proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Leona Woods

Leona Harriet Woods, nada en LaGrange (Indiana) o 9 de agosto de 1919 e finada o 10 de novembro de 1986 en Santa Monica (California) coñecida posteriormente como Leona Woods Marshall, Leona Woods Marshall Libby e Leona Marshall Libby, foi unha física estadounidense que contribuíu na construción do primeiro reactor nuclear e a primeira bomba atómica durante o Proxecto Manhattan. Traxectoria
Con 23 anos de idade converteuse na persoa máis nova e na única muller en formar parte do equipo que construíu o primeiro reactor nuclear, o Chicago Pile-1, nun proxecto liderado polo seu mentor Enrico Fermi. Woods tivo un papel significativo na construción e utilización de contadores Geiger para as análises dos experimentos. Xunto co seu primeiro esposo John Marshall axudou a solucionar o problema do envelenamento por xenon na planta de produción de plutonio de Hanford, e supervisou a construción e operación dos reactores de produción de Hanford.
Trala guerra traballou no Institute for Advanced Study en Princeton, New Jersey, no Laboratorio Nacional de Brookhaven e na Universidade de Nova York. A súa investigación centrouse na física de alta enerxía, na astrofísica e na cosmoloxía. En 1966 divorciouse de Marshall e casou de novo co premio Nobel Willard Libby. Pasou a ser profesora na Universidade de Colorado e membro de RAND Corporation. Máis tarde, interesouse pola irradiación de alimentos como medio para eliminar bacterias. Ela propuxo que a froita afectada pola mosca da froita podería tratarse con raios gamma. Nos seus últimos anos de vida interesouse polos problemas ecolóxicos e ambientais, deseñando un método de uso de proporcións de isótopos en tres aneis para o estudo do cambio climático.
Foi unha autora prolífica, que publicou máis de 200 artigos científicos. Mentres estaba na Corporación RAND, escribiu un artigo sobre Creación dunha atmosfera na lúa (1969). Os seus traballos inclúen o autobiográfico The Uranium People (1979), unha historia da investigación atómica temperá.
Leonard Cornwell Mitchell

Leonard Cornwell Mitchell (en ocasións escrito Cornwall), nado en Wellington o 25 de abril de 1901 e finado en 1971, foi un artista e deseñador gráfico neozelandés, coñecido polos seus deseños de carteis, selos postais e moedas do seu país. Traxectoria
Leonard Cornwell Mitchell formouse en rotulaxe na Escola Técnica de Palmerston North, e tamén seguiu un curso por correspondencia de deseño de debuxos animados e caricaturas nos Estados Unidos. Mitchell foi o artista principal da compañía Filmcraft, baixo a dirección de McKenzie a finais dos anos vinte, e durante a década de 1930 desenvolveu o seu labor profesional no Departamento de Publicidade do Goberno, onde deseñou un bo número de carteis e folletos turísticos e promocionais. Tamén traballou no departamento de arte da compañía W D & H O Wills, con Ernest Mervyn Taylor, e pintou numerosas reconstruciíns de escenas históricas. Na década de 1940 traballou con Coulls Somerville Wilkie.
Tamén foi o autor do deseño dos reversos das moedas de bronce (medio penique e un penique) da serie ordinaria da libra neozelandesa emitidas entre 1940 e 1965, así como do reverso específico da moeda de media coroa conmemorativa do centenario de Nova Zelandia (1940).
Mitchell deseñou tamén diversas medallas, e entre 1931 e 1970 creou os deseños de varias decenas de selos postais de Nova Zelandia.
Leonard Cornwell Mitchell foi o pai dos artistas Victor Leonard, Frank e Alan Gordon Mitchell, e na derradeira década da súa vida traballou de xeito independente xunto con este último.
Leonard Doncaster

Leonard Doncaster (31 de decembro de 1877 – 28 de maio de 1920) foi un xenetista inglés e profesor de zooloxía nas universidades de Birmingham e Liverpool, cuxos traballos de investigación estiveron baseados principalmente nos insectos. Primeiras etapas da vida
Doncaster naceu o 31 de decembro de 1877 en Abbeydale, Sheffield. O seu pai foi Samuel Doncaster, un comerciante de ferro, de Abbeydale, Sheffield, Yorkshire. Carreira
Despois de estudar en Leighton Park School en Reading, sueste de Inglaterra, estudou no King's College, Cambridge, desde 1896 en adiante. Foi académico de ciencias naturais en 1898, e medalla de Walsingham en 1902.
En xuño de 1902 foi nomeado asistente do Superintendente do Museo de Zooloxía da Universidade de Cambridge, Desde 1906 a 1910 foi profesor de Zooloxía na Universidade de Birmingham.
Foi un dos primeiros xenetistas mendelianos e descubriu o ligamento ao sexo, mentres escribía os resultados dos experimentos de cruzamentos do reverendo G. H. Raynor sobre a avelaíña Abraxas grossulariata publicados en 1906. Escribiu varios libros sobre xenética mendeliana e sobre a determinación do sexo. O seu libro Heredity in the Light of Recent Research (1910), é salientable porque rexeita explicitamente a hedanza lamarckista.
En 1909 tornou á Universidade de Cambridge e actuou como Superintendente do Museo de Zooloxía desde 1909 a 1914. Converteuse en profesor universitario de Zooloxía en 1914 e gañou a Medalla Trail da Sociedade Linneana en 1915. En 1915, tamén foi elixido para a Sociedade Real de Londres.
Durante a primeira guerra mundial serviu como bacteriólogo no Primeiro Hospital Xeral do Leste, Cambridge, e despois na Unidade de Ambulancia dos Amigos (fundada por cuáqueros) en Dunquerque, xa que era cuáquero.
Despois da primeira guerra mundial foi profesor de Zooloxía na Universidade de Liverpool desde 1919 ata a súa morte en 1920. Morreu aos 42 anos de sarcoma en Liverpool.
William Bateson escribiu a súa necrolóxica en Nature. Publicacións
Heredity in the Light of Recent Research (1910)
A review of Heredity and Memory de James Ward (1912)
The Determination of Sex (1914)
Some Scientific Difficulties in the Way of Religious Belief (1916)
An Introduction to the Study of Cytology (1920)
Leonard Forrer

Leonard Forrer, nado o 7 de novembro de 1869 en Winterthur, Suíza, e finado o 17 de novembro 1953 en Londres, Reino Unido, foi un erudito e comerciante numismático anglo-suízo. Traxectoria
Aos seus 18 anos, en 1887, Forrer marchou a Inglaterra para realizar os seus estudos, e dous anos máis tarde comezou a traballar na prestixiosa casa de poxas londiniense Spink and Son, onde axiña pasou a ser o responsable da súa sección de venda de moedas e medallas, que elevou ata lle conferir un prestixio internacional.
A partir de 1893 encargouse da edición de todas as publicacións de Spink and Son, tanto as de carácter comercial como as de índole científica, entre as que cómpre salientar un dicionario biográfico de gravadores e maxistrados monetarios desde a antigüidade clásica ata 1900, unha obra en oito volumes publicada entre 1904 e 1930 que segue a ser referencia máis dun século despois.
En 1944 foi galardoado pola Royal Numismatic Society coa súa prestixiosa medalla de honra.
Leonard Forrer foi un dos numismáticos que, a partir dun encontro mantido en Xenebra en 1951 con outros responsables das empresas máis salientables do sector, se converteu en socio fundador da Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais (AINP), da que foi ademais o seu primeiro presidente. Na súa hora, a AINP estableceu en 1963 a Medalla de Honra da institución, concedida como recoñecemento ao labor prestado ao servizo da institución.
Os seus fillos Leonard Steyning Forrer (1895-1968) e Rudolph Forrer continuaron o seu labor como comerciante numismático. Publicacións
(1904-1930): Biographical dictionary of medallists: coin, gem, and seal-engravers, mint-masters, etc. ancient and modern. With references to their works, B. C. 500 – A. D. 1900. Londres (existsen diversas reedicións recentes).
Volume 1: A-D. 1904.
Volume 2: E-H. 1907.
Volume 3: I-M. 1907.
Volume 4: M-Q. 1909.
Volume 5: R-S. 1912.
Volume 6: T-Z. 1916.
Suplemento 1. A-L. 1924.
Suplemento 2: M-Z. 1930.
(1938): Portraits of Royal Ladies on Greek Coins. Spink & Son. Londres.
Leonardo Benevolo

Leonardo Benevolo, nado en Orta San Giulio, Italia, o 25 de setembro de 1923 e finado o 5 de xaneiro de 2017, foi un arquitecto, urbanista e historiador da arquitectura italiano. Traxectoria
Benevolo estudou arquitectura en Roma onde se licenciou en 1946. Máis tarde ensinou historia da arquitectura en Roma, Florencia, Venecia e Palermo. O seu libro Storia dell'archittetura moderna publicado en lingua italiana por primeira vez en 1960 foi reimpreso 18 veces, a partir de 1996, e traducido a outros seis idiomas, entre eles o portugués (História da arquitetura moderna, publicada en 1976 en São Paulo) e o castelán. Outras obras súas tamén foron traducidas ao inglés (catro das súas obras como a de 1967 The origins of Modern Town Planning foron publicadas por MIT Press).
Benevolo desenvolveu o concepto de cidade "neoconservadora" que se converteu nunha importante contribución á comprensión da evolución das cidades. Obras publicadas
Storia dell'architettura moderna, Bari: Laterza, 1960
Una introduzione all'architettura, Bari: Laterza, 1962
Le origini dell'urbanistica moderna, Bari: Laterza, 1963
L'architettura delle città nell'Italia contemporanea, Bari: Laterza, 1968
Storia dell'architettura del Rinascimento, Bari: Laterza, 1968
I modelli di progettazione della città moderna, Venecia: Cluva, 1969
La città italiana nel Rinascimento, Milán: Il Polifilo, 1969
Roma da ieri a domani, Bari: Laterza, 1971
Le avventure della città, Roma-Bari: Laterza, 1973
Storia della città, Roma-Bari: Laterza, 1975
Brescia S. Polo: un quartiere di iniziativa pubblica, Brescia: Morcelliana, 1976
La casa dell'uomo, Roma-Bari: Laterza, 1976
Roma oggi, Roma-Bari: Laterza, 1977
Città in discussione: Venezia e Roma, Roma-Bari: Laterza, 1979
La laurea dell'obbligo, Roma-Bari: Laterza, 1979
Urbanistica e crisi economica, Roma-Bari: Laterza, 1979
Tecnica del disegno, Roma-Bari: Laterza, 1982
La città e l'architetto, Roma-Bari: Laterza, 1984
L'ultimo capitolo dell'architettura moderna, Roma-Bari: Laterza, 1985
Roma: studio per la sistemazione dell'area archeologica centrale, Roma: De Luca, 1985
Umbria: una proposta per i centri storici, Roma: Officina, 1986
Urbino, Roma-Bari: Laterza, 1986
Storia della città orientale, Roma-Bari: Laterza, 1988
La cattura dell'infinito, Roma-Bari: Laterza, 1991
Roma dal 1870 al 1990, Roma-Bari: Laterza, 1992
La città nella storia d'Europa, Roma-Bari: Laterza, 1993
Principii e forme della città, Milano: Scheiwiller, 1993
Metamorfosi della città, Milano: Scheiwiller, 1995
L'Italia da costruire: un programma per il territorio, Roma-Bari: Laterza 1996
Venezia: il nuovo piano urbanistico, Roma-Bari: Laterza, 1996
L'architettura nell'Italia contemporanea, Roma-Bari: Laterza, 1998
San Pietro e la città di Roma, Roma-Bari: GLF Editori Laterza, 2004
L'architettura nel nuovo millennio, Roma-Bari: GLF Editori Laterza, 2006
Quale Venezia: trasformazioni urbane 1995-2005, Venecia: Marsilio, 2007
La fine della città, Roma-Bari: Laterza, 2011
Il tracollo dell'urbanistica italiana, Roma-Bari: GLF Editori Laterza, 2012
Leonardo Boff

Leonard Boff, nado en Concórdia, Estado de Santa Catarina, Brasil, no 14 de decembro de 1938 é un teólogo, filósofo e escritor brasileiro. Traxectoria
É un dos ideólogos da teoloxía da liberación, xunto con Gustavo Gutiérrez Merino.
En 1985, a Congregación para a Doutrina da Fe, dirixida polo cardeal Joseph Ratzinger (posteriormente o papa Bieito XVI) foi condenado ao silencio por un ano polo seu libro A Igrexa, Carisma e Poder, onde criticaba á Igrexa católica.
Estivo a punto de ser silenciado de novo en 1992 por Roma, para evitar que participara no Eco-92 do Río de Xaneiro, o que finalmente levouno a deixar a orde franciscana dos Freires Menores, e o ministerio presbiteral.
Traballou como profesor nos campos de teoloxía, ética e filosofía no Brasil, ademais de dar conferencias en moitas universidades no estranxeiro, como Heidelberg, Harvard, Salamanca, Barcelona, Lund, Lovaina, París, Oslo ou Turín.
Boff ten escrito mais de 100 libros, traducidos a moitas linguas do mundo. En 1997, o Parlamento Sueco outorgoulle o premio Right Livelihood.
Leonardo Fernández Souto

Leonardo Fernández Souto, nado en Líncora (Chantada), foi un político galego. Traxectoria
Secretario do Partido Galeguista de Chantada a finais da República, foi o presentador do mitin de Castelao en Chantada o 31 de maio de 1936, para pedir o SI para o plebiscito do Estatuto. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi procesado en Valencia en 1947. Participou na homenaxe a Rosalía promovida polo grupo Brais Pinto en Madrid en 1968. Funcionario civil do Corpo Especial de Mecánicos Condutores do Ministerio do Exército, xubilouse en 1974. Pasou os últimos anos na Residencia de Anciáns de Chantada. Escondeu no faiado da súa casa varios documentos do Partido Galeguista que hoxe están no Museo de Lugo.
Leonardo Sánchez Deus

Leonardo Sánchez Deus, nado en Santiago de Compostela o 5 de setembro de 1832 e finado en Florencia en 1872, foi un escritor e revolucionario galego. Traxectoria
Foi bautizado o 6 de setembro de 1832 na parroquia de San Xoán Apóstolo, co nome de Antonio Leonardo Sánchez Deus. Fillo lexítimo de Francisco Sánchez Rivadulla e María Deus Mato, residentes na Costa Nova. O pai era alguacil e morre aos 63 anos, o 6 de setembro de 1853. Os avós paternos eran da parroquia de Sar e a avoa materna aparece rexistrada como residente na parroquia de Buño; o avó materno consta como falecido no rexisto do bautismo.
Fillo dun loitador contra o absolutismo, abandonou os estudos de leis ao pouco de comezalos a consecuencia da morte do seu pai. Compaxinou as pasantías de latín coa actividade cultural e política xunto a Rosalía de Castro, Eduardo Pondal, Manuel Murguía e Aurelio Aguirre. A finais de 1856 abandonou Galiza e instalouse en Madrid. Participou na liberación de Sicilia e Nápoles. Trala derrota de 1862 en Aspromonte, foi detido. Liberado pola amnistía, cofundou con Delio Conti a Sociedade Democrática dos Traballadores. Fixo viaxes a España en 1863 e abril de 1864. Volveu a Italia e desapareceu da vida pública. Foi recluído no psiquiátrico de Florencia, onde promoveu a publicación Il Sottopancia.
Leone

O leone é a moeda oficial de Serra Leoa dende 1964 (tres anos despois da independencia do país africano), cando pasou a substituír a Libra de África Occidental a razón de 2 leones por cada libra. O seu código ISO 4217 é SLL e a súa abreviatura é Le. Tradicionalmente subdividiuse en 100 cents, a pesar de que na actualidade non se empregan as fraccións desta moeda. Son emitidos polo Bank of Sierra Leone (Banco de Serra Leoa) e deben o seu nome ao nome do país.
Leonid Andreiev

Leonid Nikolaievich Andreiev, nado en Oriol o 21 de agosto de 1871 e finado en Mustamäki (Finlandia) o 12 de setembro de 1919, foi un escritor ruso. Traxectoria
Andreiev estudou leis en Moscova e pintou cadros para se gañar a vida. Publicou o seu primeiro relato, В тумане ( Tumane, en galego Na néboa), en 1902. Durante a revolución de 1905, foi encarcerado con Maxim Gorki. En 1908 publica a súa obra máis coñecida, Рассказ о семи повешенных ( Razskaz o semi povexennikh, en galego Os sete que foron pendurados). A súa obra caracterízase pola condena da estrutura política da Rusia tsarista. Oposto ao bolxevismo declinou as honras que lle ofreceron e emigrou a Finlandia.
Leonid Brezhnev

Leonid Ilich Brezhnev (en ruso: Леонид Ильич Брежнев; en ucraíno: Леонід Ілліч Брежнєв), nado o 19 de decembro de 1906 (calendario gregoriano) e finado o 10 de novembro de 1982, foi o Secretario Xeral do Comité Central (CC) do Partido Comunista da Unión Soviética (PCUS), presidindo o país dende 1964 ata a súa morte no ano 1982. Foi o segundo Secretario Xeral que estivo máis tempo no poder, 18 anos, sendo só superado por Stalin. Durante o mandato de Brezhnev, a influencia mundial da Unión Soviética aumentou espectactacularmente, en parte grazas á expansión do exército soviético durante esta época, pero o seu mandato recibiu moitas crítica por marcar o comezo dun período de estancamento económico no cal se pasaron por alto unha serie de problemas económicos, problemas que co tempo provocaron a disolución da Unión Soviética en 1991. Traxectoria
Brezhnev naceu en Kamenskoe, nunha familia traballadora rusa. Despois de graduarse na Universidade Metalúrxica de Dniprodzerzhynsk, converteuse nun enxeñeiro metalúrxico na industria do ferro e o aceiro, en Ucraína. Incorporouse ao Komsomol en 1923, e 1929 converteuse nun activo membro do Partido Comunista. Reclútarono no exército durante a segunda guerra mundial e abandonouno en 1946, co rango de Tenente Xeneral. En 1952 Brezhnev converteuse en membro do Comité Central, e en 1964, sucedeu a Nikita Khrushchev como Primeiro Ministro. Alexei Kosygin sucedeu a Khrushchev no seu posto como Presidente do Consello de Ministros.
Como líder preocupouse por consultar os seus compañeiros antes de actuar, pero o seu intento por gobernar sen realizar grandes cambios económicos levou a un decrecemento da economía nacional na década de 1970, un período coñecido como o Estancamento brezhneviano. O aumento no gasto militar, no momento da morte de Brezhnev superaba o 15% do PIB do país, e un liderado ineficaz sentaron as bases para o decrecemento do PIB, en comparación co crecemento dos países occidentais. Mentres estivo á fronte da URSS, Brezhnev impulsou unha política de distensión entre os países do leste e o oeste de Europa. Dirixiu a invasión de Checoslovaquia para tentar rematar coa Primavera de Praga, e a súa última decisión de transcendencia foi a de enviar tropas soviéticas para invadir Afganistán, nun intento de salvar o débil goberno que estaba a pelexar contra os muyahidíns.
Brezhnev morreu o 10 de novembro de 1982 e foi rapidamente substituído no seu posto de Secretario Xeral por Yuri Andropov. Brezhnev fomentara o culto á personalidade, aínda que en menos medida que Stalin. Mikhail Gorbachev, que dirixiu a URSS dende 1985 a 1991, criticou o seu legado e dirixiu o proceso de liberalización da Unión Soviética.
Leonid Kuchma

Leonid Danylovych Kuchma (ucraíno: Леоні́д Дани́лович Ку́чма), nado en Chaikine (Chernihiv) o 9 de agosto de 1938 é un político ucraíno que foi o presidente de Ucraína entre o 19 de xullo de 1994 e o 23 de xaneiro de 2005. Kucham asumiu o posto tras gañar as eleccións presidenciais de 1994 contra o seu rival, Leonid Kravchuk. Kuchma foi reelixido para outro mandato de cinco anos en 1999.
A súa presidencia foi rodeada por numerosos escándalos de corrupción e a redución da liberdade dos medios. A corrupción aumentou trala elección de Kuchma en 1994, mais en 2000–2001, o seu poder comezou a debilitarse a pesar da publicidade dos medios.
Coa súa vixilancia, a economía de Ucraína continuou a declinar ata 1999, mentres que creceu dende 2000, levando unha certa prosperidade a algúns segmentos dos residentes nas cidades. Durante a súa presidencia, as relacións entre Rusia e Ucraína comezaron a mellorar.
Tras unha carreira de éxito na industria da construción de máquinas na Unión Soviética, Kuchma iniciou a súa carreira política en 1999, cando foi elixido para a Rada Suprema (parlamento ucraíno). Foi reelixido en 1994. Actuou como primeiro ministro de Ucraína entre outubro de 1992 e setembro de 1993.
Entre xullo de 2014 e outubro de 2018 foi representante presidencial especial de Ucraína nas conversas de paz semioficiais sobre a guerra de Donbass. Traxectoria
Kuchma estudou na Universidade de Dnipropetrovsk, licenciándose en enxeñaría de foguetes. Foi enxeñeiro no Cosmódromo de Baikonur, así como membro do Partido Comunista da Unión Soviética. Tivo un importante papel nos programas de mísiles estratéxicos e foguetes espaciais como executivo da compañía industrial "Yuzmash" de Dnipropetrovsk. Dende 1990 a 1992 foi membro da Rada Suprema de Kíiv e pertenceu ao Comité de Defensa e Seguridade do Estado. Foi nomeado Primeiro Ministro de Ucraína en 1992.
Deixou o seu posto en setembro de 1993 para presentarse como candidato á presidencia do país en 1994, sendo reelixido en 1999.
A oposición acusouno de estar relacionado co asasinato en 2000 do xornalista Georgiy Gongadze e houbo protestas nos anos 2000-2001 baixo o lema "Ucraína sen Kuchma".
Tamén foi criticado polas súas restricións á liberdade de prensa, aplicando a censura a toda crítica. A campaña de Kuchma contra a prensa foi tal que en 2001 o Comité para a Protección dos Xornalistas (CPX) considerou a Kuchma un dos dez peores inimigos da prensa ese ano, xunto a outros líderes como Fidel Castro, Vladimir Putin e o aiatolá Ali Khamenei.
O seu primeiro ministro trala destitución de Anatoli Kinaj en 2002 foi Viktor Yanukovich.
Baixo Constitución de Ucraína, Kuchma deixou a presidencia en outubro de 2004, por non poder ser reelixido.
Leopardo

O leopardo ou pantera (Panthera pardus) é unha especie de mamífero da orde dos carnívoros, familia dos félidos e subfamilia dos panterinos. Coma os outros tres grandes panterinos do xénero Panthera (o león, o tigre e o xaguar), presenta unha modificación no óso hioide que lle permite ruxir. O leopardo é denominado comunmente pantera ou pantera negra cando a súa pelaxe presenta unha cor completamente escura por mor do melanismo. Este fenómeno tamén se da entre os xaguares americanos, coa diferenza de que nos leopardos débese a un alelo recesivo e nos xaguares a un alelo dominante. Características
Os leopardos habitan todo tipo de hábitats, salvo os desertos, sempre que teñan onde se acochar e alimento abondo. Así, atópanse en selvas, sabanas, lugares rochosos, zonas de cultivos etc. Na antigüidade o leopardo era abondoso en toda África e na metade sur de Asia. Daquela, nalgunhas culturas era considerado un cruzamento entre león e pantera, como se reflicte no seu nome, que se compón das palabras gregas λέων leōn (león) e πάρδος pardos (pantera macho). Actualmente é moito menos frecuente atopalo en Asia, pero segue tendo unha presenza importante na zona central de África.
O leopardo ten a cabeza redonda e a cola longa e fina. As súas patas son potentes, con 4 dedos nas patas de atrás e 5 nas de diante, sendo tódalas súas garras retráctiles. As diversas subespecies presentan tamaños moi variados. Acadan unha lonxitude de 91 a 191 centímetros sen ter en conta a cola, que pode medir de 58 a 110 cm. A altura pode variar entre 45 e 78 centímetros. Os machos adultos chegan a pesar entre 37 e 90 quilogramos, e as femias entre 28 e 60.
A súa alimentación consiste en animais medianos ou pequenos. Na súa dieta inclúense monos, porcos, cervos, chacales, antílopes, aves, gando etc. Adoita gardar parte da súa caza nas árbores para non ter que comer ás presas e que lle rinda varios días. Os leopardos cazan preferentemente pola noite e descansan polo día, ocupando covas ou pólas das árbores, dende as que tamén vixían a presenza de presas ou de ameazas como leóns, hienas ou tigres. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo no Tomo 1, páxina 41, da 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Felis pardus.
Sinónimo
Felis pardus Linnaeus, 1758. (protónimo).
Subespecies
Malia que no pasado houbo máis subespecies, hoxe varias están extinguidas. Na actualidade a maioría dos autores recoñecen as seguintes 8 subespecies: Panthera pardus delacouri Pocock, 1930 - leopardo de Indochina.
Panthera pardus fusca (Meyer, 1794) - leopardo da India.
Panthera pardus japonensis (J. E. Gray, 1862) - leopardo chinés do norte.
Panthera pardus kotiya Deraniyagala, 1956 - leopardo de Sri Lanka.
Panthera pardus melas (G. Cuvier, 1809) - leopardo de Xava.
Panthera pardus nimr (Hemprich & Ehrenberg, 1833) - leopardo de Arabia (ás veces inclúese dentro do leopardo de Persia). [Cómpre referencia]
Panthera pardus orientalis (Schlegel, 1857) - leopardo do Amur.
Panthera pardus pardus (Linnaeus, 1758) - leopardo africano.
Porén, algúns consideran tamén a: Panthera pardus saxicolor Pocock, 1927 - leopardo de Persia.
Leopardo do Amur

O leopardo do Amur (Panthera pardus orientalis) é a subespecie de leopardo máis rara que existe. Está en perigo crítico de extinción; só existen en liberdade entre 25 e 34 exemplares, na reserva de Sikhote-Alin (Siberia) e a súa endogamia colócao ao bordo da extinción total. Tamén quedan exemplares en liberdade na Zona desmilitarizada de Corea (ZDC) que separa Corea do Norte e Corea do Sur. A maior parte dos exemplares desta subespecie viven en zoolóxicos de Europa e os Estados Unidos. Taxonomía
Descrición
A subespecie foi descrita en 1857 polo zoólogo alemán Hermann Schlegel.
Sinónimos
Panthera pardus villosa.
Panthera pardus amurensis. [Cómpre referencia] Hábitat
Esta subespecie estendíase pola península de Corea, noroeste da China e o sueste de Rusia; a maior parte do seu territorio coincidía co do tigre de Siberia. Poboación en liberdade
Na actualidade está moi cerca da extinción, xa que quedan entre 25 e 34 espécimes nas montañas de Sikhoté-Alín (Siberia, Rusia), e considérase que se necesitaría que houbese polo menos cen para evitar a extinción. Desde hai uns poucos anos fálase xa de 40-50 exemplares. Estes censos indican un lixeiro ascenso que tende a estabilizarse, pero todos os avances pódense truncarse se non se protexe a zona onde viven por medio dun gran parque nacional, ou se continúa a caza furtiva. O último caso deuse tan só dous días despois de que se dera a coñecer o censo de 2007: unha das sete femias adultas que nom eestaban acompañadas por crías foi encontrada morta por un disparo.
Pénsase que poden quedar algúns individuos na meseta de Kaema e Baekdusan, en Corea do Norte, pero descoñecese a situación da subespecie nesta rexión. A destrución do seu hábitat e o comercio de peles reduciron a cantidade de leopardos do Amur de modo espectacular, até o punto de converterse no felino máis raro do planeta. Crese que tamén os cazadores furtivos (interesados na pel e a carne do animal) contribuíron ao descenso no número de espécimes, aínda que non existen probas sólidas que o demostren. Poboación en catividade
Estímase que existen entre 100 e 200 exemplares en catividade, algúns deles formando parte dun programa de cría e reintroducción. Fisioloxía
O leopardo do Amur destaca sobre as demais subespecies existentes de leopardo pola súa pelaxe, máis longa, que o axuda a defenderse das duras condicións climáticas da taiga. A súa pelaxe é de cor entre alaranxada e dourada. A lonxitude dos pelos é de 2, 5 cm durante o verán, pero crecen até os 7 cm en inverno, estación na que a súa cor palidece cara tons crema. As manchas son maiores e están máis separadas entre si que as que mostran outros leopardos.
Leopold Ružička

Lavoslav (Leopold) Ružička nado o 13 de setembro de 1887 en Vukovar (Croacia) e finado o 26 de setembro de 1976 en Zürich (Suíza)), foi un químico e profesor universitario galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1939. Biografía
Cursou os seus primeiros estudos en Osijek (Croacia), cambiando a súa idea inicial de converterse en sacerdote polo estudo de materias técnicas. Elixiu a química, probablemente porque esperaba atopar traballo na refinaría de azucre recentemente aberto en Osijek. Asistiu á Escola Técnica Superior de Karlsruhe, onde estudou química orgánica e físico-química baixo a titoría de Fritz Haber. Posteriormente asistiu á Universidade de Basilea e impartiu clases de química orgánica no Instituto Federal de Tecnoloxía de Zürich. Investigacións científicas
Iniciou as súas investigacións acerca da industria do perfume, entrando en contacto co terpeno.
Entre 1934 e 1935 descubriu que a androsterona e testosterona (hormonas masculinas) poden ser producidas a partir dun esterol neutro, como o colesterol, descubrimento que solucionou o problema da produción sintética de hormonas.
Foi galardoado en 1939 co premio Nobel de Química, compartido con Adolf Butenandt, polos seus traballos con polimetileno e terpenos.
Leopoldo Garrido Leirós

Leopoldo Garrido Leirós, nado en Santiago de Compostela cara a 1905, foi un obreiro e político galego. Traxectoria
Xornaleiro con veciñanza en Redondela. Foi peón camiñeiro da Deputación de Pontevedra. Procesado en Redondela por lesións xunto con Ángel Durán Velasco, foi condenado pola Audiencia de Pontevedra a dous meses e un día de arresto en abril de 1935. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Vigo na causa 7597/36 por auxilio á rebelión o 16 de decembro xunto con José Pereira Míguez, Gustavo Otero Sestelo, Manuel Loureiro Pérez, Jesús Olimpio Giráldez Fernández, Francisco Darriba Pérez, Pompeyo Blanco Villar, Manuel Bouzas Puerta, Constante Carballido, Manuel Álvarez Castro, Manuel Martínez Barreiro, Manuel Rodríguez Magariños, Jesús Gómez Casal, Manuel Blanco Camiña e Manuel Barros Montero, foi condenado a 20 anos de prisión e multa mancomunada de 2 millóns de pesetas. Ingresou no Forte de San Cristovo (Pamplona) o 22 de febreiro de 1937, onde permaneceu ata o 16 de setembro de 1938, cando o trasladaron á Colonia Penitenciaria da illa de San Simón. En maio de 1937 foi dado de baixa no servizo como peón camiñeiro pola Deputación de Pontevedra. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas.
Formou parte do comité comarcal de Redondela do PCE a principios dos anos corenta. Detido a principios de 1945, procesado na causa 94/45 acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Jesús Balboa López, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Mariano Otero Castelao, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Francisco Rey Drox, Eduardo Malvido Rúa, Antonio Soto Magariños, Luis Alonso Freijanes, Ernesto Doural Campos, Saturnino Rodríguez Fernández, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Pontevedra, de onde saíu en liberdade provisional en febreiro de 1950.
Leopoldo López Lois

Leopoldo López Lois, nado en Maside cara a 1884 e finado no mesmo concello o 8 de xuño de 1948, foi un industrial e político galego. Traxectoria
Dono dun comercio en Maside. Logo da proclamación da Segunda República foi nomeado presidente da Comisión Xestora de Maside polo gobernador civil, e logo da repetición das elección en maio de 1931, foi elixido alcalde en xuño. Foi destituído o 16 de xaneiro de 1935. Volveu ser alcalde logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e estivo preso no cárcere de Celanova. Xulgado en Ourense por rebelión militar, foi condenado a pena de morte; a condena foi conmutada por cadea perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. Finou en Maside o 8 de xuño de 1948 aos 63 anos. Vida persoal
Foi pai de Manuel e Luis López González.
Leopoldo Pedreira Taibo

Leopoldo Pedreira Taibo, nado na Coruña o 4 de agosto de 1869 e finado na mesma cidade o 12 de setembro de 1915, foi un profesor, escritor e xornalista galego. Traxectoria
Licenciado e doutorado en Filosofía e Letras pola Universidade de Madrid. Aos 25 anos obtivo unha cátedra de Instituto e foi profesor de Xeografía e Historia en San Cristóbal de La Laguna, Baeza, Cuenca e dende 1907 na Coruña. Sendo estudante colaborou en La Voz de Galicia; en Madrid foi redactor da Revista Contemporánea e da Ilustración Nacional e colaborou en Unión Católica, La Justicia e El Globo; nas Canarias dirixiu Diario de La Laguna, El Lagunero e Aguerre; en Cuenca foi un dos fundadores de Las Noticias e colaborou en El Progreso Conquense, Correo Católico e Juventud; na Coruña foi asiduo colaborador de La Voz de Galicia, Galicia Solidaria, Tierra Gallega e El Eco de Galicia. Foi membro correspondente da Real Academia Galega. Obras
Ensaio
Concepto de la patria, 1892.
El Regionalismo en Galicia, 1894.
Lo que es Bilbao y lo que podrá ser a finales de siglo, 1902.
La enseñanza de la Geografía, lo que es y lo que debe ser en España, 1903.
¿Verdes o negros? , 1909.
Ensayo de antología geográfica, 1910.
Rudimentos de Geografía. Primera parte. Preliminares y Europa, 1911.
Rudimentos de Geografía. Segunda parte. América, Asia, Australia, Polinesia, geografía comparada y sintética, 1914.
Descripción de España. Nociones elementales de geografía nacional, 1915.
Cuadros de historia Universal, 1914.
Poesía
Desde la terraza, 1912. Recoñecementos
Cruz de Afonso XII. Vida persoal
Casou con Luciana Deibe e foi pai de Felipe Pedreira Deibe.
Leopoldo Rojo Iglesias

Leopoldo Rojo Iglesias, nado en Fanoi (Abadín) o 23 de marzo de 1888 e finado na mesma parroquia o 21 de xaneiro de 1985, foi un avogado, xornalista e político galego. Traxectoria
Fillo de Aquilino Rojo Cordero e Remedios Iglesias Barja. Estudou no Seminario de Mondoñedo, onde foi compañeiro e amigo de Ramón Lorenzo González. Fixo o bacharelato no Instituto de Lugo. Colaborou en Mondoñedo, La Voz de Mondoñedo e Don Fino de Mondoñedo, onde publicou artigos e poemas, na maioría dos casos con pseudónimo, e ¡Guau. .. Guau! de Foz.
Comezou a escribir unha obra de teatro co título El Cacique, que non chegou a rematar. Obtivo un accesit nos Xogos Florais das Festas de San Froilán de 1915 polo poema "Escribín pra cinco temas dos postos n'este concurso etc". Acadou unha mención honorífica polo poema "A miña vivenda" na Festa da Poesía organizada pola Asociación da Prensa de Lugo en 1933, que despois publicou El Progreso.
Militante de Izquierda Republicana, logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi o delegado gobernativo que deu posesión á nova corporación de Abadín presidida por Ángel Verdes Saavedra, sendo el mesmo nomeado concelleiro. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi expendientado e sancionado por responsabilidades políticas.
Leopoldo V de Austria

Leopoldo V, nado en 1157 e finado o 31 de decembro de 1194, coñecido como o Virtuoso, foi duque de Austria da familia Babenberg entre 1177 e 1194 e duque de Estiria de 1192 a 1194. Traxectoria
Leopoldo era o fillo de Henrique II, duque de Austria, tamén coñecido como Henrique II Jasomirgott e da emperatriz bizantina Teodora Comnena. En 1172, casou con Helena, filla do rei Géza II de Hungría, e tiveron dous fillos: Federico I e Leopoldo VI. A irmá máis vella de Leopoldo, Inés de Babenberg, casou en 1166 con outro fillo do monarca húngaro, o posterior rei Estevo III de Hungría. Desta maneira este dobre matrimonio pretendía achegar as dúas dinastías que reinaban en territorios fronteirizos. Porén, á morte do rei húngaro, Inés volveu ó ducado de Austria.
O 17 de agosto de 1186, negociouse o Pacto de Georgenberg, polo cal Estiria e a parte central da Alta Austria foron amalgamadas no ducado de Austria despois de 1192. Este foi o primeiro paso cara á creación da Austria moderna. A terceira Cruzada
É lembrado principalmente fóra de Austria pola súa participación na terceira cruzada. Chegou para tomar parte no sitio de Acre na primavera de 1191, navegando dende Zadar na costa do Mar Adriático. Púxose ó mando do que quedaba das forzas imperiais logo da morte de Federico VI de Suabia en xaneiro dese ano.
Despois da rendición de Acre, as bandeiras do Reino de Xerusalén, Ricardo I de Inglaterra, Filipe II de Francia e Leopoldo foron izadas na cidade polo curmán de Leopoldo, Conrado de Montferrato. Pero Ricardo quitou a bandeira de Leopoldo. Ricardo tamén estivo baixo sospeita de estar involucrado no asasinato de Conrado pouco despois de ser elixido rei de Cisxordania en abril de 1192. Na viaxe de retorno, Ricardo ía disfrazado e debeu parar en Viena, onde foi recoñecido (supostamente polo seu anel) e foi arrestado no distrito de Erdberg (moderno Landstraße). Por algún tempo estivo prisioneiro en Dürnstein, logo foi levado ante o emperador Henrique VI do Sacro Imperio Romano Xermánico e foi acusado da morte de Conrado. O gran rescate que se pagou, que se supón de arredor de 23 toneladas de prata, serviu para a fundación da casa de moeda en Viena e utilizouse para construír murallas novas da cidade, así como para edificar as cidades de Wiener Neustadt e Friedberg en Estiria. Porén, o duque foi excomulgado polo papa Celestino III por facer prisioneiro a un compañeiro de cruzada.
En 1194 Leopoldo sufriu un accidente. Un cabalo esmagoulle un pé ó caer sobre el durante un torneo en Graz. Finalmente morreu de gangrena, aínda baixo pena de excomuñón, sendo enterrado na abadía de Heiligenkreuz.
Leotiomicetos

A dos leotiomicetos (Leotiomycetes) é unha clase de fungos ascomicetos de grande importancia en fitopatoloxía. Catacterísticas
As súas características definitorias son dúas: A posesión de ascocarpos tipo apotecio para albergar as ascos, cilíndricas e operculadas, e
A cor hialina das esporas, que posúen moitas capas e que se dispersan mediante un poro circular de disposición apical. Sistemática
A clase agrupa a moitas especies que teñen un anamorfo entre os deuteromicetos. En clasificacións antigas, este grupo incluíase no clado Discomycetes inoperculados: hoxe en día, mediante técnicas de filoxenia molecular, caracterizárose como un grupo irmán de Sordariomycetes, na árboe filoxenética dos Pezizomycotina.
Ordes
Capnodiales
Cyttariales
Erysiphales
Gyalectales
Helotiales
Rhytismatales
Thelebolales
Leoš Janáček

Leoš Janáček, nado na localidade de Hukvaldy (Moravia, daquela pertencente ao Imperio Austríaco e na actualidade na República Checa) o 3 de xullo de 1854 e finado o 12 de agosto de 1928 en Ostrava (Checoslovaquia), foi un compositor, organista, teórico musical, folklorista, publicista e profesor checo. Inspirouse nas músicas tradicionais da súa Moravia natal, así como a de tódolos pobos eslavos, para crear un estilo musical orixinal e moderno.
Lepa Radić

Lepa Svetozara Radić (en alfabeto cirílico serbio: Лепа Светозара Радић), nada en Gašnica, Reino de Iugoslavia, o 19 de decembro de 1925 e finada en Bosanska Krupa, Estado Independente de Croacia, o 8 de febreiro de 1943, foi unha partisana iugoslava durante a segunda guerra mundial. Recibiu postumamente a Orde de Heroe do Pobo o 20 de decembro de 1951, polo seu papel na resistencia contra as Potencias do Eixe. Foi aforcada en febreiro de 1943 á idade de 17 anos, por disparar contra as tropas alemás durante a segunda guerra mundial. Mentres lle ataban a soga ao pescozo, ofrecéronlle salvarse se revelaba as identidades dos seus camaradas e líderes. Ela respondeu que non era unha traidora e que coñecerían as súas identidades cando aparecesen para vingar a súa morte. Traxectoria
Despois de graduarse na escola primaria de Bistrica, asistiu ao primeiro grao da Escola Feminina de Artesanía en Bosanska Krupa e completou os restantes cursos na escola de Gradiška. Como alumna salientou polo seu traballo duro e a súa seriedade, e tamén polo seu interese pola literatura avanzada. Foi influenciada por seu tío Vladeta Radić, involucrado no movemento obreiro.
Militou na Liga de Mocidades Comunistas de Iugoslavia (SKOJ) e posteriormente, con 15 anos, uniuse ao Partido Comunista de Iugoslavia en 1941. Segunda guerra mundial
O 10 de abril de 1941, despois da invasión de Iugoslavia, as potencias do Eixe estableceron no seu antigo territorio o Estado Independente de Croacia, un Estado marioneta que incluía Bosanska Gradiška e os seus arredores.
Lepa Radić participou nas preparacións do levantamento con accións como agochar armas. En novembro de 1941, Lepa Radić e outros membros da familia foron arrestados pola Ustaše, unha banda terrorista independentista croata. Coa axuda de partisanos encubertos, ela e a súa irmá Dara fuxiron da prisión o 23 de decembro de 1941.
A continuación uniuse como combatente á 7ª compañía partisana do 2º Destacamento de Krajiški. Recibiu instrución na localidade de Lamovita e foi activista da Liga dos Comunistas na zona de Prijedor. Foi logo enviada á zona de Pogrmeč, onde traballou politicamente coas mocidades e participou nas actividades insurxentes. En febreiro de 1943, Lepa Radić encargouse de transportar os feridos na batalla do Neretva a un refuxio en Grmech. Durante a loita contra a 7ª División de Montaña SS Prinz Eugen foi capturada e trasladada a Bosanska Krupa. Despois de ser torturada durante varios días nun intento de sacarlle información, foi sentenciada a morte por aforcamento.
Coa corda no pescozo, gritou: "Longa vida ao Partido Comunista e aos partisanos! Loita, xente, pola túa liberdade! Non te rendas ante os malvados! Serei asasinada, pero haberá quen me vingue! " Nos seus últimos momentos no cadafalso, ofreceron o indulto a cambio de delatar os líderes e membros do Partido Comunista no refuxio. Ela rexeitou a súa oferta coas palabras: "Non son unha traidora da miña xente. Eses por quen preguntas revelarán as súas identidades cando logren borrar a todos os teus malfeitores, ata o último home". Lepa Radić tiña só 17 anos cando foi executada publicamente.
Lepidocaryeae

Lepidocaryeae é unha tribo de plantas con flores pertencente á subfamilia Arecoideae dentro da familia das palmeiras (Arecaceae). Subtribos
Segundo GRIN
Ancistrophyllinae
Mauritiinae
Raphiinae Xéneros
Segundo Wikispecies
Lepidocaryum
Mauritia
Mauritiella
Lepidolita

A lepidolita é un tipo de mica de cor violácea pouco frecuente. Está composta de silicatos de aluminio e litio. Podémola atopar especialmente en pegmatitas ricas en litio. Asóciase con outros minerais de litio como espodumena en pegmatitas. É unha das maiores fontes do raro rubidio e do cesio.
Lepidopsetta polyxystra

Lepidopsetta polyxystra é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das tres que integran o xénero Lepidopsetta.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, as especies deste xénero teñen o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo. Taxonomía e nomenclatura
A especie foi descrita no ano 2000 polos biólogos estadounidenses James Wilder Orr e Ann Matarese Kiernan.
Antes dese ano, Lepidopsetta polyxystra e Lepidopsetta bilineata considerábanse como unha única especie dentro do xénero Lepidopsetta, pero un traballo de Orr e Matarese publicado en 2000 reorganizou o xénero en tres taxa separados.
Como resultado desta reclasificación, L. bilineata cambiou o seu nome en inglés, denomínandose agora "southern rock sole" para evitar a confusión coa especie L. polyxystra ou "northern rock sole". Características
Trátase dun peixe mariño, demersal, que vive en fondos de area, lama e grava a profundidades de até os 700 m, aínda que comunmente se encontra entre os 19 e os 246 m. O seu hábitat natural son as augas temperadas do Pacífico norte, desde o estrecho de Puget, e Alasca (onde coincide coa especie L. bilineata), as illas Aleutianas e, a través do mar de Bering até as illas Kuriles e o mar de Okhotsk (onde se comparte área de dispersión con L. mochigarei).
Os machos poden chegar até os 69 cm de lonxitude, mentres que as femias alcanzan tan só os 49 cm. A lonxevidade máxima rexistrada para esta especie é de 18 anos. Bioloxía
Papel no ecosistema
A especie ocupa unha moderadamente alta posición na cadea alimentaria.
Alimentación
A dieta de Lepidopsetta polyxystra consiste principalmente en organismos do zoobentos, poliquetos e anfípodos.
Predadores
Esta especie é depredada por mamíferos mariños e por outros peixes, incluíndo diversos tiburóns, o bacallau de Alasca (Gadus chalcogrammus) o bacallau do Pacífico (Gadus macrocephalus) e outros peixes planos, como o hipogloso do Pacífico (Hippoglossus stenolepis) e a limanda áspera (Limanda aspera).
Reprodución
Lepidopsetta polyxystra alcanza a madureza reprodutiva entre os 4 e os 7 anos de idade. A desova prodúcese en inverno e principios da primavera. Os ovos son demersais e permanecen na superficie na que se depositan, A eclosión ocorre entre os 6 e os 25 días despois da posta. Pesca comercial
Lepidopsetta polyxystra péscase comercialmente e forma parte importante das pescarías de arrastre no mar de Bering e no golfo de Alasca. Aínda que a súa explotación foi excesiva nos anos 1960, as poboacións recuperáronse e hoxe en día estímase que a súa biomasa no mar de Bering e as illas Aleutianas é moi alta, até dúas veces o nivel necesario para o rendemento máximo sustentábel. En 2008 a súa biomasa estimada na pescaría do golfo de Alasca era dunhas 102. 303 t, en comparación coas capturas, que oscilaron desde as 453 t en 2004 e as 4. 330 t en 2006.
Lepidopus caudatus

Lepidopus caudatus é unha especie de peixe teleósteo da orde dos perciformes, suborde dos escombroideos, e familia dos triquiúridos, que é o tipo da subfamilia dos lepidopodinos, que son coñecidos vulgarmente como sabres, ou peixes sabre. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita polo médico, botánico, zoólogo e explorador sueco Bengt Anders Euphrasén, un dos discípulos de Linneo), baixo oi nome de Trichiurus caudatus.
Posteriormente foi incluída no xénero Lepidopus, que creara en 1863 o botánico e ictiólogo francés Antoine Goüan.
Etimoloxía
O epíteto específico, caudatus, e o nominativo singular masculino do adxectivo latino caudatis, -a -um, derivado do substantivo cauda, -ae, "cola", facendo referencia á (longa) cola deste peixe.
Nota: para a etimoloxía do nome xenérico, ver Lepidopus.
Sinónimos
Ademais do nome que lle impuxo Euphrasen (que é o basónimo), ao longo do tempo a especie foi coñecida polos sinónimos seguintes:
Lepilemur microdon

O Lepilemur microdon é unha especie de lepilemur que, como tódolos outros lémures, é endémico de Madagascar. Vive na densa selva chuviosal do sueste de Madagascar, nos parques nacionais de Ranomafana e Andringitra. Foi descrito en 1894 e considerouse como unha subespecie ou sinónimo taxonómico do lémure saltador común (L. mustelinus) durante a meirande parte do século XX. Os estudos filoxenéticos non só consolidan o seu status como especie distinta, senón que tamén indican que é o único lepilemuridae do leste de Madagascar, tendo unha relación máis achegada coas especies occidentais que coas orientais.
Leporello (libro)

O leporello, tamén chamado libro de friso, libro de acordeón, ou só acordeón, é un libro que se desprega coma un acordeón grazas a unha técnica particular de dobrar e pegar as súas páxinas. Terminoloxía
A palabra alude a Leporello, servo de Don Juan, que lle presenta a Dona Elvira a longa lista de conquistas do seu amo, dobrada nun acordeón, no primeiro acto da ópera de Mozart Don Giovanni (oíndose a aria "Madamina, il catalogo è questo"). Uso
Utilízase principalmente para series de fotos e imaxes (postais), folletos publicitarios ou libros de literatura infantil, ou en blocs, industriais ou feitos manualmente, para esbozos ou bosquexos. Tamén se utilizaba para impresións de código ou datos de computación.
Na América precolombiana producíronse códices con esta mesma técnica, como os códices mixtecos Nuttall e Vindobonense.
Leptinotarsa

Leptinotarsa é un xénero de escaravellos crisomélidos. A especie máis coñecida do xénero é o escaravello da pataca (L. decemlineata).
Varias especies do xénero producen leptinotarsina, unha toxina similar á diamfotoxina producida por especies do xénero de crisomelidos africanos Diamphidia. Algunhas especies de Leptinotarsa son parasitados por escaravellos carábidos do xénero Lebia. Exemplos de especies
Leptinotarsa behrensi Harold, 1877
Leptinotarsa collinsi Wilcox, 1972
Leptinotarsa decemlineata Say, 1824 (escaravello da pataca)
Leptinotarsa defecta Stål, 1859
Leptinotarsa dellacasai Daccordi & Zoia, 2017
Leptinotarsa gilberti Daccordi & Zoia, 2017
Leptinotarsa haldemani Rogers, 1856
Leptinotarsa heydeni
Leptinotarsa juncta (Germar, 1824)
Leptinotarsa lineolata Stål, 1863
Leptinotarsa mariachia Daccordi & Zoia, 2017
Leptinotarsa peninsularis Horn, 1894
Leptinotarsa rubiginosa Rogers, 1856
Leptinotarsa texana
Leptinotarsa tlascalana Stål, 1858
Leptinotarsa tumamoca Tower, 1918
Leptinotarsa typographica
Leptinotarsa undecimlineata
Leptosol

Un leptosol é, na Base de Referencia Mundial para os Recursos do Solo, un tipo de solo de grosor inferior a 25 cm, limitado en profundidade por rocha continua, ou tamén outros solos pedrentos (menos do 20% de terra fina nos 75 cm superficiais).