Moedas cartaxinesas da illa do Corvo

Coñécese como moedas cartaxinesas da illa do Corvo o tesouro de moedas antigas que foi atopado en 1749, tras unha forte tempestade que revolveu os sedimentos depositados xunto á costa da illa do Corvo, neste arquipélago portugués. Esas moedas foron identificadas por especialistas da época (e máis tarde reconfirmadas) como de orixe cartaxinesa e cirenaica, e datadas entre os anos 300 e 320 a. de C.
Trátase dunha cuestión que suscita un grande interese entre os especialistas, dadas as implicacións de tal achado para a historiografía das navegacións no Atlántico. Ademais das moedas, no Corvo atopouse unha misteriosa estatua ecuestre á que se lle perdeu sen rastro logo de que, por orde real, fose partida e levada para Lisboa. Primeiras referencias
O artigo de Johann Frans Podolyn
A primeira publicación de carácter científico referida a estas moedas débeselle a Johann Frans Podolyn, un numismático sueco de orixe portuguesa que publicou un artigo titulado (en tradución ao galego) "Algunhas anotacións sobre as viaxes dos antigos, derivadas de varias moedas cartaxinesas e cirenaicas que foron atopadas en 1749 nunha das illas Azores": No artigo publicado, acompañado por imaxe das moedas, Podolyn afirma que a súa rareza non radica na tipoloxía das pezas (con excepción das de ouro), senón no lugar da súa aparición, xa que non se coñecía noticia ningunha acerca da presenza de cartaxineses no arquipélago, aínda que pareza posible establecer ligazóns coa presenza da estatua ecuestre e con diversas inscricións atopadas no Corvo na época do seu poboamento.
Análise e estudo de Enrique Flórez
Consonte o texto de Podolyn, parte das moedas foille enviada ao afamado historiador e numismático español Enrique Flórez (1701-1773), da Orde de Santo Agostiño, o considerado como a máxima autoridade da Península Ibérica na época en materia numismática. Estas nove moedas correspondíanse con sete de Cartago (dúas de ouro e cinco de bronce) e dúas de Cirene (de bronce). Flórez fixo un estudo e unha descrición das pezas, das que indicou que "representaban todos os tipos atopados no Corvo" e que eran as máis ben conservadas da colección. Estudos posteriores
A partir da noticia de Podolyn e dos deseños publicados, foron diversos os estudosos que se ocuparon do achado e das súas consecuencias para a historiografía da navegación no Atlántico. Canto á autenticidade das nove moedas coñecidas da illa do Corvo, o xeógrafo alemán Alexander von Humboldt (1769-1859) afirmou non ter dúbidas ao respecto, á vista da comparación dos deseños cos exemplares conservados no gabinete numismático do príncipe de Dinamarca. Este achado implicaría, para Humboldt, a confirmación das tentativas cartaxinesas de viaxar ao Novo Mundo.
No século XIX, esta idea repetiuse na autobiografía de Chateaubriand, en The Lost Atlantis, de Daniel Wilson, e en diversas enciclopedias, entre elas a Encyclopædia Britannica. En 1936 A. W. Brøgger apoiouse neste achado, no seu discurso de apertura do segundo Congreso Internacional de Arqueólogos, para afirmar que a Idade de Bronce foi unha etapa de exploracións a longa distancia.
Logo da súa publicación inicial, as imaxes desas moedas foron reproducidas novamente, xa no século XX, na publicación Açoriana, en 1946, e no Boletim do Instituto Histórico da Illa Terceira, en 1947.
Cobraron notoriedade os estudos de Stechow-Münich, Richard Hennig e Jenkins e Lewis, que confirman a alta probabilidade que ten o achado de ser xenuíno, xa que na época da súa aparición non existían coñecementos que permitisen seleccionar un grupo de moedas pertencentes a un período tan curto (ca. 340 a 320 a. de C. ).
Todos estes estudos axudaron a conformar a crenza de que as civilizacións antigas puidesen chegar ao arquipélago antes que os portugueses.
Posturas críticas
Máis non todas as posturas dos estudosos foron favorables con respecto ás declaracións de Podolyn sobre as orixes do achado: o das illas Azores era un arquipélago practicamente descoñecido para os xeógrafos antigos, e os estudos arqueolóxicos non descubriron evidencia ningunha de visitas de procedencia europea antes da era das exploracións modernas. Algúns deles suxeriron mesmo que o asunto da aparición das moedas podería tratarse dun engano ou de que se terían colocado alí nun momento posterior por mans "árabes, normandas ou españolas", ou polos "primeiros poboadores portugueses".
Patricia e Pierre Bikai formularon a hipótese de que as moedas fosen realmente cuñadas nun asentamento cartaxinés en Portugal, aproveitando a existencia de minas de metal, e engaden que non habería ningunha evidencia de que na antigüidade se teña atravesado o Atlántico, máis alá dun mito propagado polos fenicios, tendo ademais en conta que a tecnoloxía de navegación da época faría intrinsecamente irrealizable tal propósito.