proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Lido

Lido é unha cadea de restaurantes internacional centrada na gastronomía tradicional letoa, foi fundada no ano 1987 polo empresario Gunārs Ķirsons. Historia e características
Durante o período 1991-2012 Lido traballou como unha sociedade limitada, até dar o salto a mediados do ano 2012 a sociedade anónima. Ten a súa sede central na rúa Lāčplēša ielā 53, na cidade de Riga, desde onde se dirixen as actividades nacionais e internacionais onde teñen presenza, como en Alemaña, Estonia ou Belarús.
A maior das filiais pódese atopar nesa cidade, na rúa Krasta ielā 76, Rīgā, con capacidade para 1. 000 comensais. Ese restaurante, aberto en 1999, conta cun parque temático anexo. Está considerado a cabana de leñas máis grande de Europa. [Cómpre referencia] A súa construción perseguía a ambientación folclórica nas casas máis tradicionais do país.
No ano 2005 a compañía estaba valorada en 18. 3 millóns de lats.
Liepāja

Liepāja (alemán: Libau, lituano: Liepoja, polaco: Lipawa, ruso: Либава / Libava ou Лиепая / Liyepaya, Yiddish: ליבאַװע / Libave) é unha cidade con réxime de autonomía de Letonia localizada na rexión de Kurzeme. A cidade é a terceira cidade maior de Letonia é un dos seus portos máis importantes. Liepāja ten unha poboación de 85. 915 habitantes (2006).
Liexa

Liexa (en francés: Liège [ljɛʒ], en neerlandés: Luik [lœyk], en alemán: Lüttich [ˈlʏtɪç], en valón: Lîdje) é unha cidade francófona do leste de Bélxica, capital da provincia homónima. É a quinta cidade máis grande do país despois de Bruxelas, Anveres, Gante e Charleroi; o terceiro conglomerado despois dos de Bruxelas e Anveres; e a terceira cidade francófona tras Bruxelas e Charleroi.
Está situada no val do río Mosa, cerca das fronteiras con Alemaña e os Países Baixos, xunto á desembocadura dun dos seus afluentes, o río Ourthe. Comunícase con Anveres mediante o Albertkanaal (canle Alberto) e coa rexión renana mediante o Mosa. Atópase ademais nunha antiga zona industrial, a espiña dorsal industrial de Valonia. O municipio de Liexa inclúe aos antigos asentamentos de Angleur, Bressoux, Chênée, Glain, Grivergné, Jupille-sur-Meuse, Rocourt e Wandre.
De 972 a 1795 foi a capital do principado de Liexa, e durante os séculos viii e xvi sé do bispado de Liexa, herdanza da Civitas Tungrorum romana.
Dende o século xv a cidade experimentou un continuo desenvolvemento económico, e no xix converteríase nun importante centro industrial como consecuencia da explotación das minas de hulla e do seu procesamento. Industria siderúrxica, de transformados metálicos, de construción de maquinaria, armamentística, química, do caucho, do vidro e alimentaria (refinaría de azucre). A cidade posúe un dos portos fluviais máis importantes de Europa, tamén posúe un Aeroporto en Bierset. Liexa constitúe o centro cultural dos valóns. A súa universidade fundouse en 1817.
Entre o 4 e o 16 de agosto de 1914 tivo lugar nesta cidade a batalla de Liexa, na que os alemáns conquistarían a praza no seu avance cara París.
Entre 1931 e 1937 estivo situada nesta localidade a Escola de Enxeñería ICAI, logo de que a Compañía de Xesús fora expulsada de España.
Life (revista)

Life foi unha revista estadounidense publicada semanalmente entre 1883 e 1972, como "especial" intermitente ata 1972 e mensualmente entre 1978 e 2000. Durante a súa idade dourada entre 1936 e 1972, Life foi unha revista de interexes xerais de amplo espectro coñecida pola calidade das súas fotografías.
Life foi publicada independentemente os seus primeiros 53 anos ata 1936 como revista de interese xeral e entretemento lixeiro, centrada nas ilustracións, as grazas e os comentarios sociais. Incluíu algúns dos mellores escritores, ilustradores e caricaturistas da súa época: Charles Dana Gibson, Norman Rockwell e Jacob Hartman Jr. Gibson converteuse no editor e propietario da revista despois de que John Ames Mitchell falecese en 1918. Durante os seus últimos anos, a revista ofreceu breves críticas de obras teatrais e filmes que se emitían en Nova York de xeito similar ao que facía The New Yorker, mais co toque innovador dunha viñeta tipográfica semellante a un semáforo en cada crítica: verde para as positivas, vermello para as negativas e ámbar para as medias.
En 1936, o editor de Time Henry Luce comprou Life, da que só quería o título: refixo enormemente a publicación, converténdoa na primeira revista estadounidense de novas completamente fotográfica, e dominou o mercado durante varias décadas. A revista chegou a vender máis de 13, 5 millóns de exemplares á semana. Posiblemente a fotografía máis célebre publicada na revista foi a fotografía dunha enfermeira en brazos dun mariño tomada por Alfred Eisenstaedt o 14 de agosto de 1945 mentres celebraban a vitoria sobre o Xapón en Nova York. O papel da revista na historia do fotoxornalismo está considerado a súa contribución máis importante. O perfil de Life era tal que as memorias do presidente Harry S. Truman, de Sir Winston Churchill e do xeneral Douglas MacArthur foron serializadas nas súas páxinas.
A partir de 2000, Time Inc. continuou a empregar a marca Life para números especiais e conmemorativos. Life volveu con números regulares ao converterse nun suplemento semanal dos xornais entre 2004 e 2007. A páxina web life. com, orixinalmente unha das canles do servizo Pathfinder de Time Inc. foi administrada a finais da década de 2000 xunto con Getty Images baixo o nome See Your World, LLC. O 30 de xaneiro de 2012, a url de LIFE. com pasou a ser un canal de fotografías en Time. com.
Lifford

Lifford (en irlandés Leifear) é unha vila do Condado de Donegal, na provincia do Ulster (República de Irlanda). Lifford é a capital administrativa do condado, aínda que Letterkenny (a cidade máis poboada do Condado) tamén pelexa por este rol. Lifford está situada no val do río Finn, ao Leste de Donegal, onde se xuntan os ríos Finn e o Mourne para crear o río Foyle.
Liga (deporte)

O sistema de todos contra todos ou sistema de liga é un sistema de competición deportiva, en que todos os participantes do torneo enfróntanse entre eles nun número constante de oportunidades (xeralmente unha ou dúas).
Este tipo de torneo utilízase habitualmente nas ligas nacionais de deportes de pelota, como fútbol, baloncesto, rugby ou béisbol, onde varios equipos se enfrontan en temporadas de medio ano ou dun ano completo.
Durante as primeiras roldas dalgunhas copas internacionais, como a Copa Mundial de Fútbol, a Liga de Campións da UEFA ou a Copa Libertadores de América, emprégase un sistema de dúas fases. Na primeira, o fase de grupos, os equipos divídense en grupos de poucos integrantes (xeralmente catro), que se enfrontan nun sistema de todos contra todos. Os mellores equipos de cada grupo pasan á segunda fase, que adoita ser de eliminación directa.
Liga Armada Galega

A Liga Armada Galega foi unha organización terrorista galega que atentou o 24 de agosto de 1978 contra dous policías en Vigo que resultaron feridos. O día 26 de agosto un grupo atracou unha sucursal do Banco del Noroeste e o 28 dese mesmo mes reivindicou o asasinato dun Garda Civil en Santiago de Compostela, se ben posteriormente o GRAPO reivindicou a autoría e acusou á LAG de ser un «invento». Porén, o grupo aínda levou a cabo algunhas accións, cesando a súa actividade trala detención, o 1 de setembro de 1980, de catorce persoas vinculadas ao nacionalismo galego aos cales se acusou de pertencer á LAG. Varios dos detidos foron condenados a prisión.
O grupo musical Siniestro Total menciona esta organización nun dos seus temas máis emblemáticos, Miña terra galega.
Liga Comunista Revolucionaria

A Liga Comunista Revolucionaria (LCR) foi un partido político comunista e trotskista español fundado en 1971 por militantes do grupo catalán Comunisme, que procedía da Frente de Liberación Popular. Constituía a sección española do Secretariado Unificado da IV Internacional e pretendía ser un partido revolucionario que rexeitaba a colaboración entre clases e propugnaba un modelo territorial baseado na confederación de repúblicas. Historia
Anos 70
En 1972 escíndese dela un pequeno grupo, a Liga Comunista, que volverá á organización en 1978. En 1973 intégrase nela unha escisión de ETA, a ETA VI Asemblea, co que consegue implantación no País Vasco, denominándose LCR-ETA (VI) ata 1976. Nas eleccións de 1977 patrocina a candidatura da Frente por la Unidad de los Trabajadores, e participa en diversas candidaturas da esquerda comunista ata os anos 80, cando propugna a abstención nas eleccións.
Anos 80
A finais dos 80 comeza a colaborar co Movimiento Comunista, unha organización de orixe maoísta, promovendo mobilizacións contra a OTAN, contra as bases americanas, os GAL e apoiando o movemento feminista e os dereitos dos homosexuais. Nas primeiras eleccións ó Parlamento Europeo apoiou a candidatura de Herri Batasuna, a pesar de ser críticas cos métodos de ETA.
Anos 90
En 1991 a LCR unificouse co MC formando a confederación Izquierda Alternativa, pero deseguida xurdiron as tensións ao consideraren a maioría dos militantes da LCR que foran absorbidos polo MC. En 1992 IA dividíase quedando co nome os antigos militantes da LCR, mentres os de MC collían o nome de Liberación. En Galiza, a fusión LCR-MC adoptou o nome de Inzar e no ano 1993 integrouse no BNG.
Liga Céltica

A Liga Céltica é unha organización non gobernamental que promove o dereito de autodeterminación e a identidade e cultura celta en Irlanda, Escocia, Gales, a Bretaña, Cornualla e a Illa de Man, as coñecidas como nacións celtas. Tamén fai bastante fincapé na promoción das linguas célticas propias. Está recoñecida polas Nacións Unidas como unha organización non gobernamental con "status consultivo" e é parte do "Consello económico e social". Cargos na Liga Céltica
A nacionalidade está indicada por letras despois dos seus nomes: B – Bretón, C – Córnico, I – Irlandés, M – Manx, E – Escocés, G – Galés
Secretarios xerais da Liga Céltica
Alan Heusaff: (1961–84), B→I
Bernard Moffatt: (1984–88), M
Davyth Fear: (1988–90), C
Séamas Ó Coileáin: (1990–91), I
Bernard Moffat: (1991–2006), M
Rhisiart Tal-e-bot: (2006 – presente), G→C
Editores de Carn
Frang MacThòmais: (1973–74), E
Pádraig Ó Snodaigh: (1974–77), I
Cathal Ó Luain: (1977–81), I
Pedyr Pryor: (1981–84), C
Pat Bridson: (1984–presente), M→I
Outros cargos
A presidencia e vicepresidencia estiveron vixentes entre 1961 e 1971 e posteriormente foron abolidas. Foron responsabilidade de Gwynfor Evans (G) e de Dr Robert McIntyre (E) respectivamente durante toda a existencia destes postos.
Pádraig Ó Conchúir (I) foi gobernador entre 1972 e 1978.
Liga Espartaquista

A liga Espartaquista (Spartakusbund en alemán) foi un movemento revolucionario marxista organizado en Alemaña durante os últimos anos da primeira guerra mundial. Foi fundada por Karl Liebknecht e Rosa Luxemburg xunto a outros, tales como Clara Zetkin. Actividade
O seu maior período de actividade foi durante a Revolución Alemá de 1918, cando se tentou incitar unha revolución similar á dos bolxeviques en Rusia, facendo circular publicacións marxistas. Deron á liga o nome de Espártaco, líder da rebelión de escravos máis grande da historia de Roma. En decembro de 1918, a liga decidiu adherirse ao Comintern e renomeouse como Partido Comunista de Alemaña (KPD, Kommunistische Partei Deutschlands). O 1 de xaneiro de 1919, a liga Espartaquista/KPD participou (pero non a iniciou) nunha revolución comunista de breve duración en Berlín, aínda ante as advertencias de Rosa Luxemburg e de Karl Liebknecht, quen argumentaban que a rebelión era débil e que non contaban co apoio total da clase obreira. A revolución (logo coñecida como Levantamento Espartaquista) foi derrotada polas forzas combinadas do Partido Socialdemócrata de Alemaña, os remanentes do exército alemán e dos grupos paramilitares de extrema dereita coñecidos como Freikorps, ás ordes do chanceler Friedrich Ebert. Luxemburg e Liebknecht, entre moitos outros, foron masacrados polos Freikorps, e os seus corpos guindados ao río. Centenares de Espartaquistas foron executados nas semanas que seguiron á sublevación. Os restos da liga disolvéronse no Partido Comunista de Alemaña (KPD) que conservou o xornal da liga, Die Rote Fahne (A Bandeira Vermella), como a súa publicación. Organizacións do mesmo nome
Actualmente existen varias seccións nacionais da liga Comunista Internacional trotskista que se denominan "Spartacist League" (Liga Espartaquista). A súa principal sección é a estadounidense, pero a LCI ten tamén seccións en Australia, Gran Bretaña, Irlanda, Italia, Canadá, Xapón, Alemaña, México, Francia, Grecia e Suráfrica.
Liga Feminina de Baloncesto

A Liga Feminina, coñecida por motivos de patrocinio como Liga Feminina Endesa, é a principal competición de clubs de baloncesto feminino que se disputa actualmente en España. Organizada pola Federación Española de Baloncesto, ao contrario que a Liga ACB, que é organizada pola Asociación de Clubs de Baloncesto, dispútase anualmente dende 1964. Actualmente forman parte da competición dezaseis equipos, dos cales os oito primeiros clasifícanse para xogar as eliminatorios polo títulos e os dous últimos descenden. Sistema de competición
Habitualmente a liga está formada por 14 equipos, pero na tempada 2020/21 xogan 16 equipos, despois de que non houbese descensos na tempada anterior por mor da pandemia por coronavirus. O sistema de competición é similar ao da Liga ACB, no que cada equipo xoga contra os demais dous partidos, un na súa cancha e outro en terreo rival. Ao final da liga regular, os oito mellores equipos se xogan o título nunha eliminatoria. Para a clasificación para as competicións europeas, os tres mellores clasificados disputan a Euroliga, mentres que os outros equipos xogan na EuroCup. Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2021−22 da Liga Endesa.
Liga Komunista Iraultzailea

A Liga Komunista Iraultzailea (LKI, en galego Liga Comunista Revolucionaria) foi un partido político vasco xurdido na década dos 70 e que desapareceu (tras unirse a Movemento Comunista de Euskadi) a principios dos 90 para dar orixe a Zutik e Batzarre. O partido era de ideoloxía comunista e estaba integrado na organización española Liga Comunista Revolucionaria, de filiación trotskista e irmá da LCR francesa.
Liga Popular Africana pola Independencia

A Liga Popular Africana pola Independencia (en francés Ligue populaire africaine pour l'indépendance (LPAI) foi un partido político do Territorio Francés dos Afars e dos Issas (actual Djibuti). Historia
A LPAI fundouse en febreiro de 1972 como o primeiro partido interétnico do país coa fusión da Liga Popular Africana (LPA) de Hassan Gouled Aptidon, da Liga polo Futuro e a Orde (LFO) de Ahmed Dini, a AJP de Idriss Farah Abaneh e da Union Democrática Issa. Aptidon e Dini asumiron respectivamente o posto de presidente e secretario xeral da nova organización, moi próxima á Fronte de Liberación da Costa dos Somalís (FLCS), e se opón ao goberno dirixido por Ali Aref Bourhan enfrontándose coa Unión Nacional pola Independencia (UNI).
A LPAI participou nas discusións que se celebraron en París no primeiro semestre de 1977 para preparar o acceso á independencia do territorio, integrándose no Reagrupamento Popular pola Independencia que logrou os 51 escanos na Asemblea Nacional nas eleccións de abril de 1977, coa LPAI con 23 escanos e o seu presidente como primeiro ministro primeiro e Xefe de Estado a partir de xullo. En marzo de 1979 desapareceu substituído polo partido oficial, o Reagrupamento Popular pola Independencia,
Liga dos Comunistas

A Liga dos Comunistas ou Liga Comunista foi unha organización revolucionaria nada en Londres no ano 1847. Formado despois dun congreso da Liga dos Xustos, organización de obreiros alemáns desterrados que se formou en París en 1836, dirixida por Wilhem Weitling, a cal mudou de nome despois do congreso. En 1847 Marx entrou na organización e deseguida produciuse un desencontro con Weitling.
En 1847 faráse público o seu programa, escrito por Karl Marx e Friedrich Engels, baixo o nome de Manifesto do Partido Comunista.
Liga española de balonmán feminina

A Liga española de balonmano femenino ou Liga ABF é a máxima categoría de balonmán feminino no Estado español. Esta competición celébrase dende a tempada 1952-53, aínda que entre 1956 e 1960 non se disputou. Ata a tempada 1982-83 esta categoría era denominada Primera División, pasando daquela a chamarse División de Honra, e de xeito máis recente, a denominación actual de Liga ABF (Asociación de Balonmán Feminino). Equipos da tempada 2011-12
Bera Bera BM Alcobendas BM Castro Urdiales A. A. BM. Elda Prestigio BM. Mar Sagunto BM Porriño BM. Ro'Casa C. B. Mar Alicante Elche-Mustang C. Le. Ba. León BM. Feve BM. Gijón Itxako Reyno de Navarra Kukullaga Etxebarri UCAM Murcia Palmarés
27 títulos: BM Parc Sagunto (antes Mar Valencia)
5 títulos: Picadero Jockey Club e Atlético de Madrid
4 títulos: BM Elda Prestigio
3 títulos: Sección Femenina de Madrid e S. D. Itxako
2 títulos: Medina Guipúzcoa e Cementos La Unión Ribarroja
1 título: Sección Femenina de Barcelona, Sociedad Hípica A Coruña, Medina Barcelona e CB Atlético Guardés Historial
1952-53: Sección Femenina de Madrid 1953-54: Sección Femenina de Madrid 1954-55: Sección Femenina de Madrid 1955-60: non se disputou
1960-61: Sección Femenina de Barcelona 1961-62: Sociedad Hípica A Coruña 1962-63: Medina Barcelona 1963-64: Picadero Jockey Club 1964-65: Picadero Jockey Club 1965-66: Picadero Jockey Club 1966-67: Picadero Jockey Club 1967-68: Medina Valencia 1968-69: Medina Valencia 1969-70: Picadero Jockey Club 1970-71: Atlético de Madrid 1971-72: Atlético de Madrid 1972-73: Medina Guipúzcoa 1973-74: Medina Valencia 1974-75: Medina Guipúzcoa 1975-76: Atlético de Madrid 1976-77: Atlético de Madrid 1977-78: Atlético de Madrid 1978-79: Medina-Íber Valencia 1979-80: Medina-Íber Valencia 1980-81: C. BM Íber Valencia 1981-82: C. BM Íber Valencia 1982-83: C. BM Íber Valencia 1983-84: C. BM Íber Valencia 1984-85: C. BM Íber Valencia 1985-86: C. BM Íber Valencia 1986-87: C. BM Íber Valencia 1987-88: C. BM Íber Valencia 1988-89: C. BM Íber Valencia 1989-90: C. BM Íber Valencia 1990-91: C. BM Íber Valencia 1991-92: C. BM Íber Valencia 1992-93: C. BM Valencia 1993-94: C. BM Valencia 1994-95: C. BM Mar Valencia-El Osito L'Eliana 1995-96: C. BM Mar Valencia-El Osito L'Eliana 1996-97: C. BM Mar Valencia-El Osito L'Eliana 1997-98: C. BM Mar Valencia-El Osito L'Eliana 1998-99: C. BM Elda-Alsa Elda Prestigio 1999-00: C. BM Mar Valencia-El Osito L'Eliana 2000-01: C. BM Mar Valencia-El Osito L'Eliana 2001-02: C. BM Mar Valencia-El Osito L'Eliana 2002-03: C. BM Elda-Alsa Elda Prestigio 2003-04: C. BM Elda-Alsa Elda Prestigio 2004-05: Astroc Sagunto-Mar Valencia 2005-06: Cementos La Unión Ribarroja 2006-07: Cementos La Unión Ribarroja 2007-08: C. BM Orsan Elda Prestigio 2008-09: S. D. Itxako 2009-10: S. D. Itxako 2010-11: S. D. Itxako 2011-12: S. D. Itxako 2012-13: Balonmano Bera Bera 2013-14: Balonmano Bera Bera 2014-15: Balonmano Bera Bera 2015-16: Balonmano Bera Bera 2016-17: CB Atlético Guardés A partir da tempada 1992-93, o Club BM Íber pasou a denominarse Club C. BM Mar Valencia, e na actualidade é denominado Balonmano Mar Sagunto.
Ligadura (cirurxía)

Unha ligadura é o proceso cirúrxico da unión de vasos ou outras estruturas con fíos cirúrxicos.
Nos vasos, é un tipo de hemostasia definitiva, ou sexa, interrompe definitivamente o lume da estrutura oca, que pode ser un vaso sanguíneo, pero tamén se utiliza noutras estruturas, como a uretra ou as trompas uterinas, nas que o obxectivo non é necesariamente a interrupción do fluxo sanguíneo.
Outros tipos de hemostasia definitiva son a cauterización, a sutura, a obturación e o tamponamento. A ligadura é un procedemento utilizado no tratamento de hemorraxias agudas por ataque directo ao vaso.
O principio da ligadura atribúese a Galeno, sendo redescuberto máis de 1500 anos po Ambroise Paré e finalmente xeneralizouse en 1870–80, facéndose popular con Jules-Émile Péan.
Desde 1671 a ligadura designa a operación cirúrxica, pero por metonimia o termo designa tamén á mesma unión. Outros artigos
Cauterización.
Hemostasia.
Ligadura de trompas.
Sutura (medicina).
Torniquete.
Ligadura (música)

Ligadura ou ligadura de unión é unha liña curva que une notas do mesmo nome e do mesmo son e suma a súa duración.
Ligadura (tipografía)

En tipografía unha ligadura é un signo formado pola unión de dous ou máis grafemas que adoitan escribirse tamén separados. Historia
A orixe das ligaduras está na necesidade de economizar esforzos na escrita durante a Idade Media, cando non existía ningunha forma de mecanización da escritura. Ao introducirse a imprenta de tipos móbiles, o desexo de fidelidade con respecto á escritura manual obrigou a adoptar moitos signos combinados. Na Biblia de Gutenberg, que imita o estilo apertado dos manuscritos centroeuropeos da época, empréganse ata trescentos signos distintos, entre versións de letras e ligaduras. Usos actuais
As ligaduras empregadas na tipografía moderna teñen dúas funcións: Resolver a inelegancia coa que se combinan ás veces caracteres tipográficos que aparecen consecutivos, como ocorre coas ligaduras “fi” (ﬁ) e “fl” (ﬂ).
Representar ligaduras históricas, herdadas da escritura manual. Algunhas destas convertéronse en signos de identidade das linguas, como o “ese-zeta” (eszett) alemán (ß) ou o eñe castelán (ñ).
A ligadura que une DE emprégase en castelán para dar unha imaxe arcaica un texto.
Símbolos procedentes de ligaduras
Algúns símbolos teñen a súa orixe en ligaduras. Porén, xa non son poden ser considerados como tales. Entre eles inclúense: A arroba (@), procedente da unión ad ou at, e o e comercial (&), que procede da conxunción latina et.
Os símbolos empregados para abreviar a peseta española (₧, de Pts) e o franco francés (₣, de Fr).
A abreviatura para o planeta anano Plutón (♇, de PL).
Moitos símbolos alquímicos teñen a súa orixe en ligaduras.
Ligadura de trompas

A ligadura de trompas é un método anticonceptivo de esterilización e, polo tanto, permanente, consistente na ligadura e sección das trompas de Falopio da muller, de maneira que non poden poñerse en contacto os espermatozoides co óvulo (ovocito). Descrición
Non altera o proceso hormonal e, por tanto, non interfire as relacións sexuais nin na libido. Non é reversíbel, é dicir, que se unha muller que se fixo unha ligadura de trompas non poderá procrear fillos se máis adiante cambia de idea.
Trátase dunha intervención máis complicada que no caso da vasectomía dos homes, tanto se se practica mediante laparotomía ou laparoscopia, e pódese realizar con anestesia xeral ou epidural
A eficacia da ligadura de trompas é do 99'5 %, é dicir, que de cada duascentas mulleres con ligadura de trompas, hai un embarazo nun ano. Esta eficacia é inferior á da vasectomía, e tamén doutros métodos anticonceptivos temporais e reversíbeis, como por exemplo o DIU de levonorxestrel ou o implante subcutáneo de xestáxeno, o anticonceptivo máis eficaz, segundo un estudo.
Outro método anticonceptivo feminino definitivo, tamén nas trompas de Falopio, é a obstrución tubárica definitiva ou dispositivo Essure.
Ligamenvirales

Ligamenvirales é unha orde de virus de forma lineal que infectan ás arqueas hipertermófilas do grupo das Crenarchaeota e presentan un xenoma formado por ADN de dobre cadea. A creación desta orde foi proposta en 2012.
O nome deriva do latín ligamen, que significa corda ou fío, facendo referencia á súa forma lineal. Taxonomía
Distínguense dúas familias nesta orde: Lipothrixviridae e Rudiviridae. Aínda que estas familias teñen características moi distintas en complexidade e forma de replicación, os estudos xenómicos e estruturais aconsellan clasificalas na mesma orde. Aproximadamente 1/3 das ORFs dos rudivirus teñen homólogos no virus de Sulfolobus SIFV da familia Lipothrixviridae.
Os virións son filamentosos e con nucleocápside helicoidal. Por cada un dos seus extremos están unidos a fibras ou estruturas máis complexas, que están implicadas na adhesión ao hóspede.
As principais proteínas da cuberta tanto de membros dos lipothrixvirus coma dos rudivirus teñen unha topoloxía pouco usual cun empaquetamento de catro hélices no dominio C-terminal. Os virus de ambas as familias comparten ata dez xenes.
O xenoma é non segmentado lineal e de ADN bicatenario.
Ligando (química inorgánica)

Este artigo trata sobre os ligandos de coordinación en química inorgánica. Para os ligandos en bioquímica ver ligando. En química de coordinación, un ligando é un ión ou molécula (grupo funcional) que se une a un átomo dun metal central para formar un complexo de coordinación. O enlace entre metal e ligando implica xeralmente a doazón formal dun ou máis dos pares electrónicos do ligando. A natureza do enlace entre metal e ligando pode variar desde covalente a iónico. Ademais, a orde de enlace metal-ligando pode variar de 1 a 3. Os ligandos son considerados como se fosen bases de Lewis, aínda que se coñecen raros casos que implican un "ligando" que se consideraría ácido de Lewis.
Os metais e metaloides únense aos ligandos en virtualmente todas as circunstancias, aínda que no baleiro poden xerarse ións metálicos "espidos" gasosos. Os ligandos dun complexo determinan a reactividade do átomo central, incluíndo as taxas de substitución do ligando, a reactividade dos propios ligandos, e redox. A selección de ligandos é unha consideración fundamental en moitas áreas prácticas, como a química bioinorgánica e química medicinal, catálise homoxénea, e química ambiental.
Os ligandos clasifícanse de moitas formas: carga, tamaño, identidade do átomo(s) de coordinación, e o número de electróns doados polo metal. O tamaño dun ligando indícase polo seu ángulo cónico (ángulo de Tolman).
Os ligandos simples, como a auga ou o anión cloruro, só forman un enlace co átomo central e por iso se chaman monodentados. Algúns ligandos poden formar múltiples enlaces de coordinación, e denomínanse bidentados, tridentados etc. O EDTA é hexadentado, o cal lle dá unha grande estabilidade aos seus complexos.
O proceso de enlace ao ión metálico por máis dunha posición de coordinación por ligando chámase quelación. Os compostos que forman complexos desta forma chámanse axentes quelantes ou quelatos, e, xeralmente, teñen moita maior tendencia a formar complexos que os seus homólogos monocoordinantes. Un destes axentes quelantes, de importancia industrial, é o EDTA.
Ligazón

En informática, unha ligazón é unha conexión mediante un hipervínculo que salta a outra páxina, expresión alternativa a enlace. A extensión do uso do anglicismo link levou a que existise unha proposta para podelo evitar: mentres que enlace coincide co castelán, construíuse este neoloxismo (baseándose no portugués ligar "chamar") que goza de certa difusión. Isto permite estenderse tamén pola familia léxica: ligar e ligado.
Ligazóns interwiki

As ligazóns interwiki forman parte dun sistema de interconexión entre todos os sitios da World Wide Web que empregan o sistema wiki. Con elas evítase a utilización de enderezos URL enteiros e emprégase unha sintaxe abreviada similar ás ligazóns entre páxinas do mesmo wiki (tamén coñecidas como ligazóns internas ou ligazóns intrawiki).
Ao contrario que co que acontece cos dominios de Internet, non hai unha lista global de prefixos interwiki. Sintaxe
A notación para as ligazóns interwiki varía, dependendo en moi ampla medida da sintaxe que use cada wiki para o formato. Os dous formatos máis comúns para estas ligazóns nos wikis son o CamelCase e as ligazóns libres (frases arbitrarias delimitadas por algún tipo de delimitador, como corchetes dobres). Pola súa banda, a sintaxe CURIE (estándar W3C) usa corchetes simples.
As ligazóns interwiki dos wikis de estilo CamelCase habitualmente son da forma "Código: NomeDaPáxina", onde Código é o prefixo doutro wiki. A adición de ligazóns en wikis de estilo CamelCase cara a páxinas que conteñen espazos no seu título adoitan necesitar a substitución dos espazos por barras baixas.
As ligazóns interwiki en wikis baseados en ligazóns libres, como a Wikipedia, adoitan seguir o mesmo principio, pero usan os delimitadores das ligazóns internas. Estas ligazóns analízanse e trátanse como se fosen internas, permitindo unha inclusión máis doada dos espazos.
A maioría dos InterMap simplemente substitúen o prefixo interwiki por un prefixo URL completo, de xeito que se poida facer referencia a moitos sitios web que non son wikis. Isto fai fácil a adición de ligazóns aos recursos máis comúns de referencia desde unha páxina do wiki, sen a necesidade de coñecer a forma do enderezo URL en cuestión.
Ligeia (revista)

Ligeia é unha revista dedicada á poesía contemporánea, ao xornalismo e á investigación literaria dirixida por Marcus Daniel Cabada e Tamara Andrés. Publica textos en galego e castelán. De periodicidade cuadrimestral, comezou a súa actividade o 17 de maio de 2018.
O título está collido de Ligeia, un texto de Edgar Allan Poe. Número 1
Recuperar as mans. Xuño/setembro 2018. ISSN: 2603-7416 Textos de: Ana Cabaleiro, Arancha Nogueira, Oriana Méndez, Amauta Castro, Marta Dacosta, Verónica Martínez, Lucía Novas, Eli Ríos, Jesús Castro, Enma Pedreira, Iria Collazo.
In memoriam: Juan Gelman, irreductible latido.
Entrevistas a: Ócar Hahn, Peidad Bonnett, Keith Payne, Xosé Mexuto.
As literatas: Rosalía de Castro.
Microantoloxía hispanomagrebí (I): Lamiae El Amrani, Karima Toufali, Mohamed Doggui, Aziz Tazi, Khédija Gadhoum.
Creación Hispanoamericana: Ximena Gómez Béquet, Liliana Díaz Mindurry, Silvo Mattoni, Osvaldo Sauma, Wiston Morales, Cristiane Grando, Francisco Larios, Feliciano Mejía, Randall Roque.
Investigación: Neira Vilas en la diáspora: la construcción de un imaginario.
Perfil: Xosé Manuel Beiras. Número 2
O corpo e as sombras. Novembro/febreiro 2018-2019. ISSN: 2603-7416 Textos de: Paula Estévez, Ramón Rozas, Xavier Queipo, Tamara Andrés, Antón Sobral
Entrevista a Lucía Novas: Non atopo a beleza no convencional
Non ficamos sós, por Uxío Couto
Creación galega: Belén Senín, Rosendo Cid, Afra Torrado, Pablo Rodríguez, Xiana Arias, Xosé Iglesias, Serxio Abalo, Baldo Ramos
Strange Mystery Flower, por Roger de Flor
Bibliotecas y lectores, la resistencia silenciosa, por P. L. Ibáñez Mérida
Unha ollada (na ausencia) do presente, por Quico Valeiras
Giovanni Falcone, por Itziar Bermúdez
Entrevistas a Hugo Mugica e Andrés Goteira
27 poetas latinoamericanos
La voz era una isla. Poetas españolas contemporáneas
Traducións: Annemarie Ní Churreáin, por Lucía Novas
Investigación: Arthur Rimbaud en Virgilio Piñera. .. , por Luis Manuel Pérez Boeitiel
Poeta convidada: Enesa Mahmic Número 3
2020. ISSN: 2603-7416. Publicada en formato dixital en setembro de 2020. Fast-politics: Lois Alcayde Dans
Creación infantoxuvenil: María Reimóndez, Eva Mejuto, Carlos Negro, Estíbaliz Espinosa, Xavier Estévez, Antía Yáñez, Berta Dávila.
A crítica e a literatura infantoxuvenil galega: Armando Requeixo.
Si algún día vuelvo a morir (tres poetas latinoamericanos): Bibiana Bernal, Adalber Salas, Winston Morales.
Reescribir o conto: Carlota Solarat.
Abonando el campo: los medios ante la extrema derecha: Álvaro Caballero.
De poesía, adolescencia e práctica lectoras: Anxos Rial.
A salvação, uma pele que o corpo se esquece de mudar (poesía en portugués): Gisela Casimiro, André Nogueira, Maria Azenha, Judite Fernandes Canha, V
Beatriz Guimarães, Tomaz Amorim, Augusto Meneghin, Tiago Fabris, Wilson Alves Bezerra.
Trebas. Silencio. Expectación: Rosalía Fernández Rial.
Dentro de Libros Man a Man. Literatura tecida en clave popular: Gabriel Fuentes.
Repito o teu nome a modo de mantra (creación en galego): Antón Recamán, Edún del Pozo, Brais Lorenzo, Xeila Girlith, Regina Touceda.
Ligeia Mare

Ligeia Mare é un lago composto de hidrocarburos líquidos (principalmente metano) da lúa de Saturno, Titán, está situado a 79, 0° N 248, 0° O. Características
Ten un diámetro do redor de 500 km e cunha superficie de ~100. 000 km2, extensión superior a do Lago Superior (que conta con 82. 000 km2). O seu nome provén de Ligeia, unha serea da mitoloxía grega. Ligeia Mare é o principal destino para amenizar da misión chamada TiME, a cal podería tentar navegar neste lago.
LightSail

LightSail foi o nome de dous satélites artificiais da Sociedade Planetaria adicados a demostrar a viabilidade da técnica de propulsión por presión da luz solar usando unha vela solar. Características
Os dous satélites LightSail eran CubeSats de tres unidades lanzados como sucesores da misión fallada Cosmos 1. Das tres unidades de cada CubeSat, unha funcionaba como módulo de control e electrónica mentres que as outras dúas contiñan a vela solar. Os satélites tamén levaban cámaras e sensores para monitorizar o despregue da vela. A vela solar de cada LightSail estaba composta por catro triángulos de mylar formando un cadrado de 32 m2.
LightSail 1 foi lanzado o 20 de maio de 2015 a bordo dun Atlas 5 nunha órbita de 356 x 700 km. Despois de dous días sufriu un problema de software, deixando de responder e non conseguíndose reiniciar o ordenador de a bordo mediante comandos desde terra. Desde o control esperouse a que un impacto fortuíto de radiación espacial reiniciase o ordenador, o que sucedeu tras varios días despois do fallo, recuperándose o control do satélite. Conseguiuse despregar totalmente a vela o 7 de xuño de 2015, co satélite reentrando na atmosfera terrestre o día 15 dese mes, tras 25 días en órbita.
LightSail 2 foi lanzado, contido á súa vez no satélite Prox 1, a bordo dun Falcon Heavy o 25 de xuño de 2019 a unha órbita de 709 x 726 km. O satélite foi despregado desde Prox 1 unha vez na súa órbita final, estendendo a súa vela o 23 de xullo de 2019, coa Sociedade Planetaria declarando o éxito da misión o 31 de agosto tras comprobar que o apoxeo da súa órbita aumentara en 2 km grazas á vela solar en catro días.
Ligre

O ligre é un felino híbrido nado da unión dunha tigresa e dun león (a unión dunha leoa e dun tigre macho dá un tigrón). O ligre, así como todos os híbridos entre diferentes especies felinas, é o resultado dun cruzamento totalmente artificial. Non se atopa endexamais un híbrido felino dentro da natureza, por mor do afastamento xeográfico, dos períodos diferentes de reprodución e sobre todo do comportamento diferente de cada especie. Tódolos ligres macho coñecidos son estériles, pero as femias poden ser fértiles nalgúns casos.
Unha característica salientable dos ligres é que medran desmesuradamente, e, de feito, considéranse os felinos máis grandes que existen. Isto explícase polo fenómeno xenético da impronta xenética na que xenes que tenden a inhibir o crecemento se expresan ou non nos fillos segundo o sexo do proxenitor do que recibiu os xenes, e neste caso o patrón de expresión non coincide nas dúas especies proxenitoras. As leoas teñen xenes que se expresan que inhiben o crecemento excesivo (que non se expresan no león macho); os tigres macho tamén expresan este tipo de xenes (e as tigresas non). Como os que se aparean son o león e a tigresa, ambos os dous non expresan xenes que tendan a inhibir o crecemento, e o ligre crece desmesuradamente.
Lijepa večer, lijep dan

Lijepa večer, lijep dan é un filme croata de 2024 escrito e dirixido por Ivona Juka. Está protagonizado por Emir Hadžihafizbegović, Elmir Krivalić, Dado Ćosić, Slaven Došlo e Đorđe Galić. Foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme internacional na 97ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
Catro amigos, Lovro, Nenad, Stevan e Ivan rebeláronse contra o réxime nazi e uníronse ao partido NOB. Dezaseis anos despois, son artistas recoñecidos que se senten con dereito a criticar a sociedade pola que loitaron. Aínda que son veteranos dignos do NOB, ao partido non lle gustan os filmes que crean; e cando a súa sexualidade comeza a erguer sospeitas, o partido contrata o axente Emir para que sabote o seu traballo.
Lil Wayne

Dwayne Michael Carter, Jr. , nado o 27 de setembro de 1982 en Nova Orleáns, máis coñecido polo nome artístico de Lil Wayne, é un rapeiro norteamericano. Traxectoria
Antigo compoñente do grupo de rap Hot Boys, uniuse a Cash Money Records de mociño. Get It How U Live! , editado en 1997, foi o primeiro álbum de Wayne cos Hot Boys, e Tha Block is Hot, o seu primeiro álbum en solitario data de 1999, chegando ós primeiros postos da American Billboard 200
Despois de adquirir fama con outros dous álbums nos primeiros anos da década do 2000, Lil Wayne chegou ó cumio en 2004 co álbum Tha Carter e as súas continuacións Tha Carter II (2005), e especialmente, Tha Carter III (2008). En 2009 está previsto o lanzamento para o 24 de novembro do álbum Rebirth. En 2005 fundou o seu propio selo discográfico, Young Money Entertainment e tamén é o presidente da Cash Money Records. Discografía
Tha Block Is Hot (1999)
Lights Out (2000)
500 Degreez (2002)
Tha Carter (2004)
Tha Carter II (2005)
Tha Carter III (2008)
Rebirth (2009)
Tha Carter IV (2010)
Lila común

A lila común ou simplemente lila (Syringa vulgaris) é unha especie botánica do xénero Syringa na familia das oliveiras (Oleaceae), endémica dos Balcáns, no sueste de Europa, onde medra en outeiros rochosos. Considérase arbusto ornamental, polas súas flores pequenas de cor branca ou entre azul e rosa, moi olorosas, agrupadas en grandes acios. Descrición
É unha árboriña ou grande arbusto, caducifolio, acada 6–7 m de altura, usualmente de múltiples talos, producindo toros secundarios dende a base ouraíces, con diámetros de talos de 2 dm. A casca é cinsenta a cinsenta parda, lisa nas árbores novas, gretada lonxitudinalmente nos máis vellas. Follas simples, de 4–12 cm de longo x 3–8 cm de largo, verde claras a glaucas, ovais a cordadas, con veación nos folíolos, un chisco mucronado, e marxes enteiras. Van en pares opostos ou ocasionalmente en grupo de tres. Flores de base tubular, corola de 6–10 mm de longo con ápices abertos de catro lóbulos de 5–8 mm, usualmente lilas a malvas, ocasionalmente brancas; en panículas densas, terminais, de 8–18 cm de longo. Froito cápsula seca, parda, lisa, 2 cm de longo, dividida en dous para guindar as dúas sementes aladas.
Cultivo
É unha moi común planta ornamental en xardíns e parques por mor das súas flores atractivas, de doce recendo. Moitas destas plantas de xardín son cultivares con flores variando do branco ao lila escuro; algunhas con flores dobres, onde os estames están substituídos por pétalos extra. O cultivar "Áurea" ten follaxe amarelada. A maioría de cultivares de xardín non exceden os 4–5 m de altura.
Está amplamente naturalizada en Europa do oeste e do norte. Historia
Foi seleccionada como a flor estatal do Estado de Novo Hampshire, debido a "ser símbolo do duro carácter dos homes e mulleres do Estado de Granito". Ecoloxía
Esta planta é o alimento das eirugas da traza Craniophora ligustri. Taxonomía
Syringa vulgaris foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 9. 1753. Etimoloxía
O nome científico do xénero Syringa deriva de syrinx un cano ou pipa, referíndose ao estado oco das pólas novas dalgunhas especies.
vulgaris: epíteto latíno que significa "común" Sinonimia
Lilac caerulea (Jonst. ) Lunell
Lilac cordatifolia Gilib.
Lilac suaveolens Gilib.
Lilac vulgaris (L. ) Lam.
Lilac vulgaris var. alba (Weston) Jacques & Hérincq
Lilac vulgaris var. purpurea (Weston) Jacques & Hérincq
Lilac vulgaris var. violacea (Sol. ) Jacques & Hérincq
Liliacum album (Weston) Renault
Liliacum vulgare (L. ) Renault
Syringa alba (Weston) A. Dietr. ex Dippel
Syringa albiflora Opiz
Syringa amoena K. Koch
Syringa bicolor K. Koch
Syringa caerulea Jonst.
Syringa carlsruhensis K. Koch
Syringa cordifolia Stokes
Syringa cordifolia var. alba Stokes
Syringa cordifolia var. caerulescens Stokes
Syringa cordifolia var. purpurascens Stokes
Syringa latifolia Salisb.
Syringa lilac Garsault
Syringa marliensis K. Koch
Syringa nigricans K. Koch
Syringa notgeri K. Koch
Syringa philemon K. Koch
Syringa rhodopea Velen.
Syringa versaliensis K. Koch
Syringa virginalis K. Koch
Lilangeni

O lilanxeni ou lilangeni (emalangeni en plural na lingua local) é a moeda oficial de Eswatini e é emitida polo Banco Central de Eswatini (en swazi Umntsholi Wemaswati). Abréviase como L (E para o plural) e o seu código ISO é SZL. Un lilangeni divídese en 100 céntimos. O rand surafricano é tamén aceptado no país. O seu nome provén da palabra swazi langeni (diñeiro), co prefixo de substantivo singular li-. Historia
O lilangeni foi introducido en 1974 en substitución do rand surafricano á par (1 lilangeni 1 rand). Actualmente as dúas moedas pertencen á Área Monetaria Común xunto co loti de Lesotho, polo que o rand ten valor legal en Eswatini. Moedas
En 1974 cuñáronse moedas de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 céntimos e 1 lilangeni, das cales as dun e 2 céntimos estaban feitas de bronce e o resto de cuproníquel. A excepción da moeda dun 1 lilangeni, ningunha moeda era redonda: as de 1 e 50 céntimos eran dodecagonais, as de 2 céntimos eran cadradas e as de 5, 10 e 20 céntimos onduladas.
A moeda de 2 céntimos deixou de cuñarse en 1982, e en 1986 a moeda dun céntimo de cobre trocou a súa forma a circular e a dun lilangeni trocou a súa composición a níquel-latón. Estas foron seguidas en 1992 polas de níquel redondas de 5 e 10 céntimos e niquel-latón redondas dun lilangeni. Entre 1995 e 1996 engadíronse as denominacións de 2 e 5 emalangeni.
A moeda dun lilangeni de níquel-latón teñen exactamente as mesmas dimensións e composición que as moedas británicas de 1£ introducidas tres anos antes, polo que estas moedas son ás veces empregadas de xeito fraudulento en máquinas expendedoras británicas. Billetes
En 1974, a Autoridade Monetaria de Eswatini emitiu os primeiros billetes de 1, 2, 5 e 10 emalangeni, xunto aos de 20 emalangeni en 1978. En 1981, o Banco Central de Eswatini asumiu a competencia de imprimir os billetes, emitindo os primeiros billetes conmemorando o xubileu do rei Sobhuza II. Entre 1982 e 1985, emitíronse as series normais de billetes de 2, 5, 10 e 20 emalangeni. En 1990 engadiuse a denominación de 50 emalangeni. Entre 1995 e 1996, os billetes de 2 e 5 emalangeni foron substitutos por moedas, e ademais emitíronse billetes de 100 e 200 emalangeni en 1996 e 1998 respectivamente. Os billetes de 200 emalangeni conmemoran o 30º aniversario da independencia do país.
Lili Marleen (filme)

Lili Marleen é un filme alemán de 1981 dirixido por Rainer Werner Fassbinder e protagonizado por Hanna Schygulla. O guión foi elaborado empregando a novela autobiográfica Der Himmel hat viele Farben de Lale Andersen. Porén, segundo o último marido de Lale Andersen, Arthur Beul, o argumento do filme pouco ten que ver coa súa vida real.
Foi escollido como candidato de Alemaña do Oeste para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 54ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Hanna Schygulla como Willie
Giancarlo Giannini como Robert
Mel Ferrer como David Mendelsson
Karl-Heinz von Hassel como Roman Henkel
Erik Schumann como Joachim von Strehlow
Hark Bohm como Hugo Taschner
Gottfried John como Aaron Nolte
Karin Baal como Anna Lederer
Christine Kaufmann como Miriam
Udo Kier como Heinrich Drewitz
Roger Fritz como Christoph Kauffmann
Rainer Will como Edgar Bernt
Raúl Gimenez como Emil Blonsky
Adrian Hoven como Hellmuth Ginsberg
Willy Harlander como Michael Prosel
Peter Jirgens como soldado británico
Liliaceae

As Liliáceas (Liliaceae Juss. ) son unha familia de plantas perennes, herbáceas, con frecuencia bulbosas, pertencente á orde Liliales das monocotiledóneas. Posúe preto de 16 xéneros e 600 especies. As Liliáceas poden ser recoñecidas polas súas flores bastante grandes cun perigonio formado por 6 tépalos libres, frecuentemente coloreados e con pintas, 6 estames extrorsos e un ovario súpero, tricarpelar e trilocular. Áchanse amplamente distribuídas por todo o mundo, principalmente en rexións temperadas do Hemisferio Norte.
Liliana Borzacconi

Liliana Borzacconi Vidal é unha enxeñeira química uruguaia, docente titular da Universidade da República do Uruguai. Traxectoria
No 1981, Borzacconi obtivo o título de Enxeñaría Química na Universidade da República do Uruguai. Na mesma institución obtivo tanto o máster como o Doutoramento en Enxeñaría Química, no 1995 e 1998 respectivamente. A súa tese de doutoramento denominouse "Tratamento biolóxico de lixiviado de recheo sanitario". Desde 1981 comezou a desempeñarse como docente de Enxeñaría Química na Facultade de Enxeñaría da Universidade da República, cargo que aún desempeña.
Desde comezos da década de 1990 comezou a levar a cabo proxectos de investigación que involucran temas como a produción de biogás a partir de materia orgánica, o deseño de reactores para o tratamento anaerobio de efluentes e alternativas para o manexo integral de residuos domésticos. Ademais do seu papel como docente, Borzacconi foi conselleira da facultade, integrante de comisións de investigación científica, directora do Instituto de Enxeñaría Química e presidenta do Consello Nacional de Investigacións Científicas e Técnicas CONICYT, entre outras actividades.
Liliana forma parte do grupo de investigación BIOPROA (Biotecnoloxías de Procesos para o Ambiente), organización creada co fin de resolver problemas ambientais a través do tratamento biolóxico de residuos xerados pola industria, mediante un sistema anaerobio que ten como beneficio a xeración de enerxía en forma de biogás. En 2008 foi receptora do Primeiro Premio do IV Encontro de Enxeñaría Química outorgado pola Asociación de Enxeñeiros Químicos do Uruguai. Publicou máis de trinta artigos científicos en revistas e contribuíu con capítulos de libros. Escolma de publicacións
Tratamiento anaeróbico de la vinaza de caña de azúcar: tratabilidad y operación a escala real (2017)
Comunidades microbianas de veinte diferentes reactores productores de hidrógeno estudiadas mediante 454 pirosecuencias (2016)
Producción de hidrógeno en un reactor anaeróbico de lecho compacto de flujo ascendente para el tratamiento de suero de queso (2013)
Reactor UASB modificado para aguas residuales de la industria láctea: indicadores de rendimiento y comparación con el enfoque tradicional (2012)
Nuevo concepto de reactor anaerobio para el tratamiento de efluente lácteo (2011)
Generación de lodos y evolución de la biomasa de un reactor UASB a escala real tratando efluente de maltería (2007)
Lillian Moller Gilbreth

Lillian Moller Gilbreth, nada en Oakland, California (EUA) o 24 de maio de 1878 e finada en Phoenix, Arizona o 2 de xaneiro de 1972, foi unha psicóloga estadounidense, cuxos traballos se desenvolveron principalmente na área de enxeñaría industrial. Foi unha das primeiras mulleres enxeñeiras que obtivo un doutoramento, e, posiblemente, a primeira verdadeira psicóloga industrial/organizacional.
Ela e o seu esposo, Frank Bunker Gilbreth, eran expertos en eficiencia e contribuíron ao estudo de enxeñaría industrial en campos como o do movemento e os factores humanos. Os libros Cheaper by the Dozen e Belles on their toes (escrita polos seus fillos Ernestine e Frank Jr. ) narran a historia da súa vida familiar cos seus doce fillos e describen como aplican o seu interese no estudo de movemento e de tempo para a organización e as actividades diarias dunha familia tan extremadamente grande. Traxectoria
Un dos principais empregos que tivo durante a súa carreira foi o de asesora económica oficial dos presidentes Herbert Hoover, Franklin Delano Roosevelt, Dwight D. Eisenhower, John Fitzgerald Kennedy e Lindon Johnson, con este último traballou en defensa civil, produción de material bélico e rehabilitación de feridos.
Lillian inventou tamén obxectos como o cubo de lixo de pedal e os estantes da porta da neveira. Foi a primeira muller en ser elixida para a Academia Nacional de Enxeñería. Homenaxes
Existe unha exposición permanente nunha sala dedicada exclusivamente ao matrimonio Gilbreth, no Museo Smithsonian (parte do Instituto Smithsonian, en Washington D. C. ) na sección de Historia Americana (estadounidense, especificamente) e o seu retrato colga no National Portrait Gallery.
Limacia iberica

A limacia iberica, é unha lesma mariña, unha especie de Doridacea nudibranquia. É un molusco gasterópodo mariño da familia Polyceridae. Distribución
A Limacia iberica foi descrita na plataforma do Sobreiro, na Ría de Arousa, Galicia.