proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Raíz

A raíz é un órgano das plantas, carente de follas, que serve para fixar a planta ó chan, de onde absorbe as materias nutritivas para o seu crecemento. Amais de absorber auga e sales minerais, ten outras dúas funcións: fixar firmemente a planta ao solo e almacenar substancias de reservas.
É común pensar que ás árbores, en especial as grandes, teñen unhas raíces moi profundas; mais é falso. As raíces teñen un crecemento en dirección inversa ás das pólas. Se estas medran en vertical, as raíces fano en horizontal. As raíces dunha árbore de sesenta metros non profundan na terra máis de tres metros; en cambio, esténdense horizontalmente por un terreo semellante a un campo de fútbol.
A pesar de estaren normalmente as raíces soterradas, estas necesitan osíxeno (o que hai na terra) para sobrevivir. De aí que sexa moi pouco frecuente que haxa árbores que poidan vivir en terreos anegados (os mangleiros tropicais), pois a auga impide a presenza de osíxeno no solo. As árbores que son quen de medrar en terreos pantanosos teñen dous tipos de raíces: Unhas que descenden en arco desde o tronco e ancoran a árbore na lama.
Outras, denominadas pneumatophoros ou raíces respiratorias, expostas ó aire para captar osíxeno.
No outono, nas zonas temperadas do planeta, dáse a caída da folla e, tamén, a morte de tódolos pelos das raíces. Estrutura interna
A estrutura interna da raíz dunha planta está formada por varias capas concéntricas. A epiderme é a capa que cobre a superficie das raíces novas, absorbe a auga e os sales minerais do solo e protexe os tecidos internos.
O córtex ocupa a meirande parte da raíz e está formado por:
O parénquima cortical contén células parenquimáticas con moitos espazos intercelulares entre elas que permiten a circulación de gases.
O endoderma é a capa mái interna do parénquima cortical, formada por un único estrato de células sen espazos intercelulares entre elas. As súas células presentan un engrosamento de suberina, imperméabel á auga, nas súas paredes radial e transversal, denominada banda de Caspary. A existencia desta banda condiciona o paso da auga e dos sales disolvidos, que para atresar as células endodérmicas débeno facer a través da membrana plasmática.
O periciclo atópase por dentro do endoderma, é unha capa única de células que dá orixe ás raíces laterais.
O cilindro vascular está formado polos tecidos condutores: o floema e o xilema. O primeiro deles está constituído polos vasos liberianos, mentres que o segundo o compoñen os vasos leñosos. Tipos de raíces
Tuberosas
Napiformes
Aéreas
Raíces zancos
Espiñentas
Respiratorias
Escaladoras
Raíz cúbica

En matemáticas, unha raíz cúbica dun número é aquela cantidade que multiplicada tres veces por ela mesma dá unha cantidade determinada, da cal é a raíz. En notación matemática escríbese x 3 {\displaystyle {\sqrt[{3}]{x}}} ou x1/3, é un número a tal que a3 x.
A raíz cúbica real y dun número real x pódese interpretar coa lonxitude que debe ter a aresta dun cubo para que o cubo teña un volume de x unidades. De aquí vén o nome de ráiz cúbica.
Raíz dunha función

En matemáticas, unha raíz dunha función f ( x ) {\displaystyle f(x)} é un elemento x {\displaystyle x} do dominio desta función tal que f ( x )
0 {\displaystyle f(x)
0}. Deste xeito, tamén se di cero da función.
Unha raíz dun polinomio é un cero da súa función polinómica.
O teorema fundamental da álxebra afirma que calquera polinomio non nulo ten como moito tantas raíces como grao ten o polinomio, e os dous números coinciden ao considerar raíces complexas (en xeral, as raíces nunha extensión alxebricamente pechada) contadas coas súas multiplicidades. Por exemplo, o polinomio f {\displaystyle f} de grao dous, definido por f ( x )
x 2 − 5 x + 6 {\displaystyle f(x)
x^{2}-5x+6} Ten as dúas raíces 2 {\displaystyle 2} e 3 {\displaystyle 3}, xa que f ( 2 )
22 − 5 ⋅ 2 + 6
0 e f ( 3 )
32 − 5 ⋅ 3 + 6
0 {\displaystyle f(2)
2^{2}-5\cdot 2+6
0\quad {\textrm {e}}\quad f(3)
3^{2}-5\cdot 3+6
0} Se a función é unha aplicación dos números reais aos números reais, entón os seus ceros son as coordenadas x dos puntos onde a gráfica intersecta co eixe das x. Solución dunha ecuación
Toda ecuación na variábel x pode ser reescrita como f ( x )
0 {\displaystyle f(x)
0} ao arrexuntar tódolos termos no lado esquerdo. Así, as solucións dunha ecuación son exactamente as raíces da función f. Noutras palabras, atopar o "cero dunha función" é unha frase equivalente a atopar unha "solución da ecuación obtida igualando a función a 0", e o estudo dos ceros de funcións é exactamente o mesmo que o estudo de solucións de ecuacións. Raíces de polinomios
Todo polinomio real de grao impar ten un número impar de raíces reais (contando multiplicidades); do mesmo xeito, un polinomio real de grao par ten que ter un número par de raíces reais. Como consecuencia, os polinomios reais de grao impar teñen que ter polo menos unha raíz real (porque 1 é o menor número enteiro impar), mentres que os polinomios de grao par poden non ter ningunha. Este principio pódese demostrar co teorema do valor intermedio: xa que as funcións polinómicas son continuas, o valor da función ten que cruzar o 0 no proceso de mudar desde valores negativos a positivos, ou viceversa.
Teorema fundamental da álxebra
O teorema fundamental da álxebra afirma que todo polinomio de grao n {\displaystyle n} ten n {\displaystyle n} raíces complexas, contando coas súas multiplicidades. As raíces non reais de polinomios cos coeficientes reais conforman parellas de complexos conxugados. Cálculo de raíces
Para calcular raíces de funcións, por exemplo funcións polinómicas, a miúdo cómpre o uso de técnicas especializados ou de aproximación (por exemplo, o método de Newton). Con todo, para algunhas funcións polinómicas, incluíndo aquelas de grao non maior a 4, pódense atopar tódalas súas raíces alxebricamente en termos dos seus coeficientes.
Raíña Vermella de Palenque

Coñécese como a Raíña Vermella á osamenta atopada no Templo XIII das ruínas arqueolóxicas de Palenque. Aínda que a súa identidade aínda non foi confirmada, as investigacións suxiren que podería tratarse de Tz'akbu Ajaw, tamén coñecida como Ahpo-Hel, quen era esposa do ahau Pakal “o Grande”. Achado
O 11 de abril de 1994, cando realizaba prácticas de escavación, a nova arqueóloga Fanny López Jiménez descubriu no Templo XIII de Palenque unha subestrutura, unha porta e un corredor que a levou a atopar tres recámaras, nunha das cales estaba o sartego da Raíña Vermella. O achado foi reportado a Arnoldo González Cruz, director do proxecto arqueolóxico da zona, quen puxo en marcha os traballos de rescate. O 18 de abril foi descuberta a tumba e o 16 de maio foi descuberto o sartego monolítico. O 31 de maio, Fanny, Arnoldo e o equipo de arqueólogos lograron entrar na cámara funeraria. O 1 de xuño, a lápida, que selara o sartego por máis de mil trescentos anos, foi removida do seu lugar. Sartego e osamenta
O sarctego mide 2, 40 m de longo por 1, 18 m de ancho, a cámara funeraria é un apousento abovedado que mide 3, 80 m por 2, 50 m. Sobre a lápida atopábanse un incensario e un malacate de óso, e ós lados do sarcófago os restos óseos dun neno no lado oeste e dunha muller no lado leste. De acordo ós rituais maias, tanto o neno como a muller corresponden a acompañantes ou vítimas sacrificadas para escoltar a un nobre na súa viaxe ó inframundo.
Debido a que o sarcófago non conta con inscricións, a identidade da osamenta non puido ser estabelecida, mais polas características e localización da tumba pódese concluír que se trata dunha persoa da máis alta xerarquía na sociedade maia. A osamenta foi cuberta con cinabrio, mineral composto de mercurio e xofre de cor vermella, que era utilizado para preservar os restos humanos. Precisamente pola pigmentación que adquiriron os restos mortais polo cinabrio, e porque pertenceu a unha muller, tal e como o confirmou o doutor Arturo Romano Pacheco ó observar os ósos da pelve, a osamenta foi bautizada como a Raíña Vermella. Primeiras investigacións
O esqueleto foi trasladado á Cidade de México para a súa análise. O doutor Romano estimou que a Raíña Vermella tiña unha altura de 1, 58 m e unha idade de trinta e oito a corenta anos no momento da súa morte. De acordo coa tradición do período Clásico da nobreza maia, o seu cranio fora deformado, dende que era pequena, a unha forma tabular oblicua mediante tabliñas e vendas atadas á testa. Na súa tibia esquerda atopouse a pupa dunha larva de avespa que nunca alcanzou o seu estado adulto. O neno acompañante tería entre oito e once anos no momento da súa morte, a cal ocorreu por decapitación, por outra banda, a muller acompañante tería entre vinte e cinco e trinta e cinco anos de idade, unha altura aproximada de 1. 55 m e morrería por extracción de corazón.
Rañura de expansión

Unha rañura de expansión, tamén coñecida polo termo inglés slot, é unha fenda, conector, encaixe ou espazo na placa base dun computador, que permite conectar diferentes dispositivos expandido as capacidades do sistema. A súa función é ligar os periféricos ao barramento (en inglés bus), facendo corresponder as velocidades. Nas placas base encóntranse varias rañuras para o encaixe doutras placas (vídeo, son, módem e rede por exemplo). Exemplos de rañuras
ISA: (Industry Standard Architecture): Que é utilizado para conectar periféricos lentos, como a placa de son e fax módem (16 bits baixa velocidade).
PCI: Utilizado por periféricos que demanden velocidade, como a placa de vídeo (32 bits, alta velocidade).
AGP: (Accelerated Graphics Port): Utilizado exclusivamente por interface de vídeos 3D (32 bits, alta velocidade).
PCI Express: Utilizadas nas placas de vídeo mais modernas, varía de 1X até 32X.
Raúl González Gómez

Raúl González Gómez, nado en Ventosela (Ribadavia) o 13 de abril de 1903 e finado en 1995, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Ingresou no Maxisterio en 1928. Mestre en Ventosela, durante a Segunda República militou no Partido Republicano Radical Socialista. En 1932 enfrontouse a un expediente de suspensión por reivindicar un local axeitado para a escola. Estivo suspendido de emprego e soldo. Foi membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense (ATEO) e colaborou na súa revista Escuela del Trabajo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Ourense por rebelión militar. Foi sentenciado a pena de morte, conmutada a cadea perpetua. Cumpriu condena na Prisión de Ourense. En 1943 conmutáronlle a pena por 15 anos de inhabilitación. Dedicouse ao ensino privado e incorporouse en 1966 ao ensino público. Morreu en 1995.
Raúl Villamarín Rodríguez

Raúl Villamarín Rodríguez, nado en Pontevedra en 1995, é un profesor, consultor e investigador galego residente na India.
É especialista en psicoloxía cognitiva e na intelixencia artificial aplicada á industria para que os produtos e servizos sexan do agrado do cliente. Tamén é experto en ciberseguridade (colaborou coa Policía de Bombay para esclarecer varios crimes). Traxectoria
Marchou no 2012 á India nun programa promovido polo Rotary Club, alí estudou, casou e comezou a traballar.
Estudou no Stt. Xavier´s Colleg, Mumbai, conseguindo a Licenciatura en Artes (BA). Completou cun mestrado de Administración Empresarial en Tech-HR inducido e un Mestrado en Big data, ambos os dous desde a Universidad Internacional Isabel I de Castilla, España. Ademais, ten o doutoramento en Filosofía (Ph. D. ), en Human-Centered AI (Tecnoloxía e Psicoloxía Cognitiva) na Universidade de San Miguel.
É o Vicerreitor da Woxsen Universidade na India e un prominente consultor tecnolóxico. É consultor en varios ámbitos académicos internacionais e cadros corporativos, incluíndo IBS Ranepa, PUCPR, Johannesburg Business School, Milpark Business School, PetThinQ Inc, e SpaceBasic Inc. O dr. Rodriguez é Profesor Visitante na Universidad del Rosario, Experto da UNESCO e membro do Consello Editorial de World Summit AI. Ten publicado artigos en revistas especializadas da súa área de estudo.
Foi recoñecido pola súa pericia na converxencia de psicoloxía cognitiva e tecnoloxías avanzadas, recibiu numerosos eloxios, incluíndo o Steven Pinker Professorship in Cognitive Psychology e o Classavo Chair Professorship en Procura Integradora e Aprendizaxe Dixital.
Raúl V. Rodriguez continúa a influír nos campos de psicoloxía, tecnoloxía e educación pola súa procura, publicacións e contribucións en varias palestras e congresos. Está detrás de tres mestrados con proxección internacional. No marco dos World University Rankings, o de Business Analytics situouse no top 150 mundial, mentres que os de General Management e o de Financial Services colocáronse no top 200.
Relación profesional con Galicia
O tecnólogo cognitivo pontevedrés está inmerso no proxecto de achegar o ecosistema galego ao contorno empresarial do país asiático. É responsable, xunto con Anik Nandi que é o director, do primeiro Centro de Estudos Galegos de Asia abrindo unha oficina da Universidade de Woxsen coa axuda da Xunta de Galicia, localízase en Hyderabad, na India. O folclore, a lingua galega e o comercio son os intereses principais. O Cebtro suporá, en palabras de Raúl Villamarín, "unha revolución para Galicia" e un proxecto necesario "para conectar a parte cultural galega con India e ramificar a outras vertentes".
Tamén colabora co Celta de Vigo.
Raúl Álvarez Gómez

Raúl Álvarez Gómez, nado en Vigo cara 1914 e finado en Xixón o 16 de febreiro de 1938, foi un carpinteiro e político galego. Traxectoria
Carpinteiro en Vigo. Na República militou no Partido Comunista de España. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, pero pouco despois foi mobilizado coa súa quinta polo exército sublevado. Destinado ao Rexemento Mérida 35, na fronte asturiana pasouse ao exército leal e integrouse no Batallón 213; loitou nas frontes de Vizcaia e Asturias. Coa derrota republicana no Norte, foi feito prisioneiro e sometido a un consello de guerra en Xixón o 17 de xaneiro de 1938. Acusado de rebelión militar, foi condenado á pena de morte e executado o 16 de febreiro dese ano. En xaneiro de 1941 o Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas da Coruña sancionouno cunha multa de 100 pesetas.
Rdio

Rdio é un servizo de streaming musical. Permite escoitar cancións buscando por artista, álbums, cancións ou listas de reproducións feitas polos usuarios. Está dispoñíbel na súa plataforma online, en aplicacións clientes para sistemas operativos Microsoft Windows e Mac OS X e en aplicacións para móbiles iOS, Android, Windows Phone e BlackBerry que dispoñen tamén dunha función de caché para reprodución sen conexión á rede. Hai tamén servizos para Sonos e Roku. O servizo conta con máis de 20 millóns de cancións na súa biblioteca.
O servizo está dipoñíbel en 85 países entre os que se encontran países como: Portugal, Estados Unidos de América, Suecia, Alemaña, Francia, España, Brasil e Nova Zelandia. Historia
Rdio foi creada polos fundadores de Skype Niklas Zennström e Janus Friis o 3 de agosto de 2010. A esta data xa tiña competidores como Deezer, Spotify e Napster entre outros.
Rea (deusa)

Na mitoloxía grega, Rea foi unha titánide, filla de Urano e de Xea, e esposa de Cronos. Con este foi nai de seis fillos: Hestia, Deméter, Hera, Hades, Poseidón e Zeus.
Na mitoloxía romana, Rea foi asimilada a Cibeles, a nai de tódolos deuses. Mitoloxía
Cronos, o seu esposo, coñecía unha profecía de Urano e Xea, segundo a cal un dos seus fillos terminaría destronándoo. Para evitalo, cada vez Rea paría un fillo, Cronos devorábao. Rea, desesperada e desexando salvar un fillo, pediulle consello a Xea cando quedou embarazada do sexto, e xuntas urdiron un plan para salvar a vida de quen sería Zeus. Cando estaba a piques de parir, escondeuse na cova de Dicte ou no monte Ida, na illa de Creta, onde tivo o meniño e, ó día seguinte, foi onda Cronos e entregoulle unha pedra envolta en cueiros. Cronos tragouna sen decatarse do engano e Zeus puido crecer a salvo en Creta. Segundo Hixino, Zeus si que detectou o cambio, polo que comezou a perseguir ó fillo por toda a terra. Sería entón cando a nai o levou a Creta e as ninfas colgaron o berce dunha árbore para escapar da vixilancia de Cronos. Logo "para que non poideran escoitarse os choros do meniño, reuniu a uns rapaces, deulles unhas lanzas e uns escudos de bronce e ordenoulles dar voltas á árbore facendo ruído" (Fábulas 139). Rea deixou o meniño Zeus ó coidado ós Curetes (nove divindades fillos de Soco e Combe) e ás ninfas Melisa (que o alimentaba con mel) e Amaltea (representada como a cabra que daba o leite necesario para criar a Zeus meniño. Para protexer a Zeus e que os espías de Cronos (os corvos) non o descubrisen, o berce do meniño estaba colgado do teito, de forma que non formaba parte do ceo nin da terra, e os Curetes cantaban e bailaban golpeando os seus escudos e armas para disimular os prantos de Zeus.
Foi Rea a que purificou a Dioniso: Iconografía
En Grecia, Rea se representou pouco e sen atributos, como figura secundaria, case sempre no episodio da entrega da pedra a Cronos. Relixiosa e iconograficamente foi asimilada a outras deusas, como Xea, Hera ou Deméter, pero especialmente a Cibeles (cuxo culto procedente de Frixia se introduciu en Grecia xa na Época Arcaica). Esta imaxe da deusa cos leóns foi a dominante nas épocas culturais posteriores (Renacemento e Barroco).
No altar de Pérgamo (c. 180 a. C. ), Rea aparece cabalgando sobre un león, loitando contra os Xigantes. Na mitoloxía romana os seus animais simbólicos son o cisne, por ser un animal delicado, e os dous leóns, que tiraban da súa carruaxe. Así é como se representou na Fonte de Cibeles, unha das esculturas máis características de Madrid: a deusa Cibeles, nai dos deuses e símbolo da terra e da fecundidade, aparece sentada sobre un carro tirado por dous leóns, Atalanta e Hipomenes.
Reacción anaplerótica

As reaccións anapleróticas (do grego ἀνά e πληρόω encher) ou reaccións de recheo son reaccións que forman moléculas intermediarias dunha vía metabólica fóra desa vía metabólica, que se poden incorporar a dita vía, e o termo aplícase xeralmente á produción deste modo de moléculas do ciclo do ácido cítrico (ou de Krebs). Na función normal do ciclo do ácido cítrico na respiración celular, as concentracións dos intermediarios do ciclo permanecen constantes, pero como moitas outras vías biosintéticas usan eses intermediarios como substrato (como a síntese de bases nitroxenadas, aminoácidos e hemo), pode diminuír a cantidade destes necesario para alimentar o ciclo do ácido cítrico. A anaplerose consiste en reencher as cantidades dos intermediarios do ciclo do ácido cítrico que foron desviadas para a biosíntese para que a respiración celular poida continuar. Como esta ruta é un ciclo, calquera dos intermediarios pode servir para reencher o ciclo.
Como o ácido cítrico é unha ruta central do metabolismo para a produción de enerxía e a biosíntese, é fundamental que estean ben reguladas as concentracións dos seus metabolitos na mitocondria. O fluxo anaplerótico debe compensar a perda destas moléculas, que se desviaron a outras vías, para así manter a homeostase do metabolismo celular. Principais reaccións anapleróticas
Hai catro reaccións principais clasificadas como anapleróticas, das cales crese que a máis importante é a produción de oxalacetato a partir de piruvato. O malato orixínase pola PEP carboxilase e malato deshidroxenase no citosol. O malato, na matriz mitocondrial, pode utilizarse para producir piruvato (catalizado polo encima málico) ou oxalacetato, e ambos os dous poden entrar no ciclo do ácido cítrico.
A glutamina pode tamén utilizarse para producir oxalacetato durante as reaccións anapleróticas en varios tipos de células por medio da "glutaminólise", que se pode observar en moitas células c-Myc transformadas (tumorais). Doenzas do metabolismo anaplerótico
A deficiencia de piruvato carboxilase é un exemplo de doenza que afecta ao metabolismo anaplerótico. É un trastorno metabólico hereditario no que a anaplerose está moi reducida. Para tratar este trastorno poden usarse outros substratos anapleróticos como o triglicérido que contén ácidos graxos de número impar de carbonos chamado triheptanoína.
Reacción de Cushing

A reacción de Cushing é unha resposta automática do sistema nervioso central que se inicia cando a presión do líquido cefalorraquídeo no interior do cranio é demasiado elevada. Un aumento importante da presión do LCR pode facer que se iguale coa tensión arterial e interromper a circulación sanguínea cerebral. Cando o fluxo arterial cae a cero, prodúcese o reflexo de Cushing, que eleva a presión arterial ata superar a presión do LCR. Deste xeito, iníciase de novo a perfusión cerebral.
O reflexo protexe os centros vitais, evitando que cese a achega de osíxeno e polo tanto se produza a necrose do tecido nervioso.
Reacción en cadea

Unha reacción en cadea é unha secuencia de reaccións nas que un produto ou subproduto reactivo produce reaccións adicionais.
Exemplos: A reacción en cadea da fisión de neutróns: un neutrón máis un átomo fisionable provocan unha fisión que dá lugar a un número maior de neutróns que os que se consumiron na reacción inicial.
Reaccións químicas en que un dos produtos da reacción é unha partícula reactiva que pode provocar outras reaccións parecidas. Por exemplo, a cada paso da reacción en cadea de H2 + Cl2 se consome unha molécula de H2 ou de Cl2 e un radical libre H· o Cl·, e outro radical libre.
Reacción en cadea da ligase

A reacción en cadea da ligase (ou LCR polas súas siglas en inglés de ligase chain reaction) é un método para a amplificación do ADN. A reacción en cadea da ligase é un proceso de amplificación que se diferencia da reacción en cadea da polimerase (PCR) en que utiliza unha ligase termostable para unir dúas sondas ou outras moléculas, que poden ser despois amplificadas por ciclos de PCR convencional. Cada ciclo ten como resultado dobrar a cantidade de moléculas do ácido nucleico diana. Unha vantaxe clave da LCR é a súa maior especificidade en comparación coa PCR. Así, a LCR require dous encimas completamente diferentes para funcionar axeitadamente: unha ligase, para unir as moléculas da sonda, e unha polimerase termoestable (por exemplo, a polimerase Taq) para amplificar aquelas moléculas implicadas na ligación exitosa. As sondas implicadas na ligación son deseñados de modo que o extremo 5' dunha sonda está en posición directamente adxacente ao extremo 3' da outra sonda, e dese modo proporciona os grupos substrato 3′-OH e 5′-PO4 necesarios para a ligase.
A LCR desenvolveuse orixinalmente para detectar mutacións puntuais; unha discordancia nunha soa base na unión das dúas moléculas sonda é todo o que cómpre para evitar a ligación. Realizando a ligación xusto á Tm (temperatura de fusión) da sonda oligonucleotídica, só se tolerarán os dúplex cebador: molde que concorden perfectamente. A LCR pode tamén utilizarse para amplificar moléculas molde que foron ligadas con éxito co propósito de avaliar a eficiencia da ligación e producindo unha gran cantidade de produto con incluso maior especificidade que a PCR. Así, a LCR non é necesariamente unha alternativa, senón máis ben un complemento, da PCR. Condicións das dianas
Foi ampamente utilizada para a detección de mutacións dunha soa base, como as de moitas enfermidades xenéticas.
A LCR e a PCR poden utilizarse para detectar a gonorrea e a clamidia, e poden realizarse en mostras de urina first-catch urine, proporcionando unha doada recolida e un gran rendemento de organismos. Os inhibidores endóxenos limitan a sensibilidade, pero se este efecto puidese eliminarse, a LCR e a PCR terían vantaxes clínicas sobre calquera outro método de diagnóstico da gonorrea e clamidia.
Entre todos estes métodos, a LCR está converténdose no método máis sensible con alta especificidade para a detección de SNP coñecidos. A LCR foi desenvolvida orixinalmente por Barany, que utilizou unha ADN ligase termoestable para discriminar entre o ADN normal e o mutante e para amplificar o produto específico de alelo. Unha discordancia no extremo 3' do cebador discriminador impide que a ADN ligase una os dous fragmentos. Utilizando ambas as febras do ADN xenómico como dianas para a hibridación de oligonucleótidos, os produtos xerados a partir de dous conxuntos de cebadores oligonucleótidos adxacentes, complementarios de cada febra diana nunha rolda de ligación, poden converterse en dianas para a seguinte rolda. A cantidade de produtos pode así ser incrementada exponencialmente por ciclos térmicos repetidos.
Reacción endotérmica

Denomínase reacción endotérmica a calquera reacción química na que ten lugar unha absorción de calor.
A reacción contraria denomínase exotérmica.
Dende o punto de vista termodinámico, unha reacción endotérmica é aquela que transcorre con aumento de entalpía, aquela na que ΔH>0, É dicir, aquela reacción na que debido á absorción de enerxía o contido enerxético dos produtos é maior que o dos reactivos. Δ H
H p r o d u c t o s − H r e a c t i v o s {\displaystyle \Delta H
H_{productos}-H_{reactivos}\, \! } onde Hprodutos maior que Hreactivos
A ecuación termoquímica do exemplo que segue indícanos que cando un mol (60 gramos) de dióxido de silicio (sólido), se descompón dando un mol de silicio (28 gramos) e un mol de osíxeno (22, 4 L de gas medidos en condicións normais), absorbe unha calor de 858570 J; son precisos 558570 J de calor para descompoñer un mol de SiO2. O feito de ser calor absorbida indícase co signo mais; ΔH>0
SiO2 (s) → Si (s) + O2 (g); ΔH +858, 57 kJ
É importante dicir que as reaccións endotérmicas ao absorber calor poden ser útiles e prácticas nalgúns casos, por exemplo, ao querer arrefriar un lugar.
Reacción exotérmica

Denomínase reacción exotérmica a calquera reacción química na que ten lugar un desprendemento de calor.
A reacción contraria denomínase endotérmica.
Cando o desprendemento de calor e moi elevado, os produtos da reacción poden chegar a temperaturas moi altas e acadar a incandescencia formándose chamas (lume).
Un exemplo de reacción exotérmica é a combustión.
Dende o punto de vista termodinámico, unha reacción exotérmica é aquela que transcorre con diminución de entalpía, aquela na que ΔH<0; é dicir, aquela reacción na que debido ao desprendemento de enerxía o contido enerxético dos produtos é menor que o dos reactivos. Δ H
H p r o d u t o s − H r e a c t i v o s {\displaystyle \Delta H
H_{produtos}-H_{reactivos}\, \! } onde Hprodutos menor que Hreactivos
A ecuación termoquímica do exemplo que segue indícanos que cando un mol de carbono (sólido, 12 gramos), reaccionan cun mol de osíxeno (22, 4 Litros de gas, medidos en condicións normais de presión e temperatura), formándose un mol de dióxido de carbono (22, 4 L de gas medidos en condicións normais) despréndese unha calor de 393500 J. O feito de ser calor desprendida indícase co signo menos; ΔH<0
C (s) + O2 (g) → CO2 (g); ΔH -393, 5 kJ/mol
Reacción nuclear

As reaccións nucleares son aquelas reaccións onde se altera a composición dos núcleos atómicos liberándose enormes cantidades de enerxía. Algúns núcleos son inestables, emiten espontaneamente partículas e radiación electromagnética. Tales emisións espontáneas provenientes do núcleo dun átomo reciben o nome de radioactividade. Nos reactores nucleares ocorre isto, pero en condicións controladas; porén nas armas nucleares non hai control, de aí o seu gran poder destrutivo.
Un exemplo é o U-238, que espontaneamente emite raios alfa (núcleos de helio) e libera Th-234.
Reacción química

Unha reacción química é un proceso no que unha ou máis substancias, os reactivos, se transforman noutras substancias diferentes, os produtos da reacción.
Un exemplo de reacción química é a formación de óxido de ferro producida ó reaccionar o osíxeno do aire co ferro.
Unha reacción química xorde da reordenación dos átomos presentes nos reactivos que ó reagrupárense de distinta maneira darán lugar ós produtos. Nunha reacción química rómpense ou fórmanse enlaces entre os átomos.
Unha reacción química pode representarse pola correspondente ecuación química, na cal se indican as fórmulas químicas dos reactivos e dos produtos. Con frecuencia, indícase tamén o estado dos mesmos mediante abreviaturas como s, estado sólido, l, estado líquido, g, estado gasoso.
Fe (s) + O2 (g) → FeO (s)
Os produtos obtidos a partir de certos tipos de reactivos dependen das condicións baixo as que se dá a reacción química. Pero aínda que os produtos poden variar segundo cambien as condicións, determinadas cantidades permanecen constantes en calquera reacción química. Estas cantidades constantes, as magnitudes conservadas, inclúen o número de cada tipo de átomos presentes, a carga eléctrica e a masa total.
Reactancia

Na electrónica, denomínase reactancia a oposición ofrecida por indutores (bobinas) e condensadores ao paso da corrente alterna, medíndose o seu valor en ohmios. Canda a resistencia eléctrica determinan a magnitude da impedancia total dun compoñente ou circuíto, de tal xeito que a reactancia (X) é a parte imaxinaria da impedancia (Z) e a resistencia (R) é a parte real, segundo a igualdade: Z
R + j X {\displaystyle Z
R+jX\, } Tipos de reactancias
Cando circula corrente alterna por algún destes dous elementos que posúen reactancia, a enerxía é alternativamente almacenada e liberada en forma de campo magnético, no caso das bobinas, ou de campo eléctrico, no caso dos condensadores. Isto produce un adianto ou atraso entre a onda de corrente e a onda de tensión. Este desfase fai diminuír a potencia entregada a unha carga resistiva conectada logo da reactancia sen consumir enerxía.
Se se realiza unha representación vectorial da reactancia indutiva e da capacitiva, os vectores que a constitúen deberíanse debuxar en sentido oposto e sobre o eixo imaxinario, xa que as impedancias calcúlanse como j X L {\displaystyle {j}X_{L}\, \! } e − j X C {\displaystyle {-j}X_{C}\, \! } respectivamente.
Non obstante, as bobinas e condensadores na realidade presentan unha resistencia asociada, que no caso das bobinas considérase en serie co elemento, e no caso dos condensadores en paralelo. Neses casos, e como xa se indicou arriba, a impedancia (Z) total é a suma vectorial da resistencia (R) e a reactancia (X).
É dicir, en fórmulas: Z ~
R + j X {\displaystyle {\tilde {Z}}
R+jX} onde j é a unidade imaxinaria X
( W L − 1 / W C ) {\displaystyle X
(W_{L}-1/W_{C})} é a reactancia en Ohm.
W é a frecuencia angular á cal está sometido o elemento, e L e C os valores de indutancia e capacitancia respectivamente.
Dependendo do valor da enerxía e a reactancia dise que o circuíto presenta: Se X > 0 {\displaystyle \scriptstyle {X>0}}, reactancia indutiva ( W L > 1 / W C ) {\displaystyle (W_{L}>1/W_{C})} Se X
0 {\displaystyle \scriptstyle {X
0}}, non hai reactancia e a impedancia é puramente resistiva ( W L
1 / W C ) {\displaystyle (W_{L}
1/W_{C})} Se X < 0 {\displaystyle \scriptstyle {X<0}}, reactancia capacitiva ( 1 / W C > W L ) {\displaystyle (1/W_{C}>W_{L})}
Reactancia capacitiva
A reactancia capacitiva represéntase por X C {\displaystyle X_{C}\, \! } e o seu valor vén dado pola fórmula: X C
1 ω C
12 π f C {\displaystyle X_{C}
{\frac {1}{\omega C}}
{\frac {1}{2\pi fC}}\, \! } na que: X C {\displaystyle X_{C}\, \! }
Reactancia capacitiva en ohms C {\displaystyle C\, \! }
Capacitancia en farads f {\displaystyle f\, \! }
Frecuencia en hertzs ω {\displaystyle \omega \! }
Frecuencia angular
Reactancia indutiva
A reactancia indutiva represéntase por X L {\displaystyle X_{L}\, \! } e o seu valor vén dado por: X L
ω L
2 π f L {\displaystyle X_{L}
\omega L
2\pi fL\, \! } na que: X L {\displaystyle X_{L}\, \! }
Reactancia indutiva en ohms L {\displaystyle L\, \! }
Indutancia en henrys f {\displaystyle f\, \! }
Frecuencia en hertzs ω {\displaystyle \omega \! }
Frecuencia angular
Reactivo de Fehling

O reactivo de Fehling, é unha disolución descuberta polo químico alemán Hermann von Fehling en 1849 e que se utiliza como reactivo para a determinación de azucres redutores.
O licor de Fehling consiste en dúas solucións acuosas: Sulfato cúprico cristalizado, 35 g; auga destilada, até 1000 ml.
Sal de Seignette (tartarato mixto de potasio e sodio), 173 g; solución de hidróxido de sodio ao 40 %, 3 g; auga, até 500 ml.
Ambas se gardan separadas até o momento do seu uso para evitar a precipitación do hidróxido de cobre (II).
O ensaio co licor de Fehling fundaméntase no poder redutor do grupo carbonilo dun aldehido. Este se oxida a un ácido carboxílico e reduce o sal de cobre (II) no medio alcalino a óxido de cobre(I), que forma un precipitado de cor vermella. Un aspecto importante desta reacción é que a forma aldehido pode detectarse facilmente aínda que exista en moi pequena cantidade. Se un azucre reduce o licor de Fehling a óxido de cobre (I) vermello, dise que é un azucre redutor.
Esta reacción prodúcese no medio alcalino forte, polo que algúns compostos non redutores poden enolizarse dando lugar a un falso positivo.
Reactor de grafito X-10

O reactor de grafito X-10 do Laboratorio Nacional Oak Ridge en Oak Ridge, Tennessee, anteriormente coñecido como Clinton Pile e X-10 Pile, foi o segundo reactor nuclear artificial construído na historia tralo Chicago Pile-1 de Enrico Fermi, e o primeiro deseñado e construído para unha operación continua. Foi construído durante a segunda guerra mundial como parte do Proxecto Manhattan.
Mentres que o Chicago Pile-1 demostrou a viabilidade dos reactores nucleares, o obxectivo do Proxecto Manhattan de producir suficiente plutonio para o seu uso en bomas atómicas requiría reactores mil veces máis potentes, xunto a instalacións para separar quimicamente o plutonio producido nos reactores do uranio e outros produtos de fisión. Para isto os científicos do proxecto consideraron prudente un paso intermedio. O seguinte paso no seu proxecto para o plutonio, de nome en código X-10, foi a construción dunha instalación de traballo intermedio para desenvolver técnicas, procedementos e adestramentos. A peza central disto foi o reactor de grafito X-10, refrixerado por aire, usando grafito nuclear como moderador de neutróns e uranio natural puro en forma metálica como combustible.
DuPont comezou a construción da instalación de plutonio en Clinton Engineer Works en Oak Ridge o 2 de febreiro de 1943. O reactor acadou o seu punto crítico o 4 de novembro de 1943, e produciu o primeiro plutonio a comezos de 1944. Forneceu ó Laboratorio de Los Alamos coas primeiras cantidades significativas de plutonio. Os estudos destas mostras producidas foron de grande influencia para o deseño das bombas. O reactor e a planta de separación química forneceron unha experiencia de gran valor ós enxeñeiros, técnicos, operadores e oficiais de seguridade que se trasladarían posteriormente ás instalacións de Hanford Engineer Works. O reactor operou como unha planta de produción de plutonio ata xaneiro de 1945, cando pasou a utilizarse para actividades de investigación e para a produción de isótopos radioactivos para usos científicos, médicos, industriais e agriculturais. Pechouse en 1963 e foi designado Fito Histórico Nacional dos Estados Unidos en 1965.
Ready Player One

Ready Player One é unha novela distópica de ciencia ficción de Ernest Cline publicada no ano 2011, a súa primeira obra deste tipo. No 2012 o libro recibiu un Premio Alex por parte da división Young Adult Library Services Association da Asociación de Bibliotecas dos Estados Unidos de América e gañou o Premio Prometheus de 2012.
Cline chegou a un acordo polos dereitos de publicación da novela en xuño de 2010 con Crown Publishing Group (unha división de Random House), tras recibir varias ofertas de varias editoriais. O libro publicouse o 16 de agosto de 2011. Ese mesmo día publicouse unha adaptación en audiolibro da obra, narrada por Wil Wheaton, que recibiu unha breve mención nun dos capítulos do libro.
Unha adaptación cinematográfica, dirixida por Steven Spielberg, foi estreada en marzo de 2018.
Ready Player One (filme)

Ready Player One é un filme estadounidense de 2018 producido e dirixido por Steven Spielberg, e escrito por Zak Penn e Ernest Cline, baseado na novela homónima de Cline. Está protagonizado por Tye Sheridan, Olivia Cooke, Ben Mendelsohn, Lena Waithe, T. J. Miller, Simon Pegg e Mark Rylance. A historia está situada no ano 2045, cando a maioría da humanidade emprega o software de realidade virtual OASIS para fuxir da desolación do mundo real. O adolescente orfo Wade Watts (Sheridan) descobre as pistas dun xogo oculto dentro do programa que promete ó gañador a propiedade total de OASIS, e únese a varios aliados para intentar completar o xogo antes de que unha grande empresa dirixida polo empresario Nolan Sorrento (Mendelsohn) poida facelo.
Ready Player One estreouse en South by Southwest o 11 de marzo de 2018, e foi distribuído por Warner Bros. Pictures nos cinemas dos Estados Unidos o 29 de marzo de 2018, en 2D, Real D 3D, IMAX e IMAX 3D. Recadou $582 millóns en todo o mundo, converténdose no sexto filme con maior recadación de 2018. Foi recibido con valoracións positivas por parte da crítica, que louvou os seus efectos visuais, ritmo rápido e a intepretación de Rylance. O filme ten algunhas diferenzas significativas respecto do libro; algúns críticos afirmaron que o argumento do filme supón unha mellora do material fonte. Personaxes
Tye Sheridan como Parzival / Wade Watts
Olivia Cooke como Art3mis / Samantha Cook
Ben Mendelsohn como Nolan Sorrento
Lena Waithe como Aech / Helen Harris
T. J. Miller como i-R0k
Simon Pegg como Curator / Ogden Morrow
Mark Rylance como Anorak / James Halliday
Philip Zhao como Sho / Zhou
Win Morisaki como Daito / Toshiro
Hannah John-Kamen como F'Nale Zandor
Reagrupamento Democrático Africano

O Reagrupamento Democrático Africano (en francés Rassemblement démocratique africain ) foi unha federación de partidos africanos fundado en Bamaco (18-21 de outubro de 1946) por Félix Houphouët-Boigny e Modibo Keïta, foi o primeiro movemento político panafricano da África francófona. Formouse logo da IV República francesa permitira o envío a Francia de representantes africanos na Asemblea Nacional e como consecuencia as forzas nacionalistas dos diferentes territorios franceses en África decidiron establecer unha estrutura común para a conquista dos seus dereitos e a formación dun bloque no Parlamento, primeiro afiliada co Partido Comunista Francés e a partir de 1950 achegouse á Unión Democrática e Socialista da Resistencia. Partidos
Costa do Marfil: Partido Democrático de Costa do Marfil
Alto Volta: Partido Democrático Voltaico, desde 1957 Unión Democrática Voltaica
Sudán Francés (actual Malí): Unión Sudanesa
Camerún: Unión das Poboación do Camerún (expulsado en 1951 por non romper co PCF)
Senegal: Unión Democrática Senegalesa
Guinea: Partido Democrático de Guinea
Níxer: Partido Progresista Nixerino
Chad: Partido Progresista Chadiano
Congo: Partido Progresista Congolés, substituído en 1958 pola Unión Democrática de Defensa dos Intereses Africanos
Gabón: Comité Mixto Gabonés, logo de 1954 Bloque Democrático Gabonés
Real Academia Danesa de Ciencias e Letras

A Real Academia Danesa de Ciencias e Letras, fundada en 1742, é unha organización non gobernamental cuxo obxectivo é promover a ciencia e as humanidades. A Academia conta con aproximadamente 250 membros nacionais e 260 estranxeiros.
Real Academia de Belas Artes de San Fernando

A Real Academia de Belas Artes de San Fernando (Real Academia Española de Bellas Artes de San Fernando, RABASF) é unha institución integrada no Instituto de España. Foi creada por Real Decreto do 12 de abril de 1752, e a súa sede está en Madrid, España. Historia
As súas orixes relaciónanse coa Ilustración Os seus primeiros estatutos foron aprobados en 1744, pero a súa constitución definitiva data de 1752 co rei Fernando VI, quen a referiu como Real Academia das Tres Nobres Artes de San Fernando. Nun principio, as actividades baseábanse en pintura, arquitectura e escultura. O seu propósito era converter a materia artística en materia universitaria. En 1873 recibiu a súa denominación actual e abriuse unha nova sección de Música.
Leváronse a cabo dúas reformas: coa primeira (1987), ampliábase a 51 o número de académicos numerarios e integrábase televisión, fotografía, vídeo e cinematografía á sección de Escultura, que pasou a nomearse Sección de Escultura e Artes da Imaxe; a segunda reforma (1996) elevou a 52 o número de académicos numerarios.
Ao longo de toda a súa historia, a Real Academia de Belas Artes de San Fernando ocupou en Madrid tres sedes distintas. Actualmente atópase instalada no Palacio Goyeneche (rúa de Alcalá, 13). Co arquitecto Fernando Chueca Goitia levouse a cabo en 1972 a remodelación do edificio. Museo
Á marxe da súa actividade docente, a Real Academia é célebre polas súas colección de arte, que se exhiben (non sen limitacións) na súa sede de Alcalá. Abranguen máis de catro séculos, dende Luis de Morales a Juan Gris e autores posteriores.
Entre as moitas obras dignas de mencionar, destaca un Busto de Cristo de Giovanni Bellini, San Xerónimo de Correggio, A Primavera, chocante crebacabezas floral de Arcimboldo (o seu único exemplo en España), así como Susana e os vellos de Rubens, o famoso Soño do cabaleiro de Antonio de Pereda, varios exemplos de José de Ribera e Zurbarán, Venus e Mercurio de Louis Michel van Loo, A marquesa de Llano vestida á española de Mengs, Dióxenes de Luis Paret e unha das mellores coleccións de Goya, con cadros famosos como O enterro da sardiña e un Autorretrato (do cal hai outro exemplar idéntico no Museo do Prado).
O museo tamén expón esculturas, principalmente do século XVIII e posteriores, así como moldeados de esculturas romanas, varios deles traídos por Velázquez e que entrañan por iso máis interese. Aínda non tan famoso como o Prado ou o Museo Thyssen-Bornemisza, é unha das pinacotecas máis importantes de España.
A Academia garda tamén unha voluminosa colección de debuxos españois e italianos, con algúns exemplos doutras escolas europeas. Da súa vasta colección de debuxos do século XIX, destacan especialmente os conservados do pintor madrileño Eduardo Rosales.
Real Academia de Farmacia de Galicia

A Real Academia de Farmacia de Galicia é unha institución creada pola Xunta de Galicia o 1 de xullo de 2004, coa finalidade primordial de acadar mellores resultados no desenvolvemento e na difusión das ciencias farmacéuticas dentro de Galicia.
A Academia ten a súa sede no |Antigo Hospital de San Roque, na rúa de San Roque, nº 2, de Santiago de Compostela. Antecedentes
Ten a súa orixe na transformación da "Sección Galicia" da Real Academia Nacional de Farmacia de España, que fora creada o 4 de novembro de 1992. Finalidade
Os fins da Academia de Farmacia de Galicia son: O fomento da investigación e estudo das ciencias farmacéuticas e das ciencias relacionadas coa farmacia.
Asesoramento aos órganos públicos oficiais naqueles campos que lle son propios.
Asesoramento ás institucións privadas que llo soliciten, baixo as condicións que a propia Academia estime convenientes.
Elaboración de estados e informes sobre materias relacionadas coa profesión farmacéutica e as súas actividades.
Fomento das relacións con outras institucións análogas.
Creación e conservación de fondos materiais e documentales relacionados coa docencia, a investigación e a profesión farmacéutica.
Divulgación científica e formación permanente dos profesionais da farmacia.
Recoñecemento mediante premios, diplomas ou distincións das actividades que redunden en beneficio da farmacia e da propia Academia Académicos
Académicos de número, por orde de elección. Académicos de honra
Juan Manuel Reol Tejada
Francisco Jose Ayala Pereda.
Real Observatorio de Madrid

O Real Observatorio de Madrid é unha institución científica que se atopa na cidade de Madrid, España. Foi construído en 1790, e dende entón fíxose cargo do traballo realizado previamente polo observatorio da armada da costa de Cádiz.
É a sede do Observatorio Astronómico Nacional de España e do Observatorio Xeofísico Central, ámbolos dous administrados polo
Instituto Xeográfico Nacional de España (a través do departamento de Astronomía, Xeofísica e Aplicacións Espaciais). Historia
O edificio principal do Real Observatorio de Madrid, deseñado por Juan de Villanueva, comeza a construírse en 1790 no antigo cerrillo de San Blas. Situado a carón do actual Parque do Retiro na rúa de Alfonso XII. Encárgase ó astrónomo William Herschel a construción dun telescopio reflector cun espello de 60 cm de diámetro. Dada a carencia dunha tradición astronómica no país, os primeiros astrónomos do Observatorio inician a súa aprendizaxe en diversos países europeos. Porén, este pulo inicial remata coa guerra contra Francia, que supón a dispersión do persoal e a destrución de equipos, biblioteca e edificacións provisionais.
En 1834 a raíña María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias nomea Director do Real Observatorio de Madrid ao ilustrado Domingo Fontán, autor do primeiro mapa (de Galicia) realizado en España con métodos científicos. En Galicia
Escollido como referencia nalgún momento para a medida de latitude en España (en troques de Greenwich, que rematou sendo a norma, París ou outros puntos da xeografía española), a placa de latitude que aparece na porta da Facultade de xeografía e Historia da USC en Santiago está referida a este observatorio.
Real Sociedad Española de Química

A Real Sociedad Española de Química (RSEQ) é unha sociedade científica española adicada ó desenvolvemento e divulgación da química, tanto no seu aspecto de ciencia pura como no das súas aplicacións. Ten a súa orixe en 1980 trala escisión da Real Sociedad Española de Física y Química que á súa vez foi fundada en 1903.
A finalidade da RSEQ é "facilitar o avance e a mellora da actividade científica, docente, investigadora e profesional nos eidos das ciencias químicas e a enxeñaría química".
A RSEQ é membro de EuCheMS (European Association for Chemical and Molecular Sciences) unha organización sen ánimo de lucro, fundada en 1970, que promove a cooperación entre sociedades científicas e técnicas europeas no eido da química. Presidentes da RSEQ
Real Sociedade Matemática Española

A Real Sociedade Matemática Española é unha sociedade científica española dedicada ás matemáticas, cuxos fins, tal e como recollen os seus estatutos, son a promoción e divulgación das matemáticas e as súas aplicacións e o fomento da súa investigación e docencia en todos os niveis educativos. Historia
A RSME foi fundada en 1911 por un grupo de matemáticos, entre eles Luis Octavio de Toledo e Zulueta, María de la Encarnación Rigada e Ramón e Julio Rey Pastor, baixo o nome da Sociedade Española de Matemáticas. A iniciativa xurdiu no primeiro congreso da Asociación Española para o Avance da Ciencia, onde se planteou a conveniencia de constituír unha sociedade matemática.
Ao longo dos seus máis de 100 anos, pasou por diversas etapas de maior ou menor actividade. Desde 1996, está nun dos seus períodos máis activos, con aproximadamente 1700 socios en agosto de 2005, entre membros individuais e institucionais, como facultades e departamentos universitarios e institutos. Presidencia
José Echegaray y Eizaguirre: 1911-1916
Zoel García de Galdeano: 1916-1920
Leonardo Torres Quevedo: 1920-1924
Luis Octavio de Toledo y Zulueta: 1924-1934
Julio Rey Pastor: 1934-1934
Juan López Soler: 1935-1937
José Barinaga: 1937-1939
Juan López Soler: 1939-1954
Julio Rey Pastor: 1955-1961
Alberto Dou Mas de Xaxàs: 1961-1963
Francisco Botella Raduán: 1963-1970
Enrique Linés Escardó: 1970-1976
José Javier Etayo Miqueo: 1976-1982
Pedro Luis García Pérez: 1982-1988
José Manuel Aroca: 1988-1996
Antonio Martínez Naveira: 1996-2000
Carlos Andradas: 2000-2006
Olga Gil Medrano: 2006-2009
Antonio Campillo López: 2009-2015
Francisco Marcellán Español: 2015-2022
Eva Gallardo: 2022-2025
Victoria Otero: 2025-