proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Katsuhiro Otomo

Katsuhiro Ōtomo (en caracteres xaponeses 大友 克洋), nado na prefectura de Miyagi o 14 de abril de 1954, é un historietista, autor de banda deseñada e director de cinema xaponés. Traxectoria
Ten gran consideración tanto en occidente como en oriente. Foi un dos primeiros autores de banda deseñada xaponesa en publicar en occidente. Domu (editada en España como Pesadillas por Norma Editorial) e AKIRA son obras que abriron o mundo da BD en Europa ás producións e sensibilidade xaponesas. As carecterísticas principais da maioría do seu traballo son a procura dun realismo e temáticas adultas tanto no visual como no argumental. Foi un dos autores clave na BD xaponesa dos oitenta, ao axudar a criar un estilo realista propiamente xaponés e a abrir o mercado xaponés ás innovacións e experimentacións visuais da BD francesa e tamén á inversa, levando a occidente o estilo narrativo e visual oriental. Domu 童夢 (Pesadelos)
Despois de diferentes relatos curtos e algunha serie inacabada (Fierball), debuxou Domu, unha historia de ciencia ficción na que xoga co sobrenatural e os soños infantís. Tivo un grande éxito e gañou o premio literario SF Grand Prix. Isto levantou críticas, xa que nunca este premio fora outorgado a unha BD anteriormente. Nesta obra xa se ve máis claramente o estilo que mostrará na súa obra máis coñecida: AKIRA. AKIRA
Considerado por moitos a súa obra mestra, naceu como BD en 1981, na revista Young Magazine. É unha historia de ciencia ficción futurista de tipo ciberpunk. Conta a historia de Kaneda e o seu amigo Tetsuo que adquire estraños poderes despois duns experimentos militares. A historia, chea de acción e narrada dunha forma maxistral e innovadora foi un éxito internacional e levou a banda deseñada xaponesa á atención dos países occidentais, nos que daquela se tiña unha idea vaga sobre a banda deseñada xaponesa. Os fondos feitos cun detalle poucas veces visto na bd daba unha ambientación profunda e fascinante que os autores europeos e americanos admiraron.
A forza visual da obra, a boa construción da trama e a interesante visión do futuro fan de AKIRA unha obra capital para entender a ciencia ficción dentro da banda deseñada.
Grazas ao éxito da obra fíxose unha adaptación cinematográfica de animación da obra, dirixida polo propio Katsuhiro Otomo. Cun orzamento espectacular para unha produción non xaponesa e unha estética completamente nova conseguiu un éxito internacional importante e está considerada filme de culto dentro da animación. Obra
Historietística
The Gun Report (1973).
Memorias
Highway Star (1975-1978)
Fireball (1979)
Pesadillas (Domu, 童夢) (1980)
Sayonara Nippon
Short Peace
Akira (アキラ)
Legend of Mother Sarah, só como guionista. Debuxos de Takumi Nagayashu.
Cinematográfica
Jiyu wo wareranai
Genma Daisen
Akira (アキラ, 1988)
World Apartment Horror (1991)
Roujin Z
Robot Carnival
Manie-Manie
Memories
Jiyo wo wareranai
Genma Taisen
Steamboy
Katsuko Saruhashi

Katsuko Saruhashi Saruhashi Katsuko (猿橋 勝子) nada en Tokyo o 22 de marzo de 1920 e finada na mesma cidade o 29 de setembro de 2007 foi unha xeoquímica xaponesa que realizou algunhas das primeiras medicións dos niveis de dióxido de carbono (CO2) na auga do mar e ensinou a evidencia dos perigos da choiva radioactiva no mar e na atmosfera. Traxectoria
Saruhashi naceu en Tokyo e graduouse no Colexio Imperial de Ciencia para Mulleres (predecesor da Universidade de Toho), en 1943. Posteriormente traballou no Instituto de Investigación Meteorolóxica que pertencía ao Observatorio Meteorolóxico Central (máis tarde Axencia Meteorolóxica do Xapón), e traballou no seu laboratorio xeoquímico con Yasuo Miyake, quen foi o seu mentor. En 1950 comezou a estudar os niveis de CO2 na auga do mar, a partir da recomendación de Miyake. Nesa época os niveis de CO2 non se consideraban importantes e Saruhashi tivo que desenvolver os seus propios métodos para realizar esas medicións.
Obtivo o seu doutoramento en Química en 1957 na Universidade de Tokyo, sendo a primeira muller en doutorarse nesa universidade.
Resultados dos ensaios nucleares no atol de Bikini
Logo dos ensaios nucleares no atol de Bikini en 1954, o goberno do Xapón solicitoulle ao laboratorio xeoquímico que analizase e monitoreara a radioactividade na auga do mar e na auga da choiva. Un barco atuneiro xaponés atopouse exposto aos ensaios e os seus ocupantes terminaron enfermos. Saruhashi descubriu que logo dun ano e medio a radioactividade alcanzou ao Xapón na auga do mar. [Cómpre referencia]
Para 1964, os niveis de radioactividade mostraron que as augas occidentais e orientais do océano Pacífico norte mesturáranse completamente, e para 1969 os rastros de radioactividade esparexéranse por todo o océano. Tratouse da primeira investigación que demostrou como os efectos da choiva radioactiva poden dispersarse a través de todo o mundo. [Cómpre referencia] Máis tarde, nos anos 70 e 80, enfocouse no estudo da choiva aceda e os seus efectos.
Saruhashi morreu o 29 de setembro de 2007 de pneumonía, no seu fogar en Tokio. Tiña 87 anos de idade. Premios e recoñecementos
1958 - Fundou a Sociedade de Mulleres Científicas Xaponesas, para promover a presenza das mulleres na ciencia e contribuír á paz mundial.
1979 - Foi nomeada executiva do Laboratorio Xeoquímico.
1980 - Primeira muller elixida para integrar o Consello Científico do Xapón.
1981 - Obtivo o Premio Especial de Avón para Mulleres, polas súas investigacións en usos pacíficos da enerxía nuclear e elevar o status das mulleres científicas.
1981 - Estableceu o Premio Saruhashi, outorgado anualmente a mulleres científicas que son un exemplo para as mozas investigadoras.
1985 - Primeira muller en obter o Premio Miyake como xeoquímica.
1993 - Obtivo o Premio Tanaka da Sociedade de Ciencias do Mar.
Saruhashi foi membro honorario da Sociedade Xeoquímica do Xapón e da Sociedade Oceanográfica do Xapón.
Kattegat

O Kattegat, ou Kattegatt, é unha baía do Mar do Norte (continuación do estreito de Skagerrak) bordeada por Dinamarca e Suecia. O Mar Báltico emboca no Kattegat a través de Öresund e do Gran Belt, entre outros estreitos dinamarqueses.
Os ríos que verten as súas augas no Kattegat son o Göta en Gotemburgo, xunto co Lagan, Nissan, Ätran e Viskan na provincia sueca de Halland; e o río Gudenå en Xutlandia, do lado dinamarqués.
As principais illas do Kattegat son Samsø, Læsø e Anholt, sendo coñecidas as dúas últimas como "o cinto desértico danés", debido ó seu clima seco.
O nome de Kattegat deriva das palabras holandesa e baixo saxoa Kat (gato) e Gat (burato). Isto fai referencia á navegación medieval, cando os navegantes dicían desta zona que era "tan estreita como o buraco dun gato", xa que había tantos barcos no mar que facían difícil de máis a navegación.
KazEOSat 1

KazEOSat 1 é un satélite artificial de Kazakhstán lanzado o 30 de abril de 2014 mediante un foguete Vega desde o Centro Espacial de Kourou. Características
KazEOSat 1 é un satélite para a observación da Terra en alta resolución. Foi construído por EADS Astrium usando o bus Leostar-500-XO. Cunha masa de 830 kg, foi lanzado a unha órbita duns 730 km para obter imaxes da superficie terrestre para a xestión de recursos, administración de terras, control medioambiental e vixilancia.
KazEOSat 2

KazEOSat 2 é un satélite artificial da Kazakhstán lanzado o 19 de xuño de 2014 mediante un foguete Dnepr desde a base aérea de Dombarovski. Características
A misión de KazEOSat 2 é observar a superficie terrestre en modo multiespectral para a xestión e busca de recursos, control do uso da terra, vixilancia e xestión medioambiental. Foi construído por EADS Astrium usando o bus SSTL-150 e ten unha masa de 177 kg. Foi inxectado nunha órbita duns 600 km de altura.
Kazuma Kodaka

Kazuma Kodaka (xap. こだか和麻, Kodaka Kazuma), nada en Kōbe o 16 de novembro de 1969, é unha debuxante de manga xaponesa. Biografía
Comezou a súa carreira en 1989 no magacine Shōnen Champion co manga Sessa Takuma! . Acadou fama cos seus mangas do xénero yaoi, con escenas eróticas entre homes novos. Tamén ten realizado dōjinshi, ou parodias de mangas e animes coñecidos, como Yoroiden Samurai Troopers​, Slam Dunk, Hikaru no Go, Tenisu no Ōjisama, Hagane no renkinjutsushi, Yakitate! ! Japan ou Gankutsuou.
Os seus mangas máis coñecidos son Not Ready! ? Sensei e Kizuna. Neles aparecen os heroes andróxinos típicos do manga shōjo.
En galego editouse Bícame profe (xap. 腐った教師の方程式 Kusatta Kyōshi no Hōteishiki) en varios volumes.
Kaón

O kaón é unha partícula subatómica descuberta en 1947 por Clifford Charles Butler e George Rochester nunha cámara de burbullas na Universidade de Manchester. A súa descuberta foi publicada en Nature. Características
Forma parte das partículas 'estrañas', interactuando por medio da interacción forte e desintegrándose mediante a interacción débil, podendo incumprir dese xeito a conservación da estrañeza. A súa descuberta levou asemade á descuberta do incumprimento da simetría C-P (carga-paridade).
Kedge Business School

A Kedge Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Bordeos, Marsella, Toulon, Dakar, Suzhou e Shanghai. Descrición
Foi fundada en 2013. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times, que a sitúa no posto 31 entre os centros.
Keichū

Keichū (xaponés: 契沖), nado o 25 de febreiro do 1640 e finado o 3 de abril do 1701, foi un monxe budista xaponés e erudito da escola kokugaku de mediados do período Edo. O máis importante pensador da kokugaku, Motoori Norinaga, consideraba a Keichū o fundador desta tradición intelectual. Traxectoria
Keichū naceu en Amagasaki, o terceiro dos oito fillos da familia Shimokawa. O seu avó foi un servo de Katō Kiyomasa, mais o pai foi un rōnin do feudo de Amagasaki. A pesar da decadencia familiar, a súa nai ofreceulle unha educación rigorosa. Aos once anos, Keichū abandonou a casa familiar para ingresar na seita Shingon, estudando en Myōhōji, Imasato e Osaca. Tras rematar a súa formación, obtivo un posto de ajari ou mestre no templo do monte Kōya, e logo foi sacerdote superior no Mandara-in de Ikutama, Osaca. Durante este período, fíxose amigo do poeta e estudoso Shimonokōbe Chōryū (1627-1686).
Con todo, Keichū estaba descontento coas súas obrigas monacais e, tras unha viaxe pola rexión de Kinki, regresou ao monte Kōya. Despois, serviu como sacerdote superior no templo Myōhōji. Keichū pasou os seus últimos anos en Enju'an, na provincia de Settsu. Obra
Moi influenciado polo pensamento de Kūkai, tamén estudou os clásicos xaponeses baixo a tutela de Fushiya Shigetaka, un patrón das artes da provincia de Izumi. A súa prolífica obra estableceu un novo estándar para o estudo dos clásicos, fundamentado en traballos anteriores sobre a materia.
Cando o daimyō de Mito, Tokugawa Mitsukuni, decidiu patrocinar unha nova edición do Man'yōshū, encargou o traballo a Shimonokōbe Chōryū, discípulo do grande poeta e erudito Kinoshita Chōshōshi (1569-1649). Porén, tras falecer por unha enfermidade, a obriga recaeu sobre o seu amigo Keichū, que fora recomendado polo propio Shimonokōbe Chōryū. O resultado foi o Man'yō Daishōki 万葉集大匠記 ("Gran rexistro do Man'yōshū", 1687-1690), unha obra moi influente entre os autores da kokugaku. En particular, destacou por aplicar os métodos da filoloxía chinesa, combinados cun ríxido empirismo. Tamén empregou esta metodoloxía hermenéutica para elaborar unha crítica filolóxica do budismo, ensalzando o shintō como a relixión indíxena do Xapón.
De xeito similar, o seu Waji shōranshō 和字正濫鈔 ("Tratado sobre o modo apropiado de escribir as palabras xaponesas", 1695) puxo en dúbida as convencións ortográficas tradicionais, establecidas por Fujiwara no Teika. Ademais, ofreceu unha nova interpretación sobre o uso dos kana nos textos antigos.
Tamén escribiu o Kōganshō 厚顔抄 (1691), o Kokin yozaishō 古今余材抄 ("Restos materiais das épocas antiga e moderna"), o Seigo okudan 勢語臆断 ("Conxeturas sobre os Contos de Ise), o Genchū shūi 源註拾遺 ("Notas complementarias sobre a orixe") e o Hyakunin isshu kaikanshō 百人一首改観抄 ("Unha nova mirada sobre o Hyakunin isshu").
Keiko Abe

Keiko Abe (安倍 圭子, Abe Keiko), nada o 18 de abril de 1937 en Tokyo, é unha compositora xaponesa e virtuosa na interpretación da marimba. O seu papel no desenvolvemento da marimba, tanto no musical como no deseño, foi fundamental para a súa difusión.
Foi unha figura primordial no desenvolvemento da marimba, tanto en temas de ampliación de repertorio como de técnica. En colaboración coa empresa de instrumentos musicais Yamaha, desenvolveu este moderno instrumento de cinco oitavas.
Kelvin

O kelvin (símbolo: K) é a unidade SI de temperatura e é unha das sete unidades-base do SI. Características
O kelvin defínese por dous feitos: O cero kelvin é o cero absoluto, a temperatura á que cesan completamente os movementos moleculares.
Un kelvin é a fracción 1/273. 16 da temperatura termodinámica do punto triplo da auga (0. 01°C). A escala de temperaturas Celsius é hoxe definida en función do kelvin.
O kelvin recibiu este nome en honra do físico e enxeñeiro Willian Thomson, que se tornou Lord Kelvin cando foi feito par do reino. Nomenclatura
En canto unidade SI, o kelvin é escrito cun k minúsculo (excepto, claro, no comezo das frases) e non debe ser precedido polas palabras grao ou graos ou o símbolo °, como os graos Celsius ou Fahrenheit. Isto acontece porque estas son escalas de medición, en canto que o kelvin é unha unidade de medición. Cando o kelvin foi introducido en 1954 (na 10ª Conferencia Xeral de Pesos e Medidas, Resolución 3, CR 79), recibiu o nome de grao Kelvin e o símbolo °K; o "grao" (°) foi suprimido en 1967 (13ª CGPM, Resolución 3, CR 104).
Ken Akamatsu

Ken Akamatsu (赤松健, Akamatsu Ken) é un historietista xaponés (mangaka), nado o 5 de xullo de 1968 en Kanagawa. Mide 1, 68 m e pesa 50 kg. Suspendeu en dúas ocasións o exame de acceso á Universidade de Tokyo na sección de estudos audiovisuais e acabou estudando literatura na Universidade de Chūō.
Igual que moitos debuxantes xaponeses, comezou debuxando dōjinshi para o Comiket, baixo o pseudónimo de Awa Mizuno (水野亜和, Mizuno Awa), e posteriormente meteuse no manga comercial. Love Hina foi o manga co que se deu a coñecer ó mundo, aínda que anteriormente debuxara AI Ga Tomaranai e Always My Santa.
A maior parte das súas obras teñen escenas ecchi e, concretamente, Love Hina e Magister Negi Magi pódense considerar "harem manga", pois o protagonista é un rapaz rodeado de rapazas.
Akamatsu recoñece que o seu personaxe predilecto de Love Hina é Motoko Aoyama. Mide 1, 75 m e podería pasar por modelo. A primeira vista é forte, pero divírteo debuxala porque tamén ten unha parte sensible e ás veces rompe a chorar. Obra
AI Ga Tomaranai (ＡＩが止まらない) (1994-1997)
Always My Santa (いつだってＭｙサンタ, Itsudatte my Santa) (1997)
Love Hina (ラブひな) (1997-2001)
Magister Negi Magi (魔法先生ネギま！, Mahō Sensei Negima ou simplemente Negima) (2003)
Ken Bowersox

Kenneth Dwane 'Sox' Bowersox, nado en Portsmouth, Virxinia o 14 de novembro de 1956, é un astronauta estadounidense retirado que participou nas misións STS-50, STS-61, STS-73, STS-82 e STS-113 e que volveu dunha das misións na Soiuz TMA-1. Pasou un total de 211, 59 días no espazo. Traxectoria
Gradouse en enxeñaría aeroespacial na Academia Naval dos Estados Unidos en 1978 e obtivo un máster de ciencias en enxeñaría mecánica pola Universidade de Columbia en 1979.
Foi seleccionado pola NASA en xuño de 1987 e pasou un ano de adestramento e avaliación.
Ken Kesey

Ken Kesey, nado en La Junta (Colorado) o 17 de setembro de 1935 e finado en Pleasant Hill (Oregón) o 10 de novembro de 2001, foi un escritor estadounidense. Obra
E un voou sobre o niño do cuco (One Flew Over the Cuckoo's Nest), 1962
Sometimes a Great Notion, 1964
Kesey's Garage Sale, 1973
Ken Russell

Henry Kenneth Alfred Russell, coñecido como Ken Russell, nado o 3 de xullo de 1927 en Southampton, Hampshire e finado o 27 de novembro de 2011 no mesmo lugar, foi un director de cinema inglés. Traxectoria
Foi coñecido polos seus filmes sobre famosos compositores e o seu polémico, extravagante e pioneiro traballo en películas. Filmografía
O cerebro dun billón de dólares (1967)
Mulleres namoradas (1969)
The Music Lovers (1970)
O mozo (1971)
The Devils (1971)
Savage Messiah (1972)
Mahler (1974)
Tommy (1975)
Lisztomania (1975)
Altered States (1980)
A paixón de China Blue (1984)
Gothic (1986)
Aria (1987)
The Lair of the White Worm (1988)
Salome's Last Dance (1988)
The Rainbow (1989)
Whore (1991)
The Fall of the Louse of Usher (2002)
Ken Thompson

Ken Thompson, nado en Nova Orleáns (Luisiana) o 4 de febreiro de 1943, é un informático estadounidense e dos creadores do sistema operativo Unix. Traxectoria
Traballou na empresa Bell Labs onde creou no 1969 xunto con Dennis Ritchie o sistema operativo Unix. Creou tamén a Linguaxe de programación B.
Ken Wilber

Kenneth Earl Wilber Junior, nado o 31 de xaneiro de 1949, é un escritor e filósofo estadounidense contemporáneo.
Kenichi Fukui

Kenichi Fukui (福井謙), nado en Nara (Xapón) o 4 de outubro de 1918 e finado en Kyoto o 9 de xaneiro de 1998, foi un químico e profesor universitario xaponés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1981. Traxectoria
Estudou física e química na Universidade de Kyoto, onde se licenciou en 1941. Dedicado á docencia, en 1951 foi nomeado catedrático de química física na mesma universidade, cargo que ocupou ata 1982.
Investigacións científicas
Interesado nas reaccións químicas, centrou os seus traballos nas órbitas frontais observando como as súas propiedades de simetría permiten explicar as súas reaccións químicas.
En 1981 foi galardoado, xunto co estadounidense Roald Hoffmann aínda que polos seus traballos independentes, polas súas teorías sobre o desenvolvemento das reaccións químicas.
Kenneth Arrow

Kenneth Joseph Arrow, nado en Nova York en 1921, é un economista norteamericano, gañador do Premio Nobel de Economía en 1972. Traxectoria
Está considerado un dos fundadores da economía neoclásica moderna.
Os seus traballos máis significativos son as súas contribucións á teoría da escolla social, especialmente o seu teorema da imposibilidade e a análise do equilibrio xeral na microeconomía.
Kenneth McAlpine

Kenneth McAlpine, nado en Cobham (Surrey) o 21 de setembro de 1920 e finado o 8 de abril de 2023, foi un piloto inglés de automobilismo Traxectoria
Participou en sete Grandes Premios do Mundial de Fórmula Un, debutando o 19 de xullo de 1952. Non logrou puntos de campionato.
Durante o desenvolvemento do Connaught Racing Team baseado en Send in Surrey, McAlpine converteuse nun importante investidor financeiro e gozou de varios triunfos como propietario de equipo, incluíndo a memorable vitoria de Fórmula 1 de Tony Brooks en Siracusa, Italia en 1955. O equipo foi finalmente disolto en 1958 e os coches vendidos, incluíndo un ou máis a un xove Bernie Ecclestone.
Despois da súa retirada dos Grandes Premios, McAlpine estableceu un exitoso negocio de cultivo e embotellado de viño inglés e na súa propiedade en Lamberhurst, Kent. Era membro da familia McAlpine que fundou a famosa empresa de enxeñería civil do mesmo nome. Tamén foi membro de The Air Squadron.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Kenosha

Kenosha é unha cidade dos Estados Unidos, capital do condado homónimo, no estado de Wisconsin. Xeografía
Encóntrase no extremo sueste do estado, á beira do lago Michigan e xunto é fronteira con Illinois. Ocupa unha superficie de 1954 km² e, segundo o censo de 2010 tiña unha poboación de 99218 habitantes, o que facía unha densidade de poboación de 1417, 25 hab. /km².
O 77, 12 % da súa poboación nese ano eran brancos, o 9, 95 % afroamericanos, o 0, 58 % amerindios, o 1, 68 % asiáticos, o 0, 06 % insulares do Pacífico, o 6, 81 % doutras razas e o 3, 78 % pertenecía a dúas ou máis razas. Do total da poboación o 16, 26 % eran hispanos ou latinos de calquera raza.
Kent Ridge 1

Kent Ridge 1 é un satélite artificial da Universidade Nacional de Singapur lanzado o 16 de decembro de 2015 mediante un foguete PSLV-CA desde o Centro Espacial Satish Dhawan. Características
Kent Ridge 1 é un satélite para a observación da Terra en modo hiperespectral desenvolvido pola Universidade Nacional de Singapur en colaboración con Berlin Space Technologies. Ten unha masa de 78 kg e usa o bus LEOS-50. O satélite pode obter imaxes no rango visible e no infravermello, no rango entre 400 e 900 nanómetros e entre 900 e 1700 nm, co fin de xestionar a terra, a auga e a vexetación, así como monitorizar en caso de desastre.
O satélite aliméntase mediante células solares e leva tres cargas a bordo: dúas cámaras hiperespectrais baseadas na transformada de Fourier e unha cámara de vídeo de alta resolución.
Kent, Inglaterra

Kent é un condado de Inglaterra (Reino Unido). Maidstone é a capital. Conta con 1599912 (2003) habitantes nunha área de 3981 km², limitada ao leste polo Mar do Norte, ao sur polo paso de Calais e por East Sussex, ao oeste por Surrey e polo Gran Londres e ao norte por Essex. Historia
O seu nome deriva dunha das tribos celtas de Gran Bretaña, os Cantiaci, converteuse nun dos reinos dos xutos, tribo xermánica con orixe en Xutlandia.
Kentville

Kentville é unha cidade do condado de Kings, Nova Escocia, no Canadá.
É unha das principais cudades do val de Annapolis, e a sede do condado.
En 2016, a poboación do casco da cidade era de 12088 habitantes, e a da súa aglomeración urbana, de 26222.
Kenyanthropus platyops

Kenyanthropus platyops é o nome proposto para unha especie de homínido para a que se atopou un cranio fósil en 1999. O achado foi feito por un equipo dirixido por Meave Leakey e a súa filla Louise Leakey, en Kenya, nunha rexión semidesértica preto do lago Turkana. O fósil data duns 3, 5 millóns de anos (Piacenziano, Plioceno). Ten características moi interesantes, xa que ten trazos faciais planos e delicados e dentes relativamente pequenos. Os científicos propuxeron definir o xénero Kenyanthropus, xa que o cranio atopado mostra unha mestura equilibrada de trazos de Australopithecus e Homo, segundo os descubridores aseméllase a outro fósil KNM-ER 1470 atopado hai uns anos nesa rexión, clasificado como Homo rudolfensis, e cunha datación moito menor, uns 1, 8 millóns de anos. Porén, dado que o espécime tipo, KNM-WT-4000, está terribelmente distorsionado, algúns autores non o consideran un xénero ou especie válido e que podería tratarse simplemente dun exemplar de Australopithecus afarensis ou debido á falta de máis evidencia para definir un novo xénero, ao mellor podería ser designado como Australopithecus platyops.
Un estudo dos caracteres craniodentais dos homínidos determinou que "non hai un apoio convincente para a hipótese de que Kenyanthropus platyops mostre afinidades especialmente estreitas co Homo rudolfensis". Pola contra, K. platyops forma parte do mesmo clado, tanto con Australopithecus africanus como cos xéneros Paranthropus e Homo no seu conxunto. Se K. platyops é unha especie válida, estas relacións suxiren que tanto Paranthropus como Homo diverxeron doutros homínidos moito antes do que se supoñía anteriormente.
Kepler-169f

Kepler-169f é un planeta extrasolar que forma parte dun sistema planetario formado polo menos por cinco planetas. Orbita a estrela denominada Kepler-169. Foi descuberto no ano 2014 pola sonda Kepler por medio de tránsito astronómico.
Kerala

Kerala (en malabar ou malaiala: കേരളം) é un Estado da República da India situado no suroeste do país. A costa oeste dá ao mar de Arabia. Limita ao leste con Tamil Nadu e con Karnataka ao norte. Xeografía
A capital estatal é Thiruvananthapuram തിരുവനന്തപുരം Tiruvanantapuraṁ, tamén coñecida como Trivandrum), aínda que a cidade de Kochin é máis densamente poboada. A área de Kerala é de 15. 005 mi2 (38. 863 km2), que é máis extenso que Bután pero menor que Suíza. Na xeografía tradicional india, forma parte do sur da India.
Distritos
Hai 14 distritos en Kerala: Alappuzha, Ernakulam, Idukki, Kannur, Kasaragod, Kollam, Kottayam, Kozhikode, Malappuram, Palakkad, Pathanamthitta, Thiruvananthapuram, Thrissur e Wayanad. Lingua
A lingua oficial do Estado é malaiala, que é falada ou lida por máis do 90% da poboación.
Unha mestura de inglés e malaiala chámase "manglish", e é usado con moita facilidade e fluidez por algunha xente de Kerala. Cultura
Kerala é coñecida polas artes tradicionais e a xente goza da música chea de percusión tradicional. Tamén están moi presentes na cultura de Kerala as cerimonias tribais, as artes marciais e deportes como fútbol, cricket e bádminton. Kerala é popular por Kalaripayattu, unha forma de artes marciais e Kathakali, unha arte escénica hindú. A maioría da poboación ten acceso a internet, televisións, xornais e libros. A cantidade media de lecturas semanais é dunhas sete horas. A taxa de alfabetización é de aproximadamente o 96, 2%, polo que é a rexión máis alfabetizada da India.
Festivais
As festas máis famosas realizadas pola xente de Kerala son Onam, o festival da colleita e Vishu, o calendario malaiala do ano novo. Ademais destes, diversos templos e igrexas celebran festivais en varios días do ano. Unha tradición común en todas estas festas é a "celebración da bandeira sagrada", que se baixa o último día da festa. Algúns festivais do templo chámanse poorams, e o máis famoso entre estes é "Thrissur Pooram". Os principais atractivos dos poorams son os fogos artificiais, formas de baile tradicionais como "Theyyam, Kathakali, Chakyar Koothu etc. Os festivais son coñecidos localmente como utsavams.
Turismo
Kerala é unha das maiores atraccións turísticas da India, tanto para os indios como para os estranxeiros.
A rexión é coñecida pola súa natureza diversa, e ten numerosas praias na costa de Malabar, estacións de montaña e amplos remansos.
Kerch

Kerch (ucraíno: Керч, ruso: Керчь, tártaro de Crimea: Keriç) é unha cidade portuaria do sur de Ucraína, situada na costa oriental da península de Crimea. A cidade áchase no estreito de Kerch que comunica o mar de Azov co mar Negro. Ademais de ser un porto pesqueiro, desenvolve unha intensa actividade manufactureira derivada da súa localización nunha rexión produtora de mineral de ferro e gas natural. Conta, polo tanto, con estabelecementos metalúrxicos (ferro e aceiro) e químicos, fábricas de maquinaria e de transformación do pescado. A cidade é sede dun instituto de investigacións oceanográficas. Entre os lugares de interese conta cun museo arqueolóxico e coa igrexa de San Xoán Bautista, que data do século VIII. A cidade foi fundada no século VI a. C. co nome de Panticapaea; era nas súas orixes unha colonia grega. Despois do século V a. C. e durante uns cantos séculos, a cidade e os seus arredores foron posesión do reino independente do Bósforo. A principios do século XIV era unha colonia de Xénova e en 1475 caeu en mans do Imperio Otomán. Rusia anexionouna en 1771 durante unha das contendas ruso-turcas. No transcurso da guerra de Crimea resultou seriamente danada, e o mesmo ocorreu durante a segunda guerra mundial. A súa poboación, segundo estimación de 1990 era de 176. 000 habitantes.
Kerewan

Kerewan é unha poboación de Gambia, mandada construír por Mamadi Safiyatu Fatty hai uns 400 anos. Localizada na ribeira do bolong Miniminiyang, a uns 60 km ao leste de Banjul, é a capital administrativa da División North Bank.
En 2016 contaba con 225516 habitantes.
Keri-Lynn Wilson

Keri-Lynn Wilson, nada en Winnipeg en 1967, é unha directora de orquestra canadense cunha crecente reputación en Europa, onde dirixiu ás compañías de ópera de Hamburg, München e Viena, entre outras. Está casada con Peter Gelb, director xeral da Metropolitan Opera.
Kerkouane

Kerkouane ou Kerkuane (árabe: كركوان, Karkwān) é o sitio dunha antiga cidade púnica no nordeste Tunisia, preto de Cabo Bon. Kerkouane foi unha das cidades púnicas máis importantes Modelo: Dubidoso, con Cartago, Hadrumetum (moderna Sousse) e Utica. Esta cidade de Fenicia foi probablemente abandonada durante a Primeira Guerra Púnica (c. 250 a. C. ) e non foi reconstruída polos romanos. Existiu case 400 anos.
A UNESCO declarou a cidade púnica de Kerkouane e a súa necrópole Patrimonio da Humanidade en 1985, citando entre outras cousas que os restos constitúen o único exemplo de cidade fenicio-púnica sobrevivente. Nome
Os arqueólogos deron á cidade o nome de Kerkouane. O seu nome na antigüidade non se conservou en ningún documento histórico coñecido. Escavacións
Kerkouane é unha cidade pequena e probablemente nunca foi o fogar de máis de 1. 200 persoas, principalmente pescadores e artesáns. Baseándose na presenza de moitas cunchas de murex, parecería que a cidade produciu colorante púrpura, ademais de sal e garum (un produto alimenticio). As escavacións da cidade revelaron ruínas e moedas cartaxinesas dos séculos IV e III a. C. Ao redor do sitio onde o trazado é claramente visible, moitas casas aínda mostran as súas paredes e a arxila de cores nas fachadas adoita ser aínda visible. A cidade construíuse sobre unha rede con amplas rúas e prazas públicas. As casas construíronse segundo un plan estándar, de acordo cunha sofisticada noción de planificación urbana.
Os rastros de ocre vermello atopados en tumbas escavadas son comúns tamén aos costumes do enterro libio nativo, pero as tradicións relixiosas e arquitectónicas da cidade son predominantemente de estilo cartaxinés. Xerras de viño decorada cunha escena de A Odisea atopada cunha copa Xonia e elementos arquitectónicos gregos como patios con perístilo e decoración de estuco de xeso atopados entre os restos de casas particulares de luxo, mostran que a cidade estivo influenciada pola cultura do mundo mediterráneo.
Un santuario conserva algunhas columnas e nun pequeno adro atópanse partes de mosaicos. En todas as ruínas atópanse lindeiros, portas, limiares e pisos de sinxelas capas de mosaicos. Hai unha zona para banquetes rituais e un altar de sacrificio. Aínda que os arqueólogos non saben con precisión a que deidades estaba dedicado o templo, especulan en base a artefactos atopados no lugar que puido ser Melqart, Sardus e Tanit. As cabezas de terracota que mostran a dous machos con sombreiro cónico semellan a iconografía de Sardus e Melqart coñecida no Templo de Antas en Sardeña.
Kermes bacciformis

Kermes bacciformis é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das contra 20 integradas no xénero Kermes.
É un parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros varias especies do xénero Quercus. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1908 polo entomólogo italiano Gustavo Leonardi, na súa obra "Seconda contribuzione alla conoscenza della cocciniglie Italiane".
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Kermes.
O epíteto específico, baccifomis, está tomado do latín bacciformis, "en forma de baga"; de bacca, "baga", e forma, -ae, "forma", en alusión á forma das femias.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes: Kermococcus bacciformis Leonardi, 1920
Talla bacciformis Lindinger, 1933 Especies parasitadas
Este insecto vive sobre as seguintes especies do xénero Quercus: Quercus cerris
Quercus coccifera
Quercus ilex
Quercus pubescens
Quercus suber Características
As femias adultas son esféricas, aplanadas na rexión ventral, e co dorso dividido en dúas metades por un suco lonxitudinal. Distribución
Kermes bacciformis encóntrase en Francia (incluída Córsega), Italia (incluída Sardeña), España, Austria, Hungría, Turquía e Marrocos.
Kermes echinatus

Kermes echinatus é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das contra 20 integradas no xénero Kermes.
É un parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros varias especies do xénero Quercus: Quercus calliprinos, Quercus coccifera e Quercus ilex. Taxonomía
Descrición
A especie foi escrita en 1953 polo entomólogo francés, nacido en Rusia, Alfred Balachowsky, a partir dunha femia achada no bosque Nahaall de Israel, sobre Quercus coccifera, especie tipo depositada no Museo Nacional de Historia Natural de Francia de París.
Etimoloxía
Para o do xénero, véxase Kermes.
O epitero específico, echinatus, é o nominativo singular do adxectivo do latín científico echinatus, -a, -um, tirado do sussbtantio do latín clásico echinus, -i, "ourizo".
Sinónimos
Ademais de polo seu nome válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo: Kermococcus echinatus (Balachowsky, 1953) Características
As femias adultas son subesféricas e de cor ocre. Os adultos xoves prereprodutores son ovalados, de 2, 5 a 3, 2 mm de longo e de 2 a3 mm de largo, co dorso lixeiramente convexo de cos gris apardazado con 4 ou 5 liñas lonxitudinais negras e de 6 a 9 bandas transversais negras formadas por puntos e liñas. As femias reprodutoras maduras son altamente convexas, co dorso gris aparddazado con liñas negras, lonxitudinais e transversais, co corpo estreitándose na rexión posterior. As femiaa posreprodutoras son ovaladas e moderadamente convexas, de 2, 9 a 4, 4 mm de longo, de 2, 7 a 5, 1 mm de largo e de 3, 2 a 4, 8 mm de alto, e co dorso esclerotizado, de cor vermella con de 6 a 9 liñas transversais negras. As ninfas no seu primeiro estadio teñen o corpo ovalado e que se estreita posteriormente, miden de 0, 37 a 0, 44 mm de longo e de 0, 14 a 0, 2 mm de largo, presentando o dorso e o ventre vermellos, cunha franxa de cera branca nas marxes coa que se asentan nas pólas para alimentarse. No segundo estadio ninfal o corpo é ovalado e case plano, de cor vermella alaranxada. O corpo das ninfas do terceiro estadio é arredondado, convexo, de cor amarela brillante xusto despois da écdise (muda), con numerosas guedellas cerosas brancas que sobresaen no dorso. As femias de K. echinatus no terceiro estadio difiren das de K. vermilio principalmente nas antenas monoméricas (2 ou 3 segmentos) e con aproximadamente 50-60 sedas marxinales espiñentas, en K. vermilio. Ciclo biolóxico
Kermes echinatus pasa o invierno como ninfas no seu primeiro estadio pousadas nas pólas das árbores. As ninfas do segundo estadio aparecen a mediados de abril, seguidas das ninfas do terceiro estadio contra finais de maio. As larvas e pupas masculinas aparecen desde finais de abril até finais de maio. As femias maduras, preovipositoras e ovipositoras adultas, durante maio e xuño. Os individuos acabados de nacer aparecen a finais de xuño, permanecendo nesta etapa até que se asentan en pólas durante o verán, outono e inverno até abril do ano seguinte.
Como no resto dos cocoideos, provoca danos directos sobre ás árbores colonizadas, debidos á succión do zume. Mediante as picadas producidas polas larvas e as femias adultas ocasiónase un debilitamento da árbore.
Kermes gibbosus

Kermes gibbosus é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das contra 20 integradas no xénero Kermes.
Como todas as cochinillas é un parasito de plantas, sendo o seu hospedeiro a especie de carballo Quercus cerris. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1875 polo farmacéutico, médico e entomólogo francés Victor Antoine Signoret, no seu traballo "Essai sur les cochenilles ou gallinsectes (Homoptères - Coccides), 13e partie. Annales de la Société Entomologique de France 4: 545-558.
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Kermes.
O epíteto específico, gibossus, é o nominativo masculino do adxcectivo do latín tardío gibbossus, -a, um, que significa "xiboso", "que ten xiba", "chepudo", derivado do substantivo do latín clásico gibba, -ae, "xiba", "chepa".
Sinónimos
Ademais de polo protónimo (o nome que lle deu Signoret cando a describiu), a especie coñeceuse tamén polos sinónimo: Coccus gibbosus Cockerell, 1929
Kermes gibbifera Signoret, 1874
Kermococcus gibbosus Borchsenius, 1960
Talla gibbosa Lindinger, 1933 Distribución
A especie encóntrase en Alemaña, Austria, Bulgaria, Hungría e Italia (incluíndo Sicilia). Características
As femias adultas son esféricas, sen segmentación corporal aparente, co dorso dividido por sucos. O seu corpo é de cor parda avermellada escura con algunhas manchas negras, e está cuberto por un po de cera branca. Bioloxía
Segundo Tsalev os ovos eclosionan durante o mes de xuño, e a especie pasa o inverno como unha ninfa de segundo estadio.
Kermes ilicis

Kermes ilicis ou cochinilla da aciñeira, é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das contra 20 integradas no xénero Kermes. Parasito de especies de Quercus
É un parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros varias especies do xénero Quercus, principalmente de Quercus ilex (do que toma o seu nome vulgar, da "aciñeira"), especie que se distribúe polas rexións costeiras da conca do Mediterráneo, (España, Italia, Francia, Grecia, Alxeria), encontrándose este insecto tamén en Portugal, Polonia, Hungría, Austria e Moldova.
Outras especies parasitadas por Kermes ilicis son Quercus toza, Q. suber, Q. pubescens e Q. coccifera. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita por Linneo en 1758, na páxina 455 da 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Coccus ilicis.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes: Coccus ilicis Linnaeus, 1758 (protónimo)
Coccus bauhini (Planchon, 1864)
Chermes ilicis (Linnaeus, 1758)
Chermes bauhini Planchon 1864
Lecanium ilicis (Linnaeus, 1758)
Kermes bauhini (Planchon, 1864)
Kermes bauhinii (Planchon, 1864) (nome inválido por erro gramatical)
Kermococcus ilicis (Linnaeus, 1758) Uso como colorante e na fabricación de coiros
Unha tintura natural vermella obtense quermes ou carmín, foi utilizada desde a antigüidade, ten aproximadamente unha décima parte do poder colorante da cochinilla. O colorante primario, o ácido quermésico, extráese con auga. Estas especies de Kermes tamén conteñen entre o 18 e o 32 % de taninos, polo que se usan para producir coiros de cor escura. O pigmento carmesí destes insectos fíxose a partir de fo quermes mediante extracción con álcalis e logo precipitándoo on trihidrato de alúmina (Al2O3·3H2O). Foi utilizado polos antigos exipcios, gregos e romanos. Esta tintura carmesí rara vez se usou despois de que o carmín se fixera popular no século XVI pola introdución da cochililla mexicana Dactylopius coccus, e deioxou de empregarse no século XIX. Dilucidación das especies Kermes ilicis e K. vermilio
Durante moitos anos consideráronse ambas as especies como conesperíficas. Pero grazas á determinación das drogas polos sues caracteres morfolóxicos externos ao estudialas usando o microscopio, permitiulle a Gustave Planchon corrixir as identificacións erróneas entre Kermes vermilio e Kermes ilicis, identficando a K. vermilio como especie separada.
Kermes quercus

Kermes quercus é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das contra 20 integradas no xénero Kermes.
É un parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros varias especies do xénero Quercus. Especies parasitadas
Quercus sessiliflora, Quercus robur e Quercus pubescens. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita por Linneo en 1758 na páxina 455 da 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Coccus quercus.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes: Chermes reniformis Fourcroy, 1785
Coccus cambii Ratzeburg, 1844
Coccus quercus Linnaeus, 1758 (protónimo)
Kermes lindingeri King, 1914
Kermes quercus Cockerell, 1894
Kermes reniformis Signoret, 1875
Kermococcus quercus Henriksen, 1921
Physokermes reniformis Targioni Tozzetti, 1869
Talla quercus Lindinger, 1933 Características
As femias adultas teñen forma de corazón, co ventre en forma de cuña, avultada. A derme ten só un suco transversal e é de cor parda escura.
As ninfas das femias no terceiro estadio (prepupa) teñen un corpo membranoso amplamente ovalado, con segmentación indistinta, antenas de 9 segmentos, patas con 3 segmentos, cos brotes das ás anteriores que se estenden ao redor da base das patas metatorácicas e un lóbulo medial amplamente arredondado. A pupa ten o corpo ovalado, alongado, cunha segmentación máis distinta e os apéndices máis desenvolvidos: antenas de 10 segmentos, patas de 5 segmentos, e os brotes das ás esténdense lateralmente máis alá da coxa das patas metatorácicas. Distribución e hábitat
A especoi está amplamente distribuída en toda Europa, encontrándose comunmente sobre especies do xénero Quercus. Bioloxía
Esta especie ten unha xeración por ano. Pasa o inverno coas ninfas no segundo estadio e mudan a adultos a finais de abril ou principios de maio en Alemaña. apaparéanse e comenzan a poñer huevos a partir de finais de maio, e os hovos eclosionan en 2 ou 3 semanas. As formigas e as abellas asócianse comunmente con esta especie atraídas polas grandes cantidades de sucos doces que segregan.
En 2010 realizáronse investigacións en Polonia que complementan os resultados dun estudo do ciclo de vida de Kermes quercus realizado en 2008-2009. As últimas observacións leváronse a cabo desde principios de marzo até finais de novembro de 2010. Mostraron que K. quercus pasaba o inverno como ninfas do segundo estadio. Estas convirtéronse en adultos a principios de maio. A reprodución comezou a principios de xuño. As ninfas do primeiro estadio da nova xeración apareceron a mediados de xuño. Logo desenvolvérone durante uns 5 meses, despois do cal entraron na diapausa de inverno. Todas as observacións, realizadas en 2008-2010, mostraron que, baixo as condicións climáticas de Polonia, K. quercus é unha especie cuxo ciclo vital se desenvolve en dous anos. No primeiro ano pasa o inverno como ninfa do primeiro estadio, e no segundo ano como ninfa do segundo estadio.
Kermes roboris

Kermes roboris é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das contra 20 integradas no xénero Kermes.
É un parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros varias especies do xénero Quercus. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1785 polo químico, político e entomólogo francés Antoine François de Fourcroy, baixo o nome de Chermes roboris.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Kermes.
O epíteto específico, roboris é o xenitivo do nome do latín clásico rōbur, rōboris, "carballo". Literalmente: "do carballo".
Sinónimos
Ademais de polo seu nome válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos: Distribución
Esta especie encóntrase en Europa e en África do Norte ao sur dos 60°, en Alemaña, Austria, Belarús, Bulgaria, Croacia, Francia, España, Grecia, Hungría, Italia (incluída Sicilia), Marrocos, Moldavia, os Países Baixos, Polonia, Portugal, o Reino Unido, a República Checa, Turquía, Rusia, Ucraína e Xeorxia, e en Asia, na China. Especies parasitadas
Kermes roboris desenvólvese nas pólas dalgunhas especies do xénero Quercus, téndose rexistrado nas seguintes: Quercus ilex, Q. petraea, Q. pubescens e Q. robur. Características
Kermes roboris é unha grande e colorida cochinillas. As femias adultas presentan un corpo globoso, case esférico, de 8, 5 mm de ancho, de cor amarela con bandas transversais e manchas ovaladas de cor parda. Os machos aínda non se coñecen.
Kernel panic

Kernel panic é un procedemento de erro do núcleo do sistema operativo que advirte do fallo total do sistema e que fai imposible recuperar os procesos que se están a executar.
As rutinas de software que manexa o kernel son chamadas panic() pola empresa AT&T derivado do código fonte de Unix e BSD. Son rutinas deseñadas para amosar na pantalla a mensaxe de erro por salto o desbordamento da memoria de traballo. Esta mensaxe post-mortem (o sistema non é recuperable) indican que o sistema debe ser reiniciado manualmente ou automaticamente.
Kernita

A kernita ou rasorita é un mineral da clase dos minerais boratos. Foi descuberta en 1927 nun xacemento de boro no condado de Kern, en California (EUA), de onde provén o seu nome. O outro sinónimo débese polo característico hábito dos grupos de cristais fibrosos, que aparecen cortados rasados. Características químicas
Quimicamente é un tetraborato de sodio hidroxilado e hidratado. Convértese en metakernita se se quenta por riba de 100 a 120 °C, mentres que convértese en tincalconita cando se deshidrata. Formación e xacementos
Aparece en xacementos de rocha sedimentaria con boratos, formadas como evaporitas en ambiente continental árido, ou ben en lutitas con boratos que foron sometidas a metamorfismo.
Adoita atoparse asociado a outros minerais como: ulexita, inyoíta, colemanita ou bórax. Usos
É un importante mineral que se emprega na minaría do boro.
Kerwan (cráter)

Kerwan é a característica xeolóxica e o cráter máis grande de Ceres. Foi descuberto en 19 de febreiro de 2015, grazas ás imaxes tomadas pola sonda espacial Dawn, cando esta se aproximaba Ceres. O cráter chama a atención por ser bastante plano para o seu tamaño, e por carecer dun pico central. O pico central puído ser destruído por un cráter duns quince quilómetros de ancho que hai no centro do Kerwan. É probable que o cráter sexa vello, en relación ó resto da superficie de Ceres, xa que o cráter está recuberto por outro accidentes xeolóxicos.
Recibe o seu nome en referencia ó espírito Hopi do crecemento do millo. O nome foi aprobado pola UAI o 3 de xullo do 2015.
Kestrel

O motor foguete Kestrel (lagarteiro en inglés) é un motor alimentado por osíxeno líquido e queroseno desenvolvido por SpaceX para uso na segunda etapa do foguete Falcon 1. É un motor de alta eficiencia e baixa presión deseñado para funcionar no baleiro. Non usa turbobomba e o propelente alimenta o motor mediante a presión do propio tanque de propelente. O motor refrixérase ablativamente a nivel da cámara de combustión e radiativamente na tobeira, fabricada nunha aliaxe de niobio. O control do vector de impulso en guiñada e cabeceo conséguese mediante actuadores electromecánicos na cúpula do motor. O contro en alabeo e o control de actitude durante as fases de costeo conséguese mediante propulsores de helio. O motor ten encendedores redundantes para mellorar a fiablidade da ignición no baleiro, capaces de varios reencendidos.
Ketoconazol

Ketoconazol é un fármaco antimicótico usado para previr e tratar infeccións por fungos. Descuberto en 1976 saíu ó mercado nos primeiros anos da década dos 80. Prescríbese habitualmente para trata-lo pé de atleta, candidíase e a dermatofitose. A versión en xampú serve para trata-la tinea versicolor.
Keukenhof

Keukenhof ("Xardín da cociña", en neerlandés), é un extenso parque de máis de 32 hectáreas situado entre as localidades surholandesas de Lisse e Hillegom, nos Países Baixos. Tamén é coñecido como o Xardín de Europa. Características
Posúe unha importante colección de flores e híbridos de diferentes especies, invernadoiros (onde se venden flores, bulbos e sementes), muíños antigos, lagos, fontes e grandes paseos. Todo o complexo ten un belo tratamento artístico polo que as flores e os lagos se converten na base das súas inmensas avenidas.
Os terreos do parque atopábanse dentro das posesións da nobre Xacoba de Baviera e dise que foi ela mesma quen o bautizou con ese nome, nun dos seus habituais paseos pola zona, ao identificar o cheiro das herbas e especias coa cociña do seu palacio. Trala súa morte os terreos pasaron a mans de ricas familias de comerciantes que, conscientes do seu atractivo, no ano 1840 encargaron a diversos pintores paisaxistas un primeiro deseño do que sería o futuro parque. Para iso os autores inspiráronse fortemente no estilo inglés imperante da época e utilizaron as flores como elemento esencial do deseño.
O parque atópase subdividido en catro grandes zonas que toman nome da familia real holandesa dos Orange: Pavillón Oranje Nassau.
Pavillón Guillerme Alexandre.
Pavillón Raíña Beatriz.
Pavillón Raíña Xiana.
A entrada ao complexo é de pagamento. A súa visita é moi recomendable durante os quince días centrais do mes de maio (aínda que adoitan abrir oito semanas ao ano, entre mediados de marzo e finais de maio), que é cando os campos de tulipáns están en floración. Existen estacións nas localidades de Haarlem e Leiden que dispoñen de autobuses turísticos para chegar a el.
Keur Madiabel

Keur Madiabel é unha pequena comunidade rural do Senegal, situada na rexión de Kaolack, no centro do país, no departamento de Nioro Du Rip. Queda a uns 250 quilómetros de Dakar.
Ten 17. 000 habitantes e unha superficie de 70 km².