proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Conxunto multiplicativamente pechado

En álxebra abstracta, un conxunto multiplicativamente pechado (ou conxunto multiplicativo) é un subconxunto S dun anel R tal que se cumpren as dúas seguintes condicións: 1 ∈ S {\displaystyle 1\in S}, x y ∈ S {\displaystyle xy\in S} para todos x, y ∈ S {\displaystyle x, y\in S}.
Noutras palabras, S é pechado baixo os produtos finitos, incluído o produto baleiro 1. De xeito equivalente, un conxunto multiplicativo é un submonoide do monoide multiplicativo dun anel.
Os conxuntos multiplicativos son importantes especialmente na álxebra conmutativa, onde se usan para construír localizacións de aneis conmutativos.
Un subconxunto S dun anel R chámase saturado se é pechado baixo o subconxunto de divisores: é dicir, sempre que un produto xy está en S, os elementos x e y tamén están en S. Exemplos
Algúns exemplos de conxuntos multiplicativos son: o complementario dun ideal primo nun anel conmutativo;
o conxunto {1, x, x2, x3, .. .}, onde x é un elemento dun anel;
o conxunto de unidades dun anel;
o conxunto de divisores distintos de cero nun anel;
1 + I para un ideal I;
os números de Jordan-Pólya, o peche multiplicativo dos factoriais. Propiedades
Un ideal P dun anel conmutativo R é primo se e só se o seu complementario R \ P é multiplicativamente pechado.
Un subconxunto S é á vez saturado e multiplicativamente pechado se e só se S é o complemento dunha unión de ideais primos. En particular, o complemento dun ideal primo é á vez saturado e multiplicativamente pechado.
A intersección dunha familia de conxuntos multiplicativos é un conxunto multiplicativo.
A intersección dunha familia de conxuntos saturados é saturada.
Conxunto pechado

En topoloxía, un conxunto dise pechado nun espazo se o seu complementario for aberto. Propiedades
Un conxunto X é pechado se e só se coincide co seu pechamento, ou sexa, se X
X ¯ {\displaystyle X
{\overline {X}}} Un conxunto é pechado se e só se contén a súa fronteira.
A unión dun número finito de conxuntos pechados é un conxunto pechado.
A intersección dun número calquera de conxuntos pechados é un conxunto pechado.
Calquera conxunto é pechado en si mesmo.
X é un conxunto pechado se, e só se, o conxunto dos puntos de acumulación de X, denotado por X ′ {\displaystyle X'}, chamado derivado, estiver contido no propio conxunto X, ou sexa: X ′ ⊆ X {\displaystyle X'\subseteq X} (lese: o derivado está contido, é unha parte do conxunto X). Exemplos
Calquera intervalo pechado é un conxunto pechado en R {\displaystyle \mathbb {R} } (coa topoloxía usual onde o conxunto dos intervalos abertos forman unha base de abertos para a topoloxía). N {\displaystyle \mathbb {N} } e Z {\displaystyle \mathbb {Z} } son pechados en R {\displaystyle \mathbb {R} }.
Na topoloxía inducida en ( 0, + ∞ ) {\displaystyle (0, +\infty )\, } pola inclusión en R {\displaystyle \mathbb {R} }, o conxunto ]0, 1], dos números reais maiores que cero e menores ou iguais a un, é pechado.
Na topoloxía discreta, todo subconxunto é pechado.
Se a topoloxía é Hausdorff, todo conxunto unitario (e, por indución, todo conxunto finito) é pechado.
O conxunto dos números reais R {\displaystyle \mathbb {R} } é o complementario do conxunto aberto ∅ {\displaystyle \varnothing }, e ∅ {\displaystyle \varnothing } é o complementario do aberto R {\displaystyle \mathbb {R} }. Entón, estes dous conxuntos son pechados e abertos ao mesmo tempo.
Existen conxuntos que non son pechados nin abertos, como o conxunto Q {\displaystyle \mathbb {Q} } dos números racionais, o conxunto R − Q {\displaystyle \mathbb {R} -\mathbb {Q} } ou un intervalo do tipo [a, b) ou (a, b]. Definicións alternativas
Os axiomas dunha topoloxía poden ser igualmente formulados a través dunha colección de abertos (a definición usual) ou a través dunha colección de pechados. Neste segundo caso, os abertos son definidos como complementos de pechados.
Outra definición, mais didáctica, é definir un aberto como un conxunto no que todo punto é interior, un pechado cun conxunto que contén todos os seus puntos de acumulación, e demostrar o teorema que abertos e pechados son complementos.
Conxunto separador

En matemáticas, un conxunto S {\displaystyle S} de funcións con dominio D {\displaystyle D} chámase conxunto separador de D {\displaystyle D} e dise que separa os puntos de D {\displaystyle D} se para dous elementos distintos x {\displaystyle x} e y {\displaystyle y} de D, {\displaystyle D, } existe unha función f ∈ S {\displaystyle f\in S} tal que f ( x ) ≠ f ( y ). {\displaystyle f(x)\neq f(y). } Os conxuntos separadores pódense usar para formular unha versión do teorema de Stone-Weierstrass para funcións con valores reais nun espazo compacto de Hausdorff X, {\displaystyle X, } coa topoloxía de converxencia uniforme. Afirma que calquera subálxebra deste espazo de funcións é densa se e só se separa puntos. Esta é a versión do teorema probado orixinalmente por Marshall H. Stone. Exemplos
O conxunto unitario que consiste na función de identidade en R {\displaystyle \mathbb {R} } separa os puntos de R. {\displaystyle \mathbb {R}. } Se X {\displaystyle X} é un espazo topolóxico normal T1, entón o lema de Urysohn indica que o conxunto C ( X ) {\displaystyle C(X)} de funcións continuas sobre X {\displaystyle X} con valores reais (ou complexos) separa puntos de X. {\displaystyle X. } Se X {\displaystyle X} é un espazo vectorial topolóxico de Hausdorff localmente convexo sobre R {\displaystyle \mathbb {R} } ou C, {\displaystyle \mathbb {C}, } entón o teorema de separación de Hahn-Banach implica que os operadores lineares continuos en X {\displaystyle X} separan puntos.
Conxunto unitario

En matemáticas, un conxunto unitario ou singleton, é un conxunto con exactamente un elemento. Por exemplo, o conxunto { 2 } {\displaystyle \{2\}} é un conxunto unitario cuxo único elemento é 2 {\displaystyle 2}. Propiedades
No marco da teoría de conxuntos de Zermelo-Fraenkel, o axioma de regularidade garante que ningún conxunto é un elemento de si mesmo. Isto implica que un conxunto unitario é necesariamente distinto do elemento que contén, polo tanto 1 e { 1 } {\displaystyle \{1\}} non son o mesmo, e o conxunto baleiro é distinto do conxunto que contén só o conxunto baleiro. Un conxunto como { { 1, 2, 3 } } {\displaystyle \{\{1, 2, 3\}\}} é un conxunto unitario xa que contén un único elemento (que en si é un conxunto non unitario).
Un conxunto é unitario se e só se a súa cardinalidade é 1. Na teoría axiomática de conxuntos, a existencia de conxuntos unirarios é unha consecuencia do axioma de emparellamento: para calquera conxunto A, o axioma aplicado a A e A afirma a existencia de { A, A }, {\displaystyle \{A, A\}, } que é o mesmo que o conxunto unitario { A } {\displaystyle \{A\}} (xa que contén A, e ningún outro conxunto, como elemento).
Cada sconxunto unitario é un obxecto terminal na categoría de conxuntos.
Un conxunto unitario ten a propiedade de que cada función desde el a calquera conxunto arbitrario é inxectiva. O único conxunto non singleton con esta propiedade é o conxunto baleiro.
Cada conxunto unitario é un ultra prefiltro.
A secuencia de números de Bell conta o número de particións dun conxunto (secuencia A000110 na OEIS), se se excúen os conxuntos unitarios, os números evidentemente son menores (secuencia A000296 na OEIS). Na teoría de categorías
As estruturas construídas con conxuntos unitarios adoitan servir como obxectos terminais ou obxectos cero de varias categorías: A afirmación anterior mostra que os conxuntos unitarios son precisamente os obxectos terminais da categoría Conxunto de conxuntos. Ningún outro conxunto é terminal.
Calquera conxunto unitario admite unha estrutura espacial topolóxica única (ambos subconxuntos están abertos). Estes espazos topolóxicos únicos son obxectos terminais na categoría de espazos topolóxicos e funcións continuas. Non hai outros espazos terminais nesa categoría.
Calquera conxunto unitario admite unha estrutura de grupo única (o elemento único que serve como elemento de identidade). Estes grupos unitarios son obxectos cero na categoría de grupos e homomorfismos de grupos. Ningún outro grupo é terminal nesa categoría. Definición por funcións indicadoras
Sexa S unha clase definida por unha función indicadora b: X → { 0, 1 }. {\displaystyle b: X\to \{0, 1\}. } Daquela S é un conxunto unitario se e só se hai algún y ∈ X {\displaystyle y\in X} tal que para tódolos x ∈ X, {\displaystyle x\in X, } b ( x )
( x
y ). {\displaystyle b(x)
(x
y). }
Conxunto índice

En matemáticas, un conxunto índice é un conxunto cuxos membros etiquetan (ou indexan) membros doutro conxunto. Por exemplo, se os elementos dun conxunto A poden ser indexados ou etiquetados mediante os elementos dun conxunto J, entón J é un conxunto índice. A indexación consiste nunha función sobrexectiva de J en A, e a colección indexada normalmente chámase familia indexada, a miúdo escrita como {Aj}j∈J. Exemplos
Unha enumeración dun conxunto S dá un conxunto de índices J ⊂ N {\displaystyle J\subset \mathbb {N} }, onde f: J → S é a enumeración particular de S.
Calquera conxunto numerábel infinito pode ser (inxectivamente) indexado polo conxunto de números naturais N {\displaystyle \mathbb {N} }.
Para r ∈ R {\displaystyle r\in \mathbb {R} }, a función indicadora en r é a función 1 r: R → { 0, 1 } {\displaystyle \mathbf {1} _{r}\colon \mathbb {R} \to \{0, 1\}} dado por 1 r ( x ):
{ 0, se x ≠ r 1, se x
r. {\displaystyle \mathbf {1} _{r}(x):
{\begin{cases}0, &{\mbox{se }}x\neq r\\1, &{\mbox{se }}x
r. \end{cases}}} O conxunto de todas estas funcións indicadoras, { 1 r } r ∈ R {\displaystyle \{\mathbf {1} _{r}\}_{r\in \mathbb {R} }}, é un conxunto non numerábel indexado por R {\displaystyle \mathbb {R} }.
Conxuntos disxuntos

Na teoría de conxuntos en matemáticas e lóxica formal, dise que dous conxuntos son conxuntos disxuntos se non teñen ningún elemento en común. De forma equivalente, dous conxuntos disxuntos son conxuntos cuxa intersección é o conxunto baleiro. Por exemplo, {1, 2, 3} e {4, 5, 6} son conxuntos disxuntos, mentres que {1, 2, 3} e {3, 4, 5} non son disxuntos. Xeneralizacións
Esta definición de conxuntos disxuntos pódese estender ás familias de conxuntos e ás familias indexadas de conxuntos. Por definición, unha colección de conxuntos chámase familia de conxuntos (como o conxunto de partes, por exemplo). Unha familia indexada de conxuntos ( A i ) i ∈ I, {\displaystyle \left(A_{i}\right)_{i\in I}, } é por definición unha función con valores dos conxunto (é dicir, é unha función que asigna un conxunto A i {\displaystyle A_{i}} a cada elemento i ∈ I {\displaystyle i\in I} no seu dominio) cuxo dominio I {\displaystyle I} chámase o seu conxunto índice (e os elementos do seu dominio chámanse índices).
Unha familia de conxuntos F {\displaystyle {\mathcal {F}}} chámase disxunta por parellas se cada dous conxuntos da familia son disxuntos. Por exemplo, a familia de conxuntos { {0, 1, 2}, {3, 4, 5}, {6, 7, 8}, .. . } é disxunta.
En topoloxía, hai varias nocións de conxuntos separados con condicións máis estritas que a disxunción. Por exemplo, pódense considerar que dous conxuntos están separados cando teñen peches ou veciñanzas disxuntas. Do mesmo xeito, nun espazo métrico, os conxuntos separados positivamente son conxuntos separados por unha distancia distinta de cero. Interseccións
A disxunción de dous conxuntos, ou dunha familia de conxuntos, pode expresarse en termos de interseccións de pares deles.
Dous conxuntos A e B son disxuntos se e só se a súa intersección A ∩ B {\displaystyle A\cap B} é o conxunto baleiro. Desta definición despréndese que todo conxunto é disxunto do conxunto baleiro, e que o conxunto baleiro é o único conxunto que está disxunto de si mesmo. Unións disxuntas e particións
Unha partición dun conxunto X é calquera colección de conxuntos non baleiros mutuamente disxuntos cuxa unión é X. Toda partición pódese describir de forma equivalente mediante unha relación de equivalencia, unha relación binaria que describe se dous elementos pertencen ao mesmo conxunto na partición. As estruturas de datos de conxuntos disxuntos e o refinamento de particións son dúas técnicas en informática para manter eficientemente as particións dun conxunto suxeitas, respectivamente, a operacións de unión que fusionan dous conxuntos ou operacións de refinamento que dividen un conxunto en dous.
Unha unión disxunta significa a unión de conxuntos que son disxuntos.
Conyza canadensis

Conyza canadensis (sinónimo Erigerum canadensis), é unha especie de planta con flor, herbácea da familia Asteraceae, nativa de Norteamérica, aínda que xa está estendida polos cinco continentes. En Galicia está catalogada como especie invasora. Descrición
É unha planta herbácea anual que mide 3-18 dm de altura. O seu talo é fráxil e de cor verde, acanalado e erecto moi ramificado, con follas lanceoladas e agudas. As inflorescencias agrupadas en acios de capítulos florais numerosos e hemisféricos, formando unha panícula compacta e alargada. Propiedades
Polos seus taninos é adstrinxente e antidiarréico.
Utilizado como diurético ao estimular a secreción de ácido úrico contra a gota e o reuma.
Tamén usado en cistitis e arrefriados.
O talo seco pódese utilizar como vara para facer lume de fricción. É útil para problemas gastrointestinais, evita hemorraxias gástricas. Taxonomía
Conyza canadensis foi descrita por (L. ) Cronquist e publicada en Bulletin of the Torrey Botanical Club 70(6): 632. 1943. Etimoloxía Conyza: nome xenérico que deriva do grego konops
"pulga", ou konis
"po", referíndose ao po da planta seca que se utiliza para repeler insectos non desexados.
canadensis: epíteto xeográfico que alude á súa localización no Canadá. Sinonimia Aster canadensis (L. ) E. H. L. Krause
Caenotus canadensis (L. ) Raf.
Caenotus pusillus (Nutt. ) Raf.
Conyza canadensis var. glabrata (A. Gray) Cronquist
Conyzella canadensis (L. ) Rupr.
Erigeron canadense var. pusillus (Nutt. ) B. Boivin
Erigeron canadensis L.
Erigeron canadensis f. coloratus Fassett
Erigeron canadensis var. glabratus A. Gray
Erigeron canadensis var. grandiflorus Schwein.
Erigeron canadensis var. levis Makino
Erigeron canadensis var. strictus Farw.
Erigeron myriocephalus Rech. f. & Edelb.
Erigeron setiferus Post ex Boiss.
Erigeron strictus DC.
Leptilon canadense (L. ) Britton & A. Br.
Leptilon pusillum (Nutt. ) Britton
Marsea canadensis (L. ) V. M. Badillo
Senecio ciliatus Walter
Trimorpha canadensis (L. ) Lindm.
Erigeron pusillus Nutt. Tessenia canadensis (L. ) Bubani Inula canadensis (L. ) Bernh. Erigeron ruderalis Salisb. Erigeron paniculatus Lam.
Cooksonia (bolboreta)

Cooksonia é un xénero de bolboretas da familia Lycaenidae descrita por primeira vez por Hamilton Herbert Druce en 1905. Cooksonia é endémica da rexión afrotropical. Etimoloxía
O nome do xénero honra a Harold Cookson (1876-1969), un agricultor e zoólogo amador que viviu en Muden, Natal, Suráfrica, e posteriormente nas Montañas Vumba, no que hoxe é Zimbabwe. Especies
Cooksonia abri Collins & Larsen, 2008
Cooksonia aliciae Talbot, 1935
Cooksonia ginettae Collins & Larsen, 2008
Cooksonia neavei (H. H. Druce, 1912)
Cooksonia trimeni H. H. Druce, 1905
Cool jazz

O cool jazz é un estilo de jazz que apareceu a finais da década de 1940 en Nova York.
En 1946, logo da segunda guerra mundial, houbo unha afluencia de músicos de jazz californianos (predominantemente brancos) a Nova York. Unha vez alí, estes músicos mesturáronse cos músicos de bebop maiormente afroamericanos, mais sendo moi influídos por músicos de swing tales coma Lester Young (Prez) ou Coleman Hawkins (Bean), incorporando un ton máis doce. O produto, cool jazz, era un estilo de jazz máis lixeiro e romántico có bebop, o cool jazz tomou unha perspectiva relaxada e simple do ritmo mantendo as ideas harmónicas do bebop. A Claude Thornhill Orchestra co arranxador Gil Evans gravou cool jazz dende finais dos 40. O tema máis popular de Thornhill, "Snowfall", aínda se toca hoxe en día. Outros músicos de cool jazz dos 40 foron Lennie Tristano (xunto cos seus compañeiros Billy Bauer e Warne Marsh) ou Bill Evans. O estilo medrou sobre todo nos 50, chamando a atención de músicos coma Miles Davis, de quen as súas gravacións Birth of the Cool (1957) e Kind of Blue (1959) convertéronse nos álbunes de jazz máis populares xamais producidos.
Cooperación Económica Asia-Pacífico

Cooperación Económica Asia-Pacífico (CEAP, en inglés Asia-Pacific Economic Cooperation APEC), é un foro do que forman parte 21 países do Círculo do Pacífico que buscan promover o libre comercio, o intercambio comercial e a cooperación económica na rexión Asia-Pacífico. Estableceuse en 1989 en resposta á rápida interdependencia das economías da zona Asia-Pacífico e o establecemento de bloques económicos noutras partes do mundo. Celébranse cumios anuais nos que se xuntan os xefes de estado e goberno, sen tratado formal, as decisións tómanse por consenso sobre a base de declaracións non vinculantes aínda que conta cunha secretaría xeral con sede en Singapur. Membros
Australia (1989) Brunei (1989) Canadá (1989) Chile (1994) China (1991) Corea do Sur (1989) Estados Unidos de América (1989) Filipinas (1989) Hong Kong (1991) Indonesia (1989) Malaisia (1989) México (1993) Nova Zelandia (1989) Papúa Nova Guinea (1993) Perú (1998) Rusia (1998) Singapur (1989) Tailandia (1989) Taiwán (1991) Vietnam (1998) Xapón (1989)
Coordenadas polares

En matemáticas, o sistema de coordenadas polares é un sistema de coordenadas de dúas dimensións no que cada punto nun plano está determinado por un ángulo e unha distancia. O sistema de coordenadas polares é especialmente útil cando a relación entre dous puntos se expresa máis ben en termos de ángulos e distancias. No sistema máis coñecido, o cartesiano ou de coordenadas rectangulares, estas relacións hai que atopalas a partir das funcións trigonométricas.
Como o sistema de coordenadas é de dúas dimensións, cada punto está determinado por dúas coordenadas polares: a coordenada radial e a coordenada angular. A coordenada radial (normalmente denotada por r) denota a distancia do punto ó punto central (coñecido como polo e equivalente á orixe no sistema cartesiano). A coordenada angular (tamén chamada ángulo polar ou ángulo acimutal, e normalmente denotado por θ ou t) denota o ángulo positivo (ou ángulo medido en sentido antihorario) para chegar ó punto a partir do eixe polar ou raio de 0° (que é equivalente ó eixe x positivo nas coordenadas cartesianas).
Coordenadas xeográficas

O Sistema de Coordenadas Xeográficas expresa todas as posicións sobre a Terra usando dúas das tres coordenadas dun sistema de coordenadas esféricas que está aliñado co eixo de rotación da Terra. Este define dous ángulos medidos desde o centro da Terra: A latitude mide o ángulo entre calquera punto e o ecuador. As liñas de latitude chámanse paralelos e son círculos paralelos ao ecuador na superficie da Terra.
A lonxitude mide o ángulo ao longo do ecuador desde calquera punto da Terra. Acéptase que Greenwich en Londres é a lonxitude 0 na maioría das sociedades modernas. As liñas de lonxitude son círculos máximos que pasan polos polos e chámanse meridianos.
O ecuador é un elemento importante deste sistema de coordenadas; representa o cero dos ángulos de latitude e o punto medio entre os polos. É o plano fundamental do sistema de coordenadas xeográficas.
Coordinación (gramática)

A coordinación é, xunto á subordinación e a xustaposición, un dos tres procedementos de que se vale a linguaxe para unir dúas palabras, sintagmas ou proposicións entre si. Características
Á diferenza da xustaposición, a coordinación non utiliza pausas representadas na ortografía por puntos, comas e outros signos ortográficos, senón que utiliza nexos, e, á diferenza da subordinación, unha das proposicións non domina sobre a outra e posúe unha superior xerarquía, senón que ambas as proposicións posúen tan similar importancia que son de feito trocábeis sen se modificar en absoluto o significado global da oración composta que forman. Por exemplo, se dixemos: Pedro lava (e, ou, pero) María cociña
Dixemos exactamente o mesmo que se invertemos a orde das proposicións: María cociña (e, ou, pero) Pedro lava.
Ademais, as proposicións coordinadas posúen certa autonomía, de forma que se se separan ambas posúen sentido completo, o cal non acontece no caso das proposicións subordinadas: Pedro lava.
María cociña. Tipoloxía
Existen distintos tipos de proposicións coordinadas. Son as copulativas, as disxuntivas, as adversativas, as distributivas e as explicativas.
Coordinación copulativa
É aquela que suma significados: Marido e muller. Pedro lava e Ana pásalle o ferro á roupa na súa casa. O nexo é e.
Coordinación disxuntiva
É aquela que expresa alternativas, fundamentalmente de dous tipos: As que se exclúen mutuamente entre si ou disxuntivas exclusivas: Vés ou quedas?
As que non se exclúen entre si ou disxuntivas inclusivas: Estudas ou traballas? (Quen responde pode estudar ou traballar, pero tamén facer as dúas cousas; no caso de vés ou quedas? a elección determina a exclusión necesaria da outra alternativa).
O nexo é ou. As disxuntivas exclusivas poden antepor ou tamén á primeira proposición para reforzar o carácter exclusivo da elección: "[Ou] vés ou quedas".
Coordinación distributiva
É aquela na cal se reparten accións en diversos momentos: Xa lava, xa pasa o ferro, xa frega. .. . Utiliza nexos descontinuos como xa. .. xa; ora. .. ora; ben. .. ben; e outros semellantes.
Coordinación explicativa
É aquela na cal se di o mesmo de formas diferente. Utiliza nexos que van entre comas, como ou sexa, é dicir, isto é, mellor dito. ..
Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños

A Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños (CEMMA), é unha ONG galega adicada ao estudo e divulgación dos mamíferos mariños e tartarugas mariñas de Galiza. É membro fundador da Sociedad Española de Cetáceos e membro da European Cetacean Society. Traxectoria
Fundada en 1992, participa en diferentes proxectos de investigación sobre cetáceos con institucións estatais e internacionais, ademais de levar a cabo exposicións, conferencias e cursos. Grazas a un convenio asinado coa Xunta de Galicia en 1999, é a única institución responsable da asistencia aos animais varados na costa galega, a xestión do banco de mostras oficial, a recuperación de exemplares feridos, o estudo da poboación das especies que son obxecto da súa atención e a redacción dos plans de xestión daquelas especies cuxo estado de conservación é máis preocupante. En 2010 foi declarada Asociación de Utilidade Pública.
Está constituída por socios colectivos e outros socios a título individual. As organizacións ecoloxistas que forman parte da CEMMA son ERVA de Vigo, Asociación Naturalista do Baixo Miño (ANABAM) da Guarda, Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN), Asociación Galega para a Defensa Ambiental de Galicia (ADEGA), HÁBITAT da Coruña e o Colectivo Ecoloxista do Salnés (CES). En canto á afiliación individual ascende a máis de 180 socios. Ademais, dispón dun local propio no concello de Nigrán.
Copa (constelación)

Crater ou Copa é unha das 88 constelacións e tamén foi unha das 48 listadas por Tolomeo. Dise que representa a copa de Apolo. Non ten estrelas cun brillo maior á cuarta magnitude. Estrelas principais
γ Crateris é unha binaria pechada, cunha magnitude de 4, 06, un ángulo de posición de 96° e unha separación de 52". A súa compañeira é de 9, 6. Este sistema está localizado a 84 anos luz do Sol.
R Crateris é unha semirregular variable do tipo SRb e unha clasificación espectral de M7. Ten unha magnitude de 9, 8 a 11, 2 e un período óptico de 160 días.
SZ Crateris é de magnitude 8, 1 e é unha estrela variable. É un sistema estelar localizado bastante preto de nós, a uns 44 anos luz. Tamén é identificada co nome de Gliese 425, e no pasado foi coñecida coma a estrela de Abt. Estrelas con nome propio:
(7/α Crt) 4, 08 Alkes
الكاس\الكأس alkās/alka’s A vasilla ou Cunca
(11/β Crt) 4, 46 Al Sharasif
<? As costelas (da Hydra)
(12/δ Crt) 3, 56 Labrum ou Santo Graal
Estrelas con designación de Bayer:
15/γ Crt 4, 06; 14/ε Crt 4, 81; 27/ζ Crt 4, 71; 21/θ Crt 4, 70; 30/η Crt 5, 17; 24/ι Crt 5, 48; 16/κ Crt 5, 93; 13/λ Crt 5, 08; ψ Crt 6, 11
Estrelas con designación de Flamsteed:
17 Crt (binaria) 4. 93, 5, 64; 31 Crt 5, 28
Outras estrelas notables:
BD-10°316610, 0 (ten un planeta extrasolar).
HD 98800, sistema estelar cun disco de po.
LHS 2397a, sistema binario de baixa masa, composto por unha feble anana vermella e unha anana marrón. Obxectos Notables do espazo profundo
NGC 3511 é unha galaxia en espiral cunha barra esvaecida preto do bordo, do tipo SBbc. É un membro do cúmulo de galaxias Abell 1060. Esta galaxia e dunha magnitude de 12, e dun tamaño de 4' x 1'.
NGC 3887 é unha galaxia de espiral barrada do tipo SBc, de magnitude 11, cun diámetro de 3, 5'.
NGC 3981 é unha galaxia espiral con dous brazos ben separados, do tipo SBbc. A súa magnitude e 12 cun diámetro de 3'. Esta galaxia foi descuberta por William Herschel no 1785. Mitoloxía
Na mitoloxía grega, un corvo servía a Apolo, e foi enviado a traer auga, pero este quedou a esperar que uns figos dunha figueira madurasen para poder comelos. Despois de varios días de espera, e de finalmente obte-la auga na fonte, regresou levando ademais do cráter onde levaba a auga, unha serpe de auga (chamada tamén hidra), e coma escusa pola súa tardanza explicou que esta serpe bebíase cada día a auga da fonte (noutros relatos o corvo dicía que a serpe o tiña atacado). De acordo co mito, Apolo descubriu o engano, e furioso mandou o corvo, ó cráter e a serpe ó ceo. A orixe desta fábula é debido á proximidade desta constelación coas do Corvus, e da Hydra, na área do firmamento coñecida coma Mar.
Copa da Raíña (hóckey sobre xeo)

A Copa da Raíña de hóckey sobre xeo, coñecida por motivos de patrocinio como Copa SM la Reina - Iberdrola, é unha competición entre clubs de hóckey sobre xeo de España. Foi creada pola Real Federación Española de Deportes de Xeo na tempada 2008-09 xunto coa liga feminina e dispútana anualmente os mesmos equipos que participan na liga. O equipo máis laureado da competición é o SAD Majadahonda, cun total de 11 títulos.
Copa das Nacións da OFC

A Copa das Nacións é unha competición internacional de fútbol realizada cada catro anos polos membros da Confederación de Fútbol de Oceanía. Historia
O torneo xogouse en 1973 e 1980, mais de forma regular comezou a disputarse en 1996. A selección de Nova Zelandia gañou o torneo en cinco ocasións (1973, 1998, 2002, 2008 e 2016), Australia en catro (1980, 1996, 2000 e 2004) e Tahití venceu na edición de 2012.
Copa de Hixía

A copa de Hixía é un dos símbolos máis coñecidos internacionalmente da profesión farmacéutica. Hixía era a deusa grega da sanidade. Trátase dunha serpe enroscada nunha copa ou cáliz. Simboloxía
Tanto a serpe como o cáliz son símbolos que representan a natureza feminina e fan alusión á "farmacéutica" aplicada por curandeiras e xamáns a base de herbas. A serpe asociábase na mitoloxía á muller pola súa natureza cíclica e á medicina pola súa capacidade de "resucitar" ao cambiar de pel. O cáliz é un símbolo feminino pola súa calidade de contedor (da vida) e á súa vez a farmacéutica por ser contedora (da medicina).
A copa de Hixía utilizouse como un símbolo da farmacia profesional polo menos desde 1796, cando se usou nunha medalla (jeton francés) acuñada pola sociedade parisiense de Farmacia. Desde entón foi adoptada por moitas asociacións farmacéuticas de todo o mundo, tales como a Asociación Americana de Farmacéuticos, a Asociación Canadense de Farmacéuticos, a Sociedade Farmacéutica de Australia, a Sociedade Farmacéutica de Paquistán e a Federación Internacional Farmacéutica.
Copa de Menendo

A copa de Menendo e Tutadona, erroneamente chamada cáliz de San Xiraldo, é unha copa de mesa encargada arredor de 1004 ou 1008, por Menendo II Gundisalviz e Tutadona Moniz, condes do condado portucalense. Descrición
A copa, en prata dourada, está esculpida e estampada cun aro circundante, leóns e aguias están representados nas catro áreas redondas. O fuste, atravesado por arcos de ferradura, ten claramente unha influencia mozárabe. Na base da copa atópase a seguinte inscrición: "In N(omi)ne D(omi)ni Menendus Gundisalvi Et Tuda D(o)mna Sum. "
Cofre
Vai acompañado dun cofre de marfil, tamén mozárabe, da mesma época, quizais de Córdoba, cunha inscrición árabe parcialmente borrada: "En nome de Deus. A bendición de Deus, felicidade e fortuna sexan co hágibe Seifadaula, glorifícao Deus! por ter mandado facer este traballo ao seu servidor. .. amarita. "O conxunto exposto no Museo da Sé de Braga é símbolo dunha convivencia que non sempre foi belicosa entre cristiáns e árabes na Península Ibérica nos séculos X-XI.
Copago

O copago (eufem. de "repago"), é en xeral, é o deducible ou a vía de financiamento dun servizo de saúde pola cal o usuario paga unha cantidade cada vez que o utiliza. Denomínase «copago» porque se complementa este pago con outra vía de financiamento - os impostos (por exemplo, para financiar o sistema público de saúde) ou unha cota periódica (por exemplo, no caso dun seguro médico privado). Os obxectivos do copago son contribuír a financiar o sistema e conter o seu uso innecesario. O copago tamén pode servir para reducir o custo social das listas de espera.
Unha desvantaxe potencial dun sistema de copago é que, se o seu importe é moi alto, córrese o risco de disuadir do uso do servizo a persoas que necesitan usalo pero teñen poucos ingresos. Para mitigar esta desvantaxe, pode haber niveis maiores de cobertura (e xa que logo un copago menor) en determinados casos. Por exemplo, nun sistema de copago sanitario, pode haber reducións en grupos máis vulnerables, como pícaros ou anciáns, ou para enfermidades cuxo tratamento sexa especialmente custoso.
Copernicio

Copernicio é o nome do elemento químico da táboa periódica co símbolo Cn e o número atómico 112.
O seu nome foi proposto pola Instituto para a investigación en ións pesados (Gesellschaft für Schwerionenforschung, GSI) na memoria do astrónomo polaco Copérnico, e aprobado oficialmente pola IUPAC o 19 de febreiro de 2010 logo de sete meses de discusión. Con anterioridade, o elemento fora temporalmente chamado ununbio, co símbolo Uub. Estrutura electrónica
Modelo de Bohr: 2, 8, 18, 32, 32, 18, 2
Modelo mecano-cuántico: 1s22s22p63s23p64s23d104p65s24d105p66s24f145d106p67s25f146d10
Copia por contacto

A copia por contacto é un procedemento fotográfico que permite obter copias a partir dunha película fotográfica do mesmo tamaño sobre papel, chamándose á resultado folla de contactos. Normalmente obtense a partir de negativos pero tamén poderían obterse a partir de diapositivas co que o resultado sería un negativo. Desenvolvemento histórico
O procedemento empregábase dun xeito habitual nos primeiros tempos da fotografía para obter as copias a partir das placas fotográficas nas cámaras de gran formato. Co desenvolvemento das cámaras fotográficas de 35 mm. fíxose necesario por unha banda seleccionar os negativos entre os múltiples que realizaba o fotógrafo e doutra banda observalos con detalle para planificar o proceso de positivado que se ía realizar.
O procedemento consistía en colocar sobre o papel fotográfico os negativos ordenados de xeito que cadrasen as súas emulsións fotográficas e darlle unha breve exposición con luz branca, finalmente revelábase o papel. Ó dispor as tiras de negativos dunha certa curvatura utilizábase un dispositivo axeitado ou simplemente un cristal trasparente que co seu peso puña en contacto directo a ambas emulsións.
Trala aparición da fotografía en cor continuouse utilizando este procedemento como un medio para a clasificación das fotografías, aínda que normalmente as follas de contactos obtíñanse por procedementos automáticos.
Copilot (asistente virtual)

Copilot é un asistente virtual de intelixencia artificial xerativa desenvolvido por Microsoft que está dispoñible en Windows 11. Emprega un modelo de linguaxe a grande escala para xerar texto, traducir linguas, escribir diferentes tipos de contido creativo e responder preguntas formuladas dun xeito informativo. Tamén pode realizar algunhas tarefas en Windows 11, como escribir código, crear presentacións e editar documentos. Está dispoñible en dúas versións: Copilot para Windows 11, para todos os usuarios, e 365 Copilot, que só está dispoñible para subscritores de Microsoft 365 (anteriormente Microsoft Office).
Copla andaluza

A copla andaluza é un tipo de canción lixeira que floreceu en Andalucía a partir da década de 1940. Quintero, León e Quiroga son o tres creadores máis importantes deste xénero, entre outros. Mantívose como o xénero popular español até que na década de 1960 se viu desprazada pola música anglosaxoa como o pop. O apoio do réxime franquista á copla como símbolo da identidade nacional potenciou a decadencia da copla. Pese ao rexeitamento por identificalo coa ditadura, artistas como Carlos Cano ou Joan Manuel Serrat reivindicaron o xénero, axudando á súa revitalización.
Copolímero

Un copolímero é un polímero formado a partir de máis dun monómero, en contra posición aos homopolímeros, onde só se usa un só monómero. Trátase dunha macromolécula composta por dúas ou máis unidades repetitivas distintas, unidas de diferentes formas por medio de enlaces químicos.
Os máis frecuentes son os polipéptidos das proteínas ou dos ácidos nucleicos. Un exemplo de distribución periódica é o do peptidoglicano.
Copra

A copra é a polpa seca do coco, máis ben a medula do coco (parte sólida do endosperma), partida en anacos e desecada, utilizada para a obtención do aceite de coco. O nome deriva dunha palabra en lingua malaiala, koppara que significa coco seco. A palabra copra non é o nome científico do coco (Cocos nucifera Linnaeus, Arecaceae). Características
O aceite de coco extráese relando a copra e fervéndoa despois en auga. A copra foi desenvolvida como un produto comercial por mercadores dos mares do sur e do sur de Asia cara aos anos 1860s.
A elaboración da copra, é dicir, tirar a casca, desfacer a polpa en anacos e enxugala, normalmente realízase onde crecen os cocos. Na actualidade existen grandes plantacións onde se integran todas as operacións, mais outrora a copra era recollida por comerciantes que ían de illa en illa apañándoa polo océano Pacífico. Na actualidade o aceite de coco obtense en fábricas especializadas que extraen o aceite en extractores ou por medio de solventes: mediante extractores obtense un 60% de aceite de coco e o residuo chamado pasta de coco, é un alimento moi nutritivo para o gando vacún, principalmente leiteiro. O aceite de coco procésase para quitarlle a acidez e a cor e é usado principalmente para a fabricación de xabóns. Hidroxenado, úsase como manteiga en panadarías, chocolate, recheos de galletas e incluso en leite en po e queixos. E nunha cantidade considerábel de alimentos.
Coproporfirinóxeno I

O coproporfirinóxeno I é un isómero do coproporfirinóxeno III, un intermediario metabólico na biosíntese normal do grupo hemo. O composto non se produce normalmente no corpo humano; a súa produción e acumulación causa un tipo de porfiria. A diferenza entre o coproporfririnóxeno I e III está en como están arranxados os catro carboxietilos (grupos "P") e os catro grupos metilo (grupos "M"). O isómero I ten a secuencia MP-MP-MP-MP, mentres que o III é MP-MP-MP-PM, coas dúas últimas cadeas laterais invertidas. Biosíntese
O coproporfirinóxeno I non se produce na vía normal da biosíntese da porfirina. Porén, se o encima uroporfirinóxeno-III cosintase está ausente ou inactivo, prodúcese o composto uroporfirinóxeno I en lugar de uroporfirinóxeno III. O encima uroporfirinóxeno III descarboxilase actúa sobre o isómero I, producindo coproporfirinóxeno I: A reacción supón a conversión das catro cadeas laterais carboxymetil (ácido acético) a grupos metilo, coa liberación de catro moléculas de dióxido de carbono.
A diferenza do isómero III, o coproporfirinóxeno I (que é citotóxico) xa non se procesa ulteriormente no corpo, e acumúlase. Esta situación ocorre na condición patolóxica chamada porfiria eritropoética conxénita.
Coproporfirinóxeno III

O coproporfirinóxeno III é un intermediario metabólico na biosíntese de moitos compostos que son fundamentais para os organismos vivos, como os hemo da hemoglobina e a clorofila. É un sólido incoloro.
Este composto é un porfirinóxeno, unha clase de compostos caracterizados por ter un núcleo de hexahidroporfina con varias cadeas laterais. Os coproporfirinóxenos teñen os átomos de hidróxeno máis externos do seu núcleo substituídos por grupos metilo −CH3 (M) e catro grupos de ácido propiónico −CH2−CH2−COOH (P). No coproporfirinóxeno III a orde arredor do anel externo é MP-MP-MP-PM. Como comparación, o seu isómero o coproporfirinóxeno I tenos na secuenia MP-MP-MP-MP. Biosíntese e metabolismo
Na principal vía de biosíntese da porfirina, o coproporfirinóxeno III deriva do uroporfirinóxeno III pola acción do encima uroporfirinóxeno III descarboxilase: A conversión comprende catro descarboxilacións, que converten os catro grupos de ácido acético −CH2−COOH en grupos metilo −CH3, con liberación de catro moléculas de dióxido de carbono.
O coproporfirinóxeno III utilízase despois como substrato do encima coproporfirinóxeno III oxidase, que o oxida e descarboxila a protoporfirinóxeno IX.
Coptoclávidos

Os coptoclávidos (Coptoclavidae) son unha familia extinta de escaravellos da suborde Adephaga. Viviron desde o Xurásico
ao Cretáceo temperán. Coptoclavidae é un clado dos Dytiscoidea. Pénsase que a causa da súa extinción foi o incremento das poboacións de peixes teleósteos e a competición cos Gyrinidae e Dytiscidae.
Copyleft

Copyleft é a práctica de ofrecer o dereito a distribuír libremente copias e versións modificadas de obras coa única restrición de que as novas obras teñen que ter os mesmos dereitos de distribución. Así é que o copyleft defínese como a estratexia de emprego do copyright, ou leis de dereitos de autor, para fomentar a copia, difusión, modificación e mellora de traballo informático, literario ou artístico. Conta cun conxunto de licenzas copyleft que establecen os termos legais que se aplican ás obras derivadas das obras.
As condicións do autor son, que no canto de prohibir a copia como se fai coas leis de dereito de autor, que cun copyleft establece baixo que termos se poden usar, facer a copias e modificar a súa obra, co requisito de que se manteñan sempre as mesmas condicións de emprego e difusión desas novas obras.
As licenzas copyleft de software establecen que toda a información necesaria para reproducir e modificar a obra estea dispoñible para calquera usuario. Isto implica que ademais dos ficheiros binarios se ten que compartir o código fonte do software e a licenza cos seus termos e o recoñecemento aos autores. A GNU General Public License (GPL), escrita por Richard Stallman, foi a primeira licenza aberta e a que acadou un amplo uso. A Creative Commons, unha organización sen ánimo de lucro fundada por Lawrence Lessig, ofrece unha licenza similar chamada share-alike (que significa comparte do mesmo xeito). Na ciencia estanse a popularizar os proxectos de colaboración aberta, publicación dos datos e software asociados a investigación. Etimoloxía
O termo copyleft provén do inglés copyright ("dereito de autor"). A tradución literal de copyright sería "dereito de copia". O termo copyleft altera a parte da palabra copyright que significa "dereito" (right, que ao igual que en galego tamén pode facer referencia ao lado dereito), e a transforma en left (que significa "esquerdo", aínda que pode significar tamén "deixar" ou "ceder" en participio). Así, etimoloxicamente copyleft podería significar "cesión de copia", en referencia a que posibilita a creación e distribución de copias modificadas. Por outra banda, Richard Stallman traduciríao coma "esquerdo de copia", e na súa liña podería traducirse como "esquerdos de autor". Orixe
O concepto de copyleft ideouno Richard Stallman, quen quería desenvolver unha licenza de software que ademais de asegurar que se cumprían as catro liberdades do software libre no software baixo a licenza, quería asegurarse de que as modificacións e melloras feitas a dito software por terceiros tamén cumprisen coas catro liberdades.
Copyright Term Extension Act

A Copyright Term Extension Act (CTEA) de 1998 – tamén coñecida como Sonny Bono Copyright Term Extension Act ou Sonny Bono Act e, pexorativamente, como a «Mickey Mouse Protection Act», é unha lei do Congreso dos Estados Unidos que estendeu os prazos de copyright nos Estados Unidos por 20 anos adicionais. Antes desta lei (baixo a Copyright Act of 1976), o copyright duraba toda a vida do autor máis 50 anos, ou 75 anos para unha obra de «autoría corporativa»; a lei estendeu estes prazos durante a vida do autor máis 70 anos e para obras de «autoría corporativa» durante 120 anos tras a creación ou 95 anos tras a publicación, independentemente da anterioridade do punto final creativo. A lei tamén afectou aos prazos de copyright para obras con copyright anteriores ao 1 de xaneiro de 1978, incrementando tamén o seu prazo de protección durante 20 anos, ata un total de 95 anos desde a publicación.
Esta lei "conxelou" de feito o aumento da data do dominio público nos Estados Unidos para as obras cubertas polas regras fixadas máis antigas de prazos de copyright. Baixo esta lei, as obras adicionais feitas en 1923 ou máis tarde que estivesen aínda baixo copyright en 1998 non entrarían no dominio público ata 2019 ou máis tarde (dependendo da data do produto) a menos que o propietario do copyright a sitúase no dominio público antes desa data ou se o copyright fose estendido de novo. A diferenza da lexislación sobre extensión do copyright na Unión Europea, a Sonny Bono Act non reactivou os dereitos de autor que xa expiraran. A lei estendeu os prazos do sistema de protección para obras que xa estaban baixo copyright, e tivo carácter retroactivo neste sentido. Porén, as obras creadas antes do 1 de xaneiro de 1978 pero non publicadas ou rexistradas para o copyright ata hai pouco están sometidas a unha sección especial (17 U. S. C. § 303) e poden permanecer protexidas ata 2047. O texto lexislativo converteuse en lei o 27 de outubro de 1998 ao asinalo o presidente dos Estados Unidos.
Copán

Copán é un lugar arqueolóxico da civilización maia que se atopa no departamento de Copán, no oeste de Honduras, non moi lonxe da fronteira con Guatemala. Foi a cidade capital dun gran reino do período clásico entre os séculos V e IX. A cidade atopábase no extremo sueste da rexión cultural mesoamericana, limitando coa rexión cultural do itsmo colombiano, e estaba case toda rodeada por pobos non maias. Neste val fértil hoxe hai unha pequena vila duns 3000 habitantes, un pequeno aeroporto e un camiño.
Copán estivo habitada por máis de dous mil anos, dende o período preclásico temperán até o posclásico. A cidade desenvolveuse cun estilo escultural distintivo dentro da tradición maia das terras baixas, quizais para salientar a etnicidade maia dos gobernantes da cidade.
A cidade contén un rexistro histórico que abrangue gran parte do período clásico e que foi reconstruído en detalle por arqueólogos e epígrafos. Copán foi unha cidade poderosa que gobernaba un amplo reino dentro da área sur maia. A cidade sufriu un gran desastre político no ano 738, cando Uaxaclajuun Ub'aah K'awiil, un dos meirandes reis da historia dinástica de Copán, foi capturado e executado polo seu antigo vasalo, o rei de Quiriguá. Esta inesperada derrota significou un hiato de 17 anos na cidade, e durante este tempo Copán puido ter intercambiado os papeis con Quiriguá.
Unha parte significativa da zona leste da acrópole foi erosionada polo río Copán, aínda que o río foi desviado para protexer o sitio contra un maior dano. Nomes
Crese que o nome antigo de Copán era Oxwitik (/oʃwitik/), que significa "tres witiks", aínda que o significado da palabra witik é descoñecido.
Coque

O coque é un tipo de combustíbel derivado do carbón betuminoso. Comezou a ser utilizado na Inglaterra do século XVIII. O coque obtense do quecemento da hulla (ou carbón betuminoso), sen combustión, nun recipiente pechado. Pode ser utilizado na produción de ferro gusa (alto forno), sendo adicionado xunto coa carga metálica. Usos
Alén da utilización na liga do ferro gusa, debido a escaseza do carbón vexetal, o Coque de petróleo pode ser usado en varias outras formas posíbeis, tales como: Pastilla de freo automotivo,
Zapatas Ferroviarias,
Alimentación de fornos refractarios
* Colorización de vidros. Obtención
O coque é obtido polo proceso de coqueificación, que consiste, en principio, no quecemento a altas temperaturas, en cámaras hermeticamente pechadas (excepto para saída de gases), do carbón mineral. No quecemento ás temperaturas de coqueificación e na ausencia de ar, as moléculas orgánicas complexas que constitúen o carbón mineral se dividen, producindo gases e compostos orgánicos sólidos e líquidos de baixo peso molecular e un residuo carbonáceo relativamente non volátil. Este residuo resultante é o coque, que se presenta como unha substancia porosa, celular, heteroxénea, so os puntos de vista químico e físico. A calidade do coque depende moito do carbón mineral do cal se orixina, principalmente do seu teor de impurezas.
Coquimbo

Coquimbo é un municipio, comuna e cidade de Chile, que xunto coa comuna de La Serena forman a conurbación do Gran La Serena. A súa área é de 1. 429 km2 e segundo estimacións de 2012, a cidade tiña 202. 287 habitantes.
Coquina (xeoloxía)

A coquina é unha rocha sedimentaria non completamente consolidada de orixe bioquímica, principalmente composta do mineral calcita, a miúdo incluíndo fosfato, na forma de conchas mariñas ou corais. Créase en asociación cos arrecifes mariños. Aínda que xeralmente non é referida como tal, é un subgrupo da calcaria.
Cor primaria

Cores primarias son cores que non se conseguen mesturando as outras cores. As cores que non son primarias son as cores compostas e críanse a partir das primarias.
As cores primarias en impresión gráfica son: o ciano, maxenta, amarelo e negro (CMYK). En fonte de luz son o vermello, verde e azul (RGB).
Cora (foguete)

Cora é o nome dun foguete experimental europeo probado baixo a dirección da ELDO (European Launcher Development Organization), predecesora da ESA. Características
Cora foi un foguete experimental baseado no foguete francés Coralie e concibido para probar mediante voos suborbitais a segunda e terceira etapa do que debería ser o novo foguete europeo, o Europa.
A intención inicial era usar dúas versión do Cora: O Cora 1, dunha soa etapa.
O Cora 2, cunha segunda etapa Astris, alemá.
Finalmente só se probou a versión Cora 1 (probándose de paso a cofia, de manufactura italiana), do cal se fixeron tres intentos de lanzamento. Dos tres intentos só se tivo éxito nun, abandonándose as probas nese punto. Máis tarde esta decisión revelouse desacertada, xa que as probas cos foguetes Europa completos fracasaron debido a problemas coas etapas superiores, cancelándose todo o proxecto e dando paso ós foguetes Ariane. Historial de lanzamentos
Cora Novoa

Cora Novoa, nada en Ourense en 1984, é unha DJ e compositora de música electrónica. Traxectoria
Residiu un ano en Berlín, cidade onde desenvolveu a súa paixón polo software e hardware musicais. Obras
EPs
Unaittanable love
Icaro
LP
The secret garden
Coral Terra Nosa

O Coral Terra Nosa foi unha agrupación coral que se fundou en Bos Aires en 1946 no seo da colonia galega. En 1951 integrouse no Centro Orensano e desapareceu en 1964.