Sete Sabios de Grecia

O nome de Sete Sabios foi o título que a tradición grega dá a sete sabios gregos antigos (ao redor de 620 — 550 a. C. ), coñecidos pola súa sabedoría. Este conxunto inclúe tanto filósofos como estadistas ou lexisladores.
A tradición dos Sete Sabios mantívose ao longo dos séculos. A cita máis antiga coñecida é de Platón na súa obra Protágoras, Plutarco menciónaos no seu Simposio dos sete magos e Dióxenes Laercio na súa obra Vidas e opinións dos filósofos máis ilustres. Lista de sabios
O mundo antigo deixounos varios relatos dos Sete Sabios. Unha é presentada por Platón no diálogo Protágoras (Prot. 343a). Outra, a que aquí segue, procede de Dióxenes Laercio (que non inclúe na súa lista Misón de Quene, mencionado por Platón, e pon no seu lugar a Periandro). Cleóbulo de Lindos, gobernado como tirano de Lindos, na illa grega de Rodas, c. 600 a. C.
Solón de Atenas (640 a. C. - 559 a. C. ) adquiriu fama como lexislador e reformador social en Atenas.
Quilón de Esparta: político do s. VI a. C. , tenta mellorar os sistemas para controlar mellor os máximos cargos do Estado. Así mesmo, atribúeselle a militarización da vida civil en Esparta e as primeiras medidas para a educación militar da mocidade.
Bias de Priene, político grego que acadou gran sona como lexislador no s. VI a. C.
Tales de Mileto: Filósofo e matemático, destacou pola súa sabedoría práctica, a súa notable capacidade política e a gran cantidade de coñecementos que posuía.
Pítaco de Mitilene: foi un estadista grego (c. 650 a. C. ) que gobernou en Mitilene (Lesbos), xunto co tirano Mirsilo. Pittacus intentou restrinxir o poder da nobreza, e exerceu o poder apoiándose nas clases populares.
Periandro de Corinto: como tirano de Corinto, intentou manter a estabilidade política interna e promoveu a prosperidade do país durante o período comprendido entre os s. VII-VI a. C. Ocupouse de regular e humanizar o traballo dos escravos, protexeu a clase social dos campesiños pobres e obrigou á nobreza a reducir a suntuosidade dos seus gastos. Tamén levou a cabo unha política colonial sistemática de conquista. A longa estabilidade da que gozaba Corinto baixo o seu goberno contribuíu á súa inclusión no grupo dos sabios de Grecia.
Dióxenes Laercio sinala, porén, que houbo un gran desacordo entre as súas fontes sobre cales son as cifras que se deben contar entre os sete. Solón, Tales, Pítaco e Bías coinciden en todas as listas, e quizais as dúas substitucións máis comúns fosen cambiar Periandro de Corinto ou Anacarsis o escita por Misón de Quene. Na primeira lista de sete de Dióxenes, que introduce coas palabras "Estes homes son recoñecidos como sabios", aparece Periandro en lugar de Misón; a mesma substitución aparece en A máscara dos sete magos de Ausonio. Tanto Éforo como Plutarco (no seu Banquete dos Sete Sabios) substituíron a Anacarsis por Misón. Dióxenes Laercio afirma ademais que Dicearco deu dez nomes posibles, Hipóboto suxeriu doce nomes, e Hermipo enumerou dezasete posibles homes sabios no seu libro Sobre os sabios (Solón, Tales, Pítaco, Bias, Quilon, Misón, Cleobulo, Periandro, Anacarsis, Acusilao, Epiménides, Leofanto, Ferécides, Aristódemo, Pitágoras, Laso e Anaxágoras) dos cales diferentes persoas fixeron diferentes seleccións de sete. Leslie Kurke argumenta que "Esopo era un candidato popular para a inclusión no grupo"; un epigrama do poeta Agatías do século VI d. C. (Antoloxía Palatina 16. 332) refírese a unha estatua dos Sete Sabios, con Esopo de pé ante eles.
Ademais dos mencionados anteriormente, pódense engadir porén os seguintes nomes: Epiménides (en grego: Ἐπιμενίδης) de Knossos ou Festo (Creta) foi un filósofo, profeta e poeta grego que viviu no Modelo: Siglo. É coñecido polo paradoxo que se lle atribúe, como profeta e por purificar a Atenas da peste provocada pola violación do dereito de asilo. Atribúenselle varias obras en verso e en prosa, actualmente perdidas.
Anacarsis o escita, estranxeiro na lista, xa que non procede do mundo heleno. No século IV a. C. , Anacarsis converteuse nunha especie de modelo de vida para os filósofos cínicos.
Ferécides de Siros, como Anacarsis, procede das marxes do mundo helenístico, e tamén é dunha xeración posterior ao resto. Foi o primeiro en escribir sobre os deuses en prosa. Foi o mestre de Pitágoras.
Misón de Quene ou Quenas (cidade cunha localización polémica), de toda a lista, é a que menos referencias e información biográfica ten. A historia do trípode dos sete sabios
Sócrates refírese indirectamente a un conto dos Sete Sabios que suxire que a humildade é a nai da sabedoría:
Segundo Dióxenes Laercio, algúns pescadores da illa de Cos atoparon nas súas redes o trípode de Helena de Troia, que ela lanzou á auga na súa viaxe de regreso de Troia a Esparta. Os pescadores venderan o contido das súas redes por adiantado a algúns viaxeiros de Mileto, pero cando atoparon o trípode negáronse a darllo aos viaxeiros de Mileto. Así, estalou unha guerra entre Cos e Mileto. Vendo que a guerra non tiña fin, os combatentes foron ao Oráculo de Delfos para saber que facer co trípode. O oráculo ordenou que o trípode fose entregado ao home máis sabio, polo que foi entregado a Tales de Mileto. Non obstante, rexeitou modestamente o título e enviou o trípode a Bias de Priene, quen tamén rexeitou a honra e enviouno a outro membro do grupo. Ao final, o trípode dedicouse a Apolo. Os Sete Sabios na literatura europea
Os ditos dos sete sabios aparecen en moitas obras posteriores ao Imperio Romano. Na biblioteca do Escorial e na Universidade de Salamanca hai manuscritos españois medievais co título Ditos dos sabios.
Pedro Mexía, na súa obra de 1540 Silva de varia lección (capítulos IX e X, cuarta parte) conta a historia dos sete sabios de Grecia en prosa.
O bacharel Hernán López de Yanguas traduciu do latín ao castelán as frases dos sete sabios con posterioridade á publicación da Silva de varia lección. Publicáronse varias edicións da súa obra Ditos dos sete sabios, todas elas en letra gótica: unha en Medina del Campo -(1543), da que se conserva un exemplar no Museo Británico; outra en Zaragoza (1549), cun exemplar na Biblioteca Nacional de Madrid e unha terceira en Salamanca (1578), da que hai un exemplar na biblioteca do Escorial. No século XVIII cítanse edicións en Madrid, Sevilla e Córdoba. A versión de Zaragoza foi reeditada en Madrid pola Sociedade de Bibliógrafos Españoles en 1953.
Os ditos dos sete sabios tamén se atopan nun códice manuscrito en caracteres árabes do século XVI, actualmente na biblioteca nacional de París (sinatura 1163, folios 60v a 80v), que noutrora pertenceu ao aragonés Rodrigo el Rubio, un mouro español que foi levado ante o tribunal da Inquisición unicamente pola posesión deste código no ano 1567. Publicado en 1563, contén unha colección gnómica de sentenzas morais en verso atribuídas aos seguintes sabios: Bías, Periandro, Pítaco, Cleovulo, Chilón, Solón e Tales.