proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Sandra Lodi

Sandra López Díaz, coñecida como Sandra Lodi, nada en 1990 en Lugo, é unha ilustradora galega, deseñadora gráfica e artista plástica. Estudou Belas Artes en Salamanca. Publica na revista Mongolia e no semanario El Estafador, entre outros medios de comunicación. É integrante da Asociación Galega de Profesionais da Ilustración (AGPI). Traxectoria
Durante a súa estadía en Salamanca para estudar Belas Artes, coñeceu o método de produción creativa da Accademia di Bele Arti di Brera de Milán (Italia) a onde se desprazou durante un curso. Logo adquiriu competencias dixitais na Escuela Trazos (Madrid).
Traballou como directora de arte e diseñadora gráfica en axencias de publicidade e marketing, para marcas nacionais e internacionais.
Ademais do traballo en ilustración e deseño gráfico, fai animación, concept art, muralismo e sesións de debuxo en directo. Tamén imparte obradoiros de formación.
Participa en Viñetas desde o Atlántico, onde reivindicou a ollada feminina tendo en conta que os referentes do cómic cambiaron e, agora, tamén son mulleres. Esta visibilidade de mulleres autoras de banda deseñada distínguese por parte de editoriais, de librarías e de premios. No plano da sororidade, aconselloulles ás novas creadoras que conten historias con corazón e confíen no seu instinto. Premios
En 2019 foi galardoada co segundo premio Curuxa de Humor Gráfico do Museo Xaquín Marín. En 2021, a súa obra pictórica foi seleccionada na XII Bienal de Pintura Eixo Atlántico. En 2022 recibiu o primeiro premio no Combate mural do Culturbán (Lugo) e en 2023 no IV Certame de Pintura do Festival de Cans. En 2024 obtivo o Premio Alberte Quiñoi de Álbum Ilustrado coa obra Papóns (Galaxia, 2024) e o Premio Castelao de Banda Deseñada, na categoría xeral, pola obra Adelina. En 2025, Papóns recibe o Premio Follas Novas como mellor libro ilustrado. Sobre o Premio de Álbum Ilustrado Alberte Quiñoi á obra titulada Papóns, a acta do xurado recolleu o seguinte: "O xurado quixo destacar neste álbum ilustrado que é unha obra moi atractiva visualmente cun uso dos planos e das cores impecable. Unha narrativa coherente e ben encetada; que pon en valor o mundo rural e os afectos entre avoa e neta. Un vínculo de transmisión cultural e familiar imprescindible que amosa de forma tenra e fermosa.
A autora representa os corpos, son mulleres reais, reproduce o noso pobo á perfección. A ilustración é orixinal e dinámica, cun estilo propio, cunha composición e perspectiva coidadas.
A relación que amosa co medio e cos animais é sensible e acertada. Forma parte da realidade das nenas e nenos que tiveron a sorte de criarse nese ambiente privilexiado no que imaxinar e crear as súas propias historias.
Un álbum que pon en valor a necesidade de preservar e protexer a natureza. De respectar os animais e darlles o seu propio lugar. Unha historia de xenerosidade que pon o foco no protagonismo que xogarán as novas xeracións como exemplo de conciencia. Un traballo colectivo que todas as persoas deben exercer en conxunto. Será un deses libros que perduren no tempo”.
Sandra Ortega Mera

Sandra Ortega Mera, nada na Coruña o 19 de xullo de 1968, é unha empresaria galega, unha das principais accionistas de Inditex. Traxectoria
É a filla máis vella de Amancio Ortega e a súa primeira muller, Rosalía Mera. Ten o grao en Psicoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela. Após a morte da súa nai, Rosalía Mera, en 2013, herdou a participación do 7% que esta tiña en Inditex, a empresa fundada polo seu pai Amancio Ortega, co que se converteu na muller máis rica de España cun valor neto de 7300 millóns de dólares.
O seu grupo empresarial, Rosp Corunna, acadou en 2015 e 2016 uns beneficios de 105 e 89, 6 millóns de euros respectivamente.
Ortega traballa coa fundación creada pola súa nai para persoas con discapacidade mental e física, a Fundación Paideia Galiza.
Sandrans

Sandrans é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Sandwicheira

Unha sandwicheira é un aparello de cociña que se usa para cociñar sándwichs. Descrición e funcionamento
A sandwicheira xeralmente consiste en dúas placas unidas por un gonzo, e os sándwichs colocánse entre elas para preparalos. Para facer os sándwichs, as sandwicheiras péchanse herméticamente.
A sandwicheira eléctrica funciona a base da electricidade; moitas delas non teñen interruptor para acendelas, xa que acenden en cando se enchufan e apáganse en canto se desenchufan. Nas sandwicheiras eléctricas as placas son quentadas por medio de resistencias dentro do aparello.
Existen tamén sandwicheiras manuais, que normalmente están feitas de ferro fundido ou aluminio e funcionan pola calor dunha cociña, o lume nunha lareira etc. Orixe
Nos Estados Unidos, a Tostwich é posibelmente a primeira sandwicheira, datada de iñantes de 1920. Porén, non foi patentada até o 3 de marzo de 1925 (solicitada o 26 de maio de 1924). Foi inventada por Charles Champion, cuxas outras invencións inclúen unha máquina de flocos de millo.
A sandwicheira orixinal da marca Jaffle foi deseñada e patentada en 1949 polo Dr. Earnest Smithers de Bondi, Australia.
Sandía

A sandía (Citrullus lanatus) é unha planta e un froito orixinario de África tropical. Encontráronse vestixios, dos que se deduce, que xa existía no antigo Exipto. De aí pasou aos países bañados polo Mediterráneo. Ao Continente Americano chegou grazas a países Europeos, como España e Portugal. É un alimento moi rico en vitamina A. É un dos froitos de maior tamaño de cantos se coñecen e pode acadar ata os 10 quilos de peso. Clasificación
É unha planta herbácea, que pertence á familia das Cucurbitáceas é parente de froitas coma o melón ou o cabazo; crece da planta chamada sandieira. Necesita climas cálidos ou tropicais. Principais produtores
Os países principais produtores de sandías son: Turquía, Grecia, Italia, España, a China e o Xapón.
Saneamento

Saneamento é a actividade relacionada co abastecemento de auga potable, a xestión de augas pluviais, a recollida e tratamento da rede de sumidoiros, a limpeza urbana, a xestión de residuos sólidos e o control de pragas e calquera tipo de axente biolóxico patóxeno, dirixido á saúde das comunidades. É o conxunto de procedementos adoptados nunha determinada rexión co fin de proporcionar unha boa situación hixiénica sa aos habitantes. O saneamento do medio das grandes cidades, é dicir, o do medio urbano onde reside o home contemporáneo, é motivo do estudo das instalacións sanitarias, posto que dito medio ten unha influencia decisiva sobre o benestar e a saúde da poboación. As estatísticas rexistradas en diversos países amosan un notábel descenso da taxa de mortalidade coa habilitación dos servizos de augas correntes e os desaugadoiros cloacales, que vén sendo a implantación dunha rede de saneamento urbano, que ten por finalidade resolver a subministración de auga potábel á poboación, atender a evacuación das augas negras, as de chuvias e a eliminación dos lixos. Afronta tamén a protección do medio: do aire polas emanacións de gases tóxicos, olores, pos e fumes;
dos cursos de auga e outras fontes de aprovisionamento, por descargas de líquidos domiciliarios e industriais de natureza contaminante.
Así mesmo tamén ten grande importancia a evacuación dos residuos domiciliarios. A eliminación destes residuos determina, co tempo, a necesidade de tomar medidas para evitar a contaminación das canles onde se verquen os líquidos cloacais.
Sang-e saboor

Sang-e saboor (en persa: سنگ صبور) é un filme franco-afgán de 2012 dirixido por Atiq Rahimi, que se basea na súa novela homónima de 2008. Escrito por Jean-Claude Carrière e o propio director, está protagonizado por Golshifteh Farahani, Hamid Djavadan, Massi Mrowat e Hassina Burgan. Foi escollido como candidato de Afganistán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Golshifteh Farahani foi nomeada á actriz máis prometedora na 39ª edición dos Premios César. Personaxes
Golshifteh Farahani como a muller
Hamid Djavadan como o home
Hassina Burgan como a tía
Massi Mrowat como o soldado
Mohamed Al Maghraoui como o mulá
Malak Djaham Khazal como o veciño
Marwa Safa Frotan como a muller de nena
Sofia Frotan como irmá da muller
Yesna Frotan como a irmá máis pequena da muller
Sanga, Nixeria

Sanga é unha Área de Goberno Local do Estado de Kaduna, en Nixeria. A súa capital é a poboación de Gwantu.
Ten unha área de 781 km² e unha poboación de 149. 333 habitantes segundo o censo de 2006.
Sangiran

Sangiran é unha escavación arqueolóxica na illa de Xava, Indonesia. A área cobre 48 km² e localízase no centro da illa, a 15 quilómetros de Surakarta. Lugar Patrimonio da Humanidade da UNESCO dende 1996.
En 1934 o antropólogo Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald comezou a examinar a área, e durante as escavacións realizadas entre 1936 e 1941 apareceron fósiles dun dos primeiros antecesores coñecidos da humanidade, o Pithecanthropus erectus(Homo erectus) (Home de Xava). Ata o de agora apareceron outros 60 fósiles, entre eles algúns de Meganthropus.
Sanguié

Sanguié é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Oeste. A súa capital é a cidade de Réo. Departamentos
Dassa
Didir
Godir
Kordie
Kyon
Pouni
Réo
Tenado
Zamo
Zawara
Sanidade

Enténdese por sanidade o conxunto de servizos destinados a preservar e protexer a saúde dos cidadáns. Tipos
Segundo a propiedade dos servizos, hai dous tipos: Pública: os servizos de saúde dependen dos respectivos gobernos, e é o encargado de desenvolver as políticas sanitarias.
Privada: os servizos sanitarios dependen de empresas privadas. Sanidade no eido internacional
Todos os países teñen sanidade pública, aínda que se diferencian nos servizos mínimos que prestan aos seus cidadáns. Porén, a sanidade privada adoita estar presente na maioría destes países, como complemento á sanidade pública. A regra xeral é que nun país conviven ambos tipos de sanidade, polo que teñen un sistema sanitario mixto.
En Galiza
No ámbito galego, o Servizo Galego de Saúde, a través dos impostos recadados, encárgase de garantir a atención sociosanitaria dos cidadáns de Galiza, ofrecendo servizos sanitarios en diferentes institucións e centros de saúde.
Sanmatenga

Sanmatenga é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Norte. A súa capital é a cidade de Kaya. Departamentos
A provincia divídese en departamentos: Barsalogho
Boussouma
Dablo
Kaya
Korsimoro
Mane
Namissiguima
Pensa
Pibaore
Pissila
Ziga
Sanna Nielsen

Sanna Viktoria Nielsen, nada en Escania o 27 de novembro de 1984, é unha cantante sueca. Traxectoria
Participou no Melodifestivalen sete veces entre 2001 e 2014 gañando finalmente no 2014 coa canción "Undo" e representou a Suecia no Festival de Eurovisión 2014 con esta canción quedando finalmente en terceiro lugar. Discografía
Silvertoner (1996)
Min önskejul (1997)
Nära mej, nära dej (2006)
Sanna 11-22 (2007)
Stronger (2008)
I'm in Love (2011)
Vinternatten (2012)
Min jul (2013)
16 bästa (2014)
7 (2014)
Sansimonismo

O sansimonismo foi o movemento ideolóxico con fins políticos fundado polos seguidores do socialista utópico Henri de Saint-Simon despois da morte deste en 1825. En Francia constituíu a primeira formulación do socialismo, aínda que se discute se as súas propostas foron realmente socialistas. A súa influencia estendeuse fóra de Francia e alcanzou practicamente a todo o planeta, presentándose non tanto como un «movemento socialista ou social como canto agrupación técnico-política, con obxectivos reformistas, metas financeiras e místico-filosóficas non demasiado definidas». Os sansimonianos avogaron, entre outras cousas, pola abolición do dereito á herdanza, a redistribución da riqueza (nun sentido diferente ao socialismo actual) e nalgúns casos, a emancipación da muller. Neste grupo atopábanse as mulleres como Angélique Arnaud, Caroline Simon e Claire Démar. Desta última son as seguintes verbas:
Quero falar ao pobo, ao pobo oídesme? é dicir tanto ás mulleres como aos homes, pois é habitual o esquecerse de mencionar ás mulleres cando se fala do pobo […]
Sant Cugat Sesgarrigues

Sant Cugat Sesgarrigues é un concello da provincia de Barcelona, en Cataluña. Atópase no centro da depresión do Penedès e pertence á comarca do Alt Penedès.
Tiña en 2015 unha poboación de 978 habitantes, agrupados nas entidades de poboación de Sant Cugat Sesgarrigues e Les Cases Roges.
Sant Jeroni (Montserrat)

Sant Jeroni é o cumio máis alto da montaña de Montserrat, cunha altura de 1236 metros. O cumio de Sant Jeroni está na converxencia dos límites dos concellos de el Bruc en Anoia, de Marganell en Bages e de Collbató, no Baix Llobregat. Preto do cumio había unha ermida (despois reconvertida en restaurante), unha capela (aínda en pé) e a estación superior do Funicular Aéreo de Sant Jeroni, hoxe pechada, no "Mirador del Moro".
Está considerado o cumio máis alto das comarcas de Bages e Anoia.
Santa Ana (barco)

O Santa Ana foi un barco arrastreiro galego que afundiu na costa de Asturias o 10 de marzo de 2014. Descrición do buque
O Santa Ana era un buque construído en 1980 baixo o nome de Marirosa pola empresa Navalfoz, de Figueira da Foz. Era propiedade dun armador de Muros e boa parte da súa tripulación era de Muros tamén. Porén, a súa base tíñaa no porto de Matosinhos e a súa bandeira era portuguesa.
Cargaba unha tonelaxe de 199 Tm, cun peso morto de 425 Tm. O accidente
O arrastreiro saíu, acompañado doutros dous barcos, do porto de Avilés na noite do 9 ao 10 de marzo de 2014. A intención era pescar xarda. Cando saía, tocou nuns baixos do porto e afundiu nas proximidades de illa Herbosa, un illote deshabitado ao noroeste do cabo de Peñas, na zona central de Asturias.
A tripulación estaba composta por nove persoas, das que sobreviviu unha, sete faleceron, e unha quedou desaparecida. As súas nacionalidades eran indonesia, portuguesa e española, entre os que había catro galegos de Muros e un asturiano. O sobrevivente foi un mariñeiro de Muros.
Santa Clara, Cuba

Santa Clara foi fundada en 1689, é a capital da provincia cubana de Villa Clara (tamén coñecida como Las Villas). Posúe unha poboación estimada de 217. 000 habitantes(1994). É un centro comercial e de comunicacións localizado nun nó de estradas e ferrocarril. Tamén ten un aeroporto. A gandería foi a actividade tradicional até o século XIX, no que a cana de azucre se volveu importante. O procesamento e comercialización de tabaco ten lugar na provincia. É a cidade máis poboada da rexión central da illa de Cuba.
Capturada polas forzas guerrilleiras baixo o mando do comandante Che Guevara finais de 1958 durante a revolución dirixida por Fidel Castro contra Fulgencio Batista e Zaldívar. Actualmente descansan os restos do Che no Memorial desta cidade.
A Universidade Central de Las Villas está situada ao leste de Villa Clara.
Santa Cristina de la Polvorosa

Santa Cristina de la Polvorosa é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. En 2009 tiña 1205 habitantes. Datos de interese
Ten unha área de 39, 03 km², cunha densidade de poboación de 30, 87 hab. /km². Atópase a 60 km de Zamora, a nunha altitude de 708 msnm, e está comunicada pola estrada N-525. O alcalde electo en 2007 é Pablo Rubio Pernía (PP).
O 10 de abril de 1979 un bus cheo de escolares vigueses caeu ao río Órbigo en Santa Cristina de la Polvorosa morrendo 49 persoas.
Galería de imaxes
Santa Elena (sitio arqueolóxico)

Santa Elena (en maia: Wak’aab’-[h]a’) é un sitio arqueolóxico pertencente á cultura maia precolombiana, que se atopa no concello de Balancán, no estado mexicano de Tabasco.
Santa Elena, pertence ás cidades da conca do Usumacinta do mesmo xeito que Pomoná, Moral Reforma, Palenque, Bonampak, Yaxchilan e Pedras Negras. Atópase no leste de Tabasco, e foi unha poboación de mediana importancia, xunto coas súas veciñas Pomoná, Moral Reforma e San Claudio, con quen practicaba un intenso intercambio comercial.
No presente, Santa Elena é unha zona arqueolóxica que está a ser explorada polo INAH, polo que o sitio atópase pechado ó público. Toponimia
O título real, ou glifo emblema, desta cidade maia foi identificado recentemente por David Stuart, polo que se sabe que o nome orixinal foi Wak’aab’-[h]a’ e foi a capital do señorío do mesmo nome.
O nome moderno fai referencia á poboación do mesmo nome que se atopa máis próxima ó sitio arqueolóxico. Localización
O sitio arqueolóxico de Santa Elena está situado na beira esquerda do río San Pedro Mártir, 95 quilómetros ó sueste da cidade de Balancán de Domínguez cabeceira municipal de Balancán, no leste do estado de Tabasco, preto da comunidade La Asunción, nos límites do concello de Tenosique, o que motivou unha pugna entre ambos os municipios pola localización do sitio arqueolóxico.
Santa Irmandade

A Santa Irmandade (en castelán, Santa Hermandad) é o nome xenérico co que se coñecían os grupos de xente armada instituídos en 1476 en Castela e pagados polos concellos para perseguiren os malfeitores e criminais. Foi disolta en 1834, creándose dez anos máis tarde a Garda Civil.
Santa Juana, Chile

Santa Juana é un municipio, unha cidade e unha comuna da provincia de Concepción na Rexión de Biobío, Chile. Segundo o censo INE de 2002, en termos de poboación, a comuna tiña un total de 13. 147 habitantes, unha área é de 731 km2 e unha densidade de poboación de 17, 98 hab/km². Sitúase na altitude de 6 metros sobre o nivel do mar. O xentilicio da comuna é santajuanino/a.
Nesta comuna atópase o Forte Santa Juana de Guadalcazar, unha antiga fortificación que foi declarada Monumento Nacional o 26 de outubro de 1977. O forte está rodeado por fosos e unha ponte de acceso, as paredes foron construídas con pedra hexagonal.
Santabárbara

A santabárbara é o pañol ou a paraxe destinada nos buques para custodiar a pólvora e o armamento, así como a cámara por onde se comunica ou se baixa a este pañol.
Recibe este nome pola imaxe de Santa Bárbara, patroa dos artilleiros, que xeralmente está colocada neste lugar.
Tamén se lle daba tal nome a unha rexión do extremo de popa da primeira cuberta do navío que se destinaba a gardar os equipamentos do condestable e que en moitos casos contiña os aloxamentos dalgún persoal ou era camareta dos gardamariñas.
Santalla de Toiriz, Pantón

Santalla de Toiriz é unha parroquia do concello de Pantón na comarca de Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 73 habitantes (38 homes e 35 mulleres), dous menos ca en 2006. Xeografía
Limita ao norte coas parroquias de Tribás e Toiriz, ao sur con San Vicente de Castillón, ao oeste con Mato, e ao leste con San Xillao de Tor e Moreda (Monforte de Lemos). Onomástica
En 2016 o Concello de Pantón solicitoulle á Comisión de Toponimia da Xunta de Galicia a modificación do topónimo por Tuiriz. O seu xentilicio é «toirizao/toirizá».
Santander, Colombia

Santander é un dos 32 departamentos de Colombia, situado no nororiente do país na rexión natural andina. A súa capital é Bucaramanga. Limita ao norte cos departamentos de Norte de Santander, Cesar e Bolívar, ao oeste con Antioquia, ao sur con Boyacá e ao leste con Boyacá e Norte de Santander. Xeografía
Está conformado por 87 municipios, agrupados en seis provincias reorganizadas en oito núcleos de desenvolvemento provincial denominados: Área metropolitana, con capital en Bucaramanga.
Comunera, con capital en Socorro
García Rovira, con capital en Málaga
Guanentá, con capital en San Gil
Mares, con capital ne Barrancabermeja
Soto Norte, con capital en Matanza
Vélez, con capital en Vélez.
En 2004 institucionalizouse o 13 de maio como día da santandereanidade. Demografía
Composición étnica
Mestizos e brancos (97, 72%)
Afrocolombianos (2, 15%)
Indíxenas (0, 12%)
Santi Molezún

Santiago Vázquez Martínez, nado en Santiago de Compostela o 28 de xullo de 1970, máis coñecido como Santi Molezún, é un vidente e meigo galego. Traxectoria
Fillo do policía e militar Carlos Vázquez Molezún e de Julia Martínez Berea, Santi Molezún fíxose famoso na década de 1980 por ser o bruxo máis novo de España. Colleitou tamén fama como vidente pola súa participación no reality show de Antena 3 El castillo de las mentes prodigiosas (2004), onde coincidiu con outros célebres videntes do panorama español, como Lola Montero, Paco Porras ou Aramís Fuster, entre outros.
En 1990, Molezún dirixiu unha curtametraxe de 20 minutos titulado En un rincón del alma e colaborou con Antena 3 Radio. Formou parte do grupo de drag queens Queenpostelas, como Elvira a Galáctica, que se fixo popular a finais da década de 1990 e actuou en programas de televisión como Luar ou Tardes con Ana da Televisión de Galicia. En 1993, creou Moda Universal. Tamén se dedica ao mundo da música, especialmente ao punk electrónico. Vida persoal
Molezún está casado co director de teatro Daniel Baamonde. En 2014 Santi Molezún e a súa parella víronse envoltos nun caso mediático en que se acusaba á Xunta de Galicia de non permitirlles a adopción dun fillo pola súa condición de matrimonio homoparental.
Santiago Aloguin Roig

Santiago Aloguin Roig, nado en Deltebre (Tarragona) o 29 de outubro de 1914 e finado en Sabadell en abril de 1985, foi un mestre catalán afincado en Galicia. Traxectoria
Fillo do mestre e profesor da Normal Narciso Aloguin Benedito. Estudou maxisterio. Cursillista de 1933. Foi mestre na escola de Papín (Penarrubia, Baralla) dende 1934. Conseguiu para a escola de Papín unha das bibliotecas do Padroado das Misións Pedagóxicas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído en setembro. Foi detido e ingresou no cárcere de Lugo o 22 de outubro de 1937, do onde saíu en liberdade provisional o 23 de outubro de 1939. Como resultado do proceso de depuración foi separado definitivamente do servizo e baixa na escala en 1940. Impartiu clases privadas nunha academia de Sarria durante un tempo. En 1950 marchou coa muller e os fillos a Deltebre onde intentou subsistir dando clases particulares, pero as autoridades prohibíronlle exercer esa actividade e a familia padeceu graves penurias económicas, aliviadas en parte coas axudas dos familiares de Lugo. En 1964 conseguiu a rehabilitación e foi destinado a Sariñena (Huesca) e posteriomente a La Cava (Tarragona). Por concurso de traslados pasou á escola de Polinyà de Xúquer (Valencia) e en 1966 a Sant Jaume d'Enveja (Tarragona), onde permaneceu ata 1972. O seu último destino foi Sabadell, onde finou en abril de 1985 con 70 anos. Vida persoal
Casou con Teresa Arias Varo, filla de Felipe Arias Vázquez e Teresa Varo, e foi pai de Teresa Alonguin Arias.
Santiago Gutiérrez García

Santiago Gutiérrez García, nado en 1967, é un escritor, filólogo e profesor galego, especialista en literatura medieval. Obra escrita publicada (selección)
Amor e burlas na lírica trobadoresca: un estudo das cantigas paródicas galegoportuguesas. Ediciós do Castro, 2006. ISBN 84-8485-215-6.
A fada Morgana. Santiago de Compostela: Edicións Lea, 2003. ISBN 84-95444-32-1.
Orixes da materia de Bretaña: a "Historia regum britanniae" e o pensamento europeo do século XII. CIRP, 2002. ISBN 84-453-3319-4.
A literatura artúrica en Galicia e Portugal na Idade Media (con Pilar Lorenzo Gradín). USC, 2001. ISBN 84-8121-882-0.
Merlín y su historia. Alianza Editorial, 1999. ISBN 84-206-3668-1
Merlín e a súa historia. Vigo: Edicións Xerais de Galicia, 1997. ISBN 84-8302-144-7
Santibáñez del Val

Santibáñez del Val é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 62 habitantes (INE 2012). Dista 5 km de Santo Domingo de Silos. Está situado na Ruta da Lá.
Santo Graal

O Santo Graal, segundo un conxunto de lendas e mitos cristiáns, é o cáliz onde Xesucristo serviu o viño na Derradeira Cea. Isto deu lugar a unha materia (temática) específica na literatura medieval, dentro da cal os heroes artúricos (os cabaleiros da Mesa Redonda) debían ir buscar o Graal polo mundo, pois este obxecto tería enormes poderes. A tradición conta que foi Perceval o que o atopou, mentres que trala cristianización do mito sería Galaaz quen o fixo. Unha das lendas que chegaron ata os nosos días conta que o cáliz está localizado no Cebreiro.
O Santo Graal é un dos símbolos máis antigos de Galicia, aparecendo no escudo de Reino de Galicia dende o século XIII. A lenda do Cáliz Sagrado
Segundo a lenda, Xosé de Arimatea recolleu no cáliz empregado na Última Cea o sangue que brotou de Cristo cando el recibiu o golpe de misericordia, dado polo soldado romano Longinus, usando unha lanza, despois da crucifixión. Non obstante, a Biblia sinala que foi a propia María Madalena -a única muller presente na crucifixión xunto con María, a nai de Xesús-, quen ficou coa custodia do cáliz e o levou a Francia, onde pasou o resto da súa vida.
A lenda tornouse popular en Europa nos séculos XII e XIII por medio dos romances de Chrétien de Troyes, particularmente a través do libro "Le Conte du Graal" publicado arredor de 1190, e que conta a busca de Sir Percival polo cáliz.
Máis tarde, o poeta francés Robert de Boron publicou Roman de L'Estoire du Graal, escrito entre 1200 e 1210, e que se tornou a versión máis popular da historia, e xa contén todos os elementos da lenda que hoxe coñecemos.
Na literatura medieval, a procura do Graal representaba a tentativa por parte do cabaleiro de alcanzar a perfección. En torno del creouse un complexo conxunto de historias relacionadas co reinado de Artur en Inglaterra, e da busca que os cabaleiros da Táboa Redonda fixeron para obtelo e devolver a paz ao reino. Nas historias mestúranse elementos cristiáns e pagáns relacionados coa cultura celta.
A presenza do Graal en Inglaterra está xustificada por ser Xosé de Arimatea o fundador da Igrexa inglesa, para onde foi ao saír de Palestina.
Segundo algunhas historias, o Santo Graal ficou baixo a tutela da Orde do Temple, tamén coñecida como Orde dos Pobres Cabaleiros de Cristo e do Templo de Salomón, institución militar-relixiosa creada para defender as conquistas nas Cruzadas e os peregrinos en Terra Santa. Algúns asocian aos templarios a irmandade que Wolfram cita en "Parsifal".
Noutra versión, o cáliz foi levado de Constantinopla para Troyes, en Francia, onde desapareceu durante a Revolución francesa.
Santo Stefano Roero

Santo Stefano Roero é unha localidade e concello (comune) italiana da provincia de Cuneo, rexión de Piemonte, con 1. 353 habitantes.
Santo Ângelo

Santo Ângelo é unha cidade brasileira do Estado de Río Grande do Sur. Patrimonio
A súa catedral foi construída logo da redución de São Miguel das Missões.
Santolina melidensis

Santolina melidensis é unha especie de arbusto perenne con flor do xénero Santolina, dentro da familia das Asteraceae, que é endémica nas bacías do río Ulla e o seu afluente o río Seco, nos límites entre os concellos de Santiso (provincia da Coruña) e Palas de Rei (provincia de Lugo). Non se coñecen outras poboacións.
Pode chegar a unha altura de 30 cm e as súas flores son amarelas case alaranxadas. Sobrevive en chans pouco fértiles, con alto contido de magnesio e elementos tóxicos. Deriva da Santolina semidentata.
Santoniano

O Santoniano, unha división da escala temporal xeolóxica, é a cuarta idade do Cretáceo superior, segunda época do período Cretáceo. Esta idade esténdese desde os 86, 3 ± 0, 5 até os 83, 6 ± 0, 2 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Santoniano sucede o Coniaciano e precede o Campaniano.
Santos e meigas (zarzuela)

Santos e Meigas é unha zarzuela nun acto e tres cadros de Xosé Baldomir e Vicente Lleó sobre un libreto en castelán de Manuel Linares Rivas, conta tamén con dous poemas en galego de Rosalía de Castro, Eu levo unha pena e A un latido. A súa data de composición estimada é o período entre 1904 e 1908, e a súa estrea tivo lugar no Teatro de la Zarzuela de Madrid o 11 de febreiro de 1908.
Santuario de Panóias

O Santuário de Panóias, tamén designado por Fragas de Panóias, é un santuario galaico-romano erixido entre finais do século II ou comezos do III d. C. que se localiza no concello portugués de Vila Real. Descrición
O santuario está composto por varias laxes ou penedos nos hai labradas pías e foron atopadas diferentes inscricións en latín e unha en grego onde se explican os rituais que se realizaban, onde tiñan lugar, a que deuses se ofrecían os sacrificios e quen facía estes rituais. Estas inscricións contextualizadoras son as que fan único este santuario e por iso estudosos de diferentes países se teñen interesado polo recinto. Estado de conservación
Até hai algúns anos, o santuario estaba abandonado, a pesar de ser único na Península Ibérica e de ser recoñecido como monumento nacional desde hai case cen anos. [Cómpre referencia]
A partir de 2001 foi delimitado e valado o conxunto histórico e foron construídas algunhas infraestruturas co obxectivo de pór en valor este monumento. Por este motivo conta hogano cun propio centro de interpretación e a posibilidade de acceso ao parque con visitas guiadas e a visualización dun vídeo explicativo nunha antiga casa de labranza rehabilitada para centro de interpretación.
Santurtzi

Santurtzi é un municipio español da provincia de Biscaia, pertencente á comarca do Gran Bilbao. Historicamente, en cambio, formou parte ata comezos do século XIX dos Tres Concellos do Val de Somorrostro en Enkarterri. Ten unha poboación de 47. 076 habitantes (2011). Topónimo
Conta a tradición que a actual igrexa de San Xurxo, en Santurtzi, foi orixinalmente un mosteiro fundado por uns monxes de orixe inglesa, que fuxindo de conflitos relixiosos, foron a recalar na costa biscaíña, no Val de Somorrostro. En torno a este mosteiro xurdiría o pobo de Santurtzi.
O nome Santurtzi deriva do latín Sant Georgi, ao igual que a ermida do mesmo nome que existiu en Gordexola preto de Iduibaltza (Okondo). A primeira mención escrita deste topónimo data do 1075. No devandito documento, escrito en latín, menciónase ao Monasterium Sant Georgis. Posteriormente, durante a Idade Media o nome sería transcribido de moi diversas formas San Jurdic (1249), Santurce (1333), San Yurdie, Sautuye, Santurtzi (1372). No século XV aparece mencionado como Sturse, Santurse e Santursi.
A denominación en éuscaro, única oficial dende 1983, é Santurtzi. Tradicionalmente, en castelán coñeceuse como Santurce. O xentilicio dos seus habitantes é santurtziarra. Localización
Santurtzi atópase situado na costa do mar Cantábrico, na marxe esquerda da desembocadura da ría de Bilbao e aos pés do monte Serantes (452 msnm, aínda que tradicionalmente constou 446 m). Limita ao sur con Ortuella, ao leste con Portugalete e ao oeste con Abanto Zierbena e con Zierbena.
Posúe unha orografía moi accidentada aínda que, a excepción do monte Serantes (452 m) -un dos seus elementos topográficos máis simbólico-, non presenta grandes alturas, situándose as máis significativas nos contrafortes do propio Serantes: O Mazo (245 m) e os Cuetos (123 e 106 m). O seu relevo inscríbese dentro do flanco norte do chamado anticlinal de Biscaia. É un relevo de tipo estrutural correspondendo a unha serie de materiais do cretáceo (calcarias urgonienses) ao longo de Punta Lucero-Serantes suavemente inclinados cara á ría. Características
O clima en Santurtzi está baixo a influencia do clima oceánico húmido. As temperaturas son suaves durante todo o ano, con choivas máis frecuentes na primavera e outono, invernos benignos e veráns non excesivamente calorosos. A temperatura media no verán é de 20 °C e de 8 °C no inverno.
A beleza da paisaxe e a calidade da súa gastronomía xunto coa hospitalidade dos santurzanos son só algúns atractivos dos que o visitante pode gozar. Santurtzi é unha vila mariñeira que soubo conservar os seus costumes a pesar do seu gran crecemento. A vida neste Concello, está marcada polo mar, que inspira o seu traballo e o seu lecer. A pesca e as regatas de traiñeiras e as festas marianas da Virxe do Carme manteñen vivas as súas raíces. E da gastronomía que dicir, en todo o mundo é coñecido o bo trato que ao peixe dáselle en Santurtzi, en especial ao besugo e como non, ás sardiñas en lugares como o restaurante Mandanga ou o internacionalmente coñecido Currito.
Santónica

A santónica (Artemisia cina) é unha especie arbustiva pertencente á familia Asteraceae, recendente e amarga, de talo ergueito, follas alternas e abrancazadas e flores ovoides en cabezolo, da cal se extrae a santonina, unha substancia vermífuga. Descrición
É un arbusto con cheiro aromático de 40–60 cm, ten os talos ergueitos cotonosos e leñosos na súa base. As follas son pequenas, con pecíolos curtos nas follas basais e sésiles nas follas superiores, son espatuladas coas puntas arredondadas. Florea en xullo-agosto, as flores tubulares son amarelentas e agrúpanse en panículas de 3 a 5 flores miúdas. Distribución e hábitat
Planta orixinaria da Asia central, preferentemente das estepas salobres de Turquestán Propiedades
Antihelmíntico, os capítulos florais son útiles no tratamento de cocas lombrigas e nematodos.
Antifúnxica, aínda que pode presentar toxicidade con bocalladas, vómitos e foiras ou diarreas. Taxonomía
Artemisia cina foi descrita por O. Berg & C. F. Schmidt ex Poljakov e publicado en Darstellung und Beschreibung samtlicher in der Pharmacopoea borussica aufgefuhrten offizinellen Gewachse 4: , pl. 29. 1863. Etimoloxía Hai dúas teorías na etimoloxía de Artemisia: segundo a primeira, debe o seu nome a Artemisa, irmá xemelga de Apolo e deusa grega da caza e das virtudes curativas, especialmente da gravidez e os partos. Segundo a segunda teoría, o xénero foi outorgado en honra a Artemisia II, irmá e dona de Mausolo, rei da Caria, 353-352 a. C. , que reinou despois da morte do soberano. Na súa homenaxe erixiuse o Mausoleo de Halicarnaso, unha das antigas sete marabillas do mundo. Era experta en botánica e medicina.
cina: epíteto latino que significa "cinsa". Sinonimia Seriphidium cinum (Berg & C. F. Schmidt ex Poljakov) Poljakov
Artemisia salina Willd. Artemisia maritima subsp. salina (Willd. ) Nyman Artemisia laricifolia S. G. Gmel. Artemisia humilis M. Bieb. Artemisia cyna Pall. Seriphidium maritimum (L. ) Poljakov Artemisia seriphium Wallr.
Saona e Loira

Saona e Loira (71) (en francés: Saône-et-Loire) é un departamento francés situado no centro-leste de Francia, que pertence á rexión de Borgoña. Debe o seu nome ao río Saona, principal afluente do Ródano, e ao río Loira. Principais cidades
Mâcon, chef-lieu (capital) do departamento
Autun
Chalon-sur-Saône
Charolles
Louthans
Sapas Mons

Sapas Mons é un gran volcán situado na rexión Atla Regio de Venus. As dimensións de Sapas Mons son duns 400 kms de ancho e dun 1, 5 de alto (respecto do terreo circundante). Os seus flancos amosan numerosos regueiros de lava superpostos. Pensase que os regueiros escuros na parte inferior dereita da imaxe de radar da caixa de información son máis suaves cós brillantes regueiros preto da area central do volcán. Moitos destes regueiros semellan ter erupcionado directamente dos flancos do volcán, no canto de semellar ter erupcionado dende o dobre cumio do volcán. Este tipo de erupción lateral é moi común nos volcáns de gran tamaño da Terra, así coma nos volcáns de tipo hawaiano.
A área do cumio ten dous outóns suaves ou mesas, os cales danlle ó cumio unha aparencia relativamente escura nas imaxes de radar. Preto do cumio pódense ver un grupo de fosas, algúns de máis dun quilómetro de ancho. Posiblemente estas fosas formáronse cando as cámaras magmáticas subterráneas se drenaron cara ao interior, levando ó colapso ós teitos destas cámaras magmáticas. Pódese contemplar un cráter de impacto duns 20 km de diámetro no noroeste do volcán que está parcialmente borrado polos regueiros de lava. Pouco se sabía da rexión Atla Regio antes da chegada da sonda Magallanes. Os novos datos adquiridos en febreiro de 1991, amosaban a rexión con polo menos cinco grandes volcáns semellantes a Sapas Mons, os cales están ligados a complexos sistemas de facturas e áreas con rifts. Atla Regio é seguramente o resultado de xigantescas masas de material quente que se achegaron á codia de Venus, procedentes do propio manto do planeta, fenómeno semellante ó dos puntos quentes da Terra.
Sapeli

O sapeli Entandrophragma cylindricum, é unha especie botánica de grandes árbores pertencentes á familia Meliaceae.
O termo sapeli emprégase acotío en galego para designar a madeira desta árbore tropical, dura, de cor avermellada e boa de traballar, moi empregada en carpintaría. Descrición
É unha árbore grande, de até 45 m de alto (raramente 60 m), nativa de África tropical. As follas son caducifolias na estación seca, dispostas alternativamente, pinnadas, con 5-9 pares de folíolos, cada prospecto duns 10 cm de longo. As flores prodúcense en inflorescencias soltas cando a árbore fica sen follas, cada flor mide arrededor de 5 mm de diámetro, con cinco pétalos de cor amarelenta. O froito é unha cápsula pénsil duns 10 cm de longo e 4 cm de largo e, cando madurece divídese en cinco seccións para ceibar a 15-20 sementes. Distribución
É natural de África tropical en Uganda, Camerún, República Centroafricana, República Democrática do Congo, Ghana, Nixeria, Serra Leoa e Togo. Utilización
A importancia comercial de madeira é unha reminiscencia da caoba. Emprégase en pavimentado de chans pola súa durabilidade e fermoso granulado. Tense tamén empregado moito en Galiza para fabricación de portas e caixas das persianas. Entre os seus usos máis exóticos atópase a fabricación de guitarras, ukeleles por mor da súa estética agradábel. A finais da década de 1990 empezou a utilizarse coma taboleiro do instrumento de percusión vasco: a txalaparta pola forza e claridade da súa calidade de son. Emprégase tamén na fabricación dos interiores dos automóbiles estadounidenses Cadillac. Taxonomía
Entandrophragma cylindricum foi descrita por (Sprague) Sprague e publicado en Bulletin of Miscellaneous Information Kew 1910(6): 180. 1910. Sinonimia Entandrophragma cedreloides Harms
Entandrophragma lebrunii Staner
Entandrophragma pseudocylindricum Vermoesen
Entandrophragma rufum A. Chev.
Entandrophragma tomentosum A. Chev. ex Hutch. & Dalziel
Pseudocedrela cylindrica Sprague
Swietenia angolensis Welw. ex C. DC.
Sapere aude

Sapere aude é unha locución latina que significa "atrévete a saber". Tamén adoita interpretarse como "ten o valor de usar a túa propia razón". Orixe e divulgación
A frase foi cuñada por Horacio no século I a. C. nunha epístola ao seu amigo Lolius, a Epístola II do Epistularum liber primus: A súa divulgación débese ao filósofo alemán Immanuel Kant no seu ensaio Resposta á pregunta: Que é Ilustración? . Traducións e usos
A frase ten moitas traducións, pero no contexto da carta (que trata sobre os múltiples procedementos que Ulises usou no seu regreso de Troia para superar as probas ás que se enfrontou) pódese entender como «ten o valor de usar a túa habilidade para pensar». Outros tradúcena como «atreverse a pensar».
Desde entón, utilízase con frecuencia como tópico literario e tamén como lema de varias universidades, e mesmo aparece no escudo de armas de varios condados ingleses e cidades.
Saphir

Saphir foi un foguete espacial francés en servizo entre 1965 e 1967. Estaba formado por dúas etapas, unha primeira Emeraude e unha segunda Topaze. Características
Saphir foi o penúltimo foguete do programa pedras preciosas francés. Tiña un impulso de 280 kN e era capaz de levar 365 kg de carga a unha altura de 1000 km, aínda que non podía poñer cargas en órbita. Lanzáronse 15 Saphir, con dous fallos. Había tres variantes:
-Saphir P: para probar un sistema de guiado por radiocontrol.
-Saphir G: para probar un sistema de guiado inercial.
-Saphir R: para probar un sistema de separación de oxiva e reentrada dunha cabeza de combate.
Sapo común

O sapo común (Bufo bufo) é un anuro moi habitual en toda clase de hábitats europeos, sobre todo naqueles con certo grao de contaminación, como balsas de rega, estanques etc. Distribúese por toda Europa agás Irlanda e algunhas illas mediterráneas. É un dos anuros máis coñecidos, dada a súa distribución e requirimentos ecolóxicos laxos.
Un feito curioso que poucos coñecen é a capacidade dos sapos de atraer presas movendo un dos dedos das súas patas traseiras coma se dunha miñoca se tratase. O sapo na cultura popular galega
Crese que o sapo é un animal pezoñento e que a mucosidade da súa pel, o seu cuspe e mesmo os ouriños son tóxicos para quen os toque. Dise que ese mexo pode cegar a quen o recibe ou provocarlle bochas na pel (mal do coxo ou mal do goxo).
Tamén é quen de botar un mal de aire denominado especificamente mal de sapo. O Domingo de Ramos era tradición bendici-las leiras cunha póla de oliveira e auga bendita, para expulsa-los posibles seres maléficos: Sapos e ratos, / bruxas e meigas, / fóra das miñas veigas.
Pero tamén entran na terapéutica popular, e así pretendíase cura-la reuma refregando cun sapo a articulación dorida. Colgando do pescozo dunha parturiente unha bulsa con dous sapos vivos, evitábanse as hemorraxias tralo parto. Para cura-las anxinas a un rapaz era bo colocarlle na gorxa un sapo aberto.
Os ollos dun sapo formaban parte do remedio para cura-lo tangaraño dos nenos (raquitismo): A nai unha bulsa/ colgoulle ó pescozo con escapularios, / medallas e figos/ a pel dunha cobra e os ollos dun sapo.
Sapoxenina

As sapoxeninas (/ ʃ /) son as agliconas ou porcións non sacáridas da familia dos produtos naturais chamados saponinas. As sapoxeninas conteñen esteroides ou outras estruturas triterpénicas como característica orgánica esencial. Por exemplo, as sapoxeninas esteroides como a tixenina, neoxitoxenina e tokoroxenina illáronse dos tubérculos da planta Chlorophytum arundinaceum. Algunhas sapoxeninas esteroides poden servir como punto de inicio práctico para a semisíntese de determinadas hormonas esteroides.
A diosxenina e a hecoxenina son outros exemplos de sapoxeninas.
Sapporo

Sapporo (en xaponés, 札幌市, さっぽろし, Sapporo-shi) é a quinta maior cidade do Xapón, situada na illa de Hokkaidō. É a capital da prefectura de Hokkaidō. Ten preto de 2. 25 millóns de habitantes. Foi designada cidade por mandato gobernamental o 1 de abril de 1972. É servida polo Aeroporto de Chitose.
Organizou os primeiros Xogos Olímpicos de Inverno de Asia, que comezaron o 3 de febreiro de 1972.
O maior evento anual de Sapporo é o Festival de neve en febreiro, coñecido pola súa competición de esculturas no xeo.
No Xapón, Sapporo é coñecido como a sede da cervexa Sapporo e do ramen con sabor a miso. O barrio de diversións e entretemento de Susukino está entre os maiores e máis coñecidos do Xapón. División administrativa
O concello de Sapporo divídese en 7 barrios (ku 区): Chuo-ku, Kita-ku, Higashi-ku, Shiroishi-ku, Toyohira-ku, Minami-ku, Nishi-ku, Atsubetsu-ku, Teine-ku, Kiyota-ku. Universidade
Hokkaido University Arquivado 02 de abril de 2014 en Wayback Machine. , 北海道大学
Hokkaido University of Education, 北海道教育大学
Sapporo City University, 札幌市立大学
Sapporo Medical University, 札幌医科大学 Cidades irmandadas
Novosibirsk, Rusia desde 1990 Múnic, Alemaña desde 1972 Portland, Estados Unidos desde 1959 Shenyang, China desde 1980
Sara Ahmed

Sara Ahmed, nada en Salford (Inglaterra) o 30 de agosto de 1969, é unha académica británica-australiana cuxa área de estudo céntrase na intersección da teoría feminista, a teoría queer, a teoría da crítica á raza e o poscolonialismo. Traxectoria
O seu pai é paquistaní e a súa nai inglesa, e migraron a Australia na década de 1970. Relacionados con estas experiencias están os seus temas de investigación, entre os que se atopan a migración e a identidade. Realiza os seus primeiros estudos na Universidade de Adelaida e o seu doutoramento no Centro de Teoría Crítica e Cultural da Universidade de Cardiff.
Sara Leirós Fernández

Sara Leirós Fernández, nada nas Neves o 31 de maio de 1897 e finada en Santiago de Compostela en 1978, foi unha profesora e escritora galega. Traxectoria
Estudou na Escola Superior de Maxisterio de Madrid. Foi profesora numeraria de Filosofía e de Psicoloxía na escola Normal de Ourense de 1928 a 1936. Ingresou no Seminario de Estudos Galegos en 1929, cun ensaio, escrito en castelán, arredor do significado intelectual do Padre Feijoo. En 1936 realizou varios viaxes, grazas a unha bolsa concedida pola Junta para Ampliación de Estudios, a diferentes países coa intención de adquirir máis coñecementos sobre Organización escolar. Despois da Guerra civil foi profesora na Escola Normal de Santiago de Compostela, cidade na que morreu en 1978. Obras
Compendio de Geografía General, 1934.
El padre Feijoo. Sus ideas crítico-filosóficas, 1935.
El existencialismo en la educación, 1959
El padre Feijoo: su magisterio, 1967
Pedagogía hispano-cristiana en su dimensión espiritual, 1973.
Por el camino, 1975.
Sara Ruddick

Sara Ruddick, nome de nacemento Sara Elizabeth Loop, nada o 17 de febreiro de 1935 e finada o 20 de marzo de 2011, foi unha filósofa feminista e a autora do libro Maternal Thinking: Toward a Politics of Peace. Traxectoria
Licenciouse no Vassar College en 1957 e doutorouse na Universidade Harvard en 1964. Ensinou filosofía e estudos das mulleres no New School of Social Research catro anos. Foi galardoada co premio á filósofa máis destacada do ano pola Society for Women in Philosophy en 2002. A American Philosophical Association organizou unhas xornadas en San Diego en 2012 sobre o seu traballo. Participou no proxecto de historia oral, Feminist Philosophers: In Their Own Words, que ofrece entrevistas con filósofas feministas importantes implicadas no movemento feminista nas décadas de 1960 e 1970. Obra
É moi coñecida pola análise das prácticas e do pensamento que emerxe do coidado dos nenos. Argumenta que a maternidade é unha actividade consciente que require eleccións, decisións diarias e unha reflexión continua e alerta. Lisa Baraitser considera que a súa contribución: "Xunto con Adrienne Rich, Ruddick foi probabelmente a pensadora máis importante que abordou a cuestión da mothering e da motherhood desde a segunda onda do feminismo, e cun espírito similar ao de Grace Paley, ampliando a súa análise de maternidade baixo o patriarcado ao desenvolvemento dos valores necesarios para opoñerse ao militarismo e á guerra. "
Sarah Mather

Sarah Mather nada en 1796 e finada o 21 de xuño de 1868, foi unha inventora. En 1845 obtivo a patente para un modelo de periscopio submarino dotado dunha lámpada. Perfeccionou o seu invento e en 1864 obtivo unha nova patente para a mellora. Pouco se sabe da vida de Sarah Mather, nin cando naceu nin cando morreu, na entrada en The Biographical Dictionary of Women in Science sinalan que casou e, polo menos, tivo unha filla.
Saranduwa

Saranduwa foi unha cidade hitita ao suroeste do lago do Sal e en dirección ao río Hulaya (ao nordeste ou leste de Lukka). Foi incluída no reino de Tarhuntasa no reinado de Hattusilis III.
Sarandë

Sarandë ou Saranda (en grego: Άγιοι Σαράντα e en italiano: Santa Quaranta) é unha cidade de Albania e sede do concello honónimo. Xeograficamente, a cidade está situada nun golfo en mar aberto do mar Xónico dentro do mar Mediterráneo. Estendese ao longo da costa albanesa e ten un clima mediterráneo con máis de 300 días de sol ao ano.
Na antigüidade, a cidade era coñecida como Onchesmus ou Onchesmos e era a cidade portuaria de Caonia no antigo Epiro. Debe o seu nome moderno ao próximo mosteiro bizantino dos Corenta Santos (Agioi Saranda) polo que se deu a coñecer dende a Alta Idade Media. Sarandë hoxe é coñecida polas súas augas azuis do Mediterráneo. Preto de Sarandë atópanse os restos da antiga cidade de Butrinto, Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Nos últimos anos, Sarandë viu un aumento constante de turistas, moitos deles chegados en cruceiros. Os visitantes son atraídos pola contorna natural de Sarandë e os seus xacementos arqueolóxicos. Sarandë está habitada por unha maioría de albaneses étnicos, e tamén ten unha comunidade grega minoritaria e, como tal, é considerada un dos dous centros da minoría grega en Albania.
Saratov

Saratov (en ruso: Саратов) é unha cidade localizada no sur de Rusia, centro administrativo do Óblast de Saratov, un dos principais portos do río Volga e nó ferroviario e de comunicacións por estrada, ten aeroporto internacional a súa poboación é de 837. 831 habitantes (2010) e constitúe un centro industrial diversificado e é sede de numerosas institucións culturais e pedagóxicas. Fundouse como unha fortaleza para gardar as fronteiras do sur de Rusia en 1590, desenvolvéndose na segunda metade do século XVIII como centro do comercio de peixe e sal e no XIX de gran. A partir da década de 1930 comezou a industrialización da cidade.