proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Kosmos 219

Kosmos 219 (Космос 219 en ruso), tamén denominado DS-U2-D Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de abril de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 219 foi o segundo e último membro do modelo de satélites DS-U2-D. Estaba adicado a facer observacións das partículas cargadas e da magnetosfera terrestre, seguindo as observacións que fixo o primeiro membro da serie, o Kosmos 137. Kosmos 219 foi inxectado nunha órbita inicial de 1770 km de apoxeo e 222 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 104, 6 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de marzo de 1969. Resultados
Kosmos 219 obtivo o espectro de electróns na parte interior do cinto de Van Allen e mediu a distribución angular de partículas ó longo da súa órbita.
Kosmos 221

Kosmos 221 (Космос 221 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 13, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de maio de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 221 foi o décimo terceiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo segundo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 221 foi inxectado nunha órbita inicial de 2108 km de apoxeo e 215 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 108, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 31 de agosto de 1969.
Kosmos 222

Kosmos 222 (Космос 222 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 14, foi un satélite artificial soviético lanzado o 30 de maio de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 222 foi o décimo cuarto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo terceiro lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 222 foi inxectado nunha órbita inicial de 528 km de apoxeo e 277 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 11 de outubro de 1968.
Kosmos 225

Kosmos 225 (Космос 225 en ruso), tamén denominado DS-U1-Ya Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 11 de xuño de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 225 foi o segundo e último membro (e único exitoso) do modelo de satélites DS-U1-Ya. Estaba adicado a facer observacións das partículas cargadas e dos raios cósmicos. Foi inxectado nunha órbita inicial de 530 km de apoxeo e 257 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de novembro de 1968.
Kosmos 230

Kosmos 230 (Космос 230 en ruso), tamén denominado DS-U3-S Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de xullo de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 230 foi o segundo e último membro do modelo de satélites DS-U3-S. Estivo adicado a facer observacións do Sol a diferentes lonxitudes de onda. Foi inxectado nunha órbita inicial de 580 km de apoxeo e 290 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 5 graos e un período de 92, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de novembro de 1968.
Kosmos 233

Kosmos 233 (Космос 233 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 15, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de xullo de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 233 foi o décimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo cuarto lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 233 foi inxectado nunha órbita inicial de 1545 km de apoxeo e 210 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 102, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 7 de febreiro de 1969.
Kosmos 238

Kosmos 238 ou Cosmos 238 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 28 de agosto de 1968 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 238 foi unha Soiuz modelo 7K-OK lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas. Despois do éxito dos voos e acoplamento das parellas Kosmos 186-Kosmos 188 e Kosmos 212-Kosmos 213, decidiuse lanzar unha última nave en solitario sen tripulación para facer probas adicionais antes de retomar os voos tripulados. Durante os catro días de voo aparentemente non xurdíu ningún problema. A Kosmos 238 regresou a terra o 1 de setembro. Tras a revisión dos cinco voos de proba non tripulados por parte dunha comisión, considerouse que a nave Soiuz xa era segura para o voo tripulado.
Kosmos 242

Kosmos 242 (Космос 242 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 4, foi un satélite artificial soviético lanzado o 20 de setembro de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 242 foi o cuarto membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 440 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 91, 3 minutos.
Kosmos 242 reentrou na atmosfera o 13 de novembro de 1968.
Kosmos 245

Kosmos 245 (Космос 245 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 16, foi un satélite artificial soviético lanzado o 3 de outubro de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 245 foi o décimo sexto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo quinto lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 245 foi inxectado nunha órbita inicial de 509 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 15 de xaneiro de 1969.
Kosmos 25

Kosmos 25 (Космос 25 en ruso), tamén denominado DS-P1 Nº4, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de febreiro de 1964 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 25 foi o cuarto e último membro (e terceiro lanzado con éxito) da serie de satélites DS-P1, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración e para a elaboración dunha metodoloxía de detección de obxectos no espazo próximos á Terra. Usaba células solares colocadas en forma de dodecaedro arredor do contedor principal que formaba o corpo do satélite.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 526 km de apoxeo e 272 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 92, 1 minutos.
Kosmos 25 reentrou na atmosfera o 21 de novembro de 1964.
Kosmos 257

Kosmos 257 (Космос 257 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 17, foi un satélite artificial soviético lanzado o 3 de decembro de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 257 foi o décimo sétimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo sexto lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 257 foi inxectado nunha órbita inicial de 470 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 5 de marzo de 1969.
Kosmos 259

Kosmos 259 (Космос 259 en ruso), tamén denominado DS-U2-I Nº 3, foi un satélite artificial soviético lanzado o 14 de decembro de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 259 foi o terceiro e último membro do modelo de satélites DS-U2-I. Estaba adicado a facer observacións da ionosfera terrestre e investigar como se propagan as ondas de radio VLF pola mesma, labor comezada cos seus predecesores Kosmos 119 e Kosmos 142. Kosmos 259 foi inxectado nunha órbita inicial de 1353 km de apoxeo e 219 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 5 graos e un período de 100, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 5 de maio de 1969.
Kosmos 26

Kosmos 26 (Космос 26 en ruso), tamén denominado DS-MG N°1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de marzo de 1964 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 26 foi o primeiro satélite da serie DS-MG de dous que voaron. Foi inxectado nunha órbita inicial de 403 km de apoxeo e 271 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 91, 0 minutos.
O satélite pesaba 365 kg e foi deseñado para facer probas sobre sistemas eléctricos de orientación no espazo e facer medicións da magnetosfera terrestre. Xunto co outro satélite da serie DS-MG, Kosmos 49, Kosmos 26 supuxo a contribución da Unión Soviética ó Estudo Magnético Mundial correspondente ó programa internacional IQSY (International Quiet Sun Year). Reentrou na atmosfera o 28 de setembro de 1964.
Kosmos 261

Kosmos 261 (Космос 261 en ruso), tamén denominado DS-U2-GK Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 20 de decembro de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 261 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U2-GK. Estaba adicado a facer observacións xeofísicas da atmosfera superior e á observación das auroras polares, labor continuada polo seu sucesor, Kosmos 348. Kosmos 261 foi inxectado nunha órbita inicial de 670 km de apoxeo e 217 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 93, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 12 de febreiro de 1969. Resultados
Kosmos 261 obtivo o espectro de electróns na parte interior do cinto de Van Allen e medíu a distribución angular de partículas ó longo da súa órbita.
Kosmos 262

Kosmos 262 (Космос 262 en ruso), tamén denominado DS-U2-GF Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de decembro de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 262 foi o único membro do modelo de satélites DS-U2-GF. Estaba dedicado a facer observacións do Sol no rango dos raios X e do ultravioleta. Foi inxectado nunha órbita inicial de 818 km de apoxeo e 263 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 5 graos e un período de 95, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 18 de xullo de 1969. Instrumentos
Kosmos 262 levaba a bordo fotómetros de 16 canais para observar diversos corpos, e en especial o Sol, no ultravioleta e en raios X.
Kosmos 265

Kosmos 265 (Космос 265 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 18, foi un satélite artificial soviético lanzado o 7 de febreiro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 265 foi o décimo oitavo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo sétimo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 265 foi inxectado nunha órbita inicial de 485 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91, 8 minutos. Reentrou na atmosfera o 1 de maio de 1969.
Kosmos 268

Kosmos 268 (Космос 268 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 19, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de marzo de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 268 foi o décimo noveno membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo oitavo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 268 foi inxectado nunha órbita inicial de 2186 km de apoxeo e 219 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 109, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 9 de maio de 1970.
Kosmos 275

Kosmos 275 (Космос 275 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 5, foi un satélite artificial soviético lanzado o 28 de marzo de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 275 foi o quinto membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 805 km de apoxeo e 284 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 95, 2 minutos.
Kosmos 275 reentrou na atmosfera o 7 de febreiro de 1970.
Kosmos 277

Kosmos 277 (Космос 277 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 20, foi un satélite artificial soviético lanzado o 4 de abril de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 277 foi o vixésimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo noveno lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 277 foi inxectado nunha órbita inicial de 805 km de apoxeo e 284 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 6 de xullo de 1969.
Kosmos 283

Kosmos 283 (Космос 283 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 21, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de maio de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 283 foi o vixésimo primeiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 283 foi inxectado nunha órbita inicial de 1539 km de apoxeo e 210 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 102, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 10 de decembro de 1969.
Kosmos 285

Kosmos 285 (Космос 285 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 22, foi un satélite artificial soviético lanzado o 3 de xuño de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 285 foi o vixésimo segundo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo primeiro lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 285 foi inxectado nunha órbita inicial de 518 km de apoxeo e 279 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 7 de outubro de 1969.
Kosmos 295

Kosmos 295 (Космос 295 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 24, foi un satélite artificial soviético lanzado o 22 de agosto de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 295 foi o vixésimo cuarto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo segundo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 295 foi inxectado nunha órbita inicial de 500 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 1 de decembro de 1969.
Kosmos 2I

Kosmos 2I, Cosmos 2I ou ás veces simplemente Kosmos 2, código GRAU 11K63, foi o nome dun modelo de foguete espacial soviético activo entre 1965 e 1977. Características
Kosmos 2I foi desenvolvido a partir do mísil de alcance medio R-12, deseñado por Yangel, a raíz dun decreto do goberno soviético promulgado en 1960 no que se instaba á creación dun lanzador lixeiro que non derivara da familia de lanzadores do mísil R-7, que incluía ós foguetes Soiuz. Como primeira etapa elixiuse unha modificación do R-12, mentres que a segunda etapa desenvolvouse a partir de cero. O primeiro voo de probas con éxito tivo lugar o 16 de marzo de 1962. Kosmos 2I foi lanzado un total de 126 veces, con só nove fallos.
Kosmos 3

Kosmos 3 (Космос 3 en ruso), tamén denominado 2MS N°1 e mencionado ocasionalmente como Sputnik 13 en occidente, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de abril de 1962 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 3 foi o primeiro satélite da serie 2MS (de dous que voaron) e o terceiro do sistema de designación Kosmos. Foi inxectado nunha órbita inicial de 720 km de apoxeo e 229 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 98 graos e un período de 93, 8 minutos.
O satélite pesaba 330 kg e foi deseñado para facer estudos meteorolóxicos, de comunicacións e sobre a radiación. Reentrou na atmosfera o 17 de outubro de 1962.
Kosmos 3 (foguete)

Kosmos 3 ou Cosmos 3 (non confundir co satélite artificial Kosmos 3), código GRAU 11K65, foi o nome dun modelo de foguete espacial soviético activo entre 1966 e 1968. Características
Kosmos 2I foi lanzado un total de 6 veces, con dous fallos. Foi sucedido por unha versión modernizada, o Kosmos 3M.
Kosmos 303

Kosmos 303 (Космос 303 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 25, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de outubro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 303 foi o vixésimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo terceiro lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 303 foi inxectado nunha órbita inicial de 492 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 23 de xaneiro de 1970.
Kosmos 307

Kosmos 307 (Космос 307 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 26, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de outubro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 307 foi o vixésimo sexto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo cuarto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 307 foi inxectado nunha órbita inicial de 2178 km de apoxeo e 220 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 109, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de decembro de 1970.
Kosmos 308

Kosmos 308 (Космос 308 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 6, foi un satélite artificial soviético lanzado o 4 de novembro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 308 foi o sexto membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 422 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 91, 3 minutos.
Kosmos 308 reentrou na atmosfera o 4 de xaneiro de 1970.
Kosmos 31

Kosmos 31 (Космос 31 en ruso), tamén denominado DS-MT N°2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 6 de xuño de 1964 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 31 foi o segundo satélite da serie DS-MT de tres que se lanzaron, e o primeiro lanzado con éxito. Foi inxectado nunha órbita inicial de 508 km de apoxeo e 228 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 91, 7 minutos.
O satélite pesaba 325 kg e foi deseñado para facer probas sobre sistemas de orientación eléctrica mediante xirodino no espazo, así como facer observacións sobre raios cósmicos. .
Kosmos 31 reentrou na atmosfera o 20 de outubro de 1964.
Kosmos 311

Kosmos 311 (Космос 311 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 27, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de novembro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 311 foi o vixésimo sétimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo quinto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 311 foi inxectado nunha órbita inicial de 496 km de apoxeo e 284 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 10 de marzo de 1970.
Kosmos 314

Kosmos 314 (Космос 314 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 28, foi un satélite artificial soviético lanzado o 11 de decembro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 314 foi o vixésimo oitavo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo sexto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 314 foi inxectado nunha órbita inicial de 491 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 22 de marzo de 1970.
Kosmos 319

Kosmos 319 (Космос 319 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 29, foi un satélite artificial soviético lanzado o 15 de xaneiro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 319 foi o vixésimo noveno membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo sétimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 319 foi inxectado nunha órbita inicial de 1537 km de apoxeo e 209 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 102, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 1 de xullo de 1970.
Kosmos 320

Kosmos 320 (Космос 320 en ruso), tamén denominado DS-MO N°2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 16 de xaneiro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 320 foi o segundo satélite da serie DS-MO, de dous que se lanzaron (o primeiro foi o Kosmos 149). Foi inxectado nunha órbita inicial de 342 km de apoxeo e 240 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 5 graos e un período de 90, 2 minutos.
O satélite pesaba 300 kg e foi deseñado para facer probas sobre sistemas de estabilización aerodinámicos no espazo, así como experimentos con sistemas ópticos dirixidos á predición meteorolóxica. De forma idéntica ó Kosmos 149, tiña forma de cilindro de 6, 5 m de longo e 1, 2 m de diámetro, cunha cúpula nun dos extremos e unha base anular da cal, mediante catro barras, sobresaía o estabilizador aerodinámico de forma anular. O sistema de estabilización demostrou ser capaz de orienta-la nave cun erro de 5 graos. A orientación do satélite podíase calcular con maior precisión grazas ós instrumentos científicos de a bordo. O sistema de orientación combinado coas medidas dos instrumentos permitiron correlacionar xeograficamente as medicións destes cunha precisión de entre 10 e 15 km na dirección do nadir. .
O satélite transmitía os datos a unha frecuencia de 90 MHz mediante unha antena situada na parte superior da base do mesmo. As temperaturas dos instrumentos eran controladas mediante termómetros de resistencia, cuxas medidas usábanse tanto para regula-la temperatura dos mesmos como para axusta-los datos obtidos polos instrumentos.
Kosmos 320 reentrou na atmosfera o 10 de febreiro de 1970, tras 25 días en órbita. Instrumentos
Kosmos 320 levaba a bordo unha serie de instrumentos ópticos idénticos ós de Kosmos 149 para observar a Terra: Dous telefotómetros de resolución media e ángulo estreito de tres canais na zona do espectro visible para obter datos estatísticos dos bancos de nubes, as alturas dos cumios nubrados e do contido de vapor de auga na atmosfera. Un dos telefotómetros estaba situado na cúpula da nave e facía observacións perpendicularmente á traxectoria de voo. O outro situábase nun lateral do centro do cilindro do satélite e observaba na dirección de voo.
Un radiómetro infravermello de alta resolución no rango entre 10 e 12 micrómetros para medi-la temperatura superficial e do teito de nubes.
Dous radiómetros de gran angular e tres canais para determina-lo equilibrio radiativo da atmosfera terrestre. Atopábanse en sendos mastros proxectados desde a base anular do satélite, un apuntando na dirección do nadir e o outro na do cénit.
Unha cámara de televisión para obter imaxes da cobertura nubrada e correlacionalas cos datos dos radiómetros. Ía aloxada na cúpula do satélite, co eixo óptico apuntando paralelamente ó nadir.
Kosmos 321

Kosmos 321 (Космос 321 en ruso), tamén denominado DS-U2-MG Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 20 de xaneiro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 321 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U2-MG. Estaba adicado a facer observacións científicas dos polos magnéticos terrestres. Foi seguido polo Kosmos 356. Kosmos 321 foi inxectado nunha órbita inicial de 507 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 23 de marzo de 1970. Resultados
Kosmos 321 estudou as subtormentas magnéticas do 4 de marzo de 1970 e do 8-10 de marzo dese mesmo ano. Estudou tamén os electrochorros, o efecto das correntes lonxitudinais magnetosféricas e ionosféricas, medindo ademais por primeira vez os efectos dun electrochorro ionosférico ecuatorial na ionosfera e a súa indución sobre a Terra.
Kosmos 324

Kosmos 324 (Космос 324 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 30, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de febreiro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 324 foi o trixésimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo oitavo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 324 foi inxectado nunha órbita inicial de 492 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 23 de maio de 1970.
Kosmos 327

Kosmos 327 (Космос 327 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 8, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de marzo de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 327 foi o oitavo membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 855 km de apoxeo e 279 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 95, 7 minutos.
Kosmos 327 reentrou na atmosfera o 19 de xaneiro de 1971.
Kosmos 334

Kosmos 334 (Космос 334 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 31, foi un satélite artificial soviético lanzado o 23 de abril de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 334 foi o trixésimo primeiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo noveno lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 334 foi inxectado nunha órbita inicial de 508 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 9 de agosto de 1970.
Kosmos 335

Kosmos 335 (Космос 335 en ruso), tamén denominado DS-U1-R Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de abril de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 335 foi o primeiro e único membro do modelo de satélites DS-U1-R. Estaba adicado a facer observacións da atmosfera terrestre no rango espectral da UF. Foi inxectado nunha órbita inicial de 415 km de apoxeo e 254 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 7 graos e un período de 91, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 22 de xuño de 1970.
Kosmos 347

Kosmos 347 (Космос 347 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 33, foi un satélite artificial soviético lanzado o 12 de xuño de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 347 foi o trixésimo terceiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro e trixésimo segundo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 347 foi inxectado nunha órbita inicial de 2073 km de apoxeo e 223 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 89, 8 minutos. Reentrou na atmosfera o 7 de novembro de 1971.
Kosmos 348

Kosmos 348 (Космос 348 en ruso), tamén denominado DS-U2-GK Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 13 de xuño de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 348 foi o segundo e último membro do modelo de satélites DS-U2-GK. Estaba adicado a facer observacións xeofísicas da atmosfera superior e á observación das auroras polares nunha continuación do labor do seu predecesor, o Kosmos 261. Kosmos 348 foi inxectado nunha órbita inicial de 680 km de apoxeo e 211 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 5 minutos. Reentrou na atmosfera o 25 de xullo de 1970. Resultados
Kosmos 348 fixo medicións da ionización auroral a altas latitudes, atopando inhomoxeneidades na mesma, entre outros descubrimentos.
Kosmos 351

Kosmos 351 (Космос 351 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 34, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de xuño de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 351 foi o trixésimo cuarto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo primeiro lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro e trixésimo segundo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 351 foi inxectado nunha órbita inicial de 494 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 13 de outubro de 1970.
Kosmos 356

Kosmos 356 (Космос 356 en ruso), tamén denominado DS-U2-MG Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 10 de agosto de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 356 foi o segundo e último membro do modelo de satélites DS-U2-MG, precedido polo Kosmos 321. Estaba adicado a facer observacións científicas dos polos magnéticos terrestres. Foi inxectado nunha órbita inicial de 573 km de apoxeo e 231 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 92, 6 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de outubro de 1970.
Kosmos 357

Kosmos 357 (Космос 357 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 35, foi un satélite artificial soviético lanzado o 19 de agosto de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 357 foi o trixésimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo segundo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro e trixésimo segundo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 357 foi inxectado nunha órbita inicial de 476 km de apoxeo e 272 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 24 de novembro de 1970.
Kosmos 36

Kosmos 36 (Космос 36 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 30 de xullo de 1964 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 36 foi o primeiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 36 foi inxectado nunha órbita inicial de 503 km de apoxeo e 259 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 92, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 28 de febreiro de 1965.
Kosmos 362

Kosmos 362 (Космос 362 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 9, foi un satélite artificial soviético lanzado o 16 de setembro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 362 foi o noveno membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 854 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 95, 6 minutos.
Kosmos 362 reentrou na atmosfera o 13 de outubro de 1971.
Kosmos 369

Kosmos 369 (Космос 369 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 36, foi un satélite artificial soviético lanzado o 8 de outubro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 369 foi o trixésimo sexto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo segundo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro e trixésimo segundo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 369 foi inxectado nunha órbita inicial de 534 km de apoxeo e 278 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 22 de xaneiro de 1971.
Kosmos 378

Kosmos 378 (Космос 378 en ruso), tamén denominado DS-U2-IP, foi un satélite artificial soviético lanzado o 17 de novembro de 1970 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 378 foi o primeiro e único membro do modelo de satélites DS-U2-IP. Estaba adicado a facer observacións da ionosfera e á medición dos fluxos de partículas cargadas. Foi inxectado nunha órbita inicial de 1763 km de apoxeo e 241 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 74 graos e un período de 104, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 17 de agosto de 1972.
Kosmos 380

Kosmos 380 (Космос 380 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 37, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de novembro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 380 foi o trixesimo sétimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo terceiro lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro e trixésimo segundo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 380 foi inxectado nunha órbita inicial de 1548 km de apoxeo e 210 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 102, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 17 de xuño de 1971.
Kosmos 388

Kosmos 388 (Космос 388 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 38, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de decembro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 388 foi o trixésimo oitavo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo cuarto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro e trixésimo segundo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 388 foi inxectado nunha órbita inicial de 532 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 10 de maio de 1971.
Kosmos 391

Kosmos 391 (Космос 391 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 10, foi un satélite artificial soviético lanzado o 14 de xaneiro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 391 foi o décimo membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 828 km de apoxeo e 277 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 95, 3 minutos.
Kosmos 391 reentrou na atmosfera o 21 de febreiro de 1972.
Kosmos 393

Kosmos 393 (Космос 393 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 39, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de xaneiro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 393 foi o trixésimo noveno membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo quinto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro e trixésimo segundo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 393 foi inxectado nunha órbita inicial de 512 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 16 de xuño de 1971.
Kosmos 394

Kosmos 394 (Космос 394 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 9 de febreiro de 1971 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 394 foi o segundo membro da serie de satélites DS-P1-M e o primeiro lanzado con éxito, adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 3M

Kosmos 3M ou Cosmos 3M, código GRAU 11K65M, foi o nome dun modelo de foguete espacial soviético que comezou os seus lanzamentos en 1967 e que deriva do Kosmos 3. Características
Kosmos 3M foi lanzado un total de 446 veces, con 20 fallos. Variantes
K65M-R
O K65M-R foi unha variante do Kosmos 3M que comezou a ser usada a partir de 1973 para lanzamentos exclusivamente suborbitais co fin de probar vehículos de reentrada con fins militares, a usar en oxivas de mísiles.
K65M-RB
O K65M-RB foi unha variante usada no programa de avións espaciais soviéticos, probados en lanzamentos suborbitais non tripulados. Lanzouse dez veces, todas cos avións espaciais BOR-4 e BOR-5 (este último un avión de probas precursor do Buran). Historial de lanzamentos
|Tselina-O 14
Kosmos 4

Kosmos 4 (Космос 4 en ruso), mencionado ocasionalmente como Sputnik 14 en occidente, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de abril de 1962 mediante un foguete Vostok-K desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 4 foi o primeiro satélite de recoñecemento soviético en ser posto en órbita con éxito. Pertencía á serie de satélites Zenit-2.
A misión do satélite foi medi-la radiación procedente das probas nucleares norteamericanas do proxecto Starfish e realizar probas de recoñecemento fotográfico mediante cámaras a bordo. O satélite estaba deseñado para regresar a terra e permitir a recuperación da película fotográfica. Misión
Trala posta en órbita producíronse fugas nos tanques de oxíxeno usados para a orientación do satélite, o que produciu a decisión de facelo retornar prematuramente, tras tres días en órbita. Aínda que durante a maior parte do tempo o satélite foi incontrolable, o retorno e exame do material fotográfico serviu para determina-lo rendemento das cámaras de a bordo.
Kosmos 400

Kosmos 400 (Космос 400 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 3, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de marzo de 1971 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 400 foi o terceiro membro da serie de satélites DS-P1-M (e o segundo lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 408

Kosmos 408 (Космос 408 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 41, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de abril de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 408 foi o cuadraxésimo primeiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo sexto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo e cuadraxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 408 foi inxectado nunha órbita inicial de 1542 km de apoxeo e 211 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 102, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 29 de decembro de 1971.
Kosmos 421

Kosmos 421 (Космос 421 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 42, foi un satélite artificial soviético lanzado o 19 de maio de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 421 foi o cuadraxésimo segundo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo sétimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo e cuadraxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 421 foi inxectado nunha órbita inicial de 492 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 8 de novembro de 1971.
Kosmos 423

Kosmos 423 (Космос 423 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 43, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de maio de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 423 foi o cuadraxésimo terceiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo oitavo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo e cuadraxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 423 foi inxectado nunha órbita inicial de 511 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 26 de novembro de 1971.
Kosmos 426

Kosmos 426 (Космос 426 en ruso), tamén denominado DS-U2-K, foi un satélite artificial soviético lanzado o 4 de xuño de 1971 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 426 foi o primeiro e único membro do modelo de satélites DS-U2-K. Estaba adicado a facer observacións dos fluxos de partículas cargadas e da radiación cósmica. Foi inxectado nunha órbita inicial de 2012 km de apoxeo e 394 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 74 graos e un período de 99, 4 minutos. Reentrou na atmosfera o 11 de maio de 2002.
Kosmos 435

Kosmos 435 (Космос 435 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 45, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de agosto de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 435 foi o cuadraxésimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo noveno lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 435 foi inxectado nunha órbita inicial de 505 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 28 de xaneiro de 1972.
Kosmos 440

Kosmos 440 (Космос 440 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 11, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de setembro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 440 foi o undécimo membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 814 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 95, 2 minutos.
Kosmos 440 reentrou na atmosfera o 29 de outubro de 1972.
Kosmos 453

Kosmos 453 (Космос 453 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 46, foi un satélite artificial soviético lanzado o 19 de outubro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 453 foi o cuadraxésimo sexto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 453 foi inxectado nunha órbita inicial de 522 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 19 de marzo de 1972.
Kosmos 455

Kosmos 455 (Космос 455 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 47, foi un satélite artificial soviético lanzado o 17 de novembro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 455 foi o cuadraxésimo sétimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo primeiro lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 455 foi inxectado nunha órbita inicial de 516 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 9 de abril de 1972.
Kosmos 458

Kosmos 458 (Космос 458 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 48, foi un satélite artificial soviético lanzado o 29 de novembro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 458 foi o cuadraxésimo oitavo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo segundo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 458 foi inxectado nunha órbita inicial de 523 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 20 de abril de 1972.
Kosmos 459

Kosmos 459 (Космос 459 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 4, foi un satélite artificial soviético lanzado o 29 de novembro de 1971 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 459 foi o cuarto membro da serie de satélites DS-P1-M (e o terceiro lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 461

Kosmos 461 (Космос 461 en ruso), tamén denominado DS-U2-MT, foi un satélite artificial soviético lanzado o 2 de decembro de 1971 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 461 foi o primeiro e único membro do modelo de satélites DS-U2-MT. Estaba adicado a facer observacións dos micrometeoroides en órbita terrestre e observacións astronómicas no rango da radiación gamma. Foi inxectado nunha órbita inicial de 524 km de apoxeo e 490 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 69, 2 graos e un período de 94, 6 minutos. Reentrou na atmosfera o 21 de febreiro de 1979.
Kosmos 467

Kosmos 467 (Космос 467 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 49, foi un satélite artificial soviético lanzado o 17 de decembro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 467 foi o cuadraxésimo noveno membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo terceiro lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 467 foi inxectado nunha órbita inicial de 502 km de apoxeo e 279 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 18 de abril de 1972.
Kosmos 472

Kosmos 472 (Космос 472 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 50, foi un satélite artificial soviético lanzado o 25 de xaneiro de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 472 foi o quincuaxésimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo cuarto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 472 foi inxectado nunha órbita inicial de 1568 km de apoxeo e 207 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 102, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 18 de agosto de 1972.