proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
José Toba Fernández

José Toba Fernández, nado en Muxía o 8 de setembro de 1904 e finado na Coruña o 5 de setembro de 1963, foi un mestre e pedagogo galego. Traxectoria
Obtivo o título de mestre en 1925. Foi mestre interino en Merexo e despois titular de Sillobre. Foi mestre da escola de Callosa d'en Sarrià (Alacant) e en xuño de 1934 conseguiu a praza de profesor da Escola de prácticas anexa á Escola Normal de Santiago de Compostela. O 21 de xaneiro de 1935 foi nomeado profesor de Pedagoxía na Normal. Publicou en 1927 unha colaboración na revista Alborada de Buenos Aires e en 1935 o ensaio Problemas que nos plantea la escuela y el niño de Galicia. Militante galeguista, co triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Santiago de Compostela. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu depuración e foi sancionado coa separación definitiva en 1937. Reingresou no Maxisterio en 1949 e foi director do Grupo Escolar Concepción Arenal da Coruña. Tamén foi armador do pesqueiro Aguete. Finou na Coruña con 58 anos. Vida persoal
Casou con Sofía Pérez Sobral.
José Trigo Ucha

José Trigo Ucha, nado en Ponteareas, foi un político galego. Traxectoria
Dono dunha librería e papelería en Ponteareas. Militante do PSOE, en 1930 era o presidente da Casa do Pobo de Ponteareas. Foi recadador de cédulas persoais da Deputación de Pontevedra no partido xudicial de Ponteareas dende 1932 até 1934. Logo do triunfo do Frente Popular foi nomeado concelleiro de Ponteareas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi represaliado. Logo da súa morte, incoáronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. Vida persoal
Casou en 1927 con María Antonia Riveiros Martínez, que logo do golpe de Estado foi detida e estivo presa en Ponteareas.
José Varela Puentes

José Varela Puentes, finado en Vilamateo (Vilarmaior) o 26 de xullo de 1980, foi un político galego. Traxectoria
Militante do Partido Galeguista. Co triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado presidente da xestora de Vilarmaior que quedou constituída o 23 de maio de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e permaneceu agochado até 1941. Nese ano conseguiu reintegrarse á vida normal. Despois foi enlace da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, sendo o número tres da organización estruturada por Francisco Rey Balbís "Moncho", e dedicándose a conseguir armas a través de compañeiros empregados na Fábrica de Armas da Coruña. Foi detido en 1951, e saíu da cadea en 1967. Finou en Vilamateo con 88 anos.
José Varela Ulloa

José Varela y Ulloa, nado en Vilareda (Palas de Rei) o 7 de xullo de 1739 e finado na Habana (Cuba) o 23 de xullo de 1794, foi un mariño e cartógrafo galego. O seu papel máis importante foi a fixación das novas posesións españolas no golfo de Guinea e no Uruguai. Traxectoria
Varela y Ulloa ingresou na Escola de Gardas-mariñas de Cádiz. Obtida a graduación de tenente de navío, embarcou en 1773, so mando do tamén galego, Juan de Lángara. O 1 de xaneiro do 1774 o navío parti para determinar as coordenadas da illa de Trinidad, no mar das Antillas. No seguinte ano, ascendido a capitán de fragata, so mando do francés La-Borda, determinou diversos puntos da costa occidental africana, auxiliando ademais a La-Borda na medición do pico do Teide e cartografando as Illas Canarias.
Conforme ao Tratado de San Ildefonso (1777), España conserva a Colonia do Sacramento, no actual Uruguai, e recibe de Portugal, no golfo de Guinea, as illas de Fernando Poo e Annobón. Varela y Ulloa acudiu a tomar posesión das illas africanas, so mando xeral do Conde de Argelejo, en expedición que partiu desde Buenos Aires. A toma de posesión foi difícil, falecendo o comandante da expedición.
En 1781 Varela y Ulloa foi comisionado como xefe da expedición que delimitaría os lindes entre as posesións españolas e portuguesas na Colonia de Sacramento. O grupo non arribou a Montevideo ata 1785. Obras
Descripción de la Isla de Fernando Poo (1780)
Derrotero y descripción de Canarias
José Vargas Lorenzo

José Vargas Lorenzo, nado en Gondomar cara a 1874, foi un político galego. Traxectoria
Veciño de Peitieiros, foi secretario da sociedade agraria de Peiteiros. Membro do Partido Radical foi concelleiro de Gondomar. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Procesado na causa 816/36 xunto con Álvaro Pérez Iglesias. Xulgado en Vigo por rebelión o 16 de outubro con José Pequeño Rodríguez (alcalde), Rogelio Lorenzo González (tenente de alcalde), José Cribeiro González, Joaquín Míguez Ledo, Eduardo Hermida Pereira, Antonio Iglesias (a) Cañón, Manuel Domínguez Sanromán e Feliciano Vargas, foi condenado a 9 anos de prisión.
José Veloso Mayo

José Veloso Mayo, coñecido como Trotsky, nado en Muros cara a 1886, foi un político galego. Traxectoria
Veciño de Esteiro e carpinteiro. Militante de Izquierda Republicana. Logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Muros e cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era o alcalde interino de Muros. Logrou fuxir a Bilbao nos bous Santa Eulalia e Santa Rosa.
Combateu no exército republicano. Foi detido en Santander. Prisioneiro de guerra, foi enviado ao Batallón de Traballadores número 26. Xulgado na Coruña por rebelión, fora declarado en rebeldía, e ao ser detido retómase o seu procesamento, sendo condenado á pena de morte, que foi conmutada por cadea perpetua, que finalmente quedou reducida a 12 anos de reclusión menor. Cumpriu condena nos Talleres Penitenciarios de Alcalá de Henares onde lle foi concedida a liberdade provisional sen a liberación do desterro en 1943.
José Vicente López Chacón

José Vicente López Chacón, nado en Palma Soriano (Cuba) o 14 de maio de 1882, foi un avogado e político galego. Traxectoria
Fillo do tenente coronel José López Fernández e Luisa Chacón Romero. Retornado a Galicia, fixo o bacharelato no Instituto da Coruña. Licenciado en Dereito, en maio de 1920 aprobou os exames de procurador. Exerceu como procurador na Coruña. Masón, pertenceu á loxa Lealtad, da que foi venerable mestre en 1929. En 1930 participou no Pacto de Lestrobe. Estivo presente na reunión constitutiva da Federación Republicana Gallega celebrada en Pontevedra o 15 de marzo de 1931 en representación do Comité municipal da Alianza Republicana da Coruña. Presentouse ás eleccións a Cortes de 1931 pola provincia da Coruña encadrado no Partido Republicano Radical. Volveu ser candidato nas eleccións de novembro de 1933. En 1935 encadrouse en Unión Republicana.
Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba de vacacións en Gandia, onde residiu durante a guerra civil. Volveu a Coruña, foi encausado polo Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo e en xaneiro de 1943 foi detido e ingresou na prisión provincial acusado de non presentar o escrito de retractación masónica correspondente. Foi trasladado ao cárcere de Porlier (Madrid) en febreiro de 1944. Xulgado o 26 de outubro de 1943 na causa 231/43, foi condenado a 12 anos. Cumpriu condena no cárcere de Yeserías e despois na prisión provincial de Madrid, en Carabanchel Alto, de onde saíu en liberdade condicional en decembro de 1945. Vida persoal
Casou con Josefa Vázquez Méndez en novembro de 1905, e foi pai de dúas fillas.
José Vidal Bugallo

José Vidal Bugallo, alcumado Robles, nado en Rubiáns (Vilagarcía de Arousa) o 20 de febreiro de 1912, foi un mariñeiro e guerrilleiro antifranquista galego. Traxectoria
Mariñeiro. Membro do sindicato de transportes marítimos da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu aos montes de Xiabre e integrou un grupo de fuxidos que fixeron sabotaxes nas liñas de alumeado e comunicacións. Detido, escapou do cuartel da Garda Civil, pero foi novamente detido. Xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión o 21 de xaneiro de 1937 con Luis Doeste Mariño, José Manuel García González, Eugenio Lamas Bugallo, Manuel Fernández Oubiña, Antonio Názara Pesado, Rogelio Diz Fuentes, Manuel Ucera Barros, Manuel Rey Ucera, Salvador Vidal Fontán, José Caneda Blanco, Tomás Romero Vidal, Daniel Robado Castro, Manuel Abalo Lamas, Manuel Teira López, Luis Diz Reimúndez, Laureano Fernández Caamaño, Germán Quintela Novoa, Aurelio Parejo González, Dámaso Carrasco Duaso e Luís Bouza-Brey Trillo, foi condenado a cadea perpetua. O 16 de maio de 1937 ingresou no Forte de San Cristovo. Saíu en liberdade condicional o 2 de setembro de 1940. Incorporouse á guerrilla. En 1943 participou nun atraco en Lousame con Ramón Díaz Hermo e Santiago Rey N. e foi detido e condenado a seis anos de prisión. Volveu ser detido pola Garda Civil de Santiago de Compostela o 20 de xuño de 1944 con Santiago Rey N. , Ramón Díaz Hermo e José María Rodríguez Eiras. Foron xulgados en consello de guerra en Santiago de Compostela pola causa 259/44 o 9 de decembro de 1944. O fiscal pediu pena de morte para todos eles, excepto para Rodríguez Eiras. Saíu en liberdade condicional o 18 de xaneiro de 1946.
José Viturro Ozores

José Viturro Ozores, nado en Boiro, foi un mariñeiro e sindicalista galego. Traxectoria
Mariñeiro de Cabo de Cruz, foi presidente da UGT de Castro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu na lancha San José n. º 2 de Cabo de Cruz en xullo. Declarado fuxido e en rebeldía. Foi capturado en 1939 e xulgado por adhesión á rebelión en Ferrol na causa 8/1939. A sentenza do Consello de Guerra foi cadea perpetua en 1941. Estivo preso na illa de San Simón. Concedéronlle a liberdade provisional en xaneiro de 1943.
José Vizoso Vizoso

José Vizoso Vizoso, coñecido como o mestre do Condado, nado en Alfoz cara a 1914 finado na Coruña en agosto de 2003, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Republicano e socialista. Mestre do Cadramón (O Valadouro). Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído. Restituído, en novembro de 1939 foi nomeado mestre de Rúa (Cervo). En decembro de 1942 foi nomeado mestre interino en Foz como ex-combatente. Exiliouse durante uns anos no Brasil. Nos anos cincoenta impartiu clases particulares na que deron en chamar Escola do Condado, na parroquia de Lagoa (Alfoz). A academia converteuse nun centro de ensino prestixioso e permaneceu nos anos sesenta.
José Viéitez de Soto

José Viéitez de Soto, nado en Celanova o 29 de xullo de 1910 e finado en México en 1957, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Coa morte temperá do seu pai, ingresou no Colexio de Orfos de Adxudicatora dos Maristas. Emigrou a Buenos Aires e regresou a Galicia para facer o servizo militar en Ferrol, mentres cursaba Maxisterio. Alí coñeceu a Carmen Gómez Martínez coa que casou, e alí naceu a súa filla Ana Viéitez Gómez en decembro de 1935. Estivo destinado como mestre en Magán (Cuntis) dende xaneiro de 1935. Militante de Izquierda Republicana, interveu nos mitins da comarca de Caldas na campaña da Fronte Popular para as eleccións de febreiro de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido nas Neves o 22 de agosto, levado a prisión de Pontevedra e trasladado á Illa de San Simón o 21 de outubro. Logo de pagar unha suma de cartos foi posto en liberdade. Retornado a Ferrol, foi chamado a quintas e incorporouse ao exército franquista no Batallón Gallego. Na fronte madrileña realizou unhas declaracións aos soldados denunciando a represiva sublevación franquista. Por estas manifestacións foi detido e sometido a consello de guerra en Talavera de la Reina o 27 de novembro de 1937. Foi condenado a morte, pero a pena foille conmutada pola de cadea perpetua e inhabilitación absoluta. En marzo de 1938 foi trasladado ao Forte de San Cristovo de Pamplona. Trasladado á illa de San Simón en xaneiro de 1939, permaneceu na illa ata marzo, cando o trasladaron á prisión central de Figueirido. Foi trasladado de xeito definitivo a San Simón en setembro de 1939.
Saíu do cárcere en febreiro de 1941, acolléndose aos beneficios da liberdade condicional, instalouse en Ferrol e puxo en marcha un negocio de distribución e venda de froita coa axuda do seu irmán residente nas Canarias. Pero a presión represiva e a imposibilidade de exercer como mestre lévano en 1946 a escapar a Portugal e de alí embarcar para México. Instalouse en Puebla e comezou a traballar como axente de laboratorio facendo visitas médicas. Dous anos despois logrou traer á familia de Galicia e trasladáronse a Cidade de México. José perdeu o traballo e tiveron que marchar a Puebla, onde montou unha granxa de polos. Alí morreu en 1957. Vida persoal
Casou con Carmen Gómez Martínez e foi pai de Ana María Viéitez Gómez.
José Vázquez Fernández-Pimentel

José Vázquez Fernández-Pimentel, nado en Lugo cara a 1900, foi un político galego. Traxectoria
Irmán do poeta Luís Pimentel. Estudou na Residencia de Estudiantes. Licenciado en Ciencias químicas. Oficial de telégrafos en Lugo. Bibliotecario da Asociación Instituto de la Cultura Gallega (1931). Militante do Partido Galeguista. Logo das eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Lugo e a finais de marzo xestor da deputación de Lugo en representación do distrito de Chantada-Sarria logo da dimisión de Armando Abuín Iglesias. Foi director interino da Escola Elemental de Traballo de Lugo. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído como director da Escola Elemental de Traballo en outubro, e expedientado por responsabilidades políticas en 1940, , foi condenado a catro anos de inhabilitación e pago dunha multa de 500 pesetas. En decembro de 1939 foi nomeado delegado en Lugo do Colexio Oficial de Doutores e Licenciados en Filosofía e Letras e Ciencias da USC. Vida persoal
Casou con María Luisa Cereijo Porras e foi pai de María Belén e José Luis Vázquez Cereijo.
José Vázquez Otero

José Vázquez Otero, coñecido como Vázquez de Andemil, nado en Andemil (San Breixo, Palas de Rei) cara a 1911 e finado na Coruña o 20 de outubro de 1977, foi un político galego. Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ao exército rebelde. Foi destinado á 1ª Brigada Mixta Lexionaria de Frechas Azuis núm. 14 o 13 de marzo de 1937. A finais de 1938 concedéronlle un permiso para recuperarse dunha doenza nas pernas no Hospital de Lugo. Ao rematar o permiso desertou o 18 de decembro de 1938.
Estivo agochado en Andemil, na casa familiar, ata que pasou a Portugal a finais de 1939. Residiu en Viana do Castelo coa falsa identidade de Manuel Antunes de Oliveira. En 1941 traballou na compañía inglesa Verantin Wolframio Limitada nas minas de Panesqueira, no departamento de Río. En 1944 traballou en Automobilística Campo de Ourique ata que en agosto de 1946 empezou a traballar na empresa Construções e Reparações Eléctricas Limitada. Foi procesado con Ramón Rodríguez Varela "Curuxás" e Ángel Ansareo Grandas na causa 177/46 pola morte do párroco de Meixente (Sarria) Pedro Páramo Arias o 2 de setembro de 1946. Foi declarado en rebeldía o 15 de abril de 1947.
Foi detido en Lisboa o 3 de novembro de 1961 e entregado polas autoridades portuguesas ás españolas na fronteira estremeña. Foi internado na prisión provincial de Badaxoz o 4 de decembro e trasladado ao cárcere de Lugo o 17 de xaneiro de 1962 para responder ás acusación do sumario 469/46 por atraco a man armada e asasinato. O 25 de xuño de 1962 foi posto en liberdade. Finou na Coruña o 20 de outubro de 1977 con 66 anos. Vida persoal
Casou con Carmen Ouro Castro.
José de la Torre López

José de la Torre López, nado en Bueu cara a 1903 e finado na Ermida (Marcón, Pontevedra) o 25 de setembro de 1936, foi un carpinteiro e político galego. Traxectoria
Carpinteiro de ribeira que traballaba na praia de Beluso. Secretario do Partido Comunista de Bueu. Tivo relación con Rómulo Gallegos, que veraneou en Bueu. Na Segunda República logo da vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado membro da xestora municipal de Bueu, pero presentou un escrito de renuncia á súa acta de concelleiro.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na expedición que tentou acudir a Pontevedra na defensa da República, pero logo rexeitou esconderse. Foi detido o 8 de agosto, que e en setembro os gardas dixéronlle que quedaba libre para irse a casa. Obrigárono a ir pola rúa Pazos Fontenla, e agardaron por el á altura da Estacada. Apareceu morto na Ermida, en Marcón (Pontevedra), na estrada de Ponte Caldelas, cun disparo de arma de fogo que lle ocasionou destrución do cranio. Estaba procesado como un dos implicados no proceso de intento de voadura da ponte de Beireses, na causa 1363/36.
José del Peso Sevillano

José María del Peso Sevillano, nado en La Campana (Sevilla) o 29 de xuño de 1895, foi un mestre e político español. Traxectoria
Estudou maxisterio na Escola Normal de Sevilla, onde ingresou en 1911 e rematou a carreira en 1915. Foi nomeado inspector de ensinanza primaria da provincia de Lugo en xaneiro de 1923. A Junta para Ampliación de Estudios concedeulle unha pensión para Suíza (de outubro de 1925 a marzo de 1926) onde se dedicou ao estudo da psicoloxía experimental e a orientación profesional. Masón, foi membro da loxa Lucus nº 5. Presidente da Organización Republicana Lucense (1930), participou no pacto de Lestrobe. Colaborou en ¡Ahora! e Guión. Foi trasladado á provincia de Huelva a finais de 1930. Foi nomeado Inspector de ensinanza da provincia de Cádiz en setembro de 1932 e en xuño de 1935 pasou á provincia de Córdoba. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi depurado. O seu expediente de depuración resolveuse en xullo de 1942 coa sanción de separación definitiva do servizo e baixa na escala. Sufriu expediente de responsabilidades políticas, que foi sobresido provisionalmente en 1946. Vida persoal
Casou en Becerreá con Carmen Pérez Rosón, sobriña de Eduardo Rosón López, en xullo de 1927.
Joséphin Péladan

Joséphin Péladan, nado en Lión o 28 de marzo de 1858 e finado en Neuilly-sur-Seine o 27 de xuño de 1918, foi un ocultista e escritor francés. Traxectoria
Proclamou que o rei de Babilonia lle legara o título de "Sâr" a súa familia. Escribiu unha novela no que entretece temas rosacrucianos e ocultistas. Logo de ler a novela de Péladan o poeta francés Stanislas de Guaita colleu interese polo ocultismo. Péladan e de Guaita fixéronse amigos en París e, entre ambos decidiron reconstruír a irmandade Rosa-Cruz.
Joule

O joule (de símbolo J) é a unidade de enerxía e traballo no SI, e é definida como 1 kg × m2 × s−2
1 N × m
1 W × s. Toma o seu nome (pronunciado ['ʤul]) do físico James Prescott Joule. Características
A unidade joule pode definirse como: a enerxía cinética (movemento) dun corpo cunha masa de dous quilogramos que se move a unha velocidade dun metro por segundo (m/s) no baleiro. E c
12 m v 2 {\displaystyle E_{c}
{\begin{matrix}{\frac {1}{2}}\end{matrix}}mv^{2}} o traballo necesario para mover unha carga eléctrica dun culombio a través dunha tensión (diferenza de potencial) dun voltio. É dicir, un voltio-columbio (V·C).
o traballo necesario para producir un vatio (watt) de potencia durante un segundo. É dicir, un vatio-segundo (W·s).
Pode utilizarse para medir calor, a cal é enerxía cinética (movemento en forma de vibracións) a escala atómica e molecular dun corpo.
Un joule é o traballo necesario para exercer a forza dun newton durante unha distancia dun metro. Esa mesma cantidade podería ser dita coma un newton metro. Porén, para evitarmos confusión, o newton metro é normalmente usado coma unidade de medida de torque, e non para enerxía. Outro exemplo do que é un joule sería o traballo necesario para levantar unha masa de 102 g (unha pequena mazá) á altura dun metro, baixo a gravidade terrestre.
Un joule é tamén o traballo feito para producir enerxía dun watt por un segundo, como cando alguén leva un segundo para erguer a pequena mazá do exemplo a un metro baixo a gravidade terrestre.
1 joule é equivalente a: 0, 000000278 quilovatios hora
0, 239 calorías
1 W. s (watt segundo)
1 N. m (newton metro)
10000000 erguios
Journal of Indo-European Studies

O Journal of Indo-European Studies é unha revista académica dedicada aos estudos indoeuropeos, fundada en 1973 by Roger Pearson. Publica artigos nos campos da antropoloxía, arqueoloxía, mitoloxía e filoloxía relacionados coa historia cultural dos pobos indoeuropeos. Ten unha periodicidade de tres meses. O editor é Emily Blanchard West. A súa abreviatura é JIES.
En 2006, púxose á disposición de subscritores institucionais un arquivo online co texto completo desta revista.
Journans

Journans é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Journeyman (foguete)

Journeyman, tamén coñecido coa denominación Argo-D8, foi un foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido a finais dos anos 1950 e formado por cinco etapas.
Journeyman foi desenvolvido por Aerolab Development Co. para a NASA co apoio do Centro de Armas Especiais da Forza Aérea para estudar a contorna de radiación do espazo próximo á Terra de cara ás misións do Proxecto Mercury e para levar a cabo misións de radioastronomía. Todos os Journeyman, 8 en total, foron lanzados entre 1960 e 1965.
Jovanka Broz

Jovanka Broz, nada en Udbina o 7 de decembro de 1924 e finada en Belgrado o 20 de outubro de 2013, foi unha partisana e primeira dama de Iugoslavia entre 1953 e 1980 como dona de Josip Broz Tito. Traxectoria
Naceu na aldea de Pećane no concello de Udbina, unha zona de maioría serbia en Croacia. Seus pais, serbios, eran Mićo Budisavljević e Milica Svilar. Con 17 anos incorporouse á Liga da Mocidade Comunista de Iugoslavia e á loita partisana contra dos alemáns e os seus gobernos aliados na zona. En 1943 ferírona nunha perna, e nese ano asasinaron a seu irmán, Maksim, e morreu seu pai. En 1944 estivo como enfermeira no hospital de Drvar durante o asalto alemán á localidade e logo no hospital do Primeiro Exército. En 1945 destinárona á oficina do Mariscal, como parte do persoal que controlaba o estado da comida e da hixiene, a partir de 1946 converteuse na secretaria persoal de Tito. O 15 de abril de 1952 casou en segredo con Tito, aínda que non se fixo pública a súa condición de primeira dama ata o 10 de setembro durante unha visita oficial do ministro de asuntos exteriores británico Anthony Eden. Logo da morte de Tito, retirouse da vida pública.
Joxe Azurmendi

Joxe Azurmendi Otaegi, nado en Zegama, Guipúscoa o 19 de marzo de 1941 e finado en Donostia o 1 de xullo de 2025, foi un escritor, filósofo, ensaísta e poeta vasco en éuscaro. Publicou numerosos artigo e libros sobre ética, política, filosofía da linguaxe, técnica, literatura vasca e filosofía en xeral.
Foi director de Jakin irakurgaiak, editorial que baixo a súa dirección publicou máis de 40 libros. Asemade, colaborou na tradución ó éuscaro de obras filosóficas na editorial Klasikoak. Foi un dos fundadores de Udako Euskal Unibertsitatea. Foi catedrático de Filosofía Moderna e profesor na Universidade do País Vasco. No 2010, foi nomeado académico de honra da Euskaltzaindia. Obra
Na base de datos Inguma da comunidade científica vasca aparecen máis de 180 escritos seus.
Ensaio
Hizkuntza, etnia eta marxismoa (1971, Euskal Elkargoa)
Kolakowski (1972, EFA): coautor Joseba Arregi
Kultura proletarioaz (1973, Jakin EFA)
Iraultza sobietarra eta literatura (1975, Gero Mensajero)
Gizona Abere hutsa da (1975, EFA)
Zer dugu Orixeren kontra? (1976, EFA Jakin)
Zer dugu Orixeren alde? (1977, EFA Jakin)
Artea eta gizartea (1978, Haranburu)
Errealismo sozialistaz (1978, Haranburu)
Mirande eta kristautasuna (1978, GAK)
Arana Goiriren pentsamendu politikoa (1979, Hordago Lur)
Nazionalismo Internazionalismo Euskadin (1979, Hordago Lur)
PSOE eta euskal abertzaletasuna (1979, Hordago Lur)
Schopenhauer, Nietzsche, Spengler, Miranderen pentsamenduan (1989, Susa)
Miranderen pentsamendua (1989, Susa)
Gizaberearen bakeak eta gerrak (1991, Elkar)
Espainolak eta euskaldunak (1992, Elkar)
Karlos Santamaria. Ideiak eta ekintzak (1994, Gipuzkoako diputazioa (Argitaratu gabe))
Demokratak eta biolentoak (1997, Elkar)
Teknikaren meditazioa (1998, Kutxa Fundazioa)
Oraingo gazte eroak (1998, Enbolike)
Euskal Herria krisian (1999, Elkar)
Etienne Salaberry. Bere pentsamenduaz (1903-2003) (2003, Egan)
Espainiaren arimaz (2006, Elkar)
Volksgeist. Herri gogoa (2008, Elkar)
Humboldt. Hizkuntza eta pentsamendua (2007, UEU)
Azken egunak Gandiagarekin (2009, Elkar)
Bakea gudan (2012, Txalaparta)
Barkamena, kondena, tortura (2012, Elkar)
Karlos Santamariaren pentsamendua (2013, Jakin/EHU)
Historia, arraza, nazioa (2014, Elkar)
Gizabere kooperatiboaz (2016, Jakin)
Hizkuntza, Nazioa, Estatua (2017, Elkar)
Beltzak, juduak eta beste euskaldun batzuk (2018, Elkar)
Pentsamenduaren historia Euskal Herrian (2020, Jakin)
Europa bezain zaharra (2023, Jakin)
Poesía
Hitz berdeak (1971, EFA)
XX. mendeko poesia kaierak - Joxe Azurmendi (2000, Susa), edición de Koldo Izagirre. Recoñecementos
1976: Premio Andima Ibiñagabeitia por: Espainolak eta euskaldunak
1978: Premio Irun Hiria por: Mirande eta kristautasuna.
1998: Premio Irun Hiria por: Teknikaren meditazioa.
2005: Premio Juan San Martin por: Humboldt: Hizkuntza eta pentsamendua.
2010: Premio Euskadi Literatura Saria por: Azken egunak Gandiagarekin.
2010: Académico de honra da Euskaltzaindia.
2012: Premio Eusko Ikaskuntza.
2012: Premio Dabilen Elea
2014: Dixitalización do seu traballo
2015: Premio Euskadi Literatura Saria por: Historia, arraza, nazioa.
Joyce Banda

Joyce Hilda Banda, nada en Zomba o 12 de abril de 1950, é unha avogada e política malawí. Exerceu a Presidencia da República desde o 7 de abril de 2012 até o 31 de maio de 2014, tralo falecemento do presidente Bingu wa Mutharika, converténdose na primeira muller en asumir a presidencia do país na historia e a segunda muller na historia de África en ser xefa de estado, despois de Ellen Johnson Sirleaf presidenta da República de Liberia. De 2009 a 2012 asumira a vicepresidencia do país. Traxectoria
Foi membro do parlamento pola circunscrición de Zomba-Malosa e ministra de xénero, benestar do neno e servizos comunitarios ata que foi nomeada ministra de asuntos exteriores o 1 de xuño de 2006 polo presidente Bingu wa Mutharika. En 2009 asumiu a vicepresidencia do país, cargo que ocupou até 2012 cando se converteu na primeira muller presidenta da república e a segunda xefa de estado da historia de África.
É a fundadora da Asociación Nacional de Mulleres de Negocios.
En 2011 foi considerada pola revista Forbes como a terceira muller máis poderosa do continente africano.
Tamén en 2011 fundou o Partido Popular, agrupación política que lidera e antes do falecemento de Bingu wa Mutharika era considerada a forza que podía disputarlle a presidencia nas eleccións xerais de 2014.
Durante a elección presidencial de 2014 denunciou a falta de transparencia e tempo para estes comicios e pediu ao Tribunal Electoral suspender a constitución, isto despois de que o consello anunciase como gañador ao opositor Peter Mutharika, irmán do expresidente Bingu Wa. Con todo, o Tribunal fixo oídos xordos e finalmente o 31 de maio foi xuramentado Peter como novo presidente de Malawi.
Joyeux

Joyeux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Joyland (filme)

Joyland (en urdú: جوائے لینڈ) é un filme paquistaní de 2022 escrito, dirixido e coeditado por Saim Sadiq, no seu debut como director. Está protagonizado por Ali Junejo, Rasti Farooq, Alina Khan, Sarwat Gilani e Salmaan Peerzada. Ambientado na cidade de Lahore, Joyland céntrase na familia de clase media Rana, encabezada por un patriarca ancián (Peerzada) que anhela o nacemento dun neto. Obriga á súa nora Mumtaz (Farooq) a deixar o seu traballo despois de que Haider (Junejo), o seu fillo máis novo e marido de Mumtaz, atopa traballo nun teatro de danza erótica. Porén, as complicacións xorden cando Haider se namora de Biba (Khan), unha bailarina transxénero.
Joyland estreouse internacionalmente no Festival de Cannes o 23 de maio de 2022, converténdose no primeiro filme paquistaní en estrearse neste festival de cinema. Proxectouse na sección Un Certain Regard, onde competiu pola Caméra d'Or. O filme recibiu unha grande ovación tras a súa proxección e gañou o Premio do Xurado do festival, así como o premio Queer Palm ao mellor filme de temática LGBTQ.
Despois de ser prohibido inicialmente para a súa estrea en cinemas de Paquistán, Joyland foi aprobado para a súa estrea con pequenos cortes, estreándose no país o 18 de novembro de 2022, e recibiu polo xeral valoracións positivas por parte da crítica. Foi escollido como candidato de Paquistán para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, e o 21 de decembro de 2022 converteuse no primeiro filme paquistaní en clasificarse na lista curta de decembro. Personaxes
Ali Junejo como Haider
Rasti Farooq como Mumtaz
Alina Khan como Biba
Sarwat Gilani como Nucchi
Salmaan Peerzada como Rana Amanullah
Sohail Sameer como Saleem
Sania Saeed como Fayyaz
João Duarte

João Duarte, nado en Lisboa en 1952, é un escultor e deseñador de moedas e medallas portugués. Traxectoria
João Duarte ingresou en 1973 na Escola Superior de Belas Artes de Lisboa (posteriormente integrada na Universidade de Lisboa). En 1975 interrompeu os seus estudos para cumprir o servizo militar en Cabinda, Angola, onde tamén completou o Curso Geral dos Liceus. Ao seu regreso a Lisboa, en 1976 continuou coa súa formación e en 1978 acadou a súa licenciatura en Artes Plásticas, na especialidade de Escultura.
No curso 1978-1979 comezou a súa actividade docente en diversos niveis educativos, ata que en 1995 accedeu a un posto como profesor agregado na Facultade de Belas Artes da Universidade de Lisboa, onde ademais creou o Centro de Investigación e de Estudos Volte Face de Medalla Contemporánea.
O 31 de xaneiro de 2012 xubilouse da súa dedicación á universidade e o ano seguinte publicou un libro compilatorio da súa traxectoria, titulado João Duarte 30 Anos de Medalha e Moedas, e editado pola Imprensa Nacional-Casa da Moeda. Así mesmo, en 2018 foi o organizador dunha mostra sobre a súa actividade artística, titulada Escultor João Duarte - o ateliê. 40 anos de carreira, na galería do Movemento Arte Contemporánea, en Lisboa.
Entre outras entidades de carácter asociativo e académico, João Duarte é membro da Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM) desde 1990. En 1998 foi elixido membro correspondente e en 2009 membro efectivo da Academia Nacional de Belas Artes de Lisboa, onde a partir de 2012 pasou a ocupar o cargo de secretario xeral. Recoñecementos
(2001): Medalla ao Mérito Cultural, Cámara Municipal do Seixal.
(2011): Premio Sanford Saltus de Medalla, da American Numismatic Society. Obra
Como artista, a súa obra céntrase na escultura, tanto en pequenos formatos como grandes obras con carácter monumental, así como no deseño e o gravado de medallas artísticas e de moedas conmemorativas cuñadas pola Imprensa Nacional Casa da Moeda.
Duarte realizou dezenas de exposicións colectivas de escultura e medallística tanto en Portugal como noutros países, sinaladamente en España, os Estados Unidos, Alemaña, Xapón, Bélxica, os Países Baixos, Hungría, o Reino Unido, Finlandia e Suíza.
Como deseñador de moedas, cómpre salientar as moedas bimetálicas de 100 escudos dedicada á FAO (1995) e de 200 escudos comemorativa dos 50 anos da ONU (1995), así como diversas moedas conmemorativas, algunhas en ouro e en prata, co seu valor facial en euros.
João Gonçalves Zarco

João Gonçalves Zarco, nado en Tomar ou Leça da Palmeira en 1394 e finado en Funchal o 21 de novembro de 1471, foi un navegante, explorador e fidalgo portugués da Casa de Henrique, duque de Viseu. Traxectoria
Comandante de carabelas, descubriu a illa de Porto Santo en 1418 xunto con Tristão Vaz Teixeira e despois a illa de Madeira con Bartolomeu Perestrelo en 1419. Foi o primeiro Capitán Donatário de Funchal ata a súa morte. En 1437 participa na tentativa fallada de conquistar Tánxer, onde foi armado cabaleiro. A 4 de xullo de 1460, por concesión de Afonso V, Zarco pasou a ostentar o apelido Cámara, derivado de Câmara de Lobos, designación atribuída polo navegador a un lugar da Illa de Madeira onde descubriu gran cantidade destes animais.
João Pedro de Magalhães

João Pedro de Magalhães, nado no Porto, Portugal, é un microbiólogo portugués, doutor en filosofía. Dirixe o Integrative Genomics of Aging Group (Grupo de Xenomica Integrativa do Envellecemento) no Instituto de Bioloxía Interrogativa da Universidade de Liverpool, no Reino Unido. Traxectoria
J. Pedro de Magalhães licenciouse en microbioloxía pola Escola Superior de Biotecnoloxía da súa cidade natal de Porto, Portugal, en 1999. Traballou como interno entre 1998 e 1999 no grupo de investigación UniGene do Instituto de Bioloxía Molecular e Celular do Porto, onde traballou na doenza de Machado-Joseph, unha enfermidade neurolóxica, baixo a supervisión de Jorge Sequeiros.
Como doutoramento, perseguiu o seu soño de desbloquear os mecanismos do envellecemento uníndose ao grupo de envellecemento e estrés da Universidade de Namur en Bélxica. Con Olivier Toussaint como o seu asesor, o seu traballo abrangueu entre 1999 e 2004 mecanismos moleculares de senescencia celular e resposta ao estrés oxidativo, modelos evolutivos do envellecemento e análises de redes xenéticas.
Realizou unha bolsa posdoutoral de 2004 a 2008 co pioneiro da xenómica, George Church, na Facultade de Medicina Harvard en Boston, EUA. Desenvolveu enfoques de alto rendemento para estudar o envellecemento, incluíndo ferramentas computacionais e bases de datos, modelos estatísticos de mortalidade e métodos xenómicos comparativos para investigar a evolución da lonxevidade.
João Vaz Corte-Real

João Vaz Corte-Real, morto en 1496, foi un mariño portugués do século XV. Traxectoria
En 1474 lle foi doada a capitanía de Angra do Heroismo na illa Terceira e en 1483 a de San Jorge nos Azores por descubir por volta de 1472 a Terra Nova do Bacallau, especúlase con que este territorio fora Terra Nova, de ser certo Corte-Real chegaría a América vinte anos antes de Cristovo Colón, foron dúas as viaxes que realizou, na primeira acompañado polos seus fillos Gaspar e Miguel e na segunda baixo o mando do dinamarqués Johannes Scolvus, nunha expedición conxunta patrocinada polos reis de Portugal e Dinamarca en 1476 que chegaría ata Groenlandia e mesmo se especulou coa posibilidade que Colón soubese desta viaxe antes da súa partida de Palos.
Juan Alonso-Villalobos Solórzano

Juan Alonso-Villalobos Solórzano, nado Aguilar de Campoo o 28 de febreiro de 1900 e finado en León o 5 de abril de 1974, foi un notario e político español. Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Valladolid, onde contactou co grupo de Onésimo Redondo, achegándose posteriormente á CEDA a medida que se desenvolvía como notario por diferentes localidades castelás. En setembro de 1934 tomou posesión como notario de Monforte de Lemos e entrou en contacto coa sección local do Partido Agrario Español dirixida por Andrés Gil Municio. Participou na campaña das eleccións de febreiro de 1936 en diversos mitins de propaganda do bloque reaccionario. O triunfo electoral da Fronte Popular levouno a sumarse ao fascismo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi un dos represores de Monforte; empregaba as fotografías das manifestacións do primeiro de maio para elaborar as listas negras, riscando e sinalando que persoas debían ser perseguidas ou asasinadas. Foi nomeado gobernador civil de Xaén o 30 de xullo de 1943, permanecendo no posto até o 26 de xuño de 1947. Despois de Valladolid de 1947 a 1951. Como Xefe Provincial do Movimiento de Valladolid foi Conselleiro Nacional de FET y de las JONS e procurador nato nas Cortes franquistas entre maio de 1949 e xullo de 1951. Instalado en León, dedicouse á notaría até a súa morte. Vida persoal
Casou con Nina Merino Hompanera e foi pai de Juan, Federico, Carmina, José Antonio, Luis e Fernando Alonso-Villalobos Merino.
Juan Antonio Dopazo

Juan Antonio Dopazo López, nado en Amoeiro cara a 1900 e finado en Ourense en 1982, foi un fontaneiro e político galego. Traxectoria
Libertario retornado do Uruguai, traballaba de fontaneiro en Ourense. Ingresou no POUM. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pasouse ao territorio controlado polo goberno lexítimo. A súa muller Carolina Regueiras foi violada e asasinada o 28 de xuño de 1937. Foi oficial de prisións do Campamento de Mutxamel (Alacant). Coa derrota da República foi detido e xulgado en consello de guerra en Madrid en abril de 1939, foi condenado a 12 anos de prisión. Cumpriu condena nas prisións de Carabanchel, Central de Madrid e Destacamento Penal de Valdemanco, de onde saíu en liberdade condicional o 16 de decembro de 1942. Volveu ser detido en Ourense en outubro de 1948.
Posteriormente casou con Carmen Rodríguez Nóvoa.
Juan Antonio Saco y Arce

Juan Antonio Saco y Arce, nado no Outeiro (Alongos, Toén) o 8 de marzo de 1835 e finado en Ourense o 14 de setembro de 1881, foi un escritor e lingüista, autor da primeira gramática da lingua galega. Traxectoria
Fillo de José María Saco y Noguerol e de Juana Justa de Arce y Burriel, e neto de Juan Antonio Saco y Taboada e María Noguerol, e de José María de Arce Calderón de la Barca e María Salomé Burriel. Fixo estudos no Seminario de Ourense, e posteriormente estudou Filosofía e Letras e Teoloxía en Santiago de Compostela. Exerceu a cátedra de lingua grega nos institutos de bacharelato de Pontevedra, Ourense, e logo de Castelló de la Plana. No ano 1863 tomou posesión da praza da mesma materia no Instituto de Ourense, onde exercería como profesor de grego e logo de Retórica e Poética.
Coa chegada da Gloriosa Revolución, Saco tivo dificultades, pois negouse a xurar a nova constitución, a primeira realmente democrática en España, feito que o levou a ser separado da súa cátedra. Mais durante a Primeira República, en 1873, Saco foi reincorporado ao corpo de profesores do bacharelato. Morreu oito anos despois. Obra
En 1868 publicou en Lugo a primeira gramática da lingua galega. Certo, que catro anos antes, un aínda hoxe descoñecido Francisco Mirás, publicara en Santiago, o titulado Compendio de Gramática Galega-Castellana, mais dada a súa escasa calidade e o carácter rotundamente incompleto, mal se podería cualificar de primeira gramática do galego, se non fose compasivamente.
Saco cultivou tamén a poesía, publicando en 1878, en Ourense, Poesías, volume de algo máis de 400 páxinas, das que só nove poesías están redactadas en galego, e a maioría en castelán. Seis delas son poesías de creación, e tres traducións do latín; todas de carácter relixioso. O tema resultaba novo dentro da literatura galega.
Fóra desas dúas obras, publicou un curto artigo Poesía gallega contemporánea: sus defectos más comunes, nun xornal ourensán, en 1876.
Tivo un grande interese pola literatura popular, botando man dela a fin de ilustrar determinadas pasaxes da súa gramática galega, así como tamén tirou proveito dunha boa escolma de refráns a modo de apéndice. No ano 1881, o do seu pasamento, comezou a publicar algúns dos materiais que recollera baixo o título de Literatura popular de Galicia, obra que ficou interrompida. Algúns dos materiais recollidos apareceron, de xeito disperso, no Cancionero popular gallego de José Pérez Ballesteros, co que debeu manter amizade, xa que de novo en 1878, prologoulle os Versos en dialecto gallego. Parte do material que permanecía inédito foi logo publicado no Boletín da Comisión de Monumentos da Provincia de Ourense entre 1910 e 1929, e algo máis no ano 1939.
Publicacións
Libros
Gramática gallega (1868). Lugo: Imprenta de Manuel Soto Freire.
Poesías (1878). Ourense: Imprenta de Gregorio Rionegro Lozano.
Literatura popular de Galicia (1987). Ourense: Deputación de Ourense. Edición de Juan Luis Saco Cid.
Artigos
Poesía gallega contemporánea: sus defectos más comunes, no xornal El Heraldo Gallego; Ourense, xaneiro de 1876.
Juan Calzadilla

Juan Calzadilla, nado en Altagracia de Orituco o 16 de maio de 1930 e finado o 15 de xuño de 2025, foi un poeta, pintor e crítico de arte venezolano.
Estudou na Universidade Central de Venezuela e no Instituto Pedagógico Nacional. É cofundador do grupo El techo de la ballena (1961) e da revista Imagen en l984. Obra
Dictado por la jauría (1962)
Malos modales (1968)
Oh smog (1978)
Antología paralela (1988)
Minimales (1993)
Principios de Urbanidad (1997)
Corpolario (1998)
Diario sin sujeto (1999)
Aforemas (2004)
Vela de armas (2008)
Noticias del alud (2009) Premios
Premio Nacional de Artes Plásticas de Venezuela, 1997
Juan Carlos Rodríguez Cebrián

Juan Carlos Rodríguez Cebrián, nado en Ourense en maio de 1954, é un empresario galego, que foi director xeral de Inditex a finais do século XX. Traxectoria empresarial
Rodríguez Cebrián comezou a traballar en 1978 en Zara, no que posteriormente se habería converter no grupo Inditex. Grazas a unha ampliación de capital en 1992 a súa muller Dolores Ortega, sobriña de Amancio Ortega, entrou no accionariado do conglomerado de empresas téxtiles. Rodríguez Cebrián pasou a ser conselleiro executivo desde 1997.
En 2005 abandonou Inditex e posteriormente en 2006, grazas aos beneficios obtidos trala saída a bolsa da empresa téxtil, entrou no capital de Fadesa cando Manuel Jove lle vendeu a compañía a Fernando Martín.
En setembro de 2006 desfíxose de todas as súas accións en Unión Fenosa por 6, 4 millóns de euros e en decembro dese mesmo ano adquiriu o 9% da empresa inmobiliaria Hábitat, que acabaría en concurso de acredores.
En 2011, coa venda do seu 20% do Grupo Modelo, abandonou o proxecto empresarial do sector sanitario que iniciara en 2004 coa adquisición da Maternidad Belén.
Tamén é dono da promotora inmobiliaria Dricar, á que o Tribunal Supremo de España deu a razón en 2015 nunha disputa co Concello da Coruña, pola superficie edificábel no antigo convento das Adoratrices, na Agra do Orzán. . Esta empresa tamén era propietaria en 2017 dos terreos da antiga fábrica de cosméticos La Toja, ao pé da ponte da Pasaxe, habitada durante décadas por familias xitanas.
En 2016 asumiu o control en solitario do recentemente creado espazo de espectáculos coruñés Sala Pelícano. Azueiras
En 2013, ante a previsíbel saída de Augusto César Lendoiro da presidencia do Deportivo da Coruña, houbo un ruxe ruxe sobre a súa posíbel candidatura para liderar un novo consello de administración, feito que desmentiu o propio Rodríguez Cebrián, neto doutro expresidente deportivista: Jesús Cebrián.
En 2014 o candidato localista Carlos Marcos desmentiu que Rodríguez Cebrián estivera a apoiar economicamente a candidatura de Unión Coruñesa. Vida persoal
Está casado con Dolores Ortega, empresaria e sobriña de Amancio Ortega
Juan Carlos Vilar Pérez

Juan Carlos Vilar Pérez, nado en Cerponzóns (Pontevedra) o 4 de decembro de 1958, é un profesor e debuxante galego. Traxectoria
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Deu clases a adultos no cárcere da Parda e desde o seu peche no Centro Público de Educación e Promoción de Adultos (EPAPU) Nelson Mandela do Centro penitenciario da Lama, da que é director. Xogou na SD Teucro entre 1978 e 1984.
Como debuxante ten formación autodidacta, en base a gravados de grandes pintores. Comezou debuxando a lapis e carboncillo, e a súa técnica derivou ao gouache, tinta chinesa e acrílico. Ten un estilo realista, e os seus cadros adoitan recrear paisaxes urbanas e naturezas mortas, recreándose nos pequenos detalles
Comezou expoñendo de forma colectiva en 1974 no Liceo de Vilagarcía de Arousa. En 1982 fixo a súa primeira exposición individual na Sala Albatros de Pontevedra, e en 1995 expuxo no Teatro Principal da mesma vila. En 1986 foi seleccionado no certame Novos Valores do Museo de Pontevedra.
Ilustrou o libro de Pepy G. Clavijo Pontevedra, de los nombres propios de las calles (1996), así como a súa reedición Las calles de Pontevedra (2008). Premios
1º Premio I Sala de Pintura Joven de Galicia (Vilagarcía de Arousa, 1974)
2º Premio no Concurso de Ilustración da ACUP (Palencia, 1992)
1º Premio no Certame de Artes Plásticas do Casino Mercantil e Industrial (Pontevedra, 1994)
Mención de Honra no III Concurso de Debuxo José Méndez Ruíz (Librilla, 1996)
Mención de Honra no IV Concurso de Debuxo José Méndez Ruíz (Librilla, 1997)
Seleccionado no Premio Nacional de Debuxo Antonio del Rincón (Deputación de Guadalajara, 1994 e 1996)
Seleccionado no XXVII Concurso Internacional de Pintura, Escultura e Debuxo (Quesada, 1997)
2º Premio no Concurso de Pintura Alfonso Iglesias (Bueu, 2000)
Finalista no Premio de Debuxo Provincia de Guadalajara (2007)
Seleccionado no XI Certame de Arte José Lapayese Bruna (Comarca del Jiloca, 2009)
Seleccionado no IL Concurso Internacional de Debuxo da Fundación Ynglada-Guillot (Barcelona, 2011)
1º Premio no XVIII Certame Nacional de Debuxo Felipe Orlando (Benalmádena, 2017)
1º Mención de Honra no XVII Certame de Acuarela Ciudad de Benalmádena (2017)
2º Premio II Concurso Nacional de Pintura e Debujo Una mirada crítica y científica a la educación de las niñas (Universidade de Sevilla, 2017)
Juan Castiñeiras Galán

Juan Castiñeiras Galán, nado na Coruña en 1902 e finado na mesma cidade o 13 de novembro de 1956, foi un fogueiro e político galego. Traxectoria
Veciño do Burgo (Culleredo) e fogueiro na Coruña. Logo de golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado garda do Corpo de Seguridade da República en xullo de 1938. Ao rematar a guerra foi xulgado en Ferrol por rebelión militar e condenado a cadea perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas. Volveu ser detido en 1947 e foi procesado polo Tribunal Militar da Coruña na causa 298/47 por actividades políticas xunto con Arturo Moreno Torres, Juan Domínguez Lliso, Manuel Gantes Barreiro e Manuel Vázquez Sampayo. Saíu en liberdade condicional o 16 de agosto de 1947. En xaneiro de 1953 sufriu un accidente de traballo no porto da Coruña. Finou na Coruña o 13 de novembro de 1956 con 54 anos. Vida persoal
Casou con Filomena Castro Vila en febreiro de 1924, e foi pai de María Nieves Castiñeiras Castro.
Juan Chouza Mendoza

Juan Chouza Mendoza, nado na Devesa (A Pobra do Caramiñal) en 1911 e finado no mesmo concello en 1980, foi un mariñeiro e militar galego. Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu da Pobra do Caramiñal na evasión da Nueva Marujita o 4 de maio de 1937 chegando a Casablanca. Xulgado en Ferrol por adhesión á rebelión foi declarado en rebeldía e fóronlle embargados os seus bens. Enrolouse na Frota Republicana onde foi cabo de marinería en varios buques, e despois solicitou servir no Rexemento Naval en terra. En agosto de 1941 embarcou en Londres nun petroleiro de bandeira norueguesa no que participa en varios convois na ruta do Atlántico Norte. En xaneiro de 1942 instalouse en Estados Unidos. Recrutado, foi chamado a filas o 1 de agosto, pero decidiu alistarse na First Special Service Force (FESDF). Con esta unidade participou na toma de Monte la Difensa e Monte la Remetanea, na cabeza de praia de Anzio e no desembarco da Provenza en agosto de 1944. Disolta a FESDF en decembro, Chouza foi destinado á 101 División Aerotransportada coa que participou en combates en Alsacia e na bolsa do Ruhr. Chegou a sarxento
Juan Crisóstomo Arriaga

Juan Crisóstomo Jacobo Antonio Arriaga Balzola, nado en Bilbao o 27 de xaneiro de 1806 e finado o 17 de xaneiro de 1826, foi un compositor vasco. Traxectoria
Foi o oitavo fillo, aínda que tres morreran xa cando el naceu. Alí, o seu pai, Juan Simón Arriaga, organista en Berriatúa, aprendeulle os fundamentos da música. O seu talento levouno a converterse en alumno de Faustino Sanz, reputado violinista. Aos 11 anos xa compón e representa obras nas sociedades musicais de Bilbao.
Da súa produción sinfónica conserváronse as Aberturas Op. 1, Op. 20 e a Abertura para a súa ópera en dous actos Los esclavos felices, cuxo libreto escribiu o famoso dramaturgo Luciano Francisco Comella. Aínda que se compuxo enteira, é todo o que quedou dela. O seu catálogo orquestral complétase coa Sinfonía en Re maior. A obra máis famosa de Arriaga son o tres cuartetos de corda, única obra que viu publicada en vida.
Outra parte importante da súa produción é a obra para voz e orquestra que tamén comprende arias, cantatas e música relixiosa, entre a que destaca a súa Stabat Mater para dous tenores baixos e orquestra.
Escribiu así mesmo algunhas pequenas pezas e estudos para piano e para violín.