proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ventura Andújar Méndez

Ventura Andújar Méndez, nado en Tufións (Vimianzo) o 25 de maio de 1906 e finado na Arxentina o 24 de febreiro de 1970, foi un chofer e político galego. Traxectoria
Chofer de profesión, mercou un camión e dedicouse ao transporte de alimentos e mercancías. Estaba asociado ao Sindicato de Oficios Varios da Ponte do Porto, afecto á UGT socialista. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, acusado de rebelión militar polos sucesos dos días 18 ao 25 de xullo na Ponte do Porto e participar no asalto ás Torres de Vimianzo. Pasou pola prisión de Corcubión, o 11 de xaneiro de 1937 foi trasladado cos seus compañeiros á Prisión Provincial da Coruña. Xulgado en consello de guerra o 24 de febreiro con Ramón Carballo Tajes, Andrés García Ferreiro, Constante Campa Santos, Manuel Mouzo Mouzo e Gumersindo Lema foi condenado a cadea perpetua. En xuño de 1937 foi trasladado da cadea da Coruña ao Forte de San Cristovo de Pamplona, onde ingresou o 14 de xuño.
Saíu en liberdade condicional en xuño de 1941. Logrou saír de España embarcando en Vigo para chegar á Arxentina o 28 de abril de 1950. Estableceuse en Villa Soldati, na capital federal. O 15 de xaneiro de 1952 chegou a Buenos Aires o seu fillo José Andújar Varela. En novembro de 1955 chegou a Arxentina a súa muller María cos seus fillos menores, Luis, de nove anos, e Manuel, de trece. Morreu na Arxentina en 1970. Vida persoal
Casou con María Varela Méndez e foi pai de José, Manuel e Luis Andujar Varela.
Ventura Requejo

Ventura Requejo Buenadas, nado en Vigo en 1892 e falecido en Panxón (Nigrán) o 8 de agosto de 1939, foi un debuxante e caricaturista galego. Traxectoria
Formouse en Londres, foi ilustrador na revista gráfica Vida Gallega e colaborou noutras publicacións periódicas como La Esfera. Entre as súas ilustracións encóntranse escenas costumistas galegas e paisaxes. En 1916 participou nunha exposición de caricaturas en Madrid. Dedicouse como afeccionado á fotografía, catro paisaxes da súa autoría publicáronse no número 168 de Vida Gallega en 1921. Faleceu o 8 de agosto de 1939 a causa dun accidente ferroviario ao intentar subir en marcha en praia América ao tranvía entre Vigo e A Ramallosa.
Venus (deusa)

Venus é a deusa do Amor e da Beleza no panteón romano, equivalente a Afrodita do panteón grego. No mito do seu nacemento cóntase que xurdiu do interior dunha cuncha de madreperla, sendo xerada polas escumas (afros, en grego). Noutra versión é filla de Xúpiter e Dione.
Venus foi unhas das divindades máis veneradas entre os antigos, sobre todo na illa de Pafos, onde o seu templo era admirábel. Posuía un carro empurrado por cisnes. Venus posúe moitas formas de representación artística, desde a clásica (greco-romana) até as modernas.
Venus Express

Venus Express foi unha sonda espacial da Axencia Espacial Europea lanzada nun foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur o 9 de novembro de 2005. Características
Venus Express foi a primeira misión da ESA ao planeta Venus, orixinada nas propostas de reuso do deseño da sonda Mars Express. A sonda reutilizou varios instrumentos de reposto de Mars Express e da misión Rosetta. O obxectivo principal era estudar a atmosfera venusina, a súa contorna de plasma e a interacción co vento solar, así como examinar no posible a superficie.
A nave tiña unha masa ao lanzamento, incluíndo propelente, de 1240 kg (670 kg de masa en seco). O corpo principal tiña forma de caixa de 1, 65 x 1, 7 x 1, 4 m. O motor principal da nave tiña un impulso de 415 N, con oito propulsores máis pequenos de 10 N para control de actitude, todos alimentados con tetróxido de nitróxeno e hidracina. Os dous paneis solares proporcionaban ata 1100 vatios de potencia que eran almacenados en tres baterías de ións de litio cunha capacidade cada unha de 24 Ah. As comunicacións tiñan lugar en banda X e banda S, con transmisores redundantes e velocidades de ata 262. 000 Kbps. O control térmico conseguíase mediante radiadores, capas illantes de Kapton e cobertores reflectantes. Os datos podíanse almacenar nunha memoria de estado sólido de 12 Gb. Ao final da súa misión, Venus Express entrou na atmosfera de Venus, cesando as súas operacións o 28 de novembro de 2014. Instrumentos
Venus Express levaba os seguintes instrumentos a bordo: Venus Monitoring Camera: unha cámara gran angular.
ASPERA: combinación de cámara de átomos neutros, magnetómetro e espectrómetro de ións e electróns.
PFS: espectrómetro de Fourier infravermello.
SPICAV/SOIR: espectrómetro ultraviolera e infravermello.
VIRTIS: espectrómetro ultravioleta, visible e infravermello.
MAG: un conxunto de dous magnetómetros.
VeRa: un experimento de ciencia por radio.
Venus de Milo

A Venus de Milo, tamén chamada pero menos coñecida como Afrodita de Melos, é unha célebre escultura grega da época helenística que representa a deusa Afrodita (Venus para os romanos), e actualmente conservada no Museo do Louvre, en París.
Trátase dunha estatua de mármore, de preto de 2, 02 m de alto, desprovista dos brazos e falta tamén do seu baseamento orixinario. A partir dunha inscrición do perdido baseamento, a obra é atribuída a Alexandre de Antioquía. En tempos era, erradamente, adscrita ao célebre escultor Praxíteles. Descubrimento
A Venus de Milo foi atopada, rota en dúas peza, en 1820, na illa grega de Milos (Grego moderno: Μήλος; grego antigo: Μῆλος Melos), no suroeste das illas Cícladas, por un campesiño chamado Yorgos Kentrotas. Un oficial da mariña francesa, Jules Dumont d'Urville, decatouse do valor da obra e, grazas á mediación do Marqués de Rivière, embaixador francés perante o goberno otomán, puido pechar a súa adquisición para lla ofrecer, logo de ser restaurada, ao rei Lois XVIII no ano 1821 que a mandou colocar no museo do Louvre, onde aínda se exhibe. Interpretacións
A Venus de Milo data de arredor de 130 a 90 a. C. , aínda que a súa composición responde a cánones do período clásico grego. É unha variante do tema de Afrodita seminúa, representada habitualmente a se mirar no escudo de Ares (o Marte romano), que ela acostuma soster tendo en equilibrio sobre o seu xeonllo esquerdo (como a Venus de Capua, do Museo Arqueolóxico Nacional de Nápoles).
Porén, ignorándose a postura orixinal da estatua, tamén podería tratarse dunha Afrodita vitoriosa presentando a mazá de ouro a Paris. Dous fragmentos, dun brazo esquerdo e dunha man esquerda, esta sostendo unha mazá, foran atopadas preto da estatua. Foron feitas numerosa tentativas de reconstitución da estatua, mais nunca foi emprendida a súa restauración completa.
Segundo outras versións, tamén podería representar a Anfitrite, unha deusa marítima, adorada na illa de Milo.
Venus de Willendorf

Venus de Willendorf é o nome co que se coñece unha estatua de 11, 1 cm de altura, que representa unha Venus paleolítica, unha figura feminina, conservada no Museo de Historia Natural de Viena (Naturhistorichen Museum). Historia
Foi descuberta en 1908 polo arqueólogo Josef Szombathy nun asentamento paleolítico sito preto de Willendorf, unha aldea da Baixa Austria (Wachau), non moi distante da cidade de Krems.
Está tallada nun oolito de calcaria, pedra que non se atopa nos arredores do sitio. Mostra restos de pintura vermella.
Cara 1990, logo dunha revisión da estratigrafía do lugar, estimouse a antigüidade da obra entre 24. 000 e 22. 000 anos a. C. Coñécese pouco sobre a súa orixe, método de creación ou significado cultural.
Venus e Adonis (Veronese)

Venus e Adonis (en italiano: Venere e Adone), é unha obra do pintor italiano Paolo Veronese. É un óleo sobre lenzo, pintado cara a 1580.
Até unha restauración efectuada cara a 1988, o cadro medía 2, 12 metros de alto e 1, 91 m de ancho. En devandita intervención, retiráronselle uns engadidos datados no século XVIII, que aumentaban a presenza do ceo e falseaban as súas proporcións orixinais. O seu formato actual é horizontal ou apaisado, non vertical como se ve en moitas imaxes antigas.
Este cadro foi adquirido por Velázquez para o rei Filipe IV de España durante a súa segunda estancia en Italia (1649-51). Exhíbese no Museo do Prado de Madrid. Crese que facía parella con outro cadro, Céfalo e Procris, agora conservado no Museo de Belas Artes de Estrasburgo.
Venus paleolíticas

As venus paleolíticas son figuras femininas de óso, corno, marfil, pedra, terracota, madeira ou lama, datadas no Paleolítico superior, dentro do cal constitúen a principal categoría de arte móbel ou mobiliar, superando o centenar de exemplares, no caso das figuras de vulto redondo, e os dous centenares se se inclúen representacións parietais. Estas esculturas teñen tamaños modestos, até diminutos, oscilando entre os 4 e os 25 centímetros.
O primeiro descubrimento foi a Venus de Brassempouy, en 1893, por Édouard Piette. Catro anos máis tarde, Salomon Reinach daba a coñecer as figuras de esteatita das covas de Grimaldi. En 1908 foi exhumada a famosísima Venus de Willendorf, nun campo de loess do val do Danubio, en Austria. Esta escultura, que se converteu nunha icona, anunciaba o descubrimento de numerosas esculturas femininas que se estendían dende os Pireneos franceses até as chairas siberianas do lago Baikal. Foron bautizadas co nome de Venus ó estenderse a noción de que constituían un ideal de beleza prehistórica, e, aínda que a idea foi rexeitada, a denominación de venus persiste. Descrición
Todas elas parecen responder a representacións convencionais da muller da época (algunhas chegan a ser claramente estilizacións ou esquemas), o que non impide apreciar a mestría dos artesáns prehistóricos. Hai un grupo de venus, denominado esteatopixias, con certas partes da anatomía esaxeradamente desenvolvidas: son obesas, co abdome, a vulva, as nádegas e as mamas extremadamente grandes. Pero tamén é común que o resto das partes do corpo aparezan esvaecidas: os brazos son moi pequenos, os pés apenas se lles ven e a cara adoita ser, polo xeral, inexistente. Pódense diferenciar un rombo interior, onde se centran as características que os homes querían resaltar e un rombo exterior que comprende as extremidades.
A cuestión da esteatopixia de certas Venus foi obxecto de numerosas controversias: o primeiro en abordar o tema foi Piette, descubridor da Dama de Brassempouy e doutras venus nos Pireneos. Doutra banda, algúns etnólogos comparárona cos bosquimáns da África austral, e outros quixeron ver símbolos da fertilidade e a abundancia. Posteriormente determinouse que non todas as figuras eran obesas, nin todas tiñan os atributos femininos esaxerados, nin todas carecían de trazos faciais: a idea desta clase de efixies comezaba a desdebuxarse. Por iso, varios especialistas tentaron distinguir diferentes variedades de venus. A publicación de referencia sobre o estudo deste tipo de obras de arte débese a Henri Delporte, en cuxo exhaustivo traballo chegou a determinar cinco variantes de figuras atendendo, sobre todo, á súa procedencia xeográfica Venus da zona pirenaico-aquitana: por exemplo, as venus de Lespugue, Brassempouy ou Laussel.
Venus da zona italiana: por exemplo, a venus de Savignano ou a de Grimaldi.
Venus da zona renano-danubiana: por exemplo, Willendorf ou Dolní Věstonice.
Venus da zona rusa europea (que inclúe numerosos países da antiga Unión Soviética: por exemplo, Kostienki (Rusia) e Gagarino (Ucraína).
Venus da zona siberiana: por exemplo, Mal’ta ou Buretj.
Veo de manivelas

O veo de manivelas ou cegoñal é a árbore de transmisión dunha máquina, que recolle o movemento transmitido polas bielas e cédeo a unha transmisión ou carga. Ten forma de eixo con cóbados e contrapesos que, aplicando o sistema do mecanismo biela-manivela, transforma o movemento rectilíneo alternativo en rotatorio e viceversa.
O veo de manivelas é unha parte esencial nos motores alternativos, nos cales o movemento linear dos pistóns dentro dos cilindros transmítese ás bielas e transfórmase nun movemento rotatorio do eixo que, á súa vez, transmítese ás rodas e outros elementos como un volante de inercia. O veo de manivelas é un elemento estrutural do motor.
Normalmente fabrícanse de aliaxes capaces de soportar os esforzos aos que se ven sometidos e poden ter perforacións e condutos para o paso de lubricante.
Hai diferentes tipos de veos de manivelas; existen de tres apoios, de cinco apoios etc. , dependendo do número de cilindros que teña o motor.
Vera Drake

Vera Drake é un filme británico de 2004 escrito e dirixido por Mike Leigh. Está protagonizado por Imelda Staunton, Phil Davis, Daniel Mays e Eddie Marsan. Conta a historia dunha muller de clase traballadora no Londres de 1950 que realiza abortos de xeito ilegal. Gañou o León de Ouro do Festival Internacional de Cinema de Venecia, gañou tres BAFTAs e foi nomeado a tres Premios Oscar. Personaxes
Imelda Staunton como Vera Drake
Phil Davis como Stanley Drake
Daniel Mays como Sid Drake
Alex Kelly como Ethel Drake
Sandra Voe como Gran
Eddie Marsan como Reg
Adrian Scarborough como Frank Drake
Heather Craney como Joyce Drake
Sally Hawkins como Susan Wells
Ruth Sheen como Lily Clark
Lesley Sharp como Jessie Barnes
Liz White como Pamela Barnes
Peter Wight como Det. Inspector Webster
Martin Savage como Det. Sarxento Vickers
Jim Broadbent como Xuíz
Vera Kurtić

Vera Kurtić (serbio: Вера Куртић) é unha escritora e activista feminista romaní serbia. É a autora de Džuvljarke – lezbijska egzistencija Romkinja, o primeiro libro que fala da sexualidade non heteronormativa das mulleres romanís. Traxectoria
Kurtić é da cidade de Niš. Estudou socioloxía e ciencias da comunicación na Universidade de Niš. O seu activismo está dirixido á comunidade romaní, os dereitos LGBTIQ, das mulleres e dos animais. Algunhas das súas actividades inclúen formación sobre a conciencia de xénero e o veganismo.
É membro de Ženskiprostor, unha organización serbia a prol dos dereitos das mulleres fundada en Niš en 1998, e foi a súa Coordinadora Executiva até 2019. Fundou a Rede Serbia das Mulleres Romanís e promoveu unha organización máis informal de mulleres romanís LGBT. Tamén creou a campaña Mes do Activismo das Mulleres Romanís. Até 2020 traballou no Consello de Europa como parte do programa ROMACTED.
As liñas de investigación de Kurtić inclúen a interseccionalidade de xénero, a orientación sexual e a presenza de grupos marxinalizados no espazo social. É autora do libro Džuvljarke – lezbijska egzistencija Romkinja (2013), o cal fala da discriminación que sofren as lesbianas romanís. É o primeiro libro sobre a sexualidade non heteronormativa das mulleres romanís. Kurtić ten colaborado tamén coa socióloga romaní Jelena Jovanović.
Verba volant scripta manent

Verba volant scripta manent é unha locución latina que significa literalmente "as palabras voan, os escritos permanecen". Esta máxima aconsella prudencia en circunstancias onde poñer algo por escrito podería ser comprometedor e prexudicial nun futuro, sobre todo en asuntos de especial gravidade. Suxire que o que se escribe débese pensar dúas veces, pero tamén que non debemos confiar naquilo que non foi posto nun papel. Resáltase nela a fugacidade das palabras, que se esquecen, fronte á permanencia das cousas escritas.
Esta cita semella estar tomada dun discurso de Caio Tito ao senado romano.
Segundo Alberto Manguel no seu libro, esta frase antes significaba xustamente o contrario: louvaba á palabra dita en voz alta, que está viva, en comparación coa silenciosa palabra sobre a páxina, que está inmóbil, morta.
Verba. Anuario Galego de Filoloxía

Verba. Anuario Galego de Filoloxía é unha revista anual fundada en 1974 pola Universidade de Santiago de Compostela coa intención de difundir os estudos filolóxicos realizados en Galicia coa vocación de dedicar unha atención preferente á lingua galega. Características
A pesar da súa intención inicial, a recepción da revista nos ambientes universitarios españois, europeos e americanos abriu o camiño para que especialistas de distintas procedencias ampliasen o seu catálogo de temas e de linguas de traballo.
A revista abarca campos como: gramática, fonoloxía, léxico, edición de textos, teoría lingüística e pragmática, e admite orixinais en galego, castelán, portugués, catalán, francés, italiano, inglés e alemán.
Ademais do volume anual, a revista edita unha colección de anexos monográficos que, en 2012, chegaban a 70 títulos.
No índice RESH, Verba situábase, no período 2004-2008, no posto 6 de 121 entre as revistas españolas de Filoloxía Hispánica de maior impacto. O indicador que mide o impacto é a taxa de citación, calculada en función das citas nas principais revistas científicas españolas e as citas recibidas na Web of Science.
Verba dispón dun portal dixital que se publíca en galego, español, francés e inglés.
Verbasco

O verbasco ou chopo Verbascum thapsus, é unha especie da familia Scrophulariaceae natural de Europa, Asia occidental, África, América do Norte e o Himalaia, medra en terreos incultos, noiros e pradeiras secas. Descrición
É unha planta herbácea bienal que acada 2 m de altura. Talo erecto ramificado e con lanuxe. As follas de até 50 cm de longo son ovais lanceoladas, alternas, aveludadas cunha peluxe branca ou prateada, formando unha roseta basal o primeiro ano. Durante o segundo ano érguese un único talo floral de 1 a 2 m de altura, este remata nunha inflorescencia, constituída por un acio mesto con numerosas flores de cor amarela clara. As flores son pentámeras, case sésiles e con pedículos moi curtos (2 mm). Posúen cinco estames de dous tipos: tres superiores máis curtos con filamentos cubertos de vilosidades amarelas ou abrancazadas e anteras pequenas, mentres que os dous inferiores teñen filamentos glabros e anteras maiores, todos eles están fundidos aos pétalos. O cáliz é tubular de cinco lóbulos e unha corola de cinco pétalos, o último dos cales é de cor amarela clara e 2, 5 cm máis estreito. O chopo produce pequenas cápsulas ovoides (6 mm) que se parten en dúas metades. Cada cápsula ten gran número de sementes miúdas de cor marrón (menos de 1 mm). Propiedades
As flores teñen un pigmento amarelo que xa utilizaban a mulleres romanas para pór os cabelos loiros.
Expectorante utilizándose contra a asma e a bronquite.
Os fomentos da planta utilízanse contra as hemorroides ou almorrás. Taxonomía
Verbascum thapsus foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 177. 1753. Citoloxía Número de cromosomas de Verbascum thapsus (Fam. Scrophulariaceae) e táxones infraespecíficos: 2n 36 Etimoloxía Verbascum: nome xenérico que deriva do vocábulo latino Barbascum (barba), refiríndose á vilosidade que cobre a planta.
thapsus: epíteto xeográfico que alude á súa localización en (Tapso, Italia) Sicilia. Variedades Verbascum thapsus L. forma candicans House
Verbascum thapsus L. subsp. neglectum (Guss. ) Arcang.
Verbascum thapsus L. var. glabrum Cariot & St. -Lag.
Verbascum thapsus L. var. gymnostemon Rouy
Verbascum thapsus L. var. pseudothapsiforme (Rapin) Rouy
Sinonimia
Verbi gratia

Verbi gratia, en abreviatura v. g. , é unha locución latina de uso actual que significa literalmente "a modo de exemplo". Emprégase cando se quere ilustrar cun exemplo o que se está a dicir.
Verbo da teoría da relatividade restrinxida e xeral

Verbo da teoría da relatividade restrinxida e xeral (en alemán Über die spezielle und die allgemeine Relativitätstheorie) empezou como un papel curto e foi finalmente publicado como libro escrito por Albert Einstein coa finalidade de dar, segundo o seu propio prefacio, "unha visión exacta da teoría da relatividade a eses lectores que, dende un punto de vista científico e filosófico xeral, están interesados na teoría, pero non están familiarizados co aparato matemático da física teórica".
Foi primeiro publicado en alemán en 1916 e máis tarde traducido ao inglés en 1920. Está dividido en 3 partes, a primeira trata a relatividade especial, a segunda trata a relatividade xeral e a terceira trata consideracións no universo como un todo. Houbo varias versións publicadas desde o orixinal de 1916, a máis tardía en decembro de 2011. O traballo foi etiquetado como único xa que dá ós lectores unha idea dos pensamentos dunha das mentes máis grandes do século XX.
Verbo depoñente

Un verbo depoñente en latín é o que ten forma pasiva e sentido activo ou medio. O nome déronllelo os gramáticos latinos, de deponere, "depor", "abandonar", porque "abandonaran" o sentido pasivo.
En xeral, aos verbos depoñentes correspóndenlles en galego verbos intransitivos ou reflexivos, ou mesmo transitivos: morior, "morrer"; potior, "apoderarse de"; sequior, "seguir".
Verbo dos arxinas

O verbo dos arxinas é unha xerga gremial dos canteiros de Pontevedra. Tamén é chamado Latín dos Canteiros, O Verbo e mesmo Arxina. Características
Na sociedade tradicional galega, e europea en xeral, as persoas podían pasar toda a súa vida sen ver máis mundo que o lugar no que naceran ou casaran. As excepcións a esta regra non escrita eran as clases altas e os membros de gremios con necesidade de desprazamentos para realizar o seu labor. Os canteiros eran os encargados do fornecemento de pedra ás obras, de extraela da mina, de tallala, ser arquitectos, colocala na obra etc. , e polo tanto debían trasladarse lonxe da súa residencia por períodos de tempo variábeis. Os habitantes dos lugares onde traballaban tiñan unha certa predisposición negativa cara ao forasteiro e eles érano. Unha das armas que empregaban para defenderse era a súa fala gremial. Esta é O Verbo dos Arxinas.
É unha xiria gremial da lingua galega pero con abondosas importacións doutras linguas coma o éuscaro, francés ou o latín, así como doutras en menor medida.
O seu estudo foi sempre dificultado pola resistencia que ofrecen os posíbeis informantes ao considerala unha lingua secreta e privada do seu gremio. Co tempo esta resistencia faise máis mol debido á caída en picado do seu uso, á desaparición do gremio como tal, a mutación dos seus labores e a suplantación por obreiros, albaneis e demais profesións da sociedade actual. Estes traballadores non aplican nin coñecen o Verbo.
Suponse que esta fala gremial ten continuidade desde moi atrás no tempo pero debido ao seu carácter oral tan só podemos aventurarnos a afirmalo en base a palabras que caeron en desuso no galego común, e noutras linguas, que eles manteñen, e na súa maneira de pronunciar, como por exemplo, os pronomes franceses: moi, toi e soi que os pronuncia tal como se len. Na antigüidade en Francia debeuse de pronunciar deste xeito. Isto non demostra que a xiria vivise cando daquela en Francia se falaba así pero tampouco é nada claro que fose unha nova adquisición en base á unha lectura pouco acertada do francés.
Outra maneira de ver a antigüidade é a converxencia que ten con outras falas gremiais moi afastadas da galega no seu vocabulario. Isto dáse tanto cos pedreiros portugueses, o cal era de agardar, pero tamén cos Tamargos asturianos, a fala de Bron, a Mansolea, a Gaceira, o Barallete, a Pantoja, a Jarla etc.
Verbos galegos facer, dicir e haber

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. Estes tres verbos presentan algunhas irregularidades na súa conxugación: Vexamos algúns exemplos con estes verbos: Nós facemos moito máis traballo ca vós.
Que Iria diga o que queira, nós non imos ir.
Esperemos a que haxa máis xente.
Miña nai vai no mercado hai moito tempo.
Non te fagas o parvo que xa te vin!
Heivos de ir a visitar a Vigo
Meu pai di que xa está o traballo rematado.
Xan quere que lle fagamos un favor.
Non hai máis leite. E agora que facemos?
Os verbos facer, dicir e haber presentan irregularidades na súa conxugación en tempo pasado: Lembrade que as formas do Pluscuamperfecto fixeramos, houberamos, dixerades, .. . etc. son de acentuación grave, non esdrúxula coma en castelán.
Verbos galegos pór, dar e saber

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. Vexamos algúns exemplos con estes verbos: Cámbiome e xa me poño a traballar.
Colle o coche que ti sabes conducir.
Non é por alí! Dá a volta!
Chameinos para que poñades esas sacas alí enriba.
Cómpre que eles saiban chegar.
¿Por que poñedes esas caras?
Obreiros traballan moito pero non dan feito.
Foi necesario iso para que nos deamos conta.
Sabedes onde está Maruxa?
Verbos galegos ser, estar e ir

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. Os verbos ser, estar e ir son irregulares, é dicir, teñen temas diferentes para o presente e para o perfecto: somos/fomos, esta-mos/estive-mos, imos/fomos. .. ademais doutras irregularidades. A seguinte táboa amosa o presente de indicativo e de subxuntivo para estes verbos. Vexamos algúns exemplos que utilizan estes verbos: Camilo é o fillo de Xosé que está en Cangas.
Na miña clase somos 13 mulleres e 10 homes.
Vas ir malia que sexa tarde.
Miña nai quere que vaia ao mercado con ela.
¡Que ben que estades alí na piscina!
Nós somos de Vigo, ¿Vós sodes de Ourense?
Meu pai vai no traballo.
Quero que esteamos alí antes da noitiña.
Hai moito tempo que non vou pola praia.
Rapaces, ¿que trasnada estades a facer?
¿Onde vai Carlos?
Os verbos ser, estar e ir presentan irregularidades na súa conxugación en tempo pasado: Non debemos esquecer que as formas eramos, erades, iamos, iades, foramos, forades e fosemos, fosedes teñen en galego acentuación grave (a propia e característica da nosa lingua) e non esdrúxula coma o español. Así pois, non debemos pronunciar *fóramos, *fórades, *fósemos, .. . pois constitúe un castelanismo.
As formas verbais do pasado de ser e ir coinciden en ambos verbos no pretérito perfecto, no pluscuamperfecto e no imperfecto de subxuntivo. Distinguímolas polo contexto.
Vexamos algúns exemplos que utilizan estes verbos: Camilo foi a Cangas.
Non sabía que Carme estaba tan enferma.
Teu pai estivo aquí hai un intre.
Xa vos dixen que estivésedes sentados!
Atopei a María mentres ía cara ao mercado.
¿Estivestes xogando coa auga?
No verán fomos a Portugal.
Eu pensei que ti eras irmán de Carlos.
Maruxa dixo que fosedes a visitala.
Verbos galegos valer, poder e querer

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. Os verbos valer, poder e querer presentan irregularidades no presente: Vexamos algúns exemplos que utilizan estes verbos: Podes alcanzarme o azucre?
Canto vale un quilo de pexegos?
Ese coche vale catro millóns.
Non creo que poidamos chegar antes de que pechen.
Fai o que queiras.
Queredes deixar de facer ruído?
Eu non vallo para bailar.
Nós queremos mercar o voso piso.
Xa podedes comezar a comer.
Eu quérote ben.
Verbos galegos ver, vir e ter

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. Estes tres verbos presentan algunhas irregularidades na súa conxugación: Vexamos algúns exemplos con estes verbos: Vinde xantar que o xantar está listo!
Perdín as lentes onte e non vexo ben
Carlos, tes que deixar de comer lambonadas
Bo día, veño ver o médico
Nós temos tres fillos
Hai tempo que non vemos á vosa filla
Por que non vedes connosco?
Tedes que vir xantar algún día!
Vercelli

Vercelli (Vërsèj en piemontés) é unha cidade de Italia da rexión do Piemonte, capital da provincia homónima. Ten uns 60. 000 habitantes e está situada na ribeira dereita do río Sesia. Encóntrase no medio dunha gran chaira, entre Milán e Turín, con numerosos campos de arroz, produto que exporta a todo o mundo e do que é un dos maiores mercados europeos. O seu nome deriva do celta Wercel, "Garda dos celtas".
Verde

O verde é unha cor localizada aproximadamente na faixa de frecuencia 550 nm do espectro de cores visíbeis. É unha cor-luz primaria e unha cor-pigmento secundaria composta polo ciano e o amarelo.
O prefixo grego para verde é Chloro-, como por exemplo en clorofila. Simbolismo do verde
O verde é a cor símbolo do islam.
Verde tamén representa a loita no mundo de movementos de protección ao ambiente.
Nun semáforo, a cor verde representa "siga en fronte" ou "pasaxe libre".
O verde tamén é a cor que representa o Movemento Esperantista. Expresións co nome "verde"
Usado tamén como o antónimo de "maduro", como en: "a banana aínda está verde. "
Asociado coa envexa, como en "verde de envexa".
Verde de metileno

O verde de metileno é un composto químico heterocíclico aromático similar ao azul de metileno. Utilízase como tinguidura en histoloxía. Funciona como un fotocatalizador activado pola luz visible en síntese orgánica.
Verde de metilo

O verde de metilo (CI 42585) é unha tinguidura catiónica (cargada positivamente) relacionada co verde de etilo, que foi utilizada para tinguir o ADN desde o século XIX. Era utilizado para tinguir os núcleos das células como parte da tinguidura Unna-Pappenheim clásica ou como contratinguidura nuclear desde entón.
En anos recentes, as súas propiedades fluorescentes cando se une ao ADN fixérono útil para obter imaxes de luz vermella distante de núcleos de células vivas. A tinguidura fluorescente do ADN utilízase de rutina para facer a prognose do cancro.
O verde de metilo estase convertendo tamén nunha alternativa para a tinguidura do ADN en xeles de agarosa, ensaios fluorométricos e citometría de fluxo. Tamén se viu que se pode utilizar como unha tinguidura de exclusión de viabilidade de células.
A súa interacción co ADN é non intercalante, é dicir, non se insire dentro da molécula de ADN, senón que interacciona electrostaticamente na superficie do suco maior do ADN. Utilízase en combinación coa pironina na tinguidura verde de metilo-pironina, que tingue e diferencia o ADN do ARN.
Cando se excita a 244 ou 388 nm en solución acuosa neutra, o verde de metilo produce unha emisión fluorescente a 488 ou 633 nm, respectivamente. A presenza ou ausencia de ADN non ten efecto sobre estes comportamentos fluorescentes. Cando se une ao ADN en condicións acuosas neutras, o verde de metilo faise tamén fluorescente no vermello distante cun máximo de excitación de 633 nm e un máximo de emisión de 677 nm.
As preparacións comerciais de verde de metilo están a miúdo contaminadas con cristal violeta, o cal pode ser eliminado por extracción con cloroformo.
Verdegaia

Verdegaia é unha asociación ecoloxista galega, fundada en 2006. Traxectoria
Verdegaia fundouse logo dunha escisión en ADEGA, a asociación ecoloxista na que en 2005 militaban a maior parte dos membros fundadores de Verdegaia. Ten como obxectivos contribuír á defensa da natureza e propiciar un desenvolvemento sustentábel caracterizado polo ecoloxismo, a xustiza social e a paz. Os medios para acadar estes obxectivos son a investigación, a sensibilización social, o deseño e realización de proxectos, a presión a gobernos e a empresas e a mobilización. A asociación publica desde o 2006 a revista dixital Cos pés na Terra.
En 2018 creou as Brigadas Deseucaliptizadoras, un programa de voluntariado para restituír as especies autóctonas de alto valor ecosistémico onde están ameazadas polo eucalipto e por outras especies invasoras pirófitas. Orixe do nome
O nome da asociación é un xogo de palabras entre verdegaia, unha tonalidade de verde claro mestura entre o verde e o branco, cores respectivamente asociadas aos movementos ecoloxistas e pacifistas, e Gaia, nome da Nai Terra na mitoloxía grega. Ideario
O ideario de Verdegaia é: Sostibilidade ecolóxica
Xustiza social
Paz
Democracia participativa
Autoorganización da cidadanía galega
Independencia e apartidismo
Defensa dos dereitos dos animais e dos demais seres vivos
Superación do patriarcado Núcleos comarcais
A asociación conta con núcleos nas seguintes comarcas: Santiago de Compostela
A Coruña
Ferrol
Ourense
Pontevedra
Vigo
Vergoña

A vergoña ou vergonza é unha emoción ou azoramento do ánimo por unha falta cometida, por unha humillación recibida ou por timidez, inseguridade ou medo ó ridículo. Tamén pode aparecer cando se transgreden as normas sociais ou familiares. A súa expresión adoita vir acompañada de sinais físicos e de actitude, como poden ser as ondas de calor, o rubor das meixelas ou unha actitude postural coa ollada dirixida cara a abaixo. É un sentimento de base biolóxica que ten a súa importancia para manter a coherencia e o poder no seo dun grupo tribal ou familiar. Así, avergoñar un neno porque mancou a outro ou por achegarse a un perigo pode facer que cesen estas actitudes negativas. A vergoña é polo tanto manipulable, xa que pode espertar por outras cuestións, por outra banda de todo naturais, pero que interesan para o mantemento do poder. O pudor é tamén un sentimento empregado para manter a represión da sexualidade.
Verificación

A verificación é o establecemento da veracidade de algo. Este termo utilízase especialmente nas ciencias, enxeñería, dereito e computación. Características
A verificación dun experimento científico é un paso necesario para probar unha hipótese ou unha teoría. Pero aínda que resulte positiva, non asegura que o resultado verificado sexa correcto.
Por exemplo, poderíase formular a seguinte teoría: "son inmortal". O paso seguinte é verificar a teoría, cousa que se fai cada día ao acordar, cada día se está máis seguro de ser inmortal. Se se alcanzan os 100 anos, verificaríase moitas veces a teoría inicial, pero o día en que o individuo morra, non se poderá comprobar o erro (falsar).
Outro exemplo son os individuos de pobos primitivos que bailan sen parar a danza da chuvia para atraela. Posto que non paran até que chova, sempre acaban verificando que a danza dá resultado.
Por iso algúns filósofos da ciencia como Popper, creron que o criterio de demarcación entre o que é ciencia ou non, debe ser o falseamento, é dicir, a posibilidade de, nun momento dado, descubrir que unha hipótese ou teoría é falsa.
Verjon

Verjon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Verlan

O verlan é unha forma de xerga do francés que consiste en inverter as sílabas dunha palabra, ás veces acompañado por unha elisión, un tipo de apócope a fin de evitar certas imposibilidades fonolóxicas. De feito, o propio nome verlan provén da inversión da locución adverbial francesa à l'envers, que significa ao inverso. Orixe
Sen ser coñecidas baixo o nome de verlan, as formas de metátese en francés máis antigas remóntanse á Idade Media, e comezaron a ser utilizadas pola poboación do século XVI. Porén, o uso do verlan desenvolveuse especialmente a partir da Segunda guerra mundial. Inicialmente usada como unha linguaxe críptica nos barrios obreiros e de inmigrantes de París, foise espallando axiña en tódolos estratos sociais, particularmente grazas ao seu emprego e popularización no cinema e na música.
Verlyn Flieger

Verlyn Flieger, nada en 1933, é unha autora, editora e profesora do Departamento de Inglés da Universidade de Maryland en College Park. Está especializada na mitoloxía comparada, na literatura medieval, e na obra de J. R. R. Tolkien. Ten varios libros e publicacións sobre Tolkien, e é unha académica recoñecida neste eido. Traxectoria
Flieger ten unha licenciatura (1972) e un doutoramento (1977) pola Universidade Católica de América, e a partir de 1976 formou parte da Universidade de Maryland. En 2012, retirada da docencia en Maryland, Flieger comezou a impartir estudos sobre o ciclo artúrico online en Signum University.
Os seus libros máis coñecidos son Splintered Light: Logos and Language in Tolkien's World (1983), que trata sobre a luz como tema central da mitoloxía de Tolkien; A Question of Time: J. R. R. Tolkien's Road to Faërie, que obtivo o Mythopoeic Award en 1998; e Interrupted Music: The Making of Tolkien's Mythology (2005).
Gañou novamente o Mythopoeic Award en 2002 pola obra Tolkien's Legendarium: Essays on The History of Middle-earth, que editou xunto con Carl Hostetter; unha terceira vez en 2013 por Green Suns and Faërie: Essays on J. R. R. Tolkien; e unha cuarta vez en 2019 por There Would Always Be a Fairy Tale: More Essays on Tolkien.
Flieger tamén escribiu fantasía xuvenil, Pig Tale, e historias curtas. Xunto con David Bratman e Michael D. C. Drout, é editora da revista Tolkien Studies: An Annual Scholarly Review. Obra
Obra académica
Como autora, ten publicado os seguintes títulos: Splintered Light: Logos and Language in Tolkien's World. 1983. Tolkien's Legendarium: Essays on The History of Middle-earth. 2000. A Question of Time: J. R. R. Tolkien's Road to Faërie. 2001. Interrupted Music: The Making Of Tolkien's Mythology. 2005. Tolkien on Fairy-stories. 2008. Green Suns and Faërie: Essays on J. R. R. Tolkien. 2012. Tamén ten realizado edicións das seguintes obras de Tolkien: Tolkien, J. R. R. (2005). Smith of Wootton Major. Edición crítica estendida. Tolkien, J. R. R. (2015). The Story of Kullervo. Tolkien, J. R. R. (2016). The Lay of Aotrou and Itroun.
Narrativa
Publicou as seguintes novelas: Pig Tale. 2002. The Inn at Corbies' Caww. 2011. E as seguintes historias curtas: Lowder, James, ed. (2000). "Avilion". The Doom of Camelot. Anderson, Douglas A. , ed. (2005). "Green Hill Country". Seekers of Dreams.
Verme

Verme é unha denominación popular de calquera animal invertebrado de corpo brando e alongado, sen esqueleto nin extremidades articuladas, que se despraza arrastrándose. Non corresponde a ningunha clasificación taxonómica.
Outras denominacións populares igualmente xenéricas son becha, becho, bechoco, bicha, bicho, bichoca, bichoco, coca, coco ou ronco.
Con nome de verme desígnanse habitualmente: Algúns parasitos intestinais, tamén chamados lombrigas.
As larvas vermiformes de insectos.
As eirugas.
As miñocas.
Nalgúns casos designa un insecto determinado, como é o caso do vagalume (verme da luz, verme canteiro ou verme carpinteiro) ou do verme da seda (larva dunha bolboreta da familia dos bombícidos (Bombyx mori).
Vermello

O vermello (do latín vermiculus, "vermiño", a cochinilla) é a cor situada no límite inferior do espectro visíbel luminoso (por baixo desta lonxitude de onda está o infravermello que xa non é perceptíbel pola visión humana). Tamén se coñece como "rubio" ou "encarnado". Uso, simbolismo e expresións coloquiais
O vermello acostuma asociarse coa esquerda dunha forma xeral e co comunismo en particular.
Unha das cores asociadas ao Nadal, xunto co verde e mais o branco.
Representa o martirio na Igrexa católica, por analoxía ao sangue de Cristo.
Na simboloxía chinesa, o vermello é a cor da boa sorte.
Vermicultura

A vermicultura é unha práctica concreta de compostaxe que consiste na produción de fertilizante mediante o coidado de poboacións de vermes e miñocas, alimentados por residuos orgánicos. Características
A vermicultura é un tipo particular de compostaxe que ten como vantaxes principais a redución de espazo e tempo, e un maior aproveitamento dos residuos vexetais procedentes de alimentación. Por iso é unha práctica cada vez máis estendida na compostaxe comunitaria, porque permite traballar sobre residuos de baixa calidade, con grandes desequilibrios internos (unha proporción rica en hidróxeno e pobre en carbono) e cun nivel de reutilización baixo.
Con todo, a vermicultura tamén está desenvolvida para a compostaxe caseira ou familiar, e distribúense comercialmente soportes apilables para a súa produción, así como miñocas e vermes en grandes cantidades.
Fundador vermicultivation Dr. Thomas J. Barrett Funcionamento
Os vermes e miñocas actúan sobre a materia orgánica liberando nitróxeno, potasio, fósforo, cobre, calcio ou magnesio.
Os composteiros de vermicultura son baixos, e funcionan sobre pequenas cantidades de materia orgánica, posto que non necesitan unhas condicións de temperatura críticas, como o resto dos procesos de compostaxe. Cando un composteiro é suficientemente traballado polos vermes, múdanse a outro e aprovéitase o compost para o seu uso en cultivos. Principais especies
Entre as especies máis utilizadas en vermicultura atópanse as miñocas Eisenia foetida e a Lumbricus rubellus.
Vermont

Vermont é un dos 50 Estados dos Estados Unidos de América, o 14º en entrar na Unión. Está situado na rexión de Nova Inglaterra. Ten fronteira con outros estados americanos: Massachusetts ó sur, Nova Hampshire ó leste, Nova York ó oeste, e coa provincia canadense do Quebec ó norte. A capital do estado é Montpelier, que é a capital dos Estados Unidos con menor poboación. O estado é coñecido como The Green Mountain State (O estado das montañas verdes).
Vermont era anteriormente habitado por nativos iroqueses, algonquinos e abnakis. Co inicio da colonización europea das Américas, Vermont pasou por un tempo baixo control francés (antiga Acadia), para pasar despois para control inglés, baixo os termos do Tratado de París. Logo despois da independencia das 13 colonias, Vermont entrou á Unión, en 1791.
A súa economía é baseada principalmente no turismo, pesca e agricultura.
Vern-sur-Seiche

Vern-sur-Seiche (en galó: Vèrn, en bretón: Gwern-ar-Sec'h) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Verniz

O verniz é unha película de acabado case transparente, usada xeralmente sobre madeira e outros materiais para protección, profundidade e brillo. A súa formulación tradicional contén aceite secante, resinas e un disolvente como augarrás, aínda que tamén se utilizan tamén derivados de petróleo como poliuretano ou epoxi. En oposición ás pinturas, o verniz non contén un pigmento para resaltar a textura ou a cor natural. É utilizado tamén como última capa sobre pintura, para a súa protección e para obter un efecto de profundidade. Aplicada como un líquido, cun pincel ou pulverizador, forma unha película ao secar en contacto co ar.
Vernoux

Vernoux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Verona Rupes

Verona Rupes é unha escarpa (acantilado) de Miranda, un satélite de Urano. A escarpa o ten unha altura estimada de entre 5 e 10 km. Trátase da escarpa ou acantilado coñecido máis alto do Sistema Solar.
Cabe a posibilidade de que fose creada a partir dun grande evento de impacto, o cal daría coma resultado a fragmentación e posterior reunificación da lúa, ou por unha elevación da cortiza.
Dada a baixa gravidade de Miranda, precisaríanse 12 minutos para caer dende a cima, alcanzando no fondo unha velocidade aproximada duns 200 quilómetros por hora. Aínda así, poderíase sobrevivir á caída cunha adecuada protección dos airbags
Veronica Guerin (filme)

Veronica Guerin é un filme dirixido por Joel Schumacher que se estreou no 2003. Baséase na vida da xornalista irlandesa Veronica Guerin, que foi asasinada en 1996 pola súa investigación do tráfico de drogas en Dublín. Sinopse
Anos 90. Veronica Guerin é unha xornalista dublinesa que traballa no Sunday Independent. Despois de acudir a un xuízo por multas de aparcadoiro non pagas, é asasinada por dous homes encarrapuchados. Personaxes
Cate Blanchett como Veronica Guerin
Gerard McSorley como John Gilligan
Ciarán Hinds como John Traynor
Brenda Fricker como Bernie Guerin
Barry Barnes como Graham Turley
Simon O'Driscoll como Cathal Turley
Don Wycherley como Chris Mulligan
Alan Devine como Gerry Hutch
Danielle Fox Clarke como A rapaza drogadicta
Verosimilitude

A verosimilitude textual, xunto coa tensión textual, son as características fundamentais que deben observar os textos tanto narrativos coma descritivos para lles ser recoñecida a súa adecuidade por parte do receptor, para resultaren cribles e amenos a aquel que le ou escoita. Ámbolos dous factores conséguense por procedementos de cohesión interna, pois a presenza de tensión apoia inevitablemente á verosimilitude. Conceptos
Non se debe confundir a verosimilitude co realismo. A exacta imitación, a completa reprodución do real non implica de seu credibilidade, como se deduce das palabras de Lázaro Carreter sobre o 'realismo' novelesco: o realismo non implica copia fiel dos aspectos máis sensibles da realidade senón reprodución creativa desta na esfera do imaxinario". A verosimilitude acádase por procedementos de cohesión interna que permiten que parezan verdadeiros os sucesos contados inda que non o sexan.
Entre estes feitos, están aqueles que favorecen a tensión textual. Toda boa narración ha de mante-lo interese e a curiosidade do lector. O que narra pode e debe manter o interese do lector mediante: a natureza mesma da acción,
a estrutura novelística,
a perfecta recreación dun ambiente, dunha relación, de sentimentos,
a caracterización dos personaxes,
o emprego de figuras estilísticas,
ou mediante a conxunción destes elementos.
Verpa

Verpa é un xénero de fungos ascomicetos relacionados coas pantorras. En aspecto lembran estes últimos fungos, polo que pertencen ao grupo denominado "falsas pantorras". O xénero ten cinco especies amplamente distribuídas.
O nome Verpa procede do latín, onde significaba 'erección' ou 'pequeno bastón'.
A análise do ADN ribosómico de moitos fungos Pezizales mostrou que o xénero Verpa está estreitamente relacionado cos xéneros Morchella e Disciotis. Por esta razón os tres xéneros están agora incluídos na familia Morchellaceae. Especies
Entre as especies do xénero salientan: Verpa bohemica.
Comestible se se prepara adecuadamente. Encóntase en Norteamérica a inicios da primavera, de abril a maio en sitios húmidos, baixo chopos.
Verpa conica.
Comestible se se prepara adecuadamente. Encóntrase en Norteamérica, en hortas, e no leste do Canadá.
Verpa digitaliformis.
Verpa krombholzii.
Verpa speciosa.
Verrucomicrobios

Os verrucomicrobios ou Verrucomicrobia (ou Verrucomicrobiota) son un filo de bacterias recentemente descrito. Este filo contén só unhas poucas especies descritas; un exemplo é Verrucomicrobium spinosum, un microbio cunha morfoloxía que lembra ás verrugas, a partir do cal o filum recibiu o seu nome (pero non son causantes da formación de verrugas). As especies identificadas foron illadas da auga doce, do solo e das feces humanas, e considéranse abundantes e importantes nos solos agrícolas e forestais. Identificáronse varias especies que aínda non se puideron cultivar asociadas con hóspedes eucariotas, como ectosimbiontes de protistas e endosimbiontes de nematodos, que viven nos seus gametos.
Presentan unha ou varias prolongacións (prostecas) con forma de apéndices verrugosos. A súa parede ten proteoglicano. Divídense simetricamente por fisión. Son aerobias facultativas que respiran ou fermentan azucres. A ultraestrutura celular é peculiar e case única entre os procariotas (só parecida á de Planctomycetes), xa que a célula está dividida por membranas en varios compartimentos: un compartimento grande chamado pirelulosoma alberga ao nucleoide condensado e aos ribosomas e está rodeado por unha membrana intracitoplasmática; o outro compartimento é o parifoplasma, libre de ribosomas e situado entre a membrana intracitoplasmática e a membrana plasmática.
Este filo considérase que ten dous filos irmáns: Chlamydiae e Lentisphaerae.
Cavalier-Smith postulou que os Verrucomicrobia pertencen ao clado Planctobacteria do gran clado Gracilicutes. Datos do ARNr 16S apoian esta idea.
Recentemente foi secuenciado o xenoma completo de Methylacidiphilum infernorum (2, 3 Mbp). No seu único cromosoma circular, foron preditas 2473 proteínas, 731 das cales non teñen homólogos detectables. Estas análises tamén revelaron moitas posibles homoloxías coas Proteobacteria. Filoxenia
O cladograma mostra a taxonomía actualmente aceptada deste grupo baseado na LSPN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e a filoxenia está baseada nos datos do ARNr 16S da LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree. Notas:
♠ Cepas que se encontran no NCBI (National Center for Biotechnology Information) pero non na LSPN.
Versailleux

Versailleux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Versaleta

A versaleta é o tipo de letra ou carácter que ten forma de maiúscula e tamaño de minúscula. Usos
A letra versaleta emprégase nos seguintes casos: Nos apelidos dos autores nas listas bibliográficas.
P. ex. : Carballo Calero, Ricardo (1975). Historia da literatura galega contemporánea (2 ed. ). Galaxia. ISBN 84-7154-227-7. Na numeración romana.
P. ex. : vi milenio a. C.
Nos nomes das personaxes no texto impreso dunha obra teatral.
P. ex. : Lela: ¡Con non tomar xaropes desta botica. .. !
Nos étimos.
P. ex. : Aceptar < acceptare
Versonnex, Ain

Versonnex é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.