proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Iconografía

A iconografía (palabra composta de icono e grafe -descrición-) é a descrición das temáticas das imaxes e tamén o tratado ou colección destas.
Os trazos da súa diferenza conceptual coa iconoloxía son ás veces pouco precisos. Definición e historia
A iconografía é a ciencia que estuda a orixe e formación das imaxes, a súa relación co alegórico e o simbólico, así como a súa identificación por medio dos atributos que case sempre lles acompañan. Esta ciencia ten a súa orixe no século XIX e foi desenvolvida ao longo do XX. O grande estudo da iconografía e o seu desenvolvemento deuse especialmente no Instituto Warburg de Londres, baixo a dirección do historiador e crítico de arte Erwin Panofsky. A partir de entón viron a luz numerosas obras de estudo sobre o tema, enciclopedias e dicionarios.
Os tres grandes eidos da iconografía son a mitoloxía clásica, a mitoloxía cristiá e a temática sobre as representacións civís. O Concilio de Trento
Na sesión número vinte e cinco do Concilio de Trento, celebrado no século XVI, estruturouse un Decreto sobre as imaxes, no que se sinalaban as características que debían seguir estas e as funcións a cumprir. Distinguía dous tipos de imaxes: Dogmáticas: as que defendían os dogmas da Igrexa Católica fronte aos protestantes, como Cristo, a Virxe, algúns santos (Pedro e Paulo), Apóstolos e Evanxelistas, Pais da Igrexa e Virtudes teologais e cardinais.
Devocionais: aquelas que aludían ao resto dos santos, os que eran máis venerados por tradición ou os extraídos do santoral hispano-visigodo ou mozárabe. Tamén dentro deste grupo atopábanse os chamados santos das necesidades ou taumaturgos que combatían as pestes e as catástrofes, como san Roque, san Sebastián, san Antón e de san Miguel Arcanxo.
Ademais destas imaxes tradicionais, engadíronse as introducidas polas ordes relixiosas, os seus santos propios e novas advocacións da Virxe. Os dominicos achegaron a Virxe do Rosario, os franciscanos, as ánimas e a Virxe das Dores, e os carmelitas a Virxe do Carme.
Despois do Concilio de Trento a devoción mariana invade a iconografía con nomes-topónimo que xorden do lugar das aparicións en toda a xeografía do catolicismo. Existe tamén unha gran difusión do culto do personaxe bíblico de María Magdalena que se fai no norte de España, patroa dos peregrinos (e dos apestados) xunto con Santiago o Maior. Con todo, a imaxe da Virxe do Leite ou Galaktotrofusa ou de Belén está totalmente prohibida durante esta época e as xa existentes teñen que retiralas do culto.
Iconoloxía

Chámase iconoloxía á póla da simboloxía e da semioloxía que estuda as denominacións visuais da arte, por exemplo a representación das virtudes, vicios e outras cousas morais ou naturais, coa figura ou aparencia de persoas. Características
Por extensión, trátase da ciencia que estuda as imaxes, emblemas, alegorías e monumentos con que os artistas representaron aos personaxes mitolóxicos, relixiosos ou históricos, e diferénciase da iconografía en que esta ten por fin a sinxela descrición de imaxes, mentres que a iconoloxía estúdaas en todos os seus aspectos, compáraas e clasifícaas, chegando ata formular leis ou regras para coñecer a súa antigüídade e diversos significados e interpretacións.
A iconoloxía considerada en toda a súa amplitude pode dividirse en tres pólas en razón do obxecto representado: Iconoloxía pagá. Comprende as imaxes propias da idolatría ou relixións non cristiás.
Iconoloxía profana ou civil. Comprende as figuras de personaxes históricos que non sexan obxecto de culto relixioso.
Iconoloxía relixiosa. Refírese a Deus, aos anxos, santos e outras imaxes procedentes da relixión.
Iconostasio

O iconostasio é unha zona nas igrexas cristiás do rito bizantino, particularmente ortodoxo, que separa, mediante unha parede de madeira ou metal o altar onde se leva a cabo a celebración polo clero oficiante (que inclúe o santuario ou presbiterio, a prótese e o diaconicon) do resto da igrexa onde está o coro, o clero non oficiante e os fieis. Nesa cancela adoita colocarse diferentes tipos de pinturas ou iconas que lle dan o nome.
A palabra provén do grego antigo εἰκονοστάσι (-ον) (eikonostási (-a)), aínda en uso común en Grecia e Chipre, que significa "iconas en pé". Arquitectonicamente, comezou sendo unha cancela pero foi evolucionando e gañando altura até configurar o templon bizantino, nun proceso rematado no século XV.
Non é un muro senón unha separación para ocultar o altar que permite o acceso mediante unha regulamentación moi precisa, porque representa o acceso ao mundo divino. Costa de 3 portas: pola central, Porta Santa ou Porta Real, só pode pasar o sacerdote cos ornamentos litúrxicos ou para o bispo, mentres polas laterais pasan os diáconos durante os oficios, polo que están decoradas con anxos ou santos diáconos. Cando está aberta permite ver o altar, e cando non hai culto está pechada. É un espazo pechado para os laicos, agás se teñen algunha función (servidores etc. )
Ictericia

A ictericia é a coloración amarelada da pel e mucosas por mor dun aumento da bilirrubina (valores normais de 0, 3 a 1 mg/dl) que se acumula nos tecidos, sobre todo aqueles con maior número de fibras elásticas (padal, conxuntiva).
Faise clinicamente evidente cando a bilirrubina é maior de 2. 5 mg/dl. Este aumento pode ser a expensas da fracción non conxugada ou "indirecta" da bilirrubina (BI); esta é liposoluble e non se filtra polo ril, polo que non aparece coluria. Cando o aumento é a expensas da bilirrubina conxugada ou "directa" (BD), ó ser esta hidrosoluble, fíltrase polo ril, aparecendo coluria. Pode haber aumentos de ambas as fraccións e fálase entón de hiperbilirrubinemia mixta. A bilirrubina non conxugada é a relacionada coa ictericia prehepática e non hai coluria nin acolia, mentres que a bilirrubina conxugada está relacionada coa ictericia hepática e poshepática. Fisioloxía
A ictericia por si mesma non é unha doenza, senón un signo clínico externo dun proceso patolóxico subxacente que ocorre nalgún punto da vía fisiolóxica normal do metabolismo da bilirrubina, polo que para comprender como se xera a ictericia é importante coñecer o metabolismo desta substancia no organismo.
Cando os glóbulos vermellos completaron o seu ciclo vital normal (uns 120 días), ou cando están danados, as súas membranas vólvense fráxiles e creban doadamente. A medida que atravesan os órganos do sistema reticuloendotelial (os ganglios linfáticos e o bazo), os glóbulos vermellos fráxiles rompen, e o seu contido celular, incluíndo a hemoglobina (a molécula que transporta o osíxeno), libérase no sangue. Os macrófagos fagocitan a hemoglobina, degradándoa nos seus compoñentes: a globina e o grupo hemo. A globina é un fragmento proteico que se degrada en aminoácidos e non ten ningún efecto no desenvolvemento da ictericia. O grupo hemo sofre dúas reaccións: primeiro unha oxidación catalizada pola encima microsomal hemo-oxigenasa, producíndose biliverdina (un pigmento de cor verde), ferro e monóxido de carbono.
o seguinte paso é a redución da biliverdina pola encima citosólica biliverdina reductasa nun pigmento tetrapirrólico de cor amarela, a bilirrubina. Cada día xéranse aproximadamente 4 mg por kg de bilirrubina.
A maior parte da bilirrubina provén da ruptura do grupo hemo dos glóbulos vermellos degradados como se indicou. Porén, aproximadamente o 20 % provén doutras fontes de grupos hemo, incluíndo eritropoese defectuosa e a ruptura doutras proteínas con grupos hemo, como a mioglobina do tecido muscular e os citocromos.
Ictiosauro

Ichthyosaurus (palabra científica composta do grego ιχθυς peixe e σαυρος lagarto) é un xénero extinto de saurópsidos da orde dos ictiosaurios que viviu no Xurásico inferior, no que hoxe é Europa occidental (Bélxica, Suíza, Alemaña, Illas Británicas) Paleontoloxía
O holotipo Ichthyosaurus foi un dos fósiles mellor conservados do século XIX. Foi descuberto por Mary Anning en Inglaterra.
Ida (filme)

Ida é un filme polaco de 2013 dirixido por Paweł Pawlikowski e escrito por Pawlikowski e Rebecca Lenkiewicz. Ambientado na Polonia de 1962, conta a historia dunha moza que está a piques de tomar os seus votos como unha monxa católica. Orfa dende nena por mor da ocupación alemá na segunda guerra mundial, antes de converterse en monxa debe coñecer á súa tía, o seu único parente vivo. Ela cóntalle que os seus pais eran xudeus. As dúas mulleres embárcanse nunha viaxe polas estradas do campo polaco para descubrir cal foi o final dos seus pais.
Considerada unha "obra mestra compacta" e un "filme de estrada estrañamente fermoso", "contén un cosmos de culpa, violencia e dor", aínda que os eventos históricos que motivan os eventos (ocupación alemá de Polonia, o holocausto e o stalinismo) non son directamente mencionados: "nada disto se afirma, pero todo está construído, por así decilo, na atmosfera: o país séntese morto, a poboación escasa".
Ida gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa no 2015, converténdose no primeiro filme polaco en conseguilo. Sinopse
Anna é unha noviza que viviu toda a vida nun convento e está a piques de asumir os votos. Antes diso, debe de coñecer a súa tía, a súa única parente viva, unha xuíza de vida bohemia e pasado antifascista. Ela dálle a coñecer a súa orixe xudía e o seu verdadeiro nome: Ida. Ambas irán na procura dos restos dos pais de Ida, asasinados durante a ocupación nazi na segunda guerra mundial. Personaxes
Agata Trzebuchowska como Anna / Ida Lebenstein
Agata Kulesza como Wanda Gruz
Dawid Ogrodnik como Lis
Adam Szyszkowski como Feliks Skiba
Jerzy Trela como Szymon Skiba
Joanna Kulig como cantante
Idade de ouro

A Idade de ouro (en grego antigo ξρυσόν γένος, en latín aurea aetas ou Saturnia regna "reino de Saturno") é o nome dado, na Grecia antiga e no mundo romano, ó mito que define o período seguinte á Creación do home e que se asocia coa inocencia e a felicidade, nunha clase de alegoría coa infancia da humanidade. Para os romanos esta idade estaba marcada tamén pola ausencia de tempo (sempre era primavera), que é quen altera e fai dexenerar as cousas. Por extensión aplícase tamén ó termo "idade de ouro" en períodos de auxe cultural de diferentes nacións. É unha das idades do home segundo Hesíodo.
Esta idade asimílase nun estilo de vida bucólico e pastoral (como a Arcadia mitolóxica), recreado en xéneros como a égloga, lonxe da cidade que é símbolo de pecado (esta asociación campo-virtude oposta a urbe-vicio é recorrente ó longo da historia da cultura); había poucos homes, que vivían sen necesidade de traballar pola abundancia de recursos e nunha igualdade perfecta (unha das metas da utopía política).
Idade do Bronce Atlántico

A Idade do Bronce Atlántico, designa unha idade arqueolóxica propia do complexo cultural do bronce atlántico, comprendido entre aproximadamente o 1300 a. C. e 700 a. C. que inclúe diferentes culturas da Península Ibérica, das Illas Británicas e da costa atlántica de Francia. Caracterízase polos intercambios culturais e económicos dalgunhas culturas indíxenas superviventes que acabarían dando paso aos pobos indoeuropeos da Idade de Ferro (principalmente celtas) a finais do período. Séguelle a Idade de Ferro.
Os seus principais centros parecen estar en Portugal e Galicia (previa á cultura castrexa), Andalucía ( Tartessos? ) e Gran Bretaña. Os seus contactos comerciais esténdense ata Dinamarca e tamén ao Mediterráneo. Comercio
A Idade do bronce atlántico está marcada polo intercambio económico e cultural, que levou a un alto grao de semellanza entre culturas como se pode comprobar nas comunidades costeiras dende Galicia ata Escocia, incluíndo o uso frecuente de pedras como cabalos de Frisia, a construcións de castelos en cantís, ou a arquitectura doméstica caracterizada pola casas redondas. Os contactos comerciais abranguían dende Suecia e Dinamarca ata o mar Mediterráneo. Este período estivo definido polos centros rexionais de produción de metais, unidos por un comercio marítimo regular dalgúns dos produtos. Os maiores centros estaban no sur de Inglaterra e Irlanda, noroeste de Francia, e o oeste de Iberia.
Os obxectos relacionados con esta cultura foron atopados frecuentemente formando cúmulos, ou depositados en áreas rituais, usualmente preto da auga, como en ríos, lagoas e pantanos. Entre os elementos máis destacables pertencentes a este complexo cultural, están as machadas de bronce, ás veces enterradas formando grandes cúmulos na Bretaña e Galicia, puntas de lanzas, escudos e espadas. Ademais, tamén son comúns os obxectos de festexo das elites: asadores articulados, caldeiros e ganchos para a carne, atopados entre Portugal e Escocia.
A orixe da cultura celta foi atribuída a este período no ano 2008 por John T. Koch e apoiada por Barry Cunliffe, os cales argumentaron que o desenvolvemento do celta debíase a que era unha lingua franca atlántica, que máis tarde se espallaría polo resto de Europa, pero esta teoría contradí a máis aceptada orixe dos celtas na cultura de Hallstatt.
Idade dos Metais

A Idade dos Metais é unha das dúas grandes etapas tecnolóxicas nas que tradicionalmente se subdividiu a Prehistoria eurasiática. Por definición, é o período que seguiu á Idade de Pedra e durante o cal o home comezou a fabricar obxectos de metal fundido. A existencia de procesos metalúrxicos é indispensable para establecer a adscrición dunha cultura arqueolóxica a esta etapa, xa que os metais nativos eran traballados por marteleado dende as fases iniciais do Neolítico. Seguindo este criterio, a Idade dos Metais comezaría coas primeiras evidencias de fundición do cobre, que son do VI milenio a. C. (na Anatolia e os montes Zagros) e acabaría coa progresiva entrada na Historia de cada rexión (en Europa isto produciuse durante o I milenio a. C. ). En Mesopotamia e Exipto coincide xa co desenvolvemento da escritura e polo tanto a metalurxia alí é plenamente histórica.
Os primeiros indicios de metalurxia en Europa proceden da área dos Balcáns, a mediados do V milenio a. C. e son de orixe autóctona. Para o resto do continente as evidencias aparecen durante a segunda metade do IV milenio a. C. , aínda que a súa xeneralización e o consecuente abandono da pedra como elemento básico para a fabricación de artefactos só se produciu coa chegada do ferro. Aínda que no Exipto faraónico, pola escaseza de materia prima, esta substitución nunca se produciu. Dado que non existen rupturas no desenvolvemento das tecnoloxías metalúrxicas entre a Prehistoria, a Protohistoria e a Historia, neste artigo inclúense procesos que se deron en períodos claramente históricos. Liña do tempo da Idade dos Metais no Vello Mundo
Idea

Unha idea (do grego είδον eidon: 'eu vin') é unha imaxe que existe ou se forma na mente. A capacidade humana de contemplar ideas está asociada á capacidade de raciocinio, autorreflexión e a habilidade de adquirir e aplicar o intelecto. As ideas dan lugar ós conceptos, que son a base de calquera tipo de coñecemento, tanto científico como filosófico. Non obstante, nun sentido popular, unha idea pode suscitarse mesmo en ausencia de reflexión, por exemplo, ó falar da idea dunha persoa ou dun lugar. Definición
Unha idea é un termo filosófico que se pode analizar baixo catro puntos de vista segundo José Manuel Fernández Cepedal (1950 – 2001): Lóxico: a idea é un concepto que ten un significado.
Ontolóxico: a idea é algo material que existe no mundo real.
Transcendental: a idea é unha posibilidade do coñecemento.
Psicolóxico: a idea é unha representación mental subxectiva. Orixe
Ideas platónicas
Platón sitúa as ideas no mundo intelixible, porque segundo el son a única fonte de verdadeiro coñecemento, ó ser: Infinitas
Eternas
Inmutables (non cambian)
O seu coñecemento leva á verdade universal
Racionalismo
Os racionalistas inclináronse pola solución innatista: atribúen as ideas á Naturaleza do home.
Os empiristas sosteñen que a orixe das ideas hai que buscala na experiencia sensible; esta é a encargada de encher de contidos (ideas) a mente. Idea sería un contido mental resultado da acción dos estímulos sobre os sentidos do suxeito. Clases
Racionalismo
Os racionalistas distinguen entre ideas claras, escuras, distintas, entre outras.
Empirismo
Os empiristas distinguen entre ideas de sensación e de reflexión, entre ideas simples e complexas; a natureza só proporciona ideas particulares; as xerais son produto da mente.
Idea Vilariño

Idea Vilariño Romani, nada en Montevideo o 18 de agosto de 1920 e finada o 28 de abril de 2009, foi unha poeta, tradutora, crítica literaria, compositora e ensaísta, encadrada dentro da chamada Xeración do 45. Traxectoria
Foi filla de Leandro Vilariño (1892-1944), un poeta anarquista galego cuxas obras non foron editadas en vida. Exerceu de profesora de literatura no ensino medio dende 1952 ata o golpe de estado en 1973. Reinstaurado o sistema democrático, obtivo a Cátedra de Literatura Uruguaia na Facultade de Humanidades e Ciencias da Educación da Universidade da República.
Foi unha das fundadoras das revistas Clinamen e Número. Colaborou noutras publicacións, coma Marcha, La Opinión, Brecha, Asir ou Texto crítico.
Froito dunha entrevista realizada en 1997 por Rosario Peyrou e Pablo Rocca, xorde o vídeo "Idea", estreado en maio do 1998.
A súa obra foi traducida a varios idiomas, entre eles, o italiano, o alemán e o portugués. Obra
Poesía
La suplicante (1945).
Cielo Cielo (1947).
Paraíso perdido (1949).
Por aire sucio (1950).
Nocturnos (1955).
Poemas de amor (1957).
Pobre Mundo (1966).
Poesía (1970).
No (1980).
Canciones (1993).
Poesía 1945 - 1990 (1994).
Poesía completa (2002).
Ensaio
Grupos simétricos en la poesía de Antonio Machado (1951).
La rima en Herrera y Reissig (1955).
Grupos simétricos en poesía (1958).
Las letras de tango (1965).
El tango cantado (1981).
Ideafix

Ideafix (en francés: Idéfix) é un personaxe da serie de banda deseñada Astérix, creado por René Goscinny e Albert Uderzo. É o can pequeno e branco de Obélix (o mellor amigo de Astérix), a quen sempre acompaña e axuda. Aparece por vez primeira na aventura A volta á Galia de Astérix en 1963.
Segundo Nicolas Rouvière, trátase dun schnauzer anano e ademais é o único personaxe principal da serie que é un animal. É coñecido polo seu carácter ecoloxista, ao chorar desesperadamente ao ver como se derruba unha árbore, é por esta causa que o seu amo Obélix deixou de tirarlles árbores aos romanos. Orixe do nome
O seu nome é a contracción de idea fixa, polo que en inglés é coñecido polo nome de Dogmatix, xa que mantén o concepto de idea fixa (dogma) e ademais inclúe a alusión ao can (dog). Reflicte a obsesión que o can ten polos ósos, obsesión que é motivo de moitas situacións cómicas nas historias.
Ideal Villalbés

Ideal Villalbés foi un periódico editado en Vilalba en 1902. Historia e características
Periódico manuscrito, apareceu o 13 de abril de 1902. Elaborado por Antonio García Hermida con 17 anos. Só se coñece o número 1.
Idealismo

En filosofía, idealismo designa as teorías que —en oposición ao materialismo— sosteñen que a realidade extramental non é coñecíbel tal como é en si mesma, e que o obxecto do coñecemento está preformado ou construído pola actividade cognoscitiva.
As súas distintas variantes postulan e conforman a nosa imaxe do mundo dunha maneira determinada: A entidade en si do real permanece en principio incognoscíbel, aínda que a reflexión permita aproximarse asintoticamente a un coñecemento máis refinado, nas teorías do idealismo subxectivo ou transcendental.
No caso das teorías do idealismo obxectivo, esta doutrina epistemolóxica compleméntase coa teoría metafísica de que o obxecto coñecido non ten máis realidade que o seu ser pensado polo suxeito; mediante a autoconciencia deste, a verdadeira esencia do obxecto desvélase como a actividade subxectiva de pensamento como algo real e non abstracto.
A definición que antecede corresponde as escolas filosóficas que van camiño cara ao idealismo alemán, e en concreto a Kant. Non obstante, Kant é ao mesmo tempo materialista, pois contempla a existencia do mundo exterior, independentemente do home, cognoscíbel para este, aínda que non na súa totalidade.
O idealismo distingue entre o fenómeno (do grego φαινομαι, fainomai, 'mostrarse' ou 'aparecer'), que é o obxecto en tanto que é coñecido (como "aparece" fronte aos sentidos e á intelixencia), e
o nóumeno (do grego νοούμενα, nóumena empregado por Platón falando das ideas, propiamente "o que se pensa", neutro plural substantivado de νοούμενοσ, participio presente pasivo de νοέω, noéo, 'comprender' ou 'intelixir'), que é o obxecto tal como sería en si mesmo. As características principais deste movemento, resumindo, son:
Non coñecemos as cousas tal e como son en si (nóumeno), senón o que aparece (percibimos) aquí e agora (fenómeno). O suxeito constrúe, polo menos en parte, o obxecto: para Kant o suxeito é activo no sentido de que inflúe no coñecido a partir das súas estruturas aprióricas e dos procesos que nelas descansan.
O coñecemento é independente da experiencia, porque os obxectos do coñecemento son os xuízos a priori.
Pero ao coñecemento só podemos chegar a través da experiencia, porque o obxecto do coñecemento son os xuízos sintéticos.
Filósofos idealistas foron: Inmanuel Kant, que desenvolveu o idealismo alemán;
os neokantianos (entre outros, Hermann von Helmotz, Paul Natorp, Friedrich Albert Lange e Heinrich Rickert), Johann Gottlieb Fichte, Friedrich Wilhelm Schelling e Georg Wilhelm Friedrich Hegel,
e os precursores de tres variantes do idealismo:
idealismo subxectivo de Johann Gottlieb Fichte,
idealismo obxectivo de Friedrich Wilhelm Schelling e
idealismo absoluto de Georg Wilhelm Friedrich Hegel,
así como as distintas escolas heguelianas.
Varias formas de teoría científica (sobre todo o esencialismo de Pierre Duhem, o falsacionismo de Karl Popper e o construtivismo), son idealistas en distinta maneira e grao.
Idealismo absoluto

O idealismo absoluto é unha filosofía ontoloxicamente monista atribuída a G. W. F. Hegel. Lembremos que, segundo este filósofo, na experiencia de coñecemento o suxeito cognoscente é activo, achega na devandita experiencia as estruturas aprióricas que nel se atopan e ordena, reúne ou sintetiza o material bruto da sensación mediante mecanismos que descansan nel mesmo. Esta consideración de Hegel de como o ser é en última instancia comprensible como un todo integral. Hegel afirmaba que para que o suxeito pensante (a razón humana ou a conciencia) fose capaz de coñecer o seu obxecto (o mundo), debe existir nalgún sentido, unha identidade de pensamento e de ser. Da mesma maneira, o suxeito non tería acceso ao obxecto e non teriamos ningunha certeza acerca do noso coñecemento do mundo. Para ter en conta as diferenzas entre pensamento e ser, así como a riqueza e diversidade de cada un, a unidade de pensamento e o ser non pode ser expresada como a identidade abstracta "A A". O idealismo absoluto é o intento de demostrar esta unidade utilizando un novo método filosófico, especulativo, que require de novos conceptos e regras de lóxica. Segundo Hegel, o fundamento absoluto do ser é esencialmente un proceso dinámico e histórico pola necesidade que se desenvolve en por si en forma de formas cada vez máis complexas de ser e da conciencia, en última instancia, dando lugar a toda a diversidade do mundo e aos conceptos cos que pensar e dándolle sentido ao mundo.
A posición idealista absoluta foi dominante no século XIX en Alemaña, Gran Bretaña, e, en menor grao, nos Estados Unidos. A posición idealista absoluta debe distinguirse do idealismo subxectivo de Berkeley, o idealismo transcendental de Kant ou os idealismos de Fichte e Schelling.
Para Hegel, a interacción de opostas xeracións xera en dialectical moda todos os conceptos utilizamos para entender o mundo. Ademais, este desenvolvemento ocorre non só na mente individual, senón tamén por historia. No Phenomenology of Spirit, por exemplo, Hegel presenta unha historia de consciencia humana como viaxe por etapas de explicacións do mundo. Cada explicación trae sucesivas oposicións e problemas creados dentro del, liderando a tensións que só poderían ser superado por adoptar unha vista que podería acomodar estas oposicións nunha unidade máis alta. Na base de espírito xace un desenvolvemento racional. Isto significa que o absoluto é exactamente o que desenvolve todo o racional. A aseveración que "Toda realidade é espírito" significa que todo de realidade racional se pide mentres se fai, así que crea as oposicións que atopamos nel. A natureza non é diferente desde o espírito ou desde el, é pedido polas determinacións dadas a nós por espírito.
Idempotencia

En matemáticas e informática, a idempotencia é a propiedade que teñen algunhas operacións de poder aplicarse varias veces sen que o valor do resultado mude despois da aplicación inicial. Definición
Operación unaria
Unha operación unaria f, é dicir, unha función dun conxunto S en si mesma, é idempotente se para todo x en S, f( f(x) ) f(x).
En particular, a función identidade idS, definida por idS(x)
x, é idempotente, así como a función constante Kc, onde c é un elemento de S, definido por Kc(x)
c.
Operación binaria
Nun conxunto S cunha operación binaria * (é dicir, (S, *) é un grupoide), un elemento a é idempotente cando a * a a. Exemplos
Os únicos números reais que son idempotentes en relación á multiplicación son 0 e 1.
A unión dun conxunto A consigo mesmo, é dicir, A U A, é un exemplo de operación binaria idempotente, xa que A U A A.
Unha matriz cadrada A é idempotente se A A
A 2
A {\displaystyle AA
A^{2}
A}.
Identidade 2.0

Identidade 2. 0, tamén chamada identidade dixital, é a revolución anticipada da verificación da identidade en liña utilizando tecnoloxías emerxentes centradas no usuario tales como o standard OpenID ou Microsoft Windows CardSpace. Atópase dentro da teoría da Web 2. 0, onde salienta nun modo simple e aberto método de identificación en transaccións cuxo proceso é similar ao mundo real, por exemplo unha licenza de conducir.
Identidade cultural

Identidade cultural é o conxunto de valores, tradicións, símbolos, crenzas e modos de comportamento que funcionan como elementos dentro dun grupo social e que actúan para que os individuos que o forman poidan fundamentar o seu sentimento de pertenza, que forman parte da diversidade no interior das mesmas en resposta aos intereses, códigos, normas e rituais que comparten ditos grupos dentro da cultura dominante. Características
A construción de identidades é un fenómeno que xorde da dialéctica entre o individuo e a sociedade. As identidades constrúense a través dun proceso de individualización polos propios actores para os que son fontes de sentido e aínda que se poidan orixinar nas institucións dominantes, só o son se os actores sociais as interiorizan e sobre isto último constrúen o seu sentido. Nesta liña, Castells diferenza os roles definidos por normas estruturadas polas institucións e organizacións da sociedade (e que inflúen na conduta segundo as negociacións entre individuos e ditas institucións, organizando así as funcións) e as identidades definidas como proceso de construción do sentido atendendo a un atributo ou conxunto de atributos culturais (organizando dito sentido, entendido como a identificación simbólica que realiza un actor social do obxectivo da súa acción). Dalgunha maneira, pódese interpretar que se están reforzando as propostas tendentes a recoñecer os procesos de identificación en situacións de policulturalismo ou momentos de identificación que se dan na sociedade-rede, emerxendo pequenos grupos e redes.
Identidade de Euler

En matemáticas, a Identidade de Euler, un caso especial da fórmula de Euler, é a seguinte: e i π + 1
0 {\displaystyle e^{i\pi }+1
0\; } Esta ecuación aparece en Introdución de Leonhard Euler, publicada en Lausanne en 1748. (V. número e; unidade imaxinaria; número pi) Demostración
Esta fórmula é un caso da fórmula de Euler, que asigna e i x
cos ⁡ x + i sin ⁡ x {\displaystyle e^{ix}
\cos x+i\sin x\, \! } para calquera número real x {\displaystyle x}. Se consideramos que x
π {\displaystyle x
\pi }, temos que e i π
cos ⁡ π + i sin ⁡ π {\displaystyle e^{i\pi }
\cos \pi +i\sin \pi \, \! } e posto que cos ⁡ π
− 1 {\displaystyle \cos \pi
-1} e sin ⁡ π
0 {\displaystyle \sin \pi
0}, obtemos que e i π
− 1 {\displaystyle e^{i\pi }
-1\, \! } e polo tanto e i π + 1
0 {\displaystyle e^{i\pi }+1
0\, \! } Importancia desta identidade
É "a fórmula máis salientable en matemáticas" segundo Richard Feynman. Feynman sinalou a importancia desta fórmula porque enlaza algunhas constantes matemáticas fundamentais: O número 0, o elemento neutro da suma (é dicir, para toda a, a+0
0+a
a).
O número 1, o elemento neutro da multiplicación (para toda a, a×1
1×a
a).
O número pi ( π {\displaystyle \pi } ) é fundamental na trigonometría.
O número e ( e {\displaystyle e} ) é fundamental nas conexións co estudo dos logaritmos e no cálculo.
A unidade imaxinaria i {\displaystyle i}.
Ademais, tódolos operadores aritméticos fundamentais están presentes: igualdade, suma, multiplicación e potencias.
Houbo un debate substancial no campo da filosofía das matemáticas sobre o "significado real" ou o "significado profundo" debido a que inclúe múltiples constantes e operacións. Algúns afirman que describe propiedades cognitivas dunha mente - e advocan pola cognitividade das matemáticas. No outro extremo, afirman que representa o consenso racional entre os matemáticos ou simplemente é unha proba da realidade física do universo e a álxebra e unha consecuencia da súa estrutura. Segundo isto, a fórmula non sería só salientable, senón divina.
Identidade de xénero

O concepto identidade de xénero refírese ao xénero co que se identifica unha persoa; utilízase para distinguir a asociación psicolóxica da fisiolóxica. Este concepto desenvolveuse a partir de 1970 nos Estados Unidos. Antes, o sexo dunha persoa viña determinado soamente pola aparencia dos órganos sexuais visibles, mais coa descuberta dos cromosomas e dos xenes, son estes os que se utilizan para determinar o xénero. Os transxéneros son aqueles nos que a identidade de xénero e os órganos reprodutores e os cromosomas difiren das definicións tradicionais.
Identidade nacional

A identidade nacional é a identidade ou sentido de pertenza dunha persoa en relación a un ou máis estados ou unha ou máis nacións. É o sentido "dunha nación como un todo cohesionado, que está representada polas tradicións distintivas, a cultura e a lingua".
A identidade nacional abrangue elementos tanto políticos como culturais. Como fenómeno colectivo, pode xurdir da presenza de "elementos comúns" na vida cotiá das persoas: símbolos nacionais, lingua, historia da nación, conciencia nacional e artefactos culturais. Subxectivamente, é un sentimento que se comparte cun grupo de persoas sobre unha nación, independentemente da súa condición de cidadanía legal. En termos psicolóxicos, defínese como unha "conciencia da diferenza", un "sentimento e recoñecemento de 'nós' e 'eles'". A identidade nacional pode incorporar a poboación, así como á diáspora, dos estados e sociedades multiétnicas que teñen un sentido de identidade común. As etnias con guións son ​​exemplos da confluencia de múltiples identidades étnicas e nacionais dentro dunha soa persoa ou entidade. Retos
Identidade étnica
Nos países que teñen varios grupos étnicos, a identidade étnica e nacional pode estar en conflito. Estes conflitos adoitan denominarse conflitos etnonacionais. Un dos conflitos etnonacionais máis coñecidos é a loita entre o goberno de Australia e os aborixes australianos. O goberno e a cultura maioritaria australiana impuxeron políticas e marcos que apoiaban a maioría dos valores culturais baseados en Europa e o inglés como lingua nacional. O estado non apoiou as culturas e linguas aborixes, que foron case erradicadas polo estado durante o século XX. Debido a estes conflitos, a poboación aborixe identifícase menos ou non se identifica coa identidade nacional australiana, mais as súas identidades étnicas son salientables. Conflitos
Nalgúns casos, a identidade nacional choca coa identidade civil dunha persoa. Por exemplo, moitos árabes israelís identifícanse como palestinos en Israel. Ao mesmo tempo, son cidadáns do estado de Israel, que entra en conflito coa nacionalidade palestina. Os taiwaneses tamén enfróntanse a un conflito de identidade nacional coa identidade civil xa que houbo movementos que defenden a "independencia formal de Taiwán" e mudar o nome de "República da China" a "República de Taiwán". Os residentes en Taiwán reciben tarxetas de identificación e pasaportes nacionais co nome de país "República da China", e unha parte deles non se identifican con "República da China", senón con "República de Taiwán". Marcadores identitarios
Os marcadores de identidade nacional son aquelas características utilizadas para identificar a unha persoa como posuidora dunha determinada identidade nacional. Estes marcadores non son fixos senón fluídos, variando dunha cultura a outra e tamén dentro dunha cultura ao longo do tempo. Tales marcadores poden incluír lingua ou dialecto común, vestimenta nacional, lugar de nacemento, filiación familiar, etc.
Identificación biométrica da sinatura

O recoñecemento de sinaturas é unha das modalidades condutuales da biometría. A súa función é a comprobación da autencididade dunha sinatura, e pódese realizar mediante dous modelos: un estático ou off-line, e outro dinámico. O modelo estático simplemente recolle a sinatura nun ordenador para a súa posterior análise e comprobación. O modelo dinámico, porén, emprega unha tableta dixitalizadora que captura a sinatura a tempo real, amosando os movementos e patróns realizados polo asinante durante a realización da sinatura. Así, este modelo tamén é coñecido como modelo on-line.
A función dinámica adoita incluír as seguintes funcións: Coordenada espacial x(t)
Coordenada espacial y(t)
Presión p(t)
Azimuth az(t)
Inclinación in(t)
As técnicas máis populares de recoñecemento de patróns aplicadas ao recoñecemento de sinaturas son o aliñamento temporal dinámico (Dynamic Time Warping, DTW), os modelos ocultos de Markov (Hidden Markov Models, (HMM) e a Cuantificación Vectorial (Vector Quantization, VQ). Proceso
A persoa recoñécese á través da forma en que asina, máis que polas características da súa sinatura. A mostra biométrica obtense a partir de datos como a lonxitude e dirección da sinatura, ou a velocidade e presión exercida polo bolígrafo.
A dificultade tecnolóxica do recoñecemento a través da sinatura estriba en saber diferenciar os trazos que nunca cambian, e os que si o fan en cada sinatura. O sistema tamén ten que ter en conta os cambios na forma de asinar co paso do tempo, e ten que adaptarse a eses cambios, actualizando permanentemente o padrón que identifica o usuario. Fiabilidade
A identificación a través da forma de asinar é un dos métodos de identificación biométrica menos precisos.
Segundo un estudo publicado no 2002 por Biometric Technology, a taxa de erro cruzado, é igual a 1/50. Esta é unha posibilidade de erro moi alta, se a comparamos coa probabilidade de 1/131. 000 do escaneo de iris, ou menor de 1/10000000 do escaneo de retina. Exemplos de uso
En oficinas do servizo de desemprego de Inglaterra emprégase o recoñecemento da sinatura para validar a identidade do beneficiario da prestación de desemprego.
A prisión de Pentonville en Inglaterra emprega a identificación por sinatura para evitar que os presos recollan a comida doutros presos no seu nome.
Identificación biométrica da voz

Proceso
Entre os sistemas biométricos de recoñecemento por voz, podemos distinguir dúas familias: Os sistemas de texto dependente: o usuario sempre pronunciará unha mesma frase para identificarse.
Os sistemas de texto independente: o sistema vai propoñendo ao usuario a pronunciación dun conxunto de palabras extraídas dunha base de datos bastante grande. O habitual é que as frases ou palabras propostas sexan características para maximizar a cantidade de datos que se poden analizar (por exemplo, frases cunha certa entoación, pronunciación dos ditongos, palabras con moitas vocais. .. ) Fiabilidade
O estado anímico pode variar o timbre de voz, ó igual que o estado de saúde. Unha simple conxestión pode facer variar o ton de voz o suficiente como para que o sistema non sexa capaz de recoñecer ó usuario. Estes problemas levan consigo unha alta taxa de falsos negativos.
A identificación a través do recoñecemento da voz é un dos métodos de identificación biométrica menos precisos.
Segundo un estudo publicado no 2002 por Biometric Technology, a taxa de erro cruzado, é igual a 1/50. Esta é unha posibilidade de erro moi alta, si a comparamos coa probabilidade de 1/131. 000 do escaneo de iris, ou menor de 1/10000000 do escaneo de retina. Facilidade de uso e aceptación
Xeralmente os sistemas de recoñecemento de voz teñen unha boa acollida entre os usuarios, pola súa facilidade de uso, e a súa comodidade. Prevención de ataques
O principal problema do recoñecemento de voz é a inmunidade fronte a posíbeis ataques. Unha persoa pode empregar unha gravación coas palabras que tería que pronunciar o usuario lexítimo, e así conseguir enganar ao sistema. Este problema minimízase nos sistemas de texto independente, pois o atacante non poderá coñecer a priori as palabras que necesitará para acceder ao sistema. Tempo de espera
Outro dos problemas dos sistemas baseados no recoñecemento da voz é o tempo que perde o usuario para autenticarse no sistema. Aínda que actualmente na maioría dos sistemas é suficiente con pronunciar unha soa frase, é habitual que o usuario se vexa obrigado a repetila porque o sistema lle denega o acceso. Historia
Foi na década de 1960 cando Texas Instruments desenvolveu as bases do recoñecemento por voz. Exemplos de uso
Empresas como a General Motors, na que se empregan sistemas de recoñecemento por voz para restrinxir o acceso ás salas de ordenadores.
Hospitais como o de Chicago, para controlar a entrada á zona de recentemente nados.
En fronteiras como a que separa México dos Estados Unidos, emprégase para autorizar o paso dos viaxeiros frecuentes.
Aplicacións baseadas no teléfono usan a voz para recoñecer ao usuario.
Identificación biométrica da xeometría da man

A xeometría da man é un método de identificación biométrica que identifica aos usuarios pola forma das súas mans. Os lectores de xeometría das mans toman medidas de distintas distancias entre puntos das mans dos usuarios, e comparan estas medidas coas almacenadas nun ficheiro.
A identificación usando a xeometría da man é un método de autenticación (un a un), non de identificación (un a varios), co cal non é un método válido para usar con bases de datos de usuarios moi grandes, se non se combina non algún sistema de identificación. Proceso
Existen dous tipos de dispositivos de lectura da xeometría da man: mecánicos e baseados en imaxes.
O patrón informático que se obten a partir da xeometría da man é un dos máis lixeiros de tódolos métodos biométricos, ocupando normalmente menos de 10 bytes. Historia
É un dos primeiros métodos de identificación biométrica en ser automatizado. Fabrícanse dispostivos biométricos baseados na xeometría da man dende comezos da década de 1980. Fiabilidade
A fiabilidade deste método non é tan alta como a doutros métodos biométricos, como as pegadas dactilares ou o escaneo do iris. A xeometría da man non é unha característica única do individuo, por iso acostuma a usarse en combinación con outras formas de identificación, como tarxetas ou PINs.
Segundo un estudo publicado no 2002 por Biometric Technology, a taxa de erro cruzado, é menor que 1/500 (sobre unha base de datos moi pequena). Permanencia
Un dos problemas dos sistemas de identificación baseados na xeometría da man, é que soamente as persoas adultas, que xa non están na fase de crecemento, poden usalo sen ter que rexistrar cada pouco tempo as novas medidas da man do usuario. Tempo de espera
Os sistemas de autenticación baseados na xeometría da man están entre os máis rápidos de tódalas tecnoloxías biométricas. Os sistemas actuais poden determinar se unha persoa é quen di ser en menos dun segundo. Exemplos de uso
Control do acceso á vila olímpica nos Xogos Olímpicos de 1996
En aeroportos, como o aeroporto internacional de San Francisco
O sistema de control de viaxeiros frecuentes nas fronteiras dos EEUU (INSPASS) emprega a xeometría da man como método de identificación, aproveitando a rapidez do sistema Arquivado 02 de decembro de 2006 en Wayback Machine.
A Universidade de Xeorxia emprega a xeometría da man dende 1973
No exercito dos EEUU
En máis do 90% das plantas nucleares dos EEUU
No Xapón existen caixeiros automáticos con lector da xeometría da man.
Identificador

Os identificadores son aqueles determinantes que fan referencia a unha realidade indicando de cal se trata (identificadores simples: a, cada, un, calquera. .. ) e establecen unha relación de igualdade ou diferenza de identidade ou grupo (identificadores reforzados: propio, outros, .. .). Polas súas características, están opostos ó pronome persoal, demostrativo, posesivo, relativo, interrogativo, exclamativo e cuantificadores. Identificadores simples
Identifican dun xeito preciso e claro (identificadores simples definidos) ou impreciso e vago (identificadores simples indefinidos). Identificadores reforzados
Aqueles que ademais do valor de identificación suman o de indicar igualdade ou diferenza de identidade ou grupo.
Ideografía

A ideografía é a representación de ideas, conceptos, palabras ou frases mediante ideogramas, un conxunto de caracteres sucesores da pictografía, que representaban unha idea. Características e exemplos
Cada símbolo ten un significado único. Deste xeito, o Sol podería ser representado como " # " e a Lúa como " ) " (isto é só un exemplo). Os caracteres chineses e os kanji xaponeses son ideogramas.
As emoticonas, nacidas na segunda metade do século XX en Internet tamén son un sistema de signos ideográfico.
A acrofonética é unha forma de Ideografía.
Ideograma

Un ideograma é un símbolo gráfico que representa unha palabra ou unha idea utilizado nalgunhas linguas vivas (como o chinés e o xaponés) ou antigas (como os xeroglíficos do antigo Exipto). Opóñense aos pictogramas. Ver o artigo sobre os logogramas. Sinogramas
Contrariamente á idea xeral, non todos os sinogramas son ideogramas, nada máis incerto: os ideogramas só representan unha pequena parte dos sinogramas, sendo a categoría máis numerosa a representada polos ideo-fonogramas, especie de xeroglífico que leva unha indicación fonética e outra semántica.
Por exemplo, na seguinte palabra, que significa China, ou sexa zhōng guó, o primeiro sinograma (zhōng) é un ideograma que simboliza o medio (cf. O Imperio do Medio) mentres que o segundo (guó, « país ») é un ideo-fonograma composto dun radical fonético, 或 (para o final -uo), e un índice visual para o senso, 囗 (para a idea de zona limitada no espazo). Xeróglifos
Aínda que os xeroglíficos teñan case todos unha orixe pictográfica, algúns son ideogramas. Sexa como for, a maioría se empregaba como carácter fonético ou simbólico. Coa simplificación dos xeroglíficos lineais, e sobre todo, o paso ao hierático, os caracteres perden definitivamente o seu valor figurativo.
Ideynost

Ideynost ("expresión ideolóxica", en ruso) era un dos requisitos da literatura do realismo socialista. A literatura debía expresar ideas, especialmente políticas e sociais, de tipo progresista. Neste contexto, os censores e críticos literarios non aceptaban literatura á que lle faltase un contido ideolóxico ou literatura entendida como mero entretemento.
Idiazabal

Idiazabal é un concello vasco da provincia de Guipúscoa. A súa poboación é de 2. 280 habitantes (2011).
Idilio

Idilio, do grego εἰδύλλιον, "poema curto") é unha poesia curta, descritiva da vida rústica, escrita no estilo dos curtos poemas pastorais de Teócrito, os Idilios.
O idilio é un subxénero da lírica consistente nunha composición de tema sentimental e ambiente bucólico non pastoril. Exemplos
Na literatura
A Alborada, de Nicomedes Pastor Díaz.
Hermann e Doroteia, de J. W von Goethe — que Schiller considerou o clímax na súa produción — un idílio segundo o propio Goethe.
Na pintura
Na pintura o idilio era un xénero recorrente na época vitoriana en Inglaterra.
Idioglosia

A idioglosia refírese a unha linguaxe idiosincrática, inventada e falada por só unha ou moi poucas persoas. A meirande parte das veces, idioglosia fai referencia a "linguas privadas" dos nenos pequenos, especialmente os xemelgos. Tamén se coñece como criptofasia e, comunmente, como fala xemelga. Exemplos
Casos estudados
June e Jennifer Gibbons
Poto e Cabengo de San Diego (California)
Idiolecto

Un idiolecto é a variedade lingüística utilizada por un individuo concreto. O termo introduciuno Bernard Bloch en 1948 nun artigo da revista Language, "A set of postulates for phonemic analysis", ao observar que ningún individuo fala exactamente como outro e que na fala de cada individuo particular existe un sistema lingüístico homoxéneo.
Idiopatía

Idiopatía é unha enfermidade ou doenza de orixe descoñecida. Idiopático é un adxectivo usado principalmente en medicina, que significa de aparición espontánea ou de causa descoñecida. A combinación de raíces do grego significa "unha enfermidade de etioloxía descoñecida". Etimoloxía
Do grego ἴδιος, idios (propio, particular) + πάθος, pathos (enfermidade, sufrimento), co significado de "unha enfermidade dun tipo particular ou propio". Características
Tecnicamente é un termo da nosoloxía, a clasificación das doenzas. Para moitos destes, unha ou varias causas son algo mal entendidas, pero nunha porcentaxe da poboación con esa enfermidade a causa pode non ser realmente aparente ou caracterizada. Neses casos, dise que a orixe desa condición é "idiopática".
Nalgunhas enfermidades, a comunidade médica non pode establecer unha causa clara na maioría dos casos (exemplo: glomeruloesclerose idiopática) e noutros trastornos, con todo, as causas idiopáticas son nunha pequena porcentaxe (exemplo: fibrose pulmonar). A medida que a medicina e os avances científicos se producen en relación a unha enfermidade, descobríronse as causas e diminúe a porcentaxe de casos designados como idiopáticos.
Idiotipo

En inmunoloxía, un idiotipo é un determinante antixénico único atopado nunha molécula de inmunoglobulina nas súas rexións hipervariables (por onde se unen antíxeno e receptor) ou compartido por inmunoglobulinas de especificidade idéntica (coa mesma rexión para a unión ao antíxeno) ou polo receptor TCR. O idiotipo confírelle a un anticorpo a súa especificidade antixénica. A rexión variable dos receptores antixénicos das células T (TCRs) e das inmunoglobulinas das células B contén unha rexión determinante de complementariedade (CDR) cunha estrutura de aminoácidos única que determina a especificidade antixénica do receptor. A estrutura formada polo CDR coñécese como idiotopo, que é un termo que ás veces se usa intercambiablemente con idiotipo. As inmunoglobulinas ou os TCRs que comparten un mesmo idiotopo teñen o mesmo idiotipo.
O idiotipo dun anticorpo está determinado por unha serie de fenómenos que se producen durante o desenvolvemento dos linfocitos, como son: Rearranxo de xenes
Diversidade de unión ou empalme (junctional diversity)
Introdución de nucleótidos P (nucleótidos palíndromos que se colocan nos sitios onde hai roturas dunha soa cadea do ADN)
Introdución de nucleótidos N (nucleótidos introducidos encimaticamente non-de molde ou nontemplate)
Hipermutacións somáticas.
Contra a un idiotipo poden orixinarse ouros anticorpos. Descubríronse cando a un coello se lle inxectaron anticorpos doutro coello (do mesmo alotipo) e empezou a producir anticorpos contra o idiotipo do anticorpo inxectado. O termo idiotipo empezou a usarse moito en inmunoloxía cando Niels Jerne presentou a súa teoría da rede inmunitaria. Foi galardoado co premio Nobel de Medicina de 1984 principalmente polos seus traballos sobre esta teoría. Jerne definiu idiotipo como o conxunto de epitopos da rexión V dunha molécula de anticorpo, onde epitopo significa determinante antixénico. Tamén definiu "parátopo" como a parte da rexión variable do anticorpo que se une ao antíxeno. A versión máis desenvolvida da teoría da rede inmunitaria denomínase teoría da rede simétrica, na cal a distinción entre idiotipo e parátopo non ten importancia.
Idiófono

Un idiófono é un conxunto de instrumentos que producen sons por si mesmos ó seren tocados de moitos xeitos: raspados, pulsados, sacudidos, golpeados. ..
Hai dúas clases de idiófonos: os que teñen unha altura determinada e os que teñen altura indeterminada. Entre os primeiros encóntrase o glockenspiel, o xilófono, a marimba e o vibráfono. Entre os idiófonos de son indeterminado encóntranse as maracas, as castañolas, o triángulo, os axóuxeres, as claves etc.