proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Conferencia Monetaria de Bruxelas (1892)

A Conferencia Monetaria de Bruxelas de 1892, inaugurada en novembro e clausurada en decembro dese ano, foi a cuarta e derradeira dunha serie de conferencias monetarias de carácter internacional no derradeiro terzo do século XIX e no primeiro do XX.
A conferencia tivo lugar no prestixioso Palacio das Academias, ao leste da praza dos Palacios de Bruxelas, e estivo presidida polo industrial e político belga Georges Montefiore-Levi. Desenvolvemento
Logo da clausura da Conferencia Monetaria de París de 1881, crecía a preocupación pola escaseza de ouro e a caída do prezo relativo da prata, o que perturbaba o sistema monetario internacional. Tras varios intentos errados, esta cuarta e derradeira das conferencias monetarias internacionais do século XIX reuniuse en Bruxelas en novembro de 1892 por iniciativa do presidente estadounidense Benjamin Harrison.
Además dos Estados Unidos e Bélxica, participaron no encontro delegados de Alemaña, o Imperio Austrio-Húngaro, Dinamarca, España, Francia, Grecia, a India británica, Italia, México, Noruega, o Imperio Otomán, os Países Baixos, Portugal, o Reino Unido, Romanía, Rusia, Suecia e Suíza. De xeito diferente ás conferencias anteriores, Noruega tivo unha delegación separada da de Suecia, e a India tivo unha delegación propia á marxe da do Reino Unido. Ao inaugurar a conferencia no Salón de Mármore do Palacio das Academias, o primeiro ministro belga, Auguste Beernaert, referiuse ao encontro como «a conferencia máis importante xamais celebrada en Bruxelas».
A demora na celebración desta conferencia, case unha década despois da anterior, debeuse á ausencia de propostas concretas por parte do Goberno dos Estados Unidos, e cando estas se presentaron resultaron ser só unha reafirmación da política bimetálica, sen ningún avance respecto ás discusións anteriores. Os delegados estadounidenses tamén suxeriron que se considerasen os plans de reforma formulados no pasado recente por Moritz Levy —na conferencia de 1881— e polo académico e economista alemán Adolf Soetbeer, que acababa de falecer. Por petición dos delegados británicos, a conferencia tamén revisou os plans de reforma presentados polo banqueiro inglés Alfred de Rothschild.
A conferencia terminou en fracaso; o 17 de decembro de 1892 decidiuse adiar a súa conclusión e para ese efecto estableceuse nunha nova convocatoria para o 30 de maio de 1893, aínda que esta nova xuntanza non chegou a se producir.
Na conferencia, o académico alemán Julius Wolff presentou un proxecto visionario para unha moeda internacional que se utilizaría para préstamos de emerxencia aos bancos centrais nacionais e que sería emitida por unha institución con sede nun país neutral.
Conferencia Monetaria de París (1867)

A Conferencia Monetaria de París de 1867, que tivo lugar do 17 de xuño ao 6 de xullo dese ano, foi a primeira dunha serie de conferencias monetarias de carácter internacional no derradeiro terzo do século XIX e no primeiro do XX.
A idea deste encontro xurdiu do estadista francés Félix Esquirou de Parieu, que contribuíra decisivamente á creación, dous anos antes, da Unión Monetaria Latina.
A conferencia tivo lugar no prestixioso edificio do Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia, terminado pouco antes, sito no Quai d'Orsay de París. Desenvolvemento
A Exposición Universal de París de 1867 foi a ocasión para convocar a conferencia monetaria, á que asistiron representantes de Austria, Baden, Baviera, Bélxica, Dinamarca, España, os Estados Unidos, Francia, Grecia, Italia, o Imperio Otomán, os Países Baixos, Portugal, Prusia, o Reino Unido, Rusia, Suecia (xunto con Noruega), Suíza e Württemberg. A sesión inaugural foi presidida polo ministro francés de Asuntos Exteriores, Lionel de Moustier, e as tres seguintes por Parieu. Como se consideraba que a conferencia dera comezo con éxito, o monarca Napoleón III, en sinal de aprobación imperial, designou o príncipe Napoleón Xosé Bonaparte para ocupar a presidencia, polo que este pasou a presidir as catro sesións derradeiras. Por consello de Parieu, aprobouse un plan que recomendaba a adopción do padrón ouro único, así como a decimalización dos sistemas monetarios que aínda non eran decimais e a coordinación das distintas moedas co sistema monetario francés.
Discutíronse as dificultades que presentaba a aplicación práctica destes principios e deuse plena liberdade ás respectivas nacións para levaren a cabo as propostas do xeito que considerasen máis conveniente. A conferencia concluíu o 6 de xullo cunha postura común favorable ao padrón ouro —como era a preferencia de Parieu—, aínda que recoñecendo que a transición do bimetalismo sería gradual.
As consecuencias demostraron que os obstáculos á normalización internacional da moeda eran insuperables. O Goberno británico no puido obter a aprobación dunha Comisión Real para a vinculación do seu soberano á peza francesa de 25 francos. Ademais, o curso dos acontecementos políticos alterou axiña por completo a posición relativa dos principais países, mesmo nas súas relacións monetarias. Alemaña e os Estados Unidos reformaron as súas moedas na década de 1870, mais sen ter en conta consideracións internacionais.
Conferencia Monetaria de París (1878)

A Conferencia Monetaria de París de 1878, inaugurada o 10 de agosto e clausurada o 29 de agosto dese ano, foi a segunda dunha serie de conferencias monetarias de carácter internacional no derradeiro terzo do século XIX e no primeiro do XX.
A conferencia tivo lugar no prestixioso edificio do Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia, terminado pouco antes, sito no Quai d'Orsay de París, e estivo presidida polo ministro francés de Finanzas, Léon Say. Desenvolvemento
Unha gran caída do prezo relativo da prata en relación co ouro, que se levaba producindo desde 1873, afectara as relacións dos países usuarios de prata e supuxera unha perturbación do nivel dos prezos. Os produtores de prata dos Estados Unidos víronse prexudicados, en tanto que a xestión de todas as moedas de dobre valor se converteu nunha tarefa cada vez máis difícil.
En 1878, ao abeiro da lei Bland-Allison dos Estados Unidos convocouse unha conferencia internacional para abordar o problema. Este encontro produciuse en París por conveniencia, de xeito diferente á Conferencia de 1867, cando o impulso partira das autoridades francesas. A Conferencia de 1878 reuniu delegacións do Imperio Austro-Húngaro, Bélxica, os Estados Unidos, Francia, Italia, os Países Baixos, o Reino Unido, Rusia, Suecia (xunto con Noruega) e Suíza, e nesta ocasión non de Alemaña. A orde do día da conferencia era considerar, en primeiro lugar, a conveniencia de conservar o uso sen restricións da prata para a cuñaxe de moedas, e en segundo lugar a adopción do bimetalismo internacional, mediante a aceptación dunha proporción que se fixaría por acordo.
Logo dun debate algo prolongado e a presentación dun gran número de documentos, os estados europeos aceptaron a proposición dos Estados Unidos de que «cómpre manter no mundo as funcións monetarias da prata», pero declinaron vincular a discreción dos estados particulares canto aos métodos que se debían empregar. Declararon ademais que era imposible chegar a un acordo para unha proporción común. A conferencia, xa que logo, non acadou ningún resultado efectivo.
Conferencia Monetaria de París (1881)

A Conferencia Monetaria de París de 1881, inaugurada o 19 de abril e clausurada en xullo dese ano, foi a terceira dunha serie de conferencias monetarias de carácter internacional no derradeiro terzo do século XIX e no primeiro do XX.
A conferencia tivo lugar no prestixioso edificio do Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia, terminado pouco antes, sito no Quai d'Orsay de París. Do mesmo xeito que na conferencia anterior, celebrada en 1878, non acadou un acordo corporativo. Desenvolvemento
Por mor da continua caída do valor da prata, a conferencia foi convocada conxuntamente por Francia e os Estados Unidos. Á conferencia anterior de 1878 asistiran delegados do Imperio Austro-Húngaro, Bélxica, os Estados Unidos, Francia, Italia, os Países Baixos, o Reino Unido, Rusia, Suecia (xunto con Noruega) e Suíza. En 1881 acadouse a cifra de quince participantes, xa que á parte destas, outras cinco nacións enviaron os seus delegados: Dinamarca, Alemaña, Grecia, Portugal e España. A conferencia desenvolveuse baixo a presidencia do Ministro de Finanzas francés, Joseph Magnin.
Neste encontro, Francia e os Estados Unidos apoiaron firmemente a proposta de restablecer o bimetalismo nos sistemas monetarios, en tanto que os delegados dos países europeos máis pequenos se opuxeron a esta posibilidade, e Alemaña negouse a prometer cooperación ningunha. A conferencia adiouse para obter novas instrucións, mais estas nunca chegaron a producirse. Por consiguinte, en contra do previsto, a conferencia non volveu reunirse en abril de 1882.
Conferencia Xeral de Pesos e Medidas

A Conferencia Xeral de Pesos e Medidas (en francés: Conférence générale des poids et mesures (CGPM)) é o órgano de decisión da Oficina Internacional de Pesos e Medidas.
Ten ao seu cargo tomar decisións en materia de metroloxía e, en particular, no que concirne ao Sistema Internacional de Unidades. Foi creada pola Convención do Metro, en 1875.
Está integrada polos delegados dos Estados membros da Convención do Metro e os Estados asociados, e reúnese unha vez cada 4 anos. A primeira conferencia tivo lugar en 1889, e as catro últimas en 2007 (23. ª), 2011 (24. ª), 2014 (25. ª) e 2018 (26. ª).
As reunións lévanse a cabo nas instalacións da Oficina Internacional de Pesos e Medidas situadas na cidade de Sèvres, un suburbio de París.
Para realizar a conferencia, os delegados baséanse nos informes do Comité Internacional de Pesos e Medidas.
En 1960, na undécima CGPM, o sistema de medidas, primeiro coñecido como Sistema métrico decimal e máis tarde, pola súa ampliación, coñecido como sistema MKS, foi chamado oficialmente Sistema Internacional de Unidades.
Conferencia de Berlín

A Conferencia de Berlín, celebrada entre o 15 de novembro de 1884 e o 26 de febreiro de 1885 na cidade de Berlín, foi organizada polo Chanceler de Alemaña, Otto von Bismarck, coa fin de resolver os problemas que suscitaban a expansión colonial en África e resolver a súa repartición. Historia e características
Catorce Estados foron representados: o Imperio Alemán, o Imperio Austrohúngaro, Bélxica, Dinamarca, o Imperio Otomán, España, Estados Unidos, Francia, Reino Unido, Italia, Países Baixos, Portugal, Rusia e Suecia. Nela proclamouse a libre navegación marítima e fluvial polos ríos Congo e Níxer, a liberdade de comercio no centro do continente africano e as condicións impostas aos países desenvolvidos para colonizalo.
O proceso de colonización realizouse seguindo as grandes vías fluviais, como os territorios do Níxer, que foron explorados entre os anos 1788 e 1830; a conca do Nilo e a rexión dos Grandes Lagos Africanos, entre 1854 e 1859; o Zambeze, entre 1841 e 1873.
A exploración do río Congo motivou as rivalidades entre varios países, polo que o chanceler Bismarck actuou como árbitro da Conferencia, onde se estabeleceu o Estado Libre do Congo (actualmente República Democrática do Congo), baixo soberanía da Asociación Internacional do Congo e propiedade privada do rei dos belgas Leopoldo II, e un Congo francés, ambos con saída ao mar; a libre navegación polos ríos Níxer e Congo, así como o principio do dereito á posesión do interior a partir dun enclave costeiro. Así, a costa mediterránea africana quedou en mans de Francia e o Reino Unido; a costa oriental dividiuse entre os alemáns ao sur e os británicos ao norte. A costa occidental ficou no poder dos belgas, franceses e británicos. Os italianos conseguiron Somalia e os portugueses, Angola e Mozambique. Mais, pronto estouraron conflitos pola posesión das zonas máis estratéxicas ou máis ricas, como no caso de Tunisia, Exipto ou Marrocos.
Conferencia de Solvay

A conferencia de Solvay é unha conferencia científica recorrente que leva celebrándose dende o ano 1911. A comezos do século XX estas conferencias reuniron a algúns dos científicos máis notables da época. Foron organizadas inicialmente grazas ó mecenado de Ernest Solvay, químico e industrial belga.
Conferencia maxistral

Unha conferencia maxistral é unha disertación dada por unha persoa coñecida ou importante. O contido da conferencia non ten que ser estritamente brillante, ben estruturado ou baseado nunha investigación profunda. Basta con que un político importante, un empresario recoñecido ou un escritor famoso convoque a súa conferencia, para que os medios de comunicación a cualifiquen como tal.
Ultimamente cualifican as conferencias como maxistrais antes de ser presentadas, pero isto é incorrecto. O cualificativo dásellese á expresión despois de que se expuxo ao público. Non podemos dicir que unha conferencia é maxistral sen habela escoitado, polo que a conferencia que se presentará no futuro non poderá nunca ser cualificada como maxistral. Ao escoitar os comentarios dos presentes logo da disertación será válido o cualificativo que ofrezan, polo que neste momento si poderemos dar o aval de que foi ou non maxistral. Nesa mesma orde, a conferencia que se vai presentar en secuencia ao día seguinte (por exemplo) non poderá chamarse "conferencia maxistral" xa que, non saberemos o seu resultado en canto a se causou sensación ou non, e se o manexo do presentador foi o desexado.
Unha conferencia maxistral é un evento onde unha persoa expón un tema específico e a duración vai de 30 a 90 minutos. Se é máis longa podería tomarse como "seminario" ou "minicurso" e, se é de menos tempo podería ser considerada como unha "charla". O ideal son 50 minutos. Nunha conferencia maxistral non necesariamente os asistentes fan preguntas. Dependendo da cantidade de persoas, da dinámica do conferenciante e do tempo, podería suceder que houbera comentarios do público. Un punto importante é comprender que unha conferencia maxistral non vai a educar aos asistentes. Unicamente vainos a inspirar para que despois eles continúen.
Confianza

En socioloxía e psicoloxía social, a confianza é a crenza en que unha persoa ou grupo será capaz e desexará actuar de xeito adecuado nunha determinada situación e pensamentos.
A confianza verase máis ou menos reforzada en función das accións. De acordo á maioría das teorías que a abordan, trátase dunha suspensión temporal da situación básica de incerteza acerca das accións dos semellantes; grazas a ela, é posible supor un certo grao de regularidade e predecibilidade nas accións sociais, simplificando o funcionamento da sociedade.
Esta explicación, tipicamente funcionalista, corresponde á orientación teórica da maioría dos autores que abordaron o tema; na teoría estrutural-funcionalista, a confianza considérase polo xeral a base de todas as institucións, e funciona como correlato e contraste do poder, consistente na capacidade de influír na acción allea para forzala a axustarse ás propias expectativas.
Cando se perde a confianza, é por esgotamento emocional. Ben o medio ou a mala intención da persoa, fomenta a incapacidade de cumprir co prometido de forma continuada no tempo.
Configuración electrónica

En química, a configuración electrónica é o modo no cal os electróns están ordenados nun átomo. Como os electróns son fermións están suxeitos ao principio de exclusión de Pauli, que di que dous fermións non poden estar no mesmo estado cuántico á vez. Polo tanto, no momento en que un estado é ocupado por un electrón, o seguinte electrón debe ocupar un estado mecanocuántico diferente.
No átomo, os estados estacionarios da función de onda dun electrón (os estados que son función propia da ecuación de Schrödinger H? E? onde H é o hamiltoniano) denomínanse orbitais, por analogía coa clásica imaxe dos electróns orbitando ao redor do núcleo. Estes estados teñen catro números cuánticos: n, l, m e s, e, en resumo, o principio de exclusión de Pauli quere dicir que non pode haber dous electróns nun mesmo átomo cos catro valores dos números cuánticos iguais. Os máis importantes destes son o n e o l. Valores dos números cuánticos
O primeiro número cuántico n (chamado ás veces pico principal) corresponde aos diferentes niveis de enerxía permitidos ou niveis cuánticos; os valores que toma son 1, 2, 3, 4, .. . Para n 1 tense o nivel de menor enerxía. Nalgúns casos (por exemplo en espectroscopia de raios X) tamén se denotan como K, L, M, N, .. . O segundo número cuántico l corresponde ao momento angular do estado. Estes estados teñen a forma de harmónicos esféricos, e polo tanto descríbense usando polinomios de Legendre. A estes subniveis, por razóns históricas, asígnaselles unha letra, e fan referencia ao tipo de orbital (s, p, d, f).
Confinamento magnético

O confinamento magnético consiste en conter material en estado de plasma dentro dunha botella magnética, que é un campo magnético ao que se lle dá unha forma determinada para que as partículas positivas ou negativas que compoñen o plasma fiquen dentro da devandita botella.
Isto acádase grazas á forza de Loretz, que di que unha partícula cargada que se move dentro dun campo magnético experimenta unha forza perpendicular ao vector do campo magnético e ao vector desprazamento, co que conseguimos que a partícula non abandone o campo.
O estado de plasma é un estado de agregación da materia no que a axitación térmica é capaz de vencer a atracción eléctrica que sofren os electróns polos núcleos atómicos.
O confinamento magnético é útil porque nos permite quentar materia a temperaturas ás que ningún recipiente material se mantería en estado sólido. Este fenómeno tamén se atopa na natureza nos chamados cintos de Van Allen que nos protexen do vento solar.
Conflito

Un conflito é unha situación de tensión ou hostilidade producida por un desacordo entre dous ou máis persoas. Cando acontece o enfrontamento, este pode xerar unha discusión verbal ou no grao extremo unha guerra, namentres que se non aflora provoca inestabilidade psíquica no suxeito ou poboación, que haberá precisar a posteriori dun tempo de reestabelecemento co gallo de recobrar a orde ou a paz.
Conflito entre Uber e os taxis

O conflito entre a empresa Uber e os taxistas tradicionais é a disputa xurdida a raíz do comezo dos servizos da primeira en cada país. En España, a empresa de software móbil Uber, comezou a operar en Barcelona, de xeito que puña en contacto a condutores particulares con usuarios da aplicación para contratar o servizo de transporte. En setembro dese mesmo ano comezou a operar tamén en Madrid. Neste contexto, os taxistas iniciaron diversas protestas contra un servizo que consideraban competencia desleal, en consonancia con outras protestas que se produciron nos diferentes países onde Uber operaba.
O 11 de xuño de 2014, nunha acción concertada en Barcelona e outras cidades europeas, os taxistas bloquearon as rúas como xeito de protesta en contra do que percibían coma unha ameaza contra os seus intereses e o futuro do sector. O argumento dos taxistas baseábase no feito de que Uber e outros servizos baseados en aplicacións intelixentes semellantes tiñan unha vantaxe inxusta ao non estaren suxeitos aos mesmos tipos de taxa nin regulamentación ca os taxis. A empresa, por outra banda, defendíase argumentando que os seus servizos só se limitan a facilitar o contacto entre particulares e que non se trataban dunha empresa de transportes.
Confrançon

Confrançon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Congreso

Un congreso é unha xuntanza solemne ou asemblea de persoas competentes para debater unha cuestión Antigas institucións xudiciais
Na Idade Media e ata o comezo do século XVIII, o congreso era unha proba xudicial en xeral demandada pola esposa e ordenada en xustiza, que debía sufrir o seu marido para probar a súa impotencia sexual de cara a unha anulación do matrimonio ou dun divorcio. Reuníanse os esposos nunha cama en presenza de xuíces, oficiais, avogados e médicos expertos e correspondíalle a esta audiencia o ser testemuña da imposibilidade. Este procedemento foi progresivamente abandonado como non fiable debido á impresión causada pola solemnidade, manifestándose nalgúns casos os maridos como fecundos despois de volver casar. Historia diplomática
Chámaselles tamén congresos ás xuntanzas diplomáticas de monarcas ou plenipotenciarios, e nas que se ocupa de conciliar as diferenzas xurdidas entre nacións, ou para previr rupturas. Política
O congreso é unha institución política característica de réximes parlamentarios. No dereito constitucional, adoita ser o nome aplicado ó conxunto de cámaras dun parlamento, como sucede en Francia ou nos Estados Unidos. Nos sistemas bicamerais como o español, pode aplicarse só á cámara na que se reúnen os representantes elixidos mediante sufraxio directo, con funcións lexislativas e coexistencia co senado. Ciencia
Un congreso científico permite ós investigadores e enxeñeiros reunirse e expoñer os seus traballos. Con frecuencia é usado por empresas para darse a coñecer cos seus novos produtos no campo da bioloxía, química, farmacia. .. Eventos profesionais
Un congreso profesional xunta profesionais dunha área concreta (economía, ciencias sociais, industria, tecnoloxía. .. ). Os Estados Unidos son o pais que organiza máis congresos e convencións, por diante de Alemaña, España, Reino Unido, Francia e Italia. Outros
Reciben tamén o nome de congreso outro tipo de xuntanzas, como en xadrez, os 'Congresos da Federación internacional de Xadrez' e en relixión, os 'Congresos eucarísticos'.
Congreso Internacional de Arquitectura Moderna

O Congrès International d'Architecture Moderne, fundado en 1928 e disolto en 1959, tamén coñecido como CIAM ou Congreso Internacional de Arquitectura Moderna, foi o laboratorio de ideas do Movemento Moderno (ou Estilo Internacional) en arquitectura. Os CIAM constaban dunha organización e unha serie de conferencias e reunións. Formación e membros
Os CIAM fundáronse en xuño de 1928 no castelo de La Sarraz en Suíza por un grupo de 28 arquitectos europeos comandados por Le Corbusier, Hélène de Mandrot (propietaria do castelo), e Sigfried Giedion (o primeiro secretario).
Outros membros fundadores foron Karl Moser (primeiro presidente), Victor Bourgeois, Pierre Chareau, Josef Frank, Gabriel Guevrekian, Max Ernst Haefeli, Hugo Häring, Arnold Höchel, Huib Hoste, Pierre Jeanneret (curmán de Le Corbusier), André Lurçat, Ernst May, Fernando García Mercadal, Hannes Meyer, Werner Max Moser, Carlo Enrico Rava, Gerrit Rietveld, Alberto Sartoris, Hans Schmidt, Mart Stam, Rudolf Steiger, Henri-Robert Von der Mühll, e Juan de Zavala.
El Lissitzky, Nikolai Kolli e Moisei Ginzburg foron os delegados soviéticos, xa que para a conferencia de La Sarraz non puideron conseguilos visados.
Outros membros e participantes notables foron Alvar Aalto, Paul Lester Wiener e Hendrik Petrus Berlage. En 1931, Harwell Hamilton Harris foi elixido secretario americano dos CIAM. CIRPAC
A executiva electa do CIAM era o CIRPAC, o Comité Internacional para a Resolución dos Problemas da Arquitectura Contemporánea (Comité International pour la Résolution des Problèmes de l’Architecture Contemporaine). Conferencias
1928, CIAM I, La Sarraz, Suíza. Fundación do CIAM.
1929, CIAM II, Frankfurt, Alemaña. Enfocada no traballo sobre a vivenda de Ernst May e a vivenda mínima (existenzminimum).
1930, CIAM III, Bruxelas, Bélxica. Sobre o aproveitamento racional do espazo.
1933, CIAM IV, Atenas, Grecia. Publicación da Carta de Atenas.
1937, CIAM V, París, Francia. Sobre a vivenda e o lecer.
1947, CIAM VI, Bridgwater, Inglaterra. Sobre a reconstrución das cidades devastadas pola segunda guerra mundial.
1949, CIAM VII, Bérgamo, Italia. Sobre a arquitectura como arte.
1951, CIAM VIII, Hoddesdon, Inglaterra. Sobre o corazón da cidade.
1953, CIAM IX, Aix-en-Provence, Francia. Publicación da Carta de habitación.
1956, CIAM X, Dubrovnik, Iugoslavia. Sobre o hábitat. Primeira presenza do Team X.
1959, CIAM XI, Otterlo, Holanda. Disolución do CIAM. Disolución
A organización do CIAM disólvese en 1959 debido as diferenzas nos puntos de vista dos membros. Le Corbusier xa deixara a organización en 1955.
Congreso Internacional de Matemáticas

O Congreso Internacional de Matemáticas de 1893 foi un evento que tivo lugar antes do Congreso Internacional de Matemáticos. Tivo lugar do 21 de agosto ao 26 de agosto de 1893 en Chicago. Celebrouse en relación coa Exposición Mundial Colombiana.
Non se considera parte do Congreso Internacional de Matemáticos porque 41 dos 45 participantes eran dos Estados Unidos. O matemático Felix Klein trouxo artigos de matemáticos alemáns, franceses, austríacos, italianos e suízos para a súa publicación nas Actas do Congreso. Trasfondo
Felix Klein pronunciou o discurso de apertura do Congreso Internacional de Matemáticas. O discurso chamouse "O estado actual das matemáticas". Contiña un "manifesto" para os futuros matemáticos da cooperación internacional.
Klein cría firmemente na colaboración internacional en matemáticas. Georg Cantor, cuxos esforzos levaron á fundación da Sociedade Matemática Alemá, cría no mesmo. Os seus obxectivos eran os mesmos, pero ambos estaban motivados por diferentes razóns persoais. Cantor sentía que os seus colegas máis próximos estaban criticando inxustamente o seu traballo, polo que quería unha plataforma máis grande para promover as súas ideas. Klein tiña ideas fortes sobre a educación matemática e a investigación matemática, e era un grande organizador que quería ver as súas ideas nun escenario máis grande.
Congreso Internacional de Matemáticos

O Congreso Internacional de Matemáticos é o maior evento celebrado entre matemáticos de todo o mundo. Celébrase cada catro anos desde 1893 nunha cidade diferente cada vez. Historia
No Congreso Internacional de Matemáticos de 1900 en París, Francia, David Hilbert anunciou a súa famosa lista de 23 problemas abertos en matemáticas, agora chamados os problemas de Hilbert. Durante o Congreso Internacional de Matemáticos de 1912 en Cambridge, Inglaterra, Edmund Landau enumerou catro problemas básicos sobre números primos, agora chamados problemas de Landau.
O Congreso Internacional de Matemáticos de 1924 en Toronto foi organizado por John Charles Fields, iniciador da Medalla Fields; incluía unha excursión en tren de ida e volta a Vancouver e un transbordador a Victoria.
As dúas primeiras medallas Fields outorgáronse no Congreso Internacional de Matemáticos de 1936 en Oslo.
Ao Congreso Internacional de Matemáticos de 1998 asistiron 3. 346 participantes. O programa constou de 21 horas de lecturas plenarias e 169 conferencias de 45 minutos sobre temas especializados impartidas por matemáticos distinguidos seleccionados polos organizadores do Congreso.
Segundo a Sociedade Estadounidense de Matemáticas, máis de 4. 500 participantes asistiron ao Congreso Internacional de Matemáticos de 2006 en Madrid. Edicións
En 1893, organizouse un Congreso Internacional de Matemáticas en Chicago, nos Estados Unidos, celebrado xunto coa Exposición Mundial de Columbia en 1893, no que Felix Klein deu o discurso de apertura "O estado actual das matemáticas". Catro anos despois celebrouse o Congreso Internacional de Matemáticos de 1897. Logo da Primeira Guerra Mundial, ante a insistencia das Potencias Aliadas, o Congreso Internacional de Matemáticos de 1920 en Estrasburgo e o Congreso Internacional de Matemáticos de 1924 en Toronto excluíron aos matemáticos dos países que antes formaban parte das Potencias Centrais. Isto resultou nunha controversia aínda non resolta sobre se contar os congresos de Estrasburgo e Toronto como verdadeiros Congresos Internacionais de Matemáticos. Na inauguración do Congreso Internacional de Matemáticos de 1932 en Zúrich, Hermann Weyl dixo: "Asistimos aquí a un evento improbable extraordinario. Para o número de n, correspondente ao Congreso Internacional de Matemáticos acabado de inaugurar, temos a desigualdade 7 ≤ n ≤ 9; desafortunadamente, os nosos fundamentos axiomáticos non son suficientes para dar unha declaración máis precisa". Como consecuencia desta controversia, desde o congreso de Zúrich de 1932 en diante, os congresos internacionais de matemáticos non están numerados.
Congreso Internacional de Matemáticos de 1897

O Congreso Internacional de Matemáticos de 1897 foi o primeiro Congreso Internacional de Matemáticos celebrado en Zúric, Suíza, entre o 9 de agosto e o 11 de agosto de 1897. Aínda que é considerado o primeiro Congreso Internacional de Matemáticos, o primeiro foi en 1893.
Os matemáticos relevantes do século XIX apareceron no cartel do Congreso: Jakob Bernoulli, Johann Bernoulli, Daniel Bernoulli, Leonhard Euler e Jakob Steiner. Ao congreso asistiron 208 matemáticos de 16 países, incluíndo 12 de Rusia e 7 de Estados Unidos. Só catro mulleres foron convidadas, incluíndo Iginia Massarini, Vera von Schiff, Charlotte Scott e Charlotte Wedell. Aspectos científicos
O Comité Internacional do Congreso enviou unha invitación en xaneiro de 1897, escrita por varios matemáticos. Na circular, solicitouse que todas as preguntas sobre o Congreso fosen formuladas a Carl Friedrich Geiser, de Küsnacht-Zürich. A circular foi enviada a 2000 matemáticos e físicos matemáticos, algúns co texto en alemán e outros en francés. Antecedentes
Georg Cantor foi un dos primeiros en promover conferencias matemáticas internacionais. En 1888, propuxo unha reunión entre matemáticos alemáns e franceses e máis tarde, entre 1894 e 1896, contactou con varios grandes matemáticos propoñendo unha conferencia internacional. Contou co apoio de Félix Klein, Heinrich Weber, Émile Lemoine e outros. Cantor propuxo que se celebrase unha conferencia en 1897, xa fose en Suíza ou en Bélxica ao decatarse de que eran necesarias opcións neutras para que os matemáticos franceses e alemáns asistisen. Porén, propuxo que a primeira conferencia real tivese lugar en París en 1900 mais, axiña quedou claro que das dúas opcións, Suíza era privilexiada debido á súa reputación internacional. A Sociedade Matemática Alemá e a Sociedade Matemática Francesa apoiaron estas ideas e acordaron contactar con Carl Geiser en Zürich. Consecuencias
O Congreso de 1897 tivo tanto éxito que, en lugar de velo como un Congreso de proba, converteuse no primeiro Congreso Internacional de Matemáticos.
Congreso Internacional de Matemáticos de 1998

O Congreso Internacional de Matemáticos de 1998 foi o vixétero Congreso Internacional de Matemáticos celebrado entre o 18 de agosto e o 27 de agosto en Berlín, Alemaña.
Tom Lehrer tocou a canción That's Mathematics! Durante o Congreso. Lugar
Berlín foi a cidade anfitrioa do Congreso. Festival de VideoMath
O festival VideoMath celebrouse durante o Congreso. Foi o primeiro festival dedicado a vídeos sobre matemáticas. Os vídeos foron seleccionados por un xurado internacional nun concurso mundial. Diríxense a un público xeral interesado nas ciencias populares, temas matemáticos e aplicacións das matemáticas na vida cotiá.
Outside In, creado por Silvio Levy, Delle Maxwell e Tamara Munzner, foi o gañador do festival. Aspectos científicos
O matemático británico Andrew Wiles foi homenaxeado coa placa de prata da IMU da Unión Matemática Internacional. Richard E. Borcherds, Timothy Gowers, Maxim Kontsevich e Curtis T. Mcmullen foron galardoados coas medallas Fields.
Congreso Internacional de Matemáticos de 2006

O Congreso Internacional de Matemáticos 2006 foi o vixésimo quinto Congreso Internacional de Matemáticos celebrado en Madrid do 22 de agosto ao 30 de agosto de 2006.
O Premio Carl Friedrich Gauss foi concedido por primeira vez no Congreso Internacional de Matemáticos de 2006, despois da anuncia do premio o 30 de abril de 2002, en homenaxe ao 225º aniversario do nacemento de Carl Friedrich Gauss.
O logotipo oficial da Unión Matemática Internacional foi presentado o 22 de agosto de 2006 na cerimonia de apertura do congreso. Foi gañador dun concurso internacional anunciado pola IMU en 2004. Lugar
O Congreso Internacional de Matemáticos de 2006 celebrouse na Feira de Madrid (IFEMA). É a primeira vez que o Congreso se celebra en España. Durante a súa celebración, a Policía Municipal detivo a dúas bandas de falsos policías que roubaran polo menos cinco matemáticos.
No congreso realizouse unha presentación do proxecto Estalmat. Estalmat é un proxecto da Real Academia Española de Ciencias que prepara novos talentos en matemáticas en España. A exposición tivo lugar o 28 de agosto de 2006 pola tarde. Asemblea Xeral
Do 19 ao 20 de agosto de 2006 celebrouse en Santiago de Compostela a Asemblea Xeral da Unión Matemática Internacional. Foi despois de presentarse como a cidade anfitrioa da Asemblea.
Na Asemblea Xeral, Manuel de León Rodríguez converteuse no primeiro matemático español no Comité Executivo da Unión Matemática Internacional.
A Asemblea Xeral elixiu ao novo presidente da Unión Matemática Internacional, László Lovász, e ao lugardo próximo Congreso, elixindo Hyderabad, India. Premios
O Rei de España, Xoán Carlos I, participou na cerimonia de inauguración e entregou a Medalla Fields aos matemáticos Andrei Okunkov, Grigori Perelman, Terence Tao e Wendelin Werner.
Perelmán, galardoado por resolver a conxectura de Poincaré en 2002, un dos problemas do Milenio do Instituto de Matemáticas de Clay, rexeitou a medalla. A entrega da Medalla a Perelmán estaba prevista moito antes do congreso.
Congreso Internacional de Matemáticos de 2026

O Congreso Internacional de Matemáticos de 2026 será o trixésimo Congreso Internacional de Matemáticos, que se celebrará en Filadelfia do 22 de xullo ao 29 de xullo de 2026. Lugar
Francia preparábase para competir para acoller o Congreso. Non obstante, na Asemblea Xeral da Unión Matemática Internacional de 2022, os Estados Unidos foron aprobados para acoller o Congreso, xa que finalmente non se presentou a candidatura francesa. Polo tanto, os Estados Unidos gañaron por unanimidade.
Congreso Internacional sobre Estudos de Xénero na Era Dixital

O Congreso Internacional sobre Estudos de Xénero na Era Dixital é un encontro para o debate intelectual, a investigación innovadora e a colaboración sobre as tecnoloxías dixitais e os modos en que estas, coa súa rápida evolución, poden influír nas relacións de xénero. A primeira edición foi organizada polo Centro Interdisciplinario de Investigacións Feministas e de Estudos de Xénero da USC e o Centro de Estudos Sociais (Universidade de Coimbra en Portugal).
Congreso Nacional Africano

O Congreso Nacional Africano (CNA, en inglés African National Congress, ANC ) é un partido surafricano que se fundou o 8 de xaneiro de 1912 en Bloemfontein co nome de Congreso Nacional Nativo Surafricano co obxectivo de defender os dereitos da maioría negra, entre os fundadores salienta o poeta Sol Plaatje e John Dube o seu primeiro presidente pero o seu dirixente máis coñecido foi Nelson Mandela. En 1923 mudou ao seu actual nome e a partir de 1948 tivo un papel destacado na loita contra o apartheid. Desde o establecemento da democracia en 1994 é o partido do goberno, apoiado nunha alianza tripartita na que tamén entran o Congreso de Sindicatos de Suráfrica (Congress of South African Trade Unions - COSATU) e o Partido Comunista de Suráfrica (South African Communist Party- SACP). Forma parte da Internacional Socialista. Algúns líderes
Nelson Mandela
Oliver Tambo
Walter Sisulu
Albert Lutuli
Thabo Mbeki
John Dube
Cyril Ramaphosa
Jacob Zuma
Jessie Duarte
Congreso Nacional de Canarias

O Congreso Nacional de Canarias (CNC) é un partido político nacionalista das Illas Canarias, encabezado por Antonio Cubillo, secretario xeral do MPAIAC. Foi fundado en 1985, despois de que Cubillo regresase do seu exilio en Alxer.
Unicamente obtivo representación política nunha ocasión, unha concelleira no concello de Arrecife (Lanzarote), nas eleccións municipais do ano 1987. Trátase polo tanto dun partido minoritario.
O seu órgano de expresión é a revista dixital El Guanche.
Na actualidade o propio CNC preséntase como "brazo político do MPAIAC" (Cubillo ocupou os máis altos cargos de dirección de ambas organizacións). No entanto, o MPAIAC cesou todo tipo de actividade en 1979, e o CNC fúndase en 1985. Nos anos 70 o brazo político do MPAIAC era o Partido dos Traballadores Canarios. Ideoloxía
O CNC reclama a independencia das Canarias e que considera que é a última das colonias africanas en poder dunha potencia europea.
O CNC oponse á Zona de Libre Comercio das Canarias, rexeita calquera tipo de estatuto de autonomía e propón a saída da Unión Europea.
Congreso Ornitolóxico Internacional

O Congreso Ornitolóxico Internacional (COI), dependente da Unión Ornitolóxica Internacional, é a maior e máis antiga reunión de ornitólogos. Funcións
Entre outras, a principal función desta asemblea é a de fixar a clasificación científica das aves. Reunións
O primeiro congreso realizouse en 1884, e seguiuse celebrando de forma irregular até 1926, desde cando se reúne periodicamente cada catro anos, coa excepción dos dous correspondentes ao período da segunda guerra mundial e á súa inmediata posguerra.
Congreso Xudeu Mundial

O Congreso Xudeu Mundial (World Jewish Congress, WJC) é unha federación internacional de comunidades e organizacións xudías de 120 países. Fundouse en 1936 en Xenebra, e é unha organización sionista, que apoia ao Estado de Israel, pero tamén apoia o diálogo interrelixioso con grupos cristiáns e musulmáns. Ten a súa sede central en Nova York (Estados Unidos) e oficinas en Buenos Aires, Bruxelas, Budapest, Xohanesburgo, Moscova, Otava, París, Sidney, Xenebra e Xerusalén. O seu presidente dende 2007 é Ronald Lauder.
Congreso celta

O Congreso Internacional Celta é unha organización cultural cuxo obxectivo é promover as linguas célticas faladas nas nacións de Irlanda, Escocia, Gales, Bretaña, Cornualla e na Illa de Man. Non se trata dunha organización política, senón cultural, xa que o seu propósito é ". .. perpetuar a cultura, os ideais e a lingua dos pobos celtas, e manter un contacto intelectual e forte cooperación entre as respectivas comunidades celtas". O Congreso celta non debe ser confundido con outra organización semellante, a Liga Céltica, que trata asuntos políticos.
Cada ano celébrase un Congreso Internacional Celta nunha das nacións celtas, cuxa localización decídese en quendas previamente acordadas. O congreso do ano 2014 celebrouse na cidade galesa de Cardiff.
Congreso de Aquisgrán (1748)

O Congreso de Aquisgrán celebrouse na cidade libre de Aquisgrán un congreso diplomático co propósito de chegar a unha solución que puxera fin á Guerra de Sucesión Austríaca. As sesións comezaron o 24 de abril de 1748 participando delegacións de Gran Bretaña, Francia, Provincias Unidas, Austria, Sardeña, España, Módena e Xénova. Entre o 30 de abril e o 21 de maio asináronse acordos preliminares e o 18 de outubro asinouse o Tratado definitivo na casa do concello da cidade, negándose Sardeña a asinalo.
Congreso de Aquisgrán (1818)

Entre o 29 de setembro e o 22 de novembro de 1818 celebrouse na cidade alemá de Aquisgrán un congreso diplomático para decidir sobre a retirada do exército de ocupación de Francia e a entrada deste país no concerto das grandes nacións europeas que se vira a luz no Congreso de Viena e no Tratado de París que establecía unha nova orde europea. Coñecido como o congreso dos reis, por participaren varios monarcas nas sesións, as delegacións estaban encabezadas polo tsar Alexandre I de Rusia, acompañado por Karl Robert Nesselrode, Francisco I de Austria acompañado de Christian Günther von Bernstorff e Karl August von Hardenberg, o rei Frederico Guillerme III de Prusia acompañado por Metternich, os representantes británcios eran Arthur Wellesley Wellington e Robert Castlereagh e o francés Armand Emmanuel du Plessis, duque de Richelieu. Tras acordarse a retirada de Francia conferenciouse sobre a forma a adoptar pola alianza europea e como actuar no caso dunha hipotética revolta en Francia. Participantes
Congreso de Filosofía Xove

O Congreso de Filosofía Xove (en castelán, "Congreso de Filosofía Joven") é o acontecemento de máis longa tradición no ámbito filosófico español, pois vén celebrándose de maneira ininterrompida desde 1963. Desde 1963, en que se celebrou a Primeira Convivencia Española de Filósofos Xoves –inspirada por Ángel González Álvarez, Director Xeral de Ensino Medio do Ministerio de Educación Nacional– ten lugar cada ano (só en 1969 o estado de excepción aconsellou que non fose convocado).
Tras a primeira convivencia, organizada por Sergio Rábade Romeo, constituíuse un secretariado permanente, presidido por Mercedes Torrevejano Parra. Na terceira convivencia Pedro Cerezo tentou promover sen éxito unha Asociación Universitaria de Filosofía, que xurdida dos encontros asegurase a súa continuidade, pero no tardofranquismo acabaron vinculados só formalmente á Sociedade Española de Filosofía, presidida entón por Carlos París. Desde 1975, ningunha institución vertebra organicamente estes congresos: cada ano renóvanse os seus organizadores e os asistentes deciden tamén por maioría o tema e o lugar de celebración do seguinte. Por iso constitúen quizais a estrutura máis solidamente asentada e cambiante do panorama filosófico de España.
A peculiaridade deste congreso radica no seu itinerancia anual por diversas cidades e universidades de España co obxectivo de reunir aos mozos investigadores en filosofía e así crear un espazo de debate e intercambio de ideas. Cada ano é organizado por un grupo diferente de mozos investigadores vinculados a unha universidade distinta, o cal tamén conforma unha das maiores redes de colaboración interuniversitaria dos estudos en filosofía a nivel estatal.
Un dos resultados máis destacables deste congreso é a continua xeración e renovación de redes interuniversitarias de investigadores, principalmente españois. Isto convérteo nun espazo moi novo, no que cada ano se debaten os últimos resultados da investigación dos novos filósofos e filósofas de España.
O Congreso de Filosofía Xove tivo varias denominacións previas: Convivencias de filósofos xoves, adoptado entre 1963 e 1973.
Congreso de filósofos xoves, adoptado entre 1974 e 2008.
Congreso de filosofía xove, adoptado en 2009. Edicións
Congruencia (xeometría)

En matemáticas, dúas figuras xeométricas son congruentes se teñen os lados iguais e o mesmo tamaño; se existe unha isometría que os relaciona: unha transformación que pode ser de translación, rotación ou reflexión. Dúas figuras son congruentes se teñen a mesma forma e tamaño, aínda que a súa posición ou orientación sexan distintas. As partes coincidentes das figuras congruentes chámanse homólogas ou correspondentes. Definición de congruencia en xeometría analítica
Na xeometría euclidiana, a congruencia é fundamental; é o equivalente á igualdade matemática en aritmética e álxebra. En xeometría analítica, a congruencia pode ser definida así: dúas figuras determinadas por puntos sobre un sistema de coordenadas cartesianas son congruentes se e só se, para calquera par de puntos na primeira figura, a distancia euclidiana entre eles é igual á distancia euclidiana entre os puntos correspondentes na segunda figura.
Definición formal: Dous subconxuntos A e B dun espazo euclidiano R n {\displaystyle \mathbb {R} ^{n}} chámanse congruentes se existe unha isometría f: R n → R n {\displaystyle f: \mathbb {R} ^{n}\rightarrow \mathbb {R} ^{n}} con f ( A )
B {\displaystyle f(A)
B}. Ángulos congruentes
Os ángulos opostos son congruentes debido a que unha rotación de 180° sobre o seu vértice fai coincidir un e o outro. Congruencia de triángulos
Dous triángulos son congruentes se os seus lados correspondentes teñen a mesma lonxitude e os seus ángulos correspondentes teñen a mesma medida.
Notación:
Se dous triángulos △ A B C {\displaystyle \triangle ABC} e △ D E F {\displaystyle \triangle DEF} son congruentes, entón a relación notarase como: △ A B C ≅ △ D E F {\displaystyle \triangle \mathrm {ABC} \cong \triangle \mathrm {DEF} }
Criterios para establecer a congruencia de dous triángulos
As condicións mínimas que deben cumprir dous triángulos para que sexan congruentes establécense a través dos chamados teoremas de congruencia, que son: Caso LAL: Dous triángulos son congruentes se teñen iguais dous dos seus lados respectivos e o ángulo comprendido entre eles.
Caso ALA: Dous triángulos son congruentes se teñen iguais dous dos seus ángulos respectivos e o lado entre eles.
Caso LLL: Dous triángulos son congruentes se teñen iguais os tres lados.
Caso LLA: Dous triángulos son congruentes se teñen iguais dous dos seus lados respectivos e o ángulo oposto maior medida ca eles.
Caso LAA: Dous triángulos son congruentes se teñen iguais un dos lados, o ángulo oposto a devandito lado e outro dos ángulos.
Caso AAL: Dous triángulos son congruentes se teñen iguais dous dos seus ángulos respectivos e o lado oposto a calquera dos ángulos.
(No caso LLA o ángulo dado pode ser o oposto a calquera dos lados, non necesariamente ao maior, cando é un ángulo recto ou obtuso).
Coniaciano

O Coniaciano, unha división da escala temporal xeolóxica, é a terceira idade ou piso do Cretáceo superior, segunda época do período Cretáceo. Esta idade esténdese de 89, 8 ± 0, 3 a 86, 3 ± 0, 5 millóns de anos atrás, aproximadamente. A idade coniaciana sucede o Turoniano e precede o Santoniano.
Conidioma

En ficoloxía denomínase conidioma ao corpo frutífero asexual que contén conidios, característico dos Deuteromycota.
Trátase dunha estrutura na que aparcen agrupados os conidios dalgúns fungos imperfectos (antigamente chamados "fungos anamorfos"). Etimoloxía
O termo está formado sobr e a raíz conidi- de conidio, coa adición do sufixo -oma, tirado de grego antigo -ωμα -ōma, que, no latín científico expresa a idea de "vulto".
Este neoloxísmo comezou a usarse na década de 1970. Reprodución asexual dos fungos
A reprodución asexual dos fungos efectúase nas seguintes fases: Fragmentación do micelio.
Xemación.
Blastósporas: esporas que multplican aos fungos por xemación, como as dos lévedos.
Clamidósporas: esporas formadas no interior dunha célula e que, á parte da súa membrana propia, está recuberta pola da súa célula nai.
Conidios: moi variábeis en forma, producidos por:
Hifas somáticas.
Hifas conidiofóricas: con células conidióxenas (produtoras de conidios), que poden aparecer:
De forma independente.
Formando estruturas complexas:
Sinemas: grupos de conidióforos unidos formando unha estrutura alongada, frecuentemente ramificados na parte superior.
Esporodoquios: conidióforos que xorden dun estroma central en forma de almofadiña, máis empaquetados e curtos que nos sinemas.
En corpos frutíferos: conidiomas. Tipos de conidiomas
Recoñécense os seguintges tipos de conidiomas: Conidiomas hifais. Denomínase así aos conidióforos que aparecen illados. (Realmente non se trata de conidiomas stricto sensu).
Sinemas. Conidióforos unidos a modo de penacho ou como as serdas dun pincel. (Tampouco son conidiomas stricto sensu: non son "corpos frutíferos").
Esporodoquios. Formados por conidióforos curtos, unidos de forma máis compacta que a anterior, ás veces dispostos sobre un estroma e que adoptan un aspecto almoafillado. (Tampouco son conidiomas stricto sensu: non son "corpos frutíferos").
Picnidios. Conidiomas perchados, globosos ou en forma de botella, abertos por un ostíolo e cheos de conidios.
Acérvulos. Conidiomas inmersos nun hospedeiro, e que consisten nun estroma plano sobre o que se dispoñen conidióforos curtos o células conidióxenas de forma similar ás candeíñas dunha torta de aniversario. A presión dos conidios ao creceren rompe a epiderme do hospedeiro.
Conidiomas acopados. Son conidiomas superficiais, en forma de cunca, normalmente rodeados de pelos.
Picnotirios. Conidiomas en forma de escudo, cos conidios debaixo.
Conidiomas estromáticos. Conidiomas nos que, pola súa forma, non poden incluírse nos grupos anteriores. Importancia dos conidiomas na propagación dos axentes patóxenos das plantas
A conidioxénese é un importante mecanismo de propagación dos axentes patóxenos das plantas. Nalgúns casos, baixo a pel da planta hóspede fórmanse estruturas especializadas de frutificación macroscópica de aproximadamente 1 mm de diámetro que conteñen masas de conidios e logo erupcionan a través da superficie e permiten a distribución das esporas polo vento e a chuvia. Unhas destas estruturas son os conidiomas.