proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Hepatite B

A hepatite B é unha doenza infecciosa do fígado causada polo virus da hepatite B, pertencente á familia Hepadnaviridae (virus ADN hepatotrópico) e caracterizada por necrose hepatocelular e inflamación. Pode causar un proceso agudo ou un proceso crónico, que pode acabar en cirrose (perda da "arquitectura" hepática por cicatrización e xurdimento de nódulos de rexeneración) do fígado, cancro de fígado, insuficiencia hepática, fatiga, febre, ictericia e mesmo a morte.
O tratamento da hepatite está intimamente relacionada co tratamento da infección polo VIH, pois as dúas enfermidades requiren un amplo coñecemento da inmunoloxía, a viroloxía, a xenética e o coñecemento das actuais normas terapéuticas, que adoitan cambiar rapidamente coas actualizacións modernas.
De todos os tipos de hepatites que existen, a Hepatite B é a máis perigosa de todas seguida da hepatite A. Epidemioloxía
A hepatite B propágase por medio do contacto coa saliva, o sangue, o seme, ou outro líquido corporal dunha persoa infectada (por suposto a saliva debe estar en contacto con sangue previo como feridas bucais ou carie). O principal modo de transmisión reflicte a prevalencia da hepatite B crónica nunha zona determinada. Así, nas rexións de baixa prevalencia, como os Estados Unidos e Europa Occidental, onde menos do 2% da poboación está crónicamente infectada, o uso indebido de drogas por inxección e as relacións sexuais sen protección son as principais vías de transmisión, aínda que outros factores poden ser importantes. Nas zonas de prevalencia moderada, incluída Europa do Leste, Rusia e o Xapón, onde o 2 e o 7% da poboación está crónicamente infectada, a doenza é frecuente entre gran parte dos nenos. Nas zonas de alta prevalencia en rexións como a China e o sueste de Asia, a transmisión durante o parto é máis común, aínda que noutras zonas de alta endemicidade como África, a transmisión durante a infancia é un factor importante. A prevalencia da infección crónica por hepatite B nas zonas de alta endemicidade é de polo menos 8%.
Os distintos niveis de seroprevalencia do VHB explícanse polo nivel socio-económico dunha rexión e a vacinación: permite unha baixa prevalencia, por exemplo, na illa de Reunión, departamento francés no Índico, onde só o 0, 7% da poboación está afectada, ou ben unha elevada prevalencia, como en África, onde a miúdo supera o 15%. Por exemplo, en Madagascar, a prevalencia é do 16%, debido ás frecuentes transmisións de nai-fillo e o escaso uso de preservativos, que promove a transmisión sexual. A hepatite B é tamén altamente endémica na China e o sueste asiático, partes de Oriente Medio, a conca do Amazonas, illas do pacífico e algunhas illas do Caribe.
Dende a ampliación da vacinación, a prevalencia da hepatite B atópase en forte descenso naqueles países cunha política de vacinación en curso.
Hepatite C

A hepatite C é unha doenza infecciosa que afecta principalmente ao fígado, e é causada polo virus da hepatite C (VHC). A infección en fase aguda adoita ser, polo xeral, asintomática. Porén, na meirande parte dos casos a doenza tórnase crónica, podendo producir lesións no fígado e, co tempo, evolucionar a cirrose e hepatocarcinoma. En certos casos, os doentes con cirrose tamén poden presentar insuficiencia hepática, cancro de fígado e varices esofáxicas.
Her (filme)

Her é un filme estadounidense de 2013 escrito, dirixido e producido por Spike Jonze. É o primeiro filme escrito por Jonze e conta a historia de Theodore Twombly (Joaquin Phoenix), un home que desenvolve unha relación con Samantha (Scarlett Johansson), un sistema operativo intelixente e personalizado. O filme tamén está protagonizado por Amy Adams, Rooney Mara e Olivia Wilde. Personaxes
Joaquin Phoenix como Theodore Twombly
Scarlett Johansson como Samantha (voz)
Amy Adams como Amy
Rooney Mara como Catherine Klausen
Olivia Wilde como cita ás cegas
Chris Pratt como Paul
Matt Letscher como Charles
Luka Jones como Mark Lewman
Kristen Wiig como Sexy Kitten (voz)
Bill Hader como Chat Room Friend #2 (voz)
Portia Doubleday como Isabella
Brian Cox como Alan Watts (voz)
Spike Jonze como Alien Child (voz)
Heraldo Guardés

Heraldo Guardés foi un semanario editado na Guarda entre 1904 e 1935. Historia e características
Subtitulado Semanario independiente, apareceu o 15 de outubro de 1904. Foi fundado por José Darse Sobrino, que era tamén o propietario, ao seu regreso da emigración. Darse creou unha imprenta propia na que se imprimía o periódico. Entre os seus colaboradores figuraron Guillermo Vicente, Francisco Rodríguez Otero, Manuel Álvarez Rivero, Serafín Carrera Fernández, Rafael Fernández Casas e Xoán Noya. De tendencias liberais republicanas, defensor do agrarismo e anticlerical, antiforal e anticaciquil. Identificouse plenamente co movemento agrario a partir do 30 de xaneiro de 1909, cando reiniciou a súa publicación, interrompida durante varios meses a consecuencia dun incendio o 20 de abril de 1908. Debido a esta vinculación e ás diversas campañas agraristas, foi considerado como o decano da prensa agrarista dos anos dez. Logo da morte do seu fundador cambiou a súa orientación e pasou a defender á dereita caciquil. Cesou a súa edición en 1935. Varios colaboradores de Darse continuaron a súa liña en Nuevo Heraldo.
Heraldo de Arosa

Heraldo de Arosa foi un semanario editado en Vilagarcía de Arousa de 1917 a 1918. Historia e Características
Órgano da Juventud de defensa de Vilagarcía de Arousa, apareceu a finais de xaneiro de 1918. Estaba dirixido por Gonzalo Albarrán Botana e dende finais de novembro por Vicente Gómez Paratcha que antes fora o redactor-xefe. De tendencia política maurista e anticaciquil, incluíu críticas a Galicia Nueva. Cesou a súa edición a finais de 1918.
Herba

En botánica, unha herba ( pronunciación ) ou planta herbácea é unha planta que non presenta órganos decididamente leñosos. Os caules das herbas son verdes e morren xeralmente ao acabar a boa estación, sendo substituídos por outros novos se a herba é vivaz. Características
Moitas herbas son anuais, nacendo de semente ao comezo da estación favorable deixando ao acabar esta novas sementes no chan. Existen tamén herbas vivaces, que retoñan dende talos subterráneos ou situados a niveis de chan. Os órganos subterráneos implicados son rizomas (talos horizontais) e bulbos. Moitas herbas bienais forman unha roseta de follas pegada ao chan no seu primeiro ano, no que non se reproducen, e un talo alto e florido, o escapo floral, no seu segundo ano.
Chámase megaforbias (herbas xigantes) a plantas que respondendo formalmente ao concepto anterior, acadan unha porte considerable, ata de varios metros. Este é o caso, por exemplo, das diversas especies de bananas (xénero Musa).
Na linguaxe común aplícase tamén a calquera planta que posúe valor culinario (herbas aromáticas) ou medicinal (herbas medicinais), con independencia do seu carácter herbáceo ou arbóreo, cando a parte da planta que se usa son as follas ou talos tenros. Pola contra, as especias son as sementes, bagas, codias, raíces ou outras partes da planta.
"Herba" ou "a herba" é tamén un termo do argot empregado para denominar ao cánnabis.
Herba belida

A herba belida ou patelo (Ranunculus repens), é unha especie de planta herbácea anual da familia das ranunculáceas, de 2 a 6 cm, co talo oco, follas partidas en lóbulos e flores amarelas. Descrición
É unha planta herbácea con talos rastreiros desde as raíces. Follas verde escuro manchadas de branco e trilobuladas que medran fóra do nodo. Os talos son aveludados. Esta especie distínguese doutras polo tamaño das súas flores que son moito máis grandes. Distribución e hábitat
É nativa de Europa e do noroeste do Pacífico, hoxe espallada polo mundo como planta ornamental e coma maleza de terreos degradados e pradeiras. Medra en leiras, pastos, preferentemente en sitios húmidos.
É común en Galicia. Segundo Juan Cuveiro Piñol medra en prados húmidos de todo o país e nalgúns lugares sombríos, e é cultivada nos xardíns pola facilidade con que varía dando flores duplas. Medra tamén nos montes aínda que con menos abundancia nos anos moi chuviosos. Propiedades
Estas plantas contén anemonina, unha substancia moi tóxica para os animais e os seres humanos. De feito, os herbívoros pacen as follas destas plantas con gran dificultade, e só despois dun bo secado que evapora as substancias máis perigosas. Mesmo as abellas evitan chuchar o seu néctar. Na pel humana estas plantas poden crear bóchegas ou ampolas (dermatite), mentres que na boca poden causar dor intensa e ardente das membranas mucosas. Taxonomía
Ranunculus repens foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 554. 1753. Citoloxía Números cromosomáticos de Ranunculus repens (Fam. Ranunculaceae) e táxones infraespecificos: 2n 32 Etimoloxía Ranunculus: nome xenérico que provén do latín serodio e que significa "ranciña", diminutivo de "ra". Isto probabelmente refírese a moitas especies que medran preto das ribeiras, coma as ras.
repens: epíteto latino que significa "rastreiro". Variedades Ranunculus repens var. elatior Coss. & Germ.
Ranunculus repens proles prostratus (Poir. ) Bonnier
Ranunculus repens var. villosus Lamotte Ranunculus repens var. lucidus (Poir. ) N. H. F. Desp. Ranunculus repens var. glabratus DC. Ranunculus repens var. erectus DC. Ranunculus repens var. albomaculatus N. H. F. Desp. Ranunculus repens subsp. reptabundus (Rouy & Foucaud) P. Fourn. Ranunculus repens proles reptabundus Rouy & Foucaud Sinonimia Ranunculus prostratus Poir. in Lam. Ranunculus reptabundus Jord. Ranunculus flagellifolius Nakai Ranunculus infestus Salisb. Ranunculastrum repens Fourr.
Ranunculastrum reptabundum Fourr.
Ranunculus clintonii Beck
Ranunculus intermedius Eaton
Ranunculus lagascanus DC.
Ranunculus oenanthifolius Ten. & Guss.
Ranunculus pubescens Lag.
var. flore-pleno DC.
Ranunculus lucidus Poir. var. hispidus (Michx. ) Chapm.
Ranunculus hispidus Michx. Nome común
En galego recibe os nomes comúns de: herba belida, patelo (escrito en galego antigo coma patèlo), botón de ouro, bugallón, herba de ouro, herba de pata de lobo, herba do lobo, pé de gato, pé de lobo, pé de puldriño, punta loba.
Herba benta

A herba benta (Valeriana officinalis), tamén chamada valeriana menor ou herba dos gatos, é unha herbácea perenne, pertencente á familia das Valerianáceas.
Nativa de Europa e algunhas partes de Asia, foi introducida en América do Norte. É moi común nos bosques húmidos na beira de regueiros e ríos, dende as chairas até as zonas submontañosas. En Galiza abunda nos prados a carón dos ríos, emprégandose coma menciña dende a antigüidade, de aí o seu nome vulgar de herba benta (bieita).
En farmacoloxía e fitoterapia empréganse os órganos subterráneos (rizomas, raíces e estolóns) ou habitualmente os seus fitoextractos. Se se moe ten unha cor parda clara e un fedor típico penetrante que lembra ao queixo curado.
As larvas dalgúns lepidópteros (bolboretas e avelaíñas) aliméntanse dela. Descrición
É unha planta perenne moi variábel co talo simple que acada os 20–120 cm de altura. Os rizomas son ovoides ou cilíndricos de 3–5 cm, cor cinsenta-amarelenta, cubertos por moitas raíces de pequeno diámetro, case cilíndricas e da mesma cor ca o rizoma. As follas son pinnadas con folíolos dentados. As flores son miúdas de cor rosa pálida, xorden nun mesto corimbo terminal en primavera e no verán.
Micromorfoloxía
fragmentos de parénquima
Células resinosas pardas.
Vasos condutores
Grans de amidón, simples ou compostos, ás veces dilo estrelado.
Células pétreas rectangulares. Composición química
Óleo esencial: 0, 5%, de composición moi variábel.
Sesquiterpenos: os máis importantes son os ácidos valerénico e acetoxivalerénico.
Iridoides: son típicos da valeriana e reciben o nome de valepotriatos. Propiedades
É un dos grandes fármacos para o equilibrio nervioso. Úsase moito coma sedante e calmante no histerismo, manifestacións neurasténicas (insomnio, neurose, chambras abdominais (cólicos), hiperexcitabilidade etc. ), nas alteracións menopáusicas e como antiespasmódico en sentido lato. Emprégase en trastornos convulsivos con bos resultados, soa ou asociada a anticonvulsivantes. Nalgunhas mulleres o seu uso como sedante suave pode ter o efecto oposto, provocando excitación.
Ten efectos psicoactivos sobre o comportamento dos gatos, que semellan ser pracenteiros xa que o seu cheiro atrainos para a consumir, de aí o nome vulgar galego de herba dos gatos.
O extracto fermentado de valeriana ou a súa infusión aplícase foliarmente en agricultura ecolóxica para protexer as plantas das xeadas serodias. Historia
O seu uso coma herba medicinal remóntase polo menos á antiga Grecia e ao Imperio romano. Hipócrates describiu as súas propiedades, e Galeno, posteriormente, prescribiuna coma menciña contra o insomnio. Na Suecia medieval, ás veces colocábase na roupa de voda do noivo para evitar a "envexa" dos elfos. Tense usado tamén coma engado para as ratas. Nomes comúns
Herba benta (herba bendita);
Virbiriana, verberiana, verliana, virviriana;
Valeriana menor, valeriana común, valeriana oficinal ou valeriana medicinal;
Herba dos gatos.
Herba da envexa

A herba da envexa, pervinca ou cangroia. Vinca difformis, é unha especie de planta medicinal pertencente á familia
das apocináceas. É orixinaria da conca do Mediterráneo. En Galiza considérase especie invasora, de feito atópase na lista de Flora invasora de Galicia elaborada pola Xunta. Descrición
Vinca difformis esténdese polo chan con longas ramas cubertas por follas arredondadas, brillantes e opostas. As flores son de cor azul suave, ás veces poden semellar brancas, teñen un longo tubo que se abre en cinco lóbulos un pouco asimétricos, que recordan un pouco a imaxe dunha hélice. Florea durante o inverno e a primavera. Distribución e hábitat
É orixinaria da conca do Mediterráneo. Na Península Ibérica atópase no levante. É camefito, atopándose en zonas sombrizas, silveiras, pedregueiras e bordos de camiños. Citoloxía
Número de cromosomas de Vinca difformis (Fam. Apocynaceae) e táxones infraespecíficos
Vinca difformis Pourr. 2n 230.
Vinca difformis Pourr. 2n 46. Sinonimia
Vinca intermedia Propiedades
Contén alcaloides diferentes aos das outras especies do xénero, entre os que salientan a vincamedina e a sarpaxina.
Herba da trindade

A herba da trindade (Viola tricolor) é un pensamento bravo común de Europa, que medra como anual ou de curta vida perenne. Foi introducida en América do Norte, onde se espallou moito. É a proxenitora do cultivado pensamento (Viola tricolor hortensis); antes de que o pensamento fose desenvolvido, "pensamento" era un apelativo alternativo da forma brava. Etimoloxía
O nome vulgar galego, pode que veña polas tres cores que adoita ter a flor; igualmente que en inglés recibe o nome de three faces in a hood (tres faces nunha carapucha) ou wild pansy (pensamento bravo). Descrición
É unha pequena planta de hábito rubideiro, acadando polo menos 15 cm de altura, con flores de 15 mm de diámetro. Medra en pasteiros baixos, en solos acedos ou neutrais. Acepta media sombra. Florea borealmente de abril a setembro; poden ser púrpuras, azuis, amarelas ou brancas. Son hermafroditas e autofértiles, polinizado por abellas. Taxonomía
Viola tricolor foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 935–936, no ano 1753. (1 de maio de 1753) Variedades aceptadas Viola tricolor f. tenella (Muhl. ) Farw.
Sinonimia Uso medicinal
Ten unha longa historia de uso coma menciña. Foi recomendada, ademais doutros usos, en tratamento da epilepsia, da asma, doenzas da pel e eccemas. Ten propiedades expectorantes, contra a bronquite, Tose ferina ou tose convulsa. Tamén é diurético, liderando o seu uso en tratar reumatite e cistite.
As flores serven como tintura amarela, verde, azul verde, mentres as follas poden usarse para facer un indicador químico.
Moito antes do desenvolvemento de híbridos, esta especie asociouse co "pensamento" na "linguaxe das flores", polo seu apelativo de pensamento: así Ofelia di en Hamlet de William Shakespeare, "There's pansies, that's for thoughts" (hai "pensamentos" que son pensamentos). E o que tiña Shakespeare en mente era a "herba da trindade" ou "pensamento bravo", non os modernos pensamentos de xardín.
Shakespeare fai unha referencia máis ao "pensamento bravo" n'O soño dunha noite de San Xoán. Oberón envía a Puck a apañar "unha floriña" que se había chamar "Amor na preguiza".
Herba do gato

A herba do gato (Pulicaria dysenterica) é unha planta da familia das asteráceas. Descrición
Planta vivaz, de 20–70 cm de alto, ramificada por riba, formando crecenzas de suave recendo. Talo de vilosidade lanosa por riba. Follas basais pecioladas, marchitas na floración. Follas caulinares alternas, lanceoladas, de 2–5 cm de longo, coa base acorazonada até en forma de frecha, arrodeando o talo, aserradas, verdes, ásperas pola face, polo envés tomentosas de cinsento. Numerosos capítulos de 1, 5–3 cm de largo, semiesféricos. Pedúnculos dos capítulos de 1, 5, 2, 5 cm de longo, cun hipsofilo como máximo. Involucro de varias camadas. Brácteas involucrais máis ou menos punxentes e máis ou menos laúdas e glandulosas. Lígulas amarelas douradas, sobresaíndo uns 5 mm do involucro. Flósculos amarelos. Froitos de 1, 5 mm de longo, con 14-20 sedas arrodeadas dunha coroa membranosa. Florea polo verán. Distribución e hábitat
Mediterráneo e no norte até Europa central. Pradeiras húmidas, brañas, lameiros, gabias. Importancia económica e cultural
Usos
Antihistamínica ( prevén o broncoespasmo) e cardioestimulante. Popularmente emprégase como antibacteriana no tratamento das diarreas e como antidisentérica.
Dose: Infusión ao 2%, 2-3 cuncas ao día despois das comidas. Cómpre non adozar.
Parte utilizada: extermo superior aéreo. Principios activos
Polienos e poliínos. Flavonoides e ácidos fenólicos. Taxonomía
Pulicaria dysenterica foi descrita por (L. ) Bernh. e publicado en Systematisches Verzeichnis 153. 1800. Citoloxía Número de cromosomas de Pulicaria dysenterica (Fam. Compositae) e táxones infraespecíficos: 2n 20. Varieadades aceptadas Pulicaria dysenterica subsp. dysenterica
Pulicaria dysenterica subsp. uliginosa Nyman
Sinonimia Pulicaria uliginosa Stev. ex DC.
Aster dysentericus (L. ) Scop.
Diplopappus dysentericus (L. ) Bluff & Fingerh.
Pulicaria dysenterica var. dysenterica Nome común
Galego: herba do gato, desentérica
Herba dos pitos

A herba dos pitos, Aquilegia vulgaris, é unha especie de plantas do xénero Aquilegia, familia Ranunculaceae, nativa das zonas tépedas de Europa e Asia. Outros nomes comúns son paxariños e bonetes. Descrición
É unha planta herbácea perenne que alcanza 1, 2 m de altura, talos delgados e con lanuxe, e follas de cor verde escuro, as basais grandes e pecioladas, diminuíndo o seu tamaño ao longo do talo, as superiores son trilobuladas. Talo floral erecto de 3-6 cm con varias flores que xorden agrupadas de cor azul violeta, ás veces brancas que caen flacidamente. Historia
De aquelegus, que toma auga, ou de aquila, polo aspecto das flores. Antigamente as sementes empregáronse para facer perfumes afrodisíacos e dise que as cortesás as mastigaban para exercer mellor o seu oficio, as vestais romanas (virxes consagradas) tiñan prohibido o contacto con esta planta. Foi cultivada nos xardíns medievais. A casa de Guisa, na Francia renacentista, fixo desta flor o seu escudo de armas. Os contrabandistas navarros usábana como amuleto cando ían cruzar a fronteira.
Esta especie foi descrita en Galicia en 1905 no primeiro tomo da Flora descriptiva é ilustrada de Galicia de Baltasar Merino. Toxicidade
Aquilegia vulgaris é unha planta tóxica. Contén aquilegina, un glucósido que libera cianuro de hidróxeno ao hidrolizarse no tubo dixestivo, pola acción dun encima chamado β-glucosidasa.
O envelenamento produce síntomas temperáns similares ao envelenamento por acónito, formigueo na boca e na pel, seguidos de axitación, pulso débil, descoordinación, convulsións e morte. Aínda que a súa toxina non é tan potente como a aconitina, se non se actúa, a morte sobrevén por parálise cardíaca ou respiratoria. O tratamento é hospitalario, hai que provocar o vómito tan pronto como se sospeite intoxicación e pedir atención médica urxentemente.
As sementes, moídas e maceradas en aceite de oliva, póñense na cabeza para repeler os piollos. Taxonomía
Aquilegia vulgaris foi descrita por Carlos Linneo e publicada en Species Plantarum 1: 533. 1753.
A A. vulgaris: descrita por Richards. no 1823 en Bot. App. , ed. 2: 21. é Aquilegia brevistyla de Hook.
descrita por Thunb. no 1784 en Fl. Jap. (Thunberg) 232. 1784 é Aquilegia flabellata de Siebold & Zucc.
Etimoloxía Ver: Aquilegia
vulgaris: epíteto latino que significa "común, vulgar". Sinonimia NOTA: Os nomes que presentan ligazóns son sinónimos noutras especies:
Herbario Nacional dos Países Baixos

O Herbario Nacional dos Países Baixos, HNPB (en neerladés Nationaal Herbarium Nederland, NHN) é un herbario fundado en 1999, e que consta e tres seccións ou ramas localizadas en Leiden, Utrecht e Wageningen. Cada rama do HNPB, ademais das follas do propio herbario, tamén dispón dunha biblioteca que inclúe bibliografía botánica e micolóxica desde o século XVI até a actualidade. Durante os últimos 10 anos os datos recompilados recolléronse nunha base de datos que hoxe en día comprende máis de 820000 entradas. Esta base de datos é unha poderosa ferramenta de investigación que se pode utilizar para moitas finalidades, por exemplo, para avaliacións sobre a biodiversidade. A base de datos, que inclúe tamén imaxes dixitais de todo tipo das súas coleccións, pode consultarse en liña a través da Brahms Database da Universidade de Oxford, e pronto estará dispoñíbel tamén a través do GBIF.
O herbario tamén contén plantas cultivadas, tanto alimenticias coma ornamentais. As tres ramas teñen tamén unha extensa colección de zumes e mostras de madeira.
O NHPB coordina varios proxectos de flora. A "Flora de Malesia" e a "Flora das Güainas" teñen o seu asento en Leiden, mentres que a "Flora de Benin" e a "Flore de Gabón" están coordinadas desde Wageningen. Sección en Leiden
A sección de Leiden, depedente da Universidade de Leiden, tamén coñecida como Rijksherbarium, foi fundada en Bruxelas en 1829, xusto antes do estalido da Revolución belga de 1830, con Carl Ludwig Blume (1796-1862) como director. Ao estalar da guerra, Philipp Franz von Siebold evacuou persoalmente as coleccións do herbario. Leiden foi elixida como a súa nova localización. Que un grande como Von Siebold, que aínda é o hoxe o holandés máis famoso no Xapón, estivera implicado neste herbario xa di moito sobre a súa importancia. Despois dun auxe no século XIX perdeu o seu lugar destacado na ciencia neerlandesa. Un punto de inflexión foi o nomeamento de Herman Johannes Lam, en 1933, que o puxo de novo no mapa, ao igual que o seu sucesor Cornelis van Steenis, de xeito que despois da segunda guerra mundial converteuse no maior herbario neerlandés con catro millóns de follas de herbario.
As coleccións desta sección albergan ao redor de 4, 1 millóns de espécimes de plantas, con énfase na flora de Europa, especialmente dos Países Baixos, e da do sueste asiático. Sección de Utrecht
As coleccións conservadas na Universiade de Utrecht, iniciadas en 1816, comprenden máis de 800000 espécimes, principalmente da América tropical (rexión neotropical).
O herbario de Utrecht foi pechado e en 2009 as súas coleccións foron trasladadas ao de Leiden, onde está dirixida polo Centro de Biodiversidade Natural. Está previsto que este centro e o Museo de Historia Natural dos Países Baixos dirixan o Herbario Nacional dos Países Baixos. Sección de Wageningen
A maioría das coleccións da sección da Universidade de Wageningen, iniciadas en 1896, conteñen ao redor de 800000 espécimes procedentes da África tropical (África central e occidental.
Herbert A. Hauptman

Herbert Aaron Hauptman, nado o 14 de febreiro de 1917 en Nova York e finado en Buffalo o 23 de outubro de 2011, é un matemático americano galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1985. Traxectoría
Nado en Nova York, foi o fillo máis vello de Israel Hauptman e de Leah Rosenfeld.
Interesouse pola ciencia e as matemáticas desde mozo, e graduouse na Universidade de Nova York en 1937. En 1939 recibiu un máster na Universidade de Columbia.
Máis tarde, colaborou con Jerome Karle no laboratorio de investigación naval de Washington, D. C. e ao mesmo tempo matriculouse para a carreira de filosofía na Universidade Johns Hopkins de Baltimore en Maryland, da cal recibirá o título en 1954. Investigacións científicas
Hauptman e Karle abordaron o problema do desenvolvemento de métodos directos para a determinación de estruturas cristalinas, obtendo os espectros correspondentes de difracción electrónica mediante instrumentos prácticos da súa propia invención e utilizando para a súa interpretación métodos probabilísticos, tamén chamados métodos directos, así mesmo orixinais.
En 1970 únese ao grupo de investigación da Fundación Médica da Universidade estatal de Nova York en Buffalo, na que traballa como biofísico e da cal é escolleito director en 1972. Durante eses anos expón diferentes teorías sobre bioloxía molecular e a dinámica química, que serán desenvolvidas máis a fondo durante as décadas posteriores.
En 1985 foi galardoado, xunto ao seu colaborador Jerome Karle, co Premio Nobel de Química pola súa contribución no desenvolvemento de métodos directos para determinar estruturas cristalinas.
Herbert Appold Grueber

Herbert Appold Grueber, nado en 1846 e finado en Bembridge, illa de Wight, o 21 de novembro de 1927, foi un numismático británico vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico. Traxectoria
Herbet A. Grueber naceu en 1846, fillo do vicario de Hambridge, Somerest. Na súa adolescencia recibiu educación privada e posteriormente estudou leis no Middle Temple, onde se graduou o 27 de maio de 1868.
Durante case cinco décadas estivo vinculado profesionalmente ao Museo Británico, ata a súa xubilación en 1912. Aos 20 anos ingresou na súa área administrativa e de camiño se trasladou ao Departamento de Moedas e Medallas, do que foi nomeado conservador axudante en 1893 e conservador titular en 1906. Neste departamento confeccionou e publicou practicamente todas as súas obras, entre elas varios volumes da serie British Museum Catalogues of Coins.
Grueber foi membro da Sociedade de Anticuarios de Londres, en cuxo se ocupou da secretaría do fondo para as exploracións en Exipto. Tamén formou parte da Royal Numismatic Society, na que ocupou os cargos de secretario honorífico (1874-1909), vicepresidente (1909-1911) e editor da súa revista, Numismatic Chronicle (1885-1912), na que publicou abundantes artigos.
Grueber finou o 21 de novembro de 1927 en Bembridge, na illa de Wight, onde residira os 15 derradeiros anos da súa vida, logo do seu retiro. Recoñecementos
(1909): Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres. Publicacións
Estes son os traballos monográficos publicados por Herbet A. Grueber ao longo da súa carreira: (1874). Roman medallions in the British Museum. H. A. Grueber.
(1881). A guide to the English medals exhibited in the King's Library. British Museum, Londres.
(1885). Medallic illustrations of the history of Great Britain and Ireland to the death of George II (con E. Hawkins e A. W. Franks). Volume I / Volume 2. British Museum, Londres.
(1891). A guide to the exhibition of English medals. British Museum, Londres.
(1893). Catalogue of English coins in the British Museum. Anglo-Saxon series. Vol. 2: Wessex and England to the Norman Conquest (con C. F. Keary). British Museum, Londres.
(1899). Handbook of the coins of Great Britain and Ireland in the British Museum. British Museum, Londres.
(1910). Coins of the Roman Republic in the British Museum. British Museum, Londres.
Vol. 1. Aes rude, aes signatum, aes grave, and coinage of Rome from B. C. 268.
Vol. 2. Coinages of Rome (continued), Roman Campania, Italy, The social war and the provinces.
Vol. 3. Tables of finds and cognomina, indexes, plates, etc.
Herbert C. Brown

Herbert Charles Brown, nado o 22 de maio de 1912 en Londres (Inglaterra) e finado o 19 de decembro de 2004 en Lafayette (Indiana, EUA), foi un químico e profesor estadounidense, de orixe británica, galardoado co Premio Nobel de Química no ano 1979. Traxectoría
Naceu na cidade de Londres, fillo de inmigrantes xudeus ucraínos. En 1914 emigrou cos seus pais aos Estados Unidos.
Estudou química na Universidade de Chicago, onde se licenciou en 1936 e doutorouse en 1938. En 1947 foi nomeado profesor de química da Universidade de Purdue, onde ostentou o cargo de profesor emérito ata a súa morte.
Brown morreu nun hospital da poboación de Lafayette, situada no estado de Indiana, como consecuencia dun ataque ao corazón. Investigacións científicas
Durante a segunda guerra mundial, mentres traballaba xunto a Hermann Irving Schlesinger, descubriu un método para a produción do borohidruro de sodio (NaBH4), que pode ser usado para producir borano, compostos de boro e hidróxeno. Os seus traballos con estes no campo da síntese orgánica conduciron ao descubrimento do primeiro método xeral de síntese asimétrica de enantiómeros puros.
En 1979 foille concedido o Premio Nobel de Química xunto co alemán Georg Wittig polo seu desenvolvemento do uso de compostos de boro e fósforo en reaccións importantes no campo da síntese orgánica.
Herbert Graham Cannon

Herbert Graham Cannon, nado en Wimbledon (Londres) o 14 de abril de 1897 e finado en Londres o 1 de xuño de 1963, foi un destacado zoólogo británico, membro da Royal Society e da Linnean Society e un entusiasta defensor do lamarckismo. Traxectoria
fillo de David William Cannon, tipógrafo da firma Eyre & Spottiswoode, e foi o terceiro de catro irmáns. A familia mudouse a Brixton cando el era novo. Gañou unha bolsa de estudos e asistiu á Wilson’s Grammar School de Camberwell.
Estudou zooloxía na Universidade de Cambridge, na que se graduou en 1918.
De 1920 a 1926 exerceu a docencia no University College, Londres. En 1926 converteuse en profesor da Universidade de Sheffield. Porén, a maior parte da súa carreira académica pasouna como Profesor Beyer de Zooloxía da Universidade de Manchester, de 1931 a 1963.
En 1927 foi elixido membro da Royal Society of Edinburgh e entre os seus propoñentes estaba James Hartley Ashworth. En 1935 converteuse en membro da Royal Society de Londres.
En canto ás súas investigacións, o historiador da ciencia Peter J. Bowler escribiu o seguinte: Un estudante seu foi o entomólogo Sidnie Manton.
As ideas lamarckistas de Cannon foron fortemente criticadas polo biólogo Theodosius Dobzhansky.
Morreu nun hospital en Londres o 6 de xaneiro de 1963. Obra de arte
Na National Gallery de Londres consérvanse varias impresións con bromuro de retratos de Cannon, feitas por Walter Stoneman. Familia
Casou con Annie Helen Fyfe. Publicacións
Artigos
"What Lamarck Really Said" (1957). Proceedings of the Linnean Society of London 168: 70-87.
"The Myth of the Inheritance of Acquired Characters"[Ligazón morta] (1960). New Scientist. pp. 798–800.
Libros
Nebaliacea (1931)
On the Rock-Boring Barnacle (1935)
A Method of Illustration for Scientific Papers (1936)
The John Murray expedition to the Indian Ocean (1940)
Ostracoda (1940)
The Evolution of Living Things (1958)
Lamarck and Modern Genetics (1959)
Herbert Kroemer

Herbert Kroemer, nado en Weimar o 25 de agosto de 1928, é un físico alemán nacionalizado estadounidense. Traxectoria
Recibiu o Premio Nobel de Física no ano 2000, co gallo do desenvolvemento heteroestrutural de semicondutores usando optoelectrónica de alta velocidade.
Herbívoro

En zooloxía e en ecoloxía, un herbívoro é un animal (mamífero, peixe ou invertebrado) cuxa dieta alimenticia se basea principalmente na inxestión de plantas; aínda que, sendo as plantas herbáceas un subconxunto do reino vexetal, é máis correcto, desde o punto de vista semántico, o uso do termo fitófago.
Na práctica, porén, moitos herbívoros tamén se alimentan de proteínas animais como, por exemplo, ovos.
Os humanos que non comen carne non son considerados herbívoros senón vexetarianos.
Na cadea trófica, os herbívoros son os consumidores primarios, mentres que os que se alimentan de carne son consumidores secundarios. Tipos de herbívoros
Algúns herbívoros lato sensu, ou fitófagos, especialízanse no consumo de partes moi determinadas dos vexetais, polo que poden ser clasificados como: herbívoros stricto sensu, que non comen máis que herba,
fruxívoros, que só comen froitas,
folívoros ou filófagos, que se alimentan de follas,
granívoros, que comen grans, que poden ser sementes ou cariópsides (froitos dos cereais),
gomívoros, que se alimentan da goma das plantas,
nectarívoros, que se nutren unicamente do néctar das flores,
lignívoros ou xilófagos, que consomen madeira.
Esta especialización encóntrase lonxe de ser universal e moitos animai] que comen froitas ou follas comen tamén outras partes das plantas, en particular raíces e sementes. As dietas dalgúns animais herbívoros varían coas estacións, especialmente nas zonas de clima temperado, onde as fontes de alimentación dispoñíbeis varían no curso do ano. Importancia dalgúns herbívoros
O grupo máis importante dos mamíferos herbívoros fórmano os ruminantes, animais que dixiren os alimentos en dúas etapas, primeiro os consomen e logo realizan a rumia, operación consistente en regurxitar o material semidixerido e volvelo a mastigar para desfacelo e agregarlle saliva. A súa mandíbula permítelles facer movementos laterais para poder triturar e insalivar os alimentos. Os seus molares son moi planos, e permiten machucar os alimentos até formar unha pasta. A súa saliva é alcalina, o que permite dixerir mellor os carbohidratos. Por outra parte, a súa flora intestinal xoga un papel moi importante na dixestión de materiais vexetais.
Os insectos son quizais o grupo máis importante de herbívoros polo impacto que producen na vexetación, e algúns poden ocasionar graves prexuízos nos cultivos, e mesmo pragas. Os térmites teñen unha flora intestinal rica e sumamente complexa que lles permite dixerir materiais que son indixeríbeis para outros animais, tales como a celulosa. Os áfidos ou pulgóns aliméntanse dos fluídos vexetais e son moi abundantes tanto en número de individuos como en número de especies. As eirugas de practicamente todas as especies de bolboretas son herbívoras e, en certos casos, poden causar a defoliación de bosques enteiros.
Hercegovina

Hercegovina (Херцеговина/Hercegovina) é unha rexión histórica nos Alpes Dináricos situada na parte meridional de Bosnia e Hercegovina. A maior parte do seu territorio é montañoso, karst excepto no val central do río Neretva. A maior cidade é Mostar, situada no centro da rexión. Outras cidades importantes son Trebinje, Konjic e Foča. As fronteiras entre Bosnia e Hercegovina non están claras e son, a miúdo, motivo de disputa. Etimoloxía
Ao rematar a Idade Media e comezarse a Idade Moderna a rexión foi administrada ante o avance turco por duques que prestaban en ocasións, algunha vasalaxe ós emperadores alemáns, deste xeito os duques recibián o título alemán de "Herzog" ( duque), por iso o seu territorio ou ducado pasou a ser chamado "Hercegovia" ou "Hercegovina".
Hercogamia

A hercogamia é o conxunto de mecanismos de separación espacial que evitan a autopolinización debido á posición relativa dos estames e carpelos. Tipos
Segundo a posición relativa de anteras e estigmas pode ser: De aproximación: os estigmas localízanse por enriba das anteras.
Revertida: os estigmas atópanse por debaixo das anteras.
Recíproca ou heterostilia: desigualdade en dous (distilia) ou tres (tristilia) tipos de flores hermafroditas dunha poboación caracterizadas pola disposición e lonxitude recíproca de anteras e estigmas.
Herdanza por mestura

A herdanza por mestura ou mesturada (blending inheritance) era unha teoría xenética, hoxe considerada incorrecta, que sostiñan moitos biólogos e outros académicos durante parte do século XIX, antes do descubrimento das leis básicas da xenética. A herdanza por mestura era simplemente un modelo hipotético de uso moi estendido, máis que unha teoría científica formalizada (nunca foi presentada formalmente ante a comunidade ou institucións científicas, nin se publicou en revistas científicas, nin estivo adscrita a unha persoa específica). Esta teoría consideraba que os trazos herdados eran determinados ao azar, e estaban sempre dentro dun intervalo cuxos dous límites eran os trazos homólogos que se encontran nos proxenitores. A altura dunha persoa, cun proxenitor baixo e outro alto, pensábase que sempre era un valor intermedio entre o das alturas de ambos os proxenitores. O defecto desta idea era que requiría que, por exemplo, unha persoa de estatura dun valor intermedio, á súa vez, tiña que converterse despois nun dos extremos limitantes (o superior ou o inferiro) dunha futura descendencia, e así continuamente en toda a súa liñaxe. Así, en cada familia, o potencial para a variación tendería a facerse máis estreito de forma bastante drástica en cada xeración, e, así ocorrería en toda a poboación con cada trazo. Se a herdanza por mestura fose certa, neste exemplo, todos os membros dunha especie converxerían finalmente nun só valor para a altura. Noutras palabras, a "herdanza por mestura é incompatible. .. con feitos obvios. Se fose certa esa variación desaparecería, cada xeración debería ser máis uniforme que a anterior. No momento actual, todos os individuos deberían ser tan indistinguibles coma clons. "
Ademais, a herdanza por mestura non podía explicar como os trazos que aparentemene desaparecían durante varias xeracións a miúdo reaparecían inalteradas máis adiante nunha liñaxe. Os ollos azuis e o cabelo loiro, por exemplo, ás veces desaparecen na liñaxe dunha familia durane varias xeracións de ollos e cabelos castaños, pero esas xeracións poden ter despois algún fillo loiro ou de ollos azuis. Se a herdanza por mestura fose certa isto non sería posible.
A herdanza por mestura (e outras varias hipóteses que competían con ela) foron finalmente desbotadas cando se aceptaron as propostas de Gregor Mendel sobre a herdanza particulada, presentada nos seus Experimentos sobre Hibridación de Plantas (1865), que seguen sendo a base do modelo de herdanza da síntese evolutiva moderna.
Herdanza xenética

A herdanza xenética é a transmisión a través do material xenético contido no núcleo celular, das características anatómicas, fisiolóxicas ou doutro tipo, dun ser vivo aos seus descendentes. O ser vivo resultante terá características dun ou dos dous pais.
A herdanza consiste na transmisión á súa descendencia dos caracteres dos ascendentes. O conxunto de todos os caracteres transmisibles, que veñen fixados nos xenes, recibe o nome de xenotipo e a súa manifestación exterior no aspecto do individuo o de fenotipo.
Para que os xenes se transmitan aos descendentes é necesaria unha reprodución idéntica que dea lugar a unha réplica de cada un deles; este fenómeno ten lugar na meiose.
As variacións que se producen no xenotipo dun individuo dunha determinada especie denomínanse variacións xenotípicas. Estas variacións xenotípicas xorden por cambios ou mutacións (espontáneas ou inducidas por axentes mutaxénicos) que poden ocorrer no ADN. As mutacións que se producen nos xenes das células sexuais poden transmitirse dunha xeración a outra. As variacións xenotípicas entre os individuos dunha mesma especie teñen como consecuencia a existencia de fenotipos diferentes. Algunhas mutacións producen enfermidades, tales como a fenilcetonuria, galactosemia, anemia drepanocítica, síndrome de Down, síndrome de Turner, entre outras. Ata o momento non se puido curar unha enfermidade xenética, pero para algunhas patoloxías estase investigando esta posibilidade mediante a terapia xénica.
O esencial da herdanza queda establecido na denominada teoría cromosómica da herdanza, tamén coñecida como teoría cromosómica de Sutton e Bovery: Os xenes están situados nos cromosomas.
Os xenes están dispostos linealmente nos cromosomas.
A recombinación dos xenes correspóndese co intercambio de segmentos cromosómicos (Crossing over).
A transferencia horizontal de xenes é factor de confusión potencial cando se infere unha árbore filoxenética baseado na secuencia dun xene. Por exemplo, dadas dúas bacterias lonxanamente relacionadas que intercambiaron un xene, unha árbore filoxenética que inclúa a ambas as especies mostraría que están estreitamente relacionadas posto que o xene é o mesmo, ata se moitos doutros xenes tivesen unha diverxencia substancial. Por este motivo, ás veces é ideal usar outras informacións para inferir filoxenias máis robustas, como a presenza ou ausencia de xenes ou a súa ordenación, ou, máis frecuentemente, incluír o abanico de xenes máis amplo posible. Críticas á definición de herdanza como herdanza xenética
A Teoría dos sistemas de desenvolvemento (DST) oponse á definición de herdanza como transmisión de xenes e aplica o concepto a calquera recurso que se atope en xeracións sucesivas e que contribúa a explicar por que cada xeración parécese á que lle precede. Estes recursos inclúen factores celulares e factores externos como a gravidade ou a luz solar. A DST utiliza, xa que logo, o concepto de herdanza para explicar a estabilidade da forma biolóxica dunha xeración a outra.
Here for You

"Here for You" é unha canción do grupo esloveno Maraaya. A canción representou a Eslovenia no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, Austria.
Hergiswil bei Willisau

Hergiswil bei Willisau é unha comuna suíza do cantón de Lucerna, situada no distrito de Willisau. Limita ao norte e ao leste coa comuna de Willisau, ao sueste con Menznau, ao sur con Romoos e Trub (BE), e ao oeste con Luthern.
Heriberto Fuertes Gómez

Heriberto Fuertes Gómez, finado na Cañiza en agosto de 1948, foi un médico e político galego. Traxectoria
Fillo de Gerardo Fuertes e María Gómez. Foi un dos promotores con Modesto Álvarez Vázquez, José Benito González Álvarez e Emilio Rodríguez Arias do periódico Nueva Cañiza. Médico da Cañiza, na Segunda República foi elixido concelleiro da Cañiza. Presidente de Izquierda Republicana da Cañiza, foi proposto polo Bloque Popular de Izquierdas como alcalde en abril de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e encarcerado en Vigo. En 1939 pasou a ser médico do Hío. Foi nomeado médico de asistencia pública domiciliaria de Covelo en 1942, e de Crecente en 1945. Finou nun accidente de tráfico a principios de agosto de 1948, cando regresaba de certificar unha morte. Vida persoal
Casou na Cañiza con Nazareth Bacelar Queimadelos, filla de Antonio Bacelar Vesteiro, en 1928, e foi pai de José Gerardo, Juan, Heriberto Alejandro e Carlos Antonio Fuertes Bacelar.
Heriberto López Bello

Heriberto López Bello, nado en Ourense cara a 1906 e finado en Guadalaxara (México) o 10 de maio de 1959, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Fillo de Amadeo López Vázquez e da mestra Amparo Bello Carballo. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Ourense. Mestre de Cornoces (Amoeiro) durante cinco anos. Logo da folga xeral revolucionaria de 1934 estivo detido durante vinte e cinco días. Militante da UGT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 21 de xullo e condenado á pena de morte en consello de guerra o 23 de abril de 1937. Foille conmutada a pena e cambiado en Luarca o 4 de outubro de 1938. Na zona leal foi Miliciano da Cultura e serviu na Artillaría de Costa da Comandancia de Barcelona, onde ingresou no PSOE. Coa derrota da República pasou a Francia por Portbou o 10 de febreiro de 1939 e foi internado nos campos de concentración de Saint Cyprien e Barcarès-sur-Mer ata que o 24 de maio de 1939 embarcou no Sinaia rumbo a México arribando a Veracruz o 13 de xuño. Pertenceu ao sector negrinista do PSOE en México. Finou en México en 1959. Vida persoal
Casou en Colima con Laura Arreola Chávez en 1947.
Herman Potočnik

Herman Potočnik (pseudónimo Hermann Noordung) nado en Pula o 22 de decembro de 1892 e finado en Viena o 27 de agosto de 1929) foi un enxeñeiro esloveno especializado en foguetes e astronáutica. Traxectoria
Potočnik naceu en 1892 en Pula, daquela Imperio Austrohúngaro (agora Pula, Croacia). A súa familia era orixinaria de Eslovenia. O significado do seu pseudónimo Noordung segue sendo un misterio, pero suxeriuse que o seu nome foi usado para demostrar o problema do Caos (Ordnung, en alemán: a "orde"; ordunga, esloveno: popular, e a letra ene teríaa engadido ao dar o sentido de fóra de orde).
Na Primeira guerra mundial serviu na Galicia dos Cárpatos, en Serbia e en Bosnia. Foi ascendido a tenente e en 1919 retirouse do exército austríaco co rango de capitán debido á tuberculose que contraeu durante a guerra. Comezou a estudar enxeñería eléctrica no departamento de enxeñería mecánica da Universidade Tecnolóxica de Viena e obtivo un doutoramento en enxeñaría. A partir de 1925, dedicouse por completo aos problemas da ciencia dos foguetes e da tecnoloxía espacial. Debido a unha enfermidade crónica, non atopou traballo nin casou, pero viviu co seu irmán Adolf na capital austríaca.
É coñecido polo seu traballo teórico sobre as longas estadías do home no espazo, concepto explicado por primeira vez en 1928 no seu libro Das Problem der Befahrung des Weltraums (O problema dos voos espaciais ), no que deseñou unha estación espacial en forma de roda desde o que calculou a órbita xeoestacionaria no que se baseou Arthur C. Clarke para escribir o artigo sobre satélites de comunicacións xeoestacionarios Extraterrestrial relays (a 35. 786 km sobre o ecuador terrestre), en Wireless World en outubro de 1945. A edición en ruso de Verein für Raumschiffahrt (VfR) posiblemente influíu nas ideas e a obra de Sergei Koroliov.
Herman Potočnik morreu na pobreza en 1929 de pneumonía, en Viena, tendo 36 anos.
Hermann Emil Fischer

Hermann Emil Fischer, nado en Euskirchen o 9 de outubro de 1852 e finado en Berlín o 15 de xullo de 1919, foi un químico alemán gañador do Premio Nobel de Química de 1902. Traxectoria
Fischer licenciouse na Universidade de Estrasburgo en 1872 e doutorouse en 1874. Os seus estudos concentráronse na química orgánica, especialmente nos principios activos do café, do cacao, do té, da cafeína e da teobromina. Estableceu a constitución dunha serie de compostos neste campo e tamén os sintetizou.
Os seus traballos máis famosos, porén, foron coas purinas e os azucres. Entre 1882 e 1906 os seus traballos mostraron que diversas substancias pouco coñecidas na época, como a adenina, a xantina, a cafeína, o ácido úrico e a guanina todas pertencían a unha mesma familia homoxénea, e poderían derivar unhas das outras. El previu en 1884 a existencia da purina, a substancia común aos compostos acima, e conseguiu sintetizala en 1898.