proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Transports Metropolitans de Barcelona

Transports Metropolitans de Barcelona (TMB) é a unidade xestora e marca comercial baixo a que operan as empresas municipais de transporte público de Barcelona: Ferrocarril Metropolità de Barcelona S. A. (FMB), que xestiona a rede de metro; e Transports de Barcelona S. A. , responsable da xestión dos autobuses. As dúas empresas teñen estruturas independentes pero TMB deseña as liñas estratéxicas principais.
O finalidade de TMB é ofrecer servizos de transporte colectivo á cidade de Barcelona e aos seus municipios lindeiros. En 2004 o conxunto de servizos de TMB transportou a 548 millóns de viaxeiros. Servizos
Metro de Barcelona
Bus de Barcelona
Rede ortogonal de autobuses de Barcelona
Funicular de Montjuïc
Teleférico de Montjuïc
Tramvia Blau
Barcelona Bus Turístic
Transpositor

Un instrumento transpositor é aquel en que a altura das notas que soan non é a mesma que a que consta na partitura.
Isto faise por diferentes razóns: para evitar o uso de moitas liñas adicionais como no caso da guitarra, escrita unha oitava máis aguda, para evitar o uso de alteracións (díeses e bemois).
Por exemplo, se nunha partitura escrita para saxo tenor ou clarinete aparece un dó o músico tocaraa e soará un si bemol, pero o instrumentista seguirá a chamarlle a esa nota dó. Isto facilita moito a notación e o aprendido, pois o músico escribe e le Dó Re Mi Fa Sol La Si o que realmente é Sib Dó Re Mib Fa Sol La. Ademais, nalgunhas familias de instrumentos as posicións dos dedos corresponde ao nome da nota e non ao seu son, así un músico pode tocar varios instrumentos sen ter que aprender de novo as posicións. Así é común que un saxofonista toque varios instrumentos (normalmente tenor e soprano). El le a partitura e, onde pon Do, el coloca os dedos para do, no tenor soará Sib, no alto Mib e no soprano Sib unha oitava máis agudo. Instrumentos transpositores máis comúns
Saxo tenor e clarinete soprano Si bemol
Saxo alto e trompeta Mi bemol
Transteísmo

Transteísmo provén de Transteísta, termo acuñado polo folósofo Paul Tillich e o estudoso Heinrich Zimmer para referirse ao sistema de pensamento ou filosofía relixiosa que transcende ao teísmo, e que, por tanto, non é teísta nin ateísta. Características
Zimmer aplica o termo ao sistema teolóxico do xainismo, que é teísta no sentido de que pensa que os Deuses existen, pero que se converten en inmateriais cando son transcendidos por Moksha (isto é, un sistema que non é ateísta, pero no cal os Deuses non son a instancia espiritual máis alta). Zimmer usa o termo para describir a posición dos Tirthankaras tendo traspasado máis aló das divindades gobernantes da orde natural.
O termo tamén se aplicou recentemente ao budismo, ao Advaita Vedanta e ao movemento Bhakti.
Nathan Katz, en Buddish and Western Philosophy, anota que o termo "transpoliteísta" sería máis adecuado, xa que este indica que as deidades politeístas non son negadas ou rexeitadas aínda despois da noción do Brahman absoluto que os transcende, pero critica a clasificación por categorizar o principal pola periferia. "Como categorizar o Catolicismo Romano como un bo exemplo de non-Nestorianismo".
Transvección (xenética)

A transvección é un fenómeno epixenético que se orixina pola interacción entre un alelo dun cromosoma e o correspondente alelo do cromosoma homólogo. A transvección pode facer que un xene se active ou se reprima. Pode darse tamén entre rexións non alélicas dun xenoma e en rexións do xenoma que non se transcriben.
A primeira observación dun apareamento de cromosomas mitótico (é dicir, non meiótico, xa que na meiose é algo normal) descubriuno por microscopía en 1908 Nettie Stevens.
Edward B. Lewis no Instituto Tecnolóxico de California (Caltech) descubriu a transvección no complexo xénico bithorax na mosca Drosophila na década de 1950. Desde entón, a transvección foi observada noutros loci de Drosophila, como o white, decapentaplegic, ollos ausentes e yellow. Ed Lewis afirmou que "operacionalmente, a transvección ocorre se o fenotipo dun xenotipo dado pode ser alterado soamente por alteración do apareamento somático (ou meiótico). Tal alteración pode xeralmente realizarse pola introdución dun rearranxo heterocigótico que altera o apareamento na rexión relevante pero non ten efecto de posición por si mesmo sobre o fenotipo" (citado por Ting Wu e Jim Morris, 1999). Recentemente, os fenómenos mediados polo apareamento observáronse en especies distintas de Drosophila melanogaster, como ratos, humanos, plantas, nematodos, insectos, e fungos. Á luz destes descubrimentos, a transvección pode representar unha forma ampla e potente de regulación xénica.
A transvección parece depender do apareamento dos cromosomas. Nalgúns casos, se un alelo está situado nun cromosoma diferente debido a que houbo unha translocación, non se produce transvección. A transvección pode ás veces ser restaurada nunha translocación en homocigoto, na que ambos os alelos poden de novo aparearse. A restauración do fenotipo foi observada nos xenes bithorax, decapentaplegic, ollos ausentes, e vestigial, e con transxenes de white. Nalgúns casos, a transvección entre dous alelos orixina a complementación intraxénica, mentres que a perturbación da transvección altera a complementación.
Crese que a transvección ocorre por medio dunha variedade de mecanismos. Nun mecanismo, os amplificadores (enhancers) dun alelo activan o promotor dun segundo alelo apareado. Outros mecanismos son o silenciamento sensible ao apareamento e o bypass de amplificador dun illador da cromatina por medio de cambios mediados por apareamento na estrutura dun xene.
Transversión

En xenética, unha transversión é unha mutación puntual no ADN consistente na substitución dun nucleótido púrico (molécula de dous aneis) por outro pirimidínico (dun anel) ou viceversa. Só pode ser revertida por outra mutación espontánea.
O tipo de mutación alternativa (púrica por púrica ou pirimidínica por pirimidínica) denomínase transición. Aínda que hai o dobre de posibles tipos de transversións que de transicións, as transversións son menos frecuentes. Ademais, é menos probable que as transicións dean lugar a substitucións de aminoácidos (debido ao "cambaleo"), e, por tanto, é menos probable que persistan como "substitucións silenciosas" en poboacións como polimorfismos dun só nucleótido (SNPs). Unha transversión ten xeralmente un efecto máis pronunciado que unha transición porque o terceiro nucleótido dos codóns é o principal responsable da dexeneración do código xenético, que é máis tolerante ás transicións que ás transversións, polo que é máis probable que despois dunha transición o codón siga codificando o mesmo aminoácido.
As transversións poden ser espontáneas ou poden ser causadas pola radiación ionizante ou axentes alquilantes.
Trasmallo

Un trasmallo, ou tramallo, é unha arte de pesca constituída por tres panos de rede colocados superpostos. Etimoloxía
A palabra trasmallo procede do latín *trimacŭlum, de tris, tres, e macŭla, malla. Descrición
Os dous exteriores teñen a mesma luz de malla, e o central é máis tupido e de maiores dimensións. Desta maneira, ao montarse os tres conxuntamente sobre as relingas, fórmanse bolsas no pano central, nas que quedan atrapados os peixes («enmallan»). Nos extremos de cada unha das pezas existen os correspondentes matafións, que serven para engarzar unhas pezas ás outras.
É unha arte tipicamente de fondo. As pezas exteriores son duns 60 m e a central duns 100 m, sendo a altura duns 2 m, a central, aínda que poden montarse trasmallos de maior altura, até uns 8 m. A malla central, máis tupida, ten unha luz duns 20 a 30 mm, sendo de 15 a 20 cm nos laterais. Antigamente tecíanse os trasmallos con algodón, pero actualmente son de nailon, ao igual que as relingas. Móntanse de 60 a 70 flotadores por peza, e chumbos de 6 a 7 kg por peza.
A montaxe é delicada: colócanse primeiro as pezas externas perfectamente superpostas e logo a peza central repartida uniformemente para que as bolsas que se formen sexan regulares en toda a rede. Despois colócanse os tres panos conxuntamente sobre as relingas.
O tamaño das bolsas depende da captura que se pretenda realizar e do fondo mariño; usarnse bolsas pequenas en fondos sucios e ásperos e bolsas grandes en fondos limpos. Os trasmallos cálanse en moitas ocasións cerca da costa, sempre sobre o fondo, á noitiña para levantalos ao abrente do día. Adoitan dispoñerse en liña ondulada, formando un semicírculo ou un círculo completo. Na parte terminal do calamento dispóñense os correspondentes gallos de sinalización e unha grosa pedra ou unha áncora para fixar a arte ao fondo. Usos
Aínda que xeralmente é unha arte de tipo artesanal, algunhas grandes pescarías como as do salmón atlántico (Salmo salar) do Pacífico norte, realizadas por grandes barcos rusos e xaponeses, empregan grandes series de trasmallos.
A pesca con trasmallo baséase en que os peixes nos seus desprazamentos non perciben a rede, co que ao tropezar con ela empuxan o pano tupido formando bolsas das que xa non poden saír. Co trasmallo péscanse diversas especies demersais (de fondo), tanto peixes como os espáridos (ollomol, dourada, sargo etc. ) os salmonetes (Mullus surmuletus e M. barbatus) e a robaliza, como crustáceos, como os lagostinos.
Dependendo da especie que se pretende capturar, o trasmallo pode presentar lixeiras variacións que, en ocasións, dan lugar a nomes particulares. Por exemplo, no Baixo Miño, cerca do mar, as lampreas péscanse con trasmallos, chamados "miños" ou "lampreeiras", redes de deriva que miden uns 115 m de lonxitude e 2, 5 m de altura.
Tanto en España como entre outras grandes pescarías internacionais é a arte de maior uso entre as artes costeiras artesanais.
Trasmoz

Trasmoz é un concello da Provincia de Zaragoza (España), situado na Comarca de Tarazona e o Moncayo. O seu termo municipal ten unha área de 18, 26 km².
A localidade xerou lendas sobre bruxas ou meigas, bruxaría e aquelarres, algunhas das cales foron recreadas por Gustavo Adolfo Bécquer. É a única vila española oficialmente maldita e excomungada pola igrexa católica, cuxa excomuñón non foi revocada até o de agora.
Trasmoz converteuse nun destino turístico bruxeril. No mes de xullo celébrase a Feira da bruxería e plantas medicinais. Xeografía
Trasmoz sitúase nas abas do Moncayo, a unha altitude de 765 metros sobre o nivel do mar e ao oeste da provincia de Zaragoza, a unha distancia de 13 quilómetros de Tarazona e a 78 quilómetros de Zaragoza. Parte do seu termo municipal está ocupado polo parque natural do Moncayo.
Toponimia
A historia do actual núcleo ao Señorío de Trasmoz, que durante os séculos XII e XIII alternou entre o Reino de Aragón e o de Navarra, até que Xacobe I o conquistou definitivamente en 1232. O nome «Trasmoz» figura por primeira vez na Carta Puebla de Vera de Moncayo de 1368, como "Trasmoz", e uns anos máis tarde no Libro Chantre, como "Trasmoç". Segundo Manuel Gargallo a súa etimoloxía debería buscarse no nome Trasmontes, debido á súa localización xeográfica, xa que a vila está rodeada por montes polo leste e polo oeste. Co paso do tempo, do nome Trasmontes perdeuse a primeira vocal postónica, e logo o grupo "ts" converteuse en "z", como ocorre a miúdo na fala aragonesa.
Trastorno depresivo maior

O trastorno depresivo maior (MDD polas súas siglas en inglés) tamén coñecido como depresión clínica, depresión maior, depresión unipolar ou trastorno unipolar depresivo; ou como depresión recorrente no caso de presentarse repetidos episodios) é unha enfermidade mental que se caracteriza por un estado de ánimo invasivo e persistente acompañado dunha baixa autoestima e unha perda de interese ou de pracer (anhedonia) en actividades que normalmente se considerarían entretidas. O termo “depresión” é empregado de moitas formas diferentes. É comunmente utilizado para referirse a esta síndrome, pero pode referirse, tanto a outros diversos estados de ánimo ou a un estado de ánimo en específico. O trastorno depresivo maior é unha condición que afecta de maneira adversa aos familiares, compañeiros de traballo ou de estudo, ós hábitos de soño e alimentación e a saúde en xeral. Entre o 2 e o 7% dos adultos con depresión maior morren por suicidio, e até un 60% das persoas que morren por suicidio teñen depresión ou outro trastorno do estado de ánimo.
O diagnóstico do trastorno depresivo baséase nas experiencias do paciente, no comportamento reportado por amigos ou familiares e unha avaliación do estado mental. Non existe unha proba de laboratorio que diagnostique o trastorno de depresión maior; con todo, os médicos xeralmente solicitan probas que revelen condicións físicas que poidan provocar síntomas similares. Comunmente, as persoas que padecen deste trastorno comezan a mostrar síntomas entre os 20 e 30 anos, con maior presenza entre os 30 e os 40 anos.
As persoas son tratadas con antidepresivos e, en moitos casos, reciben asistencia, particularmente terapia cognitiva condutual. O tratamento por medio de medicamentos parece ser efectivo, porén, en ocasións o efecto vese reflectido unicamente en pacientes que padecen de depresión severa. A hospitalización chega a ser necesaria en casos asociados con auto-neglixencia ou cando hai certo nivel de risco de dano a si mesmo ou a outras persoas. A terapia electroconvulsiva podería ser outra alternativa para tratar o trastorno depresivo maior. O desenvolvemento do trastorno varía amplamente, dende un episodio de semanas, até unha enfermidade crónica. Os individuos deprimidos teñen unha menor esperanza de vida que aqueles sen depresión, isto relaciónase de gran maneira coa susceptibilidad a padecer enfermidades médicas. Non está claro se a medicación afecta ó risco de cometer suicidio. Todo tipo de pacientes, tanto actuais como aqueles que padeceron a enfermidade nalgún punto, poden resultar estigmatizados.
Trastorno por estrés postraumático

O trastorno por estrés postraumático ou TEPT é un trastorno mental clasificado dentro do grupo dos trastornos relacionados con traumas e factores de estrés (Dsm 5) como unha agresión sexual, a guerra, un accidente de tráfico, ou calquera outra ameaza da vida das persoas. Caracterízase pola aparición de síntomas específicos trala exposición a un acontecemento estresante, extremadamente traumático, que involucra un dano físico ou é de natureza extraordinariamente ameazadora ou catastrófica para o individuo. Os síntomas poden incluír trastornos de pensamento e emocionais, ou soños relacionados cos eventos que causaron o trauma, así como evasión da realidade e un incremento da reacción de loita ou fuxida. Estes síntomas adoitan durar máis dun mes despois do evento. Os nenos son menos propensos a amosar distrés pero poden expresar os seus recordos a través do xogo. Unha persoa con TEPT ten un alto risco de suicidio e de autolesións intencionadas.
Trastornos depresivos

Os trastornos depresivos son patoloxías mentais do estado de ánimo e do humor. Implican un estado de ánimo desalentador, entristecido ou deprimido. Están asociados tamén á diminución da autoestima e á perda de interese en actividades coas que antes se gozaba, amais da sensación dun futuro desolador. Preséntanse combinados con manifestacións somáticas, vexetativas, psicomotoras, volitivas e cognitivas. Poden xerar gran malestar social e unha consecuente deterioración da calidade de vida. Son a primeira causa de discapacidade no mundo. De feito, segundo a Organización Mundial da Saúde, 300 millóns de persoas no mundo padecen algún trastorno deste tipo. Sintomatoloxía
A depresión pode ser un síntoma, unha síndrome ou unha entidade nosológica. O síntoma depresivo consiste nun sentimento patolóxico de tristeza. A síndrome depresiva constitúe unha combinación de síntomas, como a hipertimia displacentera, tristeza inmotivada ou desproporcionada, perda de interese ou de capacidade para sentir pracer (anhedonia), enlentecemento motor e diminución do apetito, así como perda de peso e de desexo sexual. A entidade nosológica son os trastornos de depresión. Inclúen a ideación suicida e a ansiedade, característicos do trastorno depresivo maior.
Os trastornos depresivos caracterízanse por unha tristeza de suficiente intensidade ou duración para interferir na funcionalidade. En ocasións dáse tamén diminución do interese ou do pracer que poden espertar as actividades cotiás. Descoñécese a causa exacta destes trastornos, mais considérase que contribúen tanto factores xenéticos como ambientais. O tratamento consiste en medicamentos, psicoterapia ou unha combinación de ambos. Trastornos depresivos
Trastorno depresivo maior
Trastorno depresivo persistente
Trastorno disfórico premenstrual
Trastorno depresivo debido a outra enfermidade
Trastorno depresivo debido a substancias
Trastorno depresivo posparto
Trastorno melancólico
Trastorno depresivo atípico
Ideación suicida e suicidio
Depresión endóxena
Depresión exógena
Trastorno depresivo crónico
Depresión enmascarada
Trastorno bipolar
Trastorno unipolar
Trastorno ciclotímico
Trastornos do espectro autista

Os trastornos do espectro do autismo ou TEA (do inglés autistic spectrum disorders ou ASD) abarcan un amplo espectro de trastornos que, na súa manifestación fenotípica, caracterízanse por deficiencias persistentes na comunicación social e na interacción social en diversos contextos, unidas a patróns restritivos e repetitivos de comportamento, intereses ou actividades. ​ Estes trazos han de estar presentes nas primeiras fases do período de desenvolvemento da persoa, aínda que poden non manifestarse totalmente ata que as demandas sociais superan as súas limitacións. Tamén poden permanecer enmascarados por estratexias aprendidas.
A historia do estudo científico do autismo comeza coa publicación en 1943 do artigo «Autistic perturbations of affective contact» de Leo Kanner (1943), pero sufrirá diversos avatares que atrasarán o avance da investigación. ben entrada a década de 1960. Non obstante, a primeira descrición científica do TEA atópase en 1925, grazas ao traballo da psiquiatra infantil soviética Grunia Efimovna Sujareva, que ofreceu descricións detalladas desta condición vinte anos antes, aínda que, por desgraza, a súa investigación, así como a primeira. observacións de Hans Asperger (1944), caeron no esquecemento e foron redescubertas moito máis tarde.
Durante moito tempo, o autismo foi considerado un trastorno infantil. Porén, hoxe sábese que é unha condición permanente que acompaña á persoa durante todo o seu ciclo vital. Aínda que a súa etioloxía aínda non está aclarada, os trastornos do espectro autista parecen ser causados pola interacción entre unha susceptibilidade xenética herdada e factores epixenéticos e ambientais que actúan durante a embrioxénese. As polémicas rodean algunhas causas ambientais propostas; Por exemplo, as hipóteses das vacinas son bioloxicamente inverosímiles e foron refutadas por estudos científicos.
Antes da publicación do DSM-5 en 2013, o denominado " trastorno autista " (tamén denominado "autismo clásico ou kanneriano " ou simplemente " autismo ") constituía, segundo o DSM IV, unha subcategoría de trastornos xeneralizados do desenvolvemento, dentro do que tamén incluía o trastorno de Rett, o trastorno desintegrativo da infancia, o trastorno de Asperger e o trastorno xeneralizado do desenvolvemento non especificado doutro xeito. Este último foi diagnosticado cando non se cumpriron todos os criterios para os demais trastornos. Actualmente, esta clasificación cambiou. O DSM-5 incorpora, segundo os resultados de investigacións posteriores, o concepto de "espectro" proposto por primeira vez por Lorna Wing como resultado dun estudo realizado xunto con Judith Gould en 1979. En canto á intervención, as terapias que ofrecen un maior apoio científico son as cognitivo-conductuais. Estes están destinados a mellorar a calidade de vida das persoas con TEA.
Algunhas cuestións pendentes de investigación no TEA son as súas diversas manifestacións na idade adulta e nas mulleres. Dise que a súa incidencia é maior nos homes, pero suxeriuse que este dato non é exacto porque as manifestacións no sexo feminino son diferentes do masculino.
Trastornos do neurodesenvolvemento

Os trastornos do neurodesenvolvemento son disfuncións no crecemento e desenvolvemento do cerebro ou sistema nervioso central. Caracterízanse por unha alteración ou va­riación no crecemento e desenvolvemento cerebral asociadas a unha disfunción cognitiva, neurolóxica ou psiquiátrica que manifestan desde a infancia segundo o individuo medra.
Dentro do concepto de trastornos do neurodesenvolvemento poden incluirse: Trastornos de tipo sindrómico. Identifícanse clinicamente por un conxunto de síntomas ben delimitados e diferenciados doutros trastornos. Neste tipo de trastornos tamén adoita estar ben identificada a rexión xenética responsable dos mesmos, así como o patrón de trasmisión hereditaria. Exemplos deste tipo de trastornos son a Síndrome de Williams, a Síndrome X fráxil, a Síndrome de Prader-Willi, a Síndrome de Angelman, ou a Síndrome de Down.
Trastornos asociados factores ambientais. A máis representativa destas condicións e a Síndrome Alcólica Fetal. Nos trastornos deste tipo, aínda sendo manifesta a existencia de elementos causais de tipo ambiental non debe excluirse o papel da posible interacción de factores xenéticos.
Trastornos sen unha causa específica identificada. Trátase de condicións vencelladas a múltiples factores, de carácter máis heterexéneo que os anteriores, aínda que pola súa elevada heredabilidade estes parecen ser predominantemente xenéticos. O Manual Diagnóstico e Estatístico dos Trastornos Mentais, na súa última edición (DSM-5) incluíu dentro desta categoría: a Discapacidade Intelectual, os Trastornos do Espectro do Autismo (TEA), os Trastornos Motores, os Trastornos da Linguaxe, o Trastorno da Aprendizaxe e o Trastorno por Déficit de Atención e Hiperactividade (TDAH). Así mesmo a Clasificación Internacional de Doenzas, 11ª revisión (ICD-11) inclúe no apartado de trastornos do neurodesenvolvemento os Trastornos do desenvolvemento intelectual, osTrastornos do desenvolvemento da fala ou da linguaxe, o Trastorno do espectro autista, o Trastorno do desenvolvemento da aprendizaxe, o Trastornodo desenvolvemento da coordinación motora, o Trastorno por hiperactividade con déficit da atención e o Trastorno por movementos estereotipados.
Trastornos do ritmo cardíaco

Un trastorno do ritmo cardíaco ou arritmia cardíaca é unha alteración na sucesión de latexos cardíacos. Pódese deber a cambios na frecuencia cardíaca, tanto porque acelere (taquicardia coma porque mingüe bradicardia. Considérase tamén arritmia cando o ritmo do corazón é irregular, trastorno que pode ser producido por unha alteración do marcapasos fisiolóxico do corazón (nó sinusal) ou do sistema de condución cardíaco, ou por aparición de marcapasos ectópicos (focos do corazón que exercen a función do nó sinusal de xeito patolóxico).
As bradiarritmias ou trastornos lentos do ritmo cardíaco, resultan da produción inaxeitada de impulsos que proveñen do nó sinusal ou dun bloqueo da propagación do impulso, e poden causar hipotensión e até a perda da conciencia.
As taquiarritmias ou trastornos acelerados do ritmo cardíaco, poden ser de orixe auricular ou ventricular, sendo estas últimas máis perigosas podendo máis a miúdo producir colapso ou mesmo a morte.
Os trastornos do ritmo cardíaco atópanse entre as 20 primeiras causas de discapacidade na poboación anciá. Clasificación
A meirande parte dos trastornos do ritmo cardíaco categorízanse en cinco grupos: Arritmias sinusais
Bradicardia sinusal
Taquicardia sinusal
Arritmia sinusal
Síndrome do nó doente
Paro sinusal.
Bloqueo sino-auricular.
Arritmias supraventriculares
Fibrilación auricular
Flutter
Taquicardia auricular paroxística
Ritmos de unión auriculoventricular (AV)
Taquicardia da unión
Ritmo acelerado da unión
Bloqueo auriculoventricular
Contraccións prematuras ou latexos cardíacos ectópicos
Contracción auricular prematura
Contracción prematura da unión
Contracción ventricular prematura
Arritmias ventriculares sostidas
Taquicardia ventricular
Fibrilación ventricular
Trasímaco de Calcedonia

Trasímaco (Grecia: Θρασύμαχος; c. 459 – c. 400 BCE) foi un sofista da antiga Grecia, coñecido por ser un personaxe do libro República de Platón. Vida e carreira
Trasímaco foi un cidadán de Calcedonia, na provincia do Bósforo. A súa carreira desenvolveuse principalmente como un sofista de Atenas, aínda que logo a súa traxectoria da súa vida e a carreira o levaron a diversos lugares. O que si se pode destacar de Trasímaco é que foi un mestre da oratoria grega.
Nils Rauhut da Encyclopedia of Philosophy destaca esta pasaxe no que se desvela que Trasímaco pasou varios anos da súa vida dedicados ao ensino en Atenas:
Eurípides dicía: "Deberíamos nós, que somos gregos, ser servos dos bárbaros? " Ao que Trasímaco contestaba no seu diálogo para a xente de Larisa "Deberíamos nós, gregos como somos, converternos en escravos dun bárbaro como Arquelao? " Este diálogo tamén serviu para demostrar que Trasímaco mudara de ideais nas últimas décadas da V centuria.
Pero polo que de verdade destaca e é coñecido Trasímaco é polas súas "intervencións" en diferentes libros de varios filósofos e pensadores, como na Política de Aristóteles, onde hai un home co mesmo nome ca Trasímaco que é mencionado por derrocar a democracia en Cyme, pero en realidade non se coñece ningún dato sobre ese suceso, e polo tanto non pode dicirse con certeza que estes dous personaxes fosen o mesmo. Aristóteles fala outra vez sobre Trasímaco en Refutacións sofísticas onde se refire a el como un personaxe cun desenvolvemento redondo con referencia á teoría retórica.
En canto á súa relación con Platón, Trasímaco aparece como sofista nun diálogo da súa última etapa, onde o pensamento de Platón e o de Sócrates xa estaba considerablemente separado. Este diálogo é A República e fala sobre como se debe construír un estado xusto, sendo a definición dun estado xusto como unha imposición dos gobernantes con respecto ao cumprimento das leis, en vistas á súa propia conveniencia. No libro I, Trasímaco defende que a xustiza era só o que aproveitaba ao máis forte e que ademais era obedecido. Sócrates mostra que nalgunhas ocasións a vontade do máis forte remata prexudicando ao seu autor se esta se transforma nun dereito acatado pola sociedade. Citas
338c: Ἄκουε δή, ἦ δ᾽ ὅς. φημὶ γὰρ ἐγὼ εἶναι τὸ δίκαιον οὐκ ἄλλο τι ἢ τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον. . (“Escoitade--Dixen que a xustiza non é nada máis que a vantaxe do máis forte. ”)
344c: οὕτως, ὠ̂ Σώκρατες, καὶ ἰσχυρότερον καὶ ἐλευθεριώτερον καὶ δεσποτικώτερον ἀδικία δικαιοσύνης ἐστὶν ἱκανω̂ς γιγνομένη*, καὶ ὅπερ ἐξ ἀρχη̂ς ἔλεγον, τὸ μὲν του̂ κρείττονος συμφέρον τὸ δίκαιον τυγχάνει ὄν, τὸ δ' ἄδικον ἑαυτῳ̂ λυσιτελου̂ν τε καὶ συμφέρον. 3 ("Entón, Sócrates, a xustiza xeneralizada é máis forte, libre e algo superior á inxustiza, e como dicía ao principio, é o interese do máis forte o que é xusto, mentres que o inxusto é o que beneficia ao home mesmo e é para o seu beneficio. "
Tratado Angloirlandés

O Tratado Angloirlandés do 1921 supuxo, dunha parte, a fin da guerra de independencia irlandesa, e por outra a división da illa de Irlanda entre a Irlanda do Norte e o Estado Libre de Irlanda.
O 11 de xullo do 1921 declarouse definitivamente unha tregua entre o IRA e o goberno británico. Houbera un total de 1. 500 mortes. En agosto convócase unha reunión entre Éamon de Valera, cabeza do Sinn Féin por parte irlandesa e David Lloyd George por parte británica. De Valera, porén, non aceptou ir e enviou no seu lugar Michael Collins, Arthur Griffith, Robert Barton, Eamon Duggan e George Gavan Duffy, que se reuniron con Lloyd George, Winston Churchill e Birkenhead.
Os británicos ameazaron á delegación irlandesa coa guerra total se non o aceptaban, e Collins máis que ninguén era consciente de que o IRA non estaba preparado para gañar esta guerra. De feito, a oposición ao tratado non era tanto pola partición (que consideraban como inviable a longo prazo) senón polo feito de xurar lealdade ao rei inglés.
Os delegados irlandeses sometéronse finalmente ás presións británicas: Xuramento á coroa británica
Formación dunha Comisión Fronteiriza que decidise como se partiría o país.
O tratado foi asinado o 5 de decembro de 1921. O 7 de xaneiro do 1922 presentaron o proxecto ao Dáil Eireann, que o aceptou despois dunha axitada votación por 64 a favor e 57 en contra. De Valera, que estaba en contra, dimitiu e foi substituído por Arthur Griffith.
As profundas divisións entre os partidarios e contrarios ao tratado provocaron a Guerra Civil Irlandesa (xuño de 1922 - abril de 1923).
Tratado Dous Máis Catro

O Tratado Dous máis Catro tamén chamado Tratado sobre o acordo final con respecto a Alemaña foi un acordo asinado en 1990 entre a República Federal de Alemaña (RFA), a República Democrática Alemá (RDA) e mailas catro potencias que ocuparon a Alemaña nazi tralo fin da segunda guerra mundial en Europa: Francia, o Reino Unido, os Estados Unidos e maila Unión Soviética.
O Tratado facilitou o camiño para a reunificación alemá e foi asinado o 12 de setembro de 1990 en Moscova, entrando en vigor o 15 de marzo de 1991, data do depósito dos derradeiros documentos de ratificación nunha cerimonia oficial.
Tratado de Albeitaria

O Tratado de Albeitaria é un texto medieval sobre veterinaria, dedicado á cría de cabalos e á cura das súas doenzas e feridas. Contido
O texto vai precedido dun prólogo asinado polo propio autor, Giordano Ruffo (Jurdan Ruvio de Calabria), que serve de introdución. Neste prólogo o autor divide o texto en seis partes: sobre a xestación e nacemento do cabalo, a cría e alimentación do poldro, a domesticación e ensinanza (como ferralo e como montalo), sobre a súa anatomía, as súas enfermidades (parasitos, inflamacións, fístulas. .. ) e sobre os remedios para estas. Características
O texto orixinal é unha obra escrita en latín a mediados do século XIII por Giordano Ruffo na corte italiana de Frederico II Hohenstaufen. O texto en lingua galego-portuguesa apareceu nun manuscrito heteroxéneo do notario de Baiona Álvaro Eans das Eiras, e foi copiado cara a 1420, dunha tradución realizada posiblemente a partir da edición de 1318 feita polo Mestre Giraldo na corte do rei Dinís de Portugal.
O texto ten carácter pragmático, sen motivación literaria, e a copia en galego-portugués ten unha ortografía moi descoidada con vacilacións no uso de maiúsculas e caracteres. Con todo, a versión en galego-portugués conta cun léxico máis popular e menos eufemístico cá versión portuguesa: así, úsase cu fronte a fundo ou sesso, e colloõs fronte a natura, rraizes e companhoes.
A copia en galego-portugués consta de vinte e seis folios escritos por ambas as dúas caras. En 1801 o manuscrito pasou a José Vicente Fontela Avalle, e foi publicado polo seu neto Juan Domínguez Fontela nos números XI e XII do Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos de Orense (1936-1939). O profesor José Luis Pensado levou a cabo unha introdución, unha edición paleográfica e un glosario do texto, que foron editados en 2004 polo CIRP canda unha proposta de edición crítica de Gerardo Pérez Barcala.
Tratado de Alcoutim

O Tratado de Alcoutim, denominado na súa época como as Paces de Alcoutim, foi un tratado de paz que se concertou o 31 de marzo de 1371 na vila arraina de Alcoutim, no Algarve, entre os reis Fernando I de Portugal e Henrique II de Castela, que poñía fin á primeira das guerras fernandinas. Cláusulas
Polas súas cláusulas, o soberano de Portugal comprometíase a manter boas relacións co rei de Francia.
Ademais da paz na primeira guerra fernandina (1372-1373), estipulábase o casamento do rei portugués con Lionor de Trastámara filla do rei castelán.
O tratado foi confirmado no mesmo ano en Toro, onde o xuraron o rei, e os nobres e prelados de Castela.
No ano seguinte celebrouse un novo acordo (abril de 1372), en Tui (o tratado de Tui), que modificaba as condións propostas en Alcoutim. Especialmente, dispensando o referido compromiso de casamento, e restabelecéndose de novo a fronteira anterior ao Tratado de Alcoutim.
Tratado de Brest-Litovsk

O Tratado de Brest-Litovsk foi un tratado de paz asinado o 3 de marzo de 1918 na cidade belarusa de Brest-Litovsk (daquela baixo soberanía rusa, actual Brest) entre o Imperio alemán, Bulgaria, o Imperio Austrohúngaro, o Imperio Otomán e a Rusia soviética. Consecuencias
Tras a revolución bolxevique Lenin decidiu retirar a Rusia da guerra a calquera prezo. Asinouse o tratado de paz de Brest-Litovsk o 3 de marzo de 1918, en virtude do cal Rusia cedía extensos territorios:
No tratado, Rusia Renunciaba a Finlandia, Polonia, Estonia, Livonia, Curlandia, Lituania, Ucraína e Besarabia que, a partir de entón quedaron baixo o dominio e a explotación económica dos Imperios Centrais.
Retirábase de Ucraína, e recoñía a súa independencia, e o tratado asinado entre este país e Alemaña o 9 de febreiro de 1918.
Entregaba Ardahan, Kars e Batumi ao Imperio Otomán.
Finalmente, pagábase unha forte indemnización de guerra.
Con este tratado, Alemaña reforzou a fronte occidental con efectivos orientais.
Porén, o tratado non foi recoñecido polos aliados que, tras a derrota alemá na primeira guerra mundial, anulárono no armisticio de Mudros, asinado o 11 de novembro de 1918.
Case todas as perdas rusas xa foran recuperadas en 1940. Soamente Finlandia e Turquía, sucesora do Imperio Otomán, conservaron os territorios recibidos en Brest-Litovsk.
Tratado de Confissom

O Tratado de Confissom é unha obra de carácter pastoral dirixida a sacerdotes coa responsabilidade de administrar o sacramento da penitencia, é dicir, a confesión.
Impreso en Chaves en agosto de 1489, trátase do primeiro libro coñecido impreso en galego-portugués, e por tanto o primeiro en lingua portuguesa e en lingua galega. Foi descuberto en 1965 por Tarcísio Trindade, un libreiro de Alcobaça. Pina Martins publicouno nunha edición diplomática en 1973 cun estudo introdutorio. En 2003 foi obxecto dunha edición semidiplomática e dun estudo lingüístico, realizado por José Barbosa Machado.
Descoñécese o seu autor, quizais debido a que ao único exemplar existente (Biblioteca Nacional de Lisboa) lle falta a portada. A presenza de varios castelanismos no texto fai sospeitar que a obra é a tradución dunha obra castelá previamente non identificada, ou traducida ao galego-portugués por castelanfalantes, en liña con que os primeiros editores no reino de Portugal chegaran da coroa de Castela.
Tratado de Delft

O Tratado de Delft (en neerlandés: Zoen van Delft), coñecido tamén como Reconciliación de Delft, foi un tratado asinado o 3 de xullo de 1428 na cidade de Delft, na Holanda Meridional, entre Jacqueline de Babiera e Filipe o Bo na súa condición de Conde de Flandres e Duque de Borgoña. O acordo puxo fin ás hostilidades coñecidas como "guerra do anzol e o bacallau" (en neerlandés: Hoekse en Kabeljauwse twisten), que tiveron lugar desde 1350 na Frisia occidental e no Condado de Holanda, entre os "anzois" (a nobreza conservadora), apoiados por Inglaterra, e os "bacallaus" (burgueses das vilas progresistas de Holanda), apoiados polo Condado de Flandres.
Consonte os termos do acordo, Jacqueline mantivo nominalmente o título de Condesa de Holanda, Zelandia e Hainaut, aínda que sería Filipe o Bo quen administraría o goberno dos tres condados. Ademais, se Jacqueline chegase a morrer sen descendencia, Filipe o Bo sería declarado herdeiro do trono dos tres condados.
Estableceuse tamén a prohibición de que Jacqueline casase novamente sen o consentimento expreso de Filipe.
Cando Jacqueline casou con Frank van Borssele, en 1432, sen o acordo de Filipe o Bo, o tratado considerouse quebrantado e Filipe pasou a tomar o control total dos tres condados.
Tratado de Edimburgo-Northampton

O Tratado de Edimburgo-Northampton foi un tratado de paz, asinado en 1328 polos reinos de Inglaterra e Escocia. Supuxo fin á Primeira Guerra de Independencia de Escocia que comezara coa invasión inglesa de Escocia en 1296. O tratado foi asinado en Edimburgo por Roberto I, Rei de Escocia, o 17 de marzo de 1328, e foi ratificado polo Parlamento inglés en Northampton o 1 de maio. O documento foi escrito en francés e está en poder do "National Archives of Scotland" en Edimburgo.
Os termos do tratado establecían que, en troques de £20, 000 libras, a Coroa Inglesa recoñecería: O Reino de Escocia como unha nación totalmente independente;
A Robert the Bruce, e os seus herdeiros e sucesores, como os gobernantes lexítimos;
A fronteira entre Escocia e Inglaterra como fora durante o reinado de Alexandre III (1249-1286). A guerra
A causa das Guerras de independencia de Escocia foi motivada pola incerteza da sucesión na Coroa Escocesa despois da morte de Alexandre III en 1286. Eduardo I de Inglaterra apoiou inicialmente a candidatura de John Balliol, quen foi coroado como Rei dos Escoceses en 1292, pero finalmente expresou o seu propio reclamo de soberanía sobre Escocia. Despois do exilio de Balliol, Robert the Bruce reclamou tamén o seu dereito á coroa, ofrecendo unha resistencia a Eduardo. Roberto I declarouse a si mesmo Rei, e coroouse en 1306. Logo diso inflixiu unha derrota decisiva ós ingleses, que estaban baixo o mando de Eduardo II, na Batalla de Bannockburn en 1314.
Tratado de Frankfurt

O Tratado de Frankfurt foi un tratado de paz asinado o 10 de maio de 1871 na cidade de Frankfurt entre o Imperio Alemán e Francia unha vez finalizada a guerra franco-prusiana. Ratificou o Tratado de Versalles do 26 de febreiro de 1871 pactado entre Otto von Bismarck e Adolphe Thiers.
Entre outros puntos incluíu a cesión de Alsacia, Lorena e parte dos Vosgos a Alemaña; regulou o pago da indemnización de guerra que debía cubrir Francia e recoñeceu a Guillerme I de Prusia como emperador alemán.
Tratado de Goulet

O Tratado de Goulet, ou Tratado de Le Goulet, foi un tratado asinado, segundo o cronista Rigord, o 22 de maio de 1200 por Filipe Augusto e Xoán sen Terra reconciliados grazas á intervención de Artur I da Bretaña tras a invasión de Normandía levada a cabo polo rei de Francia; foi selado despois da tregua de Vernon, en Normandía, en xaneiro de 1199. O acordo
O rei Xoán I de Inglaterra, chamado Xoán sen Terra, recoñeceu a sobranía do rei de Francia sobre as posesións continentais dos Plantagenet. Así, o rei Capeto gañou o condado de Évreux e os seus feudos de Berry (Issoudun e Graçay), aínda que deixou en mans dos Plantagenet os seus dereitos sobre a Bretaña.
Artur tivo que renunciar, pola súa parte, por orde do rei de Francia, ás súas pretensións en Normandía, Anjou e Aquitania, e obrigado a render vasalaxe ao seu tío Xoán sen Terra polo Ducado da Bretaña. O rei de Inglaterra renunciou á súa alianza con Odón IV, emperador do Sacro Imperio.
Un matrimonio selou o acordo: acordouse o casamento do príncipe Lois, fillo do rei Filipe II Augusto, coa infanta Branca de Castela, filla do rei de Castela Afonso VIII, neta de Henrique II de Inglaterra e de Aliénor de Aquitania e sobriña de Xoán sen Terra. O príncipe francés recibiu como dote os territorios de Évreux, e Branca achegou como o seu dote Châteauroux, Issoudun e Graçay.
A voda
Segundo Rigord, o luns seguinte ao día da Ascensión, o 22 de maio de 1200, celebrouse o matrimonio entre o príncipe Lois e Branca de Castela.
Tratado de Karlowitz

O Tratado de Karlowitz, asinado en 1699 en Karlovci (Karlóca en húngaro, Karlowitz en alemán; Karlofça en turco, cidade da rexión serbia de Voivodina), rematou a Guerra Austro-Otomá de 1683-1697, que resultou na derrota otomá.
O tratado foi asinado o 26 de xaneiro de 1699, tras un congreso de dous meses de duración entre o Imperio Otomán, dun lado, e a Santa Liga (coalición formada por diversas potencias europeas, inclusive o Imperio Habsburgo, a Unión Polaco-Lituana, a República de Venecia e o Imperio Ruso. No tratado, os otománs cederon a maior parte de Hungría, Transilvania e Eslavonia a Austria, e Podolia a Polonia. A maior parte de Dalmacia foi entregada a Venecia, xunto con Moreia (a Península do Peloponeso), que os otománs gañaran no Tratado de Passarowitz en 1718.
O Tratado de Karlowitz marcou o comezo do declive otomán na Europa Oriental e o auxe do Imperio Habsburgo, a potencia dominante no sueste de Europa.
Tratado de Kiel

O Tratado de Kiel significou a morte da Unión de Kalmar, xa que tras as Guerras Napoleónicas, Dinamarca -aliada de Francia- foi obrigada a asinar o 14 de xaneiro de 1814 este acordo polo que cedía Noruega a Suecia. En virtude deste tratado, o reino danés, perdedor nas Guerras Napoleónicas, cedía Noruega ao reino de Suecia a cambio dos territorio suecos d'a Pomerania. Os noruegueses rexeitaron o tratado, declaráronse independentes, fixeron unha constitución baseada na española de 1812- nomeada tamén a Pepa- e escolleron o herdeiro danés coma rei, ao príncipe Christian VIII de Dinamarca. As potencias europeas non aprobaron a decisión norueguesa e obrigárona a aceptar o tratado rubricado na cidade alemá de Kiel, na Convención de Moss. Nomeado rei a Carlos XIV, a cambio deixáronlles manter a súa constitución liberal. Pode considerarse a acta de Unión de 1815 o nacemento do novo estado noruegués.
O tratado de Kiel non incluía as antigas posesións norueguesas de Groenlandia, Islandia e as Illas Feroe, que permaneceron baixo control danés. Os Reinos Unidos de Suecia e Noruega
Ao oír as novas sobre o tratado, o príncipe do reino Danés-Noruegués Christian Frederik, vicerrei de Noruega, fundou un movemento independentista noruegués, aínda que se cre que a intención deste era a reunificación de Noruega con Dinamarca. O movemento tivo éxito, en parte debido ao apoio clandestino da coroa danesa, aínda que que tamén polo forte desexo de independencia da poboación norueguesa. O 10 de abril, reuníase unha asemblea nacional en Eidsvoll, co fin de decidir unha constitución para o país. Noruega declarouse independente o 17 de maio de 1814, elixindo a Christian Frederik coma rei. Trala posterior guerra con Suecia, Christian sería derrocado e substituído por Carlos XIII de Suecia, creándose a unión persoal entre Suecia e Noruega.
Tratado de Lausana

O Tratado de Lausana (francés: Traité de Lausanne) foi un tratado de paz que estableceu as fronteiras da Turquía moderna. Foi asinado na cidade suíza de Lausana o 24 de xullo de 1923 entre os gobernos de Grecia, Turquía e as nacións aliadas da primeira guerra mundial e considérase parte da partición do Imperio Otomán. Características
O tratado de Lausana invalidou o Tratado de Sèvres, asinado polo Imperio Otomán tras a primeira guerra mundial, pero que non fora aceptado polo novo estado turco fundado por Kemal Ataturk trala Guerra de Independencia Turca. O 20 de outubro de 1922 deu comezo a conferencia de paz, que foi interrompida tras intensas discusións o 4 de febreiro de 1923 e retomada o 23 de abril do mesmo ano. O texto final foi asinado o 24 de xullo, despois de oito meses de deliberacións.
Os principais signatarios foron İsmet İnönü pola parte turca e Eleftherios Venizelospola parte grega. O tratado outorgaba a Turquía a Tracia oriental, as illas de Imbros e Ténedos no Exeo nororiental, e garantía a protección da minoría grega en Turquía e turca en Grecia respectivamente. Non obstante, de acordo co chamado acordo de intercambio de poboación, a maioría da poboación grega de Turquía foi trasladada a Grecia, da mesma forma que unha parte importante da poboación turca de Tracia occidental foi trasladada a Turquía.
En total calcúlase que aproximadamente 1. 650. 000 gregos foron desprazados dos seus fogares en Anatolia e 670. 000 turcos de Grecia foron trasladados a Turquía. Exceptuouse á minoría grega de Istambul (125. 000 gregos) e aos habitantes gregos das illas de Imbros e Ténedos. En Grecia permaneceron 110. 000 turcos, fundamentalmente na Tracia occidental. A república de Turquía recoñeceu así mesmo o mandato británico sobre a illa de Chipre. Novas fronteiras
O Tratado definiu as fronteiras europeas do Reino de Grecia, do Reino de Bulgaria e Turquía. Oficialmente concluíu toda soberanía turca sobre as illas do Dodecaneso (artigo 15), Chipre (artigo 20), Exipto e o Sudán (artigo 17), Siria e Iraq (artigo 3). Os territorios do Kurdistán foron repartidos entre varios países, e Armenia foi dividida entre o novo estado turco e a Unión Soviética.
As fronteiras turcas con Arabia Saudita e o Iemen foron controladas por tropas turcas até o 23 de xaneiro de 1919, en que foron transferidas ao Reino Unido, e quedaron definidas (como perdidas para os turcos) no artigo 3.
Turquía tamén renunciou, segundo o artigo 22, en favor do Reino de Italia aos seus intereses en Libia, segundo o previamente establecido en 1912 no artigo 10 do Tratado de Ouchy. Porén, Turquía corrixiu parcialmente os reveses do Tratado de Lausana en 1938, cando obtivo a provincia de Hatay de mans de Francia, e en 1974, cando ocupou o terzo setentrional de Chipre.
Tratado de Lisboa (1668)

O Tratado de Lisboa (1668) foi un tratado de paz entre Portugal e España, asinado en Lisboa o 13 de febreiro de 1668, coa mediación de Inglaterra. Neste tratado España recoñecía a soberanía da nova dinastía de Portugal, a Casa de Bragança. Acordos do tratado
Os principais acordos do tratado foron: Os Habsburgos finalmente recoñecían a lexitimidade da dinastía Bragança. A Infanta Catarina (1540–1614), filla da anterior duquesa de Bragança e avoa de João IV de Portugal, recibiu retrospectivamente o título de herdeira lexítima á coroa.
A soberanía portuguesa sobre as súas posesións coloniais foi ratificada, excepto Ceuta, que non recoñecía á Casa de Bragança como nova dinastía.
Acordos sobre o intercambio de prisioneiros e eventual restablecemento das relacións comerciais alcanzadas.
Cesión da cidade aricana de Ceuta a España. Sete anos antes, a cidade de Tánxer adxudicouse a Carlos II como parte do dote de Catarina de Bragança; estipulado no Tratado de Lisboa de 1661. Consecuencias
O Tratado de Lisboa tivo vantaxes para ambos países. España rematou cunha guerra economicamente ruinosa. Respecto a Portugal, conseguiu a posesión pacífica das súas colonias de ultramar.
Despois de 1668 Portugal quixo diferenciarse de España, para o que ampliou as súas relación con países da Europa occidental, especialmente Francia e Inglaterra. Así foi como consolidou a súa independenza, cultural e política de España. Daquelas, a sociedade portuguesa dividíase, entre aqueles que participaban no proceso de europeización e aqueles que non mudaron a súa actitude respecto á etapa de dominio español.