proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Operation Mincemeat

Operation Mincemeat (tamén chamada The Weapon of Deception) é un filme británico de drama bélico de 2021, dirixido por John Madden. Baséase no libro de Ben Macintyre sobre a operación Mincemeat durante a Segunda guerra mundial. A película está protagonizada por Colin Firth, Kelly Macdonald, Matthew Macfadyen, Penelope Wilton, Johnny Flynn e Jason Isaacs.
Foi estreada mundialmente no British Australia Film Festival de 2021 e no Reino Unido o 15 de abril de 2022 pola Warner Bros. Foi lanzada en Netflix para América do Norte e América Latina o 11 de maio de 2022. Trama
Durante a Segunda guerra mundial, dous oficiais de intelixencia británicos usan un cadáver e papeis falsos para burlar ás tropas nazis. Elenco
Colin Firth como Ewen Montagu
Matthew Macfadyen como Charles Cholmondeley
Kelly Macdonald como Jean Leslie
Penelope Wilton como Hester Leggett
Johnny Flynn como Ian Fleming
Jason Isaacs como John Godfrey
Simon Russell Beale como Winston Churchill
Paul Ritter como Bentley Purchase
Mark Gatiss como Ivor Montagu
Nicholas Rowe como David Ainsworth
Will Keen como Salvador Gómez-Beare
Alexander Beyer como Karl Kuhlenthal
Lorne MacFadyen como Roger Dearborn
Hattie Morahan como Iris Montagu
Alex Jennings como John Masterman
Mark Bonnar como St John Horsfall
Gabrielle Creevy como Doris Michael
Ruby Bentall como Connie Bukes
James Fleet como Charles Fraser-Smith
Nico Birnbaum como Alexis von Roenne
Markus Von Lingen como Adolf Clauss
Jonjo O'Neill como Teddy Produción
En maio de 2019 anunciouse que a película sería dirixida por John Madden e protagonizada por Colin Firth. Kelly Macdonald uniuse á película en outubro do mesmo ano. En decembro de 2019, Tom Wilkinson, Matthew Macfadyen, Penelope Wilton entre outros tamén se uniron ao elenco. A rodaxe comezou en decembro de 2019 entre Londres e Andalucía. As localizacións inclúen unha escena de batalla na praia de Saunton en North Devon en febreiro de 2020 e unha escena en Málaga en marzo de 2021. Distribución
En febreiro de 2021, Warner Bros. International adquiriu os dereitos de distribución no Reino Unido. O filme foi estreado en salas o 15 de abril de 2022. Netflix adquiriu os dereitos da película en América do Norte e América Latina, e foi lanzado no seu servizo de streaming neses territorios o 11 de maio de 2022. Recepción
No sitio web de críticas Rotten Tomatoes, o 90% das 21 críticas son positivas, cunha valoración media de 6, 5/10. Metacritic, que utiliza unha media ponderada, asignou á película unha puntuación de 57 sobre 100 baseada en 6 críticos, indicando "críticas mixtas ou medias".
Ophiacodontidae

Os Ophiacodontidae ou Ofiacodontos foron uns animais reptilomorfos do grupo dos pelycosaurios sinápsidos. Apareceron no período Carbonífero tardío. Os xéneros Archaeothyris, e Clepsydrops foron dos que xurdiron máis temperáns dentro da familia dos ofiacodontos.
Opistocontos

Os opistocontos ou Opisthokonta ou "grupo Fungos/Metazoos" é un amplo grupo de eucariotas, que comprende os reinos dos animais e dos fungos, e un grupo de microorganismos eucariotas que se adoitan agrupar no filo parafilético Choanozoa. Estudos xenéticos e ultraestruturais apoian claramente a idea de que os opistocontos son un grupo monofilético.
A característica común dos Opisthokonta é que teñen células flaxeladas, como é o caso dos espermatozoides dos animais ou as quitridioesporas dos fungos, situado na parte posterior da célula, é dicir, na parte oposta da dirección cara á que se move a célula (do mesmo modo que dicimos que a hélice está na parte posterior dos barcos). Isto dálle ao grupo o seu nome (do grego ὀπίσθιος, opísthios, "posterior" + κοντός, kontós, "pértega, poste", referíndose aquí ao flaxelo). As células flaxeladas doutros grupos de eucariotas, polo contrario, propúlsanse con flaxelos situados en posición anterior. Historia
A estreita relación entre os animais e os fungos foi suxerida por Cavalier-Smith en 1987, que utilizou o nome informal opisthokonta (o nome formal fora utilizado para os Chytridiomycota), e isto foi confirmado por estudos xenéticos posteriores.
As primeiras filoxenias situábanos próximos ás plantas e outros grupos que teñen mitocondrias con cristas planas, pero este carácter é variable.
Cavalier-Smith e Stechmann argumentan que os eucariotas uniciliados como os opistocontos e os Amoebozoa, denominados en conxunto Unikonta, separáronse doutros eucariotas biciliados, chamados Bikonta, pouco despois de que estes xurdiran na evolución. Taxonomía
Unha forma de dividir os Opisthokonta é distinguir os grupos Holomycota ou Nucletmycea (fungos e todos os organismos que están máis relacionados cos fungos ca cos animais) e Holozoa (animais e todos os organismos que están máis relacionados cos animais ca cos fungos); non foron identificados opistocontos basais anteriores á separación de Holomycota e Holozoa.
Outra forma de clasificalos é a que se mostra no seguinte diagrama de clados:
Opistosoma

O opistosoma é un dos dous tagmas en que se divide o corpo dos quelicerados. O outro tagma é o prosoma.
Nos quelicerados, que non teñen unha cabeza diferenciada do resto do corpo, o opistosoma é ás veces denominado abdome, termo desaconsellado xa que non é homólogo do abdome dos crustáceos e os insectos.
En arañas e amblipixios existe unha constrición ou cinto (pedicelo) que separa o opistosoma do prosoma, pero no resto dos arácnidos o límite entre ambos os tagmas é menos evidente.
Por outra parte, os escorpións posúen un opistosoma diferenciado en dúas zonas, unha basal e ancha denominada mesosoma e outra final estreita e alongada coñecida como metasoma ("cola"). Etimoloxía
O termo opistosoma está formado polos elementos do latín científico opistho- e -soma, tirados do grego antigo ὂπισθεν ópisthen, "detrás", "por detrás", e σῶμα sôma, "corpo", respectivamente. Literalmente: "a parte traseira do corpo". Características e tipos
O número de segmentos do opistosoma, e o de apéndices que presenta varía nos distitos grupos de quelicerados. Os escorpións teñen trece, aínda que o primeiro só se ve durante o seu desenvolvemento embrionario. Os arácnidos tenen menos; os opilións, por exemplo, teñen só dez.
Nas arañas e os ácaros, o opistosoma mostra unha clara tendencia á redución dos escleritos e á perda da metamería primitiva; noutros quelicerados, o opistosoma está claramente segmentado. Nalgúns grupos, o telson consérvase en forma de longa espiña (merostomados), aguillón velenoso (escorpións) ou de filamento multiarticulado (palpígrados). O opistosoma dos xifosuros posúe branquias en libro, que son apéndices modificados. Nos arácnidos hai tamén estruturas derivadas de apéndices, como os pulmóns en libro, as fieiras (arañas) ou os peites (escorpións). Funcións
No opistosoma localízanse as funcións vexetativas: circulación, respiración, dixestión interna, reprodución. O orifico xenital ábrese no segundo segmento; a continuación ábrense as filotraqueas ou pulmóns en libro e/ou os estigmas do sistema traqueal; o ano está situado no último segmento.
Oposición

Unha oposición é un procedemento selectivo no que varias persoas concorren para ocupar un ou máis postos nunha empresa ou organización. A oposición adoita constar de varias probas (tests, psicotécnicas, desenvolvemento de temas, supostos prácticos, idiomas etc) para avaliar a aptitude e capacidade dos aspirantes (opositores). A igualdade é un principio que debe rexer todo o desenvolvemento do proceso.
A oposición é un procedemento moi habitual para o ingreso na administración. Outros procedementos de ingreso son: concurso-oposición e concurso. Oposicións públicas
As oposicións públicas son os procesos selectivos mediante os cales as Administracións Públicas incorporan recursos humanos para o desempeño das súas funcións.
En primeiro lugar, as Administracións determinan as súas necesidades de persoal cada ano, o que se publica co nome de Ofertas de Emprego Público nos Boletíns Oficiais correspondentes. Esta é a razón de que se saiba as convocatorias que vai haber con tanta antelación.
Despois convócase aos que desexen aspirar a unha das prazas vacantes á realización de certos exames ou probas. A esta resolución, que igualmente se publica nos Boletíns Oficiais, chámaselle Convocatoria.
As Administracións están obrigadas a elixir o seu persoal segundo os principios de igualdade, méritos e capacidade, por iso é polo que as decisións tomadas publícanse nos Boletíns Oficiais e selecciónanse os candidatos en función da súa nota neste exame.
Tipos de Oposicións:
Dentro da propia administración pública, existen gran variedade de oposicións segundo o órgano ao que pertenzan as prazas convocadas: Institucións Penitenciarias
Administración do Estado
Social
Xustiza
Facenda
Sanidade
Educación Infantil, Primaria e Secundaria
Corpos e Forzas de Seguridade:
Garda Civil e Policía
Exército
Axentes forestales
Bombeiros
Dirección Xeral de Tráfico
Controladores Aéreos
RENFE e ADIF
Oposición política

Oposición é acto ou efecto de opor ou colocar contra de algo ou alguén.
En política refírese ao partido ou grupo de partidos que titúlanse contrarios ao goberno.
En réximes de goberno bipartidarios a posición de cada partido político fica sempre establecida entre o partido de goberno e partido de oposición. En réximes multipartidarios a cada elección os partidos divídense en partidos de goberno, oposición e independentes.
Hai varias formas de se facer oposición, sexa institucional (dentro das institucións democráticas, como os partidos e o parlamento) ou non-institucional, até formas máis radicais como a subversión e o terrorismo. Formas de oposición
Disidencia
Desobediencia civil
Clandestinidade
Subversión
Rebelión
Terrorismo
Opportunity

Opportunity, orixinalmente coñecido como Mars Exploration Rover B ou MER-1, foi un rover de exploración marciana dos Estados Unidos lanzado o 8 de xullo de 2003 mediante un foguete Delta 7925H desde Cabo Cañaveral. Características
Opportunity foi, xunto con Spirit, un dos rovers enviados en 2003 a Marte para explorar a súa atmosfera e superficie. Opportunity aterrou en Marte o 25 de xaneiro de 2004 en Meridiani Planum mediante un sistema de paracaídas, retrofoguetes e airbags, levando a bordo unha cámara panorámica, un espectrómetro de emisións termais (Mini-TES), un espectrómetro de raios X (APXS), un espectrómetro Mossbauer, un microscopio e unha ferramenta de abrasión para rochas (RAT).
O seu obxectivo era buscar e caracterizar os distintos tipos de rochas e solos na superficie marciana buscando sinais de actividade acuática no pasado, estudar a distribución e composición dos minerais, rochas e solos arredor da zona de aterraxe, estudar os procesos xeolóxicos e químicos que moldearon o terreo local, contrastar con medicións a nivel de terra os datos obtidos polas sondas en órbita, buscar minerais ricos en ferro e outros cunha posible orixe relacionada co auga e buscar sinais xeolóxicos das condicións ambientais no pasado que puideran estar relacionadas co auga líquida.
O chasis do rover tiña forma de caixa montada sobre seis rodas, contendo a electrónica e sobre a cal se atopaba a cuberta triangular da que sobresaía o mastro da cámara panorámica, a antena de alta ganancia, a de baixa ganancia, as antenas UHF e o obxectivo de calibración da cámara. Nos laterais da cuberta triangular atopábanse os paneis solares que daban ata 140 W de potencia ao rover. Do frontal da caixa estendíase un brazo robótico con varios instrumentos no seu extremo para estudar o terreo e as rochas. Cada roda do rover tiña o seu propio motor, coas rodas frontais e traseiras podendo xirar de maneira independente. A velocidade máxima do rover era de 3, 75 cm/s, aínda que os protocolos de evitamento de riscos rebaixaban esa velocidade a 1 cm/s, podendo superar superficies de 45 graos de inclinación.
Oprah Winfrey

Oprah Gail Winfrey, nada o 29 de xaneiro de 1954, é unha presentadora de televisión, actriz, produtora e filántropa estadounidense. Winfrey é coñecida polo seu multi-premiado programa The Oprah Winfrey Show, que foi o programa do seu xénero con audiencia máis alta da historia, emitido entre 1986 e 2011. Considerada a "Raíña dos Medios", é a afroamericana máis rica do século XX, a meirande filántropa afroamericana na historia, e a única billonaria afroamericana de Norte América. Tamén é, segundo certos medios, a muller máis influente do mundo. No 2013, foi galardoada coa Medalla Presidencial da Liberdade polo Presidente Barack Obama e obtivo un doutoramento de honra por Harvard.
Opsonina

As opsoninas son moléculas que se encontran no soro sanguíneo, que actúan como receptores na superficie das células que facilitan a fagocitose ou activan o sistema do complemento. O termo opsonina úsase principalmente para referirse aos aos anticorpos IgG, que cobren as membranas das células e facilitan a fagocitose ao expoñeren os extremos Fc de ditos anticorpos ás células fagocíticas, que teñen receptores para eles. As IgM tamén se consideran opsoninas, xa que activan o sistema do complemento, aínda que non son efectivas na activación da fagocitose, porque as células fagocíticas non teñen receptores Fc específicos para as IgM. Ás veces tamén se chaman opsoninas ás moléculas que se unen á célula para a súa destrución a través da acción das células asasinas naturais (NK). As opsoninas son moléculas séricas, que recobren o antíxeno ou microbio e funcionan unha ponte entre o antíxeno e o fagocito.
Foron descubertas en 1903 por Almroth Wright, que describiu como a fagocitose era reforzada por anticorpos específicos (é dicir, as opsoninas). O seu nome procede do grego opson, condimento. Cando unha célula ou antíxeno está cuberto de opsoninas dise que está opsonizado, e o fenómeno denomínase opsonización. Mecanismo
Tanto a membrana das células fagocíticas coma a das células que van ser fagocitadas teñen carga negativa, o que fai, en principio, difícil que as dúas células se acheguen demasiado. Unha vez que as opsoninas se unen á súa célula diana, a carga negativa superficial queda enmascarada, aínda que non desaparece. A opsonina o que fai é simplemente superar esa carga, facendo que lles sexa máis fácil aos leucocitos levar a cabo a fagocitose. Durante o proceso de opsonización, os antíxenos están rodeados de anticorpos (ou de moléculas do complemento). As células fagocíticas expresan receptores Fc cos que se unen ás moléculas dos anticorpos, e receptores CR1 (e CR2 e CR3), que se unen ao C3b do complemento. Cando o antíxeno está cuberto por opsoninas a unión dos fagocitos ao antíxeno se ve moi facilitada. De feito, na maioría dos casos a unión dos fagocitos aos antíxenos non pode ocorrer sen que se produza opsonización.
Ademais da fagocitose, a opsonización do antíxeno e a súa unión aos fagocitos causa un aumento da expresión dos receptores para o complemento nos fagocitos veciños.
Para loitar contra as bacterias resistentes a antibióticos e aumentar a capacidade fagocítica do sistema inmunitario contra elas desenvolvéronse opsoninas artificiais construídas a partir de conxugados multivalentes de poli(L-lisina)-g-poli(etilén glicol) con vancomicina e IgG-Fc humanas. Exemplos
Exemplos de moléculas opsoninas son: Anticorpos: IgG e IgM. A máis importante é a IgG.
Compoñentes do sistema do complemento: C3b, C4b, e iC3b. A máis importante é C3b.
Lectina de unión á manosa (inicia a formación do C3b). A vía da lectina é un tipo de activación do sistema do complemento (distinto da vía clásica e da alternativa) no que interveñen as opsoninas. As proteínas de unión á manosa xogan un papel nesta vía. Estas opsoninas pertencen á familia proteica das colectinas.
Optical Calibration Sphere

Optical Calibration Sphere, tamén coñecido como Optical Calibration Sphere Experiment e polo seu acrónimo OCSE, así como por IOSS (Inflatable Optical Sphere System) foi un satélite artificial dos estadounidense lanzado o 27 de xaneiro de 2000 mediante un foguete Minotaur 1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. O seu obxectivo principal foi servir de obxectivo de calibración para os láseres en terra das instalacións de investigación Starfire da Forza Aérea dos Estados Unidos. Características
OCSE consistía nunha esfera inflable de 3, 5 m de diámetro desplegada a partir dun contedor de 0, 48 m de longo e 0, 41 m de diámetro que foi exectado desde a plataforma JAWSAT. Aos 42 segundos tras a exección dende JAWSAT, o contedor abriu a súa tapa, e 10 segundos máis tarde comezou o inflado da esfera, á que permaneceu acoplada durante o resto da misión. O conxunto tiña unha masa de 22 kg e a esfera estaba formada por unha película de kapton e aluminio reflectante que facía que, desde terra, a súa magnitude aparente fose de +5.
OCSE reentrou na atmosfera o 5 de marzo de 2001, algo máis dun ano despois de ser lanzada.
Optimismo

O termo optimismo xorde do latín optimum: "o mellor". O termo foi usado por primeira vez para referirse á doutrina sostida polo filósofo alemán Gottfried Wilhelm Leibniz na súa obra Ensaios de Teodicea sobre a bondade de Deus, a liberdade do home e a orixe do mal (Ámsterdam, 1710), segundo a cal o mundo no que vivimos é o mellor dos mundos posibles.
Comunmente crese que Voltaire foi o primeiro en usar a palabra en 1759, como subtítulo ao seu conto filosófico Cándido (no que se burla en case cada páxina da idea de Leibniz). Certamente Voltaire foi o primeiro personaxe famoso que usou aquela palabra no século XVIII e quizais tamén o que a popularizou; non foi, con todo, o seu inventor. O termo "optimismo" aparece por primeira vez en francés (optimisme), nunha recensión da Teodicea publicada no magazín dos xesuítas franceses Journal de Trévoux (non. 37), en 1737. Nese mesmo ano, o filósofo e matemático suízo Jean-Pierre de Crousaz repetiu a palabra nun exame crítico do Ensaio sobre o home de Alexander Pope. Aqueles primeiros usos, como o posterior de Voltaire, foron burlóns. En 1752, o Dictionnaire universel de Trévoux aproba o termo; dez anos despois, a Academia francesa inclúeo por primeira vez na súa Dictionnaire. O termo é usado por primeira vez en inglés ("optimism") en 1743 polo británico William Warburton, nunha resposta ao exame de Crousaz arriba mencionado. Pola súa banda, os primeiros en usar o termo en alemán ("Optimismus") foron Gotthold Ephraim Lessing e Moses Mendelssohn, no seu escrito Pope: ¡un metafísico! de 1755.
Polo demais, a noción de optimismo oponse ao concepto filosófico de pesimismo.
Optoelectrónica

Disciplina científica e técnica, inserida no campo da física e da enxeñaría, que trata dos fenómenos e dispositivos nos que participan fotóns e electróns.
A optoelectrónica permite a manipulación óptica de sinais electrónicos, e ao revés o control electrónico de sinais ópticos.
Os seus dispositivos básicos son as fontes ou emisores de luz e os detectores ou receptores da mesma, que virtualmente transforman un sinal consistente nunha corrente de electróns noutro formado por unha corrente de fotóns, e ao revés.
As fontes ou emisores de luz típicos que se empregan na optoelectrónica son os LED's (acrónimo inglés de Díodo Emisor de Luz) e os Láseres. Estes, a diferenza dos primeiros, son emisores de luz cun alto grao de coherencia espacial e temporal, tipicamente díodos de silicio, aínda que poden ser tamén láseres doutro tipo (de estado sólido ou incluso de gas).
Os detectores ou receptores poden ser desde dispositivos sinxelos como fotodíodos (o fotodíodo pin, o APD etc), o bolómetro, o pirómetro óptico etc; ou aparellos de instrumentación máis complexos como a streak camera, a cámara CCD etc. Ademais o proceso de detección pode involucrar instrumentos complexos que empregan un detector sinxelo, como ocorre na medida de pulsos ópticos ultracurtos, na que se emprega un autocorrelador.
As aplicacións da optoelectrónica son moi variadas, comparte practicamente todas as da electrónica (computación, comunicacións etc) mellorando moitos dispositivos electrónicos co mesmo cometido; pero suma tamén aplicacións novas moi importantes no campo da metroloxía, da teledetección, a inspección, a bioloxía e a medicina etc.
Na Galiza actualmente existe a especialidade de Optoelectrónica no seo da carreira de Física na universidade de Santiago de Compostela, e hai varios grupos de investigación que a traballan nas tres universidades do país.
Optus

Optus é unha serie de satélites de comunicacións Australianos. Características
Os satélites Optus pertencen á empresa Optus Communications Pty. , Ltd. , de Australia, formada a través da privatización da empresa nacional de satélites AUSSAT, que en 1982 seleccionou a Hughes Communications International para desenvolver o primeiro programa de satélites de comunicacións do país. Os primeiros satélites comezaron a lanzarse en 1985 e a día de hoxe os seus sucesores están destinados a dar servizo de comunicacións, datos e voz ao territorio australiano. Optus A1, A2 e A3 (AUSSAT A1, A2 e A3)
Os primeiros tres satélites Optus lanzáronse baixo a denominación AUSSAT entre 1985 e 1987. Usaban o bus HS-376 e estabilizábanse mediante xiro. Tiñan forma cilíndrica, con 2 metros de diámetro e 6, 9 m de longo, cunha antena cun mecanismo de antirrotación nunha das bases para poder apuntar continuamente á Terra. Levaban 15 transpondedores en banda Ku. A alimentación eléctrica corría a cargo de células solares recubrindo a superficie do satélite. Optus A1 e A2 foron lanzados polos transbordadores espaciais Discovery e Atlantis respectivamente, o 27 de agosto de 1985 e o 27 de novembro dese mesmo ano, mentres que Optus A3 foi lanzado mediante un Ariane 3 o 16 de setembro de 1987. Optus B1, B2 e B3
Os tres seguintes satélites Optus eran satélites estabilizados nos tres eixos e usaban o bus HS-601 de Hughes. Foron lanzados entre 1992 e 1994, os tres a bordo de foguetes CZ-2E e con Optus B2 sendo destruído durante o lanzamento debido ao colapso da cofia pero cos seus restos chegando a órbita. Levaban a bordo 15 transpondedores en banda Ku cada un, un transpondedor en banda L, unha baliza en banda K e un retrorreflector láser. Cada un tiña unha masa de 2858 kg con propelente (1659 kg en baleiro). Optus C1
Optus C1, tamén coñecido como Optus and Defence C1, foi lanzado para proporcionar servizo de comunicacións comerciais e militares. Para o servizo comercial, destinado ao seu uso polo Departamento de Defensa de Australia, usa transpondedores en banda Ku, mentres que para o servizo militar usa UHF e as bandas X e Ka. Usa o bus SSL-1300, con dous paneis solares e unha masa de 4725 kg. Foi lanzado o 11 de xuño de 2003 mediante un foguete Ariane 5. Optus D1, D2 e D3
Os satélites Optus da serie D levan a bordo 24 transpondedores en banda Ku con 8 canais de respaldo adicionais. Están baseados no bus Star-2. 4 e teñen unha masa duns 2400 kg, cun par de paneis solares que xeran ata 4 kW de potencia eléctrica. Foron lanzados entre 2006 e 2009, todos mediante foguetes Ariane 5. Optus 10
Optus 10 foi lanzado o 11 de setembro de 2014 a bordo dun Ariane 5. Ten unha masa de 3270 kg usando o bus SSL-1300LL e levando 24 transpondedores en banda Ku.
Opus caementicium

Opus caementicium (do latín caementum: entullo, pedra en bruto), o formigón romano, é unha técnica de construción de paredes utilizada polos romanos. Faise con morteiro e pedras de todo tipo (de residuos, por exemplo) e ten a aparencia do formigón. A mestura facíase a pé de obra, alternando padas de morteiro ou argamasa con seixos.
O formigón romano podíase empregar só, dándolle forma dentro dun encofrado, ou usalo para encher os espazos entre paredes e bóvedas ficando bloqueado entre dúas paredes de bloques rectangulares de pedra (opus quadratum, opus vittatum e opus reticulatum). A medida que se ía subindo a parede, podíanse pór fileiras de ladrillos atravesada ao largo da parede (tizóns ou forras), o que permitía regularizar e reforzar o conxunto polo efecto de encadeamento.
O ​​opus caementicium é unha das claves do éxito arquitectónico das construcións romanas, pola súa velocidade de execución e a solidez da construción unha vez rematada. Permitiu a realización dun tipo de volta monobloc (chamada de bóveda de formigón) cun van de varias ducias de metros, como a Basílica de Maxencio ou o Panteón de Agripa.
Na maioría dos casos a estrutura das construcións que utilizaban opus caementicium eran revestidas para ficaren máis apelativas, en termos estéticos. Existen varias formas de aplicar esta técnica: opus incertum.
opus quasi reticulatum.
opus reticulatum.
opus mixtum.
opus latericium ou opus testaceum.
opus vittatum.
opus sectile.
opus tectorium.
Opus spicatum

O opus spicatum ou espiña de peixe é un tipo de construción utilizada nos tempos da Roma antiga e da Idade Media, aínda que en construcións rurais tamén se aplicou durante os séculos XVII e XVIII. Consta de ladrillos ou pedras talladas, colocadas cun patrón en forma de espiña de peixe. Usos
O seu uso era xeralmente decorativo foi máis comunmente utilizado como pavimento, aínda que tamén se atopa como técnica de construción de muros ou paredes. A súa aplicación en planos horizontais, como pavimentos ou simplemente decorativo non presenta ningún problema, aínda que a aplicación en muros de carga, é un pouco débil, xa que nos ángulos oblicuos dos elementos tenden a abrirse horizontalmente baixo a comprensión.
A miúdo o termo utilízase como sinónimo de "espiña de peixe", moi similar, coa diferenza de que as pedras en espiga están colocadas facendo zigzag, imbricadas unhas con outras, mentres que as de espiña de peixe fan capas horizontais e rectilíneas.
Opérculo (gasterópodos)

Nos gasterópodos, o opérculo é a peza da parte superior do pé, en forma de disco córneo ou calcificado, que encaixa exactamente no estoma ou boca a modo de tapadeira, cerrándoo ao retraerse o animal dentro da cuncha.
O metapodio nos prosobranquios é quen produce o opérculo nos gasterópodos.
OrCAD

OrCAD é unha suite de ferramentas de software para automatización de deseño electrónico (ECAD). OrCAD emprégase principalmente no sector profesional, por enxeñeiros de deseño electrónico e técnicos electrónicos para crear esquemas electrónicos e circuítos impresos para a fabricación de tarxetas de circuítos impresos (PCB).
O nome de OrCAD ven de Oregón + CAD. Historia
A empresa foi fundada en 1985 por John Durbetaki e os irmáns Ken e Keith Seymour como "OrCAD Systems Corporation" en Hillsboro, Oregón, a compañía converteuse nun provedor mundial líder na automatización de deseño electrónico en PC.
Durbetaki, viña de Intel, despois de cinco anos como xerente de enxeñería e proxectos, decidiu, xunto cos irmáns Keith e Ken Seymour, iniciar a súa propia empresa para desenvolver software para PC. Durbetaki comezou a crear as súas propias ferramentas de captura esquemática para o seu uso en proxectos para PC, co tempo, o proxecto foi deixado de lado o hardware totalmente a favor dun desenvolvemento de baixo custo, baseada en software de CAD para PC. O primeiro produto da compañía foi SDT (ferramenta de deseño esquemático), que inclúese por primeira vez a finais de 1985.
Ao produto SDT, o máis coñecido e empregado, o seguiu un simulador dixital, instrumentos VST (ferramentas de verificación e simulación) e deseño de placas de circuíto impreso (PCB). Co tempo, a liña de produtos OrCAD foise ampliado para incluír produtos baseados ​​en Windows para axudar aos deseñadores de electrónica.
Dende o 16 de xullo de 1999, OrCAD é propiedade de Cadence Design Systems. A última versión do software de CIS (captura de esquemas) OrCAD ten a capacidade de manter unha base de datos de circuítos integrados dispoñibles. Esta base de datos pode ser actualizada polo usuario mediante a descarga dos paquetes de compoñentes: os fabricantes, como Analog Devices ou Texas Instruments. ST Microelectronics ofrecerá OrCAD PSpice modelos con toda potencia e a lóxica dos semicondutores, xa que PSpice é o simulador de circuítos máis usado. Intel ofrece os PCB de referencia deseñados con ferramentas de Cadence no formato de OrCAD Capture. Produtos
OrCAD FPGA System Planner
OrCAD Capture and Capture CIS
OrCAD PCB Designer
ActiveParts Portal
OrCAD Signal Explorer
PSpice A/D and Advanced Analysis
Ora maritima

Ora maritima (en galego: A costa do mar) é un poema escrito no século IV por Rufo Festo Avieno dedicado ao seu amigo o cónsul Sexto Petronio Probo. Consiste nun periplo poetizado que relata a viaxe pola costa dende a Punta de Raz, Bretaña ata Massalia (Marsella), collendo préstamos do Periplo massaliota do século VI a. C. no que hipoteticamente se relataría o mesmo traxecto. Só se conserva un fragmento do primeiro capítulo (dos que puideron ser dous) composto de 703 trímetros iámbicos. Consérvase a editio princeps publicada en Venecia en 1488. Historia e relevancia
Veracidade
Esta obra é moi relevante por ofrecernos información sobre a Península Ibérica de hai un milenio, época na que hai falta de fontes. De tódalas maneiras este poema deu lugar a un relato anacrónico e mitificado das rexións costeiras descritas. Ora maritima foi unha obra feita para o lector máis que para o viaxeiro, onde a actualidade do século IV introdúcese na mención de cidades na época xa abandonadas. Os estudosos máis recentes emendaron a credulidade do seu editor, o historiador-arqueólogo Adolf Schulten, na precisión de Avieno.
Un dos editores do manuscrito, André Berthelot, demostrou que as medidas terrestres de Avieno derivaban dos itinerarios romanos pero que invertía algunhas secuencias. Tamén comentou que Avieno busca documentos arcaicos e fai mestura coas súas impresións como poeta do século IV.
Fontes de Avieno
O mesmo Avieno afirma, ao comezo da súa narración, que utilizou textos de Hecateo de Mileto, Helánico de Mitilene, Filemón de Atenas, Escílaxe de Carianda, Pausímaco de Samos, Damastes de Sixeo, Bacoris de Rodas, Euctemón de Atenas, Cleón de Sicilia, Heródoto de Turios e o ateniense Tucídides.
Outro texto principal antigo citado por Avieno é o Periplo de Himilcón, a descrición dunha expedición púnica polas costas de Europa occidental que tivo lugar ao mesmo tempo da circunnavegación de África relatada no Periplo de Hannón (c. 500 a. C. ).
Rexións mencionadas
Na Galiza Avieno menciona a Veneris (descoñécese a que se refire pero é probable que se sexa a estaca de Bares), insulas duas (dúas illas inidentificadas, Avieno resalta que son inhóspitas polo seu tamaño) e o Aryium (que probablemente sexa o cabo Silleiro, Baiona).
Á Península Ibérica chámalle Ofiusa, antigo nome grego que significa "terra das serpes", óphis "serpe" en grego.
Inclúe referencias ás illas de Ierne e Albion, (Irlanda e Gran Bretaña), cuxos habitantes presuntamente comerciaban cos oestrimnios da Bretaña.
Tamén menciona a presuntamente mítica cidade de Cypsela na costa catalana.
Oracle Corporation

Oracle Corporation é unha das maiores compañías de software do mundo. Os seus produtos van dende bases de datos (Oracle) até sistemas de xestión. Conta ademais, con ferramentas propias de desenvolvemento para realizar potentes aplicacións, como Oracle Designer, Oracle JDeveloper e Oracle Developer Suite. O seu CEO en 2011 é Larry Ellison. Hoxe Oracle é o estándar de ouro para a tecnoloxía de base de datos e aplicacións nas empresas en todo o mundo. A compañía é o provedor líder mundial de software de xestión de información e a segunda maior compañía de software independente. A adquisición de Sun dálle a Oracle un papel de liderado no campo do software. Historia
En 1977 Larry Ellison, con Bob Miner e Ed Oates, fundou a empresa so o nome Software Development Laboratories (SDL). Ellison inspirouse nun artigo escrito en 1970 por Edgar F. Codd sobre sistemas de xestión de bases de datos relacionais que tiña por título "A Relational Model of Data for Large Shared Data Banks". Soubo da base de datos IBM System R por un artigo que se publicara en IBM Research Journal. Ellison quería facer un produto Oracle compatible co System R, pero non foi quen ao manter IBM os códigos de erro de DBMAS en segredo. SDL mudou de nome e pasou a se coñecer como Relational Software, Inc (RSI) en 1979, e en 1983 mudou de novo o seu nome para Oracle Systems Corporation, en consonancia co seu principal produto Oracle Database. Nese momento Bob Miner era o xefe de programación. O 12 de marzo de 1986 a compañía saíu a bolsa initial public offering. . En 1995 Oracle Systems Corporation cambiou o seu nome a Oracle Corporation. En parte o seu éxito inicial debeuse ao uso da linguaxe de programación C para implementar os seus produtos, o que facilitou a portabilidade entre diferentes sistemas operativos, xa que a maioría eran compatibles con C.
Orangután

Os orangutáns (tamén chamados orang-utan) son dúas especies de grandes monos con brazos longos e pelo de cor avermellada, ás veces marrón. Ambas as dúas especies son nativas de Malaisia e de Indonesia. O nome orangután vén do malaio orang hutan, significando "home do bosque". Son a única especie existente do xénero Pongo e subfamilia Ponginae, aínda que a subfamilia tamén inclúe o extinto Gigantopithecus e xénero Sivapithecus.
Os orangutáns son os máis arbóreos dos grandes monos, pasando case todo o seu tempo nas árbores, facendo nelas novos niños cada noite. Soamente se atopan nos bosques húmidos das illas de Borneo e Sumatra. Estas dúas pequenas e illadas poboacións clasificáronse como subespecies ata recentemente, que se elevaron de nivel. Desde 1996 clasificábanse en dúas especies: o orangután de Borneo P. pygmaeus, con tres subespecies, e o orangután de Sumatra P. abelii. En 2017 distinguiuse unha terceira especie, P. tapanuliensis, que vive nunha zona de Sumatra. As tres subespecies do orangután de Borneo son: P. p. pygmaeus no noroeste, P. p. morio no leste, e P. p. wurmbii no suroeste.
Os orangutáns están en gran perigo de extinción, debido á destrución do seu hábitat.
Como os outros grandes simios, son notablemente intelixentes, usando ferramentas acotío; publicáronse probas no xornal Science.
Só son feros cos seus conxéneres; son animais solitarios e feramente territoriais.
Entre os principais centros de conservación, destacan os de Borneo de Semenggok en Sarawak, e Sepilok preto de Sandakan en Sabah.
Orbcomm

Orbcomm é unha constelación comercial de satélites de comunicacións pertencente a Orbital Communications Corp. Características
A constelación Orbcomm está pensada para ofrecer servizos de mensaxería global e de transmisión e recepción de datos. As mesaxes envíanse aos satélites, que as retransmiten a estacións de terra.
O sistema componse de 36 satélites de primeira xeración lanzados entre 1995 e 1999 e satélites lanzados posteriormente para aumentar a capacidade e renovar a frota de satélites. Orbcomm-X e CDS 1 e 2
Orbcomm-X e Orbcomm CDS 1 e 2 foron tres satélites experimentais lanzados para probar compoñentes da primeira xeración de satélites Orbcomm. Orbcomm X fallou despois de ser posto en órbita, mentres que Orbcomm CDS 1 e 2 usáronse para estudar o uso da frecuencia VHF a nivel global, medindo densidade, niveis de potencia e interferencia arredor de toda a Terra. Foron lanzados entre 1991 e 1993. Orbcomm FM1 a FM43
Lanzáronse 36 Orbcomm de primeira xeración de 43 planeados. O resto foron cancelados, e un dos lanzados o foi baixo o nome TACSAT 1. Os Orbcomm de primeira xeración usaban o bus Microstar, tiñan masas de entre 40 e 45 kg e foron lanzados mediante foguetes Pegasus entre 1995 e 1999 excepto un lanzamento mediante un foguete Taurus. Orbcomm CDS 3
Orbcomm CDS 3 (Concept Demonstration Satellite) foi un único satélite de probas lanzado para dar servizo do sistema Orbcomm e probar un novo bus (Sterkh) para a seguinte xeración de satélites Orbcomm. O satélite levaba ademais un receptor AIS para o servizo de gardacostas dos Estados Unidos. Foi lanzado o 19 de xuño de 2008 mediante un foguete Kosmos 3M. Durante a súa misión sufriu unha serie de problemas que se reproduciron nos seis seguintes satélites do mesmo modelo, polo que foron cancelados. Orbcomm FM37 a FM41
A seguinte xeración de satélites Orbcomm estaba baseada no bus Sterkh, co satélite Orbcomm CDS 3 usado como modelo de probas. Os problemas surxidos neste último satélite reproducíronse nos seis satélite que chegaron a lanzarse en produción: avarías dos volantes de inercia e o ordenador de a bordo que limitaron a capacidade destes satélites para dar servizo. Todos foron lanzados o 19 de xuño de 2008 a bordo dun mesmo foguete Kosmos 3M. Orbcomm OG2
Os dous satélites Orbcomm OG2 foron simuladores de masa lanzados como prototipos para a terceira xeración de satélies Orbcomm. Cada un cunha masa de 142 kg, serviron para afinar os novos satélites. Os dous foron lanzados a bordo de foguetes Falcon 9 en 2014 e 2015. Orbcomm FM101 a FM119
A terceira xeración de satélites Orbcomm usa o bus SN-100 de Sierra Nevada Corp. . Teñen unha masa duns 172 kg e lanzáronse 19 entre 2012 e 2015, co primeiro considerado un fallo parcial ao reentrar dous días despois de ser posto en órbita ao non acadar suficiente altura debido a problemas co foguete lanzador. Todos foron lanzados a bordo de foguetes Falcon 9.
Orbital

Un orbital é a zona do espazo onde se move un electrón "arredor" dun átomo. A idea de orbital naceu coa Mecánica cuántica a partir da de órbita preconizada por Bohr e posteriormente por Sommerfeld.
O termo "orbital atómico" úsase polo menos en dous sentidos en química cuántica: No tratamento mecanocuántico dos átomos, as funcións de ondas monoelectrónicas que se obteñen como solución da ecuación de Schrödinger chámanse orbitais atómicos.
No tratamento mecanocuántico das moléculas, xeralmente é necesario expresar as solucións con combinación lineal de funcións monoelectrónicas centradas nos núcleos atómicos dos átomos constituíntes da molécula. Estas funcións chámanse "orbitais atómicos" aínda que non sexan solucións da ecuación de Schrödinger para eses átomos (se se tomasen isoladamente). Este método recibe o nome de orbitais moleculares por combinación lineal de orbitais atómicos (método OM-CLOA).
Os orbitais usados no método OM-CLOA usualmente decrecen exponencialmente a partir do centro atómico (compoñente radial na forma r
e-kx), e reciben o nome de orbitais de tipo Slater, ou ben decrecen como unha campá de Gauss (compoñente radial na forma r
e-kx²), e entón chámanse orbitais gaussianos, aínda que se usaron outras formas dos orbitais de tipo s, p, d, f).
Orbital Debris Radar Calibration Sphere

Orbital Debris Radar Calibration Sphere ou ODERACS foi o nome dunha serie de satélites pasivos de diferentes tamaños para calibración de radar. Características
Os satélites ODERACS foron liberados en diferentes misións do transbordador espacial Discovery. Tratábase de pequenas esferas de entre 10 e 15 cm de diámetro soltadas en órbita baixa coa finalidade de servir de calibración para os radares de detección de lixo espacial.
Foron tres as misións nas que se liberaron satélites ODERACS: STS-53, o 2 de decembro de 1992.
STS-60, o 3 de febreiro de 1994, liberando ODERACS A a F.
STS-63, o 3 de febreiro de 1995, liberando ODERACS 2A a 2F.
Orbital Reentry Experiment

OREX (acrónimo de Orbital Reentry Experiment), bautizado despois do lanzamento como Ryusei, foi unha cápsula de reentrada da antiga NASDA (despois integrada na axencia espacial xaponesa JAXA) lanzada o 3 de febreiro de 1994 mediante un foguete H-II desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
A misión de OREX enmarcouse na investigación levada a cabo para o avión espacial xaponés HOPE. OREX era unha cápsula deseñada para recoller datos durante a reentrada, en contornos que non poden reproducirse en experimentos en terra. OREX foi lanzado por un foguete H-II e reentrou tan só unha órbita despois, retransmitindo os datos recollidos tras a reentrada, durante a caída, para finalmente amarar no océano Pacífico.
Algúns dos campos que estudou OREX foron os seguintes: Quecemento aerodinámico durante a reentrada.
Resistencia estrutural á calor durante a reentrada.
Perda de comunicacións durante a reentrada.
Navegación GPS en órbita e durante a reentrada.
OREX tiña forma de cono coa punta roma, co frontal recuberto de carbono-carbono para soportar as temperaturas da reentrada e o resto cuberto con baldosas cerámicas.
Orbiting Astronomical Observatory

Orbiting Astronomical Observatory ou OAO foi unha serie de observatorios espaciais dos Estados Unidos. Características
Os satélites OAO foron os primeiros observatorios astronomómicos ópticos dos Estados Unidos. Lanzáronse catro entre 1966 e 1972, cun deles sen chegar a órbita por problemas co seu foguete lanzador. A experiencia obtida cos satélites OAO levou máis tarde a desenvolver o telescopio Hubble.
OAO 1
OAO 1 foi lanzado o 8 de abril de 1966 a bordo dun Atlas SLV-3B Agena D. Cunha masa de 1774 kg, estaba alimentado por paneis solares e deseñado para facer observacións de precisión sobre as características de emisión e absorción de planetas, nebulosas e do medio interplanetario e interestelar na rexión visible e de raios gamma. O observatorio funcionou durante os sete primeiros minutos tras ser posto en órbita. Un curtocircuíto masivo avariou o sistema eléctrico, co que tras 20 órbitas a misión foi declarada fallada.
OAO 2 (Stargazer)
OAO 2, nomeado tamén como Stargazer, foi lanzado o 7 de decembro de 1968 a bordo dun Atlas SLV-3C Centaur D. Tiña forma de octaedro, unha masa de 2012 kg, usaba paneis solares e levaba dos conxuntos de experimentos a bordo: o Wisconsin experiment package (WEP), consistente en varios fotómetros para diferentes lonxitudes de onda, e o Celescope, consistente en catro cámaras Schwarzschild independentes.
OAO B (Goddard)
OAO B foi nomeado Goddard en honor a Robert Goddard, un pioneiro da astronáutica. Foi lanzado o 30 de novembro de 1970 mediante un Atlas SLV-3C Centaur D pero a cofia da última etapa non se separou, deixando o observatorio inutilizado.
OAO 3 (Copernicus)
OAO 3 foi nomeado Copernicus e lanzado o 21 de agosto de 1972 mediante un Atlas SLV-3C Centaur D. Tratábase dun telescopio para o ultravioleta xunto con tres telescopios de raios X. O observatorio tiña forma octogonal, cun diámetro interno de 1, 21 m, unha lonxitude de 4, 9 m e alimentado por paneis solares. O observatorio deixou de funcionar en febreiro de 1981, tras nove anos e medio de misión.
Orbiting Frog Otolith

OFO (acrónimo de Orbiting Frog Otolith) foi un experimento espacial levado a cabo con ras a bordo dunha cápsula da NASA lanzada o 9 de novembro de 1970 mediante un foguete Scout B desde Wallops Island. Características
A misión de OFO foi estudar a resposta dos otólitos en períodos prolongados de ingravidez. Para iso usáronse dúas ras da especie Rana Calestiana en cuxos nervios vestibulares se implantaron microelectrodos. As ras viaxaron a bordo dunha cápsula que entrou en órbita. Durante o voo rexistrouse a actividade vestibular, tanto durante os momentos de ingravidez como en momentos de gravidade artificial producida polo xiro da centrífuga que acollía ás ras dentro da cápsula.
Os datos foron transmitidos a terra mediante telemetría. As ras viaxaron nun contedor especial cheo de auga e xunto coa electrónica e os sistemas necesarios para mantelas con vida durante o voo. Ao final do experimento a cápsula reentrou, destruíndose durante o descenso ao non terse previsto a recuperación da mesma.
O experimento foi pensado inicialmente para ser usado como parte do Programa de Aplicacións Apolo, unha extensión científica e tecnolóxica do programa Apolo, pero ao cancelarse foi preparado para voar como experimento independente.
Orbiting Solar Observatory

Orbiting Solar Observatory ou OSO foi unha serie de observatorios espaciais solares da NASA lanzados entre 1962 e 1969. Características
Os satélites OSO eran observatorios espaciais adicados a estudar o Sol no rango do ultravioleta, os raios X e os raios gamma. Tamén estudou fontes galácticas nese rango de lonxitudes de onda.
Os satélites estaban deseñados cun sistema de dobre xiro que permitía apuntar algúns instrumentos con precisión ao Sol mentres que outros podían estudar outros obxectos. Os observatorios OSO descubrieron os Buratos coroais, fixeron as primeiras observacións orbitais da Gegenschein e estudaron por primeira vez desde órbita a coroa solar e os campos magnéticos solares e a súa relación coa actividade solar.
Construíronse oito satélites OSO, un dos cales (OSO B) foi destruído nunha explosión antes do lanzamento na que morreron varios técnicos. OSO C fallou en chegar a órbita debido a problemas no seu foguete lanzador, un Delta C.
Orbiting Vehicle 2

Orbiting Vehicle 2 ou OV2 foi unha serie de satélites de investigación da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzados entre 1965 e 1968. Características
Os satélites OV2 eran pequenos satélites de investigación construídos en primeiro lugar para o programa ARENTS (Advanced Research Environmental Test Satellite), creado á súa vez para apoiar o programa Vela. O programa ARENTS cancelouse pero os satélites e instrumentos xa construídos pasaron a formar parte do programa OV2. Os satélites OV2 serían lanzados a bordo de foguetes Titan 3C de proba. Os OV22 e OV24 foron cancelados, mentres que dos tres restantes só o último chegaría a órbita. Misións
OV21: proba dun motor de propelente sólido e estudo de campos, plasma e campo magnético.
OV22: sensores ópticos. Cancelado.
OV23: experimentos solares. Lanzamento fallado.
OV24: medicións ópticas desde unha órbita transluar. Cancelado.
OV25: levaba detectores de centeleo, unha copa de Faraday, unha trampa esférica de ións, dous analizadores electrostáticos, un magnetómetro, un receptor de VLF, unha baliza e un fotómetro ultravioleta para a liña Lyman alfa.
Orbiting Vehicle 3

Orbiting Vehicle 3 ou OV3 foi unha serie de satélites de investigación da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzados entre 1966 e 1967. Características
Os satélites OV3 tiñan forma octogonal e todos foron lanzados mediante foguetes Scout B. Misións
OV31: investigou os cintos de radiación e levou a bordo experimentos para estudar campos. Os experimentos eran unha copia dos da misión OV21.
OV32: experimentos para estudar as partículas de baixa enerxía dos cintos de radiación (espectrómetro de masas, analizador de potenciais retardados, sonda Langmuir e magnetómetro triaxial).
OV33: experimentos para estudar os cintos de radiación (copa de Faraday, dous telescopios direccionais, tres espectrómetros, un magnetómetro e un receptor VLF).
OV34 ou PHASR (Personal Hazards Associated with Space Radiation): levaba un experimento con seis cámaras de ións equivalentes a tecido biolóxico, dous espectrómetros de cinco canais, dous espectrómetros de partículas cargadas e un magnetómetro.
OV35 ou ATCOS 1 (Atmospheric Composition Satellite 1): levaba dous espectrómetros de masas, tres indicadores de ionización e dúas sondas de impedancia.
OV36 ou ATCOS 2 (Atmospheric Composition Satellite 2): levaba unha instrumentación idéntica a OV35.
Orbiting Vehicle 4

Orbiting Vehicle 4 ou OV4 foi unha serie de satélites de investigación da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzados en 1966. Características
Os satélites OV4 foron deseñados para probar a viabilidade do uso da capa F da ionosfera como guía de ondas para transmisións en HF e VHF entre satélites fora da liña de visión entre eles. Lanzáronse dous satélites OV4: o OV41R (receptor), de 136 kg de masa, e o OV41T (transmisor), con transmisores en 20 MHz, 34 MHz e 46 MHz. Outros dous satélites da mesma serie foron cancelados.
Orbiting Vehicle 5

Orbiting Vehicle 5 ou OV5 foi unha serie de satélites de investigación da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzados entre 1967 e 1969. Características
Os satélites OV5 foi unha serie de satélite de experimentación sinxelos baseados nos satélites ORS. Tiñan forma de octaedro e unha masa de arredor de 9 kg. Misións
OV51: levaba a bordo un contador proporcional de berilio, detectores de estado sólido, fotomultiplicadores e seis contadores Geiger direccionais.
OV52: levaba varios espectrómetros omnidireccionais, contadores Geiger e detectores direccionais de protóns e electróns.
OV53: levou a cabo probas de fricción con diversos tipos de materiais.
OV54: fixo experimentos con fluídos en ebulición.
OV55: levaba un magnetómetro no extremo dun mastro, sete detectores de partículas e un receptor LVF.
OV56: usou varios detectores de estado sólido, unha copa de Faraday, un espectrómetro magnético e un magnetómetro de porta de fluxo.
OV57: levaba a bordo varios detecores de raios X solares.
OV58: fixo experimentos de fricción no baleiro.
OV59: tiña a bordo un receptor VLF, un detector de raios X solares e catro detectores de partículas.