proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Corvo (constelación)

Para corvo, véxase Corvo (homónimos). Corvus ou Corvo é unha constelación austral menor, con só 11 estrelas visibles ó ollo humano, situada entre Virgo e Crater, e por riba de Hidra. Para formar o nome das súas estrelas úsase o xentitivo, Corvi. Exemplo: γ Corvi é a estrela gamma do Corvo.
As súas estrelas γ Corvi (Gienah Gurab, en árabe) e δ Corvi (Algorab), serven de indicadoras para atopar a Espiga (Spica ou α Virginis). Mentres que δ, γ, ε, e β forman o asterismo da vela (por recordar unha vela cadrada (en realidade trapezoidal) antiga. Observación das súas estrelas
Localización da constelación
Aínda que a constelación é pequena, é bastante visible, e a súa forma é moi característica, que recorda unha antiga vela cadrada. Pódese reparar facilmente nela, ao sur de α Virginis (ou Spica, a Espiga). Estrelas principais
α Corvi (Alchiba), con magnitude 4, 02 é só a quinta máis brillante da constelación.
β Corvi (Kraz), a segunda máis brillante con magnitude 2, 65, unha estrela xigante amarela.
γ Corvi (Gienah Gurab), a máis brillante con magnitude 2, 58, unha estrela branco-azulada. Pertence ó grupo das estrelas de mercurio-manganeso e atópase a 165 anos luz.
δ Corvi (Algorab), de magnitude 2, 94 é unha estrela dobre fácil de observar. A compoñente máis feble é unha estrela moi nova, con só 110 millóns de anos de idade.
ε Corvi (Minkar), estrela xigante laranxa de magnitude 3, 02.
ζ Corvi, estrela Be de magnitude 5, 20; forma unha binaria óptica con outra estrela situada a 11, 2 segundos de arco.
η Corvi, estrela de magnitude 4, 31 cun disco circumestelar ó redor semellante ó de Vega (α Lyrae).
3 Corvi, estrela branca de magnitude 5, 46.
R Corvi, estrela variable tipo Mira, cun brillo que oscila entre magnitude 6, 7 e 14, 4 nun período duns dez meses.
VV Corvi, estrela cuádrupla, variable eclípsante semellante a Algol (β Persei). Obxectos Notables do espazo profundo
NGC 4038 e NGC 4039, dúas galaxias en interacción coñecidas coma Galaxias Antennae. Situadas ó oeste da constelación, 4º ó sueste de Gienah Gurab (γ Corvi).
NGC 4361, nebulosa planetaria dunha lixeira cor azulada. Mitoloxía
Na mitoloxía grega, o corvo foi enviado por Apolo a buscar auga na súa copa (Crater), pero o corvo tardou en volver porque estivera esperando a que madurara un figo cerca da fonte. Trouxo a copa (Crater) e unha serpe de auga entre as súas poutas e díxolle a Apolo que se atrasara porque a serpe lle tiña atacado. Apolo, sabedor de que o corvo mentía, puxo ós tres no ceo: condenou ó corvo a estar sedento para sempre, pois aínda que a copa está preto, a serpe non lle permite beber.
Corvos da Torre de Londres

Os corvos da Torre de Londres son un grupo de, polo menos, seis corvos que viven na Torre de Londres. Tradicionalmente, crese que a súa presenza protexe a Coroa e a torre. Unha superstición di que "se os corvos da Torre de Londres se perden ou marchan, a Coroa vai caer e, con ela, Gran Bretaña".
A nivel histórico, os corvos salvaxes eran comúns en Gran Bretaña, mesmo nas cidades, e a torre atopábase dentro da súa área de distribución natural. Cando foron exterminados de boa parte do seu hábitat natural, incluíndo Londres, só podían vivir en catividade na torre e co apoio oficial. A lenda sitúa a orixe da poboación de corvos en catividade nos tempos do Rei Carlos II (reinado entre 1660-85). Algúns historiadores cren que o "mito dos corvos da torre é, probablemente, unha fantasía da era vitoriana". Algúns dos corvos da torre foron criados especificamente en Somerset.
Corydiidae

Corydiidae, antes chamada Polyphagidae, é unha familia de insectos da orde Blattodea (cascudas). Moitas viven en zonas desérticas e ás veces chámaselles na literatura cascudas das areas. A familia divídese en cinco subfamilias, que comprenden uns 40 xéneros. Unha especie importante é a cascuda do deserto Arenivaga investigata. Xéneros
Agrúpanse en dúas grandes subfamilias, Corydiinae e Latindiinae, e outras tres máis pequenas.
Corydiinae
Anosigamia
Arenivaga
Austropolyphaga
Eremoblatta
Ergaula
Eucorydia
Eupolyphaga
Hemelytroblatta
Heterogamisca
Heterogamodes
Homoeogamia
Hypercompsa
Leiopteroblatta
Mononychoblatta
Nymphrytria
Polyphaga
Polyphagina
Polyphagoides
Therea
Latindiinae
Buboblatta
Bucolion
Compsodes
Gapudipentax
Latindia
Melestora
Myrmecoblatta
Paralatindia
Sinolatindia
Stenoblatta
Outras
Aclavoidea
Anacompsa
Ctenoneura
Euthyrrhapha (Euthyrrhaphinae)
Holocompsa (Holocompsinae)
Homopteroidea
Ipisoma
Ipolatta
Melyroidea
Oulopteryx
Pholadoblatta
Sphecophila (Tiviinae)
Tivia (Tiviinae)
Zetha
Xéneros extinguidos
†Bimodala Šmídová, 2019 ámbar birmano, Myanmar, Cenomaniano
†Cretaholocompsa Martínez-Delclòs, 1993 Formación La Pedrera de Rúbies, Cataluña, Barremiano
†Fragosublatta Chen et al. , 2021 ámbar birmano, Myanmar, Cenomaniano
†Magniocula Qiu et al. , 2019 ámbar birmano, Myanmar, Cenomaniano
†Nodosigalea Li & Huang, 2018 ámbar birmano, Myanmar, Cenomaniano
†Spinka Vršanský et al. , 2019 ámbar birmano, Myanmar, Cenomaniano
Corythosaurus

Corythosaurus (gr. "lagarto con casco") é un xénero representado por unha única especie de dinosauro hadrosáurido, que viviu a finais do período Cretáceo, fai aproximadamente uns 70 millóns de anos, no Campaniano, no que hoxe é Norteamérica.
Cosecante

A función cosecante é a razón trigonométrica recíproca da función seno: csc ⁡ α
1 sin ⁡ α
c a {\displaystyle \csc \alpha
{\frac {1}{\sin \alpha }}
{\frac {c}{a}}} Forma xeométrica
Trazando unha recta horizontal que pasa por F que curta a recta r en G. Á vista da figura, podemos ver que o ángulo de G é igual ao ángulo de A, dado o triángulo GAF rectángulo en F: csc ⁡ α
1 sin α
A B ¯ C B ¯
A G ¯ A F ¯
A G ¯ 1
A G ¯. {\displaystyle \csc \alpha
{\frac {1}{\sin \; \alpha }}
{\frac {\overline {AB}}{\overline {CB}}}
{\frac {\overline {AG}}{\overline {AF}}}
{\frac {\overline {AG}}{1}}
{\overline {AG}}. } (Tendo en conta que na proba usamos a circunferencia de raio unidade). Representación gráfica
Partindo da definición de cosecante como a recíproca do seno, vemos a representación conxunta de ambas as dúas funcións (en vermello escuro a cosecante): E coñecendo a función seno, podemos ver que para os valores nos que o seno vale cero, a cosecante faise infinito, se a función seno tende a cero desde valores negativos a cosecante tende a: − ∞ {\displaystyle -\infty }. lim α → 0 − sin ⁡ ( α )
0 − {\displaystyle \lim _{\alpha \to 0^{-}}\sin(\alpha )
0^{-}} lim α → 0 − csc ⁡ ( α )
1 lim α → 0 − sin ⁡ ( α )
10 −
− ∞ {\displaystyle \lim _{\alpha \to 0^{-}}\csc(\alpha )
{\cfrac {1}{{\underset {\alpha \to 0^{-}}{\lim }}\; \sin(\alpha )}}
{\cfrac {1}{0^{-}}}
-\infty } mentres que cando o seno tende a cero desde valores positivos a cosecante tende a: + ∞ {\displaystyle +\infty }. lim α → 0 + sin ⁡ ( α )
0 + {\displaystyle \lim _{\alpha \to 0^{+}}\sin(\alpha )
0^{+}} lim α → 0 + csc ⁡ ( α )
1 lim α → 0 + sin ⁡ ( α )
10 +
+ ∞ {\displaystyle \lim _{\alpha \to 0^{+}}\csc(\alpha )
{\cfrac {1}{{\underset {\alpha \to 0^{+}}{\lim }}\; \sin(\alpha )}}
{\cfrac {1}{0^{+}}}
+\infty } Cando o seno do ángulo vale un, a súa cosecante tamén vale un, como se pode ver na gráfica. Características
Período
A cosecante é unha función periódica con período 2 π {\displaystyle 2\pi }, formalmente: csc ⁡ x
csc ⁡ ( x + 2 k π ), k ∈ Z {\displaystyle \csc x
\csc(x+2k\pi ), k\in \mathbb {Z} }.
Valores significativos
Pódese obter facilmente unha táboa con algúns valores significativos lembrando que csc ⁡ x
1 sin ⁡ x {\displaystyle \csc x
{1 \over \sin x}}:
Derivada
Obtemos a derivada aplicando a regra do cociente: d d x csc ⁡ x
d d x 1 sin ⁡ x
− cos ⁡ x sin 2 ⁡ x
− csc ⁡ x ⋅ cot ⁡ x {\displaystyle {\frac {d}{dx}}\csc x
{\frac {d}{dx}}{\frac {1}{\sin x}}
-{\frac {\cos x}{\sin ^{2}x}}
-\csc x\cdot \cot x}
Coseno hiperbólico

O coseno hiperbólico é unha función real dunha variábel real x {\displaystyle x}, que é designado por cosh ⁡ ( x ) {\displaystyle \cosh(x)\; } Defínese pola fórmula: c o s h ( x )
e x + e − x 2 {\displaystyle {\rm {cosh}}(x)
{\frac {e^{x}+e^{-x}}{2}}} A súa inversa é o argumento coseno hiperbólico de x, iso denótase por cosh − 1 ⁡ ( x ) {\displaystyle \cosh ^{-1}(x)\; } ou ben a r g cosh ⁡ ( x ) {\displaystyle \mathrm {arg} \cosh(x)} ou arcosh(x). Propiedades
Derivada: d d x cosh ⁡ ( x )
sinh ⁡ ( x ) {\displaystyle {\frac {d}{dx}}\cosh(x)
\sinh(x)}.
Relación co seno hiperbólico: cosh 2 ⁡ ( x )
1 + sinh 2 ⁡ ( x ) {\displaystyle \cosh ^{2}(x)
1+\sinh ^{2}(x)\; } Relación co coseno (circular): cosh ⁡ ( i x )
cos ⁡ ( x ) {\displaystyle \cosh(ix)
\cos(x)\; } Serie de Maclaurin: cosh ⁡ x
1 + x 22! + x 44! + x 66! + ⋯
∑ n
0 ∞ x 2 n ( 2 n )! {\displaystyle \cosh x
1+{\frac {x^{2}}{2! }}+{\frac {x^{4}}{4! }}+{\frac {x^{6}}{6! }}+\cdots
\sum _{n
0}^{\infty }{\frac {x^{2n}}{(2n)! }}} É unha función par: cosh ⁡ ( − x )
cosh ⁡ ( x ) {\displaystyle \cosh(-x)
\cosh(x)\; }
Cosgrove Hall Films

Cosgrove Hall Films é unha compañía de animación británica fundada como Cosgrove Hall Productions en 1976 por Mark Hall e Brian Cosgrove, na práctica era unha filial de Thames Televisión, cando esta perdeu a licenza en 1993, pasou a depender de Anglia Television e mudou de nome para o actual nome xa como propiedade da ITV. Foi un dos maiores produtores de programas infantís do mundo. O 30 de xaneiro de 2009 pechou o estudio de animación e trasladou o persoal restante a unha oficina de Granada Television. Producións
The Likeaballs (2006)
100% People (2004)
Albie
Alias the Jester (Thames para ITV 1985 a 1986),
Andy Pandy (remaque de CBeebies - 2002)
The Animal Shelf (Granada para ITV 1997 a 1998)
Avenger Penguins (Thames para ITV 1993 a 1994)
Bill and Ben (remaque de CBeebies - 2000)
Brambly Hedge (1996)
Chorlton and the Wheelies (Thames para ITV 1976 a 1977)
Captain Kremmen (Thames para ITV 1978 a 1980)
Cinderella (Thames para ITV (1979)
Cockleshell Bay (Thames para ITV 1975, 1982 a 1986)
Count Duckula (Thames para ITV 1988 a 1993) (Repetición en BBC11994 a 1995)
Danger Mouse (Thames para ITV 1981) (Repetido na BBC22007 a 2009)
Engie Benjy (ITV 2002)
Enid Blyton's Enchanted Lands (1997)
Fantomcat (1995 a 1996)
Father Christmas and the Missing Reindeer (1997)
Fetch The Vet (2000s)
Fifi and the Flowertots (2005)
The Fool of the World and the Flying Ship (Thames para ITV 1990)
The Foxbusters (1999 a 2000)
Grandma Bricks of Swallow Street (Thames para ITV 1976 a 1978)
Jamie and the Magic Torch (Thames para ITV 1976 a 1978)
Kid Clones (2005)
Lavender Castle (CiTV 1998 a 1999)
The Magic Ball (ITV 1971),
Grandma's Bricks Of Shallow Street (Thames para ITV 1978 a 1980)
Oakie Doke (1995 to 1996)
Oh, Mr. Toad (Thames para ITV 1989)
Noddy's Toyland Adventures (BBC Worldwide 1992 a 1999)
Peter and the Wolf (1996)
O carteiro Pat (2003) (BBC)
The Pied Piper of Hamelin (Thames para ITV 1981)
The Reluctant Dragon (Thames para ITV 1987)
BFG (Thames para ITV 1989)
Roary the Racing Car (2006)
Rocky and the Dodos (Central para ITV 1998)
Rotten Ralph (1999)
Sally And Jake (Thames para ITV 1974 a 1978)
Sooty Amazing Adventures (Meridian para ITV 1996 a 1997)
The Tale of Two Toads (Thames para ITV 1989)
The Talking Parcel (Thames para ITV 1978 a 1980)
Theodore (CBBC para BBC )
Thomas and Friends
Terry Pratchett's Truckers (Thames para ITV 1992)
Vampires, Pirates & Aliens (2000)
Victor and Hugo (Thames para ITV 1991 - 1992)
The Wind in the Willows (Thames para ITV 1983 a 1990)
Cosmas Indicopleustes

Cosmas Indicopleustes (literalmente "o que navegou á India"), de Alexandría, foi un mercador grego e despois un monxe, probabelmente con tendencias nestorianas. Viaxou moito durante o século VI e foi diversas veces á India durante o reinado do emperador romano Xustiniano. A súa Topographia Christiana contén algúns dos máis antigos e famosos mapamundis. Topographia Christiana
Por volta de 550, Cosmas escribiu Topografia Christiana, moi ricamente ilustrado, unha obra baseada en parte nas súas experiencias persoais como mercador no Mar Vermello e no océano Índico no inicio do século VI. A súa descrición da India e de Sri Lanka neste período é de valor inestimábel para os historiadores. Cosmas aparece como un guía interesante e fiábel, informando sobre un mundo que xa non existe Estaba en Adulis na costa eritrea do Mar Vermello cando o rei de Axum estaba preparando unha campaña militar para atacar o rei xudeu Dhu Nuwas, no Iemen, que viña perseguindo os cristiáns. A pedido do rei axumita e como preparación para a súa campaña, preservou algunhas inscricións hoxe perdidas, como a do Monumentum Adulitanum (erroneamente atribuído a Tolomeo III Everxetes).
Indicopleustes
Malia ser xa coñecido que existía un comercio entre o Imperio romano e a India a partir do século -I a través de fontes na literatura clásica (principalmente Periplus Maris Erythraei), o relato de Cosmas é un dos poucos feitos por individuos que de feito fixeron a viaxe. Describiu e debuxou o que viu e algúns destes manuscritos foron copiados para as versións actuais, datando a máis antiga do século IX. En 522 visitou a costa de Malabar (sur da India) e foi o primeiro viaxeiro en mencionar a existencia de cristiáns siríacos na rexión:
Terra plana
Unha característica fundamental da súa Topographia é o punto de vista de Cosmas de que o mundo é plano e que o ceo ten a forma dunha caixa cunha tampa curva. Desdeñaba a opinión de Tolomeo e outros que crían que o mundo era esférico. Cosmas buscaba probar que os xeógrafos precristiáns estaban errados ao afirmar que a Terra era esférica afirmando polo contrario fora modelada no tabernáculo, o templo descrito a Moisés por Deus durante o Éxodo do Exipto. Porén, esta idea de que a terra sería plana xa era minoritaria nos círculos máis educados do occidente xa desde o século -III. . O punto de vista de Cosmas nunca foi moi influente, mesmo nos círculos relixiosos e un cristián case contemporáneo, Xoán Filopono, discordaba del, así como a maior parte dos filósofos cristiáns da época.
Cosmic Background Explorer

Cosmic Background Explorer (COBE) foi un observatorio espacial da NASA pertencente ó programa Explorer lanzado 18 de novembro de 1989 mediante un foguete Delta 5920 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
COBE adicouse a facer medicións da radiación de fondo cósmico de microondas a lonxitudes de onda de entre 1 micrómetro e 1 centímetro sobre toda a esfera celeste, en concreto adicouse a medir: O espectro da radiación a 3 K no rango entre 100 μm e 1 cm.
A anisotropía da radiación a 3 K entre 3 e 10 mm.
O espectro e distribución angular do fondo de radiación infravermello a lonxitudes de onda de entre 1 e 300 μm.
A nave estaba dividida en dous módulos: O módulo de instrumentos, que incluía un termo con 650 litros de helio líquido a 1, 6 K e un parasol cónico que protexía os instrumentos da luz solar.
O módulo base, de forma hexagonal e co control de actitude, as comunicacións e os sistemas de enerxía.
COBE foi deseñado inicialmente para ser lanzado por un transbordador espacial, pero despois do accidente do accidente do transbordador espacial Challenger redeseñouse para ser lanzado mediante un Delta 2. O satélite estabilizábase por rotación a 1 revolución por minuto grazas a tres volantes de inercia, co eixo de rotación coincidindo co eixo de simetría, eliminando así erros sistemáticos nas medicións da anisotropía e permitindo observar a luz zodiacal a varios ángulos de elongación solar. A orientación do eixo de rotación mantíñase apuntando en sentido contrario á Terra e cun ángulo de 94 graos respecto da liña Terra-Sol. A enerxía era proporcionada por tres paneis solares despregables que alimentaban un conxunto de baterías. A órbita de COBE era heliosincrónica, polo que sempre tiña o Sol a un lado e tapado polo parasol desde o punto de vista dos instrumentos. O tipo de órbita e o eixo de rotación permitían unha exploración completa do ceo cada seis meses.
As operacións científicas finalizaron o 23 de decembro de 1993, pero o satélite mantívose activo ata xaneiro de 1994 usado para diversas probas. A misión de COBE foi continuada polos satélites WMAP da NASA e Planck da ESA. Instrumentos
COBE levaba a bordo tres instrumentos científicos, inmersos nun criostato con 95, 7 litros de helio líquido: Far Infrared Absolute Spectrophotometer (FIRAS): permitía comparar o especto da radiación cósmica de fondo coa dun corpo negro.
Differential Microwave Radiometer (DMR): cartografiaba a radiación de fondo.
Diffuse Infrared Background Experiment (DIRBE): medía a radiación infravermella de fondo. Resultados
COBE medíu o fondo cósmico de microondas cunha preción do 0, 005%, confirmando a hipótese do big-bang como orixe do Universo. O científico principal de COBE, John C. Mather, e o resto do equipo recibiron o Premio Gruber de Cosmoloxía 2006 polo seu estudo do fondo cósmico realizado grazas ao satélite. Tanto Mather como George Smoot recibiron o Premio Nobel de Física de 2006 polo seu descubrimento da forma do corpo negro e a anisotropía do fondo cósmico de microondas medida por COBE.
CosmoCaixa Barcelona

CosmoCaixa Barcelona é un museo de ciencias pertencente á Obra Social de "la Caixa" que se atopa en Barcelona. Foi inaugurado no ano 2004 trala expansión do seu predecesor, o Museo de Ciencias de Barcelona, inaugurado en 1981. La Caixa era propietaria doutro museo homólogo en Alcobendas (Madrid), chamado CosmoCaixa Madrid. Este museo pechou as súas portas o 31 de decembro de 2013.
En 2006, o Foro Europeo de Museos outorgoulle o Premio do museo europeo do ano, galardón que recoñece cada ano ós novos museos que realizaron achegas e innovacións no eido museístico. O museo galardoado é sede durante un ano da estatua de Henry Moore The Egg, que simboliza o premio. Xunto co Museo Guggenheim de Bilbao (2000), o Museo Arqueolóxico Provincial de Alacant (2004) e o Museo de Medina Azahara (2012), son os catro únicos museos de España que recibiron o premio.
Cosmogonía

Cosmogonía (do grego κοσμογονία kosmogonía ou κοσμογενία kosmogenía, este derivado de κόσμος kósmos 'mundo' e a raíz γί(γ)νομαι gi(g)nomai / γέγονα gégona, 'nacer') é unha narración mítica que pretende dar resposta á orixe do universo e da propia humanidade.
Xeralmente nela se nos remonta a un momento de preexistencia ou de caos orixinario, no cal o mundo non estaba formado, pois os elementos que terían que constituílo se achaban en desorde; neste sentido, o relato mítico cosmogónico presenta o agrupamento —paulatino ou repentino— destes elementos, nunha linguaxe altamente simbólica, coa participación de elementos divinos que poden posuír ou non atributos antropomórficos (segundo as diferentes culturas).
A cosmogonía pretende establecer unha realidade, axudando a construír activamente a percepción do universo (espazo) e da orixe de deuses, homes e elementos naturais. Á súa vez, permite apreciar a necesidade do ser humano de concibir unha orde física e metafísica que permita conxurar o caos e a incerteza.
Cosmografía de Ravenna

A Cosmografía de Ravenna é unha obra medieval compilada por un clérigo anónimo que viviu en Rávena, Italia, ao redor do ano 700. Consiste nunha lista de topónimos que abarcan todo o mundo, desde a India até Irlanda. A evidencia textual indica que o autor utilizaba frecuentemente os mapas como fonte. É a principal listaxe xeográfica deste tipo para os itinerarios terrestres do período bizantino, comparábel en importancia ao que representa o mapa da táboa de Peutinger para a época romana.
Os textos que sobreviven, tres copias manuscritas, feitas tres ou catro xeracións despois do manuscrito orixinal, ofrecen varios retos. As copias están repletas de erros ortográficos, divisións de palabras e omisións; As variacións entre os textos non se limitan só aos topónimos, senón que tamén son significativas nos comentarios.
A edición crítica mais recente dos tres manuscritos foi a de Joseph Schnetz, Itineraria Romana, vol. II: Ravennatis Anonymi Cosmographia et Guidonis Geographica, 1942 (republicada en 1990), B G Teubner, Stuttgart.
Cosmoloxía física

A cosmoloxía física é unha rama da astronomía e da astrofísica, encargada do estudo do Universo a grande escala, das súas estruturas maiores, da súa xeometria espaciotemporal, e da dinámica do Universo, procurando respostas para as cuestións fundamentais sobre a súa formación e evolución. Historia
Durante a maior parte da historia humana, foi considerada unha rama da metafísica e a relixión.
A cosmoloxía como ciencia, orixinase con Copérnico, ao presentar que os corpos celestes obedecen a idénticas leis físicas aos da Terra, sendo a mecánica newtoniana a que primeiro permitiu comprender esas leis.
A cosmoloxía física, como é hoxe entendida, comezou o seu desenvolvemento no século XX, con Albert Einstein e a teoría da relatividade xeral, xunto coas melloras nas observacións astronómicas de obxectos extremadamente distantes. Estes avances permitiron non só especular sobre a orixe do Universo, senón que permitiu aos científicos establecer modelos cosmolóxicos explicativos, sendo a teoría do big-bang como o principal modelo cosmolóxico vixente. Algúns investigadores defenden aínda un puñado de cosmoloxías alternativas, non obstante, as personalidades da cosmoloxía en xeral coinciden en que a teoría do big-bang explica mellor as observacións.
A cosmoloxía actual inspírase moito no traballo de moitas outras áreas distintas de investigación en física. As áreas relevantes para a cosmoloxía inclúen física de partículas experimental e teórica, incluíndo a teoría de cordas, a astrofísica, a relatividade xeral, e a física de plasmas. Así, a cosmoloxía actual une a física das maiores estruturas do universo coa física das pequenas estruturas no Universo. Áreas de investigación
Nuclosíntese do big-bang.
Radiación do fondo cósmico de microondas.
Formación e evolución das estruturas a grande escala do universo
Materia escura.
Enerxía escura.
Cosmos

O cosmos (do grego antigo κόσμος, transl. kósmos, "orde", "organización", "beleza", "harmonía") é un termo que designa ao Universo no seu conxunto, a toda a estrutura universal na súa totalidade, desde do microcosmos ao macrocosmos. O cosmos é a totalidade de todas as cousas deste Universo ordenado, dende as estrelas até as partículas subatómicas. Pódese ser estudado na rama da Astronomía denominada Cosmoloxía.
O astrónomo Carl Sagan define o termo cosmos como "todo o que foi, todo o que é e todo o que será". Etimoloxía
A palabra deriva do termo grego κόσμος (kosmos), que literalmente significa "ben ordenado" ou "ornamentado" e metaforicamente "mundo", e é contrario ao concepto de caos (feo ou desordenado). Hoxe, a palabra úsase xeralmente como sinónimo de "Universo". A palabra "cosmético" orixínase da mesma raíz. En moitas linguas eslavas, como o ruso, o polaco, o búlgaro e o serbio, a palabra kosmos (космос) significa espazo exterior. En galego tamén é un termo referido ao espazo exterior á atmosfera terrestre.
O filósofo grego Pitágoras foi o primeiro en utilizar o termo "κόσμος " para referirse ao universo, quizais significando referirse ao firmamento das estrelas. A cosmoloxía é tamén unha rama da metafísica que se ocupa da natureza do Universo, unha teoría ou doutrina que describe a orde natural física do mesmo. Cosmoloxía
A cosmoloxía é o estudo do cosmos en varios dos seus significados, dependendo do contexto. Todas as cosmoloxías teñen en común un intento de comprender a orde implícita e a beleza dentro do conxunto do ser. Deste xeito, a maioría das relixións e sistemas filosóficos teñen unha cosmoloxía. O Dicionario da Real Academia Galega recolle o termo cosmovisión (literamente visión do cosmos) e o sinónimo tomado do alemán weltanschauung (literamente visión do mundo). En cosmoloxía física, o termo "cosmos" úsase a miúdo de xeito técnico, referíndose a un continuo espazo-tempo particular dentro do (postulado) Universo. O noso cosmos particular, o Universo observábel, é xeralmente escrito con letra maiúscula no inicio (Cosmos) en portugués; en galego úsase a maiúscula cando se refire a un nome propio (por exemplo a serie de Sagan ou o filme Cosmos). A cosmoloxía tamén estuda o Universo dende a súa orixe, até agora onde está en expansión. Teoloxía
En teoloxía, o termo pódese usar para designar o Universo creado, sen incluír o creador. Na teoloxía cristiá, a palabra tamén se usa como sinónimo para referirse á "vida mundana" ou "este mundo", en oposición á outra vida ou ao mundo por vir.
Cosmética

A cosmética é unha área da ciencia farmacéutica e das ciencias químicas e bioquímicas dedicada á pescuda, desenvolvemento, elaboración, produción, comercialización e aplicación de produtos cosméticos. Estuda os recursos de tratamento e embelecemento natural baseado no uso de produtos e substancias denominados xenericamente como cosméticos de aplicación externa e superficial. Características
Os produtos cosméticos empréganse para o tratamento da pel, cabelo e unllas e tamén o tratamento de pés, mans, aplicación de unllas artificiais, peiteados, lavado de cabelo, aplicacións cosméticas, eliminación de pelos, relaxamento capilar, así como permanentes, perrucas e deseño de cellas.
Cosméticos

Os cosméticos ou maquillaxe son produtos e substancias empregadas para alterar a aparencia ou olor do corpo humano. Xeralmente prodúcense sintéticamente a partir de mesturas de compostos químicos e/ou derivados de produtos naturais.
O termo cosmético deriva do grego κοσμητικὴ τέχνη (kosmetikē tekhnē), que significa "técnica de vestimenta e adornos", e κοσμητικός (kosmētikos), "versado en ordenar ou arranxar".
Considéranse produtos cosméticos as cremas, locións, perfumes, pintalabios, laca de unllas, lapis de ollos, sombra de ollos, tinguiduras para o cabelo, deodorantes ou sales de baño entre outros.
Cosmódromo

Un cosmódromo ou base espacial é un conxunto de instalacións preparadas para o lanzamento, chegada ou asistencia técnica de foguetes ou de naves espaciais. Nos países da antiga URSS estas instalacións eran coñecidas como cosmódromos (do grego κόσμος, kósmos, 'mundo', e δρόμος, drómos, 'pista de carreiras'). Nos países occidentais úsase máis o nome base espacial ou denominacións equivalentes. Características
As bases espaciais están emprazadas en zonas o suficientemente grandes como para que a explosión dun foguete non poña en perigo as vidas humanas e a integridade doutros foguetes próximos. Por esta razón se seguridade para as persoas, os foguetes lánzanse en dirección a zonas desérticas ou marítimas. Son preferíbeis lugares de lanzamento próximos ao ecuador.
Os foguetes dispáranse cara ao leste; así, aprovéitase ao máximo a velocidade da Terra, e ademais é unha boa posición pera chegar á órbita xeoestacionaria.
A primeira base espacial do mundo foi o Cosmódromo de Baikonur, aínda en funcionamento, e actualmente a máis ocupada, debido principalmente á actividade de asistencia á Estación Espacial Internacional.
É posíbel que nun futuro, co desenvolvemento dos vehículos espaciais supersónicos, as bases de lanzamento teñan longas pistas de en lugar das tradicionais bases de lanzamento verticais para foguetes. Cosmódromos ou bases espaciais actualmente en funcionamento
América do Norte
Estación da Forza Aérea de Cabo Cañaveral, en Merritt Island, Florida
Centro Espacial John Kennedy Space Center, en Merritt Island, Florida
Base da Forza Aérea de Vandenberg (condado de Santa Barbara, California)
Complexo de Lanzamentos de Kodiak (illa Kodiak, Alasca).
Aeroporto de Meadows (Bakersfield, California). Tecnicamente non é considerada unha base espacial, pero realiza investigacións e probas orbitais dos foguetes Pegasus.
Base de Lanzamentos Espaciais de Mojave, Mojave, California
Base de Lanzamentos Espaciais de Oklahoma, Burns Flat, Oklahoma
Base de Lanzamentos Espaciais Rexional de Southwest, Upham, Novo México
América do Sur
Centro de Lanzamento da Barreira do Inferno, Parnamirim - RN, Brasil
Centro Espacial de Lanzamentos de Alcântara, Maranhão, Brasil
Centro Espacial de Kourou, Güiana Francesa
Asia
Cosmódromo de Baikonur, Tyuratam, Kazakhstán
Cosmódromo de Plesetsk, Rusia
Centro de Lanzamentos de Satélites de Jiuquan, China
Centro de Lanzamentos de Satélites de Taiyuan, China
Centro de Lanzamentos de Satélites de Xichang, China
Centro Espacial de Tanegashima, Illas Tanegashima, Xapón
Centro Espacial de Uchinoura, Xapón
Europa
Centro de Lanzamento de Esrange, Kiruna, Suecia
Oceanía
Base de Lanzamentos Espaciais das Illas Christmas, Australia
Cosmódromo de Baikonur

O cosmódromo de Baikonur (en kazako: Байқоңыр ғарыш айлағы, Baıqońyr ǵarysh aılaǵy; en ruso: Космодро́м Байкону́р, Kosmodrom Baykonur) é unha base espacial situada no sur de Kazakhstán arrendada por Rusia. Características e historia
O cosmódromo é o primeiro espazoporto do mundo para lanzamentos de satélites e humanos e o maior espazoporto en superficie. A base está localizada na estepa desértica de Baikonur, arredor de 200 km ao leste do mar de Aral e ao norte do río Sir Daria. Está próximo á estación de tren de Tyuratam e a uns 90 m sobre o nivel do mar. O cosmódromo e a cidade de Baikonur celebraron o 63. º aniversario da súa fundación o 2 de xuño de 2018.
A base está alugada polo goberno de Kazakhstán a Rusia ata 2020, e está dirixida conxuntamente pola Corporación Estatal Roscosmos e as Forzas Aeroespaciais Rusas.
A área arrendada ten forma dunha elipse de 90 km de leste-oeste e 85 km de nore a sur, co cosmódromo situado no centro. Foi construído orixinariamente pola Unión Soviética a finais da década de 1950 como base de operacións do programa espacial soviético. Baixo o actual programa espacial ruso, Baikonur continúa a ser un espazoporto ocupado con numerosas misións comerciais, militares e científicas cada ano. Todos os voos espaciais rusos tripulados se lanzan dende Baikonur.
Tanto o Sputnik 1, primeiro satélite artificial, como o Vostok 1, primeiro voo tripulado, foron lanzados dende Baikonur. A plataforma de lanzamento que se empregou en ambas as misións rebautizouse como plataforma Gagarin en honra ao cosmonauta soviético Iuri Gagarin, piloto do Vostok 1 e primeiro humano no espazo. Nome
Existe diversidade de opinións sobre a orixe do nome Baikonur. Algunhas fontes indican que o nome foi escollido deliberadamente en 1961 (na época do voo de Gagarin) para dirixir erroneamente o bloque occidental a un lugar situado a uns 320 km ao nordés do centro de lanzamento, a pequena localidade mineira de Baikonur, preto de Jezkazgan.
Outras fontes afirman que Baikonur era o nome da rexión de Tyuratam antes de que existise o cosmódromo. Leninsk, a cidade pechada construída para apoiar o cosmódromo foi renomeada Baikonur o 20 de decembro de 1995 por Boris Eltsin.
Cosmódromo de Plesetsk

O cosmódromo de Plesetsk é o cosmódromo situado máis ao norte de Rusia. Ten a súa orixe en tempos da Unión Soviética e desde el lánzanse misións principalmente militares e a órbitas polares. Historia
Plesetsk comezou sendo a primeira base de mísiles balísticos intercontinentais da Historia, desde onde se podía alcanzar máis partes dos Estados Unidos continentais que desde a base de Baikonur (futuro cosmódromo de Baikonur). A principios dos anos 1960 había catro complexos de lanzamento na base para mísiles R-7, antecesores dos foguetes Soiuz. Máis tarde se instalaron catro lanzadores para mísiles R-16.
En canto aos plans espaciais da Unión Soviética, os responsables consideraron necesario dispoñer dunha base desde onde poder lanzar misións espaciais a órbitas polares de posible uso militar ás que non se podía chegar desde Baikonur. Plesetsk foi seleccionada en decembro de 1962 como o centro espacial que cumpriría esa función.
En Plesetsk aplicouse a experiencia obtida en Baikonur en canto ao persoal da base, xa que neste último cosmódromo os técnicos vivían a unha distancia de 30 km dos seus postos de traballo. En Plesetsk edificáronse vivendas a entre 1 e 2 km dos postos de traballo, xurdindo un poboado que acabou chamándose Mirniy situado a 36 km dos complexos de lanzamento. O lado leste do cosmódromo está delimitado polo río Yemtsa e está composto por catro complexos de lanzamento para foguetes Soiuz e Molniya. O lado oeste está composto por tres complexos, un para foguetes Kosmos 3 e dous para mísiles R-14 Chusovaya, e ata 1974 existía un cuarto complexo para foguetes Kosmos 2M.
Cosroes I

Cosroes I ou Khosrau I (en persa: انوشروان [Anushiravān]; 501 - 579) foi un dos reis máis importantes da dinastía sasánida do Segundo Imperio Persa. Foi o artífice da expansión do imperio ata o río Indo e o mar Vermello, e enfrontouse ao Imperio Bizantino polo dominio do Oriente Medio. Os seus ataques foron tan contundentes que o emperador bizantino Xustiniano tivo que comprar a paz pagando un tributo de 11. 000 pezas de ouro. Reorganizou a administración do imperio, que dividiu en catro distritos. Foi un rei tolerante e acolleu aos últimos filósofos pagáns de Atenas cando o emperador pechou a Academia de Atenas. Reinou durante case medio século, dende o 531 ata o 579, cando Hormizd IV o sucedeu.
Costa (xeografía)

A costa, beiramar ou mariña é o lugar onde a terra se une co mar. Ten unha paisaxe inestábel, onde ás veces a terra pode crecer debido ao depósito de sedimentos e noutros casos pode diminuír polos procesos de erosión mariña. Mais as costas tamén mudan por outros factores, como o clima, a xeoloxía costeira, o vento, as ondas e as actividades humanas. A enerxía do mar
As mareas e correntes achegan á zona costeira parte da enerxía do mar, mais as ondas son o principal factor na formación das costas, ao entregar a maior parte da enerxía que erosiona, transporta e deposita os sedimentos. As ondas que percorreron longas distancias teñen unha enerxía considerábel como modeladoras das costas.
Corrente costeira
En zonas onde predominan os ventos e as ondas nun só sentido, a capacidade do mar para transportar materiais ao longo da costa, nun sentido determinado, produce un proceso chamado corrente costeira.
O problema que se vai resolver é o de encontrar a forma que adopta a superficie libre dunha capa de auga que cobre toda a Terra, cando consideramos as forzas de atracción que exercen o Sol e a Lúa. Praias
As praias son o resultado dos depósitos de ondas construtivas, en xeral en zonas costeiras de escasa enerxía. Poden ser de sedimentos finos, como limo e area, ou de materiais máis grosos, como cantos rodados ou tamén como combinación destes tres elementos. O tipo de sedimento, a enerxía das ondas, a amplitude da marea e o efecto do vento determinará a forma da praia. Costas erosivas
A erosión prodúcese nas costas que están expostas a ondas que percorreron unha gran distancia, ou con ventos mariños que traen moita enerxía. Estas costas están dominadas por acantilados, en cuxa base prodúcese unha plataforma erosionada polas ondas.
A erosión costeira é producida a través da acción hidráulica (a presión das ondas que rompen aos pés do acantilado) e do proceso polo cal os sedimentos da auga son lanzados contra a superficie rochosa.
Porén, vento e ar non son o mesmo: o vento é o movemento do ar. Os ventos globais xéranse como consecuencia do desprazamento do ar desde zonas de alta presión a zonas de baixa presión, determinando os ventos dominantes dunha área ou rexión. Ar: é o nome que recibe a combinación de gases que forma a atmosfera da Terra. Paisaxes costeiras
Ademais de depender dos procesos de sedimentación e da erosión, as paisaxes costeiras dependen da estrutura da xeoloxía costeira e da natureza.
Os seres humanos tamén afectan a paisaxe. Entre as accións máis importantes está a construción de defensas costeiras, tanto para reducir o perigo das inundacións nas zonas baixas e tamén para controlar a erosión. As terras gañadas ao mar como no caso dos Países Baixos, constitúen 2. 227 km².
Costa Concordia

Costa Concordia foi un buque de cruceiros do grupo turístico Costa Crociere. O 13 de xaneiro de 2012 o buque varou na Illa do Giglio (Italia). Foi resurdido para ser despezado en Xénova.
Costa da Caparica

A Costa da Caparica é unha freguesía portuguesa, na rexión de Lisboa e subrexión da Península de Setúbal, no concello de Almada, con 10, 88 km² de área e 11707 habitantes (2001). Densidade: 1076, 0 hab/km².
Costa da Caparica foi elevada a cidade o 9 de decembro do 2004. ----
Costas

As costas ou o lombo son a grande área posterior do corpo humano, erguéndose desde o alto das nádegas até a base do pescozo e os ombros. Ela constitúese na superficie oposta ao peito, sendo a súa altura definida pola columna vertebral (comunmente denominada "espiña" ou "espiña dorsal") e sendo soportada a súa largura pola caixa torácica e ombros. O canal medular pasa a través da columna vertebral e prové nervios para o resto do corpo.
Ademais da súa obvia importancia fisiolóxica, esta parte da anatomía humana tamén desenvolveu unha importancia social e artística, servindo para a arte corporal no corpo humano.
Costeleta

Unha costeleta é unha porción de carne que se obtén do lombo dun animal de abasto (vacún, porco ou año), xunto coa costela e parte da vértebra correspondente.
No caso de carne de vacún pode ser de boi, vaca ou vitela. En xeral cada costeleta córtase coa sección de costela que a acompaña (como no costeleta de boi), e incluso ás veces, ademais de coa costela, unha parte da vértebra correspondente (como nas costeletas de año e de porco).
A costeleta de Saxonia é unha costeleta de porco típica da cociña alemá, sometida a un proceso de cocedura, salgadura e posterior afumadura.
Costenla, Rebordelos, Carballo

Costenla (á espera da oficialización da forma Constenla) é un lugar da parroquia de Rebordelos no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños). Tiña 47 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 21 homes e 26 mulleres. Lugares e parroquias
Parroquias de Carballo
Costitx

Costitx é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 15. 35 km² onde no ano 2007 vivían 967 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca. Demografía
Evolución da poboación de Costitx dende a década dos 50 ata agora: Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Costumari Català

Costumari Català é a obra capital do folclorista catalán Joan Amades. Leva como subtítulo El curs de l'any (en galego, O curso do ano). Considérase como a obra etnográfica de referencia para calquera cuestión relacionada coas tradicións e os costumes das terras de lingua catalá.
Consta de cinco volumes ilustrados que ordenan os contidos seguindo o curso do ano, o paso das estacións. A primeira edición data de 1952, en cinco volumes, da Editorial Salvat. O 1982, as editoriais Salvat e Edicions 62, en colaboración, fixeron unha reedición en facsímile. Os cinco libros enchen máis de 5. 000 páxinas. Obxectivo, método e contido da obra
O obxectivo do Costumari era recoller e deixar constancia escrita de todo aquilo que os cataláns facían impulsados pola tradición. Amades móvese impulsado por dúas razóns: o interese etnográfico, é dicir dos costumes en si mesmos, e a percepción de que o saber tradicional estaba ameazado.
Proponse, pois, facer unha ampla recompilación, incluíndo: crenzas, preocupacións, supersticións, refráns, cancións, danzas, xogos, documentos gráficos, costumes, fábulas, entre outros. É moi consciente de que indirectamente está a facer un importante traballo de compilación lexicográfica. Contou coa colaboración de Joan Tomàs e Parés, que o axudou especialmente na investigación de cancións e músicas populares en todo o territorio de fala catalá.
Amades utiliza dous tipos de fontes: as bibliográficas e a entrevista directa a persoas de todo tipo, idade, estamento e ocupación.
Os datos recolleitos estruturáronse en dous eixos moi diferenciados: Costumes colectivos, que se organizan seguindo o curso do ano. As estacións e os meses do ano serven para estruturar os volumes. Estes contidos son os que recolle a obra que nos ocupa, o Costumari Català.
Costumes individuais, seguindo o curso da vida, do nacemento á morte. Estes contidos formarían parte dunha obra posterior, Folclore de Cataluña.
Joan Amades dedicou 35 anos á coordinación do Costumari, incluíndo a compilación de información, a redacción, a integración dos diferentes documentos e a estruturación no cinco volumes mencionados.
Costume

Un costume ou hábito é unha práctica social arraigada. Xeralmente distínguese entre costumes que son as que contan con aprobación social, e os malos costumes, que son relativamente comúns, pero non contan con aprobación social, e ás veces leis foron promulgadas para tratar de modificar a conduta.
Costámero

O costámero é un compoñente estrutural e funcional das células do músculo estriado que conecta o sarcómero do interior da célula coa membrana plasmática e coa matriz extracelular.
Os costámeros son ensamblaxes de proteínas subsarcolemais aliñadas circunferencialmente en correspondencia co disco Z (ou liña Z) das miofibrilas periféricas, ao que están ancorados. Acoplan fisicamente a forza xerada nos sarcómeros co sarcolema (membrana da célula muscular) nas fibras musculares estriadas, polo que son considerados un dos compoñentes fundamentais da morfoloxía do músculo estriado, e cando están alterados crese que contribúen directamente ao desenvolvemento de varias miopatías. Os costámeros manteñen a integridade mecánica do sarcolema e envían sinais relacionados co estrés mecánico no sarcómero e na matriz extracelular. Os dous principais complexos proteicos descritos nos costámeros son o complexo distrofina-glicoproteína e o complexo integrina-vinculina-talina.
O sarcolema da fibra muscular, ademais de estar unido internamente ao sarcómero por medio do costámero, está unido tamén á matriz extracelular exterior por conexións entre o costámero e dita matriz por medio do complexo DAG. O complexo de glicoproteínas asociadas á distrofina (DAG, do inglés dystrophin-associated glycoprotein) contén varias proteínas de membrana periféricas e integrais, como os distroglicanos e sarcoglicanos, que se pensa que son responsables da unión do sistema citoesquelético interno dunha fibra muscular con proteínas estruturais da matriz extracelular (como o coláxeno e a laminina). Por tanto, é unha das características do sarcolema que contribúe a acoplar o sarcómero co tecido conectivo extracelular. A proteína desmina pode tamén unirse ao complexo DAG, e algunhas rexións del están implicadas na sinalización celular.
Cota de pantalla

A cota de pantalla (en inglés: share) é a porcentaxe de espectadores dun programa de televisión con respecto á totalidade dos que están vendo a televisión nese período de tempo.
É unha cifra que resulta da multiplicación do alcance (individuos ou fogares) pola fidelidade (tempo investido). A suma das audiencias dan como resultado a cota total, que representa o total de aparellos receptores acesos cara a un programa nun momento dado en diferentes canles. Por tanto, a cota total indica o total de audiencia que se reparte entre as diferentes cadeas de televisión. E a cota de pantalla representa a parte da cota total que cada cadea consegue. Este dato mídese con audímetros.
Cota láctea

A cota láctea foi unha normativa da Unión Europea, entón Comunidade Económica Europea, imposta en 1984 para limitar e controlar a produción de leite xa que as autoridades comunitarias interviñan mercando leite cando había sobreprodución ou os prezos eran baixos. Nas súas orixes o obxectivo era limitar o gasto público e controlar a produción, estabilizando os prezos e ingresos dos gandeiros. Tamén axudou a manter a actividade leiteira en rexións menos competitivas dos países europeos que tiñan garantido uns prezos fixos e unha produción.
O plan era manter estas limitacións durante cinco ano, finalmente duraría trinta anos, ata o 31 de marzo de 2015. En Galiza había 150000 explotacións lácteas, en 2007 eran 15300 e en 2018 o número de explotacións baixou a 7700. A cota láctea en Galiza
O inicio da cota láctea en Galiza supuxo unha limitación á produción leiteira. Primeiramente os produtores declararon a súa capacidade de produciren leite e foi limitado tanto o número de explotacións como a produción total. A desconfianza dos gandeiros fixo que moitos declarasen capacidades de produción menores, xa que temían que estes datos se empregasen para subir impostos. Incentivouse o peche das explotacións menos competitivas. Pequenos produtores con poucas vacas ou pouca capacidade. Estas limitacións supuxeron peches pero fixeron que outras explotacións fosen máis rendibles ata chegar a aumentar a produción. Este aumento de produción podía supoñer sancións por parte da Comunidade Europea e levou a que algúns produtores abandonasen as súas explotacións vendendo os seus dereitos para producir leite, que eran mercados por outras explotacións. Esta limitación na produción fixo que as empresas mercasen leite de fóra de Galiza que nalgúns casos se vendía como galego. O mercado español tiña un consumo de 9 millóns de toneladas de leite e a produción total era de 6, 1 millóns de toneladas, 2, 2 millóns de toneladas producidas en Galiza. Este mercado de cotas de leite tamén supuxo unha especulación no sector facendo que os pequenos produtores non puidesen ampliar cota chegando a ter que vender parte da súa produción á marxe dos circuítos legais e a prezos fóra do mercado, o que se coñecía como "leite negro. "
En 2014 o Ministerio de Agricultura español calculou en Galiza que máis de 128000 toneladas de produción superaban a cota láctea, o que implicaba unha multa de preto de 36 millóns de euros. As novas contas deixaban a sanción en 2, 2 millóns de euros.
En 2015 chegou a fin da cota láctea, o que supuxo a liberalización do mercado levando ao peche explotacións pequenas xa sen cota que lles garantía a venda da súa produción a un prezo fixo. As máis grandes e rendibles ao carecer xa desta limitación puideron medrar aumentando produción.
Cotanxente

A cotanxente, co símbolo habitual cot ou cotan, é unha función trigonométrica. Definición
Xeométricamente, nun triángulo rectángulo ABC con hipotenusa AB: cot ⁡ A ^
A C B C {\displaystyle \cot {\hat {A}}
\mathrm {\frac {AC}{BC}} } En trigonometría: cot ⁡ θ
cos ⁡ θ sin ⁡ θ
1 tan ⁡ θ {\displaystyle \cot \theta
{\cos \theta \over \sin \theta }
{1 \over \tan \theta }} Propiedades
A función cotanxente verifica a igualdade: 1 + cot 2 ⁡ x
csc 2 ⁡ x {\displaystyle 1+\cot ^{2}x
\csc ^{2}x} A derivada da cotanxente é: cot ′ ⁡ x
− csc 2 ⁡ x {\displaystyle \cot 'x
-\csc ^{2}x} A antiderivada da cotanxente é: ∫ cot ⁡ x d x
ln ⁡ ( sin ⁡ x ) + C {\displaystyle \int \cot x\, \mathrm {d} x
\ln(\sin x)+C} Temos a expansión da serie de Laurent, onde B k {\displaystyle B_{k}} designa o k-ésimo número de Bernoulli cot ⁡ x
∑ n
0 + ∞ ( − 1 ) n 22 n B 2 n ( 2 n )! x 2 n − 1 {\displaystyle \cot x
\sum _{n
0}^{+\infty }{\frac {(-1)^{n}2^{2n}B_{2n}}{(2n)! }}x^{2n-1}} máis tamén π cot ⁡ ( π x )
1 x + ∑ n
1 + ∞ 2 x x 2 − n 2
∑ n
− ∞ + ∞ 1 x + n {\displaystyle \pi \cot(\pi x)
{\frac {1}{x}}+\sum _{n
1}^{+\infty }{\frac {2x}{x^{2}-n^{2}}}
\sum _{n
-\infty }^{+\infty }{\frac {1}{x+n}}} do que deducimos cot ⁡ ( x )
1 x + ∑ n
1 + ∞ 2 x x 2 − n 2 π 2
∑ n
− ∞ + ∞ 1 x + n π {\displaystyle \cot(x)
{\frac {1}{x}}+\sum _{n
1}^{+\infty }{\frac {2x}{x^{2}-n^{2}\pi ^{2}}}
\sum _{n
-\infty }^{+\infty }{\frac {1}{x+n\pi }}}
Cotarelo (orografía)

Un cotarelo, penela ou picouto é unha pequena elevación de terreo. Outros sinónimos son outeiro (do latín altāre, "altar", "elevación") ou lomba (do latín lumbus, "lombo").
Un cotarelo é máis pequeno que un morro ou outeiro. Non obstante, a distinción entre estes termos é pouco clara e moi subxectiva.
Cotentín

O Cotentín (en francés Le Contentin) é unha península francesa situada na rexión de Normandía e que se corresponde globalmente cos límites do antigo país normando do mesmo nome, na antigüidade chamado tamén Pagus Constantiensis (país de Coutances).
É unha parte do macizo Armoricano que se estende entre o estuario do río Vire e a baía do Monte Saint-Michel, no límite coa Bretaña.
A península do Cotentín forma parte do departamento da Mancha.
Cotobelo

Os cotobelos son os nós ou vultos que forman as articulacións dos dedos e dedas ao se dobraren. Adoitan ser prominentes cando a man está pechada. A definición médica é a de formación das articulacimetacarpofalanxeais (metacarpophalangeal) e interfalanxeais (interphalangeal) de cada dedo ou polgar.
Reciben tamén os nomes de cotomelos, cotelos, cotenos, nocellos, noelos e nortellos.