proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Guanidina

Non debe confundirse a guanidina coa guanina nin coa guanosina. A guanidina é un composto formado a partir da oxidación da guanina, coa fórmula CH5N3, cristalino e moi alcalino, cunha masa de 59, 07 d. Non debe confundirse coa base nitroxenada guanina nin co nucleósido guanosina, que teñen nomes parecidos. Aparece de forma natural na urina como un produto normal do metabolismo das proteínas. A súa acumulación no corpo, como en casos de enfermidade renal crónica, está asociada con neurotoxicidade. Úsase na fabricación de plásticos, cauchos e explosivos.
Cando a guanidina se protona, como ocorre a pHs fisiolóxicos, orixina o catión guanidinio [CH6N3]+. Obtención
A molécula sintetizouse por primeira vez en 1861 por A. Strecker por degradación oxidativa da guanina con cloruro de hidróxeno (HCl) e clorato de potasio, illada do guano do Perú. Pero a súa estrutura cristalina non se determinou ata 148 anos máis tarde.
Pode obterse tamén por acción do ioduro de amonio sobre a cianamida: CN•NH2 + NH4I → CN3H5•HI
Tamén quentando ésteres do ácido orto-carbónico con amoníaco, ou mellor quentando tiocianato de amonio a 180° - 190 °C, temperatura á que a tiourea que primeiro se forma se converte en tiocianato de guanidina. 2CS(NH2)2 HN → C(NH2)2•HCNS+H2S. Catión guanidinio
A guanidina está protonada en condicións fisiolóxicas, cunha carga de +1, e é unha base moi forte en auga. Este catión é un ácido conxugado da guanidina e recibe o nome de catión guanidinio, [CH6N3]+. Debido á situación do seu dobre enlace forma híbridos de resonancia.
O aminoácido arxinina leva no extremo da súa cadea lateral un catión guanidinio. Entre os sales importantes deste composto inclúese o hidrocloruro de guanidinio, con propiedades caotrópicas (desestabilización de estruturas tridimensionais de macromoléculas), usado para desnaturalizar proteínas. Empiricamente sábese que este hidrocloruro desnaturaliza as proteínas en relación lineal entre a súa concentración e a enerxía libre de despregadura. Outro sal é o tiocianato de guanidinio. Derivados da guanidina
As guanidinas son un grupo de substancias orgánicas cun grupo funcional común que teñen unha estrutura xeral do tipo (R1R2N)(R3R4N)C N-R5. O enlace central dentro deste grupo corresponde a unha imina; os outros son aminais. Exemplos de guanidinas son o triazabiciclodeceno e a saxitoxina.
Outros derivados son a arxinina (aminoácido), o hidróxido de guanidinio (ingrediente activo dalgunhas cremas alisadoras de pelo sen lixivia), e o cloruro de guanidinio (desnaturalizador de proteínas). Uso como combustible alternativo
Actualmente está analizándose a posibilidade de utilizar a guanidina como un combustible alternativo. En presenza dun catalizador, un mol de guanidina combínase con 2 moles de auga para dar 3 moles de amoníaco e 1 mol de dióxido de carbono. O amoníaco pódese usar directamente como combustible en motores de combustión interna, ou ser descomposto en nitróxeno e hidróxeno para u seu uso en celas combustible.
A guanidina pódese subministrar pura como un combustible sólido (punto de fusión ~ 50 °C) ou nunha mestura con urea cun punto de fusión eutéctico (da mestura) menor.
Guanina

A guanina é unha das cinco bases nitroxenadas que forman parte dos ácidos nucleicos (ADN e ARN) e no código xenético represéntase coa letra G. As outras catro bases son a adenina, a citosina, a timina e o uracilo. Forma os nucleótidos guanosina (Guo) e desoxiguanosina (dGuo), e os nucleótidos guanilato (GMP) e desoxiguanilato (dGMP). A guanina sempre se emparella no ADN coa citosina mediante tres pontes de hidróxeno.
Guano

Guano (quechua: wanu) é o nome que se lle dá aos excrementos de morcegos e aves mariñas cando estes se acumulan. Para iso requírese tamén dun clima árido ou de escasa humidade. [Cómpre referencia]
Está composto de amoníaco, ácido úrico, fosfórico, oxálico e ácidos carbónicos, sales e impurezas da terra. Ten cor avermellada cando provén dos xacementos do plioceno e o plistoceno, e é amarelado cando é de formación recente.
Pode ser utilizado como un fertilizante efectivo debido aos seus altos niveis de nitróxeno e fósforo. A partir da concentración de devanditos compoñentes tamén se pode elaborar o superfosfato. [Cómpre referencia]
O guano colléitase de varias illas e illotes do océano Pacífico, particularmente do Perú e noutros océanos (por exemplo a illa Juan de Nova). Estas illas foron o fogar de colonias de aves mariñas por séculos, e o guano acumulado ten moitos metros de profundidade. [Cómpre referencia]
O guano das illas, particularmente o das illas Chincha no Perú, foi explotado no século XIX e principios do século XX e foi o seu gran produto de exportación durante moito tempo. [Cómpre referencia]
A partir do ano 1845 comezouse a explotarse, e polas súas propiedades como fertilizante era importado por países como Inglaterra e os Estados Unidos.
O guano peruano segue tendo gran demanda por ser un fertilizante natural e pola tendencia a efectuar "boas prácticas agrícolas", ao ir eliminando da agricultura moderna, pesticidas e fertilizante sintéticos e substituílos por outros biodegradables, dentro dos cales está o guano das illas.
Guanosina

A guanosina é un nucleósido purínico composto pola base nitroxenada guanina unida ao azucre ribosa (ribofuranosa) por enlace β-N9-glicosídico. O seu nome IUPAC é: 2-Amino-9-[3, 4-dihidroxi-5-(hidroximetil)oxolan-2-il]-3H-purin-6-ona. Un derivado oxidado seu é a 8-oxoguanosina, que se usa como biomarcador de estrés oxidativo. Características
Cando a guanina está unida á 2-desoxirribosa en lugar de á ribosa, orixínase a desoxiguanosina. Cando a esta se lle une un fosfato en posición 5' orixina o nucleótido dGMP. A 8-oxo-2'-desoxiguanosina é un derivado oxidado da desoxiguanosina, orixinado durante a oxidación do ADN.
Se a guanosina é fosforilada convértese no nucleótido guanosín monofosfato (GMP), da que derivan outros como o GMPc, GDP e GTP, que exercen importantes funcións biolóxicas.
A estrutura da guanosina ten grandes semellanzas coas do fármaco antiviral aciclovir, usado no tratamento do herpes.
A guanosina requírese como cofactor para o splicing do ARN durante o "auto-splicing" dun intrón do grupo I, como por exemplo os do pre-ARNr do protozoo Tetrahymena, xa que a guanosina ataca o sitio de splicing 5' do intrón. Degradación da guanosina
A guanosina (procedente da degradación do GMP pola 5'-nucleotidase) produce ribosa e guanina pola acción do encima nucleosidase. A ribosa pode volverse a reutilizar. A guanina pode seguir degradándose dando xantina e finalmente ácido úrico, que é excretado polos primates.
Guanosín difosfato

O guanosín difosfato ou difosfato de guanosina, abreviadamente GDP, é un nucleósido difosfato formado polo azucre ribosa, a base nitroxenada guanina e dous grupos fosfato en forma de pirofosfato. A ribosa e a base están unidas por enlace N-glicosídico entre os carbonos 1' da ribosa e o nitróxeno 9 da guanina, formando o nucleósido guanosina. A guanosina esterifícase no carbono 5' con dous fosfatos, foarmando o nucleótido.
O GDP é o produto da desfosforilación do guanosín trifosfato (GTP), que poden realizar as proteínas GTPases, como as proteínas G que interveñen na transdución de sinais na célula.
O GDP convértese en GTP nas reaccións catalizadas polos encimas succinil-CoA sintetase do ciclo do ácido cítrico (transforma succinil-CoA en succinato) e fosfoenolpiruvato carboxiquinase (reacción anaplerótica na que o fosfoenolpiruvato se converte en oxalacetato).
Na síntese de celulosa os residuos de glicosa van unidos a nucleótidos difosfato, que varían segundo as especies. Algunhas especies usan a GDP-glicosa. No metabolismo da fucosa interveñen a GDP-manosa e a GDP-fucosa.
Guanosín monofosfato

O guanosín monofosfato, tamén chamado monofosfato de guanosina, ácido guanílico ou ácido 5'-guanílico, abreviado como GMP, é un nucleótido que forma parte do ARN. É un éster en posición 5' do ácido fosfórico co nucleósido guanosina. O GMP consta do azucre ribosa unido por enlace N-glicosídico á base nitroxenada guanina e un fosfato.
Como grupo substituínte desígnase co prefixo guanilil-. Os seus sales chámanse guanilatos
A súa función biolóxica principal é ser un dos catro nucleótidos que forman parte do ARN, xunto co CMP, UMP e AMP.
En modelos experimentais úsase o análogo da glutamina DON como inhibidor da síntese de GMP. Usos
O guanosín monofosfato en forma de sales que se utilizan como aditivo alimentario. Estes sales son o guanilato disódico (E627), guanilato dipotásico (E628) e guanilato cálcico (E629), que son potenciadores do sabor que dan sabor umami, un dos sabores básicos. . Xeralmente úsanse xunto con inosinato disódico; a combinación de ambos chámase disodio 5'-ribonucleótido. O guanilato disódico atópase con frecuencia como aditivo en fideos instantáneos, patatas fritidas e outros aperitivos, arroz saborizado, vexetais en conserva, carnes curadas, e sobres de sopa.
Como é un aditivo bastante caro é raro que se use só; normalmente úsase xunto con ácido glutámico ou glutamato monosódico (MSG), que tamén contribúen ao sabor umami. Se non aparece o ácido glutámico nunha lista de ingredientes dun alimento na que hai guanilatos ou inosinatos é probablemente porque o ácido glutámico xa forma parte doutro compoñente do alimento, como complexos de proteína de soia procesados (proteína de soia hidrolizada), lévedos autolisados ou prebe de soia.
Guanosín trifosfato

O guanosín trifosfato, trifosfato de guanosina ou guanosín-5'-trifosfato (abreviadamente GTP) é un nucleótido de base purínica. Está formado por un azucre ribosa, unido por enlace N-glicosídico á base nitroxenada adenina, que se establece entre o carbono 1 da ribosa e o nitróxeno 9 da base, e tres grupos fosfato unidos esterificados no carbono 5' do azucre e unidos por enlace anhidro entre si.
Os enlaces entre os seus fosfatos poden liberar moita enerxía cando rompen, polo que exerce un papel como fonte de enerxía libre e activador de substratos en moitas reaccións metabólicas, pero, a diferenza do ATP, actúa en reaccións máis específicas. Úsase como fonte de enerxía na síntese proteica.
O GTP é moi importante na transdución de sinais na célula, especialmente coas proteínas G, en procesos nos que intervén un segundo mensaxeiro, nos que se converte en GDP (guanosín difosfato) pola acción dunha GTPase. Funcións
Transferencia de enerxía
O GTP está implicado na transferencia de enerxía na célula. Por exemplo, xérase unha molécula de GTP por fosforilación a nivel de substrato nunha das reaccións do ciclo de Krebs. Isto é o equivalente de xerar un ATP, xa que pode facilmente ceder o seu fosfato ao ADP na reacción: GTP + ADP → GDP + ATP.
Tradución de proteínas
Durante a fase de elongación da tradución, o GTP utilízase como fonte de enerxía para unir un novo aminoacil-ARNt (un aminoácido unido ao ARNt) so sitio A do ribosoma. O GTP tamén se usa como fonte de enerxía na translocación do ribosoma en dirección 3' sobre o ARNm en tradución.
Síntese do ARN
Durante a síntese (transcrición) do ARN, o GTP que chega á zona da síntese perde os seus dous fosfatos en forma de pirofosfato (PPi) e únese ao ARN en formación como GMP.
Dinámica dos microtúbulos
Durante a polimerización dos microtúbulos, cada heterodímero formado por unha unidade de alfa e beta tubulina leva dúas moléculas de GTP, e o GTP hidrolízase a GDP cando o dímero de tubulina se engade ao extremo + do microtúbulo en crecemento. Esta hidrólise do GTP non é obrigatoria para a formación do microtúbulo, pero parece que só as moléculas de tubulina unidas a GDP poden despolimerizarse. Deste modo, a tubulina unida a GTP serve como unha carapucha no extremo do microtúbulo que o protexe da despolimerización; e unha vez que este GTP é hidrolizado, o microtúbulo empeza a se despolimerizar e decrecer rapidamente.
Guaracha

A guaracha é un xénero musical e un baile orixinarios de Cuba. Trátase dun tipo de composición folclórica aparecida a finais do século XVIII, que describía os tipos e costumes da illa caribeña e tamén en parte de México. Vestimenta
Pano na cabeza, e riba deste un chapeu. Pantalón cinguido á cadeira e pernas con terminación de campá. Camisa por fóra, unha argola nunha orella, e tamén pantuflas de pel de veado que resoan co camiñar.
Guaraní (moeda)

O guaraní (plural: guaranís) é a moeda oficial de Paraguai. Cada guaraní está dividido en 100 céntimos, porén, debido á inflación os céntimos xa non se empregan. O código ISO da moeda é PYG. Historia e características
Esta moeda foi creada por lei o 5 de outubro de 1943 para substituír o peso. Os primeiros guaranís foron emitidos en 1944. O nome da moeda refírese á principal etnia de Paraguai, así como á lingua guaraní, unha das linguas oficias do estado. De 1960 a 1982 a taxa de troco era de 126 guaranís por cada dólar.
O 2 de xaneiro de 2005, o tipo de troco era de 6. 110 guaranís por cada dólar estadounidense. O 10 de marzo do 2005 o tipo de troco chegou a 6. 248. O 18 de abril de 2008, o tipo de troco era de 4. 300, 00 guaranís por cada dólar estadounidense, o valor máis baixo acadado esta década ata agora. O maior billete en circulación é o de 100. 000 guaranís e vale USD 23, 256 aproximadamente. A principios do 2009 o guaraní era a novena unidade monetaria co valor máis baixo do mundo e a primeira de América.
Moedas
Moedas en circulación: 50 guaranís.
100 guaranís.
500 guaranís.
1. 000 guaranís.
Billetes
Billetes en circulación: 1. 000 guaranís.
2. 000 guaranís (A partir do 11 de decembro de 2009).
5. 000 guaranís.
10. 000 guaranís.
20. 000 guaranís.
50. 000 guaranís.
100. 000 guaranís.
As moedas de 1, 5 e 10 guaranís eran xa moi raras en 2005 debido ao seu baixo valor extremo e apenas circulan habitualmente. En 2006 acuñáronse en Eslovaquia novas moedas de 50, 100 e 500 guaranís, en distintos materiais e cor prateada. Saíron á circulación en 2007.
Redenominación do Guaraní
O 21 de outubro de 2009, o Banco Central de Paraguai anunciou ao público a súa intención de revalorizar a moeda eliminando 3 ceros ao guaraní en xaneiro de 2011, deste xeito a equivalencia será de 1 novo guaraní por cada 1000 Guaranís Arquivado 29 de decembro de 2009 en Wayback Machine. . Por un período de dous anos os billetes e moedas do actual e o novo guaraní permanecerán en circulación conxuntamente. Os billetes coa nova denominación permanecerán sen trocos no deseño neste primeiro período, sinalando tan só o valor na nova moeda, trocando a palabra mil por novos.
Previsións
Existirán billetes de[Cómpre referencia]: 2 Novos guaraní (actualmente 2000 guaranís).
5 Novos guaranís (actualmente 5000 guaranís).
10 Novos guaranís (actualmente 10. 000 guaranís).
20 Novos guaranís (actualmente 20. 000 guaranís).
50 Novos guaranís (actualmente 50. 000 guaranís).
100 Novos guaranís (actualmente 100. 000 guaranís).
E moedas de: 5 Céntimos (actualmente 50 guaranís).
10 Céntimos (actualmente 100 guaranís).
50 Céntimos (actualmente 500 guaranís).
1 Novo guaraní (actualmente 1000 guaranís).
A partir de 2013, comezarán a circular billetes con novos deseños sen o prefixo "novo" diante da palabra guaraní.
Guaratinguetá

Guaratinguetá é un municipio brasileiro do estado de São Paulo. A súa poboación o ano 2007 era de 125. 012 habitantes. A súa superficie total é 751, 44 km². Fundada en 13 de xuño de 1630, é a terra natal de Santo Antón de Santana Galvão, o primeiro santo católico nado no Brasil.
Guarujá

Guarujá é unha cidade do estado brasileiro de São Paulo. A súa poboación o 2006 era de 305. 171 habitantes. A súa superficie total é 142, 6 km².
Guavanina-2

A guavanina-2 é o primeiro antibiótico deseñado por computador grazas á intelixencia artificial para tratar de combater a resistencia aos antibióticos. ​ Trátase dun péptido antimicrobiano (AMP), que se mostrou especialmente efectivo contra bacterias gramnegativas e que se deriva dun péptido da guaiaba coñecido como Pg-AMP1. Historia
En 2008, Pelegrini demostrou que unha proteína rica en glicina (GRP) illada de sementes de guaiaba mostraba unha clara actividade bactericida contra bacterias gramnegativas patógenas humanas.
En 2012, Tavares describiu a actividade antimicrobiana do péptido rico en glicina (GRP) recombinante Pg-AMP1 das sementes de guaiaba.
En 2015, o equipo de investigación de C. de la Fuente na Universidade de Pensilvania creou un algoritmo baseado no proceso evolutivo de Darwin para explorar distintas secuencias de péptidos e poder detectar moléculas con potencial antimicrobiano, nos que incluíu o péptido Pg-AMP1. O algoritmo permitía evolucionar as moléculas de forma que melloraba a súa actividade antibiótica e, para validar as propostas realizadas polo computador, sintetizáronse quimicamente e probáronas con bacterias clinicamente relevantes. A guavanina-2 resultou ser a molécula máis exitosa, xa que conseguía matar bacterias de forma moi potente en doses moi baixas, logrando esterilizar completamente os cultivos bacterianos no laboratorio​.
A guavanina-2 supuxo un dos primeiros exemplos das propiedades emerxentes da IA na bioloxía. O seu comportamento antimicrobiano difire do dos antibióticos convencionais, xa que ataca ás bacterias hiperpolarizando a membrana en lugar de despolarizala. Este achado mostrou o potencial das máquinas para o desenvolvemento de moléculas antimicrobianas, abrindo novas posibilidades no descubrimento de antibióticos​.
Guayabera

As guayaberas son pezas de vestir masculinas que cobren a parte superior do corpo, xa sexa con mangas curtas ou longas, adornadas con alforzas verticais, e ás veces, con bordados, e que levan petos no peito e nos faldróns. Fabrícanse en tecidos de algodón, liño, seda ou en telas sintéticas.
As guayaberas finas constitúen unha vestimenta de etiqueta nos países tropicais. Adoitan ser levadas en cerimonias solemnes. Tamén se coñece a estas pezas noutros países hispanoamericanos como "Chacabanas", "Camisa" ou "Guayabana".
As guayaberas son moi populares e empregadas en Cuba, República Dominicana, Porto Rico, México, Panamá, Venezuela, na rexión Caribe de Colombia, na costa ecuatoriana, nas Illas Canarias, as Filipinas e outros países de Centroamérica.
Guccio Gucci

Guccio Gucci, nado en Florencia o 26 de marzo de 1881 e finado en Milán o 2 de xaneiro de 1953, foi un prestixioso deseñador de moda italiano, fundador da firma de moda Gucci. Traxectoria
En 1906 fundou Gucci, a cal comeza sendo unha talabartaría en Florencia. Por razóns descoñecidas, Guccio mudouse a París e máis tarde a Londres, onde traballou como Maitre no Hotel Savoy. En 1920 regresou a Italia, e nese mesmo ano abriu en Florencia a primeira tenda cun pequeno capital en Florencia.
O éxito inicial de Guccio debeuse á calidade artesá das súas peles. Durante os primeiros anos a súa clientela orixinal consistía de xinetes ós cales lles vendía accesorios de coiro. A medida que a clientela se volveu máis sofisticada, o mesmo lle ocorreu ós seus produtos. Introduciuse tamén na venda de equipaxes de luxo, converténdose no equivalente á firma Louis Vuitton en Francia.
Os seus catro fillos (Aldo, Ugo, Vasco e Rodolfo) encargaranse de expandir a firma e abrir novas tendas en Florencia, Roma e Milán. O recoñecido dobre G de Gucci foi introducido ó mercado por primeira vez despois da segunda guerra mundial. Despois da segunda guerra mundial, a firma foi nomeada Guccio Gucci srl, conservando o mesmo nome ata a morte de Guccio en 1953. En 1982 mudou o nome por Guccio Gucci spA.
Faleceu en 1953, ano no que os seus fillos Aldo e Rodolfo abriron a primeira tenda Gucci no estranxeiro, na cidade de Nova York.
Gudhjem

Gudhjem é unha pequena localidade pesqueira dinamarquesa localizada ao norte da illa de Bornholm, no mar Báltico. Tiña unha poboación de 724 persoas en xaneiro de 2011. Gudhjem é un punto de interese turístico, tanto polas súas rúas, como pola paisaxe anexa e a actividade do seu porto.
Gudu, Nixeria

Gudu é unha Área de Goberno Local do Estado de Sokoto, en Nixeria. A súa capital atópase na poboación de Balle.
Gudu limita coa República do Níxer polo norte e polo oeste.
Ten unha área de 3. 478 km² e unha poboación de 95. 544 habitantes segundo o censo de 2006.
Gueada

A gueada é un fenómeno que se dá na fala espontánea dos galegofalantes ao falaren castelán. Consiste na realización da fricativa velar xorda [x] como oclusiva velar sonora [g]. Isto é, a palabra castelá jueves pasaría a ser pronunciada güeves.
Existen dúas hipóteses que explican este fenómeno, relacionadas con dúas hipóteses sobre a orixe da gheada no galego. Se tomamos a tese estruturalista ou autonomista, que di que a gheada é unha evolución fonética no galego, a gueada trataríase dunha ultracorrección. Así, os falantes que en galego pronuncian ghaliña, espontaneamente dirían ghallina en castelán, mais corrixiríanse para dicir gallina. De forma análoga, ultracorrixirían os casos en que o castelán pronuncia [x] (fonema semellante ao [ħ] da gheada) e pasarían a pronunciar o castelán correcto jueves como güeves.
Se tomamos a tese adstratística ou castelanista, que di que a gheada é unha interferencia do castelán na lingua galega, teríamos que a gueada é o paso previo que leva á gheada. Así, os falantes galegos terían dificultades para pronunciar o fonema [x] do castelán, e usarían o fonema galego máis achegado, o [g]. Isto é, ante a incapacidade de pronunciar jueves, espontaneamente dirían güeves. Posteriormente estes falantes corrixiríanse, mais sen chegar á pronuncia correcta, o que daría ghueves (co fonema aspirado [ħ]). E, por ultracorrección, pasarían a pronunciar todos os fonemas [g] do castelán como [ħ], e posteriormente tamén no galego.
Aínda que conflúa xeograficamente coa gheada, non se trata dunha variación dialectal, senón diafásica, ao darse este fenómeno en persoas de máis idade e menos estudos.
Ramón Mariño Paz facía a seguinte reflexión ao respecto:
Guelta

Unha guelta, pronunciado ['gelta], (ou noutros idiomas locais qalta, galta, agelmim ou agelmam), é un termo árabe (قلتة) do norte de África que significa depresión no terreo entre rochas que contén auga, que pode ser desde unha poza a un lago. É unha bolsa de auga que se forma nas canles de drenaxe ou uadis do Sáhara, en cuncas sen saída ou en cisternas nas rochas. O seu tamaño e duración dependerá da súa localización e condicións, polo que poden ser temporais, estacionais ou permanentes. Poden acabar secándose ou durar todo o ano incluso na estación seca se son alimentadas por algunha fonte como augas subterráneas. Cando os ríos non permanentes (uadis) secan poden quedar bolsas de auga nalgúns lugares do seu curso, orixinándose gueltas. No Sáhara occidental as gueltas correspóndense con oasis. Moitas están en zonas montañosas protexidas da forte exposición ao sol.
Algúns exemplos son a Guelta d'Archei no Chad e Timia en Níxer.
Guerra contra o terrorismo

A Guerra contra o terrorismo (en inglés: War on Terror, WoT), é unha campaña militar internacional dirixida polos Estados Unidos de América e o Reino Unido co apoio dos membros da OTAN e outros países, que comezou despois dos atentados do 11 de setembro de 2001 nos Estados Unidos. O presidente George W. Bush empregou por vez primeira o termo "War on Terror" o 20 de setembro de 2001. A administración de Bush e os medios occidentais empregaron o termo dende entón para facer referencia ó conflito militar, político, legal e conceptual contra organizacións terroristas e réximes acusados de apoialas. Orixinalmente, foi empregado con especial atención nos países asociados con organizacións de terrorismo islámico como al-Qaeda.
No 2013, o presidente Barack Obama anunciou que os Estados Unidos non continuarían coa guerra, centrándose en inimigos específicos, máis que seguindo unha táctica.
Guerra convencional

A guerra convencional é un tipo de guerra que se realiza utilizando teorías, medios, estratexias e tácticas tradicionais, no contexto dun conflito armado entre dous ou máis estados abertamente hostís. As forzas de ambos bandos quedan ben definidas, adoitan combater en campos de batalla definidos e loitan con armamento cuxo obxectivo primordial é o exército inimigo e as súas infraestruturas. Normalmente, o termo guerra convencional exclúe o uso de armas de destrución masiva e especificamente o uso de armas nucleares.
En xeral, o propósito da guerra convencional é debilitar ou destruír as forzas militares do inimigo, para negarlle a posibilidade de seguir combatendo e obrigar á súa dirixencia política a renderse. Con todo, pode darse que algún dos bandos utilice tácticas non convencionais para forzar a capitulación. Este feito, e o enorme poder dalgunhas armas convencionais contemporáneas, fan que o límite entre guerra convencional e outros tipos de guerra poida ser difuso.
Guerra das volantas

A Guerra das Volantas, tamén chamada Guerra do Bonito, foi un conflito pesqueiro ou guerra entre artes de pesca que enfrontou a frota boniteira de Galiza, Asturias, Cantabria e Euskadi e barcos boniteiros de Francia durante a campaña do verán de 1994. A orixe deste conflito foi o emprego das volantas ilegais polos barcos franceses, provocando o temor da frota do norte peninsular, que usaba artes de pesca tradicionais. A frota boniteira artesanal reclamaba a prohibición deste tipo de redes por parte da Unión Europea. Antecedentes e causas
O uso de redes de deriva na pesca do bonito en Europa remóntase á década dos 70, cando barcos de Francia, Inglaterra e Irlanda abandonan as artes de pesca tradicionais. Debido ao seu forte impacto medioambiental e as protestas de sectores ecoloxistas, a Unión Europea, nunha normativa de 1991, limita a súa lonxitude a 2, 5 km. Aos mariñeiros franceses concedéuselles unha moratoria até 1994, en que se terían que adaptar á nova normativa. Porén, durante a costeira dese verán os boniteiros do norte peninsular denunciaron reiteradamente o emprego de redes ilegais dos barcos franceses. A frota do mar Cantábrico que empregaba os métodos de cacea ou cebo vivo, denunciaba que eran artes incompatíbeis. En paralelo, grupos ecoloxistas como Greenpeace inician unha campaña contra ese tipo de métodos e poñen en evidencia a inoperatividade dos organismos europeos para facer cumprir a súa propia normativa. Conflito
O conflito trasladouse ao mar e ao longo dos días sucedéronse os incidentes entre as distintas frotas. A tensión entre as frotas ía crecendo e acadou o clímax co apresamento do volanteiro francés La Gabrielle o 16 de xullo a 700 km de Estaca de Bares. Escoltado por 300 boniteiros, foi remolcado ao porto de Burela, ignorando as advertencias dunha patrulleira da Armada Española. Con esta acción pretendíase demostrar o uso de redes ilegais por parte da frota francesa, ao ser inspeccionados por funcionarios da Comunidade Europea. Perante o abandono de inspectores e responsábeis de pesca españois do porto burelao, levantou acta do achado de redes de 3, 5 quilómetros da Gabrielle un notario de Burela. Consecuencias
As volantas de superficie non foron prohibidas pola Unión Europea até 2002 como resultado do acordo entre os distintos países europeos.
Galería de imaxes
Guerra electrónica

A guerra electrónica é unha área da defensa dedicada ó uso de sinais para detección de elementos hostís e a evitación do uso dos sinais por parte deses elementos. Historia
Os comezos da guerra electrónica poden datarse co uso da telegrafía sen fíos ou do radiogoniómetro, cuxo uso estenderíase durante a primeira guerra mundial. Pero non é ata a invención do radar cando se fai algo imprescindible na loita aeronaval. Os exércitos non deben dominar só o campo de batalla, senón tamén o campo electromagnético.
Nos últimos tempos a Guerra Electrónica cumpre unha función ofensiva tralo desenvolvemento da tecnoloxía AEGIS. Os radares SPY montados en buques con tecnoloxía AEGIS poden enviar sinais no campo electromagnético de millóns de vatios capaces de anula-los instrumentos electrónicos de elementos inimigos (ver Pulso electromagnético).
Guerra subsidiaria

A guerra subsidiaria, guerra por poderes ou guerra por delegación é un tipo de guerra que se produce cando dúas ou máis potencias utilizan a terceiros como substitutos, no canto de enfrontarse directamente. Para que un conflito se considere unha guerra por poderes, debe existir unha relación directa e a longo prazo entre os actores externos e os belixerantes implicados. A relación antes mencionada adoita tomar a forma de financiamento, adestramento militar, armas ou outras formas de asistencia material que axudan a unha parte belixerante a manter o seu esforzo bélico.
Aínda que as superpotencias utilizaron ás veces países enteiros como subsidiarios, normalmente prefírese utilizar a loita de guerrillas, mercenarios, grupos terroristas, sabotadores ou espías para atacar o opoñente indirectamente. O obxectivo é danar, estragar ou debilitar á outra potencia sen entrar nun conflito aberto.
Con frecuencia, as guerras subsidiarias líbranse no contexto de conflitos violentos ou soterrados a grande escala. De cando en cando é posible librar unha guerra subsidiaria pura, pois os bandos utilizados teñen os seus propios intereses, algúns dos cales divergen dos intereses dos patróns.
Entre as guerras que se considera que tiveron un compoñente de subsidiariedad importante áchanse a Guerra civil española, a Guerra Civil Grega, as guerras de Corea, Vietnam ou Afganistán, a Guerra civil do Líbano, a Guerra civil angolana, a Guerra Indo-Paquistaní, a Guerra de Iraq, Guerra de Osetia do Sur, a Guerra civil do Salvador, a Guerra civil siria, a invasión rusa en Ucraína, en xeral, os conflitos derivados da Guerra Fría.
Guerra total

A guerra total é un termo do século XX que describe a unha guerra na que os países ou as nacións mobilizan e forzan ata o límite todos seus recursos dispoñibles, xa sexan humanos, militares, industriais, agrícolas, naturais, tecnolóxicos, científicos, ou de calquera outro tipo, para destruír totalmente a capacidade doutro país ou nación de iniciar unha guerra. A práctica da guerra total utilizouse durante séculos, pero non foi ata mediados do século XIX que se recoñeceu que a guerra total era unha forma distinta de facer a guerra. Desenvolvemento do concepto de guerra total
O concepto de guerra total adóitase atribuír a Carl von Clausewitz, pero en realidade Clausewitz estaba interesado no concepto filosófico relacionado de guerra absoluta, unha guerra libre de calquera restrición política, algo que Clausewitz consideraba imposible. Os dous termos, guerra absoluta e guerra total, adoitan confundirse. Christopher Bassford, profesor de estratexia no National War College, describe a diferenza así: Goebbels convenceu a Hitler de chegar a eses extremos. En 1943, nun discurso no Palacio dos Deportes de Berlín, dixo:
Guerras anglo-holandesas

As guerras anglo-holandesas, ou guerras anglo-neerlandesas, foron unha serie de conflitos militares armados dos séculos XVII e XVIII, entre o Reino de Inglaterra (Reino de Gran Bretaña durante a Cuarta guerra anglo-holandesa) e as Provincias Unidas dos Países Baixos, co obxectivo de controlar as rutas comerciais marítimas. Son coñecidas como as guerras neerlandesas (Dutch wars) en Inglaterra e como as guerras inglesas de mar (Engelse Zeeoorlogen) nos Países Baixos.
Durante o século XVII, Inglaterra e as Provincias Unidas enfrontáronse nas seguintes guerras coloniais: A primeira guerra anglo-neerlandesa entre 1652 e 1654;
A segunda guerra anglo-neerlandesa entre 1665 e 1667;
A terceira guerra anglo-neerlandesa entre 1672 e 1674.
Avanzado o século XVIII produciuse outro conflito entre o Reino de Gran Bretaña e as Provincias Unidas: A cuarta guerra anglo-neerlandesa entre 1780 e 1784.
E no século XIX: A guerra anglo-neerlandesa de Xava entre 1810 e 1811 na illa de Xava.
Guerreiros de Terracota

Os guerreiros de terracota (chinés tradicional: 兵馬俑; chinés simplificado: 兵马俑; pinyin: Bīng mă yŏng; Wade-Giles: Ping1-ma3-yung3; lit. "Figuras de soldados e cabalos") son unha colección de esculturas feitas en terracota que representan aos exércitos de Qin Shihuang, o primeiro emperador da China. É unha forma de arte funeraria enterrada co emperador en 210–209 a. C. co propósito de protexer ao emperador na súa vida futura.
Os guerreiros de terracota atópanse dentro do Mausoleo de Qin Shi Huang, tamén coñecido como o Mausoleo do Primeiro Emperador Qin (qín shĭ huáng líng 秦始皇陵), foi descuberto en marzo de 1974 durante unhas obras para o abastecemento de augas de regadío preto de Xi'an, China. Desde o ano 1987 está considerado por parte da UNESCO como Patrimonio da Humanidade. O exército de terracota
O exército está composto por máis de 7. 000 figuras de guerreiros e cabalos de terracota realizados a tamaño real. Foron enterradas preto do autoproclamado como Primeiro Emperador da dinastía Qin, entre o 210 o 209 a. C.
Guerrilla Girls

Guerrilla Girls foi un colectivo de artistas feministas radicais orixinado en Nova York en 1984 e denominado así por usar tácticas de guerrilla para promocionar a presenza da muller na arte. Traxectoria
O seu primeiro traballo foi despregar pósters nas rúas de Nova York para denunciar o desequilibrio de xénero e racial dos artistas representados en galerías e museos. Ao longo dos anos, expandiron o seu activismo a Hollywood e a industria do cinema, a cultura popular, os estereotipos de xénero e a corrupción no mundo da arte.
Os membros do grupo orixinario sempre levaban máscara de gorila e, ocasionalmente, minisaias e medias de rede. Comentaban que ninguén na súa contorna (nin familias, nin compañeiros, nin maridos) coñecía a súa identidade, a excepción feita, dicían ironicamente, dos seus respectivos peiteadores. E a verdade é que, ademais da súa misteriosa identidade, descoñécese cantas persoas formaban o seu grupo. Con todo, as Guerrilla Girls americanas tiveron as súas imitacións e compañeiras en Francia e tamén en Inglaterra.
Guido Crepax

Guido Crepax, nado o 15 de xullo de 1933 e finado o 31 de xullo de 2003, foi un artista de cómics italiano. Traxectoria
Guido Crepax influenciou profundamente o mundo europeo do cómic adulto contra mediados dos anos 60. É famoso polo seu personaxe Valentina, creado en 1965 e moi representativo do espírito dos anos 60. O seu estilo caracterízase polo seu debuxo sofisticado e psicodelismo implicando xeralmente unha dose forte do erotismo.
Guido Veroi

Guido Veroi, nado en Roma o 16 de novembro de 1926 e finado na mesma cidade o 16 de xaneiro de 2013, foi un escultor, gravador, medallista e deseñador de moedas italiano. Traxectoria
Guido Veroi estudou medallística da man do mestre Pietro Giampaoli na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado.
Aínda que as súas obras máis frecuentes e recoñecidas son moedas e medallas, é tamén autor de traballos tan diversos como vidreiras, mosaicos, cerámica e pezas de bronce. En Martina Franca, Tarento, traballou no mosaico e na vidreira da igrexa parroquial da Sagrada Familia. A súa obra máis recoñecida é a moeda de 500 liras de prata de 1958, creada en conxunto con Pietro Giampaoli. En tanto que este último creou o seu anverso, Veroi é o autor do reverso, caracterizado pola representación das carabelas de Colón. Nunha nova colaboración co Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, Veroi creou outra das súas moedas máis significativas, a de 500 liras de 1961 conmemorativa do centenario da unificación italiana, da que se ocupou tanto do anverso como do reverso.
Outros dos seus traballos salientables máis recentes son a moeda de 20 liras de 1981 conmemorativa do Día Internacional da Alimentación da FAO, así como o anverso da serie de moedas en euros do Vaticano de 2002 coa efixie de Xoán Paulo II, creado xunto con Uliana Pernazza. Geroi foi tamén autor de diversas moedas, tanto circulantes como conmemorativas, para a Cidade do Vaticano e para a República de San Marino.
Guido Veroi finou en Roma aos 86 anos o 16 de xaneiro de 2013, na súa casa de Roma. Recoñecementos
(1983): Premio Sanford Saltus de Medalla, da American Numismatic Society, de Nova York.
Guilherme de Almeida

Guillerme de Andrade de Almeida, nado en Campinas o 24 de xullo de 1890 e finado en São Paulo o 11 de xullo de 1969, foi un avogado, xornalista, crítico de cine, poeta, ensaísta e tradutor brasileiro. Traxectoria
Desterrado a Portugal, estivo en Galicia, onde fixo amizade con Castelao, Carlos Maside, Manuel Colmeiro e Valentín Paz-Andrade. Para este último fixo o prefacio de Sementeira do Vento. Obra
Nós (1917)
A Dança Das Horas (1919)
Messidor (1919)
Livro de Horas de Soror Dolorosa (1920)
Era Uma Vez. .. (1922)
A Frauta Que Eu Perdi (1924)
Meu (1925)
A Flor Que Foi um Homem (1925)
Encantamento (1925)
Raça (1925)
Simplicidade (1929)
Carta À Minha Noiva (1931)
Você (1931)
Guillaume Tell

Guillaume Tell (en galego, Guillerme Tell) é unha ópera en catro actos con música de Gioachino Rossini e libreto en francés de Étienne de Jouy e Hippolyte Bis, baseados na obra Wilhelm Tell de Friedrich Schiller, que ten como protagonista ao lendario heroe da independencia suíza Guillerme Tell. Foi estreada na Ópera Garnier de París o 3 de agosto de 1829
Guillem Sagrera

Guillem Sagrera, nado en Felanitx cara a 1380 e finado en Nápoles en 1456, foi un arquitecto e escultor mallorquín dos períodos gótico e gótico internacional. Obra
En Perpiñán
As primeiras obras importantes de Sagrera aparecen en Perpiñán, no Rosellón, que fora capital do Reino de Mallorca. Alí aparece traballando en 1416 na catedral de San Xoán Bautista, cuxa construción estaba paralizada desde había décadas. Nesa data o administrador Galcerán Albert impulsa a súa prosecución. Sagrera está aquí, como mestre de obras, até 1422, cargo no que continuará despois dese ano, aínda tendo regresado á illa de Mallorca. De feito cando en 1436, Galcerán Albert convértese en bispo da diocese, reimpulsa as obras que seguen as trazas de Sagrera. A sé de Perpiñán transfórmase nunha igrexa de planta de salón, moi típica nas terras mediterráneas.
En Palma
A partir do 1420, Guillem Sagrera é nomeado mestre maior da catedral de Palma, onde dirixe diversas obras. Entre todas destaca a Porta do Mirador, da que non só dá as trazas, senón que efectúa labor escultórico, no que salientan as estatuas de San Pedro e San Paulo (a virxe da mesma está hoxe no Museo de Palma, mentres que no lugar hai unha réplica).
En 1426 acomete unha das súas obras máis completas: a Lonxa ou Llotja en catalán, encargada polo gremio de mercadores da cidade. Sagrera traballa na dirección do edificio até arredor de 1447. As obras non sería terminadas até o 1452 polo seu continuador, Guillem Vilasclar. Na Lonxa, Sagrera creou un espazo abovedado sostido sobre delgadas columnas estriadas, que confiren ao salón unha elevado sensación de levedade. Segundo Pérez Sánchez, Sagrera debeuse inspirar na igrexa dos dominicos da mesma cidade de Palma, hoxe desaparecida. O arquitecto volveu traballar como escultor, destacando segundo os críticos polo o anxo da fachada, de factura máis lixeira que as imaxes da Sé. A lonxa de Sagrera converteuse nunha obra cimeira do gótico civil ibérico, tan escaso de exemplos, pero case todos erguidos nos reinos orientais hispánicos. Entre as edificacións que a imitan destaca a Lonxa de Valencia.
En Italia
Afonso o Magnánimo reclamou a Sagrera para Nápoles. Alí, xunto co escultor catalán Pere Joan, acometeu a reforma do Castel Nuovo. Ao arquitecto débense a concepción xeral e as torres circulares. Sagrera trazou tamén no mesmo edificio a igrexa de San Giorgio, templo no que segue os principios construtivos empregados na Lonxa de Palma.
A cargo das obras napolitanas, Sagrera faleceu en 1456.
Guillerme de Malmesbury

Guillerme de Malmesbury, nado c. 1080/1095 e finado c. 1143, foi un historiador medieval inglés do século XII, que naceu cara a 1080/1095, en Wiltshire. Traxectoria
O seu pai era normando e a súa nai inglesa. Pasou toda a súa vida en Inglaterra, traballando como monxe na abadía de Malmesbury.
Escribiu unha historia que está dividida en dúas partes: A Gesta regum anglorum (Feitos dos reis ingleses (449-1127)) escrita cara a 1120, e a Historia Novella (Nova historia (1128-1142)), escrita cara ao 1141. Esta segunda parte, relativa a feitos contemporáneos e a guerra civil entre Estevo I e a raíña Matilde, é bastante imparcial, a pesar de ser escrita baixo o auspicio directo de Robert de Gloucester, quen foi un participante directo nos acontecementos.
Tamén escribiu a Gesta pontificum anglorum (Feitos dos bispos ingleses) en 1125. Logo escribiu sobre materias teolóxicas.
Guillermo Barros Cela

Guillermo Barros Cela, nado en Vigo o 16 de xullo de 1914 e finado na mesma cidade o 12 de decembro de 2009, foi un sindicalista galego. Traxectoria
A finais dos anos vinte militaba no sindicato confeiteiro da UGT de Vigo e contribuíu a facelo pasar en bloque á CNT nos anos trinta. En 1931 foi un dos fundadores das Juventudes Libertarias (FIJL) e en 1934 da Federación Anarquista Ibérica (FAI). En marzo de 1936 era o presidente do Sindicato Único del Ramo de Alimentación de Vigo da CNT.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia no barrio do Calvario, e despois da caída de Vigo estivo agochado tres anos. O xuíz militar emitiu unha requisitoria para a súa presentación e a de Ramón Martínez Rodríguez e Agapito Rodríguez Falque o 26 de agosto. Ao rematar a guerra puido escapar á represión. Despois dun período de servizo militar obrigatorio participou na reorganización da CNT a principios dos anos corenta. En 1942 era membro do Comité de Vigo con Dalmacio Bragado e despois foi nomeado secretario adxunto da Federación local. Detido en marzo de 1947, foi condenado en consello de guerra en Vigo en xuño de 1948 a cinco anos de prisión, e foi encarcerado en Sevilla. Preso na Colonia Penitenciaria Militarizada de Dos Hermanas, saíu en liberdade condicional en setembro de 1949.
A principios dos anos sesenta era membro do comité local da CNT con Víctor Francisco Cáceres e Dalmacio Bragado Ruiz. Partidario da infiltración no sindicalismo vertical (cincopuntismo), converteuse nun dos responsables do sindicato CNS dos confeiteiros de Vigo-Pontevedra. Coa morte de Franco, fixo que o sindicato se adherise en bloque á CNT que se reorganizaba.
Guillermo León Valencia

Guillermo León Valencia Muñoz, nado en 1909 e finado en 1971, foi un avogado e xornalista amais de presidente de Colombia entre 1962 e 1966.
Guillermo Massó García

Guillermo Massó García foi un aparellador e político galego. Traxectoria
Perito mercantil. Estudou para aparellador na Escola Industrial de Vigo. En marzo de 1936 foi elixido secretario da Xunta directiva do PSOE de Vigo. Foi elixido polo PSOE para ocupar un posto de concelleiro en Vigo en abril de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou pasar á zona republicana. Instalouse en Valencia onde participou con outros correlixionarios na creación do Grupo de Socialistas Galegos. Publicou ilustracións en Cultura Gallega. Despois da guerra instalouse como aparellador en Madrid. Foille incoado expediente de responsabilidades políticas en outubro de 1940.
Guillermo Otero Villalba

Guillermo Otero Villalba, coñecido como Albariño, nado en Mondoñedo en 1896, foi un avogado e político galego. Traxectoria
Foi xuíz municipal de Mondoñedo (1930-1933). Na República militou en Izquierda Republicana da que foi secretario en 1935. Foi elixido compromisario para elección do presidente República en abril de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en agosto. Xulgado na Coruña por auxilio á rebelión o 10 de abril de 1938, con José Sánchez Gacio, Francisco García Martínez, José Ramón Villamarín Pallín, Eloy Castro Dorrego, Alfredo Martínez Martínez, Graciano Leivas Freire, Germán Fanego Salaverri, Patricio Vijande Villar, Constantino Sánchez Gacio e Emilio González Valoria. Foi condenado a pena de morte, a sentenza foi conmutada a cadea perpetua. Preso na Prisión Provincial da Coruña, saíu en liberdade condicional en maio de 1943. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas, que se resolveu cunha multa de 300 pesetas.
Guillermo Vázquez Núñez

Guillermo Vázquez Núñez, nado en Catasol (Santa María de Melide, Melide) en 1884 e finado en Madrid o 24 de agosto de 1936, foi un frade mercedario, sacerdote e historiador galego. Traxectoria
Iniciou o noviciado no Convento da Magdalena de Sarria, e fixo os votos sinxelos no mosteiro de Poio. Ordenouse sacerdote en Lugo en 1908. Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Madrid, onde se licenciou en 1911 e se doutorou en 1917. Na Orde mercedaria foi Padre Provincial de la Provincia de Castilla (1914-1918), Comendador do Mosteiro de Poio (dende 1924) e Historiador de la Orden Mercedaria en la Provincia de Castilla. Foi académico correspondente da Real Academia Galega. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado en Madrid o 24 de agosto de 1936.
Guindastre

Un guindastre é un aparello de elevación de cargas. A ampla gama de modelos de guindastres teñen poucas cousas en común: a pluma e elevación mediante polispastos accionados por cables.
Denomínase tamén coa forma grúa, que o Dicionario da Real Academia Galega admite como forma menos recomendable. Historia
O guindastre é a "evolución" do puntal de carga que se ten usado dende a antigüidade. Os seus fundamentos foron expostos por Blaise Pascal, mais foi patentado por Luz Nadina con posterioridade. Existen documentos antigos​ nos que se pon de manifesto o uso de máquinas semellantes a guindastres en Sumeria e Caldea, de onde pasaron a Exipto. Aplicacións e tipos
Úsanse en obras de construción, portos, instalacións industriais e outros lugares onde se levan cargas de xeito aéreo. Hai moitos tipos, conforme ó traballo a desenvolver. Un criterio moi empregado para a clasificación é en canto á súa mobilidade:
Móbiles
Sobre cadeas ou eirugas.
Sobre rodas ou plataforma.
Autogrúas, de grande tamaño, sobre vehículos especiais.
Camión grúa.
Fixos
Coa capacidade para soportar cargas maiores e conseguir máis altura con estabilidade. A súa característica é que a súa estrutura principal queda ancorada ó chan. Algúns poden ser montados e desmontados no lugar de traballo. Ponte ou pórtico, empregadas na construción naval e en pavillóns industriais.
Derrick
Plumas, situados para axuda de carga nos camións.
Carretilla elevadora ou montacargas Galería de imaxes
Guinness World Records

O Guinness World Records (ou Guinness Book of World Records nalgunhas edicións editadas nos Estados Unidos), traducible como Libro Guinness dos Récords, é un libro de consulta publicado anualmente, que contén unha colección de marcas mundiais recoñecidas internacionalmente. Estas marcas inclúen tanto fazañas humanas como os parámetros extremos coñecidos do mundo natural.
Cada edición contén un extracto da gran base de datos de marcas de Guinness, e a selección dos incluídos varía con cada ano de publicación. En anos recentes, moitas marcas relacionadas coa cultura popular actual foron agregados ao libro.
O Libro Guinness de Récords é o libro con copyright máis vendido do mundo, o cal outórgalle un espazo dentro das súas propias páxinas. Historia
A primeira edición foi publicada en 1955, pagada pola fábrica de cervexa irlandesa Guinness tras un debate nun pub sobre cal sería a especie máis rápida de ave de caza. Esta discusión non tivo conclusión ao non existir libros de referencia que incluísen este dato.
A investigación necesaria para a primeira edición foi conducida por Ross e Norris McWhirter, dous irmáns xemelgos atletas e xornalistas británicos, quen tamén conducían unha axencia de investigacións en Londres. Despois de que o primeiro libro se convertera nun éxito inesperado, imprimíronse moitas edicións subsecuentes. Co tempo, creouse un patrón de revisións anuais, publicadas cada mes de outubro para coincidir coa época de vendas de Nadal. Os irmáns McWhirter continuaron coa publicación dos Libros Guinness por moitos anos.
As edicións máis recentes enfócanse nas plusmarcas impostas por competidores humanos. As competencias van desde as máis obvias como levantar grandes pesos ata as máis curiosas como o lanzamento de ovos a distancia e o maior número de perritos quentes que poden ser comidos en dez minutos (aínda que as marcas sobre consumo masivo de alimento xa non son aceptadas por cuestións legais). Ademais de competencias, tamén se inclúen datos como o ser humano máis alto (Robert Pershing Wadlow), o tumor máis pesado, a planta máis velenosa, o río máis curto do mundo etc.