Fosfocreatina

A fosfocreatina, tamén chamada, creatina fosfato, fosfato de creatina ou PCr (ás veces Pcr), é un composto formado por unha molécula de creatina fosforilada nun dos seus nitróxenos, que serve como unha reserva rapidamente mobilizable de fosfatos de alta enerxía, que se encontra no músculo e cerebro. Química
A fosfocreatina está formada con partes de tres aminoácidos: arxinina (Arg), glicina (Gly), e metionina (Met). Pode biosintetizarse a partir de arxinina e glicina que dan lugar a guanidinoacetato (nos riles, páncreas), o cal vai sufrir metilación (na que se require S-adenosil metionina) para dar creatina (no fígado, páncreas), e esta será fosforilada pola acción da creatina quinase (na que se require ATP) para dar finalmente fosfocreatina (músculo principalmente).
A fosfocreatina catabolízase por deshidratación para formar a base de Schiff cíclica creatinina, que se elimina pola urina.
A creatina que se sintetiza no fígado, transpórtase ás células musculares por vía sanguínea para ser almacenada.
A lanzadeira da creatina fosfato facilita o transporte de fosfatos de alta enerxía desde a mitocondria. Función
A fosfocreatina pode doar anaerobicamente o seu grupo fosfato ao ADP orixinando ATP durante os primeiros 2 ou 7 segundos que seguen a un esforzo muscular ou neuronal moi intenso. Inversamente, o exceso de ATP pode utilizarse durante un período de repouso ou baixo esforzo para converter a creatina en fosfocreatina. A fosforilación reversible da creatina está catalizada por varios encimas creatina quinases. Fosfocreatina + ADP ←→ creatina + ATP
A enerxía libre estándar (ΔGº') liberada durante a hidrólise do fosfato da fosfocreatina é de -10, 3 kcal/mol.
A presenza de creatina quinase (CK-MB, MB significa músculo/cerebro) no plasma sanguíneo é un indicativo de danos nos tecidos e utilízase na diagnose do infarto de miocardio.
A capacidade da célula de xerar fosfocreatina a partir do exceso de ATP formado durante o descanso, e o seu uso da fosfocreatina para unha rápida rexeneración do ATP durante a actividade intensa, proporciona un amortecemento espacial e temporal para as variacións da concentración de ATP, que se manteñen case constantes. Noutras palabras, a fosfocreatina actúa como unha reserva de fosfatos de alta enerxía. A fosfocreatina xoga un importante papel nos tecidos que teñen demandas de enerxía altas e flutuantes como a musculatura, corazón ou cerebro. Como o contido de fosfocreatina do músculo esquelético é unhas 3 ou 4 veces maior ca o de ATP poden almacenarse en forma de fosfocreatina cantidades de fosfatos de alta enerxía dabondo como para soster a actividade muscular durante períodos curtos de actividade intensa. Os fosfatos que como a fosfocreatina (ou a fosfoarxinina en invertebrados) funcionan como reservas enerxéticas temporais reciben o nome de fosfáxenos. Historia
O descubrimento da fosfocreatina realizárono Grace Eggleton e Philip Eggleton na Universidade de Cambridge e por separado Cyrus Fiske e Yellapragada Subbarow da Escola Médica de Harvard en 1927. Uns poucos anos despois David Nachmansohn, traballando baixo a dirección de Meyerhof no Kaiser Wilhelm Institute de Berlin, contribuíu ao coñecemento da función da fosfocreatina na célula.