proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Purga

A purga, en política, é o proceso polo que o grupo no poder aparta a outros, aos que considera «indesexables» do goberno, do partido político, dunha profesión determinada ou da sociedade en conxunto, a miúdo utilizando a violencia para conseguilo. Cando esa facción perde o poder pode ocorrer que se «rehabilite» aos purgados. As purgas na Historia
As purgas foron un instrumento de poder político desde que se escribe a Historia. Existen exemplos no período republicano da antiga Roma, aínda que o termo (en inglés Purge) aparece por vez primeira en 1648, durante a Guerra civil inglesa. Durante a Revolución Francesa cada facción revolucionaria purgou aos partidarios das demais. A máis famosa purga foi a que coñece como o Terror de Robespierre, que acabou co propio Robespierre como vítima das purgas. Tras a caída de Napoleón, todos aqueles asociados á actividade revolucionaria foron purgados.
En tempos máis recentes, as purgas adóitanse asociar cos réximes stalinista e de Mao. Os purgados (entre os que se atopaban artistas, científicos, profesores, militares, e tamén comunistas que se atreveron a disentir coa dirección do partido) eran enviados a campos de traballos forzados ou executados. A máis destacada purga foi a Gran Purga iniciada por Stalin na década de 1930. O comunista chinés Deng Xiaoping acabou no poder tras sobrevivir a varias purgas.
Os nazis tamén realizaron purgas notables, en especial a da noite dos coitelos longos (1934) e as represalias en masa contra os adversarios de Adolf Hitler tras o fracaso do complot de xullo de 1944.
As ditaduras latinoamericanas tamén fixeron uso extenso das purgas durante o século XX.
Purina

A purina é un composto orgánico heterocíclico aromático formado por dous aneis fusionados, un de seis átomos (anel de pirimidina) e outro de cinco (anel de imidazol). En total estes aneis presentan catro nitróxenos, tres destes son básicos, xa que teñen o par de electróns sen compartir en orbitais sp2 no plano do anel; o nitróxeno restante non ten carácter básico, xa que o par de electróns non compartidos que posúe é parte do sistema de electróns π do anel aromático, razón pola cal están deslocalizados e incapaces de captar un protón. A familia química das purinas inclúe os seus derivados con grupos químicos substituídos e os seus tautómeros.
Dúas das bases nitroxenadas dos ácidos nucleicos, denominadas bases púricas, adenina (tamén chamada 6-aminopurina) e guanina (ou 2-amino-6-oxo-purina), son derivados dunha purina. Forman parte de nucleótidos. No ADN (almacenador principal da información xenética en todos os seres vivos), estas bases únense coas súas pirimidinas complementarias, a timina e a citosina, por medio de enlaces de hidróxeno. A T (dous enlaces)
G ≡ C (tres enlaces)
No ARN (encargado da transcrición e tradución da información xenética en todos os seres vivos), a complementaria da adenina é o uracilo en vez da timina: A U (dous enlaces)
G ≡ C (tres enlaces)
Cando as purinas son metabolizadas no interior das células prodúcese ácido úrico. Este ácido úrico pode cristalizar nas articulacións, por diferentes motivos, producindo a gota. Cando se degradan no intestino delgado por medio de encimas pancreáticos hidrolízanse en nucleósidos e bases libres e non forman o ácido úrico.
Outras purinas importantes son as seguintes: hipoxantina, xantina, cafeína, teobromina, ácido úrico e isoguanina.
Purita Campos

Purificación Campos Sánchez, nada en Barcelona o 18 de agosto de 1937 e finada en Madrid o 19 de novembro de 2019, foi unha historietista, ilustradora e pintora española, que traballou fundamentalmente para o mercado exterior. Está entre os artistas españois de banda deseñada que máis venderon e con maior éxito. Traxectoria
Inicios profesionais
De nai modista, Purificación estudou na escola da Llotja de Barcelona antes de dedicarse á ilustración para revistas de moda.
A través de Manuel Vázquez, conseguiu traballo na editorial Bruguera, primeiro como portadista e logo como historietista nas revistas femininas da casa, como Dalia (1959), Sissi (1961), Blanca (1961), Can Can (1961) ou Celia (1963).
O mercado exterior
En 1971, comezou a traballar para revistas inglesas a través da axencia Creaciones Editoriales, dando vida aos guións de Philip Douglas na serie Patty’s World. Con esta serie, que durou ata 1988, logrou unha tirada semanal de entre 300000 e 400000 exemplares en varios países do mundo. En España, a Editorial Bruguera incluína, co título de Esther y su mundo na revista "Lily" a partir de 1974. O ano 1981, Bruguera editou unha revista co mesmo nome, Esther.
Para o mercado neerlandés, iniciou en 1975 outra serie de éxito, con guións de Andries Brandt: Tina, protagonista da revista homónima.
Co guionista Francisco Ortega, que logo foi o seu marido, creou Gina, protagonizada por unha rapaza adolescente, os seus amigos e os seus primeiros amores, que crece no ambiente dos anos 70 e 80.
Últimos anos
Na década dos 80, centrouse na pintura, organizando unha academia de debuxo e unha sala de exposicións.
A partir de 2006, motivada polo éxito das reedicións da personaxe iniciou Las nuevas aventuras de Esther, con guión de Carlos Portela, cun primeiro álbum que vendeu 20000 exemplares. A protagonista é a mesma Esther dos anos setenta, mais agora xa é unha muller adulta, divorciada e cunha filla. Premios
2004: Premios Haxtur á Autora que Amamos no Salón Internacional do Cómic do Principado de Asturias (Xixón)
En 2009, o goberno español concedeu a Purita Campos a Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes, xunto a outras 24 personalidades.
O 1 de maio de 2011 o concello de Xetafe e o Escoge (1. º Escenario do Cómic de Xetafe) homenaxearon a autora e entregáronlle a placa co seu nome co que se bautizaría unha rúa do municipio.
2013: Gran Premio do Salón Internacional do Cómic de Barcelona
Puro vicio

Puro vicio (en inglés: Inherent Vice) é un filme estadounidense de 2014 escrito e dirixido por Paul Thomas Anderson. Baséase na novela homónima de Thomas Pynchon. O elenco inclúe a Joaquin Phoenix, Josh Brolin, Owen Wilson, Katherine Waterston, Eric Roberts, Reese Witherspoon, Benicio del Toro, Jena Malone, Joanna Newsom, Jeannie Berlin, Maya Rudolph, Michael K. Williams e Martin Short. Conta a historia de Larry "Doc" Sportello, un ben intencionado drogadicto, hippie e investigador privado en 1970, quen se ve envolto no ambiente criminal dos Ánxeles mentres investiga tres casos interrelacionados pola desaparición da súa exmoza e o seu novo noivo adiñeirado.
Estreouse en galego o 9 de novembro de 2020 a través da TVG. Foi traducido por Manuel Arca Castro. Sinopse
En 1970, Shasta Fay Hepworth visita a casa da praia do seu antigo mozo, Larry "Doc" Sportello, un hippie investigador privado en Gordita Beach, Os Ánxeles. Ela fálalle do seu novo amante, Michael Z. "Mickey" Wolfmann, un rico desenvolvedor de bens raíces, e pídelle que a axude a evitar que a esposa de Mickey e o seu amante secuestren a Mickey e o envíen a un manicomio. Doc reúnese con Tariq Khalil, un membro da familia Black Guerrilla. Khalil contrata a Doc para atopar a Glen Charlock, membro da Irmandade Aria que coñeceu no cárcere, que lle debe cartos e é un dos escoltas de Wolfmann. Doc visita o proxecto Mickey's Channel View Estates e entra no único negocio do centro comercial en desenvolvemento, un salón de masaxes. Busca nas instalacións a Charlock, mais golpéano cun bate e derrúbase.
Pusarrumas

Pusarrumas (Pu-Šarrumaš) foi rei de Kanesh e de Hattusa e, se cadra, de Kushara, fillo de Tudhaliyas. O nome parece hurrita. Foi pai de Papahdilmah.
Foi probabelmente sogro de Labarnas I, ao que designou sucesor na cidade de Sanahwitta (Šanawitta) despois de que os fillos se volvesen contra o pai. Un dos fillos, Papahdilmah (o único coñecido), conservaba influencia entre os servidores reais e os principais funcionarios e crese que logrou ser rei.
Pushball

O pushball é un xogo disputado por dous equipos de 11 xogadores cada un, cuxo obxectivo consiste en meter unha pelota de grandes dimensións a través dunha portería. Características
Xógase habitualmente nun campo duns 130 metros de lonxitude e uns 45 de ancho, cunha pelota de 1'80 metros de diámetro e 23 kg de peso. En ocasións, téñense utilizado bólas moito máis pesadas. Os bandos adoitan estar compostos por once xogadores, con cinco dianteiros, dous laterais esquerdos, dous laterais dereitos e dous porteiros. As porterías consisten en dous postes verticais de 5'5 metros de alto e 6 de ancho separados cun traveseiro a 2 metros do chan. O partido consta de dous períodos cun descanso no medio. Empurrar o balón por debaixo da barra vale cinco puntos, pasalo ou lanzalo por riba da barra vale oito. Se a bóla traspasa a liña de fondo pero por fóra da portería, súmanse dous puntos. Historia
O xogo foi inventado por M. G. Crane en Newton, Massachusetts, en 1891, e foi retomado na Universidade de Harvard ao ano seguinte, pero nunca alcanzou demasiada popularidade. É practicado de xeito habitual no Macalester College dende 1914, participando nel tanto estudantes como profesores. Os estudantes da Universidade de Emory xogaron ao pushball desde 1923 ata 1955 antes de que o xogo foi retirado debido á súa natureza cada vez máis dura.
No Reino Unido as regras son algo diferentes ás que se usan nos Estados Unidos. O primeiro partido disputado no país celebrouse no Crystal Palace en 1902 por equipos de oito. En Galicia, o Deportivo da Coruña contou cunha sección de pushball nos seus primeiros anos de vida.
Pódese atopar unha descrición das regras no libro de Spalding Push Ball: History and Description of the Game, with the Official Playing Rules, publicado en 1903 pola Biblioteca Atlética de Spalding.
Pusioxímetro

O oxímetro de pulso ou pulsioxímetro é un dispositivo médico que mide indirectamente a saturación de osíxeno no sangue de forma non invasiva e indolora. O dispositivo está unido a algunha rexión do corpo, xeralmente a punta do dedo índice, emite luz a través do corpo, que é detectada pola outra parte do dispositivo. A cantidade de luz que non foi absorbida polo sangue e os tecidos úsase para determinar a saturación de osíxeno do sangue. As vantaxes do dispositivo sobre os métodos que implican a recollida de sangue inclúen a facilidade de uso e a ausencia de dor mentres que as desvantaxes inclúen unha menor precisión. A precisión dos oxímetros de pulso adoita estar entre o 2% e o 4%. As medicións normais están entre o 95% e o 100%, por debaixo do 92% poden ser signos de hipoxia e por debaixo do 88% requiren atención clínica inmediata.
Puszta

Puszta (IPA ['pustɒ]) é un termo húngaro utilizado para indicar vastas extensións de chaira esteparia, típicas das terras planas de Hungría, como a puszta de Hortobágy.
O territorio da puszta é ermo, inhóspito, unha especie de deserto herboso e en orixe referíase a rexións chairegas da gran chaira húngara (Alföld), habitada por pastores de gado vacún e equino. Unha terra onde a vexetación predominante é de gramíneas, sen árbores e con algúns arbustos illados ou en pequenos grupos.
Este termo deriva dun adxectivo eslavo que significa "baleiro, abatido" e refírese tamén a granxas rodeadas por grandes leiras de campo.
Putrefacción

A putrefacción é un proceso natural de descomposición. Os microorganismos descompoñen os materiais orgánicos. Xeralmente ocorre despois da morte dunha planta ou dun animal. O proceso consta de moitos pasos. O tempo total que toma depende de varios factores, como a dispoñibilidade de oxíxeno.
A putrefacción implica a fermentación. A putrefacción é importante, porque elementos como o nitróxeno, o fósforo e o xofre que están ligados á materia morta convértense nunha forma utilizábel polas plantas.
Putrescina

A putrescina (ou butano-1, 4-diamina) é unha substancia orgánica fedorenta do grupo das poliaminas coa fórmula NH2CH2)4NH2. Esta relacionada coa cadaverina, xa que ambas as dúas se orixinan pola degradación dos aminoácidos nos organismos vivos e nos cadáveres, e ambas son tóxicas a doses altas. Estas dúas poliaminas son as responsables en grande medida do cheiro da carne en putrefacción, pero tamén contribúen ao cheiro do mal alento e da vaxinose bacteriana. Tamén se atopan no seme e nalgunhas microalgas, acompañando a moléculas relacionadas como a espermina e espermidina. Historia
A putrescina e cadaverina foron descritas por primeira vez en 1885 polo médico alamán Ludwig Brieger (1849–1919). O seu descubridor dixo: "Chameille a este [composto] "putrescina" da palabra latina putresco, que significa podre, decaído". Produción
A putrescina prodúcese a escala industrial por hidroxenación do succinonitrilo, o cal se obtén por adición de cianuro de hidróxeno ao acrilonitrilo. A putrescina faise reaccionar co ácido adípico rendendo a poliamida Nailon-4, 6, que se comercializa como Stanyl.
A produción biotecnolóxica de putrescina a partir de materia prima renovable é unha alternativa prometedora que se está a ensaiar para a síntese química. Recentemente anunciouse a obtención dunha estirpe de bacterias Escherichia coli alteradas por enxeñaría xenética, que produce putrescina con bo rendemento en medios salinos minerais de glicosa. Bioquímica
A putrescina ataca á S-adenosil metionina descarboxilada e convértese en espermidina. A reacción está catalizada polo encima espermidina sintase.
A putrescina sintetízase en pequenas cantidades nas células en bo estado a partir da arxinina. Unha posibilidade é que a arxinina se converta en ornitina, e esta en putrescina pola acción da ornitina descarboxilase. Outra vía de síntese alternativa é: a arxinina convértese en agmatina, nunha reacción catalizada polo encima arxinina descarboxilase (ADC); despois agmatina transfórmase en carbamilputrescina pola agmatina imino hidroxilase (AIH), e, finalmente, a carbamilputrescina convértese en putrescina.
As poliaminas, entre as cales a putrescina é unha das máis simples, son factores de crecemento necesarios para a división celular. Toxicidade
A putrescina é tóxica a doses altas. Nas ratas ten unha toxicidade oral aguda de 2000 mg/kg de peso corporal.
Pwyll (cráter)

O cráter de impacto Pwyll (toma o seu nome de Pwyll, procedente da mitoloxía celta) é posiblemente un dos accidentes xeolóxicos máis recentes da superficie da lúa do planeta Xúpiter, Europa.
A rexión escura central de Pwyll é duns 45 kms de diámetro, os raios brancos brillantes son os restos do material expulsado polo impacto, está área entendese centos de quilómetros. Estes restos cobren claramente toda a superficie e os accidentes xeolóxicos que posiblemente existían nesa zona antes do impacto -o cal indica que o cráter é moito máis novo que calquera dos accidentes xeolóxicos da veciñanza. A brillante cor branca suxire a presenza de partículas de xeo de auga. A instrumentación da sonda Galileo revelaron substanciais evidencias de auga líquida baixo a superficie xeada de Europa. Se Europa ten un océano baixo a superficie, este podería conter vida.
Pyerun Patera

Pyerun Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 52 kms de diámetro e está situado a 55, 64° S 251, 21° O. O nome de Pyerum provén da mitoloxía eslava, onde Pyerum era o deus do trono, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1985. Ó oeste de Pyerun Patera está Mithra Patera, e cara ao leste está o Epaphus Mensa. Cara ao noroeste están a montaña Silpium Mons e Svarog Patera.
Pyhtää

Pyhtää (en sueco Pyttis) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Kymenlaakso. En 2018 a súa poboación era de 5262 habitantes. A superficie do termo municipal é de 780, 96 km2, dos cales 456, 21 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 16, 20 hab. /km².
Limita cos municipios Kotka, Kouvola e Loviisa este último na rexión veciña de Uusimaa.
O concello é unilingüe en finés.
Pyhäjärvi

Pudasjärvi é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 5313 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1459, 46 km2, dos cales 148, 67 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 1, 43 hab. /km².
Limita cos concellos de Haapajärvi, Kärsämäki, e Pyhäntä, na súa mesma rexión, Kiuruvesi e Pielavesi na rexión de Savonia do Norte, e Pihtipudas, pertencente á rexión veciña de Finlandia Central.
O concello é unilingüe en finés.
Pyrobaculum

Pyrobaculum é un xénero de microorgnismos do dominio das arqueas pertencentes á familia Thermoproteaceae. Como suxire o significado do seu nome ("bastón de fogo"), estas arqueas teñen forma de bacilo e foron illados en hábitat onde reinaban altas temperaturas. Son gramnegativas e as súas células están rodeadas por unha capa S composta por subunidades proteicas.
P. aerophilum é hipertermófila e metabolicamente moi versátil. A diferenza doutras termófilas pode vivir en presenza de oxíxeno e crece eficientemente en condicións microaeróbicas. Xenoma
A primeira especie de Pyrobaculum que foi secuenciada foi P. aerophilum. O seu xenoma circular é de 2. 222. 430 pares de bases de lonxitude e contén 2. 605 secuencias codificantes de proteínas. Estrutura celular e metabolismo
En condicións anaeróbicas, estas arqueas reducen o nitrato a nitróxeno molecular por medio dunha vía de desnitrificación. A maioría das especies crecen quimiolitoautotroficamente por redución do xofre ou organotroficamente por respiración do xofre ou por fermentación. As células teñen forma de bacilo con extremos case perfectamente rectangulares e un tamaño de aproximadamente 1, 5–8 x 0, 5–0, 6 µm. Pyrobaculum é móbil con flaxelación peritrica ou politrica bipolar, e as súas colonias son arredondadas e dunha cor de gris a verde branquecha. As especies son aeróbicas facultativas ou aeróbicas estritas. Observouse que crecen con extracto de lévedo, peptona, e extracto de carne, pero non con galactosa, glicosa, maltosa, amidón, glicóxeno, etanol, metanol, formamida, formato, malato, propionato, lactato, acetato, e casaminoácidos (medio de crecemento con aminoácidos e péptidos procedentes de hidrolizados de caseína).
A primeira especie de Pyrobaculum secuenciada, P. aerophilum (bacilo de, 3–8 x 0, 6 µm), ten unha rara característica nunha arquea, xa que pode facer a respiración aerbica (aerophilum "amante do aire"). Crece só en presenza de oxíxeno cando está ausente o nitrato. Produce colonias arredondadas e de cor cincenta. Utiliza tanto compostos orgánicos (as máximas densidades de células obsérvanse crecendo en substratos como complexos orgánicos como o extracto de lévedo, extracto de carne, triptona, e peptona) e inorgánicos durante a respiración aeróbica e anaeróbica. Tamén utiliza o xofre elemental para crecer. Ademais, P. aerophilum crece entre os 75 e os 104 °C cunha temperatura óptima de crecemento de 100 °C. Ecoloxía
Ata o momento, illáronse cepas de Pyrobaculum de augas solfatáricas ferventes neutras ou lixeiramente alcalinas e en sistemas hidrotermais mariños pouco profundos. P. aerophilum foi illada de pozas de augas mariñas fervendo na praia Maronti, Ischia, Italia. Outros estudos mostraron tamén que P. aerophilum pode crecer en condicións estritamente anaeróbicas con nitrato como aceptor de electróns.
Pyrococcus

Pyrococcus é un xénero de arqueas da familia Thermococcaceae. Pyrococcus ten características similares ás doutras arqueas termoautotróficas como Archaeoglobus, e Methanococcus con respecto ao seu carácter termófilo e anaeróbico. Pyrococcus diferénciase na súa temperatura de crecemento óptima, que é próxima aos 100 °C e habita a maiores profundidades no mar ca outras arqueas. O estudo de Pyrococcus serve para comprender mellor os posibles mecanismos utilizados para vivir en condicións ambientais extremas de presión e temperatura. Xenoma
Secuenciáronse tres especies de Pyrococcus. P. furiosus é o que ten o xenoma meirande, de 1, 9 Mb, seguido de P. abyssi con 1, 8 Mb e P. horikoshii con 1, 7 Mb. Os xenomas codifican moitos encimas metabólicos, o que lles dá un amplo espectro de condicións de vida, e poden transportar e metabolizar unha ampla variedade de substancias. Tamén se detectaron variacións entre as especies. Estrutura celular e metabolismo
As células de Pyrococcus son dun tamaño de 0, 8–2 μm e con forma de cocos lixeiramente irregulares. Presentan un grupo polar de flaxelos e están envoltos por unha capa S que encerra un espazo periplásmico arredor da membrana citoplasmática. As especies de Pyrococcus son anaeróbicas pero o seu metabolismo varía lixeiramente. A fermentación de péptidos é a principal vía metabólica, e observouse o crecemento de P. furiosus e P. abyssi con amidón, maltosa, e piruvato pero non no caso de P. horikoshii. Aínda que non precisan xofre elemental para crecer, o crecemento mellora coa adición de xofre. Ecoloxía
As especies de Pyrococcus viven en ambientes con temperaturas extremadamente altas como as chemineas termais submarinas. As súas condicións óptimas de crecemento son pH de arredor de 7, concentracións salinas de arredor de 2, 5%, e temperatura de aproximadamente 98 °C. Como crecen a tan altas temperaturas teñen que ser organismos anaeróbicos, xa que a esas temperaturas de practicamente ebulición non hai oxíxeno dispoñible na auga. No caso das fontes termais submarinas, onde se encontrou a especie P. abyssi, non chega luz solar e a presión é dunhas 200 atm, o que se engade ás elevadas temperaturas.
Pyrodictium

Pyrodictium é un xénero de microorganismos do dominio das arqueas pertencente á familia Pyrodictiaceae. É un xénero de arqueas hipertermófilas submarinas con temperaturas óptimas de crecemento de 80 a 105 °C. Forman unha estrutura celular única constituída por unha rede de cánulas e células discoidais planas. Os Pyrodictium encóntranse nas paredes porosas das chemineas termais do océano profundo nas que a temperatura interna chega a 400 °C, mentres que as contornas mariñas no exterior tipicamente están a 3 °C. Pyrodictium aparentemente pode adaptarse morfoloxicamente a este tipo de hábitat quente-frío. Estrutura celular e metabolismo
As células de Pyrodictium foron estudadas como modelo de estabilidade térmica. A estrutura das células é a dun disco plano, irregular, de 3 a 25 nanómetros de diámetro. As células crecen formando estruturas peculiares con forma laminar que se manteñen xuntas por medio dunha rede de cánulas (túbulos) ocos. As cánulas ramifícanse e conéctanse con outras células, estendéndose bastante. Aínda que se descoñece a razón exacta desta morfoloxía, é probable que o grao de movemento proporcionado polas cánulas permita que as células se movan libremente pola enerxía térmica do extremo calor do ambiente onde vive o organismo. O gran tamaño das células pode facilitar que Pyrodictium more nos poros que hai nas paredes das chemineas termais submarinas.
Analizouse a estabilidade térmica dos ARNt de illados de Pyrodictum occultum, e atopouse que modificacións nos nucleósidos permiten que o organismo soporte temperaturas por riba dos 100 °C.
Estudouse o metabolismo de Pyrodictium brockii entre outras especies, o cal crece optimamente a 105 °C e é un autótrofo de hidróxeno-xofre, que se caracteriza por oxidar H2 con S0 para producir ATP e H2S. Ecoloxía
Membros de Pyrodictium viven nas chemineas termais submarinas profundas, e foron descubertos en 1979. A súa importancia ecolóxica segue a ser un misterio debido á dificultade de recoller mostras que poidan proporcionar datos sobre a abundancia e diversidade destes extremófilos.
Pyrolobus

Pyrolobus é un xénero de microorganismos do dominio Archaea. Comprende a especie Pyrolobus fumarii, o organismo máis termófilo de todos os coñecidos. Non pode crecer a menos de 90 °C e a súa temperatura máxima de crecemento é de 113 °C, a maior de todos os organismos coñecidos. Illouse nunha fonte hidrotermal da dorsal mesoatlántica.
É un organismo anaerobio que obtén enerxía da oxidación de dihidróxeno acoplada á redución de nitrato (formando amoníaco) ou tiosulfato (formando sulfuro de hidróxeno). Tamén pode crecer baixo condicións microaerobias reducindo oxíxeno.
Pythium

Pythium é un xénero de Oomicetos parasitos. Posto que este grupo de organismos noutrora foron clasificados coma Fungi (fungos), algunhas veces aínda son tratados como tales. Morfoloxía
Hifas. Pythium, coma outros xéneros da familia Pythiaceae, caracterízanse pola produción de hifas cenosíticas (sen septos).
Oogonio. Xeralmente conteñen unha única oóspora.
Anteridio. Contén un anteridio alongado. Importancia ecolóxica
Moitas especies de Pythium, xunto cos seus parentes achegados, Phytophthora, son patóxenos de plantas de importancia económica na agricultura. Pythium ocasiona a podremia común das raíces das plantas. Esta é unha doenza moi común en leiras e invernadoiros, onde o organismo mata as plantas nos alcouves recentemente sementados (Jarvis, 1992). Esta enfermidade polo xeral implica relacións complexas con outros fungos como Phytophthora e Rhizoctonia.
As distintas especies de Pythium tenden a ser moi inespecíficas e xeneris na súa gama de hóspedes. Cada especie pode infectar unha ampla gama de hóspedes (Owen-Going, 2002), mentres que as especies de Phytophthora son xeralmente máis específicas respecto do hósped. Por esta razón, as especies de Pythium son máis devastadores nas colleitas, posto que a rotación de cultivos por si soa a miúdo non pode erradicar o axente patóxeno. O barbeito tampouco erradica o patóxeno posto que Pythium tamén é un saprofito e vai sobrevivir moito tempo en materia vexetal en descomposición.
Porén, os danos ocasionados por Pythium limítase a unha área dos cultivos. Isto débese á pouca mobilidade das zoósporas, que compren dunha tona de auga para se trasladar e á capilaridade das partículas do solo, que tenden a actuar coma un filtro natural. Nos sistemas hidropónicos en invernadoiros, onde as plantas de vastos monocultivos mantéñense en solución nutritiva (que conteñen nitróxeno, potasio, fosfato e micronutrientes) que se recircula acotío nos cultivos, Pythium pode causar unha extensa e destrutora podremia das raíces (Jarvis, 1992; Owen-Going, 2002, Owen-Going et al. , 2003). A podremia das raíces afecta a toda a cultura (ducias de miles de plantas, nos máis dos casos) nun prazo de dous a catro días (Owen-Going, de 2002, Owen-Going et al. , 2003).
Porén, varias especies de Pythium, incluíndo P. Oligandrum, P. Nunn, P. Periplocum e mais P. acanthicum son micoparasitos de fungos e oomicetos parasitos, polo que recibiron grande atención coma axentes de control biolóxico.
Pádel

O pádel é un deporte de raqueta que se practica por parellas nunha pista rectangular pechada de 10 × 20 m. A puntuación é igual ca no tenis, as pelotas son similares pero cun pouco menos de presión e a gran diferenza é que a pista ten paredes e as pelotas poden ser xogadas contra elas nunha maneira similar coma no squash. Historia
Este deporte foi inventado en Acapulco, México, por Enrique Corcuera en 1969. É moi popular na Arxentina, México e noutros países latinoamericanos; tamén en Europa, principalmente en España, aínda que agora empeza a difundirse rapidamente polo resto de Europa e outros continentes. A enorme popularidade do pádel ao longo da Costa do Sol e no sur de España expúxoo a un gran número de residentes británicos e turistas, e esta é unha das razóns de que o pádel empezase a coller pulo no Reino Unido.
O pádel é un deporte para todas as idades e habilidades, xa que é rápido e fácil de aprender, e é menos esixente fisicamente ca deportes similares como o squash. A maioría dos xogadores conségueno comprender nos primeiros 20 minutos de xogo e resúltalles fácil lograr un nivel de competencia; por iso a xente que o practica pode divertirse co pádel, xa que non é un deporte tan dominado pola forza, técnica e servizo coma no tenis (neste feito, o servizo en pádel é por abaixo).
O Padel Pro Tour (PPT) é o circuíto profesional de pádel que foi creado en 2005 como resultado dos acordos entre o grupo de organizadores de partidos de pádel, a Asociación de Xogadores Profesionais de Pádel (AJPP) e a Asociación Femenina Española de Pádel (AFEP).
En 2006 os gañadores foron Juan Martín Díaz e Fernando Belasteguín na categoría masculina e Lisandre (Neki) Berwig e Iciar Montes na feminina. Estes xogadores gañaron outra vez no 2007. Ambas as parellas dominaron o PPT durante esas temporadas gañando máis do 80 % dos torneos.
En 2011 un grupo de investidores privados logrou conseguir con éxito lanzar o deporte en 2011 no Reino Unido despois de moitos intentos fracasados doutros. Demostrouse ser moi difícil clasificar o deporte a pesar de que no exterior sempre estivo recoñecido. Resumo
Xogadores: xógase soamente de dobres.
Servizo: ambos os servizos deben ser por debaixo.
Tanteo: o método de puntuación é o mesmo ca no tenis.
Pelotas: moi parecidas ás pelotas de tenis. Ás veces, úsanse as de tenis.
Raqueta: sólida e adoita estar perforada.
Paredes: as paredes úsanse como parte do xogo.
Pálpebra

A pálpebra ou capela do ollo é unha dobra músculo-mucosa da pel que cobre a parte dianteira do ollo. Nos humanos está composta pola membrana conxuntiva palpebral, en contacto co globo ocular; o tarso, unha capa de espesor notábel, pero flexíbel, que contribúe a darlle forma e ao seu sostemento (é unha especie de esqueleto do ollo); o músculo orbicular das pálpebras, que lle dá mobilidade, e a pel exterior. Os músculos situados na parte superior dos ollos retraen as pálpebras "abrindo" os ollos. Este proceso tanto pode ser voluntario como involuntario.
As pálpebras do ser humano posúen unha fileira de cellas que serven para protexer o ollo do po e doutros contaminantes do medio externo.
A función das pálpebras é a protección do ollo e a súa humectación a base de estender as secrecións lacrimais e outras secrecións, xa que a córnea ha de estar húmida de forma continuada. No momento de durmir evita que os ollos se sequen.
No reino animal existen diversos tipos de pálpebras.
Páncreas

O páncreas é un órgano do sistema dixestivo de función glandular mixta: endócrina e exócrina.
O páncreas produce enzimas que axudan á dixestión de alimentos. Por todo o páncreas atópanse lugares denominados illotes de Langerhans, formados por células que teñen un fin determinado: as células alfa producen glicagón, que eleva o nivel de glicosa no sangue; as células beta producen insulina; as células delta producen somatostatina; e tamén hai células PP, que producen o polipéptido pancreático, e as Dl, das que pouco se sabe. Anatomía
En humanos, o páncreas é unha glándula longa de 15–25 cm que se localiza no abdome. Sendo unha das glándulas retroperitoneais, o páncreas está situado posteriormente ao estómago e está en asociación próxima ao duodeno. Xeralmente descríbese con tres rexións: a cabeza, corpo e o rabo.
O conduto pancreático (tamén chamado de ducto de Wirsung) percorre o comprimento do páncreas e termina na segunda porción do duodeno, na ampola de Vater (hepatopancreática). O conduto biliar común xeralmente se une ao conduto pancreático neste punto ou moi cerca del. Moitas persoas tamén posúen un pequeno conduto accesorio, o conduto de Sartorini.
Arterias e veas
O páncreas é suplido arterialmente polas arterias pancreaticoduodenais: A arteria mesentérica superior que orixina as arterias pancreaticoduodenais inferiores
A arteria gastroduodenal que orixina as arterias pancreaticoduodenais superiores
A arteria esplénica que orixina as arterias pancreáticas
A drenaxe venosa é feita a través das veas pancreáticas que son tributarias das veas esplénica e mesentérica superior, no entanto a maioría delas terminan na vea esplénica. A vea porta hepática está formada pola unión da vea mesentérica superior e vea esplénica posteriormente ao colo do páncreas. Xeralmente a vea mesentérica inferior únese á vea esplénica atrás do páncreas (noutras persoas ela simplemente se une á vea mesentérica superior).
Pánico

O pánico é un sentimento de medo e ansiedade. É un medo repentino e unha ansiedade sobre eventos anticipados.
O termo procede do grego Panikós (πανικός). En realidade, a expresión completa é "terror pánico". Provén da situación de medo que lle agradaba crear ao semideus grego Pan, que adoitaba aparecerse nas encrucilladas de camiños aos viaxeiros. Fisicamente era parecido a un fauno, con cornos e extremidades inferiores de cabra. A súa imaxe é a que deu lugar á iconografía cristiá do demo. Precisamente por iso, cristianizándose unha tradición anterior, adoitábanse erexir na Idade Media cruceiros ou cruces de pedra cunha pequena capela para a Virxe, nas encrucilladas.
Páramo (xeomorfoloxía)

En xeomorfoloxía denomínase páramo a unha grande extensión de terreo ermo e plano situado a certa altitude, moitas veces superior a 1000 msnm. Ás rexións onde abundan os páramos denomínanse parameiras. Distribución xeográfica
Os hábitats de parameiras abundan na África tropical, Europa setentrional e occidental, norte de Australia, Norteamérica, Asia Central e no subcontinente indio. Características
O páramo constitúe a superficie estrutural dun relevo tabular, e caracterízase por asentarse sobre solos calcarios, cunha escasa vexetación baseada xeralmente en breixos e matogueiras, con prevalencia de cultivos de secaño, unha forte amplitude térmica, ventos constantes e unha hidrografía escasa, aínda que en moitas ocasións aparecen grandes cortes do terreo polos ríos, dando lugar a canós.
Debido á súa altitude adoitan seren frecuentes as néboas en épocas chuviosas. Adoitan apareceren en zonas de media montaña e en zonas de transición entre as serras e as campiñas.
Pärnu

Pärnu (tamén coñecida polo seu nome alemán Pernau) é unha cidade de Estonia, situada na costa suroeste no condado de Pärnu. Ten 32. 22 km² e 44. 568 habitantes. Fundada en 1251, na actualidade é unha cidade turística que acolle a turistas nacionais e finlandeses.
A maioría da poboación é de etnia estoniana (75%), as principais minorías son a rusa (15%), ucraína (2%), finlandesa (1%) e belaruso (1%).
Hai 14 colexios na cidade, deles 2 son en lingua rusa. A cidade conta con 28 médicos de familia e 1 hospital con 410 camas. O concello de Pärnu conta con 33 concelleiros, deles 9 do Partido do Centro Estoniano, 9 do Partido Res Pública, 8 do Partido da Reforma Estonia, 5 da Unión Pro Patria e 2 da Unión Popular de Estonia.
Pé (anatomía)

En anatomía, o pé é unha estrutura biolóxica utilizada para a locomoción que se atopa en moitos animais. As súas características varían dun animal a outro.
Nos animais vertebrados, o pé é unha das estruturas máis complexas do corpo, con numerosos ósos, músculos e outros tecidos conectivos. O pé humano
O pé está dividido en tres partes: Tarso, con 7 ósos.
Calcáneo
Astrágalo
Escafoide ou Navicular
Cuboide
Cuñas (x3)
Metatarso, con 5 ósos.
Falanxes, con 14 ósos.
Falanxe proximal ou falanxe (x5)
Falanxe media ou falanxina (x5)
Falanxe distal ou falanxeta (x4; o dedo gordo só ten 2 falanxes)
O podólogo é o especialista do pé e ocúpase das patoloxías desta zona do corpo. Tipos de pé no ser humano
Distínguense tres tipos: Pé grego: así chamado porque se observa nas estatuas da época clásica: a segunda deda é a máis longa despois da deda gorda, e a terceira practicamente mide o mesmo, e a cuarta e a quinta dedas son máis pequenas. Neste tipo de pé as cargas distribúense mellor sobre a parte dianteira do pé.
Pé polinesio ou cadrado: como o que se observa nos cadros de Gauguin: as dedas son case todas iguais e están á mesma altura.
Pé exipcio: visible nas estatuas dos faraóns: a deda gorda é a máis longa e as outras séguenlle por tamaño e orde decrecentes. É o tipo de pé máis exposto, xa que se sobrecarga máis co calzado e predispón a xoanetes (hallux valgus) e á artrose metatarsofalánxicas (hallux rígidus). Pés nos animais
As características dos pés varían dun animal a outro. Moitos vertebrados que teñen pernas tamén posúen pés situados no seu extremo inferior. Para estes animais, o pé é unha complexa estrutura de ósos, músculos e outros tecidos conectivos.
O pé que máis se acerca ao do pé humano na escala animal é o dos mamíferos, pero é menos ancho e menos longo e forma máis saliente por detrás (excepto os cuadrúmanos e os mamíferos mariños). Entre os carnívoros, os osos e outros animais semellantes teñen a planta do pé particularmente desenvolvida, que é de onde vén a antiga distinción entre animais plantígrados e dixitígrados
Nos animais esencialmente andadores ou que deben soportar unha masa considerábel, os dedos diminúen en número e lonxitude. Así vemos que: os pés do cabalo están formados por un único dedo chamado pezuño
os ruminantes posúen catro dedos pero só apoian dos no chan
o elefante ten cinco pero moi curtos
Nas aves, a metade do tarso está soldada coa tibia e a outra co metatarso. Estes animais soamente apoian no chan as falanxes.
Péptido encriptado

Os péptidos encriptados (en inglés, EPs) son secuencias de aminoácidos ocultas nos proteomas que foron consideradas como unha nova clase de moléculas antimicrobianas e que poden servir como base para o desenvolvemento de antibióticos.
O equipo de César de la Fuente no De la Fuente Lab da Universidade de Pensilvania identificou e describiu por primeira vez estes péptidos antibióticos encriptados cando utilizou métodos computacionales para explorar o proteoma humano como fonte de antibióticos. Moitas das 2. 603 moléculas detectadas nese estudo atopábanse codificadas en proteínas que non estaban directamente relacionadas co sistema inmunolóxico. Con todo, eran capaces de eliminar bacterias patóxenas, mostrando actividade antinfecciosa en modelos de rato. Este foi o motivo polo que decidiron utilizar o termo 'encriptado' para nomealos, porque se atopaban ocultos dentro de proteínas máis grandes que parecían non ter conexión co sistema inmunolóxico, a área na que era previsible atopar esa función. Entre as principais vantaxes do uso destes péptidos encriptados para o desenvolvemento de novos antibióticos atópase a de que non xeran facilmente resistencia bacteriana.
Périgueux

Périgueux, en occitano Periguers [peri'gʏ: ] ou Peireguers [pejre'gʏ: ], é unha cidade do departamento francés de Dordoña, na rexión Aquitania. É a capital (préfecture) do departamento. O primeiro de xullo do 2005 estimábase a súa poboación en 29600 habitantes. Está vencellada ao Camiño de Santiago. Monumentos e lugares turísticos
Periguers presenta un patrimonio admirable, con 43 monumentos históricos e un importante sector conservado. Son destacábeis:
Os restos da fortaleza galorromana de Vesona
A Torre de Vesona, resto dun templo dedicado á deusa tutelar da cidade galorromana;
As ruínas do Anfiteatro romano, realzado hoxe por un xardín;
O museo Vesunna, erguido sobre os vestixios dunha domus polo arquitecto Jean Nouvel.
A cidade medieval
A catedral de Saint-Front, inscrita no Patrimonio Mundial da Humanidade, é unha das etapas máis famosas da peregrinación xacobea. De estilo románico bizantino, presenta cinco cúpulas formando unha cruz grega.
A igrexa románica de Santo Estevo, antiga catedral, da que fican aínda dúas cúpulas;
O convento das Donas da Fe (século XII)
A Torre Mataguerra (século XIII), resto das fortificacións medievais;
A cidade renacentista
A Maison dos Cónsules, que se mira no río Eila (nome occitano; Isle en francés);
O Chasteu Barriera (ruínas), castelo que debe o nome a unha familia da cidade;
A Maison dau Pastissier, favorecida pola restauración da Plaça Sent Loís´;
Varios pazos ou ostaus dos séculos XV e XVI sitos no antigo Puei Sent Front (ostaus Gamenson, Sench Astier, de Abzac de La Dosa, de Lestrada, .. .)
Outros
A Prefectura (século XIX): cunha fachada en estilo do Segundo Imperio e salóns seguindo modelos dos pazos de Versalles, Fontainebleau e do Louvre.
O Museo de Arte e de Arqueoloxía do Perigòrd.
O Museo Militar do Perigòrd.
Péron, Ain

Péron é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Péronnas

Péronnas é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pía megalítica

Unha pía megalítica é un baleirado xeométrico realizado nun penedo. Esta actividade cultural da Idade de Ferro ten presenza no noroeste da Península Ibérica, coincidente xeograficamente coas zonas de presenza de poboados castrexos e as súas cámaras de incineración abovedadas, polo que se presume que tiñan relación con ritos funerarios.
Dous exemplos son os de Augas Santas (Allariz) e Forneiros, pero polo parecido formal, autores clásicos da arqueoloxía galega adoitan relacionalas co santuario de Panóias, en Vila Real (Portugal). Acostuman ser rectangulares con bordos angulosos, e en ocasións presentan anexos, tales como canais de desaugadoiro, marcos de tapas para pechalas ou cazoletas de formas variadas.
Os estudos sobor delas relaciónanas con ritos funerarios castrexos de incineración ou con prácticas de sacrificios. Ambas as dúas teorías se basean nos achados das pías megalíticas de Augas Santas e o santuario de Panóias: ambos os dous contextos xeográficos amosan parecidos formais. As pías de Augas Santas aparecen ó pé do mesmo castro de Armeá, relacionado co templo románico arruinado que contén no seu nivel subterráneo unha cámara con forno e pedra formosa; mentres que o coñecido santuario de Panóias en Portugal consta de varios penedos con pías de diferente tamaño e grosor e inscricións romanas nas que se ditan normas para os rituais de sacrificio que nesas pedras se realizaban en época imperial.
Outros exemplos na provincia de Ourense son o de Louredo (Cortegada), Cameixa (Boborás), castro de Lapela (A Arnoia), Pía da Moura (Xinzo de Limia). En Pontevedra destaca a pía megalítica de Mougás, (Oia), e en Lugo, Bodán e Penamoura (O Vicedo).
Pílula

En farmacoloxía, unha pílula (probablemente do latín pílula que significa «pelota pequena»), é unha forma farmacéutica sólida, redonda de administración oral, pouco usada dende a aparición dos comprimidos e cápsulas. As pílulas son de preparación artesanal na que se mesturan os ingredientes activos con excipientes como xaropes de glicosa nun morteiro resultando nunha pasta á que se lle dá a forma de cilindro delgado. Logo secciónase ou dividese en porcións individuais de igual tamaño en forma de pequenas esferas e cóbrense cun verniz azucarado para facelos máis agradábeis á inxestión.
Pílula anticonceptiva

Os contraceptivos orais, máis coñecidos como pílulas anticonceptivas ou, sinxelamente, a pílula, é un método contraceptivo feminino que consta dunha pastilla que contén hormonas sexuais femininas, unha combinación de estróxenos (estradiol) e proxestáxeno (proxesterona). Cando se toman por vía oral diariamente, estas pílulas inhiben a fertilidade feminina. A súa eficacia depende dos estudos realizados, e pode oscilar entre o 0, 3 e 8 embarazos/muller/ano.
As pílulas foron inicialmente aprobadas para uso anticonceptivo nos Estados Unidos en 1960, e son unha forma moi popular de control da natalidade. Son usadas no presente por máis de 100 millóns de mulleres en todo o mundo e case 12 millóns de mulleres só nos Estados Unidos. O seu uso varía enormemente segundo o país, a idade, a escolaridade e o estado civil. Un terzo das mulleres entre 16-49 anos no Reino Unido utilizan a pílula que só contén o proxestáxeno ou a pílula combinada.
As dúas formas de pílula están na Lista de Medicamentos Esenciais da Organización Mundial da Saúde, os medicamentos máis importantes, necesarios nun sistema básico de saúde. A pílula foi un catalizador para a revolución sexual. Os historiadores acreditan a pílula como o contraceptivo máis importante na transferencia de poder sobre os dereitos reproductivos dos homens para as mulleres.
As pílulas anticonceptivas non protexen contra as doenzas de transmisión sexual como o VIH (SIDA), Chlamydia, herpes xenital, gonorrea, hepatite B ou sífilis). Se se desexa unha protección contra as infeccións de transmisión sexual é preciso empregar o preservativo ou o preservativo feminino.
Pílula de proxestáxeno só

As pílulas de proxestáxeno só ou pílulas de proxestina soa (PPS) son pílulas anticonceptivas que conteñen soamente proxestáxeno sintético (proxestina) e non conteñen estróxeno. Coñécese coloquialmente como a minipílula.
Aínda que ditas pílulas son ás veces chamadas "pílulas de proxesterona soa", estas en realidade non conteñen proxesterona, senón un dos varios compostos quimicamente relacionados, dos cales existen diversas formulacións anticonceptivas. Úsase como alternativa para mulleres sensibles ó estróxeno. Eficacia e efectividade
A efectividade teórica é semellante á da pílula anticonceptiva oral combinada (PAOC). Porén, esta pílula tómase continuamente sen interrupcións entre paquetes, e as pílulas de proxestáxeno só tradicionais deben tomarse nun tempo moito máis estrito todos os días (dentro de 3 horas vs. as 12 horas das PAOC). Porén, nalgúns países, a pílula de proxestáxeno só 'Cerazette' ten unha xanela aprobada de 12 horas. A eficacia é, polo tanto, dependente do cumprimento do usuario.
Píxel

O píxel (do inglés picture element, ou sexa, "elemento da imaxe") é a menor unidade na que se descompón unha imaxe dixital, unha fotografía, un fotograma de vídeo ou un gráfico.
Ó ampliar fortemente unha imaxe dixital (zoom), por exemplo na pantalla dun ordenador, poden observarse os píxeles que compoñen a imaxe. Os píxeles aparecen como pequenos cadrados en cor, en branco ou en negro, ou en matices de gris. As imaxes fórmanse como unha matriz rectangular de píxeles, onde cada píxel forma un punto diminuto na imaxe total.
Nas imaxes de mapa de bits ou nos dispositivos gráficos cada píxel codifícase mediante un conxunto de bits de lonxitude determinada (a chamada profundidade de cor), por exemplo, pode codificarse un pixel cun byte, ou 8 bits, de maneira que cada pixel admite 256 variantes (2 díxitos por bit, elevados á oitava potencia, é dicir, 2 x 2 x 2 x 2 x 2 x 2 x 2 x 2). Nas imaxes de cor verdadeira, adóitanse usar tres bytes para definir unha cor, é dicir, en total podemos representar un total de 2 elevado a 24 cores diferentes (16777216 de cores). Para poder transformar a información numérica que almacena un pixel nunha cor temos que coñecer, ademais da profundidade de cor (o tamaño en bits do pixel), o modelo de cor que estamos a usar. Por exemplo, o modelo de cor RGB (Red-Green-Blue) permite crear unha cor compoñendo tres cores básicas: o vermello, o verde e o azul. Desta forma, en función da cantidade de cada un deles que usemos veremos un resultado ou outro. Por exemplo, a cor amarela obtense mesturando o vermello e o verde. As distintas tonalidades do amarelo obtéñense variando a proporción na que interveñen ambas compoñentes. No modelo RGB é frecuente que se usen 8 bits para representar a proporción de cada unha das tres compoñentes primarias. Desta forma, cando unha das compoñentes vale 0, significa que esta non intervén na mestura e cando vale 255 (2^8-1) significa que intervén achegando máximo dese ton.
A maior parte dos dispositivos que se usan cun ordenador (monitor, escáner, .. .) usan o modelo RGB. Megapíxel
O Megapíxel é un millón de píxeles e úsase normalmente na resolución das cámaras dixitais. Por exemplo unha cámara cunha resolución de 2048×1536 píxeles dise que ten "3, 1 Megapíxeles" (2048 × 15363. 145. 728).
Pólder

Pólder é un termo neerlandés que define as superficies terrestres gañadas ao mar. Esta técnica utilizouse por primeira vez no século XII, na rexión de Flandres. Os holandeses convertéronse en auténticos mestres na arte de conquistar as terras situadas na beiras do mar, que se achan ao seu mesmo nivel ou inferior, para darlles deste xeito un aproveitamento agrícola.
Un dos exemplos máis significativos de pólder atopámolo no lago de IJssel, parcialmente desecado e cultivado. Este tipo de técnicas foron aplicadas noutros lugares do mundo: consisten en illar por medio de diques un espazo cuberto polo mar, permanentemente ou durante a marea alta. O desecamento realízase mediante o bombeo cara ao mar do excedente de auga da cubeta artificial resultante, construíndo a continuación unha rede de drenaxes e canles que avenen as augas pluviais e eviten o encenagamento dos chans. Este proceso dá lugar a unha paisaxe xeométrica, animado outrora por bombas de auga movidas polo vento, en forma de muíños, cuxa función era activar as maquinarias de captación da auga, co fin de reconducila a través do sistema de canles.
Por extensión, o termo «pólder» aplícase a todos os terreos húmidos (como marismas, lagos e chairas aluviais) que foron desecados con fins agrícolas, industriais ou portuarios.
Fóra dos Países Baixos, construíronse pólders principalmente en Francia (antigas marismas costeiras de La Vendée, Saintogne e Flandres), en Italia (na Toscana, o Lacio e o Véneto), en España (en Andalucía, no Alt Empordà en Cataluña), en Israel (Val de Jule), en Portugal, no Xapón e en Exipto.