proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Guion Bluford

Guion Stewart Bluford Jr. , nado en Filadelfia o 22 de novembro de 1942, é un exastronauta estadounidense que participou nas misións STS-8, STS-61-A, STS-39 e STS-53 como especialista de misión. Pasou un total de 28, 69 días no espazo. Traxectoria
Bluford naceu o 22 de novembro de 1942 en Filadelfia (Pensilvania). Gradouse en enxeñaría aeroespacial na Universidade do Estado de Pensilvania en 1964, fixo un máster en ciencias con distinción en enxeñería aeroespacial polo Instituto de Tecnoloxía da Forza Aérea en 1974 e ten un doutoramento en enxeñería aeroespacial e física de láseres polo Instituto de Tecnoloxía da Forza Aérea en 1978. Ten tamén un máster en administración de empresas pola Universidade de Houston, obtido en 1987.
Converteuse en astronauta da NASA en 1979, sendo o primeiro afroamericano en ir ao espazo.
Guionista

O guionista é o autor dun guión literario, tanto para unha produción de audiovisuais ou a radio, ou para banda deseñada. O guión pode ser unha creación orixinal ou unha adaptación doutra obra pre-existente. Guionistas para filmes
Un guionista de filmes é o encargado de escribir un texto polo miúdo que determina o contexto, a configuración e as accións da obra, ademais dos diálogos.
Para iso, ten que primeiro recoller información (moitas veces coa axuda dun ou varios documentalistas) sobre o tema descrito pola sinopse ou a obra literaria que ten que adaptarse. Tamén poden colaborar co escritor outros escritores (co-guionistas) ou ter dialoguistas que están especializados para escribir diálogos. Unha das peculiaridades do traballo de guionista é que ten que dividir o guión non é en capítulos, senón en secuencias numeradas; así mesmo, ás veces, ten que escribir varias versións do guión, xa que isto pode cambiar en función dunha serie de criterios (cambio de actores, etc. ).
Moitos escritores convértense en guionistas das súas propias obras e moitos directores de cine, especialmente de fóra de Hollywood, son tamén os seus propios guionistas.
Guionistas salientables
Paul Thomas Anderson
Raymond Chandler
Blake Edwards
Nora Ephron
William Faulkner
Charlie Kaufman
Joseph L. Mankiewicz
Billy Wilder
Bruce Dickinson
Mario Puzo Guionistas de banda deseñada
Joaquim Carbó
Andreu Martín
Charlier
Pierre Christin
Greg
René Goscinny
Stan Lee
Alan Moore
Carlos Sampayo
Guipel

Guipel (en bretón: Gwipedel, e en galó: Gipèu) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Está situada ao norte de Rennes, a 21, 29 km a voo de paxaro.
Guiso

Un guiso ou guisado é unha cocción nun medio semigraxo dun alimento na que, a diferenza do estufado, permítese o refluxo dos vapores durante o proceso de elaboración culinaria.
O guiso é unha preparación que pode ter unha gran variedade de ingredientes (carnes diversas, peixes, moluscos. .. ) e, por regra xeral, adoitan empregarse os alimentos dispoñíbeis na zona en cada estación, ou os que son do gusto do cociñeiro que o prepara. Historia
Un dos primeiros libros da cociña española titúlase El libro de los guisados, publicado en 1477 polo cociñeiro da Corte Ruperto de Nola. Este libro procede dunha versión máis antiga titulada en catalán Libre del Coch, e nel detállanse numerosas preparacións culinarias da época, sendo unha fonte histórica de gran valor acerca de como se cociñaba no século XV na rexión mediterránea.
A palabra empregábase no castelán de comezos do século XVIII como tipo de cocción e aparece no Diccionario de autoridades (publicado entre os anos 1726 e 1739): "La vianda compuesta y aderezada con caldo, especias y otras cosas, a diferencia del asado o el frito". O mesmo dicionario dá ao termo o seu uso como metáfora de compoñer e ordenar unha cousa. Características
Por regra xeral guiso ou guisado é o nome xenérico dado a un tipo de preparacións culinarias nas que se cocen alimentos nunha salsa despois de refogados. Pódese recorrer a calquera tipo ou mestura de ingredientes, dado que o termo "guiso" non contén ningunha indicación ao respecto nin supón ningunha limitación.
Existen exemplos de guisados en todas as cociñas como poden ser, entre os máis coñecidos, o osobucco italiano ou o gulash húngaro.
Ingredientes
Pódense empregar carnes diversas como poden ser porco, vacún, polo etc. , peixes diversos (bacallau, anguía, xoubas etc. ) ou moluscos (luras, polbo etc. ). En xeral, os produtos cárnicos adoitan preparase previamente mediante fritura ou adobado. Estes alimentos acompáñase de vexetais diversos (patacas, tomates, pementos, cebolas etc. ) e de diferentes especias (pemento moído, pementa etc. ).
Guitarra solista

O termo guitarra solista (Lead Guitar, en inglés), é o equivalente en galego á "primeira guitarra", dentro dunha banda, xa sexa de rock ou de calquera outro estilo musical. A guitarra solista (ás veces chamada guitarra líder) é a que executa os sos cando un tema o require. Do mesmo xeito, guitarra rítmica (Rhythm Guitar, en inglés) equivale á "segunda guitarra". En grupos como The Rolling Stones non hai unha guitarra solista senón dous "guitarristas de riffs", que se reparten as intervencións segundo o tema o requira.
Guión (arte)

Un guión é un relato técnico literario destinado a ser filmado ou televisado, no caso dos guións cinematográficos e televisivos; debuxado, no caso dos guións de banda deseñada; modelizado en 3D, co caso dun videoxogo ou filme de animación; servir de guía nunha emisión de radio como no caso do guión radiofónico ou desenvolver unha trama como no caso dun xogo de rol. Así, ademais da historia e os diálogos, especifícanse, en forma de acoutacións, diversas indicacións visuais ou auditivas precisas para converter o texto nun produto destinado ao público, achegándose dese xeito á escrita teatral.
Guión (signo de puntuación)

O guión (-) ou trazo é un signo ortográfico auxiliar empregado para: indicar, ao final de liña dun texto, que a última palabra fica incompleta por falta de espazo, tendo que se continuar a escribir na liña seguinte;
unir dúas partes dunha palabra composta;
introducir un texto falado nun diálogo;
dividir as sílabas dunha palabra cando se fai unha división silábica.
separar opcionalmente na escrita a segunda forma do artigo cando esta se desenvolve tras verbos rematados en -r ou -s (vou come-lo caldo), despois dos pronomes átonos enclíticos "nos", "vos" e "lles" (deulle-los libros) e dos pronomes tónicos "nós" e "vós" (vó-los dous). Neste caso o seu uso só é obrigatorio tralo adverbio "u" (u-lo neno? ).
Os guións longos (máis correctamente, raias) empréganse para separar as oracións incidentais máis necesarias cás encerradas entre parénteses; noutras palabras, serven para intercalar, sendo colocados antes e despois, un inciso no fluír do argumento.
Guión radiofónico

Na radio, un guión é unha guía que ofrece os datos suficientes como para interpretar o seu contido. Algúns autores, a modo de metáfora, compárano cunha partitura musical, pero esta comparanza ten un fallo: na partitura aparecen absolutamente todos os elementos que despois se representan, mentres que isto só acontece con algúns tipos de guión. For dun ou doutro tipo, a virtude máis valorada é que sexa flexíbel. Elementos representados
No caso concreto do guión radiofónico, este representa dous elementos principais: o técnico e o literario. O primeiro atangue aos cortes de son, as músicas, os efectos sonoros, as conexións telefónicas. .. ou sexa, todo aquilo que require dunha intervención técnica puntual. A segunda, pola contra, sería a intervención do locutor, o texto que el le. Por suposto, cada vez que o locutor fala é preciso unha acción técnica, xa que é o técnico de son quen lle habilita o micrófono e lle dá paso, pero isto non impide que se siga considerando a súa intervención dentro da parte literaria do guión.
Xeralmente a norma que axuda a diferenciar a parte literaria da técnica ten a ver co tempo. As intervencións en directo adoitan estar circunscritas ao guión literario, facéndose só a excepción das conexións en directo (con correspondentes, enviados especiais ou entrevistados) por vía telefónica. Todo canto estiver previamente editado (cortes, música, efectos, entervistas pregravadas. .. ) considérase na parte técnica do guión radiofónico. Tipos de guión segundo o formato
Segundo o seu formato (estética) poderíamos diferenciar o guión europeo e o guión americano. O primeiro utiliza dúas columnas, sendo que na esquerda figurarían os aspectos técnicos (control) e no dereito os literarios (locutorio). Pola súa parte, o guión americano é a unha soa columna, e intercala os aspectos técnicos cos literarios. Pola súa flexibilidade e axilidade, o guión americano é o máis utilizado en radio. Tipos de guión segundo a finalidade
Segundo o a finalidade (ou sexa, atendendo a que necesidades temos) podemos diferenciar os seguintes: Escaleta (tamén usada en televisión): é un esquema sintético cos contidos do programa e cos cortes de son (se houber). Por exemplo, unha escaleta de informativos podería ser a seguinte:
titulares inicio
noticia 1 / corte presidente / corte oposición
noticia 2
noticia 3 / corte entrevistado / corte representante / corte policía. ..
noticia 10
entrevista 1 / conexión telefónica
noticia 11 / música CD / corte cantante
titulares final
Pauta: moi parecido á escaleta. De feito, hai autores que a consideran sinónima da escaleta, se ben xeralmente acéptase que a pauta poida desglosar un pouco máis os contidos, introducindo algunhas anotacións sobre como se debe traballar un tema; incluír un breve cuestionario para a entrevista; ou pequenos apuntamentos de documentación.
Completo: inclúe todas as anotacións técnicas e literarias do programa que se vai realizar.
Gula

A gula é o vicio, o desexo insaciábel de comer e beber sen necesidade, por puro pracer. No Cristianismo
Para algunhas denominacións cristás, é considerado un dos sete pecados capitais. Segundo tal visión, ese pecado tamén está relacionado co egoísmo humano: querer ter sempre máis e máis, non se contentando co que xa ten, unha forma de cobiza. A gula sería controlada co uso da virtude da temperanza. Porén a gula non se considera un pecado universalmente; dependendo da cultura, pode verse coma un sinal de status.
Gumersindo Agra Frade

Gumersindo Agra Frade, nado en Arzúa, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Mestre de Maroxo. Logo do triunfa do Fronte Popular en febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Arzúa. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi represaliado. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942.
Gumersindo Gastiasoro

Gumersindo Gastiasoro Ruíz de Azúa, nado en Áraba o 13 de xaneiro de 1878, foi un mestre e político vasco. Traxectoria
Foi mestre en Coucieiro (Paderne de Allariz), Río Barba, e dende os anos trinta en Darbo. Membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza da UGT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Pontevedra por rebelión militar o 12 de maio de 1937 con José Gallego Nogueira, Agustín Sanjuán Sansinenea, José Mejuto Bernárdez, José Meis Martínez, Germán Chapela Leiro e Ángel Martínez Fandiño, foi condenado a cadea perpetua. Posteriormente a pena foi conmutada a 4 anos. En decembro de 1939 abríronlle expediente por responsabilidades políticas. Foi separado do servizo e baixa na escala en maio de 1940.
Gunnar Myrdal

Karl Gunnar Myrdal, nado en Skattungbyn o 6 de decembro de 1898 e finado en Danderyd o 17 de maio de 1987 foi un economista e sociólogo sueco. En 1974, recibiu o Premio Nobel de Economía xunto con Friedrich Hayek por "o seu traballo pioneiro na tería do diñeiro e das flutuacións económicas e pola súa análise penetrante da interdependencia dos fenómenos económicos, sociais e institucionais". É coñecido especialmente nos Estados Unidos polo seu estudo das relacións das razas, que culminaron no seu libro An American Dilemma: The Negro Problem and Modern Democracy. O estudo foi influente na decisión da Corte Suprema dos Estados Unidos de 1954 Brown v. Board of Education. En Suecia, o seu traballo e a súa influencia política foron importantes para o establecemento do Folkhemmet e do estado do benestar. Vida privada
Myrdal casou coa política e diplomática Alva Myrdal en 1924, e xuntos tiveron dúas fillas, Kaj Fölster (nai do economista Stefan Fölster) e Sissela Bok, e un fillo, Jan Myrdal.
Myrdal foi hospitalizado dous meses antes da súa morte nun hospital de Danderyd, preto de Estocolmo, o 17 de maio de 1987. A súa filla Kaj e o seu neto, Janken Myrdal, estaban presentes. Publicacións
The Political Element in the Development of Economic Theory. (1930)
The Cost of Living in Sweden, 1830–1930 (1933)
Crisis in the Population Question (1934)
Fiscal Policy in the Business Cycle. The American Economic Review, vol. 21, n. º 1, marzo de 1939.
Population, a Problem for Democracy. Harvard University Press, 1940.
Contact With America (1941)
An American Dilemma: The Negro Problem and Modern Democracy. Harper & Bros, 1944.
Social Trends in America and Strategic Approaches to the Negro Problem. Phylon, vol. 9, n. º 3, 3. º cuadrimestre de 1948.
Conference of the British Sociological Association, 1953. II Opening Address: The Relation between Social Theory and Social Policy The British Journal of Sociology, vol. 4, n. º 3, setembro de 1953.
An International Economy, Problems and Prospects. Harper & Brothers Publishers, 1956.
Rich Lands and Poor. 1957.
Economic Theory and Underdeveloped Regions, Gerald Duckworth, 1957.
Value in Social Theory: A Selection of Essays on Methodology. Ed. Paul Streeten, publicado por Harper, 1958.
Myrdal (1960). Beyond the Welfare State. Yale University Press. Challenge to Affluence. Random House, 1963.
America and Vietnam – Transition, n. º 3, outubro de 1967.
Twenty Years of the United Nations Economic Commission for Europe. International Organization, vol. 22, n. º 3, verán de 1968.
Asian Drama: An Inquiry into the Poverty of Nations, 1968.
Objectivity in Social Research, 1969.
The Challenge of World Poverty: A World Anti-Poverty Program in Outline. 1970.
Against the Stream.
Hur Styrs Landet? , 1982.
Gunnar Myrdal on Population Policy in the Underdeveloped World – Population and Development Review, Vol 13, No. 3, setembro de 1987.
The Equality Issue in World Development – The American Economic Review, vol. 79, n. º 6, decembro de 1989.
Guntars Sietiņš

Guntars Sietiņš, nado en Kuldīga o 23 de outubro de 1962, é un deseñador gráfico letón, coñecido por ser o autor dos anversos nacionais das moedas dun euro e de dous euros de Letonia. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Logo de finalizar en 1982 os seus estudos de Deseño Decorativo na Escola de Artes Aplicadas de Riga, Guntars Sietiņš estudou Belas Artes no departamento de Artes Gráficas da Academia de Arte da República Socialista Soviética de Letonia, entre 1982 e 1988. En 1998 acadou o seu mestrado en Arte. En 1997, Sietiņš accedeu ao posto de profesor na Academia de Arte de Letonia.
Arte gráfica
Durante a súa época de formación aprendeu a técnica do gravado "a media tinta", que se converteu nun elemento esencial da súa obra gráfica ao longo de toda a súa carreira. Unha das manifestacións do seu traballo é a ilustración editorial e levou a cabo a ilustración de máis dun cento de libros.
Sietiņš participou nun bo número de exposicións individuais e colectivas de carácter tanto nacional como internacional, en países como Suecia (1997, 2006 e 2010), os Estados Unidos (1998), Alemaña (2006, 2011 e 2013), Polonia (2011), China (2011), Bélxica (2014), Hungría e Italia (2014 e 2015) e Tailandia (2015).
A súa obra como gravador pódese achar, entre outras, nas coleccións do Museo Nacional de Arte Arsenāls de Letonia, o Museo Nacional de Arte M. Čurlionis e a Galería de Arte M. Žilinska de Lituania, o Museo de Arte de Estonia, a Galería Estatal Tretyakov de Moscova, o Museo de Arte da Universidade Gonzaga dos Estados Unidos e o Museo Ala Ponzone de Cremona, en Italia.
Deseño de moedas
Guntars Sietiņš foi o artista creador de varias moedas emitidas polo Banco de Letonia. En 2004 lanzou os seus primeiros deseños de moedas conmemorativas con valores faciais no antigo lats letón, actividade que mantivo ata 2011.
A partir de 2014 foi o artista escollido polo Banco de Letonia para o deseño dos anversos nacionais das moedas letoas dun euro e de dous euros, caracterizados por unha reinterpretación da "doncela letoa". Este deseño, realizado por Rihards Zariņš para o anverso da moeda de prata de 5 lati de 1929, representa unha muller co traxe típico letón, a modo de personificación nacional de Letonia, para o que se tomou como modelo un retrato de Zelma Brauere. Recoñecementos
1988: Medalla de ouro da Academia de Arte da RSS de Letonia.
Gure Esku Dago

Gure Esku Dago (GED, "Está nas nosas mans", en vingua vasca, oficialmente denominada Gure Esku Dago GED-EH Kultura Elkartea), é unha asociación cultural española que se define como unha iniciativa cidadá plural e participativa, que traballa polo dereito para decidir do pobo vasco, ofrecendo o seu apoio a diversas iniciativas locais e organizando consultas en diferentes territorios. Historia
O 8 de xuño de 2014 organizouse unha cadea humana que uniu Durango con Pamplona polo dereito para decidir no territorio de Euskal Herria e xuntou a máis de 150. 000 persoas.
O 8 de novembro de 2014, na praia de Zurriola, organizouse un gran mosaico, fermoso e colorido con 10. 000 persoas, co obxectivo de felicitar ao pobo escocés, dar ánimos ao pobo catalán ás portas da consulta e dar un paso máis polo dereito para decidir en Euskal Herria.
A partir do ano 2016 Gure Esku Dago estivo organizando consultas locais polo dereito para decidir. Diversos actores sociais apoiaron a Gure Esku Dago, como actores, cantantes, deportistas, cociñeiros. .. Entre os partidos: Partido Nacionalista Vasco, Podemos, Eusko Alkartasuna, Aralar, Alternatiba, Sortu, Esquerra Republicana de Catalunya, PDeCAT. ..
Gurgullo (insecto)

Gurgullo é o nome xenérico aplicado a varias especies de insectos coleópteros da familia dos curculionídeos, sendo un dos máis coñecidos o gurgullo do eucalipto.
As especies endémicas de gurgullos alóxanse nas sementes ou vaíñas de legumes, tamén nos ourizos das castañas (gurgullo da castaña) e mesmo atacan os cereais almacenados en celeiros ou cabazos.
Gurgullo da castaña

O gurgullo da castaña (Curculio elephas Gyllenhal) é un insecto coleóptero da familia dos curculionídeos. As súas larvas medran no interior do ourizo da castaña. Convértense en adultos habitualmente entre os meses de agosto e setembro, fase na que acadan un tamaño entre 6 a 10 mm (inferior á lonxitude da fase larval) e adquiren unha cor entre gris e amarela.
Gurzuf

Gurzuf ou Hurzuf (en ucraíno: Гурзуф; en tártaro de Crimea: Gurzuf) é un cidade-resort no concello de Ialta, na República Autónoma de Crimea, Ucraína.
Sitúase na costa norte do Mar Negro. Gurzuf antigamente era unha vila de tártaros de Crimea, agora pertence ao concello de Ialta. Alexander Pushkin visitou Gurzuf en 1821 e o profesor de ballet Marius Petipa morreu na cidade. A cidade é sede da Organización Mundial do Movemento Scout na rexión de Eurasia.
Galería
Gusa

O arrabio, ferro-gusa ou ferro-bruto é un produto intermedio na produción de aliaxes férricas. Obtense do alto forno
onde se produce a redución do mineral de ferro fundido con carbón. Non ten aplicacións tecnolóxicas e toda a produción é dedicada á transformación en aceiro ou en ferro fundido.
Tradicionalmente a gusa colábase en lingotes e de aí ía ao forno de produción de aceiro, hoxe este proceso é antieconómico e a gusa fundida lévase normalmente nese estado até un convertedor.
Gustaf Dalén

Nils Gustaf Dalén, nados en Stenstorp, Suecia en 1869 e finado en Estocolmo en 1937, foi un enxeñeiro e físico sueco, galardoado co Premio Nobel de Física en 1912. Traxectoria
Tomou as rendas da granxa familiar, que ampliou para incluír unha tenda de artigos de xardín, tenda de sementes e unha leitería.
En 1892 inventou un testador da graxa do leite, que comprobaba a calidade do leite entregado.
Gustaf de Laval quedou impresionado polo autodidacta Dalén e animouno a que comezase a estudar. Estudou enxeñería na Chalmers tekniska högskola (Universidade de Tecnoloxía de Chalmers) de Gotemburgo, onde conseguiu o grao de Mestre, e se doutorou en 1896.
Dalén casou con Elma Persson en 1901, e tiveron dúas fillas e dous fillos.
Faleceu o 9 de decembro de 1937 en Estocolmo á idade de 68 anos.
Investigacións científicas
Realizou investigacións sobre a turbina de gas e perfeccionou a turbina de vapor Laval. Inventou un acumulador non explosivo de acetileno capaz de absorber grandes cantidades deste gas e unha válvula automática para regular o gas fornecido aos farois.
Foi fundador da empresa AGA, AB (fundada como AB Gas-accumulator and AB Svenska Gasaccumulator), integrada no ano 2000 no grupo empresarial Linde AG.
Foi galardoado co premio Nobel de Física de 1912 polo seu invento da chamada «válvula solar» (Solventil), capaz de acender e apagar de forma automática a chama dos farois nos atardeceres e amenceres, que se aplicou de forma inmediata nos farois illados.
Pouco antes de obter o premio Nobel quedou cego como consecuencia dunha explosión durante a realización dun dos seus experimentos, e especulouse sobre a influencia que este feito puido ter na obtención do premio.
A pesar da súa cegueira, seguiu dirixindo AGA ata 1937.
Gustav Kirchhoff

Gustav Robert Kirchhoff, nado en Königsberg o 12 de marzo de 1824 e finado o 17 de outubro de 1887, foi un físico alemán cuxas principais contribucións científicas estiveron no campo dos circuítos eléctricos, a espectroscopia e a emisión de radiación dos corpos negros. Kirchoff propuxo o nome de radiación do corpo negro en 1862. É responsable dos conxuntos de leis fundamentais na teoría clásica de circuítos eléctricos e na emisión térmica. Aínda que ambas se denominan Leis de Kirchhoff, probablemente esta denominación é máis común no caso das Leis de Kirchhoff da enxeñería eléctrica. Traxectoria
Gustav Kirchhoff naceu en Königsberg, Prusia (actualmente Kaliningrado, Rusia). Era fillo de Friedrich Kirchhoff (avogado) e Johanna Henriette. Graduouse na Universidade Albertus de Königsberg en 1847 e casou con Clara Richelot, filla de Friedrich Richelot, un dos seus profesores de matemáticas. Aquel mesmo ano trasladáronse a Berlín, onde permaneceu ata que lle outorgaron unha praza de catedrático en Breslau (na actualidade Wrocław) onde traballou entre 1850 e 1854 para trasladarse posteriormente á Universidade de Heidelberg e anos máis tarde á Universidade de Berlín. En 1886 o empeoramento da súa saúde obrigouno a retirarse falecendo un ano máis tarde.
Kirchoff formulou a súa lei da voltaxe para a análise de circuítos en 1845 sendo aínda un estudante. Propuxo a súa lei de emisión de radiación térmica en 1859 proporcionando probas dela en 1861. En Breslau colaborou en traballos sobre espectroscopia con Bunsen sendo codescubridor xunto a el dos elementos cesio e rubidio en 1861 estudando a composición química do sol a través do seu espectro.
Máis adiante propuxo as tres leis empíricas que describen a emisión de luz por obxectos incandescentes: Un obxecto sólido quente produce luz nun espectro continuo.
Un gas tenue produce luz con liñas espectrais en lonxitudes de onda discretas que dependen da composición química do gas.
Un obxecto sólido a alta temperatura rodeado dun gas tenue a temperaturas inferiores produce luz nun espectro continuo con focos en lonxitudes de onda discretas cuxas posicións dependen da composición química do gas.
A existencia destas leis discretas foron explicadas máis tarde por Niels Bohr, contribuíndo decisivamente ao nacemento da mecánica cuántica.
Gustav Meyrink

Gustav Meyrink, nado en Viena o 19 de xaneiro de 1868 e finado en Starnberg o 4 de decembro de 1932, foi un escritor austríaco en lingua alemá, coñecido principalmente pola súa novela de corte fantástico Der Golem (1915), na cal ofrece unha visión simbólica deste personaxe lendario do folclore xudeu.
Gustave Doré

Gustave Doré, nado en Estrasburgo o 6 de xaneiro de 1832 e finado en París o 23 de xaneiro de 1883, foi un ilustrador e pintor francés. A súa valía foi recoñecida internacionalmente durante a súa vida. Traxectoria
Fillo dun enxeñeiro de Camiños, comezou a deseñar aos trece anos as primeiras litografías. Un ano despois, publicouse o seu primeiro álbum: Les travaux d'Hercule (Os traballos de Hércules). Aos quince anos, Gustave Doré é enrolado como caricaturista no Journal pour rire (Xornal para rir) de Charles Philipon. No mesmo ano, en 1848, estréase no famoso Salón con dous deseños á pluma. En 1849, no pasamento do pai, xa é moi coñecido con tan só dezaseis anos. Vive entón preto da mai. A partir de 1851, ao tempo que expón os seus lenzos, realiza tamén algunha escultura de tema relixioso e colabora con diversas revistas como o Journal pour tous (Xornal para todos). En 1854, o editor Joseph Bry publica unha edición das obras de François Rabelais, ilustrada cunha centena das súas gravuras. Entre 1861 e 1868, ilustra A Divina Comedia de Dante.
De cada máis recoñecido, ao tempo autodidacta e exuberante, Gustave Doré ilustrará entre 1852 e 1883 máis de cento e vinte volumes que non só aparecerían en Francia, senón tamén en Inglaterra, na Alemaña e Rusia. Gustave Doré influirá en numerosos ilustradores.
Como pintor realizaría as súas obras principais: L'Enigme (O Enigma) (Museo de Orsay) e Le Christ quittant le prétoire (Ecce Homo) (1867-1872), un cadro de 6 metros de alto e 9 metros de ancho Museo de arte moderna e contemporánea de Estrasburgo.
En 1931, Henri Leblanc publicou un catálogo razoado que recolle 9. 850 ilustracións, 68 títulos de música, 5 carteis, 51 litografías orixinais, 54 aguadas, 526 deseños, 283 acuarelas, 133 pinturas e 45 esculturas. Obras ilustradas por Gustave Doré
Gustave Doré ilustrou máis de cen obras mestras da literatura universal Biblia: Traduction de Bourassé et Janvier, appelée aussi Bible de Tours, 1843
François Rabelais: Œuvres, 1851, 104 ill.
Comtesse de Ségur: Nouveaux contes de fées, 1857, 20 vign.
Hippolyte Taine: Voyage aux Pyrénées, 1858
Dante Alighieri: A Divina Comedia, 1861, 136 ill. et L'Enfer
Gottfried August Bürger: Münchhausen, Frune, 1862, 158 ill.
Miguel de Cervantes: Don Quixote da Mancha, 1863, 377 ill.
Sinbad le marin, 1865
Théophile Gautier: Le Capitaine Fracasse, 1866, 60 ill.
Victor Hugo: Les Travailleurs de la mer, 1867, 22 ill.
Jean de La Fontaine: Fables, 1868, 248 ill.
Samuel Coleridge: The Rime of the Ancient Mariner, 1876
Lord Byron: Œuvres.
Charles Perrault: Contes (Barbe-Bleue, Cendrillon, Le Chat botté, Le Petit Chaperon rouge, Le Petit Poucet, Riquet à la houppe).
Gustavo Contreras Cerdeiriña

Gustavo Contreras Cerdeiriña, nado en Verín en 1909 e finado en Vigo en 1975, foi un médico e político galego. Traxectoria
Comezou os estudos de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela e rematounos na Universidade de Granada acollido polo seu tío político Alejandro Otero Fernández. Finalizados os estudos en 1932 permaneceu un tempo en Granada especializándose en Xinecoloxía e Obstetricia con Alejandro Otero. Simpatizante do PSOE. Regresou a Verín onde exerceu a medicina. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou pasar desapercibido traballando na Enfermería Militar de Cabreiroá. Foi detido o 27 de marzo de 1937 durante un breve período de tempo sen procesamento xudicial e finalmente alistouse no Exército franquista e foi nomeado alférez médico en maio de 1937. Dende 1941 exerceu como médico de Asistencia Pública Domiciliaria primeiro en Lleida e despois en Monterrei. En 1963 trasladouse como médico municipal ao Incio, de onde pasou a Baiona e despois a Vigo como médico de Citroën. Finou en Vigo en 1975.
Gustavo Gutiérrez Merino

Gustavo Gutiérrez Merino, nado en Lima o 8 de xuño de 1928 e finado na mesma cidade o 22 de outubro de 2024, foi un teólogo peruano, un dos artífices da Teoloxía da liberación. Traxectoria
Aqueixado dende a infancia de osteomielite, tivo que pasar períodos en cadeira de rodas e gardar cama. Estudou Medicina e Letras na Universdade Mayor de San Marcos en Lima. Militante de Acción Católica, as súas conviccións cristiás levárono a unha decidida loita social a prol da xustiza.
Estudou teoloxía na Universidade Católica de Lovaina e na Universidade de Lión. Tivo como profesores a Henri de Lubac e Yves Congar e tomou contacto con Hans Küng e Karl Rahner. Ordenouse sacerdote en 1959. Entrou na Orde dos Predicadores buscando seguir o espírito de pobreza e formación intelectual de Domingos de Guzmán.
Foi doutor honoris causa pola Universidade de Yale e foi Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades no ano 2003. Pensamento
Non pretendía realizar unha teoloxía universal e atemporal, senón un pensamento encarnado na realidade social de opresión dos desfavorecidos. Dende o Evanxeo, pero tamén dende o Antigo Testamento, fundou a opción preferencial polos pobres. A salvación cristiá é para o home íntegro tamén na súa dimensión sociopolítica. A súa teoloxía pretendía ser unha reflexión crítica e operativa enfrontada ás estruturas de dominación. O pecado tiña tamén unha dimensión social que debía ser combatida tal como fixo Xesús de Nazaret. Servíndose da análise económica e social do marxismo, diagnosticou unha situación e buscou unha resposta liberadora alimentada polo pulo moral que nacía da fe cristiá.
Aínda que unha parte da teoloxía da liberación foi censurada por Roma, Gustavo Gutiérrez, a diferenza de Leonardo Boff, nunca foi directamente condenado ou sancionado. Premios e distincións
En 2014 foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade San Paulo de Ottawa. Obras
Teología de la Liberación (1971)
La fuerza histórica de los pobres (1979)
Hablar de Dios desde el sufrimiento de los inocentes (1986)
La verdad os hará libres (1989)
Dios o el oro de las Indias (1989)
El Dios de la vida (1989)
En busca de los pobres de Jesucristo, el pensamiento de Bartolomé de Las Casas (1992)
Gustavo Otero Sestelo

Gustavo Otero Sestelo, nado en Redondela en outubro de 1904 e finado no mesmo concello o 11 de xullo de 1958, foi un avogado e político galego. Traxectoria
Fillo de Pedro Otero Milleiro e irmán de Ernestina Otero. Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Na Segunda República foi nomeado xuíz municipal de Redondela en setembro de 1931. En 1936 foi nomeado Delegado do gobernador civil en Redondela. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, xulgado en Vigo por rebelión militar o 16 de decembro xunto con José Pereira Míguez, Manuel Loureiro Pérez, Jesús Olimpio Giráldez Fernández, Francisco Darriba Pérez, Pompeyo Blanco Villar, Manuel Bouzas Puerta, Constante Carballido, Manuel Álvarez Castro, Manuel Martínez Barreiro, Leopoldo Garrido Leirós, Manuel Rodríguez Magariños, Jesús Gómez Casal, Manuel Blanco Camiña e Manuel Barros Montero, e condenado a cadea perpetua. Ingresou no Forte de San Cristovo o 22 de febreiro de 1937. O 16 de febreiro de 1939 foi trasladado á Prisión de Figueirido. Abríronlle expediete de responsabilidades políticas en outubro de 1943. Finou en Redondela o 11 de xullo de 1958. Vida persoal
Casou en Moscoso con Hilda Ventín Cabadas e foi pai de Gustavo, Ricardo e Pedro Otero Ventín.
Gutación

A gutación é a exsudación de gotas de zume de xilema nas puntas ou bordos das follas dalgunhas plantas vasculares, como as gramíneas, e unha serie de fungos, que non son plantas pero que antes eran categorizadas como tales e estudadas como parte da botánica. Guttación (do latín gutta "gota") non debe confundirse co orballo, que se condensa do aire húmido e na superficie da planta ou do fungo e non se orixina no seu interior. Tampouco é o mesmo que a transpiración, que libera vapor. A gutación xeralmente ocorre pola noite.
Os hidatodos, que probablemente evolucionaron a partir de estomas e extremos de feixes vasculares modificados, están conectados ao sistema vascular da planta por un feixe vascular. A liberación de auga líquida nos puntos máis altos da planta durante a gutación contribúe ao ascenso do zume bruto polo xilema da planta. Proceso
Pola noite, a transpiración vexetal normalmente non ocorre, porque a maioría das plantas teñen os estomas pechados. Cando hai un alto nivel de humidade do chan, a auga entrará nas raíces das plantas, porque o potencial hídrico das raíces é menor que na solución do solo. A auga acumularase na planta, creando unha lixeira presión na raíz. A presión da raíz obriga a que algo de auga exuda a través de estruturas especiais de punta ou bordo da folla, hidatodos ou glándulas de auga, formando gotas. A presión da raíz proporciona o impulso para este fluxo, en lugar de atraer a transpiración. A gutación é máis perceptíbel cando se suprime a transpiración e a humidade relativa é alta, como durante a noite.
A formación de gutación nos fungos é importante para a identificación visual, pero descoñécese o proceso que a causa. Con todo, debido á súa asociación a etapas de crecemento rápido no ciclo vital dos fungos, formulouse a hipótese de que durante o metabolismo rápido se exuda o exceso de auga producida pola respiración. Contido químico
O fluído de gutación pode conter unha variedade de compostos orgánicos e inorgánicos, principalmente azucres e potasio. Ao secar, queda unha cortiza ou costra branca na superficie da folla.
Girolami et al. (2005) descubriron que as gotas de gutación das plantas de millo xerminadas a partir de sementes recubertas de neonicotinoides poderían conter cantidades de insecticida constantemente superiores a 10 mg/L e até 200 mg/L para o neonicotinoide imidacloprid. As concentracións tan altas están próximas ás dos ingredientes activos aplicados en pulverizacións de campo para o control de pragas e ás veces mesmo superiores. Descubriuse que cando as abellas consomen gotas de gutación recollidas de plantas cultivadas a partir de sementes recubertas de neonicotinoides, morren en poucos minutos. Este fenómeno pode ser un factor na morte de abellas e, en consecuencia, no trastorno do colapso das colonias (véxase tamén pesticidas na apicultura)
Niveis de nitróxeno
Se aparecen altos niveis de nitróxeno no fluído, é un sinal de queimadura de fertilizantes. [Cómpre referencia]
Guti

Os Guti ou Qutu, foron un pobo do leste do río Tigris, posíblemente orixinarios dos Zagros e antepasados dos kurdos[Cómpre referencia], que desde o -2200 participaron nas loitas para dominar Akkad, reino do que chegaron a ocupar unha parte, primeiro brevemente (-2180 - -2175) e, máis tarde, por máis tempo (-2159 - -2116). Expulsados aínda son mencionados nas rexións orixinarias, chamadas Qutum, durante un certo tempo. No -2075, Shulgi de Ur fixo unha expedición contra eles. Reis
Erradupizir, sobre o -2220 – -2202.
Imta, -2202 – -2199.
Inkishush, -2199 – -2195.
Sarlabag, -2195 - -2192.
Shulme, -2192 – -2186.
Elulumesh, -2186 – -2180.
Inimabakesh, -2180 – -2175.
Igeshaush, -2175 – -2169.
Iarlabag, 2169 - -2154.
Ibate, ¯-2154 – -2151.
Iarlanbag, -2151 - -2148.
Karum, -2148- -2147.
Kabilkin, -2147 – -2144.
Laerabum, -2144 – -2142.
Irarum, -2142 – 2140.
Ibrahum, -2140 – -2139.
Khalbum, -2139 – -2137.
Puzursin, -2137 – 2130.
Iarlaganda, -2130 – -2123.
Sium, -2123 – -2116.
Tiriqan, -2116.
Guy Berryman

Guy Berryman, nado en Kirkcaldy o 12 de abril de 1978, é un multiinstrumentista e produtor escocés, coñecido por ser o baixista dos grupos Coldplay e Apparatjik. Berryman é zurdo, pero toca o baixo como un destro.
Guy Delisle

Guy Delisle, nado no Quebec o 19 de xullo de 1966, é un debuxante francófono canadense. Traxectoria
Traballou en 1986 para o estudo de cómics Ciné Groupe en Montreal. Este primeiro emprego en animación durou un ano e medio, ata que pecharon o estudo. Emprendeu entón unha longa viaxe a través de Europa: Múnic, Berlín, Valencia, e por fin Montpellier, onde reside desde 1991. Ademais, impartiu clases de animación na illa da Reunión en 1993 e realizou unha curtametraxe para nenos, Tres pequenos gatos (1994).
O seu traballo para un estudo de animación francés esíxelle supervisar a produción en varios estudos de países da costa do Pacífico, nas sombrías fronteiras do mercado libre. Por iso, o autor vese obrigado a pasar meses en frías e impersoais habitacións de hotel, onde sofre os males de quen pasa longas tempadas fóra de casa: alienación cultural e lingüística, aburrimento e nostalxia da gastronomía occidental e do auténtico café. Delisle representa estas estancias no máis absoluto illamento en dúas xeniais novelas gráficas: Pyongyang e Shenzhen.
En canto ao seu estilo, Delisle decántase polo trazado de liñas, en aparencia simples, para representar os estados de ánimo e a realidade. Obra
Réflexion, L'Association (1996)
Aline et les autres, L'Association, (1999)
Shenzhen, L'Association, (2000), Drawn & Quarterly (2006), Astiberri Ediciones (2006)
Albert et les autres, L'Association, (2001)
Comment ne rien faire, Pastèque, (2002)
Pyongyang, L'Association (2003), Rinoceronte (2018)
Inspecteur Moroni 1: Premiers pas Dargaud, (2001)
Inspecteur Moroni 2: Avec ou sans sucre Dargaud, (2002)
Inspecteur Moroni 3: Le Syndrome de Stockholm, Dargaud, (2004)
Louis au ski, Delcourt, (2005)
Chroniques birmanes, Drawn & Quarterly (2008), Astiberri Ediciones (2008)
Luis vai á praia, Editions Delcourt (2008). Publicado en galego por Factoría K (2010)
Chroniques de Jérusalem, Delcourt, collection Shampooing (2011)
Le Guide du mauvais père (2013-2018)
S'enfuir, récit d'un otage, Dargaud (2016)
Ici ou ailleurs, con Jean Echenoz (prefacio), L'Association « Hors collection », (2019)
Guía (baile galego)

O guía, no baile tradicional galego, é o bailador que propón os puntos a realizar no baile. Descrición
Nas muiñeiras e xotas galegas, o guía é o bailador que se encarga de iniciar os movementos dos bailes. Estes movementos, chamados puntos, son "sacados" polo guía en solitario mentres os restantes bailadores observan para a continuación reproducilos. Os puntos débense poder repetir, sen pausa, cun pé e outro, de xeito que exista unha continuidade nos movementos. Se os bailadores non puideren "coller" o punto que iniciou o guía faise patente a súa destreza no baile.
Nestes bailes de divertimento, chamados soltos, existen dúas partes diferenciadas: o punto, que coincide coa melodía principal e na que as parellas bailan en dúas ringleiras enfrontadas; e a volta, que coincide co retrouso da peza e na que as parellas bailan movéndose nunha roda ou desprazando as liñas en paralelo sobre un punto central (táboa). O guía saca sempre punto na primeira das fases, mentres que a volta pode ser guiada ou facérense simplemente camiñando.
Nas danzas coreográficas galegas tamén se denomina guía, ou mestre, ao bailador que dirixe as evolucións das mesmas.
Guía de estilo da MHRA

A Guía de estilo MHRA (anteriormente o Libro de estilo MHRA) é amplamente utilizado por académicos e publicacións nas áreas das artes e Humanidades, publicada pola Modern Humanities Research Association.
A guía pode baixarse gratuitamente desde o sitio da MHRA.
Gwallog ap Llaennog

Gwallog ap Llaennog (as variadas ortografías do galés medio inclúen Gwallawc fab Lleynawc; galés standard: Gwallog ap Llëenog ou Llëynog) foi un heroe do Hen Ogledd e probábel rei no século VI do estado posromano de Elmet na zona de Leeds do moderno Yorkshire.
Uniuse a un grupo de reis britanos, que inclúe a Urien Rheged, Rhydderch Hael e Morgant Bwlch de Bryneich, nun intento de vencer aos anglos de Bernicia. Este esforzo fracasou despois da morte de Urien a mans de Llofan Llaf Difo.
Outra tradición asegura que Gwallog máis adiante lle fixera a guerra ao antigo reino de Urien (Rheged) xunto con Dunod Fawr dos Peninos, atacando aos fillos de Urien.
Nalgunhas fontes danlle a Gwallog o epíteto de Marchog Trin, que significa "xinete de batalla". Se a identificación como rei de Elmet for correcta, o seu sucesor sería o seu fillo Ceredig, o derradeiro rei de Elmet, ao que depuxo Edwin de Deira.
Gwenddoleu ap Ceidio

Gwenddoleu ap Ceidio, finado contra o ano 573, foi un rei britano que reinou en Arfderydd (hoxe Arthuret). Isto está no que hoxe é o suroeste da Escocia e noroeste da Inglaterra na zona do muro de Hadrián e Carlisle durante o período posromano de Britania. Pénsase que Carwinley preto de Longtown ao norte de Carlisle representa Caer Wenddolau ou Forte de Gwenddolau. Traxectoria
As xenealoxías fan del un descendente de Coel Hen, quen se cre que gobernou moito do que hoxe é o sur da Escocia e os Borders seguindo a retirada romana da illa de Britania, na zona coñecida como Hen Ogledd. Gwenddoleu foi probabelmente o herdeiro dun dos moitos estados sucesores do reino de Coel Hen, foi un usurpador que pretendía descender del para lexitimar o dereito da súa familia sobre a rexión.
Coñécese ben pouco do seu reinado, pero rematou cando, como o describen os Annales Cambriae, os fillos de Eliffer, Peredur e Gwrgi, os dous reis de Efrog, o mataron na Batalla de Arfderydd en 573. É posíbel que o sucedese algún dos seus irmáns. Esta foi unha das moitas batallas nas que se enfrontaron os reis britanos que gobernaban os varios estados fracturados que ocuparon a provincia romana de Britania cando os romanos se retiraron dela.
Malia que Gwenddoleu non desempeñou papel ningún na lenda artúrica, o seu conselleiro Myrddin formaba parte da base das posteriores lendas sobre o mago Merlín. Cóntase que Myrddin toleou pola pena debido á morte de Gwenddoleu e que fuxiu cara ao bosque de Caledonia. A memoria de ámbolos dous, Gwenddoleu e Myrddin, foi preservada na literatura galesa.
Gwynedd

Gwynedd é un condado de Gales creado en 1974 pola Local Government Act de 1972. A súa capital é Caernarfon. É o fogar da Universidade de Bangor. Xeografía
Ten unha extensión de 2. 548 km². Abarca o territorio dos antigos condados de Carnavon, Anglesey, Merioneth, o distrito rural de Edeyrnion e algunhas parroquias de Denbigh: Llanrwst, Llanstaffraid Glan Conwy, Eglwysbach, Llanddoged e Tir Ifan. Demografía
Ten unha poboación de 118. 110 habitantes segundo o censo de 2004 (densidade 46 h/km²).
Política
O partido máis votado da comarca é Plaid Cymru.
Lingua
Segundo as cifras de 2001, o número de falantes de galés no concello era de 78. 773 (67, 3%). Historia
Véxase Reino de Gwynedd Atraccións turísticas
Puntos de interese turístico destacado son Portmeirion, as covas de lousa de Llechwedd e os castelos de Caernarfon, Penrhyn e Harlech. A casa natal de T. E. Lawrence, que inspirou Lawrence de Arabia, atópase en Gwynedd, e aínda que é propiedade privada recibe continuas visitas. O bar do albergue está decorado con camelos e motivos referentes a el. O bardo Hedd Wyn, tamén naceu nunha aldea de Gwynedd. A súa casa natal recibiu un premio británico pola súa conservación. Recibe visitantes e construíuse un centro de exposicións para remarcar o impacto da guerra na comunidade.
Gymnopilus luteofolius

Gymnopilus luteofolius é un fungo que medra en grupos densos dentro sobre coníferas. Dáse na tempada de finais de xullo a novembro. Contén a substancia psilocibina.
Gyptis

Para o nome dun asteroide véxase 444 Gyptis.
Gyptis é un xénero de plantas da familia Asteraceae. Comprende 11 especies descritas e destas, só 2 aceptadas. É orixinario do Brasil. Descrición
As plantas deste xénero só teñen disco (sen raios florais) e os pétalos son de cor branca, lixeiramente amarelada branca, rosa ou morada (nunca dunha completa cor amarela). Taxonomía
O xénero foi descrito por Alexandre Henri Gabriel de Cassini e publicado en Bull. Sci. Soc. Philom. Paris 1818: 139. 1818. Especies aceptadas
A continuación mostramos as especies do xénero Gyptis aceptadas até xuño de 2012, ordenadas alfabeticamente. Para cada unha indícase o nome binomial seguido do autor, abreviado segundo as convencións e usos. Gyptis inornata R. M. King & H. Rob.
Gyptis vernoniopsis (Sch. Bip. ex Baker) R. M. King & H. Rob.
Gákti

O gákti é a variedade de roupa empregada polos saami, pobo do norte de Escandinavia, Finlandia e Rusia. Emprégase en cerimonias cando se traballa, sobre todo cando o traballo ten que ver coa cría de reno.
Esta roupa caracterízase por unha cor azul dominante na roupa adornada con ornamentos vermellos, verdes e amarelos. Combínase con gorro, luvas, correas e botas, o que protexe a quen leva esta roupa do frío de Laponia.
Gálatas

Os gálatas ou galateos foron un pobo celta que se asentou no centro da península de Asia Menor en torno ó século III antes de Cristo. Invasión
Procedentes da Galia, foron parte dunha invasión de galos cara oriente. Atravesaron Bulgaria, e chegaron a Anatolia pasando por Grecia e polo estreito de Dardanelos.
Os costumes dos gálatas sorprenderon ós helenos, pois estes vían con asombro que, tralas súas derrotas, os guerreiros deste pobo se inmolasen xunta ás súas mulleres.
A chegada dos gálatas a Asia Menor non foi pacífica, senón moi violenta, de xeito que os gálatas facilmente venceron os países que aquí existían, ós que saquearon e impuxeron tributos. O rei de Pérgamo Eumenes I logrou salvarse do seu ataque posiblemente grazas a pagarlle tributo, pero o seu sobriño e sucesor Atalo I Soter (salvador) venceu ós gálatas e logrou expulsalos, e estes tiveron que retirarse da rexión. Asentamento
Os gálatas retiráronse entón a Capadocia, no centro de Anatolia, onde se estableceron e crearon o país de Galacia. A partir deste momento son chamados tal como se coñecen hoxe, gálatas ou galateos.
Os gálatas deixaron no centro de Turquía a súa pegada, que se reflicte en que moitos turcos desta rexión teñan trazos que poden considerarse europeos, coma pelo loiro ou ollos azuis.
A capital turca, Ancara, atópase no lugar que antigamente ocupaban os gálatas. Esta cidade xa existía moito antes da invasión deste pobo, e foi fundada polos pobos hatti, o pobo que vivía na rexión xa antes de ser invadida polos hititas. Constancia na Biblia
Como a tantos outros pobos, o apóstolo San Paulo envía unha epístola ós gálatas, coa fin de darlles a coñecer as ensinanzas de Xesucristo e cristianizalos.
O libro da Biblia no que se atopa esta epístola é a Carta de San Paulo ós gálatas, que ten como abreviatura Gal.