proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ética do dereito

Cando falamos da palabra dereito referímonos ás normas que guían a conduta humana, que veñen dunha autoridade diferente ao individuo e dirixen aspectos externos. A ética é o que estuda o comportamento do ser humano, as normas éticas son autónomas. A relación da ética co dereito pode considerarse desde diversos puntos de vista e terá que situarse particularmente en dous planos distintos sobre os que se articula a reflexión moral.
No da reflexión ético-normativa o problema das relacións entre a ética e o dereito interesa de forma non exclusiva, pero si prevente, a parte penal da lexislación civil ou eclesiástica, e non a que regula a vida diaria da sociedade. Hai que engadir, porén, que o código penal da sociedade civil non se interesa pola actitude moralmente boa, pola que se interesa polo contrario no dereito canónico, ao que lle importa a formación interior de cada crente e súa orientación cara á santidade.
O código civil ou eclesiástico non sanciona nunca a nivel de comportamento todo o que é moralmente correcto ou equivocado. Desde este punto de vista, o dereito interésase de forma case exclusiva por todos os ámbitos operativos dentro dos cales hai que defender ou garantir os intereses ou os dereitos de terceiros.
As veces o código civil na súa parte penal non só castiga, tamén lexitima incluso o moralmente errado, como ocorre.
Podemos considerar a relación existente entre a ética e o dereito, tamén no plano da fundamentación das normas morais ou xurídicas.
As relacións entre a ética e o dereito. O dereito é un conxunto de normas que rexen a conduta humana e nisto parécese a ética, porén, difiren entre as normas propias de cada unha. Existen catro diferenzas principais:
As normas da ética son autónomas (cada individuo debe ter as súas normas propias) e as do dereito son heterónomas (as normas proveñen dunha autoridade diferente ao individuo).
As normas da ética rexen aspectos internos e as do dereito aspectos externos.
As normas da ética son unilaterais (o cumprir unha norma non implica o rexurdimento dun dereito ou unha obrigación por parte doutras persoas), e as do dereito son bilaterais (unha obrigación implica un dereito e viceversa).
As normas da ética son incoercibles (aínda cando teñen un carácter obrigatorio, xeralmente non implican unha sanción explícita no caso de non cumprilas) e as de dereito son coercibles (a autoridade que establecera certas normas civís, teñen a facultade de mandar o cumprimento delas, e para levar a cabo dita tarefa, impón vixilancia, fiscalización, sancións, etc).
Ética política

Ética política é a idea de que moral e política deben de comunicarse entre si, xa que ambas as dúas lle dan unha grande importancia á idea do ben común.
A ética política foi defendida por auores tales coma Platón e Aristóteles desde hai case 2. 500 anos.
Étienne Bouhot

Étienne Bouhot, nado en Bard-lès-Époisses o 8 de agosto de 1780 e finado en Semur-en-Auxois o 17 de xullo de 1862, foi un pintor e profesor de arte francés.
Era o director da École de Dessin (Escola de Debuxo) en Semur-en-Auxois.
Étienne Gilson

Étienne Gilson, nado en París o 13 de xuño de 1884 e finado en Auxerre o 19 de setembro de 1978, foi un filósofo e medievalista francés. Traxectoria
No College de France foi discípulo de Henri Bergson.
Durante a primeira guerra mundial foi feito prisioneiro en Verdún, situación na que permaneceu varios meses. Recibiu a medalla ao valor (Croix de Guerre).
As súas primeiras investigacións foron sobre René Descartes.
Foi profesor de historia da filosofía na Universidade de Estrasburgo e de filosofía medieval na Universidade de París. Durante tres anos deu clases en Harvard. Fundou o Instituto de Estudos Medievais de Toronto e dirixiu o Instituto científico franco-canadense. Foi membro da Academia francesa dende 1941.
A súa correspondencia con Henri de Lubac foi publicada. Pensamento
Gilson defende a metafísica e un concepto de home aberto á transcendencia. Para el a idea de verdade é unha meta irrenunciable; segundo as súas concepcións o nihilismo ou o relativismo ameazan con destruír a dignidade do ser humano e non achegan fundamentos sólidos para o seu respecto. Obras
Études de philosophie mediévale, 1921
La philosophie au moyen-âge, 1922
L'esprit de la philosophie médiévale, 1932
Les Idées et les Lettres, 1932
The Unity of philosophical experience, 1937
L'être et l'essence, 1948
Peinture et Réalité, 1958
Linguistique et Philosophie, 1969
L'athéisme difficile, 1979
Étienne-François Dutour de Salvert

Étienne-François Dutour de Salvert, nado o 11 de xullo de 1711 en Bailleul, e finado o 6 de agosto de 1789 en Riom (no actual deparamento de Puy-de-Dôme), foi un físico, naturalista e xeólogo francés. Traxectoria
Étienne-François naceu o 11, ou o 12 de xullo de 1711 no seo da familia Dutour de Salver, familia de comerciantes e curtidores de Riom ennobrecida en 1710 polo cargo de secretario do rei, casa e coroa de Francia, na persoa do seu pai, Claude Dutour. A súa nai foi Marie-Agnès Florisone1 ou Florizoone. Étienne-François foi o maior dos seus tres fillos. Dutour de Salvert foi, sucesivamente, controlador de granxas, recadador de impostos e secretario do rei na Cour des Aides. Seus ingresos anuais situárono "no segmento dos burgueses moi honestos e moi acomodados".
En 1746 a Real Academia de Ciencias ponderou a súa Mémoire sur l'attraction de l'aiman (Memoria sobre a atracción do imán). Foi tamén o ano en el que se converteu en membro correspondente: primeiro do abade Nollet o 18 de xuño de 1746, logo de Morand fillo o 20 de xuño de 1770, finalmente de Mathurin Jacques Brisson o 21 de agosto de 1784.
En 1749 comprou as terras e o señorío de Salvert (situado na actual localidade de Fontanières) por 95000 libras, e pagou tributo o rei e ao conde de Artois o 13 de xullo de 1764. Finalmente, comprou en 1771 o marquesado de Bellenaves; o conxunto (castelo e terras) estimouse en 1749 en ao redor de 235000 libras.
A Dutour debese a descricición da especie Pinus sibirica, o piñeiro de Siberia. Correspondencia
Físico, xeólogo, botánico, Dutour mantivo unha asidua correspondencia con moitas personalidades da súa época, principalmente con Jean Antoine Nollet, daquela gran mestre en Francia da física experimental, e con Buffon, de quen foi íntimo amigo. Outros grandes científicos da súa época, como Lavoisier, d'Alembert, Duhamel du Monceau ou Monge figuran entre os seus destinatarios.
Tamén mantivo correspondencia con Gilbert Romme, tamén de Riom. Por último, é interesante lembrar a súa correspondencia coas "máis grandes librarías-impresoras parisienses da Ilustración. . Vida familiar
Casou con Anne Marthe de Freydefontm, 2 coa que tivo dous fillos, Pierre Étienne e Antoine Guillaume. Abreviatura
A abreviatura Du Tour emprégase para recoñecer a Étienne-François Dutour de Salvert como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Éva Tardos

Éva Tardos, nada en 1957 en Budapest, é unha informática teórica húngara, gañadora do premio Fulkerson en 1988, profesora e investigadora en informática na Universidade de Cornell. Traxectoria
Licenciouse en matemáticas na Universidade Eötvös Loránd, en Budapest, en 1981. Tres anos despois, en 1984, obtivo o seu doutoramento. na mesma universidade. Os seus traballos tratan os seguintes temas: Deseño e análise de algoritmos para problemas fundamentais de rede e optimización combinatoria.
Algoritmos de aproximación,
algoritmos en liña,
Programación lineal e programación enteira
Teoría de xogos algorítmicos Recoñecementos
Medalla John von Neumann (2019)
Premio Godel (2012)
Membro da Academia Nacional de Enxeñaría (2007)
Premio George B. Dantzig (2006)
Membro da Academia Americana de Artes e Ciencias
Membro da Asociación de Maquinaria Informática (1998)
Membro da bolsa Guggenheim
Membro de Packard
Membro de Sloan
Novo Investigador Presidencial da NSF
Premio Fulkerson (1988)
Éxtase (emoción)

Éxtase (do grego έκ-στασις ek-stasis) é un estado de plenitude máxima usualmente asociado a un pracer intenso que dura uns momentos. Despois da súa fin a volta á vida cotiá, pode verse incluso transformada polo evento previo, e así sentir un grao de satisfacción constante.
Un estado de éxtase implica unha desconexión coa realidade para conectarse cunha realidade propiamente mental dirixida cara a un mesmo. A persoa que experimenta a éxtase a miúdo desconecta os seus sentidos cara ao exterior e enfócaos cara ao interior. É dicir, a éxtase é un estado alterado caracterizado pola ausencia total ou parcial dos arredores e sentindo as emocións no noso interior. Un orgasmo é chamado moitas veces éxtase sexual.
Un instante de iluminación mística ou claridade espiritual dunha persoa recibe o nome de éxtase. Normalmente é de tipo relixioso, pero pode ser tamén de tipo existencial ou filosófico. Descrición
Desde un punto de vida psicolóxico a éxtase é unha perda de autocontrol ou unha perda temporal da consciencia, que a miúdo se asocia co misticismo relixioso ou coas relacións sexuais. Durante a éxtase non é posible comunicarse con outras persoas nin realizar accións normais. Acostuma durar curtos períodos de tempo, aínda que pode chegar a prolongarse varias horas.
Na linguaxe cotiá, a palabra denota unha intensa experiencia de euforia por razóns obvias. Raramente se usa nun contexto científico, xa que é un concepto que moi difícil de definir. Tipos
A éxtase pode ser inducida mediante actividades relixiosas ou creativas, meditación, música, danza, exercicios de respiración, exercicio físico, a relación sexual ou o consumo de drogas. A técnica especial que unha persoa utiliza para inducir a éxtase tamén é asociada coas tradicións relixiosas e culturais particulares daquel individuo. Nalgúns casos, unha persoa pode obter unha experiencia extática por erro.
As persoas interpretan a experiencia despois de acordo coa súa cultura e crenzas como unha revelación de Deus, unha viaxe ao mundo dos espíritos ou un episodio psicótico. A experiencia xunto coa súa posterior interpretación pode cambiar fortemente o valor do sistema e da visión do mundo do suxeito (por exemplo, para facer a conversión relixiosa).
En 1925, James Leuba escribiu: "Entre a maioría das poboacións non-civilizadas, como entre os pobos civilizados, certas condicións de éxtase son considerados como posesión divina ou como unión co divino. Estes estados son inducidos por medio de drogas, por excitación física, ou por medios psíquicos. Pero, con todo producido e en calquera nivel da cultura se pode atopar que eles posúen certas características comúns que suxiren incluso para o observador superficial, algunha conexión profunda".
Ídem (signo)

O signo de ídem (〃) é un símbolo tipográfico que indica a repetición da palabra ou elemento que está na liña superior. Por exemplo: Dous quilos de pementos. .. .. 2, 70€Cinco 〃 〃 〃. .. .. 6, 75€
Este signo está codificado no estándar Unicode como o carácter U+3003. Non obstante, cando non está dispoñible, úsanse habitualmente no seu lugar as comiñas inglesas (” ou ").
Índice Big Mac

Coñécese como índice Big Mac o índice calculado sobre o prezo do Big Mac en máis de 100 países, o cal ten como obxectivo medir o grao de sobrevaloración ou minusvalorización dunha determinada divisa en relación co dólar americano, ao facer a comparanza entre os prezos da hamburguesa Big Mac nos Estados Unidos de América e esta mesma no país no cal se pretende comparar a moeda.
Índice Broca

O Índice Broca é unha forma rápida de calcular o peso ideal dunha persoa. Calcúlase así: Peso ideal Estatura (en cm) - 100 Este índice suxire pesos ideais moi baixos para individuos de baixa estatura, e é inaplicable para os nenos. Tampouco está ben axustado para individuos moi altos.
Existen outros índices que se consideran mellores, coma o índice de masa corporal.
Índice Schmidt de dor por picadura

O Índice Schmidt de dor por picadura é unha escala de dor que gradúa en forma relativa a dor causada por diferentes picaduras de himenopteros. En gran medida foi desenvolvido por Justin Ou. Schmidt (n. 1947), un entomólogo do Centro de Investigación de Abellas Carl Hayden en Arizona, Estados Unidos. Schmidt publicou varios traballos sobre o tema e indica que foi picado pola maioría dos Hymenoptera que pican.
O seu traballo orixinal data de 1983 no cal tentou sistematizar e comparar as propiedades hemolíticas dos velenos dos insectos. O índice que presentaba no seu traballo comezaba en 0 para picaduras que non producen ningún tipo de efecto sobre os seres humanos, un valor de 2 éralle asignado á dor producida pola picadura dunha abella común ou unha vespa e o nivel 4 asignóuselle ás picaduras máis dolorosas. Synoeca septentrionalis, xunto con outras vespas do xénero Synoeca, as formigas bala e as vespas caza tarántulas foron as únicas especies que identificou co nivel 4. Ademais incluíu no seu traballo unha descrición dos exemplos de picaduras máis dolorosas, por exemplo: "as picaduras de Paraponera clavata inducen unha dor inmediata extremadamente alta e insensibilidade fronte á presión aplicada coa punta dun lapis afiado, e un temblequeo e un desexo incontrolable de sacudir a zona afectada. "
Posteriormente, Schmidt refinou a súa escala, publicando un traballo en 1990, no cal clasificou as picaduras de 78 especies e 41 xéneros de Hymenoptera. Schmidt describiu algunhas das súas experiencias con sumo detalle.
Índice cefálico

En antropometría, o índice cefálico é a relación da anchura máxima da cabeza con respecto á súa lonxitud máxima, ás veces multiplicada por 100 por comodidade. Historia
O termo foi definido polo profesor sueco de anatomía Anders Retzius (1796-1860) e inicialmente usado en antropoloxía física para clasificar restos humanos antigos encontrados en Europa. É xeralmente obxecto de fortes críticas dadas as implicacións sociais que ten asociar a intelixencia con determinados grupos sociais e humanos. Os estudos de Franz Boas cuestionaron a utilidade do índice cefálico porque encontrou que os trazos craniofaciais son altamente maleábeis nunha xeración (é dicir, poden diferir grandemente entre pais/nais e fillos).
En 2002 un artigo de Sparks e Jantz volveu a avaliar algúns dos datos orixinales de Boas usando novas técnicas estatísticas e concluíu que había un "compoñente xenético relativamente alto" na forma da cabeza.
En 2003, os antropólogos Clarence C. Gravlee, H. Russell Bernard e William R. Leonard analizaron novamente os datos de Boas e concluíron que a maioría dos achados orixinais de Boas eran correctos. Adicionalmente, aplicaron novos métodos estatísticos asistidos por computadoras aos datos de Boas e descubriron maior evidencia sobre a plasticidade cranial. Nunha publicación posterior, Gravlee, Bernard e Leonard revisaron as análises de Sparks e Jantz e argumentaronn que estes últimos (Sparks e Jantz) terxiversaron as afirmacións de Boas, e que os datos de Sparks e Jantz de feito respaldan a investigación de Boas.
Nos adultos, o índice xa non se usa excepto para describir aparencias de individuos, e non ten correlación co comportamento. Porén, ás veces séguese a usar para estimar a idade dos fetos por razóns legais e obstetriciais, nos casos onde as diferenzas nas formas do cranio entre poboacións diferentes son aínda de interese. Índices cefálicos nos humanos
Os índices cefálicos son: < 75 % (femia), < 65 % (macho): dolicocefálico.
75 %-80 % (femia), 65 %-75 % (macho): mesocefálico.
> 80% (femia), > 75 % (macho): braquicefálico.
Tecnicamente os factores medidos están definidos como a anchura máxima dos ósos que rodean a cabeza, por encima da crista supramastoidea (detrás dos pómulos), e a máxima lonxitude desde a parte máis facilmente observábel da glabella (entre as cellas) ao punto máis facilmente observábel da parte traseira da cabeza. Animais braquicefálicos
O termo tamén se aplica a animais, como cans e gatos. Os cans e gatos braquicefálicos (nariz chato) son moi sensíbeis ás altas temperaturas facendo especialmente importante a elección dunha superifcie para durmir ou unha gaiola para viaxes.
Lista de cans braquicefálicos: Bóxer
Bulldog
Pequinés
Shih Tzu
Shar Pei
Lista de gatos braquicefálicos: Gato persa Animais dolicocefálicos
Lista de caninos dolicocefálicos: Lobo
Coiote
Bull Terrier
Galgos como
Galgo afgán
Índice de Desenvolvemento Humano

(Mapa para daltónicos) Problemas de visión co verde e vermello.
O Índice de Desenvolvemento Humano ou IDH é un índice estatístico composto que vén sendo empregado polo Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) dende 1993, avaliando o desenvolvemento humano dos estados do mundo.
O índice foi desenvolvido en 1990 polo economista paquistanés Mahbub ul Haq e o economista indio Amartya Sen. Criterios de avaliación
Educación: para avaliar a dimensión da educación o cálculo do IDH considera dous indicadores. O primeiro é a taxa de alfabetización, considerando a porcentaxe de persoas maiores de 15 anos de idade. O segundo é a taxa bruta de escolarización, combinando as medidas das taxas para a educación primaria, secundaria e superior.
Lonxevidade: a lonxevidade é avalidada considerando a esperanza de vida ó nacer, que permite a medición indirecta da satisfacción de bens materiais esenciais tales como o acceso a unha alimentación sa, á auga potable, a unha vivenda digna, a unha boa hixiene e a coidados médicos.
Nivel de vida/renda: calcúlase mediante o logaritmo do Produto Interior Bruto por habitante en paridade de poder adquisitivo, en dólares. Engloba os elementos da calidade de vida que non son descritos polos dous índices anteriores, como a mobilidade ou o acceso á cultura. Cálculo do IDH
O IDH calcúlase como a media aritmética dos índices de lonxevidade, nivel de educación e nivel de vida ou renda. I D H
L + E + R 3 {\displaystyle \mathrm {IDH}
{\frac {\mathrm {L} +\mathrm {E} +\mathrm {R} }{3}}} (onde L {\displaystyle \mathrm {L} }
Lonxevidade, E {\displaystyle \mathrm {E} }
Educación e R {\displaystyle \mathrm {R} } Renda)
O cálculo destes índices vén dado no seguinte cadro: Clasificación do IDH
No informe publicado en 2007 o Índice de Desenvolvemento Humano oscila entre Islandia cun índice de 0, 968 na primeira posición ó 0, 336 de Serra Leoa no posto 177.
Os estados clasifícanse en 3 grandes grupos_ Estado con desenvolvemento humano alto (IDH ≥ 0, 8): 70.
Estado con desenvolvemento humano medio (0, 5 ≤ IDH < 0, 8): 85.
Estado con desenvolvemento humano baixo (IDH < 0, 5): 22.
Índice de Liberdade de Prensa

O Índice de Liberdade de Prensa é unha clasificación anual sobre a liberdade de prensa ealizada pola ONG Reporteiros sen Fronteiras. Reflicte o grao de liberdade dos xornalistas e informadores segundo os cuestionarios enviados ás súas organizacións asociadas, correspondentes, xornalistas, investigadores, xuristas e activistas dos dereitos humanos.
Índice de cor B - V

O índice de cor B - V, utilizado en fotometría, é o resultado de restar á magnitude obtida en banda B (con filtro azul) a obtida en banda V (con filtro verde).
O resultado indica a cor propia dos astros: será 0 se o astro é branco, negativo se é azulado ou positivo de ser amarelo, alaranxado ou avermellado.
Este índice permite coñecer a temperatura superficial do astro.
Índice de envellecemento

O índice de envellecemento é a relación existente entre o número de persoas de idade e a poboación xuvenil.
Exprésase habitualmente en número de residentes con 65 ou máis anos por 100 residentes con menos de 15 anos.
Ínstar

Un ínstar (do latín īnstar, 'forma', 'semellanza') ou estadio é unha etapa do desenvolvemento dos artrópodos, como os insectos, entre cada muda (écdise), ata que chegan á súa madurez sexual. Nunha mesma fase de desenvolvemento poden pasar por varios ínstares; por exemplo, no estadio de ninfa pode haber varios ínstares. Os artrópodos deben desprenderse do seu exoesqueleto ríxido periodicamente para poder crecer ou adquirir unha nova forma. As diferenzas entre ínstares adoitan ser alteracións nas proporcións do corpo, cores, padróns de coloración, cambios no número de segmentos corporais ou anchura da cabeza. Despois da muda, é dicir, do desprendemento do vello exoesqueleto, os artrópodos novos continúan o seu ciclo vital ata que pupan ou mudan outra vez. Algúns artrópodos poden continuar mudando despois da súa madurez sexual, pero os estadios estre estas mudas non se denominan xeralmente ínstares.
Para a maioría das especies de insectos, un ínstar é o estadio de desenvolvemento das formas larvais dos holometábolos (insectos con metamorfose completa) ou das formas ninfais dos hemimetábolos (insectos con metamorfose incompleta), pero un ínstar pode ser calquera estadio de desenvolvemento incluíndo a pupa ou o imago (o adulto non muda nos insectos). O período de ínstar ou crecemento está normalmente fixado e depende da especie; porén, nalgúns insectos, como a avelaíña Samea multiplicalis, o número de ínstares depende da nutrición larval inicial. Noutros casos o número de ínstares depende das condicións ambientais; así, as temperaturas baixas e pouca humidade adoitan facer máis lento o desenvolvemento, e un exemplo disto obsérvase no lepidóptero noctuido Heliothis virescens.
Ípsilon

Ipsilon é o nome da vixésima letra do alfabeto grego (ὖψιλόν); equivale ao /y/, son que aparece no u do francés tu ou no ü do alemán müde. Minúscula υ, maiúscula Υ. Adoita transcribirse como i. Provén da letra do alfabeto fenicio wāw. Como signo numérico representaba o catrocentos. En maiúscula serve tamén para designar o vixésimo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o vixésimo da Odisea.
Ítaca (cidade)

Ítaca (en grego, Ἰθάκα, Ἰθάκη) é o nome dunha antiga cidade grega na illa do seu mesmo nome, situada no arquipélago das illas Xónicas. Aínda que moitas fontes antigas que se refiren a Ítaca adoitan citar máis ben á illa no seu conxunto, xa a Odisea de Homero alude á cidade de Ítaca, que sitúa ao pé do monte Neio. Outras referencias expresas á cidade de Ítaca en diversas obras literarias aparecen o Cíclope de Eurípides ou no Periplo de Pseudo-Escílax. Tamén aparece documentada en testemuños epigráficos como dúas inscricións de Magnesia do Meandro datadas entre os séculos III e II a. C. Nunha delas testemúñase a celebración dun festival chamado Odisea.
Consérvanse tamén moedas de Ítaca datadas entre os séculos IV e II a. C. que conteñen a lenda «ΙΘΑ» ou «ΙΘΑΚΩΝ».
Ítaca Chasma

Ítaca Chasma é unha enorme estrutura de vales, depresións e escarpas da lúa de Saturno, Tetis. Na súa parte máis ancha mide ó redor de 100 km e entre 3 e 5 km de profundidade, transcorre ó longo dunha distancia de preto de 2. 000 km, aproximadamente tres cuartas partes da circunferencia total de Tetis. O seu nome procede da illa grega de Ítaca. Ítaca Chasma é aproximadamente concéntrica respecto do cráter Odiseo. Esta chasma é unha estrutura moi complexa, que ten moitos vales e sobre todo moitas fallas e escarpas que transcorren paralelas entre si, estas fallas levan consigo a formación de bloques na superficie chamados graben e horst, os graben serían os bloques que estarían nas depresións das fallas e os horst serían os bloques elevados entre as fallas (véxase o diagrama para visualiza-lo fenómeno). O ancho da chasma pode variar de entre un poucos quilómetros ata chegar a un ancho de máis de 100 km. A idade de Ítaca Chasma está estimada en 4 mil millóns de anos ou entre 0, 4–3, 3 mil millóns de anos, dependendo da cronoloxía escollida para os impactos. A chasma parede ser un pouco máis nova co cráter Odiseo, pero con todo debe ser bastante vella xa que posúe sobre ela mesma cráteres tan grandes coma Telémaco e moitos outros máis pequenos. Pensase que está chasma apareceu cando a auga líquida do interior de Tetis se conxelou, causando a expansión do interior, que acabou por fende-la cortiza da lúa para adecuarse ó seu novo volume extra. Os cráteres de impacto anteriores á solidificación de Tetis moi posiblemente foron borrados pola actividade xeolóxica que acontecería con posterioridade.
O océano baixo a superficie de Tetis podería ter sido o resultado dunha resonancia orbital de 2: 3 entre Dione e a propia Tetis ó comezo da historia do noso Sistema Solar. A resonancia podería ter levado a unha maior excentricidade orbital e a un quecemento do interior de Tetis debido ás mareas gravitatorias que podería ter sido dabondo para formar un océano baixo a cortiza. O posterior arrefriamento deste océano despois de que a lúa escapase da resonancia, sería a causa da aparición tensións na cortiza da lúa que criarían a Ithaca Chasma.
Unha hipótese alternativa suxire que a chasma se formou ó mesmo tempo co gran cráter Odiseo, a chasma parece concéntrica respecto do cráter e está situada na outra cara da lúa; cando o evento de colisión creou Odiseo, as ondas do impacto viaxarían a través de Tetis, fendendo o xeo da feble cortiza no hemisferio oposto a Odiseo.
Ð

O eth, edh ou eð ( Ð, ð ) é unha letra suplementaria do alfabeto latino, substituída en varias linguas polo dígrafo dh. Historia
O ð orixinouse no alfabeto irlandés como un d cun trazo. Ao longo da Idade Media foi empregado no inglés antigo e en varias linguas escandinavas ao longo da Idade Media. Nestas últimas foi substituído polo dígrafo dh e máis tarde por d. En inglés empregábanse ð ou þ para representar consoantes fricativas dentais. O ð utilizouse na era anglosaxoa, desaparecendo no século XIII. Uso
No islandés representa o fonema [ð]. Cando non sexa posible reproducir o carácter tipograficamente pode ser substituído polo dígrafo dh.
No feroés é unha letra muda, agás nunhas poucas palabras, nas que representa diferentes sons.
No dalecarliano representa o fonema [ð].
No Alfabeto Fonético Internacional representa a consoante fricativa dental sonora, oposta á consoante fricativa dental xorda representada por [θ].
Ñ

O Ñ (eñe) é a décimo terceira letra do alfabeto galego, e representa o fonema nasal velar sonoro /ɲ/. Historia
A letra ñ non ten equivalente no alfabeto romano. Nos primeiros textos en galego este son representábase coas grafías n, ni ou nn, e foi esta última forma a que se acabou impoñendo na súa forma abreviada, ñ. Pola contra en Portugal desde 1265 impúxose nos documentos oficiais nh, de orixe occitana.
Nos mosteiros, e despois nas imprentas, había o costume de economizar letras para aforrar esforzo nas tarefas de copiado e colocación de caracteres; Así, a secuencia «nn» escribíase cun «n» moi pequeno denominado vírgula enriba dun «n» de tamaño normal: «ñ». O mesmo sucedeu en portugués e en galego medieval coa representación de vogais nasais como «an» e «ã».
A letra ñ forma parte do alfabeto en linguas como o castelán, asturiano, aimará, bubi, chamorro, guaraní, mapudungun, mixteco, quechua, tagalo, zapoteco, éuscaro, wólof. O inglés admite o ñ nalgúns préstamos do castelán como «cañon» (como forma arcaica, a común é «canyon»), «jalapeño», ou «El Niño». . Outros usos
No bretón emprégase para nasalizar a vogal precedente e non para representar o son /ɲ/, verbi gratia a palabra Jañ pronúnciase /ʒã/.
Na escritura latina do tártaro de Crimea representa a consoante velar nasal /ŋ/ (igual son velar do galego "unha". ) O mesmo sucede nalgunhas transcricións do quenya
En nauruano representa ao dígrafo "ng", aínda que actualmente a tendencia maioritaria é usar simplemente "ng". Grafías equivalentes noutras linguas
Noutras linguas o son /ɲ/ representase de formas diversas: nh no portugués, occitano e no mirandés. Tamén nas grafías reintegracionistas do galego.
gn en francés, bretón, valón, jèrriais, italiano, corso, sardo, lígur, piemontés, lombardo, veneciano, friulano, siciliano.
ny en catalán, húngaro, quenya, valón, ladino, malaio, indonesio, ewe, gã, ganda, lingala, sesotho, suahili, zhuang e zulú.
nj en neerlandés, serbocroata, feroés, frisio, arromanés, cimbro e albanés.
ň en checo, eslovaco e romaní.
ń en polaco, onde ademais o dígrafo ni ten idéntico valor (o mesmo sucede en éuscaro onde, á parte do ñ, nalgúns dialectos ‘’ni’’ se le como un ñ).
ņ en letón.
ne/ni/en/in, ng (ao comezo da palabra cando está palatalizada) en gaélico.
nn e n en gaélico escocés cando se pronuncian palatalizadas.
in en éuscaro (e. g "Espaina", pronunciado "España").
n en gagauz ante ä, e, i, ö e ou.
Ñeembucú

Ñeembucú (en guaraní: Ñe’ẽmbuku) é un dos dezasete departamentos que, xunto con Asunción, conforman a República do Paraguai. O seu capital e cidade máis poboada é Pilar. Está situado ao extremo suroeste da rexión oriental do país e, en 2022, contaba cunha poboación de 85749 habitantes.
Òmnium Cultural

Òmnium Cultural é unha entidade sen ánimo de lucro fundada en 1961 que traballa pola promoción da lingua e a cultura catalá, a educación, a cohesión social e a defensa dos dereitos nacionais de Cataluña. O seu presidente é Jordi Cuixart.
En 2017 tiña máis de 90. 000 socios distribuídos en 40 sedes territoriais e en xuño de 2018 anunciaba que o número aproximábase aos 120. 000. A través da Federació Llull, Òmnium coordina as súas accións no marco dos Países Cataláns canda Acció Cultural del País Valencià e Obra Cultural Balear.
Óblast Autónomo Hebreo

O Óblast Autónomo Hebreo (ruso: Еврейская автономная область, yiddisch: ייִדישע אװטאָנאָמע געגנט, yidixe avtonome gegnt) é un suxeito federal de Rusia. Limita co krai de Khabarovsk ao norte, co óblast de Amur ao leste e con Heilongjiang (República Popular da China) ao sur. Ten unha área de 36. 000 km² e unha poboación de 190. 915 (censo ruso (2002)), dos cales tan só un 1, 2% son xudeus, a poboación é principalmente rusa (case o 90%).
A división administrativa xudía fundouse coa axuda do Komzet en 1928 como o Distrito Nacional Xudeu. Foi resultado da política das nacionalidades de Stalin, en que cada grupo nacional da Unión Soviética recibía un territorio con autonomía cultural no seo do socialismo. A idea era crear un novo Zión, onde a cultura proletaria xudía puidera desenvolverse co yiddish como a lingua que dese cobertura aos xudeus no canto do hebreo que promovía o sionismo en Palestina. O territorio próximo á fronteira con Manchuria, controlado polo Xapón, estaba practicamente deshabitado debido ás duras condicións xeográficas da rexión, a política de creación dun ente xudeu recibiu apoio internacional e chegaron á rexión tamén uns 1400 xudeus norteamericanos, arxentinos, palestinos e europeos. Despois das purgas dos xefes locais en 1936-1938 quedaban 20. 000 xudeus no territorio. En 1946-1948 dáselle un novo pulo ao establecemento de xudeus na rexión que chegan ata 30. 000. En 1961 era o 8, 8% da poboación do distrito (14. 269 xudeus) con apenas cargos xudeus de relevo, e contaban tan só cun xornal de dúas páxinas.
Óblast de Amur

O óblast de Amur é unha provincia da Federación Rusa. Recibiu os primeiros colonos rusos no século XVII. O óblast foi creado o 20 de outubro de 1932.
Limita ao norte coa república de Iacutia, ao sur e ao suroeste con China, ao leste co territorio de Khabarovsk, ao oeste coa provincia de Chita e ao sueste coa provincia de Yevreyskaya.
Óblast de Kaliningrado

Kaliningrad[Cómpre referencia] é un pequeno enclave ruso do Mar Báltico, limitado a norte e leste pola Lituania, a sur pola Polonia e a oeste polo Mar Báltico. Corresponde a un anaco da antiga Prusia. Foi anexionada pola Unión Soviética despois da segunda guerra mundial e subsecuentemente rusificada, modificando o seu nome tradicional, Königsberg. Capital: Kaliningrado
Óblast de Múrmansk

O óblast de Múrmansk (en ruso: Му́рманская о́бласть) é unha entidade federal de Rusia (un óblast). Está situado no noroeste do país, sendo a súa capital a cidade de Múrmask. Ocupa unha superficie de 144. 900 km², e acolle unha poboación de 892. 534 persoas (segundo o censo do 2002). Xeografía
Xeograficamente está situado principalmente na península de Kola, e forma parte da máis extensa Laponia, rexión que se estende por catro países. O óblast de Múrmansk linda coa república de Carelia (Rusia), co condado de Finnmark (Noruega) e Lappi (Finlandia). O condado sueco de Norrbotten está moi próximo tamén.
Óbolo das Illas Xónicas

O óbolo (do grego: ὀβολός, obolos; plural oboli) das Illas Xónicas ou óbolo xónico, foi a moeda oficial dos Estados Unidos das Illas Xónicas desde 1819 ata a súa integración en Grecia en 1863. Historia
O óbolo foi establecido como unidade monetaria das Illas Xónicas pola Administración británica en 1819 para substituír as series de moedas con contramarcas sobre as antigas gazetas xónicas, que amosaban o seu valor facial en kurus turcos. Ata 1834, un óbolo dividíase, pola súa vez e catro lepta (singular lepton), e a partir desa data pasou a dividirse en cinco lepta. Durante todo o período da súa existencia, o valor do óbolo foi equivalente ao medio penique inglés. Cuñáronse moedas de cobre con valores de 1 lepton e 2 lepta, e dun óbolo e 2 óbolos. Entre 1834 e 1862 emitiuse tamén unha pequena moeda de prata (17 mm e 1, 41 g) co valor infrecuente de 30 lepta ou, o que é o mesmo, 6 óbolos.
Estas moedas foron cuñadas na Royal Mint, de Londres, e o seu deseño foi obra de William Wyon (1795-1951), gravador xefe da ceca real londiniense.
Finalmente, en 1863 os británicos cederon a soberanía das Illas Xónicas a Grecia como agasallo co gallo do acceso ao trono de Xurxo I de Grecia (1863-1913), o que motivou que o óbolo xónico fose substituído polo dracma grego, cunha taxa de cambio de 20 óbolos por cada dracma.
Óculo

Óculo é unha palabra que provén do latín oculus (plural oculi), que significa "ollo" e designa en arquitectura unha abertura ou xanela de forma circular ou oval. A súa función é a de proporcionar iluminación. Tamén pode usarse de xeito exclusivamente decorativo. Tipos
Vénse utilizando para definir a abertura circular central existente na cúpula do Panteón de Roma. Neste caso a súa función era alixeirar o peso da cúpula ao mesmo tempo que deixaba entrar o aire e a luz.
As fiestras circulares tamén se atopan nos tímpanos das basílicas e igrexas cristiás ou, nos rosetóns góticos.
Ás típicas circulares ou ovaladas da arquitectura do século XVI adóitaselles chamar ollos de boi.
As fiestras circulares nos faiados foron unha característica da arquitectura clásica francesa do século XVII.
Tamén se atopan óculos ou ollos de boi, por razóns estruturais, nas fiestras dos barcos ou avións.
En arqueoloxía, óculo é o nome que se dá a determinados motivos xeométricos atopados na arte prehistórica de Europa occidental. Normalmente refírese a un par de marcas circulares ou espirais que se adoitan interpretar como ollos. Aparecen en cerámicas, estatuas e megálitos. Poden representar a mirada dun deus ou deusa e foron especialmente comúns durante o período Neolítico.
Óglaigh na hÉireann

Os Óglaigh na hÉireann (en inglés Irish Volunteers, e en galego Voluntarios Irlandeses) foi unha organización militar creada en 1913 por nacionalistas irlandeses. O seu principal obxectivo foi declarado "para garantiren e manteren os dereitos e liberdades comúns a todo o pobo de Irlanda", noutras palabras, salvagardaren a Home Rule. Porén, a intención da Irmandade Republicana Irlandesa de incorporar o Voluntariado foi para axudar a estabelecer unha República de Irlanda. " Os Voluntarios eran membros da Conradh na Gaeilge (Liga Gaélica), Orde Antiga dos Hibernianos e Sinn Féin, e, secretamente, a Irmandade Republicana Irlandesa. Formación
Os Voluntarios irlandeses foron creados en 1913 por Edward Carson e James Craig como resposta á creación por parte dos unionistas protestantes da Forza de Voluntarios do Ulster no nordeste da Illa. Os "Voluntarios do Ulster" foron creados polos protestantes co obxectivo de impediren a aprobación da lei de autogoberno para Irlanda. Os católicos viron este feito como un xeito de presión ao goberno británico na dirección oposta aos seus intereses. Para contrarrestalo, Eoin MacNeill publicou un artigo titulado The North Began defendendo a creación dunha forza nacionalista irlandesa. Michael Joseph O'Rahilly, máis coñecido como The O'Rahilly, animou a MacNeill a continuar con este proxecto, e o 11 de novembro dese mesmo ano nunha reunión no hotel Wynn's de Dublín, dez nacionalistas entre os que se encontraban Patrick Pearse, Éamonn Ceannt e Sean MacDermott, planificaron a formación dos Voluntarios.
Óglaigh na hÉireann (CIRA)

Óglaigh na hÉireann, ÓnaÉ foi o nome empregado por unha pequena organización armada republicana irlandesa que se separou do Continuity Irish Republican Army (CIRA) en 2006 e que se mantivo activa ata 2009 e que utilizou o mesmo nome que segundo a lexislación irlandesa é a forma en irlandés das Forzas de Defensa Irlandesas. Nome
En irlandés, o título Óglaigh na hÉireann significa "voluntarios irlandesas". Ten sido empregado por varios grupos armados de Irlanda como é o caso dos Voluntarios Irlandeses de 1913, do que xurdiría o grupo coñecido en inglés como "Irish Republican Army" pero que en irlandés mantivo o nome anterior.
A súa abreviación correcta é ÓnaÉ, pero a miúdo abréviase o seu nome de xeito incorrecto como ONH. Historia
En febreiro de 2006, a Independent Monitoring Commission sinalou que formárase un novo grupo republicano, de nome Óglaigh na hÉireann, xunto con outra organización, Saoirse na hÉireann, logo dunha escisión do IRA de Continuidade. O informe dicía que Óglaigh na hÉireann era responsable dun asalto, de varios dispositivos trampa e do roubo nunha oficina postal entre outubro e decembro de 2005
Ómicron

Nome da décimo quinta letra do alfabeto grego (ὂ μικρόν); equivale ao /o/, o breve. Minúscula ο, maiúscula Ο. Adoita transcribirse como o. Provén da letra do alfabeto fenicio ‘Ayin, que representa unha fricativa laringal sonora, da que carece o grego, podéndose, xa que logo, aproveitar o signo para a vogal /o/, dado que o fenicio non notaba as vogais. Como signo numérico representaba o setenta. En maiúscula serve tamén para designar o décimo quinto canto da Ilíada de Homero e en minúscula o décimo quinto da Odisea.
Ónix

O ónix é un mineral, unha variedade de calcedonia, unha forma de cuarzo. Considerada pedra semipreciosa, utilízase principalmente para a xoiería e artigos de decoración polo atractivo das súas tonalidades verdosas. A súa composición química é SiO2.
Ópalo

O ópalo (do sánscrito upala que significa pedra preciosa) é un mineraloide da clase dos silicatos cuxa fórmula química é SiO2·nH2O (SiO2 cunha presenza de auga na súa composición do 4% ó 20%). Aspecto
Debido á súa estrutura amorfa, o ópalo preséntase en forma de agregados amorfos, moitas das veces esferiformes. A súa coloración é moi variable e mesmo pódense encontrar variedades de ópalo multicor.
Variedades do ópalo
Segundo a súa coloración pódense diferenciar diferentes variedades de ópalo: Hialita, incolora e transparente. É a variedade pura do ópalo.
Ópalo leitoso, branco e opaco.
Ópalo común, de moi variada coloración e opaco.
Ópalo nobre, azul e translúcido.
Ópalo dourado, ou tamén chamado ópalo de lume é vermello alaranxado e translúcido. Lugares onde se atopa
Aparece normalmente nas cavidades e grechas das rochas volcánicas. Asóciase con frecuencia coa calcedonia sendo moi difícil de diferenciar ámbolos dous minerais.
Noutrora os ópalos procedían dos xacementos, agora esgotados, de Eslovaquia. En Australia foron hachadas as primeiras fontes de ópalo en 1863. Hoxe concéntrase nesa illa o 98% do mercado mundial. A vila de Coober Pedy no deserto do sur de Australia depende case exclusivamente do mercado dos ópalos. En México explótase a variedade do ópalo dourado, ademais doutras cores. Estrutura
Estrutura do ópalo nobre
O ópalo nobre, a única variedade do ópalo cunha estrutura interna relativamente cristalina en comparanza coas outras variedades deste mineral, está constituído por diminutas esferas de sílice dun tamaño aproximado duns 0, 1 micrómetros. Estas partículas atópanse apiladas unhas xunto ás outras dando forma a un enreixado tridimensional (ver imaxe da esquerda). A auga aproveita os ocos que deixan entre si estas esferas para penetrar na estrutura pudendo, se aproveita todo o espazo dispoñible, chegar a acadar un volume do 20% do total da composición do ópalo. Usos do ópalo
O ópalo, tallado en forma de cabuxón, é usado principalmente como pedra preciosa.
Os ópalos inservibles para seren utilizados na xoiería úsanse na industria como material abrasivo. Propiedades
Debido á particular estrutura interna do ópalo, é o único mineral coñecido coa capacidade de reflectir os raios solares ou de luz e descompoñelos nas cores do arco da vella. Outros silicatos
Outros minerais nos que a presenza de silicio é destacada son:
A olivina, a sodalita, a mica, o feldespato e o cuarzo (tamén formado por SiO2).
Ópera bufa

A ópera bufa (do italiano opera buffa, tamén denominada commedia per musica ou dramma giocoso per musica) é un subxénero de ópera cun tema cómico. Desanvolveuse en Nápoles na primeira metad do século XVIII, de onde se difundiu cara a Roma e o norte de Italia. A súa contraparte estilística é a Ópera seria.
Exemplos de ópera buffa son Il barbiere di Siviglia (1816), de Rossini, As vodas de Fígaro (1786), de Mozart e Don Pasquale (1843) de Donizetti. O xénero caeu en desuso despois do século XIX, sendo para moitos a última ópera deste xénero Falstaff, composta por Verdi no 1893. Os precursores do movemento foron: Giovanni Battista Pergolesi, Nicola Logroscino, Baldassare Galuppi e Alessandro Scarlatti.
Ópera seria

Ópera seria (plural: opere serie) é un termo musical italiano referido ao estilo nobre e serio da ópera italiana que predominou en Europa entre principios do século XVII até o inicio do século XIX, destacando os anos entre 1710 e 1770. A súa orixe atópase no dramma per música do período barroco, enfocado inicialmente á realeza e aristocracia da época. Os temas céntranse na mitoloxía grega ou romana, cunha estrutura en tres partes (A-B-A) baseada na aria da capo barroca, e incluíndo unha abertura e varias arias, recitativos e coros. O rival popular da ópera seria era a ópera buffa, subxénero cómico que ten a súa orixe na commedia dell'arte.
A ópera seria italiana (sempre baseada en libretos en lingua italiana) foi producida non só en Italia, máis tamén por toda Europa e o resto do mundo. Entre os principáis centros operisticos europeos compre destacar as óperas de Varsovia (dende 1628), Múnic (fundada en 1653), Londres (creada en 1662), Viena (primeira representación: Il pomo d'oro, 1668), Dresden (dende 1719), San Petersburgo (primeiras representacións en 1742) ou Madrid. Só Francia desenvolveu a súa propia tradición operística (tragédie en musique).
Entre os principáis compositores de ópera seria compre destacar a Alessandro Scarlatti, Georg Friedrich Händel, Nicola Porpora, Leonardo Vinci, Johann Adolph Hasse, e na segunda metade do século XVIII Christoph Willibald Gluck, Niccolò Jommelli, Josef Mysliveček, Tommaso Traetta e Wolfgang Amadeus Mozart. O máis famoso libretista foi Pietro Metastasio, destacando ademais Apostolo Zeno, Ranieri de' Calzabigi e Lorenzo da Ponte.
Óptica de Fourier

A Óptica de Fourier estuda a propagación da luz no espazo, e a súa manipulación por sistemas ópticos coa axuda da transtormada de Fourier. Descrición
É válida no marco da óptica linear, isto é sempre que o comportamento dos sistemas considerados sexa linear.
Consiste, grosso modo, en ollar un feixe de luz nun instante dado e nun plano concreto do espazo como unha distribución de luz sobre o plano, pero tamén como unha distribución de luz sobre o plano transformado de Fourier, onde cada punto corresponde non a un punto do espazo senón a unha frecuencia espacial. As frecuencias espaciais(f) caracterizan a variación da distribución da luz sobre a superficie e toman o valor do número de ondas(k).
A principal vantaxe do enfoque que ofrece é a equivalencia entre realizar as operacións de transferencia nun sistema, no dominio do espazo ou no das frecuencias espaciais. Así, unha convolución de dúas funcións (a de distribución da luz e máis a de transferencia do sistema) no dominio do espazo fica nun simples produto das respectivas transformadas de Fourier no dominio de frecuencias espaciais.
Deste xeito, obtendo a función de transferencia e a correspondente transformada de Fourier para cada sistema óptico, prodúcese unha enorme simplificación do problema da propagación espacial da luz. Coa óptica de Fourier disponse dunha importante ferramenta para o tratamento espacial de situacións moi complexas, e supón aproveitar todo o formalismo da teoría da transformada de Fourier xa desenvolto polo pulo doutros eidos da ciencia nos que se aplicara anteriormente. Aplicacións
Unha técnica completamente baseada na óptica de Fourier é o chamado filtrado espacial de imaxes, que permite, mediante operacións sinxelas no plano transformado, aquel no que aparece a transformada de Fourier da distribución de luz a manipular -que se pode obter de fisicamente cun elemento óptico como por exemplo un lente-. A máis sinxela destas operacións consiste en suprimir frecuencias espaciais no plano transformado para obter modificacións sobre a imaxe de que se trate; así por exemplo se se suprime a frecuencia cero -a que aparece no centro do plano transformado- elimínase a luz de fondo; porén se se suprimiren frecuencias altas suavízanse as beiras dos obxectos, incluso eliminando parte da imaxe que consisten en patróns repetitivos e moi finos como un valado de arame, un tellado fotografado de lonxe etc.
As súas aplicacións proxéctanse sobre todos os ámbitos nos que se empreguen feixes de luz, especialmente luz láser, por citar algúns: as comunicacións ópticas, a holografía, e actualmente constitúe unha das pezas básicas do desenvolvemento da computación óptica. Pero tamén se emprega (simulándoa), nos programas informáticos de tratamento computacional de imaxes, cun papel central nos programas de recoñecemento dun obxecto no seo dunha imaxe (por exemplo de matrículas nas estradas etc. )
Órbita alta terrestre

Unha órbita alta terrestre é unha órbita xeocéntrica cunha altitude enteiramente por riba da órbita xeoestacionaria (ou xeosincrónica, isto é, cunha altura de 35786 quilómetros). O período orbital de tales órbitas é maior que 24 horas, polo que os satélites en tales órbitas teñen un movemento aparente retrógrado. Ou sexa, mesmo se teñen unha órbita progrado (90° > inclinación ≥ 0°), a súa velocidade angular orbital é menor que a velocidade de rotación da Terra, o que causa que o seu movemento sexa visto dende a superficie terrestre como indo cara ó oeste.
Órbita baixa terrestre

Co concepto de órbita baixa terrestre (a miúdo denominado LEO, Low Earth Orbit) faise referencia ás órbitas arredor da Terra cun apoxeo de menos de 2000 quilómetros. Na práctica, a cota inferior deste tipo de órbitas, o perixeo, sitúase nos 160 quilómetros, xa que debido ó rozamento atmosférico, unha órbita a esa altura é inestable e o vehículo cae rapidamente ó perder enerxía.
Tódolos voos espaciais tripulados, excepto as misións lunares do proxecto Apollo, teñen lugar na órbita baixa.
Órbita heliosíncrona

Unha órbita heliosíncrona debuxa unha órbita xeocéntrica lixeiramente retrógrada, da que se escolle a altitude e inclinación para que o ángulo entre o plano da órbita e a dirección do Sol permaneza aproximadamente constante, quedando así o plano da órbita fixado en relación á Terra.
Un satélite situado sobre unha órbita semellante pasa sobre un punto dado da superficie terrestre á mesma hora solar local.
É usada por gran parte dos satélites que fan observacións fotográficas en luz visible (meteorolóxicos, de recoñecemento, de teledetección. .. ), pois a iluminación do lugar observado ten pouca variación dunha a outra toma. É unha órbita polar baixa (entre uns 200 e 1680 km de altura, radio entre 6500 e 8000 km) e periodicidade curta (de 88 a 120 minutos).
En setembro de 2020 A ESA puxo en órbitas heliosíncronas diversos minisatélites de cubesat.