Grandes Observatorios Astronómicos

A serie de Grandes Observatorios Espaciais da NASA, a axencia espacial estadounidense, consistía nun grupo de catro grandes observatorios, baseados no espazo. O proxecto é chamado, en inglés, Great Observatories Program.
Cada un dos observatorios tiña ou ten un tamaño e un custo similares, e cada un fixo unha contribución substancial á astronomía. Cada telescopio buscou centrarse nunha banda particular do espectro electromagnético para obter unha análise máis precisa e profunda de cada espectro e así comprender mellor como naceu o Universo e como se desenvolve.
Así, en varias ocasións, o mesmo corpo celeste foi observado por diferentes telescopios, obtendo unha visión máis profunda del. Telescopio Espacial Hubble
O Telescopio Espacial Hubble (HST) chamábase anteriormente "Space Telescope" (ST),
Está destinado a observar preferentemente luz ultravioleta, luz visíbel e ondas próximas ao infravermello.
Recibiu un total de 5 visitas de transbordadores espaciais, a primeira o 12-13 de decembro de 1993 - para corrixir os defectos de deseño que causaban distorsión nas imaxes obtidas - e a última os días 11-24 de maio de 2009 - onde recibiu unha nova actualización de equipamentos.
Foi o primeiro telescopio lanzado o 24 de abril de 1990. Observatorio de Raios Gama Compton
O Observatorio de raios gamma Compton (Compton Gamma Ray Observatory - CGRO) chamábase anteriormente Gamma Ray Observatory (GRO).
Destinábase a observar a radiación de alta enerxía, coñecida como "radiación gamma" e podía rexistrar moitos procesos físicos no Universo, como; erupcións solares, explosións de raios gamma, púlsares, explosións de nova e supernova, emisión de quasar e interaccións de raios cósmicos co medio interestelar.
Foi o segundo telescopio que se lanzou o 5 de abril de 1991. Compton foi retirado de órbita ao ser lanzado con seguridade á atmosfera terrestre o 4 de xuño de 2000. Observatorio de Raios-X Chandra
O Observatorio de raios X Chandra (Chandra X-ray Observatory - CXO) foi nomeado anteriormente como Advanced X-ray Astronomical Facility (AXAF).
Está destinado a detectar e observar emisións de raios X, buratos negros, quasares e gases en alta temperatura, axudando aos científicos a comprenderen a estrutura e a evolución do universo. Debido á absorción de raios X pola atmosfera terrestre, o observatorio debe orbitar por riba dela, a unha altitude de 139. 000 km no espazo.
Foi o terceiro telescopio a ser lanzado, no 23 de xullo de 1999. Telescopio espacial Spitzer
O Telescopio Espacial Spitzer (Spitzer Space Telescope - SST) foi denominado anteriormente como Space Infra-red Telescope Facility (SIRTF).
Está destinado a observar radiación infravermella. Debido á absorción deste tipo de radiación pola atmosfera terrestre, é necesario que el permaneza fóra da atmosfera, permitindo o estudo de partes ocultas de telescopios terrestres como; o centro de galaxias e formacións de novos sistemas planetarios.
Para funcionar correctamente, precisa ser simultaneamente aquecido e arrefriado até poucos graos por encima do cero absoluto - 0 K (-459 °F ou -273 °C). O telescopio foi deseñado para durar uns 2, 5 anos, pero a fase de arrefriamento durou uns 5, 5 anos, completándose o 15 de maio de 2009, dando comezo á "misión de quecemento". Spitzer pode seguir operando até finais da década.
Foi o cuarto telescopio en ser lanzado, no 25 de agosto de 2003. Estado do programa
De todos estes satélites, só o Compton non está operativo. Un dos seus xiroscopios fallou e a NASA optou por lanzalo contra a atmosfera, de forma segura, no 4 de xuño de 2000. A NASA anunciou oficialmente que desactivará o Hubble no futuro, pero en maio de 2009, unha misión tripulada do transbordador espacial Atlantis, comandada polo astronauta Scott Altman, realizou un mantemento do seu equipo e o intercambio doutros que lle deron unha supervivencia doutros 4 ou 5 anos máis.
Spitzer foi o único dos Grandes Observatorios que non foi lanzado a bordo dun transbordador espacial. Orixinalmente pretendíase usalo, pero debido ao desastre do Columbia, decidiuse usar o foguete Delta II, que o colocou nunha órbita heliocéntrica. Os sucesores do programa orixinal
James Webb Space Telescope
O telescopio espacial James Webb ou JWST é un proxecto de telescopio espacial co propósito de captar radiación infravermella. O telescopio JWST deberá observar a formación das primeiras galaxias, estrelas e planetas, estudar a súa evolución e ver a produción dos elementos formados polas estrelas. Tras ser adiado varias veces desde 2018, está previsto o seu lanzamento polo foguete Ariane 5 desde a Guiana Francesa en outubro de 2021.
Constellation-X
Constellation-X é o deseño dun telescopio espacial de raios X operado pola NASA. Abre unha nova xanela de raios X para a astrofísica, xa que pode ver buratos negros súper masivos e, como resultado, fai películas desde a órbita do burato negro e quizais alén do Horizonte de sucesos.
Telescopio espacial de raios gamma Fermi
O Fermi Gamma-ray Space Telescope, foi denominado anteriormente como "Gamma-ray Large Area Space Telescope (GLAST).
É un potente observatorio espacial deseñado para observar o comportamento da radiación de alta enerxía. Fermi permite aos científicos responder a preguntas persistentes sobre unha ampla gama de temas, incluíndo: sistemas de buratos negros supermasivos, púlsares, a orixe dos raios cósmicos e investigación de sinais "Nova Física".
O telescopio foi lanzado o 11 de xuño de 2008 e despois de 5 anos en funcionamento entrou na fase prolongada da misión. O seu nome é en homenaxe ao astrónomo italiano Enrico Fermi.
INTEGRAL
O laboratorio internacional de astrofísica de raios gamma INTErnational Gamma-Ray Astrophysics Laboratory (INTEGRAL) é un telescopio co propósito de detectar parte da radiación enerxética que se emite ao espazo. É o observatorio de raios gamma máis sensíbel que se puxo en marcha. INTEGRAL ofrece unha nova visión dos obxectos máis violentos e exóticos do Universo, como buratos negros, estrelas de neutróns e supernovas, axudando tamén a comprender o proceso de formación de novos elementos químicos e a misteriosa explosión de raios gamma, o fenómeno máis enerxético do Universo.
INTEGRAL é unha misión da ESA en cooperación coa Axencia Espacial Rusa e a NASA. O lanzamento tivo lugar o 17 de outubro de 2002, no cosmodromo de Baikonur en Kazakhstán.