proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Volante de inercia

O volante de inercia é un elemento que contribúe a prestar estabilidade ao sistema móbil dun motor de combustión interna. O volante é totalmente pasivo, unicamente achega ao sistema unha inercia adicional coa súa masa. Este volante continúa o seu movemento por inercia cando se baixa o par motor que o propulsa e oponse á aceleración cando este aumenta. Desta forma, o volante de inercia oponse á aceleración ou paradas brutais nun movemento rotativo. Así se conseguen reducir as flutuacións de velocidade. Principio de funcionamento
Estes elementos son necesarios, pois na maior parte das máquinas motrices o traballo producido pola expansión do vapor, pola explosión ou pola combustión das mesturas carburadas, é transmitido por un mecanismo biela-manivela a unha árbore animada de movemento continuo (por exemplo nunha locomotora de vapor ou o motor dun automóbil). As diferentes fases dos ciclos motores non teñen a mesma importancia en canto á produción de enerxía; ademais o mecanismo biela-manivela non garante un par constante.
Adoitan empregarse volantes de inercia en máquinas cíclicas para reducir as variacións da velocidade cando hai cambios no par motor ou no par solicitado ao motor (par da carga), dentro do ciclo. Deseño
Polo xeral o volante consiste nunha roda ou un disco, de fundición ou de aceiro, calado na árbore motora, e cuxas dimensións están calculadas de acordo coas características xerais do sistema do que forma parte.
Nos motores de avión, a mesma hélice fai ás veces de volante de inercia. No automóbil
O volante do motor é un dispositivo circular, de material pesado, unido á cambota dun motor, axudando a manterse en equilibrio conservando o sentido de rotación, e contribuíndo para a redución das vibracións no ciclo do motor.
É contra o volante do motor que o disco de embraiaxe fai presión e que, a través das súas superficies antiescorregantes (que aumentan o atrito) permiten ou desligan a transferencia da enerxía mecánica (rotación) para a caixa de velocidades.
Volcán Cayambe

Cayambe é un volcán do Ecuador, situado entre as provincias de Pichincha e Napo-Pastaza, con 5. 842 m de altitude.
Este volcán está situado na Cordilleira Central ou Real e é o terceiro do país en altitude. Está extinto desde hai varios séculos. Na actualidade é moi difícil recoñecer a forma do seu cráter.
Volcán Chaitén

O volcán Chaitén é un volcán chileno do tipo caldeira localizado a 10 km ao nordeste da cidade de Chaitén, capital da provincia de Palena, na Rexión de Los Lagos.
No 2008 entrou en erupción logo de séculos sen actividade, o que produciu masivas evacuacións da poboación da cidade de Chaitén e arredores.
Volcán Copahue

O volcán Copahue (do mapudungun ko 'auga', pa 'xofre' e mais we 'lugar') é un estratovolcán activo situado na fronteira de Chile e a Arxentina na rexión do Biobío e a Provincia de Neuquén. Ten unha altitude de 2. 997 metros sobre o nivel do mar, atopándose sobre a cordilleira dos Andes.
Volcán Socompa

Socompa é un volcán na fronteira noroeste da Arxentina con Chile, a 6051 m de altitude.
Volcán de Cold Bay

O Volcán de Cold Bay é un estratovolcán de 1920 metros de altura localizado no extremo suroeste da península de Alasca.
Voleibol

O voleibol ou balonvolea (do inglés: volleyball), tamén coñecido na súa forma abreviada como vólei, é un deporte de balón xogado por 12 persoas en dous equipos de seis cada un. Neste deporte o balón pode ser tocado ou impulsado con golpes limpos, pero non pode ser parado, suxeitado, retido ou acompañado. Cada equipo dispón dun número limitado de toques para devolver o balón cara ó campo contraro. A esfera golpéase principalmente coas mans ou brazos, pero tamén pode golpearse con calquera outra parte do corpo. Unha das características do voleibol é que os xogadores teñen que ir rotando as súas posicións a medida que van conseguindo novos puntos. Historia
Foi creado en 1895 por William G. Morgan. Daquela era director de Educación Física no YMCA de Holihoke, no estado de Massachusetts (Estados Unidos), e establecera, desenvolvera e dirixira, un amplo programa de exercicios e de clases deportivas masculinas para adultos.
Morgan decatouse de que precisaba dalgún xogo de entretemento e competición á vez para variar o seu programa, e sen dispoñer máis ca do baloncesto, creado catro anos antes (1891), botou man dos seus propios métodos e experiencias prácticas para crear un novo xogo. As regras iniciais e os conceptos de base foron establecidos: a Mintonette; primeiro nome co que se lle bautizou, viñera de nacer.
O nome de mintonette seguiu vixente ata que o doutor A. T. Halsted, en Springfield, despois de observar o novo deporte, suxeriu que o seu nome fose mudado de mintonette para voleibol, tendo en conta que a idea básica do xogo era xogar a bóla dun lado para o outro, por riba da rede, coas mans. O campo de xogo
O campo onde se xoga ó voleibol é un rectángulo de 18 m de longo por 9 m de ancho, dividido na súa liña central por unha rede que separa ós dous equipos. En realidade, o xogo desenvólvese tamén no exterior, na zona libre, a condición de que o balón non toque o chan nin ningún outro elemento. A zona libre debe ter polo menos 3 m, medida que en competicións internacionais é aumentada a 5 m sobre as liñas laterais e a 8 m para as liñas de fondo. O espazo libre sobre a pista debe ter unha altura mínima de 7 m que en competicións internacionais sobe a 12, 5 m.
A 3 m da rede, unha liña delimita en cada campo a zona de ataque, zona onde se encontran restrinxidas as accións dos xogadores que se encontran nese momento en papeis defensivos (zagueiros e líbero). Estas liñas, esténdense ó exterior do campo con trazos descontinuos, e a limitación que representan proxéctase igualmente en toda a liña, incluso máis alá dos trazos debuxados. Todas as liñas teñen 5 cm de ancho.
O contacto dos xogadores co chan é continuo, utilizando habitualmente proteccións nas articulacións. A superficie non pode ser rugosa nin deslizante.
Volna (foguete)

Volna é un foguete espacial ruso derivado do mísil R-29RL e lanzado desde submarinos. É capaz de poñer en órbita ata 120 kg de carga ou 200 kg en traxectorias suborbitais. Grazas a ser lanzado desde submarinos pode potencialmente ser lanzado desde latitudes enerxeticamente favorables, como as próximas ao ecuador. Historial de lanzamentos
Volt

Volt, ou menos recomendable voltio, é a unidade do SI da tensión eléctrica, derivada a partir do ampere e mais do watt. O seu nome vénlle polo físico italiano Alessandro Volta, e o seu símbolo é V.
Volt, no sistema métrico decimal, é unha unidade de medida de diferenza de potencial eléctrico. Un volt é igual á diferenza de potencial existente entre dúas secións transversais dun condutor percorrido por unha corrente eléctrica variable de 1 A, cando a potencia disipada entre as dúas seccións é igual a 1 watt.
Voltampere

O voltampere (símbolo VA) é a unidade utilizada na medida de potencia aparente en sistemas eléctricos de corrente alterna. En inglés chámase root-mean-square (RMS).
Un circuíto de corrente alterna dise que transporta unha potencia aparente (S) de 1 VA cando nel circula unha corrente eficaz de 1 Ampere cunha diferenza de potencial eficaz de 1 Volt. 1 V A
1 V ⋅ 1 A {\displaystyle 1VA
1V\cdot 1A} En sistemas de corrente continua e en sistemas de corrente alterna en fase, a potencia aparente é igual á potencia activa. Nestes casos, o voltampere pode tamén ser aplicado para potencia activa (P), como equivalente ao watt.
O voltampere reactivo (símbolo VAr) é a unidade utilizada na medida de potencia reactiva (Q) en sistemas eléctricos de corrente alterna.
Volume (libro)

O volume é unha banda -normalmente de papiro- que se enrola naturalmente.
A lonxitude dun rolo pode ser de varios metros mentres que a anchura ou altura é de 30 a 40 centímetros.
Se a escritura é vertical, o lector sostén a parte do rolo que corresponde ao inicio do texto na man esquerda, o final na man dereita.
Se a escritura é horizontal, o principio está no rolo superior, o final no rolo inferior.
Como o Val do Nilo era a fonte case única da cana que produce o papiro, esta fonte secouse para Europa coa invasión dos árabes no século VIII, despois de trinta séculos de uso do volume.
En paralelo existían, desde a invención da escritura, as taboíñas de arxila ou de madeira encerada sobre as que se escribía coa axuda dun cálamo ou dun estilo.
Sobre o século III, o códice de pergameo comeza a substituír o volume que tiña como inconveniente que obrigaba a unha lectura secuencial dos distintos textos situados uns despois dos outros. O códice tiña a vantaxe de permitir o acceso doado ás páxinas do medio. Cando se fixo facilmente reproducible grazas á impresión do papel sobre madeira e sobre metal, converteuse no libro impreso que, no final do século XV, dá volta á economía do saber e da súa transmisión.
O modo de lectura do volume coñece unha reinterpretación inopinada no modo de 'páxina continua' propia para a lectura nas pantallas asociadas aos ordenadores a partir de 1960.
Actualmente enténdese o termo volume como un libro que pode incluír varias obras ou só unha, ou pode ser unha parte dunha obra que estea constituída por varios volumes.
Volume (magnitude)

O volume é a magnitude física que expresa a cantidade de espazo que ocupa un obxecto. A súa ecuación de dimensións é [V]
L3. A súa unidade no Sistema Internacional de Unidades é o metro cúbico (m3). Outra unidade moi empregada é o litro (l). Equivalencias: 1m3
1000l; 1l
10−3m3
1dm3 Unidades de volume
Pódense clasificar en tres categorías: Unidades de volume sólido. Miden o volume dun corpo utilizando unidades de lonxitude elevadas á terceira potencia. Dise volume sólido porque en xeometría emprégase para medir o espazo que ocupan os corpos tridimensionais, e dáse por entendido que o interior destes corpos non está oco, senón que é sólido.
Unidades de volume líquido. Estas unidades foron creadas para medir o volume que ocupan os líquidos dentro dun recipiente.
Unidades de volume de áridos, tamén chamadas tradicionalmente unidades de capacidade. Estas unidades foron creadas para medir o volume que ocupan as colleitas (legumes, tubérculos, forraxes e froitas) almacenadas nos celeiros. Estas unidades foron creadas porque antes non existían métodos adecuados para pesar todas as colleitas nun tempo breve, polo que era máis práctico facelo usando o volume. Actualmente estas unidades son pouco utilizadas.
Unidades de volume sólido
Sistema Internacional de Unidades
O metro cúbico é a unidade fundamental do SI para volumes. Debe considerarse cos seguintes múltiplos e submúltiplos:
Múltiplos Quilómetro cúbico
Hectómetro cúbico
Decámetro cúbico
Submúltiplos Decímetro cúbico
Centímetro cúbico
Milímetro cúbico
Sistema inglés de medidas
Polgada cúbica
Pé cúbico
Iarda cúbica
Acre-pé
Milla cúbica
Unidades de volume líquido
Sistema Internacional de Unidades
A unidade máis usada é o litro, pero debe ser considerada cos seguintes múltiplos e submúltiplos:
Múltiplos Quilolitro
Hectolitro
Decalitro
Submúltiplos Decilitro
Centilitro
Mililitro
Sistema inglés de medidas
No Reino Unido e Estados Unidos Barril
Galón
Cuarto
Pinta
Gill
Onza líquida
Dracma líquido
Escrúpulo líquido (exclusivo do Reino Unido)
Minim
Medidas usadas na cociña
Culleradiña
Cullerada
Cunca
Voluntariado

O voluntariado é o traballo das persoas que serven a unha comunidade ou ao medio ambiente por decisión propia e libre. O termo tamén fai referencia ao conxunto de devanditas persoas, os voluntarios. Por definición, os voluntarios non cobran polo seu traballo.
Na Plataforma do Voluntariado de España consensuouse a siguinte definición de voluntariado coas súas diferentes entidades e plataformas: Hai diferentes motivacións que moven estas persoas a dedicar parte do seu tempo ao traballo non remunerado. Tamén hai distintas maneiras de ser voluntario: unha clasificación básica distingue o voluntariado formal (o realizado dentro de organizacións non lucrativas) do informal (os voluntarios actúan individualmente ou en grupos non rexistrados). Outra clasificación elemental distinguiría o voluntariado no que os beneficiarios son persoas daquel no que o traballo mellora o medio ambiente (en xeral ou parte del: animais, plantas etc. ).
O traballo voluntario debería cumprir tres condicións: Ser desinteresado: o voluntario non persegue ningún tipo de beneficio nin gratificación pola súa axuda.
Ser intencionado: o voluntario persegue un fin e un obxectivo positivo (buscar un cambio a mellor na situación do outro) e lexítimo (o voluntario goza de capacidade suficiente para realizar a axuda e de certo consentimento por parte do outro que lle permite que o axude).
Estar xustificado: responde a unha necesidade real do beneficiario da mesma. Non é un pasatempo nin un entretemento sen máis, senón que persegue a satisfacción dunha necesidade previamente definido como tal.
O voluntariado complementa o labor da Administración pública e dos profesionais da acción social, pero nunca os debería substituír nin suplantar. Día Internacional do Voluntariado
En 1985, a Asemblea da ONU declarou o 5 de decembro como o Día Internacional do Voluntariado para o desenvolvemento económico e social. En 1996 eran 69 países os que o celebraban, cifra que se duplicou, ata alcanzar os 125, en 2003.
Vomitorio

Vomitorio (do latín: vomitorium, pl. vomitoria é a abertura que, nos teatros ou circos romanos, daba acceso aos diferentes pisos e bancadas. O termo emprégase para o acceso ás bancadas de construcións actuais como estadios, auditorios etc. Posibilitan a entrada e saída do público, e tamén servían de entrada e saída dos intérpretes en determinada actuación. A palabra latina vomitorium deriva do verbo vomo, vŏmis, vomui, vomitum, vomere que significa "vomitar". Na antiga arquitectura romana, os vomitoria foron proxectados para conceder pasaxe rápida e eficiente a grandes multitudes nos anfiteatros e teatros; e posuían, en xeral, dunha cobertura abovedada feita en formigón. Esta solución evitaría a entrada en contacto entre as diferentes clases sociais, e destinábase a servir as arquibancadas.
Von den Jüden und iren Lügen

Von den Jüden und iren Lügen (en ortografía alemá moderna Von den Juden und ihren Lügen, traducible ao galego como Sobre os xudeus e as súas mentiras) é un tratado antisemita de 65000 palabras escrito en 1543, polo líder da Reforma Protestante, Martiño Lutero.
A actitude de Lutero cara aos xudeus, tomou diversas facetas ao longo da súa vida. No seu período máis inicial, previo a 1537 ou non moito antes, tentou converter aos xudeus ao luteranismo, pero non logrou convencelos. Posterior a iso, especialmente cando escribiu este tratado, difamounos e alentou a que fosen perseguidos.
Neste polémico tratado, Lutero declarou que as escolas (yeshivá) e sinagogas xudías debían ser queimadas, que os seus libros de oración (sidur) debían ser destruídos, prohibir que os rabinos predicaran, incendiar os seus fogares, e confiscar os seus ingresos e propiedades. Non se debe mostrar compaixón nin bondade cara a eles, non se lles deben brindar protección legal, e "estes velenosos vermes envelenados" terían que ser enviados a traballos forzados ou ser expulsados para sempre. Tamén se presenta a xustificación do seu asasinato, escribindo: "[Temos] a culpa de non matalos". Contido
No tratado, Lutero describe aos xudeus como "a base da prostitución popular, é dicir, non son o pobo de Deus, e xáctanse da súa liñaxe, circuncisión, e por lei, deben ser considerados como inmundicia". Tamén escribiu que a sinagoga é unha "puta incorrixible e unha malvada rameira".
Nas primeiras dez seccións do tratado, Lutero expón, con considerable extensión, sobre as súas visións sobre sobre os xudeus e o xudaísmo, e como estes se comparan coa fe protestante e os seus seguidores. Tras a exposición, a Sección XI do tratado aconsella aos protestantes levar a cabo 7 accións. Estas son: Incendiar as escolas e sinagogas xudías, e advertir á xente sobre a súa presenza;
Non permitir que os xudeus sexan propietarios de casas de cristiáns;
Remover as escrituras relixiosas xudías;
Negarlle aos rabinos o dereito de predicar;
Non ofrecer protección aos xudeus nas estradas;
Para que se prohibira a usura, debía eliminarse o ouro e a prata, permanecendo baixo custodia, e que esta fora devolta aos xudeus realmente conversos;
Os xudeus novos e fortes, debían proverse de trillos, hachas, palas e fusos, coa fin de que puideran gañar o pan coa suor da súa fronte.
Vontade

A vontade é a capacidade do ser humano que lle permite levar a cabo actos por decisión propia sen verse influenciado por axentes externos ao seu propio ser. Etimoloxía
A palabra deriva do latín, concretamente da palabra voluntas formada polo verbo volo, que significa poder, e engadíndolle o sufixo -tas; posteriormente esta forma latina rematou converténdose na palabra vontade que usamos hoxe. A vontade na filosofía
Para a filosofía a vontade é o que fai que o ser humano enprenda proxectos creativos. Para moitos filósofos a vontade e o que fai que os actos de cada persoa sexan propios dela non podendo ser promovidos por ningunha outra. Todas as accións que se levan a cabo grazas á vontade teñen que ter sido meditadas previamente. Dentro do campo da vontade aprecen os actos voluntarios e os actos involuntarios. Os actos voluntarios son aqueles dos que somos conscientes e polo cal son promovidos pola propia vontade, mentres que os actos involuntarios son aqueles dos que non somos conscientes e polo tanto escapan á nosa vontade (non se pode facer que o corazón deixe de latexar por vontade propia). Aparición da vontade
A vontade aparece cando se realizan plans para levar a cabo un proxecto, tendo así que meditalo previamente; é a vontade a que nos permite que todos eses pensamentos e ideas estean dirixidos cara ao cumprimento do plan orixinal. A vontade no ámbito xudicial
Dentro deste campo a vontade expresase como a intención de realizar un acto. Debido a isto á hora de xulgar un delito tense en conta se o acusado tiña a intención de realizalo ou non.
Vontade de poder

Vontade de poder (Alemán Der Wille zur Macht) é un concepto importante da filosofía de Friedrich Nietzsche.
O termo apareceu por primeira vez no fragmento 23 de 1876-1877. "A Vontade de poder" é o título dunha obra que Nietzsche planificou escribir así como un libro de seleccións dos seus apuntamentos (ou Nachlass).
O concepto da vontade de poder no pensamento de Nietzsche cobrou moitas interpretacións, sendo a máis notable a apropiación polo Nazismo como o desexo polo poder e do poder (poder entendido neste caso como o concepto máis limitado de "dominación"). Algúns Nazis como Alfred Bäumler tamén suscitaron unha interpretación biolóxica da Vontade de poder, equiparándoo cunha forma de darwinismo social, malia que Nietzsche criticou a este último nas súas obras.
Esta interpretación foi criticada por Martin Heidegger nos seus cursos de 1930 acerca de Nietzsche. Por Wille zur Macht, Nietzsche non se refería a un poder físico ou político, senón que á "Vontade de poder" como un concepto particular e inédito, a diferenza da unión de dous conceptos por separados: Vontade e poder.
A diferenza da conceptualización biolóxica e voluntaria da Wille zur Macht, Heidegger e Deleuze propuxeron que a Vontade de poder e o eterno retorno deben considerarse en conxunto. Primeiramente, o concepto debe ser contrastado coa "Vontade de vivir" de Schopenhauer e considerar o fondo e críticas de Nietzsche a Schopenhauer.
Schopenhauer suscitaba unha "vontade de vivir", no que as cousas viventes atopábanse motivadas pola sustentación e desenvolvemento das súas propias vidas. En cambio, Nietzsche suscitaba unha vontade de poder na que as cousas viventes non só se atopan motivadas pola mera necesidade de manterse vivas, senón que, en realidade tiñan unha gran necesidade de exercer e utilizar o poder para crecer e expandir as súas fortaleza e posiblemente para someter outras vontades no proceso. Nietzsche vía a "vontade de vivir" como secundaría dunha primaria "vontade de poder" e melloramento ou afirmación da vida. Deste xeito, opoñíase ao darwinismo social na medida en que criticou a validez do concepto de adaptación, que consideraba unha "vontade de vivir" estreita e débil.
Outro punto particular da vontade de poder é que é un proceso de expansión da enerxía creativa que de acordo con Nietzsche era a forza interna fundamental da natureza.
Voo

O voo é a acción de voar: calquera movemento a través do aire xerado por elevación aerodinámica ou flotabilidade aerostática. Tamén recibe o nome de voo o desprazamento das naves espaciais máis aló da atmosfera terrestre.
Voar é desprazarse a través dun espazo tridimensional, con movementos vectoriais ou relativos en calquera sentido. Ex. : os paracaidistas durante a caída libre, aínda que van sempre cara a abaixo, voan a través do espazo de forma relativa. Voo animal
Os seres vivos que con máis éxito conseguiron dominar o voo son a gran maioría dos insectos, aves e os morcegos. Entre os vertebrados extintos, destacan os pterosauros, contemporáneos dos dinosauros. As ás de cada un destes grupos de animais evolucionaron de forma separada a partir de diferentes estruturas.
Os morcegos son os únicos mamíferos capaces de voar no sentido estrito da palabra. Con todo hai varias especies de animais, como os esquíos voadores que poden planear dunha árbore a outra grazas a unhas membranas entre as súas extremidades; algunhas poden desprazarse centos de metros desta forma perdendo moi pouca altura.
A maior parte das aves voan, con algunhas excepcións. O avestruz e o emú non poden voar, igual que o extinto dodo, mentres que o pingüín, que tampouco voa, adaptou as súas ás para usalas baixa a auga. Moitas aves pequenas que non poden voar son nativas de illas pequenas, e levan un estilo de vida onde o voo non dá moitas vantaxes. O falcón peregrino é o animal máis rápido do mundo; a súa velocidade terminal excede os 320 Km/h.
Na ficción
Dumbo, o elefante creado por Disney, emprega as súas esaxeradas orellas para voar.
Moitos dragóns represéntanse con ás.
Papá Noel ten unha zorra tirada por renos voadores.
Pegaso era un cabalo alado da mitoloxía grega. Voo mecánico
As máquinas voadoras reciben o nome de aeronaves e pódense citar as seguintes: Avións
Dirixibles
Globos aerostáticos
Helicópteros
Voo 17 de Malaysia Airlines

O voo 17 de Malaysia Airlines (MH17/MAS17) foi un voo internacional regular de pasaxeiros entre Ámsterdam e Kuala Lumpur que foi derrubado o 17 de xullo de 2014 mentres sobrevoaba o leste de Ucraína. O avión caeu preto de Hrabove no oblast de Donetsk, Ucraína, a unha 40 quilómetros da fronteira con Rusia. Os 283 pasaxeiros e 15 tripulantes a bordo do Boeing 777-200ER morreron. O accidente ocorreu na zona do conflito da insurxencia Donbass que se estaba a producir nese momento. Esta ruta foi probablemente elixida para aforrar combustible. Foi o segundo avión perdido por Malaysia Airlines en 2014 despois da desaparición do voo 370 o 8 de marzo.
A responsabilidade da investigación foi delegada á Dutch Safety Board (DSB) e ao equipo de investigación conxunto liderado polos neerlandeses (JIT), que concluíu que o avión fora derrubado por un mísil Buk terra-aire lanzado dende territorio controlado por separatistas pro-rusos en Ucraína. Segundo o JIT, o Buk usado procedía orixinalmente da 53ª brigada de foguetes antiaéreos da Federación Rusa, fora transportado dende Rusia o día do accidente, foi disparado dende un campo nunha zona controlada polos rebeldes e o lanzador regresou a Rusia despois de que fose usado para derrubar o MH17. Baseándose nas conclusións do JIT, os gobernos dos Países Baixos e Australia responsabilizan a Rusia polo despregue do mísil e están tomando medidas para responsabilizala formalmente.
Os achados da DSB e o JIT confirmaron afirmacións anteriores das fontes de intelixencia estadounidenses e alemás sbre o tipo de mísil e a zona de lanzamento. No ano 2014 a intelixencia dos Estados Unidos dixera que Rusia subministrara o mísil Buk ao insurxentes pro-rusos, e que estes probablemente derrubaron o MH17 por erro, pensando que era un avión militar. O primeiro ministro ucraíno Arseniy Yatsenyuk culpou a soldos profesionais que segundo el procedían de Rusia, afirmando que "non eran militantes borrachos con pasaportes ucraínos, foi feito por profesionais rusos e coordinados dende Rusia", engadindo que "todo o mundo aprendeu sobre as mentiras e a propaganda rusa". En maio de 2018 o goberno ruso rexeitou as afirmación de que Rusia ten responsabilidades no accidente e negou calquera implicación. O ministro de defensa ruso dixo que nunca se despregaron sistemas de mísiles antiaéreos en Ucraína. O goberno ruso mantén a responsabilidade ucraína xa que o accidente produciuse no seu espazo aéreo. O avión
O voo 17 estaba operado por un Boeing 777-2H6ER, co número de serie 28411 e rexistro 9M-MRD. Foi o 84º Boeing 777 fabricado e realizou o seu primeiro voo o 17 de xullo de 1997, exactamente 17 anos antes do incidente, sendo entregado a Malaysia Airlines o 29 de xullo dese mesmo ano. Estaba equipado con dous motores Rolls-Royce Trent 892 e tiña unha configuración para levar 282 pasaxeiros (35 en clase business e 248 en económica). O aparello levaba realizadas máis de 43. 000 horas de voo, incluídos 6. 950 ciclos, antes do accidente.
Voo 182 de Air India

O voo 182 de Air India era un voo de Air India que operaba a ruta Toronto-Montreal–-Londres-Delhi. O 23 de xuño de 1985 o Boeing 747-237B que operaba o voo foi destruído por unha bomba a 31000 pés de altura (9400 m). Estrelouse no océano Atlántico mentres estaba no espazo aéreo irlandés. Foi o primeiro atentado con bomba nun 747. Morreron un total de 329 persoas, incluídos 268 cidadáns canadenses, 27 británicos e 24 indios. O incidente foi o máis grande asasinato en masa da historia do Canadá. Foi o ataque terrorista con máis mortos nun avión ata os atentados do 11 de setembro de 2001, e é tamén o atentado con bomba nun avión con máis mortes. O atentado do voo 182 de Air India ocorreu ao mesmo tempo que o atentado no aeroporto de Narita, en Tokyo. Os investigadores cren que os dous feitos estaban vinculados, e que os responsables buscaban un drobre atentado. Porén, a bomba en Narita estupou antes de que puidese ser cargada nun avión.
A policía canadense determinou que os principais sospeitosos do atentado eran membros do grupo militante Sikh Babbar Khalsa. Crese que o ataque foi unha represalia contra a India pola operación lvada a cabo polo seu exército, a operación Blue Star, para expulsar a varios centos de militantes Sikh que estaban dentro das instalacións do Templo Dourado e nas estruturas que o rodeaban. A operación fora ordenada polo goberno indio, encabezado por Indira Gāndhi. Aínda que un feixe de membros foron arrestados e xulgados, Inderjit Singh Reyat, un cidadán canadense, segue sendo a única persoa condenada por participar no atentado. Singh declarouse culpable de homicidio involuntario en 2003. Foi sentenciado a 15 anos de cadea por fabricar as bombas que estouparon no voo 182 e en Narita.
A investigación e proceso posterior durou case vinte anos e foi o xuízo máis caro da historia do Canadá, costando preto de 130 millóns de dólares canadenses. O Gobernador Xeral en 2006 nomeou o ex-xuíz da Corte Suprema John Major para dirixir unha comisión de investigación. O seu informe cmpletouse e publicouse o 17 de xuño de 2010. Este concluía que unha serie de erros do goberno d Canadá, da Policía Montada, e da Axencia de Intelixencia e Seguridade permitiran que o ataque terrorista tivese lugar.
Voo 427 de Indian Airlines

O voo 427 de Indian Airlines foi un Boeing 737 implicado nun secuestro ocorrido na India entre os días 24 e 25 de abril de 1993. Comandos da Garda de Seguridade Nacional (NSG) rescataron os 141 reféns no avión no aeroporto de Amritsar. O único secuestrador, Mohammed Yousuf Shah, morreu 5 minutos despois de que os comandos entrasen no avión, antes de que puidese reaccionar e ferir algún dos reféns. O rescate recibiu o nome en código de Operación Ashwamedh. Secuestro
O voo IC427 de Indian Airlines engalou de Delhi ás 13: 57 con 6 tripulantes e 135 pasaxeiros a bordo. Durante o voo un pasaxeiro, que nun primeiro se identificou a si mesmo como Syed Salauddin, afirmou que levaba pistolas e unha granada de man, e solicitou que o avión voase a Cabul. Ás 14: 43 o control de tráfico aéreo de Delhi recibiu unha mensaxe informando do secuestro do avión e que se dirixía cara a Cabul.
O control de tráfico aéreo de Lahore negouse a permitir que o avión entrase no espazo aéreo de Paquistán, e o voo regresou á India despois de dar voltas sobre Lahore. Finalmente o avión aterrou en Amritsar, na India, ás 15: 20. O secuestrador demandou recargar e solicitou novamente voar a Cabul. O grupo de xestión de crises do goberno da India e o comité central no aeroporto de Delhi responderon á situación. O vicecomisario e o superintendente da policía do distrito de Amritsar foron enviados ao aeroporto para negociar co secuestrador. Ás 18: 00 chegou a Amrtisar o director xeral da policía do Panxab, e fíxose cargo das negociacións. Porén, o secuestrador mantívose firme na súa demanda, e incluso realizou un disparo de advertencia que perforou o avión. Operación da NSG
Despois de que o secuestrador disparase, o grupo de xestión de crises enviou un equipo de comandos da NSG a Amritsar. Mentres tanto, aconsellouse aos negociadores que continuasen falando co secuestrador para desgastalo. Ás 23: 00 o secuestrador declarou que voaría o avión se non se cumprían as súas demandas. O grupo de xestión de crises entón dirixiu os comandos e os negociadores para asaltar o avión. Durante as dúas seguintes horas, o equipo avaliou a situación do terreo e planeou a operación. Ás 01: 00 do 25 de abril, uns 60 comandos rodearon e asaltaron o avión. O secuestrador foi sorprendido pola súbita entrada dos comandos no avión. Antes de que puidese reaccionar e disparar, un comando disparoulle cunha pistola silenciada. A operación rematou en cinco minutos, ás 01: 05, sen ningunha vítima ou ferido entre os reféns nin máis danos no avión. Consecuencias
O secuestrador, despois identificado como Mohammed Yunus Shah, foi entregado á policía local. Finalmente sucumbiu ao disparo de pistola ao ser trasladado a un hospital. A policía atopoulle dúas pistolas de 9 mm cargadas. As autoridades indias afirmaron que o secuestrador era membro de Hizbul Mujahideen, pero o grupo negou calquera responsabilidade.
Voo 612 de Air West

O voo 612 de Air West era un servizo doméstico regular de pasaxeiros entre Khartún e Al-Fashir, no Sudán. O día 24 de xaneiro de 2007 o Boeing 737 que operaba a ruta, con 103 persoas a bordo, foi secuestrado pouco despois da engalaxe por un único home. O avión aterrou sen problemas en Xamena, Chad, onde o secuestrador se rendeu. Secuestro
O día do secuestro os ocupantes do avión eran todos sudaneses coa excepción dun cidadán británico e dun agregado militar italiano. Mohamed Abdu Altif, un home de 26 anos de Al-Fashir, entrou armado na cabina de mando do avión ás 09: 00 hora local, unha media hora despois de engalar do aeroporto de Khartún. Ordenou ao piloto voar a Roma e despois a Londres. Inicialmente informouse que a súa arma era un fusil de asalto AK-47, pero realmente era unha pistola.
Despois de que o piloto lle explicase de que non había suficiente combustible para chegar a Londres accedeu a voar ata Chad. Non fixo ameazas ou comunicacións aos pasaxeiros, ningún dos cales se decatou de que o avión fora secuestrado. Cando o avión entrou no espazo aéreo do Chad foi interceptado por cazas franceses Mirage F-1 estacionados en Xamena, que escoltaron ao 737 ata que aterrou no aeroporto de Xamena, onde foi rodeado por tropas do Chad. Tras 20 minutos de negociacións o secuestrador liberou os ocupantes do avión antes de renderse.
Voo 73 de Pan Am

O voo 73 de Pan Am era un voo entre o aeroporto internacional Sahar de Bombai cara ao aeroporto de Frankfurt con escala no aeroporto internacional Jinnah en Karachi, Paquistán.
O 5 de setembro de 1986 o Boeing 747-121 que operaba o voo, foi secuestrado por catro homes palestinos do grupo Fatah mentres estaba en terra en Karachi. O avión, con 360 pasaxeiros a bordo, acababa de chegar de Bombai. En xuño de 2001 un gran xurado concluíu que os militantes estaban planeando usar o avión secuestrado para recoller prisioneiros palestinos tanto en Chipre como en Israel.
43 dos pasaxeiros morreron durante o secuestro; eran cidadáns da India, Estados Unidos, Paquistán e México. Todos os secuestradores foron arrestados e sentenciados a morte en Paquistán; porén, as sentenzas foron conmutadas posteriormente a cadea perpetua. Neerja Bhanot, asistenta principal no voo, recibiu o maior premio da India en tempo de paz, o premio Ashok Chakra, pola súa valentía e esforzos por salvar as vidas dos pasaxeiros durante o secuestro.
Voo 857 de All Nippon Airways

O voo 857 de All Nippon Airways era un servizo regular dende o aeroporto de Haneda en Tokyo ata o aeroporto de Hakodate que foi secuestrado por un único individuo o día 21 de xuño de 1995. O avión foi abordado pola policía a mañá seguinte tras unha noite sen ningún tipo de acción, no primeiro caso no que se usou a forza para responder ao secuestro dun avión no Xapón. A abordaxe foi liderada pola policía da prefectura de Hokkaido con apoio do equipo especial de asalto da policía metropolitana de Tokyo. Secuestro
Ao redor das 11: 45 a. m. o secuestrador tomou o control do Boeing 747 mentres voaba sobre a prefectura de Yamagata, e tomou os 365 pasaxeiros e tripulantes como reféns.
O secuestrador afirmou ser membro do culto relixioso Aum Shinrikyo, que estaba sendo investigado polo seu papel nos ataques con gas sarín no metro de Tokyo. O secuestrador afirmou ter explosivos plásticos e gas sarín, e usou estas afirmacións para ameazar á tripulación.
Despois de que o avión aterrase en Hakodate ás 12: 42 p. m. , o secuestrador demandou a liberación do líder de Aum Shinrikyo Shoko Asahara, e que o avión debería ser recargado para regresar a Tokyo. Só falou a través dos tripulantes de cabina, e negouse a que trouxesen comida ou bebida ao avión.
A medida que a situación avanzaba sen progresos durante a noitiña, a policía metropolitana de Tokyo realizou unha busca de antecedentes de cada pasaxeiro e concluíu que o secuestrador era o único individuo sospeitoso a bordo. Esta conclusión foi apoiada por comunicacións do piloto e de pasaxeiros con teléfonos móbiles, que lles dixeron á policía que o secuestrador actuaba só. Un dos pasaxeiros en contacto coa policía era o cantante folk Tokiko Kato, que se dirixía a un concerto en Hakodate.
O día seguinte, ás 3: 42 a. m. , baixo a dirección do Primeiro Ministro Tomiichi Murayama, o avión foi asaltado por unidades de policía de Hokkaido e Tokyo que estiveran monitorizando o avión dende o exterior. O secuestrador foi arrestado. Un pasaxeiro resultou ferido leve e o resto resultaron ilesos.
Voo controlado contra o terreo

Un voo controlado contra o terreo (CFIT polas súas siglas en inglés) é un accidente no cal un avión, baixo o control do piloto, voa de xeito inadvertido contra o chan, unha montaña, unha masa de auga ou un obstáculo. Nestas situacións a tripulación normalmente non é consciente do perigo ata que é demasiado tarde. O termo foi cuñado por enxeñeiros de Boeing a finais dos anos 70.
Os accidentes onde o avión está fóra de control no momento do impacto, debido a un fallo mecánico ou a un erro do piloto, non son considerados voos controlados contra o terreo (estes son coñecidos como voo incontrolado contra o terreo). Tampouco entran dentro desta definición os accidentes resultantes por unha acción deliberada da persoa aos mandos, como actos de terrorismo ou suicidio do piloto.
Segundo Boeing, o CFIT é unha das principais causas de accidentes aéreos con vítimas mortais, producindo máis de 9000 mortes dende o inicio da era dos reactores comerciais. O CFIT foi identificado como a causa do 25% dos contratempos de Clase A na USAF entre 1993 e 2002. Accidentes destacados
Entre os accidentes máis coñecidos produto deste evento atópanse:
Voo das aves

O voo é o principal medio de locomoción empregado pola maioría das especies de aves. Xoga un papel destacado na alimentación das aves, a súa reprodución, crecemento e evasión de predadores. Mecanismo básico de voo dunha ave
Os principios básicos de voo dunha ave son semellantes aos dun avión. A forza de sustentación é producida pola acción do fluxo de aire a través da á, a cal é un perfil alar. A forza de sustentación prodúcese porque a presión do aire é menor na parte inmediatamente sobre a á e lixeiramente superior na parte inferior da á.
Ao planear, tanto as aves como os planadores obteñen a partir das súas ás tanto unha forza vertical como unha forza de empurre cara a adiante. Isto é así porque a forza de sustentación prodúcese nunha dirección perpendicular á do fluxo de aire, a que en voo horizontal prodúcese na parte inferior da á. Pol tanto a forza de sustentación posúe unha compoñente cara a adiante. (O peso sempre actúa verticalmente cara a abaixo e polo tanto non pode producir unha forza cara a adiante. Sen esta compoñente cara a adiante, unha ave que planase descendería en sentido vertical, en forma semellante a como cae un paracaídas). A á
Os membros anteriores da ave, as ás, son a clave para o voo dunha ave. Cada á posúe un catavento central, composta polos ósos do úmero, o radio e o cúbito, que bate o vento. A man, ou manus, que primixeniamente compúñase de cinco díxitos, redúcese a tres díxitos (díxitos II, III e IV), cuxo propósito se transformou a servir de ancoraxe para as plumas primarias ou rémixes), un dos dous grupos de plumas responsables da forma de perfil alar. O outro conxunto de plumas de voo que se sitúan detrás da articulación carpal na ulna, denomínanse as secundarias ou cubitais. O resto das plumas da á coñécense como de cobertura, existindo tres conxuntos delas. Ás veces a á posúe poutas vestixiais, as que en case todas as especies pérdense cando a ave acada a adultez (tales somo as que son doadamente observables nos pichóns gabeadores do hoatzín), entre as aves que as manteñen durante a súa idade adulta atópanse o Sagittarius serpentarius, os anímidos, heliornítidos, avestruces, numerosos cirrios, e bastantes outras especies. As poutas no Archaeopteryx, un simil terópodo do Xurásico, son moi semellantes ás dos pichóns do hoatzín.
Voo sen motor

O voo sen motor é unha actividade de lecer e competición durante a cal os pilotos utilizan un aerodino chamado planador ou veleiro. A práctica consiste en aproveitar as correntes en chorro de aire ascendentes ou "ascensos" co planador para percorrer a maior distancia posíbel. É a técnica que máis imita o voo dos paxaros.
Mentres algúns pilotos aprecian a liberdade, o pracer estético e a alegría de manexar as súas máquinas, outros céntranse no seu rendemento en competicións nas que o obxectivo é completar o máis rápido que se poida un percorrido determinado por puntos. Estes eventos pon a proba a capacidade de pilotos e copilotos (no caso de máquinas de dúas prazas) para recoñecer e utilizar as condicións meteorolóxicas, así como as súas calidades de pilotaxe e navegación. Tamén hai unha práctica acrobática chamada planador acrobático.
As rutas poden ser de diferentes tipos: con obxectivos fixos nun mínimo de tempo;
un circuíto libre onde só se ten en conta a distancia;
a maior distancia posíbel nunha duración determinada. En Galiza
Varias organizacións, como a Universidade de Vigo ofrecen actividades de voo sen motor. Ademais, a Festa da Dorna convoca un certame humorístico de "voo sen motor" no que os artefactos e os pilotos caen ás augas da Ría de Arousa en Ribeira.
Vor der Morgenröte

Vor der Morgenröte é un filme de 2016 dirixido por Maria Schrader. É unha coprodución internacional entre Austria, Alemaña e Francia. Foi un dos oito filmes escollidos por Alemaña como precandidatos para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais non foi seleccionado. Non obstante, posteriormente foi escollido como candidato de Austria para o mesmo premio, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
O filme narra os últimos anos da vida do escritor austríaco Stefan Zweig, dende a súa chegada ao Brasil en 1936 ata o seu suicidio no mesmo país en 1942, con escenas tamén en Buenos Aires para unha reunión do PEN Club e en Nova York. Personaxes
Josef Hader como Stefan Zweig
Aenne Schwarz como Lotte Zweig
Barbara Sukowa como Friderike Zweig
Tómas Lemarquis como Lefèvre
Lenn Kudrjawizki como Samuel Malamud
Charly Hübner como Emil Ludwig
Nahuel Pérez Biscayart como Vitor D'Almeida
Harvey Friedman como Friedman
Valerie Pachner como Alix Störk
Matthias Brandt como Ernst Feder
Ivan Shvedoff como Halpern Leivick
Daniel Puente Encina como Sadler
Vorbis

Vorbis é un proxecto completamente aberto e gratuíto de códec da Xiph. org Foundation. Emprégase xeralmente en combinación co contedor Ogg, formando o que se denomina Ogg Vorbis.
O desenvolvemento de Vorbis foi iniciado despois de que en setembro de 1998 Fraunhofer Gesellschaft fixese pública a súa intención de trocar a licenza do formato MP3. A primeira versión estable do códec, a 1. 0, publicouse o 19 de xullo de 2002. A última versión, a 1. 1. 0, foi publicada o 22 de setembro de 2004. O formato Vorbis é amplamente empregado nos sistemas baseados en Linux. Características técnicas
Relación de bits (bitrate): 45 a 500 kbits/s (variable).
Frecuencia de mostraxe: 44. 1 kHz (a calidade dun cd de son estándar).
Vorticela

As vorticelas son protozoos ciliados do xénero Vorticella, do que se coñecen unhas 16 especies. Son protozoos cun pedúnculo ou talo contráctil, polo que son sésiles (fixados ao substrato) e con forma de campá invertida, aínda que tamén teñen unha fase de vida libre. Clasifícanse como perítricos. O pedúnculo contén unha fibrila contráctil chamada mionema. Cando son estimuladas, o mionema acórtase, causando que o pedúnculo se enrosque como un resorte. As especies de Vorticella viven principalmente en augas doces encoradas e correntes onde hai moitos protistas e bacterias.
Está rodeada por unha película. Ten tres ringleiras de cilios arredor da beira da campá, que se moven creando un vórtice (de onde vén o nome do xénero), que arrastra a comida (bacterias e algún pequeno flaxelado) cara ao funil oral superior. O alimento entra no funil e fórmase un vacúolo alimenticio, dixírese a comida e os refugallos son expulsados por un orificio da parte superior chamado citopixio. Presenta macronúcleo con forma de ferradura e micronúcleo, e vacúolos contráctiles que expulsan o exceso de auga. Cando o pedúnculo se contrae os cilios do peristoma dóbranse cara ao interior da campá.
Reprodúcense por xemación, durante a cal a célula experimenta unha fisión lonxitudinal e só unha das células fillas queda co pedúnculo. A célula filla que queda libre convértese nun telotroco, que nada ata que encontra un substrato axeitado ao que fixarse e desenvolve o seu propio pedúnculo. Poden tamén reproducirse por conxugación, unha forma de reprodución sexual na que dous individuos se unen pola fenda oral e intercambian ADN.
Os telotrocos son as formas nadadoras móbiles. Cando se contraen e retorcen, a película que os cobre enrúgase como un acordeón na parte posterior.
Hai especies parecidas ás vorticelas, que se clasifican noutro xénero, como as do xénero Carchesium, pero que son ramificadas ou coloniais.
As especies de Vorticella ás veces permanecen en grupos considerados "colonias", pero non son verdadeiras colonias porque cada célula ten o seu propio pedúnculo. Isto permite que se separen do grupo en calquera momento, xeralmente porque se transforman en telotrocos cando as condicións ambientais empeoran.
As vorticelas, igual ca outros ciliados, teñen un código xenético que se aparta algo do estándar, xa que o codón de parada UAA codifica o aminoácido glutamato en vez de parar a tradución de proteínas. Para distinguir entre especies de vorticelas agora utilízanse os estudos comparativos do xene do ARNr da subunidade menor do seu ribosoma.
Unha das especies máis comúns é V. campanula, que parece ser que xa foi observada por Antoni van Leeuwenhoek. Especies comúns
Vorticella campanula Vorticella citrina
Vorticella communis
Vorticella convallaria
Vorticella floridensis
Vorticella limnetis
Vorticella marina
Vorticella microstoma
Vorticella monilata
Vorticella patellina
Vorticella similis
Vorticella smaragdina
Vorticella sphaerica
Vorticella striata
Vorticella submicrostoma
Vorticella utriculus
Voskhod (foguete)

O Voskhod foi un foguete espacial da Unión Soviética derivado do mísil R-7 creado orixinalmente para lanzar satélites de recoñecemento Zenit 4 e cápsulas tripuladas Voskhod, e máis tarde outro tipo de cargas.
Voskhod (nave espacial)

Voskhod, tamén coñecidas como Vostok 3KV e Vostok 3KD, foi o nome da segunda nave espacial orbital tripulada desenvolvida pola Unión Soviética, derivada da Vostok. A Voskhod estaba deseñada para poder levar a dous ou tres tripulantes (contra o único tripulante da Vostok) e a versión para dous tripulantes contaba cunha esclusa desde a que se fixo o primeiro paseo espacial. Para poder facer sitio a tres tripulantes os asentos tiveron que instalarse de maneira perpendicular con respecto de como estaban na Vostok. A cápsula levaba un retrofoguete de respaldo para o caso en que fallara o principal. A esclusa da Voskhod 3KD tiña unha masa de 250 kg e un diámetro de 700 mm, cunha altura de 770 mm pregada e 2, 5 m unha vez inflada en órbita. O foguete lanzador, debido á maior masa das Voskhod, foi o foguete homónimo, Voskhod. Lanzáronse cinco cápsulas Voskhod, todas con éxito e dúas delas tripuladas.
Voskhod 1

Voskhod 1 foi o nome da primeira misión con varios tripulantes a bordo da Historia. Foi lanzada o 12 de outubro de 1964 mediante un foguete Voskhod desde o cosmódromo de Baikonur. Características
A misión de Voskhod 1 usou a cápsula Voskhod-3KV con tripulación por primeira vez. A bordo ían Vladimir Komarov como piloto e Konstantin Feoktistov e Boris Iegorov como científicos e supuxo a primeira misión espacial con máis dun tripulante ocupando a mesma nave. Voskhod 1 supuxo certo risco polas modificacións á cápsula para admitir a tres cosmonautas, asumido para bater aos estadounidenses co seu programa Gemini.
A misión serviu para estudar e practicar o traballo en equipo no espazo e para facer experimentos de física, medicina e bioloxía. A tripulación regresou a terra o 13 de outubro de 1964 ás 7: 47 GMT.
Voskhod 2

Voskhod 2 foi a primeira misión na que se realizou un paseo espacial. Foi lanzada o 18 de marzo de 1965 mediante un foguete Voskhod desde o cosmódromo de Baikonur. Características
A misión de Voskhod 2 usou a cápsula Voskhod-3KD con Pavel Beliaiev e Aleksei Leonov a bordo. Leonov converteuse na primeira persoa en facer un paseo espacial ao saír da cápsula Voskhod durante a segunda órbita a través dunha esclusa inchable. A saída case remata en desastre cando, tras 10 minutos no exterior, o cosmonauta intentou regresar ao interior para atopar que o seu traxe Berkut, inchado pola presión interna, lle impedía volver a meterse na esclusa. Leonov solucionouno despresurizando parcialmente o traxe. Unha vez dentro da cápsula, a portela non selou hermeticamente, poñendo en risco aos cosmonautas. O encendido automático dos retrofoguetes para a reentrada atmosférica fallou, co que tiveron que ser accionados manualmente. Entón o módulo de servizo non se separou completamente da cápsula de reentrada, producindo bruscos xiros ao entrar na atmosfera ata que o módulo se separou completamente. A cáspula finalmente tocou terra cerca de Perm, nos montes Urais, a 1000 km ao norte do punto de aterraxe planeado. Os dous cosmonautas pasaron a noite no bosque ata a chegada do equipo de recuperación, que tivo que limpar unha parte do bosque para que o helicóptero de rescate recollese aos tripulantes. A cápsula foi recuperada días máis tarde.