proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ricardo Sánchez Rivas

Ricardo Sánchez Rivas, nado en Olas (Mesía) cara a 1905, foi un político e escritor galego. Traxectoria
Aprobou os exames para secretarios de xulgados municipais en maio de 1935. Oficial do concello de Mesía, foi cesado e despois reposto no cargo en xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do Comité de Defensa da República de Mesía. Foi requirido en agosto polo novo alcalde, Manuel Pardo, para que devolvese documentación do Concello. Foi detido e estivo preso no cárcere de Ordes.
Logrou embarcar na Coruña para Buenos Aires no vapor Monte Olivia o 22 de setembro de 1936. O xulgado de Ordes reclamouno en novembro de 1936. Foi xulgado na Coruña por rebelión na causa 380/37. A Comisión Provincial de Incautación de Bens abriulle expediente de responsabilidade civil en abril de 1938. O Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas condenouno en rebeldía a cinco anos de inhabilitación e 250 pesetas de multa en outubro de 1940. Relatou a súa experiencia no libro El mundo del mañana (1963).
Exiliado na Arxentina, foi directivo da Sociedad Unión del Partido Judicial de Órdenes e formou parte do comité de redacción de Galicia en 1943; tamén foi secretario de Unión Gallega. Militou no gremio de gastronómicos e foi expulsado da CGT en 1950 por antiperonista. En 1950 fundou e dirixiu a revista La Antorcha. En 1953 encabezou un movemento de anticomunistas que levou á división da Sociedad Unión del Partido Judicial de Órdenes. Obras
El mundo del mañana. Buenos Aires, 1963.
Riccardo Giacconi

Riccardo Giacconi, nado en Xénova o 6 de outubro de 1931, e morto en San Diego o 9 de decembro de 2018 foi un astrofísico italiano radicado nos Estados Unidos. Biografía
Foi fillo único de Antonio, un pequeno empresario e Elsa Canni, profesora de matemáticas e física. No 1939 os pais sepáranse, quedando el coa nai, que marcha a Cremona, e logo a Milán, ensinando no mesmo instituto ó que logo acudirá Riccardo. Traxectoria
Estuda Física na Universidade de Milán con Giuseppe Occhialini, especializándose na investigación dos raios cósmicos. Baixo o consello do seu mentor, no 1956 emigra ós Estados Unidos de América. No 1958 comeza a colaborar coa Universidade de Princeton, e logo, Bruno Rossi introdúceo na AS&E (American Science and Engineering) cun programa para o desenvolvemento da investigación en raios X cósmicos, comezando a proxectar instrumentos para poñelos en relevo.
No 1962 descobre Scorpius X-1, primeira fonte extraterrestre coñecida de raios X. No 1970 ocúpase do lanzamento do satélite Uhuru, co que se abre a exploración do ceo profundo ós raios X. Grazas a este recoñecemento celeste, foron descubertas 339 estrelas emisoras de raios X, entre elas Cygnus X-1 e Vela X-1. No 1973, pasa a ser director do Harvard Smithsonian Center for Astrophysics, impulsando o proxecto HEAO-2 dun telescopio de raios X en órbita, que máis adiante foi unha realidade, bautizado como Observatorio Einstein. É ese ano cando decidiu 'eu amo a astronomía, ao menos, como a practico'. Máis adiante, ten recuperado o cargo de profesor de física e astronomía (1982-1997) e de investigador (a partir do 1998) na Universidade Johns Hopkins.
Do 1993 ó 1999 é Director xeral do European Southern Observatory (ESO).
Foi o investigador xefe do proxecto Chandra Deep Field-South co Chandra X-ray Observatory da NASA.
Recibiu o Nobel de Física de 2002, polas súas contribucións á astrofísica que levaron ao descubrimento dos raios X cósmicos. Libros
Riccardo Giacconi, Wallace Tucker. The X-Ray Universe, Cambridge, MA: Harvard University Press, 1985. Premios e recoñecementos
Premio de Astronomía Helen B. Warner (1966)
Medalla Bruce (1981)
Lector Henry Norris Russell (1981)
Premio de Astrofísica Dannie Heineman (1981)
Medalla de ouro da Royal Astronomical Society británica (1982)
Premio Wolf en Física (1987)
Premio Nobel de Física (2002)
Medalla de Ciencia dos EEUU (2003)
Asteroide 3371 Giacconi
Richard Abdy

Richard Anthony Abdy, nado en 1970, é un numismático británico vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico. Traxectoria
Abdy graduouse en Historia na Universidade de Glasgow en 1992 e especializouse na Britannia romana e os seus sistemas de fronteiras, e sinaladamente ocupouse dos achados monetarios da contorna da Muralla de Antonino, sobre os que versan varias das súas publicacións.
Logo da súa graduación traballou en diversas institucións como conservador de moeda romana, sobre todo do Baixo Imperio e nas etapas iniciais do Imperio Bizantino.
Ingresou no Museo Británico en 1993 como asistente do Departamento de Antigüidades Gregas e Romanas, e desde 1998 ocupa o posto de conservador de antigüidades da Idade de Ferro e da moeda da Antiga Roma no Departamento de Moedas e Medallas. Recoñecementos
(2002 e 2013). Premio Lhotka, da Royal Numismatic Society, de Londres.
(2011): Premio Gilljam de numismática do século III, da Royal Numismatoc Society. Publicacións
Escolma de artigos
(2004). "The second-known specimen of a coin of Domitian II recorded in a hoard from Oxfordshire". En Revue numismatique, 160. Páxinas 219-221.
(2005). "Two important new Roman coins" (con N. Harling). En Numismatic Chronicle, 165. Páxinas 175-178.
(2009). "The Domitian coin from Chalgrove: a Gallic emperor returns to history". En Antiquity, 321. Páxinas 751-757.
(2012). "Coin hoards from the British Isles 2012". En British Numismatic Journal, 82. Páxinas 230-244.
(2014). "Chronology of Sabina’s coinage at the Roman mint ". En Revue numismatique, 171. Páxinas 73-91.
Escolma de monografías
(2002). Romano-British Coin Hoards. Shire Pub. ISBN 978-0747805328.
(2002). Coin Hoards from Roman Britain (con I. Leins e J. Williams). Royal Numismatic Society. Special Publications, 36. ISBN 9780901405685
(2007). From AD 117-138 Hadrian (con P. F. Mittag). Spink, Londres. ISBN 9781912667185
(2008). Roman Army: pocket dictionary. British Museum, Londres. ISBN 9780714131269
(2010). The Gloucester hoard and other coin hoards of the Britannic empire (con F. López e E. Besly). Moneta, Wetteren. ISBN 9789077297810
(2011). Vagnari: il villaggio, l'artigianato, la proprietà imperiale. Edipuglia, Bari. ISBN 9788872286081
(2013). Coins and the Bible (con Amelia Dowler). Spink, Londres. ISBN 978-1907427305
Richard Adams

Richard George Adams, nado o 9 de maio de 1920 e finado o 24 de decembro de 2016, foi un novelista inglés moi coñecido como autor da novela para pícaros Watership Down. Outras obras coñecidas son Shardik e The Plague Dogs. Todas elas contan con animais como protagonistas. Watership Down orixinalmente era unha historia que lle contaba ás súas fillas pequenas. Antes de obter éxito literario, Adams era funcionario do Ministerio de Agricultura inglés. Biografía
Adams naceu o 9 de maio de 1920 en Wash Common, preto de Newbury, Berkshire, Reino Unido. Asistiu á Escola Horris Hill, de 1926 a 1933, e logo ao Bradfield College, desde 1933 até 1938. En 1938, trasladouse ao Worcester College para aprender historia moderna. En xuño de 1940, pouco despois da declaración de guerra entre o Reino Unido e Alemaña, Adams foi chamado para unirse ao exército británico. Serviu no Oriente Medio e na India, sen chegar a combater contra os alemáns ou os xaponeses. Obras
Watership Down (1972)
Beklan Empire
Shardik (1974)
Maia (1984)
Nature Through the Seasons (1975)
The Tyger Voyage (1976)
The Plague Dogs (1977)
The Adventures & Brave Deeds Of The Ship's Cat On The Spanish Maine: Together With The Most Lamentable Losse Of The Alcestis & Triumphant Firing Of The Port Of Chagres (1977)
Nature Day and Night (1978)
The Girl in a Swing (1980)
The Iron Wolf and Other Stories (1980
The Phoenix Tree (1980
The Legend of Te Tuna (1982)
Voyage Through the Antarctic (1982)
A Nature Diary (1985)
Traveller (1988)
The Day Gone By (autobiografía) (1990)
Tales from Watership Down (1996)
The Outlandish Knight (1999)
Daniel (2006)
Richard Adolf Zsigmondy

Richard Adolf Zsigmondy, nado en Viena (Imperio austríaco, agora Austria), o 1 de abril de 1865 e finado en Göttingen (Alemaña) o 23 de setembro de 1929, foi un químico austríaco-alemán de ascendencia húngara, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1925. Traxectoria
Zsigmondy foi fillo de Irma von Szakmary e Adolf Zsigmondy Sr. , quen fora un científico e inventara instrumentos cirúrxicos no campo da odontoloxía. Creceu coa súa nai tras a temperá morte do seu pai en 1880 e recibiu unha extensa educación mentres, á vez, gozaba de afeccións como a escalada e o montañismo cos seus irmáns. No instituto desenvolveu un interese nas ciencias naturais, especialmente en química e física, e comezou a realizar experimentos no seu propio laboratorio na casa.
A súa carreira académica comezou na facultade de medicina da Universidade de Viena, pero pronto se cambiou á Universidade Técnica de Viena e máis tarde á Universidade de Múnic para estudar química. En Múnic o seu profesor foi von Miller, e foi onde comezou a súa carreira científica en investigación. Volveu a Austria en 1893 para traballar como un asistente do profesor en Graz. Durante o seu traballo en Graz completou o seu traballo de investigación máis destacado, o traballo na química dos coloides (un tipo de vidro coloreado).
A súa carreira científica continuou en Göttingen, Alemaña, como profesor de química, onde permaneceu o resto da súa carreira profesional. En 1925 Zsigmondy recibiu o Premio Nobel de Química polo seu traballo sobre os coloides durante o seu tempo en Graz.
Morreu só uns poucos anos logo da súa xubilación, en 1929 en Göttingen. Recoñecementos
O cráter Zsigmondy na lúa chámase así na súa honra.
Richard Axel

Richard Axel, nado o 2 de xullo de 1946 en Brooklyn, Nova York, é un médico, investigador e profesor universitario estadounidense. Traxectoria
A finais da década de 1970, xunto co microbiólogo Saul J. Silverstein e o xenetista Michael H. Wigler, descubriu unha técnica de transformación xenética, un proceso que permite que un ácido desoxirribonucleico (ADN) foráneo se poida inserir nunha célula hóspede para producir certas proteínas.
Tamén é especialista do sistema olfactivo, e xunto con Linda B. Buck, acadou a clonación de receptores olfactivos, demostrando que proveñen da familia dos receptores adaptados da proteína G. Analizando o ADN de ratas estimaron que cando menos habería máis de mil xenes diferentes para os receptores olfactivos no xenoma dos mamíferos. Así mesmo, estudando a recepción olfactiva dos mamíferos e a Drosophila melanogaster observou unha semellanza incríbel entre estas especies que o levou a crer que os principios da discriminación do olor poden estar conservados durante uns 500 millóns de anos.
No 2004 foi galardoado, xunto con Linda B. Buck, co Premio Nobel de Medicina polas súas investigacións dos receptores e a organización do sistema olfactivo.
Richard E. Taylor

Richard Edward Taylor, nado o 2 de novembro de 1929 en Medicine Hat, Alberta, é un físico americano-canadense. Traxectoria
Emérito na Universidade Stanford e gañador do Premio Nobel de Física en 1990, compartido con Jerome Friedman e Henry Kendall "polas súas investigacións pioneiras en colisións profundamente inelásticas de electróns con protóns e neutróns ligados, que foron de importancia esencial no desenvolvemento do modelo de quarks en física de partículas.
Richard Errett Smalley

Richard Errett Smalley, nado o 6 de xuño de 1943 en Akron, Ohio (Estados Unidos) e finado o 28 de outubro de 2005 en Houston, foi un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1996. Traxectoria
Estudou química no Hope College e na Universidade de Míchigan, onde se graduó en 1965. En 1973 conseguiu o doutoramento na Universidade de Princeton, realizando posteriormente estudos postdoctorales na Universidade de Chicago, e converténdose en profesor de química na Universidade de Rice en Houston.
Morreu o 28 de outubro de 2005 no hospital M. D. Anderson Cancer Center de Houston, situada no estado de Texas, a consecuencia dunha leucemia. Investigacións científicas
O descubrimento por parte de Harold Walter Kroto dunha nova forma de cristalización xeométrica do carbono, constituída por dous átomos deste material, permitiu a Smalley, e ao seu colaborador da Universidade de Rice Robert Curl, a síntese química desta nova forma denominada fulereno, a cal converteuse na terceira forma máis estable do carbono tras o diamante e o grafito.
En 1996 foi galardoado, xunto con Curl e Kroto, co Premio Nobel de Química polo descubrimento dos fulerenos.
Richard Farnsworth

Richard William Farnsworth, nado nos Ánxeles o 1 de setembro de 1920 e finado en Lincoln, Novo México, o 6 de outubro de 2000 foi un actor e dobre de acción estadounidense. Foi candidato aos Óscar en dúas ocasións, por Comes a Horseman (1978) e por Unha historia verdadeira (2000), sendo o candidato ao mellor actor de máis idade nese momento. Farnsworth tamén é coñecido polas súas interpretacións en The Grey Fox (1982), pola que foi candidato ao Globo de Ouro, Anne of Green Gables (1985), Sylvester (1985) e Misery (1990). Traxectoria
Farnsworth naceu en 1920 nos Ánxeles, California. A súa nai traballaba na casa e o seu pai era enxeñeiro.
Farnsworth foi gradualmente entrando na interpretación en filmes de western. Fixo aparicións sen acreditar en numerosos filmes, incluídos Foise co vento (1939), Río vermello (1948), The Wild One (1953) e Os dez mandamentos (1956). En 1960, acreditado como Dick Farnsworth, apareceu como empregado do rancho Gault no capítulo "Street of Hate" da serie de televisión Laramie.
O seu primeiro papel acreditado no cinema foi 1963 e continuou a actuar en filmes e programas de televisión do xénero do western. Tivo un papel en Roots (1977) e coprotagonizou con Wilford Brimley The Boys of Twilight (1992). O seu papel revelación foi o do ladrón de dilixencias Bill Miner no filme canadense de 1982 The Grey Fox. Interpretou un adestrador de béisbol en The Natural (1984). En 1985 foi o irmán de Marilla e figura paterna de Anne en Anne of Green Gables e interpretou un vaqueiro sabio de voz suave que adestraba cabalos para Melissa Gilbert en Sylvester. Outros papeis salientables foron un rico e desapiadado petroleiro en The Two Jakes (1990) o xerife de Misery (1990). Vida persoal
Farnsworth tivo un longo matrimonio do que naceron dous fillos. Tras enviuvar, viviu nun rancho en Lincoln, Novo México.
A noite do 6 de outubro de 2000, enfermo dun cancro terminal que o deixara parcialmente paralizado e con grandes dores, Farnsworth faleceu por unha ferida de bala autoinflinxida no seu rancho de Lincoln.
Richard Felton Outcault

Richard Felton Outcault nado en Lancaster, Ohio, o 14 de xaneiro de 1863 e finado en Flushing, Nova York, o 25 de setembro de 1928, foi un autor e ilustrador de banda deseñada estadounidense, en particular das series The Yellow Kid e Buster Brown. É considerado o inventor da banda deseñada moderna. Biografía
Outcault comezou a súa carreira como debuxante técnico para Thomas Edison e como arte-finalista para as revistas Judge e Life. Logo tamén se uniría a New York World, que usaba as tiras de Outcault para un suplemento de cor experimental que empregaba unha soa caricatura nun panel de portada chamado "Hogan's Alley", que debutou o 5 de maio de 1895.
En outubro de 1896, Outcault abandonou o New York Journal xerando unha demanda que resultou en que New York World asumise o título de "Hogan's Alley".
En Journal, Outcault comezou a experimentar co uso de varios paneis de cuadriños ou viñetas, e os globos de diálogo ou bocadillos. Aínda que non foi o primeiro en usar ambas as técnicas, foi el quen creou o estándar polo que se medirían os cómics posteriormente.
Richard Hawkins

Richard Hawkins, nado contra 1562 e finado o 17 de abril de 1622 en Londres, foi un mariño corsario e explorador inglés. Traxectoria
Fillo do almirante John Hawkins desde cativo estivo familiarizado co ambiente mariñeiro e xa antes de facer quince anos acompañou ao seu pai no mar, e ao seu tío William Hawkins ao Caribe. En 1585 mandou como capitán un dos navíos da expedición de Francis Drake contra as colonias españolas. En 1588 mandando o Swallow, da mariña real, loitou contra a Armada Invencible. Participou en 1590, co Crane, na expedición de seu pai contra as costa portuguesa.
En 1593 solicitoulle á raíña Isabel I de Inglaterra a realización dunha expedición cara a América, mercoulle a seu pai o navío Repetance, de 300 toneladas construído en 1588, e que a petición da raíña rebautizou como Dainty (elegante) a causa do seu deseño, a este acompañábanlle dous pequenos navíos máis cunha dotación total de 275 homes que partiron o 20 de xuño de 1593 do porto de Plymouth, un temporal impediulles achegarse ás Canarias, tras pasar Cabo Verde o escorbuto cebouse coa súa tripulación, finalmente chegaron a Santos (Brasil), non lles permitiron desembarcar pero si mercar provisións. Desembarcaron na illa de Santa Ana situada enfronte de Cabo Frio permaneceu alí un mes, desfíxose do navío que estaba en peores condicións a causa da mortalidade que lles impedía levar tres barcos e saíron de novo ao mar, capturaron un buque portugués que conducía ao novo gobernador de Angola pero deixou que seguise a súa rota quedando tan só co algúns alimentos. Na altura de Mar del Plata unha tormenta fixo que o Dainty quedara só, chegou ata as Malvinas, ás que lle deu o nome de Hawkins Mainland, descoñecento que John Davis xa as descubrira oito meses antes.
O 12 de febreiro de 1594 inicou o paso Estreito de Magallanes chegando o 9 de marzo ao Pacífico, puxo rumbo a Valparaíso capturou cinco navíos e obtivo por catro un rescate de 25. 000 ducados quedando co quinto no seu poder, pero un dos barcos liberados levou a nova da chegada do navío inglés a Lima, o vicerrei García Hurtado de Mendoza mandou reforzar o porto de El Callao e enviou barcos comandados por Beltrán de Castro na súa procura, cualificándoo de pirata, o que Hawkins sempre rexeitou alegando que ao estar España e Inglaterra en guerra as súas eran accións de guerra. Un primeiro encontro entre a frota de Beltrán e Hawkins produciuse o 18 de maio, non principiaron batalla por mor dunha tormenta, o segundo foi o 29 de xuño na baía de San Mateo, ao día seguinte os españois abordaron o Dainty, Hawkins foi ferido no pescozo e no brazo e accedeu a renderse en troques da vida e a promesa da repatriación, permaneceu en Lima ata 1597, enviado a España e encarcerado en Sevilla, tras un intento de fuga en 1598 levárono a Madrid, convertido ao catolicismo estivo alí ata 1602 cando chegou un rescate de 3000 £, volto a Inglaterra foi armado cabaleiro, deputado no Parlamento por Plymouth, almirante de Devon (1614), realizou unha expedición, fracasada, contra os piratas berberiscos do Mediterráneo en 1620. En 1622 saíu do prelo The Observations of Sir Richard Hawkins, Knight, in his Vojage into the South Sea.
Richard Heck

Richard Fred Heck, nado en Springfield (Massachusetts) o 15 de agosto de 1931, é un químico estadounidense recoñecido polo descubrimento e o desenvolvemento da reacción de Heck, que utiliza paladio para catalizar reaccións químicas orgánicas con haluros de arilo con alquenos. Premios
Heck foi premiado co Premio Nobel de Química o 6 de outubro de 2010, xunto cos químicos xaponeses Ei-ichi Negishi e Akira Suzuki, polo seu traballo no axuste de reaccións catalizadas por paladio en síntese orgánica.
Richard J. Roberts

Richard J. Roberts, nado en Derby en 1943, é un químico inglés. Traxectoria
Estudou inicialmente Química, posteriormente trasládase a Estados Unidos, onde desenvolve actividade docente en Harvard e no Cold Spring Harbor Laboratory de Nova York. Desde 1992 dirixe os traballos de investigación do Biolabs Institute, de Beverly (Massachusetts).
Obtivo o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicamento en 1993, compartido con Phillip A. Sharp, polo seu traballo sobre os intróns, fragmentos de ácido desoxirribonucleico que non ten nada que ver coa información xenética. Puideron describir que a información depositada nun xene non estaba disposta de forma continua, senón que se atopaba fraccionada.
Os primeiros experimentos realizáronos sobre material xenético de virus, particularmente de adenovirus. Ambos os dous chegaron á conclusión de que o ARN tivo que preceder na evolución ao ADN.
Richard Johann Kuhn

Richard Johann Kuhn, nado o 3 de decembro de 1900 en Viena (Imperio Austrohúngaro) e finado o 1 de agosto de 1967 en Heidelberg (Alemaña), foi un bioquímico alemán que recibiu o Premio Nobel de Química de 1938 polas súas experiencias con compostos aromáticos e hidrocarburos alifáticos, así como traballos con carotenoides e vitaminas, especialmente a vitamina B2 e a B6. Traxectoria
Naceu na cidade de Viena, naqueles momentos capital do Imperio Austrohúngaro e que hoxe o é de Austria.
Foi fillo do enxeñeiro Richard C. Kuhn e da profesora Angelika Rodler. Estudou na Universidade de Viena onde se licenciou en 1921, e na Universidade de Múnic, onde obtivo o seu doutoramento en 1922 cunha tese titulada "Sobre a especifidade dos encimas" baixo a dirección do premio Nobel de Química de 1915, Richard Martin Willstätter. Desde 1925 impartiu clases nesta universidade. En 1930 foi nomeado xefe do departamento de química do Instituto de Investigación Médica Emperador Guillermo, da Universidade de Heidelberg, sendo director do mesmo desde 1937. Durante anos colaborou co Instituto Max Planck e a Universidade de Pensilvania. Investigacións científicas
Investigou acerca da constitución do caroteno, o que lle permitiu chegar a sintetizar a vitamina A. Formou parte dun grupo de científicos alemáns que conseguiron illar e posteriormente sintetizar a riboflavina ou vitamina B2. Así mesmo traballou acerca da estereoquímica e os encimas.
En 1938 foille outorgado o premio Nobel de Química por estas investigacións. Recibiuno en 1949, pois o réxime nacional socialista impediulle recibilo no seu momento.
Richard Laurence Millington Synge

Richard Laurence Millington Synge, nado en Liverpool (Merseyside) o 28 de outubro de 1914 e finado en Norwich (Norfolk) o 18 de agosto de 1994, foi un bioquímico británico galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1952. Traxectoria
Estudou física, química e fisioloxía na Universidade de Cambridge, onde se licenciou en 1936. Desenvolveu as súas investigacións científicas en empresas privadas, entre 1941 e 1943 na Wool Industries Research Association de Leeds, entre 1943 e 1948 no Instituto de Medicina Preventiva de Londres, entre 1948 e 1967 no Instituto de Investigación Rowett de Aberdeen, e entre 1968 e 1976 no Food Research Institute de Norwich. Investigacións científicas
Durante a súa mocidade estudou e traballou na Universidade de Cambridge e xunto a Archer John Porter Martin, introduciu o método de análise cromatográfico chamado de repartición sobre papel, o cal posibilita a separación dos aminoácidos das proteínas da materia viva.
Entre 1942 e 1948 estudou os péptidos do grupo proteínico da gramicidina, traballo utilizado posteriormente por Frederick Sanger na determinación da estrutura da insulina.
En 1952 recibiu o Premio Nobel de Química, compartido con Archer J. P. Martin, para a invención da cromatografía de partición.
Richard Long

Richard Long, nado en Bristol o 2 de xuño de 1945, é un escultor, pintor e fotógrafo inglés, coñecido sobre todo pola súa arte terrestre e arte conceptual. Traxectoria
Long naceu en Bristol en 1945, onde aínda vive. Comezou os seus estudos en 1962, tamén nesta cidade, no West England College of Art. Despois de completar estes estudos, comezou os seus estudos na St. Martin's School of Art (agora coñecida como Central Saint Martins College of Art and Design) en Londres en 1966. O mesmo ano que remata os seus estudos tivo a súa primeira exposición individual con Konrad Fischer.
Richard Long fotografa e manipula a paisaxe que o rodea. A maioría das súas obras son creadas durante paseos pola natureza. Un exemplo é A Line Made by Walking (1967) onde "debuxa" unha longa liña no chan camiñando de ida e volta varias veces. As fotos que fai das súas intervencións adoitan ser o único resto que se pode presentar a un público máis numeroso. Usa isto para producir traballos gráficos que a miúdo consisten nunha foto e un texto sinxelo. Aínda que a maior parte da súa arte rural pódese atopar en Gran Bretaña, tamén realizou obras no Sáhara e Estados Unidos, entre outros, e participou cunha peza (Pontevedra's Line) na Illa das Esculturas de Pontevedra.
Ademais de land art, Long tamén fixo esculturas para museos. Estes consisten en pezas de pedra ou madeira dispostas en círculo ou outra figura xeométrica. Tamén realiza grandes pinturas murais con barro e arxila. No verán de 2023 foi artista en residencia no Rijksmuseum Amsterdam. Despois deseñou unha serie de "esculturas" de herba e pedra. En lugar de cortar pedra, a herba foi cortada/segada parcialmente nos xardíns. A intención era que as obras de herba fosen rematadas pola natureza e, finalmente, se integrasen coa natureza.
Richard Martin Willstätter

Richard Martin Willstätter, nado en Karlsruhe (Baden) o 13 de agosto de 1872 e finado en Muralto (Distrito de Locarno, Suíza), o 3 de agosto de 1942, foi un químico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1915. Traxectoria
Estudou na Universidade de Múnic, na que obtivo o seu doutoramento en 1894 polo seu traballo sobre a estrutura da cocaína. Exerceu como profesor asistente de química orgánica nesa universidade (1902-1905), traballando ás ordes de Adolf von Baeyer en Múnic, mentres continuou investigando sobre a estrutura dos alcaloides, sintetizando varios deles.
Entre 1905 e 1912 foi profesor na Universidade de Zürich, comezando a traballar sobre a clorofila. Descubriu a súa estrutura así como a similitude entre esta e a hemoglobina da sangue. Foi profesor da Universidade de Berlín (1912-1915) (onde as súas investigacións revelaron a estrutura de moitos pigmentos de flores e plantas) e director do Instituto Kaiser Wilhelm (1912-1916). Cando a primeira guerra mundial interrompeu as súas investigacións, xunto con Fritz Haber dedicou a súa atención ao desenvolvemento dunha máscara antigás.
En 1916 Willstatter sucedeu a Adolf von Baeyer como profesor en Múnic. Durante a década de 1920 investigou os mecanismos das reaccións dos enzimas, chegando á conclusión de que os enzimas son substancias químicas e non organismos biolóxicos. Consideraba os encimas como non-proteínas, teoría sostida ata 1930.
Sendo xudeu, en 1924 dimitiu do seu posto en Múnic como protesta polas presións antisemitas. Continuou os seus traballos de forma privada, primeiro en Múnic e, desde 1939, en Suíza.
En 1915 foi galardoado co premio Nobel de Química polas súas investigacións no campo dos pigmentos vexetais, especialmente a clorofila.
Richard R. Ernst

Richard Robert Ernst, nado o 14 de agosto de 1933 en Winterthur (Suíza) e finado o 4 de xuño de 2021 na mesma cidade, foi un químico e profesor universitario suízo galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1991. Traxectoria
Estudou química na Escola Politécnica Federal de Zúric, onde se graduó en 1957 e se doutorou en 1962 en fisicoquímica. A partir de 1970 é profesor de fisicoquímica neste mesmo centro. Investigacións científicas
Iniciou as súas investigacións sobre a resonancia magnética nuclear (RMN), fenómeno coñecido desde o ano 1945 grazas ao seu descubrimento polos Premios Nobel de Física Felix Bloch e Edward Mills Purcell, e que consiste na absorción selectiva de enerxía polos núcleos atómicos que posúen un momento magnético, cando están situados nun campo magnético e son irradiados con radiación electromagnética cunha frecuencia determinada. Mediante o uso da espectroscopia observou como as frecuencias de resonancia características destes núcleos varían de acordo coa contorna química do átomo, podendo identificar a presenza destes núcleos e a natureza das súas interaccións químicas no núcleo dunha molécula. Na década de 1960 conseguiu aumentar en máis de dez ordes de magnitude a sensibilidade desta técnica substituíndo a variación suave da frecuencia con intensas pulsacións radiomètricas.
A aplicación da técnica matemática da serie de Fourier ao complexo sinal obtido dos núcleos permitiu a reconstrución do espectro da resonancia magnética nuclear, ampliando así o rango de núcleos susceptibles de ser estudados con esta técnica.
En 1991 foi galardoado co Premio Nobel de Química polo desenvolvemento da espectroscopia de resonancia magnética nuclear de alta resolución, un método necesario para a análise das estruturas moleculares.
Richard R. Schrock

Richard R. Schrock, nado o 4 de xaneiro de 1945 en Berne, Indiana, Estados Unidos, é un químico e profesor universitario estadounidense galardonato co Premio Nobel de Química do ano 2005. Traxectoria
Cursou química nas universidades de California ( licenciouse en 1967) e Harvard, onde se doutorou en 1971, e realizou os seus estudos posdotorales na Universidade de Cambridge (Gran Bretaña).
En 1972 foi contratado pola compañía química E. I. DuPont de Nemours and Company, onde formou parte do grupo investigador de George Parshall.
Tres anos despois entrou no prestixioso Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), onde se converteu en profesor en 1980 e segue exercendo a súa actividade docente.
Entre os galardóns que logrou ao longo da súa carreira figuran os premios en Química Inorgánica e Química Organometálica da Sociedade Química Americana. Investigacións científicas
Xunto ao francés Yves Chauvin e o tamén estadounidense Robert H. Grubbs, gañou o Premio Nobel de Química de 2005 polo seu traballo no campo da metátesis olefínica, especialmente realizada acerca dos alcenos. Richard R. Schrock en Galicia
O día 11 de novembro de 2011 estivo en Fisterra invitado polo físico baiense Jorge Mira
Richard Reece

Richard Marsden Reece, nado en Cirencester, no condado de Gloucestershire, o 25 de marzo de 1939, foi un bioquímico inglés máis coñecido polo seu labor no terreo numismático. Traxectoria
Richard Marsden Rice era fillo de Richard Marsden e Alice Reece.
Realizou os seus estudos superiores de Bioquímica no University College London, onde se graduou en 1961. Posteriormente ingresou na Universidade de Oxford (Wadham College) para continuar os seus estudos, e alí acadou o grao de doutor en 1972.
Exerceu a docencia de Química no colexio de ensino secundario St George's School, en Leatherhead (1962-1966), no condado de Hertfordshire, e entre 1966 e 1968 foi o xefe do departamento de Química en St George's School, no mesmo condado.
Reece abandonou o ensino secundario dous anos máis tarde e en 1970 ingresou no Instituto de Arqueoloxía de Londres como profesor axudante, e en 1981 acadou o posto de profesor asociado.
En 1994 regresou ao University College London para exercer como profesor de Arqueoloxía e Numismática Romanas Tardías e, logo da súa xubilación en 1999, foi nomeado profesor emérito nesta universidade.
Entre outras institucións de prestixio científico, Reece formou parte da Sociedade de Anticuarios de Londres a partir de 1968, e en 2003 foi elixido como socio de honra da Real Sociedade de Numismática de Londres, de cuxo consello formara parte entre 1970 e 1973. Honras e premios
1989: Premio Lhotka, da Royal Numismatic Society.
2009: Medalla da Royal Numismatic Society.
2014: Premio Derek Allen, da Academia Británica. Escolma de obras
Esta é unha escolma das principais monografías de Reece en materia numismática e arqueolóxica: (1975): Introduction to Roman coins. Corinium Museum. Cirencester. ISBN 9780904925029
(1981): Excavations in Iona 1964 to 1974. Institute of Archeology London.
(1987): Coinage in Roman Britain. Seaby. Londres. ISBN 9780900652868
(1988): My Roman Britain. Cotswold Studies. Cirencester. ISBN 9780905853215
(1990): Excavations, survey and records around Cirencester. Cotswold Studies. Cirencester. ISBN 9780905853260
(1991): Roman coins from 140 sites in Britain. Oxbow Books. Oxford. ISBN 9781873132203
(1997): The future of Roman military archaeology: annual Caerleon Lecture in honorem Aquilae Legionus II Augustae. National Museum of Wales. Cardiff. ISBN 9780720004458
(1999): The later Roman Empire: an archaeology AD 150-600. Tempus. ISBN 978-0752414492
(2000): Identifying Roman Coins. A practical guide to the identification of site finds in Britain. Con S. James. Spink. ISBN 9781902040400
(2002): The Coinage of Roman Britain. The History Press. Stroud. ISBN 9780752425238
(2003): Roman coins and archaeology: collected papers. Cultura. Wetteren. ISBN 9789080661691
Richard Stallman

Richard Matthew Stallman, tamén coñecido polas súas iniciais RMS, nado o 1953 en Manhattan, é unha das figuras máis significativas do movemento do software libre a nivel internacional, e a miúdo é alcumado o gurú do software libre. Traxectoria
Stallman licenciouse en Física pola Universidade Harvard en 1974. Durante a carreira traballou no Laboratorio de Intelixencia Artificial do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), onde aprendeu a deseñar sistemas operativos. Escribiu o primeiro editor de textos extensíbel Emacs en 1975 e contribuíu para a investigación en intelixencia artificial.
En xaneiro de 1984 deixou o MIT, e farto do que el consideraba un abuso por parte da industria do software, anunciou a varios grupos de Usenet a súa intención de crear un sistema operativo completamente libre. De seguida publicou o Manifesto GNU, e creou a Free Software Fundation (“Fundación Software Libre” en inglés) para a coordinación dos esforzos para a creación do sistema operativo libre GNU.
Dende 1991, ano no que recibiu o premio Grace Hopper Award que entrega a Association for Computing Machinery por Emacs, foi nomeado doutor honorario de varias universidades de todo o mundo e recibiu numerosos premios. É o autor, ademais, da licenza Licenza Xeral GNU e dende mediados da década de 1990 lidera de forma activa o movemento polo software libre, tanto no desenvolvemento de aplicacións coma na divulgación dos ideais en que se basea o movemento.
En setembro de 2019 dimitiu do Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory asociado ó MIT e como presidente da Free Software Foundation trala controversia xurdida da publicación dun fío correo electrónico no que facía varias declaracións sobre as acusacións de tráfico de menores a Jeffrey Epstein.
Richard Stone

John Richard Nicholas Stone, nado o 30 de agosto de 1913 en Londres e finado o 6 de decembro de 1991 en Cambridge en 1991, foi un economista e profesor universitario inglés que recibiu o Premio Nobel de Economía no ano 1984. Biografía
Estudou primeiro dereito, para logo pasar a estudar economía, na Universidade de Cambridge, na que se graduou en 1936 so a dirección de Hermann Kahn, John Maurice Clark e John Maynard Keynes. Durante a segunda guerra mundial foi compañeiro de James Meade no Servizo Central de Información Económica do Goberno Británico, onde foi o encargado de manter conversas, en representación do goberno, acerca da creación dun sistema internacional de contabilidade nacional.
Foi profesor da Universidade de Cambridge desde 1945 até 1980. En diversas ocasións foi profesor convidado da Universidade Johns Hopkins de Baltimore (EUA). Faleceu o 6 de decembro de 1991 na cidade de Cambridge. Investigación económica
Durante a súa vida compaxinou a docencia co exercicio de misións para a Organitzación para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico (OCDE) e mais para a Organización das Nacións Unidas (ONU). Os modelos de contabilidade nacional foron introducidos por inspiración de Keynes, Stone e Meade, e sistematizarán o uso dun volume crecente de información estatística nun sistema organizado, que Stone refinou até convertelo na base da moderna análise macroeconómica. Ideou un esquema de dupla entrada, ampliado do sistema de partida dobre empresarial, nun modelo económico con catro axentes agregados: as famílias, as empresas, o sector público e o sector exterior. O sistema creado por Stone permitiu o seu uso por países e correntes de pensamento moi diversos.
No ano 1984 foi galardoado co Premio Nobel de Economía polo desenvolvemento de modelos contables usados a nivel nacional e internacional. Obra seleccionada
1944: National Income and Expenditure, con James Meade.
1954: The Measurement of Consumers. Expenditure and Behavior in the United Kingdom, 1920-1938.
1966: Mathematics in the Social Sciences and Other Essays.
1970: Mathematical Models of the Economy and Other Essays.
1971: Demographic Accounting and Model Building.
1973: Transition and Admission Models in Social Demography.
1975: Direct and Indirect Constraints in the Adjustment of Observations.
1980: A Simple Growth process Tending to Stationarity.
1982: The Relationship of Demographic Accounts to National Income and Product Accounts.
Richard Yeo

Richard Yeo, nado ca. 1720 e finado o 3 de decembro de 1779, foi un medallista e gravador de moeda británico que ocupou o posto de gravador xefe da Royal Mint durante o reinado de Xurxo III. Yeo foi un dos fundadores da Royal Academy. Traxectoria
Os primeiros datos coñecidos da vida de Richard Yeo corresponden ao ano 1745, cando se sabe que residía en Londres, preto de Craven Street, en Westminster, e un ano máis tarde en Tavistock Street, Covent Garden. Sábese tamén da súa actividade como medallista en 1746, ano en que están datadas polo menos dúas medallas que levan a súa sinatura, unha delas dedicada ao Duque de Cumberland. En 1749 ingresou como gravador axudante na Casa da Moeda de Londres (Royal Mint) e, logo do falecemento do seu antecesor, John Sigismund Tanner, en 1775 foi nomeado gravador xefe da institución, posto no que se mantivo o resto da súa vida.
Yeo compuxo unha pequena colección de moedas, medallas e utensilios e ferramentas de gravado, que foi vendida en poxa pública por Langford's, en Covent Garden, os días 2 e 3 de febreiro de 1780. Todos os seus traballos estaban asinados mediante unha marca de gravador; as máis frecuentes foron "R. YEO", "YEO", "YEO·F", "R·YEO F" e "YEO·FECIT".
En 1760 ingresou na Incorporated Society of Artists e tamén foi un dos membros fundadores da Royal Academy, institución na que expuxo varios dos seus traballos.
Richard Yeo finou o 3 de decembro de 1779.
Richard di adeus

Richard di adeus (en inglés: The Professor; ou tamén titulado Richard Says Goodbye) é un filme estadounidense de 2018 escrito e dirixido por Wayne Roberts. Está protagonizado por Johnny Depp, Rosemarie DeWitt, Danny Huston, Zoey Deutch, Ron Livingston, Odessa Young e Paloma Kwiatkowski. Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Zürich o 5 de outubro de 2018. Estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 17 de maio de 2019 a través de Saban Films. Estreouse en galego o 11 de outubro de 2023 a través da TVG. Sinopse
A Richard, un profesor universitario de lingua, diagnosticáselle un cancro de pulmón terminal. Antes de contarllo á súa muller e á súa filla, renuncia a un trato que só prolongaría a súa vida uns meses e decide vivir os seus últimos días coa máxima liberdade, sen compromisos absurdos nin comportamentos hipócritas. Decatouse de que non viviu o suficiente, e agora xa está preparado para aproveitar ao máximo os seus últimos meses, coa axuda e complicidade do seu mellor amigo e compañeiro de traballo. Este cambio de actitude tamén transformará as súas clases, e o alumnado axiña o considerará un referente de liberdade e sabedoría. Personaxes
Johnny Depp como Richard Brown
Rosemarie DeWitt como Veronica Sinclair-Brown
Odessa Young como Olivia Brown
Danny Huston como Peter Matthew
Zoey Deutch como Claire
Devon Terrell como Danny Albright
Ron Livingston como Henry Wright
Siobhan Fallon Hogan como Donna
Linda Emond como Barbara Matthew
Matreya Scarrwener como Rose
Paloma Kwiatkowski como estudante
Kaitlyn Bernard como Taylor
Michael Kopsa como doutor de Richard
Richland Center

Richland Center é unha cidade do Condado de Richland, Wisconsin, nos Estados Unidos, que tamén é a capital do condado. A poboación do censo de 2010 é de 5. 184.
Rider

O rider (en galego: "cabaleiro") foi unha moeda escocesa de ouro introducida por Xacobe III de Escocia (1460-1488), inicialmente cun valor de 23 xilins ou 1, 15 libras escocesas, chamada así pola imaxe do rei como cabaleiro que se amosa no seu anverso. Historia
Xacobe II (1460-1488)
Xacobe III foi o introdutor de dúas novas moedas de ouro no sistema monetario escocés: o unicorn, de 18 xilins, e o rider, con valor de 23 xilins, que baseaba a súa tipoloxía no franc á cheval, cuñado en Francia preto dun século antes. A súa cuñaxe comezou en 1475. O seu diámetro era en torno aos 24 milímetros e o seu peso de 78, 5 grans (ca. 5, 06 gramos).
O motivo principal do seu anverso, do que a moeda tomou o nome, é unha imaxe do rei de a cabalo, con armadura, erguendo unha espada na man e cabalgando cara á dereita. A lenda que o circunda é IACOBVS: DEI: GRA: REX SCOTOR ("Xacobe, pola graza de Deus, rei dos escoceses").
No reverso represéntase o escudo coroado coas armas escocesas situado no centro dunha gran cruz, rodeado pola lenda SALVVM FAC POPVLVM TVVM DNE ("Oh, Señor! Salva o teu pobo").
Paralelamente ao rider cuñáronse tamén os valores de 1/2 rider e 1/4 rider.
Xacobe VI (1567-1625)
Xacobe VI retomou, no marco da súa sétima serie de emisións (1593-1601), a cuñaxe do rider de ouro. Nesta segunda época, a moeda conservaba o peso e a lei da moeda orixinal, e mesmo a súa tipoloxía era moi semellante, coa única alteración da inclusión da data no exergo do anverso e a eliminación da cruz do reverso. O que si que cambiou, por mor da desvalorización do xilin, foi o valor: en tanto que o rider de Xacobe III valía 23 xilins, o de Xacobe VI pasou a valer 100 xilins ou, o que é o mesmo, cinco libras escocesas.
A lenda do anverso é · IACOBVS · 6 · D · G · R · SCOTORVM · ("Xacbobe VI, pola graza de Deus, rei dos escoceses") e a do reverso · SPERO · MELIORA · ("Espero cousas mellores").
O rider de Xacobe VI cuñouse anualmente entre 1593 e 1601, excepto en 1596, 1597 e 1600. En paralelo ao rider, neses mesmos anos emitíronse tamén moedas de 1/2 rider, coa mesma tipoloxía.
Rie Yasumi

Rieko Yasumi (en xaponés 休 理英子), nada en Kobe o 1 de marzo de 1972, é unha poeta senryu xaponesa. Estudou na Universidade Otemae. Obra
平凡な兎 (2001) ISBN 978-4-89008-284-1 やすみりえのとっておき川柳道場 (2001) ISBN 978-4-88854-415-3
やすみりえのトキメキ川柳 (2005) ISBN 978-4-88854-423-8
ハッピーエンドにさせてくれない神様ね (2006) ISBN 978-4-86044-283-5
Rienzi

Rienzi, der Letzte der Tribunen (en galego Rienzi, o último dos tribunos) é unha ópera en 5 actos con música de Richard Wagner e libreto en alemán do propio compositor, baseado na novela homónima de Edward Bulwer-Lytton. A ópera foi composta entre xullo de 1838 e novembro de 1840, aínda que a súa estrea non se levou a cabo ata o 20 de outubro de 1842, cando se representou na Hofoper de Dresden baixo a batuta de Carl Gottlieb Reissiger. Gravacións
As gravacións da ópera completa, así como as súas representacións son raras, aínda que a abertura pode atoparse con facilidade en programas de radio e CDs recompilatorios. Nas gravacións da obra son comúns os cortes significativos. Rienzi foi rexistrada en DVD no 2010 nunha produción dirixida por Philipp Stölzl, e interpretada pola Deutsch Oper Berlin, con Torsten Kerl no papel principal.
Algunhas gravacións destacadas son: Josef Krips dirixindo a Wiener Symphoniker. Set Svanholm, Walter Berry, Christa Ludwig, Alois Pernerstorfer, Paul Schöffler (1960, Melodram).
Heinrich Hollreiser dirixindo a Dresden Staatskapelle. René Kollo, Siv Wennberg, Janis Martin, Theo Adam. (1975, EMI). (Gravación completa da versión recortada por Wagner en 1843)
Edward Downes dirixindo a BBC Northern Symphony Orchestra. John Mitchinson, Lorna Haywood, Michael Langdon, Raimund Herincx. (1976, Ponto POCD1040) (Gravación completa e sen cortes da versión "orixinal" de Wagner de 1842)
Wolfgang Sawallisch dirixindo a Bayerische Staatsoper. René Kollo, Jan-Hendrik Rootering, Cheryl Studer, John Janssen. (1983, Orfeo d'Oro)
Entre as gravacións da abertura destacan: James Levine dirixindo a Orquestra da Metropolitan Opera.
Arturo Toscanini dirixindo a NBC Symphony Orchestra.
George Szell dirixindo a Cleveland Orchestra.
Lorin Maazel dirixindo a Philharmonia Orchestra.
Leopold Stokowski dirixindo a Royal Philharmonic Orchestra.
Zubin Mehta dirixindo a New York Philharmonic Orchestra.
Daniel Barenboim dirixindo a Chicago Symphony Orchestra.
Karl Böhm dirixindo a Wiener Philharmonike.
Rieti

Rieti é unha comuna italiana da rexión do Lacio, capital da homónima provincia de Rieti.
Esténdese por unha área de 206 km², e no 2010 tiña uns 47. 881 habitantes.
Ten lindes cos concellos de: Belmonte in Sabina, Cantalice, Casperia, Castel Sant'Angelo, Cittaducale, Colli sul Velino, Concerviano, Contigliano, Greccio, Longone Sabino, Micigliano, Monte San Giovanni in Sabina, Montenero Sabino, Poggio Bustone, Rivodutri, Roccantica, Stroncone (TR), Terni (TR), Torricella in Sabina.
Rift

Os rifts son fosas tectónicas alongadas onde a cortiza terrestre está a sufrir diverxencia e distensións, produto da separación de placas tectónicas. Se o rift está activo, a tectónica pode producir sismos e vulcanismo recorrente. Os rifts poden ter dimensións de centenares a miles de quilómetros de lonxitude. Os rifts máis importantes son os rifts mediooceánicos que se localizan na liña mediana das dorsais mediooceánicas definindo límites diverxentes de placa; é unha excepción o Gran Val do Rift, que se acha en África Oriental, e que está a fracturar e dividir a placa africana.
Os rifts mediooceánicos, son límites construtivos entre placas tectónicas no eixo das dorsais oceánicas, onde o ascenso de magma provoca un levantamento da cortiza continental creando un desprazamento na superficie. Desta forma pódense orixinar novos océanos, segundo a teoría da expansión do fondo oceánico, o que implica a separación de ambas masas (tectónica de placas) facendo que ambas se despracen en sentidos opostos e provocando unha ruptura continental que co tempo poden formar límites destrutivos (fosas no mar), xerando así procesos de subducción.
Rift de Pripyat-Dniéper-Donets

O rift de Pripyat-Dniéper-Donets ou rift de Dniéper-Donets (tamén denominado "paleorrift" e "aulacóxeno") é un rift que discorre de leste a oeste no cartón sármata que se desenvolveu e estivo máis activo no Paleozoico. O rift esténdese desde a depresión do Caspio en Rusia ao norte de Ucraína pasando pola rexión do Donbás. O rift separa o macizo de Voronezh no norte do escudo ucraíno no sur.
O paleorrift de Dniépr-Donets foi un lugar de actividade magmática no Devoniano que empezou ao final do Frasniano e culminou no Famenniano causada por unha pluma do manto. A tectónica extensional foi tamén moi activa durante o Famenniano.
Suxeriuse que o paleorrift de Dniéper-Donets está relacionado coa provincia alcalina de Kola contemporánea.
Rigattino

Rigattino tamén chamado righettino é un tipo de reintegración cromática empregada na conservación-restauración para proporcionarlle ao ben patrimonial a súa lexitimidade e facilitar a súa lectura evitando que a atención se centre na falta de material en vez de na obra. Técnica
Esta técnica, creada en 1939 polo Istituto Centrale dei Restauro en Roma, pretende cubrir a lagoa ou falta de capa pictórica dunha obra para que resulte imperceptible desde lonxe pero que sexa visible ao aproximarse a obra e observala de preto. O que se pretende é mostrar que se trata dunha intervención actual e que, polo tanto, non forma parte de orixinal.
A metodoloxía consiste na creación dun xogo visual (teorías da Gestalt) coa interpolación das cores mediante o emprego de trazos ou liñas verticais cuxa lonxitude depende da peza. A cor é aplicada con acuarela sobre un fondo branco (estucado ou preparación que se aplicaba encima do lenzo).
Podemos falar de dúas variantes de rigattino, en primeiro lugar, un rigattino opaco que non xoga coa transparencia das cores senón que persegue obter un contraste tonal entre a cor das raias e a do fondo, para iso empréganse pigmentos como gouache, témera ou pigmentos ao verniz. E, en segundo lugar, o rigattino que se emprega con acuarela creando liñas verticais e paralelas sobre un fondo neutro; aínda que en ocasións tamén se emprega o lapis de acuarela para obter a sensación de tecido pictórico.
Rignieux-le-Franc

Rignieux-le-Franc é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.