proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ariarates II de Capadocia

Ariarates II (en grego antigo: Ἀριαράθης, Ariaráthēs), nado cara ao 320 a. C. , foi un sátrapa e, despois, rei de Capadocia. Traxectoria
Era fillo de Orofernes I, pero ao morrer este foi adoptado como fillo polo seu tío Ariarates I, rei de Capadocia. Trala execución de seu tío por Pérdicas, fuxiu a Armenia onde permaneceu até a morte de Eumenes de Cardia (convertido no gobernante de Capadocia por Pérdicas) a mans de Antígono I Monóftalmos.
Nese momento, e trala batalla de Isos (301 a. C. ), foi recoñecido como gobernante semi-independente de Capadocia por Seleuco I Nicátor, a cambio de acepta-la soberanía Seleúcida. Ao morrer Seleuco (280 a. C. ), o territorio pasa a poder de Antíoco I Sóter e cara ao 280 a. C. , aproveitando un momento de debilidade deste, co apoio de Orontes III (ou Ardoates), rei de Armenia, conseguiu derrotar a Amintas, o xeneral macedonio de Antíoco co que comeza, practicamente, unha etapa de independencia.
Foi sucedido por Ariamnes, o máis vello dos seus tres fillos.
Ariarates III de Capadocia

Ariarates III (en grego: Aριαράθης) foi un gobernante de Capadocia no 280 a. C. , despois rei de Capadocia no 255 a. C. , que morreu ao redor do 220 a. C. Traxectoria
Ariarates III era fillo de Ariamnes II, rei de Capadocia, e neto de Ariarates II. Durante do reinado do seu pai, foi asociado ao poder e reinaron xuntos. Polo 255 a. C. amosou a súa independencia pois foi primeiro monarca de Capadocia en autoproclamarse rei (en grego, basileus). O seu pai, Ariamnes II, pretendeu establecer unha alianza casando ao seu fillo Ariarates coa filla de Antíoco II Theos, rei de Siria, Estratónice. Este casamento produciuse durante a Terceira guerra siria, reinando xa Seleuco II Calinico, irmán de Estratónice. Porén, Ariarates, xunto con outros monarcas, como Mitrídates II do Ponto e Ziaelas de Bitinia, apoiaron a Antíoco Hiérax durante a "guerra fratricida" que enfrontou a este último contra o seu irmán, Seleuco II, na que saíron derrotados. Porén, durante o seu reinado anexionouse o territorio de Cataonia; aínda que tamén se especula coa posibilidade de que recibise ese territorio trala súa unión con Estratónice, froito da cal naceu o seu sucesor Ariarates IV. A súa cronoloxía como a dos tres gobernantes anteriores a el é incerta, pois hai autores que o enumeran como Ariarates IV.
Ariba

Ariba é unha empresa estadounidense de software e servizos tecnolóxicos. A súa sede sitúase en Sunnyvale, California, e o ano da súa fundación foi o 1996. O ano 2012 foi adquirida pola empresa alemá de software SAP AG por 4, 3 billóns de dólares americanos. Orixes
Ariba foi fundada no 1996 por Bobby Lent, Boris Putanec, Paul Touw, Rob Desantis, Ed Kinsey, Paul Hegarty e Keith Krach coa idea de usar Internet para permitir e facilitar ás empresas ó proceso de compra de subministracións e servizos. Tradicionalemente este proceso de compra (ou Procurement na terminoloxía inglesa) tíñase baseado no papel, sendo unha labor moi custosa en canto a man de obra e ineficiente en canto a consecución de bos resultados financeiros e de calidade. Os principais competidores de Ariba neste campo son Tungsten Network, GEP, Basware and iPayables. De acordo a propia web da empresa, Ariba proporciona solucións para o control do gasto; que axuda ás empresas a analizar, entender e dirixir os seus procesos de gasto para acadar redución de custos e mellorar a eficiencia do proceso de negocio da compra. Actualmente, 94 das 100 compañías da revista Fortune e outras 200. 000 empresas máis empregan os produtos software coma servizo (SaaS) de Ariba, para dirixir os seus procesos de gasto e actividades comerciais. Adquisicións pasadas e competidores
O 17 de decembro de 1999, Ariba anunciou a compra de da compañía de Atlanta, TRADEX Technologies Inc. TRADEX era o líder dos primeiros softwares empregados no campo do Digital Marketplace ou, Mercado dixital. Outras adquisicións foron, no 2001 Agile Software, no 2004 FreeMarkets, no 2007 a empresa Procuri, que permitiu a Ariba mellorar a súa rede de clientes e os seus servizos on-demand, no 2010 Quadrem e no 2011 b-process, unha empresa de capital francés e líder europeo no eido da facturación electrónica.
Os competidores de Ariba son Taulia, Wax Digital, GEP, PROACTIS, SAP, Bravosolution, In-tend Ltd, MultiQuote, Oracle, Procurify, Zycus, Rosslyn Analytics, Ivalua, Tradeshift, Coupa, SciQuest, e Emptoris.
Aridade

En lóxica, matemáticas e informática, a aridade dunha función ou operación é o número de argumentos ou operandos que toma a función. A aridade dunha relación é o número de dominios no produto cartesiano correspondente.
O termo aridade úsase fundamentalmente en relación ás operacións. Se f é a función f: Sn → S, onde S é un conxunto, entón f é unha operación e n é a súa aridade.
As aridades maiores de 2 son infrecuentes nas matemáticas, excepto en áreas especializadas, e as aridades maiores de 3 atópanse poucas veces en informática teórica (aínda que na programación informática si é frecuente definir funcións con máis de tres argumentos).
En lingüística, a aridade denomínase valencia. Exemplos
En xeral, as funcións ou os operadores cunha determinada aridade seguen as convencións de nomenclatura dos sistemas numéricos baseados en n, como o binario e o hexadecimal. Un prefixo en Latín combínase co sufixo -ario. Por exemplo: Unha función nularia non leva argumentos (unha constante).
Exemplo: f ( )
2 {\displaystyle f()
2} Unha función unaria leva un argumento.
Exemplo: f ( x )
2 x {\displaystyle f(x)
2x} Unha función binaria leva dous argumentos.
Exemplo: f ( x, y )
2 x y {\displaystyle f(x, y)
2xy} Unha función ternaria leva tres argumentos.
Exemplo: f ( x, y, z )
2 x y z {\displaystyle f(x, y, z)
2xyz} Unha función n-aria leva n argumentos.
Exemplo: f ( x 1, x 2, …, x n )
2 ∏ i
1 n x i {\textstyle f(x_{1}, x_{2}, \ldots, x_{n})
2\prod _{i
1}^{n}x_{i}}
Ariel (satélites)

Ariel foi unha serie de seis satélites artificiais colaboración entre Reino Unido e Estados Unidos para estudar a atmosfera superior e os fenómenos de altas enerxías. Ariel 1 e 2
Foron lanzados o 26 de abril de 1962 e o 27 de marzo de 1964 respectivamente, un mediante un foguete Delta e o outro mediante un Scout X-3. Ariel 1 tiña forma de cilindro de 62 kg e 58 cm de diámetro, cunha altura de 22 cm, e a súa misión foi estudar a ionosfera e a súa relación coa actividade solar. Funcionou ata o 9 de xullo de 1962. Ariel 2 levaba tres experimentos a bordo para medir as ondas de radio galácticas. Ariel 3 e 4
Foron lanzados o 5 de maio de 1967 (mediante un Scout A) e o 11 de decembro de 1971 (usando un Scout B1) respectivamente. Ariel 3 levaba cinco experimentos a bordo e tiña forma de prisma de doce lados e 57 cm de altura cun diámetro de 69, 6 cm. Ariel 4 foi lanzado para estudar a interacción entre ondas electromagnéticas, plasmas e partículas enerxéticas coa ionosfera. Ariel 5
Ariel 5 foi lanzado o 15 de outubro de 1974 mediante un Scout B1 con seis experimentos a bordo para estudar os raios X de orixe astronómica. Ariel 6
Ariel 6 foi lanzado o 2 de xuño de 1979 mediante un Scout D1. Levaba instrumentos a bordo para estudar raios X e raios cósmicos.
Ariel Rot

Ariel Rotenberg Gutkin, máis coñecido como Ariel Rot, nado en Buenos Aires o 19 de abril de 1960, é un guitarrista, cantante, compositor e produtor musical arxentino.
Aril

En química orgánica, un grupo aril ou arilo é un grupo funcional ou substituínte derivado dun anel aromático, xeralmente un hidrocarburo aromático, como un fenilo ou naftilo. "Aril" utilízase como abreviación ou xeneralización, e "Ar" úsase como símbolo do grupo en diagramas de estrutura química, polo que non se debe confundir co elemento argon.
Un grupo arilo simple é o fenilo (C6H5), un grupo derivado do benceno. Exemplos doutros grupos arilo son: O grupo tolilo (CH3C6H4), que deriva do tolueno (metilbenceno).
O grupo xililo ([CH3]2C6H3), que deriva do xileno (dimetilbenceno).
O grupo naftilo (C10H8), que deriva do naftaleno.
A arilación é o proceso no cal se une un grupo arilo a un substituínte. Conséguese normalmente por medio de reaccións de acoplamento cruzado. Nomenclatura
O grupo arilo máis básico é o fenilo, que está constituído por un anel de benceno cun átomo de hidróxeno substituído por algún substituínte e ten a fórmula molecular C6H5−. Nótese que un grupo fenilo non é o mesmo que un grupo bencilo, este último consistente nun grupo fenilo unido a un grupo metilo e con fórmula molecular de C6H5CH2−.
Para nomear os compostos que conteñen grupos fenilo, o grupo fenilo pode tomarse como o hidrocarburo parental e representarse polo sufixo "-benceno". Alternativamente, o grupo fenilo pode tratarse como un substituínte, sendo descrito dentro do nome como "fenil". Isto faise xeralmente cando o grupo unido ao fenilo consta de seis ou máis átomos de carbono.
Como exemplo, consideremos un grupo hidroxilo conectado a un grupo fenilo. Neste caso, se o grupo fenilo se toma como hidrocarburo parental o composto se denominará hidroxibenceno. Alternativamente, e máis comunmente, o grupo hidroxilo tómase como grupo parental e o grupo fenilo como substituínte, dando como resultado o nome máis familiar de fenol.
Arima, Trinidad e Tobago

Arima é unha cidade de Trinidad e Tobago. Situada no norte da illa Trinidad, proxima ao monte Aripo, ten 35. 000 habitantes.
Fundouse en 1757 e nela aséntase a única comunidade indíxena do país, a Comunidade caribe de Santa Rosa, descendentes da poboación amerindia orixinaria, trasladados á cidade a fins do século XVIII.
Aripsa

Aripsa foi unha fortaleza na Cólquida clásica, nun promontorio rochoso no Mar Negro que pertencía a Anniya de Azzi e Hayasa a finais do século –XIV, cando foi atacada por Mursilis II, rei dos hititas, quen a conquistou.
Arisarum vulgare

Arisarum vulgare Targ. Tozz. é unha especie de planta fanerógama da familia das aráceas. Descrición
Herba vigorosa, orixinaria de Asia e Europa. Distínguese de Arum italicum pola forma das follas e a inflorescencia. Ten o escapo manchado, a espata é pequena e pechada en forma de capucha, como as demais especies do xénero Arisarum. Os froitos son verdosos e capsulares. Florece de decembro a marzo. Hábitat
Podemos atopala en terreos herbosos e pedregosos, garrigas e bosques, principalmente en lugares frescos, con independencia da altura, desde o mar até as cimas máis altas. Son correntes en campos de almendoeiras e alfarrobeiros. Principios activos e usos medicinais
As partes útiles son as follas e o rizoma. Como compoñentes activos destacan féculas, saponina e outras sustancias aínda non ben determinadas.
As principais propiedades son: laxante, diurética, expectorante, afrodisíaca, vulneraria, cicatrizante, bronquítica. O uso sería en forma de cataplasmas, combatendo as feridas, chagas, tose, etc.
Non é aconsellable facer uso interno desta planta, pois posúe unha alta toxicidade. Taxonomía
Arisarum vulgare foi descrita por Ottaviano Targioni Tozzetti e publicada en Annali do Museo Imperiale di Fisica e Storia Naturale di Firenze 2(2): 67. 1810. Etimoloxía Arisarum: nome xenérico que deriva de "aresta", polo espádice da inflorescencia e "arum", a espata ou vaíña que protexe a inflorescencia. vulgare: epíteto latino que significa "vulgar, común". Sinonimia Arisarum arisarum (L. ) Huth Arisarum australe Rich.
Arisarum azoricum Schott
Arisarum balansae Schott
Arisarum crassifolium Schott
Arisarum forbesii Schott
Arisarum incurvatum Holmboe
Arisarum jacquinii Schott
Arisarum latifolium Bubani
Arisarum latifolium Hill
Arisarum libani Schott
Arisarum serpentrium Raf.
Arisarum sibthorpii Schott
Arisarum subalpinum Kotschy ex Engl.
Arisarum veslingii Schott
Arum arisarum L.
Arum arisarum Lour.
Arum calyptrale Salisb.
Arum incurvatum Lam.
Arum libani Schott
Balmisa vulgaris (Targ. Tozz. ) Lag.
Calyptrocoryne cochinchinensis (Blume) Schott
Typhonium cochinchinense Blume
Aristaeomorpha

Aristaeomorpha é un xénero de crustáceos decápodos carideos da famila dos aristeidos (Aristeidae). Taxonomía
O xénero foi descrito polo zoólogo escocés James Wood-Mason (1846-1893).
Comprende tan só dúas especies: Aristaeomorpha foliacea (Risso, 1827), coñecido en Galicia, entre outros nomes, como chourizo ou gamba roxa, e
Aristaeomorpha woodmasoni Calman, 1925, propia das costas do océano Índico (mares Arábigo e de Andaman, e golfo de Bengala).
Aristarco de Samotracia

Aristarco de Samotracia (en grego Ἀρίσταρχος Arístrakhos), nado en Samotracia sobre o -216 e finado en Chipre sobre o -144, foi un gramático e filólogo da escola alexandrina. Traxectoria
Converteuse en cidadán alexandrino, e na cidade exipcia viviu durante o reinado de Tolomeo VI Filométor. Sucedeu ao seu mestre Aristófanes de Bizancio como director da Biblioteca de Alexandría. Foi titor dos infantes da familia real, pero tras asasinar o seu discípulo Tolomeo VIII Evergetes a Tolomeo VII tivo que fuxir a Chipre, onde morreu pouco despois. Segundo Suídas, tiña un carácter adusto e unha aparencia descoidada; só había un poeta entre os seus corenta alumnos, Mosco de Siracusa. Todos estes filólogos tiveron que fuxir tamén ante a persecución desatada por Tolomeo VIII. Segundo a tradición, deixouse morrer de fame en Chipre, por mor de padecer un edema incurábel. O seu nome chegou a facerse proverbial como antonomasia do crítico severo. Obra
Débese a Aristarco a primeira edición crítica historicamente relevante dos poemas homéricos, continuando neste labor os traballos dos seus predecesores Zenódoto de Éfeso e Aristófanes de Bizancio; quixo restablecer un texto orixinal sen engadidos helenístics. Para iso creou o primeiro conxunto filolóxico de signos (aparello crítico) para sinalar as lecturas dubidosas e as interpolacións: o óbelo (†) para sinalar os versos considerados como de lectura dubidosa, corrupta ou pouco fiábel.
o antilambda (>), para sinalar unha nota crítica que expresa un desacordo con Zenódoto.
o antisigma para sinalar un verso desprazado.
o asterisco (*) para sinalar repeticións ociosas.
Tamén elaborou os primeiros comentarios continuos dos mesmos, abandonando o carácter solto e puntual dos escoliastas anteriores que prevalecera ata entón. Compuxo ademais monografías soltas, algunhas sobre Hesíodo; a Suda di que foron oitocentos estes opúsculos. Por outra banda estableceu o chamado Canon alexandrino, unha serie de autores que poden considerarse puros e clásicos no uso da lingua grega e que xa que logo son dignos de estudo e ensino.
A súa escola crítica conservou influencia ata época romana grazas ao predicamento que lle deron os seus dispersos discípulos. En 1781 redescubriuse unha edición bizantina da Ilíada na Biblioteca de San Marcos de Venecia que levaba na marxe os escolios de catro discípulos seus: Signos críticos de Aristónico, notas Sobre a recensión de Aristarco de Dídimo, e extractos da Prosodia iliádica de Herodiano e do Tratado sobre a puntuación homérica de Nicanor. Esta edición, a Venetus Græcus 822, máis comunmente designada baixo o nome de Venetus A, permite reconstituír a achega de Aristarco ao estudo dos textos homéricos e relanzar a chamada Cuestión homérica.
Aristareta

Aristareta (en grego antigo: Ἀρισταρέτη) foi unha pintora da antiga Grecia, considerada unha das seis artistas femininas da Antigüidade, segundo Plinio o Vello, xunto coas pintoras Irene, Calipso, Timareta, Iaia de Cícico e Olimpiada.
A pouca información que Plinio o Vello achega na súa obra Historia Naturalis sobre Aristareta é que era filla e discípula do pintor Nearco, e que tería debuxado un retrato de Asclepio, deus da medicina na mitoloxía grega.
Aristeidos

A dos aristeidos (Aristeidae) é unha familia de crustáceos decápodos carideos pertencente á superfamilia dos peneoideos.
Como os peneidos, son crustáceos moi apreciados na cociña e as máis famosas gambas forman parte desta familia. Aristeus antennatus, coñecida como gamba vermella ou gamba rosada, é unha das especies máis apreciadas. Características
As principais características dos membros desta familia son: Presentar pedúnculos oculares con tubérculos nas marxes internas.
Sucos cervicais que se estenden até a liña media dorsal (ou ás súas proximidades) na casca.
Endópodos do segundo par de pleópodos dos machos cun apéndice masculino e un apándice interno, pero non presentan proxecións laterais (por este carácter difiren tanto dos peneidos como dos solenocérídos
Dúas artrobranquias ben desenvolvidas nos dous lados do penúltimo segmento torácico.
Teñen unha cor vermella escura, e non viven máis de dous anos. As femias son máis grandes que os machos. En xeral adoitan vivir a gran profundidade, incluso na rexión abisal. Forman grandes concentracións, o que fai que ao seu interese gastronómico se lle engade un especial interese comercial. Taxonomía
A familia foi descrita en 1981 por James Wood-Mason, na obra: Wood-Mason, J. & Alcock, A. (1891): "Natural history notes from H. M. Indian marine survey steamer 'Investigator', Commander R. F. Hoskyn, R. N. , commanding". Series II, No. 1. On the results of deep-sea dredging during the season 1890-1891. Ann. Mag. Nat. Hist. VIII, Sixth series (XLVI): 268-286.
Xéneros
Esta familia comprende os seguintes xéneros: Aristaeomorpha Wood-Mason, 1891
Aristaeopsis Wood-Mason, 1891
Aristeus Duvernoy, 1840
Austropenaeus Pérez Farfante et Kensley, 1997
Cerataspis Gray, 1828
Hemipenaeus Bate, 1881
Hepomadus Bate, 1881
Parahepomadus Crosnier, 1978
Plesiopenaeus Bate, 1881
Pseudaristeus Crosnier, 1978
Aristeo de Crotona

Aristeo de Crotona (latín Aristaeus, grego antigo Αρισται̂ος, 'Aristaios') fillo de Damofonte, foi un matemático grego do século -IV. Probabelmente foi contemporáneo de Euclides. Traxectoria
Non se sabe nada da súa vida, agás o que di del o matemático Pappos de Alexandría. Escribiu cinco libros sobre Os sitios sólidos onde formulou teorías sobre os cinco sólidos regulares e sobre as curvas cónicas. Influíu en Euclides, pero a súa obra era máis relevante e orixinal. A súa obra é coñecida polas referencias de Euclides e Pappos, así como do matemático Hipsicles. Como se descoñece o contido das súas obras, toda a orixinalidade do estudo sobre cónicas reside en Apolonio de Perge.
Aristeus

Aristeus é un xénero de crustáceos decápodos carideos da superfamilia dos peneoideos, que é o tipo da famila dos aristeidos.
Comprende varias especies de gambas, algunhas delas de grande impoprtancia pesqueira. Taxonomía
O xénero foi establecido en 1840 polo médico e zoólogo francés Louis Georges Duvernoy (1777-1855).
Especies
Aristeus comprende as seguintes especies: Aristeus alcocki Ramadan, 1938
Aristeus antennatus (Risso, 1816)
Aristeus antillensis A. Milne-Edwards & Bouvier, 1909
Aristeus mabahissae Ramadan, 1938
Aristeus pallidicauda Komai, 1993
Aristeus semidentatus Bate, 1881
Aristeus varidens Holthuis, 1952
Aristeus virilis (Spence Bate, 1881)
Aristilo

Aristilo (s. -IV - -III) foi un astrónomo grego, que canda Timocares de Alexandría, compilou un dos primeiros catálogos de estrelas que se coñecen e que foron utilizados posteriormente para establecer a precesión dos equinoccios.
Aristilo como Timocares traballaban no Museo de Alexandría e foron destacados partícipes na realización dunha compilación sistemática da posición de estrelas e planetas facendo uso de instrumentos graduados. Os datos do devandito catálogo foron utilizados por Hiparco de Nicea para descubrir a precesión dos equinoccios ao comparar as súas observacións das posicións de diversas estrelas coas obtidas por Aristilo e Timocares século e medio antes. Pola súa banda, Tolomeo usou as posicións dos planetas recollidos por Aristilo e Timocares para deducir a súa teoría sobre o movemento dos planetas.
Aristipo de Cirene

Arístipo, nado en Cirene no 435 a. C. e finado no 350 a. C. , foi un filósofo grego, fundador da escola cirenaica que identificaba o ben co pracer. Traxectoria
Atraído pola fama de Sócrates, foino buscar e fíxose discípulo seu. Morto este, volveu á súa patria, onde nos últimos anos da súa vida ensinou filosofía para sobrevivir. Foi o fundador da escola cirenaica, propugnadora do hedonismo. Filosofía
As súas ideas, algo semellantes no punto de partida coas socráticas, diverxen delas notablemente no fondo. Partindo do dito de Protágoras de que "o home é a medida de todas as cousas", empezou por desprezar a dialéctica e dar importancia só á ciencia positiva. Defendeu o nominalismo e o sensismo, ao igual que Antístenes, pero diferenciándose radicalmente del pola súa ética. A felicidade para Aristipo consiste no pracer; a maior pracer, maior felicidade; e, como o pracer máis intenso é o sensible, este é o que hai que perseguir. Dentro do pracer sensible só interesa o pracer presente (parón páthos), sen que teñamos que preocuparnos polo futuro, xa que este é incerto. A frónese, a prudencia, é a que guía na procura do pracer, para saber elixir o máis axeitado; pero o home non debe ser dominado polo pracer, senón dominalo (no que hai unha certa temperación do hedonismo) (Dióxenes Laercio, XI, 65104).
Desexa que o home sexa sempre superior aos seus instintos básicos e así o seu pracer combínase cunha relativa liberdade de espírito. Tal superioridade prodúcea a cultura da intelixencia. Nese punto aproximábase a Sócrates, que consideraba tamén a ciencia como condición indispensable para a humana felicidade. Pero Arístipo reducía toda a ciencia e as súas vantaxes ao dominio do sentimento individual. A virtude, polo tanto, non era para el máis que a moderación na fruición, pero moderación interesada, para que non se esgote a fonte do pracer.
Coa intelixencia cultivada distinguía os praceres sensuais dos intelectuais, os puros dos que levan mestura, os egoístas dos desinteresados.
Arístipo é o primeiro filósofo da serie dos hedonistas, cuxa escola proseguen en certo modo Epicuro, Hobbes, Locke, Hume, Bentham, Stuart Milll e Spencer. Obras
Segundo Dióxenes Laercio, escribiu multitude de obras, moitas de carácter frívolo e alleas ao campo da filosofía. Ningunha delas subsiste. Consérvanse catro Cartas apócrifas baixo o seu nome.
Aristión (cirurxián)

Aristión (en latín Aristion, en grego antigo Αριστίων
) foi un cirurxián grego que probabelmente pertenceu á escola médica de Alexandría. Traxectoria
Era fillo do tamén cirurxián Pasícrates de Esmirna. Non se sabe nada da súa vida, pero debeu vivir no século -I ou no -II, xa que foi posterior a Ninfodoro e anterior a Heliodoro.
Aristocracia

O termo aristocracia (do latín aristocratia, e este do grego ἀριστοκρατία, 'goberno dos mellores'; de ἄριστος, 'excelencia', e κράτος, 'poder' ou 'forza') refírese en orixe á forma de goberno na que unha clase social dominante e privilexiada —«os mellores» (ἄριστοι)— exercían o poder. Tal e como a concibía Platón, na aristocracia gobernaba o home «bo e xusto» de forma colexiada, feito que a distinguía da simple monarquía.
De feito, o termo define un réxime político no que o poder está en mans das clases altas da sociedade. Co mesmo nome, desígnase aos nobres, e úsase aristocracia como sinónimo de nobreza. Platón e Aristóteles empregaron a palabra no seu sentido orixinal. Para Platón, "os mellores" eran os filósofos, "posuidores"…
(erro filosófico) Pois Aristóteles acuñou o termo e deu este concepto de quen eran filósofos, distinguíndoos dos "Sabios" (quen crían ser posuidores da verdade…) mentres que os filósofos eran "buscadores da verdade…"
… da verdade e dun claro sistema ético. Para Aristóteles, a aristocracia era distinta á monarquía, goberno dun só, e á democracia, goberno do pobo. Na teoría aristotélica, os poucos exercen o poder en beneficio do todo. Cando non o fan así, a aristocracia convértese en oligarquía, goberno de facción. Máis aló do seu sentido orixinario, para gregos e romanos as aristocracias foron clases sociais ben definidas, que exercían o poder ou se empeñaban en manexalo detrás da escena.
É dicir que desde antigo identificouse o termo cun estrato social elevado e minoritario. Na Alta Idade Media, as monarquías non daban lugar ao crecemento das aristocracias. Na medida en que se desenvolveron as cortes, os títulos nobiliarios habilitaron a novos aristócratas que influían decisivamente na política dos reinos. Na práctica, non houbo historicamente casos significativos de "goberno dos mellores" ou goberno de poucos, xa que formalmente o poder exercérono os reis ou, en éraa contemporánea, os representantes do pobo.
Talvez só exceptuaron esta regra Venecia e Polonia.
Con todo, desígnase como aristocracia á nobreza ou a grupos poderosos, por tradición ou liñaxe, en calquera sociedade. Nun sentido máis amplo, o termo úsase para falar de grupos selectos e excluíntes en diversos ambientes ou contextos (por exemplo, "a aristocracia financeira", a "aristocracia do saber", ata a "aristocracia proletaria", polos traballadores mellor renumerados).
Aristotelismo

O aristotelismo é o nome de calquera corrente filosófica que segue o pensamento do filósofo da antiga Grecia Aristóteles (384 — 322 a. C. ), especialmente dos filósofos Avicena e Averroes, e despois progresivamente adoptada nos séculos XII e XIII pola escolástica, grazas á reconciliación da filosofía de Aristóteles e o cristianismo por Tomé de Aquino.
O termo aristotélico pode empregarse no sentido de "comentarista das obras de Aristóteles" (ben sexan de aristotélicos como Alexandre de Afrodisia ou Averroes, ou neoplatónicos como Amonio de Hermia, ou Simplicio de Cilicia).
Aristófanes de Bizancio

Aristófanes de Bizancio, en grego Ἀριστοφάνης / Aristofánes, nado en Bizancio contra o -257 e finado en Alexandría contra o -180, foi un gramático e crítico grego. Traxectoria
Nado sobre o -257, parte para Alexandría durante a súa xuventude e convértese en discípulo de Zenódoto e de Calímaco de Cirene. Conságrase aos poemas homéricos, dos que dá a primeira edición verdadeiramente crítica, e ás obras de Hesíodo, Alceo, Píndaro, Sófocles, Eurípides, Aristófanes ou mesmo Menandro, para as que escribe introducións. É tamén autor dun Léxico que contén palabras arcaicas e usuais, sinónimos, dos textos usuais etc. Á morte de Apolonio de Rodas, en -195, pasa a dirixir a Biblioteca de Alexandría. Atribúeselle o ordenamento dos diacríticos do alfabeto grego
Foi eclipsado polo seu discípulo, Aristarco de Samotracia, pero a Antigüidade vía nel un dos seus mellores gramáticos.
Aristón (médico)

Aristón (en grego antigo: Ἀρίστων) foi un médico grego do que non se sabe nada sobre a súa vida, pero probabelmente viviu no século -V. Traxectoria
É mencionado por Galeno xunto con outros tres médicos da mesma época, que segundo el viviron na antigüidade, algúns contemporáneos de Hipócrates e outros anteriores. Galeno tamén di que, segundo algúns autores, escribiu un tratado incluído no Corpus Hipocrático titulado Περὶ Διαίτης Ὑγιεινῆς De Salubri Victus Ratione (Relación de alimentación saudable). Aulo Cornelio Celso cita unha preparación médica dun médico dese nome.
Aristón de Alea

Aristón (grego antigo: Ἀρίστων ό Ἀλαιεύς) foi un escritor da antiga Grecia mencionado por Dióxenes Laercio, segundo o cal escribiu varios tratados científicos sobre retórica. Non se sabe a que lugar se refire o topónimo Alea.
Segundo William Smith, o nome Aristón é moi común entre os escritores antigos (hai identificados arredor de trinta) e a miúdo é difícil determinar a que personaxe se refiren as referencias. No caso deste personaxe, podería ser o mesmo que Aristón de Xerasa mencionado por Estevo de Bizancio.
Aristóxeno de Tarento

Aristóxeno (en grego antigo: Ἀριστόξενος), nado en Tarento no século -IV, foi un filósofo peripatético grego e un importante teórico musical. A súa obra Elementos de harmonía é a principal fonte do noso coñecemento actual da música da antiga Grecia. Traxectoria
Na súa infancia estudou música seguindo a tradición familiar. Foi instruído polo seu pai, Espíntaro, un filósofo e músico que fora alumno de Sócrates, e máis tarde estudou teoría musical con Lampro de Atenas e Xenófilo, o filósofo pitagórico, e finalmente converteuse en discípulo de Aristóteles. Parece que se decepcionou moito cando, á morte de Aristóteles foi Teofrasto, e non el, o que se converteu na cabeza da escola peripatética.
Escribiu unhas 453 obras ao estilo de Aristóteles, sobre temas de filosofía, ética e música, e tamén biografías de Platón e Pitágoras. A tendencia empírica do seu pensamento reflíctese na teoría de que a alma está relacionada co corpo dun xeito similar á harmonía que rexe as partes dun instrumento musical. Non temos probas do método que empregou para chegar a formular esta teoría.
Aristóxeno argumentaba que as notas da escala musical non debían afinarse mediante razoamento matemático, como afirmaban os pitagóricos, senón mediante o sentido do oído. As únicas obras de Aristóxeno que se conservan son tres libros dos Elementos de harmonía, un tratado musical incompleto, e un fragmento de cinco columnas que forma parte dun tratado sobre o ritmo.
Arles

Arles ou Arle en occitano, latín: Arelate, é unha cidade costeira e unha municipio, subprefectura do departamento de Bocas do Ródano, na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul, na antiga provincia da Provenza, Francia.
Unha gran parte da Camarga, a maior zona húmida de Francia, está situada no territorio da comuna, polo que é a comuna máis grande da Francia metropolitana en canto ao territorio xeográfico.
(Maripasoula, Güiana Francesa, é moito máis grande que Arlés). A cidade ten unha longa historia, e foi de considerable importancia na provincia romana da Gallia Narbonensis. Os Monumentos romanos e románicos de Arles catalogáronse como Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1981 polo seu testemuño da historia da rexión.
Moitos artistas viviron e traballaron nesta zona debido á luz austral, incluíndo Pablo Picasso, Paul Gauguin, Jacques Réattu e Peter Brown. O pintor holandés postimpresionista Vincent van Gogh viviu en Arles entre 1888 e 1889, e produciu máis de 300 cadros e debuxos durante a súa etapa alí. Estes atópanse en museos e coleccións privadas coñecidas internacionalmente de todo o mundo. Desde 1970 celébrase anualmente na cidade un festival internacional de fotografía. Nome
O asentamento está testemuñado como Arelate a mediados do século I a. C. (César), A̓reláte (Ἀρελάτε) a principios do século I. AD (Strabo), Arlate civitas en 954 e Arle no século XIII. O topónimo Arelate é unha forma latinizada do galo *Arelati, que significa 'a carón do pantano', ou 'fronte á marisma'. Localización e características
Localizada nas beiras do río Ródano, comunícase co Mediterráneo por unha canle. É a comuna máis extensa de Francia con 759 km², aínda que en 2013 só tiña 52566 habitantes (50513 en 1999). É a antiga Arelate, fundada por colonos marselleses, consérvanse ruínas romanas entre as que destacan o anfiteatro e o teatro. Administración
O alcalde de Arles é Hervé Schiavetti, do Partido Comunista Francés, que en 2014 saíu reelixido logo de vencer xa en 2008.
Arma de Enxeñeiros

A Arma de Enxeñeiros de calquera exército é unha arma que se compón normalmente de: Zapadores (lixeiros ou mecanizados/acoirazados)
Apoio/maquinaria
Especialidades (fontanaría, electricidade. .. )[Cómpre referencia]
Pontoneiros
Zapadores ferroviarios
En ocasión e durante diferentes épocas, a arma de transmisións foi incluída dentro da de enxeñeiros. Descrición
Os Zapadores, dentro da arma de Enxeñeiros, son unidades que actúan en todo o campo de batalla: en primeira liña, acompañando á infantaría ou carros (neste caso normalmente actúan zapadores mecanizados) para realizar aperturas de corredores en campos de minas, aramados, remoción de obstáculos contra-carro) labores denominadas, dentro do ámbito castrense, como apoio á mobilidade, en extrema avangarda ou incluso en territorio inimigo, acompañando normalmente a unidades de operacións especiais ou de recoñecemento, realizando PRP (Patrullas de Recoñecemento en Profundidade) para obter información sobre defensivas inimigas, itinerarios para as forzas propias (incluíndo recoñecemento de pontes, vaos, estradas etc. ) e tamén realizando operacións de contramobilidade (campos de minas, obstáculos, .. .) para dificultar o avance inimigo; así mesmo realizan tarefas de fortificación para a protección de unidades (asentamentos, abrigos, postos de mando) compartindo esta última misión cos enxeñeiros de apoio/maquinaria que se encargan de apoiar ás unidades con maquinaria pesada (retroescavadoras, bulldozers, .. .) e realizar todos os labores de infraestrutura para as unidades (reparar estradas, facer pontes, campamentos. .. ). Enxeñeiros militares en Galicia
Formando parte dunha brigada de infantaría lixeira (BRILAT Galicia VII), o Batallón de Zapadores Ligero VII (BZAPL VII), con base en Pontevedra, constitúe a maior presenza de persoal da arma no territorio de Galicia, con ampla experiencia en misións internacionais.
Arma letal

Arma letal (en inglés: Lethal Weapon) é un filme estadounidense de 1987 dirixido por Richard Donner. Foi producido por Joel Silver e escrito por Shane Black. Está protagonizado por Mel Gibson e Danny Glover, xunto con Gary Busey, Tom Atkins, Darlene Love e Mitchell Ryan. En Arma letal, unha parella de detectives de LAPD, Martin Riggs (Gibson), e Roger Murtaugh (Glover), traballan xuntos nun caso de asasinato.
Estreouse o 6 de marzo de 1987, recadou máis de $120 millóns (sobre un orzamento de $15 millóns) foi nomeado ó Oscar ó mellor son. O seu éxito supuxo unha franquía con tres secuelas e unha serie de televisión. Personaxes
Mel Gibson como Martin Riggs
Danny Glover como Roger Murtaugh
Gary Busey como Jack Joshua
Mitchell Ryan como Peter McAllister
Tom Atkins como Michael Hunsaker
Darlene Love como Trish Murtaugh
Jackie Swanson como Amanda Hunsaker
Traci Wolfe como Rianne Murtaugh
Damon Hines como Nick Murtaugh
Ebonie Smith como Carrie Murtaugh
Steve Kahan como Capitán Murphy
Mary Ellen Trainor como Dr. Stephanie Woods
Ed O'Ross como Mendez
Lycia Naff como Dixie
Jimmie F. Skaggs como Traficante #1
Jason Ronard como Traficante #2
Blackie Dammett como Traficante #3
Al Leong como Endo
Jack Thibeau como McCaskey
Grand Bush como Boyette
Arma termonuclear

Unha arma termonuclear é un deseño de segunda xeración de armas nucleares.
A idea básica é o uso dunha bomba atómica de fisión a modo de disparador colocada preto dunha cantidade de combustible de fusión, e o uso da “implosión de radiación” para comprimir o combustible da fusión e conseguir o seu acendido. A bomba de fisión e o combustible de fusión colócanse preto un doutro nun recipiente especial que está feito para reflectir raios X durante o maior tempo posible. O resultado é unha maior potencia explosiva cando se compara coas armas de fisión dunha soa etapa. O dispositivo coñécese de forma coloquial como bomba de hidróxeno ou bomba H, porque emprega a fusión de isótopos de hidróxeno.
A primeira proba termonuclear a grande escala foi levada a cabo polos Estados Unidos en 1952. O concepto foi empregado dende entón pola maior parte das potencias nucleares do mundo no deseño das súas armas. O deseño moderno de todas as armas termonucleares nos Estados Unidos coñécese como a configuración de Teller-Ulam para os seus dous principais contribuíntes, Edward Teller e Stanislaw Ulam, quen o desenvolveu en 1951 para Estados Unidos, con certos conceptos desenvolvidos coa contribución de John von Neumann. Dispositivos similares foron feitos pola Unión Soviética, Reino Unido, China e Francia.
Como as armas termonucleares representan o deseño máis eficiente para o rendemento enerxético de armas con rendementos superiores a 50 quilotóns de TNT (210 TJ). Practicamente tódalas armas nucleares deste tamaño despregadas polos cinco Estados posuidores de armas nucleares baixo o TNP utilizan o deseño Teller-Ulam.
Un dispositivo termonuclear típico ten dúas etapas, unha primaria onde se inicia a explosión, e unha secundaria, onde ten lugar a principal explosión termonuclear. A parte superior ou primaria: é a bomba de fisión (do tipo bomba A) que ó estoupar provoca un aumento de temperatura moi forte e con iso a fusión.
A parte inferior ou secundaria: este é o material que se fusionará, aquí deuteruro de litio, acompañado dun núcleo de plutonio e unha envoltura de uranio. Esta parte está rodeada por unha espuma de poliestireno que permitirá un aumento de temperatura moi elevado.
Finalmente, é posible utilizar unha terceira etapa, do mesmo tipo que a segunda, para xerar unha bomba de hidróxeno moito máis potente. Esta etapa adicional é moito máis grande (ó redor de dez veces máis) e a súa fusión é iniciada pola enerxía liberada pola fusión da segunda etapa. Polo tanto, podemos fabricar bombas H de moi alta potencia agregando varias etapas.
Armada (mariña)

A armada é o conxunto de forzas navais dun país. Ten como función a defensa nacional por mar, ríos ou lagos, para o que conta cunha serie de barcos de guerra, como portaavións, cruceiros, destrutores, fragatas e outras embarcacións. Polo xeral, tamén contan cunha aviación naval e unha infantaría de mariña. Emprégase o termo mariña de guerra para se referir ao conxunto de navíos dunha armada. Tipos de Armadas
Mariña oceánica: é aquela capaz de actuar lonxe das súas augas, en calquera localización e en calquera momento. Contan con portaavións, buques de asalto e submarinos nucleares. Nesta categoría inclúense as mariñas de guerra dos Estados Unidos, Reino Unido, Francia e Rusia.
Mariña de mar aberto: diferénciase da anterior en que, aínda sendo capaz de actuar lonxe das súas augas territoriais, non pode manter as operacións durante un tempo prolongado, debido á inexistencia de bases navais no estranxeiro e a unha frota de apoio insuficiente. Son armadas deste tipo as de España, Italia, o Xapón, a India e o Brasil. Tamén se poden incluír as mariñas da China, Australia, Corea do Sur ou os Países Baixos. [Cómpre referencia]
Mariña costeira: é aquela que só pode operar nas súas augas territoriais, próximas á costa, ou en augas fluviais. Carecen de portaavións e buques de asalto e ás veces, de grandes barcos de escolta (destrutores ou fragatas). A maior parte das mariñas de guerra do mundo, agás as xa referidas, son deste tipo. [Cómpre referencia]
Armand (filme)

Armand é un filme noruegués de 2024 escrito e dirixido polo cineasta Halfdan Ullmann Tøndel, no seu debut como director. É unha coprodución entre Noruega, os Países Baixos, Alemaña e Suecia, e está protagonizado por Renate Reinsve, Ellen Dorrit Petersen, Endre Hellestveit, Thea Lambrechts Vaulen, Øystein Røger e Vera Veljovic.
Foi escollido como candidato de Noruega para o Óscar ó mellor filme internacional na 97ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de decembro. Argumento
Tras unha presunta agresión sexual entre dous nenos de 6 anos, os pais e o persoal da escola son chamados para esclarecer o incidente. Reúnen a Anders e Sarah, pais de Jon, e a Elisabeth, nai solteira de Armand, que supostamente agrediu a Jon.
Toda o filme ten lugar durante a reunión entre o persoal da escola e os pais. Personaxes
Renate Reinsve como Elizabeth
Ellen Dorrit Petersen como Sarah
Endre Hellestveit como Anders
Thea Lambrechts Vaulen como Sunna
Øystein Røger como Jarle
Vera Veljovic como Ajsa
Armando Fernández Mazas

Armando Pompilio Fernández González, coñecido como Armando Fernández Mazas ou Chocolito, nado en Ourense o 30 de xaneiro de 1905 e finado na mesma cidade o 15 de marzo de 1996, foi un mestre, xornalista e escritor galego. Traxectoria
Fillo de Nicanor Fernández Rodríguez, militar, e Remedios González Mazas. Estudou na Escola Normal de Ourense. No primeiro bienio da República ensinou en Bóveda de Amoeiro onde entrou en contacto coa Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense (ATEO). Colaborou na revista de ATEO, Escuela del Trabajo, con artigos sobre pedagoxía. En 1934 gañou en propiedade a praza de mestre na escola de Vilariño (O Pereiro de Aguiar), na que puxo en práctica os métodos activos. Logo da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido en Ourense a principios de novembro. Militou en Izquierda Comunista de España (1932) e, en 1935, entrou no Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM). Escribiu no periódico Espartaco, voceiro dos mozos antifascistas ourensáns.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e destituído como mestre a principios de agosto por ser un dos dirixentes da ATEO. Estivo fuxido, agochado en Castro Caldelas e entre 1942 e 1947 en Castro Laboreiro cunha identidade falsa. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas. Logo instalouse en Valencia, onde foi detido en 1955. En 1963 reingresou no maxisterio, primeiro tres anos na illa de La Gomera ata o seu destino definitivo en Pombeiro (Pantón), onde se xubilou en 1975. Nos anos setenta foi representante da UGT, afiliouse ao PSOE e foi elixido secretario de formación no congreso do PSdeG de novembro de 1977.
Colaborou en Vieiros. Nos anos oitenta participou en Nova Escola Galega, e centrouse en recuperar a obra artística e literaria de seu irmán Cándido Fernández Mazas (creou a Editorial Andoriña en 1989, recollendo un antigo proxecto do ano 1933 de Cándido de crear Ediciones La Golondrina) e recuperar a memoria histórica dos mestres e intelectuais represaliados. Obras
Ourense, Atenas de Galicia, 1989.
Política y Pedagogía. Memoria teórica de un maestro de la ATEO, 1990.
Armando López Losada

Armando López Losada, nado no Saviñao cara a 1911, foi un carpinteiro e político galego. Traxectoria
Carpinteiro, membro da sociedade Trabajadores de la Tierra afecta á UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu fuxido, sendo declarado en rebeldía en 1938. Entregouse o 11 de marzo de 1940 xunto con Ramón Pérez Vispo e Antonio Losada Ferreiro. Ingresou en prisión o 11 de marzo e foi xulgado por auxilio á rebelión e condenado a 12 anos de prisión. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Lugo ata que lle concederon a prisión atenuada o 10 de outubro de 1941.
Armario

Un armario, do latín armarium, é un moble provisto dunha ou máis portas con estantes, caixóns ou divisións no interior, onde se gardan diversas cousas como roupa (gardarroupa ou roupeiro), alimentos (despensa), armas, etc Historia
Os primeiros armarios eran os cofres, e non foi ata que se alcanzou certo grao de luxo nos pazos e nos castelos dos nobres que se proporcionou un aloxamento separado para a vestimenta. [Cómpre referencia]
Armas e instrumentos de guerra

Armas e instrumentos de guerra é unha pintura ó óleo do pintor barroco flamengo Pieter Boel (1622 -1674). O cadro consérvase no Museo do Prado de Madrid. Ten unhas dimensións de 169 x 313 cm. Características
A composición segue modelos de Jan Fyt. Aparece un can a carón de armaduras, armas e tres instrumentos musicais: un tambor ou timbal, unha trompeta natural e unha corneta moderna. O timbal dos nazaritas foi empregado polos españois, e o corno semicircular foi frecuente en Francia até 1665.
O cadro pertence á Colección Real. Formou parte da colección Isabel Farnesio, do Palacio da Granxa de San Ildefonso. A finais do século XVIII pasou a estar no Palacio de Aranjuez, e en 1848 pasou ao Museo do Prado.
Armas falantes

Armas falantes é unha expresión empregada en heráldica para facer referencia ás composicións, escudos de armas e brasóns, que incorporan unha figura ou peza cuxa denominación alude ao apelido da liñaxe ou ao topónimo do que se representa, interpretando graficamente o nome.
Existen dúas categorías de armas falantes: As físicas: o nome da figura ou peza é o mesmo que o do titular das armas.
As abstractas: o nome da figura ou peza ten unicamente unha relación proverbial ou enigmática coa do titular.
Tamén se denominan armas contrafalantes aos brasóns que no canto de aludir ao nome directo do titular, ofrecen unha imaxe ou ideal contraditorio.
Armatimonadetes

Armatimonadetes é un novo filo de bacterias, que era antes coñecido co nome de filo candidato OP10. O filo OP10 estaba composto só por secuencias clonadas de xenes de ARNr 16S de mostras ambientais, pero posteriormente foron descritas formalmente tres cepas para a súa validación como especies, e déuselle nome ao filo.
As tres especies que comprende este filo son: Armatimonas rosea, cepa YO-36T, unha bacteria aerobia quimioheterótrofa, illada do rizoplano do xunco Phragmites australis que vivía nun lago do Xapón. A súa temperatura óptima é de 30-35 °C e forma colonias rosas.
Chthonomonas calidirosea, cepa T49(T), bacteria non formadora de esporas aerobia, sacarolítica, termófila obrigada (óptimo a 60 °C) e motil, que foi illada dun chan quentado xeotermicamente en Hell's Gate, Tikitere, Nova Zelandia. Ten un pH óptimo de 5, 3, e forma colonias rosas.
Fimbriimonas ginsengisoli, bacilo mesófilo, con temperatura óptima de 30 °C, sen mobilidade, que forma colonias cor marfil. Filoxenia
A taxonomía aceptada actualmente deste filo está baseada na List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature (LPSN) e no National Center for Biotechnology Information (NCBI)
e a filoxenia está baseada no ARNr 16S LTP 115 de The All-Species Living Tree Project Armatimonadetes estaría relacionado con Elusimicrobia.
Armida (Dvořák)

Armida é unha ópera en catro actos con música de Antonín Dvořák e libreto en checo de Jaroslav Vrchlický, baseado na obra de Torquato Tasso La Gerusalemme liberata. Trátase da última ópera composta por Dvořák, que morrería dous meses despois da súa estrea (a cal non puido asistir por estar xa moi enfermo), que tivo lugar no Teatro Nacional de Praga o 25 de marzo de 1904. A ópera non tivo grande éxito na época. A partitura foi publicada co opus nº 115 en 1941.
Polo que respecta ao xénero, Armida representa a culminación da experimentación do compositor checo co estilo de composición operística wagneriano, aínda que a meirande parte da música pertence ao propio estilo de Dvořák. O libreto de Vrchlický aseméllase ao que Philippe Quinault escribiu para a ópera homónima de Jean-Baptiste Lully.
Armida atrae polo tratamento do conflito entre o cristián e o non cristián e entre o amor e o deber.
Armillaria

Armillaria, os fungos do mel, é un xénero de fungos pertencentes á familia Physalacriaceae.
É o axente causante da podremia radical por Armillaria, que xera importantes perdas agrícolas e forestais Descrición
Chapeu de 3–15 cm de diámetro, cuberto de pequenas escamas escuras, de cor marrón clara amarelenta (semellante á cor do mel) e que se enganchan ao tacto cando está húmido. O pé pode o non ter anel. Non ten volva. As esporas son de cor branca. Algunhas especies son bioluminescentes e poden ser responsábeis do fenómeno coñecido coma fogo fatuo. Hábitat
Son fungos parasitos que medran sobre árbores e arbustos leñosos e poden ser moi destrutivos xa que son responsábeis da podremia branca ou podremia seca (a madeira que a padece tórnase nunha masa clara, mol e fariñenta). A súa alta capacidade destrutiva provén do feito que, a diferenza da maioría dos parasitos, non lle fai falla moderar o seu crecemento para evitar a morte do seu hóspede xa que se nutrirá, igualmente, da materia morta. Especies
Armillaria borealis Marxmüller et Korhonen
Armillaria calvescens Bérubé & Dessur
Armillaria cepistipes Velenovský
Armillaria ectypa (Fr. ) Lamoure
Armillaria fuscipes Petch
Armillaria gallica Marxmüller et Romagnese
Armillaria gemina Bérubé & Dessur.
Armillaria heimii Pegler
Armillaria hinnulea |Kile & Watling
Armillaria laricina (Bolton) Sacc.
Armillaria limonea (G. Stev. ) Boesew.
Armillaria lutea Gillet, 1874
Armillaria luteobubalina Watling & Kile
Armillaria mellea (Vahl ex Fr. ) Kummer
Armillaria nigropunctata Herink
Armillaria novae-zelandiae (G. Stev. ) Boesew.
Armillaria obscura (Schaeff. ) Herink
Armillaria ostoyae (H. Romagnesi) Herink.
Armillaria sinapina (Bérubé & Dessur. )
Armillaria tabescens (Scop. ex Fr. ) Emel Observacións
Algunhas das súas especies son os organismos máis lonxevos e grandes do planeta. Así, por exemplo, Armillaria ostoyae pode cubrir 8, 9 km² de superficie e chegar a ter milleiros de anos de idade.
Armin van Buuren

Armin van Buuren, nado en Leiden, Países Baixos, o 25 de decembro de 1976, máis pasou a súa infancia en Koudekerk aan den Rijn. Van Buuren é un recoñecido DJ e produtor de música trance. En 2007 é considerado por DJ Magazine o DJ número 1 do mundo e o número 3 segundo TheDjlist.
Armisticio

Un armisticio consiste na suspensión das agresións entre os dous grupos (países, nacións, faccións) que se atopan enfrontados nunha loita armada. Non inclúe necesariamente a firma dun tratado de paz, senón que soamente cesan as hostilidades.
Ao longo da historia, durante algunhas guerras decretáronse armisticios en períodos especiais. Por exemplo, os exércitos cristiáns non se agredían durante o Nadal.
Un armisticio é unha situación de facto que non equivale a un tratado de paz. Por exemplo, ao armisticio da guerra de Corea de 1953 non seguiu tratado de paz ningún.