proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
La Aspiración

La Aspiración foi un semanario editado en Betanzos entre 1904 e 1912. Traxectoria
Subtitulado Periódico independiente de esta localidad, apareceu o 3 de abril de 1904. O director era Juan Ponte Blanco e entre os seus colaboradores figuraron Antonio Tudela, Franciso Sánchez Díaz, César Sánchez Díaz, José Mª Fontenla, Raimundo Montes, José Bartolomé Vidal, M. Gómez Mourón, Antonio de Carral Cabanas, Angel Ruiz e José Buesas. Foi o órgano xornalístico dos grandes caciques de Betanzos e mantivo enfrontamentos con La Defensa. Cesou a súa publicación co número 431, correspondente ao 23 de maio de 1912.
La Campana, Sevilla

La Campana é un concello andaluz, pertencente á provincia de Sevilla. No ano 2005 contaba con 5. 236 habitantes. Pertence á comarca da Campiña de Carmona. A súa extensión é de 125 km² e ten unha densidade de 41, 9 hab/km². Atópase situada a unha altitude de 134 metros e a 56 quilómetros da capital da provincia, Sevilla.
La Carlota

La Carlota é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 11. 488 habitantes. A súa extensión superficial é de 80 km² e tiña unha densidade de 162, 43 hab. /km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 40' N, 4º 56' O. Atópase situada a unha altitude de 228 metros e a 30 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
La Casera

La Casera é unha marca de refrescos española. Foi fundada no ano 1949 e pertenceu á familia Duffo ata 1996. Na actualidade é propiedade da empresa Orangina Schweppes, que á súa vez é, desde 2009, propiedade do grupo xaponés Suntory.
Comercializa bebidas gasosas, refrescos de limón, refrescos de laranxa, refrescos de cola e tinto de verán (unha mestura de viño e gasosa).
La Causa

La Causa foi un periódico aparecido en Pontevedra en 1913. Características
Subtitulado Órgano de la Federación Agrícola de Pontevedra y defensor de los trabajadores del campo y del obrero en general, apareceu o 1 de marzo de 1913 con carácter semanal. Dirixido por Francisco Soliño, a súa liña editorial enmarcouse na propaganda agraria. Incluía temas como a eliminación do sistema foral ou a loita anticaciquil. Tamén apareceron nas súas páxinas algúns poemas escritos en galego. Polemizou con La Tierra. Deixou de publicarse co número 15, o 23 de xuño de 1913.
La Cenerentola

La Cenerentola, ossia la bonta in trionfo (en galego, Cincenta, ou a bondade triunfante) é unha ópera buffa en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Jacopo Ferretti, baseado no conto de fadas Cincenta. A ópera foi estreada no Teatro Valle de Roma o 25 de xaneiro de 1817.
Rossini compuxo esta ópera con 25 anos, tralo éxito de Il barbiere di Siviglia o ano anterior. Considérase que La Cenerentola, composta por Rossini nun período de tres semanas, contén algunhas das súas mellores composición para voz a solo e conxuntos. Rossini aforrou algo de tempo reempregando unha abertura de La gazzetta e parte dun aria de Il barbiere di Siviglia e facéndose cun colaborador, Luca Agolini, quen escribiu os recitativos secco e tres números ("Vasto teatro è il mondo" de Alidoro, "Sventurata! " de Clorida e o coro "Ah, della bella incognita. ") A edición facsímile do autógrafo ten un aria diferente para Alidoro, "Fa' silenzio, odo un rumore"; isto parece que foi engadido por unha man anónima para unha produción de 1818. Para unha reposición no ano 1820 en Roma, Rossini escribiu un remprazo de bravura, "La, del ciel nell'arcano profondo". A abertura lixeira e enérxica quedou no repertorio estándar dende a súa estrea como La Cenerentola.
La Cenerentola represéntase con frecuencia, aparecendo nas estatísticas de Operabase no posto 29, sendo a 18. ª en Italia e a segunda de Rossini, por detrás de Il barbiere di Siviglia.
La Defensa (Caldas de Reis)

La Defensa foi un periódico editado en Caldas de Reis entre 1917 e 1918. Historia e características
Semanario subtitulado Órgano de la Asociación Popular y Agraria, apareceu a principios de novembro de 1917. Publicábase os domingos. O último número coñecido é o 60, aparecido o 29 de decembro de 1918.
La Febró

La Febró é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
La Fille du régiment

La Fille du régiment (en galego, A filla do rexemento) é unha ópera cómica en dous actos con música de Gaetano Donizetti e libreto en francés de Jean François Bayard e J. H. Vernoy de Saint-Georges, baseado nunha peza de Gollmick. Foi estreada o 11 de febreiro de 1840 na Opéra-Comique de París. Unha versión lixeiramente diferente en italiano (en tradución de Callisto Bassi: La figlia del reggimento) foi adaptada aos gustos do público italiano.
Esta obra segue no repertorio, aínda que non está entre as máis representadas; nas estatísticas de OperabaseArquivado 14 de maio de 2017 en Wayback Machine. aparece no posto n. º 76 entre as 100 óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a número 31 en Italia e a cuarta de Donizetti, con 53 representacións.
La Galicia Literaria

Galicia Literaria foi unha asociación de galegos residentes en Madrid con inquietudes literarias activa entre 1875 e 1876. Historia e características
Fundada polo poeta vigués Teodosio Vesteiro Torres, a primeira reunión celebrouse o 20 de setembro de 1875. O obxectivo principal da Asociación, segundo os seus estatutos, era: O seu primeiro presidente foi Francisco Añón e o secretario, o fundador Teodosio Vesteiro Torres. Reuníanse en sesións ordinarias os días 10, 20 e 30 de cada mes, e realizaban algunhas reunións extraordinarias con motivo da celebración dalgunha efeméride destacada de índole cultural. Nestas sesións falábase e discutíase de literatura e os membros lían os seus traballos ao resto dos compañeiros. Desta asociación saíron algunhas publicacións.
En xaneiro de 1876 realizouse un engadido ás bases para extrapolar os seus obxectivos ao ámbito das Ciencias.
A diferenza de caracteres e ideoloxías políticas xerou algunhas disensións no seo da asociación que provocaron a súa disolución. O incidente máis grave produciuse cando algúns membros, entre eles Manuel Curros Enríquez e Jesús Muruais, propuxeron a publicación dun libro titulado Los gallegos pintados por sí mismos, unha especie de recompilación de tipos galegos. Andrés Muruais e Francisco Añón rexeitaron a idea, argumentando que a natureza da obra prestábase a mostrar unha Galicia estereotipada e polo tanto a imaxe que o libro puidese dar sería moi negativa. Esta disputa case chega ás mans. Dende ese día a asociación foi a menos e Teodosio Vesteiro Torres escribiu a última anotación no libro de actas o 30 de xaneiro de 1876.
La Gioconda (copia do Museo do Prado)

A copia de La Gioconda é unha pintura realizada ó óleo a comezos do século XVI e conservada dende 1819 no Museo do Prado de Madrid. A primeira referencia documental é a feita en 1666 nun inventario despois da morte do rei Filipe IV. A obra repite de xeito moi preciso o famoso cadro de La Gioconda, obra mestra do pintor italiano Leonardo da Vinci exposta no Museo do Louvre. A súa restauración e estudo fixéronse logo dunha petición para participar na exposición L'ultime cher-d'oeuvre de Léonard de Vinci, la Sainte Anne a finais de marzo de 2012 no Louvre. Esta considerada como a copia máis importante de La Gioconda de Leonardo. Esta nova foi publicada por vez primeira a comezos de febreiro de 2012 en The Art Newspaper, onde o estudoso Martin Bailey afirmaba que era a primeira copia xamais feita de La Gioconda.
La Haye-du-Puits

La Haye-du-Puits é unha comuna do departamento de Mancha, na rexión da Baixa Normandía. Ten unha superficie de 5, 25 km², e en 2004 tiña 1. 819 habitantes, cunha densidade de poboación de 343 hab. /km².
Fundada na Idade Media, foi unha importante baronía normanda; destruída en 1944, durante a segunda guerra mundial, foi reconstruída na posguerra.
La Idea (Redondela)

La Idea foi un periódico publicado en Redondela entre 1901 e 1918. Historia e características
Subtitulado Semanario Independiente apareceu o 5 de xaneiro de 1901. Estaba dirixido por Buenhijo Pérez Sobrino e en principio foi de tendencia riestrista. Foron os seus colaboradores Manuel Amoedo Seoane, Juan Manuel Otero Milleiro, Isidoro Queimaliños Queimaliños, Juan Amoedo Seoane, Manuel Cacheiro Cardama, Claudio Contreras Valiñas e Antonio Garrido Otero.
La Ilustración Gallega y Asturiana

La Ilustración de Galicia y Asturias, despois coñecida como La Ilustración Gallega y Asturiana e finalmente como La Ilustración Cantábrica foi unha revista ilustrada editada en Madrid entre 1878 e 1882. Traxectoria
O propietario foi Alejandro Chao Fernández, a parte literaria estaba dirixida polo intelectual galeguista Manuel Murguía e a artística por José Fernández Cuevas (1844-1923) e administrada por Luis Taboada. Tratouse dunha publicación multilingüe, editada en galego, asturiano e castelán.
O primeiro número, co primeiro dos títulos sinalados, saíu o 15 de xuño de 1878 e así seguiu saíndo durante ese ano. O 10 de xaneiro de 1879 aparece co título de La Ilustración Gallega y Asturiana, pasando de ter unha periodicidade quincenal a decenal. Máis tarde, o 8 de xaneiro de 1882, pasa a denominarse La Ilustración Cantábrica, deixando de publicarse, definitivamente, ese mesmo ano.
Nela publicaron textos autores como Rosalía, Eduardo Pondal ou Curros Enríquez. Amais, nas súas páxinas saíu a primeira novela en galego, Majina ou a filla espúrea, de Marcial Valladares.
La Justicia (Vigo)

La Justicia foi un periódico editado en Vigo entre 1902 e 1904. Historia e características
Diario republicano que apareceu en 1902. A partir de 1903 fíxose cargo da dirección Emiliano Iglesias. Entre os seus colaboradores figurou José Quintas da Vila. Distinguiuse polas súas campañas a favor dos intereses agrícolas e económicos de Galicia e polo seu carácter anticaciquil.
La Llosa de Ranes

La Llosa de Ranes é un concello da comarca de Costera na Comunidade Valenciana. Ten 3. 928 habitantes[cando? ].
La Línea de la Concepción

La Línea de la Concepción é unha cidade andaluza da provincia de Cádiz, pertencente á comarca do Campo de Xibraltar. No ano 2008 ten 64. 240 habitantes. A súa extensión superficial é de 26 km² e ten unha densidade de 3333, 68 hab. /km². Atópase situada a unha altitude de 5 metros e a 134 quilómetros da capital de provincia, Cádiz.
Os seus habitantes reciben o xentilicio de linenses.
Aséntase sobre o istmo areoso que une a Rocha de Xibraltar coa costa, no flanco leste da Baía de Alxeciras, entre Serra Carbonera e Xibraltar.
La Méduse

A La Méduse foi unha fragata francesa que afundiu o 2 de xullo de 1816 no banco de Arguin, ó longo das costas de Mauritania, con 390 mortos e 15 sobreviventes, dos cales 5 morreron antes do seu traslado a Saint Louis, Senegal.
A maioría dos 400 pasaxeiros que ían a bordo foron evacuados da nave, e 151 homes foron obrigados a refuxiarse nunha improvisada balsa que sería remolcada polos botes salvavidas. O remolque non deu éxito, e os botes abandonaron a balsa e os seus pasaxeiros en oceáno aberto. Sen ningún xeito de dirixir a balsa á costa, a situación a bordo axiña se tornou desastrosa. Ducias de homes caeron no mar por mor dunha treboada, mentres que outros, bébedos de viño, rebeláronse e foron asasinados polos oficiais. Cando os seus víveres remataron, varios homes feridos foron lanzados ó mar, e algúns dos superviventes recurriron ó canibalismo. Despois de 13 días no mar, a balsa foi descuberta con só 15 homes aínda vivos. Repercusións
A incompetencia dos oficiais e as narracións do que sucedeu na balsa tiveron un grande impacto na opinión pública; máis aínda cando dous dos seus protagonistas, o médico Savigny e o enxeñeiro e xeógrafo Corréard, ámbolos dous superviventes da balsa, contaron a súa experiencia nun libro. Por mor destes testemuños, houbo un proceso xudicial no ano 1817, en tempos da Restauración, e Chaumareys foi declarado responsábel; fóronlle reprochadas a súa incompetencia e covardía. Porén, a pena de morte ditada contra el foi conmutada por tres anos de cadea.
Alén diso, o escándalo e a indignación que provocou o drama estaban tamén dirixidos contra unha Mariña arcaica en mans dos realistas, que ignoraron os escasos avances do Imperio no eido mariño.
La Nouvelle Femme

La Nouvelle Femme é un filme franco-italiano de 2023 escrito e dirixido por Léa Todorov. Está protagonizado por Jasmine Trinca como Maria Montessori e Leïla Bekhti como unha muller ficticia que busca a súa axuda. É o segundo filme da directora.
La Nouvelle Femme estreouse en outubro de 2023 no Festival de Cinema de Zürich e distribuíuse en Francia o 13 de marzo de 2024. Personaxes
La Philosophie dans le boudoir

La Philosophie dans le boudoir é unha obra publicada en 1795, de maneira anónima pero atribuída ó Marqués de Sade. Nesta historia uns instrutores, no transcurso dunhas horas, conseguen introducir unha rapaza, Euxenia (Eugénie), no mundo da libertinaxe. Despois de que adopte esta doutrina como filosofía de vida, os mesmos instrutores axúdana a infectar a súa nai con sífilis e a coserlle os xenitais.
Con esta obra, Sade quebra por completo o xénero da época. A súa curiosidade lévao a introducirse nas profundidades do desexo sexual, deixándoo fluír sen reparo. Con este feito consegue arrastrar os lectores na insaciable investigación do pracer e do gozo.
A obra está escrita como un diálogo teatral, dividido en sete actos.
La Pobla de Segur

La Pobla de Segur é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña, pertencente á comarca de Pallars Jussà. A poboación está dividida polo río Flamisell, que separa os seus dous núcleos máis importantes. Economía
A súa riqueza e forma de vida consiste nos seus comercios e establecementos, así como na industria, a agricultura e a gandería.
La Queue-les-Yvelines

La Queue-les-Yvelines é unha comuna francesa do departamento de Yvelines, na rexión da Illa de Francia, localizada a 30 km ó oeste de Versalles. A súa superficie é de 5. 77 km² e nel viven 1844 habitantes (1999).
Coñecida co nome de Galluys la Queue, en 1883 adoptou o seu actual nome cando a antiga comuna de Queue se dividiu en dous.
La Raza (Pontevedra)

La Raza foi un periódico editado en Pontevedra entre 1917 e 1920. Historia e características
Subtitulado Semanario, apareceu o 9 de decembro de 1917. Dende o número 53, de decembro de 1918, engadiu no subtítulo os lemas Sinceridad e Juventud. Inicialmente saía os domingos pero no último ano pasou a publicarse os días 1, 10 e 20 de cada mes. Propiedade de Modesto Bará Álvarez, estaba dirixido por Ramón Salgado Pérez. Tiña un contido agrario e anticaciquil, destacando os seus ataques á política de Raimundo Riestra Calderón, e apenas lle dedicou espazo á creación literaria (publicou algúns poemas de Xoán Vidal Martínez e Antonio Estévez Cao). O último exemplar que se conserva é do 15 de xuño de 1920.
La Razón (A Pobra do Caramiñal)

La Razón foi un semanario editado na Pobra do Caramiñal entre 1916 e 1917. Historia e características
Apareceu o 30 de abril de 1916. Subtitulado Semanario crítico. Órgano del Partido Obrero, tiña como lema "La crítica purifica el ambiente de la verdad mal traída. Todos para uno, uno para todos. Unión es fuerza". De contido anticaciquil, estaba dirixido polo militante socialista Antonio Ferreiro. Tiña catro páxinas e vendíase ao prezo de 10 céntimos. Editábase na imprenta de Pedro Abad Abalo, de Vilagarcía de Arousa. Cesou co número 44, o 25 de marzo de 1917.
La Rochelle Business School

A La Rochelle Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en La Rochelle. Descrición
Esta institución foi fundada en 1988, é a máis antiga escola de negocios do mundo. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.
La Tierra (Pontevedra)

La Tierra foi un periódico publicado en Pontevedra en 1913. Historia e características
Subtitulado Periódico dedicado a los agricultores y a la defensa de sus intereses, apareceu o 15 de xaneiro de 1913. Periódico agrarista impulsado polo Marqués de Riestra co obxectivo de dividir aos agraristas provinciais. Defendeu unha orientación técnico-cooperativa en non reivindicativa para as sociedades agrarias e de xeito provocador axitou a bandeira do abolicionismo en materia foral. Dirixido por Joaquín Míguez Barcia, tiña como administrador a Faustino Guiance. Publicou unha parodia de O catecismo do labrego de Lamas Carvajal para criticar á Federación Agrícola de Pontevedra e a Acción Gallega, relatos humorísticos e poemas e cantigas de Xan da Eira. Polemizou con La Causa e Redención Gallega. Cesou co número 28 correspondente ao 28 de agosto de 1913.
La Toja

La Toja é unha marca de produtos de cosmética e beleza de orixe galega fundada en 1907. A marca foi vendida polo Banco Pastor en 1986. En 1992 Henkel comprou a marca La Toja a Nobel Consumer Goods. Historia
As orixes da marca están a finais do século XIX co aproveitamento das augas da illa da Toxa, ricas en sodio, calcio, ferro e magnesio. En 1899 inaugurouse o balneario da Toxa. En 1907 inaugurouse o Gran Hotel que acadou sona entre a xente de cartos de Galicia e Madrid. O seu propietario, José Riestra López, creou a fábrica de sales e xabóns. Sales de La Toja S. A. , como marca foi rexistrada en 1907 para aproveitamento comercial dos sales minerais do manancial para produtos cosméticos. Xa en 1905 se fabricaba na illa xabón La Toja.
Antes da Guerra Civil a illa e a marca pasou a mans do banqueiro Pedro Barrié de la Maza e do Banco Pastor. O hotel foi hospital de sangue durante a Guerra Civil e na posguerra pasou a ser un sanatorio. A produción da marca La Toja trasladouse á Pasaxe nas aforas da Coruña. Posteriormente a produción sería levada a Culleredo. A auga chegaba en cisternas dende a illa e en Culleredo facíase a extracción dos minerais que se engadían ao xabón. En 1955 saca ao mercado o xabón Magno, o primeiro xabón negro con espuma branca. En 1979 aparece o primeiro xel de ducha Magno. A finais dos anos 90 faise cargo da marca Schwarzkopf & Henkel. En 2007 S&H pecha a súa fábrica en Culleredo trasladando a produción a outras fábricas do grupo fóra de España. Produtos
Xabón
Xel de baño
Pasta de dentes (Licor del Polo)
Crema de barbear
Loción de afeitado
Po de talco
La Unión Ciudadana

La Unión Ciudadana foi un periódico editado en Vilalba en 1929. Historia e características
Subtitulado Boletín-Órgano de la Unión Ciudadana Anticaciquil, apareceu o 1 de xaneiro de 1929. Distribuíase gratuitamente entre os socios e simpatizantes do colectivo que sustentaba a publicación, presidida por José Carballeira con Vicente Otero Cao como secretario. Defensor da ditadura de Primo de Rivera:
La Unión, Chile

La Unión é un municipio e unha comuna chilena da provincia de Ranco, na rexión de Los Ríos.
A súa área é de 2. 136 km² e en 2012, a comuna tiña un total de 36. 979 habitantes.
A comuna encóntrase emprazada nas proximidades do Lago Ranco e do río Bueno.
La Veneno

Cristina Ortiz Rodríguez, nada o 19 de marzo de 1964 en Adra e finada o 9 de novembro de 2016 en Madrid, máis coñecida polo alcume de La Veneno ("A Veleno"), foi unha vedete, cantante e colaboradora de televisión española, famosa por intervir nos programas de entrevistas nocturnos Esta noche cruzamos el Mississippi e La sonrisa del pelícano, emitidos en España entre 1996 e 1997, ámbolos dous programas presentados polo xornalista Pepe Navarro.
La Veneno foi unhas das primeiras mulleres transxénero en visibilizar a realidade do colectivo transxénero, e é recoñecida como unha das iconas LGBT máis atrevidas de España. Filmografía
Cinema pornográfico
El secreto de La Veneno (1997).
La venganza de La Veneno (1997).
Televisión
Vivan los novios (1991) - Telecinco.
Esta noche cruzamos el Mississippi (1996-1997) - Telecinco.
La sonrisa del pelícano (1997) - Antena 3.
De tarde en tarde (1997) - Canal Sur Televisión.
Parle vosté, calle vosté (1997) - Canal Nou.
Susana Giménez Show (1998) (na Arxentina)
Todo depende (1998-1999) - Telemadrid.
Tiempo al tiempo (2001) - TVE.
Mírame (2000-2001) - Antena 3.
Crónicas Marcianas (2001-2003) - Telecinco.
Aquí hay tomate (2006-2007) - Telecinco.
En Antena (2006-2007) - Antena 3.
Salsa Rosa (2006) - Telecinco.
TNT (2006) - Telecinco.
DEC (2006-2011) - Antena 3.
El Caldero de Nacha (2014) - Iberoamerica TV.
Sálvame (2009-2013) - Telecinco.
Sálvame Deluxe (2009-2016) - Telecinco. (11 intervencións). Espectáculos
Que trabaje Rita (2013–2014) Serie homenaxe
En 2020 Atresmedia estreou unha serie biográfica titulada Veneno. Vida y muerte de un icono dirixida por Javier Calvo e Javier Ambrossi.
La Vie devant soi

La Vie devant soi é un filme francés de 1977 dirixido por Moshé Mizrahi. Baséase na novela homónima de 1975 escrita por Romain Gary. Está protagonizado por Simone Signoret e Samy Ben-Youb, e conta a historia dunha muller maior xudía e ex-prostituta de París que coida de numerosos nenos, incluíndo un adolescente alxeriano.
O filme foi concibido na época do conflito árabe-israelí, e recibiu valoracións positivas. Gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa, mentres que Signoret gañou o Premio César á mellor actriz pola súa interpretación. Personaxes
Simone Signoret como Madame Rosa
Samy Ben Youb como Momo
Elio Bencoil como Moïse
Claude Dauphin como Dr. Katz
Stella Annicette como Madame Lola
Gabriel Jabbour como Monsieur Hamil
Michal Bat-Adam como Nadine
Costa-Gavras como Ramon
Geneviève Fontanel como Maryse
Bernard La Jarrige como Louis Charmette
El Kebir como Monsieur Mimoun
Ibrahim Seck como N'da Amédée
Mohamed Zinet como Kadir Youssef
La Voz de Allariz

La Voz de Allariz foi un semanario editado en Allariz en 1919. Historia e características
Subtitulado Semanario defensor de los intereses populares, apareceu o 19 de xaneiro de 1919. Fundado e dirixido por S. Lamas. Periódico anticaciquil que tiña como obxectivo denunciar a corrupción na Administración pública. Entre os seus colaboradores figuraron Osío Lamas Cid, Matías Martínez Vázquez, Eladio Losada, e Pardo. Constaba de catro páxinas e tirábase na imprenta de Manuel Puga.
La Voz de Cotobad

La Voz de Cotobad foi un periódico editado no Concello de Cotobade en 1936. Historia e características
Subtitulado Órgano Defensor de los Intereses del Municipio, su Comarca y Limítrofes, apareceu o 12 de xullo de 1936. Periódico bisemanal dirixido por Antón Fraguas, o redactor-xefe era Jaime Vidal Rey e o administrador Germán Pichel Bouzas. Só se publicou o primeiro número.
Tivo unha segunda época, co título galeguizado de A Voz de Cotobade, que publicou o primeiro número o 15 de xullo de 1988 e o último o 8 de decembro do mesmo ano.
La Voz de Fene

La Voz de Fene foi un semanario editado en Fene entre 1910 e 1911. Historia e características
Subtitulado Semanario solidario, defensor de las sociedades agrícolas, apareceu o 2 de xuño de 1910. Publicado pola sociedade agrícola de Fene La Necesaria vencellada á Federación Agrícola Ferrol-Pontedeume, a súa tendencia é agrarista e anticaciquil. Aparecía os domingos. Cesou a súa publicación non antes do 23 de abril de 1911. Foi continuado por Fene Solidario.
La Zarpa

La Zarpa foi un diario agrarista que se publicou en Ourense de 1921 a 1936. Fundouno o crego e xornalista Basilio Álvarez o 27 de xullo de 1921 e foi dirixido, entre outros, por Antonio Buján, Jacinto Santiago e Roberto Blanco Torres. Colaboraron no xornal, entre moitos outros, Ramón Cabanillas, Manuel Lustres Rivas, Ramón Fernández Mato, Xaime Quintanilla Martínez, Eduardo Blanco Amor, Alexandre Bóveda, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, Valentín Paz-Andrade, Ramón Otero Pedrayo, Vicente Risco, Antón Villar Ponte, Antonio Rey Soto e José Rodríguez Faílde. Historia e características
En abril de 1925 o xornal ampliou o seu formato introducindo con frecuencia gravados, fotografías, páxinas especiais e máis publicidade. Ademais ampliou o número de páxinas a oito. En 1929, sendo director José López Requejo, volveu a reducir o tamaño do xornal pero ampliou o número de páxinas a doce.
Nos seus primeiros anos de existencia levou a cabo unha intensa campaña anticaciquil e en prol da redención dos foros que os campesiños tiñan que pagar aos propietarios das terras.
O diario tivo problemas coa censura durante a Ditadura de Primo de Rivera ata o punto de suspender a súa publicación durante varias xornadas en 1926 e mesmo a mudar temporalmente o seu nome polo de El Agro.
La Zarpa recibiu con ledicia a chegada da Segunda República en 1931 e serviu de portavoz ao seu fundador Basilio Álvarez, deputado durante ese período polo Partido Radical. Durante estes anos tamén sufriu suspensión temporal pola censura.
En xullo de 1936 os falanxistas aprópianse da redacción e taller do xornal que continúa a publicarse polo menos ata principios do mes de agosto pero xa con consignas franquistas e simboloxía falanxista.
La barraca

La barraca é unha novela do autor español Vicente Blasco Ibáñez publicada en 1898 incardinada no movemento literario denominado naturalismo. Argumento
O libro desenvólvese na Valencia rural de finais do século XIX, describindo con precisión as duras condicións de vida da poboación campesiña e agricultora. O tío Barret vese imposibilitado de seguir traballando a horta que cultivaran os seus antepasados durante xeracións ao non poder pagar o arrendamento ao propietario da terra, D. Salvador. Como consecuencia, todos os veciños da aldea, con Pepeta e Pimentó á cabeza se conxuran para impedir que ninguén volva traballar nesa parcela.
Ata que chega Batiste e a súa familia (a súa muller Teresa e os seus fillos Roseta, Batistet e Pasqualet) que, aguillados pola necesidade, instálanse na leira e acceden a pagar o arrendamento correspondente para poder cultivar o terreo. A partir dese momento veranse infatigablemente acosados polo resto da comunidade, que os acusaba de pregarse ás esixencias do terratenente prexudicando con iso os intereses do colectivo.
O fostigamento chega ao seu punto culminante cando os fillos pequenos da familia de Batiste teñen un enfrontamento con outros nenos da aldea, como consecuencia do cal o pequeno Pasqualet termina falecendo. Un sentimento de culpa e compaixón asolaga a comunidade.
Pero será temporal. Batiste enfróntase a Pimentó nunha trifulca tabernaria e poucos días despois ao ser Batiste disparado responde ferindo de morte ao seu agresor, o mesmo Pimentó. As represalias non se fan esperar: A barraca onde habitan Batiste e a súa familia é incendiada e eles vense na obriga de abandonar o pobo.
La clemenza di Tito

La clemenza di Tito (en galego A clemencia de Tito) é unha ópera en 2 actos con música de Wolfgang Amadeus Mozart sobre un libreto en italiano de Caterino Mazzolà baseado nun libreto homónimo de Metastasio do ano 1743. A súa estrea tivo lugar no Národní divadlo (Teatro Estatal) de Praga o 6 de setembro de 1791 baixo a batuta do propio compositor.
La corona partida

La corona partida é unha película española de drama histórico do ano 2016 dirixida por Jordi Frades e protagonizada por Irene Escolar, Raúl Mérida, Rodolfo Sancho e José Coronado, entre outros. É a secuela da serie de televisión Isabel e a precuela da serie de televisión Carlos, Rey Emperador. Sinopse
Trala morte de Isabel, Fernando o Católico e Filipe o Fermoso enfróntanse polo poder. Xoana, a lexítima herdeira ao trono, é vítima desta situación e a todos interésalles demostrar a súa tolemia e incapacidade para gobernar. Elenco
Rodolfo Sancho - Fernando o Católico
Irene Escolar - Xoana I de Castela
Raúl Mérida - Filipe o Fermoso
Eusebio Poncela - Cardeal Cisneros
Ramón Madaula - Gonzalo Chacón
Jordi Díaz - Andrés de Cabrera
Fernando Guillén Cuervo - Fuensalida
Úrsula Corberó - Margarida de Austria
José Coronado - Maximiliano de Habsburgo
Silvia Alonso - Xermana de Foix
Pedro Mari Sánchez - Duque de Nájera
Ramón Barea - Duque de Alba
Fernando Cayo - Veyré
Jacobo Dicenta - Juan Belmonte
Jesús Noguero - Duque de Benavente
Ainhoa Santamaria - Beatriz de Bobadilla
La donna del lago

La donna del lago (en galego, A dama do lago) é unha ópera seria en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Abdrea Leone Tottola, quen se baseou no poema The Lady of the Lake de Sir Walter Scott. A ópera foi estreada no Teatro San Carlos de Nápoles, o 24 de outubro de 1819 baixo a dirección do propio compositor. O elenco incluíu a Isabella Colbran (Elena), Benedetta Rosmunda Pisaroni (Malcolm) e Giovanni David (King James). Foi realizada en Londres en febreiro de 1823 e a súa estrea americana tivo lugar en xuño de 1829 en Nova Orleáns. La donna del lago foi practicamente ignorada durante un século ata un revival en Florencia, en 1958. Foi representada no Festival Camden de Londres en 1969 con Kiri Te Kanawa no papel principal.
Esta ópera foi a primeira que se baseou en obras románticas de Scott. Contra o 1840, apenas 20 anos despois de La donna del lago, houbo 25 óperas italianas sobre obras de Scott (sendo a máis famosa a de Gaetano Donizetti Lucia di Lammermoor), e por outros en alemán, francés e inglés).
En 1992, para conmemorar o bicentenario do nacemento de Rossini, o Teatro alla Scala de Milán montou a súa primeira produción desta ópera en 150 anos cun elenco que incluía a Rockwell Blake e Chris Merritt, dirixida por Werner Herzog e coa batuta de Ricardo Muti.
La erección de Toribio Bardelli

La erección de Toribio Bardelli é un filme peruano-brasileiro de 2023 escrito e dirixido por Adrián Saba e producido por Carolina Denegri. Está protagonizado por Gustavo Bueno, xunto con Gisela Ponce de León, Rodrigo Sánchez Patiño, Michele Abascal e Lucélia Santos.
Foi escollido como candidato do Perú para o Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
Toribio Bardelli é un home vello, que xunto cos seus catro fillos, agora adultos, forman unha familia disfuncional e fracasada. A piques de facer 70 anos, Toribio perseguirá o seu único obxectivo na vida: volver ter unha erección. Personaxes
Gustavo Bueno como Toribio Bardelli
Gisela Ponce de León como Sara Bardelli
Rodrigo Sánchez Patiño como Silvestre Bardelli
Lucélia Santos como Celestine
Michele Abascal como Luz Bardelli
Coco Chiarella como Elderly Friend
Lizet Chavez como Malaga
Beto Benites como Ruben
Liliana Albornoz como Prostituta
Milena Alva como farmacia
Rodrigo Palacios como compañeiro de traballo de Luz
Víctor Prada
La gazza ladra

La gazza ladra (en galego; A pega ladroa) é unha ópera semiseria en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Giovanni Gherardini e Louis-Charles Caigniez. Foi estreada no Teatro alla Scala de Milán o 31 de maio de 1817. A parte máis coñecida desta ópera é a súa abertura, na que destaca o uso de caixas.
Rossini foi famoso pola súa rapidez ao escribir, e La gazza ladra non foi unha excepción. Dise que o produtor tivo que pechar a Rossini nunha habitación o día anterior á estrea para que compuxera a abertura. Máis tarde, Rossini lanzou papeis a través dunha fiestra aos copistas, quen completaron as partes orquestrais.
Esta ópera rara vez se representa na actualidade, nas estatísticas de Operabase aparece con só 6 representacións no período 2005-2010.
La gazzetta

La gazzeta é unha ópera buffa en 2 actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Giuseppe Palomba e Andrea Leone Tottola baseado en Il matrimonio per concorso de Carlo Goldoni. Esta ópera foi estreada no Teatro dei Fiorentini de Nápoles o 26 de setembro de 1816.
La haine

La haine é un filme francés de 1995 en branco e negro escrito, editado e dirixido por Mathieu Kassovitz. Conta a historia de tres mozos amigos e os seus problemas ó vivir nos banlieues ou suburbios de París.
La lingua delle cantigas

La lingua delle cantigas é un manual universitario en lingua italiana do filólogo sueco Pär Larson, publicado en 2018 pola editorial Carocci. . Características
O volume é unha descrición sistemática do galego usado polo trobadorismo entre finais do século XII e mediados do XIV.
La llengua dels valencians

La llengua dels valencians (A lingua dos valencianos) é unha obra do filólogo valenciano Manuel Sanchis Guarner sobre a historia e o papel social da lingua catalá no País Valenciano. Foi publicada no 1933.
O libro é unha especie de introdución ao coñecemento do que é o valenciano, cal fora a súa historia e cales son as obrigas morais dos valencianos cara ao que é o signo máis característico da súa personalidade, desmontando os tópicos negativos sobre a lingua para aclarar a súa orixe e filiación. Desde o punto de vista filolóxico é unha obra moi importante e aínda vixente hoxe en día, porque é o primeiro libro científico feito desde os criterios da filoloxía románica, con moita erudición, moitos datos documentais, e que puxo as bases para estudos posteriores.
A obra foi encargada a Sanchis Guarner por Adolf Pizcueta, director da colección L'Estel. Pizcueta pediulle a redacción dun libro que tratase sobre aspectos básicos, pero esenciais, sobre a lingua dos valencianos desde o punto de vista máis obxectivo posible. Sanchis Guarner intentou manter unha posición ecléctica, sen tomar unha postura clara e definida sobre diversos aspectos da lingua como o nome, a orixe ou as relacións coas outras variedades da lingua catalá. Neste senso, o título da obra é bastante sintomático dos esforzos de Sanchis Guarner para se manter nesta posición e, ao longo de todo o libro, sempre utilizou a expresión valenciano ou lingua valenciana para se referir á variante falada no País Valenciano. Seguramente, detrás desta concepción achábase o espírito de consenso que permitiu chegar ao acordo ortográfico de Castelló uns meses antes e a necesidade existente de difundir esta doutrina ortográfica.
La serva padrona

La serva padrona (en galego A criada padroa) é unha ópera bufa en dous actos con música de Giovanni Battista Pergolesi e libreto en italiano de Gennaro Antonio Federico, a partir da obra de teatro de Jacopo Angello Nelli. A ópera dura só uns 45 minutos e foi representada orixinalmente como un intermezzo na ópera seria de Pergolesi Il prigioniero superbo (O orgulloso prisioneiro). Ámbalas dúas foron estreadas no Teatro San Bartolomeo de Nápoles, o 5 de setembro de 1733. O mesmo libreto foi posteriormente musicado por Giovanni Paisiello. O renome internacional de Pergolesi debeuse ao éxito obtido por La serva padrona na súa representación en París en 1752, que fixo estoupar a famosa Querelle des Bouffons.
La sociedad de la nieve

La sociedad de la nieve é un filme de 2023 dirixido por Juan Antonio Bayona. Conta a historia do accidente aéreo dos Andes de 1972. É unha adaptación do libro homónimo de Pablo Vierci, o cal documenta os acontecementos que viviron os 16 superviventes do accidente, moitos dos cales Vierci coñecía dende a infancia. O elenco está composto por actores uruguaios e arxentinos, a maioría deles facendo o seu debut no cinema.
O filme pechou a 80ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia fóra da competición. Estreouse nos cinemas do Uruguai o 13 de decembro de 2023 e nos de España o 15 de decembro de 2023, antes da súa estrea en Netflix o 4 de xaneiro de 2024. La sociedad de la nieve recibiu a aclamación da crítica, moitos deles considerándoa a mellor obra de Bayona. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado nesta categoría e na de mellor maquillaxe.
La straniera

La straniera (en galego, A estranxeira) é unha ópera en dous actos con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Felice Romani, baseado na novela L'étrangère (1825) de Charles-Victor Prévot, vizconde d'Arlincourt. Foi composta en outono de 1828 e estreada o 14 de febreiro de 1829 no Teatro alla Scala de Milán, nesta estrea Henriette Méric-Lalande e Domenico Reina actuaron nos roles principais, mentres que Alessandro Sanquirico foi o encargado da escenografía. Esta ópera caeu no esquecemento durante a última parte do século XIX e boa parte do século XX, e só foi reposta en 1968 en Palermo (Teatro Massimo) con Renata Scotto no rol principal. A personaxe de Alaide foi posteriormente interpretado por Montserrat Caballé, Renée Fleming, e máis recentemente, por Patrizia Ciofi.
Esta ópera rara vez se representa na actualidade; nas estatísticas de OperabaseArquivado 14 de maio de 2017 en Wayback Machine. aparece con só 1 representación no período 2005-2010.
LaTeX

L A T E X {\displaystyle \mathbf {L\! \! ^{{}_{\scriptstyle A}}\! \! \! \! \! \; \; T\! _{\displaystyle E}\! X} }, ou LaTeX en texto plano, é un sistema de composición de textos, orientado especialmente á creación de libros, documentos científicos e técnicos que conteñan fórmulas matemáticas.
LaTeX está formado por un gran conxunto de macros de TeX, escrito por Leslie Lamport en 1984, coa intención de facilitar o uso da linguaxe de composición tipográfica T E X {\displaystyle \mathbf {T\! _{\displaystyle E}\! X} }, creada por Donald Knuth. É moi utilizado para a composición de artigos académicos, teses e libros técnicos, dado que a calidade tipográfica dos documentos realizados con LaTeX é comparábel á dunha editorial científica de primeira liña.
LaTeX é software libre baixo licenza LPPL.
Labalme

Labalme é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Labarnas I

Labarnas I foi o fundador da monarquía hitita, que, supostamente, gobernou entre os anos -1680 e -1650. Sucedeuno o sobriño da súa muller Hattusilis I. Traxectoria
O seu nome é de orixe luvita; probabelmente quere dicir "o gobernante poderoso". Crese que foi xenro de Pusarrumas e herdeiro designado. A súa muller era Tawannanna (nome luvita que quere dicir "a máis recta"), suposta filla de Pusurramas e herdeira primeira pola desherdamento do fillo Papahdilmah ao que correspondía o trono. Enfrontouse ao seu cuñado Papahdilmah que foi recoñecido rei polos principais funcionarios, e finalmente saíu vencedor da loita; a represión sobre os derrotados foi forte.
Non se conservou evidencia directa deste rei, que aparece citado por primeira vez no Rescrito de Telibinus, un rei hitita que gobernou máis dun século despois. No rescrito, Labarnas aparece como un poderoso monarca que ensanchou o reino ata "o mar", sentando as bases dos prósperos reinados dos seus inmediatos sucesores, Hattusilis I e Mursilis I: Labarnas chegou ao mar (probabelmente o mar Negro ou o mar Mediterráneo, pois sábese que o seu sucesor dominaba Adaniya (Cilicia)). Designou a un fillo gobernador de Hupisna, Tawunawa, Nenasa (Nenašša), Landa (ao leste de Hattusa), Zallara (rexión na beira noroeste do Lago do Sal), Parsuhanta ou Purushanda (Paršuhanta ou Purušhanda) e Lusna (Lušna). Ao oeste atopábase Arzawa, que probabelmente era un reino luvita que acadara a hexemonía, e crese que Labarnas puido dominar algunhas cidades que antes eran deste reino.
A maioría dos reis hititas adoptaron Labarnas como título real (de forma análoga ao uso do título de César entre os emperadores romanos), o que leva a algúns historiadores a suscitar que Labarnas I non existiu realmente e que as referencias do Rescripto de Telibinus deberían atribuírse a Hattusilis I.
Labialización

A labialización é un cambio fonético asimilatorio ou disimilatorio polo cal un fonema ou son despraza o seu punto de articulación ata a rexión labial. Exemplos
No galego popular a labialización dáse en casos como *lovar (levar), *somana (semana), *formento (fermento), *romedio (remedio).
No español popular a velarización é unha tendencia disimilatoria que afecta ás consoantes velares ante vogal labial: aguja > abuja, aguzado > abuzado (México).
Nas linguas uto-aztecas a consoante labio-velar kw do proto-utoazteca (PÚA) labializa frecuentemente: Como se pode ver, o mayo labializa sempre, o papago só en certos contextos e o náhuatl non labializa nunca.
Labio (artrópodos)

O labio, tamén chamado labio inferior ou labium (esta última voz do latín científico) é a máis posterior das pezas bucais dos insectos e algúns miriápodos (sínfilos). Sitúase tras das maxilas e representa o chan da boca.
Usualmente leva un par de pequenos apéndices chamados palpos labiais (estruturas diferentes das de igual nome nos moluscos bivalvos).
O labio é unha peza impar resultado da fusión de dous apéndices, o segundo par de maxilas. Comprende as seguintes partes: Mento (ou mentum). Parte basal que conecta o labio coa cápsula cefálica.
Hipofarinxe. Parte dorsal.
Paraglosas. Parte apical.
Palpos labiais. Proxecciónes laterais formadas por varios artellos.
Labios (xenitais)

Labios, na anatomía feminina humana, son dobras de pel existentes na vulva. Tras a puberdade, así como a vulva, cúbrense polos pelos pubianos.
Existen dous tipos de labios vaxinais: Labios maiores (labia majora) e os
Labios menores (labia minora), tamén chamados de ninfas.
A denominación dos labios como maiores e menores nalgunhas ocasións é cambiada por labios externos e internos, xa que non é o tamaño o que os determina.
Existen nunha gran variedade de tamaños e formas, e teñen intumescemento cando a muller está sexualmente excitada.
Os labios menores localízanse internamente aos labios maiores (por veces, os labios menores son máis longos que os labios maiores, expandíndose para fóra destes), e esténdense do prepucio do clítoris até debaixo da vaxina, envolvendo o orificio vaxinal e a abertura da uretra.
Os labios varían de cor de individuo para individuo, en xeral acompañando o ton de pel, porén poden mudar de cor ao longo da vida dunha mesma muller.
Labirinto celta

Un labirinto celta é un patrón de debuxo en espiral, que ten a súa orixe na arte celta. Comezou nas tallas en pedra e metais e máis tarde evolucionou na arte insular medieval. Os deseños prehistóricos de espirais de Gavrinis datan arredor do ano -3500. Os labirintos celtas atópanse entre esculturas en Camonica Valley, ocupada polos celtas no inicio do primeiro milenio, a maioría con máis dun exemplo do modelo estilo Knossos ou do estilo clásico. A mitoloxía asociada cos labirintos tamén suxiren orixe celta, xa que os labirintos que conteñen ollos, unha figura con cornos ou unha serpe están relacionados coa divindade Cernunnos.
Labirintulomicetos

Os labirintulomicetos (Labyrinthulomycetes segundo o ICBN, e Labyrinthulea segundo o ICZN), son un grupo de protistas con categoría de clase que se caracterizan por producir unha rede de filamentos ou tubos, que lles serven como vías de reptación para que escorreguen por elas as súas células e absorben nutrientes para elas e fíxanos ao substrato. Existen dous grandes grupos: labirintúlidos e traustoquítridos (Thraustochytriales). Son principalmente mariños, frecuentemente parasitos de algas e vexetación mariña (anxiospermas como as posidonias e outras) ou como descompoñedores de materia vexetal morta. Uns poucos son parasitos de invertebrados mariños.
Os filamentos ectoplásmicos que segregan, aínda que se proxectan fóra da célula, están rodeados pola membrana celular e saen da célula por entre os espazos que hai entre unha especie de escamas que cobren a célula. Fórmanse e conéctanse ao citoplasma por un orgánulo exclusivo chamado saxenóxeno, saxenoxenetosoma, saxenetosoma ou botrosoma. As células son uninucleadas e tipicamente ovoides, e móvense dun lado para outro sobre a rede amorfa de filamentos a velocidades que van de 5 a 150 μm por minuto. Nos labirintúlidos as células escorregan dentro da rede de filamentos que os envolve totalmente, e nas colonias de traustoquítridos están a un lado e os filamentos parecen "raíces". Clasificación
Co termo Labyrinthulomycetes/Labyrinthulea desígnase o antigo filo de fungos Labyrinthulomycota, que agora non son considerados fungos senón protistas. Inicialmente foron considerados un grupo raro de mofos mucosos (outros protistas), pero viuse que non son moi similares a eles. A estrutura das súas zoósporas e os estudos xenéticos mostraron que son un grupo primitivo de heterocontas, pero a súa clasificación e tratamento non está aínda firmemente establecido.
Esta clase ten só unha orde, Labyrinthulales (polo código botánico ICBN) ou Labyrinthulida (polo código zoolóxico ICZN).
Labor Gallega (A Habana)

Labor Gallega foi unha revista editada na Habana entre 1913 e 1917. Historia e características
Subtitulada Ilustración mensual, apareceu en decembro de 1913. Tivo como precedente a Pro-Galicia. Revista ilustrada de periodicidade variable, estaba dirixida por Juan Vicente Martínez Quelle, e foi voceiro das sociedades galegas de instrución en América. De tendencia anticaciquil, estivo próxima a Acción Gallega. Entre os seus colaboradores estaban: Ramón Cabanillas, Enrique Zas, Severino T. Solloso, Manuel Gondell Linares, José María Calveiro, Senén Rendueles, Enrique Rivera Suárez, Juan Rivero, Juan Beltrán, Antonio Freire Montero e Abdón Rodríguez Santos. Incluíu temas culturais e pedagóxicos, poesías e narracións, relatos de viaxes e notas de carácter histórico. A partir de maio de 1916 pasou a denominarse Labor Gallega en Cuba. Cesou a súa edición en febreiro de 1917.
Laboratorio Metalúrxico

O Laboratorio Metalúrxico (inglés: Metallurgical Laboratory) foi un laboratorio científico na Universidade de Chicago establecido en febreiro de 1942 para estudar o plutonio de recente descubrimento. Investigou a química e metalurxia do plutonio, deseñou o primeiro reactor nuclear da historia para producilo e desenvolveu procesos químicos para separalo doutros elementos. En agosto de 1942 a sección química do laboratorio foi a primeira en separar quimicamente unha mostra de plutonio, e o 2 de decembro dese mesmo ano produciuse a primeira reacción nuclear en cadea controlada no reactor Chicago Pile-1, construído baixo as bancadas do vello estadio de fútbol americano da universidade, Stagg Field.
O Laboratorio Metalúrxico estableceuse como parte do Proxecto Metalúrxico, coñecido tamén como Proxecto "Pile" ou "X-10", liderado por Arthur H. Compton como parte do Proxecto Manhattan. Os directores do laboratorio foron sucesivamente Richard L. Doan, Samuel K. Allison, Joyce C. Stearns e Farrington Daniels. Entre os científicos que traballaron neste proxecto estiveron Enrico Fermi, James Franck, Eugene Wigner e Glenn Seaborg.
Laboratorio Nacional de Los Alamos

O Laboratorio Nacional de Los Álamos (en inglés Los Alamos National Laboratory acurtado como Los Alamos ou LANL) é unha organización científica dependente do Departamento de Industria dos Estados Unidos. Foi fundado en 1943. Creouse para a fabricación de bombas atómicas no Proxecto Manhattan que serían botadas sobre o Xapón durante a segunda guerra mundial. Nas súas orixes era coñecido como Proxecto Y. O seu primeiro director foi J. Robert Oppenheimer (1943–1945)
Laboratorio Oficial de Metroloxía de Galicia

O Laboratorio Oficial de Metroloxía de Galicia (LOMG) é un centro tecnolóxico cuxa principal actividade é dar servizo ao tecido industrial galego en materia de metroloxía e calibración. Está situado no Parque Tecnolóxico de Galicia (Tecnópole), en San Cibrao das Viñas.
Ademais de desempeñar a súa misión de centro de referencia de metroloxía e calidade dende hai máis dunha década, nos últimos anos comezou un intenso programa de desenvolvemento de proxectos de I+D+i.
O LOMG centra as súas actividades en tres grandes áreas: Metroloxía Industrial (nos seus departamentos de Temperatura e Humidade Relativa, Eléctrico, Mecánico e Dimensional).
Metroloxía Legal.
Investigación, Desenvolvemento e Innovación (I+D+i).
Laboratorio de Formas

O Laboratorio de Formas é unha sociedade sen fin de lucro, vencellada ao Grupo Sargadelos e que foi responsábel do deseño e investigación creativa dese grupo económico e artesanal. Historia
Creado na Arxentina en 1963 da man de Isaac Díaz Pardo, Luís Seoane e Andrés Fernández-Albalat Lois, incorporouse posteriormente ao grupo de empresas Sargadelos, na súa sede en Galicia.
O Laboratorio de Formas foi o responsábel do deseño das liñas cerámicas de Sargadelos, mais tamén da coordinación inicial das actividades do grupo empresarial.
Recibiu en 2008 o Premio Nacional de Iniciativa cultural.