proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Campo gravitatorio

En física o campo gravitatorio ou campo gravitacional é un campo de forzas que representa a gravidade. O tratamento que recibe este campo é diferente segundo as necesidades do problema: En física clásica (non-relativista), o campo gravitatorio vén dado por un campo vectorial.
En física relativista, o campo gravitatorio vén dado por un campo tensorial de segunda orde. Campo gravitatorio na física non-relativista
Na física newtoniana, o campo gravitatorio é un campo vectorial conservativo con liñas de campo abertas. Pode definirse a partir da intensidade de campo como a forza por unidade de masa que experimentará unha partícula puntual situada ante a presenza dunha distribución de masa. As súas unidades son, polo tanto, as dunha aceleración, m s−2. Matematicamente pódese definir o campo como F →
m g → {\displaystyle {\vec {F}}
m{\vec {g}}} onde F → {\displaystyle {\vec {F}}} é a forza de gravidade experimentada pola partícula de masa m {\displaystyle m} en presenza dun campo g → {\displaystyle {\vec {g}}}. O campo g → {\displaystyle {\vec {g}}} para unha distribución de masa esférica e central fóra da esfera é un vector de módulo g, dirección radial e que apunta á partícula que crea o campo. g
G M r 2 ( 1 ) {\displaystyle g
{\frac {GM}{r^{2}}}\qquad (1)},
onde r é a distancia radial ao centro da distribución. No interior da esfera central o campo varía segundo unha lei dependente da distribución de masa (para unha esfera uniforme, medra linealmente desde o centro ata o radio exterior da esfera). A ecuación (1) por tanto só é válida a partir da superficie exterior que limita o corpo que provoca o campo, punto a partir do cal a intensidade do campo decrece segundo a lei da inversa do cadrado.
O interese de realizar unha descrición da interacción gravitatoria por medio dun campo radica na posibilidade de poder expresar a interacción gravitacional coma o produto de dous termos, un que depende do valor local do campo g → {\displaystyle {\vec {g}}} e outro, unha propiedade escalar que representa a resposta do obxecto que sofre a acción do campo.
A natureza conservativa do campo permite definir unha enerxía potencial gravitatoria tal que a suma da enerxía potencial e a enerxía cinética do sistema é unha cantidade constante. Así a cada punto do espazo podemos asignarlle un potencial Φ gravitatorio relacionado coa densidade da distribución de masa e co vector do campo gravitacional mediante a súa diverxencia e o seu gradiente: Δ Φ
4 π ρ {\displaystyle \Delta \Phi
4\pi \rho \, } ∇ → Φ
g → {\displaystyle {\vec {\nabla }}\Phi
{\vec {g}}} Campo gravitatorio na física relativista
A teoría relativista de Einstein do campo gravitatorio é propiamente unha teoría da estrutura xeométrica local do espazo-tempo. Así, un campo gravitatorio interprétase nin máis nin menos que coma a curvatura de dito espazo-tempo que en presenza de materia deixa de ser plano.
Campo semántico

Un campo semántico ou campo léxico é un conxunto de lexemas que teñen en común un conxunto determinado de semas, chamado arquisemema. Noutras palabras, é o conxunto de palabras que teñen en común unha parte do seu significado. Exemplo explicativo da definición
Avelaíña e chinche pertencen ó campo semántico dos insectos pois teñen en común un conxunto de unidades significativas mínimas (semas) que, por seren cruciais para conformaren este campo semántico, se conforman o arquisemema. Entre outros, os semas poderían ser "ser animais", "ter seis patas" ou "ser pequenas", aínda que non "voar" ou "ser negras". Características
Os campos semánticos réxense polos seguintes principios fundamentais: Os campos semánticos non teñen por que cubrir, nas distintas linguas, tódolos matices conceptuais ou significativos posibles, poden presentar lagoas léxicas que son cubertas por arquilexemas.
Os campos semánticos poden estar representados, polo tanto, por unha palabra 'arquilexemática' que corresponde ó valor unitario e común de todo o campo. Este arquilexema pode non estar acuñado lexicamente, non ser un lexema: campo dos animais domésticos.
Os trazos significativos mínimos mediante os cales se organizan os campos léxicos deben de ser un número relativamente pequeno e acostuman repetirse nas distintas oposicións significativas entre as unidades léxicas.
Poden establecerse neutralizacións entre as distintas unidades léxicas
Entre os termos dun campo léxico prodúcese unha determinación recíproca do seu significado.
Para coñece-lo significado dunha palabra non é preciso coñecer todo o campo.
Os campos léxicos son campos lingüísticos (forma do plano contido), non de obxectos extralingüísticos.
Un campo léxico dun nivel determinado pode quedar incluído como unidade noutros campos.
Non poden estruturarse en campos xustapostos (un termo pode figurar en varios campos á vez).
O léxico da lingua non presenta unha clasificación única nin homoxénea senón que admite un conxunto de clasificacións simultáneas e diferentes.
Os campos léxicos non están estruturados seguindo os mesmos principios ou criterios. As relacións están determinadas polas oposicións semánticas que no campo funcionan. Os tipos de oposicións dependen das dimensións semánticas (criterios semánticos opositivos) que no campo se atopen.
Campo, Huesca

Campo é un concello da provincia de Huesca, situado na comarca da Ribagorza, no extremo nordeste de Aragón. A súa poboación era de 295 habitantes en 2005, nunha superficie de 23, 03 km² e unha densidade de 12, 81 hab/km². Xeografía
Está sito na ribeira do río Ésera, na Ribagorza media, nunha depresión ou "hoya" que a erosión formou nos afloramentos do cretáceo e que se prolonga polos vales de Lierp e Bardaxí, non lonxe do macizo do monte Turbón. Na depresión de Campo quíxose facer un encoro que á fin non se levou a cabo, pero ameaza de facelo tivo consecuenzias negativas na economía local.
O concello ocupa unha área de 23, 03 km². Fala
Fálase unha variedade local do aragonés ribagorzano, denominado campés. Empregábase moito deica os anos 80, pero agora case non se sente nas rúas. Hai tamén falares de transición catalano-aragoneses chamados falares do Isábena.
Campobasso

Campobasso (Campuasce, pronunciado /kambəw'aʃ: ə/, no dialecto campobassano) é a cidade capital da rexión de Molise e da provincia homónima, en Italia. Nunha área de 55 km² posúe unha poboación duns 50. 995 habitantes (2010).
Ten lindes cos concellos de: Busso, Campodipietra, Castropignano, Ferrazzano, Matrice (CB), Mirabello Sannitico, Oratino, Ripalimosani, San Giovanni in Galdo e Vinchiaturo.
Campobasso, a 701 msnm, é a cuarta capital de provincia máis alta de Italia, tras Enna, Potenza e L'Aquila.
Campos de fútbol de Galicia

En primeiro lugar amósase unha relación de campos de fútbol de Galicia actuais por provincias, e equipos que xogan neles. Na segunda táboa amósanse outros estadios e campos de fútbol desaparecidos, clasificados baixo o mesmo criterio. Estadios e campos de fútbol desaparecidos
Campos de xeo

Campos de xeo[Cómpre referencia] (tamén casquete de xeo ou casquete glacial) é o nome que reciben diversas masas de xeos continentais. Os campos de xeo son extensas áreas mesetosas rochosas cubertas por un manto de xeo, as súas marxes forman ventisqueiros que desembocan, a través de fiordes e canles, ao mar ou algún lago. Os campos de xeo sitúanse principalmente nas zonas polares e patagoas e cobren diversos accidentes xeográficos, como lagos ou enormes cadeas montañosas.
Os xeógrafos falan de campos de xeo cando a extensión cuberta por xeos e neves supera ou rolda os 50. 000 km² e de inlandsis (ou xeo continental propiamente dito), cando as cubertas glaciares superan o millón de quilómetros cadrados (na actualidade existen dous inlandsis, o antártico e o groenlandés).
Segundo estudos xeolóxicos e glaciolóxicos, os campos de xeo serían restos de áreas englaciadas de moito maior tamaño formadas durante a última glaciación. Estes campos de xeo son as principais reservas de auga potable do mundo, polo que teñen un gran valor estratéxico. Na actualidade, a superficie ocupada polo xeo de xeito permanente acada os 15 millóns de km², un 10% da superficie da Terra. Principais campos de xeo
Os principais campos de xeos son: Campo de xeo Patagón Sur (Chile e a Arxentina), 16. 800 km²
Vatnajökull (Islandia), 8. 100 km²
Austfonna (Svalbard, Noruega)
Penny Ice Cap (Illa de Baffin, Canadá)
Campo de xeo Columbia, Alberta, Canadá
Campo de xeo Patagón Norte (Chile)
Campos de Tierra del Fuego (Chile)
Campos, Mallorca

Campos é un concello da illa de Mallorca, no arquipélago das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 149. 49 km² onde no ano 2007 vivían 8. 759 habitantes. Está a só 34 km de Palma. Demografía
Evolución da poboación de Campos dende a década dos 50 ata agora: Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Campus

Un campus é o conxunto de terreos e edificios que pertencen a unha universidade. O termo provén do inglés campus, e este á súa vez do latín campus, chaira. Empezouse a utilizar en español a mediados do século XX e é invariable en plural. Tamén formalmente chamado "recinto universitario".
O campus inclúe todas as propiedades dunha universidade, incluído o conxunto de edificios que a forman. Xeralmente un campus inclúe as bibliotecas, as facultades e escolas, as aulas, as residencias para os estudantes, as zonas deportivas e as áreas de esparexemento como cafetarías, tendas, xardíns e parques. Historia
A palabra comezouse a utilizar durante as primeiras décadas do século XVIII para describir un espazo urbano particular do College of New Jersey (actual Universidade de Princeton), seguindo a tradición medieval dos colexios maiores europeos de estudar, vivir e traballar en claustros exclusivos. Outras universidades adoptaron logo o termo para describir terreos concretos nas súas propias institucións, pero aínda a palabra campus non describía a totalidade das propiedades universitarias. É no século XX cando o significado expándese realmente, para englobar o conxunto de edificios universitarios de servizos, docencia e investigación e os terreos que os engloban.
Un dos primeiros campus modernos de España foi o da Cidade Universitaria de Madrid, creado para a entón Universidade Central (a actual Universidade Complutense de Madrid), promovido polo rei Afonso XIII a semellanza dos campus británicos que se atopaban en pleno auxe.
Por extensión, nalgunhas universidades, os servizos de intranet ou Internet, que completan a infraestrutura docente, reúnense nos chamados campus virtuais.
Campus de Esteiro

O Campus de Esteiro é un recinto da Universidade da Coruña situado no barrio de Esteiro de Ferrol.
Este campus, canda o de Serantes, constitúen o chamado Campus de Ferrol da UDC.
Historicamente pertencente ao Hospital de Mariña, chamado da Nosa Señora das Dores, que inclúe varios predios de nova construción e mais os antigos pavillóns rehabilitados que compuñan as instalacións médico-hospitalarias.
Campus de Ponferrada

O campus de Ponferrada é a área onde se imparten estudos universitarios na vila leonesa de Ponferrada. Historia
Comezou a impartir docencia no curso 1996/1997, despois de anos de reivindicacións para que O Bierzo se dotase de institucións universitarias. Para iso, reaproveitouse o edificio do antigo Hospital do Camiño de Santiago, baleiro despois do seu traslado a un edificio de nova planta.
A actividade no Campus ponferradino iniciouse con só 149 alumnos; hoxe, [cando? ]supera os 1500, [Cómpre referencia] tras anos en que a sede berciana foi aumentando o seu abano de titulacións, ao tempo que dotándose de novas e máis modernas infraestruturas; entre elas, novos edificios para servizos, institutos de investigación, cafetaría. ..
Titulacións do Campus de Ponferrada
Na actualidade, o abano de titulacións impartidas en Ponferrada inclúe: Enxeñaría Técnica en Topografía.
Enxeñaría Técnica Forestal.
Enxeñaría Técnica Agrícola: especialidade Industrias Agrarias e Alimentarias.
Enfermaría (anexa ao campus).
Fisioterapia.
Turismo (privado) (a partir do ano 2010 desaparece como oferta)
O Título Propio de Grao Medio en Cinematografía e Artes Visuais, hoxe envolvido en certa polémica pola posibilidade da súa conversión en título de formación profesional coa entrada en vigor do Espazo Europeo de Educación Superior, é un dos máis atractivos da institución académica e contou coas leccións maxistrais de cineastas do talle de Woody Allen ou Alejandro Amenábar, entre outros.
Campus de Serantes

O Campus de Serantes é un espazo da Universidade da Coruña situado no barrio de Serantes de Ferrol, no que o único centro docente desta Universidade é a Escola Universitaria Politécnica. Canda o campus de Esteiro, constiúen o chamado Campus de Ferrol da UDC. Historia
A Escola Universitaria Politécnica de Ferrol xorde en 1972 para acoller os estudos de Enxeñaría Técnica Naval, estudos creados por Orde do Ministerio de Educación Nacional de decembro de 1963, e inica a súa andaina no curso académico 1972-73 no Instituto Concepción Arenal da cidade por non contar con instalacións propias. Na sécada de 1980 ten lugar a transformación da Escola de Enxeñeiros Técnicos Navais en Escola Universitaria Politécnica (EUP), coa incorporación dos estudos de Enxeñaría Técnica Industrial. A EUP creouse pola Xunta de Goberno en novembro de 1987, recibiu o informe favorábel do Consello de Universidades en abril de 1988, e a creación da EUP pola Xunta de Galicia foi publicada no DOG do 19 de agosto de 1988. No curso 1988-89 iniciáronse os estudos de 1º curso de Enxeñaría Técnica Industrial en Electricidade, especialidades de Automática e Electrónica. Posteriormente, a Xunta de Escola de xuño de 1989 solicitou a especialidade de Centrais e Redes. En xaneiro do ano 1990 a Escola foi transferida por Decreto da Xunta de Galicia á Universidade da Coruña, converténdose munha das Escolas máis antigas desta Universidade. O Goberno da Xunta aprobou a especialidade de Centrais e Redes en marzo de 1990.
Novas titulacións
En conformidade co disposto no apartado 2 do artigo 10 do Real Decreto 1497/1987 de 27 de novembro, a Escola comezou no ano 1996 a renovación dos Plans de Estudo para os adaptar ás novas titulacións e, así ao longo do ano 1998, fóronse publicando os acordos do Consello de Universidades homologando os Plans de Estudo conducentes ás titulacións oficiais de Enxeñeiro Técnico Industrial en Electricidade, Enxeñeiro Técnico Industrial en Electrónica, Enxeñeiro Técnico Naval en Estruturas Mariñas e Enxeñeiro Técnico Naval en Propulsión e Servizos.
Camuflaxe

A camuflaxe é o emprego de combinacións de materiais, cores ou iluminacións co obxectivo de agochar ou querer facer que obxectos e animais sexan difíciles de ver (cripse), ou aparentando ser algo diferente (mimetismo). Entre os exemplos máis destacados están a pelaxe de manchas do leopardo, o equipamento dun soldado moderno e os insectos con formas da natureza, como follas e paus. A maioría dos métodos de camuflaxe perseguen a cripse, moitas veces a través dunha semellanza xeral co fondo, unha cor disruptiva de alto contraste, eliminando a sombra, e a contracoloración. En océanos abertos, onde non hai fondo co que camuflarse, os principais métodos de camuflaxe son a transparencia e as cores prateadas, mentres que a bioluminescencia está entre as habilidades de contrailuminación de cefalópodos como os téutidos. Algúns animais, como os camaleóns e os polbos, son quen de cambiar activamente o patrón da súa pel e as cores, ben para camuflaxe ou sinalización.
A camuflaxe militar foi estimulada polo aumento do alcance e precisión de armas de fogo no século XIX. Máis concretamente, a substitución do impreciso mosquete polo fusil fixo da ocultación en batalla unha habilidade de supervivencia. No século XX, a camuflaxe militar desenvolveuse axiña, especialmente durante a primeira guerra mundial. Artistas como André Mare deseñaron esquemas de camuflaxe e postos de observación que semellaban árbores.
Can Menor

Canis Minor ou Can Menor é unha das 88 constelacións modernas. A súa figura é moi sinxela: unha liña que une dúas estrelas. Procyon a súa estrela máis brillante forma xunto con Betelgeuse (Orión) e Sirio do (Can Maior) o triángulo de inverno. Estrelas principais
α Canis Minoris (Procyon), oitava estrela máis brillante do firmamento, a súa distancia ó sistema solar é de aproximadamente 11 anos luz. Ten unha compañeira que é unha anana branca de magnitude 13.
β Canis Minoris (Gomeisa), estrela branco-azulada de magnitude 2, 89 cun disco de materia ó redor; é ademais unha variable Gamma Cassiopeiae.
γ Canis Minoris, xigante laranxa de magnitude 4, 33 e binaria espectroscópica.
δ Canis Minoris, denominación compartida por tres estrelas diferentes: δ1 CMi, δ2 CMi e δ3 CMi. δ1 Canis Minoris é unha xigante branco-amarela a 760 anos luz de distancia.
η Canis Minoris, tamén unha xigante branco-amarela.
U Canis Minoris, estrela variable Mira cunha magnitude que varía entre 7, 3 e 11, 0 nun período de 338 días.
YZ Canis Minoris (Gliese 285), anana vermella que é á súa vez estrela fulgurante e variable BY Draconis; atópase a 19, 3 anos luz da Terra. Mitoloxía
Ó Can Menor Eratóstenes identificábao co can de Orión, catasterizado á vez que o seu amo, posto que sempre estivera en tódalas súas aventuras. Pero, ó igual que o Can Maior, tamén rexistra a variante de que pode se-la cadela Mera, que cos seus laios causados por atopa-los corpos dos seus amos Icario e Erígone, atraeu á xente para que lles deran sepultura. Outra variante é que se trataría do can de Céfalo que tratou de caza-la Raposa de Teumeso.
A estrela máis brillante desta constelación leva o nome de Procyon que significa "antes que o can" en referencia á súa aparición inmediatamente antes cá estrela can (Sirio).
Can branco

Can branco (en inglés: White Dog) é un filme estadounidense de 1982 dirixido por Samuel Fuller. O guión foi escrito por Fuller e Curtis Hanson e está basseado na novela de 1970 Chien Blanc, escrita por Romain Gary. O filme conta os problemas dun adestrador de cans chamado Keys (Paul Winfield), que é afroamericano, que trata de amansar un can da rúa atopado por unha actriz nova (Kristy McNichol). O can é un "white dog", un can adestrado para atacar violentamente, e mesmo matar, a calquera persoa negra.
Fuller emprega o filme como unha plataforma para enviar unha mensaxe antirracista e aborda se o racismo é un problema tratable ou unha condición incurable.
Estreouse en galego o 28 de xuño de 1997 a través da TVG. Personaxes
Kristy McNichol como Julie Sawyer
Paul Winfield como Keys
Burl Ives como Carruthers
Jameson Parker como Roland Gray
Dick Miller como adestrador de animais
Robert Ritchie como adestrador de animais
Vernon Weddle como veterinario
Can mapache

O can mapache (Nyctereutes procyonoides viverrinus) é unha subespecie de Nyctereutes procyonoides, un mamífero pertencente á familia dos cánidos. Características
É unha especie do mesmo tamaño ca o raposo, mais coas patas moi curtas, o pelame moi denso e máis groso. A súa fisionomía facial lembra a dun mapache. Vive en forestas de árbores caducas con presenza dun sotobosque mesto e variado. É unha especie solitaria e nocturna. Nada ben na auga. Nas zonas máis frías, hiberna, caso único entre os cánidos. A súa alimentación é omnívora: roedores, aves, ovos, insectos, ras, froitos e tamén raigañas. Distribución
Oriúndo do leste de Asia, foi introducido na zona europea da Unión Soviética na década de 1930. Dende entón tense estendido por Finlandia, centro e sueste de Europa.
Can-can

O can-can é un baile rápido e vivaz de reputación escandalosa, cuxas principais características son os movementos provocativos, as patadas altas e o alzamento e movemento das saias. Orixinouse no século XIX en París e foi inmortalizado na ópera de Offenbach Orfeo nos Infernos, de 1858.
Cana (vexetal)

Co termo cana, canaveira, canavela ou canivela desígnase o talo de moitas gramíneas, cilíndrico, oco e con nós, coma o do millo ou dos bambús. Por extensión, moitos vexetais con talos deste xeito reciben este nome. Plantas
Cana, a especie Arundo donax, canaveira, canavela, canivela, cana brava, da India ou común.
Cana, calquera especie do xénero Arundo spp. ,
As especies da familia Cannaceae e o xénero Canna.
Cana de azucre (Saccharum officinarum),
Cana de bambú ou bambueira, varios xéneros da familia Bambusoideae,
Cana coligüe (Chusquea culeou),
Cana guadua (Guadua trinii),
Cana cheirosa (Acorus calamus),
Canadian Broadcasting Corporation

Canadian Broadcasting Corporation, polo común coñecida pola súa abreviatura CBC, é o servizo público de radio e televisión do Canadá, chamado en francés Société Radio-Canada (SRC). Historia
Estableceuse o 2 de novembro de 1936 sucedendo á CRBC, actualmente opera catro canles de radio (2 en inglés e 2 en francés), 1 servizo internacional de radio (en 8 linguas), 1 servizo dixital de son, 2 canles de televisión (1 en inglés e 1 en francés), 3 redes de televisión por cable e unha orquestra sinfónica.
Ademais do inglés e o francés a CBC tamén ofrece programas locais noutras linguas como o inuit e 8 linguas amerindias.
Canadian Radio Broadcasting Commission

Canadian Radio Broadcasting Commission (CRBC) foi a primeira cadea pública de radiodifusión do Canadá, a precursora da Canadian Broadcasting Corporation. Orixe
A CRBC creouna por lei en 1932 o goberno de R. B. Bennett seguindo as recomendacións dunha Comisión Real do Parlamento do Canadá que en 1929 recomendara o establecemento dun sistema público de radio e logo dunha campaña de presións da Canadian Radio League para que se cumprise. A cadea botou a andar o 26 de maio de 1932 e existiu ata o 2 de novembro de 1936 cando se reorganizou como empresa pública federal (Crown corporation) baixo o nome de Canadian Broadcasting Corporation. A programación diaria nacional comezou en maio de 1933, ao primeiro dunha hora ao día que se foi incrementando co tempo. Actividade
A comisión estaba formada por tres persoas e tiña o mandato para regular e controlar todas as emisións de radio no país, así como tamén para crear e transmitir a súa propia programación e para mercar ou constuír emisoras ao longo do país, así e todo os fondos para levar á práctica o seu mandato foron insuficentes polos efectos da Gran Depresión e moitos dos seus programas emitíanos emisoras privadas en gran parte do país. O seu primeiro presidente foi Hector Charlesworth, editor da revista Saturday Night. Desaparición
A CRBC non cumpriu as expectativas da Canadian Radio League considerando escasa e pobre a súa programación e o principal partido da oposición, o Partido Liberal do Canadá acusábaa de progobernamental. . Durante a campaña das eleccións lexislativas de 1935, a CRBC emitiu unha serie chamada Mr. Sage criticando ao líder da oposición William Lyon Mackenzie King e o seu partido, este incidente foi decisivo na decisión de King de substituíla por unha nova entidade tras gañar as eleccións, nese entón tiña 8 estacións propias e 14 afiliadas privadas. estacións propias da CRBC
CRCA Moncton (pechada o 31 de outubro de 1933)
CRCK Québec AM 950
CRCS Chicoutimi AM 1580
CRCM Montreal AM 1050
CRCO Ottawa AM 880
CRCT Toronto AM 840
CRCY Toronto AM 1030 e AM1420
CRCW Windsor AM 600
CRCV Vancouver AM 1100 Afiliadas á CRBC
CHNS Halifax
CHSJ Saint John
CHNC New Carlisle, Québec
CKCH Hull
CFRC Kingston
CFPL London
CKY Winnipeg
CKCK Regina
CFQC Saskatoon
CKBI Prince Albert
CHAB Moose Jaw
CJCA Edmonton
CFAC Calgary
CHWK Chilliwack
CFCJ Kamloops
CKOV Kelowna
CJAT Trail
Canadian Target Assembly

Canadian Target Assembly, coñecido abreviadamente como CTA, foi un satélite artificial da Axencia Espacial Canadense lanzado o 22 de outubro de 1992 a bordo do transbordador espacial Columbia na misión STS 52. Características
CTA foi un satélite que cumplíu as funcións de obxectivo óptico para o experimento CANEX-2, que tivo lugar durante a misión STS-52. O experimento consistía nun sistema de visión por vídeo (SVS, Space Vision System) para mellorar as habilidades de manexo, control e solta de satélites polo brazo robótico canadense. CTA tiña unha serie de puntos sobre a súa superficie cun patrón recoñecible polo sistema de vídeo e serviu para avaliar a utilidade do sistema.
Canal da Mancha

O canal da Mancha (inglés: English Channel, francés: la Manche, alemán: Ärmelkanal, bretón: Mor Breizh, córnico: Mor Bretannek, neerlandés: Het Kanaal) é a parte do océano Atlántico que separa a illa principal da Gran Bretaña do norte da Francia e une o mar do Norte ao Atlántico e que se estende por unha superficie duns 75. 000 km², comunicando o mar do Norte polo paso de Calais polo leste e o océano Atlántico polo oeste. Características
Ten aproximadamente 563 km de lonxitude e unha anchura de 240 km na parte máis ancha e de apenas 34 km no seu punto máis estreito, entre Dover e o cabo Griz-Nez. A profundidade máxima é de 172 metros.
A circulación marítima na canle da Mancha é das máis intensas do mundo, con máis de 250 navíos por día, o que supón un cuarto do tráfico marítimo mundial. A esa circulación intensa superponse a dos ferries que ligan Francia e Inglaterra por vía marítima. Dende que foi inaugurado o 6 de maio de 1994, o Eurotúnel constitúe unha excelente e rápida alternativa de viaxe, ao permitir a comunicación ferroviaria entre Gran Bretaña e a Europa continental.
As Illas da Canle localízanse no interior da Canle da Manga, próximas ao lado francés. A illa de Ouessant é o punto de referencia da extremidade occidental da canle.
O departamento de Mancha -que incorpora a península do Cotentin, que avanza en dirección á canle- debe o seu nome á rexión marítima circunveciña.
Canal de San Xurxo

O canal de San Xurxo (en inglés: St George's Channel) é un canal que separa Gales de Irlanda, conectando o mar de Irlanda co norte do océano Atlántico. Ten 160 km de lonxitude e entre 81 e 145 km de ancho. Esta canle é de augas poucos profundas, aínda que ao final da última glaciación anegouse polos cambios de nivel das augas mariñas.
O nome do canal provén da lenda do século XIV segundo a cal, San Xurxo viaxou dende Turquía até Inglaterra. A lenda di que chegou á maior das illas británicas polo canal que leva o seu nome.
Canaán

Canaán (en fenicio 𐤊‏𐤍‏𐤏‏𐤍‏, knʕn; en hebreo: כְּנַעַן, kanaʕan; en árabe کنعان, kanaʕān; en grego Χαναάν, Khanaán) é a denominación antiga dunha rexión de Asia Occidental, situada entre o mar Mediterráneo e o río Xordán e que abrangue parte da franxa sirio-fenicia coñecida tamén coma o Crecente fértil. En 2016 correspóndese co Estado de Israel, a Franxa de Gaza e Cisxordania, xunto coa zona occidental de Xordania e algúns puntos de Siria e o Líbano. As súas estremas comportarían dende a antiga Gaza ao Sur, deica a foz do río Orontes ao Norte, englobando todas as terras non desérticas do interior, até unha profundidade duns 150 km dende a beiramar Mediterránea, deica algúns quilómetros máis aló da ribeira oriental do río Xordán. Uso do termo
O marco temporal para a utilización do termo Canaán adoita estar comprendido dende o ano 3000 a. C. até que os romanos, durante a súa extensa dominación, mudáronlle o nome polo de Palestina como represalia inmediata contra os hebreos tras sufocar a súa rebelión dos anos 132 a 135.
Canaán era o nome do fillo de Cam, e neto de Noé. Canaán recibiría a maldición de seu avó cando Cam, seu pai, viu a Noé bébedo e espido.
No Dicionario hebreo Strong, «cananeo» recibe o significado de ‘mercador’, ‘comerciante’. «Cananeo» chega a ser símbolo de ‘mercador’ (véxase Proverbios 31: 24 e Xob 41: 6).
O pobo cananeo era adorador de deuses tales como El (Dagan), Baal e Asera, e iso implicaba un xeito de vida repudiada polos hebreos, o que pode verse nas prohibicións do Antigo Testamento sobre render culto a ditos deuses, especialmente a Asera.
Existen outras denominacións para se referir á mesma rexión, ou partes dela, porén asociadas ás mesmas entidades xeográficas e históricas, tales como Terra de Israel, Xudá, Fenicia, Aram, Siria, etcétera. Tamén eran cananeos os fenicios e importantes cidades que fundaron no Mediterráneo occidental, como o caso de Cartago.
A Biblia, nos evanxeos de Mateu e Marcos, salienta a Simón o Cananeo, refiríndose ao apóstolo Simón (tamén coñecido coma «o celote»), un dos 12 discípulos directos de Xesús Cisto. Historia e cultura
Canaán é unha zona cunha longa historia, que remonta a súa ocupación ás fases neolíticas máis cedas, con importantes asentamentos ao longo do tempo, coma Xericó, Ugarit, Xerusalén, iro, Sidón, Biblos, Damasco ou Gaza. Foi habitada por pobos moi diversos, como amorreos, xebuseos, hicsos, filisteos, fenicios, arameos, hebreos que por último, conquistaron a varios destes pobos para tomar posesión desta terra.
Canaán salienta pola súa cultura escrita e maila súa literatura. Nas escavacións téñense achado documentos, practicamente contemporáneos, escritos en exipcio, acadio, e dialectos semitas cananeos en distintos sistemas de escritura. Estes últimos procedementos caracterízanse por simplificar os complexos métodos estranxeiros, o xeroglífico exipcio e o silábico cuneiforme que teñen un e dous milleiros de signos, respectivamente, e con frecuencia diversas lecturas para un signo. A primeira simplificación no silabario de Biblos, que totaliza un centenar aproximado de signos diferentes.
Cancale

Cancale (Kankaven en bretón, Cauncall en galó) é unha cidade portuaria francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña. Está situada na costa da Canle da Manga.
Cancelo (Internet)

Un cancelo (en inglés "hashtag", que provén de "hash", signo do cancelo, e "tag", etiqueta) é unha secuencia de caracteres composta por unha ou varias palabras encadeadas e precedidas por un sinal cancelo (#). É, polo tanto, unha etiqueta de metadatos precedida por un carácter especial, de xeito que tanto o sistema como o usuario o identifiquen axiña. É empregado en servizos da web como Twitter, Instagram ou de mensaxería baseados en protocolos IRC para sinalar un tema sobre o que xira unha certa conversa.
Cancelo (signo)

O cancelo, grade ou grella é un signo gráfico que se escribe #. É similar ao símbolo de notación musical díese (♯), ao que substitúe ás veces na escrita cando a fonte escollida non posúe o signo musical.
O seu código Unicode é U+0023, e o seu valor ASCII 0x23 (hexadecimal). Historia
O signo do cancelo deriva da abreviatura latina “lb”, que representaba a unidade de peso chamada libra. Usos
Introduce comentarios nalgunhas linguaxes de programación (como Perl e PHP) ou nos ficheiros de configuración dalgúns programas (como Apache).
Precede a códigos de cores en formato hexadecimal.
É un pulsador do teléfono que activa funcións especiais ou códigos abreviados.
En xornalismo, indica fin de transcrición.
Na web aparece nalgunhas hiperligazóns da linguaxe HTML, que serve para levar a unha sección dunha páxina.
En xadrez serve para indicar mate: 1 e4 e52 Ac4 Ac53 Dh5 Cc64 Dxf7# (mate pastor).
En Twitter serve para indicar en que cancelo se atopa un chío.
Nos países anglosaxóns adoita usarse para indicar un número.
Na Wikipedia tamén se usa para facer listaxes.
En Matemáticas indica o cardinal dun conxunto.
Cancer Minor

Cancer Minor (cangrexo pequeno) era unha constelación composta por estrelas de Xémini pegadas a Cáncer. Estrelas de quinta magnitude forman Cancer Minor onde HIP 36616, e 68, 74, 81 e 85 Geminorum, constitúen unha frecha natural e apagada formando un asterismo. A constelación foi inserida por Petrus Plancius no 1613. Foi usada durante o século XVII, pero deixou de ser recoñecida coma tal dende o século XVIII.
Cancioneiro Geral

O Cancioneiro Geral ou Cancioneiro de Resende, publicado en 1516, é unha compilación de poemas de poesía palaciana reunida polo escritor eborense Garcia de Resende que inclúe obras dos séculos XV e XVI. Características
Cancioneiro Geral: cum preuilegio/ foy ordenado e eme[n]dado por Garcia de Resende fidalguo da casa de Rey nosso señor e escriuam da fazenda do principe, Lisboa, Hernãn de Cãmpos, 1516
Os poemas, escritos na súa maioría en portugués mais tamén en castelán, versan sobre os máis variados temas. Foi a primeira colectánea de poesía impresa en Portugal e o principal repositório de poesía portuguesa da época. É unha boa representación da Escola Castelán-Portuguesa.
O Cancioneiro segue os modelos de compilacións de poemas casteláns realizados anteriormente, como o Cancioneiro de Baena de 1445 e o Cancioneiro Geral de Hernando del Castillo, publicado en 1511. Garcia de Resende (c. 1470-1536), que era poeta, cronista e cortesán na corte de D. Manuel I, reuniu un conxunto de case mil poemas de 286 autores, dos cales uns 150 están escritos en castelán e o resto en portugués. O período de produción dos poemas abrangue desde a metade do século XV até o inicio do século XVI. Ao contrario do cancioneiro castelán de 1511, os poemas da obra portuguesa non están ordenados por temas.
A obra de Resende foi publicada por primeira vez en 1516, no taller de Hermão de Campos, e está dedicada ao príncipe João, futuro João III de Portugal. Os temas revelan unha poesía de carácter palaciano, sobre o día a día na corte, alén doutras de temática relixiosa, amorosa, elexíaca, alén dalgunhas tentativas de poesía épica. Ao contrario da época trobadoresca, cando a poesía era pensada para ser cantada e bailada, os poemas do Cancioneiro son autónomos, e o ritmo é conseguido pola sonoridade das palabras e pola organización en versos e estrofas.
Entre os moitos autores inclúense João Roiz de Castel-Branco, Sá de Miranda, Bernardim Ribeiro e o propio Garcia de Resende.
Sobre a presenza galega no Cancioneiro, segundo Isabel Morán "Os autores teñen como referencia os Cancioneiros Galego-Portugueses. E aínda que non hai galegos entre os compositores, hai motivos galegos de enorme interese. .. O tratamento dos amores da galega Inés de Castro, que comezan a cobrar forza como asunto literario preferente, e que aborda o propio Resende; a mifiticación de Macías o Namorado ou de Juan Rodríguez del Padrón, ou a presencia do Camiño de Santiago".
Cancioneiro da Ajuda

O Cancioneiro da Ajuda é unha colección de poesías escritas en galego medieval ou galego-portugués datada a finais do século XIII, influídas pola lírica occitana. Historia
Recibe o seu nome por se conservar na Biblioteca do Palacio Real da Ajuda, en Lisboa. É un códice de pergameo escrito por unha soa persoa en letra gótica con miniaturas que quedou incompleto: aparecen os textos poéticos, mais non se acabaron as miniaturas nin se copiou a música -que ten un espazo reservado baixo os versos da primeira estrofa de cada cantiga-. Trátase dunha colectánea que posúe 310 composicións poéticas, todas cantigas de amor.
As primeiras edicións completas datan de 1824 e 1849, aínda que a edición clásica é a realizada por Carolina Michaëlis no ano 1904.
É o máis antigo dos tres principais cancioneiros conservados e o máis fiábel de todos por estar elaborado na época trobadoresca na corte de Afonso X o Sabio. Os outros dous son o Cancioneiro da Vaticana e o Cancioneiro da Biblioteca Nacional. Outros textos importantes son o Cancioneiro de Berkeley, o Pergamiño Vindel e o Pergamiño Sharrer.
Cancioneiro da Biblioteca Nacional

O Cancioneiro da Biblioteca Nacional ou Cancioneiro Colocci-Brancuti, coñecido coa sigla B (ou CB), é unha das tres colectáneas de lirismo trobadoresco galaico-portugués (cantigas de amigo, de amor e de escarnio e maldicir). Denomínase Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa, xa que desde 1924 permanece na Biblioteca Nacional de Portugal. Descrición
A compilación deste cancioneiro fíxose en Italia no final do século XV ou inicios do século XVI por encargo do humanista Angelo Colocci. Foi descuberto por Costantino Corvisieri e por Enrico Molteni na biblioteca familiar do conde Brancuti de Cagli; adquirido por Ernesto Monaci, foi cedido polos seus herdeiros ao goberno portugués, que o conserva na Biblioteca Nacional de Lisboa (1924).
Este cancioneiro é un manuscrito cartáceo formado por 355 folios (numerados por Molteni) dun tamaño de 280 por 210 mm con diversas lagoas. Son en total seis transcritores (incluído Colocci) quen traballarían no manuscrito; tradicionalmente supúñase que foran tres, mais os últimos estudos de Anna Ferrari indican que non foi así. Colocci transcribiu da súa propia man moitas rúbricas e apostilas marxinais, tamén algunhas razós esquecidas polos copistas, ademais de numerar progresivamente os textos, ou ben reproducir unha numeración precedente, presentando numerosas lagoas e duplicacións. Foi copiado en Italia por amanuenses ibéricos e italianos e compilado por Colocci a partir doutro(s) manuscrito(s) que non se conservan. Os modelos dos apógrafos italianos puideron chegar a Italia na embaixada enviada por Manuel I de Portugal ao papa León X (1514) en que figuraba Garcia de Resende. Alí serían copiados dende o orixinal ou os orixinais por Colocci e o seu equipo, creando os volumes que se conservan.
Trátase do cancioneiro máis abundante no número de composicións, pois contén 1567 cantigas dos tres grandes xéneros duns 150 autores Ademais, contén fragmentos dun tratado de poética trobadoresca, a Arte de trovar, e cinco lais narrativos.
Cancioneiro da Biblioteca Vaticana

O Cancioneiro da Biblioteca Vaticana (códice Vat. Lat. 4803), tamén coñecido como V, é unha colectánea de 1200 cantigas medievais escritas en galego-portugués (cantigas de amigo, de amor e de escarnio e maldicir), que se conserva na Biblioteca Apostólica Vaticana de Roma. Características
É un manuscrito cartáceo copiado conxuntamente co Colocci-Brancuti por orde de Angelo Colocci no final do século XV ou ben nos primeiros anos do XVI. Está composto por 228 folios de 300 por 220 mm. numerados do 1 ao 10 e despois novamente de 1 a 200, e tamén de 18 folios sen numerar, con frecuentes lagoas. A escritura é cursiva e irregular, parece que foi feita pola man dun amanuense non profesional que empregou unha tinta especialmente corrosiva, encontramos aínda unha outra man á que debemos as rúbricas atributivas e as postilas -menos numerosas que no Cancioneiro da Biblioteca Nacional (B)- identificábel coa de Colocci. Hai indicios de que entre B e V mediou un outro manuscrito cuxa elaboración sería tamén dirixida polo humanista.
Cancioneiro de Baena

O Cancioneiro de Baena é o primeiro cancioneiro coñecido en lingua castelá. O seu título completo é Cancionero de poetas antiguos que fizo é ordenó e compuso é acopiló el judino Johan Alfon de Baena. Foi recompilado por Juan Alfonso de Baena cara a 1445 (outras fontes sinalan entre 1426 e 1430) para ofrecerllo como regalo a Xoán II de Castela, amante deste tipo de literatura e autor de lírica el mesmo, así como o seu valido, o condestable Álvaro de Luna.
O manuscrito orixinal estivo na biblioteca de Isabel a Católica, e despois pasou á biblioteca de El Escorial. Posteriormente foi levado para facer estudos sobre el, e os herdeiros do estudoso José Antonio Conde o venderon, sendo adquirido pola Biblioteca Nacional de Francia.
Cada poeta ten unha pequena presentación, e conta cun prólogo onde se loa o valor da palabra e da arte da poesía. A obra foi publicada por vez primeira en Madrid en 1851 por Pedro José Pidal, e existe unha edición moderna de Joaquín González Cuenca e Brian Dutton. Descrición
Son 576 composicións de 56 autores coñecidos de finais do século XIV e comezos do XV e de 10 autores descoñecidos. As obras pertencen a dúas escolas: a escola galego-castelá. Son os poetas máis vellos. Presenten influencia provenzal. Usan con frecuencia o galego ou os galeguismos. Adoitan usar métrica de arte menor (versos octosílabos). Entre os autores desta escola están Macías o Namorado, o Arcediago de Toro, Alfonso Álvarez de Villasandino ou Pero Ferrús. Algúns estudosos, a partir de Marcelino Menéndez Pelayo, concluíron que dentro desta primeira escola poden separarse os autores galegos dos casteláns, falando así dunha terceira escola, a castelá.
a escola alegórico-dantesca. Son autores máis modernos. A súa influencia é italiana, e compoñen en lingua castelá. Adoitan usar versos de arte maior (dodecasílabos). Entre eles está a obra de Francisco Imperial.
Cancioneiro de Belém

O Cancioneiro Musical de Belém, ou simplemente Cancioneiro de Belém (Santa Maria de Belém (Lisboa), Museo Nacional de Arqueoloxía e Etnoloxía, Ms 3391) é un manuscrito portugués do inicio do século XVII que contén música e poemas da época renacentista. O manuscrito
Este pequeno cancioneiro de apenas 18 cancións foi descuberto entre os códices do Museo Nacional de Arqueoloxía e Etnoloxía, en Belém, ao final da década dos 60 polos profesores Arthur Lee-Francis Askins e Jack Sage, especialistas na lírica quiñentista ibérica. Posteriormente foi estudado por Manuel Morais, quen publicou en 1988 unha edición crítica do cancioneiro, xuntamente coa transcrición para notación musical moderna das dezaoito cantigas.
O manuscrito chegou aos nosos días con 77 folios de tamaño 191 x 130 mm, sendo que as cancións se estenden do folio 58v ao 74. En data aínda descoñecida, recibiu unha encadernación en pel castaña, en cuxo lombo se le o título Manuscriptos / Varios.
No interior do cancioneiro unha inscrición informa: Porto, dia de S. Miguel, 603. Entre tanto, as músicas nel contidas son anteriores a 1603, tendo sido datadas como pertencentes á segunda metade do século XVI (c. 1560-1580). No cancioneiro están rexistrados os únicos madrigais portugueses manuscritos dos que se ten noticia, cantigas e dous raros exemplos de vilancicos relixiosos, un para o Nadal e outro para Corpus Christi.
Algunhas poucas cancións encóntranse duplicadas noutros manuscritos portugueses, como por exemplo no Cancioneiro de Elvas, e nalgunhas edicións impresas españolas do século XVI, mais a maioría delas áchanse unicamente neste manuscrito. As obras musicais
A seguir inclúese a lista das obras (cos títulos orixinais). Concordancias con outros manuscritos: As obras literarias
Entre os poetas identificados encóntranse Don Manuel de Portugal (1516-1606) e o poeta-músico Jorge de Montemor (c. 1520-1561), ademais dos casteláns Garcilaso de la Vega (1503-1536) e a descoñecida poetisa Cetina "La monja".
Cancioneiro de Elvas

O Cancioneiro de Elvas (Elvas, Biblioteca Municipal Publia Hortensia, Ms 11793) é un manuscrito portugués do século XVI con música e poemas da época renacentista. É unha das fontes máis importantes de música profana na Península Ibérica, con obras en portugués e español.
Cancioneiro popular galego

O Cancioneiro popular galego é un traballo de investigación realizado por Dorothé Schubarth e Antón Santamarina e promovido pola Fundación Barrié, que recolle unha amplísima recompilación das cancións populares do país. Esta obra supón a máxima achega realizada até o momento na área de coñecemento e conservación do folclore musical de Galicia. Cada un dos sete volumes divídese nun tomo de melodías e partituras e outro de letras. Características
O traballo de recolleita levouse a cabo, entre 1978 e 1983 por Dorothé Schubarth, coa inestimábel axuda de Antón Santamarina, por trinta e oito zonas, tanto en Galicia coma noutras áreas de fala galega. A riqueza, a diversidade e a particularidade das melodías, coplas, lendas e contos prolongaron o traballo máis do inicialmente planeado e permitiron configurar un corpus de traballo sobre o que fundar unha nova metodoloxía etnomusicolóxica, con novos parámetros de clasificación e de estudo, que continúan a influír nos investigadores actuais. O resultado deste inmenso labor foi a publicación do Cancioneiro Popular Galego, en sete volumes editados en 1984 pola Fundación Barrié, que apoiou economicamente a prolongada estancia da profesora Schubarth en Galicia.
Cancro de endometrio

O cancro de endometrio inclúe un conxunto de variantes malignas que proveñen do endometrio ou revestimento do útero. O cancro endometrial é moi frecuente en países desenvolvidos; o tipo máis común é o adenocarcinoma endometriode, que ocorre polo xeral poucas décadas despois do inicio da menopausa e está asociado a unha excesiva exposición ó estróxeno. Con frecuencia o cancro de endometrio desenvólvese na forma dunha hiperplasia endometrial, presentándose principalmente con metrorraxia. O carcinoma de endometrio é unha causa común de morte debido a un cancro xinecolóxico, xeralmente por detrás do cancro de ovario e o cancro cervical. A abordaxe terapéutica máis frecuente é a eliminación cirúrxica do útero —histerectomía abdominal total— e os seus anexos —salpingooforectomía bilateral—, que inclúe ovarios e as trompas de Falopio.
Debido a que se pode desenvolver cancro noutras porcións do útero ademais do endometrio, o termo «cancro de útero» non é axeitado para referirse exclusivamente ó cancro de endometrio. Epidemioloxía
O cancro de endometrio ocorre tanto en mulleres premenopáusicas (25 %), como en mulleres posmenopáusicas (75 %). A idade afectada máis comunmente está entre os 50 e os 59 anos, e é raro ver casos en mulleres menores de 40 anos. A maioría dos tumores (75 %) detéctanse en estadios temperáns (I-II), polo que o prognóstico e a morbilidade están en declive.
A incidencia de cancro endometrial en mulleres está entre 15-25/100000. A incidencia ten un pico entre as idades de 60 e 70 anos, pero entre o 2 % e 5 % dos casos poden ocorrer antes dos 40 anos de idade. Un risco maior da aparición de cancro de endometrio foi notado en mulleres con niveis elevados de estróxeno natural.
Unha hiperplasia atípica e complexa leva un risco próximo ó 30% de contraer cancro de endometrio, mentres que unha hiperplasia simple e non complexa ten un risco tan só do 2-3 %. A pesar de que o fumar cigarros aumenta o risco de morte temperá, as mulleres que fuman un paquete de cigarros ó día teñen un menor risco de contraer cancro de útero.
Cancro de ovario

O cancro de ovario é un tumor maligno que nace en calquera das partes do ovario. O ovario é un órgano moi complexo que pode ser asento de numerosos tumores de moi distinto rango morfolóxico, algúns dos cales están dotados de función hormonal, o que xustifica a gran variedade de clasificacións. A localización máis frecuente é no epitelio que recobre o ovario. Tamén se desenvolve a partir das células xerminais ou do tecido conectivo arredor do ovario. O risco de padecer cancro de ovario relaciónase directamente con anomalías nos xenes BRCA1 e BRCA2. Polo xeral, o cancro de ovario non produce síntomas.
É por isto que a maioría dos casos detéctanse cando a doenza xa está avanzada e continuada, pero se se detecta en etapa temperá pode mellorar o prognóstico. Epidemioloxía
Ten unha alta incidencia nos países industrializados de Europa Occidental, Israel, o Canadá e os Estados Unidos. É o sexto tumor maligno máis frecuente nas mulleres tralo de cancro de mama, intestino groso, pulmón, útero e linfomas.
Cancro de pel

O cancro de pel é unha afección pola que se forman células malignas (cancerosas) nos tecidos da pel. Hai diferentes tipos de cancro que se poden estender por outras partes do corpo. A cor da pel e estar exposto á luz solar poden aumentar o risco de presentar cancro de pel non melanoma e queratose actínica. Epidemioloxía
O principal factor de risco para desenvolver un cancro de pel son os chamados raios ultravioleta procedentes da luz solar, que producen mutacións no ADN das células que se acumulan durante anos. Tipos de cancro de pel
O cancro de pel é a forma máis común de cancro, representando globalmente o 40% de tódolos casos. Hai tres tipos principais de cancro de pel: Melanoma de pel; é o máis agresivo dos cancros de pel.
Carcinoma basocelular ou carcinoma de células basais: Tipo de cancro da pel que se orixina nas células basais. Estas son células pequenas e redondas situadas na parte máis baixa (ou base) da epiderme, que é a capa máis externa da pel.
Carcinoma espinocelular ou carcinoma de células escamosas: cancro que comeza nas células escamosas, que son células delgadas e planas que se parecen ás escamas dos peixes. As células escamosas atópanse no tecido que forma a superficie da pel, o recubrimento dos órganos ocos do corpo, como os condutos dos aparellos respiratorio e dixestivo. Tamén se chama carcinoma epidermoide.