proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Proteínas sanguíneas

As proteínas sanguíneas, tamén chamadas proteínas do plasma, son as proteínas presentes no plasma sanguíneo. Desempeñan moitas funcións, como o transporte de lípidos, hormonas, vitaminas e sales minerais e a participan nas actividades do sistema inmunitario. Algunhas proteínas sanguíneas actúan como encimas, compoñentes do sistema de complemento, inhibidores de proteases ou precursores de cininas. Outras proteínas moi abundantes no tecido sanguíneo como a hemoglobina non se consideran proteínas sanguíneas ou plasmáticas, xa que se encontran no interior dos glóbulos vermellos, e, por tanto, non se encontran no plasma.
A seroalbumina supón o 55% das proteínas sanguíneas, e é a molécula que máis contribúe a manter a presión oncótica do plasma e axuda, como transportador, no transporte de lípidos e hormonas esteroides. As globulinas constitúen o 38% das proteínas sanguíneas e transportan ións, hormonas e lípidos colaborando na función inmunitaria. O fibrinóxeno comprende o 7% das proteínas sanguíneas; a conversión do fibrinóxeno en fibrina insoluble é esencial para a coagulación do sangue; se retiramos estas proteínas (fibrinóxeno/fibrina) do sangue, o plasma denomínse soro sanguíneo. O resto das proteínas do plasma (1%) son proteínas regulatorias, tales como encimas, proencimas e hormonas. Todas as proteínas sanguíneas son sintetizadas no fígado excepto as gammaglobulinas.
A separación das proteínas do soro sanguíneo por medio de electroforese é unha ferramenta de diagnóstico moi valiosa así como útil para monitorizar o progreso clínico de doenzas. As investigacións actuais sobre as proteínas do plasma sanguíneo están centradas en realizar análises proteómicas do soro/plasma na procura de biomarcadores. Estes traballos empezaron facéndose por medio de electroforese en xel bidimensional e a partir d década de 1970 e en anos máis recentes realízanse usando proteómica baseada en LC-tándem MS. O valor de laboratorio normal de proteína total sérica é de aproximadamente 7 g/dL. Familias das proteínas sanguíneas
Exemplos de proteínas sanguíneas específicas: Prealbumina (transtiretina)
Alfa-1 antitripsina (neutraliza a tripsina que se filtra desde o aparato dixestivo)
Alfa-1-glicoproteína ácida
Alfa-1-fetoproteína
Alfa2-macroglobulina
Gammaglobulinas
Beta-2 microglobulina
Haptoglobina
Ceruloplasmina
Compoñente do complemento 3
Compoñente do complemento 4
Proteína C-reactiva (CRP)
Lipoproteínas (quilomicron, VLDL, LDL, HDL)
Transferrina
Protrombina
MBL ou MBP
Proteólise

A proteólise é a degradación de proteínas ou ben por medio de encimas específicos, chamados proteases, ou ben por medio de dixestión intramolecular. Proceso de degradación
Se as protreínas se degradan durante a dixestión, participan proteases específicas como a tripsina, a quimotripsina, as carboxipeptidases e a elastase.
A degradación intracelular lévaa a cabo un complexo multiencimático denominado proteasoma, que actúa no citosol. Trátase dunha estrutura cilíndrica formada por proteases con dous extremos con complexos proteicos que alimentan a cámara interna do cilindro ao recoñeceren as proteínas. As proteínas que van ser degradadas foron previamente marcadas cunha pequena proteína chamada ubiquitina.
A proteólise ten varias funcións para a célula, entre elas: Eliminación de metionina no extremo N-terminal tras a tradución.
Eliminación das secuencias sinal de péptidos despois do seu transporte a través da membrana.
Separación de proteínas virais que se traducen desde un ARN mensaxeiro monocistrónico.
Dixestión de proteínas dos alimentos como fonte de aminoácidos.
Conversión de proteínas inactivas (proencimas, cimóxenos, prehormonas) nas súas formas funcionais finais.
Degradación de ciclinas e outras proteínas requiridas para a progresión no ciclo celular.
A proteólise pode realizarse tamén no interior dos orgánulos chamados lisosomas, por medio dunhas proteases específicas chamadas catepsinas, das que hai uns 50 tipos diferentes. O pH óptimo para a súa actuación é de 5, e esta acidez obtense grazas a unha bomba de protóns. A degradación lisosomal recicla os aminoácidos das proteínas que non son anómalas, por exemplo, as que se encontran na membrana, ou se incorporaron á célula por endocitose. Non elimina proteínas "incorrectas". Son moi importantes en procesos como a regresión do útero tras o parto, que en 9 días pasa de pesar 2 kg a 50 g, ou na eliminación das membranas interdixitais durante o desenvolvemento fetal.
A proteólise tamén se usa moito en investigación e técnicas de diagnóstico. Efecto proteolítico dalgúns velenos
Algúns velenos, tales como aqueles producidos por certas especies de serpes, poden tamén producir proteólise. Estes velenos son de feito, fluídos dixestivos que evolucionaron de modo que comezan a actuar no exterior do corpo do animal. Os velenos proteolíticos poden causar un amplo espectro de efectos tóxicos, tales como: citotóxicos (morte celular)
hemotóxicos (afectación sanguínea)
miotóxicos (afectación muscular)
hemorráxicos (sangrado)
Proto-Tetis

O Proto-Tetis, Prototetis ou océano Teico foi un antigo océano que existiu desde o final do Ediacárico ata o Carbonífero (hai entre 550 e 330 millóns de anos). Historia do concepto
O nome "Proto-Tetis" foi utilizado inconsistentemente para varios conceptos referidos a un océano predecesor do Paleo-Tetis, un palaeocéano que separaba as marxes de Gondwana, a miúdo denominado peri-Gondwana, de varios continentes e fragmentos continentais que derivaron de Gondwana desde os tempos do Precámbrico en adiante. Segundo von Raumer & Stampfli 2008, despois dos eventos oroxénicos cadomianos de hai 550 millóns de anos (Ma), o océano Proto-Tethys formouse na parte oriental dun dominio oceánico (do cal os océanos de Xápeto e de Tornquist formaban as partes occidentais) que subduciu baixo as marxes septentrionais de Gondwana. Neste modelo o Proto-Tetis separaba os continentes de China do Norte e Báltica de Gondwana. A inicios do Ordovícico, hai 500-480 Ma, o Proto-Tetis subduciu baixo Cadomia como resultado da cunca tras-arco de Chamrousse. Torsvik & Cocks 2009 usaron o nome 'océano de Ran' para un concepto similar, o océano cámbrico-ordovícico que separaba Báltica de Gondwana. Outros xeólogos discuten a existencia deste océano. Evolución no Paleozoico
O océano formouse cando se desintegrou Pannotia, formándose Proto-Laurasia (Laurentia, Báltica e a antiga Siberia), que se separou dun supercontinente que acabaría sendo Gondwana. O Proto-Tetis formouse entre estes dous supercontinentes. O océano estaba beireado polo océano Pantalásico ao norte, separado del por arcos de illas e Casaquistania. O Proto-Tetis expandiuse durante o Cámbrico. O océano chegou á sú maior largura contra o final do Ordovícico e metade do Silúrico. Estaba situado entre Siberia ao oeste e Gondwana ao leste. O océano empezou a acurtarse durante o Silúrico tardío, cando os continentes da China do Norte e China do Sur se separaron de Gondwana, dirixíndose cara ao norte. Ao final do Devoniano, o microcontinente de Casaquistania colidiu con Siberia, acurtando o océano aínda máis. O océano pechouse cando o cratón da China do Norte colidiu co continete de Siberia-Casaquistania no Carbonífero, mentres que se expandía o océano Paleo-Tetis.
Protoceratops

O protocerátops, que significa literalmente primeira cara con cornos, era un pequeno dinosauro, que viviu no deserto do Gobi, en Mongolia, hai uns 110 a 66 millóns de anos, na etapa do Campaniano do Cretáceo superior.
Este dinosauro era herbívoro e alimentábase de vexetación nada espléndida: follas e plantas rexas do deserto. Por iso, os seus dentes estaban dispostos en filas na boca, para poder mastigar sen dificultades esa dura vexetación, e contaba cunha boca en forma de pico curvado, coma a dalgúns paxaros, para cortar as plantas con facilidade.
Este pequeno ceratópsido, de 1'5 a 2 metros de lonxitude e só un de altura, era, non obstante, moi robusto: tiña un corpo empenado e estaba protexido grazas a unha placa ósea que lle cubría a noca. Porén, á parte desta placa ósea, non tiña boas defensas, os cornos dos que fala o seu nome fan referencia a unhas terminacións óseas da cabeza, que non servían para a defensa (nin para o ataque). A defensa do protocerátops limitábase entón a cargas e a mordedelas coa boca curvada. A ferocidade deste pequeno dinosauro era enorme, pois era moi receoso dos seus dominios, que defendía valorosamente dos seus inimigos. De feito, atopáronse os esqueletos dun protocerátops e dun velociráptor en pleno combate, e que deberon de morrer ambos polas feridas causadas nun período de tempo parecido. Unha expedición científica ao deserto do Gobi (Gansu, Mongolia Interior) feita en 1922 permitiu coñecer moitos datos deste dinosauro e dos seus veciños. Atopáronse niños de até 30 ovos. Crese que estes niños eran comunais, ou sexa, que era compartido por varias femias, o que dá a entender que este dinosauro era sociable e vivía en familias. Porén, ultimamente pénsase que eran de oviráptor.
Protocoleópteros

Os protocoleópteros (Protocoleoptera) son un grupo parafilético de escaravellos extintos, que contén as primeiras e máis primitvas liñaxes de escaravellos. Representan o grupo dominante de escaravellos do Permiano, pero foron en gran medida substituídos polos escaravellos modernos durante o período seguinte, o Triásico. Os protocoleópteros posúen caracteristicamente cabezas prognatas (horizontais), uns élitros distintivos con punteaduras regulares, cutículas con tubérculos ou escalas, así como un padrón primitivo de escleritos ventrais, similar ao das modernas familias de arcostematos Ommatidae e Cupedidae. Pénsase que eran xilófagos e perforaban a madeira.
Kirejtshuk et al. (2014) argumentou que o nome "Protocoleoptera" non se debería usar para o grupo, xa que Protocoleoptera Tillyard, 1924 foi orixinalmente proposto para a familia Protocoleidae Tillyard, 1924, agora considerada membro da orde extinta dos Protelytroptera (un grupo troncal dos modernos Dermaptera, cadelas de frade). Debido a isto, Cai et al. (2022) propuxeron recentemente un cambio do nome polo de Alphacoleoptera Engel, Cai & Tihelka, 2022 (alfacoleópteros). En Kirejtshuk (2020), os escaravellos extintos incluídos en Protocoleoptera auctorum, non Tillyard, 1924 foron situados dentro da suborde Archostemata. Taxonomía
Sobre o esquema taxonómico dos grupos dos primeiros coleópteros non hai aínda consenso, existindo varios esquemas de clasificación propostos para os clados de maior nivel dentro do grupo troncal. Xeralmente hai acordo en que os Tshekardocoleidae son o primeiro grupo que diverxeu entre as principais familias. Coleoptera
†Coleopsis Kirejtshuk et al. , 2014
†Tshekardocoleidae Rohdendorf, 1944 (Permiano temperán)
†Permocupedidae Martynov, 1933 (Permiano temperán-Triásico medio)
†Taldycupedidae Rohdendorf, 1961 (Permiano temperán-Permiano medio)
†Ademosynidae Ponomarenko, 1968
†Permosynidae Tillyard, 1924
†Rhombocoleidae Rohdendorf, 1961
†Triadocupedidae Ponomarenko, 1966
†Asiocoleidae Rohdendorf, 1961
†Peltosynidae Yan, Beutel & Ponomarenko, 2017
Protocolo (informática)

En informática, un protocolo é un conxunto de regras predefinidas co propósito de estandarizar as actividades informáticas. Ó seguir un mesmo protocolo, temos por seguro que haberá unha compatibilidade, xa sexa falando dunha comunicación a través dunha liña, de distintos procedementos dun sistema informático etc.
O uso máis estendido é nas comunicacións a través da Rede. Algúns exemplos son HTTP, POP3, TCP/IP, FTP. .. Tipos
Protocolo de Internet.
Protocolo Tunelizado.
Protocolo de Información de Enrotamento

O protocolo de enrutamento dinámico RIP (Routing Information Protocol) é un protocolo IGP (Interior Gateway Protocol) definido no RFC 1058 da IETF. Mediante o mesmo, os routers intercambian información de xeito dinámico, podendo así decidir cal é a mellor rota nun intre concreto.
Emprega o algoritmo de enrotamento de Bellman-Forf, que é o que se usou orixinariamente na ARPANET. RIP é un protocolo de enrutamento de vector de distancia que emprega como métrica o número de saltos (hops en inglés). Ten as seguintes características: O máximo número de saltos permitido é de 15. Se a distancia a un destino fose superior a 15, consideraríase inalcanzable.
Envía a táboa de rutas completa cada 30 segundos.
Para previr bucles emprega as técnicas de split horizon, route poisoning e holddown timers.
Ten un tempo de converxencia alto.
Protocolo de recollida de metadatos da Open Archives Initiative

O protocolo de recollida de metadatos da Open Archives Initiative (OAI-PMH; en inglés: Open Archives Initiative Protocol for Metadata Harvesting) ou protocolo OAI é un protocolo deseñado pola Open Archives Initiative (OAI) para recoller metadatos das descricións de rexistro dun arquivo, co obxectivo de poder crear servizos para múltiples arquivos. A implantación do OAI-PMH debe admitir a representación dos metadatos en Dublin Core e outros sistemas.
O OAI-PMH usa XML e HTTP. A súa versión 2. 0 foi publicada en 2002, e a súa última actualización data de 2015. Conta cunha licenza Creative Commons BY-SA.
Protoestrela

Unha protoestrela é aquela estrela que dende unha nube molecular formada por hidróxeno, helio e partículas de po comeza a se contraer até que acada a secuencia principal no diagrama de Hertzsprung-Russell. Ás protoestrelas cunha masa similar á do Sol lévalles ao redor de 10 millóns de anos para evolucionar dunha nube condensada á secuencia principal.
Protofeminismo

O termo protofeminismo é, ás veces, aplicado a unha persoa que defendía valores semellantes ós actuais valores feministas nunha época na que o termo "feminista" aínda era descoñecido, ou sexa, antes do século XX. Porén, a utilidade do termo protofeminista é rexeitada por algúns estudosos modernos. Historia
Grecia Antiga
O libro cinco de A República de Platón discute o papel da muller. Na República, o estado ideal para as mulleres segundo Platón, sería traballar a carón dos homes, recibir a mesma educación, e igualdade en todos os aspectos do estado. A única excepción envolvendo as mulleres, era traballar en profesións que esixían máis forza física.
Oriente Medio
En Oriente Medio durante a Idade Media, un dos primeiros esforzos para mellorar o estatuto das mulleres ocorreu durante o inicio de reformas do islam, que concedeu, ás mulleres, dereitos no casamento, divorcio e herdanza. Ás mulleres, non era concedido estatuto legal noutras culturas, incluíndo o Occidente, até séculos máis tarde. O Dicionario Oxford do Islam afirma que a melloría xeral no estado das mulleres árabes incluía a prohibición do infanticidio feminino e o recoñecemento da humanidade das mulleres. "O dote, anteriormente considerado como o prezo da noiva pagado para o pai, tornouse un presente nupcial mantido pola esposa, como parte de súa propiedade persoal. " Baixo a lei islámica, o casamento xa non era máis visto como un "estado", mais si como un "contrato", en que o consentimento da muller era imperativo. "As mulleres recibiron o dereito de herdanza dunha sociedade patriarcal que tiña anteriormente restrinxidos a herdanza de parentes do sexo masculino. " Annemarie Schimmel afirma que "en comparanza coa posición das mulleres preislámica, a lexislación islámica significou un enorme progreso; as mulleres tiñan dereitos, polo menos de acordo coa letra da lei, para administrar a riqueza que ela trouxera para a familia ou gañara polo seu propio traballo. "
Idade Media
Protofeministas da Idade Media recoñecidas como importantes participantes no desenvolvemento do feminismo inclúen a María de Francia, Aliénor de Aquitania, Bettisia Gozzadini, Nicola de la Haye, Cristina de Pizán, Edviges de Polonia, Laura Cereta e Malinche.
Protolingua

Unha protolingua ou lingua reconstruída é a reconstrución probábel da lingua orixe dun grupo de linguas, sexa unha rama ou unha familia; sobre a base das coincidencias e trazos comúns a dita familia de linguas que non constitúan innovacións ou préstamos.
Dita reconstrución realízase mediante a comparación de linguas ou método comparativo do devandito grupo aplicando os métodos da lingüística histórica. Normalmente o proceso de reconstrución empeza reconstruíndo o nivel fonético-fonolóxico da lingua nai. Isto faise en tres etapas: Establécense listas de cognados é dicir, palabras con significado idéntico ou moi semellante e que teñen formas fonéticas próximas ou relacionábeis mediante leis fonéticas.
Establécense correlacións regulares entre sons en forma de leis fonéticas.
Para cada correlación regular conxectúrase o fonema ou fonemas que podían ter sido os orixinais na protolingua e que, por diferentes evolucións regulares, deron lugar a diferentes sons (a regularidade da evolución é o que explicaría a ocorrencia de correlacións regulares e leis fonéticas).
Naturalmente, este proceder non pode facer esquecer a existencia de leis fonéticas que relacionan sons ou segmentos moi distintos entre si, como os famosos casos (Meillet) existentes entre o armenio e as restantes linguas indoeuropeas. É máis, este tipo de correspondencias inexplicábeis por mera casualidade son as preferidas polos comparatistas para o seu labor neste apartado, ao igual que en morfoloxía son moi relevantes as irregularidades compartidas.
A reconstrución do nivel morfosintáctico e outros é bastante máis complexo e non é sinxelo sistematizalo nun conxunto de pasos.
É importante entender que habitualmente a reconstrución aplícase a unha lingua que deixou de falarse hai tempo, e xeralmente é descoñecida na súa maioría, é dicir, non existen inscricións ou referencias escritas. Dito proceso de reconstrución pretende conxecturar cal foi o camiño seguido na evolución da lingua, e percorrelo en sentido inverso. Historicamente a primeira protolingua reconstruída foi o protoindoeuropeo ou indoeuropeo, lingua nai que daría lugar ás linguas romances, xermánicas, gregas, eslavas e indoiranias. Isto realizouse a finais do século XIX, e entón o método comparativo adquiriu un carácter plenamente científico (indución + dedución), desde entón fixéronse decenas de reconstrucións doutras protolinguas. Con todo, a reconstrución interna pode e debe ás veces aplicarse ao resultado da comparación (i. e. , á protolingua de primeiro grao) ou a diferentes etapas da prehistoria das linguas particulares, non só para descubrir novos procesos ou formas senón para establecer cronoloxías relativas entre estes. Protolinguas propostas
Lingua protoindoeuropea.
Lingua protomunda.
Lingua protoxapónica.
Lingua protoxermánica.
Lingua protoquechua.
Lingua protosemítica.
Lingua protovasca.
Protomitocondria

A protomitocondria é o hipotético endosimbionte bacteriano ancestral a partir do cal se pensa que descenden todas as mitocondrias dos eucariotas, despois dun episodio de simbioxénese que creou a capacidade de realizar a respiración celular aerobia nas células eucariotas. Filoxenia
As análises filoxenéticas dos poucos xenes que aínda están codificados polo xenoma das modernas mitocondrias suxiren unha orixe alfaproteobacteriana para este endosimbionte, nun antigo episodio de simbioxénese na historia evolutiva dos eucariotas. Aínda que se propuxo a orde Rickettsiales como grupo irmán alfaproteobacteriano das mitocondrias, non hai probas definitivas en canto cal foi o grupo de alfaproteobacterias a partir do cal xurdiron as mitocondrias. Martijn et al atoparon que as mitocondrias son un posible grupo irmán de todas as outras alfaproteobacterias. Ferla et al. inferiron a árbore filoxenética das Rickettsidae comparando as secuencias de ARNr 16S + ARNr 23S. Metabolismo
Toni Gabaldón e Martijn Huynen (2003) reconstruíron o proteoma (o conxunto completo de proteínas expresado por un xenoma) e o metabolismo correspondente da protomitocondria comparando os xenomas existentes de alfaproteobacterias e eucariotas. Concluíron que este organismo era unha alfaproteobacteria aerobia que respiraba lípidos, glicerol e outros compostos proporcionados polo hóspede. Polo menos 630 familias de xenes derivadas deste organismo poden aínda atoparse nos 9 xenomas eucariotas analizados no estudo.
Proton K

Proton K é o nome dun modelo de foguete espacial pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Por extensión, os Proton K tamén poden ser denominados UR-500K ou como 8K82K segundo o seu índice GRAU. Foi usado para poñer en órbita cargas medias e pesadas e deixou de estar en servizo no ano 2000. Características
O Proton K foi concibido como un sucesor e mellora do foguete Proton orixinal. O impulso específico foi mellorado en 5 segundos e a masa da primeira etapa foi aumentada en 71 toneladas, a da segunda en 30 toneladas e a da terceira en 27 toneladas. En conxunto as melloras permitían aumentar a carga útil que o Proton K podía levar á órbita baixa terrestre ata os case 20. 000 kg comparados cos 12. 000 kg do Proton orixinal.
Proton K Briz-M

Proton K Briz-M é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Características
O Proton K Briz-M foi unha mellora dos foguetes Proton K no que se substituíu a etapa Block D pola máis potente Briz M. O primeiro voo dun Proton K Briz-M tivo lugar o 5 de xullo de 1999 e o último o 10 de decembro de 2003.
Proton K/D

Proton K/D é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K, pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Foi usado para poñer en órbita cargas medias e pesadas e deixou de estar en servizo no ano 1976. A principal diferenza co Proton K é que usaba unha etapa adicional Block D ideada en principio para lanzar cargas en traxectorias transluares. Características
O Proton K/D foi pensado orixinalmente para lanzar naves tripuladas a órbitas transluares para acabar orbitando a Lúa para o cal se usaba unha etapa Block D para a inxección transluar. O deseño orixinal foi proposto por Korolev o 8 de setembro de 1965 como alternativa á misión LK-1 de Chelomei. Na proposta de Korolev o Proton K coroado por unha etapa Block D propulsaría unha nave Soiuz modificada para voos lunares (Soiuz 7K-L1) arredor da Lúa.
O primeiro voo dun Proton K/D tivo lugar o 10 de marzo de 1967 e o último o 9 de agosto de 1976. O Proton K/D foi usado finalmente noutras misións á parte do programa lunar soviético, que non conseguiu enviar ningún cosmonauta á Lúa.
Proton K/D-1

Proton K/D-1 é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K, pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Foi usado para poñer en órbita cargas medias e pesadas e deixou de estar en servizo no ano 1989. A principal diferenza co Proton K é que usaba unha etapa adicional Block D-1 ideada en principio para lanzar cargas en traxectorias luares e planetarias. Características
O Proton K/D-1 foi pensado orixinalmente para lanzar naves a órbitas planetarias, e en particular para enviar sondas non tripuladas cara Marte e Venus. Usouse tamén para enviar observatorios pesados a órbitas terrestres elevadas.
O primeiro voo dun Proton K/D-1 tivo lugar o 9 de setembro de 1978 e o último o 1 de decembro de 1989. .
Proton K/D-2

Proton K/D-2 é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K, pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Foi usado para enviar sondas a Marte. A principal diferenza co Proton K é que usaba unha etapa adicional Block D-2. Características
O Proton K/D-2 foi pensado para lanzar naves cara Marte. Dos tres lanzamentos que fixo todos foron exitosos. O primeiro voo dun Proton K/D-2 tivo lugar o 7 de xullo de 1988 e o último o 16 de novembro de 1996.
Proton K/DM

Proton K/DM é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K, pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Foi usado para enviar cargas á órbita terrestre. A principal diferenza co Proton K é que usaba unha etapa adicional Block DM. Características
O Proton K/DM foi unha mellora do Proton K/D na que se usaba unha etapa Block DM en lugar da Block D co fin de enviar cargas con precisión á órbita terrestre, e en especial á órbita xeoestacionaria incluíndo cargas militares. O Block DM foi desenvolvido inicialmente para o lanzamento de satélites de comunicación militares e de alerta temperá. Máis tarde enviou a órbita tamén cargas comerciais. O primeiro voo dun Proton K/DM tivo lugar o 26 de marzo de 1974 e o último o 29 de xuño de 1990.
Proton K/DM-1

Proton K/DM-1 é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K, pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Características
O Proton K/DM-1 foi unha mellora do Proton K/DM na que se usaba unha etapa Block DM-1 en lugar da Block DM. Foi usado unha soa vez para lanzar o satélite de comunicacións Inmarsat-3 F2 á órbita xeoestacionaria o 6 de setembro de 1996.
Proton K/DM-2

Proton K/DM-2 é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K, pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Foi usado para enviar cargas á órbita terrestre. A principal diferenza co Proton K é que usaba unha etapa adicional Block DM-2 co seu propio sistema de guiado. Características
O Proton K/DM-2 foi unha mellora do Proton K/DM na que se usaba unha etapa Block DM-2 en lugar da Block DM co fin de enviar cargas con maior precisión á órbita terrestre, e en especial á órbita xeoestacionaria, incluíndo cargas militares. O primeiro voo dun Proton K/DM-2 tivo lugar o 12 de outubro de 1982 e o último o 30 de marzo de 2012.
Proton K/DM-2M

Proton K/DM-2M é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K, pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Foi usado para enviar cargas á órbita terrestre, en especial a órbitas xeosíncronas e xeoestacionarias. A principal diferenza co Proton K é que usaba unha etapa adicional Block DM-2M co seu propio sistema de guiado. Características
O Proton K/DM-2M foi unha variante do Proton K/DM-2 na que se usaba unha etapa Block DM-2M en lugar da Block DM-2 co fin de enviar cargas con maior precisión á órbita terrestre, e en especial á órbita xeoestacionaria. O primeiro voo dun Proton K/DM-2M tivo lugar o 20 de xaneiro de 1994 e o último o 29 de marzo de 2005.
Proton K/DM-3

Proton K/DM-3 é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K, pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Foi usado para enviar cargas á órbita terrestre. Características
O Proton K/DM-3 foi unha mellora do Proton K/DM na que se usaba unha etapa Block DM-3 en lugar da Block DM co fin de enviar cargas con maior precisión á órbita terrestre, e en especial á órbita xeoestacionaria, incluíndo cargas militares. O primeiro voo dun Proton K/DM-3 tivo lugar o 8 de abril de 1996 e o último o 17 de xuño de 2006.
Proton K/DM-4

Proton K/DM-4 é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Características
O Proton K/DM-4 foi unha mellora do Proton K/DM na que se usaba unha etapa Block DM-4 en lugar da Block DM co fin de enviar cargas con maior precisión á órbita terrestre. Esta variante foi usada unha soa vez para lanzar o satélite Telstar 5 o 24 de maio de 1997.
Proton K/DM-5

Proton K/DM-5 é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Características
O Proton K/DM-5 foi unha mellora do Proton K/DM na que se usaba unha etapa Block DM-5 en lugar da Block DM co fin de enviar cargas máis pesadas á órbita xeoestacionaria. Esta variante foi usada dúas veces para lanzar os satélites de recoñemento Araks-N 1 e 2.
Proton K/DM2

Proton K/DM2 (non confundir co Proton K/DM-2) é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Características
O Proton K/DM2 foi unha mellora do Proton K/DM na que se usaba unha etapa Block DM2 en lugar da Block DM e un adaptador especial para lanzar satélites Iridium. Esta variante foi usada tres veces para lanzar 21 satélites Iridium.
Proton M

Proton M é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Características
O Proton M foi unha mellora dos foguetes Proton no que se optimizou a primeira etapa para reducir a masa estrutural, aumentar o pulo e utilizar totalmente os propelentes tóxicos co fin de reducir a súa liberación cando a etapa cae a terra. Usa unha etapa superior Briz M que utiliza propelentes hipergólicos (tetróxido de nitróxeno e UDMH) en lugar das etapas crioxénicas Block D. A etapa Briz M deriva da Briz K usadas nos foguetes Rokot e consiste nun cilindro central cun tanque externo exectable para reducir masa. O primeiro voo dun Proton M tivo lugar o 7 de abril de 2001 e o último o 21 de decembro de 2018.
Proton M/DM-2

Proton M/DM-2 é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. A diferenza da versión máis avanzada Proton M/Briz-M, usa a máis antiga etapa Block DM-2 para certo tipo de cargas. Características
O Proton M foi unha mellora dos foguetes Proton no que se optimizou a primeira etapa para reducir a masa estrutural, aumentar o pulo e utilizar totalmente os propelentes tóxicos co fin de reducir a súa liberación cando a etapa cae a terra. Esta versión usa unha etapa superior Block DM-2, usada tamén no Proton K/DM-2, que utiliza propelentes crioxénicos en lugar de propelentes hipergólicos como a etapa Briz M.
Protonación

En química protonación é a adición dun protón (H+) a un átomo, molécula, ou ión, formando o ácido conxugado. Algúns exemplos son: a protonación da auga polo ácido sulfúrico: H 2 S O 4 + H 2 O ⇌ H 3 O + + H S O 4 − {\displaystyle \mathrm {H_{2}SO_{4}\ +\ H_{2}O\ \rightleftharpoons \ H_{3}O^{+}\ +\ HSO_{4}^{-}} } (a auga ao protonarse convértese en H3O+; simultaneamente desprotónase o ácido sulfúrico)
a protonación do isobuteno na formación dun carbocatión: ( C H 3 ) 2 C {\displaystyle \mathrm {(CH_{3})_{2}C} } C H 2 + H B F 4 ⇌ ( C H 3 ) 3 C + + B F 4 − {\displaystyle \mathrm {CH_{2}\ +\ HBF_{4}\ \rightleftharpoons \ (CH_{3})_{3}C^{+}\ +\ BF_{4}^{-}} } (o isobuteno ao protonarse convértese nun carbocatión; simultaneamente desprotónase o ácido fluorobórico)
a protonación do amoníaco na formación do cloruro amónico a partir de amoníaco e cloruro de hidróxeno: N H 3 ( g ) + H C l ( g ) → N H 4 C l ( s ) {\displaystyle \mathrm {NH_{3(g)}\ +\ HCl_{(g)}\ \rightarrow \ NH_{4}Cl_{(s)}} } (o amoníaco ao protonarse convértese en amonio unido ao cloruro; simultaneamente desprotónase o ácido clorhídrico)
A protonación é unha reacción química fundamental e é un paso necesario en moitos procesos estoquiométricos e catalíticos. Algúns ións e moléculas poden sufrir máis dunha protonación e son denominados polibásicos, o cal ocorre en moitas macromoléculas biolóxicas. A protonación e desprotonación ocorre na maioría das reaccións ácido-base, e son o núcleo esencial da maioría das teorías das reaccións ácido-base. Un ácido de Brønsted-Lowry defínese como unha substancia química que protona outra substancia. Ao protonar unha substancia, a masa e a carga da especie química increméntase nunha unidade. Protonar ou desprotonar unha molécula ou un ión altera moitas propiedades químicas ademais do cambio na carga e a masa: hidrofilidade, potencial de redución, propiedades ópticas, entre outros. A protonación é tamén un paso esencial en certos procedementos analíticos como a espectrometría de masas electrosprai. Velocidade de protonación e desprotonación
As protonacións son a miúdo rápidas, en parte debido á alta mobilidade dos protóns en moitos solventes. A velocidade de protonación está relacionada coa acidez das especies protonantes, porque a protonación por ácidos febles é máis lenta que a protonación da mesma base por ácidos fortes. As velocidades de protonación e desprotonación poden ser especialmente lentas cando a protonación induce cambios estruturais significativos. Reversibilidade e catálise
Usualmente, as protonacións son reversibles e a base conxugada non cambia ao ser protonada. Porén, nalgúns casos a protonación induce a isomerización. Os cis-alquenos poden ser convertidos a trans-alquenes usando unha cantidade catalítica de axente protonante. Moitos encimas, como as serinas hidrolases, actúan polos mecanismos que implican protonacións reversibles dos substratos.
Protopelicanus

Protopelicanus cuvierii é unha especie fósil de suposta ave acuática de afinidades incertas. Foi brevemente descrita e debuxada por Georges Cuvier en 1822 a partir de material do Eoceno tardío de Montmartre, Francia, aínda que non foi formalmente descrita e nomeada ata 1852 polo botánico e ornitólogo alemán Ludwig Reichenbach como un Pelecanidae temperán. O material orixinal constaba da parte cranial da escápula esquerda e un fémur esquerdo case completo. O fémur lectotipo foi considerado por Michel Brunet en 1970 como típico dun pelicano. Porén, Colin Harrison en 1979 considerou que pertencía a Sulidae, e Storrs Olson en 1995 pensaba que podería ser un pelagornítido. O fémur consérvase no Muséum national d'histoire naturelle de París (No. 7978); a localización do fragmento escapular descoñécese.
Protoplaneta

Os protoplanetas son corpos celestes considerados embrións planetarios, de tamaño aproximado ao da Lúa, presentes nos discos protoplanetarios. Formación de protoplanetas
Considérase que xorden dos choques de planetesimais dun diámetro de ata 1 quilómetro que se atraen uns aos outros debido á gravidade e coliden, formando protoplanetas de 100 a 1000 quilómetros de diámetro. De acordo coa teoría de formación dos planetas, cada protoplaneta ve a súa órbita lixeiramente perturbada pola interacción con outros protoplanetas, ata producirse novas colisións entre eles. Estas produciríanse dun modo oligárquico, isto é, uns poucos corpos de maior tamaño irían gradualmente dominando o proceso de formación, "limpando" as proximidades da súa órbita ao redor do centro do disco de planetesimais máis pequenos. Este proceso acumulado de impactos e absorcións acabaría formando gradualmente os planetas, formándose algúns similares ao noso nas proximidades de cada estrela central e outros planetas xigantes de composición gasosa e de numerosas veces a masa da Terra, a unha distancia superior ao de tres unidades astronómicas (UA). Diferenciación química
Os protoplanetas máis novos terían máis elementos pesados ou metálicos, sendo algún destes radioactivos como os elementos Torio e Uranio, e a cantidade dos mesmos iríase reducindo co paso do tempo debido á emisión de radioactividade. A calor debida á radioactividade, os impactos e a presión gravitacional funde, segundo esta teoría, partes dos protoplanetas durante o proceso de crecemento. Nas zonas derretidas os seus elementos máis pesados afúndense cara ao centro do protoplaneta, mentres que os elementos máis lixeiros ascenden á superficie; devandito proceso é coñecido como diferenciación química. A composición dalgúns meteoritos mostra que dita diferenciación pode ter lugar nalgúns deses asteroides. Grande impacto?
A hipótese do grande impacto propón que a Lúa se formou como resultado dun colosal impacto dun hipotético protoplaneta do tamaño de Marte, coñecido como Tea, coa Terra nas primeiras etapas do sistema solar.
Protoporfirinóxeno IX

O protoporfirinóxeno IX é un composto orgánico producido ao longo da síntese das porfirinas, unha clase de importantes compostos bioquímicos que inclúen o hemo da hemoglobina e a clorofila. É un precursor directo da protoporfirina IX.
O composto é un porfirinóxeno, o que significa que ten un núcleo non aromático de hexahidroporfina, que será oxidado a un núcleo de porfina nas últimas etapas da síntese do hemo. Biosíntese
O composto sintetízase na maioría dos organismos a partir do coproporfirinóxeno III polo encima coproporfirinóxeno oxidase: O proceso comprende a conversión de dous dos catro grupos de ácido propiónico a grupos vinilo. No coproporfirinóxeno III, os substituíntes nos aneis de pirrol teñen a disposición MP-MP-MP-PM, onde M e P son metil e ácido propiónico, respectivamente. No protoporfirinóxeno IX, a secuencia pasa a ser MV-MV-MP-PM, onde V é vinilo.
Pola acción da protoporfirinóxeno oxidase, o protoporfirinóxeno IX convértese despois en protoporfirina IX, o primeiro tetrapirrol coloreado na biosíntese dos hemos.
Protopunk

Protopunk é un termo usado de xeito restrospectivo para describir un feixe de músicos que foron importantes precursores do punk rock a mediados dos 70 e posteriormente, ou aqueles que foron citados polos primeiros músicos punk como influencias. Normalmente esas bandas non se consideran a si mesmas punk; ademais, esta categorización non naceu como resultado dun xénero musical distinto, xa que eses precursores procedían dun abano bastante amplo de estilos.
Artistas estadounidenses coma The Velvet Underground, MC5, The Stooges, The Sonics, New York Dolls, Lou Reed, Television, Captain Beefheart, Patti Smith, Richard Hell e Rocket from the Tombs, e británicos coma David Bowie, The Kinks, The Who, Roxy Music, Doctors of Madness e Hawkwind son comunmente citados coma as máis destacadas influencias no punk rock.
Protosphyraena

Protosphyraena é un xénero fósil de peixes semellantes a un peixe espada, que viviu durante o Cretáceo Superior (Coniaciano-Maastrichtiano). É coñecido a través dos restos fósiles atopados en Europa, Asia e por ser membro da formación Niobrara de Smoky Hill, en Kansas (finais do Coniaciano até comezos do Campaniano). Protosphyraena era un peixe grande, de 2 a 3 metros de lonxitude. Protosphyraena compartiron os océanos cretáceos con réptiles acuáticos, como os mosasauros e plesiosauros, así como outras especies de peixes depredadores extintos. O nome Protosphyraena é un combinación dos termos gregos protos ("antigo") máis Sphyraena, o xénero das barracudas, xa que os primeiros paleontógos confundiron os Protosphyraena como os devanceiros das barracudas. Investigacións recentes amosan que os Protosphyraena non están relacionados coa familia de peixes espada Xiphiidae, senón que pertence á familia extinta Pachycormidae.
Protrepticós

Protrepticós ou Exhortacións (grego: Προτρεπτικός; latín: Protrepticus) é unha das obras de mocidade de Aristóteles, hoxe perdida. Trátase dunha exhortación á filosofía, pertencente aos textos exotéricos do autor, dedicados ao gran público. Puido ser escrita durante o seu tempo na Academia de Platón.
Durante a antigüidade, foi un dos escritos máis admirados e imitados de Aristóteles. Porén, a partir da publicacion dos seus textos esotéricos ou privados por Andrónico de Rodas no século I a. C. , as súas obras públicas foron caendo no esquecemento, polo que non chegaron íntegras até nós. Do Protrepticós só se conservan fragmentos citados por outros autores antigos. Composición
A obra foi dedicada a Temisón, rei de Chipre, polo que puido compoñerse antes do ano 351 ou 350 a. C. , cando as colonias gregas desta illa intensificaron as súas relacións con Atenas, prevendo unha inminente guerra contra os persas. Esta hipótese refórzase polo feito de que o Portrepticós parece responder á Antídosis de Isócrates, escrita no ano 325 a. C. , na que se atacaba á filosofía. Isto situaría ao Protrepticós como un dos primeiros escritos exotéricos. Contido
Fragmentos
Non é sinxelo precisar o contido do Protrepticós, xa que non se posúen testemuños directos, senón pasaxes curtas. As máis extensas proceden dunha obra homónima escrita por Xámblico, a imitación do texto aristotélico. A análise destes fragmentos indica un parecido co Eudemo, pero non se sabe se, coma este, o Protrepticós está elaborado ao xeito dun diálogo.
Influencia de Platón
Aristóteles defende a tese da existencia da alma no corpo, concibida como unha condena penosa, da mesma maneira que aparece en varios libros de Platón. A sabedoría enténdese tamén platonicamente, como un coñecemento exacto que é teórico e práctico a un tempo.
Polo demais, no Protrepticós aparecen xa algúns dos conceptos chave da filosofía aristotélica, como a distinción entre acto e potencia.
Exhortación á filosofía
A obra defende a superioridade da filosofía partindo dunha concepción teleolóxica da vida humana. Os seres humanos caracterízanse pola súa racionalidade, polo que a realización plena da vida consiste no exercicio desa mesma razón. E o modo máis elevado da razón representao aquel saber que non depende doutros, senón que se procura por si mesmo. Isto é, a filosofía. A aparente inutilidade da sabedoría amosa, entón, a súa superioridade. Porén, isto non significa que a filosofía non sexa útil para a vida humana, dado que os que a exercen poden levar unha vida virtuosa e feliz. A sabedoría, en tanto que coñecemento do recto uso dos bens, transforma a filosofía no medio indispensable para que o ser humano acade a virtude e, dese modo, chegue a ter unha vida plena e feliz. Influencia
Cicerón escribiu un diálogo, o Hortensio, que era unha paráfrase retórica do Protrepticós. Nas súas Confessiones, Agostiño de Hipona indicou que esta obra ciceroniana foi a que lle causaría máis admiración de entre todos os estudos de retórica e filosofía, conducíndoo ao estudo desta última disciplina. O filólogo alemán Werner Jaeger declarou: "No Protrepticós atopamos ao home que aprende a ver o mundo cos ollos de Platón".
Protágoras (diálogo)

Protágoras é un dos diálogos de mocidade de Platón, nos que intervén activamente o seu mestre Sócrates. O tema é a natureza da virtude. Introdución
Sócrates dialoga cun amigo, cuxo nome non aparece. Este, coñecedor da súa afección por Alcibíades, pregúntalle por el. A resposta é que se acababan de ver, pero que apenas puido prestarlle atención, porque coñecera a un estranxeiro máis fermoso. Asombrado da resposta, o amigo pide máis detalles. Sócrates explícalle que a sabedoría é superior á beleza, e neste caso, o seu novo coñecido, Protágoras, supera ó belo Alcibíades. A continuación cóntalle como o coñeceu. O diálogo
Sócrates é espertado polo seu amigo Hipócrates, que moi excitado, dille que acaba de chegar á cidade o famoso sofista Protágoras, e comínao a dirixirse inmediatamente á casa en que se aloxa para gozar dos seus ensinos. Sócrates preveno contra a habilidade dos sofistas, que considera perigosa para a alma, e aconséllalle prudencia. Ambos acoden á residencia onde se aloxa Protágoras que se atopa rodeado de varios filósofos e estudantes. A partir deste momento, o diálogo transcorre entre Sócrates e Protágoras, con intervencións puntuais doutros interlocutores.
Sócrates faille preguntas sobre as vantaxes dos seus ensinos. Protágoras contesta que melloran á xente, pero ó primeiro non se conforma coa resposta e pídelle que explique en que a melloran.
O tema principal de discusión é a natureza da virtude. Para Protágoras, a virtude é única, pero ten diversas partes, cada unha coa súa facultade propia, á maneira que o rostro é un, pero ten cinco órganos dos sentidos. Así mesmo, a virtude pódese ensinar, o mesmo que calquera técnica ou habilidade. Os homes poden acceder a algunha das partes, pero non a todas, sendo a principal, a sabedoría. Xustifica o que de pais bos saian fillos malos, ou de pais malos, fillos bos, pola disposición dos fillos, o mesmo que se se lles ensinase a tocar a frauta.
Sócrates non cre que a virtude se poida ensinar e ambos se encerellan nunha discusión con numerosas preguntas, réplicas e contrarréplicas, na que os demais personaxes fan de público e de xuíces. Sócrates reprocha a Protágoras que elude as súas preguntas con respostas demasiado longas, para desviar a atención.
Finalmente, declaran a cuestión como demasiado complexa, declarándose mutua admiración e respecto.
Protón

O protón é unha partícula, con carga eléctrica positiva de valor 1, 6*10−19C, que pode atoparse nos núcleos atómicos. O número de protóns dun núcleo atómico determina o número atómico Z deste, e a suma de número de protóns máis número de neutróns, a súa masa atómica A (ó ter os neutróns unha masa só lixeiramente superior, e poder desprezar a masa dos electróns). Protóns e neutróns son chamados nucleóns.
Os núcleos atómicos teñen un ou máis protóns, sendo unha parte necesaria dos mesmos. Pola definición de elemento, o número de protóns no núcleo, chamado número atómico, é a propiedade característica das propiedades dun elemento. Como cada ten fixado por definición o número de protóns, ten un único número atómico.
Proton é o vocablo grego para "primeiro", quedándolle o nome da asignación que fixo Ernest Rutherford para o núcleo de hidróxeno no 1920. En anos anteriores (1917), Rutherford descubrira que o núcleo do hidróxeno, o núcleo máis lixeiro, podía obterse do núcleo do nitróxeno por colisións atómicas. Os protóns foron polo tanto candidatos a partícula fundamental, bloque constituínte do nitróxeno e calquera outro núcleo máis pesado.
No moderno Modelo estándar da física de partículas, os protóns son hadróns, e, como os neutróns, os outros nucleóns, están compostos de tres quarks. Despois da consideración orixinal de partícula elemental, hoxe recoñécense como estruturados de tres quarks: dous quark arriba, de carga +2/3e e un quark abaixo de carga –1/3e. A masa en repouso dos quarks constituíntes contribúe só nun 1% da masa do protón. O resto da masa do protón é debida á enerxía da estrutura entre quarks, incluíndo a enerxía cinética dos quarks e a enerxía dos gluóns do campo que manteñen xuntos os quarks. como so protóns non son partículas fundamentais, teñen un tamaño físico, aínda que non totalmente definido; a raíz cuadrática media (raio de carga) dun protón está entre 0, 84–0, 87 fm (0, 84*10−15 a 0, 87*10−15 m).
En 2020, subsiste o enigma da masa do protón, pois a masa dos quark constituíntes e a subministrada polo bosón de Higgs só supón da orde do 1% da masa observada.
Providencia, Chile

Providencia é un municipio, comuna e cidade da conurbación do Gran Santiago, Chile. A súa área é de 14 km2 e segundo estimacións do censo de 2002, a comuna tiña 120. 874 habitantes.
Provincia da Habana

A provincia da Habana é unha provincia de Cuba, que comprende o territorio da capital do país, A Habana. Historia
A Provincia da Habana creouse en 1878, sendo unha das 6 provincias nas que se dividiu a illa, aínda baixo o dominio colonial español. Na división política administrativa de 1976, na que o país quedou dividido en 14 provincias, a primeira provincia da Habana dividiuse en Cidade da Habana (capital) e A Habana, coas áreas que rodeaban a capital. A primeira delas integraba os territorios da rexión metropolitana da Habana, basicamente, os antigos municipios da Habana, Marianao, Guanabacoa, Regla, Santiago de las Vegas e Santa María del Rosario así como outras áreas adxacentes.
O 1 de agosto de 2010 a Asemblea Nacional decidiu outra modificación da organización territorial de Cuba, segmentando a entón coñecida como Provincia da Habana, chamada coloquialmente "Habana Campo" en dúas novas provincias, chamadas Artemisa, ao oeste, e Mayabeque, ao leste, o que implicaba que, a partir do 1 de xaneiro de 2011 (data de entrada en vigor da devandita resolución), só hai unha provincia cubana chamada "de La Habana", en lugar de dúas; polo que tamén se acordou o cambio de denominación de "Provincia da Cidade da Habana" pola de "Provincia da Habana", sen necesidade de engadidos importantes, para distinguilo ou individualizalo. Ademais, tres municipios da provincia de Pinar del Río (Bahia Honda, Candelaria e San Cristóbal) foron trasladados á nova provincia de Artemisa.
Entre 1976 e 2010, a administración provincial da entón coñecida como Provincia da Habana tivo a súa sede no territorio da Provincia da Cidade da Habana, xa que carecía de capital propia.
Situación anterior (entre 1976 e 2010): Provincia da Cidade da Habana
Provincia da Habana (sede: A Habana)
Situación actual (desde 2011): Provincia da Habana
Provincias de Artemisa e Mayabeque.
Provincia de Aki

Aki (安芸国, あきのくに, Aki-no-kuni ou 安芸, あき) foi unha provincia histórica do Xapón. Estaba na rexión histórica de San'yōdō, nunha zona que hoxe forma a parte oeste da prefectura de Hiroshima, na rexión de Chūgoku, na illa de Honshū.
Aki limitaba coas provincias de Suō (周防), Iwami (石見) e Bingo (備後). Aki chamábase Geisyū (芸州).
Provincia de Antananarivo

A provincia de Antananarivo é unha das seis provincias de Madagascar. A capital provincial e a a dos estado coinciden na cidade de Antananarivo, que é poboación que lle da o nome á provincia. Conta cunha área de 58283km², con 4. 580. 788 de habitantes (2001).
Antananarivo fai linde coas provincias de Mahajanga, ao norte, Toamasina, ao leste, Fianarantsoa, ao sur e Toliara a oeste. Rexións