proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Māra Zālīte

Māra Zālīte, nada Krasnoiarsk o 18 de febreiro de 1952, é unha escritora letoa. Traxectoria
Naceu no krai de Krasnoyarsk en Rusia no seo familia de deportados de letóns en Siberia. En 1956, a familia puido volver a Letonia e Māra Zālīte pasou a infancia na casa do avó en Slampe. Estudou primeiro na escola primaria local e logo na escola deportiva Murjāņi (1967-1970). Entre 1970 e 1975 estudou filoloxía na Universidade de Letonia. Traballou na oficina da Unión de Escritores de Letonia, foi directora da sección de escritores novos, asesora de poesía da revista Liesma (1974-1989), editora principal da editorial Karogs e da revista Karogs (1989-2000). En 2000 converteuse no presidenta da Asociación de Autores de Letonia e mantivo o posto ata 2008. Presidiu a Comisión da Lingua Nacional entre 2002 e 2004. Obra
En 1972 publicou a súa primeira obra relevante, foi o poema “Balādīte” na revista literaria Karogs. Ao longo da década de 1970 a súa obra trataba principalmente do significado e dos problemas da vida e do desenvolvemento da personalidade durante a mocidade. Na década de 1980 centrouse máis en motivos filosóficos e emocionais en combinación coa historia e a época actual e mais tamén de problemas políticos e sociais, con frecuencia asociados coa cultura e a mitoloxía letoa. En especial, a colección poética Debesis, debesis de 1988 salienta por esa visión do destino tráxico da nación letoa e a súa vontade de liberdade. (1988).
Ao primeiro, o seu treatro desenvolveuse como unha continuación da súa poesía, nas súas pezas combinaba forte caracteres individuais con temas da historia, dos mitos e da identidade nacional. A súa peza máis popular foi un libreto para a ópera rock míticos-simbólica Lāčplēsis (1987) que se converteu nun símbolo do terceiro espertar letón
A súa infancia influenciou fortemente toda a súa obra e particularmente está presenta na súa prosa, na novela autobiográfica Pieci pirksti(2013) e en “Paradīzes putni”(2018) que narra a ocupación e a infancia no réxime da Unión Soviética. Obras
Poesía
Vakar zaļajā zālē. Riga, Liesma, 1977
Rīt varbūt. Riga, Liesma, 1979
Nav vārdam vietas. Riga, Liesma, 1985
Debesis, debesis. Riga, Liesma, 1988
Apkārtne. Riga, Preses nams, 1997
Dzeja Rīga, Atēna, 2003
Dziesmu rakstā. Riga, Mansards, 2015
Novela
Pieci pirksti. Rīga, Mansards, 2013.
Paradīzes putni. Rīga, Dienas grāmata, 2018.
Teatro
Pilna Māras istabiņa. Riga, 1983
Tiesa. Riga, 1985
Dzīvais ūdens. Riga, 1988
Eža kažociņš, 1993
Margarēta, 2001
Tobāgo! . Riga, 2001
Zemes nodoklis. Riga, 2003
Še Tev žūpu Bērtulis. Ogre, 2004
Pērs Gints nav mājās. Riga, 2007
Lācis. Riga, 2009
Priekules Ikars. Riga, 2009
Libros infantís
Deviņpuiku spēks. Riga, Liesma, 1985
Mamma un tētis kūrortā. Riga, Dienas Grāmata, 2016
Tango un Tūtiņa ciemos. Riga, Liels un mazs, 2017
N

O N (ene) é a duodécima letra do alfabeto galego, e representa o fonema nasal alveolar sonoro. Usos
En química, N é a abreviatura do elemento químico nitróxeno.
En xeografía é abreviatura de norte.
En matemáticas simboliza un número natural.
En física simboliza a unidade de medida de forza Newton.
En estatística, N é o número de elementos ou suxeitos que compoñen unha poboación estatística; n é o número de elementos que se obteñen dela nunha mostra.
N-1

N-1 ou N-I foi unha versión do foguete Delta construído baixo licenza no Xapón. Precursor do foguete N-2, lanzáronse sete N-1 entre o 9 de setembro de 1975 e o 3 de setembro de 1982, con seis éxitos e un fallo.
N-2

N-2 ou N-II foi unha versión do foguete Delta construído baixo licenza no Xapón. Lanzáronse oito N-2 entre o 11 de decembro de 1981 e o 19 de febreiro de 1987, os oito exitosos.
N-4

N-4 ou Proton 1 foi unha serie de observatorios espaciais soviéticos adicados ao estudo dos raios cósmicos de alta enerxía. Características
Lanzáronse 4 satélite N-4, todos eles mediante foguetes Proton, cun deles sen conseguir chegar a órbita. Tiñan unha masa de 12. 200 kg, usaban paneis solares e eran inxectados en órbitas duns 180 km de perixeo e uns 600 km de apoxeo. A súa misión era investigar os raios cósmicos moi enerxéticos, para o cal usaban calorímetros de ionozación, co que podían observar raios cósmicos de ata 1013 eV. Tamén podían medir a intensidade e o espectro de raios gamma de ata 50 MeV. Aos N-4 seguiulle a serie N-6, que ao final só consistiu nun único satélite.
N-6

N-6 ou Proton 2 foi unha serie de observatorios espaciais soviéticos adicados ao estudo dos raios cósmicos de alta enerxía da que finalmente só se lanzou unha unidade. Características
O primeiro e único N-6, cunha masa de 17. 000 kg, lanzouse o 16 de novembro de 1968 mediante un foguete Proton K a unha órbita de 284 x 477 km e 51, 55º de inclinación orbital. Podía observar raios cósmicos de entre 1012 e 1015 eV. O segundo N-6 nunca se chegou a lanzar.
N-acil homoserina lactona

As N-acil homoserina lactonas (AHLs ou N-AHLs) son un tipo de moléculas sinalizadoras implicadas no fenómeno bacteriano da percepción do quórum. A percepción do quórum é un método de comunicación entre bacterias que permite a coordinación do comportamento de grupo baseado na densidade de poboación. Envía sinais que producen cambios na expresión xénica, como o cambio entre a expresión do xene dos flaxelos e o xene dos pili para o desenvolvemento de biofilmes.
As homoserina lactonas foron descubertas na Universidade Cornell. Percepción do quórum
Mecanismo
As moléculas de sinalización que se producen nas células bacterianas son liberadas no medio exterior e son utilizadas para a percepción do quórum (quorum sensing). Chegan a outras bacterias e únense a proteínas receptoras, que causan un cambio na expresión xénica. A concentración no medio destas moléculas de sinalización, entre as cales están as AHLs, depende da densidade da poboación. Unha vez que a densidade de poboación chegou a un determinado limiar, a expresión xénica pode empezar. Isto permite ás bacterias coordinar o seu comportamento baseado no grupo. As N-AHLs producidas por diferentes bacterias difiren na lonxitude da súa cadea lateral (grupo R). A lonxitude das cadeas varía de 4 a 18 átomos de carbono e na substitución dun carbonilo no terceiro carbono. Tamén se suxeriu que as N-AHLs alteran a tensión superficial local o suficiente como para crear fluxos de Marangoni (transferencia de masa ao longo da interface entre dous fluídos debido ao gradiente de tensión superficial), que facilitan a motilidade da colonia e a congregación (swarming).
Exemplo
Un exemplo de implicación das AHLs na percepción do quórum é a regulación da proteína luciferase necesaria para a bioluminescencia da bacteria Vibrio fischeri. Vías similares aparecen noutras bacterias bioluminiecentes. En Vibrio fischeri, a AHL únese ao produto proteico do xene LuxR e actívao. O dominio C-terminal do LuxR activado libera a represión exercida polas proteínas do nucleoide H-NS, que se unen aos promotores de LuxR, LuxI e do operón LuxCDABEG, e a tramos ricos en A-T dese operón e doutras rexións xenómicas. O produto de LuxI cataliza a síntese de AHL. Así, a AHL actúa como un autoindutor. A transcrición do operón LuxCDABEG orixina a luminescencia debido á expresión de LuxA e LuxB, o cal forma un encima chamado luciferase e a expresión de LuxC, D, E, e G, os cales están implicados na síntese do substrato da luciferase, o aldehido de cadea longa tetradecanal. Esta é unha importante característica da percepción do quórum, xa que ten pouco sentido para unha soa célula desperdiciar enerxía producindo luz, xa que a luz resultante tería unha intensidade tan feble que sería case indetectable. Polo contrario, unha vez que a poboación bacteriana atinxiu un tamaño determinado, a produción de luz empeza pouco despois. Clivaxe de péptidos
A homoserina lactona é tamén o produto da reacción proteolítica do bromuro de cianóxeno (CNBR) cun residuo de metionina dunha cadea peptídica, pero só se a metionina vai seguida de serina ou treonina (o péptido queda cun aminoácido menos).
N-aciletanolamina

Unha N-aciletanolamina é un tipo de amida de ácido graxo formada por unha molécula de varios posibles tipos de grupos acilo enlazada co átomo de nitróxeno da etanolamina. Estas amidas conceptualmente poden formarse a partir dun ácido graxo e unha etanolamina, que se enlazarían liberando unha molécula de auga, pero, en realidade, a síntese biolóxica coñecida destas substancias realízaa o encima fosfolipase específica D clivando a unidade fosfolípido dunha N-acilfosfatidiletanolamina. Outra ruta depende da transesterificación de grupos acilo da fosfatidilcolina pola actividade dunha N-aciltransferase (NAT), que dá lugar a N-acilfosfatiletanolaminas precursoras das N-aciletanolaminas.
Os sufixos -amina e -amida nos nomes destes compostos refírense ao único átomo de nitróxeno da etanolamina por onde se unen os dous compoñentes do composto: denomínase "amina" na etanolamina porque considérase como un nitróxeno terminal libre nesa subunidade, mentres que se denomina "amida" cando se considera que está asociado co grupo carbonilo da subunidade acilo. Os nomes destes compostos poden atoparse tanto coa denominación "amida" coma "amina" dependendo do autor.
Exemplos de N-aciletanolaminas son: Anandamida (N-araquidonoiletanolamina), que é a amida do ácido araquidónico (20: 4 ω-6) e a etanolamina. É o ligando dos receptores cannabinoides e do receptor vanilloide que atenúan a sensación de dor.
N-palmitoiletanolamina, que é a amida do ácido palmítico (16: 0) e a etanolamina. Ten actividade anti-inflamatoria e tamén amortece a sensación de dor.
N-oleoiletanolamina, que é a amida do ácido oleico (18: 1) e a etanolamina. Ten efectos anoréxicos e estimula a degradación de graxas ao actuar sobre a PPAR-alfa.
N-estearoiletanolamina, que é a amida do ácido esteárico (18: 0) e a etanolamina. Ten actividade proapoptótica. Funciona independentemente dos receptores cannabinoides e vanilloides coñecidos que son a diana da anandamida.
N-etilmaleimida

A N-etilmaleimida (NEM) é un composto orgánico que deriva do ácido maleico. Contén un grupo funcional imida, pero a súa característica máis importante é que é un alqueno que reacciona con grupos tiol e utilízase comunmente para modificar residuos de cisteína en proteínas e péptidos. Química orgánica
A NEM é un aceptor de Michael, o que significa que engade nucleófilos a grupos tiol. Os tioéteres resultantes presentan un forte enlace C-S e a reacción é virtualmente irreversible. A reacción con grupos tiol ocorre no intervalo de pH de 6, 5 a 7, 5. A NEM pode reaccionar con aminas ou sufrir hidrólise a pH máis alcalino. A NEM foi amplamente utilizada para probar o papel funcional de grupos tiol en encimoloxía. A NEM é un inhibidor irreversible de todas as cisteína peptidases, e a alquilación ten lugar no grupo tiol do sitio activo (ver esquema). Experimentación
En experimentos demostrouse que a NEM bloquea a fusión das membranas das vesículas sinápticas coa membrana plasmática da neurona presináptica durante a neurotransmisión ao inactivar un factor natural presente nas neuronas, que se denominou factor sensible á N-etilmaleimida ou NSF. Este factor foi descuberto por James Rothman e colegas en 1987, que o identificaron ao observar a súa inactivación polo tratamento con NEM. Este ensaio permitiulles purificar o NSF.
En tampóns de lise, utilízase NEM a 20 a 25 mM para inhibir a des-sumoilación de proteínas para análises de western blot. A NEM tamén se utilizou como inhibidor de des-ubiquitinases.
Arthur Kornberg e colegas utilizaron a NEM para inutilizar a ADN polimerase III para comparar a súa actividade coa da ADN polimerase I (pol III e I, respectivanmente). Kornberg fora galardoado co Premio Nobel polo seu descubrimento da pol I, que daquela se cría que era a utilizada para a replicación do ADN bacteriano, aínda que neste experimento demostrou que, realmente, a pol III era o encima utilizado pola maquinaria replicativa.
A NEM activa o fluxo de K dependente de Cl insensible á ouabaína en glóbulos vermellos de ovella e cabra. Este descubrimento contribuíu á identificación molecular do cotransportador K-Cl (KCC) nas células embrionarias humanas transfectadas polo ADNc da isoforma KCC1, 16 anos despois. Desde entón, a NEM foi amplamente utilizada como ferramenta de diagnóstico para descubrir ou manipular a presenza nas membranas de cotransportador K-Cl en células de moitas especies animais. Malia os repetidos intentos fracasados para identificar quimicamente o grupo tiol cargado, a pH fisiolóxico, a NEM pode formar adutos con grupos tiol de proteína quinases que fosforilan o cotransportador de K-Cl (KCC) en residuos específicos de serina e treonina principalmente no dominio C-terminal do transportador. A subseguinte desfosforilación do KCC por proteína fosfatases causa a activación do KCC.
N-nucleótido

Os N-nucleótidos, nucleótidos N ou nucleótidos non incluídos na cadea molde (nontemplated nucleotides) son nucleótidos do ADN dos linfocitos que non forman parte da secuencia orixinal do ADN pero que se introducen encimaticamente durante o desenvolvemento dos linfocitos para crear diversidade nas unións dos segmentos xénicos V(D)J dos xenes das inmunoglobulinas e do receptor TCR. A perda ou adición de nucleótidos nas unións xeradas pola recombinación V(D)J aumenta significativamente o repertorio antíxeno-receptor, polo que a adición destes nucleótidos contribúe a incrementar a súa diversidade.
Na adición destes nucleótidos intervén un encima chamado desoxinucleotidil transferase terminal (TdT), que é unha ADN polimerase especial, cuxa única misión coñecida é esa. A TdT só se expresa durante o breve período de ensamblaxe da cadea pesada da inmunoglobulina na célula B. Neste proceso parece que é necesaria a intervención do factor Ku80, aínda que non se coñece en detalle como actúan as TdT.
N/a

n/a ou N/A é unha abreviación de uso común na lingua inglesa, utilizada para indicar a omisión deliberada de información existente nun campo dunha táboa, lista ou formulario, por motivo de non se aplicar no caso particular da cuestión, ou simplemente por non estar dispoñible a devandita información. A barra inclinada («/») indica que é unha abreviación de palabras.
A abreviatura pode referirse a: not available (non dispoñible)
not applicable (non aplicable no caso)
no answer (sen resposta; aínda que este significado só se usa en certas situacións)
N1

N1 foi un foguete espacial soviético de cinco etapas e propulsado por propelente líquido desenvolvido para enviar tripulacións á Lúa. Estaba deseñado para ser lanzado desde o cosmódromo de Baikonur. Características
O N1 foi desenvolvido durante os anos 1960 como a resposta soviética ao Saturno V para realizar misións lunars primeiro e máis alá, ata Marte, despois, así como para poñer enormes estacións espaciais en órbita. O proxecto do foguete N1 comezou máis tarde que o do Saturno V, estivo lastrado por problemas de presuposto e políticos e pola competición entre as diferentes oficinas técnicas soviéticas que competían entre si. Como resultado, de catro lanzamentos de proba todos fallaron. O N1 non chegou a estar listo para a carreira á Lúa (na que a Unión Soviética posteriormente negou participar) e foi cancelado en 1972.
O N1 naceu polos esforzos de Korolev, que instou aos políticos soviéticos a aprobar un proxecto para crear un lanzador pesado. O decreto polo que se aprobou o proxecto foi emitido o 23 de xuño de 1960 pero o deseño definitivo non foi decidido ata maio de 1962. O foguete debía ser capaz de poñer en órbita terrestre naves pesadas, poder enviar misións tripuladas á Lúa, enviar misións tripuladas de sobreevoo a Venus e Marte, lanzamento de sondas pesadas ao sistema solar exterior e posta en órbita de estacións espaciais pesadas.
A oficina de Korolev planteou diferentes posibilidades técnicas para o foguete, incluíndo o uso de diferentes tipos de propelente e configuracións, para poder defender o proxecto fronte o resto de oficinas. Finalmente o N1 sería capaz de situar 70 toneladas en órbita baixa usando osíxeno líquido e queroseno como propelentes.
NASDA

NASDA, acrónimo de National Space Development Agency of Japan (宇宙開発事業団, Uchū Kaihatsu Jigyōdan, Axencia Nacional de Xapón para o Desenvolvemento do Espazo) foi unha axencia espacial do Xapón fusionada máis tarde co NAL e a ISAS para formar a JAXA. Historia
A NASDA foi fundada o 1 de outubro de 1969 baixo a Lei da Axencia Nacional de Desenvolvemento do Espazo con propósitos pacíficos. Baseado no programa de desenvolvemento espacial promulgado polo Ministerio de Educación, Cultura, Deportes, Ciencia e Tecnoloxía, a NASDA foi responsable do desenvolvemento de satélites e vehículos de lanzamento, así como da súa operación.
Os primeiros foguetes da NASDA, como o N-1, o N-2 e o H-I, baseáronse polo menos parcialmente en tecnoloxía licenciada dos Estados Unidos, en particular dos foguetes Delta. O H-II foi o primeiro foguete de propelente líquido desenvolvido completamente no Xapón. Hideo Shima, enxeñeiro xefe do proxecto Shinkansen orixinal, foi xefe da NASDA entre 1969 e 1977.
O 1 de outubro de 2003 a NASDA fusionouse co ISAS e co NAL para formar a axencia JAXA. En 1992 a NASDA enviou ao primeiro astronauta xaponés que voou nunha misión do transbordador espacial (STS-47, do transbordador espacial Endeavour), Mamoru Mohri, para facer experimentos a bordo do Spacelab-J, un laboratorio colaboración do Xapón e os Estados Unidos.
A NASDA comezou tamén os traballos sobre o Japanese Experiment Module, acoplado á Estación Espacial Internacional, e HOPE-X, herdados por JAXA.
NASDAQ

A National Association of Securities Dealer Automated Quotation (NASDAQ) é o mercado electrónico de accións en Estados Unidos. Fundouno a National Association of Securities Dealers (NASD) e privatizouse nunha serie de vendas no 2000 e o 2001. É dono e operado pola compañía Nasdaq Stock Market, Inc. (NDAQ) a cal se incluíu no seu propio sistema de intercambio accionario no 2002. NASDAQ é a bolsa de comercio electrónica máis grande dos EE. UU. Con aproximadamente 3300 compañías, intercambia en media máis accións por día que calquera outro mercado estadounidense. O actual[cando? ] Xefe executivo é Robert Greifeld.
O NASDAQ é unha bolsa de valores electrónica e automatizada cuxa oficina principal está en Nova York. O NASDAQ Stock Market foi fundado na década dos setenta.
NASDAQ lista máis de 7. 000 accións de pequena e mediana capitalización. Caracterízase por comprender as empresas de alta tecnoloxía en electrónica, informática, telecomunicacións, biotecnoloxía etc.
Os seus índices máis representativos son o Nasdaq 100 e o Nasdaq Composite.
NASDAQ ten a súa raíz na petición do Congreso dos Estados Unidos á comisión que regula a bolsa (Securities and Exchange Commission) de que realizase un estudo sobre a seguridade dos mercados. A elaboración deste informe detectou que os mercados non regulados eran pouco transparentes. O SEC propuxo a súa automatización e de aí xurdiu o NASDAQ Stock Market, cuxa primeira sesión foi o 8 de febreiro de 1971.
Entre 1997 e 2000, impulsou 1. 649 empresas públicas e no proceso xerou 316, 5 miles de millóns de dólares. Logo dunha profunda reestruturación no 2000, NASDAQ converteuse nunha empresa con fins de lucro e totalmente rexida por accionistas. Actualmente continúa incrementando a súa capacidade no volume de transaccións, sendo capaz de transaccionar 6 billóns de accións nun día. Hoxe en día, a sede de NASDAQ está aloxada nun edificio do Times Square en Nova York.
NEOMA Business School

A NEOMA Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Ruán e Reims. Descrición
Esta institución foi fundada en 2013. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.
A escola, cunha rede de 62. 500 antigos alumnos.
NGC 1044

NGC 1044 é unha galaxia da constelación de Cetus. Ten unha magnitude aparente de 13. 4, unha ascensión recta de 02h 41m 06, 1s. Descubriuna William Herschel o 7 de novembro de 1784.
NGC 1487

NGC 1487 é unha galaxia na constelación de Eridanus. Ten unha magnitude aparente de 11. 6, unha ascensión recta de 3h 55m 45s e unha declinación de -42° 22' 4". Foi descuberta o 29 de outubro de 1826 por James Dunlop.
NGC 1492

NGC 1492 é unha galaxia na constelación de Eridanus. Ten unha magnitude aparente de 13. 4, unha ascensión recta de 03h 58m 13, 1s e unha declinación de -35° 26' 45". Foi descuberta o 28 de novembro de 1837 por John Herschel.
NGC 2494

NGC 2494 é unha galaxia espiral barrada da constelación Monoceros.
O seu brillo superficial é 13. 4, Ascensión recta 7h 59m 7. 2s e a declinación -0° 38' 15". A galaxia NGC 2494 foi descuberta o 6 de febreiro de 1864 por Albert Marth.
NGC 2613

NGC 2613 é unha galaxia espiral na constelación de Pyxis. Ten unha magnitude aparente de 10. 4, unha ascensión recta de 08h 33m 22, 8s e unha declinación de -22° 58' 22". Descubriuna William Herschel o 20 de novembro de 1784.
NGC 2623

NGC 2623 é unha galaxia espiral na constelación de Cáncer. Ten unha magnitude aparente de 13, 2, unha ascensión recta de 08h 38m 24, 1s e unha declinación de +25° 45' 17". Situado a 300 millóns de anos luz da Terra naceu da colisión de dúas galaxias. A galaxia NGC 2623 foi descuberta o 19 de xaneiro de 1885 por Édouard Jean-Marie Stephan.
NGC 2912

NGC 2912 é unha galaxia situada na constelación de Leo, descuberta o 3 de abril de 1870. Ten unha ascensión recta de 9h 33m 56, 9s e unha declinación de +10° 11' 33".
NGC 3

NGC 3 é unha galaxia lenticular na constelación de Pisces. Ten unha magnitude aparente de 14. 2, unha ascensión recta de 00h 07m 16. 8s e unha declinación de +08° 18′06″. Descubriuna Albert Marth o 29 de novembro de 1864.
NGC 3273

NGC 3273 é unha galaxia na constelación de Antlia. Ten unha magnitude aparente de 12. 5, unha ascensión recta de 10h 30m 29s e unha declinación de -35° 36' 40". A galáxia NGC 3273 foi descuberta o 3 de maio de 1834 por John Herschel.
NGC 3603-A1

NGC 3603-A1 é unha estrela binaria eclípsante masiva localizada no cúmulo estelar NGC 3603, a unha distancia duns 20. 000 anos luz respecto da Terra. As súas dúas compoñentes tardan en orbitar entre si mesmas 3, 77 días. A masa de NGC 3603-A1a é de 116 ± 31 masas solares e a masa de NGC 3603-A1b é de 89 ± 16 masas solares. Isto fai destas dúas estrelas as máis masivas das que se ten coñecemento, usando métodos de medición directos. Ambas amosan a mesmas liñas de emisión no espectro, que se corresponde co tipo espectral WN6h. Un estudo separado certificou a súa dualidade e asignoulles unhas masas individuais de 120 e 92 M ☉.
NGC 3603-B

NGC 3603-B é a estrela máis masiva do cúmulo estelar NGC 3603, situado a uns 20. 000 anos luz da Terra. É unha das estrela máis masivas é luminosas que se coñecen. A masa inicial prevista é de 166 M☉, o cal amplía as actuais teorías de formación de estrelas. E unha estrela do tipo Wolf-Rayet e tamén é parte o sistema estelar múltiple HD 97950.
NGC 428

NGC 428 é unha galaxia na constelación de Cetus. Ten unha magnitude aparente de 11. 3, unha ascensión recta de 1h 12m 55, 6s e unha declinación de +0° 58' 53". Descubriuna William Herschel o 20 de decembro de 1786.
NGC 4626

NGC 4626 é unha galaxia espiral na constelación de Virgo. Ten unha magnitude aparente de 13. 4, unha ascensión recta de 12h 42m 25, 4s e unha declinación de -07° 02' 41". Descubriuna William Herschel o 20 de marzo de 1789.
NGC 516

NGC 516 é unha galaxia na constelación de Pisces descuberta o 25 de setembro de 1862 por Heinrich Louis d'Arrest. Ten unha magnitude aparente de 13. 3, unha ascensión recta de 1h 24m 8s e unha declinación de +9° 33' 7".
NGC 5987

NGC 5987 é unha galaxia da constelación de Draco, descuberta por William Herschel o 25 de maio de 1788. Ten unha magnitude aparente de 11. 9, unha ascensión recta de 15h 39m 56. 9s e unha declinación de +58° 04' 47"
NGC 6168

NGC 6168 é unha galaxia da constelación de Hércules. Ten unha magnitude aparente de 14. 1, unha ascensión recta de 16h 31m 21. 3s e unha declinación de +20° 11' 6".
NGC 6771

NGC 6771 é unha galaxia espiral barrada na constelación de Pavo. Ten unha magnitude aparente de 12. 6, unha ascensión recta de 19h 18m 39, 4s e unha declinación de -60° 32' 47". Descubriuna John Herschel o 11 de agosto de 1836. Forma un pequeno grupo, coñecido como Máscara do demo, xunto coas galaxias NGC 6769 e NGC 6770 a 190 millóns de anos-luz da Terra.
NGC 6868

NGC 6868 é unha galaxia elíptica na constelación de Telescopium. Ten unha magnitude aparente de 10. 6, unha ascensión recta de 20h 09m 54, 0s e unha declinación de -48° 22' 48". Descubriuna John Herschel o 7 de xullo de 1834.
NGC 6990

NGC 6990 é unha galaxia espiral na constelación de Indus. Ten unha magnitude aparente de 13. 1, unha ascensión recta de 20h 59m 57s e unha declinación de -55° 33' 43". Descubriuna John Herschel o 9 de xullo de 1834.
NGC 7034

NGC 7034 é unha galaxia na constelación de Pegasus. Ten unha magnitude aparente de 14, unha ascensión recta de 21h 9m 38, 1s e unha declinación de +15° 9' 4". Descubriuna Albert Marth o 17 de setembro de 1863.
NGC 7047

NGC 7047 é unha galaxia na constelación de Acuario. Ten unha magnitude aparente de 13. 4, unha ascensión recta de 21h 16m 27, 4s e unha declinación de -0° 49' 35".
NGC 7525-2

NGC 7525-2 é unha galaxia na constelación de Pegasus, o obxecto non figuraba na versión orixinal do New General Catalogue (NGC). Ten unha magnitude aparente de 15. 4, unha ascensión recta de 23h 13m 40, 2s e unha declinación de +14° 01' 27".
NK-15

NK-15 foi a designación dun motor foguete fabricado pola oficina de Kuznetsov nos anos 1960 e 1970 e deseñado para ser usado na primeira etapa dos foguetes N1. Características
Os motores NK-15 foron desenvolvidos baseándose nos NK-9. Funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno e tiñan un pulo de 1544 kN. Usábanse 30 na primeira etapa do N1. Coa cancelación do foguete os motores deixaron de usarse e quedaron fora de produción.
NK-33

NK-33 é a designación dun motor foguete fabricado pola oficina de Kuznetsov nos anos 1970 e deseñado para ser usado na primeira etapa dos foguetes N1. Características
Os motores NK-33 funcionan alimentados por osíxeno líquido e queroseno e teñen un pulo de 1638 kN.
Coa cancelación do foguete N1 os motores NK-33 quedaron almacenados a pesar de darse ordes para a súa destrución. Despois da caída da Unión Soviética os motores foron comprados por Aerojet e renomeados AJ26-62 para ser usado no foguete Antares (inicialmente coñecido como Taurus II), case 40 anos despois de ser fabricados.
NMBS/SNCB

A Sociedade Nacional de Ferrocarrís Belgas, NMBS (Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen, en neerlandés) ou SNCB (Société Nationale des Chemins de fer Belges, en francés) é a empresa nacional de transporte ferroviario de Bélxica. Historia
A empresa foi creada en 1926 polo Estado belga ao querer integrar todas as empresas e liñas privadas de Bélxica. Na procura de diñeiro nos albores da gran crise económica de 1929, o Estado privatizouna en 1927. Despois da Segunda guerra mundial, o Estado belga recomprou todas as accións e en 1958 nacionalizáronse todas as liñas.
A partir de 1991 converteuse nunha sociedade pública autónoma. A normativa europea impoñía dividir a estrutura única que até entón era un dos mellores servizos ferroviarios integrados en dúas partes: un xestor de infraestruturas, Infrabel, e un organizador de transporte ferroviario NMBS ou SNCB. Baixo a presión dos sindicatos e de certos políticos que querían evitar o desastre da privatización de British Rail e RailTrack no Reino Unido, crearon un holding para coordinar as dúas partes: NMBS-Holding ou Holding SNCB. Estes tres forman o Grupo NMBS.
En 2006, o grupo NMBS empregaba a preto de 37. 865 persoas sendo, polo tanto, un dos grandes empregadores con máis antigüidade en Bélxica. A rede contaba con 3. 536 quilómetros de liñas, dos que 2. 701 quilómetros eran electrificados e 314 quilómetros eran de alta velocidade.
En 2007, transportaba a 206, 5 millóns de persoas, o que supón un aumento significativo fronte aos 186, 6 millóns de 2005. 2011 foi un ano récord con case 230 millóns de pasaxeiros transportados. Sucursais
Inter Ferry Boat (IFB): Transporte intermodal
TUC RAIL: Servizos de enxeñaría de infraestruturas ferroviarias
Transurb Technirail: Servizos de enxeñaría de transporte
Railtour: Turismo
Publicación: Publicidade Participacións
Grupo Eurostar: as liñas de alta velocidade Bruxelas-Londres e París-Londres
Thalys International: as liñas de alta velocidade París-Bruxelas-Ámsterdam e París-Bruxelas-Liexa-Colonia.
BeNe Rail International (empresa conxunta coa empresa ferroviaria holandesa NS)
NMEA 0183

A norma NMEA 0183 é un estándar internacional que define a interface e o protocolo de transmisión de datos entre dispositivos electrónicos de navegación. Foi editada pola NMEA, acrónimo en inglés para National Marine Electronics Association, organización de comercio electrónico. Creación
A NMEA crea en 1983 a única interface estándar para a comunicación dixital en electrónica marítima. Dr. Robert Freeman, enxeñeiro de sistemas de autoguiado, foi o responsábel do primeiro borrador do estándar. Hoxe o NMEA 0183 é comunmente aceptado entre os fabricantes de electrónica de navegación, non só na industria marítima senón tamén na automoción, aeronáutica ou servizos de ecolocalización. A NMEA traballou ata conseguir o selo de aprobación da Comisión Electrotécnica Internacional da Unión Europea. A industria progresa cara a unha transición cara ao novo NMEA 2000. Descrición dos sinais
Os sinais recollidos no estándar aceptan as seguintes mensaxes,
NOR lóxico

Na lóxica booleana, NOR lóxico, non-disjunction, or joint denial é un operador que produce un resultado que é a negación do ou lóxico. É dicir, unha oración da forma ( p NOR q ) é verdadeira precisamente cando nin p nin q son verdadeiras, é dicir, cando p e q son falsas. É loxicamente equivalente a ¬ ( p ∨ q ) {\displaystyle \neg (p\lor q)} e ¬ p ∧ ¬ q {\displaystyle \neg p\land \neg q}, onde o símbolo ¬ {\displaystyle \neg } significa negación lóxica, ∨ {\displaystyle \lor } significa OU, e ∧ {\displaystyle \land } significa AND.
A non disxunción adoita denotarse como ↓ {\displaystyle \downarrow } ou ∨ ¯ {\displaystyle {\overline {\vee }}} ou X {\displaystyle X} (en notación de prefixo) ou NOR {\displaystyle \operatorname {NOR} }.
Do mesmo xeito que co seu dual, o operador NAND (tamén coñecido como trazo Sheffer, simbolizado como ↑ {\displaystyle \uparrow }, ∣ {\displaystyle \mid } ou / {\displaystyle /} ), NOR pode usarse por si mesmo, sen ningún outro operador lóxico, para constituír un sistema formal lóxico (sendo así o NOR funcionalmente completo). Definición
A operación NOR é unha operación lóxica sobre dous valores lóxicos, normalmente os valores de dúas proposicións, que produce un valor verdadeiro se e só se ambos os operandos son falsos. Noutras palabras, produce un valor de falso se e só se polo menos un operando é verdadeiro.
Táboa de verdade
A táboa de verdade A ↓ B {\displaystyle A\downarrow B} é a seguinte:
Equivalencias lóxicas
O NOR lóxico ↓ {\displaystyle \downarrow } é a negación da disxunción: Propiedades
NOR é conmutativo mais non asociativo, o que significa que P ↓ Q ↔ Q ↓ P {\displaystyle P\downarrow Q\leftrightarrow Q\downarrow P} mais ( P ↓ Q ) ↓ R ↮ P ↓ ( Q ↓ R ) {\displaystyle (P\downarrow Q)\downarrow R\not \leftrightarrow P\downarrow (Q\downarrow R)}. Outras operacións booleanas en termos do NOR lóxico
NOR ten a interesante característica de que todos os demais operadores lóxicos poden expresarse mediante operacións NOR entrelazadas. O operador NAND lóxico tamén ten esta capacidade.
Expresado en termos do NOR ↓ {\displaystyle \downarrow }, os operadores habituais da lóxica proposicional son:
NOS1

A óxido nítrico sintase 1 (neuronal), tamén chamada NOS1, é un encima que nos humanos está codificado no xene NOS1 do cromosoma 12. Función
As óxido nitrico sintases (EC 1. 14. 13. 39) (NOS) son unha familia de sintases que catalizan a produción de óxido nítrico (NO) a partir de L-arxinina. O NO é un mensaxeiro químico con diversas funcións no corpo dependendo da súa fonte encimática e localización nos tecidos. No cerebro e sistema nervioso periférico, onde NOS1 está presente en gran cantidade, o NO mostra moitas propiedades de neurotransmisor e pode estar implicado na potenciación a longo prazo. Está implicada na neurotoxicidade asociada a accidentes cerebrovasculares e doenzas neurodexenerativas, regulación neural do músculo liso, incluíndo a peristalse e a relaxación dos esfínteres, e erección do pene. O NO é tamén responsable da actividade do factor relaxante derivado do endotelio que regula a presión arterial ao producilo o encima relacionado NOS3. En macrófagos, o NO funciona como mediador das accións tumoricidas e bactericidas ao producilo o seu encima relacionado NOS2. Varios inhibidores farmacolóxicos das NO sintases (NOS) bloquean estes efectos, e descubriuse unha maior distinción das súas funcións en modelos animais nos cales se inactivaron estes xenes específicos. Distintas isoformas son o NOS neuronal (NOS1), o NOS endotelial (NOS3), e o NOS inducible NOS de macrófago. Tanto as formas neuronal coma a de macrófagos son pouco comúns entre os encimas oxidativos porque necesitan varios doantes de electróns: flavín adenín dinucleótido (FAD), mononucleótido de flavina (FMN), NADPH e tetrahidrobiopterina. Importancia clínica
Esta proteína foi implicada na asma, esquizofrenia, síndrome das pernas inquietas e neurotoxicidade psicoestimulante. Foi tamén investigada con respecto á disorde bipolar e exposición á contaminación do aire. Interaccións
NOS1 interacción con DLG4 e NOS1AP.
NRK

NRK (Norsk Rikskringkasting) é a compañía pública de radio e televisión de Noruega, é un dos membros fundadores da Unión Europea de Radiodifusión. O seu financiamento procede principalmente das cotas dos televidentes e das vendas de programas e DVD. Historia
A NRK fundouse o 24 de xuño de 1933 seguindo o modelo da BBC, o 1 de xullo comezou a emitir regularmente, eliminándose progresivamente todas as licenzas de radio privadas que se converteron en parte da NRK. Durante a ocupación alemá na segunda guerra mundial os transmisores de radio da NRK utilizáronse para transmitiren propaganda nazi cara a Escocia, Irlanda do Norte e Escandinavia. O goberno no exilio reorganizou a NRK dirixida por Toralv Øksnevad que transmitía a través do servizo exterior da BBC cara a Noruega e que redifundían ducias de emisoras clandestinas en toda Noruega, o anuncio de Dette er London! (Aquí Londres) converteuse nunha voz de chamada para a resistencia norueguesa, nun momento no que se condeaba coa pena de morte a escoita de emisións estranxeiras. Tamén desde Boston por onda curta e dirixido por Gunnar Nygård transmitiu a NRK no exilio programas dirixidos aos mariñeiros noruegueses espallados por todo o mundo.
En 1948 comezou a funcionar o servizo exterior de radio, Utenlandssendingen por onda curta transmitindo en noruegués e inglés e que estivo en activo ata o 1 de xaneiro de 2002. En 1950 a NRK foi un dos fundadores da UER, en 1954 comezou as transmisións de televisións que se fixeron regulares desde 1960. En 1975 deixou de ter o monopolio sobre as estacións de radio e en 1984 estableceu a súa segunda canle de radio. Canles
Televisión
NRK1
NRK1 HD
NRK2
NRK3
NRK Super
NRK Norway
NSSDC ID

O NSSDC ID, tamén chamado International Designator (designador internacional) e designación COSPAR, é unha convención internacional para nomear satélites. Consiste no ano de lanzamento, un número incremental de lanzamento de tres cifras para ese ano e un código de tres letras que representa o identificador secuencial dunha peza no lanzamento.
Por exemplo, 1957-001A é o vehículo de lanzamento do Sputnik 1 e 1957-001B representa ó propio satélite. O número revela que foi lanzado en 1957 e que foi o primeiro lanzamento daquel ano. Outro exemplo é 1990-037B, o telescopio espacial Hubble, que foi o lanzamento exitoso número 37 durante 1990. 1990-037A era o transbordador espacial Discovery durante a misión STS-31, que levou ó telescopio cara ao espazo.
Os lanzamentos marrados non levan identificadores estándar. En cambio catalóganse con designracións arbitrarias, como VAGSL1 para o satélite Vanguard SLV 1.
O sistema de designación coñecíase como sistema COSPAR, denominado así polo Committee on Space Research (comité para a investigación espacial) do Consello Internacional da Ciencia. Este grupo incluía o primeiro sistema de designación, concibido na Universidade Harvard en 1958. O sistema usaba letras minúsculas do alfabeto grego para nomear os satélites. Por exemplo, Sputnik 1 era 1957α. En 1963 o sistema cambiouse para usar números, pero a súa aplicación retroactiva para faliciar o uso de referencias computerizadas non foi inmediato. Por exemplo, a publicación cuadrimestral TRW Space Log de 1969 contiña satélites en órbita de antes de 1963 listados con letras gregas e os posteriores por números.
O catálogo é administrado en Estados Unidos polo National Space Science Data Center, parte da NASA.
NTSC

NTSC (National Television System Committee) é o sistema de televisión analóxica usado nos Estados Unidos e que se estendeu ao resto de Norteamérica, Centroamérica e as Antillas, a maioría dos países de Suramérica, Birmania, Corea do Sur, Taiwán, Xapón, Filipinas e algúns países de Oceanía. Do NTSC derivouse o sistema PAL que utilizan ou utilizaron a maioría dos países. Desenvolvemento
A FCC estadounidense estableceu un comité en 1940 para lograr un estándar nacional para a recepción da televisión, a NBC viña utilizando o sistema da RCA de 441 liñas pero outras compañías como Philco ou DuMont preferían estándares de entre 605 e 800 liñas. O primeiro estándar NTSC definiuse en 1941 con 525 liñas e 30 imaxes por segundo pero non tiña provisión para a televisión en cor polo que en 1953 se adoptou unha versión modificada que permitía a compatibilidade dos televisores en branco e negro cos novos en cor. Coa adopción da televisión dixital nos Estados Unidos substituíno definitivamente polo ATSC o 12 de xuño de 2009 e outros países teñen previsto substituílo en anos vindeiros.
Na calor da noite

Na calor da noite (en inglés: In the Heat of the Night) é un filme estadounidense de drama e misterio dirixido por Norman Jewison que se estreou en 1967. Baséase na novela de John Ball In the Heat of the Night e conta a historia de Virgil Tibbs, un policía negro de Filadelfia, que se involucra nunha investigación de asasinato nunha pequena vila de Mississippi. O guión é obra de Stirling Silliphant.
O filme gañou cinco premios Oscar, incluíndo os premios de mellor filme e mellor actor. Tivo dúas secuelas, They Call Me Mister Tibbs! en 1970, e The Organization en 1971. En 1988, tamén se converteu na base dunha serie de televisión do mesmo nome. En 2002, foi escollido para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".
Estreouse en galego o 25 de febreiro de 2000 a través da TVG. Personaxes
Sidney Poitier como Detective Virgil Tibbs
Rod Steiger como Xefe de Polícia Bill Gillespie
Warren Oates como Sarxento Sam Wood
Lee Grant como Leslie Colbert
Larry Gates como Eric Endicott
James Patterson como Lloyd Purdy
William Schallert como Prefecto Webb Schubert
Beah Richards como Mama Caleba
Peter Whitney como CPL. George Courtney
Kermit Murdock como H. E. Henderson
Larry D. Mann como Watkins
Quentin Dean como Delores Purdy
Anthony James como Ralph Henshaw
Arthur Malet como Ted Ulam (axente funerario)
Scott Wilson como Harvey Oberst (sospeitoso de asasinato)
Matt Clark como Packy Harrison
Eldon Quick como Charlie Hawthorne (fotógrafo)
Harry Dean Stanton (acreditado como Dean Stanton) como policía
Jester Hairston como Henry (mordomo de Endicott)
Nabai

Nabai (en árabe: نابيه) é unha vila do distrito de Matn, na gobernación do Monte Líbano. A poboación é case totalmente cristiá.
Nabateos

Os nabateos (en árabe: الأنباط Al-Anbaat) eran un pobo comerciante, que ocupaban o sur de Xordania e de Canaán, e o norte de Arabia, cuxas poboacións nos oasis, na época de Flavio Xosefo, deron o nome de Nabatea á rexión entre Siria e Arabia e entre o río Éufrates e o mar Vermello.
A súa capital era a cidade troglodítica de Petra, cuxas ruínas se encontran hoxe localizadas en territorio xordano. O seu comercio desenvolvíase, principalmente, entre os oasis, nos cales practicaban unha agricultura intensiva. Eses oasis eran etapas das rutas comerciais. As fronteiras de tal conxunto son difíciles de precisar.
O emperador romano Traxano someteu aos nabateos definitivamente, incorporándoos ao Imperio, dentro do cal a súa cultura se foi esvaecendo e acabou por desaparecer.
Nabis (xénero)

Nabis é un xénero de hemípteros heterópteros da familia Nabidae. Especies
Nabis comprende as seguintes especies:
Nabu

Nabu é o deus babilonio da sabedoría e a escritura, adorado polos babilonios como fillo de Marduk e da súa consorte, Zarpanitum, e como neto de Enki. A consorte de Nabu foi Tasmetu.
Orixinalmente, Nabu foi unha deidade semítica occidental, introducida polos amorreos en Mesopotamia, probablemente ao mesmo tempo que Marduk. Mentres que Marduk se converteu na divindade principal de Babilonia, Nabu residía na próxima Borsippa, no seu templo de E-zida. Foi chamado primeiro "escriba e ministro de Marduk", e logo asimilado como fillo de Marduk. Durante o Festival de Aninovo de Babilonia, a estatua de culto de Nabu era transportada de Borsippa a Babilonia a carón do seu pai Marduk.
A Nabu asígnaselle o posto de patrón dos escribas, tomado da deusa Nisaba da mitoloxía caldea. Os seus símbolos son a taboíña cos útiles de escritura. Leva un gorro con cornos e está en pé coas mans xuntas, no xesto sacerdotal antigo. Cabalga sobre un dragón alado (mušhuššu) que inicialmente foi de Marduk.
O seu poder sobre a existencia humana é inmenso, porque Nabu é quen escribe o destino de cada persoa, por decisión dos deuses, nas taboíñas dos rexistros sagrados. Polo tanto, ten o poder de aumentar ou diminuír segundo a súa vontade a duración da vida das persoas.
A etimoloxía do nome é incerto. Podería derivarse de nb´ que se refire a "chamar ou anunciar", significando algo como "o que foi chamado", ou podería proceder de ne/abu, que significa "brillante ou relucente". Por outro lado, en eslavo do sur podería proceder de 'Nebo', co significado de "un ceo" ou tamén "un paraíso", (comparado co termo polaco niebo). Tamén podería proceder dunha raíz descoñecida de sirio antigo.
Nabu é mencionado na Biblia co nome de Nebo en Isaías 46: 1 e Xeremías 48: 1.
No Museo Británico atópase unha estatua de Nabu que foi orixinalmente erixida na cidade de Nimrud (Calah en fontes bíblicas) durante o reinado de Tiglat-Pilesar III.
Na astroloxía tardía de Babilonia, Nabu estaba conectado co planeta Mercurio. Como deus da sabedoría e a escritura, foi equiparado polos gregos tanto a Apolo como a Hermes, sendo o último identificado polos romanos co seu propio deus Mercurio.
Nacida onte

Nacida onte (en inglés: Born Yesterday) é unha comedia romántica estadounidense de 1950, dirixida por George Cukor. Está protagonizado por Judy Holliday, William Holden, Broderick Crawford e Howard St. John nos papeis principais. O guión baséase nunha obra teatral de Garson Kanin.
En 2012 o filme foi considerado "cultural, histórica e esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e seleccionada para a súa preservación no National Film Registry.
Foi emitido na TVG o 31 de agosto de 1996. Argumento
Harry Brock (Broderick Crawford), un rudo millonario, viaxa a Washington, D. C. xunto coa súa amante Emma Billie Dawn (Judy Holliday) e o seu corrupto avogado Jim Devery (Howard St. John). O obxecto da viaxe é influír sobre un par de políticos. O avogado tamén está interesado en que o seu empregador e a súa parella casen para desta maneira impedir que ela poida testemuñar en contra do seu home.
Harry non está conforme coas maneiras e a falta educación de Billie, a pesar de que el mesmo o fai peor, e decide contratar o xornalista Paul Verrall (William Holden) para que se encargue de educala. Billie aprende rapidamente as novas ensinanzas e comeza a mostrar a súa intelixencia. O xornalista fascínase con ela e ambos comezan a namorarse.
Sen decatarse do que está a pasar, o avogado convence a Harry para traspasar os seus fondos a Billie, co fin de eludir unha fiscalización gobernamental. Chegado o momento, Harry require os seus cartos de volta, mais ten que enfrontarse a unha independizada Billie e ambos entran en conflito. Elenco
Judy Holliday como Emma Dawn ('Billie')
Broderick Crawford como Harry Brock
William Holden como Paul Verrall
Howard St. John como Jim Devery
Frank Otto como Eddie
Larry Oliver como o congresista Norval Hedges
Barbara Brown como Sra. Hedges
Grandon Rhodes como Sanborn
Claire Carleton como Helen Premios
O filme foi candidato a cinco premios Oscar na 23. ª edición dos premios, e Judy Holliday gañou na categoría de mellor actriz. As outras candidaturas foron as de mellor filme, director, guión adaptado e vestiario en branco e negro.
Holliday tamén gañou o Globo de Ouro á mellor actriz - Comedia ou musical e foi candidata como actriz dramática. O filme foi candidato ao mellor filme e director. Ademais, o filme participou no Festival Internacional de Cine de Venecia. Remake
A obra de Garson Kanin tamén serviu de base para o filme de 1993 Born Yesterday, dirixido por Luis Mandoki e protagonizado por Melanie Griffith, Don Johnson e John Goodman.
Nacionalcatolicismo

O nacionalcatolicismo ou nacional-catolicismo é un termo referido tanto ao réxime político do Estado español no franquismo como á identidade ideolóxica oficial do Estado entre a guerra civil e a morte do ditador en 1975. A súa manifestación máis visible foi a hexemonía que tiña a Igrexa Católica en todos os aspectos da vida pública e privada. Como símbolo das divisións ideolóxicas dentro do franquismo, pódese contrapoñer ao nacional-sindicalismo, compoñente esencial da ideoloxía e da práctica política dos falanxistas. Noutros países de Europa houbo réximes similares. Historia
Precedentes
Na Francia da década de 1920, a Fédération Nationale Catholique formada polo xeneral Édouard Castelnau impulsou un modelo similar de nacional-catolicismo. Aínda que alcanzou o millón de membros en 1925, tivo un significado de curta duración, caendo na escuridade en 1930.
En España
O Estado franquista iniciou en 1943 un proxecto de reforma da universidade. Chamábase Lei Reguladora Universitaria (LRU), que permaneceu activa até 1970. A LRU representou a máis clara politización da universidade ao servizo dos preceptos nacional-católicos do réxime. Aínda que non houbo exclusión explícita das mulleres da educación superior, a súa presenza no nivel universitario foi desaconsellada e non se recoñeceu durante as dúas primeiras décadas do franquismo.
Croacia
Nas décadas de 1930 e 1940, o movemento croata Ustaše de Ante Pavelić defendeu unha ideoloxía similar, aínda que se lle chamou outros nomes, incluíndo "catolicismo político" e "croatismo católico". Ante Pavelić e Maks Luburić, o director do campo de concentración de Jasenovac, considerado un dos campos de exterminio máis crueis de todos os tempos foron exiliados na España franquista e están soterrados en Madrid e Valencia respectivamente.
Outros países
Outros estados-nación do centro e do leste de Europa onde movementos similares de inspiración franquista combinaron o catolicismo co nacionalismo, incluíndo Austria, Polonia, Lituania e Eslovaquia.