Syadvada

O syadvada é un sistema de argumentación desenvolvido polos filósofos e pensadores xainas na India antiga para apoiar e fundamentar a súa teoría do pluralismo. Este sistema destaca por ter sete predicados semánticos diferenciados, que poden interpretarse como sete valores de verdade distintos. Historia
Tradicionalmente, na literatura xaina e hindú relativa á filosofía xaina, recibe o nome de syadvada ou saptabhangivada. A referencia máis antiga ao syadvada aparece nos escritos de Bhadrabahu (c. 433-357 a. n. e. ). Tamén se menciona no Nyayavatara de Siddhasena Divakara (c. 480-550). Samantabhadra (c. 600) desenvolveu unha exposición completa en sete partes do syadvada no seu Aptamimamsa. Pola súa banda, o Syadvadamanjari de Mallisena (1292) é un tratado independente sobre a mesma teoría. Así mesmo, existen obras posteriores e un gran número de comentarios modernos. A interpretación do saptabhangivada como unha lóxica septavalente débese ao profesor George Bosworth Burch (1902-1973), da Universidade Harvard, nun artigo de 1964. Ademais, o experto en estatística aplicada indio P. C. Mahalanobis defendeu unha interpretación probabilista do saptabhangivada. Estrutura
A teoría dos sete predicados do saptabhangivada pódese resumir do seguinte xeito: os sete predicados consisten no uso de sete afirmacións sobre oracións, cada unha delas precedida por "condicionalmente" ou "pódese dicir" (en sánscrito: syat), relativas a un obxecto singular e as súas propiedades. Estas oracións son asercións e negacións, simultáneas ou sucesivas, sen contradicións. Estas afirmación son as seguintes. Pódese dicir que (algún obxecto) existe.
Pódese dicir que (algún obxecto) non existe.
Pódese dicir que (algún obxecto) existe; pódese dicir que non existe.
Pódese dicir que (algún obxecto) é inexpresable.
Pódese dicir que (algún obxecto) existe; pódese dicir que é inexpresable.
Pódese dicir que (algún obxecto) non existe; pódese dicir que é inexpresable.
Pódese dicir que (algún obxecto) existe; pódese dicir que non existe; pódese dicir que é inexpresable.
Así, hai tres valores de verdade básicos: verdadeiro (v), falso (f) e inexpresable (i). As súas combinacións producen catro valores adicionais: vf, vi, fi e vfi. Malia ser, en aparencia, unha lóxica trivalente, unha análise máis atenta do sistema indica que este posúe sete valores de verdade distintos. Trátase dunha consecuencia do operador de condicionalidade syat ("Pódese dicir. .. "). Esta palabra sánscrita ten o significado literal de "Quizais sexa o caso que. .. ", e neste contexto emprégase co significado de "Dende un certo punto de vista. .. " ou "Dende unha perspectiva filosófica en particular. .. ".
Na literatura xaina, o termo "punto de vista" ou "perspectiva" úsase nun sentido técnico. Considérese unha situación na que a totalidade do discurso filosófico, de todas as proposicións (un conxunto inconsistente), se divide en subconxuntos, cada un dos cales é consistente. Calquera das súas proposicións podería apoiarse noutras do mesmo subconxunto. Porén, ao mesmo tempo, a negación desa proposición podería aparecer nun subconxunto distinto, ou quizais superposto ao subconxunto orixinal; esta negación, á súa vez apóiase noutras proposicións do seu subconxunto. Cada un destes subconxuntos consistentes dun discurso globalmente inconsistente é o que os xainas denominan un "punto de vista" (en sánscrito: naya). Así, un "punto de vista" correspóndese cunha perspectiva filosófica concreta.
Segundo esta terminoloxía, pódense traducir os predicados da lóxica xaina da seguinte maneira. Cada proposición, p, ten os seguintes sete estados dentro da totalidade do discurso, S: p é membro de cada punto de vista en S.
Non-p é membro de cada punto de vista en S.
p é membro dalgúns puntos de vista, e non-p é membro do resto.
p é membro dalgúns puntos de vista, o resto deles é neutral.
Non-p é membro dalgúns puntos de vista, o resto deles é neutral.
p é neutral con respecto a todos os puntos de vista.
p é membro dalgúns puntos de vista e non-p é membro doutros, e o resto deles é neutral.