proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Hermann Heinrich Gossen

Hermann Heinrich Gossen, nado en Düren o 7 de setembro de 1810 e finado en Colonia o 13 de febreiro de 1858, foi un economista alemán, autor de "Evolución das leis do intercambio humano", obra en que enuncia unha serie de leis que logo serviron de base para a teoría da utilidade marxinal.
Gossen estudou en Bonn e traballou na administración prusiana ata a súa retirada en 1847. Posteriormente, dedicouse á venda de seguros. Precursor do marxinalismo e da economía matemática, permaneceu totalmente ignorado ata que o primeiro Jevons e despois Walras rescatárono do esquecemento, poñendo de manifesto os importantes logros do seu Entwicklung der Gesetze des menschlichen Verkehrs ("Desenvolvemento das leis do intercambio entre os humanos") de 1854. Obra
Antes de Gossen, numerosos teóricos, incluídos Gabriel Cramer, Daniel Bernoulli, William Forster Lloyd, Nassau William Senior, e Jules Dupuit empregaron ou afirmaron a importancia dalgún concepto de utilidade marxinal. Porén, Cramer, Bernoulli e Dupuit centráronse en problemas específicos, Lloyd non presentou ningunha aplicación e se Senior realmente empregou o desenvolvemento dunha teoría máis xeral, fíxoo cunha linguaxe que provocou que a maioría dos lectores non se desen de conta da aplicación.
Gossen partía da idea de que o obxecto da conduta humana era conseguir o máximo gozo posible. Baseándose nisto, formulou dúas leis que levan o seu nome: A primeira lei de Gossen, coñecida como "Lei do decerecemento da utilidade marxinal", supón que a cantidade de gozo que un individuo obtén dunha unidade dun ben diminúe a medida que van satisfacendo as súas necesidades con outras unidades de devandito ben.
A segunda lei de Gossen, coñecida como "Lei da igualdade das utilidades marxinales ponderadas", sostén que o máximo gozo se consegue cando para todos os bens a última unidade monetaria investida neles produce a mesma utilidade.
A partir delas, os autores neoclásicos puxeron de manifesto a súa oposición á explicación teórica de que os valores de cambio (prezos) dos bens son os custos de produción, tal como sostiñan os autores clásicos, para quen o valor de uso dun bien (ou utilidade) non servía para explicar os prezos aos que se efectuaba o intercambio.
Hermann Hirt

Hermann Hirt, nado o 19 de decembro de 1865 en Magdeburg e finado o 12 de setembro de 1936 en Gießen, foi un filólogo e indoeuropeísta alemán. Traxectoria
Hirt escribiu sobre a métrica alemá (Untersuchungen zur westgermanischen Verskunst, 1889), editou a Parerga de Schopenhauer (1890), e dedicouse á filoloxía indoeuropea, onde fixo estudos sobre o acento, escribindo Der indogermanische Accent (1895) e Der indogermanische Ablaut, vornehmlich in seinem Verhältnis zur Betonung (1900). Hirt, que se cenverteu en profesor da Universidade de Leipzig, fixo valiosas contribucións nos Indogermanische Forschungen de Burgmann e Streitberg, sobre a morfoloxía das desinencias de caso. In 1902, publicou Handbuch der griechischen Laut- und Formenlehre, o primeiro volume dunha serie de manuais de indoeuropeo do que foi editor. Foi o autor da Indogermanische Grammatik, publicada en sete volumes entre 1921 e 1937. Hirt fixo contribucións fundacionais ao estudo do acento e o ablaut da lingua protoindoeuropea. Obra
Hirt H (1895). Der indogermanische Akzent. Strassburg: Trübner.
Hirt H (1900). Der indogermanische Ablaut, vornehmlich in seinem Verhältnis zur Betonung. Strassburg: Trübner.
Hirt H (1902). Handbuch der griechischen Laut- und Formenlehre (2nd edn. , 1912). Strassburg: Trübner.
Hirt H (1905–1907). Die Indogermanen. Ihre Verbreitung, ihre Heimat und ihre Kultur (2 vols). Strassburg: Trübner.
Hirt H (1909). Etymologie der neuhochdeutschen Sprache. München: Beck (2ª ed. , 1921).
Hirt H (1921–1937). Indogermanische Grammatik (7 vols). Heidelberg: Winter.
Hirt H (1931–1934). Handbuch des Urgermanischen (3 vols). Heidelberg: Winter.
Hirt H (1939). Hauptprobleme der indogermanischen Sprachwissenschaft. Hrsg. und bearbeitet von H. Arntz. Halle: Niemeyer.
Hirt H (1940). Indogermanica. Forschungen über Sprache und Geschichte Alteuropas. Halle: Niemeyer.
Hermann Osthoff

Hermann Osthoff, nado en Unna o 18 de abril de 1847 e finado en Heidelberg o 7 de maio de 1909, foi un lingüista e filólogo alemán, expoñente da escola neogramática que influíu profundamente na indoeuropeística entre os séculos XIX e XX. Biografía
Nado en Billmerich, suburbio de Unna, Osthoff estudou filoloxía clásica, xermánica, sánscrito e lingüística comparada en Berlín, Tubinga e Bonn, onde en 1869 conseguiu a licenciatura. A partir de 1870 ensinou en Kassel. En 1875 obtivo a docencia na Universidade de Leipzig. En 1877 convértese en profesor extraordinario de glotoloxía e de sánscrito na Universidade de Heidelberg, onde se converteu en ordinario o ano seguinte.
No centro das súas investigacións estivo a lingüística indoeuropea. Xunto con Karl Brugmann e con August Leskien, Osthoff foi un dos máis influentes inspiradores do movemento dos neogramáticos. Debémoslle a reconstrución da vibrante indoeuropea con capacidade de asumir funcións silábicas (a líquida soante *r̥).
O seu nome aparece ligado a unha lei fonética que toma o nome do seu, (a chamada "lei de Osthoff"), relativa á abreviación que ocorre nalgunhas linguas (entre elas o latín e o grego) dunha vogal longa indoeuropea ante unha nasal ou líquida seguida de consoante. Obras
(en latín) Quaestiones mythologicae, Bonn, Caroli Georgi, 1869
(en alemán) Forschungen im Gebiete der indogermanischen nominalen Stammbildung, Jena, Costenoble, 1875-1876, 2 vol.
(en alemán) Das Verbum in der Nominalcomposition im Deutschen, Griechischen, Slavischen und Romanischen, Jena, H. Costenoble, 1878.
Brugmann, Karl; Hermann Osthoff (1974-1975) [1878-1910]. Morphologische Untersuchungen auf dem Gebiete der indogermanischen Sprachen. G. Olms (en alemán). 3 volumes (Hildesheim-New York). ISBN 3-487-05079-X. (en alemán) Das physiologische und psychologische Moment in der sprachlichen Formenbildung, Berlín, Carl Habel, 1879
(en alemán) Schriftsprache und Volksmundart. Vortrag, gehalten im Museum zu Heidelberg am 14. December 1878, Berlín: Carl Habel, 1883
(en alemán) Zur Geschichte des Perfects im Indogermanischen mit besonderer Rucksicht auf Griechisch und Lateinisch, Estrasburgo: K. J. Trubner, 1884
(en alemán) Vom Suppletivwesen der indogermanischen Sprachen. Akademische Rede zur Feier des Geburtsfestes des hochstseligen Grossherzogs Karl Friedrich am 22. November 1899 bei dem Vortrag des Jahresberichts und der Verkundung der akademischen Preise gehalten, Heidelberg: J. Horning, 1899
(en alemán) Etymologische Parerga, Leipzig: S. Hirzel, 1901.
(en alemán) Osthoff, Hermann; Karl Brugmann (1992). Eveline Einhauser, ed. Lieber freund. .. Die Briefe Hermann Osthoffs an Karl Brugmann, 1875 – 1904. Trier: WTV. ISBN 978-3-88476-053-6.
Hermann Prey

Hermann Oskar Karl Bruno Prey, máis coñecido como Hermann Prey, nado en Berlín o 11 de xullo de 1929 e finado en Krailling, Baviera o 22 de xullo de 1998, foi un barítono alemán. É lembrado polas súas interpretacións de Fígaro durante o terceiro cuarto do século XX.
Hermann Staudinger

Hermann Staudinger, nado o 23 de marzo de 1881 en Worms (Alemaña) e finado o 8 de setembro de 1965 en Friburgo (Alemaña), foi un químico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1953. Traxectoria
Naceu na cidade de Worms, situada no estado alemán de Renania-Palatinado. Fillo dun profesor de filosofía de Darmstadt, estudou química na Universidade de Halle, onde se doutorou en 1903, pensando en dedicarse máis tarde á bioloxía.
En 1907 foi nomeado profesor de química na Universidade de Estrasburgo, para pasar posteriormente pola Escola Superior Técnica de Karlsruhe en 1908, dar clases na Escola Superior Técnica Eidgenössische de Zürich, e na de Friburgo en 1926.
En 1934, o filósofo Martin Heidegger, reitor de Friburgo, decatouse de que Staudinger solicitara a cidadanía suíza durante a primeira guerra mundial, polo que o denunciou ante o ministerio de Educación local como un pacifista oculto. O ministerio solicitoulle a renuncia, pero Staudinger rexeitou, polo que o tema foi deixado de lado ante o escándalo internacional que puidese haberse suscitado. Staudinger morreu na súa residencia de Friburgo, situada no estado de Baden-Württemberg. Investigacións científicas
Staudinger comeza as súas investigacións estudando os polímeros. En maio de 1922 publica un artigo na revista Helvetica Chimica Acta onde acuña o termo macromolécula e senta as bases da polimerización. En 1926 expón a súa hipótese de que un polímero é unha longa cadea de unidades pequenas unidas por enlaces covalentes.
Desde 1926 en adiante foi docente da Universidade de Friburgo.
Desde 1935 ampliou o seu estudo das solucións de polímeros aos poliésteres, o que lle permitiu descubrir a relación que vincula a viscosidade e o peso molecular.
Desde 1940 foi, ademais, investigador principal do Instituto de Química Macromolecular.
En 1953 recibiu o Premio Nobel de Química «polos seus descubrimentos no campo da química macromolecular». A súa muller, Magda Woit, foi coautora de varios dos seus traballos científicos. Obras publicadas
1912: Die Ketene
1932: Die hochmolekularen organischen Verbindungen
1939: Organischqualitative Analyse
1947: Makromolekulare Chemie und Biologie
1961: Memorias de traballo, libro autobiográfico.
Hermann von der Hardt

Hermann von der Hardt, nado o 15 de novembro de 1660 e finado o 28 de febreiro de 1746, foi un historiador e orientalista alemán. Traxectoria
Naceu en Melle, en Westfalia. Estudou linguas orientais na Universidade de Jena, a Universidade de Leipzig e interesouse especialmente no hebreo. Converteuse en conservador da rica biblioteca do duque Rodolfo Augusto de Brunswick-Wolfenbüttel, e despois en profesor de linguas orientais en Helmstedt en 1690, e finalmente en reitor do Gymnasium de Marienburg en 1709.
A temeridade das súas interpretacións alegóricas dos máis marabillosos feitos da Biblia causoulle numerosos desgustos.
Obras
Entre as súas obras publicadas, compre destacar: Autographa Lutheri aliorumque celebrium virorum, ab anno 1517 ad annum 1546, Reformationis aetatem et historiam egregie iliustrantia (1690-1691).
Magnum oecumenicum Constantiense concilium (1697-1700).
Hebraeae linguae fundamenta (1694).
Syriacae linguae fundamenta (1694).
Elementa Chaldaica (1693).
Historia litteraria reformationis (1717).
Enigmata prisci orbis (1723).
Deixou ademais un manuscrito dunha historia da Reforma Protestante, que se conserva no Helmstedt Juleum.
Hermenegildo Losada Loureiro

Hermenegildo Losada Loureiro, nado en Maceira (Covelo) en 1899 e finado en México en 1985, foi un médico e político galego. Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela en 1925. Instalouse en Tui, onde dirixiu o o Sanatario Losada. Foi fundador do Círculo Socialista de Tui. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou fuxir a Portugal co farmacéutico Ulpiano Piña. Logo pasou a Francia e dende alí á zona republicana. Instalouse en Valencia onde participou con outros correlixionarios na creación do Grupo de Socialistas Galegos. Foi xefe de sanidade da 11ª Brigada Mixta. Foi xulgado en dous procesos militares, sendo declarado en rebeldía. Abríronlle expediente de responsabilidade civil en 1938. Pasou a Francia, onde estivo internado nos campos de concentración de Le Barcarés e Bram.
Logo puido exiliarse co seu irmán Marcelino en México, chegando a Veracruz no buque Ipanema en xullo de 1939. En México exerceu a súa profesión co seu irmán e abriron unha clínica médico-cirúrxica na cidade de México. Tamén foi profesor no Instituto Hispano-Mexicano Ruiz de Alarcón, dirixido por Pedro Martul Rey. En México estivo en contacto co grupo dos socialistas galegos no exilio. Regresou varias veces a Galicia.
Hermes

Hermes é o deus mensaxeiro, o que anuncia as noticias, o protector dos camiños e guía do viaxeiro. Fillo de Zeus e de Maia, sendo aínda moi neno xa deixou sentir o espírito inquedo e aventureiro: coa coiraza dunha tartaruga inventou a lira e cambioulla ao seu irmán Apolo (a quen astutamente lle roubara o seu gando) polo caduceo ou bastón da concordia. Protector do comercio e do que pacta en tratos, pasa por ser o inventor dos pesos e medidas nas transaccións comerciais.
Hermes (avión espacial)

Hermes foi o nome dun proxecto de avión espacial europeo tripulado que foi finalmente cancelado en 1992. Características
Hermes foi inicialmente proposto polo CNES francés para logo ser adoptado pola Axencia Espacial Europea. Sería capaz de poñer tres astronautas en órbitas de ata 800 km de altitude en misións de ata 90 días de duración e sería lanzado mediante os Ariane 5. A data inicial de inicio de operacións coa lanzadeira debería ter sido 1998, pero o disparo dos custos de desenvolvemento (estimados en 12 mil millóns de marcos alemáns do momento) levou a cancelar o proxecto en 1992.
O avión espacial levaría acoplado un módulo desechable onde irían algúns dos experimentos e que sería exectado antes da reentrada atmosférica. Tralo accidente do transbordador espacial Challenger, Hermes foi redeseñado para incluír medidas de seguridade adicionais, o que fixo aumentar os custos de desenvolvemento.
Hermes (satélite artificial)

CTS, acrónimo de Communication Technology Satellite, coñecido tamén como Hermes, foi un satélite artificial da NASA e a Axencia Espacial Canadense lanzado o 17 de xaneiro de 1976 mediante un foguete Delta 2914 desde Cabo Cañaveral. Características
Hermes foi un satélite experimental lanzado para probar o novedoso concepto, pola época, dun satélite emitindo en alta potencia para recepción en terra por parte de antenas parabólicas relativamente pequenas, concepto coñecido como DBS (Direct Broadcast Satellite). A técnica permitiría a recepción de televisión por satélite nas partes do Canadá fora das zonas urbanas.
Necesítaronse novas aproximacións tecnolóxicas para a misión de Hermes: Paneis solares grandes e flexibles, capaces de xerar ata 1200 W de potencia para alimentar o transmisor. Os paneis foron proporcionados pola ESA. Os anteriores satélites de comunicacións usaban células solares pegadas á súa superficie, limitando a cantidade de enerxía que podían xerar.
Estabilización nos tres eixos para poder apuntar os paneis cara ao Sol e apuntar o feixe de transmisión con precisión cara a Terra. Os anteriores satélites estabilizábanse mediante xiro.
O transmisor de alta potencia estaba equipado cun tubo de guía de ondas novo deseño que xeraba 200 W de potencia de transmisión e que foi proporcionado pola NASA.
Utilizouse unha nova banda de transmisión a entre 12 e 14 GHz para non interferir cos sistemas de microondas terrestres, o que permitía usar receptores terrestres en contornas urbanas.
O satélite dispoñía de dous transpondedores en banda Ku proporcionados tamén pola ESA, sendo o primeiro satélite de comunicacións en operar nesta banda. As probas de transmisión fixéronse en varias quendas e en campos tan diversos como a teleeducación, a telemedicina, as teleconferencias, as comunicacións entre comunidades e a tranmisión directa ao fogar. Hermes tiña forma de cilindro de 1, 17 m de altura e 1, 8 m de diámetro, con dous planos superficiais paralelos separados 1, 72 m cortando as superficies curvadas do cilindro, planos paralelos tamén ao eixo do cilindro. Os paneis solares sobresaían 6, 5 m cada un, cun ancho de 1, 3 m. Os experimentos con Hermes acabaron en novembro de 1979.
Hermópole Magna

Hermópole ou Hermópole Magna era no Antigo Exipto un dos lugares primixenios no mito da creación. Etimoloxía
O nome exipcio, Khemenu, significa "a vila dos Oito", en referencia á Ogdóada. O nome grego de Hermópole provén do deus Hermes, a quen os gregos asociaran co deus tutelar da vila, Thot (Djehuti en exipcio), divindade da sabedoría e cultivador da escrita. Características
Hermópole situábase a uns 300 km ao sur do Cairo, onde hoxe se ergue al-Ashmunein. Non é unha visita turística moi frecuentada, xa que só fican catro estatuas de calcaria de babuínos, o animal de Thot, diante do templo demolido, e un museo ao ar libre que reúne diversos vestixios de todas as épocas que foron achados nas proximidades. Consérvase unha ágora helenística.
As ruínas do templo principal dedicado a Thot datan do Imperio Novo e contan dun pilono e dos restos de salas e de columnatas. Existiu un templo dedicado a Amón no interior do recinto principal. Na baixa época -en concreto durante a dinastía tolemaica e logo durante a romana- a vila rexurdiu por causa da popularidade do culto a Thot, que os gregos asimilaran ao de Hermes. Posteriormente, a cidade converteuse na sé dun bispo durante a época cristiá. Fican vestixios importantes do foro e da basílica romanas, así como restos das vías principais, entre as que salienta a que levaba a Antinoe e que fundara Hadriano no século II.
A doce quilómetros ao oeste, alén de Bahr Yusuf, comeza o deserto. Alí se atopan as necrópoles de Tuna al-Gebel.
Hernando Pizarro

Hernando Pizarro, nado en Trujillo (Estremadura) en 1502 e finado na mesma vila 1578, foi un conquistador español. Traxectoria
Loitou en Italia con seu pai, pasou ó Perú co seu irmán Francisco Pizarro e os seus outros irmáns Juan e Gonzalo e participou nas primeiras accións da conquista do Imperio Inca. Nomeado gobernador de Cuzco foi detido por Diego de Almagro ata que Francisco conseguiu a súa liberdade, a partir diso foi un dos que máis fomentaron a rivalidade entre Francisco e Almagro, a quen mandou decapitar despois da batalla de las Salinas (1538), regresou a España e estivo preso no Castelo da Mota por darlle morte a Almagro.
Hernia

Unha hernia é unha condición médica consistente en que un órgano ou o seu tecido se move desde a súa posición normal a outra posición, isto denomínase hernia.
Hai varios tipos de hernia. A máis frecuentes ocorren no abdome. As hernias ás veces dan dor e/ou un vulto que se pode sentir ou ver. As causas poden ser variadas, entre elas poden ser hereditarias ou poden ser por levantar obxectos – especialmente os pesados, dun xeito incorrecto.
As hernias, especialmente se son pequenas ou leves, pódense tratar con medicamentos, pero non despegan aínda que alivian os síntomas. Tipos de hernia
Hernia inguinal: a hernia inguinal ocorre cando unha pequena porción do intestino sae da canle inguinal e entra na articulación femoral. A flatulencia é un trastorno do esófago, que normalmente implica o revestimento do abdome.
Hernia femoral - Este tipo de hernia desenvólvese cando o tecido graxo ou parte dos intestinos sobresae da ingua na parte superior da parte interna da coxa. É comparativamente menos común que a hernia inguinal e afecta principalmente ás mulleres.
Hernia umbilical - Cando se abre un burato muscular ou tecido preto do cordón umbilical, comeza a saír da parte interna do noso corpo, chámase hernia umbilical. Na hernia umbilical, hai inchazo na zona arredor do ombligo. Tratamentos de hernia
Procedementos laparoscópicos para a reparación de hernias
Os procedementos laparoscópicos ou minimamente invasivos usan varias pequenas incisións para acceder á hernia de non máis de 1 centímetro de lonxitude. O abdome inflárase con dióxido de carbono para proporcionar espazo para que o cirurxián traballe, e a hernia repárase cun pequeno instrumento flexible chamado laparoscopio.
Cirurxía aberta
Trátase dunha cirurxía aberto que se realiza na zona da hernia. Neste procedemento, os tecidos saíntes recóllense e os músculos débiles cósense ordenadamente. Ademais, son momentos nos que se inserirá un tipo de malla sobre a zona para proporcionar apoio adicional.
Cirurxía reconstrutiva para a reparación de hernias
A reconstrución da parede abdominal repara os defectos nas paredes abdominais mentres reduce a tensión abdominal e proporciona soporte estrutural. Isto pode requirir unha separación de compoñentes para que os lados musculares da brecha herniaria poidan unirse de novo.
Herodes

Herodes o Grande, nado en Ascalón o 74 antes de Cristo e finado en Xerusalén o 4 antes de Cristo, foi rei dos xudeus e unificou Galilea e Xudea e reconstruíu o Templo de Xerusalén. Traxectoria
Fillo dun idumeo e dunha nabatea, en realidade era un palestino de cultura helenística dedicado ao servizo de Roma, que dominaba Palestina dende que fora conquistada por Pompeio (63 a. C. ).
Herodes foi nomeado primeiro gobernador de Galilea e posteriormente tetrarca para dirixir as relacións de Roma cós xudeus; pero tivo que fuxir ante o ataque dos partos, que apoiaban no trono a Antígona, a última raíña da dinastía dos Asmoneos ou Macabeos, representante da resistencia xudía contra a dominación política e cultural do Occidente grecorromano.
No ano 40 a. C. , o Senado romano nomeou a Herodes rei dos xudeus por indicación de Marco Antonio, co encargo de recuperar Xudea de mans de Antígona. Combateu contra ela durante tres anos ata que conquistou Xerusalén e a decapitou.
Polo demais, Herodes foi un rei hábil: soubo eludir a súa participación na batalla de Actium, o que permitiu que Augusto o mantivese no trono despois da súa vitoria, cunha autonomía política practicamente total a pesar de ser o vasalo do Imperio; defendeu eficazmente o reino fronte aos ataques de partos e árabes; construíu cidades e fortalezas; embeleceu a capital; respectou os costumes locais e comezou a reconstrución do Templo de Xerusalén. Dende o 14 a. C. tivo como conselleiro a Nicolao de Damasco.
Ao morrer deixou o reino dividido entre os seus fillos: Xudea, Samaria e Idumea para Arquelao (destituído dous anos despois polo gobernador romano Poncio Pilatos) e Galilea e Perea para Herodes Antipas (o cal, segundo os Evanxeos, eludiu xulgar a Xesuscristo cando llo enviou Pilatos). O neto de Herodes, Herodes Agripa I, foi o último rei que gobernou sobre a totalidade de Palestina e o que, segundo os Feitos dos Apóstolos, fixo encarcerar a san Pedro e condenou a morte a Santiago o Maior. Baixo o reinado do seu fillo Herodes Agripa II estalou a rebelión dos xudeus que levou á destrución de Xerusalén por Tito e a anexión de Palestina a Siria como provincia romana (70 d. C. ).
Herodes Agripa II

Agripa II, nado en 27 e finado en 100, chamado orixinalmente Marco Xulio Agripa (en latín Marcus Iulius Agrippa) foi un antigo gobernante de Xudea durante a época do dominio romano. Traxectoria
Bisneto de Herodes o Grande, e fillo de Herodes Agripa I que fora rei de Xudea até a súa morte no 44 (mencionada no Novo Testamento) Agripa II criouse na corte do emperador Claudio, pero debido a que tiña só dezasete anos cando morreu o seu pai, non lle deron o reino que este tiña. Máis tarde, cando morreu o seu tío, o rei Herodes de Calcis, déronlle o seu principado. O rei Herodes de Calcis casou coa irmá de Agripa II, Berenice. Máis tarde Claudio deulle a Agripa II a responsabilidade de nomear ao sumo sacerdote dos xudeus, e cambiou Calcis por algúns principados na Palestina do norte. Agripa II tamén recibiu o título de rei.
Para os lectores do Novo Testamento este rei é máis coñecido polo seu encontro con Paulo, a quen recoñeceu estar a piques de facelo cristián, de non ser polas presións políticas e familiares.
En escavacións recentes nos cimentos do Muro das Lamentacións atopáronse moedas acuñadas por Agripa II. Os arqueólogos Ronni Reich e Eli Shukrun conclúen que o muro foi construído por Agripa II, non polo seu avó Herodes o Grande como se cría até o momento.
Heroína (droga)

A heroína é unha droga obtida da síntese do extracto de opio semisintético que procede da durmideira (Papaver somniferum), coa que se elabora a morfina que logo se somete a un proceso de acetilación co anhídrido acético para obter a heroína. Sintomatoloxía
Efectos inmediatos.
Perda da consciencia, tolerancia á dor, afeccións físicas e ou emocionais, sentimentos de candidez, euforia, pracer e benestar. En doses altas pode sedar.
Estrinximento, náuseas, diminución do desexo sexual, encollemento da pupila, depresión dos centros respiratorios, risco de coma, diminución do ritmo cardíaco e aumento da temperatura corporal.
Efectos a longo prazo.
Trastornos intestinais e urinarios, hemorraxias, pneumopatías infecciosas, septicemia.
Debido á falta de asepsia na aplicación, é posible adquirir infeccións como hepatites virais ou mesmo a SIDA. Tipos e variedades
N´3 e N´4 A N´3 ou "brown sugar" gradúa de 15 a 45 % en diacetilmorfina. Esta móstrase en forma de pedras ou grans de cores crema, gris ou azul.
A N´4 ten unha porcentaxe máis elevada de diacetilmorfina do 60 a 95%. Preséntase como po branco. Historia
Empezouse a introducir na medicina en 1898, como un potente analxésico e un bo remedio contra os trastornos respiratorios tuberculosos. A partir de 1920, en paralelo, pasouse do seu uso terapéutico a unha utilización toxicómana. Actualmente fabrícase en laboratorios clandestinos do próximo Oriente e México. Consumo
Fúmase (normalmente heroína n'3), cómese, inhálase ou inxéctase (shoot) por vía subcutánea, intravenosa ou intramuscular. Este último método volveuse corrente.
Heroína (filme)

Heroína é unha película de Gerardo Herrero, coprodución galega estreada en 2005 e baseada na historia e na figura de Carmen Avendaño, unha das nais fundadoras do movemento Érguete de loita contra a droga e o narcotráfico en Galicia.
Adriana Ozores, que foi nomeada ó Goya a mellor actriz protagonista por este papel, encabeza un elenco que se completa con multitude de caras coñecidas do panorama do audiovisual galego.
A película foi rodada en Galicia en escenarios reais da loita contra o narcotráfico, coma é o caso do Pazo Baión. Sinopse
A acción está ambientada en Galicia nos anos oitenta. Pilar (Adriana Ozores) é unha muller normal que un día descobre que un fillo dela é adicto á heroína. Arredor de Pilar outros moitos pais estanse encontrando co mesmo problema. Cando comezan a reunirse, a incerteza vaise transformando nunha vontade firme de denunciar a impunidade do narcotráfico nas nosas vilas.
Herpele multiplicata

Herpele multiplicata é unha especie de anfibio ximnofión da familia Caeciliidae. É endémica do nordeste do Monte Camerún, no Camerún.
Herpes simple

O herpes simple (do latín herpes, e do grego ἕρπης, «reptar») é unha doenza infecciosa inflamatoria de tipo vírico, que se caracteriza pola aparición de lesións cutáneas formadas por pequenas vesículas agrupadas en acio e rodeadas dun aro vermello. É causada polo virus herpes simplex, ou virus herpes hominis, de tipo I (VHS-1) que afecta cara, beizos, boca e parte superior do corpo, e de tipo II (VHS-2) que se presenta máis frecuentemente en xenitais e parte inferior do corpo. No presente, non existe cura definitiva para o herpes. Con todo hai varias formas de tratamento dispoñibles para reducir os síntomas e acelerar o proceso de curación das lesións, tras o cal o virus persistirá de forma latente no organismo até a reaparición do seguinte episodio activo. Os tipos de herpes simple débense distinguirse do herpes zóster que é unha entidade nosolóxica totalmente distinta. Contaxio do herpes
O virus do herpes simple pode atoparse nas vesículas causadas e ser liberados polas mesmas. Polo xeral, unha persoa adoita infectarse co HSV-II durante a relación sexual con alguén que teña a infección por HSV-II xenital. A transmisión pode darse a partir dunha parella sexual infectada que non ten unha vesícula visible e que non saiba que está infectada (sempre que haxa vesículas).
O tipo I só é responsable, aproximadamente, do 5 ao 10% dos herpes xenitais, aínda que ambos os virus poden ser transmitidos por contacto sexual. A infección inicial de herpes oral ocorre normalmente na nenez e non está clasificada como unha enfermidade de transmisión sexual. O 80% da poboación adulta é candidata a portar o HSV-1 e adoita adquirilo dunha forma non sexual.
Herpes zóster

O herpes zóster é unha doenza cutánea producida polo virus da varicela. Prodúcese coma reactivación do virus que permanecía latente nos ganglios radiculares do organismo. A afectación, así pois, é en forma de neuropatía gangliorradicular. Segue unha distribución metamérica, e pode afectar a calquera raíz nerviosa do organismo, sendo máis frecuentes as raíces torácicas ou os nervios da cara (trixémino e as súas ramas: nervio oftálmico, nervio mandibular e nervio maxilar).
A erupción cutánea que produce adoita ser precedida de molestias, proído ou formigueo. Ditas lesións raramente duran máis de catro semanas, e resólvense soas. Algunhas persoas desenvolven unha condición denominada neuralxia postherpética, caracterizada por unha dor intensa de tipo neuropática que pode perdurar días, meses ou até anos despois de se resolver o herpes.
En persoas inmunodeprimidas, o herpes zóster pódese espallar polo resto do organismo. Se afecta ao ollo pódese producir unha perda de visión.
O tratamento consiste en antivirais coma o Aciclovir, pensados para deter a progresión do herpes; e medicación sintomática, principalmente analxésicos para combater a dor.
Herrerasaurus

Herrerasaurus foi un dos primeiros dinosauros. O seu nome científico en latín quere dicir "lagarto de Herrera", na honra do gandeiro que descubriu o primeiro exemplar. Tódolos fósiles coñecidos deste carnívoro foron descubertos na Formación de Ischigualasto do período Carniano (Triásico serodio segundo a Comisión Internacional sobre Estratigrafía, datado de hai 231, 4 millóns de anos) no noroeste da Arxentina. A especie tipo, Herrerasaurus ischigualastensis, foi descrita por Osvaldo Reig en 1963 e é a única especie asignada no xénero. Ischisaurus e Frenguellisaurus son sinónimos.
Durante moitos anos, a clasificación de Herrerasaurus era incerta debido a que só era coñecido por restos moi fragmentados. Xurdiron hipóteses sobre se era un terópodo basal, un sauropodomorfo basal, un saurisquio basal ou se non era un dinosauro senón un tipo de arcosauro. Porén, co descubrimento dun esqueleto case completo e unha caveira en 1988, Herrerasaurus foi clasificado tanto como un terápodo antigo como un saurisquio antigo en cando menos cinco estudos sobre a evolución dos terópodos, con moitos investigadores tratándoo, cando menos de xeito tentativo, como o membro máis primitivo dos terópodos.
É membro dos Herrerasauridae, unha familia de xéneros semellantes que se atopan entre os primeiros membros da radiación evolutiva dos dinosauros.
Herschel (Mimas)

Para ve-los outros cráteres do sistema solar chamados 'Herschel', ir a Herschel (cráter).
O cráter Herschel é un gran cráter de impacto que está no hemisferio de vangarda da lúa de Saturno, Mimas, moi preto do ecuador e a uns 110° de lonxitude oeste. Recibiu o seu nome en honra ó astrónomo William Herschel, quen descubriu Mimas no ano 1789. O cráter Herschel é o cráter máis grande en relación ó corpo -en equilibrio hidrostático- no cal está situado. Este cráter é tan grande que os astrónomos están sorprendidos de que Mimas non se esnaquizar a causa do impacto. Mide 139 km de ancho, case 1/3 do diámetro da lúa; as súas paredes teñen uns 5 km de altura, con partes do chan do cráter que acadan case 10 kms de profundidade, e cun pico central que se eleva 6 km sobre o terreo circundante. Se existise un cráter a un escala equivalente na Terra, este tería uns 4. 000 km de diámetro, tan ancho coma Canadá, e cunhas paredes de 200 km de altitude. O impacto que creu o cráter Herschel debeu estar a piques de destruír Mimas por completo; pódense ver chasmata nas antípodas do cráter, seguramente estas fracturas e fendas foron creadas polas ondas de choque xeradas polo impacto e que atravesaron a lúa, focalizándose no punto oposto do impacto. Tamén se sospeita que o impacto ten moito que ver co actual patrón da imaxe da temperatura da Mimas, este patrón ten unha forma de Comecocos. Herschel no cine
A semellanza entre Mimas e a Estrela da Morte do filme Star Wars, debido ó gran tamaño do cráter, é citada moi a miúdo tanto na prensa coma por parte da NASA/JPL. Pero non é máis cunha coincidencia xa que o cráter non foi descuberto ata o ano 1980, tres anos despois de que se fixera o filme.
Hertz

O hertz (símbolo Hz), tamén chamado hercio, é a unidade derivada do SI para frecuencia, a cal é expresada en termos de oscilacións por segundo (s−1, 1/s).
A unidade é nomeada en homenaxe ao físico alemán Heinrich Rudolf Hertz, que fixo algunhas importantes contribucións á ciencia no campo do electromagnetismo.
O nome foi establecido pola Comisión Electrotécnica Internacional (IEC nas súas siglas inglesas) en 1930. Este foi adoptado pola Conferencia Xeral de Pesos e Medidas (CGPM, Conférence générale des poids et mesures) en 1960, substituíndo o nome anterior de ciclos por segundo (cps), así como os seus múltiplos relacionados, principalmente quilociclos por segundo (kc/s), megaciclos por segundo (Mc/s) e ocasionalmente quilomegaciclo por segundo (kMc/s) e xigaciclo por segundo (Gc/s).
Un hercio representa un ciclo por cada segundo, entendendo ciclo como a repetición dun suceso. Por exemplo, o hercio aplícase na física para a medición da cantidade de veces por un segundo que se repite unha onda (xa sexa sonora ou electromagnética), magnitude denominada frecuencia e que é, neste sentido, a inversa do período. Un hercio é a frecuencia dunha partícula puntual nun período dun segundo. f
1 T
H z
s − 1
1 s {\displaystyle f
{\frac {1}{T}}
\mathrm {Hz
s^{-1}
{\frac {1}{s}}} } Por exemplo, a luz vermella ten unha frecuencia de preto de 4. 6×1014 Hz.
A enerxía eléctrica, en corrente alterna, chega ao consumidor (fogar, industria) coa frecuencia de 50 Hz ou 60 Hz, dependendo do país ou rexión. Múltiplos no Sistema Internacional
Hervantajärvi

O Hervantajärvi é un lago situado na cidade de Tampere, Finlandia. Encóntrase nos barrios de Hervantajärvi en Tampere, e Sääksjärvi en Lempäälä.
Con 83 hectáreas é o 10º lago máis grande da cidade. Está situado a 114, 9 msnm e ten unha profundidad máxima de 18 metros.
Heráclides de Eritras

Heráclides de Eritras (grego antigo Ἡρακλείδης, latín Heraclides) foi un médico grego nado en Eritras de Xonia. Traxectoria
Era discípulo de Crisermo, colaborador de Apolonio Herófilo e contemporáneo de Estrabón (século -I). Galeno di que era o discípulo máis distinguido de Crisermo, e menciona a súa obra, Περὶ τῆς Ἡροφίλου Αἱρέσεως (De Herophili Secta), que tiña polo menos sete libros. Tamén escribiu un comentario sobre o sexto libro de Hipócrates, De Morbis Vulgaribus, pero ningunha das súas obras deu sobrevivido.
Heráclito (escritor)

Heráclito (en grego antigo Ἡράκλειτος, en latín Heraclitus) foi un escritor e mitógrafo grego, autor da obra Περὶ Ἀπίστων (Historias incribles).
León Alacio, a partir dun manuscrito da Biblioteca Vaticana, publicou a súa tradución ao latín en Roma en 1641, xunto con algúns outros libros sobre un tema semellante. O editor sospeitaba que o nome "Heráclito" era un erro por "Heracleides", un autor que escribira varias alegorías sobre temas homéricos, quizais Heráclides de Alexandría.
Heráldica

A heráldica é unha das ciencias auxiliares da historia e da arte. Ocúpase do estudo da composición e do significado dos escudos de armas ou brasóns. Historia
A disciplina nace arredor do século XII e ten nos seus comezos unha aplicación práctica: permite identificar por debaixo da súa armadura o guerreiro que porta un determinado escudo e adscribilo a algún dos bandos enfrontados nun lance. Co tempo, a heráldica foi estendendo o seu ámbito para abranguer a identificación non só de persoas, senón tamén de corporacións, poboacións, entidades públicas etc.
Fronte a outras simboloxías, a heráldica caracterízase pola asunción dun conxunto de normas ríxidas para a composición dos escudos de armas e a transmisión das armarías a través de xeracións como elemento identificador da liñaxe. En efecto, a heráldica posúe as súas propias leis, como a da prohibición de que nun escudo figure metal sobre metal ou cor sobre cor. Ó longo da historia, estas leis fixéronse tan complexas que nin os señores que detentaban un escudo determinado podían interpretalo correctamente, polo que se crea a figura do rei de armas, un funcionario que se encarga de deseñar e interpretar os escudos heráldicos. Características
Os escudos de armas constan das seguintes compoñentes: Campo: é a superficie do escudo no seu interior, que dará ó brasón a súa forma redonda, ovalada, apuntada etc. O campo pódese dividir en partes iguais ou desiguais.
Figuras: son os obxectos ou seres representados no campo. Poden ser naturais (seres que existen no mundo real ou a representación dalgunha das súas partes) ou artificiais (seres fantásticos, obxectos comúns ou específicos da simboloxía da heráldica).
Fondo con esmaltes: son as cores ou os metais que cobren o campo, as figuras e calquera adorno do escudo. As cores só poden ser cinco: sabre (negro), goles (vermello), azur (azul), sinople (verde) e púrpura. Os metais poden ser ouro ou prata. Algúns autores inclúen tamén aquí os forros. Os escudos de armas poden ter adornos arredor, denomínanse timbres e son de diferentes tipos: Os helmos e as coroas representan diferentes graos de nobreza, desde o fidalgo ata o rei.
Os tenantes son figuras que se sitúan ós lados do escudo, como sosténdoo.
Mantos e insignias.
Lambrequíns (especie de encaixes que caen desde a parte superior do escudo por ambos lados).
Motes e lemas.
O lado esquerdo da composición heráldica denomínase "sinistra" e o dereito "destra". O escudo descríbese coma se mirásemos un espello; isto é, a esquerda é a dereita do observador.
Por exemplo, un escudo que levase pintado un carballo de cor verde, nun fondo branco cunha banda vermella desde unha punta a outra do campo, e que estivese sostido por un unicornio branco empinado á esquerda do observador e por un grifón verde á dereita, describiríase así:
"En campo de prata, unha banda de goles. En abismo, un carballo de sinople. Teñen o escudo á destra un grifón de sinople e á sinistra un unicornio rampante de prata".
Herófilo

Herófilo de Calcedonia, nado en Bitinia no ano 335 a. C. e finado no 280 a. C. , foi un médico grego da Escola de Alexandría. Traxectoria
Aínda que ás veces se trasladou o inicio das diseccións de cadáveres humanos ao Renacemento, esta práctica iniciouse na Escola de Alexandría no século III a. C. Herófilo foi o primeiro en facer diseccións anatómicas en público, iniciando esta práctica médica xunto a Erasístrato de Ceos. Tamén practicou viviseccións en criminais e escravos condenados a morte.
Realizou descubrimentos acerca da disposición dos vasos do cerebro, levando actualmente por nome prensa de Herófilo, o confluente venoso posterior do cerebro. Constatou a sincronía do pulso cos latidos do corazón e afirmou que a intelixencia non se encontraba neste, senón no cerebro.
Herófilo estudou o encéfalo mediante diseccións (en cadáveres) e viviseccións (en persoas vivas) e investigacións en animais, describindo as meninxes, os plexos coroides, o cuarto ventrículo e a confluencia dos seos cerebrais. Obra
A súa obra, así como a do seu contemporáneo Erasístrato de Ceos desapareceu completamente coa destrución de Alexandría por Xulio César. O seu coñecemento obtémolo a través de citas de autores posteriores, en especial, de Galeno.
Hesiquio de Alexandría

Hesiquio de Alexandría (en grego: ῾Ησύχιος ὁ Ἀλεξανδρεύς, transl. Hēsýkhios ho Aleksandréus, en latín Hesychius Alexandrinus) foi un gramático e lexicógrafo alexandrino (probabelmente do século V) que recompilou o mellor dicionario de palabras gregas infrecuentes e escuras que se conservou até os nosos días, nun único manuscrito do século XV. Traxectoria
Non se coñece nada da súa vida, e sabemos o seu nome só pola dedicatoria epistolar da súa obra, titulada Συναγωγή Πασών Λέξεων κατά Στοιχείον (que podemos traducir como Colección alfabética de todas as palabras), ou Léxico (grego antigo Γλῶσσαι, transl. Glỗssai): "de parte de Hesiquio de Alexandría, gramático, para o seu amigo Euloxio".
A obra inclúe aproximadamente 15. 000 entradas, unha copiosa lista de palabras, formas e frases peculiares, cunha explicación do seu significado, e moitas veces cunha referencia ao autor que as usou ou á zona de Grecia onde foron correntes, e sobre asuntos variados, desde Homero até cómicos, tráxicos, poetas, oradores e tamén médicos e historiadores.
Polo tanto, o libro é de gran valor para os estudosos dos dialectos gregos, especialmente na restauración dos textos de autores clásicos en xeral, e especialmente de escritores tales como Esquilo e Teócrito, que usaban moitas palabras infrecuentes.
Hesiquio non é só importante para a filoloxía grega senón tamén para o estudo de linguas mortas (como o tracio e o lingua macedonia antiga) e a reconstrución do protoindoeuropeo.
As explicacións de Hesiquio para moitos epítetos e frases revelan tamén moitos datos importantes sobre a relixión e a vida social dos homes da Antigüidade.
Na carta preliminar de Hesiquio a Euloxio menciona que o seu Léxico está baseado no de Dioxeniano (á súa vez extraído dunha obra anterior de Pánfilo), pero que tamén usara obras parecidas de Aristarco de Samotracia, Apión, Heliodoro e outros.
Hesiquio foi probabelmente un xudeu e non un pagán, xa que o chamaron tamén o Hebreo. Algunhas explicacións de palabras de Gregorio Nacianceno (329 – 389) e outros escritores cristiáns (glossae sacrae) son interpolacións posteriores.
O dicionario sobrevive nun manuscrito do século XV moi deteriorado, que se conserva na biblioteca de San Marco en Venecia (Marc. Gr. 222, século XV). A mellor edición é a de Moriz Wilhelm Constantin Schmidt (1858 - 1868), pero non se publicou ningunha edición comparada completa do manuscrito desde que o imprimiu por primeira vez Marco Musuro (na imprenta de Aldo Manuzio) en Venecia, 1514 (reimpreso en 1520 e 1521, con revisións).
Baixo o auspicio da Academia Danesa de Copenhaguen publicouse unha edición moderna intermitentemente desde 1953, comezada por Kurt Latte (vol. 1, publicado en 1953, vol. 2, publicación póstuma en 1966) e completada por Peter Allan Hansen e Ian C. Cunningham (vol. 3, 2005, vol. 4, 2009).
Hessa Al Jaber

Hessa Al Jaber (en árabe: حصة الجابر), nada en Doha no 1959, é unha enxeñeira, académica e política qatarí. Foi nomeada Ministra de Información e Comunicacións de Qatar en xuño de 2013 e foi unha das primeiras parlamentarias do país, no ano 2017. Traxectoria
É licenciada en Ciencias da Enxeñaría da Universidade de Kuwait e ten unha Mestría e Doutoramento en Ciencias da Computación na Universidade George Washington en Washington, D. C. , Estados Unidos.
Asumiu as funcións da Secretaría Xeral do Consello Supremo de Tecnoloxías da Información e Comunicación (ictQATAR) dende a súa creación no 2005. Neste cargo supervisou a liberalización do mercado de telecomunicacións qatarí e buscou ampliar as TIC na sociedade, modernizando a infraestrutura. Nese tempo creouse tamén a rede nacional de banda longa e a Compañía de Satélites de Qatar (Qatar Satellite Company), unha empresa que lanzou o primeiro satélite qatarí, o É'hailSat, en agosto de 2013.
Foi membro da Comisión sobre banda larga para o desenvolvemento dixital da Unión Internacional de Telecomunicacións (UIT) e da Comisión OMS/UIT sobre información e rendición de contas para a saúde da muller e do neno. Tamén formou parte de varias xuntas directivas, entre elas: o Consello de Administración da Universidade de Qatar, a Xunta de Gobernadores da Escola Americana de Doha, os Xornais da Fundación Bloomsbury Qatar, o Foro Nacional de Investigación de Qatar, a Autoridade de Mercados Financeiros de Qatar e a Rede de Conselleiros do Foro Económico Mundial.
Tamén foi presidenta adxunta da Compañía de Satélites de Qatar e presidenta da Xunta Directiva de Qatar Assistive Technology Center, que asiste a qatarís con discapacidades.
Como académica contribuíu con estudos e investigacións e impartindo conferencias e simposios. É investigadora no campo da informática.
En 2012, a revista Arabian Business nomeou a Al Jaber no posto 30 das 100 mulleres árabes máis poderosas dese ano. O 16 de xuño de 2013, o xeque qatarí Tamim bin Hamad Ao Zani decidiu crear un Ministerio de Información e Comunicacións, nomeando para o cargo a Al Jaber. É a terceira muller en ocupar un ministerio en Qatar: a primeira en servir no gabinete de Qatar foi Sheikha bint Ahmed Ao Mahmoud, nomeada Ministra de Educación en 2003, a segunda, Ghalia bint Mohammed Ao Thani, fixérao como Ministra de Saúde Pública.
Hessel Miedema

Hessel Miedema, nado en Snits (Frisia) o 21 de xaneiro de 1929, é un historiador da arte e escritor neerlandés. Traxectoria
Aínda que naceu en Frisia, medrou en Ámsterdan, estudou historia da arte na Universidade de Ámsterdan, logo de se licenciar foi conservador a partir de 1957 da colección do Museo Princessehof de Ljouwert. En 1963 volveu a Ámsterdan para preparar a súa tese sobre o pintor Karel van Mander. . Mierma é un dos maiores expertos na obra de Mander pero tamén é un escritor en frisón, publicou o poema De greate wrakseling con ilustracións da súa propia man en 1964 e en 1973 publicou Op 'e literaire toer, volume recompilatorio que contén artigos e poesías. Obras
The lives of the illustrious Netherlandish and German painters, from the first edition of the Schilder-boeck (1603-1604), preceded by the lineage, circumstances and place of birth, life and. .. , from the second edition of the Schilder-boeck (1616-1618), 1994-1997 (Publicación en 6 volumes: o primeiro volume é unha edición facsimilar e o resto dos volumes son comentarios e notas en inglés)
Karel van Manders leven der moderne, oft dees-tijtsche doorluchtighe Italiaensche schilders en hun bron: een vergelijking tussen van Mander en Vasari, 1984 (en neerlandés)
Kunst, kunstenaar en kunstwerk bij Karel Van Mander: een analyse van zijn levensbeschrijvingen, 1981 (en neerlandés)
"Over de betrouwbaarheid van Karel van Mander Hessel Miedema (Amsterdam)", Colloquium Neerlandicum 11 (1991)
De Archiefbescheiden van het St. Lukasgilde te Haarlem 1497-1798, 1980, ISBN 90-6469-584-9 (en neerlandés)
Denkbeeldig schoon: Lambert ten Kates opvattingen over beeldende kunst, 2007 ISBN 90-5997-035-7 (en neerlandés)
Op 'e literaire toer, 1973, Bolswert Koperative Utjowerij (Republished in 2010, ISBN 90-8954-169-1) (en frisón)
Het Goede Doel

Het Goede Doel (HGD en galego: A Boa Causa) é un grupo de pop holandés, que foi creado no ano 1979 na cidade de Utrecht e nos inicios da década dos noventas xa estaba activo. No ano 2001 uniuse de novo. O grupo foi máis coñecido cos números de België, Vriendschap e Gijzelaar. Membros
Formación
Henk Westbroek - voz
Henk Temming - voces, teclados
Geert Keysers - teclados
Hans van den Hurk - batería
Joost Vergoossen - guitarra
Peter Hermesdorf - saxofón
Richard Ritterbeeks - guitarra baixo
Ex-membros
Sander van Herk - guitarra
Stephan Wienjus - baixo
Ab Tamboer - batería
Marjolein Spijkers - voz
Valerie Koolemans Beijnen - voz
Carmen Gomes - voces
Hans Boosman - batería
Ronald Jongeneel - teclados
Dennis Ringeling - guitarra baixo
René Meister - teclados
Ron Visser - batería
Toni Peroni - batería
Gerbrand Westveen - saxofón, teclados, lírica Discografía
België (1982)
Tempo doeloe (1983)
Mooi en onverslijtbaar (1986)
Live! !! (1987)
Iedereen is anders volgens het Goede Doel (1988)
Souvenir (1989)
Het beste van het Goede Doel (1991)
Geef de mensen wat ze willen (2001)
Gekkenwerk (2008)
Liefdewerk (2011)
Heta

Nome da letra do alfabeto grego (ἧτα); equivale ao /h/, un h. Minúscula ͱ, maiúscula Ͱ. Adoita transcribirse como h. Provén da letra do alfabeto fenicio hēt, que representaba unha faringal fricativa xorda; ao principio en grego foi adoptado como signo de aspiración, pero os xonios, falantes dun dialecto psilótico.