Aliñamentos de Carnac

Os aliñamentos de Carnac (en bretón: Steudadoù Karnag) son unha colección excepcionalmente densa de megálitos preto da costa sur da Bretaña preto da costa sur de Bretaña, no noroeste de Francia, que consiste en aliñamentos de pedras (fileiras), dolmenes (tumbas de pedra), túmulos (márculos funerarios) e menhires individuais. Máis de 3. 000 menhires prehistóricos foron tallados en granito local e erixidos polos pobos pre-celtas da Bretaña e forman a maior colección deste tipo no mundo. A maioría das pedras atópanse no concello bretón de Carnac, pero algunhas cara ao leste están dentro da veciña La Trinité-sur-Mer. As pedras foron levantadas nalgún momento durante o período neolítico, probablemente arredor do 3300 a. C. , pero algunhas poden datar do 4500 a. C.
Aínda que as pedras datan do 4500–3300 a. C. , as crenzas modernas asócianas coa galia romana do século I d. C. e coas ocupacións cristiás posteriores. Unha lenda cristiá asociada coas pedras afirmaba que eran soldados pagáns que perseguían ao Papa Cornelio cando este os converteu en pedra. Bretaña ten as súas propias versións locais do ciclo artúrico. A tradición local afirma, de xeito semellante, que a razón pola que se atopan en liñas tan perfectamente rectas é que son unha lexión romana convertida en pedra por Merlín o Mago.
Nos últimos séculos, moitos dos sitios quedaron descoidados, con informes de dólmenes utilizados como refuxios para ovellas, galiñeiros ou mesmo fornos. Aínda máis habitualmente, retiráronse pedras para abrir camiño e estradas ou como materiais de construción. A xestión continua dos sitios segue a ser un tema controvertido.
Segundo o documental da BBC de Neil Oliver A History of Ancient Britain, os aliñamentos construíronos cazadores-recolectores ("Estes non foron erixidos por labregos neolíticos, senón por "Cazadores mesolíticos"). Iso colocaríaos nunha categoría diferente de Stonehenge en Inglaterra, que se afirma que é obra dos primeiros labregos europeos. A cuestión de a que pobo se atribuen as pedras de Carnac aínda se debate. Aliñacións
Hai tres grupos principais de aliñacións de pedras Ménec, Kermario e Kerlescan. É posible que formaran un só grupo noutro tempo, pero dividíronse a medida que se extraían pedras para outros fins.
Os menhires están feitos de granito erosionado procedente de afloramentos locais que outrora cubrían amplamente a área.
Aliñamentos de Ménec
Once filas converxentes de menhires que se estenden por 1165x100 m. . Hai o que Alexander Thom considera restos de círculos de pedras en cada extremo. Segundo a oficina de turismo, hai un "crómlech que contén 71 bloques de pedra" no extremo occidental e un cromlech moi arruinado no extremo oriental. As pedras máis grandes, duns 4 m. de altura, están no extremo occidental máis ancho, as pedras entón fanse tan pequenas como 0. 6 m. de altura ao longo da aliñación antes de volver crecer en altura cara ao extremo oriental.
Aliñación de Kermario
Esta disposición en forma de abano repítese un pouco máis ao leste na aliñación Kermario (Casa dos Mortos). Consta de 1029 pedras en dez columnas, duns 1300 m. de lonxitude. [Cómpre referencia] Un círculo de pedras no extremo leste, onde as pedras son máis curtas, revelouse por fotografía aérea.
Aliñamentos kerlescanos
Un grupo máis pequeno de 555 pedras, máis ao leste dos outros dous sitios. Está composto por 13 liñas cunha lonxitude total duns 800 m. , que varían en altura desde 80 cm. ata 4 m. No extremo oeste, onde as pedras son máis altas, hai un círculo de pedras que ten 39 pedras. Tamén pode haber outro círculo de pedras ao norte. [Cómpre referencia]
Aliñamentos de Petit-Ménec
Un grupo moito máis pequeno, máis ao leste de Kerlescan, que se atopa dentro da comuna de La Trinité-sur-Mer. Agora están situados en bosques e a maioría están cubertos de musgo e hedra.