proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Jesús de Polanco

Jesús Polanco Gutiérrez, coñecido habitualmente como Jesús de Polanco, nado en Madrid o 7 de novembro de 1929 e finado o 21 de xullo de 2007 na mesma cidade, foi un empresario español do sector da comunicación. Carreira profesional
Orfo desde neno, pagou os estudos vendendo libros a domicilio. Licenciado en Dereito pola Universidade Complutense en 1953, comezou a súa traxectoria profesional en tarefas editoriais e de comercialización de libros. En 1958 fundou a Editorial Santillana.
Coa reforma educativa do ministro José Luis Villar Palasí, concretada na Lei Xeral de Educación de 1970, a editorial conseguiu un grande éxito, ao publicar libros de texto adaptados ao novo contexto con máis rapidez cás outras empresas. Crea en 1972 o grupo Timón e un ano despois incorpórase ao grupo fundador do xornal El País onde chegará a exercer de conselleiro delegado e presidente. En 1976 empézase a publicar ese xornal, que se converte rapidamente nunha referencia socialdemócrata durante a transición española. En 1984 crea a sociedade (ou holding) Promotora de Informacións Sociedade Anónima (PRISA). En 1985 constitúe a Sociedade Española de Radiodifusión (SER), dentro do grupo Unión Radio, que preside desde 1993. Tras iso, continuou expandindo os seus negocios editoriais e multimedia a Hispanoamérica ou Europa. A súa ideoloxía socialdemócrata achegouno ao PSOE e aos seus líderes, e os medios de comunicación do grupo compartían todos eles unha orientación semellante.
Posuía o 64% das accións do grupo PRISA, e un dos grupos de medios de comunicación máis importantes de Europa con negocios en xornais (xeneralistas e deportivos), radio, televisión (dixital e analóxica), ademais do sector editorial, con editoriais de distinto perfil. En 2005 foi incluído por primeira vez na lista dos máis ricos do mundo da revista Forbes dos Estados Unidos ocupando a posición 210. O 16 de novembro de 2006, o consello de administración de PRISA decidira nomear como sucesor á fronte do grupo dos medios ao seu fillo, Ignacio Polanco Moreno, de 52 anos de idade. Premios, títulos e cargos
Era membro da Academia Europea das Artes e das Ciencias e do Padroado da Fundación de Axuda contra a Drogadicción. Foi nomeado (1997) fillo adoptivo de Cantabria. Doutor honoris causa en Humanidades pola Universidade Brown de Providence (1997) e membro de honra do Instituto Caro y Cuervo de Bogotá, polo seu labor de difusión da lingua española.
Ademais recibiu o Premio Juan Lladó (1994), o Premio Montblanc ao mecenado das artes (2003), a medalla de ouro do Spanish Institute de Nova York (2002) e era membro da Lexión de Honra de Francia dende 2004. Vida persoal
Estivo casado en dúas ocasións. Isabel Moreno Puncel foi a súa primeira muller, coa que tivo catro fillos, e da que separou en 1989 logo de 32 anos de matrimonio. O 31 de marzo de 1992 casa coa empresaria galega Mariluz Barreiros, da que se separa en 2003 logo de 19 anos de convivencia.
Faleceu aos 77 anos de idade, o 21 de xullo de 2007 vítima dun mieloma múltiple, enfermidade hematolóxica que afecta, principalmente, á medula ósea.
Jet set

Jet set é un termo xornalístico empregado para referirse a un grupo social de persoas ricas que participan en actividades sociais polo xeral inacadables economicamente polo común dos individuos. O termo é un anglicismo derivado do estido de vida deste grupo social exclusivo, que acostuma a viaxar en avións, coñecidos en inglés co nome jet aircrafts. Atribúeselle a creación deste termo ó xornalista Igor Cassini, que traballaba no New York Journal-American.
Nos anos 50 os traslados en avión estaban practicamente reservados a persoas ricas. Posteriormente abaratáronse, facendo que fosen accesibles a un maior número de persoas. De tódolos xeitos o termo jet set séguese empregando para identificar a aqueles individuos con patrimonio abondo e tempo como para viaxar regularmente por pracer. Tamén serve para referirse á xente que se traslada en avión privado.
Os membros orixinais desta elite social foron persoas famosas que se deixaban ver e fotografar en lugares públicos, como restaurantes e salas de festa. Federico Fellini fixo un retrato do estilo de vida deste grupo na súa obra La dolce vita, de 1960.
Jeton de Vermeil

O Jeton de Vermeil é un premio que recoñece a consecución de logros académicos en materia numismática, outorgado anualmente pola Sociedade Francesa de Numismática a un investigador estranxeiro (non francés). Paralelamente, cada tres anos concédeselle tamén ao presidente saínte da sociedade. Durante as súas primeiras edicións coñeceuse como Medalla de Vermeil. Historia
Os galardoados reciben unha ficha monetiforme que foi deseñada e gravada en 1932 polo artrista Lucien Bazor, que na época era gravador xeral das moedas francesas na Monnaie de Paris.
A creación deste premio foi posible grazas ao legado de 8. 000 francos (de 1926) deixado á Sociedade Francesa de Numismática polo comandante Pierre Babut no seu testamento. Babut, que faleceu o 28 de decembro de 1926, fora presidente da sociedade en dous períodos, entre 1907 e 1908, e entre 1912 e 1913, e foi un dos máis grandes coleccionistas de moedas da monarquía francesa do primeiro terzo do século XIX.
En febreiro de 1927, a sociedade cumpriu o desexo de Batut de que o seu legado fose destinado a unha medalla dedicada aos seus membros e, tras considerar varias opcións, o 4 de marzo de 1933 presentóuselles aos socios a primeira psoposta de medalla. A Sociedade decidiu daquela cuñar 100 medallas de prata e 200 de bronce e púxoas ao dispor dos seus asociados, mediante compra. A partir de aí, a Sociedade decidiu cuñar novos exemplares para os seus expresidentes e, o 3 de marzo de 1934, estableceu a súa concesión anual a un investigador numismático de nacionalidade non francesa.
Entre os seus receptores están varios dos máis eminentes numismáticos europeos do século XX, como os británicos H. Mattingly (1939), R. A. G. Carson (1971), e entre eles están figuran os españois Leandre Villaronga (1977) e Pere Pau Ripollés (1998).
Jexi

Jexi é un filme estadounidense-canadense de 2019 dirixido por Jon Lucas e Scott Moore. Está protagonizado por Adam DeVine, Alexandra Shipp, Michael Peña, Rose Byrne, Justin Hartley, Wanda Sykes, Ron Funches e Charlyne Yi. Conta a historia dun teléfono intelixente consciente de si mesmo que se apega emocionalmente ao seu propietario socialmente incómodo.
Estreouse o 11 de outubro de 2019 nos cinemas dos Estados Unidos a través de CBS Films e Lionsgate. Foi o último filme estreado por CBS Films, que foi absorbido polo grupo principal de CBS Entertainment para facer filmes para CBS All Access (agora chamada Paramount+). Estreouse en galego o 7 de febreiro de 2024 a través da TVG. Personaxes
Jiao

O jiao (chinés: 角, jiǎo) é unha moeda divisionaria, utilizada no que se coñece como a Grande China, é dicir, a República Popular da China, República da China (Taiwán), Hong Kong (onde se denomina cent, en inglés) e Macau (denominada avo, en portugués). Un jiao equivale á décima parte dun iuan ou dez fen. Emisións
China: emítense moedas e billetes de 1, 2 e 5 jiao, divisionaros do yuan renminbi.
Taiwán: emítense moedas de 5 jiao (cun uso escaso), divisionarios do dólar taiwanés.
Hong Kong: emítense moedas de 1, 2 e 5 jiao (coñecidas tamén como 10, 20 e 50 cents), divisionarios do dólar de Hong Kong.
Macau: emítense moedas de 1, 2 e 5 jiao (coñecidas tamén como 10, 20 e 50 avos), divisionarios da pataca de Macau.
Jiddu Krishnamurti

Jiddu Krishnamurti, nado o 11 de maio de 1895 e finado o 17 de febreiro de 1986, foi un orador de orixe india sobre temas filosóficos e espirituais. A súa carreira tivo dúas etapas claramente diferenciadas. Na primeira, foi alumno e, finalmente, líder do novo movemento relixioso chamado Teosofía. Na segunda, rexeitou a Teosofía e todas as crenzas asociadas a ela, dicindo: "Manteño que a verdade é unha terra sen camiños, e non te podes achegar a ela por ningún atallo, por ningunha relixión, por ningunha seita". Teosofía
Krishnamurti naceu no seo dunha familia brahmana na que entón era a India británica. No inicio da adolescencia, tivo un encontro casual co destacado ocultista e teósofo de alto rango Charles Leadbeater nos terreos da sede da Sociedade Teosófica en Madrás (agora Chennai). Posteriormente foi criado por Annie Besant e Leadbeater, líderes daquela Sociedade. Crían que era un "vehículo" para un esperado Mestre do Mundo. Mentres era novo, Besant controlou a súa vida e gañou un proceso xudicial pola custodia de Krishnamurti e o seu irmán. Liberdade
Cando era novo, Krishnamurti renegou da Teosofía e disolveu a organización mundial (a Orde da Estrela en Oriente) creada para apoiala. Renunciou aos distintos trusts e outras organizacións que estaban afiliadas á Orde da Estrela e á Sociedade Teosófica. Devolveu os cartos e propiedades doadas á Orde, entre elas un castelo nos Países Baixos e 5 000 acres (20 km2) de terra, aos seus doadores. A partir de entón Krishnamurti non aceptou seguidores nin adoradores, pensaba que a relación entre o discípulo e o gurú fomentaba dependencia e a explotación, porén si aceptou apoio económico que lle ofreceron persoas inspiradas no seu traballo e continuou con xiras de conferencias e publicación de libros durante máis de medio século. Contou entre as súas amizades a persoas diversas do mundo da arte, a literatura e a ciencia como George Bernard Shaw, Henry Miller, Aldous Huxley, Van Morrison e David Bohm.
Rexeitou a fidelidade a ningunha nacionalidade, casta, relixión ou filosofía. Logo da disolución da Orde da Estrela pasou o resto da súa vida viaxando polo mundo, falando con grandes e pequenos grupos e individuos. Foi autor de moitos libros, entre eles The First and Last Freedom, The Only Revolution e Krishnamurti's Notebook. Moitas das súas charlas e debates foron transcritas e publicadas.
Instou constantemente á xente a pensar de forma independente e invitounos a explorar e discutir temas específicos xunto con el. A súa temática incluía: a revolución psicolóxica, a natureza da mente, a meditación, a investigación, as relacións humanas e o cambio na sociedade. Subliñou a necesidade dunha revolución na psique de todo ser humano e subliñou que esa revolución non pode ser provocada por ningunha entidade externa, sexa relixiosa, política ou social.
Hoxe en día, algunhas organizacións sen ánimo de lucro na India, Gran Bretaña e Estados Unidos supervisan varias escolas baseándose nas súas opinións sobre a educación. Continúan transcribindo e distribuíndo os seus miles de charlas, discusións en grupo e individuais e escritos en diversas linguas e formatos.
Jillian Banfield

Jillian Fiona Banfield, nada en Armidale en 1959, é unha científica australiana. Traxectoria
É profesora da Universidade de California, Berkeley, nos departamentos de Ciencias da Terra, Ciencias dos Ecosistemas e Ciencia e Enxeñaría de Materiais. Entre os seus traballos máis salientables atópanse publicacións sobre a estrutura e o funcionamento das comunidades microbianas e a natureza, propiedades e reactividade (especialmente o crecemento de cristais) dos nanomateriais. Distincións
Medalla Leeuwenhoek (2023).
Jim Davis

James Robert Davis, nado o 28 de xullo de 1945 en Marion, Indiana, máis coñecido como Jim Davis, é un debuxante de cómics estadounidense, coñecido por ser o creador de Garfield. Biografía
Davis criouse nunha granxa, canda seu pai Jim, seu irmán Dave e súa nai Betty, que tiña 25 gatos. A asma provocou que pasara longas tempadas encamado, tempo que aproveitaba para debuxar. Ao principio non o facía moi ben, mais co tempo foi mellorando a técnica e engadiulle textos aos seus debuxos, e así se forxou como debuxante de tiras cómicas.
Despois de graduarse na universidade -onde coñeceu á súa muller Carolyn - traballou dous anos nunha axencia de publicidade. En 1969, comezou a traballar como axudante de Tom Ryan, o creador da tira cómica Tumbleweeds. Posteriormente, Davis creou a tira cómica de Gnorm Gnat -algo así como Mosquito Gnorm- que, aínda que se publicou nun periódico local de Indiana, non conseguiu vender á compañía nacional de editores de tiras cómicas Paws.
Tras cinco anos publicando as historias do susodito mosquito, Davis decidiu crear a Garfield. Esta vez si lle mercaron as tiras cómicas e empezou a publicarse en 1978 en 41 diarios. Nunca pensou que ese gato chegaría a ter tanto éxito: actualmente Garfield protagoniza a tira cómica con maior difusión en todo o mundo, con máis de 220 millóns de lectores e publicada en máis de 2. 500 periódicos mundiais. Para Jim Davis, a vida con Garfield é simple: "Se nós tratamos ben ao gato, o gato trataranos ben a nós".
Con esa premisa non só creou a tira cómica, senón ducias de best-séllers traducidos a 26 idiomas, unha serie de televisión, dúas películas e trece programas especiais, como ademais todo un merchandising comercializado nunha chea de países.
Jimbo Wales

Jimmy Donal Wales, coñecido como Jimbo Wales, nado en Huntsville o 7 de agosto de 1966, é un informático estadounidense e o fundador da Wikipedia. Traxectoria
Naceu en Huntsville, Alabama, e graduouse nas Universidades de Auburn e Alabama.
Wikipedia
Xunto con Larry Sanger, Wales fundou Wikipedia, unha enciclopedia baseada no concepto wiki e o modelo de software libre.
Wales é membro emérito da xunta directiva da Fundación Wikimedia na actualidade. Tamén forma parte de Wikia, un servizo de aloxamento web de wikis.
Outros
Wales é un admirador do obxectivismo, a filosofía creada por Ayn Rand. Mentres estudaba na Universidade, foi dono e moderador dunha lista de correo denominada "Discusión moderada en Filosofía Obxectivista".
Jinan

Jinan (en chinés: 济南市) é unha importante cidade do leste da China, capital da provincia de Shandong. Situada na ribeira do río Amarelo no seu curso inferior, ascenden ao sur da urbe as estfibacións do sagrado Monte Tai. Conta cunha poboación de 6814000 habitantes (2010 censo prov. ) para unha área municipal de 8177 km².
Na actualidade un centro industrial e de transportes, ten unha longa historia que afunde as súas orixes nalgunha das culturas que conformaron a civilización chinesa (a neolítica cultura de Longshan). Coñecida dende o século VIII aC como Li-hsia, importante vila do estado de Chi, foi un senlleiro centro relixioso budista entre os séculos IV e VII da nosa era, mantendo despois (dinastías Sui, Tang, Song e Ming) un constante crecemento coma destacada capital comercial e administrativa.
Jinfengopteryx

Jinfengopteryx é un xénero representado por unha única especie de dinosauro terópodo trodóntido, que viviu no comezo do período cretáceo, hai aproximadamente entre 143 e 128 millóns de anos, entre o berriasiano e ohauteriviano, o que na actualidade é Asia. Os restos fósiles atopáronse na provincia chinesa de Hebei, na Formación Qiaotou en xullo de 2004. A súa datación é incerta, xa que pode ser tanto do Xurásico superior como do Cretáceo inferior. Eses restos forman un espécime (número CAGS-IG-04-0801), do que temos un esqueleto articulado case completo coas impresións de plumas. Tamén se preservaron varias estruturas ovais pequenas de cor avermellada que poderían ser vestixios de ovos, ou froitos secos ou sementes comidas polo terópodo. De ser así, corroboraría a teoría, baseada na forma dental, de que os trodóntidos eran herbívoros ou omnívoros. O seu nome procede de Jinfeng, o 'fénix áureo', nai de tódalas aves na mitoloxía chinesa e do grego πτερυξ pteryx, que significa 'pluma'. Este animal presentaba unha pouta alongada no segundo dedo das súas patas traseiras. Estas e outras características do seu esqueletoindican que era membro da familia Troodontidae. Os restos coñecidos do jinfengopterix preserváronse con amplas impresións de plumas penáceas, pero carecía doutras aptas para o voo nas súas extremidades traseiras, que si están presentes en dinosauros emparentados como no Microraptor e o Pedopenna. Clasificación
Os autores da descrición orixinal publicada en 2005 consideraron o Jinfengopteryx como o máis basal dos avialanos (aves), e membro da familia Archaeopterygidae. Nun traballo posterior (2007), compararon o Jinfengopteryx e o Archaeopteryx, para poder manter a súa posición de arqueopteríxidos, pero non presentaron unha análise filoxenética. Así e todo, Luis Chiappe sinala que Jingengopteryx aparenta ter máis en común cos trodóntidos, como a pouta alongada no segundo dedo; e outros especialistas pensaron tamén que pertencería a este grupo. En 2006, Xu e Norell tamén suxeriron que Jinfengopteryx era un trodóntido, baseándose na estrutura xeral do corpo e as características dos dentes. En 2007 unha análise das relacións dos trodóntidos, dromeosáuridos e as primeiras aves realizada por Turner e os seus colaboradores sinala que o Jinfengopteryx é un trodóntido, e así inclúen nese grupo, notando que é o primeiro espécime de trodóntido con evidencia de plumas. Finalmente, Turner e os seus colaboradores en 2012 estableceron firmemente a Jinfengopteryx como un trodóntido, afín os innomeados IGM 100/1126 e IGM 100/1323 (conservados no Instituto de Xeoloxía de Mongolia en Ulán Bátor, creando a subfamilia Jinfengopteryginae.
Jmol

Jmol é un visor de código aberto de estruturas químicas en 3D. Jmol devolve unha representación tridimensional dunha molécula que pode usarse como ferramenta de ensino ou para a investigación, por exemplo en química e bioquímica. É software libre e de código aberto, escrito en Java e por iso pódese executar en Windows, Mac OS X, Linux e sistemas Unix. Existe unha aplicación independente e un kit de ferramentas de desenvolvemento que pode integrarse noutras aplicacións Java. A característica máis notable é unha miniaplicación (applet) que se pode integrar en páxinas web para mostrar as moléculas de moitas formas. Por exemplo, as moléculas pódense mostrar como modelos de "bóla e pau", modelos "que enchen o espazo", modelos de "cinta" etc. Jmol é compatible cunha ampla gama de formatos de ficheiro moleculares, incluíndo Protein Data Bank (PDB), ficheiro de información cristalográfica (CIF), MDL Molfile (mol) e Chemical Markup *Language (CML).
A miniaplicación Jmol, entre outras capacidades, ofrece unha alternativa á aplicación (plug-in) Chime, que xa non está baixo desenvolvemento activo. Aínda que Jmol ten moitas características que non están dispoñibles en Chime, non pretende reproducir toda a funcionalidade de Chime (en particular, o modo de Sculpt ou esculpir). Chime require instalar un plug-in en Internet Explorer 6. 0 ou Firefox 2. 0 de Microsoft Windows, ou en Netscape Communicator 4. 8 en MacintoshVOS/9. Jmol require instalar Java e funciona nunha ampla variedade de plataformas. Por exemplo, Jmol é completamente funcional en Mozilla Firefox, Internet Explorer, Opera, Google Chrome e Safari.
JoAnn Hardin Morgan

JoAnn Hardin Morgan, nada en Huntsville (Alabama) o 4 de decembro de 1940, é unha enxeñeira aeroespacial estadounidense que foi pioneira no programa espacial dos Estados Unidos como a primeira enxeñeira muller da NASA e a primeira muller en obter o cargo de Executivo Sénior no John F. Kennedy Space Center. Polo seu traballo na NASA foi galardoada polo presidente dos Estados Unidos Bill Clinton en 1995 e 1998. Antes do seu retiro en 2003 pasou por diferentes postos de liderado nos 40 anos de programas espaciais da NASA. Morgan foi directora de Relacións Externas e Desenvolvemento de Negocios durante os seus últimos anos no Centro Espacial. Traxectoria
JoAnn Hardin é a maior dos catro fillos de Don e Laverne Hardin, piloto da Armada dos Estados Unidos en Redstone Arsenal durante a segunda guerra mundial. Mentres estaba na secundaria a súa familia mudouse a Titusville (Florida) onde o seu pai traballaba en Cabo Cañaveral como administrador de artillaría no programa de foguetes do Exército dos Estados Unidos. Logo de graduarse na escola secundaria en xuño de 1958 uniuse á Axencia de Mísiles Balisticos da Armada en Cabo Cañaveral como asistente civil de enxeñaría. No inverno de 1958 inscribiuse na Universidade de Florida en Gainesville onde estudou matemáticas. Durante os veráns continuaba traballando en Cabo Cañaveral baixo a mentoría do enxeñeiro Wernher von Braun. Durante o seu traballo como asistente de enxeñaría tivo experiencia como deseñadora de sistemas de lanzamento de foguetes para os primeiros programas de voo da NASA. Logo de licenciarse en Matemáticas pola Universidade de Jacksonville en Alabama en 1963 foi a traballar para a NASA no Centro Espacial John. F. Kennedy como enxeñeira aeroespacial. Centro Espacial John F. Kennedy
En 1963 comezou o seu traballo a tempo completo no Centro Espacial Kennedy, sendo a única muller enxeñeira durante moito tempo no lugar. Tamén foi a única muller enxeñeira na sala de lanzamento durante a misión Apolo 11 o 16 de xullo de 1969.
Morgan lembra con humor que "durante os primeiros 15 anos traballaba nun edificio sen baño para mulleres", e "foi un gran día cando finalmente houbo un". Premios e recoñecementos
1995 - foi incluída no Salón da Fama da Muller de Florida.
1991 - Recibiu unha medalla de liderado excepcional.
1996 - Recibiu o premio "Servizo distinguido" pola Space Coast Chapter of Federally Employed Women.
Joan Baez

Joan Chandos Báez, nada en Staten Island (Nova York) o 9 de xaneiro de 1941, é unha cantante estadounidense de folk, chamada a raíña da canción protesta e coñecida pola súa actividade pública a prol do pacifismo. Traxectoria
En 1951 foi vivir a Bagdad durante un ano, e á volta instalouse coa súa familia en California. En 1958 a súa familia trasladouse a Belmont (Massachusetts), nese momento a capital da música folk americana, e Baez comezou a cantar en clubs locais. Nun club de Cambridge gravou o seu primeiro tema xunto con outros artistas. En 1959 participou no Festival Folk de Newport e gravou o seu primeiro álbum, Joan Baez. En 1962 saíu o segundo álbum, Joan Baez, Vol. 2 e o terceiro Joan Baez in Concert, parts 1 and 2. Pacifisca convencida opúxose á intervención norteamericana no Vietnam (1964)
O 5 de marzo de 2010, durante un concerto no Teatro García Barbón de Vigo, fixo unha versión do poema "Adiós ríos, adiós fontes" de Rosalía de Castro, baseada na adaptación musical de Amancio Prada. Discografía
Joan Baez (1960)
Joan Baez 2 (1961)
In Concert (1962)
In Concert (1963)
Joan Baez 5 (1964)
Farewell Angelina (1965)
Noel (1966)
Joan (1967)
Baptism (1968)
Any Day Now (1968)
David's Album (1969)
One Day at a Time (1970)
The First Ten Years (1970)
Blessed Are (1971)
Carry It On (1972)
Come from the Shadows (A&M) (1972)
The Ballad Book (Vanguard) (1972)
Where Are You Now, My Son? (1973)
Hits, the Greatest and Others(1973)
Gracias a la Vida (Here's to Life) (A&M) (1974)
Diamonds and Rust (1975)
Live in Japan (Vanguard) (1975)
Love Song Album (1976)
From Every Stage (A&M) (1976)
Gulf Winds (1976)
Blowing Away (Portrait) (1977)
Best of Joan Baez (A&M) (1977)
Honest Lullaby (Portrait) (1979)
Country Music (Vanguard) (1979)
Rare, Live and Classic (1993)
Joan Busquets

Joan Busquets i Grau, nado en El Prat de Llobregat no ano 1946, é un arquitecto e urbanista catalán de fama internacional. Titulouse na Universidade Politécnica de Cataluña en 1969 e doutorouse na mesma en 1975, ocupando actualmente a cátedra de urbanismo. Tamén é catedrático da Harvard Graduate School of Design da Universidade Harvard dende 2002, e profesor convidado e consultar en universidades de disversos países. A súa firma de arquitectura BAU (B Arquitectura i Urbanisme SL) ten sede en Barcelona. No ano 2011 foi galardoado co Premio Erasmus, un premio anual que outorga a Fundación Praemium Erasmianum a persoas ou institucións que fixeron contribucións excepcionais nos eidos da cultura, humanidades, ciencias sociais e arte, "en recoñecemento ao seu impresionante e multifacético traballo no eido da planificación urbanística". Publicacións
1992: Barcelona: Evolución urbanística de una ciudad compacta, ISBN 978-8476284582
1994: Barcelona, ISBN 978-8471005366
1999: La urbanización marginal, ISBN 978-8483013250
2008: Ciutat Vella de Barcelona: Un Passat amb futur, ISBN 978-8476095669
Joan Cornellà

Joan Cornellà Vázquez, nado en Barcelona o 11 de xaneiro de 1981, é un ilustrador e autor de banda deseñada catalán. As súas viñetas caracterízanse por ser unha mestura entre surrealismo e humor negro. Gañou recoñecemento a través da difusión das súas obras por Facebook.
É defensor da ilimitación da liberdade de expresión.
As súas historietas seguen o mesmo esquema de seis viñetas mudas. Ademais, nunca trata temas locais ou relacionados cun país concreto. Biografía
Colaborou en publicacións como La Cultura del Duodeno, El Periódico, Le Monde, TMEO, o diario Ara e The New York Times.
No 2009, gañou a terceira edición do Premio Josep Coll na categoría de menores de 30 anos con Abulio, publicado o ano seguinte por Ediciones Glénat.
Máis tarde empezaría a colaborar coa revista El Jueves realizando historietas para a sección de actualidade. No 2012, aparece Fracasa mejor, unha selección das historietas en branco e negro realizadas durante os tres anos anteriores. Gran parte do material é inédito, aínda que tamén contén material publicado en El Jueves e diversos fanzines.
No 2013, publica Mox Nox, unha recompilación de historietas mudas dunha soa páxina e autoconclusivas, cuxo contido está considerado humor negro e absurdo.
Joan Feynman

Joan Feynman, nada en Queens (Nova York) o 31 de marzo de 1927 e finada o 21 de xullo de 2020, foi unha astrofísica americana. Fixo contribucións importantes ao estudo de temas relacionados co vento solar, relacións Sol-Terra e física magnetosférica. En particular, Feynman foi coñecida por desenvolver a comprensión da orixe das auroras polares, e por crear un método para predicir as manchas solares. Vida temperá
Feynman criouse en Far Rockaway, Queens, Cidade de Nova York, xunto co seu irmán máis vello, Richard Feynman. A súa familia era orixinaria de Rusia e Polonia; ambos os proxenitores eran xudeus asquenací. Como o seu irmán, Joan foi unha nena inquisitiva, e mostrou interese en comprender o mundo natural dende unha idade temperá. Aínda así, tanto a súa nai como a súa avoa intentaron disuadila do seu interese pola ciencia. A pesar disto, o seu irmán Richard sempre alentou a súa curiosidade sobre o universo, a introduciu no coñecemento das auroras e fixo dela, con 5 anos, a súa 'axudante de laboratorio'. Convenceuse de que, efectivamente, podía estudar ciencia, cando se topou cun gráfico baseado nas investigacións da notable astrónoma Cecilia Payne-Gaposchkin. Formación
Feynman graduouse na Universidade de Oberlin. Máis tarde asistiu á Universidade de Siracusa, onde estudou teoría do estado sólido no departamento de física dirixido por Melvin Lax. Durante os seus anos de licenciatura, Feynman tomou un ano sabático para vivir en Guatemala, onde estudou a antropoloxía dos maias que alí viviron. Feynman finalmente conseguiu o seu doutoramento en física en 1958. A súa tese trataba sobre a "absorción de radiación infravermella en cristais de estruturas reticulares tipo diamante". Tamén realizou traballo pos doutoral na Universidade de Columbia. Carreira
Entre 1960 e 1962 estivo retirada da investigación para poder coidar ós seus dous fillos, caendo na depresión e sendo aconsellada de volver ó traballo por un terapeuta. Volveu traballar, primeiro a tempo parcial, no Columbia University’s Lamont-Doherty Earth Observatory, onde comezou o estudo da magnetosfera.
No 1971 comezou a traballar no Ames Research Center da NASA. Posteriormente, pasou ó High Altitude Observatory no National Center for Atmospheric Research en Boulder, Colorado, á National Science Foundation (NSF) e ó Boston College, pasando no 1985 ó Jet Propulsion Laboratory (JPL) en Pasadena, California, onde remataría a súa carreira e ó que seguiría ligada despois.
Durante a súa carreira, Feynman foi autora ou coautora de máis de 100 publicacións científicas. Tamén editou tres libros científicos. Premios e honras
Feynman foi elixida dúas veces secretaria da Sección de Física Solar e Interplanetaria da Unión Americana de Xeofísica.
En 2002, Feynman foi designada como unha dos científicos sénior de elite do JPL.
No mesmo 2002, foille outorgada como distinción a Medalla ao Logro Excepcional da NASA.
Joan Fontcuberta

Joan Fontcuberta i Villà, nado o 24 de febreiro de 1955 en Barcelona, é un artista, docente, ensaísta, crítico e promotor de arte catalán especializado en fotografía, premio David Octavious Hill pola Fotografisches Akademie GDL de Alemaña en 1988, Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres polo Ministerio de Cultura en Francia en 1994, Premio Nacional de Fotografía, outorgado polo Ministerio de Cultura de España en 1998 e Premio Nacional de Ensaio en 2011. Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Información, Fontcuberta é profesor de Estudos de Comunicación Audiovisual na Universidade Pompeu Fabra de Barcelona e na Universidade Harvard de Cambridge, Massachusetts, funcións que desenvolve simultaneamente coa súa colaboración con diversas publicacións especializadas en imaxe. En 1980 foi cofundador da revista PhotoVision, editada en formato bilingüe español e inglés, ocupando o cargo de redactor xefe.
Como promotor de eventos relacionados coa arte fotográfica, organizou as Xornadas Catalás de Fotografía en 1979, e en 1982 colaborou na constitución da Primavera Fotográfica de Barcelona. En 1984 foi o comisario da exposición Idas y Caos. Vanguardias fotográficas en España 1920-1945, exhibida na Biblioteca Nacional de Madrid e no Centro internacional de Fotografía (ICP) de Nova York, e máis tarde Creación Fotográfica en España 1968-88 exhibida no Museo Cantini de Marsella e no Centro de Arte Santa Mónica de Barcelona. En 1996 foi nomeado director artístico do Festival Internacional de Fotografía de Arlés. En 1998 obtivo o Premio Nacional de Fotografía do Ministerio de Cultura de España. En 2011 obtivo o Premio Nacional de Ensaio que concede o Ministerio de Cultura pola súa obra La cámara de Pandora.
A súa extensa obra fotográfica caracterízase polo uso de ferramentas informáticas no seu tratamento e a súa presentación de xeito interactivo co espectador. Ao igual que outros artistas contemporáneos, representa unha visión crítica da realidade, as verdades fotográficas, históricas ou ficticias a través da fotografía e o seu contexto.
Entre 1985 e 2001, a obra de Fontcuberta foi exposta en máis de trinta museos e salas de arte de Europa, Norteamérica e o Xapón, como o Museo Folkwang de Essen en 1987, o Museo de Arte Moderna de Nova York en 1988, o Centro Andaluz de Arte Contemporánea en 1989, o IVAM de Valencia en 1992, a Parco Gallery de Tokyo en 1992, o Museo de Belas Artes de Bilbao en 1995, o Museo do Elíseo de Lausana en 1999, o Museo Nacional de Arte de Cataluña de Barcelona en 1999, ou o Museo Redpath de Montreal en 1999.
A súa obra foi adquirida por coleccións públicas, especialmente dos Estados Unidos, Alemaña, Francia, España e a Arxentina, como o Centro Pompidou de París, o Museo Metropolitano de Arte e o Museo de Arte Moderna de Nova York, o Art Institute de Chicago, o Museum für Kunst und Gewerbe de Hamburgo, o IVAM de Valencia e o Museo de Belas Artes de Buenos Aires.
O día 7 de marzo de 2013 Fontcuberta gañou o prestixioso Premio Internacional de Fotografía Hasselblad.
Joan Francesc Mira

Joan Francesc Mira i Casterà, nado en Valencia en 1939, é un escritor, antropólogo e sociólogo valenciano. Traxectoria
Estudou filosofía en Roma e Valencia, obteu praza de catedrático de grego de instituto en 1965, residiu en Francia e colaborou no Laboratoire d'Anthropologie Sociale da Sorbona, foi profesor da Universidade de Princeton (1978-1979) e a súa volta a Valencia dirixiu o Institut Valencià de Sociologia i Antropologia Social (1980-1984), en 1982 fundou o Museu d'Etnologia de València. Foi profesor da Universidade Jaume I de Castellón (1991-2005) e presidente da Acció Cultural del País Valencià (1992-1999), politicamente é militante do Bloc Nacionalista Valencià.
Autor de libros de ensaio e sobre a situación do nacionalismo valenciano e do valenciano, como novelista El bou de foc foi clave polo que significiou na recuperación da novela valenciana e ruptura coa narrativa tradicional valenciana. Narrativa
El bou de foc (1974) - novela
El cucs de seda (1975) - relatos
El desig dels dies (1981) - novela
Viatge al final del fred (1983) - novela
El treballs perduts (1989) - novela
Borja Papa (1996) - novela
Quatre qüestions d'amor (1998) - relatos
Purgatori (2002) - novela
Ensaios
Som. Llengua i Literatura (1974)
Un estudi d'antropologia social al País Valencià (1974)
Els valencians i la terra (1978)
Introducció a un País (1980)
Població i llengua al País Valencià (1981)
Crítica de la nació pura (1985)
Hèrcules i l'antropòleg (1994)
Sense música ni pàtria (1995)
Sobre la nació dels valencians (1997)
Cap d'any a Houston (1998)
Joan Jett

Joan Jett, nada co nome de Joan Marie Larkin en Filadelfia (Pensilvania) o 22 de setembro de 1958, é unha actriz, cantante, produtora e guitarrista estadounidense. É coñecida polos seus hits "I Love Rock 'N Roll", que estivo no número 1 das listas do Billboard do 20 de marzo ao 8 de maio de 1982, "Crimson and Clover", "Do You Wanna Touch Me", "Light of Day", "I Hate Myself For Loving You", "Little Liar" e "Love Is All Around".
Probablemente Joan Jett sexa a figura feminina máis importante da historia do rock. Bandas como Bikini Kill, Shonen Knife, L7, The Yeah Yeah Yeahs, Kittie, The Donnas ou Hole declararon publicamente a influencia de Joan na súa música. Traxectoria
Aos 15 anos, Joan formou The Runaways con outras tres rapazas, Sandy West, Lita Ford e Cherie Currie. Joan cantaba, tocaba a guitarra rítmica e escribía moito do material da banda. A banda gravou cinco LPs e xirou por todo o mundo tendo de abreconcertos entre outros a Cheap Trick, Van Halen e Tom Petty and The Heartbreakers. Tiveron especialmente éxito no Xapón.
Mentres que The Runaways eran moi populares en Europa, Xapón, Australia, Canadá e tamén en Suramérica, eles non tiveron o mesmo éxito nos Estados Unidos. Parte diso debeuse a que este país, e a súa prensa musical especialmente, non estaba acostumada a que unha banda de mulleres adolescentes fixese música en serio. The Runaways separouse en 1979.
Foi nesa época cando Jett, considerada unha figura na escena punk rock, produciu o único álbum de The Germs. Esta gravación é considerada o equivalente estadounidense do Never Mind The Bollocks dos Sex Pistols.
Na primavera de 1979, Joan foi a Inglaterra para comezar unha carreira en solitario. Mentres estivo alí, fixo tres temas cos ex-Sex Pistols Paul Cook e Steve Jones (unha delas era unha versión temperá de "I Love Rock N' Roll"). De volta aos Ánxeles, Joan comezou a rodar unha película baseada en The Runaways chamada We're All Crazee Now! . A película nunca foi editada, pero durante a realización do proxecto Joan coñeceu ao compositor e produtor Kenny Laguna. Fixéronse bos amigos e decidiron traballar xuntos.
Jett e Laguna entraron nos estudios The Who’s Ramport Studios para gravar o debut en solitarios da primeira. O disco Joan Jett foi editado en Europa, pero nos Estados Unidos nada menos que 23 grandes selos rexeitaron o disco. Jett e Laguna editárono independentemente no seu propio selo Blackheart Records. Deste xeito, Jett converteuse na primeira intérprete feminina en crear o seu propio selo discográfico.
A parella usou os seus aforros persoais para gravar a crear o seu propio sistema independente de distribución, moitas veces vendendo os álbums no seu coche despois dos concertos.
Coa axuda de Laguna, Jett formou The Blackhearts. A banda foi creada a comezos dos anos 80, e ademais de Jett estaba composta por Ricky Byrd, John Doe, Gary Ryan e Eric Ambel.
Joan Rovira i Roure

Joan Rovira Roure, nado en Barcelona o 5 de decembro de 1899 e finado en Lleida o 27 de agosto de 1936, foi un avogado do Estado e político español executado ao comezo da guerra civil española Traxectoria
Joan Rovira Roure foi un avogado do Estado e político da Lliga Rexionalista que nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1932 foi escollido deputado para o Parlamento de Cataluña pola demarcación de Lleida.
Durante a Segunda República Española, Rovira foi alcalde de Lleida desde 1935. Por este motivo foi detido e xulgado de forma irregular por un tribunal popular o 18 de agosto de 1936. Condenado á morte, foi fusilado o 27 de agosto de 1936 en Lleida.
Foi o pai do tamén político Juan Rovira Tarazona.
Joan Semmel

Joan Semmel, nada o 19 de outubro de 1932 na cidade de Nova York, é unha pintora feminista estadounidense, profesora e escritora. É coñecida por pintar a escala grande, con espidos realistas e autorretratos do seu propio corpo dende a súa perspectiva que olla dende abaixo. Recoñecementos
Entre os galardóns de Semmel cóntanse o "Women’s Caucus for Art Lifetime Achievement Award" (2013) o "Anonymous Was A Woman Award" (2007), o "Richard Florsheim Art Fund Grant" (1996), "Distinguished Alumnus Award", Cooper Union (1985), "Yaddo Residency" (1980), "Macdowell Colony Residency" (1977), e o "National Endowment for the Arts" (1980, 1985). "
Joana Masó

Joana Masó Illamola, nada en 1978, é unha filóloga, investigadora, tradutora, editora e profesora universitaria española. Traxectoria
Licenciada en Letras modernas pola Universidade de París VII Denis Diderot e en Letras clásicas pola Universidade de París IV París-Sorbonne, cursou o doutoramento na Universidade de París 8 e a Universidade de Barcelona. É profesora de literatura francesa na Universidade de Barcelona e investigadora da Cátedra UNESCO Mulleres, desenvolvemento e culturas. Traduciu textos de crítica e filosofía francesa contemporánea de Hélène Cixous, Jacques Derrida, Catherine Malabou, Jean-Luc Marion e Jean-Luc Nancy, e publicou artigos e edicións sobre algúns destes autores. Entre outros, editou os seguintes libros: La llengua m’és l’únic refugi, de Hélène Cixous (Lleonard Muntaner, 2009), os textos de Jacques Derrida sobre arte e estética, Penser à ne pas voir. Écrits sur lles arts du visible 1979-2004 con G. Michaud (La Différence, 2013) e Lles Arts de l’Espace. Écrits et interventions sur l’architecture (La Différence, 2015). Traballou no comisariado de exposicións e codirixido a colección Ensayo en Ellago Ediciones.
Joaquina Castelao Genme

Joaquina Castelao Genme nada no século XIX e finada en Rianxo o 24 de xaneiro de 1945, foi unha muller galega coñecida por ser a nai de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Traxectoria
Era filla de Xosé Manuel Castelao, coñecido como Pepe de Castelao, e Teresa Gemme. Casou en 1885 con Mariano Rodríguez Dios, con quen tivo tres fillos: Afonso Daniel (1886-1950) nado en Rianxo, Xosefina (Fina, 1897-1974) e Tareixa (1899-2000) nadas na Arxentina.
Aos tres meses do nacemento de Afonso Castelao, o seu home emigrou á Arxentina, onde abriu un negocio. A finais de 1895, emigrou co seu fillo Daniel a Bernasconi, na Pampa arxentina. En 1900 a familia decidiu volver a Galiza para que Castelao estudase medicina en Santiago de Compostela.
Joaquín Ares Díaz

Joaquín Ares Díaz, nado en Guillade (Mondoñedo) en 1880 e finado no mesmo concello en 1961, foi un artesán e sindicalista galego. Traxectoria
Foi aprendiz de ebanistaría en Mondoñedo. Trasladouse a Barcelona, onde asistiu a clases nocturnas na Escola de Artes. Regresou a Mondoñedo en 1909 establecendo un taller en Guillade. Na República foi fundador e primeiro presidente da Agrupación Socialista de Mondoñedo, e tamén fundou o grupo da Unión General de Trabajadores del Campo dependente da anterior e a Sociedad de Seguro del Ganado que loitou pola industrialización e modernización das infraestruturas do sector agropecuario mindoniense. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi expedientado por responsabilidades políticas.
Joaquín Costa

Joaquín Costa Martínez, nado en Monzón (provincia de Huesca) o 14 de setembro de 1846 e finado en Graus (Huesca) o 8 de febreiro de 1911, foi un político, xurista, economista e historiador aragonés. Foi o maior representante do movemento intelectual coñecido como Rexeneracionismo. As súas ideas de progreso tiñan como referente a modernización e europeización da sociedade e a economía española. Traxectoria
Naceu dentro dunha familia campesiña modesta polo que tivo que estudar ó tempo que traballaba, estudou dereito e filosofía, exerceu como letrado en Cuenca e en Huesca, accedeu ó corpo de notarios exercendo en Granada e Xaén e posteriormente en Madrid, onde tamén foi profesor da Institución Libre de Enseñanza. En 1904, xa enfermo, retirouse á localidade de Graus para pasar os últimos anos da súa vida.
Joaquín Ezquerra del Bayo

Joaquín Ezquerra del Bayo, nado en Ferrol o 11 de setembro de 1793 e finado en Tudela (Navarra) o 14 de agosto de 1859, foi un enxeñeiro galego, un dos fundadores da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais. Traxectoria
En 1810, logo da Guerra da Independencia Española, marchou a Francia ao ser partidario de Napoleón Bonaparte. Ao regreso a España ingresou na Escola de Enxeñeiros de Camiños e Canles. Entre 1830 e 1835 estivo cunha bolsa en Freiberg (Saxonia), e en 1833 asistiu ao Congreso de Breslau.
Foi Inspector xeral do Corpo de Enxeñeiros de Minas, professor de Laboreo de Minas e de Mecánica Aplicada na Escola Especial do mesmo corpo, amais de membro de diversas sociedades científicas e autor de obras e treballos industriais
Interveu no proxecto de condución de augas a Madrid desde os ríos Lozoya e Guadalix. Obras
Enxeñaría
Elementos de laboreo de minas. Santiago de Compostela, 1839. Imprenta de los Tribunales.
Memorias sobre las minas nacionales de Rio-Tinto. Santiago de Compostela, 1852. Imprenta da viúva de Don Antonio Yenes.
Indicaciones geognósticas sobre las formaciones terciarias del Centro de España.
Apuntes geognósticos y mineros sobre una parte del Mediodía de España.
Observaciones geognósticas y mineras sobre la sierra del Moncayo.
Algo sobre los huesos fósiles de las inmediaciones de Madrid.
Descripción de la sierra Almagrera y su riqueza actual.
Sobre el estado actual, y marcha progresiva de las minas del barranco Jaroso de Sierra Almagrera.
Datos sobre la estadística minera de España en 1839.
Indicaciones geognósticas sobre las formaciones terciarias del Centro de España. Sobre los antiguos diques de la cuenca terciaria del Duero.
Resumen estadístico razonado de la riqueza producida por la industrua minera en España durante el año 1814.
Geología. Nieves perpetuas y bloques erráticos.
Descripción geognóstica y minera de los criaderos de Santa Cruz de Mudela.
Descripción geognóstica y minera de la provincia de Zamora.
Descripción geognóstica y minera de la provincia de Palencia.
Sobre el carbón de piedra de Castilla la Vieja.
Sobre la producción de los metales preciosos.
Elementos de laboreo de minas.
Memoria sobre las minas nacionales de Riotinto.
Ensayo de una descripción general de la estructura geológica del terreno de España en la Península.
Sobre los escoriales de fundiciones antiguas en España.
Die Bergwerke von Hiendelaencina in der provinz de Guadalajara.
Geonostiche übersichtskarte von Spanien.
Observaciones sobre el estado actual y mejoras que admiten las labores de beneficio de las minas de Riotinto.
Modernos descubrimientos en el interior de África.
Sobre la fosforita de Logrosán.
Sobre la necesidad de trazar la línea meridiana en varios puntos del territorio de la Península.
Literatura
Pasatiempos literarios. Madrid, 1856. Lendas.
Parangón entre el esclavo y el propietario libre en el siglo XIX. Madrid, 1856.
Viaje por el Norte de Europa hasta Suecia y Noruega. Madrid, 1857.
Tradución
Lyell, C. (1847): Elementos de geología. Madrid, Imprenta de Don Antonio Yenes.
Joaquín Fernández Barcia

Joaquín Fernández Barcia, coñecido como El Negro, nado en Mourente (Pontevedra) o 10 de agosto de 1906 e finado en Poio o 2 de decembro de 1936, foi un carpinteiro e político galego. Traxectoria
Ebanista, afiliado á Sociedade de Ebanistas afecta á UGT. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e estivo preso. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 refuxiouse en Vigo na casa duns parentes. O 25 de agosto foi recoñecido por un policía pontevedrés que estaba en Vigo para efectuar un servizo e foi detido. Acusado de participar na requisa efectuada na armería de Ruperto Santos e nos feitos revolucionarios de xullo, arengando e alentando os grupos rebeldes. O 20 de novembro foi xulgado en consello de guerra en Pontevedra por rebelión militar con Eduardo Muíños Búa, Manuel Dios Costado, Nemesio Laya Abal, Ciriaco Licer Cons e Ramón Rey Juncal, e condenado a pena de morte. Foi executado o 2 de decembro de 1936 no km 1 da estrada a Campañó con Eduardo Muíños Búa, Manuel Dios Costado, José Crespo Torres, Manuel Vázquez Cruz, José Gabriel Cespón Pazos, Ángel Cadavid Caamaño, José Prol Figueiro e Manuel Puente Iglesias.
Dous dos seus irmáns foron detidos nos anos corenta acusados de actividades subversivas: Antonio, detido en 1947 por recadar diñeiro para Mundo Obrero, foi posto en liberdade polo xuíz por non haber cargos probados, e Saturno, detido e procesado en 1948 por presuntas implicacións co PCE, foi absolvido. Vida persoal
Casou en 1932 con Dolores Corredoira González. , que finou en decembro de 1934.
Joaquín Lorente

Joaquín Lorente, nado en Barcelona en 1943, é un ex-publicista e escritor catalán que creou cursos de estímulo da creatividade. Esteban Hernández considérao "a personalidade máis influente na publicidade española das tres últimas décadas". Biografía
Á idade de 27 anos promoveu e fundou xunto a Marçal Moliné, Eddie Bosten e Miguel Montfort o grupo publicitario MMLB, que colocou a España en primeira posición internacional na área. Dende 1985, e durante 20 anos, estivo á fronte dese grupo, o maior do país.
Creador da imaxe e desenvolvemento de múltiples marcas —Osborne, Central Lechera Asturiana, Allianz, Dodot, Kas— e dalgunhas empresas españolas que hoxe son referencias mundiais como BBVA, Iberdrola, Camper, Fagor, entre outras.
Asesor persoal dos presidentes Felipe González e Jordi Pujol, exerceu un importante labor docente a través de numerosas conferencias e artigos.
O seu labor creativo recibiu máis de cen premios internacionais, entre os que destacan, ademais de Cannes, Fiap e San Sebastián, os de mellor creativo da década, Colexio de Publicitarios, Club de Creativos Españois, do Goberno de Cataluña e Académico de Honra da Academia da Publicidade.
A súa obra creativa foi motivo da exposición antolóxica (Barcelona- Palau Robert- 2006), Lorente, creador de marcas.
O seu primeiro libro, Casi todo lo que sé de publicidad, publicouno en 1987 e está baseado na súa carreira como publicista e a súa experiencia profesional. É a obra máis vendida da súa especialidade en España.
En 2004 saíu a súa primeira novela, Ciudadanos de la tierra. com, na que se adianta a un futuro próximo onde os cidadáns cambian o mundo actual a través dun movemento virtual por Internet.
Cinco anos despois apareceu Piensa, se gratis, libro no que nos presenta 84 principios para potenciar o talento e que foi un éxito: estivo durante seis meses nos primeiros postos de vendas na categoría de non ficción en España; foi tamén un best-séller en países como o Xapón e foi traducido a 11 linguas. A súa continuación, Tú puedes (2011), afonda nos principios vistos no anterior libro, ampliándoos até un total de 202; tamén foi un éxito de vendas de non ficción en España.
Está casado coa escritora colombiana Ángela Becerra. Libros
1987 Casi todo lo que sé de publicidad. Ediciones Folio ISBN 978-84-7583-087-2
2004 Ciudadanos de la Tierra. com. Ediciones Folio ISBN 84-413-2045-4
2006 Publicidad en Cataluña. RBA Editores ISBN 978-84-7871-842-9
2009 Piensa, es gratis. Editorial Planeta versión español. ISBN 978-84-08-08637-6
2011 Tú Puedes. Editorial Planeta versión español. ISBN 978-84-08-
2011 Cómo comer navos, por Mr Loren "Pogonas de Enchufe"". Editorial Planeta versión español. ISBN 978-84-08-