Mariner 6

Mariner 6 foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 25 de febreiro de 1969 mediante un foguete Atlas SLV-3C Centaur D desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para sobrevoar e estudar Marte. Características
Mariner 6 pertenceu ó programa Mariner da NASA. Fixo, xunto con Mariner 7, un sobrevoo conxunto de Marte para facer medicións e observacións científicas, servindo ademais como guía e proba para Mariner 7, que sobrevoou o planeta cinco días máis tarde. A misión principal era estudar a atmosfera e superficie de Marte para establecer unha base para futuras investigacións, probar novas tecnoloxías e adquirir máis práctica en voo interplanetario. A diferenza de noutras misións, nin Mariner 6 nin Mariner 7 recolleron datos do medio interplanetario, centrándose tan só en estudar Marte.
A nave estaba composta por un corpo octagonal de magnesio de 138, 4 cm de diagonal e 45, 7 cm de altura que albergaba a electrónica, a cablaxe, o sistema de propulsión e reguladores. Na parte superior da estrutura atopábase unha superestrutura cónica que sostiña a antena parabólica de alta ganancia, de 1 metro de diámetro. A alimentación eléctrica era proporcionada por catro paneis solares sobresaíndo da estrutura, cunha envergadura de 579 cm entre cada par de paneis. Cada panel medía 215 x 90 cm e en conxunto proporcionaban ata 449 W de potencia á distancia de Marte (800 W á distancia da Terra), alimentando unha batería cunha enerxía de 1200 vatios hora e feitas de prata e cinc.
As comunicacións corrían a cargo dunha antena parabólica de alta ganancia e dunha antena de baixa ganancia situada nun mastro de 2, 23 metros de lonxitude situado ao lado da antena parabólica, o que daba unha altura total á nave de 3, 35 m. Os transmisores traballaban en banda S e os datos podían gardarse nunha grabadora de cinta analóxica cunha capacidade de 195 Mbit para retransmitilos máis tarde.
O sistema de propulsión alimentábase con hidracina, cun motor principal de 223 N de impulso para as correccións de curso e doce pequenos propulsores alimentados por nitróxeno frío para o control de actitude. Para o coñecemento da posición, Mariner 6 usaba sete sensores solares e varios sensor para localizar a Terra, Marte e Canopus. Instrumentación científica
Mariner 6, igual que Mariner 7, levaba a bordo unha cámara de televisión con capacidade de gran angular e teleobxectivo, un espectroscopio e radiómetro para o infravermello e un espectroscopio para o ultravioleta. Os instrumentos atopábanse nunha plataforma móbil situada na parte inferior do octágono do corpo principal e pesaban un total de 57, 6 kg. Desenvolvemento da misión
Tras o lanzamento o 25 de febreiro de 1969, Mariner 6 foi inxectada nunha órbita de transferencia cara Marte, tras o cal despregáronse os paneis solares. O 1 de marzo dese mesmo ano Mariner 6 executou unha manobra de corrección e uns días máis tarde despregouse a plataforma coa instrumentación científica. A plataforma foi despregada grazas a pernos explosivos que liberaron partículas brillantes que confundiron temporalmente ó seguidor estelar, co que a nave perdeu a súa actitude de maneira temporal. Dada esta experiencia, decidiuse que no momento do sobrevoo a nave usaría o seu sistema de navegación inercial e non os seguidores estelares.
O 29 de xullo de 1969, 50 horas antes da máxima aproximación, a plataforma de instrumentos de Mariner 6 quedou apuntada cara ao planeta e os instrumentos se acenderon. A toma de imaxes de Marte comezou dúas horas despois, obténdose 49 imaxes do planeta durante as 41 horas seguintes para os efectos de navegación. Ás 5: 03 UTC do 31 de xullo comezou a fase de maior aproximación, obténdose 26 imaxes de cerca. Un fallo de refrixeración no espectrómetro infravermello impediu o funcionamento do canal de lonxitudes de onda de 6 a 14 micrómetros. A máxima aproximación tivo lugar ás 5: 19: 07 UTC, a unha distancia de 3431 km da superficie marciana. Once minutos máis tarde Mariner 6 pasou pola sombra de Marte, perdéndose o contacto coa sonda e recuperándose aos 25 minutos ao reaparecer polo outro lado. Durante os días seguintes retransmitíronse os datos obtidos durante o sobrevoo, tras o cal a nave foi posta de novo en modo cruceiro, facéndose diversos experimentos de enxeñería e científicos.