proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Antisistema

Antisistema é calquera acción, ideoloxía ou política que pode ir dende a crítica ata abertamente contraria ao sistema, é dicir, a unha sociedade baseada na xerarquía, competente entre os débiles e os fortes, e sobre todo por estar dominada por unha elite económica con poder sobre o conxunto da sociedade e das ordes políticas supostamente democráticas. Hai movementos sociais que son movementos antisistema e tamén grupos antisistema. Antisistema non é sinónimo de anticapitalismo e non ten nada que ver con agresión, aínda que algúns medios de comunicación o utilizaron de forma maliciosa como sinónimo de violencia.
Tamén descrito como “movemento de movementos”, dende o último terzo do século XX foi tomando forma, definindo e integrando os seus elementos, presentándose como unha alternativa heteroxénea a un “sistema” (ou “establishment ”) que hoxe se coñece e se identifica moito mellor que, por exemplo, en maio do 68. Así, pode incluír outras filosofías e movementos máis específicos como, por exemplo, o ecoloxismo, a separación de poderes, o pacifismo, o feminismo (ou antipatriarcalismo ), o anarquismo, a antiglobalización, o antiimperialismo ou o citado anticapitalismo.
O termo "antisistema" apareceu por primeira vez en francés en 1717, cando os coñecidos como irmáns Pâris, dedicados ás finanzas, tentaron derrocar o sistema financeiro de Law. Moitas ideoloxías innovadoras foron consideradas "antisistema" no seu nacemento e co paso do tempo pasaron a ser consideradas bastante "politicamente correctas" ou mesmo, para as novas xeracións, parte dun novo sistema. Por exemplo, na década de 1970, o ecoloxismo era considerado unha visión política antisistema e moi radical que buscaba comprender e reestruturar a economía e a sociedade, semente das actuais políticas de sostibilidade. Ou o antifranquismo tamén foi antisistema e mesmo Xesús, que no seu tempo foi considerado o que hoxe se chamaría antisistema, converteuse nunha figura importante do cristianismo.
Antitauromaquia

Coñécese como antitauromaquia ao rexeitamento á tauromaquia, é dicir, ao acto de facer corridas de touros ou outros espectáculos ou festexos utilizando a estes animais.
As corridas de touros, no seu sentido moderno, nacen en España no século XVIII e desde entón espertaron críticas e desatado polémicas, incluíndo prohibicións esporádicas, desde os mesmos comezos ata a actualidade. Os argumentos dos seus detractores cambiaron ao longo do tempo, segundo o momento histórico, e tivo xustificacións moi variadas: relixiosas, morais, económicas, estéticas, políticas e culturais entre outras. En Galicia
En Galicia existe unha plataforma antitaurina, fundada en 2008, chamada Galicia, Mellor Sen Touradas, cuxo obxectivo é eliminar as escasas corridas de touros que se realizan nunha Comunidade con pouca afección á "festa nacional". Pontevedra é a única capital de provincia que ten unha praza de touros en activo, aínda que se realizan corridas noutras poboacións como A Coruña ou Padrón, ambas con subvención municipal.
Segundo Gallup, o 86% dos galegos rexeitarían ou aborrecerían os festexos taurinos, unha das maiores oposicións á tauromaquia en España.
En 2010 Galicia, Mellor Sen Touradas iniciou unha campaña para declarar o maior número de municipios abolicionistas, baixo o nome "Queres declarar a túa cidade abolicionista? ".
Antitoxina

Unha antitoxina é un anticorpo coa capacidade de neutralizar unha toxina específica. As antitoxinas son producidas por certos animais, plantas e bacterias en resposta á exposición a unha toxina. Aínda que son máis efectivas neutralizando toxinas, poden tamén matar bacterias e outros microorganismos. As antitoxinas prodúcense no interior dos organismos e poden ser inxectadas noutros organismos, incluíndo os humanos, para tratar unha doenza infecciosa. Este procedemento implica inxectar un animal cunha cantidade segura dunha determinada toxina. O corpo do animal fabrica despois a antitoxina necesaria para neutralizar a toxina. Posteriormente, extráese sangue do animal e obtense a antitoxina do sangue, e despois purifícase e inxéctase no ser humano ou noutro animal, inducindo nel unha inmunidade pasiva temporal. Para impedir que se orixine a enfermidade do soro, adoita ser mellor usar unha antitoxina obtida da emsma especie (por exemplo, unha antitoxina humana para tratar humanos). Historia das antitoxinas
As antitoxinas contra a difteria e contra a toxina tetánica foron producidas por Emil Adolf von Behring e os seus colegas desde 1890 en adiante. O uso da antitoxina diftérica para o tratamento da difteria (causada pola toxina difterica) foi considerado pola revista The Lancet como "o avance máis importante do Século [XIX] no tratamento médico de enfermidades infecciosas agudas".
En 1888, Behring foi enviado a Berlin para facer un breve servizo na Academia de Medicina Militar. En 1889, uniuse ao Instituto da Hixiene da Universidade de Berlin, que entón dirixía Robert Koch. Entre 1889 e 1895, Behring desenvolveu as súas ideas pioneiras sobre a terapia sérica e a súa teoría das antitoxinas.
Antes, en 1887, en Bonn, Behring descubrira que o soro de ratas brancas inmunes ao tétano contiña unha substancia que neutralizaba o bacilo do ántrax. Considerou que era a acausa da “resistencia”.
O 4 de dcembro de 1890, Behring e Kitasato Shibasaburō publicaron o seu primeiro artigo sobre terapia do soro sanguíneo. O 11 de decembro, outro informe, asinado por Behring, fixo unha valoración a terapia do soro sanguíneo non só no tratamento do tétano, senón tamén da difteria.
Cando Paul Ehrlich demostrou en 1891 que incluso os velenos vexetais causaban a formación de antitoxinas nun organismo, a teoría de Behring quedou confirmada.
En 1924 desenvolveuse unha antitoxina contra a escarlatina, simultaneamente por Raymond Dochez e Gladys e George Frederick Dick.
Antitoxina diftérica

A antitoxina diftérica é un medicamento constituído por anticorpos usado no tratamento da difteria. Xa non se recomenda para a prevención da difteria. Adminístrase por vía intravenosa ou intramuscular. Efectos secundarios e mecanismo
Os efectos secundarios deste medicamento son comúns. Entre eles están a enfermidade do soro e as reaccións alérxicas incluída a anafilaxe. A antitoxina diftérica obtense do plasma sanguíneo de cabalos que foron previamente inmunizados contra a toxina diftérica. Funciona neutralizando as toxinas producidas pola bacteria Corynebacterium diphtheriae, causante da difteria. Historia e cultura
A antitoxina diftérica foi desenvolvida e empezou a utilizarse medicamente a finais do século XIX. É unha das medicinas esenciais da Organización Mundial da Saúde, entre as que se inclúen as medicinas máis efectivas e seguras necesarias para un sistema sanitario básico. Nos Estados Unidos pode obterse do Centro de Control de Enfermidades (CDC), pero en moitos outros países non está dispoñible, incluíndo moitos en Europa en 2008. Química
É unha solución de proteínas concentradas, principalmente globulinas, que contén anticorpos obtidos do sangue de cabalos que foron inmunizados contra a toxina diftérica.
Antofilita

A antofilita é un mineral anfíbolo, un silicato de ferro e magnesio que se atopa en rochas metamórficas.
Describiuse por primeira vez en 1801. Tamén pode ser denominado antogramita.
É un mineral polimorfo coa cummingtonita, coa súa mesma fórmula química, mais cun sistema cristalino monoclínico. Ambiente de formación
A antofilita prodúcese comunmente por metamorfismo rexional de rochas ultrabásicas, normalmente como mineral secundario por alteración do olivino. É frecuente polo tanto en gneises e xistos cristalinos ricos en magnesio, así como tamén pode aparecer en rochas sedimentarias ricas en magnesio como son as dolomías.
Minerais normalmente asociados son o talco, cordierita e flogopita. Localización e uso
É un mineral común nos xistos de Kongsberg (Noruega), nos do sur de Groenlandia e nos de Pensilvania (EUA).
Ás veces preséntase en formas fibrosas que poden ser usadas como asbesto na industria, con moitos usos a pesar do seu potencial perigo para a saúde. Normalmente úsanse outros asbestos menos malsáns, mais o de antofilita é o mellor como cemento refractario.
Aínda que os exemplares de antofilita illados e grandes son moi estraños, os agregados en xeoda deste mineral son moi apreciados por coleccionistas.
Antoine César Becquerel

Antoine César Becquerel, nado en Chatillon sur Loing en 1788 e finado en 1878, foi un físico francés. Traxectoria
Estudou na École polytechnique e converteuse en oficial de enxeñeiros en 1808. Entre 1810 e 1812 serviu coas tropas imperiais en España co xeneral Louis Gabriel Suchet. En 1814 deixou o exército para centrarse na investigación científica.
En 1819 descubriu a piezoelectricidade. En 1825 inventou un galvanómetro diferencial para a medición exacta da resistencia eléctrica. En 1829 descubriu, coa axuda do seu fillo A. E. Becquerel, o efecto fotoeléctrico nun eléctrodo inmerso nun líquido condutivo.
En bioquímica traballou nos problemas da calor animal e nos fenómenos que acompañan ao crecemento das plantas, e tamén dedicou moito tempo a problemas e observacións meteorolóxicos.
Foi profesor de física no Museo de Historia Natural de París dende 1837.
O seu neto Henri Becquerel descubriu a radioactividade. Obra escrita
Foi un escritor prolífico, autor de máis de cincocentos artigos e libros. Entre eles cóntanse os seguintes: Traité de l'électricité et du magnétisme (1834-1840).
Traité de physique dans ses rapports avec la chimie (1842).
Elements de électro-chimie (1843).
Traité complet du magnétisme (1845).
Elements de physique terrestre et de météorologie (1847).
Des climats et de l'influence qu'exercent les sols boisés et non boisés (1853).
Antoine François de Fourcroy

Antoine François de Fourcroy, nado o 15 de xuño de 1755 en París e finado o 16 de decembro de 1809 na mesma cidade, foi un químico, entomólogo e político francés. Foi deputado na Convención Nacional da Revolución Francesa, e conde imperial desde 1808. Traxectoria
Procedente dunha rama dunha antiga familia boloñesa (de Boulogne-sur-Mer) que perdeu a súa calidade de nobreza cando o seu antepasado converteuse nun comerciante de comestíbeis, era fillo dun boticario do duque de Orleáns, estudos no Collège d'Harcourt da Universidade de París. As dificultades financeiras no negocio do seu pai obrigárono a abandonar a Universidade en Harcourt en 1770, traballando como "raspador de papel" para un secretario do Selo e aprendeu a escribir aos nenos. Estudou medicina co anatomista Félix Vicq d’Azir. En 1780 obtivo o título de doutor pola Facultade de Medicina. A súa atención volcouse especialmente na química pola acción de Jean-Baptiste Bucquet, o seu profesor de química na Escola Médica de París, e en 1784 foi escollido por Pierre-Joseph Macquer como disertante en química no "Colexio do Xardín do Rei", onde os seus relatorios alcanzaron a gran popularidade. Foi un dos primeiros en apoiar a Antoine Lavoisier, axudándoo a editar voluminosos escritos, pero aínda que o seu nome aparece entre os grandes químicos e nas memorias fisiolóxicas e patolóxicas, só ou con outros, era un mestre e un organizador e investigador orixinal. Foi membro dos comités para a instrución pública e a seguridade pública, e despois, durante o reinado de Napoleón Bonaparte, Director Xeral de Instrución, tomando parte no establecemento de escolas primarias e secundarias.
Pola súa conduta como membro da Convención acusárono de contribuír á morte de Lavoisier. O barón Cuvier no seu Eloge de Fourcroy rexeitou o cargo.
O Catálogo da Sociedade Real de Papeis Científicos enumera 59 memorias de Fourcroy, e 58 escritos en coautoría, segundo L. N. Vauquelin.
En 1785 publicou Entomologia Parisiensis, sive, Catalogus insectorum quae in agro Parisiensi reperiuntur. .. , en coautoría con Étienne Louis Geoffroy, que foi unha importante achega á entomoloxía.
En 1787 publicou, xunto a Louis-Bernard Guyton de Morveau, Antoine Lavoisier e Claude Louis Berthollet o Méthode de nomenclature chimique, base da moderna nomenclatura química. Sociedades científicas das que foi membro
Sociedade Filomática de París
Sociedade Linneana de Par's
Academia Bávara das Ciencias
Academia das Ciencias de Turín
Academia das Ciencias de Rusia
Academia Real Neerlandesa das Artes e as Ciencias
Academia das Ciencias de San Petersburgo
Academia Real das Ciencias de Suecia
Academia de Agricultura de Francia
Academia das Ciencias de Francia Abreviatura
A abreviatura Fourcroy emprégase para recoñeces a Antoine François de Fourcroy como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Antoine Joseph Jean Solier

Antoine Joseph Jean Solier, nado o 8 de febreiro de 1792 en Marsella e finado o 27 de novembro de 1851 na mesma cidade, foi un naturalista francés, entomólogo e coleccionista de plantas. Traxectoria
Capitán de enxeñeiros do exército francés, fixo coleccións de coleópteros en Francia, Alxeria e a zona mediterránea, así como nunha expedición a Oceanía. Solier traballou na fauna mundial dos escaravellos, escribindo numerosos traballos científicos sobre os coleópteros.
As súas coleccións, importantes especialmente para a familia dos tenebriónidos, están gardadas no Museo Nacional de Historia Natural de Francia. Antoine Solier foi membro da Societé Entomologique de France. Abreviatura en botánica
A abreviatura Solier emprégase para recoñecer a Antoine Joseph Jean Solier como autoridade na descrición e taxonomía en botánica. Abreviatura en zooloxía
A abreviatura Solier emprégase para recoñecer a Antoine Joseph Jean Solier como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Antoine Meillet

Antoine Meillet, de nome completo Paul-Jules-Antoine Meillet, nado o 11 de novembro de 1866 e finado o 21 de setembro de 1936, é o principal lingüista francés dos primeiros decenios do século XX. Traxectoria
Estudou na Sorbona a partir de 1885, segue en especial as clases de Michel Bréal no Collège de France e de Ferdinand de Saussure na École practique des hautes études. En 1890, unha misión dun ano no Cáucaso permítelle estudar o armenio moderno. Á súa volta en Francia, ocúpase despois de Saussure o curso de gramática comparada, que completa a partir de 1894 cun seminario sobre o iranio.
En 1897, defende a súa tese de doutoramento (Investigacións sobre o emprego do xenitivo-acusativo en antigo eslavo). En 1902, obtén a cátedra de armenio da Escola de linguas orientais. En 1905, ocupa a cátedra de gramática comparada no Collège de France, onde consagra os seus cursos á historia e á estrutura das linguas indoeuropeas.
Secretario da Société de linguistique de Paris, é elixido para a Académie des inscriptions et Belles-Lettres en 1924.
Formou toda unha xeración de lingüistas franceses, entre os cales destacan Émile Benveniste, Marcel Cohen, Georges Dumézil, André Martinet, Aurélien Sauvageot, Lucien Tesnière, Joseph Vendryes.
Influíu tamén un número de lingüistas non franceses, entre os cales Milman Parry. En especial é o inspirador da definición da frase adoptada polo lingüista americano Leonard Bloomfield. Igualmente foi o primeiro en identificar o fenómeno da gramaticalización. Obras principais
Esquisse d'une grammaire comparée de l'arménien classique, 1903.
Introduction à l'étude comparative des langues indo-européennes, 1903.
Les dialectes indo-européens, 1908.
Linguistique historique et linguistique générale, 1921.
Esquisse d'une histoire de la langue latine, 1928.
La méthode comparative en linguistique historique, 1928.
Dictionnaire étymologique de la langue latine, 1932 (en collab. avec Meillet (Antoine 1866-1936), éd. augmentée, par Jacques André (1910-1994), París: Klincksieck, 2001, ISBN 2-252-03359-2 Notice n°: FRBNF37707942)
Antolín Murias

Antolín Murias, Paciencia, nado en Xares (A Veiga) e finado na mesma parroquia o 20 de xullo de 1953, foi un guerrilleiro antifranquista galego. Traxectoria
Obreiro do ferrocarril. Militante do PSOE e membro da Sociedade Agraria de Xares, adscrita a UGT, liderada por Alfonso Ortega Prada. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. En febreiro de 1937 foi decretada a incautación dos seus bens polo Xulgado Militar Especial de Incautacións de Ourense. Foi procesado por auxilio á rebelión en xullo de 1937 e declarado en rebeldía. Foi un dos asistentes ao Congreso de Ferradillo que deu orixe á Federación de Guerrillas de León-Galicia. En 1944 foi nomeado xefe dunha unidade integrada na II Agrupación da Federación. Tamén participou no grupo de Manuel Girón Bazán, pero tivo que agocharse na súa aldea dende 1946 porque unha hernia lle impedía camiñar. Intentaron evacualo a Francia, pero negouse en repetidas ocasións. Seguiu agochado en Xares onde foi asasinado por un antigo enlace ao que dera refuxio o 20 de xullo de 1953.
Antonimia

A antonimia é a relación entre dúas palabras que teñen significados opostos, como grande ou pequeno.
Os campos semánticos organízanse mediante diversos tipos de relacións entre os significados dos lexemas. Dentro dos tipos de relacións coas que se organizan (relacións de incompatibilidade, relacións de inclusión e relacións entre significantes e significados), á hora de definir antonimia interésanos a primeira: relacións de incompatibilidade.
Entendemos por incompatibilidade a relación establecida entre significados lingüísticos pola cal un termo supón a exclusión do outro.
Non hai que confundir a incompatibilidade co significado diferente, así: alto e rubio son compatibles: un neno rubio alto.
alto e baixo son incompatibles: *un neno alto baixo.
Hai cinco clases de relacións de incompatibilidade, destas, as tres primeiras considéranse antonimia: Privativas ou complementarias: Establécese entre dous lexemas cando un deles presenta un ou varios semas distintivos significativos e o outro mostra precisamente esa carencia: falar / calar
Graduais: Entre os lexemas hai gradación, hai vocábulos que representan puntos intermedios nunha escala: alto / baixo, fermoso / feo, longo / curto.
De inversión: Son relacións de reciprocidade: nai / filla, compra / venda, doar / recibir.
Equipolentes: É unha relación múltiple entre máis de dous membros. Cada un dos lexemas é incompatible con todos e cada un dos lexemas que manteñen este tipo de relación, pero todos teñen un trazo significativo común: Instrumento (trazo común) / guitarra, piano, trompeta (vocábulos equipolentes)
A neutralización: As oposicións léxicas poden neutralizarse, é dicir, en determinados contextos ou situacións, unha distinción, que normalmente é funcional, pode quedar suspendida e un dos seus termos, o caracterizado ou 'marcado positivamente' inclúese no 'non marcado'
día (non marcado), período con luz
noite (marcado), período sen luz
día (neutro), período de 24 horas (día + noite)
Antonio Abril

Antonio Abril Abadín, nado en Viveiro o 12 de decembro de 1957, é un avogado galego, membro do consello e secretario xeral do grupo téxtil Inditex. Traxectoria
Pasou a mocidade na súa vila natal, e estudou Dereito na Universidade de Oviedo. En 1984 incorporouse como funcionario por oposición ao Corpo de Avogados do Estado, traballando en Lugo e na Coruña.
No ano 1989 incorporouse ao departamento xurídico de Inditex, e en 2002 pasou a ser conselleiro-secretario xeral do grupo. Tamén é membro do consello de administración do Banco Gallego e presidente de consello social da Universidade da Coruña, e tamén das universidades españolas.
En 2011 foi pregoeiro da Semana Santa de Viveiro, festa declarada de Interese Turístico Nacional. Neto do filántropo indiano Vicente Abadín, benfeitor da escola de Vieiro e a traída de augas de Viveiro.
Antonio Alejandre Ramos

Antonio Alejandre Ramos, nado en Vilagarcía de Arousa o 30 de abril de 1915 e finado en Xirona en agosto de 2017, foi un político galego. Traxectoria
Fillo de caseiros. Na II República traballou nunha empresa de madeiras e estaba afiliado á CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia de Vilagarcía e fuxiu ao monte cando se impuxeron os sublevados. Agochouse en Vilaxoán con Francisco Budín e xuntos secuestraron dous falanxistas. A Garda Civil e a Falange deron unha batida a comezos de agosto. Catro guerrilleiros caeron abatidos polos seus disparos, o resto espalláronse. Antonio optou por entregarse. Foi xulgado por rebelión en consello de guerra en Pontevedra o 11 de decembro de 1936 con Francisco Muñiz Jueguen e Vicente Montenegro Bouzas. Foi condenado a 20 anos de prisión. Estivo preso en San Simón durante 4 anos.
Antonio Alonso Santodomingo

Juan Antonio Alonso Santodomingo, nado en Vigo en 1844 e finado o 10 de febreiro de 1917, foi un empresario galego do sector da conserva, fundador da empresa Conservas Palacio de Oriente. Traxectoria
En 1862 emigrou á Habana, daquela colonia española, onde permaneceu traballando ata 1881 como intermediario comercial entre a illa e a metrópole. Alí casou con Eloísa Giménez-Cuenca Pérez, filla dun importante militar de Matanzas. Á volta a Vigo inviste en propiedades inmobiliarias. Alí establece contacto coa industria conserveira e en 1886 comeza pola súa propia iniciativa, ao primeiro coa axuda do socio Benito Albela e a partir de 1890 xa en solitario. Primeiro comeza a exportar a Francia, coma outros empresarios conserveiros galegos, pero axiña proba novos mercados como Montevideo, México, Porto Rico e Cuba, especialmente este porque gardara amizades e contactos da súa época como emigrante. Diversifica a conserva, integrando verduras, e tamén o proceso pesqueiro, construíndo dous buques para a pesca de ollomol con destino á venda de fresco e escabeche. Con todo, o seu primeiro produto era a sardiña en aceite.
A partir da década dos 90 comeza tamén a súa expansión no mercado complementario da lata, e participa como accionista no lanzamento dunha empresa vasca, a Basconia, que lle faga a competencia a Goitia, monopolizadora do mercado. Xa con parte da dirección da empresa conserveira compartida cos seus fillos, viviu a primeira crise da sardiña, de 1909, da que Palacio de Oriente saíu reforzada polos seus movementos para conseguir sardiña en Huelva. Ao seu falecemento os seus fillos continuarían a saga familiar.
Antonio Alonso Tomé

Antonio Alonso Tomé, nado en Río de Xaneiro cara a 1904, foi un chocolateiro e político galego. Traxectoria
Chocolateiro na Cañiza, traballaba como chófer. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Foi reclamado polo xuíz militar de Vigo o 3 de decembro de 1936 xunto con Indalecio Estévez Pérez. Refuxiouse en Portugal. Xulgado na causa 432/36 por rebelión, foi declarado en rebeldía. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941.
Antonio Ares Abelleira

Antonio Ares Abelleira, Toñito, nado en Pontedeume en 1915 e finado en Serantes (Ferrol) o 22 de maio de 2007, foi un loitador antifranquista galego. Traxectoria
Viviu en Ferrol dende os tres anos. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi enrolado no exército. Ao remate da guerra foi o responsable da reconstrución clandestina do PCE en Ferrol. Foi detido nunha redada, encarcerado e indultado aos dous anos. Tres meses despois converteuse no responsábel de axitación e propaganda da Alianza Nacional de Forzas Democráticas (ANFD), e proporcionáballes comida e apoio loxístico aos guerrilleiros. Foi detido en 1950 por facilitar víveres, informar aos guerrilleiros e repartir propaganda clandestina proporcionada por Antonio Veiga Mejuto. Xulgado en consello de guerra en Ferrol o 18 de marzo de 1952 con outros 42 enlaces da guerrilla, foi condenado a sete anos. Nas eleccións xerais de 1982 foi candidato ao Congreso polo Partido Comunista Obrero Español. Finou en Serantes o 22 de maio de 2007.
Antonio Bao Arias

Constantino Antonio Bao Arias, nado en Becerreá cara a 1894 e finado no mesmo concello o 22 de maio de 1981, foi un veterinario e político galego. Traxectoria
Aprobou as oposicións de inspectores hixienistas de matadoiros industriais en 1931. Na República foi veterinario de Becerreá e inspector de hixiene e sanidade pecuaria do concello das Nogais, cargo do que foi cesado o 5 de outubro. Foi nomeado veterinario interino de Lugo o 20 de abril de 1936. Foi presidente de Izquierda Republicana de Becerreá en 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado en varias casas de toda a provincia de Lugo. Foi detido o 18 de novembro de 1937 e ingresado no cárcere de Lugo. Saíu en liberdade o 20 de decembro. Foi confinado en Monterroso por tres meses en xullo de 1943 por "facer campaña solapada contra o Réxime dedicándose á murmuración contra personalidades que o serven" xunto con Antonio Mourín Martínez, Ángel Yáñez Núñez e Jaime Pardo Gómez. Volveu exercer como veterinario en Becerreá e foi inspector municipal veterinario. Finou en Becerreá o 22 de maio de 1981. Vida persoal
Casou con Mercedes Fernández Poy, que finou en 1951, e foi pai de Ricardo, Antonio, Ovidio e Mercedes Bao Fernández.
Antonio Bermúdez Leivas

Antonio Bermúdez Leivas, nado en Riotorto cara a 1880, foi un mariño e político galego. Traxectoria
Fillo do que foi alcalde de Riotorto, José María Bermúdez. Piloto da mariña civil. Foi alcalde de Riotorto en 1917. Disparoulle a Vicente Fernández Díaz por cuestións políticas o 15 de setembro de 1918, foi acusado de homicidio frustrado e xulgado na Audiencia de Lugo en xullo de 1922. Foi elixido alcalde de Riotorto en marzo de 1930. Na Segunda República foi elixido concelleiro en 1931. Foi elixido alcalde de Riotorto o 19 de xuño de 1931. Militou en Izquierda Republicana e volveu ser alcalde o 24 de xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado como alcalde o 25 de xullo, e foi detido o 20 de agosto. Xulgado o 7 de maio de 1937 en consello de guerra na causa 321/37 co seu irmán Eugenio e Ramón Iglesias Valiña, foi condenado a cadea perpetua por rebelión. Estivo preso na prisión provincial de Lugo. Saíu en liberdade provisional por orde do Ministerio de Xustiza do 31 de maio de 1941. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas, e foi sancionado. Vida persoal
Casou con Concepción Canto Lourido e foi pai de Elvira, Esther, Concepción e Antonio Bermúdez Canto.
Antonio Blanco Freijeiro

Antonio Blanco Freijeiro, nado en Marín o 6 de setembro de 1923 e finado en Madrid o 6 de xaneiro de 1991, foi un arqueólogo e numismático galego. Traxectoria
Fillo de Antonio Blanco Porto. Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e despois en Madrid, onde tamén se licenciou en Filoloxía Clásica. Especializouse en Arqueoloxía Clásica con Antonio García Bellido, e completou a súa formación nas universidades de Oxford e Heidelberg. Traballou no Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) e foi catedrático de Arqueoloxía, Epigrafía e Numismática na Universidade de Sevilla e de Arqueoloxía na Universidade Complutense de Madrid. Dirixiu as escavacións de Ceal e La Guardia (Xaén). Colaborou na prensa especializada e en Cuadernos de Estudios Gallegos. Foi membro da Real Academia de la Historia e da de Bellas Artes de San Fernando. En 1983 obtivo o Premio Nacional Fray Luis de León de Lenguas Germánicas pola súa tradución de Historia de la Edad de Piedra (1982), de H. Müller-Karpe. Logo de padecer algúns problemas cardiacos, finou repentinamente na madrugada do 6 de xaneiro de 1991, sendo soterrado no panteón familiar de Marín. Obras
Musa Alemá, 1961 (con Celso Emilio Ferreiro).
Excavaciones en el Cerro Salomón, 1970.
Cerámica ibérica de Andalucia y Levante, 1976, Cuadernos del seminario de estudios cerámicos de Sargadelos 14.
Historia de Sevilla: la ciudad antigua, de la prehistoria a los visigodos, 1984. Vida persoal
Casou con Pilar López-Brea Osorio e foi pai de Mercedes Blanco López-Brea de Morel.
Antonio Buján

Antonio Buján Pérez, nado en Ribadavia en 1892 e finado en Valencia o 29 de decembro de 1942, foi un avogado, agrarista e xornalista galego. Traxectoria
Fillo de Gumersindo Buján Buján. Fixo o bacharelato no Instituto de Ourense e estudou Filosofía e Letras na Universidade de Madrid, e Dereito na Universidade de Salamanca. Integrouse en Acción Gallega e participou nas súas campañas de mobilización contra o caciquismo e os foros entre 1910 e 1914. Presidiu o Centro Republicano de Ribadavia constituído en 1912. Foi presidente da Sociedade de Agricultores de Ribadavia (1913-1916). Dirixiu o Comité Provincial Agrario de Ourense desde 1916. Proclamou a República en Francelos o 23 de agosto de 1917. Coa folga xeral de 1917 fuxiu a Portugal con José López Requejo. A súa amante Angelita Ero Ruvira foi detida en Arbo en agosto de 1917 cando intentaba pasar a Portugal. Buján e López Requejo foron detidos en Ribadavia á súa volta en xaneiro de 1918. Foi xerente de La Raza (1918). Nas eleccións a Cortes de 1918 presentouse como republicano polo partido xudicial de Ribadavia contra o conservador José Estévez Carrera e os liberais Adolfo Merelles Martel e José Millán Astray, non conseguiu ser elixido por escasos votos de diferenza sobre Estévez Carrera. Volveu presentarse nas eleccións de 1920 pero por irregularidades na mesa electoral de Ribadavia tampouco foi elixido. Foi concelleiro de Ribadavia (1919). Difundiu o abolicionismo dos foros desde 1919, apoiado pola esquerda obreira e socialista. Foi detido e encarcerado en Ribadavia con Manuel Suárez Castro en decembro de 1920 por participar nun mitin obreiro no Ribeiro. Organizou e presidiu a Federación Provincial de Sociedades Agrarias en 1921, adheríndoa á UGT. Dirixiu La Zarpa e colaborou en El Socialista.
Volveu ser concelleiro de Ribadavia en 1930, na última corporación municipal antes da proclamación da República. Foi elixido presidente do Comité Republicano de Ribadavia formado en abril de 1930. O 14 de abril de 1931 encabezou a comisión republicana que destituíu ao alcalde monárquico de Ribadavia, Constantino Gómez Fernández. Durante a Segunda República foi un dos políticos máis importantes do Partido Radical en Ourense polo seu liderado entre as organizacións agrarias da provincia. Foi candidato radical pola provincia de Ourense nas eleccións de 1931. En 1931 dirixiu El Radical. Volveu ser candidato nas eleccións de 1933. Tamén foi presidente do Avia FC (1914) e do Ribadavia FC (1925).
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi tenente de milicias no Batallón de Retaguardia número 21 en Orgaz. Finou no cárcere de Valencia o 29 de decembro de 1942. Vida persoal
Casou con Leonor Rodríguez.
Antonio Carro Martínez

Antonio Carro Martínez, nado en Lugo o 3 de maio de 1923 e finado en Madrid o 10 de abril de 2020, foi un xurista e político galego. Traxectoria
Antonio Carro era doutor en Dereito e licenciado en Ciencias Políticas e Económicas. Foi profesor de Dereito Político na Universidade de Madrid, substituíndo na cátedra a Fraga Iribarne, e letrado do Consello de Estado. Pertenceu ao Corpo Técnico de Administración Civil e ao Corpo de Secretarios de Administración Local de primeira categoría. Foi procurador en Cortes en dúas lexislaturas das Cortes Españolas en representación do Instituto de Estudos Políticos e noutras dúas como representante familiar electo pola provincia de Lugo. Foi secretario xeral técnico do Ministerio da Gobernación e director do Instituto de Estudos de Administración Local.
Publicou tres libros sobre Dereito e Administración Pública, amais de diversos artigos en prensa especializada.
En 1973 foi nomeado director xeral de Administración Local, e foi o derradeiro ministro da Presidencia no 14º goberno do Franquismo (do 3 de xaneiro de 1974 ao 11 de marzo de 1975) e no 15º (do 11 de marzo ao 12 de decembro de 1975), con Arias Navarro como presidente. Nesa etapa xogou un papel importante no desenvolvemento dos Acordos de Madrid, polos que España abandonaba o Sáhara.
Foi deputado na Lexislatura constituínte de España e en catro lexislaturas máis, elixido por Alianza Popular pola provincia de Lugo. En 1982, diriixu a negociación para que 6 deputados da UCD - entre os que estaban Miguel Herrero de Miñón, Ricardo de la Cierva, Francisco Olivencia, Carlos Gila, Francisco Soler Valero, José Manuel Otero e José Luis Meilán - se pasaran ás bancadas de Coalición Democrática.
Foi nomeado Fillo Predilecto da provincia de Lugo e Fillo Adoptivo de Santiago de Compostela, e fóronlles concedidas as grandes cruces do Mérito Civil, Sanidade, Cisneros, do Xugo e as Frechas e de Carlos III. Obra
Derecho Político (1965).
Reflexiones sobre aspectos actuales de la Función Pública Española (1974).
El Estado y las Fuerzas Armadas (1975).
Antonio Cendón

Antonio Cendón González, nado en Lousado (Piñor) o 30 de xaneiro de 1837 e finado no Carballiño o 9 de marzo de 1863, foi un pintor e caricaturista galego. Traxectoria
Fillo de Juan Cendón Carvallal, mestre de cantería e experto en fábricas de papel, e Juana González. Estudou en Ourense e Santiago de Compostela, marchando despois a Madrid, onde traballou como miniador de fotos nos estudios de Juliá e Laurent, introducindo en España as caricaturas fotográficas, e pintor de paisaxes. Obtivo éxito coas caricaturas de celebridades da política, das letras e das artes.
Finou aos vinte e seis anos de idade, de "calenturas", segundo os rexistros da época.
Antonio Conde Asperot

Antonio Conde Asperot, nado en Santiago de Compostela o 2 de novembro de 1895 e finado en Bouzas (Vigo) o 9 de xullo de 1970, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Mestre en Porto do Son dende 1920. Militante de Izquierda Republicana e secretario da agrupación de Porto do Son. Era asesor de Juan González González. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Preso no cárcere de Santiago de Compostela. Foi suspendido de emprego e soldo o 28 de agosto e cesado o 5 de setembro. Estivo dous anos preso no cárcere de Santiago de Compostela e outros dous na prisión provincial da Coruña. En maio de 1940 foi separado do servizo e dado de baixa na escala do maxisterio. Saíu en liberdade condicional en 1941. Foille incoado expediente de responsabilidades políticas. Nos anos sesenta foi director do colexio Puebla. Vida persoal
Casou con Ramona Santos Carou.
Antonio Couceiro Freijomil

Antonio Couceiro Freijomil, nado en Pontedeume o 2 de xuño de 1888 e finado en Santiago de Compostela o 9 de maio de 1955, foi un filólogo, bibliógrafo, pedagogo e escritor galego, coñecido polo seu Diccionario bio-bibliográfico de escritores. Foi membro de número da Real Academia Galega desde 1941. Traxectoria
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela e fundou en Pontedeume un colexio de primeiro ensino. Exerceu como profesor en varios colexios de Lugo e Ourense, onde casou con Elisa Pavón Rodríguez. Foi membro da Real Academia Galega e do Seminario de Estudos Galegos.
Fundou con Edmundo Roberes Alonso El Eco de Puentedeume en 1906, foi redactor de Ecos del Eume, redactor xefe de El Diario de Orense e colaborou en La Zarpa, Galicia, El Norte de Galicia, Vida Gallega, El Compostelano, El Correo Gallego e La Noche. Obra
La aceptación del dolor, 1914.
Ortografía gallega. Bases para su unificación, 1929.
La bandera de Galicia, 1929.
Los factores del desenvolvimiento humano, 1934.
El idioma gallego, Historia, Gramática, Literatura, 1935.
Los niños anormales y su educación especial, 1936.
Historia de Pontedeume y su comarca, 1944.
Diccionario bio-bibliográfico de escritores, Editorial de los Bibliófilos Gallegos, 1951-1954.
Programa escolar, 1955.
Antonio Culebras Souto

Antonio Culebras Souto, nado en Santiago de Compostela o 26 de outubro de 1907 e finado en Becerreá o 14 de agosto de 1954, foi un médico internista galego republicano. Formación
Fillo de Xesús Culebras Rodríguez. Iniciou os estudos de medicina na Universidade de Santiago de Compostela, finalizándoos na Universidade de San Carlos de Madrid. Alumno interno da Cátedra de Roberto Nóvoa Santos. Bolseiro da Junta para la Ampliación de Estudios (JAE) para colaborar como profesor invitado da cátedra de hematoloxía dirixida polo prof. Müller na Universidade de Leipzig, de onde regresou precipitadamente a Madrid, ao inicio da Guerra Civil.
Médico Interno de Patoloxía Xeral dende marzo de 1931 (Prof. Azcárraga) e Axudante de Clases Prácticas durante o curso 1933/34. Médico Interno en febreiro de 1935, prorrogado por un ano o de marzo de 1936. Actividade profesional
Pola súa formación académica e polas necesidades da guerra, foi destinado en setembro de 1936 ao Hospital Clínico de Madrid, denominado a partir desas datas, Hospital de sangue intuíndo xa a súa función primordial de proporcionar todas as terapias relacionadas co fluído vital para tratar aos feridos que se presupuña chegarían en aluvión desde a fronte próxima. O Instituto hispano-canadense de transfusión, no número 36 da rúa do Príncipe de Vergara de Madrid, foi un dos primeiros bancos de sangue creados en España e tamén no mundo. Alí, en colaboración con Edward Barski da Brigada Lincoln norteamericana e Norman Bethune do Batallón Papineau do Canadá desenvolveron e instauraron as unidades de transfusión de sangue na fronte de Madrid e no que o Dr. Culebras, xunto ao resto do equipo sanitario, prestaron un extraordinario servizo; ver figura 1 onde se mostra a certificación de prestación de servizos no Hospital de Sangre, 1936. Posteriormente, Antonio Culebras trasladouse a Linares (Jaén) onde exerceu de Comandante Xefe de Transfusión de Sangre dos Exércitos de Estremadura e Andalucía ata a fin da guerra.
Figura como cesado o 28 de marzo de 1939 ao ser sinalado por Enrique García Ortíz como persoa identificada co Fronte Popular, e en consecuencia separado como docente.
Ao finalizar a guerra foi condenado polo delito de auxilio á rebelión en consello de guerra reunido en Madrid o 7 de outubro de 1939, á pena de doce anos e un día de reclusión, conmutada pola de seis anos e un día de prisión (recluído no cárcere de Porlier), en Madrid, onde cumpriu dous anos de condena. En consecuencia, foi apartado da universidade e inhabilitado para cargos públicos e de confianza.
En xuño de 1954, dous meses antes da súa morte, obtivo a cancelación da nota de antecedentes penais no rexistro Central de Penados e Rebeldes (ver imaxe).
Morreu aos 47 anos en accidente de automóbil.
Antonio Domínguez Lamela

Antonio Domínguez Lamela, finado en Palma Soriano (Cuba) o 23 de decembro de 1954, foi un empresario e político galego. Traxectoria
Emigrou a Cuba, onde foi director e propietario da Central Eléctrica de Palma Soriano. Retornou á Coruña en 1924 e foi promotor urbanístico. Era o propietario do edificio das oficinas da Electra Popular Coruñesa, da que foi vogal do consello de Administración. Foi vicepresidente da xunta directiva da Cámara Oficial da Propiedade Urbana en marzo de 1936. Foi socio do Casino Republicano da Coruña e un dos fundadores da Alianza Republicana en maio de 1931, da que formou parte da primeira directiva. Afiliouse a Partido Radical e formou parte da xunta municipal da Coruña dende 1931. Foi membro do Consello da Agrupación a la Tercera República en abril de 1933. Integrouse no Partido Republicano Radical-Demócrata constituído en xuño de 1934 e foi vogal vocal da directiva, e en agosto de 1935 pasou a ser vogal da directiva de Unión Republicana. Afiliouse á masonería en Cuba e ao retorno exerceu de Segundo Venerable e vicepresidente da loxa Pensamiento y Acción.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi acusado de masón e detido pola Policía e a milicia dos Caballeros de La Coruña a noite do 24 de agosto, pasando a arresto domiciliario o 29. Fixo unha doazón de 500 pesetas para que o autorizasen a saír de España, pero non foi suficiente. O 7 de outubro foi sancionado con 2500 pesetas. Nese mes puido exiliarse en Cuba. Sufriu expediente de responsabilidades políticas en 1941 e foi encausado polo Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo. Vida persoal
Casou en Cuba e foi pai de Jaime, Blanca e Dulce María Domínguez Catá.
Antonio Díaz Fuentes

Antonio Díaz Fuentes, nado en Sarria o 6 de xuño de 1935 e finado o 27 de maio de 2011, foi un avogado e político galego. Era irmán do escultor José Díaz Fuentes. Traxectoria
Foi presidente da Cámara Agraria Provincial de Lugo. Foi deputado no Congreso por UCD pola provincia de Lugo na lexislatura constituínte (1977-1979), e na I e II lexislaturas (1979-1986). Foi e membro da Comisión mixta que informou o Estatuto de Autonomía de Galicia. En 1984 foi elixido presidente de Coalición Galega no congreso constituínte, posto do que dimitiu o 10 de xullo de 1986 polo fracaso electoral do partido nas eleccións do 22 de xuño.
É autor de diversos traballos xurídicos e artigos en prensa publicados na Revista Galega de Estudios Agrarios e varios libros sobre Dereito e toponimia. Obras
Ensaio
O dereito civil en Galicia, 1997.
Toponimia de la Comarca de Sarria, 1998.
Montes vecinales en mano común, 1999.
División de la herencia y liquidación del régimen económico matrimonial, 2001.
La prueba en la nueva Ley de enjuiciamiento civil: tratamiento y práctica, 2002.
Servidumbres, serventías y relaciones de vecindad, 2004.
El deslinde: civil y administrativo, 2009.
Narrativa
Cuentos de pueblo, cuentos de Sarria, 2002.
Un gallego en la corte del rey sabio, 2010.
Antonio Fernandes (hacker)

Antonio Fernandes, nado en París o 3 de xaneiro de 1981, é un hacker e experto en ciberseguridade galego. Traxectoria
Foi avaliador de proxectos de innovación e ciberseguridade para a Comisión Europea na European Innovation Council ou a European Defense Agency, e membro do subgrupo de expertos Artificial Intelligence (AI), Connected Products and other New Challenges in Product Safety.
Traballou como profesor de ciberseguridade en centros como IESIDE, Centro de Estudos Garrigues, C1b3rWall de Policía Nacional e Mentor da National Cyberleague da Guardia Civil.
Tamén é un destacado cazador de bugs (bug bounty) obtendo recoñecemento público por parte de entidades como Google, Facebook, Twitter, Uber, Microsoft, Intel, Apple, Departamento de Defensa dos Estados Unidos, a Unión Europea, o Goberno dos Países Baixos, Symantec.
É organizador e colaborador de eventos de seguridade da información como ISACA, ISMS Forum, ,ViCON e Hack & Beers Vigo.
En 2022 traballa como Cybersecurity Manager en FINSA, empresa multinacional de Galicia. Recoñecementos
Most Valued Hacker (HackerOne Madrid Meetup, 2019)
Chief Security Envoy (Elevenpaths, 2019)
Antonio Fernández Miniño

Antonio Fernández Miniño, nado no Porriño en 1891 e finado no mesmo concello o 26 de abril de 1985, foi un zapateiro e político galego. Traxectoria
Fillo de Antonio Fernández Rodríguez e Juana Miniño Barciela. Emigrou ao Brasil cara a 1910, onde traballou de albanel e zapateiro, fíxose sindicalista e colaborou na prensa. Foi expulsado do Brasil cara a 1919. Cando retornou tivo que facer o servizo militar en Ferrol. Ao rematar instalou un taller para fabricar calzado no Porriño. De ideoloxía libertaria, foi membro do Centro Cultural do Porriño. Colaborou en La Tierra.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e permaneceu agochado nun tobo ao coidado da súa muller. Os seus irmáns Eduardo, Rogelio e José Fernández Miniño, así como o irmán da súa muller, Víctor Valverde Mayo, foron asasinados polos franquistas. Entregouse en 1939. Foi xulgado en Vigo por auxilio á rebelión e condenado a 12 anos de prisión. Estivo preso na Prisión do Partido de Vigo. Foille concedida a liberdade provisional en febreiro de 1942. Vida persoal
Casou con Saladina Valverde Mayo en maio de 1924, e foi pai de Esteban, Antonio, Eduardo, Carmen, Eulogio e Óscar Fernández Valverde.
Antonio Fernández Pombo

Antonio Fernández Pombo, nado en Guillén (Becerreá) o 25 de abril de 1942, é un empresario e político galego. Traxectoria
Aos 13 anos foi vivir a Becerreá para aprender o oficio de carpinteiro, e de novo tamén traballou de albanel. Foi capataz nunha empresa da familia Rosón e de 1976 a 1991 tivo a súa propia empresa de construción. Nas primeiras eleccións democráticas foi na candidatura de Coalición Democrática encabezada por Gerardo Pardo de Vera e foi elixido concelleiro. Logo da dimisión de Pardo de Vera, foi elixido alcalde de Becerreá en 1981. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura da Coalición Popular e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde en 1987 por Alianza Popular, 1991 polo Partido Popular e novamente por este partido en 1995, 1999 e 2003. Foi deputado provincial.
Antonio Fontao Montenegro

Antonio Fontao Montenegro, coñecido como París e Diógenes, nado en Asturias cara a 1887 e finado en 1950, foi un guerrilleiro antifranquista galego. Traxectoria
Fillo de Francisco Fontao e Vicenta Montenegro. Xastre ambulante, e tamén dedicado á reparación de reloxos e máquinas de coser en Bandomil (Couto, Taboada). Foi xulgado por ameazas na Audiencia de Lugo en xullo de 1935. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Lugo o 10 de marzo de 1939. Xulgado en Lugo por rebelión militar na causa 767/38 con José Eiriz Fernández e Jesús Pereira Cuñarro, foi condenado a 12 anos de prisión. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Lugo, de onde saíu en liberdade condicional o 8 de agosto de 1942. En 1948 o xuíz de Chantada publicou unha requisitoria como procesado por homicidio no sumario 68/1948. Foi novamente procesado na Causa 13/1949 de Vigo por agresion a forza armada. Finou en 1950.
Antonio Fontenla

Antonio Fontenla Ramil, nado na Coruña en 1943, é un empresario galego. Foi presidente da Confederación de Empresarios de Galicia dende o ano 2001 ata o 2013, ao ser reelixido dúas veces. . Tamén é o presidente da Confederación de Empresarios da Coruña. Traxectoria
Estudou Arquitectura Técnica en Madrid e fíxose empresario da construción, participando na dirección e presidencia de diferentes empresas inmobiliarias e de enerxías renovables.
Foi o máximo responsábel de Construcciones Fontenla até 2004, cando os seus irmáns decidiron desaloxalo da presidencia.
Antonio Formoso Piñeiro

Antonio Agustín Formoso Piñeiro, nado en Lira (Carnota) o 16 de febreiro de 1906, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Fillo de Agustín Formoso Lestón. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra, educando ao seu curmán Manuel Formoso Piñeiro. Foi mestre interino da Curra (Carnota) en 1929, en decembro dese ano foi nomeado para o pósito de Boa (Noia), e en xaneiro de 1932 para Lira. Aprobou as oposicións en decembro de 1932, e foi mestre en Gaxate e en maio de 1934 foi destinado a Caldebarcos (Carnota).
Foi presidente das Mocedades Galeguistas de Carnota e pronunciou varias conferencias de exaltación galeguista. Foi secretario xeral do Partido Galeguista de Carnota e presentou o mitin de Castelao en Lira. Logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Carnota e elixido segundo tenente alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído. Depurado, foi separado definitivamente do servizo causando baixa na escala. Vida persoal
Casou en Vigo con Elisa Iglesias Piñeiro en decembro de 1934 e tiveron un único fillo en común, Agustín Amadeo Formoso Iglesias.