VHS

VHS (abreviatura de Video Home System) é un sistema que utiliza unha cinta de videocasete para gravar vídeo e son, que se pode ver nunha televisión. Un combo DVD/VHS pode gravar (escribir) en cintas VHS, ler cintas VHS e, ademais, ler desde discos DVD. Algúns tamén poden gravar en DVD. O VHS foi tan popular que durante a década de 1990, os termos "videocasete", "videocinta" ou mesmo só "vídeo" adoitaban referirse ao formato VHS.
Os casetes VHS pódense gravar usando unha cámara de vídeo. Tamén se poden gravar cunha gravadora de videocasete ou VCR. Un VCR pode usar un casete VHS para gravar a televisión. Este sistema foi creado en 1976 pola Victor Company of Japan (tamén chamada JVC). O VHS era un xeito moi popular de gravar e reproducir vídeos na casa nos anos 80 e 90, pero agora o DVD (Disco Versátil Dixital) e o Blu-ray fixéronse máis populares xa que poden ser máis fáciles de usar, a calidade é maior, duran máis, e os discos e os reprodutores son máis baratos de fabricar. As videogravadoras VHS, así como as cintas en branco e as películas VHS pregravadas, xa non se fabrican, agás as cintas en branco que aínda están amplamente dispoñibles como stock novo/antigo. Historia
Antes do VHS
Moitas empresas desenvolveron diferentes sistemas para gravar vídeo nun casete de cinta, pero o primeiro VTR (abreviatura de Video Tape Recorder) en popularizarse foi o Ampex VRX-1000, que foi introducido en 1956 por Ampex Corporation. Custaba 50. 000 USD en 1956 (equivalente a máis de 400. 000 USD en diñeiro de 2016) e 300 USD (máis de 2. 000 USD en diñeiro de 2016) por unha bobina de cinta de 90 minutos. Debido a que era tan caro, foi feito e vendido só para gravación profesional.
Mentres Kenjiro Takayanagi, un pioneiro da transmisión televisiva, era o vicepresidente de JVC, decidiu que a súa empresa podía gañar cartos desenvolvendo e vendendo VTR no Xapón, e a un prezo máis baixo. En 1959, JVC desenvolveu unha gravadora de vídeo de dúas cabezas, e en 1960 tiñan unha versión de televisión en cor para a transmisión profesional. En 1964, JVC lanzou o DV220. Sería o VTR estándar da compañía até mediados da década de 1970.
En 1969, JVC traballou con Sony Corporation e Matsushita Electric (propietario de Panasonic) para deseñar un estándar técnico de gravación de vídeo para consumidores xaponeses. Desenvolveron o formato de cinta U-matic en 1971, que foi o primeiro formato en converterse nun estándar técnico para VTR. O formato U-matic tivo éxito nos negocios e algunha emisión de vídeo. Porén, poucas persoas compraron VTR U-matic para usalas na casa porque aínda eran moi caras e as cintas só podían gravar breves períodos de tempo de vídeo.
Pouco despois, Sony e Matsushita deixaron de traballar no proxecto. Comezaron a traballar nos seus propios formatos de gravación de vídeo. Sony comezou a traballar en Betamax e Matsushita comezou a traballar en VX. JVC lanzou o CR-6060 en 1975, que estaba baseado no formato U-matic. Sony e Matsushita tamén produciron as súas propias máquinas U-matic.
Desenvolvemento de VHS
En 1971, os enxeñeiros de JVC chamados Yuma Shiraishi e Shizuo Takano crearon un equipo para desenvolver un VTR para que as persoas o usasen en casa. A finais de 1971, crearon un diagrama titulado "VHS Development Matrix", que enumeraba os obxectivos do novo VTR de JVC. A máquina debe funcionar con calquera televisor común.
A imaxe da televisión debe parecerse a unha emisión de televisión normal.
A cinta debe ser capaz de gravar polo menos dúas horas de vídeo.
As cintas deben poder gravar e reproducir vídeo noutras máquinas do mesmo tipo.
Todo o sistema debería poder ampliarse. Por exemplo, debería haber formas de conectar unha cámara de vídeo á máquina e de gravar vídeo doutra gravadora.
As gravadoras deben ser baratas, fáciles de usar e baratas de arranxar.
A empresa debe ser capaz de producir un gran número de máquinas, utilizando pezas intercambiables (noutras palabras, diferentes modelos e estilos de máquinas teñen as mesmas pezas no seu interior).
En 1972, a industria da gravación de vídeo no Xapón comezou a perder cartos. JVC tivo que buscar formas de gastar menos diñeiro, polo que deixou de desenvolver o proxecto VHS. Non obstante, Takano e Shiraishi continuaron traballando no proxecto por si mesmos, aínda que a empresa non lles daba diñeiro para usar. En 1973, os dous enxeñeiros construíran un prototipo. Variantes
VHS HQ (High Quality, alta calidade) engade 10 liñas adicionais de resolución horizontal e é compatible coa reprodución en equipos non HQ.
O estéreo lineal coloca dúas pistas de son no espazo utilizado anteriormente para a única pista de son mono.
VHS HI-FI engade son estéreo de maior calidade (calidade case CD) ao VHS. É compatible con VHS estándar. Un VCR sen capacidade HI-FI simplemente reproducirá a cinta en mono ou estéreo lineal.
VHS-C é unha versión máis pequena do casete VHS. Usábase normalmente en videocámaras. A cinta no interior é a mesma que nun casete VHS de tamaño completo. Pódese reproducir e gravar un casete VHS-C nunha videograbadora VHS de tamaño completo cun adaptador. A capacidade normalmente é de 30 minutos no modo SP. Existen cintas de máis de 30 minutos pero son raras.
Super VHS (S-VHS) é unha versión mellorada de VHS cunha imaxe de maior calidade. Non é compatible con VHS estándar. A calidade da imaxe é semellante á do Laserdisc ou DVD. Reproducir unha cinta S-VHS nunha videograbadora VHS estándar producirá unha imaxe moi distorsionada. Tamén hai unha versión máis pequena de S-VHS para videocámaras, chamada S-VHS-C.
D-VHS (Data VHS ou Digital VHS) é unha variante dixital que pode gravar en alta definición 720p ou 1080i, e tamén se pode usar como cinta de copia de seguridade para datos de propósito xeral. A calidade do vídeo e a capacidade de datos son similares ás do Blu-ray.
W-VHS é un formato analóxico de alta definición. Grava en 1035i.
Digital-S ou D-9 é unha variante dixital de VHS deseñada para a transmisión, a recollida de noticias ou outro uso profesional. Usa o códec DV e ten unha formulación de cinta diferente á dos casetes VHS estándar.