Charles M. Falco

Charles M. Falco, nado o 17 de agosto de 1948, é un físico experimental americano, un experto nas propiedades magnéticas e ópticas de materiais de películas delgadas, e un teórico da arte. Traxectoria
Falco obtivo o seu doutoramento. na Universidade de California, Irvine en 1974 e pasou os seguintes oito anos no Laboratorio Nacional Argonne antes de ingresar na Universidade de Arizona en 1982 como profesor de Ciencias Ópticas. En 1989, recibiu o premio ao científico distinguido sénior da Fundación Alexander von Humboldt dos EE. UU. (Alexander von Humboldt Foundation Senior Distinguished U. S. Scientist Award), e en 1998 recibiu a cátedra UA de física da materia condensada (UA Chair of Condensed Matter Physics). Falco, membro da American Physical Society, do Instituto de Enxeñeiros Eléctricos e Electrónicos (IEEE), da Sociedade de Óptica de América (Optical Society of America) e da Sociedade de Enxeñeiros de Instrumentación Foto-óptica [Society of Photo-Optical Instrumentation Engineers (SPIE) ]publicou máis de 250 manuscritos científicos, a maioría dos cales están relacionadas coas propiedades físicas dos materiais producidos por Molecular Beam Epitaxy (MBE), coeditou dous libros, ten sete patentes estadounidenses e ofreceu máis de 250 charlas invitadas sobre a súa pescuda en conferencias e institucións de investigación en 25 países.
Ademais da súa procura científica, en 1975 Falco foi un dos tres participantes na peza de arte de performance '220' de Chris Burden e desde 1985 a súa fotografía está representada pola axencia PhotoResearchers. En 1998 Falco foi co-comisario de "A arte da motocicleta" no Museo Solomon R. Guggenheim, para o que tamén escribiu o ensaio introdutorio e a bibliografía do catálogo da exposición. Con máis de 2 millóns de visitantes en Nova York, Chicago, Bilbao e o Guggenheim de Las Vegas, foi a exposición de deseño industrial máis exitosa xamais montada e unha das exposicións museísticas máis visitadas de calquera tipo. Por este traballo recibiu un premio da Asociación Internacional de Críticos de Arte, xunto co arquitecto Frank Gehry, o director do museo Thomas Krens e o cineasta Ultan Guilfoyle. En 1999, Falco foi asesor técnico para a retrospectiva Nam June Paik no Guggenheim.
En 2000, Falco comezou a colaborar co artista británico-americano David Hockney, dando como resultado o descubrimento de evidencias científicas en pinturas feitas xa no 1430 que demostraron que algunhas partes foron creadas coa axuda de proxeccións ópticas; algúns teóricos da arte trataron de refurar estas afirmacións. O libro Secret Knowledge de Hockney de 2001 deu lugar a unha ampla cobertura da " Tese de Hockney-Falco " nos medios de comunicación populares, incluído un especial da BBC dunha hora e un segmento no programa CBS 60 Minutes. Falco segue activo na defensa da súa tese sobre o uso da óptica na arte, actualizando con frecuencia a súa páxina web, que ofrece unha ampla lista de achegas, incluíndo unha colección de notas científicas, ensaios sobre historia da arte e outras entradas. Philip Steadman publicou o mesmo ano que Secret Knowledge unha monografía sobre o uso da cámara escura de Johannes Vermeer, desenvolvendo teses que se remontan ao século XIX. Martin Kemp tamén documentou no seu The Science of Art: Optical Themes in Western Art de Brunelleschi a Seurat o uso de instrumentos ópticos, xunto con outros procedementos como técnicas de perspectiva lineal, e a ampla correspondencia cos autores está incluída en Secret Knowledge.
En 2008, Falco deu á Conferencia Ziegfeld da Asociación Nacional de Educación Artística dos Estados Unidos, premiada polo seu papel nesta teoría e pola súa importancia para a educación artística.