proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Revitalización lingüística

A revitalización lingüística ou renacemento da lingua, é un intento de deter ou reverter o proceso de esmorecemento dunha lingua ou resucitar unha extinta. Entre os involucrados neste proceso pódense contar lingüistas, grupos culturais ou comunitarios ou gobernos.
A miúdo, diversos partidos traballan xuntos no mesmo proxecto. As linguas obxectivo da revitalización lingüística inclúense aquelas cun uso ou prominencia severamente minguada, chamadas linguas en perigo ou ameazadas, ou aquelas que só teñen uns poucos falantes anciáns, chamadas moribundas. Nalgúns casos, as técnicas de revitalización lingüística poden ser empregadas para tentar revivir linguas mortas. Malia que os obxectivos da revitalización varían moito dependendo do caso, todos teñen en común facer medrar o número de falantes e o uso da lingua, ou tentar manter o nivel actual da lingua para protexela da extinción.
É preciso distinguir entre renacemento da lingua (a resurección dunha lingua "morta" sen falantes nativos vivos) e a revitalización da lingua (o rescate dunha lingua que está a "esmorecer"). Tense sinalado que o único caso exitoso de resurección lingüística completa, é o da lingua hebrea, xa que se creou unha nova xeración de falantes nativos sen ningún falante pre-existente como modelo.
Revlon

Revlon é unha empresa estadounidense de cosmética, coidado da pel, perfumaría e coidado persoal fundada en 1932.
Revolta Maji Maji

A revolta Maji Maji foi unha rebelión das tribos africanas nativas na África Oriental Alemá contra as autoridades coloniais, que tivo lugar entre 1905 e 1907. Antecedentes
Como resultado da repartición de África na Conferencia de Berlín entre as potencias europeas, Alemaña quedara con algunhas colonias esparexidas polo continente, entre elas a actual Tanzania, agás Zanzíbar chamada entón a África Oriental Alemá, a presenza alemá no interior da colonia era escaso, as autoridades alemás empregaban a forza para manter o control e asegurar o pagamento das taxas ou obrigar ao traballo forzado para construír estradas. Segundo o goberno da colonia o suroeste da colonia constituía un terreo ideal para o cultivo do algodón, así que o goberno deu concesións a uns poucos alemáns para cultivalo, aos nativos confiscáronselles as terras e obrigóuselles a traballar no cultivo do algodón a cambio dun salario escaso, a situación era desesperada en moitas comunidades.
En 1904 nunha pequena aldea, o feiticeiro Kinjikitile Ngwale afirmou estar posuído polo espírito dunha serpe chamada Hongo. Ngwale comeza a denominarse Bokero e a desenvolver a crenza que o pobo da África Oriental alemá estaba chamado a eliminar os alemáns, e deu aos seus seguidores unha poción de guerra: auga (maji en Suahili) mesturada con aceite de rícino e grans de millo miúdo. Os peregrinos chegan por centos á aldea ao correrse a voz da chegada dun profeta A revolta
A revolta estoupa en xullo de 1905, os guerreiros do maji maji queiman plantacións e granxas, matando aos seus ocupantes. Os seguidores do movemento de Bokero estaban pobremente armados, pero eran numerosos, e dende a orixe do rebelión nas montañas Matumbi no sur do que agora é Tanzania atacaron as gornicións alemáns. No sur da colonia os alemáns contaban con 458 soldados europeos e 588 nativos, pero estaban ben armados, polo que deciden fortificarse á espera da chegada de reforzos.
En agosto de 1905 varios milleiros de rebeldes Maji, dirixidos por outro feiticeiro, atacaron a gornición local de Mahenge defendida polo tenente von Hassen con 60 nativos e unha metralladora.
Os ngoni decidiron unirse á revolta con 5. 000 guerreiros e atacaron Mahenge o 21 de outubro, pero foron igualmente rexeitados.
O káiser Guillerme enviou dous cruceiros coa súa dotación como reforzo, e cando en outubro chegaron de Alemaña 1. 000 soldados, o conde Adolf von Götzen, o gobernador decidiu marchar ao sur para restaurar a orde, no seu avance os alemáns destruíron aldeas, gando e campos e reservas de alimentos utilizados polos rebeldes. En abril de 1906 o suroeste quedou pacificado.
No sueste a resistencia continuou en forma de guerrilla, pero os alemáns mesmo prohibiron cultivar para rendelos por fame e non foi ata agosto de 1907 no que se pacificou definitivamente o territorio.
Por causa da revolta morreron algúns miles centos de alemáns e 75. 000 nativos e a colonia permaneceu en calma ata a primeira guerra mundial.
Revolta das Pedradas

A Revolta das Pedradas ou Revolta do Pan foi unha protesta popular de inicios do século XX que se produciu en marzo de 1918 en Trasancos, dende Valdoviño a Pontedeume.
As protestas baseábanse na suba de prezos e impostos ós labregos, que eran moi superiores aos que pagaban os comerciantes. Historia
O inicio da primeira guerra mundial supuxo unha importante oportunidade de negocio para España, que se mantivo á marxe do conflito. A venda de materias primas aos países en guerra permitiu un crecemento económico que prexudicaba os máis pobres, xa que incrementou os prezos dos alimentos.
En 1913 inaugurouse o tren a Ferrol o que supuxo a chegada de produtos do interior, deixando os labregos sen mercado para os seus. As protestas iniciáronse na feira de Xuvia e nas vilas de Neda e Narón os días 8 e 9 de marzo de 1918. Josefa Noval Luaces e Rosa Tenreiro Ameijeiras foron feridas por tiros. En protesta as mulleres cortaron os accesos a Ferrol e lanzaron pedras contra os establecementos dos especuladores. En Ferrol o día 11 morreu Juan Torres (de 12 anos) e Valentín Dapena Pereira de 16 anos e traballador do Arsenal. Ás protestas sumáronse as traballadoras da fábrica téxtil de Xuvia, que protestaban pola perigosidade do seu traballo, as malas condicións laborais e os baixos salarios.
O día 13 de marzo na Feira do Trece de Sedes continúan as protestas acusando o alcalde de Narón de especular co prezo do trigo no seu establecemento. A Garda Civil e tropas de infantaría e cabalaría, mandadas polo tenente Pedro Alcaide disparan contra os manifestantes. Houbo canda menos cinco mortos: Francisco Delgado Vilanova, Valentín Muíño, Manuel Romero Romero e María González e Fernández. Esa mesma tarde o concello fixo público un comunicado: O día seguinte seis mil traballadores dos estaleiros foron en manifestación dende Ferrol ata Sedes. O 18 de marzo os soldados iniciaron a retirada. En abril, o Goberno decretou unha amnistía, había 30 mulleres no cárcere.
Os sindicatos axudaron os labregos a organizarse en sindicatos e cooperativas. Xurdiron así as cooperativas de Pedroso, Sedes, San Mateu ou Castro.
Revoltas semellantes contra a ditadura de Primo de Rivera houbo en Oseira, Nebra ou Sobredo (Guillarei).
En 1933 fíxose un monumento en memoria dos mortos na Feira do Trece de Sedes. En 1936 foi destruído por falanxistas. En 2019 a veciñanza de Sedes fíxolles unha homenaxe ás mulleres que secundaron a revolta.
Revolta de 1173-1174

A revolta de 1173-1174 foi unha rebelión fracasada contra o rei de Inglaterra, Henrique II, levada a cabo por tres dos seus fillos, Henrique o Rei Mozo, Ricardo (o futuro Ricardo I, Corazón de León) e Godofredo, duque da Bretaña, xunto coa súa propia muller, Aliénor de Aquitania, Guillerme, rei de Escocia, o rei Lois VII de Francia (á vez sogro de Henrique o Mozo e o exmarido de Leonor), o conde de Flandres, Filipe e o de Boulogne, Mateu, entre outros.
A revolta comezou en abril de 1173, cando as tropas dos condes de Flandres e de Boulogne invadiron Normandía dende o leste, á vez que o rei de Francia, co seu xenro, atacou dende o sur e o duque da Bretaña dende o oeste. Guillerme atacou o norte de Inglaterra.
Entre as múltiples consecuencias da fracasada revolta destacan a morte do conde de Boulogne, a derrota do rei de Francia e do duque da Bretaña, ademais da captura, en xullo de 1174, de Guillerme na batalla de Alnwick, feito que o levou a asinar o Tratado de Falaise segundo o cal o rei de Escocia xurou que Escocia estaría sempre subordinada á coroa inglesa, a súa igrexa á de Inglaterra e que soldados ingleses ocuparían varios castelos clave en Escocia, os de Roxburgh, Berwick, Jedburgh, Edimburgo e Stirling, a cargo dun imposto especial para a súa manutención.
Revolta de Kirguizistán de 2010

A revolta de Kirguizistán de 2010 foi un conxunto de manifestacións públicas que provocaron o derrocamento do goberno de Kirguizistán o 7 de abril de 2010. Os manifestantes dirixían os seus ataques contra o presidente Kurmanbek Bakiyev, que declarou estado de emerxencia no norte do país e na capital, Bixkek, antes de fuxir para Jalal-Abad (actual Manas).
Alén dos conflitos na capital, que acabou coa morte de cerca de 40 persoas, tamén no inerior do país houbo revoltas. O día 8, o número ascendeu a 75 mortos e 400 feridos, segundo datos oficiais.
A noite do día 7 reportouse a fuxida do presidente Bakiyev cara a cidade sureña de Osh. Mentres que na capital, os líderes opositores instalaron un goberno provisional liderado por Rosa Otunbáeva, que controlaba case todo o país excepto as provincias de Osh e Jalal-Abad, que estaban baixo o control de Bakiyev.
O 11 de abril, o goberno dos Estados Unidos de América recoñeceu o goberno provisional como a nova autoridade nacional. O 15 de abril, Bakiyev dimitiu e fuxiu do país.
Revolta dos angolares

A revolta dos angolares, tamén coñecida como a revolta do rei Amador, foi un episodio da historia de san Tomé e Príncipe, ocorrido a finais do século XVI. Historia
Foi unha revolta de escravos que se rebelaron contra o imperio portugués, un episodio determinante da historia do pobo angolar. A revolta foi liderada por Amador, rei dos combatentes, o 9 de xullo de 1545, cando as súas forzas marcharon sobre a capital, San Tomé, pero foi subxugada o ano seguinte polos portugueses, que capturaron e executaron a Amador (1596). Os rebeldes chegaron a controlar dúas terceiras partes da illa.
A partir de 2005, o 4 de xaneiro foi convertido en festa nacional como homenaxe ao rei Amador.
Revolta dos bátavos

A revolta dos bátavos ou levantamento bátavo tivo lugar na Xermania Inferior entre os anos 69 e 70, no século I. Os bátavos, habitantes dunha pequena pero militarmente poderosa poboación xermánica asociada cos chattos no delta do Rin, rebeláronse contra o Imperio Romano. Pronto á Gallia Belgica uníronse as tribos celtas belgas e algunhas tribos xermánicas.
Liderados polo suboficial romano Gaius Julius Civilis (Xulio Civilis) e o príncipe bátavo, os xermánicos venceron inicialmente o exército romano, derrotando dúas lexións. Porén, os romanos formaron un formidable exército e nomearon a Quintus Petilius Zerialus como o seu xeneral. Iso cambiou o destino da guerra e obrigou aos bátavos a negociar a paz. Os alemáns tiveron que aceptar a orde romana e ter unha lexión acuartelada en Noviomagus (actual Nimega). Lexións que participaron no levantamento
Legio V Alaudae
Legio XV Primigenia
Lexio I Germánica
Lexio XVI Gallica
Lexio VIII Augusta
Legio XI Claudia
Lexión XIII Gemina
Lexio XIV Gemina
Lexio XXI Rapax
Legio II Adiutrix
Lexio I Adiutrix
Lexión VI Victrix
Legio XVI Flavia Firma Galería de imaxes
Revoltas de Palestina de 1929

Os Disturbios Palestinos de 1929 (tamén coñecidos como a Sublevación do Muro das Lamentacións ou Sublevación de Buraq) fan referencia á serie de manifestacións e disturbios que aconteceron a finais de agosto de 1929 cando unha prolongada disputa entre musulmáns e xudeus polo acceso ao Muro das Lamentacións en Xerusalén desembocou en actos violentos. Durante a semana dos disturbios, 116 árabes e 113 xudeus foron asasinados e 339 resultaron feridos.
O Mufti ordenou abrir o extremo sur da rúa que cruzaba o Muro. A antiga rúa sen saída converteuse nun paso que ía desde o Monte do Templo ata dentro da área de oración do Muro. Os mulas pasaban por esa rúa estreita, a miúdo tirando excrementos. Isto, xunto con outros proxectos de construción na zona, e o acceso restrinxido ao Muro, provocou a protesta dos xudeus ante os británicos, que permaneceron indiferentes.
O 14 de agosto de 1929, logo dos ataques a xudeus que rezaban no Muro, 6000 xudeus manifestáronse en Tel Aviv gritando "O Muro é noso". Ao día seguinte, 300 mozos izaron a bandeira e cantaron o himno sionista fronte ao Muro. Un día despois, o 16 de agosto, unha multitude de 2000 musulmáns baixou ao Muro das Lamentacións esnaquizando obxectos litúrxicos, queimando libros de oración e notas de súplica. A revolta estendeuse cara a zona comercial xudía e provocou poucos días máis tarde a infame Matanza de Hebron.
Revolucionario

Un revolucionario é unha persoa que participa activamente ou avoga por unha revolución.
Tamén, cando se usa como un adxectivo, o termo revolucionario refírese a algo que ten un impacto importante e repentino na sociedade ou nalgún aspecto do esforzo humano. Definición
O termo, tanto en modo substantivo como adxectivo, aplícase normalmente no campo da política, e ocasionalmente nos da ciencia, a invención ou a arte. En política, un revolucionario é alguén que apoia un cambio drástico, rápido e abrupto, mentres un reformista é alguén que apoia un cambio máis gradual e incremental. Un conservador é alguén que xeralmente se opón a tales cambios. Un reaccionario é alguén que quere que as cousas volvan ser do xeito que eran antes de que o cambio sucedese. Revolución e ideoloxía
Segundo sociólogo James Chowning Davies, os revolucionarios políticos poden ser clasificados de dous xeitos: Segundo os obxectivos da revolución que propoñen. Normalmente, estes obxectivos son parte dunha certa ideoloxía. En teoría, cada ideoloxía podería xerar a súa propia marca de revolucionarios. Na práctica, a maioría de revolucionarios políticos foron anarquistas, comunistas ou socialistas.
Segundo os métodos que propoñen utilizar. Isto divide os revolucionarios en dous grandes grupos: Os que defenden unha revolución violenta, e os que son pacifistas.
O anarquista revolucionario Serguéi Necháyev argumentou en Catecismo dun Revolucionario: "O revolucionario é un home condenado. Non ten intereses privados, asuntos, sentimentos, lazos, propiedades nin mesmo un nome de seu. O seu ser enteiro é devorado por un propósito, un pensamento, unha paixón: a revolución. Corazón e alma, non soamente de palabra senón de feitos, romperon toda ligazón co orde social e co mundo civilizado enteiro; coas leis, boas maneiras, convencións, e moralidade daquel mundo. El é o seu inimigo desapiadado e continúa a habitalo cun único un propósito: destruílo. "
Segundo o Che Guevara: "Déixeme dicirlle, a risco de parecer ridículo, que o verdadeiro revolucionario está guiado por grandes sentimentos de amor. É imposíbel pensar nun verdadeiro revolucionario sen esta cualidade".
Revolución científica

O concepto de revolución científica da sociedade occidental de medieval en moderna, iniciada no século XVI por Nicolás Copérnico. Esta transformación foi o resultado dun cambio de mentalidade cara á natureza, dun novo pensamento científico. En tempos de Galileo, a física adquiriu o status de modelo de ciencia, modelo que debería seguir todo saber que quixese alcanzar a categoría de coñecemento científico. A tarefa da ciencia do século XVII foi atopar técnicas precisas para ter o control racional da experiencia e mostrar como conceptos matemáticos pódense utilizar para explicar os fenómenos naturais.
Esencialmente, o éxito de Galileo debeuse á capacidade para combinar as funcións de erudito e artesán. Para iso aceptou as técnicas dos artesáns - as lentes, o astrolabio, as bombas - e o razoamento lóxico-matemático desenvolvido polos gregos e a escolástica medieval. A partir de datos repetibles, ordenados baixo principios matemáticos Galileo formulou a lei da caída dos corpos, as leis de movemento dos proxectís e a lei do péndulo. É dicir que reduciu a leis os diversos feitos observados utilizando un razoamento indutivo.
Revolución da credibilidade

En economía, a revolución da credibilidade foi un movemento cara a unha análise empírica máis rigorosa. O seu obxectivo era poñer a proba a teoría económica e centrouse na modelización econométrica causal e no uso de métodos experimentais e cuasi-experimentais.
A revolución comezou na década de 1960, cando os gobernos comezaron a pedirlles aos economistas que aplicasen as súas competencias en modelización económica, econometría e deseño de investigación para recoller e analizar datos gobernamentais co fin de mellorar a elaboración de políticas e a aplicación das leis. Un bo exemplo é a investigación sobre discriminación levada a cabo pola Comisión para a Igualdade de Oportunidades no Emprego (EEOC). Con base en datos de obrigatorio cumprimento para todas as empresas dos Estados Unidos con 100 ou máis empregados, economistas dirixidos por Phyllis Wallace demostraron a existencia de discriminación sistemática no emprego por raza e sexo. O seu traballo deu lugar a casos de discriminación con éxito nos sectores enerxético, farmacéutico e téxtil.
Francine Blau e outros continuaron empregando datos da EEOC e doutras fontes para analizar con máis rigor as diferenzas salariais e a segregación ocupacional por raza e sexo.
Diversos economistas comezaron a probar de maneira rigorosa modelos económicos mediante técnicas econométricas. Por exemplo, Ann Dryden Witte levou a cabo unha proba econométrica rigorosa do modelo hedónico de prezos da vivenda e do modelo económico do crime. Dryden Witte tamén empregou deseños experimentais e cuasi-experimentais para avaliar políticas e programas de xustiza penal.
O Premio Nobel de Economía de 2021 foi concedido a David Card, Joshua Angrist e Guido Imbens polo seu labor na promoción da revolución da credibilidade. Alan Krueger estivo estreitamente vinculado ao traballo destes tres economistas, aínda que faleceu dous anos antes de que se lles concedese o premio.
O termo «revolución da credibilidade» foi acuñado por Joshua Angrist en 2010, no seu paper no que describía os cambios na economía empírica que se produciran como resultado deste movemento.
Revolución permanente

A revolución permanente é unha teoría socialista que formula que a revolución socialista debe estar baixo o control do proletariado, e debe ser internacional para garantir o seu triunfo.
Foi un concepto creado por Karl Marx e desenvolvido por Lev Trotski, un revolucionario ruso que foi clave para que os comunistas gañasen a guerra posterior á Revolución rusa de 1917. A revolución permanente normalmente asóciase con Trotski porque escribiu un libro titulado Revolución permanente. Este libro foi publicado en Alemaña pola oposición de esquerda. Marx e Engels
O primeiro uso do termo por Marx e Engels atópase no libro "A Sagrada Familia" de 1844, para describir o comportamento de Napoleón Bonaparte que substituíu o Terror polo seu propio réxime marcado polas reformas. En 1849, Marx e Engels sinalaron que o termo fora utilizado por outros xornalistas como Eugen Alexis Schwanbeck, xornalista do Kölnische Zeitung, ou autores como Henri Druey, indicando que conseguira un certo recoñecemento nos círculos intelectuais. Foi en 1850 coa "Comunicación ao Comité Central da Liga de Comunistas" cando o concepto "revolución permanente" se fixo realmente coñecido polo público. Para Marx, a revolución permanente debía continuar ata que os medios de produción estivesen en mans dos traballadores fronte a pequena burguesía que quería acabar coa revolución canto antes. Contexto
O libro A revolución permanente escrito por Trotski, foi publicado cando Stalin estaba perseguindo a oposición de esquerda para purgala, xa que a oposición de esquerda era un dos seus inimigos políticos. Un dos membros desta oposición era Trotski, o seu acérrimo inimigo. Unha das diferenzas xa mencionadas entre Trotski e Stalin era que Stalin cría no "socialismo nun só país" pero Trotski cría na "revolución permanente".
A teoría da revolución permanente contraponse á do "socialismo nun só país" defendida por Iosif Stalin e Nikolai Bukharin entre outros, acérrimos inimigos de Lev Trotski, xa que Trotski dentro do partido comunista era de "esquerda" pero Iosif Stalin era de "centro" e Bukharin de "dereita". Segunda esta teoría, a burguesía en países subdesenvolvidos non levaría a cabo a revolución democrática (que era unha das fases para chegar ao socialismo que proponía Karl Marx) debido a algúns factores moi visibles: a súa dependencia do sistema capitalista, e a súa debilidade histórica. Por estas razóns, o proletariado debe soportar toda a carga da revolución, e esta revolución debe ser internacional para que poida triunfar.
Revolución verde

En círculos internacionais bautizouse co nome de Revolución Verde o importante incremento da produción agrícola que se deu en México a partir de 1943, como consecuencia do emprego de técnicas de produción modernas, concretadas na selección xenética e a explotación intensiva permitida polo regadío e baseada na utilización masiva de fertilizantes, pesticidas e herbicidas.
As novas técnicas fóronse incorporando con posterioridade a outros países do Terceiro Mundo, como a India (1965), ó tempo que se diversificou a súa aplicación a outros cultivos como o arroz ou o millo.
A importancia desta revolución radicou en que mostraba perspectivas moi optimistas con respecto á erradicación da fame e a desnutrición nos países subdesenvolvidos.
Os resultados en canto a aumento da produtividade foron espectaculares. En México, baste citar como exemplo ó trigo; a súa produción pasou dun rendemento de 750 kg. por hectárea en 1950, a 3, 200 kg. na mesma superficie en 1970.
Pero os aspectos negativos non tardaron en aparecer: problemas de almacenaxe descoñecidos e prexudiciais, excesivo custo de sementes e tecnoloxía complementaria, a dependencia tecnolóxica, a mellor adaptación dos cultivos tradicionais eliminados ou a aparición de novas pragas. Polo que foi moi criticada dende diversos puntos de vista que van dende o ecolóxico ó económico, pasando polo cultural e incluso nutricional.
Revolucións de 1917-1923

As revolucións de 1917-1923 foron un período de descontento político e revoltas arredor do mundo inspirado polo éxito da revolución rusa de 1917 e as desordes xurdidas como consecuencias da primeira guerra mundial. Os levantamentos foron principalmente de natureza socialista ou anticolonialista e na súa maioría tiveron pouca repercusión, non logrando un impacto duradeiro. De toda a actividade revolucionaria deste período, a vaga revolucionaria de 1917-1923 refírese principalmente ao descontento causado pola primeira guerra mundial en Europa.
Revolutionary Road

Revolutionary Road é un filme británico-estadounidense dirixido por Sam Mendes que se estreou no 2008. Baséase na novela homónima de Richard Yates. Sinopse
Filme ambientado nos anos 50. Frank (Leonardo DiCaprio) e April (Kate Winslet) coñécense nunha festa e axiña se namoran o un do outro. Ela quere ser actriz. El desexa viaxar e fuxir da rutina. Pasan os anos, e a parella transfórmase nun estable matrimonio con dous fillos que vive nos suburbios de Connecticut. Pero a súa vida non é feliz. Ámbolos dous se atopan ante un difícil dilema: ora loitar polos seus soños e ideais de sempre ora conformarse coa gris e mediocre vida que levan. Personaxes
Leonardo DiCaprio como Frank Wheeler
Kate Winslet como April Wheeler
Kathy Bates como Helen Givings
Michael Shannon como John Givings, Jr.
Kathryn Hahn como Milly Campbell
Dylan Baker como Jack Ordway
David Harbour como Shep Campbell
Richard Easton como Howard Givings
Zoe Kazan como Maureen Grube
Jay O. Sanders como Bart Pollock Galardóns e nomeamentos
2008: 3 Nomeamentos ós Oscar: actor secundario (Michael Shannon), dirección artística e vestiario.
2008: Globos de Ouro: Mellor actriz drama (Kate Winslet). 4 nomeamentos.
2008: 4 Nomeamentos ós BAFTA, incluíndo mellor actriz (Kate Winslet) e guión adaptado.
Revonnas

Revonnas é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Revue Numismatique

Revue Numismatique, cabeceira herdeira da anterior Revue de la Numismatique Française, é unha revista científica francesa centrada no ámbito da numismática, fundada en 1835 por Louis de La Saussaye e Étienne Cartier, e actualmente vinculada organicamente á Sociedade Francesa de Numismática. Historia
Fundación e evolución
Desde os inicios do Renacemento, os príncipes e os humanistas amosaron interese pola numismática antiga e conformaron coleccións monetarias dentro dos seus gabinetes de antigüidades. No gabinete de Lois XIV, instalado inicialmente en Versalles e posteriormente en París, está a orixe do actual Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia. A partir do século XIX, ese interese esténdese ás moedas nacionais e aparece unha comunidade de afeccionados, ansiosos por poderen debater e comunicar as súas descubesrtas.
Neste contexto, en 1835 créase a Revue de la Numismatique Française, da man dalgúns membros da Sociedade Real dos Anticuarios de Francia e doutras sociedades arqueolóxicas tanto francesas como doutros países, e dirixida nesta primeira etapa por Louis de La Saussaye e Étienne Cartier. O seu primeiro número apareceu o ano seguinte, en 1836.
O nacemento da revista foi, xa que logo, anterior ao da Sociedade Francesa de Numismática, xa que esta non se constituíu ata 1865. E non foi aínda ata case un século despois, en 1958, cando a revista pasou a depender organicamente da SFN, en condición de editora.
A Revue Numismatique hoxe
Cada ano, a Sociedade publica un novo número de Revue Numismatique, e cada dez anos uns índices temáticos dos seus artigos, escritos polos máis prestixiosos investigadores tanto franceses como estranxeiros. As linguas admitidas nas colaboracións son, ademais do francés, o alemán, o inglés, o castelán e o italiano. Na súa publicación, a Société Française de Numismatique conta coa colaboración do Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS).
Os ámbitos dos que se ocupa Revue Numismatique abranguen a numismática e a histoira monetraia e, accesoriamente, a arqueoloxía, a historia económica, a histoira da arte, a epigrafía, a sixilografía e a glíptica, todas elas nos seus aspectos máis relacionados co estudo das moedas, as medallas e os obxectos monetiformes. As seccións da revista organízanse consonte as divisións histórico-culturais tradicionais: numismática celta, grega, romana, bizantina, medieval, moderna, contemporánea e oriental; ademais doutras como as medallas, as fichas monetiformes, e a historia da disciplina numismática e das coleccións.
Da dirección e da administración da Revue encárgase un comité de dirección composto por catro directores, asistidos por dous secretarios de redacción, e un comité de administración constituído polo comité de dirección mais un número igual de membros do Consello de Administration da Société Française de Numismatique. Listaxe de directores da revista
Preséntanse por orde cronolóxica os membros das direccións colexiadas da Revue Numismatique desde o seu primeiro número ata a actualidade:
Rexencia

A rexencia (do latín regentia) é un período transitorio durante o cal unha personalidade (xeralmente da familia real) exerce o poder en nome do monarca titular xa sexa porque este é demasiado novo ou vello, por ausencia do mesmo, ou pola súa incapacidade para gobernar por si mesmo.
A rexencia cesa cando desaparece a causa que a motivou. A rexencia pode ser individual ou colectiva. Xeralmente exercen a rexencia persoas achegadas á Coroa como o pai ou a nai do rei, tamén o príncipe herdeiro no suposto caso de ausencia ou incapacidade do rei.
Rexeneración

En bioloxía, a rexeneración é o proceso de renovación, restauración, e crecemento que fai aos xenomas, células, organismos, e ecosistemas resilientes a acontecementos ou flutuacións naturais que causan perturbación ou dano. Tódalas especies teñen capacidade de rexeneración, dende as bacterias até os humanos. A rexeneración pode ser ora completa onde o novo tecido é o mesmo que o tecido perdido, ora incompleta onde despois do tecido necrótico vén a fibrose. No seu nivel máis elemental, a rexeneración está mediada por procesos moleculares de regulación xénica. Porén, a rexeneración en bioloxía adoita facer referencia a procesos morfoxénicos que caracterizan os trazos de plasticidade fenotípica que permiten aos organismos multicelulares reparar e manter a integridade dos seus estados fisiolóxicos e morfolóxicos. Por enriba do nivel xenético, a rexeneración está fundamentalmente regulada por procesos celulares asexuais. A rexeneración é diferente da reprodución. Por examplo, o xénero hydra realiza a rexeneración mais reprodúcese polo método da xemación.
Rexionalismo

O rexionalismo é un movemento cultural e político de recuperación da identidade propia (lingua, historia, dereito, tradicións e outras peculiaridades). As reclamacións políticas do movemento limítanse a acadar certo grao de autonomía xurídica, aínda que mantendo sempre a dependencia política, motivo polo que é considerado unha forma de unionismo.
No caso concreto de Galiza, xurdiu durante os primeiros anos da Restauración borbónica (último terzo do século XIX). Politicamente, os rexionalistas eran partidarios da descentralización administrativa e, nalgúns casos, da autonomía.
Rexionalismo castelán-leonés

O Rexionalismo castelán-leonés é un movemento político e cultural cuxo obxectivo é sinalar e preservar a identidade histórica e cultural de Castela e León, convertida hoxe en comunidade autónoma española. Estatuto de Autonomía
O actual Estatuto de Autonomía de Castela e León declara no seu preámbulo que Os antigos reinos de Castela e León mantiveron ao longo dos séculos unha identidade histórica e cultural claramente definida dentro da plural unidade de España. Ao exercer, por abafadora maioría das súas institucións representativas provinciais e locais, o dereito á súa Autonomía, nos termos que establece a Constitución española, o pobo castelán-leonés expresou a súa vontade política de organizarse en Comunidade Autónoma, continuando así aquela identidade. Froito do cal en xuño de 1978, Castela e León obtivo o acceso ao réxime preautonómico (a finais de 1977 obtivérao Cataluña) a través do Real Decreto Lei 20/1978, do 13 de xuño. Historia do rexionalismo
En tempos da I República española (1873-1874), xa existiu o proxecto de crear un único estado federado castelán-leonés que agrupase as oito provincias de Castela a Vella coas tres provincias da Rexión de León, aínda que o fin da I República, a principios de 1874, fixo fracasar esta iniciativa.
En 1921, con motivo do cuarto centenario da batalla de Villalar, o Concello de Santander avogou pola creación dunha mancomunidade castelán-leonesa de once provincias. Idea que certos sectores mantiveron en anos posteriores.
Durante a Segunda República Española, sobre todo en 1936, houbo unha grande actividade rexionalista con epicentro en Valladolid favorable a unha rexión de once provincias, e mesmo se chegaron a elaborar unhas bases de estatuto de autonomía que se publicaron no xornal El Norte de Castela. O xornal Diario de León avogou pola formalización desta iniciativa e a constitución dunha rexión autónoma con estas palabras: unir nunha personalidade a León e Castela a Vella arredor á gran conca do Douro, sen caer agora en rivalidades ('Diario de León' ' 22 de maio de 1936). Ao final, a Guerra Civil rematou coas aspiracións da autonomía para a rexión.
Trala morte do xeneral Francisco Franco, xurdiron organizacións rexionalistas, autonomistas e nacionalistas castelán-leonesas como Alianza Regional de Castilla y León (1975), Instituto Regional de Castilla y León (1976) e o PANCAL (1977). Hoxe en día as formacións rexionalistas de maior forza son Unidad Regionalista de Castilla y León, que foi creada en 1993, Candidatura Independiente, ámbalas dúas coa súa maior implantación na provincia de Valladolid e finalmente o Partido Regionalista de Castilla y León en 2010.
Actualmente e dende o ano 1976 celébrase en Villalar de los Comuneros cada 23 de abril o Día de Castela e León coma símbolo da Comunidade de Castela e León e de recordo aos comuneiros.
Rexistro Civil

O Rexistro Civil é un organismo administrativo ou servizo público, encargado de deixar constancia dos feitos ou actos relativos ó estado civil das persoas naturais, así como outros que as leis lles encomenden.
No Rexistro Civil inscríbense os nacementos, a filiación, o nome e apelido das persoas, os falecementos reais ou presuntos, os matrimonios. Así mesmo, pode corresponderlle, segundo o país, o rexistro das gardas, a patria potestade, as emancipacións, as nacionalizacións, os antecedentes penais e os vehículos que usen matrículas.
Os rexistros civís creáronse, primeiramente, en Francia no século XVIII, e logo a partir do século XIX, a súa existencia estendeuse ó resto do mundo como parte do proceso secularizador do Estado, por mor da separación da Igrexa e o Estado e o ditado de leis laicistas (ou laicas). Rexistro Civil en España
En España, o Rexistro Civil é levado polos Xulgados de Primeira Instancia, ou, naquelas localidades onde os haxa, polos Xulgados de Paz. Administrativamente depende da Dirección Xeral dos Rexistros e do Notariado, pertencente ao Ministerio de Xustiza.
Rexistro Mercantil

O Rexistro Mercantil é unha institución administrativa dependente do Ministerio de Xustiza que ten como obxectivo a publicidade oficial das situacións xurídicas dos empresarios e sociedades inscritos. Rexido polo Regulamento do Rexistro Mercantil, aprobado polo Real Decreto 1784/1996 do 19 de xullo. Organización
Existe un Rexistro Mercantil por cada provincia, que recolle a información relativa a esa rexión. E un Rexistro Mercantil central que aglutina as informacións de tódolos Rexistros provinciais e publica o Boletín Oficial do Rexistro Mercantil (BORME). Inscrición
Os seguintes suxeitos están obrigados a inscribirse no Rexistro Mercantil: Armadores.
Sociedades mercantís
Sociedades de garantía recíproca
Cooperativas de crédito, mutuas, cooperativas de seguros e mutualidades de previsión social.
Sociedades de investimento colectivo.
Agrupacións de interese económico.
Caixas de aforro.
Fondos de investimento.
Fondos de pensións.
As sucursais dos anteriores suxeitos.
As sociedades estranxeiras que trasladen o seu domicilio a territorio español.
As demais persoas que establezan as leis. Funcións
A parte da publicidade oficial de persoas tanto físicas como xurídicas e os seus actos mercantís, o Rexistro Mercantil é o encargado da legalización dos libros dos empresarios, do nomeamento de auditores e peritos segundo os casos que determinen as leis e do depósito e publicidade da contabilidade dos suxeitos inscritos nos casos que sexa pertinente segundo a lei.
Rexión

Unha rexión (latín: regĭo) é unha división espacial dun Estado ou dunha área distinta, determinada por caracteres étnicos, demográficos, históricos, culturais, económicos ou circunstancias especiais de clima, topografía, administración, goberno etc. O concepto de rexión está indisolubelmente ligado ao de escala, polo que podemos considerar a existencia de rexións de moi diverso tamaño, dende rexións supranacionais (por exemplo, Comunidade Europea, Rexión Andina etc. ) até pequenas bisbarras ou un reducido val de montaña. Constitúe o obxecto de estudo da xeografía rexional
Rexión Autónoma do Atlántico Norte

A Rexión Autónoma do Atlántico Norte (en español "Región Autónoma del Atlántico Norte"), ás veces abreviado RAAN, é unha das dúas rexións autónomas de Nicaragua. Ten unha área de 32, 159 km² e unha poboación de 249, 700 habitantes (2005). A capital é Puerto Cabezas. Municipios
Bonanza
Prinzapolka
Puerto Cabezas
Rosita
Siuna
Waslala
Waspam
Mulukuku
Rexión Autónoma do Atlántico Sur

A Rexión Autónoma do Atlántico Sur (en español "Región Autónoma del Atlántico Sur"), ás veces abreviado como RAAS, é unha das dúas rexións autónomas de Nicaragua. Ten unha área de 27, 407 km² e unha poboación de 382, 100 habitantes (2005). A capital é Bluefields. Municipios
Bluefields
Bocana de Paiwas
Corn Island
Desembocadura de la Cruz de Río Grande
El Ayote
El Rama
El Tortugero
Kukra Hill
La Cruz de Río Grande
Laguna de Perlas
Muelle de los Bueyes
Nueva Guinea
Rexión Etiópica

A rexión Etiópica, tamén chamada rexión afrotropical e ecozona afrotropical, é unha das oito ecozonas ou rexións bioxeográficas terrestres.
Comprende a África subsahariana, Madagascar, as illas do océano Índico occidental, e se estende até o sur da península Arábiga.
A súa orixe remóntase até hai uns 100 millóns de anos, cando África foi o primeiro continente en separarse da masa de terra ou supercontinente de Gondwana. Porén, este illamento foi só parcial, pois as especies aínda podían moverse cara a Suramérica polo oeste cara a Europa polo norte.
Hoxe en día esta ecozona é popular grazas aos seus leóns (Panthera leo), ás dúas especies de rinocerontes (Ceratotherium simun e Diceros bicornis), o guepardo (Acinonyx jubatus), a xirafa (giraffa camelopardalis), as diferentes especies de cebras (Equus quagga, E. grevyi e E. zebra), os licaóns (Lycaon pictus) e outras. Pero ningún destes grupos apareceron en África, e todos eles, salvo a familia dos xiráfidos, son inmigrantes que proceden doutras ecozonas, nin superan os 10 millóns de anos de antigüidade nesta.
En cambio, si hai un grupo que pode considerarse auténtico de aquí: o dos afroterios, ao que pertencen os tenrecs, as toupas douradas, as musarañas elefante, o porco formigueiro (Orycteropus afer), os damáns, os sirenios, os proboscídeos e os membros extintos (embritópodos e desmóstilos).
Rexión Holártica

A rexión Holártica, ou Holoártica fai referencia aos hábitats encontrados nos continentes boreais do mundo como un conxunto.
É unha rexión que se divide en: Rexión paleártica, que comprende o norte de África e toda Eurasia, coa excepción do sur da península Arábiga (que pertence á rexión Etiópica), e o sueste asiático e o subcontinente indio (que conforman a rexión Oriental), e a
Rexión neárica, que comprende case toda Norteamérica até o norte de México.
Rexión Indomalaia

A rexión indomalaia é unha das oito ecozonas en que se dividiu o planeta. Abrangue a maior parte do Asia do sur e do sueste.
Anteriormente coñecíase en bioxeografía como rexión Oriental. A ecozona indomalaia esténdese desde Afganistán e Paquistán ao subcontinente Indio, o sueste de Asia e as provincias chinesas tropicais e subtropicais de Guangxi, Yunnan e Hainan. Cobre as maiores illas de Indonesia ata as illas de Balí ao sur, e Borneo ao norte, ao leste das cales se encontra a liña de Wallace, que delimita a fronteira desta ecozona coa de Australasia. A rexión indomalaia tamén inclúe as Filipinas, as terras baixas de Taiwán e as illas xaponesas de Ryukyu. Principais subrexións ecolóxicas
O World Wildlife Fund (WWF) divide a rexión indomalaia en 3 subrexiónxás que define como "reagrupacións xeográficas de ecorrexións que poden representar varios tipos de hábitats, pero que teñen fortes afinidades bioxeográficas especialmente a nivel taxonómico, por encima do de especie (xéneros, familias)". Subcontinente indio
Indochina
Rexión da Sonda e as Filipinas
A rexión indomalaia está historicamente definida desde o século XIX, no que Wallace a chamou rexión Oriental e subdividiuna en 4 subrexións zoolóxicas: India, Ceilanesa (Ceilán e sur da India), Indochina e Indomalaia (Sonda e Filipinas).
Biomas
A rexión comprende á súa vez os biomas seguintes: Selva tropical e subtropical: Constitúe a vexetación predominante en toda a rexión.
Selva seca
Bosque tropical de coníferas
Bosque temperado de frondosas
Bosque temperado de coníferas
Pradería
Pradería inundada
Praderías e matogueiras de montaña
Deserto
Mangleiral Características xerais
A biorrexión Oriental ou Indomalaia ten unha superficie total de 7500000 km2, o seu clima é cálido ou moi cálido, ten moitas especies representativas tales como os rinocerontes, os orangutáns, pavo real, tigre, faisán e oso panda. Tamén ten flora representativa, como o rododendro.
Rexión Insular de Colombia

A Rexión Insular de Colombia non é unha Rexión propiamente dita, senón que se compón de todas aquelas illas de Colombia afastadas das costas continentais, que é o caso do Arquipélago de San Andrés, o de Providencia (Colombia) no océano Atlántico e mais as illas Malpelo e Gorgona, no océano Pacífico. Nela non se contan as illas fluviais nin lacustres.
Rexión Norte do Brasil

A Rexión Norte é unha das cinco rexións brasileiras, sendo a máis extensa delas, cunha área de 3. 869. 637 km², que corresponde o 42, 27% do territorio brasileiro. Segundo o IBGE do 2010 tiña 15. 865. 678 habitantes, o que dá 3, 77 hab. /km². Formada por sete estados: Acre, Amapá, Amazonas, Pará, Rondônia, Roraima e Tocantins; a Rexión Norte está localizada na rexión xeoeconómica da Amazonía, entre o Macizo das Guianas (ao norte), o planalto Central (ao sur), a Cordilleira dos Andes (a oeste) e o océano Atlántico (a nordeste). Nesta rexión atópanse o maior e o segundo maior estado do Brasil, respectivamente Amazonas e Pará, e tamén os tres maiores municipios do Brasil por área territorial, Altamira, Barcelos e São Gabriel da Cachoeira, posúen cada un máis de 100. 000 km². Na Rexión Norte localízase un importante ecosistema para o planeta: a Amazonia.
Na rexión predomina o clima ecuatorial con excepción do norte do Pará, do sur do Amazonas e de Rondônia, onde o clima é tropical.
A latitude e o relevo explican a temperatura; a temperatura e os ventos explican a humidade e o volume dos ríos; e o clima e a humidade, somados, son responsables da existencia da máis extensa, variada e densa selva do planeta, ou sexa, a selva amazónica ou Hileia.
Rexión Norte, Malawi

A Rexión Setentrional de Malawi tiña unha poboación de 1. 698. 502 habitantes no 2008, sobre unha área de 26. 931 km². A capital rexional é Mzuzu. A rexión limita con Zambia polo oeste, Tanzania polo, o Lago Malawi polo leste, e ao sur a Rexión Central de Malawi.
Dos 27 distritos de Malawi, 6 localízanse nesta rexión.
Rexión Orinoquía de Colombia

A rexión Orinoquía é unha chaira que se estende entre Colombia e Venezuela, ás beiras do río Orinoco. A rexión administrativa pertencente a Colombia comprende os departamentos de Arauca, Casanare, Meta e Vichada, así como pequenas partes de Boyacá, Norte de Santander e Cundinamarca. Atópase entre os ríos Arauca, Guaviare, Orinoco e o "piedemonte llanero".
Rexión Sur do Brasil

A rexión Sur é unha das cinco grandes rexións nas que encontra dividido o Brasil. Comprende os estados do Paraná, Rio Grande do Sul e Santa Catarina, que xuntos totalizan unha superficie de 576. 409, 6 km². A rexión Sur é a menor das rexións brasileiras, e forma parte da rexión xeoeconómica Centro-Sur. Ecomomía
É un grande polo turístico, económico e cultural, abranguendo grande influencia europea, principalmente de orixe italiana e xermánica. Presenta bos índices sociais en varios aspectos: posúe o maior IDH do Brasil, 0, 831, e o terceiro maior PIB per cápita do país, 18. 257, 79 reais, atrás apenas da Rexión Sueste e da Rexión Centro-Oeste. Xeografía
Fai fronteiras co Uruguai polo sur, coa Arxentina e co Paraguai polo oeste, coa rexión Centro-Oeste e Sueste polo norte e co océano Atlántico polo leste. Historia
A súa historia está marcada pola grande inmigración europea, pola Guerra dos Farrapos, tamén chamada de Revolución Farroupilla e máis recentemente pola Revolución Federalista, co seu principal evento o Cerco da Lapa. Outra revolta ocorrida na historia da rexión foi a Guerra do Contestado, de carácter relixioso.
No primeiro de outubro de 2016 realizouose un referendo coñecido como Plebisul, que tivo apenas unha adesión do 2. 91% da poboación.
Rexión de Bolama

Bolama (Região de Bolama/Arquipélago dos Bijagós) é unha rexión do oeste de Guinea-Bissau, correspondente ao arquipélago dos Bijagós e unha pequena parte continental. Xeografía
Ten unha superficie de 2 624, 4 kilometros cadrados (1 013, 3 sq mi).
Administración
A capital rexional é Bolama, na illa do mesmo nome.
Sectores
Bolama (capital)
Bubaque
Caravela Demografía
No ano 2009, 34. 563 persoas vivían alí. Dous terzos da poboación son da etnia bijagós. Parques Nacionais/Áreas Protexidas
Toda a Região de Bolama/Arquipélago dos Bijagós está clasificada como Reserva da biosfera pola UNESCO desde 1996. Existen dous Parques Nacionais, o Parque Nacional de Orango e o Parque Nacional Marinho João Vieira e Poilão e unha Área Protegida, a Área Marinha Protegida Comunitária das Ilhas Formosa, Nago e Tchedia (Urok).
Rexión de Brest

A rexión de Brest ou, antigamente, Bierascie (en belaruso Брэ́сцкая во́бласць) é unha das seis rexións de Belarús. Divídese administrativamente en 16 distritos e eles, á súa vez, en municipios (metropolitanos e rurais): Distrito de Baranavičy - centro administrativo: Baranavičy
Distrito de Biaroza - centro administrativo: Biaroza
Distrito de Brest - centro administrativo: Brest
Distrito de Drahičyn - centro administrativo: Drahičyn
Distrito de Hancavičy - centro administrativo: Hancavičy
Distrito de Ivacevičy - centro administrativo: Ivacevičy
Distrito de Janaŭ - centro administrativo: Janaŭ
Distrito de Kamianiec - centro administrativo: Kamianiec
Distrito de Kobryn - centro administrativo: Kobryn
Distrito de Lachavičy - centro administrativo: Lachavičy
Distrito de Łuniniec - centro administrativo: Łuniniec
Distrito de Małaryta - centro administrativo: Małaryta
Distrito de Pinsk - centro administrativo: Pinsk
Distrito de Pružana - centro administrativo: Pružana
Distrito de Stolin - centro administrativo: Stolin
Distrito de Žabinka - centro administrativo: Žabinka
Rexión de Galicia

A rexión de Galiza foi unha entidade territorial de carácter clasificatorio pertencente ó Reino de España. Sucesora do Reino de Galiza, foi creada no ano 1833 cando os antigos reinos peninsulares da Monarquía Hispánica foron abolidos para crear un Estado centralizado. Estaba conformada polas provincias da Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra e carecía de calquera tipo de competencias ou órganos comúns ás provincias que agrupaba.
Houbo varias tentativas de dotar de autonomía esta división territorial, primeiro coa proclamación da Xunta Superior de Goberno de Galiza na sublevación de 1846 e despois, como resultado dese movemento autonómico, así como doutros producidos antes no País Vasco, coa promulgación o ano seguinte polo ministro de Gobernación dun decreto polo cal se dividía o territorio peninsular en once gobernos xerais, un deles o de Galicia, con capital na Coruña. Posteriormente, no mesmo século, déronse novas tentativas, tanto co Proxecto de Constitución Federal de 1873 da I República Española, no cal Galiza era recoñecida en calidade dun estado federado, como co Proxecto de Constitución para o futuro Estado galego de 1887 elaborado polo federalismo galego. No século XX seguiu medrando a demanda de autogoberno por parte das diferentes correntes galeguistas, o que, alén dunha efémera República Galega en 1931 e do recoñecemento internacional como nación en 1933, resultou no Estatuto de Autonomía de 1936, aprobado en plebiscito mais frustrado polo inmediato golpe de Estado de Franco e a posterior longa ditadura. Finalmente, trala morte do ditador, aprobouse o Estatuto de Autonomía de 1981, co cal Galiza se dotou dun relativo autogoberno e se constituíu como comunidade autónoma.
O territorio galego foi ampliado no ano 1868 coa entrada en vigor do Tratado de Lisboa de 1864, mediante o cal lle era anexado o Couto Mixto, un microestado independente entre Galiza e Portugal. En contraprestación, a parte galega das denominadas poboacións promiscuas ―Cambedo, Lamadarcos e Souteliño― foi incorporada a Portugal.
O Real Decreto de 2 de febreiro de 1880 determinou a Galiza ―así como a Aragón, Baleares, Cataluña, Navarra e o País Vasco― como rexión foral. Isto repetiuse na Lei de Bases de 11 de maio de 1888 e no Decreto de 23 de maio de 1947, conforme o cal acabou promulgándose a Lei de Compilación do Dereito Civil Foral de Galiza en 1963, antecedente do actual Dereito civil galego.
Rexión de Louga

Louga é unha das catorce rexións que dividen o Senegal. Departamentos
A rexión de Louga está dividida en tres departamentos: Kébémer
Linguère
Louga