proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Emergency Committee of Atomic Scientists

O Emergency Committee of Atomic Scientists, que se podería traducir como Comité de emerxencia de científicos atómicos, foi fundado por Albert Einstein e Leó Szilárd en 1946. Os seus obxectivos eran os de alertar a opinión pública sobre dos perigos asociados ao desenvolvemento de armas nucleares, promover o uso pacífico da enerxía nuclear e en última análise, traballar para a paz mundial.
O comité foi estabelecido tras a petición de Szilárd en 1945, que foi remitida ao Presidente dos EUA, Harry S. Truman, opóndose ao uso da bomba atómica por razóns morais. A petición foi asinada por 68 científicos que traballaran no Proxecto Manhattan. A maioría dos científicos que traballaban no Proxecto Manhattan, non sabían enteiramente o que daquela estaban a crear. Membros
O Comité apenas consistía en oito membros: Albert Einstein, presidente
Harold C. Urey, vicepresidente
Hans Bethe
T. R. Hogness
Philip Morse
Linus Pauling
Leó Szilárd
Victor Weisskopf
Emigración europea

A emigración europea é a migración dos pobos de Europa cara a outros continentes. A emigración dende Europa a grande escala comezou durante a era dos Imperios coloniais europeos dos séculos XVIII e XIX e continúa até a época actual. Refírese especialmente ó Imperio Español dos século XVI e XVII (expansión da hispanosfonía), ó Imperio Británico entre os século XVII e XIX (expansión da anglofonía), o Imperio portugués e o Imperio Ruso no século XIX (expansión cara Asia Central e o Extremo Oriente Ruso).
Dende 1815 até 1932, 60 millóns de persoas abandonaron Europa (moitos deles acabaron regresando), principalmente cara a "áreas de asentamento europeo" nas Américas (especialmente nos Estados Unidos, Canadá, Arxentina e o Brasil), Australia, Nova Zelandia e Siberia.
Estas poboacións medraron axiña nos seus novos hábitats; moito máis que as poboacións de África e Asia. Como resultado, na véspera da primeira guerra mundial, o 38% da poboación mundial era de ascendencia europea.
En Asia, as poboacións de orixe europea (especificamente rusos) predomina en Asia do Norte, que é parte da Federación Rusa. África non ten países con maiorías de poboación de orixe europea, pero existen minorías significativas en Suráfrica con máis de 5 millóns de brancos, Namibia e algunhas rexións de países como Madagascar, Botswana e Marrocos.
Os países de América que recibiron maior número de inmigrantes europeos entre mediados dos séculos XIX e XX foron: os Estados Unidos (32, 6 millóns), Arxentina (6, 5 millóns), Canadá (5, 1 millóns), Brasil (5, 0 millóns), Venezuela (1, 5 millóns), Cuba (1, 4 millóns), Uruguai (713000). Outros países que recibiron un fluxo de inmigración máis modesto (achegando menos do 10% da migración europea en América Latina) foron: México (270000), Chile (200000 ou máis), Porto Rico (62000), Perú (30000), e Paraguai (21000).
Emil Adolf von Behring

Emil Adolf von Behring, nado o 15 de marzo de 1854 e finado o 31 de marzo de 1917, foi un médico alemán que recibiu o Premio Nobel de Medicina. Traxectoria
Adolf Emil Behring naceu en Hansdorf no distrito de Rosenberg en Prusia. Estudou medicina entre 1874 e 1878 no Medicinisch-chirurgisches Friedrich-Wilhelm-Institut de Berlín, servindo como médico militar boa parte da súa vida e despois como profesor de hixiene na Facultade de Medicina da Universidade de Marburgo.
Behring foi o descubridor en 1890 da antitoxina do tétanos, investigando con cobaias ó inxectar o soro sanguineo dun animal afectado polo tétanos a outro xérase imunidade á enfermidade no segundo e pódese comprobar que os animais inmunizados contra o tétanos presentaban esa cualidade porque tian que dispor dalgunha substancia capaz de controlar a infección. Recibiu en 1901 o primeiro Premio Nobel de Medicina polo desenvolvemento do soro contra a difteria (en colaboración con Emile Roux) e o tétanos, a primeira fora unha importante causa de mortalidade da poboación, en especial nos nenos, e a segunda fora a primeira causa de defunción nas guerras, matando os feridos. No Congreso Internacional da Tuberculose en 1905 anunciou que descubrira unha substancia procedente do virus da tuberculose, esta substancia, que el denominou "T C", unha antitoxina, foi primordial para a vacina que el mesmo preparou para inmunizar o gando contra a tuberculose bovina. Publicacións
Die Blutserumtherapie (1892)
Die Geschichte der Diphtherie (1893)
Bekämpfung der Infektionskrankheiten (1894)
Beiträge zur experimentellen Therapie (1906)
Emil Theodor Kocher

Emile Theodor Kocher, nado en Burgdorf, (Cantón de Berna) o 25 de agosto de 1841 e finado en Berna o 27 de xullo de 1917, foi un médico suízo. Traxectoria
Estudou en Berna, París, Berlín e Londres, obtendo o doutoramento en Berna en 1865. En 1872 sucedeu a Georg Albert Lucke como profesor de cirurxía da Universidade de Berna e director da Clínica Universitaria Cirúrxica de Berna, cargos que ocupou até 1911.
Publicou traballos relativos á glándula tiroide (ideando un método para o seu transplante), tratamentos antisépticos, infeccións cirúrxicas, feridas de bala e osteomielites aguda. Descubriu un método para reducir a luxación do ombreiro e introduciu novas técnicas nas operacións de hernia e de cancro de estómago. Realizou melloras técnicas a numerosos tipos de operacións cirúrxicas do pulmón, o estómago e a vesícula biliar.
En 1878 practicou con éxito a primeira extirpación do bocio, operación que tivo ocasión de repetir máis de 2. 000 veces dado que vivía nunha das zonas máis bocióxenas do mundo. En 1912 preparou un coaguleno esterilizado que, inxectado, aumenta a coagulación do sangue e serve para previr e tratar hemorraxias internas.
Os seus éxitos no campo da cirurxía foron debidos en boa parte pola mellora do instrumental e pola utilización sistemática da asepsia. Débeselle a invención das pinzas hemostáticas de grampas que levan o seu nome. Considerado como o mellor cirurxián da súa época, foi elixido presidente do Primeiro Congreso Internacional de Cirurxía (1905)
En 1909 outórgaselle o Premio Nobel de Medicina polos seus traballos sobre a fisioloxía, patoloxía e cirurxía da glándula tiroide. Co importe do premio axudou a fundar o Instituto Kocher en Berna, escola de cirurxía na que se formaron grandes cirurxiáns.
Emilia Hazelip

Emilia Hazelip, nada en Barcelona o 18 de xullo de 1937 e finada en Carcasona o 2 de febreiro de 2003, foi unha agricultora ecolóxica catalá. Traxectoria
ExMerry Prankster e pioneira no concepto de agricultura sinérxica. Os seus métodos de cultivo foron inspirados por Masanobu Fukuoka despois de ler o seu libro The One-Straw Revolution: An Introduction to Natural Farming (hai tradución ao castelán: La revolución de una brizna de paja) en 1977, tras ser traducido ao inglés.
Emilia Hilaria

Emilia Hilaria (en latín, Aemilia Hilaria), nada arredor de 300 e finada arredor de 363, foi unha médica galorromana. Practicou a medicina e escribiu libros sobre xinecoloxía e obstetricia. Era chamada "Hilaria" debido á súa alegría infantil. Traxectoria
Emilia naceu no Imperio Romano nunha área preto do que é agora Mosela, Francia. Creceu na zona e converteuse en médica alí. Emilia era a tía materna de Ausonio, un galorromano que se converteu en titor do emperador Graciano o Mozo. Ausonio escribiu unha serie de poemas biográficos sobre os membros da súa familia, incluíndo Emilia, chamado Parentalia. No seu poema sobre a súa tía describiuna como unha "virxe dedicada", que rexeitou o matrimonio para continuar a súa carreira. Describiuna como «adestrada nas artes médicas tan ben como calquera home», así como unha médica honesta e hábil, que tamén axudou o seu irmán cos seus propios estudos de medicina. Na cultura popular
Emilia é unha das mulleres destacadas incluída na peza de instalación The Dinner Party de Judy Chicago, sendo representada como un dos 999 nomes no Heritage Floor.
Emilio Amor Rolán

Emilio Amor Rolán, nado en Ourense e finado na mesma cidade o 19 de maio de 1937, foi un avogado, xornalista e político galego. Traxectoria
Estudou dereito, pero non exerceu. Foi catedrático de Escolas Normais, e logo de dar clase na Coruña e León dirixiu a Escola Normal de Ourense. Na ditadura de Primo de Rivera foi deputado provincial e Gobernador civil de Huesca (1924-1927) e Murcia (1927-1929). O 6 de setembro de 1924 recibiu unha homenaxe en Maside.
Colaborou en Heraldo Orensano e en Galicia. Diario de la mañana, onde en 1930 publicou o artigo "¿Hacia la unificación de la ortografía gallega? ", comentando a proposta ao respecto de Antonio Couceiro Freijomil. Fixo o epílogo do libro Del Orense antiguo de José Adrio Menéndez (1935). Vida persoal
Fillo de Juan Manuel Amor Pereira. Casou con Obdulia Vázquez García, de Maside.
Emilio Campuzano

Emilio de Campuzano y Abad de Caula, nado en Santiago de Compostela o 16 de agosto de 1850 e finado en Bilbao en 1938, foi un enxeñeiro e profesor galego. Foi director da Escola de Artes e Ofícios de Bilbao, amais de profesor de xeometría, estereometría e debuxo. Tamén deu clase na Escola de Capataces de Minas da cidade vasca, e dirixiu a primeira instalación telefónica en Bilbao. Dá nome a unha praza na cidade, así como a un instituto no barrio de Atxuri. Traxectoria
Fillo de Manuel Campuzano e Joaquina Abad de Caula. O 9 de outubro de 1972 entrou como soldado-alumno na Academia do Corpo de Artillaría, no 6º rexemento montado, en Segovia. Solicitou a licenza absoluta o 1 de xuño de 1873, e regresou ao centro do 1 de outubro dese ano ao 30 de xuño de 1874.
Traballou para o exército, e durante a terceira guerra carlista foi ascendido a tenente, o 26 de maio de 1875. Cinco días despois foille asignado o 4º rexemento a pé. Logo de ser ascendido a capitán, licenciouse o 17 de abril de 1879.
Comezou a traballar como profesor na Escola de Artes e Oficios da capital biscaíña, onde estivo oito anos. Xunto cos irmáns Federico e José Echevarría Rotaeche, instalou as primeiras liñas telefónicas de Biscaia, tras concurso público convocado polo Concello de Bilbao en 1884. Logo da concesión gobernamental para a instalación da rede telefónica, o 25 de abril de 1887 constituíuse a sociedade colectiva mercantil regular Orduña y Compañía, que recibiu o seu nome de Carlos de Orduña Muñoz, enxeñeiro de estradas, canais e portos en Madrid. Campuzano foi administrador da rede, até a creación o 3 de xullo de 1889 da sociedade anónima Red Telefónica de Bilbao.
Tras o falecemento de Laureano Gómez Santamaría, sucedeuno como director da Escola de Artes e Oficios de Bilbao. O cargo foi ratificado o 6 de marzo de 1901 por unha comisión de membros do Concello e a Deputación de Biscaia. Mantívose no cargo até 1931. Nese período adaptou o ensino no centro aos novos currículos escolares, e en 1907 introduciu a docencia da lingua inglesa. En 1910 a escola mudouse para o barrio de Atxuri
Emilio Comesaña Sobreira

Emilio Comesaña Sobreira, nado en Vigo cara a 1887 e finado en Vincios (Gondomar) o 6 de outubro de 1936, foi un carpinteiro e político galego. Traxectoria
Veciño de Alcabre, era membro da Sociedad de Agricultores y Ganaderos de Alcabre, que en novembro de 1934 se constituíu como sindicato agrario, sendo elixido José Comesaña como vicepresidente. No verán de 1936 era o presidente do sindicato. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 xunto con outros membros da directiva da sociedade, os seus primos Antonio e José Comesaña Pérez, e Fernando Costas Iglesias, foron ao cuartel da Garda Civil de Bouzas a pedir armas para opoñerse ao golpe, e non llas entregaron. O 30 de setembro foron detidos. Foron encerrados no frontón da rúa María Berdiales, de onde os sacou Francisco González Rodríguez o 6 de outubro para asasinalos. O seu cadáver apareceu en Vichicáns, na Volta da Matanza (Vincios, Gondomar), xunto cos de Fernando Costas e Manuel Enrique Villar Cimadevila. Vida persoal
Casou con Aurora Fernández e foi pai de Aurora, Argentina, Carmen, Sara, Emilio, José e Manuel Comesaña Fernández.
Emilio Durán Corsanego

Emilio Durán Corsanego, nado na Coruña o 14 de febreiro de 1923 e finado en Madrid o 28 de maio de 2023, foi un xurista e político galego. Traxectoria
Foi mestre de Primeira Ensinanza na Escola Normal da Coruña e profesor mercantil na Escola de Altos Estudos Mercantís da Coruña. En 1946 licenciouse en Dereito pola Universidade Literaria de Santiago, e en 1948 ingresou no notariado. Exerceu como tal en Ayorbe (provincia de Huesca), As Pontes de García Rodríguez, Cartaxena, Vigo, Bilbao e Madrid. En 1949 comezou a traballar como rexistrador da propiedade, cargo que exerceu en Sedano (provincia de Burgos), Ponte Caldelas, A Coruña, Palma e Madrid. En 2003 doutorouse en Dereito con sobresaínte cum laude.
Nas Eleccións xerais de España de 1982 foi elixido deputado pola provincia da Coruña por Alianza Popular. Tras a entrada de España na Unión Europea foi nomeado deputado do Parlamento Europeo en 1986, cargo que mantivo até as eleccións do ano seguinte.
Finou en Madrid o 28 de maio de 2023. Obra
La autorregulación de la tutela. Editorial Universitaria Ramón Areces, 2007.
"El automóvil y el Dr. Durán". Madrid, 1996. Accésit do V premio Fundación RACE.
Publicou artigos biográficos sobre notarios e rexistradores da propiedade en Gaceta de los Notarios e Pausa. Tamén publicou traballos no Boletín del Colegio Nacional de Registradores de la Propiedad, e artigos en prensa sobre Hispanoamérica, a lingua galega e o Apóstolo Santiago. Vida persoal
Descendente do médico de Feás Ángel Durán Villanovo, casou con Lucía de la Colina Unda, con quen tivo oito fillos e vinte netos.
Emilio Durán Ojea

Emilio Durán Ojea, nado en Ribas de Sil cara a 1899, foi un carpinteiro e político socialista galego. Traxectoria
Vogal e vicepresidente da Agrupación Socialista Agraria de San Clodio, que a partir de marzo de 1933 pasou a denominarse Agrupación Socialista Obrera de Oficios Varios Fraternidad y Trabajo, da que foi presidente. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido o 6 de outubro, permanecendo do cárcere de Monforte de Lemos ata o 10 de decembro. Foi delegado da Casa del Pueblo de San Clodio con Marcelino Fernández Prada no Congreso da Federación Provincial de Colectividades Socialistas en abril de 1936, e participou e en mitins socialistas como o de Vilar de Lor en maio de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado na casa da súa sogra en San Román ata que se presentou ás autoridades franquista en febreiro de 1940. Ingresou na prisión de Lugo o 13 de abril de 1940 para dilixencias previas, que foron arquivadas e saíu en liberdade o 10 de agosto. Foi expedientado por responsabilidades políticas. Vida persoal
Casou con Ángela Casar González e foi pai de cinco fillos.
Emilio Golás

Emilio Golás Rodríguez, coñecido como Villa, nado en Paradela en 1908 e finado en Lugo o 30 de novembro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego. Traxectoria
Garda municipal en Sarria. Foi detido en outubro de 1934 con Vicente Páramo Losada, Pedro García Arcas, Antonio Rodríguez Castro, Antonio Sanmartín López, Manuel Durán Fernández, Julio Páramo Sánchez e Felipe Rodríguez García, acusados de confeccionar e repartir follas subversivas incitando á revolución. Foi secretario da Agrupación Socialista Obrera constituída en Sarria o 1 de abril de 1936 vinculada ao PSOE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o día 20. Xulgado en Lugo por traizón en consello de guerra o 28 de agosto xunto con Julio Páramo Sánchez, Vicente Páramo Losada, Claudio Garrido Lago e Manuel Montero Montero, foi condenado a cadea perpetua. Cumpriu condena na Prisión Provincial da Coruña de onde saíu en liberdade condicional en xuño de 1942.
Despois foi militante do PCE. Desenvolveu un traballo de expasión e organización do partido en Galicia. Mantivo contactos coa guerrilla lucense de Xosé Castro Veiga. Foi membro do Comité Provincial do PCE de Lugo, xunto a Julio Nieto López e Enriqueta Otero, con tarefas de propaganda e axitación. Conseguiu facerse cunha caixa de clixés do Goberno Civil de Lugo e editou un boletín da Unión Nacional nunha rudimentaria multicopista. Pasou ao monte o 23 de xaneiro de 1946, ante as caídas de febreiro de 1946. Participou con Ramón Rodríguez Varela "Curuxás" nalgunha das xuntanzas que se organizaron na zona de Palas de Rei para intentar organizar a guerrilla. Foi acusado da morte do párroco de Meixente (Sarria) Pedro Páramo Arias o 2 de setembro de 1946, aínda que finalmente foi descartada a acusación. Ocasionalmente acudía á súa casa en Outeiro de Barán, e nunha desas ocasións, o 29 de novembro de 1946, un veciño seu denunciouno á Garda Civil. A forza pública rodeou a casa; ferido no enfrontamento cos gardas xunto coa súa cuñada e o seu sobriño de tres anos, foi finalmete detido. Levárono a Lugo ao día seguinte, onde morreu nas sesións de interrogatorio, aínda que despois foi trasladado ao Hospital Civil de San Xosé. A vinganza do Piloto pola morte do seu amigo foi queimar a casa do delator con el e a súa muller dentro. Vida persoal
Casou con Carmen López Alvaredo e tivo tres fillos. .
Emilio González López / Antonio Fraguas Fraguas (Fonoteca 92)

A cuadraxésima casete da colección Fonoteca 92 é un EP que recolle na cara A unha descrición biográfica de Emilio González López, cunha gravación da súa propia voz rexistrada durante unha intervención no programa da Radio Galega "Parladoiro", e que na cara B recolle unha descrición biográfica de Antonio Fraguas Fraguas, cunha gravación da súa propia voz rexistrada durante unha entrevista persoal ó escritor, presentado por Isabel Freire Barraza, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de El Correo Gallego.
Emilio Gutiérrez del Arroyo

Emilio Gutiérrez del Arroyo Fuentes, nado en Santiago de Compostela e finado na mesma cidade o 10 de xaneiro de 1971, foi un profesor, músico e político galego. Traxectoria
Fillo de Emilio Gutiérrez del Arroyo Cebreiro, comerciante en Compostela. Cego. Colaborou en El Compostelano e El Pueblo Gallego. Foi nomeado profesor de música do Colexio Nacional de Xordomudos e Cegos de Santiago de Compostela en 1923. Compuxo música de cuplés, e puxo música á zarzuela De volta a terriña de Carlos Neira Villamil. Pertenceu ao Partido Republicano Federal de Izquierda Gallega e colaborou no seu órgano Galicia Federal. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo como profesor da Escola de Xordomudos en novembro. No franquismo foi delegado da ONCE en Compostela.
Emilio Lledó

Emilio Lledó Íñigo, nado en Sevilla o 5 de novembro de 1927, é un filósofo español. Traxectoria
Formado en Alemaña, onde marchou con 26 anos, profesor nas universidades de Heidelberg, La Laguna, Barcelona e Madrid. Membro da Real Academia Española dende 1993, é recoñecido a nivel mundial. Recoñecementos
Premio Nacional de Ensaio 1992.
Premio Princesa de Asturias de Comunicación e Humanidades 2015. Obras
Filosofía y Lenguaje (1971)
Lenguje e historia (1978)
El silencio de la escritura (1992, Premio Nacional de Ensaio).
Emilio Lois Cerviño

Emilio Lois Cerviño, nado en Carballedo (Cerdedo-Cotobade) en 1907 e finado en Vilagarcía de Arousa o de 22 de febreiro de 1963, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Fixo Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra, rematando en 1927. Foi nomeado mestre interino de Viladequinta (Carballeda de Valdeorras) en abril de 1930. Cursillista de 1931, dende 1934 foi mestre do Igrexario en Cerdedo. Membro da Sociedad de Agricultores de Carballedo, formou parte da comisión de festas de San Roque en 1934. Formou parte do Comité Pro-Estatuto de Autonomía de Cotobade en representación do PSOE.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido durante tres meses de emprego e soldo pola Comandancia Militar de Ourense. Traballou no Colexio León XIII de Vilagarcía de Arousa. No proceso de depuración foi acusado de "Militancia en organizaciones afectas a la República, actitudes contrarias a la Causa Nacional e Ideología de izquierdas", e foi sancionado coa sepración definitiva do corpo o 11 de maio de 1940. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas o 9 de setembro de 1941. Solicitou a revisión da sanción e escribiulle ao presidente do Julgado Superior de Revisións Pío García Escudero en demanda dunha resposta á súa solicitude en marzo de 1949. Finou en Vilagarcía de Arousa o de 22 de febreiro de 1963.
Emilio Núñez Cabana

Emilio Núñez Cabana, coñecido como Da Horta, nado na Horta (Agüeira, Becerreá) o 9 de febreiro de 1914, foi un labrego e político galego. Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Ingresou no Depósito de Becerreá o 28 de abril e condicida a Prisión de Lugo o dia seguinte. Procesado na causa 190/37 xunto con Abel Valcárcel Puente, Jesús Salvador García Vázquez, Luis García Vázquez, Ricardo García Santín, Isidro Valentín Gómez Gerbolés, Pedro Gutiérrez Gutiérrez, Nicomedes Lamas Díaz, José González Rivero, José María Fátima Ben-Alí, José M. Freijo López, Nicolás Freijo López e José Poy Arrojo, foron xulgados en consello de guerra o 16 de febreiro de 1938; Emilio Núñez foi condenado a cadea perpetua. Entre o 30 de abril e o 9 de outubro de 1938 estivo no Hospital Municipal de Santa María. Foi trasladao á Prisión Sanatorio de Porta-Coeli (Valencia) o 10 de xaneiro de 1941 de onde saíu en liberdade provisional en febreiro de 1942.
Instalouse en Vilavexe (Santo André, As Nogais). Volveu ser detido o 14 de febreiro de 1946. Foi trasladado á Prisión da Coruña o 15 de marzo de 1946 encartado na causa 75/46 xunto con José Arroyo Otero, Valentín Parajuá Rodríguez, Ramón Díaz Bao, Ginés López Arias, Eulogio Ulloa Regueiro, José Santiso Pereira, José González Rivero, Balbino López Núñez, Antonio Santamaría Becerra, Horacio López García, Gabino Fernández Díaz e Primitivo Díaz Allende. Vida persoal
Casou con Higinia Fernández.
Emilio Piñeiroa Lozano

Emilio Piñeiroa Lozano nado en Celeiro de Mariñaos (Barreiros) en 1953, é un mestre e escritor galego. Traxectoria
Criouse en Vilaronte (Foz). Realizou publicacións sobre temas históricos da Mariña, especialmente dos concellos de Barreiros e Ribadeo. Obras
Nosa Señora das Virtudes da Ponte, 15 páx.
O megalitismo en Trabada, 20 páx.
Os muíños de vento de Ribadeo, 20 páx.
Rutas de senderismo e de Bicicleta polo Concello de Barreiros.
Vídeo Gran Camiño Real de Barreiros (coautor)
Os pombais do concello de Barreiros Arquivado 28 de maio de 2020 en Wayback Machine. . LUCUS nº 43, pp 74–80. Deputación Lugo. 1996
O Val de Cabarcos. Vídeo.
Pegadas da Prehistoria en Ribadeo.
Emilio Timiraos Cervo

Emilio Manuel Timiraos Cervo, nado en Viveiro cara a 1908 e finado en Lugo o 29 de abril de 1937, foi un carpinteiro e político galego. Traxectoria
Carpinteiro de Viveiro. Membro da UGT, da que foi secretario, e militante do PCE, foi secretario sindical do Radio Comunista de Viveiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 23 de outubro. Xulgado en Lugo por rebelión militar o 9 de decembro, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Lugo o 29 de abril de 1937 con Manuel Enríquez Fernández, Eduardo Suárez García, Daniel Fernández López, Marcelino Alba Meicín, Antonio García Gómez, José María Gallo Gallo e Faustino Fernández Cartategui.
Emily Brontë

Emily Brontë, nada en Thornton (West Yorkshire) o 30 de xullo de 1818 e finada en Haworth (Yorkshire) o 19 de decembro de 1848, foi unha escritora inglesa. A súa obra máis importante foi a novela Cumes Torboentos (Wuthering Heights), publicada en 1847 e considerada un clásico da literatura inglesa. Traxectoria
Emily foi a quinta de seis irmáns (un rapaz e cinco mulleres, entre elas Charlotte e Anne). En 1820 a familia trasladouse a Haworth, onde o seu pai foi nomeado párroco da Igrexa anglicana. A súa nai morreu o 21 de setembro de 1821, e en agosto de 1824 Charlotte e Emily foron enviadas canda as súas irmás máis vellas, Mary e Elizabeth, ao colexio de Clergy Daughters, en Cowan Bridge (Lancashire), onde caeron enfermas de tuberculose. Mary e Elizabeth volveron enfermas a Haworth e morreron en 1825, polo cal a familia sacou a Charlotte e Emily do internado. Neste colexio inspirouse Charlotte Brontë para describir o sinistro centro Lowood que aparece na novela Jane Eyre.
En 1838 Emily comezou a traballar como gobernanta en Law Hill, preto de Halifax. Máis tarde, de novo canda á súa irmá Charlotte, foi a un colexio privado en Bruxelas, até que regresou a Inglaterra trala morte da súa tía. Emily quedou a partir de entón como administradora da casa familiar.
En 1846 Charlotte descubriu por casualidade as poesías que escribía a súa irmá Emily. Xunto a Anne, as tres irmás Brontë decidiron publicar un libro de poesía conxunto. Para evitar os prexuízos sobre as mulleres escritoras, as tres utilizaron pseudónimos masculinos (Currer, Ellis e Acton Bell). As poesías de Emily son as de máis calidade. As de Anne, aínda que non de tan alto nivel, son tamén superiores ás de Charlotte, cuxo talento era esencialmente novelesco. Vendéronse só dous exemplares do libro, que pasou inadvertido; porén, as irmás non se desanimaron e decidiron escribir unha novela cada unha.
En 1846 publicouse Cumes Torboentos, un clásico da literatura inglesa a pesar de que inicialmente, debido á súa innovadora estrutura, desconcertou á crítica. A obra foi levada varias veces ao cinema, se ben a adaptación máis valorada é a dirixida en 1939 por William Wyler, con Laurence Olivier, Merle Oberon e David Niven como actores principais. En 1953 Luis Buñuel fixo unha adaptación máis fiel.
Emily, de saúde fraxil, morreu de tuberculose logo de coller un arresfriado en setembro no funeral do seu irmán. Foi soterrada na igrexa de San Miguel de Todos os Santos en Haworth.
Emisor

Nun proceso de comunicación, emisor é o que produce unha mensaxe realizada de acordo coas regras dun código específico. O emisor é a persoa ou aparello que codifica determinada información e que orixina así a mensaxe, que se envía a continuación por medio dun canal a un receptor.
Emlyon Business School

A Emlyon Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Lión, Saint-Étienne e Casablanca, así como outros asociados en Shanghai. Descrición
Esta institución, fundada en 1872, é unha das máis antigas escolas de negocios do mundo. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios do Financial Times.
A escola, cunha rede de 26. 000 antigos alumnos en 107 países e un claustro de mestres internacional e plurilingüe, recibe anualmente ao redor de 3. 300 estudantes procedentes de 80 nacionalidades.
Emmanuel Pierrat

Emmanuel Pierrat, nado o 23 de agosto de 1968 en Nogent-sur-Marne, é un escritor e avogado francés especializado en dereitos de autor. Así mesmo, é membro do Conseil national des barreaux (onde en 2015 foi designado vicepresidente da comisión de asuntos europeos e internacionais), membro do Conseil de l'Ordre, e curador do Musée du Barreau de Paris. Tamén fixo labores de tradución e edición e foi elixido concelleiro municipal do sexto arrondissement de París entre 2008 e 2014.
Licenciouse en dereito na Université Panthéon-Assas. Obra
Novelas
Histoire d'eaux, París, ed. le Dilettante, 2002, 96 p. (ISBN 2-84263-051-3)
La Course au tigre, París, ed. le Dilettante, 2003, 154 p. (ISBN 2-84263-070-X)
Le Sexe, París, (direction d'ouvrage) La Découverte, 2003, col. « "Les Français peints par eux-mêmes" », 132 p. (ISBN 2-7071-3843-6)
A industria do sexo e do peixe empanado (L'Industrie du sexe et du poisson pané), París, éd. le Dilettante, 2004, 182 p. (ISBN 2-84263-083-1)
Les Dix Gros Blancs, París, ed. Fayard, 2005, 210 p. (ISBN 2-213-62224-8)
Fin de pistes, París, éd. Léo Scheer, 2006, 210 p. (ISBN 2-7561-0040-4)
Troublé de l'éveil, París, ed. Fayard, 2008, 195 p. (ISBN 978-2-213-63524-8)
Maître de soi, París, Éditions Fayard, 2010, 245 p. (ISBN 978-2-213-63865-2)
Une maîtresse de trop, París, Biro Éditeur, 2010 (ISBN 978-2-35119-070-8)
L'Editrice, París (fuera de colección), L'instant érotique, 2010, 181 p. (ISBN 978-2-258-08448-3)
Maître Nemo largue les amarres, París, L'Une&L'Autre, 2010, 31 p. (ISBN 978-2-35729-044-0)
Qui a tué Mathusalem? , París, en colaboración con Jérôme Pierrat, Denoël, 2012, 208 p. (ISBN 978-2-207-26134-7)
La Féticheuse, París, Atelier in-8, 2012, 24 p. (ISBN 978-2-36224-025-6)
Le Procès du dragon, Le Passage, 2015.
Emo

Emo é un estilo de música rock que se caracteriza pola súa música máis lenta e melodiosa, tamén se caracteriza polas súas letras, de cariz persoal, no que abunda a introspección abordando emocións e estados de animo converténdose, moitas veces, en auténtica poesía, evitando a música puramente comercial. Orixe
Na xénese do estilo foi fundamental o álbum dos Hüsker Dü Zen Arcade, publicado en 1984 e o Throb Throb de Naked Raygun, de 1985 que influíu especialmente no movemento hardcore punk de Washington, xurdindo o termo "emotional hardcore" ou "emocore" para definir as bandas hardcore punk cunha sonoridade máis melódica e rica as bandas procuraban un estilo máis creativo, utilizando tamén cambios de ritmo e crescendos, nesa primeira época salientaban o bandas como Rites of Spring e Embrace. Do seu estilo fixéronse eco outras bandas de contemporáneas de punk estadounidenses, cambiando o seu son e significado cara ó punk pop e o indie rock na década de 1990 con grupos como Jawbreaker e Sunny Day Real Estate, cun estilo máis melódico e menos caótico cas súas predecesoras. A mediados da década de 1990 varios selos independentes comezaron a especializarse no estilo. Popularización
A partir do ano 2000 o emo comezou a se facer máis coñecido, co éxito de vendas de Jimmy Eat World e Dashboard Confessional e a aparición dun subxénero máis agresivo, o screamo. Actualmente os críticos e xornalistas aplícanlle o termo emo a grupos como Fall Out Boy, My Chemical Romance, Coheed and Cambria ou Panic! at the Disco.
Emotivismo

O emotivismo ético é unha corrente metaética que afirma que os xuízos de valor non afirman nada sobre ningún obxecto externo (acción avaliada) ou interno (estado de ánimo), só expresan certas emocións. Expresar non é o mesmo que afirmar: así expresar unha dor (ás veces cun "Ai! ") é distinto que afirmar que se sente. Ao non ser afirmacións, os xuízos de valor non son nin verdadeiros nin falsos; polo tanto carece de sentido falar de verdades morais ou dun coñecemento moral. A súa función é expresar emocións ou persuadir aos demais para que sintan o mesmo. Desenvolvemento
Durante o século XX o emotivismo foi das teorías metaéticas máis influentes. Os seus representantes máis destacados foron o filósofo británico Alfred Jules, portavoz do empirismo lóxico en Inglaterra e o estadounidense Charles Leslie Stevenson.
Alfred Jules
Sostén que os xuízos de valor non afirman nada nin sobre ningún obxecto do mundo (como aseveran as posturas obxectivistas) nin sobre o estado persoal de ánimo do enunciador (como supón o subxectivismo).
Bertrand Russell
O desexo moral manifesta a pretensión de estender universalmente a calidade valorada.
C. L. Stevenson
Stevenson admite que hai un razoamento moral, é dicir, que tendemos a apoiar os nosos xuízos morais mediante razóns. O que fai posible este apoio é o feito de que as nosas actitudes morais están psicoloxicamente emparentadas coas nosas crenzas, e a alteración das crenzas en xeral a modificación das actitudes do caso.
Segunda metade século XX
O filósofo Georg Henrik von Wright, creador da lóxica das normas, desenvolveu unha versión propia desta teoría. Allan Gibbard formulou unha teoría expresivista das normas. Nicolás Zavadivker intentou ampliar o emotivismo de forma tal de incorporar as pretensións de validez que segundo as correntes neo-racionalistas manifestan os xuízos morais, no marco dunha posición emotivista, contra o que afirmaban os primeiros partidarios desta doutrina. O emotivismo moral
O emotivismo moral oponse ao intelectualismo moral. Esta última teoría moral afirma que a condición necesaria e suficiente para a conduta moral é o coñecemento. Esta teoría parece contraria ás ideas correntes pois para a maioría das persoas pódese ser malo sabendo con todo que é o que se ha de facer, cal é o noso deber. O emotivismo moral achégase moito máis á concepción corrente ou de sentido común ao destacar a importancia da esfera dos sentimentos e as emocións na vida moral.
David Hume
David Hume é o seu máis importante defensor, no Apéndice I da obra Investigación sobre os principios da moral, Hume presenta con claridade as teses básicas do emotivismo moral e da súa crítica ao racionalismo moral, e inmediatamente sinala que a razón ten unha achega notable na loanza moral: as calidades ou as accións que encomiamos son aquelas que gardan relación coa utilidade, coas consecuencias beneficiosas que traen consigo para a sociedade e para o seu posuidor. A razón pode axudarnos a decidir cales son as consecuencias útiles ou perniciosas das calidades e as accións.
Empaste

En odontoloxía, utilízase o termo obturación dental para definir o que comunmente se coñece como «empastar» e que consiste en limpar a cavidade resultante dunha carie para logo enchela con algún material. Este proceso rehabilita así a anatomía dental para unha apropiada estética, función, mastigación e oclusión dos dentes cos seus antagonistas e consegue unha boa selaxe que impide que volva producirse a lesión cariosa. Cando se realizan obturacións complexas, o proceso chámase reconstrución dental. Materiais de obturación
As máis comúns son as resinas compostas, a amálgama, o ouro cohesivo (en desuso), os ionómeros de vidro, os compómeros e os cementos dentais como o hidróxido de calcio, oxifosfato de zinc e eugenol. O que normalmente se coñece como «empaste» hoxe en día adoita estar realizado con resinas compostas ou, anteriormente, con amálgama de prata. Esta última caeu en desuso debido principalmente á súa falta de estética e á súa suposta toxicidade a cal non está recoñecida pola ADA (Asociación Dental Americana) nin por practicamente a totalidade de comunidades dentais do mundo; o resto son para obturacións temporais, mentres se acaba ou desenvolve un tratamento, xeralmente en endodoncia.
Actualmente existen investigacións en curso que poderían revolucionar o campo da odontoloxía. Trátase de empastes baseados en hidroxiapatita, o material natural do dente e que prometen unha reparación perfecta dos dentes danados, substituíndo o material perdido por outro quimicamente idéntico ao natural. Os ensaios científicos demostran que os materiais sinténticos usados hoxe día son tóxicos en maior ou menor medida, por iso a grande importancia de conseguir materiais de reparación que se parezan o máis posible aos naturais.
Emperador amarelo

O Emperador Amarelo, tamén coñecido polo seu nome chinés Huangdi (/ˈhwɑːŋ ˈdiː/), é unha deidade (Shen) na relixión chinesa, un dos lendarios soberanos chineses e heroe cultural, está incluído entre os mitohistóricos tres Augustos e os cinco Emperadores e as cosmolóxicas Cinco Formas da Deidade máis Alta ((en chinés)). Modelo: Sfnb Calculado por primeira vez por misioneros xesuítas sobre a base de crónicas chinesas e posteriormente aceptado polos promotores dun calendario universal do século XX que parte do emperador amarelo, as datas do reinado tradicional de Huangdi son 2697-2597 ou 2698-2598 D. C.
O culto de Huangdi fíxose prominente a finais dos reinos combatentes e principios da dinastía Han, cando apareceu como o creador do estado centralizado, como gobernante cósmico e como mecenas das artes esotéricas. Atribúenselle un gran número de textos, como o Huangdi Neijing, un clásico médico e o Huangdi Sijing, un grupo de tratados políticos.
Acreditado con numerosas invencións e innovacións, desde o calendario chinés ata un antepasado do fútbol, o Emperador amarelo é considerado como o iniciador da cultura chinesa, e diseo que é o antepasado de todos os chineses.
Empeza o espectáculo

Empeza o espectáculo (en inglés: All That Jazz) é un filme musical estadounidense de 1979 dirixido por Bob Fosse. O guión, de Robert Alan Aurthur e Fosse, é unha semiautobiografía fantástica baseada en aspectos da vida e a carreira de Fosse como bailarín, coreógrafo e director. O filme foi inspirados polos esforzos de Fosse en editar o seu filme Lenny mentres actuaba simultaneamente no musical de Broadway Chicago. Leva o nome do tema de Kander and Ebb "All That Jazz". O filme gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cine de Cannes.
En 2001, Empeza o espectáculo foi considerado "cultural, histórico ou esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos e foi escollido para a súa preservación na National Film Registry.
Estreouse en galego o 18 de febreiro de 1989 a través da TVG. Personaxes
Roy Scheider como Joseph "Joe" Gideon
Keith Gordon como Joe de mozo
Jessica Lange como "Angelique"
Leland Palmer como Audrey Paris
Ann Reinking como Katie Jagger
Cliff Gorman como Davis Newman
Ben Vereen como O'Connor Flood
Erzsébet Földi como Michelle Gideon
David Margulies como Larry Goldie
Michael Tolan como Dr. Ballinger
Max Wright como Joshua Penn
William LeMassena como Jonesy Hecht
Deborah Geffner como Victoria Porter
John Lithgow como Lucas Sergeant
Jules Fisher como Jules
Chris Chase como Leslie Perry
Anthony Holland como Paul
Empirismo radical

O empirismo radical é unha doutrina pragmática exposta por William James que afirma que a experiencia inclúe tanto os datos como as relacións entre os particulares, e que polo tanto os dous merecen un lugar nas nosas explicacións. En termos concretos: calquera visión do mundo filosófico será errada se se detén no nivel físico e non explica como o significado, valores e a intencionalidade poden xurdir diso.
Emprego

Emprego é o rol ocupacional social (traballo) realizado en virtude dun contrato formal ou de feito, individual ou colectivo, polo que se recibe unha remuneración ou salario. Ao traballador contratado denomínaselle empregado e á persoa contratante empregador. Nun sentido amplo, o termo emprego utilízase como antónimo de desemprego e designa todo traballo polo cal se xera un ingreso monetario ou xenericamente, renda. É dicir que inclúe ademais do traballo asalariado, traballo autónomo e en xeral o realizado pola poboación ocupada, é dicir, pola parte da poboación activa que efectivamente está a traballar para obter un beneficio económico. Na maioría das estatísticas inclúese na poboación activa ocupada a integrantes das unidades económicas familiares que participan na produción. O debate destes conceptos e categorías leva a soster que o traballo doméstico tamén fai parte do emprego e debe recoñecerse o valor que xera.
A taxa de emprego representa ás persoas con emprego (en sentido amplo) como porcentaxe da poboación en idade de traballar (de 15 a 64 anos).
Empresa

Unha empresa é unha organización ou institución dedicada a actividades ou persecución de fins económicos ou comerciais. A Comisión da Unión Europea suxire a seguinte definición: De acordo ao dereito internacional, a empresa é o conxunto de capital, administración e traballo dedicados a satisfacer unha necesidade no mercado.
Empresa Brasil de Comunicação

A Empresa Brasil de Comunicação (EBC) é unha empresa pública federal do Brasil con sede en Brasilia creada o 25 de outubro de 2007 que ten como finalidade a finalidade a prestación dos servizos de radiodifusión pública e outros servizos relacionados. Orixe
Xurdiu da unión da empresa pública de comunicacións Empresa Brasileira de Comunicação - Radiobrás coa Associação de Comunicação Educativa Roquette Pinto. Aínda que vencellada á Secretaría de Comunicación Social da Presidencia da República ten autonomía para definir a produción, programación e distribución de contidos no sistema público de radiodifusión. Cadeas
Televisión
TV Brasil
NBR, canle parlamentaria
TV Brasil Internacional, canle internacional en portugués inaugurada o 24 de maio de 2010, polo de agora só transmite para África por compañías de cable.
TV Brasil - Canal Integración, canle internacional que emite para a América de lingua española
Radio
Rádio Nacional
Rádio Nacional Rio de Janeiro
Rádio Nacional Brasília
Rádio Nacional FM Brasília
Rádio Nacional da Amazônia
Rádio Nacional do Alto Solimões
Rádio MEC, emisora educativa
Axencia de Noticias
Agência Brasil
Radioagência Nacional
Empresa pública

Denomínase empresa pública ou empresa estatal a toda aquela que é propiedade do Estado, sexa no ámbito nacional, rexional, municipal ou de calquera outro estrato administrativo. A gran maioría dos estados controla empresas con diferentes fins, que poden por exemplo prover servizos públicos, incentivar a produción do país ou xerar emprego. Teoricamente unha empresa pública procura a rendibilidade social sobre a rendibilidade económica típica das empresas privadas, aínda que isto pode non ser así. Historia
Coa aparición do Estado de benestar en Europa e o populismo en América Latina logo da segunda guerra mundial, fíxose moi común a estatización ou nacionalización de empresas privadas que pasaron á órbita pública; ata mediados da década dos 70 do século XX houbo en case todos os países do mundo gran cantidade de empresas públicas no marco do denominado Estado empresario. Naqueles países cun sistema económico socialista e unha economía planificada como o foi a Unión Soviética e o é Cuba, o Estado controla a totalidade da economía ou gran parte dela, polo que practicamente calquera empresa existente é estatal.
Non obstante, así como se di que as empresas públicas procuran o ben da sociedade, son branco de críticas por parte da ortodoxia económica e a doutrina neoliberal, que as describe como ineficientes por natureza, por mor da burocracia administrativa e a falla de estímulo dos traballadores, indicando ademais que a libre competencia mellora a produtividade. Co auxe desta serie de teorías a finais dos anos '70 a súa posterior hexemonía nos '80 e '90, moitas antigas empresas do estado foron privatizadas e convertidas en empresas privadas, dando lugar ao chamado libre mercado.
América Latina e Europa do Leste (despois da desarticulación da Unión Soviética) foron un campo de probas para as privatizacións, promovidas polo FMI e a OMC, entre outros organismos internacionais. Porén, houbo diferenzas no grao de privatización da economía entre os diferentes países. Mentres que na Arxentina as empresas do Estado foron case todas vendidas ou disolvidas, como Ferrocarriles Argentinos e a petroleira YPF, o seu veciño Uruguai conservou unha gran cantidade delas, como a telefónica ANTEL e a petroleira ANCAP.
Nalgúns países, como Nova Zelandia, foron corporatizadas; isto é, mantívose a propiedade do Estado sobre a empresa pero o seu funcionamento faise en forma autárquica como se fora unha empresa privada común e corrente.
A maioría dos países europeos conservan moitas empresas do estado, como a RENFE española ou a British Railways británica, esta última coa particularidade de ser privatizada e logo reestatizada. Por razóns estruturais, a maioría dos países africanos retiveron tamén as empresas públicas. Nos Estados Unidos de América as empresas públicas sempre foron poucas, polo que o avance do neoliberalismo como doutrina económica non implicou moitos trocos.
Empréstito

Un empréstito é unha forma de captar diñeiro do público por parte das entidades de crédito, que emiten neste caso un conxunto de valores en serie que a xente pode comprar. A cambio, a entidade comprométese a devolver o diñeiro no prazo e cos intereses pactados. Parécese a un depósito a prazo fixo, pero a diferenza reside en que nun empréstito a débeda que asume a entidade está representada por un valor cuxa propiedade pode ser transmitida libremente, a saber, que se pode comprar ou vender. Estes valores chámanse títulos de renda fixa, porque quen os posúen reciben uns intereses fixados de antemán, a diferenza do que ocorre coa renda variable.
Non só as entidades de crédito emiten renda fixa, senón tamén outras empresas tales como compañías eléctricas, de autoestradas ou de telecomunicacións. O estado a través do tesouro público tamén emite empréstitos que chama débeda pública. Empréstito a un estado ou goberno
Segundo o autor Adolfo Arrioja Vizcaíno, chámase empréstito ao crédito ou financiamento outorgados a un goberno por un estado estranxeiro, por organismos internacionais de crédito (Fondo Monetario Internacional, Banco Interamericano de Desenvolvemento, Eximbank, Banco Mundial etc. ), por institucións privadas de crédito estranxeiras ou por institucións nacionais de crédito para a satisfacción de determinadas necesidades presupuestais, que xeran para o goberno receptor, a obrigación a un certo prazo, de restituílos engadidos cunha sobreprima por concepto de intereses e cuxo conxunto, axuntado a outras disposicións crediticias (emisión de bonos, moratorias e indemnizacións diferidas por expropiación e nacionalizacións), forma a débeda pública dun país.
Os empréstitos poden negociarse a curto, medio ou longo prazo; de acordo fundamentalmente coa capacidade de pago do receptor e cos seus requirimentos monetarios.
Poden revestir a forma de "préstamos libres" ou de "préstamos atados", segundo se condicione ou non polo outorgante, a súa aplicación a programas específicos de goberno. Así, por exemplo, os créditos que confire o Banco Interamericano de Desenvolvemento "organismo de axuda económica internacional aos países do Continente Americano" son xeralmente "atados", en virtude de que a súa aprobación e desembolso están vinculados á planeación e execución de obras públicas perfectamente identificadas, v. gr. , a constitución dun sistema de rega para o fomento da agricultura nunha rexión territorialmente delimitada. Pola contra, os empréstitos provenientes do Fondo Monetario Internacional, como xeralmente obedecen a propósitos de reconstrución económica global, adoitan revestir o carácter de "créditos libres", en canto a que a súa aplicación non está condicionada, aínda que as "cartas de intención" conforme ás cales devandito organismo traballa, chegan a impor ás nacións receptoras fortes restricións en materia de taxas anuais de inflación, incrementos salariais, redución do circulante monetario e outras máis.
Emulsión

Unha emulsión é unha mestura estable (se se lle agrega un emulsionante) e homoxénea de dous líquidos que normalmente non son solubles entre eles, (son inmiscibles entre eles), como aceites varios, tales como o aceite de oliva e auga. Cando estes dous líquidos están nun mesmo recipiente denomínanse fases. Exemplos comúns de emulsións son o leite, a maionesa e o fluído de corte que se emprega en metalurxia. As emulsións poden ser coloides reais ou mesturas menos estables, como certos aliños de ensalada. Tipos de emulsións
A maior parte das emulsións constan dun líquido polar, como a auga, e outro apolar, como o aceite e a maioría de disolventes orgánicos. Por este motivo tradicionalmente se denominan auga e aceite aos dous compoñentes das emulsións. Cando a emulsión é estable, un dos líquidos atópase formando pequenas gotas no interior do outro. Segundo cal sexa o líquido disperso en gotas distínguense dous tipos de emulsións: de auga en aceite (emulsións W/O) e de aceite en auga (emulsións O/W). En xeral, os mesmos dous líquidos poden formar ámbolos tipos de emulsións, dependendo de cal sexa a temperatura e a concentración relativa dos compoñentes.
Tamén poden existir emulsións triplas do tipo W/O/W ou do tipo O/W/O. Emulxente
Unha emulsión pode desfacerse, (separarse os dous líquidos) por factores como a manipulación mecánica ou por efectos químicos, como cando o leite é cortado por vinagre ou zume de limón.
Un emulxente ou emulsionante é unha substancia que axuda na formación dunha emulsión, como o son a xema de ovo na maionesa. Outro tipo de emulsionante é o deterxente, que se une tanto ás graxas como á auga, mantendo gotas microscópicas de graxa en suspensión. Este principio emprégase nos preparados para lavalouza.