proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Home de Xava

O Home de Xava, Homo erectus erectus, foi un dos primeiros restos fósiles humanos, e de H. erectus, en ser descuberto. Fíxoo Eugène Dubois en 1891 en Xava. Non é un espécime completo, senón unha bóveda cranial, un fémur e tres dentes e non está claro que pertenzan ao mesmo individuo. Dubois pensou nun primeiro momento que estaba diante os restos dun primate e denominouno Anthropopitecus erectus, axiña desbotou esta idea xa que a capacidade da bóveda cranial era maior que o de calquera simio coñecido, entre 800 e 1000 cm³, e o fémur era case humano polo que pensou que atopara a criatura que Ernst Haeckel denominaba Pithecanthropus alalus e que el denominou Pithecanthropus erectus, atribuíndoo a un home-mono de idade pliocénica. O que causou sensación no mundo científico xa que deixaba sen saída ao Home de Neanderthal, considerado antecesor do Homo sapiens nese momento, e foi rexeitado por gran parte da comunidade científica.
Home do saco

O home do saco ou vello do saco é un personaxe do folclore infantil hispánico. Normalmente represéntase coma un home que vaga polas rúas cando xa anoiteceu en busca de nenos extraviados para levalos metidos nun gran saco a un lugar descoñecido. Este personaxe caracterízase como un asustador de nenos, e utilízase como argumento para asustar aos nenos e obrigalos a que regresen cedo a casa. É similar ao coco e ao sacaúntos.
Home escorpión

Un home escorpión é un ser mitolóxico presente en moitos mitos acadios, incluíndo o Enuma Elish e a versión babilónica da epopea de Gilgamesh. Eran tamén coñecidos como aqrabuamelu ou girtablilu. Segundo as lendas foron creados por Tiamat a fin de librar a guerra contra os deuses menores pola traizón do seu compañeiro Apsu. No poema de Gilgamesh, están de garda fóra das portas do Deus Sol (Shamash), nas montañas de Mashu, as portas que dan entrada a Kurnugi, a terra da escuridade. Na cultura popular
No videoxogo Dark Souls II aparece un home escorpión coñecido como Manscorpion Tark, que serve para advertir ó xogador e axudalo contra o xefe do nivel.
No xogo de estratexia en tempo real Age of Mythology, os homes escorpión son unidades míticas dispoñibles para a cultura exipcia.
No filme The Mummy Returns, o personaxe de Mathayus amósase como un home escorpión.
Home verde

O home verde, máis coñecido co seu nome en inglés Green Man, é un mascarón, escultura, debuxo, ou outra representación dunha face que semella estar rodeada de follas e de plantas. Ás veces represéntase con vides ou pólas que lle medran dende o seu nariz e delas ás veces saen froitas ou flores. É usado comunmente como elemento ornamental, pódense atopar mascaróns de homes verdes nas igrexas e noutros edificios, tanto relixiosos coma non. "The Green Man" tamén é un nome popular dos bares ingleses.
O home verde ten moitas variacións nas súas diversas representacións. Pódese atopar en moitas esculturas arredor do mundo. É a miúdo relacionado coas deidades naturais de orixe vexetativo que foron xurdindo ó redor do mundo o longo dos tempos. Interprétase principalmente coma un símbolo do renacemento, que representa o ciclo de crecemento de cada primavera. Algúns especulan que a mitoloxía dos "homes verdes" foi desenvolvida de maneiras moi dispares nas diferentes tradicións e culturas ó longo do planeta e converteuse nun ornamento xenérico que pode aparecer nas máis distantes das culturas, con algunhas variacións na súa representación, como xa poden ser as plantas que lle medran na cara, que serán as autóctonas do lugar. Casos en Galiza
Estes homes verdes aparecen nun incensario dun anxo na Fachada das Praterías da Catedral de Santiago (século XII), na igrexa do Hospital de Quiroga, na igrexa de San Francisco de Betanzos (século XIV); na de San Xulián de Ventosa en Agolada (século XVI); na fachada da Casa da Parra (século XVII) na Quintana dos Vivos en Santiago de Compostela.
Homes da cova dos cervos

Os Homes da cova dos cervos son a poboación prehistórica máis recente que non se asemella aos humanos modernos. Os fósiles datan de entre os 14. 500 e os 11. 500 anos de antigüidade e foron atopados na Cova dos Cervos na China. Teñen unha mestura de características arcaicas e modernas e valóranse actualmente como unha especie separada dos humanos que se extinguiu sen ter contribuído ao pool xenético dos humanos modernos.
Os restos indican que cociñaban cervos grandes na Cova dos Cervos, e que é o que lle dá a estes o nome. Status de especie propia
Aínda que as características físicas da xente da Cova dos Cervos mostra que poderían ser unha especie prehistórica humana non descuberta, os científicos que realizaron a descuberta e análise dos restos reparan en clasificalos como unha especie separada. Tense proposto que poderían ser o resultado da hibridación entre os homínidos de Denisova e humanos modernos. Porén, outros científicos suxiren que as diferenzas físicas observadas son simplemente froito da diversidade que se espera nas poboacións humanas. Os intentos de extracción de ADN dos restos foi infrutífera, e só isto podería elucidar sen dúbida a relación cos humanos modernos.
Homicidio

O homicidio consiste no feito de matar outra persoa. O termo procede etimoloxicamente do latín homicidĭum, un composto de homo, "home", e caedere, "matar", de modo que literalmente significa "matar un home". Clasificacións xerais
O homicidio ten cinco clasificacións xerais atendendo ao elemento subxectivo do axente: Homicidio doloso. Cando exista a intención positiva de inferir a morte á vítima. É dicir, que o suxeito activo ten a capacidade de querer e entender as consecuencias da súa conduta e producir o resultado de morte.
Homicidio involuntario, tamén chamado homicidio culposo ou neglixente. Cando se coñece o posible resultado de morte e con todo crese poder evitalo, pero falla e esta se produce. Tamén se presenta cando definitivamente se ignora devandito resultado, pero de igual forma se mata. A punibilidade neste caso xorde amparada polo deber que toda persoa ten de absterse de causar dano a outra, e as accións carentes de intención e omisións que impliquen a morte serán susceptibles de xulgarse conforme ás leis penais.
Homicidio preterintencional. Fai mención ao desbordamento das intencións do causante, nas que primitivamente se quixo danar, pero que desafortunadamente resultou matándoa. Por exemplo, se se desexa simplemente golpear alguén para causarlle unhas lesións, e termínase matándoo. Afirmouse que o homicidio preterintencional é un punto medio entre o dolo e a culpa; dolo fronte á acción e culpa fronte ao resultado.
Homicidio simple. Aquel que se comete a falta das catro agravantes, que son premeditación, aleivosía, vantaxe e traizón.
Homicidio cualificado. É un delito cuxa acción está constituída pola morte que un home causa a outro de maneira intencional, realizado baixo certas circunstancias específicas, relacionadas co medio empregado ou o modo de perpetración. Conduta
O homicidio considérase unha conduta, e pódese clasificar como conduta de acción cando o suxeito activo efectúa os movementos corpóreos necesarios para producir o resultado da morte do suxeito pasivo, e conduta de omisión ou omisión impropia, na que o suxeito activo deixa de facer o que de el se esperaba como titor dunha vida e, debido a iso, prodúcese, como resultado, a morte do suxeito pasivo.
Por exemplo, unha nai que deixa de alimentar o seu fillo, co resultado da morte deste, sería un caso de homicidio por omisión, posto que a nai é responsable de manter con vida a un individuo que non pode facelo por si mesmo.
Homieĺ

Homieĺ (en belaruso Гомель; en ruso Гомель, "Gomel") é unha cidade de Belarús, centro administrativo da rexión de Homieĺ e a segunda maior do país. Ten unha poboación de 479. 935 habitantes (2006) e sitúase na parte sueste do país, na marxe esquerda do río Soj. Localízase nas proximidades da fronteira con Ucraína e da central nuclear de Chernóbil. Malia ter sufrido bastante contaminación polo desastre nuclear de 1986, a poboación continuou a medrar.
Homing (hematopoético)

O homing é o termo inglés co que se designa o fenómeno polo cal as células migran ao órgano da súa orixe. Podería traducirse por direccionamento ou 'guía á orixe' ou 'guía á casa' (fogar) ou, máis en xeral, 'guía a unha diana' determinada. Por causa do homing, as células hematopoéticas transplantadas poden viaxar á medula ósea e xerar un enxerto alí, é dicir, establecer a súa residencia alí. Varias quimiocinas e receptores están implicados no homing de células nais hematopoéticas. Un deses receptores é o receptor de homing do linfocito.
Fóra do contexto das células hematopoéticas, o termo homing utilízase en bioloxía para o direccionamento cara a outras dianas concretas, mesmo a puntos concretos do xenoma (ver endonuclease homing). Sitios
Medula ósea.
Ganglios linfáticos.
Pel.
Hominina

En taxonomía, Homínina é a subtribo da tribo de Hominini. A única especie vivente pertence ó xénero Homo, existindo numerosas especies extintas, os homínidos bípedes como Australopithecus, Orrorin tugenensis, Ardipithecus ou Sahelanthropus. Os membros da subtribo son os coñecidos como homínidos. Este taxon non é empregado por tódolos científicos. Taxonomía
Superfamilía Hominoidea ("hominoides")
Familia Hylobatidae
Xénro Hoolock
Xénero Hylobates
Xénero Nomascus
Xénero Symphalangus
Familia Hominidae ("homínidos")
Subfamilia Ponginae
Xénero Pongo
Subfamilia Gorillinae
Xénero Gorilla
Subfamilia Homininae
Tribo Hominini
Subtribo Panina
Xénero Pan ("panins")
Subtribo Australopithecina
Xénero Ardipithecus
Xénero Australopithecus
Genus Paranthropus
Subtribe Hominina
Xénero Homo
Homo

Homo é o xénero de homínidos que inclúe os humanos modernos. Estímase que ten unha antigüidade de entre 2, 4 e 1, 6 millóns de anos. Todas as especies, agás Homo sapiens, están extinguidas. A última das especies relacionadas en desaparecer foi Homo neanderthalensis hai 30. 000 anos, aínda que descubrimentos recentes suxiren que o Homo floresiensis desapareceu hai 12. 000 anos.
O termo úsase para designar os humanos desde que Carl von Linné llo asignara en 1758
En relación aos Australopithecus, xa as primeiras especies do xénero Homo foron moito máis omnívoras, con dentes máis pequenos e a cara menos prominente e asociados a eles nos rexistros fósiles atópanse restos de ósos e pedras traballados. Os machos Homo son entre un 15 e un 20% máis corpulentos que as femias, a diferenza dos Australopithecus nos que o dimorfismo sexual era moito máis acusado, o que podería indicar que os machos non tiñan que competir polas femias, senón que dentro do grupo había unha complexa rede de relacións sociais e de cooperación propios dunha sociedade de cazadores-colleitadores.
Homo cepranensis

Homo cepranensis é o nome proposto para unha especie humana para a que só se coñece un córtex cranial descuberto no 1994. O fósil descubriuno o arqueólogo Italo Biddittu e este deulle o alcume de home de Ceprano, en referencia á vila máis próxima ao sitio arqueolóxico, que está na Provincia de Frosinone.
A idade do fósil estímase que está entre os 350, 000 e os 500, 000 anos de antigüidade. Un sitio adxacente, Fontana Ranuccio, datouse con 487, 000 ± 6000 anos e Muttoni et al. suxeriron que Ceprano é probablemente de 450, 000 anos de antigüidade.
As características faciais do óso semellan ser intermedias entre as atopadas para Homo erectus e especies máis posteriores como Homo heidelbergensis, que dominaría Europa moito antes de Homo neanderthalensis. Suxeriuse que H. cepranensis é un devanceiro de Homo neanderthalensis, mais non hai suficientes restos e material como para completar a análise dese individuo.
Homo ergaster

O Homo ergaster foi unha especie homínida que viviu no leste e sur de África cun rango cronolóxico que se estendeu entre hai 1, 9 e 1, 4 millóns de anos.
O talle e as proporcións do Homo ergaster son máis semellantes ás do Homo sapiens ca ás dos australopitecos e primeiras especies do xénero Homo, chegando a alturas de 1, 85 ou 1, 9 m e unha capacidade cranial de entre 700 e 850 cc.
O exemplar máis completo podería ser o coñecido como Neno de Turkana pero hai moita discusión sobre se é H. ergaster ou H. erectus.
Os primeiros bifaces aparecen asociados aos Homo ergaster, habitante de espazos abertos das sabanas, comía regularmente carne de animais que obtiña por medio da caza ou da actividade preeira.
Homo faber

En filosofía, a noción de Homo faber fai referencia ao ser humano en tanto que ser susceptíbel de fabricar útiles.
Esta noción é especialmente abordada por Henri Bergson, filósofo evolucionista francés: « En definitiva, a intelixencia, observada no que parece ser o paso orixinal, é a facultade de fabricar obxectos artificiais, en particular útiles para facer útiles, e variar indefinidamente a fabricación ».
Benjamin Franklin tamén enunciou que « O home é un animal fabricante de útiles » (a toolmaking animal).
Isto que permite distinguir ao ser humano, o denominado Homo sapiens en bioloxía, do resto do reino animal non é, sen dúbida, de orde biolóxica. Rir, consciencia, linguaxe, cultura? .. . Finalmente, evócase en xeral un elemento que apunta ao seu intelecto: o Homo sapiens manifesta a súa sabedoría, a súa intelixencia, na medida en que é quen de modificar o mundo que o rodea. Por ela, manexa o útil e transforma o seu contorno, modelándoo co seu pensamento e a súa man.
Homo habilis

Homo habilis é unha especie do xénero Homo, que viviu aproximadamente entre hai 2 e 1, 5 millóns de anos, no comezo do Plistoceno. Descubriuno o equipo de Louis e Mary Leakey o 4 de novembro de 1960 (fósil OH 7) na Garganta de Olduvai, en Tanzania. O nome suxeriuno Raymond Dart e finalmente estableceuse en 1964. Ademais de Olduvai atopáronse fósiles en cantidade en Koobi Fora e en moita menor medida no val do río Omo.
Interprétase que foi a primeira especie do xénero Homo en aparecer, e é a menos semellante á especie humana actual. Tiña pequena estatura (1, 3 m), as pernas curtas e uns brazos desproporcionadamente grandes comparado co Homo sapiens; o seu cerebro era a metade do do Homo actual, entre 600 e 700 cm³. Pénsase que descendía dunha das especies de Australopithecus.
O Homo habilis compartiu a terra con outros bípedes, como o Paranthropus boisei. Malia iso, o H. habilis, coas súas innovacións nas ferramentas e a súa dieta menos especializada, tivo éxito e deu lugar a novas especies, mentres os Paranthropus desapareceron.
A grande innovación do Homo habilis foi a utilización de ferramentas de pedra lascada, o que lle deu primacía sobre os primates. Utilizábanas sobre todo para escarvar, non aínda para cazar como farían os seus descendentes, dedicándose tamén á busca de presas, e hai pouca evidencia que controlasen o lume ou empregasen a linguaxe articulada.
Homo homini lupus

Homo homini lupus é unha locución latina que significa literalmente "O home é un lobo para o home". A frase procede do verso 495 da comedia Asinaria, obra do escritor latino Plauto. En realidade é o hemistiquio dun verso: "Lupus est homo homini, non homo, quom qualis sit non novit" (O home é un lobo para o home e non un home, cando non coñece quen é o outro). No contexto orixinal fala da natural desconfianza dos homes ante un descoñecido. Fóra del, a frase porta un claro sentido negativo en relación á natureza da condición humana.
Por outra banda, Séneca, como contrapunto á frase de Plauto, nas Epistulae morales ad Lucilium, e concretamente na Epistula XCV parágrafo 33, deixou escrita a seguinte frase: "Homo, sacra res homini" (O home é algo sagrado para o home).
Co tempo, a expresión foi utilizada por moitos home ilustrados como Erasmo de Roterdam, Rabelais, Montaigne (Ensaios 3, 15), Bacon, Hobbes (Leviatán), Schopenhauer, Freud ou Pío Baroja (El árbol de la ciencia, II, 9) entre outros.
Homo naledi

Homo naledi é unha especie extinta de homínido, provisionalmente clasificado no xénero Homo. No 2013, foron atopados esqueletos fósiles na provincia de Gauteng en Suráfrica, dentro da Cámara Dinaledi do sistema de covas "Rising Star", a uns 800 metros ó suroeste de Swartkrans, parte do Berce da Humanidade Patrimonio da Humanidade. En setembro de 2015, os fósiles de cando menos quince individuos, entre máis de 1550 espécimes, foron descubertos na cova. Etimoloxía
A palabra naledi quere dicir "estrela" en lingua sotho. Foi escollido pola cámara onde foi descuberto, Dinaledi ("cámara das estrelas") dentro do sistema de covas "Rising Star".
Homo rhodesiensis

Homo rhodesiensis (o home de Rodesia) é unha especie de homínidos do xénero Homo, descrita a partir do fósil do cranio de Kabwe. Outros restos morfoloxicamente comparables do mesmo período, ou antes, foron atopados en Suráfrica (Hopefield ou Saldanha), África do leste (Bodo, Ndutu, Eyasi, Ileret), e do norte de África (Salé, Ravat, Dar-es-Soltane, Djabel Irhoud, Sidi Aberrahaman, Tighenif). Eses xacementos datan de entre 300 mil e 125 mil anos atrás.
Porén, Homo rhodesiensis está hoxe en día catalogada pola maioría da comunidade científica como a especie Homo heidelbergensis. Descuberta
Kabwe 1 foi catalogada por primeira vez en 1921 por Arthur Smith Woodward como Homo rhodesiensis, un individuo que hoxe se cataloga como Homo heidelbergensis. . Ese cranio fora atopado cunha mina de zinc en Broken Hill, na daquela Rodesia do Norte e hoxe Zambia, no 1921 por un mineiro suízo, Tom Zwiglaar. Ademais do cranio, atopouse unha mandíbula doutro individuo, unha tibia e dous fragmentos de fémures. Ao cranio chamóuselle o Home de Rodesia na hora da súa descuberta. O home de Rodesia dataría de entre 125-300 mil anos. A capacidade cranial estímase en 1, 2300 cm3. O cranio é dun individuo robusto, con cellas grandes e amplas e cunha cara que se ten descrito como similar a dos neaderthais, mesmo chamándoselle os neandethais africanos. Porén, inda cando é robusta, os estudos recentes apuntan a que ten características intermedias entre os homes modernos e os neanderthais.
Outros espécimes clasificados como H. rhodesiensis foron catalogados posteriormente como Homo erectus. Clasificación
En África obsérvanse diferenzas en ferramentas Acheulenses feitas antes de despois de hai 600 mil anos. Isto tense argumentado estar relacionado coa aparición de Homo rhodesiensis, uns 300 mil anos despois.
Algúns autores que estudaron as relacións entre restos fósiles clasificados como H. rhodesiensis, expuxeron que o home de Rodesia estaría dentro de Homo heidelbergensis. Outros teñen proposto a clasificación como Homo sapiens arcaicus e Homo sapiens rhodesiensis. Autores como Tim White teñen proposto que o home de Rodesia é un Homo sapiens idaltu (Home de Herto), que sería o predecesor de Homo sapiens sapiens
Homo rudolfensis

Homo rudolfensis é unha especie fósil do xénero Homo descuberta por Bernard Ngeneo, membro do equipo dirixido por Richard Leakey e Meave Leakey en 1972 en Koobi Fora na beira leste do Lago Turkana, Kenya; o nome científico propúxoo en 1986 V. P. Alexeev.
O KNM ER 1470 coñecido tamén como cranio 1470 é un cranio fósil dun homínido, de corpo voluminoso e robusto e molares de gran tamaño e unha capacidade cranial de 752 cm³, aínda que unha reconstrución realizada en marzo de 2007 polo equipo dirixido por Timothy Bromage reduciu esa capacidade e 526. Atopouno Richard Leakey na beira leste do lago Turkana en agosto de 1972. Moi moderno en aparencia déuselle ao primeiro unha antigüidade de 3 millóns de anos e incluíuse na especie Homo habilis, o que os creacionistas utilizaron para tentar desacreditar a teoría da evolución, pero medicións posteriores déronlle unha idade inferior a 2 millóns de anos. Posteriormente incluíuse na especie Homo rudolfensis, contemporáneo en todo caso do Homo habilis, diferenciándose deste por unha cara máis plana e ampla, uns dentes poscaninos máis amplos e unhas raíces e coroas máis complexas e esmalte máis groso.
Homo sapiens afer

O Homo sapiens afer é un taxon obsoleto inventado polo naturalista sueco Carl von Linnaeus en 1758 no seu libro Systema naturae. Designou unha subespecie do Homo sapiens.
Este taxon xa non se utiliza hoxe en día en zooloxía. O consenso científico actual rexeita en todo caso a existencia de argumentos biolóxicos que poidan lexitimar unha clasificación científica interna da especie humana segundo criterios morfolóxicos ou culturais. Histórico
Orixes
En 1684, o filósofo francés François Bernier publicou un intento teórico de dividir a especie humana en razas co artigo Nouvelle Division de la Terre par les différentes Espèces ou races d’homme qui l’habitent, envoyé par un fameux Voyageur à M. l’abbé de la *** à peu près en termes no Journal des savants. Segundo el habería catro razas, sendo unha delas o pobo saami e dividindo en tres razas os demais humanos de todos os continentes.
En 1735, o naturalista Carl von Linné publicou Systema naturae, a súa obra principal na que expuxo o seu método de clasificación da natureza. Alí divide os humanos en cinco especies, a saber, Homo africanus niger, Homo americanus rubescens, Homo asiaticus fuscus e Homo europeanus albescens. Homo africanus niger é o primeiro taxon que agrupa os africanos. Polo tanto, é un prototipo de Homo sapiens afer. Linneo fixo cambios na súa clasificación sobre as novas edicións de Systema naturae.
Aparición
En 1758, na 10ª edición de Systema naturae, fixo dos humanos unha única especie, Homo sapiens, dividida en varias subespecies. Cada unha delas caracterízase por unha zona xeográfica, unha cor de pel e un comportamento. Entre eles está o Homo sapiens afer que é descrito por Linneo, desde unha perspectiva racista, como «flegmático, de pel escura, lento, relaxado e descoidado».
En 1825, o naturalista francés Jean-Baptiste Bory de Saint-Vincent presentou a súa propia clasificación da humanidade. Os pobos da África subsahariana están representados alí polas especies Homo aethiopicus, Homo cafer e Homo hottentotus.
Posteridade
O taxon Homo sapiens afer xa non se emprega. A teoría racista está desbotada polo consenso científico. O falso taxon Homo africanus aínda é empregado ás veces para referirse aos africanos ou Homo sapiens, para salientar as súas orixes africanas, mais é criticado o termo por prexuizoso, estereotipado e sen rigor, sendo confundido ás veces co homo australopithecus africanus.
Homo sapiens idaltu

Homo sapiens idaltu é unha extinta subespecie de Homo sapiens que viviu no Plistoceno, hai 160, 000 anos atrás, en África. O termo idaltu significa a primeira nacida na lingua afar.
Homo tsaichangensis

Homo tsaichangensis é o nome dunha especie do xénero Homo cuxos únicos restos fósiles atopados até agora son os dunha hemimandibula coñecida como Penghu 1, que foi descuberta en Taiwán en estratos que datan do Plistoceno. Historia
O fósil foi recuperado antes de 2008 por pescadores que traballaban na canle Penghu -entre as illas Pescadores e Taiwán- e foi descrito en 2015 por un equipo internacional de científicos xaponeses, taiwaneses e australianos.
Datación
Estratigraficamente, o fósil ten menos de 450000 anos, e en función da baixada do nivel do mar podería estar entre 190000 e 130000 anos ou entre 70000 e 10000 anos, como intervalos máis probables. Outros eventos relacionados coa baixada do nivel do mar ocorreron entre os anos 225, 240–280, 300? , 335–360 e 425–450 ka e non se poden excluír como posibles datas para Penghu 1, pero esta situación require unha explicación para a súa conservación a través de eventos sedimentarios repetidos e a infrecuenteual distribución da hiena Crocuta crocuta ultima. Polo tanto, Penghu 1 ten menos de 450 ka, e moi probabelmente entre 10-70 ka ou 130-190 ka.
Taxonomía
O fósil está formado pola metade dereita case completa da mandíbula e catro dentes, incluíndo molares e premolares. O exemplar foi asignado ao xénero Homo en función das proporcións dos dentes e da mandíbula, descritas como moi semellantes ás dos fósiles hexianos de Homo erectus, pero a identidade desta especie ou as súas relacións taxonómicas carecen de consenso debido á limitación do material. O coautor Yousuke Kaifu advertiu de que se necesitan partes esqueléticas adicionais antes de avaliar a que especie pertence, pero o paleontólogo Mark McMenamin afirmou que as características dentais únicas da mandíbula son suficientes para establecer unha nova especie, Homo tsaichangensis. Greg Laden sinalou que Penghu 1 "probabelmente sexa unha especie nova". Nun artigo de 2015, Lelo Suvad aceptou a validez da nova especie H. tsaichangensis.
Localización
Penghu 1 está depositado no Museo Nacional de Ciencias Naturais de Taichung, Taiwán.
Homoioi

En Esparta os hómoioi ("iguais") eran os homes maiores de 30 anos que gozan dos seus dereitos, é dicir, os que constitúen o corpo cívico da cidade, politeuma. Recibían esta denominación en razón da súa teórica uniformidade social e económica. Son, polo tanto, cidadáns que pasaron a agogé e conservan os seus dereitos por non perder o seu kleros, mostrar covardía, cometer delitos ou non contribuír nas sisitías. Orixe e evolución
Nun principio, segundo Plutarco, Licurgo repartiu as terras entre 9. 000 espartatas. O número de “iguais” foi descendendo desde o século -VIII, fenómeno coñecido como oligantropía. Así, no período clásico a cifra redúcese a 8. 000. En plena Guerra do Peloponeso, diminuíu o número de forma significativa ata chegar apenas aos 2. 000. Finalmente trala Batalla de Leuctra o número era moi escaso, ao redor de 1. 000. A oligantropía foi debida á alta mortalidade derivada da situación constante de guerra, o sismo do 464, homosexualidade estendida, matrimonios tardíos, euxenesia e endogamia. Para rematar é moi importante ter en conta que trala Guerra do Peloponeso enriquécense uns poucos a costa do empobrecemento xeral, que irán perdendo a cidadanía ao ter que vender as súas terras. Aínda que isto intentou ser freado outorgando privilexios aos espartiatas con máis de tres fillos. Características
Os espartiatas convertidos en homoioi posuían un kléros, un lote de terras, e uns ilotas proporcionados polo Estado. Así cada homoios ten tempo libre para se exercitar no ximnasio e ir de caza. Vestían con sobriedade e modestia, sen adorno algún. Era característico o seu peiteado, unha longa cabeleira, signo da súa condición de liberdade. As mulleres e os nenos debían levalo curto. Tamén era costume levar barba mais co bigote rasurado. No campo de batalla visten capas púrpuras (stolaí phoinikídes) que provocaban pavor no inimigo. Un rito antes de empezar a batalla era untarse o corpo en aceite e lustrar as súas armas á vez que peiteaban coidadosamente o seu pelo.
Non se gravaban os nomes nas tumbas para destacar a uniformidade social. Pese a esta fachada de pseudocomunismo, as diferenzas existían, simplemente con ver os aristócratas chamados kaloikagathoí (“os belos e bos”) elixidos para a Xerusía. Tamén se distinguen aqueles que demostraron a súa valentía no campo de batalla ou a súa excelencia nas competicións atléticas. Outra subclase social dentro dos homoioi é a dos chamados hippeis, garda real, que non ten nada que ver coa súa tradución como cabaleiros.
Cando o homoios morre, o seu kléros pasa aos fillos e fillas en calidade igual entre fillos e a metade ás mulleres. Por esta razón, e por apareceren espidas, recibiren formación filosófica e exercitárense nos ximnasios, os gregos vían escandalizados esta inhabitual liberdade. Pero para Esparta a muller era ante todo a que debía procrear homes fortes; ata tal punto considéraa esencial que a súa morte no parto ten o mesmo significado que a kalòs thánatos ou morte heroica en combate.
HomoloGene

HomoloGene é unha ferramenta do Centro Nacional para a Información Biotecnolóxica (NCBI) utilizada como sistema de detección automática de homólogos (similitude atribuible á descendencia dun antepasado común) entre os xenes anotados de varios xenomas eucariotas completamente secuenciados.
O procesamento que fai HomoloGene consiste na análise de proteínas dos organismos con entrada. As secuencias compáranse por medio de blastp, despois emparéllanse e agrúpanse utilizando unha árbore taxonómica construída a partir da similitude de secuencias, na que os organismos máis estreitamente relacionados se emparellan primeiro e logo engádense os seguintes á árbore. As aliñacións de proteínas asígnanse ás súas secuencias de ADN correspondentes; logo, as distancias métricas tales como as de Jukes & Cantor (1969) ou a taxa Ka/Ks tamén se poden calcular.
As secuencias emparéllanse utilizando un algoritmo heurístico para maximizar a puntuación global nunha coincidencia bipartita (véxase grafo bipartito completo), máis que a nivel local. E logo, calcúlase a significación estatística de cada parella. En cada posición realízanse puntos de corte e establécense valores de Ks para evitar falsos ortólogos cando sexan agrupados; ademais, os parálogos son identificados pola busca de secuencias entre as especies máis relacionadas. Organismos con entrada
Homo sapiens, Pan troglodytes, Canis lupus familiaris, Bos taurus, Mus musculus, Danio rerio, Rattus norvegicus, Arabidopsis thaliana, Gallus gallus, Oryza sativa, Anopheles gambiae, Drosophila melanogaster, Magnaporthe grisea, Neurospora crassa, Caenorhabditis elegans, Saccharomyces cerevisiae, Kluyveromyces lactis, Eremothecium gossypii, Schizosaccharomyces pombe e Plasmodium falciparum. Interface
HomoloGene está vinculada a todas as bases de datos Entrez e baséase ademais en información de homoloxía e fenotipo das seguintes ligazóns: Mouse Genome Informatics (MGI),
Zebrafish Information Network (ZFIN),
Saccharomyces Genome Database (SGD),
Clusters of Orthologous Groups (COG),
FlyBase,
Online Mendelian Inheritance in Man (OMIM)
Como resultado HomoloGene mostra información sobre xenes, proteínas, fenotipos e dominios conservados.
Homoloxía (matemáticas)

En matemáticas (especialmente en topoloxía alxébrica e en álxebra homolóxica), unha homoloxía (en grego homos idéntico) é un procedemento xeral para asociar un obxecto matemático dado (por exemplo un espazo topolóxico ou un grupo) cunha sucesión de grupos abelianos (ou en contextos máis xerais módulos ou calquera elemento sobre unha categoría abeliana), é dicir unha acción functorial.
Para un espazo topolóxico, os grupos de homoloxía son xeralmente moito máis fáciles de computar que os grupos de homotopía, e polo tanto, terase habitualmente un traballo máis simple con homoloxía para axudar na clasificación de espazos.
A motivación orixinal de homoloxía era definir e clasificar os buracos dun espazo topolóxico. Neste caso, os grupos de homoloxía describen buracos do espazo topolóxico. Cada xerador indica a existencia dun buraco e as propiedades do grupo indican a estrutura do espazo topolóxico como a dimensión e a orientabilidade. Definición
Defínese o n-ésimo grupo de homoloxía asociado a un complexo de cadeas … → A n + 1 → δ n + 1 A n → δ n A n − 1 → … {\displaystyle \ldots \to A_{n+1}{\stackrel {\delta _{n+1}}{\to }}A_{n}{\stackrel {\delta _{n}}{\to }}A_{n-1}\to \ldots } onde δ n ∘ δ n + 1
0 {\displaystyle \delta _{n}\circ \delta _{n+1}
0} como o grupo abeliano H ( A n )
ker ⁡ ( δ n ) i m ( δ n + 1 ). {\displaystyle H(A_{n})
{\frac {\ker(\delta _{n})}{\rm {im(\delta _{n+1})}}}. } Tamén se emprega a notación H n ( A ) {\displaystyle H_{n}(A)}, onde A {\displaystyle A} é o complexo de cadeas respectivo.
Chámase ker ⁡ ( δ n ) {\displaystyle \ker(\delta _{n})} os ciclos en A n {\displaystyle A_{n}} e chámase i m ( δ n + 1 ) {\displaystyle {\rm {im(\delta _{n+1})}}} as fronteiras de A n {\displaystyle A_{n}}.
Dise que a homoloxía mide a falta de exactitude dun complexo de cadeas en cada un dos seus elos. Por exemplo, de termos un complexo de cadeas curto 0 → A 1 → a 1 A 2 → a 2 A 3 → 0 {\displaystyle 0\to A_{1}{\stackrel {a_{1}}{\to }}A_{2}{\stackrel {a_{2}}{\to }}A_{3}\to 0} entón os seus correspondentes grupos de homoloxía son: H ( A 1 )
ker ⁡ a 1, H ( A 2 )
k e r a 2 i m a 1, H ( A 3 )
A 3 i m a 2 {\displaystyle H(A_{1})
\ker a_{1}, \qquad H(A_{2})
{\frac {{\rm {ker}}\ a_{2}}{{\rm {im}}\ a_{1}}}, \qquad H(A_{3})
{\frac {A_{3}}{{\rm {im}}\ a_{2}}}} É obvio que se a sucesión fose exacta, entón estes grupos serían triviais ( 0).
Homoloxía profunda

En bioloxía evolutiva do desenvolvemento, o concepto de homoloxía profunda utilízase para describir casos nos que os procesos de crecemento e diferenciación están gobernados por mecanismos xenéticos que son homólogos e profundamente conservados nunha ampla variedade de especies.
Exemplos típicos comúns aos metazoos son os xenes homeóticos que controlan a diferenciación ao longo dos principais eixes corporais, e os xenes pax (especialmente PAX6) implicado no desenvolvemento do ollo e outros órganos sensoriais. A homoloxía profunda aplícase a grupos amplamente separados, como os ollos dos mamíferos e os ollos compostos dos insectos, que son estruturalmente moi diferentes.
A inicios da década de 2010, un equipo da Universidade de Texas en Austin liderado por Edward Marcotte desenvolveu un algoritmo que identifica módulos xenéticos profundamente homólogos en organismos unicelulares, plantas, e animais non humanos baseados en fenotipos (como os defectos de desenvolvemento e de trazos). A técnica aliña os fenotipos dos organismos baseados na ortoloxía (un tipo de homoloxía) de xenes implicados nos fenotipos.
Homonacionalismo

Homonacionalismo é un termo que describe a asociación favorable entre un tipo de ideoloxía nacionalista e as persoas LGTBI ou os seus dereitos.
O termo foi orixinalmente proposto pola investigadora en estudos de xénero Jasbir K. Puar para referirse aos procesos polos que certos poderes se aliñan coas reivindicacións do colectivo LGTBI co fin de xustificar posicións racistas, xenófobas e aporófobas, especialmente en contra do islam, apoiándoas sobre os prexuízos de que as persoas migrantes han de ser forzosamente homófobas e de que a sociedade occidental é completamente igualitaria. Desta forma, faise uso da diversidade sexual e os dereitos LGBT para soster posturas en contra da inmigración, sendo cada vez máis común entre partidos de ultradereita.
As principais críticas a este fenómeno céntranse no uso parcial e sectario que se fai do movemento LGTB para amparar fins baseados na intolerancia, obviando a propia homofobia e a falta dunha igualdade real na sociedade occidental no seu conxunto. Esta falsa idea de igualdade adóitase representar simbolicamente polo acceso ao matrimonio igualitario, heteronormalizando as relacións entre as persoas do colectivo LGTBI e favorecendo posicións chauvinistas cara ao propio país e receosas cara a persoas procedentes daqueles países que non regularon algún tipo de recoñecemento das parellas do mesmo sexo ou que criminalizan a homosexualidade, fundamentalmente cara aos musulmáns.
Homonimia

De modo xeral, a homonimia é un fenómeno lingüístico consistente na identidade fónica ou gráfica de dous morfemas que non teñen o mesmo sentido.
Os campos semánticos organízanse mediante diversos tipos de relacións entre os significados dos lexemas: relacións de incompatibilidade (véxase antonimia).
relacións de inclusión. e
relacións entre significantes e significados (sinonimia, homonimia e polisemia).
Como a homonimia, a polisemia está ligada á evolución histórica das linguas e implica a atribución de varios significados a un só significante.
A homonimia orixínase pola coincidencia nun estado de lingua de varios significantes que presentan significados diferentes e que non teñen ningún tipo de proximidade ou parentesco: desmontar: Facer que alguén baixe dunha cabalaría ou, por extensión, do sitio en que está montado. Descabalgar.
desmontar: Cortar ou arrincar dun monte, ou de parte del, as árbores e o mato para podelo cultivar.
Distínguense dous tipos de homonimia: absoluta e parcial. Na parcial os significantes poden non ser idénticos en canto a súa fonética: doce: Que ten un sabor agradable (con vogal tónica semiaberta, /ɔ/).
doce: Número de unidades que caben nunha ducia (con vogal tónica semifechada, /o/). Homógrafos
Os homógrafos (do grego homos, igual; e grafos, escritura) son palabras que se escriben de forma idéntica pero teñen diferentes significados.
Por exemplo, a palabra banco pode referirse a unha institución bancaria ou a un grupo de peixes, ou
Sede: Lugar onde ten a súa residencia principal unha entidade, sociedade, organismo.
Sede: Necesidade de tomar líquidos. Homófonos
Os homófonos (do grego homos, igual; e fonos, son) son palabras que se pronuncian e se oen igual pero que se escriben distinto e teñen significados diferentes:
Vaca: Femia do touro.
Baca: Soporte na parte superior dos coches en que se colocan as equipaxes.
Homoplasia

Unha homoplasia en sistemática biolóxica consiste na ganancia ou perda dun trazo de forma independentemente en liñaxes separadas durante a evolución. Esta evolución converxente fai que as especies compartan independentemente un trazo que é diferente do trazo que se infire que estaba presente no seu antepasado común. Por tanto, esta similitude dun estado de carácter en diferentes especies, ao contrario da homoloxía, non provén dun antepasado común.
A homoplasia identifícase pola observación de que unha característica dada non pode ser explicada parsimoniosamente nunha hipótese filoxenética preferida, é dicir, a característica en cuestión orixínase (ou desaparece) en máis dun punto dunha árbore. Esta é a interpretación cladística do fenómeno evolutivo da ganancia ou perda da característica. Por exemplo, a ausencia de ás nas pulgas é unha perda homoplásica (as ás tamén se perderon en membros de moitos outros grupos de insectos, incluíndo escaravellos, moscas, avelaíñas, formigas, etc. ), e a presenza de membranas timpánicas nas avelíñas das familias dos xeométridos e noctuidos representa dúas orixes separadas (no abdome nos primeiros e no tórax nos segundos), que probablemente evolucionou en resposta ás chamadas de ecolocación nocturnas de morcegos insectívoros. Nas secuencias de ADN, a homoplasia pode simplemente ser o resultado de substitucións nucleotídicas aleatorias que se acumularon co tempo, e así pode non requirir unha explicación evolutiva adaptacionista. As definicións e a discusión da homoplasia pode encontrarse en: , e.
O termo homoplasia foi utilizado por primeira vez por Ray Lankester en 1870.
Homotopía

En topoloxía, e máis precisamente en topoloxía alxébrica, dúas aplicacións continuas dun espazo topolóxico noutro chámanse homotópicas (do grego homos
mesmo e topos
lugar) se unha delas pode "deformarse continuamente" na outra. Definición formal
Dúas aplicacións continuas f, g: X → Y {\displaystyle f, g: X\to Y} dinse homotópicas se existe outra aplicación (continua tamén) H: X × [ 0, 1 ] → Y {\displaystyle H: X\times [0, 1]\to Y} tal que: H ( x, 0 )
f ( x ) {\displaystyle H(x, 0)
f(x)\, } H ( x, 1 )
g ( x ) {\displaystyle H(x, 1)
g(x)\, } Un exemplo importante son as diferentes clases (homotópicas) de aplicacións do círculo nun espazo X {\displaystyle X} S 1 → X {\displaystyle S^{1}\to X\, } a estrutura resultante é o grupo fundamental.
Se dúas aplicacións f {\displaystyle f} e g {\displaystyle g} son homotópicas, escríbese f ≃ g {\displaystyle f\simeq g}; o que significa que esta relación é efectivamente unha relación de equivalencia sobre o conxunto de aplicacións continuas de X {\displaystyle X} en Y {\displaystyle Y}. As clases de equivalencia denomínanse clases de homotopía das aplicacións. Tipo homotópico
Dise que dous espazos X {\displaystyle X}, Y {\displaystyle Y} teñen o mesmo tipo homotópico se existe un par de aplicacións X → f Y {\displaystyle X{\stackrel {f}{\to }}Y} e Y → g X {\displaystyle Y{\stackrel {g}{\to }}X} tales que g ∘ f {\displaystyle g\circ f} e f ∘ g {\displaystyle f\circ g} son homotópicos a I d X {\displaystyle Id_{X}} e I d Y {\displaystyle Id_{Y}} respectivamente. Adoita empregarse o símbolo f ≃ g {\displaystyle f\simeq g}, para indicar que os obxectos f {\displaystyle f} e g {\displaystyle g} son homotópicos.
Como exemplos, unha 1-esfera e un toro sólido teñen o mesmo tipo homotópico. Un espazo topolóxico que ten o mesmo tipo homotópico que un conxunto unitario dise contráctil.
Homínido de Denisova

Os homínidos de Denisova ou denisovanos son membros dunha especie de Homo ou unha subespecie de Homo sapiens da época do paleolítico. En marzo do 2010 fíxose o anuncio do descubrimento dos restos do óso dun dedo dunha femia xuvenil que vivira hai 41, 000 anos e que se atopou nunha cova de Denisova, nas altas montañas de Siberia. Nesa cova hai xacementos de humanos modernos e Neanderthais. Posteriormente localizáronse ósos de pés e dous dentes de diferentes membros da mesma poboación.
As análises do ADN mitocondrial (ADNmt) do óso do dedo mostraron unha diferenza xenética cos dos ADNmt dos Neanderthais e os humanos modernos. Estudos posteriores do xenoma nucleolar deses espécimes indican que ese grupo comparte unha orixe común cos Neanderthais e que abranguían de Siberia ao sueste de Asia. Terían hibridado con antecesores dos humanos modernos, sendo ata o 6% do ADN dos malaisianos e os aborixes australianos derivado dos denisovanos.
Unha comparación co xenoma de Neanderthais da mesma cova revelou unha alta hibridación local, chegando a compartir cos Neanderthais dese punto ata o 17% do xenoma. Esa mesma comparación revela unha hibridación cunha liñaxe humana non identificada.
Homóglifos

Os homóglifos, en tipografía son os caracteres (ou as verbas) visualmente semellantes ou difíciles de distinguir ollando só para elas. Exemplos
l (o ele minúsculo) e I (o i maiúsculo).
S e 5 (utilizado na escritura Leet).
O (o o maiúsculo) e 0 (o número cero).
nn (dous n) e m.
cl e d.
Homógrafo

Os homógrafos son palabras que se escriben igual pero teñen significados diferentes, como por exemplo mango (froita) e mango ("rabo"), que teñen sentidos diferentes, etimoloxías diferentes e a mesma representación gráfica e a mesma pronuncia.
Fálase tamén de homógrafos para os casos de polisemia, ou sexa, cando unha mesma forma representa dous sentidos claramente diferenciados, como orde, "disciplina" ou "secuencia".
Dous homógrafos poden ter tamén pronuncias diferentes, como bóla ("esfera") e bola ("peza de pan"). En moitos casos, como neste mesmo exemplo, utilízase un acento diacrítico.
A este fenómeno lingüístico chámaselle homografía.
Na Galipedia, utilízase homónimo en certas páxinas especiais para casos que poden ser tamén de homografía.
Honquenia

A honquenia (Honckenya peploides) é unha planta perenne da familia Caryophyllaceae e a única especie do xénero monotípico Honckenya. Descrición
É unha planta herbácea perenne que alcanza os 10-25 cm de altura. Os talos son prostrados, radiais e ramosos. As follas son opostas, sésiles, sen estípulas, de 5-20 cm de lonxitude e 3-10 cm de ancho, ovadas a oblongo-elípticas. As súas follas grosas e carnosas e o seu recubrimento exterior firme protéxena ben contra os golpes da area nas ventadas e a abundancia de sal; son opostas; miden de 5 a 20 por 3 a 10 cm e teñen forma ovada a elíptica, agudas, con nervio e marxe hialina ou ondulada. Mide entre 10 e 25 cm de altura. Ten talos ramosos prostrados. As flores hermafroditas preséntanse solitarias e axilares ou en cimas até con 6 terminais, con pétalos enteiros (ás veces dentados ou escotados) de 4 por 3 mm e cor branca ou verdosa. O froito é unha cápsula carnosa de 6 a 10 mm de diámetro con 3 a 8 sementes e dehiscente por uns 4 dentes. As sementes son de cor castaña escura e piriformes. As plantas forman verdadeiras comunidades ao longo de liñas costeiras bañadas pola auga salgada, formando as típicas asociacións estudadas pola fitosocioloxía. Distribución e hábitat
Encóntrase en dunas e pedregais costeiros en Islandia, Irlanda, Gran Bretaña, norte de Europa e Norteamérica. Uso
Os rebentos recollidos entre xuño e agosto, antes da floración, son consumidos crus ou cociñados; son ricos en vitaminas A e C. As follas ferméntanse para usarse como chucrut. En Islandia a planta ferméntase en soro avinagrado e obtense un licor. As sementes úsanse como condimento en po para engadir a fariñas. Taxonomía
O xénero foi descrito por (L. ) Ehrh. e publicado en Neues Magazin fur Aerzte 5: 206. 1783. Sinonimia Alsine peploides (L. ) Crantz
Ammodenia peploides (L. ) Rupr.
Arenaria littoralis Salisb.
Arenaria peploides L. basónimo
Arenaria portulacacea Lam.
Halianthus peploides (L. ) Fr.
Ammodenia peploides var. diffusa (Hornem. ) Porsild
Ammonalia peploides (L. ) Desv.
Arenaria diffusa (Hornem. ) Wormsk.
Arenaria peploides var. diffusa Hornem.
Arenaria portulacea Lam.
Arenaria sitchensis D. Dietr.
Cerastium succulentum Crantz
Holosteum succulentum L.
Honckenya diffusa (Hornem. ) Á. Löve & D. Löve
Honckenya frigida Pobed.
Honckenya peploides subsp. diffusa (Hornem. ) Hultén ex V. V. Petrovsky
Honckenya peploides var. diffusa (Hornem. ) Ostenf.
Merckia peploides G. Don
Minuartia peploides (L. ) Hiern
Honra

A honra é un concepto con diversas valencias, segundo se tome nunha acepción subxectiva (o que un sente como a súa propia honra) ou na súa acepción social, como elemento que entra en xogo nas relacións sociais en moitas civilizacións.
Implica a aceptación persoal e a construción no imaxinario social, e mesmo na superestructura xurídica, dunha calidade moral vinculada ao deber, á virtude, ao mérito, ao heroísmo; que transcende ao ámbito familiar, da descendencia (o sangue e a caste) e da conduta sexual (especialmente á das mulleres dependentes); que se reflicte na opinión, a fama ou a gloria e en diferentes cerimonias de recoñecemento público; e que produce recompensas materiais ou dignidades, como cargos, empregos, rendas, patrimonios, herdanzas etc. Especificamente cumpriu esa función durante un gran período da historia da civilización occidental, con conceptos precedentes na Antigüidade clásica grecorromana e nos pobos xermánicos, chegando a unha alta codificación desde a conformación do feudalismo de Europa Occidental na Idade Media. Continuou operante nas sociedades de Antigo Réxime (a Idade Moderna en Francia, España etc. ) mentres a nobreza seguiu sendo clase dominante na sociedade estamental. O concepto perviviu en formacións sociais históricas que se converten en sociedades de clase ou burguesas (Inglaterra) durante a Idade Contemporánea; pero a súa función é xa outra, esaxerando os seus extremos máis románticos (por exemplo, o duelo, que ten a súa idade de ouro no século XIX).
Xa no período histórico do Antigo Réxime, a honra observada até o extremo levaba até o ridículo (como exemplifica Cervantes en Don Quixote), mentres outros o tomaban completamente en serio aínda que puxesen en cuestión os seus límites, expondo a crítica o concepto socialmente aceptado que as elites intelectuais ven como unha rémora a refugar (dramas de honra de Pedro Calderón de la Barca e Guillén de Castro).
Na actualidade, o dereito á honra, asociado a outros dereitos, como os relativos á propia imaxe e á intimidade persoal e familiar (incluíndo o dereito á protección de datos), e sobre todo ao concepto de dignidade humana, é obxecto de protección xurídica tanto nas distintas lexislacións nacionais como na Declaración Universal dos Dereitos Humanos.
Hopano

O hopano é un composto químico natural clasificado como triterpeno. Forma o núcleo central de diversos compostos que en conxunto reciben o nome de hopanoides. O primeiro composto da familia do hopano que se illou e caracterizou foi a hidroxihopanona, atopada na resina dammar. O nome hopano deriva de Hopea, un xénero de árbores do que se obtén a resina dammar.