proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Camillo Golgi

Bartolomeo Camillo Emilio Golgi, nado en Corteno Golgi (Italia) o 7 de xullo de 1843 e finado en Pavia o 21 de xaneiro de 1926, foi un médico e citólogo italiano. Traxectoria
Fillo dun funcionario do departamento médico, estudou medicina na Universidade de Pavia, onde se graduou en 1865. Traballou algún tempo na clínica psiquiátrica do criminólogo Cesar Lombroso, pero pronto se interesou pola histoloxía. En 1872 comezou a traballar no pavillón de incurábeis dun hospital de Abbiategrasso. Exerceu como profesor de anatomía nas Universidades de Turín e Siena e como catedrático de histoloxía na de Pavia, da que chegou a ser decano da Facultade de Medicina e reitor.
A pesar dos escasos medios con que contaba, logrou importantes resultados cos seus experimentos, entre os que destaca o método da tintura mediante nitrato de prata, que supuxo unha revolución no estudo en laboratorio dos tecidos nerviosos. Empregando este método, identificou unha clase de célula nerviosa dotada dunhas extensións (ou dendritas) mediante as cales se conectan entre si outras células nerviosas. Este descubrimento permitiu a Wilhelm von Waldeyer-Haltz formular a hipótese de que as células nerviosas son as unidades estruturais básicas do sistema nervioso, hipótese que máis tarde demostraría Santiago Ramón y Cajal, quen desenvolveu a teoría neuronal.
En 1876, tralo seu regreso á Universidade de Pavia, continuou o exame das células nerviosas, e obtivo probas da existencia dunha rede irregular de fibriñas, cavidades e gránulos, que na súa honra pasaron a denominarse aparato de Golgi e que desempeña un papel esencial en operacións celulares como a construción da membrana, o almacenamento de lípidos e proteínas ou o transporte de partículas ó longo da membrana plasmática.
Entre 1885 e 1893 dedicou as súas investigacións ó estudo do paludismo, e chegou a resultados tan importantes como a distinción entre o paludismo terciano e cuartano, en canto patoloxías provocadas por dúas especies diferentes dun mesmo protozoo parasito denominado Plasmodium, así como a identificación do acceso febril como orixinado pola liberación por parte do devandito organismo de esporas no fluxo sanguíneo.
En 1906 Golgi recibiu o Premio Nobel de Medicina conxuntamente con Santiago Ramón y Cajal (1852-1934) polos seus estudos sobre a estrutura do sistema nervioso.
Morreu en Pavia, Italia, en xaneiro de 1926.
Camilo López Pardo

Camilo López Pardo, nado cara a 1895 e finado en Lugo o 7 de maio de 1963, foi un avogado e político galego. Traxectoria
Membro do grupo republicano de Lugo (1930). Foi candidato a deputado da Alianza Republicana pola provincia de Lugo nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931, pero non foi elixido. Militante do Partido Radical, do que foi secretario do Comité provincial, foi nomeado membro da Xestora municipal e elixido alcalde de Lugo en outubro de 1934, permanecendo no posto ata as eleccións de febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 7 de setembro de 1936. Foi posto en liberdade o 27 de xaneiro de 1938. O Tribunal de Responsabilidades Políticas abriulle expediente. Finou en Lugo o 7 de maio de 1963. Vida persoal
Casou con Emilia Bonet Peñalver.
Camilo Saco López

Camilo Saco López, nado en Ousende (O Saviñao) cara en 1903 e finado en 1995, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Ingresou canda o seu irmán Cesáreo no Seminario Menor de Monterroso. En 1919 pasaron ao Seminario Maior de Lugo onde fixeron catro anos de estudos eclesiásticos. Cara a 1923 deixaron o Seminario e pasaron a estudar o Bacharelato no Instituto de Lugo. Foi vogal da Organización Republicana Lucense en 1931 e presidente do Grupo Galeguista de Monforte de Lemos en 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 20 de xullo e encarcerado, xunto ao seu irmán Cesáreo no cárcere de Lugo. Foron xulgados por rebelión na causa 176/36 e condenados a cadea perpetua. O 20 de marzo de 1937 foron trasladados ao cárcere da Coruña onde desenvolveron un intenso labor pedagóxico entre os presos. Posto en liberdade o 2 de xullo de 1940. Foi apresado en Madrid en 1946, xunto co seu irmán Cesáreo e Ramón Piñeiro, e encerrado no cárcere de Alcalá de Henares, no que permaneceu ata 1948. Despois foi mestre en Monforte de Lemos.
Nas eleccións municipais de 1979 presentouse como número 5 na candidatura de Unidade Galega á alcaldía de Monforte, pero non foi elixido concelleiro.
Camisa

Unha camisa é unha peza de roupa feita de tea, con colo o sen el, con mangas curtas ou longas, que cobre o torso e se pon sobre unha camiseta ou ben directamente sobre a pel. Xeralmente é aberta por diante e adóitase pechar con botóns, aínda que tamén pode ser aberta dende o pescozo até o peito. As camisas de maior calidade son as de seda ou de algodón.
Camisas negras

A Milicia Voluntaria para a Seguridade Nacional, popularmente coñecidos coma Camisas negras (en italiano: Camicie nere) debido á cor do seu uniforme, foi un corpo paramilitar da Italia fascista. Os seus membros tamén foron coñecidos como escuadristas (en italiano: squadristi). Probablemente inspirados polos camisas vermellas de Garibaldi, a súa actividade enmárcase dende o período de entreguerras ata o final da segunda guerra mundial. O termo aplicouse a distintos grupos que imitaron o uniforme, como os blackshirts da Unión Británica de Fascistas e os SS do partido nazi alemán.
Camisola

Unha camisola é unha roupa interior sen mangas que adoitan usar as mulleres, que normalmente se estende ata a cintura. A camisola adoita estar feita de satén, nailon, seda ou algodón. Definición histórica
Historicamente, camisola referíase a chaquetas de varios tipos, incluíndo sobrecamisas (usadas baixo un xubón ou corpiño), negligées para mulleres, e chaquetas de manga que usan os homes. Uso moderno
No uso moderno, unha camisola é unha camisa solta, roupa interior sen mangas que cobre a parte superior do corpo pero é máis curta que unha camisa. Unha camisola normalmente esténdese ata a cintura pero ás veces córtase para deixar ao descuberto o abdome, ou esténdese para cubrir toda a rexión pelviana. As camisolas están fabricadas con materiais lixeiros, xeralmente a base de algodón, ocasionalmente satén ou seda, ou tecidos elásticos como licra, nailon ou spandex.
Unha camisola adoita ter "tirantes" finos e pódese levar sobre un apertador ou sen el. Desde 1989, algunhas camisolas veñen cun apertador con aros incorporado ou outro soporte que elimina a necesidade dun suxeitador entre as que prefiren non usalo. A partir da década de 2000, as camisolas son utilizadas como roupa de exterior.
Camiño (teoría de grafos)

Na teoría de grafos, un camiño nun grafo é unha secuencia finita ou infinita de arestas que une unha secuencia de vértices que, segundo a maioría das definicións, son todos distintos (e dado que os vértices son distintos, as arestas tamén o son). Un camiño orientado (ás veces chamado dipath en inglés) nun grafo orientado é unha secuencia finita ou infinita de arestas que une unha secuencia de vértices distintos, pero coa restrición engadida de que as arestas estean todas orientadas na mesma dirección. Definicións
Un camiño é unha secuencia finita ou infinita de arestas que une unha secuencia de vértices.
Sexa G
(V, E, Φ) un grafo. Un camiño finito é unha secuencia de arestas (e1, e2, .. ., en − 1) para a que hai unha secuencia de vértices (v1, v2, .. ., vn) tal que Φ(ei)
{vi, vi + 1} para i 1, 2, .. ., n − 1.
Así temos que (v1, v2, .. ., vn) é a secuencia de vértices do camiño.
O camiño está pechado se v1 vn, e está aberto se non son iguais.
Un camiño infinito é unha secuencia de arestas do mesmo tipo descrito aquí, pero sen primeiro nin último vértice, e un paseo semiinfinito (ou raio) ten un primeiro vértice pero non o último. Un camiño simple é un camiño no que todos os vértices (e, polo tanto, tamén todas as arestas) son distintas.
Un grafo ponderado asocia un valor (peso) con cada aresta do grafo. O peso dun camiño nun grafo ponderado é a suma dos pesos das arestas percorridas. Ás veces úsanse as palabras custo ou lonxitude en lugar de peso. Os mesmos conceptos aplican nun grafo orientado. Exemplos
Un grafo é conexo se hai camiños que conteñen cada par de vértices.
Un grafo dirixido é fortemente conexo se hai camiños orientados de orientación oposta que conteñen cada par de vértices.
Un camiño tal que ningunha aresta do grafo liga dous vértices de camiños non consecutivos chámase camiño inducido.
Un camiño que inclúe todos os vértices do grafo sen repeticións coñécese como camiño hamiltoniano. Atopando camiños
Existen varios algoritmos para atopar os camiños máis curtos e longos nos grafos, coa importante distinción de que o primeiro problema é computacionalmente moito máis sinxelo que o segundo.
O algoritmo de Dijkstra produce unha lista de camiños máis curtos desde un vértice de orixe ata calquera outro vértice en grafos orientados e non orientados con pesos de arestas non negativos (ou sen pesos nas arestas), mentres que o algoritmo de Bellman-Ford pódese aplicar a grafs dirixidos con pesos de arestas negativos. O algoritmo de Floyd-Warshall pódese usar para atopar os camiños máis curtos entre todos os pares de vértices en grafos orientados ponderados. O problema da partición do camiño
O problema de partición de k-camiños é o problema de particionar un grafo dado nunha colección máis pequena de camiños con vértices disxuntos de lonxitude como máximo k.
Camiño Español

O Camiño Español ou en francés "Chemin des Espagnols" é o conxunto de rutas empregadas polos exércitos da monarquía hispánica para fornecer de soldados aos antigos Países Baixos españois dende a Península Itálica, durante a Guerra dos Oitenta Anos. Antecedentes
As tropas de gornición que os Países Baixos precisaban, adoitaban ser enviadas pola coroa en barco. A vía a través do Cantábrico funcionou na primeira metade do século XVI, cando a amizade con Inglaterra e o dominio naval de España propiciaban unha navegación segura así como o uso do profundo porto de Calais en mans inglesas. Tras 1558 coa conquista francesa de Calais, a conformación en 1568 da "armée sur mer" e as escaramuzas dos Esmoleiros do Mar, a ruta marítima para o subministración de homes e diñeiro a Flandres fíxose inviable, chegando a maioría das expedicións hispanas a non acadar o seu destino. Coa necesidade de mandar máis efectivo, ante o comezo da Guerra de Flandres, a alternativa terrestre foi estudada. Esta alternativa foi proposta por primeira vez polo cardeal Granvela, en 1563, cando Filipe II pensaba visitar Flandres. Itinerario
O camiño español non conta cun trazado estático ao longo dos anos nos que foi empregado, senón que este ía variando en función da xeopolítica de cada momento. Nun estado inicial, este atravesaba territorios pertencentes a propia coroa española ou aliados da mesma. Partindo do Milanesado, cruzaba os Alpes para chegar ao río Rin, alcanzando Flandres por Alsacia e Lorena. A través do mesmo, os terzos surtíanse dos recrutas máis demandados no momento, os españois e italianos. Dende a Península Ibérica as tropa recrutadas maioritariamente en Castela, partían empregando os portos de Barcelona e Valencia ata Xénova.
Camiño de Ignacio Taverneiro

O Camiño de Ignacio Taverneiro é unha ruta do camiño de Santiago (non recoñecida oficialmente) que transcorre por Galicia dende Salvaterra de Miño ata a capital galega completando 130 quilómetros. Historia
Recibe este nome en memoria de Ignacio Taverneiro, un peregrino galego que faleceu na Estrada no ano 1784 cando facía a viaxe de regreso tras completar o camiño. A ruta pola que viaxaba era elixida por moitos para evitar os impostos de paso polas pontes e cidades do camiño principal dende Portugal que entraba por Tui e Pontevedra.
En xullo de 2022 un grupo de mozos madrileños percorreu esta ruta e dende entón tanto os concellos polo que transcorre coma a Asociación Codeseda Viva coordináronse para traballar na promoción e divulgación desta ruta que busca o recoñecemento como Vía Cultural. En outubro dese ano publicouse a primeira guía impresa da ruta. No ano 2023 a Deputación de Pontevedra implicouse na recuperación deste treito. Trazado
Salvaterra de Miño
Ponteareas
Pazos de Borbén
Ponte Caldelas
Cerdedo-Cotobade
A Estrada. Aquí o trazado únese ao Camiño da Geira e continua ata Santiago por Pontevea.
Camiño de Pequena Polonia

O Camiño de Pequena Polonia (Ruta Xacobea de Pequena Polonia ou Camiño Małopolska) son as vías do Camiño de Santiago que dende Polonia van cara a Santiago de Compostela. O camiño vai dende Sandomierz e pasa por Klimontów, Kotuszów, Szydów, Szczaworyż, Wiślica, Pałecznica, Niegardów, Więcławice, Cracovia. De Cracovia pode ir a Sanka, Oświęcim e, finalmente, á fronteira coa República Checa.
Camiño do Corgo

Camiño do Corgo é unha publicación trimestral editada polo Grupo de Normalización Lingüística (GNL) do IES Monelos da Coruña. Traxectoria
Fundado en 1998 co obxectivo de promove-la lingua e cultura galegas entre o seu alumnado, a publicación leva o nome dunha rúa próxima ó instituto, pola que cada mañá centos de rapazas e rapaces se dirixen a este centro. O seu mantemento estivo organizado dende un primeiro momento polo seminario de lingua galega, pola profesora María Xosé Sánchez López, a coordinadora do xornal. Tamén colaboraron persoas coma Mercedes Queixas ou Óliver Laxe. No curso 1999-2020 a revista continuou a súa andaina en formato dixital cunha periodicidade anual e leva desde entón cinco números publicados seguindo o espírito da súa fundación e ao servizo do Equipo de Normalización Lingüística do IES Monelos.
Camiños de Santiago de Compostela: Camiño Francés e Camiños do Norte de España

Os Camiños de Santiago de Compostela: Camiño Francés e Camiños do Norte de España son Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en España. Foi designado orixinalmente en 1993, e posteriormente foi ampliado e renomeado en 2015. O sitio completo inclúe unha rede de cinco rutas de peregrinación tradicionais do Camiño de Santiago ao seu paso polo norte de España: o popular Camiño Francés, o Camiño Primitivo, o Camiño do Norte, o Camiño Interior e a Ruta de Liébana; así como 16 das estruturas individuais máis "culturalmente significativas", incluíndo edificios relixiosos e civís.
En 1998, a UNESCO tamén designou como Patrimonio da Humanidade as rutas situadas en Francia. O casco vello de Santiago de Compostela e a súa catedral, destino final destas rutas, tamén é Patrimonio da Humanidade, aínda que separado desta. Foi inscrito en 1985.
Camiños do Inca

Os Camiños do Inca (en quechua, Qhapaq Ñan, que quere dicir: camiño do rei ou do poderoso ou camiño do Inca) foi un sistema de camiños de enormes distancias na civilización incaica que vinculaba as cidades importantes da costa e da serra. Estruturouse con base en dous eixos lonxitudinais: do sector da cordilleira e do chairo costeiro. Este sistema dos incas non foi senón un bimilenario legado preincaico, potenciado durante o Imperio Inca, tanto para a totalidade desa organización de rutas, que superaban os 30000 quilómetros, como para o camiño principal (de aproximadamente 5200 km de lonxitude). Todos estes camiños atopábanse conectados a Cuzco, a capital do Tahuantinsuyo ou Imperio incaico, e facilitaban a súa comunicación cos distintos pobos anexados no marco do proceso expansivo inca e, ó mesmo tempo, constituían un efectivo medio de integración político–administrativa, socioeconómica e cultural. Dado que o Qhapaq Ñan interconectaba localidades tan distantes como Quito, Cuzco e Tucumán, os conquistadores españois empregárono durante o século XVI para invadir o Perú, Bolivia, Chile e as pampas da cordilleira arxentina.
O famoso «Camiño do Inca», que une a cidade de Cuzco co sitio arqueolóxico de Machu Picchu, é só unha parte mínima e intrarrexional da xigantesca rede de camiños incas.
Camomila brava

A camomila brava ou macela brava (Anthemis arvensis) é unha herba anual nativa de Europa pertencente á familia das asteráceas. Descrición
É unha planta herbácea anual, de até 50 cm de altura. Os talos son glabros, moi numerosos, de cor avermellada na rexión basal tornándose averdados máis preto do extremo. As follas son bi- ou tripinnatisectas, cos folíolos lineares. Florea cara finais da primavera, formando un capítulo terminal con flores liguladas brancas unisexuais, e flosculosas tubulares, amarelas, hermafroditas no disco. As lígulas extremas de cor branca son regulares, tridentadas e ovadas, de até 1 cm de lonxitude; caen cara a abaixo laxamente tras a floración, tapando o invólucro pero sen chegar a se caer. As flores externas ábrense antes. O receptáculo entre as flores é escamoso. O froito é un aquenio liso, de sección cuadrangular ou arredondada. Hábitat
Medra en gabias e beirís de camiños, e como mala herba en leiras. Propiedades
Indicacións: febrífugo, resolutivo, vermífugo. Taxonomía
Anthemis arvensis foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 894. 1753. Anthemis chevalieri Sennen
Anthemis gemmelarii Tineo
Anthemis granatensis Boiss.
Anthemis sallei Sennen & Elías
Anthemis agrestis Wallr.
Anthemis anglica Spreng.
Anthemis kitenensis Thin
Anthemis sallei Sennen & Elias
Chamaemelum arvense (L. ) Hoffmanns. & Link
Anthemis cyllenea Halácsy
subsp. incrassata (Loisel. ) Nyman
Anthemis australis Willd.
Anthemis clavata Guss.
Anthemis gemmellarii Tineo
Anthemis incrassata Loisel.
Anthemis nicaeensis Willd.
Anthemis pedunculata var. laevis (Emb. & Maire) Maire
Anthemis ruthenica subsp. requienii Nyman
Anthemis tuberculata var. laevis Emb. & Maire
subsp. sphacelata (C. Presl) R. Fern.
Anthemis brevifolia Lojac.
Anthemis sphacelata
Campana, Arxentina

Campana é unha cidade arxentina situada na provincia de Buenos Aires. É a capital e a máis populosa cidade do partido de Campana, situada no nordeste da provincia.
Debido ao seu perfil industrial, a cidade é coñecida como a "Manchester da Arxentina". Cronoloxía
1680, o dato máis antigo que se ten do lugar, correspóndese cunha estacia adquirida polo capitán Luís de Águila e situada na zona da Cañada de la Cruz. A propiedade tivo varios donos.
19 de maio de 1759, foi mercada por Francisco Álvarez Campana, a raíz do cal comezou a chamarse Rincón de Campana.
1860, as terras foron adquiridas polos irmáns Eduardo e Luís Costa, que edificaron a Estancia Vieja.
18 de abril de 1875, Luis Costa funda a vila.
1876, chega o ferrocarril.
1888, terremoto.
Campanet

Campanet é un concello da illa de Mallorca, no arquipélago das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 143. 72 km² onde no ano 2007 vivían 2. 562 habitantes. Está a tan só 24 km de Palma. Demografía
Evolución da poboación de Campanet dende a década dos 50 ata agora: Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Campaniano

O Campaniano é unha división da escala de tempo xeolóxica, que se corresponde coa quinta e penúltima idade ou piso do Cretáceo superior, segunda época do período Cretáceo. Esta idade esténdesee desde hai 83, 6 ± 0, 2 ata 72, 1 ± 0, 2 millóns de anos, aproximadamente. O Campaniano sucede o Santoniano e precede o Maastrichtiano. Definición estratigráfica
O Campaniano foi introducido na literatura científica por Henri Coquand en 1857. Deulle o nome pola vila francesa de Champagne no departamento de Charente-Maritime. A localidade tipo orixinal era un afloramento preto da vila de Aubeterre-sur-Dronne na mesma rexión. Curiosamente, debido aos cambios nas definicións estratigráficas, esta sección forma parte agora da idade xeolóxica correspondente ao Maastrichtiano.
A base do Campaniano ponse no momento da extinción da especie de crinoideos Marsupites testudinarius. En 2009 aínda non se ratificara un GSSP (Global Boundary Stratotype Section and Point). Un posible candidato está na sección preto dun encoro en Waxahachie, Texas.
A parte superior do Campanian defínese como o lugar na columna estratigráfica onde aparecen por primeira vez as ammonitas Pachydiscus neubergicus.
Subdivisión
O Campaniano subdivídese ás veces nas subidades inferior, media e superior. No dominio do océano de Tetis, o campaniano comprende seis biozonas de ammonitas. Estas son de máis nova a máis vella: zona de Nostoceras hyatti
zona de Didymoceras chayennense
zona de Bostrychoceras polyplocum
zona de Hoplitoplacenticeras marroti/Hoplitoplacenticeras vari
zona de Delawarella delawarensis
zona de Placenticeras bidorsatum Paleontoloxía
Durante o Campaniano, tivo lugar unha radiación evolutiva entre os dinosauros. En Norteamérica, por exemplo, o número de xéneros de dinosauros coñecidos aumentou de 4 na base do Campaniano a 48 na súa parte superior. Este desenvolvemento denomínase ás veces a "Exploxión campaniana". Porén, non está aínda claro se o evento é artificial, é dicir, o baixo número de xéneros no Campaniano inferior puido ser causado por unha menor oportunidade de preservación para os fósiles nos depósitos desa idade. Os climas xeralmente cálidos e a grande área continental cuberta por mares pouco profundos que se deron no Campaniano probablemente favoreceron os dinosauros. No seguinte piso, o Maastrichtiano, o número de xéneros de dinosuros en Norteamérica é un 30% menor que no Campaniano superior.
Campaspero

Campaspero é un municipio da provincia de Valladolid, na comunidade autónoma de Castela e León. A súa poboación é de 1. 406 persoas segundo o Padrón municipal do 2007.
Campaña da Caprecórneca

Campaña da Caprecórneca: novela gallega hestóreca, fantásteca e poéteca é unha novela en lingua galega de Luis Otero y Pimentel, publicada orixinalmente por entregas na revista Follas Novas da Habana entre outubro e decembro de 1898, e como volume de seu, ese mesmo ano. Características
Trátase dunha novela "de escaso valor literario ou lingüístico" mais de grande interese dada a súa temática onírica e paranormal, que a converten en precursora da narrativa fantástica nas letras galegas. A obra foi reimpresa en 1994 pola editorial Galaxia e incluída na colección Narrativa de Onte.
Campaña de intriga

A campaña de intriga (coñecida en inglés como teaser), tamén coñecida como campaña de prelanzamento, é un formato publicitario que funciona como anticipo dunha campaña, ofrecendo só un anaco de información. É unha técnica adoita no lanzamento dun produto ou servizo e pode adoptar diversos formatos como páxinas web en desenvolvemento ou anuncios enigmáticos nos que nunca se chega a desvelar a identidade do anunciante responsable nin cal é o produto ou servizo promocionado. Deste xeito, a mensaxe publicitaria exponse como un enigma, co obxectivo de xerar curiosidade e expectación nos usuarios e, aproveitando a viralidade propia de Internet, asegurarse repercusión nos medios unha vez que se resolva a historia ou se complete a mensaxe en anuncios posteriores. Concepto
Os avances de intriga, diferentes dos típicos «avances de filmes», son usualmente moi curtos en duración (entre 30-60 segundos) e adoitan conter pouco material real do filme. Os avances de intriga son frecuentes e feitos para filmes moi populares e de alto orzamento. O seu propósito non é tanto dicirlle á audiencia sobre o contido dun filme, senón facerlle saber que o filme se achega no futuro próximo, e engadir publicidade ó vindeiro lanzamento. Os avances de intriga son a miúdo feitos mentres o filme está en produción ou sendo editado e como resultado pódese presentar escenas ou versións alternativas de escenas que non están no filme acabado. Outros (notablemente os filmes de Pixar) teñen escenas feitas soamente para usalas nos avances. Os avances de intriga de hoxe en día son frecuentemente o foco de atención en Internet e son descargables.
Campaña militar

Unha campaña militar consiste nun conxunto de accións militares que transcorren nunha mesma zona xeográfica e nun mesmo período.
No contexto das ciencias militares, unha campaña militar comprende todas as operacións militares, normalmente efectuadas por unha forza defensiva ou atacante, dirixidas á consecución dunha desexada situación militar ou política, dentro dunhas limitacións xeográficas e temporais.
Campbell Town

Campbell Town é unha pequena vila de Tasmania, Australia. Está situada na Midland Highway, parte da autoestrada nacional que conecta as dúas cidades máis grandes de Tasmania (Hobart e Launceston). Dista 34 km de Hobart. No censo de 2006, tiña unha poboación de 772 habitantes.
Fundada en 1821, un dos seus atractivos é a Red Bridge (Ponte vermella), construída por convictos, que é a ponte máis antiga da estrada nacional. Foi chamado polo gobernador Macquarie polo nome da súa esposa, Elizabeth Campbell, así como tamén o río que cruza a vila, o río Elizabeth. A construción da ponte iniciouse en 1836 e foi completada en 1838. Consta de tres arcos de 7, 6 m cada un. Constaba de piares de pedra e un taboleiro de madeira. Aínda que o taboleiro foi substituído, os contrafusos son orixinais, polo que é un exemplo raro das primeiras obras de pedra de Australia.
Campeche

Campeche é un dos 31 estados mexicanos. Atópase no sueste da Federación, no oeste da península do Iucatán. Limita cos estados do Iucatán polo nordeste, Quintana Roo polo leste, Tabasco polo suroeste, e máis con Guatemala polo sur e Belize polo sueste. Polo oeste ten o golfo de México. A súa área é de 57. 924 km², e a súa poboación de 822. 441 habitantes (2010). A capital do estado é a cidade de San Francisco de Campeche, sendo tamén a máis grande. Dende o punto de vista físico, Campeche atópase nunha posición de transición entre a selva tropical do Petén guatemalteco e a selva baixa caducifolia do extremo norte da península do Iucatán. Toponimia
Existen diversas teorías acerca da orixe da palabra Campeche, por exemplo que podería vir do maia iucateca can pech, "cobra e carracha".
Outros indican que Campeche deriva das palabras kin que significa "sol" e pech, como xa se indicou, "carracha". Algúns supoñen que a este nome (kin pech) se lle pode agregar o prefixo ah que quere dicir "lugar" e en conxunto significaría "lugar do señor sol carracha".
Campeones

Campeones é filme español de 2018 dirixido por Javier Fesser. A historia mostra como Marco, un adestrador de baloncesto, deberá facerse cargo dun equipo con discapacidade intelectual. Campeones é unha produción de Morena Films, Películas Pendelton e Movistar+, que conta ademais coa participación de TVE e Universal Pictures International Spain. O filme estreouse o 6 de abril de 2018. A banda sonora, a cargo de Rafael Arnau (colaborador habitual de Fesser), conta coa canción "Este es el momento" composta e interpretada por Coque Malla.
O filme foi escollido representar a España na 91ª edición dos Óscar na categoría de mellor filme en lingua non inglesa, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
A historia está inspirada na historia do equipo de baloncesto Aderes Burjassot, formado por persoas con discapacidade intelectual, que gañou doce campionatos de España entre 1999 e 2014.
Marco atravesa numerosos problemas profesionais e persoais, e tras o seu despedimento como adestrador do seu equipo de baloncesto e, en estado de embriagez, sofre un accidente de tráfico que lle comporta unha grave multa. Marco deberá escoller entre 18 meses de cárcere ou 90 días de servizos comunitarios adestrando un equipo de baloncesto chamado "Los Amigos", integrado por deportistas con diversas discapacidades. Nun primeiro momento, a nova non será ben aceptada polo protagonista, pero co tempo darase conta de todo o que queda por aprender destas persoas. Personaxes
Javier Gutiérrez como Marco Montes Gutiérrez
Juan Margallo como Julio Montero Ruiz
Athenea Mata como Sonia
Luisa Gavasa como Amparo Gutiérrez, madre de Marco
Daniel Freire como Francisco Carrascosa
Mariano Llorente como Iván Bajero
Itziar Castro como Madre de Jesús
Luis Bermejo como Antonio
Laura Barba como Jueza
Julio Fernández como Fabián
Sergio Olmos como Sergio Costa Zorrilla
Jesús Lago como Jesús Lago Solís
José de Luna como Juanma
Gloria Ramos como Collantes
Fran Fuentes como Paquito
Alberto Nieto Fernández como Benito Recuenco Valdegómez
Campins

Campins é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental. Xeografía
Limita cos concellos de Sant Celoni ó sur, Gualba na parte leste e Fogars de Montclús na parte do noroeste. Existen moitos bosques de sobreiras, castiñeiros e piñeiros. A riqueza natural e paisaxística é moi importante. Parte do territorio está protexido baixo a figura do Parque Natural do Montseny. Demografía
Conta cunha poboación de 589 habitantes (INE 2023).
Campionato

Un campionato é un conxunto de partidos seleccionados que se disputan por un único trofeo. Existen moitos campionatos como poden ser o de baloncesto, fútbol ect. Normalmente xógase por equipos, aínda que tamén hai competicións individuais.
Campións do Aberto de Australia (individual homes)

Relación de campións na categoría de Individual masculina do Aberto de Australia de Tenis.
Campións do Aberto de Australia (individual mulleres)

Relación de campioas na categoría de Individual feminina do Open de Australia de Tenis.
Campións do US Open (individual masculino)

O torneo individual de homes do Aberto dos Estados Unidos dispútase desde 1881. * Non se disputou a roda clasificatoria
+ Roda clasificatoria cancelada
Palmarés
Campións dos Xogos Olímpicos da Antigüidade

Esta lista contén os campións dos Xogos Olímpicos da Antigüidade que se celebraron sen interrupción en Olimpia, na antiga Grecia, unha tradición que continuou durante máis de 1000 anos, desde o -776 ata o 393, cando todos os cultos pagáns foron prohibidos polo emperador cristián de Roma. Teodosio I o Grande. Trátase dunha lista incompleta que se basea en fragmentos de Pausanias (século II), Eusebio de Cesarea (século III), así como en inscricións compiladas por fontes modernas. Historia
O primeiro en establecer unha lista foi Hipias, máis tarde continuou Aristóteles e máis tarde Eratóstenes, Flegón e Eusebio.
Estímase que a lista total de campións podería ser catro veces maior que a que foi reconstruída, polo que podería haber uns 3500 campións.
Na extensa lista pódense ver os triunfos dalgúns reis e emperadores, como Filipe II (pai de Alexandre o Grande), vencedor en tres Xogos consecutivos (-356, -352 e -348). A primeira das vitorias do ano -356 foi contada por Clístenes, e coincidiu co nacemento do seu fillo, polo que a súa nai adoptou o nome de Olimpia. O propio Alexandre Magno obtivo diferentes vitorias segundo Clístenes, pero non foi incluído na relación porque non se dispón dos datos do ano e da Olimpíada.
Séculos despois, e a pesar da invasión de Roma, os Xogos seguirán celebrándose cada 4 anos, pero xa contando coa participación de competidores romanos, entre eles, no 65, o emperador romano Nerón, que foi premiado coa práctica totalidade dos Xogos daquel ano, con 6 vitorias.
Os rexistros dos vencedores dende finais de século III á primeira metade do IV son escasos, xa que foi un período de turbulencia política e relixiosa no Imperio Romano. Finalmente, os Xogos, templos, cultos e antigas prácticas relixiosas foron prohibidos polo emperador romano Teodosio no ano 393, como primeira medida da nova orde do cristianismo. Palmarés
Atletas con máis títulos
Campli

Campli é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Esténdese sobre unha área de 73 km² e ten unha poboación de 7. 522 habitantes (en 2007), cunha densidade de poboación de 99 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Bellante, Civitella del Tronto, Sant'Omero, Teramo, Torricella Sicura e Valle Castellana.
Campo (física)

En física, un campo é a atribución dunha cantidade a todo punto do espazo, é dicir, representa a distribución espacial dunha magnitude física que amosa certa variación no espazo. Matematicamente represéntase mediante unha función. Graficamente pódense representar mediante liñas ou superficies de igual valor.
Historicamente foi introducido para explicar a acción a distancia das forzas gravitacionais, eléctricas e magnéticas, aínda que co tempo o seu significado estendeuse substancialmente para describir variacións de temperatura, tensións mecánicas dun corpo, propagación de ondas. ..
Por exemplo, pódese falar de campo gravitacional, que atribúe un potencial gravitacional a cada punto do espazo. As isotermas ou isóbaras mostradas diariamente nos partes meteorolóxicos son unha imaxe dun campo de temperaturas ou térmico e de presións, respectivamente, nun plano da superficie terrestre.
Os campos clasificanse por simetrías de espazo-tempo ou por simetrías internas.
A Teoría de Campos reférese usualmente á construción da dinámica dun campo, isto é, á especificación de como un campo muda co tempo. Usualmente, iso faise en se deseñando unha Lagranxiana ou unha Hamiltoniana (de William Rowan Hamilton) do campo, e tratándoo como na Mecánica clásica (ou na Mecánica cuántica) dun sistema cun infinito número de graos de liberdade. Campos escalares, vectoriais e tensoriais
Unha clasificación posible atendendo á forma matemática dos campos é: Campo escalar: aquel no que cada punto do espazo ten asociado unha magnitude escalar. (campo de temperaturas dun sólido, campo de presións atmosféricas. .. )
Campo vectorial: aquel no que cada punto do espazo ten asociado unha magnitude vectorial (campos de forzas, .. .).
Campo tensorial: aquel no que cada punto do espazo leva asociado un tensor (campo electromagnético en electrodinámica clásica, campo gravitatorio en teoría da relatividade xeral, campo de tensións dun sólido etc. ).
Campo espinorial: un campo que xeneraliza ao tipo anterior e que aparece só en mecánica cuántica e teoría cuántica de campos
Propiedades de campos escalares e vectoriais
Intensidade, pode definirse como un escalar formado a partir das compoñentes tensoriais do campo. Canto maior sexa a intensidade do campo, maior o efecto físico que o campo ocasiona nunha determinada rexión.
Potencial, definible para campos vectoriais irrotacionais, é dicir, campos cun rotacional nulo nunha rexión conexa.
Potencial vector, definible para campos vectoriais solenoidales.
Gradiente, definible para un campo escalar calquera, sendo un campo vectorial. Indica a dirección na cal o campo varía máis rapidamente.
Fluxo do campo sobre unha superficie.
Rotacional, definible para calquera campo vectorial, sendo outro campo vectorial derivado do primeiro. Amosa a tendencia dun campo vectorial a inducir rotación arredor dun punto.
Diverxencia, definible para calquera campo vectorial, sendo un campo escalar derivado do campo vectorial.
Campo (heráldica)

O campo no sentido estrito designa en heráldica o fondo do escudo. Descrición
Nun primeiro sentido ampliado, o campo designa tamén a maneira na que o fondo do escudo no seu conxunto é tratado. Designa entón o "atributo de campo", é dicir a maneira na que se encheu esta superficie. Nun sentido aínda máis ampliado, este "atributo do campo" pode aplicarse a unha superficie calquera e non unicamente ao campo mesmo.
Todos os compoñentes do brasón teñen un atributo de campo. Hai tres grandes categorías: O atributo de campo é, o máis usual, un esmalte unido (esmalte ou metal).
Pode igualmente ser un forro (ou pana): armiños, vervos, contra-armiños ou contraveros.
O campo pode ser igualmente composto ou sementado. Por extensión, un escudo ou un obxecto pode ser o obxecto dunha partición, cada elemento da partición recibe entón un tratamento por separado. Para describir entón o atributo de campo farase con cada partición, pero neste caso non se pode falar estritamente de "campo".
Así, as armas aquí presentes (que son as do principado de Gradisca) non teñen campo en sentido estrito, pero están compostas dun moble (unha cruz ancorada) posta sobre un fondo composto, así que se pode brasonar simplemente "Unha cruz ancorada de prata sobre un campo cortado de ouro e de azur". Doutra banda, de citar primeiro o fondo, é preferible brasonar "Cortado de ouro e de azur, a unha cruz ancorada de prata brochante sobre o todo", para non prestarse á confusión -cunha coma preto- coas armas "Cortado de ouro, e de azur a unha cruz ancorada de prata", onde a cruz non sería portada máis que pola parte inferior.
Campo Bom

Campo Bom é unha cidade do Brasil, situada no Río Grande do Sur. En 2010 tiña 60. 081 habitantes. [Cómpre referencia] Está situada na rexión metropolitana de Porto Alegre.
Campo Grande de Valladolid

O Campo Grande é un gran parque público situado en pleno centro da cidade de Valladolid. Ten forma triangular, ten 115. 000 m² (11, 5 ha) de superficie e está limitado pola Acera de Recoletos, o Paseo de los Filipinos e o Paseo de Zorrilla. O seu acceso principal atópase na Plaza de Zorrilla, onde xunto a unha gran porta de factura moderna áchase un escudo floral da cidade. O parque atópase pechado en todo o seu perímetro por un sinxelo enreixado que corre entre pilastras, con portas en todos os seus lados.
A súa orixe como parque ou, máis especificamente, como zona axardinada, remóntase a 1787, aínda que xa desde o século XV hai que consideralo como un espazo urbano de grande importancia. Un aspecto notable do parque é a abundante poboación avícola, con especies como pavos reais, faisáns e pombas. Ten unha gran variedade de árbores que constitúen un verdadeiro xardín botánico.
Nalgúns momentos da súa historia denominouse Campo da Verdade e posteriormente Campo de Marte pero finalmente consolidouse como Campo Grande.
Campo Lameiro

Campo Lameiro (á espera da oficialización da forma O Campo Lameiro) é un concello galego, situado no interior da provincia de Pontevedra. Pertence á comarca de Pontevedra.
De 63 km2, limita cos concellos de Moraña, Cuntis, A Estrada, Cerdedo-Cotobade e Pontevedra. A súa poboación era de 1. 962 persoas conforme o censo de 2014. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é campolameirán. Historia
Até 1916 recibía simplemente o nome de Campo, pero coa reforma da nomenclatura municipal de España de 1916 pasou a chamarse Campo Lameiro para distinguilo do doutros concellos de España (o cacereño Campo, modificado nese decreto por Campo de Alcántara, e Campo de Huesca, que non foi alterado). . O nome procede de xuntar os da parroquia do Campo e do lugar de Lameiro na mesma parroquia. Patrimonio histórico e artístico
O concello é sobre todo coñecido polos seus petróglifos. Estes gravados rupestres sitúan poboamentos nesta zona ao redor do ano 3200 a. n. e. . Nas terras do concello téñense atopado gran cantidade de pedras gravadas, con motivos moi diversos. A Idade de Bronce e a do Ferro que deron lugar ó desenvolvemento dunha importante cultura castrexa.
Dentro da historia moderna do concello merece a pena citar a súa decidida oposición á ocupación francesa, actitude que deu lugar a numerosos ataques e mortos por parte das tropas do mariscal Soult. Lugares como Chan de Batalla e Mal Paso lembran escenas da batalla librada contra os franceses en 1809.
Campo Lameiro conserva un valioso patrimonio arqueolóxico, pero tamén mostras significativas da arte posterior, concretamente do románico e do barroco, en igrexas como a de San Miguel do Campo, a de Santa María de Moimenta ou a de Santa Mariña de Fragas, que conserva a fachada da súa fábrica románica. Galería de imaxes
Vexa o artigo principal en: Galería de imaxes de Campo Lameiro Lugares de Campo Lameiro
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Campo Lameiro vexa: Lugares de Campo Lameiro.
Campo da Agra, Corrubedo, Ribeira

Campo da Agra (á espera da oficialización da forma O Campo da Agra) é un lugar da parroquia de Corrubedo no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Toponimia
O topónimo provén do latín ager, -ri, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
Campo da feira

O campo da feira é o espazo que tradicionalmente se vén reservando nas vilas galegas para levar a cabo transaccións comerciais. Consiste nunha explanada despexada na que os comerciantes se instalan provisionalmente, xa que non están adicados a albergar instalacións permanentes.
Neles adoitan celebrarse os mercados, así coma feiras temáticas, maioritariamente relacionadas co agro. Así mesmo, tamén poden empregarse para desenvolver actividades culturais ou deportivas, sobre todo as que deben desenvolverse ao aire libre. Por mor da expansión urbana, moitos deses campos convertéronse en soares, pasando así a ser edificables e perdendo polo tanto a súa función orixinaria.
Campo da festa

O campo da festa é o espazo que tradicionalmente se reserva nas aldeas e vilas galegas para desenvolver nel as festividades propias do lugar. A súa tipoloxía é unha explanada despexada.
Xeralmente situados a carón dunha igrexa ou capela, ou ben nas aforas da poboación, constituía e aínda constitúe un punto de encontro para a poboación da bisbarra. Neste sentido, os campos da festa constituían un foro de socialización de primeira orde no rural, e continúan ata a actualidade cumprindo esta función en gran parte da xeografía galega. Moitos deles tiñan e teñen un palco onde as orquestras ou bandas actuaban e actúan.
Campo de Higgs

O Campo de Higgs é un campo cuántico teórico, baseado no modelo estándar de física de partículas, exposto polo físico Peter Higgs no ano 1964 (e de xeito independente polos físicos belgas Robert Brout e François Englert), dito campo permearía o universo enteiro, o seu efecto faría que as partículas actuaran dentro do campo como dotadas de masa, debido á interacción asociada das partículas elementais co bosón de Higgs, e da interacción do propio bosón de Higgs consigo mesmo tamén este "adquiriría" masa. Isto último resulta clave para comprender que é o campo de Higgs o que xera a masa das partículas -non o bosón de Higgs-, mediante o chamado mecanismo de Higgs. O Gran colisor de hadróns do CERN trata na actualidade de probar a hipóteses de Higgs, na busca do bosón de Higgs.
Campo de refuxiados

Un campo de refuxiados é un asentamento temporal construído para acoller refuxiados e persoas demandantes de asilo. Os campos de refuxiados adoitan acoller persoas desprazadas que abandonaron o seu país, mais tamén hai campos para desprazados internos. Polo xeral, os refuxiados buscan asilo despois de ter fuxido da guerra nos seus países de orixe, pero os campos tamén poden acoller refuxiados medioambientais e económicos. Son comúns os campos con máis de cen mil persoas, pero no ano 2012 os campamentos de tamaño medio acollían unhas 11400 persoas. Normalmente son construídos e dirixidos por un goberno, polas Nacións Unidas, organizacións internacionais (como o Comité Internacional da Cruz Vermella), ou organizacións non gobernamentais. Tamén existen campos de refuxiados non oficiais, como o de Idomeni en Grecia ou o da xungla de Calais en Francia, onde os refuxiados están en gran parte sen soporte de gobernos ou organizacións internacionais.
Os campos de refuxiados adoitan construírse de xeito improvisado co obxectivo de satisfacer as necesidades básicas durante un curto período de tempo. As instalacións que fan que un campamento se vexa ou se faga máis permanente son a miúdo prohibidas polos gobernos dos países anfitrións. Se o regreso dos refuxiados é impedido (a miúdo pola guerra civil), pode converterse nunha crise humanitaria.
Segundo o Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados (ACNUR), a maioría dos refuxiados que hai no mundo non viven en campos de refuxiados. A finais de 2015, arredor do 67% dos refuxiados de todo o mundo vivían en aloxamentos particulares e privados. Isto pode explicarse polo gran número de refuxiados da guerra civil siria que alugan apartamentos en centros urbanos de Oriente Medio. Internacionalmente, un pouco máis dun cuarto (25, 4%) dos refuxiados viven en campamentos planeados ou xestionados. A finais de 2015, arredor do 56% da poboación total de refuxiados en áreas rurais residía en campos xestionados, comparado co 2% que vive en aloxamentos individuais. En áreas urbanas, a abafadora maioría (99%) dos refuxiados vivían en aloxamentos individuais, comparado con menos do 1% que vive en campos. Unha pequena porcentaxe tamén vive en centros colectivos, campos de tránsito ou campos autoconstruídos.
Malia o feito de que o 74% dos refuxiados viven en áreas urbanas, o modelo de entrega da axuda humanitaria internacional segue centrada no establecemento e xestión dos campos de refuxiados.
Campo electromagnético

O campo electromagnético é a base do electromagnetismo. Está formado por dous campos vectorais interrelacionados, o campo eléctrico e o campo magnético, caracterizados polos vectores E e B, respectivamente. Se o campo magnético é nulo e o campo eléctrico é constante fálase de campo electrostático.
Campo eléctrico

Denomínase campo eléctrico á deformación do espazo arredor dunha rexión que contén carga, creada pola presenza dela, tamén ao espazo onde se manifesta a atracción ou repulsión sobre outras cargas. A representación matemática da intensidade de campo eléctrico é: E {\displaystyle E} A intensidade do campo eléctrico nun punto é a forza que actúa sobre a unidade de carga positiva colocada no punto dado a unha distancia r da carga considerada.
Se colocamos un corpo electrizado no seo dun campo eléctrico, aquel é atraído ou repelido, dependendo do tipo de carga, por unha forza que é directamente proporcional á carga do corpo Q {\displaystyle Q} e á intensidade do campo E {\displaystyle E}. F
Q ⋅ E {\displaystyle \mathbf {F}
Q\cdot \mathbf {E} }
Campo escalar

Un campo escalar é unha función de varias variábeis que asocia un único número (ou escalar) con cada punto do espazo. Os campos escalares úsanse en física para representar variacións espaciais de cantidades escalares. Definición
Un campo escalar é unha forma. F ( x ): R n → R {\displaystyle F(\mathbf {x} ): \mathbb {R} ^{n}\rightarrow \mathbb {R} } Ou F ( x ): R n → C {\displaystyle F(\mathbf {x} ): \mathbb {R} ^{n}\rightarrow \mathbb {C} } onde x é un vector de Rn.
O campo escalar pódese visualizar como un espazo n -dimensional cun número complexo ou real unido a cada punto do espazo.
A derivada dun campo escalar dá como resultado un campo vectorial chamado gradiente.
En física, un campo chámase campo escalar cando a cantidade física medíbel se caracteriza por un valor numérico seguido xeralmente dunha unidade física. Exemplo
A imaxe da dereita é unha representación gráfica do seguinte campo escalar: f: R 2 → R ( x, y ) ↦ z
x 2 − y 2 {\displaystyle f: {\begin{array}{rcl}\mathbb {R} ^{2}&\to &\mathbb {R} \\(x, y)&\mapsto &z
x^{2}-y^{2}\end{array}}} O punto en vermello é un punto crítico da función, o punto onde desaparece o gradiente. Este é en particular un punto de sela: representa un máximo nunha dirección e un mínimo na outra. Usos en física
Na física clásica, a temperatura, o potencial eléctrico, a presión, o potencial químico e en xeral todas as cantidades escalares intensivas son campos escalares.
En física cuántica, a función de onda é un campo escalar de valor complexo.
En física teórica e cosmoloxía, o campo de inflación, o campo de Higgs grande unificado e o campo de Higgs electrodébil aínda son hipotéticos campos escalares invocados para explicar varias etapas cruciais da historia temperá do Universo.