proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Institucionalismo

O institucionalismo é o enfoque das Ciencias Sociais, particularmente da ciencia política, que estuda a sociedade a partir das súas institucións formais, e do seu grao de efectividade e funcionamento. Cada sistema social desempeña unha serie de funcións sociais, políticas, económicas e culturais. Para realizar cada unha destas funcións básicas as sociedades dotáronse dun conxunto de institucións sociais específicas a tráves das cales regulan os comportamentos dos individuos.
Institución

Unha institución, termo derivado etimoloxicamente do latín institutio ("educación"), é un establecemento ou organismo que realiza un labor social de tipo educativo e cultural, como os institutos de ensino ou investigación, ou ben os museos. Palabras como instrución, instrutor ou institutriz pertencen ao campo semántico de institución.
Así mesmo, a palabra institución fai referencia ao mecanismo de orde social e cooperación que procura gobernar o comportamento dun grupo de individuos, xa sexa reducido ou unha sociedade completa. As institucións no devandito sentido transcenden as vontades individuais ao identificárense coa imposición forzosa dun propósito considerado como un ben social. O seu mecanismo de funcionamento varía amplamente en cada caso. É de salientar a elaboración de numerosas regras intrínsecas a cada institución, que polo xeral son inflexíbeis.
Institución Gournay

Institución Gournay, oficialmente Institución de Ciencia y Salud Estética Gournay, é unha organización empresarial médico-científica española que reúne centros e especialistas da cirurxía e medicina estética. Desenvolve un labor de estandarización e formación de profesionais. Desenvolvo
A institución, que agrupa especialistas e clínicas de cirurxía plástica, estética e reconstructiva, medicina estética, cirurxía capilar e tratamentos contra a obesidade, creouse co obxectivo de garantir a calidade mediante estándares de seguridade, ética e rigor clínico. Ante o intrusismo e banalización por parte de centros estéticos e salóns de peiteado, a lexislación europea esixe que sexan médicos e cirurxiáns os que realicen estas intervencións. Gournay reúne a estes especialistas e clínicas para abordar o intrusismo profesional de centros e profesionais non médicos.
O grupo obtivo o respaldo financeiro do fondo Magnum Industrial Partners, que investiu 55 millóns de euros no proxecto de crear unha rede de centros e especialistas en medicina estética. En 2024 a institución integraba 24 cirurxiáns plásticos, 25 especialistas médicos, un hospital e dez clínicas.
Institución Gournay integra os cirurxiáns: Vicente Paloma, Iván Mañero, Juan Peñas, Francisco Gómez-Bravo, Alberto Redondo Camacho, Isabel de Benito, Antonio Porcuna, José Luis Martínez Meseguer, Antonio García-Cáceres, Ramón Calderón, Carlos Gullón e Gontrand López Nava; e aos centros ou clínicas IM Clinic, Instituto Vicente Paloma, Unidade Capilar Gournay do Centro Médico Teknon, Clínica Gómez-Bravo, Clínica Peñas, FEMM, Porcuna & De Benito, Clínica de endoscopia bariátrica López-Nava, Clínica Saúde Estética de Santa Cruz de Tenerife e Clínica Redondo Camacho. A comunidade profesional e científica promove a investigación e docencia así como a formación continua dos seus integrantes. O comité científico-técnico coordina ditas áreas ademais de supervisar a calidade asistencial das clínicas integradas. Desde 2024 o comité científico-técnico está integrado polos doutores García- Cáceres, Gómez Bravo, López-Nava e Paloma. A gran maioría dos médicos cirurxiáns que integran Gournay forman parte da Asociación Española de Cirurxía Estética Plástica, (AECEP), e da Sociedade Española de Cirurxía Plástica, Reparadora e Estética (SECPRE).
Institución Libre de Enseñanza

A Institución Libre de Enseñanza (ILE) foi unha institución de ensino que se fundou en España no ano 1876 por un grupo de catedráticos (Francisco Giner de los Ríos entre outros), separados da Universidade con motivo da súa defensa da liberdade de cátedra en tempos nos que en España se quería axustar o ensino a normas dogmáticas. A súa separación obrigounos a seguir o ensino á marxe da estrutura estatal, creando un centro educativo privado, orientado en principio ó ensino universitario e logo ó primario e secundario. Historia
Participantes destacados foron Francisco Giner, Joaquín Costa, Augusto González de Linares, Hermenegildo Giner, Federico Rubio, Gumersindo de Azcárate ou Nicolás Salmerón.
En 1881 comezou a segunda xeración de profesores, formados na mesma institución, como Manuel Bartolomé Cossío, Ricardo Rubio, Pedro Blanco, Ángel do Rego, José Ontañón, Pedro Jiménez-Landi, afianzando o proxecto e garantindo a súa continuidade.
Entre 1876 e a Guerra civil española (1936), introduciu en España as máis avanzadas teorías pedagóxicas e científicas da época, das que foi difusor o Boletín de la Institución Libre de Enseñanza no que colaboraron ou foron alumnos entre outros Bertrand Russell, Henri Bergson, Charles Darwin, John Dewey, Santiago Ramón y Cajal, Miguel de Unamuno, María Montessori, León Tolstoi, H. G. Wells, Rabindranath Tagore, Juan Ramón Jiménez, Gabriela Mistral, Benito Pérez Galdós, Emilia Pardo Bazán, Azorín, Eugenio D'Ors, Ramón Pérez de Ayala, Julián Sanz del Río, Antonio Machado Álvarez, Antonio Machado Ruiz, Manuel Machado Ruiz, Julio Rey Pastor, Luis Simarro, Nicolás Achúcarro, Francisco Barnés, .. .
Reformas
A institución impulsou importantes reformas no terreo xurídico, educativo e social, así como a creación de institucións como o Museo Pedagóxico ou a Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas (da que dependeron o Centro de Estudios Históricos, o Instituto Nacional de Ciencias Físico-Naturales ou a Residencia de Estudiantes). Estas entidades desenvolveron entre 1907 e 1936 intentos de reforma científica e educativa, con iniciativas como o Instituto Escuela, as pensións para ampliación de estudos (no estranxeiro), as colonias escolares de vacacións, a Universidade Internacional de verán ou as misións pedagóxicas, que tiveron lugar na Segunda República.
O 14 de xuño de 1916, un ano despois da súa morte, creouse a Fundación Francisco Giner de los Ríos como entidade reitora e continuadora do seu labor. De 1916 a 1936 publícanse as Obras Completas de Giner. A derrota da República desencadeou a prohibición da ILE, a confiscación dos bens, un longo paréntese da súa actividade en España, aínda que se mantivo no exterior polos participantes exiliados.
Institut Mines-Télécom Business School

A Institut Mines-Télécom Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París e Évry. Descrición
Esta institución foi fundada en 1979 por France Telecom. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de CGE, AACSB e AMBA.
Institut d'Estudis Catalans

O Institut d'Estudis Catalans (en galego, Instituto de Estudos Cataláns, IEC) é unha institución cultural de Cataluña, privada, fundada por iniciativa de Enric Prat de la Riba, mediante uns acordos coa Deputación de Barcelona o 18 de xuño de 1907 e o 14 de febreiro de 1911, da cal Prat de la Riba era presidente. Historia e características
Constitúeo unha corporación académica, científica e cultural que ten por obxecto a investigación de tódolos elementos da cultura de Cataluña.
Ditas funcións están recoñecidas polo Real decreto 3118/1976, do 26 de novembro, e a Resolución da Generalitat de Cataluña di 17 de maio do 2001, polo cal se publican os seus estatutos, que recollen a letra e o espírito dos acordos fundacionais. En 1922, foi admitido na Unión Académica Internacional.
A corporación ten a súa sede principal na cidade de Barcelona e estabeleceu delegación en todo o seu ámbito xeográfico de actuación (artigo 6 dos seus estatuto). Dito ámbito de actuación son tódolos lugares de lingua e cultura catalás (artigo 1 do Real Decreto 3118/1976).
A sección filolóxica do IEC cumpre a función de academia da lingua catalá. As súas competencias normativizadoras son recoñecidas en Cataluña, as Illas Baleares e Andorra. No Rosellón, en Francia, a pesar do carácter non oficial da lingua, o Consello Xeral do departamento de Pireneos Orientais tamén recoñece a autoridade do IEC].
Na Comunidade Valenciana, seguen as Normas da Academia Valenciana da Lingua, que son, de feito, as mesmas normas que as do IEC, mentres que na Franxa de Aragón, o catalán falado non ten ningún carácter de oficialidade. O IEC está ultimamente o encargo da revisión do Diccionari català-valencià-balear. Seccións e sociedades filiais
Seccións
Histórico-Arqueolóxica.
Ciencias Biolóxicas.
Ciencias e Tecnoloxía.
Filolóxica.
Filosofía e Ciencias Sociais.
Sociedades filiais
O Institut d'Estudis Catalans conta ademais cunha trintena de sociedades filiais que teñen por obxectivo o estudo dunha ou diversas especialidades científicas ou culturais, que son parte integrante da estrutura académica do Instituto como entidades autónimas e están adscritas a unha das súas seccións. Só a modo de exemplo, pódense citar a Sociedade de Amigos da Arte Románica, a Sociedade Catalá de Matemáticas, a Sociedade Catalá de Sociolingüística ou a Sociedade Catalá de Estudos Numismáticos.
Institut du cerveau et de la moelle épinière

O Institut du cerveau et de la moelle épinière (en galego: Instituto do cerebro e da medula espiñal) de París é unha fundación francesa sen fins de lucro cuxa misión é contribuír á prevención e o tratamento das enfermidades, especialmente as neurolóxicas ou psiquiátricas (alzhéimer, parkinson, distonía, epilepsia, esclerose múltiple, ictus, cancro, demencia, depresión, trastorno obsesivo-compulsivo, autismo, etc. ) así como na medula espiñal (paraplexía, cuadriplexía, etc. ) e o cerebro.
Fundado o 24 de setembro de 2010, no local do Hospital de la Pitié-Salpêtrière, o centro de investigación reúne a 600 investigadores, enxeñeiros e técnicos. Membros fundadores
O ICM reúne a personalidades de todos os eidos (medicina, deporte, comercio, cine, etc. ) e que puxeron as súas diversas áreas de coñecemento ao servizo da Fundación: Gérard Saillant (presidente da ICM), Yves Agid (director científico), Olivier Lyon-Caen, Luc Besson, Louis Camilleri, Jean Glavany, Maurice Lévy, Jean-Pierre Martel, Max Mosley, Lindsay Owen-Jones, Michael Schumacher, Jean Todt, David de Rothschild ou Serge Weinberg.
Os patrocinadores do ICM son Jean Reno e Michelle Yeoh. Incubadora de iPEPS
O ICM acolle unha incubadora de negocios. En decembro de 2019, máis de 27 empresas aloxáronse nesta incubadora.
Institut européen d'administration des affaires

O Institut européen d'administration des affaires (INSEAD) é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Singapur e Abu Zabi. Descrición
Esta institución foi fundada en 1957. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times
A escola, cunha rede de 50. 000 antigos alumnos.
Institut national de la santé et de la recherche médicale

O Institut national de la santé et de la recherche médicale (INSERM) é o Instituto Nacional Francés de Investigacións en Saúde e Medicina. O Inserm creouse en 1964. Segundo o SCImago Institutions Rankings 2019, o Inserm sitúase como a segunda mellor institución de investigación do sector sanitario (detrás da NIH), e a 22ª en todos os sectores.
Institute of Electrical and Electronics Engineers

The Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE, Instituto de Enxeñeiros Eléctricos e Electrónicos, tamén lido i e ao cubo) é unha asociación técnico-profesional mundial dedicada á estandarización, entre outras cousas. É a maior asociación internacional sen fins de lucro formada por profesionais das novas tecnoloxías, como enxeñeiros eléctricos, enxeñeiros en electrónica, científicos da computación e enxeñeiros en telecomunicación. Historia e características
A súa creación remóntase ao ano 1884, contando entre os seus fundadores a personalidades do talle de Thomas Alva Edison, Alexander Graham Bell e Franklin Leonard Pope. En 1963 adoptou o nome de IEEE ao fusionarse asociacións como o American Institute of Electrical Engineers e o Institute of Radio Engineers.
A través dos seus membros, máis de 360. 000 membros (dos cales son estudantes case 80. 000) en 175 países, o IEEE é unha autoridade líder e de máximo prestixio nas áreas técnicas derivadas da eléctrica orixinal: desde enxeñería computacional, tecnoloxías biomédica e aeroespacial, ata as áreas de enerxía eléctrica, control, telecomunicacións e electrónica de consumo, entre outras.
Segundo o mesmo IEEE, o seu traballo é promover a creatividade, o desenvolvemento e a integración, compartir e aplicar os avances nas tecnoloxías da información, electrónica e ciencias en xeral para beneficio da humanidade e dos mesmos profesionais. Algúns dos seus estándares son: VHDL
POSIX
IEEE 1394 (FireWire)
IEEE 488 Hewlett-Packard Instrument Bus (HP-IB)
IEEE 802 (LAN/MAN)
IEEE 802. 11 (Wifi)
IEEE 754 Aritmética en coma flotante
IEEE 830 SRS
Mediante as súas actividades de publicación técnica, conferencias e estándares baseados en consenso, o IEEE produce máis do 30% da literatura publicada no mundo sobre enxeñería eléctrica, en computación, telecomunicacións e tecnoloxía de control, organiza máis de 350 grandes conferencias ao ano en todo o mundo, e posúe preto de 900 estándares activos, con outros 700 máis baixo desenvolvemento.
Institute of Space and Astronautical Science

Institute of Space and Astronautical Science (Instituto de Ciencia Espacial e Astronáutica) ou ISAS é unha organización xaponesa para a investigación en astrofísica e astronomía usando naves espaciais e para a investigación planetaria. Historia
O ISAS foi fundado en 1964 na Universidade de Tokyo. Uns anos antes, en 1955, a universidade comezou a desenvolver foguetes sonda capaces de chegar aos 60 km de altura, participando no Ano Xeofísico Internacional. En 1970 o ISAS encargouse de lanzar o primeiro satélite xaponés con éxito a órbita, o Ohsumi, mediante un foguete L-4S. A partir de entón encargouse de diferentes misións en diferentes ámbitos, desde foguetes sonda a observatorios espaciais (como Ginga), pasando por misións lunares como HITEN ata misións de retorno de mostrar como Hayabusa.
En 2003 ISAS fusionouse coas organizacións NASDA e NAL para formar a axencia JAXA.
Institutional Network of the Universities from the Capitals of Europe

A Institutional Network of the Universities from the Capitals of Europe (en galego: Rede institucional das universidades das Capitais de Europa, coñecida tamén como UNICA), é unha rede universitaria europea.
Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística

O Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística (IBGE) é un organismo público da administración federal brasileira creado en 1934 e instalado en 1936 co nome de Instituto Nacional de Estatística. O seu fundador e grande incentivador foi o estatístico Mário Augusto Teixeira de Freitas. O nome actual data de 1938. A sede do IBGE está localizada na cidade de Río de Xaneiro.
O IBGE ten atribucións ligadas ás xeociencias e estatísticas sociais, demografía e economía, o que inclúe realizar censos e organizar as información obtidas neses censos, para suprir órganos das esferas gobernamentais federal, estatal e municipal, e para outras institucóns e o público en xeral.
A lexislación vixente, de acordo co Decreto Federal nº 73177 do 20 de novembro de 1973 e a Lei nº 5534 do 14 de novembro de 1968, modificada pola Lei nº 5878 do 11 de maio de 1978, dispón sobre a obrigatoriedade e sixilo das informacións recadadas polo IBGE, as cales destináranse, exclusivamente, a fins estatísticos e non poderán ser obxecto de certeza e nin terán eficacia xurídica como medio de proba. O IBGE é unha entidade da administración pública federal, constituída na forma de fundación pública polo Decreto-lei nº 161, do 13 de febreiro de 1967, vinculada ao ministerio de Economía. Historia
Antecedentes
Anteriormente ao IBGE, foi instituída en 1871 a Diretoria Geral de Estatística (DGE), subordinada ao Ministerio de Negocios do Imperio Brasileiro, e que realizou o primeiro censo o ano seguinte. A DGE pasou tamén a catalogar rexistros de nacemento, matrimonio e óbito cando se implantou a República, realizando tres censos máis, en 1890, 1900 e 1920. Un ano despois da Revolución de 1930, a DGE foi disolto.
Fundación
A data oficial de creación do IBGE é o 29 de maio de 1936, cando foi regulamentado o Instituto Nacional de Estatística (INE), aínda que o Decreto n. 24609, que o instituíu, data do 6 de xullo de 1934. O INE foi fundado por un conxunto de estudosos liderado por Mário Augusto Teixeira de Freitas, quen vían a necesidade de organizar os datos estatísticos nun organismo centralizado. Polo Decreto n. 1527 (1937), foi creado temén o Conselho Brasileiro de Geografia (CBG).
O IBGE, no seu formato actual, foi creado mediante o Decreto-Lei n. 218 do 26 de xaneiro de 1938, resultante da integración das competencias do INE e do CBG nun único órgano. Publicacións
Ao longo dos anos a institución ten publicado obras cuxa liña editorial ten a ver coas competencias do órgano, de entre as publicacións, atópase a Enciclopédia dos Municípios Brasileiros inicialmente publicada en 1957.
Instituto Cato

O Instituto Cato (en inglés: Cato Institute), que toma o seu nome das Cartas de Catón, é un laboratorio de ideas con sede en Washington, D. C. ; non afiliado a partidos políticos e con personalidade xurídica como organización sen ánimo de lucro. Dedícase ó lobby e busca a promoción de políticas públicas que sexan consistentes cos principios de liberdade individual, goberno limitado, mercados libres e paz, dende un punto de vista xeralmente percibido como libertario ou prol laissez faire.
O Instituto foi fundado en 1977 en San Francisco, California por Edward H. Crane e inicialmente financiado por Charles G. Koch. Estivo nestes anos relacionado cos inicios do Partido Libertario. O nome fai referencia ás Cartas de Catón e foi proposto por Murray Rothbard membro fundador e directivo que logo saíu por problemas internos coa organización en 1981.
O Cato Institute é un centro de análise non-partidista, e as visións dos seus académicos non están consistentemente aliñadas con ningún dos dous partidos maioritarios. Durante a "Revolución Conservadora" do Partido Republicano dos Estados Unidos nos 80, impulsouse un achegamento importante para rexuvenecer o partido conservador con elementos e ideas liberais. Porén, a súa relación cos conservadores non foi totalmente harmoniosa, especialmente por mor do enfrontamento entre liberais-libertarios e o neoconservadorismo da militancia republicana, por temas como a intervención militar, o gasto público, a guerra contra as drogas ou as garantías constitucionais. Existe discusión respecto da súa coincidencia en determinados puntos -sociais- cos progresistas do Partido Demócrata dos Estados Unidos, mentres en aspectos económicos e doutras políticas públicas existen grandes diferenzas.
Instituto Curie

O Instituto Curie de París é unha fundación recoñecida como utilidade pública desde 1921. A súa ambición, desde a súa creación por Marie Curie, centrouse en tres misións: investigación, coidado, conservación e transmisión de coñecemento.
Todas as actividades desenvolvidas polo Institut Curie que lle permitan cumprir as súas misións realízanse no marco de 3 entidades: un complexo hospitalario de última xeración en cancoloxía distribuído en tres sitios (París, Orsay e Saint-Cloud), un centro. Centro de investigación de renome internacional onde os investigadores traballan en 88 equipos de investigación e sede da fundación.
O Instituto Curie reúne a 3. 586 investigadores, médicos, coidadores, técnicos e persoal administrativo.
Instituto Enerxético de Galicia

O Instituto Enerxético de Galicia (coñecido co acrónimo INEGA) é un organismo autónomo da Xunta de Galicia creado no ano 1999 e que se rexe basicamente pola Lei 3/1999, do 11 de marzo ao abeiro das competencias que outorga o artigo 13. 2 do Estatuto de Autonomía de Galicia. Dende a súa constitución, defínese coma ente de dereito público, con personalidade xurídica e patrimonio propios. A súa sede atópase en Santiago de Compostela.
A súa razón de ser é a de regular e harmonizar a utilización dos diferentes recursos enerxéticos do País, coa fin de reducir na medida do posíbel a dependenza económica enerxética exterior.
Dende 2009 o seu presidente é Eliseo Diéguez García. Obxectivos
Segundo establece a Consellería de Economía e Industria, os obxectivos do INEGA son: O fomento e o pulo de iniciativas para a mellora da investigación enerxética en Galicia.
O estudo e o apoio de actuacións para o seu coñecemento.
O desenvolvemento e a aplicación de novas tecnoloxías (incluídas as renovábeis).
A mellora do aforro e a eficiencia.
O fomento do uso racional da enerxía.
A óptima xestión dos recursos enerxéticos nos distintos eidos económicos de Galicia.
A participación na xestión e prestación, se é o caso, de servizos noutros campos sinérxicos ó enerxético, de acordo coas directrices do Goberno no ámbito das súas competencias.
Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais

O Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais (IGAEM) foi un organismo da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia. Foi absorbido en 2007 pola Axencia Galega das Industrias Culturais (AGADIC).
Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional

O Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI) é unha entidade independente e sen fins de lucro creada en 1991, que ten por obxecto principal a investigación dos problemas internacionais e a activación de estratexias que favorezan unha maior proxección de Galicia no mundo en tódolos dominios. Documentación e investigación
O IGADI recibe e analiza a prensa de numerosos países; arquiva obras, xornais, revistas e outros soportes documentais (anuarios estatísticos, teses, actas de coloquios, conferencias etc) referidos á situación económica, social e política de cada país, rexional e mundial. Estes materiais constitúen a base para a creación do Centro de Información e Documentación Internacional Contemporánea. Así mesmo o IGADI promove a realización de investigacións sobre as máis diversas problemáticas de orde internacional. Á disposición da sociedade
Ámbolos dous servizos concretan un programa de apoio ás colectividades de diferentes niveis educativos, ás empresas e outros axentes sociais, que se complementa coa activa divulgación de información ós medios de comunicación, movementos asociativos, parlamentarios, personalidades e institucións galegas. Apoio e mediación
O IGADI ofrece un servizo de apoio e mediación para empresas e institucións que inclúe os seguintes aspectos particulares: realización de estudos sectoriais, de monografías, acompañamento de delegacións, tradución e interpretación, investimento e comercio exterior. Este servizo forma parte dun proxecto máis amplo que contempla a creación en Galicia dun Observatorio Exterior económico e sociopolítico. Actividades públicas
Para difundir información e promover debates na opinión pública, o IGADI organiza seminarios, mesas redondas e conferencias. En permanente contacto con todo tipo de medios e institucións, facilita a presenza de membros do IGADI nos medios de comunicación, practicando unha política de intervención inmediata en cuestións de actualidade. Igualmente programa a realización de cursos de formación. Relacións con outros centros e institucións
O IGADI mantén relacións de cooperación e de intercambio con outros centros de investigación estatais e internacionais. Ademais é signatario de convenios de colaboración con Universidades e con Administracións de diferentes niveis.
Ademais é promotor da Fundación Plácido Castro, e participa na concesión anual do Premio de Tradución Plácido Castro, que dita fundación outorga. Financiamento
O IGADI financiase coas achegas dos seus membros e colaboradores; coa remuneración dalgunhas das súas actividades e co apoio prestado polas administracións públicas, entidades financeiras e organizacións sociais.
Instituto Galego de Consumo

O Instituto Galego de Consumo (coñecido co acrónimo IGC) é un organismo autónomo da Xunta de Galicia creado no ano 1994 e adscrito á Consellería de Innovación e Industria. A súa sede atópase en Santiago de Compostela.
Foi creada en base á Lei 8/1994, do 30 de decembro ao abeiro das competencias que outorga o Estatuto de Autonomía de Galicia, e posteriormente foi modificada no ano 2003 pola Lei 9/2003 de medidas tributarias e administrativas, derrogando o artigo 9 e modificando o artigo 3.
Instituto Galego de Estatística

O Instituto Galego de Estatística (IGE) é un organismo autónomo da Xunta de Galicia creado no ano 1988 e que se rexe basicamente pola Lei 9/1988 de Estatística de Galicia.
Na súa misión de promover o desenvolvemento do sistema estatístico da Comunidade Autónoma presta servizos de recompilación e difusión da documentación estatística dispoñible, desenvolve bases de datos de interese público tales como referentes á poboación, nacementos, defuncións, densidade ou sobre aspectos económicos ou sociais, analiza as necesidades e a evolución da demanda de estatísticas e asegura a súa difusión.
Instituto Galego de Estudos Célticos

O Instituto Galego de Estudos Célticos (IGEC) é unha asociación cultural creada no ano 2009. O principal obxectivo do Instituto é promover a investigación multidisciplinar no campo dos estudos celtas en Galicia, norte de Portugal e o marco atlántico europeo, con atención especial ás chamadas nacións celtas. O IGEC tamén promove o coñecemento da historia, cultura e sociedade de Galicia, así como o intercambio académico e científico. Ademais, o Instituto ten como obxectivo a recuperación e preservación (a través da educación) dos elementos da cultura celta presentes e visibles na sociedade contemporánea galega.
O IGEC participou nos foros públicos organizados en abril de 2011, The Celts of Atlantic Europe, en Narón. Delegados do IGEC participaron tamén ese mesmo ano no International Congress of Celtic Studies en Maynooth, Irlanda.
O Instituto ten autogoberno e é independente, a pesar de que moitos dos seus membros son académicos e traballan en distintas áreas como a arqueoloxía, a historia, a xeografía, a lingüística e as ciencias sociais. Membros
André Pena Graña: Cofundador. Presidente e decano. Doutor en arqueoloxía e historia antiga. Arqueólogo do Concello de Narón.
Michelette Harris: Directora administrativa do IGEC. Graduada en Filosofía e Educación.
Laureano F. Carballo, arqueólogo especialista na Idade de Bronce e numismática.
Antigos membros: Heitor Rodal (presidente cofundador), Carlos Solla Varela, José Manuel Barbosa, Xoán Paredes, Blanca García Fernández-Albalat, Laureano Carballo, Higinio Martins Estêvez.
Membros eméritos e colaboradores: Venceslas Kruta, Jean Haudry, Robert Omnes, Fabien Regnier.
Instituto Galego de Promoción Económica

O Instituto Galego de Promoción Económica (coñecido co acrónimo IGAPE) é un organismo autónomo da Xunta de Galicia creado no ano 1992 e adscrito á Consellería de Innovación e Industria.
Foi creada mediante a Lei 5/1992 do 10 de xuño ao abeiro das competencias que outorga o Estatuto de Autonomía de Galicia co obxectivo de promover o desenvolvemento económico do país.
A súa sede central atópase en Santiago de Compostela, mais posúe outras seis oficinas en Vigo, A Coruña, Ourense, Pontevedra, Lugo e Ferrol. O seu actual[cando? ] director é Juan Cividanes Roger, antigo director de XesGalicia. Releva no cargo a Javier Aguilera Navarro, quen deixa o posto despois de estar á fronte do Igape desde o ano 2011 e anteriormente dirixir XesGalicia.
O anterior director Javier Aguilera Navarro, accedeu ao cargo no ano 2011 após o cesamento do anterior director, Joaquín Varela de Limia, salpicado pola Operación Campión.
O IGAPE conta con Centros de Promoción de Negocio en Alemaña, Polonia, China, Xapón e os Estados Unidos, orientados cara ás accións de soporte e asistencia ás empresas galegas que apostan pola súa internacionalización. Obxectivos
Os obxectivos do Instituto Galego de Promoción Económica son todas aquelas actividades que impliquen a mellora do sistema produtivo e económico galego. Entre as súas funcións, destacan: Impulsar a creación de novas empresas e fomentar o espírito emprendedor.
Incrementar a competitividade das empresas galegas a través da innovación e o desenvolvemento tecnolóxico.
Atraer investimento a Galicia.
Facilitar a internacionalización.
Apoiar a cooperación e os proxectos colectivos de empresas galegas.
Plan de axudas para fiestras, fachadas e retretes con elevado contido tecnoloxico Empresas participadas
O IGAPE participa maioritariamente nas seguintes empresas: XesGalicia, unha sociedade xestora de entidades de capital de risco, participada na súa meirande parte pola IGAPE e pola Xunta de Galicia.
Centro Europeo de Empresas e Innovación de Galicia (BIC Galicia), constituído en 1991 co obxectivo de promover a creación e desenvolvemento de empresas independentes de acordo coa Comisión das Comunidades Europeas para os Centros Europeos de Empresas e Innovación (CEEI). Actualmente absorvido polo IGAPE.
Instituto Gerasimov de Cinematografía

O Instituto Gerasimov de Cinematografía (en ruso: Всероссийский государственный университет кинематографии имени С. А. Герасимова, que significa "Tódalas Universidades de Cinematografía dos estados Rusos"), chamada despois "S. A. Gerasimov" e coñecida polo seu nome curto VGIK, é un centro de ensinanza de cinema en Moscova, Rusia. Historia
Foi fundada en 1919 polo director de cine Vladimir Gardin sendo a escola cinematográfica máis antiga do mundo.
Desde 1986, a escola pasou a ter o nome do director de películas e actor Sergei Gerasimov. No ano 2008 o Instituto pasou a ser Universidade.
Instituto Gustave-Roussy

O Instituto Gustave-Roussy é un centro de cancro situado en Villejuif en Val do Marne en Francia.
En abril de 2019, inauguráronse tres novas salas de radioloxía de intervención, o que o converte na maior meseta deste tipo en Europa, dedicada integramente á oncoloxía.
Gustave-Roussy é, a escala europea, o primeiro centro de atención, investigación e ensino en oncoloxía.
Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses

O Instituto José Cornide de Estudios Coruñeses é un organismo galego creado o 3 de xullo de 1964, a iniciativa de Eduardo Sanjurjo de Carricarte. Desde 2023 a súa presidenta é Ana Romero Masiá. Características
A denominación do Instituto vénlle dunha homenaxe ao polígrafo coruñés José Cornide Saavedra.
Ten por obxectivo recompilar as actividades culturais durante as distintas épocas na cidade da Coruña. As áreas de estudo son historia, xeografía, tradición e análise das traxectorias de persoeiros coruñeses, entre outros.
Instituto Juan de Mariana

O Instituto Juan de Mariana (IJM) é un think tank de orientación liberal, socio de Atlas Network, con sede en Madrid, España que foi fundado no ano 2005. Os seus obxectivos son, de acordo cos seus estatutos, "dar a coñecer ao gran público español, europeo e latinoamericano, os beneficios que para os intereses xerais proporcionan a propiedade privada, a libre iniciativa empresarial e a limitación do ámbito de actuación dos poderes públicos". Traxectoria
O instituto tomou o seu nome do representante tardío da Escola de Salamanca, Juan de Mariana. A organización patrocina o Mestrado de Economía da Escola austríaca na Facultade de Ciencias Xurídicas e Sociais da Universidade Rei Xoán Carlos de Madrid.
Entre os seus membros fundadores atópase o seu actual presidente, Gabriel Calzada, reitor da Universidade das Hespérides e ex-reitor da Universidade Francisco Marroquín; Juan Ramón Rallo, Raquel Merino, Daniel Rodríguez Herrera, subdirector do xornal Libertad Digital e webmaster de Liberalismo. org; José Carlos Rodríguez e Gonzalo Melián, vicerreitor da Universidade das Hespérides, director de OMMA Business School Madrid e ex-director fundador do centro en Madrid da Universidade Francisco Marroquín.
O Instituto Juan de Mariana afirma non aceptar subvencións nin calquera outro tipo de subsidios públicos a fin de manter a súa independencia do poder político. Finánciase por medio de doazóns privadas, ben sexa dos seus socios, membros ou de benfeitores coma empresas ou outros think tanks. Actividades
O instituto organiza con regularidade conferencias, seminarios e cursos durante o ano lectivo. Unha das súas actividades estrela é a semana da liberdade, que comprende o Congreso de Economía Austriaca, a feira do libro liberal Liberacción e a Cea da Liberdade.
Tamén organiza a universidade de verán, que se ten celebrado en Aranjuez, Lanzarote e en San Lorenzo de El Escorial.
Dende o ano 2007, entrégase o Premio Juan de Mariana a personalidades destacadas na defensa e promoción de valores relacionados co pensamento liberal e a liberdade individual. En 2024, o gañador do premio foi o Presidente da República Arxentina, Javier Milei. Premios
No 2008, o Instituto recibiu o premio Templeton Freedom Award. En 2009, foi galardoado co Fisher Venture Grant outorgado polo Instituto Hayek".
Instituto Nacional de Estadística

O Instituto Nacional de Estadística de España ou INE, é o organismo oficial de España encargado de elaborar estatísticas sobre a demografía, economía, e sociedade españolas. Historia
Para a obtención de datos de poboación levábanse a cabo censos, pero desde 2001 xa non se realiza ningún, dado que a actual normativa obriga aos concellos a levar unha xestión informatizada do seu censo e a unha comunicación mensual dos cambios ocorridos ao Instituto Nacional de Estadística. Isto implica que desde esa data os datos oficiais de poboación elabóranse anualmente mediante un proceso de intercambio de ficheiros entre os concellos e o INE.
Instituto Nacional de Estadística e Informática

O Instituto Nacional de Estatística e Informática (INEI) é un órgano con autonomía técnica e xestionariamente do Estado peruano que dirixe os sistemas nacionais de estatística e de datos deste país. É o encargado dos censos de poboación, de vivenda, de empresas etc. Sedes do INEI
Departamento de Lima (Sede Nacional)
Av. General Garzón 654 - Jesús María Departamento de Lima
Jr. Hernan Velarde 275 - Lima Cercado Departamento de Amazonas
Jr. Amazonas 417 - Chachapoyas Departamento de Ancash - Huaraz
Campamento Vichay S/N - Huaraz Departamento de Ancash - Chimbote
Av. José Pardo 200 Departamento de Apurímac
Apurimac 120 - Abancay Departamento de Arequipa
Santo Domingo 103, Ofic. 412 Departamento de Ayacucho
Jr. Callao 226 Departamento de Cajamarca
Jr. Comercio 629 Departamento de Cuzco
Av. El Sol 272 Departamento de Huancavelica
Av. Celestino Manchego Muñoz 305 Departamento de Huánuco
28 de julio 835 Departamento de Ica
Av. Municipalidad 209-213 Departamento de Junín
Rúa Real 601- 615 - Huancayo
Departamento de La Libertad
Av. España 1800 - 1er. Piso - Trujillo Departamento de Lambayeque
Av. Balta Nº 658, 1er. Piso - Chiclayo Departamento de Loreto
Putumayo 173 - Iquitos Departamento de Madre de Dios
Jr. Arequipa 281 - Puerto Maldonado Departamento de Moquegua
Rúa Ayacucho 387, 2do. Y 3er. Piso Departamento de Pasco
Centro Comercial Edif. Nº 4 Ofic. Nº3 San Juan 2do. Piso - Cerro de Pasco Departamento de Piura
Av. Los Tallanes S/N, Urb. San Eduardo - El Chipe Departamento de Puno
Rúa Lima 531 Departamento de San Martín-Moyobamba
Jr. Callao 510 Departamento de San Martín-Tarapoto
Augusto B. Leguía 312 - Tarapoto Departamento de Tacna
Jr. San Martín 520 Departamento de Tumbes
Km. 1 Panamericana Norte Departamento de Ucayali
Jr. Tacna 865 - Pucallpa
Instituto Nacional de Linguas Indíxenas

O Instituto Nacional de Linguas Indíxenas, tamén coñecido polo acrónimo INALI, (en maia iucateco: Noj Mola'ayil Máasewal T'aano'ob) é unha axencia pública federal mexicana, creada o 13 de marzo de 2003 pola promulgación da Lei Xeral de Dereitos Lingüísticos dos Pobos Indíxenas pola administración de Presidente Vicente Fox Quesada.
É unha axencia descentralizada da Administración Pública Federal, adscrita á Secretaría de Educación Pública ou SEP. O seu órgano supremo é o Consello Nacional, do cal é presidente o Secretario de Educación Pública, cun Director Xeral encargado das súas actividades cotiás.
INALI traballa para promover e protexer o uso das linguas indíxenas de México, que divide en 68 "grupos lingüísticos" vivos e centos de "variedades lingüísticas". Aínda que moitos dos "grupos" foron considerados tradicionalmente como linguas únicas, o INALI recomenda que as "variedades" sexan consideradas como linguas separadas en todos os asuntos de xustiza, educación, sanidade e administración civil ou información. Unha das principais tarefas do INALI é evitar a desaparición e extinción das linguas indíxenas que sobreviviron dende tempos prehispánicos.
Instituto Nacional de la Vivienda

O Instituto Nacional de la Vivienda (INV) foi un organismo español creado durante a ditadura franquista o 19 de abril de 1939 e suprimido en 1980 co obxectivo de fomentar a vivenda e asegurar o uso da mesma. Durante a súa existencia construíronse millóns de vivendas protexidas.
Durante a súa existencia pasou por diferentes ministerios, como o Ministerio de Acción e Organización Sindical ou o de Traballo. Na década de 1950 pasou a pertencer ao novo Ministerio de Vivenda.
O instituto, sempre baixo a tutela do Ministerio de Mariña e Defensa, foi instrumentalizado polo réxime para, mediante as vivendas adxudicadas, encher zonas conflitivas con policías e militares. Historia
O INV, creado por Pedro González-Bueno y Bocos no seo do Ministerio de Acción e Organización Sindical, tiña unha personalidade xurídica propia e autónoma para administrar o seu patrimonio. Anos máis tarde pasou a pertencer á Organización Sindical, despois ao Ministerio de Traballo e por último ao Ministerio de Vivenda cando se creou en 1957.
Nos seus primeiros anos de existencia estivo baixo a dirección do pamplonés Federico Mayo Gayarre, enxeñeiro de minas nomeado capitán de Enxeñeiros durante a guerra civil. Ocupou o cargo de director xeral do INV até a súa morte en 1954. Algunhas das tarefas máis importantes que realizaba eran: Impor sancións.
Ditar ordenanzas de construcións protexidas e aprobar e cualificar os seus proxectos de construción.
Vixiar o uso e bo aproveitamento das vivendas.
Inspeccionar os proxectos aprobados.
Instituto Pasteur

O Instituto Pasteur de París é unha fundación francesa sen fins de lucro cuxa misión é contribuír á prevención e o tratamento das enfermidades, especialmente as infecciosas, a través da investigación, a ensinanza e as accións de saúde pública. Historia
O instituto fundouse o 4 de xuño de 1887, grazas a unha subscrición nacional, sendo inaugurado o 14 de novembro de 1888.
O seu nome alude a Louis Pasteur, fundador e primeiro director que desenvolveu o soro antirrábico. Durante máis dun século, o Instituto Pasteur estivo na investigación de punta nas enfermidades infecciosas. Ao longo da súa existencia, contribuíu con descubrimentos que permitiron á medicina controlar enfermidades virulentas como a difteria, o tétanos, a tuberculose, a poliomielite, a gripe e a febre amarela. O instituto foi o primeiro laboratorio que logrou illar ao HIV, que provoca a SIDA.
Dende 1908, oito científicos deste Instituto obtiveron o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina
Instituto Politécnico de Ciencias Avanzadas

O Instituto Politécnico de Ciencias Avanzadas (en francés: Institut polytechnique des sciences avancées, IPSA), situado na cidades de Ivry-sur-Seine, Lión, Marsella e Tolosa, en Francia, é unha universidade privada aeronáutica do mundo francés.
O Instituto Politécnico de Ciencias Avanzadas é membro do IONIS Education Group de entre dezaseis universidades privadas.
Instituto Smithsoniano

O Instituto Smithsoniano ou Smithsonian Institution é un centro de educación e investigación que posúe ademais un complexo de museos asociado. Está administrado e financiado polo Goberno dos Estados Unidos de América, ademais dos fondos que recibe grazas a doazóns, vendas, concesións, licenzas para actividades e revistas. A maioría das súas instalacións están localizadas en Washington, D. C. , pero entre os seus 19 museos, nove centros de investigación e un zoo atópanse algúns situados en Nova York, Virxinia ou Panamá, entre outros lugares. O Smithsonian conta con máis de 136 millóns de bens nas súas coleccións, publica dúas revistas (Smithsonian e Air&Space), e posúe unha forza de seguridade propia para protexer os visitantes, traballadores e propiedades dos distintos museos. O emblema da Institución é un sol estilizado.
Instituto Social da Mariña

O Instituto Social da Mariña (Instituto Social de la Marina) é unha entidade xestora con personalidade xurídica propia, de ámbito estatal, adscrita á Secretaria de Estado da Seguridade Social dependente do Ministerio de Emprego e Seguridade Social de España, que ten como tarefa a xestión, administración e recoñecemento do dereito ás prestacións do Réxime Especial da Seguridade Social dos traballadores do mar, así como a inscrición de empresas, altas e baixas dos traballadores acollidos a dito réxime especial e demais competencias recoñecidas nas normas reguladoras deste. Realiza funcións recadatorias das achegas do sector marítimo-pesqueiro, en colaboración coa Tesourería Xeral da Seguridade Social. Presta asistencia sanitaria e hospitalaria aos traballadores do mar e os seus beneficiarios dentro do territorio español nos establecementos propios do mesmo Instituto. A asistencia sanitaria dos traballadores do mar mantense a bordo e no estranxeiro, utilizando os seus propios medios, tales como Centro Radio-Médico, Banco de datos, Centros no estranxeiro, buques sanitarios e outros que poidan implantarse, ou acordando a evacuación e repatriación dos traballadores enfermos ou accidentados.
Tamén desenvolve a formación e promoción profesional dos traballadores do mar axustándose ás directrices da Subsecretaría de Pesca e Dirección Xeral da Mariña Mercante. Buques hospital
Esperanza del Mar
Juan de la Cosa
Instituto Tecnolóxico para o Control do Medio Mariño de Galicia

O Instituto Tecnolóxico para o Control do Medio Mariño de Galicia, INTECMAR, é o centro de referencia para o control da calidade do medio mariño e a aplicación das disposicións legais en materia de control técnico-sanitario dos produtos do mar, en Galicia.
Creouse por Lei no ano 2004 baixo a figura de Ente Público adscrito á Consellería de Pesca e Asuntos Marítimos, asumindo as competencias e funcións do antigo Centro de Control do Medio Mariño (CCMM), do que é sucesor e do que tamén herdou as instalacións.
En 2021 foi nomeado como Laboratorio Nacional de Referencia de Biotoxinas Mariñas, para asumir o papel de laboratorio asesor dos diferentes centros de control oficial autonómicos en todo o referente ás biotoxinas mariñas e formar ó seu persoan nas técnicas de laboratorio axeitadas.
Instituto da Lingua Estoniana

O Instituto da Lingua Estoniana (en estoniano: Eesti Keele Instituut) é a autoridade oficial reguladora da lingua estoniana. Ten a súa sede na capital de Estonia, Talín. O seu obxectivo formal é contribuír á supervivencia a longo prazo do estoniano. O Instituto investiga o estoniano moderno, a historia da lingua, os dialectos e os cognados das linguas ugrofinesas.
Fundouse en 1993 ao se reorganizar o Instituto de Lingua e Literatura. Desde 2020 o director é Arvi Tavast. Directores
Asta Õim (1993–2000)
Urmas Sutrop (2000–2015)
Tõnu Tender (2015–2020)
Arvi Tavast (2020–. .. )
Instituto da Lingua Galega

O Instituto da Lingua Galega (ILG) é un instituto universitario pertencente á Universidade de Santiago de Compostela creado en 1971 para promover o uso e normalización da lingua galega e estudala sincrónica e diacronicamente. Ten a súa sede en Santiago de Compostela, no número 4 da Praza da Universidade, edificio cuxa construción data de 1640. Historia
O seu primeiro director foi Constantino García González, estando á fronte da sección de lexicografía Antón Santamarina Fernández, quen o substituíu no cargo (1991-2005). Sucedéronos Rosario Álvarez (desde finais do 2005 a marzo de 2013), Ernesto González (marzo de 2013-xuño de 2018), Xosé Luís Regueira (2018-maio 2023) e Elisa Fernández Rei, desde o 30 de maio de 2023.
Tivo un papel destacado na elaboración das normas da lingua galega de 1982 de forma conxunta coa Real Academia Galega, como nas reformas de 1995 e 2004 aprobadas pola RAG. Ademais, leva a cabo diferentes traballos coas novas tecnoloxías da información, coma o Tesouro Medieval Informatizado da Lingua Galega (TMILG, en colaboración co Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades) ou o Tesouro Informatizado da Lingua Galega (TILG).
Acolle no seu seo conferencias, congresos, simposios, xuntanzas e encontros sobre diferentes temas relacionados coa lingua e literatura galegas (normalización lingüística, historia da lingua galega, ensino, sociolingüística etc. )
Instituto de Astrofísica das Canarias

O Instituto de Astrofísica das Canarias é un centro de investigación español localizado nas Illas Canarias, aproveitando a calidade e claridade dos seus ceos. Os seus observatorios e o Instituto de Astrofísica constitúen o Observatorio Norte Europeo. Ten a súa sede na cidade de San Cristóbal de la Laguna (Tenerife).
Instituto de Ciencias Fotónicas

O Instituto de Ciencias Fotónicas (ICFO) é un centro de investigación especializado en fotónica, a ciencia que estuda a luz. Creárono en Barcelona, en marzo de 2002, o Departamento de Universidades, Investigación e Sociedade da Información da Xeneralidade de Cataluña e a Universidade Politécnica de Cataluña. O ICFO está no Parque Mediterráneo da Tecnoloxía, en Castelldefels, na área metropolitana de Barcelona, nun edificio de 9. 000 metros cadrados. Desde que en 2014 completou a súa fase de expansión, conta con preto de trescentos investigadores, que traballan en vinte e cinco grupos de investigación diferentes.
O Instituto ten como obxectivo a investigcación, a docencia e o pulo do sector industrial no eido das ciencias da luz e de todas as disciplinas nas que a fotónica teña incidencia, como neste momento as nanotecnoloxías ópticas, as tecnoloxías da información, a biotecnoloxía, as ciencias da saúde e da vida, as tecnoloxías da información cuántica e os sistemas láser. Desenvolve investigación punteira nestes terreos e forma científicos e tecnólogos especializados nestes eidos científicos. O ICFO colabora con centros de investigación líderes, universidades, hospitais e unha chea de empresas privadas de ámbito local e arredor do mundo. Acolle vinte grupos de investigación que traballan en máis de cincuenta laboratorios. Conta, entre outros, cun laboratorio de fabricación nanofotónica, un laboratorio de microscopía e nanoscopía de luz de alta resolución, e un laboratorio de enxeñaría avanzada.
A investigación no ICFO está organizada en catro áreas: fotónica non lineal, fotónica cuántica, nanofotónica e biofotónica. Xa que logo, o ICFO desenvolve investigación en diferentes eidos das ciencias fotónicas, incluíndo a información cuántica, dispositivos nanofotónicos, detección remota, comunicacións ópticas, optoelectrónica, biofotónica e óptica biomédica.
Instituto de Ciencias Matemáticas

O Instituto de Ciencias Matemáticas é un instituto de investigación matemática de Madrid.
Pertence ao Consello Superior de Investigacións Científicas xunto con tres universidades madrileñas: a Universidade Autónoma de Madrid, a Universidade Carlos III de Madrid e a Universidade Complutense de Madrid.
O Instituto de Ciencias Matemáticas está situado no campus da Universidade Autónoma de Madrid, en Cantoblanco. Historia
O Instituto de Ciencias Matemáticas foi fundado en 2007 a partir do Instituto de Matemáticas e Física Fundamental do Consello Superior de Investigacións Científicas, por suxestión dun comité internacional.
A destitución de Manuel de León como director do Instituto de Ciencias Matemáticas en 2015 foi controvertida.