proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Polo xeográfico

Os polos xeográficos son os dous puntos da superficie terrestre por onde a globo terrestre é atravesada polo eixe terrestre. Ao situado no extremo norte chámaselle polo norte, polo boreal ou polo ártico, e ao situado no extremo sur polo sur, polo meridional ou polo antártico.
Os polos (norte e sur) teñen ambos unha latitude xeográfica de noventa graos (norte e sur, respectivamente). Ao seren os puntos onde coinciden todos os meridianos, non teñen lonxitude xeográfica.
As latitudes polares son as situadas por riba (en termos de latitude) dos círculos polares, onde se sitúan as rexións polares, que coinciden a grandes trazos coa denominada zona fría ou de clima frío en climatoloxía.
Por extensión, pode falarse de polos en calquera esfera con eixe de rotación, especialmente para os planetas.
Polonio

O polonio é un elemento da táboa periódica con símbolo Po e número atómico 84. É un metaloide altamente radioactivo, quimicamente semellante ao telurio e ao bismuto. Atópase presente en minerais de uranio. Polo seu estudo, Irene Curie e o seu marido Frédéric Joliot foron galardoados có Premio Nobel.
Polonnaruva

Polonnaruva ou Pollonaruva (sinhala ou lingua cingalesa: පොළොන්නරුව, romanizado: Poḷonnaruva; támil: பொலன்னறுவை, romanizado: Polaṉṉaṟuvai) tamén coñecida como Pulatti Nagar e Pulatthinagara, e Jananathmangalamen en tempos antigos, é unha cidade antiga e a segunda capital máis antiga de Sri Lanka, nomeada Patrimonio Mundial pola UNESCO. Arquitectura
Conta cun conxunto arquitectónico que rodea un lago artificial, formado por pazos, pontes, salas de reunións, baños reais, mosteiros e diversos templos, entre os que destacan os de Lankatilaka e Tivanka, con magníficas decoracións de estuco e tella, e a de Vatadage, de forma circular con numerosas estatuas de Buda. Os monumentos máis famosos de Polonnaruva son os Budas de Galvihara, xigantescas estatuas de Buda esculpidas na rocha en varias posicións. O museo arqueolóxico recolle numerosos achados en salas temáticas. Historia
Foi o centro vibrante do comercio e da relixión do país entre os séculos XI e XIII. Foi a capital do país despois do declive e a destrución de Anuradhapura. A cidade floreceu baixo o reinado do rei Parakramabahu I (1153-1186), que embeleceu a cidade con grandes edificios e construíu unha serie de reservatorios para o rego. A cidade de Polonnaruwa chegou ao seu apoxeo durante o século XII baixo o reinado de Parakramabahu I, que desenvolveu unha cidade moi planificada con templos budistas, xardíns e reservatorios de auga, nun esforzo por crear un reino autosuficiente e sustentábel.
Durante o seu tempo, a cidade de Polonnaruwa converteuse nunha importante base para o budismo theravada en Sri Lanka e un lugar de aprendizaxe budista.
Polophylax

Polophylax (en grego: gardián dos polos) é unha extinta constelación do sur situada entre Tucana e Grus. Foi inserida por Petrus Plancius nos seus pequenos planisferios celestiais dentro do seu gran mapa de parede do 1592. Foi substituída polas doce constelacións inseridas polo propio Petrus Plancius nos finais do 1597 e principios do 1598 en base ás observacións feitas no hemisferio sur por Pieter Dircksz Keyser e Frederik de Houtman.
Polos (instrumento)

Un polos (do grego antigo πόλος 'a bóveda celeste'), era un instrumento astronómico constituído por un soporte vertical unido a unha placa hemisférica cóncava. A súa función consistía en indicar os solsticios e os equinoccios.
Polpa de remolacha

A polpa de remolacha é un subproduto da industria do azucre nas rexións de clima temperado. De feito, a principal fonte de azucre alimentario nestas rexións é a remolacha azucreira. Para a extracción do azucre, as raíces da remolacha son esmagadas e o zume doce así obtido recupérase por osmose. O residuo, rico en celulosa, recibe o nome de polpa de remolacha, utilizándose para a alimentación dos ruminantes (capaces, grazas ás bacterias do seu aparello dixestivo, de dixerir a celulosa).
Pode utilizarse como unha pasta rica en auga (con do 15 ao 20 % de materia seca), debendo ser, en xeral, ensilada, ou como polpa desecada envasada en "tortas" que logo poden incorporarse aos pensos compostos.
Aínda que a polpa de remolacha é unha excelente fonte de celulosa dixeríbel e de azucres solúbeis para os ruminantes, o seu uso como alimento fresco para as vacas leiteiras cuxo leite se destina a converterse en queixo, é, porén, delicado, debido á presenza frecuente de esporas das bacterias butíricas, que poden afectar ás calidades dos queixos.
Na ceba dos cordeiros, a substitución parcial dos cereais do penso por polpa de remolacha para a ceba intensiva pode ter, segundo recentes investigacións, un efecto favorábel sobre as condicións do rume, paliando os efectos negativos asociados ao elevado consumo de cereais (aparición de diferentes patoloxías dixestivas, en especial a acidose ruminal).
Polución nocturna

Unha emisión nocturna ou polución nocturna é unha exaculación involuntaria de seme que ten lugar durante o sono.
As polucións nocturnas son máis comúns durante os últimos anos da adolescencia, aínda que se presentan tamén no adulto. Poden estar, ou non, acompañadas por soños eróticos. Algúns homes espértanse durante a exaculación, mentres que outros seguen durmindo e soamente se dan conta ao espertaren e comprobaren que a roupa interior está manchada de seme, ou nin sequera o notan se é que este secou. Con frecuencia non lembran ningún tipo de soño con contido sexual, salvo os casos en que as súas características particulares (sensación de realismo, intensidade) os gravan na mente.
Durante a puberdade, o 13 % dos homes experimentan a primeira exaculación da súa vida ou espermarquia durante unha polución nocturna. Segundo os estudos de Kinsey, os homes que teñen a súa primeira exaculación como consecuencia dunha polución nocturna, presentan a espermarquia máis ou menos un ano despois daqueles que a alcanzan por estimulación física, independentemente de que esta sexa por masturbación ou relación sexual. Causas
Ocorre cando a ilusión suxestiona involuntariamente o individuo ou cando este pasa unha cantidade considerable de tempo sen exacular. En ambos os casos pode contribuír o almacenamento de imaxes ou fantasías eróticas durante un certo tempo, aínda que tamén depende da intensidade dos estímulos experimentados, que normalmente se liberan en forma de vivencias sexuais ficticias xeradas polo subconsciente. Frecuencia
A frecuencia de exaculacións involuntarias nocturnas é moi variable e os estímulos sexuais do medio en que habita o individuo poden axudar a incrementala. Algúns homes preséntanas frecuentemente, sobre todo durante a adolescencia, mentres que outros non a experimentaron xamais. Segundo os datos estatísticos de que se dispón, o 83% dos homes nos Estados Unidos presentárona nalgunha ocasión ao longo da súa vida.
Dentro do grupo de homes que as experimentan, a frecuencia media en solteiros oscila entre 0, 36 veces por semana para mozos de 15 anos, até 0, 18 veces por semana para os de 40. Os homes casados presentan unha frecuencia de 0, 23 emisións á semana aos 19 anos e tan só 0, 15 á semana aos 50. Por tanto a frecuencia máxima dáse en mozos de 15 anos e a máis baixa en adultos casados de 50 anos. Non se dispón de datos a idades máis avanzadas; suponse que as emisións diminúen progresivamente en frecuencia a medida que avanza a idade.
Nos estudos realizados noutras partes do mundo, a frecuencia de exaculacións nocturnas pode diferir das dos Estados Unidos. En Indonesia, o 97% dos homes preséntanas á idade de 10 anos.
Polvoreira

Unha polvoreira é un edificio de uso militar onde se almacena a pólvora e as municións ou explosivos feitos a base de pólvora. Habitualmente tamén se produce esta. Dado que dentro destes almacéns gárdanse materiais explosivos, a historia das polvoreiras está chea de numerosos accidentes, entre os cales pódense destacar os seguintes: A explosión da polvoreira de Delft, nos Países Baixos (daquelas as Provincias Unidas), que causou a morte de máis dun centenar de habitantes e destruíu parte da cidade. Tivo lugar o 12 de outubro de 1654.
A explosión da polvoreira de Grenelle (hoxe barrio de París), o 31 de agosto de 1794. Houbo máis dun milleiro de vítimas, entre persoal do almacén e a poboación veciña, e todos os arredores resultaron afectados.
A explosión da polvoreira de Santo Ferran, en Palma, o 25 de novembro de 1895, considerado o accidente laboral máis lutuoso das illas Baleares. Causou a morte de 97 empregados, a maior parte deles mulleres e nenos.
A explosión da polvoreira no barrio de Calidonia en Panamá, o 5 de maio de 1914. Provocou a morte de bombeiros, policías e civís.
A explosión da polvoreira das Dezaoito Pontes, en Lille, ao norte de Francia, o 11 de xaneiro de 1916. Provocou 104 mortos e 400 feridos, e especúlase que fose obra dunha sabotaxe contra o exército alemán ocupante durante a primeira guerra mundial.
A explosión da polvoreira da Armada, en Cádiz, o 18 de agosto de 1947 que causou a morte de máis de 250 habitantes e provocou graves danos na cidade.
As explosións de Río Tercero de 1995, na provincia de Córdoba (Arxentina), caso criminal ocorrido o 3 de novembro de 1995 que causou a morte de 7 persoas e deixou polo menos 300 feridos de distinta gravidade.
Polykarp Kusch

Polykarp Kusch, nado en Blankenburg o 26 de xaneiro de 1911 e finado en Dallas (Texas) o 20 de marzo de 1993, foi un físico e profesor universitario estadounidense de orixe alemá, galardoado no ano 1955 co Premio Nobel de Física. Traxectoria
Naceu na cidade alemá de Blankenburg, trasladándose o ano seguinte con toda a súa familia aos Estados Unidos. En 1931 licenciouse en física no Case Institute of Technology de Cleveland, conseguindo o seu doutoramento en 1936 pola Universidade de Illinois. Investigacións científicas
Profesor da Universidade de Columbia na cidade de Nova York no ano 1949, xunto con Isidor Isaac Rabi estudou os efectos dos campos magnéticos en átomos, e traballou varios anos como cabeza académica antes de partir cara á Universidade de Texas, na cidade de Dallas onde se retirou en 1982.
En 1955 foi galardoado co Premio Nobel de Física xunto con Willis Eugene Lamb por demostrar que o momento magnético do electrón era maior que o seu valor teórico, provocando a reconsideración e a innovación na electrodinámica cuántica.
Polyot

Polyot, tamén denominado Sputnik (índice GRAU 11A59), foi un foguete espacial da Unión Soviética derivado do mísil R-7 usado para lanzar prototipos do arma antisatélite homónimo. Tras dous lanzamentos exitosos non volveu usarse.
Polyphaga

Os Polyphaga (polífagos) son a maior e máis diversa das subordes de escaravellos. Comprende 144 familias en 16 superfamilias, e mostra unha enorme variedade de especializacións e adaptacións, cunhas 350000 especies descritas ou aproximadamente o 90% das especies de escaravellos ata agora descubertos.
As características clave dos Polyphaga son que a coxa traseira (base da pata) non divide a primeira e segunda placas abdominais/ventrais chamadas esternitos. Ademais a sutura notopleural (que se atopa baixo o escudo pronotal) non está presente. Etimoloxía
O nome polyphaga deriva de dúas palabras gregas: poly-, que significa 'moitas' e phagein, que significa 'comer', polo que significa “comedores de moitas cousas”. Téñase en conta que en zooloxía polífago é un termo xeral aplicable a animais que comen varias cousas completamente distintas, pero aquí ten un significado taxonómico específico (un grupo de coleópteros que se alimenta así). Tamén hai un xénero de cascudas que se chama Polyphaga. Clasificación
As cinco principais infraordes son: Bostrichiformia
Cucujiformia
Elateriformia
Scarabaeiformia
Staphyliniformia
Os studos filoxenéticos indican que Scirtoidea (Scirtidae, Decliniidae), Clamboidea (Clambidae, Derodontidae, Eucinetidae), Rhinorhipus e Nosodendridae poderían ser liñaxes independentes de Polyphaga, que quedaría fóra destes grupos.
A clasificación interna de Polyphaga comprende varias superfamilias ou series, cuxos constituíntes son relativamente estables, aínda que algunhas pequenas familias máis pequenas (cuxo rango é discutido) son situadas en diferentes clados por diferentes autores. As grandes superfamilias son: Hydrophiloidea, Staphylinoidea, Scarabaeoidea, Buprestoidea, Byrrhoidea, Elateroidea e Bostrichoidea.
A infraorde Cucujiformia inclúe a vasta maioría dos escaravellos fitófagos (que comen plantas), que teñen en común posuír túbulos de Malpighio criptonéfricos de tipo normal, un omatidio cónico cun rabdoma aberto e carecer de espiráculos funcionais no oitavo segmento abdominal. As superfamilias que constitúen Cucujiformia son: Cleroidea, Cucujoidea, Tenebrionoidea, Chrysomeloidea e Curculionoidea. Evidentemente, a adopción dun estilo de vida fitófago correlaciónase coa diversidade de taxons nos escaravellos, con Cucujiformia, especialmente os gurgullos (Curculionoidea), formando unha gran radiación.
Polyphaga (xénero)

Polyphaga é un xénero de cascudas das areas da familia Corydiidae.
Polyphylla fullo

Polyphylla fullo é unha especie de escaravello pertencente á familia Scarabaeidae, subfamilia Melolonthinae. Descrición
É o Melolonthinae europeo máis longo, acadando unha lonxitude de 38 mm. O seu corpo é robusto e convexo e máis ou menos marrón avermellado ou de tons negros. Está cuberto de finas pubescencias brancas que forman manchas marmoradas. Igual que outros membros do xénero, os machos posúen unha antena en abano agrandable, que lle dá un distintivo aspecto e explica o nome científico do xénero (Polyphylla "moitas follas"). O adulto vive e aliméntase da follaxe dos piñeiros, mentres que as larvas viven nas raíces de herbas e xuncas (Graminaceae e Cyperaceae). Distribución
Habita no norte de África, Europa e Próximo Oriente. En case todas partes é escaso, pero onde máis abunda é en Europa central e do sur. A súa fronteira norte é o sur de Suecia e chega ao leste dos Balcáns, o Cáucaso e leste de Irán.
Vive en amvientes areosos, como nos bordos de bosques de piñeiros solleiros, viñedos ou dunas.
Polígono equilátero

En xeometría, un polígono equilátero é un polígono que ten todos os lados da mesma lonxitude. Agás no caso do triángulo, un polígono equilátero non necesita ter tamén todos os ángulos iguais, mais se o fai, daquela é un polígono regular. Se o número de lados é polo menos catro, un polígono equilátero non necesita ser un polígono convexo: podería ser cóncavo ou mesmo autointersecante. Exemplos
Todos os polígonos regulares e as figuras isotoxais son equiláteras. Cando un polígono equilátero non se cruza e é cíclico (os seus vértices están nunha circunferencia) debe ser regular. Un cuadrilátero equilátero debe ser convexo; este polígono é un rombo (ou un cadrado).
Un polígono tanxencial (aquel que ten unha circunferencia tanxente a todos os seus lados) é equilátero se e só se os ángulos alternativos son iguais (é dicir, os ángulos 1, 3, 5, .. . son iguais e os ángulos 2, 4, .. . son iguais). Así, se o número de lados n é impar, un polígono tanxencial é equilátero se e só se é regular. Distancias
O teorema de Viviani xeneralízase aos polígonos equiláteros: A suma das distancias perpendiculares dun punto interior aos lados dun polígono equilátero é independente da localización do punto interior. Optimización
Cando un polígono equilátero está inscrito nun polígono de Reuleaux, forma un polígono de Reinhardt. Entre todos os polígonos convexos co mesmo número de lados, estes polígonos teñen o maior perímetro posíbel para o seu diámetro, o maior ancho posíbel para o seu diámetro e o maior ancho posíbel para o seu perímetro.
Polígono industrial Curtis-Teixeiro

O polígono industrial Curtis-Teixeiro é unha actuación industrial creada pola SEPES no concello de Curtis en 2005, nos terreos que ocupara Sidegasa. Descrición
O polígono orixinouse como solución e saída aos terreos que ocupara a pechada Sidegasa. Está situado ao carón de Teixeiro e encaixado entre as vías do tren Palencia-A Coruña e a N-634. Ten unha superficie superior a 1, 8 millóns de metros cadrados en 100 parcelas. Neste polígono ten a súa sede Bioetanol Galicia e XPO Logistics.
Está en proxecto e execución a instalación de Greenalia dunha planta de biomasa de 50 megavatios nunha parcela de 100. 000 metros cadrados e de Goodleit que ocupará 85. 000 metros cadrados. Accesos
O polígono ten terminal de ferrocarril propia. Amais está a 5 km da A-6 e N-VI Madrid-A Coruña, e a fachada dá á N-634 Donostia-Santiago de Compostela.
Polígono industrial Río do Pozo

O polígono industrial Río do Pozo é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada no concello de Narón. Historia e descrición
Foi promovido pola SEPES e inaugurado en 1993. Consta duns 2. 400. 000 metros cadrados desenvolvidos en catro fases, o que o converte no terceiro maior polígono industrial en superficie do país, só por tras dos polígonos de Sabón e o Polígono Industrial de San Cibrao das Viñas.
Pull and Bear, Cándido Hermida, Gabadi, Transportes Almacenes Transitarios SA e Tranvías del Ferrol son algunhas das empresas máis grandes que teñen a súa sede en Río do Pozo. Accesos
FE-12. Une o polígono coa N-655 de acceso ao porto exterior e a AP-9
AG-64. Saída 3 Polígono industrial Río do Pozo
AC-116. Vía estrada DP-5408.
AC-566. Vía Avenida Gonzalo Navarro. Galería de imaxes
Polígono industrial Sete Pontes

O polígono industrial Sete Pontes é unha zona industrial en Vilalba. Foi promoción de Xestur Lugo e ten unha superficie de case 500. 000 metros cadrados en dúas fases.
Ten acceso á A-8 pola N-634.
Polígono industrial Vilar do Colo

O polígono industrial Vilar do Colo é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada entre os concellos de Cabanas e Fene. Historia e descrición
Foi promovido pola SEPES e os Concellos de Cabanas e Fene. Inaugurado no ano 2000, ten unha superficie de máis de 852. 000 metros cadrados desenvolvida en dúas fases.
En 2007 creouse a asociación que agrupa os empresarios asentados no polígono. Ese mesmo ano, María José Caride, daquela como conselleira de Política Territorial, Obras Públicas e Transporte, inauguraba a estrada AC-563, que serviría para conectar a zona industrial coa AC-564 (estrada de Cabanas ás Pontes) e, de vez, esta coa VG-1. 2 a Mugardos.
En 2010 o daquela ministro de Fomento español, José Blanco, presentaba o proxecto para a nova "Base de Salvamento Marítimo e Loita contra a Contaminación" que se habería construír no termo fenés.
En abril de 2011 a plataforma ecoloxista ADEGA convocou unha concentración contra da ampliación deste polígono. A modificación -en 2015- da ordenanza que regula os usos de Vilar do Colo fomentou a apertura de novos negocios alén do ámbito industrial.
O polígono de Vilar do Colo caracterízase, ademais, por estar atravesado polo Camiño Inglés. Accesos
AP-9F saída 25F
N-651 pk 27
VG-1. 2
AC-563
Polígono industrial da Gándara

O polígono industrial da Gándara é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situado entre os concellos de Ferrol e Narón. Historia e descrición
Foi promovido pola SEPES e inaugurado en 1982. Conta con 1. 337. 045 metros cadrados repartidos do seguinte xeito: Superficie industrial e/ou comercial: 823000 m²
Zona verde: 104823 m²
Zona social e/ou deportiva: 11087 m²
Sistema viario e aparcadoiros: 164970 m²
Nel están instaladas empresas como Poligal ou Freire Hermanos (Megasa).
Centros comerciais
O polígono da Gándara da acubillo a grandes superficies comerciais como Alcampo, Eroski, Mercadona, Lidl ou un Centro Comercial Dolce Vita; asemade, conta cun establecemento 24h da cadea McDonald's e servizo de ITV. Hai seis estacións de servizo, dous hoteis, e os concesionarios de Seat, Fiat, Toyota, BMW, Volkswagen, Hyunday, Renault, Audi, Nissan e Peugeot. Accesos
N-651 / FE-14 / Avenida das Pías
FE-11
AP-9 saída 36F
Ligazóns externas FE-13
Estrada da Gándara
Galería de imaxes
Polígono industrial das Lagoas

O polígono industrial das Lagoas é unha zona industrial e de servizos situada no concello de Narón. É o máis antigo dos tres polígonos existentes en Narón. Historia e descrición
A zona foi asentamento de empresas da comarca. A subida nos prezos do terreo en Narón fixo que as empresas se asentasen na estrada Freixeiro-Valdoviño AC-566, por iniciativa propia. En 2013 ampliouse a estrada que o atravesa e urbanizouse a zona con vías paralelas á principal.
Ten unha superficie de 900000 metros cadrados en máis de 100 parcelas. Na zona están empresas como Mármoles Feal (a máis antiga), Grupo Intaf, Guidoni ou Cementos Cosmos. Accesos
FE-12. Une o polígono coa N-655 de acceso ao porto exterior e a AP-9
AG-64. Saída 3, Freixeiro.
AC-116. Vía estrada DP-5408. Galería de imaxes
Polígono industrial das Somozas

O polígono industrial das Somozas foi creado por Xestur A Coruña e inaugurado en 1993. Ten autorización para actividade industrial e comercial. A súa superficie é de 884. 000 metros cadrados.
Ten sede nel unha fábrica de Gamesa, Sogarisa, Desguaces Armonía e Soluciones Poligráficas.
Polígono industrial de Barreiros

O polígono industrial de Barreiros é unha iniciativa de Xestur construída no concello de Barreiros.
Ten unha superficie total de 131. 947 metros cadrados. Accesos
N-642, liga a 1 km coa A-8.
Polígono industrial de Bergondo

O polígono industrial de Bergondo é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada no concello de Bergondo. Historia e descrición
Trátase dun polígono industrial promovido pola SEPES e inaugurado en 1990. Conta cunha superficie total de 882. 000 metros cadrados, dos que 649. 010 son dedicados a parcelas.
Segundo o portal web da comunidade de propietarios do polígono este está dividido en 246 parcelas que acubillan 294 empresas, dando emprego a uns 4. 000 traballadores/as.
En 2004 foi inaugurado o edificio multiúsos que se emprega, entre outros, para cursos de formación.
No ano 2009, o goberno de Portugal vetou o traslado a Bergondo dunha das maiores plantas de Europa de paneis solares. Ese mesmo ano, abriu un club de pádel, o primeiro de Galiza adaptado para persoas con minusvalías físicas e psíquicas.
A finais da primeira década do século XXI, Bricoking mudou a súa sede ao emblemático edificio Utande, semiintegrado nos lindes do polígono após a construción deste último. Accesos
Estradas e autoestradas
N-VI pk 580, 5
AP-9
AC-164
Transporte público
Empresa de autocares Arriva.
Polígono industrial de Bértoa

O polígono industrial e comercial de Bértoa é un polígono industrial situado na parroquia de Bértoa, ao norte da vila de Carballo. Historia e características
As súas orixes datan do ano 1975. A primeira fase conta cunha extensión de 74 hectáreas, nas que están instaladas máis de 100 empresas que abarcan diversos campos como o transporte, metal, electricidade, téxtil ou alimentación. Na actualidade está construída unha segunda fase, ata ocupar unha extensión total duns 2. 000. 000 metros cadrados.
No polígono industrial están situados o parque de bombeiros e a delegación de Protección Civil. Ademais, ofrece servizos como o punto limpo e o Complexo Deportivo das Eiroas. No ano 2017 contaba xa con máis da metade da súa superficie ocupada. Accesos
AG-55: saída 29, Carballo leste - parque industrial.
AC-552: rotonda en Bértoa dirección AG-55 A Coruña-Fisterra.
Polígono industrial de Camba

O Polígono industrial de Camba é unha zona industrial en Xove promovida polo Instituto Galego de Vivenda e Solo e xestionada por Xestur Lugo. Foi inaugurado en 1999 e ten unha superficie de 65745 m².
Recibe o seu nome da aldea de Camba. Está situado a 35 km da A-8.
Polígono industrial de Coirós

O polígono industrial de Coirós, Parque Empresarial de Coirós ou tamén chamado Polígono de Pena Partida é unha área loxística e industrial situada no concello de Coirós.
Ten unha superficie duns 600000 metros cadrados repartidos en 24 parcelas. Nel teñen a súa sede empresas como EMESA, Disashop e as xa pechadas Prefabricados Castelo e Cementos Estrella.
O polígono está encaixado entre a A-6 e a N-VI.
Polígono industrial de Iñás

O polígono industrial de Iñás é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situado na parroquia de Iñás, no concello de Oleiros. Historia e descrición
A idea de construír un polígono nesta zona xa figuraba nos plans urbanísticos do Concello en 1984. Foi inaugurado en 2010 cunha superficie total de 396. 916 metros cadrados. A crise económica da década de 2010 ten afectado negativamente ao progreso desta área comercial e industrial. Accesos
N-VI. P. K. 584 - 585.
AG-13. Saída 7 "AC-527 / Oleiros"
Polígono industrial de Landrove

O polígono industrial de Landrove foi creado en 2011 en Viveiro, por Xestur Lugo. Ten 130. 000 metros cadrados de superficie.
Ten accesos á LU-540.
Polígono industrial de Ledoño

O polígono industrial de Ledoño tamén chamado Centro Loxístico de Transportes de Ledoño, é unha área loxística situada no concello de Culleredo.
Está situado paralelo á A-6. Ten unha superficie de 602. 479 metros cadrados e foi construído no 2007. O polígono é privado e ten control de acceso.
Polígono industrial de Morás

O polígono industrial de Morás é unha zona industrial en construción situada na parroquia de Morás, concello de Arteixo, no cruzamento da AG-55 e a A-6. O polígono non ten actividade nin empresas. Historia
No ano 2005 a Xunta de Galicia, a través de Xestur, aprobou un proxecto para desenvolver en tres fases o que habería ser a maior bolsa de solo industrial do país, cuns 9. 000. 000 de metros cadrados de superficie. En 2008 comezaron as obras da primeira fase, nas que se debían urbanizar uns 1. 500. 000 m2, porén en maio de 2012, após un investimento final de 80. 000. 000 de euros (o que supoñía o triplo do presupostado), a Xunta sacou 375. 497 m2 a un concurso público que rematou deserto.
En 2013 padeceu outro revés ao declararen as administracións estatais o veciño polígono industrial de Vío como Zona de Actividades Loxísticas (ZAL) vinculada ao porto exterior da Coruña, recoñecemento que inicialmente se esperaba para Morás dada a súa situación estratéxica, dimensións e capacidade de expansión.
En marzo de 2017 o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, anunciaba un investimento de 4. 000. 000 € para rematar as obras de urbanización da primeira fase e descontos no prezo das parcelas para lle dar un novo impulso á infraestrutura, así como a intención de mellorar a estrada de acceso, dependente da Deputación da Coruña.
A finais de 2018 Estrella Galicia anunciou a compra de 500 mil metros cadrados no polígono de Morás para construír unha fábrica de cervexa. Alumán mercou unha parcela de 100 mil metros cadrados. Accesos
AG-55, que o comunica coa cidade da Coruña polo leste e coas comarcas de Bergantiños e Soneira cara ao oeste.
A-6, que o comunica con outras vías de alta capacidade como a AP-9 ou a A-8, e o oeste de Galicia e Castela e León cara Madrid.
AC-552.
Polígono industrial de Ordes

O polígono industrial de Ordes é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada no lugar de Merelle, na parroquia e concello de Ordes. Historia e descrición
Este polígono ou parque empresarial foi aprobado mediante un Plan Parcial pola Comisión Provincial de Urbanismo o 18 de novembro de 1993, cun prazo de execución de cinco anos a desenvolver en tres fases, a primeira das cales, de 78. 000 metros cadrados habería de se inaugurar en 1997 e as restantes en 2004. Superficie neta: máis de 300. 000 m2
Superficie de uso industrial: 217. 000 m2 Superficie para equipamentos sociais, comerciais e servizos: 11. 000 m2 Zonas verdes: 30. 000 m2 A apertura da Ronda Leste en 2010 fixo posíbel que os vehículos pesados que dirixiran cara a AP-9 ou a N-550 dirección sur puidesen evitar atravesar o casco urbano. Accesos
N-550. P. K. 34 - 35.
Estrada Ordes - Cerceda.
AC-524 - Ronda Leste (conexión coa AP-9, saída 41).
Polígono industrial de Penapurreira

O polígono industrial de Penapurreira é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada no concello das Pontes de García Rodríguez. Recibe o seu nome da aldea de Pena Porreira, da parroquia de Vilavella. Descrición
Creouno o IGVS entre 1998 e 2001, cofinanciado pola Xunta de Galicia, Endesa e o Instituto para a Reestruturación da Minería do Carbón. Está xestionado por Xestur Coruña.
Ten 822287 metros cadrados de superficie en tres fases: Primeira con preto de 400000 metros cadrados.
Segunda de 145000 m²
Terceira (Fase C) 288096 m²
A superficie total está repartida do seguinte xeito: Industrial: 532980 m²
Social: 15064 m²
Deportiva: 15602 m²
Neste polígono teñen a súa sede empresas como Einsa, Arteixo Telecom ou Galparquet.
Ten accesos á AC-42, que conecta a 5 km coa AG-64 (Ferrol-Vilalba)
Polígono industrial de Piadela

O polígono industrial de Piadela é unha zona industrial, loxística e de uso terciario-mixto situada na parroquia de Piadela, no concello de Betanzos, desenvolvido mediante iniciativa privada. Historia e descrición
Este polígono encóntrase claramente subdividido entre norte e sur, cada parte ten sido promovida por empresas privadas distintas e a liña do ferrocarril Coruña-Palencia exerce como barreira física delimitadora entre ambas.
Piadela Norte
O 9 de xaneiro de 1989 o pleno municipal betanceiro aprobaba o Plan Parcial do Polígono Industrial de Piadela que promovía Tojeiro Transportes S. A. , do empresario Roberto Tojeiro Díaz, quedando a obra inaugurada en 1991. A distribuidora de alimentación Gadisa é o seu principal inquilino. Fase I: 141. 126 m2 (sup. neta) | 94. 388 m2 (sup. bruta)
Fase II: 41. 000 m2 (sup. neta) | 17. 132 m2 (sup. bruta)
Fase III: 99. 565 m2 (sup. neta) | 76. 618 m2 (sup. bruta)
Piadela Sur
Foi promovida pola empresa madeireira FINSA mediante a sociedade limitada Terrenos Piadela: Fase I: 96. 794 m2 (sup. neta) | 133. 190 m2 (sup. bruta) 1995
Fase II: 110. 281 m2 (sup. neta) | 155. 308 m2 (sup. bruta) abril de 2010
Fase III: 103. 502 m2 (sup. neta) | 70. 225 m2 (sup. bruta) decembro de 2009 Accesos
N-VI. P. K. 576.
A-6. Saída 567.
AC-542.
Polígono industrial de Sabón

O polígono industrial de Sabón é unha zona industrial situada na parroquia de Oseiro, no concello de Arteixo. Leva o nome da aldea de Sabón e foi posto en funcionamento en 1965, aínda que as primeiras empresas non se instalaron até a década de 1970. Historia e descrición
Foi promovido polo Deputación Provincial da Coruña. Conta cunha superficie de 3. 287. 910 metros cadrados, sendo a destinada a parcelas de 2. 403. 580. Sobre o seu solo teñen a súa sede ou delegación empresas como Inditex, Ferroatlántica, Bonilla a la Vista, Dielectro, Leyma, Teais, Horta Coslada ou o Grupo Voz.
Conta ademais con servizo de ITV e un encoro que dá servizo á central de ciclo combinado que Gas Natural Fenosa ten instalada para fornecer de enerxía eléctrica á zona.
Ao norte do mesmo comezouse a construír, logo da catástrofe ecolóxica provocada polo afundimento do Prestige, o Porto Exterior da Coruña, que -ademais de servir como porto refuxio para grandes embarcacións- se espera que se complemente coa actividade industrial desenvolvida neste polígono.
En 1990 constituíuse a Asociación de Empresarios do Polígono de Sabón-Arteixo.
Na actualidade está ao límite da súa capacidade e a súa proximidade a núcleos urbanos en expansión fixo que se considerase a opción de construír un novo polígono na zona de Morás, o Polígono industrial de Morás a escasa distancia. Porén, a crise económica de 2008-2013 fixo que se adiara a estrea deste novo polígono, que se había de sumar ás sinerxías resultantes da construción no novo gran porto a carón da zona industrial de Sabón. Accesos
Estradas e autoestradas
AC-415. Antiga estrada Coruña - Fisterra por Meicende.
AC-551. Conflúen as seguintes autoestradas:
AG-55. Saída 8
A-6. P. K. 592 - remate
AC-552, practicamente convertida nunha longa travesía urbana que o comunica coa capital municipal polo oeste e con Vilarrodís e a cidade da Coruña evitando o pago da peaxe da autoestrada.
DP-0514. Estrada Arteixo - Caión
Portuarios
Porto Exterior da Coruña
Polígono industrial de San Cibrao das Viñas

O polígono industrial de San Cibrao das Viñas é o polígono máis antigo de Galicia. Foi promovido pola Caixa de Aforros Provincial de Ourense o 25 de maio de 1965.
A localización foi decidida pola proximidade das estradas N-120 e N-540, preto da capital provincial (a 6, 5 km), e preto da liña de ferrocarril Zamora - Ourense, próxima á estación de Taboadela. O 31 de maio de 1974 o decreto 1. 890/74 delimitaba os terreos como chan industrial, e o 5 de xullo foi incluído na Grande Área de Expansión Industrial de Galicia.
As primeiras empresas en instalarse no polígono foron Barreiros Orense, Mobles Calvo e Orember. En 1975 Citroën adquiriu 56 ha de terreo. Trala total ocupación das parcelas, a Caixa de Aforros promoveu, en colaboración con Sigalsa, unha segunda fase de compra de parcelas. Adquiríronse 810. 000 m², nos que se asentaron 27 empresas, entre elas Coren Uteco. Fitos históricos
Os principais fitos da historia do Polígono de San Cibrao son: Servizos ofrecidos
As empresas e o seu persoal dispoñen dos seguintes servizos: Empresas do polígono
As empresas instaladas no polígono constitúen a Asociación de Empresarios do Polígono de San Cibrao que conta con 229 entidades: Transportes
As principais formas de transporte dispoñíbeis son:
Ferroviario
Estación de Ourense para pasaxeiros/as: 13 km
Estación propia para mercadorías
Aéreo
Alvedro (A Coruña): 165 km
A Lavacolla (Santiago): 120 km
Peinador (Vigo): 80 km
Sá Carneiro (Porto): 185 km
Viario
Autovía A-52 con 3 accesos: 210o-211e, 217 e 224
Accesos a Ourense: N-525, OU-101, OU-105 e OU-536
Comunicación con Allariz: N-525
Comunicación con Maceda: OU-101
Comunicación con A Pobra de Trives: OU-536
Marítimo
Marín: 100 km
Porto: 190 km
Vigo: 100 km
Vilagarcía de Arousa: 120 km Asociación de empresarios
En 1979 fundouse a Asociación de Empresarios Polígono San Cibrao para representar, organizar e promover as empresas do polígono.
Polígono industrial de Vío

O polígono industrial de Vío é unha zona industrial e loxística duns 680000 metros cadrados situada no lugar de Vío, no concello da Coruña. Historia
Creouse mediante investimento privado a través dunha concesión municipal polos empresarios José Collazo e Manuel Jove. As obras de urbanización comezaron en 2006. En 2013 foi convertido en Zona de Actividades Loxísticas (ZAL) vinculada ao Porto Exterior de Punta Langosteira, en detrimento do polígono industrial de Morás, porén isto non supuxo o impulso que esperaba.
Non foi até marzo de 2015 cando se instalou a primeira e única empresa do polígono: Caramelo. Pouco máis dun ano despois, dez anos após as primeiras obras de construción, Caramelo anunciaba a súa quebra e disolución. En decembro de 2016, ante o evidente estado de abandono da infraestrutura, foi utilizada como circuíto de carreiras ilegais de coches.
En agosto de 2023, comeza a construción dunha terceira nave no polígono, que vén a sumarse ás das empresas Facet Ibérica (nas instalacións da desaparecida Caramelo) e Prosaga. Accesos
Ferroviario e portuario
Está previsto conectar, sen data confirmada, o Porto Exterior co Eixe Atlántico a través do polígono, xa que ten recibido a consideración de ZAL.
Estradas e autoestradas
O acceso de tráfico rodado realízase a través da Avenida Terceira, pertencente ao veciño polígono de Pocomaco.
Polígono industrial do Acevedo

O polígono industrial do Acevedo é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situado no concello de Cerceda. Historia e descrición
A primeira fase deste polígono foi promovida por Xestur e inaugurada en 1999. Un ano antes empezara a súa actividade a fase 2. O baixo prezo do solo e o Plan Miner do Ministerio de Industria fomentaron o crecemento desta área industrial. Fase I (1999): 68. 241 metros cadrados
Fase II (1998): 377. 392 metros cadrados
En marzo de 2011 inaugurouse un Centro de Desenvolvemento Tecnolóxico que, seis anos despois, seguía sen uso; así, en abril de 2017 anunciou a decisión de converter o predio nun viveiro de empresas. Accesos
Estrada provincial 2403
Estrada Cerceda - Ordes
Polígono industrial do Allo

O polígono industrial do Allo é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada na parroquia do Allo, no concello de Zas, a escasa distancia da vila de Baio. Historia e descrición
A urbanización do polígono data de 2012, aínda que a primeira das súas empresas xa se instalara en 1994 nos seus terreos antes de que estes tivesen a consideración de solo industrial.
Tamén denominado como "Área de Reparto AR-Sector-11", conta cuns 65. 000 m2 de superficie nos que o Concello de Zas tivo que investir algo máis dun millón de euros para a súa urbanización.
En xullo de 2012 tivo finalmente lugar, tamén, a inauguración do servizo de ITV, longamente demandado pola sociedade de Soneira e a Costa da Morte. Accesos
AC-552. P. K. 55-56.
AG-55. Saída 58: "Baio (leste) / Zas - Santa Comba / Polígono industrial O Allo"
Polígono industrial do Campiño

O polígono industrial do Campiño é unha área industrial situada entre as parroquias de Marcón (Pontevedra) e Tourón e Xustáns (Ponte Caldelas). Sitúase na aba do monte da Fracha, a 7, 5 km da cidade de Pontevedra. Accesos
Está a carón da estrada PO-532, que une Pontevedra e Ponte Caldelas. No lugar da Reigosa tómase a vía PO-0004, que leva á rúa Chan da Parafita, a arteria norte-sur do polígono. Historia
A principios dos anos 90 o alcalde Javier Cobián coa Consellería de Ordenación do Territorio da Xunta de Galicia e a Cámara de Comercio de Pontevedra promoveron a creación do polígono industrial do Campiño. O 11 de outubro de 1993 colocouse a primeira pedra do polígono industrial na zona da Reigosa. Na primavera de 1994 instalouse a primeira empresa no polígono, a fábrica pontevedresa Harinas Reyes Hermanos. O 4 de marzo de 2011 inaugurouse unha grande ampliación do polígono, que limitou coa PO-0206 polo oeste e coa subida ao lugar de Baltar polo sur. Empresas
O polígono inaugurouse en 1994 cunha superficie nese momento de 432. 037 metros cadrados. Entre as empresas con sede no Campiño destaca Reyes Hermanos (distribuidora de fariña), A Devesa (panadería e repostería), Moldes (alimentación) ou Cristalería Pontevedresa.
En xuño de 2008, Telmo Martín, voceiro local do PPdG, propuxo levar ao Campiño (logo dunha grande ampliación) a Papeleira de Pontevedra, fábrica de pasta de papel que a empresa ENCE ten en Lourizán.
Segundo José Luís Valiñas, presidente da Asociación de Empresarios do Campiño, en xaneiro de 2009 traballaban no polígono máis de 1500 persoas. Porén, en febreiro dese mesmo ano houbo un ERE na empresa Trèves, auxiliar da factoría de Citroën de Vigo, polo que a cifra descendeu en 300 persoas.
Polígono industrial do Ceao

O polígono industrial do Ceao é unha promoción industrial da Sociedad Estatal de Promoción de Suelo construída 1979 no Ceao, e transferida ao concello de Lugo. Ten terminal de carga de ferrocarril propia e ligazón directa coa A-6.
Ten dúas fases construídas cun total dun millón de metros cadrados. O 90 % do polígono está ocupado. En abril de 2021 un incendio afectou cinco naves do polígono
Polígono industrial do Espírito Santo

O polígono industrial do Espírito Santo é unha zona industrial e de uso terciario-mixto, a cabalo entre os concellos de Cambre e Sada. Historia e descrición
Foi inaugurado en maio 1996 e -ao igual có veciño polígono industrial de Bergondo- promovido pola SEPES. Conta cunha superficie total de 643. 110 m², ocupando as parcelas 433. 751, 36. 540 m² se sitúan no concello de Sada.
Conta cun servizo de Inspección Técnica de Vehículos. Unha das empresas máis coñecidas das instaladas no polígono é Isidro de la Cal. Accesos
N-VI pk 582 (acceso norte).
AC-214 pola DP-1703 (acceso sur).
AG-13. En proxecto.
Polígono industrial do Tambre

O polígono industrial do Tambre, situado ó norte da cidade de Santiago de Compostela, é un polígono industrial que acolle a máis de 450 empresas nunha superficie de 1. 200. 000 metros cadrados. Creado en 1975 e ampliado en 2004, xera uns 6500 postos de traballo directos. Descrición
Conta con servizos de transporte público, vixilancia privada, gardería, edificio de usos múltiples, restaurantes, area de servizo e recollida de lixos. A Asociación de Empresarios do Polígono Industrial do Tambre (AEPIT) creada en 1979 encárgase da defensa dos intereses dos asociados.
Anexo ó polígono atópase o cemiterio de Boisaca. Importantes empresas como FINSA ou Castrosua teñen as súas factorías moi preto do polígono, malia que non pertencen a el. Os sectores da automoción, dos servizos, da construción, da distribución ou venda e do transporte son os máis presentes neste parque empresarial. Mercagalicia, URO, Gamelsa e Donuts son algunhas das empresas do Tambre. Accesos
N-550. P. K. 57 a 58.
SC-20. "Santiago norte / Polígono industrial".
Rúa do Tambre - Vial de Marconi - Estrada a Trazo.
Polígono industrial do Temple

O polígono industrial do Temple é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada no barrio do Temple, no concello de Cambre. Descrición
Trátase dunha zona de "industrialización espontánea" (á marxe do planeamento urbanístico) de case 29. 000 metros cadrados de superficie bruta e 17. 160 de superficie neta.
Desde o ano 2008 o Concello pretende o traslado das súas naves ao veciño polígono do Espírito Santo. Accesos
AP-9. Saída 7.
AC-211.
Polígono industrial do Vidreiro

O polígono industrial do Vidreiro é unha zona industrial e de servizos creada en Pontedeume en 2001. Promovido por Instituto Galego de Vivenda e Solo, está xestionado por Xestur Coruña. Ten un total de 113. 266 m².
No polígono ten a súa sede a empresa Leite Celta.
Recibe o seu nome pola aldea do Vidreiro, na parroquia de Andrade. Galería de imaxes
Polígono industrial dos Airíos

O polígono industrial dos Airíos é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada no concello das Pontes García Rodríguez.
É un polígono situado preto da zona urbana das Pontes. Construíuse en 1998 e ten unha superficie de 269953 metros cadrados en dúas fases.
Ten acceso á N-641 e está a 38 km da A-6. Pola AG-64 ten acceso a Ferrol e Vilalba.
Polígono industrial dos Capelos

O polígono industrial dos Capelos é unha zona industrial, de uso terciario-mixto e residencial situada na marxe esquerda da N-550, a escasa distancia da capital municipal do concello de Carral. Descrición
Inaugurado en 2002. Foi promovido pola SEPES e o Concello de Carral. Conta cun total de 439. 616 metros cadrados dos que 111. 512 se dedican a parcelas industriais e 70. 350 para uso residencial para construír até un máximo de 328 vivendas. Accesos
N-550. pk 16
Polímata

Un polímata (grego πολυμαθής) que quere dicir «que coñece, comprende ou sabe moito», é un individuo que destaca en diversas ramas do saber. O termo refírese a persoas cuxos coñecementos non están restrinxidos a unha área concreta, senón que dominan diferentes disciplinas, xeralmente as artes e as ciencias. A maioría dos filósofos da antigüidade eran polímatas, tal como entendemos o termo hoxe en día.
Tamén se utilizan os termos Home Renacentista ou Home do Renacemento e, con menos frecuencia, Homo Universalis (expresión latina que podería traducirse como «home de espírito universal»). Este concepto foi desenvolvido durante o Renacemento italiano por un dos seus máximos representantes, o arquitecto Leon Battista Alberti (1404-1472), que afirmou que ". .. o artista neste contexto social non debe ser un simple artesán, senón un intelectual preparado en todas as disciplinas e en todos os terreos". Esta idea recolle os principios básicos do humanismo do Renacemento. Caracterizábase por considerar ao home como un ser todopoderoso, con capacidades ilimitadas para o desenvolvemento, e exhortaba á xente a abarcar todos os campos do coñecemento e desenvolver as súas capacidades ao máximo. Por este motivo, moitos homes no Renacemento fixeron florecer notablemente a cultura, o deporte e a arte.
A maioría dos polímatas guiáronse por este ideal renacentista. Xa que logo, entre eles atopamos xenios que pertenceron a épocas moi afastadas no tempo, como tal foron recoñecidos Aristóteles, Avicena, Alberte o Magno, Al-Farabí, Shen Kuo, Leonardo da Vinci, Nicolás Copérnico, René Descartes, Isidoro de Sevilla, Isaac Newton, Gottfried Leibniz, Benjamin Franklin, Immanuel Kant, Thomas Jefferson, Johann Wolfgang von Goethe, Alexander von Humboldt, Henri Poincaré, John von Neumann, Isaac Asimov e recoñecidas como tales Hipatia, Hildegarda von Bingen, Geneviève Thiroux d'Arconville, Mary Somerville e Hedy Lamarr.
Polímero sintético

Os polímeros sintéticos son os polímeros feitos por seres humanos e frecuentemente chamados plásticos, como o politeleno e o nailon. Non obstante, a maioría pódense clasificar en tres categorías principais: termoplásticos, polímeros termoestables e elastómeros. Historia
O primeiro polímero sintético fíxose de coiro.
Políptico do Convento de San Francisco de Évora

O políptico do convento de San Francisco de Évora (en portugués: 'Políptico do Convento de São Francisco de Évora') era un políptico de dezaseis pinturas ó óleo sobre madeira de carballo feito de 1508 a 1511, e trátase probabelmente dunha obra colectiva con participación prominente do artista flamengo Francisco Henriques. Do Políptico, que decorou o altar da Igrexa do Convento de San Francisco, en Évora, restan actualmente once paneis no Museo Nacional de Arte Antiga de Lisboa, catro paneis na Casa dos Patudos, en Alpiarça, e un panel atópase desaparecido. Características
O conxunto dos dezaseis paneis do políptico do convento de San Francisco de Évora estaría organizado en catro secuencias horizontais que posibilitarían unha lectura horizontal, pero tamén vertical. Na fileira superior estarían as catro pinturas do ciclo da Paixón de Cristo, ó redor dun Calvario en relevo coa imaxe de San Francisco. Inmediatamente abaixo, ao lado da escultura da Virxe María, atopábase a fila dedicada á Natividade de Xesús. Abaixo desta, atopábase o ciclo dos santos da Orde dos Frades Menores (onde falta un dos cadros) e que tería como referencia central unha escultura do fundador da Orde, Francisco de Asís, e finalmente, a predela constituída por pinturas alusivas a temas eucarísticos e co Sagrario ó centro.
O Políptico do Convento de San Francisco de Évora apoiábase nunha estrutura de talla da autoría de Olivier de Gand datada de 1508-9 cuxo deseño foi aprobado polo propio rei Manuel I. A estrutura de talla foi avaliada en 1509 polos mestres carpinteiros reais Garcia Leal e José Leal, estando practicamente completada e pronta a recibir as pinturas. Cando esta avaliación foi elaborada, foi indicado o conxunto de esculturas que serían colocadas na fronte das pinturas. Así, de baixo para cima, estarían primeiro o Sagrario, e despois a representación de Estigmatización de San Francisco de Asís, a Virxe María, e por último o Calvario.
Non obstante a escaseza de documentos sobre a configuración do retablo, non hai dúbidas de que esta obra -asemade de ebanistería, escultura e pintura- ben encadrada na ábsida da capela mor da Igrexa de San Francisco e moi beneficiada pola iluminación das xanelas laterais, conseguiu alcanzar un impacto visual impresionante. E a presenza de Francisco Henriques durante case dous anos en Évora non debe ter pasado desapercibida ós mellores pintores alí residentes, sendo de admitir que a calidade do autor ou dos autores, asociada a unha das máis importantes encomendas rexias da época, congregase a atención dos artistas que entón facían carreira na cidade como Afonso Álvares, Pedro Vaz, Sebastião Lopes, Afonso Lopes e Diogo Fernandes.
Política agrícola común da UE

A política agrícola común da UE (PAC) é un dos elementos esenciais do sistema institucional da Unión Europea (UE).
Os Tratados de Roma que estableceron a PAC, dispuxeron que a UE debía: incrementar a produtividade.
garantir un nivel de vida equitativo á poboación agrícola.
estabilizar os mercados.
garantir a seguridade dos fornecementos e asegurar ó consumidor subministracións a prezos razoables.
A PAC contribuíu ó crecemento económico e logrou garantir a subministración dunha ampla gama de produtos alimenticios de calidade a prezos razoables. A UE converteuse no primeiro importador e o segundo exportador de produtos agrícolas a nivel mundial.
A PAC acapara cerca de 50. 000 millóns de euros anuais, o 50% do orzamento comunitario, inda que está descendendo o seu peso no PIB da UE (0, 43% en 2004) e espérase que diminúa máis nos próximos anos (0, 33% en 2013).
A reforma da PAC, acordada en 2003, cambiou a forma en que a UE apoia ó sector agrícola a partir de 2005, xa que establece un pago desvencellado da colleita, é dicir, unha axuda que se abona independentemente de que o agricultor produza ou non e que se denomina "pago único por explotación".