proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Mago

Un mago (do persa antigo magus, por mediación do grego e finalmente do latín magus) adoita referirse en termos modernos a unha especie de astrólogo ou adiviño, que practica maxia ou feiticería ou bruxería. Comunmente, "Mago" refírese a feiticeiro masculino, e "Bruxa" a unha feiticeira. O sentido orixinal da palabra Mago, referíase os integrantes dunha tribo de Media e logo aos sacerdotes persas. Historia
Orixinalmente, un magie era o membro dunha tribo da antiga Media que se encargaba das prácticas relixiosas e funerarias. Logo da conversión desta tribo ao zoroastrismo foron considerados polos tres imperios persas, gardiáns do legado de Zaratustra (a pesar de que introduciron algunhas modificacións á mensaxe orixinal). Os magos de Persia foron incluíndo na súa relixión algúns temas ou elementos de Babilonia, como a astroloxía, a demonoloxía e a maxia. No seu ritual relixioso vertían libacións de leite, aceite e mel sobre unha chama e ao mesmo tempo entoaban rezos e cancións. Levaban vestiduras brancas, tiara, e na man un feixe de ramas de tamargueira.
Xa no século I foron recoñecidos como homes sabios e adiviños. Os máis tarde chamados reis magos, personaxes chegados de Oriente e mencionados na Biblia, eran magos no sentido orixinal do termo, isto é, sacerdotes persas.
O cambio de significado do termo, que pasa a designar a alguén que practica a maxia ou feiticería, débese á asimilación que o cristianismo fixo das crenzas e rituais relixiosos non cristiáns (como os zoroastrianos) coa bruxería e prácticas similares.
Nun sentido moi diferente, en épocas recentes o título de "Mago" asignouse aos artistas que practican o ilusionismo, é dicir a quen realizan xogos para crear ilusións visuais ou en calquera dos sentidos, simulando poderes especiais, con obxectivos recreativos. Esta "maxia" entrou a formar parte das artes escénicas contemporáneas. Por outra banda, Xoán Bosco practicou o ilusionismo con fins pedagóxicos, na educación de mozas e nenos, e actualmente o "Círculo Máxico Don Bosco" reúne a ilusionistas de diferentes países que queren facer o mesmo. Tipos de magos
(Referente ao termo do practicante da feiticeiría, e o tipo de fonte do seu poder con que se lle relaciona popularmente, é dicir, non necesariamente o único tipo que usaría). Nigromante
Druída (natureza)
Xamán (espíritos)
Wicca (elementos)
Feiticeiro (enerxías diversas)
Bruxo (demos)
chaman (rashalhull)
Mago Antón

Antón López Rivas, nado na Meda (Castroverde) en 1956, é un mago e ilusionista galego, coñecido profesionalmente como o Mago Antón. Está especializado en números de escapismo e maxia creativa. Traxectoria
Pasou a súa infancia e adolescencia en Lugo, onde se iniciou na maxia. Comezou a estudar Psicoloxía en Santiago de Compostela, abandonando en 1977 para dedicarse profesionalmente á maxia e á ventriloquia. Uns anos máis tarde entrou en contacto coa escola máxica de Madrid e realizou numerosas actuacións en diferentes cidades españolas e europeas. Nos anos 80 produciu grandes espectáculos, destacando Merlín e Familia, e creou a empresa Produccións Máxicas.
O 2 de decembro de 1990 estivo a piques de morrer afogado durante a gravación dun programa da Televisión de Galicia. O truco consistía en somerxerse nunha cubeta de auga esposado a unha pedra, emulando a Harry Houdini. Unha vez dentro, o mago debía atopar a chave que abre as esposas, liberarse e saír do estanque antes de que fose demasiado tarde. Nesta ocasión foi rescatado in extremis polos seus axudantes, semiinconsciente despois de case catro minutos. Espectáculos principais
Os espectáculos principais do Mago Antón foron: 1980-1990 Merlín e Familia, presentado en xira por toda Galicia.
1993 Vía Láctea, representado durante meses en Santiago, principais cidades galegas, Pamplona e Madrid.
1995-1999 Magomóbil, recorre Galicia con cinco espectáculos de maxia, entre eles Insólito por ANTONomaxia e O romance do conde de Cagliostro.
2001 Ilusións, un percorrido pola historia da maxia e a humanidade.
200410 Magos no País das Marabillas e Festivais de Maxia no Camiño. Premios
1989 foi nomeado "Lucense del año" pola Asociación de Prensa, Radio e TV de Lugo.
2003 foi galardoado co premio “Gallego Egregio” pola Fundación Premios de la Crítica de Galicia.
Mago Xacobe

Xacobe Sanz, máis coñecido como mago Xacobe, nado en Santiago de Compostela o 14 de xullo de 1983, é un mago galego.
Iniciouse no mundo da maxia en 1994. A súa primeira intervención televisiva produciuse no programa Pasarela de estrelas en 1995 e, en 1999, acudiu ás Tardes con Ana (TVG).
Comezou a traballar profesionalmente na televisión en 2001, primeiro en Localia de Santiago de Compostela, onde conducía un programa semanal de maxia, e logo colaborando esporadicamente en espazos da TVG. Desde 2003 participa en producións de entretemento como Supermartes ou Luar combinando esta faceta coa interpretación en curtametraxes.
Realiza colaboracións con diferentes medios galegos, como El Correo Gallego, La Voz de Galicia e Radio Obradoiro. Comezou estudos de interpretación en Madrid no ano 2001, acudindo á escola Karpas Teatro, dirixida por Manuel Carcedo e Julio Pascual. Como mago realizou máis de 500 actuacións por toda España e, como actor, é protagonista de dúas curtametraxes.
Magreb

O Magreb, identificado xeralmente coa África do Norte, engloba a rexión deste continente por riba do deserto do Sáhara. Na época do Imperio Romano, era coñecido como África menor. A palabra provén do vocábulo árabe Mahrib que significa "lugar do pór do sol" ou sexa, a rexión que, na altura en que o vocábulo terá nacido, estaba máis a occidente do mundo islámico, opóndose ao Iemen, que significa "dereita".
Ao longo do mar Mediterráneo, inclúe, hoxe en día, Marrocos, Alxeria, Sáhara Occidental e Tunicia. Algunhas veces, ao incluírse Mauritania e mais Libia, tamén se chama Maghreb ao que, para ser máis específico, se designa por Grande Magreb. Xeografía física
O Magreb está limitado polo mar Mediterráneo ao norte, polo océano Atlántico ao oeste, polo Golfo de Gabes ao leste e polo deserto do Sáhara ao sur. A gran cordilleira do Atlas, coas súas ramificacións separadas por planaltos con preto de 1000 metros de altitude, esténdese na súa parte occidental. É unha zona de clima mediterráneo, con precipitacións escasas, salvo en zonas montañosas viradas para a zona litoral. Aliás, sen as condicións proporcionadas polo mediterráneo (clima, agricultura, transportes) dificilmente se imaxinarían as zonas máis poboadas: Orán, Bona, Alxer e as planicies do Gharb e do Sahel. Xeografía humana
Os habitantes do Magreb son basicamente, árabes e bérberes.
Magsat

Magsat, tamén coñecido como Explorer 61, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 30 de outubro de 1979 mediante un foguete Scout desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
A misión de Magsat consistiu en medir os campo magnético da Terra a baixa altura e en gran detalle co obxectivo de mellorar e actualizar as cartas magnéticas a nivel mundial e rexional e facer unha recompilación das zonas da codia terrestre con anomalías magnéticas.
O satélite estaba composto de dúas partes: o módulo instrumental (cos instrumentos de medición e o sistema de despregue dos mesmos) e o módulo base (cos sistemas de comunicación, enerxía e propulsión). O instrumento principal, un magnetómetro, foi despregado a unha distancia de 6 metros da nave para facer as medicións.
Magsat foi inxectado nunha órbita inicial de 550 km de apoxeo, 348 km de perixeo, 93, 6 graos de inclinación orbital e un período orbital de 93, 6 minutos. Reentrou na atmosfera o 11 de xuño de 1980.
Magín Ferreiro Martínez

Magín Ferreiro Martínez, nado en Paradaseca (Quiroga) cara a 1901, foi un político galego. Traxectoria
Nas eleccións municipais de 1931 foi elixido concelleiro de Quiroga. En 1932 era vogal de Acción Republicana de Quiroga. Foi elixido alcalde de Quiroga en 1933. Tesoureiro da Agrupación de Izquierda Republicana de Quiroga que presidía José Polanco González en 1936. Foi destituído o 6 de maio de 1936. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas. Vida persoal
Casou con Juana González Soto e tivo tres fillos.
Mahalia Jackson

Mahalia Jackson, nada en Nova Orleáns (Louisiana) o 26 de outubro de 1911 e finada en Chicago (Illinois) o 27 de xaneiro de 1972, foi unha cantante estadounidense de gospel. Primeira figura da canción gospel, tiña unha voz contralto e estivo entre as primeiras intérpretes de spiritual en incorporar no seu música elementos do blues, aderezando o gospel cunha sensualidade e liberdade que nunca antes foran experimentadas no estilo.
Neta de escravos, Jackson naceu e medrou na pobreza en Nova Orleáns. Atopou un fogar na súa igrexa, o que a levou a unha dedicación de por vida e un propósito singular de entregar a palabra de Deus a través da canción. Mudouse a Chicago na adolescencia e uniuse a The Johnson Singers, un dos primeiros grupos de gospel. Jackson estivo moi influenciada polo músico e compositor Thomas Dorsey e a cantante de blues Bessie Smith, adaptando o estilo de Smith aos himnos protestantes tradicionais e ás cancións contemporáneas. Despois de causar impresión nas igrexas de Chicago, foi contratada para cantar en funerais, mitins políticos e avivamentos. Durante 15 anos, funcionou como o que ela chamou "cantante de peixe e pan", facendo traballos ocasionais entre as actuacións para gañarse a vida.
Jackson recibiu o recoñecemento a nivel nacional en 1947 co lanzamento de "Move On Up a Little Higher", vendendo dous millóns de copias e alcanzando o segundo lugar das listas da Billboard. As gravacións de Jackson captaron a atención dos fans do jazz nos Estados Unidos e Francia, e converteuse na primeira artista en gravar gospel en xirar por Europa. Apareceu regularmente na televisión e na radio, e actuou para moitos presidentes e xefes de estado, incluínda unha interpretación do himno nacional no baile inaugural de John F. Kennedy en 1961. Motivada polas súas experiencias vivindo e xirando polo sur e integrando un barrio de Chicago, participou no movemento polos dereitos civís, cantando para recadar fondos e na Marcha en Washington polo emprego e a liberdade en 1963. Foi unha partidaria vocal e leal de Martin Luther King Jr. e unha amiga persoal da súa familia.
Mahanagar

Mahanagar (en bengalí: মহানগর) é un filme indio de 1963 rodado en lingua bengalí escrito e dirixido por Satyajit Ray. Está protagonizado por Madhabi Mukherjee e baséase en Abataranika de Narendranath Mitra, que conta a historia dunha ama de casa que desconcerta a súa familia tradicionalista ao conseguir o traballo de vendedora. O filme marcou a primeira aparición na pantalla de Jaya Bhaduri, unha das actrices principais do cinema hindi.
Foi escollido como candidato da India para o Óscar ó mellor filme internacional na 36ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Madhabi Mukherjee como Arati Mazumdar
Anil Chatterjee como Subrata Mazumdar
Haradhan Bannerjee como Himangshu Mukherjee
Vicky Redwood como Edith Simmons
Jaya Bhaduri como Bani
Haren Chatterjee como Priyogopal
Sefalika Devi como Sarojini
Prosenjit Sarkar como Pintu
Maharashtra

Maharastra, transcrito do marathi महाराष्ट्र como Maharáshtra (AFI /məhaˈɾaʂʈɾə/) e ás veces tamén transcrito Maharashtra, Mahārāshtra e Maarastra é un dos 28 Estados da India, clasificándose como o segundo máis poboado do país, co maior produto interno bruto e o terceiro máis extenso do subcontinente. O Estado foi fundado o 1 de maio de 1960 (este día coñecido no país como "Día de Maharastra"), pouco despois da independencia da India. Economía e desenvolvemento
A súa capital e cidade máis grande, Bombai (Mumbai), é o maior centro urbano e financeiro da India, coa súa rexión metropolitana que representa ao redor do 5, 5 % do PIB do país. No seu conxunto, o Estado representa máis do 13% do PIB da India e máis do 23% do Produto Interior Bruto Nominal (uns 225. 000 millóns de dólares ) en 2010, e arredor do 25 % das actividades financeiras realizadas no país, sendo o máis desenvolvido da India. Tamén é un dos máis desenvolvidos socialmente, co sétimo mellor IDH en 2011, o que, aínda que bastante superior á media india no mesmo período, estivo por debaixo da media mundial ese ano. De feito, facendo unha comparación con outro Estado-nación dos BRICS, segundo a ONU, Maharastra ten, de media, peores indicadores sociais que os que presenta Alagoas, o estado co Índice de Desenvolvemento Humano (IDH) máis baixo do Brasil, segundo a última enquisa oficial. Xeografía
Maharastra, que ocupa unha superficie de 307. 700 km², sendo o terceiro máis grande do país (ocupando ao redor do 9, 8% do territorio do país), limita co mar Arábigo ao oeste, os Estados de Gujarat e o territorio de Dadrá e Nagar-Aveli ao noroeste, cos Estados de Madia Pradesh ao nordeste, Chatisgar ao leste, KarnataKa ao sur, Andra Pradesh ao sueste e Goa ao suroeste. Demografía
Cunha poboación estimada de 112, 3 millóns de habitantes en 2011, Maharastra é o segundo Estado máis poboado do país, só superado polo estado de Uttar Pradesh, no norte do país. Se fose independente, Maharastra sería o décimo país máis poboado do mundo, por diante de México. Cidades
A pesar de que case 90 millóns de habitantes separan a poboación de Uttar Pradesh, o Estado máis poboado da India, e Maharastra, o segundo, este último é, sen dúbida, o de maior poboación urbana en canto a número de habitantes (aínda que máis do 70 % dos 200 millóns de habitantes de Uttar Pradesh é rural, o Estado ten máis cidades nas 100 cidades máis poboadas da India que calquera outro Estado indio.
Mahilioŭ

Mahilioŭ (en belaruso: Магілёў, pronunciado [maɣʲiˈlʲou̯]; en ruso: Могилёв, "Mogilev") é unha cidade na Belarús oriental, a uns 76 quilómetros da fronteira con Rusia. A súa poboación en 2011 era de 360. 918 habitantes. É a capital da rexión homónima e a terceira maior cidade do país.
Maials

Maials é un concello da provincia de Lleida, Cataluña. Ten 57, 1 km² e 908 habitantes (2023). O termo municipal atópase na comarca do Segrià. O 88, 5% da poboación sabe falar catalán.
Maiduguri

Maiduguri é a capital e a maior cidade do estado de Borno, Nixeria. Localízase no nordeste do país. No ano 2010 tiña unha poboación estimada de 1126195 habitantes. . Foi fundada polos británicos en 1907.
Maillat

Maillat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Maillot amarelo

O maillot amarelo (en francés, maillot jaune) é a peza portada polo líder na clasificación por tempos nese momento do Tour de Francia. Isto permite que sexa identificado nas etapas nas que o porta como gañador.
O banco francés Crédit Lyonnais patrocionou o maillot amarelo durante máis de 25 anos. O banco desenvolveu a tradición de entregar un león de peluche (símbolo da empresa) ao portador do maillot amarelo no podio, que os corredores adoitaban gardar como lembranza ou agasallar aos seus fillos, auxiliares e compañeiros de equipo.
Maine e Loira

Maine e Loira (49) (en francés: Maine-et-Loire) é un departamento francés situado no oeste de Francia, que pertence á rexión País do Loira. Debe o seu nome ao río Loira e ao seu afluente o Maine. Principais cidades
Angers, chef-lieu (capital) do departamento
Cholet
Saumur
Segré
Mainstream

Mainstream é un anglicismo empregado para designar o pensamento da maioría, e a súa tradución literal é corrente principal. Así e todo, máis lonxe da definición, mainstream é considerado un concepto cultural, artístico e musical. Así, a música, arte, cinema e demais cultura mainstream é aquela que conta con grandes medios para a súa produción e comercialización, e que chegan facilmente ao público. Un bo exemplo do mainstream é a cultura pop, producida principalmente para a súa comercialización e en moitos casos co obxectivo primeiro a obtención de beneficios lucrativos. Tamén pode ser empregado o termo mainstream para se referir ás obras artísticas pouco innovadoras ou que non aportan nada novo. O antónimo de mainstream sería o termo underground.
Maio

Maio é o quinto mes do ano no calendario gregoriano e ten 31 días. O seu nome atribúese á deusa romana Maia ou á deusa romana Bona Dea, cuxo festival se celebraba neste mes. Acontecementos en maio
1 de maio: Día Internacional dos Traballadores, festivo na maior parte dos países do mundo.
2 de maio: sublevamento do 2 de Maio, en Madrid.
Nos primeiros días de maio (o 1 ou o 3), celébranse as festas dos maios.
17 de maio: Día das Letras Galegas, conmemorando a data de 1863 no que fora a primeira edición do libro Cantares Gallegos de Rosalía de Castro.
O primeiro martes de maio celébrase o Día Mundial da Asma. Para o ano 2008 elixiuse o lema "Ti podes controlar a túa asma", co obxectivo de estimular os pacientes a tomar parte activa no control da súa enfermidade.
O segundo sábado do mes de maio celébrase o Día Mundial do Comercio Xusto.
O segundo sábado ou o segundo domingo de maio celébrase o Día Mundial das Aves Migratorias. Trátase dunha celebración dobre, xa que tamén se celebran actos o segundo sábado ou domingo de outubro Maio na cultura popular
Ata o corenta de maio non sáque-lo saio.
Auga en maio, pan todo o ano.
Día tras día, maio chega.
En maio, de meu me caio, xa coa maiola, xa co traballo.
En maio, inda a vella queima o tallo.
Maio fai o trigo, e agosto o viño.
Maio longo, San Xoán redondo.
Maio me molla, maio me enxuga, maio me bota na sepultura.
Maio pardo, San Xoán claro.
O percebe e o salmón, en maio están en sazón.
O que en maio se molla, en maio se enxuga.
O touro, o galo, a troita e o barbo, no mes de maio.
Tras de maio vén San Xoán.
Maiorana

A maiorana (Origanum majorana) é unha herba perenne da familia lamiaceae, cultivada polo seu uso aromático, que lembra ao do piñeiro e aos cítricos. O seu hábitat natural é o leste de Asia e a rexión mediterránea, o seu cultivo está moi estendido na Península Ibérica onde vexeta en zonas asolladas e secas.
Os matos acadan un talle duns 60 cm. de altura, algo lígneos na base, follas aovadas, enteiras, abrancazadas e lanuxinosas. As miúdas flores labiadas xorden reunidas en franzas terminais, adoitan ser brancas ou rosadas. As sementes son redondas, miúdas e avermelladas. Composición
A planta contén substancias tánicas, pentonasas e principios amargos, ademais de minerais, mais a substancia principal é a esencia recendente, de cor amarela averdada composta por terpenos, terpineno e origanol (arredor do 40%), sabineno e sesquiterpenos en pequenas cantidades.
Usos
Diferentes usos culinarios onde se utiliza para adubar sopas, mollos, carnes e peixes. Sinonimia
Origanum dubium Boiss. Origanum syriacum subsp. dubium (Boiss. ) Holmboe Origanum majoranoides Willd. Origanum odorum Salisb. Majorana vulgaris Gray Majorana ovatifolia Stokes Majorana hortensis Moench Amaracus majorana (L. ) Schinz & Thell.
Thymus majorana (L. ) Kuntze, Taschen-Fl. Leipzig: 106 (1867).
Majorana majorana (L. ) H. Karst. , Ill. Repet. Pharm. -Med. Bot. : 999 (1886), nom. inval.
Origanum salvifolium Roth, Catal. Bot. 2: 48 (1800).
Majorana ovalifolia Stokes, Bot. Mat. Med. 3: 350 (1812).
Majorana uncinata Stokes, Bot. Mat. Med. 3: 353 (1812).
Majorana tenuifolia Gray, Nat. Arr. Brit. Pl. 2: 381 (1821).
Majorana fragrans Raf. , Fl. Tellur. 3: 86 (1837).
Majorana suffruticosa Raf. , Fl. Tellur. 3: 86 (1837).
Origanum confertum Savi, Giorn. Tosc. Sci. Med. 1: 12 (1840).
Majorana mexicana M. Martens & Galeotti, Bull. Acad. Roy. Sci. Bruxelles 11(2): 191 (1844).
Majorana dubia (Boiss. ) Briq. in H. G. A. Engler & K. A. E. Prantl, Nat. Pflanzenfam. 4(3a): 307 (1896).
Maioría absoluta

A maioría absoluta acontece cando a porcentaxe que se decanta por unha mesma opción dentro dun conxunto de poboación é superior á metade da poboación, é dicir, máis dun 50% desta. En referencia a un proceso electoral a maioría absoluta é tamén aquel tanto por cento de votos superior ao 50% que fai que un partido político teña o dereito a tomar decisións sen necesidade de consultar con outras formacións políticas, denominadas de oposición.
Maison des Babayagas

A maison des Babayagas é unha creación orixinal de residencia para mulleres maiores situada en Montreuil (Seine-Saint-Denis), cuxa deseñadora foi Thérèse Clerc, activista feminista francesa. Concepto
Cunha perspectiva diferente sobre o envellecemento, a Maison des Babayagas, que recoñece no seu nome a figura de Baba Iagá, unha vella bruxa dun conto ruso, constitúe un proxecto particularmente innovador. Foi concibido como un "fogar anti-xubilación" permitíndolles ás mulleres que viven nel coidarse e axudarse mutuamente para envellecer ben.
Liderado por unha asociación, pretende ser un lugar para vivir que favoreza a autonomía e a democracia participativa. Ademais, está acompañado dunha universidade popular, UNISAVIE. Realización
Thérèse Clerc comezou a pensar niso en 1995, logo da morte da súa nai. O proxecto, moi avanzado en 2003, no medio dun ano de vaga de calor, enfrontouse a numerosas dificultades, particularmente en termos de financiamento. Non obstante, acabou grazas á obstinación de Thérèse Clerc e ao apoio que recibiu. Os traballos comezaron en outubro de 2011 e a maison des Babayagas foi inaugurada en febreiro de 2013.
O edificio de seis andares dispón de vinte e un cuartos para mulleres con máis de sesenta anos e catro para mozas con menos de trinta anos. As áreas comúns acollen actividades abertas ás residentes, tales como obradoiros de deseño. Carta
A base para a vida nesta comunidade intencional é unha carta desenvolvida e escrita. Outros artigos
Thérèse Clerc
Comunidade intencional
Baba Iagá
Maitena

Maitena Inés Burundarena Streb, nada en Buenos Aires o 19 de maio de 1962, é unha historietista arxentina. A súa obra céntrase nos sentimentos interiores do mundo feminino. Traxectoria
Primeiros anos
Maitena Burundarena naceu en Buenos Aires e criouse no conurbano bonaerense, na localidade de Bella Vista, xunto aos seus seis irmáns. O seu pai, Carlos Burundarena, foi ministro de educación durante a ditadura arxentina na década de 1980 e a súa nai, Janina Streb, era arquitecta.
Maitena debuxou tiras eróticas para varias publicacións europeas, como Makoki, en Barcelona. Na Arxentina, traballou en Sex Humor, Fierro, Hum® e Cerdos y Peces.
Traballou tamén como ilustradora gráfica en revistas e xornais arxentinos, ademais de editoriais especializadas en libros de texto. Foi tamén guionista televisiva e propietaria de bar e de restaurante.
A súa primeira tira, Flo, foi publicada en Tiempo Argentino, xornal de Buenos Aires. A súa obra foi recompilada nun libro titulado Y en este rincón, las mujeres.
Mujeres Alteradas
En 1993, a revista feminina arxentina Para Ti propúxolle que fixese unha páxina de humor semanal. Esta foi a orixe de Mujeres Alteradas, que foi traducida a diversas linguas. Foi posteriormente recompilada en cinco libros, que venderon 150000 exemplares só na Arxentina.
Superadas
Entre 1998 e 2003, Maitena tamén publicou unha serie diaria na sección de humor de La Nación baixo o nome de Superadas. A banda foi publicada en varios xornais internacionais. Contra finais de 2002 recompiláronse nun libro titulado Superadas 1.
En xuño de 2003, Maitena comezou a publicar a banda dominical Curvas peligrosas en La Nación. Vida privada
Maitena é de orixe vasca (maitena significa "a máis querida" en éuscaro) por parte de pai e polaca por parte de nai.
Maitena casou en dúas ocasións e ten tres fillos, dous co seu primeiro marido e un co segundo, Daniel Kon: Amaya Bouquet (1979), Juan Pablo Bouquet (1982) e Antonia Kon (2000). Entre os anos 2000 e 2012 residiu en La Pedrera (Uruguai), mais posteriormente regresou á Arxentina.
Maiólica de Laterza

A maiolica de Laterza (maiolica di Laterza) é unha clase de maiólica ou mallólica feita na cidade de Laterza, parte da rexión da Puglia (Apulia) en Italia.
A Maiolica di Laterza é feita baixo a etiqueta CAT (Cerámica Artística Tradicional), categoríal estabelecida en 1997 polo Goberno de Italia.
Maiúscula

A maiúscula é a versión máis grande dunha letra en alfabetos como o latino, o grego, o glagolítico, o cirílico ou o armenio, en contraste coa letra normal, chamada minúscula. O uso correcto das maiúsculas varía en cada lingua. En galego, as palabras escríbense con maiúscula inicial nos seguintes casos: A primeira palabra de cada escrito e a que vai tras un punto.
A primeira despois dos dous puntos que, nas cartas, seguen a "Queridos pais", "Moi Sr. meu" etc. e que nas certificacións, decretos etc. seguen a "certifico", "declaro", "ordeno" etcétera.
A primeira despois dos dous puntos ao citar literalmente as palabras de alguén.
Todo nome propio.
Atributos divinos, coma Creador ou Redentor.
Títulos de nobreza e dignidade, coma Sumo Pontífice ou Maxestade
Sobrenomes célebres, como Pipino o Breve ou Alexandre Magno
As abreviaturas das formas de tratamento: Excmo. Sr (excelentísimo señor) ou V. E. (vosa excelencia). A palabra vostede só se escribe con maiúscula cando vai abreviada.
Os substantivos e adxectivos que formen parte do nome dunha entidade legalmente constituída, como Real Academia Galega, Facultade de Informática ou Museo de Arte Contemporánea.
Os substantivos, adxectivos que compoñen o título dunha publicación periódica, como La Voz de Galicia
A primeira palabra dos títulos dos libros, como Follas novas.
As palabras que expresan poder público, dignidade ou cargo importante, cando se empregan en escritos ou documentos oficiais; coma Estado, Trono ou Xunta.
Iniciais de documentos oficiais: Lei de normalización lingüística, Real decreto
Substantivos e adxectivos que se empregan para designar feitos singulares da historia: segunda guerra mundial.
Os símbolos dos puntos cardinais: N, S, E, W ou O
Festividades cívico-relixiosas: O Día das Letras Galegas, O Venres Santo
En idiomas como o alemán, tódolos substantivos comezan por maiúscula. Letras maiúsculas no alfabeto latino
A, B, C, D, E, F, G, H, I, L, M, N, Ñ, O, P, Q, R, S, T, U, V, X, Z (J, K, W, Y) Letras minúsculas no alfabeto latino
a, b, c, d, e, f, g, h, i, l, m, n, ñ, o, p, q, r, s, t, u, v, x, z (j, k, w, y) en letra grosa as letras do alfabeto galego as outras úsanse en estranxeirismos.
Maker Faire

Maker Faire é un evento creado pola revista Make para "celebrar as artes, a artesanía, a enxeñería e os proxectos de ciencia dende a filosofía de "faino ti mesmo" (DIY - Do It Yourself, en inglés). Principais feiras
As grandes feiras de fabricantes celébranse en San Mateo, California, Detroit e Nova York. A New York Maker Faire tamén é coñecida como "World Maker Faire".
A Maker Faire Galicia é unha das maiores de Europa.
Feira 2013
18-19 de maio, área da baía de San Francisco, Centro de eventos do condado de San Mateo, San Mateo, California
27-28 de xullo, área de Detroit en The Henry Ford, Dearborn, MI
21-22 de setembro, Nova York, no New York Hall of Science, Flushing Meadows Corona Park, Queens, Nova York
Outras feiras
Maker Faire Kerkrade: 7 e 8 de setembro de 2013. Organizado polo museo de ciencias Continium e os FabLabs en Maastricht, Aquisgrán, Genk, Lieja e Luxemburgo.
Orange County Mini Maker Faire (Irvine, CA): 17 de agosto de 2013
'European' Maker Faire en Roma 3-6 de outubro de 2013
Mission Mini Maker Faire (San Francisco, CA): TBD
Makers´ Faire Tokyo: 3-4 de novembro Mini Maker Faires e outros eventos
Eventos en España 2015
25 de abril, Madrid Mini Maker Faire, Madrid; primeira edición.
12 de setembro, León Mini Maker Faire, León; segunda edición.
19 de setembro, Barcelona Mini Maker Faire, Barcelona, ​​terceira edición.
17 de outubro, Santiago de Compostela Mini Maker Faire, Santiago de Compostela; primeira edición.
20-22 de novembro, Bilbao Maker Faire, Bilbao, primeira gran edición en España despois de dous anos de Mini edición. Situado na antiga fábrica Artiach (Ribera de Deusto)
Feiras de Mini Maker 2013
5 de outubro, Northern Colorado Maker Faire, Loveland, CO
5 de outubro, Orlando Mini Maker Faire, Orlando, FL Do 11 ao 12 de outubro, Saint-Malo Mini Maker Faire, Saint-Malo Francia
12 de outubro, Groningen Mini Maker Faire NNT Machinefabriek e Ebbingekwartier, Groningen, Holanda 19 de outubro, Hampton Roads Mini Maker Faire, Norfolk, VA
26 de outubro, Atlanta Mini Maker Faire, Atlanta, GA 23-24 de novembro, Twente Mini Maker Faire, Hazemeijer Hengelo (Creatieve fabriek), Hengelo (ov), Países Baixos 24 de novembro, Sydney Mini Maker Faire, Powerhouse Museum, Sydney, Australia 7 de decembro, San Diego Mini Maker Faire, Del Mar Fairgrounds, San Diego, CA
Feiras do mini fabricante de 2014
5 de abril, Greenbelt, Maryland
12-13 de xullo, Bilbao Mini Maker Faire, Bilbao, España
Eventos relacionados
Maker Faire Africa é un evento similar, non xestionado pola revista Make. Tivo lugar en: 2009 en Acra, Ghana
2010 en Nairobi, Kenya
2011 en O Cairo, Exipto
Makoto Kobayashi

Makoto Kobayashi (en xaponés 小林誠, Kobayashi Makoto), nado en Nagoya o 7 de abril de 1944, é un físico xaponés. Traxectoria
É coñecido polo seu traballo no campo da violación CP. O seu artigo "CP Violation in the Renormalizable Theory of Weak Interaction" (Violación CP na teoría renormalizada da interacción débil) (1973) escrito xunto a Toshihide Maskawa está entre o tres documentos de enerxía física mais citados.
Como resultado deste traballo, deseñouse a matriz Cabibbo-Kobayashi-Maskawa, que define os parámetros de mestura entre quarks.
Xunto a Toshihide Maskawa e a Yoichiro Nambu recibiu o Premio Nobel de Física do ano 2008, polo "descubrimento das orixes da ruptura de simetría que predí polo menos a existencia de tres familias de quarks na natureza".
Mal das ovellas tolas

O mal das ovellas tolas é unha enfermidade do tipo encefalopatía esponxiforme transmisible (EET) que afecta tanto a ovellas como cabras, principalmente entre os 2 e 5 anos de idade. A enfermidade cáusaa un prión. Caracterízase por alteracións no carácter e nos movementos do animal, con frecuentes tremores, tropezóns e o rañado continuo do corpo, que adoita rematar coa morte do animal.
Aínda que é unha enfermidade coñecida en Europa desde o século XVIII, co nome de scrappie ou, en castelán, tembladera, foi obxecto de grande atención pública desde os anos 90 do século XX pola súa relación coa enfermidade de Creutzfeldt-Jakob ou co mal das vacas tolas.
Mal de Crohn

O mal de Crohn é unha enfermidade crónica que produce a inflamación do intestino. A súa causa é aínda hoxe descoñecida para a Medicina. A doenza provoca a inflamación da parede intestinal en todo o seu grosor. Pode ocorrer en todo o tracto gastrointestinal dende a boca ata o ano aínda que é máis habitual no final do intestino delgado e no intestino groso.
As causas do mal de Crohn son descoñecidas aínda que parecen relacionadas cos hábitos alimentarios e cunha disfunción inmunitaria (aparentemente ligada ó xene IBD5 do quinto cromosoma e máis o décimo sexto cromosoma). Algúns investigadores sosteñen actualmente que a expansión desta doenza está relacionada co emprego masivo de refrixeradores e neveiras. Segundo esta hipótese, certos individuos, predispostos xeneticamente, veríanse afectados pola proliferación de bacterias capaces de espallarse a temperaturas baixas e contaminar os alimentos conservados en refrixeración.
É unha enfermidade cunha incidencia baixa, aínda que cada vez máis frecuente nos países industrializados. Afecta por igual a homes e mulleres. Sorprendentemente, acada unha incidencia maior entre individuos de raza xudía. As persoas con familiares afectados por colite ulcerosa. A doenza maniféstase antes dos 30 anos aínda que adoita aparecer xa entre os 14 e os 24 anos.
Malia que se coñecen ataques agudos do mal de Crohn, normalmente a enfermidade preséntase de forma crónica, alternando, de xeito curiosamente regular, momentos en que se manifesta con períodos de boa saúde. Tampouco se sabe o por que deste ciclo e as causas que gobernan a reaparición da enfermidade. Adoita complicarse con obstrucións intestinais, fístulas e abscesos de pus. Tamén son habituais as hemorraxias rectais e o risco de desenvolver, co tempo, cancro de colon.
Xa que logo, non existe tratamento para a enfermidade de Crohn. As terapias son soamente paliativas dos síntomas. As obstrucións intestinais e os abscesos graves requiren cirurxía, pero tampouco estas intervencións curan a doenza.
Mala feminista

Mala feminista (título orixinal en inglés: Bad feminist) é un conxunto de ensaios de Roxane Gay sobre este movemento nos que reflexiona "sobre como a forma en que consumimos a cultura nos converte no que somos, sempre con ton autocrítico e consciente do papel da muller —así como da súa relación cos homes e coas demais mulleres— nos nosos días, a través da súa propia experiencia e das dinámicas políticas e culturais recentes"Estou equivocándome como muller. Estou equivocándome como feminista. Aceptar con liberdade a etiqueta de feminista sería inxusto para as boas feministas. Si, son feminista, pero son unha feminista bastante mala. Son unha morea de contradicións. Hai moitos aspectos nos que levo mal o feminismo ou polo menos é ese o xeito en que o percibo dende a miña condición de muller.
Quero ser independente, pero desexo que me coiden e ter alguén esperándome na casa. Teño un traballo no que son boa. Encárgome de cousas. Estou en comités. A xente respéctame e escoita o meu consello. Quero ser forte e profesional, pero moléstame o moito que teño que traballar para que se me tome en serio, para recibir unha décima parte da consideración que podería recibir noutras circunstancias. Algunhas veces éntrame unha necesidade abraiante de chorar no traballo, así que pecho a porta do despacho e choro. Esta obra forma parte da colección Púrpura comezada pola editorial Hércules de Ediciones no ano 2019. Foi traducida ó galego por María Fe González Fernández.
Malaca

Malaca (Melaka en malaio) é un estado de Malaisia, localízase no sur da península Malaia, nos seus 1. 650 km² viven 648. 500 habitantes, 50% malaios, 40% chineses; hai unha minoría de eurasiáticos portugueses que falan un crioulo portugués, o cristão. O Yang di-Pertuan Agong (rei de Malaisia) nomea o gobernador de Malaca, actualmente Tun Datuk Seri Utama Mohd. Khalil b. Yaakob que reside na capital do estado, Malaca Divisións
Melaka Tengah
Alor Gajah
Jasin
Malafretaz

Malafretaz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Malaquita

A malaquita (do latín malachites, en referencia a súa cor) é un mineral da clase dos carbonatos cuxa fórmula química é Cu2CO3(OH)2 e que contén un 57% de cobre. Aspecto
A malaquita presenta unha cor verdosa alternando as cores verde claro e escuro, asemellándose en moitas ocasións ós aneis das árbores. Lugares onde se atopa
A malaquita é un mineral típico das zonas de oxidación. Aparece con frecuencia en asociación coa azurita e coa limonita. Usos da malaquita
Noutrora era usada como colorante, pero hoxe en día está máis ben destinada a ser utilizada como pedra semipreciosa. Propiedades
É efervescente ó ácido clorhídrico diluído Outros carbonatos
A calcita e a aragonita son outros carbonatos a ter en conta.
Malasa

Malasa é un grupo de empresas galegas adicadas ao sector do moble e a decoración fundada no Temple (Culleredo) e con sede en Sigrás, Culleredo. Historia
Malasa foi fundada no Temple en 1992 como unha empresa de deseño, fabricación e instalación de mobiliario e decoración. A empresa ten fábrica no Polígono industrial do Acevedo en Cerceda.
Malasa deseña e constrúe mobiliario para locais comerciais. Traballan para marcas como: Desigual, Tous, Skhuaban, Bershka, Zara ou Zara Home.
En 2018 GPF Capital entrou como accionista da empresa mercando un terzo das accións. En 2018 comprou o Grupo Noa, tamén adicado ao sector do moble e para Inditex. Malasa acadou un volume de negocio de 130 millóns de euros.
Teñen certificacións ISO 9001, ISO 14001 e FSC. Empresas do grupo Malasa
Comercial Malasa
Fresno Noroeste
Fresno Metal
Fresno Cristal
Ebanistería Barreiro
Armarios Galicia
Montajes Cerceda
Noa Madera Creativa.
Malasartes. Cadernos de Literatura para a Infância e a Juventude

Malasartes. Cadernos de Literatura para a Infância e a Juventude, coñecida tamén polo noma abreviado de Malasartes é unha revista portuguesa dirixida por José Antonio Gomes e editada inicialmente por Campo das Letras e máis tarde por Porto editora, co apoio da Universidade do Porto. A súa temática está centrada na literatura infantil e xuvenil e está orientada a "educadores, bibliotecarios, pais, profesores e estudantes do ensino superior e profesionais do libro".
Maldonado

Maldonado é unha das principais cidades do Uruguai. É a capital do departamento homónino con 54. 603 habitantes, segundo o censo de 2004. Situado na marxe oriental do Río de la Plata, a 100 km da capital Montevideo. O xentilicio para os seus habitantes e fernandino/a.
Maleabilidade

A maleabilidade é a propiedade dun material, que canda a ductilidade presentan os corpos a ser labrados por esforzos de compresión para converterse en láminas sen que creben. Presenta esta característica, por exemplo, o aluminio, en forma de papel de aluminio.
Maleficent (filme)

Maleficent é un filme estadounidense de fantasía negra dirixido por Robert Stromberg que se estreou no 2014. O guión foi escrito por Linda Woolverton e está protagonizado por Angelina Jolie, que interpreta o papel principal, xunto con Sharlto Copley, Elle Fanning, Sam Riley, Imelda Staunton, Juno Temple e Lesley Manville. Está vagamente baseado no conto de Charles Perrault A Bela Dormente e está inspirado no filme animado de Walt Disney Sleeping Beauty. O filme conta a historia dende a perspectiva de Maleficent, a principal antagonista, e representa a súa conflitiva relación coa princesa e o rei dun reino corrupto. Personaxes
Angelina Jolie como Maleficent
Isobelle Molloy como Maleficent de nena
Ella Purnell como Maleficent adolescente
Sharlto Copley como Rei Stefan
Michael Higgins como Stefan de neno
Jackson Bews como Stefan adolescente
Elle Fanning como Aurora, A Bela Dormente
Vivienne Jolie-Pitt como Aurora de bebé
Eleanor Worthington Cox como Aurora preadolescente
Janet McTeer como Aurora/Narradora
Sam Riley como Diaval
Imelda Staunton como Knotgrass
Juno Temple como Thistlewit]
Lesley Manville como Flittle
Brenton Thwaites como Príncipe Phillip
Kenneth Cranham como Rei Henry
Hannah New como Raíña Leila
Maleficent: Mistress of Evil

Maleficent: Mistress of Evil é un filme estadounidense de 2019 producido por Walt Disney Pictures, dirixido por Joachim Rønning e escrito por Linda Woolverton, Micah Fitzerman-Blue e Noah Harpster. É a secuela do filme de 2014 Maleficent, e está protagonizado por Angelina Jolie, que retoma o papel principal. Elle Fanning, Sam Riley, Imelda Staunton, Juno Temple e Lesley Manville tamén retoman os seus papeis respecto do filme anterior, con Harris Dickinson substituíndo a Brenton Thwaites e con Chiwetel Ejiofor, Ed Skrein e Michelle Pfeiffer uníndose ao elenco. Personaxes
Angelina Jolie como Maleficent
Elle Fanning como Aurora
Michelle Pfeiffer como raíña Ingrith
Chiwetel Ejiofor como Conall
Sam Riley como Diaval
Ed Skrein como Borra
Harris Dickinson como príncipe Phillip
Imelda Staunton como Knotgrass
Juno Temple como Thistlewit
Lesley Manville como Flittle
Robert Lindsay como rei John
Warwick Davis como Lickspittle
Jenn Murray como Gerda
David Gyasi como Percival
Judith Shekoni como Shrike
Miyavi como Udo
Kae Alexander como Ini
Aline Mowat como o narrador
Malemo Caná

Malemo Caná, que viviría entre os séculos XV e XVI, é o nome dun suposto navegante musulmán que axudou a Vasco da Gama a chegar á India, partindo desde Melinde, cidade hoxe sita en Kenya. É o nome utilizado na crónica de João de Barros, Décadas da Ásia (1552-1613); outra variante de lectura é Melemo Cana; en Damião de Góis e Fernão Lopes de Castanheda figura como Canaqua. Traxectoria
O relato de João de Barros
Logo de entrar no océano Índico, Vasco da Gama chegou á illa de Mozambique. O xeque desta illa promételle un piloto que o guíe para a India, e cúmpreo. O piloto leva a frota portuguesa ata Mombasa, e foxe, mentres que os musulmáns que gobernaban na cidade téndenlle unha emboscada a Da Gama, da que logra liscar. De aí consegue arribar a Melinde. O rei de Melinde recíbeo de bo talante e promételle un piloto experto que o conduza á India; este piloto é Malemo Caná. Barros narra así o encontro de Vasco da Gama e Malemo Caná en Melinde: Caná acompañou e guiou a frota portuguesa ata Calcuta, a actual Kozhikode, na costa de Malabar, na India, e axudou nas primeiras negociacións de Vasco da Gama coas autoridades desa cidade. Interpretación
Resulta indubidábel que Vasco da Gama buscaba un piloto para navegar no Índico, cousa que non era doada. Así como non era fácil navegar no Atlántico, onde os portugueses aprenderon logo de décadas de experimentación e recollida de datos (por exemplo, os ventos alisios obrigaban a internarse no medio do océano, para logo virar a favor dos contralisios no hemisferio sur, e poder chegar logo ata a costa africana), o novo mar era así mesmo unha incógnita para os navegadores portugueses que por vez primeira se internaban nel, despois de dobrar o cabo de Boa Esperanza. De aí a busca ansiosa de Da Gama para conseguir un piloto, sabendo ben que os musulmáns dominaban o Índico. A información sobre parte destes asuntos obraba en poder da Casa real portuguesa remitida por Pero da Covilhã, explorador que estivera na mesma India, chegando por outros camiños.
Malemo Caná, segundo certos investigadores, é identificado co explorador árabe Ahmed ibn Majid, o que non é doado de probar. Esta identificación faise a partir de fontes árabes nas que se di que a Ibn Majid o emborracharan os portugueses. A historia é coñecida en Occidente de tempo atrás, e crese no seu momento que non é máis ca unha fantasía pola que os musulmáns explicaban o éxito portugués, sendo conscientes da importancia que a fazaña de Vasco da Gama tiña para os seus intereses.
Malesia

Malesia é unha rexión bioxeográfica de clima ecuatorial situada entre a rexión Indomalaia e Australasia. Considérase tamén unha rexión fitoxeográfica ou reino floral dentro da ecozona paleotropical. Esta rexión forma parte tanto de Asia como de Oceanía, e nela predominan os ecosistemas de selva ecuatorial.
Malesia foi primeiro identificada como unha rexión florística conformada poa península de Malaca, Insulindia, Nova Guinea e o arquipélago de Bismarck, sobre a base da flora tropical compartida ou derivada especialmente de Asia, pero tamén con numerosos elementos da flora australiana, incluídas moitas especies como as coníferas Podocarpaceae e Araucariaceae. Hai coincidencia con catro rexiones distintas de fauna de mamíferos.
Esta rexión florística componse á súa vez das seguintes rexións bioxeográficas: Sondalandia (illas maiores da Sonda (excepto Célebes), Balí e a península de Malaca)
Filipinas
Wallacea
Oceanía Próxima (equivalente a Melanesia occidental)
Malietoa Tanumafili II

Malietoa Tanumafili II, nado o 4 de xaneiro de 1913 e finado o 12 de maio de 2007 en Apia, foi monarca (O le Ao o le Malo) de Samoa. Compartiu a xefatura do estado entre 1962 e 1963 con Tupua Tmasese, sendo logo el o único xefe de estado, entre 1963 e 2007. Traxectoria
Cursou estudos universitarios en Nova Zelandia. Foi membro do Consello de Goberno deste país e diplomático en Nacións Unidas, en 1962 accedeu á Xefatura do Estado compartida de Samoa Occidental. Desde 1963, tras a morte do outro membro da xefatura, foi Xefe de Estado de Samoa en solitario até o seu falecemento. Morreu ás 8: 20 pm do 11 de maio de 2007 no Hospital Nacional Tupua Tamasese Meaole, con 94 anos. De acordo coa Constitución samoana, aínda que foi Xefe de Estado vitalicio, o seu sucesor, Tuiatua Tupua Tamasese Efi, foi escolleito polo Parlamento e o seu mandato pasou a estar limitado a cinco anos reelexibles.
Malignidade

A malignidade é a tendencia dunha doenza, especialmente tumores, de se converteren progresivamente peores e potencialmente causar a morte. É caracterizada polas propiedades de anaplasia, invasión e metástase. Maligno(a) é un termo médico adxectivo usado para describir unha doenza grave e que empeora progresivamente. O termo é máis comumente utilizado para a descrición do cancro. Un tumor maligno pode ser contrastado cun tumor benigno non-canceroso. Tumor maligno é un sinónimo de cancro.
Mallo

O mallo é un apeiro agricola usado para mallar (é dicir, bater con mallo), para separar o gran da palla e outras envolturas que recobren o gran (rebeiras, puxa, muíña).
O instrumento recibe na Galiza, consonte as comarcas, nomes diferentes: mallo, mal, manle ou malle. Descrición
O mallo está composto de dous paus, atados por unha correa ou unha cadea. O pau máis longo e menos groso é sostido nas mans do mallador, e ten diversas denominacións, segundo o lugar: mangueira, mangueiro, manle, manleira, moca, monca ou almanca. O seu movemento impulsa, a través das correas ou cadeas, un segundo pau, máis groso, que será o que bata no cereal directamente; este recibe tamén diversos nomes: pértego, porro ou mallo propiamente dito.
A correa ou cadea que une ambos paus recibe á súa vez tamén denominacións variadas: correa, puga, carrachola, narigota, asa, cedoiro, encedoiro, oncedoiro, loro, meá, temoeiro etc. Algúns destes nomes son en realidade unha extensión sinestésica das cubertas de coiro (casula, capeliza, camisas) que poden ter os extremos dos dous paus para protexelos do desgaste por rozamento co seu uso.
Os tamaños de cada peza do mallo varían co cereal no que se empreguen e a experiencia propia do mallador. Datos obtidos de mallos, para trigo, de granxeiros do Quebec (Canadá) mostran mocas de 1, 5 m de longo e 3 cm de diámetro, con porro de 1 m de longo e 3 cm tamén de grosor. Retroceso do mallo
Os mallos caeron en desuso en moitos países a causa da aparición e o acceso do campesiñado ás maquinas de mallar, que liberaban a man de obra campesiña. Máquinas que nas súas fases máis avanzadas son capaces de presentar o gran totalmente limpo de rabeiras e muíña. Porén en moitas rexións mantéñense, pois non existen máquinas que realicen a malla. Así en zonas de Minnesota, nos mesmos Estados Unidos de América, o arroz bravo só pode ser mallado con mallos curtos duns 30 cm. Usos non agrícolas
Como outros apeiros agrícolas, os mallos foron usados como arma polos campesiños que non dispuñan de armas mellores. Unha coñecida evolución do mallo, é o nunchaku xaponés, arma empregada no kobudo. O mallo, xunto co caxato (con cabo curvado coma un bastón) figura como emblema do faraón do Exipto. O mallo simboliza o papel do faraón como dispensador de alimentos para o seu pobo, e o caxato o papel como pastor dos seus súbditos. Os dous son símbolos que o vinculan con Osiris, ó que lle pertencen, como señor de ultratumba. Como símbolo de poder, o faraón solía ostentar o mallo.
En Exipto o mallo era utilizado para bater nos cativos e nos escravos.