proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ministerio de Igualdade (España)

O Ministerio de Igualdade de España é o departamento da Administración Xeral do Estado responsable da proposta e execución da política do Goberno de España en materia de igualdade e das políticas dirixidas a facer real e efectiva a igualdade entre homes e mulleres, a prevención e erradicación das distintas formas de violencia contra a muller e a eliminación de toda forma de discriminación por razón de sexo, orixe racial ou étnica, relixión ou ideoloxía, orientación sexual, identidade de xénero, idade, discapacidade ou calquera outra condición ou circunstancia persoal ou social. Correspóndelle, en particular, a elaboración e desenvolvemento das normas, actuacións e medidas dirixidas a asegurar a igualdade de trato e de oportunidades, especialmente entre homes e mulleres, o fomento da participación social e política das mulleres, e a prevención e erradicación de calquera forma de violencia contra a muller. ​ Do 13 de xaneiro de 2020 ao 21 de novembro de 2023 a súa titular foi Irene Montero, membro da coalición Unidas Podemos. Desde o 21 de novembro do 2023 pasa a selo Ana Redondo García, do PSOE. Historia
Creouse en 2008, durante a IX Lexislatura do renovado período democrático, baixo a presidencia do socialista José Luis Rodríguez Zapatero, foi o ministerio encargado de impulsar as políticas sociais recollidas na Ley para la Igualdad e na Ley Integral contra la Violencia sobre la Mujer, así como os programas sociais do Instituto de la Mujer e do Instituto de la Juventud. O Ministerio recolle as competencias de Igualdade que na VIII Lexislatura de España tiña o Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais, o cal pasou a chamarse Ministerio de Traballo e Inmigración. A primeira ministra de igualdade foi Bibiana Aído, a ministra máis nova da historia da democracia en España. Tamén foi a única, pois o ministerio integrou as súas competencias no de Sanidade e Consumo en 2010. Listaxe de ministras
2008-2010: Bibiana Aído
2020-2023: Irene Montero
2023-: Ana Redondo García
Ministerio de Traballo e Economía Social (España)

O Ministerio de Traballo e Economía Social de España é o departamento ministerial con competencias en relacións laborais, de emprego e de economía social. A súa titular é Yolanda Díaz. Historia
O Ministerio de Traballo é un dos ministerios con maior historia, tendo as súas orixes a principios do século XX. O ministerio foi fusionado en multitude de ocasións co ministerio de sanidade ou mesmo co ministerio de agricultura, con todo, a tendencia sempre foi a de ser un ministerio autónomo con competencias non só en emprego, senón tamén nos ámbitos da seguridade social e migración.
A súa nomenclatura do ministerio mantívose sempre como Ministerio de Traballo, fóra dos gobernos de Mariano Rajoy na que cambio á denominación de 'Ministerio de Emprego'.
En xaneiro de 2020, no goberno de coalición PSOE Unidas-Podemos presidido por Pedro Sánchez o ministerio de Traballo, Migracións e Seguridade Social desdobrouse en dous: Ministerio de Traballo e Economía Social, titular: Yolanda Díaz.
Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, titular: José Luis Escrivá. Lista de ministras e ministros de Traballo
(1) Ministerio de Traballo e Previsión Social
(2) Ministerio de Traballo, Sanidade e Previsión Social
(3) Ministerio de Traballo, Sanidade e Xustiza
(4) Ministerio de Traballo e Previsión
(5) Ministerio de Traballo e Asistencia Social
(6) Ministerio de Traballo
(7) Ministerio de Agricultura e Traballo
(8) Ministerio de Traballo, Sanidade e Seguridade Social
(9) Ministerio de Traballo e Seguridade Social
(10) Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais
(11) Ministerio de Traballo e Inmigración
(12) Ministerio de Traballo, Comercio e Industria
(13) Ministerio de Acción e Organización Sindical
(14) Ministerio de Emprego e Seguridade Social
(15) Ministerio de Traballo, Migracións e Seguridade Social Funcións
Corresponde ao Ministerio de Traballo, Migracións e Seguridade Social a proposta e execución da política do Goberno en materia de emprego e de Seguridade Social, así como o desenvolvemento da política do Goberno en materia de estranxeiría, inmigración e emigración. Estrutura
Este Ministerio estrutúrase nos seguintes órganos superiores: Secretaría de Estado de Migracións.
Secretaría de Estado da Seguridade Social.
Secretaría de Estado de Emprego.
Subsecretaría de Traballo, Migracións e Seguridade Social.
O Consello Económico e Social queda adscrito ao Ministerio de Traballo, Migracións e Seguridade Social.
Ministerio de Xustiza (España)

O Ministerio de Xustiza de España foi o órgano de goberno da Administración Xeral do Estado, ao que lle corresponde a preparación e execución da política do goberno de España en materia de Dereito Penal, Mercantil, Civil e Procesal; liberdade de cultos; dereito de graza, títulos nobiliarios, grandezas de España e avogacía do Estado. Estrutura orgánica (xaneiro de 2012)
Os órganos superiores do Ministerio de Xustiza de España, dependentes directamente do ministro son: Ministro: Rafael Catalá Polo.
Secretaría de estado de Xustiza: Fernando Román García
Secretaría Xeral de Modernización e Relacións coa Administración de Xustiza (con rango de subsecretaría): Joaquín Silguero Estagnan
Dirección Xeral de Relacións coa Administración de Xustiza: Ricardo Gonzalo Conde Díez
Dirección Xeral de Cooperación Xurídica Internacional e Relacións coas Confesións: Ángel Llorente Fernández de la Reguera
Subsecretaría de Xustiza: Juan Bravo Rivera
Secretaría Xeral Técnica: Mireya Corredor Lanas
Dirección Xeral dos Rexistros e do Notariado: Joaquín José Rodríguez Hernández
Avogacía Xeral do Estado (con rango de subsecretaría): Marta Silva de Lapuerta Lista de ministros de xustiza
Lexislatura Constituínte (1977-1979)
Landelino Lavilla
I Lexislatura (1979 - 1982)
Íñigo Cavero até o 9 de setembro de 1980
Francisco Fernández Ordóñez dende o 9 de setembro de 1980 até o 1 de setembro de 1981.
Pío Cabanillas Gallas dende o 1 de setembro de 1981.
II Lexislatura (1982 - 1986)
Fernando Ledesma
III Lexislatura (1986 - 1989)
Fernando Ledesma até o 12 de xullo de 1988
Enrique Múgica dende o 12 de xullo de 1988.
IV Lexislatura (1989 - 1993)
Enrique Múgica até o 12 de marzo de 1991.
Tomás de la Quadra Salcedo dende o 12 de marzo de 1991.
V Lexislatura (1993 - 1996)
Juan Alberto Belloch
VI Lexislatura (1996 - 2000)
Margarita Mariscal de Gante
VII Lexislatura (2000 - 2004)
Ángel Acebes, até xullo de 2002
José María Michavila, dende xullo de 2002
VIII Lexislatura (2004 -2008 )
Juan Fernando López Aguilar, até febreiro de 2007
Mariano Fernández Bermejo, dende febreiro de 2007
IX Lexislatura (2008 - 2011)
Mariano Fernández Bermejo, até febreiro de 2009
Francisco Caamaño, dende febreiro de 2009
X Lexislatura (2011 - 2015)
Alberto Ruiz-Gallardón (2011 - 2014).
Rafael Catalá Polo (29 de setembro de 2014 - 21 de decembro de 2015)
XI Lexislatura (2015 - 2016)
Rafael Catalá Polo (29 de setembro de 2014 -3 de novembro de 2016); en funcións.
XII Lexislatura (2016 - 2019)
Rafael Catalá Polo (4 de novembro de 2016 - 7 de xuño de 2018)
Dolores Delgado García (7 de xuño de 2018 - 21 de maio de 2019)
XIII Lexislatura (2019 - 2029)
Dolores Delgado García (21 de maio de 2019 - 13 de xaneiro de 2020); en funcións.
XIV Lexislatura (2020 - presente)
Juan Carlos Campo Moreno (13 de xaneiro de 2020 - 11 de xullo de 2021)
Pilar Llop (11 de xullo de 2021 - no cargo)
Ministerio para a Transformación Dixital e da Función Pública (España)

O Ministerio para a Transformación Dixital e da Función Pública de España é o departamento da Administración Xeral do Estado con competencias en transformación dixital e función pública, polo que lle competen a preparación e execución da política do Goberno en materia de política territorial e de relacións e cooperación coas Comunidades Autónomas e coas entidades que integran a Administración Local. Desde 2023, o seu titular é José Luís Escrivá, que anteriormente exerceu como ministro de Inclusión, Seguridade Social e Migracións. Historia
Creouse en novembro de 2023. É un dos novos departamentos do terceiro Goberno de Pedro Sánchez. Estrutura
Estrutúrase nos seguintes órganos superiores e directivos: A Secretaría de Estado de Dixitalización e Intelixencia Artificial.
A Secretaría Xeral de Administración Dixital, con rango de Subsecretaría.
A Dirección Xeral de Dixitalización e Intelixencia Artificial.
A Secretaría de Estado de Telecomunicacións e Infraestruturas Dixitais.
A Secretaría Xeral de Telecomunicacións e Ordenación dos Servizos de Comunicación Audiovisual, con rango de Subsecretaría.
Adscricións
A entidade pública empresarial Rede. é.
O Instituto Nacional de Ciberseguridad (INCIBE).
A Axencia Española de Supervisión da Intelixencia Artificial (AESIA).
Ministro (goberno)

Ministro é o membro dun goberno que, baixo a autoridade dun Xefe de Goberno ou dun Primeiro Ministro, exerce a función executiva dun estado nunha área concreta que lle foi encomendada. Ademais fai parte do Consello de ministros, órgano colexiado do Goberno.
A autoridade que teña así como a autonomía da que dispoña no exercicio do seu cargo poden variar segundo a lexislación de cada país Lexislación española
O posto de ministro está recollido, na lexislación española, sobre todo na Constitución e na Lei do Goberno.
Constitución española
O papel do Goberno e os seus ministros veñen recollidos nos artigos 97 e seguintes da Constitución: Tal como preveía a Constitución, as leis detallaron máis as funcións e status dos ministros.
Lei do Goberno
Na Lei 50/1997, de 27 de novembro, do Goberno, establécense as responsabilidades e funcións dos ministros:
Ministro sen carteira

Ministro sen carteira (ou ministra sen carteira) é un termo creado entre finais do século XIX e principios do XX para designar os membros do goberno coa consideración de ministro e coas mesmas funcións e prerrogativas ca estes aínda que, porén, carecen de cometidos determinados, polo que poden desenvolver aquelas que lles atribúe o Presidente do Goberno ou o primeiro ministro para unha cuestión especial ou para un tema xeral por tempo determinado.
O seu voto nas decisións do Consello de ministros teñen igual valor có dun ministro con área específica de goberno.
Nalgúns países, o número de ministros sen carteira está limitado por lei, como medida para evitar nomeamentos de favor. Conselleiro sen carteira
Na estrutura do poder galego, este cargo denomínase conselleiro ou conselleira sen carteira.
Foron conselleiros sen carteira do goberno galego Vitorino Núñez durante a Xunta preautonómica, Xoán Manuel Diz Guedes, entre maio de 2000 e o 10 de xaneiro de 2001, e Vítor Manuel Vázquez Portomeñe entre 1996 e 1997, ocupados fundamentalmente de tarefas de asuntos parlamentarios e de relacións institucionais.
Ministry

Ministry é unha banda estadounidense de metal industrial fundada polo seu líder Al Jourgensen en 1981 e procedente de Chicago, Illinois. Orixinalmente comezou como un grupo de synthpop, pero Ministry cambiou o seu estilo para o metal industrial a finais dos anos 80. Ministry conseguiu o éxito entre o gran público a principios dos 90 co seu álbum Psalm 69: The Way to Succeed and the Way to Suck Eggs (1992), e xirou como parte do festival Lollapalooza festival. Despois de 27 anos de actuacións, Al Jourgensen decidiu desfacer a banda no ano 2008, que volveu a reunirse no ano 2011. Discografía
Álbums
Minoría

Unha minoría ou grupo minoritario refírese a unha categoría de persoas que experimentan unha desvantaxe relativa en comparanza cos membros dun grupo social dominante. A membresía dun grupo minoritario xeralmente baséase en diferenzas nas características ou prácticas observábeis, tales como: sexo, etnia, raza, relixión, discapacidade, identidade de xénero ou orientación sexual. Utilizando o marco de interseccionalidade, é importante recoñecer que un individuo pode ser membro de múltiples grupos minoritarios ao tempo (por exemplo, unha minoría racial e relixiosa). Do mesmo xeito, os individuos tamén poden ser parte dun grupo minoritario con respecto a algunhas características, mais parte dun grupo dominante con respecto a outros.
Minoría étnica

Unha minoría étnica é un sector da sociedade que se distingue pola súa lingua, dialecto, relixión, cultura ou orixe histórica. Estas diferenzas a miúdo, constitúen o motivo para que sexan, ou se sentan discriminados pola sociedade maioritaria. Os grupos étnicos minoritarios poden identificarse con certos territorios, poden ter ou non unha estrutura organizada, ou a súa cohesión pode estar baseada só nas relacións propias da súa calidade como grupo étnico.
Existen grupos étnicos minoritarios recoñecidos oficialmente polo goberno dun país, como os va, da República Popular da China. Minorías históricas repartidas por todo o mundo, como os menonitas, ou os xitanos, unha das máis antigas de Europa.
No caso de que a minoría étnica practique unha relixión minoritaria, devandita correlación pode exacerbar aínda máis os problemas de marxinación, segregación relixiosa e outros tipos de discriminacións por motivos relixiosos.
Minot, Dacota do Norte

Minot (['maɪ. nɑt]), cidade do estado de Dacota do Norte, un dos estados que conforman os Estados Unidos. Poboación: 40. 888 habitantes (2010).
Minotaur 1

Minotaur 1 foi o nome dun foguete espacial dos Estados Unidos propulsado en tódalas súas etapas por propelente sólido. As súas dúas primeiras etapas derivan do mísil balístico intercontinental retirado Minuteman 2 en combinación con etapas superiores de nova fabricación para crear un lanzador de baixo custo. A terceira e cuarta etapas, Orion 50XL e Orion 38, derivan do lanzador Pegasus. Ademais opcionalmente podía usar o sistema HAPS (Hydrazine Auxilary Propulsion System) para incrementar a preción da inserción orbital. Podía usar dous tipos de cofias, unha máis pequeda, derivada do Pegasus, e outra de maior diámetro.
Dos once lanzamentos feitos polo Minotaur 1, todos foron exitosos. O foguete non estaba dispoñible para uso comercial e tódolos lanzamentos foron de cargas gobernamentais.
Minotaur 2

Minotaur 2 foi o nome dun foguete espacial suborbital dos Estados Unidos propulsado en tódalas súas etapas por propelente sólido e producido pola empresa Orbital Sciences. As tres etapas do foguete derivan do mísil balístico intercontinental retirado Minuteman 2. Foi usado exclusivamente en lanzamentos suborbitais, principalmente para despregar obxectivos en prácticas de defensa contra ataques de mísiles.
Dos seis lanzamentos feitos polo Minotaur 2, todos foron exitosos. O foguete non estaba dispoñible para uso comercial e tódolos lanzamentos foron gobernamentais e feitos desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Minotaur 4

Minotaur 4 foi o nome dun foguete espacial dos Estados Unidos producido pola empresa Orbital Sciences. As tres primeiras etapas do foguete derivan do mísil balístico intercontinental retirado Peacekeeper, mentres que a cuarta é un desenvolvemento da propia empresa. Foi usado en cinco lanzamentos, todos exitosos. Opcionalmente podía usar o sistema HAPS (Hydrazine Auxilary Propulsion System) para incrementar a preción da inserción orbital.
Minotaur 5

Minotaur 5 é o nome dun foguete espacial dos Estados Unidos producido pola empresa Orbital Sciences coas tres primeiras etapas do foguete derivando do mísil balístico intercontinental retirado Peacekeeper. A cuarta e quinta etapas son etapas comerciais Star-48BV e Star-37FM. O único Minotaur 5 lanzado usouse para enviar a sonda LADEE cara a Lúa.
Minuto

O minuto (símbolo min) é unha unidade de tempo que equivale á sesaxésima parte dunha hora. Tamén equivale a 60 segundos, que é a unidade de tempo do Sistema Internacional de Unidades.
Isto é: 1/60 h
1 min
60 s
O vocábulo minuto provén do latín pars minuta prima, que significa ‘parte diminuta primeira’, coa mesma etimoloxía que «menor». O segundo era denominado pars minuta secunda, a ‘parte diminuta segunda’.
Minúscula

Letra minúscula é a que, a diferenza da maiúscula, ten menor tamaño e, polo xeral, distinta forma. Como adxectivo, indica algo menor que o ordinario na súa especie. Coloquialmente emprégase como sinónimo de pequenísimo, mínimo. Letras minúsculas no alfabeto latino
a, b, c, d, e, f, g, h, i, l, m, n, ñ, o, p, q, r, s, t, u, v, x, z (j, k, w, y) Letras maiúsculas no alfabeto latino
A, B, C, D, E, F, G, H, I, L, M, N, Ñ, O, P, Q, R, S, T, U, V, X, Z (J, K, W, Y) en letra grosa as letras do alfabeto galego as outras úsanse en estranxeirismos.
Miocardite

A miocardite é un termo médico que describe a inflamación do miocardio, que é a porción muscular do corazón. Polo xeral é debida a unha infección viral ou bacteriana, e preséntase como dor de peito, signos repentinos de insuficiencia cardíaca e respiratorio e morte súbita.
Mioceno

O Mioceno é unha división da escala temporal xeolóxica, a cuarta época xeolóxica da era cenozoica e a primeira época do período neóxeno. Comezou hai 23, 03 millóns de anos e terminou hai 5, 332 millóns de anos. Neste período continuou a elevación de cordilleiras como os Pireneos, os Alpes e o Himalaia. A erosión favorecida por estas oroxéneses orixinou sedimentos e depósitos de petróleo en zonas que eran concas mariñas de pouca profundidade. A temperatura era máis baixa que a actual, e se orixinaron as masas de xeo na Antártida.
As plantas e os animais do mioceno eran bastante modernos. O nome de mioceno procede das palabras gregas μείων meiōn 'menos', e καινός kainós 'novo', é dicir, 'menos novo', aludindo a que presenta un 18 % menos de invertebrados mariños modernos que o Plioceno. Os mamíferos e as aves estaban ben establecidos. Proliferaron as especies de mamíferos, entre eles os rinocerontes, o gato, o camelo e o cabalo coas súa formas máis primitivas; entre estes están incluídos os grandes simios, que ademais de África, vivían en Asia e no sur de Europa. Nos mares, proliferaron baleas e focas.
Miocito

O miocito, tamén chamado fibra muscular ou célula muscular é o tipo de célula que forma o tecido muscular. Son células longas e tubulares que se orixinan a partir de mioblastos. Hai varias clases de miocitos, especializados segundo o tipo de músculo no que se atopen, polo que se distinguen os seguintes tipos: Fibra muscular estriada esquelética. Forman os músculos esqueléticos, é dicir, os músculos unidos aos ósos do esqueleto formando o aparato locomotor, que causan os movementos do corpo controlados voluntariamente. Están cheas de miofilamentos de proteínas contráctiles (actina e miosina principalmente) moi ordenados formando uns paquetes chamados miofibrilas, que presentan lonxitudinalmente unha sucesión de unidades contráctiles chamadas sarcómeros. A superposición regular destes filamentos dá lugar a unhas estriacións na fibra perfectamente visibles ao microscopio, tanto na miofibrila como na célula muscular completa. Estes miocitos son cilíndricos, moi longos e estreitos e afiados nos extremos, polo que son fusiformes, e teñen varios núcleos en posición superficial.
Fibra muscular estriada cardíaca. Non son cilíndricos e fusiformes senón que se bifurcan e conectan con outros adxacentes por uns extremos especializados chamados discos intercalares. Tamén forman sarcómeros e estriacións, pero teñen un só núcleo situado en posición profunda e son de contracción involuntaria.
Os miocitos cardíacos, ademais de seren responsables da contracción do corazón, son tamén responsables de xerar os impulsos eléctricos que controlan a frecuencia cardíaca. Esta función exércena miocitos cardíacos especializados situados no nodo sinoauricular, nodo auriculoventricular e feixe de His do corazón (ver fibra de Purkinje).
Fibra muscular lisa. Forman os músculos das paredes de órganos e condutos e orixinan a contracción e peristaltismo involuntario de ditas paredes. Son fusiformes e agrúpanse en láminas ou feixes. Presentan un núcleo único e carecen de sarcómeros e estriacións, xa que as súas miofibrilas están bastante desordenadas. Terminoloxía
A microestrutura infrecuente das células musculares fixo que se lle deran denominación especiais ás súas partes. Na táboa indícanse eses termos e a súa equivalencia cos termos citolóxicos xerais: Control funcional
Kindlin-2 xoga un papel na elongación.
GATA4 e GATA6 xogan un papel na diferenciación.
Miodesopsia

As miodesopsias, tamén chamadas moscas volantes (do latín 'muscae volitantes') ou corpos flotantes, son un fenómeno ocular que se manifesta na visión como un conxunto de manchas, puntos ou filamentos (ás veces en forma de arañeira) suspendidos no campo visual, que non se corresponden con obxectos externos reais. Definición e etimoloxía
A miodesopsia consiste na impresión de corpos flotantes que se desprazan con inercia cos movementos do globo ocular. Percíbense especialmente ben nas situacións de contrastes intensos (páxina en branco, ceo claro, etc. ).
Son o resultado da presenza de opacidades que se forman no humor vítreo, o corpo xelatinoso que enche o globo do ollo, e que co paso da luz proxectan a súa sombra sobre a retina. Na maior parte dos casos, son unha consecuencia natural do envellecemento deste corpo vítreo, que vai perdendo auga e diminuíndo de volume. En consecuencia, as proteínas vítreas que perderon auga condénsanse perdendo transparencia. Porén, tamén poden estar presentes en individuos novos en casos de traumatismos oculares. Aínda que estas manchas parecen estar fronte ó ollo, en realidade flotan no interior deste.
Etimoloxicamente o termo «miodesopsia» provén do grego: myie
mosca; eidos
formas; ops
visión.
Notas
Miofibroblasto

Os miofibroblastos (MFB) son un tipo de fibroblastos especializados. Son células que posúen características intermedias entre fibroblastos e células musculares lisas. Desempeñan un papel moi importante durante a inflamación, a reparación, a cicatrización e a rexeneración dos tecidos nos diferentes órganos.
A súa morfoloxía é similar á do fibroblasto e ademais posúen moléculas de actina e miosina nos seus citoplasmas, como o miocito.
Teñen feixes de filamentos de actina e corpos densos semellantes aos das células do músculo liso. Difiren das células musculares lisas porque carecen de lámina externa.
Son abundantes en zonas de cicatrización e no ligamento periodontal. Orixe embriolóxica
Todas as células contráctiles son de orixe mesodérmica incluíndo o miofibroblasto e a súa diferenciación débese principalmente a un proceso de alongamento gradual, con síntese simultánea de proteínas filamentosas con capacidade de contracción. A excepción son as células mioepiteliais que teñen orixe endodérmica. Caracterización fenotípica
Os miofibroblastos representan unha subpoboación de fibroblastos cun fenotipo similar ao das células do músculo liso, debido a que expresan α-actina de músculo liso no seu citoesqueleto, aínda que tamén as súas subpoboacións en diferentes órganos mostran diferenzas fenotípicas entre elas.
A súa fisioloxía é semellante nos diferentes tecidos e órganos nos que se encontran. Debido ao seu amplo espectro de síntese e secreción de moléculas, tales como citocinas, interleucinas, quimiocinas, factores de crecemento, lípidos, diversos mediadores fisiolóxicos, moléculas matriz extracelular, metaloproteinases da matriz (MMPs) e metaloproteases da matriz inhibidoras de tecidos (TIMPs), exercen un papel moi importante durante a embrioxénese, a organoxénese, a inflamación, a reparación e a cicatrización.
Os miofibroblastos son ademais, fundamentais nos diferentes procesos de rexeneración e reparación (fibrose) que ocorren nos distintos órganos. Interveñen no sostén anatómico e funcional das glándulas exócrinas, os alvéolos pulmonares, as células mesanxiais, as criptas intestinais, os lobuliños hepáticos e os folículos ováricos de Graaf. Miofibrobastos nos diferentes tecidos
Fígado
Os miofibroblastos hepáticos están integrados por varias poboacións celulares, cada unha destas localizada en lugares específicos do lobuliño hepático.
Estes miofibroblastos están implicados na fibrose, que é o proceso de reparación característico na cirrose. Cada subpoboación de miofibroblastos hepáticos mostra unha morfoloxía e unha localización característica, o que se correlaciona coa localización das moléculas de coláxeno de Tipo I e III.
Mionnay

Mionnay é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Miqueas

Miqueas foi un profeta de orixe campesiña de finais do século VIII a. C. , proveniente de Mórexet, unha pequena aldea da fértil chaira de Shfelat a uns 30 quilómetros ao suroeste de Xerusalén. Foi autor do libro da Biblia que leva o seu nome.
En lingua hebrea, o seu nome מִיכָה, Mika ou Miyá ou Michá, significa ‘quen como Yahveh? ’. Profecía
O seu labor cumpriuse en tempos dos reis Jotán de Xudá, Acaz e Ezequías e foi contemporáneo dos profetas Isaías, Oseas e Amós. Demostrou un gran celo polo pacto con Yahveh e considerou que a infidelidade ao amor de Deus faise sentir na explotación do próximo. Amou ao seu pobo campesiño e pastoril e viu nel o interese de Yahveh. Denunciou os ricos e poderosos e os sacerdotes e falsos profetas que actuaban para conseguir poder e privilexios. Rexeitou o abuso dos aristócratas de Xerusalén contra a maioría do pobo campesiño e a instrumentalización da relixión para ocultar as inxustizas sociais.
A predicación de Miqueas foi de tal alcance que influíu para que Ezequías tentase algunhas reformas en Xudá.
Especial significado e valor representa o versículo Miqueas 5: 1 citado expresamente no Evanxeo de Mateu como profecía do lugar do nacemento do Mesías, Belén de Xudá.
Mir

Mir (en ruso: Мир, significa paz ou mundo) foi o nome da famosa estación espacial orixinalmente soviética, que despois do colapso da URSS pasou a ser rusa. Mir foi a primeira estación espacial de investigación habitada de forma permanente da historia, e a culminación do programa espacial soviético. Estaba previsto que funcionase tan só 5 anos; pero finalmente estivo operativa durante 13 anos. Grazas a numerosas colaboracións internacionais, foi accesible a cosmonautas e astronautas.
A Mir foi ensamblada en órbita ao conectar de forma sucesiva distintos módulos, cada un lanzado de forma separada dende o 19 de febreiro de 1986 ata o ano 1996. Estaba situada nunha órbita entre os 300 e 400 quilómetros da superficie terrestre, orbitando completamente a Terra en menos de dúas horas. Serviu como laboratorio de probas para numerosos experimentos científicos e observacións astronómicas, establecendo récords de permanencia de seres humanos no espazo. Tras un incendio en febreiro de 1997, a estación empezou a quedar vella e obsoleta, coa consecuente cadea de fallos que puxo en marcha a súa desorbitación e desintegración na atmosfera. Foi destruída de forma controlada o 23 de marzo de 2001, precipitándose sobre o océano Pacífico.
Mira Murati

Mira Murati nada en Albania ou en San Francisco en 1985 ou, segundo outras fontes en 1988, é unha desenvolvedora de software albanesa radicada nos Estados Unidos. Como CTO (Chief Technology Officer) de OpenAI, está implicada no desenvolvemento de DALL-E. The Times cítaa como "a creadora de ChatGPT". Murati uniuse a OpenAI en 2018, exercendo como CTO da compañía e, desde novembro de 2023, asumiu como a CEO interina de OpenAI, substituíndo a Sam Altman que foi despedido por non ter o consello confianza na súa capacidade de comunicarse co mesmo. Foi substituída aos dous días por Emmett Shear. Traxectoria
Mira Murati licenciouse en Enxeñaría Mecánica polo Dartmouth College, tras o cal realizou unhas prácticas de verán como analista en Goldman Sachs. Despois, en 2012, traballou como enxeñeira na empresa aeroespacial francesa Zodiac Aerospace. Máis tarde foi nomeada xefa de produto en Tesla para o seu vehículo Model X. Despois traballou como vicepresidenta de Produto e Enxeñaría en Leap Motion, unha empresa de software e hardware que fabrica controladores que permiten aos usuarios manipular obxectos dixitais cos movementos das súas mans cando están conectados a un ordenador. En Leap Motion tamén lanzou un novo software deseñado para o seguimento manual en realidade virtual.
En 2023 como CTO de OpenAI foi a creadora de ChatGPT e dunha Intelixencia Artificial (IA) que xera obras de arte a partir de pautas dadas. En 2022 lanzouse previamente ChatGPT, un robot adestrado para manter conversas e escribir textos. Mira Murati considera que ChatGPT é unha oportunidade para a educación, aínda que hai que establecer normas e límites no seu uso diario. Considera que deben ser os gobernos os que regulen o uso da Intelixencia Artificial e non as empresas e que os filósofos, humanistas, artistas e científicos sociais teñen que participar na reflexión colectiva sobre este tema.
De feito, afirma que as implicacións éticas desta tecnoloxía están tan presentes no seu equipo, que parte dos seus colaboradores son filósofos e sociólogos que non deixan de cuestionar as consecuencias sociais para adiantarse e axudar aos usuarios a evitar resultados indesexados.
Mira de axuste

A mira de axuste é un sinal de proba de televisión que tipicamente se emite nas veces no que o transmisor está activo pero a estación non emite programación. Desenvolvemento
A mira de axuste úsase desde o comezo da televisión, orixinalmente eran simples cartóns enfocados por unha cámara de televisón, despois pasaron a ser xerados por xeradores de sinais. A súa función é para a calibración, aliñación e axuste de cámaras e videocámaras e dos receptores, conteñen unha serie de elementos que permiten a inspección inmediata e rápida da calidade do sinal de televisión cando se observa sobre unha ponte de monitoreado composto por un monitor de imaxe, un monitor forma de onda e un vectoscopio. Decadencia
Ata a década de 1990 a mira de axuste era un sinal comunmente visto nas pantallas de televisión, normalmente acompañábaa un fondo musical, un ton ou a retransmisión dunha emisora de radio da mesma empresa que a canle de televisión, pero unha serie de factores fixeron que desaparecesen dos receptores: os modernos microcontroladores dos televisores modernos non precisan axustes, o uso de estándares dixitais de interconexión e de emisión, a substitución das válvulas electrónicas por outros elementos ou a emisión continua as vinte e catro horas das canles.
Porén algunhas emisoras do primeiro mundo seguen emitindo miras de axuste e en países subdesenvolvidos aínda son habituais. Tamén son correntes a súa utilización dentro dos estudios de televisión pois moitas emisoras aínda teñen infraestrura analóxica.
Miraculina

A miraculina é un edulcorante de tipo proteínico. É unha glicoproteína extraída do froito Syncepalurn dulcificum (denominado ás veces «froito milagre»). O sabor da baga é escaso, pero despois de que o froito se teña algún tempo na boca os sabores máis ácidos percíbense como fortemente doces.
Miradoiro de Cabezoás

O miradoiro de Cabezoás é un punto de observación localizado na Ribeira Sacra, no concello ourensán de Parada de Sil. É un dos principais miradoiros do canón do Sil. Descrición
O miradoiro localízase a carón da estrada, e oferta unha visión panorámica do meandro coñecido coma Coto das Boedas, un dos puntos máis profundos do canón. Aséntase sobre unha rocha de seixo de máis de 700 metros de altitude.
Conta cunha pasarela de madeira que termina nunha plataforma con vistas ao río, arrodeada da vexetación propia da zona como castiñeiros, carballos e uceiras.
Miradoiro de Santa Luzia

O miradoiro de Santa Luzia é un miradoiro da cidade de Lisboa. Ten unha ampla vista sobre o barrio de Alfama e o río Texo. Os puntos característicos, ollando de esquerda a dereita, son a cúpula do Panteón Nacional de Lisboa, a igrexa de Santo Estêvão e as dúas torres brancas da igrexa de São Miguel. Descrición
A muralla sur de Santa Luzia ten dous modernos paneis de azulexos, un da Praça do Comércio de antes do terremoto de 1755 e outro cos cristiáns atacando o castelo de San Xurxo, de António Quaresma e feitos na fábrica da Viúva Lamego.
A carón do miradoiro tamén se atopa a igrexa de Santa Luzia e São Brás, cabeceira da antiga comenda de S. Brás de Lisboa e actual sede nacional da Asemblea dos Cabaleiros Portugueses da Orde Soberana e Militar de Malta.
Miramón Mendi

Miramón Mendi S. A. é unha empresa española fundada en 1988, é produtora de series televisivas e de espectáculos teatrais, encargada de contratos de actores, decorado, iluminación. .. O seu director xerente é José Luis Moreno.
Miranda (satélite)

Miranda, tamén coñecido como X-4, foi un satélite artificial do Reino Unido usado para facer diversos experimentos no espazo. Foi lanzado o 9 de marzo de 1974 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea mediante un foguete Scout D1, aínda que orixinalmente planeouse lanzalo mediante un foguete Black Arrow. Características
Miranda foi un satélite estabilizado por xiro lanzado entre outras cousas para probar un sistema de xiroscopios para control de actitude e doutro sistema de xiroscopios para o control da velocidade de rotación.
O satélite tiña forma de caixa de 83, 5 cm de altura cunha base cadrada de 66, 5 cm de lado. A alimentación eléctrica corre a cargo de paneis solares que despregados medían 250 cm de lonxitude e que alimentaban varias baterías.
Miranda foi inxectado nunha órbita inicial de 710 km de perixeo e 913 km de apoxeo, cunha inclinación orbital de 97, 8 graos e un período orbital de 101 minutos. Experimentos
Miranda levaba cinco experimentos a bordo: Un sistema de chorros de gas propano nos tres eixos para posicionamento orbital.
Un sensor da estrela Canopus para medir a reflectividade e as interferencias producidas polos chorros de propano.
Un sensor de albedo da Terra.
Células solares para probas de degradación por radiación.
Catro detectores infravermellos para avisos de eclipse para o experimento da estrela Canopus.
Miranda Aldhouse-Green

Miranda Jane Aldhouse-Green, nada o 24 de xullo de 1947 é unha investigadora e arqueóloga británica. Até o ano 2000 aproximadamente publicou como Miranda Green ou Miranda J. Green. Traxectoria
Graduouse na Universidade de Cardiff. En 1974 rematou un máster na Universidade de Oxford, no Lady Margaret Hall, e en 1981 doutorouse na Open University. Traballou nos museos de Worthing e Peterborough e na Open University en Gales. Aldhouse-Green foi elixida membro da Society of Antiquaries of London (FSA) en novembro de 1979, se ben xa non aparece na lista da FSA e na súa biografía da Universidade de Cardiff aparece como ex-membro. Entre 1993 e 2006 deu clase na Universidade de Wales, Newport, onde foi nomeada profesora de Arqueoloxía en 1998. Entre 2006 e 2013 foi profesora de Arqueoloxía na Universidade de Cardiff. En 2002 foi nomeada vicepresidenta da The Prehistoric Society, e anos despois presidenta.
Os seus campos de investigación son a Idade de Ferro e a cultura romano-británica, particularmente a iconografía galorromana e as actividades rituais de sacrificios. Vida persoal
Aldhouse-Green casou en 1970 co arqueólogo Stephen Aldhouse-Green, antes apelidado Stephen Green. Obra
Sussex Archaeological Collections, 1973.
A corpus of small cult-objects from the military areas of Roman Britain, British Archaeological Reports, British Series, 1978
Roman Archaeology, Longman, 1984.
The Gods of the Celts, Sutton, 1986.
The World of the Druids, Thames, 1992.
Celtic Myths, British Museum Press, 1993.
Celtic Goddesses: Warriors, Virgins and Mothers, British Museum Press, 1995.
Exploring the World of the Druids, Thames and Hudson, 1997.
Dictionary of Celtic Myth and Legend, Thames and Hudson, 1997.
Celtic Art; Symbols and Imagery, Sterling, 1997.
“Vessels of Death”, Antiquaries Journal 78 (1998): 63–84.
Pilgrims in Stone, British Archaeological Reports, International Series, 1999.
Dying for the Gods: Human Sacrifice in Iron Age and Roman Europe, Tempus, 2001.
The Gods of Roman Britain, Shire Publications, 2003.
The Celts, Weiderfeld e Nicolson, 2004.
Gwent in Prehistory and Early History, University of Wales Press, 2004.
An Archaeology of Images, Routledge, 2004.
The Quest for the Shaman: Shape-Shifters, Sorcerers And Spirit Healers of Ancient Europe, Thames & Hudson, 2005 (con Stephen Aldhouse-Green).
Boudicca Britannia, Pearson Longman, 2006.
Bog Bodies Uncovered, Thames and Hudson, 2015.
Miranda, Asturias

Miranda (en castelán: Belmonte de Miranda) é un concello do Principado de Asturias, en España.
Limita ao norte con Salas, ao leste con Grau, ao sur con Somiedo e Teberga, e ao oeste con Tinéu. A capital deste concello é Belmonte. Conta cunha poboación de 1855 habitantes (2008).
A súa capital, Belmonte, atópase a 200 metros sobre o nivel do mar, aínda que o seu territorio supera nun 70%, a media de 800 metros. Ten unha extensión de 208 km². O concello atópase a 56 quilómetros de Oviedo.
Mired

O mired (contracción de micro grao recíproco) é unha unidade de medida da temperatura da cor, definida pola fórmula M
1000000 T {\displaystyle M
{\frac {1000000}{T}}} onde M é o valor en mired e T é a temperatura da cor en kelvin. Por exemplo, un ceo azul, que ten unha temperatura de cor de arredor de 25. 000 K, ten un valor combinado de aproximadamente 40, mentres que un flash fotográfico típico, cunha temperatura de 5000 K, ten un valor combinado de 200. As decenas de mireds tamén se denominan decamired. A unidade de medida do SI (Sistema Internacional) correspondente é o "megakelvin recíproco", abreviado como mirek, pero este termo úsase menos que a denominación "mired".
O uso do termo mired foi introducido por Irwin G. Priest en 1932, baseándose na observación de que a mínima diferenza perceptible entre dous iluminantes depende da diferenza entre o recíproco das súas temperaturas, en lugar da diferenza entre as propias temperaturas. En consecuencia, o mired é un xeito máis útil de representar diferenzas de cor en sistemas orientados ao ser humano, como o balance de brancos na fotografía dixital ou a aplicación de filtros de cor na fotografía.
Mireia Montávez

Mireia Montávez García, nada en Vila-seca (Tarragona) o 25 de xuño de 1982, é unha cantante española que saltou á fama como concursante da primeira edición de Operación Triunfo. Traxectoria
Tras o seu paso polo programa en 2001, formou parte do grupo Fórmula Abierta con tres dos seus compañeiros entre 2002 e 2005. Entre 2005 e 2009 foi unha das compoñentes de Sonora Group. En 2013 iniciou un novo proxecto co grupo La Banda de Mireia. En 2015 entrou a formar parte do grupo La Década Prodigiosa, que celebraba o seu 30 aniversario.
En outubro de 2016 participou en OT: El Reencuentro xunto aos seus 15 excompañeiros, unha serie de tres documentais e un gran concerto para rememorar os 15 anos da primeira edición do programa. Discografía
Fórmula Abierta
Aún hay más (2002)
La verdad (2003)
Fórmula 04 (2004)
La Banda de Mireia
La Banda de Mireia (2013)
La Década Prodigiosa
30 años contigo (2015)
Mireya Agüero

Mireya Agüero de Corrales é unha política, avogada e diplomática hondureña. Foi Ministra de Relacións Exteriores do seu país no período de 2013 a 2014 baixo o mandato de dous Presidentes. Traxectoria
Ten un título en Dereito e unha especialización en Relacións Internacionais. Uniuse ao servizo consular en 1981 e ao servizo exterior en 1983.
Tivo diferentes cargos até ser nomeada Ministra de Relacións Exteriores de Honduras en abril de 2013. Previamente fora nomeada polo Presidente Porfirio Lobo como subsecretaria de Estado en Política Exterior (viceministra) durante un breve período, asumindo a titularidade do ministerio o 1 de maio dese ano en substitución de Arturo Corrales quen sería situado como Ministro de Seguridade.
Agüero continuou no cargo co novo Presidente Juan Orlando Hernández durante o seguinte ano, renunciando o 6 de novembro de 2014 por motivos persoais, facéndose efectiva o 15 de novembro do mesmo ano.
En outubro do 2015 anunciouse que o Presidente Hernández nomeou á sobriña de Agüero, María Dolores Agüero, como viceministra de Relacións Exteriores. Condecoracións
Chile: Gran Cruz da Orde ó Mérito (15 de novembro de 2011). Honduras: Gran Cruz, Placa de Prata, da Orde de Morazán (11 de xaneiro de 2012).
Miriam Pena Villanueva

Miriam Pena Villanueva, nada en Bueu (Pontevedra), é unha enxeñeira informática. A finais do 2017 foi elixida como unha das enxeñeiras máis inspiradoras do 2018. Traxectoria
Interesouse polos computadores dende moi nova, na casa do seu tío había un ordenador e sempre estaba alí xogando co famoso Paint. Estudou Enxeñaría en Informática na Universidade da Coruña. Viviu en 5 países: Exipto, España, Estados Unidos de América, Suecia e Irlanda. En todos estes países traballou como consultora especializada en Erlang. É unha especialista nesa linguaxe, que manexa hoxe o 90% dos datos en Internet. "Cando teñas unha peza de traballo feito faina visible. Fai ruído. Twitea, escribe blog posts, publica, fala en congresos. Non sintas que o teu traballo ten pouco valor e que non tes nada que compartir nin teñas medo as críticas. Publicar virache xenial porque te axudará a conectar con outra xente que fai o mesmo que ti e compartir as túas ideas, aprender deles e abrirate oportunidades profesionais. " Miriam é a organizadora do Meetup Erlang & Elixir en San Francisco e forma parte do comité organizador das conferencias Code Beam SF e Code Beam Stockholm. Tamén é fundadora e membro do consello de administración de The Erlang Ecosystem Foundation. Premios e recoñecementos
Mencionada na lista das 12 mulleres máis inspiradoras do 2018.
Premio Ada Byron polo Colegio de Enxeñería Informática de Galiza.
Forma parte das protagonistas do cuarto volume de Cuentos de buenas noches para nuestras niñas rebeldes
Miribel, Ain

Miribel é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Mirka

Mirka (Mikro-Rückkehrkapsel) ou Mirca (Micro Reentry Capsule) foi unha cápsula experimental de reentrada desenvolvida por Alemaña. Características
Mirka viaxou acaroada á nave Foton 8 e so foi activada ao final da misión desta, despois do acendido dos motores para reentrar na atmosfera. Mirka separouse da nave principal, iniciando a súa propia viaxe para estudar a reentrada atmosférica con varios experimentos a bordo: HEATIN, para medir a distribución de temperatura, presión e o fluxo de calor no escudo térmico durante a reentrada.
RAFLEX, para medir a presión aeroestática e aerodinámica no punto de estancamento e outras porcións da superficie da cápsula.
PYREX, para medir a temperatura no interior do escudo térmico.
HITZESCHILD, para probar o uso da estrutura exterior autosoportante como escudo térmico, aforrando peso.
Mirka foi desenvolvida por Kayser-Threde GmbH e DASA Jena-Optronik GmbH baixo contrato coa entón axencia espacial alemá DARA. Tiña forma esférica, cun diámetro de aproximadamente 1 m e unha masa total de 154 kg.
Mirmidóns

Os mirmidóns (en grego, Μυρμιδόνες) eran un antigo pobo da mitoloxía grega, habitantes da Ftiótida, na Tesalia meridional. Peleu, pai de Aquiles, era rei dos mirmidóns. Segundo a lenda grega, foran creados por Zeus a partir dunha colonia de formigas e, por tanto, derivaron o seu nome da palabra grega para designar a formiga, myrmex (en grego: μύρμηξ). Mencións nas fontes antigas
Segundo a Ilíada de Homero, eran un pobo valente e con guerreiros moi capaces, e na Guerra de Troia loitaron baixo as ordes de Aquiles. Eran descendentes do rei Mirmidón, un rei da Ftiótida, que, pola súa vez, descendía de Zeus e dunha princesa chamada Eurimedusa. Segundo a mitoloxía, para a conquista da bela princesa, Zeus transformouse nunha formiga.
Outra versión é a contada polo poeta romano Ovidio no seu libro As metamorfoses, onde se di que cando a cidade de Exina quedou despoboada tras unha praga, o rei Éaco, rexente da cidade e pai de Peleu, pregoulle a Zeus que repoboase a cidade, así que este converteu as formigas que había dentro dun carballo en humanos para repoboala.
Segundo o historiador Estrabón, os mirmidóns chamáronse así, «formigas», porque as súas terras eran áridas e pedregosas, e para poder labrar os campos tiveran que retirar moitos pelouros formando longas cadeas humanas, como fan as formigas.
Mirpur

Mirpur (en urdú مِيرپُور) é unha cidade de Paquistán, situada na provincia de Azad Caxemira.
Mirra

A mirra (do latín myrrha, e este do grego μύῤῥα) é unha resina moi aromática producida por unha árbore orixinaria de Arabia
Obtense facendo unha fenda na casca da especie arbórea Commiphora myrrha, da exsuda unha resina gomosa, de cor amarela que ao se enxugar colle formas irregulares e tons pardos avermellados. A árbore medra no nordés de África, en Arabia e en Turquía.
Foi moi valorada na antigüidade, xa que era un dos compoñentes para a elaboración de perfumes, incenso, ungüentos, unturas, menciñas e para esluír tintura nos papiros. Usábase tamén para embalsamar os mortos.
A mirra, en épocas do imperio romano, era usada como anestésico para os expirantes ou os condenados a morte e se adoitaba dar mesturada con viño.
A gomorresina tense utilizado tamén coma estimulante e tónico, e na actualidade emprégase coma antiséptico en enxaugaduras bocais e dentífrico, entre outros.
Esta substancia tamén ten numerosas propiedades medicinais e se usaba para tratar a rouquén, a disentería e coma antiparasitaria. Ademais, Dioscórides menciona no seu tratado "De Materia Médica" as propiedades abortivas da mirra.
Mirror Mirror (filme)

Mirror Mirror é un filme estadounidense de aventuras e fantasía baseado no conto de fadas "Brancaneves" recollido polos irmáns Grimm. Foi dirixido por Tarsem Singh e producido por Ryan Kavanaugh, Bernie Goldmann, Brett Ratner e Kevin Misher. Foi escrito por Marc Klein e Jason Keller, coa música de Alan Menken. Está protagonizado por Lily Collins, Julia Roberts, Armie Hammer, Nathan Lane, Mare Winningham, Michael Lerner e Sean Bean. Foi distribuído nos cines por Relativity Media o 30 de marzo de 2012.
Recibiu un nomeamento ós Premios Oscar na categoría mellor deseño de vestiario. Recibiu unha acollida desigual por parte da crítica e recadou $183 millóns sobre un orzamento de $85 millóns. Mirror Mirror foi distribuído en DVD e Blu-ray por 20th Century Fox Home Entertainment o 26 de xuño de 2012. Personaxes
Lily Collins como Brancaneves
Julia Roberts como Raíña Clementianna
Armie Hammer como Príncipe Andrew Alcott
Nathan Lane as Brighton
Mare Winningham as Margaret
Michael Lerner como Barón
Sean Bean como King
Danny Woodburn como Grimm
Martin Klebba como Butcher
Sebastian Saraceno como Wolf
Jordan Prentice como Napoleon
Mark Povinelli como Half Pint
Joe Gnoffo como Grub
Ronald Lee Clark como Chuckles
Lisa Roberts Gillan como Mirror Queen
Robert Emms como Charles Renbock
Alex Ivanovici como Maxistrado
Frank Welker como voz da Besta
Misandria

A misandria é un sentimento sexista de aversión polos homes en xeral ou a doutrina que defende a inferioridade dos homes en relación ás mulleres. Non se debe confundir coa androfobia que é unha fobia caracterizada polo medo aos homes. Pensadoras misandrias
Céline Renooz: Publicou en 1897 Psychologie comparée de l'homme et de la femme, onde afirma a superioridade natural e social da muller ao considerar que o principio feminino como espiritual mentres que o masculino é sensual. Durante a primeira guerra mundial creou Action des femmes que reivindicaba a primacia do dereito maternal nos nenos, a creación dunha cámara segunda parlamentaria exclusivamente feminina e dun Tribunal Supermo das Nais. Pódese considerar a inauguradora do separatismo de sexos.
Madeleine Pelletier: Publicou en 1933 a súa autobiografía novelada, La Femme vierge, maniféstase en contra do matrimonio, contra da unión libre e a favor dunha virxindade militante ao considerar a sexualidade unha obsesión masculina.
Valerie Solanas: Publicou en 1967 o Manifesto SCUM (de Society for Cutting Up Men, "Sociedade para cortar/criticar os homes", que fai un elaborado xogo de palabras con scum, que significa tanto "seme" como "escoria, inmundicia") no cal preconiza unha revolución para crear unha sociedade sen homes, considerados os responsables de todos os males da humanidade.
Aline d'Arbrant: Publicou en 1997 La Gynarchie no cal pon as bases dunha sociedade feminina onde os homes serían educados ao servizo do sexo feminino, superior a eles.