proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Alfabeto semáforo

O semáforo ou alfabeto semáforo é un sistema de comunicación no que se utiliza a posición dos brazos para representar cada letra do alfabeto, incluído no código internacional de sinais da Organización Marítima Internacional. É un sistema para usar de día, xa que se utilizan bandeiras para identificar claramente a posición dos brazos (para comunicación nocturna é preferible empregar fachos no canto de bandeiriñas ou utilizar o código morse cunha lanterna ou outra fonte de luz).
Orixinalmente creouse para representar o alfabeto inglés, polo que non inclúe caracteres non ingleses e até o día de hoxe non existe consenso sobre como facelo, o que deu pé a numerosas "solucións" que non foron aceptadas universalmente. Alfabeto
Un dos xeitos máis sinxelos de aprender o alfabeto semáforo é dividilo en catro seccións (ou "voltas", no entendido de que lembran as voltas das agullas do reloxo). A continuación, o alfabeto semáforo preséntase tal como o ve o suxeito que recibe a mensaxe, diferenciando cada "volta": Primeira volta Segunda volta Terceira volta Cuarta volta Emisión e recepción de mensaxes
Cando se transmite unha mensaxe, a posición de descanso só debe tomarse cando remate unha palabra. Dentro dunha palabra, un vai dunha letra a outra sen pasar pola posición de descanso, mantendo a letra durante 3 a 5 segundos. Para unha comunicación máis fluída entre o receptor e o emisor, recoméndase que estes sexan equipos de dúas persoas: un coas bandeiras ou fachos (encargada de emitir a mensaxe) e o outro cun caderno e lapis (para anotar a mensaxe recibida). Como no código morse, hai convencións para comezar e rematar unha mensaxe: Na cultura popular
O logotipo usado como símbolo da paz foi creado a partir das letras N e D do alfabeto semáforo Nun principio o seu uso foi militar, pero forma tamén forma parte do adestramento dos adventistas desbravadores ou dos scouts tras ser incluído por Baden-Powell en Scouting for boys.
Alfabetos bráhmicos

Os alfabetos bráhmicos ou índicos son unha familia de sistemas de escrita alfasilábicos empregados en Asia meridional e no sueste asiático continental (e antigamente en Asia Central e no Sueste asiático marítimo) chamados así porque todos descenden do antigo alfabeto brahmi. Os silabarios individuais son coñecidos como «escritas bráhmicas» ou «escritas índicas». Estas escritas son usadas en moitas linguas, como as indoeuropeas, sino-tibetanas, mongólicas, dravídicas, austroasiáticas, austronesias, tai, ás veces a xapónica e probablemente a coreana. Historia
Os silabarios bráhmicos descenden da escrita brahmi da antiga India. A primeira fonte fidedigna é a inscrición Vikramkhol. Algúns estudosos cren que se orixinou a partir do brahmi, ou cando menos foi inspirada polo alfabeto arameo. Outros especulan que podía ter unha orixe no subcontinente indio, a través da escrita do Indo. Esta familia pode, á súa vez, derivar do cuneiforme sumerio ou terse desenvolvido illada doutras linguas.
Alfaglobulina

As alfaglobulinas son un grupo de proteínas globulares do plasma sanguíneo que son moi móbiles en solucións cargadas electricamente ou alcalinas. Inhiben certas proteases do sangue, mostrando unha actividade inhibidora significativa.
As alfaglobulinas teñen normalmente un peso molecular de arredor de 93 kDa. Electroforese
O fraccionamiento electroforético das proteínas sanguíneas mostra seis fraccións que van en orde de mobilidade: prealbumina, seroalbumina, α-globulinas, β1–globulinas, β2–globulinas e γ-globulinas. A concentración media das alfaglobulinas en sangue é de 1, 5 g/dl, mentres que a concentración de albumina é aproximadamente de 4, 2 g/dl e a das demais proteínas séricas, menor de 0, 5 g/dl. Exemplos
As alfaglobulinas divídense nos seguintes dous grupos:
Alfa 1-globulinas
α1-antitripsina
Alfa 1-antiquimiotripsina
Orosomucoide (glicoproteína ácida)
Amiloide sérico A
Alfa 1-lipoproteína
Alfa 2-globulinas
Haptoglobina
Alfa 2u-globulina
α2-macroglobulin
Ceruloplasmina
Globulina ligadora da tiroxina
Alfa 2-antiplasmina
Proteína C
Alfa 2-lipoproteína
Anxiotensinóxeno
Globulina ligadora do cortisol
Alfaguara

A editorial Alfaguara é unha editorial española que edita fundamentalmente narrativa e libros infantís e xuvenís. Foi fundada en 1964 polo escritor galego Camilo José Cela, onde publicou algunhas das súas obras e as de moitos escritores do momento. En 1980, a editorial é comprada polo Grupo Santillana, e desde 2014 é propiedade do grupo editorial Penguin Random House. Dende aquela é un referente da literatura infantil e xuvenil, pois nela publicaron autores como Jordi Sierra i Fabra, Alfredo Gómez Cerdá, Laura Gallego García, Elvira Lindo, Fernando Lalana e Joan Manuel Gisbert, entre outros.
Alfeoideos

A dos alfeoideos (Alpheoidea) é unha superfamilia de crustáceos malacostráceos decápodos pleociemados da infraorde dos carideos. Taxonomía
A superfamila foi creada en 1815 polo naturalista francés Rafinesque, que a describiu na súa obra Analyse de la Nature ou Tableau de l'univers et des corps organisés, publicada en Palermo.
Comprende catro familias: Superfamilia Alpheoidea
Familia Alpheidae Rafinesque, 1815
Familia Barbouriidae Christoffersen, 1987
Familia Hippolytidae Spence Bate, 1888
Familia Ogyrididae Holthuis, 1955
Alfinete

O alfinete é unha peza de metal, de forma, tamaño e grosor similares aos da agulla, acabada en punta nun dos extremos e nunha cabeza no outro e que se usa para prender ou suxeitar. É moi usado na costura e no bordado.
Alfinete (planta)

O alfinete (Centranthus ruber) é unha planta perenne da familia das valerianáceas. Nativa da zona mediterránea, introduciuse en moitas zonas do mundo como planta de xardín pola beleza das súas flores. Medra sobre todo nos valados. As follas verde-grisallas teñen entre 5 e 8 cm de longo. Produce moitas pequenas flores aromáticas, de non máis de 2 cm cada unha, de cor rosa, vermella ou branca. Emprégase tamén como planta medicinal. Tamén recibe os nomes de alfinetes, valeriana vermella e valeriana roxa. Aínda que é da mesma familia, non pertence ao xénero Valeriana.
Alfiz

Un alfiz é un termo de orixe árabe (al-ifriz) que designa a moldura ornamental, xeralmente de forma rectangular, que envolve os arcos do estilo árabe e que pode arrancar desde as impostas ou desde o chan
O seu uso é xeral na arquitectura musulmá, especialmente na arte islámica da Península Ibérica, influíndo así na arte mozárabe e cristiá.
Existen dous tipos de alfices: A: o que nace das impostas do arco.
B: o que nace directamente do chan.
Alfonso Blanco Torrado

Alfonso Blanco Torrado, nado en Montevideo o 15 de marzo de 1950, é un sacerdote, ensaísta, mestre e dinamizador cultural galego residente en Guitiriz. Traxectoria
Estudou no Seminario de Santiago de Compostela e na Universidade Pontificia de Salamanca.
Mestre no IES Poeta Díaz Castro e párroco en Guitiriz, é fundador e coordinador da Asociación Cultural Xermolos e promotor do Festival Musical de Pardiñas. Obra
Ensaio
A ascensión dun poeta, Xosé María Díaz Castro, Fundación Caixa Galicia, Lugo, 1995, 143 páx. , ISBN 84-89231-17-6 (gañador do Premio Literario Ánxel Fole).
Obras colectivas
Xosé María Díaz Castro. Nimbos de luz, con Luís González Tosar e Armando Requeixo, 2014, Galaxia, ISBN 978-84-9865-533-9. Recoñecementos
Recibiu os premios IAR de Folclore (1993), o Premio Literario Ánxel Fole e o Moncho Valcarce de Promoción da Terra (1996). Asemade, foille adicado un Hectómetro literario no Paseo dos Soños vilalbés en 2019.
Alfonso Castro Beiras

Alfonso Castro Beiras, nado en Santiago de Compostela o 22 de xullo de 1944 e finado na Coruña o 8 de febreiro de 2016, foi un cardiólogo galego, Medalla de Ouro de Galicia en 2004. Traxectoria
Licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago e doutorouse na Universidade Autónoma de Madrid. Como médico dedicou a súa carreira profesional ao ámbito da cardioloxía.
Ocupou tamén diversos cargos de responsabilidade administrativa, ao ser director da área de Corazón do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña e xefe do seu servizo de cardioloxía.
Como investigador destacou no ámbito do trasplante cardíaco e na cardioloxía clínica. Deu clase na facultade de Ciencias da Saúde da Universidade da Coruña, onde ademais foi director do Instituto de Ciencias da Saúde.
O 20 de xuño de 2015 foi galardoado coa Medalla de ouro e brillantes do Colexio Oficial de Médicos da provincia da Coruña e pouco antes, no mes de marzo, foi nomeado Médico Emérito do Servizo Galego de Saúde. Obra
Hipertensión y corazón (1993).
Enfermedad cardiovascular en la mujer (1999).
Marcapasos. Manual para el cardiólogo clínico (1999), en coautoría con Eduardo de Teresa.
Riesgo cardiovascular (1999).
Cardiología clínica en atención primaria (2000), editado en coautoría con Eduardo Alegría.
Tratamiento diurético y calidad de vida en el paciente con insuficiencia cardíaca (2001).
Insuficiencia cardíaca: cuidado continuo (2002).
Prevención cardiovascular: el futuro ya no es lo que era (2002).
Programa de actualización en cardiología para el médico clínico (2002), coeditado con Eduardo de Teresa. .
Plan integral de cardiopatía isquémica, 2004-2007 (2003).
Comprehensive ischaemic heart disease plan (2004) como editor.
Para que no te enferme el corazón (2004), guía da colección Saber Vivir, programa de televisión dirixido por Manuel Torreiglesias, reeditado en varias ocasións.
Updates en Cardiología. De la evidencia científica a la práctica clínica en cardiología (2005), editado en coautoría con Eduardo Alegría e Eduardo de Teresa.
Estrategia en cardiopatía isquémica del sistema nacional de salud (2006).
Resumen de la estrategia en cardiopatía isquémica del Sistema Nacional de Salud (2006). Galardóns
Medalla de Ouro de Galicia en 2004.
Medalla de ouro e diamantes do Colexio Oficial de Médicos da provincia da Coruña (2014)
Doutor emérito do SERGAS. Vida persoal
Alfonso Castro Beiras faleceu en febreiro de 2016 ao precipitarse por unha fiestra. Era irmán do tamén cardiólogo José Manuel Castro Beiras. Casou e tivo dúas fillas.
Castro Beiras foi o cardiólogo do presidente Manuel Fraga.
Alfonso García Rojo

Alfonso García Rojo, nado en Villalpando o 28 de decembro de 1906 e finado en Madrid en 1997, foi un mestre español residente en Galicia. Traxectoria
Estudou maxisterio en Pontevedra e Ourense. Foi mestre no Mourisco (Riós), e despois foi destinado a Parada de Sil, onde permaneceu tres anos. Alí puxo en marcha unha experiencia de educación graduada e coeducación coa mestra Rosa Pons i Fábregas. Pasou despois a Faramontaos (Nogueira de Ramuín) onde foi mestre dende 1934. Colaborou con artigos pedagóxicos en El Pueblo Gallego e Magisterio Orensano, Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido o 20 de setembro e marchou a Pontevedra. Permaneceu alí ata o seu retorno á docencia en 1963. Marchou despois a Cataluña, Cantabria e Madrid. Obras
Alfonso García Rojo, mestre republicano da Ribeira Sacra. Relatos autobiográficos, 2008. Recoñecementos
Os vecinos de Faramontaos rendíronlle homenaxe en setembro de 2008.
Alfonso Morales Muñoz

Alfonso Morales Muñoz, nado en 1964, é un deseñador de moedas español, gravador xefe da FNMT-RCM. Traxectoria
Alfonso Morales Muñoz cursou estudos superiores de Belas Artes e posteriormente acadou o mestrado en Esmalte Artístico, no Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, de Roma.
É tamén técnico superior en artes gráficas e forma parte do Departamento de Moeda da Fábrica Nacional de Moeda y Timbre - Real Casa de la Moneda (FNMT-RCM) de Madrid, onde ocupa o cargo de gravador xefe. Tamén impartiu docencia de Gravado de Moeda e Linguaxe Numismática na Escola de Gravadores da ceca española. Entre os seus traballos figuran o deseño e o gravado de decenas de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, dos sistemas da peseta, do ECU e do euro, cuñadas pola FNMT-RCM.
O seu traballo ambas as faces da moeda de 5. 000 peseas de prata de 1989 conmemorativa do Descubrimento de América, cunha carabela no seu reverso, foi merecedor do premio Moeda do Ano 1991 á mellor moeda de gran módulo cuñada en 1989.
Alfonso Núñez López

Alfonso Núñez López, nado en Ferrol cara a 1904, foi un funcionario e político galego. Traxectoria
Obtivo por oposición a praza de oficial primeiro do Concello de Arzúa en 1933. Foi secretario da primeira directiva do PSOE de Arzúa constituída o 27 de abril de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi separado do seu cargo, estivo agochado. Foi detido na Coruña o 27 de outubro e xulgado en Santiago de Compostela por rebelión con Federico Nogueira Pimentel o 31 de marzo de 1937. Foi absolto. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942. Vida persoal
Casou na Coruña con Celsa Hermida Grandío en 1928.
Alfonso Ortega Prada

Alfonso José Agustín Ortega Prada, nado en San Justo (Zamora) o 17 de maio de 1902 e finado en Torre del Bierzo o 3 de xaneiro de 1944, foi un político galego. Traxectoria
Fillo primoxénito de José Ortega Pérez, de Cádavos, e Resurrección Prada Alonso. Estudou na Escola de Primeiras Letras das Ermidas e máis tarde entrou no Seminario de Astorga, onde completou os estudos. Alí fixo amizade con Clemente Fernández Lorenzo. Traballou no Bierzo levando o economato dunha empresa carbonífera ata o seu traslado a Madrid. En 1930 regresou a Galicia como representante comercial de Licores Méndez. Dous anos despois rematou a construción da súa casa en Xares. Militante socialista, dende setembro de 1933 foi secretario da Sociedade Agraria de Xares, adscrita a UGT, e dende febreiro de 1936 oficial primeiro do concello da Veiga.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. A súa casa foi saqueada, a súa muller tivo que refuxiarse na casa dos pais e as súas irmás foron detidas e finalmente deportadas a Fuentesaúco. Adoptou a identidade do seu cuñado e comezou a traballar de xornaleiro na comarca de Valdeorras. Ao ser recoñecido tivo que marchar ao Bierzo. Instalouse como xornaleiro en San Martín de Carracedo e de alí pasou a Carracedelo dedicándose a traballar na madeira. En 1943 tentou montar un serradoiro en Toural dos Vaos. Cando regresaba de Brañuelas morreu no accidente de Torre del Bierzo. Vida persoal
Casou con Generosa Lorenzo Escuredo en Matarrosa del Sil o 26 de novembro de 1926.
Alfonso Ponce de León Cabello

Para outros artigos sobre persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos Ponce de León
Alfonso Ponce de León Cabello, nado en Málaga o 10 de setembro de 1906 e finado en Madrid o 29 de setembro de 1936, foi un pintor español de vangardas. Traxectoria
Fillo de Juan Ponce de León y Encina e Guadalupe Cabello Fernández, naceu na Alameda Principal de Málaga. En 1911 trasládase coa súa familia a Madrid, onde ingresa, xunto cos seus irmáns Juan e Guillermo, no Instituto Católico de Artes e Industrias. En 1916 pasa ao Instituto Xeral e Técnico Cardeal Cisneros e en 1923 inicia a súa aprendizaxe artística na Escola Especial de Pintura, Escultura e Gravado da Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Alí tivo como profesores a José Garnelo, Cecilio Pla e José Moreno Carboeiro, entre outros, e como compañeiros de clase ao escultor Emilio Aladrén, a Salvador Dalí, Maruja Mallo e Remedios Varo. Entre os seus amigos desa época figuran, ademais de Aladrén e Mallo, Federico García Lorca, José Moreno Vila e Margarita Manso Robledo, que ingresara en San Fernando en 1924 e que se convertería na súa esposa en 1933. Tamén coñeceu a Luis Buñuel e outros contertulios da Granxa do Henar. Desde un primeiro momento integrouse nos ambientes de vangarda, exhibindo a súa obra nos Salóns de Artistas Independentes de Madrid, vinculándose co Realismo máxico. Con 24 anos trasládase a París, onde estivo uns seis meses, relacionándose estreitamente con Pablo Picasso. Ese ano de 1930 expuxo na Exposición de Arquitectura e Pintura Moderna de San Sebastián. Lorca pediu a Ponce de León nestes primeiros anos da década de 1930 que realizase algúns decorados para os espectáculos de La Barraca. Tamén realizará deseños para cubertas de libros e ata fará incursións no cine. Participou na importante Exposición de Artistas Ibéricos celebrada na Galería Fletcheim de Berlín entre decembro de 1932 e xaneiro de 1933.
Vinculado á Falanxe Española desde a súa fundación en outubro de 1933, realiza labores de propaganda deseñando unha serie de carteis para o movemento e fundando o cineclub do Sindicato Español Universitario (S. E. O. ). Actor e director de cine, Ponce de León dirixe en 1934 o filme Niños e en 1935 colabora con Edgar Neville na película Do, Re, Mi, Fa, Sol (la vida privada e un tenor).
Na Exposición Nacional de Belas Artes de 1936 presenta a súa obra máis coñecida: Autorretrato (accidente), en parte premonitorio do seu inmediato futuro. O 20 de setembro de 1936 era detido na porta do seu domicilio no madrileño Paseo de la Castellana e trasladado á checa de Fomento onde sería asasinado pola denominada zona vermella. O seu cadáver foi atopado nunha cuneta de Vicálvaro o día 29. Os outros homes da súa familia tamén correron unha sorte tráxica: sobre o 30 de setembro foron asasinados na estrada de Vallecas o seu pai, Juan Ponce de León y Encina e o seu irmán Guillermo, avogado en exercicio; o seu irmán Juan foi asasinado mediante fusilamento o 7 de novembro de 1936.
Alfonso Pérez Sánchez

Alfonso Emilio Pérez Sánchez, nado en Cartaxena en 1935 e finado o 14 de agosto de 2010, foi un historiador da arte española, especializado na pintura barroca. Foi director do Museo do Prado entre 1983 e 1991, dirixiu a modernización do Museo durante a Transición española.
Alfonso Zapico

Alfonso Zapico, nado en Blimea, Samartín del Rey Aurelio, Asturias, 1981, é un historietista e ilustrador español, que traballa fundamentalmente para o mercado franco belga. En 2012, a súa novela gráfica Dublinés foi galardoada co Premio Nacional de Banda deseñada de España. Biografía
Tras realizar estudos de ilustración e deseño na escola de arte de Oviedo, os seus primeiros traballos profesionais no mundo da banda deseñada publicáronse en Francia: La guerre du professeur Bertenev (Editions Paquet, 2006), ambientada na guerra da Crimea e que recibiu o Prix BD Romanesque no FestiBD Ville de Moulins no 2007, e o volume colectivo Un jour de mai.
No 2008 publicou Café Budapest, que aborda o conflito árabe-israelí e que foi editado en España por Astiberri e en Polonia (Timof). En xuño de 2008 alcanzaría o Premio Haxtur ao mellor guión. Ademais de banda deseñada, realiza traballos gráficos para diversas editoriais. Colabora así mesmo co diario La Nueva España e outros xornais rexionais, e fíxoo coa revista de banda deseñada en asturiano El Gomeru.
A partir do mes de outubro de 2008 empezou a colaborar co semanario Les Noticies cunha tira titulada Les pites de Grau, que substitúe o espazo que ocupaba outro debuxante asturiano, Ruma Barbero.
En 2009 participou nun volume colectivo xunto cos dibujantes Daniel Acuña, Fernando Baldón, Toni Carbós, Carlos Sofía Espinosa, Javier Fernández, Bernardo Muñoz, Javier N. B. , e Rubén e con guión de Javier Cosnava: Un buen hombre, sobre a vida cotiá dos oficiais da SS nas aforas dun campo de concentración.
En 2010, obtivo o Premio Josep Toutain ao Autor Revelación no Salón Internacional de Banda Deseñada de Barcelona por La guerra del profesor Bertenev, editado en España por Dolmen. Para a súa seguinte obra, unha biografía de James Joyce titulada Dublinés, contou coa bolsa AlhóndigaKomik, que lle permitiu residir durante un ano na Maison des auteurs en Angulema (Francia). Premios
2008 Premio Haxtur ao "Mellor Guión" por Café Budapest no Salón Internacional de Banda Deseñada do Principado de Asturias
2008 Premio Haxtur ao "Finalista máis votado polo Público" por Café Budapest.
2008 Nomeado ao Premio Haxtur á "Mellor Historia Longa" por Café Budapest.
2009 Premio Haxtur ao "Mellor Historieta Curta" polo traballo colectivo Un buen hombre.
2009 Nomeado ao Premio Haxtur á "Mellor Historia Curta" por La guerra del profesor Bertenev.
2012 Premio Nacional de Cómic 2012 por Dublinés.
2015 Premio Haxtur ao "Mellor guión" por La Balada del Norte.
Alfonso Álvarez de Villasandino

Alfonso Álvarez de Villasandino, tamén coñecido por Álvarez de Toledo y de Illescas, nado en Villasandino (provincia de Burgos) a mediados do século XIV e finado en 1424, foi un poeta castelán en lingua galega e castelá.
No Cancioneiro de Baena consérvanse máis de cen composicións súas, das que 22 están en galego (28 contando as dubidosas) e o resto en castelán. Durante polo menos catro anos, a cidade de Sevilla pagoulle cen dobras de ouro por compoñer cancións que en Nadal eran cantadas por xograres ante os oficiais do cabido.
Alfred Aho

Alfred V. Aho é un informático estadounidense, vicepresidente dos laboratorios Bell dende 1997 e profesor de informática na Universidade de Columbia. Traxectoria
Estudou na Universidade de Toronto, coñecido por crear a linguaxe de programación AWK con Brian Kernighan e Peter Weinberger, e ademais coautor con Ravi Sethi et Jeffrey Ullman de Compilers: Principles, Techniques and Tools en 1986.
Alfred Bellinger

Alfred Raymond Bellinger, nado en Durham, Pensilvania, o 24 de xullo de 1893, e finado o 11 de febreiro de 1978, foi un numismático e arqueólogo estadounidense. Traxectoria
Alfred Bellinger naceu en Durham o 24 de xullo de 1893, fillo de Hiram Paulding e de Elizabeth Dwight (Raymond) Bellinger.
Graduouse en artes en 1917 na Universidade Yale, onde tamén acadou o seu doutoramento en 1925, e ese mesmo ano marchou a Grecia para completar a súa formación durante un curso na Escola Americana de Estudos Clásicos de Atenas.
A vida profesional de Bellinger estivo vinculada á Universidade Yale, onde exerceu diversos postos docentes na década de 1920. Entre 1930 e 1962 foi profesor de Lingua Latina, e a partir de 1966 profesor emérito.
Participou nas escavacións de Dura Europos e en entre 1931 e 1949 publicou diversos estudos sobre as moedas alí achadas.
Ao longo da súa carreira académica participou tamén como docente na Biblioteca de Investigación Dumbarton Oaks (desde 1948) e no Instituto de Estudos Avanzados de Princeton (1960-1961). Tamén ocupou diversos postos de responsabilidade, como membro da dirección do Consello de Sociedades Eruditas (1946-1949) ou presidente do consello da Escola Americana de Estudos Clásicos de Atenas (1960-1965).
Entre outras sociedades e entidades académicas, foi membro da Royal Numismatic Society (Londres), da American Philological Association e da American Numismatic Society. Así mesmo, foi membro correspondente do Instituto Arqueolóxico Alemán e membro honorario da Comisión Internacional de Numismática. Vida persoal
Alfred Bellinger casou o 26 de xuño de 1920 con Charlotte Blake Brinsmade, con quen tivo cinco fillos.
Bellinger faleceu o 11 de febreiro de 1978. Recoñecementos
(1943): Medalla Huntington, da American Numismatic Society, de Nova York.
(1955): Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables dos publicados por Bellinger ao longo da súa carreira académica: (1920). Spires and Poplars. Yale University Press, New Haven.
(1928). The anonymous Byzantine bronze coinage. American Numismatic Society (ANS), Nova York.
(1930). Two hoards of Attic bronze coins. ANS, Nova York.
(1931). Two Roman hoards from Dura-Europos. ANS, Nova York.
(1932). The third and fourth Dura hoards. ANS, Nova York.
(1934). Five Greek Bronze Coin Hoards, Issues 64-69 (con C. H. V. Sutherland, E. T. Newell et al. ). ANS, Nova York.
(1935). The sixth, seventh and tenth Dura hoards. ANS, Nova York.
(1938). Coins from Jerash, 1928-1934. ANS, Nova York.
(1939). The eighth and ninth Dura hoards. ANS, Nova York.
(1940). The Syrian tetradrachms of Caracalla and Macrinus. ANS, Nova York.
(1949). The Excavations at Dura-Europos. Final Report VI: The coins. Yale University Press, New Haven.
(1961). Troy, the coins. Princeton University Press.
(1962). Victory as a coin type. ANS, Nova York.
(1963). Essays on the coinage of Alexander the Great. ANS, Nova York.
(1966). Catalogue of Byzantine Coins in the Dumbarton and in Whittemore Collection. Vol. 1: Anastasius I to Maurice 491-602 (con P. Grierson). Dumbarton Oaks, Washington. ISBN 0-88402-012-6
Alfred Kastler

Alfred Kastler, nado en Guebwiller (Francia) en 1902 e finado en Bandol en 1984, foi un físico e profesor universitario francés galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1966. Traxectoria
Naceu o 3 de maio de 1902 en Guebwiller, cidade sita na rexión da Alsacia e que naqueles momentos formaba parte de Alemaña pero que hoxe en día forma parte de Francia.
Estudou no Instituto de educación secundaria Lycée Bartholdi en Colmar, ingresando no ano 1921 na Escola Normal Superior de París por estudar física. En 1926 foi profesor do Liceo de Mulhouse e posteriormente na Universidade de Bordeos, de onde foi profesor universitario ata 1941. Volveu á Escola Normal por ser catedrático de física en 1952. Ademais, foi un poeta en lingua alemá, autor de Europe ma patrie/Deutsche lieder eines franzosischen europaers (1971). Kastler morreu o 7 de xaneiro de 1984 na cidade de Bandol, situada na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul. Investigacións científicas
Colaborando con Jean Brossel realizou investigacións ao redor da mecánica cuántica, a interacción entre luz e átomos e a espectroscopia. Traballando coa combinación da resonancia óptica e a resonancia magnética desenvolveu a teoría do láser-máser.
Gañou o Premio Nobel de Física no ano 1966 polo descubrimento e o desenvolvemento de métodos ópticos polo estudo das resonáncias hertzianas nos átomos.
Xunto a Jean Brossel e rodeado dun grupo de mozos físicos desenvolveu adiantos significativos ao redor da física atómica en Francia. O Laboratorio Nacional de Espectroscopia Hertziana de Francia foi nomeado desde o ano 1994 Laboratorio Kastler-Brossel.
Alfred Mathieu Giard

Alfred Mathieu Giard, nado en Valenciennes o 8 de agosto de 1846 e finado en Orsay o 8 de agosto de 1908, foi un zoólogo francés. Traxectoria
En 1867 empezou os seus estudos de Ciencias Naturais na École Normale Supérieure, ao que seguiron traballos como préparateur de zoologie no laboratorio de Henri de Lacaze-Duthiers (1821–1901) de París. En 1872 defendeu a súa tese de doutoramento cun estudo sobre ascidias compostas titulado Recherches sur les ascidies composées ou synascidies. De 1873 a 1882 foi profesor suplente de Historia Natural na facultade de ciencias en Lille, e nese período estivo tamén asociado co Institut industriel du Nord. En 1874 fundou unha estación biolóxica en Wimereux para familiarizar os seus estudantes cos organismos mariños e terrestres. En Lille, considérase que montou unha excelente escola de zooloxía.
En 1887 converteuse en profesor da École Normale Supérieure, e desde 1888 ata a súa morte, foi profesor da facultade de ciencias de París, ocupando a cátedra de "evolución de organismos vivos". Despois da súa morte, sucedeuno na estación biolóxica de Wimereux Maurice Caullery (1868–1958). Entre os seus numerosos estudantes e axudantes estivo o filósofo da ciencia Félix Le Dantec (1869–1917). Giard estivo influenciado polo traballo de Ernst Haeckel, e consideraba que o lamarckismo e o darwinismo eran teorías complementarias. Desde 1904 a 1908 foi presidente da Sociedade de Bioloxía de Francia.
Morreu en Orsay en 1908, o día do seu 62º aniversario. Investigacións
Estaba especialmente interesado nas relacións entre hóspede e parasito na natureza (tanto en plantas coma en animais), e utilizou o termo "castración parasítica" para definir as características sexuais do hóspede como resultado da presenza do parasito, incluso cando as glándulas sexuais do hóspede non están implicadas directamente. Atribúeselle unha descrición de Giardia lamblia, un protozoo parasito gastrointestinal que recibe o nome xenérico na súa honra e o específico polo médico checo Vilem Dusan Lambl (1824–1895). A enfermidade asociada co parasito adoita denominarse xiardíase. En 1877 foi o primeiro científico que describiu o filo Orthonectida (parasitos dos Ophiurida).
En 1894 intoduciu o termo "anhidrobiose" (a capacidade dos organismos de sobrevivir a unha deshidratación extrema). En 1905 Giard acuñou a palabra poecilogonia para describir un fenómeno no cal se desenvolven adultos similares a partir de larvas diferentes en invertebrados mariños.
É lembrado polas súas amplas investigacións sobre crustáceos, especialmente os Epicaridea (isópodos parasitos) e os membros da familia Bopyridae. Entre as súas numerosas publicacións hai 300 dedicadas á entomoloxía. Foi unha figura de importancia en entomoloxía aplicada en Francia e foi membro da Sociedade Entomolóxica de Francia.
Alfred North Whitehead

Alfred North Whitehead, OM, nado en Ramsgate o 15 de febreiro de 1861 e finado en Cambridge (Massachusetts) o 30 de decembro de 1947, foi un matemático e filósofo inglés. Traxectoria
Publicou traballos sobre álxebra, lóxica, fundamentos das matemáticas, filosofía da ciencia, física, metafísica, epistemoloxía e educación. O traballo máis coñecido, do que é coautor con Bertrand Russell é Principia Mathematica.
Partindo dunha teoría relacionista (ou máis ben relativista) do espazo centrou a súa epistemoloxía na natureza das cousas. Porén, a partir da década de 1930 a súa obra tomou visos metafísicos.
Whitehead foi profesor nas universidades de Londres e de Cambridge na que destacou polos seus estudos lóxico-matemáticos, logo nos Estados Unidos foi director da cátedra de filosofía na Universidade Harvard tendo entre os seus discípulos a Quine. Principais obras
A Treatise on Universal Algebra (1898)
Principia Mathematica (1910–1913) en coautoría con Russell
The Concept of Nature (1920)
Process and Reality (1929)
Adventures of Ideas (1933)
Modes of Thought (1938)
Alfred Steele

Alfred Nu Steele, coñecido como Alfred Steele, nado en Nashville, Tennessee, o 24 de abril de 1900 e finado en Nova York o 19 de abril de 1959, foi un empresario estadounidense famoso por ser director executivo (CEO) de Pepsi. Traxectoria
Graduouse na Universidade Northwestern de Illinois en 1923. O seu primeiro traballo foi en Coca-Cola como vicepresidente de mercadotecnia.
En 1949 converteuse en CEO de Pepsi-Cola. Baixo a súa dirección, as vendas triplicáronse entre 1955 e 1957. Reduciu o contido de azucre dos produtos Pepsi. Finou por un ataque cardíaco en abril de 1959.
Foi o cuarto e derradeiro marido da actriz Joan Crawford (casaron o 10 de maio de 1955 en Las Vegas). Despois da súa morte, o novo director de Pepsi, escollido por Steele, nomeou a Crawford membro do Consello de Administración, onde permanece até a súa xubilación forzosa en 1973. A actriz colaborou na promoción da bebida en varias películas, como Strait-Jacket (1964) ou Berserk! (1967), e xestionou o patrocinio dun pabillón de animatrónicos na Exposición de Nova York con Walt Disney.
Tanto Alfred como Crawford están enterrados no cemiterio de Ferncliff en Nova York. O seu nome na cripta indica incorrectamente a súa inicial do medio como "M" en vez de "N" sen razón explicada. Na cultura popular
Foi interpretado por Harry Goz no filme Mommie Dearest de 1981.
Alfred Werner

Alfred Werner, nado en Mulhouse, Alsacia, antes en Alemaña, actualmente en Francia, o 12 de decembro de 1866 e finado en Zürich o 15 de novembro de 1919, foi un químico suízo, profesor da Universidade de Zürich e gañador do Premio Nobel de Química en 1913 por propor a configuración en octaedro dos complexos de transición metálica. Werner desenvolveu as bases do complexo metálico moderno. Foi o primeiro químico inorgánico en gañar o Premio Nobel, de feito o único antes de 1973. Traxectoria
Aos 18 anos realizou os seus primeiros experimentos químicos. Realizou os seus estudos en Karlsruhe, Zürich e París. Foi profesor de química orgánica do Politécnico de Zürich en 1895 á idade de 29 anos. Foi membro de asociacións de investigadores de Suíza, Francia, Inglaterra e Rusia.
Padeceu de Arteriosclerosis a partir de 1913 e morreu diso en 1919 en Zürich. Investigacións científicas
Werner desenvolveu no seu traballo de doutoramento as bases para o estudo dos complexos metálicos.
En 1893 enunciou a teoría da coordinación tamén chamada das valencias residuais segundo a cal os compoñentes moleculares inorgánicos actúan como un núcleo central ao redor do cal sitúanse un número definido doutros átomos, radicais ou outras moléculas segundo un patrón xeométrico sinxelo, e grazas á cal chegaron a descubrirse os isómeros de moitas combinacións metálicas. Propuxo a configuración en octaedro dos complexos de transición metálica.
En 1913 foi galardoado co Premio Nobel de Química en recoñecemento do seu traballo sobre o axuste de átomos nas moléculas polas cales abriu novas portas en investigacións anteriores e abriu novos campos de investigación especialmente en química inorgánica.
En 1914 descubriu o exol, un sal de cobalto, o primeiro composto quiral que non contiña átomos de Carbono. Obras escritas
Beiträge zur Theorie der Affinität und Valeur, Lehrbuch der Stereochemie (1904)
Ueber die Konstitution und Konfiguration von Verbindungen höherer Ordnung (1914).
Alfred Zierler

Alfred Zierler, nado en Himberg, na Baixa Austria o 28 de maio de 1933 e finado o 26 de xullo de 2024, foi un medallista, gravador e deseñador de moeda austríaco. Traxectoria
Alfred Zierler graduouse aos 18 anos dos seus estudos de gravado e só dous anos despois, en 1953, ingresou na Casa da Moeda de Austria (Münze Österreich), en Viena, onde se encargou do procesamento manual dos cuños e os punzóns. A súa formación como gravador de esmaltes serviulle cando se lle encomendou a reorganización do deseño das medallas e das condecoracións austríacas logo da segunda guerra mundial. Finalmente, en 1984 foi nomeado gravador xefe da ceca vienesa e permaneceu nese posto ata a súa xubilación en 1993.
En 1993, conmemorando a fin dos seus servizos na ceca austríaca, Zierler foi condecorado coa Goldenes Ehrenzeichen, a medalla gobernamental polos servizos prestados á República de Austria. Obra
Polo xeral, as moedas deseñadas por Zierler amosan, a modo de sinatura, a lenda A. ZIERLER ou ben ZIERLER A. nalgún lugar do campo ou do motivo representado. Entre as moedas austríacas responsabilidade de Zierler pódense destacar as seguintes: 1967: 25 xilins (reverso) 250º aniversario do nacemento de María Tareixa [km# 2901].
1977: 100 xilins (reverso). 500º aniversario da ceca de Hall, no Tirol [km# 3936].
1978: 50 xilins (reverso). 150º aniversario da morte de Franz Schubert [km# 2937].
1978: 100 xilins (reverso). 1100º aniversario da cidade de Villach [km# 2940].
1979: 100 xilins (reverso). Centro Internacional de Viena [km# 2944].
1981: 500 xilins (reverso). 100º aniversario do nacemento de Otto Bauer [km# 2953].
1982: 500 xilins (reverso). 80º aniversario do nacemento de Leopold Figl [km# 2959].
1984: 500 xilins (reverso). 175º aniversario da Rebelión do Tirol [km# 2966].
1984: 500 xilins (reverso). 700º aniversario da abadía de Stams, no Tirol [km# 2968].
1985: 500 xilins (reverso). 40º aniversario do fin da II guerra mundial [km# 2972].
1987: 500 xilins (reverso). 150 anos de ferrocarril en Austria [km# 2981].
1988: 500 xilins (reverso). 850º aniversario da abadía de San Georgenberg [km# 2984].
1989: 500 xilins (anverso e reverso). Art Nouveau: Gustav Klimt. [km# 2987].
1991: 20 xilins (reverso). 200º aniversario de Franz Grillparzer [km# 2995].
1991: 100 xilins (anverso e reverso). 700º aniversario da morte de Rodolfo I [km# 3001].
1991: 1000 xilins (anverso e reverso). 200º aniversario da morte de Mozart [km# 2999].
1994: 1000 xilins (anverso e reverso). 800º aniversario da Casa da Moeda de Viena [km# 3018].
1995: 1000 xilins (anverso e reverso). 100 anos do Movemento Olímpico [km# 3028].
Alfred de Musset

Alfred Louis Charles de Musset, nado en París o 11 de decembro de 1810 e finado na mesma cidade o 2 de maio de 1857, foi un escritor francés. Traxectoria
Empezou a estudar ós nove anos no colexio Henri-IV, onde obterá en 1827 o premio de disertación literaria no Concurso Xeral. Grazas a Paul Foucher, cuñado de Victor Hugo empeza ós seus 17 anos a frecuentar O Cenáculo, o salón de Charles Nodier na biblioteca do Arsenal.
Despois de exercitarse coa medicina, o dereito, o debuxo, o inglés e o piano, é un dos primeiros románticos. Ós seus 20 anos a súa notoriedade literaria vai acompañada dunha dubidosa reputación alimentada pola súa faceta dandy.
Desde 1833 até 1835 é o apaixonado amante de George Sand. Como poeta publica os seus Contos de España e Italia. Os seus poemas máis soados son Rolla e as noites. Tamén escribe algunhas comedias: O candelabro, Non chancemos co amor, Non hai nada que xurar. Tamén escribe novelas en prosa como A Confesión dun fillo do século, dedicada a George Sand.
Foi bibliotecario do Ministerio do Interior durante a Monarquía de xullo e logo destituído en 1848. Máis tarde tamén foi bibliotecario do Ministerio de Instrución Pública durante o Segundo Imperio.
Recibiu a Lexión de Honra o 24 de abril de 1845 ó mesmo tempo que Balzac e é elixido membro da Academia Francesa en 1852. Obra
1824 - À ma mère.
1826 - À Mademoiselle Zoé le Douairin.
1828 - Un rêve, L'Anglais mangeur d'opium.
1829 - Pemières poésies.
1830 - Contes d'Espagne et d'Italie, La quittance du diable.
1831 - La coupe et les lèvres, Namouna.
1832 - Spectacle dans un fauteuil, A quoi rêvent les jeunes filles.
1833 - Lorenzaccio, Les caprices de Marianne, Rolla, André del Sarto.
1834 - Fantasio, On ne badine pas avec l'amour, Une nuit vénitienne, Perdican, Camille et Perdican.
1835 - La quenouille de Barberine, La nuit de mai, La nuit de Dêcembre, Le chandelier.
1836 - Il ne faut jurer de rien, Lettre à M. de Lamartine, Faire sans dire, La nuit d'août, La confesión d'un enfant du siècle.
1837 - Un caprice, La nuit d'octobre, À la Malibran, Emmeline, Les deux maîtresses, Lettres a Dupuis et Cotonet.
1838 - Le fils du Titien, Fréderic et Bernerette, L'espoir en Dieu, Dupont et Durand, Margot.
1839 - Croisilles.
1840 - Tristesse, Une soirée perdue.
1841 - Souvenir.
1842 - Le voyage où il vous plaira, Sur le paresse, Histoire d'un merle blanc, Aprés une lecture.
1844 - Pierre et Camille, Le secret de Javotte, Les frères Van Bruck.
1845 - Il faut q'une porte soit ouverte ou fermée, Mademoiselle Mimi Pinson.
1849 - Louison, L'Habit vert, On ne saurait penser à tout.
1850 - Poésies nouvelles, Carmosine.
1851 - Bettine, Faustine.
1853 - La mouche.
1854 - Contes.
Alfredo Bautista Alconero

Alfredo Bautista Alconero, coñecido como Reisiño e Rey, nado en Ponteareas o 4 de novembro de 1912 e finado no Porriño o 13 de decembro de 2000, foi un debuxante e político galego. Traxectoria
Facía caricaturas e debuxaba os carteis do cine de Ponteareas. Militante das Juventudes Socialistas Unificadas. Futbolista. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 21 de xullo co seu irmán Manuel Bautista Alconero Piruel. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar, foi condenado a cadea perpetua. Catro días despois conmutáronlle a pena por 30 anos de cárcere. Cumpriu a condena no campo de concentración da Illa de San Simón, onde fixo caricaturas de varios dos alí recluídos. Saíu en liberdade en 1940, casou e instalouse no Porriño. Traballou en Zeltia e foi adestrador deportivo. Recoñecementos
O Seminario de Estudos Porriñeses Alfredo Bautista Alconero leva o seu nome.
Un campo de fútbol da parroquia ponteareá de Ribadetea leva o seu nome. Vida persoal
Casou con Charo Hermida.
Alfredo García Hermida

Alfredo García Hermida, nado o 26 de setembro de 1894 e finado en Pontevedra o 30 de decembro de 1962, foi un mestre galego. Traxectoria
Finalizou os estudos de Maxisterio en 1912. Foi mestre do Colexio Balmes de Pontevedra. Aprobou as oposicións en 1915 e foi destinado á Escola Graduada de Marín. Ao ano seguinte pasou a unha escola unitaria de Pontevedra. Despois foi mestre en Mourente. Foi nomeado concelleiro de Pontevedra polo gobernador civil en decembro de 1928, foi socio da Casa del Maestro de Pontevedra, da que foi vicepresidente en 1935. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo. Sometido a depuración, foi sancionado con suspensión de emprego e soldo durante catro meses en decembro de 1937. Volveu ser nomeado concelleiro de Pontevedra nos anos cincuenta. Recoñecementos
Recibiu a Orde de Afonso X o Sabio e a insignia de prata de Pontevedra en 1960, onde tamén se lle dedicou unha rúa. Vida persoal
Casou con María Alén Solla en 1922 e foi pai de dez fillos: Alfredo, María Rita, Inés, Luciano, Celia, Vicente, Margarita, Francisco, Carlos e Roberto.
Alfredo Gómez Ollero

Alfredo Gómez Ollero, nado en Paderne de Allariz o 9 de setembro de 1905 e finado en Nantes o 13 de febreiro de 1943, foi un militar e maquis galego. Traxectoria
Fillo dunha humilde familia campesiña, aprendeu a ler con 20 anos, traballaba nos veráns como cordoeiro cunha cuadrilla de temporeiros en Córdoba. O 16 de xullo de 1936 viuse atrapado polo estoupido da Guerra Civil na zona republicana. Chegou a capitán do exército republicano, combatendo ás ordes do xeneral Enrique Líster, e exiliouse en Francia.
Internado nos campos de concentración, pasou despois a Nantes e entrou na 178 Compañía de Traballadores Españois. Foi o máximo responsable da resistencia á invasión alemá na zona inferior do Loira. Servía de enlace ao Partido Comunista de España no exilio. Foi detido, xulgado pola Gestapo nun proceso sumarísimo "o proceso dos 42" celebrado o 16 de setembro de 1942, simulacro de xuízo que a ocupación alemá artellou para escarmentar as continuas sabotaxes dos resistentes. Foi encarcerado, torturado e fusilado espido e coas mans atadas ás costas o 13 de febreiro de 1943, xunto con outros 37 maquis, entre eles o seu paisano Benedicto Blanco Dobarro, de Avión.
Le Colectif du Procés des 42, unha organización dedicada á recuperación da memoria histórica dos 37 executados polos nazis, descubriu o 13 de febreiro de 2006 en Nantes un monumento na súa honra.
Alfredo Iglesias Álvarez

Alfredo Iglesias Álvarez, nado en Santa Mariña de Presqueiras (Forcarei) cara a 1882 e finado na mesma parroquia en 1956, foi un canteiro, sindicalista e político galego. Traxectoria
Canteiro de Alfonsín. Fundou en Forcarei a Sociedad Agraria y Ganadera en 1901. Foi tamén fundador da Sociedad de Agricultores y Oficios Varios La Igualdad de Presqueiras, da que foi elixido secretario en 1915. Ambas sociedades integráronse na Federación de Agricultores y Oficios Varios de Forcarei. Candidato socialista ás eleccións municipais de 1922, foi elixido concelleiro e nomeado síndico de Forcarei na corporación presidida por Saturnino Monteagudo. Cando ao cabo de tres meses o alcalde se pasou con parte dos seus correlixionarios ao bando de José Riestra López, quedaron como minoría tres concelleiros socialistas, Alfredo Iglesias, Jesús Valiñas Bouzas e José Campos Valiñas, e un comunista, José María Taberneiro Fraiz. Iglesias enfrontouse ao alcalde e na sesión do pleno do 5 de maio de 1923 insultouno e ameazouno porque non lle concedeu a palabra. Por este incidente foi denunciado e xulgado por desacato en decembro de 1928. Coa ditadura de Primo de Rivera o delegado gobernativo impúxolle en outubro de 1923 unha multa de 50 pesetas por coacción e ameazas a Segundo Fernández e varios empregados do Concello. Expatriouse aos Estados Unidos de América.
Na Segunda República volveu ser elixido concelleiro de Forcarei. Foi dirixente da Agrupación Socialista Obrera e da Sociedad de Oficios Varios La Lealtad de Presqueiras, da UGT. Na folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e ingresou na cadea de Pontevedra. Foi liberado en decembro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Codeseda o 22 de xullo. O crego falanxista da Madanela de Montes, Aquilino López Picón, comandou un grupo de gardas civís e gardas cívicos que practicou un rexistro na súa casa no que lle incautaron "documentación socialista" que ervíu de proba de cargo no xuízo. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar na causa 525/1936 o 20 de xaneiro de 1937, foi condenado a cadea perpetua e inhabilitación absoluta. Librou da pena de morte grazas a testemuña do cura de Presqueiras, Manuel Fraiz Garrido. Estivo preso na illa de San Simón. Foi trasladado ao Forte de San Cristovo o 17 de outubro de 1937 e o 17 de maio de 1939 pasou ao Penal de El Dueso en Santoña. Foille conmutada a pena a 3 anos o 12 de decembro de 1942. Abrírolle expediente de responsabilidades políticas en 1938, e abonou a sanción en 1943. Vida persoal
Casou en Codeseda.
Alfredo Kraus

Alfredo Kraus, nado nas Palmas de Gran Canaria o 24 de novembro de 1927 e finado en Madrid o 10 de setembro de 1999, foi un recoñecido tenor e mestre de canto, canario. Traxectoria
De nai española e pai austríaco, está considerado un dos grandes tenores líricos lixeiros da segunda metade do século XX. A súa interpretación máis coñecida foi a do personaxe Werther da ópera homónima de Jules Massenet.
En 1991, recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Artes, colectivamente, con Victoria de los Ángeles, Pilar Lorengar, Teresa Berganza, Montserrat Caballé, José Carreras e Plácido Domingo.
Alfredo Martínez Martínez

Alfredo Martínez Martínez, nado na Coruña en 1889 e finado no mesmo concello o 24 de febreiro de 1972, foi un comerciante e político galego. Traxectoria
Comerciante en Mondoñedo, na República foi vocal Liga Mindoniense (1932), militou en Izquierda Republicana da que foi tesoureiro (1935) e foi delegado de Socorro Rojo Internacional. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en agosto. Xulgado na Coruña por auxilio á rebelión o 10 de abril de 1938 con José Sánchez Gacio, José Ramón Villamarín Pallín, Eloy Castro Dorrego, Guillermo Otero Villalba, Francisco García Martínez, Graciano Leivas Freire, Germán Fanego Salaverri, Patricio Vijande Villar, Constantino Sánchez Gacio e Emilio González Valoria foi condenado a pena de morte, a sentenza foi conmutada a cadea perpetua. Vida persoal
Casou en Lugo con Emilia González Alonso en 1912.
Alfredo Ramos

Alfredo Ramos González, nado na Coruña en 1972, é un enxeñeiro e empresario galego, dende 2016 director xeral de R. Traxectoria
Enxeñeiro de telecomunicacións pola Universidade de Vigo, posteriormente formouse como empresario na Escola de Organización Industrial, no IESIDE (daquela Escola de Negocios Caixanova) e no IESE da Universidade de Navarra,
Comezou a traballar como enxeñeiro na Armada Española e posteriormente en Indra (daquela Norsistemas), antes de entrar en 1998 en R onde acabou por ser o director para o mercado residencial. En decembro de 2016 foi nomeado director xeral de R. Nesta etapa impulsou a aceleradora de empresas baseada en retos Startups R DiCo Challenge en colaboración coa AMTEGA e CRTVG e a primeira cátedra interuniversitaria de Galicia: a cátedra R en ciberseguridade coas Universidade da Coruña e a Universidade de Vigo.
En xuño de 2019 foi nomeado director comercial do mercado masivo para todas as marcas do grupo Euskaltel, incluíndo o inicio de comercialización de Virgin Telco en plena pandemia, e que acadaría 115. 000 clientes no seu primeiro ano de vida
Alfredo Rebollar Martínez

Alfredo Rebollar Martínez, nado cara a 1898 e finado en Serantes (Ferrol) o 30 de xullo de 1995 foi un político galego. Traxectoria
Aprobou os exames de maquinista da Armada en 1917. Militou nas Irmandades da Fala e durante a Segunda República Española afiliouse a Izquierda Republicana. Participou no mitin de Mera en novembro de 1935 que abriu a campaña electoral do Partido Galeguista, xunto con Castelao, Vilar Ponte e Suárez Picallo. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado alcalde de Ortigueira en marzo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído o 21 de xullo por Lobo Navascués, tenente da Garda Civil, e encarcerado. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas. Detido o 9 de outubro de 1942, foi procesado en Ferrol por "excitación á rebelión" na causa 285/42 con Ángel Valcárcel Piñeiro, Manuel Alcántara Fernández, Antonio Bouzas Costa, Ángel Caruncho Leira, Alberto Fernández Gómez, Rosa Fernández Vidal, José García Filgueira, Felipe Gregorio Cambón, Manuel López Roibás, Rafael Losada Fernández, Genaro Rey López, Manuel Torres Sas e José Varela Cachaza, e condenado a seis anos. Cumpriu condena na Prisión Militar do Castelo de San Filipe de Ferrol, de onde saíu en liberdade condicional en abril de 1945. Finou en Serantes o 30 de xullo de 1995 con 97 anos. Vida persoal
Era irmán de Carmen Rebollar Martínez, quen casou en 1929 con Victoriano Taibo. Casou con Isabel Romero Leira e foi pai de Alfredo Rebollar Romero.