Crenarqueotas

Os crenarqueotas ou Crenarchaeota (tamén chamados Crenarchaea, eocitos ou Eocyta) son procariotas que forman un filo (ou reino) do dominio Archaea. Inicialmente, os Crenarchaeota pensábase que eran extremófilas (como os organismos termófilos e psicrófilos) pero estudos recentes identificáronas como as arqueas máis abundantes no medio mariño. Orixinalmente, foron separadas das outras arqueas baseándose nas secuencias do seu ARNr; porén, outras características fisiolóxicos, como a falta de histonas apoiaban esta separación, aínda que se atopou que algunhas especies de crenarqueotas tiñan histonas. Ata hai pouco todas as Crenarchaea cultivadas foran organismos termófilos ou hipertermófilos, algúns dos cales podían crecer a temperaturas de ata 113 °C. Estes organismos son gramnegativos e son morfoloxicamente moi variados, e poden ter forma de bacilo, coco, filamentosa ou poden ser células con formas estrañas. Termófilos
Este grupo comprende as ordes Thermoproteales, Sulfolobales, Desulfurococcales e Caldisphaerales (pero propuxéronse cambios), e inclúe as especies coas temperaturas de crecemento máis altas de calquera organismo coñecido. O crecemento óptimo realízase entre 75 e 105 °C, e a temperatura máxima de crecemento para Pyrolobus chega a 113 °C. A maioría destas especies non poden crecer por debaixo de 70 °C, aínda que poden sobrevivir por períodos longos a baixas temperaturas. Algunhas especies son acidófilas cun pH óptimo entre 1, 5 e 4 e morren a pH 7, e outras son neutrófilas ou lixeiramente acidófilas, crecendo optimamente a un pH de 5, 5–7, 5. Encóntranse en hábitats volcánicos tales como mananciais quentes continentais e en fontes hidrotermais do fondo oceánico, a pouca ou moita profundidade.
Os tipos de metabolismo que presentan son diversos, desde quimioorganótrofos a quimiolitótrofos. Os quimiolitótrofos aerobios obteñen enerxía da oxidación de varios compostos sulfúricos, hidróxeno ou ferro ferroso, entanto que os quimiolitótrofos anaerobios reducen xofre, tiosulfato ou producen nitratos, sulfuro de hidróxeno ou amoníaco. Os quimioorganótrofos crecen sobre substratos orgánicos complexos, azucres, aminoácidos ou polímeros. Varias especies son produtores primarios e usan o dióxido de carbono como fonte única de carbono, obtendo enerxía da oxidación de substancias inorgánicas tales como xofre ou hidróxeno, ou pola redución de xofre ou nitrato.
Un dos membros de Crenarchaeota mellor coñecidos é Sulfolobus solfataricus. Este organismo foi orixinalmente illado de mananciais xeotermais sulfurosos de Italia, e crece a 80 °C e a pH entre 2 e 4. Despois da súa caracterización inicial, foron atopadas outras especies termófilas do mesmo xénero por todo o mundo. A diferenza da gran maioría dos termófilos cultivados, Sulfolobus crece en condicións aerobias e é quimioorganótrofo (obtén a súa enerxía de fontes orgánicas como azucres). Estes factores permiten cultivalas máis facilmente no laboratorio cós organismos anaerobios, o que fixo de Sulfolobus un organismo modelo para o estudo dos hipertermófilos e dos virus que se replican dentro deles. Mesófilos, psicrófilos e especies mariñas
A partir de 1992, publicáronse datos sobre as secuencias de xenes que pertencían a Crenarchaeota dos ambientes mariños, e outros. Desde entón utilizáronse tamén análises dos abundantes lípidos de membrana específicos das Crenarchaea tomados do océano para determinar a concentración destas “crenarqueotas de baixa temperatura” (usando o paleotermómetro TEX-86). Estas análises ambientais recentes baseados en xenes, secuencias de ARNr e lípidos indican que as Crenarchaeota tamén se distribúen extensamente en ambientes de baixa temperatura tales como solos, sedimentos, auga doce e océanos. Aínda que ningún destes organismos puido ser cultivado, o ambiente de obtención, xunto cos datos xenómicos, fai supoñer que son organismos mesófilos ou psicrófilos. Este extenso grupo de arqueas parece derivar de antepasados termofílicos que invadiron diversos hábitats de baixa temperatura.
Talvez o máis abraiante sexa a súa grande abundancia relativa nas augas superficiais invernais na Antártida (-1, 8 °C), onde chegan a supoñer o 20% do ARNr microbiano total recollido. Exames similares en augas temperadas da costa de California demostran que estes organismos tenden a ser os máis abundantes en profundidades inferiores a 100 m. De acordo con estas medidas, parece que estes organismos son moi abundantes no océano e serían un dos contribuíntes principais á fixación do carbono. Isto, xunto co feito de que se encontraron secuencias de ARNr de Crenarchaeota en todos os hábitat de baixa temperatura nos que foron buscados, suxire que poden estar distribuídos globalmente e xogar un papel importante na biosfera. Hipótese do eocito
A hipótese do eocito proposta na década de 1980 por James Lake suxire que os eucariotas evolucionaron a partir dos eocitos procariotas.
Unha posible evidencia que apoia a estreita relación entre Crenarchaea e os eucariotas é a presenza dunha subunidade Rbp-8 da ARN polimerase homóloga nos Crenarcheaota pero non en Euryarchaeota