proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Toxina

As toxinas (do grego τοξικόν toxikon) son substancias velenosas producidas por células de organismos vivos. As toxinas non inclúen a velenos producidos sinteticamente. O termo empregouno por primeira vez o químico Ludwig Brieger (1849–1919).
As toxinas poden ser aquelas pequenas moléculas, péptidos ou proteínas que causen enfermidades por contacto con ou por absorción nos tecidos corporais e que interactúen con macromoléculas biolóxicas, como enzimas ou receptores celulares. As toxinas varían amplamente na súa capacidade de toxicidade. Van desde pequenas inchazóns, como as de picaduras de abellas, a mortes súbitas, como as da toxina botúlica. Biotoxina
Ás veces emprégase o termo biotoxina para subliñar a orixe biolóxica da enfermidade.
As biotoxinas clasifícanse ademais en biotoxinas de fungos (ou micotoxinas), biotoxinas microbianas, biotoxinas de plantas (ou ficotoxinas) e biotoxinas animais. Ás biotoxinas producidas en medios acuáticos chámaselle biotoxinas mariñas.
As toxinas que producen os microorganismos son os factores que determinan a virulencia dos patóxenos microbianos e/ou a capacidade de evasión inmune do hóspede.
O papel das bioxotinas na natureza son: a predación nos arácnidos, cóbregas, escorpións, avespas, medusas
a defensa nas abellas, formigas, térmites, medusas, ras Toxinas ambientais
O termo toxina ambiental emprégase ás veces para incluír explicitamente a contaminantes sintéticos. Inclúen a produtos contaminantes industriais e outras substancias tóxicas producidas artificialmente. Este termo, que contradí as outras definicións de toxina, emprégase habitualmente en campos fóra das microbioloxías.
Algúns casos de toxinas ambientais que se transmite a través da cadeas tróficas de medios mariños e son prexudiciais para a saúde humana son: Toxina paralizante dos moluscos.
Toxina amnésica dos moluscos.
Toxina diarreica dos moluscos.
Toxina neurotóxica dos moluscos.
Toxina Shiga

As toxinas Shiga son unha familia de exotoxinas bacterianas relacionadas das que hai dous grupos principais, Stx1 e Stx2, cuxos xenes se considera que son parte do xenoma de profagos lambdoides incluídos no xenoma bacteriano. As toxinas reciben o nome de Shiga por Kiyoshi Shiga, o investigador xaponés que descubriu a orixe bacteriana da disentería causada por Shigella dysenteriae. A orixe máis común das toxinas Shiga son as bacterias S. dysenteriae e as do grupo Shigatoxixénico de Escherichia coli (STEC), no cal se inclúen os serotipos O157: H7, O104: H4 e outras E. coli enterohemorráxicas. Nomenclatura
Os microbiólogos usan moitos termos para describir a toxina Shiga e diferenciar as súas diferentes formas. Algúns destes termos úsanse indistintamente. Son: 1) Toxina Shiga (Stx). Toxina Shiga verdadeira producida por Shigella dysenteriae.
2) Toxina semellante a Shiga 1 e 2 (SLT-1 e 2 ou Stx-1 e 2). Toxinas Shiga producidas por algunhas cepas de E. coli. Stx-1 difire de Stx nun só aminoácido. Stx-2 ten un 56% de homoloxía de secuencia con Stx-1.
3) Citotoxinas. Unha notación arcaica para Stx, usada hoxe nun sentido amplo.
4) Verocitotoxinas/verotoxinas. Unha denominación rara para Stx, da hipersensibilidade de células Vero a Stx. Mecanismo
As toxinas Shiga actúan inhibindo a síntese de proteínas nas células diana por un mecanismo similar ao da toxina ricina producida pola planta Ricinus communis. Unha vez que entra nunha célula por medio dun macropinosoma, a proteína funciona como unha N-glicosidase, clivando unha adenina específica do ARNr 28S da subunidade de 60S do ribosoma, o que detén a síntese de proteínas. Estrutura
A toxina consta de dúas subunidades chamadas A (de 32. 000 Da) e B (77. 000 Da), e é unha das toxinas AB5. A subunidade B é un pentámero que se une a glicolípidos específicos da célula hóspede, especificamente á globotriaosilceramida (Gb3). Despois, a subunidade A é introducida na célula e clivada en dúas partes. Entón, o compoñente A1 únese ao ribosoma, interrompendo a síntese de proteínas. Descubriuse que Stx-2 é aproximadamente 400 veces máis tóxica que Stx-1 (segundo o cuantificado por LD50 en ratos). O Gb3 tamén se encontra en neuronas do sistema nervioso central e nos endotelios, o que pode producir neurotoxicidade. O Stx-2 tamén incrementa a expresión do seu receptor GB3 e causa disfuncións neuronais.
O Gb3 está presente por razones descoñecidas en maior cantidade en tecidos do epitelio renal, ao cal pode atribuírse a toxicidade renal da toxina Shiga. A toxina require para unirse e entrar na célula que na superficie celular haxa receptores moi específicos para ela. Especies como as vacas, porcos e cervos que non teñen estes receptores poden albergar bacterias toxixénicas sen ningún efecto prexudicial, expulsándoas coas súas feces, desde onde se poden diseminar e chegar aos seres humanos.
Toxina amnésica dos moluscos

A toxina amnésica dos moluscos (tamén coñecida polo acrónimo inglés ASP, de Amnesic Shellfish Poisoning), é un grupo de biotoxinas mariñas representadas principalmente polo ácido domoico e os seus isómeros. Polo de agora lévanse identificados nove isómeros.
A toxina está producida por diferentes especies de diatomeas do xénero Pseudo-nitzschia. En Galicia coñécese desde 1995, e a única especie involucrada ata agora é a Pseudo-nitzschia australis. Síntomas da intoxicación
A estrutura molecular do ácido domoico lembra a do glutamato ou ácido glutámico, un aminoácido neurotransmisor que actúa no córtex cerebral humano e pode unirse ós receptores cerebrais para este aminoácido no hipocampo e a amígdala, zonas cerebrais relacionadas coa memoria, actuando como unha excitotoxina moi activa.
A intoxicación por ASP provoca cadros diferentes segundo a dose inxerida e a sensibilidade particular de cada persoa. En casos leves aparecen xa nas primeiras 24 horas síntomas gastrointestinais, como náuseas, vómitos, dores abdominais e diarrea. Nos casos graves pode observarse unha sintomatoloxía nerviosa máis característica, con amnesia (perda da memoria), debilidade, confusión, somnolencia e vertixe. Os danos neurolóxicos poden ser permanentes e, en ocasións, a intoxicación pode ser mortal.
O primeiro caso estudado de intoxicación por ASP data de 1987, nun gromo no Canadá por consumo de mexillóns. Aínda que o ácido domoico xa era coñecido nas algas non se sabía que puidese provocar intoxicación no consumidor.
A toxina pode detectarse, ademais de nos moluscos, en crustáceos e peixes. Análise
O método oficial para a cuantificación da toxina ASP é a cromatografía líquida de alta resolución (CLAE ou a forma inglesa, HPLC).
A normativa vixente (Regulamento CE nº 853/2004 polo que se establecen normas específicas de hixiene dos alimentos de orixe animal) fixa un límite máximo de 20 microgramos de ácido domoico por gramo de vianda (corpo enteiro do molusco ou calquera parte cosumible por separado). Control
A única medida de control contra a intoxicación por certas biotoxinas é a vixilancia da evolución dos dinoflaxelados na auga de mar e as mostraxes periódicas de moluscos nas distintas zonas de produción. Cando os resultados destes controis indican que os niveis de toxina alcanzan os límites considerados seguros, dítase a prohibición de extracción de moluscos ata que sucesivos controis analíticos demostren o descenso da toxina nos moluscos e garantan a súa aptitude para o consumo.
Estes controis analíticos son realizados, de modo oficial, polas Consellerías de Pesca e Asuntos Marítimos e mais pola de Sanidade. Simultaneamente, os establecementos que comercialicen os moluscos (centros de depuración, cocedoiros ou fábricas de conservas), deben tamén realiza-los seus propios controis dentro dos seus programas de autocontrol (APPCC) como responsables que son da seguridade dos produtos que poñen no mercado.
Toxoplasmose

A toxoplasmose é unha enfermidade infecciosa ocasionada polo protozoo Toxoplasma gondii, un parasito intracelular obrigado. A toxoplasmose pode causar infeccións leves e asintomáticas, así como infeccións mortais que afectan maiormente ao feto, ocasionando a chamada toxoplasmose conxénita. Tamén pode revestir gravidade cando afecta a inmunodeprimidos como infectados polo VIH sen tratamento antiretroviral efectivo.
Considérase a enfermidade como unha zoonose, o cal significa que, de modo habitual, transmítese desde os animaies aos seres humanos a través de diferentes vías de contaxio, sendo os hospedadores definitivos o gato e outras seis especies de felinos.
As medidas de prevención son particularmente importantes nas mulleres embarazadas e consisten en normas xerais de hixiene para evitar a transmisión por alimentos ou auga contaminada, non consumir carne crúa ou mal cociñada e evitar o contacto con feces de gato. Historia
Foi demostrado por primeira vez en 1908 por Nicolle e Manceaux en roedores do norte de África e, no mesmo ano, por Splendore no Brasil; demostrouse definitivamente que o toxoplasma producía unha enfermidade no ser humano en 1939 cando Wolfe, Cosen e Paine describiron varios casos de encefalomielitis neonatal fatal causados por infeccións conxénitas deste parasito. Pouco despois atopáronse varios casos dunha infección adquirida, pero o parasito espertou interese só como axente causal dunha enfermidade conxénita rara. A capacidade patóxena do parasito fíxose máis evidente coas descricións case simultáneas de probas cutáneas, de fixación de complemento e de tinción, e posteriormente, doutras probas diagnósticas. Estas probas empregáronse dabondo para demostrar que Toxoplasma frecuentemente infecta o ser humano e os animais, e que a toxoplasmose conxénita é só unha manifestación illada da variedade de manifestacións dunha enfermidade relativamente común.
Toy Story

Toy Story é un filme de animación xerado por computadora de Pixar e Walt Disney Pictures. Estreouse nos Estados Unidos o 22 de novembro de 1995.
Foi a primeira longametraxe totalmente animada por computadora e o primeiro proxecto importante de Pixar no cine. Sinopse
A familia de Andy mudarase de casa e os xoguetes fan unha reunión para afinar os últimos detalles da mudanza. Ó remate da reunión lembran que ese día é o aniversario de Andy, polo que a maioría dos xoguetes teñen medo de ser substituído por algún novo agasallo. Woody, o xoguete preferido de Andy, chama á calma e envía a un grupo de soldados verdes á festa de aniversario para que nomeen os regalos que reciba Andy. Cando acaban todos os agasallos e entre eles non hai ningún xoguete, a nai de Andy saca un agasallo que tiña escondido e pásallo ó fillo. Antes de que os soldados informen da identidade do regalo, os nenos soben ó cuarto de Andy correndo e os xoguetes volven ás súas posicións orixinais. O agasallo que recibiu Andy era un xoguete chamado Buzz Lightyear, unha figura de acción espacial baseada no protagonista dunha serie de televisión.
Co paso do tempo Buzz capta toda a atención de Andy e Woody sente envexa. Woody crea un plan para acabar con Buzz e que as cousas volvan a ser como eran, lanza a Buzz desde a fiestra do cuarto de Andy, pero os demais xoguetes descobren o que fixo. Andy vai coa súa familia a comer pizza e leva a Woody, xa que Buzz non estaba. Buzz, quen seguira o automóbil, ataca a Woody e os dous quedan abandonados nunha estación. Woody e Buzz chegan ó lugar onde Andy ía ir, pero son atopados por Sid, veciño de Andy. Sid é coñecido por torturar a xoguetes e entregalos ó seu can para que os morda. Os dous esquecen as súas diferenzas para poder escapar da casa de Sid.
É Nadal e os xoguetes están novamente atentos ós agasallos de Andy, entre os que se encontran unha muller con faciana de pataca e un cachorro. Premios
1995
LAFCA - Best Animation
1996
Annie
Best Animated Feature
Best Individual Achievement: Animation
Best Individual Achievement: Directing
Best Individual Achievement: Music
Best Individual Achievement: Producing
Best Individual Achievement: Production Design
Best Individual Achievement: Technical Achievement
Best Individual Achievement: Writing
ASCAP - Top Box Office Films
CFCA - Best Original Score
Golden Reel - Best Sound Editing - Animated Feature
KCFCC - Best Animated Film
PGA Golden Laurel - Special Award of Merit
Universe Reader's Choice - Best Fantasy Film
Young Artist
Best Family Feature - Musical or Comedy
Best Performance by a Young Actress - Voiceover Role
Toño Salazar

Antonio Salazar, nado posiblemente en Cidade de Guatemala o 1 de xuño de 1897 e finado en Santa Tecla o 31 de decembro de 1986, foi un caricaturista, ilustrador e diplomático salvadoreño. Traxectoria
A obra de Salazar alcanzou un alto recoñecemento na primeira metade do século XX que chega até os nosos días. Enrique Gómez Carrillo denominábao "o príncipe dos caricaturistas". Era curmán de Salarrué.
Traballador independente

Un traballador independente, traballador freelance, traballador freelancer ou freelancer é unha persoa que traballa por conta propia nunha profesión, ofrecendo o seu traballo a outros ou aceptando encargos deles, normalmente cobrando por traballo entregado e sen vinculación contractual expresa. Características
Os campos onde é común o traballo freelance inclúen o xornalismo e outras formas de escrita, a programación informática, o deseño gráfico, a consultoría, a fotografía e moitos outros servizos profesionais e creativos. A etimoloxía da palabra deriva do termo medieval inglés usado para un mercenario, (free-lance ou lanza-independente), é dicir, un cabaleiro que non servía a ningún señor en concreto e cuxos servizos podían ser alugados por calquera.
A práctica freelance varía moito duns traballadores a outros: mentres algúns requiren aos seus clientes a sinatura de contratos escritos, outros poden realizar o traballo en base a acordos verbais. Algúns freelancers poden proporcionar estimacións escritas do traballo e solicitar anticipos a conta dos seus clientes, mentres para outros isto non é práctico ou necesario. O pago do traballo independente tamén varía moito duns casos a outros: algúns poden facturar por día ou hora de traballo, mentres que outros van cobrando segundo o traballo realizado ou mesmo ao terminar este.
Internet abriu moitas posibilidades para os freelance, especialmente para aqueles que traballan en países con man de obra barata, normalmente dedicados á programación informática e tecnoloxías da información en xeral. Valoración do traballo dos freelancers
O traballo de freelancer reserva sorpresas tanto positivas como negativas. Entre as positivas podemos citar a liberdade de horario, a flexibilidade de orzamentos e os desafíos constantes, provocados polos cambios sucesivos de ambiente de traballo. Porén, existen obstáculos algunhas veces como a falta de liquidez financeira, o escaso recoñecemento social e a captación de novos proxectos.
Tense considerado que a maneira máis atinada de evitar estes contratempos é percorrer a un ciclo inicial de planeamento persoal, que inclúa pequenos puntos de verificación ao longo do traxecto. Este planeamento tenderá a ser maior ou menor, de acordo coa área escollida. Postos ocupados por freelancers
É común que os traballadores freelancer desenvolvan funcións como: Redacción
Reportaxe
Edición web
Fotografía
Programación
Xerencia de proxectos
Música
Arquitectura
Ilustración
Dirección de arte
Traballador, traballadora

Un traballador é unha persoa que coa idade legal suficiente, e de forma voluntaria presta os seus servizos retribuídos. Cando non ten a idade suficiente, considérase traballo infantil. Se non presta os servizos de forma voluntaria, considérase escravitude.
Estes servizos poden ser prestados dentro do ámbito dunha organización e baixo a dirección doutra persoa física ou persoa moral, denominada empregador ou empresario; ou ben como traballador independente ou autónomo, sendo o seu propio dono.
En España a regulación principal do traballador está contida no Real Decreto Lexislativo 1/1995, de 24 de marzo (B. O. E. 29-03-1995), polo que se aproba o texto refundido da Lei do Estatuto dos Traballadores. Ademais, o propio traballador, en función do emprego ou sector laboral ó que pertenza, ten o seu propio marco regulatorio, denominado Convenio colectivo.
Traballo cooperativo

O traballo cooperativo é o traballo realizado en colaboración entre diferentes traballadores nunha cooperativa.
Historicamente o traballo cooperativo desenvolveuse en diferentes sectores, como a gandería, agricultura, pesca, industria ou servizos. Na actualidade, mercé ás novas tecnoloxías, os diferentes traballadores poden estar afastados fisicamente uns dos outros.
Traballo doméstico

O traballo doméstico ou traballo do fogar é todo traballo, remunerado ou non, realizado no ámbito do fogar, desde os actos organizativos dunha casa ou propiedade até a realización de cada unha das actividades domésticas, incluíndo cociñar, limpar, facer a coada ou reparar danos.
A persoa que realiza este traballo de forma remunerada é denominada traballador ou traballadora doméstica, mentres a persoa que o fai sen unha retribución formal adoita ser denominada ama ou amo de casa.
Na maior parte do mundo, a maioría do traballo doméstico, tanto remunerado como o que non, é realizado por mulleres.
Traballo por quendas

Traballo por quendas é unha modalidade laboral na que o traballador pode realizar a súa tarefa ó longo das 24 horas do día.
O día queda pois dividido en quendas, ou intervalos de tempo durante os cales diferentes grupos de traballadores realizan a súa tarefa.
Con este termo, e as súas repercusións negativas para a saúde, englóbase tanto ós traballadores que sempre teñen horario nocturno, como aqueles cuxos horarios alternan, e unhas veces son en horas de noite, e outras non.
En medicina e epidemioloxía, o traballo por quendas é considerado un factor de risco para algúns problemas de saúde, xa que as perturbacións do ritmo circadiano poden facer medrar a probabilidade de chegar a desenvolver doenzas cardiovasculares, problemas cognitivos, diabetes e obesidade, entre outras patoloxías. O traballo por quendas pode tamén ter repercusións nas relacións conxugais, familiares e persoais.
Traballo produtivo e improdutivo

O traballo produtivo refírese a aquel traballo que ten a capacidade de modificar o valor de uso das mercadorías ou de proporcionar servizos, xerando a riqueza material e non material que sostén á sociedade. Nun sistema socioeconómico capitalista, ademais, os capitalistas poden apropiarse de parte desa riqueza en forma de plusvalía.
En contraposición, o traballo improdutivo é aquel orientado ao mantemento da orde social baseado en clases sociais e que non xera riqueza por si só (como o goberno, as forzas armadas, o mantemento da propiedade privada ou as operacións financeiras entre outras).
Tanto o traballo produtivo como o improdutivo poden ser asalariados, sendo a riqueza xerada polo produtivo a responsable do mantemento tanto dos traballadores produtivos como dos improdutivos, así como da clase capitalista.
Trátase de conceptos centrais en economía política clásica cuxa concreción foi variando ao longo do tempo. Foron expostos primeiramente pola escola fisiocrática, para, máis tarde, ter importantes contribucións de Adam Smith e ser finalmente precisados pola crítica de Karl Marx e o posterior desenvolvemento da teoría marxista.
Traballo reprodutivo

O traballo reprodutivo ou traballo da reprodución refírese tanto ao traballo necesario para a reprodución humana realizada pola muller ao longo da historia (embarazo, parto ou lactación) como ao conxunto de atencións e coidados necesarios para o sustento da vida e a supervivencia humana: alimentación, coidados físicos e sanitarios, educación, relacións sociais, apoio afectivo e psicolóxico ou mantemento dos espazos e bens domésticos.
Denomínase traballo reprodutivo para diferenciar do traballo produtivo dirixido a xerar bens e servizos. Fronte ao traballo produtivo, asalariado e recoñecido socialmente nas sociedades industrializadas, o traballo da reprodución non se recoñece nin económica nin socialmente. As mudanzas sociais no ámbito produtivo e reprodutivo obrigan a repensar a tradicional e desigual distribución de cargas entre mulleres e homes ben como o recoñecemento social e económico do traballo reprodutivo.
Traballo social

Traballo social é unha profesión anteriormente coñecida como Asistencia Social.
A definición adoptada na Reunión Xeral celebrada en Montreal, en xullo de 2000 pola FITS, e máis recentemente pola, Asociación Internacional de Escolas de Traballo Social (IASSW) é a seguinte: O profesional encargado de exercer esta profesión é o Traballador Social, anteriormente coñecido como Asistente Social.
As funcións primordiais deste profesional, Traballador Social, son: Detección, coñecemento e valoración das necesidades sociais e recursos existentes do municipio, a través da observación, atención da demanda e a investigación.
Planificación e programación dos recursos e servizos necesarios para atender os problemas e necesidades detectados.
Avaliación de problemas e derivación para a atención dos mesmos cara aos distintos servizos existentes cando así o requira o caso.
Promoción da toma de conciencia polas comunidades e individuos dos seus problemas, facilitándolles a participación nas tarefas comunitarias, impulsando o asociacionismo e fomentando actitudes e conciencia solidaria.
Promoción do desenvolvemento local a través de información e orientación individual e colectiva, así como apoio ós grupos portadores de iniciativas, negociación con empresarios, e tódalas accións que impliquen a incentivación socio-económica do municipio.
Axuda á integración de individuos, familias e grupos que o precisen, favorecendo solucións de reinserción social, evitando situacións de marxinación e/ou exclusión social.
Información, asesoramento, orientación e intervención técnica para resolución das situacións de necesidade e conflito a nivel individual e colectivo.
Xestión e tramitación administrativa de recursos e prestacións.
Trachelospermum jasminoides

Trachelospermum jasminoides é unha especie de planta da familia Apocynaceae, orixinaria do leste e sueste de Asia (o Xapón, Corea, Vietnam e sur da China). Descrición
É unha planta leñosa de follaxe persistente, que medra ata os dez metros de alto se se terma nunha estrutura, pérgola ou calquera outra superficie vertical, xa que en ausencia desta conforma unha mata densa case globosa.
Os seus talos delgados e fortes, poden alcanzar lonxitudes de ata 7m. Ten tolerancia a ambientes algo salinos.
As follas son sinxelas, opostas, ovais a lanceoladas, medindo entre 3 e 8 cm de longo e de 1, 5 a 2, 5 cm de ancho. Presentan unha cor verde escuro lustroso na cara e máis clara no envés.
As flores son brancas, cun diámetro de 1 a 2 cm, cunha corola en forma de tubo que se abre en 5 pétalos. Son moi perfumadas.
O froito é un folículo de 10 a 25 cm de longo, e de 3 a 10 mm de ancho que contén numerosas sementes.
Tracking and Data Relay Satellite

Tracking and Data Relay Satellite ou TDRS é unha serie de satélites de comunicacións en órbita xeoestacionaria dos Estados Unidos usado para dar cobertura a satélites artificiais e naves espaciais en órbita terrestre. Características
A rede de satélites TDRS da servizo a satélites militares e científicos dos Estados Unidos e deu servizo aos transbordadores espaciais. Permiten manter contacto en todo momento cos vehículos en órbita sobre calquera punto do planeta sen depender de estacións terrestres. Os satélites TDRS caracterízanse por estar alimentados por paneis solares e dispoñer de dúas grandes antenas parabólicas, ademais doutras máis pequenas. A serie de satélites vai pola terceira xeración.
TDRS 1, 2, 3, 4, 5, 6 e 7 (TDRS A, B, C, D, E, F e G)
Os primeiros seis satélites TDRS supuxeron poder manter contacto case permanente con naves ó longo de toda a súa órbita. Cos seis satélites despregados se podía seguir ata 25 vehículos en órbita á vez. Estabilízanse nos tres eixos, teñen unha masa de 2268 kg e usan un deseño modular para reducir custos. Foron fabricados por TRW e os seus paneis xeneran ata 1700 W de potencia que alimentan baterías de níquel-cadmio usadas nos momentos de eclipse. Cada satélite usa varios transpondedores en banda C, banda S e banda Ku. Os seis primeiros TDRS foron lanzadores mediante transbordadores espaciais, co primeiro quedando nunha órbita máis baixa do planeada ao fallar a etapa de propelente sólido que debía levalo á órbita xeoestacionaria (á que chegou máis tarde usando os propulsores do propio satélite) e co segundo sendo destruído no accidente do transbordador espacial Challenger. TDRS 7, lanzado en 1995, foi construído como substituto de TDRS 2.
TDRS 8, 9 e 10 (TDRS H, I e J)
A segunda xeración de satélites TDRS foi construída por Boeing Satellite Systems. Son tres satélites de 3192 kg de masa que usan o bus BSS-601 e lanzados entre 2000 e 2002 usando foguetes Atlas 2A. Ademais de transpondedores en banda S e Ku levan transpondedores en banda Ka para aumentar a súa capacidade, chegando a poder recibir a 800 Mbps e a transmitir a 25 Mbps. Os seus paneis solares xeneran ata 2300 W de potencia, usando baterías de hidruro de níquel.
TDRS 11, 12 e 13 (TDRS K, L e M)
A terceira xeración de satélites TDRS foi tamén construída por Boeing pero usando o bus BSS-601HP, cunha masa de 3454 kg. Foron lanzados entre 2013 e 2017 usando foguetes Atlas 5.
Tractatus theologico-politicus

O Tractatus theologico-politicus ou Tratado teolóxico-político é un tratado de filosofía do pensador holandés Baruch de Spinoza (1632-1677), publicado orixinalmente en neolatín en 1670. Trátase dun dos textos máis importantes e polémicos da modernidade. O seu obxectivo é "liberar ao individuo do xugo da superstición e da autoridade eclesiástica". No libro, Spinoza expón a súa opinión sobre as relixións xudía e cristiá da súa época, ao tempo que analiza criticamente a Biblia, en particular o Antigo Testamento. Tamén explora a cuestión dos roles da relixión e do estado, concluíndo que o modelo político ideal é unha democracia que garanta a liberdade de expresión e de relixión, como o Amsterdam da súa época.
A obra foi descrita como "un dos sucesos máis significativos da historia intelectual europea", ao sentar as bases do liberalismo, o secularismo e a democracia. Contexto histórico
A tolerancia relixiosa da que se oufanaba a República dos Países Baixos comezou a poñerse en cuestión cara a mediados do século XVII. A guerra contra Inglaterra polo control das rutas comerciais e os dominios imperiais afectou á economía do norte dos Países Baixos. Os líderes conservadores da Igrexa Reformada Neerlandesa coaccionaron ás autoridades civís para limitar a liberdade de expresión e a circulación de ideas contrarias ao seu dogma. Esta esfera política conservadora aspiraba a recuperar a posición de estatúder ou xefe de estado para a Casa de Orange.
Durante o primeiro período sen estatúder (1650-1672), Johan de Witt exerceu a xefatura do estado, aplicando unha política de tolerancia relixiosa que contribuíu á prosperidade do país. As persoas xudías, que constituían unha parte esencial do sector comercial, podían practicar abertamente a súa relixión. Existían tamén moitas seitas cristiás que contribuíron á base relixiosa e intelectual da República. Algúns disidentes comezaron a contradicir ás autoridades relixiosas e, incluso, á relixión mesma. Entre eles atopábase o propio Spinoza, que acabou por ser expulsado da comunidade xudía de Amsterdam en 1656. Así mesmo, un dos seus amigos, Adriaan Koerbagh (1633-1669), publicou dúas obras criticando a relixión. Estes libros tiveron unha ampla difusión ao estar escritos en holandés e non en latín, o que chamou a atención das autoridades, que ordenaron o seu arresto. Koerbagh faleceu en prisión pouco tempo despois. O seu pasamento foi un duro golpe para Spinoza, que en resposta empezou a redacción do Tractatus theologico-politicus. Comprendendo o perigo de escribir en vernáculo, decidiu empregar o latín. A diferenza da súa obra mestra, a Ética demostrada segundo a orde xeométrica (1677), o Tratado é un texto máis accesible, centrado na relixión e a política e non na metafísica. Estrutura
A obra consta de 20 capítulos e un prefacio. A meirande parte dos capítulos versa sobre temas relixiosos, namentres os derradeiros cinco falan sobre o estado. A seguinte listaxe recolle os seus títulos:
Tracto de poliglutamina

Un tracto de poliglutamina ou tracto poliQ é unha porción dunha proteína consistente nunha secuencia de varias unidades de glutamina. Un destes tractos consta normalmente de dez ata uns poucos centos de ditas unidades.
Unha multitude de xenes, en varias especies eucarióticas (incluíndo os humanos), contén varias repeticións do triplete de nucleótidos CAG ou CAA. Cando o xene se traduce a proteína, cada un destes tripletes dá lugar a unha unidade do aminoácido glutamina, o que ten como resultado a formación dun tracto de glutamina. Diferentes alelos deses xenes adoitan ter distinto número de tripletes, xa que a secuencia altamente repetitiva tende a contraerse e expandirse.
Poden aparecer diversos trastornos neurodexenerativos herdables, chamados enfermidades da poliglutamina, se unha mutación causa que un tracto de poliglutamina nun xene específico se faga demasiado longo. Algúns exemplos importantes destas doenzas son a ataxia espiñocerebelar e a enfermidade de Huntington. Crese que as células non poden eliminar correctamente as proteínas que teñen tractos de poliglutamina moi longos, o que co tempo dana ás neuronas. Canto maior é o tracto de poliglutamina, antes na vida aparecen estas doenzas. Historia
As secuencias de nucleótidos que codifican un tracto poliQ de excesiva lonxitude foron descubertos primeiramente no xene que codifica o receptor Notch. A variación da lonxitude deste tracto poliQ de Notch, causado pola inestabilidade da repetición do triplete, atopouse despois que causaba defectos no desenvolvemento. A importancia de tractos expandidos de maneira similar en humanos fíxose evidente cando se encontrou que a presenza destes tractos poliQ podía explicar a enfermidade de Huntington e varias ataxias espiñocerebelares. En xeral, en varios trastornos neurodexenerativos están implicadas expansións de repeticións de nucleótidos en secuencias codificadoras de proteínas.
Tractor eiruga

Un tractor eiruga é un dispositivo de tracción utilizado principalmente en vehículos pesados, como carros de combate e tractores, ou outro tipo de vehículos. Consiste nun conxunto de elos modulares que permiten un desprazamento estábel en terreos irregulares. A maioría das eirugas forman parte dun cinto flexíbel cun conxunto de elos ríxidos unidos uns a outros fortemente. Os elos axudan ao vehículo a distribuír o peso nunha superficie maior que a que tivese co emprego de rodas, e isto fai que poida moverse por un número maior de superficies sen afundirse debido ao seu propio peso. Por exemplo, a presión que exerce un automóbil sobre o chan é igual aproximadamente a 207 kPa, namentres que as setenta toneladas que pesa un tanque M1 Abrams exercen unha presión sobre o firme de 103 kPa. Historia
En 1826 o enxeñeiro británico George Cayley patentara unha eiruga mecánica coa denominación de "universal railway" ou ferrocarril universal. No ano 1837 o inventor ruso Dmitry Zagryazhsky deseñou unha especie de vehículo con tramos móbiles e que patentou o mesmo ano. Porén, debido a unha gran falta de fondos non puido elaborar un prototipo. Como resultado a súa patente foi esquecida no ano 1839. En 1846, o enxeñeiro británico James Boydell patentou unha "roda ferroviaria sen fin". Os tractores empurrados a vapor empregaban unha forma de eiruga que foi probada pola alianza occidental durante a Guerra de Crimea na década de 1850. Unha eiruga efectiva foi inventada e construída por Alvin Lombard, que a patentou no ano 1901.
Hornsby/Holt
Tras o comezo das operacións de Lombard, Hornsby en Inglaterra manufacturou canto menos dous vehículos "guiados por eirugas", e a súa patente foi posteriormente adquirida por Holt en 1913, permitindo a Holt ser popularmente coñecido como o "inventor" dos tractores eiruga. Hornsby fixo unha versión para o exército británico que posteriormente sería a inspiración dun "tanque". Exemplos
O tractor eiruga foi o fundamento do deseño da tracción dos carros de combate.
Os tractores cunha pa diante son os denominados bulldozers, e adoitan ser usados na construción para mover terra.
A eiruga foi empregada nalgúns dos vehículos do campo como axuda á agricultura.
Tractor Marshall
O transbordador espacial transportábase á súa base de lanzamento mediante unha gran eiruga transportadora.
O vehículo con eiruga máis grande do mundo é a escavadora alemá Bagger 288.
Tradescantia fluminensis

Tradescantia fluminensis, coñecida popularmente como orella de gato, herba da fortuna e amor de home, é unha especie de planta do xénero Tradescantia.
Tradicionalismo

O tradicionalismo, na historia da filosofía, é a tendencia a sobrevalorar a tradición en canto ao conxunto de normas e costumes herdados do pasado. Trátase dunha postura conservadora fronte aos cambios, xa sexan de pequena ou gran magnitude. Cando un cambio é de gran magnitude denomínaselle revolución. Polo que os tradicionalistas son considerados contrarrevolucionarios ou reaccionarios. O tradicionalismo baséase en que a verdade é unha revelación divina. O erro, como se entende hoxe día, non é aprendizaxe, senón un castigo, polo tanto, a verdade non é asunto da razón, senón da autoridade, transmitada pola tradición.
Tradición

Tradición é cada un daquelas pautas de convivencia que unha comunidade considera dignas de constituírse como unha parte integral dos seus usos e costumes. A tradición adoita versar xenericamente sobre o conoñecemento e tamén sobre principios ou fundamentos socioculturais selectos, que por consideralos especialmente valiosos ou acertados preténdese que se estendan ao común, así unhas xeracións os transmitirán ás seguintes a fin de que se conserven, se consoliden, se adecúen a novas circunstancias. Tamén se chama tradición aos patróns que poden formar idiosincrasias, como as tradicións: exipcia, grega, romana etc. O cambio social altera o conxunto de elementos que forman parte da tradición.
Tamén se emprega a locución tradición popular para aludir aos valores, crenzas, costumes e formas de expresión artística característicos dunha comunidade, en especial a aqueles que se transmiten por vía oral. O tradicional coincide así, en gran medida, coa cultura e o folclore ou a sabedoría popular, como nos refraneiros. Etimoloxía
A palabra provén do substantivo latino traditio, e este á súa vez do verbo tradere, «entregar». René Guénon
A palabra tradición ten un sentido particular nos escritos do metafísico francés René Guénon. Con ela alude Guénon a contidos e prácticas trasmitidos durante séculos que manteñen aberta unha vía de acceso á verdade absoluta do home e a relación deste con Deus e a creación. Esta tradición é única para toda a humanidade (Traditio perennis), e maniféstase de forma superficialmente distinta nos diferentes pobos e relixións, variando segundo o contexto, pero mantendo sempre intacta a parte interior ou esotérica que é inalterable e incomunicable (pois precisa da propia experiencia ou iniciación). A cadea rómpese coa época moderna, na que se perde (agóchase) a tradición verdadeira e só persisten sucedáneos (a vistas dos non iniciados) que non remiten a ningunha realidade trascendente, pois se trata só de manifestacións físicas reproducibles, e non de realidades interiores que se externalizan a través de múltiples formas, axustándose aos límites estabelecidos pola mesma tradición. Vicente Aleixandre
A visión conservadora da tradición ve en ela algo que preservar de maneira fiel e acrítica. Desde unha perspectiva aberta ao cambio apréciase, pola contra, que a vitalidade dunha tradición depende da súa capacidade para renovarse, podendo modificar a súa forma para adaptarse a novas circunstancias, sen perder por iso o seu sentido.
O poeta Vicente Aleixandre destaca esta capacidade creadora da tradición ao escribir no seu discurso de recepción do premio Nobel: Tradición y revolución. He ahí dos palabras idénticas (Tradición e revolución. Velaí dúas palabras idénticas. ).
Tradición (filoloxía)

En filoloxía, ou crítica textual, enténdese por tradición o conxunto dos tes testemuños que transmiten unha obra. Pode ser: Directa cando ten intención de transmitir un texto dado.
Indirecta cando un texto ou parte del se transmite grazas ás citas que del fai outro autor.
Tradición oral

Defínese como tradición oral a forma de transmitir desde tempos anteriores a cultura, a experiencia e as tradicións dunha sociedade a través de relatos, cantos, oracións, lendas, fábulas, conxuros, mitos, contos etc. Historia e características
Transmítese de pais a fillos, de xeración a xeración, chegando ata os nosos días, e ten como función primordial a de conservar os coñecementos ancestrais a través dos tempos. Dependendo do contexto os relatos poden ser antropomórficos, teogónicos, escatolóxicos etc.
Desde épocas remotas en que os seres humanos comezaron a comunicarse a través do fala, a oralidade foi fonte de transmisión de coñecementos, ao ser o medio de comunicación máis rápido, fácil e utilizado. Esta forma de transmisión adoita distorsionar os feitos co paso dos anos, polo que estes relatos sofren variacións nos xeitos de contarse, perdendo ás veces o seu sentido inicial.
A tradición oral foi fonte de grande información para o coñecemento da historia e costumes de gran valor fronte aos que defenderon a historiografía como único método fiable de coñecemento da Historia e da vida. A sociedade occidental actual perdeu e segue perdendo en grande medida as tradicións orais, e na actualidade en moitas culturas só aparecen recollidas nos mellores casos en libros, sons ou vídeos; esta perda da tradición oral debeuse e débese principalmente ao grande influxo actual dos medios de comunicación, que en moitos casos fan diminuír a comunicación familiar e a transmisión da cultura tradicional, así como a novos cambios nos hábitos da vida onde as tecnoloxías son máis valoradas que as tradicións.
Tradutoloxía

A tradutoloxía é a disciplina científica que estuda sistematicamente a teoría, a descrición e a aplicación da tradución e a interpretación, así como as mesmas en conxunto. É importante neste sentido distinguila da tradución ou interpretación como actividade (propiamente ditas) e da tradución ou interpretación como produto (texto traducido ou traducto, discurso interpretado). Dado o seu carácter multidisciplinar, a tradutoloxía toma prestados moitos conceptos e procedementos doutros campos de estudo. Entre eles atópanse a literatura comparada, a informática, a historia, a lingüística, a filoloxía, a filosofía, a psicoloxía social, a semiótica ou a terminoloxía.
Tradutores na portada

«Translators On The Cover» (ou «#TranslatorsOnTheCover»; traducible como Tradutores na portada) é unha campaña impulsada pola Sociedade de Autores do Reino Unido, que avoga polo recoñecemento dos tradutores mediante a inclusión dos seus nomes nas portadas dos libros, xunto ao nome do autor da obra orixinal. A iniciativa busca visibilizar o papel que desempeñan os tradutores á hora de facer que a literatura sexa accesible a un público máis amplo, superando as barreiras lingüísticas e culturais. Orixe
A campaña xurdiu como parte de esforzos máis amplos para mellorar o recoñecemento e as condicións laborais dos tradutores na industria editorial. A iniciativa foi lanzada pola Sociedade de Autores (SoA), unha organización profesional que representa a escritores, ilustradores e tradutores no Reino Unido. O seu apoio xorde da tendencia histórica a marxinar aos tradutores no proceso editorial, e as súas contribucións adoitan recoñecerse só en seccións menos visibles dos libros, como a páxina de dereitos de autor ou os agradecementos. A campaña foi creada para abordar este descoido e fomentar unha maior valoración do traballo dos tradutores, quen desempeña un papel esencial á hora de levar a literatura global a novos públicos.
Unha das súas promotoras máis destacadas é Jennifer Croft, unha recoñecida tradutora e escritora estadounidense. Croft foi unha firme defensora dos dereitos dos tradutores, chamando a atención sobre as súas contribucións ás obras literarias, que a miúdo se pasan por alto. En 2021, publicou un artigo de opinión en The Guardian, no que defendía a inclusión dos nomes dos tradutores nas portadas dos libros. O seu defensa gañou forza, en particular despois de que compartise o Premio Man Booker Internacional 2018 coa autora polaca Olga Tokarczuk pola novela Flights, que ela traduciu. En 2021, coincidindo co Día Internacional da Tradución, xunto ao escritor e ilustrador inglés Mark Haddon, e en colaboración coa Sociedade de Autores do Reino Unido; Croft iniciou a campaña #TranslatorsOnTheCover a maneira de hashtag viral nas redes sociais, á cal adheriron autores como Neil Gaiman, Philip Pullman, Bernardine Evaristo, entre outros.
Trainspotting

Trainspotting é un filme británico de comedia negra dirixido por Danny Boyle que se estreou no Reino Unido o 23 de febreiro de 1996. Baséase na novela homónima de Irvine Welsh. Está protagonizado por Ewan McGregor, Ewen Bremner, Jonny Lee Miller, Kevin McKidd, Robert Carlyle e Kelly Macdonald, no seu debut como actriz.
O guión, escrito por John Hodge conta a historia dun grupo de adictos á heroína nunha área economicamente deprimida de Edimburgo e o seu paso pola vida. Alén da adicción ás drogas, o filme tamén explora a pobreza urbana e a desgraza da "culturalmente rica" Edimburgo.
O filme foi clasificado no posto número 10 polo British Film Institute (BFI) na súa lista dos 100 mellores filmes británicos do século XX. No 2004, o filme foi escollido como o mellor filme escocés de tódolos tempos segundo unha enquisa xeneralizada ó público. Unha secuela, T2 Trainspotting, foi estreada en xaneiro de 2017. Sinopse
Mark Renton, un mozo escocés, e os seus amigos son adictos á heroína, o que significa que viven fóra da realidade, nun mundo aparte. Dentro do grupo hai un psicópata alcohólico e violento, un rapaz desesperado, un mullereiro cun coñecemento enciclopédico sobre Sean Connery e un entusiasta do deporte. Personaxes
Ewan McGregor como Mark "Rent Boy" Renton
Ewen Bremner como Daniel "Spud" Murphy
Jonny Lee Miller como Simon "Sick Boy" Williamson
Robert Carlyle como Francis "Franco" Begbie
Kevin McKidd como Tommy MacKenzie
Kelly Macdonald como Diane Coulston
Peter Mullan como Swanney "Mother Superior"
Eileen Nicholas como Mrs. Renton
James Cosmo como Mr. Renton
Susan Vidler como Allison
Pauline Lynch como Lizzy
Shirley Henderson como Gail
Irvine Welsh como Mikey Forrester Galardóns e nomeamentos
1996: Nomeado ó Oscar: mellor guión adaptado.
1995: Premios BAFTA: Mellor guión adaptado. Nomeado a mellor filme británico.
Traizón

En Dereito, a traizón refírese a un conxunto de crimes que engloban os actos máis extremos en contra do país de cada un.
Familiarmente, a traizón consiste en defraudar a familia, amigos, grupo étnico, relixión, ou outro grupo ao cal poida pertencerse, facendo o contrario ao que os outros esperan. A miúdo, cando se acusa de traidor, tales acusacións son controvertidas e disputadas, cando a persoa non pode identificarse co grupo do cal é membro, ou do contrario está en desacordo cos líderes do grupo que fan o cargo. Dimensión xurídica
En termos legais, a traizón consiste nunha conduta desleal cara a nación. Cada estado determina taxativamente para si os actos que implican o crime de traizón, algúns dos máis tipificados son: Sublevarse ou incitar a outros a sublevarse contra a autoridade do estado.
Conspirar contra o goberno, intento de golpe de estado.
Asasinato ou intento de asasinato de altas autoridades do estado.
Pensar ou difundir ideas contrarias a orde estabelecida polo estado.
Terrorismo.
Colaborar ou asociarse con estados declarados "non gratos" ou inimigos da nación.
Cooperar ou colaborar con outras nacións durante período de estado de guerra.
Evasión fiscal
España
No Dereito español, o Código Penal recolle os delitos de traizón no Capítulo I do Título XXIII (artigos 581 a 588). Dimensión política
Politicamente, o termo "traidor" foi usado como un epíteto entre disidentes dun mesmo partido ou entre membros de distintos partidos para anular o capital político alleo. Tamén se recorre, de forma máis xenérica, a cualificar de traidores a funcionarios no poder que son percibidos como incumpridores dos deberes públicos prescritos polo estado, con independencia de que se poida verificar ou probar algunha acción traizoeira.
Nunha guerra civil ou insurrección, os gañadores poden xulgar aos perdedores como traidores. De feito, na práctica, unha das condicións para enfrontarse a un xuízo por traizón é atoparse no bando perdedor. Por exemplo: Bruto, Quisling, Petain ou Sadam Hussein tivesen sido homenaxeados como heroes se tivesen vencido e Gunga Din, Bolívar, Stephen F. Austin ou La Malinche terían sido axustizados co cargo probado de traizón, se tivesen pertencido ao bando derrotado.
En certos casos, como na lenda da puñalada polas costas o Dolchstoßlegende, a acusación de traizón cara a amplos sectores da sociedade constituíu unha mensaxe política unificadora para o grupo que a sostiña e a criminalización de quen a padeceron, os xudeus e esquerdistas.
Tralkoxidium

O Tralkoxidium é un herbicida de post-emerxencia contra Avea, Ballico e outras gramíneas nos cultivos de trigo, cebada e triticale.
Trammet

TramMet ou Tramvia Metropolità é unha compañía operadora do servizo do tranvía metropolitano de Barcelona chamado TRAM. É unha empresa joint venture de diferentes compañías do sector ferroviario e de transportes. Composición
Ata 2010 a composición era exlusivamente privada: Alstom Transporte, SA (20, 25%)
Alstom Transport, SA (5, 1%)
Comsa Conseciones, SL (12, 4%)
FCC Construcción, SA (19, 03%)
Veolia Transport, SA (1%)
CGT Corporación General de Transportes (1%)
Detrén, Compañía general de servicios moviliarios, SL (4, 82%)
Acciona Infraestructuras, SA (1, 165%)
Acciona Concesiones, SL (0, 75%)
Acciona (10, 485%)
Marfina, SL (18%)
Bansabadell Inversió Desenvolupament, SA, Sociedad Unipersonal (5%)
Société Générale, sucursal en España (1%).
O 2 de novembro de 2010 produciuse unha ampliación de capital e pasouse de 1220000 accións a 1284210. 32105 accións foron para Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya e 32105 accións máis para Ferrocarril Metropolità de Barcelona, SA. Servizos
Explota tanto o tranvía do Baix Llobregat (Trambaix) como o tranvía do Besòs (Trambesòs).
Tramo

En arquitectura, coñécese como tramo, termo proveniente do latín trameare (atravesar): Ás partes en que se divide unha nave en función da cuberta e os apoios.
Ao espazo graduado que hai nunha escaleira entre relanzos.
Tramontana

A tramontana (do latín: transmontanus-i, "máis aló das montañas", en catalán: tramuntana) é un vento forte e frío do norte, de orixe polar, que usa o Macizo Central francés e os Pireneos como zona de aceleración. É moi habitual na rexión francesa do Rosellón, na comarca catalá do Empordán e na illa de Menorca. Ten acadado refachos de máis de 200 km/h.
Tramoyes

Tramoyes é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Demografía
Trans-splicing

O trans-splicing ou trans-empalme é un tipo especial de procesamento do ARN mensaxeiro que se dá en eucariotas no que exóns pertencentes a dous transcritos primarios diferentes de ARN son enlazados polos seus extremos.
A diferenza del, o splicing "normal" ou cis-splicing procesa unha soa molécula. Por tanto, o trans-splicing orixina un transcrito final de ARN que procede de diversas transcricións da ARN polimerase no xenoma. Este fenómeno pode ser aproveitado para terapias moleculares para tratar produtos xénicos mutados.
O trans-splicing pode ser o mecanismo que está detrás de certas fusións de transcritos oncoxénicas.
O trans-splicing utilízano certos microorganismos, principalmente protozoos da clase Kinetoplastida para producir antíxenos de superficie variables e cambiar dun estadio do seu ciclo de vida a outro. O trans-splicing tamén se dá nos animais; por exemplo, no verme Caenorhabditis elegans é moi intenso.