proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Edificio Sultán Abdul Samad

O Edificio Sultán Abdul Samad é unha das principais construcións de Kuala Lumpur, a capital de Malaisia. Leva o nome de Abdul Samad, que era o sultán de Selangor cando empezou a súa construción en 1894. Foi xustamente en fronte deste edificio, na praza de Merdeka, onde se celebrou a cerimonia da baixada da bandeira británica e a subida da bandeira de Malaisia o 31 de maio de 1957, data da independencia da Federación de Malaisia. O edificio foi declarado Patrimonio Nacional en 2007 ao abeiro da Lei 645. No edificio tivo a súa sede o Tribunal Supremo e outros tribunais superiores pero agora só é sede dunha sección económica do Tribunal Superior de Malaisia. Nome
O edificio coñeceuse primeiro como Pejabat Baru Kerajaan en malaio e New Government Offices en inglés por canto albergaba diversos departamentos do goberno durante a administración británica. Cando se formou a Federación de Malaisia en 1948 o edificio pasou a coñecerse como Sekretariat Persekutuan en malaio e Federal Secretariat en inglés. En 1974 as oficinas do goberno de Selangor mudáronse para Shah Alam e as federais para Jalan Duta. De aí que se tivera que modificar o nome do edificio, escolléndose o nome do sultán de Selangor ao comezo da construción do edificio. Localización
O Edificio Sultán Abdul Samad Building localízase en fronte da praza de Merdeka e do Royal Selangor Club, onde conflúen os ríos Klang e Gombak Sungai, lugar historicamente coñecido polas súas minas de casiderita, de onde se obtiña o estaño, o catalizador do éxito económica de Malaisia. Historia
A administración británica en Selangor precisaba dunha nova sede. Klong, a capital ata daquela, estaba moi lonxe das áreas máis desenvolvidas de Kuala Lumpur. O Ministerio de Obras Públicas encargoulle a construción do novo edificio ao arquitecto Arthur Charles Norman. A cerimonia de colocación da primeira pedra realizouse o 6 de outubro de 1894 e foi formalmente inaugurado por Frank Swettenham, Residente Xeral británico nos Estados Federados Malaios, o 4 de abril de 1897. O proxecto inicial prevía a construción dun edificio no estilo neoclásico, como era o estándar nos edificios gobernamentais do Imperio Británico, pero por suxestión do enxeñeiro do proxecto, Charles Spooner, realizouse seguindo o estilo raj británico, unha reinterpretación vitoriana de diversos estilos islámicos, e que estaba en voga en diversas cidades da India. Sobresae sobre o resto do edificio a Torre do Reloxo cos seus corenta metros de altura. Ttamén son destacables as súas cúpulas voluptuosas e os seus arcos e arcadas.
Entre os servizos que se estableceron no novo edificio estaba o Goberno, a Cámara do Consello, a Oficina de Correos, a Oficina Sanitaria, o Comisionado Xudicial, o Departamento de Obras públicas, a Auditoría do Tesouro, a Oficina de Terras e o Ministerio de Minas.
Edith Lagos

Edith Lagos Saez, nada en Ayacucho o 27 de novembro de 1962 e finada na mesma cidade o 2 de xullo de 1982, foi unha revolucionaria peruana e membro do Partido Comunista do Perú. Liderou un pequeno destacamento de guerrilleiros para facer un buraco no cárcere de Ayacucho co fin de liberar todos os prisioneiros, incluíndo os revolucionarios capturados e as armas incautadas. Edith foi capturada máis tarde pola daquela Garda Republicana do Perú no distrito de Ocobamba cando tiña 19 anos. Nun comezo sería soterrada en Andahuaylas, mais finalmente foi trasladada a Ayacucho. O goberno declarou o seu funeral como unha reunión ilegal, porén, 30000 persoas —dunha pequena cidade de 70000 habitantes— acudiron ao acto en Ayacucho. A súa tumba foi posteriormente bombardeada polo Comando Rodrigo Franco.
Edith Quimby

Edith Hinkley Quimby, nada en Rockford (Illinois) o 10 de xullo de 1891 e finada en Manhattan o 11 de outubro de 1982, foi unha investigadora en medicina e física, pioneira no uso de elementos radioactivos en medicina e no estudo de métodos de protección fronte aos efectos nocivos das radiacións ionizantes, no campo da medicina nuclear. Traxectoria
Edith Quimby graduouse en 1912 en matemáticas e física no Whitman College en Washington. Despois dun breve tempo traballando como profesora de secundaria, en 1914 obtivo unha bolsa para realizar un máster na Universidade de California. Mentres estudaba para o seu grao de máster, que obtivo en 1916, casou con Shirley L. Quimby.
En 1919, xunto co seu marido, trasladouse a Nova York, onde conseguiu un traballo no Memorial Hospital for Cancer and Allied Diseases como física axudante de Gioacchino Failla; en 1932 converteuse en titular. A súa investigación no Memorial Hospital centrábase no estudo das doses seguras de radiación na medicina, observando a enerxía emitida polos materiais potencialmente empregados en medicina nuclear así como a cantidade de radiación absorbida polo corpo provindo de diferentes fontes. Tamén estudou o potencial de radioisótopos sintéticos para tratar o cancro e noutras aplicacións de investigación en medicina. En 1941 incorporouse ao Cornell University Medical College como profesora adxunta de radioloxía. Ao ano seguinte ano converteuse en profesora titular de física das radiacións na Facultade de Medicina e Cirurxía da Universidade de Columbia. En 1954 converteuse en profesora catedrática ata que se xubilou en 1960; despois seguiu como profesora emérita ata 1982
A investigación de Edith Quimby permitiu determinar e estandarizar as doses exactas de radiación para aplicalas directamente aos tumores co mínimo de efectos colaterais. Foi a primeira en establecer os límites de radiación que pode tolerar o corpo humano.
Edith Quimby recibiu moitos premios polo seu traballo ao longo de toda a súa carreira e formou parte de varias sociedades científicas. En 1940, o American Radium Society outorgoulle a Medalla Janeway. Ao ano seguinte, outorgóuselle a Medalla de Ouro da Radiological Society of North America. En 1954 foi elixida presidenta da American Radium Society. En 1963, o American College of Radiology concedeulle a súa Medalla de Ouro. Foi unha das primeiros membros do American Association of Physicists in Medicine (AAPM) e na súa honra instituíuse o Edith H. Quimby Lifetime Achievement Award, premio que se outorga a socios ou socias da AAPM en recoñecemento da súa carreira.
Editio princeps

Editio princeps é unha locución latina que significa literalmente "primeira edición". Trátase da primeira edición impresa dunha obra, inmediatamente posterior aos manuscritos do autor. Normalmente emprégase para referirse a obras de prestixio que xa foron reeditadas varias veces, en especial, a obras clásicas greco-latinas. Por exemplo, á editio princeps de Homero é a de Demetrius Chalcondyles, que se cre que está datada en 1488. Os textos máis importante dos autores clásicos gregos e romanos foron, na súa maioría, producidos en editiones principes durante os anos 1465 a 1525, despois da aparición da imprenta en 1440.
Posteriormente, o termo tense estendido polos eruditos a obras que non forman parte das literaturas greco-latinas. Tamén se emprega para obras de tipo legal e documentos significativos.
Editorial

A edición de libros, á cabeza da cal está a figura do editor, responsábel máximo dunha editorial, é a industria que concirne á produción e diseminación da literatura ou información. Características
Trátase dunha actividade destinada a pór a información en circulación de cara ao público en xeral en forma de libro. Nalgúns casos, os autores poden ser os seus propios editores. Tradicionalmente o termo referiuse á publicación de libros e xornais. Coa chegada dos ordenadores dixitais e dos sistemas de información, a edición estendeuse a novos escenarios como o de Internet, con exemplo diversos de páxinas web, blogs ou revistas electrónicas ou dixitais.
A edición en Galicia
En 2016 a principal asociación de editores en Galicia era a Asociación Galega de Editores, que englobaba aproximadamente un 40 % das editoriais radicadas en Galicia.
Editorial Nova

Editorial Nova foi unha editorial galega creada en Buenos Aires en 1942 por Arturo Cuadrado e Luís Seoane. Historia
O proxecto editorial naceu tras abandonaren Arturo Cuadrado e Luis Seoane a editorial Emecé, creada en 1939 por Mariano Medina del Río e Carlos Menéndez Braun, e onde Cuadrado e Seoane dirixían coleccións. Naceu co obxecto de divulgar a cultura de Galicia, mais axiña foi ampliando as súas coleccións cara á literatura hispánica. Os libros editados tiñan unha coidada presentación, contando co traballo de artistas plásticos.
A colección Pomba, despois renomeada Paloma, estaba dirixida por Arturo Cuadrado, e incluíu as obras Aprendizaje de la soledad de Ulyses Petit de Murat (1943), Versos de guerra y paz de Arturo Serrano Plaja (1945), Los peces turbados de Arturo Cuadrado co pseudónimo de Venancio Viera (1945), La cabellera oscura de Clara Silva, con prólogo de Guillermo de Torre, Maretazos de Jesús Cancio con pŕologo de Cipriano de Rivas Cherif e reproducións de cadros de José Gutiérrez Solana (1945), El viento en la bandera de Cayetano Córova Iturburu (1945), Anillo de sal de Vicente Barbieri (1946) ou Playa sola de Alberto Girri cun estudo introdutorio de Lorenzo Varela (1946).
A colección Camino de Santiago estaba destinada a temas e autores galegos, e incluíu Cuadros de la guerra de Concepción Arenal (1943), unha antoloxía de Xoán Rodríguez de Padrón con ilustracións de Manuel Colmeiro Guimarás (1943), Estudio sobre el origen y la formación de la lengua gallega de Martín Sarmiento (1943), Supersticiones de Galicia y preocupaciones vulgares de Jesús Rodríguez López (1943), Don Diego Gelmírez de Manuel Murguía (1943), Adolescencia de Ramón Otero Pedrayo ou Historias e invenciones de Félix Muriel de Rafael Dieste.
Editorial Tris Tram

A editorial Tris Tram é unha editorial galega con sede na cidade de Lugo que traballa dende 1994. Publica tanto en lingua galega como en lingua castelá. Historia e características
Verteu ao galego textos de Dickens, Poe ou Balzac, así como tamén publica libros de temática poética, teatral ou ensaística de autores contemporáneos galegos. Ten máis de cen títulos dentro das 8 coleccións do seu catálogo.
Edmond Perrier

Jean Octave Edmond Perrier, nado en Tulle o 9 de maio de 1844 e finado en París o 31 de xullo de 1921, foi un zoólogo francés. É coñecido polos seus estudos dos invertebrados (anélidos e equinodermos). Foi o irmán do tamén zoólogo Rémy Perrier (1861–1936). Traxectoria
Seguindo o consello de Louis Pasteur, estudou ciencias na École Normale Supérieure, onde asistiu a clases de zooloxía dadas por Henri de Lacaze-Duthiers (1821–1901). Despois, foi un mestre de escola durante tres anos nun colexio de Agen. En 1869 obtivo o doutoramento en Ciencias Naturais, e posteriormente substituíu a Lacaze-Duthiers na École Normale Supérieure (1872).
En 1876 conseguiu a cátedra de Historia Natural (moluscos, vermes e zoófitos) no Museo Nacional de Historia Natural de Francia, e en 1879 converteuse en presidente da Sociedade Zoolóxica de Francia. A inicios da década de 1880 participou nunha serie de expedicións marítimas durante as cales realizou investigacións da vida mariña da zona bentónica, obtendo con iso recoñecemento internacional como especialista en fauna mariña.
En 1892 converteuse en membro da Academia das Ciencias de Francia, e aínda que non era doutor en medicina, converteuse en membro da Academia Nacional de Medicina (1898). De 1900 a 1919 foi director do Museo de Historia Natural, onde durante o mesmo período (en 1903), sucedeu a Henri Filhol (1843–1902) na cátedra de anatomía comparada.
Perrier estaba moi interesado nas teorías evolutivas de Charles Darwin e Jean-Baptiste Lamarck. En 1909 foi o orador na inauguración do monumento a Lamarck no Museo Nacional de Historia Natural. Cría que Lamarck era o verdadeiro fundador da teoría da evolución, polo que se considera lamarckista. Obras seleccionadas
Etudes sur l'organisation des Lombriciens terrestres, 1874.
La Philosophie zoologique avant Darwin, 1884.
Les Coralliaires et les îles Madréporiques. .. , 1887.
Lamarck et le transformisme actuel, 1893.
Expéditions scientifiques du Travailleur et du Talisman pendant les années 1880, 1881, 1882, 1883 (1902).
La Femme dans la nature, dans les moeurs dans la légende, dans la société, 1910.
La Terre avant l'Histoire. Les Origines de la Vie et de l'Homme, 1920. Fundador dos Amigos do Museo de Historia Natural
Perrier é o principal fundador da sociedade de Amigos do Museo de Historia Natural de París, da que Léon Bourgeois foi o primeiro presidente, no cargo desde 1907 a 1922.
Edmond de Goncourt

Edmond Huot de Goncourt, nado en Nancy o 26 de maio de 1822 e finado en Champrosay (Essonne) o 16 de xullo de 1896 (na mansión de Alphonse Daudet), foi un escritor francés.
Foi o fundador da Academia Goncourt que falla cada ano o premio homónimo. Unha parte da súa obra foi escrita en colaboración co seu irmán, Jules de Goncourt. As obras de ambos os dous encádranse dentro da corrente do naturalismo. Obra
En colaboración con Jules de Goncourt
Histoire de la société française pendant la Révolution (1854)
Histoire de Marie-Antoinette (1858)
Charles Demailly (1860)
Sœur Philomène (1861)
Renée Mauperin (1864)
Germinie Lacerteux (1865)
Idées et sensations (1866)
Manette Salomon (1867)
Madame Gervaisais (1869)
Como único autor
La Fille Élisa (1877)
Les Frères Zemganno (1879)
La Maison d'un Artiste (tomo 1) (1881)
La Maison d'un Artiste (tomo 2) (1881)
La Faustin (1882)
Chérie (1884)
Monografías
Outamaro, le peintre des maisons vertes (1891)
Hokusai (1896)
Edsger Dijkstra

Edsger Wybe Dijkstra, nado en Rotterdam o 11 de maio de 1930 e finado en Nuenen o 6 de agosto de 2002, foi un científico da computación holandés gañador do premio Turing.
Eduard Adolf Strasburger

Eduard Adolf Strasburger, nado en Varsovia o 1 de febreiro de 1844 e finado en Bonn o 18 de maio de 1912, foi un botánico, pteridólogo, micólogo e algólogo alemán de orixe polaco, dos máis famosos do século XIX.
Era fillo de Edward Bogumil Strasburger (1803-1874). En 1870 casa con Aleksandra Julja Wertheim (1847-1902), tendo dous fillos: Anna (1870) e Juliusz (1871-1934).
Despois dos seus estudos en Bioloxía en París, Jena, e Bonn, finalmente obtén o seu doutoramento en Jena en 1866.
En 1868, comeza a ensinar na Universidade de Varsovia.
En 1869, ten un posto de profesor de botánica na Universidade de Jena, ata 1880; cando pasa á Universidade de Bonn, ata a súa morte.
Realiza exploracións con Ernst Haeckel (1834-1919).
Conságrase ó estudo da embrioloxía vexetal, facendo observacións novidosas sobre a embrioloxía das ximnospermas. A súa obra sobre a citoloxía vexetal é igualmente pioneira.
Xunto a Walther Flemming, e Edouard van Beneden dilucida a distribución cromosómica durante a división celular. O seu estudo sobre o movemento do zume das plantas polo xilema e polo floema probou que o proceso era físico e non fisiolóxico.
Strasburger é designado membro estranxeiro da Royal Society o 26 de novembro de 1891, recibindo a Medalla Linneana en 1905, e a Medalla Darwin-Wallace en 1908. Obra
Über Zellbildung und Zellteilung, 1875
Die Angiospermen und die Gymnospermen, 1879
Chromosomenzahlen, Plasmastrukturen, Verebungsträger und Reduktionstellung, 1909
Foi membro fundador do grupo que redactou a famosa obra Lehrbuch der Botanik de 1894, que dende aquela vén sendo traducido, reimprimido e reeditado, para ser utilizado como libro de texto por estudantes de botánica en todo o mundo. Honores
Epónimos
(Strasburgeriaceae) Strasburgeria Baill.
Eduard Buchner

Eduard Buchner, nado o 20 de maio de 1860 en Múnic e finado o 12 de agosto de 1917 en Focsani (Romanía), foi un químico alemán, galardoado co premio Nobel de Química en 1907. Traxectoria
Fillo dun médico e profesor de medicamento forense, comezou os seus estudos de química en 1884 con Adolf von Baeyer e botánica con Karl Wilhelm von Nägeli no Instituto de Botánica de Múnic. Tras un período en que traballou con Otto Fischer en Erlangen, obtivo o doutoramento pola Universidade de Múnic en 1888. Desde 1893 foi sucesivamente profesor das de Kiel, Tubinga, Berlín, Breslau e Würzburg.
Casou con Lotte Stahl en 1900.
Durante a primeira guerra mundial serviu nun hospital de campaña en primeira liña. Foi ferido o 3 de agosto de 1917 e morreu a consecuencia de ditas feridas nove días despois.
En 1897, Eduard descubriu que os extractos de lévedo podían fermentar o azucre ata alcohol e probou que os enzimas implicados na fermentación alcóholica continuaban a funcionar mesmo cando se eliminaban as células vivas. Investigacións científicas
En 1907 recibiu o premio Nobel de Química polo seu descubrimento da fermentación (en concreto sobre a fermentación alcohólica) en ausencia de células vivas. Con este experimento demostrou que a fermentación alcohólica débese á acción dunhas encimas chamadas cimasas e non á simple acción fisiológica das células do fermento.
Escribiu sobre os seus descubrimentos acerca da fermentación na obra Die Zymasegährung (1903), escrita en colaboración co seu irmán Hans.
Eduard Holzmair

Eduard Holzmair, nado en Viena o 4 de outubro de 1902 e finado na mesma cidade o 23 de decembro de 1971, foi un numismático e historiador económico austríaco, director do Gabinete Numismático de Viena. Traxectoria
Eduard Holzmair naceu en Viena o 4 de outubro de 1902 e alí cursou a súa educación primaria e secundaria.
Logo dun breve período traballando no Banco Anglo-Austríaco (Anglo-Österreichischer Bank), Holzmair iniciou en 1926 os seus estudos superiores de Lingua e Literatura Alemás, Historia, Ciencias Históricas Auxiliares e Arte na Universidade de Viena. Entre 1929 e 1931 ingresou no Instituto de Investigación Histórica de Austria, da mesma universidade, e durante ese curso preparou a súa tese titulada Eckehart und Tauler. Ein Vergleich ("Eckehart e Tauler. Unha comparación", coa que acadou o doutoramento en 1931.
A carreira profesional de Hiolzmair estivo moi vinculada ao Gabinete Numismático de Viena, no que traballou desde 1929 como voluntario e desde 1931 como conservador axudante. Finalmente, en 1949 sucedeu a August Loehr na dirección do Gabinete, posto que desempeñou ata a súa xubilación en 1967. Ese último ano asumiu tamén, efemeramente, o cargo de director do Museo de Historia da Arte de Viena (Kunsthistorisches Museum), que alberga o gabinete numismático.
Paralelamente á súa actividade no Gabinete Numismático de Viena, Holzmair foi desde 1949 profesor a título particular e a partir de 1959 profesor asociado de Numismática e Historia do Diñeiro na Universidade de Viena.
Entre outras entidades asociativas, Holzmar pertenceu á xunta directiva da Sociedade Numismática Austríaca, en condición de vicepresidente, entre 1950 e 1968.
Eduard Holzmair finou en Viena o 23 de decembro de 1971 e foi soterrado no cemiterio de Dornbacher. Recoñecementos
(1967): Medalla Eckhel, da Sociedade Numismática Austríaca, de Viena. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos dos publicados por Eduard Holzmair ao longo da súa carreira: (1937). Medicina in nummis: Sammlung Dr. Josef Brettauer (con J. Brettauer). Autoedición, Viena.
(1946). Münzgeschichte der österreichischen Neufürsten. Österreichische Numismatische Gesellschaft, Viena.
(1948). Münzkunst in Österreich. Wolfrum, Viena.
(1948). Österreichische Münzprägungen, 1519-1938 (con A. Loehr e V. von Miller). 2 volumes. Verein der Museumsfreunde, Viena.
(1958). Bundessammlung von Medaillen: Münzen und Geldzeichen. Kunsthistorisches Museum, Viena.
(1959). Münzfunde 1946-1950 und 1951-1955. F. Berger, Viena.
Eduard Sievers

Eduard Georg Sievers, nado en Lippoldsberg o 25 de novembro de 1850 e morto en Leipzig o 30 de marzo de 1932, foi un lingüista e filólogo alemán, expoñente da escola neogramática que influíu profundamente na indoeuropeística entre os séculos XIX e XX e coñecido sobre todo polos seus estudos sobre textos en saxón e inglés antigos. Traxectoria
Nado en Lippoldsberg, pequeno centro da comuna de Wahlsburg, Sievers ensinou na universidades de Jena (1871-1883), de Tubinga (1883-1887), de Halle (1887-1892) e de Leipzig (1892-1914), onde foi reitor do 1901 ao 1902.
Expoñente do movemento dos Neogramáticos, no centro das súas investigacións estiveron a lingüística indoeuropea e a xermanística: fixo a edición de numerosos textos antigos e escribiu ensaios sobre a gramática histórica e sobre a métrica xermánicas, para despois elaborar a súa Schallanalyse, o estudo dos procesos psíquicos que regulaban a emisión dos sons, e aplicala á crítica textual a fin de identificar paternidade e cronoloxía dos textos.
É coñecido en indoeuropeística como o descubridor da que na súa honra se coñeceu como a Lei de Sievers. Obras
Ensaios
Untersuchungen über Tatian. Inauguraldissertation zur Erlangung der philosophischen Doctorwürde auf der Universität Leipzig, Halle, Waisenhauses, 1870.
Grundzüge der Lautphysiologie zur Einführung in das Studium der Lautlehre der indogermanischen Sprachen, Leipzig, Breitkopf & Härtel, 1876.
Beiträge zur Skaldenmetrik, 1878-1879.
Angelsächsische Grammatik, Halle, Niemeyer, 1882.
Zur Rhythmik des germanischen Alliterationsverses, 1887.
Altgermanische Metrik, Halle, Niemeyer, 1893.
Abriß der altenglischen (angelsächsischen) Grammatik, Halle, Niemeyer, 1895. Agora en in: Sievers, Eduard (1963). Abriß der altenglischen (angelsächsischen) Grammatik. Berlín-New York: de Gruyter. ISBN 978-3-484-40010-8. .
Rede des abtretenden Rectors Dr. E. Sievers. Bericht uber das Studienjahr 1901-1902 in Rectoratswechsel an der Universität Leipzig am 31. October 1902, Leipzig, Edelmann, 1902
Metrische Studien 1901-1919
Rhythmisch-melodische Studien. Vorträge und Aufsätze, Heidelberg, Winter, 1912
Schallanalyse und Textkritik, 1922
Ziele und Wege der Schallanalyse. Zwei Vortrage, Heidelberg, Winter, 1924
Der Textaufbau der griechischen Evangelien. Klanglich Untersucht, Leipzig, Hirzel, 1931
Traducións e colaboracións
Taciano. Lateinisch und altdeutsch mit ausfuhrlichem Glossar, Paderborn, Ferdinand Schoning, 1872
Die Murbacher Hymnen, Halle, Waisenhauses, 1874
Heliand, Halle, Waisenhauses, 1878.
Die althochdeutschen Glossen (con Elias Steinmeyer), Berlino, Weidmann, 1879-1922, 3 vol.
Der Nibelunge Not. Kudrun, Leipzig, Insel, 1921.
Deutsche Sagversdichtungen des 9. -11. Jahrhunderts nebst einem Anhang. Die gotische Bergpredigt, Heidelberg, Winter, 1924.
Eduardo Amador Corzo

Eduardo Amador Corzo, coñecido como Corzo, nado en Monforte de Lemos cara a 1898, foi un político socialista galego. Traxectoria
Fillo de Agustín Amador e Josefa Corzo. Veciño de Montefurado. Militante do PSOE. Foi elixido concelleiro de Quiroga nas eleccións do 12 de abril de 1931. Presentouse ás eleccións municipais do 31 de maio de 1931 e foi elixido concelleiro ao ser o candidato máis votado no distrito de Montefurado. Tomou parte nos actos de protesta contra o alcalde monárquico de Quiroga Julio Maseda Cadórniga a principios de 1933. Participou na folga xeral revolucionaria de 1934, foi procesado por movementos sediciosos, e por delito contra os medios de comunicación por medio de explosivos con Marcelino Fernández Prada e Álvaro Novas Rodríguez. Permaneceu fuxido até a amnistía decretada trala vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936, cando retornou a Quiroga, sendo recibido en San Clodio de Ribas de Sil xunto con Juan Tizón Herreros e Ramón Somoza Álvarez. Participou nos actos do 1 de maio en Quiroga, e en mitins socialistas como o de Vilar de Lor en maio de 1936.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu agochado. Foi procesado por rebelión na causa 98/37 xunto con José Campos, Julián Mateo e Félix Crespo Mondelo, publicándose en abril de 1937 unha requisitoria contra eles. Foi expedientado por responsabilidades políticas en 1938, e indultado do resto da sanción en 1961.
Eduardo Carrero Santamaría

Eduardo Carrero Santamaría, nado en Madrid en 1967, é un historiador da arte vinculado ás universidades Autònoma de Barcelona e de Oviedo. Traxectoria
Profesor titular de Historia da Arte Medieval na Universitat Autónoma de Barcelona, doutorouse na Universidade Autónoma de Madrid en 1999. Ocúpase de distintos aspectos da arquitectura, a iconografía e a historia da Idade Media na Península Ibérica.
O seu labor docente desenvolveuse durante seis anos como profesor asociado a tempo completo na Universidade de Oviedo (2000-2006) e profesor titular na Universidade das Illas Baleares (2006-2010).
En 2000 recibiu o Premio Manuel Corchado da Asociación Española de Amigos dos Castelos polo seu traballo "Un palacio para el obispo. La fortaleza episcopal urbana en Galicia durante la Edad Media". En 2001, a súa tese de doutoramento mereceu o Premio a traballos de investigación Monteleón, concedido pola Fundación Monteleón-Caja España de León. En 2001 foi bolseiro cunha bolsa postdoutoral da École Française de Roma. Obras
É autor dunha cincuentena de artigos sobre arte e cultura medievais, colaborou como poñente en numerosos seminarios, congresos e cursos en diferentes universidades españolas e europeas, e participou en diferentes proxectos de investigación interdisciplinares.
Eduardo Castro Vázquez

Eduardo Castro Vázquez, coñecido como Dulceiro, nado en Bascós (Monforte de Lemos) en 1893, foi un industrial e político galego. Traxectoria
Propietario dun bodegón en Becerreá. Foi fundador e presidente da Agrupación socialista de Becerreá. Foi proclamado candidato socialista para as eleccións de novembro de 1933. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Abríronlle expediente de incautación de bens en outubro de 1937. Ingresou no cárcere de Lugo o 29 de xaneiro de 1940 acusado de auxilio á rebelión. Foi posto en liberdade en xullo, pero poucos días despois volveu ingresar no cárcere de Lugo procesado nos sumarios 190/1937 e 341/1940 acusado de rebelión militar. Foi condenado a doce anos de prisión, conmutada por seis anos. En aplicación da Lei de 1 de abril de 1941 foi posto en liberdade. Vida persoal
Casou con Manuela López Álvarez e foi pai de Eladio e Josefa Castro López.
Eduardo Cifuentes Las Catalinas

Eduardo Cifuentes Las Catalinas, nado en Chaguazoso (A Mezquita) o 9 de xaneiro de 1883, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Estudou maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1907. Foi nomeado mestre interino da Vilavella en 1913. Despois foi mestre de Membrillar (Saldaña, provincia de Palencia). Mestre de Chaguazoso dende os anos vinte, na República era militante de Acción Republicana.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. Foi destituído como mestre. En marzo de 1937 pasou a Portugal onde foi detido e devolto ás autoridades franquistas. Xulgado en consello de guerra na causa 1082/37 por adhesión á rebelión o 10 de decembro de 1937, foi condenado a cadea perpetua. Cumpriu condena na prisión da Coruña. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xaneiro de 1938, e foi condenado a pagar unha multa de 250 pesetas en 1939. Depurado do maxisterio foi sancionado en 1940 con suspensión de emprego e soldo por dous anos e traslado forzoso fora da provincia. Foi trasladado a Quecedo (Merindad de Valdivielso, na provincia de Burgos) en decembro de 1940.
Eduardo Dieste

Eduardo Dieste Gonçalves, nado en Rocha (Uruguai) o 14 de novembro de 1882 e finado en Santiago de Chile o 2 de setembro de 1954, foi un escritor e diplomático galego de nacionalidade uruguaia, irmán de Rafael Dieste. Traxectoria
Foi o terceiro fillo, de sete, do galego Eladio Dieste Muriel e a uruguaia Olegaria Gonçalves Silveira, descendente de portugueses establecidos no Brasil. Entre 1888 e 1893 residiu coa súa familia en Pontevedra, e despois establecéronse en Rianxo. Estudou no seminario de Santiago de Compostela pero non chegou a ordenarse. Despois estudou filosofía e letras. Colaborou co seu amigo Alfonso Daniel Rodríguez Castelao en El Barbero Municipal.
En 1911 volveu para o Uruguai para evitar ter que ir á guerra do Rif. Alí foi animador do grupo poético Teseo.
En 1927 foi nomeado cónsul xeral do Uruguai en Londres, cargo que ocupou até 1931. Nese ano foi destinado a España exercendo como cónsul de Bilbao, Cádiz e Madrid, onde fundou a revista P. A. N. (poetas, andantes e navegantes), mais renunciou ao cargo en desacordo coa decisión do goberno uruguaio de romper as relacións diplomáticas coa república. Despois foi cónsul de San Francisco (1943-1952), Nova York (1952-1953) e Santiago de Chile (1953-1954).
Empregou o pseudónimo de Dr. Sintax. Obras
Leyendas de la música (Madrid, 1911).
Buscón Poeta. Teorías disparatadas y cuentos de burlas (Montevideo, 1913? )
Los místicos (Montevideo, 1915).
Los comerciantes del siglo XX (Barcelona, 1912).
El viejo (Montevideo, 1920).
Teseo, discusion estética y ejemplos (Montevideo, 1925).
Teseo, crítica literaria (Montevideo, 1930).
Buscón poeta y su teatro (Madrid, 1933).
Teseo, los problemas literarios (Montevideo, 1938).
Teseo, los problemas del arte (Buenos Aires, 1940).
21 sonetos de Shakespeare (Montevideo, 1944).
Teseo, los problemas del arte (Montevideo, 1964).
Obra selecta (Barcelona, 1987).
As obras deste autor están no dominio público no Uruguai, xa que morreu hai máis de 50 anos.
Eduardo García Río

Eduardo García Río, nado en Santiago de Compostela en 1965, é un matemático galego, catedrático de Xeometría e Topoloxía na Universidade de Santiago de Compostela e académico numerario da Real Academia Galega de Ciencias.
Especializado en xeometría riemanniana e de Lorentz, a súa traxectoria investigadora céntrase na análise xeométrica, destacando as súas achegas á curvatura e á simetría en espazos diferenciables. Traxectoria
García Río obtivo o doutoramento en Matemáticas na USC en 1992, coa tese "Variedades casi-hermíticas indefinidas", dirixida polos profesores Agustín Bonome Dopico e Luis María Hervella Torrón. Incorporouse á USC como profesor titular en 1994 e ascendeu a catedrático en 2010. Foi director do Instituto de Matemáticas da USC entre 2010 e 2014, un dos xermes do actual Centro de Investigación e Tecnoloxía Matemática de Galicia, do que é membro garante.
Investigación
A súa actividade investigadora abrangue áreas como a xeometría semi-riemanniana, a análise xeométrica e a física matemática. Publicou máis de 150 artigos en revistas internacionais e é autor de sete libros, así como coeditor doutros catro. Dirixiu 13 teses de doutoramento e foi investigador responsable de numerosos proxectos desde 1998. Colaborou con institucións como a Agencia Estatal de Investigación, onde foi coordinador da súa área de Xeometría e Topoloxía entre 2018 e 2022.
As súas achegas á resolución da conxectura de Osserman e os seus estudos sobre variedades Einstein son referencias fundamentais na súa especialidade. Participou en estadías de investigación na KU Leuven, Kyoto University, Cornell University, E. Schrödinger Institute for Mathematics and Physics e na TU Berlín.
En 2023, ingresou na Real Academia Galega de Ciencias como académico numerario na sección de Matemáticas, Física e Ciencias da Computación. No seu discurso de ingreso, titulado "Curvatura e simetría", destacou a importancia das matemáticas no desenvolvemento de avances tecnolóxicos e a súa presenza na vida cotiá.
Docencia
Na USC, imparte materias como "Curvas e Superficies", "Teoría Global de Superficies" e "Variedades Diferenciables" nos graos en Matemáticas e en Física, así como no Máster e Doutoramento en Matemáticas. Distincións e recoñecementos
Foi bolseiro da Cannon Foundation en 1998 e recibiu homenaxes en congresos internacionais, como o congreso "Symmetry and Shape" celebrado en 2024 na USC, que recoñeceu a súa traxectoria no campo da xeometría diferencial.
Eduardo González-Moro

Eduardo González-Moro Cervigón, nado na Coruña cara 1894 e finado na mesma cidade o 17 de marzo de 1945, foi un médico e político galego. Traxectoria
Médico na Coruña. Militante da ORGA, foi concelleiro da Coruña de 1931 a 1934. Integrouse en Izquierda Republicana e formou parte da xestora municipal da Coruña de 1936. Foi nomeado vogal do Padroado local de Formación Profesional da Coruña en xullo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado por rebelión. Foi condenado a 12 anos e 1 día de prisión. Cumpriu condena na Prisión provincial da Coruña, da que saíu en liberdade condicional en maio de 1941. Finou na Coruña o 17 de marzo de 1945. Vida persoal
Casou con Dolores Pujalte Díaz.
Eduardo Malvido Rúa

Eduardo Malvido Rúa, nado en Allariz cara a 1913, foi un fontaneiro e político galego. Traxectoria
Fontaneiro en Ourense. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Segovia en novembro de 1938. Ingresou na Prisión Provincial de Segovia, de onde pasou o 15 de decembro á Colonia Penitenciaria de El Dueso. En maio de 1942 pasou a Donostia e estivo preso no Destacamento Penal de Irún. Saíu en liberdade condicional da Prisión Provincial de San Sebastián en marzo de 1944. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas, que foi sobresido en decembro de 1945.
Detido novamente en febreiro de 1945, foi procesado na causa 94/45 acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Jesús Balboa López, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Mariano Otero Castelao, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Francisco Rey Drox, Antonio Soto Magariños, Luis Alonso Freijanes, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo. O 21 de decembro de 1945 saíu en liberdade condicional. Volveu ser detido en Ourense en marzo de 1946. Foi trasladado á prisión da Coruña. Xulgado en consello de guerra por rebelión, foi condenado a 12 anos. Cumpriu condena na Prisión de Burgos, onde ingresou o 23 de otubro. Saíu en liberdade condicional o 31 de outubro de 1951.
Eduardo Olano Gurriarán

Eduardo Olano Gurriarán, nado no Barco de Valdeorras o 16 de febreiro de 1933, é un enxeñeiro forestal, empresario e político galego. Traxectoria
Aínda que naceu no Barco de Valdeorras, marchou a vivir a Ourense con catro anos, se ben non perdeu o contacto coa súa vila natal. O seu pai, Eduardo Olano Fernández foi alcalde de Ourense entre 1941 e 1944. Estudou Enxeñería de Montes en Madrid e ao rematar a carreira foi contratado por Patrimonio Forestal do Estado, con destinos primeiro en Pontevedra e posteriormente na Coruña. Despois foi destinado a Madrid, á dirección xeral de Montes, dende onde colaborou na organización do Sexto Congreso Forestal Mundial, (1966), así como na Exposición Forestal Mundial. En 1968 regresou a Ourense para facerse cargo da dirección xeral da empresa de taboleiros de madeira Orember, actualmente integrada no grupo FINSA.
O 11 de abril de 1973 o ministro da Gobernación nomeouno presidente da Deputación de Ourense, en substitución de David Ferrer. Naquela altura, o cargo de presidente da Deputación levaba aparellado os cargos de procurador en Cortes e de presidente da Caixa de Aforros Provincial de Ourense, cargos que ocupou ata 1974. Foi substituído nos tres cargos por Luis Álvarez Rodríguez.
Durante a transición presentouse ás eleccións constituíntes de 1977 á fronte do Partido Popular Galego, pero non conseguiu saír elixido deputado. Logo ingresou no PDP co que resultou elixido senador en representación da coalición AP-PDP nas Eleccións Xerais 1982 en España, repetindo nas de 1986 pola Coalición Popular. En 1988 abandonou a súa adscrición no Senado no grupo da democracia cristiá e pasouse ao grupo mixto, a canda Enrique Marfany e Julio Ulloa Vence. En 1990 foi nomeado delegado provincial da Consellería de Agricultura, Gandería e Montes en Ourense, no primeiro goberno de Manuel Fraga.
Ten estudado o teixedal de Casaio, o maior teixedal de Galicia, que está situado no concello de Carballeda de Valdeorras. Publicacións
El tejo y el teixadal de Casaio (Ourense). Deputación provincial de Ourense, 2004. ISBN 9788496011755 Vida persoal
Está casado e ten catro fillos.
Eduardo Pantaleón Saúl

Eduardo Pantaleón Saúl, nado en Portugal cara a 1897 e finado na Guarda en 1958, foi un político galego. Traxectoria
Presidente do Deportivo Guardés en 1928, volveu ser elixido en xaneiro de 1929. Fundador e presidente do Ateneo de Divulgación Social da Guarda, vencellado á CNT. Militou no Partido Galeguista. Foi concelleiro da Guarda. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Vigo por rebelión militar o 27 de setembro de 1937, foi condenado a cadea perpetua. Estivo preso da Illa de San Simón. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en setembro de 1940. Vida persoal
Casou con Teresa Estévez Fernández, filla de Antonio Estévez Mera, fundador da Confitería Estévez.
Eduardo Paolozzi

Eduardo Luigi Paolozzi, nado en Leinth o 7 de marzo de 1924 e finado en Londres o 22 de abril de 2005, foi un escultor escocés. Traxectoria
Naceu nunha familia de emigrantes italianos. Estudou no Edinburgh College of Art en 1943 e no St Martin's School of Art en 1944 e no Slade School of Art en Londres de 1944 a 1947 tras o que traballou en París.
De estilo surrealista fundou o Grupo Independente, precedente da arte pop británica dos anos 60. Paolozzi é coñecido por realizar grandes estatuas realísticas con elementos rectilíneos engadidos ou retirados ou coa forma humana deconstruída dunha maneira cubista.
Eduardo Pazo Álvarez

Eduardo Pazo Álvarez, nado na Estrada o 25 de maio de 1904 e finado en Cidade de México o 23 de outubro de 1971, foi un mestre galego. Traxectoria
Nado na Estrada en 1904, fillo da mestra Emilia Alvarez Silva e de Pelayo Pazo Alvarez. Foi mestre do Salto (Rodeiro) e dende 1928 da Somoza (A Estrada). Foi elixido presidente da Asociación de Mestres da Estrada en 1933.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse auxiliado pola familia ata que logrou saír por Portugal rumbo a Cuba, onde se exiliou. O xuíz militar de Pontevedra emitiu unha requisitoria para a súa presentación xunto con Manuel Coto Chan, Higinio Carracedo Ruzo, José Vila Carbón, Manuel Sanmartín Constela, Manuel Campos Vázquez, José Torres Bermejo, Luciano Louzao e Manuel Pérez Carracedo o 27 de agosto. Foi destituído a finais de agosto de 1936, sufriu expediente de depuración e foi suspendido de emprego e soldo.
Na Universidade da Habana acadou a licenciatura en Pedagoxía e foi mestre en Santiago de Cuba. Coa caída de Batista en 1959, embarcou para México. Residiu en Cidade de México e volveu ser mestre. Finou en México en 1971. Vida persoal
Casou na Estrada con María Concepción López Parapar en agosto de 1930, e foi pai de Adela Pazo López.
Eduardo Propper de Callejón

Eduardo Propper de Callejón, nado en Madrid o 9 de abril de 1895 e finado en Londres en 1972, foi un diplomático español, que é lembrado esencialmente por posibilitarlle a fuxida de milleiros de xudeus da Francia Ocupada (1940-1944). Traxectoria
O seu pai era un banqueiro xudeu da Bohemia, daquela aínda integrada no Imperio Austrohúngaro, mentres que a súa nai era filla dun diplomático español. En 1915 remata os seus estudos de Dereito e ingresa nese mesmo ano na Escola Diplomática. En 1918 accede á Carreira Diplomática, que abandonaría en 1931 como manifesto da súa repulsa cara á II República. Reincorpórase en 1936, representando oficiosamente os intereses franquistas, isto é, dos sublevados ao Goberno democraticamente elixido da Fronte Popular, ante o Goberno Francés.
Propper de Callejón era Primeiro Secretario da Embaixada Española en París cando Francia se rendeu a Alemaña o 20 de xuño de 1940. El declarou o Castelo de Royaumont, propiedade da familia da súa muller, como a súa residencia principal para que fose respectada como o domicilio dun diplomático co fin de poder salvar do espolio a colección de arte que nel se conservaba. Dado que a súa familia política era xudía, era moi probable que se non recorrese a isto, o exército ocupante acabaría despoxándolles este patrimonio. Entre as obras de arte salvadas cóntase un tríptico de Van Eyck (un dos pintores preferidos de Adolf Hitler).
En xullo de 1940, concedeu desde o Consulado Español en Bordeos, en cooperación co cónsul portugués Arístedes de Sousa Menendes, máis de trinta mil visados de tránsito a xudeus, para que puidesen fuxir a Portugal indo a través de España.
Cando o Ministro de Asuntos Exteriores franquista Ramón Serrano Suñer soubo que Propper de Callejón estaba outorgando visados sen a previa autorización do seu Ministerio, destinouno inmediatamente ao Consulado de Laracha no Protectorado Español de Marrocos. Despois, sería destinado a Rabat, Zürich, Washington, Otava e Oslo. Familia
A súa muller, Hélène Fould-Springer (1906-1997), era irmá da mecenas a Baronesa Liliane de Rothschild (1916-2003). El e Hélène Fould-Springer son avós maternos da actriz británica Helena Bonham Carter (nada en 1966).
Eduardo Serra

Eduardo Serra, nado en Lisboa o 2 de outubro de 1943 e finado en París o 19 de agosto de 2025, foi un director de fotografía portugués. Traxectoria
Instalouse en París en 1963. Alí licenciouse primeiro en cinema pola École Louis-Lumière (1966) e despois en Letras – Historia da Arte e Arqueoloxía – pola Universidade de París-Sorbona (1970).
Iniciou a súa carreira no cinema como asistente de imaxe, chegando á fotografía en 1980.
Ao longo da súa carreira gañou varios premios, sendo candidato en 1997 e 2004 para o Óscar por The Wings of the Dove e Girl with a Pearl Earring.
Educación musical

A educación musical comprende os procesos de ensino e aprendizaxe relacionados coa música, incluíndo programas educativos, métodos de ensino, institucións, docentes e pedagogos. Pode abarcar: Música na educación obrigatoria (e. g. primaria e secundaria)
Música en institucións non formais (como escolas de música)
Formación musical en centros especializados (como conservatorios ou universidades)
A incorporación da música desde os primeiros niveis escolares ata estudos avanzados en centros especializados é habitual nas sociedades occidentais. Pedagoxía musical
A pedagoxía musical examina a relación entre a música e o ser humano, e distingue entre ensino teórico e práctico. Abrange diversas etapas: elemental, secundaria, profesional e comparada, atendendo a métodos, contidos e obxectivos do ensino musical.
Ademais, integra coñecementos da psicoloxía, socioloxía, antropoloxía, medicina, musicoloxía, historia e pedagogía artística. Investigación
A investigación en pedagogía musical divídese en: Histórica – Orixe e evolución da educación musical.
Sistemática – Obxectivos, valores e contornas sociais.
Empírico‑analítica – Mellora dos procesos de aprendizaxe.
Estudos suxiren que a educación musical potencia habilidades cognitivas, creativas, estéticas, sociais, emocionais e psicomotrices, especialmente en idades temperás. Métodos activos destacados
**Método Dalcroze** – Aprende ritmos e expresión mediante movemento e improvisación.
**Método Kodály** – Baseado en solfexo relativo e canto mediante signos.
**Método Orff** – Fomenta ritmo, linguaxe creativa e improvisación.
**Método Suzuki** – Aprendizaxe instrumental imitando a adquisición da lingua materna.
Outros métodos activos: Martenot, Willems, Montessori… Música na infancia e desenvolvemento cerebral
A música fomenta o desenvolvemento da memoria, atención, linguaxe, matemática, equilibrio, expresión emocional e creatividade durante a infancia. Existen evidencias sobre os efectos transitorios do chamado "efecto Mozart" en habilidades visuoespaciais.
Educación obrigatoria

Educación obrigatoria, escolarización obrigatoria, escolarización compulsiva, estudos obrigatorios ou ensino obrigatorio son os nomes que reciben os distintos ciclos de educación, ensino ou estudos que de forma obrigatoria debe cursar un neno ou xove e cuxo currículo, duración, obxectivos, contidos, procedementos e metodoloxía varían en función do sistema educativo de cada país e época. A favor
A loita pasa por estender a obrigatoriedade do ensino cantos máis anos mellor. A maioría de países teñen oferta de ensino público (gratuíta) para os anos obrigatorios. Hai que precisar, no entanto, que o cumprimento da obrigatoriedade varía moito en función da rexión, debido ao fenómeno coñecido como absentismo escolar, que afecta máis aos pobres e aos residentes das áreas rurais. [Cómpre referencia] En contra
Os críticos da educación obrigatoria argumentan o seguinte: A gratuidade descansa no financiamento por parte do Estado, polo que o receptor do servizo non é consciente do seu custo. [Cómpre referencia]
A obrigatoriedade da educación ata idades moi avanzadas (16 e ata 18 anos) só serve para encerrar nas aulas en contra da súa vontade a mozas que xa deberían estar traballando. Esta escolarización forzada non os beneficia en absoluto e, ademais, destrúe calquera ambiente de estudo entre os demais alumnos. [Cómpre referencia]
A educación obrigatoria pon un medio de adoutrinamento ideolóxico en mans do Estado. [Cómpre referencia] En España
En España, desde a promulgación da LOGSE en 1990, a educación obrigatoria consta de dúas etapas: Educación primaria
Educación Secundaria Obrigatoria (ESO)
Estas etapas corresponden ás idades comprendidas entre 6 e 16 anos. Con todo, un alumno pode cumprir os 16 anos e abandonar o sistema sen acabar a ESO debido ás repeticións de curso.
Educación secundaria

A educación secundaria é unha etapa do proceso educativo das persoas. No sistema educativo español actual, recollido na Lei Orgánica 3/2020, do 29 de decembro, pola que se modifica a Lei Orgánica 2/2006, do 3 de maio, de Educación de 2020, abrangue unha etapa obrigatoria (ESO), e outra post-obrigatoria (Bacharelato e Formación profesional en ciclos formativos).
Educación secundaria obrigatoria

A educación secundaria obrigatoria (ESO) é o nivel educativo en ensino medio en España, obrigado dende a implantación da LOGSE a comezos dos anos noventa. Características
A educación secundaria obrigatoria consta de catro subniveis agrupados en dous ciclos: 1º ciclo: 1º, 2º e 3º da ESO
2º ciclo: 4º da ESO
A idade do alumnado da ESO é a partir dos 12 anos en diante. O 1º e 2º cursos da ESO corresponden ao 7º e 8º da antiga Educación Xeral Básica (EXB) e o 3º e 4º cursos da ESO corresponden a 1º e 2º do anterior Bacharelato Unificado Polivalente (BUP).
A entrada na ESO prodúcese a partir da educación primaria, e a saída, cara ó mundo do traballo, programas de formación profesional básica, ciclos de formación profesional ou bacharelato, posibilidades presentes en función dos resultados acadados.