proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
François Guizot

François Pierre Guillaume Guizot, nado en Nimes o 4 de outubro de 1787 e finado en Val-Richer o 12 de setembro de 1874, foi un historiador e político francés. Traxectoria
Naceu no seo dunha familia burguesa hugonote, logo da morte do seu pai na guillotina durante a época do Terror da Revolución francesa, marchou a Xenebra coa súa nai, unha liberal influída polos principios de Jean-Jacques Rousseau. En 1805 trasladouse a París para estudar dereito e a partir de 1809 comezou a colaborar coa prensa parisiense. Casa en 1812 pola primeira vez, e nese ano comezou a dar clases de historia moderna na Sorbona, o 11 de decembro deu a súa primeira lectura e deu comezo ao rexurdimento da investigación histórica en Francia e conseguiu unha destacada posición social na capital francesa, ao tempo que entraba en contacto con Pierre Paul Royer-Collard, un dos líderes do partido liberal francés e serviu no primeiro goberno de Lois XVIII como secretario xeral do Ministerio do Interior, tras a volta de Napoleón dimite e volve aos seus estudos literarios. Na segunda restauración foi secretario xeral do Ministerio de Xustiza ata a súa dimisión en 1816. En 1819 volveu á política como director xeral de comunas e departamentos ata 1820, nese anos converteuse no principal líder dos doutrinarios, partidarios dunha vía intermedia entre o goberno absolutista e o popular. Foi un dos líderes da oposición a Carlos X. Entre 1822 e 1830 publicou dúas importantes coleccións de fontes históricas as Mémoires de l’Histoire d’Angleterre en 26 volumes e Mémoires sur l’Histoire de France en 31 volumes. En 1828 publicou Histoire de la civilisation en Europe e en 1830 a súa Histoire de la civilisation en France en 4 volumes.
Tras a caída de Carlos X e a subida de Lois Filipe ao trono francés, Guizot foi ministro do interior entre agosto e novembro de 1830. En outubro de 1832 ocupou o ministerio de instrución pública e reorganizou o ensino primario, introduciuse o sistema de inspección e dobrouse o número de escolas durante o seu mandato ata que deixa o posto en 1837. Nomeado embaixador no Reino Unido en 1839, asumiu o ministerio de exteriores en 1840. Foi presidente do consello de ministros entre 1847 e 1848, oposto ás reformas parlamentarias e electorais vese obrigado a deixar o poder e marcha ao Reino Unido, regresou en 1849
François Hennebique

François Hennebique, nado en Neuville-Saint-Vaast o 26 de abril de 1842 e finado en París o 7 de marzo de 1921, foi un enxeñeiro, arquitecto e construtor francés.
De formación autodidacta, foi inventor dun sistema de construción con formigón armado que permitiu a rápida difusión deste material en Europa a principios do século XX.
François Poullain de La Barre

François Poullain de La Barre, nado en París en xullo de 1647 e finado en Xenebra o 4 de maio de 1723, foi un escritor, sacerdote, precursor do feminismo, e filósofo cartesiano francés. Traxectoria
Pertencía a unha familia burguesa e, seu pai, introduciuno a partir dos nove anos na carreira eclesiástica. Aos 16 obtivo o mestrado e, con 19 o Bacharelato en Teoloxía na Sorbona. Alí continuou para facerse Doutor mais non rematou os estudos pois, decontado, adoptou a filosofía de Descartes. Fíxose sacerdote en Picardía antes de se converter ao protestantismo e despois exiliarse en Xenebra. Alí ensinou, e foi recibido como residente en 1688, e logo burgués en 1716 da República de Xenebra.
Lectura feminista da obra de Poullain de la Barre
Na Xenealoxía do feminismo que sitúa na Ilustración a origen teórico do Feminismo, se considera que a Primeira onda do feminismo comeza coa obra de Poullain de la Barre De l’Égalité des deux sexes, discours physique et moral où l’on voit l’importance de se défaire des préjugez (en galego, Da igualdade dos dous sexos, un discurso físico e moral onde vemos a importancia de desfacérmonos dos prexuízos). Neste libro, a muller pasa a ser un suxeito epistemolóxico. Este filósofo foi a senda perdida entre Descartes e Rousseau.
O seu discurso non é un recordo de queixas, nin é un discurso de excelencia. É un tipo de reivindicación que se dá desde o momento no que as ideas do Barroco e as da filosofía cartesiana fundaron un válido concepto de igualdade fronte ao Antigo Réxime e aos privilexios de sangue que, porén, excluían ás mulleres. Mentres non se predicou esta idea de igualdade para os homes, non se podía reivindicar para as mulleres. Poullain viviu ao mesmo tempo e formouse nas mesmas correntes filosóficas que as que, fronte á hermenéutica feminista, aseguran que “as súas opinións sobre as mulleres estaban condicionadas pola súa situación no seu tempo, e era imposible que percibisen”. Fan as cousas doutro xeito". Non obstante, François Poullain de la Barre tiña outra perspectiva: Obras
1673, De l’Égalité des deux sexes, discours physique et moral où l’on voit l’importance de se défaire des préjugés, París: Chez Jean du Puis.
1674, De l’Éducation des dames pour la conduite de l’esprit dans les sciences et dans les mœurs, entretiens, París: Chez Jean du Puis.
1675, De l’Excellence des hommes contre l’égalité des sexes. París: Chez Jean du Puis.
1720, La Doctrine des protestans sur la liberté de lire l’Ecriture sainte, le service divin en langue entenduë, l’invocation des saints, le sacrement de l’Eucharistie. Xenebra
François Varin

Para outros artigos de persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos Varin François Varin (ou Warin), nado en París o 6 de xaneiro de 1644 e finado despois de marzo de 1705, foi un medallista e deseñador e gravador de moedas francés, que ocupou o cargo de gravador xeral de moedas desde 1672 ata 1681. Traxectoria
François Varin naceu en París o 6 de xaneiro de 1644, o segundo dos fillos de Jeanne Desjours e do sobranceiro medallista Jean Varin (1607-1672), con quen se formou na arte do gravado de medallas O seu pai instalárase en París en 1626, procedente da súa Liexa natal.
O 15 de decembro de 1672 herdou o cargo de gravador xeral de moedas de Francia, que ata agosto dese ano exercera o seu pai. Xa que logo, a François correspondeulle a responsabilidade de elaborar os cuños para as emisións monetarias a nome de Luís XIV (1643-1715) durante o seu período de exercicio do seu cargo. Esta transmisión non estivo exenta de dificultades, xa que o testamento de Jean Varin prevía inicialmente desherdar o seu fillo «por unha falta vergoñenta» —casara sen o consentimento paterno—, que finalmente lle foi perdoada in extremis. O 27 de febreiro de 1673 resolveuse tamén, de xeito amigable, o contencioso que o enfrontaba co seu irmán Henri, pola herdanza do pai.
Como resultado dunha transacción económica entre el e Pierre Olivier, fillo de René Olivier, o 17 de decembro de 1672, Varin pasou a ocupar tamén o cargo de «mestre e garda-condutor dos enxeños da cuñaxe con muíño de Francia», e o 1 de marzo de 1674 acadou tamén o cargo de «controlador xeral de cuños e efixies», ambos os postos xa exercidos anteriormente tamén polo seu pai. O 22 de novembro de 1681, unha sentenza do Consello do Rei suprimiu o seu nomeamento como gravador xeral por mor da perda de confianza nel por parte do rei, motivo polo que foi indemnizado con 10. 000 libras, e o 5 de decembro de 1682 foi substituído por Joseph Roëttiers. François Varin pasou a súa derradeira época en situación de penuria económica, polo menos a partir de 1696, ata o punto de lle pedir a Luís XIV unha asignación que lle permitise a súa subsistencia. En resposta, o Consello do Rei concedeulle o 29 de decembro dese mesmo ano a cantidade de 8. 800 libras en concepto de reembolso de antigas débedas contraídas co seu pai durante o exercicio do seu cargo. O 27 de marzo de 1705 consta unha nova asignación real, esta vez de 20. 000 libras, tamén por pagamentos debidos a Jean Varin. Nas medallas creadas por François Varin amósanse as formas «F. WARIN» ou «WARIN» ou «FRANQOIS WARIN» a modo de marca de gravador. Vida persoal
En 1699, François Varin aparece en documentos como «señor de Forges» e como esposo de Jacqueline Gobillon desde o 25 de marzo de 1670. Non se lle coñece descendencia.
Descoñécese o momento do seu pasamento, aínda que tivo que ser posterior a marzo de 1705, data da derradeira constancia documental de que estivese vivo.
François-Joseph Gossec

François-Joseph Gossec, nado en Vergnies (actualmente en Bélxica) o 17 de xaneiro de 1734 e finado en Passy o 16 de febreiro de 1829 foi un compositor francés.
Foi amigo de Wolfgang Amadeus Mozart e fundou co músico valón Grétry o Conservatorio de París, onde traballou como inspector e tamén como profesor de Composición, de 1795 a 1814).
François-Xavier Ortoli

François-Xavier Ortoli, nado en Ajaccio (Córsega) o 16 de febreiro de 1925 e finado en París o 30 de novembro de 2007, foi un político francés de longa traxectoria europea. Traxectoria
Ocupou varios ministerios en diferentes gobernos da Quinta República Francesa entre 1967 e 1972.
Foi presidente da Comisión Europea desde o 6 de xaneiro de 1973 até o 5 de xaneiro de 1977 e continuou como vicepresidente da Comisión ata a súa dimisión o 26 de outubro de 1984 nas comisións presididas por Roy Jenkins e Gaston Thorn. Durante estes últimos períodos encargouse dos asuntos económicos e financeiros.
Logo de abandonar a política activa dedicouse ao mundo da empresa.
Françoise Barré-Sinoussi

Françoise Barré-Sinoussi, nada en París o 30 de xullo de 1947, é unha bióloga francesa. Traxectoria
Foi galardoada co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 2008, xunto co Luc Montaigner e Harald zur Hausen. Ela e Montaigner recibiron unha metade do premio polo seu descubrimento do VIH.
Françoise Collin

Françoise Collin, nada en Braine-el-Comte o 8 de abril de 1928 e finada en Saint-Sauveur o 1 de setembro de 2012, foi unha novelista, filósofa e feminista belga que creou a primeira revista feminista en lingua francesa en 1973 chamada Les Cahiers du Grif. Traxectoria
Collin debutou na literatura con poemas publicados polo poeta francés Jean Cayrol na sexta selección da revista Écrire, coa editorial Les éditions du Seuil onde publicou despois dúas novelas e colaborou coa primeira serie da revista Luna-Park. Tras un amplo e profundo traballo en torno ao intelectual Maurice Blanchot, Collin manifestou unha gran curiosidade cara a numerosas escritoras como Ingeborg Bachmann, Gertrude Stein e Marieluise Fleisser.
En 1973, creou a primeira revista feminista de lingua francesa Les Cahiers du Grif que axudou ao nacemento da Universidade das mulleres. Dirixiu a colección 'Grif' da editorial Les Éditions de Minuit e a colección 'Littérales' de Éditions Tierce. Foi unha das primeiras filósofas en introducir a obra de Hannah Arendt no campo filosófico francés e no campo feminista. Contribuíu á fundación da publicación Revue des femmes-philosophes de l'Unesco en 2010. Obra
Le Jour fabuleux, Le Seuil, 1960.
Rose qui peut, Le Seuil, 1963
Maurice Blanchot et la question de l’écriture, Gallimard, coll. « Le Chemin », 1971 (rééd. coll. « Tel », 1988).
331W20 Lection du président, Transédition, 1975.
Le Rendez-vous, Tierce, 1988
Le Jardin de Louise, La Barre du jour 1988
Le Sexe des sciences: les femmes en plus, Autrement, 1992.
L'homme est-il devenu superflu? Hannah Arendt, Odile Jacob, 1999.
Le Différend des sexes, Pleins Feux, 1999.
Je partirais d'un mot: le champ symbolique, Fusart, 1999
Parcours féministe (entretien avec I. Kaufer), Labor, 2005.
Repenser le politique: l'apport du féminisme américain, baixo a dirección de Françoise Collin e Pénélope Deutscher, primeira edición, 2005.
On dirait une ville, éditions des Femmes, 2008.
Les Femmes de Platon à Derrida: anthologie critique, con Évelyne Pisier e Eleni Varikas, París, Dalloz, 2011.
Fraortes, rebelde

Fraortes (¿- -521), fillo de Upadaranma, foi rei de Media do -522 ao -521. Traxectoria
Contexto histórico
A causa inmediata da revolta de Fraortes foi a morte do rei persa Cambises II na primavera do -522 e a usurpación do trono por parte do mago Gaumata, quen non pertencía á dinastía aqueménida e é posíbel que fose medo de nacemento. Seis nobres partidarios da familia real persa axudaron a Darío I a se converter en novo rei, asasinando a Gaumata no seu castelo de Sikayauvatiš en Media o 29 de setembro.
Case inmediatamente dous reis rebeláronse: Nidintubel en Babilonia e Assina en Elam. Cando Darío reprimiu estas rebelións e estaba en Babilonia, Fraortes botou o seu pulso ao poder. Reivindicou que era descendente do antigo rei meda Ciaxares e tomou o nome de Khshathrita para o trono. Marchou a Ecbatana, a capital de Media, cidade que tomou en decembro do -522. Máis ou menos polas mesmas datas, estoupou unha nova rebelión en Elam, esta vez baixo o rei Martiya, e outras revoltas fixéronse extensivas a máis provincias como Armenia, Partia e Asiria.
Fraortes, rei dos medos
Os persas foron incapaces de suprimiren a rebelión meda deseguida. Na inscrición de Behistún, Darío afirma que o seu xeneral Hidarnes gañou unha batalla en Marush (Mehriz, ao sur do actual Yazd) o 12 de xaneiro do -521. Porén esta batalla non foi de ningún modo decisiva e non prexudicou seriamente a posición de Fraortes en Media, só serviu para impedir que o medo invadise Persia nin puidese tampouco tomar contacto con outro rebelde, Vahyazdata. Outro factor que xogaba a favor de Fraortes era que o exército de Darío estaba formado por tropas medas. Estas serviran ben ao rei en Babilonia, pero era improbábel que atacasen o seu propio país.
No entanto, se Darío non podía sacar partido da súa vitoria, Fraortes tampouco podía explotar a situación, xa que en Partia, que era leal ao medo, había unha gornición persa. Estaba comandada polo pai de Darío, Histaspes. O 8 de marzo de -521, os partos e os seus aliados, os hircanios, atacaron a gornición persa, pero foron derrotados.
Mentres os persas de Partia puidesen atacar a súa retagarda, Fraortes non podía atacar a Darío, quen tivo tempo para recrutar un novo exército. Na primavera, o líder persa penetrou en Media a partir do oeste, e o 8 de maio do -521, derrotou a Fraortes nun sitio chamado Kunduru, que é probabelmente a actual Bisotun, onde a inscrición de Behistún pode verse aínda. Fraortes fuxiu para os partos, pero foi capturado cando se dirixía ao centro relixioso dos magos, Rhagae (actual Teherán). Darío narra na inscrición de Behistún que el persoalmente lle cortou ao medo o nariz, as orellas e máis a lingua, sacoulle os ollos e crucificouno en Ecbatana. Os seus partidarios foron esfolados e a súa pel reenchida con palla.
Despois desta vitoria, Darío puido enviar tropas a Armenia e Partia, onde os seus xenerais acabaron cos rebeldes restantes.
Frasco de Dewar

Un frasco de Dewar (tamén coñecido como vaso de Dewar, ou aínda botella de Dewar) é un obxecto deseñado para proporcionar un illamento térmico case perfecto. Por exemplo, cando enchido cun líquido quente ou frío, este bote non permitirá que o calor escape facilmente, e o líquido permanecerá quente ou frío respectivamente, por un longo tempo, moito máis que nun recipiente común. O frasco de Dewar foi nomeado en homenaxe ao seu inventor, o físico escocés James Dewar (1842-1923).
O frasco de Dewar xeralmente faise de vidro ou metal, e utiliza o principio de dobre capa, é dicir, sería igual a unha botella menor dentro doutra maior, e estas dúas seladas no mesmo gargalo. No espazo estreito entre elas existe algo próximo ao baleiro, xa que o aire é practicamente todo retirado, pois o baleiro impide a condución e a convección da calor.
A superficie interna do bote externo e a superficie exterior do bote interno teñen un revestimento reflexivo, xeralmente metálico ou similar, para impedir que a calor sexa transmitida a través de radiación. James Dewar usou orixinalmente a prata para esta finalidade. Isto torna-se eficaz xa que a pouca transferencia de calor se produce case enteiramente a través do gargalo e do fondo do bote, sendo este xeralmente revestido de cortiza, que é un material illante.
Na teoría e idealmente falando, un frasco de Dewar podería manter un determinado líquido nunha temperatura calquera para sempre, sen que houbese cambios, pero na práctica isto non ocorre, pois dunha forma ou doutra ocorre algún troco de calor.
Un uso moito común dos frascos de Dewar nos laboratorios é o almacenamento do nitróxeno líquido, neste caso, o escape da calor no interior moi frío do bote é mínimo e resulta nunha ebulición lenta do nitróxeno líquido (unha válvula de escape de presión é fornecida para impedir que a presión destrúa o bote). O illamento excelente deses frascos fai que o nitróxeno dure moito tempo en temperaturas baixísimas, sen a necesidade de equipamento de refrixeración con custos elevados.
As botellas a baleiro, ou popularmente coñecidas como botellas térmicas, usadas para manter o café ou outras bebidas quentes ou frías, son baseadas xeralmente nos principios dos frascos de Dewar, pero como estes frascos de vidro son fráxiles e a súa fabricación require un custo un tanto canto elevado, existen outras versións baseadas en plásticos e metais illantes que son moi populares.
Son tamén coñecidos popularmente por termos.
Frase feita

As frases feitas son unidades formadas por un grupo de palabras que se empregan de xeito estábel na lingua. Adoitan ter unha forma fixada que non admite variacións. A frase feita adquire un significado propio, diferente ao da suma das palabras individuais que a forman e lonxe do seu sentido literal. Isto pódese observar nas expresións dar un brazo por algo, que ten o significado de 'sacrificarse', baixar a garda 'relaxarse' ou beber os ventos 'gustar moito'. Exemplos
Rápido: coma un lóstrego, coma un raio, a fume de carozo, a lume de biqueira, a máis non dar, ás carreiras.
Falar moito ou falar de máis: darlle ao tarabelo, botar a lingua (a) pacer, falar polas orellas, falar por sete, darlle ao badal.
Estar forte, san: estar coma un buxo, coma un carballo; ser forte coma un breu.
Ser listo, espelido: listo coma un allo, ser coma un cuco, ter ourellas de raposo.
Estar distraído: estar nas verzas, estar nas patacas, estar nos biosbardos, andar aos biosbardos.
Non ter cartos: non ter un can, andar á miñoca, non ter un pataco.
Buscar o proveito propio: varrer para a casa, levar a auga para o seu muíño.
Rematar unha conversa, discusión: morra o conto, botar terra ao asunto.
Ter o mando: cortar o bacallau, ter a vara e a besta.
Calar, non replicar: agachar as orellas, baixar as orellas, marchar coas orellas gachas, marchar co rabo entre as pernas.
Namorar a alguén, cortexar: facer as beiras, facer a roda.
Frasniano

O Frasniano ou Frasnense é un dos dous pisos faunísticos do Devoniano tardío. Durou desde hai 382. 7 millóns de anos a hai 372. 2 millóns de anos. Foi precedido polo piso Givetiano e seguido polo piso Famenniano.
Durante o Frasniano producíronse grandes construcións de arrecifes, especialmente no oeste do Canadá e Australia. En terra, estaban formándose os primeiros bosques. En América do Norte o oroxenia Antler estaba no seu auxe, que foi contemporánea da fase Bretónica da oroxenia varisca ou herciniana en Europa.
O Frasniano coincide coa segunda metade da "interrupción do carbón vexetal" no rexistro fósil, un intervalo de tempo con baixos niveis de oxíxeno atmosférico, por debaixo do 13%, o mínimo necesario para que poida haber lumes forestais.
En América do Norte fanse as seguintes subdivisións no Frasniano: Grupo West Falls
Grupo Sonyea
Grupo Genesee Nome e definición
O piso Frasniano propúxoo en 1879 o xeólogo francés Jules Gosselet e foi aceptado para o piso inferior do Devoniano superior pola Subcomisión sobre Estratigrafía do Devoniano en 1981. O seu nome procede do da vila belga de Frasnes-lez-Couvin.
Fraternidade

A fraternidade é un concepto filosófico profundamente ligado ás ideas de liberdade e igualdade coas que forma o trío que caracterizou gran parte do pensamento revolucionario francés. Vale lembrar que dos tres, foi o único que non estivo no lema da Ilustración, que era "Liberdade, Igualdade, Progreso". ﻿No sentido común, esta noción designa un lazo de solidariedade e de amizade entre os humanos.
Fratría

As fratrías (en grego φρατρία, phratría irmandade, derivado de φρατήρ - irmán, que deu en latín fraternus) eran un tipo de agrupación social típica da Grecia antiga. Nun sentido antropolóxico, é a agrupación de dous ou máis clans dunha tribo ou pobo. Phratría na antiga Grecia
Na Grecia preclásica, cada tribo (phylè, filé) estaba dividida en phratrías (fratrías). A natureza destas é, en palabras dun historiador, "o problema máis escuro entre as institucións sociais [gregas]". Pouco se sabe do seu papel na vida social grega, pero existiron dende a Idade Escura até o século II. a. No mundo xónico da Grecia antiga, ao longo do período arcaico, cada tribo está dividida en fratrias.
Homero refírese a eles varias veces, en pasaxes que parecen describir o ambiente social da súa época. En Atenas, a inscrición nunha fratría parece ser o requisito básico para a cidadanía, antes das reformas de Clístenes de Atenas en 508 a. C. Desde o seu apoxeo na Idade Escura, cando parecen ser unha forza substancial na vida social grega, as fratrías foron diminuíndo progresivamente en protagonismo ao longo do período clásico a medida que outros grupos (como os partidos políticos) gañaban influencia ás súas costas. Durante o período clásico, as fratrías evolucionaron ata converterse en divisións territoriais formais do estado ateniense.
Esta unidade autónoma que conta con maxistrados propios, encabezados polo fratriarca, constitúe un marco de relixiosidade e sociabilidade gregas, grazas á organización de banquetes e festas como as Apaturias. Tamén serven de marco para a preparación e participación nalgúns cultos cívicos.
As fratrías eran asociacións informais de individuos ou familias reagrupadas en función da ascendencia común afirmada, aínda que non necesariamente había lazos de sangue entre elas, a diferenza dos xenos.
As fratrias contiñan pequenos grupos familiares chamados xeno; estes parecen aparecer máis tarde que as fratrias, e parece que non todos os membros das fratrias pertencían a un xeno; a admisión nestes grupos máis pequenos puido estar limitada ás elites. Nun nivel menor, o grupo de parentesco básico das sociedades gregas antigas era o oikos (casa, familia). Fratría como termo antropolóxico
En numerosos textos antropolóxicos, sobre todo nos máis antigos, o termo fratría emprégase para designar a agrupación socialmente recoñecida de varios clans nunha división intermedia entre o clan (agrupación de liñaxes) e o pobo no seu conxunto. Este tipo de agrupación está documentada en varios pobos nativos americanos, como os tlingit, os navaghos e os lenape, e implicaban certas obrigas e dereitos entre os clans membros do grupo, incluíndo dereitos ou restricións ao matrimonio.
Frau Hulda

Mam Holle (a nai Holle ou nai neve), Frau Holle (a señora Holle ou señora neve) ou Frau Hulda, Holda ou Holla, e variantes noutras linguas, é un personaxe folclórico centroeuropeo e unha figura lendaria do mesmo título dos irmáns Grimm (véxase Contos de fadas de Grimm, nº 24). Na literatura
Este conto de fadas foi incluído na colección "Kinder- und Hausmärchen" dos Irmáns Grimm, sendo unha mestura da lenda de Perchta (Frau Holle) con elementos narrativos adicionais. A historia orixinal, baseada nas narracións de Dorothea Wild, sufriu varias revisións nas súas edicións posteriores.
O conto de fadas é do tipo 480D "Historias de rapazas educadas e desobedientes" da clasificación Aarne-Thompson-Uther.
Conexións coa mitoloxía
No conto de Frau Holle dos Irmáns Grimm, a protagonista salta a un pozo e atópase cun mundo alternativo, o que se pode interpretar como unha metáfora da viaxe ao "Outro Mundo" na mitoloxía celta ou a unha realidade paralela. Este elemento de transición a un mundo onde a lóxica habitual non se aplica é común nos contos e na mitoloxía, como lugares máxicos de misterio e transformación. Parodias e cultura popular
En Janosch, Frau Holle non consegue facer o seu traballo porque a boa irmá fuxiu cun pasteleiro e a outra é preguiceira, e por iso a neve, o pan e as mazás están tan desigualmente distribuídos e o mundo está en tal desorde. Na curtametraxe de Kerstin Hensel Seifenmärchen, a Goldmarie é secuestrada e convertida en xabón. Un manga co personaxe de Frau Holle foi publicado por Luisa Velontrova.
Frau Holle é un cóctel sen alcohol, branco, feito con zume de ananás, natas e xarope de coco.
O mercado de Nadal en Schloss Kaltenberg recibe aos visitantes na porta de entrada con Goldmarie e Pechmarie (as irmás María do Ouro e María do Piche) sacudindo almofadas. Na versión da Märchenstunde (2007), a filla "preguiceira" é na realidade a boa e sensata, mentres a súa irmá parva causa só caos co seu exceso de celo.
En Hessen
O Hoher Meissner, unha montaña de 754 metros de altura situada en NordHessen, no Estado de Hessen é coñecido polas súas conexións coa lenda de Frau Holle. O Landkreis de Meißner, localizado ao pé desta montaña, alberga varios lugares asociados con esta figura mítica, incluíndo a lagoa Frau-Holle-Teich.
Alí, unha escultura homenaxeando esta personaxe foi obxecto de polémica e crítica por ser caracterizada como "demasiado sexy".
Fraude

Unha fraude é unha acción ilícita na que unha persoa ou organización engana adrede a outra co obxectivo de obter algún tipo de beneficio, normalmente económico. Nela o enganado termina prexudicado. Este termo tamén é usado para referirse a algo de mala calidade. Algúns tipos de fraudes son ilegais, nese caso son chamados fraudes de lei. Algúns tipos de fraude
Publicidade enganosa
A publicidade enganosa convence ao que a ve de que o seu produto é máis resistente, cómodo, útil, etc. do que é na realidade.
Corrupción
A corrupción consiste nun abuso de poder para conseguir diñeiro ilegalmente en prexuízo doutros. Os prexudicados son o resto de persoas da organización ou país. Esta acción ten pena de prisión segundo o código penal.
Falsificación
A falsificación consiste en facer unha réplica barata dun obxecto xeralmente de gran valor e vendelo facendo crer que é o orixinal, aínda que nalgúns casos cómpranse estas réplicas sabendo que son falsas e cun prezo máis baixo ca o do obxecto orixinal para presumir. Diferenza con "engano"
Un engano refírese a unha mentira, polo que non ten que afectar ao enganado nin ten que estar relacionado con motivos económicos.
Fraude das preferentes en Galicia

A estafa das preferentes e subordinadas en Galicia fai referencia á fraude bancario na emisión e venda de accións preferentes por bancos e caixas galegas, que viñan realizando desde os anos 1990 e que se intensificou a partir de 2003, especialmente entre o 2009 e o 2011, período que abrangue a etapa de maior burbulla inmobiliaria e a crise das hipotecas subprime nos Estados Unidos de América.
A fraude das accións preferentes radicaba na venda de accións e outros activos bancarios complexos a clientes de clase socioeconómica media e baixa, [Cómpre referencia] ofertando ditos produtos sen a transparencia debida, xa que non eran quen de comprender o produto por mor da súa complexidade. Miles de clientes foron estafados ao depositaren os seus aforros en produtos bancarios de alto risco, sendo enganados respecto a dito risco na adquisición do produto. En frecuentes casos os produtos eran vendidos coma se fosen produtos con renda fixa. [Cómpre referencia]
Un relatorio do FROB elevou a 116. 000 persoas o total de afectados por preferentes e subordinadas en Galicia, e os cartos estafados ascenden a 1831 millóns de euros. Entidades involucradas
Novacaixagalicia
A caixa resultante da fusión das caixas galegas Caixanova e Caixa Galicia, e que posteriormente foi renomeada como NCG Banco, e finalmente ABANCA, foi a entidade principalmente implicada no escándalo da venda de participacións preferentes e subordinadas en Galicia. [Cómpre referencia] Segundo o FROB, o total de afectados por esta estafa estimaríase en 116000 persoas, cunha cantidade de máis de 1800 millóns de euros. [Cómpre referencia]
A CNMV sancionou o 24 de marzo de 2015 a ABANCA cunha multa de 2 millóns de euros pola estafa na venda de preferentes e subordinadas. A resolución, publicada no BOE, concluíu que a entidade NCG Banco cometeu unha ilegalidade ao vender produtos híbridos complexos sen advertir de xeito adecuado dos riscos e consecuencias do investimento.
Banco Popular
No ano 2009, 1500 persoas investiron arredor de 40 millóns de euros en produtos denominados "bonos subordinados necesariamente canxeables en accións". Ditos produtos, que inicialmente foron emitidos coma bonos, foron no ano 2013 convertidos, de xeito unilateral pola entidade, en accións. En 2015 o prezo da acción situouse en arredor de 4, 4 euros por acción, moi lonxe dos 17, 69 euros do prezo de conversión inicial, resultando en considerables perdas económicas para os clientes do banco.
Frauenliebe und -leben

O ciclo
O ciclo de lieder Frauen Liebe und Leben (Amor e vida de muller) 1840 foi composto por Robert Schumann en base ao ciclo de poemas do mesmo nome do ano 1830 do poeta romántico Adalbert Von Chamisso. Temática
Relata, dende o punto de vista romántico e no contexto do papel da muller no século XIX, a historia de amor dunha muller polo seu esposo. A través de oito poemas para voz de soprano con acompañamento de piano, conta os seus máis profundos sentimentos de amor e devoción cara a el, dende o primeiro encontro ata a morte do mesmo.
Ao longo do ciclo vaise apreciando o cambio na psicoloxía da muller, dende os seus anos de adolescente namorada, pasando pola madurez, o embarazo, a maternidade e o afrontamento da dureza da morte onde chega a tomar conciencia da súa propia individualidade feminina. Fai un relato minucioso da función e a situación da muller na sociedade burguesa do S. XIX en Alemaña e en Europa en xeral. Resulta case imposible non facer referencia á propia muller de Schumann, Clara Wieck, máis coñecida como Clara Schumann gran pianista e compositora de calidade que deixou unha interesante relación de obras (para piano, música de cámara, lieder. .. ) os cales quedaron no esquecemento. A propia Clara, en cartas persoais á súa familia, fala da inutilidade da súa ilusión xuvenil como compositora.
Títulos
Seit ich ihn geseheh (Dende que o vin)
Er, der herrlichste von allen (El, o máis noble de todos)
Ich kann´s nicht fassen, nicht glauben (Non podo entendelo nin creelo)
Du, ring an meinem finger ( Ti, anel do meu dedo)
Helft mir, ihr schwestern (Axudádeme irmás)
Suser Freund, du blickkest mich verwundert an (A túa mirada doce amigo)
An mainem herzen, an mainer brust (No meu corazón, no meu peito)
Nun hast du mir den ersten schmerz getan (Agora cáusasme a primeira dor)
Frauta de Pan

A frauta de Pan é un antigo instrumento musical que ten cinco ou máis tubos de lonxitude, ás veces, circular. A frauta de pan foi un instrumento popular, e considérase o primeiro órgano de boca, antepasado tanto do órgano de tubos como da harmónica. Tipos de frautas de pan
Nai (Romanía). Téñase en conta que nai tamén é a palabra romanesa para a frauta de palleta de Oriente Medio "ney".
Antara (Andes)
Paixiao (China)
So (Corea)
Sirinxe / Syrinx
Zampoña (Andes)
Kuvytsi, Svyryli, Rebro (Ucraína)
Frecha (tipografía)

A frecha é un signo auxiliar da escrita que reproduce esquematicamente a arma do mesmo nome (→). Usos
Na marxe dun texto, para atraer a atención do lector sobre un elemento considerado interesante. Con esta mesma función usábase tamén no pasado o signo da man.
Dentro das obras gramaticais, enciclopédicas e lexicográficas, para remitir a outro capítulo, lema ou epígrafe, en substitución de véxase.
En diagramas, mapas conceptuais ou textos similares, para indicar unha secuencia lóxica ou cronolóxica, unha relación de causa-efecto, implicación, derivación etc. Usos en Matemáticas
O símbolo frecha emprégase en Matemáticas en diferentes situacións. Pode indicar unha aplicación ou unha función ( f: X → Y {\displaystyle f\colon X\rightarrow Y} ).
Nos límites indica a que valor tende a variable ( lim x → p f ( x )
L, {\displaystyle \lim _{x\to p}f(x)
L, \, } ).
Situado sobre unha ou dúas letras indica un vector ( A B → {\displaystyle {\overrightarrow {AB}}} ).
Indica unha implicación lóxica ( p → q {\displaystyle p\rightarrow q} ).
Frecuencia cardíaca

A frecuencia cardíaca é o número de latexos do corazón ou pulsacións por unidade de tempo. A súa medición realízase baixo determinadas condicións (en repouso ou en actividade) e está expresa en batimentos por minuto (bpm). A medición do pulso pode facerse en diferentes puntos do corpo, sendo o máis común o pulso, o pescozo (sobre a carótide) ou o peito. Independentemente da técnica de medición, o procedemento que recoméndase seguir, para evitar erros na medida de pulsación e porque os valores obtidos son equiparables, é o seguinte:
A frecuencia cardíaca basal (FCbasal) é a frecuencia cardíaca mensurada en completo repouso, logo despois de espertar pola mañá e debe adoptarse en declinio dorsal (deitado de costas). No deporte esta variable fisiolóxica pode dar pistas sobre a calidade da recuperación pos adestramento.
A frecuencia cardíaca de repouso (FCrepouso) é a frecuencia cardíaca mensurada nun individuo en repouso (de polo menos 5 minutos), deitado pero acordado, sen terse exercitado antes. Nestas condicións a frecuencia cardíaca é de aproximadamente 60 a 80 batimentos por minuto.
A frecuencia cardíaca de reserva (FCreserva) é a diferenza entre a frecuencia cardíaca máxima e a frecuencia cardíaca de repouso.
FCreserva FCmax - FCrepouso
O deporte é moi importante porque mostra a adaptación ao exercicio que prodúcese no atleta.
A frecuencia cardíaca en repouso depende da xenética, do estado físico, do estado psicolóxico, das condicións ambientais, da postura, da idade e do sexo. Un adulto saudable en repouso ten xeralmente o pulso no rango de 60-100. Durante o exercicio físico, a pulsación pode subir ata os 150-200. Durante o sono e para un atleta xove en repouso pulsación en repouso, a pulsación pode moi ben estar entre os 40-60 batimentos por minuto.
Frecuencia de letras

O cálculo da frecuencia de letras nunha lingua é difícil e está suxeito á interpretación. Cóntase a frecuencia das letras dun texto arbitrariamente longo, pero nos resultados inflúen varios parámetros: O estilo narrativo. Se hai moitos verbos en infinitivo, haberá moitos R.
O vocabulario específico do documento. Se se fala de ríos, haberá moitos I.
O tipo de documento. En pequenos anuncios pódense atopar moitos símbolos de moedas (€, $, Bs, etc), que é posible que estean ausentes na maior parte doutro tipo de documentos.
No dicionario da RAG a letra máis frecuente é o A, Frecuencia das letras en galego
Cálculo aproximativo da frecuencia das letras en galego
Frecuencia de reloxo

A frecuencia de reloxo indica a velocidade á que un ordenador realiza as súas operacións máis básicas, como sumar dous números ou transferir o valor dun rexistro a outro. Mídese en ciclos por segundo (hertzs).
Os diferentes circuítos integrados dun ordenador poden funcionar a diferentes frecuencias de reloxo, polo que cando se usa a expresión frecuencia de reloxo aplicado a un ordenador, adoita sobreentenderse que se refire a velocidade de funcionamento da CPU principal.
No contexto da electrónica dixital, máis concretamente na secuencial, é a frecuencia do sinal de reloxo que, enviada a todos os dispositivos, sincroniza a operación destes.
Frederic William Madden

Frederic William Madden, nado o 9 de abril de 1839 en Londres e finado o 21 de xuño de 1904 en Brighton, foi un numismático inglés vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, considerado unha autoridade na moeda romana, xudía e cristiá. Traxectoria
Frederic W. Madden foi o maior dos seis fillos de Frederic Madden (1801-1873), un anticuario e paleógrafo que traballaba como conservador nesa institución, e da súa muller, Emily Sarah Robinson (1813-1872). Madden naceu nas propias instalacións do Museo Británico, onde a súa familia tiña a súa residencia. Logo de cursar a súa educación primaria e secundaria nas escolas Merchant Taylors, St Paul e Charterhouse, foi contratado como asistente polo Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico en 1861, onde permaneceu ata 1868, cando tivo que renunciar logo dunha investigación sobre a venda dunhas copias de moedas romanas.
Despois Madden traballou en varias exposicións internacionais. En 1874 foi nomeado secretario e bibliotecario do Brighton College, en Brighton, Sussex oriental, e de 1888 a 1902 foi o bibliotecario xefe da Biblioteca Pública da cidade.
Madden foi elixido membro da Royal Numismatic Society en 1858 e en 1860 foi nomeado secretario da institución, de cuxo xornal Numismatic Chronicle foi editor adxunto entre 1860 e 1868. En 1898 foi nomeado membro honorífico desa sociedade. Tamén pertenceu á Royal Asiatic Society desde 1877, e a diversas entidades académicas en Norteamérica. Frederic William Madden estaba casado con Elizabeth Sarah Rannie, con quen tivo catro fillos. Faleceu en Holt Lodge, Brighton, o 21 de xuño de 1904. Recoñecementos
(1896): Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres. Publicacións
(1861). The Handbook of Roman Numismatics. Russell Smith, Londres.
(1864). The History of Jewish Coinage and Money in the Old and New Testaments. Quaritch, Londres.
(1866). Coins of the two revolts of the Jews Arquivado 28 de xullo de 2021 en Wayback Machine. . Royal Numismatic Society, Londres.
(1975). Jewish Numismatics. Royal Numismatic Society, Londres.
(1881). Coins of the Jews [serie International Numismata Orientalia, parte 7]. Trübner, Londres.
(1889). A dictionary of Roman coins. Republican and Imperial (con W. Stevenson e C Roach Smith). Bell and Sons, Londres.
Frederici Honores

Honores Frederici, tamén chamada Gloria Frederici ou Honores Friderici, foi unha constelación creada por Johann Elert Bode no 1787 para honrar a Frederico o Grande, rei de Prusia, quen finara no 1786. A constelación estaba composta dunha coroa real e unha espada, e o redor unha coroa de loureiro. A constelación atopábase entre Lacerta, Cassiopeia, e Andromeda. A constelación xa non é recoñecida coma tal e as súas estrelas foron devoltas ás constelacións de Andrómeda e Cassiopeia.
Frederick Ashton

Frederick William Mallandaine Ashton, nado en Guayaquil en 1904 e finado en Sussex en 1988, foi un bailarín e coreógrafo inglés. Traxectoria
Ashton naceu en Ecuador de pais británicos, comeza a súa carreira no Ballet Rambert (1926-1937), especialmente recordado pola súa versión de La Fille Mal Gardee. Foi o coreógrafo principal do Royal Ballet de 1937 a 1970 e director (1963-1970).
Frederick Goodwin

Frederick Tutu Goodwin é un político das Illas Cook, o Representante da Raíña nas Illas Cook desde 2001. Traxectoria
Goodwin ingresou na Policía das Illas Cook in 1956, durante un breve período de tempo serviu na Policía de Nova Zelandia para volver deseguido ás Illas Cook, onde chegou a ser Superintente da Policía.
Nas eleccións xerais de 1978 elixírono para o Parlamento das Illas Cook pola circunscrición de Te Au O Tonga como demócrata. . Foi axudante do ministro de enerxía no goberno de Tom Davis. . En febreiro de 2001 a raíña Isabel II nomeouno Representante da Raíña e cabaleiro da Orde do Imperio Británico en 2004.
Frederick Gowland Hopkins

Sir Frederick Gowland Hopkins, nado en Eastbourne (Inglaterra) o 20 de xuño de 1861 e finado en Cambridge o 16 de maio de 1947, foi un bioquímico inglés. Traxectoria
Inicialmente estudou Química na Universidade de Londres e posteriormente Medicina no Hospital Guy. Foi profesor de Fisioloxía Clínica na Universidade de Cambridge e desde 1914 profesor de bioquímica, onde de 1921 a 1943 ocupou a cátedra de sir William Dunn.
De 1930 a 1935, foi presidente da Royal Society e desde 1933 da British Association for the Advancement of Science.
A súa principal contribución investigadora radica no coñecemento das substancias elementais, aquelas que o organismo necesita adquirir da dieta e que a súa falta condiciona enfermidade. Descubriu que uns alimentos tiñan relación directa co crecemento. Comprobou que o consumo de leite conseguía renovar o crecemento detido dun ser vivo en formación.
Entre os seus descubrimentos están, en 1892 novos métodos para apreciar cuantitativamente o acido úrico dos ouriños, en 1901 métodos de análises do triptófano (aminoácido cristalizado) e, en 1921 métodos para illar o glutatión, composto aminoácido importante na autooxidación celular.
Foi galardoado co Premio Nobel de Medicina en 1929, compartido con Christiaan Eijkman.
Frederick Reines

Frederick Reines, nado en Nova Jersey o 16 de marzo de 1918 e finado o 26 de agosto de 1998, foi un físico estadounidense. Traxectoria
Gañou, canda Clyde Cowan, o Premio Nobel de Física en 1995 pola codetección do antineutrino no experimento do neutrino. É considerado o único científico na historia intimamente asociado co descubrimento e a subseguinte investigación dunha partícula elemental.
Frederick Sanger

Frederick Sanger, OM, FRS, nado o 13 de agosto de 1918 en Rendcomb (Gloucestershire, Inglaterra) e finado en Cambridge o 19 de novembro de 2013, foi un bioquímico inglés dúas veces laureado co Premio Nobel de Química. Foi a cuarta persoa do mundo en recibir dous premios Nobel (os tres anteriores foron Marie Curie, Linus Pauling e John Bardeen). Biografía
Sanger educouse na escola Bryanston e máis tarde obtivo o título de bacharel en Ciencias naturais no St John's College, Cambridge. Orixinalmente pensou en estudar medicina, pero empezou a interesarse en bioquímica por mor de que algúns dos mellores bioquímicos do momento atopábanse en Cambridge naquela época. Obtivo o seu doutoramento en 1943 e pasou a ser un investigador do Laboratorio de Bioquímica.
Descubriu a estrutura das proteínas, en especial foi importante o seu descubrimento da estrutura da insulina. Tamén contribuíu ás técnicas para determinar a secuencia de bases do ADN.
Foi membro da Academia de Ciencias Francesa. Investigacións científicas
Sanger determinou a secuencia dos aminoácidos da insulina en 1955. Ao facelo, demostrou que as proteínas teñen estruturas específicas. Empezou degradando insulina en pequenos fragmentos mesturando a encima tripsina (que separa a proteína) cunha solución de insulina. Entón aplicou un pouco da mestura nunha folla de papel vexetal. Aplicou un disolvente ao papel vexetal nunha dirección, e aplicou unha corrente eléctrica ao longo do papel na dirección contraria. Dependendo da súa solubilidade e da súa carga eléctrica, os diferentes fragmentos trasladáronse a posicións distintas do papel, creando un patrón característico. Sanger chamou a estes patróns "impresións dixitais". Como as impresións dixitais humanas, estes patróns pódense empregar para identificar cada proteína. Reagrupou os pequenos fragmentos en secuencias para deducir a estrutura completa da insulina. Sanger concluíu que a proteína da insulina tiña unha secuencia precisa de aminoácidos. Este resultado valeulle o seu primeiro Premio Nobel de química en 1958.
En 1975 desenvolveu o método de secuenciado do ADN, coñecido tamén como Método de Sanger. Dous anos máis tarde empregou esta técnica para secuenciar o xenoma do bacteriófago ΦX174, o primeiro organismo do que se secuenciou totalmente o xenoma. Realizou este traballo manualmente, sen axuda de ningún automatismo. Este taballo foi a base fundamental para proxectos tan ambiciosos como o Proxecto Xenoma Humano, e por el concedéuselle o seu segundo Premio Nobel en 1980, que compartiu con Walter Gilbert e Paul Berg.
En 1992 o Wellcome Trust e o Medical Research Council fundaron o Sanger Centre (posteriormente chamouse Instituto Sanger) preto de Cambridge, bautizado na súa honra. Títulos e honras
Frederick Sanger, Esquire (13 de agosto 1918-1943)
Dr Frederick Sanger, Fellow da Royal Society (18 de marzo 1954-1963)
Dr Frederick Orde do Imperio Británico (1963-1981)
Dr Frederick Sanger, Order of the Companions of Honour (1981-11 de febreiro, 1986)
Dr Frederick Sanger, Orde do Mérito (11 de febreiro 1986-)
Premio da Association of Biomolecular Resource Facilities 1994
Frederico Carlos de Hesse-Kassel

Frederico Carlos de Hesse-Kassel, nado o 1 de maio de 1868 en Panker, Holstein, Reino de Prusia e finado o 28 de maio de 1940 en Kassel, foi un príncipe alemán de Hesse. Frederico Carlos era fillo do príncipe Frederico de Hesse-Kassel e Ana de Prusia. Foi elixido rei de Finlandia o 9 de outubro de 1918, pero nunca subiu ao trono debido a que Alemaña perdeu a primeira guerra mundial. O emperador Guillerme II de Alemaña era o seu cuñado. Matrimonio e descendencia
Casou coa princesa Margarida de Prusia e tiveron seis fillos, todos varóns.
Na época da voda, o príncipe Frederico Carlos non era aínda a cabeza da Casa de Hesse-Kassel. Este título foille outorgado cando o seu irmán máis vello Alexandre Frederico abdicou para casar cunha plebea. O trato do príncipe Frederico foi ascendido ao de Alteza, en canto o de Margarida o foi ao de Alteza Real.
Os seus fillos foron (houbo dous pares de xemelgos): Frederico de Hesse-Kassel (1893-1916). Morto na primeira guerra mundial.
Maximiliano de Hesse-Kassel (1894-1914). Morto na primeira guerra mundial.
Filipe de Hesse-Kassel (1896-1980). Casado coa princesa Mafalda de Savoia.
Wolfgang de Hesse-Kassel (1896-1989). Xemelgo co anterior. Casado coa princesa María Alexandra de Baden. Sen descendencia.
Ricardo de Hesse-Kassel (1901-1943). Faleceu solteiro e sen descendencia.
Cristovo de Hesse-Kassel (1901-1943). Xemelgo co anterior. Casado coa princesa Sofía de Grecia e Dinamarca. Con descendencia. Morto na segunda guerra mundial.
Frederik Kortlandt

Frederik Herman Henri (Frits) Kortlandt, nado o 19 de xuño de 1946 en Utrecht, é un profesor de lingüística descritiva e comparada na Universidade de Leiden nos Países Baixos. Traxectoria
É un experto na linguas bálticas e linguas eslavas, as linguas indoeuropeas en xeral, e a lingua protoindoeuropea, aínda que tamén publicou estudos de linguas doutras moitas familias lingüísticas. Tamén estudou maneiras de asociar familias lingüísticas en supergrupos como o indo-urálico.
Kortlandt, xunto con George van Driem e outros poucos colegas, é un dos postuladores da escola de Leiden de lingüística, que describe a linguaxe en termos dun meme ou parasito benigno.
Kortlandt obtivo cinco graos da Universidade de Ámsterdam: B. A. , 1967, Lingüística e literatura eslava.
B. A. , 1967, matemáticas e economía.
M. A. , 1969, Lingüística eslava.
M. A. , 1970, Economía matemática.
Ph. D. , 1972, lingüística matemática.
É membro da Real academia holandesa das ciencias e obtivo o Spinozapremie. En 2007, compuxo unha versión da fábula de Schleicher, unha historia escrita nunha reconstrución hipotética do protoindoeuropeo, que difire radicalmente de todas as versións precedentes.
Frederik Peeters

Frederik Peeters, nado en Xenebra o 14 de agosto de 1974 é un creador de banda deseñada suízo. Traxectoria
Tras finalizar os seus estudos de comunicación visual en 1995, comeza a traballar como cartelista e ilustrador publicitario.
Comeza a publicar bandas deseñadas en 1997, coas que gaña premios para autores novos. Isto lévao a colaborar en diferentes revistas. (Bile Noire, Lapin, Le Drozophile, Spirou).
En 2001 publica a súa novela gráfica autobiográfica Pílulas azuis pola que acada recoñecemento xeral, sendo traducida a varias linguas. En 2003 comeza a publicación de dúas series: Koma e Lupus. Obra
1997 - Fromage confiture
1997 - Brendon Bellard
2001 - Les Miettes
2001 - Pílulas azuis
2002 - Constellation
2003 - Koma
2005 - Lupus
2009 - Pachyderme
2010 - Château de sable
2011 - Aâma Traducións
Pílulas azuis (2025). Tradución de Estela Villar Nogueira. Rinoceronte Editora.