Corpo P

Os corpos P ou corpos de procesamento son formacións diferenciadas no citoplasma das células eucarióticas formadas por unha concentración de moitos encimas implicados no recambio do ARNm. Os corpos P foron observados nas células somáticas de vertebrados e invertebrados, e tamén plantas, lévedos e tripanosomas. Ata agora descubriuse que os corpos P xogan papeis fundamentais nos seguintes procesos: Degradación xeral do ARNm.
Degradación do ARNm mediada por sen sentido.
Degradación mediada por elementos ricos en AU,
Eliminación da carapucha 5' do ARNm.
Almacenamento de ARNms que sexan necesarios para a súa tradución.
Silenciamento do ARNm inducido por miARN (interferencia por ARN).
Non todos os ARNm que entran nos corpos P son degradados, xa que se demostrou que algúns ARNms que se poden encontrar nos corpos P poden reiniciar a tradución.
Nas neuronas, os corpos P móvense dentro da célula arrastrados por proteínas motoras en resposta á estimulación. Isto está probablemente ligado á tradución local en dendritas.
Os corpos P foron descritos por primeira vez por Bashkirov et al. en 1997, que describiu "pequenos gránulos… focos prominentes discretos" como localización citoplásmica da exorribonuclease mXrn1p de rato. Ata 2002 non se estudou a natureza e importancia destas formacións citoplasmáticas. En 2002, demostrouse que moitas proteínas implicadas na degradación do ARNm se localizaban nesas formacións. Durante este tempo, utilizáronse moitos nomes para describilos, como "corpos GW" e "corpos de eliminación da carapucha"; pero "corpos de procesamento" ou "corpos P" foi o termo que se acabou preferindo e agora é usado e aceptado amplamente na literatrura científica.
Recentemente presentáronse probas que suxiren que os corpos GW e os corpos P poderían ser en realidade compoñentes diferentes da célula. As evidencias mostran que as proteínas GW182 e Ago2, que están ambas as dúas asociadas co silenciamento de xenes por miARN, se encontran exclusivamente en corpos multivesiculares ou corpos GW e non están localizados nos corpos P. Ademais, os corpos P non son equivalentes aos gránulos de estrés, xa que as dúas estruturas colaboran en funcións celulares solapadas pero xeralmente aparecen baixo diferentes estímulos. Hoyle et al. suxiren que unha nova formación denominada corpo EGP, ou gránulos de estrés, pode ser responsable do almacenamento do ARNm, xa que estas formacións carecen do encima que elimina a carapucha 5'. Os corpos P e os microARN
A represión mediada por microARN ocorre de dous modos, ou ben por represión traducional ou ao estimular a degradación do ARNm. O miARN recruta o complexo RISC no ARNm ao cal está unido. A asociación cos corpos P vén do feito de que moitas ou talvez a maioría das proteínas necesarias para o o silenciamento de xenes por miARN están localizadas nos corpos P. Estas proteínas inclúen entre outras a proteína de armazón GW182, a proteína Argonauta (Ago), encimas que eliminan a carapucha do ARNm e ARN helicases. As evidencias actuais apuntan a que os corpos P son centros de armazón para a función do ARNm, especialmente porque un knockdown de GW182 interrompe a formación dos corpos P. Porén, hai moitas cuestións sen resolver sobre os corpos P e a súa relación coa actividade do miARN. Especificamente, non se sabe se hai unha especificidade dependente de contexto (estado de estrés fronte ao normal) para o mecanismo de acción dos corpos P. Tendo en conta a evidencia de que os corpos P ás veces son o sitio de degradación do ARNm e ás veces o ARNm pode saír dos corpos P e reiniciar a tradución, permanece sen resolver a cuestión de que é o que controla ese cambio. Outro punto ambiguo é se as proteínas que se localizan nos corpos P funcionan activamente no proceso de silenciamento de xenes ou se simplemente os manteñen e estado de espera.