Disfaxia

A disfaxia (do grego antigo δυσ dys e φαγία fagia, que significa literalmente "dificultade para comer") é o termo técnico para describir o síntoma de dificultade para tragar (dificultade para tragar). Esta dificultade adoita ir acompañada de dor, ás veces lancinante (disfaxia ou odinofaxia dolorosa), coa conseguinte afectación á calidade de vida.
Adoita ser un sinal de enfermidade subxacente do esófago ou dos órganos veciños do esófago, que pode deberse ao refluxo gastroesofáxico.
O problema é diagnosticado coa historia clínica, onde a dificultade para iniciar a deglución suxire unha patoloxía neurolóxica similar ao ictus, mentres que a disfaxia nos últimos estadios da deglución suxire ERGE (enfermidade de refluxo gastro-esofáxico). A rápida aparición da disfaxia ou o seu empeoramento progresivo, e signos como a súa aparición só para sólidos ou tamén para líquidos, guían a súa patoxénese. A esofagogastroduodenoscopia úsase habitualmente como parte da avaliación da disfaxia, así como a radioloxía con inxestión de contraste de bario e os estudos de presión do músculo esofáxico (manometría esofágica). Causas
A disfaxia xeralmente ocorre secundaria a outra condición e, nalgúns casos, a condición de fondo define o nivel no que se produce a lesión. Algunhas das causas son: Acalasia
Accidentes cerebrovasculares
Alcoholismo
Condicións do sistema nervioso
Divertículo de Zenker
Disfaxia idiopática
Doenza de Chagas
Enfermidade de Parkinson
Intoxicación por mordedura de serpe (bungarus)
Neoplasias
Refluxo gastroesofáxico
Doenzas reumáticas como a esclerodermia
Síndrome de Plummer-Vinson Síntomas de disfaxia
Existen diferentes tipos de disfaxia: a disfaxia neurogénica e a disfaxia mecánica. Molestias ou dor ao tragar
Expulsión de alimentos na boca ou rexeitamento coa lingua
Aumento do tempo de deglución con mastigación prolongada
Babear
Peche labial inadecuado
Presenza de restos de alimentos na boca ou na lingua.
Sensación de bloqueo na gorxa e necesidade de tragar repetidamente
Aclaración de garganta continua ou frecuente
Asfixia con certas consistencias
Deglución fraccionada, é necesario romper o bolo e tragalo en varios intentos
Voz "húmida"
Bronquite ou pneumonía recorrente Clasificación
Clasificación segundo a súa distribución
Disfaxia orofarínxea: indica unha dificultade no paso dos alimentos dende a boca e a farinxe até o esófago (a nivel cervical).
Disfaxia esofáxica: como o seu nome indica, é unha dificultade para facer pasar alimentos polo esófago.
Clasificación segundo progresión
Lóxica: esta é permanente e progresiva, primeiro con alimentos máis sólidos, seguidos de alimentos brandos e finalmente líquidos, un exemplo diso é cando se produce un estreitamento progresivo do esófago como cando hai unha neoplasia.
Ilóxica: caracterízase por ser intermitente ou descontinuo, sen secuencia cos alimentos, o que significa que pode ocorrer tanto con alimentos sólidos como líquidos, por exemplo cando existe unha afección motora como a acalasia ou espasmo esofáxico. Doenzas relacionadas
Acalasia
Amigdalite
Cancro
Doenza da tiroide
Enfermidade de Parkinson
Enfermidade de Alzheimer
Enfermidade de demencia por corpos de Lewy
Esclerose Lateral Amiotrófica
Ataxia de Friedreich
Ictus
Miastenia gravis
Quiste tiroideo
Refluxo gastroesofáxico (RGE).
Síndrome de Kearns Sayre
Enfermidade de Wernicke. Tratamentos
A deglución ten diferentes etapas, etapa preoral, oral, farínxea e esofáxica.
Como é basicamente un síntoma, non existen tratamentos curativos específicos, pero hai que buscar o tratamento da patoloxía subxacente que provoca a disfaxia. Así, concretamente sobre a disfaxia existen tratamentos paliativos, que tratan de mellorar ou previr o proceso de deglución, debendo adaptarse sempre ao proceso específico da persoa que a padece: Evite a inxestión de alcohol picante, excitante e calquera outro factor que poida interferir co proceso de deglución. Nos casos en que sexa necesario, asociar fármacos como protectores gástricos para reducir a incidencia de complicacións ( esófago de Barrett ).
Adaptar a textura dos alimentos e dos líquidos aos que mellor trague a persoa, utilizando espesantes, trituradores e similares.
Dilatar a zona con estreitamento ou reducir a presión do esfínter esofáxico inferior (Cardia) mediante esofagomiotomía.
Paralizar parte da musculatura usando toxina botulínica.
Use unha sonda nasogástrica, unha sonda delgada que vai dende o nariz até o estómago, a través do cal se introducen alimentos e bebidas.
Realizar unha gastrostomía, unha intervención cirúrxica menor que introduce un tubo directamente no estómago a través da parede anterior do abdome e a través do cal se realiza parte ou a totalidade da comida e bebida.
O tratamento é realizado por logopedas ou logopedas (Latinoamérica). Uso de espesantes e augas en xel
Para os tratamentos de disfaxia, é importante que o paciente poida ter a mellor calidade de vida posible. Para conseguilo, existen varias solucións como espesantes e augas en xel.
Os espesantes poden cambiar a consistencia dos alimentos. Entre as características destes atopamos que: Aumentan a viscosidade dos alimentos ou bebidas.
Aumentan o tempo de tránsito até o cruzamento dixestivo-respiratorio.
Hai espesantes que son resistentes á amilase.
Algúns outros non alteran o sabor da comida.
Manteñen estable a viscosidade dos líquidos.
Permiten quentar e conxelar alimentos.
Manteñen a transparencia dos líquidos.
Por outra banda, as augas xelificadas adoitan ter unha textura de pudim. Tamén conteñen fibra, que axudan a regular o tránsito intestinal e garanten un adecuado nivel de hidratación. Outra característica é que facilita a produción de saliva, moi útil para as persoas con esta patoloxía.