proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Política económica anticíclica

A política económica anticíclica ou contracíclica consiste no conxunto de accións gobernamentais dedicadas a impedir, superar, ou minimizar os efectos do ciclo económico.
Os ciclos económicos son flutuacións da actividade económica inherentes á economía e caracterizadas pola alternancia de períodos alcistas e de recesión. Os ciclos económicos son consecuencia da sobreacumulación ou sobreprodución, á cal seguen expectativas de diminución da taxa de ganancia (ou de que a taxa de ganancia sexa menor que a taxa de interese), o que provoca a redución de investimentos e a desaceleración do nivel de actividade. Diversos factores exóxenos, como as crises do petróleo ou as crises financeiras, poden contribuír a reverter o ciclo ou a acentuar os seus efectos.
As políticas anticíclicas xeralmente son defendidas polos keynesianos, que consideran que o ciclo económico non tende ao equilibrio xeral, como pensaban os neoclásicos. Segundo a escola keynesiana o déficit e o investimento público é o principal instrumento de política económica para amortecer os efectos do ciclo. Así, durante a recesión, o goberno debe intervir, reducindo tributos, promovendo a expansión do crédito e aumentando o gasto, realizando investimentos que sexan capaces de estimular a economía.
Desta forma, durante unha recesión, onde o capital privado non ten expectativas de ganancia que fomenten o seu investimento, é o déficit público o que debe expandirse para poder restablecer o equilibrio económico. Da mesma forma, o inverso debe ocorrer durante a fase crecente do ciclo, nos períodos de prosperidade o Estado debe aumentar a recadación, creando un superávit para pagar as súas débedas e formar un fondo de reserva que poida ser utilizado durante os períodos de recesión ou depresión económica.
Política económica procíclica

A política económica procíclica consiste no conxunto de accións gobernamentais levadas a cabo no mesmo sentido que os ciclos económicos, é dicir, aumentar o gasto público e reducir os impostos durante os períodos de crecemento económico, e reducir o gasto e aumentar os impostos durante unha recesión.
As políticas económicas procíclicas son amplamente criticadas por acrecentar o ciclo económico, especialmente en situacións de recesión.
Política verde

A política verde é unha ideoloxía que se basea esencialmente na preservación do medioambiente, e que loita pola prohibición de axentes e produtos químicos que se liberan na natureza (contaminación), e contra a explotación indiscriminada dos recursos naturais. Argumentos
Esta corrente inicia na década dos setenta, pero só consegue postos de goberno ata os oitenta.
As asociacións e grupos identifícanse por ser parte das estruturas económicas e sociais dos seus países e buscan modificacións ás leis como o dereito de vivir a salvo da contaminación.
Realizan accións para restabelecer os problemas de contaminación, saúde humana e preservación de lugares e especies. Crítica
A crítica principal é que os radicais queren modificar os sistemas desde a raíz.
Político, política

Un político ou unha política, é unha persoa activa na política de partidos, ou unha persoa que ostenta ou busca un cargo nun goberno. Os políticos propoñen, apoian e crean leis ou políticas que rexen un territorio e, por extensión, o seu pobo. En termos xerais, un "político" pode ser calquera que busque o poder político en calquera institución burocrática. Identidade
Os políticos son persoas politicamente activas, especialmente na política de partidos ou que se interesa nos asuntos de goberno. Os cargos van desde cargos locais ata os cargos executivos, lexislativos e xudiciais dos gobernos rexionais e nacionais. Algúns policías elixidos, como os shériffs, son considerados políticos. Medios de comunicación e retórica
Os políticos son coñecidos pola súa retórica, como nos discursos ou anuncios de campaña. Son especialmente coñecidos por usar temas comúns que lles permiten desenvolver as súas posicións políticas en termos familiares para os electores. Os políticos habitualmente necesitan converterse en usuarios expertos dos medios de comunicación. Os políticos do século XIX fixeron uso intensivo de xornais, revistas e panfletos, así como carteis. No século XX, sumáronse a radio e televisión, facendo que os anuncios de televisión foran a parte máis cara dunha campaña electoral. No século XXI, fóronse implicando cada vez máis nas redes sociais de Internet e os teléfonos intelixentes. Críticas
Moitos críticos atacan aos políticos por estar fóra de contacto co público. As críticas inclúen a forma na que falan os políticos, que se describiu como excesivamente formal e chea de moitas expresións eufemísticas e metafóricas e comunmente percibidas como un intento de "escurecer, enganar e confundir".
Na imaxe popular, os políticos son a miúdo percibidos como descoñecidos, egoístas, incompetentes e corruptos, recibindo diñeiro a cambio de bens ou servizos, en vez de traballar para o ben público en xeral. Os políticos de moitos países son considerados os "profesionais máis odiados".
Polítopo

En xeometría, un polítopo é unha rexión contida dentro de R n {\displaystyle \mathbb {R} ^{n}} que resulta da intersección dun conxunto de semiespazos. Este concepto representa a xeneralización, a un número arbitrario de dimensións (finitas), dos conceptos de polígono e poliedro.
Un polítopo convexo é o envoltorio convexo dun número finito de puntos dun espazo euclidiano.
Un polítopo xenérico debe definirse recursivamente: un polítopo de dimensións 0 é un punto e un polítopo de dimensións n+1 ten, como caras, polítopos de n dimensións.
Pom Poko

Pom Poko (平成狸合戦ぽんぽこ, Heisei Tanuki Gassen Ponpoko) é un filme xaponés de 1994 de comedia e fantasía dirixido por Isao Takahata, producido por Studio Ghibli e distribuído por Toho.
Baséase no folclore do Xapón e conta a historia dos cans mapaches xaponeses, que son representados como unha especie máxica, altamente sociable e quen de empregar a "ciencia da ilusión" para transformarse en calquera cousa, ó igual que os kitsune (raposos) e outras figuras cambia-formas. Visualmente, os cans mapaches son representados de tres xeitos diferentes: como animais realistas, como animais antropomórficos que ocasionalmente levan roupa, e como figuras de debuxos baseadas no manga de Shigeru Sugiura (do cal Takahata é grande afeccionado).
Pomar de Euclides

En matemáticas, falando informalmente, o pomar de Euclides é unha matriz de "árbores" unidimensionais de altura unidade plantadas nos puntos da retícula nun cuadrante dunha retícula cadrada. Máis formalmente, o pomar de Euclides é o conxunto de segmentos de liña de (x, y, 0) a (x, y, 1), onde x e y son enteiros positivos. As árbores visíbeis desde a orixe son aquelas nos puntos da retícula (x, y, 0), onde x e y son coprimos, é dicir, onde a fracción x y {\displaystyle {\tfrac {x}{y}}} está en forma reducida. O nome deriva do algoritmo de Euclides.
Se o pomar se proxecta en relación á orixe sobre o plano x + y 1 (ou, de xeito equivalente, debuxado en perspectiva desde un punto de vista na orixe), as copas das árbores forman un grafo da función de Thomae. O punto (x, y, 1) proxéctase a ( x x + y, y x + y, 1 x + y ). {\displaystyle \left({\frac {x}{x+y}}, {\frac {y}{x+y}}, {\frac {1}{x+y}}\right). } A solución do problema de Basilea pódese usar para mostrar que a proporción de puntos na grade n × n {\displaystyle n\times n} que teñen árbores sobre eles é de aproximadamente 6 π 2 {\displaystyle {\tfrac {6}{\pi ^{2}}}} e que o erro desta aproximación vai a cero no límite cando n vai ao infinito.
Pomba (constelación)

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pomba (homónimos), Columba (homónimos). Columba ou Pomba, é unha pequena constelación xusto ó sur de Canis Major e Lepus. Foi sacada da constelación Canis Major por Augustin Royer, en 1679. Estrelas principais
A constelación chama moi pouco a atención pola súa baixa luminosidade, a estrela máis brillante é α Columbae que ten unha magnitude de 2. 65m e é do tipo espectral B7. α Columbae é chamada Phact, que vén do árabe Al-Fakhita (o pombo). A outra estrela con nome propio é Beta, β, Columbae, que ten o nome de Wazn ou Wezn, ven do árabe é significa peso, ten unha magnitude aparente de 3, 12 e é do tipo espectral K2.
A constelación contén unha estrela fuxitiva, μ Columbae, a cal probablemente foi exectada dende o sistema ι Orionis. Estrelas con designación de Bayer:
γ Col 4, 36 - do tipo espectral B2; δ Col 3, 85; ε Col 3, 86; η Col 3, 96; μ Col 5, 18; ν1 Col 6, 15; ν2 Col 5, 28; ξ Col 4, 97; ο Col 4, 81; π1 Col 6, 15; π2 Col 5, 50; σ Col 5, 52
Estrelas con designación de Flamsteed:
72 Col 5, 65 Obxectos Notables do espazo profundo
NGC 2090. AR: 05h 47m 00. 0s Dec: -34°14'00" (Época 2000). Galaxia espiral a 1º ó leste de alfa Col.
NGC 1792. AR: 05h 05m 12. 0s Dec: -37°59'00" (Época 2000). Galaxia Redonda. Nos límites de Columba e Caelum, 3º ó sueste de gama Caeli
NGC 1851. AR: 05h 14m 06. 0s Dec: -40°03'00" (Época 2000). Cúmulo globular a 8º ó suroeste de alpha Col. Mitoloxía
Dado que foi creada no século XVII, pola separación dunha constelación xa existente, non ten mitoloxía relacionada, de forma independente.
Pode referirse a pomba que os Argonautas envían para determinar se poden pasar polo estreito do mar negro. Tamén, é a pomba que Nóe utilizou na súa arca.
Pomba de Basilea

Pomba de Basilea (Basler Taube en alemán) é o nome que recibe o primeiro selo postal que emitiu o cantón suízo de Basilea o 1 de xullo de 1845. Foi o terceiro cantón en emitir selos, tras Zürich e Xenebra. O selo tivo validez ata o 30 de setembro de 1854.
O selo tiña un valor de 21/2 rappen e foi o primeiro selo multicolor (branco, vermello e azul claro) e en relevo. O selo representa unha pomba branca nun escudo vermello enmarcado polas letras STADT-POST-BASEL (correo urbano de Basilea), xa que eran selos locais só válidos para o envío de correos dentro do cantón. O selo foi deseñado polo arquitecto Melchor Berri pero produciuno a compañía alemá Krebs, con sede en Frankfurt do Main.
Existe tamén un selo de cores vermella, verde e negra, que se emitiu como ensaio sen validez postal.
Pomba mensaxeira

Unha pomba mensaxeira é unha variedade de pomba brava (Columba livia) que se adestra para que volte ao seu pombal desde longas distancias levando algún tipo de mensaxe ou carta, chamadas columbogramas, nun tubo anular que se lles coloca nunha pata. Segundo a tradición bíblica, a máis antiga pomba mensaxeira foi a que lle levou a Noé a mensaxe do retroceso das augas despois do diluvio ao regresar cunha póla de oliveira no peteiro, converténdose no símbolo da paz, pomba da paz. O certo é que a utilización da pomba como medio de comunicación coñécese desde a antigüidade: os gregos transmitían ás cidades os nomes dos gañadores dos Xogos Olímpicos por medio de pombas e as lexións romanas contaban con pombais móbiles que acollían milleiros de exemplares. Os árabes perfeccionaron o seu uso e utilizáronas, por exemplo, contra os cruzados en Terra Santa para coñeceren os seus movementos. Existiron servizos de correo regulares por medio de pombas mensaxeiras e emitíronse selos de uso exclusivo para estes servizos.
A utilización da pomba mensaxeira como medio de comunicación diminuíu coa aparición da telegrafía sen fíos. Actualmente o seu uso é case exclusivamente deportivo aínda que os diferentes exércitos manteñen unidades especializadas para casos de conflitos militares que leven aparellado o colapso das comunicacións. [Cómpre referencia]
Pombal (edificio)

Un pombal (do latín palumbalem, derivado á súa vez de palumbam, pomba) é unha construción rural para a cría de pombas. En xeral, é un raro complemento da vivenda rural, xa que por mor do seu custo e escaseza de rendibilidade, só aparece nas leiras pertencentes ós pazos, ás casas reitorais ou ás casas grandes de campesiños acomodados.
É unha construción que pode adoptar diversos xeitos: en Galiza na meirande parte dos casos é un corpo cilíndrico cun raio de preto de dous metros e unha altura aproximadamente igual ó seu diámetro. A súa cuberta pode ser cónica ou chan, a xeito de ferradura, e inclinada a unha auga. Adoita estar construído con cachotería vista ou revocada, con varias entradas para as pombas, unha cornixa para que estas engalen e unha porta de acceso para as persoas. No seu interior dispóñense os niños formando parte do paramento do muro de pedra.
Pomelo

O pomelo (Citrus × paradisi), é unha árbore da familia das rutáceas cultivada pola súa froita cítrica. É un híbrido, probablemente producido de forma espontánea entre a Citrus maxima e a laranxeira doce (Citrus × sinensis) nas plantacións do mar Caribe ao redor do século XVII. Características
O froito, chamado tamén pomelo, é un hesperidio globoso ou apenas piriforme, de ata 15 cm de diámetro. Está recuberto dunha tona grosa, carnosa, despegada do endocarpo, de cor amarela ou rosácea, con glándulas oleosas pequenas e moi aromáticas. Ten de 11 a 14 carpelos, firmes, moi xugosos, doces ou ácidos segundo a variedade, separados por paredes membranosas de característico sabor amargo que conteñen polpa de cor que vai da amarela pálida á vermella moi intensa. As sementes son escasas, de ata 1, 25 cm de longo, normalmente poliembriónicas, lisas, elípticas ou apicadas, brancas por dentro. Principais produtores
Os principais países produtores deste cítrico son os EUA, Arxentina, Cuba, Israel, Chipre, Mozambique, México e Suráfrica.
Pomerania

Pomerania (en polaco Pomorze) é unha rexión histórica de Centroeuropa, que actualmente forma parte dos estados de Alemaña e Polonia. En 2001 tiña 6631765 habitantes, nunha área de 67865 km². Historia
Nun inicio terra de pobos eslavos, foi colonizada pouco a pouco por invasores xermánicos, até rematar formando parte do Reino de Prusia a mediados do século XVII. A súa historia vai moi ligada a unha minoría falante de caxubo, que conforma a rexión de Caxubia.
A parte oriental foi asignada a Polonia trala segunda guerra mundial, xunto con outros territorios con poboación mesturada entre polacos e alemáns. Actualmente, a Pomerania Occidental forma parte do estado federal alemán de Mecklemburgo-Antepomerania, e ten unha poboación de 595888 habitantes segundo datos de 2001, nunha extensión de 8701 km². A Pomerania polaca ten 59164 km² e unha poboación de 6025877 habitantes.
A súa principal cidade e Gdańsk ou Danzig, protagonista dunha resolución do Tratado de Versalles que a converteu en cidade libre antes de volver ser ocupada pola Alemaña nazi en 1939.
Pomerania Occidental

Pomerania Occidental, en polaco województwo zachodniopomorskie, é unha das 16 provincias (voivodatos) que conforman Polonia, segundo a división administrativa do ano 1998. Localidades
Szczecin
Koszalin
Stargard Szczeciński
Kołobrzeg
Świnoujście
Szczecinek
Police
Wałcz
Białogard
Goleniów
Pomoloxía

Pomoloxía ou fruticultura (do latín pomum (froito) + -logia) é a rama da botánica que se especializa no estudo, a descrición, identificación e clasificación das froitas. A investigación da pomoloxía céntrase principalmente no desenvolvemento das técnicas de cultivo e mais dos estudos fisiolóxicos nas árbores froiteiras. Os seus obxectivos son a mellora da árbore froiteira, incluíndo o incremento da calidade da froita, o regulamento dos períodos de produción, e a redución do seu custo.
A verba "Pomoloxía", moi empregada en linguas coma o inglés e mais francés, é menos empregada no galego. No canto, é máis frecuente o termo fruticultura, entendéndose por tal a ciencia que estuda o cultivo de especies lígneas e semilígneas produtoras de froitas, aplicando tecnoloxías baseadas en principios biolóxicos e fisiolóxicos, para obter un rendemento económico da actividade. A Fruticultura acolle ademais o estudo da mellora xenética das froiteiras e mais as técnicas para axeitar e mellorar a produción. Orixe
Os primeiros libros sobre pomoloxía apareceron arredor do século XVIII. Estaban ricamente ilustrados e procedían principalmente de Alemaña e Francia.
Os primeiros pomólogos, Jean-Baptiste de La Quintinie (1624-1688), Johann Hermann Knoop (c. 1700-1769) ou Henri Louis Duhamel du Monceau (1700-1782) non se dedicaron exclusivamente a describir as diferentes variedades de froitas, senón que, eles mesmos, traballaban na recuperación e conservación do patrimonio existente de vellas variedades históricas, ademais da mellora e a creación de variedades novas. Pomólogos célebres
Charles Downing.
André Leroy.
Jean-Baptiste Van Mons.
Pomoná

Pomoná (en maia: Pakbul) é un sitio arqueolóxico da civilización maia que se atopa en México; no concello de Tenosique no estado de Tabasco.
Esta cidade maia pertence á conca do Usumacinta, do mesmo xeito que Moral Reforma, Palenque, Bonampak, Yaxchilan e Pedras Negras. Está situada no leste de Tabasco, e foi unha poboación de mediana importancia, xunto coas súas veciñas Moral Reforma, Santa Elena e San Claudio, con quen practicaba un intenso intercambio comercial.
A importancia desta zona radicaba en que era o punto de control entre dúas grandes rexións: a chaira sedimentaria do Usumacinta tabasqueño, e os vales e serras do alto Usumacinta.
Pomoná é unha cidade cerimonial maia, que foi capital rexional, construída sobre outeiros na marxe esquerda do Usumacinta e dividida en seis conxuntos arquitectónicos. A rexión alcanzou o seu apoxeo no Clásico Tardío (600 a 900 d. C. ), a diferenza da zona do Petén que data do Formativo Tardío (100 a. C. a 250 d. C. ).
Os especialistas clasifican a Pomoná dentro dos asentamentos do "tipo disperso", xa que entre cumio e cumio dos outeiros –onde se sitúan os conxuntos monumentais– media unha distancia considerable e existe pouca densidade de habitación ou de construcións entre eles. Nome
Pomoná é a designación moderna do sitio. O seu nome actual, provén dun xeroglífico atopado na zona e que fai alusión a ese nome, o cal significa en lingua maia: "A casa do Copal".
En investigacións recentes, púidose localizar o glifo emblema de Pomoná e sábese que o nome orixinal da cidade era Pakbul, na inscrición lese como: "Divino señor de Pakab ou Pakbul", traducíndose como: "divino señor de Pipa"
Pompeii (filme)

Pompeii é un filme histórico de 2014 producido e dirixido por Paul W. S. Anderson. É unha coprodución internacional entre os Estados Unidos, Alemaña e o Canadá, e está inspirada na erupción do Vesuvio no ano 79 A. D. que destruíu Pompeia, unha cidade do Imperio Romano. Está protagonizado por Kit Harington, Emily Browning, Carrie-Anne Moss, Adewale Akinnuoye-Agbaje, Jessica Lucas, xunto con Jared Harris e Kiefer Sutherland. Personaxes
Kit Harington como Milo
Dylan Schombing como Milo de neno
Emily Browning como Cassia
Kiefer Sutherland como Senador Quintas Attius Corvus
Carrie-Anne Moss como Aurelia
Jared Harris como Severus
Adewale Akinnuoye-Agbaje como Atticus
Jessica Lucas como Ariadne
Joe Pingue como Graecus
Currie Graham como Bellator
Sasha Roiz como Marcus Proculus
Dalmar Abuzeid como Felix
Jean-Francois Lachapelle como pai de Milo
Rebecca Eady como nai de Milo
Dinesh Singh como Koyochi
Nimish Kelkar como Jambola
Pomponio Mela

Pomponio Mela, nado en Alxeciras c. 15 e finado en Roma c. 45, foi un xeógrafo hispano que viviu no século I despois de Cristo. Traxectoria
Naceu en Tingentera (Alxeciras), e escribiu nas décadas trinta e corenta do século I. Fixo unha obra en tres libros na que describe as diversas terras que se coñecían, e que se titula Chorographia.
No que se refire a Hispania fai descricións de costas do Mediterráneo, das illas Baleares, da zona de Cádiz e da costa atlántica. A súa obra é importante por recoller máis dun cento de topónimos e etnónimos da Península Ibérica no século I. Posiblemente as informacións achegadas por militares, funcionarios romanos e visitantes constitúan as súas fontes, ademais de Cornelio Nepote, Salustio e Varrón.
Poncho

O poncho é unha peza de vestir xeralmente de la, de forma rectangular cun oco no medio para a cabeza. Vén sendo unha manta que se pon sobre os ombreiros cubrindo as costas e o peito, sen mangas nin costuras. É unha peza tradicional de abrigo de orixe suramericana.
A palabra poncho parece ter a súa orixe nda voz quechua punchu.
Poncin

Poncin é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pong

Pong é un videoxogo arcade de deportes baseado no tenis de mesa, con gráficos bidimensionais sinxelos. Foi fabricado por Atari e lanzado orixinalmente o 29 de novembro de 1972. É un dos primeiros videoxogos de arcade; foi creado por Allan Alcorn como un exercicio de adestramento que lle encargou o cofundador de Atari Nolan Bushnell, mais Bushnell e o cofundador de Atari Ted Dabney quedaron sorprendidos pola calidade do traballo de Alcorn e decidiron fabricar o xogo. Bushnell baseou o concepto do xogo nun xogo electrónico de ping-pong incluído na Magnavox Odyssey, a primeira consola de videoxogos doméstica. En resposta, Magnavox demandou máis tarde a Atari por infracción de patentes.
Pong foi o primeiro videoxogo con éxito comercial, e axudou, xunto co Magnavox Odyssey, a establecer a industria dos videoxogos. Pouco despois do seu lanzamento, varias compañías comezaron a producir xogos que imitaban este. Finalmente, os competidores de Atari lanzaron novos tipos de videoxogos que se desviaban do formato orixinal de Pong en distintos graos, e isto, á súa vez, levou a Atari a animar o seu persoal a ir máis aló de Pong e producir eles mesmos xogos máis innovadores.
Atari lanzou varias secuelas de Pong que se basean no xogo do orixinal engadindo novas funcións. Durante a tempada de Nadal de 1975, Atari lanzou unha versión doméstica de Pong exclusivamente a través das tendas Sears. A versión doméstica tamén foi un éxito comercial e levou a numerosos clons. O xogo foi reeditado en numerosas plataformas domésticas e portátiles despois do seu lanzamento. Pong forma parte da colección permanente do Instituto Smithsoniano debido ao seu impacto cultural. Mecánica do xogo
Pong é un xogo deportivo bidimensional que simula unha partida de tenis de mesa. O xogador controla un pau movéndoo verticalmente polo lado esquerdo ou dereito da pantalla. Pode competir contra outro xogador que controla un segundo pau do lado contrario. Os xogadores usan os paus para golpear unha pelota adiante e atrás. O obxectivo é que cada xogador chegue aos once puntos antes que o rival; os puntos gañan cando un non lle devolve a pelota ao outro.
Pont-d'Ain

Pont-d'Ain é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pont-de-Vaux

Pont-de-Vaux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pont-de-Veyle

Pont-de-Veyle é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Ponte Akashi Kaikyō

A Ponte Akashi Kaikyō (明石海峡大橋, Akashi-Kaikyō-Ōhashi, significa gran ponte do estreito de Akashi) e unha ponte pénsil que une a illa de Awaji (Awaji) con Honshu (Kōbe) no estreito de Akashi no mar interior de Seto (a illa principal do arquipélago xaponés). Historia
Construíuse entre 1988 e 1998 e é a meirande ponte colgante ou pénsil do mundo. Galería de imaxes
Ponte Buggianese

Ponte Buggianese é un concello italiano da provincia de Pistoia, na rexión da Toscana. Ten 8. 398 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 29 km², cunha densidade de poboación de 295, 5 hab/km². A altura media do concello é de 18 metros.
Fai fronteira cos concellos de Buggiano, Chiesina Uzzanese, Fucecchio (FI), Larciano, Monsummano Terme, Montecatini Terme, Pieve a Nievole.
Ponte Maior de Ourense

A ponte Maior de Ourense, tamén coñecida como ponte Romana ou ponte Vella, é un viaduto sobre o río Miño situado na cidade de Ourense. Por ela discorre o Camiño de Santiago. Historia
Ten a súa orixe no século I, cando formaba parte dun ramal da vía XVIII do Itinerario de Antonino, tamén chamada Vía Nova. A situación estratéxica da ponte como nó de comunicacións no centro da Gallaecia aumentou durante os séculos posteriores, contribuíndo ao desenvolvemento da vila.
Conserva sete arcos dos once orixinais. Durante o século XII o arco principal da ponte cedeu, dando lugar a unha serie de interminables reparacións e derrubamentos, renovado entre 1230 e 1449, até que no século XVII a reforma final dirixida por Melchor de Velasco Agüero deu á ponte o aspecto actual, indiscutiblemente medieval a pesar de manter elementos romanos orixinais, coma os arcos de inicio. Durante moito tempo o arco central da ponte Maior, cun van de 43 metros, foi o de máis luz de España.
A mediados do século XIX, coa apertura da estrada Villacastín-Vigo derrubouse a torre existente na ponte que figura no escudo da cidade. O 19 de febreiro de 1844 tivo lugar unha crecida do río, e deixouse constancia na ponte coa inscrición alta de la avenida de 19 de fb de 1844.
Foi declarado monumento histórico por Decreto da xefatura do Estado o 6 de abril de 1961, publicada no BOE o 18 de abril dese mesmo ano. Trala súa peonización en 1989 é un dos tres símbolos principais da cidade xunto coas Burgas e a catedral de San Martiño.
Ponte Octávio Frias de Oliveira

A Ponte Octávio Frias de Oliveira (coñecida localmente como Ponte Estaiada) é unha ponte colgante situada na cidade brasileira de São Paulo, sobre o río Pinheiros. Fórmana dúas pistas penduradas en curvas independentes de 60º, sendo a única ponte colgante do mundo con dúas pistas en curva conectadas a un mesmo mastro. Foi inaugurada o 10 de maio de 2008, tras tres anos de construción, e hoxe é unha das máis famosas tarxetas postais da cidade
Ponte Oudemanhuisbrug (Delft)

A Oudemanhuisbrug é unha ponte de arco de pedra de cachotaría que une as dúas beiras da canle Voldersgracht, na zona vella da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.
A ponte foi declarada monumento nacional (Rijksmonument) en 1967. Historia
Fronte a esta ponte construírase en 1411 un fogar de anciáns denominado Oudeman huis ("Casa do vello"), que lle deu o nome á ponte e á rúa que pasa por ela.
Xa no século XVII estableceuse ao pé da ponte, na beira oeste da canle, o gremio de artistas e artesáns de San Lucas, a zona onde pasou a súa vida e onde estableceu o seu estudio o pintor Johannes Vermeer, nado en Delft e moi vinculado a esta cidade. Descoñécese a data de construción da ponte, aínda que hai datos de que en 1885 tivo unha ampliación.
Ponte da Torre de Londres

A Ponte da Torre de Londres (Tower Bridge en inglés) é unha ponte situada na cidade inglesa de Londres, sobre o río Támese. Atópase xunto á Torre de Londres. Está formada por dúas torres, unha pasarela para coches e peóns e unha pasarela superior entre ambas torres. A construción da ponte iniciouse no 1886 e rematou no 1894. Ten unha lonxitude de 286, 50 m e unha altura de 43 m. Esta ponte pode ser aberta e cerrada para permitir o paso de barcos de certa altura.
Non debe ser confundido coa Ponte de Londres, outra ponte tamén situada no Támese londiniense. Galería de imaxes
Ponte da illa Russky

A ponte da illa Russky (en ruso: Мост на остров Русский) é unha ponte atirantada, rematada e inaugurada en 2012, que conecta a illa Russky coa cidade de Vladivostok. Este proxecto forma parte dunha serie de traballos dirixidos á reunión anual da Cooperación Económica Asia-Pacífico, en setembro do mesmo ano. A ponte ficou rematada en xullo de 2012 e foi inaugurada polo daquela primeiro ministro ruso Dmitry Medvedev. O 3 de setembro de 2012, a ponte recibiu o seu nome oficialmente. Comparación con outras pontes
A data de 2025, é a ponte atirantada máis longa do mundo, a ponte dtipo cos piares máis altos (320, 9 m) e segunda ponte de calquera tipo cos piares máis altos do mundo despois do viaduto de Millau. A súa lonxitude total é de 1885, 53 m, e a luz central é de 1104 m (máis longa que a ponte de Sutong na China, que ten 1088 m). Críticas e apoios
A construción da ponte foi criticada pola oposición política rusa. Os críticos argumentaron que o custo de máis de 1. 000 millóns de dólares era excesivo e que a infraestrutura estaba sobredimensionada para a poboación da illa, que contaba con só 5. 000 habitantes. A capacidade da ponte de 50. 000 vehículos diarios contrastaba enormemente co tráfico real, que se mantivo moi por debaixo desas cifras, conducindo a críticas de que a ponte era un "proxecto de vanidade" máis que unha necesidade práctica.
Vladimir Putin en 2007, daquela presidente de Rusia, apoiou publicamente o proxecto e a conferencia APEC como unha mostra do renacemento de Rusia como potencia asiática e para o desenvolvemento da rexión. Con todo, dixo que a organización e a construción da ponte tería uns custos elevados, triplicando os orzamentos de todo o krai de Primorie.
Ponte das Américas

A Ponte das Américas (Puente de las Américas en castelán) é un viaduto localizado en Panamá na entrada do océano Pacífico da Canle de Panamá. Construíuse en 1962 e foi a única ponte permanente entre o norte e o sur de América ata a construción da Ponte Centenario en 2004.
Ponte de Manhattan

A ponte de Manhattan é unha ponte pénsil que cruza o East River na Cidade de Nova York, que conecta ao Baixo Manhattan con Brooklyn en Long Island. Foi a última das tres pontes pénsiles da parte baixa do East river en ser construída, precedido das pontes de Brooklyn e da Ponte de Williamsburg. A ponte foi aberta ao tráfico o 31 de decembro de 1909 e foi deseñada e construída polo enxeñeiro de pontes polonés Ralph Modjeski co desvío de cabos deseñado por León Moisseiff.
Ponte de Mourentán

A ponte de Mourentán é unha construción de cachotaría do século XVIII con arco apuntado e rasante alombado. Está situada na parroquia de Mourentán, no concello de Arbo. A ponte salva o río Deva e atópase no antigo camiño real que ía de Ribadavia a Salvaterra e Tui. Consta dun só van e a súa luz ten unha lonxitude de 12, 40 metros. O seu estado de conservación é bastante bo.
Ponte de hidróxeno

A ponte de hidróxeno ou o enlace de hidróxeno é un enlace dipolo-dipolo máis forte cás forzas de Van der Waals, pero xeralmente moito máis feble (ata 20 veces) ca un enlace covalente típico, aínda que en certos casos poden ser bastante fortes (por exemplo, F-H. .. :F, cunha entalpía en vapor de 161, 5 kJ/mol). Pódese considerar coma un enlace intermedio entre o enlace covalente e unha simple atracción electrostática molecular.
Prodúcese cando un átomo de hidróxeno se atopa entre dous átomos moi electronegativos, como poden ser o flúor, nitróxeno ou osíxeno. Establécese entre un átomo moi electronegativo e un hidróxeno á súa vez unido covalentemente a outro átomo tamén moi electronegativo. O átomo de hidróxeno ten unha carga parcial positiva, polo que atrae á densidade electrónica dun átomo próximo no espazo.
Canto máis electronegativo sexa o átomo unido ó hidróxeno máis forte será a ponte de hidróxeno, e tamén canto maior número destes enlaces teña unha molécula máis forte será a unión coas moléculas veciñas.
As substancias que teñen este tipo de enlace presentan un aumento do seu punto de ebulición por riba do valor que tería se este non existise.
Diferentes dadores de hidróxeno para formar enlaces de hidróxeno son: o grupo hidroxilo (OH)
o grupo amino (NH)
un hidrocarburo (CH) (no caso dos hidrocarburos, o enlace de hidróxeno é excepcionalmente feble, pola baixa electronegatividade do carbono)
Diferentes dadores de electróns para formar enlaces de hidróxeno son: pares electrónicos solitarios de osíxeno, xofre, nitróxeno, halóxenos. ..
Ponte de tirantes

Ponte atirantada ou ponte de tirantes, é un tipo de ponte suspendida formada por un ou máis mastros, desde os que os cables de apoio van até os taboleiros da ponte. Algúns exemplos en Galiza son a Ponte do Milenio, en Ourense; a Ponte de Rande, na Ría de Vigo e a Ponte dos Tirantes en Pontevedra.
A ponte atirantada máis longa do mundo foi aberta en setembro de 2025 en Jiangsu, China: a ponte Changtai (de Chang + Tai) sobre o río Yangtze conecta Changzhou e Taizhou, mide 10, 3 km e integra nunha mesma estrutura autoestrada, estrada e ferrocarril interurbano. Estrutura
O taboleiro ou plataforma da ponte está pendurado de varios tirantes. A súa función é transmitir as cargas verticais do taboleiro ao piar ou mastro principal, que posteriormente distribúe estas cargas ás fundacións ou cimentos.
A ponte de tirantes adoita ser a solución intermedia ideal entre unha ponte fixa e unha ponte colgante nos casos nos que unha ponte fixa requiriría unha estrutura de soporte moito maior, mentres que unha ponte colgante requiriría cables máis elaborados.
O sistema estrutural consiste nunha armazón moi ríxida que se apoia nos estribos das pontes. Terminoloxía
"Ponte de tirantes" é o termo usado no bUSCatermos e no Dicionario Visual da Construción publicado polo COAG. "Atirantado, atirantada" é un termo amplamente usado tamén en portugués e castelán.
"Ponte estaiada" é o termo máis usado no portugués do Brasil. Tipos de pontes atirantadas
Existen dous tipos básicos de pontes atirantadas: No tipo "arpa", os cables van paralelos, ou case así, desde o mastro, de xeito que a altura de suxeición do cable ó mastro é proporcional á distancia entre o mastro. mastro e o punto de unión deste cable á placa. No tipo "ventilador", os cables conéctanse ou pasan pola parte superior do mastro.
Ponte de trabe

A pontes de viga, ponte de vigas, ponte de trabe ou ponte de trabes son as formas estruturais máis sinxelas para as luces das pontes apoiadas por un estribo ou un piar en cada extremo. Non se transfiren momentos ao longo do soporte, polo que o seu tipo estrutural coñécese como simplemente apoiado. Material
As pontes deseñadas para infraestruturas modernas adoitan estar construídas de aceiro ou formigón armado, ou unha combinación de ambos. Os elementos de formigón poden ser armados, pretensados ou postesados. Tales pontes modernas poden incluír vigas de placas, vigas de caixa, e todo tipo de pontes de vigas. Tipoloxías e estrutura
A ponte de vigas máis sinxela pode ser un tronco (ponte de troncos), unha táboa de madeira ou unha lousa de pedra (ver pontella, pontillón ou ponte de batea) posta sobre un regato.
Os tipos de construción poderían incluír moitas vigas lado a lado cunha cuberta na parte superior delas, ata unha viga principal a cada lado que apoia unha cuberta entre elas. As vigas principais poden ser vigas en I, cerchas ou vigas de caixa. Poden ser a medias (half-through) ou arriostradas na parte superior para crear unha ponte de paso.
Debido a que non se transfiren momentos, o pulo (como procedente dunha ponte de arco) non se pode acomodar, o que leva a deseños innovadores, como cerchas lenticulares e arcos tesados de corda, que conteñen as forzas horizontais dentro da superestrutura.
As pontes de vigas non se limitan a un único tramo. Algúns viadutos, como a ponte de Feiyunjiang na China, teñen varias luces simplemente apoiadas en piares. Isto oponse aos viadutos que utilizan vaos continuos sobre os piares.
As pontes de vigas adoitan usarse só para distancias relativamente curtas porque, a diferenza doutras pontes, non teñen apoios incorporados. Os únicos apoios son proporcionados por piares. Canto máis afastados sexan os seus soportes, máis débil se fai unha ponte de vigas. Como resultado, as pontes de vigas raramente abranguen máis de 80 metros (250 pés). Isto non significa que as pontes de vigas non se utilicen para atravesar grandes distancias; só significa que hai que unir unha serie de pontes de vigas, creando o que se coñece como luz ou van continuos.
Ponte do río Eume

A ponte do río Eume é unha construción civil que forma parte da autoestrada AP-9, cruzando o río Eume entre os concellos de Pontedeume e Cabanas.
A ponte de peaxe sobre o río Eume complétase co viaduto de 365 metros de lonxitude sobre o río de Covés para o paso da autoestrada polo esteiro do Eume.
Ponte vella de Xuño

A ponte vella de Xuño é unha ponte de arco de pedra da parroquia de Xuño, no concello coruñés de Porto do Son. Está situado no lugar de Sieira, sobre o río Sieira. Está datado na Idade Media.
Pontegadea

Pontegadea é unha empresa galega adicada á xestión de activos inmobiliarios e ao investimento financeiro. Move máis de 20000 millóns de euros ao ano. O seu único accionista é Amancio Ortega.
A empresa adícase a mercar e xestionar locais comerciais que son cedidos en alugueiro ás marcas de Inditex e outras empresas. Amancio Ortega controla o 50, 01 % das accións de Inditex empregando Pontegadea como empresa xestora.
Entre os edificios que posúe están: Torre Picasso
Torre Cepsa
En 2013 foi fusionada Pontegadea con Gartler, a outra sociedade de xestión.
Pontella (pasaxe)

Unha pontella é unha construción semellante a unha ponte, máis pequena e estreita, de madeira ou pedra e de construción simple, que serve para atravesar normalmente regueiros ou ríos pequenos. Características
É unha construción tradicional ou vernácula asociada ás vías ou camiños, froito da evolución dos pasadoiros, normalmente cando temos máis caudal e non abonda coa colocación dunhas pedras nun vao. Nalgúns casos permite o paso do gando e incluso do carro.
Consiste nuns piares ou muros de pedra laterais (elementos verticais) nos que pousan unha ou varias lousas de pedra, ou un forxado de madeira ou de madeira e pedra (elementos horizontais). Adoitan ter un só van, nalgúns casos poderiamos considerar pontellas a aquelas pontes sinxelas de dous vans, que incuirían unha barbacá central. Construtivamente é unha solución moi sinxela, semellante ao traballo dun lintel. Á diferenza das pontes, non se empregan arcos nas pontellas; de feito non é común o uso do arco nas construcións tradicionais galegas.
Normalmente carecen de varanda, nalgúns casos poden ter un rebordo baixo en pedra ou unha varanda sinxela de madeira.
Aparecen en todo o mundo, sendo moi frecuentes e semellantes en toda a vertente atántica europea pola abundancia de regueiros, dende o Norte de Portugal e Galicia até o sur de Escandinavia, pasando polas Illas Británicas. Os materiais empregados acostuman ser o granito, o xisto e a madeira. Pontillóns
Cando a pontella é máis complexa, con múltiples vans, adoita denominarse pontillón. Adoitan construírse en granito para atravesar ríos anchos e pouco fondos, normalmente preto dos muíños. Toponimia
As pontellas son moi comúns en toda Galicia pola gran cantidade de cursos de auga, isto refíctese nunha rica toponimia. Por exemplo, Pontellas, A Pontella ou O Pontigo. Outros nomes
As pontellas tamén se coñecen en Galicia como pasarelas, ponticelas, pontellos ou pontigos.
Pontenova, San Simón da Costa, Vilalba

Pontenova é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2010 tiña un habitante (unha muller).
Pontes do río Lérez

Esta é unha lista non exhaustiva das pontes do río Lérez:
Pontificia Universidade Antoniana

A Pontificia Universidade Antoniana (en italiano: Pontificia Università Antonianum, PUA) é unha universidade pontifica con sede en Roma, Italia.
En 2017 tiña catro facultades: Teoloxía, Dereito Canónico, Filosofía, e Ciencias bíblicas e Arqueoloxía. É parte desta universidade o Studium Biblicum Franciscanum, con sedes en Xerusalén e Hong Kong.
Pontificia Universidade Católica Arxentina

A Pontificia Universidade Católica Arxentina (UCA), cuxo nome completo en castelán é Pontificia Universidad Católica Argentina Santa María de los Buenos Aires, é unha universidade católica pontificia e privada da Arxentina que ten a súa sé central no barrio de Puerto Madero da cidade capital de Buenos Aires. Actualmente ten cinco locais: Buenos Aires, Pergamino, Paraná, Rosario e Mendoza. Tamén conta cuns 7 campus, 17 facultades, 40 carreiras universitarias e 70 posgraos.
Pontificia Universidade Católica de Chile

A Pontificia Universidade Católica de Chile (en castelán: Pontificia Universidad Católica de Chile) é unha universidade chilena coa súa sede central situada na cidade de Santiago de Chile. A universidade foi fundada o 21 de xuño de 1888 grazas á iniciativa do Arcebispo de Santiago de Chile, Mariano Casanova e o primeiro reitor da institución foi Joaquín Larraín Gandarillas.
A institución de ensino superior é unha das mellores universidades de Chile e de América do Sur. No 2010, [Cómpre referencia] aproximadamente o 48% dos mellores alumnos de Chile foron matriculados na universidade. [Cómpre referencia] Desde o 2010, o reitor da institución é Dr. Ignacio Sánchez. Facultades, escolas e institutos
Agronomía e Enxeñaría forestal
Arquitectura, Deseño e Urbanismo
Artes
Ciencias biolóxicas
Ciencias contábeis
Ciencias sociais
Comunicacións
Letras
Dereito
Educación
Filosofía
Física
Historia, Xeografía e Ciencias políticas
Enxeñaría
Matemáticas
Medicina
Química
Teoloxía
Pontificia Universidade Gregoriana

A Pontificia Universidade Gregoriana (en latín: Pontificia Universitas Gregoriana, PUG) é unha universidade pontificia situada en Roma. Ten orixe no Collegio Romano fundado por santo Ignacio de Loiola en 1551. O seu nome actual ven do papa Gregorio XIII.
Pontificio Colexio Armenio

O Pontificio Colexio Armenio é un instituto relixioso erixido en Roma no ano 1883 polo papa León XIII para a formación do clero da Igrexa Católica Armenia. Dende a súa fundación, tres patriarcas armenios teñen sido alumnos do colexio.
A carón do colexio está a igrexa de San Nicolao de Tolentino, igrexa de rito armenio.
Pontificio Instituto Oriental

O Pontificio Instituto Oriental (en latín: Pontificium Institutum Orientale, PIO) é unha universidade pontificia para o estudo do cristianismo oriental.
Foi fundado polo papa Bieito XV, e ten dúas facultades: Estudos eclesiásticos orientais (coas seccións histórica, teolóxico-patrística e litúrxica).
Dereito canónico oriental.
Pontocaris

Pontocaris é un xénero de crustáceos decápodos carideos da superfamilia dos crangonoideos e familia dos crangónidos. Taxonomía
C. Spence Bate describiu o xénero en 1888 na obra Report on the Scientific Results of the Voyage of H. M. S. "Challenger" during the years 1873-76.
O xénero incúe, segundo o ITIS (26/10/2013), tres especies: Pontocaris caribbaeus
Pontocaris lacazei
Pontocaris pennata
Porén, o WoRMS eleva o seu número a 9 (26/10/2913):
Pontophilus

Pontophilus é un xénero de crustáceos malacostráceos decápodos da familia dos crangónidos. Etimoloxía
Pontophilus é un termo do latín científico composto polas palabras do grego antigo πόντος póntos, "mar", e φίλος phílos, "amigo" (literalmente: amigo do mar"). Taxonomía
O xénero foi descrito en 1817 por William Elford Leach na súa obra, publicada en Londres entre 1815 en 1875, Malacostraca Podophthalmata Britanniæ; or Descriptions of such British species of the Linnean genus Cancer as have their eyes elevated on footstalks, como Crangon, xénero monotípico da especie Crangon spinosus Leach, 1816, especie coñecida hoxe como Pontophilus spinosus (Leach, 1816), que descibira ese ano 1816 no artigo "A tabular view of the external characters of four classes of animals, which Linné arranged under Insecta; with the distribution of the genera composing three of these classes into orders, &c. and descriptions of several new genera and species" publicado en Transactions of the Linnean Society of London, 11: 306-400.
Especies
O xénero inclúe, segundo os autores, entre tres en once especies:
Segundo o WoRMS: Pontophilus brevirostris Smith, 1881
Pontophilus norvegicus (M. Sars, 1861)
Pontophilus spinosus (Leach, 1816)
Segundo o SIIT: Pontophilus abyssi S. I. Smith, 1884
Pontophilus brevirostris S. I. Smith, 1881
Pontophilus echinulatus
Pontophilus fasciatus
Pontophilus gracilis S. I. Smith, 1882
Pontophilus habereri (Doflein, 1902)
Pontophilus modumauensis M. J. Rathbun, 1906
Pontophilus norvegicus (M. Sars, 1861)
Pontophilus occidentalis Faxon, 1893
Pontophilus orientalis (Henderson, 1893)
Pontophilus spinosus (Leach, 1815)
Filoxenia
Cladograma da familia dos crangónidos, segundo Catalogue of Life:
Pontophilus spinosus

Pontophilus spinosus é unha especie de crustáceo malacostráceo decápodo da familia dos crangónidos, que habita nas costas do océano Atlántico nororiental, desde Islandia e Escandinavia até as de Marrocos, incluíndo as galegas, e no mar Mediterráneo (mares de Alborán, Adriático e Exeo). Taxonomía
A especie foi descrita en 1816 polo naturalista británico William Elford Leach, no artigo "A tabular view of the external characters of four classes of animals, which Linné arranged under Insecta; with the distribution of the genera composing three of these classes into orders, &c. and descriptions of several new genera and species" publicado en Transactions of the Linnean Society of London, 11: 306-400, no que a denominou Cragnon spinosus.
Un ano máis tarde foi reclasificada dentro do novo xénero Pontophilus, creado polo propioLeach. Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie, no seu Vocabulario multilingüe, o nome de quisquilla espiñosa.
Tamén se coñece co nome de camarón espiñento.
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son: Castelán: camarón espinoso
Francés: crevette-épine
Inglés: spiny shrimp
Poonch

Poonch é unha vila e un concello, capital do distrito de homónimo no estado indio de Jammu e Caxemira. No ano 2011 tiña unha poboación de 40. 987 habitantes, na súa maioría hindús contrastando coa maioría islámica do resto do distrito.
Pop psicodélico

O pop psicodélico (ou acid pop) é música pop que contén características musicais asociadas á música psicodélica. Desenvolvido de mediados a finais da década de 1960, entre eses elementos atópanse características psicodélicas como guitarras con fuzz, manipulación de cintas, gravación cara a atrás, sitares, e harmonías como as dos Beach Boys, unidos a cancións melódicas con estruturas axustadas. TO estilo durou ata principios dos anos 70, e tivo varios rexurdimentos en décadas posteriores protagonizados por artistas de neopsicodelia. Características
Segundo AllMusic, o pop psicodélico non era demasiado "freaky", pero tampouco era moi "bubblegum". Apropiouse dos efectos asociados á propia música psicodélica aplicando as súas innovacións a cancións pop concisas. A música limitábase ocasionalmente ao estudo, pero existían excepcións máis orgánicas cuxa psicodelia era brillante e melódica. AllMusic engade: "O que é [estrano] é que algún pop psicodélico é máis interesante que a psicodelia media, xa que tiña mesturas estrañas, e ás veces incómodas, de psicodelia e convencións pop – o álbum de 1969 de Neon Philharmonic The Moth Confesses é un excelente exemplo diso".
Popol Vuh

O Popol Vuh ou tamén Popol Wuj, é unha narrativa cultural que relata a mitoloxía e a historia dos maias quiché que habitaron e aínda habitan nas terras altas de Guatemala. Popol Vuh é unha narrativa precolombiana do período post-clásico, entre os anos 1000 e 1500, escrita en lingua quiché clásica. Porén, o texto escrito, é produto do período colonial español. O título tradúcese como "Libro da Comunidade", "Libro do Consello", ou máis literalmente "Libro do Pobo". O Popol-Vuh conta, do punto de vista dos maias, a orixe do mundo, e particularmente os principios do pobo quiché, un dos pobos antigos localizado no centro do actual Guatemala. É notable que este libro sacro ten similitudes coa Biblia.
Poppy (satélites)

Poppy foi o nome dunha serie de satélites de recoñecemento electrónico estadounidenses sucesores dos satélites Grab. Características
Os satélites Poppy foron deseñados e construídos pola Armada dos Estados Unidos de América. Foron lanzados entre 1962 e 1971 e a súa función era detectar e clasificar sinais electrónicos doutras nacións, principalmente de radares soviéticos. Os satélites clasificábanse en tres familias: Poppy 20 polgadas, Poppy 24 polgadas e Poppy multifacetados. Todos foron lanzados mediante foguetes Thor Agena D.
Poppy 20 polgadas
Os Poppy 20 polgadas foron a primeira xeración de satélites Poppy. Tiñan forma esférica cun diámetro de 20 polgadas (uns 51 cm) máis unha banda cilíndrica central que lle daban ao satélite unha lonxitude de 61 cm. Do corpo do satélite saían varias antenas para a detección de sinais electrónicas. Lanzáronse cinco Poppy 20 polgadas, con só dous chegando a órbita e tres fallando por problemas co foguete lanzador.
Poppy 24 polgadas
Os Poppy 24 polgadas tiñan un diámetro de 24 polgadas (uns 61 cm) mais unha banda cilíndrica central que aumentaba a lonxitude do satélite a 81 cm. Do corpo do satélite saían varias antenas. A maioría levaban cargas científicas secundarias. Lanzáronse oito Poppy 24 polgadas, con só dous fallos.
Poppy multifacetados
Os Poppy multifacetados tiñan unha estrutura de 61 cm de diámetro cunha lonxitude de entre 81 e 86 cm. A súa superficie estaba formada por facetas cubertas con células solares para aumentar a potencia dispoñible. Algúns levaban cargas secundarias polas que eran denominados cara ao público para non revelar a súa natureza militar. Lanzáronse once Poppy multifacetados, todos con éxito.