proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Nièvre

Nièvre (58) é un departamento francés situado no centro de Francia, que pertence á rexión de Borgoña-Franco Condado. Debe o seu nome ao río Nièvre, afluente do Loira. Principais cidades
Nevers, chef-lieu (capital) do departamento
Château-Chinon
Clamecy
Cosne-Cours-sur-Loire
Niévroz

Niévroz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Niño

Un niño, do latín nidus, é un lugar de refuxio utilizado por animais para procrear e criar á súa descendencia. Usos
Os ovíparos (aves, réptiles, insectos, peixes) depositan os seus ovos e incúbanos, mentres que os mamíferos paren neles, pero todos crían posteriormente a súa prole nos niños. Materiais e localizacións
Adoitan ser xeralmente de material orgánico, ramas, herba e follas, e poden estar pendurados sobre as pólas ou no oco dunha árbore, nunha fenda ou entrante de rocha, sobre o chan ou entre matogueira. Na actualidade tamén se colocan caixas de madeira para favorecer a creación de niños das distintas especies. Tipoloxías
En xeral, cada especie ten uns estilos propios de niños, tanto en situación, forma e materiais, aínda que existen especies que comparten os mesmos niños e mesmo algunhas especies rouban os niños doutras.
Ničija zemlja

Ničija zemlja é un filme de 2001 escrito e dirixido por Danis Tanović. A historia está ambientada durante a guerra de Bosnia. É unha coprodución entre empresas de Bosnia e Hercegovina, Eslovenia, Italia, Francia, Bélxica e o Reino Unido. O filme gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa en 2001. Personaxes
Branko Đurić como Čiki
Rene Bitorajac como Nino
Filip Šovagović como Cera
Georges Siatidis como sarxento Marchand
Serge-Henri Valcke como capitán Dubois
Sacha Kremer como Michel
Alain Eloy como Pierre
Mustafa Nadarević como soldado serbio
Bogdan Diklić como oficial serbio
Boro Stjepanović como soldado bosníaco
Simon Callow como Coronel Soft
Katrin Cartlidge como Jane Livingstone, xornalista
Tanja Ribič como Martha
Branko Završan como Deminer
Njesuthi

O Njesuthi é a maior altura da República Surafricana, con 3. 408 msnm. A montaña pertence á cadea do Drakenberg e está situada na fronteira con Lesotho.
Një Filxhan Kafe dhe Këpucë të Reja Veshur

Një Filxhan Kafe dhe Këpucë të Reja Veshur é un filme de 2022 escrito e dirixido por Gentian Koçi. Está inspirado no caso real de dous irmáns xordos que sofrían unha doenza dexenerativa que eventualmente os deixaría cegos. Está protagonizado por Edgar Morais e Rafael Morais. Foi escollido como candidato de Albania para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme foi nomeado no Tallinn Black Nights Film Festival na sección Critics' Picks Strand. Personaxes
Os actores que participaron neste filme son: Edgar Morais as Gezim
Rafael Morais as Agim
Drita Kabashi as Ana
No (filme de 2012)

No é un filme de 2012 dirixido por Pablo Larraín. É unha coprodución internacional entre Chile, Francia e os Estados Unidos de América. O filme baséase na obra inédita El Plebiscito, escrita por Antonio Skármeta. O actor mexicano Gael García Bernal interpreta o papel de René, un publicista que traballa en Chile a finais da década de 1980. O filme conta as tácticas publicitarias das campañas políticas do plebiscito de 1988, segundo o cal a cidadanía chilena debía decidir se o ditador Augusto Pinochet mantería o poder durante oito anos máis. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios. Personaxes
Gael García Bernal como René Saavedra
Alfredo Castro como Luis "Lucho" Guzmán
Luis Gnecco como José Tomás Urrutia
Antonia Zegers como Verónica Carvajal
Marcial Tagle como Costa
Néstor Cantillana como Fernando Arancibia
Jaime Vadell como Sergio Fernández
Pascal Montero como Simón Saavedra
Diego Muñoz como Carlos
Paloma Moreno como Francisca
Sergio Hernández
Alejandro Goic como Ricardo
No Age

No Age é un dúo estadounidense de noise pop procedente dos Ánxeles (California), formado en 2005 polo guitarrista Randy Randall e o batería e vocalista Dean Allen Spunt. A parella inicialmente tocou xunta co batería Jeremy Villalobos na banda Wives, e colleu o seu nome dun recompilatorio instrumental do selo SST Records editado en 1987, que Spunt descubriu mentres traballaba en Aron's, unha tenda de discos dos Ánxeles.
No Wave Cinema

O No Wave Cinema ou New Cinema foi unha eclosión de cinema underground producida no barrio neoiorquino de Lower East Side entre os anos 1976 e 1985 e que foi protagonizado polo colectivo Colab (Collaborative Projects). O movemento inspirábase no Punk e na No Wave fixándose sobre todo nas texturas e nos ambientes cinematográficos.
A pesar da súa brevidade, este movemento tivo unha significante influencia nos filmes underground posteriores, en concreto no Cinema of Transgression (Beth B, Richard Kern, Nick Zedd, Tessa Hughes Freeland entre outros) e na nova xeración de cineastas independentes de Nova York (Jim Jarmusch, Tom DiCillo, Steve Buscemi e Vincent Gallo), así como no movemento Remodernist film.
Entre os cineastas que conformaban este grupo destacan: Amos Poe, Eric Mitchell, Beth B e Scott B, Vivienne Dick, John Lurie, Becky Johnston e James Nares.
No corazón do mar

No corazón do mar (en inglés: In the Heart of the Sea) é un filme hispano-estadounidense de 2015 dirixido e producido por Ron Howard. O guión foi escrito por Charles Leavitt e baséase na novela homónima de Nathaniel Philbrick, que conta os feitos reais ocorridos no baleeiro Essex en 1820, os cales inspiraron a novela Moby-Dick. Está protagonizado por Chris Hemsworth, Benjamin Walker, Cillian Murphy, Tom Holland, Ben Whishaw e Brendan Gleeson.
Estreouse na cidade de Nova York o 7 de decembro de 2015 e nos cinemas dos Estados Unidos o 11 de decembro de 2015, por Warner Bros. Pictures. In the Heart of the Sea recibiu críticas dispares, e só recadou 93 millóns de dólares sobre un orzamento de 100 millóns.
Estreouse en galego o 15 de outubro de 2019 a través da TVG. A directora de dobraxe foi Charo Pena. Personaxes
Chris Hemsworth como Owen Chase
Voz da dobraxe galega de Óscar Fernández.
Benjamin Walker como Capitán George Pollard Jr.
Voz da dobraxe galega de Andrés Bellas.
Cillian Murphy como Matthew Joy
Voz da dobraxe galega de Luís Iglesia.
Tom Holland como Thomas Nickerson de mozo
Brendan Gleeson como Thomas Nickerson de vello
Voz da dobraxe galega de Tacho González.
Ben Whishaw como Herman Melville
Voz da dobraxe galega de Gaspar Somoza.
Michelle Fairley como Mrs. Nickerson
Gary Beadle como William Bond
Frank Dillane como Owen Coffin
Edward Ashley como Barzallai Ray
Charlotte Riley como Peggy Gardner Chase
Donald Sumpter como Paul Macy
Brooke Dimmock como Phoebe Chase
Jamie Sives como Isaac Cole
Joseph Mawle como Benjamin Lawrence
Paul Anderson como Caleb Chappel
Luca Tosi como William Wright
No servizo secreto da súa maxestade

No servizo secreto da súa maxestade (en inglés: On Her Majesty's Secret Service) é un filme británico de espías e o sexto título da franquía James Bond en ser producido por Eon Productions. Baséase na novela homónima de Ian Fleming. Despois de que Sean Connery decidise deixar o papel despois de Só se vive dúas veces, Eon Productions escolleu un actor e modelo descoñecido, George Lazenby, para interpretar a James Bond. Durante a rodaxe do filme, Lazenby anunciou que intepretaría o papel de Bond unha soa vez.
Foi estreado en galego o 27 de abril de 2004 a través da TVG. Personaxes
George Lazenby como James Bond (007)
Diana Rigg como Condesa Tracy di Vicenzo
Telly Savalas como Ernst Stavro Blofeld
Gabriele Ferzetti como Marc-Ange Draco
Ilse Steppat como Irma Bunt
Bernard Lee como M
Lois Maxwell como Miss Moneypenny
George Baker como Sir Hilary Bray
Yuri Borienko como Grunther
Bernard Horsfall como Shaun Campbell
Desmond Llewelyn como Q
Virginia North como Olympe
Geoffrey Cheshire como Toussaint
Irvin Allen como Che Che
Terry Mountain como Raphael
James Bree como Gumbold
John Gay como Hammond
NoLesVotes

NoLesVotes, tamén coñecido polo cancelo #nolesvotes, é un movemento de activismo en rede de carácter cívico que se move nun ámbito estatal español e que comezou co afán de castigar nas urnas os partidos políticos Partido Popular, Partido Socialista Obrero Español e Convergència i Unió pola súa aceptación da Lei Sinde a pesar do rexeitamento dun importante sector da poboación. Con todo, o movemento inicial evolucionou tanto no tocante aos seus obxectivos como nas súas motivacións, que se espallaron a outros campos como a loita contra a corrupción ou a partitocracia.
Nobelio

O nobelio (anteriormente chamado unnilbio) é un elemento sintético da táboa periódica de símbolo No e número atómico 102, chamado así en honra do inventor Alfred Nobel. É o 11º elemento sintético da táboa periódica. O seu descubrimento realizouse por emisión de partículas alfa, é dicir, un ión de helio dobremente cargado. Só se produciron cantidades atómicas deste elemento. O nobelio é o décimo elemento máis pesado que o uranio producido sinteticamente e o 14º membro dos actínidos.
Foi identificado por vez primeira de xeito correcto en 1966 por científicos do Laboratorio Fliórov de Reaccións Nucleares en Dubna, Rusia (daquela, a Unión Soviética). Sábese moi pouco sobre este elemento, pero os escasos experimentos químicos que se levaron a cabo permitiron estabelecer que el mesmo forma un ión bivalente estable en solución como tamén o ión trivalente predito, asociado coa súa pertenza ó grupo dos actínidos.
Nocello

Na anatomía humana o nocello é unha articulación bicameral do membro inferior. Permite movementos de flexión-extensión e abdución-adución do pé. Tamén se denomina noelo, nortello e tornecelo. Superficies articulares da cámara proximal
Na perna:
Tibia: cara inferior da epífise inferior e cara externa do maléolo tibial.
Peroné: cara interna do maléolo peroneo.
No tarso:
Astrágalo: cara superior, interna e externa.
O escafoide e calcáneo non son superficies articulares pero neles insírense varios ligamentos do nocello. Trátase dunha articulación troclear. Superficies articulares da cámara distal
Articulación astragalocalcanoide: entre astrágalo e calcáneo. É unha dobre artrodia morfolóxica e trocoide funcional.
Articulación calcaneoastragaloescafoide: entre astrágalo e escafoide. Engadimos o calcáneo nesta articulación porque emite un cartigo importante para ela. Trátase dunha enartrose. Ligamentos da articulación
Da cámara proximal:
Ligamento lateral externo: composto por tres feixes.
Ligamento peroneoastragalino anterior
Ligamento peroneoastragalino posterior
Ligamento peroneocalcáneo
Ligamento lateral interno: composto por catro feixes.
Ligamento deltoide ou superficial: contén tres feixes.
Ligamento tibioastragalino anterior, posterior e tibiocalcáneo
Ligamento fondo: por debaixo dos anteriores
Ligamento tibioastragalino medio
Da cámara distal:
Articulación astragalocalcanoide: un ligamento intrínseco: ligamento do seo do tarso e dous ligamentos extrínsecos: un posterior e outro interno.
Articulación calcaneoastragalinoescafoide: ligamento clave e ligamento de reforzo superior.
Nocicepción

A nocicepción (tamén coñecida coma nociocepción ou nocipercepción) é o proceso neuronal polo que se codifican e procesan os estímulos potencialmente nocivos e daniños para os tecidos. Trátase da actividade aferente producida no sistema nervioso periférico e central polos estímulos que teñen potencial para danaren os tecidos Esta actividade é iniciada polos nociceptores, (tamén chamados receptores da dor), que poden detectar cambios térmicos, mecánicos ou químicos por enriba do limiar do sistema. Unha vez estimulado, un nociceptor transmite un sinal a través da medula espiñal ao cerebro.
A nocicepción activa diversas respostas autónomas que conducen á experiencia da dor nos seres vivos que teñen un sistema nervioso.
Nocilla

Nocilla é unha crema de cacao de orixe española, creada no ano 1967 polo grupo Starlux. No ano 2002, Nutrexpa compra Nocilla. Historia
No ano 1967, o grupo Starlux inspírase na marca italiana Ferrero, creadora da crema de cacao Nutella, para crear Nocilla, a súa alternativa de España. Os seus ingredientes eran: cacao, leite, azucre e abelás. O produto presentouse naquela co slogan Que merendilla! .
No ano 1997, os accionistas de Starlux venden Starlux ao grupo Knorr, á que máis tarde comprou a multinacional holandesa Unilever. Cinco anos despois, compra a marca Nutrexpa, creadora de Cola Cao. Con Nutrexpa, Nocilla pasa a ter máis sabores e empeza a venda de repostería.
Actualmente, véndese en España e Portugal. Sabores
Os sabores clásicos de Nocilla son: orixinal (crema de abelás con cacao) e dúo (crema orixinal e crema de leite). Máis tarde chegaron ao mercado novos sabores como crema de leite, crema tripla de abelás ou crema de amorodo (xa extinta). Tradicionalmente o envase era un vaso de cristal, en ocasións formando parte de coleccións creadas expresamente por coñecidos deseñadores ou debuxos animados como Doraemon ou Bob Esponxa.
Noctua

Noctua é unha constelación creada (ou mellor dito rebautizada) polo astrónomo inglés afeccionado Alexander Jamieson no seu Celestial Atlas do 1822, Noctua fora creada no 1776 con nome de Turdus Solitarius polo astrónomo Pierre Charles Le Monnier. Esta representaba un tordo ou un merlo solitario. Atopábase ó final da cola de Hydra (a serpe mariña) xusto debaixo de Libra. Actualmente non ten recoñecemento oficial e ás súas estrelas están de novo repartidas entre Hidra e Libra.
Le Monnier dixo que introducira a constelación en memoria da viaxe á illa de Rodrigues, no océano Índico, por outro francés, Alexandre-Guy Pingré, quen observou o tránsito de Venus dende alí no 1761. Porén, nunca explicou porque escolleu esta ave.
O científico británico Thomas Young rebautizou co nome de Mocking Bird a constelación Turdus Solitarius no seu mapa de 1806, anos máis tarde (coma xa comentaramos) o astrónomo inglés afeccionado Alexander Jamieson cambiouno por Noctua. Jamieson comentara que era raro que ningunha destas aves estivesen entre as constelacións "tendo en conta a frecuencia con que se atopa tallada en tódolos monumentos de Exipto".
Noctuoideos

A dos noctuoideos (Noctuoidea) é unha superfamilia de insectos lepidópteros. Taxonomía
Descrición
A superfamilia foi descrita en 1809 polo entomólogo francés Pierre André Latreille.
Familias
Oenosandridae Miller, 1991
Notodontidae Stephens, 1829
Erebidae Leach, 1815
Euteliidae Grote, 1882
Nolidae Bruand, 1847
Noctuidae Latreille, 1809
Galería
Nodens

Nodens (Nudens, Nodons) é un deus celta asociado coa curación, o mar, a caza e os cans. Era adorado en Britania, particularmente nun templo de Lydney Park en Gloucestershire, e posiblemente tamén na Galia. É equiparado cos deuses romanos Marte, Mercurio, Neptuno e Silvanus, e o seu nome é un conato da figura da mitoloxía irlandesa Nuada e do galés Nudd.
Nodicia de Kesos

O Documento de Kesos ou Nodicia de Kesos é un escrito en asturleonés datado entre os anos 974 e 980, feito na provincia de León. Consérvase unha copia no arquivo da catedral de León, co nome de Manuscrito 852v. Descrición e historia
É o texto máis antigo en romance do Reino de León (910-1230). É ademais o primeiro documento escrito nunha lingua romance da Península Ibérica dos que se ten constancia, e o segundo en calquera romance despois dos Xuramentos de Estrasburgo, en lingua francesa.
O texto é unha nota de carácter funcional: o inventario de queixos que fixo o monxe encargado da despensa do mosteiro de San Xusto e San Pastor de La Rozuela, preto de León. Está escrito na parte traseira dun documento de doazón datado en 956. Menéndez Pidal datouno cara a 980 porque para que fose un pergamiño reutilizado, o documento orixinal xa non tería valor legal. Porén, estudos máis recentes de Fernández Catón e outros propoñen unha datación algo anterior, cara aos anos 974-975, debido a unha referencia histórica contida no propio texto en relación a unha visita do rei Ramiro III.
A nivel lingüístico destaca por ser unha anotación nun romance moi primitivo, e por estar fóra da encorsetada linguaxe xurídica da época, inzada de fórmulas latinas que se repetían, mentres que no documento o monxe tivo que improvisar a escrita sen un modelo previo, redactando de forma totalmente libre e espontánea. Texto
Segundo a edición de Fernández Catón et al. , 2003:
Noel Galea Bason

Noel Galea Bason, nado en Floriana en 1955, é un escultor e medallista maltés coñecido polo seu deseño dos anversos da primeira serie de moedas do euro de Malta. Traxectoria
Noel Garea Bason formouse como medallista na Escola de Arte da Medalla do Istituto Poligrafico dello Stato, en Roma, entre os anos 1975 e 1978. Posteriormente foi, ata 1991, o único gravador da Casa da Moeda de Malta, que pechou en 1995. Garea Bason creou varias esculturas e relevos, en ocasións en espazos públicos, como é o caso das estatuas dedicadas ao estadista maltés Dom Mintoff, unha en Cospicua e outra na Praza de Castela da Valeta, inaugurada en maio de 2018. Outras das súas obras son un relevo en bronce titulado Giullare per un dio ("Bufón para un deus"), de 1988, e outro en prata conmemorativo da visita de Xoán Paulo II a Malta, de 1999.
Por outra banda, Garea Bason foi comisionado polo Estado maltés en diversas ocasións para confeccionar agasallos para monarcas e outros dignatarios estranxeiros. Un destes agasallos é o relevo en prata montado sobre madeira nobre como regalo do presidente maltés Ċensu Tabone a Isabel II con motivo da súa visita a Malta entre o 28 e o 30 de maio de 1992. Ademais, Noel Garea Bason é un prolífico medallista e deseñador de moedas. A el débenelle unha serie de 28 medallas cos retratos dos grandes mestres da Orde de Malta, creadas entre 1998 e 2002. Un destes xogos serviu tamén como agasallo de Estado, outorgado a Xoán Carlos I de España na súa visita a Malta. Entre 1991 e 2006 foi o deseñador de varias moedas, tanto circulantes como conmemorativas, do sistema da lira maltesa.
Coa entrada do país na Eurozona e a asunción do euro como moeda de curso legal, Garea Bason foi tamén o encargado do deseño dos anversos nacionais da primeira serie de moedas do euro de Malta, que empezaron a cuñarse en 2008, así como de diversas moedas conmemorativas de dous euros e outras en metais nobres destinadas ao coleccionismo e ao investimento.
Garea Bason é tamén o autor de senllos selos postais malteses con valores de 4 e de 25 céntimos de lira emitidos en 1990 con motivo da visita a Malta do papa Xoán Paulo II.
Nogará

A Asociación Cultural Nogará-Religada ou Nogará, é unha asociación cultural creada no ano 1990 en Zaragoza que traballa a prol da promoción, a defensa e o ensino da lingua aragonesa. Fai cursos de aragonés na comarca de Zaragoza e dende 1996 leva a Escuela d'Aragonés, onde oferta actividades complementarias coa finalidade de fomenta-lo emprego e a socialización da lingua. Publica a revista O Espiello dende 2001 e tódolos anos organiza as Chornadas d'as Luengas d'Aragón.
Nogueira común

A nogueira común (Juglans regia) é unha árbore nativa dos Balcáns, Asia central e do suroeste pasando polos montes Himalaias ata o sueste da China. Os bosques nativos máis grandes atópanse no Kirguizistán, a uns 1000–2000 m de altitude, especialmente en Arslanbob na provincia de Jalal-Abad. Cultivada en Galicia dende a antigüidade, naturalizada no leste do país.
Recibe tamén en galego os nomes de caroleira e coucheira. Descrición
A nogueira común é unha árbore caducifolia que chega a medir ata 25 ou 35 metros, con troncos grosos de ata 2 metros de diámetro e cilíndricos. En xeral o tronco é curto e a carrouceira ampla, en especial nos exemplares illados é unha especie que esixe zonas ben soleadas para medrar ben. A casca é suave de cor gris prateado, espallada con amplas gretas máis ásperas. A raíz principal, moi desenvolvida, pode penetrar ata unha profundidade de 3 m e as laterais poden acadar unha distancia de 15 m a partir da base do tronco. Coma tódalas nogueiras o endocarpo das pólas máis finas ten bolsas de aire. As follas ordénanse en espirais de entre 25 e 40 cm son imparipinnadas, con de 5 a 9 follas por grupo. As follas máis longas son as tres de cada ápice. 10–18 cm ó longo e 6–8 cm ó ancho. O par de follas basais é moito máis pequeno: 5–8 cm de lonxitude. As flores masculinas son amentos colgantes de 5 a 10 cm de lonxitude, as femininas son terminais, agrúpanse en acios de dúas a cinco flores que, no outono, maduran en forma dun froito de casca verde e semiflexible que cobre unha carabuña engurrada de cor marrón: a noz. O froito enteiro, incluída a casca, cae no outono. A semente é grande, cuberta dunha pel fina e comestible. Cultivo e usos
A nogueira común foi introducida no oeste e sur de Europa na época romana ou aínda antes, e chegou a América o século XVII. As rexións de cultivo máis importantes atópanse en Francia, Serbia, Grecia, Bulgaria e Romanía en Europa, China en Asia, California e Chile en América. Cultívase polas noces, de alta calidade, que poden ser consumidas frescas ou ser prensadas para facer aceite, ademais as súas pelas empréganse para facer tinguiduras. Os cultivadores buscan favorecer a aparición de noces grandes e de pel interior fina.
A madeira é tamén moi apreciada e amplamente usada en ebanistería. Na tradición popular
Aínda que na medicina popular é empregado como purgante cando se inxire ou bo para a cute por vía tópica, considérase unha árbore de efecto nocivo. A súa sombra áchase danina para animais e persoas.
Atribuíanselle propiedades máxicas, por iso as follas empréganse como herbas de san Xoán. Nome común
Nogueiro, nogueira, nogal, noceira, cuncheiro, cuncheira, croucheira, coucheira, concheiro, concheira, conchal, carroleiro e caroleira.
Noh

Nō, Nô, Nou ou Noh (xaponés: 能) é unha das formas máis importantes do drama musical clásico xaponés, executado desde o século XIV. Evolucionou doutras formas teatrais, aristocráticas e populares, incluíndo o Dengaku, Shirabyoshi e Gagaku. Un dos seus máis importantes dramaturgos foi Zeami Motokiyo. Por outra banda, deu orixe a outras formas dramáticas, como o Kabuki. O Noh é caracterizado polo seu estilo lento, dunha graza espartana, ríxida, sutil, ben como polo uso de máscaras típicas.
As pezas Noh discorren nun palco bastante despoxado, feito de hinoki liso (alcipreste xaponés). O escenario é, invariabelmente, constituído apenas polo "kagami-ita, " un piñeiro pintado, no fondo do palco, mesmo que a peza se desenvolva noutros locais. Hai varias explicacións para o uso desta árbore, sendo moi común a interpretación que se refire aos rituais xintoístas, polos cales os deuses descenden á Terra por este medio. Outro aderezo inconfundíbel é a ponte estreita (a "Hashigakari"), situada á esquerda, que os principais actores utilizan para entrar en escena. É esta a orixe do Hanamichi, no Kabuki.
Noiro continental

O noiro continental é un terreo inclinado que une a plataforma continental da chaira abisal. Ten uns 20 km de lonxitude. No noiro atópanse canóns submarinos, escavados polas correntes de turvidez e sedimentos da placa continental que escorregan por el.
Noise pop

O noise pop é un subxénero do rock alternativo desenvolvido a mediados dos anos 80 no Reino Unido e nos Estados Unidos que mestura ruído disonante ou feedback, ou ámbolos dous, coa instrumentación melódica e elementos que adiatan a atoparse na música pop, facéndoo máis melódico que o noise rock. Historia
O noise pop foi descrito como "o punto medio entre o bubblegum e a música de vangarda". Combina a composición tradicional de cancións pop con ruído, guitarras distorsionadas e zunidos. The Velvet Underground foi unha grande influencia no xénero, cos seus experimentos con feedback e distorsión nos seus primeiros álbums. Algunhas das primeiras bandas estadounidenses de rock alternativo como Sonic Youth e Dinosaur Jr. , que mesturaban estruturas de temas rock con guitarras distorsionadas, foron os precursores inmediatos. The Jesus and Mary Chain está considerado o primeiro grupo noise pop, e o seu álbum de estrea, Psychocandy, guiaría o xénero. Outra importante banda dos inicios é Yo La Tengo. Posteriormente o noise pop dos 80 sería fonte de inspiración para o movemento shoegaze británico. O noise pop continuou sendo influente no indie rock dos anos 90.
Noite

A noite é o período entre o atardecer do Sol e o amencer do día seguinte. Unha actividade que ten lugar pola noite é unha actividade nocturna. Características
A duración do día e a noite vai cambiando no transcurso do ano, sendo a duración do día de 12h (en todas as latitudes), nos equinoccios máis de 12 horas na primavera e verán, alcanzando o día máis longo no solsticio de verán, onde tamén ocorre a noite máis curta. Pola contra o día dura menos de 12 horas no outono e inverno, alcanzándose no solsticcio de inverno o día máis curto e a noite máis longa. Este efecto acentúase máis canto maior é a latitude. No ecuador sempre duran o mesmo. Hai día ou noite permanente nalgunha época do ano, nas rexións polares tanto do hemisferio norte ou sur caracterizadas por estar a unha latitude que en valor absoluto é maior que F
90 - 23º 26?
66º 34? . Esta é precisamente a definición de casquete polar. A noite na cultura popular
A noite é o escenario típico das historias de medo, xa que a noite adóitase asociar ao perigo, aos bandidos e animais perigosos que se ocultan tras a escuridade. Así mesmo, dise que criaturas fantásticas como os homes lobo e os vampiros son máis poderosos pola noite. Mesmo hai criaturas fantásticas malvadas das que se di que non soportan a luz solar.
No cristianismo, a noite é asociada co fin dos días dos seres humanos na terra, coa vinda de Xesucristo en busca da súa Igrexa que está composta por todos os cristiáns fieis. A noite compárase co estado moral do home baixo a influencia de Satánas.
Noite Meiga

Noite Meiga é un evento lúdico-cultural celebrado en Sarria o último sábado de agosto desde 1971, organizada pola Asociación Cultural Meigas e Trasgos. Historia e características
Amais da vertente lúdica e da cultural, existe tamén unha celebración gastronómica, con produtos típicos da zona.
O pregón foi dado en distintos anos por persoeiros relevantes da cultura galega, como Álvaro Cunqueiro, Ramón Piñeiro, Avelino Pousa Antelo, Uxío Novoneyra, Dionisio Gamallo Fierros, Fiz Vergara Vilariño, Manuel María, Salvador García-Bodaño, Valentín Arias López ou Ramón Villares Paz.
No eido artístico, celébranse certames de literatura -prosa e verso- e a Bienal de Arte Galega -pintura e escultura-. Hai tamén nas actuacións musicais: durante a xornada actúan no recinto Grupos de Danzas e Gaitas de Meigas e Trasgos; ao chega a medianoite ten lugar a danza da Noite Meiga.
Noite de San Xoán (Fonoteca 92)

Noite de San Xoán é un EP onde se fai unha descrición dos costumes que se adoitan celebrar a noite de san Xoán en Galicia, da man de Ramón Otero Pedrayo, contando coa colaboración do etnógrafo Felipe Senén López. É a quincuaxésimo primeira casete da colección Fonoteca 92, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de El Correo Gallego.
Noiva

Noiva, no seu contexto xeral, está referido a unha muller que está involucrada nunha relación romántica. O equivalente masculino é noivo. A palabra provén do latín nova (nova) ao utilizarse na expresión nova nupta (recentemente casada). Aos poucos foise deixando de usar a segunda palabra nupta e modificándose a primeira ata chegar a noiva.
Orixinalmente o uso da palabra implicaba que a relación estaba dirixida ao matrimonio, con todo, o seu significado actual é moito máis amplo, incluíndo outro tipo de relacións, as homosexuais inclusive. Úsase nas relacións entre adolescentes, entre mozos maiores de idade, para referirse a unha parella nunha relación exclusivamente sexual ou en relacións en que a parella comparte unha vivenda sen estar casados. O uso desta palabra non implica en ningún caso que a relación estea dirixida ao matrimonio obrigatoriamente.
O día da voda, á muller que casa refíreselle tamén como a noiva, durante todo o día aínda cando a voda xa se realizou.
A palabra noiva é algo diferente da súa máis frecuente tradución do inglés girlfriend, xa que tamén traduce ao termo bride. O primeiro concepto pódese chegar a usar entre dúas mozas que non teñan unha relación sexual ou romántica. Tamén pasan a ser girlfriend e boyfriend, sen necesidade dunha declaración. Ademais, tiña no pasado a connotación dunha relación ilícita, mentres que bride denotaba orixinalmente a máis seria das relacións. Co concepto bride establécese que a relación acabará en voda nun momento próximo. O día da voda á noiva chamáselle bride.
Noivado

O noivado é a relación entre noivos ou mozos, é dicir, unha relación amorosa mantida entre dúas persoas coa posíbel intención de matrimonio. É un proceso polo que dúas persoas desenvolven unha asociación íntima máis alá da amizade.
Encádrase na categoría de cortexo, consistente en actos sociais realizados pola parella ben soa ou con outras persoas. Os protocolos e prácticas das citas e os termos utilizados para describilas varían moito entre culturas, sociedades e períodos de tempo. As citas tamén poden implicar persoas que xa decidiron compartir sentimentos románticos ou sexuais entre si. Aínda que foi un tabú en moitas partes do mundo durante gran parte da historia, o sexo prematrimonial tornouse cada vez máis común no último século, comezando co inicio da revolución sexual. A través dunha maior representación no cinema, na televisión e música, o sexo dentro do noivado aceptouse cada vez máis como unha progresión natural da relación.
Noivo

Un noivo é o membro home dunha parella nunha relación romántica. Orixinalmente o uso da palabra implicaba que a relación tiña como obxectivo final o matrimonio. Con todo, o seu significado actual é moito máis amplo, pois inclúe moitos outros tipos de relacións.
O termo úsase nas relacións entre adolescentes; úsase tamén entre mozos maiores en idade de casar; actualmente, úsase tamén para referirse a unha parella nunha relación exclusivamente sexual ou en relacións nas que a parella comparte unha vivenda sen estar casados. Características
O día da voda, ao home que casa refíreselle tamén como o noivo (durante todo o día aínda cando a voda xa se realizou).
Entre mozos e adolescentes, para iniciar unha relación de noivado un mozo adoita 'declararse', aínda que ese costume tamén cambiou nas xeracións máis recentes.
A palabra noivo é algo diferente, comparada co equivalente utilizado con máis frecuencia no inglés, boyfriend, xa que tamén pode equivaler ao termo groom (o termo aplicado ao noivo no momento da cerimonia relixiosa do matrimonio), de modo que a idea de que a relación debería nalgún momento terminar nunha voda sempre está presente. Ademais, un boyfriend non se converte en tal pola declaración, senón que chega a selo cando a parella leva moito tempo saíndo xuntos (dating, en inglés, é dicir, "citándose"), o que sería unha tradución moi basta. A palabra boyfriend ademais, tiña no pasado a connotación dunha relación ilícita, mentres que noivo denotaba orixinalmente a máis seria das relacións.
En Chile existen tres pasos antes do noivado, primeiro existe un estado coñecido con "andar", que é cando unha parella ten unha relación máis comprometida que un amigo, para despois pasar ao "pololeo", verbo transitivo de orixe mapuche e vén do pololo que é un insecto que se caracteriza por roldar ao redor das persoas. En Chile noivo xa é no momento que unha parella decide casar.
Nokia 3200

O Nokia 3200 é un teléfono móbil de Nokia con cámara dixital integrada. Forma parte de Nokia Expression que se caracteriza polo seu formato divertido dirixido á xente máis nova, tamén permite a personalización a través das carcasas transparentes recortables. Inclúe unha aplicación de edición fotográfica compatible coa interface de Nokia series 40, na que o Nokia 3200 está baseado, e que permite enviar fotos por MMS e conta tamén cun navegador XHTML e unha radio FM estéreo. Versións
Nokia 3200 para Europa e Asia - Opera en GSM 900/1800/1900 con tecnoloxía GPRS e EDGE.
Nokia 3200 para América do Norte - Opera en GSM 850/1800/1900 con tecnoloxías GPRS e EDGE.
Noli me tangere

Noli me tangere é unha locución latina que significa literalmente 'non me toques' ou 'non me queiras tocar'. Estas palabras díxollas Xesucristo a María Madalena despois da súa resurrección. A cita corresponde ao versículo 17 do capítulo 20 do Evanxeo de Xoán. A expresión orixinal en grego (Μή μου ἅπτου) suxire unha acción que continúa no tempo, por iso a tradución máis axeitada sería: "non me reteñas".
Ademais, Noli me tangere é un dos cadros máis coñecidos do pintor italiano Antonio Allegri da Correggio. Está realizado en óleo sobre unha táboa; foi pintado cara ao 1518 e foille regalado a Filipe IV de España polo príncipe Ludovisi. Actualmente encóntrase no Museo do Prado en Madrid. Este episodio da Resurreción de Xesús foi un tema recorrente na iconografía tardomedieval e no Renacemento. Ademais inspirou a varios pintores, entre eles Duccio di Buoninsegna ou Paolo Veronese en Italia e Hans Memling ou Hans Holbein na área flamenga e alemá. A pintura de Correggio foi famosa dende a súa chegada a España, e Alonso Cano realizou unha interpretación libre da mesma que se conserva actualmente no Museo de Belas Artes de Budapest.
Nome de Horus

O Nome de Horus foi o símbolo máis antigo utilizado para representar o título de faraón: un falcón (deus Horus) sobre un serekh co nome do rei, en escritura xeroglífica exipcia.
O serekh xa aparece ao principio da historia exipcia, na Paleta de Narmer. Os reis anteriores á IV dinastía utilizaron principalmente o seu nome de Horus, que aparecía nun serekh (a imitación da fachada dun palacio) co deus Horus situado sobre el.
Sejemib, faraón da dinastía II, cambiou o seu nome por Peribsen, e substituíu a protección do deus Horus pola de Seth, posiblemente por problemas políticos, substituíndo o símbolo de Horus polo do deus Seth. Jasejemuy, o seguinte rei da dinastía II, sitúa sobre a súa serekh a Horus e Seth, xuntos, probablemente para conciliar aos dous grupos enfrontados. No Imperio Medio de Exipto, as dinastías XI e XII, os faraóns exipcios recibían cinco títulos; engadían ao nome de nacemento outros catro máis cando accedían ao trono. Eran os seguintes: Nome de Horus, Nome de Nebty, Nome de Horus Dourado, Nome de Trono e Nome de nacemento.
Nome de Nesut-Bity

Nome de Nesut-Bity ou Nome de Trono, significa literalmente O da Abella e o Xunco e a súa tradución fidedigna é O Señor das Dúas Terras xa que os xeroglíficos fan referencia: a abella ao Alto Exipto mentres que o xunco ao Baixo Exipto. Sintéticamente defínese como o rei do Alto e Baixo Exipto e representase da forma da dereita. No Imperio Medio de Exipto, dinastías XI e XII, os faraóns recibían cinco títulos. Engadían ao nome de nacemento outros catro máis cando accedían ao trono. Eran os seguintes: Nome de Horus, Nome de Nebty, Nome de Horus de Ouro, Nome de Trono e Nome de nacemento.
Era o xeito máis frecuente de representar un nome real, incluíndoo dentro dun cartucho, símbolo formado por unha corda ovalada cos extremos anudados.
Xorde a mediados da dinastía II con Sened, Neferkaseker e Peribsen, tamén se utilizou durante a dinastía III con Nebka e Huny, aínda que o seu uso só se fixo habitual logo da dinastía IV.
Snefru, o primeiro rei da dinastía IV, preconiza o uso do cartucho rodeando o nome real; desde entón o nome de Nesut-Bity, dentro do cartucho, substituíu o nome de Horus como título principal do faraón. O Nome de Nesut-Bity é o utilizado con maior frecuencia nas Listas Reais.
Nome de Sa-Ra

Nome de Sa-Ra ( tamén Nome de Nacemento ou Nome do Fillo de Ra) era un dos nomes que poseia o faraón. A palabra Sa-Ra representada polo pato e polo sol conforme a imaxe do lado significa O fillo de Ra e representaba que o posesor dese título era descendente dos deuses. Desde o Imperio Medio de Exipto, dinastías XI e XII, os faraóns exipcios recibían cinco títulos. Engadían ao nome de nacemento outros catro máis cando accedían ao trono.
Eran os seguintes:
Nome de Horus, Nome de Nebty, Nome de Horus Dourado, Nome de Trono e Nome de Sa-Ra.
Neferirkara-Kakai, da dinastía V, engadiu unha nova titulatura dentro dun cartucho co seu nome de nacemento, precedido do símbolo Sa-Ra, traducido: "Fillo de Ra".
Desde a dinastía V o Nome de Sa-Ra foi un dos títulos máis xeneralizados, xunto co Nome de Horus e o Nome de Trono.
En realidade o príncipe, antes da ascensión ao trono, so posuía o nome de nacemento, que no momento da coroación transfórmase no nome de Sa-Ra, lexitimando a súa procedencia con ascendencia divina, xa que o faraón gobernaba Exipto como continuación do deus Ra sobre a terra.
Nomenclatura

A nomenclatura é o conxunto de nomes ou termos propios dunha determinada disciplina científica ou artística, así como a metodoloxía adoptada para a asignación de nomes. Exemplos
En química, a nomenclatura de elementos e compostos químicos é o sistema de asignación de nomes a substancias químicas, coordinada pola IUPAC. En física encárgase da coordinación necesaria a IUPAP. Moitas linguas teñen institucións encargadas de controlar e ordenar a variación ordenada do idioma, como a Real Academia Galega para a lingua galega.
Nomenclatura IUPAC

É a nomenclatura dos compostos químicos elaborada pola IUPAC. A Unión Internacional de Química Pura e Aplicada, coñecida polo acrónimo IUPAC do seu nome en inglés (International Union of Pure and Applied Chemistry), é a autoridade universalmente recoñecida en nomenclatura e terminoloxía química. Estrutura organizativa
A organización conta con dous órganos encargados desta actividade: a "División VIII", dedicada á "Nomenclatura e representación de estruturas" e a "Comisión Interdivisional de Terminoloxía, Nomenclatura e Símbolos". Actividades
Unha das principais actividades da IUPAC é o desenvolvemento de recomendacións para o establecemento dunha nomenclatura e terminoloxía inequívoca, uniforme e coherente para campos científicos específicos. Estas recomendacións poden adoptar a forma de: glosarios de termos para disciplinas químicas específicas; definicións de termos relacionados cun grupo de propiedades; nomenclatura dos compostos químicos e as súas clases; terminoloxía, símbolos e unidades para un campo específico: clasificacións e usos de termos para un campo específico, e convencións e estándares prácticos para a presentación de datos en campos específicos. Publicación e acceso ás recomendacións
As recomendacións publícanse na revista científica Pure and Applied Chemistry e están dispoñibles publicamente o ano seguinte á súa publicación. Tamén se inclúen na base de datos en liña da IUPAC un ano despois da publicación na revista.
Recursos adicionais
A información sobre terminoloxía tamén está dispoñible a través dos libros da IUPAC, unha colección de sete libros coñecidos pola súa cor distintiva. Áreas de nomenclatura
Hai dúas áreas principais: Nomenclatura química dos compostos inorgánicos (Red Book; Libro Vermello)
Nomenclatura química dos compostos orgánicos (Blue Book; Libro Azul)
Nomenclatura binomial

En bioloxía, a nomenclatura binominal (tamén chamada nomenclatura binaria ) é un convenio estándar empregado para denominar as diferentes especies de organismos (vivos ou xa extintos). Ás veces faise referencia á nomenclatura binominal como Sistema de clasificación binominal.
Como suxire a palabra binominal, o "nome científico" asignado a unha especie está formado pola combinación de dúas palabras ("nomes" —substantivos e adxectivos— en latín ou de raíz grecolatina): o nome do xénero e o nome específico. O conxunto de ambos é o nome científico que permite identificar a cada especie como se tivera "nome e apelido".
A nomenclatura binominal é unha norma puntual que se aplica á denominación dos taxons específicos, pero representa só un dos estándares da nomenclatura biolóxica, que se ocupa tamén da denominación formal (científica) de taxons doutras categorías.
Nomenclatura da IUPAC

A Unión Internacional de Química Pura e Aplicada (IUPAC, polas siglas en inglés de International Union of Pure and Applied Chemisttry) publicou catro conxuntos de regras para estandarizar a nomenclatura química, que son aceptadas de forma xeral internacionalmente.
A nomenclatura aplícase a dúas grandes áreas da química: Nomenclatura de química inorgánica da IUPAC (Red Book)
Nomenclatura de química orgánica da IUPAC (Blue Book)
Nomenclatura das unidades territoriais estatísticas

A nomenclatura das unidades territoriais estatísticas, coñecida como NUTS (polas siglas en francés, Nomenclature d'unités territoriales statistiques) é unha forma de clasificación territorial que se utiliza na Unión Europea con fins estatísticos. Historia e características
Foron creadas pola Oficina Europea de Estatística (Eurostat) para dar uniformidade ás estatísticas rexionais europeas e son utilizadas, entre outras cousas, para a redistribución rexional dos fondos estruturais da UE.
Foron aprobadas, pola Lexislación Comunitaria, en 1988, pero non foi até o ano 2003 cando entraron plenamente en funcionamento no regulamento do Parlamento Europeo.
A nomenclatura NUTS ten unha estrutura xerárquica de tres niveis, dos que as rexións NUTS-1 representan a xerarquía maior, e dous niveis de unidades administrativas locais (en inglés LAU) que tamén se chaman NUTS niveis 4 e 5. Criterios de clasificación
O establecemento das unidades territoriais baséase, en principio, nas unidades administrativas xa existentes en cada un dos Estados membros.
Por unidade territorial enténdese unha rexión xeográfica cunha autoridade administrativa establecida e con competencia institucional e legal no Estado en cuestión. Os niveis de NUTS nos que se divide unha unidade administrativa son dependentes dos límites de poboación que fixa a táboa seguinte: Os códigos NUTS comenzan coas dúas letras do código ISO 3166-1, excepto no Reino Unido que utiliza UK no canto de GB. Engádense unha, dúas ou tres cifras para os códigos NUTS de nivel 1, 2 ou 3, respectivamente.
Espérase que a medio prazo cada un dos Estados membros teñan adecuada a súa estrutura administrativa ao modelo proposto pola UE. Nalgúns casos, como o é España, os niveis de NUTS quedaron practicamente igual á organización político-administrativa existente, con tan só unha agrupación de Comunidades Autónomas no NUTS-1. Noutros casos, como en Portugal ou no Reino Unido, tivéronse que modificar profundamente as unidades territoriais clásicas para conformar un mapa máis funcional e equiparábel ao resto dos países membros. Modelo de división europea por NUTS
(*) Unidade que non corresponde con ningunha división oficial actual no país en cuestión, pero que se acepta con fins estatísticos.
(¹) NUTS-2 en Alemaña 41 unidades 22 Distritos administrativos (Regierungsbezirke) en 5 Estados federados: Baviera, Baden-Württemberg, Hesse, Renania do Norte-Westfalia e Saxonia
10 Distritos administrativos noutros 3 Estados federados: Baixa Saxonia, Renania-Palatinado e Saxonia-Anhalt.
2 en Brandeburgo (rexión occidental e oriental), sen efecto administrativo ningún.
7 Estados federados restantes.
(²) Desde 1999 aprobadas polo goberno húngaro para axustarse aos criterios europeos.
Nomenclatura química dos compostos orgánicos

A nomenclatura química dos compostos orgánicos (do grego ονοματοκλήτωρ; όνομα 'nome', e κλήτωρ 'chamar'. O termo latino nomenclatūra refírese a unha lista de nomes, ó igual que o nomenclátor) en química orgánica é unha metodoloxía estabelecida para chamar e agrupar os compostos orgánicos.
Nomear "cousas" é unha parte da nosa comunicación en xeral polo uso de palabras e a linguaxe: é un aspecto da taxonomía cotiá para distinguir os obxectos da nosa experiencia, xunto coas súas similitudes e diferenzas, para identificar, nomear e clasificar. O emprego de nomes, así como os diferentes tipos de substantivos incorporados en diferentes linguas, conecta a nomenclatura coa lingüística teórica, mentres que a forma da estrutura mental que se emprega para comprender o mundo en relación co significado das palabras estúdase a través da lóxica conceptual e a filosofía da linguaxe.
A Unión Internacional de Química Pura e Aplicada (IUPAC) é a máxima autoridade en materia de nomenclatura química, a cal se encarga de estabelecer as regras correspondentes.
As cadeas de Simplified Molecular Input Line Entry Specification (SMILES) empréganse de xeito común para describir compostos orgánicos, e é unha forma de "denominalos".
Nomenclatura trinomial

A nomenclatura trinomial, ou nomenclatuta tronominal (ou nome trinomial) é unha forma estendida da nomenclatura binomial usada en bioloxía para identificar a cada especie de ser vivo coñecida, co fin de referirse especificamente a subdivisións menores dunha especie determinada. As máis frecuentes destas son: A subespecie, en cuxo caso se engade un terceiro nome sempre con minúscula detrás dos que se refiren ao xénero (con maiúscula e en primeiro lugar) e á especie (con minúscula e en segundo lugar). A modo de exemplo, pódese citar ao can, unha subespecie doméstica do lobo (Canis lupus), que recibe o nome trinomial de Canis lupus familiaris.
A variedade, usada en botánica, moi pouco definida para considerarse unha subespecie, que se identifica escribindo a continuación do nome da especie ou subespecie a abreviatura "var. " seguida do nome da variedade en si. Por exemplo, a acelga é unha variedade de remolacha (Beta vulgaris) e recibe o nome científico de Beta vulgaris var. cicla.
Menos usadas, aínda que tamén pertencentes á nomenclatura trinomial son a subvariedade ("subvar. "), a forma ("forma" ou "f. ") e o cultivar ("cv. "), cada unha de menor entidade que a anterior.
Nomenclátor

Un nomenclátor ou índice de topónimos é un catálogo de nomes xeográficos, o cal, en conxunto cun mapa, constitúe unha importante referencia sobre lugares e os seus nomes. Nomenclátor en España
Este termo en España refírese á relación de todas as unidades de poboación de cada un dos municipios. Esta listaxe detallada contén as entidades de poboación (tanto singulares como colectivas), núcleos e superficie de cada un dos municipios, permitindo coñecer de que xeito se asenta a poboación nos mesmos. Contén, para cada unha destas unidades, tanto a poboación como datos de carácter xeográfico.
Nomenclátor de Galicia

O Nomenclátor de Galicia é un corpus toponímico desenvolvido pola Xunta de Galicia que regula os topónimos oficiais dos lugares, parroquias e concellos de Galiza. Publicouse en 2003. Características
O nomenclátor está editado pola Comisión de Toponimia da Xunta de Galicia e ten carácter legal canto á denominación das entidades de poboación. Pódese consultar a través de Internet. A súa páxina web ten un buscador on-line que permite utilizar expresións regulares na busca de secuencias gráficas, polo que permite, por exemplo, atopar tódolos topónimos rematados cunha secuencia determinada (en -iz, -obre, -ende ou -il) ou que comecen por unha cadea de texto concreto (por exemplo en Carball- ou en Vila-).
Malia ser un elemento normalizador e normativizador da toponimia galega, deixa fóra a posibilidade de consultar nel a toponimia galega dos concellos limítrofes á Nacionalidade Histórica de fala galega. Historia
En 1983 promulgouse a Lei de Normalización Lingüística, a cal estabeleceu que os topónimos habían ter como única forma oficial a galega. Posteriormente, fóronse publicando ordes que determinaban os nomes oficiais dos concellos. Finalmente, aprobáronse mediante decreto os nomenclátores das entidades de poboación das provincias de Ourense, Pontevedra, Lugo e A Coruña nos anos 1996, 1998, 2000 e 2003 respectivamente. Para cada provincia saíu do prelo o seu correspondente tomo, recolleitos xa nese 2003 nun único volume: o Nomenclátor de Galicia. Nel recompílanse 37. 308 topónimos de lugares, máis ca todo Portugal e có resto de España.
Na obra advirtíase, no entanto, que non era un traballo fechado e que xa había suxestións para a revisión dalgunhas das formas oficializadas. En 2014 foran revisados tódolos nomes das provincias da Coruña e Lugo, de xeito que na primeira para uns 1000 topónimos verificados emitíranse uns 500 ditames cunha forma diferente, en canto na segunda para 885 ditamináranse 570. En 2017 o novo nomenclátor estaba previsto para saír dentro dun ano, corrixido e aumentado até os 39. 000 núcleos de poboación.