proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Mark Shuttleworth

Mark Richard Shuttleworth, nado o 18 de setembro de 1973 en Welkom, Suráfrica, é un informático, empresario e turista espacial surafricano. É o fundador da empresa Canonical Ltd. , unha empresa promotora do software libre. Traxectoria
Mark Shuttleworth naceu na vila mineira de Welkom, Estado Libre, Suráfrica, o seu pai é cirurxián e a súa nai unha mestra dunha escola de enfermería. Creceu na cidade do Cabo onde obtivo un BBusSci en Finanzas e información de sistemas na universidade da Cidade do Cabo, vivía no Smuts Hall, ademais participou na instalación das primeiras conexións residenciais de Internet na súa universidade. Traballo
En 1995, o seu último ano na universidade, funda a empresa de seguridade en Internet Thawte, especializada en certificados dixitais e seguridade en Internet, que vende en 1999 a VeriSign por 575 millóns de dólares.
Shuttleworth fundou en marzo de 2004 a empresa Canonical Ltd. , para a promoción e soporte comercial de proxectos de software libre e código aberto, tamén financiou o proxecto Ubuntu, unha distribución de GNU/Linux baseada en Debian, en 2001 forma a fundación Shuttleworth, sen fins de lucro e dedicada á innovación social que tamén apoia educación gratuíta e proxectos de software libre en Suráfrica, como o Freedom Toaster.
En setembro do 2000, formou HBD Venture Capital, unha incubadora de empresas e provedora de capitais de risco. En marzo de 2004 formou Canonical Ltd. , para a promoción e soporte comercial de proxectos de software libre. En decembro de 2009, deixa de ser o director executivo de Canonical Ltd. Viaxe espacial cara á ISS
Foi o primeiro africano no espazo e o primeiro turista espacial surafricano.
O 25 de abril de 2002, a nave Soiuz TM-34 engalou no cosmódromo de Baikonur cara á Estación Espacial Internacional cunha tripulación formada por tres persoas: o piloto-cosmonauta ruso Yuri Gidzenko como comandante da misión, o cosmonauta-investigador italiano Roberto Vittori e o cosmonauta-enxeñeiro surafricano Mark Shuttleworth.
O segundo cosmonauta "turista" na historia, despois do voo do millonario estadounidense Dennis Tito na Soiuz TM-32, prefire non ser considerado un simple turista, e por iso puxo gran énfase nos aspectos educativos e científicos da súa misión. Levou a cabo experimentos científicos nas áreas de fisioloxía e fenómenos de cristalización, así como outros relativos á investigación das células nai.
Logo de 8 días a bordo da Estación Espacial Internacional (e 10 días de estancia no espazo), a tripulación conformada por Gidzenko, Vittori e Shuttleworth regresou á Terra a bordo da Soiuz TM-33, naquel momento axustada á Estación. A misión da Soiuz TM-34 foi a cuarta que viaxaba á Estación Espacial Internacional e a última de dita variante TM da venerable nave, sendo substituída logo pola Soiuz TMA.
Mark Zuckerberg

Mark Elliot Zuckerberg, nado en White Plans (Estado de Nova York) o 14 de maio de 1984, é un empresario estadounidense, coñecido por ser o cofundador da popular rede social Facebook. Traxectoria
Creou Facebook xunto cos seus amigos e compañeiros de clase Dustin Moskovitz, Eduardo Saverin, e Chris Hughes namentres todos os catro estudaban na Universidade Harvard. En 2010 estaba considerado pola revista Forbes o mozo máis rico do mundo, cunha fortuna arredor dos 4000 millóns de dólares.
Markhás

Markhás é unha aldea prefabricada creada no deserto de Rub al-Khalí.
Os beduínos nómades teñen neles a oportunidade de instalarse e seguir a súa vida de pastoreo, contando con comodidades coma xardíns ou mesquitas. Neles seguen vixentes certos costumes nómades (fiadeiros, reunións nocturnas de anciáns para falar e beber leite de camelo ou crianza de camelos, cabras e ovellas) xunto a outras características occidentais (ensino superior, servizos médicos, transporte, aire acondicionado ou auga limpa). A pesar da claustrofobia e a perda de liberdade que lles implica, teñen certa aplicación na zona do deserto de Arabia Saudita: porén, debido á menor calidade na banda do Iemen xa que alí non se conta cos cartos procedentes do petróleo, non teñen tanta aceptación noutros lugares.
Marko Paasikoski

Marko Juhani Paasikoski, nado en Kemi o 10 de xuño de 1978, é o baixista da banda finlandesa de power metal Sonata Arctica. Traxectoria
Estivo nos inicios de Sonata Arctica, cando se chamaba Tricky beans e Tricky means, onde primeiro tocou a guitarra e logo o baixo. Uniuse á banda durante o ano 2000. Adoita empregar baixos da marca Warwick, e toca usando unha puga de baixo, non como a maioría dos baixistas de power metal, que tocan cos dedos.
Entre as súas principais influencias musicais atópanse Frank Zappa, Steve Vai, Freak Kitchen, e Helloween. Gústanlle bandas como Steve Vai, Paul Gilbert, Mattias IA Eklund, Billy Sheehan, Mike Portnoy e Terry Bozzio, ademais dos xa mencionados.
Marlina, Si Pembunuh dalam Empat Babak

Marlina, Si Pembunuh dalam Empat Babak é un filme indonesio de 2017 dirixido por Mouly Surya. Baséase nunha historia concibida por Garin Nugroho e o guión foi escrito por Surya e Rama Adi. O estilo "wéstern", o seu ton feminista e a ambientación na Indonesia rural levaron a que fose acuñado o termo "satay Western" despois da súa estrea mundial no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2017.
Foi escollido como candidato de Indonesia para o Óscar ó mellor filme internacional na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Marsha Timothy como Marlina
Dea Panendra como Novi
Egi Fedly como Markus
Yoga Pratama como Frans
Indra Birowo como Umbu
Yayu Unru como Raja
Tumpal Tampubolon como o marido finado de Marlina
Marn Grook

Marn Grook ou marngrook, da lingua gunditjmara para "xogo de pelota", é un termo colectivo para un número de xogos tradicionais aborixes australianos que se realizaba en reunións e celebracións, cun máximo de cincuenta xogadores. Diferénciase do xogo de pelota aborixe Woggabaliri, que se cre que foi representado nas pinturas de William Blandowski.
Crese que o Marn Grook consistía en xutar e atrapar unha pelota de feluxe. Implicaba un gran número de xogadores e practicábase nunha área moi grande. Formábanse equipos totémicos, mais para os observadores parecía que non tiña un obxectivo de equipo, sen unhas regras, sistema de puntuación ou gañadores. Os xogadores individuais que consistentemente exhibían habelencias sobresalientes, como saltar por enriba doutros para atrapar a pelota, a miúdo eran obxecto de comentarios.
Maromokotro

O Maromokotro é un monte do macizo de Tsaratanana. Cunha altura de 2876 m constitúe a maior elevación da illa de Madagascar, na África Oriental. Xeografía
Sitúase no norte da illa, e forma parte dun relevo montañoso de orixe volcánica.
Marquette, Michigan

Marquette é unha cidade localizada no estado americano de Míchigan, no Condado de Marquette. A cidade foi incorporada en 1850.
Marquette é a sede e a maior cidade do Condado de Marquette. A cidade ten un porto de grande importancia no Lago Superior, principalmente no transporte da minería de ferro. A Universidade de Northern Michigan estópase dentro da cidade.
Segundo o censo de 2000, a súa poboación era de 19. 661 habitantes.
Marrón

Marrón ou castaño é a cor da terra. Castaño é tamén o nome usado para designar a cor da madeira do castiñeiro.
Mars 1

Mars 1 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 1 de novembro de 1962 mediante un foguete Molniya desde o cosmódromo de Baikonur cara Marte despois de facelo uns meses antes unha nave xemelga, denominada Sputnik 22, que fallou por un problema do foguete lanzador. Características
Mars 1 era unha sonda de tipo Mars 2MV-4, derivada das sondas Venera e formada por un cilindro central de 3, 3 m de longo e 1, 1 m de diámetro presurizado a 1, 1 atmosferas e con paneis solares e radiadores, así como antenas para a comunicación coa Terra. En total tiña unha masa de 893, 5 kg. O cilindro central estaba dividido en dúas seccións: a parte inferior, de 0, 6 m de longo, contiña a instrumentación científica, mentres que os 2, 7 m superiores contiñan os sistemas de guiado, propulsión e comunicacións, que tiñan lugar mediante unha antena principal parabólica de 1, 7 m de diámetro e varias antenas omnidireccionais e semidireccionais. Os paneis solares tiñan unha superficie de 2, 6 m2 e alimentaba unha batería de cadmio e níquel cunha capacidade de 42 Amperio-hora. As comunicacións tiñan lugar en tres sistemas de radio con lonxitudes de onda de 1, 6 m, 32 cm e 5 e 8 cm. Os instrumentos científicos a bordo incluían un magnetómetro, unha cámara de televisión, un espectrorreflectómetro, sensores de radiación, un espectrógrafo para o estudo do ozono en Marte, un radiotelescopio e un detector de micrometeoroides.
A nave mantivo 61 sesións de comunicación coa Terra durante as cales transmitiu datos científicos do espazo interplanetario. Deixou de transmitir cando estaba a unha distancia de 106760000 de km da Terra, posiblemente debido a fallo do sistema de orientación da nave, e antes de chegar a Marte. Mars 1 pasou a unha distancia mínima de Marte o 19 de xuño de 1963, a unhs 193000 km da superficie, pasando de longo e entrando nunha órbita heliocéntrica. Resultados científicos
Mars 1 rexistrou un impacto de micrometeorito cada dous minutos a alturas entre 6000 e 40000 km debido á choiva de estrelas das Tauridas, atopando densidades similares a distancias de entre 20 e 40 millóns de km. Medíu intensidades do campo magnético de entre 3 e 4 gammas cun máximo de entre 6 e 9 gammas no espazo interplanetario. As medidas que fixo dos raios cósmicos mostraron que a súa intensidade duplicárase desde 1959. Tamén confirmou a presenza de zonas de radiación arredor da Terra, así como a súa intensidade.
Mars 1M

Mars 1M foi o nome dun modelo de sondas espaciais soviéticas que se intentaron lanzar para facer un sobrevoo de Marte nos comezos da era espacial e obter datos e imaxes do planeta. Ámbalas dúas sondas non chegaron nin á órbita terrestre por fallo dos seus foguetes lanzadores, uns Molniya.
As dúas sondas Mars 1M que se intentaron lanzar eran idénticas e tiñan unha masa duns 640 kg. Como instrumentación científica levaban a bordo un magnetómetro, un contador de raios cósmicos, unha trampa de ións e un detector de micrometeoritos, entre outros.
Mars 2MV-4

Mars 2MV-4 foi o nome dun modelo de sondas espaciais soviéticas que se intentaron lanzar para facer un sobrevoo de Marte nos comezos da era espacial e obter datos e imaxes do planeta. A primeira en ser lanzada, coñecida oficiosamente como Sputnik 22 en occidente, non chegou nin á órbita terrestre por fallo do foguete lanzador, un Molniya. A segunda, nomeda como Mars 1, foi inxectada con éxito nunha órbita de transferencia cara Marte, pero deixou de transmitir varios meses despois de ser lanzada e antes de chegar ó planeta. Características
O modelo Mars 2MV-4 estaba baseado nas sondas Venera que estudaron Venus. Estaban formadas por un cilindro presurizado de 3, 3 m de longo e 1, 0 m de diámetro ao que ían unidas antenas, paneis solares e radiadores. O cilindro en si estaba dividido en dúas seccións: a parte inferior, de 0, 6 m de longo, contiña a instrumentación científica, mentres que os 2, 7 m superiores (denominado módulo orbital) contiñan os sistemas de guiado, propulsión e comunicacións, que tiñan lugar mediante unha antena principal parabólica de 1, 7 m de diámetro e varias antenas omnidireccionais e semidireccionais. Os dous paneis solares tiñan unha superficie de 2, 6 m2 e ían fixos en lados opostos do cilindro, alimentando unha batería de cadmio e níquel cunha capacidade de 42 Amperio-hora. As comunicacións tiñan lugar en tres sistemas de radio con lonxitudes de onda de 1, 6 m, 32 cm e 5 e 8 cm. Os instrumentos científicos a bordo incluían un magnetómetro, unha cámara de televisión, un espectrorreflectómetro, sensores de radiación, un espectrógrafo para o estudo do ozono en Marte, un radiotelescopio e un detector de micrometeoroides.
Mars 3MV-4A

Mars 3MV-4A foi o nome dun modelo de sondas espaciais soviéticas. Houbo catro sondas deste tipo: Zond 2, enviada a un sobrevoo de Marte. O seu sistema de comunicacións fallou antes do sobrevoo.
Zond 3, enviada a un sobrevoo da Lúa ao perder a ventá de lanzamento cara Marte.
Venera 2, enviada a un sobreoo de Venus. Tras sobrevoar Venus fallou en retomar contacto coa Terra para transmitir os datos.
Kosmos 96, non chegou a abandonar a órbita terrestre por problemas co seu foguete lanzador.
Cada sonda tiña unha masa duns 925 kg.
Mars 4

Mars 4 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 21 de xullo de 1973 mediante un foguete Proton K/D desde o cosmódromo de Baikonur cara Marte. Características
Mars 4 era unha sonda de tipo Mars M-73, consistente nun orbitador cunha masa de 3440 kg chea de propelente (2270 kg baleira) que levaba a bordo dúas cámaras de televisión para tomar imaxes de Marte, un fotómetro Lyman alfa para buscar hidróxeno na parte superior da atmosfera, un magnetómetro, unha trampa de ións, un sensor de plasma, un radiómetro infravermello para medir a temperatura do planeta, un radiotelescopio polarímetro para medir a constante dieléctrica da superficie, dous polarímetros para estudar a textura da superficie e un espectrómetro para estudar as emisións da atmosfera superior. A nave levaba dous experimentos franceses: un denominado Zhemo para estudar a distribución e intensidade dos fluxos de protóns e electróns solares, e outro chamado Stereo-2 para estudar as radioemisións do Sol.
As catro naves de tipo Mars M-73 (Mars 4, Mars 5, Mars 6 e Mars 7) víronse afectadas por un defecto na súa electrónica consistente no uso de transistores 2T312 que usaban aluminio nos seus contactos en vez de ouro, o que producía unha degradación importante e finalmente o fallo da electrónica. Mars 4, 6 e 7 fallaron nas súas misións principais debido a este problema. Perfil da misión
Tras o lanzamento, Mars 4 efectuou unha manobra de corrección de traxectoria o 30 de xullo de 1973. Chegou a Marte o 10 de febreiro de 1974, pero debido ao problema cos transistores os retrofoguetes nunca chegaron a ser acendidos, polo que non entrou na órbita do planeta vermello. Mars 4 pasou a 1844 km da superficie marciana, enviando unhas cantas imaxes e facendo un experimento de radioocultación no que se detectou por primeira vez a ionosfera do lado nocturno de Marte. Despois de pasar de longo, Marse 4 seguiu enviando datos do espazo interplanetario.
Mars 5

Mars 5 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 25 de xullo de 1973 mediante un foguete Proton K/D desde o cosmódromo de Baikonur cara Marte. Foi lanzada so catro días despois da Mars 4. Características
Mars 5 era unha sonda de tipo Mars M-73, consistente nun orbitador cunha masa de 3440 kg chea de propelente (2270 kg baleira) que levaba a bordo dúas cámaras de televisión para tomar imaxes de Marte, un fotómetro Lyman alfa para buscar hidróxeno na parte superior da atmosfera, un magnetómetro, unha trampa de ións, un sensor de plasma, un radiómetro infravermello para medir a temperatura do planeta, un radiotelescopio polarímetro para medir a constante dieléctrica da superficie, dous polarímetros para estudar a textura da superficie e un espectrómetro para estudar as emisións da atmosfera superior. A nave levaba dous experimentos franceses: un denominado Zhemo para estudar a distribución e intensidade dos fluxos de protóns e electróns solares, e outro chamado Stereo-2 para estudar as radioemisións do Sol.
As catro naves de tipo Mars M-73 (Mars 4, Mars 5, Mars 6 e Mars 7) víronse afectadas por un defecto na súa electrónica consistente no uso de transistores 2T312 que usaban aluminio nos seus contactos en vez de ouro, o que producía unha degradación importante e finalmente o fallo da electrónica. Mars 4, 6 e 7 fallaron nas súas misións principais debido a este problema. Perfil da misión
Tras o lanzamento, Mars 5 efectuou manobras de corrección de traxectoria o 3 de agosto de 1973 e o 2 de febreiro de 1974. Chegou a Marte o 12 de febreiro de 1974, inseríndose nunha órbita elíptica de 1755 km de periapse e 32555 de apoapse, cun período orbital de 24 horas e 53 minutos e unha inclinación de 35, 3°. A nave funcionou durante 22 órbitas ata que unha perda de presurización no compartimento do transmisor acabou coa misión. Resultados científicos
Mars 5 obtivo 60 imaxes da superficie marciana, mostrando a parte sur do Valles Marineris. O radiómetro da nave mediu unha temperatura máxima de 272 K no lado diúrno do planeta, 230 K no terminador e 200 K no lado nocturno. A inercia térmica medida era consistente con tamaños de gran de entre 0, 1 e 0, 5 mm, con grans de 0, 04 mm en depósitos de orixe eólica. Medíronse seis perfiles de altitude co fotómetro para o CO2. Atopouse que o contido en uranio, torio e potasio dalgunhas zonas era similar a algunhas rocas terrestres e mediuse unha constante dieléctrica de entre 2, 5 e 4 a profundidades de varias decenas de centímetros. Na rexión de Tarsis mediuse a maior concentración de auga, mentres que se detectou unha capa de ozono a unha altura de 40 km cunha milésima da concentración da da Terra. As medicións de ocultación mostraron a existencia dunha ionosfera no lado nocturno, algo xa detectado por Mars 4.
Mars 6

Mars 6 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 5 de agosto de 1973 mediante un foguete Proton K/D desde o cosmódromo de Baikonur cara Marte. Características
Mars 6 era unha sonda de tipo Mars M-73 de 3260 kg consistente nun módulo de sobrevoo de Marte e un módulo de descenso para deixar unha sonda na superficie. O módulo de sobrevoo retransmitiría os datos do módulo de descenso, que levaba a bordo un telefotómetro panorámico para fotografar a superficie, sensores para medir a temperatura, presión, densidade e velocidade do vento durante o descenso, un espectrómetro de masas para estudar a composición atmosférica, un radioaltímetro, un experimento para analizar a composición do solo marciano e sensores para medir as propiedades mecánicas do mesmo. O módulo de sobrevoo levaba un telefotómetro para obter imaxes da superficie, un sensor Lyman alfa para buscar hidróxeno na parte superior da atmosfera, un magnetómetro, unha trampa de ións, un sensor de plasma, sensores para raios cósmicos e para micrometeoritos e un radiómetro francés para medir as radioemisións solares.
As catro naves de tipo Mars M-73 (Mars 4, Mars 5, Mars 6 e Mars 7) víronse afectadas por un defecto na súa electrónica consistente no uso de transistores 2T312 que usaban aluminio nos seus contactos en vez de ouro, o que producía unha degradación importante e finalmente o fallo da electrónica. Mars 4, 6 e 7 fallaron nas súas misións principais debido a este problema. Perfil da misión
Mars 6 fixo unha manobra de corrección de traxectoria o 13 de agosto de 1973, chegando a Marte o 12 de marzo de 1974. O módulo de descenso separouse do de sobrevoo a 48000 km de Marte, co módulo de sobrevoo pasando a unha distancia mínima da superficie de 1600 km. O módulo de descenso entrou na atmosfera a 5, 6 km/s ás 9: 05: 53 UT, abríndose o paracaídas ás 9: 08: 32 UT despois de reducirse a velocidade a 600 m/s. O módulo estivo recolectando e transmitindo datos durante o descenso, pero o contacto perdeuse ás 9: 11: 05 UT, posiblemente debido ao impacto a demasiada velocidade contra a superficie. Resultados científicos
O módulo de descenso de Mars 6 transmitiu 224 segundos de datos atmosféricos, os primeiros retransmitidos desde a atmosfera de Marte, pero o problema cos transistores 2T312 fixo que a maior parte foran ilexibles. De tódolos xeitos os datos aproveitables permitiron facer un perfil da estrutura da troposfera marciana desde a base da mesma ata 25 km de altura. Detectouse máis vapor de auga do esperado. O módulo de sobrevoo, pola súa parte, fixo un experimento de ocultación por radio, atopando, igual que Mars 4 e 5, unha ionosfera no lado nocturno do planeta.
Mars 7

Mars 7 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 9 de agosto de 1973 mediante un foguete Proton K/D desde o cosmódromo de Baikonur cara Marte. Foi lanzada catro días despois de Mars 6. Características
Mars 7 era unha sonda de tipo Mars M-73 de 3260 kg consistente nun módulo de sobrevoo de Marte e un módulo de descenso para deixar unha sonda na superficie. O módulo de sobrevoo retransmitiría os datos do módulo de descenso, que levaba a bordo un telefotómetro panorámico para fotografar a superficie, sensores para medir a temperatura, presión, densidade e velocidade do vento durante o descenso, un espectrómetro de masas para estudar a composición atmosférica, un radioaltímetro, un experimento para analizar a composición do solo marciano e sensores para medir as propiedades mecánicas do mesmo. O módulo de sobrevoo levaba un telefotómetro para obter imaxes da superficie, un sensor Lyman alfa para buscar hidróxeno na parte superior da atmosfera, un magnetómetro, unha trampa de ións, un sensor de plasma, sensores para raios cósmicos e para micrometeoritos e un radiómetro francés para medir as radioemisións solares.
As catro naves de tipo Mars M-73 (Mars 4, Mars 5, Mars 6 e Mars 7) víronse afectadas por un defecto na súa electrónica consistente no uso de transistores 2T312 que usaban aluminio nos seus contactos en vez de ouro, o que producía unha degradación importante e finalmente o fallo da electrónica. Mars 4, 6 e 7 fallaron nas súas misións principais debido a este problema. Perfil da misión
Mars 7 fixo unha manobra de corrección de traxectoria o 16 de agosto de 1973, chegando a Marte o 9 de marzo de 1974. O módulo de descenso separouse prematuramente do de sobrevoo, posiblemente debido ao problema cos transistores, polo que pasou a 1300 km da superficie. Os dous módulos entraron nunha órbita heliocéntrica.
Mars 96

Mars 96 ou Mars 8S foi unha sonda espacial de Rusia lanzada o 16 de novembro de 1996 mediante un foguete Proton K/D-2 desde o cosmódromo de Baikonur para estudar Marte. Características
Mars 96 foi unha misión rusa consistente nun orbitador, dúas pequenas estacións autónomas e dous penetradores de superficie para estudar a evolución e a historia xeolóxica, química e atmosférica de Marte. O orbitar estaba estabilizado nos tres eixos e tiña unha masa dunhas tres toneladas. A nave debera chegar a Marte o 12 de setembro de 1997 pero debido a un fallo do foguete lanzador non chegou a abandonar a órbita terrestre e terminou estrelándose o 17 de novembro de 1997 nunha área de 320 x 80 km, unha zona que incluía o océano Pacífico, Chile e Bolivia.
Mars Climate Orbiter

Mars Climate Orbiter, tamén coñecida polo seu acrónimo MCO, foi unha sonda espacial da NASA lanzada o 11 de decembro de 1998 mediante un foguete Delta 7425 desde o centro espacial de Cabo Cañaveral para estudar Marte. Ao chegar ao planeta perdeuse o contacto coa sonda. Características
Mars Climate Orbiter foi parte do proxecto Mars Surveyor '98, que consistía nun orbitador (Mars Surveyor '98 Orbiter, o propio Mars Climate Orbiter) e nun aterrizador (Mars Surveyor '98 Lander, logo coñecida como Mars Polar Lander). O proxecto pretendía estudar a meteoroloxía marciana e o ciclo da auga e do dióxido de carbono en Marte. O seu prezo aproximouse ós 125 millóns de dólares.
A estrutura principal tiña forma de caixa de 2, 1 m x 1, 6 m x 2, 0 m albergando os equipos electrónicos e de propulsión. A masa na engalaxe da sonda era de 629 kg, dos cales 291 kg eran de propelente. A alimentación eléctrica era proporcionada por un panel solar de 11 m² de superficie e 5, 5 m de longo. As comunicacións principais tiñan lugar grazas á antena de alta ganancia, formada por unha parabólica de 1, 3 m de diámetro, ademais de por antenas para UHF coas que comunicarse coa Mars Polar Lander. O sistema de propulsión tiña un motor bipropelente de 640 N de impulso. Desenvolvemento da misión
O Mars Climate Orbiter lanzouse o 11 de decembro de 1998 ás 18: 45: 41 UTC mediante un Delta 7425 desde Cabo Cañaveral. A sonda voou ata Marte sen alteración ningunha, pero o 23 de decembro de 1999, no descenso ao planeta, un erro de navegación que se orixinou por empregaren os aparellos subministrados pola empresa Lockheed Martin unidades de medida tradicionais dos Estados Unidos mentres que era o Sistema Internacional de Unidades o que utilizaba o software da NASA o que fixo que o achegamento ao planeta se fixera a unha altitude demasiado baixa, co que en lugar dunha aproximación a entre 140 e 150 km da superficie do planeta, MCO pasou a 57 km da superficie, destruíndose pola fricción coa atmosfera marciana. Porén, non está claro que o resultado final fora outro, como o afastamento do planeta ó achegarse tanto ó mesmo.
Mars Exploration Rover

Mars Exploration Rover ou MER foron un par de róvers da NASA enviados a explorar Marte. Características
A NASA deseñou e construíu dous vehículos de superficie para a exploración de Marte na ventá de lanzamento de 2003 aos que denominou xenericamente Mars Exploration Rovers ou MER, e denominando a un deles MER 1 e ao outro MER 2. Eventualmente a MER 1 se lle coñecería como Opportunity e ao MER 2 como Spirit. De maneira un tanto confusa, a NASA denominou a conxunto de etapa de cruceiro e MER 2 durante a viaxe ata Marte como MER A e á etapa de cruceiro xunto con MER 1, MER B.
Cada MER tiña unha masa duns 130 kg estaban baseados no deseño do rover Athena pensado para a misión Mars 2001 Lander, que nunca chegou a levarse a cabo. A configuración de cruceiro, cunha etapa de entrada atmosférica protexendo ao róver correspondente e unha etapa de cruceiro, co sistema de control, enerxía e propulsión, estaba baseada na da misión Mars Pathfinder, e os MER aterraron en Marte usando o mesmo sistema que nesa misión: paracaídas e airbags.
MER A foi lanzado mediante un Delta 7925 o 10 de xuño de 2003 e MER B o 8 de xullo de 2003 cun Delta 7925H, os dous desde Cabo Cañaveral. Spirit chegou a Marte o 4 de xaneiro de 2004, aterrando no cráter Gusev. Opportunity tocou terra en Meridiani Planum o 25 de xaneiro dese mesmo ano. A misión principal dos vehículos tiña unha duración de 90 días, pero alongouse varios anos grazas á resistencia e bo deseño de ambos róvers. Spirit finalmente deixou de comunicarse coa Terra o 22 de marzo de 2010, mentres que Opportunity continúa enviando datos. Instrumentos
Os MER levaban os seguintes instrumentos a bordo: Unha cámara panorámica (Pancam).
Unha ferramenta de abrasión de rochas (RAT) para estudar superficies recentemente expostas.
Un espectrómetro térmico infravermello en miniatura (MiniTES).
Un cámara con microscopio.
Un espectrómetro Mössbauer.
Un espectrómetro de protóns, raios alfa e raios X (APXS).
Mars Global Surveyor

Mars Global Surveyor ou MGS foi unha sonda espacial da NASA lanzada o 7 de novembro de 1996 mediante un foguete Delta 7925 desde Cabo Cañaveral para estudar Marte. Características
Mars Global Surveyor foi enviada a Marte para estudar a morfoloxía da súa superficie, a súa topografía, composición e gravidade, a dinámica atmosférica e os seus campos magnéticos. A nave, estabilizada nos tres eixos, tiña forma de caixa de 1, 17 x 1, 17 x 1, 70 m con dúas partes: o módulo de equipamento, coa instrumentación e os sistemas de control, e o módulo de propulsión, co motor. A alimentación eléctrica era proporcionada por dous paneis solares, cada un cunhas dimensións de 3, 5 x 1, 9 m e producindo en total ata 980 W de potencia que podían almacenarse en dúas baterías de hidruro de níquel cunha capacidade de 20 amperio-hora. . As comunicacións principais tiñan lugar mediante unha antena parabólica de 1, 5 m de diámetro situada no extremo dun mastro de 2 m de lonxitude, transmitindo en banda X e recibindo en banda X e banda Ka.
MGS levaba a bordo unha cámara, un espectrómetro para emisións térmicas, un altímetro láser e un retransmisor de radio. Ademais levaba un magnetómetro e un reflectómetro de electróns nos extremos de cada panel solar, e un oscilador ultraestable para seguimento e medicións gravitatorias. O subsistema de xestión de datos levábase a cabo cun procesador 8086 mentres que xestión de control xeral estaba a cargo de varios procesadores 1750A. O almacenamento consistía en catro grabadoras de estado sólido de 750 MB de capacidade cada unha. Desenvolvemento da misión
MGS foi lanzada o 7 de novembro de 1996 e despois de 10 meses de fase de cruceiro chegou a Marte, onde entrou nunha órbita provisional elíptica o 12 de setembro de 1997. Durante os catro meses seguintes a nave foi reducindo a súa órbita mediante a técnica do aerofreado, rozando as capas superiores da atmosfera marciana para reducir a súa velocidade, aforrando propelente no proceso. Así e todo, debido a un problema nun dos paneis, a fase de aerofreado alongouse debido á necesidade de non someter á nave a tanta presión. A órbita científica final acadouse en febreiro de 1999, cunha altura de 378 km e un período de 118 minutos. A misión primaria durou un ano marciano (687 días terrestres), ata xaneiro de 2001, ampliándose varias veces ata que e perdeu o contacto coa sonda o 2 de novembro de 2006.
Mars M-69

Mars M-69 ou Mars M69 foi o nome dun modelo de sondas espaciais soviéticas que se intentaron lanzar cara Marte no ano 1969 para obter datos e imaxes do planeta. Ámbalas dúas sondas non chegaron nin á órbita terrestre por fallo dos seus foguetes lanzadores, uns Proton.
As dúas sondas Mars M-69 que se intentaron lanzar eran idénticas e tiñan unha masa duns 4850 kg. Historial de lanzamentos
Mars M-71

Mars M-71 ou Mars M71 foi o nome dun modelo de sondas espaciais soviéticas que se intentaron lanzar cara Marte no ano 1971 para obter datos e imaxes do planeta e que incluían un aterrizador. Das tres sondas deste modelo lanzadas, a primeira fallou por problemas co seu foguete lanzador (un Proton K/D), mentres que as outras dúas conseguiron chegar a Marte, pasando a ser nomeadas como Mars 2 e Mars 3.
As sondas Mars M-71 estaban formadas por un orbitador e unha sonda de aterraxe. A masa total do conxunto era de 4650 kg, propelente incluído. Medían 4, 1 m de altura, 5, 9 m de envergadura e tiñan unha base cun diámetro de 2 m. A masa do orbitador solo era de 3440 kg, propelente incluído, mentres que a da sonda de aterraxe era de 1210 kg.
Mars M-73

Mars M-73 ou Mars M73 foi o nome de dous modelos de sondas espaciais soviéticas que se lanzaron cara Marte no ano 1973 para obter datos e imaxes do planeta. Debido á aliñación desfavorable entre Marte e a Terra ese ano, deciduse lanzar por separado dous orbitadores (Mars 4 e Mars 5) e dous aterrizadores (Mars 6 e Mars 7) cos seus correspondentes módulos de cruceiro que non entrarían en órbita. As catro sondas foron lanzadas con éxito, pero unha remesa de chips defectuosos (durante as probas previas ós voos foron tratados con helio, danandoos) non puideron completar con éxito os seus cometidos.
A misión dos orbitadores era estudar a composición, estrutura e propiedades da atmosfera marciana e fotografar a superficie. Os aterrizadores debían estudar a superficie, indo equipados con fotómetros e analizadores de masa.
Mars Observer

Mars Observer foi unha sonda espacial da NASA lanzada o 25 de setembro de 1992 mediante un foguete Commercial Titan III desde o centro espacial de Cabo Cañaveral para estudar Marte. Perdeuse contacto con ela tres días antes de chegar a Marte. Características
Mars Observer foi a primeira nave da serie Observer, destinada a estudar a xeoloxía e clima de Marte. Os seus obxectivos principais eran determinar a mineraloxía da superficie, estudar a súa topografía, gravidade e campo magnético, os movementos do po marciano e a estrutura e circulación da atmosfera.
A estrutura principal da nave e a electrónica derivaron dos das naves Satcom-K e DMSP/TIROS, e tiña forma rectangular, de 2, 1 x 1, 5 x 1, 1 metros. A antena de alta ganancia era unha parabólica de 1, 5 m de diámetro situada nun extremo dun mastro de 5, 5 m de longo, e do corpo sobresaían outros dous mastros de 6 m de longo co magnetómetro e espectrómetro de raios gamma.
Tras unha viaxe sen problemas, o contacto con Mars Observer perdeuse o 21 de agosto de 1993, tres días antes da chegada a Marte. Ningún dos esforzos por retomar contacto tivo éxito. A comisión de investigación formada para determinar a causa da perda de contacto concluíu que o máis probable foi que unha fuga de propelente durante a presurización dos tanques fixera xirar a nave de maneira descontrolada
Mars Orbiter Mission

Mars Orbiter Mission, tamén coñecida polo seu acrónimo, MOM, e alcumada como Mangalyaan (que pode traducirse como veículo marciano en sanscrito), é unha sonda espacial da India lanzada o 5 de novembro de 2013 mediante un foguete PSLV XL desde o Centro Espacial Satish Dhawan cara Marte. Características
Mars Orbiter Mission é a primeira sonda india enviada a Marte. A súa misión é principalmente de demostración tecnolóxica e dirixida a desenvolver as técnicas para enviar unha sonda a Marte ou outros planetas de maneira segura, aínda que a nave leva a bordo tamén instrumentación científica. MOM está baseada na estrutura do orbitador lunar Chandrayaan 1, usando un bus I-1K. Ten forma aproximada de cubo de aluminio e fibras compostas de 1, 5 m de lado, reforzado con [[plástico]. A masa total da sonda ao lanzamento era de 1340 kg, dos cales 852 kg eran propelente. A enerxía eléctrica é proporcionada por un panel solar de 1, 4 x 1, 8 m composto por tres seccións que alimenta unha batería de ión litio de 36 Amperios-hora. O panel xera 800 W de potencia á distancia de Marte. A propulsión corre a cargo dun motor de 440 N de impulso que consome monometilhidracina e tetróxido de nitróxeno almacenados en tanques de propelente cunha capacidade de 390 litros. O control de actitude lévano catro volantes de inercia e oito pequenos propulsores, coa orientación da nave determinada por dous sensores estelares e un sensor solar. As comunicacións teñen lugar mediante unha antena de alta ganancia de 2, 2 m en banda S, unha antena de media ganancia e outra de baixa ganancia.
MOM leva a bordo cinco instrumentos: Unha cámara en cor.
Un fotómetro Lyman alfa.
Un espectrómetro de imaxe térmica.
Un analizador da composición neutra da exosfera marciana.
Un sensor de metano. Perfil da misión
MOM foi lanzada mediante un PSLV XL a unha órbita terrestre o 5 de novembro de 2013. Para aforrar propelente e facer un uso máis eficiente do mesmo foi elevando o seu apoxeo en seis acendidos ao longo de catro semanas. A sonda deixou a Terra o 1 de decembro, chegando a Marte o 24 de setembro de 2014, inseríndose nunha órbita de 366 km de periapse e 80000 km de apoapse, cunha inclinación orbital de 150° e un período de 76, 7 horas, dando comezo á misión principal.
Mars Polar Lander

Mars Polar Lander, tamén coñecida polo seu acrónimo MPL, foi unha sonda espacial da NASA lanzada o 3 de xaneiro de 1999 mediante un foguete Delta 7925 desde o centro espacial de Cabo Cañaveral para estudar Marte desde a superficie. O contacto coa sonda perdeuse pouco antes da súa aterraxe. Características
Mars Polar Lander foi parte do proxecto Mars Surveyor '98, que consistía nun orbitador (Mars Surveyor '98 Orbiter, logo coñecido como Mars Climate Orbiter) e nun aterrizador (Mars Surveyor '98 Lander, a propia Mars Polar Lander). O proxecto pretendía estudar a meteoroloxía marciana e o ciclo da auga e do dióxido de carbono en Marte.
Mars Polar Lander debería ter aterrizado na zona polar sur do planeta, a menos de 1000 km do polo e cerca da capa polar de dióxido de carbono. A telemetría da nave perdeuse pouco antes da entrada atmosférica, o 3 de decembro de 1999, por causas descoñecidas, e xamais foi recuperada. Mars Polar Lander levaba acaroadas dúas pequenas subsondas, denominadas conxuntamente Deep Space 2, que deberían ter sido exectadas durante o descenso e penetrado na superficie marciana para recoller datos científicos, e que tampouco se comunicaron coa Terra.
Mars Science Laboratory

Mars Science Laboratory ou MSL, tamén coñecido polo nome do róver, Curiosity, é unha sonda espacial da NASA lanzada o 26 de novembro de 2011 mediante un foguete Atlas 5 desde Cabo Cañaveral para estudar Marte. Características
MSL é un róver de exploración marcián enviado para estudar a superficie do planeta vermello e determinar se foi habitabla nalgún momento da súa historia. Os seus obxectivos científicos son: Determinar a natureza e cantidades dos compostos orgánicos na superficie de Marte.
Buscar a presenza de moléculas esenciais para a vida.
Identificar trazos na superficie que poidan ser o efecto de procesos biolóxicos.
Investigar a composición química, isotópica e mineralóxica da superficie marciana e do subsolo inmediato.
Interpretar os procesos que formaron e modificaron as rocas e o solo marcianos.
Determinar a evolución da atmosfera marciana en langos períodos de tempo, ata fai 4000 millóns de anos.
Determinar a situación presente, distribución e ciclos do auga e o dióxido de carbono marcianos.
Estudar a contorna de radiación que chega á superficie.
O róver ten seis rodas e mide uns 2, 8 m de lonxitude, cunha masa de 750 kg. O corpo principal do vehículo está formado pola caixa que contén a electrónica e os procesadores, chamada WEB (Warm Electronics Box). Sobre ela atópase a cuberta de equipamento, co mastro, as cámaras e outro equipamento científico. O róver tamén conta cun brazo robotizado con instrumentación científica. A velocidade máxima do róver é de 4 cm/s e obtén a súa enerxía dun xerador termoeléctrico de radioisótopos (RTG polas súas siglas en inglés) alimentado por plutonio que producía 125 W de potencia ao inicio da misión. Perfil da misión
MSL foi lanzado dentro dun escudor protector acaroado a unha etapa de cruceiro o 26 de novembro de 2011 ás 15: 02 UTC mediante un Atlas V na súa versión 541. Chegou a Marte en agosto de 2012, tras 8 meses de travesía espacial. O 6 de agosto a cápsula con Curiosity no seu interior entrou na atmosfera marciana, protexido por un escudo térmico e facendo unha serie de manobras en S para reducir a súa velocidade. Tres minutos antes da aterraxe a cápsula despregou un paracaídas, usando retrofoguetes na etapa final do descenso. O róver tocou solo ás 5: 32 UTC do 6 de agosto de 2012 no cráter Gale. Tras varios días de comprobacións, Curiosity púxose en marcha o 22 de agosto para comezar o seu estudo de Marte.
Marshall Space Flight Center

O Centro Marshall de voos espaciais (George C. Marshall Space Flight Center, MSFC, en inglés) a sede orixinal da NASA, é un centro para dirixir a propulsión do transbordador espacial, o combustible do tanque externo do transbordador espacial, o adestramento de astronautas e as cargas, o deseño e construción da Estación Espacial Internacional (ISS), ademais do control das computadoras, as redes, e a información. Localizado en Redstone Arsenal en Huntsville, Alabama, o MSFC foi nomeado en honra do xeral George Marshall. O centro tamén contén o Huntsville Operations Support Center (HOSC) que é unha instalación que apoia os lanzamentos do transbordador, as cargas e as actividades experimentais no Kennedy Space Center en Florida, os lanzamentos cara a ISS e operacións de experimentación. O HOSC ademais monitoriza os lanzamentos de foguetes desde a estación da Forza Aérea de Cabo Cañaveral cando unha carga do Marshall Center vai a bordo.
Marsonnas

Marsonnas é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Marta Abreu Arencibia

Marta de los Ángeles González - Abreu y Arencibia, coñecida como Marta Abreu de Estévez, nada en Santa Clara (Cuba) o 13 de novembro de 1845 e finada en París o 2 de xaneiro de 1909, foi unha filántropa cubana. Traxectoria
Naceu en Santa Clara, na rúa Sancti Spíritus (hoxe Juan Bruno Zayas), na casa marcada co número 49. Foi filla de Pedro Nolasco González-Abreu y Jiménez e de Rosalía Arencibia y Plana, ambos nados na mesma cidade. Creceu e educouse no seo dunha adiñeirada familia, a cal se caracterizou polos seus cuantiosos donativos para obras de beneficencia e utilidade pública. Posteriormente mudouse a unha leira da súa familia no actual municipio de Encrucijada, destinada ao cultivo da cana de azucre. Grazas ao traballo cos escravos e polo seu bo corazón e bondade era coñecida entre eles como «La Generosa». Na súa cidade natal abriu os colexios San Pedro Nolasco e Santa Rosalía, masculino e feminino, respectivamente. Tamén fundou dous asilos para pobres e erixiu o Teatro de la Caridad, inaugurado o 8 de setembro de 1885, cuxa recadación se destinou a obras benéficas. Amais, construíu os lavadoiros públicos dos ríos Bélico e Cubanicay, o dispensario El Amparo para nenos pobres e fomentou a construción dunha planta eléctrica. Contribuíu con numerosos recursos financeiros á loita pola independencia de Cuba. Con fondos provistos por ela organizáronse a mediados de 1896 tres expedicións destinadas a Las Villas e Camagüey. Tamén financiou a construción da liña férrea desde o municipio de Encrucijada até a cidade de Santa Clara e posteriormente a terminal de trens que hoxe leva o seu nome.
En 1874 casou co doutor Luis Estévez y Romero, avogado natural da cidade de Matanzas, quen sempre apoiou as súas actividades benéficas e patrióticas. Este foi vicepresidente da República durante o goberno de Tomás Estrada Palma. En 1895, a Coroa Española quixo outorgarlle o título de Condesa de Santa Clara, mais ela rexeitouno.
Faleceu en París o 2 de xaneiro de 1909. Honras
Homenaxe póstuma
O vapor Flandres partiu de Francia o 4 de febreiro de 1920 cos restos mortais de Marta Abreu e de Luis Estévez, quen se suicidara pouco despois de morrer a súa esposa. O día 20 foron inhumados no panteón da familia Abreu Arencibia, na Necrópole de Colón, con honras das autoridades gobernamentais.
Monumento a Marta Abreu
O Concello da Habana decidiu cambiar o nome da rúa Amargura na Habana Vella polo de Marta Abreu.
O recordo da protectora dos pobres e da cidade de Santa Clara foi conservado pola cidadanía. O 24 de febreiro de 1924 inaugurouse un monumento na súa honra na Praza Leoncio Vidal da cidade.
Universidade Central Marta Abreu de Las Villas
Na biblioteca desta universidade hai unha colección de libros raros moi valiosa.
Marta Lois

Marta Irene Lois González, máis coñecida como Marta Lois, nada en Vigo en 1969 e aveciñada en Santiago de Compostela, é unha profesora universitaria, politicóloga e política galega. Traxectoria
Formouse na Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse coa tese Fundamentos de la identidad política. El concepto político del Yo y las teorías de la democracia (2000) dirixida por Ramón Máiz. É profesora na Facultade de Ciencias Políticas desa universidade. Tras un tempo cunha excedencia, en 2024 regresou á docencia.
Ten máis dunha ducia de artigos en revistas especializadas de xénero, política e administración. Participou en moitas obras colectivas, ademais de coordinar publicacións da súa especialidade. Política
Empezou na política en 2015 tras ser elixida concelleira en Concello de Santiago de Compostela pola candidatura de Compostela Aberta que encabezaba Martiño Noriega. A formación foi a máis votada e pasou a gobernar en minoría, pasando a ocupar a carteira de Igualdade, Desenvolvemento Económico e Turismo, así como a portavocía do grupo municipal da súa formación.
En 2019 volveu a ser elixida concelleira, se ben Compostela Aberta sufriu unha desfeita que a fixo pasar de primeira a terceira forza política, polo que pasou á oposición. En xullo de 2020 asumiu a portavocía do grupo municipal trala renuncia de Martiño Noriega. En outubro de 2022 renunciaría como portavoz. Pouco tempo antes incorporárase á dirección da plataforma Sumar encabezada por Yolanda Díaz.
A finais de maio de 2023, Yolanda Díaz nomeouna como presidenta de Sumar. Foi elixida parlamentaria nas eleccións xerais de xullo de 2023 como cabeza de lista de Sumar pola Coruña.
En agosto de 2023 tamén foi nomeada portavoz parlamentaria de Sumar no Congreso dos Deputados. En decembro dese mesmo ano anunciouse a súa candidatura a presidir a Xunta de Galicia como cabeza de lista da súa formación política nas eleccións autonómicas do 18 de febreiro de 2024. Non obtivo escano. Obra
¿Han conquistado las mujeres el poder político? Un análisis de la presencia de las mujeres en las instituciones autonómicas (2012). Con Isabel Diz Otero. Catarata. ISBN 9788483197165.
Marta Lucio

Marta Lucio Gómez, nada en Meis en 1974, é unha política galega do PPdeG. Traxectoria
Licenciada en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Funcionaria do servizo de Cultura da Deputación de Pontevedra, en 2011 foi nomeada directora do Museo do Mar en substitución de Pablo Carrera. Nas eleccións xerais de 2015 presentouse ao Senado pola provincia de Pontevedra e foi elixida senadora.
Marta Ortega

Marta Ortega Pérez, nada en Vigo o 10 de xaneiro de 1984, é unha empresaria galega, presidenta do grupo Inditex dende 2022. Traxectoria profesional
Filla de Amancio Ortega, estudou Empresariais na Universidade da Coruña e completouno con estudos na European Business School de Londres. En 2006 foi designada vicepresidenta das sociedades Gartler e Partler, que controlan o 50, 01% e o 9, 3% do grupo téxtil Inditex. O presidente desas dúas firmas é o seu pai. Vida persoal
Grande afeccionada á equitación, ten competido en probas de carácter internacional. Estivo casada co tamén xinete internacional español Sergio Álvarez Moya, do que se separou en 2014. Teñen un fillo chamado Amancio, nado na Coruña o 5 de marzo de 2013. Anteriormente fora o seu mozo o tamén xinete Gonzalo Testa.
Marta Soliño

Marta Soliño Rodríguez, nada en Vigo en 1998, coñecida polo seu nome poético de Male di Miele, é unha instagrameira e poeta galega. Traxectoria
Licenciada en Publicidade e Relacións Públicas pola Universidade Complutense de Madrid (realizou un erasmus na Universidade Libre de Bruxelas), na Universidade da Coruña realizou un mestrado de xornalismo avanzado multiplataforma. Empezou a escribir con 17 anos poesía nun blog, xa co pseudónimo de Male di Miele. En 2019 muda de medio e pasa ao Instagram, onde consegue acadar un importante éxito. A repercusión dos poemas que publica en Instagram (650000 seguidores en 2021) fai que lle publiquen en 2020 o seu primeiro libro en papel. Obra
Reinventarse un domingo (Valparaíso, 2020)
Marte (deus)

Na mitoloxía romana, Marte (en latín: Mars) era o deus da guerra, equivalente ó Ares da mitoloxía grega e mais ao Smertrios da mitoloxía celta. Fillo de Xuno e unha flor máxica (Xúpiter). Inicialmente foi o deus da fertilidade e a vexetación, e o protector do gando, pero despois foi asociado coa loita. Ofrecíanselle sacrificios antes das batallas e dicíase que aparecía nos campos de batalla acompañado por Bellona, unha deusa guerreira. Dise que a súa esposa era Nerio. Culto
O seu principal templo estaba na capital do imperio que compartía con Xúpiter e Quirino. O templo a Mars Ultor ("o vingador") estaba no Forum Augustus. Outro templo dedicado a Mars Gradivus ("O que precede ó exército na batalla") estaba situado no lugar onde se concentraba o exército antes de partir a unha guerra. O Campus Martius ("campo de Marte") era onde adestraban os soldados e atletas.
As Feriae Marti celebrábanse o 1 de marzo e o Armilustrium o 19 de outubro. Cada cinco anos celebrábase a Suovetaurillia, na que se sacrificaban na súa honra un porco, unha ovella e un touro. O 27 de febreiro e o 14 de marzo, tiñan lugar as carreiras de cabalos da Equirria. O 23 de marzo celebrábase o Tubilustrium no que se purificaban as armas e as trompetas de guerra.
Marte era representado como un guerreiro con armadura cun helmo con crista. O lobo e o peto eran os seus símbolos. Fillos seus foron Fuga e Timor.
O mes de marzo e o planeta Marte chamáronse así na súa honra. Á súa honra foi dedicado tamén un día da semana: o dies Martis, ou sexa, o martes.
Marte, ó contrario que o seu equivalente grego, Ares, foi máis venerado que a maioría dos deuses romanos debido a que os seus fillos Rómulo e Remo fundaron Roma. Os romanos chamábanse a si mesmos fillos de Marte.