proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ontoxenia

Non confundir co concepto filosófico de ontoloxía. A ontoxenia (tamén ontoxénese ou morfoxénese) é a formación e desenvolvemento dun organismo, xeralmente desde o momento da fecundación do óvulo ata a forma madura do organismo, aínda que o termo tamén se usa para referirse ao estudo de toda a vida do organismo.
A ontoxenia refírese á historia do desenvolvemento dun organismo durante a súa propia vida, polo que é distinta da filoxenia, que se refire á historia evolutiva dunha especie. Na práctica, os autores no campo da evolución adoitan falar de especies como trazos ou características "en desenvolvemento". Isto pode causar confusión. Aínda que os procesos de desenvolvemento (é dicir, ontoxenéticos) poden influír nos procesos posteriores evolutivos (por exemplo, os filoxenéticos) (ver bioloxía evolutiva do desenvolvemento), cada organismo individualmente considerado desenvólvese (ontoxenia), mentres que as especies evolucionan (filoxenia).
A ontoxenia, a embrioloxía e a bioloxía do desenvolvemento son estudos estreitamente relacionados e estes termos úsanse ás veces de forma intercambiable. Recentemente (2003), o termo ontoxenia foi utilizado en bioloxía celular para describir o desenvolvemento de varios tipos celulares nun organismo.
A ontoxenia é un fértil campo de estudo en moitas disciplinas, como a bioloxía do desenvolvemento, psicoloxía do desenvolvemento, neurociencia cognitiva do desenvolvemento e psicobioloxía do desenvolvemento.
Ontoxenia é tamén un concepto usado en antropoloxía como "o proceso por medio do cal cada un de nós encarna a historia da nosa propia construción".
A maioría dos organismos sofren cambios alométricos na súa forma a medida que crecen e maduran, mentres que outros experimentan unha metamorfose. Incluso os réptiles (como por exemplo crocodilianos, tartarugas, serpes, lagartos), nos cales a descendencia xeralmente semella unha miniatura dos adultos, mostran diversos cambios ontoxenéticos na súa morfoloxía e fisioloxía.
O termo ontoxenia úsase tamén en xeoloxía para referirse á orixe dunha formación, cova, lago etc.
Onychocerus albitarsis

Onychocerus albitarsis é unha especie de escaravello cerambícido das selvas amazónicas e bosques atlánticos do Brasil, Bolivia, Paraguai e sur do Perú. É salientable por ser o único escaravello que pode realizar unha picada velenosa (en lugar de esparexer chorros de toxinas como os escaravellos bombardeiros ou segregar toxinas polo corpo como os meloidos) e o único artrópodo coñecido que pica coas súas antenas. Os extremos das antenas son un ferrete que evolucionou lembrando a cola dun escorpión e está conectado a unha glándula velenosa. Da presenza deste ferrete xa se informara en 1884, pero daquela pensábase que a dor que producían era causada só polo afiadas que eran as antenas, como xa se coñecían casos noutros escaravellos, pero non estaba implicado ningún veleno. Non se confirmou ata 2005 que este animal é velenoso cando un biólogo foi picado coas antenas do animal e comparou a sensación como a dun ferrete de abella, estudándoo seguidamente en detalle. No primeiro doutros dous casos nos que se confirmou que a identidade do insecto implicado era este escaravello, unha muller experimentou unha dor significativa directamente despois do incidente e un arroibamento e proído no sitio da picada que lle durou unha semana. No outro caso un home sufriu unha dor moderada xusto despois de ser picado e o arroibamento só durou unha hora. As outras especies do xénero Onychocerus non parecen ser velenosas, xa que carecen de estruturas dentro das antenas asociadas ao aparato do veleno que se encontra en Onychocerus albitarsis.
Onychocerus albitarsis mide uns 2 cm de longo e ten un padrón con manchas variable de cor marrón amarelada, branca e negra. Sábese pouco do seu comportamento, pero é fitófago.
Onymacris unguicularis

Onymacris unguicularis é unha especie de escaravello que recolle auga da néboa nativo do deserto do Namib do sur de África. Son nativos dunha zona moi árida pero moi neboenta e teñen o hábito de apuntar a súa cabeza cara a atrás usando as patas e o resto do corpo para recoller auga. A néboa condénsase sobre o corpo do escaravello formando pingas de auga. Despois dirixe esas pingas cara a súa boca para hidratarse.
A adaptación deste escaravello ao seu hábitat extremadamente árido inspirou novas tecnoloxías. Kitae Pak, un esudante da Universidade Nacional de Tecnoloxía de Seúl, inventou o Dew Bank, unha botella de auga qye recolle auga do resío de xeito similar a como o fai o escaravello.
Onza troy

A onza troy (símbolo ozt) é unha unidade de medida de masa, tradicionalmente utilizada nos países anglosaxóns para os metais preciosos, como o ouro e a prata, e para as pedras preciosas. Unha onza troy equivale exactamente a 31, 1034768 gramos. Historia
A onza troy forma parte do sistema de peso troy, que, malia deber o seu nome á cidade francesa de Troyes, onde se utilizaba na Idade Media nas feiras e nos mercados, ten as súas raíces no sistema monetario e ponderal da antiga Roma. Os romanos utilizaron inicialmente barras de bronce de distintos pesos como moeda: un aes grave equivalía a unha libra e unha doceava parte do aes grave denominábase uncia (onza). Estandarizacións posteriores cambiaron a correspondencia da onza a 1/16 da libra (sistema avoirdupois), pero a onza troy, que segue a ser 1/12 da libra troy, mantivo a súa vixencia para medir os metais preciosos. A onza troy (31, 1034768 g) pesa máis que a avoirdupois (28, 349523125 g).
Co fin de manter os estándares de pureza e medidas comúns ao longo do tempo, conservouse a onza troy no canto da avoirdupois para a pesaxe do ouro, o platino, a prata e a pólvora. Do mesmo xeito, o gran, que ten o mesmo valor nos sistemas troy e avoirdupois, aínda se emprega para a pesaxe das frechas no tiro con arco e para a dos proxéctiles en balística. A onza troy e o gran tamén formaban parte do sistema farmacéutico que se empregou en medicina durante moito tempo, aínda que foron substituídos polos miligramos. A onza troy e a moeda
O sistema troy é o máis utilizado na actualidade polos estados emisores para a cuñaxe das súas moedas de investimento, que habitualmente pesan unha onza troy de metal puro, á marxe de que existan tamén pezas de nfraccións de onzas.
No sistema monetario internacional, o valor da onza troy de ouro dáse en dólares e en euros.
A norma ISO 4217, que define as abreviaturas para as moedas (tales como USD para os dólares ou EUR para os euros), tamén dá achega os códigos seguintes normas para as onzas troy de metais preciosos: XAG onza troy de prata.
XAU onza troy de ouro.
XPD onza troy de paladio.
XPT onza troy de platino.
Oogonio

O oogonio (en latín e noutras linguas, Oogonium; en plural, oogonia) é o órgano reprodutor feminino das talófitas, célula maioritaria do tecido ovárico que é fonte de oocitos. Tamén é nomeado coma ovogonia ou oogonia. Pódese referir a un óvulo de primeira orde no feto femia ou ao gametanxio de certos talófitos. No feto
Os oogonios fórmanse en gran número pola mitose cedo no desenvolvemento dun feto a partir das células xerminativas. Nos humanos comezan a se desenvolver entre a cuarta e a oitava semana e están presentes no feto entre as semanas 5 e 30.
Unha vez que as células xerminativas chegaron ao interior do ovario desenvólvense coma oogonios. Os oogonios migran dende o saco de xema á beira xenital (o local dos ovarios futuros) situados na parede abdominal posterior.
Os oogonios desenvólvense por mitose. Así mesmo algúns deles tórnanse oocitos de primeira orde, os cales comezan a meiose que se detén na profase I. Cando entran na profase I da meiose vólvense oocitos de primeira orde; cómpre dicir que estes procesos complétanse antes do nacemento, en contraste coa espermatoxénese. Os oocitos de primeira orde están presentes dende a semana 10 até a menopausa aos ~53 anos nas mulleres. Nos talófitos
En ficoloxía e micoloxía, oogonio refírese ao gametanxio feminino se a unió do masculino (mótil ou non mótil) e a feminina (gameto) ten lugar dentro desta estrutura. Os oognios normalmente están arrodeando células ou sacos que conteñen unha ou máis oosferas. O anteridio masculino adoita producir moitas células con flaxelos agás nos Rhodophyta que non teñen flaxelos.
Ooloxía

A ooloxía é a póla da zooloxía que estuda os ovos, en especial os ovos das aves. O termo tamén se aplica ó coleccionismo de ovos de aves salvaxes. Historia
A ooloxía foise desenvolvendo como actividade no Reino Unido e nos Estados Unidos a partir da década de 1800. A observación de aves á distancia era difícil por mor da pobre calidade dos binóculos da época, por iso era máis práctico disparar sobre as aves ou recoller os seus ovos. Mentres a recollida de ovos de aves silvestres por parte dos coleccionistas era considerada como unha actividade científica no século XIX e comezos do século XX, a partir de mediados do século XX comezou a considerarse cada vez máis como unha afección, máis que como disciplina científica. A recollida de ovos era aínda popular na década de 1900, malia que o valor científico comezaba a ser menos importante.
Dado que a lexislación (como a de protección de aves silvestres de 1954 no Reino Unido) tornou imposíbel recoller ovos legalmente, a práctica da recollida de ovos transformouse nunha actividade ilegal no Reino Unido e noutros países.
Oopart

Oopart é o acrónimo en inglés de Out of Place Artifact (literalmente, ‘artefacto fóra de lugar’), verba creada polo zoólogo estadounidense Ivan T. Sanderson que fai referencia a obxectos paleontolóxicos e arqueolóxicos que en aparencia se encontraron en lugares ou épocas onde se cre imposible polas súas características (complexidade tecnolóxica, referencias á civilización actual etc) sendo por iso obxectos totalmente anacrónicos. Interpretación popular
O termo foi amplamente utilizado para intentar refutar teorías como a teoría da evolución ou a estimación científica da idade da Terra. Os ooparts tamén foron usados polos afeccionados da ufoloxía e outras pseudociencias como base para a teoría de que a humanidade foi fundada ou alterada por civilizacións extraterrestres moito máis avanzadas (creacionismo alieníxena), xa que, desde este punto de vista, algúns dos pobos antigos posuíron, precisamente por este motivo, coñecementos científicos en determinadas áreas polo menos insólitos para o seu tempo. Por outro lado, a consideración de oopart depende en gran parte dos coñecementos que se dominan dun período histórico, por iso é tan relativa como a veracidade das teorías de quen o utilizan como argumento. Interpretación científica
Se ben é certo que as características aparentemente extraordinarias dalgúns destes obxectos aínda non posúen unha interpretación desde a arqueoloxía, paleontoloxía ou outras áreas de estudo, aínda que tamén algúns obxectos foron catalogados como ooparts para logo saír desta clasificación, en xeral a comunidade científica amósase escéptica fronte ás interpretacións que cualifican estes obxectos como "fóra de lugar". Un gran número destes foron rexeitados como produtos de fenómenos como o palimpsesto, a pareidolia, a falsificación ou simplemente a ignorancia respecto ás culturas que produciron o obxecto en cuestión.
Oosfera

A Oosfera é o gameto feminino das plantas. Está presente en todas as fases de evolución do reino Plantae (Bryophytas, Pteridófitas, Ximnospermas e Anxiospermas). A oosfera pode ser fecundada polo núcleo espermático dando orixe ao cigoto.
Op art

Op art, tamén coñecida como arte óptica, emprégase para designar obras e proxectos que usan Ilusións ópticas. Op art tamén se refire á abstracción. O termo "Op" fai referencia o famoso movemento dos anos 60 chamado, Pop art.
"Optical Art é un método de pintar que mestura a ilusión coa pintura chá, entre o entendemento e a ollada. " Os traballos do Op Art son abstractos, a maioría das pezas coñecidas deste movemento fixéronse en Branco e Negro. Cando o espectador mira a obra, a impresión que esta dá é de movemento, de imaxes escondidas, vibracións e flashes e cuadrículas.
Open Archives Initiative

A Open Archives Initiative ou OAI (en galego: Iniciativa de Arquivos Abertos) é unha organización que busca desenvolver e promover estándares de interoperabilidade co obxectivo de facilitar o intercambio de contidos e información dixitais. Está financiada pola Digital Library Federation, a Coalition for Networked Information e a National Science Foundation. Historia
En xullo de 1999, Paul Ginsparg, Rick Luce e Herbert van de Sompel invitaron a multitude de expertos a participar nunha reunión para explorar a posibilidade de cooperación entre os ficheiros dixitais de publicacións académicas. A reunión, celebrada en outubro dese mesmo ano en Santa Fe (Novo México), foi patrocinada polo Council on Library and Information Resources (CLIR; "Consello de Bibliotecas e Recursos de Información"), a Digital Library Federation (DLF; "Federación de Bibliotecas Dixitais"), o Scholarly Publishing and Academic Resources Coalition (SPARC; "Coalición de Publicacións e Recursos Académicos"), a Association of Research Libraries (ARL; "Asociación de Bibliotecas de Investigación") e o Los Alamos National Laboratory (LANL). O seu resultado foi a creación da Open Archives Initiative. Obxectivos
O obxectivo principal da OAI é contribuír de xeito concreto á transformación da comunicación académica. Para iso, propón a definición dos aspectos organizativos e técnicos de apoio para a publicación académica aberta, na cal poder establecer versións gratuítas e comerciais. A OAI xurdiu como un esforzo para mellorar o acceso a arquivos de publicacións electrónicas (en inglés, e-prints) e incrementar a dispoñibilidade das obras científicas. Os seus traballos iniciais centráronse na creación de marcos de compatibilidade para a federación de arquivos de e-prints; porén, estes marcos poden empregarse para o intercambio de múltiples formatos bibliográficos entres diferentes máquinas usando un protocolo común. Xa que logo, a súa utilidade vai para alén das súas aplicacións orixinais. Neste sentido, a OAI non é só un proxecto centrado nas publicacións científicas, senón tamén na comunicación de metadatos sobre calquera material en soporte electrónico.
O principal produto da OAI é o protocolo de recollida de metadatos da Open Archives Initiative (OAI-PMH), un protocolo de recollida de contidos para a interoperabilidade e o intercambio de información entre dispositivos dixitais, así como un marco para a recuperación e agregación de metadatos de múltiples repositorios.
Open Library

Open Library é un proxecto en liña cuxo principal obxectivo é a creación dunha base de datos de contido aberto de libros. Foi creado en 2006 por Aaron Swartz e Brewster Kahle, entre outros. Open Library é un proxecto da organización sen ánimo de lucro Internet Archive e foi parcialmente financiado pola Biblioteca Estatal de California e a Fundación Kahle/Austin. Tamén proporciona acceso a libros de dominio público, que poden ser lidos en liña.
En decembro de 2015 tiñan arredor de 20 millóns de libros rexistrados.
Open Source Initiative

A Open Source Initiative é unha organización dedicada á promoción do software de código aberto. Foi fundada en febreiro de 1998 por Bruce Perens e Eric S. Raymond. Antecedentes
No 1997 Eric S. Raymond presentou unha obra sobre enxeñería de software, The cathedral and the bazaar ( A Catedral e o Bazar ), a cal buscaba amosar as vantaxes de enxeñería do enfoque utilizado para escribir o núcleo Linux.
A principios de 1998, Netscape Communications Corporation xunto con Raymond, publicaron o código fonte do seu produto insignia Netscape Communicator como software libre, dada a baixa das ganancias e dura competencia co Internet Explorer de Microsoft.
Un grupo de persoas interesadas no software libre e en GNU/Linux decidiron introducir un termo de mercadotecnia para o software libre, procurando posicionalo como amigable para negocios e con menos carga ideolóxica na súa competencia co software propietario. Isto conduciu á creación do termo Open Source (código aberto) e ao cisma con Richard Stallman e coa súa Fundación do Software Libre. Logros
O termo "Open Source" foi extensamente tratado pola prensa desde 1998, aínda que a miúdo mal entendido.
Moitas empresas acolléronse á idea dun sistema operativo alternativo de software aberto.
A Open Source Initiative puido publicar memoranda interna de Microsoft, os documentos de Halloween, nos que se amosou a Microsoft como opoñente de GNU/Linux e onde se suxiren varios métodos para eliminar ao software aberto. Actualidade
A Open Source Initiative segue activa, pero non publicamente visible en épocas recentes. Russ Nelson asumiu a presidencia da organización dende o 31 de xaneiro de 2005 sucedendo a Eric S. Raymond.
Open University

The Open University (OU) é unha universidade de investigación e educación a distancia, e unha das meirandes universidades do Reino Unido de educación superio. A maioría dos estudantes universitarios son orixinarios do Reino Unido e principalmente estudan fóra do campus; moitos dos seus cursos (tanto universitarios como de posgrao) tamén poden ser estudados dende calquera parte do mundo. Tamén hai un certo número de estudantes a tempo completo que fan investigación de posgrao nun campus universitario de 48 hectáreas onde poden usar as instalacións da OU, así como máis de 1. 000 membros académicos e máis de 2. 500 administrativos, persoal operativo e de apoio.
Open Web Application Security Project

O Open Web Application Security Project (OWASP, en inglés "Proxecto aberto de seguridade de aplicacións web"), é un proxecto de código aberto dedicado a determinar e combater as causas que fan que o software sexa inseguro.
A Fundación OWASP é un organismo sen ánimo de lucro que apoia e xestiona os proxectos e infraestrutura de OWASP. A comunidade OWASP está formada por empresas, organizacións educativas e voluntarios de todo mundo. Xuntos constitúen unha comunidade de seguridade informática que traballa para crear artigos, metodoloxías, documentación, ferramentas e tecnoloxías que se liberan e poden ser usadas de balde por calquera.
Open cad format

Open cad format é un formato libre de ficheiros de CAD creado pola comunidade libre de CAD. É unha alternativa aberta a DWG, openDWG, openDGN e DXF.
Dentro desta comunidade aberta estúdanse todas as posibilidades para este formato de ficheiros de CAD. Por agora contase cun formato ASCII creado por Franz Reiter, que é o creador de gcad3D. Tamén se están a estudar as posibilidades de implementar un novo ficheiro XML como novo formato de intercambio.
Open-Sankoré

Open-Sankoré é un programa para Encerados Dixitais Interactivos (PDI) libre e gratuíto compatíbel con calquera proxector e lapis óptico. Historia
Open-Sankoré baséase no programa Uniboard, desenvolvido inicialmente na Universidade de Lausana, Suíza. Empezouse a desenvolver en 2003 e a usar por parte dos profesores da universidade en outubro dese mesmo ano. O proxecto sufriu unha escisión, e foi vendido máis tarde ao Grupo de Interese Público de Educación Dixital en África (ENA GIP), do que forman parte varios ministerios e empresas privadas e públicas, co obxectivo de convertelo nun proxecto libre e liberalo baixo licenza GNU Lesser General Public License (LGPL). Innovacións
Ademais de ser o primeiro software libre para encerado dixital completamente operativo, Open-Sankoré trae dúas importantes innovacións: En primeiro lugar, o formato de arquivos non é específico, senón que se basea na estándar web W3C, o que permite que calquera navegador moderno poida lelos. Deste xeito, os materiais creados poden distribuírse por Internet sen necesidade de instalar o programa ou unha extensión.
En segundo lugar, o programa pode ampliarse con aplicacións escritas tamén seguindo o estándar W3C para widgets, o que permite aos desenvolvedores centrarse na funcionalidade de Open-Sankoré, e deixar que a comunidade de usuarios desenvolva os applets que realmente necesitan. Impacto
O goberno francés creou unha Delegación Interministerial para a Educación Dixital en África (DIENA) e un Grupo de Interese Público de Educación Dixital en África (ENA GIP) para poñer en funcioanmento durante varios anos un programa de fomento da educación dixital en varios países africanos. Open-Sankoré é unha das estratexias deste grupo para lograr un dos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio referidos á educación en África, unha iniciativa das Nacións Unidas. Versións
Open-Sankoré v 1. 4 foi liberada a principios de xullo de 2012, solucionando varios problemas (bugs) e mellorando o comportamento respecto da versión 1. 3, pero incluíndo tamén moitas características novas como: ferramentas de Interactividade para crear exercicios, motores de procura on-line integrados que permiten a procura de imaxes, vídeos e sons en Google e en Planète-Sankore directamente sen saír da aplicación, importar distintos formatos e un novo motor de manexo de textos.
OpenAI

OpenAI é unha institución de investigación de intelixencia artificial (IA) sen ánimo de lucro, que ten como obxectivo promover e desenvolver unha IA amigable de xeito que beneficie á humanidade no seu conxunto. A organización busca "colaborar libremente" con outras institucións e cos investigadores facendo que as súas patentes e investigacións sexan abertas ao público. A compañía está apoiada por máis de 1. 000 millóns de dólares en compromisos; non obstante, só se espera que se use unha pequena fracción deses mil millóns de dólares nos primeiros anos. Os fundadores están motivados, en parte, polos riscos existenciais da intelixencia artificial xeral. Participantes
CEO até novembro de 2023: Sam Altman, expresidente da aceleradora de startups Y Combinator. CEO desde esa data, a enxeñeira de software de orixe albanesa, Mira Murati, durante dous días, e logo por Emmett Shear (exdirector executivo de Twitch).
Ilya Sutskever, director de investigación, antigo especialista en aprendizaxe automática de Google
CTO: Greg Brockman, antigo CTO de Stripe
Outros apoios do proxecto inclúen: Reid Hoffman, cofundador de LinkedIn
Peter Thiel, cofundador de PayPal
Jessica Livingston, socia fundadora de Y Combinator
Empresas: Infosys, unha empresa india de TI
División de servizos na nube de Microsoft
OpenAssistant

OpenAssistant é un asistente baseado en chat e baseado en intelixencia artificial (IA) de código aberto que comprende tarefas, pode interactuar con sistemas de terceiros e recuperar información dinamicamente para facelo. O proxecto está desenvolvido por un grupo de voluntarios en colaboración con LAION. Un dos obxectivos de desenvolvemento inclúe o acceso gratuíto a modelos de linguaxe de grande tamaño que se poden executar localmente en hardware de consumo.
O proxecto conta cun apoio global, distribuído e de colaboración colectiva no que participaban en 2023 máis de 13500 voluntarios que crearon 600000 puntos de datos xerados por humanos.
OpenBTS

OpenBTS (en inglés: Open Base Transceiver Station) é un software baseado en GSM e compatible con ese estándar para teléfonos móbiles empregado como punto final de chamadas teléfonicas e VoIP (voz sobre IP). OpenBTS é a primeira aplicación de software libre do estándar industrial GSM. Está escrito en C++ e liberado coa Licenza Pública Xeral Affero de GNU (AGPL).
OpenClassrooms

OpenClassrooms é unha plataforma educativa na que se imparten cursos online gratuítos e abertos a todo o mundo, na que participan diferentes universidades a nivel internacional. Historia
Foi fundada en novembro de 1999 por Mathieu Nebra, co fin de desenvolver dentro do ámbito do e-learning unha ampla oferta educativa.
OpenClassrooms supera os un millóns de estudantes, repartidos por todo o mundo, que cursan algún dos máis de 750 cursos impartidos maioritariamente en lingua francés, pero tamén en español e inglesa.
Algúns destes cursos permiten obter un certificado que avala a realización do curso, previo pago dunha cantidade, sempre que o estudante expedise previamente un certificado de identidade verificada.
OpenCola

OpenCola é unha bebida de cola na que as instrucións para realizala están dispoñíbeis de balde e con acceso libre e poden ser modificadas. Calquera pode facer a bebida, modificar e mellorar a receita sempre que, ademais, rexistren as súas propias receitas baixo a Licenza de documentación libre de GNU. Historia e características
Aínda que orixinalmente foi lanzada como unha ferramenta promocional para explicar o software de código aberto, as vendas da bebida continuaron medrando e chegaron a superar as 150. 000 latas vendidas. A compañía OpenCola, con sede en Toronto, deuse a coñecer máis pola bebida que polo software que pretendía promover. Laird Brown, o responsábel da estratexia da compañía, atribúe o seu éxito á desconfianza que se estendeu ante as grandes empresas e "patentadores de case todo". A estratexia en 2010 de mercadotecnia deu un xiro e xa non promocionan o refresco na súa páxina web.
OpenCorporates

OpenCorporates é unha páxina web que comparte datos de empresas baixo a copyleft Licenza Aberta de Bases de Datos. A empresa, OpenCorporates Ltd, foi constituída o 18 de decembro de 2010 por Chris Taggart e Rob McKinnon, e o sitio web foi lanzado oficialmente o día 20 de decembro dese mesmo ano.
Os datos proceden de rexistros comerciais nacionais de 140 xurisdicións e preséntanse nun formulario estandarizado. Os datos recollidos inclúen o nome da entidade, a data de constitución, os enderezos rexistrados e os nomes dos directores. Algúns datos, como a estrutura de propiedade, son achegados polos usuarios.
OpenDocument

OpenDocument (OASIS Open Document Format for Office Applications) é un estándar aberto definido por OASIS que especifica un formato de arquivo baseado en XML que permite almacenar datos de aplicacións de oficina. Motivacións
Unha das causas e tamén consecuencia da estrutura monopolística do mercado informático que se consolidou durante os anos 90 son as trabas para intercambiar datos entre aplicacións de diferentes provedores, aínda que estas sexan do mesmo tipo. As grandes empresas creadoras de software fomentan estas incompatibilidades para producir a síndrome de cliente cativo: Os gastos necesarios para implantar unha nova tecnoloxía son maiores que os beneficios que poida prover debido á necesidade de realizar unha custosa migración de datos ao novo sistema. Esta síndrome do cliente cativo minimiza a competencia e atrasa o progreso da tecnoloxía.
A extensión das redes WAN como Internet a finais dos anos 90 agravou os problemas de incompatibilidade, xa que limitaban as posibilidades de comunicación entre organizacións diferentes que moitas veces contaban con solucións de software heteroxéneas. Unha das primeiras solucións a este problema foi a homoxeneización dos produtos informáticos, decantándose a maioría por un provedor concreto que se considerou o estándar de facto, feito que agravou aínda máis os problemas de competencia no mercado das solucións de software.
OpenSCAD

OpenSCAD é unha aplicación multiplataforma de código aberto e libre para a creación e edición de obxectos sólidos tridimensionais, ou 3D. Permite crear deseños 3D de obxectos xeométricos e texto e modificar o seu tamaño en calquera momento da edición xa que o renderizado dos obxectos se fai despois dunha compilación dos scripts.
Proporciona unha técnica de modelaxe creando sólidos xeométricos CSG e outra baseada en extruír liñas 2D. Os deseños poden ser exportados en formato 2D como AutoCAD DXF. As curvas 2D poden ser extruídas dende formatos DXF. Os ficheiros DXF de OpenSCAD poden ser lidos e crear modelos 3D en formatos STL e OFF.
A aplicación pode integrarse con FreeCAD como espazo de traballo.
OpenStreetMap

OpenStreetMap (tamén coñecido polas súas siglas OSM) é un proxecto aberto e colaborativo para crear mapas libres, gratuítos e editables. As trazas dos mapas créanse empregando información obtida de dispositivos GPS ou empregando fotografías aéreas ou de satélites e outras fontes como bases de datos da administración. Dende 2016 OSM emprega en España cartografía PNOA para mapeado e edición. Descrición
Os inicios do proxecto están en xullo de 2004 por Steve Coast en protesta polos altos prezos que Ordnance Survey, a axencia cartográfica de Gran Bretaña, cobraba pola súa información. O 9 de agosto de 2004 pediu o dominio openstreetmap. org. En 2006 o proxecto OSM pasou a estar organizado baixo unha fundación internacional con apoios para aloxar a súa base de datos. O proxecto foi ampliándose a máis países do mundo e en abril de 2009 iniciouse a colaboración con Wikipedia para empregar os seus mapas xeoreferenciados. Dende entón Wikipedia ofrece ligazóns aos mapas de OSM, entre outros.
O proxecto baséase en edicións feitas por colaboradores rexistrados. Os usuarios crean unha conta rexistrándose na páxina do proxecto OSM. Poden editar directamente os mapas na páxina web do proxecto sen necesidade de instalar programa algún no seu ordenador. Unha vez rexistrado e acceso á páxina de edición amósanse imaxes de distintas zonas. Cada usuario pode elixir a zona ou lugar que desexa mapear. Converter esas fotos en datos que se incorporarán á base de OSM. Así pódense trazar estradas, edificios, terreos, zonas segundo o seu uso ou calquera outro dato. Todo será incorporado aos mapas de OSM. Existen programas alleos a OSM que permiten baixar partes dos mapas do proxecto chamadas teselas. Estes anacos permiten ser editados de xeito completo podendo engadir datos doutras aplicacións como receptores GPS, trazas completas. Toda esa información pode ser subida posteriormente á base de datos de OSM. Terceiras empresas e usuarios desenvolven programas que empregarán a base de datos OSM. Algunhas fan uso comercial deses datos. O proxecto OSM fomenta o uso comercial. Cada empresa decide o nivel de liberdade que da ao seu proxecto. Así algunhas deixan empregar parte do seu software de xeito libre e cobran por algunhas funcións.
OSM en Galiza
Na ampliación de OSM chegou a ofrecer algunhas imaxes de satélite das principais cidades de Galiza non estando dispoñible no resto de xeito que as vilas máis pequenas e as estradas entre elas non tiñan presenza no proxecto. Hoxe en día as imaxes xa están dispoñibles para todo o territorio aínda que faltan moitas estradas secundarias por trazar.
Operabase

Operabase é unha base de datos on-line de interpretacións de ópera, teatros e compañías de ópera, os propios intérpretes así como os seus agentes. Operabase, que se pode atopar en operabase. com, é propiedade e é operada por Operabase Ltd, unha empresa localizada en Luton, Inglaterra. O sitio web naceu en 1996 como afección de Mike Gibb, converténdose na súa ocupación a tempo completo tres anos despois. A base de datos é actualmente operada por Gibb e Muriel Denzler, quen proporcionan servizos aos profesionais de ópera por unha tarifa, aínda que o sitio pode ser consultado por calquera usuario sen cargo ningún.
Sinalouse por Gibb e Denzler nun artigo no sitio web da organización do servizo de ópera europea, opera-europe. org (unha organización similar a aquelas que existen nos Estados Unidos e o Canadá, OPERA America e Opera. ca) que proporcionan servizos especializados aos profesionais da ópera, incluíndo no sitio web "ferramentas de cásting, discos de artistas, detalles de administración, información de producións". Mais eles poñen énfase en que "o sitio foi orixinalmente creado para o público en xeral, que aínda proporcionan o 96% dos seus usuarios". Operabase "é internacional na súa esencia; a súa información abrangue Australia e Eindhoven e está traducida a diversos idiomas. "
Para o seu décimo aniversario, o sitio recibiu "arredor de 10000 visitantes por día ao sitio público, que miran arredor de catro millóns de páxinas ao mes. Destes, menos da metade empregan o inglés, o 17% o alemán, 12% o italiano, 10% o francés, 9% o castelán. "
Un novo trazo compara cinco tempadas de ópera, da 2005/06 á 2009/10. Esta é sección "Statistics", que permite a usuarios investigar o número total de interpretacións por país; per cápita por país; polo número de interpretacións en cada cidade; por clasificacións de 1. 005 compositores (con Giuseppe Verdi no alto da lista con 2. 259 interpretacións das súas óperas); por compositores modernos; polas clasificacións de 60 compositoras con Kaija Saariaho tendo 15 representacións da súa obra; e, finalmente, polo número de óperas interpretadas (2. 153), coa lista dominada polas 451 representacións de Die Zauberflöte de Mozart, seguida a pouca distancia por La traviata de Verdi con 447.
Operación (matemáticas)

En Matemáticas, unha operación é calquera tipo de procedemento que se realiza sobre unha certa cantidade de elementos e que segue sempre unha mesma lóxica (regra). Dependendo do número de termos necesarios nunha operación pode clasificarse como operación unaria, operación binaria, operación ternaria. ..
Unha operación binaria xenérica normalmente é representada como: X ∗ Y {\displaystyle X*Y} onde " ∗ {\displaystyle *} " é o operador binario, X {\displaystyle X} e Y {\displaystyle Y} son os operandos (ou termos da operación), X {\displaystyle X} é o primeiro termo e Y {\displaystyle Y} é o segundo termo. Exemplos
Os dous exemplos de operacións binarias máis clásicos son: X + Y {\displaystyle X+Y}, onde " + {\displaystyle +} " é o símbolo do operador adición; o resultado da operación é a suma e os termos son os sumandos. X ⋅ Y {\displaystyle X\cdot Y}, onde " ⋅ {\displaystyle \cdot } " é o símbolo do operador multiplicación, o resultado da operación é o produto de X por Y e os termos son os factores. Propiedades de operacións binarias
Algunhas operacións binarias posúen certas propiedades notables. Considerando * e # como dúas operación binarias podemos definir as seguintes propiedades: Asociatividade: Para calquera X, Y e Z, (X * Y) * Z X * (Y * Z).
Conmutatividade: Para calquera X e Y, X * Y Y * X.
Elemento neutro: Existe un e tal que e * X X para calquera X.
Elemento inverso: Existe un par (X, X') tal que X * X' e, onde e é o elemento neutro.
Propiedade distributiva: Para calquera X, Y e Z, X # (Y * Z) (X # Y) * (X # Z).
Operación Crossroads

A operación Crossroads consistiu nun par de probas de armas nucleares realizadas polos Estados Unidos no atol Bikini a mediados de 1946. Foron as primeiras probas nucleares trala proba Trinity de xullo de 1945, e as primeiras detonacións de dispositivos nucleares tralos bombardeos de Hiroshima e Nagasaki do 6 e 9 de agosto de 1945. O propósito destas probas era investigar que efectos tiñan armas nucleares nos navíos de guerra.
Estas probas foron as primeiras dunha serie de probas realizadas nas illas Marshall, e a primeira en anunciarse publicamente con anterioridade e observadas por un público invitado, incluíndo un gran número de xornalistas. As probas foron lideradas polo vicealmirante William H. P. Blandy e non polo persoal do propio Proxecto Manhattan. Dispúxose unha frota de 95 navíos obxectivo na lagoa do atol Bikini, detonando dúas bombas Fat Man de plutonio semellantes á lanzada sobre Nagasaki.
A primeira proba recibiu a denominación Able. A bomba nomeouse Gilda pola personaxe de Rita Hayworth no filme de 1946 Gilda, e foi lanzada dende o B-29 Superfortress Dave's Dream do Grupo de Bombardeiros 509 o 1 de xullo de 1946. Detonouse a 158 m sobre a frota obxectivo e causou menos danos dos agardados xa que non acadou o obxectivo por uns 649 m. A segunda proba chamouse Baker. A bomba desta segunda proba chamouse Helen of Bikini e detonouse a 27 m baixo a auga o 25 de xullo de 1946. A auga mariña radioactiva que desprazou provocou unha significativa contaminación. Os plans incluían unha terceira proba a gran profundidade denominada Charlie para 1947, pero foi cancelada principalmente pola incapacidade da Armada de descontaminar os navíos obxectivo trala proba Baker. Charlie pasou a denominarse operación Wigwam e realizouse en 1955 na costa de California.
Os nativos do atol Bikini acordaron evacuar a illa e a maioría deles trasladouse ó atol Rongerik. Nos anos 1950 unha serie de probas termonucleares deixaron o atol Bikini inservible para a agricultura de subsistencia e a pesca por mor da contaminación radioactiva, e a data de 2015 o atol permanecía deshabitado. O químico Glenn T. Seaborg cualificou a proba Baker como "o primeiro desastre nuclear do mundo".
Operación Mincemeat

A Operación Mincemeat ou Carne moída foi un exitoso plan de contrainformación nun contexto de espionaxe británico posto en marcha durante a Segunda guerra mundial. Desenvolvemento
Como parte dos plans xerais da Operación Barclay para disfrazar os preparativos para a invasión de Italia (Operación Husky) desde África do Norte, a Mincemeat axudou a convencer ao Alto Mando do Heer alemán de que os aliados pretendían invadir Grecia e Sardeña en 1943 en lugar de Sicilia, que era o verdadeiro obxectivo. Isto conseguiuse enganando aos alemáns dicindo que interceptaran accidentalmente documentos confidenciais que detallaban os plans aliados. Os documentos foron unidos a un cadáver, tirado deliberadamente pola borda para ser levado pola forza das ondas até a praia de Punta Umbría, Huelva, contando que a España franquista trasladaría eses documentos aos nazis, como así aconteceu. Na literatura e no cine
Ewen Montagu, que xogou un papel protagonista no plan de 1943 para enganar aos nazis, escribiu o libro The Man Who Never Was en 1953 sobre a operación Mincemeat.
En 1956, Ronald Neame dirixiu o filme The Man Who Never Was baseado no libro homónimo de Montagu.
En 2021, John Madden dirixiu un filme británicobaseado no libro de Ben Macintyre sobre a operación, que leva por título Operation Mincemeat.
Operación Nécora

A Operación Nécora foi un proceso xudicial, que iniciou unha das maiores e a primeira das redadas contra o narcotráfico galego da década dos 90.
O 12 de xuño de 1990 o xuíz da Audiencia Nacional Baltasar Garzón e o fiscal antidroga Javier Zaragoza botaron a andar o primeiro gran golpe contra as bandas do narcotráfico arousás que operaban nas rías galegas. Un continxente de centenares de policías desprazados de Madrid para a ocasión arrestaron nas súas casas a grandes traficantes de tabaco, reconvertidos en narcotraficantes.
Detrás da histórica redada estaban as declaracións de Ricardo Portabales de Marín e de Manuel Fernández Padín de Vilanova de Arousa, o que permitiu meter no cárcere a gran parte do clan da droga galega, incluídos persoeiros como Laureano Oubiña.
A Operación Nécora concluíu no ano 2004 coa lectura da sentenza.
Operación Ogro

Operación Ogro é unha película do director italiano Gillo Pontecorvo, coprodución hispano-italiana, estreada en Italia en 1979, e baseada no libro homónimo da autora Eva Forest. O título fai referencia ao nome en clave co que ETA denominou a acción, sendo ademais ogro o alcume de Carrero Blanco. Sinopse
O filme narra o intento de secuestro e posterior atentado que ETA levou a cabo o 20 de decembro de 1973 contra Luis Carrero Blanco, que fora designado presidente do goberno de España por Francisco Franco uns meses atrás. Personaxes
Gian Maria Volonté como Izarra
José Sacristán como Iker
Ángela Molina como Amaiur
Eusebio Poncela como Txabi
Saverio Marconi como Luque
Georges Staquet como Albanel
Nicole Garcia como Karmele
Féodor Atkine como José María Uriarte
Estanis González
Agapito Romo como Luis Carrero Blanco
José Manuel Cervino como Leiteiro
Ana Torrent como rapaza vasca Galardóns e nomeamentos
A película foi seleccionada oficialmente para a clausura do Festival de Venecia. Declarada de "Especial Calidade" pola Dirección Xeral de Cinematografía, obtivo o premio David di Donatello á mellor dirección.
Operación Payback

Denomínase Operación Payback o conxunto de ataques coordinados aos opoñentes da pirataría informática en Internet polos activistas ou hackers da mesma. Cando os opoñentes da pirataría lanzaron un ataque de denegación de servizo en sitios web de torrents, os defensores da pirataría decidiron devolverlles ataques de denegación de servizo aos opoñentes da pirataría. Operation Payback esta asociada con Anonymous en colaboración con 4chan. En decembro de 2010 os organizadores da Operación Payback decidiron centrar todos os seus esforzos en atacar as compañías que boicotearon a normalidade de WikiLeaks na rede.
Operación Ranch Hand

A operación Ranch Hand foi unha operación militar estadounidense durante a guerra de Vietnam que durou dende 1962 ata 1971. Inspirado en gran medida polo uso británico de produtos químicos 2, 4, 5-T e 2, 4-D (axente laranxa) durante a Emerxencia Malaia na década de 1950, foi parte do programa xeral de guerra herbicida durante a guerra chamada Operación Tren Dust. Na Ranch Hand usáronse uns 72000 m3 de desfoliantes e herbicidas en áreas rurais de Vietnam do Sur nun intento de privar ao Viet Cong de comida e vexetación. As áreas de Laos e Camboxa foron tamén fumigadas en menor medida. Segundo o goberno vietnamita, os produtos químicos causaron 400000 mortes. O goberno dos Estados Unidos describiu estas cifras como "non fiables".
Foron voadas preto de 20000 unidades entre 1961 e 1971. O lema dos "Ranch Handers" era "Only you can prevent a forest" ("Só ti podes evitar un bosque"), unha versión do popular slogan do Servizo Forestal dos Estados Unidos. Durante os dez anos de pulverización, 20000 km2 de bosque e 2000 km2 de cultivos foron gravemente danados ou destruídos. Ao redor do 20% dos bosques do sur de Vietnam foron pulverizados polo menos unha vez.
Os herbicidas foron pulverizados polos C-123 da Forza Aérea dos Estados Unidos usando a sinal "Hades". Os avións equipáronse con tanques de spray especialmente desenvolvidos cunha capacidade de 4 m3 de herbicidas. Un avión asperxía unha franxa de terra de 80 m de ancho e 16 km de longo nuns 4 minutos e medio, a unha velocidade duns 3 m3/km2. As patrullas normalmente consistían en tres ou cinco avións voando un a par do outro. O 95% dos herbicidas e desfoliantes usados na guerra foron fumigados pola Forza Aérea dos Estados Unidos como parte da operación Ranch Hand. O 5% restante foi pulverizado polo Corpo Químico dos Estados Unidos, outras ramas militares, e a República de Vietnam usando pulverizadores de man, camións de pulverización, helicópteros e barcos, principalmente ao redor das instalacións militares estadounidenses.
Operación Reconquista de España

Operación Reconquista de España foi o nome que se lle deu á invasión do Val de Arán por guerrilleiros antifranquistas españois (baixo dirección comunista) desde Francia en 1944. Historia
A intención destes guerrilleiros, na súa meirande parte veteranos da guerra civil española e a Resistencia francesa, era renovar a guerra en España estabelecendo unha cabeza de ponte en territorio español, na crenza de que, unha vez comezada esta, os aliados os axudarían a derrubar o goberno de Franco, instaurando un goberno da Unión Nacional Española (UNE).
O 19 de outubro de 1944 uns tres mil homes penetraron no val. Con todo, a falta de apoio popular, o feito de que o goberno español estivese ao tanto dun posíbel ataque e a carencia de armamento pesado impediulles tomar Vielha ou o porto da Bonaigua, de forma que as tropas franquistas rexeitaron facilmente a invasión. O 27 de outubro iniciouse a retirada do que foi o último intento de derrotar a Franco pola forza.
Segundo os datos oficiais, na Operación Reconquista morreron 129 guerrilleiros, 214 foron feridos e 218 feitos prisioneiros, dos que a unha boa parte lle foi aplicada a pena de morte.
Operador (xenética)

En xenética, un operador é un segmento de ADN ao cal se une un factor de transcrición proteico, que regula a expresión xénica en bacterias e que forma parte dun operón. Foi definido clasicamente no operón lac como un segmento de ADN situado entre o promotor e os xenes estruturais do operón. Se está presente unha molécula proteica represora, esta obstrúe fisicamente a unión da ARN polimerase ao promotor e a transcrición dos xenes. Unha proteína indutora pode desprazar o represor do sitio operador, o cal fai que o operón quede desinhibido.
Na regulación do operón lac, ademais do operador principal, chamado O1, situado entre o promotor e os xenes estruturais, descubriuse recentemente que están implicados tamén outros dous operadores adicionais menores, chamados O2 e O3. O operador O3 sitúase ao final do xene lacI e o O2 está situado a 400 pares de bases augas abaixo na parte inicial do lacZ. No modelo actual, o represor únese aos tres á vez, e os operadores menores melloran a afinidade do represor polo operador principal.
Operador argumentativo

Os operadores argumentativos son uns dos marcadores do discurso xunto cos estruturadores da información, conectores, reformuladores, e marcadores conversacionais. Chámanse así aqueles marcadores que polo seu significado condicionan as posibilidades argumentativas do membro do discurso en que se inclúen, pero sen relacionalo con outro membro anterior". Poden ser: Operadores de reforzo argumentativo, cuxo significado consiste esencialmente en reforzar como argumento o membro do discurso en que se atopan. Deste xeito, e á vez que se reforza o seu argumento, limítanse os outros como causantes de posibles conclusións: "en realidade" -que distingue outro argumento como aparencia-, "no fondo" -que presenta a un argumento con maior forza que outro simplemente posible-, "de feito" -que presenta un argumento como un feito certo, e polo tanto con máis forza ca outro discutible ou probable- etc. ..
Operadores de concreción, que presentan o membro do discurso que os inclúe como unha concreción ou exemplo dunha expresión máis xeral: "por exemplo", "en concreto", "en particular", "por caso".
Operador bilinear

En matemáticas, un operador bilinear é unha multiplicación "xeneralizada" que atende á propiedade distributiva. Definición
Dados 3 espazos vectoriais V, W e X sobre o mesmo corpo F, un operador bilinear é unha función B: V × W → X {\displaystyle B\colon V\times W\to X} tal que para todo w en W (fixa), a asignación v ↦ B ( v, w ) {\displaystyle v\mapsto B(v, w)} é un operador linear de V a X, e para todo v en V (fixa), a asignación w ↦ B ( v, w ) {\displaystyle w\mapsto B(v, w)} é un operador linear de W a X. Propiedades
B ( x, y )
0 {\displaystyle B(x, y)
0} se x
0 ou y
0, sendo 0 o vector nulo.
Operador hermitiano

Un operador hermitiano é un endomorfismo continuo autoadxunto do espazo de Hilbert. Os operadores hermitianos úsanse na análise funcional e na mecánica cuántica H ∈ E n d ( E ) {\displaystyle H\in End(E)} H †
H {\displaystyle H^{\dagger }
H} Dá: ( H 1 + H 2 ) †
H 1 † + H 2 † {\displaystyle (H_{1}+H_{2})^{\dagger }
{H_{1}}^{\dagger }+{H_{2}}^{\dagger }} ( α H ) †
α H ∀ α ∈ R {\displaystyle (\alpha H)^{\dagger }
\alpha H\qquad \forall \alpha \in \mathbb {R} } Do que se deduce que os operadores hermitianos forman un espazo linear sobre o real
Operando

En matemáticas, un operando é unha das entradas (argumentos) dun operador. Por exemplo, en: 3 + 6
9 {\displaystyle 3+6
9\, } " + {\displaystyle +\, } " é o operador, " 3 {\displaystyle 3\, } " e " 6 {\displaystyle 6\, } " son os operandos.
A cantidade de operandos dun operador denomínase aridade. Baseándose na aridade, os operadores clasifícanse como unarios, binarios, ternarios etc.