proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Portugaliae Monumenta Historica

A Portugaliae Monumenta Historica (Monumentos Históricos de Portugal, abreviado PMH) é unha colección de textos da historia portuguesa. Inspirado na Monumenta Germaniae Historica, foi publicado pola Academia das Ciências de Lisboa entre 1856 e 1917 e dividido en catro seccións: Scriptores (escritores), Leges et Consuetudines (leis e costumes), Diplomata et Chartae (diplomas e cartas) e Inquisitiones (investigacións). Os tres primeiros foron compilados baixo a dirección de Alexandre Herculano antes de 1873, e o último, Inquisitiones, entre 1888 e 1897, despois da súa morte. Os documentos datan da Idade Media e están principalmente en latín medieval e portugués antigo.
Portugués (moeda)

O portugués foi unha antiga moeda portuguesa de ouro, introducida por Manuel I no século XVI. Era a moeda de maior valor da Europa do seu tempo e foi moi imitada en diferentes estados do continente. Historia
A súa creación débese ao rei de Portugal Manuel I (1495-1521), que a concibiu como un medio para conmemorar as descubertas portuguesas e a constitución do Imperio Portugués. A primeira vez que se cuñou foi pouco antes da viaxe de Vasco da Gama, que xa levou algunhas destas moedas na súa expedición á India en 1497.
Tratábase dunha emisión de prestixio para se utilizar en grandes transaccións comerciais, non na circulación cotiá, sinaladamente na adquisición de especias en Asia. O fillo de Manuel I, Xoán III (1521-1557), fixo as dúas derradeiras emisións do portugués, unha delas en 1525 na ceca de Lisboa e a outra ca. 1537-1538 na ceca do Porto. Estímase que se cuñaron arredor de 400. 000 portugueses de ouro entre 1500 e 1538, equivalentes a 14, 2 toneladas de ouro.
En novembro de 2011, a Imprensa Nacional-Casa da Moeda cuñou en cuproníquel unha tiraxe de 150. 000 exemplares dunha réplica conmemorativa do portugués, co valor facial de 7, 50 euros. Caracterización
Estes son os trazos definitorios do portugués de ouro de Manuel I e de Xoán III: Valor: 1 portugués
10 cruzados
4. 000 reis.
Peso: 35, 5 g.
Diámetro: 35 mm.
Aliaxe: ouro de 989 milésimas.
Anverso: armas de Portugal e lenda en dúas liñas: I: EMANVEL: R: PORTVGALIE: AL: C: VL: IN: A: D: GVINI / C. N: C. ETIIIOPIE'ARABIE'PERSIE INDE ("Manuel I, rei de Portugal e o Algarve, deste lado e alén do mar, señor da Guinea en África, señor da conquista, a navegación e o comercio de Etiopía, Arabia, Persia e a India").
Reverso: cruz da Orde de Cristo e lenda: +IN: HOC: SIGNO: VINCES ("con este sinal vencerás"). O portugalöser
O portugués de ouro acadou tal prestixio internacional, sinaladamente nas ricas cidades comerciais da Liga Hanseática, que moitos reinos e cidades do norte de Europa comezaron a cuñar as súas propias versións da moeda, coa denominación de portugalöser ou portugaleser, dotadas de diferentes valores, desde os 2, 5 aos 10 ducados. Con frecuencia, estas imitacións do portugués mantiñan como trazo característico a cruz de Cristo dos reversos.
Moito despois do cesamento da cuñaxe do portugués en Portugal, a emisión dos portugalöser continuou en Alemaña, nos Países Baixos, en Polonia, en Suecia e en Dinamarca durante o século XVII. Nos Países Baixos, as cidades de Deventer e de Zwolle producíronos entre 1640 e 1641 para o comercio do azucre que se cultivaba no Brasil holandés. A cidade de Hamburgo en particular emitiu un amplo número destas moedas entre 1553 e 1560, e a partir de 1667 cuñounas a modo de medallas conmemorativas, unha tradición que aínda se mantén, como recoñecemento aos seus cidadáns polos méritos e os seus servizos destacados á cidade.
Portuñol

O portuñol ou portunhol é unha interlingua ou lingua de confluencia orixinada a partir da mestura de palabras da lingua portuguesa e da lingua castelá, linguas que teñen orixe no latín, moi común en cidades de fronteira entre países de lingua portuguesa e castelá.
Debido á semellanza entre ambas as dúas linguas derivada de posuíren como lingua materna o latín, é moi común ás persoas que dominan unha desas linguas sentírense confortábeis para falar na outra imaxinando que basta con trocar unha palabra de portugués para a súa correspondente en castelán ou viceversa, sen ter en conta a gramática e a concordancia.
É importante resaltar a dificultade de se clasificar o chamado "portuñol" como unha "lingua", visto que non presenta unha constancia de regras e termos, podendo variar de acordo con cada falante. No caso do castelán e portugués, é certamente unha maneira de se falar.
Poscolonialismo

O poscolonialismo, tamén coñecido como teoría poscolonial, trata dun conxunto de teorías que lidan co legado da colonización española e portuguesa dende o século XVI até o XIX, ou coa británica e francesa durante o século XIX. Como teoría literaria, ou postura crítica, trata a literatura producida en países que foron ou son aínda colonias doutros países. Tamén analiza os efectos do coñecemento producido nos países colonizadores sobre os países colonizados, ou os seus habitantes. A teoría poscolonial formou parte das ferramentas críticas dos anos 1980. Esta trata moitos aspectos das sociedades que sufriron o colonialismo: o dilema de constituír unha identidade nacional ó espertar do xugo colonial, a maneira na que os escritores de países colonizados tentan articularse e mesmo celebrar as súas identidades culturais e reclamalas ós colonizadores, os xeitos en que o coñecemento dos países colonizadores axudaron a elaborar unha determinada subxectividade nos colonizadores (a perpetuación das imaxes dos colonizados como seres inferiores), pero tamén o xeito en que ese coñecemento xerou tamén revoltas anticoloniais.
O poscolonial, no sentido de condición poscolonial, debe entenderse, como di Mahmood Mamdani, como unha reversión do colonialismo mais non como un substituto. Caracterización
Dende o punto de vista da súa recepción académica, o termo poscolonialismo foi utilizado de tres formas diferentes, aínda que estreitamente relacionadas, durante as últimas dúas décadas do século XX. Na súa acepción temporal, aparece como un período histórico iniciado en 1947 coa descolonización de África e Asia, unha vez rematada a segunda guerra mundial, cando se quebrantaron os fundamentos xeopolíticos da orde colonialista estabelecidos por Europa dende o século XVI. Os procesos emancipatorios en Asia e en África, a aparición dos nacionalismos do “Terceiro Mundo" e a súa inscrición ambigua nas zonas de influencia definidas pola Guerra fría. Na súa acepción discursiva, o poscolonialismo fai referencia ás literaturas producidas nos territorios ocupados durante a etapa colonialista.
Poseidón de Artemision

O Poseidón de Artemision é unha estatua en bronce no denominado estilo severo grego, datada c. 460 a. C. Neste momento, a escultura xa perdeu a frontalidade e o estatismo propios de épocas pasadas, pero a figura segue apoiándose en ámbolos pés, a pesar de que comeza a apuntarse o dinamismo.
Foi atopada no fondo do mar, en 1928, cerca do cabo Artemisio, ó norte da illa de Eubea, se ben un dos brazos xa fora atopado dous anos antes. Procede do afundimento dun barco no século I a. C. Exponse no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas. Descrición
Representa o deus Poseidón nu, en pé e en actitude de lanzar o tridente (que non se recuperou). A actitude pode asimilarse tamén á de Zeus lanzando o seu raio, polo que a escultura foi identificada cun ou outro deus, e recibiu o nome de "Deus do cabo Artemísion", pero existe un relevo romano onde se ve co tridente na man, o que descarta a confusión coa figura de Zeus. A páxina web do Museo titula a obra como "Poseidón de Cabo Artemision".
Tratase dunha escultura en vulto redondo, de estilo naturalista idealizado. Ten unha altura de 209 cm e un ancho máximo de 210 cm. Está realizada en bronce mediante a técnica da cera perdida, un método escultórico que permite obter a figura a partir dun molde elaborado con cera. Reflicte perfectamente a idea de mobilidade, para o que o deus precisa ter gran liberdade de movemento, iso esixe representalo nu (mentres que Zeus represéntase con capa ou túnica). Tamén a posición da man dereita, cos dedos abertos, parece apuntar a que sostén un tridente, mentres que un raio se representaría asido coa man pechada.
Presenta un gran realismo (na musculatura e na modelaxe do pelo e da barba), lonxe do xeometrismo arcaico. O estilo severo reflíctese na contraposición da tensión e esforzo do momento de lanzar o tridente, fronte á serenidade e sobriedade do rostro.
A autoría se atribuíu, sen seguridade, ó escultor Kalamis, un dos principais representantes do estilo severo. Non se conserva ningunha obra súa pero coñécense por copias ou por estar reproducidas en moedas.
No adro principal da sede das Nacións Unidas, en Nova York, exponse unha réplica desta escultura, doada polo goberno grego.
Posfeminismo

O feminismo posestruturalista ou posfeminismo é unha corrente de teoría feminista que fai unha revisión crítica da segunda e terceira ondas do feminismo e, dende o marco dunha perspectiva posmoderna e da globalización, márcase como obxectivo atender as súas contradicións e cubrir as ausencias: categorías de diferenza, tales como a idade e a posición social das mulleres, así como grupo étnico, están ligadas a correntes, tales como o feminismo poscolonial. Atópase dentro do marco da teoría queer e do movemento LGBT, engadindo todos os xéneros e preferencias sexuais, ademais de posicionarse contra o concepto binario de xénero e dos roles de xénero. Algúns consideran que é unha cuarta onda do feminismo, mentres que para outros a mesma palabra "feminismo" é xinocéntrica e o posfeminismo xa non o é, teorizando (estudos de xénero) e loitando para a igualdade de dereitos e oportunidades de persoas de calquera sexo.
Posidonio

Posidonio (en grego Ποσειδώνιος), nado ca. 135 a. C. e finado en 51 a. C. , foi un político, astrónomo, xeógrafo, historiador e filósofo estoico grego. Traxectoria
Naceu nunha familia grega en Apamea, unha cidade romana sobre o río Orontes, no norte de Siria. Estudou en Atenas con Panecio, cabeza da escola estoica. Arredor do 95 a. C. asentouse en Rodas, o centro intelectual grego da época, onde participou na vida pública e foi embaixador en Roma (87-86 a. C. ). Posidonio foi un dos intelectuais gregos que vían a Roma como un poder estabilizador nun mundo turbulento, e as súas conexións coa clase gobernante romana servíronlle para as súas exploracións xeográficas: viaxou por Grecia, Hispania, África, Italia, Sicilia, Dalmacia, Galia, Liguria. .. Posidonio describe o mundo bárbaro, en especial os celtas da Galia.
Consérvanse, por mediación de Estrabón, breves referencias de Posidonio a Gallaecia, centradas na súa riqueza mineira.
Positivismo

O positivismo (a partir de positivo, do latín positivus –a –um ‘certo’, ‘convencional’ e parece que entrou dende o francés) é unha corrente filosófica caracterizada por adoptar, en xeral, unha actitude cientificista e antimetafísica, confiando plenamente na humanidade e no seu progreso indefinido. Este punto de vista proclama exclusivamente a lexitimidade e validez do coñecemento proporcionado polas ciencias empíricas. Por iso considérase que a filosofía tradicional, entendida principalmente como metafísica ou coñecemento especulativo sen necesidade de comprobación empírica, debe substituírse por outra que teña como único obxectivo entender a natureza e os métodos das ciencias, fundamentalmente as ciencias da natureza (astronomía, física, química e bioloxía). O positivismo enlázase habitualmente cunha ontoloxía materialista. Historia e características
Historicamente a filosofía positivista xorde no século XIX, sendo os seus máximos expoñentes Augusto Comte (1798-1857) e Ernst Mach (1838-1916). O primeiro usou a palabra "positivismo", tomada do filósofo francés Saint-Simon (1760-1825), para designar o seu pensamento. Así mesmo, denominou estadio positivo á etapa do progreso humano na que a ciencia convértese na principal forza social, superando períodos anteriores de carácter metafísico e relixioso nos que dominaban as supersticións e as crenzas infundadas.
Curiosamente, nos últimos escritos da súa vida, Comte deriva cara posturas sentimentalistas e irracionais elaborando unha Relixión da Humanidade, na que se rendería culto ós grandes homes de ciencia, así como a toda unha serie disparatada de personalidades moi variadas, entre as que incluso atópanse amigos persoais seus. Esta relixión positiva gozou dalgunha implantación social en cidades como Londres, París e Río de Xaneiro.
De todas formas, a deriva relixiosa do positivismo non foi secundada por autores posteriores, por exemplo Mach, que se mantivo dentro das marxes dun cientificismo extremo. Baixo a influencia deste último e a do austríaco Ludwig Wittgenstein (1889-1951), o positivismo cientificista transformase no século XX dando lugar ó neopositivismo. O manifesto fundacional deste publicouse en 1929 co nome de Wissenschaftliche Weltauffassung: Der Wiener Kreis (Concepción científica do mundo: Círculo de Viena). Este caracterízase por presentar un enfoque da metodoloxía científica elaborado de forma precisa por medio da lóxica formal, así como por intentar reducir toda investigación científica ó método e linguaxe da física (fisicalismo). A través deste programa filosófico e científico o neopositivismo contribuíu a impulsar notablemente a filosofía da ciencia durante o século XX.
En dereito, denomínase positivismo xurídico á ciencia xurídica que só admite a existencia de leis positivas. Consisten unicamente en convencións humanas excluíndo que haxa outras leis de maior rango, ben de carácter natural ou ben de carácter teolóxico.
Positivismo xurídico

Co termo positivismo xurídico ou iuspositivismo enténdese en xeral a doutrina da filosofía do dereito, que ve o dereito como dereito positivo, isto é como un aparello humano, de natureza continxente, orixinado no contexto histórico e cultural no que se forma. Noutras palabras o iuspositivismo considera o dereito como un conxunto de normas que, independentemente dos principios morais, teñen unha eficacia real nunha sociedade humana dada. Historia e características
Entre os precursores do positivismo xurídico pódese considerar a Thomas Hobbes, coa súa filosofía política, segundo a cal o Estado é soberano e non debe render contas das súas leis, pero é máis frecuente referir o iuspositivismo a Hans Kelsen.
O positivismo xurídico contraponse, en canto á súa teoría de base, ao iusnaturalismo, mais se se analiza a historia da consolidación do dereito positivo, o iuspositivismo nace de seu como consecuencia do iusnaturalismo. De feito, o iusnaturalismo sostiña un sistema baseado sobre o dereito natural, mais auspiciaba que a súa orde fose racional. Esta racionaldade impelía a prol dunha revisión do dereito. Esta esixencia de reforma tropezaba, porén, coa forma do dereito segundo se formara no transcurso do tempo, totalmente incerto, e formado sobre todo de interpretacións e pareceres de xuristas ilustres, mestura de ordenanzas locais, editos e outras fontes. A codificación pareceulles a moitos a chave para facer coincidir claridade, racionalidade e eficacia.
No momento en que naceron os primeiros códigos civís (1794 código prusiano, 1804 código francés, 1811 código austríaco) o dereito civil acabou por coincidir co código: o labor do xuíz ficaba reducido a unha mera aplicación dunha norma. Privado o intérprete de toda autoridade, o dereito só é tal se é escrito, e aquilo que non emana das normas non é considerado xurídico en adiante. A síntese do iuspoitivismo é facer coincidir dereito e lei escrita.
En tempos máis recentes (especialmente desde a década de 1960), tense visto que boa parte do dereito fundamental se recibe das modernas constitucións e que se pode contrapor entre iuspositivismo e constitucionalismo.
Positrón

O positrón é a antipartícula subatómica do electrón da materia ordinaria; posúe a mesma masa, o mesmo spin, e carga eléctrica contraria (positiva) á do electrón.
Descuberto en 1932 por Carl David Anderson, tiña sido teorizado por Paul Adrien Maurice Dirac o ano anterior.
Posprodución

A posprodución é a manipulación de material audiovisual dixital ou analóxico usado para cine, publicidade, programas de televisión, radio. .. Co desenvolvemento da informática, unha das súas maiores utilidades tornouse producir efectos dixitais, mais a edición e montaxe (non linear) dun material xa gravado e rexistrado segue sendo o seu máximo cometido.
Así pois, na posprodución dáse propiamente a montaxe, así como a inclusión de subtitulado, voz en off, efectos especiais. .. Tamén está dentro deste concepto a dobraxe.
Distínguense dúas pólas de posprodución: a de vídeo e a de son.
Post hoc ergo propter hoc

Post hoc ergo propter hoc (en latín, despois diso, e polo tanto causado por iso) é o nome dunha falacia lóxica, que consiste na idea de que dous eventos que ocorran en secuencia cronolóxica están necesariamente interligados a través dunha relación de causa e efecto. A súa forma básica é a seguinte: Cando o evento A acontece, axiña o evento B tamén ocorre.
Xa que logo, o evento B é causado polo evento A.
Un exemplo sería:
Post-bop

Post-bop é un termo que designa a un estilo de jazz que evolucionou entre principios e mediados dos 60. O xénero orixínase a partir dos traballos de músicos como John Coltrane, Miles Davis, Bill Evans, Charles Mingus, Wayne Shorter e Herbie Hancock. Historia e características
En xeral, o termo post-bop emprégase para designar o jazz feito dende mediados dos 60 en adiante que asimila a influencia do hard bop, o modal jazz, o jazz de vangarda e o free jazz, sen ser necesariamente identificable como algún deles. O termo é moi recente e (como "Northern soul") non se empregou mentres o xénero estaba en vigor.
Moito do "post-bop" foi gravado en Blue Note Records. Os álbums clave son Speak No Evil de Wayne Shorter; The Real McCoy de McCoy Tyner; Maiden Voyage de Herbie Hancock e Search For the New Land de Lee Morgan (un artista que non se adoita asociar ao xénero). Moitos dos músicos post-bop traballaron tamén noutros xéneros, en particular no posterior hard bop.
A principios dos 70, moitos dos principais músicos post-bop pasáronse ao jazz fusion. Wynton e Branford Marsalis resucitaron o xénero a comezos 80, movemento que continúa ata hoxe.
Post-disco

O post-disco foi un xénero musical que comezou a finais da década de 1970 nos Estados Unidos, comezando en Chicago e estendéndose por todo o país, e que rematou coa aparición masiva da música house a finais da década de 1980. Post-disco pode referirse tamén ó movemento disco iniciado por artistas urbanos de Nova York que comezaron un estilo de seu en resposta á comercialización excesiva e á decadencia da cultura disco.
Post-grunge

O post-grunge é un subxénero do rock alternativo que emerxeu a principios dos anos 90 como un derivado da música grunge, utilizando os sons e a estética deste pero cun estilo máis comercial. Isto fixo que bandas do xénero como Foo Fighters, Creed ou Matchbox Twenty estivesen entre as bandas de rock máis exitosas de finais dos anos 90 e principios dos 2000. Orixes
Xeralmente, as bandas etiquetadas como tal son bandas moi influídas polo grunge, e a súa música adoita incorporar guitarras distorsionadas, letras cheas de angustia, e o dinamismo "alto-baixo" do grunge, pero producido dun xeito máis comercial.
Aínda que hai excepcións, moitos grupos de post-grunge non especifican ás bandas de grunge como influencias. Máis ben, acostuman citar como tales ás bandas que influenciaron o desenvolvemento do grunge mesmo, coma os Melvins e as primeiras bandas de hard rock coma Led Zeppelin e Black Sabbath. Historia
Os primeiros álbums exitosos do post grunge foron Sixteen Stone, da banda británica Bush, e Throwing Copper de Live. Estes traballos contiñan gran cantidade de hits, ao contrario que os álbums máis recentes de bandas grunge como Nirvana e Pearl Jam, que só contaban cun ou dous hits. Bandas coma Everclear, Collective Soul, Silverchair e Candlebox non tardarían en seguilos.
Preto do 1994 o post-grunge, xunto co rock alternativo en xeral, adiantara ao grunge como o principal formato rock nos Estados Unidos, mentres que en Gran Bretaña o britpop fixérase masivamente popular. Porén, cara a finais da década, cunhas carreiras decepcionantes de moitos artistas post-grunge, só un feixe de bandas sobreviviron, entre elas Foo Fighters, a banda de Dave Grohl, ex-batería de Nirvana, xa que os seus dous primeiros traballos poden considerarse parte da corrente post-grunge.
Hoxe en día hai unha serie de bandas aínda comercialmente florecentes dentro deste xénero, entre elas destacan Nickelback, Three Days Grace, Puddle of Mudd, Seether e 3 Doors Down.
Post-it

Un post-it é unha pequena folla de papel autoadhesiva de dimensións variables, así como tamén as formas e cores. Emprégase para escribir notas recordatorias a fin deixalas despois sobre calquera tipo de superficie. É unha marca rexistrada, propiedade da "Minnesota Mining and Manufacturing Company", máis coñecida como 3M.
Fabrícanse de diversas dimensións, formas e cores, aínda que o tamaño típico é un cadrado de 7, 6 cm de lado, de cor amarelo. Historia
O adhesivo orixinal usado nos Post-it inventouno no ano 1968 Spencer Silver, un investigador da compañía 3M. En realidade estaba a buscar un novo adhesivo potente, e como non o deu atopado, non lle deu ningún uso.
No ano 1974, a un amigo seu, Arthur Fry, ocorréuselle empregar o adhesivo para crear marcapáxinas, mentres folleaba un libro. Os primeiros prototipos estiveron dispoñibles en 1977, e durante os anos 1980-1981, despois dunha poderosa campaña publicitaria, o produto púxose á venda en todo o mundo.
Post-punk revival

O post-punk revival é un xénero musical desenvolvido a partir do rock alternativo a finais dos anos 90 e principios dos anos 2000, no cal as bandas se inspiran nos orixinais sons e estética do movemento post-punk de finais dos 70. Historia
O termo "post-punk" foi acuñado orixinalmente para describir aos grupos que a finais dos anos 70 e principios dos 80 colleron o punk rock e experimentaron con estruturas musicais máis complicadas, con temáticas líricas, e cunha imaxe máis artística, mentres mantiñan a inicial postura iconoclasta do punk. Entre estas bandas inclúense Joy Division, The Cure, Siouxsie & the Banshees, Public Image Ltd. , Gang of Four ou Echo & the Bunnymen.
Co cambio de século, o termo "post-punk" comezou a aparecer novamente na prensa musical, ao ser revivido por un feixe de críticos para describir a un novo grupo de bandas que compartían parte da estética da época orixinal do post-punk. The Libertines, The Rapture, The Strokes, Interpol, Arctic Monkeys, Editors, We Are Scientists, The Killers, Franz Ferdinand e Bloc Party foron os primeiros proxectos comercialmente exitosos que renovaron o interese dos medios no movemento. Esta segunda fornada do post-punk incorpora elementos da música dance e de xéneros que forman parte do dance punk, do mesmo xeito que foi influenciado o movemento orixinal polo Krautrock, o dub e a música disco dos anos 70.
Posterior

En fonética, chámaselle posterior ao fonema que se realiza na parte de atrás da cavidade bucal, por oposición aos fonemas anteriores, que se realizan na parte do padal, dos dentes ou dos labios. Do punto de vista articulatorio, as vogais posteriores realízanse volvendo a lingua para tras da boca, o máis preto posíbel do veo do padal. En galego son [u], [ɔ] e [o]. As consoantes posteriores ou dorsais (como [k, ɡ]), realízanse colocando a parte posterior da lingua contra a rexión posterior do padal e a rexión velar.
Do punto de vista acústico, os fonemas posteriores concentran a enerxía nas frecuencias baixas do espectro acústico por causa de estaren os dous formantes no dominio baixo do rexistro. Teñen un timbre grave debido que o resoador bucal é amplo e non está compartimentado.
Postestruturalismo

O termo postestruturalismo describe unha variedade de investigacións, realizadas principalmente en Francia, que emerxeron de mediados a finais dos anos 1960 para pór en cuestión a primacía do estruturalismo nas ciencias humanas: antropoloxía, historia, socioloxía, crítica literaria e filosofía, ademais da psicanálise. O termo non é orixinario das investigacións mesmas, senón dos anglofalantes que as estudaron posteriormente.
O termo é problemático porque as relacións entre os traballos dos académicos xeralmente catalogados como postestruturalistas (quen case por regra xeral non se identifican desa maneira) son debatidas, e non existe un grupo de traballos ó que todos se refiran como doutrina común (a diferenza do estruturalismo, no que o traballo de Claude Lévi-Strauss era unha referencia común). O postestruturalismo quizais atope substancia no feito de que moitos dos seus traballos prominentes foron desenvolvidos por autores próximos ó estruturalismo, e máis substancia aínda no feito de que moitos destes traballos son intentos de recrear posicións estruturalistas cuxas limitacións transformaron a tantos estruturalistas en críticos do mesmo.
Tres dos máis prominentes postestruturalistas eran tamén do "grupo do tres" estruturalistas por excelencia: Jacques Lacan, Roland Barthes e Claude Lévi-Strauss. Jacques Derrida, Gilles Deleuze e Julia Kristeva son tamén considerados como postestruturalistas prominentes.
Postura de combate

Unha postura, nos deportes de combate, é o xeito de poñerse, de terse, de orientarse, de estar protexido ou en "garda" etcétera, no combate. Fálase máis actualmente de garda, de actitude ou de posición de combate. Exemplo de postura, a garda en boxeo
En boxeo, os habladores de inglés falan máis ben de "posición" que de "garda". A garda para lestes primeiros é o alto do corpo e igualmente os apoios sobre o chan, así eles usan o termo upright stance para unha posición vertical de busto e full crouch para unha actitude contraída.
En Francia, úsase o termo de actitude de combate cando se indica a totalidade do corpo. En consecuencia cando se fala de "garda" na escola francés, se pensa a miúdo da posición dos brazos en particular para protexerse. Pero moito máis, esta indica unha organización de corpo que permite ao combatente de prepararse a defenderse e por outra banda pasar á ofensiva, nunha configuración que ofrece o máximo de seguridade e de eficacia. Diferentes posicións permiten de afrontar un adversario antes de e durante a escaramuza e son chamadas "garda". Como o seu nome indica, "estar sobre os seus gardas" - iso é poñerse en alerta permanente e adoptar unha posición favorable para reaccionar. Numerosas actitudes de garda existen: garda de tres cuartos de face, de perfil, mixta, alta, baixa, adiantada etcétera. Seguro que moi importante "de ser guardiado" (hermético), pero hai que igualmente adoptar unha actitude que permitir de actuar e de reaccionar rapidamente e con eficacia (en consecuencia adoptar unha postura eficaz). Ao contrario un boxeador non adoptante de actitude definida ou tenente o brazo "baixo" é chamado "non guardiado". Do resto, algúns boxeadores fan esta preferencia na perspectiva de construír o seu xogo sobre a base de contrainformaciones (fraudes). Cóntase diferentes actitudes de combate en boxeo: garda de tres cuartos de face, de perfil, en crouch, baixa, peso sobre perna adiantada, peso sobre perna posterior, en apoios moi distante etcétera. De cando en vez, a posición do corpo pode indicar as intencións dun combatente en relación ao seu adversario. Exemplo: unha actitude de perfil pode ser o signo dun traballo de evitación e contraataque do brazo adiantado así que de contra. Fontes
Georges Blanchet, Boxe et sports de combat en éducation physique, Ed. Chiron, París, 1947
Alain Delmas, 1. Lexique de la boxe et des autres boxes (Document fédéral de formation d'entraîneur), Aix-en-Provence, 1981-2005 - 2. Lexique de combatique (Document fédéral de formation d'entraîneur), Tolosa, 1975-1980.
Jack Dempsey, Championship fighting, Ed. Jack Cuddy, 1950
Fédération française de escrime, Les cahiers de la commission pédagogique nationale d'escrime, INSEP, París, 1981
Gabrielle & Roland Habersetzer, Encyclopédie des arts martiaux de l'Extrême-Orient, Ed. Amphora, París, 2000
M. Imhauss, R. Chapelot, Langage de l'escrime, Ministère de la Guerre, 1908
Louis Lerda, J. C. Casteyre, Sachons boxer, Ed. Vigot, París, 1944
Posverdade

Posverdade é un neoloxismo que describe a situación na cal, na hora de crear e modelar a opinión pública, os feitos obxectivos teñen menos influencia que os chamamentos ás emocións e ás crenzas persoais. Na cultura política, denomínase política da posverdade (ou política posfactual) aquela na cal o debate se encadra en chamamentos emocionais, desconectándose dos detalles da política pública, e pola reiterada afirmación de puntos de discusión nos cales as réplicas fácticas — os feitos— son ignoradas. A posverdade difire da tradicional disputa e falsificación da verdade, dándolle unha "importancia secundaria". Resúmese como a idea en que “algo que aparente ser verdade é máis importante que a propia verdade”. Para algúns autores, a posverdade é simplemente mentira, fraude ou falsidade encubertas co termo politicamente correcto de "posverdade", que ocultaría a tradicional propaganda política.
A cuestión da posverdade relaciónase coa dimensión hermenéutica na fala de Nietzsche, admitíndose que "non hai feitos, só versións". A procura da suposta verdade pasa a segundo plano, gañando expresión o perspectivismo de Foucault e as teorías da disonancia cognitiva e percepción. Actualmente, en ciencias humanas e sociais, a discusión gaña importancia coa agonística, que investiga e analiza o contexto social a través da teoría dos xogos. Conceptos clásicos acerca do dominio dos feitos, da verdade, da información e da esfera pública son, por tanto, resignificados.
En 2016, o Oxford English Dictionaryescolleu post-truth como a palabra do ano na lingua inglesa. Segundo a mesma institución, o termo “posverdade” coa definición actual foi usado por primeira vez en 1992 polo dramaturgo serbio-americano Steve Tesich. O termo ten sido empregado con algunha constancia desde mediados da década de 2000, mais houbo un pico de uso da palabra co crecemento dos medios sociais. Só no ano 2016, por exemplo, houbo un crecemento dun 2000 % no uso do termo.
Pota

A pota, choupa ou lura pota, é un molusco cefalópodo mariño da orde dos téutidos, suborde dos egopsinos. É a especie tipo da familia, da subfamilia e do xénero.
O nome procede da palabra catalá pota, que quere dicir pouta. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1798 polo naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck baixo o nome de
Loligo sagittata.
Nome vulgar
O seu nome vulgar en galego é, como quedou dito, pota ou lura pota.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos: Ommastrephes sagittatus (Lamarck, 1798)
Ommastrephes todarus (Rafinesque, 1814)
Sthenoteuthis todarus (Rafinesque, 1814)
Loligo sagittata Lamarck, 1798
Loligo aequipoda Rüppell, 1844
Sepia minor Seba, 1758
Loligo brasiliensis Férussac, 1823
Sepia loligo Gmelin, 1789 Características
Como os demais cefalópodos, as potas teñen cabeza diferenciada, simetría bilateral, manto, oito brazos con función alimenticia e dous tentáculos máis longos con función reprodutiva.
Perderon a cuncha dos seus devanceiros na súa evolución, conservando só unha pluma no interior do manto que serve para lles dar rixidez e apoio aos músculos. Malia teren dúas aletas, estas xeralmente non son o seu medio de propulsión, senón que a conseguen exectando auga a presión a través dun sifón.
Son grandes nadadoras, e poden 'voar' en distancias curtas fora da auga.
A pel está cuberta de cromatóforos, o que lles permite camuflar a súa cor cos seus arredores. Pesca e comercialización
A pesca das potas é por pesca de arrastre en altura, e usando poteiras cando se fai en pesca de baixura. É unha especie con valor comercial polo seu uso gastronómico, similar ao das luras pero de menor calidade. Son obxecto de gran comercialización e consumo en forma de aneis conxelados, para o seu cociñado á romana.
Pota de Bronocice

A pota de Bronocice é unha vaixela de cerámica incisa, coa imaxe máis antiga que se coñece dun vehículo con rodas. Esta datada polo método de radiocarbono entre 3635 e 3370 a. C. , atribuíndose á cultura da cerámica de cordas. Na actualidade exhíbese no Museo Arqueolóxico de Cracovia (Polonia). Descuberta
A pota achouse en 1976 durante as escavacións arqueolóxicas realizadas no gran asentamento neolítico de Bronocice, sobre o río Nidzica, a uns 50 km ao nordeste de Cracovia. As escavacións foron dirixidas, entre 1974 e 1980, polo Instituto de Arqueoloxía e Etnoloxía da Academia Polaca de Artes e Ciencias conxuntamente coa State University of New York de Buffalo (EUA). Decoración
A ornamentación da pota presenta esquematicamente elementos claves do contorno social da prehistoria humana. O compoñente decorativo máis importante é unha representación esquematizada do que é, moi probabelmente, un carro. A figura mostra un vehículo coa súa cabezalla, para xunguir a un animal, e catro rodas. As liñas que conectan estas teñen que representar eixes. O círculo no medio ou simboliza un recipiente para a colleita ou ben é unha representación simbólica do sol. Outras imaxes da pota son unha árbore, un río e o que poden ser campos cruzados por camiños ou foxos dos arredores dunha aldea. Implicacións históricas
A imaxe esquemática do carro é a máis antiga representación coñecida no mundo dun vehículo con rodas. Implica a existencia de carros na Europa Central nunha época tan antiga como o IV milenio a. C. Presuntamente deberon ser arrastrados por uros, cuxos restos foron atopados no mesmo asentamento. Os seus cornos apareceron desgastados como se fosen atados con cordas, posibelmente como resultado do uso dalgún tipo de xugo.
Poteira

Unha poteira é un pequeno aparello para a pesca deportiva ou artesanal das lulas. Consiste nun chumbo arrodeado de anzois na súa parte inferior, e forrado con plástico de cores rechamantes ou vernizado cunha luz química.
A técnica de pesca consiste en baixar primeiro a poteira á pendura dunha tanza (liña) até estar preto do fondo, para despois dar un tirón brusco cara a arriba e deixar caer de novo. A repetición continua deste movemento, xunto coa luz ou brillo da poteira, chama a atención da lula que vorazmente se bota a engulir por confundila cun peixiño.
Potencia de primo

En matemáticas, unha potencia de primo é un enteiro positivo que é unha potencia enteira positiva dun único número primo. Por exemplo: 7
71, 9
32 e 64
26 son potencias de primo, mentres que 6
2 × 3, 12
22 × 3 e 36
6222 × 32 non o son. A secuencia de potencias de primo comeza: 2, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 11, 13, 16, 17, 19, 23, 25, 27, 29, 31, 32, 37, 41, 43, 47, 49, 53, 59, 61, 64, 67, 71, 73, 79, 81, 83, 89, 97, 101, 103, 107, 109, 113, 121, 125, …(secuencia A246655 na OEIS).
As potencias de primo son aqueles enteiros positivos que son divisíbeis por exactamente un número primo; en particular, o número 1 non é unha potencia de primo. As potencias de primo tamén se denominan números primarios, como na descomposición primaria. Propiedades
Propiedades alxébricas
As potencias de primo son potencias de números primos. Toda potencia de primo (agás as potencias de 2 maiores que 4) ten unha raíz primitiva; así, o grupo multiplicativo de números enteiros módulo pn (é dicir, o grupo de unidades do anel Z/pnZ ) é cíclico.
O número de elementos dun corpo finito é sempre unha potencia de primo e, viceversa, cada potencia de primo ocorre como o número de elementos nalgún corpo finito (que é único ata isomorfismo).
Propiedades combinatorias
Unha propiedade das potencias de primo que se usa con frecuencia na teoría analítica de números é que o conxunto de potencias de primo que non son primos é un conxunto pequeno no sentido de que a suma infinita dos seus recíprocos converxe, aínda que os primos son un conxunto grande.
Propiedades de divisibilidade
A función totiente (φ) e as funcións sigma (σ0) e (σ1) dunha potencia de primo calcúlanse mediante as fórmulas φ ( p n )
p n − 1 φ ( p )
p n − 1 ( p − 1 )
p n − p n − 1
p n ( 1 − 1 p ), {\displaystyle \varphi (p^{n})
p^{n-1}\varphi (p)
p^{n-1}(p-1)
p^{n}-p^{n-1}
p^{n}\left(1-{\frac {1}{p}}\right), } σ 0 ( p n )
∑ j
0 n p 0 ⋅ j
∑ j
0 n 1
n + 1, {\displaystyle \sigma _{0}(p^{n})
\sum _{j
0}^{n}p^{0\cdot j}
\sum _{j
0}^{n}1
n+1, } σ 1 ( p n )
∑ j
0 n p 1 ⋅ j
∑ j
0 n p j
p n + 1 − 1 p − 1. {\displaystyle \sigma _{1}(p^{n})
\sum _{j
0}^{n}p^{1\cdot j}
\sum _{j
0}^{n}p^{j}
{\frac {p^{n+1}-1}{p-1}}. } Todas as potencias de primo son números deficientes. Unha potencia de primo pn é un n-case primo. Non se sabe se unha potencia de primo pn pode ser membro dunha parella amigábel. Se hai tal número, entón pn debe ser maior que 101500 e n debe ser maior que 1400.
Potencia intermedia

Potencia intermedia ou potencia media é un termo empregado no campo das relacións internacionais para describir os estados que non son superpotencias ou grandes potencias, mais que aínda así teñen influencia internacional. Non hai ningunha definición específica de que os países poidan ser potencias intermedias. Globalmente
Economicamente, as potencias intermedias son xeralmente aquelas nacións que teñen influencia sobre outros países mais non son consideradas grandes potencias. Por exemplo, moitas veces as medias potencias son descritas como as trinta mellores economías do mundo. Porén, a economía non sempre é considerada o factor de definición.
Por baixo do sentido orixinal do termo, unha potencia intermedia é aquela que ten algún grao de influencia global, mais que non posúe dominancia sobre calquera área. Porén, este termo non é universal, e algúns definen o termo potencia intermedia para incluír nacións que poden ser consideradas como potencias rexionais. Os dous termos son ás veces usados de modo intercambiable, aínda que as súas definicións non sexan estritamente as mesmas. Potencias intermedias
Potencia mundial

Unha potencia mundial é un estado que ten a capacidade de influír ou proxectar poder a escala mundial. Dende o desenvolvemento das grandes civilizacións tomouse en consideración este termo. Na antigüidade pode considerarse a Roma, China, Antigo Exipto entre outros como grandes potencias; na era moderna foi España, pasou a Francia para pasar posteriormente a Inglaterra e Rusia como as grandes potencias. No século XX as grandes potencias foron os EUA, Rusia (e a URSS), o Xapón, Francia, a China, Alemaña e o Reino Unido.
En termos máis actuais, pode ser un estado cunha economía forte segundo o seu Produto Interno Bruto (PIB) tomando en conta o valor monetario total da produción corrente de bens e servizos dun país, cunha elevada poboación, e un poderoso exército, incluíndo forzas aéreas, marítimas e satélites.
Dende o punto de vista económico a primeira potencia mundial é Estados Unidos ao que seguen China, Xapón, Alemaña, India, Rusia, e Francia.
Militarmente falando a primeira potencia segue sendo Estados Unidos, á que lle segue China, Rusia, India, Reino Unido, Francia e Alemaña.
Se atendemos ao status de potencias nucleares a Rusia séguenlle por esta orde Estados Unidos, Francia, Reino Unido, Francia e Israel. Cabe mencionar que só Estados Unidos, Reino Unido, Francia, China e Rusia atópanse nas tres categorías.
Dende o punto de vista aereonaval, considéranse potencias con proxección aereonaval a considerar a Estados Unidos, Rusia (grazas á súa frota de submarinos nucleares), Reino Unido (que posúe tres portaavións), Francia (que posúe un portaavións nuclear), Xapón, España e Italia.
Algunhas listas mostran a bloques económicos como potencias mundiais como: A Unión Europea.
Potencia rexional

No eido das relacións internacionais, unha potencia rexional é un estado que posúe poder nunha rexión xeográfica. Estas potencias definen a polaridade de todo complexo de seguridade rexional. Os estados que ostentan un poder e influencia por enriba do dos seus veciños nunha rexión do mundo posúen hexemonía rexional. Potencias rexionais
A continuación amósanse estados que foron identificados por estudosos, analistas ou outros expertos de relacións internacionais ou ciencias políticas. Estes estados cumpren en certa medida co criterio de exercer un poder rexional tal como se describiu nas seccións precedentes. As opinións sobre cales estados son potencias rexionais, varía en certa medida segundo o experto consultado. Os estados preséntanse ordenados por rexión.
Leste Asiático
China
Corea do Sur
Xapón
Europa
Usualmente, Francia, Alemaña, Italia e o Reino Unido son considerados "Os catro grandes" de Europa, polo seu poder económico e político a nivel mundial. Alemaña
Francia
Italia
Reino Unido
Países Transcontinentais
Países Transcontinentais como Rusia, exercen certa influencia a nivel rexional sobre outros países. Asemade, Turquía é un importante punto estratéxico entre Europa e Asia. Rusia
Turquía
América do Sur
Arxentina
Brasil
América do Norte
Estados Unidos
Asia Occidental
Arabia Saudita
Irán
Israel
Sur de Asia
India
Paquistán
Sueste de Asia
Indonesia
Oceanía
Australia
Norte de África
Exipto
Alxeria
Marrocos
África subsahariana
Nixeria
Suráfrica
Potencial de eléctrodo

O potencial de eléctrodo (E) en electroquímica, é, de acordo coa definición da IUPAC, a forza electromotriz dunha cela galvánica construída con dous eléctródos: na parte esquerda da cela está o eléctrodo de hidróxeno estándar, e
na parte dereita, está o outro eléctrodo do cal se define o potencial.
Por convención: ECela ECátodo − EÁnodo
Para a cela co eléctrodo de hidróxeno estándar (cuxo potencial é cero por convención), obtense: ECela
EDereita − 0
EEléctrodo
A convención esquerda-dereita é consistente co acordo internacional de que os potenciais redox se dean para reaccións escritas na forma de semirreaccións de redución.
O potencial de eléctrodo mídese en voltios (V). Orixe e interpretación
O potencial de eléctrodo aparece na interface entre un eléctrodo e un electrólito debido á transferencia de especies cargadas a través da interface, adsorción específica de ións na interface, e adsorción específica/orientación de moléculas polares, incluíndo as do solvente.
O potencial de eléctrodo é o potencial eléctrico nun compoñente eléctrodo. Nunha cela galvánica, haberá un potencial de eléctrodo para o cátodo, e outro para o ánodo. A diferenza entre os dous potenciais de eléctrodo é igual ao potencial da cela.
ECela ECátodo − EÁnodo
O potencial de eléctrodo medido pode ser ou ben o do equilibrio no eléctrodo de traballo ("potencial reversible"), ou un potencial cunha reacción neta que non é cero no eléctrodo de traballo pero con corrente neta cero ("potencial de corrosión", "potencial mixto"), ou un potencial cunha corrente neta que non é cero no eléctrodo de traballo (como na corrosión galvánica ou voltametría). Os potenciais reversibles poden ser ás veces convertidos ao potencial estándar de eléctrodo para unha especie electroactiva dada por extrapolación dos valores medidos ao estado estándar.
O valor do potencial de eléctrodo en condicións de non equilibrio depende da natureza e composición das fases en contacto, e da cinética das reaccións de eléctrodo na interface (ver ecuación de Butler-Volmer). Medida
A medición faise xeralmente utilizando unha montaxe de tres eléctrodos como a da figura, que consta de: Eléctrodo de traballo
Eléctrodo auxiliar
Eléctrodo de referencia (eléctrodo de hidróxeno estándar ou equivalente).
O potencial de eléctrodo mídese por un voltímetro co terminal positivo conectado ao eléctrodo de traballo e o negativo ao de referencia. Na semicela asociada ao eléctrodo de traballo ten lugar a reacción baixo estudo; a semicela de referencia serve só para a medida do potencial.
No caso de que a corrente neta non sexa cero no eléctrodo, é esencial minimizar a caída debida á lei de Ohm no electrólito, por exemplo, situando o eléctrodo de referencia preto da superficie do eléctrodo de traballo (por exemplo, como no capilar de Luggin), ou usando un electrólito de apoio (inerte) de condutividade o suficientemente alta. As medicións do potencial realízanse coa terminal positiva do electrómetro conectada ao eléctrodo de traballo e a terminal negativa conectada ao eléctrodo de referencia.
Potencias do Eixe

As Potencias do Eixe foron aquelas nacións opostas ós Aliados durante a segunda guerra mundial. Os tres poderes maiores, a Alemaña nazi, o Imperio do Xapón e o Reino de Italia, coñecidos como o "Eixo Roma-Berlín-Tokyo" foron parte dunha alianza que no seu cénit dominaba gran parte de Europa, Asia, África e o océano Pacífico. Como no caso dos aliados, os membros do Eixo variaron, e algunhas nacións entraron no eixo ou saíron del no curso da guerra. Potencias do Eixe
Adheridos ó Pacto Tripartito
Alemaña nazi Reino de Italia Imperio do Xapón Reino de Hungría Reino de Romanía República Eslovaca Bulgaria Reino de Iugoslavia Estado Independente de Croacia
Cobelixerantes
Finlandia (1939-1944) Reino de Iraq (1941) Tailandia
Dependentes ou controlados polo Eixe
Albania India Libre Manchukuo Mengxiang Francia de Vichy Montenegro Serbia Autonomía de Lokot
Potenciómetro

Un potenciómetro é un compoñente electrónico que posúe resistencia eléctrica axustábel.
Xeralmente, é un resistor de tres terminais onde a conexión central é deslizante e manipulábel. Se os tres terminais son usados, actúa como un divisor de tensión. Construción
Existen dous tipos de potenciómetros: Potenciómetros impresos, realizados cunha pista de carbón ou de cermet sobre un soporte duro como papel baquelizado, fibra, alumina etc. A pista ten contactos nos seus extremos e un cursor conectado a un patín que se desliza pola pista resistiva.
Potenciómetros bobinados. Consiste nun enrolamento toroidal dun fío resistivo (por exemplo, constantán) cun cursor que move un patín sobre o mesmo. Tipos
Segundo a súa aplicación distínguense: Potenciómetros de mando. Son adecuados para uso como elemento de control nos aparatos electrónicos. O usuario acciona sobre eles para variar os parámetros normais de funcionamento. Por exemplo, o volume dunha radio.
Potenciómetros de axuste. Controlan parámetros preaxustados, normalmente en fábrica, que o usuario non adoita ter que retocar, polo que non son normalmente accesíbeis desde o exterior. Existen tanto encapsulados en plástico como sen cápsula.
Os potenciómetros utilizados en aplicacións que requiren disipación de grandes potencias ou funcionamento a tensións ou correntes elevadas chámanse reóstatos.
Potentilla erecta

Potentilla erecta é unha especie de planta con flores (anxiospermas) pertencente á familia das rosáceas.
A autoridade científica da especie é ( L. ) Raeusch. , tendo sido publicado en Nomenclator Botanicus, ed. 3152. 1797. Nome
Popularmente é coñecida en lingua galega como consolda, solda ou néboda. Presenza
É unha especie presente en Asia e Norte de Europa, tamén na Península Ibérica e en toda a franxa atlántica europea desde as illas Feroe a todo o Portugal continental, Galiza e o arquipélagos de Madeira e Azores.
Protección
Non se encontra protexida por lexislación galega, española, portuguesa ou europea. Usos
As follas son ​​brillantes e palmadas cun longo pecíolo nas follas da raíz. A raíz é grosa e con ela prepárase unha loción que se utiliza para deter a diarrea. En tempos de necesidade utilizouse para a alimentación humana e para tinguir o coiro de vermello.
Esta planta foi moi utilizada na antigüidade pero a introdución da raíz da ratania do Perú fixo que caese en desuso.
Potok

Potok ou Geizer foi unha serie de satélites de comunicacións militares da Unión Soviética. Características
Os satélites Potok servían de enlace entre estacións terrestres e os satélites de recoñecemento Yantar-4KS1 e Yantar-4KS1M. Levaban a bordo os transpondedores Slav-2 e Sintez en banda C e usaban unha antena octogonal de aliñamento de fase. Operaban desde a órbita xeoestacionaria e lanzáronse dez entre 1982 e 2000, todos con éxito e mediante foguetes Proton K/DM e Proton K/DM-2.
Potomanía

A potomanía é unha patoloxía consistente no desexo frecuente de beber grandes cantidades de líquido, asociado a unha actitude pracenteira.
A potomanía supón unha unha inxestión impulsiva e desproporcionada que excede abondosamente as necesidades do suxeito. Cando esta necesidade inmotivada e imperiosa de beber grandes cantidades de líquido concirne ás bebidas alcólicas fálase de dipsomanía ou alcolismo.
A potomanía, por mor de permitir acadar un estado pracenteiro, está ligada ás veces a cadros depresivos