Arleira

A arleira ou berberiz (Berberis vulgaris) é unha especie de arbusto espiñento pertencente á familia das berberidáceas. Descrición
É un arbusto denso armado de espiños triplos. Ten os talos leñosos que acadan até os 2 m de altura, son erectos e ramificados coa casca de cor cinsenta. As follas son ovais, alternas, con pecíolo curto duns tres centímetros de lonxitude. Presentan unha gradación desde follas até espiños, de forma que as de máis dun ano vanse transformando en espiños. As flores aparecen entre abril e xuño, son miñudas e amarelas, agrupadas en pequenos acios pénsiles. Os froitos son bagas de 1 cm de lonxitude de cor vermella brillante, acedas pero de sabor agradábel.
Nesta planta pódese desenvolver a fase acídica do perigoso fungo Puccinia graminis (ferruxe negra), que provoca a doenza da ferruxe dos cereais. Distribución e hábitat
É un arbusto moi común nos bosques e pastos semi-áridos en terreos calcarios de Europa central e meridional e Asia occidental. Tense tamén naturalizado nos Estados Unidos. Propiedades
Contén alcaloides derivados da isoquinolina: berberina (3 %), oxicantina (1, 5 %) tamén contén taninos e saponinas. Usos
Medicinais
A casca da raíz é útil en conxestións hepatobiliares e coleocistite e contra a retención de ouriños. Tamén é un laxante discreto. A planta, con excepción dos seus froitos e sementes, é lixeiramente tóxica. O seu axente máis poderoso é a berberina, que tamén se sabe que ten unha serie de efectos terapéuticos.
Gastronomía
En Europa, as bagas utilízanse tradicionalmente para facer marmelada. No suroeste de Asia, especialmente no Irán, onde se lles chama zereshk (زرشک), as bagas utilízanse para cociñar, así como para facer marmelada.
Xardinaxe
É moi utilizado en xardinaría como planta ornamental. Ecoloxía
A planta serve de alimento ás larvas novas da avelaíña Auchmis detersa.
Crece en outeiros asollados, entre os arbustos, en luminosos bosques de folla caediza e coníferas. Agrádalle os solos fértiles e calcarios arxilosos. Taxonomía
Berberis vulgaris foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 330–331. 1753. Etimoloxía
Berberis: nome xenérico que é a forma latinizada do nome árabe da froita.
vulgaris: epíteto latino que significa "común". Variedades aceptadas
Berberis vulgaris subsp. australis (Boiss. ) Heywood
Berberis vulgaris subsp. seroi Ou. Bolòs & Vigo
Sinonimia
Berberis aetnensis var. turolensis Pau
Berberis australis var. hackeliana C. K. Schneid.
Berberis australis (Boiss. ) Hochr.
Berberis garciae Pau
Berberis hispanica Boiss. & Reut.
Berberis abortiva P. Renault
Berberis acida Gilib.
Berberis aethnensis Bourg. ex Willk. & Lange Berberis alba Poit. & Turpin Berberis angulizans G. Nicholson
Berberis apyrena K. Koch
Berberis arborescens K. Koch
Berberis articulata Loisel.
Berberis asperma Poit. & Turpin Berberis aurea Tausch
Berberis bigelovii Schrad.
Berberis corallina G. Nicholson
Berberis dentata Tausch
Berberis dulcis K. Koch
Berberis dumetorum Gouan
Berberis edulis K. Koch
Berberis elongata G. Nicholson
Berberis globularis G. Nicholson
Berberis hakodate Dippel
Berberis heterophylla K. Koch
Berberis iberica Sweet
Berberis innominata Kielm.
Berberis irritabilis Salisb.
Berberis jacquinii K. Koch
Berberis latifolia Poit. & Turpin Berberis marginata K. Koch
Berberis maxima G. Nicholson
Berberis maximowiczii Regel
Berberis microphylla F. Dietr.
Berberis mitis Schrad.
Berberis nepalensis K. Koch
Berberis nitens Schrad.
Berberis obovata Schrad.
Berberis orientalis C. K. Schneid.
Berberis pangharengensis G. Nicholson
Berberis pauciflora Salisb.
Berberis racemosa Stokes
Berberis rubra Poit. & Turpin Berberis sanguinea K. Koch
Berberis sanguinolenta K. Koch
Berberis sibirica Schult. & Schult. f. Berberis sieboldii Dippel
Berberis sylvestris Poit. & Turpin
Berberis violacea Poit. & Turpin</ref>