proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Tsiklon-3

Tsiklon-3, código GRAU 11K68 e coñecido tamén como Tsyklon-3, foi un foguete espacial da Unión Soviética e posteriormente de Ucraína baseado no mísil R-36, do cal derivan as dúas primeiras etapas. Foi usado desde o cosmódromo de Plesetsk para lanzar inicialmente cargas militares e posteriormente satélites civís e científicos.
Tsubame (observatorio espacial)

Tsubame é un observatorio espacial colaboración da JAXA, o Instituto Tecnolóxico de Tokyo e a Universidade de Ciencias de Tokyo lanzado nun foguete Dnepr desde a base de Dombarovsky o 6 de novembro de 2014. Características
A misión de Tsubame é medir a polarización dos raios X duros (entre 30 e 200 keV) dos abrochos de raios gamma usando a anisotropía de ángulo azimutal dos fotóns dispersados por efecto Compton e demostrar varias novas tecnoloxías, como xiroscopios de control de momento de alta precisión e unha pequena cámara de alta resolución para observar a Terra.
Tsuga

Tsuga (do xaponés ツガ, 栂); é un xénero de coníferas pertencente á familia Pinaceae que engloba as especies arbóreas coñecidas como falsos abetos. Todas a especies son árbores perennes acadando os 20 - 60 metros de altura e atopándose exclusivamente en rexións húmidas.
Hai de 8 a 10 especies dentro do xénero, dependendo da autoridade que o clasifique, con catro especies en América do Norte e de catro a seis no leste de Asia.
A madeira que se obtén é importante na industria, úsase especialmente como polpa para facer papel. Descrición
Tsuga é unha árbore perenne de tamaño medio que acada os 20 a 65 m de altura cunha coroa cónica a irregular. A casca é de cor cinsenta a marrón.
As follas son estreitas en forma de agulla de 8 a 40 mm de lonxitude e 1. 5 a 3 mm de largo. Os conos de pole crecen en solitario a partir de xemas laterais. Teñen 3–5(–10) mm de longo, ovoides, globosas, ou elipsoides, e de cor branca amarelenta a púrpura clara, e nacen sobre un curto pedúnculo. Os estróbilos nacen en franzas dun ano de idade e teñen son pequenos, globoso-ovoide ou cilíndrico-oblongo, que roldan os 15–40 mm de longo, agás en T. mertensiana, onde son cilíndricos e máis longos, 35–80 mm de lonxitude; son solitarios, terminais ou raramente laterais, pénsiles, e son sésiles ou sobre un curto pedúnculo até 4 mm de longo. A madurez ocorre en 5–8 meses, e as sementes espállanse pouco despois; os conos caen pouco despois de ceibaren a semente ou até un ano ou dous despois. As escamas de sementes son delgadas, coriáceas e persistentes. Varían na forma e carecen dunha apófise e un umbo. As brácteas son incluídas e pequenas. As sementes son pequenas, de 2 a 4 mm de longo, e con ás, coas ás de 8 a 12 mm de longo. Tamén conteñen pequenas vesículas de resina adaxiais. A derminación de sementes é epixeal; as plántulas teñen de catro a seis cotiledóns. Taxonomía
T. mertensiana é infrecuente neste xénero en varios aspectos. As follas están menos aplanadas e dispostas todas arredor do gomo, e teñen estoma por riba e por baixo, dando á follaxe unha cor glauca; e os conos son os máis longos do xénero, 35–80 mm de longo e cilíndrico máis ca ovoide. Algúns botanistas trátana nun xénero distinto como Hesperopeuce mertensiana (Bong. ) Rydb. , aínda que é máis xeralmente considerada só distinta no rango dun subxénero.
Outra especie, descrita primeiro como Tsuga longibracteata, agora se trata como un xénero distinto Nothotsuga; difire de Tsuga nos conos erectos (non pendurados), e conos masculinos en acios de umbelas, nestes riscos máis estreitamente relacionadas co xénero Keteleeria. Ecoloxía
Todas as especies están adaptadas a (e están limitadas a) zonas temperadas relativamente frescas e húmidas con alta pluviosidade, veráns frescos, e pouco ou ningunha escaseza de auga; tamén está adaptada aos invernos intensos con grandes nevaradas e toleran as xeadas mellor que a maioría do das árbores.
Tsugumi Ōba

Tsugumi Ōba (大場 つぐみ, Ōba Tsugumi, nado o 2 de xaneiro de 1960 en Tokyo) é o pseudónimo dun artista de manga xaponés. É coñecido por ser o autor da serie Death Note xunto co ilustrador Takeshi Obata dende 2003 a 2006, que vendeu 26, 5 millóns de volumes. A segunda serie de ambos, Bakuman. (2008–2012), tamén tivo éxito, con máis de 15 millóns de volumes vendidos. No 2014, colaborou co creador de My Little Monster, Robico, para o one-shot Skip! Yamada-kun.
A súa identidade real permanece en segredo. Ten citado a Shotaro Ishinomori, Fujiko Fujio e Fujio Akatsuka como creadores manga que o inspiraron fortemente. Como se detalla no espazo do escritor reservado no comezo de cada volume de Death Note, Ōba colecciona cuncas de té e desenvolve os argumentos dos seus mangas mentres sostén os seus xeonllos sentado nunha cadeira, dun xeito semellante a como fai a personaxe de L, un dos principais da serie. Traballos
Death Note (デスノート) con Takeshi Obata (2003–2006)
Bakuman. (バクマン。) con Takeshi Obata (2008–2012)
Skip! Yamada-kun (スキップ！山田くん) con Robico (2014)
Tsukasa Hōjō

Tsukasa Hōjō (北条 司, 5 de maio de 1959, Kitakyushu) é un mangaka xaponés
Estudou deseño técnico na Universidade Kyushu Sangyo, entrementres estaba estudando participou no Premio Tezuka de 1979 organizado pola revista Shōnen Jump quedando segundo coa historia スペース エンジェル (Anxo do espazo). En 1980 debutou como mangaka profesional coa banda deseñada "おれは男だ! " (Ore Wa Otoko Da! , Son un home! ), publicado nun número especial de Shōnen Jump.
A súa primeira obra recoñecida foi "キャッツ♥アイ" (Kyattsu Ai, Ollo de gato) coñecida internacionalmente como Cat's Eye e que se publicou tamén na revista Shōnen Jump entre 1981 e 1985. Foi tamén a primeira obra de Hōjō en ser adaptada como serie anime, feito ocorrido en 1983.
Pero é "シティーハンタ" (Shitī Hantā) coñecida internacionalmente como City Hunter a obra que o fixo internacionalmente coñecido, serializada tamén na revista Shōnen Jump a partir de 1985 e que duraría ata 1991.
Tsung-Dao Lee

Tsung-Dao Lee (chinés tradicional e simplificado: 李政道; pinyin: Lǐ Zhèngdào), nado en Xangai, China o 24 de novembro de 1926 e finado en San Francisco o 4 de agosto de 2024, foi un físico norteamericano de orixe chinesa galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1957. Traxectoria
Naceu na cidade chinesa de Xangai o 24 de novembro de 1926. Iniciou os seus estudos de física na Universidade de Zhejiang continuándoos na Universidade Nacional Asociada do Suroeste en Kunming. En 1946 realizou o doutoramento na universidade norteamericana de Chicago, traballando en Enrico Fermi e Chen Ning Yang. Investigacións científicas
Xunto a Chen Ning Yang realizou investigacións ao redor da física nuclear, atopando incoherencias no principio de simetría e iniciando o desenvolvemento dunha teoría unificadora da natureza das partículas subatómicas e sobre as interaccións débiles. En 1957 recibiron o Premio Nobel de Física por estas investigacións, sendo os primeiros chineses en conseguir este galardón.
Posteriormente traballou en transicións da fase da mecánica estatística, na física condensada da materia así como na ecuación de Schrödinger.
Co establecemento de relacións entre os Estados Unidos e a República Popular da China Dao-Le puido viaxar até o seu país de nacemento, onde realizou unha serie de conferencias, creando o ano 1998 a Fundación Chun-Tsung Endowment Fund (en mandarín: 秦惠莙—李政道中国大学生见习基金) para promover bolsas para novos estudantes chineses.
Tu BiShvat

Tu BiShvat (ט״ו בִּשְׁבָט‎), tamén chamado Rosh HaShanah La'Ilanot (ראש השנה לאילנות‎), literalmente Aninovo das árbores, é unha festa menor xudía que ocorre o día 15 do mes hebreo de Shevat. No Israel contemporáneo, o día celébrase como un día de conciencia ecolóxica e é habitual plantar árbores. Etimoloxía
O nome Tu BiShvat é orixinario da data hebrea do festivo, que ocorre o décimo quinto día de Shevat. "Tu" representa as letras hebreas Tet e Vav, que en conxunto teñen o valor numérico de 9 e 6, sumando 15. A data tamén se pode chamar "Ḥamisha Asar BiShvat" ( חמשה-עשר בשבט‎, 'Quince de Shevat '). Costumes tradicionais
Na Idade Media Tu BiShvat celebrábase cun festín de froitas de acordo coa descrición misnaica da festa como celebración de Aninovo. No século XVI, o cabalista rabino Yitzchak Luria de Safed e os seus discípulos instituíron un seder ('cea') de Tu BiShvat no que os froitos e árbores da Terra de Israel recibiron un significado simbólico. A idea principal era que comer dez froitas específicas e beber catro cuncas de viño nunha orde específica mentres recitaban as bendicións adecuadas achegaría ós seres humanos e ó mundo á perfección espiritual.
En Israel, o seder cabalístico de Tu BiShvat foi revivido e agora é celebrado por moitos xudeus, relixiosos e laicos. Haggadot especiais foron escritos para este fin. Na comunidade hasídica, algúns xudeus conservan ou confeitan o etrog de Sucot e cómeno en Tu BiSh'vat. Os xudeus sefardís preparan unha sobremesa a base de cereais, froitos secos e froitos secos, coñecida como Ashure ou trigo koço, para celebrar a festa.
Na diáspora, comezando en América do Norte nos anos 80, Tu BiSh'vat pasou a ser tratado como o Día da Terra xudeu, e as comunidades contemporáneas fixeron fincapé en todo tipo de accións e activismos relacionados co medio ambiente e o mundo natural. No Israel contemporáneo, o día celébrase como un día de conciencia ecolóxica e plántanse árbores para celebralo.
Tu Youyou

Tu Youyou (屠呦呦 (en chinés: pinyin: Tú Yōuyōu), nada en Ningbo, República da China o 30 de decembro de 1930, é unha científica, médica e química farmacéutica chinesa, coñecida por descubrir a artemisinina e a dihidroartemisinina, empregadas para tratar a malaria e coas cales se salvaron millóns de vidas. O punto de partida da súa investigación estivo baseado na exploración de textos sobre medicina chinesa tradicional, atopando que o afirmado sobre a cura da malaria en case todos eles non era correcto, excepto nun só deles.
O descubrimento da artemisinina e o seu tratamento da malaria está considerado como o descubrimento máis significativo da medicina tropical no século XX para a mellora da saúde das persoas dos países en desenvolvemento tropicais en Asia do sur, África, e América do Sur. Polo seu traballo, Tu recibiu en 2011 o Premio Albert Lasker de Investigación Médica Clínica, e en 2015 o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina. Tu recibiu a metade do premio Nobel por descubrir a eficacia da molécula antimalárica da planta Artemisia annua; a outra metade foi compartida por Satoshi Ōmura e William Campbell por descubrir un novo composto, a avermectina, capaz de curar infeccións como a oncocercose e a filariase linfática causadas por pequenos parasitos. Tu recibiu o primeiro Nobel de medicina para un cidadán chinés, ademais de ser a primeira muller desa nacionalidade en recibir un premio Nobel en calquera categoría.
Tu quoque

Denomínase tu quoque (locución latina que significa «ti tamén») ao argumento que consiste en rexeitar un razoamento, ou consideralo falso, alegando a inconsistencia de quen o propón. É, polo tanto, unha variante da falacia ad hominem, ou ataque persoal, mediante a cal procúrase demostrar que unha crítica ou unha obxección aplícase igualmente á persoa que a realiza, rexeitándoa sen entrar a analizala.
Esta falacia adoitase empregar como unha técnica de retórica. Podería considerarse unha variante da falacia ad hominem xa que o obxectivo é refutar a afirmación dun individuo desacreditándoo[Cómpre referencia]. Con este argumento búscase distraer a atención sobre a calidade atribuída ao suxeito B polo suxeito A, atribuíndo a mesma calidade ao suxeito A. Así o suxeito A perde credibilidade ao ser presentado como un hipócrita. Orixe
Tu quoque é o comezo da célebre exclamación de Xulio César cando viu que, entre os conxurados, Bruto, o seu protexido, tamén empuñaba o puñal para asasinalo (15 de marzo do 44 a. C. ). A frase completa pode que fose tu quoque fili mi ("ti tamén, meu fillo") ou et tu quoque Brute fili mi! ("¡Bruto, fillo meu, ti tamén! "), aínda que Suetonio pensa que a dixera en grego. Con este sentido orixinal, a expresión aínda se usa para indicar a ingratitude polos beneficios recibidos. Estrutura do argumento
A critica P.
A é tamén culpable de P.
Polo tanto, P é rexeitado.
Trátase dunha falacia porque a conclusión (rexeitamento de P) non se segue das premisas.
Un exemplo clásico: Uso coloquial
O recurso ao tu quoque é de uso moi frecuente, incluso por parte daqueles que descoñecen a súa existencia. É doadamente recoñecible porque responde á estrutura «e ti tamén» ou «e ti máis» como resposta a unha crítica.
Non todo recurso ao tu quoque é falaz. Considérase que existe un uso lexítimo cando se emprega para rexeitar o recurso á autoridade moral. A autoridade moral baséase en ser consecuente co que se aconsella, polo tanto se se demostra que quen realiza a afirmación é inconsecuente, os seus consellos carecerán de valor. Por exemplo, se alguén aconsella sacrificios a outros pero non está disposto a asumilos, pode ser facilmente desacreditado mediante o recurso do tu quoque.
Porén, cando un argumento non se basea na autoridade moral, o recurso ao tu quoque adoita ser falaz. Por exemplo, un caso habitual sería o dun médico que aconsella ao seu paciente deixar de fumar e dito paciente respóndelle que el tamén fuma, así que, vindo del, o consello non ten validez. Neste caso trátase dunha falacia, xa que o criterio médico non se asenta na autoridade moral, senón en fundamentos técnicos que son independentes da conduta do médico.
Tuanku Syed Sirajuddin

Tuanku Syed Sirajuddin ibni Almarhum Tuanku Syed Putra Jamalullail, nado en 1943, é o Yang di-Pertuan Agong (equivalente a rei) de Malaisia e Raxá de Perlis.
A súa quenda como rei comezou o 13 de decembro de 2001, ao morrer o sultán de Selangor, Salahuddin Abdul Aziz Shah ibni Almarhum Sultan Hisamuddin Alam Shah Al-Haj.
Convertérase en Raxá de Perlis o 17 de abril de 2000 ao morrer o seu pai Tuanku Syed Putra ibni Almarhum Syed Hassan Jamalullail.
Tubo de escape

O tubo de escape é un tubo utilizado en motores para eliminar os gases orixinados pola combustión. Nun motor de explosión os gases queimados recóllense no colector que os encamiña cara aos silenciadores, para reducir o ruído do motor, e logo cara á saída, isto é o tubo de escape.
Tubo de raios catódicos

Un tubo de raios catódicos (TRC, coñecido tamén polas súas siglas en inglés CRT de cathode ray tube) é un sistema de presentación de imaxes que consiste nunha válvula termoiónica que contén un canón de electróns e unha pantalla fluorescente e os dispositivos internos ou externos, precisos para acelerar e desviar o raio de electróns e que se usa para crear imaxes de luz emitidas ao impactaren os electróns en puntos determinados da pantalla fluorescente. Emprégase en televisores, monitores, osciloscopios ou radares. Inventouno Ferdinand Braun en 1897, desde a primeira década do século XXI estase a substituír por pantallas de plasma e LCD. Funcionamento
O último ánodo da válvula recóbrese dun elemento capaz de emitir luz cando un feixe de electróns incide sobre el. Para poder controlar a intensidade do punto da imaxe, colócanse no camiño dos electróns uns terminais que fan o efecto de lente electrónica que permiten que todos os electróns do feixe incidan nun punto estreito da pantalla. Exteriormente colócanse unhas bobinas coas que se controla un campo magnético que despraza o feixe de electróns por toda a pantalla, iluminándoa en todos os seus puntos, controlando axeitadamente a intensidade do feixo en cada momento, xérase unha imaxe na pantalla.
Tubo xerminativo

Un tubo xerminativo (en inglés: germ tube) é unha zona de excrecencia producida polas esporas dos fungos que liberan esporas durante a xerminación. Tamén recibe o nome de tubo xerminativo o producido polo crecemento do pole das plantas superiores.
O tubo xerminativo difernciase, medra e desenvólvese por mitose para crear hifas somáticas.
A proba do tubo xermnativo é unha proba de dignose na cal unha mostra de esporas de fungos póñense en suspensión no soro do sangue e examínase no microscopio para detectar os tubos xerminativos. Esta proba está particularmente indicada para colonias de cor crema en cultivos de fungos en laboratorio, nos cales unha proba positiva de tubo xerminativo é indicativa da presenza do fungo Candida albicans.
Tuborg

Tuborg é unha compañía e marca de cervexa dinamarquesa fundada en 1875 por Carl Frederik Tietgen. Dende 1970, forma parte da compañía Carlsberg. Ten a súa sede en Hellerup, un distrito do norte de Copenhaguen.
Tubulopatía

Tubulopatía ou tubulite é o termo que designa ás doenzas que afectan ao túbulo renal, unha parte do nefrón.
As tubulopatías poden ser de orixe inflamatoria ou non inflamatoria, adoitándose o termo tubulite cando a causa é inflamatoria.
Tubérculo

En botánica, tubérculo refírese ao caule arredondado que algunhas plantas verdes desenvolven por baixo do chan como órganos de reserva de enerxía (en xeral amidón e inulina). O exemplo máis coñecido é a pataca.
As plantas úsanos para sobrevivir ao inverno ou aos meses máis secos, fornecendo enerxía e nutrientes durante a próxima estación de crecemento. Alén diso serven coma un medio de reprodución asexuada. Posúe pequenas follas escamosas e xemas minúsculas coñecidas como "ollos". Eses "ollos" agroman, dando orixe a novas plantas, que retiran o seu alimento do tubérculo, até que as propias raíces e follas se formen.
A reprodución deste tipo de plantas faise por semente, aínda que tamén se pode facer por plantación do mesmo tubérculo, como se fai case sempre coa pataca. Exemplos
Pataca;
Begonia tuberosa;
Cará/Iñames, xénero Dioscorea;
Taioba, xénero Xanthosoma;
Taro (Colocasia esculenta);
Ciclamino;
Anredera cordifolia;
Plectranthus esculentus (un tipo de mentaLamiaceae);
Trufas;
Oxalis tuberosa;
Caladium;
Sinningia;
Tupinambo (Helianthus tuberosus);
Chufa (Cyperus esculentus). Raíces tuberosas e bulbos
Os tubérculos son diferentes das raíces tuberosas como a pataca doce (Ipomoea batatas), a beterraba (Beta spp. ), a cenoria ou a mandioca (Manihot utilissima), que almacenan os seus nutrientes na propia raíz, moito máis desenvolvida que a dos tubérculos. Tamén se diferencian dos bulbos como cebolas e allo, que a pesar de usaren parte do caule, tamén usan follas modificadas, coñecidas como catafilos para almacenar nutrientes.
Tubérculo de Darwin

O tubérculo de Darwin é un engrosamento cartilaxinoso do bordo da orella, presente en moitos seres humanos, interpretado coma un vestixio da punta da orella común en mamíferos. Trátase dun órgano vestixial, é dicir, un órgano cuxa función orixinal se perdeu durante a evolución. Está presente en arredor dun 10. 4% da poboación mundial.
Recibe o seu nome en honor a Charles Darwin, que o describiu no seu libro The Descent of Man como exemplo de característica vestixial que indicaba que o home tiña un antepasado común con outros primates, aínda que non foi Darwin quen lle chamou tubérculo de Darwin.
O xene que orixina o tubérculo de Darwin no home hérdase como un carácter autosómico dominante pero ten unha penetrancia xenética incompleta, o que significa que as persoas que posúen o xene non necesariamente presentarán o fenotipo.
Tucano (constelación)

Tucana ou Tucano, é unha constelación do hemisferio sur celeste. É unha das 88 constelacións aceptadas pola Unión Astronómica Internacional. Foi creada polos navegantes holandeses Pieter Dirkszoon Keyser e Frederick de Houtman entre 1595 e 1597, coma resultado das súas exploracións polos mares do hemisferio sur. Apareceu por primeira vez na obra Uranometria (1603), de Johann Bayer. Representa o tucano, unha especie de ave tropical oriúnda de Suramérica. Mitoloxía
Tucana é unha constelación moderna inventada a finais do século XVI. Polo que non ten ningún elemento mitolóxico asociado. Estrelas notables
Mag.
Magnitude aparente | α
ascensión recta | δ declinaciónFonte: The Bright Star Catalogue, 5ª ed. revisada. , Catálogo de Hiparco, ESA SP-1200 Obxectos notables do espazo profundo
Entre os obxectos máis destacables desta constelación, o máis destacado é a Pequena Nube de Magalhães, unha das galaxias satélite da Vía Láctea; seguida moi de preto por 47 Tucanae ou 47 do Tucano (NGC 104), o segundo cúmulo globular máis brillante de todo ó firmamento. Este atópase a 13. 400 anos luz de nós.
Semellante á pequena nube de Magallanes, pero moito máis apagada, está á Galaxia Anana do Tucano, descuberta no 1990.
Tucapel

Tucapel é unha cidade, municipio e unha comuna chilena da rexión de Biobío, situada na provincia homónima. A súa área é de 915 km2 e tiña un total duns 13. 497 habitantes, segundo os datos do censo INE no 2012.
Tudhaliyas

Tudhaliyas foi probabelmente rei de Kushara, de Hattusa e de Kanish. Probábel sucesor en Kanish de Zuzzu, despois da destrución da cidade por Salatiwara, seguramente era vasalo de Kushara ou adquirira a hexemonía (ver dinastía de Kushara). Sería o mesmo Tudhaliyas mencionado como rab saqe de Zuzzu e, neste caso, impoñeríase a Salatiwara e Kushara. Foi o pai de Pusarrumas (Pu-Šarrumaš).
Tudhaliyas I

Tudhaliyas I, rei hitita, sucedeu a Muwatallis I tralo asasinato deste último, e gobernou desde -1430 ata -1400. Traxectoria
Os feitos do seu reinado son difíciles de determinar por dúas razóns: Non se sabe o número exacto de reis chamados Tudhaliyas, o que ás veces leva a dividir este período entre Tudhaliyas I e Tudhaliyas II, chegándose ás veces a falar de Tudhaliyas I/II.
Ademais, durante parte do seu reinado, o seu xenro e sucesor, Arnuwandas I, foi correxente; isto dificulta separar os feitos que sucederon durante o reinado de Tudhaliyas dos que sucederon ao comezo do reinado de Arnuwandas I.
Porén, existe un consenso sobre a grande expansión hitita durante este período, que se continúa durante gran parte do Reino Novo.
Parece bastante claro, con todo, que ao chegar ao trono tras ser asasinado o seu antecesor Muwatallis, tivo que enfrontarse a unha guerra civil lanzada por algúns funcionarios e familiares do anterior rei. Este enfrontamento resolveuse axiña, deixando a Tudhaliyas coas mans libres para lanzar os exércitos hititas contra os reinos de Anatolia occidental (rexión coñecida polos hititas como Arzawa), onde se formaban con certa frecuencia alianzas anti-hititas. Tras varias campañas con éxito, Tudhaliyas logrou someter a rexión, da que obtivo un rico botín.
O seguinte obxectivo de Tudhaliyas foron as tribos kaskas, que ameazaban continuamente a fronteira norte do reino (preto da capital, Hattusa), desde os tempos de Hantilis II. Aínda que Tudhaliyas non logrou unha vitoria completa, forzou a retirada dos kaskas dos seus postos máis meridionais.
Tras lograr estas vitorias contra os kaskas, Tudhaliyas envorcou a súa atención na fronteira oriental dos hititas, onde tivera problemas co reino vasalo de Isuwa que se rebelou repetidamente, co apoio do reino hurrita de Mitanni. Logo de renovar, unha vez máis, os lazos entre os hititas e Kizzuwatna, Tudhaliyas atacou Mitanni, colleitando diversos éxitos, entre os que podería contarse a conquista de Alepo.
Sucedeuno, como xa se mencionou, Arnuwandas I.
Tudhaliyas II

Tudhaliyas II (Tamén Tudhaliyas III) foi un rei dos hititas (Reino Novo) -1430–-1400. Traxectoria
O Imperio hitita sufriu severas perdas de territorio durante o reinado de Tudhaliyas, chegando mesmo a ser queimada a capital. Pero, baixo a capaz guía do fillo de Tudhaliyas, o futuro Suppiluliumas I, os hititas empezaron a se recuperar mentres Tudhaliyas estaba aínda no trono.
A numeración correcta dos xefes hititas que levaron o nome de Tudhaliyas é problemática. Houbo un personaxe da época hatti chamado Tudhaliyas que quizais gobernase con rei. Outras reconstrucións insiren un Tudhaliyas directamente despois de Muwatallis I, pero anterior ao máis famoso líder que pasa por ter fundado o Imperio. O Tudhaliyas do que tratamos neste artigo aparecerá xeralmente como "o segundo" ou "o terceiro".
Tudhaliyas III

Tudhaliyas III foi un rei de curta duración do Imperio hitita (Reino Novo). Traxectoria
Se cadra foi o fillo e sucesor de Hattusilis II, con todo considérase normalmente como fillo de Tudhaliyas II (de acordo co cómputo dos reis que facemos aquí). Nunca foi coñecido explicitamente como rei. Os textos refírense a el como "Tudhaliyas o neno" (ou, cunha tradución alternativa, "Tudhaliyas o (máis) novo". Foi asasinado por un grupo de oficiais entre os que estaba o seu sucesor, e moi probabelmente irmán, Suppiluliumas I.
Hai certa dificultade no cómputo do número de Tudhaliyas (e Hattusilis) do imperio hitita. Normalmente non se inclúe este Tudhaliyas nas listas reais hititas, e ao seu pai a miúdo habémolo ver citado como Tudhaliyas III.
Tugrik

O tugrik ou tögrög é a moeda oficial de Mongolia, e en mongol quere dicir "redondo". Tradicionalmente subdividiuse en 100 mongo (en mongol: мөнгө), se ben agora esta fracción non se emprega. Actualmente a cantidade máis baixa empregada é a moeda de 20 tugrik. O código ISO 4217 é MNT. Ten un símbolo especial: ₮, e tamén se acostuma a abreviar Tug. Historia
O tugrik introduciuse en 1925 co mesmo valor que o rublo soviético, que daquela valía 18 gramos de prata (0, 58 onzas). Finalmente estableceuse como unidade monetaria única o 1 de abril de 1928, substituíndo ao dólar mongol e outras moedas. Moedas
As denominacións cuñáronse segundo o padrón do rublo soviético, polo tanto, durante o período de influencia da URSS, a República Popular de Mongolia cuñou moedas de 1, 2, 5, 10, 15, 20, 50 mongo e 1 tugrik. En 1990, a produción destas series rematou. En 1994 cuñouse unha nova serie de moedas de 20, 50, 100, 200 e 500 tugrik. Billetes
Coma no caso das moedas, durante a época da República Popular de Mongolia emitíronse billetes parecidos aos do rublo soviético, nas mesmas denominacións e cores. As súas denominacións eran de 1, 3, 5, 10, 20, 50 e 100 tugrik. En 1993 emitiuse unha nova serie de billetes de 10, 20, 50 mongo, e 1, 5, 10, 20, 50, 100, 500, 1. 000, 5. 000, 10. 000 e 20. 000 tugrik. Conforme foron pasando os anos, foron introducíndose as mesmas denominacións con novas medidas de seguridade, como filigranas metálicas, marcas de auga etc. Taxas de troco
1 EUR 1. 908, 4021 MNT (20 de marzo de 2010).
1 USD 1. 410, 5 MNT (20 de marzo de 2010).
Tuhupurpuna

Tuhupurpuna foi unha cidade hitita do país dos kaskas, que o rei hitita Suppiluliumas I ocupou e fortificou sobre o -1330.
Segundo Matthews & Glatz corresponderíase coa actual Kanlıgöl, ao oeste de Korgun, na provincia turca de Çankırı.
Tuia xigante

A tuia xigante (Thuja plicata) é unha especie do xénero Thuja orixinaria de América do Norte. Trátase dunha árbore conífera perennifolia, da familia dos alciprestes, as cupresáceas. En Galiza plántase coma ornamental. Distribución
É unha especie moi importante do oeste dos Estados Unidos, aparece naturalmente polo norte dende o sur de Alasca até a California Central polo sur; no interior aparece na zona húmida da Columbia Británica e polo oeste das Montañas Rochosas en Montana. Descrición
Pode acadar os 60 metros de altura e os 2 metros de diámetro.
As súas follas son cuamiformes, decusadas, verde escuras, lustrosas, brillantes pola face, máis claras, con canles arxénteas e glándulas polo envés.
Os seus froitos son conos ovais oblongos, de 1 a 1, 7 cm de diámetro, péndulos, formados por 10 a 12 escamas coriáceas, basifixas e imbricadas, con pequeno mucrón subapical contendo cada unha tres sementes.
A madeira é de cor acastañada rosada, cun veado atractivo, liviá, mol, moi resistente á intemperie e ao contacto co chan, doada de traballar e moi estábel. É de crecemento relativamente rápido. Hábitat e condicións de cultivo
A árbore atura climas de frío a temperado húmido, en ambientes costeiros. Soporta ben os fríos intensos e xeadas, tamén a calor.
En canto ao solo, atura un amplo rango, desenvolvéndose mellor nos fértiles, fondos, liviáns e ben drenados. Usos
Hoxe en día úsase en xardinaxe coma árbore de sombra e para sebes. A súa madeira imputrescíbel utilízase en carpintaría e ebanistaría fina, e tamén para revestimentos (as tellas de tuia son chamadas "ripias"), postes, aberturas, tonelaría.
Tradicionalmente tiña moitísimos usos, tantos que os indios indíxenas da costa Norte-Oeste chamábanse entre si "indios da tuia xigante". Ademais dos seus sonados tótems monumentais, tiraban da árbore (ás veces aínda sen a tallar) táboas e madeira para todo tipo de construcións e trebellos. Tamén apañaban e tecían a casca para facer roupa, cordas e redes. Outro uso era a fabricación de canoas, unha tarefa complicada que consistía en tallar a árbore e facer os enormes toros ocos grazas ás ferramentas de pedra ou cuncha; con estas rexas canoas ían ao mar na procura de baleas. Árbores senlleiras en Galiza
A tuia xigante do Pazo de Torres de Agrelo en Redondela	(Pontevedra), figura no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia.
Tulio

O tulio é un elemento químico da táboa periódica cuxo símbolo é Tm e o seu número atómico é 69.
Tumba

Unha tumba, ou sepultura, é un lugar onde se enterran os finados, que se escava na terra ou se constrúe sobre ela. As tumbas poden estar parcial ou totalmente soterradas (agás a súa entrada) nun cemiterio, ou no interior dunha igrexa ou na súa cripta. As tumbas individuais adoitan estar seladas, mentres que as familiares, ou para grupos, teñen portas para acceder a elas cada vez que fose necesario.
Tumba de Bibi Jawindi

A Tumba de Bibi Jawindi é un dos cinco monumentos de Uch, Panxab, Paquistán que están na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Datando do século XV, o santuario foi construído en 1493 polo príncipe iraniano, Dilshad, para Bibi Jawindi, que foi a bisneta de Jahaniyan Jahangasht, un famoso santo Sufí. Localización
O monumento fica no suroeste de Uch, unha cidade histórica fundada por Alexandre o Grande, na provincia de Panxab, Paquistán. Galería de imaxes
Tumba de andadeiro

Unha tumba de andadeiro é aquela que ten unha estreita pasaxe de grandes pedras, ortostatos, e unha ou varias cámaras funerarias cubertas de terra ou de pedra. Os megálitos adoitaban empregarse na construción de tumbas de andadeiro, que polo xeral datan do Neolítico. Os que teñen máis dunha cámara poden ter múltiples subcámaras na apertura da cámara mortuoria principal. Un deseño común, a cruciforme, ten, como o seu nome indica, forma de cruz. Ás veces as tumbas de andadeiro están cubertas cun cairn, especialmente as que datan de épocas posteriores. Non en tódalas tumbas de andadeiro se atoparon probas de conter corpos, como no caso de Maeshowe.
As tumbas de andadeiro do tipo cairn a miúdo teñen elaborados tellados con ménsulas no canto de laxes sinxelas, tales como a bóveda de Newgrange. Atopouse arte megalítica tallada nas pedras nalgúns sitios. O mesmo andadeiro, nunha serie de casos notables, está aliñado de tal maneira que o sol penetra na pasaxe nun momento importante do ano, por exemplo no amencer do solsticio de inverno ou no solpor do equinoccio.
Nunha recompilación de 1961 de tumbas megalíticas de Irlanda, Seán Ó Nualláin e Ruaidhrí De Valera describen catro categorías de tumbas megalíticas: cairns de patio, dólmenes de portal, tumbas de andadeiro en cuña, e tumbas de andadeiro. Este último termo serve para describir estas tumbas en Cantabria, Galicia e o País Vasco. Dos catro tipos enriba descritos só as tumbas de andadeiro parecen terse distribuído dunha maneira ampla por toda Europa.
As tumbas de andadeiro distribúense amplamente ó longo da fachada atlántica de Europa. Atópanse en Irlanda, Gran Bretaña, Escandinava, no norte de Alemaña e a rexión de Drenthe dos Países Baixos. Tamén se atopan na Península Ibérica, algunhas partes do Mediterráneo, e ó longo da costa norte de África. As tumbas de andadeiro máis temperás semellan tomar a forma de pequenos dólmenes. En Irlanda e Gran Bretaña, as tumbas de andadeiro encóntranse acotío en grandes grupos, dando lugar ó termo de cemiterios de tumbas de andadeiro.
O dolmen de Dombate catalógase como unha tumba de andadeiro, e é un dos conxuntos máis importantes de Galicia.
Tumba do soldado descoñecido

A tumba do soldado descoñecido é o nome que reciben os monumentos erixidos polas nacións para honrar os soldados que morreron en tempo de guerra sen poder seren identificados. Tratase ás veces dunha tumba simbólica, evocando a todos os habitantes dun país que morreron nun determinado conflito sen identidade coñecida, aínda que nalgúns casos estas foxas conteñen os restos de soldados falecidos durante os conflitos bélicos en cuestión.
Tumbaga

A tumbaga é o nome que os españois lle deron a unha aliaxe de ouro e cobre que fabricaban os ourives indíxenas de América.
Alén dos indíxenas da cultura lambayeque (cultura peruana) que lle dicían "tumbaga" á mestura de ouro con cobre e prata, numerosas culturas precolombianas salientaron pola súa rica ourivaría, como a da cultura Tumaco-La Tolita, a tairona ou a quimbaya, utilizaron a tumbaga para elaborar diversos obxectos cerimoniais e adornos.
Tumor

Un tumor é unha alteración patolóxica dos tecidos que deriva nun aumento de volume destes. É un agrandamento anormal dunha parte do corpo, que aparece inchado ou distendido. En sentido restrinxido, un tumor é calquera vulto que se deba a un aumento no número de células que o compoñen, independentemente de que sexan de carácter benigno ou maligno. Cando un tumor é maligno, ten capacidade de invasión ou infiltración e de metástase a lugares distantes do tumor primario, e entón cando pasa a ser coñecido como cancro. O tumor, xunto co rubor, a dor e a calor forman a tétrade clásica dos síntomas e signos da inflamación. Causas dos tumores
Os tumores son alteracións debidas diversos factores causantes. Deste xeito, existe un marcado compoñente xenético nos cancros e un importante compoñente ambiental. Os xenes involucrados nestes procesos son varios, algúns deles característicos de determinados cancros (BRCA 1 e 2 no cancro de mama ou o APC no adenocarcinoma de colon). Outros, coma o xene p53 aparecen mutados en moi diversos cancros. As funcións destes xenes son múltiples, pero un grupo importante regula o ciclo celular, directa ou directamente. É o caso do p53, que ao detectar anomalías xenéticas irreparables debe iniciar a apoptose (a morte da célula tumoral). O p53 é un xene moi susceptible ás substancias do tabaco, aínda que tamén pode ser defectuoso dende o nacemento.
O compoñente ambiental é aínda máis importante caos xenes nalgúns tumores. É o caso dos mesoteliomas, que se producen debido a contactos longos con asbesto. Unha mala dieta, pobre en fibra tamén é un factor favorecedor do cancro de colon. Algúns tumores están causados por infeccións, é o caso do cancro de estómago, que está relacionado pola infección por Helicobacter pylori, o mesmo mecrobio que causa a úlcera gástrica. Algunhas infeccións víricas tamén poden producir tumores, é o caso de infeccións do virus de Epstein-Barr.
Tumor filoide

O cistosarcoma ou tumor filoide é un tumor predominantemente benigno e raro que ocorre case exclusivamente no seo feminino. O seu nome deriva das palabras gregas sarcoma que é un tumor carnoso e fío que significa folla. O tumor ten a aparencia dun gran sarcoma maligno, toma a característica forma de folla cando está seccionado e exhibe espazos epiteliais quísticos cando se ve histoloxicamente. Debido a que son tumores benignos, o nome de sarcoma non se emprega con moita frecuencia, téndose preferencia pola terminoloxía tumor filoide. Histopatoloxía
O tumor filoide é o neoplasia non-epitelial máis frecuente nas mamas, pero representa só un 1% de todos os tumores da mama. É un tumor de crecemento rápido, baixo o microscopio pode ser un tumor de poucos centímetros ou ben pode presentar lesións masivas de até 30 cm. O aspecto é carnoso, branco ou agrisado e firme, lobulado con hendiduras quísticas e áreas de necrose e hemorraxia. Ten certo parecido histolóxico ó fibroadenoma, pero loce con maior celularidade, o epitelio é benigno cun estroma que rodea o epitelio de características atípicas e hipercelular.
Tumulto

Un tumulto é un conflito armado, polo xeral na vía pública, onde se ve alterada a orde pública por medio da violencia. Polo común, ocorre durante unha manifestación. A orixe da violencia é polo xeral difuso e polémico, xa que pode orixinarse de parte da sociedade civil ou de parte das chamadas forzas de seguridade (policía, forzas armadas etc. ).
A diferenza con outras expresións violentas do movemento social pode ser maior ou menor. Se os tumultos teñen maior grao de repercusión ou éxito, pódese falar alternativamente de revolta, motín, rebelión ou revolución.
A resposta ante un tumulto adoita ser tarefa da policía, comunmente dos axentes antitumultos, aínda que tamén pode requirir apoio militar. Para controlar as masas enfurecidas adoitan empregarse armas non letais, como canóns de auga, balas de goma, pulverizadores de pementa, porras e gas lacrimóxeno.
Algúns países empregan ataques que poden producir mortes para deter os tumultos, sobre todo se se producen baixo a lei marcial, en casos de guerra. Isto permíteo o dereito militar, sempre e cando non se considere aos civís como obxectivos de forma intencionada. Como consecuencia, adoitan producirse «danos colaterais» (eufemismo para referirse a «vítimas civís»). Lista cronolóxica de tumultos importantes
1863: Tumultos de Recrutamento, Nova York, Estados Unidos.
1929: Movemento do Catro de Maio, China.
1948: Bogotazo, Colombia.
1965: Tumultos en Watts, Os Ánxeles, Estados Unidos.
1968: Maio francés.
1968: Movemento estudantil de 1968 en México.
1969: Tumultos de Stonewall, Estados Unidos.
1969: Cordobazo, Arxentina.
1981: Tumultos de Brixton, Londres, Reino Unido.
1989: Caracazo, Venezuela.
1992: Tumultos dos Ánxeles de 1992, Os Ánxeles, Estados Unidos.
2000: A Marcha de los Cuatro Suyos, Perú
2001: Contracume do G8 en Xénova, Italia.
2001: Cacerolazo, Arxentina.
2005: Desordes en Belize en 2005.
2005: Tumultos de Francia no 2005.
2005: IV Cume das Américas, Arxentina. 2005: Tumultos raciais de Sydney (2005), Australia.
2006: Tumultos de Dublín (2006), Irlanda.
2008: Tumultos no Tíbet de 2008.
2011: Tumultos en Inglaterra de 2011.
2011: Tumultos en Roma de 2011.
2011: Mobilización estudantil en Chile de 2011.
2012: Manifestación 25-S Rodea el Congreso en España de 2012.
2014: Euromaidán, Ucraína.
2014: Tumultos de Venezuela de 2014.
2017: Protestas en México por gasolinazo 2017
Tuna

Este artigo trata sobre o grupo musical, para a froita da chumbeira véxase o artigo: figo chumbo. Unha tuna é un grupo musical polo xeral de ambiente estudantil orixinario das distintas culturas de España, Portugal, distintos estados de América Central e América do Sur. Os universitarios que conforman o grupo portan unha combinación de vestimentas antigas e interpretan temas musicais do folclore tradicional, acompañados musicalmente de instrumentos cordófonos.
Tunas (Fonoteca 92)

Tunas é un EP que recolle oito temas (interpretados pola Tuna Universitaria de Vigo, a Tuna de Veterinaria de Lugo, a Tuna de Dereito de Santiago, a Tuna de Medicina de Santiago e a Tuna Compostelana), gravado en directo no auditorio da Universidade de Santiago de Compostela, coincidindo coa celebración do IV Certame Internacional de Tunas de Santiago de Compostela en 1991. É a trixésima casete da colección Fonoteca 92, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de El Correo Gallego. Lista de cancións
Tundra

A tundra (do saami "tunturi", chaira desprovista de árbores) é un terreo aberto e chan, de clima subglacial e subsolo xeado, carente de vexetación arbórea; solo cuberto de musgos e liques, e ás veces pantanoso. Características
Localización
Esténdese principalmente polo hemisferio norte: en Siberia, Alasca, norte do Canadá, sur de Groenlandia e a costa ártica de Europa. No hemisferio sur maniféstase con temperaturas moito máis parellas durante o ano e en lugares como o extremo sur de Chile e a Arxentina, illas subantárticas como Xeorxia do Sur e Kerguelen, e en pequenas zonas do norte da Antártida preto ao nivel do mar.
Tamén existe a tundra por efecto de altura, como no Tíbet e en diversos niveis das montañas arredor do mundo.
Clima
As tundras atópanse en rexións preto dos polos, onde os invernos son extremadamente fríos, os veráns curtos e frescos. Nelas viven animais como os osos polares, lobos mariños, focas etc.
Vexetación
O delgado manto de vexetación está composto de liques, pastos e xuncos con raíces pouco profundas (porque o solo está sempre xeado) o que permite o desenvolvemento dunha extraordinaria fauna.
En verán, co desxeo, aparecen bases e pradarías de plantas anuais. Ademais da escasa vexetación, as poucas plantas que se conservan están acondicionadas para sobrevivir coa escasa calor diúrna e conservan auga no seu interior.
Tuneladora

Unha tuneladora é unha máquina capaz de escavar túneles a sección completa, á vez que colabora na colocación dun sostemento para este de forma provisional ou definitiva. Características
A escavación realízase normalmente mediante unha cabeza xiratoria equipada con elementos de corte e accionada por motores hidráulicos (alimentados á súa vez por motores eléctricos, dado que a alimentación xeral da máquina se realiza con enerxía eléctrica), aínda cando tamén existen tuneladoras menos mecanizadas sen cabeza xiratoria.
O pulo necesario para adiantar conséguese mediante un sistema de gatos perimetrais que se apoian no último anel de sostemento colocado ou en zapatas móbiles (denominadas grippers), accionados tamén por gatos que as empuxan contra a parede do túnel, de forma que se obtén un punto fixo desde onde empuxarán.
Tuning

O tuning é a modificación dun coche ao gusto persoal. Naceu nos Estados Unidos de América cando os mozos estadounidenses modificaban os seus coches para facer carreiras no deserto. Na actualidade o mundo do tuning evolucionou á vez que os coches teñen cada vez máis potencia. No tuning hai tres tipos de modificación: o tuning interior, tuning exterior e o tuning do motor que buscan unha personalización do coche, de maneira que pareza mellor, máis caro e que chame máis a atención, por un lado, e por outro, que sexa único na súa clase. Orixes do tuning
A orixe do tuning é imprecisa. Algunhas persoas atribúeno a Europa, concretamente en Alemaña entre 1960 e 1970. Outras indican que certas tendencias de modificación do automóbil como os "lowrider" comezáronse a popularizar en EUA durante os anos cincuenta. Cítanse aos Hot Rods e ó movemento xurdido en California logo da Gran Depresión dos anos trinta. Tuning interior
Consiste na aplicación de varias modificacións aos diversos elementos e compoñentes do interior do vehículo, ou tamén, o cambio de pezas por unhas novas. Pódense observar interiores de automóbiles con cores vistosas, pezas de gran calidade, tapicerías para o volante, volantes deportivos, tapicería de teito ou dos asentos, variacions no pomo, incremento da calidade do equipo de son etc. Tuning exterior
Require un maior esforzo e algo máis de práctica. Inclúe modificacións nos aleróns, os parachoques, a iluminación etc.
Tupaia (navegante)

Tupaia ou Tupai'a, nado contra 1725 na illa de Raiatea (hoxe na Polinesia Francesa) e finado, segundo declaración o explorador británico James Cook, o 11 de decembro de 1770 en Batavia (actual Iacarta), foi un navegante polinesio.
O seu talento como navegante e o seu coñecemento xeográfico do océano Pacífico foron empregados par James Cook na súa primeira viaxe de circunnavegación (1768-1771). A súa sona entre os maorís fixeron del un personaxe importante na historia de Nova Zelandia.
Tupiza

Tupiza é unha cidade do departamento boliviano de Potosí e capital da provincia de Sud Chichas. Atópase no sur do país e no ano 2009 contaba cunha poboación de 44653 habitantes.
Tur (animal)

Tur é un xénero de ácaros pertencente á familia Laelapidae. Especies
Tur amazonicus
Tur apicalis
Tur aymara
Tur lativentralis
Tur megistoproctus Gettinger & Bergallo, 2003
Tur turki Fonseca
Tur uniscutatus
Turandot

Turandot é unha ópera en tres actos con música de Giacomo Puccini e libreto en italiano de Giuseppe Adami e Renato Simoni. A ópera, inconclusa pola morte de Puccini, foi completada por Franco Alfano. Foi estreada o 25 de abril de 1926 no Teatro alla Scala de Milán baixo a batuta de Arturo Toscanini e sen as adicións de Alfano. As posteriores representacións realizáronse coa partitura completa.
Unha das partes máis difíciles da ópera encóntrase no segundo acto e se inicia coa frase In questa reggia, cando Turandot explica a razón do seu comportamento. Musicalmente, esta parte exixe sobreagudos a cargo da soprano que, combinados coa capacidade wagneriana que require o personaxe, fana particularmente difícil. No terceiro acto se encontra unha das arias máis coñecidas para tenor, Nessun dorma, que representa a vitoria do amor sobre o odio, onde Calaf canta que ninguén durma para descubrir o nome do xove heroe. Outro aspecto musicalmente notable é o enfrontamento entre tenor e soprano, no segundo acto, que moitos comparan co que fixo antes Puccini en Tosca, tamén no segundo acto, cando enfronta as voces do barítono e a soprano, Scarpia e Tosca.
Turandot é un alcume persa que significa "a filla de Turan", sendo Turan unha rexión de Asia Central que formou parte do Imperio Persa. Segundo o experto na música de Puccini, Patrick Vincent Casali, o "t" final non debe soar na pronunciación desta palabra, e Puccini non a vai pronunciar (de acordo con Rosa Raisa, a primeira cantante en interpretar o papel protagonista) e, segundo as notas de Casali, a estrutura musical da meirande parte das entonacións do nome por parte de Calaf fan do son do t final case un imposible.
Turbidimetría

A turbidimetría é o proceso de medir a perda de intensidade da luz transmitida debido ao efecto de dispersión de partículas suspendidas na mostra que atravesa. A luz pasa a través dun filtro creando unha luz de lonxitude de onda coñecida que pasa a través dunha cubeta que contén unha solución. Unha célula fotoeléctrica recolle a luz que pasa a través da cubeta. Obtense unha medida da cantidade de luz absorbida.
A turbidimetría pode utilizarse en bioloxía para coñecer o número de células nunha suspensión.
A turbidez é o aspecto óptico dunha suspensión causada pola radiación das lonxitudes de onda dispersadas e absorbidas. Un turbidímetro mide a cantidade de radiación que pasa a través dun fluído atravesándoo cara a adiante, o que é análogo ao que fai un espectrómetro de absorción. Para realizar as medicións turbidimétricas utilízanse diversas solucións estándar.
Entre as aplicacións están: Determinación de calidade da auga.
Claridade de produtos farmacéuticos e bebidas.
Inmunoensaios de laboratorio.
A turbidimetría ofrece poucas vantaxes sobre a nefelometría en medidas de sensibilidade en inmunoensaios con baixos niveis de antíxeno ou anticorpo.
As limitacións que se encontran son o exceso de antíxeno e os efectos da matriz. Inmunoturbidimetría
A inmunoturbidimetría é unha importante ferramenta no amplo campo dos diagnósticos e química clínica. Utilízase para determinar as proteínas séricas non detectables con métodos de química clínica clásica. A inmunoturbidimetría usa a clásica reacción antíxeno-anticorpo. Os complexos antíxeno-anticorpo agréganse formando partículas que poden ser detectados opticamente por un fotómetro.