Andrei Nikolaevich Kolmogorov

Andrey Nikolaevich Kolmogorov (en ruso: Андре́й Никола́евич Колмого́ров), nado o 25 de abril do 1903 e finado o 20 de outubro do 1987, foi un matemático ruso que fixo progresos importantes nos campos da teoría da probabilidade e da topoloxía. Traballou ó principio da súa carreira en lóxica construtivista e na serie de Fourier. Tamén traballou en turbulencias e mecánica clásica. Así mesmo, foi o fundador da teoría da complexidade algorítmica. Traxectoria
Primeiros anos
Andrei Kolmogorov naceu en Tambov, unha localidade a uns 500 quilómetros ao sueste de Moscova, en 1903. A súa nai, a solteira María Yakovlevna Kolmogorova, finou durante o parto, polo que Andrei tivo que ser criado polas súas dúas tías en Tunoshna, preto de Yaroslavl, nos terreos do seu avó, un nobre adiñeirado.
Non se sabe moito sobre o sei pai. Supostamente, o seu nome era Nikolai Matveyevich Katayev e traballaba como agrónomo. Katayev fora exiliado de San Petersburgo á provincia de Yaroslavl tras a súa participación no movemento revolucionario contra os tsares. Desapareceu en 1919 e suponse que morreu asasinado durante a guerra civil rusa.
A súa tía Vera educouno na escola local, e os seus primeiros textos literarios e matemáticos apareceron no xornal do centro. Aos 5 anos, Andrei Kolmogorov xa era "editor" da sección matemática desta publicación. O seu primeiro descubrimento matemático foi a regularidade na suma da serie dos números impares: 1
12; 1 + 3
22; 1 + 3 + 5
32. .. {\displaystyle 1
1^{2}; 1+3
2^{2}; 1+3+5
3^{2}. .. } En 1910, a súa tía adoptouno e trasladáronse xuntos a Moscova, onde se graduou da secundaria en 1920. Ese ano ingresou na Universidade Estatal de Moscova e, ao mesmo tempo, no Instituto Mendeléiev de Química e Tecnoloxía de Moscova. Sobre esta época, escribiu: Kolmogorov gañou unha gran reputación pola súa ampla erudición. Namentres estudaba a licenciatura, asistiu aos seminarios do historiador ruso Sergei Bakhrushin. Publicou o seu primeiro artigo de investigación sobre as prácticas de posesión da terra na república de Novgorod durante os séculos XV e XVI. Neste período, entre 1921 e 1922, Kolmogorov demostrou varios resultados da teoría de conxuntos e sobre as series de Fourier.
Carreira profesional
En 1922, Kolmogorov gañou sona internacional pola construción dunha serie de Fourier que diverxe en case todas as partes. Foi nesta época que decidiu dedicar a súa vida ás matemáticas.
En 1925, graduouse da Universidade Estatal de Moscova e comezou a estudar baixo a supervisión de Nikolai Luzin. Iniciou unha amizade cun dos seus compañeiros, Pavel Alexandrov, que duraría toda a vida; moitos investigadores concluíron que se trataba dunha relación homosexual, malia que ningún dos dous chegou a recoñecelo publicamente. Kolmogorov, xunto con Aleksandr Khinchin, comezou a interesarse na teoría da probabilidade. Tamén publicou un traballo sobre lóxica intuicionista, "О принципе tertium non datur" (en galego: Sobre o principio do terzo excluído), no que probou que, baixo unha certa interpretación, todos os enunciados da lóxica clásica formal poden formularse como enunciados da lóxica intuicionista. En 1929, Kolmogorov doutorouse pola Universidade Estatal de Moscova. Nese mesmo ano, pasou un mes nunha illa do lago Sevan, en Armenia, xunto con Alexandrov.
En 1930, Kolmogorov viaxou por vez primeira ao estranxeiro, visitando as cidades de Gotinga, Múnic e París. En Gotinga entrou en contacto cos círculos científicos de Richard Courant e os seus discípulos, centrados nos teoremas do límite, que demostraran que os procesos de difusión eran os límites de procesos discretos aleatorios; de Hermann Weyl, que estudaba a lóxica intuicionista; e o de Edmund Landau, orientado á teoría de funcións. O traballo pioneiro de Kolmogorov, "Über die analytischen Methoden in der Wahrscheinlichkeitsrechnung" ("Sobre os métodos analíticos na teoría da probabilidade"), saíu do prelo en alemán en 1931. Nese mesmo ano, foi nomeado profesor da Universidade Estatal de Moscova. En 1933, publicou o seu libro Grundbegriffe der Wahrscheinlichkeitsrechnung ("Rudimentos da teoría da probabilidade"), co que estableceu os fundamentos axiomáticos modernos da teoría da probabilidade e alicerzou a súa reputación como o maior experto mundial neste eido. En 1935, Kolmogorov converteuse no primeiro director do departamento de Teoría da Probabilidade da Universidade Estatal de Moscova. Ao ano seguinte, fixo achegas ao campo da ecoloxía ao xeneralizar o modelo de Lotka-Volterra para os sistemas de depredación.