proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Fátima (filla de Mahoma)

Fátima az-Zahra (en árabe: فاطمة الزهراء, 'a luminosa'; A Meca, 27 de xullo de 604 – Medina, 28 de agosto de 632) foi unha muller árabe, filla do profeta musulmán Mahoma (Muhammad) e transmisora da sucesión consanguínea deste.
Fátima era filla do profeta Mahoma e da súa primeira dona, Jadiya. Foi a súa cuarta filla, despois de Záynab, Ruqayya, e Ummu Kulzum. Aos dez anos de idade (aínda que outras fontes[quen? ] din que foi con dezanove anos de idade), contraeu matrimonio con Ali ibn Abi Tálib, o cuarto dos califas musulmáns e primeiro Imán dos musulmáns xiítas, xenro e curmán de Mahoma, co que tivo tres fillos homes: Hasan, Husáyn e Múhsin, e dúas fillas: Zaynab e Ummu Kulzum. Fátima púxolles o mesmo nome que dous das súas irmás finadas para que se repartisen os nomes da Casa Profética.
Para os musulmáns Fátima é obxecto de inspiración e o seu nome é o máis popular no mundo musulmán.
Fátima participou en varias accións políticas moi importantes rexistradas en todas as fontes islámicas. En primeiro lugar, despois da conquista da Meca, negouse a ofrecer a súa protección (como filla de Mahoma) a Abu Sufyan ibn Harb. Segundo algunhas fontes reclamou os dereitos de propiedade de seu pai.
Morreu poucos meses despois do pasamento de Mahoma e foi soterrada no cemiterio de Jannat ao-Baqi. Moitos musulmáns xiítas cren que faleceu como consecuencia dunha lesión causada por Umar, mentres ela defendía o seu home Ali dos ataques de Abu Bakr. Nacemento
Fátima naceu na Meca, filla de Khadija e de Mahoma, cinco anos antes de que este recibise as primeiras revelacións, exactamente, naceu no ano 605 durante a reconstrución da Kaaba. Fátima no Corán
Fátima representou un gran consolo para o profeta Muhammad, posto que todos os seus fillos homes faleceran. Por esta razón, os seus detractores chamábano maliciosamente "ábtar", é dicir "estéril". Eles, segundo as súas tradicións, exaltaban a importancia dos fillos homes, e considerábanos sucesores dos proxectos dos pais. Por iso, contentábanse pensando que coa morte do Profeta, o islam desaparecería como ameaza, entón, revelouse a sura "Al-Kawzar": Esta sura anunciou ao Profeta "a abundancia" que se interpreta como unha abundante descendencia. [Cómpre referencia] Isto pode testemuñarse hoxe en día xa que moitos dos seus descendentes son importantes personalidades da escena mundial. Por outra banda, As Ibn Ua'il, quen chamaba "estéril" a Muhammad, a pesar de ter dez fillos homes, non deixou descendencia. [Cómpre referencia]
Fátima de Madrid

Fátima de Madrid foi unha astrónoma musulmá dos séculos X-XI, nada en Madrid, pero que pasou a maior parte da súa vida en Córdoba, centro do saber mundial naqueles tempos. Traxectoria
Filla do reputado astrónomo Abul-Qasim Maslama ibn Ahmad al-Faradi al-Hasib al-Qurtubi Al-Mayriti, máis coñecido como Maslama al-Mayriti, traballou xunto a seu pai en investigacións astronómicas e matemáticas, que publicaron baixo o título de “Correccións de Fátima”. Xuntos editaron e corrixiron as Táboas Astronómicas de Al-Khwarizmi, axustándoas ao meridiano de Córdoba e situando o "centro do mundo" na capital do Califato, como referente para tódolos seus cálculos. Tamén traballaron sobre calendarios, o cálculo das posicións verdadeiras do Sol, a Lúa e os planetas, táboas de senos e tanxentes, astronomía esférica, táboas astrolóxicas, cálculos de paralaxe, eclipses e visibilidade da Lúa.
A súa obra titulada Tratado do astrolabio, sobre o uso deste instrumento, consérvase na Biblioteca do Mosteiro do Escorial. Controversia sobre a súa existencia
Aínda que as informacións sobre a vida de Fátima aparecen xa na edición de 1924 da Enciclopedia universal ilustrada europeo-americana de Espasa-Calpe, hai quen pon en dúbida a súa existencia, alegando que esa é a fonte máis antiga sobre este personaxe, xa que non se coñecen as referencias nas que se basea a propia enciclopedia, aínda que si está documentada a obra denominada Correccións de Fátima e outros traballos realizados xunto a seu pai. Algúns especialistas sosteñen que non é máis que unha invención.
Así, o historiador das matemáticas Ángel Requena Fraile afirma: De igual opinión é a arabista Manuela Marín, especialista en historia e biografía de Al-Andalus que alude á reaparición da figura ao aparecer nun calendario do Ano da Astronomía no 2009. Así, referíndose a Maslama al-Mayrití, afirma:
Félicien Trewey

Félicien Trewey, nado Félicien-François Trevey o 23 de maio de 1848 en Angoulême e finado o 2 de decembro de 1920 en Asnières-sur-Seine, foi un célebre artista do entretemento francés, nos seus espectáculos incluía sombras chinesas, comedia, ilusionismo, acrobacia, maxia, chapeugrafía ou mímica. Traxectoria
Residente en Marsella desde neno aos quince anos formou parella artística cun mozo acróbata, actuando en cafés das vilas durante un ano para logo seguir en music halls de Marsella, realizando comedia e pantominas, chegando a actual no Alcazar un dos mellores locais da cidade e acadar o éxito coa súa actuación, converténdose nun dos artistas favoritos nas feiras das cidades e vilas da Provenza, creando a súa propia compañía itinerante de pantomima e variedades en 1867 cando tiña 19 anos. En Bordeos acadou o éxito como acróbata e ao chegar a París o seu éxito foi rotundo, durante nove anos levou o seu espectáculos polas mellores salas da cidade, a partir de 1876 a súa fama fíxose internacional e percorreu moitas capitais europeas con grande éxito, actuando para o rei Eduardo VII, para o emperador de Austria ou o barón Rothschild e realizou unha xira polos Estados Unidos. As súas imitacións dos personaxes célebres da súa época como Gambetta, Bismarck, Thiers, Mistral ou Émile Zola tanto en sombras chinesas como en chapeugrafía foron unanimente recoñecidas como das mellores representacións da época. Apareceu en varios filmes dirixidos polos seus amigos, os irmáns Lumière como Chapeaux a Transformations (1895), The Photographe (1895), Danseuses des rues (1896), Partie de cartes (1895) ata o punto de que mesmo algúns o consideran a primeira estrela cinematográfica, e os irmáns Lumière déronlle a concesión exclusiva do seu invento no Reino Unido polo que é tamén tamén coñecido como o introdutor do cinematográfico Lumière no Reino Unido ao dar a primeiro espectáculo con filme o 20 de febreiro de 1896 en Londres nun pase para a prensa e ao día seguinte para o público Publicou os libros Comment cela se fait (1890) e Papier multiforme (1913).
Félix Fénéon

Félix Fénéon, nado en 1861 e finado en 1944, foi un anarquista e crítico de arte francés en París durante finais do século XIX. El creou o termo do "Neoimpresionismo" en 1886 para identificar a un grupo de artistas encabezados por Georges Seurat, ó que tanto apoiou.
Félix Villares Mouteira

Félix Villares Mouteira, nado en Belesar (Vilalba) o 24 de marzo de 1947, é un sacerdote e profesor galego. Traxectoria
En 1958 ingresou no mosteiro de San Salvador de Lourenzá, onde fixo os dous primeiros cursos como seminarista. Despois estivo sete anos no Seminario Menor de Mondoñedo, onde creou en 1963 a revista Trapecio xunto cos seus compañeiros. En 1967 marchou a Salamanca, onde se licenciou en 1971 en Teoloxía pola Universidade Pontificia. Nesa cidade desenvolveu un intenso labor cultural, promovendo a celebración dunha misa en galego, a edición da revista Anduriña e actividades como exposicións de libros, conferencias ou recitais de poesía.
O 28 de xullo de 1971 foi ordenado sacerdote na igrexa da súa parroquia natal da man de Miguel Anxo Araúxo Iglesias, bispo da diocese de Mondoñedo-Ferrol, nunha cerimonia celebrada en lingua galega. O 28 de setembro dese ano foi nomeado primeiro profesor de lingua galega do seminario de Mondoñedo. En abril de 1982 creou co seu alumnado a revista escolar Amencer.
En agosto de 1988 foi nomeado reitor do seminario de Mondoñedo, e levou a cabo a restauración do edificio. Entre setembro de 1999 e xuño de 2006 foi vicario xeral do bispado de Mondoñedo-Ferrol, e despois pasou a ser director do arquivo diocesano.
Ten colaborado nas revistas Encrucillada, Amencer, A Croa e nos xornais La Voz de Galicia, El Ideal Gallego (do que foi correspondente en Mondoñedo entre 1980 e 1988) e El Progreso. Co alumnado do Seminario fixo programas en Radio Popular de Lugo, na Radio Galega e na Cadena Ser. Pronunciou numerosas conferencias sobre a cultura galega e a liturxia en galego, da que é máximo defensor. Obras
Os poetas do Seminario de Mondoñedo (Deputación de Lugo, 1977; con limiar de Xesús Alonso Montero)
Xosé Crecente Vega (Toxosoutos, 2001)
San Martiño de Belesar: Memoria e futuro (2005)
A Carón do lume (Edicións Citania, 1999; coordinador)
Obras colectivas
Galicia, ano 70 (Edicións Celta, 1971)
Cinguidos por unha arela común (Universidade de Santiago, 2000; homenaxe a Alonso Montero)
D. Misael Prieto García, o defensor dos pobres
Don Xosé María Goás Ferreiro, un pastor asceta e penitente
D. Luis Villarino Couto, un referente de amor a Deus nos demais
Sor María Luisa del Sagrado Corazón, unha muller de Deus
Testigos de la fe ne la Diócesis de Mondoñedo-Ferrol (Segundo Pérez López, 2003). Recoñecementos
O 30 de outubro de 1999 tributóuselle unha homenaxe popular en Mondoñedo en agradecemento ó seu labor á fronte do Seminario.
Félix Álvarez Arganzúa

Félix Álvarez Arganzúa, nado na Coruña o 28 de outubro de 1895 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 1979, foi un militante anarcosindicalista galego. Traxectoria
Fillo de Félix Álvarez Seijas. Emigrou a Arxentina sendo mozo e retornou á Coruña en 1915. Destacou como militante libertario nos anos da República como integrante do Sindicato de Camareros y Cocineros Marítimos La Cosmopolita, do que foi directivo. Simpatizou co sector moderado da Confederación. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, estivo agochado até 1938, cando foi detido ao tentar saír nunha das fugas organizadas por Despertear Marítimo. Foi xulgado na Coruña por rebelión e condenado a cadea perpetua. Saíu en liberdade en 1941, militou na clandestinidade na CNT, formou con Juan García Durán e Fernando López Mantiñán o primeiro comité clandestino da CNT da Coruña, e en 1946 figuraba como secretario do comité da CRG na clandestinidade. Foi detido no verán de 1946, pero conseguiu fuxir do cuartel da Garda Civil. Marchou a Noia onde o protexeu o capataz das minas de San Fins, Miguel Sangenís. Foi reclamado polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947. Viviu en Madrid con nome suposto. En 1957 foi novamente detido, e ao saír da prisión de Vigo en 1958 retornou á Coruña. Vida persoal
Casou con Rosa Fiaño Rey, que finou o 5 de febreiro de 1936, e foi pai de Félix, Purificación, Dolores, Francisco, Alfredo, Isolina, Jaime e Roberto Álvarez Fiaño.
Fíbula

Fíbula é o nome usado para designar todo tipo de pezas metálicas utilizadas na antigüidade para unir ou suxeitar algunha das pezas que compuñan o vestido, xa que o uso dos botón non se desenvolveu ata moi entrada a Idade Media. As máis comúns teñen unha forma parecida aos modernos imperdibles, ocultándose a agulla por baixo dun disco ou dunha plaqueta arqueada de ouro, prata ou bronce.
Unha variante destas fíbulas denomínase hispánica porque só se atopa na Península Ibérica e é propia da arte ibérica. Distínguese por un aro ou anel sobre o cal monta o referido arco metálico formando con el unha soa peza. Entre as fíbulas gregas, fenicias, celtas, etruscas e romanas que se achan recollidas nos museos apréciase unha gran variedade de formas e de decoracións o que proba a grande importancia que daban a este complemento os antigos para as súas vestimentas. O mesmo ocorre entre as ibéricas sendo nelas moi interesante e frecuente a figura do xinete ibérico substituíndo ao arco antes comentado. Esta importancia foi maior aínda entre os bizantinos e os seus imitadores (como os visigodos) adornando as fíbelas con perlas e colgantes de vidro como o reflicten especialmente os mosaicos de devandita época.
Física aplicada

A física aplicada é a física entendida como soporte para unha tecnoloxía ou uso práctico particular, como por exemplo en enxeñaría, como oposta á investigación básica. Esta aproximación é semellante á dada á matemática aplicada. A física aplicada está enraizada nas verdades fundamentais e nos conceptos básicos das ciencias físicas, pero está relacionada co uso de principios científicos en aparellos e sistemas prácticos, e na aplicación da física noutras áreas da ciencia. A "física aplicada" distínguese da "física pura" por unha combinación de factores como a motivación e a actitude dos investigadores e a natureza das relacións para coa tecnoloxía ou a ciencia que pode ser afectada polo seu traballo.
Física atómica

A física atómica é a ciencia que estuda as propiedades e o comportamento dos átomos ou, en xeral, a nivel de dimensións atómicas. Historia
John Dalton (1766-1844) é xeralmente recoñecido como quen estableceu a teoría atómica da materia, pese a que o atomismo tivo continuados defensores dende o tempo de Demócrito de Abdera. Dalton deu á teoría contido científico sólido e transformouna así na base da física e da química. Os átomos dun elemento, dixo, son iguais pero o átomo dun elemento difire do átomo doutro. Estableceu que os átomos eran indivisibles, de aí o seu nome (á-tomos).
Física clásica

A física clásica trátase da parte física construída antes das revolucións científicas de cambio de séculos XIX a XX, polo tanto, a única que existiu antes do século XX e que agora se considera como a física da escala humana, vivindo unha época na que é considerada como aproximación manexable e observable da física moderna. A súa base está na Mecánica newtoniana, aínda que tamén abrangue outros apartados como a óptica ou a electricidade. Normalmente, hoxe esténdese a súa definición a todo o que non sexa mecánica cuántica, aínda que moitas veces se considera asemade a Teoría da Relatividade excluída dela. Definición
Denomínase física clásica á física baseada nos principios previos á aparición da física cuántica, incluíndo a Teoría Especial da Relatividade. Non hai restricións da aplicación da física clásica e os seus principios pero, na práctica, a escala de dita física é a dos átomos illados, moléculas e cara a arriba, incluíndo o mundo macroscópico e a astronomía. Dentro do átomo e entre os átomos dunha molécula, as leis da física clásica non poden ser aplicadas correctamente. Ata a teoría clásica da radiación electromagnética é, dalgún xeito, limitada na súa capacidade de prover descricións correctas, dado que a luz é inherentemente un fenómeno cuántico. Ao contrario que a física cuántica, a clásica caracterízase, en xeral, por un principio de completo determinismo.
Dentro a categoría da física clásica inclúense: Mecánica clásica.
Leis do movemento de Newton.
Os formalismos clásicos Lagranxianos e Hamiltonianos.
Electrodinámica clásica (ecuacións de Maxwell).
Termodinámica clásica.
Teoría Xeral e Especial da Relatividade.
Teoría do Caos clásica e dinámica non lineal.
Matematicamente, a física clásica é aquela en cuxas ecuacións non aparece a constante de Planck.
Un paradigma actual principal da física é que as leis fundamentais da natureza son as leis da física cuántica e a teoría clásica é a aplicación das leis cuánticas ao mundo macroscópico. Aínda que na actualidade esta teoría é máis asumida que probada, un dos campos de investigación máis activos é a correspondencia clásica-cuántica. Este campo da investigación céntrase en descubrir como as leis da física cuántica producen física clásica no límite do mundo macroscópico.
Física moderna

A física moderna comeza a principios século XX, cando o alemán Max Planck, investiga sobre o "cuanto" de enerxía, Planck dicía que eran partículas de enerxía indivisibles, e que estas non eran continuas como o dicía a física clásica, por iso nace esta nova póla da física que estuda as manifestacións que se producen nos átomos, os comportamentos das partículas que forman a materia e as forzas que as rexen. (Tamén se lle chama física cuántica).
Nos temas anteriormente tratados, a física clásica non servía para resolver os problemas presentados, xa que estes baseábanse en certezas e a física moderna en probabilidades, o cal lle custou adaptarse aos físicos da época.
En 1905, Albert Einstein, publicou unha serie de traballos que revolucionaron a física daquel entón, que trataban de "A dualidade onda-partícula da luz", "A teoría da relatividade" entre outros, ademais, anos máis tarde descóbrese por medio de telescopios a existencia doutras galaxias, a superconductividade, o estudo do núcleo do átomo, e outros, logran que anos máis tarde, xurdisen avances tecnolóxicos, como a invención do televisor, os raios X, o radar, a fibra óptica, o computador etc.
A misión final da física actual, é comprender a relación que existe entre as forzas que rexen a natureza: a gravidade, o electromagnetismo, a enerxía nuclear forte e a nuclear feble. Comprender e lograr unha teoría de unificación, para así poder entender o universo e as súas partículas.
Case todo o suscitado no século XIX, foi posto en dúbida e ao final foi substituído durante o século XX, deste mesmo xeito pode acontecer actualmente ao existiren investigacións máis complexas, e novos coñecementos que se irán adquirindo ao longo do presente século.
En si, encárgase dos fenómenos que se producen á velocidade da luz ou valores próximos a ela ou cuxas escalas espaciais son da orde do tamaño do átomo ou inferiores.
Física molecular

A física molecular é a parte da física que explica a estrutura molecular, os altos entre átomos que levan a ela, a ligazón química e as propiedades físicas que presentan as moléculas. Permite estudar como derivado do anterior as estruturas das moléculas, as súas funcións, as súas características etc.
As técnicas experimentais máis importantes coas que traballa son os diversos tipos de espectroscopía. O campo de estudo correspondente está fortemente relacionado coa física atómica e coa química teórica, Física Química e a Química Física.
Física médica

A física médica é unha rama da física aplicada relativa á aplicación da Física á Medicina. Adoita estar relacionada á imaxe médica e á radioterapia, aínda que un físico médico poida traballar tamén noutras áreas do coidado da saúde. Un departamento de física médica pode ter a súa base nun hospital ou nunha universidade, e o seu traballo acostuma incluír investigación, desenvolvemento técnico e saúde clínica. Imaxe médica
Radioloxía diagnóstica, incluíndo raios X, fluoroscopía, mamografía, Absorciometría dual de raios X, anxiografía e tomografía computadorizada.
Ultrasóns, incluíndo ultrasóns intravasculares
Radiacións non ionizantes (Láser, Ultravioleta etc. )
Medicina nuclear, incluíndo SPECT e tomografía por emisión de positróns (PET)
Imaxe de resonancia magnética (MRI), incluíndo inaxe de resonancia magnética funcional (fMRI) e outros métodos de neuroimaxe funcional do cerebro.
Por exemplo, a resonancia magnética nuclear usa o fenómeno da resonancia nuclear para tomar imaxes do corpo humano.
Magnetoencefalografía
Tomografía de impedancia eléctrica
Imaxe óptica difusa
Tomografía de coherencia óptica Tratamento de enfermidades
Desfibrilación
Ultrasóns de alta intensidade focalizada
radioloxía interventiva
radiación non ionizante Láser, Ultravioleta etc. incluíndo terapia fotodinámica e LASIK
Medicina nuclear, incluíndo radioterapia de fonte non selada
Photomedicina, o uso da luz para tratar e diagnosticar enfermidades
Radioterapia
Radioterapia de fonte selada
Radiación de terahercios
Física non linear

A linearidade é a propiedade física das ecuacións diferenciais que gobernan un feixe de sistemas (como, por exemplo, as ecuacións de Maxwell ou a ecuación de difusión). A linearidade dunha ecuación diferencial significa que se dúas funcións f e g son solucións dela, entón a función suma f+g é tamén solución. Na física, moitas ecuacións son non lineais
A Óptica non linear é a rama da óptica que describe o compoortamento da luz en meidos non lineais, isto é, en medios nos que a polaización P responde de xeito non linear ó campo eléctrico E da luz. É observado de xeito típico só con grandes intensidades lumínicas como as subministradas por láseres pulsantes.
Física química

A física química é a aplicación da física ós fenómenos macroscópicos, microscópicos, atómicos e de partículas en sistemas químicos no campo da química tradicional usando os principios, prácticas e conceptos de termodinámica, cuántica, mecánica estatística e cinética. É definida como un campo da química no que varios subconceptos son aplicados, a inclusión da mecánica cuántica úsase para ilustrar a aplicación da física química á interacción ou experimentación en química atómica e de partículas.
Está en particular referida ós estudos macromoleculares, como a maioría dos principios que usa, como os coloides.
As relacións que tenta resolver a Física química inclúen os efectos de: 1. Forzas intermoleculares e propiedades físicas dos materiais (plasticidade, esforzo de tensión, tensión superficial en líquidos).
2. Cinética de reacción e velocidade de reacción.
3. A identidade de ións na condutividade eléctrica dos materiais.
Fórceps

Un fórceps é un instrumento cirúrxico que semella unhas tenaces que pode ser utilizado en cirurxía para coller, mover ou extraer varias cousas dentro ou dende o corpo. Adoitan empregarse durante o parto para axudar ó bebé a saír.
En odontoloxía, refírese ó instrumento empregado para a exodoncia de pezas dentarias. Aseméllase a un alicate duns 17 cm de longo. Hai unha gran variedade de formas, segundo o uso para o cal está indicado, xa sexa exodoncia de pezas posterosuperiores (forma en S itálica), para dentes anteriores como o fórceps recto anterior ou para inferiores como o curvo sobre o bordo, entre outros. Asemade, hai de diferentes tamaños de bocados ou parte activa (coa que se fai a aprehensión dos dentes): fino, mediano e groso.
Fórmula (lóxica)

En Lóxica matemática, unha fórmula é unha representación dunha proposición dentro dunha certa linguaxe formal.
Grosso modo, unha fórmula é unha frase construída segundo as regras gramaticais dunha determinada linguaxe formal, con respecto de obxectos do universo de discurso. Fórmula en lóxica clásica de primeira orde
A definición exacta dunha fórmula depende do tipo particular da lóxica formal que se considere, pero unha definición bastante típica (específica da lóxica de primeira orde) é a seguinte: as fórmulas se definen en relación a unha linguaxe matemática particular, é dicir, unha colección de variábeis, constantes, símbolos lóxicos, símbolos de función e símbolos de relación particulares, e poden ser: R(t0, …, tn), onde R é un símbolo de relacióno n-ario (co n > 0) e t0, …, tn son termos, ou
⊤, ou
⊥, ou
(¬φ), onde φ é unha fórmula, ou
(φ∧ψ), onde φ e ψ son fórmulas, ou
(φ∨ψ), onde φ e ψ son fórmulas, ou
(φ → ψ), onde φ e ψ son fórmulas, ou
(φ ↔ ψ), onde φ e ψ son fórmulas, ou
(∀x)(φ), onde x é unha variábel e φ é unha fórmula, ou
(∃x)(φ), onde x é unha variábel e φ é uma fórmula.
O primeiro caso chámase fórmula atómica.
E un termo pode ser definido, tamén recursivamente, por: Unha variábel.
Un símbolo de constante, ou
f(t0, …, tn), onde f é un símbolo de función n-aria(con n > 0) aplicada a termos.
É necesario observar que cando unha FBF non é unha fórmula pechada, xa que nese caso non pode ser clasificada como unha fórmula proposicional. Ora ben, dada a fórmula pechada ∃ x ∀ y ( R ( x, y ) ) {\displaystyle \exists \mathrm {x} \forall \mathrm {y} (\mathrm {R} (\mathrm {x}, \mathrm {y} ))} onde R é unha relación binaria e x e y son termos, podemos interpretala, por exemplo, por: para todo número natural hai un número menor ou igual a el, e sabemos que iso é verdadeiro, pero se tomamos a fórmula ben formada: ∃ x ( P ( x, y ) ) {\displaystyle \exists \mathrm {x} (\mathrm {P} (\mathrm {x}, \mathrm {y} ))}, onde P é un símbolo de relación binaria e x e y son termos, a máxima interpretación que podemos dar a esa fórmula é: existe un número x menor que ___, por exemplo, e non hai maneira de verificar se esa fórmula é ou non verdadeira. Exemplos
Un exemplo de fórmula proposicional para lóxica clásica de primeira orde pode ser: ∃ z ∀ x ( P ( z, x ) ) {\displaystyle \exists \mathrm {z} \forall \mathrm {x} (\mathrm {P} (\mathrm {z}, \mathrm {x} ))}, onde P é u símbolo de relación binaria e x e z son termos. ∃ y ∀ x ( P ( x, y ) ∧ ( R ( x ) ) ) {\displaystyle \exists \mathrm {y} \forall \mathrm {x} (\mathrm {P} (\mathrm {x}, \mathrm {y} )\land (\mathrm {R} (\mathrm {x} )))}, onde x e y son variábeis e P e R son símbolos de relacións binaria e unaria respectivamente.
Un non-exemplo sería: ∃ z ( P ( z, x ) ) {\displaystyle \exists \mathrm {z} (\mathrm {P} (\mathrm {z}, \mathrm {x} ))}, onde x e z son termos, e P é un símbolo de función.
Fórmula de Bazin

Coñécese como fórmula de Bazin ou expresión de Bazin, denominación adoptada na honra de Henri Bazin, á definición, mediante ensaios de laboratorio, que permite determinar o coeficiente C {\displaystyle C} ou coeficiente de Chézy que se utiliza na determinación da velocidade media nun canal aberto e, en consecuencia, permite calcular o caudal utilizando a fórmula de Chézy.
A formulación matemática é: C
871 + m R {\displaystyle C
{\frac {87}{1+{\frac {m}{\sqrt {R}}}}}} onde: m
parámetro que depende da rugosidade da parede R {\displaystyle R}
radio hidráulico
Fórmula de Chézy

A fórmula de Chézy, desenvolvida polo enxeñeiro francés Antoine de Chézy, coñecido internacionalmente pola súa contribución á hidráulica dos canais abertos, é a primeira fórmula de fricción que se coñece. Foi presentada en 1769. A fórmula permite obter a velocidade media na sección dunha canle e establece que: V
C R ⋅ S {\displaystyle V
C{\sqrt {R\cdot S}}} onde: V {\displaystyle V\, }
velocidade media da auga en m/s R {\displaystyle R\, }
radio hidráulico S {\displaystyle S\, }
a pendente lonxitudinal da soleira ou fondo da canle en m/m C {\displaystyle C\, }
coeficiente de Chézy. Unha das posibles formulacións deste coeficiente débese a Bazin.
Fórmula de Kutter

A fórmula de Kutter é unha expresión do denominado coeficiente de Chézy C {\displaystyle C} utilizado na fórmula de Chézy para o cálculo da velocidade da auga en canles abertas:
A expresión máis común da fórmula de Kutter é: C
1001 + m R ( h ) {\displaystyle \ C
{\frac {100}{1+{\frac {m}{\sqrt {R(h)}}}}}} onde: C {\displaystyle \ C}
coeficiente de Chézy, que se aplica na fórmula de Chézy: V ( h )
C R ( h ) ∗ J {\displaystyle \ V(h)
C{\sqrt {R(h)*J}}} R ( h ) {\displaystyle \ R(h)}
radio hidráulico, en m, función do tirante hidráulico h m {\displaystyle \ m} é un parámetro que depende da rugosidade da parede V ( h ) {\displaystyle \ V(h)}
velocidade media da auga en m/s, que é función do tirante hidráulico h J {\displaystyle \ J}
a pendente da liña de auga en m/m
Fórmula de Strickler

A fórmula de Strickler é unha expresión do denominado coeficiente de Chézy C {\displaystyle C} utilizado na fórmula de Chézy para o cálculo da velocidade da auga en canais abertos:
A expresión máis común da fórmula de Strickler é: C
K R ( h ) 1 / 6 {\displaystyle C
KR(h)^{1/6}\, } onde: C {\displaystyle C}
coeficiente de Manning, que se aplica na fórmula de Chézy: V ( h )
C R ( h ) ∗ J {\displaystyle V(h)
C{\sqrt {R(h)*J}}} R ( h ) {\displaystyle R(h)}
radio hidráulico (relación entre a sección transversal e o perímetro mollado), función do tirante hidráulico h K {\displaystyle K} é un parámetro que depende da rugosidade da parede V ( h ) {\displaystyle V(h)}
velocidade media da auga. J {\displaystyle J}
pendente da liña de enerxía.
Integrando ambas expresións, xorde a fórmula habitual de traballo: V
K ∗ R 2 / 3 J {\displaystyle V
K*R^{2/3}{\sqrt {J}}}, ou ben: Q
S ∗ K ∗ R 2 / 3 J {\displaystyle Q
S*K*R^{2/3}{\sqrt {J}}},
onde Q é o caudal e S a sección.
Fórmula de reflexión

En matemáticas, unha fórmula de reflexión ou relación de reflexión para unha función f é unha relación entre f(a − x) e f(x). É un caso especial dunha ecuación funcional. É común na literatura matemática usar o termo "ecuación funcional" para o que son especificamente fórmulas de reflexión.
As fórmulas de reflexión son útiles para o cálculo numérico de funcións especiais. En efecto, unha aproximación que ten maior precisión ou só converxe nun lado dun punto de reflexión (normalmente na metade positiva do plano complexo) pódese empregar para todos os argumentos. Fórmulas coñecidas
As funcións pares e impares satisfán por definición relacións de reflexión sinxelas arredor de a
0. Para todas as funcións pares, f ( − x )
f ( x ), {\displaystyle f(-x)
f(x), } e para todas as funcións impares, f ( − x )
− f ( x ). {\displaystyle f(-x)
-f(x). } Unha relación famosa é a fórmula de reflexión de Euler Γ ( z ) Γ ( 1 − z )
π sin ⁡ ( π z ), z ∉ Z {\displaystyle \Gamma (z)\Gamma (1-z) {\frac {\pi }{\sin {(\pi z)}}}, \qquad z\not \in \mathbb {Z} } para a función gamma Γ ( z ) {\textstyle \Gamma (z)}, debido a Leonhard Euler.
Tamén hai unha fórmula de reflexión para a función poligamma de orde n, ψ(n)(z), ψ ( n ) ( 1 − z ) + ( − 1 ) n + 1 ψ ( n ) ( z )
( − 1 ) n π d n d z n cot ⁡ ( π z ) {\displaystyle \psi ^{(n)}(1-z)+(-1)^{n+1}\psi ^{(n)}(z)
(-1)^{n}\pi {\frac {d^{n}}{dz^{n}}}\cot {(\pi z)}} que nace trivialmente do feito de que as funcións poligamma se definen como derivadas de ln ⁡ Γ {\textstyle \ln \Gamma } e así herdan a fórmula de reflexión.
O dilogaritmo tamén satisfai unha fórmula de reflexión, Li 2 ⁡ ( z ) + Li 2 ⁡ ( 1 − z )
ζ ( 2 ) − ln ⁡ ( z ) ln ⁡ ( 1 − z ) {\displaystyle \operatorname {Li} _{2}(z)+\operatorname {Li} _{2}(1-z)
\zeta (2)-\ln(z)\ln(1-z)} A función zeta de Riemann ζ(z) cumpre ζ ( 1 − z ) ζ ( z )
2 Γ ( z ) ( 2 π ) z cos ⁡ ( π z 2 ), {\displaystyle {\frac {\zeta (1-z)}{\zeta (z)}}
{\frac {2\, \Gamma (z)}{(2\pi )^{z}}}\cos \left({\frac {\pi z}{2}}\right), } e a función Xi de Riemann ξ(z) cumpre ξ ( z )
ξ ( 1 − z ). {\displaystyle \xi (z)
\xi (1-z). }
Fórmula empírica

A fórmula empírica é un conxunto de símbolos e números que indica o número relativo de átomos de cada elemento químico que hai nun composto co conxunto de números enteiros máis pequeno posíbel.
Fórmula maxistral

Unha fórmula maxistral é un medicamento destinado a un paciente específico, preparado polo farmacéutico, ou baixo a súa dirección, para cumprimentar expresamente unha prescrición médica detallada das substancias medicinais que inclúe, segundo as normas técnicas e científicas da arte farmacéutica, dispensado na súa farmacia ou servizo farmacéutico e coa debida información ao usuario.
Actualmente asistimos a unha importante volta á terapéutica personalizada, onde a formulación maxistral é o máximo expoñente da atención farmacéutica e, con frecuencia o único tratamento ao que poden acceder pacientes con problemas de saúde cualificados como raros, ou cuxo tratamento foi abandonado pola industria farmacéutica (laboratorios farmacéuticos) por falta de rendibilidade. A preparación do medicamento polo farmacéutico evita a marxinación terapéutica do diferente, do que non é rendíbel.
A formulación maxistral é unha actividade altamente técnica, cunha enorme importancia no campo da farmacoterapia, e dunha transcendencia incuestionábel no campo da clínica. Sobre todo, en referencia á resolución de problemas individuais. É a solución que o médico e o farmacéutico dan para resolver unha necesidade posolóxica ou galénica individual. Non existe nada máis actual e tradicional ao mesmo tempo. Este nivel de desenvolvemento da formulación non xerou ningún conflito, salvo a capacidade técnica para desenvolver produtos coa calidade exixida, e ofreceu importantes solucións no campo da pediatría, a dermatoloxía, a oftalmoloxía e a xeriatría.
Fórmula química

A fórmula química ou fórmula molecular é un conxunto de símbolos e números que indicar o número real de átomos de cada elemento químico que hai na molécula nunha substancia química.
Nos compostos orgánicos úsanse fórmulas químicas de varios tipos: condensada (empírica), semicondensada (semiempírica) ou semidesenvolvida e desenvolvida, segundo que se especifiquen ou non as unións interatómicas con menor ou maior detalle, se ben acostuma usarse algún tipo de fórmula semidesenvolvida.
Fórmula tarsal

A fórmula tarsal é o número de segmentos dos tarsos da pata dos insectos. O tarso é a parte da pata que está ao final (parte distal), despois da tibia, e cada segmento de que consta denomínase tarsómero. A fórmula tarsal consta de tres números, a-b-c, empezando polo número de segmentos no tarso da pata anterior (a), seguindo pola pata media (b) e rematando coa pata posterior (c). Por exemplo, unha fórmula tarsal de "5-5-4", como a que teñen os escaravellos Trictenotomidae, significa que teñen tarsos de 5 segmentos na pata anterior, de 5 segmentos na media e de 4 na posterior. Este carácter é especialmente útil na categoría taxonómica de familia e nas superiores. Os Protura e Diplura e as larvas de certos insectos teñen tarsos cun só segmento e crese que esa era a condición ancestral nos primeiros insectos. Na parte final do tarso está o pretarso, que adoita levar garras.
Fósforo (elemento)

O fósforo (P) é o elemento número 15 da táboa periódica; isto é, ten 15 protóns no seu núcleo, e, en estado neutro, outros tantos electróns. É un non metal multivalente pertencente ao grupo do nitróxeno, que se atopa na natureza combinado en fosfatos inorgánicos e en organismos vivos, pero nunca en estado nativo. É moi reactivo e oxídase espontáneamente en contacto có osíxeno atmosférico emitindo luz, dando nome ao fenómeno da fosforescencia. Historia
O fósforo —do latín phosphŏrus, e este do grego φωσφόρος, portador de luz— antigo nome do planeta Venus, foi descuberto polo alquimista alemán Hennig Brand en 1669 en Hamburgo, ao destilar unha mestura de ouriños e area mentres buscaba a pedra filosofal. Ao evapora-la urea obtivo un material branco que brillaba na escuridade e ardía coma unha chama brillante. Dende entón ás substancias que brillan na escuridade sen arder chámaselles fosforescentes. Brand mantivo o seu descubrimento en segredo pero outro alquimista alemán, Kunckel, redescubriuno en 1677. Función biolóxica
Os compostos de fósforo interveñen en funcións vitais para os seres vivos, polo que está considerado coma un elemento químico esencial. Forma parte das moléculas de ADN e ARN. As células emprégano para almacenar e transportar a enerxía mediante o adenosín trifosfato. Ademais a adición i eliminación de grupos fosfato ás proteínas, fosforilación e desfosforilación respectivamente, é o mecanismo principal para regula-la actividade de proteínas intracelulares, e dese modo o metabolismo das células eucariotas tales coma os espermatozoides. Abundancia e obtención
Debido á súa reactividade, o fósforo non se atopa nativo na natureza, pero forma parte de numerosos minerais. A apatita é unha importante fonte de fósforo, existindo importantes xacementos en Marrocos, Rusia i Estados Unidos entre outros países.
A forma alotrópica branca pódese obter por distintos procedementos; nun deles, o fosfato tricálcico obtido das rochas quéntase nun forno a 1450 °C en presenza de silicio e carbono, reducindo o fósforo que se libera en forma de vapor.
Fósforo vermello

O fósforo vermello é unha das formas alotrópicas do fósforo elemental. Trátase dunha substancia amorfa, de cor vermello, pouco soluble en auga e disolventes orgánicos habituais. Contrariamente ao fósforo branco, non é soluble en disulfuro de carbono e non é tóxico. Datos fisicoquímicos
Fórmula: P
Masa molecular: 30, 974 g/mol
Densidade: aprox. 2, 16 g/ml
Punto de fusión: 585 - 610 °C
Nº CAS: 7723-14-0 Reaccións xerais
En contacto con substancias oxidantes transformase cunha reacción moi violenta e ás veces explosiva, en pentóxido de fósforo, formando fume branco.
O fósforo vermello transfórmase no fósforo branco a 250 - 270 °C ou forte irradiación con luz. Pode ser reconvertido en fósforo branco por quentamento en condicións inertes, por exemplo, baixo unha capa de aceite. Aínda que se trata da forma de fósforo producida en maiores cantidades industrialmente sábese pouco da súa estrutura molecular. Probablemente se trata dun polímero con estruturas parciais en capas parecidas ás atopadas no fósforo de Hittdorf, onde todos os átomos de fósforo están unidos a outros tres átomos do mesmo elemento. Aplicacións
En química o fósforo é empregado nalgunhas reaccións como axente redutor. Por exemplo, en presenza de trazas de iodo como catalizador é capaz de reducir clorosulfonatos en mercaptanos. Tamén é un importante composto de partida para a síntesis de diversos compostos deste elemento, dende o tricloruro de fósforo, o pentacloruro de fósforo ata subsecuentemente as fosfinas etc.
Tamén se emprega nos mistos, onde produce a ignición dos mesmos en contacto con clorato de potasio.
Fósil transicional

Un fósil transicional, ou de transición evolutiva, é un espécime fósil con trazos morfolóxicos intermedios entre dous tipos de organismos que teñen unha relación de devanceiro e descendente. O fósil transicional proba a existencia de dita transformación evolutiva e permite o seu estudo.
Entre os fósiles transicionales máis importantes está o Archaeopteryx, que ilustra a transición réptil - ave, o Tiktaalik e o Acanthostega (transicionais entre peixes e tetrápodos), o Ambulocetus (transicionais entre mamíferos e cetáceos) ou os australopitecos (transicionais entre simios e humanos).
Fósxeno

O fósxeno é un composto químico gasoso e incoloro con fórmula COCl2. O gas foi usado como arma durante a primeira guerra mundial. É responsábel da maioría das mortes relacionadas co gas velenoso durante a guerra. Hoxe, o fósxeno úsase como ferramenta. Utilízase para a síntese orgánica. Cando hai unha pequena cantidade no aire, o cheiro é semellante ao de feno ou herba acabada de cortar. Algúns soldados durante a primeira guerra mundial afirmaron que cheiraba un pouco a flor de maio. Cando algúns compostos do cloro arden ou se descompoñen, despréndese pequenas cantidades de fósxeno. Usos
Hoxe, a maior parte do fósxeno utilízase para producir isocianatos. Os isocanatos máis importantes neste contexto son o diisocianato de tolueno (TDI) e o diisocianato de metileno difenil (MDI). Ambos son precursores dos poliuretanos. Tamén se usan grandes cantidades para producir policarbonatos. O policarbonato prodúcese pola súa reacción co bisfenol A. Os policarbonatos son unha clase importante de termoplásticos de enxeñería. Pódense atopar nas lentes de contacto e os vidros das lentes. Seguridade
O fósxeno é un veleno forte. Pode que non se note o seu cheiro; os sinais de exposición ás veces pódense detectar lentamente. O fósxeno pódese ver a 0, 4 partes por millón (ppm). Esta cantidade é catro veces a cantidade segura. A súa alta capacidade de envelenar non provén do cloruro de hidróxeno liberado por un proceso (hidrólise); provén da acción do fósxeno sobre as proteínas dos alvéolos pulmonares. Os alvéolos son estruturas onde entra o osíxeno ao corpo. Os seus danos dificultan que o sangue e o aire movan osíxeno e dióxido de carbono. Isto dificultará moito a respiración. As insignias son usadas por persoas en risco de exposición. O bicarbonato sódico pódese usar para facer que as verteduras de fósxeno sexan inofensivos. As verteduras de gas poden ser inofensivos cun spray líquido de amoníaco.
Fútbol indoor

O fútbol indoor é unha variedade de fútbol caracterizada por xogarse nun terreo de menores dimensións e polo uso de paredes como un elemento máis do xogo, como nas pistas de hóckey sobre xeo.
É bastante común nos Estados Unidos e o Canadá, onde hai ligas profesionais e afeccionadas dedicadas ó fútbol indoor. Tamén ten certa importancia en México, o Brasil (onde é coñecido como showbol) e no Reino Unido.
Desde 2007 existe en España a liga nacional de fútbol indoor, na que participan os 9 equipos que gañaron algunha liga de fútbol. Nas tres edicións disputadas os campións foron o Deportivo da Coruña, en 2 ocasións, e o FC Barcelona. Regras
Terreo de xogo: adoita ser de céspede artificial e ten unhas dimensións variables, aínda que a miúdo similares ás doutros deportes como o fútbol sala (ao redor de 40 x 20 m). Os límites do terreo de xogo están formados por muros de altura superior a 1 metro. Aínda que adoita disputarse en pista cuberta, tamén se pode practicar ao aire libre.
Equipos: cada equipo está formado por 5 xogadores, 4 de campo e un porteiro, podendo realizarse tantas substitucións como se desexe.
Uso das paredes: os muros que delimitan o terreo de xogo poden utilizarse coma se tratásense dun elemento máis do mesmo ou dun compañeiro, o que permite realizar xogadas e tácticas radicalmente distintas ás utilizadas en fútbol e fútbol sala. Só se a pelota excede a vertical das paredes ou choca co teito do pavillón, producirase un saque de banda, que haberá de realizarse cunha soa man e por baixo da cintura.
Fútbol tenis

O fútbol tenis (da unión de fútbol e tenis) é un xogo ou exercicio deportivo que combina aspectos dos dous deportes que forman o seu nome. Características
Xógase cunha pelota de fútbol, utilizando calquera parte do corpo fóra das mans e brazos, do mesmo xeito que no fútbol. O xogo practícase nunha cancha de dimensións reducidas, cunha rede que divide en dúas o campo de xogo.
Existen dúas variantes principais; a individual, na que participa un xogador por cada lado, ou a colectiva, na que xeralmente participan dúas ou tres xogadores por equipo. Pódense realizar pases entre os compañeiros do equipo.
O obxectivo é pasar o balón ao área contraria ata que o rival non poida devolvelo correctamente, obtendo un punto favorable. O balón pode dar un bote no campo contrario antes de tocalo un xogador.
As regras son fixadas pola Federación Internacional de Fútbol-Tenis (FIFTA), aínda que na práctica existen varias variantes, xa que o xogo é practicado principalmente de xeito informal ou como exercicio práctico en clubs de fútbol.
Führer

Führer (pronunciación alemá: [ 'fy. ʀɐ ]) é unha palabra alemá que significa "xefe, líder" (Der Führer, o líder, guía ou condutor). En contraposición á crenza popular, non é sinónimo de "ditador" e na actualidade úsase comunmente en Alemaña para referirse a líderes de calquera tipo en calquera área. O seu significado no caso de Adolf Hitler é o de Guía do Pobo Alemán espiritual, política e militarmente. Cando se usa fóra do idioma alemán, adoita referirse a Adolf Hitler, máxima autoridade da Alemaña nazi. Este foi o título e o grao xerárquico militar elixido por Hitler despois de que en Alemaña se estabelecese o Führerprinzip, ou "principio de autoridade", segundo o cal o Líder era o único responsable de concentrar todos os poderes na súa persoa, encarnar o estado e ser xefe do partido único, neste caso o Partido Nazi.
G

O G (gue) é a sétima letra do alfabeto galego, e representa os fonemas oclusivo velar sonoro /g/ e aproximante velar sonoro /ɰ/, amais do fonema aspirado fricativo velar xordo /x/ existente en zonas con gheada. Usos
A Forza G é a forza centrífuga que experimenta un corpo que se despraza a grandes velocidades, así como ás forzas de aceleración e deceleración. É moi frecuente falar de forza G en aeronáutica e tamén en deportes como a Fórmula 1, onde os pilotos sofren continuas aceleracións e deceleracións ó largo da competencia.
O punto G é unha localización na vaxina que provoca intenso pracer ó ser estimulado.
En bioquímica G é a abreviatura da guanina, unha base dos ácidos nucleicos (ADN ou ARN).
G-quadruplex

Un G-quadruplex (pronuciado gue cuádruplex) é o nome que reciben unhas estruturas que se poden formar nas secuencias de ADN e de ARN ricas en guanina. Estas estruturas ás veces tamén se denominan G-tétrades, e G4-ADN ou G4-ARN (segundo estean nas respectivas secuencias de ADN ou de ARN). Son estruturas helicoidais que conteñen tétrades (disposición en cadrado) de guanina que poden formarse a partir dunha, dúas, ou catro febras. As estruturas están estabilizadas por enlaces por pontes de hidróxeno. Tamén poden ser estabilizadas pola existencia de catións monovalentes (especialmente potasio) no centro das tétrades. Poden estar formadas por ADN, ARN, LNC e APN, e poden ser intramoleculares, bimoleculares ou tetramoleculares. As formas unimoleculares adoito aparecen cerca dos extremos dos cromosomas (nos chamados telómeros), e nas rexións reguladoras da transcrición de múltiples xenes e oncoxenes.
Dependendo da dirección das cadeas ou partes da cadea que forman as tétrades, as estruturas poden describirse como paralelas ou antiparalelas. As estruturas G-quadruplex poden predicirse computacionalmente a partir de secuencias de ADN o ARN, pero as súas estruturas reais poden variar bastante, variacións que poden chegar a máis de 100000 por xenoma. As súas actividades en procesos xenéticos básicos son unha área activa de investigación en telómeros, regulación de xenes e investigación xenómica funcional.
G.I. Joe: The Rise of Cobra

G. I. Joe: Rise of Cobra é unha película estreada o 7 de agosto de 2009 en Estados Unidos, baseada nunha liña de figuras de acción. Baixo a dirección de Stephen Sommers (Van Helsing), e o guión a cargo de Stuart Beattie (30 Days of Night) e Skip Woods (Hitman). Resumo
Unha unidade militar de elite composta por axentes especiais coñecida como G. I. Joe enfróntase a unha organización terrorista liderada por un importante fabricante de armas, James McCullen, que xunto aos seus secuaces tenta apoderarse dunha nova nanotecnoloxía que el mesmo creara para a OTAN, capaz de destruír cidades enteiras.
A historia céntrase en Duke, un oficial do exército, o seu amigo Ripcord, o seu recrutamento a G. I. Joe e como a historia pasada amorosa do primeiro está directamente vencellada coa baronesa, unha das líderes do grupo terrorista. Elenco
Channing Tatum como Duke
Dennis Quaid como General Hawk
Sienna Miller como Ana Lewis / Baroness
Joseph Gordon-Levitt como Rex Lewis / Cobra Commander
Rachel Nichols como Shana 'Scarlett' O'Hara
Jonathan Pryce como o Presidente dos Estados Unidos
Marlon Wayans como Ripcord
Brendan Fraser como o Sarxento Stone
Christopher Eccleston como Destro
Arnold Vosloo como Zartan
Ray Park como Snake Eyes
Saïd Taghmaoui como Breaker
Adewale Akinnuoye-Agbaje como Heavy Duty
Brandon Soo Hoo como Young Storm Shadow
Lee Byung-hun como Storm Shadow
Karolina Kurkova como Courtney A. Kreiger
Gerald Okamura como The Hard Master
Michael Benyaer como Flight Control
Leo Howard como o rapaz Snake Eyes
Courtney Fleming como Security Tech
David Jean Thomas como xeneral británico da OTAN
Elena Evangelo como Presidential Aide
Michael Broderick como Screaming Man
David Murray como McCullen 1641
Kellie Matteson como Control Room Tech
Luke Massy como McCullen Tech
Jerald Garner como Cobra Tech
Brittany Alexis Palmer como Dancer
Michael Bretten como Control Room Tech
Jabbaar George como Viper Guard
Burton Perez como Bravo
Gunner Wright como Secret Sevice Agent
Frederic Doss como Apache CPG #2
Bob Rumnock como Lab Tech #1
Ryan Van de Kamp Buchanan como MARS Guard
Duncan Bravo como Turkish N. A. T. O. General
Ken Thomas como Apache Navigator
Chris Akers como Security Tech