proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Pi (letra)

Pi é o nome da décimo sexta letra do alfabeto grego (πῖ); equivale ao /p/. Minúscula π, maiúscula Π. Adoita transcribirse como p. Provén da letra do alfabeto fenicio pe’. Outros usos
A letra pi está relacionada con números en distintos eidos: Como signo numérico, de xeito análogo á xematría hebraica ou ao sistema romano de numeración, no sistema grego representaba o oitenta.
En maiúscula serve tamén para designar o décimo sexto canto da Ilíada de Homero e en minúscula o décimo sexto da Odisea.
En xeometría e outras ciencias, o símbolo π representa a constante matemática que define a relación entre a circunferencia e o seu diámetro, cuxo valor aproximado é 3, 141592. .. Esta notación foi popularizada no século XVIII, aínda que o concepto e o cálculo do número pi datan de moitos séculos antes.
Piaggio

Piaggio & C. SpA é un fabricante italiano de vehículos a motor, que produce unha gama de vehículos de dúas rodas e vehículos comerciais compactos baixo catro marcas: Piaggio, Vespa, Aprilia, Moto Guzzi e Derbi. A súa sede corporativa está situada en Pontedera, Italia. A empresa foi fundada por Rinaldo Piaggio en 1884, producindo inicialmente locomotoras e vagóns de ferrocarril.
As filiais de Piaggio empregaban un total de 7. 053 empregados e produciron un total de 519. 700 vehículos en 2014. O fabricante ten seis centros de investigación e desenvolvemento e opera en máis de 50 países.
Piano (linguaxe musical)

En linguaxe musical, piano é un termo italiano que indica a intensidade. Este escríbese nas partituras. Represéntase cun "p". Significa suave.
Piar

En enxeñería e arquitectura un piar ou esteo é un elemento vertical (normalmente de sección cadrada) sustentante exento dunha estrutura, destinado a recibir cargas verticais para transmitilas á cimentación e que, a diferenza da columna, ten sección poligonal. O máis frecuente é que sexa cadrado ou rectangular, pero pode ser tamén octogonal. Prioriza a súa capacidade portante, polo cal proxéctanse con liberdade de formas.
Na construción contemporánea é o elemento predominante para transmitir cargas verticais, podendo estar realizado en diversos materiais: bloques de fábrica, formigón armado, aceiro, madeira etc.
Os piares reciben ás trabes que compoñen os forxados transmitindo a través destas as cargas que afectan a toda a área de influencia do piar. En forxados sen vigas a transmisión prodúcese a través dun ábaco.
A área da súa sección vén dada principalmente pola carga de pandeo e o momento flector que o piar deba soportar. Ás veces, e a imitación da columna, pode presentar tamén tres partes: base, fuste e capitel. Se no canto de exento vai acaroado ao muro denomínase pilastra. Tamén se poden presentar agrupados, xunto con columnas, conformando o chamado piar composto.
Os esteos empréganse en construcións coma as viñas, as casas ou os hórreos para permitir vans maiores e tabiques que non sexan de carga.
Picasa

Picasa foi un programa para visualizar, organizar e editar fotografías dixitais, orixinalmente creado por Idealab, despois, trala súa adquisición en 2004, converteuse en propiedade de Google, quen o distribuía gratuitamente como freeware. O 12 de febreiro de 2016, Google anunciou que interrompía o soporte para Picasa Desktop e Picasa Web Albums, a partir do 15 de marzo de 2016, e que se centraba no Google Fotos baseado na nube como o seu sucesor. Nome e logotipo
A orixe do nome do programa é un xogo de palabras entre o apelido do pintor malagueño Pablo Picasso, a frase en castelán "mi casa" e a palabra inglesa pic, de picture (debuxo).
A icona e o logotipo teñen a forma dun pentágono formado pola abertura dunha lente fotográfica. Dispoñibilidade
O programa estaba dispoñible en Windows XP, Windows Vista e Windows 7, en Linux (de 2006 a 2012) e para macOS (unha beta en 2009).
Picheleiro

Picheleiro é un xentilicio non oficial co que se designa aos habitantes da cidade galega de Santiago de Compostela. Orixe
O termo, etimoloxicamente de orixe francesa, orixinouse pola rivalidade con outras vilas galegas. Ao ter Santiago de Compostela unha longa tradición de grandes artesáns prateiros e acibecheiros, os picheleiros eran artesáns que facían picheis e diversos trebellos de cociña. Para esta tarefa, servíanse do estaño, un metal moito menos nobre. De aí o xentilicio.
A industria do estaño en Compostela tivo unha importancia capital, tal e como indica Eladio Rodríguez no seu dicionario:
Pichi

Non confundir con piche, as bólas de alcatrán nas praias.
Un pichi ou, en inglés, jumper, é unha peza de roupa, evolución do mono, que se compón dunha saia, ou un pantalón curto, con pecheira e tirantes.
Na actualidade úsano sobre todo nenas e mulleres adolescentes, aínda que tamén poden usalos mullerers adultas.
En Gran Bretaña e en moitos países da Commonwealth británica é habitual nos uniformes de colexios femininos, moda que se estendeu a outros países, como España e moitos latinoamericanos (como a Arxentina, Chile, Colombia, Panamá, República Dominicana ou Venezuela) nos que tamén se usan pichis habitualmente como unifrome escolar.
Pickford's House Museum

Pickford's House Museum, n. º 41 de Friar Gate, Derby, é unha elegante casa de estilo xeorxiano construída polo destacado arquitecto inglés Joseph Pickford en 1770 para a súa propia familia. A planta baixa preséntase como podería ter sido no tempo de Pickford, xuntamente con mostras de vestiario dos séculos XVIII e XIX. Pertence e é xestionado polo Concello de Derby.
A «Casa de Pickford» foi construída coa intención de mostrar o seu traballo e obter novos contactos. Tamén foi a súa residencia. Na parte traseira da propiedade, había o patio do seu construtor, e o acceso era por un camiño á dereita da propiedade.
Picloram

O Picloram é un herbicida piridínico, moi persistente, que se usa para o control de leñosas en terreos sen cultivo (silveiras, toxos, xestas etc. ). Emprégase tamén contra Labaza (Rumex) e outras especies de folla ancha en praderías de gramíneas. É absorbido por vía radicular e foliar. Controla principalmente árbores e arbustos non desexados en pastos e marxes de campos. É unha auxina sintética.
Pico Cuíña

O pico Cuíña é un pico situado na Serra dos Ancares, cunha altitude de 1998 metros. É o punto máis elevado da Serra de Ancares.
Pico Viejo

Pico Viejo ou Montaña Chahorra é un volcán situado na illa de Tenerife, Illas Canarias. Constitúe o segundo pico máis alto de Tenerife e Canarias tras o Teide cunha altura de 3. 135 m sobre o nivel do mar.
Este edificio forma parte do complexo volcánico Pico Viejo-Teide que comezou a súa formación fai aproximadamente 200. 000 anos no centro da illa. O seu cráter, duns 800 metros de diámetro, é un dos cráteres satélites que se reparten ao redor do Teide. No ano 1798 entrou en erupción e constituíu os chamados Narices do Teide. Esta erupción viño a ser a última das acaecidas dentro dos límites do Parque Nacional do Teide e a de maior duración das erupciones históricas de Tenerife, lanzando material volcánico durante tres meses.
Pico de Malpaso

O Pico de Malpaso é o monte máis alto da illa de El Hierro (Canarias, España) con 1. 501 metros de altura. Atópase no centro da illa, no municipio de El Pinar de El Hierro.
Pico de la Zarza

O Pico de la Zarza, tamén chamado Pico de Jandía, é con 807 metros de altitude, a montaña máis alta da illa de Fuerteventura (Canarias, España). Encóntrase no municipio sureño de Pájara e é un dos mellores lugares para facer sendeirismo na illa.
Pico-

Pico (símbolo p) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que indica un factor de 10−12, ou 1/1000000000000, ou 0, 000000000001.
Adoptado en 1960, provén do italiano piccolo, que significa pequeno.
Exemplos: 1 picómetro
1 pm
10-12 metros 0, 000000000001 m
1 picogramo
1 pg
10-12 gramos 0, 000000000000001 g
1 picosegundo
1 ps
10-12 segundos
0, 000000000001 s
Véxase tamén
Picoplancto

O picoplancto é a fracción do plancto composta por especies que miden entre 0, 2 e 2 μm. Poden ser fundamentalmente especies fotosintéticas ou heterótrofas. Tamén pode haber algunhas especies mixótrofas (poden utilizar distintas fontes de enerxía e carbono). O picoplancto consta de especies procarióticas e eucarióticas.
O picoplancto é o responsable da maioría da produción primaria nas grandes correntes circulares (xiros) oligotróficos do océano. O picoplancto distínguese polo seu tamaño do nanoplancto (2-20 μm) e do microplancto (20-200 μm). Como son especies pequenas, teñen unha maior razón superficie: volume, o que lles permite obter os escasos nutrientes presentes neses ecosistemas. Nótese que o prefixo do Sistema Internacional pico- úsase neste termo de forma pouco estrita, xa que son máis grandes que o que o prefixo indicaría, e ademais, o nanoplancto e o microplancto son só de 10 a 100 veces máis grandes, respectivamente.
As arqueas supoñen o 34% do picoplancto procariótico nas augas superficiais costeiras do Antártico, pero tamén son moi abundantes noutros océanos.
O picoplancto fotosintético está composto por procariotas e eucariotas. Entre os procariotas os máis salientables son cianobacterias, entre os que destacan os xéneros Synechococcus (de zonas ecuatoriais mesotróficas) e Prochlorococcus (de zonas tropicais oligotróficas, onde pode chegar aos 100 millóns de células por litro. ) Entre o picoplancto eucariótico coñécense unhas 50 especies de algas, algunhas de clases especiais novas como Pelagophyceae (xénero Pelagomonas) e Bolidophyceae (Bolidomonas), e outras pertencentes ás Chlorophyceae (xénero Nanochloris), Prasinophyceae (Micromonas, Ostreococcus, Pycnococcus), Prymnesiophyceae (Imantonia) e Dictyochophyceae (Florenciella). As análises xenéticas de mostras mariñas descubriron tamén unha grande abundancia de Haptophyta e Cryptophyta entre o picoplancto.
Picosegundo

Un picosegundo (abreviado como ps) é unha unidade de tempo no Sistema Internacional de Unidades (SI) igual a 10−12 ou 1⁄1000000000000 (unha billonésima) de segundo. Iso é unha billonésima, ou unha millonésima dunha millonésima de segundo, ou 0, 000000000001 segundos.
Un picosegundo é a un segundo, como un segundo é a aproximadamente 31. 688, 76 anos.
Múltiples enfoques técnicos conseguen obter imaxes en picosegundos dun só díxito: por exemplo, a cámara de raia ou as cámaras CCD intensificadas (ICCD) son capaces de visualizar o movemento da luz.
Un picosegundo é igual a 1000 femtosegundos ou 1/1000 nanosegundos. Dado que a seguinte unidade SI é 1000 veces maior, as medidas de 10−11 e 10−10 segundos exprésanse normalmente como decenas ou centos de picosegundos. Algunhas medidas notables neste rango inclúen: 1, 0 picosegundos (1, 0 ps): tempo de ciclo para a frecuencia electromagnética de 1 terahercio (THz), unha unidade inversa. Isto corresponde a unha lonxitude de onda de 0. 3 mm, como se pode calcular multiplicando 1 ps pola velocidade da luz (aproximadamente 3 x 108 m/s) para determinar a distancia percorrida. 1 THz atópase no infravermello afastado.
1 picosegundo: tempo que tarda a luz no baleiro en percorrer aproximadamente 0, 30 mm
1 picosegundo: vida media dun quark fondo
~1 picosegundo: tempo de vida dun só ión H3O+ (hidronio) en auga a 20 °C
picosegundos a nanosegundos: fenómenos observables por espectroscopia dieléctrica
1, 2 picosegundos: tempo de conmutación do transistor máis rápido do mundo (845 GHz, a partir de 2006)
1, 7 picosegundos: tempo de correlación rotacional da auga
3, 3 picosegundos (aproximadamente): tempo que tarda a luz en percorrer 1 milímetro
10 picosegundos despois do Big Bang: o electromagnetismo sepárase das outras forzas fundamentais
34 picosegundos: tempo de subida do sinal (20 % a 80 %) dun transmisor SFP+ para Ethernet de 10 gigabits
De 10 a 150 picosegundos: tempos de correlación rotacional dunha molécula (184 g/mol) de auga quente a auga conxelada
100 picosegundos: intervalo unitario dunha ligazón de comunicación serie de 10 Gbit/s, como o USB 3. 1.
108, 7827757 picosegundos: tempo de transición entre os dous niveis hiperfinos do estado fundamental do átomo de cesio-133 no cero absoluto
330 picosegundos (aproximadamente): o tempo que tarda unha CPU de ordenador común de 3, 0 GHz en completar un ciclo de procesamento
Picoto, Artes, Carballo

Picoto (á espera da oficialización da forma O Picoto) é unha aldea da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2019 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres). Lugares e parroquias
Parroquias de Carballo
Picrophilus

Picrophilus é un xénero de arqueas da familia Picrophilaceae.
Picrophilus é un xénero de euriarqueotas acidófilos extremos, que son os organismos máis extremadamente acidófilos coñecidos, que poden vivir a pH 0, 06. Son acidófilos obrigados, xa que son incapaces de manter a integridade da súa membrana se o pH é maior de 4. Aínda que están filoxeneticamente relacionados con outros organismos do grupo dos Thermoplasmata, a diferenza de Thermoplasma e Ferroplasma, Picrophilus contén unha parede con capa S.
Pictograma

Un pictograma é un signo visual que representa esquematicamente un obxecto, acción ou concepto mediante unha imaxe simplificada. Son amplamente utilizados en instrucións de seguridade, interfaces dixitais etc. Áreas de uso
Os pictogramas son ferramentas clave na comunicación visual, proporcionando unha forma rápida e intuitiva de transmitir información sen a barreira da linguaxe oral. Son deseñados para seren entendidos universalmente, reducindo detalles innecesarios para enfocar na mensaxe esencial. A súa capacidade para transcender as limitacións lingüísticas e culturais fainos especialmente valiosos en contextos internacionais e multilingües.
En arquitectura, enxeñaría e construción
Os pictogramas nestes eidos son usados para representar elementos ou procesos de xeito esquemático, facilitando a comunicación técnica en planos ou documentos relacionados. Nas infraestruturas de transporte, como estradas, son empregados nos sinais de tráfico, mapas etc.
Psicoloxía e educación
Neste ámbito, os pictogramas axudan a facilitar a comunicación e o aprendizaxe, especialmente en contextos onde a lingua pode ser unha barreira, como no traballo con nenos pequenos ou persoas con dificultades de aprendizaxe, por exemplo con trastornos por déficit de atención ou do espectro autista.
Ciencias da saúde e veterinaria
Os pictogramas son empregados para indicar procedementos, advertencias, e instrucións de maneira clara e rápida en ambientes médicos e veterinarios, onde a precisión e a rapidez na comunicación son fundamentais. Tamén son usados dentro de disciplinas como a logopedia e a audioloxía, xa que facilitan a comunicación e a terapia con pacientes que teñen dificultades de fala ou audición. Importancia nos medios modernos
Na era dixital, os pictogramas son fundamentais para a navegación web e as interfaces gráficas de usuario, onde a claridade e a eficiencia son prioritarias. A súa aplicación vai desde iconas en software até símbolos en dispositivos móbeis e taboleiros de mandos.
Piedade

Piedade refírese á compaixón, a clemencia ou a misericordia que se ten cara a algo ou alguén. Etimoloxía
A palabra piedade vén da palabra pietas latina, a forma do substantivo do adxectivo pius, que significa 'devoto' ou 'bo'.
Defínese a pietas coma un sentimento que impulsa ao recoñecemento e cumprimento de todos os deberes, non só para coa divindade, os pais, a patria, os parentes, os amigos, senón para con todo ser humano.
Segundo a RAG, a palabra piedade posúe estas acepcións: Sentimento de devoción a Deus, a Virxe, os santos e as cousas da relixión.
Acción de axudar a alguén, que vén provocada polo sentimento de pena que nos produce a situación desa persoa ou animal.
Piedade filial

Na filosofía confuciana, a piedade filial ou xiao (chinés tradicional e simplificado: 孝; pinyin: Xiào; Wade-Giles: Hsiao4) é unha virtude de respecto polos pais e os antepasados. A piedade filial é fundamental na filosofía confuciana. O clásico confuciano Xiaojing ou Clásico da piedade filial, probabelmente escrito ao redor do período Qin - Han, foi historicamente a fonte autorizada da doutrina confuciana da piedade filial. O libro, unha conversación entre Confucio e o seu estudante Zeng Shen (曾参, tamén coñecido como Zengzi, 曾子), trata sobre como crear unha boa sociedade usando o principio de Xiao. A expresión tamén se pode aplicar á obediencia en xeral. Significado cultural
Confucianismo
De acordo co Clásico da Piedade Filial, Confucio dixo unha vez: Para Confucio, a piedade filial non era só unha lealdade cega aos pais. Máis importantes que as normas de Xiao, segundo Confucio, eran as normas de Rén (benevolencia) e Yi (xustiza).
A piedade filial foi enfatizada no confucianismo, porque a devoción aos pais adoitaba asociarse coa devoción ao estado.
Budismo
No budismo, especialmente nas súas primeiras formas na India, a renuncia ao mundo material e a separación das ataduras familiares e e sociais e de clase eran vistos como pasos esenciais para alcanzar a iluminación espiritual. Dise que o mesmo Buda, por exemplo, deixou a súa familia para seguir a súa senda espiritual. Con todo, isto non significa que o budismo rexeitase a piedade filial en absoluto. Cando o budismo chegou a países como China, onde o Xiao era un valor profundamente arraigado, houbo unha adaptación. Neste contexto, ensinábase que, ao buscar a iluminación, unha persoa tamén podería beneficiar e honrar aos seus antepasados e familia. As interpretacións do budismo en diferentes culturas e tradicións poden variar amplamente, e mentres o budismo Theravada pode enfocarse máis na iluminación individual, outras tradicións poden dar máis énfase á interconexión e responsabilidade comunitaria. Na India, o budismo tamén defendía o celibato entre os seus monxes, o que era inaceptable na opinión de Confucio, quen citaba que era un deber ter fillos para continuar coa liñaxe dos pais.
Tradición xudeocristiá
Na tradición xudeocristiá, o concepto de "piedade filial" ten analoxías co mandamento bíblico de "honrar ao teu pai e á túa nai". A palabra "filial" tamén se usa en títulos relixiosos nas igrexas cristiás, como sacerdote filial ou vicario filial, para un crego cuxa igrexa está subordinada a unha parroquia máis grande.
Piedra Salmedina

A Pedra Salmedina é un arrecife situado fronte a Chipiona, na provincia de Cádiz, próximo á desembocadura do río Guadalquivir no océano Atlántico. Este arrecife queda cuberto coa preamar, sendo un perigo para o tráfico marítimo que discorre pola zona. Segundo a tradición aínda en época romana formaba parte da terra firme e nel suponse levantábase un antigo faro.
Piedras Negras (sitio arqueolóxico)

Piedras Negras é un sitio arqueolóxico da cultura maia, que contén importantes vestixios dunha das cidades máis importantes do clásico maia; aínda que a cerámica atopada aquí demostra que foi ocupada do 700 a. C. ó 820, o seu máximo esplendor desenvolveuse do 600 ó 810.
Piedras Negras é o nome moderno desta cidade maia que foi a máis grande da conca do Usumacinta, e é considerada un dos monumentos culturais máis importantes de Guatemala, malia o seu illamento. Localización
Piedras Negras pertence ás cidades da Conca do Usumacinta e atópase na ribeira dereita deste río e rodeada de varias antigas cidades maias, como La Joyanca, La Honradez, Pajaral, Zapote Bobal e La Pasadita, entre outras. Atópase no oeste do Petén, Guatemala, no Parque nacional Serra do Lacandón. Toponimia
O nome "Piedras Negras" débese á cor das pedras usadas na súa construción, o seu nome maia foi Yo’ki’b ("A Entrada", "O Buraco" ou "A Gran Porta" ). Algúns pensan que este nome se debe a un enorme cenote, agora seco, que foi recentemente descuberto no sitio,
Pierre Alexis Ponson du Terrail

Pierre Alexis Ponson du Terrail, nado en Montmaur (Hautes-Alpes) o 8 de xullo de 1829 e finado en Bordeos o 20 de xaneiro de 1871, foi un novelista francés.
Foi un prolífico autor que produciu aproximadamente setenta e tres volumes nun espazo duns vinte anos. É lembrado hoxe especialmente pola creación do personaxe de Rocambole, do cal se deriva o adxectivo rocambolesco.
Pierre Curie

Pierre Curie, nado en París o 15 de maio de 1859 e finado na mesma cidade o 19 de abril de 1906, foi un físico francés, pioneiro no estudo da radioactividade. Casado con Marie Curie, foi pai da tamén científica Irene Curie (os tres, premios Nobel) e da escritora e pianista Ève Curie. Traxectoria
Obtivo o premio Nobel de Física coa súa muller Marie Curie, outra famosa física, en 1903 en recoñecemento dos extraordinarios servizos prestados en conxunto nas súas investigacións sobre a radiación descuberta polo profesor Henri Becquerel.
Descubriu a piezoelectricidade en 1880, estudou o magnetismo, e enunciou en 1894 o principio universal de simetría: as simetrías presentes nas causas dun fenómeno físico tamén se atopan nas súas consecuencias.
Morreu a raíz dun accidente en 1906, ao ser esmagada a súa cabeza polas rodas dun carro. Iso evitou seguramente a morte por efectos da radiación que agardou á súa muller posteriormente.
Pierre Cuypers

Petrus Josephus Hubertus Cuypers, nado en Roermond o 16 de maio de 1827 e finado o 3 de marzo de 1921, foi un arquitecto neerlandés.
É recordado sobre todo polas súas dúas obras máis notábeles: a estación Amsterdam Centraal, inaugurada en 1889 e o edificio do Rijksmuseum de Ámsterdam iniciado en 1877 e rematado en 1885. Entre as súas realizacións cóntanse 100 edificacios e numerosas restauracións.
Pierre Jaccoud

Pierre Jaccoud, nado en Xenebra o 24 de novembro de 1905 e finado o 4 de xullo de 1996, foi un avogado e político suízo, membro do partido radical. Traxectoria
Jaccoud foi un avogado coñecido en Xenebra. Comezou a traballar na oficina do seu pai e, máis tarde, converteuse en socio da empresa. Jaccoud foi de 1953 a 1954 presidente da cámara dos avogados de Xenebra. Entre outras cousas, representou a Ali Khan como avogado durante o seu divorcio de Rita Hayworth, e foi avogado de numerosas empresas estranxeiras en Suíza. Jaccoud foi tamén membro do Gran Consello de Xenebra e titular de posicións políticas significativas.
Foi condenado por asasinato aínda que non houbo probas. É un dos poucos casos de erro xudicial na historia suíza.
Jaccoud era casado e tivo dúas fillas e un fillo.
Pierre Joseph Tiolier

Pierre Joseph Tiolier, nado en Londres, Inglaterra, o 15 de marzo de 1763 e finado en Bourbonne-les-Bains, no departamento francés do Alto Marne, o 27 de xuño de 1819, foi un gravador, medallista e deseñador de moeda francés, o décimo quinto en ocupar o posto de Gravador Xeral de Moedas (Graveur Général des Monnaies). Traxectoria
Vida familiar
Proveniente dunha familia acomodada auvernesa, Pierre Joseph Tiolier foi o máis novo de, polo menos, catorce irmáns. Na súa familia había avogados, homes de negocios, médicos, cregos e funcionarios. O seu pai, Joseph Tiolier, era un mestre confeiteiro.
Formouse no gravado de cuños da man do seu irmán político, Benjamin Duvivier, o décimo terceiro Gravador Xeral de Moedas.
Gravador de moedas
Exerceu o cargo de "controlador de cuñaxe" na Casa de Moeda de París desde o 14 de decembro de 1795 ata o seu nomeamento como Gravador Xeral de Moedas, o 1 de abril de 1803, por parte do Primeiro Cónsul, en substitución de Augustin Dupré.
Tiolier encargouse do deseño e da gravación dos cuños das moedas máis significativas de prata e de ouro do período de Bonaparte como Primeiro Cónsul e tamén, en grande medida como Emperador. Nas series de prata amósase, baixo o busto dos anversos, o apelido completo de Toilier rubricado, en tanto que nas de ouro o apelido aparece abreviado como TR. Tamén cómpre mencionar o seu deseño e a gravación dos cuños das moedas de 5 francos a nome de Lois XVIII (1814-1815).
Por outra banda, a el confiáronselle, así mesmo, as cuñaxes napoleónicas de Xénova, de Xenebra, o Reino de Westphalia, Roma, Turín e Utrecht.
En 1816 dimitiu en beneficio do seu fillo Nicolas Pierre Tiolier. Nese mesmo ano, concedéuselle a Cruz de San Miguel.
Gravador de medallas
Pierre Joseph Tiolier adquiriu tamén repercusión como medallista, con creacións entre as que se poden salientar as seguintes:
1798: Fundación da Loxa do Océano de Francia.
1815: Carlos Filipe Conde de Artois. Homenaxe da Garda Nacional.
1804: Coroación de Napoleón I.
1801: Visita do embaixador de Rusia á ceca de París.
1802: Sociedade para a Promoción da Industria.
1803: Cámara de Comercio de Bordeos.
1805: Tribunal de Primeira Instancia.
1806: Avogados do Tribunal de Apelación.
1807: Manufactura da Rúa Martel.
1810: Visita dos reis de Baviera á ceca de París.
1807: Medallón de James Smithson. Galería
Todas estas moedas amosan a sinatura de Pierre Joseph Tiolier no exergo do anverso, baixo o busto do rei.
Pierre Marie Édouard Lamy de la Chapelle

Pierre Marie Édouard Lamy de la Chapelle, nado en Limoges en 1804 e finado o 23 de setembro de 1886, foi un botánico e micólogo francés. Obra
Essai mongraphique sur le châtaignier (1860). Mousses et hépatiques du département de la Haute-Vienne. Ed. F. Savy. (1875).
Pierre Rodier

Pierre Rodier, nado en París o 12 de xuño de 1939, e un medallista e deseñador de moedas francés que ocupou o cargo de vixésimo sexto gravador xeral de moedas de Francia entre 1994 e 2001. No seu período como gravador xeral, Francia acometeu a transición do franco ao euro. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Pierre Rodier naceu no distrito 12 de París o 12 de xuño de 1939, fillo único dunha nai que traballaba nunha fábrica de cristal e dun pai que exercía como gravador na Monnaie de Paris, chamado Henri Rodier.
En 1953, aos seus 14 anos, ingresou na Escola Boulle, de París, tras aprobar o correspondente exame de acceso, e ingresou tamén no obradoiro de gravado en aceiro de Eugène Cannée, na mesma cidade. Logo da súa graduación na Escola Boulle en 1958, traballou na empresa Drago, dedicada á fabricación de insignias militares, entre 1958 e 1959.
A súa carreira artística viuse interrompida entre 1959 e 1961, cando Rodier fixo o seu servizo militar a Alxeria, feito que o influíu e que o inspirou para a creación dunha medalla para promover a paz.
Ao seu regreso a Francia, entre novembro de 1961 e xuño de 1962 traballou na compañía en Duboc e formouse para participar nun concurso para un posto de gravador na Monnaie de París, similar ao que ocupou o seu pai de 1931 a 1968. A súa participación no concurso foi exitosa e Pierre Rodier ingresou o 1 de outubro de 1962 como gravador da ceca pública francesa.
Como recoñecemento ao seu traballo e á súa antigüidade no posto, en 1975 foi ascendido a mestre gravador, no equipo do daquela gravador xeral de moedas, Émile Rousseau, e o 3 de febreiro de 1994 foi nomeado como o seu sucesor no cargo, logo da xubilación de Rousseau. O símbolo que Rodier escolleu como marca persoal para inscribir nas moedas da súa responsabilidade foi o dunha abella estilizada. Rodier ocupou o posto de gravador xeral ata a súa xubilación o 30 de marzo de 2001, dirixindo un equipo de arredor de 25 artesáns gravadores. Logo da súa xubilación abandonou París e instalouse en Saint-Malo.
O 14 de decembro de 1991, Pierre Rodier recibiu unha medalla honorífica do Salon dos Artistas Franceses.
Entre os mestres do gravado que maior influencia exerceron sobre el cabe mencionar a Pierre-Jean David d'Angers, un medallista e escultor de comezos do século XIX, así como algúns destacados antecesores seus no cargo de gravador xeral en etapas anteriores, como Rottiers, Dupré, Tiolier ou Barre.
Pierre Savorgnan de Brazza

Pietro Paolo Savorgnan di Brazzà, máis coñecido como Pierre Paul François Camille Savorgnan de Brazza, nado o 26 de xaneiro de 1852 e finado o 14 de setembro de 1905, foi un explorador francés de orixe italiana. Abriu sen axuda a bacía do río Congo para Francia, o que permitiu o establecemento colonial francés en África occidental. En 1880 fundou a cidade de Brazzaville.
Pierre le Gentilhomme

Pierre le Gentilhomme, nado en Fécamp o 2 de novembro de 1909 e finado en Neuilly-sur-Seine o 16 de xuño de 1947, foi un numismático francés, vinculado ao Gabinete de Moedas e Medallas da Biblioteca Nacional de Francia. Traxectoria
Pierre le Gentilhomme recibiu a súa formación na École des Chartes, onde se graduou en 1931 como arquiveiro paleógrafo, cunha tese sobre a institución dos Monnoyers du Serment de l'Empire no reino de Arles.
Esa tese valeulle o seu nomeamento no Gabinete de Moedas e Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, inicialmente como auxiliar o 1 de novembro de 1932, e máis tarde como titular, o 26 de xaneiro de 1937.
Logo da interrupción da segunda guerra mundial, na que en 1939 foi prisioneiro e logo liberado, o 15 de marzo de 1944 foi nomeado conservador adxunto do Gabinete. Le Gentilhomme foi tamén profesor na École des Chartes, na École des Hautes-Études e no Collège de France.
Como numismático, centrou o seu interese nas emisións monetarias dos emperadores romanos do século III, así como nas cuñaxes e a circulación monetaria nos reinos bárbaros de Occidente. Tamén é de salientar a súa colaboración no Manuel de numismatique française, do seu antigo profesor Adolphe Dieudonné. En 1945 ingresou como membro residente na Sociedade Nacional de Anticuarios de Francia, e tamén foi membro da Sociedade Francesa de Numismática, entidade que presidiu entre 1944 e 1946. Nesta última, formou parte da tríade de directores da Revue numismatique entre 1945 e 1947, revista na que publicou moitos dos seus artigos.
Pierre le Gentilhomme finou en Neuilly-sur-Seine, no departamento de Altos do Sena, o 16 de xuño de 1947, aos 37 anos.
Pierre-Gilles de Gennes

Pierre-Gilles de Gennes, nado en París o 24 de outubro de 1932 e finado en Orsay o 18 de maio de 2007, foi un físico francés. Traxectoria
Recibiu o Nobel de Física de 1991, polo descubrimento que os métodos desenvolvidos para estudar os fenómenos de orde en sistemas simples poden ser xeneralizados a formas máis complexas da materia, en particular aos cristais líquidos e aos polímeros líquidos. Seus traballos incentivaron diversos estudos relacionados tanto coa Física e a Físico-Química fundamental, como coas ciencias aplicadas.
Pierre-Yves Lambert

Pierre-Yves Lambert, nado o 30 de maio de 1949, é un profesor e lingüista francés. É investigador no CNRS e encargado de conferencias na École Pratique des Hautes Études en Ciencias históricas e filolóxicas, na Sorbona, en París. Traxectoria
Está especializado na historia e na etimoloxía das linguas celtas así como no estudo das literaturas célticas. En particular ten traballado sobre as glosas en antigo irlandés, bretón antigo e galés antigo e sobre as inscricións galas. Colaborou no Recueil des Inscriptions Gauloises.
É o autor dunha importante obra sobre a lingua gala.
En 2015 foi recoñecido co Premio Derek Allen, da Academia Británica. Obra
Les Littératures celtiques, Presses universitaires de France, coll. « Que sais-je? », París, 1981
« Le Lexique Étymologique de l'Irlandais Ancien de J. Vendryes », en: Bachellery, Édouard e Pierre-Yves Lambert, Das etymologische Wörterbuch: Fragen der Konzeption und Gestaltung, pp. 17–24, Alfred Bammesberger, ed. Regensberg: Friedrich Pustet, 1983.
« Les gloses bibliques de Jean Scot: l'élément vieil-irlandais », Études celtiques, XXII, 1985, p. 205-224.
« Les gloses celtiques aux commentaires de Virgile », Études celtiques, XXIII, 1986, p. 81-128.
« Les gloses grammaticales brittoniques », Études celtiques, XXIV, 1987, p. 285-308.
La langue gauloise: description linguistique, commentaire d'inscriptions choisies, Errance, París, 1994, (Collection des Hesperides).
Anonyme, Les Quatre branches du Mabinogi, traduit du moyen gallois, présenté et annoté par Pierre-Yves Lambert, Éditions Gallimard, collection « L’aube des peuples », París, 1993, ISBN 2-07-073201-0.
Anthologie de la poésie irlandaise du XXe siècle, sous la direction de Jean-Yves Masson, auteurs gaéliques choisis et présentés par Pierre-Yves Lambert, édition bilingue, mars 1996.
« L’impersonnel en celtique », en Scribthair a ainm n-ogaim, Scritti in memoria di Enrico Campanile, Pise, 1997, II, p. 491-514.
Lexique étymologique de l'irlandais ancien (comezado por Joseph Vendryes), fasc. B-1980, C-1987, D-1996.
Piet Hein

Piet Hein, nado en Copenhague o 16 de decembro de 1905 e finado en Funen o 17 de abril de 1996, foi un científico, inventor, matemético e escritor dinamarqués. Escribía decote co pseudónimo Kumbel, que en nórdico antigo significa "tumba".
Pieter Sjoerds Gerbrandy

Pieter Sjoerds Gerbrandy, nado o 13 de abril de 1885 en Goaiïngea e finado o 7 de setembro de 1961 na Haia, foi un avogado e político neerlandés que foi primeiro ministro do goberno neerlandés no exilio, durante a segunda guerra mundial, do 3 de setembro de 1940 ata o 24 de xuño de 1945 Traxectoria
Gerbrandy naceu nunha aldea preto de Snits en Frisia. Estudou na Universidade Libre de Ámsterdan, despois de se graduar en 1911 exerceu como avogado en Leiden e despois en Snits. En 1918 como capitán na reserva foi de voluntario á Haia para facer fronte á proclamación da revolución socialista polo líder socialista Pieter Jelles Troelstra. Entre 1920 a 1930 foi membro da asemblea provincial polo Partido Antirrevolucionario. Desde 1930 era profesor na Universidade Libre de Ámsterdan e en 1939 fora ministro de Xustiza no gabinete de Dirk Jan de Geer contra a recomendación do seu partido. Tras a invasión alemá en 1940, e o exilio da familia real e o goberno, polo seu rexeitamento da política derrotista de De Geer a raíña Guillermina nomeouno primieiro ministro do goberno neerlandés no exilio, servindo tamén como ministro de xustiza e colonias. Pola súa iniciativa comezou a emitir Radio Oranje que subministraba información á poboación neerlandesa baixo ocupación alemá e no que el emitía chamados á poboación. Despois da liberación du sur do país, ao marchar os ministros socialistas formou un novo goberno, estritamente subordinado ao goberno militar e tras a total liberación dos Países Baixos cesou nas súas funcións. Gerbrandy opúxose á chamada "política indonesia" e presidiu de 1946 a 1950 o Comité Nacional para a Preservación da Unidade do Reino, que se opuña á independencia de Indonesia. Entre 1948 e 1959 foi deputado no Parlamento, e en 1955 concedéronlle o título de Ministro de Estado e en 1956 estivo na coñecida como comisión Beel que se encargou do affaire Greet Hofmans e da súa relación coa Casa Real.
Pieter Zeeman

Pieter Zeeman, nado en Zonnemaire o 25 de maio de 1865 e finado en Ámsterdan o 9 de outubro de 1943, foi un físico neerlandés galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1902. Traxectoria
Despois de rematar os seus estudos primarios marchou a estudar a Delft durante dous anos, onde recibiu formación en linguas clásicas. Entrou na Universidade de Leyden no ano 1885 e non tardou en entrar en contacto con Heike Kamerlingh Onnes, Premio Nobel de Física no ano 1913, quen foi mestre seu durante doce anos. O interese e a paixón do novo Zeeman pola experimentación axiña marabillou ao seu mestre e foi o froito dunha amizade entre os dous científicos que traería grandes éxitos. Algún ano despois tamén entrou en contacto con outro físico, Lorentz, que traballaba en temas de física experimental.
No ano 1893 acadou o título de doutor e marchou a traballar ao Instituto F. Kohlrausch en Estrasburgo, onde traballou con E. Cohn durante seis meses. Mais volveu a Leyden cunha praza de docente que mantivo ata o 1897, ano no que publicou o seu gran traballo, polo que pasou a historia da física e da ciencia, "a división magnética das liñas do espectro electromagnético", tamén coñecido por Efecto Zeeman. Grazas a este traballo no ano 1902, recibiu o Premio Nobel de Física, xunto con Lorentz. No ano 1908 trasladouse á Universidade de Ámsterdam onde substituíu como director do Laboratorio de Física a Van der Waals (Premio Nobel de Física no ano 1910), que se xubilaba.
Pietracamela

Pietracamela é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 312 habitantes (en 2004) e esténdese por unha área de 44 km², tendo unha densidade de poboación de 7 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de Fano Adriano, Isola del Gran Sasso d'Italia e L'Aquila (AQ).
Pietro Giampaoli

Pietro Valentino Giampaoli, nado en Buja, provincia de Udine, o 13 de febreiro de 1898, e finado en Roma o 27 de febreiro de 1998, foi un gravador, medallista e deseñador de moedas italiano. Traxectoria
Pruimeiros anos e formación
Pietro Giampaoli era o segundo fillo de Teresa Pischiutta e de Luigi Giampaoli, unha familia humilde propietaria dunha pequena carpintaría na que pasou parte da súa infancia, ademais de asistir á escola primaria de Buja. Aos 16 anos emigrou a Austria, onde o sorprendeu a primeira guerra mundial, na que participou como soldado. Resultou prisioneiro polos austríacos logo da derrota de Kobarid e foi deportado a Hungría, onde aprendeu os rudimentos da arte do gravado de metais da man doutro prisioneiro ruso.
De volta a Italia, en 1920, aínda como militar, obtivo un destino en Milán, cidade na que comezou os seus estudos de Arte, na Academia de Belas Artes de Brera. En 1924 acadou o primeiro premio de cicelado desta academia.
Medallista e gravador de moeda
Logo do seu paso formativo por Milán comezou a dedicarse ao gravado profesionalmente, aínda que nunha situación de penuria económica. Marchou a Venecia, onde estivo pouco tempo como bolseiro na Academia de Arte, e logo estableceuse en Roma, onde comezou a acadar os primeiros éxitos e un prestixio como gravador profesional, fundamentalmente de medallas, o que lle permitiu concentrar alí a súa familia de Buja. En Roma foi mestre de gravado dos seus dous irmáns, Celestino Giuseppe e Vittorio, que se uniron a el, fixando a súa residencia familiar na Torre dei Capocci. Como medllista participou coas súas obras na Bienal de Venecia de 1928 e participou en exposicións en cidades como Madrid, Bonn ou Washington.
O seu talento e a súa habilidade artística levárono a ser nomeado en marzo de 1937 gravador xefe da Casa da Moeda Estatal, posto que ocupou ata 1963, cando fixo os seus 65 anos. Durante esta etapa actuou tamén como asesor das cecas públicas de Alemaña, España, Turquía e Francia. Pietro Giampaoli foi o creador das primeiras moedas italianas despois da segunda guerra mundial e o responsable da cuñaxe da maior parte das moedas italianas e vaticanas do seu tempo. Tamén se encargou dos cuños de moedas para outros países, como Israel, Turquía, a Orde de Malta ou a República de San Marino.
A súa creación máis popular foi o anverso da moeda de 500 liras de prata cuñada a partir de 1958, no que gravou un busto feminino de estilo renacentista, inspirado nunha medalla de Pisanello. Pietro Giampaoli faleceu en Roma o 27 de febreiro de 1998, poucos días despois de facer os cen anos.
Pietro Tacca

Pietro Tacca, nado en Carrara en 1577 e finado en Florencia en 1640, foi un escultor italiano, o máximo representante en Toscana do gusto barroco. Traxectoria
Con quince anos entrou no taller de Giambologna (1592), o máis importante escultor florentino da época, do que se convertería no primeiro axudante. Á morte do mestre en 1608, Tacca recibe o usufruto do estudo, no borgo Pinti (barrio Pinti), e un ano despois herda tamén o posto de escultor dos Grandes Duques da Toscana.
Rematará obras inacabadas de Giambologna como os monumentos ecuestres de Fernando I de Médici en piazza Santissima Annunziata, ou o do rei de Francia Henrique IV, enviado a París e destruído durante a revolución en 1793, ou o de Filipe III de España, que está colocado na Plaza Mayor de Madrid (1616).
Entre 1620 e 1623 executa o que se considera a súa obra mestra os Quattro mori (Catro mouros) encadeados na base do monumento a Fernando I de Médici na praciña da dársena de Livorno.
A súa última e traballosa empresa foi o grandioso monumento ecuestre a Filipe IV de España, realizado, sobre deseño de Velázquez, entre 1634 e 1640. Este monumento é a primeira estatua ecuestre co cabalo erguido e sostido sobre a patas traseiras.
Tacca faleceu en 1640, pouco despois de que a estatua de Filipe IV (desde o século XVIII na madrileña "praza de Oriente", enfronte do Pazo Real) fose embarcada para España. Está sepultado na basilica della Santissima Annunziata.
Outras imaxes
Pietro d'Abano

Pietro d'Abano, nado contra 1250 e finado contra 1316, foi un filósofo e médico natural de Abano Terme, famoso pola súa obra Conciliator Differentiarum, quœ inter Philosophos et Medicos Versantur. Acusado de herexía e ateísmo pola Inquisición, morreu na cadea en Padua antes de rematar o seu xuízo. Traxectoria
Estudou medicina en Padua e despois viaxou a Constantinopla, onde aprendeu grego, no Conciliator mesmo menciona o seu trato con Marco Polo, viviu en París despois de 1290, onde estudou e quizais tamén ensinou, acusado polos dominicos de hexería foi a xuízo pero grazas á intervención do Papa quedou libre. En 1306 ou 1307 volveu a Padua para ensinar filosofía e medicina na súa universidade, pouco despois de chegar os dominicos levárono a xuízo por herexía, e de novo en 1315 aínda que morreu antes do remate do xuízo. Obra
Nos 210 differenciae do Conciliator Differentiarum, quœ inter Philosophos et Medicos Versantur (1303 e 1310), amosa os seus diversos intereses pola filosofía da natureza, divide a medicina entre a teoría e a práctica e afirma que o papel do médico é ser un ministro dunha natureza que se pode explicar racionalmente. En Expositio Problematum Aristotelis (1310) tradución e comentario dos Problemas de Aristóteles, un texto pseudoaristoteliano sobre unha gran variedade de temas que Abano agrupa en 38 particulae e amosa o seu escepticismo polo sobrenatural e polas supersticións populares.
Pietro della Valle

Pietro Della Valle, nado en Roma o 2 de abril de 1586 e finado ib. 21 de abril de 1652, foi un explorador italiano que viaxou por todo Oriente Próximo, chegando á India. Traxectoria
Naceu nunha familia rica e nobre. Os seus primeiros anos de vida dedicounos ao cultivo da música, da literatura e das armas. Recibiu unha esmerada educación, estudando latín, a mitoloxía grega, a clásica e a Biblia. Tamén se converteu en membro da Academia de Umoristi, adquirindo certa reputación como retórico.
En 1606 escribiu os versos para unha pequena ópera, Il carro di fedeltà d'amore, que é considerada o primeiro exemplo de melodrama sobre argumento profano en Roma. O seu mestre de clavicémbalo, Paolo Quagliati, compuxo a música, que foi impresa en 1611.
En 1614 iniciou as súas viaxes, partindo de Venecia. Pasou un ano en Constantinopla, onde estudou turco e árabe. Logo continuou a súa travesía por Exipto, a Terra Santa, Arabia, Persia, (foi durante esa viaxe na que descubriu en 1616 o código Hammurabi), e a India, volvendo a Italia en 1626. A narración das súas viaxes baseada nas súas cartas aparece en dous volumes (1650-1658).
Interesado nas ruínas das cidades da antiga cultura mesopotámica, levou a Europa algúns ladrillos con inscricións da escritura cuneiforme, sendo os primeiros exemplos desa escritura na Europa moderna.
Foi tamén o introdutor do gato persa en occidente. Obras
Il Carro di Fideltà d’amore, Robletti, Roma, 1611.
Viaggi di Pietro Della Valle il pellegrino, descritti da lui medesimo in lettere familiari all'erudito suo amico Mario Schipano, divisi in tre parti cioè: la Turchia, la Persia e l'India. Colla vita e ritratto dell'autore. Torino, 1843.
Discorso sulla musica dell'età nostra, 1640.
Pietà

A Pietà, ou Virxe de Piedade, é un tema artístico da iconografía cristiá que representa á Virxe María en Mater Dolorosa, nai que chora o seu fillo que ten sobre os seus xeonllos, neste caso Cristo baixado morto da cruz antes da súa posta na tumba, acontecemento antes da súa Resurrección, precedendo a Ascensión. A escena da Deposición de Cristo trata de xeito máis amplo de todos personaxes que estaban ao pé da cruz por demais do Cristo e da súa Nai. Historia
Este tema cristián de sufrimento e de morte é o primeiro expresado despois dos episodios da Paixón de Cristo, antes da súa Resurrección. Está vixente entre os anos 1350 e 1500 (dos séculos XIV e XV) moi marcados por graves períodos de epidemias e pandemias de peste negra.
Completa outros temas de Virxe, ou «Virxe co Neno», tradicionalmente inscritos na infancia de Xesús.
Estritamente o tema non debe implicar, na súa representación, máis que dous dos personaxes da cronoloxía da vida do Cristo: el mesmo morto e María a súa nai aflixida. Como en moitas outras representacións sagradas, outros personaxes (santos, o doador ou o socio comanditario) poden asistir de xeito anacrónico á escena como se pode ver tamén nas Conversacións sagradas (Sacra Conversazione), outro tema da iconografía cristiá xurdido no Renacemento.
Pig (filme de 2021)

Pig é un filme estadounidense de 2021 escrito e dirixido por Michael Sarnoski (no seu debut como director), a partir dunha historia de Vanessa Block e Sarnoski. Está protagonizado por Nicolas Cage como un cazador de trufas que vive só nas montañas de Oregón e debe regresar á súa vida pasada en Portland na procura do seu porco, que foi secuestrado. O resto do elenco está composto por Alex Wolff e Adam Arkin. Personaxes
Nicolas Cage como Robin "Rob" Feld
Alex Wolff como Amir
Adam Arkin como Darius
Nina Belforte como Charlotte
Gretchen Corbett como Mac
David Knell como Chef Finway
Darius Pierce como Edgar
Pigou Club

O Pigou Club é, segundo a definición dun dos fundadores, a unha "elite de economistas e expertos encargados de levaren a cabo a defensa pública de altos impostos Pigouvianos, coma por exemplo imposto da gasolina ou imposto gravado sobre o carbón. ". O Pigou Club fundouno o economista N. Gregory Mankiw. Características
Un Imposto Pigouviano é un imposto para corrixir as externalidades negativas dunha actividade de mercado. Tipicamente estes economistas e expertos tamén fixeron unha defensa pública para baixar outros impostos, coma por exemplo o imposto da renda ou o imposto de sociedades. A revista The Economist expresou repetidamente o seu apoio ás Políticas Pigouvianas (cf. Xaneiro 2007 cover story, which states "This paper has repeatedly expressed support for a carbon tax. ").
O grupo acadou recoñecemento cando The New York Times publicou "Raise the Gasoline Tax? Funny, It Doesn’t Sound Republican" o 8 de outubro do 2006. A resposta non se fixo esperar, por parte do National Post, un xornal canadense de centro-dereita que botou a andar o Nopigou Club.
Piho Rua

Piho Rua, nado o 15 de novembro de 1954 en Rakahanga, é un político das Illas Cook. Traxectoria
Rua serviu como oficial de policía durante vinte anos antes de se converter no xefe executivo da oficina do primeiro ministro, posto no que recibiu críticas por avogar polo control dos medios de comunicación para evitar novas críticas co goberno. Tamén foi controvertido o seu nomeamento como superintendente de policía a pesar de deixar a policía había anos.
Entrou no Parlamento das Illas Cook en 2004 pola circunscrición de Rakahanga vencendo ao antigo primeiro ministro Pupuke Robati. Apoiou a Jim Marurai como primeiro ministro e entrou no gabinete como ministro de Cultura, Turismo e Comisión de Servizo Público.
En maio de 2005 Rua tivo que deixar o goberno polas críticas doutros membros do gabinete. , e unha auditoria dos gastos do seu ministerio revelou que gastara 4500 dólares en chamadas nos seus meses no posto, diante o cal Rua concordou en devolver os cartos. En setembro de 2010 anunciou a súa retirada da política.
Pilar Bouzas Pérez

María Pilar Bouzas Pérez, nada en Allariz e finada no mesmo concello en 2005, foi unha mestra galega. Traxectoria
Filla do médico Antonio Bouzas Alonso e irmá de María Bouzas Pérez. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Ourense, aprobou as oposicións en 1934, e foi mestra de Casnadagaia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 a súa irmá María tivo que marchar ao exilio e outros dous irmáns morreron na guerra. Depurada como mestra en 1943 foi condenada ao exilio na escola de Fuen del Cepo (Teruel). Retornada á súa escola de Allariz dedicouse ao fomento da lectura, a promoción da poesía e a organización de tarefas para os rapaces. En 1966 gañou o Concurso de divulgación social na escola primaria. Foi concelleira de Allariz en 1974.