proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Día da resistencia indíxena

O Día da Resistencia Indíxena é unha festividade oficial celebrada o 12 de outubro en Nicaragua, Venezuela e Navarra. Que coincide co Día da Raza ou Día da Hispanidade que se celebra noutros países de América e co Día da Festa Nacional, en España (Día do Pilar en Zaragoza). Países
Guatemala
Guatemala tamén celebra o día da Resistencia dos Pobos Indíxenas.
Arxentina
Existiu en 2004 un proxecto para converter o día doce de outubro en "Día da Resistencia Indíxena", aínda que non prosperou.
Nicaragua
O 12 de outubro Nicaragua conmemora o "Día da Resistencia Indíxena, Negra e Popular", unha data na que o país, de natureza multiétnica, lembra o inicio da loita dos Pobos Orixinarios contra a dominación colonial e a reivindicación dos seus dereitos ancestrais.
A xornada era anteriormente celebrada como "Día da Raza" e posteriormente "Día da Hispanidade", pero en outubro de 2007 o Ministerio de Educación (MINED) acordou denominalo oficialmente "Día da Resistencia Indíxena, Negra e Popular" como parte das políticas de inclusión e restitución de dereitos dos Pobos Orixinarios e a Rica Herdanza Cultural que legaron á nacionalidade nicaraguana.
Para conmemorar a data, tradicionalmente realízanse diversos eventos como demostracións musicais, feiras, bailes, declamaciones e degustacións gastronómicas de pratos e bebidas típicas a base de millo ("de masa de millo fixeron ao home" -di O Popol Vuh libro da Cultura maya), que teñen como obxectivo manter vivo o patrimonio cultural destes pobos.
En Nicaragua hai claramente definidos dez grupos étnicos, cuxa herdanza xunto a encontros e desencontros deu orixe a un pobo pintoresco, alegre e creativo en sentido xeral.
O Estado nicaraguano recoñece a existencia dos pobos indíxenas, que gozan dos dereitos e garantías consignados na Constitución, e no especial os de manter e desenvolver a súa identidade e cultura.
Así mesmo, a ter as súas propias maneiras de organización social e administrar os seus asuntos locais, así como manter as formas comunais das súas terras e o goce, uso e goce das mesmas, todo de conformidade coa lei.
Venezuela
A festividade orixinalmente conmemoraba o descubrimento de América nas viaxes de Cristovo Colón, e foi declarada durante o goberno de Juan Vicente Gómez como festividade nacional baixo a denominación de "Día da Raza". Pero este feito non era do agrado dalgúns políticos e pensadores da esquerda venezolana, que consideraban que a festividade exaltaba o colonialismo en detrimento da cultura e valores dos indíxenas Amerindios.
A nova festividade proclamouse para conmemorar a resistencia dos nativos americanos contra os conquistadores. Foi decretada de tal modo polo presidente Hugo Chávez e sancionada pola Asemblea Nacional de Venezuela como festividade no decreto 2028, con data do 12 de outubro de 2002.
Dous anos despois do decreto, durante a segunda celebración do “Día da resistencia indíxena” orixinouse unha soada controversia que involucrou a varias organizacións próximas ao goberno de Hugo Chávez, debido á derriba dunha estatua de Cristovo Colón na Praza Venezuela de Caracas.
Día das Bibliotecas

O Día das Bibliotecas, denominado Día da Biblioteca ata ao ano 2018, celébrase cada 24 de outubro en toda España. Esta celebración naceu en 1997 promovida pola Asociación Española de Amigos del Libro Infantil y Juvenil e conta coa colaboración do Ministerio de Cultura e Deporte. A data foi escollida en memoria do incendio que destruíu a Biblioteca de Saraxevo en 1992.
Dende o ano 2019 inclúe o lema "Aptas para todos os públicos" e segue unha liña temática anual. En 2019 o fío condutor foi o traballo das bibliotecas na promoción da igualdade de xénero.
Día das Doenzas Raras

O Día das Doenzas Raras é un día festivo celebrado o último día do mes de febreiro, para crear conciencia sobre as enfermidades raras e mellorar o acceso ó tratamento e á representación médica dos individuos con algunha doenza rara e mais os seus familiares.
Foi establecido no ano 2008, escolléndose un 29 de febreiro xa que é «un día raro». O motivo da súa creación, segundo a Organización Europea para as Doenzas Raras (EURORDIS, polas súas siglas en inglés), atende ó insuficiente tratamento que existe de moitas enfermidades raras, así como á carencia de redes sociais de apoio ós individuos con enfermidades raras e ás súas familias; ademais, mentres que xa había numerosos días dedicados ós que padecen algunha doenza concreta (tal como o cancro), non existía previamente ningún día representativo para aqueles con enfermidades raras. Dende aquela, para efectos da súa realización, os anos non bisestos a celebración ten lugar o 28 de febreiro.
A partir do ano 2009, a celebración do Día das Doenzas Raras — que xurdira como iniciativa esencialmente europea — comezou a ser cada vez máis global. Ese ano, a Organización Nacional para os Trastornos Raros (NORD, polas súas siglas en inglés) mobilizou nos Estados Unidos a duascentas organizacións de apoio a doentes con enfermidades, e igualmente na China, Australia, Taiwán e América Latina realizáronse esforzos para coordinar actividades nacionais e promover este día. Adicionalmente, as organizacións líderes de apoio a doentes con enfermidades raras, incluíndo o movemento internacional Global Genes Project, uniron forzas para promover o Día das Doenzas Raras.
Día das Escritoras

O Día das Escritoras é unha celebración de carácter anual que se convoca o luns máis próximo á data do 15 de outubro, en conmemoración da data de falecemento de Tareixa de Ávila. Historia e características
A conmemoración xurdiu por iniciativa da Biblioteca Nacional de España, da Asociación Clásicas e Modernas e da FEDEPE para recuperar o legado das escritoras, visibilizar o seu traballo no ámbito da literatura e combater a discriminación histórica.
A primeira celebración aconteceu o 17 de outubro de 2016 e consistiu na lectura pública en diversas bibliotecas de poemas, pasaxes de novelas e outros textos dunha trintena de escritoras en linguas como a galega, a catalá, a castelá ou a éuscara. As lecturas correron a cargo de personalidades diversas do mundo cultural de toda España.
En 2021 a Xunta de Galicia homenaxeou a Xohana Torres e a Anisia Miranda.
Día de adestramento

Día de adestramento (en inglés: Training Day) é un filme de 2001 dirixido por Antoine Fuqua. Os actores principais son Denzel Washington e Ethan Hawke. Toda o filme ten lugar na cidade dos Ánxeles durante un período de 24 horas que cambiará a vida de ambos policías. A historia foi escrita por David Ayer. Fuqua quería que a película parecera o máis auténtica posible, así que elixiu varias localizacións nalgúns dos barrios máis problemáticos dos Ánxeles, como pode ser Imperial Courts. Ademais contou co asesoramento técnico de dous policías, Michael Patterson e Paul Lozada.
Denzel Washington gañou o Oscar ao mellor actor no 2002 por este filme. Ethan Hawke foi candidato ao premio na categoría de mellor actor secundario.
Estreouse en galego na TVG o 18 de maio de 2011. Sinopse
Alonzo Harris, un policía dos Ánxeles moi condecorado pero corrupto, ten como novo compañeiro a Jake Hoyt, un novo axente que desexa chegar a inspector a través da unidade de axentes de estupefacientes. Ás ordes de Alonzo vivirá un auténtico adestramento de vinte e catro horas polas rúas dos Ánxeles. Personaxes
Denzel Washington como Detective Alonzo Harris
Ethan Hawke como Oficial Jake Hoyt
Scott Glenn como Roger
Tom Berenger como Stan Gursky
Harris Yulin como Detective Doug Rosselli
Raymond J. Barry como Capitán Lou Jacobs
Cliff Curtis como Smiley
Dr. Dre como Detective Paul
Snoop Dogg como Blue
Macy Gray como Muller de Sandman
Charlotte Ayanna como Lisa Hoyt
Eva Mendes como Sara
Nick Chinlund como Detective Tim
Jaime P. Gomez como Detective Mark
Raymond Cruz como Sniper
Noel Gugliemi como Moreno
Samantha Becker como Letty
Kyjel N. Jolly como Fillo de Alonzo
Robert Leon como Veterano
Seidy Lopez como Dreamer
Rudy Perez como PeeWee
Cle "Shaheed" Sloan como Bone
Abel Soto como Neto
Denzel Whitaker como Dimitri
Peter Greene como Jeff
Terry Crews como Membro gangster
Día do Inventor

O Día do Inventor celébrase internacionalmente o 9 de novembro, na honra da actriz e inventora Hedy Lamarr. Esta data foi proclamada polo inventor e empresario alemán Gerhard Muthenthaler. Países como a Arxentina ou Moldova celebran este día nunha data distinta á estipulada internacionalmente.
Día do Libro

O Día do Libro (tamén denominado Día Mundial do Libro e o Dereito de Autor, Día Internacional do Libro e Día Mundial do Libro) é un acontecemento anual que se celebra o 23 de abril. A festa celebrouse por primeira vez baixo os auspicios da UNESCO en 1995 coa idea de fomentar a lectura, a edición e publicacións impresas e os dereitos de autor. Historia
As orixes da festa do libro están ligadas a Cataluña e á celebración do Sant Jordi (San Xurxo), cando era costume que os homes agasallasen as mulleres cunha rosa e estas o fixesen cun libro.
En España a xornada comezouse a celebrar oficialmente o 7 de outubro de 1926, en conmemoración do nacemento de Miguel de Cervantes Saavedra. O escritor e editor valenciano, establecido en Barcelona, Vicent Clavel Andrés, propuxo este día á Cámara Oficial do Libro de Barcelona.
O 6 de febreiro de 1926, o goberno español, presidido por Miguel Primo de Rivera, aceptou a data e o rei Afonso XIII asinou o decreto real que instituíu a Festa do Libro en España. No 1930, a data conmemorativa foi trasladada para o 23 de abril, día do falecemento de Cervantes, que coincidía coa tradición festiva catalá.
O 15 de novembro de 1995, a UNESCO decidiu proclamar este día, Día Internacional do Libro e o Dereito de autor. A Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura quería destacar deste xeito a importancia do libro, que foi historicamente o medio de difusión máis importante do coñecemento así como unha ferramenta esencial de enriquecemento cultural. Esta xornada ten como fin promover o libro e fornecer a través del o acceso á cultura do maior número de persoas posible. A primeira celebración do Día Mundial do Libro tivo lugar o 23 de abril de 1995.
A UNESCO decidiu celebrar conxuntamente o Día do Libro e do Dereito de Autor atendendo á casualidade de que a morte de Cervantes (o 23 de abril de 1616 no calendario gregoriano) se correspondía coa data do aniversario do nacemento e morte de William Shakespeare (no calendario xuliano). Na Inglaterra daquel tempo aínda se utilizaba o calendario xuliano, que tiña unha diferenza de 10 días co calendario gregoriano que se usaba en España. Shakespeare, polo tanto, morreu 10 días despois de Cervantes. Ese mesmo día tamén se conmemora a morte do primeiro escritor mestizo, Inca Garcilaso de la Vega, fillo do conquistador Sebastián Garcilaso de la Vega e da princesa Inca Elisabet Chimpu Occlo, irmá de Huayna Capaz, último emperador indio.
O día 23 de abril coincide así mesmo cos aniversarios do nacemento de Vladimir Nabokov, Maurice Druon, Manuel Mejía Vallejo e Halldór Laxness, e co aniversario do falecemento de Josep Pla.
En España, os Premios Cervantes son concedidos cada ano polo Rei en Alcalá de Henares ese día.
No Reino Unido e Irlanda o Día do Libro vénse celebrando desde o 2002 o primeiro xoves de marzo. Ese día as escolas reparten un vale de 1 libra e 1, 5 euros, respectivamente, ós nenos para que poidan mercar os libros (ou audiolibros) que se publican especialmente para esa ocasión ou para mercar calquera outro libro. Ese día moitas escolas celebran maratóns de lectura, mostras e mercados de libros.
Día do Mestre

O Día do Mestre é unha festividade na que se rende homenaxe ás persoas que fan do ensino o seu traballo habitual, como mestres e profesores.
A data desta celebración varía entre os diferentes países, aínda que a UNESCO suxire facelo o 5 de outubro, declarado Día Mundial dos Docentes, práctica que foi seguida por numerosas nacións.
En 1943, a Primeira Conferencia de Ministros e Directores de Educación das Repúblicas Americanas, celebrada en Panamá, propuxo tamén unha data unificada para todo o continente; elixiuse o 11 de setembro, aniversario do falecemento do estadista e educador arxentino Domingo Faustino Sarmiento. Esta data continuou conmemorándose na Arxentina, pero abandonouse no resto do continente americano.
Día do Pai

O Día do Pai é unha conmemoración para celebrar a paternidade e crianza por pais, como o Día da Nai celebra a maternidade e a crianza materna. Vendedores retallistas promoven que se regalen ferramentas e outros regalos entendidos como masculinos nese día. Historia
O Día do Pai ten orixe na antiga Babilonia, hai máis de 4000 anos. Un mozo chamado Elmesu moldeou e esculpiu en arxila o primeiro cartón. Desexaba sorte, saúde e longa vida a seu pai.
Nos Estados Unidos, Sonora Luise resolveu crear o Día do Pai en 1909, motivada pola admiración que sentía por seu pai, John Bruce Dodd. O interese pola data difundiuse da cidade de Spokane para todo o Estado de Washington e de aí tornouse unha festa nacional. En 1972, o presidente americano Richard Nixon oficializou o Día do Pai. Nos Estados Unidos conmemórase no terceiro domingo de xuño.
En España dise que foi unha mestra, Manuela Vicente Ferrero, quen inventou esta celebración en Madrid, 1948, iniciativa apoiada comercialmente por Galerías Preciados. Data
En gran parte do mundo, estabeleceuse un día do pai para honrar os pais ou devanceiros masculinos. Na tradición católica, o día do pai festéxase o día de San Xosé, (o 19 de marzo no santoral católico). Outras tradicións teñen outros días para celebrar os seus pais. Na actualidade, en moitos países tradicionalmente católicos tamén se festexa un día do pai máis "secular" ou "non relixioso". Australia e Nova Zelandia: o primeiro domingo en setembro
Arxentina, Canadá, Colombia, Chile, Francia, Xapón, Países Baixos, México, Estados Unidos, Reino Unido e Venezuela: o terceiro domingo en xuño.
Bélxica: o día de San Xosé (que é o 16 de marzo), e o segundo domingo en xuño ("secular")
Brasil: o segundo domingo en agosto
Bulgaria: 20 de xuño
Alemaña: no Día da Ascensión
Lituania: o primeiro domingo en xuño
Taiwán: 8 de agosto
A palabra para o día, ba ba, (8/8) é un homófono da palabra para pai en mandarín, baba.
Escandinavia (incluíndo Finlandia): o segundo domingo en novembro
España, Portugal e outros países: 19 de marzo
Tailandia: 5 de decembro, aniversario do rei Bhumibol Adulyadej
Día dos Avós

O Día dos Avós é un día conmemorativo dedicado aos avós das familias, que complementa o Día do Pai e o Día da Nai. A xornada celébrase en diferentes países con diversidade de denominación, motivación e data. En moitos países de Latinoamérica e de Europa o día escollido é o 26 de xullo, por ser o día en que a liturxia católica conmemora a san Xaquín e santa Ana, pais de María, a nai de Xesús e, polo tanto, avós de Xesús. A historia dos avós de Xesús baséase no Protoevanxeo de Santiago, segundo o cal Santa Ana naceu en Belén e os seus pais eran Matan e Emerenciana, mentres que a familia de Xosé descendía do rei David e de Leví.
A ONU promove a celebración internacional dun día que recorde as persoas maiores, o Día Internacional das Persoas Maiores, o 1 de outubro.
Día dos Medios en Galego

O Día dos Medios en Galego é unha conmemoración anual que ten lugar desde 2018 para celebrar a presenza da lingua galega nos medios de comunicación. O acto, impulsado pola Asociación de Medios en Galego, celébrase o 7 de febreiro por coincidir co aniversario da publicación periódica de O Tío Marcos da Portela.
O Parlamento de Galicia, mediante un comunicado subscrito por todos os grupos políticos da cámara, apoiou a iniciativa. Miguel Santalices, presidente da cámara, foi o encargado de ler a declaración conxunta: O acto central do Día celebrouse nas seguintes localidades: 2018: Barallobre, Fene
2019: Pontevedra
2020: Carballo
2021: Padrón (Casa da Matanza)
2022: Santiago de Compostela.
Día dos enganos

O día dos enganos, día da mentira ou día das petas é unha tradición que ten lugar no primeiro día de abril. Consiste en dar noticias falsas para enviar ás persoas onde non deben ir e outro tipo de brincadeiras. Orixe
A orixe deste día é controversa, mais a versión máis aceptada[Cómpre referencia] para explicar por que o 1 de abril é considerado o día dos enganos ten que ver coa Francia do século XVI. Naquel tempo, o Ano Novo era festexado no día 25 de marzo[Cómpre referencia], data que marcaba o comezo da primavera. As festas duraban unha semana e terminaban no día 1 de abril.
No ano 1564, despois da adopción do calendario gregoriano, o rei Carlos IX de Francia determinou que o ano novo sería commemorado no día 1 de xaneiro. Algúns franceses resistíronse á mudanza e continuaron a guiarse polo calendario antigo, polo cal o ano comezaba no 1 de abril. Os máis brincallóns comezaron a ridiculizalos, a enviarlles regalos estraños e convites para festas inexistentes, brincadeiras coñecidas como plaisanteries. Actualidade
Na actualidade o Día da Mentira é celebrado en multitude de países ao redor do mundo, entre os cales está Galiza. Nos países de cultura anglosaxoa é coñecido como April Fools' Day (día de abril dos parvos), e é costume que medios de comunicación e mesmo grandes empresas espallen novas falsas. En Italia, Francia e Belxica é coñecido como peixe de abril (pesce d'aprile en italiano, poisson d'avril en francés e aprilvis en neerlandés), e a tradición é facer bonecos de papel con forma de peixe e pegarllos á xente.
Na Galiza dise que No primeiro de abril van os burros onde non deben ir, cando alguén cae nun dos enganos propios do día. Se ben é certo que a celebración do Día dos Enganos en Galiza estaba a desaparecer, substituído en parte pola tradición española do Día dos Santos Inocentes, vénse facendo un esforzo nestes últimos tempos para manter e reavivar a tradición. [Cómpre referencia]
Día púrpura

O día púrpura ou Día Mundial da Concienciación sobre a Epilepsia, é un día internacional de concienciación sobre a epilepsia que se celebra cada 26 de marzo dende o ano 2008.
O obxectivo principal é achegar información veraz e loitar contra os mitos que rodean e epilepsia para desestigmatizar ás persoas que a teñen. Co gallo do día púpura organízanse actos e convídase á xente a vestir de púrpura para visibilizar simbolicamente o apoio á comunidade epiléptica. Neste día participan ducias de países e mesmo habitantes da Antártida.
A conmemoración foi concibida en 2008 por unha nena de Nova Escocia chamada Cassidy Megan, quen inmediatamente pediu a axuda da Asociación de Epilepsia de Nova Escocia para xestionala. Tamén recibiu o apoio da Fundación Anita Kaufmann para executar a iniciativa.
O nome provén da típica asociación do púrpura coa doenza. Este vínculo xorde da conexión que se fai nalgunhas culturas da flor de lavanda coa soidade, un sentimento común para os individuos epilépticos.
Durante o día de 2017, a Fundación Anita Kaufmann bateu o récord Guinness coa maior sesión de adestramento sobre epilepsia da historia.
Díese

A díese, en notación musical, é unha alteración que provoca que unha nota suba a súa altura en medio ton. Pódese anular mediante un becuadro.
Por extensión, recibe tamén ese nome o símbolo que representa este fenómeno, ♯, similar ao signo cancelo (#).
Dígrafo

En lingüística, un dígrafo ou digrama é a unión de dous grafemas (dúas letras nos alfabetos) que representan un fonema único e que se converte nun novo grafema (un trigrama para tres grafemas etc. , así en francés a secuencia eau representa o son /o/). Por exemplo, na palabra chan, o digrama ch representa o fonema /tʃ/. Pódese dicir que esta palabra contén catro letras e tres grafemas. Para que unha secuencia de letras sexa considerada como digrama, debe estar ben testemuñada no sistema de escrita, ou sexa, ser produtiva. Pódese en galego notar calquera palabra nova que conteña o fonema /tʃ/ con ch, o que confirma o seu estatuto de grafema e, xa que logo, de digrama.
A utilización de digramas ou trigramas no alfabeto indica a miúdo que este non é completo pois ten que botar man dun dígrafo para notar un son que lle é propio.
Nota: as transcricións están en Alfabeto Fonético Internacional. Falsos ditongos e antigos ditongos
Os digramas poden estar compostos de vogais ou de consoantes. Os digramas feitos de vogais son chamados "falsos ditongos" cando as dúas vogais notan unha soa vogal simple. É o caso do francés, onde ou
[u], ai
[ɛ], eu
[œ] ou [ø] etc. ). O grego antigo coñéceos tamén: ου pode soar [oː] e ει [eː]. Igualmente en grego moderno αι
[e] ou mesmo ει, οι, υι [i].
De feito, convén distinguir os falsos ditongos reais dos casos de monotongación: en grego antigo, os fonemas /oː/ e /eː/ do dialecto xónico-ático non podían, en razón da ausencia de signos que lles fosen propios tras a reforma de 403 a. C. seren notados doutro xeito. Son falsos ditongos. En grego moderno e en francés, as notacións actuais explícanse por unha antiga monotongación. Os dous procesos non son idénticos: é un medio de paliar as lagoas dunha escrita no primeiro caso, un arcaísmo debido á evolución secundaria de ditongos antigamente pronunciados como tal no segundo. Ligadura e digrama
A diferenza da ligadura, a identidade gráfica dos grafemas fundamentais combinados non está alterada. O digrama na orde alfabética
Non hai que confundir o grafema e a letra: todo digrama é un grafema pero non todo digrama se considera unha letra. En efecto, en certas linguas o digrama fica considerado como dúas letras separadas (non se contabiliza na orde alfabética). Ao contrario, noutras, os digramas funcionan como novas letras que teñen o seu propio sitio na clasificación alfabética.
Por exemplo, o digrama ch en galego non é unha letra: non se conta no alfabeto e a palabra chave debe ir situado nun dicionario, por exemplo, entre palabras en ce e en ci. En vietnamita, porén, ch é un digrama e unha letra. Así, chiếc debe ser buscado na letra ch, situada tras todas as palabras que comezan por c.
Dó (psicoloxía)

O dó é o proceso de adaptación emocional que segue a calquera perda (perda dun emprego, perda dun ser querido, perda dunha relación, etc. ). Aínda que convencionalmente enfocouse a resposta emocional da perda, o dó tamén ten unha dimensión física, cognitiva, filosófica e da conduta que é vital no comportamento humano e que foi moi estudado ó longo da historia. Existe o debate de se outras especies tamén teñen sentimentos de dó como os seres humanos, e nalgunhas delas observáronse comportamentos peculiares ante a morte das súas conxéneres. Fases principais do dó
Segundo o modelo descrito polo libro da doutora Elisabeth Kübler-Ross (2010-2017) "On Death and Dying", o dó maniféstase en cinco fases: Negación: negarse a si mesmo ou á contorna que ocorreu a perda.
Enfado, Indiferenza ou Ira: estado de descontento por non poder evitar a perda que sucede. Búscanse razóns causais e culpabilidade.
Negociación: negociar consigo mesmo ou coa contorna, entendendo os pros e contras da perda. Téntase buscar unha solución á perda malia coñecerse a imposibilidade de que suceda.
Dor Emocional (ou depresión): Experiméntase tristura pola perda. Poden chegar a sucederse episodios depresivos que deberían ceder co tempo.
Aceptación: Asúmese que a perda é inevitable. Supón un cambio de visión da situación sen a perda; sempre tendo en conta que non é o mesmo aceptar que esquecer. Axuda profesional
Nos casos nos que custe superar o dó, este pode converterse nun problema que os psicoterapeutas chaman dó patolóxico. Se isto ocorre ou mesmo antes de que suceda, convén acudir a un profesional da saúde emocional (psicólogo ou psiquiatra) para que dea as indicacións.
Dólar American Innovation

O dólar American Innovation (en inglés: American Inniovation dollar coin) é unha serie de moedas estadounidenses co valor facial dun dólar, emitida pola Casa da Moeda dos EEUU desde 2018 e programada ata 2032, caracterizada por reproducir nos seus anversos a Estatua da Liberdade e nos reversos motivos alusivos á innovación e relacionados con cada un dos estados e os territorios do país.
A composición da serie é de 56 moedas, emitidas a razón de catro por ano. Historia
Proceso lexislativo
O 31 de xaneiro de 2017, o representante demócrata por Connecticut James Himes introduciu na Cámara de Representantes dos EEUU o proxecto de lei HR 770, que prevía a emisión desta serie numismática. O proxecto foi aprobado con emendas por esta Cámara o 16 de xaneiro de 2018.
Xa no Senado, o senador republicano por Kentucky Mitch McConnell introduciu unha emenda para aclarar a orde de emisión das moedas do programa, e o 20 de xuño de 2018 o proxecto pasou a prescritiva aprobación desta cámara.
Posteriormente, o proxecto de lei emendado polo Senado foi aprobado novamente pola Cámara de Representantes o 27 de xuño de 2018, e finalmente foi promulgado como a Lei pública 115-197 logo da sinatura do presidente Donald Trump o 18 de xullo de 2018.
O programa American Innovation
O programa lanzouse oficialmente o 14 de decembro de 2018, coa emisión dunha moeda introdutoria especial que conmemoraba a sinatura de George Washington da primeira patente estadounidense, para un novo método de obtención de cinsa de potasa para a fabricación de fertilizantes.
A partir dese ano seguinte comezou a emisión regular de catro modelos anuais, para «celebrar as innovacións e as persoas innovadoras» de cada un dos cincuenta estados, mais o Distrito de Columbia e os cinco territorios non incorporados dos Estados Unidos (Porto Rico, Guam, a Samoa Americana, as Illas Virxes Estadounidenses e as Illas Marianas do Norte). A secuencia da emisión veu establecida pola orde en que cada territorio ratificara a Constitución dos Estados Unidos.
As moedas non se emiten para a súa posta en circulación ordinaria, senón que unicamente están dispoñibles cun sobreprezo, en bolsas e en rolos destinados aos coleccionistas, que se adquiren directamente na Casa da Moeda dos Estados Unidos.
En función da súa ceca de procedencia, cada moeda amosa a modo de marca de ceca as iniciais "P" (Ceca de Filadelfia) ou "D" (Ceca de Denver). Pola súa banda, todas as moedas cuñadas cun acabamento especial proof —fondo espello e relevo mate— contan coa marca S (Ceca de San Francisco).
Logo da emisión inaugural de 2018, en 2019 engadiuse, a modo de marca anual, unha roda de engrenaxe baixo o lema nacional IN GOD WE TRUST do anverso, común ás catro moedas emitidas en cada emisión e diferentes cada ano. Especificacións
Amósanse na seguinte táboa as imaxes dos dólares da serie American Innovation, así como algúns datos relevantes de cada ano de emisión:
Dólar antártico

O dólar antártico (Antarctican dollar en inglés) é un obxecto de colección producido pola compañía Antarctica Overseas Exchange Office Ltd. , coa aparencia de billetes de banco nacionais supostamente para ser empregados no continente antártico. Estes billetes non son de curso legal na Antártida, nin en ningún país, se ben a compañía emisora promete rescatalos "ao seu valor nominal durante todo o seu período de validez".
Antarctica Overseas Exchange Office sostén que inviste unha parte de todo o recadado pola venda dos dólares antárticos para contribuír con organizacións que procuran levar a cabo proxectos de investigación e humanitarios na rexión antártica.
Dólar australiano

O dólar australiano é a moeda oficial de Australia, incluíndo o Territorio Antártico Australiano, a Illa de Nadal, as Illas Cocos, a Illas Heard e illas McDonald e a Illa de Norfolk, así como dos estados independentes do Pacífico de Kiribati (xunto co dólar de Kiribati), Nauru e Tuvalu (xunto co dólar tuvalés). Normalmente abréviase como $, A$ ou AU$ para diferencialo doutros tipos de dólar o seu código ISO é AUD. Divídese en 100 céntimos (cents). Outras denominacións
En inglés adoita chamárselle tamén Aussie battler ("batallador australiano"); durante un período de perda de valor respecto ao dólar estadounidense (entre os anos 2001 e 2002), ás veces era denominado localmente Pacific peso ("peso do Pacífico"). Historia
O dólar australiano foi introducido o 14 de febreiro de 1966 para substituír a libra australiana (que xa ía moito tempo que se diferenciara da libra esterlina), non só como unha simple substitución da antiga moeda, senón tamén como unha nova unidade monetaria que empregaba o sistema decimal. Cada libra australiana dividíase en 20 xilins, que á súa vez dividíanse en 12 peniques, o troco que se aplicou foi de dous dólares por libra, isto é, dez xilins por dólar. O primeiro ministro australiano Robert Menzies quería nomear á nova moeda royal (é dicir, "real"), e tamén propuxéronse outras denominacións como austral.
A pesar de que as primeiras emisións do Banco de Reserva de Australia xa se realizaran na imprenta baixo o nome de royal, este nome tan infrecuente non acadou moita popularidade e foi desprazado en favor da denominación dólar.
Dólar bahamés

O dólar bahamés é a moeda oficial das Bahamas. Normalmente abréviase como $ ou B$ para diferencialo doutros tipos de dólar. O seu código ISO é BSD e divídese en 100 céntimos (cents). É emitido polo Central Bank of The Bahamas (en galego Banco Central das Bahamas). Historia
O dólar bahamés foi introducido en 1966 para substituír a libra das Bahamas a razón dun dólar por cada sete xilins. Este tipo de troco permitía a paridade co dólar estadounidense, xa que daquela a taxa de troco entre a libra esterlina e o dólar estadounidense estaba fixada en 1 £ 2, 80 $.
Dólar canadense

O dólar canadense (en inglés: Canadian dollar, en francés: dollar canadien; no uso habitual, simplemente dollar) é a unidade monetaria oficial do Canadá. Subdívidese en 100 cents (céntimos). O seu código ISO 4217 é CAD. O dólar estivo en vigor durante gran parte da historia do Canadá. Historia
O Canadá decidiu usar o dólar en lugar da libra esterlina británica por mor da difusión do chamado dólar español ou peso en Norteamérica durante o século XVIII e principios do XIX, e por mor da xeneralización do dólar estadounidense. A rexión que corresponde ao actual Quebec, en particular, favoreceu o uso do dólar (o Banco de Montreal emitiu billetes de dólares en 1817), mentres que as colonias atlánticas, que tiñan uns vínculos máis fortes con Gran Bretaña, non eran tan partidarias. As provincias do Canadá declararon que todas as contas faríanse en dólares o 1 de xaneiro de 1858, e ordenaron a emisión dos primeiros dólares canadenses oficiais ese mesmo ano. As colonias, que ao cabo de pouco tempo uniríanse na Confederación Canadense, adoptaron progresivamente un sistema decimal nos anos seguintes.
Finalmente, o goberno aprobou a Uniform Currency Act (lei de unificación monetaria) en abril de 1871, que substituía as moedas das diversas provincias por un dólar canadense común a todas. O patrón ouro foi abolido definitivamente o 10 de abril de 1933. A moeda canadense
Os canadenses usan moedas e billetes cunha denominación similar á dos Estados Unidos. De feito, historicamente, os tamaños das moedas inferiores a 50 cents son case idénticos aos das moedas norteamericanas, debido ao feito de que os dous países usaban o dólar español como base (a pequena diferenza de tamaño nos valores de 10 e 25 cents —as moedas canadenses son un pouco máis pequenas que as estadounidenses— débese a que antigamente as moedas canadenses acuñábanse en prata de 92, 5 p. 100 de pureza, e as estadounidenses en prata de 90, 0 p. 100).
As moedas canadenses (de 1, 5, 10, 25 e 50 cents e 1 e 2 dólares) son emitidas pola Real Casa da Moeda Canadense (Royal Canadian Mint, Monnaie Royale Canadienne) e acúñanse en Winnipeg. Os billetes (de 5, 10, 20, 50, 100 e 1. 000 dólares) emíteos o Banco do Canadá (Bank of Canada, Banque du Canada) e prodúcense na Canadian Bank Note Company, en Otava. Tanto as moedas como os billetes levan as inscricións nas dúas linguas oficiais do Canadá: o inglés e o francés.
As moedas de 1$ coloquialmente chámanse loonies, do nome inglés (common loon) de movella grande (un paxaro acuático de nome científico Gavia immer) que figura no reverso, e este nome úsase a miúdo para referirse tamén á unidade monetaria en xeral; en francés din dollar huard co mesmo sentido, ou tradicionalmente piastre. As moedas de 2$, onde figura un oso polar, por analoxía chámanse twonies (ou toonies). Taxas de cambio
1. 00 USD 0. 980500 CAD
1. 00 EUR 1. 38781 CAD
1. 00 GBP 2. 00356 CAD
1. 00 MXN 0. 0903062 CAD
(Actualización: 2007/10/0718: 14: 14 UTC)
Dólar das Illas Cook

O dólar das Illas Cook é a moeda das Illas Cook, xunto co dólar neozelandés e en paridade con este. O dólar subdivídese en 100 cents, aínda que algunhas moedas de 50 cents levan a denominación de "50 Tene". Historia
Ata 1967, a libra neozelandesa empregárase nas Illas Cook, cando foi substituído polo dólar de Nova Zelandia. En 1972, as moedas foron emitidas especificamente para as Illas Cook, e os billetes de banco que apareceron en 1987. O dólar das Illas Cook está vencellado á par co dólar de Nova Zelandia. Moedas
En 1972 introducíronse moedas de bronce de 1 e 2 céntimos, e de cuproníquel de 5, 10, 20, 50 cents e 1 dólar. Todas eran do mesmo tamaño e composición que as correspondentes moedas de Nova Zelandia. En 1983, a produción das moedas de 1 e 2 céntimos rematou. En 1987 introducíronse moedas de 1 dólar en forma de vieira, de 2 dólares triangulares, e de 5 dólares dodecagonais, sendo as de 1 e 2 dólares en cuproníquel e as de 5 dólares en aluminio-bronce. Aínda que houbo unha redución no tamaño das moedas de 10, 20 e 50 cents de Nova Zelandia en 2006, as Illas Cook aínda non reduciron o tamaño das súas. Billetes
En 1987 o goberno presentou unha nova serie de billetes de 3, 10 e 20 dólares, seguidos polo billete de 50 dólares en 1992. Estes billetes foron impresos ata 1995. Os da illa actualmente están a empregar máis os billetes de Nova Zelandia, a pesar de que os billetes das Illas Cook continúan tendo curso legal.
Dólar das Illas Salomón

O dólar das Illas Salomón (en inglés Solomon Islands dollar ou, simplemente, dollar) é a moeda oficial das Illas Salomón. Xeralmente abréviase como $, ou SI$ para diferencialo do dólar estadounidense e outros tipos de dólares. O seu código ISO 4217 é SBD. Divídese en 100 cents ou céntimos.
A moeda adóptase en 1977 trala independencia do arquipélago, en substitución do dólar australiano (AUD) en termos paritarios (1 SBD 1 AUD). Nos 30 anos de existencia por separado, e especialmente durante a guerra civil dos anos 2000-2003, o dólar das Illas Salomón sufriu unha forte desvalorización e actualmente equivale a uns 20 céntimos de dólar australiano.
Son emitidos polo Banco Central das Illas Salomón (Central Bank of Solomon Islands), e circulan moedas de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 céntimos e de 1 dólar (as de 1 e 2 céntimos son pouco empregadas), e billetes de 2, 5, 10, 20, 50 e 100 dólares. As Illas Salomón forman parte da Commonwealth de Nacións, polo que continúa tendo á raíña do Reino Unido nas súas moedas. Taxas de troco
1 EUR 10, 3591 SBD (18 de marzo de 2010)
1 USD 7, 612 SBD (28 de marzo de 2010)
Dólar de Barbados

O dólar de Barbados, símbolo "$" ou "Bds$", é a moeda nacional de Barbados. O seu código ISO 4217 é "BBD". Un dólar está dividido en 100 centavos (¢).
O dólar de Barbados foi crado tralo establecemento do Central Bank of Barbados (CBB), fundado por Orde do Parlamento de Barbados de maio de 1972. Antes disto Barbados e outras illas do leste do mar Caribe atopábanse baixo a autoridade da East Caribbean Currency Authority, (ECCA), cuxa moeda era o Dólar do Caribe Oriental.
Moitas das moedas en circulación en Barbados foron acuñadas pola Real Fábrica de Moeda do Canadá. Moedas en circulación
1 cent (cobre depositado en cinc)
5 cents (latón)
10 cents (cuproníquel)
25 cents (cuproníquel)
1 dollar (cuproníquel)
Dólar de Belize

A primeira vez que apareceu o dólar na Honduras Británica foi en forma de billetes en 1855. En 1885 substituíu a libra esterlina como unidade monetaria da colonia, con emisión propia de moedas e billetes. O dólar tiña entón un valor de 4 xilins e 2 peniques, é dicir, unha libra equivalía a 4, 80 $.
Emitido polo Banco Central de Belize (Central Bank of Belize), circulan moedas de 1, 5, 10, 25, 50 cents e de 1 dólar, e billetes de 2, 5, 10, 20, 50 e 100 dólares.
Dólar de Brunei

O dólar (en malaio: ringgit, e en inglés: dollar) é a moeda oficial do Sultanato de Brunei desde 1967. Divídese en 100 sen, e normalmente se abrevia utilizando o símbolo do dólar ($), ou B$ para diferencialo doutras moedas denominadas en dólares. O dólar de Brunei cámbiase á vez co dólar de Singapur grazas a un acordo económico asinado na década dos anos 70. Historia
O primeiro tipo de moeda que se utilizou en Brunei foron conchas mariñas. Durante a segunda metade do século XIX cuñáronse moedas de estaño denominadas pitis. A estas moedas seguíronlles moedas de 1 centavo do dólar das Colonias do Estreito.
Como protectorado do Reino Unido, Brunei utilizou o dólar do Estreito a principios do século XX, e máis tarde adoptaría o dólar de Malaia e o dólar de Malaia e Borneo ata 1967, cando empezou a emitir a súa propia moeda.
O dólar de Brunei substituíu o dólar de Malaia e Borneo en 1967 trala formación de Malaisia e a independencia de Singapur. Ata o 23 de xullo de 1973, o ringgit malaio cambiábase á vez co dólar de Singapur e o dólar de Brunei. Hoxe en día, as Autoridades Monetarias de Singapur e Brunei manteñen esta intercambiabilidade. En Singapur acéptanse dólares de Brunei, con todo non é moeda de curso legal. Pola contra, o dólar de Singapur si se acepta en Brunei. Moedas
Desde a independencia do Sultanato en 1967 cuñáronse ata catro series de moedas. As características técnicas de todas elas non variaron, con todo si o fixeron os retratos dos distintos sultáns que gobernaron o país desde entón. Billetes
En 1967, o goberno (Kerajaan Brunei) introduciu os primeiros billetes en denominacións de 1, 5, 10, 50 e 100 dólares. En 1979 engadíronse os billetes de 500 e 1. 000 dólares. En 1989 o nome do país emisor cambiou a Negase Brunei Darussalam. Ese mesmo ano introducíronse as denominacións de 10. 000 dólares. Todas as denominacións están escritas en malaio, cos alfabetos jawi e latino. Nas antigas series a denominación inglesa aparecía no reverso xunto á denominación en malaio, pero agora aparece no reverso coa escritura jawi. Desde 2004 estanse substituíndo as series impresas en papel por outras novas en polímero.
Dólar de Kiribati

O dólar de Kiribati é a moeda oficial da República de Kiribati. Non é unha moeda independente, mais posúe o mesmo valor que o dólar australiano. Foron impresas e están en circulación dende 1979, circulando xunto ás moedas e billetes de dólar australiano. Estas moedas, a pesar de posuír o mesmo valor que o dólar de Australia, circulan con menor frecuencia que esta. Historia
Antes da súa independencia, as moedas australianas xa circulaban en Kiribati (daquela chamado Illas Gilbert) entre 1966 e 1979. Antes da introdución en Australia do dólar, a libra australiana era frecuentemente empregada nas illas Gilbert e Ellice.
Durante a ocupación xaponesa das illas durante a segunda guerra mundial, o Oceania Pound, e tódolos billetes creados polo Goberno Xaponés para que foran unha moeda universal no Pacífico, estiveron en uso. A libra australiana restaurouse como a moeda nacional oficial logo do final da Guerra.
En 1979 introduciuse a nova moeda de Kiribati para lexitimar o seu novo status político independente. Moedas
As moedas foron introducidas en 1979 en denominacións de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 céntimos e de 1 dólar. A excepción dos 50 céntimos e 1 dólar, as moedas son do mesmo tamaño que as moedas australianas correspondentes. Os 50 céntimos son máis pequenos e redondos, mentres que a de 1 dólar é máis grande e posúe a forma dun dodecágono.
Descricións dos reversos das distintas moedas: 1 CENT: Illa de Nadal e fragatas
2 CENTS: Planta B'abal
5 CENTS: Tokai Gecko
10 CENTS: Árbore do pan
20 CENTS: Tres golfiños
50 CENTS: Planta Panda
1 DOLLAR: Outrigger
2 DOLLARS: Choza tradicional e Hibiscus
Dólar de prata American Buffalo

O dólar de prata American Buffalo é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida en 2001 e cuñada pola Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 106-375, do 27 de outubro de 2000, pola que se creaba unha moeda conmemorativa tanto do Museo Nacional do Indio Americano, como da antiga moeda de cuproníquel de cinco centavos coñecida como Buffalo nickel, en cuxo deseño se basea. Deseño
O deseño da moeda é practicamente coincidente co creado en 1913 por James Earle Fraser para o Buffalo nickel. O indio de perfil do seu anverso é unha composición con trazos de tres xefes indios de diferentes tribos, que actuaban a principios do século XX en espectáculos do Vello Oeste en Nova York: o xefe Síux Cola de Ferro, o xefe Cheyenne Dúas Lúas, e o xefe Kiowa Grande Árbore.
Segundo a lenda, para o bisonte americano do reverso Fraser tomou como modelo a Black Diamond (1893-1915), un popular bisonte do zoolóxico de Central Park, en Nova York. Produción e comercialización
A lei que autorizaba esta emisión fixou unha tiraxe máxima de 500. 000 exemplares. As moedas puxéronse ao dispor do público o 7 de xuño de 2001 e a súa venda concluíu ás dúas semanas, o 21 de xuño, por mor do seu éxito, xa que se vendeu a tiraxe completa. Na Casa da Moeda de Denver producíronse os 227. 131 exemplares de cuñaxe estándar, en tanto que a Casa da Moeda de Filadelfia cuñou as 272. 869 moedas con acabamento especial (proof), que suman a tiraxe máxima autorizada de 500. 000 exemplares. No momento do seu lanzamento, o dólar de prata American Buffalo vendeuse ao prezo oficial de 11 dólares, e eses dez dólares de recarga estaban destinados ao financiamento da apertura, a dotación e o mantemento dos programas educativos do Museo Nacional do Indio Americano, do Instituto Smithsoniano. Como a tiraxe se esgotou tan axiña, o museo solicitou unha ampliación de 250. 000 ou 500. 000 exemplares máis, aínda que a súa solicitude foi rexeitada.
Dólar de prata do 400 aniversario de Jamestown

O dólar de prata do 400 aniversario de Jamestown é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 2007 e cuñada pola Ceca de Filadelfia.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 108-289, do 6 de agosto de 2004, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda conmemorativa do 400º aniversario do asentamento de Jamestown, no Estado de Virxinia.
Esta moeda forma parte do programa de emisións da US Mint para conmemorar este asentamento, que se completa coa cuñaxe dunha moeda de ouro con valor facial de cinco dólares. Deseño
Os deseños de ambas as moedas que compoñen o programa foron anunciados pola US Mint en xuño de 2006.
No anverso da moeda, deseñado e gravado conxuntamente por Donna Weaver e Don Everhart, reprodúcense as figuras das coñecidas como "tres faces da diversidade": o capitán John Smith, unha persoa de orixe africana e un indíxena americano. Estas imaxes representan as tres culturas que confluíron en Jamestown. Xunto a estes motivos, inclúense lendas alusivas ao 400 aniversario do asentamento de Jamestown. A dobre data da moeda, 1607-2007, alude ao mesmo tempo a esa conmemoración e ao ano de emisión.
Pola súa banda, o reverso, obra de Susan Gamble e Charles Vickers, representa os tres barcos nos que chegaron a Jamestown os seus 105 primeiros colonos británicos: o Susan Constant, o Godspeed e o Discovery. Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 500. 000 de exemplares. A moeda comezou a produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia o 1 de xaneiro de 2007, e estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación a partir do 10 de xaneiro de 2007.
A súa produción foi de 79. 801 moedas na súa condición estándar e 258. 802 en versión con acabamento especial (proof), o que fai un total de 338. 603 exemplares. A moeda comercializouse aos prezos de 35 dólares en condición estándar e 39 en versión proof, e o beneficio conseguido coa súa venda destinouse conxuntamente á Secretaría do Interior dos EEUU e a dúas entidades sen ánimo de lucro: a Fundación Jamestown-Yorktown, de Virxinia, e a Asociación para a Preservación das Antigüidades de Virxinia. Recoñecementos
O dólar de prata do 400 aniversario de Jamestown foi recoñecido co Premio Moeda do Ano de 2009, á moeda de maior relevancia histórica emitida no mundo en 2007.
Dólar do Caribe Oriental

O dólar do Caribe Oriental (en inglés, East Caribbean Dollar) é a moeda oficial en 6 estados independentes pertencentes á Organización dos Estados do Caribe Oriental (Antiga e Barbuda, Dominica, Granada, Saint Kitts e Nevis, Santa Lucía e San Vicente e as Granadinas) e dous territorios do Reino Unido (Anguila e illa Montserrat) que se encontran localizados no mar Caribe.
O código ISO 4217 para o dólar do Caribe Oriental é XCD e comunmente é representado como EC$. Subdivídese en 100 cents ou céntimos. Hai en circulación moedas de 5, 10 e 25 cents e 1 dólar, e billetes de 2, 5, 10, 20, 50 e 100 dólares. Historia
A moeda substituíu o dólar das Indias Orientais en 1983 e é emitida polo Banco Central do Caribe-Leste (en inglés, Eastern Caribbean Central Bank, ECCB) con sede en Saint Kitts e Nevis. Este banco foi constituído nun acordo asinado en Port of Spain o 5 de xullo de 1983, como sucesor da Autoridade Monetaria do Caribe Oriental (Eastern Caribbean Currency Authority). Esta moeda substituíu a moeda colonial empregada por estes países, o Dólar das Índias Orientais Británicas, usadas na extinta Federación das Indias Orientais.
En Xuño de 2003 o Banco Central mantiña en circulación 483. 3 millóns de EC$, dos cales 432. 8 millóns circulaban en papel moeda e 50. 5 millóns en moeda metálica. O papel moeda é impreso pola compañía De la Rue Currency e as moedas son fabricadas pola Real Casa de Moeda do Reino Unido. Tódolos membros da Organización dos Estados do Caribe Oriental empregan este dólar, a excepción das Illas Virxes Británicas, que empregan o dólar estadounidense.
As emisións de moedas posúen letras que permiten identificar o país responsable da emisión conforme segundo a seguinte lista: A - Antiga e Barbuda
D - Dominica
G - Granada
K - Saint Kitts e Nevis
L - Santa Lucía
M - Illa de Monserrat
U - Anguila
V - San Vicente e as Granadinas
Dólar fixiano

O dólar fixiano (en inglés: Fijian dollar ou, sinxelamente, dollar) é a moeda oficial de Fiji. Normalmente é abrebiado $, ou FJ$ para diferencialo do dólar estadounidense e doutros tipos de dólares. O código ISO 4217 é FJD. Subdivídese en 100 cents ou céntimos.
O dólar circula nas illas Fiji dende 1969, a pesar de que xa circulara anteriormente por primeira vez entre 1867 e 1873, cando foi substituído pola libra esterlina a raíz da colonización británica. Estes primeiros dólares equivalían a un dólar de prata dos Estados Unidos. O dólar de 1969 substituíu a libra fixiana (continuadora da libra esterlina) a razón de 2 dólares por libra.
Esta moeda é emitida polo Banco de Reserva de Fiji (Reserve Bank of Fiji), e circulan moedas de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 céntimos e de 1 dólar, e billetes de 2, 5, 10, 20, 50 e 100 dólares.
Dólar güianés

O dólar güianés é a moeda oficial de Guïana dende o 29 de xaneiro de 1839. O seu símbolo é $ ou G$ e o seu código ISO é GYD. Dende 1955 subdivídese en 100 cents, aínda que esta fracción deixouse de empregar nos anos '90 a causa da inflación e no 2000 deixaron de ser emitidas.