Presentación cruzada

A presentación cruzada (cross-presentation na literatura inglesa) é un tipo especial de presentación de antíxenos. Refírese á capacidade de certas células presentadoras de antíxenos de captar, procesar e presentar antíxenos extracelulares unidos a moléculas do MHC de clase I aos linfocitos T citotóxicos CD8+ (o MHC I normalmente presenta antíxenos intracelulares). Un termo relacionado é cebado cruzado (cross-priming), que se usa para describir a estimulación de linfocitos T citotóxicos CD8+ virxes por este proceso. A presentación cruzada é necesaria para activar a inmunidade contra a maioría dos tumores e contra virus que non infectan ás células presentadoras de antíxenos, ou que interrompen o funcionamento normal das células dendríticas.
Tamén se require para a indución da inmunidade citotóxica por medio de vacinación con antíxenos proteicos, por exemplo na vacinación contra tumores. Historia
A primeira evidencia da presentación cruzada foi indicada en 1976 por Michael J. Bevan despois da inxección de células que levaban aloantíxenos en animais experimentais. Isto tivo como resultado a aparición de respostas das células T CD8 que foran inducidas por células presentadoras de antíxenos do receptor, o que implicaba que estas deberon captar e procesar as células inxectadas. Esta observación foi denominada cebado cruzado (cross-priming).
Despois, houbo moita controversia sobre a presentación cruzada, a cal non funcionaba nalgúns experimentos, pero hoxe se cre se debía a particularidades e limitación dalgúns dos sistemas experimentais usados. Importancia na inmunidade
A presentación cruzada xoga un papel na defensa inmunitaria contra moitos virus (herpesvirus, influenzavirus, CMV, EBV, SIV, papilomavirus, e outros), bacterias (Listeria, Salmonella, E. coli, Mycobacterium tuberculosis, e outras) e tumores (de cerebro, páncreas, melanoma, leucemia, e outras). Aínda que moitos virus poden inhibir e degradar a actividade das células dendríticas, as células dendríticas que fan a presentación cruzada que non foron afectadas polo virus poden captar o antíxeno da célula dendrítica infectada por certos virus e poder así facer a presentación cruzada do antíxeno ás células T.
Por tanto, o cebado cruzado evita as estratexias de evasión inmune adoptadas por algúns virus, como a supresión do procesamento do antíxeno. En consecuencia, as respostas inmunitarias contra os virus que poden facer iso, como os herpesvirus, dependen en grande medida de que se produza a presentación cruzada. Importancia na tolerancia inmunitaria
Algúns autoantíxenos (antíxenos propios) son presentados por presentación cruzada, o que dá lugar á eliminación das células T CD8+ autorreactivas (que reaccionarían contra antíxenos propios). Este mecanismo mantén a autotolerancia e denominouse tolerancia cruzada. Bioloxía celular
As células presentadoras de antíxenos con capacidade de realizaren a presentación cruzada son principalmente as células dendríticas, pero os macrófagos, linfocitos B e as células endoteliais sinusoidais do fígado tamén a poden facer. Os mecanismos intracelulares da presentación cruzada aínda non están claros, pero parece que implican a compartimentos subcelulares especializados con características de retículo endoplasmático e endosomas.
As proteínas endocitadas transpórtanse despois fóra deste compartimento ao citosol por mecanismos descoñecidos. Alí son procesados polo proteasoma orixinando péptidos, que se transportan polo transportador TAP ao interior do retículo endoplasmático, ou de volta aos mesmos endosomas, onde se unen ás moléculas do MHC de clase I. Ademais da captación de estruturas sólidas, a fagocitose das células dendríticas modifica simultaneamente a cinética do tráfico e maduración de endosomas. Como consecuencia, os antíxenos solubles externos son destinados á vía de presentación cruzada dos MHC de clase I. .
Finalmente, os complexos MHC de clase I-péptido transpórtanse á superficie celular, onde poden ser detectados por células T CD8 específicas.