proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Juan Delgado Criado

Juan Ignacio Delgado Criado, nado en Malpica de Bergantiños en 1908 e finado en Temuco (Chile) en 2010, foi un funcionario e político galego. Traxectoria
Fillo do secretario xudicial de Malpica e da mestra Ramona Criado Orellana, era o cuarto dunha familia de doce irmáns. Auxiliar do secretario do xulgado de Malpica de Bergantiños e contador do pósito. Foi presidente de Izquierda Republicana de Malpica. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido polo gobernador civil o 30 de xuño de 1937 como secretario do pósito, xunto co secretario da corporación Ramón Astray Labarda, dous oficiais do concello e a destitución do alcalde Pedro Grela Viqueira.
Fuxiu de Malpica en agosto de 1938 na evasión do Rocío. Xulgado en Ferrol por rebelión militar, foi declarado en rebeldía. Ingresado no campo de concentración de Argelès-sur-Mer. Marchou a Buenos Aires no Winnipeg e de alí pasou a Valparaiso (Chile), onde entrou a traballar no Banco Español. En 1955 trasladouse a Allipén e dedicouse ao cultivo de trigo. Desde 1992 residiu en Temuco coa súa filla, onde morreu aos 102 anos. Vida persoal
Casou en 1949 con Paz Mera Pérez, e tivo dous fillos: Juan Amador e María Cristina.
Juan Díaz Lobelos

Juan Díaz Lobelos, coñecido como Juan de Xan de Siso, nado en Fisterra e finado en Porto Rico en 1997, foi un sindicalista e político galego. Traxectoria
Emigrou con 17 anos aos Estados Unidos de América, onde traballou de chofer, albanel, mineiro, fogueiro e mariñeiro. En 1932 foi detido e procesado por motivos político-sindicais, e regresou a Galicia. Instalouse na Coruña, traballou como mariñeiro e foi membro da Sociedade de Oficios Varios da UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e torturado, conseguindo fugarse. Regresou a Fisterra buscando protección na familia. Fuxiu co seu irmán José no pesqueiro Cabo Finisterre o 18 de decembro de 1936 logrando chegar a Asturias, desembarcando en San Esteban de Pravia. Combateu no exército leal. Foi xulgado en Ferrol e declarado en rebeldía. Logrou exiliarse en Francia. Residiu en Alxer até 1951, cando o seu irmán José o reclamou e puido marchar a Arxentina. Embarcou na mariña mercante arxentina e abandonou o buque en Nova York onde quedou a vivir. En Nova York casou cunha portorriqueña, e ao xubilarse trasladáronse a Porto Rico, onde morreu.
Juan Fernández de Navarrete

Juan Fernández de Navarrete, nado en Logroño, 1526, e finado en Toledo o 28 de marzo de 1579, foi un pintor español do Renacemento coñecido como Navarrete o Mudo. Destacou polo seu traballo ó servizo de Filipe II, o cal nomeaouno pintor real en 1568 despois da morte de Gaspar Becerra e encargoulle diversas series de lenzos para decorar os muros do mosteiro do Escorial, o cal estaba en construción dende 1563.
Juan Fernández-Armesto Fernández-España

Juan Fernández-Armesto Fernández-España, nado en Nova York (Estados Unidos de América) o 2 de xaneiro de 1953, é un avogado e xurista español de orixe galega. Traxectoria
Fillo de Augusto Assía (Felipe Fernández Armesto) e Victoria Armesto (María Victoria Fernández-España y Fernández-Latorre), cursou o bacharelato en Bonn (Alemaña) e en Madrid. Realizou os seus estudos universitarios no ICADE de Madrid, licenciándose en Dereito en 1977 e en Ciencias Empresariais en 1978. En 1983 obtivo ou título de doutor en Dereito na Universidade Autónoma de Madrid.
Impartiu clases de Dereito Mercantil na Universidade Pontificia de Comillas-ICADE desde 1978 como profesor adxunto e, despois, profesor agregado, sendo nomeado en 1988 catedrático da mencionada disciplina en dita Universidade, posto no que continuou até o ano 2009.
É membro do Colexio de Avogados de Madrid, do International Bar Association (Colexio de Avogados Internacional), da London Court of International Arbitration (LCIA), do Deutsche Institution für Schiedsgerichtsbarkeit e. V. (DIS) (Institución alemá de Arbitraxe) e do Institut pour l'Arbitrage Internationale (IAI), cofundador do Club Español de Arbitraxe, do que desde marzo de 2009 é vogal da súa xunta directiva, ; ademais, o Comité español da Cámara de Comercio Internacional (CCI) designouno representante español na Comisión de Arbitraxe de dita Cámara.
En outubro de 1996 foi designado polo Consello de Ministros de España presidente da recentemente creada Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV), cesando o ano 2000, ao rematar o seu mandato regulamentario.
Está en posesión da Gran Cruz da Orde de Isabel la Católica.
Juan Hermida Iglesias

Juan Hermida Iglesias, nado en Arteixo en 1904 e finado na Coruña nos anos sesenta, foi un sindicalista galego. Traxectoria
Panadeiro e militante da CNT, foi directivo do Sindicato de Panaderos, delegado dos panadeiros da Coruña nos congresos de 1931 e 1936. En 1933 era secretario da Federación Local da Coruña e foi detido pola folga de maio xunto con outros delegados cenetistas. Representou a Galicia no Pleno Nacional de Rexionais de xuño de 1934. Foi presidente do gremio de pescadores e socio do Centro de Estudios Sociales Germinal.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse en Arteixo e fuxiu nun pesqueiro dende A Coruña cara Asturias. Abríuselle proceso, sendo declarado en rebeldía. Tras pasar anos en Francia volveu en 1945. Foi detido en marzo de 1947, xulgado na Coruña por rebelión, e condenado a 12 anos de prisión. Tras pasar uns anos no Penal de El Dueso foi indultado a mediados dos anos cincuenta, pero foi constantemente detido sen encausamento, especialmente cando visitaba a cidade algunha autoridade relevante do Réxime. Vida persoal
Casou con Teresa López Gómez en 1928.
Juan José Campanella

Juan José Campanella, nado en Buenos Aires o 19 de xullo de 1959, é un director de cinema e televisión arxentino. Un dos seus filmes, El secreto de sus ojos, gañou o premio Oscar da Academia de Hollywood como mellor filme estranxeiro en 2010. É tamén o director de El hijo de la novia. Cinematografía
1979: Prioridad nacional
1982: Victoria 392
1991: The Boy Who Cried “Bitch”
1997: Ni el tiro del final
1999: El mismo amor, la misma lluvia
2001: El hijo de la novia
2004: Luna de Avellaneda
2010: El secreto de sus ojos
2012: Futbolín
Juan Juega

Juan Juega Puig, nado en Pontevedra o 14 de abril de 1954 e finado na mesma vila o 19 de marzo de 2018, foi un historiador e profesor galego. Traxectoria
Licenciouse primeiro e doutorouse despois (2014) en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. A súa tese doutoral dedicoulla ao comercio marítimo en Galicia entre os séculos XVI e XVII.
Como historiador, especializouse na historia da súa vila natal, Pontevedra. Laboralmente, foi profesor de secundaria en institutos de bacharelato de Ponteareas, Pontevedra (A Xunqueira), Poio e Vilagarcía de Arousa. Dirixiu o Instituto de Estudos Históricos da Deputación de Pontevedra.
Escribía artigos sobre temas históricos para o Faro de Vigo. Vida persoal
Foi o sexto dos nove fillos de Ramón Juega Rúa e María del Carmen Puig Gaite. Tivo tres fillas con Anen Rivera Quintana (María, Marta e Carmen Juega Rivera) e un con María José Frías (Fernando Juan Juega Frías). Cando morreu estaba casado con Pilar Rosales. Obra
Pontevedra, villa amurallada (Deputación de Pontevedra, 1995; con Antonio de la Peña e Enrique Sotelo)
El estanco de la sal en Galicia. Siglos XVI-XVIII (Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación, 2006)
A historia de Galicia nos seus textos (Vía Láctea, 1996)
As rúas de Pontevdra (Deputación de Pontevedra, 2000)
La flota de Nueva España en Vigo, 1702 (Ediciós do Castro, 2001)
Los Dinís un linaje judeoconverso en la Pontevedra de los siglos XVI y XVII (Ediciós do Castro, 2004)
Specvlvm humanae vitae. O Camiño da Vida na contraportada da Igrexa de Santa María a Maior de Pontevedra (Concello de Pontevedra, 2010)
El Comercio Marítimo de Galicia 1525-1640 (Deputación de Pontevedra, 2014; tese doutoral)
Juan Luis Dalda

Juan Luis Dalda Escudero, nado na Coruña en 1944 e finado na mesma cidade o 8 de febreiro do 2011, foi un urbanista e profesor universitario galego. Pertencía a unha coñecida familia coruñesa de construtores e artistas. Traxectoria
Doutor en arquitectura, carreira que cursou en Madrid e Berlín, na especialidade de Urbanismo.
Labor académica
Juan Luis Dalda era profesor da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña dende o ano 1979. Comezou impartindo Estética e Composición para, dous anos despois, encargarse da docencia de Urbanística e Ordenación do Territorio, da que foi profesor titular dende 1995 ata a súa morte.
Traballou tamén en proxectos de investigación sobre a estrutura territorial do eixo atlántico Galicia-Norte de Portugal, elaborados por encargo da Asociación de Cidades do Eixo Atlántico.
Percorrido profesional
A súa andaina profesional foi derivada da súa militancia política no contorno de Enrique Tierno Galván e, posteriormente, no Partido Comunista de España, no Madrid da década de 1960. Formou parte do grupo Eusa, que por encargo da Fundación Botín redactou o proxecto de rexeneración ambiental sa baía de Santander, pioneira naquela época. Xa en Galicia, en 1975 entrou a formar parte do equipo dirixido por Andrés Fernández-Albalat para a realización do proxecto coñecido como La Ciudad de las Rías, a primeira proposta de ordenación urbanística da área metropolitana coruñesa, que acadou un grande impacto nos medios pero que nunca chegou a materializarse.
En 1978 fundou na Coruña, xunto con Ánxel Viña Carregal, Carlos de la Guardia e José Ramón Fernández Antonio, o gabinete Oficina de Planeamiento S. A. , cos que participou na dirección de plans e proxectos urbanísticos nas principais cidades de Galicia. A súa práctica profesional en Galicia foi extensísima, participou na redacción do planeamento urbanístico municipal dos concellos de Ferrol, Oleiros, Vigo, Ourense, Betanzos e Santiago de Compostela, entre outros. É tamén autor dos plans especiais de protección e rehabilitación do recinto amurallado de Lugo, dos cascos antigos de Ribadeo, Muros e Vigo e de conxuntos históricos como o barrio da Magdalena de Ferrol. Realizou tamén os plans especiais de ordenación dos portos de Vigo e Ferrol.
Recibiu o Premio Europeo de Urbanismo 1997-1998 polo Plan Especial de Protección e Rehabilitación da Cidade Histórica de Santiago de Compostela, concedido pola Comisión Europea e o Consello Europeo de Urbanistas.
Obra
Juan Luis Dalda elaborou diversos estudos estratéxicos e proxectos de investigación sobre a estrutura territorial das cidades do Eixo Atlántico Galicia-Norte de Portugal. A Cidade Difusa en Galicia. Xunta de Galicia. 2005. En colaboración con Manuel G. Docampo e Javier G. Harguindey.
Identidade Territorial. Proxecto Terra. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. 2006. (coord. ) (1989). Parque do río Cádavo, Fene: ideas para o seu acondicionamento urbanístico. Pontedeume, López Torre. O Sistema Urbano do Eixo Atlántico. Porto, Cámara Municipal. 1996. Teoría y método del planeamiento general y urbano. Universidade da Coruña. ISBN 8497493703.
Juan Maldacena

Juan Martín Maldacena (Caballito, Bos Aires, 10 de setembro de 1968) é un físico teórico arxentino. O seu campo principal é a teoría de supercordas —ou Teoría M—, na que en 1997 publicou a coñecida como «conxetura de Maldacena», «dualidade de Maldacena» ou correspondencia AdS/CFT (anti-de Sitter/conformal field theory), que propón a equivalencia entre teorías de gravidade cuántica e calquera teoría conforme de campos baixo determinadas condicións que satisfán o principio holográfico. Formación
Estudou na Universidade de Bos Aires, e logo no Instituto Balseiro en Bariloche, ata o 1991. Pasou despois a Princeton, onde comezou a colaboración con Nathan Seiberg e se graduou en 1996. En 2020 é físico no Institute for Advanced Study en Princeton, Nova Jersey, USA. Premios
Sloan Fellowship (1998)
Packard Fellowship (1998)
Premio Unesco Husain para mozas e mozos científicos (1999)
Bolsas MacArthur (1999)
Premio Sackler en física (2000)
Premio Xanthopoulos en Relatividade Xeral (2001)
Medalla Pío XII (2002)
Premio APS Bouchet (2004)
Premio Dannie Heineman de Física Matemática (2007)
Premio Dirac (2008)
Medalla Oskar Klein (2012)
Premio Pomeranchuk (2012)
Premio en Física Fundamental de Yuri Milner (2012)
Premio Konex en Física e Astronomía (2013)
Medalla Lorentz (2018)
Medalla Albert Einstein (2018)
Medalla Galileo Galilei (2019)
Juan Manuel Arias Jares

Juan Manuel Arias Jares, coñecido como Bailarón, nado en Viana do Bolo en 1890 e finado en 1971, foi un médico e político galego. Traxectoria
Militante do PSOE, foi fundador da Agrupación Local do PSOE de Viana do Bolo en 1931. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abríronlle expediente de depuración. Foi sancionado con multas, incautación de bens, cesamento e desterro na Merca durante sete meses. En 1944 foi elixido presidente do Liceo Vianés.
Juan Manuel Lema Rodicio

Juan Manuel Lema Rodicio, nado en Santiago de Compostela o 12 de agosto de 1949, é un científico galego. Traxectoria
Juan Manuel Lema Rodicio estudou Ciencias Químicas na Universidade de Santiago de Compostela, na que se licenciou en 1971 e se doutorou en 1975. Despois de traballar como profesor axudante e profesor adxunto nas Universidades de Santiago e na Autónoma de Barcelona desde 1970 a 1980, gañou a oposición á cátedra de Enxeñaría química da USC, na que na actualidade é Profesor Emérito de Enxeñaría Química na Escola Técnica Superior de Enxeñaría da USC.
Desde 2019 é o presidente da Real Academia Galega de Ciencias.
Juan Manuel Urgoiti

Juan Manuel Urgoiti López de Ocaña, nado en Madrid o 16 de novembro de 1939, é un empresario e filántropo español residente en Galicia. Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid, comezou a súa carreira empresarial no Banco de Vizcaya en 1962. Medrou nos postos do banco e pasou a finais da década dos setenta a ser director xeral da entidade, despois conselleiro director xeral (1984) e despois conselleiro delegado en 1986. Dous anos despois o Banco de Vizcaya desaparece ao fusionarse co Banco de Bilbao e pasa a ser conselleiro delegado da entidade resultante, o Banco Bilbao Vizcaya.
A comezos da década dos noventa abandona a entidade bancaria vasca e inicia un periplo por cargos de responsabilidade noutras empresas financeiras, como o Ahorrobank, o Banco de Crédito Canario ou o Banco Occidental, así como de firmas do sector farmacéutico, como Laboratorios Delagrange ou Antibióticos SA. Pero tamén neses anos empeza a súa relación con Galicia ao ser nomeado conselleiro independente de Inditex en 1993, posto para o que foi revalidado pola xunta xeral de accionistas da entidade en catro ocasións, a última delas en 2010.
A súa conexión con Galicia continuou nos seguintes anos, pois foi designado presidente do Banco Gallego, vicepresidente da eléctrica Acciona, presidente da Fundación Gaiás-Cidade da Cultura e da Fundación José Antonio de Castro. En 2013 foi designado presidente de Pescanova no marco da forte crise da entidade viguesa. Recoñecementos
Gran Cruz do Mérito Civil
Comandante da Orde do Imperio Británico.
Juan Manuel Vieites

Juan Manuel Vieites Baptista de Sousa, nado en Vigo o 12 de maio de 1952, é un empresario galego do sector conserveiro. Desde 2022 é o presidente dos empresarios de Galicia. Traxectoria
Licenciouse, e posteriormente doutorouse, en Química pola Universidade de Santiago de Compostela. Como empresario, ocupou cargos de responsabilidade en distintas organizacións do sector da conserva, e especialmente foi o secretario xeral de ANFACO (Asociación Nacional de Fabricantes de Conservas de Peixe e Mariscos) durante tres décadas, desde 1991 ata 2022. Tamén ocupou cargos de relevancia en organizacións centradas na explotación do atún e da sardiña (Organización Interprofesional do Atún - Interatún, Eurothon, Comité Internacional da Sardiña pilchardus).
A partir de 2009 comeza a obter postos de responsabilidade nas organizacións empresariais, primeiro cunha vogalía na xunta directiva da Confederación de Empresarios de Galicia, e dous anos máis tarde como vicepresidente da confederación de empresarios da provincia de Pontevedra. En xaneiro de 2021 foi elixido presidente da Confederación de Empresarios de Galicia.
Foi director da revista sectorial Industria conservera.
Ademais, é cónsul de honra de Polonia en Galicia.
Juan Martínez Vila

Juan Martínez Vila, coñecido como Gallego, nado en Redondela en 1907, foi un político comunista e guerrilleiro antifranquista galego. Traxectoria
Veciño de Vilar de Infesta. Emigrou a Arxentina a finais de 1923 e retornou cinco anos despois para facer o servizo militar en Ferrol. En agosto de 1931 foi elixido presidente da acabada de constituír sociedade agraria La Ideal de Vilar de Infesta. En 1933 a Federación Agraria de Redondela proclamouno candidato á alcaldía para as eleccións municipais parciais de abril de 1933, foi elixido concelleiro, sendo o candidato máis votado presidiu a sesión de constitución do concello o 10 de maio e foi nomeado segundo tenente alcalde nunha corporación corporación presidida por Serafín Dacosta Pazo. Designado pola Federación Agraria de Redondela, foi proclamado candidato comunistas ás eleccións xerais de 1933. Foi destituído polo gobernador civil en outubro de 1934 e reposto no cargo logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e despois agochouse na súa propia casa. O xuíz militar de Vigo reclamouno mediante requisitoria o 22 de outubro. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xullo de 1937 con Benigno Puche Castro. En 1939 acolleuse ao bando do gobernador civil Manuel Gómez Cantos para que se presentaran ás autoridades os fuxidos sen delitos de sangue. Foi detido pola Garda Civil de Redondela e trasladado á prisión de Vigo, onde foi xulgado e condenado a 12 anos de prisión. Cumpriu condena nas prisións de Pontevedra, Santiago de Compostela e novamente a Prisión do Partido de Vigo, da que saíu en liberdade condicional en xuño de 1943.
Desterrado a Sevilla, traballou como enfermeiro no asilo provincial dende xuño de 1943. Membro da célula comunista de Sevilla, en 1946 foi o encargado de imprimir na multicopista do seu domicilio exemplares de Mundo Obrero, que despois recollían os camaradas no asilo. No outono de 1946 a policía desmantelou o PCE de Sevilla e detivo a Juan Martínez, Filiberto Cardador García "Félix", José Expósito Expósito, Manuel López Reyes "Fernando", Casimiro Pousa Álvarez, Juan Posito Ramos, Carmen Navarro del Saz, Florencio Chacarte Echevarría e as irmás Francisca e Pilar Luque Luque. Foron xulgados en consello de guerra en Sevilla o 20 de xuño de 1947. Juan Martínez foi condenado a 12 anos de prisión xunto con Carmen Navarro e Pilar Luque, mentres que os demais acusados recibiron penas que oscilaban entre os 20 anos e os 6 meses de prisión. Cumpriu condena na Prisión de Burgos e na Colonia Penitenciaria del Dueso, da que saíu en liberdade condicional en abril de 1955. Volveu a Vigo e traballou un tempo como conserxe no Hotel Estación. Emigrou a Arxentina en agosto de 1957. Visitou varias veces Redondela, a última en 1992. Vida persoal
Casou con Dora Arhancet.
Juan Martínez de Tejada

Juan Martínez de Tejada, finado en Pontedeume a finais de decembro de 1896, foi un notario e político galego. Traxectoria
Notario. Foi elixido deputado polo distrito de Pontedeume nas eleccións de 1873. Foi notario de Pontedeume. Finou en Pontedeume a finais de decembro de 1896.
Juan Negrín

Juan Negrín López, nado en Las Palmas de Gran Canaria o 3 de febreiro de 1889 e finado en París o 12 de novembro de 1956, foi un fisiólogo e político español. Catedrático de Fisioloxía, como eminente investigador nese ámbito chegou a ser considerado un precursor da bioquímica. Mestre, entre outros, dos profesores Severo Ochoa (galardoado co premio Nobel de Fisioloxía e Medicina) e Grande Covián. Presidente (1937-1945) do Goberno da Segunda República Española. Traxectoria
Nomeado ministro de Facenda en setembro de 1936 no goberno de Largo Caballero.
Membro do PSOE, trala dimisión de Largo Caballero en maio de 1937 o Presidente da República Manuel Azaña nomeouno Presidente do Goberno, coa esperanza de fortalecer o poder central fronte a sindicatos e anarquistas, aliándose coa burguesía e clases medias, poñendo así fin ao movemento revolucionario e creando unha economía de guerra. Todo iso coa intención de enlazar o conflito español coa segunda guerra mundial, que cría inminente, aínda que o pacto de Múnic fixo esvaecer definitivamente toda esperanza de axuda exterior.
Convenceu a Azaña para que autorizase o envío de parte do tesouro do Banco de España a Moscova co fin de poder pagar o armamento que a República se vía obrigada a comprar á Unión Soviética, xa que esta esixía o pago por adiantado. Esta fonte de fornecemento era a única alternativa viable ante a negativa das potencias democráticas a vender armas a España, amparándose na política do "Pacto de non intervención" do que, paradoxalmente, Alemaña e Italia, principais subministradores dos nacionalistas, tamén eran signatarios.
No plano militar lanzou unha serie de ofensivas (Brunete, Belchite, Teruel e Ebro).
Ante o derrubamento de Cataluña, propuxo na reunión das Cortes en Figueres (Cataluña) a rendición coa soa condición do respecto ás vidas dos perdedores, pero ao non poder atinxir este obxectivo trasladouse en febreiro de 1939 á zona centro coa intención de lograr a evacuación co mesmo éxito con que se realizou en Cataluña, pero a rebelión de Segismundo Casado frustrou este último plan.
Presidente do Goberno da República no exilio ata 1945, organizou o SERE para axudar aos exiliados.
Juan Novás

Juan Novás Guillán, nado no Grove o 28 de abril de 1880 e finado en Pontevedra o 26 de abril de 1967, foi un mestre e pedagogo galego. Traxectoria
mestre no Grove, colaborou en Faro de Vigo. Foi presidente da Asociación Protectora del Obrero e membro do padroado do Museo Provincial de Pontevedra dende 1930. Dedicouse ao estudo da historia e da arte. Amigo de Xosé Filgueira Valverde, foi militante do Partido Galeguista que logo abandonou con el para entrar na Dereita Galeguista e despois afiliarse a Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Foi o primeiro secretario da Comisión Depuradora do Maxisterio de Pontevedra, posto no que permaneceu até marzo de 1937. Foi concelleiro e tenente de alcalde de Pontevedra
Publicou Educación física. Que debe ser la educación gimnástica en la escuela primaria? Programa de ejercicios que deben practicar los niños (1909) e dirixiu o Boletín de Educación (1934-1936). Foi inspector de ensino primario (1944) e cronista oficial da cidade de Pontevedra (1960-1967). Colaborou en Spes. Revista mensual. Órgano de la Juventud Católica de Pontevedra. Foi membro correspondente da Real Academia Galega e da Real Academia Galega da Historia.
Finou en Pontevedra o 26 de abril de 1967. Recoñecementos
Recibiu a Cruz de Afonso X O Sabio. Vida persoal
Casou con María Viñas del Monte, da que enviuvou, para volver casar cunha compañeira da inspección, María Cruz Pérez.
Juan Nóvoa

Juan Ángel Nóvoa Nóvoa, coñecido como Bicho Bravo, nado en Ourense cara a 1898, foi un tipógrafo e político galego. Traxectoria
Tipógrafo en Ourense. Afiliado ao Partido Comunista, foi redactor de La Zarpa e colaborador de El Soviet. Foi elixido secretario da Casa do Pobo de Ourense en 1931, e secretario da Asociación de Inquilinos de Ourense en outubro de 1933. Foi membro do Comité Executivo provincial do PCE de Ourense.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado co seu irmán Manuel nunha especie de cova construída por eles no soto do edificio no número 37 da rúa Raíña Vitoria de Ourense. Descubertos, foron detidos o 5 de abril de 1937. Xulgado en Ourense por adhesión á rebelión o 9 de setembro de 1937, foi condenado a pena de morte, logo conmutada por cadea perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas. Cumpriu condena na Prisión de Ourense, na Prisión de Las Palmas, onde ingresou o 28 de marzo de 1939, en Yeserías (14-1-1943), Santa Rita (19-2-1943) e Talavera (13-3-1943) de onde saíu en liberdade provisional o 15 de abril de 1943.
Volveu ser detido, encartado na causa 94/1945 por rebelión e ingresou na Prisión da Coruña o 7 de xaneiro de 1945; pasou á Prisión Central de Burgos o 23 de outubro de 1946; a Prisión de El Dueso o 13 de xaneiro de 1949; e o 2 de maio de 1951 pasou ao Reformatorio de Adultos de Ocaña, do que saíu en liberdade condicional o 6 de outubro de 1952. Despois exiliouse. Vida persoal
Casou con Dolores Barreiro Gómez, que finou en setembro de 1943, e foi pai de Carmen, Angelines, Máximo, Sara e Dolores Nóvoa Barreiro.
Juan Pablo Ordúñez

Juan Pablo Ordúñez (máis coñecido como El Pirata) é un locutor de radio nado en Talavera de la Reina (Toledo), en 1956. É coñecido por conducir o lendario programa de rock e heavy metal Emisión Pirata na COPE.
Nos seus máis de 30 anos de experiencia na radio, coñeceu a tódalas figuras do rock en España e entrevistou a unha gran cantidade dos grupos de hard rock e heavy máis importantes de todo o mundo, ademais de presentar numerosos festivais en España relacionados con este estilo musical.
Juan Padrón

Juan Manuel Padrón Blanco, nado en Matanzas o 29 de xaneiro de 1947 e finado na Habana o 24 de marzo de 2020, foi un caricaturista, realizador de debuxos animados, ilustrador, historietista e guionista cubano. Traxectoria
Acadou a licenciatura de Historia da Arte na Universidade da Habana. Os seus primeiros traballos aparecen por primeira vez no suplemento estudantil Mella. Traballou como cámara de mesa na sección filmica das FAR (Fuerzas Armadas Revolucionarias). En 1970 publicou na revista Pioneiro o seu popular personaxe Elpidio Valdés.
Comezou a traballar no ICAIC (Instituto Cubano de Arte e Industrias Cinematográficas) en 1974 como director de debuxos animados. Creador ademais das series de animados Filminuto e Quinoscopio, este último en colaboración co humorista arxentino Quino, creador de Mafalda. Realiza a súa primeira longametraxe en 1979, Elpidio Valdés), e o segundo, Vampiros en La Habana, en 1985. Foi tamén membro da directiva da UNEAC.
Juan Pando

Juan Pando, nado en Barcelona en 1956 e criado en Madrid, é un xornalista, crítico e escritor cinematográfico de orixe catalá. Traxectoria
Despois de cursar estudos de Dereito e Xornalismo, iniciou a súa actividade profesional no xornalismo na axencia Efe, a Cadena Ser e a axencia Colpisa. Foi subdirector do quincenal vitivinícola Marco Real, redactor xefe de Gastronomía y Enología e de Nueva Banca, e produtor do programa Un mundo feliz de RNE-Radio 1. A final da década de 1980 especializouse en información de cinema, traballando dende aquela neste campo en prensa, radio e televisión.
Os seus textos publicáronse no diario El Mundo, o semanario Diez Minutos e o mensual especializado Fotogramas, entre outras publicacións. Obra
Hollywood al desnudo (Espasa Calpe, 1997)
Nacidos para triunfar: Cien actores jóvenes (Ediciones B, 1997)
Crónica negra de Hollywood (Espasa Calpe, 1998)
Juan Pizarro

Juan Pizarro, nado en Trujillo en 1505 e finado en Cuzco en 1536, foi un conquistador español. Traxectoria
Chegou ao Perú en 1530 cos seus irmáns Francisco, Gonzalo e Hernando para participar na conquista española do Imperio Inca, nomeado gobernador de Cuzco morreu a causa dunha pedra na testa canto tentaba reconquistar Cuzco das mans de Manco Inca Yupanqui.
Juan Rodríguez Bóveda

Juan Rodríguez Bóveda, nado en Ventosela (Ribadavia) cara a 1880 e finado na mesma parroquia en maio de 1956, foi un empresario e político galego. Traxectoria
Provedor de viños do Ribeiro. Na República, coa vitoria da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Ribadavia na xestora presidida por Benito Gallego Montero a principios de marzo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. Capturado pola Garda Civil, foi xulgado en Ourense o 16 de xuño de 1939 con Benigno Gómez Gómez acusados de rebelión militar na causa 933/36. Foi condenado a 30 anos de reclusión perpetua. Preso en Las Palmas de Gran Canaria. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1939 que foi anulado, e volvéronllo abrir en 1943. Finou en Ventosela en maio de 1956 con 75 anos. Vida persoal
Casou con Lidia Fernández González.
Juan Rodríguez Vázquez

Juan Rodríguez Vázquez, coñecido como Rito, nado en Torbeo (Ribas de Sil) cara a 1912, foi un xastre e guerrilleiro antifranquista galego. Traxectoria
Fillo de Tomás Rodríguez e Josefa Vázquez. Xastre en Torbeo. Militante do PSOE, participou en actos e propaganda do partido. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte. Liderou un grupo de fuxidos que actuaba ao sur de Monforte, na conca do Sil. O 20 de xullo de 1937 mataron o carteiro de Torbeo. Foi detido o 7 de novembro de 1940 e xulgado en Lugo o 8 de maio de 1943 por rebelión militar. Foi condenado a 30 anos de reclusión, posteriormente conmutada por 20 anos e un día. En 1942 iniciose un expediente de responsabilidades políticas contra el. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Lugo, da que saíu en liberdade condicional en xullo de 1944.
Juan Romero Montesinos

Juan Romero Montesinos, nado en Madrid o 19 de xullo de 1899, foi un avogado e funcionario español. Traxectoria
Fillo de Juan Romero e Teresa Montesinos. Funcionario de Correos dende 1916. Licenciado en Dereito en 1929. Foi administrador da estafeta de Correos de Éibar e membro do Ateneo de Donostia. En 1934 foi trasladado á estafeta de Pontevedra. Exerceu como avogado na Audiencia de Pontevedra. Impartiu conferencias en Pontevedra, Vigo e Marín. En novembro de 1935 participou nos mitins de Vilalonga con Elpidio Villaverde e Castelao, e Samieira con Ramón de Valenzuela, Amancio Caamaño e José Echeverría Novoa. Foi elixido presidente da agrupación de Izquierda Republicana de Pontevedra en xaneiro de 1936.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e destituído so servizo en agosto. Pasou a territorio leal e foi xuíz de instrución de Segorbe. Foi detido, xulgado en Valencia por adhesión á rebelión e condenado en consello de guerra o 10 de novembro de 1939 a 30 anos de reclusión maior. Estivo preso na Prisión Central de San Miguel de los Reyes, de onde saíu en liberdade condicional en 1943. En 1948 colexiouse como avogado en Madrid e volveu exercer a avogacía. Vida persoal
Casou con Isabel Napal Mur.
Juan Sanmartín Serna

Juan Sanmartín Serna, nado en Santiago de Compostela o 21 de abril de 1830 e finado na mesma cidade o 11 de outubro de 1898, foi un escultor galego. Traxectoria
De familia humilde, traballou como aprendiz de carpinteiro nun taller compostelán. Un arquitecto levouno para a súa casa e ensinoulle debuxo. Marchou a Ferrol e Coruña para buscar traballo e finalmente retornou a Santiago. Finalmente marchou a Madrid onde logrou sobrevivir grazas a un traballo nun taller de ebanistaría. Alí coñeceu a Diego López Ballesteros, ministro de Facenda de Fernando VII, que o protexeu e que, antes de morrer, o encomendou ó seu fillo Nicolás, auditor da Rota. Nicolás López matriculouno na Real Academia de Belas Artes de San Fernando e, pola súa mediación, Piquer aceptouno como discípulo no seu estudio. En 1857, cando levaba tres anos na academia de San Fernando, era un dos dous alumnos que gozaba dunha bolsa de estudos en Roma e, en 1888, esculpiu a estatua do padre Feijoo para a Biblioteca Nacional. Regresou a Compostela, onde realizou a súa obra máis recoñecida, a Sagrada Cea, que a corporación municipal lle encargou para substituír a vella Mesa dos apóstolos que o Xoves Santo saía en procesión baixo os auspicios do Concello.
Esculpiu tres estatuas de Colón, unha para o Ministerio de Ultramar, outra para o Senado e a terceira para o arsenal de Cartaxena. Outra das súas facetas foi a dos medallóns, relevos e bustos; na casa de Cándido Varela (na praza da Quintana) hai un relevo de escaiola firmado por Sanmartín en 1887 e un busto retrato tamén da súa autoría.
Foi nomeado membro da Academia de San Lucas e da Academia de Belas Artes de Carrara e fillo adoptivo de Cartaxena e de Noia. Recibiu a Cruz de Isabel a Católica.
Juan Sebastián Elcano

Juan Sebastián Elcano, tamén escrito Juan Sebastián de Elcano, nado en Getaria, Guipúscoa, entre 1486 e 1487 e finado no océano Pacífico o 4 de agosto de 1526, foi un explorador español que participou na primeira expedición que deu a volta ao planeta Terra, e capitaneou os derradeiros compases desta. Circunnavegación
Esta comezara en Sevilla o 10 de agosto de 1519 con cinco naves, capitaneada por Fernão de Magalhães. O 20 de setembro partiran de Sanlúcar de Barrameda (provincia de Cádiz) coa intención de atopar o paso marítimo cara aos territorios das Indias Orientais, e buscar o camiño que, percorrendo sempre mares casteláns (segundo o Tratado de Tordesillas), chegase ás illas das especias, o que era a chamada ruta para o oeste, que xa buscara Colón.
Tras a morte de Magalhães en Filipinas en 1521 durante unha escaramuza cos indíxenas, Elcano púxose ao mando. Tiña o problema de volver a España co que quedaba da expedición, sen coñecer o camiño de volta polo Pacífico, e parecía tolemia intentalo, polo que elixiu navegar, case como un pirata, polos mares portugueses cara ao oeste, bordeando África por rutas coñecidas e con posibilidades de facer augadas. Conseguiu levar a termo a expedición, chegando a Sanlúcar de Barrameda o 6 de setembro de 1522 na nao Victoria de noventa toneladas, xunto con outros 17 sobreviventes. Isto constituíu o logro dunha impoñente fazaña: a circunnavegación da Terra.
O rei Carlos I de España, concedeulle como escudo unha esfera do mundo coa lenda en latín: Primus circumdedisti me ("Fuches o primeiro en me circundar").
Morreu cando participaba na expedición de García Jofre de Loaísa ás Illas Molucas.
Na súa honra, o buque escola da Armada Española leva o seu nome.
Sobreviventes da expedición
Estes dezaoito homes regresaron a Sanlúcar na Vitoria en 1522 e está o letreiro posto na fachada do concello de Sanlúcar de Barrameda
Juan Segade Vidal

Juan Segade Vidal, nado en Melide en 1888 e finado no mesmo concello o 3 de setembro de 1947, foi un médico e político galego. Traxectoria
Licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela en 1920. Médico de asistencia pública domiciliaria do Concello de Melide dende 1924. Foi cabo do Somatén de Melide en 1927. Na República estivo adscrito ao Fronte Popular. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 instruíronlle un expediente instigado pola Falange de Melide. Estivo agochado no convento dos frades Pasionistas de Melide. Foi destituído como médico municipal en 1937. Foi multado con dez mil pesetas e desterrado a Vimianzo polo gobernador civil por desafecto ao réxime en setembro de 1937. Retornou a Melide, e foi recadador e axente executivo de contribucións da zona de Arzúa. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942. Abriu en Melide o Sanatorio Quirúrgico del Carmen en 1945. Axudou ao guerrilleiro Curuxás en varias ocasións. Finou en Melide o 3 de setembro de 1947. Vida persoal
Casou en Melide con Carmen Rodríguez Prado en 1911, e foi pai de Rafael (que finou en Melide o 9 de xuño de 1940 aos 23 anos) e María Amelia Segade Rodríguez.
Juan Suárez Acevedo

José Juan Suárez Acevedo, nado en Ribadeo en 1918 e finado na mesma localidade o 26 de setembro de 2011, foi un historiador de Ribadeo. Traxectoria
Intelectual e profesor de Historia formado na Institución Libre de Enseñanza (ILE) foi Catedrático de Instituto. A súa tesiña levou por título: "A Comarca Ribadense escenario da vida e da obra do Marqués de Sargadelos". A partir de 1948 imparte aulas na Academia Santo Tomás de Aquino de Ribadeo, até o ano 1955, no que pasou a dar clase de xeografía e historia no Instituto Carlos María Rodríguez de Valcárcel (actual IES Dionisio Gamallo Fierros). Na súa ampla actividade como intelectual e historiador, ten publicado en diarios e revistas especializados.
A súa vida deu pé á entrevista polo Proxecto Nomes e Voces no ano 2006, nunha conversa acerca das súas lembranzas e vivencias no marco da Segunda República e posterior Golpe de Estado en Ribadeo a partir de 1936.
Juan Tamariz

Juan Tamariz Martel, nado en Madrid o 18 de outubro de 1942, é un ilusionista e humorista español. De gran creatividade e sentido do humor, posúe versatilidade, flexibilidade e imaxinación á hora de facer os seus famosos xogos. Traxectoria
Foi discípulo e amigo de Arturo de Ascanio. Caracterízase por ser un personaxe bohemio e cómico con raíces andaluzas. A principio dos 70, funda xunto con outros compañeiros a Escuela Mágica de Madrid. Ten gran recoñecemento no mundo máxico nacional e internacional. Iniciou estudos de Ciencias Físicas e cine na universidade.
Ao longo da súa carreira gañou numerosos premios (o primeiro deles foi o segundo premio no Congreso Máxico Nacional de Zaragoza en 1962). Gañou o Gran Premio no Congreso Nacional de Maxia de San Sebastián en 1972. Tamén se fixo co primeiro premio mundial de cartomaxia.
Actuou en moitos programas de televisión en España, podendo destacar entre outras as súas distintas aparicións no famoso "Un, dos, tres". Tamén foi entrevistado por recoñecidos presentadores, como Buenafuente (Antena 3), Jesús Quintero (El loco de la colina, TVE1). Apareceu en Carta Blanca (TVE2) co seu propio programa.
Ten escrito varios libros, entre os que sobresaen: La vía Magica, Los 5 puntos Mágicos, Sonata e Por Arte de Verbimagia; ademais de numerosos artigos e revistas de maxia.
Juan Teijeiro Conde

Juan Manuel Teijeiro Conde, nado en Foz cara a 1950, foi un político galego. Traxectoria
Estudante de segundo curso de Ciencias na Universidade de Madrid no curso 1968-69, era militante do Frente Unido de Resistencia (FUR), un grupo xurdido en 1968. Foi detido en decembro dese mesmo ano xunto con Leopoldo Redruello, Ernesto Alajarín e Ángel Ayala, acusados do incendio dunhas aulas do Caserón de San Bernardo, no marco das protestas universitarias xurdidas nese ano, actividade que eles negaron.
Foron xulgados en consello de guerra en xaneiro de 1969. Juan Teijeiro, defendido polo avogado Manuel Salgado Durán, foi condenado a 18 anos de prisión. Pasou polas cadeas de Ocaña, El Dueso, Alcalá de Henares, Teruel e finalmente Xaén. En 1977 denegóuselles a amnistía a Juan Teijeiro e Ernesto Alajarín, mais apelaron ao Consello Supremo de Xustiza Militar, e finalmente foilles concedida a amnistía en abril de 1977. Juan pasou máis de oito anos en prisión, sendo considerado o máis antigo dos presos políticos galegos.
Juan Varela Bouza

Juan Varela Bouza, nado en Bañobre (Miño) cara a 1912 e finado na década de 1960, foi un político galego. Traxectoria
Irmán de Amelia e José Varela Bouza. Foi acusado de executar o incendio da igrexa de Santa María de Castro o 10 de abril de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abríuselle causa por deserción na que se certificaba que desapareceu do seu domicilio nos primeiros días de xullo. O 11 de agosto de 1937 conseguiu fuxir na lancha pesqueira La Golondrina xunto con Ricardo Pérez Medín e outros nove compañeiros e logrou chegar a Francia. Abríuselle causa en Ferrol por rebelión militar (subtracción da motora Golondrina), e foi declarado fuxido e en rebeldía. As autoridades devolvéronos pola fronteira de Cataluña e chegaron a Barcelona o 17 de setembro. Incorporouse ao exército leal. Coa derrota da República foi detido. Estivo varios anos en prisión. Morreu a principios dos anos sesenta no máis absoluto abandono.
Juan Viaño

Juan Manuel Viaño Rey, nado en Boqueixón o 4 de xullo de 1955, é un matemático galego, que ocupou o posto de reitor da Universidade de Santiago de Compostela. Traxectoria
Licenciado de Matemáticas, é catedrático de Matemática aplicada na Universidade de Santiago de Compostela. Na universidade, foi xefe do departamento de Matemáticas aplicadas entre 1986 e 1992, decano da facultade de Matemáticas entre 2001 e 2009 e vicerreitor no equipo de goberno de Senén Barro, entre 2002 e 2010. Politicamente defínese como socialdemócrata e foi concelleiro do PSdeG en Boqueixón. Candidato a reitor nas eleccións de 2014, impúxose ao outro candidato, Antonio López Díaz, para suceder a Juan Casares Long por unha estreita marxe de 1. 988 votos a 1. 914, cunha diferenza de unicamente 25 votos ponderados. En 2018 volveu postularse para a re-elección como reitor, pero foi derrotado nesta ocasión polo xurista Antonio López Díaz.
Juan Vicente Herrera

Juan Vicente Herrera Campo, nado en Burgos o 23 de xaneiro de 1956, é un avogado e político español, presidente da Xunta de Castela e León, procurador nas Cortes de Castela e León do grupo parlamentario popular pola provincia de Burgos desde a IV lexislatura. Traxectoria
Cursou dereito na Universidade de Navarra e actualmente está colexiado como avogado en Burgos e Madrid. Foi secretario xeral da Consellería de Economía e Facenda da Xunta de Castela e León desde o ano 1992 ata o remate da III Lexislatura e voceiro do Grupo Parlamentario Popular nas Cortes de Castela e León desde o ano 1995 ata febreiro de 2001. Ao ser o presidente da Xunta, Juan José Lucas, nomeado ministro da Presidencia Juan Vicente Herrera pasou a ser o máximo responsable do goberno rexional e presidente do Partido Popular rexional desde outubro de 2002. En 2003 o seu partido gañou por maioría absoluta as eleccións autonómicas, presetándoo a el como candidato a presidir o goberno, encabezando a lista da provincia de Burgos. Nas eleccións de 2007 o seu partido revalidou a maioría absoluta na cámara rexional con igual número de escanos ca nas eleccións de 2003. Nas eleccións de 2011 o PP aumentou tanto o número de votos como de procuradores. Cargos políticos desempeñados
Presidente do PP de Burgos (1993-2001).
Procurador pola provincia de Burgos nas Cortes de Castela e León (1995-actualidade).
Voceiro do PP nas Cortes de Castela e León (1995-2011).
Presidente da Xunta de Castela e León (desde 2001).
Secretario xeral dol PP de Castela e León (2001-2002).
Presidente do PP de Castela e León (desde 2002).
Juan Vázquez Loureda

Juan Vázquez Loureda, "Anido", nado en Mugardos en 1922 e finado en Mugardos o 15 de decembro de 2014, foi un enlace da guerrilla antifranquista galega. Traxectoria
Nos anos corenta foi enlace da guerrilla antifranquista, proporcionáballes comida e apoio loxístico aos guerrilleiros. Foi detido en 1950 por aloxar a Francisco Martínez Leira e outro guerrilleiro na súa casa, onde construíron un refuxio na corte. Xulgado en consello de guerra en Ferrol o 18 de marzo de 1952 con outros 42 enlaces da guerrilla, foi condenado a quince anos. Nas primeiras eleccións democráticas foi candidato ao Concello de Mugardos polo Partido Comunista de España. Vida persoal
Casou con Carmen Filgueiras Vázquez e foi pai de Juan e Dolores Vázquez Filgueiras.
Juan de Fuca

Juan de Fuca, nado en 1536 como Ioannis Phokas (en grego Ἰωάννης Φωκᾶς) en Valerianos (Βαλεριάνος), en Cefalonia, unha das illas xónicas baixo o dominio da República de Venecia, e finado en 1602 en Cefalonia, a miúdo chamado Apóstolos Valerianos, foi un capitán grego ao servizo do Reino de España. Traxectoria
O avó de Focas, Emmanouíl Phokás (Ἐμμανουὴλ Φωκᾶς), fuxiu de Constantinopla á súa caída en 1453, acompañado do seu irmán Andrónikos (Ἀνδρόνικος). Os dous establecéronse primeiro no Peloponeso, onde permaneceu Andrónikos, pero en 1470 Emmanuel trasladouse á illa de Cefalonia. Iákōvos (Ἰάκωβος), o pai de Ioánnis, estableceuse na vila de Valerianos nesta illa, e chegou a ser coñecido como "Focas o Valeriano" (Φωκᾶς ὁ Βαλεριάνος) para distinguilo dos seus irmáns.
Foi nesta aldea de Valerianos onde Focas naceu en 1536. Pouco se sabe sobre a súa vida antes de entrar no servizo de España, nun tempo ao redor de 1555.
As primeiras viaxes de de Fuca, ás ordes de Filipe II, foron ao Extremo Oriente, e el dixo que chegou á Nova España en 1587 cando, no cabo San Lucas, na Baixa California, o corsario inglés Thomas Cavendish apoderouse do galeón Santa Ana e o depositou en terra. Fuca foi un navegante moi experimentado, perfeccionando a súa habilidade como piloto na frota española. Tamén afirmou que o rei de España recoñeceuno pola súa excelencia e fíxoo piloto da mariña española nas Antillas (título que ostentou durante corenta anos), pero non hai rexistro nos arquivos españois do seu nome ou cargo ou das súas visitas á corte real. Antes de facer a súa famosa viaxe pola costa noroeste do continente norteamericano, navegou polas costas da China, Filipinas e México. Fuca explorou as costas ao norte da Nova España e buscou o paso do Noroeste entre o océano Pacífico e o océano Atlántico. En 1592 na súa viaxe de exploración descubriu o estreito de Anián e o estreito de Juan de Fuca (que desde 1788 leva o seu nome). A placa de Juan de Fuca, que tamén leva seu nome, é unha placa tectónica que se afunde baixo a parte norte do oeste da placa de Norteamérica, ao longo das costas dos estados estadounidenses de Oregón e Washington.
Juana de Aizpuru

Juana Domínguez Manso, coñecida como Juana de Aizpuru, nada en Valladolid o 22 de agosto de 1933, é unha galerista de arte española, pioneira do coleccionismo de arte contemporánea en España, que desenvolveu o seu labor principalmente en Andalucía e Madrid. Foi a creadora e directora de ARCO, a feira de arte contemporánea máis importante a nivel estatal, dirixíndoa desde a súa creación en 1982 até 1986. Presidiu a Asociación Española de Galerías de Arte Contemporánea e é membro da Xunta Directiva da Federación Española de Galerías de Arte. En 2003 creou a Bienal Internacional de Arte Contemporánea de Sevilla (BIACS), sendo a súa primeira directora.
É Filla Predilecta de Andalucía, conta coa Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes tamén foi nomeada Cabaleiro da Orde das Artes e as Letras de Francia. Traxectoria
Naceu en Valladolid e trasladouse na súa infancia a vivir a Madrid. En 1955 contraeu matrimonio con Juan Aizpuru, trasladándose a vivir a Sevilla, onde en 1970 abriu a galería Juana de Aizpuru, que mantivo durante máis de trinta anos até que a pechou en 2002. Entre 1977 e 1983 realizou un labor de axuda e mecenado a novos artistas andaluces, creando a bolsa Juana de Aizpuru. En 1979 propuxo a Ifema facer unha Feira, inaugurada en febreiro de 1982 co nome de ARCO, Feira Internacional de Arte Contemporánea de Madrid. Foi a súa directora até 1986, cando dimitiu, e foi relevada por Rosina Gómez Baeza. En 1983 abriu a súa galería en Madrid e en 1991 foi elixida presidenta da Asociación Española de Galerías de Arte Contemporánea (actualmente chamado Consorcio de Galerías de Arte Contemporánea) e membro da Xunta Directiva da Federación Española de Galerías de Arte.
En 2004, creou a Bienal Internacional de Arte Contemporánea de Sevilla (BIACS) e dimitiu en 2005 por mor de desacordos con varias decisións da Fundación que a dirixía. Finalmente, a Bienal houbo de pechar na súa terceira edición a causa das débedas e, aínda que a galerista, que era Presidenta de Honor do Padroado, foi exculpada, varios xestores e patróns foron inhabilitados durante dous anos por mala xestión.
En 2012, realizou unha doazón da varias obras de artistas andaluces para seren expostas no Centro Andaluz de Arte Contemporánea (CAAC) de Sevilla. Recoñecementos
1985, Medalla de Ouro ás Belas Artes de Andalucía.
1997, Medalla de Ouro de Belas Artes
2008, Medalla "Caballero de la Orden de las Artes y las Letras de Francia".
2011, Filla Predilecta de Andalucía.