proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Sitamón

Sitamón foi unha princesa real e raíña consorte da dinastía XVIII do Antigo Exipto, que viviu cara ao ano 1350 a. C. . Outras formas de nomeala: "Satamón", "Sitamen", "Satamun". .. Familia
Descoñecemos a xenealoxía exacta de Sitamón, pero adóitana facer como a filla máis vella do faraón Amenhotep III e da súa primeira e máis importante Grande Esposa Real, a raíña Tiy. Outras fontes pensan que no canto de ser filla de Amenhotep III era a súa irmá (sería entón filla de Thutmose IV e da súa Grande Esposa Real Iaret), aínda que a versión máis estendida na actualidade é que fosen pai e filla. Traxectoria
No ano 30º do reinado de Amenhotep III, cando se celebraba o xubileu do monarca (o soado festival Heb Sede), o monarca decidiu casar con Sitamón, que por entón debería de contar vinte anos, máis ou menos. Isto debeu de ser unha gran sorpresa, sobre todo para o pobo común, pois nunca antes se deran casos de incesto, ou polo menos iso se cría. O certo é que as causas de que Amenhotep III casase a esas alturas con Sitamón, cando a súa descendencia parecía asegurada xa polo futuro Akhenatón son un enigma. En teoría, e como xa se dixo antes, Sitamón estaba destinada a casar co seu irmán, e non co seu pai.
Tras este feito, Sitamón practicamente desaparece de escena, e non se volve a ter mención dela ata logo da morte do seu pai e marido, nove anos despois do seu matrimonio. A pesar de ser ascendida ao rango de Grande Esposa Real (cousa que non fixo Amenhotep III co resto das fillas coas que casaría), nunca tivo tanta importancia como a súa nai Tiy, nin ningún peso político coñecido. Títulos de Sitamón
Gran Filla Real (filla primoxénita).
Grande Esposa Real (Esposa de Amenhotep III), no ano 30º do reinado de Amenhotep III (festa Sed).
Sithathoriunet

Sithathoriunet (o seu nome significa "filla de Hator de Dendera") foi a filla dun rei exipcio da XII dinastía, coñecida principalmente polo seu enterro en El-Lahun no que se atopou un tesouro de xoias. Posiblemente fose filla de Senusret II xa que o seu lugar de enterramento foi atopado xunto á pirámide deste rei. Se é así, isto converteríaa nunha dos cinco fillos coñecidos de Senusret II; os outros fillos eran Senusret III, Senusretseneb, Itakayt e Nofret.
Sithathoriunet foi enterrada no complexo da pirámide de Kahun. Debeu morrer mentres Amenemhat III era faraón, xa que na súa tumba se atoparon obxectos co seu nome. O seu nome e títulos sobreviviron nos seus cántaros e nun recipiente de alabastro atopado na súa tumba. A tumba foi escavada en 1914 por Flinders Petrie e Guy Brunton. Fora roubado na antigüidade pero un nicho no lugar do enterramento escapou á atención dos saqueadores. Neste nicho atopáronse restos de varias caixas cheas de xoias e obxectos de cosmética, como navallas, un espello e vasos. As xoias atopadas alí están consideradas entre os exemplos de maior calidade que se atoparon nas tumbas do Antigo Exipto. Tamén se atoparon dous pectorales, un co nome de Senusret II, o outro co nome de Amenemhat III. Tamén había unha coroa e varias pulseiras inscritas co nome de Amenemhat III. A maioría dos obxectos están feitos de ouro con incrustacións de pedra preciosa ( cloisonné ). Hoxe a maioría dos achados están localizados no Museo Metropolitano de Arte de Nova York aínda que a coroa está situada no Museo Exipcio do Cairo.
Sitio activo

O sitio activo ou centro activo dun encima é a parte do encima onde entra o substrato e ten lugar a reacción química que o transforma en produto. O centro activo dun encima adoita encontrarse nunha fenda ou bolsa formada na superficie do encima, que está revestida por determinados aminoácidos que participan no recoñecemento e colocación adecuada do substrato e interaccionan con el para facilitar a reacción catalizada polo encima (estes aminoácidos reactivos denomínanse aminoácidos catalíticos). Outros catalizadores con actividade encimática non son proteínas senón ribozimas de ARN, nos cales o sitio activo está formado por nucleótidos. A especificidade dun encima por un determinado substrato depende fundamentalmente da forma e tipo de aminoácidos do seu centro activo.
No centro activo é onde se sitúan os cofactores e grupos prostéticos cando estes interveñen na reacción. Algúns inhibidores encimáticos (pero non todos) tamén interaccionan co centro activo. Mecanismo de unión co substrato
Propuxéronse dous modelos de funcionamento encimático que teñen que ver co seu centro activo: o modelo de chave e pechadura de Fischer e o modelo de axuste inducido de Koshland.
O modelo de chave e pechadura asume que a forma do substrato coincide perfectamente coa estrutura do sitio activo, igual que unha chave coa súa pechadura, e que non hai modificacións no sitio activo posteriores á entrada do substrato. Este modelo é excesivamente simple, polo que é máis aceptado o modelo alternativo de axuste inducido.
O modelo de axuste inducido considera que as estruturas do substrato e do sitio activo son parecidas pero non iguais, e asume que o sitio activo é flexible e as interaccións entre os aminoácidos do centro activo co substrato cando este entra fan que se produzan unha serie de pequenos cambios conformacionais, que fan que o axuste entre substrato e sitio activo mellore. Química da catálise
Os substratos únense ao sitio activo establecendo cos aminoácidos diversas interaccións como enlaces de hidróxeno, interaccións hidrófobas, enlaces covalentes temporais, interaccións por forzas de van der Waals ou unha combinación deles para formar o complexo encima-substrato. Os residuos do sitio activo actúan como doantes ou aceptores de protóns ou outros grupos para o substrato, facilitando a reacción. Todas estas interaccións modifican a enerxía de activación da reacción, que se fai menor, polo que a reacción é máis doada e vai máis rápida. O produto é xeralmente inestable no centro activo debido a impedimentos estéricos, polo que é forzado a saír, e unha vez liberado o encima torna ao seu estado inicial e pode recibir unha nova molécula de substrato.
Sitio de restrición

Os sitios de restrición ou sitios de recoñecemento da restrición son zonas situadas nunha molécula de ADN que conteñen secuencias específicas de 4 a 8 pares de bases nucleotídicas de lonxitude que son recoñecidas polos encimas de restricións para realizar un corte na molécula. Trátase xeralmente de secuencias palindrómicas (porque os encimas de restrición adoitan unirse como homodímeros), e un determinado encima de restrición pode cortar a secuencia entre dous nucleótidos dentro do seu sitio de recoñecemento ou nalgún punto veciño. Funcionamento
Por exemplo, o encima de restrición común EcoRI recoñece a secuencia palindrómica GAATTC e corta entre a G e a A de ambas as febras do ADN. Isto deixa un tramo colgante que sobresae (unha porción terminal dunha das febras do ADN non unida a bases complementarias) coñecida como extremo pegañento en cada extremo do AATT. Esta parte colgante pode utilizarse despois para ligar (ver ADN ligase) un tramo de ADN con outro tramo colgante complementario (outro tramo cortado por EcoRI, por exemplo).
Algúns encimas de restrición cortan o ADN nun sitio de restrición de maneira que non se deixan tramos colgantes, formando o que se chama un extremo romo. É moito menos probable que os extremos romos sexan ligados por unha ADN ligase porque o extremo romo non ten ese tramo colgante que o encima pode recoñecer e facelo coincidir cun tramo de bases complementarias. Porén, os extremos pegañentos do ADN é máis probable que se unan con éxito coa axuda cunha ADN ligase debido aos nucleótidos non apareados expostos da zona colgante. Aplicacións
Os sitios de restrición poden utilizarse para múltiples aplicacións en bioloxía molecular, como a identificación de polimorfismos de lonxitude de fragmento de restrición (RFLPs). Bases de datos
Hai varias bases de datos para sitios de restrición e encimas, das cales a base de datos non comercial máis grande é REBASE. Recentemente, viuse que nulómeros estatisticamente significativos (é dicir, motivos ausentes curtos que se espera con gran probabilidade que existan) presentes en xenomas de virus son sitios de restrición, o que indica que probablemente eses virus desfixéronse deses motivos para facilitar a invasión do hóspede bacteriano. A Nullomers Database Arquivado 12 de marzo de 2024 en Wayback Machine. contén un catálogo completo de motivos ausentes mínimos, moitos dos cales poderían ser motivos de restrición aínda non coñecidos.
Sitio paleontolóxico

Un sitio paleontolóxico, ou asentamento paleontolóxico, é unha localidade en cuxas rochas se conserva, de forma natural, unha cantidade significativa de fósiles. A amplitude do sitio está delimitada, nuns casos, pola distribución espacial da concentración de fósiles e, noutros, por cuestións prácticas propias da mostraxe ou a escavación.
A disciplina que estuda a formación dos asentamentos de fósiles é a parte da paleontoloxía denominada tafonomía.
O termo sitio paleontolóxico é algo ambiguo e o seu uso é máis práctico que científico, xa que pode facer referencia a localidades nas que aparecen varias capas fosilíferas de diferentes idades, cuxo estudo ten que afrontarse separando claramente cada nivel (en sentido estrito, cada capa sería un sitio diferente). Tipos de sitios
Os fósiles poden aparecer en moi diversos tipos de rochas, principalmente sedimentarias, pero en ocasións tamén de orixe volcánica (cinzas ou coadas de lava).
Os de orixe sedimentaria adoitan presentar características moi diferentes dependendo do medio de sedimentación, xa se trate de sedimentos de orixe mariña, continental (fluviais ou lacustres) ou de transición. A estratificación en medios mariños adoita ter gran continuidade lateral e os fósiles distribuírse de forma máis ou menos dispersa por grandes extensións (por exemplo, nas calcarias de Solnhofen, en Alemaña), mentres que os sedimentos de orixe continental, sobre todo orixinados en treitos altos e medios dos ríos ou en abanos aluviais adoitan seren máis irregulares e descontinuos, cos fósiles concentrados só nalgunhas poucas facies, normalmente de recheo de cursos fluviais ou dispersos nas de chairas de inundación (por exemplo, os sitios de Torralba e Ambrona, en España).
Un tipo diferente de sitio continental son os hipoxeos de orixe cársica, nos que a circulación das augas subterráneas condiciona a redistribución, mestura e acumulación das arxilas vermellas de descalcificación e dos restos fósiles (por exemplo, na Sima dos Ósos, en Atapuerca).
Un peculiar sitio mixto lacustre-cársico é o de Bernissart (Bélxica), no que un sistema cársico subterráneo condiciona, pola subsidencia continua duna dolina, a sedimentación que se produce no medio lacustre e palustre instalado sobre a mesma, "engolindo" gradualmente os sedimentos xunto aos restos fósiles que conteñen.
De orixe volcánica é destacábel o sitio de icnitas de Australopithecus sobre cinzas volcánicas en Laetoli (Tanzania).
Tamén de orixe volcánica é o de Messel (Alemaña), con abundantes fósiles do eoceno excepcionalmente ben conservados, formado polo recheo lacustre do maar resultante dunha erupción freato-magmática. Neste caso o vulcanismo é o causante da formación dunha pequena conca sedimentaria, non do recheo sedimentario.
Sivapithecus

Sivapithecus é un xénero extinto de primates homínidos do Mioceno. Os seus fósiles, datados entre 12, 5 a 8, 5 millóns de anos de antigüidade (Serravalliense a Tortoniense), foron achados desde o século XIX en Siwalik Hills, no que actualmente son a India e Paquistán. Calquera das especies deste xénero poderían ser devanceiros do orangután moderno. Achado
Dende 1961 coa descuberta de restos dunha mandíbula parecida por Richard Leakey, e sobre todo tras unha serie de artigos de Elwyn Simons e David Pilbeam sobre a súa dentame, pensouse que era un antepasado humano, ata que en 1981 novos descubrimentos de simios fósiles en Turquía e Paquistán invalidaron as conclusións previas, e agora a maioría dos investigadores clasifícano dentro do xénero Sivapithecus, un antepasado do orangután.
Ska

O ska é unha fórmula musical autóctona de Xamaica que axunta elementos do mento e do calipso co jazz e o blues.
Orixinouse nos anos cincuenta e foi precursor do rocksteady e do reggae. Foi a música predominante entre a subcultura xamaicana dos rude boys. Na primeira vaga do ska destacaron Laurel Aitken, Desmond Dekker e The Pioneers, nunha segunda vaga nos anos setenta difundiuse no Reino Unido.
Skagerrak

O Skagerrak (Skagerack, Skagerak) é un estreito entre o sur da Noruega, o Bohuslän sueco e o noroeste da Xutlandia dinamarquesa. Une o Kattegat e o mar do Norte dunha banda e o mar Báltico, pasando por Öresund, da outra.
Cunha superficie de aproximadamente 32000 km², forma un rectángulo de 240 km de lonxitude por 130–145 km de largura, delimitado ao oeste pola liña Lindesnes (Noruega) — Hanstholn (Dinamarca) e
ao leste pola liña Pater-Nosterskären (Suecia) — Grenen (cabo setentrional de Dinamarca).
A súa profundidade máxima é de cerca de 700 metros preto das costas norueguesas, sendo que a súa profundidade media é de 210 metros (23 metros no Kattegat).
O seu nome deriva do nome da cidade de Skagen, a máis setentrional de Dinamarca.
O estreito ten un tránsito intenso, pois constitúe a única pasaxe (co canal de Kiel) ligando o mar do Norte ao mar Báltico.
En ambas as guerras mundiais, o Skagerrak foi estratexicamente moi importante para a Alemaña. Unha das maiores batallas marítimas da primeira guerra mundial, a batalla de Xutlandia, tamén coñecida como a batalla do Skagerrak, aconteceu aquí do 31 de maio ao 1 de xuño de 1916. A importancia do control desa pasaxe, o único acceso ao Báltico, foron motivos para as invasións de Dinamarca e de Noruega pola Alemaña durante a segunda guerra mundial.
Skeleton

O skeleton é un deporte olímpico de inverno que xunto co bobsleigh e o luge representan distintas modalidades de descenso en zorra. Historia
O skeleton é a máis antiga das tres modalidades de descenso en zorra. Naceu como tal a finais do século XIX en St. Moritz, Suíza cando un inglés chamado Child introduciu unha nova zorra de metal cuxa forma lembraba un esqueleto humano, de aí o seu nome. De xeito oficial comezouse a practicar no Club Alpino de Konigsee, en Alemaña, onde está a pista de skeleton máis antiga que existe.
Ao igual que no luge e no bobsleigh é moi importante a saída, que ten que ser explosiva para coller velocidade o máis axiña posible, de aí que se empregue un calzado especial coa máxima adherencia. Unha vez collida velocidade nos primeiros 50 metros, o piloto-esbarador colócase boca abaixo na zorra, procurando que a súa postura sexa o máis aerodinámica e plana posible.
O casco que se emprega ten unha protección especial no queixo, xa que a cara do esbarador pasa moi preto do chan. Os traxes que se empregan actualmente están fabricados con fibras sintéticas e especialmente deseñados para axustarse ao corpo e ofrecer a mínima resistencia ao aire.
Outra característica importante é que non existe un volante ou temón para afrontar as curvas, senón que é propio esbarador o que carga o seu peso cara a un lado ou outro segundo a dirección que deba tomar a zorra.
A diferenza do luge ou o bobsleigh, no skeleton só existe a modalidade individual, e as competicións celébranse en dúas mangas, sumándose os tempos acadados en ambas, e gañando o esbarador que totalice menor tempo.
Como deporte olímpico tivo un desenvolvimente peculiar, pois tras debutar nos Xogos Olímpicos de 1928 celebrados precisamente en St. Moritz, logo desapareceu do programa, para retornar en 1948, cando os Xogos se celebraron outra vez en St. Moritz. Tras esta cita volveu desaparecer do programa durante 54 anos. Retornou nos Xogos Olímpicos de Salt Lake City 2002, e continuou nos de Turín 2006. A competición celébrase tanto en categoría masculina como feminina.
En 2002 os campións foron Jim Shea de Estados Unidos en categoría masculina, e Tristan Gale, tamén de Estados Unidos, na feminina.
Skencil

Programa de debuxo vectorial publicado baixo a licenza LGPL.
Skibbereen

Skibbereen (en irlandés: An Sciobairín) é unha localidade situada no condado de Cork da provincia de Munster (República de Irlanda), cunha poboación no 2016 de 2778 habitantes. Skibbereen está situada no suroeste do país, a pouca distancia da cidade de Cork e da costa do océano Atlántico. Historia
A Fame
A vila de Skibeeren foi duramente golpeada pola Gran Fame (en irlandés: an Gorta Mór) entre os anos 1845 e 1852, como relata o maxistrado Nicholas Cummins nunha carta dirixida a Arthur Wellesley, duque de Wellington, e publicada no xornal The Times de Londres na Noiteboa de 1846. O Skibbereen Heritage Centre estima que entre 8, 000 e 10, 000 vítimas da Gran Fame están enterradas nas fosas do cemiterio de Abbeystrewery, preto da vila. A pesar de que a exactitude dos datos da época da fame é cuestionada, os rexistros indican un descenso da poboación de 58, 335 habitantes en 1841 a 32, 412 en 1861.
Skibbereen tamén é o nome dunha canción sobre a Gran Fame, e o impacto que esta mais o goberno británico tiveron nas xentes de Irlanda. A canción, coñecida coma Dear Old Skibbereen, adopta a forma de conversación entre un pai e o seu fillo. Nela, o fillo pregunta ao pai por que emigrou da terra que el quería tanto.
No Skibbereen Heritage Centre hai unha exhibición permanente para conmemorar a memoria das vítimas da Gran Fame. O pobo tamén foi o punto central do primeiro National Famine Memorial Day de Irlanda, o 17 de maio do 2009. Skibbereen foi seleccionada por ser unha das zonas máis gravemente afectadas pola Gran Fame. O comité da conmemoración acordou que a peza central do día da memoria rotase entre as catro provincias irlandesas cunha frecuencia anual.
Skipper

Skipper foi un satélite artificial colaboración entre Estados Unidos e Rusia lanzado o 28 de decembro de 1995 a bordo dun foguete Molniya M desde o cosmódromo de Baikonur. Características
A misión de Skipper foi estudar a fronte de choque e as emisións ultravioleta dos corpos reentrando na atmosfera terrestre a diferentes alturas e velocidades. Foi a terceira misión do programa de estudo de fronte de choque na reentrada do BMDO, coas dúas primeiras sendo misións suborbitais. Os instrumentos e o bus foron construídos nos Estados Unidos por Space Dynamics, mentres que o módulo de propulsión e as células solares do satélite foron proporcionados polo Instituto de Aviación de Moscova, así como o vehículo de lanzamento. Os experimentos non puideron completarse debido a un fallo de cableado no satélite.
Skopje

Skopje (en macedonio: Скопје ou Skopje; en albanés: Shkup) é a capital e a maior cidade de Macedonia do Norte. No período romano era coñecida baixo o nome de Skupi. A cidade desenvolveuse rapidamente trala fin da segunda guerra mundial, aínda que esta tendencia rematou en 1963, ano no que foi esnaquizada por un gran tremor de terra.
Hoxe en día Skopje é unha cidade moderna con interese polos monumentos culturais do pasado. A cidade atópase no curso superior do río Vardar nunha ruta principal na península balcánica, entre Belgrado e Atenas. A cidade ten unha poboación de 515. 419 habitantes (censo de 2002). É un importante centro siderúxico, así como das industrias química, madeireira, téxtil e publicitaria. O desenvolvemento industrial da cidade foi acompañado por un desenvolvemento intensivo dos sectores do comercio e da banca, así como por unha énfase nos campos da cultura e do deporte.
Segundo o censo nacional de 2002, a poboación de Skopje era de 506. 926 habitantes. O grupo étnico principal é o dos macedonios, que constitúen o 66, 75 % da poboación, seguido polos albaneses (20, 49 %), xitanos (4, 63 %), serbios (2, 82 %), turcos (1, 7 %), bosníaco (1, 5 %) e romaneses (0, 5 %).
SkySat

SkySat é unha constelación de satélites artificiais comerciais para observación terrestre en alta resolución desde órbitas polares. Características
Os dous primeiros prototipos, SkySat 1 e 2, foron lanzados en 2013 e 2014 a bordo dun foguete Dnepr e dun Soiuz-2-1b Fregat. Tiñan unha masa de 83 kg, non tiñan propulsión e foron construídos por Skybox Imaging. Cada un levaba a bordo un telescopio tipo Ritchey-Chretien cunha distancia focal de 3, 6 m e tres detectores CMOS de 5, 5 Mpixel, conseguindo unha resolución duns 1, 1 m.
Os satélites operativos teñen maior masa, uns 120 kg, propulsión e unha resolución maior que os prototipos. Lanzáronse 19 satélites SkySat operativos a bordo de variedade de foguetes, como o PSLV-XL, o Vega, o Minotaur C e o Falcon 9.
Skyfall

Skyfall é un filme británico-estadounidense de 2012 e vixésimo terceiro filme da serie James Bond producido por Eon Productions. É o terceiro protagonizado por Daniel Craig no papel do axente 007, xunto con Javier Bardem como Raoul Silva. Foi dirixido por Sam Mendes e escrito por Neal Purvis, Robert Wade, e John Logan, e conta coa canción "Skyfall", escrita a interpretada por Adele. Foi distribuído por Sony Pictures Releasing.
Estreouse en galego o 20 de decembro de 2022 a través da TVG. Foi traducido por Rosa Moledo e a directora de dobraxe foi Charo Pena. Personaxes
Daniel Craig como James Bond, axente 007.
Voz da dobraxe galega de Antón Rubal
Judi Dench como M
Voz da dobraxe galega de Mirian Aldrey
Javier Bardem como Raoul Silva
Voz da dobraxe galega de Gonzalo Faílde
Ralph Fiennes como Gareth Mallory
Voz da dobraxe galega de Gaspar Somoza
Naomie Harris como Eve Moneypenny
Voz da dobraxe galega de Ana Lemos
Bérénice Marlohe como Sévérine
Albert Finney como Kincade
Ben Whishaw como Q
Rory Kinnear como Bill Tanner
Ola Rapace como Patrice
Helen McCrory como Clair Dowar MP
Skyggen i mit øje

Skyggen i mit øje é un filme dinamarqués de 2021 escrito e dirixido por Ole Bornedal. O filme conta a historia real da Operación Cartago levada a cabo pola Royal Air Force en Copenhague, Dinamarca durante a segunda guerra mundial, onde un dos avións se estrelou contra o Instituto Xoana de Arco, provocando que o colexio fose confundida con obxectivo militar e fose bombardeada. Personaxes
Fanny Bornedal como Teresa
Alex Høgh Andersen como Frederik
Danica Curcic como nai de Rigmor
Bertram Bisgaard como Henry
Ester Birch como Rigmor
Ella Nilsson como Eva
Malena Lucia Lodahl como Greta
Alban Lendorf como Peter
Inge Sofie Skovbo como Hanna
James Tarpey como Andy
Malene Beltoft Olsen como nai de Eva
Mads Riisom como pai de Rigmor
Skylab 2

Skylab 2 foi a primeira misión tripulada cara a estación espacial Skylab. Foi lanzada o 25 de maio de 1973 mediante un foguete Saturno IB desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
Durante o lanzamento a estación espacial Skylab perdeu un dos escudos antimeteoritos, un dos paneis solares e os restos do estrago bloquearon o desplegue do panel solar principal restante. Unha vez en órbita a estación tivo que funcionar en base ao panel solar do telescopio Apolo e soportar altas temperaturas no seu interior debido á falta do panel antimeteoritos que puxeron en risco o seu funcionamento. Como resultado, o primeiro voo tripulado cara a estación, a misión Skylab 2, pospúxose dez días para avaliar os danos, estudar como reparalos e adestrar aos tres astronautas da misión para levar a cabo as reparacións.
Skylab 2 consistiu nunha nave Apolo modificada e tripulada por Charles Conrad, Joseph Peter Kerwin e Paul Joseph Weitz e lanzada mediante un foguete Saturno IB. A misión engalou o 25 de maio de 1973 e atopouse coa estación unhas horas despois. A tripulación informou do estado da mesma tal como a veían mentres a nave Apolo se movía arredor para examinar os danos. A nave acoplouse á estación para planificar os seguintes movementos. A tripulación entrou na estación o día seguinte e fixo unha EVA para despregar un parasol no exterior e cubrir a zona na que faltaba o panel antimeteoritos, co que a temperatura no interior comezou a baixar. Os astronautas non conseguiron despregar o panel solar principal restante ata o 7 de xuño, deixando a estación en condicións adecuadas para traballar no seu interior e facer os experimentos e actividades planificados.
A misión Skylab 2 finalizou o 22 de xuño de 1973 cando o módulo de mando cos tres astronautas nos seu interior amarou no océano Pacífico. Os astronautas foron recollidos polo buque USS Ticonderoga e devoltos sans e salvos a terra.
Skylab 3

Skylab 3 foi a segunda misión tripulada cara a estación espacial Skylab. Foi lanzada o 28 de xullo de 1973 mediante un foguete Saturno IB desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
Skylab 3 continou as tarefas de reparación comezadas coa misión Skylab 2. A nave Apolo nada que viaxaba a tripulación sufriu dun escape de oxidante no circuíto dos propulsores de control de reacción, pero non causou máis problemas tras illarse o circuíto e usar o de apoio, aínda que un problema similar ocorreu noutro circuíto antes do final da misión. Durante a misión instalouse un escudo solar e realizáronse experimentos científicos e médicos. Sustituironse tamén as películas da cámara do telescopio Apolo. Os astronautas da misión, Alan Bean, Owen K. Garriott (que volvería ó espazo na lanzadeira Columbia) e Jack Lousma, sufriron de mareo espacial durante os tres primeiros días de misión.
A misión Skylab 3 rematou o 25 de setembro de 1973 cando o módulo de mando cos tres astronautas no interior amarou no océano Pacífico a uns 300 km ao oeste de San Diego (California). Aos astronautas recolleunos o buque USS New Orleans e devolveunos sans e salvos a terra.
Skylab 4

Skylab 4 foi a terceira e última misión tripulada cara a estación espacial Skylab. Foi lanzada o 16 de novembro de 1973 mediante un foguete Saturno IB desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
Skylab 4 foi a última misión tripulada cara a estación espacial Skylab. Durante a misión fixéronse observacións astronómicas do cometa Kohoutek e leváronse a cabo diversos experimentos científicos e médicos, así como varios paseos espaciais que totalizaron 22 horas e 13 minutos no exterior da estación. Debido ó exceso de traballo a tripulación, formada por Gerald Paul Carr, Edward George Gibson e William Reid Pogue, rebelouse contra o control da misión na que pode considerarse a primeira folga espacial. Ningún dos tres astronautas volveu a voar en ningunha outra misión espacial.
A misión Skylab 4 rematou o 8 de febreiro de 1974 cando o módulo de mando cos tres astronautas nos seu interior amarou no océano Pacífico.
Skynd (cráter)

Skynd é un cráter de impacto na superficie da lúa de Urano, Umbriel. A súa anchura esta estimada entre 72 e 110 km. A lonxitude e latitude do seu centro é de 331, 7° e −1, 8°, respectivamente. Skynd ten un pico central brillante, o cal é un dos poucos accidentes xeolóxicos de Umbriel cun albedo brillante, e destaca dentro do albedo escuro que posúe Umbriel.
O cráter recibiu o nome de Skynd, un trol que lle roubou tres mulleres a un home que vivía en Englerup.
Skynet (satélites)

Skynet é unha serie de satélites de comunicacións xeoestacionarios militares do Reino Unido que tivo o seu comezo en 1969. Características
Os satélites Skynet foron os primeiros en dar servizos de comunicación ao exército británico. Os primeiros estabilizábanse mediante xiro e formaron parte da iniciativa estadounidense IDCSP de satélites de comunicacións. Skynet 1A e 1B
As dúas primeiras unidades do sistema Skynet foron construídas por Philco Ford Space & Reentry Systems Division. A tecnoloxía de comunicacións estaba baseada na dos satélites IDCSP. Tiñan forma cilíndrica e estabilizábanse mediante xiro. Ambos foron lanzados mediante foguetes Delta M o 22 de novembro de 1969 e o 19 de agosto de 1970. Skynet 1A funcionou durante 36 meses, mentres que Skynet 1B non chegou á súa órbita definitiva debido a un problema no motor de apoxeo, quedando nunha órbita de transferencia elíptica. Skynet 2A e 2B
Os dous satélites Skynet 2 foron construídos por Marconi Space and Defence Systems con axuda de Philco-Ford. Tiñan unha masa duns 240 kg, eran cilíndricos e estabilizábanse mediante xiro. Usaban, ao igual que os Skynet 1, dous canais de comunicacións, un a 20 MHz e outro a 2 MHz. Skynet 2A foi lanzado o 19 de xaneiro de 1974, pero non chegou a órbita por un problema no seu foguete lanzador, un Delta 2313 que si conseguiu poñer no espazo a Skynet 2B o 23 de novembro de 1974. Skynet 4A, 4B, 4C, 4D, 4E e 4F
Os satélites Skynet 4 foron a terceira xeración de satélites Skynet. Usaban un transpondedor en SHF e un en UHF con dous canais, así como un tranpondedor en EHF a bordo de Skynet 4A para experimentos de propagación. Foron construídos por British Aerospace. Tiñan unha masa de entre 1250 e 1500 kg, estabilizábanse nos tres eixos e tiñan unhas dimensións de 2, 1 x 1, 4 m con paneis solares que lles daban unha envergadura de 16 m e producían 1200 W de potencia. Os seis foron lanzados con éxito entre 1990 e 2001 a bordo de foguetes Titan 3, Ariane 4 e Delta 7925, todos con éxito. Skynet 5A, 5B, 5C e 5D
Os satélites Skynet 5 melloran á anterior xeración proporcionando máis potencia e cobertura. Teñen masas de arredor de 4700 kg, estabilízanse nos tres eixos e usan o bus Eurostar 3000S. Os catro foron lanzados a bordo de foguetes Ariane 5 con éxito entre 2007 e 2012.
Skype

Skype é un programa gratuíto de código pechado que utiliza a tecnoloxía VoIP, propiedade de Microsoft. Foi desenvolvida polo danés Janus Friis e o sueco Niklas Zennström en 2003. En 2005 a empresa foi adquirida por eBay, e en 2011 por Microsoft.
En 2013, a rede Windows Live Messenger (anteriormente MSN Messenger) integrouse en Skype. Características
Permite chamadas gratuítas entre usuarios.
Ten un servizo de pago para chamar a outros teléfonos con SkypeOut.
Dispón de SkypeIn, para recibir chamadas de teléfonos.
Permite conversas escritas, videoconferencias e transmisión de arquivos entre usuarios.
Funciona en Windows, macOS, Linux, iOS, Windows Phone, HoloLens e Xbox One.
Utiliza o algoritmo AES de 256-bit para cifra-la voz
Skyranger

O Skyranger é un ultralixeiro de deseño francés, de dous asentos, lado a lado. Trátase dun monoplano convencional de ala alta con tren triciclo e construción tubular recuberto de tela.
O Skyranger tamén se fabrica baixo licenza por Aero Bravo no Brasil, SkyRanger Aircraft nos Estados Unidos (como un kit) e Aeros en Ucraína.
Atópanse en voo uns 900 en todo o mundo. Variantes
Skyranger: Modelo orixinal, introducido en 1990.
Skyranger Vfun: Novo nome do modelo orixinal, pola Fédération Aéronautique Internationale, clase microlixeiros.
Skyranger Vmax: Modelo mellorado por United Kingdom BCAR.
Skyranger Swift: Modelo mellorado baseado no Vmax, para o mercado dos Estados Unidos de aeronaves lixeiras deportivas, cunha envergadura reducida. Especificacións
Características xerais
Tripulación: un piloto.
Capacidade: un pasaxeiro.
Lonxitude: 5, 50 m.
Envergadura: 9, 50 m.
Altura: 2, 00 m.
Área da á: 14, 10 m².
Peso en baleiro: 250 kg.
Peso máximo de engalaxe: 560 kg.
Motor: 1.
Rotax 912UL flat-four, 60 kW (80 hp).
Rendemento
Velocidade de nunca exceder: 195 km/h.
Velocidade de cruceiro: 150 km/h.
Velocidade de perda: 64 km/h (flaps abaixo).
Ratio de ascenso: 4, 6 m/s.
Slackline

O slackline é un deporte de equilibrio no que se utiliza unha fita que se engancha entre dous puntos fixos, normalmente árbores, e ténsase. A diferenza do funambulismo, que esixe que o cable estea totalmente tenso, camíñase sobre unha fita plana de nailon ou poliéster flexible. Na corda frouxa camíñase sobre unha corda sen tensar. No slackline a fita é lixeiramente elástica, o que permite efectuar saltos e movementos máis dinámicos, mesmo posturas de ioga ou acrobáticas, e a tensión da fita pódese axustar segundo o nivel de experiencia do usuario ou a modalidade. Modalidades
Existen varias modalidades de slackline, a máis común é o "trickline", coa fita situada a pouca distancia do chan e bastante tensada, nesta modalidade practícanse saltos e trucos. A modalidade "waterlining" realízase sobre a auga. A "slackline Ioga" utiliza posturas e movementos tradicionais do ioga. A modalidade máis extrema é o "highline" con fitas situadas a máis de 20 metros de altura, esta modalidade require un equipo especial e experiencia en seguridade e montaxe. O "urbanlining" practícase en zonas urbanas, como parques ou rúas, e combina os outros tipos de slackline. Historia
A súa orixe está nunha parella de escaladores do Val de Yosemite, en California, nos primeiros anos da década de 1980. Adam Grosowsky e Jeff Ellington comezaron a camiñar por cadeas frouxas e cables preto dos aparcadoiros como forma de adestramento. Co tempo empezaron a utilizar o seu propio material de escalada para camiñar sobre el. A práctica fíxose popular entre os escaladores do val, e despois espallouse polo resto do país e o mundo.
Sleepercar

Sleepercar é o proxecto de country alternativo de Jim Ward, membro das bandas Sparta e At the Drive-In. Formouno no ano 2002 na cidade estadounidense de El Paso, Texas. Discografía
West Texas – 2008 (Civil Defense League)
Sleeping Beauty (filme de 1959)

Sleeping Beauty é un filme de Disney dirixido por Clyde Geronimi, Les Clark, Eric Larson e Wolfgang Reitherman que se estreou en 1959. Baséase no conto A Bela Dormente (La Belle au bois dormant) de Charles Perrault. Sinopse
Dous reis agardaban con alegría o nacemento da súa primeira filla, á que van chamar Aurora. Para celebralo, organizaron unha festa á que convidaron a tódolos habitantes do reino. Pero esqueceron convidar a malvada meiga Maléfica que, anoxada, lanzou un terrible feitizo sobre a princesa: o día que cumprise dezaseis anos, pincharía un dedo co fuso dunha roca de fiar e morrería. Pero as súas tres fadas madriñas descobren un xeito de romper o maleficio: non morrerá, permanecerá durmida ata que un valente príncipe a bique. Personaxes
Mary Costa como Princesa Aurora/Bela dormente
Eleanor Audley como Maléfica
Verna Felton como Flora e Raíña Leah
Barbara Jo Allen como Fauna
Barbara Luddy como Primavera
Bill Shirley como Príncipe Phillip
Taylor Holmes como Rei Stefan
Bill Thompson como Rei Hubert
Marvin Miller como Narrador
Candy Candido, Pinto Colvig, e Bill Amsbery como Servos de Maléfica
Dallas McKennon como Bufo Galardóns e nomeamentos
1959: Nomeada ó Oscar: Mellor banda sonora (Musical).
Slender Man (filme)

Slender Man é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Sylvain White e escrito por David Birke. Baséase no personaxe homónimo. O filme está protagonizado por Joey King, Julia Goldani Telles, Taylor Richardson, Jaz Sinclair, Annalise Basso e Alex Fitzalan, con Javier Botet como o personaxe do título.
O desenvolvemento do filme comezou en maio de 2016, con Birke contratado para escribir o guión e gran parte do elenco asinando un ano despois. A rodaxe tivo lugar en Massachusetts en xuño e xullo de 2017.
Estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 10 de agosto de 2018, e recadou 52 millóns de dólares. Recibiu moi malas valoracións pola crítica e Sinclair foi nomeada ao Golden Raspberry á peor actriz secundaria. Personaxes
Sligo

Sligo (irlandés: Sligeach) é unha cidade situada no Condado de Sligo (do que é a súa capital) na República de Irlanda. É a segunda área urbana da provincia de Connacht logo de Galway.
O poeta W. B. Yeats estivo moi vencellado a Sligo. Boa parte dos seus escritos describen os arredores de Sligo. Yeats pasou parte da súa xuventude en Sligo e trala súa morte en 1939 foi soterrado no camposanto de Drumcliffe, Condado de Sligo. Cidades irmás
Crozon Kempten im Allgäu Tallahassee Illapel
Slip

O slip é un tipo de calzón axustado, sen perneiras, e proporciona máis soporte que os boxers, retendo aos órganos xenitais nunha posición fixa. Isto faio ideal para actividades deportivas ou para aqueles que queren un soporte máis axustado que o que proporcionan os boxers.
Algúns médicos din que a temperatura pode afectar a produción de esperma e que o slip, ao forzar aos testículos contra o corpo, interfire coa espermatoxénese. Moitos médicos recoméndanlle a homes con baixo reconto de esperma que cambien o slip por boxers. Outros estudos cuestionan que o uso de slips inflúa a produción de esperma.
Slobozia Mândra, Teleorman

Slobozia Mândra é unha comuna do distrito de Teleorman, Muntenia, Romanía. 4. 200 habitantes. Localización: 43. 92 de latitude e 24. 7 de lonxitude.
Slogan

O slogan é unha frase simple, curta, orixinal e impactante que acompaña ao logotipo ou á marca, dando a coñecer o atractivo desta mediante numerosos recursos estilísticos como a onomatopea. Este, debe mostrar os beneficios principais que o diferencian doutras marcas ou produtos e crear no consumidor unha necesidade de compra.
A finalidade principal do slogan é perdurar o máximo tempo posible na mente do consumidor. Características formais
Economía lingüística: Debe ser unha frase curta, sinxela e directa. Debe resumir o significado do que se quere transmitir na mínima expresión posíbel, para desta forma favorecer a memorabilidade.
Estética: Deben ser atractivos non unicamente desde o sentido semántico, senón tamén desde o formal. Empregando diferentes recursos estilísticos, debe ser apegadiza para que se fixe na mente do consumidor.
Concisión: Debido a importancia da selección das palabras adecuadas en función dos obxectivos, para así mostrar os beneficios do produto, marca ou servizo, mostrando a súa efectividade fronte os seus competidores e crear unha necesidade de compra.
Sonoridade: Para facilitar o recordo, pode acompañarse de imaxes, ritmos. .. Tipos de slogan
Descritivo
Os slogans descritivos levan a cabo unha descrición das características ou vantaxes dun produto, servizo ou marca.
En forma de orde
Este tipo de slogans adoitan ser moi útiles debido ao seu carácter de transmisión dunha orde directa e concreta.
Emocional
Os slogans emocionais, tamén coñecidos como "slogans persuasivos", buscan conmover ao espectador e encamiñalo á compra dun ben ou servizo guiado polos seus sentimentos e emocións.
A súa finalidade é que o público cree un lazo ou asociación sentimental coa marca.
Co nome da marca
Este tipo de slogans contribúen a reforzar o recordo da marca na mente do consumidor debido á súa alusión expresa, unha característica que aumenta a efectividade do mesmo.
Slogan (heráldica)

O slogan é usado na heráldica escocesa como un lema heráldico ou lema secundario. Acostuma aparecer na parte superior do escudo de armas, aínda que ás veces aparece como un lema secundario baixo o escudo. O termo slogan data do 1513, sendo unha variante de slogorn, que é unha anglicización do gaélico escocés sluagh-ghairm.
Sloshsat

Sloshsat, tamén denominado Sloshsat-FLEVO (Sloshsat Facility for Liquid Experimentation and Verification in Orbit) foi un satélite artificial da Laboratorio Aeroespacial Neerlandés (NLR) e da Axencia Espacial Europea lanzado o 12 de febreiro de 2005 mediante un foguete Ariane 5 ECA desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa. Flevo é ademais o nome da última provincia neerlandesa gañada ao mar. Características
A misión de Sloshsat consistiu en estudar o comportamento dos líquidos en microgravedade. Para iso levaba a bordo 33, 5 litros de auga desionizada e instrumentos e sensores para detectar os seus movementos en 270 posicións posibles, así como presións e temperaturas. O tanque que contiña a auga tiña forma de cilindro circular cos extremos hemisféricos e sen estrutura interna e un volume total de 87 litros.
Sloshsat foi deseñado para viaxar a bordo dun transbordador espacial, pero despois do desastre do transbordador Columbia non houbo oportunidades para ser lanzado a bordo dun. O satélite foi modificado para poder ser lanzado a bordo para poder ser lanzado a bordo un Ariane 5 ECA.
Os obxectivos da misión eran: Validar os modelos existentes sobre o comportamento de fluídos en órbita e identificar posibles necesidades de mellora.
Caracterizar a interacción dinámica entre o fluído en movemento e o satélite.
Mellorar a comprensión do movemento do líquido contra unha superficie libre en microgravedade.
Obter datos cos que poder deseñar mellores técnicas de control de líquidos en microgravedade.
Desenvolver e cualificar un bus para satélites pequenos e de baixo custo.
Slovo o plŭku Ígorevě

Слово о плъку Игоревѣ, transcrito do cirílico ao alfabeto latino Slovo o plŭku Ígorevě, é un poema épico anónimo escrito en eslavo oriental antigo. Título e traducións
En ucraíno moderno: Слово о полку оІмолку і полку Игоревѣ polkú Íhorevim. Fontes ucraínas transliteran o nome do protagonista como Ihor (Igor ou Ígor en ucraíno). En ruso moderno: Слово о полку Игореве, Slovo o polkú Ígoreve. A data de 2022 non conta con ningunha tradución ao galego.
Foi traducido ao portugués como Conto da Campanha de Ígor, A Campanha da Canção de Ígor, A Leitura da Campanha de Ígor, O Laico do Anfitrião de Igo e O Lama da Guerra Invasada por Ígor.
Foi traducido ao castelán como Cantar de las huestes de Ígor e La campaña del príncipe Ígor. Trama
O poema dá conta dunha infrutuosa invasión de Ígor, o Bravo (m. 1202) contra os cumanos da rexión do río Don. Téñense feito interpretacións do poema relativas á unidade dos eslavos. Autenticidade
Aínda que a autenticidade do poema xa foi discutida, o consenso académico actual é que o poema é auténtico e data da época medieval (finais do século XII). Adaptación
O conto da campaña de Igor foi adaptado por Aleksandr Borodin como ópera e converteuse nun dos grandes clásicos da ópera e do teatro rusos. , titulado Knyaz Igor e estreado en 1890.
Slow food

O Slow Food é a tradución literal do inglés Comida lenta e identifica un movemento gastronómico fundado polo cociñeiro italiano Carlo Petrini en 1986 que propón un sistema de alimentación enfocado ao sabor e ao pracer. Historia
Slow Food foi fundada por Carlo Petrini no 1986, converténdose no 1989 nunha asociación internacional sen ánimo de lucro. Actualmente conta con 83. 000 membros, con sedes (por orde de nacemento) en Italia, Alemaña, Suíza, Estados Unidos, Francia, Xapón ou Reino Unido, e asociados en 122 países. Ideoloxía
O principio básico do movemento é o dereito ao pracer da alimentación. Incita á preparación de alimentos utilizando produtos artesanais de calidade, producidos de forma sustentable para o medio ambiente e de forma xusta. Este movemento oponse á tendencia de uniformación do alimento no Mundo, e defende a necesidade de que os consumidores estean ben informados da súa elaboración e a transparencia dos seus ingredientes. Sosteñen que Comer é fundamental para vivir. A forma como nos alimentamos ten profunda influencia no que nos rodea (na paisaxe, na biodiversidade da terra e nas súas tradicións. Para un gastrónomo é importante coñecer as relacións entre o prato e o planeta. Alén diso, este movemento defende a importancia de mellorar a calidade da nosa alimentación e tomar tempo para saboreala, sendo esta unha forma sinxela de tornar ao noso de acotío máis pracenteiro.
Pautas do movemento
Defensa da biodiversidade
Preténdese gozar de excelentes alimentos e bebidas dun modo xeneralizado, esforzándose en protexer os diversos grans, vexetais, froitas e produtos animais tradicionais que están a desaparecer deixando paso aos alimentos producidos por agro-negocios. Slow Food pretende protexer o patrimonio culinario, para o que creou unha fundación para a conservación da biodiversidade. Educación do sabor
Slow Food axuda ás persoas a redescubrir o pracer de se alimentar e comprender a importancia de coñecer de onde procede a comida, quen a fai e como se elabora. Ligazón entre produtores e co-produtores
Slow Food organiza feiras, mercados e eventos locais e internacionais onde os consumidores poden atopar os produtores, alén de probar alimentos de excelente calidade. Correntes de oposición
Os críticos coa organización alegan que este é un movemento elitista, en canto que descarta maneiras alternativas baratas de preparar os alimentos. Ante estas opinións, Slow Food alega que traballa a prol da produción e consumo locais, que no final tornaríanse máis baratos por depender menos do transporte e das tecnoloxías e produtos químicos para a conservación dos alimentos. Artigos de interese
Comida rápida
Carlo Petrini
Sostible
SlutWalk

A SlutWalk é unha mobilización rueira iniciada no Canadá en abril de 2011 convertida nun movemento de protesta internacional contra as violacións e agresións sexuais ás mulleres. A primeira marcha celebrouse en Toronto o 3 de abril de 2011 e dende entón foi replicada noutros países como os Estados Unidos, o Reino Unido, Australia, a India, México, a Arxentina, Colombia, Costa Rica, o Perú, Ecuador, Honduras e o Uruguai.
Previo ó desencadeamento do movemento, de acordo con, Herriot, as novas locais de outubro a novembro de 2010 revelan non só múltiples asaltos sexuais de alto perfil nos espazos públicos de Toronto, non só matizan ás vítimas, senón que as culpan destes crimes. Orixe
Antes de que a primeira marcha do movemento tivese lugar, este foi ‘viral’, atraendo moita publicidade a través dos blogs feministas, incluídos sitios populares, tales como: Rabble. ca, Jezebel and Feministing.
A marcha iniciouse como resposta ós comentarios machistas dun policía canadense, Michael Sanguinetti, quen, en xaneiro de 2011, nunha conferencia sobre seguridade civil en Osgoode Hall Law School en Toronto, dixo que as mulleres deberían evitar vestirse coma putas para non seren vítimas de violencia sexual.
Un grupo de mulleres canadenses reaccionou con indignación a estas palabras e organizou a primeira marcha á que denominaron «SlutWalk» que se pode traducir ó galego como "Marcha das Putas".
Os desvelos do policía de Toronto pola vestimenta das mulleres saltaron ás redes sociais acompañadas da proposta de aplicarlles un antídoto por aquel entón de curto percorrido: convocar unha Slut Walk ("marcha das putas") en sinal de repulsa.
Small Spacecraft Mission Service

O Small Spacecraft Mission Service (SSMS) é un dispensador de deseño modular para ser adaptado ás necesidades de lanzamento en astronáutica. Catacterísticas
Pode usarse para satélites lixeiros con masa entre 1 kg (CubeSats) e 500 kg (minisatélites). Foi deseñado e construído por SAB Aerospace para Avio, contratista principal de Vega para a Axencia Espacial Europea, e foi usado por primeira vez en setembro de 2020 cun foguete Vega da Axencia Espacial Europea.
Smallingerland

Smallingerland (en frisón Smellingerlân) é un municipio dos Países Baixos na provincia de Frisia. 126, 18 km² e 54. 437 habitantes.
Smells Like Teen Spirit

"Smells Like Teen Spirit" é unha canción do grupo de grunge estadounidense Nirvana. É o primeiro tema e sinxelo principal do segundo álbum do grupo, Nevermind (1991), publicado baixo o selo DGC Records. Escrita por Kurt Cobain, Krist Novoselic e Dave Grohl (letras de Cobain, música de Nirvana) e producida por Butch Vig, a canción emprega unha forma de coro-verso onde os principais catro riffs do coro úsanse tanto na introdución coma no coro para crear unha dinámica que alterna entre os ritmos altos e baixos. Segundo o propio Cobain, o son desta canción foi modelado inspirándose no son do grupo Pixies.
O inesperado éxito da canción a finais de 1991 impulsou a Nevermind a chegar as primeiras posicións das listas de vendas a comezos de 1992, evento que adoita citarse como o punto no que o rock alternativo entrou no mainstream. Este tema foi o maior éxito de Nirvana, acadando o número seis na lista Billboard Hot 100 e acadando as primeiras posicións nas listas da industria musical de todo o mundo nos anos 1991 e 1992.
"Smells Like Teen Spirit" recibiu abundantes críticas positivas, ademais de gañar dous premios da MTV polo seu vídeo musical, que se emitiu de forma estensiva nas cadeas musicais. A canción chegou a recibir o cualificativo de "himno para os mozos apáticos" da Xeración X, pero o grupo sentiuse incómodo polo éxito e a atención que recibiu o tema. Nos anos posteriores á morte de Cobain o público xeral e a crítica continuou louvando o tema como unha das mellores cancións de tódolos tempos.
Smertrios

Smertrios ou Smertrius era un deus da guerra na Galia céltica e en Nórico. No Imperio Romano foi comparado co deus Marte. O seu nome posúe a mesma raíz ca a da deusa Rosmerta e puido significar O provedor, máis ca un nome propio.
Posiblemente foi a deidade tutelar do pobo Smertae, deus da abundancia e a fecundidade, segundo a única mención histórica do xeógrafo Claudio Tolomeo.
Represéntaselle coma un home musculado e barbudo enfrontado a unha serpe.
Smiley

Un smiley, que vén do inglés to smile (en galego 'sorrir'), é unha representación esquemática dunha face riseira, as máis das veces de cor amarela, con dous puntos negros como ollos e medio círculo mostrando unha expresión de completa felicidade. Ás veces úsase «smiley» como sinónimo de emoticona, aínda que non o é, pois non todas as emoticonas son smileys.