Dereitos humanos e cambio climático

Dereitos humanos e cambio climático son un marco conceptual e legal baixo o cal se estudan, analizan e abordan os dereitos humanos internacionais e a súa relación co quecemento global. O marco foi empregado por gobernos, organizacións das Nacións Unidas, organizacións intergobernamentais e non gobernamentais, defensores dos dereitos humanos e do medio ambiente, e académicos, para orientar as políticas nacionais e internacionais sobre cambio climático no marco da Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático (CMNUCC) e os instrumentos internacionais fundamentais de dereitos humanos.
A análise dos dereitos humanos e o cambio climático céntrase nas consecuencias anticipadas para os seres humanos asociadas cos fenómenos ambientais globais, incluído o aumento do nivel do mar, a desertificación, o aumento da temperatura, os fenómenos meteorolóxicos extremos e os cambios nas precipitacións, así como as medidas de adaptación e mitigación adoptadas polos gobernos en resposta a aqueles fenómenos que poden involucrar dereitos humanos ou proteccións legais relacionadas. Moitos enfoques legais para o cambio climático utilizan o dereito a un medio ambiente saudable, outros dereitos relacionados ou outros enfoques de leis ambientais emerxentes, como os dereitos da natureza, para avogar por accións novas ou requiridas por parte de gobernos e actores privados, a través da defensa da xustiza climática e os litixios climáticos. Historia
En 2005, a activista inuit Sheila Watt-Cloutier presentou unha petición á Comisión Interamericana de Dereitos Humanos para aliviar "das violacións de dereitos humanos resultantes dos impactos do quecemento global e o cambio climático causados por actos e omisións dos Estados Unidos". A petición foi rexeitada, pero a Comisión convidou e escoitou testemuños sobre a relación entre dereitos humanos e cambio climático de representantes dos inuit no 2007.
Ese mesmo ano, a Declaración de Malé sobre a Dimensión Humana do Cambio Climático Global "declarou explicitamente (e por primeira vez nun acordo internacional) que 'o cambio climático ten implicacións claras e inmediatas para o goce pleno dos dereitos humanos' e pediu ao Sistema de dereitos humanos das Nacións Unidas abordar o problema con urxencia".
Ao ano seguinte, o Consello de Dereitos Humanos da ONU (CDH) adoptou por unanimidade a Resolución 7/23, recoñecendo que "o cambio climático representa unha ameaza inmediata e de grande alcance para as persoas e comunidades de todo o mundo e ten implicacións para o pleno goce dos dereitos humanos, citando a Carta das Nacións Unidas, a Declaración Universal de Dereitos Humanos, o Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais (PIDESC) e o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos. O CDH reafirmou e ampliou estas declaracións coas resolucións 10/4 de 25 de marzo de 2009 e 18/22 de 30 de setembro de 2011.
En 2009, a Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos (ACNUDH) publicou un estudo analítico que identificaba dereitos específicos e grupos de persoas que probablemente se verían afectados negativamente polas alteracións climáticas. O informe baseouse nas presentacións dunhas 30 nacións, así como de dez Axencias das Nacións Unidas e decenas doutras organizacións. O informe identificou ás persoas desprazadas, os conflitos e os riscos de seguridade, así como os dereitos danados dos pobos indíxenas, as mulleres e os nenos como preocupacións principais.
En 2010, a Conferencia das Partes da CMNUCC reproduciu a linguaxe do CDH que identifica a relación entre os dereitos humanos e o cambio climático no seu informe sobre a Conferencia das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático de 2010 en Cancún, México. O informe sobre os resultados da Conferencia salientou que "as Partes deben, en todas as accións relacionadas co cambio climático, respectar plenamente os dereitos humanos".
Recentemente observouse un maior recoñecemento do vínculo entre os dereitos humanos e o medio ambiente, con todo, aínda existen moitas preguntas ao redor da relación entre eles. Como resultado, no 2012 o CDH estableceu un mandato sobre as obrigas de dereitos humanos relacionadas co goce dun medio ambiente seguro, limpo, saudable e sustentable. Un informe preliminar do Experto Independente designado, John H. Knox, afirmou ademais que debía ser prioritario proporcionar unha maior claridade conceptual á aplicación das obrigas de dereitos humanos relacionadas co medio ambiente.
No 2014, os 78 Titulares de Mandatos dos Procedementos Especiais das Nacións Unidas emitiron unha declaración conxunta o Día dos Dereitos Humanos na que pedían aos estados que incorporasen as súas obrigas existentes no marco dos dereitos humanos nas negociacións sobre o cambio climático. Isto tería o efecto de levar os dereitos dos afectados polo cambio climático á fronte de todas as estratexias de resposta.
Desde marzo de 2015, existe un Relator Especial sobre dereitos humanos e medio ambiente, unha extensión do mandato do ex Experto Independente sobre as obrigas de dereitos humanos relacionadas co goce do dereito a un medio ambiente seguro, limpo, saudable e sustentable. Antes da Conferencia das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático de 2015 en París, o Relator Especial informou os estados que deben asegurarse de que as súas obrigas en materia de dereitos humanos abarquen a perspectiva adecuada cara ao cambio climático ao negociar acordos futuros. O Acordo de París, adoptado o 12 de decembro de 2015 na Conferencia das Partes, é o indicador máis importante dunha maior conciencia sobre a relación entre o cambio climático e os dereitos humanos. O Acordo de París é o primeiro acordo climático que recoñece a relevancia dos dereitos humanos e afirma: As Partes deben, ao tomar medidas para abordar o cambio climático, respectar, promover e considerar as súas respectivas obrigas en materia de dereitos humanos, o dereito á saúde, os dereitos dos pobos indíxenas, as comunidades locais, os migrantes, os nenos, as persoas con discapacidade e as persoas en situacións de vulnerabilidade e o dereito ao desenvolvemento, así como a igualdade de xénero, o apoderamento da muller e a equidade interxeneracional. Lei de dereitos humanos e cambio climático
O cambio climático non só está a provocar axustes ecolóxicos, senón que tamén está a afectar os aspectos sociais, económicos, políticos, culturais e legais das sociedades de todo o mundo. O CDH afirmou que as obrigas de dereitos humanos teñen a capacidade de fortalecer a formulación de políticas nacionais e internacionais na área do cambio climático. A Declaración de Estocolmo de 1972 sentou as bases para unha maior elaboración dos dereitos humanos á calidade do medio ambiente. A protección do medio ambiente non adoita incluírse nos tratados de dereitos humanos. Máis ben, a protección do medio ambiente derívase dos dereitos que protexen eses tratados, como os dereitos á vida, a alimentación, a auga e a saúde. No futuro, o dereito dos dereitos humanos no contexto da formulación de políticas sobre o cambio climático pode axudar a establecer estándares mínimos de dereitos humanos básicos que se poden adoptar nas medidas de mitigación e adaptación nacionais e internacionais. Dereitos implicados
A maioría das declaracións internacionais sobre dereitos humanos e cambio climático salientaron os posibles impactos adversos do cambio climático nos dereitos á vida, a alimentación, a auga, a saúde, a vivenda, o desenvolvemento e a autodeterminación. Estes dereitos enuméranse nas convencións fundamentais do dereito internacional dos dereitos humanos, aínda que non todos os membros do CDH ou as partes da CMNUCC son signatarios destas convencións.
Dereito á vida
O dereito á vida está protexido polo artigo 6 do Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos, onde todo ser humano ten o dereito inherente á vida. O dereito á vida está indisolublemente ligado á medida de cumprimento doutros dereitos. Hai efectos tanto previstos como observados que o cambio climático terá sobre o dereito á vida. O Cuarto Informe de Avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático proxectou un aumento das persoas que sofren mortes e lesións debido a un aumento das inundacións, tormentas, ondas de calor, incendios e secas. O cambio climático afectará igualmente o dereito á vida a través do aumento da fame e a desnutrición e os trastornos relacionados que afectan o crecemento e o desenvolvemento infantil, a morbilidade respiratoria e o ozono a nivel do chan. O aumento do nivel do mar é un dos efectos secundarios do cambio climático, resultante do quecemento da auga e o derretemento das capas de xeo. Medir o aumento do nivel do mar é un asunto complicado, con todo, o Grupo intergobernamental sobre o cambio climático (IGCC) proxectou un aumento no nivel medio do mar global de entre 0, 44 my 0, 74 m para 2100. Para as illas costeiras baixas como Malé, nas Maldivas, un aumento do nivel do mar de 0, 5 metros alagaría o 15% da illa en 2025 e alagaría a metade en 2100. Dado que o 42% da poboación vive a menos de 100 metros da costa, é probable que mesmo unha inundación parcial provoque afogamentos, lesións e perda de vidas.
Os efectos observados son aqueles nos que o dereito á vida xa inhibiu o dereito á vida. É difícil estudar os impactos do cambio climático en si debido á cuestión da escala; o cambio climático mídese en décadas. Hai máis do 95 por cento de probabilidade de que o cambio climático antropoxénico cuadriplicará o risco de eventos extremos de calor estival en Europa na década de 1998 a 2008. Existe unha probabilidade do 75% de que a onda de calor de 2003 en Europa sexa atribuíble ao cambio climático. Sobre esta base, a taxa de mortalidade excesiva por este evento rexistrouse en 15. 000 mortes só en Francia.
Dereito á alimentación
Isto derívase do artigo II do PIDESC onde os Estados partes do Pacto deben maximizar os seus recursos dispoñibles para lograr o dereito a unha alimentación adecuada. O cambio climático afectará aos catro alicerces da seguridade alimentaria: dispoñibilidade, acceso, utilización e estabilidade. Un informe de 2008 do Relator Especial sobre o dereito á alimentación declarou que a forma en que o mundo produce alimentos terá que sufrir un cambio radical para facer fronte a unha poboación en aumento e os efectos do cambio climático, evitando ao mesmo tempo o colapso ambiental. O Acordo de París recoñece a prioridade fundamental de garantir a seguridade alimentaria e as vulnerabilidades particulares dos sistemas de produción de alimentos aos impactos adversos do cambio climático. O artigo 2 pide a adaptación aos impactos adversos do cambio climático e a redución das emisións de gases de efecto invernadoiro dunha maneira que non ameace a produción de alimentos. O cuarto informe de avaliación do GICC proxecta que a produción de alimentos aumentará nas latitudes medias e altas cun aumento de temperatura de entre 1 ° e 3 ° C; con todo, en latitudes máis baixas prevese que a produtividade dos cultivos diminúa, o que aumenta o risco de inseguridade alimentaria nas rexións máis pobres do mundo. O Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento estima que outros 600 millóns de persoas sufrirán desnutrición debido ao cambio climático. É probable que isto teña un efecto particularmente devastador na África subsahariana.
Dereito á auga
O Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais (PIDESC) observa que o dereito á auga non só é unha condición esencial para a supervivencia, senón que tamén está indisolublemente ligado a outros dereitos, tales como vivenda, nivel de saúde alcanzable, nivel de vida adecuado e dereito á alimentación. Stern Review afirma que as persoas sentirán os efectos do cambio climático con máis forza a través de cambios nos patróns de distribución da auga en todo o mundo. Aquelas áreas que xa están a sufrir condicións secas experimentarán unha maior diminución na dispoñibilidade de auga, con varios (pero non todos) modelos climáticos que predín até un 30 por cento de diminución na escorrentía anual na conca do Mediterráneo, partes do sur de África e América do Sur para un aumento da temperatura global de 2 °C e do 40% ao 50% para un aumento de 4 °C. O Quinto informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático establece que os riscos relacionados coa auga doce aumentan significativamente co aumento das concentracións de gases de efecto invernadoiro, e prevese que o cambio climático durante o século XXI reducirá significativamente os recursos hídricos superficiais e subterráneos renovables na maioría das rexións subtropicais secas. O artigo 12 do PIDESC identifica o "dereito ao máis alto nivel posible de saúde física e mental". A maioría das constitucións nacionais protexen o dereito á saúde dalgunha maneira e está amplamente protexido noutros instrumentos internacionais e rexionais. O cambio climático amplificará as disparidades sanitarias entre ricos e pobres en diferentes partes do mundo. A Organización Mundial da Saúde (OMS) estima que desde 1970, o cambio climático é responsable de 150. 000 mortes cada ano debido ao aumento da incidencia da propagación da diarrea, a malaria e a desnutrición, predominantemente en África e outras rexións en desenvolvemento. O aumento de só 1 °C na temperatura global desde os niveis preindustriales podería duplicar as mortes anuais por cambio climático (segundo a OMS). Problemas específicos
Desprazamento
A posible migración inducida polo clima é na actualidade un dos efectos secundarios máis controvertidos do cambio climático. As investigacións suxiren que o cambio climático pode crear entre 50 e 200 millóns de novos desprazados internos e refuxiados internacionais para o ano 2100. Os "megadeltas" en Asia, África e as illas pequenas corren un alto risco de inundacións e tormentas, que provocarán un desprazamento a grande escala das poboacións locais. A migración inducida polo cambio climático afectará ou violará as normas internacionais básicas de dereitos humanos.
Xustiza climática
Existe unha discusión significativa sobre o concepto de xustiza climática para o migrante ambiental ou 'refuxiado climático'. Este concepto ten como obxectivo encher un baleiro no sector legal e político para os millóns de persoas que non poden recibir protección legal internacional, xa que esta fonte de migración aínda non se incluíu no dereito rexional e internacional. Actualmente non existe unha definición establecida de quen pode ser clasificado como refuxiado climático porque aínda non foi consagrado no dereito internacional. En 2014, Siego Alesana abandonou o pequeno estado insular en desenvolvemento de Tuvalu debido á incerteza ao redor dos efectos adversos do cambio climático. Tuvalu atópase a só 4, 6 m sobre o nivel do mar e enfróntase ao perigo inminente que representa o aumento do nivel oceánico. Aínda que os impactos do cambio climático presentáronse en nome de Alesana e a súa familia, o caso baseouse en gran medida en motivos humanitarios. Con todo, o Tribunal de Inmigración e Protección (Nova Zelandia) declarou que a degradación ambiental causada polo cambio climático xa era unha característica da vida en Tuvalu. Aínda que esta decisión non se baseou nos impactos do cambio climático, iso non quere dicir que os factores relacionados co cambio climático non se tiveron en conta en absoluto.
A Organización Internacional para as Migracións presentou unha definición de traballo de migrante ambiental: Os migrantes ambientais son persoas ou grupos de persoas que, predominantemente por razóns de cambio repentino ou progresivo na contorna que afecta negativamente a súa vida ou condicións de vida, vense obrigadas a abandonar os seus fogares habituais, ou deciden facelo, xa sexa de maneira temporal ou permanente, e que se desprazan dentro do seu país ou no estranxeiro. Ata que non exista unha definición legalmente vinculante do que constitúe un migrante ambiental, será difícil facer xustiza verdadeira. O concepto de xustiza climática vería aplicados todos os dereitos humanos da maneira máis transparente para manter os estándares básicos fronte aos impactos algo descoñecidos que xerará o cambio climático.
Conflito
A ONG internacional para a consolidación da paz International Alert nomea a 46 países onde os efectos do cambio climático (incluída a escaseza de auga, a perda de terras cultivables, os fenómenos meteorolóxicos extremos, a redución das tempadas de crecemento e o desxeo dos glaciares) poden interactuar coas forzas económicas, sociais e políticas para crear "un alto risco de conflito violento".
Poboacións indíxenas
Os pobos indíxenas teñen unha posición única no que respecta á discusión dos impactos que terá o cambio climático nunha poboación. Moitas poboacións indíxenas viven estilos de vida de subsistencia, que á súa vez vense gravemente afectados polo impacto do cambio climático. En moitos países, a lei municipal difire na súa aplicación aos pobos indíxenas que ao resto da poboación, o que complica calquera recurso legal. O cambio climático impacta aos pobos indíxenas de maneira diferente non só polas súas conexións físicas e espirituais coa terra e a auga, senón tamén porque teñen un coñecemento ecolóxico e tradicional especializado que se pode utilizar para atopar a mellor estratexia de mitigación deses efectos.
Os órganos de dereitos humanos da ONU identificaron os dereitos dos pobos indíxenas como particularmente vulnerables aos efectos perturbadores do cambio climático. Debido ao cambio climático, os pobos indíxenas víronse ameazados no seu sustento e as súas crenzas culturais en todo o mundo, América do Norte, Europa, América Latina, África, Asia e o Pacífico. Aproximadamente 370 millóns de indíxenas vense afectados.
Dereitos dos nenos
Os investigadores do Overseas Development Institute identificaron que os nenos no sur de Asia poden ser particularmente vulnerables ás violacións dos dereitos humanos logo de desastres relacionados co clima. Estes poden incluír violencia de xénero, traballo infantil, rupturas familiares e barreiras para o seu desenvolvemento e aprendizaxe. Os investigadores argumentan que os dereitos do neno de cando en cando priorízanse nas políticas para reducir o risco de desastres ou adaptarse ao cambio climático e que as políticas de adaptación ao cambio climático deben adaptar as intervencións para abordar os aspectos críticos dos dereitos do neno, en particular a protección e a educación infantil.
Desenvolvemento
Dado que moitos dos cidadáns máis pobres do mundo dependen directamente do medio ambiente para a totalidade ou parte do seu sustento diario, moitas axencias internacionais de desenvolvemento ven o cambio climático e o desenvolvemento como "inextricablemente vinculados".