proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Sistema cristalino

Os sistemas cristalinos son os diferentes grupos nos que se poden clasificar os minerais segundo a relación que manteñen entre eles os eixos e os ángulos da súa cela unidade. Características
Unha cela unidade é un paralalepípedo definido por 6 parámetros (a, b, c, α, β, γ) que constitúe a unidade máis pequena que pode describir a estrutura cristalina interna dun mineral.
Tódolos minerais presentan a propiedade común de estar ordenados estruturalmente en celas unidade, aínda que só algúns, e se se dan as condicións adecuadas, mostran este ordeamento de forma externa. Así pois, segundo as relacións que manteñen entre si os parámetros antes mencionados, existen 7 sistemas cristalinos diferentes.
Tipos
Os 7 sistemas cristalinos son: En función das posibles localizacións dos átomos na cela unidade establecéronse 14 estruturas cristalinas básicas denominadas redes de Bravais.
Sistema de clasificación de expresións de dor

O sistema de clasificación de expresións de dor, ou COPE, polas súas siglas en inglés (Classification of painful expressions), é un sistema de avaliación do grao de dor desenvolvido polo equipo da doutora Sheryl Brahnam, da Universidade Estatal de Missouri e baseado nos rostros. É un sistema que ten como obxectivo calibrar a intensidade da dor en bebés, que non poden articular verbalmente as sensacións e transmitir como de forte é e onde se produce a dor.
Así, pois, a partir do limitado repertorio de expresións faciais dos nenos trátase de determinar a intensidade e localización da dor. Analízanse na escala a forza coa que se pechan os ollos, os ángulos da boca ou as engurras da testa. O sistema depende dun algoritmo que procesa unha base de datos con 204 imaxes fotográficas de 26 nenos distintos. Delas, 60 amosan nenos con dor. As imaxes de nenos con dor tomáronse logo de que se lles picase o calcañar cunha agulla, un procedemento de extracción de sangue a neonatos que é coñecido pola súa dolorosidade. As demais fotos tiráronselles cando reproducían xestos que podían semellar dor, pero que non o eran.
Os testes de efectividade demostran que este sistema de clasificación de expresións de dor tgarante un acerto do 90%. O procedemento, con todo, aínda non se desenvolveu con carácter clínico.
Sistema de dous imperios

O sistema de dous imperios foi un dos máis aceptados e o máis alto sistema de clasificación de uso xeral antes do establecemento do Sistema de tres dominios. Todo o que existe clasifícase en "sen vida" (Mineralia), e "vida" (Biota ou Vitae), que se subdividía nos imperios Cytota ou vida celular, e Acytota ou Aphanobionta, ou vida non celular. O imperio Cytota subdividíase nos superdominios Prokaryota (procariotas) e Eukaryota (eucariotas).
Cando o sistema de tres dominios se introduciu, algúns biólogos preferiron o sistema de dous imperios, alegando que o sistema de tres dominios exaxera a división entre as archaeas e as bacterias. Porén, dado o estado actual dos coñecementos e o rápido progreso científico biolóxico, sobre todo debido ás análises xenéticas, este sistema desapareceu totalmente. A este sistema precedeuno o sistema de tres reinos de Haeckel: Animalia (animais); Plantae (plantas) e Protista (protistas).
Sistema de ecuacións

En matemáticas, un conxunto de ecuacións simultáneas, tamén coñecido como sistema de ecuacións, é un conxunto finito de ecuacións para as que se buscan solucións comúns. Un sistema de ecuacións adoita clasificarse do mesmo xeito que as ecuacións simples, a saber: Sistema de ecuacións lineares,
Sistema de ecuacións non lineares,
Sistema de ecuacións bilineares,
Sistema de ecuacións polinómicas,
Sistema de ecuacións diferenciais,
Sistema de ecuacións en diferenzas
Sistema de estudios

O sistema de estudios, en vigor durante o período coñecido como a Idade de Ouro de Hollywood, é un método de produción e distribución cinematográficas dominado por un pequeno número de grandes estudios de Hollywood ("majors"). Aínda que a expresión aínda se emprega como referencia ao sistema dos grandes estudios, historicamente refírese á practica dos grandes estudios entre as décadas de 1920 e 1960 que producían filmes principalmente cos seus propios cineastas, con contratos de larga duración, e dominaban a exhibición a través da integración vertical, é dicir, a posesión do control definitivo das distribuidoras e exhibidoras.
O sistema de estudios foi desafiado polas leis antimonopolio nunha resolución da Corte Suprema de 1948 que pretendía separar a produción da distribución e da exhibición e rematar con estas prácticas, provocando a fin do sistema de estudios. En 1954, coa televisión competindo polo público e a última ligazón entre unha gran produtora e unha cadea de cines, a era do sistema de estudios estaba rematada.
Durante a idade de ouro de Hollywood, oito compañías constituían os principais estudios. Deses oito, cinco eran completos conglomerados que combinaban un estudio de produción, unha división de distribución, unha cadea de cines e contratos con actores e cineastas propios: Fox Film Corporation (despois 20th Century Fox), Loew’s Incorporated (propietaria do maior circuíto de cines dos Estados Unidos e compañía nai da Metro-Goldwyn-Mayer), Paramount Pictures, RKO Radio Pictures e Warner Bros. Dúas grandes —Universal Pictures e Columbia Pictures— estaban organizadas de xeito semellante, aínda que só tiveron pequenos circuítos de exhibición. A oitava grande, United Artists, era dona duns poucos cines e tiña acceso a dous servizos de produción propiedade dos membros do grupo que a controlaba, mais funcionaba basicamente como promotora-distribuidora, emprestando diñeiro a produtores independentes e estreando os seus filmes.
Sistema de ficheiros

En informática, un sistema de ficheiros ou sistema de arquivos é a forma na que o sistema organiza e distribúe a información ao longo das particións do disco ríxido. O sistema de ficheiros é un aspecto crucial de calquera sistema operativo moderno. Determina como se garda, se organiza e se accede aos datos, permitindo o funcionamento eficiente dos ordenadores e outros dispositivos electrónicos.
Un sistema de ficheiros serve como a "estrutura de directorio" que permite aos usuarios e programas localizar e acceder a datos almacenados nunha unidade de almacenamento, como un disco ríxido, unha tarxeta SD ou unha unidade USB. Tipos de Sistemas de Ficheiros
Existen varios tipos de sistemas de ficheiros, cada un con vantaxes e limitacións. Algúns deles son: FAT (File Allocation Table)
NTFS (New Technology File System)
EXT4 (Fourth Extended Filesystem)
HFS+ (Hierarchical File System Plus)
Estrutura
En xeral, un sistema de ficheiros consta de varios compoñentes como ficheiros, directorios (tamén chamados carpeta ou cartafol) e metadatos. Os ficheiros conteñen os datos en si, os directorios axudan a organizar os ficheiros, e os metadatos gardan información adicional como o tamaño do ficheiro, a data de creación e permisos de acceso.
Operacións Básicas
As operacións básicas que se poden realizar nun sistema de ficheiros inclúen: Crear, eliminar e renomear ficheiros e directorios.
Ler e escribir datos en ficheiros.
Mover e copiar ficheiros entre diferentes localizacións.
Seguridade
Algúns sistemas de ficheiros tamén ofrecen funcionalidades avanzadas como a cifraxe de datos, control de acceso e copias de seguridade automáticas.
Sistema de información xeográfica

Os sistemas de información xeográfica (SIX ou GIS en inglés) son sistemas de telemática apoiados na teledetección, é dicir, son programas de ordenador que conteñen un conxunto de imaxes, as cales ó superpoñerse permiten obter moitos datos sobre unha zona de estudo. Estas imaxes describen o tipo de cuberta vexetal, a litoloxía, a topografía etc. desa zona. Polo tanto, esta superposición de capas representará a superficie da Terra. Tamén nos pode ofrecer datos cualitativos non representables en mapas.
Estes datos proceden de fotografías obtidas dende un satélite, avión ou de simples mapas, os cales son distribuídos dividindo o espazo nunha serie de celiñas determinadas polas súas coordenadas xeográficas, polo tanto, cada punto do territorio obterá toda a información dos datos anteriormente expostos. Funcións dun six
O six utilízase para almacenar, manipular, xestionar e representar a información dun territorio. Polo tanto, serve para facer simulacións sobre o que ocorrería se se produce algunha modificación nalgunha das capas do terreo representadas.
Debido a isto o six é moi empregado para o estudo do medio ambiente xa que con el pódese previr os riscos, deter os impactos ambientais, ordenar o territorio, etc.
Así que, segundo o que estea destinado cada six, teremos distintos tipos. Tipos
A nivel nacional
Existen moitos tipos six pero os máis importantes son:
- SIX de riscos: son específicos para cada tipo de riscos ou zona. Con el pódese previr os distintos riscos que se poidan presentar nunha zona e elaborar plans de emerxencias.
- Proxecto PNCTA: (Plan Nacional de Cartografía Temática Ambiental). Este six é promovido polo Ministerio de Medio Ambiente e realizado polo Instituto Xeomineiro de España.
Posúe datos sobre cada punto do territorio español referidos a litoloxía, patrimonio natural, xeoloxía, vexetación, solos e paisaxe. Este six é accesible para calquera cidadán a través de Internet.
- INM: (Instituto Nacional de Meteoroloxía). Foi xerado a partir de datos climáticos tomados dende fai 150 anos. Pode servir para realizar estimacións sobre os diferentes riscos que estean relacionados coa climatoloxía (incendios, secas, inundacións, etc. )
- Programa CORINE da UE: baséase en datos xeográficos, de terra, auga, aire, vexetación e aspectos socioeconómicos. Pódese acceder a este six a través de Internet.
A nivel internacional
Existen moitos exemplos, entre eles destacan aqueles patrocinados pola FAO:
- SIX planificador agrícola: determina zonas do planeta adecuadas para ó cultivo segundo as súas características climatolóxicas, litolóxicas e a súa accesibilidade. Tamén realiza simulacións sobre o que ocorrería se nesas zonas se produce un cambio como a seca.
- SIX planificador forestal: analiza os efectos provocados por unha deforestación, o seu impacto ambiental ou os distintos sistemas adecuados para a explotación madeireira.
SIX para a ordenación da fauna silvestre: analiza a situación daquelas especies que están en perigo de extinción e determina en que zonas hai que establecer algunhas medidas de protección.
Sistema de numeración

Un sistema de numeración é un conxunto de símbolos e regras de xeración que permiten expresar verbal e graficamente todos os números mediante unha cantidade limitada de palabras e signos.
Un sistema de numeración pode representarse como N
S + R {\displaystyle N
{S}+{R}}, onde: N é o sistema de numeración considerado;
S son os símbolos permitidos no sistema. No caso do sistema decimal son {0, 1. .. 9}; no binario son {0, 1}; no octal son {0, 1. .. 7}; no hexadecimal son {0, 1. .. 9, A, B, C, D, E, F}
R son as regras de xeración que nos indican cales números son válidos e cales non son válidos no sistema.
Estas regras son diferentes para cada sistema de numeración considerado, mais unha regra común a todos é que para construír números válidos nun sistema de numeración determinado só se poden utilizar os símbolos permitidos nese sistema (para indicar o sistema de numeracíon utilizado engádese este como subíndice ao número).
Un sistema de numeración pode ser visto como o contexto que permite ao numeral "II" ser interpretado como o numeral romano para dous, o numeral binario para tres ou o numeral decimal para once. Diferenciación entre numeral e número
Un numeral é un símbolo ou grupo de símbolos que representa un número. Os numerais difiren dos números do mesmo modo que as palabras difiren das cousas a que se referen. Os símbolos "11", "once" e "XI" son numerais diferentes, representando todos o mesmo número. Posicionais
Son aqueles no que cada símbolo ten un valor diferente dependendo da posición na que se atopen.
Teorema Fundamental da Numeración
Este teorema estabelece o xeito xeral de construír números nun sistema de numeración posicional. Primeiro estabeleceremos unhas definicións básicas: N: Sistema de numeración
b: base do sistema de numeración. Número de símbolos permitidos no sistema.
d: un símbolo calquera dos permitidos no sistema de numeración
n: número de díxitos da parte enteira, : coma fraccionaria. Símbolo utilizado para separar a parte enteira dun número da súa parte fraccionaria
k: número de díxitos da parte decimal
A fórmula xeral para construír un número (calquera número) N nun sistema de numeración posicional de base b é a seguinte: O valor total do número será a suma de cada díxito multiplicado pola potencia da base correspondente á posición que ocupa no número.
Esta representación posibilita a realización de sinxelos algoritmos para a execución de operacións aritméticas. Non posicionais
Son aqueles no que o valor dun símbolo non cambia de valor independentemente da posición na que se atope.
Exemplo:
Os números romanos
Sistema de planificación de recursos da empresa

Os sistemas de planificación de recursos da empresa (en inglés ERP, enterprise resource planning) son sistemas de xestión da información que integran e automatizan moitas das prácticas de negocio asociadas cos aspectos operativos ou produtivos dunha empresa. Características
Os sistemas ERP son sistemas integrais de xestión para a empresa. Caracterízanse por estar compostos por módulos. Estes módulos son de diferente uso, por exemplo: nóminas, finanzas, xestión de proxectos, GIS (sistemas de xestión xeográfica), contabilidade, loxística, stock, pedidos. Cada empresa, segundo a natureza do seu negocio implanta o uso dos módulos necesarios para o desenvolvemento operativo do seu negocio.
As solucións ERP son complexas e difíciles de implantar debido a que necesitan dun desenvolvemento personalizado para cada empresa partindo da parametrización inicial da aplicación que é común. As personalizacións e desenvolvementos particulares para cada empresa requiren dun grande esforzo de tempo, diñeiro para modelar tódolos procesos de negocio da vida real na aplicación.
Actualmente existen sistemas ERP enfocados á mediana empresa. Con metodoloxías de implantación sinxelas. Axudando á produtividade deste tipo de empresas.
As metodoloxías de implantación dos ERP's na empresa non sempre son todo o simples que se desexaría, dado que entran en xogo múltiples facetas.
Non existen receitas máxicas nin guións explícitos para as implantación con éxito, soamente traballo ben realizado, unha correcta metodoloxía e aspectos que deben coidarse antes e durante o proceso de implantación, e inclusive cando o sistema entra en funcionamento. Por iso, antes, durante e despois da implantación dun ERP é conveniente efectuar o seguinte: Definición de resultados a obter coa implantación do ERP.
Definición do modelo de negocio.
Definición do modelo de xestión.
Definición da estratexia de implantación.
Avaliación de oportunidades para software complementario ó produto ERP.
Aliñamento da estrutura e plataformas tecnolóxicas.
Análise do cambio organizativo.
Entrega dunha visión completa da solución a implantar.
Implantación do sistema.
Controis de Calidade.
Auditoría do contorno técnico e do contorno de desenvolvemento.
Benchmarking da implantación.
Sistema de posicionamento global

O Global Positioning System ou Sistema de Posicionamento Global (máis coñecido coas siglas GPS aínda que o seu nome correcto é NAVSTAR-GPS1) é un sistema global de navegación por satélite (GNSS) o cal permite determinar en todo o mundo a posición dun obxecto, unha persoa, un vehículo ou unha nave, cunha precisión ata de centímetros usando GPS diferencial, aínda que o habitual son uns poucos metros. Aínda que a súa invención se lle atribúe aos gobernos francés e belga, o sistema foi desenvolvido e instalado, e actualmente operado, polo Departamento de Defensa dos Estados Unidos. Funcionamento do sistema
O GPS funciona mediante unha rede de 27 satélites (24 operativos e 3 de apoio) en órbita sobre o globo a 20200 km con traxectorias sincronizadas para cubrir toda a superficie da Terra. Cando se desexa determinar a posición, o aparato que se utiliza para iso localízase automaticamente como mínimo tres satélites da rede, dos que recibe unhas sinais indicando a posición e o reloxo de cada un deles. Con base nestas sinais, o aparato sincroniza o reloxo do GPS e calcula o atraso dos sinais, é dicir, a distancia do satélite. Por "triangulación" calcula a posición no que este se atopa. A triangulación no caso do GPS, a diferenza do caso 2-D que consiste en detectar o ángulo respecto dos puntos coñecidos, se basea en determinar a distancia de cada satélite respecto o punto de medición. Coñecidas ditas distancias, determinase facilmente a propia posición relativa respecto os tres satélites. Coñecendo ademais as coordenadas a posición de cada un deles polo sinal que emiten, obtense a posición absoluta ou coordenadas reais do punto de medición. Tamén se consegue unha exactitude extrema no reloxo do GPS, similar a da os reloxos atómicos que levan a bordo cada un dos satélites.
No 2019 téñense resinado ataques contra o sistema, producindo diversas consecuencias indesexables, como a perda de barcos ou vidas humanas.
Sistema de referencia

En cinemática, un sistema de referencia é un conxunto de convencións para poder referir a posición dun obxecto físico no tempo e o espazo. En mecánica clásica frecuentemente úsase o termo para referirse a un sistema de coordenadas ortogonais para o espazo euclidiano (dados dous sistemas de coordenadas dese tipo sempre existe un xiro e unha translación que relacionan as medidas deses dous sistemas de coordenadas). Introdución
O primeiro elemento é o punto de referencia. Consiste nun punto escolleito ao chou, pertencente a un obxecto físico, a partir do cal tómanse todas as medidas.
O segundo elemento son os eixes de coordenadas. Os eixes de coordenadas teñen como orixe o punto de referencia, e serven para determinar a dirección e o sentido do corpo en movemento. Cando o obxecto móvese en liña recta, só necesitamos un eixe. Cando se move por un plano fan falta dous eixes. Para movementos no espazo utilízanse tres eixes, .. . o número de eixes corresponde co número de dimensións do espazo.
A convención para os eixes tridimensionais máis utilizada é a usual nas matemáticas, os chamados (x, y, z), onde o eixe x é horizontal, positivo cara á dereita e negativo cara á esquerda; o eixe y é vertical, positivo cara a arriba e negativo cara a abaixo; e o eixe z mide a profundidade, positivo cando se achega e negativo cando se afasta.
Cando se estudan movementos respecto da superficie da Terra, afaise a facer pasar o eixe y ou o eixe z polo centro da Terra, coa orixe de coordenadas situado na superficie.
O terceiro elemento é a orixe no tempo, un instante a partir do cal mídese o tempo. Este instante afaise coincidir cun suceso concreto, como o nacemento de Cristo que se utiliza como orixe no calendario cristián. En cinemática a orixe temporal coincide habitualmente co inicio do movemento que se estuda.
Estes tres elementos: punto de referencia, eixes de coordenadas e orixe temporal, forman o sistema de referencia. Para poder utilizar un sistema de referencia, con todo, necesítanse unhas unidades de medida que nos sirvan para medir. As unidades son convencionais e defínense tomando como referencia elementos fisicamente constantes. A un conxunto de unidades e as súas relacións chámaselle sistema de unidades. No Sistema Internacional de Unidades ou S. I. , utilízase o metro como unidade do espazo e o segundo como unidade do tempo. Sistema inercial
En mecánica clásica e teoría da relatividade especial un sistema inercial é aquel no que os símbolos de Christoffel obtidos a partir da función lagrangiana anúlanse. Nun sistema inercial non son necesarias forzas ficticias para describir o movemento das partículas observadas mediante o conxunto de convencións que describen o sistema de referencia.
Sistema de unidades

Un Sistema de Unidades é un conxunto consistente de unidades de medida. Definen un conxunto básico de unidades de medida a partir do cal derívanse o resto. Existen varios sistemas de unidades usados, se ben pode definirse unha infinitude deles: Sistema Internacional de Unidades ou SI: é o sistema máis usado, no que se tende a unificar as unidades usadas. As súas unidades básicas son: o metro, o quilogramo, o segundo, o amperio, o kelvin, a candela e o mol.
Sistema Métrico Decimal: primeiro sistema unificado de medidas.
Sistema Ceguesimal ou CGS: denominado así porque as súas unidades básicas son o centímetro, o gramo e o segundo.
Sistema Natural: no cal as unidades escóllense de forma que certas constantes físicas vallan exactamente 1.
Sistema Técnico de Unidades: derivado do sistema métrico con unidades do anterior, aínda utilizado na técnica por ser unidades moi intuitivas.
Sistema Inglés: aínda utilizado nos países anglosaxóns. En xeral estano substituíndo pouco a pouco polo Sistema Internacional de Unidades.
Ademais destes, existen unidades prácticas usadas en diferentes campos e ciencias, como as unidades usadas na astronomía. Listas de unidades
Unidades de lonxitude
Unidades de superficie
Unidades de volume
Unidades de masa
Sistema dixital

Un sistema dixital é un sistema de transmisión ou procesamento de información no cal a información se atopa representada por medio de cantidades físicas (sinais), as cales están tan restrinxidas que só poden asumir valores discretos. Os sistemas dixitais máis sinxelos tratan con sinais binarios, que só poden tomar dous valores, polo que reciben o nome de sistemas binarios.
Os sistemas dixitais tamén se denominan sistemas de conmutación dado que a orixe histórica da teoría de sistemas dixitais se atopa na necesidade de analizar e deseñar as redes de relés dos primeiros sistemas telefónicos.
A principal vantaxe dos sistemas dixitais respecto aos analóxicos (aqueles que poden asumir valores continuos na información que procesan) é que son máis fáciles de deseñar, poñer en funcionamento e depurar, xa que as técnicas empregadas en cada unha destas fases están ben establecidas.
As operacións dixitais son tamén moito máis sinxelas e a transmisión de sinais dentro do circuíto e entre circuítos é máis fiable ó empregar un conxunto discreto de valores.
O mellor argumento a favor da maior flexibilidade dos sitemas dixitais atópase nos actuais ordenadores ou computadoras dixitais, baseados integramente nos deseños e circuítos dixitais.
Sistema diédrico

O sistema diédrico é un sistema de representación xeométrica dos elementos do espazo sobre un plano, é dicir, reducindo as tres dimensións do espazo ás dúas dimensións do plano, utilizando unha proxección cilíndrica ortogonal, sobre dous planos que se cortan perpendicularmente. Para xerar as vistas diédricas, un dos planos abátese sobre o segundo.
As proxeccións diédricas ou vistas usualmente empregadas denomínanse alzado (para o proxectado no plano vertical) e planta (para o proxectado no plano horizontal). Tamén, en ocasións, engádeselle, por claridade, unha terceira proxección denominada perfil, ou proxección do plano de perfil, aínda que propiamente este plano non pertence ao sistema de representación diédrico, senón máis ben é un plano auxiliar. O sistema diédrico é o universalmente empregado en arquitectura e enxeñería especialmente nos planos de cotas e de despece.
Segundo as proxeccións estean reflectidas ou non no plano do debuxo, existen dous sistemas de representación: Sistema europeo: As proxeccións recóllense tralo obxecto.
Sistema americano: As proxeccións reflíctense desde o obxecto.
Aínda que en ambos sistemas as proxeccións (representacións do obxecto) son exactamente as mesmas, a súa disposición no plano do debuxo é a contraria. Planos proxectantes principais
Os dous planos proxectantes principais son o horizontal (PH) e o vertical (PV). A súa intersección forma a liña de terra (LT), onde se considera unha orixe.
Diante do plano vertical, e arriba do plano horizontal, atópase o 1º diedro ou cuadrante, delimitado polo plano vertical superior e o plano horizontal anterior. O 2º diedro abrangue o plano horizontal posterior e o vertical superior. O 3º o plano horizontal posterior (detrás) e o plano vertical inferior. E o 4º cuadrante é o que queda, plano horizontal anterior e vertical inferior. Estas catro división pódense dividir entre dous, dando lugar aos octantes, e aos planos bisectores, planos que pasan pola liña de terra formando 45º cos planos de proxección.
Sistema do Tratado Antártico

O Sistema do Tratado Antártico (ATS, Antartic Treaty System) é un conxunto de acordos sobre o continente da Antártida. Historia
Foi asinado en 1959 e entrou en vigor en 1961. Fois subscrito orinalmente por doce Estados-nación. Até o momento, foi asinado por 48 países.
Propósitos
O Sistema do Tratado Antártico úsase para gobernar o continente en todos os seus aspectos. A idea principal do ATS é asegurarse de que o continente antártico sexa: usado pacificamente, coidado e protexido.
libre de explotación e non se utilice para a caza de animais.
zona non militarizada, a non ser que a presenza militar sexa con fins pacíficos.
libre de ser propiedade dun grupo, país ou Estado.
libre de estar gobernada por calquera país e/ou continente.
libre de ser usada para calquera fin ou medio violento, por exemplo, para probar mísiles nucleares.
Sistema europeo de xestión do tráfico ferroviario

O sistema europeo de xestión do tráfico ferroviario (ERTMS, siglas en inglés de European Rail Traffic Management System) un estándar europeo de seguridade do sector ferroviario.
O ERTMS ten dúas compoñentes: O sistema europeo de control ferroviario (ETCS, European Train Control System), estándar para o control ferroviario.
O sistema global para as comunicacións móbiles nas vías de tren (GSM-R, Global System for Mobile Communications – Railway), un sistema de comunicacións de voz e datos tren-terra baseado no GSM pero con frecuencias propias.
O sistema está formado pola infraestrutura en terra, balizas e sinais, e os equipos que levan os trens. Descrición
O sistema está desenvolvido polas empresas Alstom, Ansaldo STS, AZD, CAF, Siemens AG-Invensys, Thales, Mercer e Bombardier. Ademais da Unión Europea é empregado en países como China, Taiwán, Corea do Sur, India, Alxeria, Libia, Arabia Saudita, México, Nova Zelandia ou Australia.
En Europa existen catro anchos de vías diferentes, cinco sistemas de electrificación e vinte sistemas de xestión de sinalización e control. O sistema ERTMS foi primeiramente apoiado por España, Países Baixos e Suíza, países que non tiñan liñas de alta velocidade e sistemas propios.
As funcións de control dos trens está desenvolvido en cinco niveis: ETCS Nivel STM: posibilita que un tren equipado con ETCS circule por liñas dotadas con outro sistema de protección, tanto europeo como o propio do país.
ETCS Nivel 0: permite a circulación dun vehículo equipado por unha vía non equipada. Ocasionalmente pode ser complementado con ASFA.
ETCS Nivel 1: Transmite información aos trens de xeito pasivo, por medio de balizas e sinais na vía ao paso do tren. Con este nivel xa se consegue unha supervisión continua e permite, nas liñas de alta velocidade españolas, desenvolver velocidades máximas de 300 km/h.
ETCS Nivel 2: Introduce as funcionalides do nivel 1, engadindo a sinalización semafórica. Empregando o RBC (Radio Block Center) transmite a posición do tren na vía e informa do percorrido intercambiando información a través da radio. Mellora a capacidade da liña con respecto ao nivel 1, posibilitando -asemade- desenvolver, nas liñas de alta velocidade españolas, velocidades máximas de 350 km/h.
ETCS Nivel 3: Determina de xeito activo a posición de cada tren na vía e con respecto aos demais trens. Este nivel permite suplementar a rede de balizas e a rede semafórica.
Os niveis 1 e 2 xa están operativos. O nivel 3 está previsto que entre en funcionamento en 2020. Implantación do ERTMS en Galiza
A primeira liña ferroviaria galega dotada deste sistema foi a de alta velocidade Bifurcación do Couto da Torre - Bifurcación da Grandeira -entre as cidades de Ourense e Santiago de Compostela- en decembro de 2011.
En 2016 comezaron as obras de instalación das eurobalizas no Eixe Atlántico entre as estacións da Coruña, Vigo-Urzáiz e Vigo-Guixar, así como no ramal ao porto de Marín e nos tramos que conectan a terminal de mercadorías de San Diego cos anteriormente citados.
Sistema físico

Un sistema, en física, é un conxunto de elementos interrelacionados formando un todo único. Etimolicamente, o termo procede do grego. "Sistema" significa "combinar", "axustar", "formar un conxunto". Un sub-sistema é un sistema que fai parte dun outro sistema. Un sistema consiste, polo xeral, en compoñentes (ou elementos) que están ligados os uns ós outros para facilitar o fluxo de informacións, materia ou enerxía. O termo é tamén usado para describir calquera conxunto de entidades que interactúan, e sobre o cal un modelo matemático pode ser construído. Termodinámica
Dende un punto de vista termodinámico, un sistema pode ser aberto, pechado e illado. Dise que un sistema é aberto cando intercambia materia e enerxía co seu contorno, pechado cando só intercambia enerxía e illado se non intercambia nin materia nin enerxía.
Un sistema aberto sería unha ola de cociña sen tapa durante a cocción. Parte do líquido da ola evaporaríase (fluxo de materia) pola acción do lume (fluxo de enerxía). Un sistema pechado sería a esterilización dunha lata de conserva, que transmite calor polas súas paredes pero, ao estar hermeticamente pechada, impide o intercambio de materia. Finalmente, un termo (de café, por exemplo) pechado hermeticamente aproxímase a un sistema illado xa que reduce drasticamente os fluxos de materia e enerxía.
En realidade, un sistema macroscópico non pode estar totalmente illado xa que intercambia enerxía cos arredores en forma de radiación electromagnética.
Sistema gustativo

O gusto consiste en rexistrar o sabor e identificar determinadas substancias solubles na saliva por medio dalgunhas das súas calidades químicas. Aínda que constitúe o máis débil dos sentidos, está unido ó olfacto, que completa a súa función. Isto débese a que o cheiro dos alimentos que inxerimos ascende pola bifurcación aerodixestiva cara á mucosa olfactiva, e así se dá o estraño fenómeno, que consiste en que probamos os alimentos primeiro polo nariz. Unha demostración disto é o que nos pasa cando temos o nariz tapado por mor dun catarro: ó comer atopamos todo insípido, sen sabor.
Este sentido, ademais, é un poderoso auxiliar da dixestión, xa que sabemos que as sensacións agradables do gusto estimulan a secreción da saliva e os zumes gástricos. As papilas gustativas xogan un papel moi importante neste sentido.
Sistema indeterminado

En matemáticas, un sistema de ecuacións lineares ou un sistema de ecuacións polinómicas considérase indeterminado se hai menos ecuacións que incógnitas (a diferenza dun sistema sobredeterminado, onde hai máis ecuacións que incógnitas). A terminoloxía pódese explicar mediante o reconto de restricións. Cada incógnita pode verse como un grao de liberdade dispoñíbel. Cada ecuación introducida no sistema pode verse como unha restrición que restrinxe un grao de liberdade. Solucións de sistemas indeterminados
Un sistema linear indeterminado non ten solución ou ten infinitas solucións.
Por exemplo, x + y + z
1 x + y + z
0 {\displaystyle {\begin{aligned}x+y+z&
1\\x+y+z&
0\end{aligned}}} é un sistema indeterminado sen ningunha solución; calquera sistema de ecuacións que non teña solución dise que é inconsistente. Por outra banda, o sistema x + y + z
1 x + y + 2 z
3 {\displaystyle {\begin{aligned}x+y+z&
1\\x+y+2z&
3\end{aligned}}} é consistente e ten uinfinitas solucións, como por exemplo (x, y, z)
(1, −2, 2), (2, −3, 2) e (3, −4, 2). Todas estas solucións pódense caracterizar restando a primeira ecuación da segunda, para mostrar que todas as solucións obedecen z
2; se usamos este valor en calquera das dúas ecuacións vemos que calquera valor de y é posíbel, con x −1 − y.
Máis concretamente, segundo o teorema de Rouché-Capelli, calquera sistema de ecuacións lineares (indeterminado ou non) é inconsistente se o rango da matriz aumentada é maior que o rango da matriz de coeficientes. Se, pola contra, os rangos destas dúas matrices son iguais, o sistema debe ter polo menos unha solución; xa que nun sistema indeterminado este rango é necesariamente menor que o número de incógnitas, efectivamente hai inifnitas solucións, tendo a solución xeral k parámetros libres onde k é a diferenza entre o número de variábeis e o rango.
Existen algoritmos para decidir se un sistema indeterminado ten solucións, e se ten algunha, para expresar todas as solucións como funcións lineares de k das variábeis (o mesmo k que anteriormente). O máis sinxelo é a eliminación gaussiana. Consulte Sistema de ecuacións lineares para obter máis detalles. Caso homoxéneo
O sistema linear indeterminado homoxéneo (con todos os termos constantes iguais a cero) sempre ten solucións non triviais (alén da solución trivial onde todas as incógnitas son cero). Hai infinitas solucións e forman un espazo vectorial, cuxa dimensión é a diferenza entre o número de incógnitas e o rango da matriz do sistema. Sistemas polinómicos indeterminados
Dise que un sistema de ecuacións polinómicas que ten menos ecuacións que incógnitas está indeterminado. Ten infinitas solucións complexas (ou, máis xeralmente, solucións nun corpo alxebricamente pechado) ou é inconsistente. É inconsistente se e só se 01 é unha combinación linear (con coeficientes polinómicos) das ecuacións (esta é o teorema dos ceros de Holbert ou Nullstellensatz de Hilbert). Se un sistema indeterminado de t ecuacións en n variábeis (t < n) ten solucións, entón o conxunto de todas as solucións complexas é un conxunto alxébrico de dimensións polo menos n - t.
Sistema inercial

Un sistema inercial é un sistema de referencia que presenta inercia, isto é: non presenta aceleracións, e daquela, non está a sufrir forzas. Tales sistemas ou están parados (velocidade 0) ou en movemento rectilíneo uniforme. É importante subliñar, que desde esta perspectiva, non pode haber curvas no movemento, pois se as houber, habería unha aceleración e iso contraría a condición imposta para termos un sistema inercial. Este marco clásico ven caracterizado polas transformacións de Galileo. Características
Na teoría da relatividade especial, mantense a definición de sistema inercial, mais coa diferenza de que o tempo non transcorre xa do mesmo xeito nos dous sistemas, non hai xa invarianza na progresión do tempo. Esta é substituída pola invarianza na velocidade da luz, dando lugar á relatividade da simultaneidade. Agora as mudanzas de coordenadas cumpren as transfomacións de Lorentz, nas que todo isto queda reflictido.
E finalmente, na teoría xeral da relatividade (a día de hoxe a máis rigorosa e aceptada), a diferenza entre sistema inercial e non inercial, e o conseguinte principio de inercia, definidos sobre a base dunha métrica euclídea perden sentido por completo; así vense desprazados por un principio de movemento xeodésico, definido agora con base a unha métrica de Minkowski, polo que os obxectos (e sistemas de referencia) se moven do xeito ditado pola curvatura do espazo-tempo. Deste xeito xa non existen sistemas inerciais, nin ten senso a súa definición.
Sistema intrauterino

O sistema intrauterino (SIU) ou dispositivo intrauterino (DIU) con proxestáxeno é un dispositivo de contracepción hormonal que é colocado no útero. Un SIU ten un cilindro con hormonas que libera unha proxestina chamada levonorxestrel. Un exemplo de SIU é o Mirena. Utilízase para o control da natalidade, os períodos menstruais abondosos e para previr a acumulación excesiva do revestimento do útero naquelas que reciben terapia de substitución de estróxenos. É unha das formas máis efectivas de anticoncepción cunha taxa de fracaso anual de arredor do 0, 2%. O dispositivo colócase no útero e dura de tres a cinco anos. Despois da eliminación, a fertilidade volve axiña.
Os efectos secundarios inclúen períodos irregulares, quistes ováricos benignos, dor pelviana e depresión. En raras ocasións pode ocorrer unha perforación uterina. Non se recomenda o seu uso durante o embarazo, pero é seguro coa lactación. O DIU con proxestáxeno é un tipo de anticoncepción reversible de acción prolongada. Funciona ó espesar a mucosidade na abertura do colo uterino, detendo a acumulación do revestimento do útero e, ocasionalmente, evitando a ovulación.
O DIU con levonorxestrel aprobouse por vez primeira para uso médico en 1990 en Finlandia e nos Estados Unidos en 2000. Está na Lista de Medicamentos Esenciais da Organización Mundial da Saúde, os medicamentos máis efectivos e seguros que se precisan nun sistema de saúde. O custo grosista no mundo en desenvolvemento é de preto de 122, 46 dólares cada un. No Reino Unido costan ó NHS arredor de 88 libras. Nos Estados Unidos custan arredor de US $ 844, 00. Máis de 120 países aprobaron o dispositivo e úsano máis de 10 millóns de mulleres.
Sistema límbico

O sistema límbico é un sistema formado por varias estruturas cerebrais que xestiona respostas fisiolóxicas ante estímulos emocionais. Está relacionado coa memoria, atención, instintos sexuais, emocións (por exemplo pracer, medo, agresividade), personalidade e a conduta. Está formado por partes do tálamo, hipotálamo, hipocampo, amígdala cerebral, corpo caloso, séptum e mesencéfalo.
O sistema límbico interacciona moi velozmente, e ao parecer sen que necesiten mediar estruturas cerebrais superiores, co sistema endócrino e o sistema nervioso autónomo.
Sistema reducido de residuos

En matemáticas, un subconxunto R dos enteiros chámase sistema reducido de residuos módulo n se: mcd(r, n) 1 para cada r en R,
R contén φ(n) elementos,
non hai dous elementos de R congruentes módulo n. Aquí φ denota a función totiente de Euler.
Un sistema de residuos reducido módulo n pódese formar a partir dun sistema de residuos completo módulo n eliminando todos os números enteiros non primos relativos a n. Por exemplo, un sistema de residuos completo módulo 12 é {0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11}. Os chamados totativos 1, 5, 7 e 11 son os únicos enteiros deste conxunto que son relativamente primos con 12, polo que o correspondente sistema de residuos reducidos módulo 12 é {1, 5, 7, 11}. A cardinalidade deste conxunto pódese calcular coa función totiente: φ(12) 4. Algúns outros sistemas de residuos reducidos módulo 12 son: {13, 17, 19, 23}
{−11, −7, −5, −1}
{−7, −13, 13, 31}
{35, 43, 53, 61} Feitos
Todo número nun sistema reducido de residuos módulo n é un xerador para o grupo aditivo de enteiros módulo n.
Un sistema reducido de residuos módulo n é un grupo baixo multiplicación módulo n.
Se {r1, r2, .. ., rφ(n)} é un sistema reducido de residuos módulo n con n > 2, entón ∑ r i ≡ 0 mod n {\displaystyle \sum r_{i}\equiv 0\! \! \! \! \mod n}.
Se {r1, r2, .. ., rφ(n)} é un sistema reducido de residuos módulo n, e a é un número enteiro tal que mcd(a, n) 1, entón {ar1, ar2, .. ., arφ(n)} tamén é un sistema de residuos reducido módulo n.
Sistema renina-anxiotensina

O sistema renina-anxiotensina ou sistema renina-anxiotensina-aldosterona é un sistema de control da presión arterial.
O sistema componse de: Renina.
Anxiotensina I, II e III.
Anxiotensinóxeno.
Enzima conversora da anxiotensina (ECA).
O seu obxectivo é o de aumentar a presión arterial en caso de que esta estea baixa. A presión baixa é detectada pola mácula densa (unha estrutura do ril). A activación da mácula densa provoca que as células xustaglomerulares secreten renina. Esta enzima só ten un substrato, o anxiotensinóxeno. A renina rompe parcialmente ao anxiotensinóxeno producindo anxiotensina I. A anxiotensina I é un péptido pouco activo. É fragmentado pola enzima conversora da anxiotensina en varios tecidos, sobre todo pulmóns, pero tamén en neurohipófise, glándulas suprarrenais, bazo e endotelio entre outros. O produto será a anxiotensina II. A anxiotensina II pode ser convertida en anxiotensina III por acción dunha aminopeptidase. Funcións
Tanto a anxiotensina I como a II son péptidos activos. Únense ao seu receptor específico e activan o ciclo do fasfatidil-inositol, producindo inositoltrifosfato e diacilglicérido. O inositoltrifosfato permite a saída de calcio do retículo endoplásmico. A mobilización do calcio favorece a liberación de aldosterona dende as glándulas suprarrenais. A aldosterona activa unha serie de proteínas renais, IAPs, proteínas inducidas por aldosterona. Estas favorecen a reabsorción de sodio nos tubos proximais do ril. A reentrada de Na arrastra a auga, incrementando o volume circulante e a presión arterial. A propia anxiotensina ten efecto vasoconstritor a nivel sistémico. Regulación
Dous grupos de sinais regulan este complexo sistema: Activan o sistema:
Hiponatremia (baixo nivel de sodio en sangue).
Volume circulante baixo.
Prostaglandinas e outras substancias vasodilatadoras.
GTP, que estimula a renina.
Inhiben o sistema:
AMP cíclico.
Péptido natriurético auricular, así como outros péptidos diuréticos.
Descarga β-adrenérxica, que inhibe a liberación de renina.
NO.
A propia anxiotensina II inhibe a renina por retroalimentación negativa.
Sistema sexaxesimal

O sistema sexaxesimal ou sistema de base 60, é un sitema de numeración co sesenta como base. Orixinouse entre os antigos sumerios no terceiro milenio antes da nosa era, pasando despois aos antigos babilonios e aínda continúa a empregarse para medir tempo, ángulos e coordenadas xeográficas.
O número sesenta, ten doce factores, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 10, 12, 15, 20, 30 e 60, dos que 2, 3 e 5 son números primos. Con tantos factores, moitas fraccións con números no sistema sexaxesimal poden simplificarse. Por exemplo, unha hora pode dividirse en anacos de 30, 20, 15, 12, 10, 6, 5, 4, 3, 2 e 1 minuto. 60 é o número máis pequeno divisible por todos os números entre 1 é 6, é dicir, é o mínimo común múltiplo de 1, 2, 3, 4, 5 e 6. Orixe
É fácil para as persoas contar cos seus dedos ata 12 empregando só unha man, co polgar apuntando a cada falanxe dos catro dedos por quendas. Aínda existe un sistema de conta tradicional en moitas rexións de Asia que pode explicar a existencia de sistema numéricos baseados en 12 e 60 ademais dos que se basean en 10, 20 e 5. Neste sistema, cunha man cóntase repetidamente ata 12, marcando o número de iteracións na outra man ata cinco ducias, é dicir, sesenta.
Sistema tegumentario

O sistema tegumentario ou tegumento é con frecuencia o sistema orgánico máis extenso dun animal posto que o recobre por completo, tanto externamente, como numerosas cavidades internas. A súa función é a de separar, protexer e informar o animal do medio que lle rodea; en ocasións actúa tamén como exoesqueleto. Está formado pola pel e as faneras.
Sistema ventricular

O sistema ventricular é un conxunto de estruturas que conteñen líquido cefalorraquídeo no cerebro (encéfalo). Continúase no conduto central da medula espiñal. Compoñentes
O sistema contén catro ventrículos, ventrículos laterais dereito e esquerdo, terceiro ventrículo e cuarto ventrículo.
Existen pequenos orificios (entre o terceiro e o cuarto ventrículo un conduto) que interconectan os ventrículos, pero só os dous primeiros da lista de abaixo se consideran xeralmente como partes do sistema ventricular: Cada ventrículo contén un plexo coroide que produce líquido cefalorraquídeo.
Sistema xurídico

O sistema xurídico reúne as estruturas e as modalidades de funcionamento das instancias encargadas da aplicación de regras de Dereito, así como os servizos que emanan delas. O sistema xurídico comprende así o aparello xurisdicional, pero tamén o aparello non xurisdicional.
Os catro principais sistemas xurídicos no mundo son: O sistema do Dereito continental ou Civil Law.
O sistema de Dereito anglosaxón ou Common Law.
O sistema de Dereito consuetudinario.
O sistema de Dereito relixioso.
Sistemas biolóxicos

Os sistemas biolóxicos son conxuntos de entidades bioloxicamente interrelacionadas que operan en diferentes niveis no fenómeno da vida. O tamaño dos sistemas biolóxicos varía desde grandes poboacións de organismos, até sistemas orgánicos menores como o sistema circulatorio, o respiratorio e o nervioso, ou estruturas menores como órganos e células, e mesmo a niveis microscópicos ou nanoscópicos como os complexos macromoleculares. Sistemas biolóxicos e sistemas vivos
A diferenza dos 'sistemas vivos', que son entidades completas que exhiben todas as características da vida, os sistemas biolóxicos poden non constituír por si mesmos unha forma de vida, senón que son partes ou procesos dentro de organismos vivos ou grupos de organismos. Por exemplo, unha célula pode ser ambos simultaneamente: é un sistema biolóxico, debido á interacción dos seus compoñentes internos, e un sistema vivo, pola súa capacidade de funcionar de forma independente como unha entidade viva completa. Esta dualidade é fundamental para a bioloxía, xa que as células son as unidades básicas da vida en todos os organismos pluricelulares e unicelulares.
Sistema orgánico
Os seres humanos e moitos outros organismos animais están construídos por varios sistemas de órganos, algúns deles chamados aparellos.
Sister Act 2: Back in the Habit

Sister Act 2: Back in the Habit é un filme estadounidense dirixido por Bill Duke que se estreou en 1993. Sinopse
Whoopi Goldberg volve a colocarse os hábitos da irmá Mary Clarence. As súas compañeiras monxas necesitan axuda para evitar o peche da escola parroquial de Saint Francis. Coa súa colaboración e a do resto das divertidas monxas, prepara a participación do colexio nun concurso de coros escolares. Banda sonora
1. Greatest Medley Ever Told - Whoopi Goldberg & the Ronelles
2. Never Should've Let You Go - Hi-Five
3. Get Up Offa That Thing/Dancing in the Street - Whoopi Goldberg
4. Oh Happy Day - St. Francis Choir featuring Ryan Toby
5. Ball of Confusion (That's What the World Is Today) - Whoopi Goldberg & the Sisters
6. His Eye Is on the Sparrow - Tanya Blount & Lauryn Hill
7. A Deeper Love - Aretha Franklin
8. Wandering Eyes - Ian Barczewski
9. Pay Attention - Valeria Andrews & Ryan Toby
10. Ode to Joy - Chapman College Choir
11. Joyful, Joyful - St. Francis Choir featuring Lauryn Hill
12. Ain't No Mountain High Enough - Whoopi Goldberg & Cast
Sister Nancy

Sister Nancy, tamén coñecida como Muma Nancy, nada co nome Ophlin Russell-Myers en Kingston, Xamaica o 2 de xaneiro de 1962, é unha DJ de dancehall e cantante de reggae. É coñecida como a primeira muller DJ dancehall e foi descrita por ser "durante máis de dous décadas a voz feminina dominante" no campo do dancehall. Unha das súas cancións máis famosas é "Bam Bam", declarada como "famoso himno de reggae" pola BBC e un "clásico" por The Observer.
Sit tibi terra levis

Sit tibi terra levis é unha locución latina, usada na Roma Antiga precristiá como epitafio. Evoca de forma poética o angoiro de pensar o peso da terra sepulcral oprimindo o corpo que xace baixo ela. Diríxese directamente á persoa defunta, implicando unha idea de transcendencia.
Pode traducirse como "que a terra che sexa leve», e adoitaba abreviarse nas lápidas coas iniciais S·T·T·L. Documéntanse variantes como T·L·S («terra levis sit») ou S·E·T·L («sit ei terra levis»). Equivale ás locucións cristiás máis modernas «requiescat in pace» (R. I. P. ), ou, xa en galego, «descanse en paz» (D. E. P. ) ou «que en paz descanse» (Q. E. P. D. ).
Esta locución aparece con frecuencia na literatura latina clásica, en múltiples variacións. Así, Tibulo (Elexías, 2, 4, 50): di «et bene discedens dicet placideque quiescas, terraque securae sit super ossa levis» («e marchando dirá: que descanses ben e con tranquilidade, e que a terra che sexa leve sobre os ósos, ben resgardada»).