proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Sinonimia

A sinonimia é unha relación semántica de semellanza no significado entre dous ou máis significantes. Polo tanto, dúas palabras son sinónimas se teñen un significado parecido ou idéntico. Tipos de Sinonimia
Distínguense tradicionalmente dous tipos de sinonimia: Sinonimia absoluta: Cando en tódolos contextos posibles de uso de dúas palabras, non se produce variación ningunha se se substitúe unha por outra.
Sinonimia parcial: Cando só en determinados contextos dúas palabras presentan idénticos significados:
Pregar é sinónima de dobrar, pero só cando esta significa volver unha parte dunha cousa sobre o resto, nas outras acepcións (por exemplo, curvar un ferro) non son sinónimas.
Camiñar e andar son sinónimos, o primeiro remítese a un camiño, polo tanto é máis restrinxido ca andar: non se pode camiñar por casa.
Á sinonimia parcial chámaselle tamén imperfecta. Neste caso poden darse grupos de dúas palabras ou de moitas máis, dependendo do nivel de caracterizadores aducidos. A lingüística tradicional asumía a existencia de que a definición das categorías (as de significado entre elas) se establece baseándose en condicións necesarias e suficientes. O estudo desta particularidade adiantou moito co concepto de categoría dentro da teoría da lingüística cognitiva, debido á utilización da noción de prototipicalidade Clarificación do concepto
Non debe confundirse sinonimia con equivalencia. A sinonimia non se pode dar entre locucións ou definicións (neste caso falamos de equivalencia).
Moitas palabras non poden considerarse sinónimas porque pertencen a distintas linguas funcionais. Ben a dialectos distintivos (variedades diatópicas: Golpe, por raposo na área mindoniense; romaniño por cabaza, en Castiñeiras, Santa Uxía de Ribeira), ben a niveis de lingua diferentes (variedades diastráticas), ben a rexistros diversos (variedades diafásicas). Así a todo, no individuo coexisten varios dialectos, rexistros e niveis de lingua que fan que considere como verdadeiros sinónimos, sendo pseudosinonimia voces como óbito / morte, morrer / falecer / espichar.
Sinopia (cor)

A sinopia é unha palabra que se refire, por unha banda, á denominación dun pigmento natural a partir dunhas terras amarronadas ou vermellas da rexión de Sinope, en Asia Menor, actual Turquía. Por outra, é a unha técnica empregada na pintura en fresco a partir do uso dese pigmento. Consiste na realización dun bosquexo, do deseño a crear, sobre as masas do muro xa preparado para o que se empregan unhas terras vermellas. Unha vez concluído, o deseño vaise cubrindo, gradualmente, cunha derradeira capa de xeso
A sinopia tivo un uso abondoso até os primeiros anos do século XVI, cando foi progresivamente substituído polo grafito (que consistía en marcas obtidas pola presión sobre o deseño preparatorio) e polo bosquexo (debuxos realizados sobre cartolina que, de seguido, eran perforados nas beiras e sobre os que botaba po de carbón, de xeito que as liñas quedaban punteadas na parede).
Miguelanxo e Rafael utilizaron en varias preparacións estas terras de cor vermella nas súas obras coa técnica do fresco.
Sinorhizobium meliloti

Sinorhizobium meliloti é unha bacteria gramnegativa que fixa o nitróxeno atmosférico. Establece unha relación simbiótica coas leguminosas dos xéneros Medicago, Melilotus e Trigonella, incluíndo a leguminosa modelo Medicago truncatula. Esta simbiose orixina un novo órgano na planta denominado nódulo radicular. A relación considérase simbiótica, xa que a bacteria deixa o exceso de nitróxeno fixado a disposición da planta. S. meliloti é móbil e posúe un grupo de flaxelos peritricos. O seu xenoma contén catro xenes que codifican a flaxelina, entre os que está fliC1C2–fliC3C4. O xenoma contén tres replicóns: un cromosoma (~3. 7 megabases) e dous megaplásmidos pSymB (~1. 7 megabases) e pSymA (~1. 4 megabases). Secuenciáronse ata agora cinco xenomas de S. meliloti: Rm1021, AK83, BL225C, Rm41, e SM11 e considérase que 1021 é o tipo silvestre.
A fixación do nitróxeno por S meliloti é interferida polo modificador plástico bisfenol A. Simbiose
A capacidade de simbiose de S. meliloti débese a xenes que están situados no megaplásmido pSymA. Unha vez que se infiltra no nódulo, a bacteria sofre unha nodulación indeterminada con plantas como as do xénero Medicago. Esta relación simbiótica non se comprende totalmente, xa que parece ser prexudicial para a bacteria porque cando está dentro dos nódulos radiculares diferénciase terminalmente en bacteroides e perde a capacidade de reproducirse independentemente no ambiente do solo.
A simbiose entre S. meliloti e as súas plantas hóspede empeza cando a planta segrega un conxunto de betaínas e flavonoides na rizosfera, como: 4, 4′-dihidroxi-2′-metoxichalcona, crisoeriol, cinarosida, 4′, 7-dihidroxiflavona, 6′′-O-malonilononina, liquiritixenina, luteolina, 3′, 5-dimetoxiluteolina, 5-metoxiluteolina, medicarpina, staquidrina, e trigonelina. Estes compostos atraen S. meliloti á superficie dos pelos radicais da planta, onde as bacterias empezan a segregar o factor Nod. Bacteriófagos
Describíronse varios bacteriófagos que infectan Sinorhizobium meliloti, que son os seguintes: Φ1, Φ1A, Φ2A, Φ3A, Φ4 (
ΦNM8), Φ5t (
ΦNM3), Φ6 (
ΦNM4), Φ7 (
ΦNM9), Φ7a, Φ9 (
ΦCM2), Φ11 (
ΦCM9), Φ12 (
ΦCM6), Φ13, Φ16, Φ16-3, Φ16a, Φ16B, Φ27, Φ32, Φ36, Φ38, Φ43, Φ70, Φ72, Φ111, Φ143, Φ145, Φ147, Φ151, Φ152, Φ160, Φ161, Φ166, Φ2011, ΦA3, ΦA8, ΦA161, ΦAL1, ΦCM1, ΦCM3, ΦCM4, ΦCM5, ΦCM7, ΦCM8, ΦCM20, ΦCM21, ΦDF2, Φf2D, ΦF4, ΦFAR, ΦFM1, ΦK1, ΦL1, ΦL3, ΦL5, ΦL7, ΦL10, ΦL20, ΦL21, ΦL29, ΦL31, ΦL32, ΦL53, ΦL54, ΦL55, ΦL56, ΦL57, ΦL60, ΦL61, ΦL62, ΦLO0, ΦLS5B, ΦM1, ΦM1, ΦM1-5, ΦM2, ΦM3, ΦM4, ΦM5, ΦM5 (
ΦF20), ΦM5N1, ΦM6, ΦM7, ΦM8, ΦM9, ΦM10, ΦM11, ΦM11S, ΦM12, ΦM14, ΦM14S, ΦM19, ΦM20S, ΦM23S, ΦM26S, ΦM27S, ΦMl, ΦMM1C, ΦMM1H, ΦMP1, ΦMP2, ΦMP3, ΦMP4, ΦN2, ΦN3, ΦN4, ΦN9, ΦNM1, ΦNM2, ΦNM6, ΦNM7, ΦP6, ΦP10, ΦP33, ΦP45, ΦPBC5, ΦRm108, ΦRmp26, ΦRmp36, ΦRmp38, ΦRmp46, ΦRmp50, ΦRmp52, ΦRmp61, ΦRmp64, ΦRmp67, ΦRmp79, ΦRmp80, ΦRmp85, ΦRmp86, ΦRmp88, ΦRmp90, ΦRmp145, ΦSP, ΦSSSS304, ΦSSSS305, ΦSSSS307, ΦSSSS308, e ΦT1. Destes foron secuenciados ΦM5, ΦM12, Φ16-3 e ΦPBC5.
Sint-Truiden

Sint-Truiden é un concello belga situado na provincia de Limburgo, zona de fala flamenga. O concello comprende os núcleos de Aalst, Brustem, Duras, Engelmanshoven, Gelinden, Gorsem, Groot-Gelmen, Halmaal, Kerkom-bij-Sint-Truiden, Ordingen, Runkelen, Velm, Wilderen, Zepperen e o propio Sint-Truiden. En xaneiro de 2010 Sint-Truiden tiña 39. 309 habitantes, sobre unha superficie de 106, 90 km². Cidades irmás
Duras Nueva Guinea Weert
Sintagma nominal

Sintagma nominal (SN) é o sintagma ou grupo de palabras cuxo núcleo está constituído por un substantivo ou pronome ou adxectivo substantivado. Funcións
Desempeña as mesmas funcións sintácticas que pode desempeñar un substantivo: suxeito, complemento directo de cousa, aposición, vocativo, atributo, complemento circunstancial etc. .. Se leva unha preposición ao principio, é denominado sintagma preposicional. Como sintagma preposicional pode desempeñar as funcións de complemento do nome, complemento dun adxectivo, complemento dun adverbio, complemento directo de persoa, complemento indirecto, complemento de réxime, complemento axente, atributo e complemento circunstancial. O sintagma nominal é endocéntrico, o preposicional é exocéntrico.
Exemplo: "O coche vermello é o máis veloz". O coche vermello é un sintagma nominal. Estrutura
En expansión máxima, a estrutura do sintagma nominal en galego é a seguinte:
Predeterminante + Determinante actualizador + Determinante cuantificador + Adxectivo en función de adxacente + Substantivo ou equivalente en función de núcleo + ou adxectivo en función de adxacente
ou Substantivo ou sintagma nominal en función de aposición
ou Sintagma preposicional en función de complemento do nome
ou Oración subordinada adxectiva en función de adxacente.
Poden verse todas estas funcións nos seguintes exemplos: Tódolos moitos fríos whiskis dobres de cor acaramelada marca "Xoanciño paseante" que bebín
Todos: predeterminante, función cuantificador.
Os: determinante, función actualizador.
Moitos: determinante, función cuantificador.
Fríos: adxectivo, función adxacente.
Whiskis: substantivo, función núcleo.
Dobres: adxectivo, función adxacente.
De cor acaramelada: sintagma preposicional, función complemento do nome.
Marca "Xoanciño paseante": sintagma nominal, función aposición especificativa
Que bebín: proposición subordinada adxectiva especificativa, función adxacente
Sintagma preposicional

O sintagma preposicional (SP) está constituído por unha preposición que funciona como eixo sintáctico e de translación e un sintagma nominal que resulta transferido
Realizando análise sintáctica a preposición é denominada ligazón e o sintagma nominal termo.
O sintagma preposicional desenvolve as funcións sintácticas seguintes: Modificador do núcleo doutro sintagma: Santiago de Compostela.
Suplemento: Falou diso.
Suxeito: Entre Xoel e Iría acabaron os quefaceres.
Complemento circunstancial: El vén con tódalas túas inimizades
Atributo: É da Coruña
Sintenia

A sintenia (do grego σύν, syn, ao longo + ταινία, tainiā, banda, fita) é a presenza simultánea no mesmo cromosoma de dous ou máis loci xenéticos determinados nun individuo ou especie, independentemente do seu ligamento xenético. A noción de sintenia úsase moito para describir a conservación da orde dos xenes entre dúas especies emparentadas (sintenia compartida).
Sintenia e ligamento xenético son conceptos relacionados pero diferentes. O ligamento entre dous loci establécese normalmente pola observación de frecuencias de recombinación xenética entre eles menores do esperado. Os loci que están nun mesmo cromosoma son por definición sinténicos, aínda que ás veces as súas frecuencias de recombinación non se poden distinguir das dos xenes non ligados. Por tanto, en teoría, todos os loci ligados son sinténicos, pero non todos os loci sinténicos están necesariamente ligados.
As especies que se separaron evolutivamente hai relativamente pouco tempo presentan bloques de xenes situados nos seus xenomas en posicións relativas iguais. Por exemplo, moitos dos xenes humanos son sinténicos cos doutros mamíferos. O estudo da sintenia pode servir para coñecer os rearranxos que sufriu o xenoma ao longo da evolución. : Sintenia compartida
Denomínase sintenia compartida ou sintenia conservada á preservación da colocalización dos xenes nos cromosomas en diferentes especies. Durante a evolución, os rearranxos no xenoma, como as translocacións cromosómicas, poden separar loci que antes estaban xuntos, orixinando a perda da sintenia entre eles, pero poden tamén xuntar xenes que estaban separados. Unha sintenia compartida entre especies maior da esperada pode indicar que existiu unha selección para a relación funcional entre xenes sinténicos, como combinacións de alelos que son vantaxosas ao herdárense estes xuntos, ou mecanismos regulatorios compartidos.
O termo é ás veces utilizado para describir a preservación da orde precisa de xenes nun cromosoma herdada dun antepasado común, aínda que moitis xenetistas rexeitan este uso do termo.
A análise da sintenia no sentido de orde dos xenes ten moitas aplicacións en xenómica. A sintenia compartida é un dos criterios máis fiables para establecer a ortoloxía de rexións xenómicas en diferentes especies. A conservación excepcional da sintenia en certos xenes pode indicar que eses xenes teñen importantes relacións funcionais e deben estar xuntos, por exemplo no caso do clúster de xenes "Homeobox", que determina o plan de organización do animal e que está moi conservado. Os patróns da sintenia compartida ou as roturas da sintenia poden utilizarse para inferir filoxenias e mesmo para deducir a organización xenómica de especies extintas ancestrais. Xeralmente faise unha distinción cualitativa entre macrosintenia (preservación da sintenia en grandes porcións do cromosoma) e microsintenia (preservación da sintenia en só uns poucos xenes á vez).
Sinucleína

As sinucleínas son unha familia de proteínas solubles propia dos vertebrados, expresadas principalmente no tecido nervioso e en certos tumores. Membros da familia
A familia da sinucleína comprende tres proteínas coñecidas: alfa-sinucleína, beta-sinucleína e gamma-sinucleína. O interese na familia das sinucleínas empezou cando se encontrou que a alfa-sinucleína estaba mutada en varias familias con enfermidade de Parkinson de herdanza autosómica dominante.
Todas as sinucleínas teñen en común un motivo de unión a lípidos en hélice alfa altamente conservado con semellanza coa clase de dominios de unión a lípidos da clase A2 de apolipoproteínas intercambiables. Os membros da familia da sinucleína non se encontran fóra dos vertebrados, aínda que estas proteínas teñen algunha semellanza estrutrual conservada coas proteínas de plantas "abundantes no embrión tardío". Alfa-sinucleína InterPro: IPR002460
Beta-sinucleína InterPro: IPR002461
Gamma-sinucleína InterPro: IPR002462 Función
As funcións celulares normais non foron determinadas para ningunha das proteínas sinucleínas. As mutacións na alfa-sinucleína están asociadas coa enfermidade de Parkinson familiar de comezo temperán e as proteínas agregadas anormalmente das enfermidades de Parkinson e de Alzheimer, enfermidades con corpos de Lewy e outras enfermidades neurodexenerativas. A expresión da proteína gamma-sinucleína en tumores de mama é un marcador para a progresión de tumores. Proteínas humanas que conteñen este dominio
SNCA; SNCB; SNCG.
Sinus Aestuum

Sinus Aestuum é unha baía lunar, máis precisamente, unha formación basáltica de estrutura similar a un mare que se atopa na área central da cara visible da Lúa. O seu nome significa en latín «baía ardente». Foi chamada así polo astrónomo Giovanni Riccioli (1598-1671), denominación que foi aceptada oficialmente pola Unión Astronómica Internacional en 1935. Características da formación
A superficie basáltica ten unha forma que se aproxima a un círculo de 316. 5 quilómetros de diámetro. O centro de Sinus Aestuum está nas coordenadas selenográficas 12° norte e 8° oeste. Cara ao suroeste continúa nunha depresión do terreo de forma redondeada até o ecuador lunar. Esta extensión basáltica, de aspecto similar pero algo máis grande, considérase tamén parte integrante desta mesma formación nalgunhas cartas lunares. O enorme cráter Eratosthenes conforma o límite noroeste do Sinus Aestuum, mentres que os Montes Apenninus marcan o seu límite polo norte. Cara ao leste atópanse o Mare Vaporum e o Sinus Medii, e no sur elévase a montaña que rodea o Fra Mauro. No leste hai un relevo ondulado que marca a transición cara ao Mare Insularum. No bordo occidental (á beira de Eratosthenes) o magma alagou a antiga muralla do cráter Stadius transformándoo nun palimpsesto. Un pouco máis ao sur, o chan mostra unha coloración notoriamente máis escura. Nas inmediacións do cráter Gambart hai un domo de lava. Moi preto de alí produciuse o impacto da sonda lunar Surveyor 2 que en 1966 non logrou aluar correctamente e resultou completamente destruída.
Sinus Amoris

O Sinus Amoris ("Baía do Amor" en latín) esténdese ao norte do extremo nordeste do Mare Tranquillitatis. Está localizado nas coordenadas selenográficas 19. 92° N de latitude e 37. 29° E de lonxitude, aínda que ao tratarse dun elemento de forma irregular e límites non moi precisos, as coordenadas do seu punto central e do seu diámetro poden variar entre distintas fontes. O seu diámetro envolvente é duns 189 km. Ao norte da baía áchanse os accidentados cumes dos Montes Taurus. Preto do límite sur da baía, onde se une co Mare Tranquillitatis, sitúase o cráter Theophrastus. No seu lado occidental aparecen o cráter alagado de lava Maraldi e o Mons Maraldi. Limítrofe co lado leste da baía aparecen os cráteres Carmichael e Hill. A parte central da baía inclúe algunhas cristas baixas, aínda que en xeral o seu perfil é considerablemente chairo e está libre doutros trazos significativos. Na saída da baía cara ao sur, onde únese ao Mare Tranquilitatis, aparece o Mons Esam, unha elevación menor situada entre varios domos lunares pequenos.
Sinus Meridiani

Sinus Meridiani é un accidente xeolóxico de Marte que se estende de leste para oeste xusto o sur do ecuador do planeta. Deulle nome o astrónomo francés Camille Flammarion a finais da década do 1870. Observacións
O nome de Sinus Meridiani foille outorgado por Camille Flammarion a finais da década do 1870. Con anterioridade, o destacado equipo xermano composto principalmente por Wilhelm Beer, Johann Heinrich Mädler e o italiano Giovanni Schiaparelli, escolleron un punto en particular de Marte coma punto de partida para o meridiano cero (o meridiano que pasaba polo centro de Sinus Meridiani), para así poder cartografar as súas observacións. Aceptando as suxestións de que as áreas escuras eran mares ou océanos, Flammarion nomeou área escura coma "Sinus Meridiani", literalmente "Baía Meridiana", cando estaba a traballar na compilación e análise de tódalas observacións feitas con anterioridade sobre Marte.
Dende a existencia de imaxes tomadas dende orbitas e sobrevoos feitas polas sondas enviadas a Marte que comezaron a partir da década do ano 1960, os accidentes xeolóxicos de albedo de Marte foron tomando novos nomes que reflectían a súa real natureza xeolóxica, e Sinus Meridiani recibiu unha nova designación, Terra Meridiani. Aínda que tanto as novas designacións coma as vellas están en uso. Por ex. o U. S. Geological Survey aínda usa o vello nome de "Sinus Meridiani" Meridiani Planum
Aínda que en moitos mapas o nome de Terra Meridiani é substítuido polo de Meridiani Planum, o nome Meridiani Planum é usado para facer referencia especificamente ó lugar onde aterrou a Mars Exploration Rover Opportunity, na parte occidental de Sinus Meridiani. Este lugar foi escollido polo equipo da Mars Exploration Rover debido ó plano da súa superficie, a carencia de rochas (polo tanto un lugar seguro para a aterraxe), e ademais o lugar amosaba unha marca no espectro de hematita, a cal aparece moi a miúdo en ambiente húmidos.
Sinusite

A sinusite é unha resposta inflamatoria da mucosa do nariz e dos seos paranasais que pode deberse a unha infección por axentes bacterianos, virais, fungos, un cadro alérxico ou a unha combinación destes factores. Case sempre está acompañada de inflamación da mucosa nasal ou está precedida dela.
Caracterízase por rinorrea (secreción polo nariz), obstrución nasal e dor facial; pode haber hiposmia ou anosmia, tose, febre, fatiga, dor dentaria, halitose e malestar ótico.
De acordo coa duración da doenza pode ser cualificada como aguda se dura menos de catro semanas, subaguda se a súa duración é de catro a doce semanas e unha forma crónica con máis de doce semanas de doenza.
Sinéad Mulvey

Sinéad Mulvey, nada en Dublín en 1988, é unha cantante e azafata irlandesa que, xunto co grupo Black Daisy, representou ó seu país no Festival de Eurovisión 2009 coa canción "Et Cetera". Traxectoria
Participou na segunda semifinal do Festival, celebrada o 14 de maio de 2009, acadando 52 puntos. Malia iso, ficou na onceava posición e non se clasificou para a final. Porén, a súa canción chegou á sexta posición nas listas de vendas de Irlanda.
Sinérese

A sinérese é, en métrica, un recurso que permite ligar as vogais dun hiato desfacéndoo. Para isto, debilítase o timbre da vogal máis feble a fin de crear un ditongo artificial, co propósito de diminuír nunha unidade o cómputo total de sílabas do verso. É o contrario da diérese, pero, de forma distinta a esta, non se sinala con ningún signo gráfico especial.
En lingüística, a sinérese prodúcese con frecuencia nalgunhas linguas en que existe unha tendencia antihiática pronunciada, por exemplo o galego. Así, por exemplo, é bastante frecuente, nunha pronunciación relaxada, oír *rialmente no canto de realmente. O proceso non se detén aí, senón que continúa debilitando a vogal máis feble do antigo ditongo ata a súa desaparición total (aférese, síncope ou apócope) ou a modificación do seu timbre: *Uropa no canto de "Europa"; induropeo ou *indouropeo, no canto de "indoeuropeo", *donme en vez de dóenme etc.
Sionismo

O sionismo (en hebreo: צִיּוֹנוּת Tsiyyonut) é un movemento que defende a volta dos xudeus a Palestina (chamada polos xudeus Eretz Israel ou simplemente Haaretz, A Terra). Cando o xornalista vienés Theodor Herzl asistiu en París á degradación do oficial Dreyfus, inxustamente acusado de espionaxe, que fixo un gran rebumbio na sociedade francesa, poñendo a poboación francesa en dous eidos "dreyfusard" e "antidreyfusard" levando consigo tamén na prensa estas dúas posicións algúns artigos francamente antisemitas, no entanto outros defendían a inocencia de Dreyfus. Theodor Herzl pensou que o seu pobo nunca se integraría en Europa, o que o levou a fundar en Basilea en 1897 a Organización Sionista Mundial (de Sión, monte de Xerusalén), que recadaba fondos para comprar terreos e favorecer a inmigración xudía a Palestina. A afluencia de inmigrantes foi ben vista inicialmente polos árabes, que xa convivían en paz con xudeus autóctonos pero a medida que a poboación xudía aumentaba e se facía probable a consecución dun estado propio para estes, a opinión da poboación árabe foi cambiando. O desenvolvemento económico propiciou tamén unha migración árabe doutros estados cara a Palestina, mesturándose coa poboación árabe autóctona.
Tras as presións xudeu-sionistas, o goberno inglés emitiu a Declaración Balfour, na que este se comprometía á creación dun fogar xudeu. O holocausto xudeu durante a segunda guerra mundial foi un dos factores decisivos que levou á decisión da ONU da partición de Palestina nun estado xudeu e outro árabe. A poboación local e os gobernos árabes non aceptaron esa decisión e declaráronlle a guerra en 1948 ó recentemente creado Estado de Israel comezando a Primeira Guerra Árabe-Israelí, dentro do conflito que aínda non se resolveu.
Sipan Xiras

Sipan Xiras (armenio: Սիփան Շիրազ, nado en Iereván en 1967 e finado ibidem o 25 de xuño de 1997, foi un poeta pintor e escultor armenio. Traxectoria
O seu pai era o poeta Hovhannes Xiras. Estudou no Instituto de Arte de Ereván. Traballou na radio de Ereván e foi membro da Unión de escritores de Armenia. Para o poeta Artashes Ghazaryan, "Sipan viviu como un meteoro". Faleceu aos 29 anos e está enterrado no cemiterio central de Ereván. Obra
Mahamerdz tari (Iereván, 1992) ISBN 5-550-00815-7
Hayrik (Iereván, 1993)
Poemas escolhidos (2008)
Sir Tim O'Theo

Sir Tim O'Theo é unha serie de banda deseñada creada polo artista Raf e publicada por primeira vez en 1970 nas revistas Mortadelo e Super Mortadelo da Editorial Bruguera. Algúns dos guións destas historias son obra do novelista Andreu Martín, outros de Ron Clark, e a maioría están escritos polo propio Raf.
Despois de Ediciones B adquirir os dereitos, as historias foron reeditadas entre 1987 e 1991. Estrutura narrativa
A serie é unha parodia das novelas policiais clásicas, especialmente as de Sherlock Holmes, e xira arredor de Sir Tim O'Theo, un aristócrata británico que resolve enigmas, e o seu mordomo Patson. A acción transcorre no pobo ficticio de Bellotha Village, preto de Londres. As historias son breves e xeralmente conclúen cun problema que inicialmente parece insolúbel pero acaba sendo trivial.
A serie conta tamén cun variado elenco de personaxes secundarios, como policías locais ineptos e pantasma molestas.
Siria

Siria é un país do Oriente Medio. Limita ó norte con Turquía, o leste e sur con Iraq, ó sur con Xordania e ó oeste con Israel, Líbano e o mar Mediterráneo. A rexión de fronteira con Israel (Altos do Golán) é obxecto de disputa entre ámbolos dous países. Historia
Siria forma parte de Asia, en concreto do Oriente Medio. O nome de Siria é tan antigo como a súa historia, atopándose multitude de referencias na Biblia. Anteriormente, formaba parte dun territorio moito máis amplo, que incluía ademais os actuais Chipre, Líbano, Xordania, Iraq e Israel, cuxo nome era Bilad al Cham ou Territorio Lunar, por ser a súa capital, Damasco, tamén chamada Cham, un oasis no medio do deserto.
Siria formou parte, xunto con Exipto, da República Árabe Unida entre 1958 e 1961.
Durante un breve período nos anos 1970, Siria xunto con Libia e Exipto conformou unha federación que pretendía ser o xerme para a definitiva unidade árabe. Dita federación fora impulsada de xeito decidido polo líder libio Muammar al-Gaddafi, pero sucumbiu aos conflitos de intereses entre os tres países que se viron divididos entre outros asuntos pola súa postura fronte a Israel. Subdivisións
Siria divídese en 14 muhafazat (محافظة, singular muhafazah equivalente a provincia ou gobernación) que levan o nome da capital, e que se subdividen en 61 manāṭiq (singular minţaqah equivalente a distrito ou rexión) Xeografía
Siria esténdese entre as latitudes 32° e 38° N e as lonxitudes 35° e 43° E. Na súa maior parte consiste nunha chaira árida, non obstante o noroeste do país, que se abeira ó Mediterráneo, é bastante verde. O nordés mailo sur constituían as zonas agrícolas tradicionais. O Éufrates, o río sirio máis importante, cruza o país polo leste.
O clima é seco e quente, os invernos son moderados, mais pola elevación do país por veces neva no inverno. . Economía
Véxase: Economía de Siria.
Sirinxe

A sirinxe (do grego σύριγξ, 'frauta de Pan') é o órgano vocal das aves. Está localizado na base da traquea da ave. Produce sons sen ter cordas vocais como as dos mamíferos. O son prodúcese por vibracións de parte ou de toda a membrana timpaniforme (as paredes da sirinxe) e do pessulus (un cartilaxe), causadas polo fluxo de aire a través da sirinxe. Isto establece un sistema autooscilante que modula o fluxo de aire creando o son. Os músculos modulan o son cambiando a tensión das membranas e as aberturas bronquiais. A sirinxe permite que algunhas especies de aves (como papagaios, corvos e mainás) imiten a fala humana. A diferenza da larinxe dos mamíferos, a sirinxe está localizada na zona onde a traquea se bifurca para que os bronquios entren nos pulmóns. Así, é posible a lateralización do canto das aves e algunhas aves canoras poden producir máis dun son á vez. Algunhas especies de aves como os voitres catártidos, carecen de sirinxe e comunícanse por medio de bufidos guturais.
Sirio (mitoloxía)

Sirio é o nome que recibe, na mitoloxía grega, o can de presa do cazador Orión, personaxe relacionado coa deusa Artemisa. A referencia a Sirio podémola encontrar na obra de Hesíodo Traballos e días.
Sirio (satélites artificiais)

Sirio, acrónimo de Satellite Italiano ricerca industriale orientato, foi unha serie de dous satélites artificiais italianos lanzados entre 197 e 1982. Características
Os satélites Sirio eran principalmente satélites de comunicacións en órbita xeoestacionaria que levaban a bordo tamén experimentos para facer medicións de plasma e raios cósmicos. Sirio 1 foi lanzado o 25 de agosto de 1977 mediante un foguete Delta 2313 mentres que Sirio 2 o foi o 9 de setembro de 1982, non chegando ao espazo ao fallar o seu foguete lanzador, un Ariane 1. Cada satélite tiña forma cilíndrica con 144 cm de diámetro e 240 cm de altura, incluíndo o motor de apoxeo, alimentado por hidracina. Estabilizábanse mediante xiro a 90 r. p. m. e alimentábanse mediante células solares.
Sirohemo

O sirohemo é un grupo prostético similar ao hemo situado no sitio activo dalgúns encimas onde realiza a redución de seis electróns do xofre e o nitróxeno. É un cofactor do sitio activo da sulfito redutase, que exerce un importante papel na vía de asimilación do xofre, convertendo o sulfito en sulfuro, o cal pode incorporarse no composto orgánico homocisteína (un aminoácido). Biosíntese
Como todos os tetrapirrois, o ligando macrocíclico do sirohemo deriva do uroporfirinóxeno III. Este porfirinóxeno é metilado en dous aneis de pirrol adxacentes para dar dihidrosirohidroclorina, a cal é seguidamente oxidada rendendo sirohidroclorina. Despois, unha ferroquelatase insire ferro no macrociclo para dar lugar ao sirohemo.
Sirventés

O sirventés é un tipo de composición poética da literatura provenzal próxima á canción. Ao contrario desta, que ten como tema o amor cortés, o sirventés expresa opinións sobre a vida social e ten carácter moral e satírico. O sirventés provenzal
Temática
O sirventés provenzal, atendendo á súa temática, presenta tres tipos diferentes Sirventés moral O sirventés moral ou relixioso amoesta, reprende os malos costumes e aconsella como obrar. Ridiculizaban a decadencia da cabalaría, a rudeza dos fidalgos, a presunción das mulleres, os costumes dos cregos. .. Sirventés político
No Sirventés político o trobador faise voceiro dun país, señor dunha facción política reconquista española, guerra albixense, os asuntos de Italia, a intervención francesa e aragonesa, as cruzadas a oriente. ..
Sátira persoal
A Sátira persoal é de base social. A súa finalidade é denigrar un individuo e, por medio del, o grupo ou estamento a que este pertence.
O sirventés influenciou as cantigas de escarnho e maldizer da literatura galego-portuguesa medieval e a poesía española do século XV, como nos "decires" do marqués de Santillana. Cantigas de escarnio e maldicir
O sirventés é tamén un subxénero das cantigas de escarnio e maldicir da lírica galego-portuguesa. Case tódalas cantigas de escarnio e maldicir son composicións humorísticas referidas a circunstancias, acontecementos ou individuos concretos. Presentan, con absoluta liberdade de linguaxe, pequenos anacos da vida máis ou menos cotiá da Idade Media, de aí o seu valor histórico e sociolóxico. Pero son escasas as composicións que expresan reflexións morais de carácter xeral, e aplícase a elas especialmente o termo provenzal de sirventés cando achamos unha no noso lirismo. Un bo exemplo de sirventés moral é a cantiga de Airas Nunes coñecida co nome de A percura da verdade ou o de Martín Moxa, onde o trobador coida que as guerras, a inxustiza e as guerras daquel século eran sinais seguros da próxima chegada do Anticristo.
Sismoloxía

A sismoloxía (do grego seísmos
sismo e logos
estudo) é unha rama da xeofísica que se encarga do estudo dos terremotos e a propagación das ondas elásticas (sísmicas) que se xeran no interior e a superficie da Terra.
A sismoloxía, inclúe, entre outros fenómenos, o estudo de maremotos e elementos asociados (tsunamis) e vibración previas a erupcións volcánicas. En xeral, os terremotos orixínanse nos límites de placas tectónicas e son produto da acumulación de tensións por interaccións entre dous ou máis placas.
A interpretación dos sismogramas, que se rexistran ao paso das ondas sísmicas, permiten estudar o interior da Terra. Sismólogos famosos
Beno Gutenberg
Hiroo Kanamori
Inge Lehmann
Giuseppe Mercalli
John Milne
Richard Dixon Oldham
Charles Francis Richter
Vassilis Papazachos
Panayotis Varotsos
Indra Narayan Gupta
Keiiti Aki
Sismógrafo

Un sismómetro o sismógrafo é un instrumento para medir terremotos para a sismoloxía ou pequenos tremores provocados, no caso da Sismoloxía de exploración. Características
Este aparato, nas súas versións iniciais, consistía nun péndulo que pola súa masa permanecía inmóbil debido á inercia, mentres todo ao seu arredor movíase; dito péndulo levaba un punzón que ía escribindo sobre un rolo de papel pautado no tempo, de modo que, ao empezar a vibración, se rexistrába o movemento no papel, constituíndo esta representación gráfica o denominado sismograma.
Os instrumentos modernos son, por suposto, electrónicos. Estes sismógrafos parécense aos acelerómetros, e tenden a chegar a ser instrumentos universais. En anos anteriores, os sismómetros poderían “quedarse curtos” o ir fóra da escala para o movemento da Terra que é suficientemente forte para ser sentido pola xente. Neste caso, só os instrumentos que poderían traballar serían os acelerómetros menos sensibles.
Os modernos sismómetros de banda larga (chamados así pola capacidade de rexistro nun ancho rango de frecuencias) consisten dunha pequena ‘masa de proba’, confinada polas forzas eléctricas, manexada pola electrónica sofisticada. Cando a Terra móvese, electronicamente tratase de manter a masa fixa a través dunha retribución atrás do circuíto. A cantidade de forza necesaria para conseguir isto é entón rexistrada.
A saída dos acelerómetros é directamente como aceleración (recordando F ma de Newton), pero os sismómetros usan un circuíto integrado para unha saída de velocidade.
Os sismómetros espazados nun arranxo poden ser usados para localizar a precisión, en tres dimensións, a fonte do terremoto, usando o tempo que toma ás ondas sísmicas propagarse cara a fóra desde o epicentro, o punto da ruptura da falla. Os sismógrafos son tamén usados para detectar explosións de probas nucleares. Ao estudar as ondas sísmicas, os xeólogos poden tamén facer mapas do interior da Terra.
Cando ocorre un terremoto, os sismógrafos que se encontran cerca do epicentro son capaces de rexistrar as ondas S e as P, pero do outro lado da Terra só poden rexistrarse as ondas P.
Os sismómetros que son usados na Sismoloxía de exploración teñen nomes segundo o medio en que se usan, o caso dos usados na Terra son chamados xeófonos e os usados na auga, son hidrófonos. Existen tamén os sismómetros de fondo oceánico (OBS, acrónimo en inglés).
Sissili

Sissili é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Oeste. A súa capital é a cidade de Léo. Departamentos
A provincia pode dividirse en sete departamentos: Bieha
Boura
Léo
Nebielianayou
Niambouri
Silly
Tô
Sissitia

Os sissitia (en grego antigo: τὰ συσσίτια ta syssítia) eran, na antiga Grecia, comidas colectivas de homes e mozos dun grupo social ou relixioso, especialmente en Creta e Esparta, pero tamén no resto de Grecia.
Os banquetes evocados por Homero están relacionados con esta tradición. Atopáronse rastros de xantares similares tanto en Cartago como en Roma. En Esparta
En Esparta, onde o sistema era o máis desenvolvido, tamén se chamaban fiditia (φειδίτια pheidítia, de ἔδω edô, xantar): era un banquete diario e obrigatorio, equiparábel á cantina dos oficiais e suboficiais dos militares. Na época arcaica –por exemplo en Alcmán–, o ritual tamén tiña o nome de ὰνδρεῖα, andréia, literalmente “pertencente ao varón”.
A participación nos sissitia era, como a educación espartana, obrigatoria para formar parte dos homoioi, os Iguais ou espartiatas.
O espartano era admitido nun sissitia desde os 20 anos, despois dun ritual descrito por Plutarco: o mozo debe ser admitido por unanimidade polos seus futuros compañeiros. A votación facíase utilizando bolas de pan colocadas nun vaso. Existía a posibilidade de que o mozo fose presentado polo seu erastés, é dicir, o maior nunha relación pederástica.
Cada comensal tiña que achegar á pota común unha cuarta parte ao mes, o φιδίτης phiditês, cuxa composición coñecemos por Dicearco (citado por Ateneo) e Plutarco (ibid. , 12): 77 l de gran de cebada, 39 l de viño, 3 kg de queixo, 1, 5 kg de figos e 10 óbolos de Exina, que se empregaban para comprar a comida. Con iso facíase o prato principal, o caldo negro (μέλας ζωμός, mélās dsōmós), cuxos ingredientes coñecemos por Ateneo: carne de porco, sal, vinagre e sangue.
Plutarco indica na súa Vida de Licurgo que os sissitia reunían unhas quince persoas, e explica na súa obra, Vida de Axis, que o rei quería dividir os 4. 500 cidadáns en 15 fiditias de 400 ou 200 membros, é dicir, 7 fiditias de 200, 7 de 400 e 300 hippeis (cabaleiros).
Sistema (corpus teórico)

A palabra sistema foi utilizada polos estoicos co significado de orde. A notación de orde aplicouse tanto aos obxectos como aos conceptos. No mundo grego tiña moita importancia a orde cósmica e pensábase que todo estaba sometido a unha lei que rexía o acontecer. Sócrates descobre o valor do concepto, que será a base da lóxica que desenvolverá Aristóteles e os estoicos. A noción de sistema está agora na orde dos conceptos. A idea de sistema enriqueceuse especialmente nos séculos XVIII e XIX co pensamento de Kant e Hegel. O primeiro subliña que o coñecemento que ignora o sistema non pasa de ser un simple agregado. O segundo pretende unificar a totalidade dos coñecementos no seo dun todo orgánico. Etimoloxía
Procede de grego "systema": reunión, conxunto, corporación. Nun sentido xeral un sistema é un conxunto organizado, do cal os seus elementos están unidos ou vinculados entre si (por exemplo o sistema solar).
En filosofía esta palabra ten outro significado diferente: Conxunto de elementos relacionados que forman un todo orgánico (por exemplo o sistema de Copérnico, ou o Sistema de Hegel) Definicións particulares de filosofía
Kant
Segundo o filósofo prusiano Immanuel Kant:
"Por sistema entendo a unidade dos diversos coñecementos baixo unha idea. Esta é o concepto racional da forma dun todo, en canto que mediante tal concepto denomínase a priori tanto a amplitude do diverso como o lugar respectivo das partes no todo".
Hegel
O filósofo Hegel:
"A ciencia deste (O absurdo) é esencialmente sistema, porque o verdadeiro só é desenvovéndose dentro de si como concreto e tomándose e reténdose (todo) xunto en unidade, é dicir solo é como totalidade. "
Kierkegaard
O filósofo e teólogo dinamarqués Søren Kierkegaard:
"A existencia separa as cousas e mantenas distintas; o sistema coordinas nun todo cerrado. "
Zubiri
O filósofo español Xavier Zubiri:
"(A) comunidade radical e determinada de cada cousa con todo, é ao que se lle chama sistema. Saber algo é sabelo sistematicamente na súa comunidade con todo. Ciencia é entón sistema. Este sistema expresa a maneira como o que realmente é, chegou a ser "isto".
Sistema APG III

O sistema de clasificación APG III é a terceira versión do sistema para a clasificación das anxiospermas seguindo criterios filoxenéticos. Foi publicado en 2009 por un vasto grupo de investigadores que se autodenominou «APG III» (do inglés Angiosperm Phylogeny Group, é dicir, «grupo para a filoxenia das anxiospermas»). Esta versión sucede e substitúe as versións publicadas en 1998 (denominada Sistema APG I), e en 2003 (APG II). En 2016 foi substituído pola última versión do sistema até agora, chamado APG IV. Historia
Este sistema de clasificación de plantas é diferente das anteriores aproximacións ao ordenamento das anxiospermas, que estaban baseadas principalmente en criterios morfolóxicos. O sistema APG III, ao igual que as dúas versións anteriores, baséase en datos moleculares —secuencias de ADN do núcleo celular, das mitocondrias e dos cloroplastos— e na análise filoxenética dos mesmos. Intenta, deste modo, ordenar a diversidade das anxiospermas sobre a base da súa filoxenia, é dicir, recuperando a evidencia dunha serie de eventos únicos que comprende a historia evolutiva deste grupo de plantas. A través da filoxenia pódese comezar a entender a diversificación, as regularidades nos patróns da evolución, ou simplemente suxerir cambios evolutivos individuais dentro dun clado. Deste xeito descubríronse relacións entre as anxiospermas que obrigaban a desbotar moitas hipóteses longamente aceptadas acerca da súa evolución. Debido a que a árbore filoxenética que se desprendeu das análises da filoxenia mostraba relacións entre grupos de plantas moi diferentes alo que se hipotetizara previamente (por exemplo, que a anxiosperma basal era Amborella), os botánicos víronse obrigados a refacer de forma drástica a clasificación das plantas. O esforzo conxunto derivou nas publicacións asinadas polos tres sucesivos APG.
O APG III ordenou e agrupou ás anxiospermas en 415 familias, a mayor parte das cales están incluídas nalgunhas das 59 ordes aceptadas por este sistema. Tales ordes, á súa vez, distribúense en clados. Outros artigos
Sistema APG
Sistema APG II
Sistema CGS

O sistema centímetro gramo segundo, sistema ceguesimal ou sistema CGS foi un sistema de unidades, un dos antecesores do Sistema Internacional de Unidades, baseado nas tres unidades da Mecánica, o centímetro (cm), o gramo (g) e mais o segundo (s). Na actualidade seguen a usarse as súas unidades básicas baixo a epígrafe de unidades ou submúltiplos das correspondentes do Sistema Internacional.
Sistema Europeo de Transferencia e Acumulación de Créditos

O Sistema Europeo de Transferencia e Acumulación de Créditos (ECTS, polas siglas do inglés European Credit Transfer and Accumulation System) é un sistema utilizado polas universidades europeas para validar materias e, dentro do denominado proceso de Boloña, cuantificar o traballo relativo ao estudante que traballa baixo os graos auspiciados polo Espazo Europeo de Educación Superior (EEES). Aínda que podería parecer que os créditos deste tipo se crearon a partir do devandito proceso de converxencia europea, en realidade xa se utilizaron en iniciativas de mobilidade estudantil anteriores como, por exemplo, o programa Erasmus.
Calquera sistema de asignación de créditos debe ter o seu equivalente en créditos ECTS. Os créditos resultantes do proceso de Boloña terán unha equivalencia exacta con respecto ao resto de universidades europeas, polo que unha das principais motivacións é a integración e a interacción dos estudantes nun marco continental.
Cómpre salientar que os créditos ao abeiro da Lei orgánica 11/1983, de reforma universitaria (LRU) só cuantifican o número de horas de traballo do alumnado na aula, mentres que os ECTS fan referencia ao traballo na clase e fóra dela; é dicir, indican canto tempo ten que dedicar o alumno a unha materia para poder aprendela (e aprobala).
Baseándose na idea de que cada curso universitarios debe constar de 60 créditos ECTS, faise unha equivalencia en relación á cantidade de horas anuais que o alumno debe estudar (arredor de 1. 500 ou 1. 800 horas), do que o resultado é 25 ou 30 horas de traballo relativo ao estudante por cada crédito.
O uso deste tipo de créditos non só reflicte unha maneira de cuantificar o ensino universitario senón que este, ao se centrar na tarefa do alumno e non na do profesor, require un cambio metodolóxico que consiga pór o alumno no centro do proceso de ensino e aprendizaxe, sendo coherente cos principios construtivistas que pon a énfase en que a educación a realiza, principalmente, o suxeito que aprende e non o profesor.
Sistema Integrado de Información Taxonómica

O Sistema Integrado de Información Taxonómica (SIIT), coñecido habitualmente pola súa sigla en inglés ITIS (Integrated Taxonomic Information System), é unha sociedade deseñada para que sexa a fonte que subministre unha información fiábel e consistente sobre a taxonomía das especies biolóxicas.
O SIIT creouse orixinalmente en 1996 como o «Sistema Interaxencias de Información Taxonómica», un grupo dentro do Goberno Federal dos Estados Unidos con implicacións de varias axencias, desde o propio Departamento de Comercio até a Smithsonian Institution. Actualmente é un organismo internacional, con axencias partícipes dos gobernos canadense e mexicano, e que colabora con outras axencias internacionais.
O ITIS axuda a elaborar unha base de datos completa e accesíbel de información taxonómica para cada unha das especies e outros taxons recoñecidos, incluíndo tanto o seu lugar no sistema xerárquico da clasificación científica como as referencias ás autoridades na materia que o situaron na súa posición taxonómica. As súas prioridades iniciais son as especies de Norteamérica, pero utiliza os resultados das investigacións internacionais. A súa base de datos pódese consultar na páxina oficial da organización en Internet.
A taxonomía biolóxica non é inamovíbel, e as opinións sobre o correcto status dun taxon a todos os niveis, e sobre a súa correcta situación, son constantemente revisadas, como resultado de novas investigacións, e moitos aspectos da clasificación permanecen sempre en cuestión. A base de datos do ITIS está posta ao día tanto como é posíbel, contando coas novas investigacións, e a información que manexa é a máis aproximada para representar un claro consenso das opinións taxonómicas máis actualizadas. Esta información non é, obviamente, definitiva, e probabelmente é máis fiábel para algúns grupos que para outros. Debe, de todos os modos, contrastarse con outras fontes dispoñíbeis, e coa literatura científica primaria en todo o posíbel.
Sistema MKS

O MKS, Sistema Metro, Kilogramo, Segundo ou Sistema Métrico Decimal, foi un sistema de unidades antecesor do SI (Sistema Internacional de Unidades) baseado nas tres unidades de lonxitude (metro), masa (quilogramo, kg) e tempo (segundo). Na actualidade seguen a usarse as súas unidades básicas baixo a epígrafe do Sistema Internacional.
Sistema Schoenflies

O sistema Schoenflies ou sistema de Schoenflies, chamado así polo matemático alemán Arthur Schoenflies, é unha notación que se emprega normalmente para clasificar as moléculas en función da súa simetría. É a notación máis antiga de todas. Usa as seguintes letras para identificar grupos puntuais: a letra I para o grupo con simetría icosaédrica;
a letra O para o grupo con simetría octaédrica;
a letra T para o grupo con simetría tetraédrica;
C n para grupos caracterizados por ter un eixo de rotación n-ario;
S n para grupos que conteñen un eixo n-ario de rotación impropria;
D n para un grupo que contén un eixo de rotación n-ario máis un eixo binario perpendicular a ese eixo.
Isto representa a simboloxía básica á que se engaden varios subíndices para diferenciar en función da presenza doutros elementos característicos de simetría (como planos especulares ou centros de inversión).
O sistema internacional ou sistema Hermann-Mauguin úsase sobre todo en cristalografía para a simetría cristalina.
Sistema TNM

A clasificación TNM de tumores malignos é un sistema de estadiaficación de cancro, que describe a extensión do cancro no corpo do paciente. T describe a medida do tumor e se invadiu o tecido achegado.
N describe os ganglios linfáticos rexionais afectados.
M describe as metástases (diseminación do cancro dende unha parte do corpo a outra).
O sistema de estadificación TNM dos tumores sólidos foi ideado por Pierre Denoix entre 1943 e 1952, empregando a medida e a extensión do tumor primario, a súa afectación linfática e a presenza de metástase para clasificar a progresión do cancro.
O TNM está desenvolvido e mantido pola Unión Internacional Contra o Cancro (UICC) estabelecendo deste xeito un consenso sobre unha norma recoñecida a nivel mundial para clasificar o grao de diseminación do cancro. A clasificación TNM tamén é empregada polo Comité norteamericano conxunto sobre o cancro (AJCC) e a Federación Internacional de Xinecoloxía e Obstetricia (FIGO). En 1987, a UICC e sistemas de estadificación do AJCC fusionáronse nun só sistema.
Sistema alxébrico computacional

Un sistema alxébrico computacional ( inglés: CAS) é un programa informático que facilita os cálculos en matemáticas simbólicas. Normalmente, os sistemas dispoñibles comercialmente inclúen: precisión aritmética arbitraria (bignum), que permite, por exemplo, a avaliación de pi a 10. 000 díxitos
motor de manipulación simbólica, para simplificar expresións alxébricas, para diferenciar e integrar funcións e resolver ecuacións
facilidades gráficas, para producir gráficos de funcións, normalmente en dúas ou tres dimensións
un subsistema de álxebra linear, para permitir o cálculo matricial e a resolución de sistemas de ecuacións lineares
unha linguaxe de programación de alto nivel, que permite aos usuarios implementar os seus propios algoritmos
un sistema de composición para expresións matemáticas
A álxebra computacional ou computación alxébrica é o nome da tecnoloxía para manipular fórmulas matemáticas mediante ordenadores dixitais. A álxebra computacional, tamén coñecida polo termo computación simbólica, tamén se pode definir como unha computación con símbolos que representan obxectos matemáticos. Lista de sistemas alxébricos informáticos
Uso xenérico
Comercial
Behavioural Calculus
Derive
DoCon
Maple
Mathematica
MuMATH
MuPAD
Reduce
MathCad
MATLAB - Symbolic Math Toolbox Arquivado 27 de outubro de 2011 en Wayback Machine.
Software gratuíto
Axiom
Eigenmath
GiNaC
Macsyma
Maxima
Advanced Trigonometry Calculator
SAGE código aberto, escrito en Python
Yacas
dcas
xeometria alxébrica, computacións polinomiais:
Macaulay
SINGULAR
Teoría de grafos
VEGA
álxebra, teoría de grupos
GAP
Magma
Teoría numérica:
PARI-GP gratuíto
calculadoras con sistemas alxébricos
TI-89 (baseado en tecnoloxía Derive)
TI-92 (baseado en tecnoloxía Derive)
HP 49G+
HP Prime+ bibliotecas de computación alxébrica
SymbolicC++