proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Epicuro

Epicuro de Samos, nado no -341 e finado no -270, foi un filósofo grego do período helenístico. O seu pensamento chegou a ser moi difundido e desenvolvéronse numerosos centros epicuristas en Xonia, Exipto e, a partir do século I, en Roma, onde Lucrecio foi o seu maior divulgador. Vida
Epicuro naceu en Atenas, en -341, mais marchou coa familia moi novo para Samos. En -323 retornou á terra natal.
Xa en Atenas, consta que Epicuro ouviu o filósofo académico Pánfilo. Con Nausífanes de Teo, discípulo de Demócrito de Abdera, entraría en contacto coa teoría atomista, da cal reformulou algúns puntos. Ensinou filosofía en Lampsaco, Mitilene e Colofón ata que en -306 fundou a súa propia escola filosófica, O Xardín. Ensinou nela ata a súa morte, en -270, rodeado de amigos e discípulos. Filosofía e obra
Das numerosas obras escritas polo filósofo só restan tres cartas sobre a natureza, os meteoros e a moral, e unha colección de pensamentos. Estes textos foron recompilados por Hermann Usener baixo o título de Epicurea en 1887.
A certeza
Segundo Epicuro, para atinxir a certeza é necesario confiar naquilo que foi recibido pasivamente na sensación pura. Por consecuencia, cómpre confiar nas premocións ou ideas xerais que se forman no espírito como resultado dos datos sensíbeis recibidos pola facultade sensitiva.
O atomismo
Epicuro defendía ardorosamente a liberdade humana e a tranquilidade do espírito. Cría que o atomismo podería garantir ambas cousas desde que foi modificado. A representación vulgar do mundo, cos seus deuses e o medo a estes, fixo que se cometesen os peores actos, o que é un obstáculo á serenidade. Todas as doutrinas filosóficas, salvo o atomismo, participan desas supersticións.
No sistema epicurista, os átomos atópanse fortuitamente, ao contrario ca no atomismo de Demócrito, en que o encontro dos átomos é necesario. Este encontro fortuíto garante a liberdade, de non ser así, todo estaría baixo o xugo da Natureza. Así mesmo, garante a explicación dos fenómenos e a súa elucidación, o que fai que poidan ser explicados racionalmente. Así, ao comprender como opera a Natureza, o ser humano pode liberarse do medo e das supersticións que aflixen o espírito.
O pracer
A doutrina de Epicuro entende que o sumo ben reside no pracer, por iso, foi moitas veces confundida co hedonismo. O pracer do que fala Epicuro é o do sabio, entendido coma a quietude da mente e o dominio sobre as emocións e, polo tanto, sobre si mesmo. É a propia Natureza a que nos informa que o pracer é un ben.
Este pracer, porén, apenas satisfai unha necesidade ou aquieta a dor. A Natureza conduce a unha vida simple. O único pracer é o do corpo, mentres que o que se chama "pracer do espírito" é apenas unha lembranza dos praceres do corpo. O máis alto pracer reside no que chamamos saúde.
A función principal da filosofía é liberar o ser humano.
Epidat

Epidat é un proxecto non lucrativo iniciado a principios dos anos 90, na Dirección Xeral de Saúde Pública da Xunta de Galicia. Consiste no desenvolvemento e difusión dun programa de libre distribución para a análise estatística e epidemiolóxica de datos. Por ofrecer posibilidades en ocasións novidosas, pola súa amigabilidade e a pola calidade das súas axudas, a aplicación conseguiu unha grande aceptación nos países de Iberoamérica.
O desenvolvemento das primeiras versións de Epidat integrouse no marco dun convenio de colaboración firmado pola Organización Panamericana de la Salud (OPS) e a Consellería de Sanidade da Xunta de Galicia; na actualidade a OPS presta o seu apoio institucional ao proxecto e a Universidade CES de Colombia sumouse dende 2012 como organismo auspiciador. Características do programa
Na actualidade están dispoñibles para o seu uso as versións 3. 1 e 4. 2. A coexistencia de ambas versións débese a que, de momento, no foi incorporado todo o contido da versión 3. 1 á 4. 2.
Epidat 3. 1
Nesta versión do programa poden destacarse tres características básicas: un contorno que segue os estándares de Windows, a incorporación de técnicas específicas que non se atopan habitualmente neste tipo de programas e un enfoque expositivo nas axudas, concibidas co afán de facilitar a comprensión non soamente das regras de explotación do programa senón tamén da esencia conceptual das técnicas que contén.
Epidat 4. 2
Entre as características da versión 4 cabe destacar tres das máis relevantes: A linguaxe de programación empregada foi Java, o que lle outorga unha gran versatilidade e permite o seu funcionamento en diferentes sistemas operativos (Windows, Linux, Mac OS X).
Presenta unha articulación modular que facilita as actualizacións do programa, de forma que a partir dun contorno xeral pódense engadir módulos á aplicación.
O programa está dispoñible en 4 idiomas: galego, castelán, portugués e inglés.
O resto de características desta nova versión concéntranse nos tres elementos distintivos do programa, que son o contorno, o contido e a axuda.
O contido de Epidat 4 estruturouse nos 19 módulos seguintes: (*) Na versión 3. 1 o módulo Táboas de continxencia contén unha versión limitada desta técnica.
(**) Os módulos de Índices de desenvolvemento ou privación e Medición de desigualdades en saúde inclúen o contido do módulo de Xerarquización da versión 3. 1. Descargar
Epidat é un programa de libre distribución e unha copia do mesmo pode obterse gratuitamente nos seguintes enlaces:
Descargar Epidat 3. 1
Descargar Epidat 4. 2
Epidemia

Epidemia (ou andazo cando é benigna) é a ocorrencia, nunha comunidade ou rexión xeográfica concreta, de casos de doenza, accidente, malformación conxénita, comportamento especificamente relacionado coa saúde ou outros acontecementos relacionados coa saúde, claramente en exceso con respecto ás cifras de referencia habituais. Cando a expansión da epidemia afecta a varias rexións xeográficas simultaneamente, fálase de pandemia.
Aínda que tradicionalmente se deu especial énfase ás doenzas infecciosas transmisibles na definición do termo, hoxe en día aplícase a calquera outro fenómeno que afecta negativamente á saúde, e así pode falarse de epidemia de tabaquismo, epidemia de diabetes ou outras.
Cando se trata dunha enfermidade que se distribúe dunha forma similar entre os animais, fálase dunha epizootia.
O número de casos indicativos da presenza dunha epidemia debida a un axente transmisible varía de acordo co axente, dimensión, tipo e estado inmunitario da poboación exposta, experiencia ou falta de experiencia previa co axente responsable e co tempo, lugar e forma de ocorrencia. Está, polo tanto, relacionada coa frecuencia relativa da doenza na mesma área e na mesma poboación, na mesma estación ou período do ano.
A ocorrencia dun único caso dunha doenza transmisible hai moitos anos ausente na poboación en causa ou o primeiro caso dunha doenza ata entón descoñecida na área requiren notificación inmediata e unha investigación completa. A ocorrencia de dous casos dunha tal doenza, asociadas no espazo e no tempo na poboación en cuestión, é considerada como proba suficiente para confirmar unha epidemia.
Este termo ten orixe no grego clásico: epi (sobre) + demos (pobo) e xa o utilizou Hipócrates no século VI a. C. .
Epidemioloxía

A epidemioloxía é a disciplina científica que estuda a distribución, frecuencia, determinantes, relacións, predicións e control dos factores relacionados coa saúde e enfermidade en poboacións sensibles. Historia
A epidemioloxía xurdiu do estudo das epidemias de enfermidades infecciosas; de aí o seu nome. Xa no século XX os estudos epidemiolóxicos se estenderon ás enfermidades e problemas de saúde en xeral, analizados mediante diversos métodos, entre os cales os da demografía e a estatística son especialmente relevantes.
Características
A epidemioloxía ocupa un lugar especial na intersección entre as ciencias biomédicas e as ciencias sociais e aplica os métodos e principios destas ciencias ao estudo da saúde e a enfermidade en poboacións humanas ou animais determinadas. Porén, existe tamén unha epidemioloxía veterinaria e tamén podería falarse dunha epidemioloxía zoolóxica e botánica, esta última intimamente relacionada coa ecoloxía.
A epidemioloxía considérase unha ciencia básica da medicina preventiva e unha fonte de información para a formulación de políticas de saúde pública. A epidemioloxía estuda, sobre todo, a relación causa-efecto entre exposición e enfermidade. As enfermidades non se producen de forma aleatoria; teñen causas, moitas delas sociais, evitábeis. Xa que logo, moitas enfermidades poderían previrse se se coñecesen as súas causas. Os métodos epidemiolóxicos foron cruciais para identificar numerosos factores etiolóxicos que asemade xustificaron a formulación de políticas sanitarias encamiñadas á prevención de enfermidades, lesións e mortes prematuras.
Epiderme (zooloxía)

En zooloxía, a epiderme é a capa celular externa (epitelio), derivada do endoderma, que cobre o corpo dos animais eumetazoos (os animais máis complexos que os poríferos (esponxas).
Os eumetazoos máis inferiores (cnidarios e ctenóforos) teñen unha cavidade revestida cun epitelio similar, a gastroderme, que forma un límite coa epiderme na boca. As esponxas non teñen epitelio e, polo tanto, nin epiderme nin gastroderme.
A epiderme dos invertebrados máis complexos é unha capa profunda que pode estar protexida por unha capa non celular, a cutícula. A epiderme da maioría dos vertebrados ten moitas capas, das que as exteriores se reforzan con queratina e despois morren.
Epidermodisplasia verruciforme

A epidermodisplasia verruciforme (tamén chamada displasia de Lewandowsky-Lutz ou epidermodisplasia verruciforme de Lutz-Lewandowsky ou enfermidade do home-árbore) é unha rara doenza de orixe xenética asociada a un alto risco de carcinoma. Caracterízase pola susceptibilidade anormal ó virus do papiloma humano (VPH). O resultado non controlado de infeccións por VPH trae como consecuencia o desenvolvemento de escamas máculas e pápulas, sobre todo en mans e pés. É tipicamente asociados a tipos de VPH 5 e 8, que se atopan en preto do 80% da poboación normal, como as infeccións asintomáticas, aínda que outros tipos tamén poden contribuír.
A condición adoita comezar entre as idades de 1 a 20 anos, pero en ocasións pódese presentar en persoas de mediana idade. O nome débese ós dermatólogos que documentaron por primeira vez un caso, Félix Lewandowsky (1879-1921) e Wilhelm Lutz (1888-1958).
Aínda que a súa incidencia na poboación é máis ben escasa, existen casos de sona desta doenza. Dede Koswara ó cumprir 35 anos, notou que das súas mans e pés xurdían uns tecidos semellantes ás raíces das árbores. Tras varias probas, os médicos detectaron que o mozo indonesio, sufría unha condición estraña chamada epidermodisplasia verruciforme. Esta enfermidade é de orixe xenética.
Epigrafista

Epigrafista é aquela persoa dedicada ao estudo da epigrafía.
Epigrafistas de sona foron: Georg Fabricius (1516 - 1571).
August Wilhelm Zumpt (1815-1877).
Theodor Mommsen (1817 - 1903).
Emil Hübner (1834 - 1901).
Franz Cumont (1868 - 1947).
Epigrama

Subxénero da lírica consistente nunha censura breve e mordaz que condensa enxeñosamente unha burla.
Etimoloxicamente vén do grego epigrama (inscrición nunha tumba, monumento ou estatua) de aí deriva unha das características: a súa extrema brevidade. Orixinariamente a temática limitábase á exaltación dunha persoa, acontecemento etc; posteriormente, amplíase ós máis variados temas prevalecendo persoas e circunstancias con final enxeñosa, crítica ou satírica. A ironía e o desenfado, o afán de elocuencia e a brillantez caracterizan a este produto lírico de intención crítica ou sincera admiración.
Epinicio

Na Grecia Clásica, o epinicio (ἐπίνικοι / epinikoi, "sobre a vitoria") era un canto coral destinado á celebración dos vencedores en xogos deportivos. Era acompañado en xeral pola cítara e/ou polo aulos e era de extensión maior que as composicións de lírica monódica. Existían dous tipos: de ofrecemento
compúñao o poeta no lugar da vitoria, glorificaba ao vencedor e era curto;
formal
Solicitáballo o vencedor ao poeta e cantábase certo tempo despois de rematada a competición. Era extenso e louvaba ao aristócrata ou tirano da cidade da que era orixinario o vencedor. Cantábase entre os seus concidadáns e tentaba reflectir a excelencia da súa estirpe.
A estrutura básica consistía en grupos de tres estrofas e as partes eran máis ou menos as seguintes: invocación dirixida a unha divindade ou á cidade do vencedor;
eloxio do vencedor;
relato mítico relacionado coa festa, coa familia ou coa cidade do vencedor, no que se proclama a raigame da súa liñaxe;
"gnómica", comentarios e consellos morais de carácter xeral, frecuentemente inspirados polo mito e que reiteran a doutriña tradicional.
Segundo a tradición, o epinicio foi "inventado" por Simónides de Ceos. Os compositores máis célebres foron Píndaro e Baquílides. Eurípides compuxo un para Alcibiades.
Epitafio de Séikilos

O epitafio de Séikilos ou Sícilo é famoso por ser o exemplo máis antigo coñecido dunha composición musical completa, incluíndo a notación musical e a letra, no mundo occidental. Características
Trátase dunha melodía da música grega que se atopou gravada nunha lápida preto de Aidin en Turquía (preto de Éfeso). A inscrición tamén indica que foi composta por un tal Sícilo para a súa esposa, probabelmente enterrada no lugar. Ademais da composición, atopáronse estas inscricións: Sobre a letra, transcrita na figura seguinte usando o alfabeto grego moderno, hai unha liña con letras e símbolos que indican as notas: Traducida á notación musical moderna, a canción soaría así: A continuación móstrase unha transliteración das palabras cantadas na melodía e unha tradución ao galego: Hoson zés, pháinu
Medén holos sý lýpu
Pros olígon estí to zén
To télos ho khrónos apaitéi
Mentres vivas, brilla.
Non te preocupes en absoluto,
Porque a vida é curta.
E o tempo reclama o seu tributo.
Existe controversia sobre a datación desta lápida, que vai dende o -200 ata arredor do 100. Malia que existen exemplos máis antigos de notación musical (por exemplo, os himnos de Delfos), todos son só fragmentos. O epitafio de Sícilo é único porque é unha partitura completa dunha composición, mesmo sendo bastante curto. .
Epixénese (xeomorfoloxía)

En xeomorfoloxía, a epixénese é o fenómeno no curso do cal un río, cando o seu leito é escavado nun manto de rocha branda, entalla un canón na rocha dura subxacente. Causas
A interposición desta nun treito do curso de auga pode ser o resultado dunha antecedencia: a estrutura de rocha dura foi realzada por movementos tectónicos posteriores á instalación do río no terreo brando (correntes subsecuentes).
Noutros casos trátase dun fenómeno de sobreimposición: a estrutura dura existía xa e adquirira a súa forma baixo a rocha branda antes da instalación do río (correntes obsecuentes). Efectos
En derterminadas rexións, debido a este fenómeno, poden quedar ao descuberto, na superficie, terreos antigos pregados que estiveron cubertos por outros máis modernos. A rede fluvial iniciada na cuberta sedimentaria moderna, adaptada á súa estrutura sinxela, termina por escavar os seus vales nas rochas subxacentas máis duras, sen gardar ningunha relación coa estrutura do zócolo. Como a cuberta sedimentaria vai sendo eliminada progresivamente, o zócolo antigo queda descuberto en grandes extensións, e a rede fluvial nel "entallada" denomínase "superposta" ou epixénica.
Nas rexións de estrutura tabular, onde os estratos de rochas sedimentarias quedaron en posición horizontal, os ríos encaixan profundamente en canóns de paredes verticais, cuxo percorrido tortuoso é consecuencia do leito divagante que tiñan na chaira superior antes de iniciar o seu encaixamento epixénico.
Finalmente, pode ocorrer que unha reda fluvial au un río sexa máis antigo que a cadea montañosa que atravesan, que se foi elevando pouco a pouco, a mediada que o río se enxaixaba no macizo monntañoso. Por exemplo, os grandes ríos que cruzan o Himalaia, o Indo e o Brahmaputra, deben seren anteriores ao levantamento desta cordilleira, e foron cortando transversalmente este impoñente macizo montañoso a medida que se elevaba durante parte da era terciaria.
Así mesmo, algunhas gargantas epixénicas dos ríos cantábricos deberon formarse tamén ao mesmo tempo que se producía o levantamento da cordilleira Cantábrica durante o terciario.
Epoxi

Epoxi ou poliepóxido é un polímero termoestable formado pola reacción producida entre unha resina epoxi base e un axente catalizador. Química
Epoxi é un copolímero, está formado por cando menos dous grupos, a resina e o catalizador. A resina consiste en monómeros cun grupo epóxido en cada extremo. As resinas epoxi máis comúns son as producidas pola reacción entre epicloridrina e bisfenol A. O catalizador consiste en monómeros de poliamina, por exemplo trietilentetramina (TETA). Cando estes compostos se mesturan xuntos, os grupos de amina reaccionan cos grupos epóxidos formando unha unión covalente. Cada grupo NH pode reaccionar con cada grupo epóxido, así que o polímero resultante está fortemente entrelazado, e é rexo e duro. Historia
As primeiras resinas epoxi non comezaron a se sintetizar ata 1891 pero o seu uso comercial non empezou ata mediados da década de 1930 polo labor de Pierre Castan en Suíza e Greenlee nos Estados Unidos.
Epsilon (foguete)

Epsilon é un foguete espacial de propelente sólido da Axencia Xaponesa de Exploración Aeroespacial (JAXA) derivado dos foguetes aceleradores do lanzador H-IIA Características
Epsilon foi deseñado como un lanzador espacial lixeiro e económico para cargas de ata 1500 kg en órbita baixa. É a substitución do foguete M-5 e está formado por tres etapas, todas de propelente sólido, cunha cuarta opcional de propelente líquido (hidracina) para cargas máis pesadas ou para insercións orbitais máis precisas. A primeira etapa (SRB-A3) é a mesma que os foguetes aceleradores do lanzador pesado H-IIA, mentres que a segunda (M-35) e terceira (KM-V2c) son herdanza mellorada do foguete M-5. Tódolos lanzamentos fanse desde o Centro Espacial de Kagoshima.
Epsomita

A epsomita é a forma mineral do sulfato de magnesio heptahidratado (MgSO4 · 7H2O).
O seu nome provén da localidade de Epsom (Surrey, Inglaterra), de onde hai tempo que son coñecidos os depósitos deste mineral asociados a augas minerais. Propiedades
Aínda que é de cor branca, a epsomita adoita aparecer coloreada cunha variedade de matices pálidos debido á presenza de impurezas. Estas son fundamentalmente níquel, ferro, cobalto, manganeso e zinc; a cor rosa relaciónase coa presenza de cobalto, mentres que a verde asóciase a da de níquel.
Forma unha serie completa canda a goslarita (ZnSO4 · 7H2O) e a morenosita (NiSO4 · 7H2O).
A epsomita é soluble en auga e ten un sabor amargo e salgado.
Ao aire libre deshidrátase, tornándose mate, polo que debe ser conservada nun recipiente pechado ou en plástico e ser limpada só con alcol. Cristaliza no sistema ortorrómbico. Morfoloxía e formación
A epsomita aparece formando cristais, agregados fibrosos, costras, estalactitas, eflorescencias. Habitualmente atópase como eflorescencias en zonas abrigadas de afloramentos rochosos dolomíticos e calcarios. Normalmente tamén se pode atopar nas paredes de covas e en depósitos de lagos salgados. Tamén abunda en paredes de minas de carbón e minas metalíferas, incluso ns soportes de madeira e no material abandonado. Depósitos
As acumulacións de epsomita son frecuentes, podéndose destacar os existentes na antiga Unión Soviética —lagos magnésicos de Djaman-Klytch e de Djelonsk—. Nos lagos salgados do Monte Kruger (Washington, Estados Unidos) acháronse cristais que teñen os 2 metros. En España existen eflorescencias importantes moi cerca de Calatayud (Aragón) e en México en Aquiles Serdán (Chiapas).
Epéndima

O canal ependimario é o canal central que se encontra no interior da medula espiñal, revestido de epitelio ependimario e cheo de líquido cefalorraquídeo, que conecta cos ventrículos cerebrais.
O epéndima é a membrana epitelial que reviste o canal ependimario da medula espiñal e sistema ventricular do interior do encéfalo. O epéndima forma parte da neuroglía do sistema nervioso central. Está implicado na produción do líquido cefalorraquídeo. Canal ependimario
O canal ependimario é o canal central da medula espiñal cheo de líquido cefalorraquídeo que percorre toda a lonxitude da medula espiñal. Este canal comunícase co cuarto ventrículo cerebral na rexión do óbex cerebral. Este canal no adulto representa os restos da cavidade central do tubo neural embrionario.
Xeralmente o canal vaise ocluíndo coa idade. Unha doenza chamada siringomielía pode tamén causar a oclusión do canal ependimario, especialmente a nivel da zona cervical ou torácica, o cal dana fibras da materia branca que cruzan na comisura branca anterior, o que produce perda de temperatura, dor, e cambios na sensación táctil nas zonas contralaterais dos niveis afectados. Células ependimarias
O epéndima está formado fundamentalmente de células ependimarias ou ependimais. Son células que forman un epitelio cuboidal simple ciliado. A súa superficie apical está cuberta por unha capa de ciios, que cos seus movementos fan circular o líquido cefalorraquídeo do sistema nervioso central. Ademais, as superficies apicais están cubertas de microvilli, o que facilita a absorción de líquido cefalorraquídeo. As células ependimarias son un tipo especializado de células de glía. No epéndima que reviste os ventrículos cerebrais existe unha poboación especializada de células ependimais, que xunto cos capilares do plexo coroide, producen o líquido cefalorraquídeo.
As células ependimais teñen moitas unións celulares do tipo unión hermética ou zonula occludens, que forman unha barreira que controla o paso do fluído a través do epitelio e os intercambios entre o líquido e o tecido nervioso.
O ependimoma é un tumor de células ependimarias. Tanicitos
Os tanicitos son un tipo especial de células ependimarias localizadas no piso do terceiro ventrículo cerebral, que forman procesos que se estenden profundamente no hipotálamo. É posible que a súa función sexa transferir sinais químicos desde o líquido cefalorraquídeo ao sistema nervioso central. O termo tanicito vén do grego tanus, que significa alongado. Células nai
Jonas Frisén e os seus colegas do Instituto Karolinska de Estocolmo atoparon evidencias de que as células ependimais actúan como células reservorio no prosencéfalo, que poden ser activadas despois dun accidente cerebrovascular e funcionar tanto in vivo coma in vitro como células nai ou troncais da medula espiñal. Nun estudo observouse que as células ependimais que revisten o ventrículo lateral poden ser unha fonte de células para transplantalas á cóclea para tratar a perda de audición.
Epéntese

A epéntese é o fenómeno fonolóxico (ou fonético) consistente na adición dun fonema (ou son) na posición media dunha palabra ou secuencia fónica. Este fenómeno pode darse ó longo da historia da lingua ou sincronicamente en diferentes variedades diatópicas.
Un exemplo pode ser o paso de aldea a aldeia ou de a alma a a i-alma. Este último exemplo é moi habitual na lingua galega coloquial e denomínase "i epentético antihiático" (cf. anaptixe).
Exemplo de uso: Voume prá beira do río
que consola ouvir a iauga,
porque a iauga vai dicindo
todo pasa, todo pasa.
Epífora

A epífora (do latín ĕpĭphŏra, e á súa vez do grego ἐπιφορά, "fluxo"; "repetición"; de ἐπί "ademais" e φορεῖν, "levar, pasar") é unha figura estilística de repetición de palabras a distancia. Consiste en repetir unha palabra ou grupo de palabras ó final dun verso, dunha estrofa ou dun período. Exemplos
"Libremente" de Celso Emilio Ferreiro:
Nós queríamos comer libremente
comer o pan de cada día. Libremente
Now that of absence the most irksome night,
With darkest shade, doth overcome my day:
Since STELLA’s eyes wont to give me my day;
Leaving my hemisphere, leave me in night.
(Philip Sidney, Astrophel and Stella, LXXXIX)
Epímero

En química, os epímeros son diastereoisómeros que só difiren entre si na configuración nun centro estereoxénico. Os disatereoisómeros son unha clase de estereoisómeros que non son superpoñibles, polo que non son imaxes especulares un do outro.
Na nomenclatura química, nun dos epímeros do par leva o prefixo epi; por exemplo, a quinina e a epiquinina. Cando o par é de enantiómeros, o prefixo que se utiliza é ent. Exemplos
O azucre α-D-glicosa e β-D-glicosa son epímeros. Na α-D-glicosa, o grupo OH do primeiro carbono (anomérico) está na posición oposta ao grupo unido ao carbono 6 (en posición axial). Na β-D-glicosa, o grupo OH está orientado na mesma dirección ca o grupo unido ao carbono 6 (en posición ecuatorial). Estas dúas moléculas son ambas as dúas epímeras e á vez anómeras. A β-D-glicopiranosa e a β-D-manopiranosa son epímeros porque difiren só na estereoquímica do carbono 2. O grupo hidroxilo da β-D-glicopiranosa é ecuatorial (situado no "plano" do anel), e na β-D-manopiranosa o grupo hidroxilo en C-2 é axial (por riba do "plano" do anel). Estas dúas moléculas son epímeros pero non anómeros. A doxorrubicina e a epirrubicina son dúas substancias relacionadas que son epímeros entre si. Outros compostos moi relacionados son o epiinositol e o inositol, e a lipoxina e a epilipoxina. Epimerización
A epimerización é un proceso químico onde un epímero se transforma no seu isómero quiral alternativo. Pode acontecer nas reaccións de despolimerización de taninos condensados. A epimerización pode ser espontánea (xeralmente é un proceso moi lento), ou ser catalizada por encimas; por exemplo, a epimerización entre os azucres N-acetilglicosamina e N-acetilmanosamina, que está catalizado pola proteína de unión á renina.
Epínome

A epínome é un recurso estilístico consistente en repetir unha expresión ou un verso ó longo do texto.
Epístola

Epístola é calquera texto que teña forma de carta. A súa estrutura ten certas características particulares: un destinatario (ficticio ou real) diferente do lector, unha función e estratexia comunicativa máis próxima á coloquial etc.
Exemplos de epístolas son as epístolas da Biblia ou o libro de grande éxito editorial 84, Charing Cross Road (e de diarios, o Diario de Anne Frank ou Diario de Adriann). Un exemplo na literatura galega é a obra Cartas a Lelo de Xosé Neira Vilas.
Epíteto

Epíteto (do grego: ἐπίθετ-ος, ον epítheton: acrecentado, posto ao lado) é un substantivo, adxectivo ou expresión que se asocia a un nome para cualificalo. Pode ser aplicado a persoas, divindades, obxectos ou, na taxonomía, para designar a especie dun vexetal ou animal. Retórica e Estilística
Na épica, os epítetos homéricos substituen por veces o nome dun personaxe, por antonomasia. Na Ilíada, por exemplo, Aquiles é frecuentemente referido apenas polos seus epítetos (Fillo de Tetis, o de Pés Lixeiros, o Mellor dos Aqueos etc. ). O mesmo recurso é usado nos cantares de xesta: no Cantar de Mío Cid, Rodrigo Díaz de Vivar (El Cid) é "o que en boa hora cinguiu a espada". Aínda na literatura, Don Quixote é o "Cabaleiro de Triste Figura".
Tamén personaxes históricos poden ser referidas polos seus epítetos, como acontece de forma abundante con monarcas e xenerais consagrados, ou noutros casos como: Aristóteles é "o Estaxirita"
Alexandre é "o Grande".
Xesús é "o Cristo" (Unxido)
Santo Agostiño é "o santo de Hipona"
Atila é "o flaxelo de Deus"
Kant é o "filósofo de Königsberg"
Simón Bolívar é "o Libertador" Bioloxía
Na taxonomía botánica, o epíteto é parte esencial da denominación dun individuo, segundo a nomenclatura binomial, pois define a súa especie ou subespecie; debe polo tanto seguir o nome do xénero. Exemplos: Arisaema candidissimum (candidissimum é o epíteto); Passiflora edulis var. flavicarpa (edulis e flavicarpa son epítetos).
En zooloxía, ambos os termos da nomenclatura binomial son chamados epítetos: o primeiro, relativo ao xénero, é o epíteto xenérico; o segundo, referente á especie, é o epíteto específico.
Epítetos homéricos

Homero xuntaba adxectivos e substantivos para crear adexectivos compostos coñecidos como epitetos homéricos que aplicaba a nomes fixos. Tanto A Ilíada como A Odisea caracterízanse por contar con numerosos destes epítetos dobres, como Aquiles, o dos pés lixeiros ou a aurora de dedos rosados.
O nome máis o epíteto constitúen unha fórmula que se axusta á estrutura métrica do verso. O uso de fórmulas é característica da antiga poesía épica. Tiñan como funcións a axuda mnemónica para o recitado, servir de pausa no mesmo en canto o aedos prepara a continuación da narrativa e fornecer un verso feito con rima coñecida.
Os epitetos homéricos caracterizan a natureza dun personaxe e, ás veces, dun obxecto ou dun acontecemento. Epítetos homéricos famosos
Aquiles
fillo de Peleu
dos pés lixeiros (podas ôkus)
divino (dios)
Afrodita
amante do riso (philommeidês)
dourada (chrusê)
Agamenón
fillo de Atreo
caudillo de homes (anax andrôn)
Aiax
fillo de Télamo
baluarte dos aqueos (herkos Achaiôn)
Apolo
que fere desde lonxe (hekêbolos ou hekatêbolos)
Ares
matador de homes (androphonos)
descarado (chalkeos)
Atenea
dos ollos brillantes, dos ollos de moucho (glaukôpis)
Eos (Aurora)
de dedos rosados (rhododaktulos)
a que se ergue cedo (êrigeneia)
do trono dourado (chrusothronos)
do formoso trono (euthronos)
Héitor
fillo de Príamo
de tremolante casco (koruthaiolos)
glorioso (phaidimos)
domador de cabalos
Hefesto
dos dous fortes brazos (amphiguêeis)
Helena
Arxiva (de Argos)
de adorábeis cabelos (eukomos)
nacida de Zeus (Dios ekgegauia)
amante de moitos homes
de profunda cintura
Hera
de ollos de vaca (boôpis)
de níveos brazos (leukôlenê)
Menelao
fillo de Atreo
de cabelos claros, loiro (xanthos)
bo á chamada da guerra (boên agathos)
Nausicaa
de níveos brazos
Paris (Alexandros)
fillo de Príamo
señor de Helena a dos cabelos claros (Helenês posis eukomoio)
Patroclo
fillo de Menoitios
de grande corazón (megathumos)
Poseidón
que abana a terra (enosichtôn)
Tetis
de pés de prata (arguropeza)
de adorábeis cabelos (eukomos)
Ulises
astuto (polumêtis)
resistente (polutlas)
saqueador de cidades (ptoliporthios)
fecundo en ardides
Zeus
que xunta as nuves (nephelêgereta)
o mar (pontos)
da cor do viño (oinops)
Epítome

Epítome (do grego ἐπιτομή epitomé) é o resumo ou sumario dunha obra extensa, que describe o fundamental. A importancia dos epítomes para a historiografía actual radica en que en moitas ocasións permiten coñecer un esbozo do contido de obras perdidas.
O primeiro epítome do que se teña rexistro foi realizado no século IV adC polo historiador Teopompo de Quíos, e resumía as Historias de Heródoto. Entre outros epítomes famosos, atópase o das Historias Filípicas de Pompeio Trogo, obra do historiador romano Xustino; e o chamado Miriobilion ou Biblioteca de Focio, colección de epítomes.
Para o coñecemento da Historia do antigo Exipto foron de grande importancia os epítomes da Aegyptiaka, obra de Manetón perdida desgraciadamente, pero parcialmente copiada nos textos de Flavio Giuseppe, Sexto Xulio Africano, Eusebio de Cesarea, e o monxe Sincelo, orixe da división en dinastías da Historia faraónica. Durante séculos estes epítomes, xunto aos relatos de Heródoto e outros autores gregos, foron as únicas fontes de información do mundo exipcio. Grazas a Jean-François Champollion volveuse a poder ler a escritura xeroglífica, e redescubrir nos textos orixinais dos seus papiros e baixorrelevos a verdadeira historia da súa orixinal cultura.
Epítopo linear

Un epítopo linear ou epítopo secuencial é un epítopo que é recoñecido por anticorpos pola súa secuencia linear de aminoácidos ou estrutura primaria. En contraste, a maioría dos anticorpos recoñecen un epítopo conformacional que ten unha forma tridimensional específica na súa estrutura proteica.
Un antíxeno é calquera substancia que o sistema inmunitario pode recoñecer como alleo e que provoca unha resposta inmunitaria. Como os antíxenos son xeralmente proteínas que son demasiado grandes para unirse en conxunto a calquera receptor, só uns segmentos específicos que forman o antíxeno se unen a un anticorpo específico. Ditos segmentos denomínanse epítopos. Igualmente, só o parátopo do anticorpo toma contacto co epítopo.
As proteínas están formadas por aminoácidos. A secuencia linear de aminoácidos que compón unha proteína é a súa estrutura primaria. As proteínas non son normalmente de forma linear, senón que teñen unha estrutura tridimensional. Pero, cando un antíxeno é degradado nun lisosoma, orixina pequenos péptidos de forma linear, que son presentados na superficie da célula e que poden ser recoñecidos pola súa secuencia de aminoácidos, polo que se chaman epítopos lineares. Importancia
Cando se realizan probas moleculares nas que se utilizan anticorpos, como o western blot ou de inmunohistoquímica e o ELISA, deben escollerse coidadosamente os anticorpos que recoñecen epítopos lineares e conformacionais.
Por exemplo, se fervemos unha mostra de proteínas, tratámola con beta-mercaptoetanol e facemos unha SDS-PAGE para western blot, as proteínas quedan esencialmente desnaturalizadas e, por tanto, non poden adoptar as súas conformacións tridimensionais naturais. Por tanto, para inmunodetección elíxense anticorpos que recoñecen epítopos lineares en vez de epítopos conformacionais. En contraste, en inmunohistoquímica, na que se conserva a estrutura da proteína, prefírese que os anticorpos recoñezan epítopos conformacionais.
Equator-S

Equator-S foi un satélite artificial alemán lanzado o 2 de decembro de 1997 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou. Características
Equator-S formaba parte da iniciativa ISTP (International Solar-Terrestrial Physics), dirixida a estudar a interacción entre a Terra e o Sol. Foi deseñado e construído polo Instituto Max Planck.
A misión do satélite era facer medicións de alta resolución mediante os seus sete instrumentos do plasma e os campos magnético e eléctrico en rexións non estudadas por outros satélites, como o lado diúrno a baixa altitude da magnetopausa e a súa capa límite, a rexión ecuatorial da corrente de anel e a capa ecuatorial de plasma próxima ó ecuador. A órbita de Equator-S é case ecuatorial, cun perixeo duns 500 km e un apoxeo de case 67. 000 km.
Equator-S deixou de transmitir datos o 1 de maio de 1998 a causa dun fallo nos procesadores do satélite. Instrumentos
MAM: consistía en tres magnetómetros de porta de fluxos, un deles nun mastro de 1, 8 m de longo e os outros 50 cm máis cerca da nave.
EDI (Electron Drift Instrument): utiliza un fluxo de electróns para medi-lo campo magnético.
3DA (3D-Plasma Analyzer): composto por un analizador electrostático de electróns e un analizador electrostático de ións.
EPI (Energetic Particle Instrument): mide a enerxía de ións e electróns no rango entre 20 e 226 keV entre 20 e 400 keV respectivamente.
ICI (Ion Composition Instrument): mide a distribución tridimensional de ións de hidróxeno, helio e oxíxeno.
PCD (Potential Control Device): usado para reducir o potencial eléctrico do satélite a uns poucos voltios para poder facer medicións do plasma a moi baixas enerxías.
SFD (Scintillating Fiber Detector): mide a incidencia de partículas enerxéticas.
Equidade

A equidade, é unha figura xurídica de enorme importancia na resolución de conflitos para os que non existe lei aplicable.
O termo equidade vén do latín aequitas, de aequus, igual. Teñen unha connotación de Xustiza e igualdade social con responsabilidade e valoración da individualidade, chegando a un equilibrio entre as dúas cousas, a equidade é o xusto en plenitude.
Ás veces a propia lei permite que o xuíz utilice a equidade na solución que adopte. Neste sentido a equidade xoga un importante papel para diminuír ou matizar o rigor da norma xurídica aplicable.
A equidade é "a xustiza do caso concreto", e responde ao principio que se formula do seguinte modo: "dar a cada un o que lle corresponde". Aplicación do principio de equidade
Unha das principais funcións do principio de equidade é o de servir para temperar o principio de igualdade (todos son iguais ante a lei).
Un exemplo gráfico axuda a comprender como se articula a formulación xeral deste principio. Se o dereito de igualdade obriga a considerar, por exemplo, que homes e mulleres son iguais ante a lei, equiparalos en todas as situacións sería o correcto, mais moitas veces non sería o xusto. Non sería xusto, por exemplo, que homes e mulleres competiran nunha mesma carreira deportiva. Homes e mulleres teñen dereito a participar, pero o fan en carreiras distintas. Do mesmo xeito, desde a óptica da igualdade, sería correcto que todos pagasen os mesmos impostos, pero non sería xusto nun Estado social que pobres e ricos pagasen exactamente o mesmo. A equidade permite que paguen máis os que máis gañan.
Deste modo, o principio de igualdade, sancionado por todas as constitucións modernas, non é tan sagrado como cabe supoñer. O principio de equidade é tanto ou máis importante, pois como dicimos, atempera o principio de igualdade, e do artellamento de ambos os dous principios haberá que tratar igual aos iguais e desigual aos desiguais. A cuestión, moito máis delicada, será determinar en que consiste a desigualdade, cuantitativa ou cualitativamente, e achar a solución equitativa correspondente. En efecto, é tan inxusto a non aplicación da equidade como a súa aplicación por exceso. Moitas veces pode apreciarse tanto situacións inxustas por esquecerse este principio, ou, ao contrario, producirse unha sobreprotección a determinadas situacións.
A equidade é o que xustifica e fundamenta as fórmulas de discriminación positiva, hoxe en día moi importantes desde a perspectiva das políticas de xénero.
Equilibrio

O equilibrio é calquera dun número de conceptos relacionados en ciencia ou ciencias sociais. En xeral, dise que un sistema está en equilibrio (ou en estado de equilibrio) se toda influencia sobre o sistema é cancelada por outra ou outras. Un concepto relacionado é o de estabilidade; un equilibrio pode ser estable ou non. En bioloxía
Equilibrio interrompido, unha parte da Teoría da evolución. En economía ou teoría de xogos
Equilibrio económico, situación na que oferta e demanda son iguais.
Equilibrio estático.
Equilibrio xeral.
Teoría de xogos
Equilibrio de Nash, estratexia óptima para todos os xogadores nun xogo, no sentido de que ninguén poida beneficiarse da mudanza de estratexia mentres todos os outros xogadores sigan coa mesma. En educación física, fisioloxía e parapsicoloxía
Sentido do equilibrio, que permite a humanos e animais camiñar sen caer.
Barra de equilibrio, modalidade deportiva de ximnasia. En ética
Equilibrio reflexivo, un estado no que as consecuencias dun dos principios xerais son consistentes coa propia opinión sobre cuestións individuais. En física, química ou enxeñaría
Equilibrio químico, estado no que unha reacción química ocorre á mesma velocidade que a súa inversa, co que non muda a cantidade de cada composto.
Equilibrio dinámico, estado no que dous procesos reversibles acontecen ao mesmo.
Equilibrio mecánico, tamén coñecido como equilibrio estático, estado no que un corpo permanece inmóbil ou en movemento uniforme, no que a suma de cada forza actuante sobre o corpo é cero.
Balance físico e químico mantido no medio ambiente.
Equilibrio termodinámico, estado dun sistema no que os seus procesos internos non causan efecto global nas súas propiedades macroscópicas(exemplo temperatura e presión). En xeoloxía
Equilibrio térmico da Terra, estado no que a Terra permanece termicamente estable.
Equilibrio de Nash

Coñécese como equilibrio de Nash unha teoría elaborada polo matemático norteamericano John Forbes Nash, Jr. para aplicación na teoría de xogos, que define un equilibrio que marca a óptima estratexia de todos os xogadores dun xogo dado.
Nótase tal equilibrio cando un xogador de dito xogo non pode beneficiarse mudando de estratexia, se se manteñen todas as estratexias dos outros xogadores constantes. Exemplificando, nun xogo de escoller números do 1 a 9, inclusive, xogado por dúas persoas, no que quen escolla o maior número é o vencedor, é posíbel que ocorra só unha situación de equilibrio de Nash: cando ambos xogadores escollan 9. Se o xogo consistise en proclamar vencedores aqueles que escolleran os mesmos números, habería a posibilidade de ter 10 equilibrios de Nash.
Outro caso no que é observado o equilibrio de Nash é no Dilema do Prisioneiro.
Equilibrio dinámico

O equilibrio dinámico ocorre cando dous procesos reversibles acontecen ao mesmo tempo. Moitos procesos (como algunhas reaccións químicas) son reversibles e cando están nun equilibrio dinámico, reaccións opostas acontecen ao mesmo tempo. Un exemplo do proceso pode ser imaxinado cun cubo acugulado de auga que se coloca nun cuarto pequeno. A auga do cubo evapórase, e o aire no cuarto comeza a se saturar do vapor de auga. Eventualmente, o aire no cuarto será completamente saturado e o nivel da auga no cubo parará completamente. Con todo, a auga no cubo segue a evaporarse. O que está pasando é que as moléculas de auga no aire de vez en cando chocan contra a superficie da auga e se volven a condensar. Isto ocorre ó mesmo paso o que a auga evapora do cubo. Este é nun exemplo do equilibrio dinámico porque o paso de evaporación é igual ó paso da condensación. Outros conceptos
O concepto do equilibrio dinámico non se limita tan só os cambios de estado. Frecuentemente aplícase á análise da cinética química para obter información útil sobre a proporción de reactivos e produtos que formarán do equilibro. Débese ter en conta que nun equilibro as concentracións dos reactivos e as concentracións dos produtos son constantes.
Así e todo, a palabra equilibrio dinámico poder ter outros significados, como por exemplo, significados ecolóxicos. En ecoloxia o equilibrio dinámico significa acadar a homeostase, onde os diferentes compoñentes varían pero permanecen en equilibrio, dentro de certos límites baixo o control de bucles de retroalimentacion negativa. Equilibrio dinámico na natureza
A natureza está en equilibrio dinámico, exemplo; un fento que abre a súa espiral ó sol, un submarino que permanece na beira do mar, etc. Esta é a relación «áurea», exhíbese en plantas, animais, o corpo humano. Amosa as interrelacions de tódalas formas de enerxía, visibles e invisibles. Aplicacións do equilibrio dinámico á física
Tamén en física, existe equilibrio dinámico cando a suma das forzas que actúan sobre o sistema non provoca aceleración, de modo que a velocidade do sistema é constante.
Equilibrium (filme)

Equilibrium é un filme estadounidense de ciencia ficción escrito e dirixido por Kurt Wimmer que se estreou no 2002. Está protagonizado poar Christian Bale, Emily Watson e Taye Diggs.
Conta a historia de John Preston (Bale), un oficial que vive nun futuro no que os sentimentos e a expresión artística son ilegais e os cidadáns inxéctanse diariamente drogas para suprimir as súas emocións. Despois de perder accidentalmente unha dose, Preston comeza a experimentar emocións que lle fan preguntarse sobre a moralidade dos seus actos ó tempo que intenta non ser detectado pola desconfiada sociedade na que vive. Personaxes
Christian Bale como John Preston
Emily Watson como Mary O'Brien
Taye Diggs como Andrew Brandt
Angus Macfadyen como Vice-Conselleiro DuPont
Sean Bean como Errol Partridge
Matthew Harbour como Robbie Preston
William Fichtner como Jurgen
Sean Pertwee como Pai
David Hemmings como Proctor
Emily Siewert como Lisa Preston
Alexa Summer como Viviana Preston
Maria Pia Calzone como muller de Preston
Dominic Purcell como Seamus
Brian Conley como observador
Kurt Wimmer como vítima rebelde
Equinoccio

Os equinoccios son os dous puntos de intersección do plano da eclíptica co plano ecuatorial da esfera celeste, isto prodúcese dúas veces ao ano, nos chamados primeiros Puntos de Aries e Libra.
Tamén se pode definir como as dúas datas do ano nas que a órbita da Terra arredor do Sol (a eclíptica) atravesa o plano orbital da Terra en relación ao fondo de estrelas, ou ecuador celeste, e polo tanto, o Sol está á mesma distancia do Polo norte e sur terrestres. Características
Ese día tódolos puntos da terra reciben o mesmo número de horas luz do Sol (día) e sombra (noite). O equinoccio marca a variación máis rápida de horas de Sol no ano, cuns 3 mi de aumento a latitudes como a correspondente a Galicia.
Ocorre dúas veces ó ano, unha no contorno do 21 de marzo (equinoccio de primavera) e outra no contorno do 21 de setembro (equinoccio de outono). O equinoccio de setembro (equinoccio de outono no hemisferio norte e de primavera no sur) é o punto no cal o Sol pasa do hemisferio norte ó sur, cousa que ocorre cara ó 21 de setembro, iniciándose o outono no hemisferio norte e a primavera no hemisferio sur. Coñécese tamén como Punto Libra. A súa ascensión recta é de 12 horas e a súa declinación é nula.
O equinoccio de marzo (equinoccio de primavera no hemisferio norte e de outono no sur) é o punto no que o Sol pasa do hemisferio sur ó norte, cousa que ocorre cara ao 21 de marzo (iniciándose a primavera no hemisferio norte e o outono no hemisferio sur). Coñécese tamén como Punto Aries ou Punto Vernal. É a orixe da ascensión recta e tanto ela como a declinación son nulas.
Debido á precesión dos equinoccios os Puntos Aries e Libra retroceden 50, 25" ó ano, polo que na actualidade o equinoccio de outono deixou de estar na constelación Libra e atópase na súa veciña Virgo e o punto Aries non se acha na constelación Aries (como cando foi calculado por primeira vez, hai polo menos un par de miles de anos) senón na súa veciña Pisces. Os puntos de Aries e Libra están en total oposición.
No 2004, o equinoccio de primavera produciuse ás 6: 49 (hora oficial en España) segundo o Observatorio Astronómico Nacional, dando comezo á primavera (no hemisferio norte, que durará 92 días, 18 h e 8 min, ata o 21 de xuño, no que o solsticio de verán dará paso a esta estación. Neses mesmos momentos, no hemisferio sur comeza o outono e o inverno, respectivamente.
Equipo Arxentino de Antropoloxía Forense

O Equipo Arxentino de Antropología Forense (EAAF) é unha organización non gobernamental e sen fins de lucro arxentina de carácter científico creada en 1986 a iniciativa das organizacións de dereitos humanos da Arxentina co fin de desenvolver técnicas de antropoloxía legal que axudasen a descubrir que sucedera coas persoas detidas-desaparecidas durante a ditadura militar (1976-1983). Desde o ano 1998 traballou en 30 países de Latinoamérica, África, Europa e Asia; en lugares como Bosnia, Angola, Timor Oriental, Polinesia Francesa, Croacia, Kurdistán iraquí, Kosovo e Suráfrica. Orixe
Inmediatamente logo de recuperada a democracia e que entrase en funcionamento a CONADEP comezaron a realizarse exhumacións porque se sospeitaba que moitas das tumbas NN poderían estar ocultando desaparecidos asasinados sen identificar. Pronto foi evidente que se necesitaban métodos científicos para reconstruír a memoria. A CONADEP e as Avoas de Praza de Maio tomaron a iniciativa e viaxaron a Estados Unidos onde recibiron o decisivo apoio da Asociación Americana para o Avance da Ciencia (w: en: ). Creouse unha base de datos xenéticos no Hospital Durand de Bos Aires, e un equipo de antropólogos forenses organizados por Clyde Snow con grande audacia. Sobre esta base en 1986 creouse o Equipo Arxentino de Antropoloxía Forense (EAAF), como unha organización non gobernamental e sen fins de lucro. Actividade
O EAAF desenvolveu un método de investigación organizado en tres etapas: Unha etapa preliminar de recompilación de fontes escritas e orais do desaparecido ou desaparecida;
Unha etapa de análise da documentación e rexistros que ten como fin establecer onde poden atoparse os restos;
Unha etapa arqueolóxica, similar á arqueoloxía clásica nun contexto médico legal. Nesta etapa utilízanse tamén as técnicas de investigación xenética a través do ADN.
O EAAF foi pioneiro no desenvolvemento destas técnicas. Di Clyde Snow que: Ata o 2000 o EAAF lograra identificar os restos de sesenta persoas, mentres que había outros trescentos casos que se continuaban investigando.
Claudio, un fillo de desaparecidos que buscaba aos seus pais di: Identificación do Che Guevara
O EAAF volveuse mundialmente coñecido tamén por identificar o corpo do Che Guevara en Bolivia. Membros
Algúns dos científicos membros do EAAF son: Clyde Snow, Luis Fondebrider, Darío Olmo, Silvina Turner, Mercedes Doretti, Patricia Bernardi, Anahí Ginarte, Rafael Mazzella, Daniel Bustamante, Carlos Somigliana, Miguel Nieva, Sofía Egaña, Cecilia Ayerdi, Andrea del Río.