proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Nacionalismo (música)

O nacionalismo na música refírese ao uso de materiais recoñecidos como nacionais, en especial na música chamada culta ou clásica. Por exemplo, o uso directo da música tradicional, e o uso de melodías, ritmos e harmonías inspiradas nela. O nacionalismo tamén inclúe o uso do folclore como base para obras programáticas ou óperas.
O nacionalismo asóciase xeralmente ao romanticismo musical de mediados do século XIX, pero hai evidencias de precursores do nacionalismo durante todo o século XVIII. O termo tamén se usa a miúdo para describir a música rexional do século XX, especialmente de América Latina. Até hai ben pouco, o nacionalismo musical do XIX foi considerado como unha reacción contra o "dominio" da música romántica alemá. Estados, países e rexións
Os países a miúdo relacionados co nacionalismo musical son Rusia (Mikhaïl Glinka e o Grupo dos Cinco), Bohemia (Bedřich Smetana e Antonín Dvořák), Noruega (Edvard Grieg), Finlandia (Jean Sibelius), Reino Unido (Edward Elgar e Frederick Delius) ou os Estados Unidos (Horatio Parker e Edward Mac Dowell).
Na Península Ibérica
As maiores referencias dos compositores do nacionalismo na Península foron o eixo Madrid-Andalucía, coas influencias do flamenco, e Cataluña, a mesma idea de Iberia (obra de Albéniz) ou a Galiza. En Portugal o estilo tivo menos influencia que no Brasil, con autores como Carlos Gomes, Heitor Villa-Lobos ou Francisco Mignone.
O primeiro introdutor deste estilo na Península Ibérica foi o compositor galego Marcial de Adalid. Luísa Villalta resaltou a importancia dese movemento non só para a música en si, senón para a literatura do Rexurdimento e a creación de símbolos de Galicia. Outro compositor do nacionalismo musical galego, xa no século XX, foi Rogelio Groba.
Felip Pedrell foi outro dos pioneiros, introdutor en Cataluña e en España das obras de Wagner (presentado en Portugal polo vasco-portugués António Arroio e os seus irmáns). Como renovador do panorama musical catalán, Pedrell tivo un enorme prestixio e tivo alumnos como Enric Granados, Manuel de Falla, Isaac Albéniz e Lluís Millet entre outros. Foi, ademais, un precursor do nacionalismo catalán.
Nacionalismo africano

O nacionalismo africano é un termo pannacionalista que se refire a un grupo de ideoloxías políticas, principalmente dentro da África subsahariana, que están baseadas na idea de autodeterminación nacional e a creación de estados nación. A ideoloxía xurdiu baixo o dominio colonial europeo durante os século XIX e XX e estaba vagamente inspirado nas ideas nacionalistas dende Europa. Orixinalmente, o nacionalismo africano estaba baseado en esixencias para a autodeterminación e xogou unha función importante en forzar o proceso de decolonización de África (c. 1957–66). Porén, o termo refírese a un gran número de movementos ideolóxicos e políticos diferentes e non debe ser confundido co panafricanisno que busca a federación de moitos ou de todos estados de nación en África.
Nacionalismo alxeriano

O nacionalismo alxeriano foi un movemento político nacionalista definido polas dicotomías alxeriana-francesa, as tensións entre a cultura colonial francesa a a bérber e árabe e as ideoloxías socialista e islamista. O nacionalismo alxeriano xerou símbolos de nacionalidade e segue a evolucionar nas manifestacións actuais que teñen lugar en Alxeria. Este movemento foi inspirado por persoas como Ben Badis e Djamila Bouhired, que foron dous dos principais opositores do goberno colonial francés en Alxeria.
Nacionalismo branco

O nacionalismo branco é un tipo de nacionalismo ou pannacionalismo racista que defende a crenza que as persoas brancas son unha raza e busca desenvolver e manter unha identidade racial e nacional branca. Moitos dos seus defensores identifícanse e adhírense ao concepto dunha nación branca ou dun "etnoestado branco".
Os analistas describen o nacionalismo branco como algo que se solapa co supremacismo branco e o separatismo branco. O nacionalismo branco descríbese ás veces como un eufemismo ou un subconxunto do supremacismo branco, e os xornalistas e analistas empregaron ambos termos indistintamente. O separatismo branco é a busca dun "estado só para brancos", mentres que o supremacismo é a crenza de que os brancos son superiores aos non brancos e deben dominalos, tomando ideas do darwinismo social e do nazismo. Os nacionalistas brancos adoitan evitar usar o termo "supremacía" porque ten connotacións negativas.
Os nacionalistas brancos din que buscan asegurar a supervivencia da raza branca e das culturas dos estados historicamente brancos. Sosteñen que os brancos deben manter a súa maioría nos países de maioría branca, manter o seu dominio político e económico, e que as súas culturas deben ser o máis importante. Moitos nacionalistas brancos cren que a mestizaxe, o multiculturalismo, a inmigración de non brancos e as baixas taxas de natalidade entre os brancos están ameazando a raza branca, e algúns argumentan que equivale a un xenocidio branco. Os críticos sosteñen que o termo "nacionalismo branco" é simplemente un "cambio de nome" e que ideas como o orgullo branco existen soamente para achegar unha cara pública aséptica á supremacía branca, e que a maioría dos grupos nacionalistas brancos promoven a violencia racial.
Nacionalismo bérber

O nacionalismo bérber, tamén chamado berberismo ou amazighismo, é un movemento político bérber baseado no nacionalismo cultural e étnico. Comezou principalmente en Cabilia (en Alxeria) e en Marrocos, e posteriormente estendeuse ao resto de comunidades bérberes da rexión do Magreb, no norte de África. Un grupo bérber, os tuaregs, declaráronse en rebelión contra Malí no ano 2012, e estabeleceron temporalmente un estado independente de facto chamado Azawad, que se identificaba a si mesmo como bérber.
O movemento berberista en Alxeria e Marrocos é unha oposición cultural á arabización e á ideoloxía panarabista. En Azawad (norte de Malí), o movemento tuareg-berberista é tamén secularista e está en oposición tanto ao arabismo como á discriminación percibida contra os tuareg nómades por parte doutros grupos malianos e do goberno.
Nacionalismo do Ulster

O nacionalismo do Ulster é un movemento político de Irlanda do Norte que busca a independencia de Irlanda do Norte do Reino Unido sen unirse á República de Irlanda, converténdose así nun estado independente soberano separado de ambos.
O movemento foi formado por militantes lealistas protestantes que estaban insatisfeitos do tratamento británico cara a eles, en particular o encarceramento de militantes terroristas da Forza Voluntaria do Ulster (UVF) e da Asociación en Defensa do Ulster (UDA/UFF) Evolución de lealistas a separatismo de Gran Bretaña
Sunningdale foi o primeiro exemplo dunha separación de opinións entre os bandos protestantes. Unionismo, e a súa filial o lealismo, teñen metas muyoi conservadoras, e están a prol de manter o statu quo en Irlanda do Norte, a preferencia de protestantes para empregos públicos e de obreiros. Moitos protestantes obreiros, como Charles Harding Smith, inicialmente viron os católicos como rivais no traballo. A elite norteirlandesa, en particular a nobreza, animaba a inimizade entre os obreiros protestantes e católicos para salvagardar o seu alto nivel de vida, mais sempre se abstiveron de bendicir as accións terroristas da UVF e da UDA/UFF. Despois da caída do Acordo de Sunningdale producíronse moitas divisións que causaron o illamento da UVF, UDA, e os seus seguidores do resto da comunidade protestante.
Reacción do Estado cos paramilitares
Con inxenuidade, moitos lealistas que eran veteranos do Exército Británico, a policía ou outros servizos británicos, creron que o estado británico lles agradecería por impedir unha revolución republicana. Nos anos 1960, o IRA estaba baixo influencia comunista, isto ocorría nos tempos máis tensos da guerra fría. A tal punto, os servizos de seguridade como o MI5 e a RUC aproveitáronse de figuras lealistas para manipular o movemento. No canto de facerse aliados con eles, as autoridaades adoitaban aproveitarse dos militantes cando lles resultaba máis conveniente. En 1966, a UVF foi prohibida polo goberno de Irlanda do Norte como resultado de asasinatos seitarios. Nos anos 1970, a policía infiltrouse nos militantes e moitos deles foron encarcerados.
Nacionalismo padano

O nacionalismo padano é un movemento nacionalista impulsado polo partido político italiano da Liga Norte, a cal se formou a comezos do ano 1991 a partir da fusión de varios partidos nacionalistas e autonomistas das rexións do norte de Italia (Liga Lombarda, Liga Véneta, Piamonte Autonomista, Liga Emiliano-Romañola, Alianza Toscana, etc. ), posteriormente engadíronse partidos de igual carácter e doutras rexións (Trentino-Tirol do Sur, Friúl-Venecia Xulia, Val de Aosta, a Umbría, As Marcas, etc. ). Nas diversas eleccións italianas, tanto municipais como rexionais e nacionais, non logrou ser a opción política maioritaria aínda que o seu peso político é considerable en varias provincias italianas. Independentismo
A independencia da Padania foi anunciada en Venecia o 15 de setembro de 1996 por Umberto Bossi, presidente da Liga Norte, co obxectivo de configurar unha especie de goberno sombra en contraposición ao oficial con sede en Roma. No curso de grandes mitins da Liga Norte, Umberto Bossi proclamou o nacemento da "República Federal Padana" con estas palabras: Segundo Bossi, a política italiana estaba marcada por unha liña centralista desfavorable para a Padania, acusando de parasito ao sur de Italia, menos próspero ca o norte, e esixindo romper a solidariedade interterritorial de Italia.
Poucos días despois déronse enfrontamentos entre as forzas da orde e os militantes leghisti na rúa Bellerio en Milán, sede da Liga Norte, a consecuencia diso houbo un proceso penal sobre os reatos de resistencia (a público oficial), a cargo de Roberto Maroni, Mario Borghezio e outros representantes da Liga Norte, finalizando o proceso coa absolución dos mesmos.
Como resultado deste movemento independentista constituíuse unha Asemblea Parlamentaria denominada Parlamento Padano, con sede en Bagnolo San Vito (Mantua). Tamén foi creado o Goberno da Padania, encabezado no seu comezo por Giancarlo Pagliarini (1996-97) e posteriormente por Vito Gnutti (1997-98), Manuela Dal Lago (1998-99) e Mario Borghezio (desde 1999), con sede en Venecia.
En 1999 xurdiu como escisión da Liga Véneta–Liga Norte o movemento da República Federal Padana do Véneto, vinculada ao nacionalismo véneto. Os estatutos da Liga Norte de 2002 reincidían na tese independentista.
O 10 de decembro de 2007 foi creada a selección de fútbol de Padania, non recoñecida internacionalmente.
A liña secesionista foi abandonada no Congreso de Varese e a nova alianza de Umberto Bossi con Silvio Berlusconi na Casa da Liberdade, remarcaría a súa inestable situación. O Parlamento posteriormente cambiaría o seu nome polo de Parlamento do Norte. Territorio reivindicado polo nacionalismo padano
O territorio reivindicado polo nacionalismo padano inclúe ademais do territorio denominado Padania na súa acepción xeográfica e lingüística (no mapa en cor vermella escuro e marrón), as rexións das Marcas, Toscana e a Umbría (no mapa en cor laranxa).
O nacionalismo padano propón como capital a cidade de Venecia. O territorio reivindicado supón o 53, 4% do territorio de Italia, e o 55, 6% da súa poboación.
Nacionalismo racial

O nacionalismo racial é unha ideoloxía racista que defende unha definición racial da identidade nacional. O nacionalismo racial busca preservar a "pureza racial" dunha nación mediante políticas como prohibir as parellas interraciais e a inmigración doutras razas. Co obxectivo de crear unha xustificación para tales políticas, o nacionalismo racial a miúdo promove a euxenisia, e defende solucións políticas e lexislativas baseándose na euxenesia ou outras teorías raciais.
O nacionalismo racial non debería ser confundido co nacionalismo étnico, segundo o cal as nacións están definidas por unha herdanza compartida, que polo xeral inclúe unha lingua común, unha fe común e unha ascendencia étnica común. Unha forma de transición entre nacionalismo racial e étnico é o nacionalismo Völkisch.
Nacionalismo sardo

O nacionalismo sardo (en sardo: natzionalismu sardu) ou tamén sardismo (en sardo: sardismu) é un movemento social, cultural e político en Sardeña que pide a autodeterminación do pobo sardo nun contexto de devolución nacional, co obxectivo de conseguindo maior autonomía ou mesmo a independencia completa respecto de Italia. Tamén promove a protección da natureza da illa e a preservación da súa herdanza cultural.
Aínda que a illa se caracterizou por ondas periódicas de protestas etnonacionalistas contra o goberno italiano en Roma, o movemento sardo ten as súas orixes na esquerda do espectro político; o rexionalismo e os intentos de autodeterminación dos sardos foron contrarrestados historicamente co nacionalismo e o fascismo italianos centrados en Roma (que finalmente lograron conter as tendencias autonomistas e separatistas). Co paso dos anos, xurdiron moitos partidos sardistas de diferentes orixes ideolóxicas (mesmo de dereitas e de centro), todos en minoría, e algúns deles formando coalicións de goberno de xeometría variable cos partidos italianos de todo o estado. Por exemplo, iso tamén ocorreu nas eleccións rexionais de Sardeña de 2014, onde o resultado conxunto de todos os partidos nacionalistas foi do 26% dos votos.
Nacionalismo siciliano

O nacionalismo siciliano (ou sicilianismo) é un movemento político nacionalista da rexion autónoma de Sicilia, así como da diáspora siciliana, que procura unha maior autonomía ou a independencia plena respecto de Italia, e promove e defende a cultura, a identidade, a historia e a lingua sicilianas.
Varios movementos separatistas e autonomistas en Sicilia recibiron apoio na súa maioría da esquerda política, pero tamén en menor medida da dereita e do centro. Historicamente, o partido máis importante do nacionalismo siciliano foi o separatista Movemento Independentista Siciliano, que tivo catro asentos no Senado de Italia e nove na Cámara de Deputados a mediados dos anos 1940.
Nacionalismo étnico

O nacionalismo étnico, tamén coñecido como etnonacionalismo, é unha forma de nacionalismo no cal a nación e a nacionalidade son definidas en termos de etnicidade, con énfase en etnocentrismo en varios temas políticos relacionados coa afirmación nacional dun grupo étnico particular.
O tema central do etnonacionalismo é que as "nacións están definidas por unha herdanza compartida, que polo xeral inclúe unha lingua común, unha fe común e unha ascendencia étnica común". Tamén inclúe ideas como unha cultura compartida como membros do mesmo grupo.
Se ben algúns tipos de nacionalismo étnico están firmemente arraigados na idea da etnicidade como unha característica herdada inmutable (por exemplo o nacionalismo negro ou o nacionalismo branco), a miúdo o nacionalismo étnico tamén se manifesta na asimilación de grupos étnicos minoritarios dentro do grupo dominante (como no caso da italianización). Esta asimilación pode ou non estar baseada na crenza nalgún devanceiro común con grupos asimilados (por exemplo coa xermanización na segunda guerra mundial). Unha versión extrema é o nacionalismo racial.
Nación constituínte

Países constituíntes ou nacións constitutivas é unha frase ás veces empregada, normalmente por institucións oficiais, en contextos nos cales un número de países compón unha grande entidade ou agrupación; así o OECD usou a frase en referencia á antiga Iugoslavia e as institucións europeas coma o Consello de Europa frecuentemente a empregan en referencia á Unión Europea. Non é terminoloxía técnica e non ten un sentido legal definido; 'constituínte' é simplemente un adxectivo, e a frase non ten un sentido claro fóra dun contexto da entidade ou agrupación de países en cuestión son constituíntes ou os seus compoñentes poden ser entendidos. Reino Unido
Os países constituíntes do Reino Unido son: Inglaterra
Irlanda do Norte Escocia Gales Países Baixos
Dende o 10 de outubro de 2010, os países constituíntes (landen) dos Países Baixos son: Países Baixos Aruba Curaçao Sint Maarten
O antigo país constituínte das Antillas Neerlandesas disolveuse en outubro de 2010. Isto causou a aparición de dous países constituíntes novos, Curaçao e San Martiño. As illas de Bonaire, Sint Eustatius e Saba uníronse ós Países Baixos.
Nación sen estado

As nacións sen estado son comunidades humanas que, aínda tendo as características culturais ou identitarias asociadas habitualmente cunha nación, non dispoñen dun estado propio, e, en moitos casos, non están recoñecidas oficialmente como comunidades diferenciadas. As nacións sen estado, polo tanto, están incluídas en estados onde a nación predominante é outra, ou repartidas entre diversos estados.
O recoñecemento oficial das nacións sen estado é moi variable. Nalgúns estados, fálase abertamente de nacións ou nacionalidades, ou tamén existen nacións que acadaron estruturas administrativas ou de goberno propias. Noutros estados, a diversidade nacional non é ben vista, e dende o estado propúgnase unha uniformidade nacional.
A definición de que é ou non unha nación sen estado é subxectiva. Ademais, a miúdo conviven nun mesmo territorio persoas con sentimentos nacionais moi diferentes. Noutros, determinar cal é o territorio exacto que corresponde a unha nación pode ser difícil. En xeral, as nacións sen estado cumpren, polo menos, algún dos tres criterios seguintes: Recoñecemento oficial por parte do estado como comunidade nacional, nacionalidade ou semellante.
Presenza de trazos culturais ou lingüísticos ben definidos e diferenciados dos maioritarios no estado.
Existencia dun movemento cultural ou político que reivindique a existencia.
Nada

A nada defínese como a ausencia e inexistencia de calquera obxecto. Segundo o contexto, existen varios conceptos de nada. A necesidade deste concepto é un atranco para o realismo inxenuo e o empirismo, porque, a ese respecto, na realidade non existe equivalente. Nun uso coloquial, a palabra nada, así como ren ou res, úsanse para facer referencia á ausencia de obxectos determinados nun lugar e tempo concretos.
Nadav Guedj

Nadav Guedj (en hebreo: נדב גדג) é un cantante franco-israelí que representou a Israel no Festival de Eurovisión 2015 obtendo o noveno posto con 97 puntos. Foi o gañador da segunda tempada de HaKokhav HaBa ("A seguinte estrela").
Nadezhda

Nadezhda foi unha serie de satélites artificiais soviéticos e logo rusos de axuda á navegación. Características
O satélites Nadezhda daban servizo á mariña mercante soviética e á Academia de Ciencias, pero tamén foi usado polos militares xunto cos satélites Tsikada. Daban servizo tamén ao sistemas COSPAS de emerxencia e rescate internacional. Os satélites tiñan forma de cilindro cunha masa de 820 kg e estabilizábanse mediante gradente gravitatorio. Emitían en frecuencias de arredor de 150 e 400 MHz, podendo usarse para determinar posicións cunha precisión de ata 3 km, e tiñan órbitas duns 1000 km de altura con inclinacións orbitais de arredor de 83º. O satélite Nadezhda lanzado en 2002 levaba a bordo tamén o sistema Kurs para asistir a vehículos en problemas, pasando a denominarse Nadezhda-M. Tódolos satélites foron lanzados medianfe foguetes Kosmos 3M. Os tres primeiros satélites foron lanzados mediante a denominación Kosmos, mentres que o resto recibiron a denominación definitiva. Foron sucedidos a partir de 2009 polos satélites Sterkh.
Nadir

Nadir é o punto inferior da esfera celeste, segundo a perspectiva dun observador na superficie do astro onde se atopa. Esta baixo os pés do observador, do outro lado do planeta.
Naegleria

Naegleria é un xénero de protozoos escavados. O xénero recibe o seu nome polo zoólogo francés Mathieu Naegler. As Naegleria viven en hábitats de auga doce cálidos, como lagos, ríos e fontes termais e no solo. Unha das especies do xénero, N. fowleri pode parasitar aos humanos e causar infeccións graves no cerebro.
Naegleria fowleri infecta ás persoas penetrando por vía nasal. Desde a mucosa nasal atravesa o neuroepitelio olfactorio e pasa ao interior do cerebro, onde causa unha grave meningoencefalite amébica primaria, que ten unha evolución moi rápida, non ten tratamento efectivo e presenta unha taxa de mortalidade do 99%. Non obstante, a infección é rara. Outras especies do xénero non son patóxenas.
Algunhas especies de Naegleria, como N. fowleri e N. gruberi son notables porque poden cambiar de forma segundo as condicións do medio que as rodea, pasando de forma ameboide a célula flaxelada cun elaborado citoesqueleto.
Algunhas análises moleculares baseadas nas secuencias do ARNr distinguen 47 posibles especies no xénero Naegleria, pero as tres especies máis importantes son: Naegleria fowleri, Carter, 1970, que causa a mencionada meningoencefalite grave.
Naegleria gruberi, Schardinger, 1899, non patóxena, de vida libre e única á que se lle secuenciou o xenoma.
Naegleria lovaniensis, Steven, et Al. , 1980, non patóxena Outras especies de Naegleria que aparecen na lista do ITIS son: Naegleria australiensis, De Jonckheere, 1981.
Naegleria jadini, Willaert e Leray, 1973. Naegleria thorntoni, (Singh, 1952) Page, 1976.
Nafissatou Dia Diouf

Nafissatou Dia Diouf, nada en Dacar o 11 de setembro de 1973, é unha escritora senegalesa. Traxectoria
A súa nai era profesora e o seu pai era diplomático. Estudou na Universidade de Bordeus III (Michel de Montaigne). Obra
Retour d'un si long exil (2001)
Primeur, poèmes de jeunesse (2003)
Le Fabuleux Tour du monde de Raby (2004)
Je découvre l'ordinateur (2005)
Cytor & Tic Tic naviguent sur la toile (2005)
Les petits chercheurs (2008)
Cirque de Missira et autres nouvelles (2010)
Nagano

Nagano (長野市, ながのし, Nagano-shi) é unha cidade e concello da prefectura de Nagano no Xapón, capital da súa prefectura. Está situado ó norte da rexión de Chūbu e ó norte da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 730, 83 km², a poboación é de 376. 872 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 516 hab. /km².
O concello de Nagano limita cos concellos de Otari, Hakuba, Ōmachi, Ogawa, Nakajō, Shinshūshin, Ikusaka, Chikuhoku, Omi, Chikuma, Ueda, Suzaka, Obuse, Nakano, Iizuna, Shinano (que son da prefectura de Nagano); e Myōkō (este último é da prefectura de Niigata). Turismo e lugares de interese
Zenkō-ji (善光寺) - Un templo budista.
Santuario xintoísta de Togakushi (戸隠神社).
Parque do antigo campo de batalla de Kawanakajima (川中島古戦場). Universidades
Universidade de Shinshū (信州大学). Cidades irmandadas
Clearwater, Florida, EUA (1959). Personaxes de sona
Sakuma Shōzan (佐久間象山, さくま しょうざん, 1811 – 1864) - Samurai e estudoso da época de Edo.
Tadamichi Kuribayashi (栗林忠道, くりばやし ただみち, 1891 - 1945) - Militar de exército de terra, dirixiu a defensa da illa de Iwō-tō.
Nagoia

Nagoia (en xaponés 名古屋市, なごやし, Nagoya-shi) é unha cidade e porto do Xapón, centro da terceira aglomeración do país tras Tokyo e Osaka, capital da prefectura de Aichi. En setembro de 2012, a cidade tiña unha poboación duns 2. 266. 693 habitantes, cunha densidade de 6. 940 habitantes / km² nunha área de 326 km².
Situada no fondo da Baía de Ise, que se abre ao Pacífico, no centro da Illa de Honshu, goza desa posición estratéxica entre as dúas grandes megalópoles xaponesas, a de Tokyo ao nordeste e a de Osaka ao suroeste.
Ten a súa orixe na construción dun castelo en 1610 polo poderoso clan dos Tokugawa cando estabeleceron o réxime do terceiro shogunato no Xapón. A cidade moderna coñecida como Nagoia (ás veces transcrito Nagoya) foi fundada oficialmente o 1 de outubro de 1889, após o período Edo. Nesas datas entre a restauración Meiji e o paso ao Xapón Imperial desenvólvese en Nagoia a porcelana de Kawana e conéctase a cidade coa rede de ferrocarril. Antes da IIGM convértese nun foco industrial produtor de automóbiles, e no transcurso da guerra, en 1945 foi completamente destruída.
En 2005 foi sede da Exposición Universal de Aichi en terreos ao nordés da cidade. Economía
Nagoia é o centro da Gran Nagoia, que representou case o 70% do superávit comercial do Xapón a principios deste século. A principal industria é a do automóbil. A marca Lexus de Toyota, unha división de I+D de Mitsubishi Motors e moitos provedores como Denso, Aisin Seiki Co. Magna, PPG ou JTEKT teñen a súa sede en Nagoia ou nos suburbios. Outras empresas importantes son NGK, Nippon SHARYO (fabricante dos trens bala eléctricos Shinkansen e Hoshizaki), Marukawa (alimenticia) e tamén unha considerable industria aeroespacial (Boeing, Pratt & Whitney, Bodycote, Kawasaki Hi, Spirit AeroSystems e Fuji Heavy Industries). A produción de robots é outra industria en rápido desenvolvemento. Ademais a robótica, a industria de enxeñaría de materiais tamén se está a desenvolver nesta área. Noritake é unha empresa de cerámica, produción típica da zona desde o perído Edo. Os monicreques mecanizados, chamados "Karakuri Ningyo", son outra artesanía tradicional. División administrativa
O concello de Nagoya divídese en 16 barrios (ku 区): Atsuta-ku (熱田区, あつたく)
Chikusa-ku (千種区, ちくさく)
Higaxi-ku (東区, ひがしく)
Quita-ku (北区, きたく)
Meitou-ku (名東区, めいとうく)
Midori-ku (緑区, みどりく)
Minami-ku (南区, みなみく)
Minato-ku (港区, みなとく)
Mizugho-ku (瑞穂区, みずほく)
Moriiama-ku (守山区, もりやまく)
Naka-ku (中区, なかく)
Nakagawa-ku (中川区, なかがわく)
Nakamura-ku (中村区, なかむらく)
Nixi-ku (西区, にしく)
Xouwa-ku (昭和区, しょうわく)
Tenpaku-ku (天白区, てんぱくく) Universidades
Universidade de Nagoya (名古屋大学)
Instituto de technoloxía de Nagoya (名古屋工業大学)
Universidade da prefectura de Aichi (愛知県立大学)
Universidade da cidade de Nagoya (名古屋市立大学)
Universidade de Nanzan (南山大学) Cidades irmandadas
Os Ánxeles (1959) Cidade de México (1978) Sidney (1980) Turín (2005)
Nagykanizsa

Nagykanizsa (Alemán: Großkirchen, Groß-Kanizsa, turco: Kanije, serbio: Velika Kanjiža ou Велика Кањижа) é unha cidade mediana situada no condado de Zala no suroeste de Hungría. Na lingua húngara, tamén é coñecida como Kanizsa.
Naha Mint Mouknass

Naha Mint Mouknass (árabe: الناهة بنت مكناس ), nada en Nouakchott o 10 de marzo de 1969, é unha política mauritana. Desde 2018 é Ministra de Asuntos sociais, da Infancia e da Familia. Entre 2009 e 2011 foi Ministra de Asuntos Exteriores e Cooperación de Mauritania sendo a primeira muller en ocupar o posto e a primeira ministra de exteriores do mundo árabe. No ano 2000, trala morte do seu pai, situouse á fronte da Unión pola Democracia e o Progreso converténdose na única muller á fronte dun partido en Mauritania. En novembro de 2013 foi elixida deputada da Asemblea Nacional de Mauritania e en 2014 foi Ministra de Comercio e Turismo. Traxectoria
Naha Mint Mouknass naceu en 1969 en Nouakchott. É filla de Hamdi Ould Mouknass, un prestixioso diplomático, Ministro de Relacións Exteriores baixo a presidencia de Moktar Ould Daddah. En 1994 diplomouse no Instituto Superior de Xestión de París. Naha Mint Mouknass fala hassanya, francés e inglés.
Despois de graduarse, regresou a Nouakchott e traballou na Sociedade Coca-Cola de Mauritania. Dous anos máis tarde deixa o seu traballo para militar na Unión pola Democracia e o Progreso fundada polo seu pai e acompañarlle. O 15 de setembro de 1999 Hamdi Ould Mouknass falece e tras un congreso da formación celebrado en abril de 2000 e Naha lidera o partido sendo a única muller á fronte dunha formación política no país. Un mes despois incorpórase como Conselleira de Presidencia con Maaouiya Ould Sid'Ahmed Taya.
Nas eleccións municipais de 2001 a súa formación queda en segunda posición despois do partido do poder PRDS. Neste período asume o posto de Ministra Conselleira da Presidencia, cargo que ocupou de 2001 a 2005, ano do golpe militar que derrocou a Taya.
Apoiou a Sidi Uld Cheij Abdellahi nas eleccións presidenciais de 2007 e foi parte da maioría presidencial trala súa vitoria. Con todo, despois da formación do goberno do Primeiro Ministro Yahya Ould Ahmed Waghf en maio de 2008, quedou fóra do gabinete
Foi nomeada Ministra de Relacións Exteriores en 2009 converténdose na primeira muller mauritana en ocupar un ministerio nun goberno e a primeira muller no mundo árabe en asumir un ministerio de exteriores. En marzo de 2011 foi relevada por Hamadi Ould Baba Ould Hamadi.
En novembro de 2013 foi elixida deputada da Asemblea Nacional de Mauritania.
En febreiro de 2014 foi nomeada Ministra de Comercio, Industria, Artesanía e Turismo. Máis tarde, en 2018 asumiu os Asuntos sociais, da Infancia e da Familia, Ministra de Educación nacional e da formación profesional. Posicións
En 2006 manifestouse contraria á cota do 20 % de postos elixibles reservados ás mulleres, asegurando que ela avanzou por méritos. Tamén é favorable a prohibir a todo partido que obteña menos do 2, 5 % dos votos nas eleccións municipais, sinala.
Nahouri

Nahouri é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Centro-Sur. A súa capital é a cidade de Pô. Departamentos
A provincia está dividida en cinco departamentos: Guiaro
Pô
Tiebele
Zecco
Zio
Nahum

Nahum, en hebreo: נחום (finais do s. VIII a C - comezos do s. VII a C), foi un profeta menor orixinario de Galilea que escribiu o Libro de Nahum, un dos libros do Antigo Testamento, onde, en oráculos, anunciou a fin do Imperio Asirio e a destrución de Nínive, a capital. É o sétimo profeta segundo a lista tradicional de doce profetas menores. Descrición
O seu nome provén do hebreo נָחוּם [Nājjūm], que significa "cheo de consolación". Con todo, pouco se sabe deste Najum. No propio Libro de Nahum di que era un «elkesita» ou «elkoshita». O esexeta bíblico Xerome de Estridón, no seu comentario respecto deste libro, nota erroneamente que «eljoshita» é unha indicación patronímica: "fillo de Elqosh". Con todo, trátase dun xentilicio: o profeta naceu en Eljosh.
A teoría máis aceptada respecto de sitio provén de Vidas dos profetas, obra que se adoita atribuír a san Epifanio: «Elqosh queda máis aló de Beth-Gabre, na tribo de Simeón».
Beth-Gabre (Beit Jibrín) sería a antiga Eleuterópolis, na fronteira de Xudá con Simeón. Esta postura foi adoptada polo martiroloxio romano: o 1 de decembro celébrase Begabar (que posiblemente sexa derivación de Beth Gabre).
Nai

Unha nai, no contexto biolóxico, é o ser de sexo feminino que tivo descendencia.
No caso dos mamíferos como o ser humano, a nai xesta o seu fillo (primeiro chamado embrión e logo feto) na matriz, ata que o feto está desenvolvido dabondo para nacer. A nai entra en parto e dá a luz. Nun sentido máis amplo enténdese por nai a muller que concibe, xesta, da luz e cría un neno. En organismos asexuados, a palabra nai tamén pode significar pai; e no caso dos organismos unicelulares que se reproducen por división, a nai é unha célula que se divide para producir células fillas. Tipos e características
O título de nai pode telo tamén a muller que cumpra o devandito papel sen ser propiamente a nai biolóxica, especialmente se é quen cumpre o papel social da cría do neno. É o habitual en mulleres que adoptan nenos ou con mulleres casadas con homes que previamente xa tiñan descendencia. O termo tamén se pode referir a unha persoa á que se lle identifica co estereotipo de nai. Na actualidade, co avance en tecnoloxías reprodutivas, a función de nai biolóxica pode separarse entre a nai xenética (a que cede o óvulo), a que o xesta (coñecido como nai ou ventre de alugueiro), e a que servirá como nai social, criando o neno. A conexión entre nai e fillo forma unha base segura, dende a que o neno pode posteriormente aventurarse ao mundo.
As mulleres tiñan o principal papel dentro da crianza dos nenos, pero dende finas do século XX o rol do pai no coidado dos nenos ten maior relevancia e aceptación social nos países occidentais. Dende os anos 79, a fertilización in vitro fai posible os embarazos máis alá dos límites "naturais", xerando controversias éticas e xerando cambios no significado social da maternidade.
Nalgunhas sociedades o status de nai solteira ten connotacións negativas. Especialmente en América Latina e nos países mediterráneos, desenvolveuse unha complexa figura en torno á nai, na que é líder e vítima do tecido social, vinculada directamente co fenómeno do machismo.
O Día da Nai celébrase anualmente, en diferentes datas, en moitas partes do mundo. En Galicia celébrase o primeiro domingo de maio.
Nailon

O nailon (do inglés: nylon) é un polímero artificial que pertence ao grupo das poliamidas. Composición e fabricación
Xérase formalmente por policondensación dun diácido cunha diamina. A cantidade de átomos de carbono nas cadeas da amina e do ácido pódese indicar detrás das iniciais de poliamida. O máis coñecido, o PA6. 6 é polo tanto o produto formal do ácido butandicarboxílico (ácido adipínico) e a hexametilendiamina.
Por razóns prácticas non se utiliza o ácido e a amina senón solucións da amina e do cloruro do diácido. No límite entre as dúas capas fórmase o polímero que pode ser expandido para dar o fío de nailon.
Un polímero parecido é o perlon que se forma por apertura e polimerización dunha lactama, xeralmente a caprolactama. A diferenza reside en que no nailon as cadeas están formadas por polímeros da fórmula xeral (. .-NH-C(
O)-(CH2)n-C(
O)-NH-(CH2)m-. .. ) mentres que no perlon as cadeas teñen a secuencia (. .-NH-C(
O)-(CH2)n-NH-C(
)O-)-(CH2)n-. .. ).
Historia
O descubridor do nailon e quen o patentou primeiramente foi Wallace Hume Carothers. Á morte deste, a empresa DuPont conservou a patente.
Os Laboratorios Du Pont, en 1938, produciron esta fibra sintética forte e elástica, que substituiría en parte á seda e o raión.
O nailon é unha fibra téxtil elástica e resistente, non a ataca a couza, non require pasarlle o ferro e utilízase na confección de medias, tecidos e teas de punto, tamén porcas e sedelas. O nailon moldeado utilízase como material duro na fabricación de diversos utensilios, como mangos de cepillos, peites, etc.
Con este invento, revolucionouse en 1938 o mercado das medias, coa fabricación das medias de nailon. As primeiras partidas chegaron a Europa en 1945.
Efectos nos obreiros
Os traballadores das fábricas de nailon expostos a compostos volátiles poden desenvolver bronquiolite obliterante como consecuencia. Etimoloxía
En contra dalgunhas crenzas o seu nome non é un xogo de palabras, xa que non fai referencia a dúas cidades (Nova York e Londres), que conxugadas en idioma inglés dan como resultado NyLon, senón que segundo John W. Eckelberry (DuPont), "nyl" é unha sílaba elixida ao chou e "on" é en inglés un sufixo de moitas fibras.
Outra versión di que o nome debería ser "non-run", indicando que as medias feitas por este material non se rompían con facilidade pero por razóns xurídicas foi cambiado a Nylon.
Outra lenda atribúe o nome a abreviacións de exclamacións como Now You Lousy Old Nipponese? (ou Now You Look Old Nippon? ) en contra dos xaponeses, ao tratarse dun substituto da seda que se importou da China ocupada polos xaponeses na segunda guerra mundial.
Naira

O naira é a moeda de curso legal de Nixeria. O seu código ISO 4217 é NGN (abreviado co símbolo ₦, que está incluído no Unicode no código punto U+20A6). Cada naira divídese en 100 kobo.
O nome da moeda vén dunha alteración do nome do país, Nixeria (en inglés pronunciado [naj'dʒiria]), mentres que o da fracción vén da pronunciación ioruba do inglés copper ("cobre"), material co que se facían os peniques, a antiga moeda fraccionaria.
Aproveitando a decimalización da moeda en 1973, Nixeria substituíu a libra nixeriana (N£) polo naira a razón de 2 ₦ por N£. Foi, xa que logo, o último estado que abandonou o sistema predecimal de xilins e penique.
En inglés, nin a moeda nin a súa fracción non se pluralizan, de xeito que tanto nas moedes como nos billetes empréganse as formas naira e kobo tanto para o singular como para o plural. Historia
Na época da crise enerxética, contra os anos '70 o naira era unha moeda forte a nivel internacional e a súa taxa de troco era de 2 narias por dólar. Mais foi perdendo valor progresivamente ata chegar no 2005 a unha taxa de troco de 130 nairas por dólar. A pesar de todo o naira é aceptado doadamente polos seus países veciños. Está previsto que o naira sexa substituído polo Eco, a futura moeda do oeste africano. En outubro de 2021, o eNaira, a versión dixital da moeda estatal, lanzase oficialmente en Nixeria. Moedas
A serie de moedas actualmente en circulación foi acuñada no ano 2006, anteriormente tamén circulaban moedas de 1/2, 1, 5, 10 e 25 kobo (retiradas no 2007), o valor facial encóntrase no reverso xunto ao motivo especificado. Aínda que estas moedas acuñadas no 2006 están destinadas a fomentar o emprego dos cartos en metálico en lugar dos de papel, o obxectivo non foi cumprido, xa que a día de hoxe é estraño atoparse en circulación algunha moeda, a que os prezos están redondeados a unha cifra mínima de 5 Nairas. Billetes
Existen billetes en circulación coas denominacións de 5, 10, 20, 50, 100, 200, 500 e 1. 000 nairas. Nos billetes aparece escrito o nome da moeda en caracteres árabes (نايرا), alfabeto co que se escribe tradicionalmente o hausa, unha das linguas oficiais de Nixeria.
Nakalipithecus

Nakalipithecus é un xénero de primates fósiles que contén unha única especie, Nakalipithecus nakayamai. É un gran simio que viviu na rexión africana que hoxe é Kenya nos inicios do Mioceno Tardío, hai 10 millóns de anos. Este simio foi descrito a partir dunha mandíbula fósil e once dentes illados desenterrados en 2005 por un equipo de investigadores xaponeses e kenyanos en depósitos de fluxos de barro da rexión de Nakali no norte da Provincia do Rift Valley de Kenya, ao que se debe o nome científico do xénero, que significa "mono de Nakali". O nome específico refírese a un xeólogo xaponés que morreu mentres estaba traballando no proxecto.
Os dentes fósiles estaban cubertos de groso esmalte, o que suxire que a dieta deste hominoide incluía unha considerable cantidade de alimentos duros, posiblemente noces ou sementes. Segundo os investigadores da Universidade de Kyoto, o Nakalipithecus é moi próximo ao último antepasado común de gorilas, chimpancés, e humanos. Pode, por tanto, considerarse un membro basal dos Homininae, antes de que estes se dividisen nas tres liñaxes que viven hoxe. O Nakalipithecus tamén lembra ao xénero Ouranopithecus, outro homínido prehistórico atopado en Grecia.
A importancia evolutiva do Nakalipithecus é dobre: primeiro, xunto co Ouranopithecus é unha proba de que as liñaxes de Homininae actuais non diverxeron antes de hai uns 8 millóns de anos. Segundo, apoia a teoría de que os antepasados máis próximos dos humanos evolucionaron en África. O punto de vista alternativo, que os grandes simios de tipo moderno se extinguiron en África e que os Homininae eran orixinalmente unha liñaxe asiática, que posteriormente colonizou África, é difícl de reconciliar coa presenza xa no Mioceno Tardío deste hominino basal en África.
Nakfa

O nakfa é a moeda oficial de Eritrea dende 1997, cando se introduciu para substituír o birr etíope cun valor paritario. Dende o 1 de xaneiro do 2005 ten unha taxa de troco fixo co dólar estadounidense. O seu código ISO 4217 é ERN e subdivídese en 100 céntimos.
A moeda recibe o seu nome en honor á cidade de Nakfa, que foi a base da Fronte Popular para a Liberación de Eritrea durante a Guerra da Independencia de Eritrea.
Naloxona

A naloxona é un fármaco antagonista dos receptores opioides, moi usado no tratamento da intoxicación aguda por opiáceos.
Para tratar a toxicidade por opiáceos en adultos, indícanse usualmente (por vía IV, IM ou subcutánea) 0, 01 mg/kg ou ben 0, 4 mg (400 mcg) como dose única. Porén, a posoloxía debe ser individualizada para cada paciente en particular.
Na depresión por opiáceos utilízanse (por vía IV) entre 0, 1 e 0, 2 mg (a intervalos de 2 a 3 minutos, ata conseguir ventilación e estado de conciencia adecuados, sen dor significativa). As doses pediátricas (en neonatos) fornécense a través da vea umbilical, ou ben por vía IM ou subcutánea, e roldan os 10 mcg/kg (0, 025 ml/kg de peso).
A naloxona prescríbese tamén por vía oral (en combinación con pentazocina) para aliviar a dor moderada a intenso.
Namecoin

Namecoin é unha criptomoeda que xurdiu coa finalidade de mellorar algúns dos aspectos do bitcoin, tales coma seguridade, privacidade e resiliencia á censura en rede de datos. De feito, trátase dun sistema que emprega o mesmo código fonte da súa orixinadora, sendo a primeira descendente (altcoin) do bitcoin. [Cómpre referencia]
Namentenga

Namentenga é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Norte. A súa capital é a cidade de Boulsa. Departamentos
A provincia divídese en departamentos: Boala
Boulsa
Bouroum
Dargo
Nagbingou
Tougouri
Yalgo
Zeguedeguin
Namsanui bujangdeul

Namsanui bujangdeul (en coreano: 남산의 부장들) é un filme surcoreano de 2020 dirixido por Woo Min-ho. Baséase na novela orixinal do mesmo título, e está protagonizado por Lee Byung-hun, Lee Sung-min, Kwak Do-won e Lee Hee-joon, que interpretan a altos oficiais do goberno surcoreano e da súa axencia de intelixencia (KCIA) durante a presidencia de Park Chung-hee, e relata os feitos 40 días antes do seu asasinato en 1979.
Estreouse nos cinemas de Corea do Sur o 22 de xaneiro de 2020, onde estivo no máis alto das listas de recadación até o 4 de febreiro dese ano. Estreouse nos Estados Unidos o 24 de xaneiro de 2020. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Lee Sung-min como presidente Park
Lee Byung-hun como Kim Gyu-pyeong
Kwak Do-won como Park Yong-gak
Lee Hee-joon como xefe do equipo de seguridade
Eric Bernard como o francés
Nancy Hartsock

Nancy Hartsock, nada en 1943 e finada o 19 de marzo de 2015, foi unha filósofa feminista. Foi coñecida polo seu traballo na epistemoloxía feminista e a teoría do punto de vista, sobre todo polo ensaio "The Feminist Standpoint", no que integrou as teorías psicanalíticas de Melanie Klein e o complexo de Edipo. A súa teoría do punto de vista baséase no marxismo, na afirmación de que o proletariado ten unha perspectiva distintiva nas relacións sociais e que só esta perspectiva revela a verdade. Debuxou unha analoxía entre o traballo industrial do proletariado e o traballo doméstico das mulleres para afirmar que as mulleres tamén poden ter un punto de vista distinto.
Hartsock foi profesora de ciencia política na Universidade de Washington. Bibliografía seleccionada
Libros
Hartsock, Nancy (1983). Money, sex, and power: toward a feminist historical materialism. New York: Longman. ISBN 9780582282803. Hartsock, Nancy (1998). The feminist standpoint revisited and other essays. Boulder, Colorado: Westview Press. ISBN 9780813315584.
Capítulos en libros
Hartsock, Nancy (1997). "The feminist standpoint: developing the ground for a specifically feminist historical materialism". En Nicholson, Linda. The second wave: a reader in feminist theory. New York: Routledge. pp. 216–240. ISBN 9780415917612. Hartsock, Nancy (2004). "The feminist standpoint: developing the ground for a specifically feminist historical materialism". En Harding, Sandra; Hintikka, Merrill B. The feminist standpoint theory reader: intellectual and political controversies. New York: Routledge. pp. 35–54. ISBN 9780415945011. Dispoñíbel en liña.
Artigos de revista
Hartsock, Nancy (Verán de 1974). "Political change: two perspectives on power". Quest 1 (1) (Diana Press). pp. 10–25. Tamén dispoñíbel como: Hartsock, Nancy (1981). "Political change: two perspectives on power". En Bunch, Charlotte. Building feminist theory: essays from "Quest". New York, New York: Longman. pp. 3–19. ISBN 9780582282100. Hartsock, Nancy (Inverno de 1989–1990). "Postmodernism and political change: issues for feminist theory". Cultural Critique, Special Issue No. 14: The Construction of Gender and Modes of Social Division II 14 (14). pp. 15–33. JSTOR 1354291. doi: 10. 2307/1354291. Tamén dispoñíbel como: Hartsock, Nancy (1989). "Postmodernism and political change: issues for feminist theory". En Hartsock, Nancy; Przybylowicz, Donna; McCallum, Pamela. Cultural Critique, special issue no. 14: The construction of gender and modes of social division II. Cary, North Carolina: Oxford University Press. OCLC 60609387. Hartsock, Nancy (Inverno de 1997). "Comment on Hekman's "Truth and Method: Feminist Standpoint Theory Revisited": truth or justice? ". Signs: Journal of Women in Culture and Society 22 (2). pp. 367–374. JSTOR 3175277. doi: 10. 1086/495161. Véxase tamén: Hekman, Susan (Inverno de 1997). "Truth and method: feminist standpoint theory revisited". Signs: Journal of Women in Culture and Society 22 (2). pp. 341–365. JSTOR 3175275. doi: 10. 1086/495159.
Nancy Wexler

Nancy Wexler (Washington, 19 de xullo de 1945) é unha xenetista estadounidense coñecida polo descubrimento da localización do xene que causa a enfermidade de Huntington, que afecta ao cerebro. Traxectoria
Doutora en Psicoloxía clínica pola Universidade de Míchigan (1974). Dende os anos 70, Wexler traballou na busca da cura da enfermidade de Huntington que afectara a súa nai. A través da Fundación de Enfermidades Hereditarias coñeceu a aldea venezolana de San Luis, situada nunha parte de Venezuela onde a enfermidade de Huntington é moi frecuente. Alí liderou un equipo de investigación que recolleu miles de mostras de sangue que levaron ao descubrimento dun marcador de ADN para a enfermidade de Huntington en 1983, do xene da enfermidade en 1993 e posteriormente dunha proba diagnóstica. Traballa na Universidade de Columbia en Neuropsicoloxía no Departamento de Psiquiatría. É presidenta da Fundación de Enfermidades Hereditarias (). Obras
Entre as súas publicacións destacadas encóntranse: 1983- A Polymorphic DNA Marker Genetically Linked to Huntington's Disease. Nature.
1993- A Novel Gene Containing a Trinucleotide Repeat That is Expanded an Unstable on Huntington´s Disease Chromosomes. Cell.
2004- Venezuelan kindreds reveal that genetic and environmental factors modulate Huntington's disease age of onset. Proceedings of the National Academy of Sciences.
2006- The realtionship between CAG repeat length and age of onset differs for Huntington's disease patients with juvenile onset or adult onset. Annals of Human Genetics.
2008- Genomewide linkage scan reveals novel loci modifying age of onset of Huntington's disease in Venezuela HD kindreds. Genetic Epidemiology. Premios e recoñecementos
Premio Albert Lasker por servizo público en 1993.
Medalla Benjamin Franklin 2007 en Ciencias da Vida.
Socia honorífica da Academia das Ciencias de Nova York.
Membro da Academia Americana das Artes e das Ciencias.
Membro do Consello do Instituto de Medicina da Academia Nacional das Ciencias.
Nano-

Nano (símbolo n) é un prefixo no Sistema Internacional de Unidades que denota un factor de 10−9, ou 1/1000000000. É comunmente utilizado na notación de tempo e dimensións na electrónica.
Foi adoptado en 1960 e vén do grego νάνος, significando anano. Tamén é prefixo de nanociencia, nanotecnoloxía. .. en relación á escala nanométrica.
NanoSail D

NanoSail D, coñecido tamén como NanoSail D2, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 20 de novembro de 2010 mediante un foguete Minotaur 4 desde o Complexo do Espazoporto do Pacífico - Alasca. Características
NanoSail D foi a segunda unidade de dúas idénticas, coa primeira fracasando en chegar a órbita debido ao fallo do seu foguete lanzador, un Falcon 1. Era un cubesat de tres unidades e 4 kg de masa que, unha vez en órbita, despregou unha vela solar de 10 m2. Inicialmente NanoSail D foi incapaz de desacoplarse do adaptador que debía liberalo. Acabou separándose espontaneamente máis dun mes despois de entrar en órbita e tres días conseguiu despregar a vela. Despois de cumprir a súa misión reentrou na atmosfera o 17 de setembro de 2011.
Nanoaerobio

Os nanoaerobios son organismos que non poden crecer en presenza de concentracións micromolares de oxíxeno (como os microaerófilos), pero poden crecer en presenza de concentracións nanomolares de oxíxeno. Un exemplo é a bacteria Bacteroides fragilis. O termo nanoaerobio (nanaerobe) foi proposto en 2004 para os organismos que poden respirar niveis nanomolares de oxíxeno e que viven mellor en condicións anóxicas. Requiren a expresión dunha cadea respiratoria de oxíxeno. B. fragilis utiliza unha citocromo oxidase de tipo bd. Recentes estudos suxiren que a respiración en baixas concentracións de oxíxeno é un proceso antigo que foi anterior á aparición da fotosíntese oxixénica.