proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Moeda de 2.000 pesetas de 1998

A moeda de 2. 000 pesetas de 1998 é unha moeda española de prata dese valor facial emitida pola FNMT para conmemorar os 400 anos do falecemento de Filipe II, finado en El Escorial, Madrid, o 13 de setembro de 1598. Trátase da quinta emisión da serie de moedas circulantes de 2. 000 pesetas de prata, que se iniciou en 1994. Marco lexislativo
Mediante unha Orde do 3 de febreiro de 1998, publicada no Boletín Oficial do Estado do 11 de febreiro, acordouse a emisión, a cuñaxe e a posta en circulación dunha moeda de 2. 000 pesetas de prata con data 1998, conmemorativa dos 400 anos da moerte de Filipe II, rei de España entre 1556 e 1598, e de Portugal e os Algarves (Filipe I de Portugal) entre 1580 e 1598.
Conforme establecía a Orde, a moeda era de curso legal e debía ser proporcionada polas entidades bancarias ao seu valor facial, aínda que a súa circulación foi escasa, dada a súa curta tiraxe final —3. 324. 000 exemplares— e tendo en conta que naquel momento existía xa un billete de 2. 000 pesetas de uso moi común, polo que a maioría dos exemplares foron retirados da circulación polos coleccionistas numismáticos e pola poboación en xeral, a modo de recordo.
A norma establecía tamén que "esta moeda será admitida nas caixas públicas sen limitación, e entre particulares ata 20. 000 pesetas, calquera que for a contía do pagamento". Caracterización
O seu anverso, deseñado e gravado por Manuel Martínez Tornero, amosa un busto de perfil de Xoán Carlos I (1975-2014) ollando cara á esquerda, rodeado pola lenda JUAN CARLOS I REY DE ESPAÑA e a data de 1998. O conxunto está encerrado por unha grafila de puntos. Pola súa banda, o reverso, obra do mesmo gravador, presenta como un dos seus motivos principais unha vista panorámica do Mosteiro de El Escorial, onde faleceu e onde repousan os restos mortais de Filipe II.
Completan o reverso, á dereita un retrato do monarca coa cabeza espida e ollando cara á esquerda; na parte superior a lenda alusiva á efeméride conmemorada FELIPE II 1598-1998, un M coroado a modo de marca de ceca da Fábrica Nacional de Moneda y Timbre, e unha figura con catro lóbulos cunha imaxe latente na que, en función da orientación, se pode ver ou ben unha cruz potenzada ou ben as dúas cifras derradeiras do ano de emisión: 98. No exergo figura a indicación do valor facial da moeda: 2000 PTAS.
A moeda de 2. 000 pesetas foi desmonetizada o 28 de febreiro de 2002, e en xuño de 2021 concluíu o prazo para a cambiar polo seu valor nas entidades bancarias.
Moeda de 2.000 pesetas de 1999

A moeda de 2. 000 pesetas de 1999 é unha moeda española de prata dese valor facial emitida pola FNMT para conmemorar a celebración en 1999 do Ano Santo Xacobeo ou Ano Santo Compostelán. Trátase da sexta emisión da serie de moedas circulantes de 2. 000 pesetas de prata, iniciada en 1994. Marco lexislativo
Mediante unha Orde do 12 de abril de 1999, publicada no Boletín Oficial do Estado do 21 de abril, acordouse a emisión, a cuñaxe e a posta en circulación dunha moeda de 2. 000 pesetas de prata con data 1999, conmemorativa do Xacobeo 1999.
Conforme establecía a Orde, a moeda era de curso legal e debía ser proporcionada polas entidades bancarias ao seu valor facial, aínda que a súa circulación foi escasa, dada a súa curta tiraxe autorizada —2. 043. 800 exemplares— e tendo en conta que naquel momento existía xa un billete de 2. 000 pesetas de uso moi común, polo que a maioría dos exemplares foron retirados da circulación polos coleccionistas numismáticos e pola poboación en xeral, a modo de recordo.
A norma establecía tamén que "esta moeda será admitida nas caixas públicas sen limitación, e entre particulares ata 20. 000 pesetas, calquera que for a contía do pagamento". Caracterización
O seu anverso, deseñado e gravado por Manuel Martínez Tornero, amosa un busto de perfil de Xoán Carlos I (1975-2014) ollando cara á esquerda, rodeado pola lenda JUAN CARLOS I REY DE ESPAÑA e a data de 1999. O conxunto está encerrado por unha grafila de puntos. Pola súa banda, o reverso, obra do gravador xefe da FNMT, Alfonso Morales Muñoz, reproduce no lado dereito a imaxe dun peregrino a Santiago de Compostela coa indumentaria e os atributos tradicionais (manto, chapeu con aba ancha cunha cuncha de vieira na fronte, e un caxato longo cunha cabaza atada). A simboloxía xacobea complétase coa aparición dunha cruz de Santiago na esquerda do reverso. No medio aparece unha imaxe latente na que, dependendo da orientación, se pode apreciar ou ben o número 99 ou ben un botafumeiro esquematizado, e debaixo a lenda XACOBEO 1999 e a expresión do valor facial: 2000 PTAS.
Esta moeda foi desmonetizada o 28 de febreiro de 2002, e en xuño de 2021 concluíu o prazo para a cambiar polo seu valor nas entidades bancarias.
Moeda de 2.000 pesetas de 2000

A moeda de 2. 000 pesetas de 2000 é unha moeda española de prata dese valor facial emitida pola FNMT para conmemorar os 500 anos do nacemento de Carlos I de España e V do Sacro Imperio Romano Xermánico, nado en Gante, Condado de Flandres, o 24 de febreiro de 1500. Trátase da sétima emisión da serie de moedas circulantes de 2. 000 pesetas de prata, que se iniciou en 1994. Marco lexislativo
Mediante unha Orde do 30 de novembro de 1999, publicada no Boletín Oficial do Estado do 11 de decembro, acordouse a emisión, a cuñaxe e a posta en circulación dunha moeda de 2. 000 pesetas de prata con data 2000, conmemorativa dos 500 anos do nacemento de Carlos V.
Conforme establecía a Orde, a moeda era de curso legal e debía ser proporcionada polas entidades bancarias ao seu valor facial, aínda que a súa circulación foi escasa, dada a súa curta tiraxe final —1. 565. 400 exemplares— e tendo en conta que naquel momento existía xa un billete de 2. 000 pesetas de uso moi común, polo que a maioría dos exemplares foron retirados da circulación polos coleccionistas numismáticos e pola poboación en xeral, a modo de recordo.
A norma establecía tamén que "esta moeda será admitida nas caixas públicas sen limitación, e entre particulares ata 20. 000 pesetas, calquera que for a contía do pagamento". Caracterización
O seu anverso, deseñado e gravado por Manuel Martínez Tornero, amosa un busto de perfil de Xoán Carlos I (1975-2014) ollando cara á esquerda, rodeado pola lenda JUAN CARLOS I REY DE ESPAÑA e a data de 2000. O conxunto está encerrado por unha grafila de puntos. Pola súa banda, o reverso, obra de Begoña Castellanos García, presenta como motivo principal un busto laureado de Carlos V de perfil e ollando cara á dereita.
Completan o reverso, á dereita do retrato unha silueta do escudo imperial; na parte superior a expresión do valor facial da moeda, 2000 PTAS, entre dúas liñas horizontais; na parte inferior, á dereita un M coroado a modo de marca de ceca da Fábrica Nacional de Moneda y Timbre, e a lenda V CENTENARIO CARLOS V, partida por unha imaxe latente na que, en función da orientación, se pode ver ou ben novamente a marca de ceca ou ben as dúas cifras derradeiras do ano de emisión: 00. Contrariamente ao habitual na serie de moedas de 2. 000 pesetas, neste caso a imaxe latente non tenforma circular, senón que adquire forma de escudo de armas.
A moeda de 2. 000 pesetas foi desmonetizada o 28 de febreiro de 2002, e en xuño de 2021 concluíu o prazo para a cambiar polo seu valor nas entidades bancarias.
Moeda de 2.000 pesetas de 2001

A moeda de 2. 000 pesetas de 2001 é unha moeda española de prata dese valor facial emitida pola FNMT para conmemorar a derradeira cuñaxe en pesetas como unidade monetaria oficial do Estado. Trátase da oitava e derradeira emisión da serie de moedas circulantes de 2. 000 pesetas de prata, iniciada en 1994. Marco lexislativo
Mediante unha Orde do 22 de marzo de 2001, publicada no Boletín Oficial do Estado do 27 de marzo, acordouse a emisión, a cuñaxe e a posta en circulación dunha moeda de 2. 000 pesetas de prata con data de 2001, conmemorativa da derradeira emisión da peseta.
Conforme establecía a Orde, a moeda era de curso legal e debía ser proporcionada polas entidades bancarias ao seu valor facial, aínda que a súa circulación foi escasa, dada a súa curta tiraxe final —1. 942. 835 exemplares— e tendo en conta que naquel momento existía xa un billete de 2. 000 pesetas de uso moi común, polo que a maioría dos exemplares foron retirados da circulación polos coleccionistas numismáticos e pola poboación en xeral, a modo de recordo.
A norma establecía tamén que "esta moeda será admitida nas caixas públicas sen limitación, e entre particulares ata 20. 000 pesetas, calquera que for a contía do pagamento". Caracterización
O seu anverso, deseñado e gravado por Alfonso Morales Muñoz, amosa senllos bustos acaroados e de perfil de Xoán Carlos I (1975-2014) e a raíña consorte Sofía de Grecia, ollando cara á esquerda, todo rodeado pola lenda JUAN CARLOS Y SOFIA, e no exergo a data de 2001. O conxunto está encerrado por unha grafila de puntos. Pola súa banda, o motivo central do reverso é unha reprodución da representación alegórica de Hispania como unha figura feminina prostrada sobre os Pireneos, con coroa mural e póla de oliveira na man, que Luis Marchionni y Hombrón creara para as primeiras moedas dunha peseta e de 5 pesetas emitidas como unidade monetaria oficial de España, en 1869 e 1870. Pola súa vez, Marchionni baseárase no anverso dun denario de prata do Imperio Romano cuñadas a nome de Hadriano, que amosaba unha figura moi semellante.
Na parte superior do reverso figura a inscrición ULTIMA EMISION DE LA PESETA, así como a palabra ESPAÑA e o M coroado a modo de marca de ceca da FNMT. Por debaixo, a indicación do valor, 2000 PTAS, separada por unha imaxe latente na que, en función da orientación, se pode ver novamente a marca de ceca ou ben os derradeiros díxitos do ano de cuñaxe: 01.
O mesmo motivo do reverso foi tomado tamén para a moeda circulante de 100 pesetas do mesmo ano 2001.
A moeda de 2. 000 pesetas foi desmonetizada o 28 de febreiro de 2002, e en xuño de 2021 concluíu o prazo para a cambiar polo seu valor nas entidades bancarias.
Moeda de 20 céntimos de euro

A moeda de 20 céntimos de euro é dunha aliaxe composta principalmente por un 89 % de cobre, chamada ouro nórdico, que, malia o seu nome, carece de ouro na súa composición. Ten un diámetro de 22, 25 mm, un grosor de 2, 14 mm e un peso de 5, 74 gramos. O seu bordo é liso con sete entrantes, formando a coñecida como “flor española”.
Todas as moedas teñen un anverso específico de cada Estado e un reverso común para toda a eurozona, deseñado por Luc Luycx, gañador dun concurso convocado para ese efecto polo Consello Europeo e resolto na súa reunión de Ámsterdam do 13 de xuño de 1997. Este reverso común tivo un pequeno axuste en 2007.
Moeda de 20 francos Monte Saint-Michel

A moeda de 20 francos Monte Saint-Michel é unha moeda co valor facial de 20 francos franceses emitida entre 1992 e 2001, caracterizada por amosar no seu anverso unha imaxe do Monte Saint-Michel, en Normandía.
Para o motivo do anverso tomouse como modelo un deseño de Jean Luc Maréchal, que posteriormente foi gravado por Jean-Pierre Réthoré, do taller de gravado da Monnaie de Paris. Moeda circulante
A moeda emitida para a súa posta en circulación ordinaria ten unha composición trimetálica. O seu centro e o aro exterior compóñense dunha aliaxe de cobre, aluminio e níquel, en tanto que o aro intermedio é de níquel. A composición total da moeda é: 920 ‰ de cobre, 60 ‰ de aluminio e 20 ‰ de níquel.
Tiraxes
Ademais das indicadas nas táboas seguintes, en 1992 houbo unha emisión de 1. 850 exemplares de presentación con acabamento especial (fondo espello e relevo mate), que amosan a inscrición ESSAI no reverso, encima do valor facial. Emisións especiais
Á parte da súa emisión ordinaria, destinada á súa posta en circulación, existen tamén dúas versións de presentación con idéntico deseño e dimensións que os da moeda circvulante, cuñadas exclusivamente en 1992, o primeiro ano de emisión da moeda. A primeira destas versións, cunha tiraxe de 155. 000 exemplares, componse dun aro exterior e un centro de ouro de 750‰, e un aro intermedio de prata de 950 ‰. O seu peso é de 12, 66 gramos.
No segundo caso, o aro exterior e o centro son de ouro de 920 ‰, e o aro intermedio é de ouro branco de 720 ‰. O peso desta versión é de 16, 46 gramos e emitíronse unicamente 5. 000 exemplares.
Moeda de 20 francos Xogos Mediterráneos

A moeda de 20 francos Xogos Mediterráneos é unha moeda co valor facial de 20 francos franceses emitida en 1993 en conmemoración dos Xogos Mediterráneos, celebrados ese ano en Languedoc-Rosellón entre o 16 e o 27 de xuño. Caracterización
Composición
A moeda, emitida para a súa posta en circulación ordinaria, ten unha composición trimetálica. O seu centro e o aro exterior compóñense dunha aliaxe de cobre, aluminio e níquel, en tanto que o aro intermedio é de níquel. A composición total da moeda é: 920 ‰ de cobre, 60 ‰ de aluminio e 20 ‰ de níquel.
Deseño
Do deseño do anverso encargouse o gravador da Monnaie de Paris Daniel Ponce, que creou unha representación da Torre de Constance na vila de Aigues Mortes, coa inscrición REPUBLIQUE FRANÇAISE na parte superior.
O reverso foi creado por Gérard Buquoy, e amosa o valor facial sobre unhas ondas e rodeado de pólas de loureiro. Na parte central hai unha banda ondulada coa inscrición JEUX MEDITERRANEENS, e na parte superior da moeda o lema nacional francés LIBERTE • EGALITE • FRATERNITE. No exergo a data está cortada polo emblema dos Xogos do Mediterráneo. Tiraxe
A moeda cuñouse na Monnaie de Paris e tivo unha tirexe de 5. 000. 011 exemplares. A maiores, realizouse unha emisión de 1. 850 exemplares a modo de proba, que amosan a inscrición ESSAI ("proba") no campo do anverso, á dereita da torre.
Moeda de 25 cents da ocupación alemá dos Países Baixos

A moeda de 25 cents dos Países Baixos emitida entre os anos 1941 e 1943 é unha moeda con ese valor facial, cuñada no período de ocupación da Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial. Caracterización
A moeda cuñouse en cinc nos anos 1941, 1942 e 1943, na Real Casa da Moeda dos Países Baixos, co valor da cuarta parte do florín neerlandés. .A moeda forma parte dunha serie que abrangue tamén as pezas dun cent, 2½ cents, 5 cents e 10 cents, todas elas cuñadas no mesmo metal e baixo o deseño do artista nacional-socialista local Nico de Haas.
A súa tiraxe total foi de 76 millóns de exemplares, coa seguinte repartición: 1941: 34. 600. 000 pezas.
1942: 27. 800. 000 pezas.
1943: 13. 600. 000 pezas.
Moeda de 2½ cents da ocupación alemá dos Países Baixos

A moeda de 2½ cents dos Países Baixos emitida entre os anos 1941 e 1943 é unha moeda con ese valor facial, cuñada no período de ocupación da Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial. Caracterización
A moeda cuñouse en cinc nos anos 1941 e 1942 na Real Casa da Moeda dos Países Baixos, co valor da corentaava parte do florín neerlandés. .A moeda forma parte dunha serie que abrangue tamén as pezas dun cent, 5 cents, 10 cents e 25 cents, todas elas cuñadas no mesmo metal e baixo o deseño do artista nacional-socialista local Nico de Haas.
A súa tiraxe total foi de 27, 8 millóns de exemplares, coa seguinte repartición: 1941: 27. 600. 000 pezas.
1942: 200. 000 pezas (a maioría delas non entraron en circulación e foron refundidas).
Moeda de 5 cents da ocupación alemá dos Países Baixos

A moeda de 5 cents dos Países Baixos emitida entre os anos 1941 e 1943 é unha moeda con ese valor facial, cuñada no período de ocupación da Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial. Caracterización
A moeda cuñouse en cinc nos anos 1941, 1942 e 1943, na Real Casa da Moeda dos Países Baixos, co valor da vinteava parte do florín neerlandés. .A moeda forma parte dunha serie que abrangue tamén as pezas dun cent, 2½ cents, 10 cents e 25 cents, todas elas cuñadas no mesmo metal e baixo o deseño do artista nacional-socialista local Nico de Haas.
A súa tiraxe total foi de 51 millóns de exemplares, coa seguinte repartición: 1941: 32. 200. 000 pezas.
1942: 11. 800. 000 pezas.
1943: 7. 000. 000 pezas.
Moeda de 5 céntimos de euro

A moeda de 5 céntimos de euro é de aceiro recuberto de cobre. Ten un diámetro de 21, 25 mm, un grosor de 1, 67 mm e un peso de 3, 92 gramos. O seu bordo é liso.
Todas as moedas teñen un anverso específico de cada Estado e un reverso común para toda a eurozona, deseñado por Luc Luycx, gañador dun concurso convocado para ese efecto polo Consello Europeo e resolto na súa reunión de Ámsterdam do 13 de xuño de 1997.
Moeda de 50 céntimos de euro

A moeda de 50 céntimos de euro é dunha aliaxe composta por un 89 % de cobre, chamada ouro nórdico, que, malia o seu nome, carece de ouro na súa composición. Ten un diámetro de 24, 25 mm, un grosor de 2, 38 mm e un peso de 7, 80 gramos. O seu bordo é ondulado (festonado).
Todas as moedas teñen un anverso específico de cada Estado e un reverso común para toda a eurozona, deseñado por Luc Luycx, gañador dun concurso convocado para ese efecto polo Consello Europeo e resolto na súa reunión de Ámsterdam do 13 de xuño de 1997. Este reverso común tivo un pequeno axuste en 2007.
Moeda de 50.000 iens

A moeda de 50. 000 iens é unha moeda xaponesa de ouro de carácter conmemorativo, cuñada pola Casa da Moeda do Xapón, exclusivamente en 1993 (五 "ano 5"), con motivo da celebración do casamento do príncipe herdeiro, Naruhito, con Masako.
Trátase da segunda moeda xaponesa con maior valor facial emitida ata entón, despois da moeda de 100. 000 iens, aínda que non ten carácter circulante. Cuñouse tanto con acabamento estándar como cun acabamento especial para coleccionistas, coñecido como proof —fondo espello e relevo mate—. Caracterización
A moeda amosa no seu anverso o deseño estilizado dunha parella de garzas sobre un fondo de ondas.
Pola súa banda, o reverso reproduce o selo imperial do crisantemo rodeado por un deseño de pólas de catalpa, que representa a sinatura privada do príncipe herdeiro.
A tiraxe desta moeda foi de 1. 900. 000 exemplares en condición estándar e 100. 000 con acabamento proof.
O seu prezo no mercado do coleccionismo numismático internacional rolda en 2024 os 1. 700 dólares a versión estándar e 2. 200 dólares a versión proof, nun estado de conservación perfecto.
Moeda de medio farthing

O medio farthing foi unha moeda británica equivalente a 1⁄1920 da libra, 1⁄96 do xilin ou 1⁄8 de penique.
Esta moeda cuñouse inicialmente en cobre para o seu uso no territorio británico de Ceilán en varios anos entre 1828 e 1856. En 1842, o medio farthing tamén foi declarado de curso legal no Reino Unido. A moeda de medio farthing foi desmonetizada xunto con todas as demais moedas de cobre británicas o 31 de decembro de 1869. Historia
Moeda de cobre
A Royal Mint produciu por primeira vez moedas de medio farthing en 1828, destinadas ao seu uso exclusivamente en Ceilán, utilizando uns cuños deseñados e gravados por William Wyon. O anverso deste primeiro modelo amosaba un retrato de Xurxo IV ollando cara á esquerda, coa lenda GEORGIUS IV DEI GRATIA e a data, en tanto que o reverso representaba unha personificación de Britannia sedente con escudo, ollando cara á dereita e sostendo un tridente, coa inscrición BRITANNIAR: REX FID: DEF: . As moedas eran de cobre, pesaban 2, 4 gramos e tiñan un diámetro de 18 milímetros. A ceca londiniense produciu unha segunda emisión de Xurxo IV en 1830.
Posteriormente, durante o reinado de Guillerme IV, en 1837 a ceca realizou unha nova emisión de medios farthings. No seu anverso figuraba o retrato de Guillerme ollando cara á dereita, igualmente obra de Wyon, coa lenda GULIELMUS IIII DEI GRATIA e a data. Nesta serie utilizáronse os mesmos cuños de reverso que nas dúas emisións a nome de Xurxo IV, e cuñáronse cos mesmos padróns de tamaño e peso.
Wyon redeseñou o medio farthing para a primeira emisión da raíña Vitoria en 1839. No anverso utilizáronse os mesmos cuños que nas moeda de catro peniques da serie Maundy de Wyon, cun retrato da raíña Vitoria ollando cara á esquerda e a lenda VICTORIA D: BRITANNIAR: REGINA F: D: . A Casa da Moeda redeseñou por completo o reverso para evitar calquera parecido entre os medios farthings e as moedas de catro peniques introducidas en 1836 e emitidas para Ceilán en 1839. Este novo reverso presentaba unha coroa real sobre as palabras HALF FARTHING e a data. Debaixo da data, as moedas amosaban unha rosa heráldica con tres follas a cada lado. Este deseño era moi similar ao do cuarto de farthing, que se cuñara por primeira vez ese mesmo ano. A ceca londiniense realizou outras emisións en 1842, 1843, 1844, 1847, 1851, 1852, 1853, 1854 e 1856, todas co mesmo tamaño e peso que as emisións de Xurxo IV e de Guillerme IV, pero con emblema da rosa cambiado por un conxunto dunha rosa, un cardo e un trevo. O 13 de xuño de 1842, as moedas de medio farthing pasaron a ser de curso legal tamén no Reino Unido. Varias cartas ao director de The Times criticaron esta proclamación.
No marco do proceso de substitución da moeda de cobre británica da década de 1860, todas as moedas de cobre británicas, incluídos os medios farthings, foron desmonetizadas e retiradas da circulación o 31 de decembro de 1869. A Royal Mint chegou a cuñar en proba algúns exemplares de medio farthing en bronce e en cuproníquel en 1868, aínda que non chegaron a producirse en grandes cantidades nin a pórse en circulación.
Moeda dun cent da ocupación alemá dos Países Baixos

A moeda dun cent dos Países Baixos emitida entre os anos 1941 e 1944 é unha moeda con ese valor facial, cuñada no período de ocupación da Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial. Caracterización
A moeda cuñouse en cinc ininterrompidamente entre os anos 1941 e 1944, na Real Casa da Moeda dos Países Baixos, co valor da centésima parte do florín neerlandés.
A moeda forma parte dunha serie que abrangue tamén as pezas de 2½ cents, 5 cents, 10 cents e 25 cents, todas elas cuñadas no mesmo metal e baixo o deseño do artista nacional-socialista local Nico de Haas.
A súa tiraxe total foi de 373, 4 millóns de exemplares, coa seguinte repartición: 1941: 31. 800. 000 pezas.
1942: 241. 000. 000 pezas.
1943: 71. 000. 000 pezas.
1944: 29. 600. 000 pezas.
Moeda dun cuarto de farthing

O cuarto de farthing foi unha moeda británica cun valor de 1⁄3840 da libra, 1⁄192 do xilin ou 1⁄16 do penique. A Royal Mint londiniense cuñou esta moeda en cobre puro para o seu uso exclusivo no territorio de Ceilán entre 1839 e 1853. Posteriormente fixéronse cuñaxes en proba en bronce, en 1868, que non chegaron a pórse en circulación.
Malia non teren curso legal no Reino Unido, os cuartos de farthing forman parte do conxunto de moedas divisionarias do sistema da libra esterlina, que tamén se utilizaba no territorio de Celán. Caracterización
Para o anverso do cuarto de farthing utilizouse o cuño que fora creado polo daquela gravador xefe da Real Casa da Moeda de Londres, William Wyon, para a moeda de dous peniques da serie Maundy, cun retrato da raíña Vitoria ollando cara á esquerda e a lenda VICTORIA D: BRITANNIAR: REGINA F: D: . O propio Wyon encargouse tamén do deseño do reverso, consistente nunha coroa real sobre as palabras QUARTER FARTHING en dúas liñas e a data. Debaixo da data, no exergo, a moeda amosa unha rosa heráldica con tres follas a cada lado. O deseño de ambas as faces é coincidente co da moeda de medio farthing da mesma época, agás polo seu tamaño e o seu valor facial.
O cuarto de farthing cuñouse en cobre, cun peso de 1, 2 gramos e un diámetro de 13, 5 milímetros. Trátase, xa que logo, da moeda máis pequena de todas as de cobre do sistema monetario do Reino Unido. No marco do proceso de substitución da moeda de cobre británica da década de 1860, a Royal Mint cuñou tamén en bronce e en cuproníquel unha pequena tiraxe en proba en 1868, aínda que non chegou a producirse en masa nin a entrar en circulación.
Moeda dun cóndor (1928)

A moeda dun cóndor é unha moeda ecuatoriana de ouro con ese valor facial, equivalente a 25 sucres, cuñada en 1928 e de circulación efémera. Historia
Logo do ascenso á presidencia da República de Ecuador de Isidro Ayora en 1926, este contratou unha comisión de expertos estranxeiros para a creación dun banco central e a reordenación do sistema monetario. Esta comisión estaba encabezada polo financeiro Edwin Walter Kemmerer, da Universidade de Princeton e presidente da Asociación Económica Americana. Froito destes traballos, o 10 de agosto de 1927 instituíuse en Quito o Banco Central de Ecuador.
Para a reordenación do sistema, a coñecida como Misión Kemmerer avogou por retomar o padrón ouro para a moeda máis forte do cono monetario, entanto que se utilizaría a prata para dotar de valor intrínseco os múltiplos inferiores e para a fracción maior, e metais comúns para o resto das fraccións. Esta recomendación foi asumida polo Goberno de Ayora, que o 4 de marzo de 1927 promulgaba a nova lei da moeda, conservando o sucre como moeda nacional, cun valor fixado en 5 sucres 1 dólar.
Esta foi a base legal para o nacemento da moeda dun cóndor en 1928, a primeira emitida polo Banco Central do Ecuador, que mantería o diámetro, a lei e o tipo xeral das antigas moedas de 10 sucres cuñadas en 1899 e en 1900, aínda que co novo valor facial de 25 sucres. A métrica da nova moeda coincidía ademais case exactamente coa da moeda de 5 dólares dos EEUU circulante naquel momento.
O propio 1928, encargouse a cuñaxe na Birmingham Mint, en Inglaterra, de 20. 000 moedas dun cóndor, cun peso de 8, 359 gramos e en ouro de 900 milésimas, polo que cada moeda contería 7, 5231 gramos de ouro puro. A mesma lei pola que se creou o cóndor dispuña que se emitise tamén unha moeda de 2 cóndores, equivalente a 50 sucres, aínda que esta disposición non chegou a aplicarse. A moeda dun cóndor foi a derradeira moeda de ouro ecuatoriana emitida para a circulación ordinaria. Da tiraxe de 20. 000 pezas calcúlase que se puxeron en circulación arredor de 5. 000, e a maioría consérvanse aínda nas reservas de ouro do Banco Central do Ecuador. A súa vida foi efémera, xa que a gran depresión económica a nivel mundial nos primeiros anos da década de 1930 acabou coa vixencia do padrón ouro como base monetaria.
No Museo Numismático do Banco Central do Ecuador exhíbese un exemplar do cóndor de 1928.
O prezo desta moeda no mercado do coleccinismo numismático é de arredor de 700 euros en condición de conservación "sen circular". Deseño
O anverso da moeda dun cóndor está presidido por unha representación da cabeza de Simón Bolívar ollando cara á esquerda, rodeado pola lenda REPUBLICA DEL ECUADOR e coa data 1928 no exergo.
Pola súa banda, no reverso reprodúcese o escudo de armas de Ecuador, rodeado pola indicación do peso da moeda, o seu valor facial e a lei do ouro: G. 8·35925 UN CONDOR LEY 0·900. No exergo e en letras de inferior tamaño, aparece como marca de ceca a cidade onde se cuñou: BIRMINGHAM.
Moeda dun franco Estados Xerais

O franco Estados Xerais é unha moeda con valor facial dun franco francés emitida en 1989 en conmemoración do bicentenario da convocatoria dos Estados Xerais do 5 de maio de 1789 polo rei Lois XVI de Francia. Caracterización
O gravado da moeda débeselle á escultora, pintora e medallista francesa Claudine Béréchel (1925-2011). En tanto que o deseño do reverso deste franco é obra da propia Béréchel, o anverso retoma o deseño do 15º gravador xeral de moeda Pierre Joseph Tiolier (1763-1819), que caracterizou o reverso dun gran número de moedas francesas e dos seus territorios ao longo do século XIX e tamén algunhas emisións conmemorativas máis recentes. Da produción do franco conmemorativo dos Estados Xerais de 1789 encargouse a Monnaie de Paris. Existe unha variante da moeda, á parte do seu modelo estándar. Trátase dunha tiraxe reducida cun acabamento especial (proof ou essai), con fondo espello e relevo mate, na que se inscribiu a palabra ESSAI en letras pequenas no centro do anverso, ao pé da indicación do valor facial.
Moeda dun franco Institut de France

O franco Institut de France é unha moeda con valor facial dun franco francés emitida en 1995 en conmemoración do bicentenario da constitución do Instituto de Francia en París, en 1795. Caracterización
O deseño e o gravado da moeda débeselle ao escultor e medallista francés Raymond Corbin (1907-2002), autor doutras moedas francesas como a de 100 francos conmemorativa de Marie Curie (1984). Da produción do franco conmemorativo do Institut de France encargouse a Monnaie de Paris. Existe unha variante da moeda, á parte do seu modelo estándar. Trátase dunha tiraxe reducida cun acabamento especial (proof ou essai), con fondo espello e relevo mate, na que se inscribiu a palabra ESSAI en letras pequenas no reverso, ao pé da póla de oliveira da parte esquerda.
Moeda dun franco Jacques Rueff

O franco Jacques Rueff é unha moeda con valor facial dun franco francés emitida en 1996 en conmemoración do centenario do nacemento do economista francés Jacques Rueff (1896-1978), inspirador do "Plan do 58", de recuperación da economía francesa. Caracterización
O deseño e o gravado da moeda débeselle ao artista Pierre Rodier (nado en 1939), naquel momento gravador xeral de moedas de Francia (1994-2001). Rodier escolleu como motivo principal do anverso un retrato de Jacques Rueff xunto cunha representación da silueta da "Sementadora", característica das moedas dun "franco novo" (1960-2001), cuxa creación foi impulsada por Jacques Rueff. Da produción do franco conmemorativo do centenario do nacemento de Jacques Rueff encargouse a Monnaie de Paris. Existe unha variante da moeda, á parte do seu modelo estándar. Trátase dunha tiraxe reducida cun acabamento especial (proof ou essai), con fondo espello e relevo mate, na que se inscribiu a palabra ESSAI en letras pequenas no anverso, ao pé da representación da "Sementadora".
Moeda dun franco Primeira República (1992)

O franco Primeira República é unha moeda con valor facial dun franco francés emitida en 1992 en conmemoración do bicentenario da proclamación da primeira República Francesa, en 1792. Moeda circulante
Tanto o anverso como do reverso desta moeda retoman dous deseños moi característicos de diversas moedas francesas da primeira República. O anverso reproduce a mítica Marianne revolucionaria creada polo gravadior xeral de moedas de Francia Agustin Dupré (1748-1833) en 1795, inspirándose en Minerva, deusa da intelixencia e da sabedoría, co barrete frixio símbolo da liberdade. Este anverso foi utilizado en varias das primeiras moedas republicanas francesas a partir do ano 4 da Revolución (1795). O reverso é un deseño de Pierre-Joseph Tiolier (1763-1819), tamén gravador xeral, que caracterizou unha gran cantidade de moedas francesas de todo o século XIX e mesmo de épocas posteriores. Da produción do franco conmemorativo do bicentenario da proclamación da primeira República Francesa encargouse a Monnaie de Paris.
Existe unha variante da moeda, á parte do seu modelo estándar. Trátase dunha tiraxe reducida cun acabamento especial (proof ou essai), con fondo espello e relevo mate, na que se inscribiu a palabra ESSAI en letras verticais pequenas no anverso, á dereita do busto da Marianne. Emisións especiais
Á parte da súa emisión ordinaria, destinada á súa posta en circulación, existen tamén outras tres versións desta moeda destinadas ao mercado do coleccionismo e do investimento: unha delas é a cuñada en platino (999 milésimas, 24 mm, 11 g), cunha tiraxe de 2. 000 exemplares; outra en ouro (920 milésimas, 24 mm, 9 g), cunha tiraxe de 5. 000 exemplares; e unha terceira en prata de tamaño meirande (900 milésimas, 28 mm, 15, 55 g), da que se cuñaron 40. 000 exemplares.
Moeda dun franco de Gaulle

O franco de Gaulle é unha moeda con valor facial dun franco francés cuñada en 1988 na honra do expresidente da República Francesa Charles de Gaulle e emitida con motivo do trixésimo aniversario da proclamación da quinta República Francesa, en 1958.
O deseño e o gravado da moeda débeselle ao daquela gravador xeral de moedas de Francia, Émile Rousseau, e da súa produción encargouse a Monnaie de Paris. Moeda circulante
Existen dúas variantes desta moeda, á parte do seu modelo estándar.
Por unha banda, un reducido número de exemplares foron cuñados cun acabamento especial (proof ou essai), con fondo espello e relevo mate. Nestas moedas incluíuse a palabra ESSAI en letras pequenas no reverso, no espazo entre o a parte inferior do marco e a data Coñécense ademais algúns exemplares nos que non aparecen as marcas do golfiño e a cornucopia a ambos os lados da data, no exergo do reverso, característicos da emisión ordinaria. Descoñécese a cantidade de exemplares con esta variante que, pola súa rareza, é moi apreciada polos coleccionistas e ten unha cotización superior no mercado numismático. Emisións especiais
Á parte da súa emisión ordinaria, destinada á súa posta en circulación, existen tamén dúas versións destinadas ao mercado do coleccionismo e do investimento: unha delas é a cuñada en ouro (920 milésimas, 23, 85 mm, 9 g), cunha tiraxe de 20. 000 exemplares, e outra en prata de tamaño meirande (900 milésimas, 37 mm, 22, 22 g), da que se cuñaron 60. 000 exemplares.
Moedas da coroa austrohúngara

As moedas da coroa austrohúngara son as cuñadas consonte o sistema monetario oficial do Imperio Austrohúngaro, desde 1892 (cando a coroa substituíu o florín ao se adoptar o padrón ouro) ata a disolución do imperio en 1918. A unidade monetaria era a coroa austrohúngara (alemán: Krone; húngaro: korona) que tiña o heller como divisionaria na parte austríaca e o fillér na parte húngara do imperio (ademais de halier en Eslovaquia e haléř en Chequia), todas elas equivalentes á centésima parte da coroa. Emisións austríacas
As moedas da coroa austrohúngara correspondentes á parte austríaca cuñáronse en Viena a partir de 1892, coas denominacións de 1, 2, 10 e 20 heller, en metais non nobres; de 1, 2 e 5 coroas, en prata; e de 10, 20 e 100 coroas, en ouro. A forma utilizada para a súa impresión nas moedas foi a latina corona. A moeda de 100 coroas segue a cuñarse hoxe en día con data inmobilizada de 1915 como moeda de investimento. Emisións húngaras
Pola súa banda, as moedas da parte húngara cuñáronse na ceca de Körmöcbánya (actual Kremnica, en Eslovaquia), tamén a partir de 1892. Os valores son os mesmos, coa única excepción da denominación fillér para a moeda divisionaria e korona para a unidade.
Moedas-barra de ferro de Gran Bretaña

As moedas-barra de ferro forn unha forma premonetal de diñeiro consistente en barras de ferro con distintas formas, que foi a primeira manifestación de moeda utilizada en Gran Bretaña, xa que xurdiron arredor do ano 200 a. C.
Os achados do castro de Hod Hill, no condado de Dorset, suxiren que as moedas-barra de ferro deixaron de utilizarse cando se comezaron a producir as primeiras emisións locais de moeda convencional, cara ao 100 a. C. Historia e caracterización
Estas manifestacións premonetais, que apareceron cara ao ano 200 a. C. , respondían a catro tipos: en forma de espada, en forma de espeto, en forma de arado e en forma de folla de loureiro. Suxeriuse a posibilidade de que cada unha destas formas gardase relación coa súa procedencia xeográfica. O peso das barras sitúase xeralmente entre 0, 3 e 0, 5 quilogramos. As máis comúns son as que teñen forma de espeto, que representan a metade de todos os espécimes achados, en tanto que as barras en forma de espada representan outro 40 por cento.
Nos Commentarii de Bello Gallico (“Comentarios sobre a Guerra das Galias”), de Xulio César, menciónase o que parece ser unha destas barras de ferro, mais as variacións nos textos conservados fan pensar na posibilidade de que o texto orixinal se referise realmente a aneis de ferro tamén usados como moeda. Porén, a hipótese das barras de ferro considérase a máis probable á luz das descubertas arqueolóxicas. Achados
Acháronse algunhas destas barras de ferro en diversos castros, 27 delas en Hod Hill. As barras achadas no castro de Danebury, Hampshire, parece que sufriron algún proceso de transformación. Un dos achados máis significativos foi o do castro de Meon Hill, en 1824, no que se acharon 394 exemplares, que marcou o inicio do coñecemento moderno das barras de ferro utilizadas como moeda en Gran Bretaña.
Distribución por tipos
Esta é a distribución xeográfica das zonas onde apareceu con máis frecuencia cada unha das catro formas destas barras de ferro:
Moega

A moega ou moella, tamén chamada ventrículo, é un órgano que se encontra no tracto dixestivo dalgúns animais, como os arcosauros (dinosauros incluíndo as aves, pterosauros e crocodilianos), miñocas, algúns gasterópodos, algúns peixes e algúns crustáceos e insectos. Trátase dun estómago especializado formado por grosas paredes musculares que se usa para triturar a comida, con frecuencia coa axuda de partículas duras como pedras ou grava. En certos insectos e moluscos, as moegas teñen placas ou dentes quitinosos. Estrutura
En aves
As aves tragan a comida sen mastigar, xa que non teñen dentes, e almacénana no seu papo ou boche se é necesario. Despois a comida pasa ao seu estómago glandular e dixestivo, tamén chamado proventrículo, que ás veces tamén se denomina estómago verdadeiro. Esta é a parte secretora do estómago. Despois a comida pasa á moega ou moella (tamén chamada estómago muscular ou ventrículo). A moega pode triturar a comida grazas ás súas paredes musculares e ás pedras situadas alí que oi animal tragou, e despois o alimento se transporta de volta ao estómago verdadeiro, e de novo desde este á moega. As moegas das aves están tapizadas dunha capa basta resistente feita dun complexo de carbohidrato-proteína chamado koilina, para protexer os músculos da moega.
En comparación, mentres que nas aves o estómago verdadeiro está antes no tracto dixestivo antes da moega, nos saltóns a moega está antes do estómago, mentres que nas miñocas só hai moega e non estómago.
Gastrólitos nas moegas
Algúns animais que carecen de dentes tragan pedras ou grava para axudar a fragmentar a comida dura, como por exemplo sementes, o que axuda á súa posterior dixestión. Todas as aves teñen moegas, pero non todas tragan pedras ou grava. Estas pedras denomínanse gastrólitos e xeralmente están arredondados e lisas pola acción de pulimento realizada na moega. Cando están demasiado lisos para facer a súa función, son regurxitados e substituídos por outros. Animais con moegas
Peixes
Os muxos mariños (Mugilidae) e os alosinos (peixes d auga doce de lagos e ríos) teñen moegas. O Salmo stomachius, unha especie de troita que se encontra no Lough Melvin, un lago do norte de Irlanda, teñen moega que se usa para axudar a dixerir os caracois acuáticos que comen.
Réptiles
Os aligátores e os crocodilos tamén teñen moegas.
Aves
Todas as aves teñen moegas.
Crustáceos
Algúns crustáceos teñen unha especie de moega aínda que a esta xeralmente se lle chama muíño gástrico.
Dinosauros non aviarios
Crese que moitos dinosauros tiñan moegas debido ao descubrimento de gastrólitos en asociación cos seus fósiles; entre eles están os seguintes: Psittacosaurus
Massospondylus
Sellosaurus
Omeisaurus
Apatosaurus
Barosaurus
Dicraeosaurus
Seismosaurus
A crenza de que Claosaurus tiña tamén moega foi desacreditada, xa que os restos fósiles estaban baseados en restos doutra especie e as pedras eran simplemente cantos de río.
Pterosauros
Polo menos algúns pterosauros parece que tiñan moegas. Os casos máis notables son o Pterodaustro (deducido polos gastrólitos atopados) e Rhamphorhynchus (preservación directa).
Mofo

O mofo ou balor é un fungo filamentoso que medra sobre a materia orgánica, tanto ao aire libre como en interiores. Existen moitas especies de fungos; estímase que pode haber decenas de miles, quizais máis de trescentas mil. [Cómpre referencia] Características
O mofo crece mellor en condicións cálidas e húmidas pero tamén o fai en condicións adversas, como no interior dun frigorífico. De feito, as esporas do mofo poden sobrevivir en condicións ambientais moi variables, mesmo en extrema sequidade, aínda que non favorecen o crecemento normal do mofo. O mofo medra no pan e noutros tipos de alimentos, facéndoos ás veces incomestibles para a xente en xeral e os alérxicos en particular. Ademais, algúns tipos de mofo, como Penicillium roqueforti e Penicillium camemberti, son fundamentais na produción de queixos como o queixo azul, o queixo Roquefort e o queixo Camembert.
Os fungos son un grupo de organismos bastante comúns que teñen unha importante función nos ecosistemas. A penicilina, un antibiótico que salvou moitas vidas, obtense a partir do mofo Penicillium. Outro grupo de microorganismos ascomicetos, como os mofos, son os lévedos, entre as que se pode cita-lo fermento.
Mogi das Cruzes

Mogi das Cruzes é unha cidade brasileira, parte da rexión metropolitana de São Paulo (tamén coñecida como Grande São Paulo). En 2010 tiña 387. 779 habitantes.
Mogneneins

Mogneneins é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Mohamed Bassir

Mohamed Sidi Brahim Bassir (nome completo: Bassir Mohamed uld Hach Brahim uld Lebser), nado en Tan-Tan (daquela no Sáhara español) en 1942 e desaparecido en 1970, foi un líder nacionalista saharauí. Traxectoria
En 1958 pasou a Marrocos no seo da fracción Lemuadenim da tribo dos erguibat, pero medrou en Lemseid, preto do Aaiún. En 1957 marchou a estudar árabe a Marrocos, alí residiu en Marraquex, Rabat e Casablanca. Máis tarde perfecciona os estudos en Damasco e estudou xornalismo no Cairo.
En 1966 volveu a Marrocos e fundou Al-Shihab, publicación pro-saharauí. En 1967, por problemas coas autoridades marroquinas, instalouse en Smara, no Sáhara Occidental, traballou como profesor do Corán na mesquita local e comezou a organizar de xeito clandestino un movemento de carácter nacionalista denominado Organización Avanzada para a Liberación de Saguia el Hamra e Río de Oro, que pretendía a consecución dunha autonomía para o Sáhara Occidental que preparase o camiño cara a independencia do territorio.
O 17 de xuño de 1970 as autoridades do Sáhara Occidental convocaron unha manifestación no Aaiún contra os comunicados de Tlemcén e Casabranca logo das xuntanza de Hassan II con Hari Boumédienne e Moktar Uld Dadah sobre o Sáhara. A organización de Bassir decide convocar unha manifestación paralela na barriada de Zemla que lles permitira entrevistarse co gobernador, quen acabou enviando á lexión para disolvela. Aínda que Bassir non foi na manifestación, a policía considerouno o principal convocante dela e detívoo, non se volveu saber máis del.
Mohamed al-Battani

Abū ʿAbdullāh Muḥammad ibn Jābir ibn Sinān ar-Raqqī al-Ḥarrani aṣ-Ṣabiʾ al-Battānī, (en árabe: محمد بن جابر بن سنان البتاني) latinizado como Albategnius, nado en Harran contra o ano 850 e finado en Damasco no 929, foi un astrónomo árabe. Traxectoria
Calculou o movemento dos planetas e determinou con gran precisión a duración do ano solar, corrixiu as táboas de Tolomeo, os seus estudos serviron de antecedente ás Táboas afonsinas.
O seu máis importante traballo foi Kitāb az-Zīj (O libro das táboas), coñecido en occidente pola súa tradución ao latín no ano 1116, De Motu Stellarum, que tivo unha grande influencia na astronomía europea.
Mohammed Alioum Fantouré

Mohammed Alioum Fantouré, nado en Forécariah en 1938, é un escritor guineano. Estudou en Francia e Bélxica e traballou para a Unión Europea. Obra
Le cercle des tropiques (1972)
Le récit du cirque (1975)
L'Homme du troupeau du Sahel (1979)
Le Voile ténébreux (1979)
Moiety

No estudo antropolóxico do parentesco, unha moiety é un grupo de descendencia que coexiste só con outro grupo de descendencia dentro dunha sociedade. Nestes casos, a comunidade adoita ser de orixe unilineal, patrilineal ou matrilineal, polo que calquera individuo pertence a un dos dous grupos de partidos por nacemento e todos os matrimonios prodúcense entre membros de porcións opostas. Trátase dun sistema exogámico de clans, neste caso con só dous clans. No caso dun sistema de descendencia patrilineal, este pódese interpretar como un sistema no que as mulleres son intercambiadas entre as dúas porcións. As sociedades de grupos étnicos atópanse particularmente entre os pobos indíxenas de América do Norte e Australia. Outras acepcións
Socioloxía
Noutra acepción relacionada, en galego poderíase traducir moiety como "ramo" ou "liñaxe"; por exemplo: "Na cultura Maori, existen dúas moieties, Ngāti Toa e Ngāti Tama".
Química
En química, moiety é un termo usado para describir unha parte ou grupo dunha molécula ou composto. Úsase habitualmente en química orgánica para descubrir os grupos funcionais dunha molécula. En galego, podemos traducir como resto; coa mesma raíz que moiety, en portugués emprégase meação e en castelán mediación. Por exemplo, nunha molécula de etanol (C2H5OH), temos un "resto" de etilo (C2H5-) e un "resto" de hidroxilo (-OH).
Moimenta e Montouto

Moimenta e Montouto é unha freguesía do concello de Vinhais no distrito de Braganza.
É unha freguesía creada logo da reorganización administrativa de 2012/2013, ao unirse as antigas freguesías de Moimenta e Montouto. Forman parte da freguesía as aldeas de Montouto, Carvalhas, Casares, Cerdedo, Landedo, Moimenta e Vilarinho das Touças.
Nesta freguesía sitúase un dos contrafortes do Penedo dos Tres Reinos, que outrora marcaba a fronteira entre os Reinos de Portugal, León e Galicia.
Na aldea de Carvalhas localízase un antigo paso fronteirizo de Portugal con España, onde aínda se erguen en ambos os lados da raia os antigos postos dos gardas fronteirizos. Patrimonio
Igrexa de San Pedro ou Igrexa Matriz de Moimenta.
Moimenta, Moimenta e Montouto, Vinhais

Moimenta é unha aldea portuguesa da freguesía de Moimenta e Montouto no concello de Vinhais. Tiña 168 habitantes (2011). Patrimonio
Igrexa de San Pedro ou Igrexa Matriz de Moimenta.
Moira

Este artigo trata sobre a auga saturada de sal, para as personaxes mitolóxicas, véxase o artigo Moiras. A moira ou salmoira é a auga saturada de sal, particularmente aquela na que se conservan carnes, peixes e outros alimentos. É unha auga cunha alta concentración de sal (NaCl) disolta. Existen ríos e lagos salgados onde non hai vida polo exceso de sal e de onde se extrae a moira, principalmente para obter o seu sal evaporando a auga en salinas. A moira pode ser velenosa para algúns animais que beben desta.
Por extensión, tamén se lle chama moira a disolucións altamente concentradas doutros sales. Son exemplos disto a moira de cloruro de calcio e a de dicromato sódico.
A salmoira distínguese da auga salobre en que esta última ten unha menor concentración de sal. Usos
En 1800, Alessandro Volta usou a moira xunto co cobre e o cinc para crear a pila voltaica.
Outros usos máis comúns son: Para a conservación e curado de certos alimentos, ademais de funcionar como un elemento culinario. Almacenado en frascos de moira fanse os cogombros ou encurtidos.
En sistemas de refrixeración, como medio de transmisión de calor, xa que debido ao seu baixo punto de conxelación (solidificación), utilízase coma refrixerante secundario.
Para desfacer a neve en estradas.
Para a purificación e limpeza do mesmo sal, para o uso deste en aplicacións de consumo humano e noutras actividades que requiren sal de alta pureza.
Antigamente, os mariñeiros utilizábana para endurecer ou curtir a pel das mans.
Xunto co vapor pode xerar un fluído motor para mover turbinas e xerar electricidade.
En procesos de estimulación de pozos de petróleo.
Mojibake

Mojibake (文字化け, moji carácter + bake pantasma) é unha palabra procedente do xaponés para se referir aos caracteres inintelixibeis: lixo que aparece cando se tentan visualizar conxuntos de caracteres internacionais mediante programas (navigadores etc) que non están configurados para eles.
Pronúnciase [moʤibake], que a un galego soa "mollibake" (pronunciando “ll” con “yeísmo”). O Mojibake chámase luan ma (亂碼 ou 乱码 luan4 ma3), ou "código caótico" na lingua chinesa. Por exemplo: "文字化け" visualízase como "•Žš‰»‚¯"