proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Nieves Fariza

Nieves Fariza Alonso, nada en Cambados o 17 de xaneiro de 1911 e finada en Vigo o 28 de setembro de 1975, foi unha mestra e sindicalista galega. Traxectoria
Filla do sarxento da Garda Civil Emilio Fariza San Román e de Teodora Alonso Ríos, irmá de Antón Alonso Ríos. Estudou o Bacharelato Universitario en Santiago de Compostela en 1929. Creou e dirixiu a academia Escuela Moderna na Estrada en 1933. Foi mestra da escola privada do Sindicato de Guimarei que abriu o 5 de abril de 1934. Foi mestra en Xacebáns (Quintela de Leirado), onde amosou a súa oposición á Igrexa católica negándose a impartir clases de relixión.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse en diferentes faiados da Estrada. Foi sancionada en 1940 con suspensión de emprego e soldo durante dous anos e traslado fóra da provincia. Foi destinada a Solduengo (Burgos) e ao rematar o castigo destinárona a Arcucelos (Laza). O seu marido Carlos Martínez, traballador do ferrocarril, morreu de silicose en 1947. Enfrontouse cos empresarios de MZOV para esixirlles o pago de pensións ás viúvas dos operarios ferroviarios afectados pola silicose que carecían de seguridade social, polo que foi coñecida por «A desenterramortos». Tamén defendeu os operarios do ferrocarril conseguindo a mellora das súas condicións salariais ao lograr que se lles aboase o desprazamento ata os seus postos de traballo, gañando o sobrenome de «A dos quilómetros». Foi denunciada por exercer de laboralista sen estar en posesión do título e condenada a prisión. Defendeuna o avogado ourensán Luis Pérez Colemán. Cando saíu en liberdade matriculouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, obtivo o título de Graduado Social en 1953 e abriu o consultorio social Adelante na rúa do Paseo de Ourense co que fora o seu avogado. O bufete tivo continuidade cando remataron as obras do ferrocarril nas sucursais que abriron noutros puntos de Galicia e na conca mineira asturleonesa. Despois foi mestra en Domecelle (San Xoán de Río), Corvelle (Bande) e Aciveiro (Forcarei).
Finou en Vigo o 28 de setembro de 1975. Vida persoal
Casou con Carlos Martínez e foi nai de María Elisa, Carlos e José Emilio Martínez Fariza.
Nieves Rodríguez Brisaboa

Nieves Rodríguez Brisaboa, nada na Coruña en 1958, é catedrática en Linguaxes e Sistemas Informáticos. Foi recoñecida co Premio Nacional de Informática. Traxectoria
Licenciouse en psicoloxía na Universidade Complutense de Madrid en 1979, doutorándose na Universidade de Santiago de Compostela, licenciouse en Informática na Universidade da Coruña e doutorouse na mesma universidade. Desde 2007 é catedrática da área de Linguaxes e Sistemas Informáticos na Universidade da Coruña.
Creou o Laboratorio de Bases de Datos considerado pola Xunta de Galicia como grupo de investigación de excelencia.
Forma parte da Asociación de Mulleres Investigadoras e Tecnólogas. Recoñecemento
Premio Ada Byron do CPEIG en 2016
Premio Nacional de Informática en 2019.
Nieves de Hoyos Sancho

Nieves de Hoyos Sancho, nada en Campoo de Enmedio en 1908 e finada en Madrid o 29 de xuño de 2001, foi unha mestra, etnógrafa, folklorista e escritora cántabra, directora e conservadora do Museo del Pueblo. Traxectoria
Filla do naturista, antropólogo e etnólogo Luís de Hoyos Sainz. Alumna do Instituto-Escola, incorporouse ás investigacións sobre etnografía española iniciada polo seu pai. A colaboración intensificouse cando, ademais de discípula e colaboradora, Nieves se converteu en del por mor do agravamento da cegueira progresiva que padeceu. En 1944 publicou co seu pai o Manual Folklore. Logo do falecemento do seu pai en 1951 Nieves seguiu traballando cos arquivos e material que el recompilara. En 1954 publicou o Refranero agrícola español e mais El traje regional, na que achegou o criterio para clasificar en cinco as zonas en que podían agruparse os traxes rexionais. Entre 1963 e 1971 dirixiu o Museo del Pueblo A súa obra componse de máis dun centenar de traballos e monografías publicados en xornais, semanarios e revistas especializadas e segue sendo referente nas investigacións. O arquivo persoal e a biblioteca de Luis e de Nieves de Hoyos forma parte do fondo bibliográfico do Museo do Traxe, na sección especial. Son 2000 títulos, destacando polo seu volume as de ámbito hispanoamericano.
NigeriaSat X

NigeriaSat X ou NX é un satélite artificial de Nixeria lanzado o 17 de agosto de 2011 mediante un foguete Dnepr desde a base aérea de Dombarovski. Características
NigeriaSat X é un satélite de 100 kg de masa baseado no bus SSTL-100 pertencente á axencia gubarnamental nixeriana NASRDA. A súa misión é servir de adestramento para os enxeñeiros nixerianos na construción de satélites e observar a Terra cunha cámara triespectral cunha resolución de 22 m, formando parte da Constelación de Monitorización de Desastres, unha rede mundial de pequenos satélites para asistir en desastres naturais e monitorizar os cambios medioambientais. O satélite foi construído por 26 enxeñeiros nixerianos baixo a guía do fabricante Surrey Satellite Technology Ltd. As comunicacións co satélite teñen lugar en banda S (telemetría, seguimento e comandos) e banda X (envío de datos desde o satélite).
O único instrumento a bordo de NigeriaSat X é a cámara triespectral SLIM6 (Surrey Linear Imager - 6 channel), unha cámara de barrido para lonxitudes de onda no visible e no infravermello próximo que permite medir o albedo da superficie terrestre e imaxes da terra e da cobertura vexetal.
Nihil novum sub sole

Nihil novum sub sole é unha locución latina que significa "Nada (hai) novo baixo o sol". Con esta locución quérese expresar o sentido cíclico da vida, onde todas as experiencias e todos os acontecementos, por moi novidosos e orixinais que parezan, xa existiron previamente.
A orixe do termo provén da Biblia, onde se inclúe esta máxima, que na súa formulación completa di: "O que foi, iso será; o que xa se fixo, farase: pois nada hai novo baixo o sol". O acento nihilista que nega a novidade no mundo está na raíz do poema homónimo, "Nihil novum sub sole", de Miguel de Unamuno, sobre todo nos versos finais:
Nihilismo

O nihilismo (do latín nihil, nada) é unha doutrina filosófica que suxire a negación dun ou varios aspectos significativos da vida. Adoita presentarse en forma de nihilismo existencial, argumentando que a vida carece dun significado obxectivo, propósito ou valores intrínsecos. O nihilismo afirma que a moralidade non existe inherentemente e que calquera valor moral establecido é forzado abstractamente. Tamén pode adoptar formas epistemolóxicas ou ontolóxicaa/metafísicas, significando respectivamente que nalgúns aspectos o coñecemento non é posible, ou que a realidade non existe verdadeiramente. O termo nihilismo foi empregado por primeira vez por Friedrich Heinrich Jacobi (1743–1819), que o usou para caracterizar o racionalismo e en particular a filosofía crítica de Immanuel Kant.
Nihka

O motor foguete Nihka, tamén coñecido como 17KS12000 e Bristol 440, foi un motor de propelente sólido que usaba HTPB como propelente. Tiña un impulso específico de 285 segundos, cun pulo de 50, 50 KN e unha masa de 70 kg baleiro (398, 7 kg cheo de propelente). Foi usado como terceira etapa do foguete sonda Black Brant X e deixado de usar en 1982.
Nihon Shoki

Nihon Shoki (日本書紀), ás veces traducido como Crónicas do Xapón, é o segundo libro máis antigo sobre a historia do Xapón. Este libro tamén é chamado Nihongi (日本紀, Crónica xaponesa).
O máis antigo é o Kojiki. Do mesmo xeito, o Nihon Shoki comeza con lendas mitolóxicas, pero continúa cun relato de acontecementos históricos do século VIII.
O Nihon Shoki foi compilado por orde do príncipe Toneri no Miko (fillo do emperador Temmu). O libro foi presentado formalmente á emperatriz Gensho en 720, e está parcialmente escrito en versos que non sempre son regulares.
Nihonio

O nihonio é un elemento químico sintético, con símbolo químico Nh, número atómico 113 (113 protóns e 113 electróns), probablemente de masa atómica u. Pertence ao grupo 13 da táboa periódica.
O 28 de novembro de 2016 a IUPAC asignoulle o nome en inglés Nihonium, na honra do Xapón (que en lingua xaponesa se denomina Nihon). Historia
O 28 de setembro de 2004, un equipo de científicos xaponeses do RIKEN declararon que obtiveran este elemento con éxito. Durante un tempo a IUPAC asignoulle o nome provisional de Ununtrio, co símbolo químico Uut.
Nike (foguete)

Nike foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1950. O Nike foi desenvolvido inicialmente como primeira etapa do mísil terra-aire Nike-Ajax para logo ser usado en solitario como foguete sonda, aínda que foi usado con máis frecuencia como etapa doutros foguetes sonda.
Nike Apache

Nike Apache foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1950 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda Apache. Con 217 kN de impulso, podía elevar 36 kg de carga útil a 200 km de altura. Foi un dos foguetes sonda máis populares, con 893 lanzamentos no momento da súa posta fora de servizo.
Nike Asp

Nike Asp foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1950 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda Asp. Con 217 kN de impulso, podía elevar 27 kg de carga útil a 260 km de altura. Podía lanzarse tanto desde terra como desde barcos. Foi usado principalmente pola Forza Aérea dos Estados Unidos, mentres que os derradeiros foron usados pola NASA.
Nike Cajun

Nike Cajun foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1950 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda Cajun. Con 246 kN de impulso, podía elevar 23 kg de carga útil a 120 km de altura. Foi lanzado 761 veces, facendo del un dos foguetes sonda máis usados do mundo.
Nike Deacon

Nike Deacon foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1950 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda Deacon. Con 217 kN de impulso, podía elevar 23 kg de carga útil a 160 km de altura. Foi lanzado 18 veces para facer estudos de densidade da atmosfera superior, sondaxes atmosféricas e estudos de transferencia de calor.
Nike Hydac

Nike Hydac foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1960 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda Hydac. Con 217 kN de impulso, podía chegar aos 150 km de altura. Foi lanzado 105 veces entre 1966 e 1983.
Nike Iroquois

Nike Iroquois, tamén coñecido como Niro, foi un modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1960 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda Iroquois. Con 217 kN de impulso, podía elevar 18 kg de carga útil a 290 km de altura. Foi lanzado 207 veces para facer estudos da atmosfera superior.
Nike Nike

Nike Nike foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1950 usando dúas etapas Nike. Con 217 kN de impulso, podía elevar 70 kg de carga útil a 352 km de altura. Foi lanzado 19 veces.
Nike Orion

Nike Orion foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1970 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda etapa Orion. Con 217 kN de impulso, podía elevar 68 kg de carga útil a 190 km de altura ou 204 kg a 90 km. O Nike funcionaba durante 3, 2 segundos, mentres que o Orion o facía durante 32 segundos. Foi lanzado 180 veces para o estudo da atmosfera superior.
Nike Recruit

Nike Recruit foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1970 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda etapa Recruit. Con 217 kN de impulso, usouse seis veces para probar vehículos de reentrada atmosférica.
Nike Tomahawk

Nike Tomahawk foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1960 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda etapa Tomahawk. Con 217 kN de impulso, podía elevar 45 kg de carga útil a 370 km de altura ou 115 kg a 215 km. Foi usado pola Comisión da Enerxía Atómica nos seus programas para logo ser adoptado pola NASA e por Alemaña para facer estudos científicos.
Nikkei 225

Nikkei 225 comunmente denominado índice Nikkei, é o índice bolsista máis popular do mercado xaponés. Características
Compóñeno os 225 valores máis líquidos que cotizan na Bolsa de Tokyo (TSE). Desde 1971, calcúlao o xornal Ninhon Kei zai Shinbun, (Diario Xaponés dos Negocios), das súas iniciais provén o nome do índice.
Estes valores caracterízanse pola súa elevada liquidez. Ten a súa base 100 o 16 de maio de 1949. Alcanzou un máximo de 38957, 44 o 29 de decembro de 1989.
Os valores do índice Nikkei ponderan por prezos e non por capitalización, aínda que este cálculo difire dunha media simple xa que o divisor é axustado.
A lista dos seus compoñentes é revisada anualmente e os cambios fanse efectivos a principios de outubro, aínda que poden introducirse en casos excepcionais, cambios noutras datas. Historia
O Nikkei publicouse por primeira vez o 16 de maio de 1949. Composición
O índice Nikkei 225 está composto polas 225 maiores empresas seleccionadas dos 450 valores máis líquidos do Primeiro Mercado (First Section) da Bolsa de Tokyo (TSE), e a lista renóvase cada ano.
Niklaus Wirth

Niklaus Wirth Winterthur, nado en Winterthur a 15 de febreiro de 1934 e finado en Zürich o 1 de xaneiro de 2024, foi un científico da computación suízo. Traxectoria
En 1949 obtén a carreira de Enxeñeiro en Electrónica no Instituto Federal Suízo de Tecnoloxía (ETH) en Suíza. En 1960 gañou un M. Sc. da Universidade de Laval, Canadá. En 1963 obtén un doutoramento en Filosofía (Ph. D. ) na Universidade de California, Berkeley.
De 1963 a 1967 serviu coma mestre auxiliar de Informática na Universidade de Stanford e de novo na Universidade de Suíza. A partir de 1968 converteuse en mestre de Informática na ETH en Suíza, tomándose dous anos sabáticos na Xerox PARC de California. Wirth foi o xefe de deseño das linguaxes de programación Algol W, Pascal, Modula, Modula-2 e Oberon. Tamén ocupou gran parte do seu tempo no equipo de deseño e introdución de sistemas operativos Lilith e Oberon para o Lola no deseño de hardware dixital e o sistema de simulación.
O seu artigo de desenvolvemento dun programa por refinamento sucesivo ("program development by stepwise refinement") é considerado un texto clásico na enxeniería do software, así como o seu libro Algoritmos + Estruturas de datos Programas, que recibiu un amplo recoñecemento, e que aínda hoxe é útil na ensinanza da programación. Recibiu o Premio Turing polo desenvolvemento destas linguaxes de programación en 1983. Xubilouse en 1999.
Nikolai Aleksandrovich Krasilnikov

Nikolai Aleksandrovich Krasilnikov (en ruso Никола́й Алекса́ндрович Краси́льников); nado o 18 de decembro de 1896 e finado o 11 de xullo de 1973, foi un microbiólogo, bacteriólogo e edafólogo soviético. Fixo unha contribución significativa ao estudo dos actinomicetos. Tamén estudou as interaccións interespecíficas de bacterias, actinomicetos e plantas superiores e foi un dos primeiros investigadores do antagonismo microbiano. Biografía
En 1926 graduouse no Instituto Médico de Leningrado (San Petersburgo), desde 1929 traballou no Instituto de Microbioloxía da Academia de Ciencias da URSS, estudando os actinomicetos. En 1939 escribiu a monografía "Fungos radiantes e organismos relacionados", en 1939 illou o primeiro antibiótico de orixe actinomiceta (a micetina), en 1941 creou unha guía de actinomicetos, e en 1949 unha de bacterias, baseada nunha nova clasificación orixinal.
Desde 1946 foi membro correspondente da Academia de Ciencias da URSS.
Descubriu o antibiótico asperxilina.
Describiu a bacteria Azotobacter nigricans.
Resumiu os resultados dos seus moitos traballos nas monografías "Actinomicetos-antagonistas e substancias antibióticas" (1950) e "Antagonismo de microbios e substancias antibióticas" (1958).
Krasilnikov foi o fundador do Departamento de Bioloxía do Solo da Facultade de Bioloxía e Solo da Universidade Estatal de Moscova (agora ese departamento forma parte da Facultade de Ciencias do Solo de dita universidade) e foi o seu xefe durante 20 anos (1953-1973). Mentres traballaba no departamento, estudou a distribución dos microorganismos nos solos, o seu papel na formación do solo e o seu impacto nas plantas superiores. En 1958, publicou o libro "Microorganismos do solo e plantas superiores", onde expuxo moitas hipóteses confirmadas experimentalmente. Tributos e premios
Krasilnikovia cinnamomea é unha especie de bacteria da familia Micromonosporaceae cuxo nome xenérico se puxo en honra de N. A. Krasilnikov.
Orde de Lenin.
2 Ordes da Bandeira Vermella do Traballo.
Premio Stalin de terceiro grao (1951) pola obra científica "Guía de bacterias e actinomicetos" (1949).
Premio I. I. Mechnikov (1951) pola obra "Actinomicetos-antagonistas e substancias antibióticas" (1950).
Científico Honorario da RSFSR (1957).
Nikolai Basov

Nikolai Gennadievich Basov (en ruso: Николай Геннадиевич Басов), nado o 14 de decembro de 1922 e finado o 1 de xullo de 2001, foi un físico ruso. Premio Nobel de Física de 1964. Traxectoria
Naceu en Usman, no óblast de Lipetsk, estudou en Voronesh e en 1941 ingresou na Academia Médica Militar de Kuibyshev, en 1943 deixou a Academia para marchar á fronte.
Logo de graduarse en 1950 foi profesor no Instituto de Enxeñaría Física de Moscova e traballou no Instituto de Física Lebedev, do que foi director entre 1973 e 1988. Entrou na Academia de Ciencias da URSS en 1963, foi membro do seu presidium entre 1967 e 1990.
Recibiu o Premio Nobel polos seus traballos fundamentais no campo da electrónica cuántica que conduciu á construción de osciladores e amplificadores baseados no principio dos máser e dos láser.
Nikolai Chernyshevskii

Nikolai Gavrilovich Chernyshevskii (en ruso: Николай Гаврилович Чернышевский), nado o 12 de xullo de 1828 en Saratov, Imperio Ruso e finado na mesma cidade o 17 de outubro de 1889 foi un revolucionario e filósofo socialista é visto por algúns como un socialista utópico ruso. Foi o líder do movemento revolucionario en Rusia, coñecido como naródnik, na década de 1860, e unha figura que influíu a líderes como Lenin, Emma Goldman ou Svetozar Marković. O seu traballo máis coñecido é a novela ¿Qué facer? , publicada en 1863. Biografía
Fillo dun sacerdote, Chernyshevski naceu en Saratov en 1828, e permaneceu alí ata 1846. Gradouse no seminario local onde aprendeu varias linguas, ademais de estudar teoloxía. Foi alí onde espertou o seu amor pola literatura. Continuou os seus estudos na Universidade de San Petersburgo, na que xa se mostrou como un ateísta, inspirado por autores como Ludwig Feuerbach e Charles Fourier. Despois de graduarse, en 1850, volveu a Saratov, onde foi profesor de literatura. Dende 1853 a 1862, viviu en San Petersburgo, onde foi o editor xefe de Sovreménnik ("O contemporáneo"), na que publicou as súas principais críticas literarias e os seus ensaios sobre filosofía.
En 1862, prendérono e metérono na fortaleza de San Pedro e San Pablo, onde escribiu a súa famosa novela Qué facer? que inspirou a moitos revolucionarios rusos, como Lenin, que titulou da mesma forma un dos seus tratados políticos. Posteriormente, condenaron a Chernyshevski e tivo que exiliarse a Vilyúisk, en Siberia. Morreu á idade de 61 anos.
Nikolai Leskov

Nikolai Semionovich Leskov (en ruso: Никола́й Семёнович Леско́в) nado en Gorokhovo, no oblast' de Oryol, no 16 de febreiro de 1831 Gregoriano / 4 de febreiro Xuliano e finado en San Petersburgo, Imperio Ruso, no 5 de marzo de 1895 Greg. /21 de febreiro Xul. foi un escritor ruso de novelas e contos. Os seus relatos están considerados un dos cumes da Era Dourada da literatura rusa. Traxectoria
Leskov formouse no instituto e traballou nun xulgado penal da súa cidade natal. Despois trasladouse a Kíiv, onde participou en círculos de estudantes e dedicouse ao comercio. Na década de 1860 comezou a traballar como escritor e xornalista e trasladouse a San Petersburgo.
Nos seus contos e novelas, describiu a sociedade rusa do seu tempo. O seu estilo era único e innovador e foi moi apreciado por escritores como Tolstoi, Chéjov e Gorki.
Lady Macbeth de Mtsensk
A súa novela curta Lady Macbeth de Mtsensk ou Lady Macbeth do distrito de Mtsensk (1865) trata da vida de Katerina Izmailova, unha muller rusa casada e sen fillos, que sofre a opresión do seu sogro Boris e a indiferenza do seu marido Zinovy. Cando este viaxa por negocios, Katerina inicia unha relación adúltera co criado Sergei. Após seren descubertos, Katerina envenena a Boris e libera a Sergey, Cando Zinovy regresa, descobre a infidelidade e tamén é asasinado pola súa muller e Sergei. Casan, pero a verdade descúbrese e son encarcerados nas kátorgas. De camiño a Siberia, Sergei é infiel con outra muller. Katerina, devastada, asasina á rival e suicídase. Inspirou unha ópera homónima (Леди Макбет Мценского уезда transliterado, Ledi Mákbet Mtsénskogo Uyezda Op. 29, coñecida tamén como ) de Dimitrii Shostakovich.
Nikolai Przewalski

Nikolai Mikháilovich Przhevalski ou Przewalski, ou Nikolai Mikháilovich Przhevalskiy, (en polaco Przewalski, en ruso Пржевальский, transliterado de varias maneras: Przhevalski, Prževalskij, Prjevalsky. .. ), nado en Smolensk o 12 de abril de 1839 e finado en Karakol, rexión de Isiq-Köl o 1 de novembro de 1888, foi un xeógrafo e naturalista ruso, importante explorador de Asia Oriental e Asia Central. Traxectoria
Przevalski naceu en Smolensk no seo dunha familia da nobreza polaca, cidade onde iniciou os seus estudos, antes de ingresar na Academia Militar de San Petersburgo. En 1864 foi profesor de xeografía na Escola Militar de Varsovia.
En 1867 Przevalski solicitou á Sociedade Xeográfica Rusa ser enviado a Irkutsk, no leste de Siberia. A súa intención era explorar a conca do río Ussuri, un afluente do Amur. Esta foi a súa primeira expedición de importancia, que durou dous anos. Przevalski publicou o diario da expedición co título Viaxes pola rexión do Ussuri, 1867-69.
Despois desta exploración realizou outras catro. Aínda que nunca chegou á súa meta final, a cidade de Lhasa, no Tíbet, viaxou a través de rexións descoñecidas, ao oeste, como o norte do Tíbet, a actual Qinghai e Zungaria.
Przevalski contribuíu significativamente ao coñecemento europeo sobre a Asia Central, e foi o primeiro europeo que descubriu unha das poucas subespecies existentes do cabalo salvaxe, que hoxe leva o seu nome: Equus ferus przewalskii. Abreviatura (botánica)
A abreviatura Przew. emprégase para recoñecer a Nikolai Przewalski como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais. ​ Abreviatura (zooloxía)
A abreviatura Przewalski emprégase para indicar a Nikolai Przewalski como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Nikolai Semenov

Nikolai Nikolaevich Semenov (en ruso: Николай Николаевич Семёнов), nado o 15 de abril de 1896 en Saratov, (Unión Soviética) e finado o 25 de setembro de 1986, foi un químico e profesor universitario ruso/soviético galardoado co Premio Nobel de Química de 1956. Traxectoria
Estudou física, química e matemáticas na Universidade de San Petersburgo e foi nomeado profesor de física do Instituto Politécnico de Leningrado logo de participar na guerra civil rusa, sendo Semyonov o introductor da química física no seu país.
Dirixiu o Instituto de Química Física da Academia de Ciencias desde 1931, e o Instituto de Química Física da Universidade de Moscova desde 1944. Investigacións científicas
Interesado inicialmente no estudo da física molecular e dos fenómenos electrónicos, xunto a Petr Kapitsa descubriu en 1922 un método para medir o campo magnético dun núcleo atómico, que posteriormente sería modificado e mellorado por Otto Stern e Walter Gerlach, e coñecido como experimento de Stern-Gerlach.
En 1925 xunto a Iakov Frenkel estudou a cinética da condensación e absorción dos vapores. En 1927 estudou a ionización dos gases así como a química do electrón, e en 1928 xunto a Vladimir Fok creou a teoría da descarga rota de dieléctricos.
Posteriormente dedicouse completamente á cinética química, ao desenvolvemento da cal contribuíu notablemente. A súa tarefa foi especialmente intensa durante a segunda guerra mundial, cando os problemas de combustión e explosión adquiriron extraordinaria importancia. O goberno soviético premiouno en 1941 co Premio Stalin e en 1945 coa Orde de Lenin.
Posteriormente traballou no campo das reaccións químicas en cadea, o coñecemento da cal contribuíu de xeito moi considerable do mesmo xeito que o químico inglés Cyril Norman Hinshelwood co cal mantivo estreitas relacións científicas e compartiu o Premio Nobel de Química do ano 1956.
Entre as súas principais obras atópanse "Reaccións en Cadea" (1934) e "Suma de Problemas de Química Cinética e Radioactividade" (1954)
Nikolái Zelinski

Nikolái Dmítrievich Zelinski (en ruso: Никола́й Дми́триевич Зели́нский, nado o 25 de xaneiro (calendario xuliano), 6 de febreiro (calendario gregoriano) de 1861 en Tiráspol, Transnistria, Imperio Ruso, e falecido o 31 de xullo de 1953 en Moscova, foi un destacado químico orgánico ruso, membro da Academia de Ciencias da Unión Soviética (desde 1929). Treaxectoria
Zelinski realizou os seus primeiros estudos en Tiráspol e en Odesa, e os superiores na Universidade de Novorossiisk. Despois ampliou estudos en Alemaña, nas Universidades de Leipzig e de Gotinga, con Viktor Meyer. Conseguiu a súa especialización en 1888, e o doutoramento en 1891 na Universidade de Novorossisk. Foi profesor da Universidade Estatal de Moscova a partir de 1893 até o final da súa carreira, excepto no período 1911-1917. Obra
Zelinski foi un dos fundadores da teoría da catálise en química orgánica. Especializouse na química dos hidrocarburos cíclicos. Inventou a primeira máscara antigás efectiva cun filtro de carbón activo en 1915.
É coñecido pola reacción de haloxenación de Hell-Volhard-Zelinski, un proceso de substitución no que os átomos de hidróxeno unidos ao carbono α dun ácido carboxílico son substituídos por átomos de halóxeno. Honores
Premios e condecoracións
Membro da Academia de Ciencias da Unión Soviética (desde 1929)
Heroe do Traballo Socialista (1945)
Orde de Lenin
Premio Lenin (1934)
Premio Stalin (1942, 1946, 1948)
Eponimia
O cráter lunar Zelinskiy leva este nome na súa memoria.
O Instituto de Química orgánica da Academia de Ciencias de Rusia tamén leva seu nome.
Nikon

Nikon Corporation é unha empresa xaponesa adicada á fabricación de cámaras fotográficas, prismáticos, microscopios e instrumentos de medición, sendo unha das empresas líderes neste sector. Historia
A sociedade foi creada en 1917, co nome de Nippon Kōgaku Kōgyō Kabushikigaisha (en xaponés: 日本光學工業株式會社), produto da unión de dúas sociedades líderes no sector da óptica. A empresa especializouse na construción de lentes e instrumentos de precisión para cámaras fotográficas, binóculos, microscopios e instrumentos de medición. Durante a segunda guerra mundial Nikon converteuse en provedora de binóculos, microscopios e outros instrumentos ópticos para o exército xaponés, e creceu ata contar con 19 establecementos industriais e 23000 empregados. Finalizada a guerra, regresou a súa produción civil, reducíndose a unha soa fábrica e 1400 empregados.
En 1946 a empresa mudou o seu nome a Nikon, da unión de Nippon Kōgaku (óptica xaponesa) e Ikon.
Fotografía dixital
Nikon creou algunhas das súas primeiras cámaras SLR dixitais para a NASA, utilizadas no transbordador espacial dende 1991. Despois dunha asociación con Kodak na década de 1990 para producir cámaras SLR dixitais baseadas en corpos de cámaras Nikon existentes, en xuño de 1999 a compañía lanzaría baixo a súa marca a Nikon D1.
Nikšić

Nikšić (en serbio cirílico: Никшић) é unha cidade de Montenegro, situada na zona oeste do país. Tamén é a capital do municipio homónimo. Segundo o censo realizado no 2011 conta cunha poboación duns 56. 970 habitantes e é a segunda cidade máis poboada do país.
Nilo Cea Rodríguez

Nilo Cea Rodríguez, nado en Melide en 1911 e finado no mesmo concello o 27 de outubro de 1992, foi un mestre, escritor e debuxante galego. Traxectoria
Fillo de Domingo Antonio Cea Costoya, mestre de Melide, e Leonor Rodríguez. Mestre de Furelos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi represaliado. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942. Cultivou a poesía e a prosa (contos de nenos e de escola e narracións costumistas) sempre en galego. Tamén foi debuxante, caricaturista e tallista en madeira. Finou en Melide o 27 de outubro de 1992. Obras
Entre as súas obras figuran os contos de escola A Escola, o escolante e máis os rapaces da aldea e Contos do Mariano (en prosa) e Contos recolleitos e contos discurridos postos en verso (poemas). Recoñecementos
Unha rúa de Melide leva o seu nome. Vida persoal
Casou con Matilde Concepción Sánchez Reboredo.
Nimbostrato

Os nimbostratos (en nomenclatura abreviada, Ns) son un xénero de nubes que, segundo a definición adoptada pola Organización Meteorolóxica Mundial, caracterízanse por se presentaren como unha capa de nubes gris, a miúdo escura, cun aspecto velado pola precipitación de chuvia ou neve que cae de xeito máis ou menos continuado dela. O seu espesor é grande dabondo como para ocultar o Sol completamente. Características
Son nubes medias que se forman entre 3 e 7 quilómetros de altitude. Asociados ás frontes cálidas, dan lugar a choivas ou nevaradas continuas de intensidade feble ou moderada. Especies
Non ten. Variedades
Non ten.
Nimbus

Nimbus foi unha serie de satélites meteorolóxicos en órbita polar dos Estados Unidos. Características
O programa de satélites Nimbus naceu como unha iniciativa da NASA a principios dos anos 1960 para cubrir as necesidades de investigación e desenvolvemento dos científicos que estudaban a Terra. Os obxectivos do programa eran estudar a atmosfera e os océanos terrestres, desenvolver novos instrumentos e sensores para o estudo da Terra e participar en iniciativas globais de observación meteorolóxica. Lanzáronse oito satélites Nimbus, cun fallo, entre 1964 e 1978.
Nimbus 1 e 2
Os dous primeiros Nimbus foron lanzados en 1964 e 1966, co primeiro acadando unha órbita elíptica en lugar dunha circular por problemas coa segunda etapa do seu foguete lanzador. Estaban estabilizados nos tres eixos cun grao de precisión, cunha estrutura formada por un anel con sensores, un par de paneis solares e a caixa cos sistemas principais do satélite. Nimbus 1 levaba a bordo dúas cámaras para observar a cuberta nubosa e un radiómetro infravermello de alta resolución, mentres que Nimbus 2 levaba a mesma instrumentación máis un radiómetro infravermello adicional de media resolución. Nimbus B e 3
Nimbus B era unha versión avanzada de Nimbus 1 e 2. Con casei 3, 7 m de alto e 1, 5 m de diámetro na base, levaba un xerador termoeléctrico de radioisótopos (RTG en inglés) para estudar o uso de enerxía nuclear en aplicacións espaciais. Nimbus B nunca chegou ao espazo ao resultar destruído o seu foguete lanzador desde terra por un problema co sistema de guiado. O RTG do satélite foi recuperado do mar e usado no Nimbus 3, idéntico ao Nimbus B. Nimbus 4
Nimbus 4 mantiña a estrutura orixinal dos primeiros Nimbus, co anel de sensores, os paneis solares e a caixa cos sistemas de control. Levaba a bordo varas cámaras, radiómetros e espectrómetros para estudar a cuberta de nubes e a temperatura e o vapor de auga na atmosfera, asó como un detector ultravioleta para medir a distribución e cantidade de ozono atmosférico. Foi lanzado o 8 de abril de 1970, funcionando ata setembro de 1980. Nimbus 5
Nimbus 5 foi lanzado en decembro de 1972 mediante un Delta 900. A súa instrumentación incluía radiómetros e espectrómetros para medir a temperatura e humidade da atmosfera e superficie terrestres. Nimbus 6
Nimbus 6 foi lanzado o 12 de xuño de 1975 a bordo dun Delta 2910 e levaba instrumentación a bordo para estudar a temperatura e humidade da atmosfera e superficie terrestres e para estudar a conversión da enerxía do vento nos trópicos. Nimbus 7
Nimbus 7 foi o último representante da serie Nimbus. Levaba instrumentación específica para estudar a estratosfera, as zonas costeiras, os aerosoles e o ozono.
Ninfa (bioloxía)

Ninfa é a fase inmatura da metamorfose dos insectos con metamorfose sinxela (hemimetabolismo), na que se presentan case todas as características do individuo adulto. A diferenza das larvas, as ninfas son semellantes aos adultos, dos que difiren pola falta de madureza das gónadas (órganos sexuais produtores dos gametos), pola miudeza dos apéndices que se atopan onde están as ás nos adultos -"esbozos alíxeros", nos insectos alíxeros-, e no tamaño, máis pequeno. Cando estes estadios inmaturos non amosan os esbozos alíxeros, denomínanse neánidas.
O termo larvas resérvase para as fases xuvenís dos grupos nos que existe metamorfose completa, ou holometabolismo. As larvas distínguense profundamente dos adultos, con anatomías internas e externas diferentes e ás veces tamén hábitos alimentarios, etc. , e pasan polo estadio de pupa antes de chegar a adultos. As ordes de insectos con ninfas nas súas fases xuvenís son:
Nintedanib

Nintedanib (antigamente BIBF 1120) tamén coñecido cos nomes comerciais Ofev e Vargatef é un medicamente empregado xunto con outros fármacos para o tratamento algúns tipos de carcinoma pulmonar non microcítico e fibrose pulmonar idiopática (FPI).
É unha pequena molécula que funciona como inhibidor da tirosina quinase, que afecta ós receptores VEGFR, (FGFR) e (PDGFR) desenvolvido por Boehringer Ingelheim.
Cun custo de 39300 libras anuais, non semella ser rendible para o IPF do Reino Unido.
Nirad C. Chaudhuri

Nirad Chandra Chaudhuri CBE (a miúdo Nirad C. Chaudhuri; en bengalí: নীরদ চন্দ্র চৌধুরী ) nado o 23 de novembro de 1897 en Kishoreganj, na India británica e finado o 1 de agosto de 1999 en Oxford, Inglaterra, foi un escritor, historiador e científico cultural bengalí. Traxectoria
Nirad Chandra Chaudhuri foi o segundo dos oito fillos do avogado Upendra Narayan Chaudhuri (1867-1934) e da súa esposa Sushila Sundarani Chaudhurani. Estudou na Universidade de Calcuta e comezou a escribir sobre temas políticos e culturais. Foi secretario persoal de Sarat Chandra Bose, irmán do líder nacionalista indio Subhash Chandra Bose e activista independentista. A partir da súa experiencia persoal con políticos indios de diversas correntes, desenvolveu unha actitude escéptica ante as aspiracións nacionalistas. Ademais do seu traballo para Bose, continuou escribindo para xornais e revistas. Desde 1941 foi comentarista político habitual de All India Radio. En 1951 publicouse o seu libro The Autobiography of an Unknown Indian ("A autobiografía dun indio descoñecido"), no que trataba a historia e a cultura indias baixo o dominio británico. A súa postura positiva sobre a Commonwealth británica causou controversia pouco despois da independencia da India. Porén, o libro foi posteriormente contado como unha importante contribución á literatura clásica india. Admirador da cultura occidental, viaxou por primeira vez a Gran Bretaña en 1955 e reflexionou sobre esta experiencia no seu libro A Passage to England. En 1970 instalouse definitivamente en Oxford, onde viviu en Lathbury Road desde 1982 até o final da súa vida, en 1999. Ao ano seguinte recibiu o premio Duff Cooper polo seu libro The Continent of Circe, publicado en 1965. En 1990 a Universidade de Oxford concedeulle un doutoramento honoris causa; dous anos máis tarde foi nomeado Comandante da Orde do Imperio Británico. Foi membro da Royal Literary Society. Nirad Chandra Chaudhuri mantívose activo como escritor ben entrada a vellez e, no seu centenario, publicou Three Horsemen of the New Apocalypse, unha retrospectiva do século XX. Obras (escolma)
1951: The Autobiography of an Unknown Indian
1959: A Passage to England
1965: The Continent of Circe
1967: The Intellectual in India
1971: To Live or Not to Live
1974: Scholar Extraordinary, The Life of Professor the Right Honourable Friedrich Max Muller
1975: Clive of India
1976: Culture in the Vanity Bag
1979: Hinduism: A Religion to Live by
1987: Thy Hand, Great Anarch!
1997: Three Horsemen of the New Apocalypse
Nishinoshima, Ogasawara

Nishinoshima é unha illa deshabitada do arquipélago da Ogasawara (Xapón), de orixe volcánica. É o punto máis alto dun volcán que nace no seo do océano Pacífico.
Segundo se puido constatar por satélite da Axencia Espacial Europea, entre 1974 e 2021 pasou de medir 0, 7 km x 0, 2 km a medir 2, 3 km x 2 km.
Nitramida

As nitramidas, H2NNO2, son compostos químicos nitroxenados. Os derivados orgánicos das nitramidas, con fórmula xeral RNHNO2, denomínanse nitroaminas, que son moi utilizadas como explosivos; son exemplos o RDX e o HMX. Estrutura
As moléculas de nitroamidas non son planas en fase gasosa, pero son de forma planar en fase cristalina. Síntese
A síntese orixinal de Thiele e Lachman da nitramida realizábase mediante a hidrólise de nitrocarbamato de potasio: K2(O2NNCO2) + 2H2SO4 → O2NNH2 + CO2 + 2KHSO4
Outras rutas para obter nitramidas son a hidrólise de ácido nitrocarbámico, O2NNHCO2H → O2NNH2 + CO2
a reacción do sulfamato de sodio con ácido nítrico, Na(SO3NH2) + HNO3 → O2NNH2 + NaHSO4
e a reacción do pentóxido de dinitróxeno con dous equivalentes de amoníaco. N2O5 + 2NH3 → O2NNH2 + NH4NO3
Nitrato

Os nitratos son sales do ácido nítrico. Derivado do radical nitrato (NO3-), ión trioxonitrato en nomenclatura da IUPAC
O ión nitrato é plano, coa seguinte estrutura: O O− \\ / N+ | O− que, no caso do ácido nítrico, resulta: O O \\ // N | O | H Historia
Os nitratos coñécense cando menos dende a Idade Media. Co ácido sulfúrico xerábase a partir deles o ácido nítrico necesario na formulación da auga rexia. Coa introdución da pólvora os pequenos xacementos naturais non fornecían a demanda e comezou un proceso de fabricación a partir dos excrementos humanos e animais.
Nitrito (inhalante)

Os nitritos son unha clase especial de inhalantes que en ocasións empréganse como drogas. A diferenza da maioría dos demais inhalantes que actúan directamente sobre o sistema nervioso central (SNC), os nitritos esencialmente dilatan os vasos sanguíneos. Tipos de nitritos empregados como inhalantes
Os nitritos inclúen o Nitrito ciclohexílico, Nitrito isoamílico (amílico) e Nitrito isobutílico (butilo). O nitrito ciclohexílico atópase nos perfumes ambientais. O nitrito amílico emprégase en certos procedementos de diagnóstico e se lles prescribe a algúns pacientes para dores do corazón.
Mesmo, mentres que os outros inhalantes empréganse para alterar o estado de ánimo, os nitritos se usan principalmente para intensificar o pracer sexual. Na rúa, se lle da o nome de "poppers" ("rebentadores") ou "snappers" ("renxedores") ás ampolas de nitrito amílico que teñen ilexitimamente desviadas a este uso. O nitrito de butilo é unha substancia ilegal que frecuentemente é empaquetada e vendida en pequenas botellas coñecidas tamén como "poppers".
Nitrito redutase (NAD(P)H)

En encimoloxía, unha nitrito redutase [NAD(P)H] (EC 1. 7. 1. 4) é un encima que cataliza a seguinte reacción química: NH4+ + 3 NAD(P)+ + 2 H2O ⇌ {\displaystyle \rightleftharpoons } nitrito + 3 NAD(P)H + 5 H+
Os 4 substratos deste encima son o amonio, os coencimas NAD+ ou NADP+ e H2O, mentes que os seus catro produtos son nitrito, NADH ou NADPH e H+.
Este encima pertence á familia das oxidorredutases, concretamente ás que actúan sobre outros compostos nitroxenados con NAD+ ou NADP+ como aceptor. O nome sistemático desta clase de encimas é ammonio-hidróxido: NAD(P)+ oxidorredutase. Outros nomes comúns son nitrito redutase (nicotín adenín dinucleótido reducido, (fosfato)), NADH-nitrito oxidorredutase, NADPH-nitrito redutase, nitritoredutase asimilatoria, nitrito redutase [NAD(P)H2] e NAD(P)H2: nitrito oxidorredutase. Este encima participa no metabolismo do nitróxeno. Ten tres cofactores: FAD, ferro e o grupo sirohemo. Estudos estruturais
En 2007 só se resolvera a estrutura terciaria desta clase de encimas, co código de acceso en Protein Data Bank PDB 2JO6.
Nitroamina

As nitroaminas son compostos orgánicos que conteñen un grupo nitro unido a unha amina. Os compostos inorgánicos parentais das nitroaminas son as nitramidas, nas cales R1
R2
H, polo que a súa fórmula xeral é H2N–NO2.
Algúns exemplos de nitroaminas son os explosivos HMX, RDX, trinitrotriazina e tetril. A pesar de teren un grupo amino, non son básicas, senón ácidos febles, debido ao efecto de atracción de electróns do grupo funcional nitro.
Nitroglicerina

A nitroglicerina (nome IUPAC trinitrato de 1, 2, 3-propanotriol) é un éster orgánico, que se obtén mesturando ácido nítrico concentrado, ácido sulfúrico e glicerina. A súa fórmula molecular é C3H5N3O9. O resultado é altamente explosivo. É un líquido a temperatura ambiente, o cal a fai altamente sensible a calquera movemento, facendo moi difícil a súa manipulación, aínda que se pode conseguir unha estabilidade relativa engadíndolle algunhas substancias como o aluminio. Pódese extraer empregando como precursor o xabón.
Usualmente transpórtase en caixas acolchadas a baixa temperatura para diminuír o risco de explosión, xa que se excede os 41 °C (temperatura límite estimada) prodúcese unha reacción moi violenta debido á axitación intermolecular: 4 C 3 H 5 ( N O 3 ) 3 ( l ) {\displaystyle 4C_{3}H_{5}(NO_{3})_{3}(l)} A nitroglicerina é o compoñente principal dalgunhas mesturas explosivas como a abelita composta por un 65 % de nitroglicerina, 30 % de algodón pólvora, 3, 5 % de salitre e finalmente un 1, 5 % de carbonato de sodio.
En medicamento, úsase como vasodilatador para o tratamento da enfermidade isquémica coronaria, o infarto agudo de miocardio e a insuficiencia cardíaca conxestiva. Adminístrase polas vías oral, transdérmica, sublingual ou intravenosa. Historia
A nitroglicerina foi descuberta polo químico italiano Ascanio Sobrero en 1847, traballando na Universidade de Turín. O 15 de xullo de 1864, o químico Alfred Nobel (1833-1896) patentou a nitroglicerina como explosivo. En 1867, Alfred Nobel creou a dinamita ao absorber a nitroglicerina nunha materia porosa e inerte (como o sílice, o po de ladrillo, a arxila seca, o xeso, o carbón etc. ).
Cando Alfred Nobel inventou a dinamita, a cal é máis segura ca nitroglicerina, diminuíu o uso da "nitro" (como tamén se lle chama) para ser substituída polo novo invento.
A nitroglicerina foi o primeiro explosivo práctico con maior potencia que a pólvora negra.
Nitrosopumilales

A das nitrosopumilales (Nitrosopumilales) é unha orde de arqueas do reino dos Crenarchaeota, filo dos Thaumarchaeota e clase das Thermoprotei.
Nitrospira (xénero)

Nitrospira é un xénero de bacterias do filo Nitrospirae. O primeiro membro deste xénero foi descrito en 1986 por Watson et al. illado no golfo de Maine; tratábase da especie Nitrospira marina. O segundo membro do xénero descubriuse en 1995 dun tubo de ferro oxidado dun sistema de calefacción de Moscova, e a especie denominouse Nitrospira moscoviensis, a cal era un organismo gramnegativo oxidador de nitrito de forma helicoidal ou vibroide cun tamaño de 0, 9-2, 2 x 0, 2-0, 4 micrómetros.
Nitrospiras

Para o xénero ver Nitrospira (xénero). As nitrospiras ou Nitrospirae (ás veces Nitrospira, como a clase) é un filo de bacterias, que contén só unha clase (Nitrospira), cun só orde (Nitrospirales) e unha soa familia (Nitrospiraceae). Inclúe varios xéneros, o máis importante Nitrospira. O primeiro membro do filo, descuberto en 1985, foi Nitrospira marina. O segundo membro foi Thermodesulfovibrio yellowstonii, descuberto en 1994. O terceiro membro foi Nitrospira moscoviensis, descuberto en 1995 nun tubo oxidado en Moscova.
O xénero Nitrospira ten un metabolismo autótrofo nitrificante, e oxida nitritos a nitratos, pero carece das membranas internas típicas doutras bacterias nitrificantes. O xénero Leptospirilum é un quimiolitótrofo que oxida ferro e abunda nas minas de ferro e carbón. O xénero Thermodesulfovibrio é termófilo, vive en fontes termais e reduce sulfato. Filoxenia
O cladograma mostra a taxonomía aceptada actualmente do grupo baseada na LPSn (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e a filoxenia está baseada nos datos do ARNr 16S do LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree Project. Notas:
♠ Estirpes atopadas no NCBI (National Center for Biotechnology Information) pero non na LPSN.
Nivel macroscópico

Na física, o nivel macroscópico ou escala macroscópica é o nivel de descrición no que a posición particular ou estado físico das partículas que compoñen un corpo pode ser resumida nunha ecuación de estado que inclúe só magnitudes extensas (volume, lonxitude, masa) e magnitudes intensivas (presión, temperatura). Normalmente, debido ao gran tamaño do sistema poden desprezarse os efectos cuánticos e pode usarse a física estatística e as leis de Newton como unha boa aproximación.
Ademais, a enerxía total do sistema pode ser considerada como unha magnitude continua, no canto de como unha magnitude cuantizada. Estendendo a definición, fálase de obxecto ou fenómeno macroscópico cando as dimensións xeométricas ou a cantidade física supera un determinado tamaño. Normalmente, todos os obxectos que se poden enxergar a ollo nu ou simple vista son para todos os efectos macroscópicos, ao contrario dos obxectos e fenómenos microscópicos non visibles a simple vista e onde a mecánica cuántica pode desempeñar un papel importante na súa descrición.
Nivel trófico

Un nivel trófico é o lugar que ocupa un organismo na cadea trófica. Clasificación
Os niveis tróficos poden clasificarse segundo o tipo de alimentación en: Nivel trófico primario ou dos produtores: este grupo está formado polo conxunto de organismos autótrofos, é dicir, aqueles que obteñen alimento a partir de materia inorgánica mediante a fotosíntese. Plantas e algas son representantes deste nivel.
Nivel trófico secundario ou dos consumidores: formado polo conxunto de seres que se alimentan doutros seres, sexan estes produtores ou consumidores. Pódense diferenciar dous tipos conforme a súa alimentacion.
Consumidores primarios: aqueles que se alimentan dos produtores primarios (herbívoros)
Consumidores secundarios: aqueles que se alimentan dos consumidores primarios (carnívoros). Pode incluso facerse unha distinción recursiva nos consumidores secundarios xa que algúns carnívoros comen outros carnívoros.
Nivel trófico terciario ou dos descompoñedores: aqueles organismos que se alimentan descompoñendo os restos doutros organismos mediante procesos enzimáticos externos. Número de niveis
A Segunda Lei da Termodinámica pon un límite á eficiencia de calquera proceso, e tamén á dos organismos na explotación dos seus recursos tróficos: un animal situado nun punto da cadea alimenticia, só aproveita unha pequena parte da enerxía do seu alimento, situado no nivel trófico anterior. Dito con outras palabras, un ser humano pode vivir dous ou tres días co alimento que proporciona un polo, pero viviría moito máis se se alimentase da cantidade de penso que comeu ese polo.
Esta constrición impón á súa vez un límite ao número posible de niveis tróficos, que non adoitan pasar de sete nos ecosistemas continentais, aínda que poden ser máis numerosos nos oceánicos.
Na análise dos niveis tróficos hai que considerar non só os organismos que realizan un consumo directo doutros, coméndoos enteiros ou mutilándoos (como fan os herbívoros coas plantas leñosas), senón tamén os parasitos, como os que chuchan sangue, ou os detritívoros e descompoñedores.
Nivollet-Montgriffon

Nivollet-Montgriffon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Nizhnii Novgorod

Nizhnii Novgorod (en ruso: Нижний Новгород) é unha cidade da parte europea de Rusia, centro económico e cultural da rexión do Volga-Vyatka e tamén a capital administrativa do Óblast de Nizhnii Novgorod e do Distrito Federal do Volga. Xeografía
Segundo o censo da poboación do 2010, conta cuns 1, 25 millóns de habitantes. Representa a quinta maior cidade da Federación Rusa, despois de Moscova, San Petersburgo, Novosibirsk e Ekaterimburgo, e a terceira da súa parte europea. Historia
Do 1932 ata 1990 o nome da cidade foi Gorkii (Горький) grazas ao escritor Maksim Gorkii nacido na cidade. O físico Alexander Sergeev, presidente da Academia Rusa de Ciencias entre 2017 e 2022, tamén naceu en Gorkii.
A cidade estivo cerrada ao turismo durante unha boa parte da era soviética, ata os principios dos 1990. Tamén posúe un antigo centro conservado e moitos monumentos históricos, arquitectónicos e culturais únicos recoñecidos pola UNESCO grazas ao valor histórico e cultural que posúen.