proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Serie binomial

En matemáticas, a serie binomial é unha xeneralización do Teorema do binomio a casos onde o expoñente non é un enteiro positivo: onde α {\displaystyle \alpha } é un número complexo calquera, e a serie de potencias no lado dereito está expresada en termos dos coeficientes binomiais (xeneralizados) ( α k )
α ( α − 1 ) ( α − 2 ) ⋯ ( α − k + 1 ) k! . {\displaystyle {\binom {\alpha }{k}}
{\frac {\alpha (\alpha -1)(\alpha -2)\cdots (\alpha -k+1)}{k! }}. } A serie binomial é a serie de MacLaurin para a función. f ( x )
( 1 + x ) α {\displaystyle f(x)
(1+x)^{\alpha }}. Converxe cando | x | < 1 {\displaystyle |x|<1}.
Se α é un enteiro non negativo n entón o termo xn + 1 e todos os termos seguintes na serie son 0, xa que cada un contén un factor (n − n). Neste caso, a serie é un polinomio finito, equivalente á fórmula do binomio. Converxencia
Condicións para a converxencia
Se (1) converxe ou non depende dos valores dos números complexos α e x. Máis precisamente: Se |x| < 1, a serie converxe absolutamente para calquera número complexo α.
Se |x|
1, a serie converxe absolutamente se e só se Re(α) > 0 ou Re(α) > 0
0, onde Re(α) denota a parte real de α.
Se |x|
1
1 e x ≠ −1, a serie converxe se e só se Re(α) > −1.
Se x
−1, a serie converxe se e só se (Re(α) > 0) > 0 ou α
0.
Se |x| > 1, a serie diverxe excepto cando α é un enteiro non negativo, caso no que a serie é unha suma finita.
En particular, se α non é un enteiro non-negativo, a situación na fronteira do disco de converxencia, |x| 1, resúmese como segue: Se Re(α) > 0, a serie converxe absolutamente.
Se −1 < Re(α) ≤ 0, a serie converxe condicionalmente se x ≠ −1 e diverxe se x −1.
Se Re(α) ≤ −1, a serie diverxe. Historia
Os primeiros resultados sobre series binomiais con expoñentes
distintos de enteiros positivos foron dados por Sir Isaac Newton
no estudo de áreas encerradas baixo certas curvas. John Wallis
ampliou este traballo considerando expresións da forma
y (1 − x2)m, onde
m é unha fracción. Descubriu que (en termos modernos) os
coeficientes sucesivos ck de
(−x2)k se obteñen multiplicando
o coeficiente precedente por
m − (k − 1)/k (como
no caso de expoñentes enteiros), proporcionando así implicitamente
unha fórmula para estes coeficientes. Escribe explicitamente os
seguintes exemplos{{efn| ( 1 − x 2 ) 1 / 2
1 − x 22 − x 48 − x 616 ⋯ {\displaystyle (1-x^{2})^{1/2}
1-{\frac {x^{2}}{2}}-{\frac {x^{4}}{8}}-{\frac {x^{6}}{16}}\cdots } ( 1 − x 2 ) 3 / 2
1 − 3 x 22 + 3 x 48 + x 616 ⋯ {\displaystyle (1-x^{2})^{3/2}
1-{\frac {3x^{2}}{2}}+{\frac {3x^{4}}{8}}+{\frac {x^{6}}{16}}\cdots } ( 1 − x 2 ) 1 / 3
1 − x 23 − x 49 − 5 x 681 ⋯ {\displaystyle (1-x^{2})^{1/3}
1-{\frac {x^{2}}{3}}-{\frac {x^{4}}{9}}-{\frac {5x^{6}}{81}}\cdots } A serie binomial é, polo tanto, ás veces denominada
teorema
binomial de Newton. Newton non dá ningunha demostración e non é
explícito sobre a natureza da serie. Máis tarde, en 1826,
Niels Henrik Abel tratou o tema nun artigo publicado no
Crelle's Journal, ocupándose especialmente de cuestións de
converxencia.
Serie química

Unha serie química ou familia é un grupo de elementos químicos que teñen propiedades físicas e químicas semellantes, variando estas de forma máis ou menos importante dentro do grupo. Estas familias delimitáronse atendendo a distintos criterios: configuración electrónica, carácter metálico etcétera.
Antes da creación da táboa periódica dos elementos, que se fixo tentando organizar os elementos segundo as súas propiedades químicas, xa se observaran algunhas familias.
Algunhas delas corresponden exactamente con grupos (columnas) da táboa periódica; isto non é unha coincidencia, xa que as propiedades físicas dos elementos dun grupo proveñen de ter unha configuración electrónica semellante, que fai que estes elementos se coloquen no mesmo grupo da táboa periódica.
Ordenados en grupos (columnas) son importantes e teñen un nome recoñecido: Alcalinos (grupo 1)
Alcalinotérreos (grupo 2)
Halóxenos (grupo 17)
Gases nobres (grupo 18)
Os outros grupos acostuman ser chamados polo nome do elemento cabeceira do mesmo: o grupo 16 é o grupo do osíxeno, o 14 é o grupo do carbono etcétera. Tamén reciben outros nomes en desuso: Metais de acuñar (cobre, prata e ouro: grupo 11)
Elementos térreos: grupo do boro (grupo 13)
Elementos carbonoides: grupo do carbono (grupo 14)
Elementos nitroxenoides: grupo do nitróxeno (grupo 15)
Elementos calcóxenos o anfíxenos: grupo do osíxeno (grupo 16)
É frecuente dividir aos elementos en bloques dentro da táboa periódica: Bloque s
Bloque p
Bloque d
Bloque f
Bloque g
Os elementos do bloque f tamén son coñecidos como tierras raras ou elementos de transición interna. Divídense en dúas series, e o normal é chamalos polos nomes destas: Lantánidos
Actínidos
Os elementos do grupo s e p son coñecidos conxuntamente como: Elementos representativos
Segundo as características metálicas dos elementos, estes tamén poden ser divididos da seguinte xeito: Metais alcalinos e metais alcalinotérreos
Metais de transición (e metais de transición interna)
Metais do bloque p
Metaloides ou semimetais
Non metais
Aínda que a fronteira entre metais e non metais é difusa.
Finalmente, outras familias de elementos son: Metais nobres (rutenio, osmio, rodio, iridio, paladio, platino, prata e ouro)
Grupo do platino (rutenio, osmio, rodio, iridio, paladio e platino)
Serie temporal

En estatística e procesamento do sinal, unha serie temporal é a secuencia de datos, medidos normalmente en tempos consecutivos, e espazados a intervalos uniformes de tempo. A análise de series temporais comprende métodos que intentan comprender as ditas series de tempo, a miúdo para comprender a teoría que rexe os puntos de datos, ou para facer predicións. A predición de series temporais é o uso do modelo para predicir eventos futuros baseados no coñecemento de eventos pasados: predicir futuros datos antes de ser medidos. O exemplo típico é o prezo de apertura dunha acción baseándose no seu comportamento pasado.
Os modelos para as series temporais poden ter moitas formas. Dúas clases de importancia práctica son os modelos de media móbil (MA en inglés), e os modelos autoregresivos (AR en inglés). Estes dous casos dependen dos datos pasados de xeito lineal. A combinación de ambos modelos dá lugar a un modelo autorregresivo de media móbil (ARMA). A dependencia non lineal de datos pasados é de interese pola posibilidade de producir unha serie temporal caótica.
Úsanse diferentes notacións para a análise de series temporais X
{ X 1, X 2, … } {\displaystyle X
\{X_{1}, X_{2}, \dots \}} é a notación común que especifica a serie temporal X que está indexada polos números naturais.
As ferramentas para investigar datos de series temporais inclúen: Consideracións da función de autocorrelación e a función de densidade espectral.
Realización da Transformada de Fourier para investigar a serie no dominio da frecuencia.
Uso dun filtro para borrar ruído non desexado.
Redes neuronais artificiais.
Técnicas de análise de tempo-frecuencia:
Transformada wavelet continua.
Transformada Fourier Short-time.
Transformada Chirplet.
Transformada de Fourier fraccional.
Análise de caos.
Serigrafía

A serigrafía é unha técnica de impresión, consistente na reprodución de documentos e imaxes sobre case todos os materiais mediante a transferencia de tinta a través dunha gasa.
Serir

Serir é o nome común das chairas areosas ou de pequenos croios de enorme extensión (ata 8000000 quilómetros cadrados, que son case quince veces España), presentes no deserto de Libia.
Serliana

Serliana é o nome dun recurso arquitectónico moi utilizado no Renacemento e posteriormente no período neoclásico, que consiste en combinar arcos de medio punto con vans alintelados. O seu nome provén do arquitecto manierista italiano Sebastiano Serlio, que foi o primeiro en teorizar sobre esta forma arquitectónica.
A serliana utilizouse, xeralmente, en portadas e loggias a xeito de arco de triunfo no que os laterais están alintelados e son máis baixos. Un exemplo desta forma pode verse sobre a portada do Palacio de Carlos V en Granada, realizada por Pedro Machuca en 1527. Tamén foi moi utilizada por Andrea Palladio. Orixe
O arco flanqueado polos dous vans alintelados apareceu orixinalmente na época imperial en Roma. Utilizouse na Vila Hadriana (125-134), en Tívoli, e no Templo de Hadriano (cara ao 130) en Éfeso, Turquía, e foi coñecido como "arco siriaco".
Recuperouno Bramante en Santa María do Popolo (1507-09) en Roma, aínda que foi Palladio (1508-80) quen máis o utilizou, polo que en Inglaterra, onde a arquitectura paladiana foi difundida por Inigo Jones (1573-1652) coñeceuse como arcada paladiana. No século XVIII, lord Burlington engadiulle un arco exterior para recoller o tres ocos.
En España, a primeira serliana aparece datada en 1510, cando artistas xenoveses o introducen no palacio valenciano de Jeromi Vich, daquela embaixador en Roma de Fernando o Católico.
Sermeq Kujalleq

Sermeq Kujalleq (en dinamarqués: Jakobshavn Isbræ) é un gran glaciar que se atopa no oeste de Groenlandia.
Sermoyer

Sermoyer é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Serotipo

Un serotipo ou serovar é un microorganismo bacteriano ou virus que presenta unha variación antixénica con respecto aos da súa mesma especie. Os microorganismos das especies de bacterias ou virus agrúpanse en serotipos ou serovares segundo os seus antíxenos de superficie, para facilitar a súa clasificación epidemiolóxica a nivel de subespecies e outros estudos. Un grupo de serovares con antíxenos comúns denomínase serogrupo.
Un serotipo determinado é unha subpoboación dun microorganismo infeccioso que se diferencia doutras subpoboacións da mesma especie por medio de probas serolóxicas. As respostas inmunitarias do organismo fronte a un serotipo dun microorganismo (por exempoo o virus da gripe) poden non protexer fronte a outro serotipo desa mesma especie.
Os serotipos poden establecerse segundo factores de virulencia, como lipopolisacáridos en bacterias gramnegativas, presenza de exotoxinas, plásmidos, bacteriófagos, ou outras características que diferencian a dous elementos da mesma especie por medio de diversas probas. En particular é posible distinguir diversos serotipos dunha especie bacteriana ou viral cando o material orgánico infectado (por exemplo o sangue) reacciona positivamente só cun determinado soro, que contén un anticorpo que se pode ligar a un antíxeno específico do microbio. A capacidade de distinguir diversos serotipos dentro dunha mesma especie viuse moi aumentada co desenvolvemento de novas técnicas diagnósticas que aproveitan as propiedades que teñen os anticorpos monoclonais de reaccionaren de modo altamente específico con determinados antíxenos.
Os serotipos e serogrupos desígnanse en conxunto con números, letras, ou números romanos.
O serotipado con frecuencia é esencial para a determinación de especies e subespecies en microbioloxía. A posibilidade de recoñecer con precisión un determinado serotipo é moi importante na epidemioloxía dalgunhas doenzas infecciosas, porque permite reconstruír a procedencia e a circulación da infección, e tamén para a preparación de vacinas que protexan contra as posibles variantes do axente patóxeno. O xénero bacteriano Salmonella, por exemplo, ten uns 4400 serotipos, entre os que están Salmonella enterica serovar Typhimurium, S. enterica serovar Typhi, e S. enterica serovar Dublin. No caso de Vibrio cholerae, especie bacteriana que causa o cólera, esta ten uns 200 serotipos, e só dous deles producen a potente enterotoxina que orixina os síntomas do cólera: 0: 1 e 0: 139.
Os serotipos descubriunos a microbióloga norteamericana Rebecca Lancefield en 1933. Esta investigadora fixo unha clasificación serolóxica dos estreptococos beta-hemolíticos, que estaba baseada na composición dos carbohidratos dos antíxenos bacterianos da súa parede celular.
Tamén se chama serotipo aos diferentes tipos antixénicos presentes na superficie das células inmunitarias e demais células de diferentes individuos (ver antíxeno leucocitario humano).
Serov

Serov é unha cidade rusa, do oblast de Sverdlovsk. Segundo o censo de 2002 tiña 99. 804 habitantes. Características
É un importante núcleo industrial, cultural e de transporte da rexión. Sitúase ó norte de Sverdlovsk, sobre a ladeira oriental dos montes Urais, na fronteira entre os Urais Medios e os do norte. Está atravesada polo río Kavka, afluente do río Sosva. Sitúase a 344 quilómetros por autoestrada de Ecaterimburgo, capital do oblast.
Serpentina

A serpentina (do latín serpens pola semellanza dalgúns exemplares coa pel dunha serpe) constitúe unha serie de minerais da clase dos silicatos cuxa fórmula química é (Mg, Fe, Ni)3Si2O5(OH)4. Aspecto
É raro que a serpentina apareza en forma de grandes cristais.
Variedades da serpentina
Segundo a súa coloración e mínimas diferenzas de composición pódense diferenciar varias clases de serpentina: Antigorita, de cor verde escura.
Amianto, formado por fibras finas e paralelas e dunha cor normalmente máis branca.
Outras clases de serpentina son a serpentina corrente (de cor negra), a serpentina nobre (de cor verde amarela) e a serpentina masiva (de cor verde e utilizada como pedra ornamental). Lugares onde se atopa
A serpentina preséntase en xacementos de tipo sedimentario formando grandes extensións consideradas rochas de serpentina.
Podemos atopar serpentina nos cantís do Cabo Ortegal (A Coruña). Usos da serpentina
O seu uso máis destacado é o de pedra ornamental para a fabricación de adornos e esculturas. Outros silicatos
Outros silicatos importantes son o cuarzo, a mica, o feldespato e a olivina.
Serra (xeografía)

Unha serra (do idioma latín sĕrra), é un conxunto de montañas dentro doutro conxunto máis grande, como é unha cordilleira cuxa liña de cumes ten forma aserrada ou crebada, que pola súa forma recorda unha serra. Polo xeral é máis longa que alta e o seu eixo central denomínase eixo orográfico.
As serras poden ter dimensións que exceden o centenar de quilómetros. Dentro dunha serra pódense atopar algúns macizos, que se diferencian pola mesma agrupación de cimas cunha maior altitude respecto ao resto de montañas ou porque se elevan dunha forma singular entre un espazo relativamente plano (por exemplos o macizo de Montserrat). Serras de España
Os sistemas montañosos de España divídense en serras. Por exemplo, o Sistema Central na serra de Gredos, serra de Guadarrama, Somosierra e serra de Ayllón, enlazando co Sistema Ibérico en Serra Ministra. Este á súa vez comprende, ao norte, a serra de Atapuerca, a serra de la Demanda ou a serra do Moncayo; e ao sur a serra de Albarracín, entre outras.
Noutras ocasións a totalidade da serra, como é o caso de Serra Morena, sen prexuízo de que tamén se subdivida noutras serras máis reducidas, como a (serra de Aracena ou a serra dos Pedroches. O caso de Serra Nevada é lixeiramente distinto, posto que non se identifica tanto coa totalidade da súa cordilleira (a Penibética) como co seu parte central e máis elevada, e xunto coa serra dos Filabres denomina o complexo nevado-filábride, o complexo tectónico máis baixo do conxunto de mantos da zona interna da cordilleira.
Co nome de «serranía» denomínanse moitas comarcas: Serranía de Guadalaxara, Serranía de Cuenca, Serranía de Rolda, etc.
Co nome de «serrano» (equivalente a montañés) denomínase aos habitantes das comarcas serranas, serras e serranías. Deu orixe a un apelido español. Serranilla é o nome dun xénero de poesía, nomeado así polas «serranas», que asaltaban aos viaxeiros (A Serrana da Beira).
Hai unha Serrezuela en Segovia e unha Serrota en Ávila. Serreta é unha denominación común para moitos topónimos.
Serra Negra

Serra Negra é unha estancia de augas minerais do estado brasileiro de São Paulo, situada a 152 km da cidade de São Paulo. Ten como principal atractivo as súas fontes de auga mineral para consumo e tamén para baños medicinais. Tamén atrae turistas co seu comercio de roupas bordadas e de doces caseiros.
As súas principais actividades son o turismo (e o comercio orientado á atención deses turistas), a fábrica de doces e bordados, e o embotellamento de auga mineral. Finalmente, a agricultura e a gandaría supoñen unha porción menor da renda municipal.
Serra de Liñares

A serra de Liñares é unha das serras orientais de Galiza, e resulta ser unha prolongación cara ao sueste da serra de Follabal. Está arrodeada polo leste polo río Navallos e no oeste polo río Suarna e mais o seu afluente o río Lamas, ambos os dous en dirección ao río Navia. A vexetación que abunda son os piñeiros de repoboación e algunhas carballeiras e soutos nas zonas máis encostas.
Nun dos afluentes do río Suarna está localizada a seimeira de Vilagocende, unha das meirandes de Galiza.
O seu punto de máis altura é o Seixón, con 953 metros sobre o nivel do mar.
Serra de Uría

A serra de Uría é unha das serras orientais de Galiza e está situada de maneira que pecha o val do río Navia polo leste, e ten unha orientación NE-SO, limitando con Asturias. No leste da serra nacen varios regatos afluentes do río Navia. Na aba desta serra está situado o encoro de Grandas de Salime.
Serra do Xurés

A Serra do Xurés (en portugués Serra do Gerês) é un macizo do norte de Portugal e o sur da provincia de Ourense, que forma un sistema montañoso coa serra da Peneda. Forma parte do Parque Nacional da Peneda-Gerês e do Parque Natural Baixa Limia - Serra do Xurés.
O cumio de maior altitude é o Pico da Nevosa (1548 m), xusto na Raia seca. O Alto do Borrageiro ten 1430 m. Topónimo
O Xurés e o Gerês é un topónimo que aparece como Aquis Ogerensis en manuscritos latinos como o Itinerario de Antonino (século III) e outras deturpacións posteriores deste, como Aquis Ocerensis nun texto do século VI do xeógrafo Ravera (ou Anónimo de Rávena) ou como Aquis Originis ou Oreginis. Ese topónimo de Aquis Ogerensis procedería dun hidrónimo prelatino Ogerense, ou Ugerense, e deu lugar aos termos medievais Ogeres ou Ugeres.
Serradoiro

Un serradoiro ou serra é unha instalación mecanizada ou artesanal dedicada ao serrado de madeira.
Os serradoiros son industrias de primeira transformación da madeira; subministran produtos semielaborados que xeralmente son destinados a unha industria de segunda transformación (carpintaría, ebanistaría, construción, etc. ) encargada de fabricar obxectos ou partes de obxectos de consumo.
As primeiras serras mecánicas eran movidas por muíños, polo que os serradoiros estaban situados tradicionalmente nas proximidades dos cursos de auga, os cales tamén facilitaban o transporte dos troncos.
A fins do século IX foi cando comezaron a utilizarse serradoiros. Estes tiñan movemento propio grazas ao quecemento da auga dentro de si para convertela en vapor.
Serrallo

Nunha mansión musulmá turca, un serrallo é unha estancia onde se confinaban as esposas e as concubinas. Nos pazos musulmáns correspóndese co harén.
O termo vén dunha variación en italiano do nome persa saray, que significa «pazo» ou «patio pechado». O pazo de Topkapı (en turco: Topkapı Sarayı) é o principal pazo de Istambul, que foi morada do sultán e que hoxe se converteu nun museo.
Outre accepciónn en Turquía refire aos pazos tradicionais e ás grandes mansións construídas no centro de patios amurallados.
En Irán, o termo serrallo designa un patio construído no seo dun bazar, destinado aos comercios e aos obradoiros.
Sobre todo no século XVIII foi un termo que despertara exóticas e luxuriosas fantasías dos europeos respecto á cultura do Imperio Otomán, tal e como fixera Mozart na súa ópera O rapto no Serrallo. Os grandes serrallos de Istambul están considerados como obras mestras da arquitectura otomá (por exemplo o antes referido Topkapi).
Serrières-de-Briord

Serrières-de-Briord é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Sertã

Sertã é unha vila de Portugal, situada na Beira Baixa, a 200 km a norte de Lisboa. A vila conta con 5. 500 habitantes e o municipio con 17. 200 habitantes aproximadamente. [cando? ]
Sertão

O sertão do nordeste ou nordestino, tamén coñecido como sertão, é unha das catro subrexións da Rexión Nordeste do Brasil, a maior das cales en termos de área territorial. Esténdese polos estados de Alagoas, Baía, Ceará, Paraíba, Pernambuco, Piauí, Rio Grande do Norte e Sergipe. Climatoloxía
A diferenza doutros semidesertos do mundo, o sertão non bordea un gran deserto, senón zonas húmidas. Isto explica as súas peculiaridades biomáticas e a súa atipicidade demográfica. Comprende áreas dominadas por un clima tropical semiárido (cálido e seco), que presenta altas temperaturas medias, entre os 25 ºC e 30 °C (superior a 42 ºC nos días máis calorosos só no Raso da Catarina en Baía e no centro-sur de Piauí) e dúas estacións ben definidas: unha chuviosa e outra seca. As choivas concéntranse en só tres ou catro meses ao ano, e no Sertão as precipitacións alcanzan unha media de 750 milímetros anuais, con algunhas zonas con menos de 500 milímetros anuais. Etimoloxía
Hai dúas versións para explicar a orixe da palabra Sertão durante a colonización do Brasil polos portugueses. O primeiro argumenta que cando abandonaron a costa brasileira e se desprazaron cara ao interior, notaron unha gran diferenza climática nesta rexión semiárida. Por iso lle chamaban “deserto” ou "desertão", provocado polo clima cálido e seco. Logo, este nome sería entendido como "de sertão", quedando só a palabra Sertão. A segunda versión, máis fiábel, describe a palabra como derivada da palabra latina sertanus, que significa zona deserta ou deshabitada, que á súa vez deriva de sertum, que significa bosque. [Cómpre referencia] Galegos no Sertão
A maioría de galegos emigraron ás cidades de Río de Xaneiro e São Paulo no século XIX, sendo un dos fluxos migratorios máis importantes da historia do país. Mesmo sendo minoritaria no conxunto do Brasil, tamén houbo migración galega a zonas rurais e do Sertão. Porén, no propio Sertão houbo un éxodo interno, provocado polas condicións climatolóxicas semiáridas. Sinaláronse coincidencias na música e a literatura dese sentimento de saudade, con referencias á terra de orixe, e outras coincidencias como a tradición dos repentistas e regueifeiros en ambas tradicións culturais, ou versións de danzas estendidas por moitos países do mundo, como as polcas schottische que deron lugar ao forró.
No nordeste, a xente de cabelo claro é chamada galega, mesmo sen ser descendentes reais, xa que un gran número de galegos se asentou nesa rexión a comezos do século XX. O Nadal no Sertão
Na comarca do Grande Sertão Veredas existe unha forte tradición da Folia dos Três Reis Magos, que ten lugar todos os anos a principios de ano: os festeiros van de casa en casa e sérvenlles pan de queixo feito ao forno do país, pinga e café. Unha gran festa na casa dun dos festeiros ou devotos conclúe a celebración.
Servando López Cao

Servando López Cao, nado nas Pontes de García Rodríguez en 1904 e finado no mesmo concello o 14 de marzo de 1981, foi un industrial e político galego. Traxectoria
Industrial. Emigrou a Cuba aos trece anos. Retornou en 1928. Foi secretario de Xulgado en Laxe. Fundou a Sociedad Pompas Fúnebres e Galerías Cabero nas Pontes de García Rodríguez. Pertenceu á ORGA e despois presidiu o comité de Izquierda Republicana das Pontes. Foi concelleiro e en xuño de 1936 foi nomeado alcalde das Pontes logo da destitución de José Vilaboy Pajón. En xullo de 1936 viaxou a Madrid coa delegación galega para entregar o Estatuto de Autonomía ao presidente da República. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído. Creou a empresa Mobilar e foi presidente da Asociación Provincial de Empresas de Carpintería e Ebanistería da Coruña. Finou nas Pontes de García Rodríguez o 14 de marzo de 1981. Vida persoal
Casou con María Enríquez Fuentes e foi pai de Carlos e Javier Servando López Enríquez.
Servizo Austríaco da Memoria

O Servizo Austríaco da Memoria (en alemán, Gedenkdienst) é unha alternativa do servizo militar austríaco. Os servidores do servizo axudan a institucións importantes que se dedican ao Holocausto. Historia
O servizo austríaco da memoria comezou co politicólogo de Innsbruck (Tirol, Austria) Andreas Maislinger, que asumiu a idea básica da acción alemá "Acción Proba da Expiación" (Aktion Sühnezeichen). Maislinger traballou libremente sen recibir un salario para esa acción no museo de Auschwitz-Birkenau.
A finalidade do servizo austríaco da memoria é ensinar aos sobreviventes e a todo o mundo que Austria tivo tamén culpa parcial no Holocausto e facernos conscientes de que necesitamos loitar para que "nunca máis se repita o Holocausto" (dito polo chanceler anterior Franz Vranitzky, en Xerusalén, xuño de 1993).
O servizo austríaco da memoria é unha rede singular mundial para os lugares e os museos conmemorativos do Holocausto, que desexan recibir axuda nos seus arquivos históricos, nas bibliotecas etc. Desde 1992 traballaron case 100 servidores do servizo austríaco da memoria, case todos coa idade de 20 anos, nos lugares conmemorativos do Holocausto, para rexenerar esta historia do pasado, no canto de facer o servizo no seu propio país.
A asociación para o Servizo Austríaco no Estranxeiro (en alemán: Auslandsdienst) está autorizada polo goberno austríaco para transmitir servidores do servizo austríaco da memoria ás organizacións compañeiras en todo o mundo. Postos do Servizo Austríaco da Memoria
Alemaña Berlín - Museo Xudeu de Berlín
Moringen - KZ-Monumento en Terhaus Moringen Bulgaria Sofía – Schalom – Organización dos Xudeus en Bulgaria Canadá Montreal – Holocaust Memorial Centre
Montreal – Kleinmann Family Foundation China Shanghai – Center of Jewish Studies Estados Unidos de América Detroit – Holocaust Memorial Center
Houston – Holocaust Museum Houston
Os Ánxeles – Centro Simon Wiesenthal
Os Ánxeles – Survivors of the Shoah Visual History Foundation
Nova York – Museum of Jewish Heritage
Reno – Center for Holocaust, Genocide & Peace Studies
Richmond – Virginia Holocaust Museum
San Francisco – Holocaust Center of Northern California
St. Petersburg – The Florida Holocaust Museum Francia Oradour-sur-Glane – Centre da Mémoire d´Oradour
París – A Fondation pour a Mémoire da Déportation
París - Amicale de Mauthausen Hungría Budapest – Centro Europeo para os Dereitos do Pobo Xitano India Dharmshala – Tibetan Welfare Office Inglaterra Londres – The National Yad Vashem Charitable Trust
Londres – Institute of Contemporary History and Vén Library Israel Xerusalén – AIC – Alternative Information Center
Xerusalén – LAW – The Palestinian Society for the Protection of Human Rights and the Environment
Xerusalén – Yad Vashem Italia Como – Istituto dei Storia Contemporanea ¨Pier Amato Perretta¨(ISC)
Milán – Centro dei Documentazione Ebraica Contemporânea
Prato - Museo della Deportazione Países Baixos Ámsterdam – UNITED for Intercultural Action Paquistán Lahore – SOS Children Villages Pakistan Polonia Cracovia – Centro da Cultura Xudaica Romanía Timișoara (planificado) Xapón Hiroshima – Hiroshima Peace Culture Foundation
Servizo Filatélico de Correos

O Servizo Filatélico de Correos español creouse o 6 de agosto de 1946, nun principio era un negociado dependente do Museo Postal que tiña como finalidade desenvolver as disposicións dos distintos departamentos referentes á filatelia e vixiar a legalidade dos selos que circulaban en España. Actualmente o Servizo Filatélico de Correos ten como finalidade a venda e promoción de selos e outros efectos filatélicos en España e internacionalmente fundamentalmente por medio dun servizo de subscrición.
Servizo Web

Os Servizos Web, ou Web Services de acordo á nomenclatura orixinal en inglés, son unha serie de tecnoloxías, estándares e protocolos que permiten a comunicación e cooperación entre sistemas informáticos, independentemente das súas plataformas ou a linguaxe de programación na que estes sexan escritos. Orixe
A orixe dos servizos Web remóntase ó final do ano 1999 e comezos do 2000. Coa expansión de Internet, surdiu a necesidade de integrar dunha maneira máis precisa, fiábel e sobre todo barata os diferentes servidores e sistemas informáticos. Esta necesidade fíxose especialmente importante no eido B2B, é dicir na comunicación entre diferentes empresas, que buscaban unha maior automatización nos seus procesos de iteracción coma maneira de millorar os tempos de resposta e acadando uns maiores beneficios económicos.
Daquela a comunicación era posible, mais sempre empregando plataformas propiedade de terceiros, o cal reducía a flexibilidade (xa que todos os sistemas informáticos tiñan que poder recoñecer dita plataforma) ou aumentaba os posibles custos derivados dos prezos de licenza.
A idea dos Web Services eras empregar estándares universais e abertos que permitísen a expansión das comunicacións entre negocios. Dous exemplos destes estándares son SOAP ou Rest
Servizo de Extensión Agraria

O Servizo de Extensión Agraria (SEA) foi un organismo español creado en 1955 que iniciou a súa actuación en zonas de colonización e de concentración parcelaria. A función principal do SEA era a difusión técnica na agricultura para aumentar a produtividade agraria no marco dunha política orientada a conseguir que o sector agrario fose rendible e enfocado ao mercado.
Con conceptos e financiamento dos Estados Unidos, estendeuse unha rede de axencias nas zonas agrícolas do Estado español. En Galicia chegou a contar con 68 oficinas, sendo a primeira axencia a de Negreira creada en 1956.
Na década dos sesenta mudou a estratexia e ademais de cuestións técnicas abordábanse cuestións sociais e culturais. En 1960 creouse a figura das axentes de Economía Doméstica que diseñaban distintas actividades coas mulleres (cursos ou organización dunha cooperativa) e cuxo importante papel estivo silenciado.
O SEA foi transferido ás comunidades autónomas en 1982, e desapareceu en 2002, aínda que ás Oficinas Agrarias Comarcais seguen sendo chamadas Axencias de Extensión Agraria.
O traballo desenvolvido por este servizo en Galicia tivo o recoñecemento da sociedade rural.
Servizo de Normalización Lingüística do Concello de Vigo

O Servizo de Normalización Lingüística do Concello de Vigo é unha unidade que resolve as necesidades relativas ao uso do galego que xorden na administración viguesa.
No aspecto lingüístico, tanto de cara á administración como de cara á poboación, o seu traballo consiste en corrixir, traducir, resolver dúbidas e proporcionar material de consulta.
Dende o punto de vista normalizador, a unidade xestiona cursos de lingua galega ─especialmente de linguaxe administrativa─, fornece información respecto de axudas e subvencións relativas á lingua que se convocan dende a Xunta, organiza campañas de normalización lingüística dirixidas a sectores concretos, elabora léxicos e material de traballo para sectores determinados etc.
Servizo doméstico

O servizo doméstico engloba os termos de traballador doméstico, criado ou servente, referidos á persoa que traballa, e en ocasións vive, na casa do empregador.
Desde 1988 celébrase o 30 de marzo como o Día Internacional das Traballadoras do Fogar, co obxectivo de promover o valor do traballo do fogar e reivindicar os dereitos de quen o realizan, na súa maioría mulleres. Características
Diferéncianse dos servos e dos escravos no feito de que son compensados, e en consecuencia, reciben un salario (e a través das reformas laborais no século XX, beneficios) polo seu traballo. Tamén teñen o dereito de renunciar ao seu traballo, aínda que os traballadores estranxeiros poden ter restrinxido os devanditos dereitos, por exemplo, a través de regulacións do visado. Nas mansións, poden existir un gran número de traballadores domésticos realizando diferentes tarefas, como parte dunha xerarquía elaborada. Non obstante, moitas familias pertencentes á clase media pode existir só un servente, de habelo.
Servizo militar

O servizo militar, coñecido popularmente en España como as quintas ou a mili, é un período de duración e obrigatoriedade variada, no cal os cidadáns dun país (habitualmente, só os homes), deben recibir adestramento militar en cuarteis como preparación para unha eventual guerra. [Cómpre referencia] Canto máis conflitivo e militarizado for o país, maior será a posibilidade de que os seus cidadáns estean sometidos ao servizo militar. En xeral, o seu tempo medio de duración é dun ano, [Cómpre referencia] exceptuándose casos especiais como o de Israel, en que homes e mulleres reciben adestramento militar periodicamente.
En España o servizo militar obrigatorio (exclusivo para os homes) aboliuse en 2001. Daquela duraba nove meses pero unha gran parte dos xoves escollían realizar unha "prestación social substitutoria".
En España tivo lugar unha loita contra a realización do servizo militar baixo a forma de obxección de conciencia ou de insubmisión, dende os últimos tempos da ditadura ata que foi suprimido, pasando polo recoñecemento da obxeción de conciencia en 1984.
Sesamoidite

A sesamoidite é a inflamación dos ósos sesamoides. Nos seres humanos adoita producirse na parte inferior do pé, tras do dedo polgar do pé. Normalmente hai dous ósos sesamoides en cada pé, ás veces poden ser sesamoides bipartitos, isto é, cada un deles consta de dúas pezas independentes. Os ósos sesamoides miden varios milímetros, sendo do tamaño de caramelos. Na sesamoidite prodúcese inflamación e dor, polo xeral producida por un aumento na actividade física que soporta o pé. Ás veces o óso pode até mesmo fracturarse, e pode ser complicado de diagnosticar nunha radiografía.
Sesta

A sesta é unha pausa curta, polo xeral de entre vinte e trinta minutos, que se efectúa despois do xantar coa intención de repousar logo do traballo realizado durante a primeira parte da xornada e de recuperar enerxías. Este costume, tradicional nas culturas hispanas, practícase tamén hoxe en día en moitos outros países. Historia
O termo "sesta" procede da expresión latina "hora sexta", que se refería ao invervalo comprendido entre as 12 e as 15 horas no que se aproveitaba para facer un descanso dos labores cotiáns. Segundo especialistas en trastornos do sono, a explicación biolóxica da sesta radica en que o cerebro, despois dunhas horas de actividade continuada, necesita un período de descanso. Asemade, o proceso dixestivo axuda a acentuar a necesidade corporal do repouso (este proceso provoca a chamada depresión postpandrial que se orixina despois de xantar, especialmente con comidas copiosas).
Aínda que a duración da sesta pode ser variable segundo as persoas, o recomendable é que endexamais sobrepase os vinte ou trinta minutos. A explicación radica nas propias etapas do sono, que son en total cinco (catro máis a etapa REM): Na primeira etapa (vixilia-sono) o sono é moi lixeiro e pódense percibir estímulos do exterior.
Na segunda etapa (sono lixeiro) diminúen o ritmo cardíaco e respiratorio e bloquéase o acceso á información sensorial.
Estas dúas primeiras etapas teñen unha duración total aproximada duns vinte minutos, pasados os cales se entra nas etapas terceira e cuarta, correspondentes ás fases profundas do sono. Espertar durante estas últimas fases pode provocar sensación de confusión, desorientación e esgotamento, de aí que se aconselle que o tempo da sesta non sobrepase ao das dúas primeiras etapas do sono.
A sesta resulta moi beneficiosa tanto para rapaces coma para adultos. Nos máis cativos, os pesadelos ou terrores nocturnos aparecen por mor dun alto grao de canseira, polo que durmir diariamente despois da comida axuda a evitar estes episodios. No caso dos adultos a sesta presenta un gran número de beneficios: axuda a relaxarse e a combater o estrés diario; aumenta o rendemento intelectual e as capacidades de concentración, atención e reacción (repercutindo así positivamente na produtividade); permite repoñerse do sono atrasado (unha sesta de vinte minutos equivale a unha hora de sono nocturno ); e diminúe o risco de enfermidades cardiovasculares. Porén, quedar durmido sistematicamente despois de xantar pode indicar un problema grave, xa que pode significar que a persoa padece apnea do sono: a apnea consiste na aparición de períodos curtos nos que a persoa se asfixia mentres dorme, polo que descansa peor de noite e necesita botar logo durante o día unha sesta para repoñerse.
Pese a ser orixinaria da cultura latina, o hábito da sesta está moi estendido por toda Europa. Entre os países onde máis se practica están Alemaña (case cun 25%), Italia (16%), Reino Unido (15%), España (9%) e Portugal (8%). Ademais, cada vez máis empresas europeas tentan aproveitar os beneficios que unha sesta pode ter nos seus traballadores, polo que habilitan salas de descanso (coñecidas coma nap lounges) nas que os empregados se poden relaxar.
Sestercio

O sestercio (sestertius, en latín) era unha antiga moeda romana. No período histórico da República era unha pequena moeda de prata, converténdose nunha moeda grande de bronce durante o Imperio (mais máis tarde volveuse cuñar nunha dobre serie de bronce e latón de 54, 5 e 27, 2 gramos respectivamente).
O nome provén das palabras latinas semis ("medio") e tres ("tres"), isto é, "medio terceiro", xa que valía dous ases e medio. Adoitaba ir marcado coas letras LLS (duae librae et semis, "dúas libras e medio ás"), rememorando as libras, ou tamén con I·IS ou HS. Historia
O sestercio foi creado cara ao 211 a. C. como unha pequena moeda de prata que valía un cuarto de denario e, polo tanto, unha centésima parte dun áureo). Cando o valor do denario foi reaxustado a 16 ases, o sestercio tamén sufriu un reaxuste, pasando a valer 4 ases (mantendo, polo tanto a paridade equivalente a un cuarto de denario.
Forma parte do novo sistema monetario introducido no ano 212 a. C. que substituíu o cobre como patrón monetario baseado no ás. Este novo sistema monetario estaba formado ademais do sestercio, polo denario, polo quinario e polo ás, co seguinte cadro de equivalencias: No 23 a. C. , a reforma monetaria de Augusto transformou o sestercio nunha moeda grande de bronce; do mesmo xeito que o dupondio, estaba feito cunha liga dourada chamada oricalco. O salario medio dun obreiro da época podía oscilar entre os 700 e os 2. 000 sestercios ao ano. Circulou ata mediados do século III d. C.
Xa cara ao final do Imperio, no marco da forte desvalorización da moeda producida no século III, apareceu no seu lugar, con escaso éxito, o dobre sestercio, que foi emitido durante os reinados de Traxano Decio (249-251), pola súa esposa Herenia Etruscila (249-251) e por Póstumo (259-268).
Sesvete

Sesvete é un dos distritos da cidade de Zagreb (Croacia). Está localizado na parte leste da cidade e conta con 70. 009 habitantes (2011). Divisións administrativas
O distrito de Sesvete inclúe as seguintes unidades de goberno locais (en lingua croata mjesni odbori) xunto con algúns naselje (a menor unidade de organización territorial croata) que tamén son incluídos nesta listaxe:
Sete Partidas

As Sete Partidas (ou simplemente Partidas) son un corpo normativo redactado en lingua castelá, durante o reinado de Afonso X (1252-1284), co obxecto de conseguir unha certa uniformidade xurídica do Reino. O seu nome orixinal era Libro das Leis e, cara ao século XIV recibiu a súa actual denominación, polas seccións en que está dividida.
Segundo a teoría tradicional, compartida por Francisco Martínez Mariña e Antonio Solalinde, as Sete Partidas foron redactadas por unha comisión de xuristas (ou pola chancelaría real), e a intervención do rei Afonso X limitouse a indicar a finalidade do texto e as materias a tratar, ademais de encargarse de revisar e emendar persoalmente o traballo da comisión. Integrarían esta comisión: o Mestre Jacobo, o das leis; Juan Afonso, un notario leonés; o Mestre Roldán; e Fernando Martínez de Zamora (un dos primeiros xuristas casteláns). Fontes
As Sete Partidas caracterízanse por ser un texto de dereito común (baseado no dereito romano xustiniano, canónico e feudal).
Diversas foron as súas fontes, entre as principais, atópase o Corpus Iuris Civilis; as obras de glosadores e de comentaristas (romanistas), como Acursio e Azzo; textos de dereito canónico como as Decretais de Gregorio IX e a obra de san Raimundo de Peñafort; e algúns foros e costumes casteláns.
Ás anteriores engadíronse obras filosóficas de Aristóteles, Séneca e Boecio; a Biblia e textos da Patrística; obras de Isidoro de Sevilla e Tomé de Aquino; o Libri Feudorum (compilación de dereito feudal lombardo); os Roles D´Olerons (colección de dereito mercantil); a Doctrinal dos xuízos e as Flores do Dereito do Mestre Jacobo, o das Leis; e a Margarita dos pleytos de Fernando Martínez de Zamora. Estrutura e contido
As Partidas abarcan todo o saber xurídico da época dentro dunha visión unitaria, por iso se considera unha summa de dereito. Trata, entre outras materias, de dereito constitucional, civil, mercantil, penal e procesual, tanto civil como penal.
Sete mares

Os sete mares é unha expresión utilizada ao longo da historia de moitas culturas e pobos en relación a un grupo de mares (reais ou mitolóxicos) de Eurafrasia. Usábase (e úsase) tanto para referirse a un conxunto determinado de sete mares como ao conxunto dos mares do mundo coñecido nese momento.
Ten unha orixe moi remota (menciónase por primeira vez a Gaba no século XXIII a. C. ). Por exemplo: Nun manuscrito do século IX indícase que “Quen queira ir a China debe cruzar sete mares”, e os mares aos que se refire cambiaron moito segundo a época e lugar, xa que a expresión foi empregada pola maioría dos pobos da antigüidade: chineses, indios, antigos gregos e antigos romanos. A través destes dous últimos, en particular, estableceuse o grupo de «sete mares» que é mencionado con máis frecuencia na literatura medieval europea: o mar Negro
o mar Caspio
o mar Vermello
o mar Mediterráneo
o mar Adriático
o mar de Arabia (parte do océano Índico)
o mar cantábrico
Actualmente, os sete mares foron medrando en número e a Organización Hidrográfica Internacional ten rexistrados máis de 100 corpos de auga coñecidos como mares.
Hai que mencionar tamén que na actualidade, moita influencia dos medios levaron a cambiar o sentido da frase para adaptar os 7 Mares ao mundo enteiro; dividindo os océanos así: O océano Ártico
O océano Antártico
O océano Pacífico Norte
O océano Pacífico Sur
O océano Atlántico Norte
O océano Atlántico Sur
O océano Índico Primeiras mencións
Aínda que o concepto medieval dos «sete mares» ten as súas orixes na Antiga Grecia e na Antiga Roma, a expresión «sete mares» existiu desde moito antes, aparecendo xa en 2300 a. C. no Himno 8 da sumeria Enheduanna á deusa Inanna.
Sete outeiros de Roma

Os sete outeiros de Roma (italiano: Sette colli di Roma, latín: Septem colles/ montes Romae) ó leste do río Tíber forman o corazón xeográfico da cidade de Roma, dentro dos muros da cidade.
Os sete outeiros son: Outeiro Aventino (latín, Aventinus; italiano, Aventino)
Outeiro Celio (Cælius, Celio)
Outeiro Capitolino (Capitolinus, Campidoglio)
Outeiro Esquilino (Esquilinus, Esquilino)
Outeiro Palatino (Palatinus, Palatino)
Outeiro Quirinal (Quirinalis, Quirinale)
Outeiro Viminal (Viminalis, Viminale)
O Outeiro Vaticano (en latín Collis Vaticanus) ó noroeste do río Tíber, o Outeiro Pincio (latín Mons Pincius), que están ó norte, e o Outeiro Xanículo (latín Ianiculum), cara ó oeste, non se contan entre os sete outeiros tradicionais.
Setembro

Setembro é o noveno mes do ano no calendario gregoriano e ten 30 días. O seu nome, que vén da mesma raíz latina ca "sétimo", débese a que era o sétimo mes no calendario romano.
O mes de setembro empeza no mesmo día da semana que decembro cada ano. Acontecementos
O 7 de setembro celébrase a Independencia do Brasil.
O 18 de setembro celébrase a Independencia de Chile.
O 21 de setembro é, no hemisferio sur, o primeiro día da primavera e no hemisferio norte, o primeiro día do outono.
O primeiro sábado de setembro celébrase o Día Mundial da Barba. Setembro na cultura popular galega
Refraneiro
En setembro colle o viño e non durmas no camiño.
Por Santa Erea, toma os bois e semea; por San Martiño, nin fabas nin liño.
Setembro ou seca as fontes ou leva as pontes.
Setembro Negro

Setembro Negro (en árabe, أيلول الأسود, Aylūl al-Aswad) foi unha organización terrorista palestina, fundada en 1970. Historia e características
Tivo nexos con diversos grupos dentro da OLP, principalmente con Al-Fatah, por entón dirixida por Yasser Arafat, e máis tarde co FPLP.
O nome "Setembro Negro" provén dos acontecementos que enfrontaron a combatentes palestinos co exército xordano en setembro de 1970 (véxase Setembro Negro (historia)). A primeira acción do grupo foi o asasinato do Primeiro Ministro de Xordania, Wasfi Tall, o 28 de novembro de 1971. Wasfi Tall foi clave para a expulsión dos combatentes palestinos de Xordania en 1970-1971.
O seu acto máis coñecido foi o Masacre de Múnic, nome que se lle deu ao secuestro e asasinato de once atletas israelitas durante os Xogos Olímpicos de 1972. No acto ademais perderon a vida cinco membros de Setembro Negro e un policía alemán.
Outros actos atribuídos a Setembro Negro son o intento de asasinato contra o embaixador xordano en Londres (decembro de 1971), o sabotaxe dunha instalación eléctrica alemá occidental e dunha planta de gas holandesa (febreiro de 1972), o secuestro dun avión comercial belga que voaba desde Viena a Tel Aviv (maio de 1972) e o atentado contra a embaixada saudita no Sudán, que custou a vida a 3 persoas, entre elas o embaixador dos Estados Unidos de América (marzo de 1973).
Logo deste último atentado, a organización foi desmantelada ao parecer debido a presións da OLP (que viu que os actos terroristas non facían máis que prexudicar a causa palestina) e os asasinatos do Mossad, en operación coñecida como Cólera de Deus, que acabaron coa vida de moitos líderes desta organización.
A partir de 1974, outras agrupacións como Abu Nidal e o Fronte Popular para a Liberación de Palestina (FPLP) comezaron a relacionar o nome Setembro Negro con algúns dos seus propios actos; con todo, o máis probable é que estes grupos non tivesen nada que ver coa organización orixinal.
Setentrional

Setentrional é a posición orientada cara ó norte, tamén chamada ártico ou boreal. O nome procede do étimo en latín septemtrion, e polo tanto en contraposición ó meridional.
A etimoloxía desta verba latina non é clara. Dúas das posibles etimoloxías propostas son: septem trion, "os sete bois", pois o Setestrelo era unha constelación que se movía moi lentamente debido á súa proximidade ó Polo Norte xeográfico;
septem teriones, debido a que están sobre os polos.
Seteportas-Altair

Seteportas-Altair é un agrupamento educativo nos tempos libres pertencente a asociación sen ánimo de lucro e de voluntariado Altair Galiza, entidade nacional galega de Altair que forma parte do Movemento Internacional Sociocultural e Educativo nos Tempos Libres Altair. Este agrupamento fundouse en 2014 en Santiago de Compostela formando parte do Proxecto Educativo Altair desde entón. O obxectivo do proxecto é educar nos tempos libres e promover a convivencia a través de valores como a igualdade social, a solidariedade ou o desenvolvemento sustentábel.
O equipo educativo do agrupamento está composto por persoas enteiramente voluntarias: estudantes, traballadoras, persoas desempregadas etc que comparten o seu interese e compromiso co mundo da educación nos tempos libres. Porén, a actividade de voluntariado está aberta a toda persoa que se recoñeza no proxecto e queira achegar a súa forza e experiencia. Desenvólvense actividades destinadas a nenos/as de entre 7 e 17 anos, organizándose en grupos de idade (Pícaras, Insurras, Aventureiras, Pioneiras e Argonautas). O proxecto Altair implica regularidade e unha periodicidade semanal, coa finalidade de crear un grupo estábel que se identifique a si mesmo como unha comunidade. Con esta intención, o grupo Seteportas-Altair reúnese todos os sábados pola mañá, de 11. 00h a 14. 00h, no seu local de Santiago de Compostela. Durante o curso en outono, inverno, primavera e verán realizan acampadas e campamentos pola contorna podendo durar até dúas semanas o campamento de verán. O agrupamento desenvolve as súas actividades tratando de cooperar e inserirse na comunidade, tecendo vínculos coa veciñanza e aprendendo dela e con ela.
Basea o seu método na pedagoxía do proxecto e na acción como método para educar en valores nos tempos libres, ademais de facer que as altaíres medren sentíndose parte dun grupo que camiña unido sen esquecer a súa individualidade; tomando o xogo como punto de partida na procura de educación integral das persoas.