Arquitectura orgánica

O organicismo arquitectónico, arquitectura orgánica ou arquitectura organicista é a concepción arquitectónica baseada na convicción de que a arte debe imitar á natureza. Considera principalmente os edificios como organismos que deben adaptarse ao medio natural inmediato que os rodea. Por iso, favorece a interrelación entre o exterior e o interior, é dicir, potencia a harmonía entre o hábitat natural e o humano. O termo foi suxerido por Frank Lloyd Wright. a mediados do século XX foi empregado tamén o termo urbanismo organicista, con certos matices de significado. Este movemento arquitectónico deriva do funcionalismo, que subordina a forma dunha construción á súa función e necesidades, porén hai exemplos de organicismo moi diversos, algúns de concepcións opostas ao racionalismo, outra rama contemporánea da arquitectura moderna que derivou do funcionalismo. O organicismo ten formalmente certa conexión coa evolución do modernismo ibérico (non confundir co termo modernism anglosaxón) e os movementos da Art Nouveau e o Arts & Crafts. Conceptos
No século XIX había unha preocupación polo estilo, pola estética, polo estudo do organicismo no mundo arquitectónico. Caroline Van Eck distingue tres versións do organismo: o organismo tectónico: que considera a natureza como modelo de procedementos construtivos, e a forma debe ser representada a través da decoración do ornamento (cf. Karl Friedrich Schinkel).
organicismo relixioso: que contempla a natureza como obra de Deus e, para sentir a experiencia relixiosa en toda a súa plenitude, opta por edificios con trazos da arquitectura gótica (cf. John Ruskin).
organismo científico: que se basea no uso de conceptos biolóxicos como "tipo" e condicións espaciais. Introduce novos materiais para substituír a ornamentación.
Arquitectos como Viollet-le-Duc, Gottfried Semper ou Sullivan buscaron representar a natureza da pedra, o seu material e o seu método e comportamento máis que a súa forma. Viollet-le-Duc sinalou que o aspecto a imitar era a unión que presenta a natureza, que na arquitectura se materializa na construción: "en poucas palabras, creación é unión; caos, ausencia de unión". Un dos principais impulsores do movemento foi Frank Lloyd Wright, discípulo de Sullivan e da Escola de Chicago. Sullivan describe o pensamento orgánico como o pensamento do tempo presente, porque só no preciso momento presente se pode experimentar verdadeiramente a sensación de vivir e, en consecuencia, o presente é un momento orgánico, sempre que estea vivo e non secundario. Así que a palabra orgánica refírese á estrutura viva, unha estrutura ou concepto onde os elementos e as partes deben ser recoñecidos na súa forma, para construír unha obra integral. Polo tanto, tanto para Sullivan como para Wright, un edificio que é integral é un organismo vivo. Frank Lloyd Wright elaborou unha serie de principios e funcións que reúnen os edificios de estilo orgánico. Espazos abertos, planta aberta
Uso de materiais locais
Revelación da propia natureza dos materiais
Adaptación do sitio á psicoloxía do cliente
Adaptación do edificio ao seu sitio; debería parecer crecer facilmente dende o lugar arquitectónico
Consideración da Individualidade en cada aspecto ou parte
Liberdade do artista para dotar á súa obra dun toque da súa personalidade
Escoller unha forma dominante para un edificio e integrar esa forma en todo
Usar cores naturais: "Ir ao bosque e ao campo para ver esquemas de cores" Proporcionar un lugar para a follaxe natural.
Expresou a súa aspiración última sobre esas funcións dos edificios en relación coa contorna: E estableceu tamén unha definición exhaustiva. David Pearson, un arquitecto e construtor seguidor da corrente orgánica ou organicista, expresou unha lista de normas ou estándares coñecida como a Carta de Gaia para a arquitectura e o deseño orgánicos. Inspirarse na natureza, priorizando a sostibilidade e a diversidade
Permitir que o interior da semente medre, como fai un organismo
Existir no presente continuo e comezar repetidamente
Seguir os fluxos e sexa flexible
Satisfacer as necesidades sociais, físicas e espirituais
Crecer fóra do lugar e ser único
Celebrar a xuventude, xogar e sorprender
Expresar o ritmo da música e a enerxía da danza.
Outro teórico do organicismo foi Alvar Aalto, que expresou a necesidade de que a arquitectura se centre nos aspectos psicolóxicos e non só nos requisitos impostos pola función ou a técnica.