proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Notícia de torto

A Notícia de torto é un manuscrito en pergamiño medieval datado en 1215 ou 1216, considerado o segundo documento máis antigo en lingua galego-portuguesa, posterior á Notícia de Fiadores. Tal título, porén, é rexeitado por algúns autores coma Ramón Lorenzo que o considera "un híbrido latino-galego-portugués", mentres que outros nin sequera o consideran un documento.
O título é unha referencia á súa primeira liña (De noticia de torto que feceru(m) a Laure(n)cius Ferna(n)diz).
Nel, Lourenço Fernandes da Cunha fai un minucioso relatorio das malfeitorías feitas polos fillos de Gonzalo Ramires. O pergamiño, de 313 por 170 milímetros, escrito por ambas caras, foi atopado no mosteiro feminino de Vairão, e consérvase no Arquivo Nacional Torre do Tombo de Lisboa. Probabelmente este escrito sexa unha tradución doutro en lingua latina, característica empregada adoito nos documentos medievais.
Notópteros

A orde de insectos notópteros (Notoptera) é un grupo proposto en 1915, que foi moi pouco utilizado desde a súa concepción orixinal; porén, nas clasificacións máis recentes da liñaxe dos insectos que inclúen os Grylloblattodea e os Mantophasmatodea, este nome foi recuperado e redefinido para referirse a unha soa orde que inclúe todos os fósiles e representantes vivos destas dúas liñaxes.
Tal como se define actualmente, esta orde comprende catro familias, dúas delas coñecidas só por fósiles, e as outras dúas teñen tanto fósiles coma especies vivas, e hai en total menos de 60 especies coñecidas.
Noumbiel

Noumbiel é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Sur-Oeste. A súa capital é a cidade de Batié. Departamentos
Batie
Boussoukoula
Kpere
Legmoin
Midebdo
Nouvelle Droite

Nouvelle Droite ou Nova Dereita é unha escola de pensamento político baseada na súa maior parte nas obras de Alain de Benoist e no seu desenvolvemento polo Groupement de Recherche et d'Études pour la Civilisation Européene (GRECE). O termo empregouse por vez primeira en 1979 nunha campaña dos medios contra GRECE. Historia e características
Consiste nunha síntese das ideas da dereita revolucionaria de Weimar (como Carl Schmitt, Oswald Spengler e Ernst Jünger) e da Nova Esquerda. Busca a fin da tradicional contraposición entre a dereita e a esquerda na procura dun novo paradigma político mais tamén se viu como unha nova forma de neofascismo. As súas orixes están na publicacion teórica francesa Europe Action, órgano de reflexión da estrema dereita francesa, creada tras o fracaso da OAS, o seu discurso exaltaba o nacionalismo e a loita da raza occidental contra o bolxevismo e o liberalismo.
Os eixos temáticos da ND proceden do neofascismo pero cunha formulación nova e cunha elaboración máis coidada, cun forte antiamericanismo considerando aos Estados Unidos como un colonizador cultural e económico de Europa, ve ao Terceiro Mundo como un aliado na loita contra o imperialismo. Oponse ao igualitarismo e aos principios democráticos e enfatiza o papel das elites. Contrario á desigualdade racial considera non obstante que as razas non se deben mesturar.
Rexeita a herdanza xudeu-cristiá e o cristianismo como unha ideoloxía foránea aos pobos indoeuropeos, posicionándose pagá, crenza de debe adoptar unha elite para conectar coas raíces europeas, en especial as greco-romanas.
As posicións da Nouvelle Droite atópanse na retórica de partidos da dereita radical e estrema europea, principalmente na Fronte Nacional francesa, a pesar de Alain de Benoist publicamente rexeitar calquera vincallo co FN ao que acusa de apoiar o sistema occidental americanocéntrico ademais de considerla liberal, moralista, integrista e racista.
Ten relacións con outras correntes semellantes como a Neue Rechte en Alemaña, a New Right do Reino Unido e a Nova Destra en Italia.
Nova Acrópole

Nova Acrópole é unha organización internacional que se dedica aos estudos filosóficos e que como os movementos teosóficos afirma a existencia dunha filosofía universal ou Tradición que está detrás de todas as relixións e movementos esotéricos. Historia
Nova Acrópole foi fundada por Ángel Livraga Rizzi na Arxentina en 1957 entre estudantes universitarios e de secundaria, coa probable colaboración da súa compañeira Ada Dolores Albrecht. A partir da década de 1970 co recoñecemento da asociación como fundación de entidade pública polas autoridades arxentinas comeza a se esparexer por varios países de Suramérica e en 1972 chegou a Europa. En 1981 Ada Albrecht deixou a organización e fundou a Asociación Mundial Hastinapura Organización
As 35 organizacións nacionais de Nova Acrópole agrúpanse na Organización Internacional Nova Acrópole (OINA), que ten a súa sede en Bruxelas. A actual directora internacional é Delia Steinberg Guzmán e segundo datos da organización hai 10. 000 membros activos en todo o mundo. Presente en España dende 1972, en Galicia mantén sedes na Coruña e Vigo.
Nova Aquitania

Nova Aquitania (en francés: Nouvelle-Aquitaine, en éuscaro: Akitania Berria, en occitano: Nòva Aquitània) é unha rexión administrativa de Francia. Foi creada pola reforma territorial de 2014 coa fusión das anteriores rexións de Aquitania, Lemosín e Poitou-Charentes.
A rexión ten unha superficie de 84. 061 km2 e arredor de 5. 808. 594 habitantes (segundo datos de 2012). Comezou a funcionar logo das eleccións rexionais de decembro de 2015. A maior cidade é a de Bordeos, a capital da rexión.
Chamouse durante uns meses Aquitania-Lemosín-Poitou-Charentes e o nome de Nova-Aquitania é oficial dende o 28 de setembro e efectivo dende o 30 de setembro do mesmo ano.
Nova Bretaña Oriental

Nova Bretaña Oriental é unha das 19 provincias de Papúa-Nova Guinea. Comprende o nordeste da illa Nova Bretaña, cunha superficie total de 15. 816 km² e unha poboación de 220. 133 persoas segundo o censo efectuado o ano 2000. A súa capital é Kokopo, cidade próxima a Rabaul, antiga capital, que foi destruída en 1994 a causa dunha erupción volcánica. A área Kokopo-Rabaul é unha das máis poboados da illa. Economía
A economía está baseada ou ben na agricultura, xeralmente de subsistencia, que en certos casos danse exportacións, especialmente de cacao e polpa de coco; ou ben no sector terciario ligado ao turismo.
Nova Deli

Nova Deli (en hindi: नई दिल्ली, Nai Dilli) é desde 1931 a capital da República da India, antes diso a capital era Delhi, e sede dos poderes executivo, lexislativo e xudicial do Goberno da India. Está situada na metrópoles de Delhi e é un dos seus nove distritos.
A cidade foi planeada e construída como a cidade capital e foi chamada así cando os gobernantes ingleses mudaron a capital da India británica a esta cidade en 1911 desde Calcuta. Foi construída ao sur da antiga área urbana. Hoxe continúa sendo a capital da India independente.
Está situada dentro da metrópoles de Delhi e é unha das cidades de máis rápido crecemento no mundo cunha poboación de 14 millóns de habitantes. Nova Deli é un dos nove distritos de Delhi. A área total da cidade é de 42, 7 km². A planificación da cidade foi desenvolvida polo arquitecto Edwin Lutyens. A maior parte das institucións do goberno central da India aínda están situadas nesta área.
Nova Escola Galega

Nova Escola Galega é un movemento asociativo de base que ten como finalidade impulsar o traballo de renovación pedagóxica e de galeguización lingüística e curricular do sistema educativo de Galiza, por medio da agrupación e cooperación de todos aqueles ensinantes e persoas sociais e colaboradoras que pretenden contribuír coa súa acción e reflexión á construción dun sistema educativo galego, público e democrático. Foi fundado o 11 de xuño de 1983 en Santiago de Compostela. Actividades
Nova Escola Galega ten varios campos de acción: Colaboración ou creación de exposicións, congresos, xornadas e escolas de verán.
Publicacións sobre sociolingüística e materiais curriculares.
Publicación trimestral da Revista Galega de Educación.
Colaboración en varios encontros, como os coñecidos encontros galego-portugueses de educadoras e educadores para a paz, ou os recentes sobre medios de comunicación.
Existencia de grupos de traballo sobre diversos proxectos orientados a distintos niveis educativos (como o grupo Vieiros da escola, sección da publicación electrónica Vieiros).
A Nova Escola Galega forma parte da Federación Internacional de Movementos de Escola Moderna (FIMEM), xa que unha fonte fundamental da súa inspiración ven do método pedagóxico de Célestin Freinet, que reivindica a pedagoxía popular e a educación cooperativa. Está tamén integrada na Confederación Española dos Movementos de Renovación Pedagóxica.
No ano 2012 foi recoñecida co Pedrón de Ouro, salientando a súa “vontade continuada no tempo a prol dunha educación ao servizo, en particular, da nenez e da mocidade en todos os niveis do ensino".
En 2024 foi Premio Rosalía de Castro de Lingua da Deputación da Coruña.
Nova Galicia Edicións

Nova Galicia Edicións é unha editorial galega fundada en Vigo no ano 1984. O seu director é Carlos del Pulgar. Historia
Naceu co obxectivo de recuperar documentos históricos para a súa edición facsimilar como poden ser A Nosa Terra (1916), Galeuzca, A Fouce e outras, e de promover a arte e, en xeral, a cultura galegas, tanto dentro do país como alén das súas fronteiras.
En 1997 comezou os proxectos "Artistas Pintores", "Artistas Arquitectos" e "Artistas Escultores", un gran corpus plástico de Galicia, que leva publicados 30 volumes (de 416 páxinas cada un) dedicados aos artistas galegos máis importantes de todos os tempos (máis de 500 en total). Tamén edita catálogos de exposicións e monografías de grandes artistas, o que a levou a gañar no ano 2004 o "Premio ao Libro Mellor Editado" na categoría de Arte, do Ministerio de Cultura, pola obra Quessada. Arte e liberdade.
No ano 2003 iniciou a súa primeira incursión no mundo do libro infantil e xuvenil, non só de narrativa e libros ilustrados, senón tamén de libros didácticos.
Nova Galiza (Barcelona)

Nova Galiza foi unha publicación galeguista en galego que se editou en Barcelona durante a guerra civil española, de abril de 1937 a xullo de 1938, redactada en lingua castelá e lingua galega, con predominio da segunda. Historia e características
Apareceu o 5 de abril de 1937. Subtitulada Boletín quincenal dos escritores galegos antifascistas, a súa periodicidade foi quincenal ao principio e mensual despois. Promovida por Castelao e Ramón Suárez Picallo e financiada polo Comisariado de Propaganda da Generalitat de Cataluña, os primeiros números repartíanse gratuitamente, maioritariamente entre soldados galegos do exército republicano.
Entre os colaboradores estiveron Basilio Álvarez, Eduardo Blanco Amor, Ramón Cabanillas Álvarez, Arturo Cuadrado, Ramón Rey Baltar, Ramón Suárez Picallo, Luís Seoane, Serafín Ferro ou Manuel Colmeiro. O último número (nº18) saíu en xuño de 1938, os últimos números estiveron dirixidos por Rafael Dieste.
Rematada a guerra a maior parte dos colaboradores marcharon cara ó exilio e a revista deixouse de publicar.
Nova Hampshire

Nova Hampshire é un dos 50 estados dos Estados Unidos de América, localizada a oeste de Vermont, norte de Massachusetts, sur do Quebec, e a oeste de Maine e do océano Atlántico. Foi unha das Trece Colonias que se revolveron ao control inglés, Nova Hampshire foi o primeiro estado americano en declarar a súa independencia.
O PIB do estado en 1999 foi de 44. 000 millóns US$ (39º no país), cunha renda per cápita de 33. 333 US$ (6º no país), baseada na agricultura, turismo e na industria de maquinaría, equipamento eléctrico e equipamentos de borracha e plástico.
É coñecido como The Granite State, alcume debido ás formacións de granito común no estado, aínda que a minería deste produto declinou bastante nas últimas décadas.
Galería de imaxes
Nova Hanover, Papúa Nova Guinea

A illa de Nova Hanover, en Alemán Neuhannover, tamén chamada Lavongai, é unha grande illa volcánica na Provincia de Nova Irlanda, forma parte do Arquipélago Bismarck na rexión de Nova Guinea. Ten unha superficie de 1. 190 km², cunha poboación de 17. 160 habitantes en 2. 000. Xeografía
Lavongai é parte da provincia de Nova Irlanda e está situada a uns 750 km ao nordés de Port Moresby e uns 50 km ao noroeste da illa principal de Nova Irlanda.
A illa é de orixe volcánica e ten unha superficie duns 1190 km² e ten uns 58 km de longo e 31 km de ancho. A altura máxima atópase en Tirpitzbergen de aproximadamente 960 m de altitude.
A poboación é de aproximadamente 17. 000 habitantes, distribuídos principalmente nas aldeas ao longo da costa e o interior da illa está cuberta principalmente por bosques tropicais.
Lavongai está rodeada por unha serie de pequenas illas. Illa Kung no lado noroeste, a illa máis grande Donung, Kung e Neitap. Illas do Este no lado oriental do estreito contra Nova Irlanda, a illa máis grande Este, Tsalui e Tsoilaunung. Historia
A illa foi probablemente habitada por melanesios desde ao redor de 1500 aC. Foi descuberta polos mariños holandeses Jacob Le Maire e Willem Schouten en 1616.
A zona terminou en 1885 como parte da Nova Guinea Alemá que a illa foi chamada Neuhannover e toda a zona Arquipélago de Bismarck.
Logo da primeira guerra mundial quedou baixo o control de Australia.
De 1942 a 1945 foi ocupada polo Xapón, pero logo volveu ao mandato da administración de Australia e de Papúa-Nova Guinea cando se independizou en 1975.
Nova Inglaterra

Nova Inglaterra (New England) é unha rexión xeográfica de Norteamérica, situada ao nordés dos Estados Unidos. O nome é anterior á independencia dos Estados Unidos, e foi a primeira rexión dos Estados Unidos en definirse como unha entidade propia, con todo non se corresponde cunha entidade administrativa. Xeografía
A rexión inclúe os estados de Connecticut, Maine, Massachusetts, Nova Hampshire, Rhode Island e Vermont. Boston, é o centro cultural e industrial máis importante da zona, así coma a súa cidade máis poboada. Cultura
Nova Inglaterra é quizais a rexión dos Estados Unidos que posúe a identidade cultural máis forte, cunha uniformidade máis grande cultural e histórica que outras rexións do país. Con todo, o norte de Nova Inglaterra é principalmente rural, mentres que o sur é esencialmente urbano, unha diferenza que sempre existiu. O oeste e o leste comparten estas mesmas diferenzas, pero non existe xeralmente no Oeste o acento bostoniano que identifica a Nova Inglaterra a ollos dos americanos. Con todo, a pesar da presenza tan próxima á megápole neoiorquina, Nova Inglaterra é unha rexión cunha identidade claramente definida.
Nova Vaga Checoslovaca

A Nova Vaga Checoslovaca é unha expresión referida aos cineastas checoslovacos que comezaron a rodar filmes na década de 1960. Entre os directores que adoitan ser incluídos están Miloš Forman, Věra Chytilová, Ivan Passer, Pavel Juráček, Jiří Menzel, Jan Němec, Jaromil Jireš, Evald Schorm, Hynek Bočan, Juraj Herz, Juraj Jakubisko e Štefan Uher. O movemento chegou a ser chamado o milagre cinematográfico checoslovaco. Características
Os filmes tocaban temas que os cineastas anteriores dos países comunistas adoitaban non tratar para evitar as obxeccións da censura, como a mocidade desorientada que aparece en Černý Petr (1963) e Lásky jedné plavovlásky (1965), ou os atrapados nun rodopío surrealista como en Sedmikrásky (1966) e Valerie a týden divů (1970). Os filmes ás veces amosaban un humor negro e absurdo oposto aos filmes sociais realistas da década de 1950.
A Nova Vaga Checoslovaca diferenciouse da Nouvelle Vague francesa en que tiñan narracións máis fortes e que como os directores formaban parte dunha industria cinematográfica nacionalizada, tiñan maior acceso aos estudios e aos fondos estatais. Tamén fixeron máis adaptacións, como a versión de Jaromil Jireš da novela de Milan Kundera Žert (1969). No IV Congreso da Unión de Escritores Cinematográficos en 1967, o propio Kundera describiu esta vaga de cinema como unha parte importante da historia da literatura checoslovaca. Filmes checos
A maioría dos filmes rodados durante a Nova Vaga eran en checo. Moitos directores procedían da prestixiosa FAMU, situada en Praga, mentres que os estatais estudios Barrandov estaban situados nos arredores da cidade. Algúns destacados directores checos foron Miloš Forman, que dirixiu Hoří, má panenko, Černý Petr e Lásky jedné plavovlásky nesa época, Věra Chytilová coñecida polo seu filme Sedmikrásky, e Jiří Menzel, que co filme Ostře sledované vlaky (1966) gañou o Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa. Filmes eslovacos
Obchod na korze (1965) gañou o Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa en 1966. Aínda que non está considerado como parte da Nova Vaga porque foi dirixido por Ján Kadár e Elmar Klos, que eran dunha xeración anterior, o filme é xustamente tradicional. Juraj Jakubisko, Štefan Uher ou Dušan Hanák foron cineastas eslovacos que formaron parte do movemento.
Novartis

Novartis International AG é unha empresa farmacéutica e multinacional suíza con sede en Basilea, Suíza. É unha das meirandes empresas farmacéuticas en mercado e vendas.
Novartis fabrica fármacos como clozapina (Clozaril), diclofenaco (Voltaren), carbamazepina (Tegretol), valsartan (Diovan) e imatinib mesylate (Gleevec/Glivec). Entre os axentes farmacéuticos adicionais inclúense ciclosporina (Neoral/Sandimmun), letrozol (Femara), metilfenidato (Ritalin), terbinafina (Lamisil), e outros.
En 1996, Ciba-Geigy fusionouse con Sandoz, e as divisións farmacéutico e agroquímica de ámbalas dúas empresas formaron Novartis como unha entidade independente. Outros negocios de Ciba-Geigy e Sandoz foron vendidos, como Ciba Specialty Químicos, que se fixo unha empresa independente. A marca Sandoz desapareceu durante 3 anos, mais foi revivido no 2003 cando Novartis consolidou os seus negocios de fármacos xenéricos a unha soa filial soa e foi nomeada Sandoz. Novartis a súa división de negocio agroquímico e de cultivos transxénicos no 2000 con Syngenta en colaboración con AstraZeneca, o cal tamén vendeu o seu negocio agroquímico.
Novec 1230

O produto Novec 1230 é un líquido desenvolvido por 3M, de aparencia similar á auga pero con dúas diferenzas fundamentais: non é un fluído condutor e non molla os obxectos sobre os que se verte. Estas características fano moi apropiado para combater incendios en situacións nas que o uso da auga podería resultar contraproducente, tal é o caso de bancos, museos, bibliotecas, hospitais e oficinas con equipos electrónicos.
A fórmula química do composto é C6F12O, abreviatura de CF3CF2C(O)CF(CF3)2. As súas moléculas non se atopan formando ións, o que explica a falta de condutividade do fluído (ao contrario cá auga, na que as moléculas están en forma de H3O+ e OH-). Asemade, a ausencia de átomos de hidróxeno evita que se formen pontes de hidróxeno entre as moléculas, o que implica que a calor de vaporización sexa de 88, 0 KJ/Kg, 25 veces menor que a calor de vaporización da auga (xa que non é necesario empregar ningunha enerxía en romper as pontes de hidróxeno para pasar de estado líquido a gasoso, como acontece coa auga). Deste xeito, é posible desenvolver equipos nos que o produto se manipula coma líquido (máis sinxelo) pero se emprega como gas para extinguir o incendio.
A diferenza doutros gases inertes de extinción que o que fan é desprazar ao osíxeno, o Novec 1230 diminúe a enerxía térmica da chama, interrompendo así a reacción de combustión.
O Novec 1230 é unha alternativa ecolóxica aos axentes extintores químicos. Así, comparándoo co halon ten un potencial de efecto invernadoiro de 1 fronte a 6900 e un período de vida na atmosfera de 5 días fronte a 65 anos. Non produce ningún impacto na capa de ozono, non é corrosivo e é estable a temperatura ambiente.
Novela bizantina

A novela bizantina foi un dos principais tipos de prosa narrativa do século XVII. De certo xeito, trátase do xénero antecesor da moderna novela de aventuras.
Narra viaxes nas cales se suceden aventuras complicadas, separacións e encontros de personaxes, recoñecementos casuais, cun ton de sucesos extraordinarios.
Novela curta

Unha novela curta é unha narración en prosa de menor extensión ca unha novela e menor desenvolvemento dos personaxes e a trama, aínda que sen a economía de recursos narrativos propia do conto. O seu antecedente é o relato curto medieval. Exemplos de novelas curtas da literatura galega son Outono aquí de Mario Regueira, Terá as túas balas de Xabier Cid ou A xeira das árbores de Teresa Moure.
Novela gráfica

Novela gráfica é un formato de publicación destinado a un público con guión dun só autor e que contén unha historia única, onde se fusionan o debuxo e a narrativa e se presentan temas profundos e historias extensas. Ademais, nun sentido diacrónico, é un movemento vangardista do século XXI herdeiro da historieta alternativa e con difusión internacional, que abrangue tanto banda deseñada estadounidense (Charles Burns, Daniel Clowes, Gary Panter, Joe Sacco, Seth) como francófona (Guy Delisle, Marjane Satrapi) e mesmo española (Paco Roca, Luís Durán. .. ), israelí (Rutu Modan) e xaponesa (Jiro Taniguchi), cuxa figura central é Chris Ware. Como tal, implica unha revolución das historias abordadas, alén da revolución gráfica producida desde os anos 70. Pode considerarse, neste senso, "como o último (até agora) dos varios intentos feitos pola banda deseñada de asaltar a fortaleza da respetabilidade cultural". Toda esta polisemia levou a confusións e contradicións entre os diversos autores, expertos e lectores. Recoñécese como a primeira novela gráfica á obra O Eternauta (1957) de Héctor Germán Oesterheld; aínda que a primeira obra auto proclamada como novela gráfica foi Contrato con Deus (1978) de Will Eisner; a cal popularizou o termo.
Novela rosa

A novela rosa, máis coñecida coloquialmente como novela romántica, aínda que resulta útil o termo «rosa» para distinguila da novela romántica pertencente ao período histórico-cultural do Romanticismo, trátase dun xénero literario narrativo occidental. Descrición
A asociación Romance Writers of America (Escritores Románticos de América) define as dúas principais normas das novelas para seren consideradas deste xénero:
1. ª A historia debe centrarse na relación e o amor romántico que xorde entre dous seres humanos. A asociación estadounidense antes mencionada considera que non debe centrarse só no amor romántico heterosexual, senón que, segundo definen, a trama principal refírese a dúas persoas que se namoran e esfórzanse en que a súa relación funcione. O conflito no libro céntrase na historia de amor. O clímax no libro resolve a historia de amor. Poden existir outras subtramas, pero a historia de amor debe seguir sendo o tema principal.
2. ª O final da historia debe ser positivo, deixando ao lector que crea que o amor entre os protagonistas e a súa relación perdurará polo resto das súas vidas. Segundo a RWA, debe haber un "final emocionalmente satisfactorio e optimista". As novelas rosas finalizan de tal maneira que o lector se sente ben. Baséanse na idea dunha xustiza emocional innata, a noción maniquea de que a xente boa acaba sendo recompensada e a malvada é castigada. Nunha novela rosa, os amantes que se arriscan a loitar polo seu amor e a súa relación acaban sendo recompensados con xustiza emocional e amor incondicional.
Novell

Novell Inc. (NASDAQ: NOVL) é unha compañía de software internacional con sede no val de Utah nos Estados Unidos de América especializada en sistemas operativos orientados á empresa. Produce Novell eDirectory, Novell Open Enterprise Server, SUSE Linux Enterprise Server, Novell NetWare, SUSE Linux Enterprise Desktop, Novell GroupWise, Novell ZENworks, Novell Identity Manager, Novell Access Manager, Novell exteNd, Novell BorderManager, PlateSpin, Forge, PowerConvert e PowerRecon e é patrocina e fomenta a comunidade openSUSE.
Novell GroupWise

Novell GroupWise é unha solución de software colaborativa completa que mantén aos traballadores informados mediante correo electrónico, calendario, mensaxería instantánea, manexo de tarefas e manexo de contactos e documentos.
Novembro

Novembro ou san Martiño é o undécimo mes do ano no calendario gregoriano e ten 30 días. O seu nome deriva de ter sido o noveno mes do calendario romano.
En Galicia recibe diferentes denominacións populares: Mes santo, Mes de Santos, Mes morto, Mes dos mortos ou San Martiño. Acontecementos en novembro
Día 1: Día de Tódolos Santos.
Día 2: Día de Defuntos.
Primeiro xoves: Día Mundial da Preservación dixital.
Segundo domingo: Día Mundial do Enoturismo Terceiro domingo: Día Mundial en memoria das Vítimas de Accidentes de Tráfico. Foi establecido en 2005 pola Asemblea Xeral da ONU. Novembro na cultura popular galega
Normalmente é cando se realiza a mata ou matanza dos porcos nas aldeas, contra o día de san Martiño.
Aínda se fan magostos.
Refraneiro
Por santo André, toma o porco polo pé Por santa Erea, toma os bois e semea; por san Martiño, nin fabas nin liño Santos e natal, inverno carnal.
Novo Imperialismo

No contexto histórico, o Novo Imperialismo é unha política e período de expasión colonial das potencias europeas, os Estados Unidos e o Xapón durante finais do século XIX e comezos do XX. O período supuxo unha carreira sen precedentes de novas adquisicións territoriais de ultramar. Daquela, os estados centráronse en construír imperios grazas a novos avances e desenvolvementos tecnolóxicos, facendo medrar o seu territorio a través da conquista e a explotación dos recursos dos países subxugados. Durante a era do Novo Imperialismo, as potencias occidentais (e o Xapón) conquistaron individualmente case toda África e partes de Asia. A nova onda de imperialismo reflectiuse en rivalidades entre as grandes potencias, o desexo económico de novos recursos e mercados, e o ethos da "misión civilizadora". Moitas das colonias creadas durante esta época acadaron a independencia na época da descolonización que seguiu á segunda guerra mundial.
O cualificativo "Novo" é empregado para diferenciar o imperialismo moderno da actividade imperial máis antiga, como a chamada primeira onda de colonización europea que se desenvolveu entre os séculos XV e XIX.
Na primeira onda de colonización, as potencias europeas conquistaron e colonizaron América e Siberia; despois crearon postos de avanzada en África e Asia.
Novo Partido Democrático (Canadá)

O Novo Partido Democrático (New Democratic Party (NPD) en inglés e Nouveau Parti démocratique (NPD) en francés) é un partido político do Canadá de filosofía socialdemocrática, membro da Internacional Socialista. O seu actual líder é Jagmeet Singh, conta con 24 escanos no parlamento canadense co 15, 9 % dos votos nas eleccións de 2019.
O partido formouse en 1961 ao cambiar o Partido Socialdemócrata Canadense o seu nome por influencia do Congreso do Traballo do Canadá, o principal sindicato do país.
Novo Reino de Granada

O Novo Reino de Granada ou Reino da Nova Granada foi a denominación outorgada a unha entidade territorial, integrante do Imperio español, estabelecida pola Coroa española durante o seu período de dominio americano, que se atopaba ó norte de Suramérica, que corresponde co núcleo principal da actual República de Colombia.
Nova Granada correspondeu ao territorio baixo a xurisdición da Real Audiencia de Santafé de Bogotá (1550-1718) e posteriormente correspondente ó Vicerreinado de Nova Granada (1718-1819) cuxa sede foi Santafé de Bogotá. Política e goberno
Real Audiencia de Santafé de Bogotá
Durante o tempo que o territorio do Novo Reino de Granada foi constituído como distrito dunha Real Audiencia, estivo gobernado por un presidente e facía parte do Vicerreinado do Perú.
Vicerreinado de Nova Granada
Os territorios xurisdicionais das Audiencias de Santafé e de Quito, e parte do que máis adiante sería a Capitanía Xeneral de Venezuela foron constituídos como un vicerreinado polo rei Filipe V entre 1717 e 1724. A capital do vicerreinado situouse na cidade de Bogotá. O vicerreinado disolveuse temporalmente, por razóns económicas, entre 1724 e 1740, cando se reinstaurou novamente. Historia
En 1514, foi a primeira vez que España se asentou permanentemente na área. Con Santa Marta (1525) e Cartaxena de Indias (1533), estabeleceuse o control español da costa, e comezou a expansión do control territorial cara ó interior. O conquistador Gonzalo Jiménez de Quesada colonizou unha vasta área na rexión seguindo a canle do río Magdalena no interior dos Andes en Colombia, derrotando á poderosa Confederación muisca, fundando a cidade de Santafé de Bogotá en 1538, e nomeando a rexión como o Novo Reino de Granada, en homenaxe ó Reino de Granada, España.
Para estabelecer un goberno civil na Nova Granada, creouse unha real audiencia en Santafé de Bogotá en 1548-1549, un corpo que combinaba a autoridade executiva e xudicial, até cando se estabeleceu unha presidencia ou gobernación en 1564, asumindo os poderes executivos. Neste punto, a Nova Selecta é considerada unha Capitanía xeneral do Vicerreinado do Perú. A xurisdición da Real Audiencia foise estendendo co tempo sobre as provincias dos arredores que se ían constituíndo no territorio correspondente á Nova Granada.
En 1717, Santafé constituiríase na capital do Vicerreinado de Nova Granada, que aínda que suspendido en 1724 por problemas financeiros, foi reinstaurado en 1739 e continuou até a perda do poder español sobre os territorios nos anos 1810.
O 27 de xaneiro de 1812, creouse o terceiro Consello de Rexencia durante a marcha de Fernando VII a Baiona, presidido polo neogranadino Joaquín Mosquera y Figueroa. Durante este período, coincidente coa Guerra de Independencia española, fórmanse as Cortes de Cádiz, que acabaron redactando a Constitución española de 1812. O seu mandato conclúe o 8 de marzo de 1813.
Novo shekel

Para a unidade monetaria da Antigüidade, ver Siclo. O xéquel ou novo shekel, NIS polas súas siglas en inglés, é a moeda de curso legal en Israel e, xuntamente co dinar xordano, tamén da Autoridade Nacional Palestina. Divídese en 100 agorot.
O novo shekel adoptouse en 1985, en substitución do anterior shekel ou siclo, a razón de 1000 dos antigos por cada novo shekel. Emitido polo Banco de Israel (en hebreo: בנק ישראל), Banq Israel / بنك اسرائيل Bank Isrā'īl), circulan moedas 10 agorot e de ½, 1, 2, 5 e 10 shekels, e billetes de 20, 50, 100 e 200 shekels. As moedas cúñanse na ceca pública de Corea, KOMSCO.
O código ISO 4217 é ILS e a súa abreviatura é o símbolo ₪ –unha combinación das iniciais hebreas das palabras shekel (ש) e jadash (ח) – ou ben se abrevia שח (pronunciado shaj). Divídese en 100 agorot (en hebreo: אגורות); en singular agorá (en hebreo: אגורה); en árabe اغورة, agūra). Desde o 1 de xaneiro de 2003 o NIS é unha moeda libremente convertible.
Novosibirsk

Novosibirsk (en ruso: Новосибирск) é unha cidade rusa, capital administrativa do óblast de Novosibirsk. Poboación
É a terceira cidade máis poboada do país despois de Moscova e San Petersburgo, con 1. 547. 910 habitantes segundo o censo de 2014. A aglomeración urbana xa conta aproximadamente cuns 1. 900. 000 habitantes. Orixe histórica
Foi fundada no 1893. O emperador Alexandre III de Rusia comezou a construción do ferrocarril Transiberiano. Considerouse que o ferrocarril cruzaría o río Obi preto da antiga cidade de Kolyvan, pero finalmente decidiuse que se construíse unha ponte na cidade de Krivoschokovo. Serían necesarios moitos homes para construír esta ponte, e iso deu paso ao crecemento do asentamento de Novonikoláyevsk, como antes se chamaba a cidade de Novosibirsk, polo que se converteu nos anos seguintes nunha das cidades máis grandes da parte asiática de Rusia.
Grazas ao intercambio e florecemento de novos negocios, a vila converteuse nunha gran cidade; Novonikolayevsk recibiu oficialmente o status de cidade en decembro de 1903. Situación e superficie
A cidade conta cunha superficie duns 506, 67 km² e divídese en 10 distritos administrativos. Transportes
A cidade conta co Aeroporto Internacional de Novosibirsk e un sistema do metro inaugurado no 1986, de dúas liñas. O emperador Alexandre III creou unha vía férrea que une a rexión de Siberia co resto do país; iso deu comezo á construción do ferrocarril Transiberiano.
A distancia desde Novosibirsk até Moscova é duns 3. 191 quilómetros.
Nowy Targ

Nowy Targ é unha cidade de Polonia con área urbana duns 33. 460 habitantes. Cidades irmandadas
Radevormwald Kežmarok Évry Roverbella Deporte
Desta cidade é o equipo de hóckey sobre xeo Podhale Nowy Targ.
Noxo

O noxo é unha resposta emocional que sofren os seres vivos, causada polo desgusto que se lle ten a algunha cousa ou por un momento desagradable causado por algo. Características
O noxo é unha emoción complexa que implica unha resposta de rexeitamento dun obxecto, dun acontecemento ou de valores morais desagradables. Ademais, trátase dunha das reaccións emocionais nas que as sensacións fisiolóxicas son máis patentes. A maioría das reaccións do noxo xéranse por condicionamento interceptivo. Por outra banda, está tamén en relación con trastornos do comportamento, tales e como a anorexia e a bulimia. Orixe
En primeiro lugar, os causantes son os estímulos desagradables, fundamentalmente os químicos, os potencialmente perigosos ou os molestos, como por exemplo comida en mal estado ou cheiros desagradables. Tamén producen a reacción de noxo toda unha variedade sensorial de estímulos condicionados de forma aversiva, mentres que os estímulos incondicionais adoitan ser olfactivos ou gustativos.
En segundo lugar, o procesamento cognitivo prodúcese ante causantes dunha baixa familiaridade e cun baixo nivel de previsibilidade. O suceso é valorado como moi desagradable. E todo o proceso é considerado como esencial para o benestar do corpo.
A probabilidade das consecuencias esperábanse xa antes de que o suceso acontecera. No referente ó enfrontamento, prodúcese un grao medio de urxencia para afrontar o suceso e as consecuencias do mesmo. No que ten que ver coa valoración da posibilidade de afrontar as condicións que produciu a sensación do noxo, crese que non é posíbel adaptarse ás súas consecuencias, e procúrase o rexeitamento do obxecto ou da situación causante.
Os estímulos adoitan estar en plena relación coa inxesta, de maneira que a calidade fundamental é olfactiva ou olorosa, se ben os estímulos condicionados poden asociarse a calquera outra modalidade perceptiva (escenas visuais, sons. .. ); ou tamén poden producirse ante calquera outro tipo de estimulación que non teña por que estar relacionada con problemas gastrointestinais, como son as reaccións do noxo diante dos alimentos nutritivos e en bo estado. O noxo ten unha finalidade funcional, potenciar os hábitos saudables, hixiénicos e adaptados. Efectos
Existen dous tipos de efectos: subxectivos e fisiolóxicos: Efectos subxectivos: A necesidade de evitar ou afastarse do estímulo causante. Se o estímulo é oloroso e gustativo, xorden sensacións gastrointestinais desagradables, como poden ser as náuseas.
Efectos fisiolóxicos: Unha moi moderada elevación da frecuencia cardíaca, do nivel da condutancia da pel e certas reducións no volume sanguíneo e na temperatura periférica. Tamén se producen efectos sobre o sistema somático, como elevacións na tensión muscular xeral, elevacións nas frecuencias respiratorias e o aumento da reactividade gastrointestinal.
Noz (froito da nogueira)

A noz é o froito da nogueira común. Froito seco con alto valor nutritivo, é rico en proteínas, vitaminas do grupo B, oligoelementos, aceites, lecitina e ácidos graxos omega 3 (poliinsaturados). Atribúeselle a capacidade de reducir o colesterol.
Consómese fresco ou cociñado, así como en sobremesas, pódese almacenar durante meses despois de quitarlle a pela exterior e telas un tempo secando ao sol para que non collan mofo.
Tamén recibe os nomes galegos dialectais de concho, coucho, croucho, cuncho, noza, noga, corolo, carolo, carola ou carrola.
Noz de Adán

A noz de Adán, nó da gorxa ou mazá de Adán, coñecida medicamente como prominentia laryngea, é unha protuberancia da cartilaxe tiroide da larinxe, existente baixo o óso hioide, no pescozo humano, e un dos órganos relacionados co proceso da fala. Presenta un maior desenvolvemento nos individuos do sexo masculino, pola maior presenza de hormonas masculinas, principalmente a testosterona.
Presenta unha entalla superior facilmente palpábel, que representa a unión das dúas porcións de dita cartilaxe. O ángulo de encontro é máis agudo nos homes (90°) que nas mulleres (120º). Por debaixo continúase coa cartilaxo cricoide. Considérase que o seu desenvolvemento no home é un carácter sexual secundario masculino, produto da actividade hormonal masculina. O seu grao de desenvolvemento depende de cada individuo e producirase o ensachamento de dita zona na puberdade de maneira moi rápida, xerando o cambio da voz. Canto máis ancha sexa a dita zona, máis grave será a voz da persoa. Etimoloxía
A orixe do termo estaría na pasaxe bíblica do pecado orixinal, onde Adán comeu o "froito prohibido" despois de Evam e ficaría co carozo preso na garganta.
Noé

Noé, fillo de Lameque, neto de Metuxalén, é un personaxe da Biblia que recibiu ordes de Deus para a construción dunha arca, para salvar a Creación do Diluvio. Mitoloxía
A historia de Noé atópase no libro da Xénese, sendo o seu nome mencionado por primeira vez en 5: 29, ocorrendo a súa morte, no 9: 29, con 950 anos. O relato conta que Noé era descendente da liñaxe de Sete, e viviu nunha época en que as outras liñaxes humanas (a partir dos descendentes de Caín e dos propios parentes de Noé, probabelmente) se amosaban corrompidas. Deus entón decidiu eliminar a poboación mundial provocando unha grande inundación, poupando, porén, a Noé e a súa familia, que se mostraron bos aos seus ollos. Entón Deus enviou un anxo a Noé, ordenándolle a construción dunha grande embarcación, onde reuniría todos os animais da terra durante os 40 días de Diluvio. Noé entón reuniu unha parella de cada especie e abrigou a súa familia no interior da arca. 40 días despois, cando a choiva cesou e a auga comezou a devalar, Noé soltou unha pomba, que lle trouxo unha folla de oliveira, indicando que a terra xa estaba seca. A arca ficaría encallada no alto dunha montaña, supostamente sobre o monte Ararat, en Armenia.
A Noé e os seus descendentes cóubolles a tarefa de poboaren a Terra. A fonte extra-bíblica de Flavio Xosefo detalla en pormenores a descendencia de Noé, e cales pobos de cada un dos seus fillos e netos darían orixe. A vida de Noé despois do Diluvio, no entanto, está curiosamente deturpada polo alcoholismo. En certa altura, embebedárase co viño producido da súa propia videira de tal xeito que se atopou nu na súa tenda. O seu fillo Cam viuno e chamou os seus irmáns para que o cubrisen. Cando recobrou a consciencia, Noé maldixo a Cam e mais a seu neto Canaá, así e todo, beiceu os seus outros fillos, Sem e Xafet.
A historia de Noé ten un forte significado simbólico sobre boa parte da historia de Israel, principalmente durante o período da conquista de Canaá narrada no libro de Xosué. A maldición de Noé certamente foi usada polos pobos semitas (ou sexa, descendentes de Sen, cuxos hebreos forman parte) como xustificativa para a conquista da terra de Canaán (ocupada polos cananeos, alegadamente descendentes de Canaá, neto maldito de Noé).
Nu metal

O nu metal é un estilo musical que combina o metal alternativo co rap, hardcore punk, rock alternativo e ás veces co pop, tamén adoita ter esencias doutros estilos como o funk, a música electrónica, o reggae e o folk, entre outros. Utiliza guitarras menos estridentes e máis graves que o rock ou heavy metal convencional, acompañadas por efectos e estraños sons nos riffs. Xurdiu a principios e mediados dos anos 1990 no sector dos Ánxeles e impulsado principalmente por grupos como Korn, Deftones e Limp Bizkit. Pero sen dúbida os precursores e influenciadores deste xénero foron bandas como Suicidal Tendencies, Machine Head, Eric B. & Rakim, Nine Inch Nails, Anthrax, Beastie Boys, Faith No More, Tool, Rage Against the Machine e Pantera, que foron bandas que empezaron a moldar este xénero a pricipios dos 90, pero o seu estilo non tiña nada que ver co nu metal. Tivo o seu auxe popular a finais dos 90 e comezos do milenio, pero comezou a decaer e perder gancho comercial do 2001 para adiante.
Chámaselle nü metal, que vén de new metal (novo metal) por querer representar unha evolución do metal tradicional. En certas partes chámase aggro metal ao nu metal máis agresivo e menos rapeado (Ill Niño, Slipknot, Mudvayne etc. ), para diferencialo co menos agresivo e máis relacionado co rap (Linkin Park, Limp Bizkit, POD etc. ).
NuSTAR

NuSTAR, acrónimo de Nuclear Spectroscopic Telescope Array, e tamén coñecido como SMEX 11 e Explorer 93, é un observatorio espacial da NASA lanzado o 13 de xuño de 2012 mediante un foguete Pegasus XL desde o atol Kwajalein, nas illas Marshall. Características
NuSTAR forma parte do programa SMEX de satélites pequenos e de baixo custo e está adicado a observar o ceo en raios X, no rango de enerxías entre 8 e 80 keV. O seu obxectivo principal son os quásares, os buratos negros binarios galácticos e os remanentes de supernovas, estudando os espectros orixinados polas transicións nucleares que se dan no rango de enerxías no que observa.
O observatorio usa o bus LEOStar-2 e está formado por dous telescopios de raios X duros separados do corpo principal do observatorio por un mastro de 10 m de lonxitude e que focalizan os fotóns nun detector de estado sólido.
Nube de datos

Unha nube de datos é unha representación visual das palabras que conforman un texto, onde o tamaño da fonte é maior para as palabras que aparecen con maior frecuencia. Un dos seus usos principais é a visualización das etiquetas dun sitio web, de modo que os temas máis frecuentes no sitio se mostren con maior prominencia. As etiquetas son só palabras e polo xeral adoitan estar en orde alfabético. A importancia dunha etiqueta móstrase segundo criterios baseados no tamaño da fonte ou a cor.
Nubes de Kordylewski

As Nubes de Kordylewski son grandes concentracións de po que parecen existir dentro dos puntos de Langrage L4 e L5 do sistema Terra-Lúa. Foron observadas por primeira vez polo astrónomo polaco Kazimierz Kordylewski nos anos 60, pero aínda hai moita controversia ó redor da súa existencia, debido ó seu extremadamente baixo brillo. Algúns astrónomos pensa que estas nubes poderían ser un evento transitorio xa que os puntos L4 e L5 de Langrage son inestables, debido as perturbacións dos planetas interiores. Descubrimento e observación
A existencia dunha concentración de po confirmable fotometricamente nos puntos de libración foi predita polo Profesor J. Witkowski no 1951.
As Nubes foron vistas por primeira vez por Kordylewski no 1956. Entre o 6 de marzo e o 6 de abril de 1961 conseguiu fotografar dúas manchas brillantes preto do punto de libración L5. Durante a observación as manchas amosaron un movemento case imperceptible cara L5. As observacións foron feitas dende a montaña Kasprowy Wierch.
No 1967, J. Wesley Simpson fixo observación usando ó Kuiper Airborne Observatory.
A existencia das nubes de Kordylewski aínda son motivo de discusión. A sonda espacial xaponesa Hiten, a cal pasou a través dos puntos de libración para detectar partículas de po, e as súas medicións non obtiveron un incremento significativo da densidade de po respecto dos niveis de densidade de po do espazo circundante. Aparencia
As nubes de Kordylewski son un fenómeno moi pouco luminoso, comparable en brillo ó Gegenschein. Son moi difíciles de ver dende a Terra pero poden ser visibles en noites dun ceo excepcionalmente claro e escuro. Aparecen máis brillantes cando están en oposición ó Sol. A meirande parte das observacións foron feitas dende desertos, o mar, ou montañas. As nubes poden aparecer máis vermellas có Gegenschein, indicando que seguramente teñan diferentes tipos de partículas de po.
As nubes de Kordylewski están situadas preto dos puntos de Langrage L4 e L5 do sistema Terra-Lúa. Son de aproximadamente 6 graos en diámetro angular.
As nubes poden desprazarse entre 6 a 10 graos destes puntos. Outras observacións suxiren que as nubes movesen ó redor dos puntos de libración en elipses de 6 a 2 graos.
Nuclearia

Nuclearia é un xénero de eucariotas unicelulares da orde nucleariida.
Inclúe as seguintes especies: Nuclearia delicatula
Nuclearia moebiusi
Nuclearia pattersoni Dyková, Veverková, Fiala, Macháčková & Pecková, 2003
Nuclearia simplex
Nuclearia thermophila
Nucleoplasma

O nucleoplasma ou carioplasma é o medio interno do núcleo celular, un líquido viscoso no que están inmersos a cromatina (formada polo ADN asociado a histonas) e o nucléolo. Consta dun 70 a 90 % de auga con moitas moléculas disolvidas e pH próximo a 7. Contén principalmente proteínas, sobre todo encimas relacionados co metabolismo dos ácidos nucleicos, que interveñen na replicación do ADN, regulación xénica, transcrición ou maduración do ARN. Tamén existen proteínas ácidas que non están unidas ao ADN nin ao ARN e que se denominan proteínas residuais. No nucleoplasma hai unha matriz de proteínas fibrosas.
Ademais hai cofactores, moléculas precursoras, produtos intermedios da glicólise (proceso citoplasmático), sodio, potasio, magnesio e calcio.
Nucleotidiltransferase

As nucleotidiltransferases son encimas transferases de grupos que conteñen fósforo, por exemplo, substituíntes de ácidos nucleicos (nucleotidílicos) ou simplemente nucleósidos monofosfato. A rección xeral de transferencia dun residuo de nucleósido monofosfato de A a B, pode escribirse así: A-P-N + B ⇌ {\displaystyle \rightleftharpoons } A + B-P-N
Por exemplo, no caso das polimerases, A é un pirofosfato e B é o polinucleótido nacente.
Son clasificados co número EC 2. 7. 7 e poden ser subdivididos nos seguintes grupos: Uridililtransferases, que transfiren grupos uridililo.
Adenililtransferases, que transfiren grupos adenililo.
Guanililtransferases, que transfiren grupos guanililo.
Cititidililtransferases, que transfiren grupos citidililo.
Timidililtransferases, que transfiren grupos timidililo. Papel nos mecanismos de reparación do ADN
Unha nucleotidiltransferase é un compoñente da vía de reparación dun só nucleótido por reparación por escisión de bases (BER). Este mecanismo de reparación empeza cando un só nucleótido determinado é recoñecido pola ADN glicosilase como apareado incorrectamente ou mutado dalgunha maneira (por luz UV, mutáxeno químico, etc. ), e é eliminado. Posteriormente, utilízase unha nucleotidiltranferase para encher o oco coa base correcta, usando como referencia a febra molde.
Nucleáriidos

Os nucleáriidos (Nucleariida) son un grupo de microorganismos ameboides que posúen pseudópodos filosos, que viven principalmente nos solos e auga doce. Distínguense do grupo superficialmente similar dos vampirélidos principalmente por teren mitocondrias con cristas discoidais. Os nucleáriidos son xeralmente pequenos, de ata 50 μm de tamaño.
Os Nucleariida clasifícanse como opistocontos, que é o gran grupo que inclúe a animais, fungos e outros grupos menores. Varios estudos sitúan aos nucleáriidos como un grupo irmán dos fungos.
Destacan os xéneros: Nuclearia e Micronuclearia.
Outros xéneros como Rabdiophrys, Pinaciophora e Pompholyxophrys, son formas de augas doces con escamas silíceas ocas ou espiñas. Anteriormente estaban incluídos dentro dos heliozoos formando o grupo Rotosphaerida.
Segundo unha publicación de 2009, Fonticula, considerado un mofo mucoso celular, é un opistoconto e está máis relacionado con Nuclearia que cos fungos.
Nucleón

Un nucleón é calquera das particules (neutróns ou protóns) que compoñen o núcleo dun átomo. O número de protóns (que teñen carga positiva) máis o número de neutróns (que teñen carga neutra) constitúen o número másico dun átomo.
Na simetría de isospín o protón e o neutrón son diferentes estados da mesma Partícula elemental: o nucleón. Esta simetría non é estritamente certa posto que o protón e o neutrón non teñen exactamente a mesma masa, pero é útil considerala no caso das interaccións fortes.
Nucleósido

Un nucleósido é base nitroxenada (pode ser unha pirimidina ou unha purina) unida por un enlace covalente (enlace N-glucósidico entre o carbono 1 da pentosa e o nitróxeno ) na base púrica e o 1 na base pirimidínica) a un azucre de 5 átomos (pentosa) de carbono, ribosa ou desoxirribosa.
Exemplos de nucleósidos son a citidina, uridina, adenosina, guanosina, timidina e a inosina.
Os nucleósidos poden combinarse cun grupo fosfórico (ácido fosfórico: H3PO4)mediante determinadas quinases da célula, producindo nucleótidos, que son os compoñentes moleculares básicos do ADN e o ARN.
Os nucleósidos poden ser de dous tipos, dependendo da pentosa que conteñan: Ribonucleósidos: a pentosa é a ribosa.
Desoxirribonucleósidos: a pentosa é a 2-desoxirribosa.