proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Manfred Mayrhofer

Manfred Mayrhofer, nado en Linz o 26 de setembro de 1926 e finado en Viena o 31 de outubro de 2011 foi un indoeuropeísta austríaco que se especializou nas linguas indoiranias. Traballou como profesor emérito na Universidade de Viena. É coñecido polo seu dicionario etimolóxico de sánscrito. Traxectoria
Mayrhofer naceu en Linz e estudou lingüística indoeuropea e semítica e filosofía na Universidade de Graz, onde recibiu o seu Ph. D. en 1949. Desde 1953 a 1963 ensinou na Universidade de Würzburg, e desde 1963 ata 1966 foi profesor na Universidade de Saarland. En 1966 volveu a Austria, servindo como profesor na Universidade de Viena ata a súa xubilación en 1990. Morreu en Viena aos 85 anos. Obras
1953 – Sanskrit-Grammatik, en inglés A Sanskrit Grammar (2003), ISBN 0-8173-1285-4.
1966 – Die Indo-Arier im alten Vorderasien (Wiesbaden)
1976 – Kurzgefasstes Etymologisches Wörterbuch des Altindischen, 4 vols. , ISBN 0-8288-5722-9.
1977 – Die avestischen Namen, IPNB I/1 (Viena).
1978 – Sanskrit-Grammatik mit sprachvergleichenden Erläuterungen (1978), ISBN 3-11-007177-0.
1979 – Die altiranischen Namen (Viena), ISBN 3-7001-0300-X.
1979/1996 – Ausgewählte kleine Schriften, ISBN 3-88226-038-6.
1982 – Sanskrit und die Sprachen Alteuropas (Göttingen)
1986 – Indogermanische Grammatik, vol. 1: Lautlehre (Heidelberg) (con Jerzy Kuryłowicz e Calvert Watkins), ISBN 3-533-03487-9
1986–2001 – Etymologisches Wörterbuch des Altindoarischen, 3 vols. (Heidelberg), ISBN 3-533-03826-2.
2004 – Die Hauptprobleme der indogermanischen Lautlehre seit Bechtel (Viena), ISBN 3-7001-3250-6
2005 – Die Fortsetzung der indogermanischen Laryngale im Indo-Iranischen (Viena), ISBN 3-7001-3476-2
2006 – Einiges zu den Skythen, ihrer Sprache, ihrem Nachleben (Viena), ISBN 3-7001-3731-1
2009 – Indogermanistik: Über Darstellungen und Einführungen von den Anfängen bis zur Gegenwart (Viena), ISBN 3-7001-6603-6 Condecoracións e premios
1982: Premio da Cultura da provincia de Alta Austria.
1986: Condecoración austríaca para a Ciencia e a arte
1988: Premio Wilhelm Hartel.
2004: Premio Cardinal Innitzer.
Manfred Nowak

Manfred Nowak, nado en Bad Aussee o 26 de xuño de 1950, é un avogado austríaco especializado en Dereitos Humanos. Traxectoria
Nowak é profesor na Universidade de Viena, onde é mestre de Dereito Constitucional e Dereitos Humáns.
Nowak foi un dos xuíces do crimes de guerra en Bosnia e Hercegovina entre marzo de 1996 e decembro de 2003. Foi tamén vicepresidente da cámara entre 1997 e 1998.
Actualmente travalla para a ONU coma comisionario dos Dereitos Humanos investigando os casos de tortura e foi un dos cinco autores do informe da ONU no que se denunciaban casos de tortura en Guantánamo por parte dos Estados Unidos e se pedía o seu peche.
En 2005 visitou China, denunciando que a tortura segue sendo habitual e que os funcionarios chineses interferían no seu traballo.
En setembro de 2006 alegou que a tortura pode ser máis que un problema no Iraq dende a Guerra do Iraq na que caeu o réxime de Saddam Hussein. Boa parte da tortura, argumentou, lévase a cabo por parte das forzas de seguridade, milicias e insurxentes.
Manga (froita)

A manga é o froito da árbore chamada mangueira (Mangifera Indica). É unha froita da zona intertropical de polpa carnosa e de sabor doce. Esta pode ser ou non fibrosa, especialmente na variedade chamada "manga de hilacha". É unha froita normalmente de cor verde nun principio, amarela ou alaranxada cando está madura, de sabor medianamente acedo cando non madurou completamente. De orixe asiática, principalmente do subcontinente indio, comprende numerosas variedades, moitas delas obtidas por enxerto, como as que aparecen na imaxe (probablemente, mangas Thompson, que constitúen unha das variedades máis estendidas). Propiedades nutritivas
Unha manga fresca contén cerca do 15 % de azucre, até 1 % de proteína e cantidades significativas de vitaminas, minerais e antioxidantes, podendo conter vitamina A, vitamina B e vitamina C. A manga é baixa en calorías, achega ó organismo antioxidantes. Apropiada para o metabolismo dos hidratos do carbono e problemas na epiderme. É de moi fácil dixestión aínda que pode ter efectos laxantes cando é consumida en exceso.
Manga (náutica)

En náutica, manga é a medida do barco no sentido transversal, é dicir, dunha banda á outra (de estribor a babor). Mídese na parte máis ancha do barco (caderna mestra) e indicada polo disco Plimsoll ou marca de francobordo. Ao igual que na eslora, poden existir variacións desta dimensión dependendo das formas do barco e onde sexa medida, tendo: Manga máxima: é a máxima medida que ten a embarcación no sentido transversal.
Manga en flotación: é aquela que é medida na liña de flotación do navío.
A manga intervén directamente na estabilidade e na resistencia ao avance, posto que nun barco máis ancho o brazo adrizante será maior, pero tamén aumentará a resistencia ao avance.
Mangaka

Mangaka (漫画家) é a palabra xaponesa para un debuxante de historieta. Fóra do Xapón, principalmente en occidente, a palabra úsase para se referir a autores de historietas xaponesas ou manga. O sufixo -ka é un agregado que quer dicir «creador de», dando á palabra un grau honorífico que indica mestría.
O traballo do mangaka, polo regular, abrangue a creación maioritaria do traballo final, tanto da trama coma do debuxo da historia, aínda que é común atopar algún mangaka que realiza os debuxos baseándose nunha historia dada por un escritor ou que reciba axuda en detalles do debuxado, coma as paisaxes, o coloreado ou ata no deseño de personaxes. Ata existen casos onde varios mangaka traballan coma grupo para desenvolver un produto final, como é o caso das artistas CLAMP, aínda que é menos frecuente.
Manganeso

O manganeso é un elemento químico de número atómico 25 e símbolo Mn. Está situado no grupo 7 da táboa periódica dos elementos e pertence ó grupo dos metais de transición. Características principais
O manganeso é un metal de transición branco agrisado, semellante ao ferro. É un metal duro e moi fráxil, refractario e facilmente oxidable. O manganeso metal pode ser ferromagnético, pero só despois de sufrir un tratamento especial.
Os seus estados de oxidación máis comúns son +2, +3, +4, +6 e +7, aínda que se atoparon dende +1 a +7; os compostos nos que o manganeso presenta estado de oxidación +7 son axentes oxidantes moi enérxicos. Dentro dos sistemas biolóxicos, o catión Mn+2 compite frecuentemente co Mg+2. Emprégase sobre todo aleado con ferro en aceiros e noutras aliaxes. Historia
Chegouse a atopar dióxido de manganeso, MnO2, en pinturas rupestres (dando unha cor negra). Tamén se utilizaron ao longo da historia, por exemplo polos exipcios e os romanos, compostos de manganeso para decolorar o vidro ou ben darlle cor. Así mesmo, atopouse manganeso na minas de ferro utilizadas polos espartanos, e pénsase que talvez sexa debido a isto a especial dureza dos seus aceiros.
No século XVII, o químico alemán Glauber, produciu por primeira vez permanganato, un reactivo de laboratorio bastante empregado. A mediados do século XVIII, o dióxido de manganeso empregouse para a produción de cloro. O químico sueco Scheele foi o primeiro que descubriu que o manganeso era un elemento, pero foi Johan Gottlieb Gahn quen o illou por redución do dióxido con carbono.
A principios do século XIX comezouse a probar o manganeso en aliaxes de aceiro, e en 1816 comprobouse que endurecía ao aceiro sen facelo máis fráxil. Papel biolóxico
O manganeso é un oligoelemento, sendo considerado un elemento químico esencial para tódalas formas de vida. Está comprobado que ten un papel tanto estrutural como encimático, atopándose presente en distintas encimas. Abundancia e obtención
É o duodécimo elemento máis abundante na codia terrestre e atópase amplamente distribuído. Atópase en centos de minerais aínda que só ao redor dunha ducia deles teñen interese industrial. Entre estes minerais destacan a pirolusita (MnO2), a psilomelana (MnO2·H2O), a manganita (MnO(OH)), a braunita (3Mn2O3·MnSiO3) ou a rodonita (MnSiO3) entre outros. Tamén se ten atopado en nódulos mariños, onde o contido en manganeso oscila entre un 15 e un 30%.
Os países cos maiores xacementos de minerais de manganeso son Suráfrica, Ucraína, Bolivia e a China. O metal obtense por redución dos óxidos con aluminio, e o ferromanganeso obtense tamén reducindo os óxidos de ferro e manganeso con carbono. Precaucións
O manganeso é un elemento esencial, sendo necesario unha achega de entre 1 a 5 mg por día, cantidade que se consegue a través dos alimentos. Pola contra o manganeso en exceso é tóxico, xa que exposicións prolongadas a compostos de manganeso, de forma inhalada ou oral, poden provocar efectos adversos no sistema nervioso, respiratorio e outros.
Mangleiral

O mangleiral é un ecosistema acuático de arbustos ou árbores que medran en auga salgada ou auga salobre costeira. O termo tamén se usa para a vexetación costeira tropical formada por tales especies. Os mangleirais están presentes en todo o mundo nos trópicos e subtrópicos e mesmo nalgunhas zonas costeiras temperadas, principalmente entre as latitudes 30° N e 30° S, sendo a maior área de mangleiral dentro de 5° do ecuador. As familias de plantas de mangleiral apareceron por primeira vez durante as épocas do Cretáceo final ata o Paleoceno, e distribuíronse amplamente en parte debido ao movemento das placas tectónicas. Os fósiles máis antigos coñecidos de palma de mangleiral datan de hai 75 millóns de anos.
Mangleiro

Mangleiro é o nome común dun grupo de especies de árbores ou arbustos que posúen adaptacións que lles permiten colonizar terreos anegados que están suxeitos a intrusións de auga salgada, nun ecosistema chamado mangleiral que se distribúe polas rexións tropicais e subtropicais da Terra.
O termo mangleiro inclúe varias especies que teñen adaptacións semellantes, máis que pertencen a familias diferentes. Algunhas destas adaptacións son: Tolerancia a altos niveis de salinidade.
Raíces aéreas que estabilizan a árbore en terreos brandos.
Sementes flotantes (plántulas).
Estruturas especializadas que permiten a entrada de osíxeno e a saída de dióxido de carbono (lenticelas e neumatóforos).
Mango

Para a froita ver o artigo manga O mango ou cabo é o lugar onde se prende unha ferramenta coa man. Estas ferramentas poden ser de pequeno tamaño como o coitelo, medianos como a fouce ou a francisca ou grandes como a forcada. Características e tipos
Os mangos poden estar adaptados á forma da man ou ser simplemente lisos, e poden ser dun material distinto ó da ferramenta para a que serven (á que normalmente se lle chama cabeza por oposición, sobre todo no machado, aínda que tamén recibe o nome de dentes, punta ou gume) ou do mesmo material. Este material adoita ser madeira nas ferramentas máis tradicionais (martelo, machado, angazo, mallo ou arado), pero pode ser ferro (por exemplo nos cubertos) ou plástico nas máis modernas (desaparafusador). Porén, non tódolos extremos cos que se manexa unha ferramenta son un mango: por exemplo, na espada ou na gadaña chámaselle normalmente empuñadura.
Na actualidade, o deseño dos mangos ten grande importancia debido a que é a parte coa que se manexa a ferramenta en cuestión e a superficie que entra en contacto coa man: así, por exemplo nas potas ou no manexo de material corrosivo, adoitan considerar medidas de seguridade para evitar accidentes de traballo. O deseño consciente dos mangos para maior comodidade e seguridade do usuario entra dentro da ergonomía.
Mangosta exipcia

A mangosta exipcia (Herpestes ichneumon) é un mamífero omnívoro pertencente á familia dos Herpéstidos. Características
Pelame pardo con abundantes pintas grises. Patas curtas e o rabo moi alongado. Habita en terreos con matogueiras mestas e con zonas rochosas. Actividade diúrna, habitualmente solitario. Depreda roedores, serpes e lagartos. Tamén se pode alimentar de ovos e froitos. Distribución
Presente no sur da Península Ibérica, na Dalmacia e África. En Italia foi introducida a mangosta asiática nos anos da década de 1960.
Mangueira

A mangueira (Mangifera indica) é unha árbore froiteira cuxos froitos son coñecidos como mangas. Estas árbores pertencen ao xénero Mangifera, que inclúe cerca de 35 especies de árbores da familia Anacardiaceae, nativas do sur e do sueste asiático desde o leste da India até as Filipinas, e introducidas no Brasil, en Angola, en Mozambique e noutros países tropicais. Esta especie é máis difundida de todas as existentes. O nome da froita ben da palabra malayalam manga e foi popularizada en Europa polos portugueses, que coñeceron esta froita en Kerala. Descrición
Á planta da manga adoita ser unha árbore leñosa, que alcanza un gran tamaño e a altura (pode superar os 30 m de altura, sobre todo, se ten que competir polos raios solares con árbores máis grandes, como podería ser nunha plantación de cocos), sempre e cando sexa nun clima cálido. É nas zonas de climas temperados pode cultivarse aínda que non adoita alcanzar unha grande altura, polas incidencias climáticas que lle resultan adversas. É orixinario da India e cultívase en países de clima cálido ademais dalgúns climas temperado como España, a China e os Estados Unidos. Na zona intertropical é unha planta sumamente nobre: non require rego e resiste os incendios; unha plantación de mangas dificilmente podería queimarse durante a época de seca, xa que é o período de máximo crecemento da biomasa para estas árbores é de maior actividade da fotosíntese por estar menos anubrado. Taxonomía
Mangifera indica foi descrita por Carl von Linné e publicado en Flora Brasiliensis 12(2): 394. 1876. Sinonimia Mangifera austroyunnanensis Hu
Rhus laurina Nutt.
Manierismo

O manierismo é un estilo artístico que predominou en Italia dende o final do Alto Renacemento (cara a 1520) ata os comezos do período Barroco, cara ó ano 1590. Historia e características
O manierismo orixinouse en Florencia e Roma, pero finalmente se estendeu ata España, Europa central e do norte. Tratábase dunha reacción ao clacisismo que cuestionaba a validez do ideal de beleza defendido no Alto Renacemento, inda que na práctica a transformación dos presupostos clasicismos foi violenta, alteráronse as proporcións, descontextualizaron os elementos típicos do clasicismo: a serenidade fíxose tensión, a severidade tolerancia creativa dando lugar a unha expresión máis dramática na cal predominaban os elementos de sorpresa, as formas helicoidais, as figuras alongadas, o efectismo lumínico como manifestación da crise reinante e da arte elegante e refinada que requiría a aristocracia.
O maneirismo preocupábase por solucionar problemas artísticos intricados, como espidos retratados en posturas complicadas. As figuras nas obras manieristas teñen frecuentemente extremidades graciosas pero raramente alongadas, cabezas pequenas e aparencia estilizada, mentres as súas posturas parecen difíciles ou artificiais é dicir alla maniera.
A súa orixe etimolóxica provén da definición que certos escritores do século XVI, como Giorgio Vasari, asignaban a aqueles artistas que pintaban "á maneira de. .. ", é dicir, seguindo a liña de Miguel Anxo, Leonardo ou Rafael, pero mantendo, en principio, unha clara personalidade artística. O significado pexorativo do termo utilizarase máis adiante, cando esa "maniera" foi entendida como unha fría técnica imitativa dos grandes mestres.
As cores non remiten á natureza, senón que son estrañas, frías, artificiais, violentamente enfrontadas entre si, en vez de apoiarse en gamas. O propio Miguel Anxo ou o académico Rafael experimentaron nas súas últimas obras o pracer da transgresión, desdebuxando as súas figuras ou deixando inacabadas as súas obras. Tiziano, Correggio ou Giorgione someten algunhas das súas pinturas a complicados simbolismos que inda non foron descifrados, como intuímos en A Tempestade, deste último. A ourivaría foi un dos ámbitos máis beneficiados por esta complexa arte, que afectou tardiamente, pero de forma xenial, ó Greco.
Despois de ser substituído polo barroquismo, foi visto como algo decadente e dexenerativo. No século XX volveuse apreciar novamente pola súa elegancia e bravura especializada. Entre os artistas que practicaron este estilo están Parmigianino, Beccafumi, Benvenuto Cellini, Giulio Romano, Rosso Fiorentino, Bronzino, Tintoretto, Hans von Aachen, El Greco e Federico Zuccaro. Obras manieristas
Descenso da Cruz (Rosso Fiorentino 1521, Pinacoteca Comunal, Volterra)
Perseo ( Benvenuto Cellini 1554, Loggia dei Lanzi, Florencia)
O Xuízo Final (Miguel Anxo 1536-1541, Capela Sistina)
Mercurio-Bronce (Giambologna 'Xoán de Bolonia' 1580, Museo del Barguello en Florencia. )
O enterro del Conde de Orgaz ( El Greco 1586, Igrexa Santo Tomé en Toledo)
Fonte de Neptuno (Giambologna 'Xoán de Bolonia' 1563-1567, praza de Neptuno de Bolonia)
Manifestación

Unha manifestación é a exhibición pública da opinión dun grupo activista (económica, política ou social, sobre todo), mediante unha congregación nas rúas, frecuentemente nun lugar ou unha data simbólicos e asociados con esa opinión. O propósito dunha manifestación é mostrar que unha parte significativa da poboación está a favor ou en contra dunha determinada política, persoa, lei etc.
O éxito dunha manifestación adoita ser considerado maior canta máis xente participa.
Nalgunhas manifestacións prodúcense disturbios e violencia contra obxectos (como os coches), establecementos, peóns ou a policía.
Xeralmente, outros mecanismos de protesta como as folgas (especialmente as folgas xerais) van acompañados de manifestacións. Lista de manifestacións relevantes
Manifestacións mundiais contra a guerra de Iraq (15 de febreiro de 2003 e outras datas)
Manifestación do 12 de marzo de 2004, polos atentados do 11M
Marcha en Washington, D. C. polos Dereitos Civís nos Estados Unidos o 28 de agosto de 1963
Ademais, todos os 1 de maio, día do traballador, hai manifestacións sindicais en todo o mundo. Reconto de manifestantes
Actualmente, hai dúas formas de contar o número de persoas que asisten unha manifestación: Contar o número de individuos que pasan por un punto determinado nun minuto e multiplicar a cifra polos minutos que dura a manifestación.
Multiplicar os metros cadrados que ocupa a marcha por un número determinado de manifestantes. Na zona central este número adoita ser 1, 5. Se se dispón de fotografías de alta resolución desde o aire esta técnica é máis precisa pois se pode determinar mellor a aglomeración.
Manifestación "Catalunya, nou estat d'Europa"

A manifestación "Catalunya, nou estat d'Europa" (en galego: Cataluña, novo estado de Europa) tivo lugar no centro da cidade de Barcelona durante a Diada de Cataluña de 2012. Foi organizada pola Asemblea Nacional Catalá; e a súa presidenta, Carme Forcadell, dixo que «o 12 de setembro, o Goberno deberá empezar a traballar pola Independencia de Cataluña».
O número de participantes foi estimado en 1, 5 millóns de persoas segundo a Garda Urbana e o Departamento de Interior, e 2 millóns segundo os organizadores, malia que a delegación do Goberno estimou a cifra en 600. 000. O centro da cidade estivo ateigado durante horas, e temeuse que a grande afluencia de persoas puidese colapsar a rede de telefonía móbil. Moitos xornais e outras axencias de noticias describírona como unha "histórica" demostración, e considerárona como a meirande manifestación que se celebrou en Cataluña dende a restauración da democracia en España, superando outras grandes manifestacións como a do 10 de xullo de 2010, na que participaron un millón de persoas.
Manifestación polo Occitano

A Manifestación polo occitano alcumada Anem! Per la lenga occitana, òc! ("Vamos! Pola lingua occitana, si! ") é unha manifestación organizada polo colectivo Manifestar per l'occitan, colectivo está formado polas principais asociacións occitanas (Institut d'Estudis Occitans, Felibritge, F. E. L. C. O. , Calandreta, Òc-Bi e Conselh de la Joventut d'Òc).
Esta manifestación ten o obxectivo de potenciar a diversidade lingüística e cultural en Francia e no mundo, e pedir ao estado unha política pública para a lingua occitana. Manifestación de Carcassona do 22 de outubro de 2005
A manifestación pola lingua occitana de Carcassona obtivo un grande éxito popular, con entre 8. 000 e 12. 000 persoas presentes. A comitiva partiu do xardín André Chenier para chegar á Cidade de Carcassona. Na fin da manifestación, a xente cantou Se canta, considerada como o himno de Occitania. Após a manifestación, a asociación Gardarem la Tèrra organizou unha grande festa con diversos grupos de música en Vilagalhenc (Besièrs). Con aquela mobilización, o movemento occitanista amosou que non é un movemento marxinal, e fálase dun antes e un despois da manifestación de Carcassona. Manifestación de Besièrs do 17 de marzo de 2007
Máis de 20. 000 persoas manifestáronse para facer entrar as linguas minorizadas nas eleccións presidenciais e para apoiar a lingua e cultura occitanas. O obxectivo foi demandar a modificación do artigo segundo da constitución francesa e a ratificación da carta europea de protección das linguas rexionais e minorizadas.
Esta manifestación estivo maracada pola presenza de Felibritge, así como a de diversos políticos coma o cónsul de Tolosa Jean-Luc Moudenc ou a candidata ás presidenciais dos Verdes, Dominique Voynet, así como representantes doutros candidatos. Apoiaron a marcha delegacións bretoas, catalás, vascas e corsas.
Manifestación polo galego en febreiro de 2015

A manifestación polo galego acontecida en Compostela o 8 de febreiro de 2015 que levou por lema Polas fillas dos nosos fillos foi unha manifestación cívica que tivo por obxecto a reivindicación dos dereitos dos galegofalantes, en contra da actuación en materia de política lingüística da Xunta de Galicia e de denuncia da imposibilidade de facer vida normal en galego en Galicia. Segundo as fontes, reuniu un total de entre 10. 000 e 25. 000 manifestantes e nela congregouse a sociedade civil así como tamén diferentes representantes política de ANOVA, BNG, PSdeG-PSOE, Podemos ou Esquerda Unida. A entidade convocante foi Queremos Galego, da Mesa pola Normalización Lingüística, á que se adheriron diversos colectivos, tales que ProLingua, Nova Escola Galega ou os sindicatos STEG ou CIG-Ensino.
O acto foi presentado pola actriz galega Isabel Risco. Seis nenas e nenos leron o manifesto que criticaban o desleixo da Xunta cara a lingua galega e solicitiban remedios para deter isto. Remataron dicindo: "Polas fillas dos nosos fillos, queremos galego! " A continuación Mofa e Befa elaboraron a receita “lingua galega estofada”. Varios camareiros e camareiras repartiron despois lambetadas. A continuación, Os Migallas cantaron o "Rap da lingua".
Manifestación polo galego en maio de 2009

A manifestación polo galego acontecida en Compostela o 17 de maio de 2009 foi unha manifestación cívica en prol da lingua galega, de reivindicación dos seus dereitos e en contra da derrogación do decreto do galego no ensino, englobado dentro do Plan Xeral de Normalización Lingüística aprobado por unanimidade en setembro de 2004, e que veu a ser un novo pulo á tarefa normalizadora da lingua do país, conxuntamente coa Lei de normalización lingüística que ampara administrativamente a lingua propia de Galiza, unha lei aprobada tamén por unanimidade en 1983, durante o mandato exercido polo PPdeG no máximo órgano de goberno galego, a Xunta de Galicia. Características
A concentración, convocada pola Mesa pola Normalización Lingüística, contou con máis de 20. 000 sinaturas de particulares e máis de 570 asociacións adscritas para esta concentración cívica. Estimase que acudiron á capital galega co gallo da manifestación un total de arredor de 40. 000 manifestantes, se ben outras fontes cifran o número total de asistentes en 50. 000.
Diversos persoeiros dos máis variados ámbitos de Galiza deron o seu apoio a lingua, entre eles: Manuel Rivas, Carlos Blanco, Marilar Aleixandre, Margarita Ledo, Carlos Callón, Guillerme Vázquez, Antón Reixa, Mercedes Peón ou Francisco Jorquera.
A praza da Quintana compostelá encheuse dúas veces, polo que o discurso dos organizadores tivo que ser lido por partida dobre. Cómpre salientar a presenza no acto de Avelino Pousa Antelo, loitador de vello en prol da lingua galega que, conxuntamente con Teresa Moure, Iolanda Castaño, Nemésio Barxa e Brais Fernández, leu o manifesto, titulado Manifesto pola convivencia lingüística e a igualdade de dereitos para o galego, no que foi esixida a "igualdade de dereitos para o galego" e se rexeitou a idea de dar pasos atrás en materia lingüística, o que foi denominado coma "unha volta ao tardofranquismo".
Manifesto

Un manifesto é unha declaración escrita das intencións, motivos ou puntos de vista do emisor, xa sexa un individuo, grupo, partido político ou goberno. Un manifesto adoita aceptar unha opinión publicada previamente ou un consenso público ou promover unha nova idea con nocións prescritivas para levar a cabo os cambios que o autor cre que se deben facer. A miúdo é de natureza política, social ou artística, ás veces revolucionaria, pero tamén pode presentar a postura vital dun individuo. Os manifestos relacionados coas crenzas relixiosas denomínanse xeralmente credos ou confesións de fe. Etimoloxía
A palabra manifesto deriva do latín manifestum, que significa claro ou conspicuo. En inglés, o primeiro uso rexistrado é de 1620, na tradución de Nathaniel Brent da Historia do Concilio de Trento de Paolo Sarpi. Manifesto en política
Nalgunhas democracias parlamentarias, os partidos políticos preparan manifestos que determinan a súa dirección estratéxica, así como os esbozos de futuras lexislacións en caso de gañar apoio suficiente nunhas eleccións. Entre os manifestos máis célebres poden nomearse a Declaración de Independencia dos Estados Unidos, Mein Kampf, A riqueza das nacións, o Manifesto Comunista etc. Manifesto en arte
Na arte, a partir das vangardas, adoita chamar manifesto a unha expresión reivindicativa que simboliza a vontade de estilo dun grupo de artistas ou dun movemento. Pode ser un escrito que se publica, como El museo pictórico y escala óptica (1715), do pintor español Antonio Palomino, o Manifesto futurista de Filippo Tommaso Marinetti (1909), ou o Manifesto neoplasticista de Piet Mondrian (1917), o Primeiro manifesto de Tristan Tzara (1918), ou o Manifesto surrealista de André Breton (1924); ou pode ser unha obra de arte que se considera que simboliza e resume o que ese movemento propón, como Le Déjeuner sur l'herbe de Manet (1862) para o impresionismo ou La Vita nuova de Dante Alighieri para o renacemento.
Manifesto Russell-Einstein

O Manifesto Russell-Einstein é un texto redactado por Bertrand Russell e apoiado por Albert Einstein, asinado en Londres o 9 de xullo de 1955. En medio da guerra fría, os asinantes alertaban do perigo da proliferación do armamento nuclear e solicitaban aos líderes mundiais buscar solucións pacíficas aos conflitos internacionais. Foi asinado por once científicos e intelectuais de primeira liña, o máis notábel deles Albert Einstein, uns días antes da súa morte o 18 de abril de 1955. Uns días despois de ser mostrado, o filántropo Cyrus Eaton ofreceuse para organizar unha conferencia en Pugwash, Nova Escocia (Canadá), o lugar de nacemento de Eaton. Sería a primeira das ditas conferencias, que se foron celebrando cada ano desde 1957. Contexto
A primeira explosión nuclear da historia sucedeu o 16 de xullo de 1945 no deserto norte de Alamogordo, Novo México. O 6 de agosto dese mesmo ano, os EUA lanzaron a bomba "Little Boy" en Hiroshima, e tres días despois "Fat Man" en Nagasaki. Polo menos 100. 000 civís foron asasinados naqueles dous ataques.
O 18 de agosto de 1945, o Glasgow Forward publicou o primeiro comentario que se conserva de Bertrand Russell sobre as armas atómicas, que comezou a escribir o día en que Nagasaki se bombardeou. Contén as liñas que posteriormente aparecerían no Manifesto: Despois de saber do bombardeo de Hiroshima e vendo a inminente escalada armamentística nuclear, Józef Rotblat, o único científico que abandonou o Proxecto Manhattan por cuestións morais, afirmou que se achaba totalmente preocupado polo futuro da humanidade.
Nos anos seguintes, Russell e Rotblat traballaron para evitar a proliferación nuclear, colaborando con Albert Einstein e outros científicos para finalmente constituír o Manifesto Russell-Einstein. O manifesto
O manifesto revelouse nunha conferencia de prensa no Caxton Hall, Londres, presidida por Rotblat. Russell comezou a conferencia dicindo: No mencionado manifesto chama os científicos a unha conferencia onde se puidesen tratar os perigos das armas de destrución masiva, enfatizando que tales reunións fosen politicamente neutrais. Estendíase a cuestión do armamento nuclear a todos os países e gobernos. Unha frase en concreto menciónase a miúdo, pronunciada por Rotblar ao recibir o Premio Nobel da Paz en 1995:
"Recordade a vosa humanidade e esquecede o resto". O comezo das Conferencias de Pugwash
A chamada á conferencia internacional era clara no manifesto e Nehru pretendeu que fose na India. Porén, o risco da crise de Suez retardouna. Aristóteles Onassis ofreceuse para financiar a reunión en Mónaco, mais rexeitouse tal proposta. No seu lugar, Cyrus Eaton, un industrial canadense que coñecía a Russell desde 1938 financiou a conferencia no seu Pugwash natal. O Manifesto Russell-Einstein converteuse na carta de fundación das Conferencias de Pugwash. Asinantes do manifesto
Max Born
Percy W. Bridgman
Albert Einstein
Leopold Infeld
Frédéric Joliot-Curie
Herman J. Muller
Linus Pauling
Cecil F. Powell
Józef Rotblat
Bertrand Russell
Hideki Yukawa
Manifesto das 343

O Manifesto das 343, en francés Le manifeste des 343, foi unha declaración asinada por 343 mulleres que admitían que abortaran, expoñéndose deste xeito a ser procesadas criminalmente. O manifesto apareceu na revista francesa Le Nouvel Observateur o 5 de abril de 1971. Tamén sería coñecido como o "Manifesto das 343 putas" (en francés, Le manifeste des 343 salopes) ou o "Manifesto das 343 prostitutas". O texto
O texto do manifesto foi escrito por Simone de Beauvoir. Na súa tradución ao galego é: Unha nota ao pé de páxina indicaba ademais que tamén estaban representadas os membros do "Mouvement de Libération des Femmes", que reclamaba o aborto libre e gratuíto ("parmi des signataires, des militantes du Mouvement de Libération des Femmes réclament l'avortement libre et GRATUIT").
Entre as 343 sinaturas podíanse atopar mulleres recoñecidas publicamente como Catherine Arditi, Françoise Arnoul, Florence Asie, Brigitte Auber, Stéphane Audran, Colette Audry, Tina Aumont, Hélène de Beauvoir, Simone de Beauvoir, Cathy Bernheim, Valérie Boisgel, Olga Bost, Claudine Chonez, Iris Clert, Marie Dedieu, Lise Deharme, Christine Delphy, Catherine Deneuve, Dominique Desanti, Marguerite Duras, Françoise d'Eaubonne, Françoise Fabian, Brigitte Fontaine, Antoinette Fouque, Luce Garcia-Ville, Claude Génia, Françoise de Gruson, Gisèle Halimi, Katia Kaupp, Bernadette Lafont, Danièle Lebrun, Annie Leclerc, Violette Leduc, Marceline Loridan, Judith Magre, Michèle Manceaux, Geneviève Mnich, Ariane Mnouchkine, Claudine Monteil, Jeanne Moreau, Michèle Moretti, Liane Mozère, Nicole Muchnik, Bulle Ogier, Marie Pillet (mai de Julie Delpy), Marie-France Pisier, Micheline Presle, Marthe Robert, Christiane Rochefort, Yvette Roudy, Françoise Sagan, Delphine Seyrig, Alexandra Stewart, Gaby Sylvia, Nadine Trintignant, Irène Tunc, Agnès Varda, Catherine Varlin, Ursula Vian-Kübler, Marina Vlady, Anne Wiazemsky e Monique Wittig.
O manifesto incluíu máis sinaturas que as publicadas en Le Nouvel Observateur. Impacto
Á semana seguinte da aparición do manifesto, o titular do xornal semanario satírico Charlie Hebdo mostraba unha ilustración que atacaba os políticos homes coa pregunta, "Quen empreñou as 343 putas do manifesto sobre o aborto? " Esta ilustración de Cabu deu orixe ao nome polo que é coñecido este manifesto.
O manifesto tamén tivo o seu eco en Alemaña, como amosa a publicación, o 6 de xuño de 1971 doutro manifesto titulado "Wir haben abgetrieben" (en galego "Nós abortamos") na revista Stern.
Tamén foi a inspiración para que o 3 de febreiro de 1973, 331 médicos asinasen un manifesto no que se declaraban a favor do dereito ao aborto: Todo iso contribuíu á aprobación en decembro de 1974 e xaneiro de 1975 da chamada "lei Veil", promovida pola ministra de saúde, Simone Veil, que revogou as penas para quen finalizase voluntariamente o embarazo dentro das primeiras dez semanas. En 2001 a reforma desta lei presentada por Martine Aubry ampliou o prazo ata as doce semanas.
Manifesto de Abrantes

O Manifesto de Abrantes foi unha proclama emitida en Abrantes (Portugal), o 1 de outubro de 1833, por Carlos María Isidro de Borbón, infante de España e pretendente ao trono español, tras a morte do seu irmán, o rei Fernando VII de España. Historia
O infante Carlos Mª Isidro marchou ao desterro a Portugal, tras ser expulsado por Fernando VII, contando co apoio do seu curmán o rei Miguel I. Nesa proclama, malia afirmar non cobizar o trono, declarou que tiña o deber de loitar por el, polos seus fillos, en nome da lexitimidade da sucesión, desde o seu punto de vista ilegalmente alterada. Remataba apelando á paz e á concordia, cousa que non sucedería, xa que o suceso foi a base dunha longa discordia e das guerras carlistas que afectaron a España durante todo o século XIX. En realidade, estaba en contra da derrogación da Pragmática Sanción de 1830, pola que Fernando VII declaraba sucesora a súa filla Isabel e recalamba o seu mantemento como era tradicional na casa Borbón. Daquela, sendo o varón de maior idade e con maior proximidade ao rei, el debería ser o sucesor. Ao non conseguilo, autoproclamouse Carlos V, emitiu moeda e non renunciou aos seus dereitos polo que comezou a Primeira guerra carlista.
Manifesto de Manzanares

O Manifesto de Manzanares do 7 de xullo de 1854, redactado por Antonio Cánovas del Castillo a petición do xeneral Serrano e asinado por Leopoldo O'Donnell en Manzanares esixía unhas reformas políticas e unhas Cortes Constituíntes para facer posible unha auténtica «rexeneración liberal». Este manifesto deu paso ao chamado Bienio progresista, tempo durante o cal os liberais estiveron á cabeza do goberno español. Historia
O 7 de xullo de 1854 o Xeneral en Xefe do Exército Constitucional Leopoldo O'Donnell, conde de Lucena, pronúnciase contra o Goberno nas proximidades de Madrid (Vicalvarada). A politización do levantamiento lógrase a través dun Manifesto, redactado desde Manzanares polo mozo Antonio Cánovas del Castillo, futuro artífice da restauración borbónica. Serviu para atraer o apoio popular ao pronunciamento liberal para cambiar o goberno.
O Manifesto foi unha chamada aos españois, no cal pídese a continuidade do Trono, pero sen camarillas que o deshonren, ao mesmo tempo que se fala de cousas moi desexadas polos progresistas: mellorar a lei electoral e a de imprenta, e rebaixar os impostos.
Manifesto dos persas

Manifesto dos persas é o nome que tomou un documento asinado o 12 de abril de 1814, en Madrid, por sesenta e nove deputados das Cortes españolas, á fronte dos cales asinou o deputado por Sevilla, Bernardo Mozo de Rosales. Nel pedíase ao rei Fernando VII, que retornaba do exilio francés e se atopaba en Puçol (Valencia), o retorno ao Antigo Réxime e o derrogamento da lexislación creada polas Cortes de Cádiz dende 1812. Características
O manifesto tomou o seu nome a partir dunha cita, no mesmo documento, no que se refire ao costume dos antigos persas para gozar de cinco días de anarquía despois da morte do rei. Os autores identificaban esa anarquía co período do liberalismo vixente dende a Constitución de Cádiz até ese momento. O documento equiparaba á constitución gaditana á Revolución francesa e reclamaba a restauración dos estamentos e os privilexios tradicionais do Antigo Réxime.
O documento foi empregado polo rei para elaborar o decreto do 4 de maio no que se leva a cabo o restablecemento do absolutismo.
Manila

Manila é a capital e cidade principal de Filipinas. Localízase na illa de Luzón, á beira da ampla baía do seu nome que se abre ó Mar do Sur da China. Con diferenza é o máis importante centro económico, comercial, industrial, financeiro e cultural do país a máis do seu maior porto. Aínda que a cidade en si ten 1581082 habitantes (2000), arrodéase dunha vasta coroa metropolitana que fai da aglomeración resultante unha das maiores do mundo (15980000, 2001)
Había un asentamento musulmán na desembocadura do río Pasig cando, en 1571, arribaron conquistadores españois ao mando de Miguel López de Legazpi que o destruíron, fundando no seu lugar unha colonia amurallada, berce da cidade actual. Historia
A historia de Manila ten os seus antecedentes nos asentamentos comerciais establecidos polos musulmáns moito antes da chegada dos españois, destacando os dous da desembocadura do río Pasig: Tondo ao norte, o máis importante, e Maynilad na beira sur. Comerciaban cos chineses e outras zonas da rexión. Os dous asentamentos estaban fortificados con troncos de palmeira.
Foi coa chegada e toma do poder polos conquistadores españois ao mando de Miguel de Legazpi en 1571, cando estes levantaron un forte na península onde se estendía Maynilad, confinada entre o Pasig e a ampla e pechada baía do oeste da illa de Luzón, coma ten comezado a historia de Manila.
Inicialmente construíron un simple bastión (Fortaleza de Nosa Señora da Guía 1571-91), seguido dun forte propiamente dito na punta máis defendible da península (Forte de Santiago 1589-1592) e finalmente o amurallamento de toda a poboación asentada (1590-1606). Por iso recibiu o nome de Intramuros. Eran 64 hectáreas coa típica disposición en cuadrícula das fundacións coloniais españolas: rúas cruzándose ortogonalmente e deixando un bloque baleiro coma praza central cos poderes representativos o redor, catedral e palacio. Fóra, por desconfianza despois do ataque chinés de 1574, ao leste foi disposto o barrio para ese grupo étnico á vez que mercado (Parián, demolido en 1783 e trasladado a beira oposta do río). Xusto onde se construíu a primeira ponte sobre o Pasig e por moito tempo a única, a Ponte Grande ou de España.
A cidade sufriu con frecuencia terremotos que a destruíron. Ata sete veces ten sido reconstruída a catedral.
Os séculos XVIII e XIX verán o crecemento de Manila fóra de murallas pola imposibilidade física de facelo no interior. Así desenvolveranse os diferentes barrios ou distritos: na beira norte do río o antigo asentamento de Tondo e Binondo xunto á ponte; San Miguel augas arriba co Pazo de Malacañang. Despois chegaría a quenda das grandes infraestruturas, ferrocarril e porto, este último pechando Intramuros ao mar.
Durante a retirada xaponesa na segunda guerra mundial, por mor do avance das tropas aliadas mais de 70. 000 persoas foron asasinadas polo exército xaponés das cales unhas 300 eran españolas.
Maniotas

As maniotas son unha dor muscular provocada por esforzo físico desmesurado sen adestramento previo. Causas
a) Prodúcense pola produción de ácido láctico debido a unha combustión anaerobia da glicosa (respiración anaerobia). A dita respiración proporciona menos enerxía por mol de glicosa, pero resulta ser unha reacción máis rápida.
O ácido láctico excita os terminais nerviosos das neuronas sensitivas da dor, provocando intensas dores en numerosos puntos do tecido muscular afectado.
b) Existen tamén outras explicacións menos admitidas pola comunidade científica, como a rotura das miofibrilas (células que compoñen o músculo) ou a cristalización do ácido láctico. Porén, a cristalización do ácido láctico é imposíbel a condicións estándar bioquímicas (37 °C, pH 7. 4), polo que esta última explicación está completamente rexeitada cientificamente. Prevención
O mellor xeito de previlas é realizar un quecemento previo ao exercicio, e cun adestramento progresivo. Beber inxentes cantidades de bases febles como bicarbonato sódico non fará máis que producir importantes trastornos dixestivos. Nin zume de limón ou auga con azucre farán nada pola súa dor.
Manipulación fotográfica

A manipulación fotográfica é a aplicación de técnicas de edición de imaxes a fotografías co obxectivo de crear unha ilusión ou truco (en contraste coa mellora ou sinxela corrección), a través de medios analóxicos ou dixitais. Os seus usos, o impacto cultural e os aspectos éticos fixérono un tema de interese máis alá de ser só un proceso técnico. Exemplos
Nikola Tesla
Alegouse que a fotografía de Nikola Tesla que se mostra se obtivo cunha dobre exposición, non estando Tesla realmente presente no momento no que saltaron os arcos eléctricos.
The Kallikak Family
The Kallikak Family: A Study in the Heredity of Feeble-Mindedness é un libro de 1912 escrito polo psicólogo e euxenista Henry H. Goddard.
O libro é un extenso estudo da herdanza da "debilidade mental". Goddard concluíu que unha gran variedade de trazos mentais eran hereditarios, e que a sociedade debía controlar a reprodución dos "débiles mentais". O paleontólogo Stephen Jay Gould denunciou que as fotografías do libro foran retocadas para facer que os "débiles mentais" parecesen máis sinistros.
Foto de Lee Harvey Oswald
Lee Harvey Oswald foi acusado do asasinato do presidente John F. Kennedy. Esta foto, para algúns investigadores, está trucada, engadíndolle a cabeza de Oswald ao resto da fotografía para involucralo neste asasinato.
Na fotografía, na que parece que Oswald suxeita nunha man o rifle Mannlicher-Carcano co que se afirma que se asasinou a Kennedy e na outra man xornais. A fotografía está tomada no xardín traseiro da casa de Oswald, polo que a serie fotográfica á que pertence a fotografía chámase tamén Oswald backyard pictures.
Na película de Oliver Stone, JFK, dramatízase o (hipotético) proceso de falsificación desta fotografía, con primeiros planos da suposta trucaxe e con Oswald exclamando que a foto está trucada ao ser interrogado tralo magnicidio.
Manipur

Manipur é un dos vinte e nove estados que, xunto cos sete territorios da Unión, forman a República da India. A súa capital é Imphal.
Maniraptora

Maniraptora (lat. "con mans de ladrón") é un clado de dinosauros terópodos celurosaurianos, que viviron dende o período Xurásico superior até o Cretáceo superior (fai aproximadamente 156 e 65 millóns de anos, no Kimeridgiano e o Mastrichtiano) sen considerar ás aves, con distribución mundial.
Manitol

O manitol (E 421) é un azucre-alcohol, polialcohol, ou poliol de tipo monosacárido hidroxenado. É un edulcorante obtido da hidroxenación do azucre manosa.
O manitol pode ter varias utilizacións: En alimentos dietéticos.
Simplemente, como adozante (edulcorante) común.
En goma de mascar.
Para fabricar resinas.
Para substituír a glicosa en especialidades farmacéuticas para que estas poidan ser receitadas para os diabéticos.
Como substituto do plasma sanguíneo en casos de hemorraxia. Nestes casos úsase como solución ó 20%, a súa duración no torrente sanguíneo é maior que as solucións cristaloides a base de electrólitos (soros).
Máis de 20 gramos de manitol ó día poden ocasionar diarrea.
O manitol ó 20% tamén se usa como diurético osmótico en situacións agudas, como a síndrome nefrótica, ou para aliviar a hipertensión intracranial. Facilita tamén a manipulación cirúrxica cranial. Está contraindicado na insuficiencia cardíaca polo posible edema agudo de pulmón que pode producirse polo exceso de volume. Dependendo da dose pode producir hiponatremia, ou deshidratación e hipernatremia e acidose.
O seu emprego máis de 2 ou 3 días é de dubidosa utilidade e de alto risco. Pode producir efecto rebote e producir edema cerebral.
Manjaro Linux

Manjaro Linux, ou Manjaro, é unha distribución de Linux baseada en Arch Linux. Está enfocada a ser unha distribución lixeira e rápida, coas últimas versións de aplicacións e pensada tanto en novos usuarios como usuarios de Linux avanzados. Manjaro ten unha actualización continua, ao igual que fai Arch, e emprega como xestor de paquetes a pacman. Ten edición cos ambientes de escritorio Xfce, KDE Plasma e GNOME 3, e ademais conta cunha edición minimalista (só os paquetes esenciais) chamada "NET-Edition".
Os seus principais desenvolvedores son austríacos, franceses e alemás.
Mank

Mank é un filme estadounidense de 2020 dirixido por David Fincher. Conta a historia do guionista Herman J. Mankiewicz e o seu desenvolvemento de Cidadán Kane (1941). Foi producido por Ceán Chaffin, Douglas Urbanski e Eric Roth. Está protagonizado por Gary Oldman, xunto con Amanda Seyfried, Lily Collins, Arliss Howard, Tom Pelphrey, Sam Troughton, Ferdinand Kingsley, Tuppence Middleton, Tom Burke, Joseph Cross, Jamie McShane, Toby Leonard Moore, Monika Gossmann e Charles Dance.
O pai de David Fincher, Jack Fincher escribiu o guión na década de 1990, e David quixo realizar o filme despois de rematar The Game (1997), con Kevin Spacey e Jodie Foster nos papeis principais. O proxecto finalmente non se levou a cabo e Jack Fincher morreu en 2003. O proxecto foi retomado e anunciado oficialmente en xullo de 2019. A rodaxe levouse a cabo nos Ánxeles dende novembro de 2019 até febreiro de 2020. Para render homenaxe ós filmes da década de 1930, Mank foi rodado en branco e negro empregando cámaras RED. Personaxes
Gary Oldman como Herman J. Mankiewicz
Amanda Seyfried como Marion Davies
Lily Collins como Rita Alexander
Arliss Howard como Louis B. Mayer
Tom Pelphrey como Joseph L. Mankiewicz
Charles Dance como William Randolph Hearst
Sam Troughton como John Houseman
Ferdinand Kingsley como Irving Thalberg
Tuppence Middleton como Sara Mankiewicz
Tom Burke como Orson Welles
Joseph Cross como Charles Lederer
Manne Siegbahn

Karl Manne Georg Siegbahn, nado en Örebro o 3 de decembro de 1886 e finado en Estocolmo o 26 de setembro de 1978, foi un físico sueco que recibiu en 1924 o Premio Nobel de Física. Traxectoria
Karl Manne Siegbahn foi nomeado doutor en 1911 na Universidade de Lund. O título da súa tese foi Magnetische Feldmessungen (Medidas do campo magnético). Foi premiado coa medalla Hughes en 1934 e coa medalla Rumford en 1940.
Casou con Karin Högbom en 1914 e tiveron dous fillos: Bo Siegbahn (diplomado, nado en 1915) e Kai M. Siegbahn (físico, nado en 1918). Este último tamén recibiu o Premio Nobel de física en 1981.
Investigacións científicas
As súas investigacións científicas céntranse no ámbito da espectroscopia mediante raios X, razón pola que foi galardoado co Premio Nobel de Física en 1924. Recoñecementos
Na súa honra bautizouse ao asteroide (10446) Siegbahn descuberto o 16 de outubro de 1977 por Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld e Tom Gehrels.
Manned Orbiting Laboratory

Manned Orbiting Laboratory, coñecido abreviadamente como MOL e tamén como KH-10 pola súa relación cos satélites de recoñecemento da NRO, foi un proxecto de estación espacial militar dos Estados Unidos da década dos anos 1960 que foi cancelado en 1969. MOL foi un proxecto da Forza Aérea dos Estados Unidos ideado tras o fracaso do proxecto de avión espacial Dynasoar.
A atmosfera da estación estaría composta por helio e osíxeno. A estación sería lanzada como un todo cunha nave Gemini B acoplada e tripulada, coa vantaxe de que non sería necesario un acoplamento espacial no caso de terse lanzado por separado. Os astronautas usarían a Gemini para o regreso a terra. Os experimentos que terían sido levados a cabo desde a estación incluían recoñecemento óptico da Terra usando telescopios apuntando a terra e radar, intercepción e inspección de satélites e en xeral que utilidade práctica podería ter unha estación espacial tripulada.
Despois de cancelarse o proxecto, algúns dos seus elementos de recoñecemento foron reutilizados nos satélites espías da serie KH, e os experimentos da tripulación foron realizados na estación espacial Skylab.