proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Contusión

Unha contusión é un tipo de lesión física non penetrante sobre un corpo humano ou animal causada pola acción de obxectos duros, de superficie obtusa ou roma, que actúan sobre o organismo por intermedio dunha forza máis ou menos considerable. Os efectos dun golpe contuso varían segundo a forza e enerxía aplicada sobre o organismo dando lugar a unha lesión superficial, como unha equimose, ou lesións sobre órganos e vísceras que poden comprometer a vida do suxeito, como unha fractura. Cadro clínico
Os signos clásicos dunha contusión son a dor, o aumento de capacidade leve ou moderada no lugar do golpe e, ocasionalmente, edema leve. A contusión é unha lesión pechada que non afecta á pel, polo tanto, non é errosiva nin afecta a epiderme como no caso dunha ferida cortante ou penetrante. A pel ou os órganos poden cambiar de cor por efecto do sangue derramado, formando hematomas e equimose.
Cando a contusión é leve, a dor é moderada e tardía, permite continuar o esforzo. Con tratamento, a súa evolución é favorable. Por tratarse dunha lesión pechada, a contusión non leva risco de contaminación externa e infección. Tratamento
En contusións pequenas a inflamación mellora aplicando sinxelamente un pouco de xeo ou compresas frías. Se a contusión provén dun golpe máis forte, adóitase indicar a aplicación de xeo e elevar a parte afectada e deixala en repouso. Os golpes contusos fortes poden afectar órganos sólidos, polo que se debe consultar cun especialista en saúde.
Contáronme un conto mal contado. Onde estaban as mulleres na historia?

Contáronme un conto mal contado é un ensaio coordinado por Susana Reboreda Morillo publicado en 2025 no marco da colección Feminismos editado pola Editorial Galaxia. Características
Este libro recompila os traballos de oito investigadoras relacionadas coa Universidade de Vigo, que pretende contribuír, precisamente, a restaurar o papel das mulleres na historia.
Conurbación do Delta do Yangtzé

A conurbación do delta do Yangtzé é unha megalópole do centro leste da China que se está conformando na parte sur do delta do río Yangtzé, entre a súa desembocadura e o lago Tai, e con Shanghai como cidade máis grande e importante. Localización e características
Cara ao oeste conúrbase coa área de Suzhou, antiga e bela cidade á beira do Gran Canal; despois aparece a área de Wuxi, industriosa cidade coñecida coloquialmente como "pequena Shanghai"; e finalmente, no extremo occidental da conurbación, sitúase a área de Changzhou, a máis pequena de todas.
O dinamismo da rexión nestes últimos anos ten sido enorme, tras da súa elección coma Zona Económica Especial, aberta o investimento foránea. A construción de todo tipo de grandes infraestruturas non cesa día a día e estanse propoñendo novos e xigantescos proxectos (pontes, portos, autoestradas e ferrocarrís) que farían posible, no medio prazo, a incorporación á megalópole das áreas metropolitanas veciñas ata Nanjing polo oeste e Hanzhou e Ningbo polo sur.
Megalópole de Shanghai: AM Shanghai. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. 19000000
Shanghai shih. .. .. 16800000
municipalidade de Suzhou. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. 3900000
municipalidade de Wuxi. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. 3700000
municipalidade de Changzhou. .. .. .. .. .. .. .. .3500000
Conurbación do centro de Inglaterra

Coñécese como conurbación do centro de Inglaterra á gran rexión urbanizada de forma anular en torno aos Peninos. Este macizo fai ás veces de pulmón verde do conglomerado. Polo sur o continuo urbanizado únese, a través da área de Northampton, coa megalópole da rexión de Londres. Características
A xénese da conurbación do centro de Inglaterra é o resultado do desenvolvemento dunha sociedade eminentemente urbana como a británica. O Reino Unido é un dos máis urbanizados do mundo e o primeiro que naceu á calor da revolución industrial, na segunda metade do século XVIII e perante todo o XIX. A rexión onde todo este fenómeno comezou é xustamente a que conforma esta conurbación: ao noroeste o aglomerado que comparten Manchester e Liverpool, o porto da megalópole no mar de Irlanda;
inmediatamente ao nordeste, o Yorkshire urbano entre Leeds e Sheffield;
máis ao sur, as Midlands: primeiro Nottingham, Derby e Leicester; despois, sen solución de continuidade, cara ao suroeste aparece a grande área metropolitana de Birmingham, a segunda cidade do país, e ao noroeste desta, pechando o vasto anel urbano en torno aos Peninos, a área de Stoke on Trent, moi preto do sur de Manchester.
O desenvolvemento industrial temperán desta rexión provocou pronto moitos problemas que leva asociada a industrialización, polo que o século XX foi época dunha decadencia e unha dura reconversión que aínda non terminou para toda a área.
Conurbación do sur de California

A conurbación do sur de California é unha megalópole que se atopa no suroeste dos Estados Unidos, na costa de California. É o resultado da conurbación da vasta área metropolitana dos Ánxeles coa de San Diego máis ao sur, á que, á súa vez, conforma un continuo urbano con Tijuana, ao outro lado da fronteira con México. Características
O centro principal da aglomeración é a cidade dos Ánxeles, segunda cidade dos Estados Unidos tras Nova York. As devanditas cidades de San Diego e Tijuana experimentaron un rápido crecemento nestas últimas décadas ao abeiro da súa posición fronteiriza. Este factor deu lugar á proliferación dos chamados "espaldas molladas", inmigrantes ilegais que, xunto con aqueles que están nunha situación regular, terminan por compoñer unha importante minoría hispana no conxunto da megalópole.
Conurbación do sur de Manchuria

A conurbación do sur de Manchuria é un continuo urbanizado da provincia de Liaoning, no sur de Manchuria, rexión histórica do nordeste da China.
Esténdese coma un corredor urbano que de norte a sur ocupa a beira oriental da chaira aluvial do baixo Liao: Shenyang, a capital da provincia, unha das grandes cidades chinesas e a máis importante da rexión, conurbada á súa vez co centro industrial mineiro de Fushun. Ao sur de Shenyang enseguida aparece outra gran conurbación, a de Anshan, cun dos complexos siderometalúrxicos maiores do mundo, e Liaoyang, coa gran cidade mineira (carbón e ferro) de Benxi ao leste. E seguindo cara ao sur, a cidade menor de Haicheng preto xa do importante porto de Yingkou, a beira do golfo de Bo Hai no Mar Amarelo.
A rexión urbana especialízase na extracción de minerais e a súa transformación industrial.
Conurbación do sur de Manchuria: C Shenyang-Fushun: 8700000 hab.
C Anshan-Liaoyang: 2900000 hab.
AM Benxi: 1310000 hab.
AM Haicheng: 450. 000 hab.
C Yingkou-Panjing (Panshan): 1550000 hab.
Convección

A convección é unha das tres formas de transmisión de calor e caracterízase porque se produce por intermedio dun fluído (aire, auga) que transporta a calor entre zonas de diferentes temperaturas a través de correntes chamadas correntes de convección. A convección prodúcese unicamente por medio de materiais fluídos. Estes, ó quentarse, aumentan de volume, diminúen a súa densidade e ascenden desprazando o fluído que se atopa na parte superior e que está a menor temperatura. O que se chama convección en si, é o transporte de calor por medio de correntes ascendente e descendente do fluído. A transferencia de calor nun volume e a mestura de elementos macroscópicos de porcións quentes e frías dun gas ou dun líquido. Inclúese tamén o intercambio de enerxía entre unha superficie sólida e un fluído ou por medio dunha bomba, un ventilador ou outros dispositivos mecánicos (convección mecánica ou asistida). Na transferencia de calor libre ou natural na cal un fluído é máis quente ou máis frío e en contacto cunha superficie sólida, causa unha circulación debido ás diferenzas de densidade que resultan do gradiente de temperaturas no fluído.
A transferencia de calor por convección exprésase coa Lei de Arrefriamento de Newton: d Q d t
h A s ( T s − T inf ) {\displaystyle {\frac {dQ}{dt}}
hA_{s}(T_{s}-T_{\inf })} Onde h {\displaystyle h} é o coeficiente de convección (ou coeficiente de película), A s {\displaystyle A_{s}} é a Área do corpo no contacto co fluído, T s {\displaystyle T_{s}} é a temperatura na superficie do corpo e T inf {\displaystyle T_{\inf }} é a temperatura do fluído lonxe do corpo.
Convención Americana sobre Dereitos Humanos

A Convención Americana sobre Dereitos Humanos (tamén chamada Pacto de San José de Costa Rica ou CADH) foi subscrita, tras a Conferencia Especializada Interamericana de Dereitos Humanos, o 22 de novembro de 1969 na cidade de San José de Costa Rica e entrou en vixencia o 18 de xullo de 1978. É unha das bases do Sistema interamericano de protección de dereitos humanos.
Os Estados partes nesta Convención comprométense a respectar os dereitos e liberdades recoñecidos nela e a garantir o seu libre e pleno exercicio a toda persoa que estea suxeita á súa xurisdición, sen discriminación algunha".
Se o exercicio de tales dereitos e liberdades non estiver xa garantido por disposicións lexislativas ou doutro carácter, os Estados partes están obrigados a adoptar medidas lexislativas ou doutro carácter que foren necesarias para facelos efectivos.
Ademais, establece a obrigación, para os Estados partes, do desenvolvemento progresivo dos dereitos económicos, sociais e culturais contidos na Carta da Organización dos Estados Americanos, na medida dos recursos dispoñíbeis, por vía lexislativa ou outros medios apropiados.
Como medios de protección dos dereitos e liberdades, establece dous órganos para coñecer dos asuntos relacionados co cumprimento da Convención: a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos e a Corte Interamericana de Dereitos Humanos. Contido
Esta Convención consagra diversos dereitos civís e políticos, entre outros: o dereito ao recoñecemento da personalidade xurídica, o dereito á vida, dereito á integridade persoal, dereito á liberdade persoal e garantías xudiciais, dereito ao respecto da honra e recoñecemento da dignidade, a liberdade de conciencia e de relixión, a liberdade de pensamento e de expresión, e o dereito a asociarse libremente.
Convención constitucional

Unha convención constitucional é un encontro político, que ten como obxectivo redactar unha constitución nova ou revisar unha xa existente. Realízase unha convención constitucional xeneral para crear a primeira constitución dunha entidade política ou para substituír unha preexistente, mentres que unha convención constitucional limitada realízase para revisar unha constitución xa existente. Estados Unidos
Nos Estados Unidos de América, todos os estados teñen o dereito de realizar convencións constitucionais, xa sexan limitadas ou xerais. Polo xeral, son propostas por unha das cámaras do poder lexislativo do estado, e deben ser aprobadas pola maioría (un 51%, un 60% ou un 67%, dependendo do estado) dos membros de ambas as cámaras do Lexislativo e logo pola maioría da poboación do estado (un 51%). Varios estados norteamericanos permiten que a poboación, a través de manifestos (cun número mínimo de firmas, xeralmente entre un 5% e 10% da poboación electoral), propoñan convencións constitucionais, que necesitarán ser ratificadas pola maioría dos membros de ambas as cámaras do Lexislativo, ademais de pola poboación do estado.
Convención das Nacións Unidas contra a Corrupción

O Acordo, Convenio ou Convención das Nacións Unidas contra a Corrupción (UNCAC) é un tratado multilateral das Nacións Unidas co obxectivo de previr e combater a corrupción política. Historia
Foi adoptada o 31 de outubro de 2003 pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas coa Resolución 58/4. A primeira conferencia de países signatarios tivo lugar en 2005.
Ratificación
A data de maio de 2020, había 187 ratificantes, incluíndo 181 Estados membros das Nacións Unidas, máis as Illas Cook, Niue, a Santa Sé, o Estado de Palestina e a Unión Europea.
Esta convención foi promovida pola Oficina das Nacións Unidas contra a Droga e o Delito (UNODC). Impacto e aplicación
Desde a súa adopción en 2003, a UNCAC marcou un fito na loita global contra a corrupción. A través dela, países de todo o mundo comprometéronse a implementar medidas rigorosas para previr, detectar e castigar actos de corrupción. A convención estimulou reformas legais e institucionais significativas, aumentou a transparencia e fortaleceu a cooperación internacional para a recuperación de activos.
Con todo, a eficacia da convención variou, reflectindo desafíos como a falta de vontade política, recursos limitados e fraxilidades institucionais. Aínda que algúns países mostraron melloras significativas, outros aínda loitan por cumprir plenamente coas súas disposicións. O mecanismo de revisión da UNCAC destacou tanto os avances como as áreas que requiren mellora.
Aínda que a convención xerou un impacto positivo, recoñecendo que a corrupción continúa sendo un desafío global, reafírmase a necesidade dun compromiso constante e acción conxunta para lograr un cambio sostido, introducindo conceptos como a "riqueza inexplicábel" como ferramenta contra a cleptocracia.
Convención de Londres de 1861

A convención de Londres foi un acordo diplomático asinado pola raíña de España, Isabel II; o emperador de Francia, Napoleón III; e Vitoria, raíña do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda, o 31 de outubro de 1861 como resposta á lei de suspensión de pagos promulgada polo presidente de México, Benito Juárez, o 17 de xullo dese mesmo ano, cuxo primeiro artigo dicía: “Desde a data desta lei, o Goberno da Unión percibirá todo o produto líquido das rendas federais, deducíndose tan só os gastos de recadación das oficinas recadadoras, e quedando suspensos polo termo de dous anos todos os pagos, incluso o das asignacións destinadas para a débeda contraída en Londres e para as Convencións estranxeiras. ”
O obxectivo da convención de Londres era demandar a México unha protección máis efectiva para as persoas e propiedades dos seus súbditos, así como o cumprimento das obrigacións contraídas cara a estes. A chegada dos seus ministros plenipotenciarios a México deu lugar aos Tratados preliminares de La Soledad e á Segunda intervención francesa en México.
Convención de Sintra

A Convención de Sintra, foi un acordo entre Gran Bretaña e Francia, asinado no Palacio de Queluz, preto de Lisboa, a 30 de agosto de 1808, que pechou a primeira invasión francesa de Portugal, no contexto da chamada Guerra Peninsular. Pola beira británica foi o negociador o xeneral Hew Whiteford Dalrymple.
Logo da derrota das tropas napoleónicas na batalla de Roliça (17 de agosto) e na batalla do Vimeiro (21 de agosto), o xeral Junot propuxo aos ingleses un armisticio. Despois das negociacións efectuadas en Sintra, chegouse á formulación final do documento, polo cal se permitía a retirada das tropas francesas (uns 26. 000 homes), embarcadas en navios ingleses, trasportando as súas armas, bagaxes e o produto dos saqueos realizados en Portugal.
O acordo traducíuse en beneficios mutuos: Junot, carecendo de liñas de comunicación fiábeis con Francia, retiraba as súas tropas sen maiores perdas. Os ingleses obtiñan o control da capital, Lisboa, e da temida liña de defensa da barra do río Texo, sen necesidade de combate.
Os portugueses foron mantidos á marxe das negociacións, o que provocou un escándalo polo que consideraban permisividade británica coa pillaxe francesa.
Co acordo, os franceses gañaron tempo e volverían a invadir Portugal tan só un ano máis tarde.
Convención de Viena sobre Relacións Diplomáticas

A Convención de Viena sobre Relacións Diplomáticas é un Tratado internacional que regula as relacións diplomáticas entre os países e a inmunidade do persoal diplomático. Foi adoptada o 14 de abril de 1961 en Viena (Austria) e entrou en vigor o 24 de abril de 1964. Foi complementada en 1963 pola Convención de Viena sobre Relacións Consulares. 190 Estados pertencen á Convención e nos poucos Estados que non asinaron o documento, as súas disposicións aplícanse como Dereito Internacional consuetudinario.
Existen dous Protocolos adicionais á Convención, ambos do 18 de abril de 1961: Protocolo facultativo sobre adquisición de nacionalidade,
Protocolo facultativo sobre a xurisdición obrigatoria para a solución de controversias.
Convención de Viena sobre o Dereito dos Tratados

A Convención de Viena sobre o Dereito dos Tratados foi subscrita en Viena (Austria) o 23 de maio de 1969 e entrou en vixencia 27 de xaneiro de 1980. Historia e características
Foi elaborada por unha conferencia internacional reunida en Viena, sobre a base dun proxecto preparado, durante máis de quince anos de traballo, pola Comisión de Dereito Internacional das Nacións Unidas. O seu obxectivo foi codificar o dereito internacional consuetudinario dos tratados e, ademais, desenvolvelo progresivamente.
Esta Convención define ao tratado como un "acordo internacional celebrado por escrito entre Estados e rexido polo dereito internacional, xa conste nun instrumento único ou en dous ou máis instrumentos conexos e calquera que sexa a súa denominación particular", xa que logo as súas disposicións son aplicables só a tratados por escrito entre Estados; quedan excluídos os que non constan por escrito e os acordos entre un Estado e outros suxeitos de dereito internacional (como as organizacións internacionais) ou entre esoutros suxeitos de dereito internacional.
Non obstante, a mesma Convención precisa que o feito non se aplique en tales casos, non afecta o valor xurídico de tales acordos, a aplicación aos mesmos de calquera das normas enunciadas nela a que estiveren sometidos en virtude do dereito internacional independentemente da Convención e a aplicación da Convención ás relacións dos Estados entre si en virtude de acordos internacionais nos que foren así mesmo partes outros suxeitos de dereito internacional.
A Convención, en canto tal non posúe efecto retroactivo, pois só se aplica aos tratados celebrados logo da súa entrada en vigor e non aos celebrados con anterioridade (sen prexuízo da aplicación de calquera normas enunciadas nela ás que estean sometidos os tratados en virtude do dereito internacional independentemente da Convención). Ademais, de acordo ao seu propio preámbulo, as normas de dereito internacional consuetudinario continúan rexendo as cuestións non reguladas nas disposicións da Convención.
Convención do Patrimonio da Humanidade

A Convención do Patrimonio da Humanidade (en inglés: World Heritage Convention), formalmente coñecida como Convención sobre a Protección do Patrimonio Cultural e Natural da Humanidade (en inglés: Convention Concerning the Protection of the World Cultural and Natural Heritage), é un tratado internacional asinado o 23 de novembro de 1972 para a creación dos Sitios Patrimonio da Humanidade, cos obxectivos primarios de conservación da natureza e a conservación de bens culturais. A convención, un documento de acordo internacional, é a guía de traballo do Comité do Patrimonio da Humanidade. Foi desenvolvido sobre un período de sete anos (1965–1972).
A convención define os sitios que poden ser considerados para a súa inscrición na Lista do Patrimonio da Humanidade, e ademais estabelece os deberes dos gobernos de cada país para identificar sitios potenciais e protexelos e preservalos. Os países asinantes comprométense a conservar os sitios Patrimonio da Humanidade situados no seu territorio e informar regularmente sobre o estado da súa conservación. A convención tamén estabelece como se debe utilizar e xestionar o Fondo do Patrimonio da Humanidade.
A convención foi adoptada pola Conferencia Xeral da UNESCO o 16 de novembro de 1972, e foi asinada polo presidente da Conferencia Xeral da UNESCO, Toru Haguiwara, e polo director xeral da UNESCO, René Maheu, o 23 de novembro de 1972. Consérvase nos arquivos da UNESCO.
Convención para a Prevención e a Sanción do Delito de Xenocidio

A Convención para a prevención e a sanción do delito de xenocidio é un documento das Nacións Unidas. Foi creado pola resolución 96 da Asemblea Xeral do 9 de decembro de 1948, aínda que non entrou en vigor ata o 12 de xaneiro de 1951. Nela, recoñécese o xenocidio como un delito perseguible polo dereito internacional, ademais de definirse dito delito de xenocidio. Foi asinado por 41 países, sendo xa ratificado por 133. Os últimos países en unirse ao tratado foron Iugoslavia, o 12 de marzo de 2001, e Guinea e Suíza, o 7 de setembro do 2000. O seu contido considérase de ius cogens, ou, polo menos de contido erga omnes.
A pesar de que Iugoslavia reafirmou a súa vinculación a este tratado. A Corte Internacional de Xustiza sinalou que aínda existindo dúbidas sobre as obrigacións do Estado Serbio (logo da disolución da República Federal de Iugoslavia a inicios dos noventa), Serbia debía respectar as obrigacións do Artigo IX.
Este tratado é fundamental para o dereito internacional. No seu artigo segundo, defínese o que as Nacións Unidas entenden por xenocidio:
Artigo II: Na presente Convención, enténdese por xenocidio calquera dos actos mencionados a continuación, perpretados coa intención de destruír, total ou parcialmente, a un grupo nacional, étnico, racial ou relixioso, como tal:
a) Matanza de membros do grupo;
b) Lesión grave á integridade física ou mental dos membros do grupo;
c) Sometemento intencional do grupo a condicións de existencia que leven á súa destrución física, total ou parcial;
d) Medidas destinadas a impedir os nacementos no seo do grupo;
e) Traslado por forza de nenos a outro grupo.
Convención relativa á conservación da vida silvestre e do medio natural de Europa

O Convenio relativo á Conservación da Vida Silvestre e do Medio Natural de Europa, máis coñecido como Convenio de Berna foi un tratado internacional que ten como obxectivo garantir a conservación da vida silvestre e do medio natural de Europa mediante unha cooperación entre os Estados.
Este Convenio asinouse en Berna o 19 de setembro de 1979, e a Unión Europea é parte contratante desde a Decisión 82/72/CEE do Consello Europeo, de 3 de decembro de 1981, que entrou en vigor o 6 de xuño de 1982. Historia
Na Convención de Washington de 1973 sobre Comercio Internacional de Especies Ameazadas de Flora e Fauna Silvestres incluíuse o primeiro catálogo internacional de especies protexidas fronte á explotación comercial. Este convenio afectaba principalmente á fauna e á flora doutros continentes.
Pretendíase mellorar esta situación a través de dous convenios asinados en 1979. Son o Convenio de Convenio de Bonn, sobre aves e outra sobre a fauna migradora, e o de Berna, sobre todo tipo flora e fauna ameazada.
O Convenio de Berna foi o impulsor da creación de catálogos nacionais de especies protexidas nos Estados membros. En 1980 aprobouse o primeiro catálogo español de especies de fauna protexidas, e en 1982 creouse o catálogo de flora protexida.
Convencións de Xenebra

As Convencións de Xenebra son unha serie de tratados formulados en Xenebra (Suíza) definindo as normas para as leis internacionais relativas ao Dereito Humanitario Internacional. As convencións foron o resultado de esforzos de Henri Dunant, e que foi motivado polos horrores dos que foi testemuña na Batalla de Solferino.
Estes tratados definen os dereitos e os deberes de persoas, combatentes ou non, en tempo de guerra. Tales tratados son inéditos, consistindo na base dos dereitos humanitarios internacionais. Foron elaborados durante catro Convencións de Xenebra que aconteceron de 1864 a 1949.
Convenio Internacional para previr a contaminación dos Buques

MARPOL 73/78 (en inglés International Convention for the Prevention of Pollution from Ships, de 1973 e modificado polo Protocolo de 1978) é un convenio da Organización Marítima Internacional para a prevención da contaminación dos mares e océanos. Entrou en vigor o 2 de outubro de 1983. Foi asinado por 119 países. Estrutura
Dende 2005, o convenio ten a seguinte estrutura: Introdución.
Texto do Convenio Internacional para Previr a Contaminación por Buques de 1973.
Protocolo de 1978 relativo ao Convenio 1973.
Emendas de 1984.
Emendas de 1985.
Protocolo de 1997 que emenda o Convenio de 1973 modificado polo Protocolo de 1978.
Seis Anexos que conteñen regras que abarcan as diversas fontes de contaminación polos buques.
Anexo I, prevención da polución da auga por aceite e hidrocarburos. Entrou en vigor o 2 de outubro de 1978.
Anexo II, regras para previr a contaminación por Substancias Nocivas Líquidas Transportadas a Granel. Entrou en vigor o 2 de outubro de 1983.
Anexo III, prevención da contaminación por substancias transportadas envoltas. Entrou en vigor o 1 de xullo de 1992.
Anexo VI, prevención da contaminación por augas sucias en buques. Entrou en vigor o 27 de setembro de 2003.
Anexo V, prevención da contaminación por lixo en buques. Entrou en vigor o 31 de decembro de 1988.
Anexo VI, prevención da contaminación do aire. Entrou en vigor o 19 de maio de 2005.
Interpretación uniforme dalgunhas disposicións dos anexos.
Total de disposicións MARPOL 73/78.
Convento de Santa Bárbara de Delft

O Convento de Santa Bárbara (en neerlandés: Sint-Barbaraklooster) é un antigo convento dos Países Baixos, sito ao pé da canle Oude Delft, na cidade surholandesa de Delft. O edificio pasou a ter un uso civil e na actualidade utilízao como sede social a Asociación de Estudantes Católicos Sanctus Virgilius -Virgiel- (Katholieke Studenten Vereniging Sanctus Virgilius -Virgiel-). O edificio foi declarado en 1967 monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument). Historia
Algunhas das monxas franciscanas que abandonaran o veciño convento de Santa Ádega tras a Reforma protestante, durante a segunda metade do século XVI, quixeron establecer un novo convento noutro edificio da mesma cidade vella de Delft, para o cal escolleron un antigo mosteiro construído en 1405 que sufrira danos moi importantes no incendio da cidade en 1536 e que fora posteriormente reconstruído no mesmo lugar. En 1572, tras a derrota e a prohibición do catolicismo nos Países Baixos, o novo edificio perdeu definitivamente a función relixiosa e pasou a ter diferentes usos intercalados co de almacén de artillaría, que se desenvolveu durante boa parte dos séculos XVI e XVII.
En 1910, a función de orfanato, que se viñera desenvolvendo xa desde finais do século XVI, desapareceu e o edificio caeu en desuso, ata que en 1949 se estableceu alí a asociación estudantil que hoxe mantén no antigo convento a súa sede.
Convertibilidade

En economía e en contabilidade, o termo convertibilidade refírese á posibilidade de trocar de modo sinxelo certa contía de diñeiro por unha contía equivalente en calquera tipo de activo financeiro ou bens, e así reciprocamente. A política monetaria máis comunmente empregada ata o inicio do século XX estabelecía que debería haber convertibilidade entre o papel moeda vixente e o ouro. Este modelo era coñecido como padrón ouro, o que significaba que unha unidade monetaria equivalería a unha certa contía en ouro. Iso acabou evolucionando ó padrón de divisas ouro. [Cómpre referencia] Os países, con todo, de modo xeral, durante a segunda metade do século XX acabaron por adoptar a convertibilidade entre moedas, que é a posibilidade dunha moeda de poder ser trocada por outras.
Convivencia

A convivencia refírese á coexistencia pacífica e harmoniosa de grupos humanos e outras especies de animais nun mesmo espazo. Factores que alteran a convivencia
Discriminación: trato diferente e prexudicial que se lle da a unha persoa.
Criminalidade: que é o conxunto de actos criminais cometidos nun territorio durante un período determinado.
Lesións persoais
Agresións sexuais: calquera actividade sexual entre dúas ou máis persoas sen consentimento.
Individualismo: tendencia dunha persoa a actuar de acordo coa súa propia vontade
Conxectura

Por conxectura enténdese o xuízo (moral, ético ou matemático) que se forma das cousas ou sucesos por indicios e observacións.
En matemáticas, o concepto de conxectura refírese a unha afirmación que se supón certa, pero que non foi probada nin refutada até a data. Cando se demostra a veracidade dunha conxectura, esta pasa a ser considerada un teorema de pleno dereito e pode utilizarse como tal para construír outras demostracións formais. Conxecturas en matemáticas
Até hai pouco, a conxectura máis coñecida era o mal chamado último teorema de Fermat, mal chamado porque, aínda que Pierre de Fermat afirmou que encontrara unha demostración, non se puido encontrar ningunha entre os seus escritos tras a súa morte. Esta conxectura burlou a comunidade matemática durante máis de tres séculos, até que Andrew Wiles a demostrou finalmente en 1993 e a elevou ao rango de teorema.
Estas son algunhas das conxecturas máis famosas: Non hai números perfectos impares.
Conxectura de Goldbach
Conxectura dos números primos xemelgos
Conxectura de Collatz
Hipótese de Riemann
Conxectura de Poincaré (demostrada por Grigori Perelmán)
Conxectura abc
Conxectura de Erdős-Straus
Conxectura de Artin sobre raíces primitivas

En teoría de números, a conxectura de Artin sobre raíces primitivas expresa que dado un número enteiro a que non é un cadrado perfecto e tampouco −1, é unha raíz primitiva módulo de infinitos primos p. A conxectura tamén describe unha densidade asintótica deses primos. Esta densidade conxectural é igual á constante de Artin ou a un múltiplo racional da mesma.
A conxectura foi formulada por Emil Artin a Helmut Hasse o 27 de setembro de 1927, segundo o diario deste último. A pesar dos importantes progresos realizados, a conxectura segue sen estar resolta. De feito, aínda non existe nin un só valor de a para o que a conxectura de Artin estea demostrada. Formulación
Sexa a un enteiro que non é un cadrado perfecto e tampouco −1. Escríbase a a0b2 con a0 libre de cadrados. Denote por S(a) o conxunto de números primos p tales que a sexa unha raíz primitiva módulo p. Entón: S(a) ten unha densidade asintótica positiva dentro do conxunto de primos. En particular, S(a) é infinita.
Baixo as condicións de que a non sexa unha potencia perfecta e de que a0 no sexa congruente con 1 módulo 4, esta densidade é independente de a e é igual á constante de Artin que pode ser expresada como un produto infinito C A r t i n
∏ q p r i m o ( 1 − 1 q ( q − 1 ) )
0. 3739558136 … {\displaystyle C_{\mathrm {Artin} }
\prod _{q\ \mathrm {primo} }\left(1-{\frac {1}{q(q-1)}}\right)
0. 3739558136\ldots } (sucesión A005596 en OEIS).
Existen fórmulas de produtos similares conxecturadas para a densidade cando a non satisfai as condicións anteriores. Neses casos, a densidade conxecturada é sempre un múltiplo racional de CArtin. Exemplo
Por exemplo, tómese a
2. A conxectura afirma que o conxunto dos números primos p para os cales 2 é unha raíz primitiva ten a densidade anteriormente citada CArtin. O conxunto de tales primos é (sucesión A001122 en OEIS) S(2)
{3, 5, 11, 13, 19, 29, 37, 53, 59, 61, 67, 83, 101, 107, 131, 139, 149, 163, 173, 179, 181, 197, 211, 227, 269, 293, 317, 347, 349, 373, 379, 389, 419, 421, 443, 461, 467, 491, .. .}.
Este ten 38 elementos máis pequenos que 500 e hai 95 primos menores que 500. A razón (que tende conxecturalmente a CArtin) é 38/95
2/5
0. 4. Intentos de demostración
En 1967, Hooley publicou unha proba condicional para a conxectura, asumindo certos casos da hipótese xeneralizada de Riemann. ​ En 1984, R. Gupta e M. Ram Murty mostraron incondicionalmente que a conxectura de Artin é certa para infinitos a usando métodos de cribado. ​ Roger Heath-Brown mellorou os seus resultados e mostrou incondicionalmente que hai, como moito, dous números primos excepcionais a para os cales a conxectura de Artin falla. ​ Este resultado non é construtivo, no que se refire ás excepcións. Por exemplo, dedúcese do teorema de Heath-Brown que un dos primos 3, 5 ou 7 é unha raíz primitiva módulo p para infinitos p. Pero a demostración non proporciona unha forma de calcular cal é.
Conxectura de Goldbach

En teoría de números, a conxectura de Goldbach é un dos problemas non resoltos máis antigos nas matemáticas. Ás veces cualifícase como o problema máis difícil na historia desta ciencia. O seu enunciado é o seguinte: Todo número par maior que 2 pode escribirse como suma de dous números primos. Christian Goldbach (1742)
Cabe notar que se pode empregar dúas veces o mesmo número primo.
Por exemplo, 4
2 + 2; 6
3 + 3; 8
3 + 5; 10
3 + 7
5 + 5; 12
5 + 7; 14
3 + 11
7 + 7 … {\displaystyle 4
2+2; \ \ 6
3+3; \ \ 8
3+5; \ \ 10
3+7
5+5; \ \ 12
5+7; \ \ 14
3+11
7+7\dots } Historia
Esta conxectura fora coñecida por Descartes. A seguinte afirmación é equivalente á anterior e é a que conxecturou orixinalmente nunha misiva Goldbach a Euler en 1742: Todo número enteiro maior que 5 pódese escribir como suma de tres números primos.
Esta conxectura ten sido investigada por moitos teóricos de números e foi comprobada por ordenadores para todos os números pares menores que 2×1016. A maior parte dos matemáticos cre que a conxectura é certa, baseándose maiormente nas consideracións estatísticas sobre a distribución probabilística dos números primos no conxunto dos números naturais: canto maior sexa o número enteiro par, faise máis probable que poida ser escrito como suma de dous números primos.
Sabemos que todo número par pode escribirse de forma mínima como suma de seis números primos. Como consecuencia dun traballo de Vinogradov, todo número par grande pode escribirse como suma de catro números primos. Ademais, Vinogradov demostrou que case todos os números pares poden escribirse como suma de dous números primos (no sentido de que a proporción de números pares que poden escribirse de dita forma tende a 1). En 1966, Chen Jing-run mostrou que todo número par o bastante grande pode escribirse como suma dun primo e un número que ten como moito dous factores primos.
Co fin de facer publicidade para o libro Uncle Petros and Goldbach's Conjecture de Apostolos Doxiadis, o editor británico Tony Faber ofreceu no 2000 un premio dun millón de dólares a aquel angloparlante que demostrase a conxectura antes de abril de 2002. Ninguén reclamou o premio.
Goldbach formulou dúas conxecturas, relacionadas entre si, sobre a suma de números primos: a conxectura 'forte' de Goldbach e a conxectura 'débil' de Goldbach. A que se discute aquí é a forte, a que se acostuma mencionar como "conxectura de Goldbach" a secas.
Conxunción (astronomía)

Dous astros están en conxunción cando observados dende un terceiro (xeralmente a Terra) se achan na mesma lonxitude celeste. Como a latitude celeste pode ser diferente, os astros aproxímanse moito no ceo, aínda que non coinciden, pasando un por enriba do outro.
A Lúa áchase en conxunción co Sol cando pasa entre este e a Terra, é dicir na Lúa nova. Se as latitudes non son moi diferentes, é dicir se a Lúa está preto dos nodos da súa órbita, ocorrerá unha eclipse de sol.
Os planetas interiores (Mercurio e Venus) áchanse en conxunción inferior cando pasan entre o Sol e a Terra; entón o planeta atópase á mínima distancia da Terra e preséntanos o seu maior diámetro e a súa cara non iluminada. Se os planetas teñen unha latitude pequena (están preto da eclíptica ou preto do nodo da súa órbita) entón pode ocorrer un tránsito destes planetas polo disco solar. Os planetas interiores están en conxunción superior cando é o Sol o que se acha situado entre eles e o noso planeta. Están entón á máxima distancia da Terra e presentan o seu diámetro máis pequeno e a súa cara totalmente iluminada. Son difíciles de observar porque ao acharse preto do Sol saen e póñense con el.
Os planetas exteriores á órbita da Terra (o resto) só poden acharse en conxunción superior, que se denomina simplemente conxunción, pois o planeta non pode pasar entre o Sol e a Terra. Non debe confundirse con oposición, que é cando a Terra pasa entre o Sol e o planeta exterior.
Conxuntivite

A conxuntivite é a inflamación da capa conxuntiva, membrana mucosa que recobre o interior das pálpebras e que se estende á parte anterior do globo ocular. Etioloxía
Segundo a súa causa, a conxuntivite clasifícase en: Bacteriana: Diferentes bacterias poden ser responsables da infección. Na conxuntivite bacteriana os síntomas do ollo arroibado están xeralmente asociados con lagrimeo de cor verdoso ou amarelado. A miúdo, tamén están presentes síntomas tales como a conxestión dos seos paranasais e mucosidade nasal. As pálpebras poden edematizarse. Caracterízanse por secreción abondosa e amarelada, e formación de papilas na conxuntiva palpebral. Trátanse con hixiene ocular e antibióticos tópicos. A conxuntivite bacteriana é moi contaxiosa, pero xeralmente cúrase entre 7 e 10 días despois do comezo dos síntomas.
Víricas: son as máis frecuentes, producidas xeralmente por adenovirus, con menos lagañas e posible afectación corneal dolorosa. Son moi contaxiosas e habitualmente remiten espontaneamente, aínda que se adoita pautar tratamento sintomático tópico (anti-inflamatorios) e lavados frecuentes. Son producidas polas mans, toallas ou até estornudos. Os síntomas son o avermellado dos ollos, eritema biocular, lagrimeo, costras amarelas, ollos con escleras hiperemicas, epifora, conxuntivas hiperemicas. Comprométese nalgúns casos a córnea. Un exemplo específico é a febre de Zika, causado polo virus de Zika e transmitido polo Aedes aegypti.
Alérxicas: tipicamente estacionais, distínguense por ter un importante proído, e por ter lagañas acuosas e frecuente asociación con sinusite.
Por corpo estraño: O mal uso das lentes de contacto ou se non están correctamente desinfectadas, facilita a introdución dos microbios causando conxuntivite.
Traumáticas: As rascadelas e os golpes facilitan a sobre-infección conxuntival. Cadro clínico
Presentan unhas manifestacións comúns (avermellado, fotofobia e lagrimeo) e outras dependentes da súa causa (lagañas matutinas nas infecciosas, ganglios aumentados de tamaño nas víricas, proído nas alérxicas, etc. ) cunha duración entre 1 e 3 semanas. Tratamento
Aínda que a infección bacteriana da conxuntivite ás veces non esixe antibióticos, os afectados deben ver un médico, xa que esta forma de conxuntivite está con frecuencia asociada con lesión corneal. A infección viral non se cura con antibióticos. A de tipo alérxico precisa usar antihistamínicos en forma de colirio. Os corpos estraños hai que extraelos, pero ó ser o ollo un órgano moi delicado isto só debe facelo un médico. A conxuntivite de orixe traumática precisa unha valoración e tratamento doutras lesións engadidas, especialmente a erosión corneal.
Conxunto Histórico-Artístico

A declaración legal denominada Conxunto Histórico-Artístico está formada por tódolos bens declarados como Monumentos Históricos-Artísticos, sendo unha figura de protección sobre os bens culturais españois e que se atopa regulada polo Ministerio de Cultura de España.
Conxunto aberto

En topoloxía, dise que un conxunto é aberto se unha pequena variación dun punto dese conxunto manteno no conxunto. Definición en espazos topolóxicos
En topoloxía o concepto de aberto é básico: unha topoloxía T nun conxunto X é definida como un subconxunto do conxunto das partes de X (satisfacendo determinadas propiedades), e cada elemento de T chámase aberto ou conxunto aberto. Abertos nun espazo métrico
Un subconxunto dun espazo métrico X {\displaystyle X\, \! } é aberto se, para cada punto a ∈ X {\displaystyle a\in X}, existe ϵ > 0 {\displaystyle \epsilon >0\, \! } tal que a bóla aberta B ( a, ϵ ) {\displaystyle B(a, \epsilon )\, \! } está contida en X {\displaystyle X\, \! }. Propiedades
Nun espazo topolóxico ou espazo métrico X, o conxunto baleiro e o propio conxunto X son abertos.
Un conxunto é aberto se e só se coincidir co seu interior.
Un conxunto é aberto se e só se o seu complementario for pechado.
A intersección de dous conxuntos abertos é un conxunto aberto.
A unión de calquera cantidade (mesmo infinita) de conxuntos abertos é un conxunto aberto. Abertos de
R {\displaystyle \mathbb {R} } Como R {\displaystyle \mathbb {R} } (coa topoloxía usual) é un espazo métrico, un subconxunto X {\displaystyle X\, \! } de R {\displaystyle \mathbb {R} } é aberto se, para cada punto a ∈ R {\displaystyle a\in \mathbb {R} }, existe ϵ {\displaystyle \epsilon \, \! } tal que ( a − ϵ, a + ϵ ) ⊂ X {\displaystyle (a-\epsilon, a+\epsilon )\subset X}.
En R {\displaystyle \mathbb {R} }, un subconxunto é aberto se e só for reunión (posiblemente infinita) de intervalos abertos.
O propio conxunto dos números reais é un conxunto aberto.
Conxunto baleiro

O conxunto baleiro é o conxunto matemático que non ten ningún elemento. Represéntase co símbolo Ø ou simplemente como {}, e cumpre: Ø {x ∀ x ≠ x}.
Pódese representar tamén como: ∅
{ x: x ≠ x } {\displaystyle \emptyset
\{x: x\neq x\}} Algunhas das súas propiedades son: Para calquera conxunto A, o conxunto baleiro é un subconxunto de A: {} ⊆ A.
Para calquera conxunto A, a unión de A e o conxunto baleiro é A: A ∪ {} A.
Para calquera conxunto A, a intersección de A e o conxunto baleiro é o conxunto baleiro: A ∩ {} {}.
O único subconxunto do conxunto baleiro é o conxunto baleiro.
A cardinalidade do conxunto baleiro é cero.
Conxunto completo de invariantes

En matemáticas, un conxunto completo de invariantes para un problema de clasificación é unha colección de mapas f i: X → Y i {\displaystyle f_{i}: X\to Y_{i}} (onde X {\displaystyle X} é a colección de obxectos que se clasifican, ata algunha relación de equivalencia ∼ {\displaystyle \sim }, e os Y i {\displaystyle Y_{i}} son algúns conxuntos), tal que x ∼ x ′ {\displaystyle x\sim x'} se e só se f i ( x )
f i ( x ′ ) {\displaystyle f_{i}(x)
f_{i}(x')} para todos os i {\displaystyle i}. En palabras, tal que dous obxectos son equivalentes se e só se todas as invariantes son iguais.
Simbólicamente, un conxunto completo de invariantes é unha colección de mapas tal que ( ∏ f i ): ( X / ∼ ) → ( ∏ Y i ) {\displaystyle \left(\prod f_{i}\right): (X/\sim )\to \left(\prod Y_{i}\right)} é inxectiva.
Como as invariantes son, por definición, iguais en obxectos equivalentes, a igualdade de invariantes é unha condición necesaria para a equivalencia; un conxunto completo de invariantes é un conxunto tal que a igualdade destes tamén é suficiente para a equivalencia. No contexto dunha acción de grupo, isto pódese afirmar como: as invariantes son funcións das coinvariantes (clases de equivalencia, órbitas) e un conxunto completo de invariantes caracteriza as coinvariantes (é un conxunto de ecuacións que definen as coinvariantes). Exemplos
Na superficie|clasificación das variedades pechadas bidimensionais, a característica de Euler (ou genus) e a orientabilidade son un conxunto completo de invariantes.
A forma normal dunha matriz de Jordan é unha invariante completa para as matrices ata a conxugación, pero eigenvalores (con multiplicidades) non o son. Realizabilidade de invariantes
Un conxunto completo de invariantes non produce inmediatamente un teorema de clasificación: non todas as combinacións de invariantes poden realizarse. Simbólicamente, tamén hai que determinar a imaxe de ∏ f i: X → ∏ Y i. {\displaystyle \prod f_{i}: X\to \prod Y_{i}. }
Conxunto convexo

Un subconxunto X dun espazo vectorial real ou complexo é convexo cando todo segmento de recta que liga dous puntos de X está contido en X.
Ou sexa: ∀ x, y ∈ X ∀ t ∈ [ 0, 1 ] ( 1 − t ) x + t y ∈ X {\displaystyle \forall x, y\in X\ \forall t\in \left[0, 1\right]\ (1-t)\ x+t\ y\in X\, } Se X non é convexo, chámase cóncavo. O menor convexo que contén un subconxunto X desígnase envolvente convexa de X. Exemplos
En R {\displaystyle \mathbb {R} }, convexo é equivalente a conexo, ou sexa, os subconxuntos convexos de números reais son os intervalos (incluíndo os unitarios). {\displaystyle } Os sólidos platónicos;
Os segmentos de recta;
Os subespazos vectoriais dun espazo vectorial;
Conxunto finito

Intuitivamente, un conxunto é finito cando é posíbel contar os seus elementos e termina a conta.
Normalmente, dise na teoría de conxuntos que un conxunto X é finito se é baleiro ou existe un número natural n tal que X sexa bixectivo con {1, .. ., n}, ou sexa, é preciso que exista unha función inxectiva e sobrexectiva con dominio X e codominio {1, .. ., n} onde n non é infinito.
Esta definición ten o problema de utilizar o concepto de número natural. Unha definición alternativa, debida a Richard Dedekind, é que un conxunto X é finito se non hai un subconxunto propio Y ⊂ X {\displaystyle Y\subset X\, } e unha función bixectiva f: X → Y {\displaystyle f: X\to Y\, }. Un conxunto que é finito segundo esta definición chámase Dedekind-finito (e un conxunto que ten un subconxunto propio da mesma cardinalidade chámase Dedekind-infinito). Caracterizacións de conxuntos finitos
Pódese demostrar que todo número natural é Dedekind-finito. Con isto, demóstrase que todo conxunto finito é Dedekind-finito.
A inversa, porén, é máis complicada. Para demostrar que todo conxunto finito de Dedekind é finito, é necesario utilizar o axioma de escolla.
Conxunto infinito

Na teoría de conxuntos, un conxunto infinito é un conxunto que non é un conxunto finito. Os conxuntos infinitos poden ser numerábeis ou incontábeis (non numerábeis). Propiedades
O conxunto de números naturais (cuxa existencia é postulada polo axioma do infinito) é infinito. É o único conxunto que require directamente os axiomas para ser infinito. A existencia de calquera outro conxunto infinito pódese probar na teoría de conxuntos de Zermelo-Fraenkel (ZFC), mais só mostrando que se deduce da existencia dos números naturais.
Un conxunto é infinito se e só se para cada número natural, o conxunto ten un subconxunto cuxa cardinalidade é ese número natural.
Se se cumpre o axioma de escolla, entón un conxunto é infinito se e só se inclúe un subconxunto infinito numerábel.
Se un conxunto de conxuntos é infinito ou contén un elemento infinito, entón a súa unión é infinita. O conxunto potencia dun conxunto infinito é infinito. Calquera superconxunto dun conxunto infinito é infinito. Se un conxunto infinito está dividido en moitos subconxuntos finitos, polo menos un deles debe ser infinito. Calquera conxunto que se pode mapear nun conxunto infinito é infinito. O produto cartesiano dun conxunto infinito e dun conxunto non baleiro é infinito. O produto cartesiano dun número infinito de conxuntos, cada un contén polo menos dous elementos, é baleiro ou infinito; se se cumpre o axioma da escolla, entón é infinito.
Se un conxunto infinito é un conxunto ben ordenado, entón debe ter un subconxunto non baleiro e non trivial que non teña o maior elemento.
En ZF, un conxunto é infinito se e só se o conxunto de partes do seu conxunto de partes é un conxunto infinito de Dedekind, tendo un subconxunto propio equinúmero a si mesmo. Se o axioma da escolla tamén é certo, entón os conxuntos infinitos son precisamente os conxuntos infinitos de Dedekind.
Se un conxunto infinito é un conxunto ben ordenado, entón ten moitas relacións ben ordenadas que non son isomorfas. Exemplos
Conxuntos numerábeis infinitos
O conxunto de todos os números enteiros, {. .. , − 1, 0, 1, 2, .. .} é un conxunto infinito numerábel. O conxunto de todos os enteiros pares tamén é un conxunto infinito numerábel, aínda que sexa un subconxunto propio dos enteiros.
O conxunto de todos os números racionais é un conxunto numerábel infinito xa que hai unha bixección co conxunto de enteiros.
Conxuntos incontábeis infinitos
O conxunto de todos os números reais é un conxunto incontabelmente infinito. O conxunto de todos os números irracionais é tamén un conxunto incontabelmente infinito.