Lincoln Experimental Satellite

Lincoln Experimental Satellite ou LES foi unha serie de satélites artificiais dos Estados Unidos adicados a probar novas técnicas de comunicación. Características
Os satélites LES eran construídos polo Lincoln Laboratory do MIT para a Forza Aérea dos Estados Unidos como parte dun programa para probar novos e satélites en órbita. Lanzáronse oito satélites LES entre 1965 e 1976, máis unha sétima unidade (LES 7) que se cancelou.
LES 1 e 2
Os dous primeiros satélites LES lanzáronse en 1965, o primeiro o 11 de febreiro e o segundo o 6 de maio, os dous usando foguetes Titan 3A. Ambos satélites eran case idénticos e tiñan unha masa de 31 e 37 kg respectivamente. Levaban a bordo un transpondedor en banda X e unha antena de corno conmutable electronicamente. Ademais das probas de comunicacións leváronse a cabo experimentos co control de actitude e con varios sensores. LES-1 non acadou a súa órbita definitiva debido a un problema coa última etapa do seu foguete lanzador, e cumprindo so parcialmente a súa misión. Deixou de transmitir en 1967, pero en 2013 o satélite volveu emitir sinais de forma inesperada, posiblemente debido a que as súas baterías fallaron de tal xeito que transmiten directamente electricidade ao transmisor cando o satélite se expón á luz solar.
LES 3
LES 3 foi lanzado o 21 de decembro de 1965 mediante un Titan 3C, quedando nunha órbita incorrecta por problemas co foguete lanzador. A misión do satélite era servir como emisor dun sinal UHF para facer experimentos de propagación utilizando receptores situados en terra e en aeronaves. Tiña unha masa de 16 kg e alimentábase mediante células solares. Reentrou na atmosfera o 6 de abril de 1968.
LES 4
A misión de LES 4 foi similar á de LES 1 e 2. Tiña unha masa de 52 kg, estaba cuberto por células solares e estabilizábase mediante xiro. Levaba a bordo tamén unha antena de corno e estaba previsto inxectalo en órbita xeocéntrica. Foi lanzado o 21 de decembro de 1965 no mesmo foguete que LES 3, e debido ao mesmo fallo no foguete non chegou á súa órbita prevista. LES 4 levaba tamén a bordo un instrumento para medir a enerxía dos electróns na súa órbita. A pesar dos problemas de non estar na órbita prevista, LES 4 levou a cabo algúns dos seus obxectivos. Reentrou na atmosfera o 1 de agosto de 1977
LES 5
LES 5 foi posto nunha órbita case xeoestacionaria mediante un Titan 3C o 1 de xullo de 1967. Con 194 kg e forma cilíndrica, o satélite fixo probas na banda de UHF e levaba a bordo experimentos para estudar a interferencia en radiofrecuencia e a degradación das células solares no espazo. Foi desactivado en maio de 1971, pero a principios de 2020 comezou a enviar telemetría de maneira inesperada.
LES 6
LES 6, con 163 kg, era case idéntico a LES 5. Foi lanzado o 26 de setembro de 1968 cun Titan 3C e tamén estaba adicado a experimentos en UHF e levaba experimentos de radiointerferencia, degradación de células solares e, adicionalmente, un prototipo de sistema de mantemento autónomo da posición en órbita. Foi apagado a principios de 1976 despis de cumprir a súa misión para non interferir co satélite Marisat 1, lanzado en febreiro de 1976.
LES 8 e 9
LES 8 e 9 foron lanzados o 15 de marzo de 1976 a bordo do mesmo foguete Titan 3C. Cada un tiña unha masa de 454 kg e estaban alimentados por xeradores termoeléctricos de radioisótopos. A súa finalidade era probar métodos para separar datos e voz nas comunicacións por satélite. Foron postos en órbita xeoestacionaria, cunha separación de 90º entre eles, e levaron a cabo a primeira ligazón en banda K entre satélites. Tamén probaron propulsores ablativos de plasma pulsado como método para manter a posición.