proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
María Antonia Trujillo

María Antonia Trujillo Rincón, nada en Peraleda del Zaucejo (Estremadura) o 18 de decembro de 1960 é unha política española, primeira ministra de Vivenda no goberno de José Luís Rodríguez Zapatero. Traxectoria
Trujillo naceu na poboación de Peraleda del Zaucejo, situada na provincia de Badaxoz. Estudou dereito na Universidade de Estremadura, onde se licenciou en 1985 e se doutorou en 1991.
Interesada na docencia, foi profesora de dereito constitucional na mesma universidade. Experta en dereito autonómico, participou en varios proxectos de investigación sobre o desenvolvemento do Estado das Autonomías e publicou monografías e artigos sobre o mesmo tema. Na Universidade de Estremadura foi delegada de Relacións Internacionais e presidenta do Consello de Persoal Docente e Investigador.
Actividade política
Membro do Partido Socialista Obrero Español, en 1996 foi nomeada membro do Consello Económico e Social de Estremadura. En 1999 Juan Carlos Rodríguez Ibarra, presidente da Xunta de Estremadura, nomeouna conselleira de Presidencia, e máis tarde foi conselleira de Fomento e artífice dun Plan rexional de vivenda, que consistiu basicamente en proporcionar terreos públicos de xeito gratuíto para que os promotores construísen vivendas a un prezo accesible.
Trala vitoria socialista nas eleccións xerais de 2004, o presidente José Luís Rodríguez Zapatero nomeouna ministra de Vivenda, ministerio de nova creación con poderes exclusivos sobre vivenda. Como responsable do ministerio, foi a encargada de recuperar a política de vivenda como política de estado, marcando unha axenda internacional de vivenda. Entre as súas accións máis destacadas están a promulgación do Código Técnico da Edificación, a elaboración do Plan estatal español de vivenda e rehabilitación (co primeiro programa específico de vivenda para a mocidade), a aprobación da nova Lei do Solo e a creación da Sociedade Pública do Alugamento. O 6 de xullo de 2007 foi relevada deste cargo, sendo nomeada no seu lugar Carme Chacón.
Volta á vida docente
En 2011, María Antonia Trujillo, regresou á docencia na Universidade de Estremadura, unha ocupación que compaxina con distintas actividades en dous sectores, o inmobiliario e o enerxético. Así mesmo, participou en programas de televisión de debate e actualidade.
María Dolores Agüero

María Dores Agüero Lara, nada en 1982, é unha política e diplomática hondureña. Foi secretaria de Estado de Relacións Exteriores e Cooperación Internacional do seu país desde o 27 de marzo de 2017 até o 23 de xullo de 2019. Traxectoria
Familia e educación
O seu pai foi vicepresidente do Banco Atlántida. Ten un irmán e unha irmá. Estudou Ciencias Xurídicas con orientación en Dereito Internacional na Universidade Nacional Autónoma de Honduras e realizou unha mestría en Dereito Internacional, Investimentos, Comercio e Arbitraxe da Universidade de Chile e a Universidade de Heidelberg co apoio do Instituto Max Planck de Dereito Público Comparado e o Instituto de Estudos Internacionais da Universidade de Chile.
Carreira
Foi asesora legal do Consello Hondureño da Empresa Privada (COHEP) e asociada do bufete de avogados López Rodezno. Comezou a traballar no Ministerio de Relacións Exteriores e Cooperación Internacional en 2010. Dentro desta secretaría traballou como Asesora Legal en materia de Promoción de Investimentos e Comercio, e foi membro do comité organizador do evento Honduras Is Open For Business en 2011, coordinadora da Presidencia pro-Tempore do Sistema da Integración Centroamericana (SICA) e Directora de Integración en 2012.
En 2013 uniuse ao Servizo Diplomático e Consular de Honduras. Foi comisionada presidencial da Integración, representante por Honduras ante o Comité Executivo do SICA, e representante e voceira na Comisión de Seguridade de Centroamérica. Representou a Honduras en diferentes foros internacionais das Nacións Unidas e participou nos Consellos de Ministros de Relacións Exteriores do SICA, da Asociación de Estados do Caribe (AEC), da Comunidade de Estados Latinoamericanos e Caribeños (CELAC), da Organización de Estados Iberoamericanos (OIE) e da Organización dos Estados Americanos (OEA).
Foi nomeada viceministra de Relacións Exteriores en decembro de 2015 e ministra desta Secretaría o 27 de marzo de 2017 —en substitución de María Andrea Matamoros, quen se desempeñaba de maneira interina trala renuncia de Arturo Corrales. Foi substituída nese cargo o 23 de xullo de 2019, e pasou a ser nomeada embaixadora de Honduras en Washington o 15 de agosto.
María Domínguez Castellano

María Domínguez Castellano, nada en Alcántara, Provincia de Cáceres, en 1965, é unha neurobióloga española. Traxectoria
É unha investigadora do Instituto de Neurociencias de Alacant, dependente do Consello Superior de Investigacións Científicas e da Universidade Miguel Hernández.
Ten escrito artigos para a revista Nature.
María Eugenia Casar

María Eugenia Casar, tamén coñecida como Gina Casar, nada en 1959, é unha diplomática mexicana, actual Directora Executiva da AMEXCID (Axencia Mexicana de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento). Traxectoria
Do 7 de maio de 2014 ao 30 de outubro de 2015, Casar traballou como Administradora Asociada do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD). Nese cargo sucedeu á costarriqueña Rebeca Grynspan. Na súa calidade de Administradora Asociada do PNUD, Casar tiña o rango de Secretaria Xeral Adxunta das Nacións Unidas. Antes de ser nomeada polo Secretario Xeral das Nacións Unidas Ban Ki-moon, Casar ocupara algúns cargos neste organismo como Subsecretaria Xeral de Planificación de Programas e representante do Secretario Xeral.
Anteriormente traballara no Programa Mundial de Alimentos (PMA) en Roma, onde foi Subsecretaria Xeral, Directora Executiva Adxunta de Xestión de Recursos e Directora Financeira, entre outros cargos. A súa experiencia a nivel nacional antes de incorporarse ás Nacións Unidas inclúe cargos como Tesoureira Nacional de México, Directora Financeira do Banco Nacional de Servizos Financeiros, Directora Xeral Adxunta do Sector Bancario da Secretaría de Facenda e Crédito Público e Vicepresidenta Adxunta da Comisión Bancaria Nacional de México.
María José Arceo

María José Arceo, nada en Santiago de Compostela en 1984, é unha artista galega que traballa no Reino Unido na concienciación do desastre ambiental. Traxectoria
Foi graduada con honor en Fine Art pola Camberwell College of Arts e posgraduada en Art, Design Education pola Goldsmiths, University of London.
A súa instalación Plastiquería, Neocidade e Circuítos con residuos, sobre todo de plástico, das 40 praias do río Támese percorreu a cidade de Londres. A súa instalación Po futuro protagonizou o festival Totally Thames de Londres en 2017.
En 2019 interveu nas praias da Illa de Arousa expoñendo na Cidade da Cultura de Santiago de Compostela. Obra
Specious Extropy, (2011)
Concretum, (2011)
River Runs Through it #1, (2014)
eXXpedition (parte do proxecto)
Fluvial Paralax: Water’s Memory, Future Archeology & Sands of Future Dust, 56 Bienal de Venecia.
Plástico a mareas, Gaiás, (2019)
María Losada Estévez

María Losada Estévez, coñecida como Pasionaria, nada en Petín o 13 de abril de 1875, foi unha mestra e galega. Traxectoria
Mestra elemental. Emprezou traballando en 1904 como interina en Petín. Ao ano seguinte abriu unha escola privada mixta en Petín, que foi clausurada. Foi interina en Quintá de Cancelada (Becerreá) dende 1907. Obtivo praza en propiedade en Seadur (Larouco) en 1908. Estaba afiliada á UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesada como mestra o 18 de agosto. No proceso de depuración foi separada do servizo e baixa na escala en abril de 1940. Pedíu a revisión do seu expediente de depuración, pero foille denegada en 1943.
María Loureiro García (economista)

María Luz Loureiro García, nada na Pontenova en 1972, é unha economista e catedrática no Departamento de Fundamentos de Análise Económica da Universidade de Santiago de Compostela. Traxectoria
Licenciada en Economía pola Universidade de Santiago de Compostela, cun máster e doutoramento pola Washington State University (EUA). Anteriormente foi profesora na Universidade Estatal de Colorado (EUA) e profesora visitante na Universidade Carlos III de Madrid, volvendo á USC da man do Programa Ramón y Cajal en 2004, onde agora é catedrática.
O seu campo de especialización é a economía ambiental e dos recursos naturais, e é a directora científica de Centro de Investigación Interuniversitario ECOBAS, integrado por investigadores das tres universidades galegas no eido das ciencias sociais. Realizou unha avaliación do impacto ambiental e económico do afundimento do petroleiro Prestige, presentada como informe pericial pola Fiscalía na Audiencia Provincial da Coruña no ano 2013 e posteriormente ratificada no fallo do Tribunal Supremo, no ano 2016.
En 2022 declarou nunha entrevista: "A Universidade debera ser un dos lugares máis paritarios do mundo, no senso de que as boas ideas téñenas tanto homes coma mulleres. Agora ben, as implementacións das ideas parece estar máis apoiada cara os homes que cara as mulleres e iso é certo". Distincións
En 2022 ingresou como académica numeraria da Real Academia Galega de Ciencias na sección de Ciencias Económicas e Sociais. É membro da Sección de Ciencia, Tecnoloxía, Natureza e Sociedade do Consello da Cultura Galega.
En 2024 a Unidade da Muller e da Ciencia da Xunta de Galicia concedeulle o Premio María Josefa Wonenburger Planells.
María Martinón Torres

María Martinón Torres, nada en 1974 en Ourense, é unha médica e paleoantropóloga galega. É fundadora da European Society for the Study of Human Evolution (2011) así como membro correspondente da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia dende 1999. Traxectoria
Filla do pediatra e bibliófilo Federico Martinón Sánchez (Medalla Castelao 2012) e de Georgina Torres, enfermeira, estudou Medicina e Cirurxía na Universidade de Santiago de Compostela, onde obtivo o Premio Extraordinario de Licenciatura e se doutorou na mesma universidade con Premio Extraordinario en Medicina e Cirurxía. A súa tese de doutoramento versou sobre a análise da dentición dos homínidos fósiles, codirixida por José María Bermúdez de Castro, codirector dos sitios arqueolóxicos da serra de Atapuerca, e Ángel Carracedo, director do Instituto de Medicina Legal de Santiago de Compostela.
Especializouse en Antropoloxía Forense pola Universidade Autónoma de Madrid e en Evolución Humana pola Universidade de Bristol. En 1998 entrou a formar parte do equipo de investigación de Atapuerca e entre 2007 e 2015 foi responsable da investigación sobre Antropoloxía Dental en Homínidos no Centro Nacional de Investigación sobre a Evolución Humana (CENIEH). Dende 2015 é profesora no Departamento de Antropoloxía da University College London. O 11 de decembro de 2017 tomou posesión como directora do Centro Nacional de Investigación sobre a Evolución Humana (CENIEH). Liñas de investigación
As súas investigacións céntranse no estudo da paleobioloxía dos homínidos, evolución do aparato dental con implicacións taxonómicas e filoxenéticas, escenarios evolutivos e paleopatoloxía. O seu traballo centrouse en Atapuerca e Dmanisi (Xeorxia), ademais de colaborar en varios proxectos internacionais de investigación con Francia, a China, Suráfrica ou o Reino Unido. En Dmanisi atoparon os restos humanos máis antigos fóra de África, de 1, 8 millóns de anos, o que podería probar que a orixe dos primeiros europeos é asiática no canto de africana. Publicacións
Publicou máis de dez libros ou capítulos de libros no ámbito da evolución humana e máis de 60 artigos en revistas científicas internacionais. O seu traballo foi incluído no top 1% dos autores máis citados no seu campo segundo a axencia Thomson Reuters. Recoñecementos
Premio da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia.
Premio Fundación Caixa Galicia ao mellor expediente de Licenciatura en Medicina.
María Moliner

María Moliner, nada en Paniza (provincia de Zaragoza) o 30 de marzo de 1900 e finada en Madrid o 22 de xaneiro de 1981, foi unha bibliotecónoma e lexicógrafa española. Traxectoria
Filla dun médico rural. Licenciouse en Historia en 1921 (Facultade de Filosofía e Letras, Universidade de Zaragoza). Traballou como funcionaria do Corpo Facultativo de Arquiveiros, Bibliotecarios e Arqueólogos entre 1922 e 1970. Casou co catedrático de Física Fernando Ramón e Ferrando en 1925, tivo 4 fillos. A súa candidatura á Real Academia Española en 1972 foi rexeitada por académicos como Camilo José Cela.
Activa promotora da difusión cultural a través das bibliotecas durante a República, a través das Bibliotecas Populares.
Autora do prestixioso Diccionario de uso del español, unha das principais obras da lexicografía en lingua española, no que traballou dende 1952. A primeira edición desta obra foi publicada en 1966-67 pola editorial Gredos. Aínda que a autora continuou traballando na obra para preparar unha nova edición, a segunda edición non saíu ao mercado ata 1998 (logo da morte de María Moliner) en dous volumes e CD-ROM, así como unha edición abreviada nun tomo.
Comunica respecto diso o seu fillo Fernando Ramón Moliner: a "segunda edición, con tódalas súas alteracións e modificacións, é unha edición apócrifa: a miña nai caeu doente (de alzhéimer), non se decatou de nada e non lle puido dar ningún consentimento consciente". [Cómpre referencia]
No ano 2000 celebrouse o centenario do seu nacemento. Recoñecementos
En 2022 o Ministerio de Ciencia e Innovación publicou as bases da primeira convocatoria dos Premios Nacionales de Investigación para Jóvenes, entre eles o Premio Nacional María Moliner na área de humanidades.
Recentemente, o escritor Andrés Neuman publicou unha novela sobre a vida desta ilustre lexicógrafa co título Hasta que empieza a brillar.
María Mondelo Rodríguez

María Mondelo Rodríguez, nada en Vilanuíde (Quiroga) cara a 1897, foi unha modista e política galega. Traxectoria
Modista. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida no cárcere de Monforte de Lemos o 28 de abril de 1937. Foi xulgada en consello de guerra en Lugo o 28 de xuño de 1937 acusada de excitación á rebelión e condenada a seis anos e un día de prisión maior. O 20 de febreiro de 1938 foi trasladada á prisión de mulleres de Guipúscoa. En 1937 abríronlle expediente de responsabilidades políticas e foi sancionada en 1941 con 100 pesetas e embargados uns bens cun valor inferior ás 1. 000 pesetas.
María Nikolaevna Romanova

María Nikolaevna Romanova (en ruso: Мари́я Никола́евна Ромáнова), nada en Peterhof o 14 de xuñoxul. / 26 de xuño de 1899greg. e finada en Ekaterimburgo o 17 de xullo de 1918, foi unha gran duquesa de Rusia e a terceira filla do tsar Nicolao II e a emperatriz Alexandra Feodorovna. O seu asasinato xunto co resto da familia na noite do 17 de xullo de 1918 deu lugar á súa canonización como portadora da paixón pola Igrexa ortodoxa rusa. Traxectoria
Durante a súa vida, María, por ser demasiado mozo para converterse en enfermeira de Cruz Vermella como a súa nai e dúas irmás máis vellas durante primeira guerra mundial, foi patroa de numerosos hospitais xunto coa súa irmá máis nova, a Gran Duquesa Anastasia, e ambas adoitaban visitar os soldados feridos. A coqueta María tivo algúns namoramentos inocentes cara a certos homes novos que coñeceu, comezando na primeira infancia. Ela esperaba casar e formar unha familia grande. Un potencial romance destácase en 1910, cando a familia de María reuniuse con outros parentes, nos cales estaba Luís Mountbatten, a quen alcumaban como Dickie, e este namorouse perdidamente de María. Anos máis tarde lembraría "Estaba tolo por Maria e decidido a casarme con ela. Era absolutamente encantadora".
Dickie nunca máis volveu ver a María, pero non a esqueceu. Mantivo unha foto dela na repisa da cheminea do seu dormitorio até o día da súa morte.
Durante o século XX, despois da súa morte, María non escapou aos diversos rumores que parecían asegurar a supervivencia dun ou máis membros da familia imperial. Con todo, máis tarde comprobouse que nin ela nin Anastasia sobreviviron. Na década de 1990, suxeriuse que María podería ser a gran duquesa cuxos restos faltaban da tumba dos Romanov descuberta preto de Ekaterimburgo, Rusia e que foron exhumados en 1991. Con todo, outros restos foron descubertos en 2007, e a análise de ADN posteriormente demostrou que toda a familia imperial fora asasinada en 1918. Revolución
Ao estalar a Revolución rusa, foi confinada xunto á súa familia no Palacio Alexandre de Tsarskoe Selo. En agosto de 1917 foi trasladada con eles a Tobolsk (Siberia) e posteriormente, na primavera de 1918, a Ekaterimburgo, onde se lles someteu a arresto domiciliario na casa Ipatiev. Na madrugada do 17 de xullo dese mesmo ano, morreu asasinada polos bolxeviques xunto á súa familia e varios serventes.
María Salvo Iborra

María Salvo Iborra, nada en Sabadell o 27 de maio de 1920 e finada en Barcelona o 16 de novembro de 2020, foi unha activista antifranquista española, vítima da represión durante a ditadura franquista. Traxectoria
Filla dun carpinteiro ebanista que participou no movemento obreiro sen militar en ningún partido político nin sindicato. A súa nai era ama de casa, católica practicante e analfabeta. Cando tiña sete anos a súa familia trasladouse ao barrio de Les Corts de Barcelona. Aos trece abandonu a escola e traballou de porteira no edificio no que vivían. Posteriormente traballou de costureira e pranchadora. En 1935 comezou a frecuentar os centros culturais de Esquerra Republicana, pero influenciada pola moza do seu irmán maior ingresou nas Juventudes Socialistas Unificadas de Cataluña (JSUC).
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 afiliouse á Unión General de Trabajadores e traballou nun taller de roupa colectivizado pola CNT e a UGT. En 1938 fíxose cargo da secretaría de Propaganda do comité de Barcelona das Juventudes Socialistas Unificadas de Cataluña. O 26 de xaneiro de 1939 marchou ao exilio en Francia, onde foi internada nos campos de concentración de Le Pouliguen e Moisdon-la-Rivière. Formou parte dos grupos de españois aos que as autoridades francesas obrigaron a regresar a España.
Traballou na clandestinidade para o Partido Comunista de España sendo coñecida como Alba e Cionín. Viaxou a Galicia onde contactou con Eladio Rodríguez a través de Jacinto Nogueira. Trala caída de Eleuterio Lobo Martín foi detida en Madrid o 9 de setembro de 1941 xunto con Consuelo Alonso, Perpetua Rejas e Antonia Benito, ingresando na Prisión de Les Corts (prisión provincial de Barcelona). Tres anos despois celebrouse o xuízo en Alcalá de Henares ante un tribunal militar, que a condenou a trinta anos de prisión por conspiración contra a seguridade interior do Estado, iniciando un periplo de prisións por España comezando por Torrero (Zaragoza), prisión de Ventas (Madrid) e prisión provincial de Segovia, entre outras. Foi posta en liberdade, con pena de desterro da provincia de Barcelona e destino en Santander, dezaséis anos despois.
Membro na clandestinidade do Partido Socialista Unificado de Cataluña, conseguiu regresar a Barcelona burlando o desterro. Desde a transición presidiu a Associació Catalana d'Expresos Polítics e cofundó a asociación Les Dones del 36.
O historiador Ricard Vinyes escribiu o libro El daño y la memoria. Las prisiones de María Salvo (ISBN 84-01-53070-9). Reconoñecmentos
Medalla de Honor de Barcelona (2003)
Doutora honoris causa pola Universidade Politécnica de Barcelona (2004)
Creu de Sant Jordi (2005)
María Teresa Alvajar

María Teresa Alvajar López, nada na Coruña en 1922 e finada en Madrid o 9 de xaneiro de 2016, foi unha política e escritora galega. Traxectoria
Filla do político republicano César Alvajar e de Amparo López Jeán, era irmá de Ana María Alvajar, Amparo Alvajar e Javier Alvajar López. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi encarcerada con 17 anos na prisión da Coruña acusada de dirixir checas e o Servizo de Investigación Militar republicano. No cárcere coincidiu con Esther Casares, filla de Santiago Casares Quiroga. Exiliouse en Francia cos seus pais. Deixou testemuño da súa traxedia persoal e familiar no libro Memorias dunha republicana (Laiovento) editado por Aurora Marco. Homenaxes
En 2008 recibiu o Premio Galiza Mártir e en 2009 foi nomeada Republicana do ano pola Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña.
María Teresa Martelo

María T. Martelo é unha climatóloga venezolana. Traxectoria
Martelo traballou nun centro de investigación adscrito ao Directorado de Hidroloxía e Meteoroloxía do Ministerio de Ambiente e de Recursos Naturais de Venezuela, centrándose en fenómenos meteorolóxicos extremos.
Debido á súa investigación, Martelo foi designada como membro do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático (IGCC). En 2007, como vicepresidente do Grupo de Traballo I (A Base de Ciencia Física do Cambio de Clima), participou no Cuarto informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático. Sucedeuna a comezos de 2007 Miriam Díaz como nova designada do goberno venezolano no GICC.
María Teresa Ruiz Cantero

María Teresa Ruiz Cantero, nada en Melilla, é unha catedrática de Medicina Preventiva e Saúde Pública da Universidade de Alacante e investigadora, especializada en prevención e saúde pública con perspectiva de xénero. Traxectoria
Ruiz Cantero é licenciada e doutora en Medicina e Cirurxía e máster en Saúde Pública. É tamén catedrática de Medicina Preventiva e Saúde Pública da Universidade de Alacante. Investigadora do Grupo de Determinantes Sociais da Saúde do Centro de Investigación Biomédica en Rede de Epidemiología e Saúde Pública (CIBERESP) desde os seus comezos en 2006.
Foi profesora en Medicina até o ano 1997 na Universidade de Alacante. En 2019 publicou Perspectiva de xénero en medicina, un monográfico que analiza os diferentes nesgos de xénero que interveñen tanto na investigación como no diagnóstico das enfermidades e o seu posterior tratamento en distintas ramas da Medicina: cardioloxía, pneumoloxía, pediatría…
Segundo a catedrática, existe discriminación nos diagnósticos e tratamentos entre homes e mulleres, hai diferenzas moi claras entre os dous sexos na atención sanitaria que evidenciou que, en xeral, hai unha maior demora na atención sanitaria ás mulleres. “Existen moitas diferenzas de xénero nos ensaios clínicos. As mulleres non están representadas”. Estas diferenzas entre mulleres e homes tamén se establecen, segundo Ruiz Cantero, na expresión, percepción e valoración da gravidade da dor. Obras
Perspectiva de género en medicina, 2019.
Mujeres y ensayos clínicos.
Medicina: guías para unha docencia universitaria con perspectiva de xénero.
María Victoria Domínguez

María Victoria Domínguez Paredes, nada en Valdeobispo en 1962, é unha política estremeña, deputada de Cidadáns na Asemblea de Estremadura. Traxectoria
Licencenciouse en dereito na Universidade de Salamanca.
Desenvolveu a súa carreira profesional como avogada en Plasencia, con despacho propio que abriu en 1997. Amais exerceu como xuíza en diversas localidades, entre elas Mondoñedo, e entre 1995 e 1997 foi fiscal do Tribunal Superior de Xustiza de Estremadura.
Tamén é profesora titora de dereito do traballo do centro que a UNED ten en Plasencia. Política
Principiou a súa carreira política na década dos 90 no Partido Popular, formación coa que logrou ser concelleira en Plasencia entre 2003 e 2007.
En 2007 abandonou a formación popular e foi unha das fundadoras de Unión del Pueblo Extremeño (UPEx), e co novo partido entrou de novo na corporación municipal en 2011. En novembro de 2014, UPEx disolveuse para integrarse en Cidadáns. e Domínguez converteuse en militante do partido de Albert Rivera, gañando en marzo de 2015 as primarias para ser a candidata á presidencia de Estremadura. Tras as eleccións do 24 de maio, Domínguez logrou a acta converténdose en deputada da Asemblea de Estremadura, onde é voceira do grupo mixto e secretaria terceira da mesa da Asemblea, amais de presidenta da comisión non permanente de estudo sobre a reforma do Estatuto de Autonomía de Estremadura.
María Victoria Díaz Riva

María Victoria Díaz Riva, nada en Lugo en 1904 e finada en Málaga en 1972, foi unha das primeiras inspectoras de ensino primario de España. Traxectoria
Foi filla de Nicolás Díaz López, profesor de Latín e director do Instituto de Santiago (nado en maio de 1871 en Lugo), e de Sabina Riva Moscoso (nada en 1880 en Ferrol). Tivo tres irmáns que estudaron na universidade compostelá: Manuel e Nicolás Antonio, que fixeron Medicina, e Elisa, que estudou Química.
María Victoria rematou os estudos de Maxisterio na Universidade de Santiago de Compostela en 1923. Posteriormente, iniciou estudos universitarios de Filosofía e Letras na Universidade Central de Madrid graduándose en 1929. Aprobou a oposición de mestra en 1925 e en 1929 ingresou no corpo de Inspectores de educación primaria, sendo mestra e inspectora de Primeira ensinanza en Oviedo. Dende 1931 foi tamén profesora vinculada ao Instituto-Escuela de Madrid. Ademais, sería unha das pensionistas da JAE, o que lle permitiu ampliar estudos en Bordeos, París e Xenebra. Finalizada a Guerra civil foi depurada e separada do servizo de maxisterio e de inspección en 1940 durante un período de dous anos. En 1942 puido reintegrarse á Inspección educativa e foi destinada á provincia de Málaga, onde permaneceu ata a fin da súa carreira profesiona.
María Vázquez Suárez

María Vázquez Suárez, nada en Vilaescura (Sober) o 15 de agosto de 1894 e fusilada en Miño o 19 de agosto de 1936, foi unha mestra galega. Traxectoria
Filla de Joaquín Vázquez Fernández. Estudou na Normal da Coruña onde se graduou en 1913. En 1918 obtivo praza na escola de nenas da Pobra do Caramiñal onde exerceu 12 anos. En 1929 obtivo praza na escola nº 2 de Miño. Nesta etapa frecuentou os ambientes republicanos e coa chegada da República, identificouse coa reforma pedagóxica, asistiu a cursos de perfeccionamento na Coruña e organizou excursións escolares a fábricas e monumentos. Desenvolveu tamén unha actividade política e sindical, integrándose na agrupación socialista de Miño, e realizou a súa primeira intervención nun mitin político en 1932. Participación en campañas e mitins con discursos centrados nas políticas educativas e na defensa dos dereitos das mulleres. Colaborou coa Liga Internacional de Mujeres Ibéricas e Hispano Americanas e a Agrupación Femenina Republicana. En 1933 afiliouse á FETE-UGT e en 1935 ocupou o cargo de vicetesoureira.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida na Coruña acusada de defender a escola laica e o amor libre. Trasladárona á cadea de Pontedeume e o 19 de agosto fusilárona nunha praia de Miño. A súa casa foi saqueada e queimaron os seus libros.
Ela e Mercedes Romero Abella son as dúas mestras executadas na represión fascista.
María Xesús Lama

María Xesús Lama López, nada en Santa Euxea (Guntín) en 1964, é unha filóloga luguesa. En 2018 foi distinguida co Premio Nacional de Ensaio, que outorga con carácter anual o Ministerio de Cultura e Deporte de España, pola súa obra Rosalía de Castro. Cantos de independencia e liberdade (1837-1863). Traxectoria
Estudou Filoloxía Galego-Portuguesa e Filoloxía Hispánica na Universidade de Santiago de Compostela no 1987 e doutorouse na Universidade de Barcelona no 2002 cun traballo sobre a apropiación dos materiais lendarios celtas e da materia de Bretaña na literatura galega contemporánea.
A súa investigación céntrase na interrelación entre o proceso de construción nacional e a literatura en Galicia e desenvólvese en tres direccións principais nas que se centran as súas publicacións: a vida e a obra de Rosalía de Castro como escritora fundacional da literatura galega, o tratamento literario da suposta orixe celta de Galicia e a literatura da emigración e o exilio. Publicou tamén traducións do alemán e do inglés ao galego.
Colabora habitualmente en diversas revistas literarias. Obras
Ensaio
O celtismo e a materia de Bretaña na literatura galega: cara á construcción dun contradiscurso histórico ficcional na obra de Xosé Luís Méndez Ferrín, 2001, Universidade de Barcelona.
Rosalía de Castro. Cantos de independencia e liberdade (1837-1863), 2017, Galaxia.
Traducións
A vida e o tempo de Diego Xelmírez, de R. A. Fletcher, 1992, Galaxia. Tradución con Henrique Monteagudo.
Contos, de Hoffmann, 1996, Tris Tram. Tradución con Marta Ares Fontela.
Vinte e nove contos, de Quim Monzó, 2008, Sotelo Blanco.
Edicións
Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro, 1995 e 2008, Galaxia.
Canto do pobo disperso, de Valentín Paz-Andrade, 2012, Consello da Cultura Galega.
Obras colectivas
Actas do VII Congreso Internacional de Estudos Galegos. Mulleres en Galicia. Galicia e os outros pobos da Península. Barcelona, 2003, 2007, Ediciós do Castro. Coeditora con Helena González.
Do sentimento á conciencia de Galicia: correspondencia, 1961-1984, de Ramón Piñeiro e Basilio Losada, 2009, Galaxia. Edición con Helena González.
Ramón Piñeiro. Día das Letras Galegas 2009, 2009, Universidade de Santiago. Premios
Premio Fervenzas Literarias ao mellor libro de ensaio/investigación de 2017, por Rosalía de Castro. Cantos de independencia e liberdade.
En 2018 gañou o Premio Nacional de Ensaio que concede o Ministerio de Cultura e Deporte de España por Rosalía de Castro. Cantos de independencia e liberdade (1837-1863).
Premio de ensaio Baltar Feijoo da Fundación Rosalía de Castro por Rosalía de Castro. Cantos de independencia e liberdade (1837-1863).
María Xosé Rodríguez Galdo

María Xosé Rodríguez Galdo, nada en Ferrol o 23 de febreiro de 1949, é unha historiadora da economía galega. Traxectoria
Catedrática de Historia e Institucións Económicas, foi vicerreitora da Universidade de Santiago de Compostela (1984-1986), directora do Instituto Universitario de Estudos e Desenvolvemento de Galicia (IDEGA) (1986-1991), vicepresidenta do Consello da Cultura Galega, directora do Centro de Estudios de Población y Análisis de las Migraciones (CEPAM) e do portal www. emigratio. com, e pertence ao CIFEX e ao Seminario Mulleres e Universidades da USC. Dende 2009 é directora do Centro de Estudos Avanzados – Casa Europa. Obra en galego
Ensaio
A crise agraria de 1853 e a emigración galega a Cuba, 1977.
O fluxo migratorio dos séculos XVIII ó XX, 1995.
Obras colectivas
Textos para a historia das mulleres en Galicia, 1999, Consello da Cultura Galega (coordinadora). Obra en castelán
Ensaio
Señores y campesinos en Galicia, siglos XIV-XV, 1976.
Crisis agrarias y crecimiento económico en Galicia en el siglo XIX, 1981 (con Fausto Dopico).
Contribución española a la formación del mercado de trabajo en Argentina (1882-1926): una evaluación a partir de las listas de pasajeros argentinas, 2003.
María de Dios Silva

María del Pilar Josefa de Dios Silva, nada na Coruña o 7 de xullo de 1889, foi unha mestra galega. Traxectoria
Filla de Agustín de Dios e Pilar Silva. Estudou maxisterio na Escola Normal da Coruña. Foi nomeada instrutora auxiliar do Hospicio municipal da Coruña en 1933. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituída. Foi nomeada mestra do Sanatorio de nenos de Oza en 1961. En 1964 presentou unha petición de auxilio por ancianidade á Xunta Provincial de Beneficencia da Coruña.
María de Maeztu

María de Maeztu Whitney, nada en Gasteiz o 18 de xullo de 1881 e finada en Mar del Plata (Arxentina) o 7 de xaneiro de 1948, foi unha pedagoga e humanista española. Irmá de Ramiro e Gustavo de Maeztu, dirixiu e impulsou a Residencia de Señoritas entre 1915 e 1936. Amais, formou parte da xunta directora do Instituto-Escuela e presidiu o Lyceum Club Femenino (1926-1936). Morreu no exilio na Arxentina ós 66 anos de idade. Traxectoria
O seu pai foi Manuel de Maeztu Rodríguez, enxeñeiro e terratenente cubano de orixe vasco-navarra. A súa nai foi Juana Whitney y Donè, filla dun diplomático inglés e de orixe francesa por parte materna. ​ Establecidos en Vitoria, Manuel de Maeztu trasladouse a Cuba en 1894 para xestionar o seu patrimonio, mais morreu alí ese mesmo ano. Por causa da Guerra de Cuba, o patrimonio familiar viuse seriamente minguado e afectou notabelmente a Juana Whitney e aos cinco fillos, Ramiro, Ángela, Miguel, María e Gustavo. A familia tivo que trasladarse a Bilbao, onde Juana abriu a Academia Anglo-Francesa, especie de "residencia de señoritas". María colaborou nela de xeito activo.
María licenciouse pola Escola Normal de Maxisterio de Vitoria (1896-98). En 1902 comezou a exercer nunha escola pública de Santander. Foi destinada a Bilbao cinco meses despois e a Madrid en 1909. Da su experiencia como mestra chegará a conclusións como a formulada na Universidade de Oviedo máis tarde: Seguiu mentres a súa formación universitaria. En 1909 matriculouse como alumna non oficial na Universidade de Salamanca e posteriormente en Madrid, onde se licenciou en Filosofía e Letras en 1915.
Foi pensionada pola Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas a partir de 1908. O seu coñecemento de idiomas e espírito fixérona idónea para varios proxectos.
María de Xesé

María de Xesé (en neerlandés: Maria van Jesse) é unha advocación da Virxe María que se venera na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos, ligada a unha estatuíña aparecida na igrexa Vella desa cidade. Nome
O nome de María de Xesé fai referencia á ascendencia da Virxe María, que a vincularía xenealoxicamente con Xesé, o pai do rei David. Segundo a profecía, o Mesías viría da Árbore de Xesé, referíndose así a Xesús como descendente da tribo de Xesé. Inicialmente, a adscrición á Árbore de Xesé fáiselle tanto a Xesús como á súa nai.
A veneración de María baixo este nome é moi antiga. A Idade Media, a partir do século XI, supuxo un período de florecemento. O motivo non está ben claro, aínda que poida que teña que ver coas Cruzadas, xa que á medida que se ían achegando ás terras onde Xeucristo vivira, se iría adquirindo unha ligazón máis forte coa súa procedencia terreal. María de Xesé e a cidade de Delft
As orixes
A orixe da devoción pola Virxe María en Delft ten a súa orixe na igrexa Vella (Oude Kerk) da cidade.
Con todo, e probable que xa cara ao ano 1000 existise unha pequena igrexa de madeira feita polos labregos das marismas holandesas, da que non hai constancia arqueolóxica e a documental é moi escasa. Do que si que hai certeza é de que en 1240 Guillerme II de Holanda deu a orde de substituír aquela igrexa por outra de pedra, que axiña tivo un culto mariano florecente e se converteu nun importante centro de peregrinación na rexión.
O milagre
Despois de que, en 1327, a monxa Machteld, da Haia, curase supostamente a súa cegueira milagrosamente ao ver unha estatua da Virxe María que se gardaba na igrexa Vella, orixinouse unha procesión anual que chegou a converter a Delft nun dos primeiros centros de peregrinación mariana dos Países Baixos e que chegopu a ser coñecido en Roma.
Logo da Reforma
Coa Reforma, a procesión anual e o culto a María foron prohibidos a finais do século XVI, e nada máis se soubo da imaxe da virxe que se atopara. Non foi ata comezos do século XX cando se retomou esta tradición. En 1939 decidiuse fabricar unha copia da imaxe medieval de María desaparecida durante a Reforma, consonte a información documental conservada. Na ata entón chamada igrexa de San Xosé edificouse unha nova capela lateral onde se instalou a nova estatuíña, coa que se renovou a súa adoración e se reiniciaron as procersións anuais na súa honra. A posterior fusión daquela igrexa coa de San Hipólito, que foi derrubada, deu lugar á que hoxe se coñece como igrexa de María de Xesé.
María del Carmen Pérez Díe

María del Carmen Pérez Díe, nada en Madrid en 1953, é unha exiptóloga, conservadora e investigadora española, Desde 1980 traballa no Museo Arqueolóxico Nacional como Conservadora Xefa do Departamento de Antigüidades Exipcias e do Oriente Próximo. Entre 1991 e 1997 ocupou a dirección do Museo Arqueolóxico Nacional.
É membro de diferentes comités e asociacións como o Comité International pour L'Egyptologie, a Asociación Española de Egiptología e do Comité Español para o salvamento de Tiro. Traxectoria
Despois de especializarse en Exiptoloxía e Museoloxía no Cairo e París, Pérez Díe continuou cos seus estudos universitarios na Universidade Complutense de Madrid onde obtivo o seu Doutoramento con Premio Extraordinario en Historia antiga (1990) coa tese Heracleópolis Magna durante el Tercer Período Intermedio baseada no sitio arqueolóxico Heracleópolis Magna que ela mesma dirixe desde 1984.
A súa actividade profesional como investigadora conta con máis de 100 publicacións sobre Exiptología e Museoloxía, é tamén conferencista en universidades, museos e congresos e realiza comisariados de numerosas exposicións relacionadas con Exipto, Sudán e Oriente Próximo. Recoñecementos
Recibiu numerosos recoñecementos, como o Premio Nacional da Sociedade Xeográfica Española (2009), a Condecoración de Encomenda de Número da Orde de Isabel a Católica concedida polo Ministerio de Asuntos Exteriores (2009) e a Medalla de ouro do Supreme Council of Antiquities de Exipto (2010). Obras
Un nuevo vaso egipcio de alabastro en España. Homenaje al prof. Martín Almagro Basch, Vol. 2, 1983, ISBN 84-7483-348-5
EL túmulo 1 de la necrópolis de "Las Cumbres" (Puerto de Santa María, Cádiz) amb Diego Ruiz Mata. Tartessos: Arqueología protohistórica del bajo Guadalquivir / coord. por María Eugenia Aubet Semmler, 1989, ISBN 84-86329-48-5
V Congreso Internacional de Egiptología. Sefarad: Revista de Estudios Hebraicos y Sefardíes, ISSN 0037-0894, Ano 49, Nº. 1, 1989
Excavaciones de la misión arqueológica española en Heracleópolis Magna. Archivo español de arqueología, ISSN 0066-6742, Vol. 61, Nº 157-158, 1988
Ehnasya el Medina (Heracleopolis Magna): yacimiento de la misión arqueológica española. Treballs d'Arqueologia, ISSN-e 1134-9263, Nº. 2, 1992
Precisiones sobre la existencia en Madrid de una momia egipcia presunta hija de Ramses II. Revista de arqueología, ISSN 0212-0062, Nº 182, 1996
Arqueología en Egipto y Sudán: el proyecto de investigación de Ehnasya el Medina (Heracléopolis Magna), Egipto. Arbor: Ciencia, pensamiento y cultura, ISSN 0210-1963, Nº 635-636, 1998
El Proyecto "Heracleópolis Magna": investigación arqueológica y restauración amb María Antonia Moreno CifuentesPatrimonio cultural de España, ISSN 1889-3104, Nº. 2, 2009
Heracléopolis Magna. Sociedad Geográfica Española, ISSN 1577-3531, Nº 36, 2010,
Memoria de los trabajos realizados en Heracleópolis Magna (Ehnasa el Medina), Egipto. Informes y Trabajos, Nº. 9, 2012
María del Rosario Castells Vila

María del Rosario Castells Vila, nada en Viana do Bolo en 1923 e finada en Santiago de Compostela o 25 de setembro de 2012, foi unha médica, doutora en filosofía e letras, profesora e escritora galega. Traxectoria
Pasou a infancia en Betanzos, onde comezou os estudos de Bacharelato, que rematou no IES Eusebio da Guarda da Coruña. Na Universidade de Santiago de Compostela estudou Filosofía e Letras, e doutorouse en 1961 coa tese La comarca natural de Viana del Bollo, dirixida por Carlos Alonso del Real e Ramón Otero Pedrayo. Esta foi unha das primeiras obras realizadas sobre xeografía comarcal galega, e a Fundación Calouste Gulbenkian de Lisboa subvencionou a publicación da tese en 1967.
Como catedrática de Xeografía e Historia foi docente no Instituto do Carballiño, no IES Eduardo Blanco Amor de Ourense e no IES Salvador de Madariaga da Coruña. Nesa época estudou Medicina tamén na Universidade de Santiago, e tras licenciarse exerceu como médica no Hospital Municipal Labaca. Posteriormente especializouse en oftalmoloxía e exerceu nunha clínica privada de exames psicotécnicos.
Foi membro da Real Academia das Artes e das Letras, da Real Sociedade Xeográfica de Londres, da Real Academia Galega de Belas Artes e correspondente da Real Academia Galega. Recoñecementos
En 1966 recibiu o Premio Fernández Latorre polo artigo “Galicia, tierra de contrastes”, publicado no ABC. Unha rúa de Viana do Bolo leva o seu nome. Obra
La comarca natural de Viana del Bollo (1967)
Vivencias de Galicia (Ideario) (1968) Vida persoal
Casou en 1945 con Ramón Arias de Castro Sánchez e tivo dous fillos, Ramón e María del Rosario.
María do Mar Castro Varela

María do Mar Castro Varela, nada na Coruña no ano 1964, é un politicóloga galega e profesora de pegagoxía xeral e traballo social, con foco nos estudos de diversidade sexual, na Universidade de Ciencias Aplicadas Alice Salomon de Berlín. Os seus intereses de investigación céntranse nos estudos de poscolonialismo, migración, xénero e diversidade sexual. Traxectoria
Estudou pedagoxía e psicoloxía na Universidade de Colonia e doutorouse en 2005 na Universidade de Gießen en politicoloxía coa tese "Utopiediskurse migrierter Frauen". No semestre de inverno 2006/2007, traballou como profesora convidada Maria Goeppert-Mayer na Universidade de Oldenburg. Desde o semestre de inverno 2007/2008, é profesora na Universidade de Ciencias Aplicadas Alice Salomon de Berlín. Obra
"Unzeitgemäße Utopien. Migrantinnen zwischen Selbsterfindung und Gelehrter Hoffnung", Bielefeld: transcript, 2007
"Postkoloniale Theorie. Eine kritische Einführung", Bielefeld: transcript, 2005 (con Nikita Dhawan)
"Geschlecht -- Macht – Klima: Feministische Perspektiven auf Klima, gesellschaftliche Naturverhältnisse und Gerechtigkeit", Leverkusen-Opladen: Barbara Budrich, 2012 (editado con Gülay Çağlar e Helen Schwenken).
"„. .. nicht so greifbar und doch real“. Eine quantitative und qualitative Studie zu Gewalt und (Mehrfach-) Diskriminierungserfahrungen von lesbischen, bisexuellen Frauen und Trans* in Deutschland", Berlín: lesmigras, 2012 (editado xunto con lesmigras e. V. )
Masa atómica

A masa atómica dun elemento é o número de veces que un dos seus átomos pesa máis ca un átomo que se toma como unidade. Unidade de masa atómica
A unidade de masa atómica (uma) é o patrón de masa para cantidades de materia moi pequenas. Defínese como a doceava parte do átomo de carbono 12.
Masa crítica (ciclismo)

A Masa Crítica é un evento ciclista tipicamente celebrado o derradeiro venres de cada mes en máis de 300 cidades ao redor do mundo, baixo o lema "Pedalea todos os días, celébrao unha vez ao mes". Trátase dunha "coincidencia organizada" de usuarios de bicicleta que realizan un paseo colectivo pola cidade, sendo un movemento descentralizado, actuando a proposta de calquera dos seus participantes. Historia
Comezou en San Francisco (Estados Unidos de América) no ano 1992 a partir dunha xuntanza da SF Bike Coalition, Chris Carlsson propuxo que posto que había moita xente pedaleando polo centro e que as condicións para facelo eran malas deberían quedar unha vez ao mes para ir todos xuntos. A idea aceptouse rapidamente, na primeira "quedada" xuntáronse 60 e logo dun ano eran máis de 600 e o movemento foi estendéndose en outras cidades. [Cómpre referencia]
O nome de Masa Crítica foi sacado do documental "Return of the scorcher" de Ted White, onde se describían as normas de cruzamento nas intercesións nas grandes cidades chinesas onde o tráfico de coches era importante e non existían semáforos. Os ciclistas chegaban á intersección e non podían cruzar debido o alto tráfico, pausadamente, máis e máis ciclistas amontoábanse esperando para cruzar a rúa e, cando existe un número suficiente - unha masa crítica - éralles posible moverse todos xuntos para parar o tráfico. No mundo
A Masa Crítica constitúe un movemento a grande escala, descentralizado e popular, polo que é diferente en cada cidade. Existe unha gran variedade de obxectivos, tamaño, interacción cos condutores de automóbiles e intervención da policía.
En Galiza
O movemento da Masa Crítica en Galiza naceu en outubro de 2004 coa celebración da primeira masa crítica de Santiago de Compostela, un ano máis tarde comezaría a celebrarse tamén na Coruña, Vigo e recentemente[cando? ] en Ourense e Ponteareas. A última en aparecer[cando? ] foi a de Pontevedra e Lugo. [Cómpre referencia]
Entre os obxectivos das masas críticas galegas pódese destacar: Divulgar e promover o uso da bicicleta como medio de transporte eficaz (barato, san, non contaminante e rápido).
Crear condicións favorables necesarias para o uso da bicicleta como medio de transporte.
Promover e apoiar paralelamente outros medios de transporte alternativos ao coche privado, así como promover a súa compatibilidade e complementariedade coa bicicleta (ex. transporte público).
Celébrase unha Masa Crítica Galega de carácter anual que reúne a todas as usuarias de bicicleta galegas, e que pon en contacto persoalmente aos membros das distintas masas críticas galegas. Celebrouse por primeira vez en setembro do ano 2007, coincidindo coa Semana Europea da Mobilidade, logrando reunir a uns 200 participantes polas rúas de Santiago de Compostela. [Cómpre referencia]
Masa crítica (física)

Chámaselle masa crítica á mínima cantidade de masa necesaria para crear un estado inestable de fisión nuclear.
A masa crítica dunha substancia fisible depende das súas propiedades físicas (da densidade en concreto) e nucleares (o seu enriquecemento e sección eficaz de fisión), da súa xeometría (a súa forma) e da súa pureza, ademais de se está rodeado ou non por un reflector de neutróns (onde resultaría menor a súa masa crítica). No caso dunha esfera rodeada por un reflector de neutróns, a masa crítica é duns cincuenta e dous quilogramos para o uranio 235 e de dez quilogramos para o plutonio 239.
Masa de Xúpiter

A Masa de Xúpiter (Mx ou MXUP) é a unidade de masa que é equivalente á masa total do planeta Xúpiter (1, 8986 x 1027 kg, 317, 83 masas terrestres; unha masa da Terra equivale a 0, 00315 masas de Xúpiter). A masa de Xúpiter ​​usase para expresa-las masas dos xigantes gasosos, coma os planetas exteriores e os planetas extrasolares. Tamén é usado para expresa-la masa das ananas marróns.
Os exoplanetas máis masivos son xeralmente descritos en termos de masas de Xúpiter xa que isto proporciona unha escala moi cómoda para comparar. Un planeta cunha masa de Xúpiter a unha distancia orbital de 1 UA respecto dunha estrela semellante ó Sol, provoca un cambio de amplitude de 28 m/s, que é detectable coa tecnoloxía actual. Os planetas máis facilmente detectables a través das medicións da velocidade radical teñen moita masa e orbitan moi preto da súa estrela nai. Isto produce un efecto de selección para os planetas con masas semellantes a de Xúpiter. Por outra banda, os planetas con masas superiores a de Xúpiter son detectables máis facilmente con outros métodos, coma os tránsitos ou as microlentes.
Un planeta cunha masa de Xúpiter pode non ter as mesmas dimensións cá Xúpiter. Calcúlase que masa teórica mínima dunha estrela pode ser, e que aínda estea sometida á fusión do hidróxeno no seu núcleo, dunhas 75 veces a masa de Xúpiter, mentres que a fusión do deuterio pode ocorrer o redor de masas tan baixas coma as 13 masas de Xúpiter.
No Sistema Solar, ás veces, as masas dos planetas exteriores son expresadas en masas de Xúpiter. Xúpiter – 1, 000
Saturno – 0, 299
Urano – 0, 046
Neptuno – 0, 054
Unha masa de Xúpiter pode ser convertida a outras unidades relativas: 25. 839 masa lunar (ML)
317, 83 masa terrestre (M⊕)
0, 0009546 masa solar (Ms)