proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Cotula coronopifolia

Cotula coronopifolia é unha especie da subfamilia Asteroideae. En Galicia está catalogada como especie invasora. Descrición
Herba aplicada ao chan, forma raíces en diferentes partes dos talos. As follas son enteiras, brillantes e alongadas. Os capítulos sitúanse sobre longos pedúnculos; estes capítulos son amarelos con todas as flores tubulares. Distribución e hábitat
Esta especie é orixinaria de África do sur e naturalizouse nas Baleares (Albúfera de Muro), Australia, Nova Zelandia, oeste dos Estados Unidos de América, América Central, Suramérica, e illas do Atlántico Sur. Vive nas marxes de charcas e canles, en lugares con chans moi húmidos. Florece no verán.
Como especie invasora
Debido ao seu potencial colonizador e constituír unha ameaza grave para as especies autóctonas, os hábitats ou os ecosistemas, esta especie foi incluída no Catálogo Español de Especies Exóticas Invasoras, regulado polo Real Decreto 630/2013, de 2 de agosto, estando prohibida en Baleares a súa introdución no medio natural, posesión, transporte, tráfico e comercio. Fitoquímica
As cotuzinas A e B son pseudoalcaloides obtidos do extracto butanólico das partes aéreas (talos e follas) de Cotula coronopifolia Taxonomía
Cotula coronopifolia foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 2: 892. 1753. Sinonimia Cotula coronopifolia var. integrifolia Rodway
Cotula integrifolia Hook. f.
Cotula montevidensis Spreng.
Lancisia coronopifolia (L. ) Rydb.
CouchSurfing

O CouchSurfing, un proxecto ademais dun neoloxismo en lingua inglesa, é un servizo internacional de hospedaxe de balde, con base e funcionamento en Internet.
Couchsurfing funciona coma unha plataforma na que os usuarios poden tanto ofertar como solicitar hospedaxe. A diferenza de CouchSurfing, existen outras plataformas similares de pago coma Airbnb. Historia e características
En xullo de 2008, tiña máis de 600. 000 membros (dos que 300 son residentes en Galiza), cun total de membros repartidos en máis de 230 países. Moitos destes membros son usuarios activos do sitio.
Os membros usan o sitio, creado por Casey Fenton, para coordinar aloxamentos. Inclúe perfís completos, e varios sistemas para garantir a seguridade e confianza dos viaxeiros. Ademais, existen un chat e grupos de discusión.
A participación en CouchSurfing é libre e gratuíta. Cada membro pode dialogar e requirir a axuda dos outros membros, tendo cadanseus compromisos de cara á comunidade. Os usuarios do servizo dispoñen dunha interface clara que lles permite expor amplamente o seu perfil (gustos, preferencias, intereses, esixencias ós invitados. .. ). Tamén é posible ilustra-lo perfil con fotos persoais ou do sofa-cama proposto. Calquera pode engadir un comentario sobre os seus invitados ou anfitrións. As condicións da estadía (aloxamento, visitas, actividades. .. ) determínanse de común acordo entre os usuarios antes da visita. O interese deste servizo vai máis aló do simple aloxamento: trátase dunha oportunidade de facer encontros culturais cosmopolitas, a baixo custo. Funcionamento
A inscrición á organización é gratuíta, e basta con rexistrarse no sitio. A actividade principal da asociación consiste no intercambio de aloxamento.
Sendo anfitrión, un membro ofrece a posibilidade de aloxar ós demais. Non é obrigatorio, pero está recomendado. Sendo surfeiro (invitado), un viaxeiro pode buscar e pedir aloxamento no seu lugar de destino. O intercambio debe de ser gratuíto, o que non exclúe os detalles de cortesía co anfitrión (levar un agasallo, preparar o almorzo etc. ). Linguas
O sitio foi creado en inglés, e está traducido (parcialmente) ó alemán, ó castelán, ó chinés, ó coreano, ó dinamarqués, ó finés, ó francés, ó grego, ó italiano, ó lituano, ó neerlandés, ó polaco, ó portugués, ó romanés, ó ruso, ó turco ó xaponés.
Coulomb

O coulomb ou culombio, con símbolo C, é unha unidade derivada do SI para a medida da magnitude física carga eléctrica. Defínese como a cantidade de electricidade transportada nun segundo por unha corrente dun amperio de intensidade: 1 C
1 A ⋅ s {\displaystyle 1\ \mathrm {C}
1\ \mathrm {A} \cdot \mathrm {s} } É arredor de 6. 24×1018 veces a carga dun electrón. Nomeada en honor de Charles-Augustin de Coulomb (1736 - 1806). O seu plural é coulombs.
Tamén pode expresarse en relación a capacidade e a voltaxe a partir da definición de faradio: 1 C
1 F ⋅ V {\displaystyle 1\ \mathrm {C}
1\ \mathrm {F} \cdot \mathrm {V} }
Council of Science Editors

O Council of Science Editors (CSE) é a organización que publica Scientific Style and Format: The CBE Manual for Authors, Editors, and Publishers (ISBN 0521471540), unha guía de estilo influente para as publicacións científicas.
Coñecido formalmente coma o Council of Biology Editors (CBE), en 1999 a organización votou para cambia-lo nome polo de Council of Science Editors. O troco formalizouse definitivamente o 1 de xaneiro do 2000.
O CBE foi fundado no 1957 pola National Science Foundation e o American Institute of Biological Sciences.
Courier 1B

Courier 1B foi un satélite artificial do Exército dos Estados Unidos lanzado o 4 de outubro de 1960 mediante un foguete Thor Ablestar desde a rampla 17B Cabo Cañaveral. Un satélite xemelo, Courier 1A, foi lanzado o 18 de agosto dese mesmo ano, pero o foguete portador non conseguiu poñelo en órbita. Un terceiro satélite, Courier 1C, foi construído pero non lanzado. Características
Courier 1B foi lanzado para probar métodos de comunicación a alta velocidade, ata 100. 000 palabras por minuto, desde o espazo. O satélite foi proposto en setembro de 1958, dous meses antes do lanzamento do satélite SCORE. Courier 1B tiña moita maior capacidade que este último, do que se considera sucesor, e foi o primeiro satélite de comunicacións en basarse unicamente en células solares (19. 200 recubrían a súa superficie) como fonte de enerxía, alimentando baterías de níquel-cadmio e producindo ata 60 W de potencia. Tiña forma de esfera de 129, 5 cm de diámetro e pesaba 225 kg. Levaba a bordo dous transmisores de FM de 2 W funcionando a entre 1700 e 1800 MHz e un subsistema de baliza en VHF de 50 mW de potencia. Usaba tamén catro receptores de estado sólido para a banda entre 1800 e 1900 MHz e cinco grabadoras de cinta para almacenar datos e reproducilos. Catro das grabadoras eran dixitais, cunha capacidade total de 13, 2 Mb (4 minutos de gravación a 55 Kbps). A outra era unha grabadora analóxica de 4 minutos de capacidade cun rango de entre 300 e 50. 000 Hz. Ó longo do ecuador do satélite podíanse atopar catro antenas a intervalos de 90 graos. Tamén contiña dúas antenas de microondas, un xerador transistorizado de telemetría, un diplexador VHF e un decodificador de comandos. Tras ser lanzado e completar unha órbita, o satélite retransmitiu unha mensaxe dirixida ás Nacións Unidas do presidente Eisenhower enviado desde Fort Monmouth, onde se fabricou o Courier 1B, e recibido nunha estación en Porto Rico.
Despois de 17 días en órbita o satélite deixou de responder a comandos enviados desde terra. A causa máis probable foi a desincronización do reloxo interno do que dependían dos códigos de acceso do satélite, polo que este deixou de responder ao que interpretaba como intentos de acceso ilexítimos. Durante o seu tempo de funcionamento transmitiu máis de 50 millóns de palabras de teletipo.
Courmayeur

Courmayeur (en arpitano, Croméyeui) é un concello italiano da rexión autónoma do Val de Aosta. Está localizado aos pés do Mont Blanc, a montaña máis alta de Europa Occidental, na sección dos Alpes Graios, e cruzado polo río Dora Baltea. Courmayeur comparte o cume do Mont Blanc cos seus veciños da comuna de Chamonix en Francia e posúe o título de concello máis alto de Italia. Turismo
O pintoresco e saudable escenario montañés que presenta Courmayeur, converten a esta localidade italiana nun atractivo turístico. O inverno converte a este destino nun dos máis elixidos polos europeos para realizar esquí. Courmayeur é tamén elixido como destino turístico en verán, para simple relaxación e polos seus atractivos naturais, como a rexión do Mont Blanc ou o Parque Nacional do Gran Paradiso. Son, por tanto, frecuentes a presenza de alpinistas e excursionistas en verán. Por Courmayeur pasa o famoso Tour do Mont Blanc, que en varias etapas rodea completamente o macizo pasando por Francia, Italia e Suíza. Transporte
Courmayeur atópase moi ben conectado co noroeste de Italia (220 km de Milán). O túnel do Mont Blanc conecta a rexión con Francia. Lión está a 240 km e pode ser alcanzada nunhas horas, e Xenebra, Suíza, está só a 100 km.
Dolonne, cidade irmá de Courmayeur, conta con varias áreas residenciais e hoteis, e tamén é un centro de deportes de inverno. Está conectada a Courmayeur mediante unha ponte. Cidades irmás
Chamonix
Coursera

Coursera (/kɔrsˈɛrə/) é unha plataforma educativa na que se imparten cursos online gratuítos e abertos a todo o mundo, na que participan algunhas das máis prestixiosas universidades a nivel internacional. Historia
Foi fundada en abril de 2012 por dous profesores de Ciencias da computación da Universidade de Stanford, Daphne Koller e Andrew Ng, co fin de desenvolver dentro do ámbito do e-learning unha ampla oferta educativa. Xunto coa outra gran plataforma: edX, fundada pola asociación da Universidade de Harvard e o MIT, constitúen as dúas entidades MOOCs (Cursos en liña abertos e masivos) máis relevantes ata o momento.
Coursera supera os tres millóns de estudantes, repartidos por todo o mundo, que cursan algún dos máis de 200 cursos impartidos maioritariamente en lingua inglesa, pero tamén en español, francés, chinés e italiano.
Algúns destes cursos permiten obter un certificado que avala a realización do curso, previo pago dunha cantidade, sempre que o estudante expedise previamente un certificado de identidade verificada. Universidades asociadas
Coursera comezou as súas actividades en abril de 2012 baixo o patrocinio da Universidade de Stanford e en compañía das universidades de Míchigan, Princeton e Pennsylvania. En xullo dese mesmo ano súmanse outras 12 universidades e 17 máis en setembro, ata acadar as 62 actuais.
Centros que imparten cursos en castelán
Universidade Autónoma de Barcelona
Tecnolóxico de Monterrei
Universidade Nacional Autónoma de México Cursos
En novembro de 2012 anunciouse a colaboración co Consello de Educación Americana para validar os créditos dos cursos desta plataforma.
Na páxina web ofértase unha ampla variedade de cursos do ámbito da bioloxía, medicina, matemáticas, informática e ciencias sociais entre outros.
O material publicado nestes cursos adoita conter vídeos explicativos e material impreso adicional, así coma calquera bibliografía “ad hoc” recomendada polos responsables do curso. Tamén existe a posibilidade de encontros online entre profesores e alumnos por medio de aplicacións tecnolóxicas axeitadas como o Hangouts2 de Google+.
Coursera tamén ofrece cursos de grao en colaboración con Universidades. Por exemplo, a plataforma é socio de HEC Paris para o Executive Master Innovation & Emprendemento. 100% en liña, este programa pretende formar altos directivos especializados nestas dúas áreas en 18 meses. Foi inaugurado en marzo de 2017.
Couvin

Couvin é un concello localizado na provincia belga de Namur. En 2008 tiña 13. 576 habitantes.
Couza guatemalteca

A couza guatemalteca ou couza guatemalteca da pataca (Tecia solanivora), descrita por Povolný en 1973, é un insecto da orde dos lepidópteros e da familia Gelechiidae. Orixinaria de Guatemala desde onde se estendeu a toda América Central detectouse en Galicia, por primeira vez, en 2015. Ciclo biolóxico
Como acontece con outros insectos o proceso comeza coa posta de ovos «nos tubérculos ou próximos a eles, en número 200-500 ovos. O período de incubación pode durar entre 5-15 días en función da temperatura». Trala incubación, na fase de larva é cando esta penetra na pataca (Solanum tuberosum) e estraga o tubérculo. A pupa ou crisálide ten forma fusiforme, nesta fase abandona a pataca aínda que tamén pode formarse no interior. O organismo adulto, a avelaíña, presenta dimorfismo sexual, tanto de tamaño como de cor, ten hábitos nocturnos e voa pequenas distancias. O ciclo completo de cada xeración, nos almacéns de patacas, pode completarse entre 4 e 5 semanas, e no exterior en función da temperatura pode variar entre «41-95 días». Praga en Galicia
Os concellos de Ferrol, Narón e Neda, en 2015, foron os primeiros afectados pola presenza da couza guatemalteca da pataca en Galicia. Estes parasitos producen danos tanto nos cultivos de patacas como cando estas se amorean nos almacéns. As trampas de feromonas, os tratamentos con produtos fitosanitarios, a interrupción do cultivo ou a destrución da colleita son algunhas das estratexias para deter o avance da praga. En febreiro de 2017 os concellos afectados pola praga en Galicia aumentaron a 31, todos eles nas provincias da Coruña e Lugo: Provincia da Coruña (13)
Ares, Cabanas, A Capela, Fene, Ferrol, Mañón, Mugardos, Narón, Neda, Ortigueira, As Pontes de García Rodríguez, San Sadurniño, Valdoviño
Provincia de Lugo (18)
Abadín, Alfoz, Barreiros, Burela, Cervo, Foz, Lourenzá, Mondoñedo, Ourol, A Pontenova, A Pastoriza, Ribadeo, Riotorto, Trabada, O Valadouro, O Vicedo, Viveiro, Xove
Medidas de control
O 3 de marzo de 2017 o Consello de ministros do Goberno de España aprobou un Real Decreto que prohibe o cultivo de pataca por un mínimo de dous anos nas zonas infestadas. Tamén se establece unha zona tampón: «os terreos comprendidos dentro dunha franxa de 5 quilómetros arredor do límite dos concellos establecidos como zonas infestadas». As disposicións sobre a zona tampón inclúen medidas de control e erradicación aplicables ás parcelas de cultivo, ás instalacións de almacenamento, ao almacenamento de patacas por particulares para autoconsumo e ao movemento de patacas desde esa zona a zonas non demarcadas. En Galicia a zona tampón comprende os concellos das Somozas, Moeche, Cerdido, Cedeira e Cariño.
Cova de Altamira e arte rupestre paleolítica do norte de España

Cova de Altamira e arte rupestre paleolítica do norte de España é o nome baixo o que se agrupan 18 covas situadas en diferentes rexións do norte España, que en conxunto representan o apoxeo da arte rupestre do Paleolítico en Europa entre os anos 35. 000 e 11. 000 aC e foron designados colectivamente como un Patrimonio da Humanidade. Cova de Altamira
A principal destas covas é Altamira, no concello cántabro de Santillana del Mar. Segue sendo un dos ciclos de pintura máis importantes da prehistoria, orixinarios dos períodos Magdaleniano e Solutreano do Paleolítico Superior. O estilo artístico desta cova representa a escola franco cantábrica, caracterizada polo realismo da súa representación figurativa. A cova de Altamira foi declarada Patrimonio da Humanidade en 1985. Extensión 2008
En 2008 o patrimonio da humanidade ampliouse para incluír 17 covas adicionais situadas no norte de España, algunhas das cales conteñen exemplos destacados de arte rupestre do Paleolítico. Estas covas atópanse en tres rexións autónomas: 5 en Asturias, 10 en Cantabria e 3 no País Vasco.
Cova de vagalumes da montaña de Tamborine

A cova de vagalumes da montaña de Tamborine é unha iniciativa de conservación animal e vexetal e atracción turística que se acha en Queensland (Australia), exactamente na selva do sueste de Queensland, en fase de recuperación, onde os activistas construíron unha cova artifical para protexer os vagalumes da especie Arachnocampa flava, cunha entrada continua de auga e onde limpan e replantan na fraga coa intención de sacalos ao exterior no futuro. Foi inaugurada en 2004; só existen 9 especies coñecidas de vermes da luz, todas elas divididas entre Australia e Nova Zelandia, e o parque acolle unha delas con preto de 8000 exemplares. Os vagalumes son chave no ecosistema australiano, controlando a cantidade de insectos nas selvas. Acceso ao parque e ruta
Situado no cumio da montaña de Tamborine e anexo ao viñedo Cedar Creek Estate, os visitantes teñen a opción de contratar un tour guiado a través da fraga e a cova. O tour é accesíbel durante o día e durante días solleiros ou chuviosos. Cedar Creek ten accesos desde a cidade de Gold Coast, a uns 40 quilómetros ao noroeste de Surfers Paradise, cun tempo de traxecto de 45 minutos. A montaña Tamborine está dominada por fértiles rochas volcánicas vermellas, con abundante chuvia en todas as estacións e aire limpo. A cova é veciña a unha famosa galería de arte (Gallery Walk), unha fábrica de queixo, unha cervexaría, un restaurante polaco e ao Thunderbird Park.
A base de protección dos vagalumes é a sección da selva tropical chamada Cedar Creek Villa, parcialmente desaparecida como selva tropical ata que se comezou a limpeza e replantado das especies autóctonas en 2004. Mediante a implementación dun proxecto de reserva natural deste tipo, o risco de extinción desta especie en natureza pódese evitar de maneira efectiva.
Todo o percorrido divídese en dúas partes: antes de ver aos vagalumes, veremos un vídeo de coñecemento dos vermes da luz azul de 5 minutos na entrada da cova de estalactitas a escuras, e deixaremos que os ollos se adapten á escuridade. Antes de ingresar á cova dos vagalumes, para manter a salvo a cada visitante, débese usar un anel de luz fluorescente sobre as costas para garantir que todos sexan vistos.
Camiñando polo túnel da cova, non só se pode ver o espectáculo dos verme alumeando e simulando o ceo nocturno, senón que tamén poderemos usar unha lanterna de infravermellos especial baixo a supervisión do persoal para observar os vermes de cerca sen danalos. A forma do vagalume, a parte emisora ​​de luz, o estado de depredación e os filamentos pegañentos como perlas con raíces para capturar a súa presa cando se dirixe ao que cre que é o exterior da cova. Durante o percorrido, podemos facer preguntas sobre o material presentado, a actividade é moi popular nos colexios e centros educativos da zona.
Servizos
O parque conta con varios restaurantes, quioscos de comida e tendas de recordos.
Covardía

A covardía é a «falta de ánimo e valor». Na iconografía, adoita representarse coa imaxe dunha muller farrapenta que leva nas súas mans unha ave que se alimenta de lixo e prea, ou ben un coello (ou lebre), como símbolo dos animais asustadizos.
Covarianza de vórtices turbulentos

O método de covarianza de vórtices turbulentos ou Eddy Covariance (EC) proporciona unha medida directa do intercambio neto, é dicir, a cantidade absorbida ou emitida de dióxido de carbono (CO2), vapor de auga e calor entre unha superficie vexetal e o atmosfera. Baséase no principio de que o fluxo vertical dunha magnitude (escalar ou vectorial) na capa superficial é proporcional á covarianza da velocidade vertical do vento e á concentración da magnitude.
A Figura 1 mostra as medicións realizadas co método Eddy Covariance para o fluxo de CO2, durante 24 horas, nunha rexión forestal. Obsérvase que durante as horas nocturnas o fluxo de CO2 é positivo, grazas á respiración da biomasa e á non aparición da fotosíntese. Durante o día, porén, o fluxo é negativo debido principalmente á realización da fotosíntese polas árbores.
As primeiras medicións mediante este método realizáronse hai aproximadamente 40 anos, pero só recentemente os avances tecnolóxicos permitiron utilizalo para medicións continuas, que nos últimos anos proporcionaron unha valiosa información sobre o balance de carbono (C), ata o punto de ser capaz de estimar o secuestro ou as emisións anuais de moitos ecosistemas.
A figura 2 amosa un ecosistema forestal e algúns instrumentos que posibilitaron o uso da técnica EC. O sistema de medida EC debe estar composto por un anemómetro sónico, un analizador de gases CO2 /H2O de ciclo aberto e un sistema de adquisición, gravación e procesamento de datos (un conversor/controlador analóxico/dixital e un ordenador portátil)
Cando se sitúa o equipo de medición nunha torre micrometeorolóxica, o método EC ofrece varias vantaxes: non altera o medio ambiente, fornece unha medida media do fluxo para unha área que pode chegar ata 800 m dependendo de varios factores e permite un rexistro continuo a longo prazo dos fluxos. Este método aporta datos importantes sobre os procesos que controlan a troca de CO2 e vapor de auga e sobre como o ecosistema responde ás variacións climáticas. Porén, hai dificultades a resolver, como a non concreción completa do balanço enerxético, incluso en condicións ideais de medición, o que pode levar a subestimacións dos fluxos de CO2.
Covas de Mogao

As Covas de Mogao (chinés tradicional e simplificado: 莫高窟; pinyin: Mògāo kū), situadas nos arredores da cidade de Dunhuang (no noroeste da China), son un conxunto de 735 covas con máis de 45. 000 metros cadrados de pinturas murais, o que as tornan o maior conxunto de arte budista do mundo. Son famosos polas súas estatuas e pinturas rupestres, abranguendo cerca de 1. 000 anos de arte budista. Están situadas nun punto estratéxico ao longo da Ruta da Seda, un lugar importantísimo para o comercio así como de influencias intelectuais, culturais e relixiosas.
Tamén coñecidas como as "Cavernas dos Mil Budas", as Covas de Mogao escaváronse no ano 366, na costa da montaña Mingshashan, e esténdese, de norte a sur, por case dous quilómetros. Ao mesmo tempo en que se esculpían as esculturas exteriores, as covas interiores íanse enchendo con estatuas dos budas.
Os murais con temas budistas, mostran narracións dos sutras e representacións de budas e personaxes mitolóxicos oriúndos da India, Asia Central e outras partes da China. As Covas de mogao, consideradas polos peritos como unha “Enciclopedia da Idade Media” (séculos IV a IX), foron incluídas na lista do Patrimonio Mundial pola Unesco, en 1987.
Nos 20 anos seguintes ao descubrimento dese precioso achado, desapareceron cerca de 40 mil pasaxes dos sutras, así como incontábeis murais e esculturas. Como consecuencia das expropiacións, na China só se conserva a terceira parte do que orixinalmente había nas cavernas.
A erosión natural provocada polo vento, pola choiva, polas tempestades de area, así como os danos causados polas propias persoas, afectaron gravemente aos delicados frescos, que sofren con mudanzas na coloración e na súa estrutura.
Co obxectivo de protexer este valiosísimo legado, a Academia de dunhuang da China traballa para introducir o programa "Dunhuang Digital", no cal tamén participan organizacións e centros de investigación do Reino Unido, Francia, Rusia e Estados Unidos.
Coveliño, Ribeira, Ribeira

Coveliño (á espera da oficialización da forma Cubeliño) é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) conta cun habitante (1 muller). Lugares e parroquias
Parroquias de Ribeira
Coventry

Coventry é unha cidade do centro de Gran Bretaña, situada a 153 km ao noroeste de Londres e a 30 km ó leste de Birmingham, cunha poboación no 2001 de 303. 475 habitantes. Historia
Bombardeo de Coventry
Coventry foi unha das cidades que tivo que ser "sacrificada" polos ingleses na segunda guerra mundial, debido a que xusto antes do bombardeo a esa cidade descifraran o código enigma dos nazis e interceptaran unha comunicación do Eixe onde se dicía que se ía bombardear a cidade. Logo Churchill tivo que tomar a decisión de evacuar ou non Coventry. Se se evacuaba a cidade os nazis sospeitarían que se descifrara o código enigma, e comprometeríase a vantaxe na guerra.
Finalmente, Coventry foi bombardeada masivamente polos avións da Luftwaffe, (cerca de 500 bombardeiros) o 14 de novembro de 1940. A cidade foi case totalmente destruída. O ministro nazi de Propaganda, Goebbels, chegou a propor un novo termo, "coventrizar", para referirse a eses bombardeos masivos. Só algúns menores foran evacuados, baixo o pretexto de saída de vacacións.
Tamén houbo bombardeos en Liverpool, Plymouth, Bristol e Southampton.
A catedral de Coventry foi deixada como a deixou o bombardeo: non quedan máis que unhas columnas e algo das súas murallas. Xunto aos restos da antiga catedral edificouse unha nova catedral, a cuxa inauguración, que tivo lugar en 1962 e como símbolo de reconciliación, asistiu o chanceler alemán.
Polo seu valor simbólico, nas proximidades da Catedral, plantáronse unha serie de olmos, iniciativa que patrocinou a artista Yoko Ono.
Coves del Cogul

As Coves del Cogul son un dos sitios de pinturas rupestres máis destacadas da arte rupestre levantina, que se estendía durante o Paleolítico por todo o Oriente da Península Ibérica. O lugar, situado en El Cogul, na comarca de Les Garrigues (Lleida), é denominado Roca dels Moros (Rocha dos Mouros), constando o seu uso como un santuario ou lugar máxico polos iberos e romanos.
Foi descuberto polo párroco do lugar de El Cogul, Ramon Huguet, no ano 1908. Foron descritas por Ceferí Rocafort (Las pinturas rupestres de Cogul, Butlletí del Centre Excursionista de Catalunya, 1908). Unha segunda edición máis ampla foi publicada por Joan Cabré en El arte rupestre en España (1914).
As pinturas da Roca dels Moros, como toda a arte rupestre levantina, foron declaradas pola UNESCO Patrimonio da Humanidade.
A escena de danza é a máis famosa. Vense nove mulleres que van emparelladas, unhas pintadas en negro e outras en vermello; levan unhas pequenas saias longas e bailan arredor dun home nu co sexo ostensíbel, tal e como é representada a figura masculina en case toda a arte rupestre levantina.
Xuntamente coas figuras humanas hai representacións de diversos animais; así mesmo aparecen inscricións, posteriores, en alfabeto ibérico e en latín, unha das cales é un exvoto, cousa que indicaría que o lugar foi un santuario, cuxo uso se prolongou até as épocas ibérica e romana.
En total na Roca dels Moros hai 45 figuras, 7 das cales van gravadas na pedra e 38 pintadas en vermello claro, negro e vermello escuro. O conxunto está preparado para as visitas do público.
Coviña

En arqueoloxía, denomínase coviña (tamén chamada cazoleta ou corgo) a un pequeno oco artificial escavado na superficie dalgunhas rochas, tendo xeralmente unha sección semiesférica e planta circular (aínda que tamén se atopen de planta cuadrangular). Poden atoparse tanto illadas como formando agrupacións, con outras coviñas ou con outros gravados rupestres ou petróglifos.
Aínda que o caso máis común é que se atopen gravadas nas superficies de formacións rochosas naturais, tamén poden aparecer en ortóstatos megalíticos.
As coviñas son un dos motivos rupestres máis recorrentes, en todas as épocas e latitudes. Son comúns nos petróglifos galegos. A súa cronoloxía abranguería, en Europa, do Paleolítico Medio (La Ferrassie) até a Idade de Ferro. Funcionalidade
As hipóteses existentes sobre a funcionalidade das coviñas son múltiples, entre elas: colectores para ofrendas,
pías de libacións ou de sacrificios,
símbolos de carácter sexual feminino,
cartografías, de constelacións e terrestres,
marcadores de espazos sacros, de camiños migratorios, de locais con alto valor máxico e propiciatorio,
ligadas a cultos litolátricos, acuáticos, destinados a promover ou a incrementar a fertilidade, particularmente a feminina,
taboleiros para xogos,
marcadores de operacións pre-numéricas.
Lugares sacros
Algunhas hipóteses apuntan a que, polo menos en certas rexións, as coviñas poderían sinalar un espazo sacro prehistórico, espazo que se mantivo, unha vez instalado o cristianismo, coa construción de templos (capelas, etc) en tales lugares. Existiría, polo tanto, unha "converxencia espacial" entre a distribución destes gravados e a distribución de certos templos cristiáns.
Fertilidade
Breck Parkman reportou que os indios Pomo buscaban o poder resultante da produción de coviñas para curar a infertilidade.
Coxa

A coxa é unha parte do corpo humano, situada na perna, entre a virilla e o xeonllo. O soporte óseo está constituído polo fémur (que é o maior óso do corpo humano), e musculatura polos músculos pectíneo, iliopsoas, psoas menor, tensor da fascia lata, sartorio (que é o maior músculo do corpo humano), cuadríceps femoral; adutor longo, adutor curto, adutor magno, grácil, obturador externo; semitendinoso, semimembranoso e bíceps femoral. Funcións
As funcións básicas da coxa son permitir o movemento e o soporte dun indivuduo. Nótese, como proba, que a coxa só se despraza cara a adiante, nunca para atrás, evidenciando a función de desprazamento (que se realiza cara a adiante).
Fóra destas funcións, as coxas tamén se consideran como puntos de excitación sexual nunha relación deste tipo, podendo considerarse como zonas eróxenas.
Coxeración

A coxeración é a produción conxunta de enerxía eléctrica e calor (normalmente vapor) nunha mesma instalación. Por teren maior rendemento que a produción de ambos por separado, son incentivadas polas institucións públicas. Características
A vantaxe da coxeración é a súa maior eficiencia enerxética xa que se aproveita tanto a calor como a enerxía mecánica ou eléctrica dun único proceso, en vez de utilizar unha central eléctrica convencional e para as necesidades calor unha caldeira convencional.
Ao xerar electricidade mediante unha dínamo ou alternador, movidos por un motor térmico ou unha turbina, o aproveitamento da enerxía química do combustíbel é só do 25% ao 40%, e o resto débese disipar en forma de calor. Coa coxeración, aprovéitase unha parte importante da enerxía térmica que normalmente se disiparía á atmosfera ou a unha masa de auga e evita volvela xerar cunha caldeira. Ademais evita os posibles problemas xerados pola calor non aproveitada. Regulamento
O proceso de coxeración ten un repartimento máis ou menos fixo entre produción eléctrico/mecánica e calor. Como as necesidades de ambas as dúas enerxías poden variar de xeito diferente, adoita aparecer un excedente dalgunha delas.
A enerxía de coxeración inclúese no Réxime Especial de enerxía que lle permite utilizar a coxeración para proverse de toda a calor que necesite e inxectar na rede eléctrica a enerxía eléctrica que non necesite, a unha tarifa fixa. Deste xeito evítase que outra central produza esa enerxía dun xeito menos eficiente. Maquinaria utilizada para instalacións de coxeración
Turbina de vapor
Turbinas de vapor a contrapresión.
Turbinas de vapor con toma intermedia.
Turbina de gas
Motor de combustión interna
Pila de combustíbel
Microturbinas
Motores Stirling
Ciclos Rankine con fluído orgánico
Coxía (arquitectura)

En arquitectura denomínase coxía ao espazo arquitectónico comprendido entre dous muros de carga, dous aliñamentos de piares (pórticos), ou entre un muro e os piares aliñados contiguos. Características
Este espazo fai referencia tamén ás naves ou corredores de certos edificios, que dan acceso a dependencias laterais, como é o caso de cada unha das galerías dun claustro.
Construtivamente é cada unha das partes principais en que se divide a planta dun edificio. Denomínase primeira coxía á situada máis próxima á fachada, numerándose correlativamente cara ao interior da edificación.
A composición arquitectónica máis simple é a tipoloxía conformada por xustaposición de coxías. Nesta forma de composición establécese a comunicación dos recintos mediante a apertura de ocos nos muros; tamén se utilizan ocos para ventilar e iluminar as estancias. A compartimentación das coxías adoita realizarse mediante tabicaría.
Coxía (náutica)

Coxía é como se denomina ao plano lonxitudinal de simetría dun buque; é dicir, ao espazo de proa a popa. É unha liña imaxinaria que divide a cuberta en dous partes exactamente iguais, sendo paralela á quilla.
Cando o buque leva cordas na súa cuberta, a coxía é o espazo que ocupan estas no centro, sempre do codaste á roda.
Nos buques tamén recibe o nome de coxía o pasaman que cruza todo o barco lonxitudinalmente, de proa a popa, pola borda.
A expresión pasar coxía fai referencia a un antigo castigo consistente en pasar o reo entre dúas filas de homes por cuberta, recibindo golpes con cordeis ou varas.
Coñecemento declarativo

En psicoloxía cognitiva, o coñecemento declarativo ou coñecemento de feitos é unha das dúas maneiras en que se almacena a información na memoria a longo prazo. O coñecemento declarativo é información consitente en feitos, conceptos ou ideas coñecidos conscientemente e que se poden almacenar como proposicións.
Por exemplo, o sistema verbal en galego pódese presentar como un conxunto de datos (formas verbais), regras etc. , que se poden aprender como coñecemento declarativo.
Coñecemento procedemental

En psicoloxía cognitiva, o coñecemento procedemental é unha das dúas maneiras en que se almacena a información na memoria a longo prazo. O coñecemento procedemental é o coñecemento relacionado con cousas que sabemos facer pero que non conscientemente, como por exemplo "montar en bici" ou "falar a nosa lingua".
O coñecemento procedemental adquírese gradualmente a través da práctica e é o alicerce da aprendizaxe das destrezas.
Coñecemento situado

Coñecemento situado é un concepto que fai referencia a unha postura epistemolóxica crítica desenvolvida por Donna Haraway en Simians, Cyborgs and Women: The Reinvention of Nature (1991). Esta nace dunha crítica á epistemoloxía feminista. O coñecemento situado propón falar dos obxectos de estudo poñendo en evidencia o lugar desde o cal se parte, xa que, independentemente do tipo de método empregado, ningún coñecemento está desligado do seu contexto nin da subxectividade de quen o emite.
Haraway propón especificar desde que punto de vista se parte e por que ese e non outro. Desta maneira faise explícita a postura política –xa que os puntos de vista non son nunca neutros– dunha maneira ética (explicando cal é o enfoque sen dar lugar a ambigüidades). Precedentes
Teoría do punto de vista feminista
Sandra Harding, en The Science Question in Feminism (1986), fai unha crítica ao coñecemento científico empirista e positivista (é dicir, con pretensións esencialistas e de atopar verdades absolutas), e partindo do materialismo histórico, expón que existen diversidade de puntos de vista segundo o seu estratificación social e a súa pertenza a grupos.
Tamén nos di que as mulleres, por ocupar unha posición de subordinación (ao longo da historia occidental) terán un punto de vista diferente á hora de xerar coñecemento, o cal será menos interesado, e por tanto, máis explicativo. Así, fala dun suxeito epistémico privilexiado, que é aquel que, pola súa condición de suxeito oprimido, poderá coñecer desde un punto de vista menos interesado que o dos suxeitos opresores (aplíquese neste caso de mulleres creadoras de coñecemento fronte a un mundo científico de homes con pretensións de verdade, así como tamén ese suxeito epistémico privilexiado pode pensarse desde a obreira fronte o seu patrón, a xudía fronte ao nazi, ou a pacientes fronte os seus psiquiatras). As epistemoloxías feministas do punto de vista, "herdeiras de Hegel, Marx, Engels e Lukács, defenden a superioridade do coñecemento dos subxugados sobre o coñecemento do «amo», sempre parcial e perverso".
Con anterioridade a Harding, Nancy Harstock en 1983 explicita que a mirada das mulleres sempre queda fóra da perspectiva dominante O que critica Haraway á teoría do punto de vista feminista é certo esencialismo, xa que falan das "experiencias de mulleres" coma se fose algo unívoco e o dualismo que provoca contrapoñendo as "experiencias de mulleres" ás "experiencias de homes". Existen uns eixos de desigualdade, así como moitos tipos de mulleres. Entón, a investigadora ou investigador terá que ter en conta esa fragmentación das subxectividades que xera un coñecemento distinto acerca da desigualdade e que fará, por tanto, que o coñecemento sempre teña que ser parcial e situado.
Crack (droga)

O crack é o nome vulgar dun derivado da cocaína. Son os refugallos resultantes de ferver clorhidrato de cocaína nunha solución de bicarbonato de sodio para que se evapore a auga. O crack converteuse nunha droga de abuso a mediados do decenio de 1980.
O termo crack é unha onomatopea que suxire o ruído que fan as pedras desta droga ó queceren pola ebulición da auga que conteñen. Tamén recibe outros nomes, como rocas, rochas, chulas, pedras, entre outros. Ás veces é confundido co bazuco ou o Paco, a costra que queda na ola onde se prepara a cocaína.
O crack, en po, é un estimulante altamente aditivo e poderoso. Produce euforia inmediata, custa pouco producilo e é facilmente accesible. Produción
Elabórase disolvendo a cocaína en po nunha mestura de auga e amoníaco ou bicarbonato de sodio. Férvese a mestura ata que se forma unha substancia sólida a partir do líquido. Xa seca, pártese en anacos (pedras) que se venden como crack de cocaína. Historia
Moitísimo antes do descubrimento do crack, nos Estados Unidos os indios das montañas de Santa Marta fumaban follas de coca moída con pedra calcaria. En 1983 iniciáronse nas Bahamas os estudos psiquiátricos sobre as alteracións comportamentais dos usuarios do crack.
En 1983 un policía neoiorquino escoitou por primeira vez a palabra que lembra o estado da cocaína durante a fritura.
En 1986 apareceu por primeira vez no The New York Times e acendeuse a percepción social. Chegara ao mercado unha das drogas máis violentas.
En 1988 foi introducido no Brasil.
En 1994 gañou espazo entre as drogas máis consumidas. Consumo
O crack fúmase nunha pipa de vidro con cinza de cigarro. Tamén nunha lata con buratos, nun contagotas de vidro ou nun cigarro como primo (tabaco mesturado coa cocaína) entre outros. Outro instrumento utilizado é un tubo metálico similar a unha antena de radio (en moitos casos é) ó que se lle introduce unha sorte de alambrina que se utiliza para fuma-lo crack simulando unha pipa. Este método utilízase principalmente por xente con moi poucos recursos, o que se coñece como "fumar en tubo". Efectos e sintomatoloxía
Ó fumalo, o alcaloide chega máis rápido ó cerebro, en maiores cantidades e presentando un efecto sinérxico cos outros químicos que se usaron para a elaboración das rochas.
O crack pode producir os seguintes síntomas [Cómpre referencia]: Diminución da potencia sexual.
Cefalea.
Hemorraxia cerebral.
Depresión.
Ansiedade.
Psicose similar a esquizofrenia.
Bipolaridade.
Paranoia.
Cracker

Crackers é o nome que reciben aqueles que empregan os seus coñecementos técnicos para a perturbación de procesos informáticos.
Temidos e criticados duramente pola maior parte da comunidade hacker debido ao desprestixio que lles supón a ante da opinión pública e as empresas, poden considerarse un subgrupo marxinal da comunidade informática, xa que a maioría deles teñen coñecementos técnicos limitados e non crean ningunha innovación.
Outros crackers, máis sofisticados, penetran en sistemas informáticos para desafiar persoalmente aos poderes establecidos, por exemplo a Microsoft ou ás grandes empresas. E algúns empregan a súa capacidade tecnolóxica como forma de protesta social ou política, como expresión da súa crítica á orde establecida.
Estes son os que se introducen en sistemas militares, administracións públicas, bancos ou empresas para reprocharlles algunha fechoría. Entre os ataques de crackers con motivación política hai que sitúar os practicados por movementos políticos ou por sevizos de intelixencia dos gobernos, como a guerra informática desenvolta entre países. Os ladróns de guante branco
Hai moi distintos tipos de crackers, pero non se considera entre eles a aqueles que penetran en ordenadores ou redes de xeito ilegal para roubar. Estes son ladróns de guante branco, unha vella tradición criminal. Script kiddies
Moitos crackers pertencen á categoría de script kiddies, é dicir, bromistas de mal gusto. Moitos deles son adolescentes que penetran sen autorización nos sistemas, ou crean e difunden virus informáticos para sentir o seu poder, para medirse cos outros, para desafiar o mundo dos adultos ou para chulearse cos seus amigos ou cos seus referentes da rede.
Cradle of Filth

Cradle of Filth é unha banda inglesa de metal extremo formada en Suffolk no ano 1991. O seu estilo musical evolucionou dende o black metal cara a unha amálgama de metal gótico, black metal sinfónico e outros subxéneros de metal extremos máis "producidos" e limpos. As súas letras e a súa imaxe están fortemente influenciadas pola literatura gótica, a poesí, a mitoloxía e as películas de terror. Membros
Dani Filth - voz (1991–)
Martin 'Marthus' Skaroupka – batería, teclado (2006–)
Daniel Firth – baixo (2012–present)
Lindsay Schoolcraft – teclado e voces (2013–)
Richard Shaw - guitarra (2014–)
Marek 'Ashok' Šmerda – guitarra (2014–)
Craig Thompson

Craig Matthew Thompson, nado en Traverse City, Míchigan o 21 de setembro de 1975 é un creador de bandas deseñadas. Traxectoria
Nado en Míchigan, fillo dun fontaneiro e dunha enfermeira, creceu nunha familia cristiá fundamentalista, sendo o seu primeiro contacto coa banda deseñada as tiras cómicas infantís dominicais. Comezou a escribir no periódico da universidade.
A súa primeira novela gráfica foi a semiautobiográfica Good-bye, Chunky Rice, inspirada pola súa marcha a Portland, Oregón, á que seguiu a tamén autobiográfica Blankets.
A finais de 2004 comezou a traballar en Habibi, publicada sete anos máis tarde. Obra
1999 - Good-bye, Chunky Rice
2000 - Bible Doodles
2001 - Doot Doot Garden
2003 - Blankets
2004 - Carnet de Voyage
2011 - Habibi
2014 - Space Dumplins
Crangon

Crangon, do grego kránkōn, "camarón", "gamba", é un xénero de crustáceos malacostráceos, o tipo da familia dos crangónidos, que agrupa varias especies de decápodos da suborde dos dendrobranquiados, que se distinguen dos camaróns da outra suborde (a dos pleociemados, ou decápodos nadadores), entre outras cousas, por careceren do típico rostrum ou rostro característico dos "verdadeiros" camaróns, aínda que a xente non os distingue e tamén lles aplica este nome. Distribución
As especies de Crangon encóntranse exclusivamente no hemisferio norte, achándose a maioría delas no norte do océano Pacífico. C. septemspinosa é a única especies do xénero que se atopa no noroeste do Atlántico, mentres que no nordeste deste océano viven C. crangon e C. allmanni. Coa excepción da importante especie comercial C. crangon, as especies de Crangon están pobremente distribuídas. O feito de que no Pacífico vivan gran número de especies fai pensar que o xénero se orixinou neste océano. Especies
O xénero Crangon comprende as seguintes especies viventes: Crangon affinis De Haan, 1849
Crangon alaskensis Lockington, 1877
Crangon alba Holmes, 1900
Crangon allmanni Kinahan, 1860
Crangon amurensis Bražnikov, 1907
Crangon capensis Stimpson, 1860
Crangon cassiope De Man, 1906
Crangon crangon (Linnaeus, 1758)
Crangon dalli Rathbun, 1902
Crangon franciscorum Stimpson, 1856
Crangon hakodatei Rathbun, 1902
Crangon handi Kuris & Carlton, 1977
Crangon holmesi Rathbun, 1902
Crangon lockingtonii Holmes, 1904
Crangon nigricauda Stimpson, 1856
Crangon nigromaculata Lockington, 1877
Crangon propinquus Stimpson, 1860
Crangon septemspinosa Say, 1818
Crangon uritai Hayashi & J. N. Kim, 1999
Ademais, coñécense dúas especies fósiles.
Crangon franciscorum

Crangon franciscorum é unha especie de crustáceo malacostráceo da familia dos crangónidos.
Habita nas costas do Pacífico norteamericano, desde o sueste de Alasca até San Diego (California), e constitúe, xunto con Crangon nigricauda, a maior parte da epifauna de crustáceos crangonoideos da Baía Yaquina (Oregón).
Ambas as especies aparecen frecuentemente xuntas nos estuarios, onde constitúen a base da alimentación de numerosas especies de peixes de importancia comercial e deportiva.
Crangon franciscorum péscase comercialmente na baía de San Francisco. Taxonomía
A especie foi descrita en 1856 polo naturalista estadounidense William Stimpson, en "On some Californian Crustacea" Proceedings of the California Academy of Sciences 1: 95-99.
Nela distínguense dúas subespecies: Especie Crangon franciscorum Stimpson, 1856
Subespecie Crangon franciscorum angustimana Rathbun, 1902
Subespecie Crangon franciscorum franciscorum Stimpson, 1856 Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie, no seu Vocabulario multilingüe, o nome de quisquilla californiana.
Tamén se coñece co nome de camarón de San Francisco ou camarón da baía de San Francisco.
Os nomes noutros idiomas, segundo estes autores son: Castelán: quisquilla californiana
Francés: crevette californienne
Inglés: California shrimp
Crangon nigricauda

Crangon nigricauda é unha especie de crustáceo malacostráceo da familia dos crangónidos.
Habita nas costas do Pacífico norteamericano, desde Comox, Columbia Británica (Canadá) até a Baixa California, e constitúe, xunto con Crangon franciscorum, a maior parte da epifauna de crustáceos crangonoideos de Yaquina Bay (Oregón).
Ambas as especies aparecen frecuentemente xuntas nos estuarios, onde constitúen a base da alimentación de numerosas especies de peixes de importancia comercial e deportiva.
Crangon nigricauda péscase comercialmente na baía de San Francisco. Taxonomía
A especie foi descrita en 1856 polo naturalista estadounidense William Stimpson, en "On some Californian Crustacea" Proceedings of the California Academy of Sciences 1: 95-99. Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie, no seu Vocabulario multilingüe, o nome de quisquilla de rabo negro.
Tamén se coñece co nome de camarón de rabo negro.
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son: Castelán: quisquilla de rabo negro
Francés: crevette queue noire
Inglés: blacktailed shrimp
Crangónidos

A dos crangónidos (Crangonidae) é unha familia de crustáceos decápodos carideos da superfamilia dos crangonoideos (Crangonoidea).
A familia inclúe a importante especie comercial Crangon crangon.
O seu xénero tipo é Crangon. Taxonomía
A familia foi descrita en 1825 polo carcinólogo inglés A. H. Haworth, en "A new binary arrangement of the macrurous Crustacea". The Philosophical Magazine and Journal 65: 183-184.
Xéneros
Non hai unanimdade entre os autores sobre o número de xéneros en que se divide a familia.
Así, segundo de Grave et al. , comprendería 34 xéneros (un deles fósil: Pola súa parte, o WoRMS (26/10/2003) reduce o seu número a 23: Porén, o SIIT (26/10/2003) só recoñece 17: