proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Oliviero Toscani

Oliviero Toscani, nado en Milán o 28 de febreiro de 1942 e finado en Cecina o 10 de xaneiro de 2025, foi un fotógrafo italiano, recoñecido principalmente polas súas campañas publicitarias deseñadas para a marca de roupa Benetton, as cales provocaron controversia nas décadas de 1980 e 1990. Traxectoria
Estudou fotografía en Zürich entre 1961 e 1965. Entre 1982 e 2000, Toscani traballou para Benetton, contribuíndo ó crecemento da marca United Colors of Benetton ata ser unha das marcas máis recoñecidas mundialmente.
Unha das súas campañas máis famosas incluía unha fotografía dun enfermo da SIDA agonizando nunha cama de hospital, rodeado da súa familia doente. Outras, incluían alusións ó racismo, a guerra, a relixión e a pena capital. En 1990, Toscani fundou a revista Colors (propiedade de Benetton), xunto co deseñador gráfico Tibor Kalman. Baixo o lema "unha revista sobre o resto do mundo", Colors explotaba o multiculturalismo prevalecente na época, así como as campañas publicitarias de Benetton. A liña editorial era independente da marca de roupa. En 1993, Toscani creou Fabrica, un centro de investigación sobre a arte na comunicación; e encargou o deseño ó arquitecto xaponés Tadao Ando.
En 2005, Toscani levantou polémicas novamente, cando fixo fotografías para a campaña publicitaria da marca de roupa masculina "Ra-Re". Os retratos aludían á homosexualidade masculina, dun modo que afervoou a diversos grupos que debatían os dereitos homosexuais.
Ademais de traballar con Benetton, Toscani foi o deseñador de campañas publicitarias para Esprit, Valentino, Chanel e Fiorucci. As campañas de Toscani gañaron catro veces o premio Lion d'Or no Festival de Cannes. Persoalmente, Toscani recibiu, entre outros premios, o UNESCO Grand Prix, e dúas veces o premio Grand Prix d'Affichage. Tivo exposicións individuais, en orde cronolóxica, nas cidades de Venecia, São Paulo, Milán, cidade de México, Helsinqui, Roma e outras catorce cidades.
Olivina

A olivina (tamén chamada peridoto) é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é (Mg, Fe, Mn)2·SiO4 (chamada forsterita se é de magnesio, fayalita se é de ferro e tefroíta se é de manganeso). Aspecto
A olivina ten unha cor verde característica e acostuma estar asociada a rochas volcánicas de cores escuras como a dunita.
Variedades da olivina
Existen 6 clases de olivina segundo a concentración de ferro na súa composición formando unha serie isomorfa que vai dende a forsterita (ausencia de ferro) ata a fayalita (olivina de ferro).
Estas son as seguintes: Forsterita, de magnesio e cunha baixa concentración de ferro (0-10% de ferro, Mg2SiO4).
Crisolito, se contén un 10-30% de ferro.
Hyalosiderita, se contén un 30-50% de ferro.
Hortonolita, se contén un 50-70% de ferro.
Ferrohortolita, se contén un 70-90% de ferro.
Fayalita, cunha concentración de ferro elevada (90-100% de ferro, Fe2SiO4). Do mesmo xeito existe outra serie isomorfa da olivina que vai dende a fayalita ata a tefroíta (olivina de manganeso). Na imaxe da esquerda pódese observar as diferentes variedades de olivina segundo a aparición ou ausencia de magnesio, ferro e manganeso na súa composición, dando lugar a unha ampla variedade de olivina de diferentes tonalidades verdosas.
Outras variedades da olivina
Existen tamén outros tipos de olivina moito máis escasos como a knebelita (cun 10% de óxido de zinc na súa composición), a talasskita (cun 10% de óxido de ferro), a titanolivina (onde o titanio substitúe o silicio), a monticelita (olivina de magnesio e calcio) e a kirschteinita (olivina de ferro e calcio). Lugares onde se atopa
Como mineral de orixe volcánica que é, aparece frecuentemente en zonas de forte actividade basáltica, en gabros e diabases. Se se encontra de forma masiva e en grandes extensións de terreo forma a rocha dunita.
En España podemos atopar olivina nas Canarias, polos arredores das zonas da antiga actividade volcánica característica destas illas, e en Cataluña, formando parte das dunitas.
Atópanse tamén cristais de olivina en meteoritos que proveñen do espazo e en rochas procedentes da Lúa e de Marte. Usos da olivina
Pódese empregar con fins ornamentais e como fundente na fabricación do aceiro. Outros silicatos
O cuarzo, o feldespato e a mica son outros silicatos importantes.
Olleiras

As olleiras, coñecidas en terminoloxía médica como "hipercromía idiopática do anel orbitario", refírense a unha alteración da coloración da pel baixo os ollos, causada pola produción excesiva de melanina e a dilatación dos capilares próximos á superficie da pel.
Estas alteracións adoitan seguir a anatomía do músculo orbicular dos ollos que rodea a órbita ocular. Causas e patoxénese
As causas principais inclúen factores como a herdanza xenética, falta de sono, cansazo, alerxia, e tensión premenstrual.
A patoxénese das olleiras é descoñecida, aínda que algúns estudos suxiren que varios factores, incluíndo a melanocitose dérmica e a hiperpigmentación posinflamatoria, poden xogar un papel. A miúdo, as olleiras tamén están asociadas ao insomnio ou a enfermidades como a sarcopenia que resultan na perda de tecido conectivo periorbitario. Tratamento
O tratamento das olleiras pode incluír o uso de cremes con vitamina K, aplicación de compresas frías, tratamento con láser de kriptón ou o uso de cosméticos para maquillalas. Terminoloxía
No dicionario galego de termos médicos da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia, son descritas como unha mancha algo denegrida na pálpebra inferior, e adicionalmente, o termo pode referirse a un vaso pequeno adaptado á forma do ollo, usado para o baño da conxuntiva.
Etimoloxía
A palabra "olleiras" provén de "ollo" (do latín oculum) máis o sufixo "-eira", usado para formar substantivos relacionados coa función ou condición de algo. En portugués e outras linguas románicas ten a mesma orixe.
Ollo da Providencia

O Ollo da Providencia (ou o ollo de Deus que todo o ve) é un símbolo que representa un ollo arrodeado por raios de luz ou gloria polo xeral pechado nun triángulo. Representa o ollo de Deus observando a humanidade (ou divina providencia). Na era moderna, unha representación notable do ollo é o envés do Gran Selo dos Estados Unidos, que aparece no billete de 1 dólar. Emprego relixioso
A asociación do ollo co concepto da divina providencia non xurdiu até ben entrada a Era cristiá, na iconografía do Renacemento europeo, onde foi unha imaxe explícita da Santa Trindade. Nas representacións do século XVII, o Ollo da Providencia era representado arrodeados por nubes ou raios de sol. Outros usos
Escudos de armas e selos
O Ollo da Providencia aparece en moitos escudos de armas e selos oficiais como: Escudo de armas de Brasłaŭ, Belarús
Escudo de armas de Kalvarija, Lituania
Escudo de armas e bandeira de Plungė, Lituania
Escudo de armas e bandeira de Šiauliai, Lituania
Escudo de armas de Wilamowice, Polonia
Selo do estado de Colorado
Selo da Universidade de Mississippi
Selo da Universidade de Chile
Selo da cidade de Kenosha, Wisconsin.
Ollo de boi

Ollo de boi (Olho-de-boi en portugués) é o nome que se lle dá a primeira serie de selos postais emitidos polo Brasil en 1843, son tres selos de 30, 60 e 90 reais (popularmente no Brasil, réis). Contrariamente ós selos británicos o goberno brasileiro decidiu non representar ó soberano, Pedro II, nos selos para evitarlle a agresión que supuña a estampación do cuños.
O nome dos selos provén do deseño cun grande óvalo portando o valor facial, actualmente están entre os selos máis raros do mundo.
Ollo de boi (naútica)

Os ollos de boi son pequenas fiestras a modo de orificios circulares practicados nos tabiques exteriores dos barcos, e tamén nalgunhas naves espaciais, para subministrar ventilación e/ou iluminación aos aloxamentos interiores. Realízanse de forma circular para diminuír as tensións lonxitudinais e transversais estruturales que prercorren o casco e contribuír á resistencia, xa que estando próximos á cuberta principal son propensos a recibir golpes de mar de moita violencia.
Os ollos de boi poden ser fixos, é dicir, sen posibilidade de abrirse, ou ben con portas accionadas co dous peches, un de vidro reforzado e outro mediante unha tapa metálica que prové estanqueidade en caso de rotura do cristal.
Ollo de gato (catadióptrico)

Dispositivo de propiedades catadióptricas utilizado nas estradas para marcar as estremas entre a vía e a beiravía. Trátase dun prisma cónico de base rectangular que presenta dúas placas catadióptrias nas súas superficies exteriores meirandes, de xeito que os usuarios dos automóbiles que van nos dous sentidos da vía ven reflectidas as súas luces. A luz visible dende o sentido máis achegado ó dispositivo adoita ser amarela ou laranxa, raramente verde e en moi contadas ocasións vermella, mentres que a oposta é normalmente branca.
Ollo de sapo

O ollo de sapo é unha formación xeolóxica de 600 km de longo, que vai desde a costa central cantábrica galega ata o sistema central ibérico, e que xordiu durante a elevación da pre-meseta ibérica do Cámbrico-Ordovícico. Esta formación componse de rochas volcánicas graníticas e félsicas que metamorfizaron en diferentes graos. Destaca nelas unha proporción elevada de zirconita e abundan máis en superficie no núcleo do anticlinorio, que vai da Estaca de Bares a Seabra.
O a primeira descrición do ollo de sapo fíxoa Hernández Sampelayo en 1922. Parga Pondal describiuno con detalle e deulle o nome polos piroclastos de cuarzo azulados que abundan nos porfiroides, e que son característicos desta formación.
Ollo humano

O ollo dos humanos, como o doutros vertebrados, e un órgano que detecta a luz e é a base do sentido da vista. A súa función consiste basicamente en transformar a enerxía lumínica en sinais eléctricos que son enviadas ao cerebro a través do nervio óptico. O ollo humano funciona de forma moi similar ao da maioría dos vertebrados e dalgúns moluscos. Posúe unha lente chamada cristalino (que é axustábel segundo a distancia do obxecto a ver), un "diafragma" que se denomina pupila (cuxo diámetro está regulado polo iris) e un tecido sensíbel á luz, que é a retina.
A luz penetra a través da pupila, atravesa o cristalino e proxéctase sobre a retina, onde se transforma, grazas a unhas células chamadas fotorreceptoras, en impulsos nerviosos que son trasladados a través do nervio óptico ao cerebro.
A súa forma é aproximadamente esférica, mide 2, 5 cm de diámetro e está cheo dun xel transparente chamado humor vítreo que enche o espazo comprendido entre a retina e o cristalino.
Na porción anterior do ollo encóntranse dous pequenos espazos: a cámara anterior, que está situada entre a córnea e o iris, e a cámara posterior, que se sitúa entre o iris e o cristalino. Estas cámaras están cheas dun líquido chamado humor acuoso, cuxo nivel de presión, a chamada presión intraocular, é moi importante para o correcto funcionamento do ollo.
Para que os raios de luz que penetran no ollo se poidan enfocar na retina, deben refractarse. A cantidade de refracción requirida depende da distancia do obxecto ao observador. Un obxecto distante requirirá menos refracción que un máis achegado. A maior parte da refracción ocorre na córnea, que ten unha curvatura fixa. Outra parte da refracción requirida dase no cristalino. O cristalino pode cambiar de forma, aumentando ou diminuíndo así a súa capacidade de refracción. Ao envellecer, o ser humano va perdendo esta capacidade de axustar o enfoque, deficiencia coñecida como presbicia ou vista cansada. Estrutura
O ollo humano está composto polas pálpebras, os globos oculares, o aparello lacrimal e os músculos oculares externos. O globo ocular mide uns 25 mm de diámetro e mantense na súa posición grazas aos músculos extraoculares. A visión binocular, é dicir, coa participación de ambos os ollos, permite apreciar as imaxes en tres dimensións.
A parede do ollo está formada por tres capas: A capa externa, que inclúe a esclerótica (espesa, resistente e de cor branca) e na parte anterior a córnea transparente.
A capa media, que inclúe a coroide, que contén abundantes vasos sanguíneos, e o tecido conxuntivo do corpo ciliar e o iris.
A capa interna é a retina, na que se encontran as células sensíbeis á luz (bastonetes e os conos), recubertas por unha lámina externa de células epiteliales cúbicas que conteñen melanina. Externamente, a retina descansa sobre a coroide; internamente, está en contacto co humor vítreo.
Ollo morado

O ollo morado é unha equimose ao redor do ollo comunmente debida a unha ferida no rostro. O nome débese á cor da contusión ocular. A maioría das lesións de ollos morados son menores e sanan soas no transcurso dunha semana. Etioloxía
O traumatismo cerca dunha cella ou algún lugar que non estea situado directamente no ollo pode facer que a pálpebra se volva dunha cor purpúrea. As feridas oculares e os traumatismos na cabeza poden tamén coincidir cun ollo morado. Cadro clínico
A aparencia dramática (decoloración e turxencia) non indica necesariamente unha ferida seria. Tratamento
Xeralmente a asistencia médica non é necesaria, salvo que haxa lesión ocular. Complicacións
Os signos clínicos que indicarían complicacións na lesión son: Visión dupla ou borrosa
Perda de visión
Perda de consciencia
Imposibilidade para mover o ollo ou para pestanexar
Hemorraxia nasal ou ótica
Hemorraxia na superficie ocular
Dor de cabeza persistente
Olsztyn

Olsztyn (en polaco: Olsztyn; en alemán: Allenstein) é unha cidade de Polonia con área urbana duns 175. 000 habitantes.
Olvena

Olvena (Olvena en castelán e Olbena en aragonés) é un concello aragonés situado na provincia de Huesca, pertencente á comarca do Somontano de Barbastro. No ano 2007 a súa poboación era de 77 habitantes. Xeografía
Olvena está sito a 522 m sobre o nivel do mar, no centro-leste da provincia, a uns 60 km da capital. A extensión do seu territorio municipal é de 15, 83 km².
Olympus (satélite)

Olympus, tamén coñecido como Olympus 1 e Olympus F1, foi un satélite de comunicacións experimental lanzado o 12 de xullo de 1989 mediante o último foguete Ariane 3 desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa. Características
A misión de Olympus foi probar varias novas tecnoloxías relacionadas coas comunicacións desde órbita e a emisión televisiva directa nas bandas acordadas pola Unión Internacional de Telecomunicacións en Xenebra en 1977.
Olympus levaba a bordo catro cargas útiles de comunicacións, entre elas un sistema de emisión directa de televisión cun canal emitindo para Italia e outro para toda Europa, ambos funcionando a unha frecuencia de 12 GHz e podendo recibirse en antenas parabólicas cun mínimo de 45 cm de diámetro. Outro dos sistemas funcionaba a frecuencias de entre 12 e 14 GHz e foi usado para experimentos de conmutación, reúso de frecuencias, videoconferencia e distribución de datos. Un terceiro sistema traballaba na banda Ka, a entre 20 e 30 GHz, e ofrecía videoconferencia de punto a punto e multipunto, teleeducación e envío de datos a baixa velocidade. Un último sistema podía funcionar a 12, 20 ou 30 GHz e con el se fixeron experimentos de propagación.
O satélite tiña forma de caixa cunhas dimensións de 2, 9 x 5, 5 m. Os paneis solares, unha vez estendidos, tiñan unha envergadura de 25, 6 m e producían 3, 6 kW de potencia.
En xaneiro de 1991, despois de case dous anos en órbita, un dos paneis solares deixou de funcionar, deixando ao satélite coa metade da potencia dispoñible. O 29 de maio dese mesmo ano un problema co sistema de control de actitude, xunto cunha serie de comandos incorrectos enviados desde terra, fixeron que Olympus comezara a xirar sobre si mesmo descontroladamente. O control do satélite non se retomou ata o 19 de xuño de 1992, despois de case gastar completamente o propelente de a bordo. De todos modos Olympus foi posto de novo en servizo o 7 de agosto de 1992. O 12 de agosto de 1993 perdeuse de novo o control do satélite, esta vez debido ao impacto dun micrometeorito da corrente das Perseidas. Retomar o control de novo practicamente esgotou as reservas de propelente. Sen posibilidade de ser posto de novo en servizo, Olympus foi enviado a unha órbita cemiterio e desconectado o 12 de agosto de 1993.
Ombreiro

O ombreiro ou ombro é a articulación complexa entre o brazo (ou membro superior) e a cintura escapular, ou sexa, a estrutura do tórax dos vertebrados constituída pola clavícula e pola escápula.
Porén, o ombro está formado por catro articulacións separadas e por un complexo de músculos. Articulacións
As articulacións son: a articulación glenoumeral, que consiste no encaixe da “cabeza” do úmero na cavidade glenoide da omoplata;
a articulación acromioclavicular, que liga a clavícula á apófise acromial da escápula;
a articulación esternoclavicular, entre a clavícula e o esterno; e
as ligazóns da escápula cos músculos da columna torácica e cervical Músculos
Os músculos que fan mover o brazo son: o pectoral, que empurra o brazo cara a adiante;
o músculo trapecio, que eleva o ombro;
o deltoide, nas costas, que empurra o brazo en dirección posterior; e
o grande dorsal, que empurra o brazo para baixo.
Na ligazón entre o ombro e o pescozo, existe un espazo triangular entre os músculos pectoral e o deltoide, con base na clavícula – a “saboneteira” – por onde pasa a vea cefálica para se xuntar coa vea axilar.
O deltoide, cubrindo a cabeza do úmero, cun conxunto de músculos menores, e que forman a proeminencia do ombro e impiden que esta articulación se desloque (luxación).
O pectoral forma a parte anterior da axila, mentres que a posterior está formada polos músculos grande dorsal e “teres major” ou redondo maior. Os vasos sanguíneos axilares e o plexo braquial atravesa esta rexión.
Omega

Omega é a vixésimo cuarta letra do alfabeto grego (ὦ μέγα); equivale ao /o: /, o longo aberto, pois o pechado era representado como ου, que logo pasou a ter o valor de /u/. Minúscula ω, maiúscula Ω. Adoita transcribirse como o. Como signo numérico representaba o oitocentos. En maiúscula serve tamén para designar o vixésimo cuarto canto da Ilíada de Homero e en minúscula o vixésimo cuarto da Odisea.
Omega (satélites)

Omega foi unha serie de dous satélites artificiais soviéticos lanzados en 1963. Características
Os dous satélites Omega foron demostradores tecnolóxicos para desenvolver a tecnoloxía necesaria para o programa de satélites meteorolóxicos Meteor 1. Os dous satélites tiñan unha masa de 300 kg, estabilizábanse nos tres eixos e alimentábanse mediante dous paneis solares. Probaron tamén sistemas de protección térmicos. Omega 1 (Kosmos 14) foi lanzado o 13 de abril de 1964, mentres que Omega 2 (Kosmos 23) o foi o 13 de decembro dese mesmo ano. Os dous usaron foguetes Kosmos 63S1 para chegar a órbita desde a base de Kapustin Yar.
Omeprazole

O omeprazole ou omeprazol é un inhibidor da bomba de protóns (IPP) usado para tratar a dispepsia, a úlcera péptica, a enfermidade de refluxo gastroesofáxico (ERGE) en adultos e nenos, síntomas do esófago de Barrett, infección por Helicobacter pylori, refluxo laringofarínxeo, síndrome de Zollinger-Ellison ou esofaxite erosiva. Efectos secundarios
O consumo prolongado e continuado de omeprazol ou pantoprazol pode diminuír a absorción da vitamina B12 e provocar problemas de saúde. Ademais, tomar omeprazol ou outros IBP xunto con antiinflamatorios non-esteroides durante moito tempo altera a microbiota intestinal e favorece a aparición de lesións na mucosa do intestino delgado. Experimentos con ratos mostran que o seu uso frecuente e en altas doses diminúe a densidade mineral ósea. Describíronse algúns casos raros de alucinacións visuais en anciáns secundarias ao tratamento con omeprazol. Hai que ter coidado ao axustar a dose en pacientes que reciben clopidogrel, xa que a actividade deste axente antiagregante plaquetario diminúe. Raramente, a administración intravenosa de omeprazol é a fonte de rabdomiólise grave.
Omid

Omid foi un satélite artificial da Administración Nacional Espacial Iraniana lanzado o 2 de febreiro de 2009 mediante un foguete Safir 1 desde o centro de lanzamento de Semnan. Características
Omid foi o primeiro satélite en ser construído e lanzado con éxito por Irán. Un lanzamento anterior dun satélite idéntico, o 17 de agosto de 2008, fracasou por un problema coa segunda etapa do foguete lanzador. Omid levaba a bordo instrumentos para estudar a contorna espacial e un receptor GPS para determinar a súa posición. Tiña unha masa de 27 kg e foi inxectado nunha órbita inicial de 245 km de perixeo e 378 km de apoxeo. Reentrou na atmosfera o 25 de abril de 2009.
Omitama

Omitama (小美玉市, おみたまし, Omitama-shi) é un concello xaponés da prefectura de Ibaraki. Está situado ao leste da rexión de Kanto e no centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 140, 21 km², a poboación é de 52. 477 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 374 hab. /km².
O concello de Omitama limita cos concellos de Ishioka, Kasama, Ibaraki, Hokota e Namegata. Cidades irmandadas
Abilene.
Omnisciencia

A omnisciencia é unha técnica narrativa caracterizada por ser narración en terceira persoa desenvolvida mediante a perspectiva daquel que ten un coñecemento total de todo o narrado e por narrar (historia), sendo quen de achegar no relato mesmo os sentimentos máis íntimos dos personaxes. O narrador omnisciente coñece os acontecementos exteriores e os sentimentos máis íntimos dos personaxes. É un narrador é extradiexético. Exemplos
Os camiños da vida de Otero Pedrayo: a obra iníciase cun diálogo. É despois do diálogo cando aparece o narrador facendo unha descrición espacial e explicando a presenza do frade no pazo dos Doncos. O narrador non se nos descobre plenamente omnisciente ata o terceiro páragrafo da novela, poi é entón cando
Percibe o que sente o monxe: "O monxe, baixando da montaña, experimentaba unha ledicia do corpo e da alma cruzando os Chaos" (78, 21)
Capta as súas impresións aínda que este non as manifeste: "Figuráballe volver ó cerne do verán cando no horizonte do mosteiro xa se laiaban os aires de invernía (78, 22).
Coñece os seus pensamentos: "Ben a coñezo, cavilaba o reverendo, por alí debe caer o mosteiro de Acibeiro" (79, 4)
Omsk

Omsk (en ruso: Омск) é unha cidade ao sueste ruso de Siberia, capital do óblast homónimo. Cunha poboación duns 1. 166. 092 habitantes, é a segunda maior cidade de Rusia ao leste dos Urais despois de Novosibirsk, e a sétima en nivel nacional en termos de tamaño. Durante a era da Rusia Imperial, a cidade era a sede do Gobernador Xeral da Siberia occidental, e despois do Gobernador Xeral das Estepas. Por un breve período durante a guerra civil rusa de 1918-1919 foi proclamada a capital de Rusia e resgardase as reservas de ouro do Imperio. Omsk é o centro administrativo dos Cosacos de Siberia, a sede do bispado de Omsk e Tara do imán de Siberia. Foi a sede do primeiro reactor nuclear para o uso civil en 1954.
Omán

Omán é un país situado no extremo oriental da Península da Arabia. Está constituído por dous territorios descontinuos: o máis pequeno é a Península de Musandam e mailos territorios veciños, no Estreito de Ormuz, separados do resto de Omán polos Emiratos Árabes Unidos. O resto e meirande parte do país está á sueste da Arabia Saudita. A cidade de Madha forma un enclave no territorio dos Emiratos Árabes Unidos. Xeografía
Limita ao norte co golfo de Omán (ao outro lado do cal se estenden as costas do Irán); ao leste e sur co mar de Arabia; ao oeste co Iemen, Arabia Saudita e cos Emiratos Árabes Unidos. A capital do Omán é Mascate.
Unha vasta chaira desértica de grava cobre a maior parte do centro de Omán, con cadeas montañosas ao longo do norte (montañas Al Hajar) e a costa sueste, onde tamén se atopan as principais cidades do país: a capital Muscat, Sohar e Sur no norte, e Salalah no sur. O clima de Omán é cálido e seco no interior e húmido ao longo da costa. Durante épocas pasadas Omán estaba cuberto polo océano, demostrado polo gran número de conchas fosilizadas que existen en zonas do deserto lonxe da liña de costa actual. A península de Musandam (enclave de Musandem), ten unha situación estratéxica no Estreito de Ormuz, está separada do resto de Omán polos Emiratos Árabes Unidos. A serie de pequenos pobos coñecidos como Dibba son a porta de entrada á península de Musandam por terra e os pobos pesqueiros de Musandam por mar, teñen barcos dispoñibles para alugueiro en Khasab para viaxes á península de Musandam por mar.
Outro enclave de Omán, en territorio dos Emiratos Árabes Unidos, coñecido como Madha, se atopa a medio camiño entre a península de Musandam e o corpo principal de Omán, forma parte da gobernación de Musandam, cubrindo aproximadamente 75 km². O límite de Madha estableceuse en 1969, coa esquina nordeste de Madha a apenas 10 m. da estrada de Fujairah. Dentro do enclave de Madha atópase outro enclave dos UAE chamado Nahwa, que pertence ao emirato de Sharjah, situado a uns 8 km. ao longo dun camiño de terra ao oeste da cidade de Nova Madha, que consta dunhas corenta casas cunha clínica e central telefónica.
O deserto central de Omán é unha fonte importante de meteoritos para a análise científica. Política
Omán é considerado unha monarquía absoluta. O sultán Qaboos bin Said Al Said gobernou o país durante medio século dende 1970 até a súa morte en 2020. Foi sucedido polo seu curmán Haitham bin Tariq Al Said. Demografía
A maioría dos 3. 001. 583 omanies (datos de 2005) son árabes, pero existe unha minoría baluchi. Hai tamén no país un número importante de traballadores estranxeiros, arredor de 600. 000, provenientes da India, de Irán e de Paquistán, principalmente.
O 50% da poboación vive en Mascate e mais en Batina.
Estrutura de idade
0-14 anos: 42. 7% (homes 744, 265 / mulleres 714, 116)
15-64 anos: 54. 5% (homes 1, 079, 511 / mulleres 783, 243)
65 anos e máis: 2. 8% (homes 55, 180 / mulleres 41, 770) (2010 est. )
Once

Once (11) é un número natural segue a dez precede a doce. Aritmética
Número enteiro positivo, posible suma (1, 10), (10, 1)(2, 9)(9, 2)(3, 8)(8, 3)(4, 7)(7, 4)(5, 6) (6, 5), (x, y) / x+y 11; 1 ≤ x, y ≤ 10
11 é número racional primo.
Oposto de 11 é -11, e 11 + (-11) 0
Número racional, inverso multiplicativo: 111; 11 × 111
1 {\displaystyle {\frac {1}{11}}; \ 11\times {\frac {1}{11}}
1}. Tamén 1/11
0. 9090. .. , período
90.
Once número real; tamén número irracional 11 ≠ q {\displaystyle {\sqrt {11}}\neq q}, q racional cualquiera.
11 é número algebraico; solución de 3x - 330.
11 non é un primo gaussiano; Non hai dous enteiros gaussianos r, s tales que rs 11
11
62 - 5212 + 22 + 32 + 42 + 525
11 {\displaystyle {\frac {1^{2}+2^{2}+3^{2}+4^{2}+5^{2}}{5}} 11}; media dos cadrados dos primeiros 5 naturais.
100. .. 001, cun número par de ceros entre os, é divisible por once.
Potencias
calquera potencia dun número natural, co último díxito 1, sempre remata en 1.
En calquera base b
10 do numeración, 11 segue o seu O seu cadrado é b2 + b + 1
121
O seu cubo é b3 + 3b2 + 3b + 11331
O seu cuarto poder é b4 + 4b3 + 6b2 + 4b + 114641
Xeneralizando, a unión os coeficientes de (b + 1)n dan o resultado de 11n por n un enteiro positivo; coidando que o coeficiente non sexa maior que a base utilizada. .
Múltiplo
Un número é múltiplo de once se a diferenza entre a suma dos números de orde pares e os números de orde impar é cero ou múltiple de once. Álxebra
R
{x/ a - 11q
x} {0, 1, 2, .. ., 10}; *coa adición de restos o módulo 11 é un grupo abeliano.
O mesmo R con adición e multiplicación é un anel conmutativo unitario.
O anel anterior R tamén é un corpo; ou campo conmutativo. Todos teñen inverso, excepto 0. x 11 − 1
0 {\displaystyle x^{11}-1
0} es factorizable. Todas as súas raíces son números complexos. E están no círculo unitario do plano complexo. Xeometría
O simple polígono de once lados chámase endecágono.
O endecágono ten 11×(11-3)÷244 diagonais; todas as diagonais dun endecágono convexo están dentro do polígono.
Unha pirámide truncada cunha base enneagonal ten 11 caras; as bases son enneágonos; As caras son trapecios se as bases son paralelas.
Once Were Warriors

Once Were Warriors é un filme neozelandés dirixido por Lee Tamahori que foi estrado en 1994. Baséase na novela homónima de Alan Duff. Sinopse
En Nova Zelandia, unha familia descendente de guerreiros maorís vive, ó igual que moitos outros, nos suburbios dunha gran cidade, nunha situación de marxinalidade respecto ás persoas de raza branca. A vida familiar estará presidida polo alcoholismo, a delincuencia e os escasos medios económicos. Personaxes
Rena Owen como Beth Heke
Temuera Morrison como Jake "the Muss" Heke
Julian Arahanga como Nig Heke
Mamaengaroa Kerr-Bell como Grace Heke
Taungaroa Emile como Boogie Heke
George Henare como Mr. Bennett
Cliff Curtis como Bully
Pete Smith como Dooley
Calvin Tuteao como Taka
Shannon Williams como Toot Galardóns e nomeamentos
1994: Festival de Montreal: 4 premios, incluíndo mellor filme e actriz (Rena Owen).
1994: Festival de Venecia: mellor ópera prima.
Once anos mallando

Once anos mallando foi o cuarto traballo discográfico do grupo folk galego Quempallou, editado no ano 2010 no décimo primeiro aniversario do grupo. Cancións
"A Rabuda"
"Quempallou"
"Moreniña"
"Muiñeira do incio"
"Quen teña Viño"
"Xan"
"En que terra me botaches"
"Os Sucos. .. Casiquecola"
"Xota da Relúa"
"Rosiña. .. Na Quinta"
"Que Chova! !"
"Levados do Mar"
"Muller Miña"
"Coa Lingua de fóra"
"Ninguén! !" (Quempa-Hop)
Oncieu

Oncieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Oncoloxía

A oncoloxía (do grego onkos, "masa ou tumor"; e -logos-, "estudo de") á a especialidade médica que estuda e trata os tumores, tanto beningnos coma malignos, malia que con especial énfase nos malignos, isto é, o cancro. Os médicos desta especialidade denomínanse oncólogos.
A oncoloxía non só se ocupa do diagnóstico e tratamento do cancro, senón que é responsábel do seguimento ou control dos doentes que superaran o cancro, do screening ou cribaxe dos cancros máis frecuentes na poboación ou os coidados paliativos en pacientes con cancro terminal.
Oncoloxía cirúrxica

A oncoloxía cirúrxica é a especialidade médica, a primeira das especialidades dedicada ao tratamento do cancro, que utiliza a extirpación do tumor e dos tecidos circundantes durante unha operación cirúrxica, a diferenza da oncoloxía médica, especialidade dedicada ao diagnóstico e tratamento do enfermo con cancro con quimioterapia, terapia con hormonas e outros medicamentos, e da radiooncoloxía ou oncoloxía radioterápica, que usa a radioterapia para tratar esta enfermidade.
Onda curta

A Onda Curta, tamén coñecida como SW (do inglés shortwave) ou HF (high frequency) é unha banda de radiofrecuencias comprendidas entre os 2300 e os 29999 kHz na que transmiten (entre outras) as emisoras de radio internacionais para transmitir a súa programación ao mundo e as estacións de radioaficionados. Nestas frecuencias as ondas electromagnéticas, que se propagan en liña recta, rebotan a distintas alturas (canto máis alta a frecuencia a maior altura) da ionosfera o que permite que os sinais alcancen puntos afastados e ata dean a volta ao Planeta. Características
A radio de onda curta é similar ás estacións de onda media local (AM) que vostede pode oír normalmente, só que o sinal de onda curta viaxa máis distancia.
Normalmente utilízase o modo AM (Amplitude Modulada) e a BLU ou SSB (Banda Lateral Única ou Single Side Band) tanto superior como inferior. Tamén se usa o modo de telegrafía CW, o RTTY, a Frecuencia Modulada, a SSTV, entre outros tipos de modulación.
A pesar do que se pensa, non se necesita un super radio para oír estas transmisións provenientes de todo o mundo. Todo o que se necesita é unha radio "normal" que poida recibir a banda de onda curta. Tales radios poden ser moi baratos. Para oír transmisións Internacionais, pode usar simplemente a antena telescópica que se atopa en moitas radios de FM. Con todo para a recepción de transmisións internacionais máis exóticas débese conectar un pedazo de cable ó arame simple á antena do seu radio. Pode atoparse moita información respecto diso nalgúns programas en onda curta, en revistas como "ShortWave Magazine (SWM)", ou a miúdo nos grupos de noticias especializados, como "rec. radio. shortwave. "
As Bandas compiten actualmente coa programación entregada por Satélite.
Actualmente, en varios países as emisións tradicionais en analóxico (AM) estanse substituíndo por emisións dixitais en formato DRM.
Onda gravitacional

Onda gravitacional é a onda que transmite enerxía por medio de deformacións no espazo-tempo, ou sexa, por medio do campo gravitacional. A teoría xeral da relatividade predí que as masas aceleradas poden causar este fenómeno, que se propaga coa velocidade da luz. En febreiro de 2016 voceiros do experimento LIGO anunciaron a detección de ondas gravitacionais xeradas pola colisión de dous buratos negros. Historia
No ano 1905 Henri Poincaré publicaba un artigo titulado “Sur la dynamique d’ l’électron" onde resumía a teoría da relatividade (especial) de Einstein e postulaba que a gravidade se transmitía por unha onda a que chamou "onde gravifique".
No ano 1915 faise pública a Teoría Xeral da Relatividade, onde Einstein incorpora a súa concepción da gravidade. Aínda así non seria até 1936 cando Einstein e Rosen publican un artigo na revista Journal of the Franklin Society titulado "On gravitational waves" onde rematará recoñecendo a posibilidade real de ondas gravitatorias e xerando unha solución matemática no espazo euclidiano. Estudo
As ondas gravitacionais comezaron a estudarse xa no século XXI. O seu estudo pode dar froito en diversos campos, como para analizar os primeiros momentos do universo, máis lonxe aínda no tempo que a información que pode dar o fondo cósmico de mircroondas.
Ondas de radio

As ondas de radio son un tipo de radiación electromagnética con lonxitude de onda maior do que a radiación infravermella. A frecuencia das ondas de radio chámase radiofrecuencia (RF) e é a menor do espectro electromagnético. Estas ondas e frecuencias úsanse para a comunicación por medio de radios e antenas.
One Tree Hill (volcán)

One Tree Hill é un monte volcánico de 182 metros situado en Auckland, Nova Zelandia. Deu nome ó suburbio da cidade que medrou arredor da súa aba, o volcán coñécese en maorí como Maungakiekie. O lugar e os seus arredores eran o lugar de residencia da tribo dos Wai ou Hua polo menos desde o 1700. No cumio encóntrase a tumba de John Logan Campbell culminada por un obelisco. Xa non está a totara (árbore sagrada maorí) que un colono inglés queimou en 1852 nin as árbores que se plantaron para substituílo.
One contra Olesen

One contra Olesen foi un caso xudicial que chegou ao Tribunal Supremo dos Estados Unidos de América e que foi sentenciado o 13 de xaneiro de 1958, e que supuxo un fito para o recoñecemento da homosexualidade nos Estados Unidos. Desenvolvemento
One, asociada á Mattachine Society, publicaba a revista ONE: The Homosexual Magazine desde 1953. Logo dunha campaña de acoso por parte de Correos e o FBI, o xefe de correos dos Ánxeles declarou o número de outubro de 1954 da revista obsceno e xa que logo segundo a lei Comstock era ilegal enviala polo correo.
A revista demandou nos tribunais á oficina postal, a primeira sentenza, ditada en marzo de 1956, dáballe a razón a Correos, como tamén fixo o tribunal de apelación en febreiro de 1957. Pero para sorpresa xeral, o Tribunal Supremo non só aceptou a apelación senón que con base na recente sentenza do caso Roth contra os Estados Unidos, que sentaba xurisprudencia, o tribunal nunha decisión per curiam, revogou a decisión do tribunal de apelación sen mesmo esperar pola vista oral. . Foi a primeira vez que o Tribunal Supremo explicitamente garantía a liberdade de prensa en relación á homosexualidade. , aínda que por ser unha sentenza moi curta, houbo incerteza sobre o grao real desa garantía.
Oni

Oni é unha cidade do oeste de Xeorxia. En 2014 tiña 3. 656 habitantes. Está localizada ás beiras do río Rioni na provincia de Ratcha. A cidade conta cunha sinagoga construída en 1895 e aínda permanece unha pequena comunidade xudía.
Onicofaxia

A onicofaxia é o hábito crónico de roer ou morder as uñas ou unllas. Os mordedores de uñas adoitan roer fragmentos das cutículas ou irregularidades das uñas, polo que as estas permanecen regulares e suaves, aínda que nas formas graves do trastorno pode levar a unha destrución significativa das uñas.
Segundo a Clasificación Internacional de Doenzas, décima revisión (CIE-10), a onicofaxia clasifícase na sección "Outros trastornos emocionais e do comportamento que adoitan comezar na infancia e na adolescencia" (código F98. 8). Prevalencia
Adoita comezar na infancia, na adolescencia ou ao comezo da idade adulta. Calcúlase que entre o 28% e o 33% dos nenos de entre 7 e 10 anos, e ao redor do 45% dos adolescentes morden as unllas, polo menos ocasionalmente. Aos 18 anos, a frecuencia deste comportamento diminúe; con todo, pode persistir ata a idade adulta nalgúns individuos. Causas
O roer as uñas pode acontecer para calmarse en momentos de estrés ou ansiedade. Nalgúns casos, vai precedido dunha sensación de tensión, e pode aumentar ao tentar resistir ese impulso, de xeito similar ao que ocorre noutras condutas compulsivas. Considérase que a onicofaxia, polo menos en parte, está relacionada con trastornos emocionais e de ansiedade, con trastornos obsesivo-compulsivos ou en asociación coa ansiedade como trazo de personalidade. Morder as uñas tamén ten sido descrito como unha forma de autoestimulación cando a persoa se morde as uñas mentres está aburrida ou inactiva.
Para algunhas persoas, morderse as uñas e eponiquios é un comportamento automático que se realiza sen pensar niso, especialmente cando se dedican a outras actividades como ler ou ver televisión. Para outros individuos, a onicofaxia é unha actividade consciente e intencionada, ás veces coa intención de ter unhas perfectas e regulares. Algunhas persoas tentan morder calquera irregularidade das uñas e continúan con este comportamento sen importar o mal que se vexan as uñas despois. Complicacións
Máis aló da destrución ou malformación das propias uñas, a onicofaxia pode levar a outras complicacións físicas como infeccións fúnxicas ou bacterianas da placa ungueal e da pel circundante (paroniquia), problemas dentais (erosión dos dentes, maloclusión, reabsorción das raíces dos dentes e destrución alveolar) e dor e disfunción das articulacións temporomandibulares. Tamén pode levar a consecuencias psicosociais por vergoña, sufrimento emocional ou interferencia social. Tratamento
O tratamento da onicofaxia depende da gravidade do hábito. Non é necesario un tratamento específico para a onicofaxia leve, xa que un neno adoita superar o hábito de forma espontánea. Recoméndase manter as uñas curtas e ben recortadas e coidadadas, ou cubertas para minimizar a tentación de mordelas. A aplicación de compostos de sabor amargo ás uñas para disuadir a morderse é controvertida e ineficaz.
En casos graves, pódese indicar un tratamento psicolóxico da modificación da conduta, ou a aplicación de órteses dentais.
Cando a onicofaxia é unha manifestación dun trastorno psiquiátrico, o tratamento debe dirixirse á causa subxacente.
Onicolise

Onicolise ou onicólise (do grego ónuks, unlla e lúsis, destrución) é o termo médico empregado en dermatoloxía para se referir á separación da unlla do leito ungueal sobre o que repousa, e que causa á rotura e mesmo á posterior caída desta.
A causa máis frecuente de onicolise é a psoríase. Esta condición tamén pode acontecer na tirotoxicose (hipertiroidismo) por mor da hiperactividade e sobreestimulación do sistema nervioso simpático. A onicoliste pode ser debida tamén a infeccións, traumatismos da propia unlla e mesmo fármacos como a talidomida.
Online Computer Library Center

O Online Computer Library Center (OCLC) é un servizo de biblioteca por computador en liña e unha entidade de investigación sen ánimo de lucro. Máis de 57. 000 bibliotecas en 112 países e territorios ao redor do mundo usan os servizos de OCLC para localizar, adquirir, prestar e preservar material bibliográfico. Foi fundado por Fred Kilgour en 1967. Orixinalmente chamouse Ohio College Library Center. As oficinas están localizadas en Dublin, Ohio (Estados Unidos). Como funciona
Investigadores, estudantes, facultades, bibliotecarios profesionais e outras persoas que buscan información usan os servizos de OCLC para obter información bibliográfica, sumarios e textos completos onde e cando o necesitan.
OCLC e as súas bibliotecas membros producen cooperativamente e manteñen WorldCat - a OCLC Online Union Catalog, o maior catálogo de acceso público en liña (OPAC) do mundo. WorldCat contén rexistros da maioría de bibliotecas públicas e privadas de todo o mundo. WorldCat está dispoñible a través de moitas redes de bibliotecas e universidades.
O programa Open WorldCat crea rexistros de materiais propiedade de bibliotecas na base de datos WorldCat de OCLC para as webs máis populares de procura, sitios bibliográficos e de venda de libros de Internet.
Os rexistros de Open WorldCat poden ser accedidos desde as procuras avanzadas de Google ou Yahoo! , simplemente limitando a procura ao sitio ou dominio "worldcatlibraries. org. " No outono de 2004, a colección de Open WorldCat foi ampliada para incluír información sobre todos os rexistros de WorldCat.
En outubro de 2005, o equipo técnico da OCLC iniciou un proxecto wiki que permite aos lectores e bibliotecarios engadir comentarios, e información estruturada asociada con calquera rexistro de WorldCat. Sistema Dewey de clasificación
A OCLC adquiriu os dereitos de autor e marcas rexistradas asociadas ao sistema Dewey de clasificación ao comprar Forest Press en 1988.
Only on Earth

Only on Earth é un documental de 2025 dirixido pola directora danesa Robin Petré. O filme documenta unha viaxe ao sur de Galiza, maiormente ao Rosal, unha das zonas máis propensas aos incendios forestais de Europa, onde tanto humanos como animais loitan por facer fronte ao verán máis caloroso e seco rexistrado.
Esta coprodución hispano-danesa foi seleccionada na sección Generation Kplus no 75º Festival Internacional de Cinema de Berlín, onde tivo a súa estrea mundial no 15 de febreiro 2025. Resumo
Only on Earth explora unha das rexións máis propensas aos incendios de Europa, de Galiza até o interior de Portugal e a Meseta Central na Península Ibérica, durante un verán de calor e seca extremas (o do ano 2023). O documental, gravado en lingua galega e castelán, segue a catro persoas (un vaqueiro, unha veterinaria, un bombeiro e unha familia de agricultores na primeira liña) que traballan para protexer os seus fogares, as súas tradicións e o seu medio ambiente. Tamén destaca o papel vital dos cabalos salvaxes autóctonos na mitigación dos danos causados polos incendios forestais. Aparicións
Xan, o bombeiro forestal
Eva, a veterinaria especializada en cabalos
Pedro, o rapaz de dez anos que soña con ser gandeiro
Cristina, labrega que colabora apagando incendios Produción
A película, dirixida por Robin Petré, está producida por Carles Brugueras, Malene Flindt Pedersen, Signe Skov Thomsen e Marieke van den Bersselaar, baixo os selos de Hansen & Pedersen Film og Fjernsyn e Polar Star Films. Estrea
Only on Earth estreouse mundialmente o 15 de febreiro de 2025, como parte do 75º Festival Internacional de Cinema de Berlín, dentro da sección Generation Kplus. Tamén foi seleccionado para competir na sección de Documentais do Festival de Cinema de Londres BFI 2025 polo Premio Grierson ao Mellor Documental e proxectarase o 10 de outubro de 2025.
Onomatopea

A onomatopea (do grego ὄνομα "nome" e ποιέω "crear") é unha expresión ou palabra cuxa sonoridade imita a voz ou ruídos de obxectos ou animais. Polo tanto, na súa creación ten por base o son que produce o obxecto que designa.
Ao dicir que un grilo fai "cricrí" ou ó facer "toc-toc" ó bater a porta, utilízanse onomatopeas. Xa Aristófanes, na súa peza "As ras", fixo uso de determinadas palabras que, no grego orixinal, pretenden imitar o son deses animais. Era unha figura retórica que é tamén de cariz onomatopeíco. Exemplos
Son onomatopeas curuxa (latín NOCTUA), rula (latín TURTURA), miar, niañar, ular, chuchar, esgarrar, topar, seseo, pita, churra, chiar, piar, urrar, chupar, fungar, gheada, gargallada.
No "Poema nuclear" de Celso Emilio Ferreiro atopamos imitacións fónicas de sons reais (versos 2, 11, 34, 38): A bomba, ¡bong! , a bomba bon amigo (verso 2). ¡¡¡Booong! !! (verso 39)
Onomástica

A onomástica é o ramo da lexicoloxía que estuda os nomes propios. Divídese funtamentalmente en: antroponimia (nomes propios das persoas);
toponimia (nomes de lugar); á súa vez abrangue a antrotoponimia, haxiotoponimia, fitotoponimia, zootoponimia, etnotoponimia, hodonimia, hidronimia, talasonimia e oronimia.
etnomimia (nomes de pobos, tamén chamados xentilicios ou xentílicos);
teonimia (nomes de deuses, denominación habitual en estudos de epigrafía)
Ontario Lacus

Ontario Lacus é un lago composto de hidrocarburos líquidos (principalmente metano e etano) da lúa de Saturno, Titán, está situado a 72, 0° S 183, 0° O e ten un diámetro de ao redor de 235 km e unha superficie de ~20. 000 km2, extensión levemente superior á do Lago Ontario e de forma semellante, tamén é este lago que se atopa entre as fronteiras do Canadá e EUA o que lle dá o nome. Dende que a sonda Cassini volveu a tomar fotografías do polo sur de Titán, desta vez co radar en decembro do 2007 (e en moitas máis datas posteriores) quedou patente non só a confirmación de que este lago estaba formado por hidrocarburos, senón tamén a total confirmación da existencia de sistemas de nubes na troposfera da lúa, as cales xa foran fotografadas por primeira vez pola Cassini o 23 de outubro do 2004, de tormentas e choivas que xeraron depósitos de hidrocarburos líquidos e da seca ou redución de moitos lagos de menor tamaño do polo sur de Titán, isto último reflicte os cambios estacionais que sofren os polos de Titán, sobre todo o polo sur.
Ontoloxía

Ontoloxía (do grego to ón 'o que ten ser' e logos 'pensamento'), é a ciencia ou estudo do ser. Habitualmente considérase que a ontoloxía é unha parte da metafísica, que se subdivide en ontoloxía (estudo do ser como propiedade común a todos os entes) e teoloxía (estudo específico do ser do ente supremo, Deus). Características
O estudo do ser propio da ontoloxía consiste nunha reflexión sobre certos conceptos e principios que están á base de todo discurso humano sobre a realidade. Trátase de conceptos como substancia, espazo, tempo ou relación, e principios como o de identidade e non contradición.
Respecto da natureza destes conceptos existen basicamente dúas posturas: Ontoloxías realistas: os conceptos fundamentais describen o que verdadeiramente existe con independencia da conciencia humana. Á súa vez, estas ontoloxías subdivídense en materialistas (só existen realidades corpóreas, de xeito que estas son as únicas substancias ás que se poden aplicar eses conceptos) e espiritualistas (existe a materia, pero é unha substancia derivada doutra substancia incorpórea previa, por exemplo o Deus dos cristiáns ou as mónadas de Leibniz).
Ontoloxías idealistas: os conceptos fundamentais só son formas subxectivas de estruturar os nosos pensamentos, con independencia da existencia de algo exterior a eles. As ontoloxías idealistas son espiritualistas. E poden ser subxectivistas (afirmar que só existe a realidade mental ou psicolóxica negando expresamente a existencia da materia. Por exemplo, George Berkeley), ou obxectivistas (consideran que ademais dos estados psicolóxicos existen realidades ideais cunha natureza distinta da soamente psicolóxica. Por exemplo, Edmund Husserl e, con matices, Immanuel Kant).