proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Fosilización

Na adquisición dunha segunda lingua, a fosilización é o proceso que acontece ás veces segundo o que certas características lingüísticas incorrectas tórnanse nunha parte permanente da maneira de falar ou escribir unha persoa ou colectivo. Entón, algúns aspectos da pronuncia, do uso do vocabulario ou da gramática non melloran e fican fixos ou "fosilizados" na aprendizaxe da lingua estranxeira ou segunda. Algúns trazos fosilizados de pronuncia son os que caracterizan o "acento estranxeiro". Cando acontece en colectivos, poden confundirse con trazos relícticos, e á fosilizáción neste caso adóitaselle chamar gramaticalización.
Fospropofol

O fospropofol (nome comercial Lusedra) é un axente sedativo-hipnótico de uso intravenoso, derivado do propofol, a miúdo usado como sal disódico. Está aprobado actualmente para a sedación de pacientes adultos durante procedementos diagnósticos ou terapéuticos, como endoscopias. Aplicacións clínicas
Desenvolvéronse varios derivados hidrosolubles e prodrogas do anestésico intravenoso amplamente usado propofol, dos cales o fosfopropofol foi o que ata agora demostrou ser o máis axeitado para o seu uso clínico. As vantaxes que se afirmou que tiña este composto químico hidrosoluble son que produce menos dor no sitio onde se aplican inxeccións intravenosas, ten menos potencial para a hiperlipidemia na súa administración a longo prazo, e menos posibilidaes de bacteremia. A miúdo, o fospropofol adminístrase conxuntamente cun opioide como o fentanil. Farmacoloxía clínica
Mecanismo de acción
O fospropofol é unha prodroga do propofol, é dicir, unha vez no corpo é metabolizado por unha fosfatase alcalina orixinando o seu metabolito activo, o propofol. Teoricamente, pode orixinarse un milimol (mmol) de propofol por cada mmol de fospropofol sódico administrado. 1, 86 mg de fospropofol sódico son o equivalente molar de 1 mg de propofol.
Farmacocinética
Os investigadores que obtiveron os resultados dos ensaios iniciais sobre a farmacocinética do fospropofol retractáronse despois de ditos resultados (ver artigos na sección Véxase tamén). En 2011, non se dispoñía aínda de novos resultados. Substancia controlada
Nalgúns países o fosfopropofol é unha substancia controlada. como nos Estados Unidos, onde a Lei de substancias controladas a inclúe na lista IV.
Fossilworks

Fossilworks é un portal de Internet que subministra ferramentas de análises, consultas e descargas para facilitar o acceso á base de datos Paleobiology Database, unha gran base de datos á que achegan informacións centos de paleontólogos de todo o mundo.
Fossilworks foi creada en 2013 por John Alroy e está situada na Universidade Macquarie, sita en Sydney, Nova Gales do Sur, Australia. Inclúe numerosos datos e ferramentas de análise anteriormente incluídos na Paleobiology Database.
Foto 51

A Foto 51 é o nome informal que se lle deu a unha imaxe de difracción de raios X do ADN tomada por Raymond Gosling en maio de 1952, cando traballaba como estudante baixo a supervisión de Rosalind Franklin, no King's College de Londres no grupo de Sir John Randall. Era a 51ª foto de difracción do ADN que tomara o equipo de Franklin e Gosling. Esta foto foi unha proba fundamental para identificar a estrutura do ADN.
Maurice Wilkins mostroulle esta foto a James Watson cando Gosling volvera estar baixo a supervisión de Wilkins. Rosalind Franklin non tivo coñecemento disto. Xunto con Francis Crick, Watson usou as características da Foto 51 para desenvolver o modelo químico da molécula de ADN. En 1962, o premio Nobel de Fisioloxía e Medicina foille concedido a Watson, Crick e Wilkins. Frankling non foi premiada porque morrera 4 anos antes. Os traballos de Gosling, que si estaba vivo, tampouco foron citados polo comité do premio Nobel.
A fotografía proporcionou información clave que foi esencial para desenvolver o modelo do ADN. que levou ao desenvolvemento do modelo do ADN e confirmou a estrutura helicoidal do ADN previamente postulada, que fora presentada nunha serie de tres artigos na revista Nature en 1953. O padrón de difracción determinaba a natureza helicoidal das febras en dobre hélice antiparalelas. O exterior da cadea de ADN ten un esqueleto de moléculas de desoxirribosa e fosfato alternantes, e no interior están as bases que codifican a información xenética. Os cálculos de Watson e Crick feitos a partir da fotografía do equipo de Franklin proporcionaron os parámetros fundamentais sobre o tamaño e estrutura da hélice.
Cando os historiadores reexaminaron o período durante o cal se obtivo esta imaxe, orixinouse unha considerable controversia sobre a importancia e a contribución desta imaxe ao traballo de Watson e Crick, e sobre os métodos mediante os que obtiveron a imaxe. Franklin fora contratada independentemente de Maurice Wilkins, quen, non obstante, mostrou a Foto 51 a Watson e Crick, sen o seu coñecemento. Se Franklin tería deducido ou non cos seus propios datos a estrutura do ADN en caso de que Watson e Crick non tivesen obtido a súa imaxe, é un asunto moi debatido, que se fai máis controvertido pola negativa caricatura que se fai de Franklin nos primeiros capítulos da historia escrita por Watson The Double Helix sobre a investigación da estrutura do ADN. Watson admitiu a imaxe distorsionada da figura de Franklin que fixera no seu libro, facendo notar no epílogo: "Como as miñas impresións iniciais sobre [Franklin], tanto científicas coma persoais (como se indica nas primeiras páxinas deste libro) eran a miúdo erradas, quero dicir algo aquí sobre os seus logros. "
Foto fixa

Un fotógrafo ou fotógrafa de foto fixa crea fotografías para documentar o proceso de filmado dunha película. Tamén na industria de mercadotecnia e para a promoción publicitaria na industria do audiovisual e da publicidade. Ademais de facer fotografías para a promoción dos filmes, o foto fixa axuda diariamente ao proceso de filmado rexistrando os detalles da vestimenta dos actores, decorados e fondos.
Cornel Lucas, un pioneiro do retrato en filmes, foi o primeiro foto fixa en gañar un premio BAFTA en 1998, cando traballou coa British Film industry.
Fotocromo

O fotocromo é unha técnica de coloreo que combina fotografía en branco e negro e litografía en cor. Tamén pode referirse ás primeiras postais realizadas a cor en Estados Unidos.
O fotocromo emprégase para crear unha impresión en cor a partir dun negativo dunha fotografía en branco e negro, usando entre catro e catorce placas litográficas, feitas de substancias rochosas, para colorear a pintura con diferentes tinguiduras.
A técnica desenvolveuse en Zürich, e foi popularizada pola Detroit Photographic Company. Cando o Congreso dos Estados Unidos autorizou as postais dun penique, imprimíronse miles de fotocromos de cidades e paisaxes. Por iso o termo fotocromo quedou asociado ao aspecto daquelas postais. Historia
O proceso foi inventado na década de 1880 por Hans Jakob Schmid (1856-1924), un empregado da compañía suíza Orell Gessner Füssli unha empresa de imprenta cunha historia que se estende ata o século XVI. Füssli fundou a compañía Photochrom Zürich (máis tarde Photoglob Zürich AG) como o vehículo para a explotación comercial do proceso, ambos, Füssli e Photoglob continúan existindo hoxe. A partir da metade dos 1890s, o proceso foi autorizado para outras compañías, incluíndo nos Estados Unidos e a Photochrom Company de Londres.
O proceso de fotocromo popularizouse na década de 1890, cando a fotografía a cor estaba sendo desenvolvida pero seguía sendo comercialmente inaccesible.
En 1898 o Congreso dos Estados Unidos aprobou a Private Mailing Card Act que permitiu aos editores privados producir timbres postais. Podían ser enviados por un centavo cada un. Miles the impresións de fotocromo foron creadas, usualmente de cidades ou paisaxes, foron creados e vendidos como postais e é nese formato no que as reproducións de fotocromo volvéronse máis populares A Compañía Fotográfica de Detroit (The Detroit Photographic Company) produciu preto de 7millóns de impresións en fotocromo nalgúns anos.
Logo da primeira guerra mundial, que trouxo ao seu fin a febre de coleccionar cartóns postais de fotocromo, o principal uso foi reproducir afiches. A última imprenta de fotocromo funcionou ata 1970.
Fotografía academicista

Baixo o nome de Fotografía academicista, tamén coñecida como fotografía artística ou pictorialista -que non hai que confundir co pictorialismo fotográfico de finais do século XIX e principios do século XX-, coñécese unha corrente, que se desenvolveu na segunda metade do século XIX, que pretende a identificación da fotografía coa arte tratando de incorporar a esta disciplina elementos propios da pintura.
Este movemento fotográfico xorde como reacción ás críticas que negaban o valor artístico da fotografía. Os seus integrantes son fotógrafos que reivindican o papel artístico da fotografía buscando inspiración na pintura academicista, da que toman sobre todo os seus temas e xéneros (temas mitolóxicos, feitos históricos etc. ).
Xunto a isto tamén defenden a artisticidade da fotografía buscando que as fotos sexan o máis laboriosas ou complicadas de realizar e o menos mecánicas posibles. É por iso que primeiro se realiza un bosquexo previo, logo se utilizan decorados, disfraces, recórrese á composición de negativos (fotomontaxe). .. e o resultado fotográfico final vén a ser froito de múltiplos procesos.
Os primeiros fotógrafos adscritos a esta corrente traballaban co daguerrotipo, pasando despois a empregar outros métodos fotográficos máis actuais.
Entre os artistas adscritos a esta corrente destacan André Adolphe Eugène Disdéri -quen foi incluso un teórico do movemento coa súa obra A arte da fotografía, 1862-, Fernando Navarro, Oscar Gustav Rejlander, Henry Peach Robinson e Julia Margaret Cameron.
Fotografía de defuntos

A fotografía de defuntos foi unha práctica que, basicamente, consistía en vestir un cadáver recente coas súas roupas persoais e facelo partícipe dun último retrato grupal, cos seus compañeiros, familiares ou amigos. Historia
A fotografía de defuntos é unha práctica que nace case coa mesma fotografía (un 19 de agosto de 1839) en París, pero logo esténdese rapidamente cara a outros países. Había diferentes escenografías, como defuntos á mesma mesa cos familiares vivos, meniños na cama ou xente maior coa roupa de gala.
Esta era unha práctica moi común, e en Galicia levárona a cabo fotógrafos como Virxilio Viéitez, Joaquín Pintos, Francisco Zagala, Maximino Reboredo, Ramón Caamaño, José Moreira, Raniero Fernández ou Pedro Brey. Na cultura
Na película The Others (de Alejandro Amenábar e interpretada por Nicole Kidman), a protagonista descobre que os seus criados son fantasmas porque atopa un destes retratos de defuntos no que aparecen os tres personaxes xa mortos.
Fotografía en branco e negro

A fotografía en branco e negro caracterízase pola ausencia de cor, isto é debido á súa natureza química, que se compón de haluros de prata. Proceso
Nun primeiro paso, nunha cámara escura ou fotográfica exponse a película a unha determinada cantidade de luz para obter unha imaxe latente, que non se pode ver ata que se revela con líquidos especiais e que, opcionalmente, se pasa por un baño de paro. Feito isto, xa temos a imaxe, pero aínda falta un paso, a fixación. A fixación realízase para "fixar a imaxe", para que esta sexa quimicamente estable e non reaccione á luz nin a outros axentes exteriores.
Para que unha fotografía en branco e negro se considere boa debe entrar no que se coñece como sistema de zonas, que a grandes trazos é que a fotografía teña toda a gama de grises, dende o branco máis branco ata o negro máis negro. O sistema de zonas é unha técnica máis do branco e negro, do fotógrafo Ansel Adams. Famosos fotógrafos que usaron o branco e negro
Ramón Caamaño
Robert Mapplethorpe
Sebastião Salgado
Fotografía erótica

A fotografía erótica é un tipo de fotografía que mostra o corpo humano, realizando poses eróticas, mostrando espidos. Historia e características
Xurdiu no século XIX. Na primeira metade do século XIX, o espido foi un dos temas preferidos dos artistas. Vinculouse ás disciplinas deportivas e ás ciencias, perdendo as súas características eróticas.
Aínda que a represión en canto á sexualidade era severa, moitos artistas (fotógrafos ou pintores) viron a posibilidade de rexistrar o corpo humano espido. A primeira aproximación ao espido fotográfico realizouna o francés Louis Jacques Mandé Daguerre cando tomou en 1839 unha fotografía a estatuas e chamounas Natureza morta con esculturas. Estas facían alusión ao Tres Grazas no estilo da Antigüidade Clásica.
O proceso de Daguerre non permitía a representación da figura humana, pola necesidade de longas exposicións, polo que incluíu esculturas da forma humana nas súas naturezas mortas.
Fotografía química

A fotografía química é a fotografía tradicional ou clásica en comparación coa máis recentemente aparecida fotografía dixital. Baséase en procedementos físico-químicos para a obtención e o procesado das imaxes.
Para a obtención de imaxes fotográficas, en branco e negro neste caso, empréganse película onde o elemento sensible á luz é o haloxenuro de prata, en suspensión en xelatina moi pura. O tamaño e cantidade dos cristais de haloxenuro de prata determinan a sensibilidade da película, comunmente chamada velocidade, a cal está normalizada e exprésase en graos ISO. Cando se abre o obxectivo por un breve instante, a luz incide sobre a película e deixa sobre ela a impresión da imaxe, que neste punto recibe o nome de imaxe latente, que se irá descompoñendo a partir dese momento ata ser revelada. En realidade a luz dá inicio a un proceso físico-químico producindo un punto de sensibilidade no haloxenuro de prata, obtendo así unha imaxe latente, o que posteriormente, cando a película se somerxa no revelador, mediante un proceso de oxidorredución, ocorrerá a transformación do haloxenuro en prata metálica negra, obténdose así unha imaxe visible.
O proceso de revelado da película branco e negro consta de catro pasos básicos: revelado, paro e lavado, fixado e lavado. A imaxe así obtida é un negativo, isto é, os valores de luz están invertidos con respecto ó orixinal
Unha vez seca, desta película ou "negativo" pódense facer copias sobre papel ou ben sobre outra película, en cuxo caso obteremos unha diapositiva ou positivo translúcido que nos permitirá observar a fotografía por proxección ou transparencia. As imaxes obtidas, ó inverter novamente os valores de luz, por ampliación ou contacto, dannos como resultado un "positivo".
A este proceso se lle chama positivado.
Se utilizamos na cámara unha película especialmente tratada, "para diapositivas", obteremos as imaxes directamente en positivo ó revelar a película.
Fotogrametría

A fotogrametría é a ciencia ou técnica cuxo obxectivo é o coñecemento das dimensións de obxectos no espazo a través da medida en fotografías. Pode axudarse de información espectral e radiométrica dunha imaxe dixital apoiada na teledetección. Pode ser terrestre ou aérea dependendo dende onde son obtidas as imaxes. Aplicacións
As súas aplicacións son numerosas: Cartografía
Ortofotografía
Arquitectura
Planeamento e ordenación do territorio
Medio ambiente
Arqueoloxía
Control de estruturas
Medicións
Fotointerpretación

A fotointerpretación é o proceso polo cal se extrae a información contida nunha fotografía aérea. Trátase de recoñecer e situar os diferentes elementos que aparecen representados. Tendo en conta a escala da fotografía, así como o tamaño dos elementos que se observan. É unha técnica moi útil para estudos territoriais.
Coa fotointerpretación pódense apreciar os dispares perfís da terra, como a natureza e o erixido polo ser humano, dándolle varias perspectivas, segundo o propósito da información extraída dunha instantánea aérea.
A fotointerpretación é necesaria para caracterizar, cuantificar e coñecer os recursos dunha superficie, e así optimizar o aproveitamento do medio e propiciar un manexo óptimo dos recursos naturais.
Fotolog

Un fotolog, ou fotoblog, é unha forma de compartir imaxes e publicalas co formato dun blog. A diferenza cun blog é o uso predominante de fotografías no canto de texto. Blog fotográfico
A palabra fotolog (ou fotoblog) orixinalmente referíase a unha variante de blog, que consiste basicamente nunha galería de imaxes fotográficas publicadas regularmente por un ou máis amantes da fotografía. O texto é tanto ou máis importante cá foto. Xeralmente esta ilustra un aspecto importante do texto e outras veces o texto describe o contido da foto. Moitas veces acéptanse comentarios na forma de libro de visitas, e estes habitualmente refírense á fotografía, ou ó igual que calquera blog, ós feitos relatados. Existen sitios dedicados a hospedaren estas bitácoras como Flickr ou Blogspot pero o habitual é que este tipo de fotologs estean nun sitio cuxo dono é unha única persoa. Nestes casos o autor debe usar un software especial, como Movable Type.
Fotometría (astronomía)

A fotometría é a rama da astronomía que se dedica a medir o brillo dos diferentes astros: estrelas, planetas, satélites, asteroides, cometas etc.
A escala de brillos das estrelas foi establecida polo astrónomo grego Hiparco de Nicea, quen dividiu estes brillos en cinco graos ou magnitudes. Máis tarde, coa introdución do telescopio por Galileo en 1609, ampliouse a escala para incluír os astros telescópicos, invisíbeis para o ollo humano pola súa extrema debilidade.
Os astros máis brillantes (como o Sol) teñen magnitude negativa, mentres que os máis débiles téñena positiva, sendo esta tanto maior canto máis débiles son: o Sol ten magnitude -26, 8, Sirio -1, 5, a Estrela Polar 2, 12, Urano 5, 8, Neptuno 7, 2 e Plutón 13, 6. A das estrelas máis débiles que un telescopio profesional pode capturar é superior a 25.
No século XIX Norman Pogson determinou correctamente a escala de magnitudes, de tal maneira que o salto dunha magnitude a outra (por exemplo, da 1ª á 2ª, ou da 2ª á 3ª) corresponde a un cambio igual a 2, 512 veces, sendo este valor a raíz quinta de 100.
Existen distintos métodos empregados na fotometría: fotometría visual, fotográfica, con fotómetro fotoeléctrico (fotometría fotoeléctrica) e, máis recentemente, con cámaras CCD (fotometría CCD); todos eles traballan en distintas bandas (Banda V, Banda B etc. ) segundo o filtro utilizado ao efectuar as medicións.
Para efectuar estas mediciones definíronse uns sistemas fotométricos, os máis coñecidos dos cales son o UBV de W. W. Morgan e Harold Johnson e o UBVRI de A. Cousins e J. Menzies.
Se a precisión coa que se medían as magnitudes a mediados do século XX era dunha centésima, co uso da fotometría CCD ampliouse esta precisión a milésimas de magnitude: en 2006, a dezmilésimas de magnitude, nun estudo fotométrico do cúmulo aberto M67. En 2009 lanzouse ao espazo o satélite Kepler levando un sensor capaz de detectar cambios de 20 partes por millón (1/50. 000).
Fotometría fotoeléctrica

A fotometría fotoeléctrica é unha técnica de fotometría, a rama da óptica que se dedica a medir o brillo dos obxectos; no caso da fotometría referida á astronomía dedícase a medir o brillo dos diferentes corpos celestes. Historia
Desenvolvemento da técnica
Comezou a desenvolverse a inicios do século XX, máis concretamente cos pioneiros traballos de Joel Stebbins con células de selenio montadas no foco de grandes telescopios. Do ano 1907 data o seu Determination of the Moon's Light with a Selenium Photometer (Astrophysical Journal, vol. 26, p. 326), un primeiro traballo sobre a medición da intensidade da luz lunar cun rudimentario fotómetro aplicado a un galvanómetros (o cal actuaba como elemento rexistrador, ao cuantificar a corrente producida).
A mellora na sensibilidade do equipo permitiulle, en 1910, poder rexistrar cambios nunha estrela variábel, proeza reflectida na súa The measurement of the light of stars with a selenium photometer, with an application to the variations of Beta Persei (Astrophys. J. , 32, 185-214).
Cambios entre os anos 1930 a 1950
Nos anos 1930 e 1940 o fotómetro mellorou, ao aplicarse novos semiconductores máis sensíbeis, e nos anos 1950 consolidouse o primeiro sistema fotométrico (UBV), definíronse os filtros fotométricos (azul ou banda B, verde ou banda V etc. ) e comezaron os estudos fotométricos serios.
Fotómetros dos anos 1970
Máis recentemente (finais dos anos 1970) comezouse a comercializar un fotómetro bastante alcanzable para os afeccionados, o OPTEC modelo SSP-5, co cal mesmo telescopios de 20-30 cm de abertura podían comezar a efectuar os seus primeiros traballos de estrelas e planetas medianamente brillantes (neste último caso mesmo Plutón). Dependendo da calidade do ceo local, a apertura do diafragma e outras consideracións instrumentais, a magnitude límite para este instrumento está entre a 12ª e a 14ª cunha precisión de centésimas de magnitude.
Actualidade
Após a entrada no mercado das novas cámaras CCD a fotometría fotoeléctrica viuse relegada a uns poucos campos, xa que a fotometría CCD é máis rápida e precisa, obténdose xa precisións de milésimas de magnitude con calquera telescopio de afeccionado: o límite de magnitude baixou por encima da magnitude 18-19 en telescopios de só 20 cm de abertura podéndose chegar, con ceos escuros e exposicións de 600 segundos, á magnitude 22ª; isto permite que se poidan efectuar gran cantidade de estudos fotométricos (curvas de luz de estrelas variables, cometas ou asteroides) ou colorimétricos (índice de cor B - V, V - Rc ou mesmo fotometría Ic) antes reservados a grandes telescopios.
Foton (satélites)

Foton é o nome dunha serie de satélites soviéticos e posteriormente rusos adicados á investigación de materiais. Características
O programa Foton foi desenvolvido para estudar o efecto da exposición ás condicións do espazo de diversos materiais. Inicialmente as naves Foton eran un derivado das usadas no programa Bion, á súa vez descendentes das naves tripuladas Vostok e dos satélites de recoñecemento Zenit. As tres primeiras naveces Foton foron prototipos que foron nomeados Kosmos 1645, Kosmos 1744 e Kosmos 1841. A primeira nave Foton operativa foi lanzada o 14 de abril de 1988, e tras ela lanzáronse oito máis.
As naves Foton tiñan uns 6200 kg de masa, unha altura de 6, 2 m e un diámetro máximo de 2, 5 m. Estaban divididas en tres seccións: o módulo de servizo e retropropulsión, a cápsula recuperable coa carga útil e módulo de equipamento. A cápsula recuperable podía albergar ata 700 kg de carga e tiña un volume interno de 4, 7 m3. A enerxía eléctrica era proporcionada por baterías, subministrando ata 400 W de potencia ao día. As naves non levaban paneis solares e os voos duraban entre 13 e 16 días. Tódalas naves Foton foron lanzadas mediante foguetes Soiuz U. O programa continuou coas naves Foton M.
Foton M

Foton M é o nome dunha serie de satélites soviéticos e posteriormente rusos adicados á investigación de materiais e sucesores dos satélites Foton. O programa Foton foi desenvolvido para estudar o efecto da exposición ás condicións do espazo de diversos materiais. Os Foton M están formados en realidade á súa vez por dúas familias de satélites, os modelo 34KS e os 34 KSM. Foton-M 34KS
Os Foton M 34KS son unha versión mellorada dos Foton, con baterías melloradas, un mellor control térmico e melloras na telemetría e nas telecomunicacións para mellorar a capacidade de transmisión de datos para pasar ata 15 días no espazo. Lanzárose tres entre 2002 e 2007, todos a bordo de Soiuz U, co primeiro non chegando a órbita pola explosión do foguete durante o lanzamento. Tiñan unha masa de 6410 kg. Foton-M 34KSM
Os Foton M 34KSM sustitúen o módulo de propulsión típico dos Foton por un módulo Yantar que permite misións máis longas, de ata seis meses, para o cal, a diferenza dos modelos anteriores, necesitan usar paneis solares. A carga útil que poden levar a bordo incrementouse en 100 kg. A masa total deste modelo é de 6840 kg.
Fotonovela

A fotonovela é un xeito de narrar historias que só se diferenciada banda deseñada no material gráfico empregado, a fotografía, mediante a mesma preséntanse as imaxes dun xeito realista e cunha ampla gama de posibilidades expresivas.
O principal obxectivo da fotonovela é que as imaxes mostren unha historia. A linguaxe verbal emprégase de xeito complementario, se ben cumpre diversas funcións: Solucionar as deficiencias narrativas que se acusan coa sucesión de fotos.
Expresa-las elipses espazo-temporais
Achegar credibilidade verosimilitude e coherencia interna
Os elementos participantes da fotonovela son comúns ó cine, ó conto ou á novela: Distinción entre historia, relato (ou discurso) e narración (proceso de montaxe xeral).
Narrador e perspectivas (planos xerais, primeiros planos, planos medios, picados, contrapicados, ángulos aberrantes, zoom. .. ).
Personaxes.
Esquema narrativo
Marco espacial
Temporalidade (linear, circular, flash-back ou analepse, flash-forward ou prolepse, ritmos narrativos variados)
Con todo, a narrativa en imaxe fixa diferénciase da literaria e da cinematográfica en aspectos derivados da distinta natureza de cada medio: O soporte (o papel), os formatos habituais (tira, media plana, plana, álbum), e a súa unidade de acción básica: a viñeta. As viñetas representan, resumíndonos un único instante, accións que na realidade teñen unha duración máis ou menos longa.
Os globos empréganse para o diálogo ou monólogo. A presentación do texto pode achegar expresividade figurativa e manifestar coa forma o volume das palabras, o ton das mesmas, a súa procedencia ou obxectivo. Tamén se pode dar a presenza de texto (onomatopeas) sen estar inserido en globos. Os cartuchos, úsanse para resumir secuencias narrativas de interese secundario, elipses temporais, saltos espaciais, .. .
Fotoproteína

As fotoproteínas son un tipo de encimas producido por organismos bioluminescentes. Axudan ao funcionamento das luciferinas, cuxa reacción usual produtora de luz é catalizada polo encima luciferase. Historia
O termo fotoproteína foi primeiramente usado para decribir a infrecuente química do sistema luminescente de Chaetopterus (un verme poliqueto mariño). Isto servía para distinguila doutras proteínas produtoras de luz porque estas non exhiben a reacción usual luciferina-luciferase. Cinética da reacción
As fotoproteínas non presentan unha cinética encimática típica como a observada nas luciferases. Ao contrario, cando se mesturan coa luciferina, mostran unha luminescencia proporcional á cantidade de fotoproteína. Por exemplo, a fotoproteína aequorina produce un flash de luz cando se engaden a luciferina e o calcio, en vez dun resplandor prolongado que presentan as luciferases cando se engade luciferina. Nese sentido, pode parecer que as fotoproteínas non son encimas, cando de feito realmente catalizan as súas reaccións de bioluminescencia. Isto débese ao paso catalítico rápido, que produce a luz, e a un paso de rexeneración lento, onde se libera a oxiluciferina e outra molécula de luciferina pode despois unirse ao encima. Debido ao paso cineticamente lento, cada molécula de aequorina debe "recargarse" con outra molécula de luciferina antes de que esta poida emitir luz de novo, e isto aparenta como se non estivese comportándose como un encima típico.
As fotoproteínas forman un complexo estable luciferina-fotoproteína, a miúdo ata a adición doutro factor necesario como o Ca2+ no caso da aequorina.
Fotorrealismo

Calidade dunha imaxe xerada por ordenador que trata de imitar as imaxes xeradas por cámaras fotográficas mediante complexos cálculos e algoritmos matemáticos que simulan os efectos/defectos que a luz (flares, destelos) as sombras (coloreado de sombras, difusión), as texturas (aspereza, brillo, reflexos, refracción) e a radiosidade (coloreado da luz ambiente) producen nas imaxes resultantes.
Os principais algoritmos que se utilizan hoxe en día son dous, baseados en distintos métodos:
- Raytracing Baséase na mostraxe de puntos, utilizando métodos estatísticos como os métodos de Monte Carlo e Cuasi Monte Carlo.
- Radiosidade Utiliza métodos numéricos para aproximar en sucesivas interaccións o cálculo da radiancia nas superficies da escena.
Fotorreceptor (bioloxía)

Xeneralidades
En bioloxía, segundo o contexto, o termo fotorreceptor pode designar a: unha neurona sensorial sensíbel á luz que se encontra na capa posterior da retina (denominádose entón célula fotorreceptora ou neurona fotorreceptora), ou
unha molécula que asegura a transdución da enerxía luminosa nun sinal bioquímico no seo dunha célula fotorreceptora. Neuronas fotorreceptoras
Clases de neuronas fotorrecpetoras
As neuronas fotorreceptoras poden, grazas á súa capacidade de adaptación, responder ás moi débiles intensidades luminosas que entran no ollo (en condicións experimentais precisas, un só fotón pode ser suficiente para estimulals). Existen dous tipos: os conos, para respostas rápidas e sensíbeis dependendo do seu a diferentes gamas de lonxitude de onda da luz e, polo tanto, permiten ver as cores, pero tamén para ter unha visión clara (alta agudeza visual), e
os bastóns, ou bastonetes, de resposta máis lenta e máis grande, dos que hai un só tipo (pero que ten máis pigmentos fotorreceptores que os conos) que permiten a visión nocturna, pero non a visión das cores. Tamén permiten a visión periférica.
(Ver tamén célula ganglionar retinal fotosensible).
Propiedades funcionais das neuronas fotorreceptoras
As neuronas fotorreceptoras converten, por un proceso fotoquímico, a enerxía luminosa nun sinal neuroquímico. Teñen a característica fisiolóxica de estaren continuamente activadas en ausencia de estímulos. A resposta analóxica dos fotorreceptores á potencia luminosa segue aproximadamente unha lei logarítmica.
Transmiten esta actividade a través das súas sinapses coas células bipolares e horizontais, de tal maneira que a actividade destas células na superficie retiniana forman unha imaxe. Este sinal propágase entón a través das células bipolares até as células ganglionares. As células horizontais e as amácrinas desempeñan un papel importante propagando o sinal lateralmente na retina.
Fotosistema

Os fotosistemas son grandes complexos macromoleculares formados por proteínas e pigmentos (clorofilas, carotenoides) encargados de captar a enerxía electromagnética da luz e ceder electróns, procedentes da clorofila, aos transportadores de electróns da cadea tilacoidal.
Son macromoléculas ancoradas na membrana do tilacoide e intimamente asociados a aceptores de electróns da membrana tilacoidal.
Nas plantas hai dous fotosistemas, fotosistema I e fotosistema II. O fotosistema II está asociado co complexo liberador de osíxeno, onde ten lugar a fotólise da auga que dá inicio á fase luminosa ou clara da fotosíntese, e ademais cede electróns. O fotosistema I só cede electróns.
Os fotosistemas constan dun complexo antena, onde están os pigmentos que captan a luz, vanse pasando a excitación uns a outros sen perderen electróns e canalizan a enerxía cara ao centro de reacción, que é a segunda parte do fotosistema, onde hai un dímero de clorofilas especial que perde electróns. Excitación e transferencia de enerxía
Atrápase un fotón no complexo antena, e o electrón promociona de orbital
Transfírese por resonancia, esta enerxía, promocionando, coma unha onda do mar, os electróns cara ao centro de reacción
No CdR, a clorofila pasa o seu electrón a un aceptor que se reduce, quedando ela empobrecida electronicamente, é dicir oxidada. Prodúcese unha reacción redox. O aceptor de electróns é a feofitina
No fotosistema II prodúcese a fotólise da molécula de auga, os electróns sobrantes reducirán a molécula de clorofila oxidada no paso 3
Fototeca

Unha fototeca é unha organización encargada de adquirir, organizar, conservar e catalogar fotografías para a súa posterior difusión de cara ó usuario. Hai fototecas comerciais e non comerciais, e distínguense ámbalas dúas dos arquivos fotográficos polo tipo de usuario ou cliente. As actividades principais dunha fototeca son: selección e adquisición de fotografías, conservación e difusión destas. Selección
A política de selección de fotografías baséase xeralmente nunha serie de criterios como poden ser: A calidade da fotografía (o seu estado de conservación)
A cantidade de fotografías que compoñen unha colección
O tema da fotografía
O interese para o usuario ou cliente Adquisición
Os métodos máis comúns son os de: A través de fotógrafos no cadro de persoal, non é moi habitual. É máis normal que as fototecas encarguen traballos puntuais a fotógrafos autónomos.
Por medio de depósitos: neste caso un ou varios fotógrafos proporcionan as súas fotografías á fototeca para que esta as distribúa, repartindo os beneficios mediante unha porcentaxe
Por compra directa: o que implica a cesión por parte do autor de tódolos dereitos sobre as fotografías
Por cesións ou doazóns Conservación
As fotografías en papel, debido á sensibilidade deste á luz e ó calor poden estragarse. O habitual é conservar as fotografías en sobres ou cartafoles que as protexan do contorno o máximo posible
Fotóforo

Un fotóforo é un órgano emisor de luz que ten o aspecto dunha mancha luminosa, que aparece sobre todo en animais mariños, como peixes e cefalópodos. O órgano pode ser simple ou tan complexo como un ollo humano, equipado con lentes, pantallas ou obturadores, filtros de cor e reflectores. A luz poden producirla a partir de compostos químicos durante a dixestión das presas, ou en células especializadas chamadas fotocitos, ou por medio de bacterias simbióticas coas que está asociado o organismo.
O carácter dos fotóforos é importante para a identificación de peixes abisais. Os peixes utilizan os fotóforos principalmente para atraer alimento ou confundir aos depredadores. Os fotóforos atópanse en cefalópodos, como Watasenia scintillans, unha lura que pode orixinar impresionantes emisións luminosas.
Fotólise

A fotólise, tamén chamada fotodisociación ou fotodescomposición, é a ruptura de enlaces químicos a causa da enerxía radiante. Denomínase fotólise, á disociación de moléculas por efecto da luz, e defínese como a interacción dun ou máis fotons cunha molécula obxectivo. É un dos fenómenos no que se basea, entre outros procesos, a fotosíntese.
A fotodisociación non está limitada ao espectro visible; calquera fotón con suficiente enerxía pode afectar aos enlaces químicos das moléculas dun composto. Como a enerxía fotónica é inversamente proporcional a súa lonxitude de onda, a radiación electromagnética coa enerxía da luz visible ou maior, como a radiación ultravioleta, raios X e raios gamma aparecen involucradas en tales reaccións.
Fotólise flash

A fotólise flash é unha técnica de laboratorio de bomba-sonda, na cal se excita primeiro unha mostra por medio dun pulso de luz forte dun láser pulsado dun nanosegundo, picosegundo ou femtosegndo ou por outra fonte de luz de pulso curto como unha lámpada flash de magnesio. Este primeiro pulso forte chámase pulso de bomba e fai comezar unha reacción química ou causa un incremento da poboación de átomos ou moléculas para niveis enerxéticos distintos do estado fundamental dentro dunha mostra de átomos ou moléculas. Normalmente a absorción da luz pola mostra rexístrase dentro de curtos intervalos de tempo (polo denominado pulsos de test ou pulsos de sonda) para monitorizar a relaxación ou procesos de reacción iniciados polo pulso de bomba.
A fotólise flash foi desenvolvida pouco despois da Segunda Guerra Mundial como un resultado dos intentos dos científicos militares de construír cámaras o suficientemente rápidas como para fotografar mísiles en voo. A técnica desenvolvérona en 1949 Manfred Eigen, Ronald George Wreyford Norrish e George Porter, que gañaron o Premio Nobel de Química de 1967 por este invento. Nos seguintes 40 anos a técnica fíxose máis potente e sofisticada debido a desenvolvementos en óptica e láseres. O interese neste método creceu considerablemente a medida que aumentaban as súas aplicacións prácticas en áreas que van desde a química á bioloxía, ciencia dos materiais e ciencias ambientais. Hoxe, os dispositivos de fotólise flash son amplamente utilizados polos investigadores para estudar os procesos inducidos pola luz en moléculas orgánicas, polímeros, nanopartículas, semicondutores, fotosíntese en plantas, sinalización, e cambios conformacionais inducidos pola luz en sistemas biolóxicos.
Fotón

O fotón é o cuanto de radiación electromagnética. Vén representado por unha función de ondas simétrica, polo que se di que é un bosón. Non posúe masa en repouso. Ten unha enerxía directamente relacionada coa súa frecuencia pola ecuación: E
h f {\displaystyle E
hf}.
Ademais posúe un momento: p
m / c {\displaystyle p
m/c}.
A disciplina da física que trata o seu comportamento de xeito rigoroso é a electrodinámica cuántica.
Outras ramas da física abordan este tratamento en determinadas condicións que permiten aproximacións e a construción de modelos adecuados. Unha destas deriva do seu nome: a fotónica. É unha disciplina relacionada co estudo do seu comportamento no rango de frecuencias ópticas, especialmente os aspectos relacionados coa súa interacción coa materia, e que se pode considerar coma unha importante rama da óptica. Confúndese coa denominada optoelectrónica. Sobre o nome
O termo foi usado por vez primeira por Gilbert Lewis nun artigo na revista Nature en decembro de 1926.
Fotón escuro

Partícula teorizada como posible constituínte da materia escura. Como os fotóns, serían partículas de intercambio de forzas. A diferenza deles, terían masa, aínda que moi pequena.
No 2021 estase a usar aparellos optomecánicos para procurar a súa detección, axustando a frecuencia de vibración do aparello (chamado tambor optomecánico, 'optomechanical drum') coa masa esperada do fotón escuro.
Fotónica

A fotónica é a ciencia da xeración, o control e a detección de fotóns, maiormente no espectro visible e infravermello próximo, pero que tamén se estende a outras porcións do espectro que abranguen o ultravioleta (lonxitudes de onda de 0, 2 - 0, 35 µm), infravermello de onda longa (8 - 12 µm) e infravermello afastado (75 - 150 µm), onde actualmente se están a desenvolver de xeito activo o láser de fervenza cuántica. A fotónica xorde como resultado dos primeiros semicondutores emisores de luz inventados a principios de 1960 en General Electric, MIT Lincoln Laboratory, IBM, e RCA, e feitos factibles na práctica por Zhores Alferov e Dmitri Z. Garbuzov, e colaboradores que traballaban no Ioffe Physico-Technical Institute, e case simultaneamente por Izuo Hayashi e Mort Panish, que traballaban nos Bell Telephone Laboratories.
Do mesmo xeito que as aplicacións da electrónica se ampliaron de maneira contundente desde que se inventou o primeiro transistor en 1948, seguen a aparecer novas aplicacións particulares da fotónica. As que se consideran aplicacións consolidadas e economicamente importantes dos dispositivos fotónicos de semiconductores abranguen: almacenamento óptico de datos, telecomunicacións por fibra óptica, impresión láser (baseada na xerografía), visualizadores e bombeo óptico en láseres de alta potencia. As aplicacións potenciais da fotónica son virtualmente ilimitadas e abranguen a síntese química, o diagnóstico médico, a comunicación de datos on-chip, a defensa con armas láser e a obtención de enerxía mediante fusión, entre outras aplicacións interesantes.
Fouce

A fouce (e o seu diminutivo para un tipo máis pequeno, o fouciño) é un instrumento de labranza composto por unha folla de aceiro curva e afiada pola súa parte cóncava, inserida nun mango de madeira. Este instrumento, que pode ter dentes como unha serra e ser de diferentes tamaños, serve para cortar ou segar herba ou cereais.
Foveola gástrica

As foveolas gástricas ou fosiñas gástricas (na terminoloxía anatómica en latín foveolae gastricae) son unhas depresións ou invaxinacións con forma de funil ou pozo que se encontran por todo o epitelio superficial da mucosa gástrica. Estímase que existen uns 3, 5 millóns destas fosiñas en toda a mucosa gástrica. Na súa zona profunda as foveolas gástricas continúanse con varias glándulas tubulares chamadas glándulas gástricas ou fúndicas, que se estenden máis profundamente. Normalmente desembocan 3 ou 4 destas glándulas en cada foveola. As foveolas da zona do cardias son máis superficiais e as da zona do píloro son as máis profundas. Nas foveolas gástricas vértese o zume gástrico procedente das glándulas gástricas de máis abaixo, o cal pasa á luz do estómago. O interior das foveolas, igual que o resto da mucosa gástrica que tapiza a superficie que dá á luz do estómago, está revestida por un epitelio cilíndrico alto produtor de moco protector, formado polas células mucosas superficiais. Na zona profunda das foveolas están presentes tamén estas células, pero máis abaixo, onde empezan as glándulas gástricas (na zona do istmo e, sobre todo, no colo das glándulas gástricas), aparecen as células mucosas do colo, que tamén producen moco, se dividen por mitose e hai formas transicionais coas células mucosas superficiais da parte superior.
Fox Broadcasting Company

Fox Broadcasting Company, máis coñecida como FOX, é unha canle de televisión dos Estados Unidos, propiedade de Fox Entertainment Group, que comezou as súas emisións o 9 de outubro de 1986 cando como primeira emisión o episodio piloto da serie Married with Children. Un dos seus programas máis populares é American Idol que emite desde 2002. Canles temáticas
En moitos países do mundo FOX dispón de canles temáticas, dedicadas principalmente ó entretemento, cinema e series, que inclúen produtos tanto de FOX coma doutras canles estadounidenses.
Entre as series que emiten estas canles temáticas atópanse: The Simpsons
24
Lost
Family Guy
American Dad
Quita e Pon
Futurama
Grounded For Life
Life on a Stick
Living with Fran
Malcolm in the Middle
One Tree Hill
Buffy
King of the hill
Reba
Still Standing
Listen Up
Prison Break
God, The Devil And Bob
House, M. D.
Las Vegas
The O. C.
Tru Calling
Smallville
Grey's Anatomy
Bones
Dark Angel
Deadwood
Invasión
The Wire
Foxa das Marianas

A foxa das Marianas ou fosa das Marianas é a máis profunda foxa mariña coñecida, e é o lugar máis profundo da codia terrestre. Localízase no fondo do Pacífico norte-occidental, ao leste e sur das Illas Marianas, preto de Guam. Exploración
A foxa foi visitada por primeira vez en 1951 pola fragata da Mariña Real Británica o Challenger, que dá o nome á parte máis profunda da foxa, o Abismo de Challenger. Usando ecolocalización, mediuse unha profundidade de 10. 902 m nos 11°19′N 142°15′L.
En 1957, a nave soviética Vityaz reportou unha profundidade de 10934 metros.
En 1962, o M. V. Spencer F. Baird rexistrou unha profundidade de 10. 902 metros. Pero non foi senón ata o 23 de xaneiro de 1960, que se descendeu por primeira e única vez, usando un batiscafo chamado Trieste invención de Auguste Piccard, o cal era capitaneado por Jacques Piccard, fillo do primeiro, para dese xeito superar os efectos da gran presión que existe a devanditas profundidades. Os sistemas de a bordo indicaban unha profundidade de 11. 521 m, que despois foi revisada e resultou ser de 10. 902 metros.
Na foxa atopáronse unha lura xigante e varias especies descoñecidas entón.
A presión no fondo da foxa é de 1. 086 bares.
Foxo de Gauss

Na teoría dos números, o problema do foxo de Gauss pregúntase se é posíbel atopar unha secuencia infinita de números primos gaussianos distintos de tal forma que a diferenza entre números consecutivos na secuencia estea limitada. Se un imaxina que os números primos de Gauss son pedras sobresaíntes nun mar de números complexos, a cuestión é se se pode camiñar desde a orixe ata o infinito con pasos de tamaño limitado, sen mollarse. O problema foi exposto por primeira vez en 1962 por Basil Gordon (aínda que ás veces foi atribuído erróneamente a Paul Erdős) e segue sen resolverse. Cos números primos habituais, tal sucesión é imposíbel: o teorema dos números primos implica que hai lagoas arbitrariamente grandes na secuencia de números primos.
Pódese definir mediante unha partición dos primos en dous subconxuntos e a súa anchura é a distancia entre o par máis próximo que ten un elemento en cada subconxunto. Así, o problema dos foxos de Gauss pódese formular dunha forma diferente pero equivalente: hai un límite finito nos anchos dos foxos que teñen un número finito de primos no lado da orixe? Con cálculos computacionais viuse que a orixe está separada do infinito por un foxo de ancho 6 (como mínimo), que mellora o límite anterior de Gethner, Wagon e Wick que era 26. {\displaystyle {\sqrt {26}}. } Sábese que, para calquera número positivo k, existen números primos gaussianos cuxo veciño máis próximo está a distancia k ou maior, por tanto existen foxos de ancho arbitrariamente grande, mais estes foxos poden non estar necesariamente no camiño de saltos mínimos desde a orixe ao infinito. Extensións a outros aneis
O mesmo problema pódese formular para os enteiros e os primos de Eisenstein que son números da forma a + b ω onde ω
e − i π / 3 {\displaystyle a+b\omega {\text{ onde }}\omega
e^{-i\pi /3}}.
Os cuaternións con todos os compoñentes enteiros chámanse enteiros de Lipschitz. Entón, imos os números primos sobre este anel son os primos de Lipschitz. Un enteiro de Lipschitz só é un primo de Lipschitz se a súa norma é primo. Por tanto podemos propor o mesmo problema sobre este anel en H {\displaystyle \mathbb {H} }.
Foxo de lobo

Un couso, lobeira ou foxo de lobo (do latín fossum, escavado) é unha construción tradicional empregada no medio rural para a caza do lobo ou de calquera outro animal considerado daniño e perigoso. Características
Un foxo de lobos consta dunha serie de elementos empregados para conduciren o lobo ata un lugar onde se lle poida dar caza. Habitualmente os seus elementos constitutivos son un par de muros ou valados e un pozo ou foxo propiamente dito. Os valados teñen altura suficiente para impediren o paso dos lobos, e forman no terreo os dous lados dun triángulo. No seu vértice hai unha rede entre eles ou un furado escavado no chan, o foxo, no que os lobos eran capturados ou mortos. Os muros podían ser de pedra ou madeira, ás veces de cachotería e outras de chantos. Adoitaban ter unha lonxitude total de varios centos de metros.
Outra variedade consiste nun recinto murado pechado situado en terreo elevado nun lugar de paso obrigado. Nel é doado entrar pero imposible saír. Tamén fai posible capturar ao animal con vida. Uso
As cacerías organízanse de xeito comunitario. En Galicia a participación nas cacerías estaba tradicionalmente regulada polos concellos das parroquias. As épocas preferidas para a caza eran a primavera e máis o verán. Os cazadores saían bater ao monte provistos de todo tipo de obxectos que facían ruído e encamiñábanse na súa fuxida cara ao espazo entre os valados.
O uso das lobeiras está espallado por todo o noroeste da Península Ibérica, especialmente nas zonas máis montañosas ou nas menos humanizadas. A pouquidade crecente de lobos e osos fai que o seu uso estea diminuíndo. Con frecuencia a toponimia indica a existencia de foxos ou dispositivos semellantes, que recibían o nome de calello, caneyo, calecho, xorco, jorco ou caón en Asturias; chorco en León. A variedade de recinto pechado era chamada couso en Asturias, corral en León e cortello en Zamora.
Foxos, Trabada, Trabada

Foxos é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 estaba deshabitado. Toponimia
O topónimo Foxos (á espera da oficialización da forma Fosos) fai referencia posiblemente a un foso, unha escavación longa e profunda que rodeaba en orixe un castro. Lugares e parroquias
Parroquias de Trabada
Foz (xeografía)

Unha foz é un accidente xeográfico natural. É un esteiro pechado case en forma de ría onde se atopan as augas fluviais e marítimas.
As máis mencionadas na literatura galega son a do río Miño entre A Guarda e Caminha, a de Mugardos, a que lle dá nome á vila e ó concello de Foz ou a do río Támese.
Tamén significa paso estreito entre montañas, val estreito.