Chinche das camas

As chinches das camas ou simplemente chinches, chinchas ou percebellas son insectos parasitos da familia dos cimícidos (Cimicidae), que se alimentan exclusivamente de sangue. Cimex lectularius é a chinche das camas común e a especie máis coñecida que prefire alimentarse de sangue humano. Outras especies de Cimex especializáronse en alimentarse doutros animais, por exemplo, as chinches dos morcegos, como Cimex pipistrelli (de Europa), Cimex pilosellus (de Norteamérica) e Cimex adjunctus (de Norteamérica), ou as chinches das aves. A especie tropical Cimex hemipterus parasita tamén a humanos e aves.
O hábitat preferido de Cimex lectularius son as casas quentes e especialmente os dormitorios, zonas preto das camas ou dentro delas. Son activos principalmente pola noite, pero non son exclusivamente nocturnos. Xeralmente aliméntanse dos seus hóspedes sen que estes o noten.
A picadura das chinches pode producir diversos efectos adversos como erupcións na pel, efectos psicolóxicos e síntomas alérxicos. Porén, non transmiten patóxenos, xa que non funcionan como vectores epidemiolóxicos. Certos signos e síntomas indican que unha picadura podería deberse a chinches, o que se confirma ao atopar insectos adultos na casa.
As chinches das camas levan sendo parasitos do ser humano desde hai miles de anos. A inicios da década de 1940 estaban case erradicados no mundo desenvolvido, pero foron incrementando a súa prevalencia desde 1995, probablemente debido á resistencia aos pesticidas que adquiriron, á prohibición legal do uso dalgúns pesticidas efectivos e ás viaxes internacionais. Como a infestación dos hábitats humanos empezou a aumentar, tamén o fixeron os casos de picaduras de chinches e as condicións de saúde asociadas. Infestación
A diagnose dunha infestación require atopar os insectos e detectar a aparición de síntomas compatibles. O tratamento implica a eliminación destes insectos (incluíndo os seus ovos) e tomar medidas para tratar os síntomas ata que desaparezan.
As picaduras de chinches das camas denomínanse cimicose e poden orixinar diversas manifestacións na pel desde efectos non visibles a ampolas prominentes. Os efectos inclúen erupcións cutáneas, efectos psicolóxicos e síntomas alérxicos.
Aínda que estas chinches poden estar infectadas con polo menos 28 patóxenos humanos, ningún estudo atopou que estes insectos sexan capaces de transmitilos aos humanos. Neles atopáronse, por exemplo, Staplhylococcus aureus resistente á meticilina (SARM) e Enterococcus faecium resistente á vancomicina (ERV), pero o significado que poida ter isto descoñécese. As investigacións feitas sobre o seu potencial para transmitir o HIV, SARM, hepatite B, hepatite C e hepatite E non atoparon que as chinches puidesen transmitir as doenzas asociadas con eses patóxenos. Porén, sinalouse a posibilidade de que puidesen transmitir arbovirus nalgúns casos. Descrición
Física
Os C. lectularius adultos son de cor marrón clara a marrón avermellada, de corpo aplanado, oval, e non teñen ás posteriores. As ás anteriores son vestixiais e están reducidas a estruturas similares a almofadiñas. Teñen abdomes segmentados con pelos microscópicos que lles dan unha aparencia bandeada. Os adultos crecen ata os 4 ou 5 mm de longo e os 1, 5 a 3 mm de largo.
As ninfas acabadas de emerxer son translúcidas, de cores máis claras e fanse máis marróns a medida que mudan e chegan á madurez. Unha ninfa de calquera idade que acaba de comer sangue ten un abdome vermello brillante translúcido, que vai cambiando a marrón nas seguintes horas e a negro opaco nuns dous días, conforme o insecto vai dixerindo a súa comida. Estes insectos poden confundirse con outras especies, como os psocópteros, pequenas cascudas, ou escaravellos derméstidos; pero cando están quentes e activos, os seus movementos son máis similares aos das formigas, e como a maioría dos demais hemípteros, emiten un cheiro característico desagradable cando son esmagados.
Utilizan feromonas e cairomonas para comunicar os seus lugares de nidificación, alimentación e reprodución.
Poden sobrevivir a un amplo rango de temperaturas e composicións atmosféricas. Por debaixo dos 16, 1 °C, os adultos entran en estado de semihibernación e poden sobrevivir máis tempo ao frío; poden sobrevivir polo menos cinco días a -10 °C, pero morren aos 15 minutos se están expostos a temperaturas de -32 °C. Os conxeladores comerciais e domésticos comúns chegan a temperaturas baixas dabondo como para matar a maior parte dos estadios vitais das chinches das camas, e hai un 95% de mortalidade en 3 días a -12 °C. Presentan unha elevada tolerancia ao desecamento, e sobreviven a condicións de baixa humidade e 35 a 40 °C incluso se perden un terzo do seu peso corporal por deshidratación; os estadios vitais iniciais son máis susceptibles ao desecamento que os posteriores.
O punto de morte térmica para C. lectularius é 45 °C; todos os estadios vitais morren aos 7 minutos de estaren expostos a 46 °C. As chinches das camas aparentemente non poden sobrevivir a altas concentracións de dióxido de carbono durante moito tempo; porén, a exposición a atmosferas de nitróxeno case puro parece que ten relativamente pouco efecto incluso en períodos de 72 horas.
Hábitos de alimentación
As chinches das camas son hematófagos obrigados, xa que só se alimentan de sangue. A maioría das especies de cimícidos aliméntanse de sangue humano só cando non dispoñen doutros hóspedes, pero C. lectularius está especializado en alimentarse de sangue humano. Obteñen toda a humidade adicional que necesitan do vapor de auga do aire que os rodea. Son atraídos polos seus hóspedes principalmente polo dióxido de carbono que expiran, e secundariamente pola súa calor e por certas substancias químicas. Prefiren as zonas da pel expostas como a cara, pescozo e brazos da persoa que dorme.
Teñen pezas bucais que serran a pel e inxectan saliva con anticoagulantes e analxésicos. A sensibilidade dos humanos ás súas picaduras varía desde reaccións alérxicas extremas a ningunha reacción en absoluto (nun 20% dos casos). A picadura adoita producir un inchamento na pel sen punto vermello, pero cando moitas chinches se alimentan nunha pequena área da pel, poden aparecer puntos vermellos despois de que o inchamento baixa.
Aínda que en certas condicións frías os adultos poden vivir ata un ano sen alimentarse, nas condicións cálidas típicas intentan alimentarse en intervalos de 5 a 10 días, e os adultos poden vivir uns 5 meses sen comer. Os ínstares máis novos non poden sobrevivir tanto, pero mesmo os vulnerables primeiros ínstares despois da eclosión poden sobrevivir semanas sen tomar sangue.
Segundo informes de 2009, as novas xeracións de chinches das camas resistentes a pesticidas poden sobrevivir só dous meses sen comer.
Pode recuperarse ADN humano dos aparatos dixestivos das chinches ata 90 días despois de que comeran o sangue, o cal significa que podería ser usado con propósitos forenses para identificar de que persoa se alimentou unha chinche.
Fisioloxía da alimentación
Unha chinche ou percebella perfora a pel do seu hóspede cun feixe de estiletes, denominado rostro (rostrum) ou "bico". O rostro está composto polas maxilas e mandíbulas, que foron evolutivamente modificadas adoptando formas alongadas a partir do tipo ancestral básico. Os estiletes maxilares dereito e esquerdo están conectados na súa liña media e unha sección da liña central forma unha gran canle alimenticia e unha canle salivar máis pequena. Na pel penetra o feixe mandibular-maxilar completo.
As puntas dos estiletes maxilares esquerdo e dereito non son iguais; o dereito é ganchudo e curvado e o esquerdo é recto. Os estiletes mandibulares dereito e esquerdo esténdense ao longo dos lados exteriores dos seus respectivos estiletes maxilares e non chegan á punta dos estiletes maxilares fusionados. Os estiletes son mantidos nunha amosega do labio, e cando o animal se vai alimentar, saen da amosega a medida que o labio unido se dobra; a súa punta nunca entra na ferida.
Os estiletes mandibulares teñen pequenos dentes, e ao mover os estiletes alternativamente adiante e atrás, o insecto corta o tecido cutáneo para que o feixe maxilar poida entrar e chegar a un vaso sanguíneo do tamaño axeitado. A propia presión do sangue no vaso sanguíneo enche o insecto de sangue en poucos minutos. A chinche despois retira o feixe do estilete da posición de alimentación e retráeo á amosega labial, dobrando a unidade completa cara a atrás baixo a cabeza, e seguidamente o insecto regresa ao lugar onde se agocha. Cando se alimentan tardan de cinco a dez minutos en quedar cheos de sangue. En conxunto, o insecto pode pasar menos de 20 minutos en contacto físico co seu hóspede, e non intentará alimentarse outra vez ata que complete unha muda ou, se é adulto, ata que dixira completamente a comida.
Reprodución
As chinches das camas, ao contrario que outros insectos, toleran o incesto e son capaces de soportar xeneticamente bastante ben os efectos da endogamia. Os machos ás veces intentan aparearse con outros machos e perforan o seu abdome. Este comportamento ocorre porque a atracción sexual nas chinches das camas está baseada principalmente no tamaño, e os machos montan calquera individuo que comer recentemente independentemente do seu sexo.
Todas as chinches aparéanse por inseminación traumática. As femias posúen un tracto reprodutor que funciona durante a oviposición, pero o macho non usa este tracto para a inseminación de esperma. En vez diso, o macho perfora o abdome da femia co seu pene hipodérmico e exacula dentro da cavidade corporal. En C. lectularius e todas as especies de chinches das camas excepto Primicimex cavernis, o esperma é inxectado no chamado mesospermalege, un compoñente do spermalege ou órgano de Berlese, unha estrutura xenital secundaria que reduce as feridas e os custos inmunolóxicos de inseminación traumática. O esperma inxectado viaxa pola hemolinfa do insecto ás estruturas de almacenamento da esperma femininas chamadas conceptáculos seminais, e finalmente ten lugar a fecundación nos ovarios.
A "feromona de alarma da chinche das camas" consta das substancias (E)-2-octenal e (E)-2-hexenal. Libérase cando a chinche é molestada, como durante un ataque dun predador. Un estudo de 2009 demostrou que o macho tamén libera feromona de alarma para repeler outros machos que intentan aparearse con el.
Cimex lectularius e C. hemipterus poden aparearse entre eles se teñen a oportunidade, pero os ovos que producen son xeralmente estériles. Nun estudo de 1988, só un dos 479 ovos que puxeron era fértil e deu lugar a un individuo híbrido, Cimex hemipterus × lectularius.
Protección do esperma
Os machos de Cimex lectularius teñen nos seus xenitais microbios procedentes do medio ambiente. Estes microbios danan as células espermáticas, o que as fai incapaces de realizar a fecundación dos gametos femininos. Debido a estes perigosos microbios, os machos evolucionaron para exacular substancias antimicrobianas que impiden os danos ao esperma. Cando os microbios contactan co esperma ou cos xenitais masculinos, a chinche empeza a liberar estas substancias antimicrobianas. Moitas especies destes microbios viven nos corpos das femias despois do apareamento e poden causar infeccións nas femias. Suxeriuse que as femias reciben beneficios do exaculado. Aínda que estes beneficios non son directos, as femias poden producir máis ovos que o óptimo incrementando a cantidade dos xenes das femias na poza xénica.
Distribución do esperma e o fluído seminal
Nos organismos a selección sexual esténdese máis alá da reprodución diferencial para afectar a composición do esperma, competición do esperma e tamaño do exaculado. Os machos de C. lectularius asignan o 12% do seu esperma e o 19% do seu fluído seminal ao apareamento. Debido a estes descubrimentos, Reinhard et. al propuxeron que o apareamento múltiple está limitado polo fluído seminal e non polo esperma. Despois de medir o volume do exaculado, a taxa de apareamento e a densidade de esperma estimada, Reinhardt et al. mostraron que o apareamento podería estar limitado polo fluído seminal. Malia estes avances, a diferenza de custo entre a dependencia da dose de exaculado e a dependencia da frecuencia de apareamento non foron explorados.
Produción de ovos
Os machos fecundan as femias sempre por inseminación traumática nunha estrutura chamada ectospermalege (o órgano de Berlese, aínda que o órgano de Ribaga, como se lle chamou primeiro, foi inicialmente designado como un órgano de estridulación. Estes dous nomes non son descritivos, polo que se usan outras terminoloxías). Coa fecundación, os ovarios das femias acaban de desenvolverse, o cal suxire que o esperma desempeña tamén algún papel diferente ao da fecundación do ovo. A fecundación tamén permite a produción de ovos por medio do corpo alado. O esperma permanece viable na espermateca (ou mellor conceptáculo) da femia, un saco que almacena o esperma, durante un longo período de tempo con tal que a temperatura corporal sexa óptima. A femia pon ovos fertilizados ata que esgota o esperma do seu conceptáculo. Despois de que este se esgota, pon uns poucos ovos estériles. O número de ovos que produce unha femia de C. lectularius non depende do esperma que almacena, senón do nivel nutricional da femia.
Feromonas de alarma
Os machos de C. lectularius ás veces montan a outros machos porque o interese sexual dos machos está dirixido a calquera individuo que se acaba de alimentar sen reparar no seu sexo, pero as femias que non se alimentaron poden ser montadas tamén. A inseminación traumática é o único modo de copulación que teñen as chinches das camas. Nas femias evolucionou o spermalege para protexelas das feridas e da infección. Como os machos carecen deste órgano, a súa inseminación traumática podería deixalos malferidos. Por esta razón, nos machos evolucionaron as feromonas de alarma para sinalizar o seu sexo a outros machos. Se un macho de C. lectularius monta a outro macho, o macho montado libera o sinal feromonal e o macho que está enriba del para antes de realizar a inseminación.
As femias poden producir feromonas de alarma para evitar o apareamento múltiple, pero xeralmente non o fan. Propuxéronse dúas razóns polas cales as femias non liberan feromonas de alarma para protexerse. Primeiro, a produción de feromonas de alarma é custosa. Debido á produción de ovos, as femias poden absterse de gastar enerxía adicional en fabricar feromonas de alarma. A segunda razón que se propuxo é que a liberación da feromona de alarma reduce os beneficios asociados co apareamento múltiple. Os beneficios de apareamento múltiple inclúen beneficios materiais, unha calidade de nutrición mellor ou máis nutrición, beneficios xenéticos como o incremento da fitness da descendencia, e finalmente, o custo da resistencia pode ser maior que o beneficio do consentimento, o cal parece ser o caso de C. lectularius.
Estadios vitais
As chinches teñen cinco estadios vitais inmaturos ninfais e un estadio sexualmente maduro. Mudan o seu exoesqueleto por écdise en cada unha das fases, desbotando o exoesqueleto vello. Mudan seis veces antes de converterse en adultos fértiles e deben alimentarse polo menos cunha toma de sangue para completar cada muda.
Cada un dos estadios inmaturos dura aproximadamente unha semana, dependendo da temperatura e da dispoñibilidade de comida, e o ciclo de vida completo pode durar uns dous meses (é bastante longo comparado co doutros ectoparasitos). As femias fecundadas que tomaron alimento dabondo poñen de tres a catro ovos cada día continuamente ata o final da súa vida (uns nove meses en condicións cálidas), poñendo posiblemente uns 500 ovos durante ese tempo. As análises xenéticas realizadas mostraron que unha soa femia preñada, que podería ser talvez o único supervivente dunha actuación de erradicación do parasito, pode ser a responsable dunha nova infestación completa en cuestión de semanas, xa que produce rapidamente novas xeracións de descendentes.
Dimorfismo sexual
En C. lectularius hai dimorfismo sexual, xa que as femias son de maior tamaño que os machos. Os abdomes difiren en cada sexo porque os machos teñen abdomes máis "bicudos", debido aos seus órganos copulatorios, mentres que as femias teñen abdomes máis arredondados. Como os machos son atraídos polos tamaños corporais grandes, calquera chinche que acabase de comer pode ser considerado unha parella potencial. Porén, os machos poden montar ás veces tamén a femias planas que non se alimentaron recentemente. A femia pode curvar o seu abdome cara a adiante e por debaixo do corpo en dirección á súa cabeza para evitar o apareamento. Os machos son xeralmente incapces de discriminar entre os sexos ata despois de que iniciaron a monta, pero si o fan antes de consumar a inseminación.
Busca de hóspedes
C. lectularius só se alimenta cada cinco ou sete días, o cal indica que non pasa a maior parte do seu tempo buscando un hóspede. Cando unha chinche está esfameada, abandona o seu refuxio e empeza a buscar un hóspede do que comer. Se consegue alimentarse regresa ao seu refuxio. Se non se puido alimentar continúa buscando un hóspede. Despois da busca máis ou menos prolongada, tanto se conseguiu comer coma se non, a chinche retorna ao refuxio onde se reúne con outros antes da fotofase (período de luz durante o ciclo día-noite). Matthew Reis sinala que hai dúas razóns que explican por que C. lectularius regresa ao refuxio e agrégase con outros despois de alimentarse. Unha é encontrar parella e a outra é encontrar refuxio para evitar ser esmagado (polas persoas) despois de comer.
Comportamento de agregación e dispersión
C. lectularius forma agregacións con outros individuos en todos os estadios vitais e todas as condicións de apareamento. Poden decidir agregarse debido á depredación, resistencia ao desecamento e para ter máis oportunidades de atopar parella. As feromonas que flotan no aire son as responsables de que se produza a agregación. Outra razón para a agregación pode ser o recoñecemento doutros individuos de C. lectularius por medio dos mecanorreceptores situados nas antenas. As agregacións fórmanse e desfanse baseándose nos custos e beneficios asociados. As femias son as que máis a miúdo se encontran separadas das agregacións de individuos. É máis probable que as femias expandan o rango espacial da poboación e atopen novos sitios onde vivir. A dispersión das femias activas pode explicar os fallos nos tratamentos para erradicar as infestacións. Os machos, cando se encontran en áreas nas que hai poucas femias, abandonan a agregación para encontrar novas parellas. O macho excreta unha feromona de agregación que libera no aire, que atrae a femias virxes e detén outros machos. Detección
Os individuos de C. lectularius poden vivir en solitario, pero adoitan congregarse unha vez establecidos nun lugar. Aínda que son estritamente parasitos, pasan só unha fracción moi pequena dos seus ciclos vitais unidos fisicamente aos seus hóspedes. Unha vez que se acaban de alimentar, resitúanse nun sitio próximo a un hóspede coñecido, xeralmente en ou preto das camas ou sofás formando grupos de chinches adultas, xoves e ovos, denominado polos entomólogos área de refuxio ou simplemente refuxio, ao cal os insectos volven seguindo pistas químicas. Estes sitios poden ser moi variados, como maletas, interior de vehículos, interior de mobles, nas inmediacións das cabeceiras das camas e mesmo en enchufes eléctricos. Tamén poden aniñar preto de animais que se congregan nun lugar, como morcegos, aves, ou roedores. C. lectularius tamén pode sobrevivir alimentándose de gatos e cans domésticos, aínda que os humanos son os seus hóspedes preferidos.
As chinches poden detectarse tamén polo seu cheiro característico a framboesas podres. Hai cans adestrados para a detección de chinches que descobren os lugares de infestación, cunha exactitude entre o 11% e o 83%. Desenvolvéronse tamén aparellos detectores caseiros. Xestión e control
A erradicación de C. lectularius require usar unha combinación de estratexias sen pesticidas e o uso ocasional de pesticidas.
Os procedementos mecánicos, como aspirar os insectos e tratar os colchóns con calor ou envolvelos, son efectivos. Unha combinación de calor e tratamentos de secado é moi efectiva. Morren ao mantelos unha hora a unha temperatura de 45 °C ou superior ou dúas horas a menos de -17 °C; unha secadora de roupa doméstica ou chorros de vapor tamén os mata. Un estudo atopou que se producían taxas do 100% de mortalidade ao expoñelos a temperaturas superiores a 50 °C durante máis de 2 minutos. É difícil que morran de fame, xa que poden sobrevivir sen comer durante de 100 a 300 días, dependendo da temperatura. Por razóns de sanidade pública, recoméndase que se chame a un servizo profesional de control de pragas para erradicalos, en vez de intentar facelo un mesmo, especialmente en edificios de moitas vivendas.
En 2012 non se dispoñía de pesticidas verdadeiramente efectivos contra eles. Entre os pesticidas que foran usados historicamente e eran efectivos estaban os piretroides, diclorvos e malatión. Pero co tempo a resistencia aos pesticidas foi incrementándose significativamente nestes animais e os perigos para a saúde humana que ten o seu uso tamén preocupan. O insecticida carbamato propoxur é moi tóxico para as chinches, pero ten unha toxicidade potencial para os nenos expostos. O ácido bórico foi aplicado algunhas veces como insecticida de interiores seguro, pero segundo algunhas fontes non é efectivo contra as chinches porque estes animais non se lamben ou acicalan, aínda que outras fontes, como a Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos indica que si é efectivo e actúa como desecante. O fungo Beauveria bassiana estaba sendo investigado en 2012 pola súa capacidade de control das chinches. A medida que as chinches continúan a adaptarse adquirindo resistencia aos pesticidas, os investigadores empezaron a examinar o xenoma do insecto para ver como se desenvolven as adaptacións e buscar vulnerabilidades potenciais que poidan ser explotadas durante as fases de crecemento e desenvolvemento. Predadores
Os inimigos naturais das chinches son insectos como o Reduvius personatus, cascudas, formigas, arañas (especialmente Thanatus flavidus), ácaros e cempés (especialmente Scutigera coleoptrata). Porén, o control de pragas biolóxico non se considera unha estratexia práctica para a eliminación das chinches nas casas. Epidemioloxía
As chinches das camas viven e todo o mundo. As taxas de infestación nos países desenvolvidos, aínda que decreceron entre 1930 e 1980, incrementáronse drasticamente desde 1980. Previamente, eran comúns nos países en desenvolvemento, pero raros no mundo desenvolvido.
As causas exactas deste rexurdimento non están claras; apóñense a diversas razóns, como ao maior número de viaxes ao estranxeiro, incremento da inmigración desde o mundo en desenvolvemento ao desenvolvido, un maior intercambio de mobiliario de segunda man entre as casas, centrarse máis no control doutro tipo de pragas, que tivo como resultado descoidar a toma de medidas contra as chinches, e o incremento de resistencia aos pesticidas e uso de novos métodos de control de pragas que non afectan suficientemente as chinches. A diminución das poboacións de cascudas nas casas polo uso de insecticidas efectivos contra este insecto, que son o principal depredador das chinches, axudaron ao rexurdimento das poboacións de chinches, como o fixo tamén a prohibición do DDT e outros potentes pesticidas.
A diminución das poboacións de chinches despois de 1930 no mundo desenvolvido crese que se debeu en parte ao uso do DDT para matar cascudas, que tamén as mataba a elas. A invención da aspiradora para limpar o po e a simplificación do deseño do mobiliario nas casas puido tamén xogar un papel. Outros cren que podería ser simplemente debido á natureza cíclica do organismo.
C. lectularius é a especie de chinches mellor adaptada aos ambientes humanos. Encóntrase en climas temperados de todo o mundo. Outras especies de chinches chupadores de sangue son Cimex hemipterus, que vive en zonas tropicais, que tamén infesta a humanos, aves de curral e morcegos, e Leptocimex boueti, que se encontra nos trópicos de África Occidental e Suramérica, que infesta morcegos e humanos. Cimex pilosellus e Cimex pipistrelli infestan principalmente a morcegos, mentres que Haematosiphon inodora, unha especie norteamericana, infesta principalmente a aves de curral. Algunhas destas especies tropicais volveron a reaparecer nalgúns países, como no caso de Cimex hemipterus en Florida, onde se volveu a detectar en 2016 despois de que fora exterminada durante a segunda guerra mundial, e espérase que consiga espallarse por gran parte de Norteamérica. Historia
Crese que C. lectularius se orixinou no Oriente Próximo en covas habitadas á vez por morcegos e humanos.
As chinches das camas xa foron mencionadas na antiga Grecia no ano 400 a. C. , e posteriormente por Aristóteles. Na Historia Natural de Plinio, publicada circa 77 d. C. en Roma, afirmábase que as chinches das camas tiñan un valor medicinal para tratar afeccións como as trabadas de serpes e infeccións de oídos. (A crenza no uso medicinal das chinches persistiu ata polo menos o século XVIII, cando Guettard recomendaba o seu uso no tratamento da histeria. )
As chinches das camas foron mencionadas por primeira vez en Alemaña no século XI, en Francia no século XIII e en Inglaterra en 1583, aínda que seguiron sendo raros en Inglaterra ata 1670. No século XVIII algúns crían que estas chinches chegaran a Londres xunto coas subministracións de madeira traídas para reconstruír a cidade despois do Grande incendio de Londres de 1666. Giovanni Antonio Scopoli detectou a súa presenza en Carniola (por onde hoxe está Eslovenia) no século XVIII.
Os métodos tradicionais para repelelos ou matalos incluían o uso de plantas, fungos e insectos (ou os eus extractos), como a pementa negra, a Actaea racemosa, Pseudarthria hookeri, Laggera alata (chamada na China yángmáo cǎo | 羊毛草), aceite de Eucalyptus saligna, Lawsonia inermis, "infusión de aceite de Melolontha vulgaris", Amanita muscaria, tabaco, "aceite quente de Pistacia terebinthus" (é dicir trementina), menta silvestre (Mentha arvensis), Lepidium ruderale, Myrica spp. ; Geranium robertianum, Cimicifuga spp. , "herba e sementes de Cannabis", bagas de "opulus" (posiblemente pradairo ou Viburnum opulus), o insecto Reduvius personatus) "e moitos outros".
A mediados do século XIX recomendábase o fume de queimar turba como fumigante doméstico de interior contra as chinches.
Utilizáronse diferentes tipos de pos para repeler insectos nos sitios de almacenamento de cereais durante séculos, incluíndo cinzas de plantas, cal, dolomita, certos tipos de solo e terra de diatomeas ou Kieselguhr, e algúns utilizáronse contra as chinches. Deles, a terra de diatomeas volveu a utilizarse modernamente como un pesticida residual e non tóxico (cando está en forma amorfa) para a eliminación de chinches. A terra de diatomeas ten unha efectividade baixa, pero o xel de sílice é máis efectivo.
No século XIX colocábanse paneis de cestería arredor das camas que eran sacudidos pola mañá no Reino Unido e Francia. Unha técnica usada antes en Rodesia do Sur e os Balcáns era esparexer follas de plantas con pelos microscópicos ganchudos arredor da cama pola noite, que despois se varrían pola mañá e queimábanse.
Tamén se utilizaron historicamente as follas de Phaseolus vulgaris (feixóns) para atrapar as chinches en Europa Oriental. Os tricomas (pelos) das follas da planta dos feixóns capturan os insectos ao cravárense nos pés (tarsos) dos insectos. Despois as follas eran destruídas.
Século XX
Antes de mediados do século XX, as chinches das camas eran moi comúns. Nalgúns países hai informes das autoridades sanitarias, como no Reino Unido en 1933, de que todas as casas en moitas áreas tiñan un certo grao de infestación de chinches. O incremento da poboación de chinches a inicios do século XX foi atribuída ao advimento da calefacción eléctrica, o que permitiu ás chinches prosperar durante todo o ano en vez de só durante a estación cálida.
Durante as guerras aumenta a infestación por chinches. Por exemplo, foi un grave problema nas bases militares estadounidenses durante a Segunda guerra mundial. Inicialmente o problema solucionouse fumigando con Zyklon Discoids que liberaba o gas cianuro de hidróxeno, o que era un procedemento perigoso. Posteriormente, usouse o DDT como unha boa alternativa efectiva e máis segura.
O declive das poboacións de chinches das camas no século XX adoita atribuírse ao uso de potentes pesticidas que non se tiñan utilizado anteriormente. Outros factores que contribuíron foron a crecente preocupación da xente, os programas de reasentamento de barriadas en malas condicións que combinaban o uso de pesticidas coa desinfección por vapor, a recolocación dos habitantes desas barriadas en novas casas e nalgúns casos a continuación das inspeccións nas novas casas durante varios meses.
Non obstante, nalgúns países produciuse un aumento das infestacións desde 1980. Desde 1999, informouse de focos no Reino Unido, Alemaña, Noruega, Australia, Canadá, India, Israel e nos Estados Unidos. Isto debeuse a razóns que non están claras, pero ás que contribuíron factores como a compracencia na loita contra eles, incremento da resistencia, prohibición dalgúns pesticidas e o incremento das viaxes internacionais. Unha teoría recente sobre este rexurdimento das chinches en Norteamérica sostén que nunca chegaron a desaparecer de todo, senón que foron forzadas a buscar hóspedes alternativos, xa que no seu ADN non se observa ningún colo de botella evolutivo, e atopáronse en abundancia en granxas de aves, desde onde despois as puideron espallar os traballadores das granxas.
Ademais, as chinches das camas alcanzaron lugares nos que nunca se estableceran antes, como o extremo sur de Suramérica. Investigacións
As secrecións das chinches poden inhibir o crecemento dalgunhas bacterias e fungos. Os compoñentes antibacterianos que conteñen poderían usarse contra patóxenos humanos e ser unha fonte de moléculas farmacoloxicamente activas.