proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Desoxicitidina trifosfato

A desoxicitidina trifosfato ou trifosfato de desoxicitidina, abreviado como dCTP, é un nucleósido trifosfato formado polo nucleósido desoxicitidina esterificado cun grupo de tres fosfatos. A molécula está formada polo azucre desoxirribosa enlazada coa base nitroxenada citosina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 1 da base, e un grupo de tres fosfatos esterificado no carbono 5' cos fosfatos unidos entre si por enlace anhidro.
A dCTP intervén na síntese do ADN. O dCTP chega á zona onde se está producindo a replicación do ADN, perde dous fosfatos en forma de pirofosfato, e únese á cadea de ADN en formación como dCMP.
A dCTP orixínase por fosforilación do dCDP cun fosfato cedido polo ATP en reacción catalizada por unha quinase. ATP + dCDP → ADP + dCTP
Desoxiguanosina difosfato

A desoxiguanosina difosfato ou difosfato de desoxiguanosina, abreviado como dGDP, é un nucleótido formado polo nucleósido desoxiguanosina esterificado cun grupo de dous fosfatos. A molécula está formada polo azucre desoxirribosa enlazada coa base nitroxenada guanina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 9 da base, e un grupo de dous fosfatos esterificado no carbono 5', os cales están unidos entre si por enlace anhidro.
A dGDP, como en xeral todos os desoxirribonucleótidos difosfato (menos o dTDP), fórmase a partir do ribonucleótido correspondente, neste caso GDP, cuxa ribosa é reducida en posición 2' a desoxirribosa pola ribonucleótido redutase. Nesta reacción intervén a proteína transportadora de hidróxeno tiorredoxina. Tiorredoxina reducida + GDP → tiorredoxina oxidada + dGDP + H2O
O dGDP pode fosforilarse nunha reacción co ATP para dar dGTP, catalizada por unha quinase. ATP + dGDP → ADP + dGTP
Desoxiguanosina monofosfato

A desoxiguanosina monofosfato, tamén chamada monofosfato de desoxiguanosina ou ácido 5'-desoxiguanílico (ou desoxiguanilato), abreviada como dGMP, é un nucleótido que forma parte do ADN formado polo nucleósido desoxiguanosina esterificado cun fosfato. A molécula consta do azucre desoxirribosa enlazado á base nitroxenada guanina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 9 da base, e un grupo fosfato esterificado no carbono 5' do azucre.
A función do dGMP na célula é a de ser un dos nucleótidos que forma parte do ADN, xunto con dAMP, dCMP e dTMP. Os nucleótidos chegan á zona de replicación do ADN como nucleósidos trifosfato, neste caso dGTP, perden dous fosfatos en forma de pirofosfato, e enlázanse á cadea de ADN en formación como nucleósidos monofosfato, neste caso dGMP.
Desoxiguanosina trifosfato

A desoxiguanosina trifosfato ou trifosfato de desoxiguanosina, abreviado como dGTP, é un nucleósido trifosfato formado polo nucleósido desoxiguanosina esterificado cun grupo de tres fosfatos. A molécula está formada polo azucre desoxirribosa enlazada coa base nitroxenada guanina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 9 da base, e un grupo de tres fosfatos esterificado no carbono 5' cos fosfatos unidos entre si por enlace anhidro.
A dGTP intervén na síntese do ADN. O dGTP chega á zona onde se está producindo a replicación do ADN, perde dous fosfatos en forma de pirofosfato, e únese á cadea de ADN en formación como dGMP.
A dGTP orixínase por fosforilación do dGDP cun fosfato cedido polo ATP en reacción catalizada por unha nucleósido difosfoquinase. ATP + dGDP → ADP + dGTP
O dGTP é un competidor do comezo da inhibición por aciclovir no tratamento do virus Herpes simplex.
Desoxitimidina difosfato

A desoxitimidina difosfato ou difosfato de desoxitimidina, abreviado como dTDP (ou tamén timidina difosfato ou TDP) é un nucleósido difosfato formado polo nucleósido desoxitimidina esterificado cun grupo de dous fosfatos. A molécula consta do azucre desoxirribosa unido á base nitroxenada timina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 1 da base, e un grupo de dous fosfatos esterificado no carbono 5', os cales están unidos entre si por enlace anhidro.
O nome da molécula con frecuencia abréviase coas siglas TDP, pero é máis exacto denominala dTDP, xa que realmente é un desoxirribonucleótido. O feito de que con frecuencia se use por economía TDP en vez de dTDP é porque non hai confusión con outros nucleótidos, xa que só aparece na forma desoxi formando parte do ADN e non hai un nucleótido similar con ribosa na célula, a diferenza do que sucede cos outros nucleótidos nos que si hai que distinguir.
O dTDP orixínase por fosforilación do dTMP na reacción: dTMP + ATP → dTDP + ADP
Desoxitimidina monofosfato

A desoxitimidina monofosfato, tamén chamada monofosfato de desoxitimidina ou ácido desoxitimidílico (ou desoxitimidilato), abreviada como dTMP, ou tamén timidina monofosfato ou TMP, é un nucleótido formado polo nucleósido desoxitimidina esterificado cun fosfato. A molécula consta do azucre desoxirribosa unido á base nitroxenada timina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 1 da base, e un grupo fosfato esterificado no carbono 5'.
O nome da molécula con frecuencia abréviase coas siglas TMP, pero é máis exacto denominala dTMP, xa que realmente é un desoxirribonucleótido. O feito de que con frecuencia se use por economía TMP en vez de dTMP é porque non hai confusión con outros nucleótidos, xa que só aparece na forma desoxi formando parte do ADN e non hai un nucleótido similar con ribosa na célula, a diferenza do que ocorre cos outros nucleótidos nos que si hai que distinguir.
A principal función do dTMP é a de ser un dos nucleótidos que forman parte do ADN, xunto co dAMP, dCMP e dGMP. É característico do ADN ter un nucleótido con timina, xa que o ARN no seu lugar ten un nucleótido con uracilo. Os nucleótidos chegan á zona de replicación do ADN en forma de nucleótidos trifosfato, perden dous fosfatos en forma de pirofosfato e enlázanse á cadea do ADN en forma de nucleótidos monofosfato.
O dTMP orixínase a partir do dUMP por metilación polo N5N10-metilentetrahidrofolato catalizada polo encima timidilato sintetase: dUMP + N5N10-metilentetrahidrofolato → dTMP + dihidrofolato
O fluorouracilo (5-FU) é un inhibidor moi potente da timidilato sintetase, que se utiliza no tratamento do cáncer.
A partir do dTMP orixínase o dTDP por fosforilación cun fosfato procedente do ATP. dTMP + ATP → dTDP + ADP
Desoxitimidina trifosfato

A desoxitimidina trifosfato, tamén chamada trifosfato de desoxitimidina, abreviada como dTTP (ou tamén timidina trifosfato ou TTP), é un nucleósido trifosfato formado polo nucleósido desoxitimidina esterificado cun grupo de tres fosfatos. A molécula consta do azucre desoxirribosa unido á base nitroxenada timina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 1 da base, e un grupo de tres fosfatos esterificados no carbono 5' e unidos entre si por enlace anhidro.
O nome da molécula con frecuencia abréviase coas siglas TTP, pero é máis exacto denominala dTTP, xa que realmente é un desoxirribonucleótido. O feito de que con frecuencia se use por economía TTP en vez de dTTP é porque non hai confusión con outros nucleótidos, xa que só aparece na forma desoxi formando parte do ADN e non hai un nucleótido similar con ribosa na célula, a diferenza do que sucede cos outros nucleótidos nos que si hai que distinguir.
A función principal do dTTP é intervir na síntese do ADN durante a súa replicación. O dTTP chega á zona de síntese e perde dous fosfatos en forma de pirofosfato, enlazándose á cadea de ADN en formación como dTMP.
O dTTP orixínase por fosforilación do dTDP na reacción: dTDP + ATP → dTTP + ADP
No laboratorio é usado pola ADN ligase para crear extremos protuberantes (cohesivos) nos fragmentos de ADN durante os experimentos de clonación.
Desoxiuridina difosfato

A desoxiuridina difosfato ou difosfato de desoxiuridina, abreviado como dUDP, é un nucleótido que non forma parte dos ácidos nucleicos e que ten como misión intervir na biosíntese de nucleótidos. A molécula está formada polo azucre desoxirribosa enlazado coa base nitroxenada uracilo por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 1 da base, e un grupo de dous fosfatos esterificado no carbono 5', os cales están unidos entre si por enlace anhidro.
Os nucleótidos con uracilo teñen normalmente ribosa, polo que son ribonucleótidos, e o UMP é o nucleótido distintivo do ARN. Non obstante, o dUDP, aínda que pouco común, existe tamén na célula e a súa misión é intervir como intermediario da síntese do desoxirribonucleótido dTMP (ás veces chamado TMP). Tamén existe na mesma ruta metabólica o dUMP. As reaccións nas que están implicados son as seguintes: O UDP redúcese a dUDP por acción da ribonucleótido redutase con intervención da proteína transportadora de hidróxenos tiorredoxina.
UDP + tiorredoxina reducida → dUDP + tiorredoxina oxidada + H2O
O dUDP desfosforílase a dUMP por hidrólise:
dUDP + H2O → dUMP + Pi
O dUMP intervén agora na síntese do dTMP por metilación do seu uracilo por intermediación do N5N10-metilentetrahidrofolato en reacción catalizada pola timidilato sintetase.
dUMP + N5N10-metilentetrahidrofolato → dTMP + dihidrofolato
Desoxiuridina monofosfato

A desoxiuridina monofosfato ou monofosfato de desoxiuridina, abreviado como dUMP, é un nucleótido que non forma parte dos ácidos nucleicos e que ten como misión intervir na biosíntese de nucleótidos. A molécula está formada polo azucre desoxirribosa enlazado coa base nitroxenada uracilo por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 1 da base, e un fosfato esterificado no carbono 5'.
Os nucleótidos con uracilo teñen normalmente ribosa, polo que son ribonucleótidos, e o UMP é o nucleótido distintivo do ARN. Non obstante, o dUMP, aínda que pouco común, existe tamén na célula e a súa misión é intervir como intermediario da síntese do desoxirribonucleótido dTMP (tamén chamado TMP). Tamén existe na mesma ruta metabólica o dUDP. As reaccións nas que están implicados son as seguintes: O UDP redúcese a dUDP por acción da ribonucleótido redutase con intervención da proteína transportadora de hidróxenos tiorredoxina.
UDP + tiorredoxina reducida → dUDP + tiorredoxina oxidada + H2O
O dUDP desfosforílase a dUMP por hidrólise:
dUDP + H2O → dUMP + Pi
O dUMP intervén agora na síntese do dTMP por metilación do seu uracilo por intermediación do N5N10-metilentetrahidrofolato en reacción catalizada pola timidilato sintetase.
dUMP + N5N10-metilentetrahidrofolato → dTMP + dihidrofolato
Despacito

Despacito é unha canción do cantante e compositor puertorriqueño Luis Fonsi en colaboración con Daddy Yankee, foi publicada o 12 de xaneiro de 2017 na discográfica Universal Music Latino. Foi escrita por Fonsi, Erika Ender, Gabriel García e Daddy Yankee, con produción de Andrés Torres e Mauricio Rengifo (Dandee).
Chegou a posto número 1 en máis de 40 países e chegando a máis de seis mil millóns de reproducións en YouTube (a maio de 2019). [Cómpre referencia]
Despedindo a Yang

Despedindo a Yang (en inglés: After Yang) é un filme estadounidense de 2021 escrito, dirixido e editado por Kogonada. Está protagonizado por Colin Farrell, Jodie Turner-Smith, Justin H. Min, Malea Emma Tjandrawidjaja e Haley Lu Richardson. A trama segue os intentos dunha familia de reparar o seu fillo robótico, que non responde. O filme estreouse internacionalmente no Festival de Cannes o 8 de xullo de 2021, e estreouse o 4 de marzo de 2022 a través de A24 e Showtime. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica.
O 8 de outubro de 2022, estreouse en Amazon Prime Video unha versión subtitulada en galego. Personaxes
Colin Farrell como Jake
Jodie Turner-Smith como Kyra
Justin H. Min como Yang
Malea Emma Tjandrawidjaja como Mika
Ritchie Coster como Russ
Sarita Choudhury como Cleo
Clifton Collins Jr. como George
Haley Lu Richardson como Ada
Despensa

Unha despensa, do latín dispensu (administrado, aprovisionado), é un moble, habitación ou lugar da casa onde se almacenan os alimentos. Características
As despensas eran correntes en casas antes do uso extensivo do frigorífico.
Unha despensa debe ser: Tan fresca como sexa posible
Próxima ás áreas de preparación de alimentos
Construída para evitar a entrada de moscas e bechos
Fácil de manter limpa
Equipada de andeis apropiados ao alimento que é almacenado.
No hemisferio norte, a maioría das casas adoitaban ter a súa despensa e cociña no lado norte ou leste da casa onde recibía menos sol. En Australia e Nova Zelandia as despensas eran colocadas nos lados sur ou oeste da casa pola mesma razón. [Cómpre referencia] Historia
Moitas despensas teñen pequenas xanelas sen vidro coa abertura cuberta por unha malla fina. Isto permite a circulación libre do aire sen permitir que entren as moscas. Moitas despensas alicatáronse ou se pintaron as paredes para simplificar a limpeza. As despensas máis vellas e especialmente as das casas máis grandes tiñan ganchos no teito para colgar pezas de carne ou de caza. Outras tiñan envases illantes para o xeo, anticipando o desenvolvemento futuro dos refrixeradores. Unha despensa pode conter unha laxa ou un estante de pedra usado para manter o alimento fresco nos tempos anteriores á refrixeración.
Nunha casa moderadamente grande do século XIX, todos estes cuartos púñanse tan abaixo no edificio como fose posible e conveniente para utilizar a masa da terra para conservalos a baixa temperatura durante o verán.
Moi poucas casas modernas teñen despensas no sentido antigo chamándose así agora aos andeis ou cuartos pequenos situados normalmente xunto á cociña, onde se gardan as bebidas e alimentos envasados. [Cómpre referencia]
Despotismo

O despotismo é unha forma de goberno na que o poder se atopa nas mans dun só gobernante. Nesta, os súbditos son trátados como escravos. A diferenza da ditadura ou da tiranía, neste caso non depende de se o gobernante tiver condicións para se impor ao pobo, senón de que pobo non tiver condicións de se expresar e gobernarse, deixando o poder nas mans dun só, por medo ou por non saber o que facer. No despotismo, segundo Montesquieu, só un só goberna, sen leis e sen regras, ficando todo somentido á súa vontade e o seu capricho.
O despotismo é, sen dúbida, a forma máis simple de goberno. Está baseado nun concepto simple: o poder ten a razón. Nunha sociedade despótica, o poder é mantido incuestionabelmente polos que ostentan o poder co apoio das forzas armadas. Por causa da opresión experimentada neste tipo de réxime, os déspotas frecuentemente perciben que a súa capacidade de controlar a poboación precisa do uso de forzas armadas para tal control, especialmente nas cidades.
Alén diso, por ser unha forma de goberno tan centralizada, o despotismo ten dificultades para a xestión eficaz, tal como combater eficazmente a corrupción.
Desprazamento (náutica)

O desprazamento dun buque é o peso da auga desaloxada na súa flotabilidade segundo o Principio de Arquímedes. Equivale ó volume somerxido polo peso específico da auga na que flota.
A unidade utilizada para expresar o desprazamento é a tonelada (no sistema anglosaxón, toneladas largas; en inglés, long tons).
Debe distinguirse entre varios conceptos: Desprazamento en rosca (en inglés, lightweight displacement): o peso do buque tal como o entrega o estaleiro, quere dicirse, sen combustible, equipos, víveres nin tripulantes.
Desprazamento en estándar (ou desprazamento livián): o peso do buque completo, comprendendo o dos equipos (botes, instrumentos de navegación etc. ) máis tripulación coa súa equipaxe, víveres, munición (no caso dos buques de guerra), auga doce, aceite lubricante etc. Quedarían excluídos o combustible máis a auga de reserva para as caldeiras.
Desprazamiento en lastre: o peso do buque en rosca máis todo o necesario para que poida navegar (combustible, auga potable, provisións e equipos), pero sen carga.
Desprazamiento máximo: o peso que alcanza cando está somerxido ata a liña de máxima carga. Se non se especifica outra cousa, o concepto de desprazamento dun buque corresponde ó desprazamento máximo.
A diferenza entre o desprazamento máximo e o desprazamento en rosca denomínase tonelaxe de porte bruto ou tonelaxe de peso morto, TPM, (en inglés, deadweight tonnage). Así, a tonelaxe de peso morto inclúe o peso da carga, o dos pasaxeiros e tripulación, e mais o dos consumibles (combustible, víveres, auga potable etc. ).
A diferenza entre o desprazamiento máximo e o desprazamento en lastre coñécese como capacidade de carga, e indica o peso da carga que se pode transportar nese buque. Non é utilizado habitualmente polos operadores de transporte marítimo.
A medida que aumenta a carga -como elemento de maior variabilidade nun barco- o casco somérxese cada vez máis e modifícanse distintos valores como o propio desprazamento, o calado, a área do plano de flotación, a posición do centro de flotación etc.
Cómpre destacar que, para unha mesma condición de carga, un buque ten un único desprazamento, outros parámetros, coma o calado, dependerán de que o barco flote en augas doces (cunha densidade de 1, 000 t/m3) ou en auga salgada (1, 025 t/m3). Descrición náutica
No sector naval emprégase o disco de francobordo, marca Plimsoll, nos costados do buque para indicar o máximo calado. En deseño naval empréganse as curvas de Von Jean, indican o calado en función do desprazamento.
Despurinación

A despurinación é unha reacción química dos desoxirribonucleósidos purínicos, desoxiadenosina e desoxiguanosina, e dos ribonucleósidos adenosina ou guanosina, na cal o seu enlace β-N-glicosídico é clivado hidroliticamente liberando unha base nitroxenada, adenina ou guanina, respectivamente. O segundo produto da despurinación de desoxiribonucleósidos e ribonucleósidos é un azucre 2’-desoxirribosa e ribosa, respectivamente. Compostos máis complexos que conteñen residuos de nucleósidos, como os nucleótidos e os ácidos nucleicos, tamén sofren despurinación. Os desoxirribonucleósidos e os seus derivados teñen unha tendencia substancialmente maior á despurinación que os seus correspondentes ribonucleósidos equivalentes. A perda de bases pirimidínicas (citosina e timina) prodúcese por mecanismos similares, pero a unha taxa moi inferior. Cando a despurinación ocorre no ADN orixina a formación dun sitio apurínico e causa unha alteración da súa estrutura. Os estudos estiman que nunha célula humana típica se perden deste modo unhas 5. 000 purinas cada día. Nas células unha das principais causas da despurinación é a presenza de metabolitos endóxenos que causan reaccións químicas. Os sitios apurínicos no ADN bicatenario son reparados eficientemente por unha porción da vía de reparación por escisión de bases (BER). As bases despurinadas no ADN de febra simple que son replicadas poden orixinar mutacións, porque en ausencia de información da febra complementaria, a reparación por escisión de bases pode engadir unha base incorrecta a un sitio apurínico, o que causa unha mutación por transición ou transversión.
A despurinación xoga un papel principal na iniciación do cancro.
A desopurinación hidrolítica é unha das principais formas de danos que se observan no ADN antigo atopado en material fósil e subfósil, xa que as bases permanecen ser reparar. Isto ten como resultado tanto perdas de información (a secuencia de bases), coma dificultades para a recuperación e replicación in vitro desas moléculas antigas danadas pola aplicación da técnica da reacción en cadea da polimerase. Química da reacción
A despurinación non é rara porque a purina é un bo grupo saínte debido ao seu nitróxeno en posición 9 (ver estrutura dunha purina). Ademais, o carbono anomérico é especialmente reactivo nas substitucións nucleofílicas (facendo o enlace carbono-oxíxeno máis curto, máis forte e máis polar, mentres que o enlace carbono-purina se fai máis longo e feble). Isto fai que o enlace sexa especialmente susceptible á hidrólise.
En síntese química de oligonucleótidos, a despurinación é un dos principais factores que limitan a lonxitude dos oligonucleótidos sintéticos.
Desterro

O desterro é un castigo polo cal o súbdito ou cidadán perde a súa nacionalidade converténdose nun apátrida. Este tipo de medida legal estaba por baixo da pena de morte na consideración popular. Actualmente este tipo de pena xa non existe debido aos problemas causados no dereito internacional cando o Estado receptor do acusado non o quere no seu territorio, aínda que se mantivo no dereito de varios países como o Brasil ata finais dos 80 do século XX.
Esta medida serviu para desfacerse de inimigos políticos durante centos de anos, diferenciándose da deportación en que nese caso o castigo alcanza etnias ou nacionalidades enteiras. O caso do exilio tamén é diferente, xa que nel o individuo foxe do país natal por razóns políticas xa sexan obrigado ou por estar en desacordo co seu goberno, como o caso das desafeccións na URSS. Historia
En España a pena de desterro atópase xa na Idade Media: nas partidas de Afonxo X amósase o castigo de desterro ás illas. Nos códigos penais do século XIX volve aparecer, a mediados e finais do XIX os desterrados ou deportados eran enviados a lugares illados, como as colonias penitenciarias en ultramar así como os penais de Ceuta e Melilla ao igual que facían Francia (que deportaba criminais e presos políticos a lugares como a Illa do Demo) e Inglaterra (que enviaba convictos a Australia). Durante a Guerra dos Dez Anos (1868-1878), na que Cuba intentoue independizarse de España, o Capitán Xeneral Dulce tivo que deportar incluso a membros da facción "españolista" a Fernando Poo debido aos motíns causados por eles contra a súa autoridade.
Durante o franquismo esta pena dirixiuse contra persoas como xenerais monárquicos e algúns do chamado contubernio de Múnic, desterrados ás illas Canarias. Esta pena mantívose no código penal ata hai pouco e actualmente foi substituída pola de orde de afastamento que priva do dereito a residir ou permanecer en diversos lugares tanto de forma provisional ou cautelar. [Cómpre referencia] Desterros famosos
Pobo xudeu ao seren conquistados por Asiria e deportados a Babilonia.
Rodrigo Díaz de Vivar, desterrado dúas veces.
Rábano Mauro, bispo de Mainz, proscrito en 814.
Erik, o Vermello, o primeiro europeo a colonizar Groenlandia logo de ser expulsado en 982 a Noruega e Islandia por asasinato.
Constantino VI.
François Villon, poeta e clérigo, en 1463.
Étienne-Charles de Loménie de Brienne Ministro e cardeal francés, en 1788.
Dante condenado ao exilio polos seus inimigos políticos no estado de Florencia.
Carlos X de Francia, condenado ao exilio perpetuo durante a Monarquía de Xullo.
Paul Déroulède, activista nacionalista francés, autor dunha tentativa de golpe de estado en 1899.
Alfred Dreyfus, desterrado á Illa do Diaño, na Güiana Francesa.
Unamuno, desterrado durante a ditadura de Miguel Primo de Rivera.
Castelao e Bóveda en 1934, durante o Bieno negro da 2ª República Española, mediante un traslado administrativo forzoso a Estremadura e Cádiz, respectivamente.
Destinolibro

Destinolibro é unha colección literaria en lingua castelá de Ediciones Destino, Barcelona, de libros en edición de peto, publicados de 1975 a 2009.
O deseño das cubiertas correu a cargo inicialmente do impresor e pintor alemán Erwin Bechtold.
Desulfovibrio

Desulfovibrio é un xénero de bacterias redutoras do sulfato gramnegativas. As especies de Desulfovibrio atópanse comunmente en ambientes acuáticos con altos niveis de materia orgánica, así como en solos asolagados e forman os principais membros das comunidades de hábitats oligotróficos extremos, como acuíferos en rochas granticas fracturadas. Son bacilos curvos con flaxelación polar non esporulados, que conteñen desulfoviridina.
Utilizan o lactato, piruvato, etanol e certos ácidos graxos como doantes de electróns, reducindo o sulfato a sulfuro. Para cultivalas utilízase un medio anóxico con lactato, sulfato e ión ferroso. O ión ferroso reacciona co ácido sulfhídrico orixinado a partir do lactato, formando un precipitado negro de sulfuro de ferro. Despois íllanse as bacterias en cultivos anaerobios en tubos xiratorios ou placas de Petri, cámaras para anaerobios ou tubos de ágar fundido.
Igual que outras bacterias redutoras do sulfato, Desulfovibrio é considerada un anaerobio obrigado. Pero, aínda que o seu crecemento está limitado en presenza de O2, estas bacterias poden sobrevivir en ambientes con O2, polo que serían aerotolerantes, debido a que posúen varias encimas oxíxeno redutases.
En anos recentes observouse que algunhas especies de Desulfovibrio teñen un potencial na biorremediación de radionúclidos tóxicos como o uranio por un proceso de bioacumulación redutiva. Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada está baseada na List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature (LPSN) e no National Center for Biotechnology Information (NCBI) Especies non asignadas: "D. caledoniensis" Tardy-Jacquenod et al. 1996
"D. cavernae" Sass & Cypionka 2004
"D. diazotrophica" Sayavedra et al. 2021
"D. halohydrocarbonoclasticus" Zobell 1947
"D. hontreensis" Tarasov et al. 2015
"D. lacusfryxellense" Sattley & Madigan 2010
"D. multispirans" Czechowski et al. 1984
"D. oliviopondense" Qatabi Sr. 2007
"D. oryzae" Ouattara et al. 2000b
"D. rubentschikii" (Baars 1930) ZoBell 1948
"D. singaporenus" Sheng et al. 2007
Desviación de poder

Incorre en desviación de poder o órgano da Administración pública que, na súa actuación, utiliza as súas competencias ou potestades públicas para fins ou obxectivos distintos dos que serviron de orzamento para o outorgamento desas competencias ou potestades.
Cando a desviación de poder é de transcendencia considerable, pola gravidade das súas consecuencias, pola torpeza das formas en que se produce, ou por ser ilícita a motivación persoal do titular do órgano que a comete, pode dar lugar á comisión dun delito de prevaricación por parte do devandito titular do órgano administrativo que incorre nela.
Supostos de desviación de poder: a denegación dunha licenza de edificación por causas que nada teñen que ver co seu contido, a pesar de concorrer os requisitos para o seu outorgamento;
a concesión dun contrato administrativo, dun premio ou dunha subvención vulnerando as bases da convocatoria (por amizade ou afinidade política, por exemplo).
Desxeo cubano

O desxeo cubano, en inglés United States–Cuban Thaw e en castelán deshielo cubano é un quecemento das relacións Cuba-Estados Unidos que comezou en decembro de 2014, poñendo fin a unha ruptura de 54 anos entre os dous Estados-nación. En marzo de 2016, Barack Obama converteuse no primeiro presidente dos EUA en visitar Cuba desde 1928. Fondo
O 17 de decembro de 2014, o presidente estadounidense Barack Obama e o presidente cubano Raúl Castro anunciaron o inicio dun proceso de normalización das relacións entre Cuba e os Estados Unidos. O acordo de normalización foi negociado en segredo nos meses anteriores, sendo supervisado polo Papa Francisco e acollido en grande parte polo Goberno de Canadá.
Celebráronse reunións en Canadá e na Cidade do Vaticano. O acordo suporía o levantamento dalgunhas restricións de viaxe dos Estados Unidos, menos restricións ás remittances e o acceso dos bancos estadounidenses ao sistema financeiro cubano. Efectos
O 14 de abril de 2015, a administración Obama anunciou que Cuba sería eliminada da lista de patrocinadores do terrorismo dos Estados Unidos. Sen ningunha acción do Congreso para bloquealo no período de tempo permitido, Cuba foi retirada oficialmente da lista o 29 de maio de 2015. Isto marcou un novo afastamento dos Estados Unidos do conflito da Guerra fría e a distensión nas relacións Cuba-Estados Unidos.
O 20 de xullo de 2015, as "seccións de intereses" de Cuba e Estados Unidos en Washington, D. C. e na Habana pasaron a ser embaixadas, marcando o restablecemento das relacións diplomáticas que se romperan en 1961. Presidencia de Trump
O 16 de xuño de 2017 o presidente Donald Trump anunciou que estaba a "cancelar" os acordos das administracións de Obama con Cuba, ao tempo que expresou que se podería negociar un novo acordo entre os gobernos de Cuba e Estados Unidos. Presidencia Biden
En maio de 2022, a administración Biden anunciou novos cambios que reverteron as medidas de Trump cara a Cuba. Eliminouse o límite das remesas familiares e ampliouse o persoal da embaixada da Habana para tramitar visados.
Det Norske Veritas

Det Norske Veritas ou (DNV) é unha sociedade de clasificación de buques fundada en Noruega en 1864 organizada como unha fundación que ten como obxectivos: "coidar a vida, as propiedades e o medio ambiente".
Xunto con Lloyd's Register e American Bureau of Shipping é unha das tres maiores compañías clasificadoras de buques do mundo, ten 300 oficinas en 100 países.
As industrias máis importantes onde opera a compañía inclúen transporte marítimo, a enerxía (tamén eólica e solar), aviación, automoción, finanzas, alimentación, saúde e tecnoloxías da información. Organización
A fundación opera con tres corporacións: DNV Maritime and Oil & Gas Classification adicada á verificación, avaliación de riscos e soporte técnico no sector marítimo, gas e petróleo.
DNV KEMA Energy & Sustainability Counselling probas e servizos de certificación no sector enerxético, enerxías renovables, emisións, eficiencia enerxética, xeración eléctrica, transformación e distribución eléctrica.
DNV Business Assurance Certificación, avaliación, formación, procesos e organización a nivel mundial nun amplo espectro de sectores.
Tamén ten a filial Software DNV, programas de deseño naval, enxeñería, avaliación e cálculo.
Detección de obxectos

A detección de obxectos é unha tecnoloxía informática relacionada coa visión artificial, intelixencia artificial e procesamento de imaxes que tenta detectar casos de obxectos semánticos dunha determinada clase (como humanos, edificios ou coches) en vídeos e imaxes dixitais. As áreas de detección de obxectos mellor desenvolvidas inclúen a detección de rostros e a detección de persoas. A detección de obxectos ten aplicacións en moitas áreas da visión por máquina, incluíndo a recuperación de imaxes e a videovixilancia. Beneficios da detección de obxectos
Esta tecnoloxía ten o poder de clasificar só un ou varios obxectos dunha imaxe dixital á vez.
As capacidades de detección de obxectos son un elemento clave na construción de robots capaces de desenvolver tarefas útiles en ambientes humanos xenéricos e non preparados. Utilízanse amplamente en tarefas de visión por ordenador como anotacións de imaxes, recoñecemento de actividade, detección de rostros, recoñecemento de rostros, co-segmentación de obxectos de vídeo e moito máis. Tamén se usa para rastrexar obxectos, por exemplo rastrexar unha pelota durante un partido de fútbol, rastrexar o movemento dun bate de crícket ou rastrexar unha persoa nun vídeo.
Detección de rostros

O obxectivo da detección de rostros é atopar as localizacións e tamaños de todos os obxectos dunha imaxe que pertencen a unha clase determinada, neste caso, rostros. Para detectar rostros, os algoritmos de detección céntranse en detectar rostros humanos e se a imaxe coincide coas imaxes almacenadas na base de datos, os algoritmos validarán o proceso de comparación.
Na práctica, a detección de rostro en tempo real úsase para a vixilancia e o seguimento de persoas. Aplicacións
Entretemento: Videoxogos, realidade virtual, programas de captación, humano-robótica, maquillaxe virtual, aplicacións de teléfono intelixente etc.
Tarxetas Intelixentes: Licenzas de conducir, pasaportes, control parental de TV, seguridade de base de datos.
Aplicación da lei e vixilancia: Seguimento e investigación.
Detección temperá

Un diagnóstico temperán, detección temperá, diagnóstico precoz ou detección precoz é un programa epidemiolóxico de saúde pública, de aplicación sistemática ou universal, para detectar unha enfermidade grave nunha poboación determinada e asintomática, co obxectivo de reducir a taxa de mortalidade asociada.
Determinismo

O determinismo é unha doutrina filosófica que sostén que todo acontecemento físico, incluíndo o pensamento e accións humanas, está causalmente determinado pola irrompible cadea causa-consecuencia, e polo tanto, o estado actual "determina" nalgún sentido o futuro. Existen diferentes formulacións de determinismo, que se diferencian nos detalles das súas afirmacións. Para distinguir as diferentes formas de determinismo convén clasificalas de acordo co grao de determinismo que postulan:
O determinismo forte sostén que non existen sucesos xenuinamente aleatorios, e en xeral, o futuro é potencialmente predicible a partir do presente. O pasado tamén podería ser "predicible" se coñecemos perfectamente unha situación puntual da cadea de causalidade. Pierre-Simon Laplace defendía este tipo de determinismo.
O determinismo feble sostén que é a probabilidade o que está determinado polos feitos presentes, ou que existe unha forte correlación entre o estado presente e os estados futuros, aínda admitindo a influencia de sucesos esencialmente aleatorios e impredicibles.
Cómpre salientar que existe unha diferenza importante entre a determinación e a predictibilidade dos feitos. A determinación implica exclusivamente a ausencia de azar na cadea causa-efecto que dá lugar a un suceso concreto. A predictibilidade é un feito potencial derivado da determinación certeira dos sucesos, pero esixe que se coñezan as condicións iniciais (ou de calquera punto) da cadea de causalidade.
Determinismo nas ciencias naturais

O determinismo nas ciencias naturais foi dominante durante séculos, sendo no campo da Física algúns dos seus principais defensores Pierre Simon Laplace e Albert Einstein. Características
A mecánica clásica e a teoría da relatividade son teorías que postulan leis de evolución temporal, é dicir, "ecuacións de movemento" de tipo determinista. Segundo elas, cando se ten coñecemento completo do estado dun sistema nun momento dado será posible coñecer o estado do sistema en calquera momento futuro. A pesar deste feito sobre o modo en que as mecánicas clásica e relativista tratan a evolución temporal dos sistemas físicos, na práctica existen moitas dificultades para lograr un coñecemento completo do estado físico dun sistema (clásico ou relativista). (ver o 'efecto bolboreta')
A mecánica cuántica é considerada globalmente como unha teoría non determinista na que o azar si ten un papel. Con todo, ata en mecánica cuántica ten un papel restrinxido. Segundo a interpretación común da física cuántica, aínda que postula a evolución determinista da función de onda cando non é observada ou medida, postula unha "evolución" ou colapso azaroso do estado dun sistema microscópico cando se realiza unha medida sobre este. Iso suxire que o azar xoga un papel importante na escala atómica pero que a escala humana o mundo é practicamente determinista (aínda que existe a posibilidade de que un efecto cuántico amplificado introduza o azar tamén a escalas maiores).
Deus ex máchina

Deus ex máchina é unha locución latina que significa «o deus [que baixa] da máquina», tradución da expresión grega «ἀπὸ μηχανῆς θεóς» (apò mēchanḗs theós). Orixínase no teatro grego e romano, cando un guindastre (máchina) ou calquera outro medio mecánico introducía desde fóra do escenario un actor que interpretaba unha deidade (deus) para resolver unha situación ou dar un xiro á trama.
Utilízase para referirse a un elemento externo que resolve unha historia sen seguir a súa lóxica interna. Desde o punto de vista da estrutura dun guión, deus ex máchina fai referencia a calquera acontecemento cuxa causa vén imposta por necesidades do propio guión, a fin de que manteña o que se espera del desde o punto de vista do interese, da comercialidade, da estética ou de calquera outro factor, incorrendo nunha falta de coherencia interna. Teatro grego clásico
O deus ex máchina foi usado orixinalmente no teatro grego, xa Esquilo e Sófocles o usaron, aínda que con moderación, o primeiro en Euménides e o segundo no seu Filoctetes. Non sería senón a partir de Eurípides cando se convertería nun recurso común nas obras helénicas usándoo en nove de dezaoito obras coñecidas e atribuídas a el.
Xa nesa época se lanzaron críticas contra este recurso. É famoso o reproche realizado por Aristóteles sobre a falta credibilidade do deus ex máchina, ao realizar unha análise de como debe ser a traxedia: Coherencia
Non é necesario investigar demasiado nos guións para atopar exemplos de deus ex machina. Ben sexa a chegada do heroe no último momento, a inesperada carga de cabalaría, a oportuna eclipse, ou a sorprendente necidade do vilán perdendo o tempo ao contarlle os plans aos protagonistas, é moi difícil evitar a aparición destes elementos. O motivo en xeral é simple: en moitos guións, a trama é o fío primario de creación ao que se teñen que adaptar todos os demais elementos.
O principal problema deste tipo de acontecementos é que, ao percibirse a falta de coherencia interna, pode producir incomodidade nas persoas, xa sexa entre as lectoras, espectadoras, ou nas que actúan, dependendo da obra. A cantidade xusta de causalidade imposta pola narración é un ingrediente difícil de manexar para quen fai o guión: por unha banda, é un método fácil para obter a trama desexada, mais tamén pode facer que o conxunto non resulte críbel ou que mesmo roce no absurdo. Como evitalo
Unha das formas de evitalo é recorrendo ás técnicas narrativas coñecidas como planting e pay-off. Planting é a introdución dun elemento ou escena para desenlazalo mediante un pay-off que o vincula ao primeiro elemento.
Outra forma é demostrar ou recoñecer abertamente o improbábel ou azaroso que resulta. Na película Casablanca (1942), tras un encontro nun recóndito lugar do mundo, o propio protagonista recoñéceo: Na cultura clásica
En Medea de Eurípides, Helios salva a Medea de morrer mandándolle o carro do Sol, no que escapa.
Deusa

Unha deusa é unha deidade feminina nas relixións politeístas, en contraste coas deidades masculinas coñecidas como "deuses". Moitas relixións e culturas adoraron a deusas e, en parte, tamén este culto mantense até a época actual. A idea ou representación conceptual destas deidades, así como a súa área de acción, asociáronse frecuentemente á fertilidade, á maternidade ou a outras figuras femininas comúns. Porén, existen tamén deusas da guerra, da sabedoría, do mar ou do coñecemento. Frecuentemente son parte dun longo panteón que inclúe os xéneros convencionais e, nalgúns casos, incluso deidades hermafroditas (ou de xénero neutro). Significado
A capacidade xenerativa ou procreativa das deusas (tal como a dos deuses masculinos) está realacionada cos mitos da creación do mundo. O principio feminino asóciase co nacemento, é dicir, tamén co nacemento ou xurdimento do cosmos. De aquí resultan as ideas, xurdidas probablemente nunha época moi temperá da prehistoria da humanidade, acerca da existencia dunha Deusa Nai, ou tamén Nai Terra, conceptos apoiados a través dos achados de entre 100 e 200 figuras de Venus do Paleolítico superior (dende 40. 000 anos antes do presente, tal como parece confirmar historicamente o recente achado da Venus de Hohle Fels), todas pequenas representacións figurativas de corpos femininos espidos nas que se destacan especialmente as características sexuais. Porén, esta interpretación foi maioritariamente rexeitada pola arqueoloxía.
As deusas aparecen en moitos mitos como figuras que adoitan non corresponder á imaxe vixente do feminino. Así, relaciónanse con atributos aparentemente masculinos: coa guerra, a caza, a dominación, a violencia e o poder, co espírito perfecto e a sexualidade autónoma, como o que subxace ó mito das amazonas, que aínda non se logrou aclarar historicamente de modo definitivo. Ademais, a deusa representa o principio da morte, co que por unha banda se representa conceptualmente que a que dá a vida, tamén quita a vida. Así, no papel de deusa da vida e da morte, o feminino ponse en relación co destino humano. A través das propiedades contraditorias que se atribúen ás deusas, moitas aparecen (como tamén é o caso dos deuses masculinos) como encarnacións da unidade entre termos contrarios ou complementarios, tales como ceación/destrución, vida/morte, amor/odio, ben/mal, espírito/materia, luz/escuridade.
Deusa das cobras

Chámase deusa das cobras a varias estatuas de louza vidriada atopadas en Cnosos. A máis famosa delas mide 29, 5 centímetros de altura e supostamente representa unha deusa da civilización minoica, aínda que tamén se sinalou que en realidade podería representar a unha sacerdotisa. Foron datadas aproximadamente contra o 1600 a. C. Foron atopadas por un equipo de arqueólogos dirixidos por Arthur Evans en 1903, nunha estancia da á oeste do palacio de Cnosos chamada tesouraría sacra, e no presente áchanse no Museo Arqueolóxico de Heraclión (Creta).
A estatua máis coñecida é unha figura feminina ataviada cun vestido longo, de estreita cintura e cun corpiño que deixa o peito ó descuberto. En ambas as mans sostén senllas cobras e ten enriba da cabeza un felino. Esta estatua nun principio era denominada Adoradora sen cabeza, por ser de menor tamaño que outra estatua tamén de louza vidriada á que denominaron Deusa das cobras. A estatua fora achada sen a cabeza e sen o brazo esquerdo e foi reconstruída polo equipo de Evans tomando como referencia estoutra estatua maior. A estatua maior ten tres serpes enroscadas na cintura e nas mans.
Deusa nai

Unha deusa nai é unha deusa que serve como deidade de fertilidade xeral. Nalgunhas culturas ademais é representada como a Nai Terra, sendo a xenerosa personificación da Terra. Como tal, non tódalas deusas poden considerarse manifestacións da deusa nai.
Esta deusa é representada nas tradicións occidentais de moitas formas, desde as imaxes talladas en pedra desde Cibeles á Dione ("deusa") invocada no oráculo de Dodona, xunto con Zeus, ata finais da época clásica. Entre os himnos homéricos (séculos VII-VI a. C. ) hai un dedicado á deusa nai chamado Himno a Xea, Nai de Todo. Os sumerios escribiron moitos poemas eróticos sobre a súa deusa nai Ninhursaga.
Deuteranopia

A deuteranopía ou deuteranopsia é a carencia de sensibilidade da cor verde, unha disfunción visual relacionada coa percepción da cor.
Os conos da retina responsables da recepción de luz con lonxitude de onda correspondente á cor verde están ausentes ou non son funcionais. Por tanto existe unha deficiencia á hora de discriminar entre verde e vermello.
Existen lentes específicas para a optimización da percepción das cores aínda que estas non corrixen nin curan a deuteranopia, pero permiten poder diferenciar con maior exactitude a diferenza de cores ou matices.
Deuterio

Descuberto en 1932 por Harold C. Urey, O deuterio é un isótopo do hidróxeno cun neutrón no núcleo (ademais do protón). O isótopo deste elemento con dous neutróns denomínase tricio.
O osíxeno combinado con dous deuterios forma a molécula de auga pesada (óxido de deuterio), un dos líquidos máis caros e valiosos por ser bo moderador nos reactores nucleares denominados "de auga pesada". A auga pesada é moi eficiente pola súa baixa taxa de absorción de neutróns; acada a maior "economía neutrónica" de todos os sistemas reactores comerciais, o que permite empregar neles como combustible uranio natural (sen que compra enriquecelo).
A fusión do deuterio baséase na fusión do núcleo deste isótopo cun protón para formar o isótopo helio-3, que é estable e non radioactivo. Fusión do deuterio en ananas marróns
Calcúlase que masa teórica mínima dunha estrela pode ser, e que aínda estea sometida á fusión do hidróxeno no seu núcleo, dunhas 75 veces a masa de Xúpiter, mentres cá fusión do deuterio pode ocorrer o redor de masas tan baixas coma as 13 masas de Xúpiter. Polo tanto a fusión do deuterio (e en moito menor medida, o tricio e o litio) é a característica que marca os límites do que é unha anana marrón. As ananas marróns poden estar brillando varios centos de millóns de anos antes de que as súas reservas de deuterio se esgoten.
Citas
Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina

A Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina (Academia alemá das ciencias naturais Leopoldina, tamén coñecida simplemente como Leopoldina) é unha sociedade científica alemá, a máis antiga do mundo. Fundouse en 1652 en Schweinfurt (Baviera).
Hoxe está situada na cidade de Halle, no estado alemán de Saxonia-Anhalt. Biblioteca
A biblioteca da Leopoldina foi fundada en 1731, en Nürnberg. Hoxe e inclúe máis de 260000 volumes, monografías e revistas da ciencia e a medicina, xa que está centrada sobre todo nas publicacións da historia da ciencia, en particular das ciencias naturais e da medicina, así como escritos de numerosas sociedades científicas.
A colección debeuse principalmente a intercambios de publicacións da Academia con socios de todo o mundo, e a través de doazóns dos membros da Academia. Membros
A Leopoldina é unha asociación supranacional de científicos e académicos. Máis dunha cuarta parte dos seus membros son de países distintos de Alemaña.
Os novos membros da Leopoldina son elixidos polo Presidium sobre a base dos nomeados polos membros existentes e despois dun proceso de selección en varias etapas. Actualmente conta con máis de 1500 membros de 30 países.
Desde a súa fundación en 1652 pertenceron á Academia uns 7500 académicos. Entre eles máis de 170 Premios Nobel.
Deutscher Werkbund

A Deutscher Werkbund (DWB) foi unha asociación mixta de artesáns, artistas, arquitectos e industriais, fundada en 1907 en Múnic. Esta asociación converteuse nun elemento importante no desenvolvemento da arquitectura moderna e do deseño industrial, e especialmente na posterior creación da Escola Bauhaus de deseño. Obxectivos
O seu obxectivo inicial era establecer unha asociación de fabricantes de produtos con profesionais de deseño, mellorando a competitividade das empresas alemás nos mercados globais, principalmente o inglés e o estadounidense. O lema do movemento era Vom Sofakissen zum Städtebau (en galego, desde almofadas de sofás ata a construción da cidade).
Emporiso, existíron crecentes diverxencias entre a artesanía e a produción industrial, xa que algúns dos seus membros, como Hermann Muthesius e Nauman, defendían a estandarización e outros, coma Henry van de Velde e Gropius, eran máis partidarios do individualismo. Este conflito, coñecido como Werkbundstreit, estivo a piques de rematar coa asociación, pero a necesidade xeneralizada de produtos de consumo despois da primeira guerra mundial fixo que moitos aceptaran a necesaria estandarización e produción industrial. Historia
O Deutscher Werkbund xurdiu cando o arquitecto Joseph Maria Olbrich marchou de Viena para Darmstadt (Alemaña), en 1899, coa intención de formar unha colonia de artistas por invitación de Ernest Louis, gran duque de Hesse. Esta colonia foi fundada por Josef Maria Olbrich, Peter Behrens, Richard Riemerschmid e Bruno Paul, entre outros, en 1907 na cidade de Múnic, a instancias de Hermann Muthesius. A organización orixinalmente incluíu doce arquitectos e doce empresas comerciais. Entre estes arquitectos estaban Peter Behrens, Theodor Fischer, Josef Hoffmann, Bruno Paul e Richard Riemerschmid. Outros afiliados ao proxecto eran Heinrich Tessenow e o belga Henry van de Velde. O Werkbund encomendou a Van de Velde deseñar un teatro para a súa Exposición de 1914 en Colonia. A exposición foi pechada e os edificios desmontados antes da data sinalada polo estalido da primeira guerra mundial. Entre os membros máis destacados de Werkbund estaba o arquitecto Ludwig Mies Van der Rohe, que foi o seu director arquitectónico.
A Deuscher Werkbund estendeuse pronto por Austria, coa formación da Österreichischer Werkbund, e Suíza, coa Swiss Werkbund. Esta primeira etapa duraría ata 1934, sendo disolta na época do Terceiro Reich, e reiniciada unha vez pasada a segunda guerra mundial, no ano 1949.
Principais datas
1907, establecemento da Deutscher Werkbund en Munic.
1910, Salon d'Automne, en París.
1914, exposición da Werkbund en Colonia, pechada polo estalido da primeira guerra mundial.
1920, Lilly Reich, primeira muller na dirección.
1924, exhibición de Berlín.
1927, exposición en Stuttgart, que incluía a Weissenhofsiedlung, unha exposición de arquitectura baixo a dirección de Mies van der Rohe.
1929, exhibición en Wrocław.
1938, a Deutscher Werkbund é cerrada polas autoridades nazis.
1949, reestablecemento, despois da segunda guerra mundial.
Deutsches Wörterbuch

O Deutsches Wörterbuch é un dos máis importantes dicionarios etimolóxicos da lingua alemá. Trátase dun dicionario en 33 volumes con etimoloxías e exemplos de uso do léxico alemán. O título, traducido literalmente ó galego, significa "Dicionario Alemán".
Foi comezado polos Irmáns Grimm en 1838. Cando se completou en 1961, o dicionario constaba de 350. 000 entradas principais. En 1971 publicouse o último volume, que consistía nun suplemento con referencias.