proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Fredy Perlman

Fredy Perlman, nado en Brno, Checoslovaquia, o 20 de agosto de 1934 e finado o 26 de xullo de 1985, foi un autor e activista checoslovaco. Traxectoria
Despois de establecerse nos Estados Unidos escribiu, entre outros traballos, Against His-Story, Against Leviathan! (Contra a historia, contra o Leviatán), o cal foi moi influente no pensamento recente da anarquía postesquerda e o anarco-primitivismo. Nesta obra describe o proceso histórico da aparición e desenvolvemento do estado e a dominación social, usando a metáfora de Thomas Hobbes do Leviatán. Relevantes do mesmo tema tamén son outros traballos que escribiu, como The Continuing Appeal of Nationalism (A continua atracción do nacionalismo) e Manual for Revolutionary Leaders (Manual para Lectores Revolucionarios).
O seu pensamento está moi influenciado polo situacionismo. Nesa liña destaca o seu escrito A reprodución da vida diaria, así como a súa tradución con outras persoas do libro de Guy Debord A sociedade do espectáculo ó inglés. Foi testemuña e participante nos eventos do Maio francés de 1968 e así escribiu o escrito descritivo dos feitos titulado Worker-Student Action Committees France Mai. '68. Tamén colaborou durante un tempo na revista anarquista estadounidense Fifth Estate.
Free Code Jazz Records

Free Code Jazz Records é unha discográfica galega de jazz creada en 2006 por Paco Charlín. O seu catálogo en 2016 incluía máis de 120 referencias, con discos de Sumrrá, Iago Fernández ou Xan Campos entre outros.
FreeCAD

FreeCAD é unha aplicación de código aberto e libre para o deseño por ordenador en tres dimensións. É un programa semellante no xeito de traballar a CATIA, Creo, Autodesk Inventor, SolidWorks, TopSolid ou Solid Edge. Funciona cunha modelaxe paramétrica e ten unha arquitectura de software modular, no que se poden engadir de xeito doado máis aplicacións e elementos sen trocar o núcleo do sistema. Está programado en C++, emprega varias librarías de Python e ten unha interface construída con Qt. A versión 0. 17 xa é en galego. Historia
O proxecto foi iniciado en 2002 por dous enxeñeiros alemáns, Jürgen Riegel e Werner Mayer, empregando como base o núcleo de OpenCASCADE. Descrición
A contra dos programas en dúas dimensións de CAD analíticos coma LibreCAD, AutoCAD ou MicroStation, FreeCAD é un CAD de deseño paramétrico xa que emprega parámetros (características propias do deseño) para definir os límites ou accións. En deseño paramétrico cada elemento do debuxo (elementos como muros, portas, fiestras ou parafusos) trátase como un obxecto. Este obxecto, a diferenza doutros programas de CAD, está definido polas súas coordenadas espaciais (nos eixos x, y, z) e outros parámetros que definen características destes, ben gráficas ben funcionais. As bases de datos relacionadas co obxecto fan que esta aplicación teña un enfoque semellante a BIM. Contén o ciclo de vida completo do produto, indo dende o deseño ata a edificación ou fabricación.
Esta aplicación emprega formatos de ficheiros DXF, SVG, STEP, IGES, IFC, OBJ, STL, DAE ou OFF, NASTRAN, VRML e o seu formato nativo Fcstd.
Freebase

Freebase foi unha base de coñecemento colaborativa composta por metadatos creados principalmente polos membros da súa comunidade. Tratábase dunha base de datos en liña recompilados dende diferentes fontes, incluíndo contribucións wiki individuais. O obxectivo de Freebase era crear un recurso global que permitise á xente e ás máquinas acceder á información dun xeito máis efectivo. Desenvolveuna a compañía de software estadounidense Metaweb e botou a funcionar en marzo de 2007. Porén, o 16 de xullo de 2010 foi adquirida por Google. O proxecto Knowledge Graph de Google comezou a funcionar en parte grazas a Freebase.
Os datos de Freebase estaban dispoñíbeis para uso comercial e non comercial baixo a licenza Creative Commons, abríndose tamén un API e un RDF para programadores.
O 16 de decembro de 2014, Knowledge Graph anunciou que pecharía Freebase nos vindeiros seis meses e que axudaría a trasladar os datos a Wikidata. Dende marzo de 2015, os datos de Freebase son só de lectura e non admiten a incorporación de nova información. O 16 de decembro de 2015, Google anunciou oficialmente que Knowledge Graph API substituiría a Freebase API e finalmente freebase. com desapareceu oficialmente o 2 de maio de 2016.
Freedomland (filme)

Freedomland é un filme estadounidense de 2006 dirixido por Joe Roth e protagonizado por Samuel L. Jackson, Julianne Moore, Edie Falco, Ron Eldard, William Forsythe, Aunjanue Ellis e Anthony Mackie. Baséase na novela homónima de 1998 escrita por Richard Price, e a historia xira arredor do racismo. Personaxes
Samuel L. Jackson como Detective Lorenzo Council
Julianne Moore como Brenda Martin
Edie Falco como Karen Collucci
Ron Eldard como Danny Martin
William Forsythe como Detective Bobby Boyle
Aunjanue Ellis como Felicia
Anthony Mackie como Billy Williams
LaTanya Richardson como Marie
Clarke Peters como Reverendo Longway
Peter Friedman como tenente Gold
Domenick Lombardozzi como Leo Sullivan
Aasif Mandvi como doutor Anil Chatterjee
Philip Bosco como sacerdote
Dorian Missick como Jason Council
Marlon Sherman como Cody
Donald Cebron como detective
Fregat

Fregat é o nome dun foguete espacial de Rusia en servizo desde 2000. Úsase como etapa final de varios modelos de foguetes, como o Soiuz U, Soiuz FG, Soiuz 2-1a, Soiuz 2-1b e Zenit 3F, para aumentar a capacidade e flexibilidade do lanzador. Fregat reutiliza varios sistemas e compoñentes usados noutras etapas para abaratar custos e acelerar o seu desenvolvemento. O foguete consiste en seis tanques esféricos (catro con propeplente e dous coa aviónica) dispostos en círculo. É independente do resto do foguete, contando co seu propio sistema de navegación, a súa aviónica e os seus sistemas de control, seguimento e telemetría. Como propelentes utiliza tetróxido de nitróxeno e UDMH e é capaz de 20 reacendidos.
Fregona

A fregona é unha ferramenta para limpar o chan. Foi inventada por Manuel Jalón en 1964, quen modificou un trebello que coñeceu nos Estados Unidos para darlle o aspecto aproximado das actuais fregonas.
Adoita ir acompañada dun cubo onde se humedece e ter un longo pau e mais unha cabeza feita de grosos e suaves fíos de tea absorbente. Para limpar o chan, logo de humedecelo, refrégase o utensilio contra a superficie. Algúns cubos inclúen un escorredoiro, para quitar o exceso de auga da fregona, co fin de non saturar o chan. Utilízase frecuentemente tamén para limpar líquidos derramados.
En 2007 Jalón demandou á familia de Emilio Bellvis Montensano por atribuírse publicamente o invento da fregona. En 2008, o Xulgado do Mercantil nº1 de Zaragoza fallou ó seu favor sentenciando que o invento da fregona corresponde a Manuel Jalón Corominas en virtude da patente nº 298240. Posteriormente, a Audiencia Provincial de Zaragoza ratificou esta sentenza.
Freixenet

Freixenet é unha empresa familiar de orixe catalá adicada á produción e comercialización de cava e viños. Actualmente o Grupo Freixenet ten 18 adegas en sete países. Historia
A empresa ten as súas orixes na unión de dúas familias especializadas no sector do viño: os Ferrer, propietarios da herdade a Freixeneda orixinaria do século XIII, e os Salas, fundadores de Casa Sala. Pedro Ferrer Bosch casou con Dolores Sala Vivé. As orixes de Freixenet foron na produción de cava como alternativa á produción de viño en 1914. Nos anos 1920 e 1930 a marca comezou a acadar sona e ata en 1935 chegaron a vender cava nos Estados Unidos. A Guerra Civil Española fixo que a familia perdese o control da empresa que durante a guerra civil española e a segunda guerra mundial fixeron que a empresa crecese moi lentamente. En 1941 sacaron ao mercado a súa marca "Carta Nevada" e en 1974 Freixenet lanza "Cordón Negro" que véndese xa en máis de 140 países. Desde os anos 1970 Freixenet comezou a súa expansión nos mercados internacionais.
A día de hoxe Freixenet é a empresa que máis cava vende fóra de España. Dende os anos 1920 a empresa caracterízase por unha publicidade diferenciadora. Os seus carteis e dende 1977 polos seus anuncios de televisión polo Nadal. Marcas
Segura Viudas
René Barbier
Castellblanch
Canals Nubiola
Conde de Caralt
Vionta (Albariño Rías Baixas)
Morlanda
Valdubón
Henri Abelé
Gloria Ferrer
Sala Vivé
Wingara Wine Group
Yvon Mau
Fra Guerau
Viento Sur
Arerunguá
Solar Viejo
Oroya (viño suxi)
Terra Nova
Freja

Freja é un satélite artificial sueco e con colaboración alemá lanzado o 6 de outubro de 1992 mediante un foguete chinés CZ-2C desde o Centro de lanzamento de Jiuquan. Características
A misión de Freja foi estudar a ionosfera e a magnetosfera terrestres, incluíndo o óvalo auroral, as cavidades de plasma, a aceleración de electróns e ións e as interaccións onda-partícula.
O satélite estabilizábase mediante xiro, co eixo de rotación inclinado uns 10 graos en dirección contraria ó Sol. Instrumentos
Freja levaba oito instrumentos a bordo: F1: Campos eléctrico (Real Instituto de Tecnoloxía, Suecia)
F2: Campos magnéticos (APL/JHU)
F3C: Plasma frío (NRC, Canadá)
F3H: Plasma quente (Instituto sueco de física espacial)
F4: Ondas (Instituto sueco de física espacial)
F5: Cámara auroral (Universidade de Calgary)
F6: Feixe de electróns (Instituto Max-Planck)
F7: Correlacionador de partículas (Instituto Max-Planck)
Frenoloxía

A frenoloxía (do grego: φρήν, fren, "mente"; e λόγος, logos, "coñecemento") é unha antiga teoría que afirmaba a posible determinación do carácter e os trazos da personalidade, así como as tendencias criminais, baseándose na forma do cranio, cabeza e faccións. Desenvolvida arredor do 1800 polo neuroanatomista alemán Franz Joseph Gall e extremadamente popular durante o século XIX; hoxe en día é considerada unha pseudociencia. Non obstante, mereceu certo mérito como protociencia pola súa contribución á ciencia médica coa súa idea de que o cerebro é o órgano da mente, e que certas áreas albergan funcións especificamente localizadas.
A frenoloxía foi popularizada na Inglaterra vitoriana polo avogado escocés George Combe o cal chegou a fundar a sociedade frenolóxica de Edimburgo. Combe reuniu os postulados do doutor Gall na obra A System of Phrenology (1830). Dita obra contiña ideas polémicas da frenoloxía que reafirmaban o racismo imperante da época. Como se pode ler nalgunhas pasaxes:
Sobre a localización do desexo sexual no cerebro:
"O doutor Gall descubriu a función deste órgano tal como segue: Era o médico dunha viúva de carácter irreprochable a cal estaba afectada por uns problemas nerviosos que a conducían a un estado severo de ninfomanía. Na violencia dos seus ataques, o doutor suxeitou a súa cabeza e sorprendeuse polo longo tamaño do pescozo e a calor que desprendía. Mediante posteriores observacións investigou a idea que lle suxeriu este suceso e chegou á súa conclusión final. "
Sobre a inferioridade da raza amerindia:
“O aspecto dos nativos americanos é aínda máis deplorable. Envolvidos durante séculos polo coñecemento, emprendemento, enerxía e a incitación á mellora polas institucións europeas, permanecen, no tempo presente, tan miserables, nómades, sen fogar e sen lei como o eran os seus devanceiros cando Colón puxo pé no seu chan. ”
A pesar do interese de Combe e outros estudosos da frenoloxía en agrandar o seu prestixio como suposta ciencia esta nunca chegou a ter consideración nas contornas universitarias (xeralmente compostos de persoas de clase alta) sendo obxecto de interese entre cidadáns de clase máis modesta.
Os seus principios establecían que o cerebro é o órgano da mente, e que este posúe un conxunto de facultades mentais; cada unha representada particularmente por unha parte diferente ou "órgano" do cerebro. Estas áreas eran consideradas proporcionais ás propensións individuais da persoa e das súas facultades mentais. As diferenzas entre as distintas áreas estaría reflectida na forma exterior do cranio.
A frenoloxía, que se ocupa da personalidade e o carácter, difire da craneometría (o estudo do peso, tamaño e forma do cranio), así como da fisiognomía (estudo dos trazos faciais). Todas estas disciplinas aseguran predicir condutas ou capacidades intelectuais, e nun tempo foron practicadas intensamente no campo da antropoloxía/etnografía e ás veces utilizadas para xustificar "cientificamente" o sexismo, mais a premisa básica de que a personalidade está determinada pola forma do cranio é considerada falsa por case todo o mundo.
Frente de Libertação do Arquipélago da Madeira

A Fronte de liberación do Arquipélago de Madeira, máis coñecido como FLAMA (en portugués: Frente de Libertação do Arquipélago da Madeira) foi un grupo terrorista de Madeira, que buscaba a independencia do arquipélago de Madeira. Levaron a cabo accións armadas entre 1974 e 1976.
Frente para a Libertação do Enclave de Cabinda

O Frente para a Liberación do enclave de Cabinda (en portugués: Frente para a Libertação do Enclave de Cabinda, FLEC) é un movemento separatista de Cabinda, Angola.
O 1 de febreiro de 1885 asinouse un tratado en Simulambuco establecendo Cabinda como un protectorado portugués. Erixiuse un monumento máis tarde nesa mesma zona.
O FLEC fou fundado en 1963 pola unión de tres movementos nacionalistas; MLEC Movemento de Liberação do Enclave of Cabinda (Movemento de Liberación do Enclave de Cabinda), CAUNC - Comite d'acção de União Nacional Cabindesa (Comité de acción de Unión Nacional Cabindesa), e ALLIAMA - Aliança Nacional do Mayombe (Alianza Nacional do Mayombe). Mayombe é unha montaña entre Cabinda e a República do Congo.
Freo do prepucio

O freo do prepucio, freo prepucial ou freo do pene é un pregamento cutáneo que une a cara inferior da glande coa superficie interior do prepucio, e axuda a contraer o prepucio sobre a glande. Anatomía
Xeralmente, cando o pene está fláccido o freo agóchase tras o prepucio. Ao retraer o prepucio, o freo obsérvase como unha porción de pel triangular que se estende desde a parte inferior do meato urinario, na cara ventral da glande, e que se une á mucosa do prepucio interno. Debido a esa forma triangular e á proximidade co freo, a mucosa prepucial baixo o freo recibe o nome de delta frenular. O delta e o freo están altamente innervados (conteñen un gran número de receptores nerviosos) polo que son considerados unha zona eróxena específica. O freo contén tamén unha pequena arteria. Malia adoitar estirparse durante a circuncisión, pode estar presente en individuos circuncidados dependendo do método empregado. Funcións
O freo mantén o prepucio no seu lugar sobre a glande e axuda a devolver o prepucio retraído á súa posición normal sobre a glande cando o pene está fláccido. Ademais desta función, o freo contribúe a intensificar as sensacións durante a actividade sexual, xa que constitúe unha área particularmente sensible do pene. A estimulación repetida desta zona contribúe ao reflexo exaculatorio, tal como se puido observar en individuos con lesión da medula espiñal, que padecen incapacidade para exacular. Este feito permitiu a obtención de esperma das devanditas persoas con fins reprodutivos mediante estimulación vibratoria do pene. Condicións
O freo breve ou frenulum breve é a condición caracterizada por un freo demasiado curto que restrinxe o movemento do prepucio, o que pode conducir a molestias durante a actividade sexual. É probable que un freo con esta condición esgace e cause unha leve dor e un sangrado mínimo. Polo xeral, isto non supón unha emerxencia médica e o freo adoita curar cando a hemorraxia remate. Con todo, a formación de tecido cicatricial fibroso acúrtao aínda máis. A condición pode ser tratada por frenuloplastia (cirurxía plástica reparadora), frenectomía (eliminación), ou circuncisión. Esta condición tamén poden ser tratada por outros métodos, como o uso de cremas con corticosteroides e a extensión manual do freo.
O freo tamén pode ser eliminado ou estar completamente ausente en casos de hipospadias.
Frequency (filme de 2000)

Frequency é un filme estadounidense de 2000 dirixido por Gregory Hoblit e escrito por Toby Emmerich. Está protagonizado por Dennis Quaid e Jim Caviezel, xunto con Shawn Doyle, Andre Braugher, Noah Emmerich e Elizabeth Mitchell.
Conta a historia de John Sullivan, un detective de homicidios de Nova York que descobre por casualidade unha frecuencia de radio coa cal pode falar co seu falecido pai, permitíndolles aos dous falar entre si a través do tempo.
Fresco

En pintura, fresco aplícase á pintura realizada sobre un muro con revoque de cal húmida e coas cores disoltas en auga de cal.
O termo provén do italiano buon fresco ("moi fresco"), en contraposición a in secco ("sobre seco"). Para crear un fresco auténtico, ou buon fresco, prepárase o muro cun revoque de cal húmida ou escaiola e píntase inmediatamente. Como a intensidade das cores diminúe rapidamente a medida que se absorbe a cal, é preciso aplicar novas capas para obter tons vivos. Ao secar, fórmase unha película de carbonato de calcio que une indisolubelmente as cores á parede. Isto fai que a obra sexa moi duradeira; se se destrúe a parede non resulta difícil reconstruíla debido ás dimensións dos anacos.
A pintura in secco é a que usa a témpera. Con frecuencia resulta necesario retocar os frescos desta maneira. Algunhas veces tamén se lle chama buon fresco á pintura que non foi retocada despois e fresco seco á que si foi retocada.
A pintura ao fresco require unha planificación coidadosa, xa que esta técnica non permite experimentacións ou modificacións sobre a marcha. Ten a dificultade engadida de que se traballa en circunstancias de luz que non son as do estudio, co que as cores non se perciben igual; por outra parte, a iluminación que recibirá a obra será a mesma sempre, ao contrario doutras técnicas en que a obra pintada non se expón coa mesma luz coa que foi creada.
O tempo que tarda en secar unha sección varía entre dúas e doce horas e coñécese como giornata, durante a que o artista aplica os pigmentos en po que vai disolvendo na auga de cal. Esta faise con cal (óxido de calcio) e un agregado de mármore ou area (para dar textura e forza, e homoxeneizar o secado). Aplícanse varias camadas durante varios días, cada vez con menos agregado. O deseño trazábase antigamente sobre a parede fresca; na Italia renacentista introducíronse os cartóns, desde os que o deseño se transfería á parede mediante punzóns ou, estando o cartón perforado, usando carbón; actualmente úsanse tamén proxectores de diapositivas.
A técnica do fresco coñécese desde a primeira metade do II Milenio a. C. , durante a Idade de Bronce, en que se usou nos palacios da civilización minoica. Os etruscos e romanos utilizárono tamén, como na Vila dos Misterios, en Pompeia. Tamén se coñecen frescos na India a mediados do I Milenio a. C. e na China da dinastía Han (século I). O fresco foi moi popular durante a Idade Media e rexurdiu con forza no Renacemento italiano, con artistas como Cimabue, Giotto, Fra Angelico, .. .
Freweini Mebrahtu

Freweini Mebrahtu (ge'ez: ፍሬወይኒ መብራህቱ), nada na rexión de Tigray en 1965, é unha inventora e enxeñeira química que gañou o premio do Heroe da CNN do ano 2019 polo seu activismo na mellora do acceso das mozas á educación. Traxectoria
Freweini naceu nunha vila rural do Norte de Etiopía e foi educada nos Estados Unidos. Estudou enxeñaría química na Prairie View A&M University. Á fin dos seus estudos, coincidente coa do réxime Derg volveu a Etiopía en 1992.
Na busca de proxectos nos que axudar na súa vila nativa e inspirada pola súa propia experiencia persoal, que se vira afectada polos tabús culturais sobre a menstruación, dialogou coas mozas e mulleres da rexión sobre como xestionaban os seus períodos. O método máis estendido era a adaptación das teas usadas para cubrir a cabeza, as netalah, envolvéndose nelas para lidar co sangrado. Os métodos máis tradicionais pasaban polo uso dun burato cavado na terra sobre o que as mulleres sentarían ata a fin dos seus períodos. En 2005, patentou unha compresa menstrual reutilizable que podía fixarse á roupa interior cun velcro. Logo dunha primeira fase de prototipos que foron probados polas mozas da súa rexión, Tigray, abriu en 2019 a fábrica Mariam Seba alí mesmo, na vila de Mekele, coa axuda dun préstamo do Banco Etíope de Desenvolvemento. Mariam Seba empregaba en 2019 a máis de noventa persoas da rexión de Tigray en Etiopía, do que un 90% eran mulleres e fabricaba 750000 compresas ao ano. reutilizables que son doaadas principalmente a organizacións non gobernamentais.
O seu produto menstrual sumado á súa campaña educativa axudaron en eliminar o estigma que rodea a menstruacion e evitou o abandono escolar por parte das mozas relacionado con el. A organización sen ánimo de lucro Dignity Period distribuíu máis de 150000 produtos menstruais de balde que foran producidos na fábrica de Freweni. Os datos indaron que a asistencia á escola entre as mozas mellorara nun 24% logo deste esforzo.
Freático

Freático, freática é un termo usado en hidroloxía para referirse aos acuíferos, en espeleoloxía para referirse aos pasos das covas e en vulcanoloxía para referirse ao tipo de erupción. Hidroloxía
O termo nivel freático utilízase en hidroloxía e ciencias da terra para referirse a asuntos relacionados coas augas subterráneas (un acuífero ) por debaixo da capa freática (a palabra provén do grego φρέαρ, -ατος phréar, -atos e ‒́ico, que significa "pozo" ou "manancial"). O termo "superficie freática" indica o lugar onde se atopa a presión de poros de auga nas condicións atmosféricas (é dicir, a presión de carga é cero). Esta superficie normalmente coincide co nivel freático. Suponse que a pendente do nivel freático indica a dirección do movemento das augas subterráneas nun acuífero non confinado.
A zona freática, debaixo do nivel freático onde a rocha e o chan están saturados de auga, é a contraparte da zona vadosa, ou zona insaturada, por riba. Os acuíferos non confinados tamén son coñecidos como acuíferos freáticos porque o seu límite superior vén proporcionado pola capa freática. Espeleoloxía
Na espeleoxénese, unha división da espeleoloxía, a "acción freática" forma pasaxes das covas ao disolver a pedra calcaria en todas as direccións, en oposición á "acción vadosa", pola cal un regueiro que corre nun paso da cova erosiona unha foxa no chan. Prodúcese cando o paso está cheo de auga e, polo tanto, normalmente só cando está por debaixo do nivel freático e só se a auga non está saturada de carbonato de calcio ou carbonato de magnesio e calcio (dolomita). Un paso da cova formado deste xeito é de forma característica de sección circular ou ovalada xa que a calcaria se disolve en todas as superficies.
Moitos pasos das covas están formados por unha combinación de acción freática seguida de acción vadose. Estes pasos forman unha sección transversal de burato: unha sección de forma redonda na parte superior e unha gabia rectangular na parte inferior. Vulcanoloxía
Unha erupción freática ou erupción de vapor ocorre cando o magma quenta as augas subterráneas ou superficiais.
Frida

Frida é un filme estadounidense de 2002 dirixido por Julie Taymor cal describe a vida profesional e privada da artista mexicana surrealista Frida Kahlo. Protagonizado por Salma Hayek no papel de Kahklo, o cal lle valeu un nomeamento aos Premios Óscar, e por Alfred Molina como o seu marido, Diego Rivera, o filme foi adaptado por Clancy Sigal, Diane Lake, Gregory Nava, Anna Thomas, Antonio Banderas e, de maneira non oficial, por Edward Norton, a partir do libro de 1983 Frida: A Biography of Frida Kahlo de Hayden Herrera. Frida recibiu valoracións positivas por parte da crítica e na 75ª edición dos Óscar gañou dous galardóns nas categorías de mellor maquillaxe e mellor banda sonora dos seis premios aos que estaba nomeado.
Fridtjof Nansen

Fridtjof Wedel-Jarlsberg Nansen, nado en Oslo o 10 de outubro de 1861 e finado en Lysaker, Bærum o 13 de maio de 1930, foi un explorador, científico e diplomático noruegués. Traxectoria
Entre outras actividades, realizou varias viaxe polares patrocinadas polo rei Óscar II de Suecia e Noruega.
Recibiu o premio Nobel da Paz en 1922 polo seu traballo como Alto Comisionado da Sociedade de Nacións. Está considerado unha das maiores personalidades da historia de Noruega.
Friedrich Bergius

Friedrich Karl Rudolf Bergius nado o 11 de outubro de 1884 en Breslau (actual Wrocław) (Alemaña) e finado o 31 de marzo de 1949 en Buenos Aires (Arxentina), foi un químico alemán que recibiu o Premio Nobel de Química en 1931 polas súas investigacións sobre a influencia das altas presións sobre reaccións químicas. Biografía
Naceu en Breslau, cidade que naqueles momentos formaba parte de Alemaña, pero que hoxe en día forma parte de Polonia co nome de Wrocław.
En 1903 iniciou os seus estudos de química na Universidade de Breslau onde se licenciou o 1905, e o 1907 se doutoró na Universidade de Leipzig.
Por mor da derrota alemá na segunda guerra mundial estableceuse en Madrid e logo en Buenos Aires. Investigacións científicas
Contribuíu de xeito moi importante ao desenvolvemento no seu país da industria química de síntese. Creou un procedemento para producir carburantes por hidroxenación do carbón a elevadas temperaturas e presións. Máis tarde desenvolveu, tamén con éxito, un método de obtención de alimentos hidrocarbonados baseado no tratamento da serradura con ácido clorhídrico; o produto foi moi utilizado como forraxe nas granxas alemás en épocas de escaseza e para alimentar a prisioneiros humanos nos campos de concentración nazis.
O seu labor investigador sobre a influencia das altas presións nas reaccións químicas foi recoñecida en 1931 coa concesión do premio Nobel de Química, que compartiu con Carl Bosch
Friedrich Gottlieb Klopstock

Friedrich Gottlieb Klopstock, nado en Quedlinburg o 2 de xullo de 1724 e finado en Hamburgo o 14 de marzo de 1803, foi un poeta alemán. Traxectoria
Antigo alumno da escola de Schulpforta, estudou teoloxía nas universidades de Jena e Leipzig. Discípulo de Johann Jakob Bodmer e da escola suíza, descubriu con entusiasmo a obra de John Milton. Consagrouse coas súas primeiras odas (An Meine Freund, 1747). En 1748 decidiu escribir unha epopea relixiosa chamada Messias, a cal se dedicou durante vinte anos. Con esta obra en vinte cantos, converteuse no poeta máis admirado das novas xeracións.
Dedicouse tamén ao teatro. Escribiu inicialmente traxedias: A morte de Adán (1757) e Salomón (1763). No entanto, destacouse co teatro patriótico, representado pola triloxía centralizada no personaxe Hermann, heroe da resistencia da vella Xermania aos romanos.
Mais pasou gran parte da súa vida en Dinamarca, onde recibía unha pensión do rei Federico V, fon un dos precursores do movemento nacional en Alemaña. Saudou con estusiasmo as revolucións americana e francesa. Por iso, cando a República Francesa quixo facelo cidadán honorario, Klopstock recusou en sinal de protesta contra os excesos da revolución en Francia. Contribuíu nos campos da filoloxía e da historia da literatura.
Friedrich Schottky

Friedrich Hermann Schottky, nado en Wrocław (Polonia) o 24 de xullo de 1851, e finado en Berlín o 12 de agosto de 1935, foi un matemático alemán. Traxectoria
Naceu en Wrocław, Silesia, por entón pertencente ao Imperio Alemán, fillo de Hermann Friedrich Schottky, profesor de inglés, e da súa esposa Louise Winkler. Desde 1865 fixo o bacharelato na escola secundaria Maria-Magdalenen-Gymnasium da súa vila natal. De 1870 a 1874 estudou matemáticas na Universidade desa cidade, e despois acadou o doutoramento na Universidade Humboldt de Berlín, onde estudou con Karl Weierstraß e Hermann von Helmholtz.
A súa tese Über die conform Abbildung mehrfach zusammenhängender ebener Flächen (Sobre a representación conforme de superficies planas multiconectadas) considérase unha disertación histórica.
En 1878 obtivo a habilitación para a ensinanza de filosofía na Universidade de Wrocław, ondea ensinou até 1882, cando foi nomeado profesor de matemáticas na Escola Politécnica Federal de Zürich, onde permaneceu dez anos. En 1892 foi nomeado profesor na Universidade de Marburgo, onde permaneceu até a súa xubilación en 1922.
As súas principais áreas de traballo foron as funcións elípticas, as funcións abelianas e as funcións theta. Publicou 55 artigos e o libro "Abriß einer Theorie der Abel'schen Functionen von drei Variablen" (Ao redor da teoría das funcións abelianas en tres variábeis).
Tamén fixo importantes contribucións á teoría das transformacións conformes. A súa xeneralización dos teoremas de Émile Picard e Edmund Landau coñécese en matemáticas como o "conxunto de Schottky".
Propuxo unha hipótese, coñecida como o "problema de Schottky", sobre a caracterización das variedades xacobianas entre as variedades abelianas. O problema foi resolto por Takahiro Shiota en 1986, pero o tema aínda está en discusión.
Tivo unha filla e catro fillos, dos que dous deles tamén foron científicos: Ernst Max Schottky, botánico, estudoso da flora asiática, e Walter H. Schottky, físico, introdutor dunha variedade de conceptos de semicondutores. Distincións
Schottky foi elixido membro correspondente da Academia de Ciencias de Prusia (hoxe Academia de Berlín) en 1900, e membro numerario dous anos despois.
Friedrich Traugott Kützing

Friedrich Traugott Kützing, nado o 8 de decembro de 1807 en Ritteburg, e finado o 9 de setembro de 1892 en Nordhausen, foi un farmacéutico e botánico alemán, especializado en ficoloxía. Traxectoria
De mozo, traballou en varias farmacias en Alemaña, servindo tamén como axudante durante algúns semestres no instituto químico-farmacéutico de Franz Wilhelm Schweigger-Seidel en Halle. Despois estudou historia natural. Realizou expedicións florísticas no litoral de Dalmacia e Italia, e nos Alpes. A pesar da súa escasa experiencia no que se refire á educación superior, Kützing fixo importantes contribucións científicas. En 1833 demostrou as diferenzas entre as diatomeas e desmidiales, separando así os dous grupos en familias propias. Ademais, independentemente de Charles Cagniard-Latour e Theodor Schwann, foi un dos primeiros en dar respostas completas en relación aos lévedos e ao papel que xogan nas fermentacións.
En 1838 era docente de ciencias naturais no colexio de Nordhausen. En 1837 foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade de Giessen e en 1843 recibiu o título de profesor. Nese mesmo ano fixo oposicións e gañou a cátedra de profesor de Botánica, permanecendo nese posto até a súa xubilación, en 1883. En 1849 publicou Species Algarum, un amplo traballo no que fixo as descricións de 6000 especies de algas. Epónimos
Os xéneros de algas Kuetzingia Sonder, Kuetzingiella Kornmann e Kuetzingina Kuntze foron así nomeados na súa honra. Abreviatura
A abreviatura Kütz. emprégase para recoñecer a Friedrich Traugott Kützing como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Frieira (medicina)

Unha frieira é unha inflamación da pel producida pola exposición prolongada e repetida ó frío ou á humidade.
O fundamento biolóxico do fenómeno é a constrición dos capilares nas áreas superficiais do corpo, que serve para regular e evitar unha excesiva perda de calor corporal. Cando a constrición dura demasiado tempo por mor da exposición prolongada, a falta do rego sanguíneo produce danos nos tecidos.
Adoita afectar a un reducido número de partes do corpo, especialmente os pés, as mans, o nariz e as orellas. A inflamación pode causar dor ou proído. Cando cesa a exposión ó frío, a inflamación remite sen necesidade de tratamento nunha ou dúas semanas. Naqueles casos máis difíciles de tratar emprégase a nifedipina.
A xeito de prevención, é necesario protexer as partes máis vulnerábeis do frío e a humidade. Tamén se aconsella a realización de actividade física, pois este mal é máis común en persoas sedentarias. A práctica de deportes aeróbicos axuda a eliminalas, xa que a frieira ten orixe nos problemas circulatorios.
Frigg

Frigg -tamén chamada Frigga, Fricca e Friia- é a deusa do amor, a fertilidade e a fidelidade conxugal. O seu nome significa "a amada". Forma parte da trindade formada por Freia, Iord e ela mesma.
É asociada á figura da esposa, e polo tanto da fertilidade, pero tamén se asocia co agro, a gandería, as tarefas domésticas e as batallas principalmente. Frigg pode ser considerara como a terra habitada, cultivada e a morada do home.
A súa orixe é bastante confusa, crese que é filla da Nai Terra (Iord). É esposa de Odín e nai de Balder, Bragi, Hermod e Thor. Frigg coñece o futuro, pero non pode revelalo. Vive con Odín no Virigolf, o paraíso onde van as almas dos xustos, no palacio de Hlidskialf, na sala de Fensalir (da lagoa). Como Freia, é afeccionada ás xoias.
Frigidarium

O frigidarium é unha das tres salas de baño das termas romanas, na que se tomaban os baños fríos. Normalmente conta cunha piscina que pode variar en tamaño e forma.
Non se coñece con certeza a sucesión de baño nas thermae, pero pénsase que o bañista pasaría primeiro polo apodyterium, onde se espiría e gardaba a roupa, para despois entrar no eleothesium ou unctuarium para ser unxido con aceites. Despois de facer exercicio nunha sala ou corte especial, gozaba da sala quente, coñecida como calidarium ou caldarium, despois da sala de vapor (un sudatorium húmido ou un laconicum seco), onde probablemente quitaría o aceite coa axuda dun estríxil metálico curvo pasándoo pola pel, antes de trasladarse finalmente ao frigidarium coa súa pequena piscina de auga fría, ou ás veces non tan pequena.
Frigoría

A frigoría (símbolo: fg) é unha unidade de enerxía informal para medir a absorción de enerxía térmica. Equivale a unha quilocaloría negativa. Podería definirse, como extensión da definición de quilocaloría do Sistema Técnico, como a enerxía que se precisa para reducir 1 °C de temperatura dun quilogramo de auga a 15, 5 °C, a presión atmosférica normal. A pesar do seu uso, a unidade non existe no Sistema Técnico. Usos e aplicacións
Emprégase en sistemas de refrixeración: frigoríficos, aires acondicionados.
Os anglosaxóns utilizan como unidade a BTU (British Thermal Unit: unidade térmica británica), que equivale a 0, 252 kcal, é dicir, que unha frigoría (ou quilocaloría) equivale a unhas 4 BTU.
1 quiloxulio equivale a 0, 239 frigorías.
A evaporación dun gramo de auga produce unhas 0, 540 frigorías. Unidade de potencia
Erroneamente emprégase a palabra «frigoría» como unidade de potencia, sendo o exacto nese caso frigoría hora (fg/h), que serve para expresar a potencia dun sistema de refrixeración, sendo máis común utilizar o kW para este fin. Un aparato comercial de aire acondicionado doméstico posúe unha capacidade de arrefriamento de aproximadamente entre 2000 e 3000 frigorías/hora. Tamén poden verse comercializados en BTU.
Unha frigoría/hora é equivalente a 1, 163 W (vatios), polo tanto un vatio equivale aproximadamente a 0, 860 frigorías/hora.
Frigorífico

Un frigorífico, refrixerador ou neveira é un electrodoméstico que consiste nunha cámara de arrefriado artificial. A súa función principal é a de manter os alimentos a unha temperatura inferior aos 10 °C, de tal xeito que prolonga a capacidade de conservación dos diversos produtos almacenados no seu interior.
Frisia (histórica)

Frisia (na lingua frisia Fryslân [ˈfrislɔ̃ːn] ) é unha rexión histórica do noroeste de Europa, sobre o litoral do mar do Norte, que se estende desde o norte dos Países Baixos ata o noroeste de Alemaña (Baixa Saxonia e Schleswig-Holstein), ata alcanzar o sueste de Xutlandia en Dinamarca. Os seus habitantes denomínanse frisóns e a súa lingua chámase tamén o frisón.
Esta rexión componse de: Frisia oriental, na Baixa Saxonia.
Frisia setentrional, en Schleswig-Holstein e até a Xutlandia danesa.
Frisia occidental, nos Países Baixos.
O nome de Frisia dáse tamén a diversas entidades políticas menores actuais: nos Países Baixos:
a Frisia, unha provincia bilingüe do norte neerlandés;
a Frisia occidental (West-Friesland), rexión da provincia de Hollanda Septentrionale, sita no noroeste neerlandés.
en Alemaña:
a Frisia (Friesland), distrito do noroeste do land de Baixa Saxonia.
a Frisia do Norte (Nordfriesland), distrito do noroeste do land de Schleswig-Holstein. As illas de Frisia
Cabe aínda ter conta: As illas da Frisia ou illas frisoas que constitúen un arquipélago paralelo á costa da Frisia continental, que se estende desde o norte dos Países baixos ata Dinamarca, e que toma as denominacións correspondentes á Frisia litoral:
illas da Frisia oriental
illas Frisoas setentrionais
Unha parte do antigo ducado de Oldenburg, a occidente da Frisia oriental, coñécese tamén como Frisia (Friesland). Denominacións autóctonas
A Frisia denomínase en frisón occidental Fryslân; en frisón setentrional Fraschlönj; en frisón oriental Fräislound; en baixo-saxón occidental Freesland; en alemán e neerlandés Friesland e, por último, en danés Frislan
Friso

O friso en arquitectura é a parte ancha do entaboamento comprendida entre a arquitrabe e a cornixa, pode ser plana ou estar ornamentalmente decorada con baixorrelevos.
Frits Zernike

Frits Zernike, nado en Ámsterdam, Países Baixos, o 16 de xullo de 1888 e finado o 10 de marzo de 1966 en Amersfoort, foi un físico neerlandés gañador do Premio Nobel de Física o ano 1953 pola súa invención do microscopio de contraste de fases. Traxectoria
Herdou do seu pai, mestre de matemáticas, a súa paixón pola física, licenciándose en química, física e matemáticas pola Universidade de Ámsterdam. En 1913 conseguiu ser asistente do astrónomo Jacobus Kapteyn no laboratorio astronómico da Universidade de Groningen, sendo nomeado o ano 1920 profesor de física teórica e mecánica cuántica. Investigacións científicas
Interesado na óptica, o 1930 iniciou os seus estudos sobre as liñas espectrais, creando no ano 1932 o primeiro microscopio de contraste de fases. A súa invención, que constituíu unha gran mellora en comparación coa teoría clásica do microscopio establecida por Ernst Karl Abbe, baseouse en que a luz reflectida por unha superficie metálica experimenta varios cambios de fase. Así mesmo describiu a aberración óptica nos microscopios e telescopios.
No ano 1953 foi galardoado co Premio Nobel de Física pola invención do microscopio de constraste. Recoñecementos
En honra súa denominouse o cráter Zernike da Lúa, así como a asteroide (11779) Zernike descuberto o 16 de outubro de 1977 por Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld e Tom Gehrels.
Fritz Jäger

Fritz Jäger, nado o 21 de febreiro do 1886 en Múnic e finado o 14 de xuño do 1957 en Calw (Baden-Württemberg), foi un sinólogo alemán e decano da Universidade de Hamburgo. Foi membro do Partido Nazi. Traxectoria
Tras doutorarse en Filoloxía Clásica na Universidade de Rostock no 1909, comezou os seus estudos de sinoloxía con Otto Franke. Jäger completou a súa habilitation en Hamburgo no 1925 e, no 1931, obtivo un posto de profesor na Universidade de Hamburgo. En maio do 1933, uniuse ao Partido Nazi (membro 3. 273. 295). Nese mesmo ano, firmou a declaración do profesorado alemán a favor de Adolf Hitler. No 1934, escribiu Zur Frage der chinesischen Juden ("Sobre a cuestión dos xudeus chineses"). No 1935, foi nomeado catedrático de Lingua e Cultura Chinesas na Universidade de Hamburgo, en substitución de Alfred Forke. Entre o 1938 e o 1941 foi decano da Facultade de Filosofía nesa mesma institución. Como tal, interveu na negación do título de doutora á arabista xudía Hedwig Klein, unha das vítimas de Auschwitz. Debido ás súas conexións co nazismo, foi destituído do cargo ao rematar a Segunda Guerra Mundial, pero volveu á docencia universitaria no ano 1947. Pouco despois, xubilaríase, retirandose formalmente no 1957. Dirixiu a tese de doutoramento de tres estudantes: Alfred Hoffmann, Herbert Pohl e Heinrich Eggert. Os tres morreron na guerra. Obra
Jäger abriu novos camiños nos Estudos Chineses. Por exemplo, co seu ensaio sobre o emprego de figuras retóricas na historiografía chinesa. Tamén escribiu sobre os yao, un pequeno grupo étnico do sur da China. Jäger estudou a obra do pensador Yang Xiong, ou as conexións culturais entre Europa e a China nos séculos XVI e XVII, así como a historia das ciencias naturais durante este mesmo período.
Ningunha imprenta alemá da época posuía os medios para imprimir os sinogramas, polo que a empresa Augustin de Glückstadt alcanzaría moita sona grazas á impresión das obras de Jäger, que os ilustrou no manexo da composición tipográfica chinesa.
Fritz Kreisler

Fritz Kreisler, nado en Viena o 2 de febreiro de 1875 e finado en Nova York o 29 de xaneiro de 1962, foi un notable violinista e compositor de orixe austriaca. Traxectoria
Comezou os seus estudos da man de seu pai sendo aínda un rapaz e perfeccionouse máis tarde con Jacques Auber. En 1882 converteuse, con 7 anos, no alumno máis novo da historia do Conservatorio Musical de Viena, onde estudou canda Hellmesberge e Bruckner.
Fritz Pregl

Fritz (Friderik) Pregl, nado en Ljubljana (hoxe en Eslovenia), Imperio Austrohúngaro, o 3 de setembro de 1869 e finado en Graz (Austria), o 13 de decembro de 1930, foi un químico austríaco de orixe eslovena. Traxectoria
Naceu o 3 de setembro de 1869 na cidade de Ljubljana, naqueles momentos parte do Imperio Austrohúngaro, pero hoxe en día capital de Eslovenia. Estudou química e fisioloxía na Universidade de Graz, e posteriormente foi nomeado profesor auxiliar de química na mesma universidade. En 1910 foi nomeado profesor titular na Universidade de Innsbruck, pero en 1913 retornou a Graz para converterse en director do Instituto de Química Médica. Investigacións científicas
Iniciou as súas investigacións na constitución química dos ácidos biliares dos animais e do home. Para iso tivo que idear e desenvolver métodos de microanálise cuantitativa de substancias orgánicas que lle valeron a concesión do Premio Nobel de Química do ano 1923 e que serviron para mellorar a técnica do tren de combustión para a análise elemental.
Fritz Ulysse Landry

Fritz Ulysse Landry, nado na localidade suíza de Le Locle o 26 de setembro de 1842 e finado en Neuchâtel o 7 de xaneiro de 1927, foi un medallista e deseñador de moedas suízo. Destaca principalmente por ser o autor da serie de moedas suízas de ouro coñecida como Vreneli. Traxectoria
Naceu nunha familia de gravadores de Neuchâtel; era fillo de Ulysse Landry, tamén medallista, e de Cécile Jacot.
A súa formación artística comezou xa no propio obradoiro familiar. Logo asistiu á escola en Neuchâtel e continuou a súa formación na Escola de Belas Artes de Xenebra da man do pintor Barthélemy Menn, onde se diplomou. Despois, en París, afondou no coñecemento das técnicas do gravado traballando ás ordes do gravador suízo Antoine Bovy.
En 1869 fundou na súa localidade natal unha escola de deseño profesional (a actual Ecole des arts et métiers), onde exerceu a docencia ata 1892.
Durante a década de 1870 foi tamén profesor de debuxo en varias escolas de ensino secundario de Neuchâtel.
Foi autor do deseño de diversas moedas e medallas, así como de pequenos bronces de inspiración social. A súa creación máis sobranceira é a moeda de ouro de 20 francos coñecida como Vreneli, cuñada entre 1897 e 1949, así como o resto dos valores que compoñen a serie (10 e 100 francos). Esta moeda presenta novidades canto á súa temática en comparación coas anteriores de Suíza, que xeralmente presentaban un carácter máis convencional. Landry é tamén coñecido polos seus deseños das moedas de cinco francos conmemorativas dos Festivais de Tiro de Zürich, en 1872, e de Sankt Gallen, en 1874, coñecidas como "táleros de tiro".
Fritz Zwicky

Fritz Zwicky, nado o 14 de febreiro de 1898 en Varna (Bulgaria) e finado o 8 de febreiro de 1974 en Pasadena (California, nos Estados Unidos), foi un astrónomo e físico de orixe búlgara. Traxectoria
No ano 1925 viaxou aos Estados Unidos, ao "CaLTech", o Instituto de Tecnoloxía de California, convidado polo seu director Robert Millikan. No ano 1933 observando o clúster de Coma, atopou que a velocidade de rotación excedía a calculada con base na materia ordinaria, polo que teorizou a existencia dunha materia escura, ou "dunkle materiae". Este fenómeno foi confirmado de novo respecto do cúmulo de Virgo polo astrónomo Synclair Smith no ano 1937.
Durante a segunda guerra mundial traballou no campo da balística, e propulsión de cohetes, recibindo a Medalla da Liberdade dos Estados Unidos no ano 1949.
Existen varios cráteres da Lúa co seu nome, en 1976 a IAU aprobou nomear o cráter de 129, 4 km de diámetro coma cráter Zwicky, no ano 2006 a IAU nomeou os cráteres Zwicky N (de 28, 47 km de diámetro), Zwicky R (de 28, 99 km de diámetro), e Zwicky S (de 46, 13 km de diámetro).
Fritz von Wettstein

Fritz von Wettstein, tamén coñecido como Friedrich Wettstein e Ritter von Westersheim, nado o 24 de xuño de 1895 en Praga, e finado o 12 de febreiro de 1945 en Trins, foi un botánico, taxónomo e xenetista austríaco. Traxectoria
Carreira científica
Fritz Wettstein era fillo do tamén botánico Richard von Wettstein. De 1925 a 1931 foi profesor na Universidade de Gotinga, e de 1931 a 1934 na de Múnic. En 1934 foi o director do Instituto Kaiser Wilhelm de bioloxía, situada en Berlin-Dahlem, un barrio de Berlín. (Esta institución foi suprimida en 145).
Wettstein fixo unha importante contribución á ciencia botánica e á xenética. Traballou especialmente na herdanza citoplasmática en musgos e algas. Seguindo a Erwin Baur no Instituto Kaiser Wilhelm, investigou híbridos e poliploides de musgos e avanzou na comprensión das relacións e características das formas poliploides.
Política
Wettstein foi acremente criticado porque, en conferencias científicas internacionais antes da segunda guerra mundial, defendeu as ideas raciais do nazismo. Algunhas obras
Morphologie und Physiologie des Formwechsels der Moose auf genetischer Grundlage (1924).
Über plasmatische Vererbung sowie Plasma-und Genwirkung (1930).
Genetik (1932).
Karl von Goebel (1933). Abreviatura
A abreviatura F. Wettst. empréganse cara recoñecer a Fritz von Wettstein como autoridade da descrición e taxonomía en botánica
Fritzing

Fritzing é un contorno de software libre de deseño e prototipado (ECAD) que apoia a deseñadores e artistas para documentar os seus prototipos interactivos e dar o paso á creación de prototipos físicos e produtos reais. Está desenvolvido pola University of Applied Sciences of Potsdam. Proxecto
Fritzing foi creado coa mesma idea que Processing e Arduino. Permite a deseñadores, artistas, investigadores e afeccionados documentar os seus proxectos e prototipos baseados en Arduino e crear esquemas de circuítos impresos (PCB) para a súa posterior fabricación. Ademais ten páxina web na que compartir e discutir proxectos e experiencias.
Friúce, Merlín, Agolada

Friúce (á espera da oficialización da forma Friúfe, sendo esta unha errata do Nomenclátor) é un lugar da parroquia de Merlín, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2014 estaba deshabitado, o mesmo que no ano 1999. Lugares e parroquias
Lugares de Merlín
Parroquias de Agolada
Froilán Arias Escobar

Froilán Arias Escobar, nado na Quintá (Pousada, Baleira) en 1886 e falecido no mesmo lugar o 28 de decembro de 1966, foi un avogado e político galego. Traxectoria
En 1931 foi presidente da Organización Republicana Gallega Autónoma en Baleira. No exercicio da avogacía tamén foi xuíz municipal en dito concello, e presidente da xunta municipal do censo electoral en 1936. Tras o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi multado pola Dirección de Orden Público con 1500 pesetas por faltar a unha manifestación patriótica. No 1941 incoáronlle expediente de responsabilidades políticas acusado de facer propaganda pola Fronte Popular. Finou na Quintá o 28 de decembro de 1966 con 80 anos. Vida persoal
Estivo casado e foi pai de Antonio Arias Dorado.
Fromager

Fromager unha das 19 rexións que compoñen Costa do Marfil. A capital é Gagnoa. Ocupando 6. 900 km², a súa poboación é de (2002 estimado) 679. 900 habitantes.
A rexión está dividida en dous departamentos: Gagnoa e Oumé.
Fronte (guerra)

Nun contexto bélico, unha fronte fai referencia a unha unidade militar que comparte Estado Maior formada por tres ou máis exércitos. A última vez en verse unha foi na guerra do Iom Quippur, no deserto do Néguev (Israel), a pesar do seu nome, era unha fronte moito menor que as da segunda guerra mundial.
Fronte (meteoroloxía)

Unha fronte é unha zona de contacto entre dúas masas de aire con diferentes características meteorolóxicas; normalmente implica distintas temperaturas.
As frontes asócianse con zonas de baixas presións ou con ciclóns e prodúcense cando unha masa de aire frío se pon en contacto con outra de aire cálido. Tipos de frontes
Existen distintos tipos: Fronte semiestacionaria
Fronte cálida
Fronte estacionaria
Fronte fría
Fronte ocluída
Fronte polar