proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Goretti Sanmartín

Goretti Sanmartín Rei, nada na Estrada o 6 de xullo de 1964, é unha filóloga, escritora e política galega. Membro correspondente da Real Academia Galega desde 2012. É a alcaldesa de Santiago de Compostela desde o 17 de xuño de 2023. Traxectoria
Carreira profesional
Licenciada e doutora en Filoloxía Galego-Portuguesa, é profesora titular de Filoloxía Galega da Universidade da Coruña. As súas liñas de investigación céntranse na formación da lingua literaria galega durante o século XIX e sobre a época das Irmandades da Fala.
É membro do Consello de Redacción da Revista Galega de Filoloxía e foi directora do Servizo de Normalización Lingüística da Universidade da Coruña entre o 2004 e o 2006.
Carreira política
En 2012 foi elixida responsable do BNG de Santiago de Compostela e dende 2013 é secretaria de Implantanción e Estratexia Municipal do BNG.
Formou parte das listas do BNG ao concello de Santiago nas eleccións municipais do ano 2015, como número dous, saíndo elixida concelleira. Tras o pacto de goberno acadado entre PSdeG-PSOE e BNG para a Deputación da Coruña, foi elixida Vicepresidenta e Voceira do ente provincial. No ano 2019 preséntase como número 1 polo Bloque Nacionalista Galego ao Concello de Santiago de Compostela, saíndo elixida tras obter 2 escanos. Ademais abandona a vicepresidencia da Deputación da Coruña. Nas Eleccións municipais de 2023 recuncou como candidata do Bloque Nacionalista Galego á alcaldía do Concello de Santiago de Compostela pasando de 2 a 6 edís, e subindo de 4. 870 votos a 11. 428, polo que foi elixida alcaldesa co apoio dos concelleiros do PSdeG-PSOE (6) e de Compostela Aberta(2). Obras
Ensaio
Lendo nas marxes. Lingua e compromiso nos paratextos (1863-1936), 2002.
Os (pre)textos galegos (1863-1936), 2002, Sotelo Blanco.
Nos camiños do entusiasmo, 2009, Xerais.
Consideracións sobre a decadencia e a rehabilitación da lingua galega. Homenaxe a Manuel García Blanco, 2012. A Coruña: Universidade da Coruña. ISBN 978-84-9749-527-1
Edición
O Teatro de Xan da Cova: La Galiciana e María Pita, 2002, Universidade da Coruña.
A Virxe do Cristal. Lenda de Curros Enríquez axeitada para a ópera, de Ramón Cabanillas, 2002, Universidade da Coruña.
Obras colectivas
A lingua literaria galega no século XIX, 2005, Universidade da Coruña.
Criterios para o uso da lingua, 2006, Universidade da Coruña.
Nicomedes Pastor Díaz, unha existencia exemplar, de Ramón Villar Ponte, 2006, Fundación Caixa Galicia.
Textos filosófico-políticos de Ramón Vilar Ponte. Volume I, 2006, Deputación de Lugo.
Sobre a calidade da nosa lingua, 2007, Universidade da Coruña.
Lingua e futuro, 2010, Laiovento. ISBN 9788484871811
Unha outra guía para a intervención lingüística, 2011, Universidade da Coruña.
Modelos de lingua e compromiso, 2014, Baía. Premios
XIX Premio Literario Ánxel Fole.
Gorgonopsia

Os Gorgonopsia son un suborde dos terápsidos que se atopa dentro da clase synapsida. O seu nome fai referencia ás gorgonas das Mitoloxía grega, é dicir, un trío de monstros femininos de extraordinario poder, entre os que se atopaba a Medusa. Clasificación
Taxnomomía
Orde Therapsida
SUBORDE GORGONOPSIA
Familia Gorgonopsidae
Aelurognathus
Aelurosaurus
Aloposaurus
Arctognathus
Arctops
Broomisaurus
Cephalicustroidus
Cerdorhinus
Clelandina
Cyanosaurus
Dinogorgon
Eoarctops
Galesuchus
Gorgonops
Leontocephalus
Lycaenops
Paragalerhinus
Scylacognathus
Sycosaurus
Subfamilia Gorgonopsinae
Sauroctonus
Scylacops
Subfamilia Rubidgeinae
Broomicephalus
Niuksenitia
Prorubidgea
Rubidgea
Subfamilia Inostranceviinae
Pravoslavleria
Inostrancevia Na cultura popular
Gogonopsidos teñen aparecido nalgunhas series de televisión, empregando técnicas de animación con efectos especiais, como no terceiro episodio de Camiñando entre as bestas.
Gorgullos, Tordoia

Santaia de Gorgullos (á espera da oficialización da forma Santaia de Gorgullos (Santaia)) é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Tordoia. Segundo o IGE en 2022 tiña 412 habitantes (209 mulleres e 203 homes) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 651 habitantes.
Gorillas in the Mist

Gorillas in the Mist: The Story of Dian Fossey é un filme biográfico dirixido por Michael Apted que se estreou en 1988. Baséase na vida da naturalista Dian Fossey e o seu traballo sobre os Gorilla beringei beringei en Ruanda. Sinopse
Dian Fossey chega a África para confeccionar un censo sobre unha especie en perigo de extinción: o Gorilla beringei beringei. Acompañada por un rastrexador nativo comeza o seu traballo e queda fascinada pola vida deses animais, ós que non teme achegarse para estudar o seu comportamento. Entre Dian e os gorilas chega a establecerse unha relación afectiva. No seu afán por protexer a especie, a Doutora Fossey terá serios problemas coas autoridades e os cazadores furtivos, que venden as crías ós zoolóxicos e matan os adultos para a fabricación de souvenirs. Personaxes
Sigourney Weaver como Dian Fossey
Bryan Brown como Bob Campbell
Julie Harris como Roz Carr
John Omirah Miluwi como Sembagare
Iain Cuthbertson como Doutor Louis Leakey
Constantin Alexandrov como Van Veeten
Iain Glen como Brendan Galardóns e nomeamentos
1988: 5 nomeamentos ó Oscar: mellor actriz (Sigourney Weaver), guión adaptado, montaxe, banda sonora e son.
Gorizont

Gorizont (significando "horizonte") foi un sistema de satélites de comunicacións civís rusos en órbita xeoestacionaria. O primeiro satélite foi lanzado coa misión exclusiva de dar cobertura aos Xogos Olímpicos de 1980 en Moscova, aínda que non chegou á órbita xeoestacionaria por un problema do seu foguete lanzador. Lanzáronse un total de 33 satélites Gorizont, dos cales 3 non chegaron a dar servizo. Características
Os satélites Gorizont usaban o bus KAUR-3. Tiñan unha masa duns 2300 kg cada un e usaban paneis solares para producir ata 1280 W de potencia. O seu tempo estimado de vida era de 3 anos en órbita e cada un usaba seis transpondedores en banda C e un en banda Ku. Estabilizábanse nos tres eixos e podían transmitir telefonía, telégrafo, fax, televisión e radio. Tamén daban soporte a comunicacións marítimas e internacionais en frecuencias de entre 1, 5 e 1, 6 GHz. Co tempo o sistema Gorizont integrouse co sistema ruso unificado de satélites de comunicacións YeSSS. Tres dos satélites Gorizont, situados nunha posición orbital asignada a Tonga, foron alquilados pola compañía estadounidense Rimsat para dar servizo á zona, co que Gorizont 17 pasou a denominarse Tongastar 1 e Gorizont 29 e 30 foron logo coñecidos como Rimsat 1 e 2. Estes dous últimos á súa vez ás empresas PASI e AsiaSat e finalmente ambos a LMI. Tódolos Gorizont foron lanzados mediante foguetes Proton K/DM, Proton K/DM-2 e Proton K/Briz-M.
Gorlois

Gorlois (en lingua galesa: Gwrlais) foi un lendario Duque de Cornualla e o primeiro marido de Igraine antes de casar con Uther Pendragon, de acordo coa lenda artúrica. Versións posteriores atribúenlle varios fillos, os máis famosos deles eran Elaine, Morgause e Morgana.
Consonte a Historia Regum Britanniae de Geoffrey de Monmouth, Uther namorou de Igraine e declaroulle a guerra a Gorlois para chegar a ela. Uther pediulle a Merlín axuda para se atopar con ela, e Merlín lanzou un feitizo que transformou a Uther na aparencia de Gorlois. Coa aparencia do seu marido, Uther achegouse a Igraine doadamente e durmiu con ela, que concibiu a Artur. Sen o coñecemento de ningún deles, o Gorlois real foi asasinado no seu castelo esa mesma noite. Tempo adiante, Igraine casou con Uther.
Gorom-Gorom

Gorom-Gorom é unha poboación do norte de Burkina Faso. O seu nome significa senta, (e) sentamos, polo seu papel como importante cruzamento de camiños do Sahel. É a capital da provincia de Oudalan, que limita con Níxer e Malí, na rexión do Sahel; e do departamento homónimo.
Coñecido polo seu mercado e polas numerosas mesquitas, atrae gran número de tuaregs e fulani entre outros pobos. Hai depósitos de ouro preto, en Essakane.
Gorrevod

Gorrevod é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Gorxa

Na anatomía dos vertebrados, a gorxa (do latín gŭrga, garganta) ou garganta é a parte anterior do pescozo, en fronte da columna vertebral. Anatomicamente, contén a farinxe e a larinxe, ademais doutras estruturas óseas, musculares e sanguíneas. Unha característica importante da garganta é a epiglote, unha aba que separa o esófago da traquea e evita o paso á larinxe de alimentos ou bebidas.
Gosho Aoyama

Gosho Aoyama (青山剛昌, あおやま ごうしょう, Aoyama Gōshō) naceu o 21 de xuño de 1963 na prefectura de Tottori no Xapón e é debuxante de manga coñecido por ser o creador de O detective Conan. Perfil
Alcume: Gosho Aoyama
Nome real: Aoyama Yoshimasa (青山剛昌, あおやま よしまさ)
Data de nacemento: 21 de xuño de 1963
Lugar: Daiei, prefectura de Tottori (Xapón)
Estatura: 1, 74 metros
Grupo sanguíneo: B Biografía
Aoyama comezou a debuxar cando aínda era un estudante de Belas Artes na Universidade de Nihon, onde entrou a formar parte do club de manga. Alí coñeceu a Yutaka Abe, un afeccionado ó manga, que lle animou a seguir debuxando. Nun primeiro intre a intención de Aoyama era entrar na facultade como profesor de Arte pero tralos eloxios de Abe tomouse en serio a idea de ser debuxante de manga.
Tras rematar a carreira debutou coa obra Chotto Mattete, que foi publicada na revista Shonen Sunday en inverno de 1987. Máis tarde publicaría, tamén na mesma revista, Magic Kaito. As súas obras
Tell me a Lie (私にウソをついて, Watashi ni Uso wo Tsuite)
O detective Conan (名探偵コナン, Meitantei Conan)
Magic Kaito (まじっく快斗, Majikku Kaito; protagonizada polo famoso ladrón Caco Kid)
Yaiba
Historias curtas de Gosho Aoyama
Goslarita

A goslarita é a forma mineral do sulfato de zinc heptahidratado (ZnSO4 · 7H2O).
Descrito por primeira vez en 1847 nas minas de Rammelsberg, debe o seu nome á localidade de Goslar, situada aos pés do macizo de Harz (Alemaña).
Galizinita ou gallicinita son outros nomes que recibe este mineral. Propiedades
A goslarita é un mineral incoloro ou de cor esbrancuxada que cristaliza no sistema ortorrómbico.
É soluble en auga e deshidrátase ao aire libre, polo que debe ser conservada nun recipiente cerrado ou en plástico.
Ten un sabor adstrinxente. É un mineral diagmanético.
En materiais artificiais existe unha serie completa entre goslarita e epsomita (MgSO4 · 7H2O).
No medio natural parece existir só unha substitución limitada de zinc por magnesio. Morfoloxía
Aparece en forma de estalactitas, costras, ou tamén constituíndo agregados pulverulentos, granulosos ou fibrosos. Depósitos
Son bastante escasos.
É un mineral secundario formado pola oxidación de minerais primarios de zinc en antigas minas de blenda.
Ademais de diversos depósitos situados en Alemaña, cabe sinalar os existentes na antiga Checoslovaquia, Francia, España —na mina Almagrera (Huelva)—, Perú —Cerro de Pasco— e Bolivia.
Gospel

Gospel pódese referir a música relixiosa que naceu nas igrexas afroamericanas no primeiro cuarto do século XX ou, máis xenericamente, tanto á música gospel negra coma á música relixiosa composta e cantada polos artistas de gospel sureños predominantemente brancos. Características
Aínda que a separación entre ámbolos estilos nunca foi absoluta (ámbolos dous compartían o himno metodista e artistas dunha tradición ás veces cantaban cancións pertencentes) a férrea división entre os norteamericanos brancos e os negros, e particularmente entre as súas igrexas, os mantivo apartados. Aínda que estas distincións se reduciron nos últimos cincuenta anos, as dúas tradicións seguen a ser distintas.
En ámbalas dúas tradicións, algúns intérpretes, tales coma Mahalia Jackson limitáronse a aparecer en contextos relixiosos, mentres outros, tales coma Sister Rosetta Tharpe, o Golden Gate Quartet e Clara Ward, interpretan gospel en circunstancias segrares, incluso en clubs. Moitos intérpretes, tales coma The Jordanaires, Al Green e Solomon Burke interpretaron música tanto relixiosa coma segrar. É común para estes intérpretes incluír cancións de gospel en interpretacións segrares, mais o contrario non acontece nunca[Cómpre referencia].
A cantante, compositora e guitarrista Sister Rosetta Tharpe foi a primeira grande estrela do gospel[Cómpre referencia], aparecendo nas listas de música popular en 1938. Mantivo a súa popularidade durante os 40, acadando éxitos nas listas e mantendo unha lexión de decenas de miles de seguidores. Perdeu o apoio dalgúns dos seus fans relixiosos ó comezar a cantar en sitios segrares, así coma cando gravou cancións non recoñecidas coma 'cristiás'.
Aínda que é un fenómeno predominantemente norteamericano, o gospel espallouse por todo o mundo incluíndo Australia con coros coma The Elementals e Jonah & The Whalers e festivais coma o Australian Gospel Music Festival. Noruega é o fogar dos coñecidos Oslo Gospel Choir e The Ansgar Gospel Choir. O gospel é tamén moi popular na provincia do Québec, Canadá, onde son famosos coros importantes coma o Montreal Jubilation Gospel Choir e o Québec Celebration Gospel Choir.
Gothic metal

O gothic metal (ou goth metal) é un estilo que combina a musicalidade do heavy metal coas atmosferas e ambientacións escuras do gothic rock. A música deste estilo é diversa xa que os grupos clasificados dentro del adoptan a estética gótica a distintos xéneros de heavy metal. As letras dos temas deste estilo adoitan ser melodramáticas, romanticas e tristes, tratando en ocasións temas de fantasía.
O estilo orixinouse a comezos dos anos 1990 en Europa evolucionando a partir do death-doom. Os primeiros grupos considerados dentro deste estilo son os ingleses Paradise Lost, My Dying Bride e Anathema. Outros grupos pioneiros da mesma época son os estadounidenses Type O Negative, e os suecos Tiamat. Os noruegueses Theatre of Tragedy desenvolveron unha estética denominada "a bela e a bestia" que combina voces masculinas agresivas con voces limpas femininas, estilo adoptado tamén por algúns outros grupos posteriores. A mediados dos anos 1990 Moonspell, Theatres des Vampires e Cradle of Filth adaptaron a temática e estética gótica ao black metal. A finais da década dos anos 1990 fíxose popular unha variante sinfónica do gothic metal, con grupos como Tristania e Within Temptation.
A comezos do século 21 o gothic metal comezou a ser máis popular en Europa, particularmente en Finlandia onde grupos como HIM, Lullacry e Poisonblack conseguiron acadar os primeiros postos en listas de vendas. Nos Estados Unidos algunhas bandas como Type O Negative, HIM, Lacuna Coil, Evanescence e Cradle of Filth tamén acadaron un certo éxito comercial.
Gothika

Gothika é un filme estadounidense de terror dirixido por Mathieu Kassovitz no ano 2003. Escrito por Sebastian Gutierrez, está protagonizado por Halle Berry, Robert Downey Jr. , Penélope Cruz, Charles S. Dutton, John Carroll Lynch e Bernard Hill. O filme conta a historia dunha psiquiatra que se atopa encarcerada na penitenciaría na que traballa, acusada de asasinar brutalmente ó seu propio marido. Sinopse
Miranda Grey (Halle Berry) é unha psicóloga criminal que traballa nunha Institución Feminina chamada Woodward baixo a dirección do seu marido (Charles S. Dutton), o cal quere. Nunha noite chuviosa mentres conduce volvendo á casa, aparécelle fronte ao seu vehículo unha moza no medio da estrada, saíndo fóra da estrada ao esquivala para non a atropelar. Baixa da auto para visualizar o estado da rapaza, que non responde, e Miranda perde o sentido, despertándose tres días despois ingresada como paciente no hospital no cal traballaba.
Pouco a pouco irá lembrando cousas, e verá que foi ela a que matou o home, mais iso si, cando estaba posuída por un espírito dunha das varias rapazas que o seu home violara e matara. Na fin da película tamén se desvela que tiña un cómplice, o shériff do lugar, mais o espírito ao final cumpre a súa vendeta e tamén o mata. Personaxes
Halle Berry como Dr. Miranda Grey
Robert Downey Jr. como Dr. Pete Graham
Charles S. Dutton como Dr. Douglas Grey
John Carroll Lynch como Sheriff Bob Ryan
Penélope Cruz como Chloe Sava
Bernard Hill como Phil Parsons
Dorian Harewood como Teddy Howard
Bronwen Mantel como Irene
Kathleen Mackey como Rachel Parsons
Matthew G. Taylor como Turlington
Michel Perron como Joe
Andrea Sheldon como Tracey Seaver
Gotor

Gotor é un concello español da provincia de Zaragoza (Aragón), situado na comarca de Aranda. A súa poboación era de 389 habitantes en 2004 (INE), sobre unha superficie de 15, 26 km², o que lle outorgaba unha densidade de poboación de 25, 49 hab/km². Dista 93 km da cidade de Zaragoza. Xeografía
Áchase situado no val do Aranda, ao pé da Serra da Virxe, no oeste da provincia e da comunidade autónoma. Nome
O seu nome explícase como proveniente do xenitivo latino Gothorum, que significa dos godos. Festas
San Xaime e Santa Ana, 25 e 26 de xullo.
Santa Bárbara, 4 de decembro.
Gottfried Achenwall

Gottfried Achenwall, nado o 20 de outubro de 1719 e finado o 1 de maio de 1772, foi un filósofo, historiador, economista, xurista e estatístico alemán. É considerado un dos inventores da estatística. Biografía
Achenwall naceu en Elbing (Elbląg) na provincia polaca da Prusia Real. Comezou en 1738 a estudar na Universidade de Jena, logo na de Halle, logo de novo en Jena, e en Leipzig. Entre os anos 1743 a 1746, traballou como auditor en Dresden. Obtivo un mestrado na facultade de filosofía en 1746 en Leipzig e logo trasladouse a Marburgo para traballar como profesor asistente en historia, estatística, dereito natural e internacional. En 1748 converteuse en profesor extraordinario de filosofía na Universidade de Gotinga, e en 1753 converteuse en profesor extraordinario de dereito e profesor regular de filosofía. En 1761 cambiou de campo outra vez, converténdose en profesor de política e dereito natural, e en 1762 doutorouse en ambos dereitos
En 1765, Achenwall converteuse en conselleiro británico do Electorado de Hannover. Con apoio financeiro de Xurxo III viaxou a Suíza e Francia en 1751 e a Holanda e Inglaterra en 1759. Morreu en Gotinga, con 52 anos.
En economía, pertenceu á escola "mercantilista moderada"; mais foi na estatística onde adquiriu grande sona. O traballo polo que é máis coñecido é o seu Staatsverfassung der Europäischen Reiche im Grundrisse (Constitución dos principais Estados europeos actuais, 1752). Neste traballo, fixo unha descrición exhaustiva da constitución de varios países, describiu aspectos da súa agricultura, fábricas e comercio, e fornecía frecuentemente datos estatísticos en relación a estes asuntos. Os economistas alemáns outorgáronlle o título de "Pai de Estatística"; aínda que os escritores ingleses discutían isto, afirmando que ignoraban achegas anteriores de William Petty e outros escritores sobre o tema. Achenwall empregou o termo Staatswissenschaft, que propoñía para reunir todo o coñecemento preciso da arte de gobernar e ser un bo estadista. Publicacións
Abriß der neuen Staatswissenschaft der vornehmen Europäischen Reiche und Republiken, 1749, nas edicións seguintes titulado Staatsverfassung der Europäischen Reiche im Grundrisse, 1752 ff.
(Con Johann Stephan Pütter: ) Naturrecht, 1750, 1753
Jus Naturae, 2 vol. , 1755–56 ff, 7ª edición en 1781 cun prefacio de Johann Henrick Christian de Selchow.
Grundsätze der Europäischen Geschichte, zur politischen Kenntnis der heutigen vornehmsten Staaten, 1754, 2ª edición de 1759 titulada Die Geschichte der heutigen vornehmsten Staaten im Grundrisse, 5. ª edición de 1779
Entwurf der Europäischen Staatshändel des 17. und 18. Jahrhunderts, 1756, 4ª edición 1759
Staatsklugheit nach ihren ersten Grundsätzen, 1761, 4. ª edición 1759
Juris gentium Europaei practici primae lineae, 1775, inacabado.
Gourma

Gourma é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Leste. A súa capital é a cidade de Fada N'Gourma. Departamentos
A provincia divídese en departamentos: Diabo
Diapangou
Fada N'Gourma
Matiacoali
Tigba
Yamba
Gozo

O gozo é un subxénero da lírica consistente nunha composición que celebra a felicidade espiritual, xeralmente relixiosa.
Graciano Leivas Freire

Graciano Leivas Freire, nado en Mondoñedo en 1909 e finado en 1991, foi un mecánico e político galego. Traxectoria
Fillo de Graciano Leivas Gallego, fundador dos Talleres Leivas. Militante socialista, na República foi tesoureiro da Agrupación Socialista de Mondoñedo (1932) e en 1936 secretario da mesma, que presidía Luís Trigo Chao. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Mondoñedo o 8 de agosto. Permaneceu no cárcere de Mondoñedo até o 3 de setembro de 1937, cando foi trasladado á Coruña. Xulgado na Coruña por auxilio á rebelión o 10 de abril de 1938 con José Sánchez Gacio, José Ramón Villamarín Pallín, Eloy Castro Dorrego, Guillermo Otero Villalba, Francisco García Martínez, Alfredo Martínez Martínez, Germán Fanego Salaverri, Patricio Vijande Villar, Constantino Sánchez Gacio e Emilio González Valoria, foi condenado a cadea perpetua. Cumpriu condena na Prisión Provincial da Coruña, de onde saíu en liberdade condicional en setembro de 1941.
Nos anos corenta participou no intento de reorganización do PSOE en Lugo e na Coruña con Manuel Cobas Rodríguez, Luis Fernández del Valle, José Mateo Mariñas Ferrero, Antonio Vidal Vilas e outros. Foi detido con Manuel Cobas o 25 de xullo de 1945 acusado de actividades clandestinas de tipo socialista.
Gracilicutes

Gracilicutes (do latín: gracilis, delgado, e cutis, pel, facendo referencia á parede celular) é un taxon controvertido en taxonomía bacteriana.
Tradicionalmente os resultados da tinguidura de Gram eran os máis utilizados como feramenta de clasificación, polo que ata que se empezou a utilizar a filoxenia molecular, o Reino Prokaryotae (como se lle chamaba entón ao dominio Bacteria) foi dividido en catro filos, Gracilicutes (bacterias gramnegativas).
Firmacutes [sic] (bacterias grampositivas, posteriormente corrixido a Firmicutes).
Mollicutes (tinguidura de Gram variable, por exemplo, Mycoplasma).
Mendocutes (tinguidura de Gram inestable, "bacterias metanoxénicas" agora coñecidas como metanóxenas e clasificadas como Archaea).
Este sistema de clasificación foi abandonado en favor do sistema de tres dominios baseado na filoxenia molecular iniciado por C. Woese.
Este taxon que estaba sendo abandonado foi revivido en 2006 por Cavalier-Smith, que o considerou un infrarreino que contiña os filos Spirochaetae, Sphingobacteria, Planctobacteria, e Proteobacteria. Porén, este taxon non é xeralmente aceptado porque o que normalmente se segue é o sistema de tres dominios.
É un clado gramnegativo que se ramificou doutras bacterias xusto antes da perda na evolución da membrana externa, e xusto despois da evolución dos flaxelos. Relacións
O seguinte gráfico mostra a versión de Cavalier-Smith da árbore da vida, que indica o status de Gracilicutes.
Grade

A grade é un instrumento agrícola tradicional constituído por unha armazón de trabes que se entrecruzan en ángulo recto, que está dotado de dentes, máis ou menos próximos uns aos outros, e situados na súa parte inferior, e que permite traballar a terra superficialmente, achaiándoa, rompendo os terróns e recubrindo o solo, de xeito que fique preparada para o sementado e a xerminación. Adoita ser arrastrada por un animal grande (cabalaría, boi) e cargado, con grandes pedras polo normal, se se busca que posúa un maior peso. O enganche efectúase entón cun pau ou cadea, denominado soliño ou cambón.
As grades modernas adoitan ser enteiramente metálicas e están deseñadas e preparadas de xeito diferente para efectuar labores especializados. Étimo
O nome galego grade procede de crate(m), caso acusativo do substantivo latino cratis, -is ou crates, -is que tiña o significado de "canizo; rastrelo". Historia
A grade semella ser unha evolución do primitivo canizo, un simple entrelazo de canas ou varas, que se empregou en principio, cargado de pedras, coa mesma finalidade, e de feito subsistía, no século XX aínda, no mundo rural galego. O tramado de madeira, coas puntas ou dentes inferiores, debeu ser ideado durante a Idade Media. Desde aí evolucionou para aparellos máis complexos e totalmente metálicos. Diferentes tipos de grades
Entre as grades modernas especializadas pódense indicar: grade de dentes ríxidos;
grade de dentes vibrantes ou móbeis;
grade amolecedora
grade rotativa
grade alternativa
Gradiente adiabático saturado

O gradiente adiabático saturado (GAN) é un fenómeno atmosférico que é englobado dentro dos gradientes adiabáticos (seco e saturado) e que consiste nunha variación descendente da temperatura que experimenten as masas de aire da atmosfera en movemento vertical, debido a unha condensación do vapor de auga existente no aire. Proceso
A medida que ascende a altitude da columna de aire na atmosfera, este aire está sometido a unha menor presión atmosférica, polo que o aire, como calquera gas, tende a expandirse. Isto provoca un descenso da temperatura que oscila entre os 0, 3 °C e os 0, 6 °C por cada 100 metros.
Este gradiente é menor có gradiente adiabático seco, xa que o gradiente adiabático saturado prodúcese cando a humidade relativa do aire alcanza o 100%. Cando isto ocorre, o aire condénsase producindo o chamado resío, nunha reacción de condensación. Este tipo de reaccións son exotérmicas, é dicir, liberan calor, polo que o gradiente adiabático saturado sempre é menor có gradiente adiabático seco. Gráficas
Para explicar esas variacións de temperaturas empréganse gráficas ou diagramas. As máis comúns son a gráfica altitude/temperatura, aínda que hai outras máis complexas que tamén expresan o peso do aire, a súa densidade, ou a súa humidade.
Gradiente adiabático seco

Para comprender o significado de gradiente adiabático seco (GAS) é necesario saber ó que nos referimos co termo gradiente en si. Este é a diferenza de temperatura que existe entre dous puntos situados a unha diferenza de altitude de 100 m.
Centrándonos no GAS, o valor que se determina para este gradiente é de 1 °C/100 m, e recibe a denominación seco porque contén auga en forma de vapor. Podemos dicir del que é un proceso dinámico ( a diferenza do gradiente vertical de temperatura) xa que afecta a unha masa de aire que se encontra realizando un movemento vertical debido o seu estado de desequilibrio co aire circundante. Proceso
Unha porción de aire, por ser mal condutor de calor, non vai a intercambiar nin transferir calor coa atmosfera. Polo tanto se existen variacións de temperatura na mesma porción de aire, estas serán causadas pola súa actividade molecular interna. Estas modificacións prodúcense adiabaticamente e se deben soamente ó cambio da presión atmosférica producidas polo movemento vertical dunha porción do aire.
Tendo en conta o principio físico polo cal unha porción de aire aumenta a súa temperatura se é comprimida, se se produce o proceso contrario, é dicir se se expande, disminue: a porción de aire en elevación expándese debido a que a presión que soporta é menor coa altura. Polo tanto, a súa temperatura tamén descende debido a que a fricción das moléculas de aire é menor.
Gradualismo filético

O gradualismo filético é un modelo de evolución que teoriza que a maior parte da especiación é lenta, uniforme e gradual. Cando ten lugar a evolución dese modo, débese xeralmente á constante e estable transformación dunha especie completa noutra nova (por medio dun proceso chamado anaxénese). Deste modo, non hai unha liña clara de demarcación entre unha especie ancestral e unha especie descendente, a menos que ocorra unha separación (cladoxénese). A teoría contrasta co equilibrio puntuado. Historia
A palabra filético deriva do grego φυλετικός phūletikos, que significa liña de descendencia. O gradualismo filético contrasta coa teoría do equilibrio puntuado, que propuxo que a maioría da evolución ocorre illada en raros episodios de rápida evolución, cando unha soa especie se divide en dúas especies distintas, seguida dun longo período de estase sen cambio. Estes modelos contrastan ambos coa evolución a ritmo variable ("variable speedism" na literatura inglesa), que mantén que diferentes especies evolucionan a distintas velocidades, e que non hai ningunha razón para acentuar unha velocidade de cambio sobre outra.
O biólogo evolutivo Richard Dawkins argumentou que o gradualismo a velocidade constante non está presente na literatura profesional, polo que o termo serve só como un subterfuxio para os partidarios do equilibrio puntuado. No seu libro The Blind Watchmaker (O reloxeiro cego), Dawkins sinala que o propio Charles Darwin non era un gradualista de velocidade constante, como suxerían Niles Eldredge e Stephen Jay Gould. Na primeira edición de A orixe das especies, Darwin afirmou que "especies de diferentes xéneros e clases non cambiaron á mesma velocidade, ou no mesmo grao. Nos estratos terciarios máis antigos aínda poden encontrarse unhas poucas cunchas en medio dunha multitude de formas extintas. .. A Lingula silúrica difire pero pouco das especies vivas deste xénero".
Lingula é un dos poucos braquiópodos que sobreviven hoxe pero que tamén se coñecen por fósiles de hai 500 millóns de anos. Na quinta edición de A orixe das especies, Darwin escribiu que "os períodos durante os cales as especies sufriron modificacións, aínda que longos se os medimos en anos, probablemente foron curtos en comparación cos períodos durante os cales manteñen a mesma forma".
Grafito

O grafito (tamén chamado en ocasións plumbaxina ou chumbo negro) é unha das formas coñecidas nas que se pode presentar o carbono. Outra forma ben coñecida é o diamante. É, polo tanto, un mineral da clase dos elementos navitos cuxa fórmula química é C. Aspecto
De aspecto metálico e de cor agrisada, o grafito rara vez aparece na súa forma cristalina. Exfóliase con moita facilidade. Estrutura
No grafito, os átomos de carbono forman capas paralelas, apiladas unhas encima das outras. Detro dunha capa, os átomos de carbono están enlazados a outros tres a unha distancia moi curta. Entre unha capa é outra a distancia de unión é moito maior, e por iso as capas pódense exfoliar tan facilmente unhas das outras. Propiedades
En dirección perpendicular ás capas, o grafito presenta unha certa condutividade da electricidade, que aumenta ó elevar a temperatura, comportándose deste xeito como un semicondutor. Ó longo das capas a condutividade é moito maior e diminúe ó aumentar a temperatura, comportándose como un condutor eléctrico semimetálico. Usos do grafito
O grafito é usado basicamente para a fabricación de lapis, ladrillos, crisois, discos parecidos ós de vinilo pero máis resistentes, reactores nucleares, eléctrodos (pola súa condutividade) e pezas de enxeñería (pistóns, xuntas, arandelas, rodamentos).
Pódese obter grafito sintético quentando unha mestura de petróleo e brea de carbón a uns 950 °C durante un tempo que abrangue entre as 11 e as 13 semanas, depositando logo o produto resultante nun forno eléctrico a unha temperatura próxima ós 2. 800 °C durante unhas 4 ou 5 semanas. O proceso é, na súa meirande parte, unha técnica a altas temperaturas, pero é tamén un procedemento de refinado, xa que case tódalas impurezas dos óxidos metálicos do carbón en bruto quedan reducidas a metal e acaban por evaporar. Outros elementos nativos
Existen outros minerais formados exclusivamente por un só elemento. Algúns deles son:
O xofre (S), o cobre (Cu), o ouro (Au) e a prata (Ag). Tamén o diamante é un elemento nativo formado, do mesmo xeito co grafito, unicamente por átomos de carbono (C).
Grafo cíclico

En matemáticas, un grafo cíclico pode significar un grafo que contén un ciclo, ou un grafo que é un ciclo, con diferentes definicións de ciclos. Ver: Ciclo (teoría de grafos), un ciclo nun grafo.
Bosque (teoría de grafos), un grafo non orientado sen ciclos.
Grafo biconectado, un grafo non orientado no que cada aresta pertence a un ciclo.
Grafo acíclico dirixido, un grafo orientado sen ciclos
Grafo fortemente conexo, un grafo orientado no que cada aresta pertence a un ciclo.
Grafo aperiódico, un grafo orientado no que as lonxitudes do ciclo non teñen un divisor común non trivial.
Pseudobosque, un grafo orientado ou non orientado no que cada compoñente conectado inclúe como máximo un ciclo.
Grafo de ciclos, un grafo que ten a estrutura dun único ciclo.
Grafo pancíclico, un grafo que ten ciclos de todas as lonxitudes posíbeis.
Detección de ciclos, o problema algorítmico de atopar ciclos en grafos.
Outros conceptos de nome similar inclúen: Grafo de ciclos (álxebra), un grafo que ilustra os subgrupos cíclicos dun grupo.
Grafo circular, un grafo cun automorfismo que permuta cíclicamente os seus vértices. Outros artigos
Bucle (teoría de grafos)
Grao (teoría de grafos)
Grafo de conferencia

Na área matemática da teoría de grafos, un grafo de conferencia é un grafo fortemente regular cos parámetros v, k
(v − 1)/2, λ
(v − 5)/4, e μ (v − 1)/4. É o grafo asociado a unha matriz de conferencia simétrica e, en consecuencia, a súa orde v debe ser 1 (módulo 4) e unha suma de dous cadrados.
Sábese que existen grafos de conferencia para todos os valores pequenos de v permitidos polas restricións, por exemplo, v 5, 9, 13, 17, 25, 29 e (os grafos de Paley) para todas as potencias primas congruentes con 1 (módulo 4). No entanto, hai moitos valores de v que están permitidos, para os que se descoñece a existencia dun grafo de conferencia.
Os valores propios dun grafo de conferencia non precisan ser enteiros, a diferenza dos doutros grafos fortemente regulares. Se o grafo é conexo, os eigenvalores son k con multiplicidade 1, e outros dous eigenvalores, − 1 ± v 2, {\displaystyle {\frac {-1\pm {\sqrt {v}}}{2}}, } cada un con multiplicidade (v − 1)/2.
Grafoloxía

A grafoloxía é unha pseudociencia que se centra na investigación de certas cualidades individuais ou mesmo do carácter do escribente mediante a súa caligrafía e a sinatura. Mentres moitos a consideran unha sorte de adiviñación sen base científica, outros cren firmemente nos seus resultados. O certo é que algunhas das súas conclusións son verificables. [Cómpre referencia] Para a análise xeral estúdanse certos detalles da escrita, entre os que destacan: a dirección e distancia entre alíneas;
a forma das letras e dos seus trazos (curvas, rectas, círculos pechados);
a inclinación de cada letra particular;
a elaboración e espontaneidade na escrita;
a lexibilidade, tanto na escrita coma na sinatura;
En termos xerais, pódese dicir que a parte superior do papel é o mundo espiritual ou das ideas, do idealismo, mentres que a parte inferior é o pragmatismo e a vida material. Do mesmo xeito, as direccións na dirección do avance da liña (de esquerda a dereita) son o futuro mentres que o contrario (o retroceso) é o pasado.
Certas letras son coñecidas por evidenciar certos aspectos da personalidade. Así, por exemplo: a letra g amosa a vida sexual;
o t transparenta a vida familiar e a protección ós fillos e achegados;
o ñ e outras letras con diacríticos dan conta do detallismo; etc.
Grajal de Campos

Grajal de Campos é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 254 habitantes (INE 2011). Localidades
Grajal de Campos
Gramaticalidade

A gramaticalidade é o xuízo que cada falante dunha lingua pode facer sobre un enunciado emitido nesa lingua.
Un falante dunha lingua pode dicir que unha oración feita con palabras da súa lingua está ben formada con relación ás regras da gramática que el ten en común cos demais individuos que pertencen á súa comunidade de fala. Esa capacidade pertence á competencia dos falantes e non depende nin do seu nivel cultural nin do seu grupo social. Así, Vai na Coruña é unha frase gramatical, en canto que *Coruña na vai é unha frase agramatical, e isto indícase na escrita co asterisco que a precede. Se hai diferenzas de opinión sobre a gramaticalidade dunha frase entre dous falantes, é que as súas competencias son variantes do mesmo sistema.
Os xuízos de gramaticalidade non se fan exclusivamente por rexeitamentos ou aceptacións; existen graos de gramaticalidade que poden ser avaliados pola natureza da regra gramatical violada. Así, a frase? A cousa a min clara paréceme é unha frase diverxente, gramaticalmente dubidosa, o que se marca na escrita co punto de interrogación, pois a súa estrutura non está enteiramente conforme ás regras da gramática.
A gramaticalidade distínguese: Da significación: As leiras crean promesas é gramatical mais dificilmente interpretábel, a non ser metaforicamente.
Da verdade ou da conformidade á experiencia xeral: As sardiñas camiñaban polo monte é unha oración gramatical, mais falsa; A auga é seca é contraditoria.
Da probabilidade de que un enunciado se realice: O can quería opinar sobre o que falabamos.
Da aceptabilidade ou posibilidade de comprender unha oración gramatical, mais excesivamente complexa: A reunión que o conselleiro que a namorada do teu irmán que eu coñezo critica, organizou, foi moi produtiva é inaceptábel porque, aínda que ben construída, non se dá comprendido.
Os xuízos de gramaticalidade non dependen da experiencia adquirida, mais do sistema de regras xerais interiorizadas durante a aprendizaxe da lingua. Estes xuízos serven para estabeleceren as regras da gramática da lingua concreta e as agramaticalidades recenseadas permiten definiren as coercións que se exercen sobre as regras xerais.
Gramaticalización

En lingüística histórica, gramaticalización é o fenómeno lingüístico consistente en que un morfema lexical se torna nun morfema gramatical. Así, a palabra latina mens, mentis (no ablativo mente) tornouse en galego e outras linguas románicas nun sufixo de adverbio de modo en claramente, inevitabelmente etc.
Gramiano de controlabilidade

En control de procesos, o Gramiano de controlabilidade é un Gramiano que se usa para determinar se un sistema lineal é controlábel.
Para un sistema lineal e constante: x ˙
A x + B u {\displaystyle {\dot {x}}
Ax+Bu} o Gramiano de controlabilidade defínese como: W c ( t )
∫ 0 t e A τ B B T e A T τ d τ
∫ 0 t e A ( t − τ ) B B T e A T ( t − τ ) d τ {\displaystyle W_{c}(t)
\int \limits _{0}^{t}e^{A\tau }BB^{T}e^{A^{T}\tau }d\tau
\int \limits _{0}^{t}e^{A(t-\tau )}BB^{T}e^{A^{T}(t-\tau )}d\tau } Se a matriz W c {\displaystyle W_{c}} é non singular, é dicir W c {\displaystyle W_{c}} ten rango n (sendo n menor de entre o número de columnas ou filas), para todo t > 0 {\displaystyle t>0}, dise entón que o par ( A, B ) {\displaystyle (A, B)} é controlábel.
Sistemas lineais invariantes no tempo de forma x ˙ ( t )
A ( t ) x ( t ) + B ( t ) u ( t ) {\displaystyle {\dot {x}}(t)
A(t)x(t)+B(t)u(t)}, y ( t )
C ( t ) x ( t ) + D ( t ) u ( t ) {\displaystyle y(t)
C(t)x(t)+D(t)u(t)} son controlabeis no intervalo [ t 0, t 1 ] {\displaystyle [t_{0}, t_{1}]} se as filas da matriz produto Φ ( t 0, τ ) B ( τ ) {\displaystyle \Phi (t_{0}, \tau )B(\tau )}, onde Φ {\displaystyle \Phi } é a matriz de transmisión de estado, son linealmente independentes. O Gramiano úsase para demostrar a independencia linear de Φ ( t 0, τ ) B ( τ ) {\displaystyle \Phi (t_{0}, \tau )B(\tau )}.
Para ser linealmente independente, a matriz Gramiana W c {\displaystyle W_{c}} ten que ser invertíbel. W c ( t )
∫ t 0 t Φ ( t 0, τ ) B ( τ ) B T ( τ ) Φ T ( t 0, τ ) d τ {\displaystyle W_{c}(t)
\int \limits _{t_{0}}^{t}\Phi (t_{0}, \tau )B(\tau )B^{T}(\tau )\Phi ^{T}(t_{0}, \tau )d\tau }
Grampa

Unha grampa é unha peza de ferro ou calquera outro metal cuxos dous extremos dobrados e puntiagudos crávanse para unir e suxeitar papeis, táboas ou outros materiais. Historia
As grampas empregáronse ao longo da historia para ligar os perpiaños dunha fábrica e sendo de ferro en construcións económicas e de bronce no resto. Nas antigas construcións da época romana, fixéronse algunhas de madeira en forma de dobre cola de miñato pero as que máis se empregaron foron as de bronce e o desexo de apoderarse deste metal contribuíu notalbelmente á destrución dos monumentos antigos. Escollían o bronce porque, ademais de ser máis duradeiro, non se oxida como o ferro aumentando de volume e facendo saltar as pedras.
Na Idade Media, empregáronse grampas de ferro para atar os perpiaños dunha mesma fiada. Adoitaban colocarse dobres e repetíanse formando un encadeado xeral. A maneira máis sólida de unir as grampas consistía en embutilas no groso das pedras e fixalas con chumbo, cando o tipo de pedra empregado podía soportar a calor sen romper. Así se realizaban comunmente na antigüidade. Cando non podía empregarse o chumbo empregábase o xofre.
Nas obras de marmoraría empregábanse as grampas de cobre ou bronce ou cicelábanse para evitar a súa oxidación. Adoptaban diferentes formas segundo tivesen por obxecto afianzar e suxeitar as xambas das chemineas ou enlazar pezas que se partiron. No primeiro caso, empréganse as grampas de empotramento ou de talón que son de ferro ou de cobre.
No segundo caso, úsanse grampas en forma de T.
Actualmente, utilízanse tamén grampas de pequenas dimensións como material de papelaría para agrupar papeis e documentos. Comercialízanse en cartuchos e aplícanse por medio da grampadora. Para retiralas, hai que facer uso do quitagrampas.
Grampadora

Unha grampadora é un instrumento mecánico que serve para xuntar follas de papel, ou dun material semellante, furando as follas cunha delgada grampa de metal e unindo os extremos. As grampadoras son empregadas de xeito habitual en despachos, oficinas, fogares e escolas.
A verba "grampadora" pode referirse a diferentes instrumentos con diversos usos. Ademais de manter xuntas as follas de papel, as grampadoras poden empregarse en cirurxía para unir tecidos e para pechar feridas.
A maioría das grampadoras úsanse para xuntar varias follas de papel. Estas poden ser de dous tipos: manuais e eléctricas.
Gramática Universal

A Gramática Universal é unha teoría lingüística da escola transformacional e xenerativa que afirma que subxacen determinados principios comúns a tódalas linguas naturais. Nesta teoría dise que estes principios son innatos dentro da nosa condición humana.
Esta teoría non afirma que tódalas linguas naturais teñan a mesma gramática, ou que tódolos humanos estean "programados" cunha estrutura que subxace baixo tódalas expresións de linguas humanas. Senón que afirma que hai unha serie de regras que axudan aos nenos a adquirir a súa lingua materna.
Quen estuda a gramática universal ten o propósito de conseguir abstraer xeneralizacións comúns a diversos idiomas, a miúdo da seguinte forma: "Se X é certo, entón E ocorre". Este estudo estendeuse a numerosas disciplinas lingüísticas, tales como a fonoloxía e a Psicolingüística.
Tres lingüistas que tiveron unha influencia considerable nesta área, xa sexa directamente ou mediante a escola que promoveron, son Noam Chomsky, Edward Sapir e Richard Montague. Edward Sapir, ademais, xunto con Benjamin Lee Whorf, dá nome a unha teoría derivada que contradí algúns postulados da Gramática Universal. Con todo, Sapir e Whorf nunca asinaron un traballo conxunto sobre esa hipótese, nin foron os que a nomearon, senón Harry Hoijer (un discípulo de Whorf).
Gramática castellana

A Gramática castellana é un libro de Antonio de Nebrija publicado no 1492. Trátase da primeira obra dedicada ao estudo da lingua castelá e as súas regras, así como o primeiro texto impreso que analiza a gramática dunha lingua romance. Neste sentido, serviu de modelo para gramáticas posteriores noutras linguas.
Ao ser presentada á raíña Isabel I en Salamanca, a monarca puxo en dúbida o mérito da obra. En defensa do autor, o frade Hernando de Talavera contestou: Importancia
Con anterioridade á Gramática de Nebrija, existían tratados sobre o uso da lingua latina, coma o Tratado sobre gramática latina (1471), de Lorenzo Valla. Porén, a de Nebrija é a primeira obra do estilo en analizar unha lingua romance. A partir da súa publicación, a gramática será considerada a disciplina que estuda as regras dunha lingua, até o desenvolvemento da lingüística como disciplina científica no século XIX.
A Gramática resultou tamén unha ferramenta para a difusión do castelán coa expansión do Imperio español a partir de 1492. Do mesmo xeito, os autores de novas gramáticas nos anos seguintes tomaron a súa obra como base en materia ortográfica. Tamén influenciou as gramáticas das linguas nativas de América, como a Arte mexicana (1595) de Antonio del Rincón. Críticas
A Gramática de Nebrija foi moi criticada por algúns dos seus contemporáneos, entre os que destaca Juan de Valdés. Por exemplo, de Valdés criticou a procedencia andaluza de certos vocablos latinos que el consideraba impuros e incorrectos. Porén, coincidiu con Nebrija en que o principio reitor da ortografía era a fonética.
Outros gramáticos posteriores afastáronse da pronuncia como vía principal para fixar as regras ortográficas. Nesta liña, o frade Miguel de Salinas defendeu a importancia do uso, o costume ampliamente aceptado de escribir dun xeito determinado, como guía para a ortografía. Estrutura da obra
Nebrija dividiu o estudo da lingua en catro áreas, e dedicou un libro a cada unha delas. Son as seguintes: Ortografía. Nebrija coloca a ortografía en primeiro lugar, a imitación dos tratadistas clásicos. Toma como base a correspondencia fonética entre lingua falada e escrita: "assi tenemos de escrivir como pronunciamos i pronunciar como escrivimos".
Prosodia e sílaba.
Etimoloxía e dicción.
Sintaxe.
Un quinto libro está dedicado a introducir a lingua castelá a aqueles que a queiran aprender.
Na súa obra, Nebrija establece as seguintes dez partes da oración: nome, pronome, verbo, participio, preposición, adverbio, interxección, conxunción, xerundio e supino. Gramáticas posteriores
Outras importantes gramáticas españolas seguiron á de Nebrija: Juan de Valdés (c. 1535). Diálogo de la lengua.
Andrés Flórez (1552). Arte para bien leer y escribir.
Martín Cordero (1556). La manera de escribir en castellano.
Villalón (1558). Gramática castellana.
Gonzalo Correas (1630). Ortografía kastellana, nueva i perfeta.
Real Academia Española (1771). Gramática de la Lengua Castellana.
Gramática da interlingua

A gramática de interlingua é unha gramática anglorromance simplificada. É unha lingua artificial e as súa gramática é máis sinxela cá gramática inglesa ou a gramática das linguas romances, xermánicas e eslavas. Artigo
O artigo definido é sempre "le", e o artigo indefinido é sempre "un". Non hai concordancia co nome ao que cualifica (non cambia por plural ou por xénero). Substantivo
A gran maioría dos substantivos terminan nunha das vocais "-o" (fructo), "-a" (pagina - "páxina"), "-e" (libertate - "liberdade"). "-o" ocorre frecuentemente. Cando a terminación "-o" ocorre nunha palabra que designa un ser masculino, o correspondente feminino pode ser representado pola mesma palabra coa terminación substituída por "-a". O plural fórmase pola adición de "-s". Se o nome ten final en consoante, a adición é "-es". Verbos
Os verbos en interlingua teñen conxugación por pronome persoal obrigatorio. Todas as formas do verbo para todos os pronomes: "io, tu, illo, nos, vos, illos" son idénticas. Os verbos en interlingua terminan con "-r" en infinitivo, e terminan con "-a", "-e", ou "-i" en presente, e o participio fórmase coa terminación "-te". A intención é que o idioma interlingua sexa, esencialmente, o "medio" de todas as linguas de orixe europea. Pronomes persoais
Pronomes demostrativos
Gramática descritiva

No estudo da linguaxe, a descrición, ou lingüística descritiva, é o traballo de analizar e describir obxectivamente como unha lingua é falada (ou como era falada antano) por un grupo de persoas ou unha comunidade. Todo o traballo de investigación no eido da lingüística é descritivo; coma noutras ciencias, o seu obxectivo é observar o mundo lingüístico tal e como é, polo miúdo e sen interferencias ou ideas preconcevidas de como debería ser. A lingüística descritiva moderna baséase nun achegamento estrutural á linguaxe, como se exemplifica no traballo de Leonard Bloomfield entre outros. O descritivismo é a a corrente que cre que a descrición é máis significante ou importante para o estudo, a práctica e a ensinanza cá prescrición. A descrición lingüística adoita estar contrarrestada pola prescrición lingüística, a cal atópase principalmente no eido educativo e editorial. A prescrición busca definir as formas da lingua estándar e dar consello no emprego efectivo da lingua. Finalidades
Unha descrición língüística considérase axeitadamente descritiva cando cumpre unha ou máis das seguintes finalidades: Describe a fonoloxía da lingua en cuestión.
Describe a morfoloxía das palabras pertencentes á lingua estudada.
Describe a sintaxe das oracións axeitadamente formadas da lingua.
Describe as derivacións lexicais.
Realiza unha escolma do vocabulario, incluíndo polo menos mil entradas.
Realiza unha reprodución duns cantos textos auténticos.