Tifloloxía

A tifloloxía é un campo interdisciplinar e unha disciplina científica dentro da defectoloxía, que se ocupa do estudo da lexislación, do desenvolvemento e rehabilitación de persoas cegas e deficientes visuais. Aínda que orixinalmente estaba enfocado só nas persoas totalmente invidentes, o seu compromiso ampliouse para incluír persoas con discapacidade visual. Así, a tifloloxía hoxe trata os problemas de todas as persoas con discapacidade visual, independentemente do seu grao de discapacidade. Etimoloxía
A palabra "tifloloxía" deriva do grego antigo "τυφλός" (typhlós), que significa "cego", e "λόγος" (lógos), que se traduce como "estudo" ou "coñecemento". Por conseguinte, a tifloloxía literalmente significa "estudo da cegueira". Aplícase a mesma raíz en tiflopedagoxía. Historia
A historia da tifloloxía remóntase a séculos atrás, cando varias abordaxes foron desenvolvidas para axudar as persoas con discapacidade visual. Con todo, foi a partir do século XX que houbo un avance significativo nos métodos e tecnoloxías utilizadas.
Co desenvolvemento de recursos como a escrita en Braille e a creación de escolas para cegos, o acceso á educación e á información tornouse máis viábel. Ao longo do tempo, novas técnicas e tecnoloxías foron xurdindo, ampliando aínda máis as posibilidades de inclusión e independencia para as persoas con discapacidade visual. Desenrolo
A ciencia tipolóxica moderna está en desenvolvemento e afondamento constante, a través de moitas ciencias tipolóxicas como a tipoloxía, a psicoloxía dos cegos e deficientes visuais, os métodos de tipoloxía educativa, os métodos de tipoloxía clínica, a orientación profesional dos deficientes visuais, o diagnóstico da tipoloxía e a peripatoloxía.
Como parte da ciencia defectolóxica, a tipoloxía inclúe: Principios xerais da rehabilitación defectolóxica
Procedementos defectolóxicos específicos do ensino educativo
Rehabilitación de persoas cegas e deficientes visuais. Para superar con éxito numerosos problemas no seu traballo, a tipoloxía está directamente relacionada coa pedagoxía xeral, a didáctica, a psicoloxía pedagóxica e do desenvolvemento, así como con algunhas disciplinas médicas. Usando a teoría defectolóxica como punto de partida, a tipoloxía vincula principalmente a súa práctica a: Socioloxía: Consideración do desenvolvemento das persoas con trastornos bio-psico-sociais;
Pedagoxía para conectar coa teoría da crianza e educación de cegos e deficientes visuais e a súa aplicación na práctica
Psicoloxía, Psiquiatría e Neuroloxía dos cegos e deficientes visuais, que explica e investiga os procesos que conducen á deterioración da visión
Oftalmoloxía para investigar as causas que conducen ás deficiencias visuais orgánicas e funcionais. Metas e obxectivos
Os obxectivos e tarefas da tipoloxía pódense clasificar en dous grupos: problemas básicos e tarefas especiais. Áreas de actuación
A tifloloxía dedícase ao estudo e desenvolvemento de técnicas, recursos e dispositivos para facilitar a inclusión e a independencia das persoas con discapacidade visual parcial ou total. Busca proporcionar oportunidades iguais de acceso á información, educación, cultura e tecnoloxía para as persoas cegas ou con baixa visión. A tifloloxía abrangue diversas áreas de actuación, algunhas das cales inclúen:
Educación inclusiva
A tifloloxía desempeña un papel fundamental na promoción da educación inclusiva para as persoas cegas ou con baixa visión. Iso implica a adaptación de materiais educativos en formatos accesíbeis, como libros en Braille, audiolibros e recursos dixitais. Ademais, desenvólvense técnicas e estratexias específicas para axudar na aprendizaxe e na participación dos estudantes con discapacidade visual.
Tecnoloxías de asistencia
A tecnoloxía ten un impacto significativo na vida das persoas con discapacidade visual. A tifloloxía busca desenvolver e mellorar tecnoloxías asistivas, como lectores de pantalla, software de recoñecemento de voz, dispositivos de ampliación de texto, entre outros. Estas tecnoloxías proporcionan acceso á información, comunicación e interacción coa contorna.
Orientación e mobilidade
A orientación e mobilidade son áreas esenciais para a autonomía e independencia das persoas con discapacidade visual. A tifloloxía ofrece formación e técnicas para mellorar as habilidades de locomoción, como o uso do bastón branco, o recoñecemento de sons e o desenvolvemento de estratexias de desprazamento seguro.
Accesibilidade cultural
Garantir o acceso á cultura é un dos principios fundamentais da tifloloxía. Para promover a inclusión cultural das persoas con discapacidade visual, desenvólvense estratexias e recursos que lles permiten participar plenamente de actividades culturais. Algunhas medidas inclúen a audiodescrición de obras de teatro, películas e exposicións, a creación de maquetas táctiles que representen monumentos e obras de arte, e a adaptación de libros e materiais educativos en formatos accesíbeis.