Malabarismo

Os malabarismos son a arte de manipular e representar espectáculos cun ou máis obxectos á vez, xirándoos, equilibrándoos ou lanzándoos alternativamente ao aire, normalmente sen deixalos caer ao chan. Os malabares son coñecidos pola súa dificultade e beleza visual, e para iso é necesaria unha certa habilidade psicomotriz por parte da persoa que o realiza, que se chama malabarista. Para iso, o malabarista utiliza diversas partes do corpo, principalmente as mans, pero tamén os pés, os brazos e/ou a cabeza. Os malabares son unha das atraccións clásicas nos distintos tipos de circo. Os complementos máis habituais son as bólas, os paus ou os aneis. Algúns malabaristas usan obxectos máis dramáticos, como coitelos, fachos ou motoserras. Historia dos malabares
Da antigüidade ao século XX
O rexistro máis antigo de malabares suxírese nun panel da tumba de Beni Hasan do século -XV dun príncipe exipcio descoñecido, que mostra a bailaríns e acróbatas lanzando balóns. Os malabares rexistráronse en moitas culturas antigas, incluíndo a exipcia, nabatea, chinesa, india, grega, romana, nórdica, azteca e polinesia. Outra fonte de información é o Talmud, onde se fai referencia ao rabino Rabban Shim'on Ben Gamliel que fixo malabarismos con oito fachos en chamas e tamén copas de viño, sen derramar unha pinga.
Os malabares na antiga China era unha arte realizada por algúns guerreiros. Un destes guerreiros foi Xiong Yiliao, cuxos malabares con nove bólas diante das tropas nun campo de batalla fixo que as tropas contrarias fuxisen sen loitar, o que resultou nunha vitoria completa.
En Europa, os malabares foron un entretemento aceptable ata o declive do Imperio Romano, tras o cal a actividade caeu en desgraza. Ao longo da Idade Media, a maioría das historias foron escritas por clérigos relixiosos que desaprobaban o tipo de malabaristas, chamados gleemen, acusándoos de baixa moral ou mesmo de practicar bruxería. Os malabaristas desta época só actuaban en mercados, rúas, feiras ou casas de bebidas. Realizaban actos curtos, humorísticos e obscenos e pasaban un sombreiro ou un bolso polo público para obter consellos. Algúns bardos, pantasmas ou bufóns de reis e nobres serían capaces de facer malabares ou realizar acrobacias, aínda que as súas habilidades principais serían orais ( poesía, música, comedia e narración).
En 1768, Philip Astley abriu o primeiro circo moderno. Uns anos máis tarde, empregou malabaristas para realizar actos xunto aos de cabalos e pallasos. Desde entón, os malabaristas foron asociados aos circos.
No principio do século XIX, compañías de Asia, como os famosos " malabaristas indios" aos que se refire William Hazlitt, viñeron de xira por Gran Bretaña, Europa e partes de América. No Salem Gazette, do 5 de outubro de 1819, descríbese unha aparición do líder da compañía malabarista india, Ramo Samee.
No XIX as salas de música e os teatros de variedades fixéronse máis populares, e os malabaristas eran demandados para cubrir o tempo entre os actos musicais, actuando diante do telón mentres se cambiaban os decorados. Os intérpretes comezaron a especializarse nos malabares, separándoo doutro tipo de actuacións como tragasabres e maxia. O estilo de malabarismo cabaleiro foi establecido por malabaristas alemáns como Salerno e Kara. O procesamento da goma de caucho desenvolveuse e os malabaristas comezaron a usar pelotas deste material. Anteriormente, as bólas de malabares facíanse con bólas de cordel, bolsas de coiro recheas, esferas de madeira ou varios metais. Bolas de goma sólida ou inchables permitían facer malabares con rebote. As bólas de goma infladas fixeron que o xiro da bola fose máis fácil e accesible. Pronto, en América do Norte, os teatros de vodevil empregaron malabaristas, a miúdo contratando intérpretes europeos.
Na década de 1930, en gran parte de Europa e América do Norte, o “espectáculo de variedades” fíxose moi popular entre as clases medias altas, que traían malabaristas das rúas e cárceres de Europa e facíanos traballar en teatros e circos. As mesas e escenarios configuran unha gran variedade de trucos como malabares, xente peculiar e equilibrios, que rapidamente se popularizaron e estenderon por todo Occidente. Etimoloxía
A súa etimoloxía provén da costa de Malabar, no oeste da India. No século XVI, a provincia de Kerala na India, estaba baixo o control da Compañía Británica das Indias Orientais. Os mariñeiros portugueses que transitaban polo océano Índico coñeceron aos habitantes da rexión costeira de Malabar, que realizaron sorprendentes exercicios acrobáticos e xogos de habilidade. Adoptaron o nome da zona como sinónimo destas habilidades, transportando o termo á Península Ibérica, onde tanto as linguas portuguesa e galega como a castelá e catalá acabaron adoptándoo no seu uso cotiá. Exemplos
Entre os xogos de malabares máis coñecidos están os seguintes elementos que permiten a súa realización: En xeral, un malabarista experimentado pode facer malabares con case calquera obxecto. Aspectos fisiolóxicos
Os malabares poden aumentar a satisfacción física e o benestar mental. Favorece a concentración, a velocidade de reacción, a imaxinación espacial, así como o sentido do tempo, o ritmo e o equilibrio. O uso uniforme dos músculos e do sistema músculo-esquelético aumenta a flexibilidade e a resistencia. Os malabares tamén aumentan a visión periférica e adestran a coordinación e a percepción. Os malabares permiten reducir o estrés grazas á súa uniformidade case meditativa. Porén, practicalo constantemente tamén pode supór unha tensión nas articulacións, especialmente nos pulsos. O adestramento intensivo pode causar contusións e dor nas articulacións.
Desenvolvemento cognitivo
Aínda que a plasticidade neural é máis pronunciada na infancia, os efectos positivos da actividade motora no desenvolvemento cognitivo tamén se poderían demostrar máis aló da infancia. Un estudo realizado en 2004 nas universidades de Regensburg e Jena descubriu que os malabares regulares provocan a condensación temporal da materia gris no cerebro mesmo nos adultos. Por unha banda, o cambio ocorreu na área visual da cortiza cerebral, que controla a detección de movementos espaciais. Por outra banda, a pars sulci intraparietalis posterior esquerda, que controla a toma de obxectos, cambiou.
Bittmann e outros (2005) subliñan que a percepción do movemento contribúe ao "desenvolvemento bilateral harmonioso do cerebro" e, polo tanto, pode influír fortemente no rendemento cognitivo. Puideron demostrar que existe unha correlación positiva entre a capacidade de equilibrio e o éxito escolar. Nun estudo de 2005, os estudantes con fortes habilidades de aprendizaxe mostraron un mellor comportamento de equilibrio que os estudantes con débiles habilidades de aprendizaxe.
Un estudo realizado en 2009 por Scholz, Klein, Behrens e Johansen-Berg usando imaxes de tensor de difusión atopou resultados similares: a materia branca cerebral nunha rexión do lóbulo parietal aumentou preto dun 5 por cento despois de seis semanas de adestramento (tres bólas, media hora cinco). veces por semana), mesmo cando as materias non acadaron o obxectivo de aprender a cascada de tres bolas.
Enfoque contemplativo
Tamén se poden atopar enfoques interesantes noutro campo. No seu libro Zen in the Art of Juggling, Dave Finnigan, un malabarista de renome mundial, describe as súas experiencias durante un campamento de malabares de varios meses nun antigo mosteiro taiwanés. O obxectivo dos malabares é manter un patrón. A clave do éxito está en soltarse: en lugar de seguir as bólas cos ollos, os bos malabaristas fixan onde as bólas alcanzan o seu punto máis alto en voo ou, como no caso do xogo do poi, tratan de percibir a posición do poi na man principal, que se sente debido á forza centrífuga. Co tempo, o xogador aprende a guiar cegamente as bólas con esta información e confía nas leis da física, que ditan exactamente o camiño que seguirá a bóla.
Os malabares poden converterse así nunha forma especial de meditación: Concéntrase toda a súa atención nun patrón máis ou menos simple, pero perfectamente periódico e xeralmente moi simétrico, que pode controlar completamente. Non hai oportunidade de planificar con antelación ou mirar atrás; se estás facendo malabares ata o límite das túas habilidades, debes concentrarte plenamente no patrón e no teu estado actual. Deste xeito, é posible retirarse completamente da vida cotiá mentalmente por un tempo e desenvolver a paz interior. Este é tamén o núcleo da chamada contemplación, que, en contraste coa meditación, non tenta "baleirar a mente", senón centrarse suavemente nunha mentalidade recorrente declaración vital, unha afirmación positiva ou liberación emocional das preocupacións e limitacións da vida cotiá.