proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Romano IV Dióxenes

Romano IV Dióxenes (en grego medieval: Ρωμανός Δʹ Διογένης) emperador de Bizancio entre os anos 1068 e 1071, foi coñecido sobre todo pola súa derrota na batalla de Manzikert. Traxectoria
Orixe
Romano pertencía a unha distinguida familia de Capadocia, e destacou como militar. Subiu ao trono ao contraer matrimonio con Eudocia, viúva de Constantino X Ducas. Foi coroado emperador o 1 de xaneiro de 1068.
Coroación
Tras a súa coroación, dirixiu tres exitosas campañas contra os selxúcidas no leste de Anatolia, expulsándoos ao leste do Éufrates. En marzo de 1071 emprendeu unha nova campaña cun exército duns 60. 000 ou 70. 000 homes. Deixou a maior parte deles ás ordes do seu xeneral Xosé Tarcaniotes, e el, co resto das tropas, apoderouse da fortaleza de Manzikert. Pouco despois enfrontouse co exército selxúcida, mandado por Alp Arslan, en tanto que Tarcaniotes, por traizón ou por covardía, escapaba no canto de lle prestar auxilio. Romano foi vencido e feito prisioneiro.
Foi conducido a presenza de Alp Arslan, quen lle ordenou bicar o chan ante el, e púxolle simbolicamente un pé sobre o pescozo. Con todo, despois foi tratado como un hóspede, e asinou co sultán un tratado de paz, polo cal pasaban a control selxúcida as cidades de Manzikert, Hierópolis, Edesa e Antioquía, e Bizancio comprometíase a pagarlle un oneroso tributo. Despois, o emperador foi deixado en liberdade.
Con todo, en Constantinopla, unha conspiración entronizou a Miguel, fillo de Constantino X Ducas e de Eudocia. Aínda que Romano tratou de reunir o que quedaba do seu exército, foi derrotado polo xeneral Andrónico Ducas, e aceptou renunciar ao trono e retirarse a un mosteiro, a cambio de que fose respectada a súa vida. Esta promesa, con todo, non foi respectada: sacáronselle os ollos e foi paseado sobre unha besta de carga durante varios días. Morreu na illa de Proti, nun mosteiro que el mesmo ordenara construír, a consecuencia da infección das súas feridas, pero antes, o seu inimigo, o cronista Miguel Psellos, escribiulle unha cruel carta felicitándoo pola súa boa sorte ao ser cegado, xa que era seguramente porque Deus o atopou digno dunha luz superior.
Durante o seu reinado os normandos conquistaron Bari, o que significou o final da presenza bizantina en Italia.
Romano Prodi

Romano Prodi, nado en Scandiano o 9 de agosto de 1939, é un político italiano de centro-esquerda. Dende 1996 ata 1998, foi Primeiro Ministro de Italia (sucedido por Silvio Berlusconi); dende 1999 ata 2004, foi Presidente da Comisión Europea (sucedido por José Manuel Durão Barroso). Volveu ser Primeiro Ministro de Italia desde abril do ano 2006 ata xaneiro de 2008, cando en medio dunha grave crise do país, perdeu unha moción de confianza que levou á convocatoria de novos comicios en abril.
En marzo de 2008, Prodi anunciou a súa retirada da política profesional.
Adóitase referirse a el como il Professore (o profesor). Vida
Persoal
Naceu en Scandiano, na provincia de Emilia-Romaña. É o oitavo dos nove fillos que tiveron Mario Prodi, enxeñeiro de profesión, e a súa dona Enrica, profesora.
Casou con Flavia Franzoni en 1969 e ten dous fillos. Vive en Boloña.
Académica
Romano Prodi estudou Dereito na Universidade Católica do Sagrado Corazón, en Milán. En 1963, comezou a traballar na Universidade de Boloña, onde se fixo profesor no ano 1971, posto no que permaneceu ata 1999.
Política
Xa en 1978, foi Ministro de Industria baixo o goberno de Giulio Andreotti.
En 1995, comezou a dirixir a coalición de centro-esquerda italiana O Olivo, gañando en 1996 as eleccións para, en 1998, perde-lo goberno por rupturas dentro da súa coalición.
Dende setembro de 1999, foi Presidente da Comisión Europea, un cargo no que presenciou algún dos máis importantes episodios na historia de Europa (a introdución do euro ou a ampliación de 2004, por exemplo). En 2004, foi substituído por José Manuel Durão Barroso e volveu á política italiana.
No ano 2006, en abril, gañou de novo as eleccións en Italia por unha estreita marxe de votos, que provocou que, por exemplo, non tivese máis que dous escanos de vantaxe no Senado. O mandato dura menos de dous anos, xa que en xaneiro de 2008 perde unha moción de confianza e dimite do seu cargo.
Romaría

A palabra romaría ou romaxe vén de romeiro, os peregrinos con rumbo a Roma.
Trátase nas súas orixes dunha celebración católica que consiste nunha viaxe ou peregrinación a un santuario ou ermida, ben estea consagrada a unha Virxe ou un santo patrón do lugar, situada normalmente nunha paraxe campestre ou de montaña. Por extensión, na actualidade, o termo romaría emprégase decote co valor simplificado de festa. Romarías en Galiza
En Galiza, existen un gran número de romarías, entre as que cómpre salientar: A Romaría dos Caneiros celebrase na vila coruñesa de Betanzos no mes de agosto
A Romaría das Cruces, celebrada na Ponte na parroquia de Arante en Ribadeo. Nela conmemórase unha escaramuza contra os franceses en tempos da invasión napoleónica.
A Romaría do Faro, Santuario da Nosa Señora do Faro, no Monte Faro, entre os concellos de Chantada e Rodeiro. Hai dúas romarías, unha o día 15 de agosto e outra o 8 de setembro.
A Romaría da Franqueira, celebrada na Franqueira na Cañiza, celébranse dúas romarías ao ano, unha o luns seguinte ao domingo de Pentecoste, e outra os días 7, 8, 9 e o domingo seguinte do mes de setembro.
A Romaría de San Fins do Castro, celebrada na ermida do lugar de San Fins, na parroquia de Cesullas, no concello de Cabana de Bergantiños.
A Romaría da Santa Lucía, celebrada en agosto na parroquia de Santalla de Rei, no concello da Pobra do Brollón.
A Romaría do San Vitoiro, celebrada en agosto no concello da Pobra do Brollón.
A Romaría do San Mateo, celebrada en setembro na parroquia da Parte, no concello de Monforte de Lemos.
A Romaría do Corpiño, na parroquia de Santa Baia de Losón, no concello de Lalín.
A Romaría de San Brais, celebrada en Briallos, no concello de Portas, o 3 de febreiro. Refraneiro
Ás romaxes e ás vodas van as tolas todas.
Ben vai o romeiro cando o bordón lle esquece.
Boa romaxe fai o que ten a casa en paz.
Cada romeiro co seu compañeiro.
O que anda en moitas romaxes gasta o tempo en viaxes.
Para ir a unha romaxe, non vaias en recovaxe.
Quen vai a moitas romaxes, gasta cartos e traxes.
Romaría da Santa Lucía

A Romaría da Santa Lucía celébrase na parroquia de Santalla de Rei, no concello lugués da Pobra do Brollón, o penúltimo sábado de agosto na honra a Santa Lucía.
A festa celebrábase antigamente o 26 de setembro e seguía o 27. Era costume que veciños doutras aldeas da zona fosen comer ó campo da festa de merenda. Tamén era tradicional unha actuación dos monicreques "Barriga Verde". Nos anos 70 cambiouse a festa a agosto porque normalmente chovía e foi cando houbo actuacións de cantantes moi coñecidos como Ana Kiro (1976) ou Karina. A festa da Santa Lucía era unha das festas de máis sona de todo o sur lucense.
Actualmente a festa celébrase o penúltimo sábado de agosto, que oscila entre os días 18 e 24 dese mes. Os principais actos da xornada son a procesión e posterior misa campestre. Por ser avogosa da vista é tradición que, durante a misa, os devotos lle pasen panos a Santa Lucía polos ollos para que lles conserve a vista.
Romaría das Cruces

A romaría das Cruces é unha cerimonia relixiosa que se celebra na Ponte (Arante, Ribadeo) cada ano o luns de pentecoste (luns da semana anterior a Corpus Christi, sete semanas despois de Semana Santa). Historia e características
Conmemora unha escaramuza contra os franceses en tempos da invasión napoleónica. O 29 de xaneiro de 1809 os veciños das parroquias da zona loitaron contra os franceses capitaneados polo xeneral Fournier baixo a protección de Nosa Señora das Virtudes. Nun primeiro momento a batalla librábana os veciños de Covelas, Cedofeita, Arante, Sante, Vidal e A Valboa, pero ante a proximidade da derrota un emisario buscou axuda entre os veciños de Ove. A súa chegada foi providencial e os veciños derrotaron os invasores. Dende ese momento o luns de Pentecoste celebrase a romaría neste pequeno pobo. Nela dánse cita sete pendóns doutros tantos lugares da zona (parroquias de Ribadeo -Covelas, Cedofeita, Arante e Ove- e Trabada -Sante, Vidal e A Valboa-), que renden obediencia ante o pendón principal, o mesmo que as cruces que os acompañan. O acto principal vese completado co bandeo do pendón da Ponte, seguido duna procesión arredor da igrexa da Virxe das Virtudes.
Os actos inícianse ó mediodía, coa chegada da procesión das diversas parroquias coas respectivas cruces e pendóns, uníndose na ponte sobre o río Grande. Pasan pola entrada da ermida e logo á parte posterior do santuario. Alí saúdanse as delegacións, coa inclinación mutua dos pendóns e cruces. despois do cal celébrase unha procesión arredor do santuario tras da que hai o ritual dos pendóns e cruces, co bandeo do pendón principal.
En decembro de 2018 a romaría foi declarada festa de interese turístico de Galicia polo Consello de Turismo de Galicia.
Romaría de El Rocío

A romaría de El Rocío é unha manifestación de relixiosidade popular en honor da Virxe do Rocío. Celébrase o luns posterior ao domingo de Pentecoste. A ermida onde se atopa a Virxe áchase no poboado almonteño de El Rocío, na provincia de Huelva. A irmandade de Almonte é a encargada de organizar os cultos e romaría da Virxe.
Está declarada festa de interese turístico internacional. A romaría
Tras percorrer en romaría, a miúdo dacabalo, parte do parque de Doñana, unha inmensa multitude de devotos chegan ás portas da ermida, onde á hora prevista realizan o que popularmente chaman "o salto da reixa". A continuación, os almonteños loitan por tocar a Virxe que chaman "Branca Pomba" e lévana ao carricho pola aldea. O traxecto percorre as distintas irmandades desde onde algúns sacerdotes rézanlle sálvea, acompañados polo pobo rociero.
A romaría do Rocío é unha das romarías máis famosas e multitudinarias que existen. Conta con máis de 100 irmandades, e entre as persoas ilustres que a visitaron atópase o defunto Papa Xoán Paulo II o 14 de xuño de 1993.
A saída da Virxe do Rocío na madrugada do Luns de Pentecoste realízase tras acabar o rezo do Santo Rosario que comeza a media noite, pasando todos os simpecados por diante da ermida ata que chega o da irmandade matriz de Almonte, que entra na ermida e debe chegar ao presbiterio, sendo nese instante cando se produce o salto do enreixado. Por todo isto, nunca pode predicirse con exactitude a hora de saída da Virxe.
Romaría de Neixón

A romaría de Neixón é unha festa celebrada o segundo domingo de agosto no enclave de Neixón, na parroquia de Cespón (concello de Boiro). Historia
A festa xurdiu no ano 1978 cando, trala construción dun campo de fútbol na zona os parroquiáns de Cespón e sobre todo de Nine tomaron a iniciativa de celebrar a romaría.
Actualmente nesta festa os mozos acampan nos arredores do campo da festa. O evento comeza coa procesión de dous santos dende a igrexa de San Vicente de Cespón cara a Neixón, pasando polos lugares de Quinteiro e Nine. Despois desta procesión celébrase unha misa na honra destes dous santos.
A festa continúa despois cunha mexilloada e unha sardiñada feita polo bar de comisión de festas, nunha sesión vermú acompañada polos bailes tradicionais e pola actuación da orquestra.
A tarde anímase coa actuación de gaiteiros recorrendo todo o campo da festa e pola noite celébrase unha festa que é animada pola actuación dunha orquestra.
Romaría de Santo Antón de Ábedes

A romaría de Santo Antón é unha festa de relixiosidade popular celebrada en Ábedes (Verín) cada 17 de xaneiro, día de Antón Abade. Descrición
Despois da procesión coa imaxe do santo hai unha misa solemne e un xantar popular. O acto dá comezo ó ciclo do Entroido en Verín, e pola tarde preséntanse os cigarróns, que fan soar as súas chocas.
Romaría do Naseiro

O Naseiro, coñecida tamén como A Romaría do Bo Xantar, é unha popular romaría campestre que se celebra á beira do río Landro, na parroquia de San Pedro de Viveiro.
Tradicionalmente celébrase o cuarto domingo do mes de agosto. A tradición marcaba que acudisen as familias de Viveiro, levando a mellor vaixela e mantel e os máis típicos manxares. Hoxe en día é costume da xuventude o pasar alí case toda a semana.
Romaría do Rapaz

A Romaría do Rapaz é unha festa lúdica para nenos que ten lugar no mes de xuño na contorna do Santuario da Saleta, en Siador, no concello pontevedrés de Silleda.
Considerada única a nivel galego e español, a súa primeira edición celebrouse no ano 1989. Nela lévanse a cabo obradoiros de manualidades, actividades multiaventura e xogos tradicionais, ademais de actuacións de magos, pallasos ou agrupacións musicais. Nese día, o contorno do Santuario da Virxe da Saleta, onde tamén se celebra a romaría da Saleta, énchese de familias que aproveitan o equipamento existente ao pé dos carballos para xantar, merendar ou cear. O acto máis importante do día é o desfile de modelos con traxes elaborados con material de refugallo polos propios nenos e pais.
Esta apoiada polo Concello de Silleda, a Comunidade de Pais Saletinos e distintas institucións e colectivos.
Romaría do San Bieito da Uceira

A romaría do San Bieito da Uceira realízase tódolos luns de Pascua e os segundos domingos de xullo na ermida do mesmo nome, situada no monte da Uceira, preto do lugar de Cerredelo (Couso de Limia) e da capital do concello de Sandiás.
Este San Bieito da Uceira é un santo presuntamente moi milagreiro, especialmente avogoso para as verrugas, que ten moito predicamento entre os veciños da comarca da Limia e dos arredores. A tradición conta que había unhas muletas na ermida pertencentes a un home que veu con elas ofrecidas ó santo e ó volver xa non as necesitou máis.
A tradición esixe que se pase un pano polas zonas do Santo onde se padeza o mal (por exemplo, os ollos), e logo polas zonas equivalentes da persoa. Tamén se entende que os presuntos poderes do santo se reforzan coa compra dun exvoto de cera.
Romaría do San Vitoiro

A Romaría do San Vitoiro celébrase anualmente no concello da Pobra do Brollón o 27 de agosto, día festivo local. Ten lugar xunto a unha pequena capela situada nun val entre montañas, xunto ao río Saa, a uns 8 km da capitalidade municipal.
San Vitoiro é o patrón de sete lugares do concello, situadas nesa zona montañosa, que son Forgas, na parroquia de Ferreiros, e mais O Busto, Covadelas, Lebrón, Penadexo, Pradelas e Teixeira, todos eles na parroquia de Saa.
Segundo a lenda, San Vitoiro apareceu nesa zona e por iso se construíu a capela a mediados do século XIX.
As festas duran dous días, o 27 e o 28, e no programa festivo destacan os actos relixiosos e as festas e verbenas con grupos musicais. É habitual que as familias do concello pasen o día na zona, comendo xunto ao río Saa.
Rombicosidodecaedro

Na xeometría, o rombicosidodecaedro é un sólido de Arquímedes. Ten 62 caras (12 pentágonos, 30 cadrados e 20 triángulos), 120 arestas e 60 vértices. Este sólido obtense como dual do hexecontaedro deltoidal, por expansión do dodecaedro ou biselando as arestas do dodecaedro.
O nome do rombicosidodecaedro vén a partir do feito de que as 30 caras cadradas xacen nos mesmos planos que as 30 caras do triacontaedro rómbico, que é dual ao icosidodecaedro. Coordenadas cartesianas
As coordenadas cartesianas para os vértices dun rombicosidodecaedro de lado 2 centrado na orixe son:
(±1, ±1, ±φ3),
(±φ3, ±1, ±1),
(±1, ±φ3, ±1),
(±φ2, ±φ, ±2φ),
(±2φ, ±φ2, ±φ),
(±φ, ±2φ, ±φ2),
(±(2+φ), 0, ±φ2),
(±φ2, ±(2+φ), 0),
(0, ±φ2, ±(2+φ)),
onde φ
(1+√5)/2 é a razón áurea.
Notas
Rombo áureo

En xeometría, un rombo áureo (tamén denominado rombo dourado ou rombo de ouro) caracterízase porque as súas diagonais están na proporción p q
φ {\displaystyle {\frac {p}{q}}
\varphi \! }, onde φ {\displaystyle \varphi \! } é o número áureo. Elementos
Os ángulos internos do rombo son 2 arctan ⁡ 1 φ
arctan ⁡ 2 ≈ 63. 43495 {\displaystyle 2\arctan {\frac {1}{\varphi }}
\arctan {2}\approx 63. 43495} graos 2 arctan ⁡ φ
arctan ⁡ 1 + arctan ⁡ 3 ≈ 116. 56505 {\displaystyle 2\arctan \varphi
\arctan {1}+\arctan {3}\approx 116. 56505} graos, que tamén é o ángulo diedro do dodecaedro
A lonxitude do lado do rombo áureo con diagonal curta q
1 {\displaystyle q
1} é e
12 p 2 + q 2
121 + φ 2
1410 + 25 ≈ 0. 95106 {\displaystyle {\begin{array}{rcl}e&
&{\tfrac {1}{2}}{\sqrt {p^{2}+q^{2}}}\\&
&{\tfrac {1}{2}}{\sqrt {1+\varphi ^{2}}}\\&
&{\tfrac {1}{4}}{\sqrt {10+2{\sqrt {5}}}}\\&\approx &0. 95106\end{array}}} Un rombo áureo con lonxitude dos lados unidade, ten lonxitudes diagonais p
φ e
21 + 510 + 25 ≈ 1. 70130 {\displaystyle {\begin{array}{rcl}p&
&{\frac {\varphi }{e}}\\&
&2{\frac {1+{\sqrt {5}}}{\sqrt {10+2{\sqrt {5}}}}}\\&\approx &1. 70130\end{array}}} q
1 e
4110 + 25 ≈ 1. 05146 {\displaystyle {\begin{array}{rcl}q&
&{\frac {1}{e}}\\&
&4{\frac {1}{\sqrt {10+2{\sqrt {5}}}}}\\&\approx &1. 05146\end{array}}} Poliedros
Varios poliedros notábeis teñen rombos áureos como caras, incluíndo: Os dous romboedros áureos (con seis caras cada un)
O dodecaedro de Bilinski (con 12 caras)
O icosaedro rómbico (con 20 caras)
O triacontaedro rómbico (con 30 caras)
O hexacontaedro rómbico non convexo (con 60 caras)
O primeiros cinco destes son os únicos poliedros convexos con caras de rombos áureos, pero existen infinitos poliedros non convexos que teñen esta forma para todas as súas caras.
Romeo + Juliet

William Shakespeare's Romeo and Juliet (a miúdo acurtado como Romeo + Juliet) é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Baz Luhrmann. Baséase na obra Romeo e Xulieta de William Shakespeare. O filme conta a historia dos mozos namorados en Verona Beach, nun marco modernizado do clásico, xa que este sitúase na nosa época. As espadas substitúense por pistolas, e os homes das familias enfrontadas, os Capuleto e os Montesco son importantes homes de negocios. Sinopse
En Verona sucédense os enfrontamentos entre as dúas familias máis poderosas -os Montesco e os Capuleto-, debido a antigas diferenzas e xenreiras. Dentro dun contexto urbano que non descarta a violencia, Fulgencio Capuleto organiza unha festa á que vai -grazas á mediación do seu amigo Mercutio-, Romeo Montesco. Os Capuleto tentan que a súa xove filla -Xulieta- se comprometa co arrogante Dave Paris -o fillo do gobernador-. Pero cando Romeo e Xulieta se ollan un ó outro de xeito casual, xurdirá dende o primeiro momento o seu mítico amor. Personaxes
Leonardo DiCaprio como Romeo Montesco.
Claire Danes como Xulieta Capuleto.
John Leguizamo como Teobaldo Capuleto.
Harold Perrineau como Mercutio.
Pete Postlethwaite como Frei Lorenzo.
Brian Dennehy como Ted Montesco.
Christina Pickles como Caroline Montesco.
Paul Sorvino como Fulgencio Capuleto.
Diane Venora como Gloria Capuleto.
Paul Rudd como Dave Paris.
Vondie Curtis-Hall como o capitán Príncipe.
Miriam Margolyes como a ama.
Jesse Bradford como Baltasar.
Dash Mihok como Benvolio.
Zak Orth como Gregory.
Jamie Kennedy como Sampson.
M. Emmet Walsh como Apothecary.
Vincent Laresca como Abram. Galardóns e nomeamentos
1996: Nomeada ó Oscar: Mellor dirección artística.
1996: 4 premios BAFTA, incluíndo montaxe, guión adaptado. 7 nomeamentos.
Romeo ten que morrer

Romeo ten que morrer (en inglés: Romeo Must Die) é un filme estadounidense dirixido por Andrzej Bartkowiak que se estreou en 2000. É considerado o debut de Jet Li falando inglés na industria do cine americana. Estreouse en galego a través da TVG o 18 de decembro de 2008. Sinopse
Han Sing está a investigar o asasinato do seu irmán, que tiña tratos coa mafia chinesa en América. A filla dun capo mafioso, Trish, axudaralle a atopar os asasinos do seu irmán. Personaxes
Jet Li como Han Sing
Aaliyah como Trish O'Day
Isaiah Washington como Mac
Russell Wong como Kai
Delroy Lindo como Isaak O'Day
DB Woodside como Colin O'Day
Henry O como Ch'u Sing
Jon Kit Lee como Po Sing
Edoardo Ballerini como Vincent Roth
Anthony Anderson como Maurice
DMX como Silk
Matthew Harrison como Dave
Terry Chen como Kung
Derek Lowe como Mensaxeiro chinés
Ronin Wong como Novo prisioneiro
Byron Lawson como Xefe dos gardas
Kendall Saunders como Moza de Colin
Benz Antoine como Crabman
Grace Park como Bailarina asiática
Byron Lawson como Carceleiro
Romeu e Xulieta

Romeu e Xulieta ou Romeo e Xulieta (en inglés: Romeo and Juliet) é unha traxedia en lingua inglesa de William Shakespeare, escrita en 1597 co título orixinal de The Most Excellent and Lamentable Tragedie of Romeo and Juliet. Foi traducida ao galego por Miguel Pérez Romero e foi publicado por Editorial Galaxia en 2003. Tema e argumento
A obra trata sobre dous amantes que viven un amor imposible pola rivalidade das súas familias, os Montescos e os Capuletos. Só a morte dos amantes conseguirá conciliar as súas familias. Xunto con Hamlet foi unha das obras máis populares da época de Shakespeare, e segue a ser unha das máis representadas. A estrutura dramática empregada polo dramaturgo inglés é notable, especialmente na combinación de comedia e traxedia para aumentar a tensión narrativa, así como no desenvolvemento de enredos secundarios e a expansión que sofren os personaxes máis secundarios, outorgándolle un sentido de forte complexidade ó relato. Os dous protagonistas acadaron co tempo un valor simbólico, derivando no arquetipo do amor perfecto pero que a sociedade fai imposible. De Romeu e Xulieta fixéronse numerosas versións teatrais, cinematográficas, musicais e de banda deseñada. A obra traduciuse a gran número de linguas. A tradución galega apareceu no ano 2003. Orixe
Romeu e Xulieta pertence á tradición de romances tráxicos que xa ven da antigüidade, o seu argumento baséase en dous contos italianos, o de Matteo Bandello e o de Masuccio Salernitano na versión que del fixo Luigi da Porto e que traduciu en 1562 Arthur Brooke titulando á súa obra The Tragical History of Romeus and Juliet e que William Painter reescribiu en prosa en 1582 co título Palace of Pleasure. Shakespeare baseouse nas dúas obras para escribir a súa entre 1591 e 1595, engadíndolle personaxes novos tales como Mercucio e Conde Paris. Edicións
Foi escrita na primeira etapa como literato de Shakespeare. Como libro publicouse por primeira vez en 1597, o texto considérase de baixa calidade, segundo o crítico T. J. B. Spencer a edición non sería de Shakespeare senón que estaría baseada no recordo do texto por parte dos actores que a representaron. En 1599 publicouse a seguinte edición que tiña o título de The Most Excellent and Lamentable Tragedie of Romeo and Juliet, conta con 800 versos máis ca versión anterior e é un texto máis completo e fiable, reimprimiuse varias veces ó longo da primeira metade do século XVII. A edición que aparece no First Folio (1623), na que se basean os textos canónicos da maioría das obras de Shakespeare, é a reimpresión de 1609 con algúns engadidos. A primeira versión moderna é a de Nicholas Rowe e data de 1709. Nome en galego
Segundo o Dicionario dos nomes galegos, en que "cada entrada pode a efectos oficiais ser considerada un dictame" da Real Academia Galega, a forma estándar debe ser Romeu e Xulieta. Tamén aparece así na Guía dos nomes galegos.
Román Pereiro

Román Pereiro Alonso, nado en Vigo en 1933, é un médico, fotógrafo, crítico de arte, coleccionista e escritor galego. Traxectoria
Fillo de médico, estudou a mesma carreira na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1956, e ampliou estudos en Madrid e París, nos campos da citopatoloxía e a anatomía patolóxica.
Foi un dos principais promotores do Grupo Atlántica.
Dirixiu o museo do Real Club Celta de Vigo. Foi membro do padroado do Museo Municipal Quiñones de León e presidente da Asociación de Críticos de Arte de Galicia.
Cartografía procedente da súa colección exponse na Casa da Navegación de Baiona. Obra bibliográfica
A batalla de Rande, mapas e gravados (1699-1715), ed. trilingüe, Galaxia, 2002, ISBN 84-8288-588-X.
Luz verde, 2010, catálogo da exposición fotográfica na Casa Galega da Cultura.
Román Raña

Román Raña Lama, nado en Vigo o 8 de febreiro de 1960, é un escritor e crítico literario galego. Traxectoria
Doutor en Filoloxía galego-portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, exercendo como catedrático de Lingua Galega e Literatura no IES do Castro en Vigo. Colaborou en Faro de Vigo, A Nosa Terra, Grial ou Luzes de Galiza. Deuse a coñecer ao ser premiado na V edición do Premio Modesto R. Figueiredo o seu relato Botella Náufraga.
Forma parte da vaga de escritores galegos agrupados na Xeración dos 80. Obra
Poesía
Retrato de sombra en outono, 1980, Edicións do Cerne.
Nas areias doutro mar, 1984, Concello de Ourense.
Extramuros da noite, 1985, Sociedad de Cultura Valle-Inclán.
Da muda primavera, 1988. Sociedad de Cultura Valle-Inclán.
Ningún camiño, 1997, Galaxia.
Eloxio da desorde, 2002, Deputación da Coruña.
As metamorfoses do túnel, 2005, PEN Clube de Galicia.
Zen invernos, 2005.
O incendio das palabras, 2009, Espiral Maior.
Narrativa
O crime da rúa da Moeda Vella, 1989, Xerais.
Ensaio
A vixília no Gólgota infinito (As liñas temáticas en 'Lanza de soledá'), 1994, Fundación Caixa Galicia.
Manual e escolma do Rexurdimento, 1995, Sotelo Blanco.
A Noite nas palabras: unha aproximación á poesía galega de posguerra, 1996, Sotelo Blanco.
Obras colectivas
Concurso de Narracións Curtas Modesto R. Figueiredo, 1980, Ediciós do Castro.
Escolma de poesía galega (1976-1984), 1984, Sotelo Blanco.
Nun cuarto para agardar e outras historias, 1985, Ediciós do Castro.
Desde a palabra, doce voces, 1986, Sotelo Blanco.
Fernando Pessoa. Centenario do seu nascimento, 1988, Ediciós do Castro.
Longa lingua, 2002, Xerais.
Poetas e Narradores nas súas voces. II, 2006, Consello da Cultura Galega.
Educación e Paz III. Literatura galega pola Paz, 2008, Xerais.
Pel con pel, 2010, Galaxia.
150 Cantares para Rosalía de Castro, 2015.
De Cantares Hoxe. Os Cantares Gallegos de Rosalía de Castro no século XXI, 2015, Fundación Rosalía de Castro/Radio Galega.
Edicións
De catro a catro e outros textos, de Manuel Antonio, 1989, Xerais.
Mesteres, de Arcadio López-Casanova, 1999, Xerais.
Os outros feirantes, de Álvaro Cunqueiro, 2001, Galaxia.
Poesía galega toda, de Xosé Carlos Gómez Alfaro, 2009, PEN Clube de Galicia. Premios
Accésit do Premio Modesto R. Figueiredo en 1979, por Botella Náufraga.
Premio Celso Emilio Ferreiro do Concello de Santiago en 1980, por Retrato de sombra en outono.
Premio Cidade da Coruña en 1981, por Illa de eternidade, libro inédito.
Premio de poesía Cidade de Ourense en 1984, con Nas areias doutro mar.
Premio ex aequo do Premio Modesto R. Figueiredo en 1984, con O último hexagrama.
Premio Esquío de poesía en 1987, con Da muda primavera.
Premio Blanco Amor en 1989, por O crime da rúa da Moeda Vella.
Premio Literario Ánxel Fole en 1994, por A vixília no Gólgota infinito.
Premio de poesía Martín Codax en 1997, por Ningún camiño.
Premio de poesía Miguel González Garcés en 2002, por Eloxio da desorde.
Premio de poesía Caixanova en 2004, por As metamorfoses do túnel.
Premio da Crítica española en 2005, por As metamorfoses do túnel.
Ron's Gone Wrong

Ron's Gone Wrong é un filme de animación de 2021 dirixido por Sarah Smith e Jean-Philippe Vine (no seu debut como director), e codirixido por Octavio E. Rodriguez, producido por Julie Lockhart e Lara Breay e escrito por Peter Baynham e Smith. O filme conta a historia de Barney, un solitario rapaz que se fai amigo dun "B-bot" defectuoso chamado Ron; os B-bots son robots cos cales os seus compañeiros de clase socializan e se relacionan. Barney debe atopar a maneira de protexer a Ron, quen é buscado polos empregados da compañía que o creou. O filme conta coas voces de Zach Galifianakis, Jack Dylan Grazer, Ed Helms, Justice Smith, Rob Delaney, Kylie Cantrall, Ricardo Hurtado e Olivia Colman.
Ronald George Wreyford Norrish

Ronald George Wreyford Norrish nado ou 9 de novembro de 1897 en Cambridge (Inglaterra) e finado o 7 de xuño de 1978 na súa residencia de Cambridge, foi un químico e profesor universitario inglés galardoado co Premio Nobel de Química en 1967. Biografía
Naceu na cidade de Cambridge, situada no condado de Cambridgeshire. Estudou química na Universidade de Cambridge, onde se doutorou en 1925. En 1930 foi nomeado profesor de química na mesma universidade, da cal pasou a ser catedrático en 1935, cargo que ocupou ata a súa xubilación en 1963.
Membro da Royal Society de Londres desde 1936. Investigación científica
Iniciou a súa procura científica ao redor da fotoquímica e a cinética química, realizando estudos conxuntos con George Porter, e concretamente nas comunicacións ultrasónicas e as reaccións químicas rápidas, a fabricación de acumuladores de enerxía eléctrica para automóbilé e a estrutura molecular de certos plásticos.
En 1967 foi galardoado, xunto co seu colaborador Porter e o alemán Manfred Eigen, co Premio Nobel de Química polas súas investigacións sobre as reaccións químicas rápidas, causadas por destrución do equilibrio químico provocado por un rápido impulso enerxético.
Ronald Hamowy

Ronald Hamowy, nado en Shanghai en 1937 e finado o 8 de setembro de 2012, foi un académico, coñecido principalmente polas súas achegas ó pensamento político e social.
Hamowy naceu en Shanghai, a China. A súa familia era xudía, o seu pai era de Siria e a súa nai era de Exipto. No momento da súa morte, el era profesor emérito de Historia Intelectual da Universidade de Alberta, en Edmonton, Canadá. Hamowy asociouse estreitamente coa ideoloxía política do liberalismo e os seus escritos e bolsa especial dando énfase na liberdade individual e os límites da acción do Estado nunha sociedade libre. El está asociado cun número de prominentes organizacións libertarias estadounidenses, e estaba estreitamente asociado co seu vello amigo e líder estadounidense libertario Murray Rothbard (1926-1995) a partir de mediados da década de 1950 até a morte de Rothbard en 1995.
Ronald Pope

Ronald Pope, nado en Derbyshire en 1920 e finado en 1997, foi un pintor e escultor inglés. Viviu gran parte da súa vida en Melbourne, onde desenvolveu o seu traballo artístico. Traxectoria
Pope pasou os anos da guerra debuxando ferramentas para a Rolls Royce en Derby, onde aprendeu as técnicas de fundición e soldadura que despois viría a utilizar nas súas obras. En 1945, estudou escultura co profesor F. E. McWilliam na «Slade School of Fine Art» en Londres. Máis tarde, estudou cerámica con Heber Matthews na «Woolwich Polytechnic».
Nos anos seguintes, Pope desenvolveu numerosos traballos para espazos públicos, igrexas, escolas, hospitais, empresas e traballos encomendados por arquitectos (como Sir Basil Spence). A súa obra é marcada principalmente pola harmonía das formas e a busca da expresión dos ideais humanistas, da paz e reflexión.
Pope deixou de traballar con esculturas na década de 1990 e dedicouse a pintar acuarelas. Algunhas das súas obras (tanto de pintura coma de escultura) están en exhibición permanente nos museos Derby Museum and Art Gallery e Museo de Watford. Non obstante, moitas das súas esculturas máis importantes, producidas nos anos 1950 e 1960 encóntranse en lugares públicos en Staffordshire, Derbyshire, Nottinghamshire, Leicestershire, Gloucestershire, Hertfordshire, Norfolk e Yorkshire.
Pope morreu en 1997, deixando esposa e dous fillos adultos.
Ronald Reagan UCLA Medical Center

Non confundir con Harbor-UCLA Medical Center ou Olive View-UCLA Medical Center. O Ronald Reagan UCLA Medical Center é un hospital localizado no campus da Universidade de California, Os Ánxeles nos Ánxeles. Celebridades hospitalizadas e mortas
O UCLA Medical Center despediu algúns dos seus empregados por mostrar os expedientes médicos da cantante Britney Spears, quen foi hospitalizada no pavillón psiquiátrico o 15 de marzo de 2008. Ademais dita artista deu a luz ao seu primeiro fillo, Sean Preston.
O 7 de abril de 2008, foron revelados os informes médicos de varios pacientes do alto nivel, incluíndo a primeira dama de California Maria Shriver, a actriz Farrah Fawcett e a cantante Britney Spears, estes informes foron roubados por un traballador do hospital.
O 15 de outubro de 2008 hospitalizaron a esposa do homónimo do hospital, a ex primeira dama Nancy Reagan, por unha fractura na pelve.
O 23 de xuño de 2009, Ed McMahon morreu no UCLA Medical Center aos 86 anos.
O 25 de xuño de 2009, o cantante Michael Jackson, o "Rei do Pop", foi levado de urxencia logo de sufrir un paro cardíaco; horas máis tarde morreu á idade de 50 anos, 2 semanas antes de comezar a súa xira This is it.
O 21 de xullo de 2015, o cantante e actor Theodore Bikel, morre por causas naturais á idade de 91 anos.
O 27 de decembro de 2016, morre a actriz Carrie Fisher aos 60 anos tras sufrir un infarto masivo e estar varios días hospitalizada.
Ronald Ross

Sir Ronald Ross, nado en Almora (India) o 13 de maio de 1857 e finado en Londres o 16 de setembro de 1932, foi un naturalista, médico, matemático, zoólogo, entomólogo escocés, quen relacionou a malaria cos mosquitos. Traxectoria
Estudou medicina no Hospital de St. Bartholomew de Londres. Médico militar en 1881, once anos despois comezou a investigar a transmisión e o control da malaria. Mentres dirixía unha expedición por África Occidental en 1889, identificou a presenza de mosquitos portadores da enfermidade e organizou o seu exterminio a grande escala.
En 1895 Ross puxo en marcha unha serie de experimentos que demostraron que a malaria é transmitida por mosquitos; descubriu tamén o ciclo vital do parasito da malaria no mosquito Anopheles. Por este descubrimento foi galardoado en 1902 co Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina.
En 1913 foi nomeado médico de enfermidades tropicais do King's College Hospital, en Londres. Pouco despois foi nomeado director xefe do Instituto e Hospital para Enfermidades Tropicais Ross de Londres. Ross foi elixido membro da Royal Society en 1901 e nomeado Sir en 1911.
Tamén publicou poemas, novelas e estudos matemáticos.
Ronald Syme

Ronald Syme, nado en Eltham, Nova Zelandia, o 11 de marzo de 1903 e finado o 4 de setembro de 1989, foi un historiador da Roma antiga, un dos máis eminentes do século XX. Traxectoria
Syme estudou francés e literatura nas Universidades de Auckland e Wellington. En 1925 partiu para Inglaterra, estudou no Oriel College de Oxford entre 1925 e 1927. En 1929 convértese en titor do Trinity College, ata 1949. Publicou The Roman Revolution, centrado no ascenso de Octaviano e a instauración como Augusto, en 1939, que o converteu nunha autoridade mundial recoñecida. Durante a segunda guerra mundial, Syme foi catedrático de filoloxía clásica en Istambul, entre 1942 e 1945. En 1949 foi nomeado profesor de Historia Antiga no Brasenose College, de Oxford, cargo que ocupou ata 1970. Desde 1976 ata 1989 foi catedrático de Historia Antiga na Royal Academy of Arts. Obras
Unha das súas primeiras obras foi The Spanish War of Augustus (26-25 B. C. ) publicada en 1934 en The American Journal of Philology sobre a campaña de Augusto no noroeste da Península Ibérica. A obra pola que se lle recorda, The Roman Revolution (1939), foi unha análise, maxistral e controvertida ao tempo, da vida política romana no período que seguiu ao asasinato de Xulio César. Inspirado no ascenso dos réximes fascista e nazi en Italia e Alemaña e seguindo o estilo e o pesimismo de Tácito, Syme devolvía a historia ás fontes antigas, mostrándonos un Augusto feroz, astuto, demagogo e hábil que restaurou a orde pública restaurando a República como pretexto para compoñer unha monarquía baseada nas relacións persoais e na ambición das familias políticas romanas, todo isto por medio dunha historia narrativa baseada nun fondo coñecemento das fontes antigas.
En 1958 saíu do prelo a súa biografía sobre Tácito, Tacitus, en dous volumes, constituíu un fito historiográfico, aínda o máis completo estudo desta figura, cun exhaustivo tratamento do contexto histórico e político. En 1964 seguiulle a biografía de Salustio, Sallust. Dedicou catro libros á Historia Augusta, unha colección de biografías dos emperadores desde Adrián ata Carino.
Ronald Wayne

Ronald Gerald Wayne, nado en 1934 en Cleveland, é o terceiro e pouco coñecido fundador da empresa de computadoras Apple Computer (ademais de Steve Jobs e Steve Wozniak). Foi el quen ilustrou o primeiro logotipo de Apple (un debuxo de Isaac Newton debaixo dunha maceira). Ademais escribiu os manuais de instrucións do Apple I e o convenio de colaboración.
Ronde

A illa Ronde (en inglés: Ronde Island) é unha pequena illa do sueste do mar Caribe que xeograficamente pertence ás Pequenas Antillas e ao arquipélago das Granadinas e administrativamente ao Commonwealth ou Mancomunidade de Granada. Atópase ao sur da Illa de Carriacou e ao norte da illa principal chamada tamén Granada.
Está practicamente deshabitada e posúe aproximadamente uns 8, 1 km² de superficie; considérase unha das "illas privadas" do Caribe.
Preto das súas costas atópase un volcán submarino.
Ronfe, Guimarães

Ronfe é unha aldea e parroquia portuguesa do concello de Guimarães, sede da fregresía de Ronfe que ten 5, 02 km² de superficie e 4462 habitantes (2011), tendo así unha densidade de poboación de 888, 8 hab. /km². Historia
Foi sede de concello (Couto de Ronfe ou Couto de Vermil) até 1834. O pequeno municipio estaba formado polas freguesías de Ronfe, Vermil, parte de Mogege, e tiña, en 1801, 853 habitantes. Foi o seu último xuíz-presidente, Juliano Ribeiro Bernardes, e o último presidente electo Bento Custodio Machado. A localidade de Ronfe foi elevada á categoría de vila o 13 de maio de 1999. É unha vila chea de intereses históricos. No libro de José Hermano Saraiva, especúlase que a batalla de S. Mamede tivo lugar en Ronfe, na zona da Quinta de S. Miguel. [Cómpre referencia] A igrexa parroquial foi comezada antes das guerras napoleónicas e finalizada en 1825. Na cultura popular
Camilo Castelo Branco menciona varias veces a Ronfe nos seus contos e novelas. Como se pode ler no Discurso sobre a conquista de Pegu (cap. III) de Manuel de Abreu Mousinho, o capitán e aventureiro portugués Salvador Ribeiro de Sousa (ou Salvador Dias Ribeiro), ás veces chamado "Massinga", activo en Birmania a principios do século XVII, naceu no Couto de Ronfe, para a quen, segundo o citado autor "os nativos de Pegu elixiron para o seu rei no ano 1600 "e polo tanto coñecido xeralmente como "rei de Pegu". [Cómpre referencia]
En Ronfe naceu e adestraba Aurora Cunha, atleta tricampeoa mundial nos anos 80 e 90 e gañadora de varios maratóns internacionais como os de París, Toquio, Chicago, etc. , a pesar de que aos seus pais "non lles parecía ben que andase a ensinar as pernas pola vila".
Ronsel de condensación

Os ronseis de condensación, tamén chamados cirrus homogenitus, son nubes con forma de liña, producidas polos escapes dos motores de aeronaves, especialmente avións a reacción que voan a altitudes de cruceiro a varios quilómetros por encima da superficie terrestre. Os ronseis de condensación están formados principalmente por auga conxelada en forma de cristais de xeo. Descrición
Os ronseis de condensación son áreas de condensación que se orixinan por detrás dos escapes das turbinas dos avións, que forman cirros artificiais (por veces chamados ronseis de vapor). Tamén poden xerarse nos vórtices das ás destes avións, que precipitan unha corrente de cristais de xeo nunha atmosfera húmida e fría. Aínda que poida parecer o contrario, non provocan contaminación ningunha.
Os ronseis prodúcense cando hai unha presión moi baixa a unha grande altitude. Pero tamén se pode producir nos cazas ou nos avións supersónicos cando voan a pouca altitude, modificando a abertura das tobeiras.
Outros ronseis que se disipan moi axiña prodúcense nos extremos das ás. Debido á diferenza de presión entre a parte superior e a inferior das ás prodúcese unha corrente de ar nos extremos en forma de remuíño. Cando a diferenza de presión entre ambas as partes é maior (ascensos rápidos, bucles) o remuíño é forte abondo para crear un baleiro debido á forza centrífuga. Este baleiro provoca que o ar descenda rapidamente de temperatura e que o vapor se condense.
Os ronseis de condensación poden crearse de dúas maneiras: Os escapes do reactor incrementan a cantidade de humidade nesa zona da atmosfera, provocando que o seu contido de auga chegue ao punto de orballo. Iso causa a condensación do vapor producido ao queimar o queroseno, e forma o ronsel.
As ás do aeroplano causan unha caída na presión do ar que as circunda (o que explica en parte que un obxecto máis pesado ca o propio ar consiga voar). Esta caída de presión provoca unha diminución da temperatura, causando que a condensación da auga do ar e a formación de ronseis, pero só a moita altura
Rootkit

Un rootkit é un conxunto de ferramentas usadas frecuentemente polos intrusos ou crackers que conseguen acceder ilicitamente a un sistema informático. Estas ferramentas serven para esconder os procesos e ficheiros que permiten ao intruso manter o acceso ao sistema, a miúdo con fins maliciosos. Existen rootkits para unha ampla variedade de sistemas operativos, como Linux, Solaris ou Microsoft Windows. Orixe dos Rootkits
O termo rootkit (tamén se pode escribir root kit e significa "ferramentas do superusuario") nas súas orixes facía referencia a un grupo de ferramentas recompiladas de Unix como ps, netstat, w ou passwd que tendo sido debidamente modificadas, ocultaban calquera actividade do cracker. Deste modo, o intruso podería manter o control do sistema con privilexios de superusuario, pero quedando oculto aos ollos dos usuarios e administradores.
Actualmente, o termo non está restrinxido aos sistemas operativos baseados en Unix, xa que existen ferramentas similares para outros sistemas como Windows (incluso para os sistemas operativos que non utilizan contas de root).
Ropalidia

Ropalidia é un xénero de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, familia dos véspidos, subfamilia dos polistinos, que é o tipo da tribo dos ropalidiinos.
As súas especies son avespas eusociais que habitan as rexións bioxeográficas afrotropical, indomalaia e australiana. Algunhas características
As especies deste xénero son avespas bastante pequenas, de entre 7 e 12 mm de lonxitude, e de variadass colororacións.
O xénero Ropalidia é único porque contén especies tanto independentes como fundadoras de enxames. Por exemplo, Ropalidia romandi é unha das especies fundadoras de enxames, o que significa que os novos niños son fundados por un gran grupo de obreiras, cun número menor de femias fértiles (raíñas), mentres que Ropalidia revolutionalis é unha fundadora independente, é dicir, que o niño é fundado por unha soa fundadora. Taxonomía
Descrición
O xénero foi descrito en 1831 polo ictiólogo e entomólogo francés Félix Édouard Guérin-Méneville, na obra Lesson, R. P. & Guérin-Méneville, F. E. , "Hemiptera", no volume 2 de Duperrey, L. I. Voyage autour du monde: exécuté par ordre du roi, sur la corvette de Sa Majesté, la Coquille, pendant les années 1822, 1823, 1824, et 1825. París. 6 volumes.
Especies
Ropalidia comprende, entre outras, as seguintes especies:
Ropalidia marginata

Ropalidia marginata é unha especie de insecto himenóptero da suborde dos apócritos, familia dos véspidos, subfamilia dos polistinos, tribo dos ropalidiinos, unha das numerosas integradas no xénero Ropalidia. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1836 polo entomólogo francés Amédée Louis Michel Lepeletier.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos: Ropalidia indica Vecht, 1941
Vespa ferruginea Fabricius, 1793
Subespecies
Dentro da especie distínguese as seguintes subespecies: Ropalidia marginata jucunda (Cameron, 1898)
Ropalidia marginata marginata (Lepeletier, 1836)
Ropalidia marginata rufitarsis Vecht, 1941
Ropalidia marginata sundaica Vecht, 1941 Distribución
Ropalidia marginata encóntrase en Paquistán, a India, Sri Lanka, Sueste asiático e Australia. A súa área de distribución esténdese polo oeste até Paquistán e polo leste até Nova Guinea, Queensland e algunhas illas do Pacífico oriental. R. marginata é a avespa social máis común na India. Pero aínda que se estudou extensamente na India, falta bibliografía sobre este animal noutras partes da súa área de distribución. Características
É primitivamente eusocial, non mostra o mesmo nesgo no coidado das crías como ocorre noutros insectos sociais con maior asimetría nas relacións.
Esta especie emprega unha variedade de estratexias na fundación de colonias, ás veces con fundadoras únicas e, ás veces, en grupos de número variábel. A raíña non usa o dominio físico para controlar ás obreiras; hai probas de que utilizan feromonas para evitar que outras obreiras superen a realeza.
Ropalidia romandi

Ropalidia romandi é unha especie de insecto himenóptero da suborde dos apócritos, familia dos véspidos, subfamilia dos polistinos, tribo dos ropalidiinos, unha das numerosas integradas no xénero Ropalidia. Taxonomia
Descrición
A especie foi descrita en 1841 polo entomólogo francés Élie Jean François Le Guillou.
Etimoloxía
O epíteto específico, romandi, é unha homaxe que Le Grillou lle dedicou a Gustave de Romand, barón de Romand, unha destacada figura política francesa e entomólogo afeccionado. [Cómpre referencia]
Subespecies
Dentro da especie reoñécense dúas subespecies: Ropalidia romandi cabeti (de Saussure)
Ropalidia romandi romandi (Le Guillou, 1841) Filoxenia e distribución xeográfica
Ropalidia romandi, nomeada por primeira vez por Élie Jean François Le Guillou en 1841, é un membro da subfamilia dos polistinos, e tribo dos ropalidiinos. Ropalidia é o único xénero dos polistinos que contén especies de fundación independente, é dicir, fundadas por só unha ou poucas femias fértiles. As especies fundadoras de enxames dentro de Ropalidia deberon evolucionar independentemente das especies fundadoras de enxames doutros xéneros dos polistinos. Este xénero distribúese por Oceanía e o Vello Mundo, e engloba aproximadamente 180 especies. Ela e os outros tres xéneros de polistinos do Vello Mundo forman un grupo monofilético.
Ropalidiinos

A dos ropalidiinos (Ropalidiini) é unha tribo de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, familia dos véspidos, unha das catro en que se divide a subfamilia dos polistinos.
As súas especies son avespas eusociais que habitan as rexións bioxeográficas afrotropical, indomalaia e australiana. Xéneros
A tribo comprende os seguintes xéneros: Belonogaster Saussure, 1854
Icaria Saussure, 1853
Parapolybia Saussure, 1854
Polybioides Buysson, 1913
Ropalidia Guérin-Méneville, 1831
Roque Bentayga

O Roque Bentayga é unha das formacións rochosas máis singulares da illa de Gran Canaria (Canarias, España). Áchase dentro da caldeira volcánica de Tejeda, no municipio do mesmo nome, en pleno corazón da illa.
Posúe uns pitóns basálticos típicos da estrutura xeolóxica de Gran Canaria. A súa altura é de 1. 404 metros sobre o nivel do mar. O Roque atópase dentro do Parque Rural do Nublo.
Preto do roque atópanse os antigos asentamentos aborixes canarios de Cuevas del Rey e Roque Camelo, que constan dun centenar de covas. No lado oriental da base do roque áchase o almogarén do Bentayga, construción que debeu ser lugar de culto dos aborixes.
Roquiague

Roquiague en francés, Arrokiaga en éuscaro, é unha localidade e comuna francesa situada no departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión de Aquitania e o territorio histórico de Zuberoa, no País Vasco francés.
Rosa (cor)

Para outros usos deste termo, vexa o artigo Rosa O rosa é a cor que se obtén da mestura do vermello e o branco. O termo inventouse no século XVII para describir as plantas do xénero Dianthus
Galería
Rosa López

Rosa María López Cortés (Láchar, Granada, 14 de xaneiro de 1981), máis coñecida como Rosa López, é unha cantante solista andaluza. Deuse a coñecer no concurso de Operación Triunfo proclamandose vencedora, e representou a España no Festival de Eurovisión en 2002 co tema "Europe's Living a Celebration". Posteriormente lanzou seis álbums de estudio dos cales tres números un en Promusicae, un álbum en DVD e trece sinxelos. Discografía
2002: Rosa
2003: Ahora
2004: Ojalá
2005: Rosa En Concierto (DVD)
2006: Me siento viva
2008: Promesas
2009: Propiedad de nadie Colaboracións
2008: "Somos novios" con Abraham Mateo
2009: "Júrame" con Abraham Mateo