Índice de democracia

O índice de democracia é unha medición feita pola Unidade de Intelixencia de The Economist (EIU polas súas siglas en inglés), a través da cal preténdese determinar o rango de democracia en 167 países, dos cales 166 son estados soberanos e 165 son estados membros das Nacións Unidas. Este estudo foi publicado por primeira vez no ano 2006 e ha ter posteriores actualizacións en 2008 e 2010. A unidade de intelixencia do índice de democracia de The Economist basea os resultados en 60 indicadores que se agrupan en cinco diferentes categorías: proceso electoral e pluralismo, liberdades civís, funcionamento do goberno, participación política e cultura política. No que respecta á clasificación que se lle fai aos países de acordo á súa puntuación, esta divídese do seguinte xeito: países con democracia plena, países con democracia defectuosa, países con réximes híbridos e países con réximes autoritarios.
De acordo á última publicación do índice de democracia, Noruega obtivo un total de 9, 80 puntos nunha escala que vai do cero ao dez. Cabo destacar que este foi o resultado máis alto desde o ano 2008 cando Suecia situábase na primeira posición (país que baixou ao cuarto posto). No caso de Corea do Norte, este país obtivo 1, 08 puntos e do mesmo xeito que no ano 2008 segue situado na posición 167, a máis baixa da lista. Outro aspecto importante é que o índice de democracia de 2010 resalta o impacto mundial que tivo na política a crise financeira internacional de 2008 e 2009, e ve a Europa como a zona que sufriu maiores cambios. Tamén se pode observar que 91 países dos 167 tiveron unha puntuación inferior en comparación co índice do ano 2008, aínda cando a deterioración da maioría destes non foi tan grave.
Do ano 2008 ao 2010, 13 países cambiaron o seu status con respecto ao seu réxime, dos cales 11 destes sufriron un proceso de retroceso e dous de avance. Entre os países que retrocederon atopamos a Francia e Italia. Ambos pasaron de ser clasificados como países en democracia plena a países con democracias defectuosas. En canto a Francia as notables tendencias políticas negativas dos últimos anos foron a causa deste resultado. Con respecto a Italia, o informe do índice atribúe o descenso de categoría á deterioración da situación dos medios de comunicación desde o regreso de Silvio Berlusconi ao posto de Primeiro Ministro no ano 2008. En oposición aos resultados destes dous países están Ghana e Malí (en África subsahariana) que foron as únicos dous estados no índice de 2010 que subiron de status; pasaron de ser nacións con réximes híbridos a ser nacións con democracias defectuosas. Metodoloxía empregada
Como se describe no informe, o índice democrático é unha media ponderada, baseado nas respostas brindadas a un cuestionario comprendido por unhas 60 preguntas, cada unha das cales permite elixir unha de dúas ou tres respostas alternativas posibles (a modo de opción múltiple).
A maioría das respostas corresponden a avaliacións de expertos, aínda que o informe non achega maiores precisións sobre eles, nin da súa cantidade, nin se son empregados de The Economist ou catedráticos independentes, así como tampouco sobre a súa nacionalidade.
Algunhas das preguntas son respondidas a través de enquisas de opinión levadas a cabo nos respectivos países. Porén, no caso dos países de réxime político pechado en maior ou menor medida, dentro dos cales non poden levarse a cabo enquisas independentes que dean resultados concluíntes, úsanse resultados previamente obtidos para países de sistema de goberno similar, ademais dalgunhas avaliacións por parte de expertos.
As preguntas distribúense nas cinco diferentes categorías enumeradas anteriormente. Cada resposta que contén só dúas opcións é posteriormente convertida a un número, 0 ó 1 (0, 5 no caso das alternativas triplas). Logo realízase a suma de cada unha das categorías e, logo de multiplicar o resultado de dita adición por dez, finalmente divídese o número obtido polo número de preguntas dentro de cada categoría.
Nuns poucos casos, unha resposta que resulte en cero inhabilita a posibilidade de responder unha posterior pregunta. Por exemplo, a primeira delas interroga se as eleccións para xefe de goberno e para a lexislatura nacional non se consideran libres. En caso de non ser así, a segunda (-Son as eleccións xustas? -) non corresponde, polo que debe ser automaticamente marcada con outro cero.
Por outra banda, unhas poucas das preguntas son tan importantes que obter unha baixa puntuación nelas implica unha penalidade na suma das súas respectivas categorías. En particular: "Si as eleccións nacionais son (realmente) libres e xustas".
"A seguridade (persoal) dos votantes".
"A influencia de potencias estranxeiras no goberno".
"A capacidade (potencial) dun funcionario civil de implantar políticas".
Daquela os índices correspondentes a cada unha das cinco categorías xerais son medias para obter un único valor medio para un país dado.
Finalmente, o índice de democracia resultante, redondeado a un decimal, decide a situación do país na pequena táboa que se mostra a continuación: Democracias plenas-Entre 8 e 10 puntos.
Democracias defectuosas-Entre 6 e 7, 9 puntos.
Réximes híbridos-Entre 4 e 5, 9 puntos.
Réximes autoritarios-Menos de 4 puntos.
Por exemplo, nesta comparativa púxose un maior énfase na posibilidade de opinión pública, o que claramente despréndese das propias enquisas pero, doutra banda, non se ha ter en conta o nivel de vida como un criterio ou parámetro para definir o grado de democracia dun país (a diferenza do que aparentemente realizado por algunhas outras investigacións respecto diso). Aínda que o estándar de vida de cada Estado, intimamente relacionado co grado de desenvolvemento económico que este alcanzou, adoita afectar o -humor social- da xente en xeral, e podería condicionar algunhas das respostas achegadas por un eventual entrevistado.
Doutra banda, non se indica se o informe foi presentado no eido académico do Reino Unido ou do estranxeiro. De ser así, habilitaríase a desexable posibilidade de ser suxeito a unha revisión por pares (peer review). Índice de democracia segundo o tipo de réxime
A seguinte táboa brinda a clasificación de 167 países do mundo segundo o seu grao de desenvolvemento democrático, segundo o informe respecto diso de 2012 realizada por The Economist. A poboación mundial refírese á sumatoria da dos 167 países involucrados no estudo. Pero dado que esta enquisa só exclúe a algúns microestados, esa suma basicamente equivale á poboación mundial estimada a mediados de 2012. Índice de democracia segundo a rexión
A seguinte táboa contén a media do índice de democracia en cada rexión para os anos 2006, 2008, 2010, 2011 e 2012.