proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Feira da ciencia e tecnoloxía

Unha feira da ciencia e tecnoloxía é unha feira onde se presentan montaxes e investigacións científicas e tecnolóxicas. A denominación pode variar dependendo da dedicación temática, concepción do desenvolvemento ou mesmo do país (varios exemplos poden incluír, Galiciencia, Feira da Ciencia de Ribadeo, Expociencia, Exporecerca Jove, Euroscience, Google Science Fair etc)
Algunhas delas celébranse en grandes espazos e teñen proxección internacional. Outras son celebradas en institucións educativas de grao medio co fin de achegar os novos descubrimentos ao alumnado. Introdución
Unha feira de ciencia é en xeral unha feira onde os participantes presentan os resultados dos seus proxectos de ciencias en xeito de informe, mural e/ou modelos que teñan creado. As feiras de ciencia permítenlles ós escolares expoñer e, ás veces, tamén competir en actividades de ciencia e/ou tecnoloxía.
Proxectos longos de ciencia son raros nos centros escolares, nos Estados Unidos, lugar onde eclosionou a realización de feiras de ciencia, pero tamén en xeral ó ancho do mundo. As feiras de ciencia proporcionan un mecanismo ós estudantes cun grande interese en ciencia para dispor dun titor que pode coincidir co propio profesor ou ser totalmente alleo, pertencente a unha universidade próxima, por exemplo, e que poden proporcionar instrución e equipamento que os centros de ensino non poden afrontar.
Nos Estados Unidos de América, as feiras de ciencia fixéronse populares nos 1950, coa ISEF, coñecida entón como a Feira de ciencia Nacional. O interese na ciencia estaba por entón alto despois do horror das dúas bombas atómicas e o nacemento da televisión. Ó progresar a década, as historias de ciencia nas noticias, como a vacina de Jonas Salk para combater a polio e os lanzamentos do Programa Sputnik, xuntaron a ciencia ficción e a realidade e trouxeron un número crecente de estudantes ás feiras.
Feira de Abril

Coñécese como Feira de Abril ao conxunto de casetas e atraccións que se instalan para a celebración da festa local da cidade de Sevilla (España). Máis xeralmente é unha festa que reivindica os costumes e cultura andaluces e que se celebra en varias cidades fóra de Andalucía.
A feira remóntase ao 25 de agosto de 1846 e celébrase durante unha semana no mes de abril, que cambia en función da data da Semana Santa.
Feira de Arzúa

A feira de Arzúa é un evento que se celebra os días 8 e 22 de cada mes en Arzúa. A feira do día 8 vénse celebrando dende o século XI, e a do día 22 dende o século XVIII. Antigamente a do día 8 era chamada "feira" e a do día 22 "mercado", aínda que hoxe non existe ningunha diferenza entre elas. A feira tiña lugar na praza da vila, pero dende o século XVII celébranse no Campo da Feira, antiga Horta do Barreiro que foi adquirida en 1957 polo Concello de Arzúa á familia Álvarez Mir. Na década de 1970 construíronse unhas naves para celebrar a feira do gando nunha localización diferente, apartada do centro da vila.
Na década de 1940 o número de visitantes a unha feira de Arzúa cifrábase en 4000 persoas, incluídos tratantes de gando salmantinos, valisoletanos, granadinos, zamoranos, murcianos etc. , o número de postos superaba os 300 e o número de cabezas de gando (vacún, porcino, cabalar, e lanar) ascendía a 1. 300, e na década de 1980 había unhas 2000 cabezas de gando.
Feira de Betanzos

A feira de Betanzos é un encontro comercial que se celebra na vila de Betanzos os días 1 e 16 de cada mes (agás o 1 de decembro que pasa ao 30 de novembro). Está organizada polo concello, e regulada pola Ordenanza reguladora da venda ambulante de 2005. Ten lugar no Campo da Feira, entre a Praza dos irmáns García Naveira, o Cantón de Claudino Pita e a rúa do Castro. Historia
O campo da feira de Betanzos ten a súa orixe no traslado da vila á localización actual en 1219. O terreo, situado fóra da muralla que protexía a vila, foi mercado ao mosteiro de Sobrado dos Monxes.
En 1341 o rei Fernando III de Castela concedeu un privilexio para realizar unha feira o primeiro día de cada mes. En 1467 o rei Henrique IV de Castela concedeu a celebración dunha feira franca do 1 ao 30 de novembro, na que se podía comerciar con todo tipo de produtos sen necesidade de pagar impostos. En 1871 o municipio estableceu a celebración dunha feira tamén cada día 16.
Destacan as feiras que coinciden cun día festivo, como o 1 de xaneiro (Aninovo), en que aumenta o consumo de chocolate con churros. O 1 de maio, Día Internacional dos Traballadores e Festa dos maios, adoita venderse flores, plantas e produtos da horta de primavera. O 16 de agosto, día de San Roque son as Festas de San Roque de Betanzos. O 1 de novembro, Día de Tódolos Santos, adoitan venderse flores e castañas coincidindo co magosto. O 30 de novembro, Santo André, ten moita tradición por ser antigamente o día final da feira franca.
Feira de Padrón

A Feira de Padrón é un mercado ou feira celebrado no casco urbano da capital do concello de Padrón, na provincia da Coruña.
Ten lugar todos os domingos do ano desde as 9 horas da mañá ata as 15 horas da tarde. Produtos
Nesta feira pódense atopar desde produtos de alimentación ata animais, pasando por roupa, calzado e artesanía. Non faltan por suposto os pementos de Padrón, típicos da zona.
Feira de Santos de Monterroso

A Feira de Santos de Monterroso é un evento que se celebra cada ano o 1 de novembro, Día de Tódolos Santos, na vila lucense de Monterroso, capital da comarca da Ulloa.
Esta feira, que ten lugar cando menos dende 1450, foi declarada festa de interese turístico de Galicia no ano 2011. A feira na cultura popular
Cantigueiro
Na miña vida tal vin/ na feira de Monterroso: / corenta e cinco estudiantes/ a cabalo dun raposo.
Na miña vida tal vin/ na feira de Monterroso: / vinte cinco escríbanos/ da cabalo dun raposo.
Se ti viras o que eu vin/ na feira de Monterroso, / vinte e cinco estudiantes/ a cabalo dun raposo.
Se ti viras o que eu vin / na feira de Monterroso: / vinte cinco xastres xuntos / da cabalo dun raposo.
Se tu viras o que eu vin/ na feira de Monterroso: / o abade de Lubeira/ dacabalo dun raposo.
Feira do bonito de Burela

A Feira do Bonito é unha festa gastronómica que se celebra no porto de Burela o primeiro sábado de agosto, coincidindo co ecuador da costeira, desde 1985. Está declarada Festa de interese turístico de Galicia.
Organizada desde as súas orixes pola Asociación Cultural Ledicia, nela colaboran distintos organismos como a Confraría de Pescadores San Xoán Bautista ou ABSA. Para promocionar o bonito do norte, repártese este túnido cociñado segundo distintas especialidades, á grella, cocido e en empanada aos asistentes.
Feira do capón de Vilalba

A feira do capón de Vilalba é unha festa gastronómica que se celebra anualmente en Vilalba durante un día da fin de semana previa á Noiteboa, normalmente o 21 de decembro. As referencias históricas remontan a existencia da feira do capón ata case 200 anos de antigüidade, xa que nos libros do concello aparecen anotacións do ano 1835. Tradicionalmente, celebrábase na Praza da Igrexa ou de Santa María, mais na actualidade, a feira trasladouse a un recinto cuberto na Praza da Constitución.
O poeta Manuel María describe así o capón e a feira: "É fermoso no día do Nadal, evocar as vellas feiras vilalbesas dos capóns, e atoparse na íntima praza de Santa María cos pares de capóns moi colocados e curiosos nas súas cestas, o que contrasta a brancura da palla e dos manteis de liño caseiros co dourado capón. " Organización
A organización da Feira comeza a principios de ano, coa inscrición dos criadores e o número de exemplares que aportará cada un. En 2004, houbo 90 criadores con máis de 2000 pitos censados, mais en 2021 o número de criadores baixou a 38 e os capóns a 1250. Segundo a lexislación europea, só se pode vender o capón baixo a etiqueta de "polo castrado cirurxicamente antes de acadar a súa madurez sexual e sacrificado a unha idade mínima de 150 días; unha vez castrados, os capóns deberán pasar por un período mínimo de engorde de 77 días". (Regulamento CEE nº 1538/91).
Cara ao mes de maio ou xuño comezan as castracións. Os pitos deben ser todos da mesma raza: Label de variedade semipesada. Entre xullo e agosto faise a comprobación das castracións, principalmente dos capados na casa. Neste tempo procédese tamén ó anelado das aves capadas. Este sistema de identificación consiste na colocación dun anel numerado co selo da Asociación de criadores. En setembro continúan as visitas ás granxas, para realizar os controis de rutina e de peso. Nas semanas previas á feira, faise un derradeiro control no que se comproba o estado hixiénico e sanitario dos animais, e se actualiza o censo anotando as posíbeis baixas.
O día do sacrificio (véspera da Feira), realízase un control veterinario dos locais de matanza. Tamén se vai facendo unha primeira inspección dos animais e o último control de peso. Pésanse en canal (desplumados e sen órganos internos) e para entrar na feira deben ter un peso mínimo de 3, 5 kg. Contan con Indicación Xeográfica Protexida dende 2017. Comercialización
Para a súa comercialización, o capón preséntase dun xeito especial. No interior do animal, ponse un pau pequeno de abeleira para manter o lombo o máis recto posíbel. A continuación, dóbranse as ás, dirixindo a súa punta cara a arriba, de xeito que queden pousadas sobre o lombo. Por último, colócase a graxa ou ensunlla tamén sobre as costas como mostra da calidade do engorde dos capóns. O último paso na presentación, é a colocación das aves en cestas de vimbio ou madeira, cun recheo de palla e cubertas cun pano branco. Sobre estes panos colócanse os exemplares.
A Feira non só cumpre a función de comercialización dos capóns, senón que nela tamén se fan degustacións do produto e concédense premios ó mellor criador, á mellor cesta e ó mellor par.
Feira do cocido de Lalín

A Feira do Cocido de Lalín é unha festa gastronómica que se celebra cada ano o domingo antes do Entroido en Lalín. A feira xorde no ano 1968 como iniciativa de difusión e comercialización dos produtos típicos da comarca do Deza levada a cabo polos seis concellos dezaos (Lalín, Silleda, Vila de Cruces, Rodeiro, Agolada e Dozón). Historia
A primeira experiencia tivo por lema Unidos polo mesmo afán, a Feira do Cocido como tal xorde da tradición dun grupo de lalinenses que cada ano se xuntaba para comer cocido, de modo que o Concello crea esta festa gastronómica poñendo en práctica as ideas xurdidas naqueles encontros.
A primeira feira celebrouse no ano 1969, sendo unha das decanas entre as festas gastronómicas celebradas na xeografía galega. Durante a súa traxectoria converteuse nunha data senlleira no calendario festivo e gastronómico galego, achegándose a Lalín miles de persoas durante a súa celebración para probar este prato tradicional, que no concello dezao acada identidade propia.
No ano 1999 a Feira do Cocido foi declarada como Festas de interese turístico de Galicia por parte da Xunta de Galicia e vese corroborada ano tras ano pola masiva afluencia de público no día grande da feira. En 2010 foi recoñecida como Festas de interese turístico nacional.
Dende o concello lévanse a cabo múltiples iniciativas que teñen como fin a popularización do seu prato máis insigne e a promoción do municipio. Cabe destacar entre estas a celebración do Mes do cocido de Lalín, entrega dos premios Álvaro Cunqueiro de xornalismo gastronómico, concertos, degustacións de cocido en diferentes cidades e países, celebración da mata do porco tradicional etc.
Entre os seus principais atractivos destacan: o desfile de carrozas, comparsas e charangas; a posta en marcha de concertos e distintas actividades; e a propia feira.
En 2009, o concello introduciu entre os actos da Feira o Lalín Pork Art, con 25 esculturas decoradas ó estilo das vacas do Cow Parade.
Feira do viño de Chantada

A Feira do viño de Chantada é unha feira vinícola que se celebra en Chantada, a data de celebración variaba entre os meses de febreiro e abril, pero nos últimos anos estabilizouse na segunda fin de semana de marzo. É a primeira que abre este tipo de eventos e unha das que atrae mas público de todas as que celebran na denominación de orixe Ribeira Sacra.
Nas carpas laterais tamén se pode degustar o viño, con racións de polbo, churrasco e carne ao caldeiro. Orixe
A primeira edición celebrouse no ano 1983, respondendo ó pulo que colleu o sector vitivinícola na zona sur do sur da provincia de Lugo. Inaugúrase o 12 de marzo e acoden como autoridades ó evento Carlos Otero Díaz, naqueles tempos conselleiro de Facenda da Xunta de Galicia e como primeiro pregoeiro Antón Fraguas Fraguas, catedrático e director do Museo do Pobo Galego. Pregoeiros
1983 - Antón Fraguas (catedrático e director do Museo do Pobo Galego)
1984 - Paz Lamela Vilariño (directora xeral de Política Lingüística)
1985 - Antonio Díaz Fuentes (presidente da Cámara Agraria Provincial de Lugo e deputado no Congreso)
1986 - Jorge Víctor Sueiro (escritor e xornalista especializado na crítica gastronómica)
1987 - José Luis Dadin Rivadas (director xeral de Consumo da Consellería de Industria, Traballo e Turismo)
1990 - Xosé Luís Blanco Campaña (director da Radio Galega)
1991 - Xulio Xiz (xornalista, guionista, escritor e produtor galego)
1992 - José Manuel Silva (xefe da división de viños e licores da Comisión Europea)
1993 - Luís Celeiro (xornalista e xefe do Gabinete do Conselleiro)
1995 - Xavier Costa Clavell (escritor e xornalista)
1996 - Victoria Rodríguez (presentadora da TVG)
1997 - Juan Carlos Fernández Pulpeiro (xornalista e escritor)
1998 - Luís Rial (xornalista)
2000 - José Manuel Silva (director xeral de Agricultura da UE)
2001 - Xosé Cuíña (conselleiro de Política Territorial)
2002 - Manuela López Besteiro (conselleira de Familia)
2003 - Isabel García Tejerina (secretaria xeral de Agricultura, Alimentación e Desenvolvemento Rural)
2004 - Amancio López Seijas (empresa hostaleira Hotusa)
2005 - Xosé Manuel Barreiro (conselleiro de Medio Ambiente)
2006 - Julio Fernández Rodríguez (expresidente da produtora cinematográfica Filmax)
2007 - Francisco González (presidente do BBVA)
2008 - Xaquín López García (Xornalista de TVE)
2009 - Xosé Ramón Gómez Besteiro (presidente da Deputación de Lugo)
2010 - Álvaro Castello-Branco (vicealcalde do Porto, Portugal)
2011 - Francisco Rodíguez Iglesias (presidente de Hércules de Ediciones)
2012 - Xosé Neira Vilas (escritor galego)
2013 - Miguel Anxo Fernán-Vello (escritor e editor galego)
2014 - Xulio López Valcárcel (escritor galego) 2015 - Luís González Tosar (escritor galego)
2016 - Ramón Villares (doutor en Historia)
2017 - Bieito Rubido (xornalista)
2018 - María Cruz Díaz Álvarez (enxeñeira agrónoma)
2019 - José Manuel Silva (3ª vez)
2020 - Ricardo González Fernández
2022 - Anxo Angueira (escritor)
2023 - Antonio López Díaz (reitor da USC)
2024 - Fina Casalderrey (escritora)
2025 - Jose Luís Blanco Diéguez (empresario)
Feira do viño do Rosal

A feira do viño do Rosal é unha festa de interese turístico celebrada no municipio do Rosal, pertencente á comarca do Baixo Miño. Esta feira, que se celebra desde 1993, ten como obxectivo primordial promocionar os sectores vinícolas, conserveiros e de produtos típicos da horta e a flor que se producen no Val do Rosal. Historia
No s. XII os monxes do mosteiro de Santa María de Oia eran os encargados de coidar as plantacións do viñedo e foi nesa época cando o viño acadou o seu maior auxe. Ten lugar na praza do Calvario, con nove casetas pertencentes ás respectivas bodegas. Paralelamente á celebración da feira realízanse exposicións culturais, actividades para nenos/as, exposicións filatélicas, actuacións musicais etc.
Feitian

Feitian é o nome dun traxe espacial chinés deseñado para actividades extravehiculares. Está baseado no traxe espacial ruso Orlan-M e foi usado por primeira vez durante a misión da Shenzhou 7, o 27 de setembro de 2008, polo astronauta Zhai Zhigang.
En 2004 China comprou a Rusia nove traxes Orlan-M por 800. 000 dólares: tres versións de voo, dous de adestramento en terra e catro de flotación neutra para adestramento en tanques de auga. O comezo dos traballos sobre o Feitian comezaron en xullo dese mesmo ano, fabricándose dous modelos de voo cun custo de 5 millóns de dólares por traxe. Os traxes usan sistemas e materiais completamente chineses, incluíndo as comunicacións dixitais, a telemetría e o sistema de xestión de datos. A diferenza máis notable co Orlan-M é un visor do casco máis amplo.
Durante o desenvolvemento do traxe se atoparon varias dificultades, que atrasaron a finalización e cualificación dos traxes ata xuño de 2008, tan só tres meses antes do voo da Shenzhou 7. Dos dous traxes orixinais, o usado na Shenzhou 7 foi deixado a bordo do módulo orbital, que se desintegrou tras o regreso da tripulación, e o segundo está exposto ó público.
Feixe

Un feixe é un montón atado de herba, leña, palla etc. Tamén se coñece co nome de brazado, gavela, mollo ou simplemente lote. Etimoloxía
O termo vén do étimo latín: fascis, do que tamén deriva a verba galega facho. Derivado deste termo, tamén se lle chama feixe a un grupo de cousas ou de persoas (fato) e en anatomía ao conxunto de fibras musculares ou nerviosas (tamén chamados 'fascículos').
Os termos feixe na matemática e na física tamén derivan deste (un feixe de luz).
Feixe (física)

En Física, o termo feixe emprégase por analoxía co seu uso común, é dicir, un conxunto de obxectos agrupados ou atados (como un feixe de herba, leña ou palla). O termo físico aplícase en diferentes contextos: Óptica
En Óptica, un feixe refírese a un conxunto de raios de luz (paralelos, converxentes ou diverxentes). Física de partículas
En Física de partículas, un feixe fai referencia a un “paquete” de partículas (por exemplo, electróns, protóns ou ións) que circulan nun acelerador. Neste caso, o feixe caracterízase pola natureza corpuscular das súas partículas, pola súa enerxía cinética Ec {\displaystyle \operatorname {\text{Ec}} } (ou velocidade v {\displaystyle \operatorname {\text{v}} } ) e polo número de partículas por unidade de tempo N {\displaystyle \operatorname {\text{N}} }. Se as partículas teñen carga eléctrica q {\displaystyle \operatorname {\text{q}} }, entón a corrente eléctrica total do feixe I {\displaystyle \operatorname {\text{I}} } está relacionada directamente co fluxo N {\displaystyle \operatorname {\text{N}} }, segundo a expresión: I
N ⋅ q {\displaystyle \operatorname {\text{I}}
{\text{N}}\cdot {\text{q}}}
Fejervarya cancrivora

Fejervarya cancrivora (antes Rana cancrivora) é unha ra nativa do sueste asiático, incluíndo Taiwán, a China, as Filipinas e máis raramente a parte máis occidental de Orissa na India. Foi tamén introducida en Guam, e probablemente tamén foron introducidas as de Taiwán. Vive en mangleiraiss e pantanos e é un dos 144 anfibios modernos coñecidos que poden tolerar breves excursións na auga de mar. .
Pode tolerar ambientes mariños (inmersión en auga salgada durante breves períodos ou augas salobres por períodos prolongados) ao incementar a produción e retención de urea, e por permanecer lixeiramente hiperosmótica nun fluxo de urea e sodio. Os adultos poden sobrevivir en auga salgada con salinidades de ata 2, 8% e os cágados poden sobrevivir a salinidades de ata 3, 9%. Dieta
O alimento que come esta ra depende principalmente das presas dispoñibles no lugar onde vive. Preto de augas doces, a súa dieta principal son os insectos. Mais en ambientes de augas salobres, come maiormente pequenos crustáceos, como cangrexos. Alimento humano
No sueste asiático esta ra é cazada localmente para comela e a miúdo é criada para comer as súas ancas, como ocorre en Xava, Indonesia.
Fejervarya moodiei

Fejervarya moodiei (antes Rana moodiei) é unha especie de ra asiática da familia Dicroglossidae. No pasado foi a miúdo mesturada con Fejervarya cancrivora; a súa distribución non se coñece ben, pero inclúe as Filipinas (a súa localidade tipo é Manila, Luzón), Tailandia, illa de Hainan (China) e a India. O seu hábitat natural son pantanos de augas doces e pantanos de augas doces intermitentes.
Feldespato

Os feldespatos son un grupo de minerais constituídos por silicatos de aluminio, potasio, calcio e sodio. Son uns minerais que forman unha serie isomorfa na que estes tres últimos elementos químicos substitúen en ocasións ó aluminio creando diferentes variedes con diversas propiedades físicas e químicas. Aspecto
Os feldespatos acostuman aparecer de forma masiva. Moi raras veces o fai en forma de cristais.
Variedades do feldespato
Segundo sexa a súa composición química os feldespatos poden dividirse en: Ortoclasios, que son feldespatos de potasio.
Plaxioclasios, os formados polo calcio e o sodio. Lugares onde se atopa
Os feldespatos son uns minerais moi abundantes na codia terrestre. Moi frecuentemente atópase en asociación co cuarzo e a mica formando parte das rochas plutónicas coma o granito, sendo o responsable da meteorización ou caolinización deste. Propiedades
Os feldespatos son moi alterables polas condicións meteorolóxicas e acostuman sufrir cambios na súa estrutura e converterse moi facilmente en caolín, proceso de meteorización que se coñece co nome de caolinización. A caolinización prodúcese en ambientes húmidos e cargados de CO2 (dióxido de carbono). O CO2 convértese en CO3 para unirse co potasio, calcio ou sodio, formando carbonatos. Outros silicatos
Outros silicatos importantes son:
A olivina, a mica e o cuarzo.
Felgueiras, Resende

Felgueiras é unha freguesía portuguesa do concello de Resende, con 8, 27 km² de área e 315 habitantes (2001). A densidade de poboación é de 38, 1 hab/km². Sitúase a 8 km ao sueste da vila de Resende.
Felibrige

Felibrige (norma mistraliana), Felibritge (norma clásica), é unha asociación literaria fundada en 1854 informalmente por seis escritores -entre eles Frédéric Mistral, Joseph Roumanille e Théodore Aubanel- co propósito de fomentar e restaurar o provenzal que entendían como o conxunto da lingua occitana. Non obstante non foi ata 1876 cando a organización se constituíu formalmente.
Felicia Pop Festival

O Felicia Pop Festival é un festival dedicado á música pop-rock que se celebra en Limodre (Fene) no mes de agosto dende o ano 1998. Até 2018 chamouse Felipop. Está organizado por Felicia Asociación Cultural.
Feliciano Canto López

Feliciano Canto López, nado en Lugo cara a 1884 e finado na mesma cidade o 17 de xuño de 1964, foi un perito agrícola e político galego. Traxectoria
Neto de Francisco Andrés López Fernández. Estudou o bacharelato en Lugo. Perito agrícola de Lugo, foi elixido presidente da Asociación de Peritos Agrícolas da provincia de Lugo en 1927, e continuou como presidente en 1932. Foi secretario da Liga de Amigos de Lugo. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Lugo en 1927. Dirixiu Galicia Agrícola e colaborou en El Progreso, Vanguardia Gallega, El Pueblo Gallego, Vida Gallega, Voz y Voto e nas Hojas Divulgadoras do Ministerio de Agricultura.
Afiliado a Izquierda Republicana, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi separado do servizo e baixa na escala en xaneiro de 1937, e abríronlle expedientes de responsabilidades políticas. Reincorporado ao servizo, foi nomeado perito superior de primeira clase do Corpo Pericial Agrícola do Estado en febreiro de 1954. Finou en Lugo o 17 de xuño de 1964. Obras
Vademécum de los abonos. Lugo: La Voz de la Verdad, 1955.
Feliciano Nogueira Marrondo

Feliciano Nogueira Marrondo, nado en Pousada (Baleira) a comezos do século XX, foi un médico galego. Traxectoria
Fillo de Vicente Nogueira e Antonia Marrondo, desenvolveu a súa profesión na zona. Foi acusado de facer propaganda polas esquerdas nas eleccións xerais de España de 1936, celebradas o 16 de febreiro. Tras o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 multárono en agosto de 1937 con 2. 500 pesetas por faltar a unha manifestación patriótica e realizar actos contrarios á ditadura. No 1941 incoáronlle expediente de responsabilidades políticas. Recoñecementos
Unha rúa da vila do Cádavo leva o nome de Doutor Nogueira. Vida persoal
Estivo casado con Luz Carballedo Gómez.
Felipe Criado Martín

Felipe Criado Martín, nado en Xixón o 8 de xaneiro de 1928 e finado en Mera (Oleiros) o 22 de novembro de 2013 foi un pintor, profesor e crítico de arte español da posguerra, destacado polas súas obras en distintos soportes e polo seu dominio do debuxo. Traxectoria
Fillo de pais casteláns, Felipe Criado naceu en Xixón, mais debido á carreira militar do seu pai, carabineiro, vive a súa nenez en Asturias, Cataluña e Santander antes de instalarse en Galicia. Comezou a carreira de medicina na Universidade de Santiago de Compostela, pero abandonou os estudos para aprender modelado no obradoiro do escultor Francisco Asorey e na Escola de Artes e Oficios de Santiago. En 1954 ingresou na Escola da Academia de Belas Artes de San Fernando en Madrid (1954-1959), onde compartiu formación con pintores como Antonio López, Lucio Muñoz, Amalia Avia ou Isabel Quintanilla. De volta na capital galega, colaborou como crítico de arte no periódico La Noche. En 1961 gañou a cátedra de Anatomía Artística na Escola de Artes e Oficios compostelá e dous anos despois, a cátedra de Debuxo para centros de ensino medio. Desenvolveu a súa actividade docente en Santiago e posteriormente na Coruña, onde se instala en 1967.
Ao longo da súa traxectoria realizou varias exposicións individuais e colectivas, tanto en Galicia (Museo do Pobo Galego, Fundación Caixa Galicia, Galería Ceibe, Sala Giannini, etc. ) coma noutras cidades españolas e estranxeiras (Madrid, Málaga, Oviedo, Huesca, Xixón, Barcelona, Os Ánxeles, Santiago de Chile, Río de Xaneiro, etc. ). As obras de Felipe Criado pódense atopar en distintos espazos expositivos como o Museo do Pobo Galego, o Centro Galego de Arte Contemporánea, o Instituto Cervantes, o Museo de Belas Artes da Coruña, o Museo Provincial de Lugo, o Museo Quiñones de León e a Real Academia Galega de Belas Artes, entre outros.
Foi membro da Real Academia Galega de Belas Artes desde 1996 e recibiu importantes galardóns como a medalla de prata da Exposición Trienal de Pintura de Santiago. Obra
A pintura de Felipe Criado pertence ao expresionismo neobarroquista; é lúdica, alegre, expresiva, e ten como base un magnífico deseño e unha paleta rica e quente. Paisaxista nas súas primeiras obras, foi incorporando co tempo a figura humana, en especial a feminina, sobre a que "equilibra a realidade e a fantasía", "o mundo tanxible" e "o mundo irreal" dos soños. Sinoptiza as súas criaturas nun alarde de curvas de excelente composición rítmica, dotándoas dunha ironía moi peculiar.
Amais de distinguirse no debuxo e a pintura, traballou o mural, o gravado e o deseño de cerámica.
Felipe Pedreira

Felipe Pedreira Deibe, nado en Cuenca cara a 1896, foi un profesor e xornalista galego. Traxectoria
Fillo de Leopoldo Pedreira Taibo, criouse na Coruña onde fixo o bacharelato. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor da Academia Católica da Coruña. En 1918 foi nomeado, por oposición libre, profesor numerario de Xeografía da Normal de Ourense. Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Ourense. En 1932 pediu a excedencia voluntaria, e dous anos despois foi nomeado profesor numerario de Xeografía da Escola de Maxisterio de Lugo. En decembro de 1949 volveu á Normal de Ourense por dereito de consorte. Colaborou en El Diario de Orense, La Región, Vida Gallega, El Ideal Gallego, El Progreso e Alborada.
Publicou Apuntes de Historia de España (Hasta la unión definitiva de Castilla y Aragón). Vida persoal
Casou en 1921 con Araceli Ancochea Roldán, e foi pai de Román, María del Carmen e Toñita Pedreira Ancochea.
Felipe Sánchez-Román

Non confundir con Felipe Sánchez Rodríguez comandante militar de Vigo durante o Golpe de estado de 1936. Felipe Sánchez-Román Gallifa, nado en Madrid o 12 de marzo de 1883 e finado en Cidade de México o 21 de xaneiro de 1956, foi un xurista e político republicano español. Traxectoria
Fillo do antigo ministro do mesmo nome. Estudou Dereito e dende 1916 ocupou a cátedra de Dereito Civil na Universidade de Madrid. Comezou a súa actividade política durante a etapa final da ditadura de Primo de Rivera abandonando a súa cátedra universitaria para mostrar a súa oposición ao réxime. Participou na Agrupación al Servicio de la República e pasou a participar activamente no movemento republicano, asistindo ao Pacto de San Sebastián e defendendo a Largo Caballero no xuízo contra o Goberno republicano clandestino.
Nas eleccións a Cortes Constituintes de 1931 foi elixido deputado independente por Madrid dentro da candidatura republicano-socialista, participando en varias comisións nas Cortes, especialmente na Constitucional, no anteproxecto da Lei Electoral e nas discusións sobre os estatutos de autonomía. Ademais presidiu a Comisión da Reforma Agraria. Nas eleccións de 1933 refusou integrarse noutras candidaturas republicanas e presentouse novamente por Madrid en solitario, sen conseguir escano (aínda que obtivo unha votación estimable, uns 27000 votos, o 5% dos electores). En 1934 fundou o Partido Nacional Republicano de carácter moderado. Para as eleccións de febreiro de 1936 uniuse en principio ao Fronte Popular. Porén, trala entrada do Partido Comunista na coalición, abandonouna e deixou o liderado do seu partido.
O 19 de xullo de 1936 foi nomeado ministro sen carteira no goberno que durante unhas horas presidiu Diego Martínez Barrio.
A depuración como catedrático polo bando franquista, sen lugar a proceso contraditorio ningún, produciuse mediante Orde Ministerial en febreiro de 1939, xunto a outros catedráticos. Despois da guerra civil tivo que partir ao exilio. Marchou a México onde pasou a ocupar un cargo de asesor da presidencia mexicana ademais de exercer de docente na UNAM. Alí fundou o Instituto de Ciencias Jurídicas.
Felirati Párt

Felirati Párt foi un grupo político húngaro de corte liberal clásico dirixido por Ferenc Deák, era un dos dous partidos presentes na Asemblea Nacional húngara de 1861 e o que tiña a maioría na cámara. Contexto
A derrota austríaca na Guerra Franco-Austríaca 1859 significou a caída do ministro do interior Alexander von Bach que seguía unha liña dura de centralización e absolutismo e a modernización das estruturas do Imperio dos Habsburgo que se plasmou no coñecido como o Diploma de Outubro (1860) que dotaba a Austria de elementos constitucionais federalizantes, pero finalmente a Patente de Febreiro (1861) establecía un sistema centralizado que disolvía a Asemblea Nacional húngara, en resposta o parlamento húngaro rexeitou ambos os dous textos negándose a enviar representantes ao Parlamento de Viena e pedindo o restablecemento do réxime constitucional de 1848 pero no seu seo había dúas tendencias, o grupo encabezado por Deák, coñecido como Felirati Párt, era partidario de chegar a acordos coa coroa austríaca para obter o autogoberno no seo do Imperio, mentres o grupo minoritario dirixido por László Teleki ata o seu suicidio en marzo de 1861 estaba pola proclamación dun estado nacional independente.
Felis (constelación)

Felis, o gato, é unha antiga constelación creada no 1799 polo francés Joseph Jérôme de Lalande, estaba situada entre Antlia e Hydra; non aparece publicada ata que sae no atlas de Bode Uranographia do 1801. Felis apareceu en varios atlas, pero nunca fóra amplamente aceptada e nunca chegaría a converterse nunha constelación oficial.
Felis silvestris lybica

Felis silvestris lybica é unha subespecie de gato montés que vive no norte de África, Península Arábiga e Oriente Medio, que segundo evidencias xenéticas, morfolóxicas e arqueolóxicas podería ser a orixe do gato doméstico, que foi desbravado hai de 9000 a 10000 anos na rexión do Crecente Fértil do Oriente Medio, coincidindo co desenvolvemento da agricultura e a necesidade de protección contra os roedores que se alimentaban do gran.
A cor da súa pelaxe vai do marrón area ao gris esbrancuxado, con listas negras no rabo e pelo máis curto cá subespecie europea, sendo tamén máis pequeno, mide de 45 a 75 cm de longo, o seu rabo de 20 a 38 cm e pesa entre 3 e 6, 5 kg.
Felisa Pérez Corbillón

Felisa Pérez Corbillón, nada en Vilaverde (Podentes, A Bola) en 1897, foi unha antifranquista galega. Traxectoria
Acusada dun atraco perpetrado no comercio dos irmáns Lisardo e Hermindo de Castro Álvarez de Porto Quintela o 11 de setembro de 1940 xunto con Saturnino Darriba, Gabriel Hernández González, José Fernández Alonso, Francisco Domínguez, Gumersindo Delgado Gallego e Remigio Fernández Rodríguez. Foi detida o 17 de febreiro de 1941. Xulgados en Ourense o 13 de outubro de 1941, acusados de auxilio á rebelión. Felisa foi condenada a prisión mentres os cinco asaltantes foron condenados a morte. O 12 de decembro de 1942 saíu en liberdade vixiada. Fuxiu e agochouse ata que volveu ser detida o 27 de abril de 1945. Foi trasladada á prisión de Mulleres de Amorabieta o 18 de agosto de 1945. Saíu do cárcere nos anos cincuenta e instalouse en Ourense. En 1969 adquiriu un panteón no cemiterio de San Francisco.
Felisa Verdejo

María Felisa Verdejo Maillo, nada en Salamanca 1950, é unha catedrática de universidade do departamento de Linguaxes e Sistemas Informáticos da UNED. É unha das pioneiras españolas en procesamiento da linguaxe natural e intelixencia artificial. Traxectoria
Realizou a tese doutoral en Informática na Universidade Pierre e Marie Curie (Paris VI).
Creou e fomentou grupos de investigación, en varias universidades, nos campos do procesamiento da linguaxe natural, intelixencia artificial e a educación a distancia. Desenvolveu docencia e investigación en catro universidades españolas: Universidade Complutense (1978-1981), Universidade do País Vasco (1981-1985), Universidade Politécnica de Cataluña (1985-1991), e UNED (desde 1991).
Abriu e impulsou unha liña de investigación estratéxica, a que trata do procesamiento automático do idioma español para integralo en sistemas intelixentes e multitude de aplicacións. Os seus logros científicos plásmanse nas súas publicacións, nos proxectos de investigación que en moitas ocasións incluían a amplos consorcios que logrou reunir e liderar con éxito, e nas vinte teses doutorais que dirixiu.
A súa capacidade de liderado plasmouse en múltiples esforzos para a promoción e construción da comunidade científica nas súas áreas de traballo: Vicepresidenta da COSCE (Confederación de Sociedades Científicas de España) desde marzo do 2009
Fundadora da sociedade científica SEPLN en 1983 (Sociedade Española para o Procesamiento da Linguaxe Natural)
Fundadora da sociedade científica AEPIA (Asociación Española para a Intelixencia Artificial),
Fundadora da sociedade científica Iberamia (Iberoamericana de Intelixencia Artificial).
Membro do "Working Group 3. 6" do IFIP.
Membro do comité da Global Wordnet Association.
Membro (grupo UNED) de ELSNET, Rede de excelencia en Human Languages Technologies até 2004
Membro do “board” do SIG CSCL, Kaleidoscope, desde o 2004
Membro do “board” do SIG AI&ED, Kaleidoscope, desde o 2004
Membro do “steering committee” do Cros Language Evaluation Forum (CLEF), desde a súa fundación.
Membro do comité asesor do Instituto IMDEA de redes (2007-2010)
Formou parte moi activa nas axencias de avaliación de investigación e docencia. Como organizadora ou promotora tamén participou en numerosas actividades de difusión da investigación no ámbito nacional, iberoamericano e europeo. Premios
Na súa vida profesional Verdejo foi obxecto de numerosos recoñecementos da comunidade investigadora. Cabe destacar que en 2002 foi nomeada ECCAI Fellow, a máis alta distinción das asociacións europeas en Intelixencia Artificial.
Premio Nacional de Informática José García Santesmases en 2014 á Traxectoria Profesional para investigadores en enxeñaría informática que realizaron achegas significativas de promoción, apoio, e investigación da Informática ao longo da súa vida.
O 28 de xaneiro de 2016 foi nomeada doutora honoris causa pola Universidade de Alacante.
Felix Bloch

Felix Bloch, nado en Zürich (Suíza) o 23 de outubro de 1905 e finado en San Francisco (E. U. A. ) o 10 de setembro de 1983, foi un físico norteamericano de orixe suíza, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1952. Traxectoria
Naceu nunha familia de orixe xudía. Estudou na Escola Politécnica Federal de Zürich (Eidgenössische Technische Hochschule Zürich) da Universidade de Zürich. Aínda que iniciou estudos en Enxeñería, pronto cambiou aos estudos de Física. Graduado en 1927, proseguiu os seus estudos de Física na Universidade de Leipzig, doutorándose en 1928. Permaneceu en Alemaña, onde estudou xunto a Werner Heisenberg, Wolfgang Pauli, Niels Bohr e Enrico Fermi.
En 1933 abandonou Alemaña por marchar á universidade norteamericana de Stanford, converténdose en profesor desta universidade en 1934 e acadando a nacionalidade estadounidense en 1939.
Investigacións científicas
Durante a segunda guerra mundial traballou ao redor da enerxía nuclear no Laboratorio Nacional Los Álamos dos Estados Unidos no Proxecto Manhattan xunto a Robert Oppenheimer, Edward Teller, Otto Frisch, Enrico Fermi, David Bohm, James Chadwick, James Franck, Emilio Gino Segrè, Niels Bohr, Eugene Wigner, Leo Szilard e Klaus Fuchs entre outros. Posteriormente dimitiu para pasar a formar parte do proxecto radar da Universidade Harvard.
Interesado na indución nuclear e a resonancia magnética nuclear, en 1952 foi galardoado, xunto co norteamericano Edward Mills Purcell, co Premio Nobel de Física polos seus estudos, por separado, sobre a medición de campos magnéticos no núcleo atómico, resonancia magnética nuclear.
Entre 1954 e 1955 foi o primeiro director do CERN situado en Xenebra.
Felús

O felús (árabe: فلس, romanizado: fals, plural fulus) foi unha moeda medieval de cobre do mundo musulmán producida por primeira vez polo califato omeia (661-750 d. C. ) a finais do século VII. Historia
A moeda deriva do follis, unha moeda romana de cobre e, máis tarde, tamén moeda bizantina. Orixinalmente, o felús cuñouse seguindo o padrón bizantino, de maneira que 48 feluses equivalían a un dirham de prata. Como é habitual na maioría das moedas islámicas, o felús era anicónico e adoitaba presentar unha escrita árabe ornamentada en ambas as faces. Na época do califatio abbásida, nestas inscricións mencionábase o nome do gobernante emisor, así como o lugar e o ano da cuñaxe. A partir do século X, o felús foi perdendo progresivamente a súa importancia no sistema monetario, aínda que recuperou valor no emirato de Bukhara e como principal moeda circulante en Exipto nos séculos XIV e XV, cando un dirham equivalía a 24 feluses. Producíronse moi diversas emisións de feluses ata o século XIX, cun peso variable entre un gramo e dez gramos ou mesmo máis. Na Península Ibérica, os feluses cuñáronse ocasionalmente, de xeito exclusivo durante a época inicial da invasión musulmá, no século VIII da Héxira (séculos IX e X d. C. ), e no reino nazarí de Granada.
A existencia desta pequena peza de cobre foi fonte de controversia para os xuristas musulmáns: cabe citar a Al-Maqrîziy, quen no seu Ighathah (1405) e sobre todo en al-Nuqud al-Islamiyyah («A moeda do islam», 1415), advertía de que «os muslmáns non deberían utilizar máis que o dinar de ouro e o dirham de prata nas súas transaccións». Etimoloxía
O nome procede do árabe marroquí flus (pl. fulus), e este termo deriva, pola súa vez, do grego antigo phóllis (φόλλις), que chegou ao árabe a través do arameo. É probable que o termo actual en galego fose tomado da forma plural árabe. Moedas modernas
Na Idade Moderna, o felús deu orixe a outras moedas: Fils, a moeda divsionaria dos modernos dinar, dirham ou rial como moeda de diversos países (Bahrain, Iraq, Xordania, Kuwait, Iemen e Emiratos Árabes Unidos).
Falus, moeda marroquí vixente entre 1672 e 1901.
Femia

Nas especies de sexualidade diferenciada, a femia é o sexo oposto ó macho. Os gametos da femia son meirandes e non se poden desprazar ó contrario que os do macho. Nos casos de seres hermafroditas, conterán tanto gametos masculinos como femininos.
Do termo "femia" deriva "feminismo", o cal é visto na teoría de xénero como unha conduta que ve as mulleres como suxeitos dignos de igualdade (cf. machismo).
Feminacionalismo

Feminacionalismo ou femonacionalismo é un termo que describe a asociación entre un tipo de ideoloxía nacionalista e algúns postulados do movemento feminista con motivacións xenófobas.
O termo foi orixinalmente proposto pola académica Sara R. Farris para referirse aos procesos polos que certos poderes se aliñan con algunhas reivindicacións do movemento feminista co fin de xustificar posicións racistas, xenófobas ou aporófobas, apoiándoas sobre os prexuízos de que as persoas migrantes han de ser forzosamente machistas e de que a sociedade occidental é completamente igualitaria. Desta forma, faise uso das mulleres e os dereitos conseguidos para soster posturas en contra da inmigración, sendo cada vez máis común entre partidos de ultradereita.
As principais críticas a este fenómeno céntranse no uso parcial e sectario que se fai do movemento feminista para amparar fins baseados na intolerancia, obviando o propio sexismo e a falta dunha igualdade real na sociedade occidental no seu conxunto.
Feminidade

A feminidade é o conxunto de cualidades pechadas no estereotipo de muller dunha cultura particular. É un concepto que fai referencia a valores, características e comportamentos tanto aprendidos, como a características biolóxicas. O seu complemento é o concepto de masculinidade. O concepto de feminidade tamén desenvolveu o "ideal de feminidade" no senso dun patrón ou modelo desexable de muller.
Enténdese por feminidade un conxunto de atributos asociados ó rol tradicional da categoría muller. Algúns exemplos deses atributos son a comprensión, a delicadeza e a mostra de afecto, a educación e os coidados da descendencia etc. Deste xeito, ó longo da historia dos países occidentais, e aínda hoxe, as mulleres sufriron unha gran presión social para responder diante da sociedade con comportamentos asociados a eses atributos.
Feminino xenérico

O feminino xenérico é unha convención lingüística, caracterizada polo uso gramatical do xénero feminino para referirse tanto a persoas de sexo masculino como feminino (por exemplo, "as políticas" para referirse en conxunto aos políticos homes e ás políticas mulleres). Historia
Esta convención estivo ausente en todas as linguas do mundo até finais do século XX. Nesa época algúns falantes dalgunhas linguas románicas comezaron a utilizar nalgunhas ocasións o feminino como xenérico. Xa no século XXI comezouse a empregar como convención nalgúns medios de comunicación en lingua galega, como Nós Diario.
Feminismo da igualdade

O feminismo da igualdade é unha teoría feminista e un movemento social que ten como obxectivo conseguir a igualdade entre homes e mulleres e expón que para iso non é suficiente a igualdade formal ou legal senón que é necesario estabelecer un novo contrato social. O feminismo da igualdade inclúe diferentes feminismos como son os socialistas, marxista e anarquistas.
Así mesmo, o feminismo radical estadounidense e os feminismos de Simone de Beauvoir e materialistas como Christine Delphy e Lidia Falcón tamén forman parte desta perspectiva teórica. Todos estes feminismos cren que homes e mulleres son orixinariamente seres humanos. O feminismo da igualdade considera que a loita pola igualdade real e efectiva, material, entre mulleres e homes transforma de maneira radical todas as áreas da vida social, o propio concepto do que é un ser humano e reformula os fins e o sentido da vida individual e colectiva.
Entre as feministas históricas máis relevantes do feminismo da igualdade están Olympe de Gouges e Mary Wollstonecraft na Revolución francesa até Flora Tristán, Alexandra Kollontai e Sylvia Pankhurst entre as sufraxistas e marxistas, Kate Millett e Shulamith Firestone entre as feministas radicais.
Feminismo marxista

O feminismo marxista é unha póla do feminismo enfocado en investigar e explicar as maneiras polas cales as mulleres son oprimidas por medio dos sistemas do capitalismo e da propiedade privada. De acordo coas feministas marxistas, a liberación das mulleres só pode ser alcanzada a través dunha reestruturación radical da economía capitalista actual, en que gran parte do traballo das mulleres é desigual. Karl Marx chegou a citar a François Fourier que dicía que o progreso humano estaría asociado a emancipación con relación ó sexismo. O combate que Marx e Engels facían ó sexismo era confirmado por contemporáneos como August Bebel que republicou os traballos do antropólogo Lewis Henry Morgan sobre este tema. Marx tamén argumentaba que o traballo extenuante tiraba o foco dos pais con relación ó coidado da prole e defendía que a familia tradicional era unha maneira de preservar a propiedade privada. O autor tampouco descartou o papel da muller como grupo social na historia, desafiando o determinismo machista e darwinista da época, a pesar de afirmar que a emancipación das mulleres sería algo inevitábel dende que haxa a superación dos modos de produción. Os autores marxistas dos séculos XIX e comezos do XX crían que a resolución do sexismo era unha das maiores cuestións a seren afrontadas pola esquerda a nivel de xustiza social e equidade. A prostitución tamén é descrita polo pensador como algo suscetíbel a toda clase traballadora e Karl defendía como antídoto un concepto de nova familia en que cada membro fose considerado como irmán. A pesar diso, algúns autores argumentan que Marx defendía unha redución da xornada de traballo para que as mulleres ficasen na dependencia do lar.
Feminismo pro-sexo

O feminismo pro-sexo é un termo inventado por Ellen Willis que se opón ó feminismo abolicionista da pornografía machista e outras violencias de xénero relacionadas co sexo e a obxectificación da muller. Willis considérase "feminista non tradicional" e pensa que a sexualidade é o centro da liberación das mulleres. No século XXI estas ideas son consideradas machistas polo feminismo.
A partir da década de 1980 (época da terceira onda do feminismo) comezaron a agromar novos discursos que inclúen como suxeitos políticos, que foran esquecidas até daquela, ás prostitutas, as actrices porno e os insubmisos sexuais. A idea era incluír todas as mulleres no feminismo e loitar pola mellora de condicións de vida de todas elas. Axiña viron[quen? ] que se trataba dunha "trampa", xa que ningunha desas mulleres faría ese uso do seu corpo se tivese liberdade económica e social, e o feito de que unha dona pense que vale o que o seu corpo pode valer para un home é froito do machismo da súa cultura e sociedade, xa que iso non é intrínseco da especie humana e nunca lles pasa ós homes. Esta confrontación deu lugar ás chamadas guerras sexuais feministas.
Así, durante os anos 80 comezaron a manifestarse nos Estados Unidos discursos feministas anti-pornografía e abolicionistas coa prostitución, xa que consideraban que a representación das mulleres arredor destes eixos estaba contribuíndo á violencia de xénero (un dos focos da cuarta onda do feminismo). Esta idea sintetízase na afirmación de Robin Morgan: “a pornografía é a teoría, a violación é a práctica”[Cómpre referencia]. Perante este feminismo estatal[Cómpre clarificar] que comezaba a ditar leis de regulación da pornografía, aparecen autoras feministas que defenden a liberación sexual.
Feminismo socialista

O feminismo socialista é unha corrente teórica e política que fai unha crítica tanto do capitalismo como do patriarcado, salientando as esferas tanto pública como privada a vida das mulleres, e que argumenta que a liberación só pode ser lograda a través de pór fin ás fontes tanto económicas como culturais da opresión das mulleres. É unha teoría e movemento que amplían o argumento tradicional marxista do papel da sociedade de clases na opresión das mulleres. Definición
Comparte certos aspectos da teoría do feminismo radical relacionados coa súa crítica do papel do patriarcado, e co feminismo liberal en relación coa necesidade de loitar por dereitos iguais na sociedade actual. Ó mesmo tempo, rexeita a formulación central do feminismo radical de que o patriarcado é a única ou central fonte da opresión das mulleres, e a idea fundamental do feminismo liberal de que as mulleres se poden liberar no eido da sociedade de clases sen unha transformación das relacións de produción a súa opresión, xa que é clave para a existencia mesma do capitalismo.