Condutismo

O condutismo ou behaviorismo, segundo John B. Watson, é o estudo experimental obxectivo e natural da conduta, que exclúe a conciencia e a introspección. Para Burrhus Frederic Skinner o condutismo é unha filosofía da ciencia da conduta. Skinner definiu varios aspectos esenciais do seu obxecto de estudo e, a diferenza de Watson, centrouse en describir as leis xerais que rexen a conduta. O obxecto de estudo da psicoloxía e a forma en como se concibe a conduta é entendida de diversos modos, en función do enfoque. Pódense identificar máis de dez formas de condutismo, desde o proposto por Watson até os nosos días; pasando polo condutismo de Tolman, Hull e Skinner, o intercondutismo e a psicoloxía intercondutual de Kantor, o condutismo teleolóxico de Rachlin, empírico de Bijou, teórico de Staddon e biolóxico de Timberlake, o contextualismo funcional de Hayes, etc. As formas máis estritas de condutismo, que exclúen o estudo da conciencia, considéranse obsoletas desde os anos da década de 1950.
Jacob Robert Kantor define o condutismo como «unha renuncia ás doutrinas da alma, a mente e a conciencia», para ocuparse do «estudo dos organismos en interacción cos seus ambientes». En termos máis amplos, considérao como equivalente ao termo ciencia, dado que se ocupa da natureza a partir do «principio do comportamento». Desta maneira, ao igual que a química estuda o comportamento dos elementos e a substancia, a física estuda o comportamento da materia e as súas propiedades, ou a astronomía estuda o comportamento dos astros e galaxias, a psicoloxía estuda as interaccións entre os organismos e a súa contorna.
O desenvolvemento do condutismo privilexiou algúns enfoques por enriba doutros, que descendían directa ou indirectamente dos anteriores, pero finalmente foi o sistema de Skinner (1938) o que se impuxo dominante desde a década dos corenta. Características principais
Dentro do condutismo existen dous tipos de aprendizaxe fundamentais: Condicionamento clásico: por unha parte, o condicionamiento clásico é o proceso de aprendizaxe mediante o cal se asocia un estímulo inicial (por exemplo o cheiro a comida) que provoca no organismo unha resposta incondicionada regular e mensurable (por exemplo salivación), cun evento neutro (por exemplo un ruído dunha campá) que non provocaba respostas antes do condicionamento. Despois de varias presentacións en contigüidad espazo-temporal, o evento neutro adquirire as funcións do estímulo inicial, provocando a mesma resposta que aquel. Así, a campá podería terminar evocando a salivación do organismo.
Condicionamento operante: Este proceso de aprendizaxe consiste na realización dunha acción en particular é seguida por algo desexable (o cal fai máis factible que a persoa ou animal repita a acción) ou por algo non desexable (o cal fai menos factible que se repita a acción). Por exemplo, un estudante que estuda durante varias horas porque anteriormente o estudo proporcionoulle satisfacción intelectual, notas altas ou eloxios dos seus pais. A súa aplicación é consecuencia do condicionamento operante.
En suma, «condutismo» constitúe unha maneira de estudar o psicolóxico, ou calquera fenómeno do mundo, desde a perspectiva dunha ciencia da conduta, sen mentalismo (atribucións dualistas extramateriales como a alma ou a mente). Os partidarios do condutismo sosteñen que non é reduccionista porque non utiliza explicacións tomadas de disciplinas como a neurología, a lóxica, a sociología ou o procesamiento de datos. Con todo, desde a perspectiva do resto das teorías da psicoloxía, o condutismo cae nun reduccionismo condutista, ao considerar que "todo é conduta" (a cognición, as emocións, etc. ) e considerar o que non é conduta observable en laboratorio (por exemplo os códigos culturais, crenzas relixiosas, etc. ) como irrelevante ou inexistente.
Isto non implica deixar de lado os procesos cognitivos, aínda que é unha malinterpretación común, senón consideralos como «propiedades da conduta en función». É dicir, comportamentos suxeitos ás mesmas leis que o comportamento manifesto que involucran respostas lingüísticas e sensoriais de tipo encuberto, as cales, para ser investigadas deben especificarse en termos do tipo de interacción, amplificarse mediante aparellos ou acudir ao autoinforme realizado polo individuo.
Existe tamén o denominado «metodolóxico», unha clase especial de condutismo que non se guía sobre a base das precedentes consideracións filosóficas nin teóricas, senón simplemente en función a criterios pragmáticos de abordaxe obxectiva da conduta como referente observable inmediato de fenómenos «internos». Este non é máis utilizado. Historia
Antecedentes
Os estudos darwinianos sobre a evolución das especies e os da fisiología experimental de fins do século XIX, auspiciaron, xunto coa filosofía materialista, a aparición de formas de pensamento máis avanzado con respecto ás ciencias humanas.
No ano 1879, Wundt creou o primeiro laboratorio de psicoloxía científica. Mediante a introspección, e un estudo histórico, logrou crear unha base a partir da cal abordar a psicoloxía desde un punto de vista condutual. Wundt, non obstante, é anterior á escola condutista, polo que non pertence a ela.
Orixe
Esta corrente ten a súa orixe no ano 1913 da man de J. B. Watson, un psicólogo cunha gran influencia na época. Traballaba na Universidade Johns Hopkins ao momento de escribir o artigo que se coñecerá como “O Manifesto Condutista”, o título deste artigo era “Psychology as the behaviorist views it”. Esta obra viuse influída pola filosofía naturalista, por Darwin e a evolución, así como polo traballo do fisiólogo ruso Iván Pávlov. Watson consideraba a psicoloxía unha ciencia natural e cunha importante aplicación social. Esta obra destacou no seu momento porque avogaba por un estudo obxectivo da conduta, xa que para Watson a psicoloxía tíñase que estudar como a física ou a química, é dicir, había que estudar a psicoloxía desde fóra, sen usar un método introspectivo. Nesta obra Watson fixo moita énfase no ambiente, é dicir, dálle moita importancia á sociedade para falar do comportamento do individuo. Watson baseouse na conduta observable como o obxecto de estudo da psicoloxía, máis especificamente as conexións entre os estímulos e respostas que dan lugar ao comportamento.
Desenvolvemento
Co tempo, xurdiron dous grandes tipos de variantes condutuais que fixeron máis complexo o enfoque: unha radical e unha metodolóxica ou mediacional. A primeira delas (desenvolvida por B. F. Skinner) centrouse nas relacións funcionais que establecen os organismos co seu ambiente en relación coa lei do efecto, é dicir, na maneira como as consecuencias do que facemos regula a emisión da conduta futura (conduta operante). A segunda (desenvolvida por Hull e Tolman entre outros), sobre a base dos reflexos condicionados introduciu un factor (ou variable) interviniente que podía ser neurofisiológica ou mental, segundo o caso.
A mediados dos anos cincuenta, as desercións e reacomodaciones de influentes condutistas como G. A. Miller, J. Bruner e C. Pribram, e, entre outras cousas, a apertura de Ch. Osgood á psicolingüística, produciron unha grave escisión que culminou no desgaxo da chamada psicoloxía cognitiva, o que se agudizou coa crítica do lingüista Noam Chomsky ao libro <i id "mwew">Conduta verbal</i> de Skinner (unha réplica de K. MacCorquodale a Chomsky desvirtúa devandita crítica).
A partir dese momento, adversarios e neófitos comezaron a falar dunha "crise" do condutismo e o seu suposto substitúo como "paradigma dominante" dentro da psicoloxía. Con todo, paradoxalcamente, é nas décadas dos 60 e os 70 cando eclosionan gran cantidade de técnicas e traballos aplicativos nos rubros de terapia e modificación de conduta, ambos os agrupables dentro da categoría de "enxeñaría condutual" debido ao entroncamento entre tecnoloxías de control polo estímulo (de base respondiente) e de administración de continxencias (de base operante). Xa nos anos 80 hai unha eclosión aínda máis gande de técnicas que, baixo a cabeceira de condutuais, condutual-cognitivas, cognitivo-condutuais e contextuais, fanse indispensables para traballar problemas diversos.
Paralelamente, emerxen gran cantidade de variantes teóricas condutuais que até o presente seguen vixentes abordando o comportamento complexo, a linguaxe e a personalidade de diversas maneiras, ciñéndose a coordenadas científicas.
Resumindo, sobre a base dos estudos de Ivan Pavlov (reflexo condicional) e Thorndike (lei do efecto), John B. Watson é o fundador do condutismo, continuando na seguinte xeración B. F. Skinner (condutismo radical), J. R. Kantor (intercondutismo), Clark Hull e Edward C. Tolman (condutismo mediacional), actualmente destácanse E. Ribes e Josep Roca i Balasch (condutismo de campo), A. W. Staats (condutismo psicolóxico), S. C. Hayes (teoría de marcos relacionales), H. Rachlin (condutismo teleolóxico) e J. Staddon (condutismo teórico) dentro do condutismo radical; H. J. Eysenck e J. Wolpe (enfoques E-R) dentro do condutismo metodolóxico; así como A. Ellis, Aaron T. Beck (enfoque cognitivo condutual), Arnold A. Lazarus (enfoque multimodal) e A. Bandura (enfoque sociocognitivo) dentro do condutismo E-Ou-R. Aplicacións
Os traballos de investigación sobre os principios da aprendizaxe son o marco que actúa como referencia para desenvolvemento de múltiples tecnoloxías de enxeñaría do comportamento, como a Terapia de Conduta, a Modificación de conduta, a Análise Condutual Aplicada, e inclusive algunhas formas heterodoxas que incorporan outras nocións teóricas e filosóficas (como as terapias condutual-cognitivas e as cognitivo-condutuais).
Estas terapias posibilitan o tratamento dunha inmensa variedade de problemas nos campos clínico, educativo, comunitario e organizacional, a saúde, o deporte, as emerxencias, a gerontología e a psicopatología, entre outros, e contan cuns índices de eficacia razoablemente altos. E os suxeitos de intervención poden ser tanto individuos e parellas, como grupos sociais e familiares.
Entre as numerosas técnicas dispoñibles atópanse: As de manexo continxencial e exposición en vivo (p. ex. , reforzamento positivo, moldeamiento, extinción, castigo positivo e negativo, desbordamento, economía de fichas, etc. ).
As de exposición en fantasía (reforzamento encuberto, inoculación da tensión, desensibilización sistemática e outras),
As de adestramento en autorregulación de competencias (autocontrol, manexo da ansiedade, habilidades sociais, etc. ),
As de reestruturación racional (p. ex. solución de conflitos, aceptación e compromiso, adestramento autoinstruccional, etc. ).
É de notar que as técnicas máis complexas —nas que adoitan intervir a linguaxe e os chamados repertorios "cognitivos"— inclúen tamén os procedementos empregados polas máis simples.
Desde hai tempo a División de Psicoloxía Clínica da APA (Asociación Psicolóxica Americana) realizou estudos para avaliar a eficacia dos tratamentos psicolóxicos. Nestes estudos obsérvase unha gran predominancia das técnicas condutuais nas guías de tratamentos empíricamente validados.
A análise experimental do comportamento
É a psicoloxía-condutual, onde se formulan as categorías, as unidades analíticas, os parámetros, as paradigmas de investigación, e as leis e principios implicados no manexo dos datos. É importante destacar aquí as ecuacións que cobren todo o espectro organísmico e situacional que está implícito ou explícito nun episodio de conduta. A máis coñecida de devanditas ecuacións é a comprendida na fórmula: K f [E, Ou, R, C], que significa que un segmento de conduta nun momento determinado (K) é función (f) de interrelaciónelas establecidas entre os factores estimulantes (E), organísmico-disposicionales (Ou), de resposta ou clases de resposta respondientes e operantes (R), e as consecuencias que fortalecen a estas últimas (C). Os paradigmas de investigación centrais despregados son os do condicionamento clásico e condicionamento operante, así como as súas diversas combinacións e formas de presentación. Estas paradigmas son equivalentes aos "exemplares" de Kuhn, pois desde os seus modos básicos de ocorrencia empírica despréndense leis, teorías, aplicacións e instrumentación xuntas. Grazas a estas investigacións obtivéronse unha gran cantidade de regularidades que desembocan na formulación de principios aplicativos (por exemplo o reforzamento, a extinción, o castigo e o contracondicionamiento). Algúns enfoques condutistas non radicais son puramente metodolóxicos (vertentes E-R), e outros ademais diso só son parcialmente condutuais (vertentes E-Ou-R).
A enxeñaría do comportamento
Involucra o aspecto tecnolóxico: todas aquelas elaboracións procedimentais que, ligadas dalgunha maneira ás paradigmas de investigación básica e as súas combinacións, desenvolvéronse como aplicacións efectivas. Podería definirse, polo tanto, como "a aplicación de coñecementos científicos para a elaboración, perfeccionamento e manexo de técnicas de establecemento, mantemento ou eliminación de condutas". Isto supón que o comportamento humano (sexa de tipo cognitivo-lingüístico, emotivo-motivacional ou motor-sensorial) é susceptible de describirse legalmente, e que as súas operacións de avaliación, diagnóstico e tratamento de problemas acoden ao manexo tentativo de devanditas regularidades.
A miúdo identifícase a enxeñaría condutual como "Análise de Conduta Aplicado", conxunto de accións mediante as cales o psicólogo aplica en diferentes contextos, e para solucionar problemas socialmente relevantes desde os coñecementos achegados pola análise experimental do comportamento. Críticas
As críticas de que adoita ser obxecto a psicoloxía condutista no seu conxunto poden categorizarse en cinco grupos: I. Ignora a existencia do inconsciente, os sentimentos e estados da mente. Non lle asigna un papel á personalidade, ao Eu nin ao "si mesmo". Non dá lugar á liberdade, á vontade nin á intencionalidade.
Non tenta explicar os procesos cognoscitivos, a intuición, a información nin o proceso creativo. Ve ao suxeito como un receptor pasivo.
É mecanicista: concibe o psicolóxico como un conxunto de respostas ante estímulos. Descoida a dotación innata e o papel do sistema nervioso, o que é un modo reduccionista de mirar ao ser humano que non repara na súa complexidade
Está desfasado do desenvolvemento actual da ciencia. Traballa con animais, asimilando o seu comportamento ao humano. As súas aplicacións son envilecedoras (premios, castigos) e até brutais (descargas eléctricas, vomitivos, etc. ).
É operacionalista: identifica os fenómenos coas esencias. É unha ideoloxía importada, ao servizo do poder, que mantén a psicoloxía como ciencia natural, non preocupada polos fenómenos sociais.
Os condutistas contemporáneos responden a estas cuestións das seguintes maneiras: Tanto o primeiro como o segundo grupo de críticas confunden "estudar doutra maneira" (que é a maneira propia do condutismo) con "non estudar". Realmente, a psicoloxía condutista ten os seus propios conceptos e métodos para abordar os chamados "estados da mente" e os fenómenos cognoscitivos. O feito é que utiliza outra linguaxe e unha aproximación interaccionista, en lugar do enfoque internalista típico da psicoloxía tradicional. Hai unha cantidade inmensa de publicacións condutuais que versan sobre eses eventos, e moitas delas figuran en liña.
O terceiro grupo de críticas pasa por alto que as análises comportamentales baséanse nunha complexa estructuración interactuante de variables que proveñen tanto do ambiente como do organismo. Por exemplo, revisar as ecuacións condutuais de Kanfer (E-Ou-R-K-C) e de Kantor (fe-fr-hi-ed-md) para darse conta. Ademais, no condutismo radical de Skinner faise unha análise funcionalista da conduta, non mecanicista. É dicir, non basea a análise da conduta nas consecuencias da conduta, senón que considera que a interacción entre estímulos e respostas é o que moldea a conduta.
O cuarto grupo de críticas obvia algúns datos obxectivos. Se a psicoloxía condutista estivese desfasada do avance actual non estariamos na Década da Conduta (2000-2010), Skinner non fose proclamado nunha enquisa da APA "O Psicólogo máis eminente do século XX", e a tecnoloxía condutual non sería a máis recomendada polos organismos oficiais da psicoloxía internacional (entre outras a American Psychological Association, a British Psychological Society, a American Psychiatric Association e a Sociedade Española de Psicoloxía Clínica e da Saúde), para solucionar unha ampla gama de problemas psicolóxicos.
Finalmente, o quinto grupo de críticas ten puntos atendibles e abertos a discusión, exceptuando a acepción inxenua de "ideoloxía importada" e pretender que non hai aplicacións sociais. Ao contrario, estas parecen ser das máis efectivas que hai na disciplina (véxase, p. ex. , a revisión de M. D. González (1992). Conduta prosocial: Avaliación e intervención. Madrid: Morata). Non se debe esquecer que "o instrumento" (a teoría, investigación e tecnoloxía) é distinto á man que o manexa (o investigador).
Crítica de Noam Chomsky
Unha das críticas máis coñecidas ao condutismo foi formulada polo lingüista, filósofo e científico cognitivo Noam Chomsky na súa revisión do libro Verbal Behavior (1957) de B. F. Skinner. Nesa obra, Skinner expón unha teoría para explicar a adquisición da linguaxe na infancia baseada no condicionamento operante e nas continxencias de reforzo. Chomsky (1959), pola súa banda, propón unha teoría innatista e logicista da sintaxe lingüística: a teoría da gramática xerativa. Segundo esta perspectiva, o cerebro humano contaría cun módulo xenético especializado para a adquisición da linguaxe. A crítica que Chomsky dirixe ao ambientalismo de Skinner baséase na idea de que un animal non humano (como un can), por moita exposición á linguaxe e por moitos reforzos ou recompensas que reciba, nunca será quen de entender nin falar unha lingua humana. Pola contra, os nenos apréndena en pouco tempo e con independencia da variedade de contextos culturais e ambientais, o que suxire que a conduta verbal non depende unicamente de asociacións aprendidas, senón que implica mecanismos neurocognitivos determinados evolutivamente.
Neurociencia cognitiva
Desde a neurociencia cognitiva tamén algúns autores formularon distintas críticas á teoría condutista, entre eles están John Pinel, Gerald Edelman, Antonio Damasio, Charles Randy Gallistel e F. Javier Álvarez-Leefmans.
John Pinel e Steven Barnes critican a tendencia académica a pensar en dicotomías como “é fisiolóxico ou psicolóxico? ” ou “é herdado ou aprendido? ”. A dicotomía herdanza vs. crianza manifestouse, de acordo con estes autores, na psicoloxía condutista da primeira metade do século XX, que en Estados Unidos estaba totalmente comprometida co polo da crianza (aprendizaxe) en detrimento da herdanza xenética. Exemplifican isto coa famosa frase de John Watson, quen dixo que se lle dan 12 nenos saudables podería facer de calquera deles un médico, avogado, artista ou ladrón, con só controlar o ambiente onde se criasen. Ao mesmo tempo, en Europa o estudo da conduta animal era levado a cabo na etoloxía que, en contraste co condutismo de Estados Unidos, se focalizaba en estudar as condutas instintivas, comúns a todos os membros dunha especie, salientando a natureza herdada (non aprendida) de tales comportamentos.
De acordo a Pinel e Barnes, ambas as posturas, a norteamericana e a europea, estaban equivocadas ao só acentuar un aspecto da orixe das condutas, negando o outro. En cambio, a conduta xorde da interacción entre xenes e ambiente, pois a experiencia modifica a expresión dos xenes de cada individuo.
Gerald Edelman no seu libro Bright Air, Brilliant Fire afirma que a idea de que o único obxecto de estudo científico da psicoloxía é a conduta é “extrema” e sinala que esta postura foi adoptada por John Watson e B. F. Skinner. Este autor critica á abordaxe condutista por ignorar, debido á súa metodoloxía, fenómenos como as gestalt perceptivas estudadas polos psicólogos da gestalt. Edelman tamén menciona os experimentos do psicólogo cognitivo e social Frederic Bartlett sobre a memoria, entre outros, e conclúe que a bioloxía e natureza humana mostraron as limitacións da paradigma condutista.
No seu libro Second Nature. Brain Science and Human Knowledge Edelman sinala a necesidade dunha “epistemoloxía baseada no cerebro”, e propón a súa teoría da consciencia como activación de patróns neuronais reentrantes no sistema talamocortical como explicación da aprendizaxe, a memoria e a conduta. Engade: “O condutismo, filosófico ou doutro tipo, é rexeitado pola epistemoloxía baseada no cerebro, que considera que os actos mentais son conscientes. ” (Edelman, 2006, p. 155)
António Damásio no seu libro Sentir O Que Sucede critica a equiparación entre a mente e a conduta.
Outro neurocientífico, Charles Randy Gallistel, desenvolveu unha teoría experimental da aprendizaxe animal que reformula os procesos tradicionalmente explicados desde o condutismo, agora baixo o prisma do cognitivismo actual. Gallistel baseouse no traballo previo do psicólogo experimental Robert Rescorla, quen sostivo que a aprendizaxe asociativa nos animais depende da cantidade subxectiva de información dispoñible para o organismo, e non só das características obxectivas do contorno. Rescorla propuxo que os animais empregan representacións mentais do seu medio e que poden establecer asociacións entre esas representacións na memoria, en lugar de limitarse a vincular estímulos e respostas. Dando continuidade a esta liña teórica e experimental, e formulándoa de maneira máis clara e precisa desde a ciencia cognitiva, Gallistel argumenta que no condicionamento os animais non asocian directamente estímulos e respostas, senón que procesan información cognitiva sobre o seu contorno. No que respecta á conduta instrumental e orientada a metas, Gallistel chega mesmo a soster que o condicionamento operante, tal como foi tradicionalmente entendido, non existe.
No contexto de Latinoamérica, o neurocientífico mexicano Francisco Javier Álvarez-Leefmans, investigador da fisiología molecular e celular das moléculas de proteína que transportan iones de cloruro a través da membrana plasmática de neuronas e células epiteliais, sinala que “por algún tempo, a consecuencia da nefasta influencia do condutismo, a psicoloxía ignorou ou mesmo negou a existencia da conciencia” (Álvarez-Leefmans, 1998, p. 51), con todo ao decaer o condutismo nos 1960s a conciencia comezou a ser un obxecto de estudo importante para neurobiólogos como Penfield, Adrian, e Mountcasltle, entre outros. Hoxe é estudada por investigadores como Edelman, Crick, Llinás e Damasio. De acordo a Álvarez-Leefmans, o estudo da conciencia hoxe é unha das prioridades na neurociencia, até o punto que practicamente non é posible ser un neurocientífico sen abordala.
Acusacións de pseudociencia
En 1971 B. F. Skinner publicou o seu libro Máis aló da liberdade e a dignidade. Alí argumenta que os seres humanos están totalmente determinados por continxencias ambientais e que a ciencia da conduta avanzou en identificar como ocorre este proceso. Por tanto, segundo Skinner, a liberdade humana e a dignidade (ou autonomía moral) son ideas atrasadas e precientíficas que deben ser superadas igual como se superaron as supersticiones relixiosas. Skinner argumenta a favor dunha “enxeñaría cultural” onde os científicos da conduta controlen ás persoas utilizando continxencias de reforzamento, para así poder avanzar cara a unha sociedade mellor para todos e máis feliz.
Esta obra recibiu algunhas críticas severas pola súa afirmación de que a liberdade e a dignidade son pre-científicas. Tales críticas foron formuladas tanto desde a esquerda política como desde a dereita.
O científico cognitivo, lingüista e intelectual de esquerda Noam Chomsky comparou a postura de B. F. Skinner coa antropoloxía racista do século XIX, citando a afirmación do século XIX de que os chineses son “unha raza inferior de orientais maleables”. Chomsky argumentou que a proposta de Skinner é unha versión xeneralizada da pseudociencia do século XIX, onde non son xa soamente algunhas razas senón todos os seres humanos os que son maleables. Segundo Chomsky, Skinner ofrece unha versión particular da teoría da maleabilidad humana. Por tanto, lonxe de demostrar cientificamente que a liberdade e a dignidade son ilusións, a de Skinner sería unha pseudociencia.
Unha crítica similar, pero esta vez desde o liberalismo económico, foi formulada por Tibor Machan no seu libro “The pseudo-science of B. F. Skinner” (1974), onde critica a idea de que a liberdade e dignidade individuais non existan, e sinala que Skinner de maneira inxenua cre falar desde unha postura científica e moralmente neutra.
Respostas xerais
Desde o punto de vista condutista sinálase que a maioría das críticas apuntadas posiblemente baséanse en:
a) Malentendidos por descoñecemento das teses condutistas orixinais, ou por incomprensión da terminología científica utilizada para describir ao ser humano.
b) Citas sacadas fóra de contexto, ou a través de simplificaciones do que "alguén escoitou ou leu que outro dixo", etc.
c) Antipatías propias de posturas antagónicas con respecto á conceptualización da psicoloxía como ciencia do comportamento.
E indícase que, aínda no caso de ser válidas algunhas críticas, estas poden ser aplicables a certos modelos condutistas e non necesariamente a outros. Terapia de conduta
A terapia de conduta (ou terapia condutual) inclúe unha variedade de procedementos terapéuticos derivados dos principios do condicionamento clásico e condicionamento operante. Foi desenvolvida durante os anos cincuenta por Joseph Wolpe, Hans Eysenck e outros autores. As técnicas inclúen o moldeamiento (reforzar progresivamente condutas do paciente que se van achegando á conduta desexada), a desensibilización sistemática (construír xunto ao paciente unha xerarquía de estímulos ansiógenos e ir expóndolle progresivamente aos estímulos, partindo desde os menos até os máis ansiógenos), a inhibición recíproca (producir unha conduta incompatible para extinguir outra conduta) así como outras moitas técnicas.
Existen estudos que indican que a terapia de conduta demostrou ser útil para tratar varios problemas como a depresión, adiccións, trastornos de personalidade e trastornos de ansiedade.
Denuncias sobre estudos de resultados de Eysenck
Eysenck afirmou nunha serie de publicacións entre os anos cincuenta e os sesenta que a terapia condutual é exitosa mentres que o resto de psicoterapias non o son.
Con todo, no que respecta a Eysenck especificamente, varios investigadores independentes, incluídos Anthony Pelosi, David Marks, Henk van der Ploeg, Hermann Vetter, Roderick Buchanan e o King’s College London (universidade onde Eysenck foi profesor desde 1955 a 1983), denunciaron grave falseamiento de datos en varios estudos publicados por el desde os anos 50s até os 90s.
O crítico e escéptico David Marks sostén sobre as investigacións publicadas por H. J. Eysenck e R. Grossarth-Maticek e as súas afirmacións de que é posible previr o cancro mediante a terapia condutual.
Durante 2020 a International Journal of Social Psychiatry, a Journal of the Royal Society of Medicine e outras revistas emitiron 64 expresións de preocupación e 14 retractaciones de papers de Eysenck. Os críticos denuncian que é necesario retractar moitos outros papers e libros.
Polémica pola terapia de aversión
Na década de 1970, o activista polos dereitos LGBT, Peter Tatchell manifestouse en varias ocasións contra a práctica da terapia de aversión, un método de terapia condutista que buscaba converter ás persoas homosexuais (que nese entón eran considerados enfermos psiquiátricos) á heterosexuade aplicándolles shocks eléctricos ao mesmo tempo que se lles obrigaba a observar imaxes de homes espidos ou de relacións homosexuais. O obxectivo era que ás persoas homosexuais crearan asosiacións entre os estímulos vinculados á actividade homosexual coa dor provocada polos shocks eléctricos. Despois desaparecían os shocks eléctricos e mostrábanselles imaxes de mulleres, buscando crear unha asociación entre o sexo feminino e o reforzamento negativo (o alivio da dor). Un dos principais promotores da terapia de aversión para os homosexuais foi o famoso psicólogo condutista Hans Eysenck. En 1972 Peter Tatchell irrompeu á forza nun simposio do London Medical Group no que Eysenck estaba a explicar o método. Tatchell denunciou que o consideraba tortura e que había casos de persoas gais que padecían depresión ou tensións crónicas como efecto da terapia de aversión.
Actualmente recoñécese que este método pode provocar trastorno de tensión postraumática e que non cambiaba nin cambia a orientación sexual das persoas como Eysenck sostiña, ademais de que a homosexualidade xa non se considera un trastorno psicolóxico. En 2017, Wendy Burn, presidenta do UK Royal College of Psychiatrists, pediu desculpas públicas á comunidade gai polo ocorrido na década dos 1970. Principais figuras
De primeira xeración destacan: Ivan Petrovich Pavlov (1849-1936)
Edward Throndlike (1874-1949)
Edwin B. Twitmyer (1873-1943)
John B. Watson (1878-1958)
De segunda xeración: Burrhus F. Skinner (1904-1990)
Jacob R. Kantor (1888-1984)
Clark L. Hull (1884-1952)
Edward C. Tolman (1886-1959)
Edwin R. Guthrie (1886-1959)
De terceira xeración: Arthut W. Staats
Emilio Ribes
Ramón Bayés
Steven C. Hayes
Rubén Ardila
Albert Bandura
Alan J. Kazdin
Joseph Wolpe