proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Julio Wonenburger

Julio Wonenburger Canosa, nado na Coruña o 6 de xaneiro de 1882 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 1951, foi un industrial e político galego. Traxectoria
Fillo de Manuel Wonenburger Cabezudo, dono dunha empresa que fabricaba instrumentos de ferro, reparaba máquinas de vapor, bombas e todo o relacionado coa mecánica. Quedou orfo con 16 anos, fíxose cargo dos seus sete irmáns e continuou co negocio paterno de fundición. Foi presidente da Patronal metalúrxica da Coruña. Republicano, foi elixido concelleiro da Coruña en 1922. Afiliado á ORGA, participou no pacto de Lestrobe. Coa chegada da Segunda República foi nomeado deputado provincial en maio de 1931. En 1933 dirixiu o xornal Tierra Gallega.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, a fundición Wonenburguer foi militarizada para producir obuses e pezas para aviación e maquinaria pesada. Tanto Julio como o seu irmán Juan conseguiron fuxir de expropiacións e sancións graza ás súas relacións, a satisfacer onerosos pagos e á rápida colaboración co réxime. Julio reinstalou unha fábrica de calzado que traballou para o exército golpista como provedor de calzado e correaxes, e despois pasou a ocupar un lugar destacado na provisión de alimentos e uniformes para fronte.
Na posguerra foi colaborador habitual do réxime, organizou e sufragou o arco monumental co que se recibiu ao caudillo na súa primeira visita á Coruña ao rematar a guerra. Foi xulgado polo Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo na causa 6/41 e sancionado con inhabilitación absoluta perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas, do que resultou absolto en 1945. Finou na Coruña o 1 de setembro de 1951. Vida persoal
Casou en 1926 con Amparo Planells Rubio e foi pai da matemática María Wonenburger Planells.
Julio Ángel Fernández

Julio Ángel Fernández Alves, nado en Montevideo o 5 de abril de 1946, é un astrónomo uruguaio. Ensina na Universidade da República de Montevideo, no Uruguai, da que foi decano cinco anos (entre 2005 e 2010). Entre os seus méritos está o de renovar o ensino da astronomía no Uruguai. É membro do PEDECIBA, (o programa para o desenvolvemento das ciencias básicas do Uruguai), e da Sociedade Uruguaia de Astronomía. Contribucións científicas
Cinto de Kuiper
No artigo "On the existence of a comet belt beyond Neptune" (Sobre a existencia dun cinto de cometas máis alá de Neptuno) de 1980, Fernández observou que a frecuencia das cometas de curto período no sistema solar interno era demasiado elevada para que procedesen directamente da Nube de Oort; ao mesmo tempo, suxeriu que o dato podería explicarse se existise un cinto de obxectos xeados máis alá da órbita de Neptuno, a unha distancia comprendida entre as 35 e as 50 UA do Sol. Estas previsións foron confirmadas posteriormente e levaron ao descubrimento do Cinto de Kuiper. Fernández publicou numerosos traballos sobre os obxectos transneptunianos.
Definición de planeta
En 2006, Fernández participou na XXVI Asemblea Xeral da Unión Astronómica Internacional (IAU), en Praga, que promulgou a nova definición de planeta. O descubrimento de numerosos obxectos transneptunianos similares a Plutón fixo necesaria unha nova definición. En outubro de 2005, un grupo da IAU definiu tres criterios principais para a nova definición de planeta: o criterio cultural, o criterio estrutural e o criterio dinámico. A proposta final presentada á asemblea o 24 de agosto, incluía moitos dos puntos propostos por Fernández, e levou á creación da nova categoría dos planetas ananos, á que foi asignado Plutón. Homenaxes
O asteroide 5996 Julioangel, descuberto por Edward Bowell en 1983, foi nomeado así na súa honra.
Julita Ross

Julita Ross, nada en Arecibo o 21 de marzo de 1919 e finada en Toa Baja o 29 de xuño de 1981, foi unha cantante portorriqueña de musical popular. Era coñecida como "La gran dama de las danzas".
Julius Kugy

Julius Kugy, nado en Gorizia o 19 de xullo de 1858 e finado en Trieste o 5 de febreiro de 1944, foi un montañeiro, escritor, botánico, humanista, avogado e empresario de ascendencia eslovena. É coñecido pola apertura de novas rutas nos Alpes Xulianos. Traxectoria
O seu pai era agricultor en Linz. A súa nai, Giulia, era filla do poeta esloveno Jovan Vesel Koseski. Durante a súa infancia ía pasar os veráns na aldea natal de seu pai, Lind, onde desenvolveu un grande interese pola natureza e as montañas.
Estudou na escola secundaria da lingua alemá en Trieste pasando logo á Universidade de Viena, onde se graduou en Dereito no 1882.
Ao volver a Trieste asumiu a xestión da empresa de importación e exportación Pfeifer & Kugy, co-fundada polo seu pai.
Explorou grandes porcións dos Alpes orientais, dedicando a maior parte do seu tempo á escalada nos Alpes Xulianos, onde descubriu e marcou máis de 50 novas rutas[Cómpre referencia]. Guías locais axudouno a subir moitos picos nunca coroados: pero se por algún tornou famoso por escalar o Skrlatica e o Monte Montasch (Jôf di Montasio).
Ademais de no montañismo, Kugy interesouse noutros temas tales como literatura, botánica e música. Xunto co seu amigo Albert Bois de Chesne creou un xardín botánico alpino preto de Bovec. Foi un dos fundadores de dúas sociedades musicais de afeccionados en Trieste: a Sociedade Filharmónica e o Coro palestino. Tamén doou un órgano para a igrexa mequitarista en Trieste.
Un dos enigmas que tentou resolver era unha especie planta misteriosa Scabiosa trenta, descrito por Belsazar Hacquet e posteriormente comprobada por Anton Kerner von Marilaun para ser un exemplar do Cephalaria xa coñecido leucantha.
Durante a primeira guerra mundial, Kugy foi convocado para o exército ao coñecer ben a zona do Val do Trenta. Dende o primeiro intre rexeitou cargar unha arma e só traballou como consultor na parte austríaca da fronte.
Escribiu sete libros. O seu primeiro e máis famoso, o libro foi publicado en 1925 baixo o título Aus dem Leben eines Bergsteiger (Da vida dun escalador alpino).
Kugy morreu en febreiro de 1944, en Trieste. Obra
Aus dem Leben eines Bergsteigers (Múnic, 1925).
Arbeit, Musik, Berge (Múnic, 1931).
Die Julischen Alpen im Bilde (Graz, 1933).
Anton Ditzinger, ein Bergführerleben (Graz, 1935).
Fünf Jahrhunderte Triglav.
Im göttliche Lächeln des Monte Rosa.
Aus vergangener Zeit (Graz, 1943).
Julius Pokorny

Julius Pokorny, nado en Praga o 12 de xuño de 1887 e finado en Zürich o 8 de abril de 1970, foi un filólogo checo, estudoso das linguas celtas, especialmente o irlandés, e un defensor do nacionalismo irlandés. Traxectoria
Estudou na Universidade de Viena, onde tamén ensinou desde 1913 até 1920. De 1920 a 1935, ocupou a cátedra de Filoloxía Celta na Universidade Friedrich Wilhelm de Berlín, antes de que os nazis descubrisen que, a pesar de ser nacionalista alemán, era de ascendencia xudía. Foi o editor da importante revista Zeitschrift für celtische Philologie antes da segunda guerra mundial e foi responsábel da súa reactivación despois.
Escapou a Suíza en 1943, onde ensinou durante uns anos na Universidade de Berna e na Universidade de Zürich até a súa xubilación en 1959. En 1954, recibiu o título honorario de cátedra na Universidade Ludwig Maximilian de Múnic, onde foi profesor a tempo parcial en 1956 e novamente desde 1960 até 1965.
É autor do Indogermanisches Etymologisches Wörterbuch (‘Dicionario Etimolóxico Indoeuropeo’, 1959) que aínda se utiliza amplamente hoxe en día.
Morreu en Zürich case tres semanas despois de ser atropelado por un tranvía, non moi lonxe da súa casa. Obra
Cancioeiro da poesía céltica (Alt-keltische Dichtungen). Traducido ao galego por Ramón Piñeiro e Celestino Fernández de la Vega. Editorial Bibliófilos Gallegos, 1952.
Julius Wagner-Jauregg

Julius Wagner Jauregg, nado en Wels, Austria, o 7 de marzo de 1857 e finado en Viena, Austria, o 27 de setembro de 1940, foi un médico austríaco. Traxectoria
Estudou na Universidade de Viena entre 1874 e 1880 e, tras obter a licenciatura, foi axudante da cátedra de patoloxía entre 1881 e 1882, e de clínica psiquiátrica (1883-1889). En 1885 obtivo o doutoramento en Neuroloxía e Psiquiatría na Universidade de Viena. Entre 1889 e 1893, ensinou psiquiatría e neuroloxía na Universidade de Graz, ano en que gañou a cátedra de Psiquiatría da Universidade de Viena, onde exerceu de 1893 a 1928.
Realizou gran número de traballos sobre a función dos nervios estimulantes cardíacos, sobre a fisioloxía e patoloxía do tiroide e sobre o enfoque médico-forense da Psiquiatría. Desenvolveu un tratamento do bocio mediante a administración de iodo. Estudou tamén o tratamento da psicose e o cretinismo, que tratou con preparados da glándula tiroide.
É o fundador da piroterapia, método consistente en provocar cadros febrís en enfermos. Esta terapia resultou eficaz na parálise xeral progresiva producida pola sífilis. En 1917, despois de trinta anos de observar por primeira vez que os pacientes de parálises sifilítica melloraban cando sufrían febre, empregou o paludismo como fonte produtora de febre para curar a parálise xeral progresiva. Esta revolucionaria técnica foi aceptada pronto e aplicada de forma xeral a outras enfermidades.
En 1927 foi galardoado co Premio Nobel de Medicina.
Julián Pérez Palacios

Julián Pérez Palacios, nado en El Pino de Tormes (Salamanca) o 8 de decembro de 1901 e finado na Coruña o 1 de novembro 1984, foi mestre e director de escolas graduadas español. Traxectoria
Fillo de Domingo Pérez Moro e Anselma Palacios Herrero. Obtivo o título de mestre de Primeiro Ensino en Salamanca en 1924. Foi mestre interino en Muñoz (Salamanca) (novembro de 1924-abril de 1925) e Aramil-Siero e Morcín (Asturias) (marzo a xullo de 1927). Aprobou as oposicións e foi destinado á Escola de Rúa (Cervo) onde permaneceu de setembro de 1927 a febreiro de 1934. cando marchou a Xixón como director da Escola Graduada El Arenal. Membro da Asociación de Traballadores da Ensinanza da UGT dende decembro de 1930, colaborou en Vida Escolar, Heraldo de Vivero, Boletín de Educación de Oviedo e Educación Proletaria. Despois de lograr o número 1 na oposición libre para Directores de Graduada, tomou posesión da dirección de Escola Graduada El Arenal de Xixón (Asturias).
Logo da caída de Asturias en outubro de 1937 foi detido ao interceptar a mariña franquista o vapor Mont Seny no que fuxía rumbo a Francia. Estivo internado no campo de concentración de Cedeira. No cárcere de El Coto (Xixón) foi condenado a cadea perpetua en consello de guerra o 18 de abril de 1938, conmutada por 30 anos de reclusión o 28 dese mes, e finalmente rebaixada a 9 anos o 14 de abril de 1943. Cumpriu condena no penal de El Puerto de Santa María, onde ingresou o 13 de xullo de 1938 procedente do cárcere de Xixón e da que saíu en liberdade condicional en xuño de 1941.
Depurado como mestre, traballou como axente comercial ata que en 1967 foi readmitido no Maxisterio como director da Agrupación Escolar Mixta O Castiñeiriño de Santiago de Compostela onde exerceu desde maio a agosto dese ano e despois foi director da Agrupación Escolar Mixta Illa de Arousa en Vilanova de Arousa de setembro de 1967 a xuño de 1970 cando se xubilou. Recibiu unha homenaxe dos mestres e mestras da AEM da Illa de Arousa en decembro de 1971. Finou na Coruña o 1 de novembro de 1984. Vida persoal
Fillo de Domingo Pérez Moro e Anselma Palacios Herrero. Tivo catro irmáns: Francisco, Humildad, Emiliano e Ramón Pérez Palacios. Casou con Josefa García Fernández e foi pai de Julián, Saturnino e Irene Pérez García.
Julián Zarco-Bacas

Eusebio Julián Zarco-Bacas y Cuevas, nado en Cuenca o 27 de xullo de 1887 e finado en Paracuellos de Jarama o 30 de novembro de 1936, foi un sacerdote católico e historiador español, membro da Orde de Santo Agostiño, bibliotecario do Mosteiro do Escorial e membro da Real Academia da Historia. Foi asasinado ao comezo da Guerra Civil Española xunto con outros 50 presos, e é considerado mártir pola Igrexa Católica, sendo beatificado xunto a outros 497 mártires polo papa Bieito XVI o 28 de outubro de 2007. Obra
Relaciones de pueblos del obispado de Cuenca hechas por orden de Felipe II, 2 vols. Cuenca, 1927.
Bibliografía de Fr. Luis de León. 1928.
Los jerónimos de San Lorenzo el real de El Escorial; discursos leídos ante la Real academia de la historia en la recepción pública. El Escorial, 1930.
Pintores españoles en San Lorenzo el Real de El Escorial (1566-1613), Madrid, 1931.
El Monasterio de San Lorenzo el Real de El Escorial y la Casita del príncipe. El Escorial, 1932.
Pintores italianos en San Lorenzo el real de El Escorial 1575-1613. Madrid, 1932.
«Testamento de Pompeyo Leoni, escultor de Carlos V y de Felipe II, otorgado en Madrid a 8 de octubre de 1608», en Revista española de arte, 1932.
Jumanji

Jumanji é un filme estadounidense dirixido por Joe Johnston que se estreou en 1995. É unha comedia-fantasía sobre un xogo de mesa sobrenatural que fai que os animais da xungla e outras criaturas se materialicen cada vez que un xogador tira os dados. Baséase no libro de ilustracións Jumanji de Chris Van Allsburg. O guión é obra de Greg Taylor, Jonathan Hensleigh e Jim Strain e está protagonizado por Robin Williams, Bonnie Hunt, Kirsten Dunst, Bradley Pierce, David Alan Grier, Jonathan Hyde e Bebe Neuwirth. A historia céntrase en Alan Parrish, un rapaz que queda atrapado nun xogo de mesa mentres xogaba coa súa amiga Sarah Whittle en 1969. Vinte e seis anos despois, os irmáns Judy e Peter Shepherd atopan o xogo, comezan a xogar e sen querer liberan a Alan, agora un adulto. Despois de buscar a Sarah, os catro deciden rematar o xogo para reverter toda a destrución que causou.
O filme foi estreado o 15 de decembro de 1995. Malia a morna acollida da crítica, foi un grande éxito de recadación, conseguindo $263 millóns en todo o mundo sobre un orzamento de $65 millóns e converteuse no décimo filme con maior recadación de 1995. Industrial Light & Magic foi o encargado de crear os gráficos por ordenador e os animatronics para os efectos especiais.
No 2005, estreouse un filme como sucesor espiritual de Jumanji, titulado Zathura: A Space Adventure, e que tamén foi adaptado dun libro de Van Allsburg que estaba máis directamente relacionado co libro de Jumanji. Unha secuela, Jumanji: Welcome to the Jungle, foi estreada o 20 de decembro de 2017. Sinopse
Alan Parrish queda atrapado durante 25 anos nun xogo de mesa máxico e moi antigo, Jumanji. Cando finalmente é liberado por dous nenos, unha manda de animais exóticos tamén é liberada. Alan deberá salvar a súa vila da destrución. Personaxes
Robin Williams como Alan Parrish
Adam Hann-Byrd como o xove Alan Parrish
Bonnie Hunt como Sarah Whittle
Laura Bell Bundy como a xove Sarah Whittle
Kirsten Dunst como Judy Shepherd
Bradley Pierce como Peter Shepherd
David Alan Grier como Carl Bentley
Bebe Neuwirth como Nora Shepherd
Jonathan Hyde como Sam Parrish/Van Pelt
Patricia Clarkson como Carol-Anne Parrish
Jumpseat

Jumpseat foi unha serie de satélites de recoñecemento para detección electrónica dos Estados Unidos. Características
A finalidade dos satélites Jumpseat era, traballando conxuntamente cos satélites P-801, monitorizar a actividade dos radares soviéticos de alerta de mísiles mediante a detección das súas ondas electromagnéticas e interceptar comunicacións mediante microondas.
Os satélites eran lanzados mediante foguetes Titan IIIB en órbitas altamente elípticas, tipo Molniya. Eran fabricados por Hughes usando o bus HS-318, tiñan unha masa duns 700 kg e estabilizábanse mediante xiro. As informacións apuntan a que usaban unha gran antena despregable desacoplada en xiro con respecto do resto do satélite. Foron sucedidos polos satélites da serie Trumpet.
Lanzáronse un total de sete satélites Jumpseat, aínda que debido á súa natureza secreta hai dúbidas de se a partir do número cinco se trataban realmente de Jumpseat ou de satélites Quasar.
Jung E

Jung_E (en coreano: 정이) é un filme surcoreano de 2023 escrito e dirixido por Yeon Sang-ho. Está protagonizado por Kang Soo-yeon, Kim Hyun-joo e Ryu Kyung-soo. O filme conta coa última aparición cinematográfica de Kang Soo-yeon, que morreu antes da súa estrea. Ao final do filme aparece unha dedicatoria a ela. Estreouse o 20 de xaneiro de 2023 a través de Netflix. Personaxes
Kang Soo-yeon como Yun Seo-hyun
Park So-yi como Yun Seo-hyun de nena
Kim Hyun-joo como Yun Jung-yi/JUNG_E
Ryu Kyung-soo como Kim Sang-Hoon
Aparicións especiais
Lee Dong-hee como o presidente de Kronoid Laboratory
Uhm Ji-won como Lee Se-yeon Produción
A rodaxe comezou en novembro de 2021 e rematou en xaneiro de 2022.
Junior (filme)

Junior é un filme estadounidense dirixido e producido por Ivan Reitman que se estreou en 1994. Sinopse
O doutor Alex Hesse (Arnold Schwarzenegger), un científico serio e disciplinado, inventou unha droga chamada Esperana que facilita o embarazo. Con Alex traballa Larry Arbogast (Danny DeVito), que, por máis que o intenta, non pode lograr que a súa muller Angela (Pamela Reed) quede preñada. Alex e Larry son trasladados ó laboratorio da doutora Diana Reddin (Emma Thompson), especialista na conxelación de óvulos fecundados. Como Alex e Larry non queren perder os seus descubrimentos científicos, rouban un óvulo e implántano onde a ninguén se lle ocorrería buscalo: no corpo de Alex, que queda embarazado. Alex namórase de Diana, pero agóchalle o seu embarazo. Personaxes
Arnold Schwarzenegger como Dr. Alex Hesse
Danny DeVito como Dr. Larry Arbogast
Emma Thompson como Dr. Diana Reddin
Frank Langella como Dr. Noah Banes
Pamela Reed como Angela
Aida Turturro como Louise
James Eckhouse como Ned Sneller
Megan Cavanagh como Willow
Julie Brown como Bebé Galardóns e nomeamentos
1994: Nomeado ó Oscar: Mellor canción orixinal.
1994: 3 nomeamentos ós Globos de Ouro: Actor comedia (Schwarzenegger), actriz e canción orixinal.
Juniperus procera

Juniperus procera é unha conífera orixinaria das zonas montañosas de África e da península Arábiga.
É unha árbore característica da flora afromontana. Taxonomía
Descrición
Juniperus procera foi descrita por Hochst. ex Endl. e publicado en Synopsis Coniferarum 26. 1847.
Etimoloxía
Juniperus: nome xenérico que procede do latín iuniperus, que é o nome do xenebreiro.
procera: epíteto latíno que significa "alto".
Sinónimos
Juniperus abyssinica K. Koch
Juniperus hochstetteri Antoine
Sabina procera (Hochst. ex Endl. ) Antoine Características
Juniperus procera é unha árbore de tamaño mediano que alcanza unha altura de 20-25 m (raramente 40 m), cun tronco de até 1, 5 ou 2 m de diámetro e unha ampla copa arredondada ou irregular de forma cónica. As follas son de dúas formas, as xuvenís en forma de agulla, con follas de 8-15 mm de longo en plántulas, e as adultas en forma de escama de 0, 5-3 mm de longo nas plantas máis vellas, dispostas en parellas o en verticilos de tres. É en gran parte dioica, con plantas masculinas e femininas separadas, pero algunhas plantas individuais presentan espécimes de ambos os sexos. Os conos con bagas, de 4-8 mm de diámetro, de cor negra azulada cunha flor cerosa abrancazada, e que contén 2-5 sementes que maduran en 12-18 meses. Os conos masculinos miden 3-5 mm de longo, e verten seu pole en primavera. Distribución
Juniperus procera é orixinaria da península Arábiga (en Arabia Saudita e o Iemen), e do noroeste, leste, centro-oeste e sur da África tropical (Djibuti, Eritrea, Etiopía, Kenya, Malawi, Mozambique, República Democrática do Congo, República do Congo, Somalia, Sudán, Tanzania, Uganda, Zambia e Zimbabwe.
É o único xenebreiro que se encontra ao sur da liña ecuatorial, e pénsase que é un colonizador relativamente recente de África; a especie mostra moi pequena variabilidade, asociada cun longo período de evolución. Especie relacionada
Está estreitamente relacionado con Juniperus excelsa, do suroeste de Asia, probabelmente derivado dun antepasado común. Usos
É unha árbore importante pola súa madeira, que se utiliza para a construción de vivendas, para postes, e para mobiliario. A casca utilízase para a construción de colmeas.
Juno (filme)

Juno é un filme estadounidense dirixido por Jason Reitman e escrito por Diablo Cody que se estreou no 2007. Sinopse
Juno Macguff (Elliot Page) ten 16 anos e é, segundo os adultos, máis intelixente do que lle convén. Certamente, é enxeñosa, culta, rápida nas respostas, observadora e, sobre todo, sarcástica. Ese sarcasmo non é máis que unha coiraza para agochar os seus medos e dúbidas. Debido á relación que mantén cun compañeiro de clase, Bleeker (Michael Cera), quédase embarazada. E como el desenténdese do problema, Juno toma unha decisión que conta coa aprobación da súa familia: terá o neno e logo darao en adopción. Agora hai que atopar uns pais adoptivos axeitados. Mark (Jason Bateman) e Vanessa (Jennifer Garner) semellan os pais ideais. Pero resulta que Mark e Juno comparten demasiadas afeccións e parecen entenderse moi ben dende o principio. Personaxes
Elliot Page como Juno MacGuff
Michael Cera como Paulie Bleeker
Jennifer Garner como Vanessa Loring
Jason Bateman como Mark Loring
Allison Janney como Bren MacGuff
J. K. Simmons como Mac MacGuff
Olivia Thirlby como Leah
Rainn Wilsoncomo Rollo
Lucas MacFadden como o profesor de química
Candice Accola como unha técnica do laboratorio
Daniel Clark como Steve Rendazo
Steven Christopher Parker como persoal do laboratorio
Robyn Ross como persoal do laboratorio
Emily Tennant como a filla «fantástica»
Valérie Tian como Su Chin Quah Premios
2007: Oscar: Mellor guión orixinal. 4 nomeamentos.
2007: 3 Nomeamentos ó Globo de Ouro, incluíndo mellor película comedia ou musical.
2007: BAFTA: Mellor guión orixinal. 2 nomeamentos.
2007: 2 Premios National Board of Review: Mellor actriz secundaria (Elliot Page), guión orixinal.
2007: Festival de Toronto: Mellor actriz secundaria (Elliot Page).
Juno (sonda espacial)

Juno (acrónimo de Jupiter Near-polar Orbiter) é unha sonda espacial da NASA pertencente ó programa New Frontiers e lanzada o 5 de agosto de 2011 mediante un foguete Atlas V desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Chegou ó planeta Xúpiter o día 5 de xullo de 2016, sendo confirmado o seu ingreso a salvo á órbita do planeta ás 03: 53 UTC. A duración útil da misión será dun ano terrestre. A misión terá unha duración total de seis anos. Características
Juno é unha sonda espacial lanzada cara Xúpiter, onde se inseriu nunha órbita polar desde a que facer as súas observacións. A misión principal de Juno é estudar a formación e orixe da atmosfera do planeta e o fenómeno da migración planetaria mediante a medición das abundancias de osíxeno e nitróxeno, estudar as variacións na atmosfera profunda de Xúpiter no relativo á meteoroloxía, composición e temperatura, observar a estrutura fina do campo magnético xoviano, medir o campo gravitacional e a distribución de masas no interior do planeta e estudar a súa magnetosfera e as súas auroras. A sonda leva oito instrumentos a bordo para cumprir estes obxectivos. É a segunda misión do programa New Frontiers.
O corpo da nave é un cilindro hexagonal de 3, 5 m de diámetro e 3, 5 m de alto do que sobresaen tres paneis solares de lados alternos do hexágono e proporcionando un diámetro total para a sonda de 20 metros. Nun dos lados do cilindro se atopa a antena de alta ganancia. No interior van montados varios intsrumentos, o propelente e unha caixa blindada de titanio de 0, 8 x 0, 8 x 0, 6 metros resistente á radiación do contorno de Xúpiter coa aviónica e os sistemas críticos dentro dela. A caixa ten unha masa de 150 kg, cun espesor dun centímetro nas súas paredes. A alimentación eléctrica é proporcionada por tres paneis solares con células de arseniuro de galio. Dous dos paneis solares están formados por catro segmentos, mentres que o terceiro está formado por tres segmentos, ocupando o lugar do cuarto unha estrutura con instrumentación científica. Os paneis xeran 18 kW de potencia na órbita terrestre e 400 W na órbita de Xúpiter. Instrumentos
Juno leva os seguintes instrumentos a bordo: Experimento de Distribución Auroral Xoviano (JADE)
Instrumento Detector de Partículas Enerxéticas en Xúpiter (JEDI)
Espectrógrafo Ultravioleta (UVS)
JunoCam
Cartografiador Auroral Xoviano no Infravermello (JIRAM)
Instrumento de Ondas de Plasma (Waves)
Radiómetro de Microondas (MWR)
Magnetómetro de Porta de Fluxo (FGM)
Compás Estelar Avanzado (ASC)
Magnetómetro Escalar de Helio (SHM)
Experimento de Gravidade. Perfil da misión
Juno foi lanzado desde Cabo Cañaveral o 5 de agosto de 2011 ás 16: 25 GMT (12: 25 EDT) a unha órbita heliocéntrica. Para alcanzar Xúpiter necesitou facer unha asistencia gravitacional coa Terra, á que sobrevoou en setembro de 2013. Juno entrou en órbita de Xúpiter o 5 de xullo de 2016.
Un dos feitos a vixiar é a tormenta xigante xirando preto da Gran Mancha Vermella, no hemisferio sur do planeta, dun diámetro duns 8000 km.
Juno I

Juno I foi o nome dun foguete derivado do foguete suborbital Jupiter C, derivado á súa vez do mísil Redstone. A miúdo úsase indistintamente o nome de Juno I ou Jupiter C para designar o foguete. Tecnicamente, o Juno I era un Jupiter C cunha cuarta etapa. O Jupiter C usouse en lanzamentos suborbitais previos ó intento de poñer un satélite en órbita. Características
Juno I foi o primeiro foguete en conseguir poñer con éxito un satélite dos Estados Unidos en órbita, o Explorer 1, adiantándose ós intentos errados do programa Vanguard. Foi lanzado un total de nove veces, incluídos tres voos suborbitais. Dos lanzamentos orbitais, tivo éxito en tres.
Juno II

Juno II foi o nome dun foguete derivado do mísil Jupiter. A pesar do seu nome, non ten relación directa co lanzador Juno I. Características
Juno II puxo en órbita varios satélites do programa Explorer e do programa Pioneer. Empregaba un motor S-3.
Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista

Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista (JONS, en galego: Xuntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista) foi un partido nacional-sindicalista español. Fundado o 10 de outubro de 1931 ó fusionarse o grupo arredor da revista La Conquista del Estado de Ramiro Ledesma Ramos coa Junta Castellana de Actuación Hispánica de Onésimo Redondo. A JONS foi unha moi pequena organización con certa influencia entre os estudantes universitarios en Madrid e entre os traballadores e agricultores de Valladolid. Tiña como símbolo o xugo e as frechas que pasarían a formar parte do escudo de España durante o franquismo.
En 1933 a JONS experimentou un período de expansión, comezou a editar unha publicación de igual nome que o partido e fundou un sindicato agrario afín que afirmaba ter 175 seccións locais e 3. 000 membros. Nese ano, Ledesma Ramos regresou do seu exilio en Portugal e principiou a publicación da revista Libertad e outras publicacións locais, entre elas Unidad en Galicia.
En 1934, JONS uniuse con Falange Española de José Antonio Primo de Rivera para formar a Falange Española de las Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista. Ledesma Ramos acabaría abandonando a FE-JONS e Onésimo Redondo intentaría refundar a JONS sen éxito.
Considerada a primeira organización nacional revolucionaria polo mantemento da necesidade da revolución que acabase co sistema capitalista e conquistase o poder para realizar unha transformación social, tiña moitas coincidencias co nacionalsocialismo alemán pero diferenciábao o seu carácter católico e a nula incidencia do racismo no seu discurso político, predominando o concepto de hispanidade.
Durante a transición existiu un pequeno grupo con este nome pero nin xurídica nin historicamente ten relación coa JONS primixenia a pesar de afirmar ser a continuadora histórica. Galicia
En Galicia, o partido formou os seus primeiros núcleos xa en 1931, en Santiago de Compostela encabezado por Santiago Montero Díaz e Manuel Souto Vilas e na Coruña liderado primeiro por Enrique Sáez Alfeirán e despois por Juan Canalejo.
Jurassic World: Fallen Kingdom

Jurassic World: Fallen Kingdom é un filme estadounidense de 2018 dirixido por J. A. Bayona. É un filme de aventuras e ciencia ficción e a secuela de Jurassic World (2015). Trátase do quinto filme da franquía Parque Xurásico, así como o segundo da triloxía Jurassic World. Derek Connolly e o director de Jurassic World Colin Trevorrow escribiron o guión, sendo Trevorrow e o director orixinal de Parque Xurásico, Steven Spielberg, os produtores executivos.
Ambientado na ficticia illa Nublar de América Central, na costa pacífica de Costa Rica, conta como Owen Grady e Claire Dearing tratan de rescatar os dinosauros superviventes dunha erupción volcánica que os destruirá. Chris Pratt, Bryce Dallas Howard, B. D. Wong e Jeff Goldblum retoman os seus papeis de filmes anteriores da franquía. Rafe Spall, Justice Smith, Daniella Pineda, James Cromwell, Toby Jones, Ted Levine, Isabella Sermon e Geraldine Chaplin únense ó elenco de actores.
A rodaxe fíxose entre febreiro e xullo de 2017 no Reino Unido e Hawai. Producido e distribuído por Universal Pictures, Fallen Kingdom estreouse en Madrid o 21 de maio de 2018, e foi estreado internacionalmente en xuño de 2018. Recadou máis de $1, 3 billóns en todo o mundo, converténdose no terceiro filme Xurásico en superar a barreira do billón de dólares. Foi o terceiro filme con maior recadación de 2018 e o doceavo de tódolos tempos. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica, que eloxiou a interpretación de Pratt, a dirección de Bayona, os efectos visuais, a banda sonora de Michael Giacchino e os "sorprendentes momentos escuros", mentres que outros suxiren que seguiu o curso da saga, criticando o guión e a falta de innovación. Unha secuela aínda sen título está prevista para a súa estrea o 11 de xuño de 2021, con Trevorrow de novo como director. Personaxes
Chris Pratt como Owen Grady
Bryce Dallas Howard como Claire Dearing
Rafe Spall como Eli Mills
Justice Smith como Franklin Webb
Daniella Pineda como Zia Rodriguez
James Cromwell como Sir Benjamin Lockwood
Toby Jones como Gunnar Eversol
Ted Levine como Ken Wheatley
B. D. Wong como Henry Wu
Isabella Sermon como Maisie Lockwood
Geraldine Chaplin como Iris
Jeff Goldblum como Ian Malcolm
Just Like Heaven (filme)

Just Like Heaven é un filme estadounidense de 2005 dirixido por Mark Waters. Está protagonizado por Reese Witherspoon, Mark Ruffalo e Jon Heder. Baséase na novela francesa de 1999 Et si c'était vrai. .. de Marc Levy. Steven Spielberg obtivo os dereitos para producir o filme a partir do libro. Estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 16 de setembro de 2005. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica e recadou 102 millóns de dólares. Sinopse
Elizabeth Masterson (Reese Witherspoon) é unha doutora dedicada ao seu traballo. Cando a súa irmá, que ten dúas fillas, lle consegue unha cita, Elizabeth ten un accidente automobilístico. Mentres tanto, un arquitecto paisaxista chamado David Abbott (Mark Ruffalo) múdase a San Francisco ao antigo apartamento de Elizabeth. Cando David está no apartamento, o espírito de Elizabeth acósao. Ela non lembra quen é, cal é a súa familia nin a que se dedicaba. Só lembra que ese é o seu apartamento e o lugar no que estaban as súas cousas. David acepta descubrir quen era Elizabeth, e segundo vai descubrindo cousas sobre ela, os dous comezan a namorarse. Personaxes
Reese Witherspoon como Elizabeth
Mark Ruffalo como David
Donal Logue como Jack
Dina Waters como Abby
Ben Shenkman como Brett
Ivana Miličević como Katrina
Caroline Aaron como Grace
Rosalind Chao como Fran
Ron Canada como Walsh
Willie Garson como Maitre D'
Jon Heder como Darryl Acollida
Recadación
Just like Heaven recadou 48, 3 millóns de dólares nos Estados Unidos e o Canadá, e outros 54, 5 millóns máis noutros territorios, conseguindo un total internacionalmente de 102, 9 millóns sobre un orzamento de 58 millóns.
Juste-Aurèle Meissonnier

Juste-Aurèle Meissonier, nado en 1695 e finado en 1750, foi un ourive, escultor, pintor, arquitecto e deseñador de mobles francés.
Meissonier foi quen realizou a primeira e fundamental contribución á linguaxe artística coñecida como rococó xa que foi el quen propagou o estilo polos seus deseños e obras, caracterizados pola asimetría e o dinamismo das formas, baseadas na ondulación das curvas e contracurvas en tódalas direccións espaciais, a fluidez, a imaxinación e libre inventiva da súa linguaxe coa introdución da forma rochosa mariña e outros elementos mariños. [Cómpre referencia]
Da súa obra só se conservan tres pezas, unha caixiña de ouro e lapislázuli, un candelabro de prata e dúas sopeiras.
Justin Trudeau

Justin Pierre James Trudeau, nado en Ottawa o 25 de decembro de 1971, é un político canadense, Primeiro ministro do Canadá desde o 4 de novembro de 2015, que foi o líder do Partido Liberal do Canadá entre abril de 2013 e xaneiro de 2025. O 6 de xaneiro declarou publicamente que tamén deixará o cargo de Primeiro ministro após nomeamento dun novo líder do seu partido. Traxectoria
Orixes familiares e formación
Trudeau é o fillo máis vello de Pierre Trudeau, antigo primeiro ministro, e de Margaret Trudeau. Estudou bacharelato de artes, especialidade literatura na Universidade McGill e bacharelato de educación na Universidade da Columbia Británica.
Carreira profesional e política
Traballou como profesor de francés na West Point Grey Academy e na escola secundaria Sir Winston Churchill en Vancouver. En 2008 entrou na Cámara dos Comúns pola circunscrición de Papineau, e reelixido en 2011. Converteuse en xefe do seu partido o 14 de abril de 2013 e en Primeiro ministro en 2015, substituíndo a Stephen Harper.
Justine Mintsa

Justine Mintsa, nada en Oyem o 8 de setembro de 1949, é unha escritora de Gabón.
Estudou na Universidade Omar Bongo. É membro do Haut Conseil de la francophonie. Obra
Un seul tournant Makôsu, La Pensée Universelle, 1994; L'Harmattan, 2004.
Histoire d'Awu, Continents noirs, Gallimard, 2000.
Juventud (Xinzo de Limia)

Juventud foi un periódico editado en Xinzo de Limia en 1919. Historia e características
Subtitulado Periódico independiente defensor de los intereses locales, apareceu o 15 de febreiro de 1919. Periódico quincenal de tendencia republicana e anticaciquil, estaba dirixido por Alejandro Álvarez Rodríguez. Os redactores eran Luis Seijo Villarino e Antonio Nieto Oliva. Entre os seus colaboradores estaban Francisco Seijo Iglesias (que foi nomeado xerente), Lino Pereda, Celso Nieto Oliva, Juan P. de la Yborra, Jacinto Santiago e Roberto Blanco Torres. Cesou a súa publicación co número 10, o 13 de xuño dese ano. Foi substituído por El Agrario.
Juvé y Camps

Juvé y Camps é unha empresa familiar catalá de cava. En 1921 Joan Juvé Baqués, fillo de Joan Juvé Escaìola, fundou a primeira adega da familia.
Ján Černaj

Ján Černaj, nado en 1948 e finado o 30 de abril de 2011, foi un medallista e deseñador de moeda eslovaco. Traxectoria
Ján Černaj cursou estudos profesionais artísticos na Escola de Artes Aplicadas SUPŠ, de Kremnica. Logo da súa formación, a súa carreira de corenta anos como gravador, entre 1970 e 2010, transcorreu vinculado á Casa da Moeda de Kremnica, inicialmente como artista independente e a partir de 1992 á fronte do equipo de gravadores. Obra
O máis salientable das creacións de Ján Černaj está na medallística. Algunhas das súas medallas están dedicadas a castelos como o de Ľubovňa, Strečno (1997) ou Kežmarok (2004); a igrexas eslovacas, cunha serie de once medallas todas elas de 2009; e a conmemoracións diversas, como os 650 anos dos dereitos mineiros de Kremnica (1978), o 55 aniversario do mando militar rexional de Brno (2006) ou o Mundial de Fútbol de Suráfrica (2010).
Ján Černaj iniciouse na creación de moedas como autor dunha moeda conmemorativa de 10. 000 coroas eslovacas datada en 2004 conmemorativa do ingreso de Eslovaquia na Unión Europea. Coa integración do seu país na Eurozona, encomendóuselle tamén, xunto con Pavel Károly, o anverso nacional das moedas circulantes divisionarias de 10, de 20 e de 50 céntimos de euro, para as que dispuxo un deseño do Castelo de Bratislava.
Jólabókaflóðið

Jólabókaflóðið (en galego, «inundación de libros de Jól») é un termo usado en Islandia para describir a publicación masiva de libros novos dende inicios de outubro até o Nadal. Estes adquírense para agasallarse en Noiteboa, o que o converte no galano de Nadal máis popular no país. A tradición esténdese até a noite, cando é común ler os libros novos e tomar chocolate quente.
As novidades publícanse anualmente no Bókatíðindi, un catálogo que se distribúe de balde polas casas. Dita publicación dá comezo á Jólabókaflóðið, que marca o inicio do período de vacacións. A tradición ten a súa orixe na secular historia da literatura islandesa e tamén no estado da economía durante a segunda guerra mundial, cando as estritas restricións monetarias limitaban o número de importacións. Dado que as restricións á importación de papel eran menos severas que as doutros produtos, o libro converteuse no principal agasallo de Nadal. Contexto histórico
Islandia ten unha longa historia de cultura literaria, con referencias que se remontan á colonización. As primeiras mostras escritas empregaban o alfabeto rúnico, orixinario das culturas nórdicas, as primeiras que poboaron Islandia. Atopáronse runas que datan do século X. Con todo, algunhas referencias noutros textos suxiren a súa existencia xa no século IX. Crese que estas runas eran tamén unha herdanza dos deuses, o que convertía a literatura nun elemento fundamental na orixe da cultura islandesa.
Porén, unha colección de obras coñecida como as Sagas de islandeses desencadeou a fascinación islandesa pola literatura dun xeito diferente ao de calquera outra nación. Estas obras foron escritas entre os séculos XII e XV, aínda que se cre que xa existían como contos de tradición oral. A temática era a das crónicas históricas, que co paso do tempo adquiriron un estilo máis próximo á narrativa. Cuns alicerces de escritura e lectura estabelecidos sobre a base da cultura da nación, instituíuse a tendencia do apego á literatura, que se mantivo co paso dos séculos. Orixe da tradición
A tradición instituíuse de maneira oficial en 1944, cando se publicou por primeira vez o Bókatíðindi, por causa da situación económica trala segunda guerra mundial. Moitas nacións autoilláronse co fin de reconstruíren as súas economías, sobre todo en Europa occidental. Este feito fixo diminuír o número de importacións procedentes doutras nacións, o que incluíu a maioría de formas de agasallos. As limitacións respecto ao papel non foron tan restritivas, o que fixo aumentar a súa importación durante os anos posteriores á guerra. Debido á súa neutralidade na contenda, Islandia non sufriu o mesmo impacto económico que a maioría dos países europeos, o que lles deixou unha capacidade de gasto superior á media. Durante as vacacións os libros eran, xa que logo, o agasallo máis doado de atopar.
Jörg Jarnut

Jörg Jarnut, nado en Weimar o 1 de marzo de 1942, é un historiador alemán, autor de numerosas investigacións sobre a Alta Idade Media, en particular sobre os longobardos. Traxectoria
Estudoso das institucións e da sociedade das invasións bárbaras e da Alta Idade Media, é profesor de Historia medieval na Universidade de Paderborn.
Jötunvillur

Jötunvillur son un grupo de inscricións rúnicas en código que datan da época viquinga. Malia seren intraducibles ata o de agora, o estudoso K Jonas Nordby propuxo unha solución ao código en 2014.
Jürgen Partenheimer

Jürgen Partenheimer, nado en Múnic o 14 de maio de 1947, é un artista alemán. Está considerado como un dos artistas máis singulares e importantes do panorama da arte contemporánea alemá. Obra
A obra de Jürgen Partenheimer, xurdida na Alemaña ao comezo dos anos 80, revela unha profunda experiencia do artista en actividades que inclúen a pintura, o debuxo, a escultura, e tamén a teoría e a prosa como a súa forma de expresión artística. O seu traballo distínguese polo seu carácter abstracto, que expresa en aparencia un estado de inconsistencia, e que pon en cuestión as certidumbres preconcibidas do espectador. A singularidade de Partenheimer estriba no seu afastamento de calquera forma de expresionismo, no seu empeño en avanzar fóra dos camiños trillados, e na súa capacidade para conciliar un proxecto formal de raíz construtiva e postminimalista, e unha intensidade poética que lle fai preferir o leve ao ampuloso e o sutil ao evidente. Interesa tamén subliñar que Partenheimer é un artista que non considera que sexa posible traballar, hoxe, sen atender tamén ao ámbito da reflexión teórica. Exposicións selecionadas
Partenheimer celebrou numerosas exposicións en prestixiosos museos internacionais. Entre as súas aparicións públicas destacan entre outros as exposicións colectivas no MOMA, Museo de Arte Moderna, Nova York; o Metropolitan Museum, Nova York; a Galería Nacional de Washington; Museo de Arte Contemporánea, San Francisco; Singapore Art Museum, Singapur; Galería de Arte Moderna, Lisboa; Galería Nacional de Berlín; Fundación Joan Miró, Barcelona; Museo Ludwig, Colonia; a súa presenza na Bienal de Venecia, a Bienal de París e a Bienal de São Paulo, Brasil e importantes exposicións individuais na Galería Nacional de Berlín (1988), na Kunsthalle Hamburgo (1990), no Gemeentemuseum da Haia e Städelesches Kunstinstitut de Frankfurt (1993), no Stedelijk Museo en Ámsterdan (1997), no IVAM en Valencia (1998), na Staatliche Kunsthalle Karlsruhe (1999), no Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela e no Palacete do Embarcadoiro de Donostia (1999), no Haags Gemeente Museum, A Haia (2000) as súas dúas retrospectivas na Galería Nacional de Pequín e no Museo de Nanking (2000) representando a Alemaña a arte contemporánea pola primeira vez dende 1945 na China e as súas grandes exposicións no S. M. A. K. Gante (2002), no Museum am Ostwall Dortmund (2003) e na Pinacoteca do Estado, São Paulo (2004 e 2007).
Jürgen Schmidhuber

Jürgen Schmidhuber, nado en Múnic o 17 de xaneiro de 1963, é un científico informático alemán coñecido polo seu traballo no campo da intelixencia artificial, concretamente nas redes neurais artificiais. É director científico do Instituto Dalle Molle para a Investigación en Intelixencia Artificial en Suíza.
É máis coñecido polo seu traballo fundacional e moi citado sobre a memoria longa a curto prazo (LSTM), un tipo de arquitectura de rede neural que se converteu na técnica dominante para varias tarefas de procesamento da linguaxe natural en investigación e aplicacións comerciais na década de 2010. Traxectoria
Schmidhuber completou os seus estudos de licenciatura (1987) e doutoramento (1991) na Universidade Técnica de Múnic en Múnic, Alemaña. Os seus titores de doutoramento foron Wilfried Brauer e Klaus Schulten. Alí ensinou desde 2004 ata 2009. Desde 2009, ata 2021, foi profesor de intelixencia artificial na Universidade da Suíza Itasliana en Lugano, Suíza.
Foi director do Instituto Dalle Molle para a Investigación en Intelixencia Artificial (IDSIA), un laboratorio de intelixencia artificial suízo, desde 1995.
En 2014, Schmidhuber formou unha empresa, Nnaisense, para traballar en aplicacións comerciais da intelixencia artificial en campos como as finanzas, a industria pesada e os coches autónomos. Sepp Hochreiter, Jaan Tallinn e Marcus Hutter son conselleiros da compañía. As vendas foron inferiores a 11 millóns de dólares en 2016; con todo, Schmidhuber afirma que a énfase actual está na investigación e non nos ingresos. Nnaisense aumentou a súa primeira rolda de financiamento de capital en xaneiro de 2017. O obxectivo xeral de Schmidhuber é crear unha intelixencia artificial xeral adestrando unha única IA en secuencia nunha variedade de tarefas limitadas.
Jürgen Untermann

Jürgen Untermann, nado en Rheinfelden o 24 de outubro de 1928 e finado en Brauweiler o 7 de febreiro de 2013, foi un lingüista, indoeuropeísta, filólogo e epigrafista alemán. Traxectoria
Discípulo de Hans Krahe e de Ulrich Schmoll, estudou nas universidades de Frankfurt e de Tubinga, sendo Catedrático de Lingüística Comparada na Universidade de Colonia.
As súas investigacións centráronse no estudo das "linguas fragmentarias" ("Trümmersprachen") itálicas e paleohispánicas, chegando a ser considerado a máxima autoridade no estudo das linguas paleohispánicas, especialmente da lingua ibera, destacando a súa edición do corpus de inscricións paleohispánicas (Monumenta Linguarum Hispanicarum) e a súa sistematización da onomástica ibera. Publicacións
Die vorgriechischen Sprachen Siziliens. Wiesbaden, 1958.
Die venetischen Personennamen. Wiesbaden, 1961.
Elementos de un atlas antroponímico de la Hispania Antigua. Madrid, 1965.
Monumenta Linguarum Hispanicarum. I. Die Münzlegenden. Wiesbaden, 1975.
Monumenta Linguarum Hispanicarum II: Die Inschriften in iberischer schrift aus Südfrankreich. Wiesbaden, 1980.
Monumenta Linguarum Hispanicarum III: Die iberischen inschriften aus Spanien. Wiesbaden, 1990.
Monumenta Linguarum Hispanicarum IV: Die tartessischen, keltiberischen und lusitanischen inschriften. Wiesbaden, 1997.
Wörterbuch des Oskisch-Umbrischen. Heidelberg, 2000.
Jürgen von Beckerath

Jürgen von Beckerath, nado o 19 de febreiro de 1920, é un eminente exiptólogo alemán. É un dos primeiros eruditos no Imperio Novo e o Terceiro período intermedio de Exipto, xunto con Kenneth Kitchen. Beckerath é moi coñecido pola súa obra cos nomes dos reis exipcios e o seu estudo cronolóxico do Antigo Exipto. Publicacións
Tanis und Theben, historische grundlagen der Ramessidenzeit in Ägypten, n°16, Ägyptologische forschungen, J. J. Glückstadt, 1951;
Untersuchungen zur politischen Geschichte der zweiten Zwischenzeit in Ägypten, Glückstadt, 1964;
Untersuchungen zur politischen Geschichte der Zweiten Zwischenzeit in Ägypten, Munchen-Berlin, 1965;
Chronologie des pharaonischen Ägypten. Die Zeitbestimmung der ägyptischen Geschichte von der Vorzeit bis 332 v. Chr. , Münchner Ägyptologische Studien, Bd. 46. Éditeur Philipp von Zabern, Mainz, 1997, ISBN 3-8053-2310-7;
Handbuch der altägyptischen Königsnamen, Münchner Ägyptologische Studien (MÄS), Bd. 49. Philipp von Zabern, Mainz, 1999, ISBN 3-8053-2591-6.
Jānis Timma

Jānis Timma, nado en Krāslava o 2 de xullo de 1992 e finado en Moscova o 17 de decembro de 2024, foi un xogador profesional de baloncesto letón. Con 2, 03 metros de altura, xogaba na posición de ala. Traxectoria
Timma foi elixido na 60ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Memphis Grizzlies. O 24 de xuño de 2015 os Grizzlies traspasaron os dereitos de Timma ós Orlando Magic, a cambio de Luke Ridnour.
O 8 de xuño de 2017 Timma asinou un contrato de tres anos co Baskonia da Liga ACB. O 18 de febreiro de 2024 anunciouse a fichaxe de Timma ata final de tempada co Obradoiro CAB da Liga ACB.
K

O K (ka) é unha letra, non propia do alfabeto galego pero usada para en palabras doutras linguas. Usos
En química, é o símbolo do elemento químico potasio.
K é o símbolo da unidade de temperatura Kelvin.
K'an Mo' Hix

K'an Mo' Hix, que viviu contra o ano 612, foi un nobre da cidade-estado maia de Palenque. Foi o marido de Sak K'uk', raíña de Palenque, e pai de K'inich Janaab' Pakal, que foi un dos meirandes gobernantes de Palenque e o responsable da construción ou extensión de arquitectura monumental e dalgunhas das inscricións máis notables. É posible que tamén sexa o pai de Ajen Yohl Mat.
K-pop

O K-pop (/keɪ pɔp/; en hangul, 케이팝; romanización revisada do coreano, keipap; do inglés Korean pop "música pop coreana") é un xénero musical popular surcoreano. Inclúe diferentes estilos de música dance, electropop, hip hop ou R&B contemporáneo. A revista Billboard ten unha categoría específica para K-pop.
Grazas á Internet, o K-pop é accesible en moitos países e foi descuberto para o gran público. É popular sobre todo entre os mozos. O K-pop non é só música, xerou unha subcultura propia. Algúns artistas do xénero destacados
Lista parcial de músicos ou grupos do K-pop æspa
Ateez
BTS
2NE1
B. A. P
Beast
BoA
Big Bang
Block B
EXO
Girls' Generation
HyunA
Infinite
Itzy
IVE
Iz*one
Kara
Kiss of Life
Lesserafim
Loona
PSY
SHINee
Stray Kids
Super Junior
SuperM
T-ara
TVXQ
Wonder Girls