proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Pobos illados

Os pobos illados, tamén chamados pobos non contactados ou tribos perdidas, son comunidades que viven, ou viviron, ora pola súa propia elección (pobos que viven nun illamento voluntario) ou por outras circunstancias, sen ter contacto coa civilización global. Poucos pobos permaneceron totalmente illados da civilización global. Os activistas dos dereitos indíxenas loitan porque estes grupos sexan deixados sós, alegando que no caso contrario iso interferiría no seu dereito de autodeterminación.
No 2013, estimouse a existencia de máis de 100 tribos non contactadas en todo o mundo, a maioría nas densas áreas selváticas de América do Sur, África central e Nova Guinea. O coñecemento da existencia destes grupos provén do infrecuente e ás veces violento encontro con outras tribos veciñas, así como de fotografía aérea. As tribos illadas poden non ter inmunidade para infeccións e doenzas comúns, que poden matar unha gran porcentaxe do seu pobo despois do contacto.
Pobos indoeuropeos

Os pobos indoeuropeos son aqueles que desde o norte do Cáucaso e os arredores do mar Negro e do mar Caspio (rexións de Asia Central), fixeron varias invasións, sobre todo á India e a Europa, onde se estableceron. O punto en común máis importante destes pobos era a lingua, e de feito esta foi a herdanza máis importante que deixaron nos lugares nos que se estableceron, saíndo deles as linguas indoeuropeas. Invasións
Hai uns 5. 000 anos expandíronse cara a Europa e o nordeste do Mar Caspio. Hai uns 4. 000 anos continuaron as invasións cara ao oeste, fundando diversas civilizacións coma a micénica.
Nesta época tamén se fai a invasión do val do río Indo, que destrúe a florecente Cultura do val do Indo hai uns 3. 600 anos. Os indoeuropeos que invaden o val do Indo, os pobos arios, fanse facilmente coa vasta rexión grazas ó emprego das armas de bronce e do carro.
Os arios invadiron tamén probablemente durante esta e posteriores épocas a meseta de Irán, de feito o topónimo Irán fai referencia ós arios, significando país dos arios.
Hai uns 3. 000 anos xurdiron novos pobos indoeuropeos, coma os xonios, que invaden Grecia e impóñense sobre outros xa indoeuropeos, no caso destes, ós aqueos.
Durante esta época outros pobos indoeuropeos invaden o leste do Indo, o que hoxe vería sendo case a totalidade do actual Estado Indio, establecéndose nesta rexión.
Tamén nesta época os celtas, chegados desde Rusia, que se establecen en Europa Central, invaden e ocupan gran parte do resto de Europa, chegando incluso a Asia Menor, cara ao século III antes de Cristo, cando os gálatas se establecen no que a partir de entón se coñecería como Galacia. Características
Os textos védicos falaban dos indoeuropeos como xentes de pel, ollos e cabelos claros. Como o pobo indoeuropeo que invadira o val do Indo fora o dos arios, durante o século XIX, época na que Europa estaba no maior apoxeo do seu imperialismo, o termo indoeuropeo era coñecido por ario, para louvar a raza europea. Este termo foi utilizado tamén noutros momentos, coma por exemplo durante a Alemaña de Hitler. Pobos de Europa non indoeuropeos
Tendo en conta as linguas que falan, só hai tres pobos en Europa que resistiron as invasións dos pobos indoeuropeos: os fineses, os húngaros e os vascos ó falar linguas non indoeuropeas. Porén, os húngaros proceden dos pobos maxiares que se estableceron neste país moito despois das invasións indoeuropeas.
Pobreza absoluta

A pobreza absoluta é un nivel de pobreza no cal certos estándares mínimos de vida, tales como nutrición, saúde e vivenda, non poden ser acadados.
A xente nestas condición gaña menos dun dólar diario por persoa (parámetro establecido polo Banco Mundial). O termo pobreza absoluta pode ser un pouco enganoso, xa que non existe un estándar único que a defina: o nivel de ingreso necesario para acadar este mínimo é chamado comunmente como liña ou limiar de pobreza, que se define de varias formas por diversas institucións e persoas.
A pobreza absoluta pode ser contrastada coa pobreza relativa, ingreso baixo ou estándar de vida relativa ao resto da sociedade.
Pocahontas (filme de 1995)

Para o artigo referido á personaxe histórica, ver Pocahontas. Pocahontas é un filme de animación estadounidense dos estudios Disney dirixido por Mike Gabriel e Eric Goldberg que se estreou en 1995. Sinopse
Pocahontas, a filla do Xefe Powhatan, vixía a chegada dun gran grupo de colonos ingleses, guiados polo cobizoso gobernador Radcliff e o valente capitán John Smith. Co seu xoguetón compañeiro Meeko, un inquedo mapache, e con Flit, un colibrí, Pocahontas faise axiña amiga do Capitán Smith. Pero cando comezan a xurdir tensións entre as dúas culturas, Pocahontas recorre á sabedoría da Avoa Sauce para atopar un xeito de levar a paz entre o seu pobo e os conquistadores. Personaxes
Irene Bedard (Judy Kuhn, cantando) como Pocahontas
Mel Gibson como John Smith
David Ogden Stiers como John Ratcliffe
John Kassir como Meeko
Russell Means como Xefe Powhatan
Christian Bale como Thomas
Linda Hunt como Avoa Sauce
Danny Mann como Percy
Billy Connolly como Ben
Joe Baker como Lon
Frank Welker como Flit
Michelle St. John como Nakoma
James Apaumut Fall como Kocoum
Gordon Tootoosis como Kekata Galardóns e nomeamentos
1995: 2 Oscars: Mellor canción orixinal e banda sonora orixinal.
1995: Globo de Ouro: Mellor canción orixinal. 2 nomeamentos.
Pocomaco

Pocomaco ou Po. Co. Ma. Co. son as siglas polas que se coñece o Polígono de Comercio Maiorista da Coruña, un polígono comercial, industrial e loxístico situado no lugar de Mesoiro, no concello da Coruña. Historia
En febreiro de 1967 formouse a asemblea constitutiva, e en xullo de 1972 comezaron as obras de urbanización, rematadas en decembro de 1974.
No polígono están instaladas empresas senlleiras como El Ideal Gallego, Prosegur ou Armería Álvarez e teñen importantes departamentos outras como Hijos de Rivera (centro loxístico) ou Abanca (centro tecnolóxico).
A finais da primeira década do século XXI construíuse mediante iniciativa privada o polígono industrial de Vío, para complementar o xa saturado Po. Co. Ma. Co. , porén en 2017 a téxtil Caramelo, a única empresa instalada na nova infraestrutura, anunciaba a súa quebra e liquidación.
En 2013 inaugurouse o primeiro dos tres aparcadoiros disuasorios de balde dos que dispón o polígono. Accesos
Ferroviario
O polígono conta cun cargadoiro en desuso que orixinariamente estaba conectado á liña A Coruña-Zamora. Contémplase de cara ao futuro aproveitar esta circunstancia para construír nas proximidades unha conexión co novo Porto Exterior.
Estradas e autoestradas
AC-14. Conecta o polígono con distintos barrios da cidade e o centro máis o aeroporto e a A-6.
DP-0512. Conecta o polígono con Coruña e Arteixo a través de Feáns e Uxes.
Transporte público
Cía. de Tranvías da Coruña: liña 21.
Podcast

Un podcast é un xeito de publicar ficheiros multimedia, habitualmente de son (en formato MP3 ou ogg), utilizando RSS para facilitar a subscrición. Os ficheiros quedan almacenados nun servidor de Internet, e os subscritores baixan os ficheiros automaticamente mediante un software de subscrición. Esta tecnoloxía asóciase á idea de radio baixo demanda, xa que permite aos ouvintes escoitar os programas de radio cando o desexen. Para alén da subscrición mediante feed RSS, os podcasts adoitan ter unha web, e un reprodutor de son online para facilitar a escoita. Historia
O termo orixinouse o 12 de febreiro de 2004 pola combinación de broadcast co reprodutor de Apple Computer, iPod, creando unha contracción con ambas as palabras.
En galego
En outubro de 2005 publicouse o primeiro podcast en galego chamado e-music, un programa de música electrónica, arte e tecnoloxía dirixido por Isaac González e que tamén se emitía en CuacFM. Seguírono outros como Casatlántica de María Lado, Ouveos na noite de Zimer103 ou Areias Sonoras de Ictioscopio. A estes seguiríanos moitos outros ata a actualidade, que foron reflectidos en Podgalego.
Podgalego
En abril de 2006, a raíz da cantidade de podcasts en galego que se ían creando e coa intención de amosalos e ordenalos, así como dar a coñecer a tecnoloxía naceu Podgalego. Os principais creadores de podgalego foron Isaac González (do podcast e-music) e Uxío Broullón (de Areias Sonoras). A páxina, tras 7 anos de actividade e xunto cun certo declive do podcasting, desapareceu, aínda que no 2016 coincidindo co décimo aniversario apareceu de xeito renovado tamén coincidindo co novo auxe do podcasting por mor da expansión dos teléfono intelixentes.
Poder adquisitivo

En economía o poder adquisitivo é a cantidade de bens e servizos que pode adquirir un individuo co seu salario ou que se poden comprar por unidade de conta dunha determinada moeda.
O índice de prezos ó consumo utilízase para medir o poder adquisitivo xa que determina o valor real do diñeiro.
Poder executivo

Seguindo o esquema de Montesquieu, o poder executivo é un dos tres poderes do Estado moderno, cuxa función é executar as leis aprobadas polo poder lexislativo.
O poder executivo é desenvolvido polo goberno do Estado. Este está sometido ao control parlamentario e ao control xudicial, nun sistema de pesos e contrapesos no que cada poder controla aos demais a través de distintos mecanismos, que se estudan na teoría da separación de poderes.
Poder lexislativo

O poder lexislativo é un dos tres poderes do Estado moderno. A súa función específica é a aprobación das leis. Xeralmente, está a cargo dun corpo deliberativo (congreso, parlamento ou asemblea de representantes).
Montesquieu propuxo no seu soado libro O Espírito das Leis, que era necesario que as funcións do Estado se dividisen entre distintos poderes (lexislativo, executivo e xudicial), para que mediante diversos mecanismos o poder controle o poder, a fin de evitar a tiranía.
Moitas constitucións modernas, seguindo o modelo que establece o Artigo Primeiro da Constitución dos Estados Unidos, establecen un poder lexislativo bicameral (isto é: composto de dous cámaras, por exemplo o senado e o congreso dos deputados. En moitos outros países, ao contrario, hai un sistema unicameral.
Poder xudicial

O poder xudicial é aquel que, de conformidade coa lexislación vixente, é o encargado da aplicación das normas xurídicas na resolución de conflitos.
Segundo a teoría clásica de Montesquieu, a división de poderes garante a liberdade do cidadán. Montesquieu compuxo a súa teoría logo dunha viaxe a Inglaterra onde interpretou que un poder xudicial independente pode ser un freo eficaz do executivo.
Baixo esta separación de poderes, nace o chamado estado de dereito, no cal os poderes públicos están igualmente sometidos ao imperio da Lei. O Poder xudicial debe ser independente para poder someter os restantes poderes, en especial o executivo, cando estes contraveñan o ordenamento xurídico.
O poder executivo e o lexislativo son dous poderes que en ocasións tamén se enfrontan, as loitas de poder dos integrantes do lexislativo fornecen periodicamente aos novos integrantes do executivo.
Así a todo, o papel arbitral entrambos require dun poder xudicial forte e respectado como un dos poderes fundamentais do estado cuxa independencia é un valor a preservar porque dela depende que o sistema non deixe de funcionar e a democracia dea paso á tiranía.
A estrutura do poder xudicial varía de país en país, así como os mecanismos usados no seu nomeamento. Xeralmente existen varios niveis de tribunais, ou xulgados, coas decisións dos tribunais inferiores sendo apelables ante tribunais superiores. Con frecuencia existe unha Corte Suprema ou Tribunal Supremo que ten a última palabra. Nalgúns países existe tamén un Tribunal ou Corte Constitucional.
Podio

Un podio é unha plataforma usada para elevar a unha persoa por riba de quen o rodea. Deriva do grego πόδι (pé). En arquitectura, un edificio pode descansar sobre un gran podio. Os podios tamén poden ser usados para destacar persoas, como os directores dunha orquestra ou os oradores.
No deporte, unha especie de podio é empregado para honrar os tres primeiros competidores en eventos como os Xogos Olímpicos. Nos xogos emprégase un podio con tres niveis, sendo o máis alto para o medalla de ouro, un pouco máis baixo pola dereita o medalla de prata, e a terceira para o medalla de bronce. Nalgúns deportes, os tres mellores resultados dunha competición son chamados podios.
Podisus maculiventris

Podisus maculiventris é unha especie de hemíptero pentatómido común en América do Norte. É un predador das eirugas de Lymantria dispar e das larvas do escaravello da pataca e de Epilachna varivestis. Como E. vsrivestis é considerado unha importante praga agrícola en América do Norte, P. maculiventris é xeralmente considerado como un insecto beneficioso para os xardíns e cultivos.
P. maculiventris é un predador xeneralista cun amplo rango de hóspedes, atacando a 90 especies de insectos, entre os que se inclúen pragas economicamente importantes. Entre as súas presas coñecidas están as larvas de E. varivestis, o escaravello da pataca, os Alticini e a Plutella xylostella, e Helicoverpa zea, Spodoptera frugiperda, Spodoptera exigua, Ostrinia nubilalis, Trichoplusia ni, Pieris rapae e Anticarsia gemmatalis. Cando as presas son escasas, P. maculiventris pode alimentarse de zumes de plantas, pero este tipo de alimentación non se viu que sexa causa significativa de danos para as plantas. P. maculiventris está asociado con varios cultivos, como alfalfa, mazás, espárragos, feixóns, apio, algodón, crucíferas, cucrbitáceas, berenxenas, patacas, cebolas, soia, millo doce e tomates. A efectividade desta especie na depredación de pragas de importancia económica motivou o seu uso nos programas de control biolóxico de pragas clásico fóra de América do Norte, incluíndo Europa oriental e Rusia. Porén, non tivo un éxito completo en climas máis fríos, quizais debido á inestabilidade do insecto para conseguir pasar o inverno. Os ovos de P. maculiventris véndense comercialmente para usalos en programas de control; isto demostrou ser efectivo no control de pragas en invernadoiros calefactados de Europa e América do Norte. O uso en campos de cultivos de grandes áreas non adoita ser economicamdnte viable, debido aos custos de produción de grandes cantidades ovos de P. maculiventris. Ademais, as poboacións residentes de P. maculiventris a miúdo non son dabondo grandes para conseguir conter os grandes gromos de pragas de larvas que aparecen en primavera. Utilizáronse feromonas para atraer poboacións naturais e novas poboacións emerxentes deste hemíptero para que protexa os campos de cultivo en primavera.
Podocalixina

A podocalixina é unha sialoglicoproteína que se pensa é o principal constituínte do glicocálix dos podocitos do glomérulo renal (cápsula de Bowman). É un membro da familia do CD34 de sialomucinas transmembrana. Cobre as prolongacións pediculares secundarias dos podocitos. Como ten moitas cargas negativas, a súa función é manter separadas as prolongacións pediculares adxacentes, mantendo así a barreira de filtración urinaria aberta. Que esta é a súa función está apoiado ademais por estudos de knockout de xenes en ratos que revelan que xoga un papel esencial na morfoxénese dos podocitos e un papel na abertura do lume vascular e a regulación da permeabilidade vascular. Cómpre salientar que este é o único knockout de sialomucina da superficie celular coñecido que mostra un fenotipo mortal. A podocalixina está tamén regulada en varios tipos de cancros e está frecuentemente asociada cun mal prognóstico. As glicoformas sialiladas, O-glicosiladas da podocalixina expresadas por células de carcinoma de colon posúen actividade de unión a selectinas como a L-selectina e a E-selectina, e poden ser fundamentais para o espallamento de metástases de células de carcinoma de colon. A nivel celular a podocalixina tamén regula o tamaño e topoloxía de dominios apicais de células epiteliais e actúa como un potente inductor da formación de microvilosidades.
Podoloxía

A podoloxía é a ciencia sanitaria que ten por obxecto o estudo das afeccións e deformidades dos pés, abarcando o diagnostico e tratamento das mesmas mediante o tratamento das técnicas terapéuticas propias da súa disciplina. Practicase por podólogos que obteñen a súa titulación tras catro anos de estudos universitarios. Historia
En 1955, crease a primeira Escola de Podoloxía pola Universidade de Barcelona, con obxecto de dar formación específica aos practicantes que exercían como cirurxiáns-calistas. Posteriormente, no ano 1962 crease a especialidade de Podoloxía para Practicantes e ATS volvendo a modificarse no 1998 cando se estableceron as directrices xerais dos plans de estudo para a obtención da titulación universitaria de podoloxía (Diplomatura en Podoloxía) que, coa chegada do Plan Boloña converteríase en Grao. Campos
Quiropodoloxía. É a parte da podoloxía adicada ao tratamento das afeccións da pel e das unllas (durezas, calosidades, úlceras. .. ) e das unllas (unllas encarnadas, engrosadas. .. )
Biomecánica. É o estudo e valoración dos apoios do pé, tanto en estática como en dinámica, co fin de avaliar posibles patoloxías para xerar solucións capaces de reparalas ou palialas.
Ortopodoloxía. É a confección de elementos podolóxicos, realizados a medida de cada persoa, que teñen por obxecto a prevención, tratamento e rehabilitación das enfermidades e anomalías do sistema músculo esquelético do pé.
Podoloxía preventiva. Acudindo a revisións anuais pódense tratar posibles patoloxía indoloras que poden ter nefastas repercusións para a marcha e para a estática.
Podoloxía pediátrica. Esta rama da podoloxía está especializada no estudo e tratamento dos pés infantís. Detectando problemas na estrutura do pé e na marcha do neno pódense solucionar ou mellorar e evitar complicacións en idades adultas.
Podoloxía deportiva. Dedicada ao estudo, diagnóstico e tratamento de lesións provocadas nos pés debido á actividade deportiva. Utilízanse técnicas para mellorar o rendemento e evitar lesións nestes pacientes
Podoloxía laboral. Cada vez máis, a podoloxía esta máis especializada nas patoloxías dos pés provocadas pola actividade laboral.
Podoloxía xeriátrica. Área dedicada ao estudo e valoración do pé do paciente ancián. O coidado dos pés durante a terceira idade, xunto cos tratamentos ortopédicos axeitado e/ou axudas para a marcha poden mellorar a independencia do ancián, previr caídas e outros problemas asociados coa inmovilidade.
Pé de risco. Estudo e valoración dos doentes considerados de pé de risco, como poden ser os diabéticos, aquelas persoas con problemas circulatorios. ..
Podoloxía reumática. Estudo das alteracións reumáticas do pé para o seu tratamento.
Podoloxía física. Terapia que inclúe ultrasóns, estimulación eléctrica ou terapias de exercicios tales como exercicios isocinéticos deseñados para diminuír a dor e a inflamación relacionada cos problemas biomecánicos.
Cirurxía podolóxica. Campo da podoloxía que se encarga de solucionar moitos dos problemas dos pés, como poden ser a patoloxías ungueais, patoloxía de partes brandas ou a osteoarticular.
Podzol

O podzol (do ruso под/pod
debaixo, зола/zola
cinzas, que significa “debaixo das cinzas”) é un tipo de solo característico de climas fríos e húmidos (Canadá, Escandinavia e Rusia setentrional) ou temperado frío (vertente atlántica de Europa), con abundantes precipitacións, que se caracteriza por unha alta lixiviación, que propicia que unha gran cantidade de substancias superficiais migren a niveis inferiores. O horizonte B caracterízase por un alto depósito de óxidos, que confiren a esta capa unhas tonalidades avermelladas características. O podzol é un grupo de solo na Base de Referencia Mundial para os Recursos do Solo. Formación
O frío provoca unha descomposición lenta da materia orgánica, principalmente de árbores resinosos e brezos, que dan lugar á formación dun humus ácido (pH superficial de 3, 5 a 4, 5) que, de ser filtrante a rocha nai subxacente (como é o caso da area e da areísca) ataca á arxila e a degrada. As augas infiltradas lixivian ese solo e fan descender máis ou menos profundamente o seu ferro e a súa alúmina. A parte inferior do primeiro horizonte consta esencialmente de finos grans de cuarzo e adquire o aspecto e a cor da cinza. O horizonte B, no cal acumúlase o ferro, pode ser cementado por este ata formar un estrato concrecionado. Capas
Nun podzol distínguense de arriba a abaixo as seguintes capas: un horizonte superficial negro, fibroso, de materia orgánica parcialmente descomposta,
unha capa delgada de grans silíceos mesturados con humus,
un horizonte eluvial (ou sexa, lixiviado polas augas), pulverulento como a cinza e da súa mesma cor gris clara,
un horizonte de acumulación iluvial, subdividido nunha delgada capa con ata un 10% de humus, e
un estrato pardo avermellado, rico en ferro e alúmina.
Existen variantes nas cales pode faltar algunha das capas anteriormente mencionadas, salvo a gris, pois é característica do podzol.
Podólogo, podóloga

O podólogo é o profesional sanitario que prevén, diagnostica e trata os problemas do pé, e se ocupa do seu coidado integral e da súa relación co resto do corpo.
A estrutura e o funcionamento dos pés son moi complexos e esíxenlle ao podólogo profundos coñecementos en distintas materias, así como as habilidades e aptitudes necesarias para realizar e elaborar calquera tipo de tratamento do pé mediante os procedementos terapéuticos propios da súa disciplina. Exercicio da profesión
Para exercer a podoloxía en España é indispensable estar en posesión da Titulación Universitaria de Podoloxía e estar colexiado nun Colexio Profesional de Podólogos, habitualmente no da Comunidade Autónoma. Funcións
Quiropodoloxía: Tratamento das afeccións da pel (calosidades, durezas. .. ) e das unllas (encarnadas, engrosadas. .. )
Ortopodoloxía e Biomecánica: Exploración da marcha, soletas a medida, orteses de silicona (separadores, correctores. .. )
Patoloxía do pé: Pé doloroso (metatarsalxias, esporón, neuromas. .. ), pé reumático, pé diabético (prevención, úlceras. .. ), infeccións (fungos, papilomas. .. )
Cirurxía do pé: Unlla encarnada, xoanetes, dedos martelo, corrección de deformidades do pé. .. Actividade diagnóstica
O podólogo ten acceso ás probas complementarias tanto para chegar a un diagnóstico certo, como para realizar un seguimento axeitado das patoloxías (probas biomecánicas, de raios X, analíticas etc. ). Aplicación de tratamentos
O podólogo ao diagnosticar as enfermidades dos pés ordena os tratamentos das devanditas patoloxías de acordo co estado da ciencia actual, para iso instaura: Tratamentos farmacolóxicos: o artigo 77. 1 da Lei 29/2006 de garantías e uso racional dos medicamentos e produtos sanitarios, modificada pola Lei 28/2009, sinalan ao médico, odontólogo e o podólogo como únicos profesionais con facultade para receitar medicamentos.
Tratamentos ortopodolóxicos: o Anexo do Real Decreto 542/1995 ordena ao ortopeda atender a receita do médico e do podólogo.
Tratamentos de cirurxía podolóxica: de acordo coas especificacións dos plans de estudo vixentes.
Poema en prosa

Un poema en prosa é un texto literario inzado de recursos poéticos e intencións líricas en que se prescinde do verso, rachando así coas convencións asociadas coa prosa.
Poema sinfónico

Para a obra de Liszt, véxase Poemas sinfónicos (Liszt).
Un poema sinfónico é unha obra de orixe extra musical, de carácter poético literario, cuxa finalidade é mover sentimentos e espertar sensacións, ou describir unha escena mediante a música. Xeralmente consta dun único movemento e está escrito para orquestra, aínda que pode ser para piano ou para pequenas formacións instrumentais. O poema sinfónico é unha guía para o desenvolvemento da forma musical como tal en termos técnicos.
O termo foi aplicado por primeira vez por Franz Liszt que escribiu trece composicións deste xénero. A música descritiva foi sen dúbida o mellor camiño para transmitir obras literarias, xa fosen de carácter relixioso, épico, heroico, fantástico etc. mais será co poema sinfónico onde esta atope o seu máis forte forma de expresión.
Un poema sinfónico pode ser unha obra en si mesma, ou formar parte dun ciclo de poemas sinfónicos a modo de suite. Un exemplo disto é Má vlast (A miña patria) de Bedřich Smetana, formado por seis poemas sinfónicos.
O oposto a poema sinfónico sería a música absoluta, a cal non se basea en asociacións senón na música en si mesma. Principais compositores
Hector Berlioz, precursor do xénero coas súas obras Sinfonía fantástica e Harold en Italia.
Petr Ilich Chaikovskii
Claude Debussy
Antonín Dvořák
César Franck
Franz Liszt, creador do xénero
Aleksandr Lokshín
Ottorino Respighi
Nikolai Rimskii-Korsakov, autor de Scheherezade, obra baseada en As mil e unha noites.
Camille Saint-Saëns
Jean Sibelius
Bedřich Smetana
Richard Strauss
Igor Stravinskii
Heitor Villa-Lobos
Poetarras

Poetarras é un grupo musical e cómico galego creado no 2013. Está formado polos cangueses Manuel Gago e Rubén Lino, polo bueués Pablo Lamosa e o amesán Daniel Vilaverde. Acadaron sona a través de vídeos publicados na súa conta de YouTube nos cales fan covers humorísticos de cancións como "Roar" de Katy Perry, "Let It Be" de The Beatles ou "Hasta siempre, comandante" de Carlos Puebla.
Tamén fan sketchs cómicos que escriben, dirixen e interpretan eles mesmos. No 2014, gañaron o premio á mellor serie web en lingua galega no festival "Carballo Interplay".
No 2015 participaron en festivais como o Revenidas, ou nos magostos populares da organización Galiza Nova realizados en diversas localidades galegas.
No 2016 participaron no centenario das Irmandades da Fala coa composición da canción iFala participando no seu videoclip cantantes coma Sés ou o humorista David Amor.
Tamén volveron ó Revenidas, así como o Festival SonRías Baixas de Bueu ou o Castañazo Rock de Chantada. Composición
Daniel Villaverde: Voz.
Rubén Lino: Voz, guitarra e caixa.
Manuel Gago: Voz, teclado, acordeón, maracas e frauta melódica.
Pablo Lamosa: Guitarra. Polémica
En maio de 2015, os sindicatos en Galicia da Policía e da Garda Civil, UFP e Unión GC, denunciaron a presenza de Poetarras e Def Con Dos no Festival de Cans por "respeto a las víctimas de la violencia". As Novas Xeracións do PPdeG atribuíronlle ó grupo "apoloxía do terrorismo" sendo acusados de proetarras.
Poexo

O poexo (Mentha pulegium), tamén chamado poexo-menta, é unha das especies máis coñecidas do xénero Mentha. Pertence á familia das labiadas, é unha perenne de raíces rizomatosas que crece ben en sitios húmidos ou cerca dos cursos fluviais, onde a podemos encontrar na súa forma silvestre entre gramíneas e outras plantas.
Os seus erguidos talos cuadrangulares, moi ramificados, poden chegar a medir entre 30 e 40 cm. As follas son lanceoladas e lixeiramente dentadas, de cor entre verde medio e escuro e dispóñense opostas ao longo dos talos. As pequenas flores rosadas nacen agrupadas en apertadas inflorescencias globosas.
Esta planta aromática coñécese desde hai séculos en todo o mar Mediterráneo e Asia occidental, onde crece espontaneamente, polas súas propiedades carminativas, relaxantes e incluso como emenagoga, tomada en infusión. O termo pulegium, que deriva do latín pulex, "pulga", débese ao antigo costume de queimar poexo nas casas para repeler estes insectos.
Poisk

O Poisk, que en ruso significa procura, tamén coñecido como o Mini-Research Module 2 ou pequeno módulo de investigación 2 é un módulo da Estación Espacial Internacional. En esencia é o anteriormente cancelado Compartimento de Embarque 2 (DC2). É moi semellante á Cámara Pirs (a cal foi deseñada soamente para 5 anos). O módulo engalou o 10 de novembro de 2009, ás 14: 22 horas GMT, unido a unha nave Progress, denominada Progress M-MRM2, sobre un foguete Soiuz-U.
Poitiers

Poitiers é unha cidade localizada no centro-oeste de Francia, nas marxes do Río Clain. É a capital do departamento de Vienne e da Rexión de Poitou-Charentes.
Poitiers ten 85800 habitantes (2004) e a densidade demográfica é de 2037 habitantes/km². Historia
Na cidade tivo lugar a batalla de Poitiers, que tivo lugar o 19 de setembro de 1356, durante a Guerra dos Cen Anos. Carlos VII de Francia fundou a Universidade de Poitiers en 1432. Poitiers foi a capital de Poitou, antiga provincia francesa gobernada polos Condes de Poitiers.
Poitou

Poitou (en poitevino Poetou) era unha provincia francesa que abranguía os actuais departamentos da Vendée (Baixo Poitou), Deux-Sèvres e Vienne (Alto Poitou), así como o norte da Charente e unha parte do oeste de Haute-Vienne. A súa capital era Poitiers. A antiga provincia deulle o seu nome á Marisma poitevina, situada no antigo golfo dos Pictóns, na costa occidental de Francia, e que representa a segunda zona húmida máis grande de Francia en termos de superficie despois da Camarga; a marisma esténdese desde o Atlántico até as portas de Niort e desde o sur da Vendée até o norte de La Rochelle.
Polafías

As polafías son un proxecto da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega co propósito de recuperar e pór en valor a literatura galega de tradición oral. O proxecto está coordinado por Antonio Reigosa, vogal de literatura de tradición oral, e conta coa colaboración de diversas asociacións e co patrocinio de institucións públicas.
O termo polafía é un neoloxismo que pretende englbar os diferentes matices e acepcións de termos como polavilas, fías, fiadas, fiandóns ou seráns, referidos ás reunións ou veladas de carácter festivo con contidos literarios e musicais. O proxecto válese de tecnoloxías como aparellos de gravación que favorecen o arquivo e estudo do recompilado e medios como Internet para darlle difusión.
O formato das polafías, duns 90 minutos, require a presenza dun mantedor, divulgador ou especialista que introduce e comenta as principais características das pezas e xéneros literarios amosados; dun recitador de poesía anónima ou de autor de feitío popular; dun músico, que interpretará romances, coplas ou cantares de raiceiras tradicionais. Non obstante, o elemento humano transcendental e imprescindible no desenvolvemento de cada polafía constitúeno os homes e mulleres, narradores, cantadores, romanceadores etc. , veciñas e veciños de cada lugar onde se desenvolva a polafía, pois eles son os auténticos protagonistas, os que xenerosamente transmiten o seu saber.
Polandball

Polandball, tamén coñecido polo nome de countryball (país-bola), é un fenómeno de Internet que naceu no foro do sitio web alemán Krautchan. net na segunda metade do ano 2009. Este fenómeno maniféstase en numerosos webcómics, nos que os diferentes países vénse representados coma persoas esféricas que interactúan entre si, normalmente en inglés mal empregado, facendo burla dos estereotipos nacionais e das relacións internacionais entre os países representados nas viñetas. Historia
A orixe de Polandball está vencellada a unha "guerra cibernética" que tivo lugar entre usuarios polacos e outros usuarios de drawball. com durante o mes de agosto de 2009. Este sitio web, ofrece un lenzo virtual que da a posibilidade ós seus usuarios de debuxar o que desexen, e a debuxar sobre imaxes que outros usuarios xa debuxaron con anterioridade. Varios usuarios polacos tiveron a idea de debuxar a bandeira de Polonia dentro da circunferencia, ó que lle seguiron centos de usuarios que trataron de facerse co control do debuxo coas cores da bandeira polaca, coa palabra "POLSKA" escrita no medio. Este acto foi contrarrestado por membros de 4chan, que cubriron a devandita imaxe cunha esvástica xigante.
A raíz destes feitos, no sitio web Krautchan. net comezouse a publicar unha serie de parodias empregando o programa de edición de imaxes Microsoft Paint, para mofarse nun modo apolítico dun usuario polaco que participaba nesa mesma páxina, que empregaba o idioma inglés dun modo incorrecto. Estes debuxos empregáronse posteriormente por parte de usuarios rusos, nos que se caracterizaba as Polandball en ton político.
A premisa de Polandball, que gañou en popularidade a raíz do accidente aéreo en Smolensk no que faleceu o presidente polaco Lech Kaczynski, é a representación de Polonia e a súa historia, as relacións con outros países, e os seus estereotipos, poñendo especial fincapé na megalomania polaca e os complexos nacionais.
Unha das principais temáticas dos cómics Polandball xiran ao redor da capacidade de Rusia para voar ao espazo, namentres Polonia non pode. Un dos debuxos animados máis populares de Polandball comeza coa premisa de que a Terra vai ser atinxida por un meteoro xigante, levando a todos os países con tecnoloxía espacial a abandonar a Terra e a poñerse a salvo no espazo. A finais do debuxo animado, Polonia, aínda na terra, queda chorando, e en inglés mal empregado pronúncia o seu lema cliché "Poland cannot into space". Outros countryballs
Ademais de Polandball, tamén existen bolas referentes a outros países; malia que polo xeral a esas historietas tamén se lles adoita chamar polo nome de Polandball, tamén poden ser chamados countryballs. Segundo o sitio web Lurkmore. to, Baviera ten a súa propia bola, e outras bólas foron creados para estados dos Estados Unidos, para Cataluña ou Siberia, entre outros. Singapur ten a forma dun triángulo e chámase "Tringapore"; Israel toma a forma dun hipercubo (en referencia ós físicos xudeus); Kazakhstán asume a forma dun ladrillo, e Gran Bretaña móstrase usando un sombreiro de copa e monóculo.
Polar Bear (satélite)

Polar Bear (de Polar Beacon Experiment and Auroral Research), tamén coñecido como STP P87-1 e STP P87-A, foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 14 de novembro de 1986 mediante un foguete Scout G desde a Base Vandenberg da Forza Aérea para estudar a ionosfera terrestre. Características
Polar Bear foi unha misión militar dirixida a estudar as intereferencias nas comunicacións producidas pola actividade solar, continuando as investigacións comezadas polo satélite HILAT.
A misión de POLAR foi estudar as auroras polares, medir a interacción do plasma na zona polar da magnetosfera terrestre e a cola xeomagnética, o fluxo de plasmas cara e desde a ionosfera e a introdución de enerxía procedende das partículas solares na ionosfera e a atmosfera superior. Nave
O satélite utilizou a estrutura do satélite Transit-O 17, que nunca chegou a lanzarse e que tería formado parte da constelación de satélites de navegación Transit O. O satélite estaba en exhibición no Museo Smithsonian desde había oito anos.
Polar Bear estabilizábase mediante gradente gravitatorio mediante un mastro despregable e era alimentado por catro paneis solares. Tras o seu lanzamento e despois de alcanzar unha órbita na que era iluminado continuamente polo Sol, en febreiro de 1987, a actitude do satélite empezou a variar erraticamente ata que o satélite inverteu a súa posición en maio dese mesmo ano. O terceiro intento de recuperar o satélite tivo éxito, despois de usar o volante de inercia da nave. Instrumentos
Polar Bear levaba dous instrumentos a bordo: Sensor Remoto para Imaxes Aurorais: instrumento para obter imaxes das auroras boreais.
Experimento de Baliza: experimento para monitorizar a propagación na ionosfera sobre os polos terrestres.
Polar Satellite Launch Vehicle

Polar Satellite Launch Vehicle ou PSLV é o nome dun modelo de foguete espacial da India deseñado para ser capaz de lanzar cargas medias en órbitas polares. Características
O PSLV forma parte da terceira xeración de lanzadores indios, ao igual que o GSLV. A súa función orixinal era enviar satélites de observación a órbitas polares. Ten a particularidade de ser o único foguete, xunto co GSLV, que alterna etapas de propelente sólido e líquido.
O foguete ten varias versións dependendo de se utiliza aceleradores de propelente sólido ou non e de variantes principalmente na primeira e cuarta etapas. As principais variantes son: PSLV-CA: é un PSLV sen os aceleradores de propelente sólido e con 400 kg menos de propelente na cuarta etapa. Ten unha capacidade de 2100 kg en LEO.
PSLV-XL: utiliza aceleradores de propelente sólido aumentados, dándolle a capacidade de levar ata 3800 kg a LEO.
PSLV-DL: usa entre 2 e 6 aceleradores PSOM-XL segundo as necesidades de carga, cunha cantidade variable de propelente na última etapa segundo as veces que vaia facer reacendela. Pode poñer ata 750 kg nunha órbita polar de 300 km.
Polaridade en embrioxénese

En bioloxía do desenvolvemento, un embrión dívídese en dous hemisferios: o polo animal e o polo vexetal dentro dunha blástula.
O polo animal consiste en células pequenas que se dividen rapidamente, en contraste co polo vexetal baixo del. Nalgúns casos, crese que o polo animal dará lugar ao embrión máis adiante, formando as tres capas xerminativas primarias e participando na gastrulación. O polo animal está fortemente pigmentado mentres que o polo vexetal permanece sen coloración.
O polo vexetal contén células grandes que se dividen moi amodo, en contraste co polo animal. Nalgúns casos, crese que o polo vexetal dá lugar ás membranas extraembrionarias que protexen e nutren o embrión en desenvolvemento, como a placenta en mamíferos e o corion en paxaros.
O desenvolvemento do eixe animal-vexetal ocorre antes da fertilización. A entrada de esperma pode ocorrer en calquera sitio do hemisferio animal. O punto de entrada do espermatozoide define o eixe dorso-ventral (as células en fronte da rexión de entrada do espermatozoide finalmente formarán a porción dorsal do corpo).
Na ra Xenopus laevis, un patrón pigmentado proporciona ao ovocito a característica corporal da simetría radial con distinta polaridade. O hemisferio animal é marrón escuro, e o hemisferio vexetal só está lixeramente pigmentado. O eixe de simetría pasa polos polos animal e vexetal. Os dous hemisferios están separados por un cinto ecuatorial sen cor. A polaridade ten unha influencia importante na aparición das estruturas embrionarias. De feito, a polaridade do eixe serve como unha coordenada do sistema xeométrico no que se organiza a embrioxénese temperá. Etimoloxía
O polo animal recibe o seu nome da súa maior taxa de división celular en comparación co polo vexetal. Por iso o polo vexetal é nomeado pola súa aparente inactividade comparado co polo animal.
Polaroid (empresa)

Polaroid é unha compañía estadounidense dedicada á fabricación e distribución de cámaras e película fotográfica instantánea. Historia
En 1928, Edwin H. Land desenvolveu o primeiro filtro polarizador sintético. Após varios anos de desenvolvemento, en 1932 funda os laboratorios Land-Wheelwright, que en 1935 adoptarán a denominación actual, pola que son mundialmente coñecidos, Polaroid. A comercialización do produto comezou en 1937, atinxindo un grande éxito debido á multitude de aplicacións, inclusive militares. A Polaroid converteuse nun importante subministrador do exército estadounidense durante a segunda guerra mundial.
En 1947, a Polaroid presentou na Sociedade Óptica Estadounidense a primeira fotografía instantánea, tirada cunha cámara que revelaba e positivaba a imaxe en 60 segundos. Ese invento tornouse o principal produto da empresa até a aparición da fotografía dixital, na década de 1990.
En 1986, a Polaroid enfrontouse xudicialmente a Kodak por unha cuestión de patentes, o que trouxo consigo o abandono de Kodak nese segmento do mercado. Ademais, Polaroid foi unha das primeiras casas en producir cámaras dixitais: en 1996 saíu ao mercado a PDC-2000 que, porén, perdeu a loita por gañar un importante nicho de mercado nese segmento. Isto, combinado con outros problemas de dirección da compañía, levou á súa quebra en 2001. A compañía modificou o seu nome polo de Primary PDC, que foi vendida a unha entidade subsidiaria do Bank One. Os propietarios da compañía fundaron unha nova empresa, nomeada Polaroid Corporation, que continuou a fabricación de produtos fotográficos baixo o control de Thomas J. Petters e da Petters Group Corporation. Na actualidade, a empresa atópase en proceso de reposicionamento no mercado da fotografía dixital.
Polgar

Na anatomía humana, o polgar ou matapiollos é o primeiro dedo ou deda a contar dende o interior. O polgar da man humana (a diferenza dos primates en xeral) é completamente opoñible aos outros catro dedos, pode tocar os demais dedos dende a súa punta até a súa base e mesmo a parte superior da palma da man. Esta calidade dálle á man dos primates unha vantaxe evolutiva moi notable xa que mediante esta función anatómica, o polgar pode manipular obxectos grandes apoiándose coa palma da man e obxectos medianos ou pequenos apoiándose cun ou máis dedos dos outros dedos. Suxeición
Unha suxeición típica entre os dedos inclúe ao polgar e ao segundo dedo (índice), cando se suxeita un alfinete ou algo pequeno. Se o obxecto é máis grande ou se requiren funcións adicionais, como virar o obxecto, empréganse máis dedos. Orixe do polgar
A evolución do polgar opoñible ou prensible normalmente asóciase co Homo habilis, o predecesor do Homo sapiens. Isto, con todo, é un resultado da evolución do Homo erectus (preto dun millón de anos atrás) mediante unha serie de etapas antropomórficas intermedias, polo que resulta dun proceso evolutivo moito máis complicado.
O factor máis importante relacionado á habilidade da man e o seu polgar é a liberación da súa función na marcha, que aínda hoxe é crucial para os simios. No seu momento foi unha das consecuencias da gradual adopción de pitecantropoide e antropoide da erección do andar bípede e o desenvolvemento simultáneo dun gran cerebro en etapas posteriores. Significado
Nas culturas occidentais, se unha persoa, levanta ese dedo e pono cara a arriba, significa que aproba unha acción; e se o pon boca abaixo, significa que desaproba algo. Outros animais con dedo polgar opoñible
Moitos animais, como os primates e outros, teñen algún tipo de dedo opoñible: Panda, aínda que non sexa un polgar exactamente senón un sexto dedo que actúa como tal.
Coala
Opósum
A maioría dos primates, tanto en mans como en pés, aínda que a destreza do polgar varía moitísimo dunha especie a outra.
Poliandria

Poliandria (do grego polýs: moitos e andrós: home), é unha condición infrecuente (polo menos en tempos históricos), análoga á polixinia, na cal unha soa muller pode estar ao mesmo tempo en matrimonio con varios homes. Historia e características
As formas máis notorias de poliandria observáronse na Creta antiga, as etnias tradicionais do Tíbet, ou entre os inuit, ou entre a etnia matriarcal dos mosso, residente inmediatamente ao leste do Tíbet. En todos os casos coñecidos, a poliandria débese a que nas poboacións onde se practicou existiu unha alta taxa de masculinidade, un "exceso" numérico de homes en relación ao de mulleres, e os homes de tales etnias non puideron "adquirir" mulleres doutras etnias. A alta taxa de masculinidade entre as etnias en cuestión case sempre foi ocasionada polo infanticidio das mulleres neonatas. De modo que se debe evitar a crenza segundo a cal a poliandria se corresponde "sempre" con sociedades matriarcais (case sempre sucede ao contrario). En xeral, a poliandria practicouse compartindo varios irmáns a unha mesma muller. Se a poliandria non implica matriarcados, en cambio si adoita implicar matriliñaxes. En efecto: sendo a única proxenitora certa a muller, nas sociedades con poliandria resulta máis doado establecer a liñaxe parental certa ao ser referente a muller.
Polibio

Polibio (Πολύϐιος), nado ca. 203 a. C. e finado en 120 a. C. , foi un historiador grego famoso pola súa Historia en 40 libros, que abrangue o período comprendido entre o 240 e o 146 a. C. Traxectoria
Fillo de Licorta, membro da clase gobernante grega, recibe unha educación militar e a súa actividade política centrouse en manter a independencia da Liga Aquea. Como o principal valedor da política de neutralidade na guerra de Roma contra Perseo de Macedonia, foi un dos 1. 000 nobres aqueos que os romanos levaron a Roma no 166 a. C. e estivo retivo alí durante dezasete anos. En Roma foi titor de Escipión Emiliano Africano e foi con el na campaña na que conquistou Cartago (149 a. C. ), Trala destrución de Corinto (146 a. C. ) regresou a Grecia, para facer menos gravosa a condición de Grecia como provincia romana.
Posteriormente marchou outra vez a Roma dedicado a investigar e escribir, con longos períodos dedicados a viaxar polos países mediterráneos. Despois da morte de Scipio regresou a Grecia, onde morreu. Obra
Polibio foi un dos primeiros historiadores que tentaron presentar a historia como unha secuencia de causas e efectos, a súa historia baséase en parte en acontecementos que presenciara e en comunicacións de testemuñas e actores dos sucesos. Rexeita invocar a participación divina nos acontecementos históricos e busca a obxectividade nos seus escritos.
Dos 40 libros da Historia que escribiu só se conservan 5, do resto coñécese o seu contido por Estrabón. Polibio estivo na Galia e Hispania, e na súa obra dá información sobre Décimo Xunio Bruto e a súa expedición á Gallaecia.
Policarpo I, bispo de Bizancio

Policarpo I (grego: Πολύκαρπος Α) foi un bispo de Bizancio. Sucedeu a Onésimo en 71, tras estar a sede vacante durante tres anos, e serviu neste posto durante dezaoito anos ata a súa morte en 89. Os seus derradeiros oito anos (desde o 81) pasaron baixo as persecucións do emperador Domiciano.
Policleto

Policleto de Argos, (en grego antigo Πολύκλειτος / Polýkleitos), tamén chamado Policleto, o vello para diferencialo de Policleto, o novo, nado no século V a. C. en Argos ou Sición, foi un dos máximos escultores gregos do período clásico, contemporáneo de Fidias e Mirón, moi recoñecido polos seus traballos en bronce. Traxectoria
Foi autor dun tratado, coñecido como Canon, no cal teorizou sobre as proporcións e as relacións numéricas ideais do corpo humano. O tratado perdeuse así como as súas obras esculpidas, mais a súa teoría e as realizacións artísticas sonnos coñecidas a través das copias romanas das súas estatuas, que testemuñan aínda a fama e a fortuna que tiveran entre os antigos.
Entre as estatuas de bronce executadas por Policleto as máis famosas son o Diadumeno (circa 430 a. C. ), a Amazona ferida (circa 435 a. C. ), a estatua crisoelefantina de Hera (circa 420 a. C. ), e sobre todo o Doríforo (circa 450 a. C. ). Nesta obra e claramente apreciábel o canon que inventou, en canto a altura da cabeza do suxeito é 1/7 da altura total do corpo.
O seu discípulo máis famoso foi Lisipo.
Policlínico Cíes

O Policlínico Cíes foi un pequeno hospital de titularidade pública situado en Vigo. Facía parte do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo. Pechou en 2015.
Foi construído en 1967 segundo deseño de Xosé Bar Boo, cun deseño circular, no seu día moi innovador. No ano 2006, engadíuselle un anexo nun estilo completamente distinto.
É un edificio de seis plantas que estaba adicado a consultas externas de atención especializada e mais a cirurxía de ciclo rápido, é dicir, que normalmente non require hospitalización.
Policromía

Policromía é a arte de pintar ou decorar con varias cores tanto as obras bidimensionais (pictóricas) como certas partes de obras tridimensionais (escultóricas ou arquitectónicas). O oposto é a monocromía (uso dunha soa cor). En artes gráficas teñen uso tamén os termos bicromía, tricromía ou tetracromía, segundo o número de cores empregadas. Idade Antiga
Na antigüidade, os asirios e caldeos pintaron de brillantes cores as súas estatuas e á parte disto decoraban as paredes dos seus edificios ora con azulexos, ora con pinturas murais de cor viva cuxo perfil quedaba debuxado por unha raia grosa negra ou de cor. Os exipcios cubriron de pinturas xeroglíficas os seus templos e palacios. Os gregos foron así mesmo mestres en policromar os seus monumentos e o mesmo pode dicirse das antigas culturas precolombianas.
Os descubrimentos feitos durante o século XIX permitiron confirmar que os helenos cubrían cun sólido estuco, xeralmente vermello, as gradinatas e o chan dos seus templos. Os capiteis e arquitrabes recibían un ton carmín; as cornixas eran azuis, realzadas con adornos vermellos, pardos, amarelos e verdes; o tímpano era azul; as canles tezas, acroterios, antefixas e todos os barros cocidos ofrecían brillantes cores, habilmente harmonizados. Os edificios civís ou profanos estaban decorados tamén con pinturas murais. Os romanos empregaron moito as columnas monolitas de mármore de diversos matices e os mosaicos. Os bizantinos, herdeiros da arte helénico, continuaron a tradición e transmitiron a policromía ós árabes e ós pobos de Occidente. Época románica
No estilo románico e despois no gótico foi costume decorar con pinturas de tons vivos e simples as capelas e estatuas xeralmente sobre fondo vermello ou azul. Ás veces, pintábanse de azul, con estrelas as bóvedas a cuxos efectos policrómicos contribuían pola súa banda as vidreiras de cores e dourados.