proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Pantasma, Nicaragua

Pantasma é unha rexión situada no norte de Nicaragua. Pantasma significa, na lingua misquito, "home pequeno" ou "cabeza plana" e é coincidente coa verba galega «pantasma», do grego φάντασμα, á que tamén se vincula o topónimo. Xeografía
Nesta rexión atópase o Val de Pantasma, un val circular cun diámetro de máis de 12 km (13°22´ Norte e 85°57´ Oeste). Está atravesado polo río Pantasma, un afluente do río Coco, tamén chamado río Segovia (sendo coco casualmente outra palabra de orixe galego-portuguesa co significado de pantasma). No seu centro atópase a aglomeración Las Praderas, principal aldea do concello de Santa María de Pantasma (uns 40000 habitantes) no departamento de Jinotega. O val pobre pero fértil é explotado para cultivar millo, café, xudías, recoller froitos e criar gando. Cráter Pantasma
Recentemente, especulouse que o cráter Pantasma foi creado polo impacto dun meteorito de máis de 500 metros de diámetro sobre as capas efusivas terciarias da montaña volcánica do norte de Nicaragua. A forma circular do cráter, a lixeira inclinación do seu piso en dirección á ampla inclinación da paisaxe e a súa localización aparentemente arbitraria parecen confirmar esta hipótese. Non hai ascensor central ou pode estar xa cuberto de sedimentos. É posible que exista un anel de expulsión, pero dificilmente é recoñecible no medio de montaña. O tamaño e a forma do cráter lembran moito ao lago Bosumtwi en Ghana, de 10 km de diámetro e un millón de anos de antigüidade. A súa posición na paisaxe aseméllase de forma desconcertante á do cráter de meteoritos Goat Paddock en Australia ( 5 km de diámetro, menos de 50 millóns de anos). A historia volcánica de toda a rexión e a proximidade a zonas volcánicas activas, con todo, apoian unha orixe volcánica, pero non hai nada que o demostre definitivamente polo momento. (véxase tamén: Caldeiras volcánicas explosivas, Krakatoa, Monte Tambora).
Un estudo de 2019 confirma que este cráter de 14 km de diámetro é realmente un cráter de impacto de 815000 ± 11000 ans. Masacre de Pantasma
O lugar foi escenario do masacre de Pantasma do 18 de outubro de 1983, no que terroristas da Contra nicaraguana, un grupo antiesquerdista financiado e armado polo goberno dos Estados Unidos baixo a presidencia de Ronald Reagan, asasinaron a 47 homes, mulleres e nenos durante un asalto a cooperativas agrícolas do val.
Tres anos despois, o 19 de outubro de 1986, unha mina da Contra destruíu un camión na rúa principal de Pantasma en Jinotega e matou a once civís e mutilou a trinta e tres.
O 23 de marzo de 1987, membros do Veterans Peace Action Team (EEUU) iniciaron unha semana de marcha pola paz nesta estrada polo val de Pantasma, para chamar a atención sobre o terror da Contra, especialmente cruel nesta parte do país.
Panteísmo

O panteísmo é a crenza de que absolutamente todo e todos compoñen un Deus abranguente, e inmanente, ou que o universo (ou a natureza) e Deus son idénticos. Sendo así­, os adeptos desta posición non cren nun deus persoal, antropomórfico ou creador. Aínda que existan diverxencias dentro do panteísmo, as ideas principais din que Deus se atopa en todo o cosmos como unha unidade abranguente e polo tanto é inaceptábel no panteísmo o politeísmo (adoración e crenza en varios deuses), pois as divindades son tidas como aspectos distintos do absoluto.
O panteísmo foi popularizado na cultura occidental tanto como unha teoloxía canto unha filosofí­a baseada na obra de Baruch de Spinoza, que escribiu o tratado Ética, unha resposta á famosa teoría de Descartes sobre a dualidade do corpo e do espírito. Spinoza declarou que ambos eran a mesma cousa, e este monismo terminou sendo unha calidade fundamental da súa filosofí­a. El empregaba a palabra "deus" para describir a unidade de calquera substancia. Aínda que o vocábulo "panteísmo" non fose inventado durante o seu tempo de vida, hoxe Espinosa é considerado como un dos máis célebres defensores da crenza. Unha ida panteísta tamén foi asumida polo filósofo e cosmólogo do século XVI Giordano Bruno. Etimoloxía
A palabra derívase do grego pan (que significa "todo") e theos (que significa "deus"). A primeira vez que apareceu o vocábulo en latín foi na obra de 1697 escrita por Joseph Raphson titulada De Spatio Reali seu Ente Infinito, en que se refire ao "pantheismus" de Spinoza e outros. Relación con outras doutrinas
De entre as doutrinas occidentais, o panteísmo é unha das que máis se aproxima ás filosofías orientais como o budismo, o xainismo, o taoísmo e o hinduísmo. É tamén a liña filosófica que máis se achega á filosofía hermética do antigo Exipto, onde o principal obxectivo é facer parte da conspiración universal (ou conspiración cósmica). Panteísmo e panenteísmo
No panteísmo, Deus ten tamaño igual ao universo. En cambio, no panenteísmo, Deus está dentro do universo, mais existe tamén fóra del.
Panteón (arquitectura)

Para outros significados véxase Panteón. Panteón (do grego παν, pan, 'todo' e θεών, theon, 'dos deuses'), no seu sentido primixenio era o conxunto de todos os deuses dunha relixión ou mitoloxía politeísta particular, como os deuses do Olimpo da Grecia antiga. Evolución do termo
Desde o século XVI a palabra tamén se usou, nun sentido secular, para referirse a un grupo de xente exaltada. Noutro sentido, refírese a un templo ou edificio sagrado dedicado a todos os deuses dunha relixión politeísta particular (como os da mitoloxía hindú).
Salvo no caso de grandes monumentos, o seu significado actual é o de edificación funeraria, normalmente nun cemiterio, onde repousan os restos dos defuntos dunha familia ou dun grupo determinado.
Quizais a asimilación do nome de panteón a este uso proveña da primitiva relixión romana, en que os espíritos dos antepasados eran considerados como "deuses domésticos" (dou "deuses lares").
Outra versión indica que a súa orixe estaría en que o célebre artista Rafael (Rafaello) pediu (e foi) soterrado no Panteón de Roma (Panteón de Agripa). Panteóns famosos na actualidade
Na actualidade a palabra úsase principalmente, a nivel mundial, para describir tres edificios: O Panteón de Roma, construído orixinalmente no século II como un templo para todos os deuses romanos, e usado como igrexa cristiá desde o século VII. A súa fachada con columnas e a súa enorme cúpula serviron de modelo a todos os demais panteóns construídos desde o Renacemento.
O Panteón de París, un edificio do século XVIII usado actualmente como lugar de sepultura para personaxes franceses famosos.
O Panteón de Londres, un edificio tamén do século XVIII usado actualmente como teatro.
Panteóns famosos en Galicia
En Galicia son de destacar o Panteón Real, na Capela das Reliquias da Catedral de Santiago, onde xacen os restos de varios Reis de Galicia e León, e o Panteón de Galegos Ilustres, na igrexa do antigo Convento de San Domingos de Bonaval, tamén en Santiago de Compostela. Sepulcros do Panteón Real
Panteón (mitoloxía)

Panteón é o conxunto de todos os deuses dunha relixión ou mitoloxía politeísta particular, como os deuses do hinduísmo, da mitoloxía grega ou a mitoloxía nórdica.
Provén do grego παν, pan, 'todo' e θεών, theón 'dos deuses'. Panteóns específicos
Panteón sumerio: Mitoloxía sumeria
Panteón exipcio: Mitoloxía exipcia
Panteón grego: Mitoloxía grega
Panteón romano: Mitoloxía romana
Panteón xermánico: Lista dos deuses xermánicos
Panteón americano: Mitoloxía americana nativa
Panteón galego: Mitoloxía galega
Panteón catalán: Mitoloxía catalá
Panteón vasco: Mitoloxía vasca
Comparación de Panteóns
Panteón de Galegos Ilustres

O Panteón de Galegos Ilustres atópase na igrexa do convento de San Domingos de Bonaval, en Santiago de Compostela. Toda a igrexa é Panteón, aínda que só se estean usando a Capela da Visitación (ou de San Domingos en Suriano) e a Capela do Santo Cristo. Nel repousan os restos de galegos sobranceiros como a poeta Rosalía de Castro, o político rexionalista Alfredo Brañas, o escultor Francisco Asorey, o poeta Ramón Cabanillas, o xeógrafo Domingo Fontán e o artista e político nacionalista Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.
A idea foi proposta inicialmente polos emigrantes galegos en Cuba. Historia e características
Neste lugar descansan os restos de varios personaxes galegos da máxima relevancia. A primeira en ser trasladada alí foi Rosalía de Castro, o 25 de maio de 1891, seis anos despois da súa morte, desde o cemiterio de Adina (en Iria Flavia, Padrón). O seu mausoleo é obra de Jesús Landeira Iglesias.
O seguinte foi Alfredo Brañas, en 1906, colocado fronte a Rosalía, coa intención de fortalecer un proxecto de mausoleo para persoeiros destacados de Galicia. En 1961 foi enterrado o escultor Francisco Asorey, o chamado escultor da raza, inhumado directamente no Panteón, e o 12 de agosto de 1967, Ramón Cabanillas, que foi trasladado desde o cemiterio de Cambados.
O 28 de xuño de 1984 o Panteón recibiu os restos do político, escritor e debuxante Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, que fora trasladado desde Buenos Aires onde morreu en 1950. O seu mausoleo atópase nunha capela anexa á principal, a do Santo Cristo, que é a máis antiga da igrexa.
Finalmente, en 1988 foi enterrado o intelectual e cartógrafo Domingo Fontán, trasladado desde o Cemiterio Xeral de Santiago. Tanto este como Cabanillas soterráronse no chan da capela.
Panteón de París

O Panteón de París (en francés Le Panthéon) é un monumento da capital francesa, no quinto distrito (arrondissement), no chamado Barrio Latino, moi preto da Sorbona e dos liceos elitistas Louis Le grand e Henry IV.
A súa construción comezou en 1764 con Soufflot e durou 26 anos (foi rematada por Jean Baptiste Rondelet). É un dos primeiros monumentos neoclásicos de Francia. Inicialmente estaba previsto que fose unha igrexa adicada á patroa da cidade, Santa Xenoveva. Con todo a Revolución Francesa fixo que servise de templo para albergar os corpos dos homes ilustres da patria (no frontispicio está gravado «Aux grands hommes la patrie reconnaissante» («Aos grandes homes, a patria agradecida»).
Cando trala caída de Napoleón restaurouse o Antigo Réxime, recuperou o seu uso como igrexa, que persistiría durante a época do Segundo Imperio. Coa chegada da Terceira República Francesa foille devolto o seu uso laico con motivo do funeral de Victor Hugo.
O pórtico de columnas sobre o que descansa un frontón clásico está inspirado no Panteón de Agripa, en Roma, mentres que a cúpula inspírase na da catedral de San Paulo en Londres, sendo ámbalas dúas herdanza do Tempietto de San Pedro in Montorio de Bramante en Roma.
En 1851 Léon Foucault instalou o seu famoso péndulo coñecido como Péndulo de Foucault; fíxoo aquí debido a que a grande altura do inmoble facilitaba o experimento. Mediante este experimento conseguiuse demostrar a rotación da Terra e a existencia da forza de Coriolis. Dende 1995 este péndulo regresou ao Panteón.
Entre os soterrados no Panteón atópanse Voltaire, Rousseau, Marat, Victor Hugo, Émile Zola, Jean Moulin, Marie Curie, Louis Braille, Jean Monnet e Soufflot, o seu arquitecto.
O 30 de novembro de 2002 aloxouse no Panteón o cadaleito de Alexandre Dumas, o autor de Os Tres Mosqueteiros. O mesmo atopábase cuberto por un manto de veludo azul co lema dos mosqueteiros: «Un pour tous, tous pour un» («Un para todos, todos para un»). Os restos de Dumas descansaran ata ese momento no cemiterio de Villers-Cotterêts, en Aisne, Francia. No seu discurso, o Presidente Jacques Chirac dixo que con esta acción quedaba corrixida a inxustiza cometida co honor dun dos grandes escritores franceses.
Panthera

Panthera é un xénero de mamíferos da familia Felidae, ao que pertencen catro especies moi coñecidas: o tigre, o león, o leopardo e o xaguar. O xénero comprende aproximadamente a metade dos grandes felinos. Soamente estas catro especies teñen as estruturas anatómicas que lles permiten ruxir, debido a unha modificación da forma do seu óso hioide. Taxonomía
Etimoloxía
Do latín panthera co mesmo significado e este do grego πάν, pan (todo), e θηρ, thēr (besta). A palabra grega pánthēr orixinalmente referíase a todos os membros da familia Felidae. En sánscrito a palabra significaría «animal amarelento».
Especies
Foron propostas moitas subespecies para Panthera, moitas das cales para o león e o leopardo son, como mínimo, cuestionables. Propúxose que todas as poboacións de leopardos subsaharianos pertencerían á mesma especie de leopardo, o mesmo caso se daría cos leóns, pero non se recolectou material xenético dabondo para aseverar esta hipótese. Algunhas especies de leóns prehistóricos ben poderían ser especies separadas.
O xénero comprende cinco especies viventes e numerosas extintas, coñecidas polos seus fósiles:
Pantropía

Pantropía é un neoloxismo que apareceu por primeira vez no ámbito da ciencia ficción. Foi acuñado polo escritor estadounidense James Blish en 1957 nunha serie de relatos recompilados baixo o título de "Sementes Estelares" ("The Seedling Stars"). A palabra deriva do grego; παν, todo e τρoπή, transformación.
A pantropía aparece como alternativa ou para complementar o proceso de terraformación ou o de colonización espacial coa finalidade de poder adaptar a vida terrestre ós ambientes doutros planetas ou para que estes sexan menos esixentes canto as condicións ambientais alieníxenas.
Panxab, Paquistán

O Panxab ou Punxab, tamén chamado Panxab Occidental, é unha das catro provincias de Paquistán. Está situada no leste do país, facendo fronteira coa India. Xeografía e demografía
Con preto de 100 millóns de habitantes, é a rexión máis poboada e desenvolvida de Paquistán. A súa capital é Lahore, cidade que supera os 10 millóns de habitantes. Outras cidades millonarias en Panxab son Faisalabad, Rawalpindi, Multan e Gujranwala. Historia e toponimia
O nome da provincia paquistaní provén da rexión histórica do Panxab ten a súa orixe no século XVII cando os mongois mesturaron as palabras persas punj (cinco) e āb (auga) facendo referencia ós cinco ríos que percorren o territorio antes de desembocar no río Indo.
Hai un Panxab na India, pois a rexión histórica quedou dividida trala separación dos estados indio e paquistaní en 1947.
Panxaquent

Panxaquent (en taxico Панҷакент; en persa پنجکنت; en ruso Пенджикент), (pode que apareza escrito Panjakent ou Panjikent, pero estas formas son calcos doutras linguas) é unha cidade na provincia de Sogdiana (Sughd), Tadjiikistán sobre o río Zeravxán (Zeravshan), con 33. 000 habitantes segundo o censo do ano 2000. Nome
Panxaquent capital do Distrito do mesmo nome na provincia de Sogdiana (Sughd), do taxico Панҷакент e este do persa پنجکنت (Panjakent). Pode aparecer coma a denominación rusa Panjikent que vén do uzbeko.
As ruínas da cidade de Panxaquent atópanse na periferia da cidade que conserva o seu nome actual en Tadjiikistán, a uns 10 km ao oeste da actual fronteira entre o Tadjiikistán e o Uzbekistán, bastante próxima á célebre cidade hoxe uzbeka de Samarcanda (58, 5 km ao leste da mesma), co seu centro na marxe esquerda (sur) do mesmo río que atravesa a Samarcanda: o río Kara, no estreito val do mesmo río ao pé do somonte setentrional dos montes Zeravxán (montes Zeravshan). As coordenadas xeográficas de Panxaquent son: 39°29′00″N 67°36′00″L e a súa posición respecto á principal cidade de Tadjiikistán, Duxambé, é de 144 km en liña recta ao NO, pero as rutas terrestres son moito máis prolongadas debido a que diversas cordilleiras separan a Panxaquent de Duxambé.
Nota Bene: A denominación máis frecuente que aparecen en moitas enciclopedias é Panjikand (en uzbeko) aínda que en taxico é máis usual a forma Panjakent, e desta lingua pois por tradición e cultura taxico-persa é de onde se toma a palabra en galego.
Panxea

Panxea (do grego, «tódalas terras») foi o nome dado por Alfred Wegener ó supercontinente rodeado polo mar Pantalasa, que existiu durante o período mesozoico, antes de que o proceso de placas tectónicas separase os continentes.
Ó final do proterozoico, a maior parte das terras emerxidas uníronse nun único continente, denominado Panxea I. Dende entón e durante o paleozoico inferior, Panxea I comezou a fragmentarse, orixinando un conxunto de masas continentais que durante o Paleozoico superior volveron unirse nun só continente, denominado Panxea II.
Panxoliña

A panxoliña é un subxénero da lírica consistente nunha composición popular de tema relixioso que se canta polo Nadal.
Segundo Carlos Villanueva Abelairas, profesor da Universidade de Santiago de Compostela, as panxoliñas non son o mesmo que os vilancicos. Estes son pezas en lingua vulgar que se cantan nas igrexas, con textos populares ou poemas de autor, e que se usan na liturxia das festas principais en xeral. As panxoliñas, pola contra, son cancións populares cantadas polo pobo, en grupo ou individualmente ante o Belén ou na festa do Nadal.
Sábese da existencia de panxoliñas desde o século XV, mais non nos chegou ningún documento que explique as súas características, só referencias a como se organizaban os veciños para lle iren cantar ao neno Xesús e ao portal dos Reis. Etimoloxía
O nome panxoliña procede das dúas primeiras palabras do himno Pange lingua gloriosi corporis mysterium escrito por Tomé de Aquino no século XIII. A recuperación do termo tivo lugar en 1958 coa publicación do texto de Cipriano Torre Enciso. Panxoliñas
Adeste Fideles
Paola Suhonen

Paola Anneli Ivana Suhonen (Paula Anneli Suhonen), coñecida como Paola Suhonen, nada o 19 de xuño de 1974 en Helsinqui, é unha deseñadora, artista, cineasta e empresaria finlandesa.
Graduada na Universidade de Helsinqui, é coñecida pola marca Ivana Helsinki-vaatemerkistään (Ivana Helsinqui-moda), que fundou coa súa irmá Pirjo Suhonen en 1998. e por ser a deseñadora da Xeadaría Valio, no Centro Comercial do complexo de servizos de Kamppi en Helsinqui.
Paolo Veronese

Paolo Veronese, nado en Verona en 1528 e finado en Venecia o 19 de abril de 1588, foi un importante pintor renacentista veneciano. Traxectoria
Naceu co nome de Paolo Cagliari ou Paolo Caliari, e era coñecido como Veronese polo seu lugar de nacemento. Discípulo de Parmigianino, Veronese caracterízase pola linguaxe clara e luminosa, espacialidade en largura, brillante sentido decorativo, exaltación da vida profana e alegorías aptas para o adorno de grandes superficies como o Palacio Ducal de Venecia.
Papahdilmah

Papahdilmah foi rei dos hititas fillo de Pusarrumas. O seu nome era hático. Disputou o trono ao seu cuñado Labarnas que fora designado herdeiro, pero debeu ser derrotado, pois Labarnas chegou a rei.
Papaia

A papaia, tamén chamada papaieira ou papaio (Carica papaya) é unha planta da familia Caricaceae, de orixe americana, coñecida e empregada en todo o continente dende hai varios séculos, aínda que hoxe en día se cultiva en moitos países doutros continentes, principalmente, en Asia e África. En México o seu froito, a papaia, era especialmente apreciado na época dos aztecas; en náhuatl coñécese como chichihualtzapotl, que significa "zapote nodriza", e era un froito especialmente relacionado coa fertilidade. Descrición
A planta posúe un tronco sen pólas (malia o que podería inferirse da imaxe incluída na clasificación científica), dunha altura entre 1, 8 e 6 m, coroado por follaxe en forma palmada, provisto de longos pecíolos. Conserva, aínda nos espécimes maduros, unha textura suculenta e turxescente, escasamente leñuda; e presenta numerosas cicatrices características, produto do crecemento e caída consecutivas da ramallada superior. O zume é de consistencia leñuda, e tóxico en estado natural para o ser humano, pode producir irritacións alérxicas en contacto coa pel. Este zume leitoso contén un encima moi útil, a papaína, empregado como abrandador de carnes: nas grellas ou barbacoas emprégase o zume que xorre o cortar a cortiza da leitosa verde para esparexelo sobre a carne, deixándoa sumamente tenra e zumarenta.
As follas de tipo palmadas posúen longos pedúnculos e lóbulos, medindo as follas até 24 cm de diámetro e os talos arredor de 61 cm de longo.
Paparazzi

Os paparazzi son fotógrafos que teñen especial interese en furgar na vida privada da xente famosa. Orixe do termo
A palabra ten a súa orixe no filme de Federico Fellini La dolce vita (1960), na que o heroe, Marcello, interpretado por Marcello Mastroianni, está acompañado a miúdo por un fotógrafo novo chamado Paparazzo. En italiano, « Paparazzi » é o plural de paparazzo. Nunha entrevista concedida ao semanario Oggi despois da estrea de La dolce vita, Giulietta Masina, muller de Federico Fellini, afirmou que ela lle suxerira ese nome, composto a partir de «pappataci» (« pequenos mosquitos ») e « ragazzi » (« rapaces, mozos »).
En galego e castelán, a palabra máis usada coloquialmente, é "paparazzi" (un), os paparazzis (plural), aínda que segundo o dicionario galego, a palabra admitida é paparazzo (o singular italiano). Forma de actuar
Os "paparazzi" rivalizan xeralmente entre eles en canto a astucia e ousadía para conseguir obter algunhas fotos dunha personalidade ou persoa famosa. Utilizan cámaras fotográficas de alta calidade combinadas con super-teleobxectivos (podendo ter ata 1200 mm de distancia focal). Ese material permítelles sacar fotos de boa calidade a gran distancia (ata un quilómetro).
Papeete

Papeete é a capital da Polinesia Francesa, unha colectividade de ultramar de Francia no océano Pacífico. O comuna (municipio) de Papeete está situado na illa de Tahití, na subdivisión administrativa das Illas do Vento, das cales Papeete é a capital administrativa. O Alto Comisario francés tamén reside en Papeete. É o centro principal de Tahití e da Polinesia Francesa tanto para os servizos gobernamentais, como para os comerciais, industriais e financeiros privados, o centro do turismo da Polinesia Francesa e un porto de escala de uso común. As illas do Vento son á súa vez parte das Illas da Sociedade. O nome Papeete significa "auga dunha cesta".
O zona urbana de Papeete tiña unha poboación total de 136771 habitantes no censo de agosto de 2017, 26926 dos cales vivían na propia comuna de Papeete. Xeografía
A comuna de Papeete subdivídese en once barrios (distritos): Manu azada - Ute Fare - Motu
Uta Patutoa
Taunoa
Fariipiti
Titioro
TePapa
Faiere
Pico Rouge
Tipaerui
Paofai
Mamao Historia
No inicio da primeira guerra mundial Papeete foi bombardeada por buques alemáns, causando perdas de vidas e danos significativos.
O crecemento da cidade viuse impulsado pola decisión de trasladar os ensaios de armas nucleares desde Alxeria aos atois de Mururoa e Fangataufa, a uns 1500 km ao leste de Tahití, isto orixinou a construción do aeroporto de Faa xunto a Pape'ete, o único aeroporto internacional na Polinesia Francesa. En 1983, a Igrexa de Xesús Cristo dos Santos dos Últimos Días construíron aquí o Templo de Papeete debido á gran cantidade de membros na rexión. O 5 de setembro de 1995, o goberno de Jacques Chirac levou a cabo a primeira da última serie de detonacións de ensaios nucleares nas costas de Moruroa. As manifestacións e os violentos disturbios en Papeete duraron dous días e danaron o aeroporto internacional, feriron a 40 persoas, e arredaron o turismo durante algún tempo (Disturbios similares producironse logo doutra proba nuclear francesa na mesma zona en 1987). Nos altercados foron atacados, sobre todo, intereses franceses. Demografía
A área urbana de Papeete ten unha poboación total de 133. 627 habitantes no censo de xuño de 2012, 25. 769 dos cales vivían na comuna. A área urbana de Papeete está composta por sete comunas. Se enumeran de nordé a suroeste: Mahina
Arue
Pirae
Papeete (historicamente a comuna máis poboada da zona urbana, e aínda a capital administrativa)
Faaa (que se converteu en 1988 a comuna máis poboada da zona urbana)
Punaauia
Paea
Papeis de Panamá

Os papeis de Panamá son unha filtración de 11, 5 millóns de documentos confidenciais que achegan información polo miúdo de máis de 214000 empresas evasoras de impostos listadas pola empresa panameña Mossack Fonseca, incluíndo as identidades dos accionistas e directores de devanditas empresas. Os documentos amosan como individuos como moitos capitais, incluídos funcionarios públicos, agochan os seus cartos do escrutinio público. No intre da publicación, os papeis identificaron a cinco líderes estatais da Arxentina, Islandia, Arabia Saudita, Ucraína e os Emiratos Árabes Unidos; así como funcionarios do goberno, parentes seus, e xente próxima a xefes doutros corenta países, entre os cales están o Brasil, a China, Francia, a India, Malaisia, México, Paquistán, o Perú, Romanía, Rusia, Suráfrica, España, Siria e o Reino Unido. O Reino Unido foi sinalado polos medios de comunicación "o corazón dunha rede de evasión de impostos para super-ricos".
Papel de lixa

A lixa, ou papel de lixa é unha folla de papel que ten nunha das súas caras adherido un material abrasivo, composto xeralmente por grans minerais (areas, esmeril) que se utiliza para puír madeiras, metais, e outros materiais.
A súa granulación varía de 16 a 3000, que se refire ao número de grans de area por centímetro cadrado. Canto maior a granulación, máis fina é. As lixas máis finas utilízanse normalmente para puír. Unha lixa 200, por exemplo, é a máis indicada para paredes e madeira.
Numeración
Papel libre de ácido

O papel libre de ácido é o papel que ten un pH neutro (7 ou maior), aínda que o papel de pH entre 6 e 7 a miúdo tamén se considera sen ácido. Durante a produción trátase cunha base suave para neutraliza-los ácidos naturais que presenta a pasta de madeira e tamén se acostuma protexer para previr a formación de ácidos adicionais. O papel libre de ácido é de uso frecuente nos libros e noutros produtos que se espera que se conserven moito tempo. O papel ó que non se lle eliminou o ácido rapidamente se deteriora e se volve amarelo.
Papel moeda

O papel moeda, tamén chamado billete ou carto, é un documento oficial, un título de crédito con algúns valores estándares estampados nas súas faces, que é emitido por un goberno por medio dun órgano específico, xeralmente un banco central, para servir como medio de pagamento e representación de base monetaria dun país ou dunha rexión económica, como é o caso da CEE. A súa orixe está intimamente relacionada á moeda metálica e aos títulos bancarios, pois, antes da súa adopción xeneralizada polos diversos países do mundo, o valor expresado no billete significaba a existencia dunha certa cantidade de riqueza, que xeralmente era ouro depositado nun banco. O costume do diñeiro, isto é, dos cartos seren un símbolo dunha cantidade de ouro era coñecido como padrón ouro.
Grosso modo, o papel moeda é un tipo de diñeiro fiduciario, no cal o seu valor de face non corresponde a ningún valor intrínseco, mais ten como lastre só a confianza do goberno emitente. Co correr do tempo e co establecemento das economías nacionais, a relación de paridade entre riqueza depositada e valor de face do billete foi abandonada polos gobernos, o que se chamou de inconvertibilidade, é dicir, o valor estampado no papel deixou de significar un valor real para pasar a ser mera cifra abstracta. Esta circunstancia, entre outros factores, fixo xurdir entre as diversas moedas nacionais un relación de avaliación e troco, na que o valor da moeda dun país pode aumentar ou diminuír cando comparada á doutro país. Nas economías dos países en xeral, o papel moeda circula de modo concomitante co diñeiro escritural, o cal existe só como rexistro nunha institución financeira e testifica certa cantidade de papel moeda en nome dun propietario. Tamén, co aumento da capacidade computacional, este tipo ten circulado ao lado do diñeiro electrónico.
Papel picado

O papel picado é unha artesanía decorativa feita cortando deseños elaborados en follas de papel tisú ou lenzo de papel. O papel picado é considerado unha arte popular mexicana. Os deseños adoitan cortarse de até 40-50 papeis de cores apilados xuntos e usando unha guía ou modelo, un pequeno mazo e govias, creando até cincuenta pancartas á vez. O papel picado tamén se pode facer dobrando papel de seda e utilizando tesoiras pequenas e afiadas. Os temas comúns inclúen paxaros, deseños florais e esqueletos. Os papel picados adoitan mostrarse tanto para ocasións seculares como relixiosas, como a Pascua, o Nadal, o Día de Defuntos, así como durante as vodas, 'quinceañeras' e bautizos. En México, os papeis picados adoitan incorporarse aos altares (ofrendas) durante o Día de Defuntos e colgáranse polas rúas durante as vacacións. Nas rúas de México, os papeis picados adoitan colarse para crear unha pancarta que se pode colgar en rúas ou exhibirse na casa. Orixes
Nos primeiros tempos de México, os aztecas cicelaron figuras espirituais na casca de árbores, especialmente de moreira e figueira, para facer un papel áspero chamado amate. Este costume evolucionou máis tarde cara á forma de arte que agora se coñece como papel picado. Preto de mediados do século XIX, os mexicanos atoparon por primeira vez o papel de seda nas tendas das 'haciendas' e adaptárono para picar. Hoxe en día, os artesáns adoitan colocar de 40 a 50 capas de papel de seda e perforar nelas deseños complicados usando un fierrito, un tipo de cicel. Importancia cultural
O Ministerio de Turismo e Cultura recoñece e apoia oficialmente a arte do papel picado. En 1998, o gobernador do estado de Puebla decretou que o estilo de papel picado producido en San Salvador Huixcolota forma parte do patrimonio cultural do estado de Puebla (oficialmente Patrimonio Cultural del Estado de Puebla). En Galiza
En decembro de 2023, comerciantes da rúa San Román, na zona vella de Pontevedra adornaron a rúa con papel picado importado de México; anunciaron que a decoración continuará despois das festas do Nadal.
Papel vergado

O papel vergado é o papel que mostra unhas liñas translúcidas na súa superficie, unhas dispostas moi xuntas e en sentido horizontal, e outras perpendiculares a estas, con maior separación entre elas. As liñas máis xuntas denomínanse pontellos, mentres que as perpendiculares a estas son os corondeis.
Papeleira de Pontevedra

A papeleira de Pontevedra é un complexo industrial situado na parroquia de Lourizán, xunto á ría de Pontevedra. Está formado pola fábrica da empresa Ence. Situación
O complexo está situado a medio camiño entre a cidade de Pontevedra e Marín, e ocupa unha zona de alto valor ecolóxico: está entre un importante banco marisqueiro e a Escola de Capataces Forestais e CIF (Centro de Investigacións Forestais) de Lourizán, dependente do CSIC e que data de principios do século XX. Historia
A decisión técnica e o acordo político de situar a fábrica na ría tomáronse entre finais de 1955 e comezos de 1956. O gobernador civil, Rafael Fernández Martínez, deu unha rolda de prensa o 13 de xuño de 1955, confirmando a instalación da fábrica en Lourizán. Presidencia do Goberno publicou o decreto de constitución da empresa no Boletín Oficial del Estado o 20 de novembro do mesmo ano, inda que a formalización da Empresa Nacional de Celulosas de Pontevedra adiouse ata o 4 de abril de 1957. O enxeñeiro finlandés Kaarlo Amperla visitou a zona en xaneiro de 1956 e fixo un informe favorable. Dous meses despois, o 26 de marzo de 1956, Ricardo López Molero, enxeñeiro xefe do Ministerio de Obras Públicas cuxo titular era Fernando Suárez de Tangil, asina unha circular sobre a ocupación do terreo por parte do Instituto Nacional de Industria (INI), presidido por Juan Antonio Suances, para a instalación dunha fábrica de pasta de celulosas kraft. Francisco Franco inaugurouna o 13 de setembro de 1963. Características
A fábrica de pasta de papel de celulosa da empresa Ence (Empresa Nacional de Celulosas) produce pasta que é enviada a outras fábricas para ser tratada e fabricar o produto final, se ben é o proceso de fabricación da pasta o que máis afecta ó medio ambiente.
A fábrica é obxecto de polémica. Ó longo dos anos foi medrando a contestación social na cidade, que sufría diariamente os malos cheiros derivados da emisión de mercaptanos, chegándose a crear a Asociación Pola Defensa da Ría. Co tempo demostrouse a concentración de metais pesados no produto do marisqueo do esteiro do río Lérez (grazas probablemente tamén á contribución de Tafisa) e comezaron as accións legais, aínda en curso. [Cómpre referencia].
No complexo industrial estivo a industria electroquímica da empresa Elnosa. Abastecía de cloro e outros produtos químicos á planta de pasta de papel, mais pechou definitivamente en 2020. Na actualidade, dentro do recinto da factoría hai unha depuradora, pero semella que segue habendo problemas co emisor submarino. [Cómpre referencia]
Outras papeleiras (por exemplo a de Brandía, na Barcia, preto de Laraño, Santiago de Compostela) causaron menor polémica social debido ó seu menor tamaño e ó maior respecto co medio natural.
Papias de Afrodisias

Papías de Afrodisias foi un escultor da Grecia Antiga activo entre os séculos I e II d. C.
Nada se sabe da súa vida, nin se o seu apelido se debe ao seu nacemento ou a súa educación en Afrodisias, hoxe en Turquía, onde había unha importante escola de escultura. É posíbel que teña traballado tamén en Roma, onde se preservan nos Museos Capitolinos dous centauros en mármore, asinados por el e por outro artista, Arísteas.
Papiro

Este artigo trata sobre o material de escritura, para a planta véxase o artigo: Papiro (planta). Papiro (do latín papyrus, e este do grego πάπυρος) é o nome que recibe o soporte de escritura elaborado a partir dunha planta acuática, moi común no río Nilo, en Exipto, e nalgúns lugares da conca mediterránea, unha herba palustre da familia das ciperáceas, o Cyperus papyrus.
O Cyperus papyrus é unha planta nativa de África da mesma familia da Tiririca (Cyperus rotundus), que é a planta daniña máis difundida do mundo, segundo o Libro Guiness. Na época antiga considerábase sagrada e fartamente encontrada no delta do Nilo. Era utilizada principalmente na produción de papel no Antigo Exipto.
O talo do papiro pode atinxir até 6 metros de comprimento. A flor da planta lembra os raios do sol e é por ter esta analoxía co sol, divindade máxima dese pobo, que o papiro era considerado sagrado. O miolo do talo utilizábase para facer papiros, e a casca, moi resistente despois de seca, na confección de cestos, camas e até barcos. Confección do papiro
Foi sobre os 2200 anos antes de Cristo que os exipcios desenvolveron a técnica do papiro, unha especie de pergamiño e un dos máis vellos antepasados do papel. Para confeccionar o papiro, córtase o miolo abrancazado e poroso do talo en finas láminas. Despois de secas, estas láminas mergúllanse en auga con vinagre para permaneceren alí durante seis días, co propósito de eliminar o azucre. Outra vez secas, as láminas son colocadas en fileiras horizontais e verticais, sobrepostas unhas ás outras. A secuencia do proceso esixe que as láminas sexan colocadas entre dous pedazos de tecido de algodón, por riba e por baixo, e despois prensadas durante seis días. Co peso da prensa as finas láminas mestúranse homoxeneamente para formar un papel amarelado, listo para ser usado. O papel preparado era, entón, enrolado nunha vareta de madeira ou marfil para formar o rolo que sería usado na escrita. Legado do papiro
Moito da historia de Exipto foi legada á posteridade grazas aos rolos de papiro encontrados nos túmulos de nobres e de faraóns.
Debido ao gran número de papiros encontrados, utilizáronse diversos esquemas de clasificación para poder identificalos: Pola persoa que posuía o manuscrito (por exemplo Chester Beatty)
Polo lugar de orixe (por exemplo Oxyrhynchus)
Pola biblioteca onde se conservan (por exemplo Rylande Libr. )
Aos papiros outórgaselles unha numeración para facilitar a súa identificación nos labores de referencia.
Papiro de Moscova

O papiro de Moscova é, xunto co de papiro de Rhind, o máis importante documento matemático do antigo Exipto. Comprouno Golenishchev o ano 1883, a través de Abd-el Radard, unha das persoas que descubriu o agocho de momias reais de Deir el-Bahari. Orixinalmente coñecíase como Papiro de Golenishchev pero, desde 1912, cando acabou no Museo de Belas Artes de Moscova (nº 4576), coñécese como papiro de Moscova.
Con cinco metros de lonxitude e tan só oito centímetros de largo consta de vinte e cinco problemas matemáticos, aínda que algúns están demasiado danados para poderen ser interpretados. O papiro foi escrito en escritura hierática en torno ao ano 1890 a. C. , durante a dinastía XII, por un escriba exipcio descoñecido, que non era tan meticuloso como Ames, o escriba do papiro de Rhind. Descoñécese o obxectivo co que foi escrito.
Dos 25 problemas de que consta hai dous que destacan sobre o resto; son os relativos ao cálculo do volume dunha pirámide truncada (problema 14º), e a área dunha superficie parecida a un cesto (problema 10º). Este último é un dos problemas máis complicados de entender, pois non é clara a forma, e se a figura buscada fose un cesto ou un hemisferio entón sería o primeiro cálculo de tal superficie coñecido.
No problema 14º do papiro de Moscova pídese calcular o volume dun tronco de pirámide de base cuadrangular. O escriba exipcio expón os pasos: eleva ao cadrado 2 e 4 (t², b²), multiplica 2 por 4 (tb), suma os anteriores resultados (t² + b² + tb), e multiplica por un terzo de 6 (h/3); finaliza dicindo: "ves, é 56, calculáchelo correctamente". En notación alxébrica moderna sería: V h (t² + b² + tb) / 3
Papiro erótico de Turín

O Papiro erótico de Turín ("Papiro 55001", tamén chamado Papiro erótico ou incluso Papiro de Turín) é un rolo pintado en papiro do antigo Exipto que se creou durante o período Ramesside, aproximadamente no 1150 a. C. Descuberto en Deir el-Medina a comezos do século XIX, foi alcumado como "a primeira revista masculina do mundo". Mide 2´6 metros por 24 centímetros e consta de dúas partes; unha delas contén doce viñetas eróticas que representan varias posturas sexuais. Actualmente atópase no Museo Egizio en Turín, Italia. Sección de animais
O primeiro terzo representa animais que realizan varias tarefas humanas. Esta parte do rolo pintado describiuse como satírica e divertida. Sección erótica
Os dous terzos finais do papiro erótico de Turín consisten nunha serie de doce viñetas que amosan homes e mulleres en varias posturas sexuais. Os homes das ilustracións son "desaliñados, calvos, baixos e gordos" con xenitais esaxeradamente grandes e non se axustan aos estándares exipcios de atractivo físico, pero as mulleres son nubiles, e móstranse con obxectos da iconografía erótica tradicional, como follas de correola e, nalgunhas escenas, incluso sosteñen elementos tradicionalmente asociados con Hator, a deusa do amor, como o loto sagrado, monos e sistros. O pergamiño probablemente pintouse no período Ramesside (1292-1075 a. C. ). A súa alta calidade artística indica que se creou para un público rico.
Aínda non se descubriron outros pergamiños similares. As representacións de relacións sexuais non formaban parte do repertorio xeral da arte formal exipcia antiga, pero atopáronse esbozos rudimentarios de relacións heterosexuais en fragmentos de cerámica e en pinturas. As varias imaxes masculinas tamén foron interpretadas como dun único protagonista, que ten varios encontros cunha cortesá. Polo tanto, non se descarta que se trate dun prostíbulo ou casa da cervexa, como se chamaba popularmente no antigo Exipto. Unicidade
O papiro erótico gravemente danado é a única pintura erótica en pergamiños coñecida que sobreviviu. O público moderno a miúdo cre que a arte exipcia antiga carece de temática sexual. Despois de que Jean-François Champollion vise o papiro en 1824 en Turín, describiuno como "unha imaxe de monstruosa obscenidade que me deu unha estraña impresión sobre a sabedoría e a compostura exipcias". Propósito
Aínda non se sabe o significado real das imaxes, xa que os fragmentos de texto que sobreviviron razoablemente intactos non deron ata o momento ningún propósito claro para o papiro erótico. O texto parece que se escribiu ás marxes ás présas. e parecería expresar gozo e pracer: Segundo o exiptólogo francés Pascal Vernus, o papiro non está destinado a producir excitación sexual. De feito, a aparente continuación entre a sección animal e a chamada sección "erótica" suxire que o papiro pretendía divertir aos membros da aristocracia retratando absurdas transgresións dos estándares de comportamento aristocrático.
Papiros Kahun

Os papiros de Kahun (tamén chamados papiros de Lahun) son unha colección de antigos textos exipcios redactados en escritura hierática, encontrados o ano 1889 na vila obreira de Lahun (ou Kahum, como se coñece habitualmente), Exipto, polo exiptólogo Flinders Petrie. Reproducen outros escritos máis antigos e inclúen, entre outras cosas, un tratado de matemáticas e outro de obstetricia, que revelan coñecementos médicos cuxa orixe pode remontarse até o 3000 a. C.
Consérvanse no University College de Londres. Esta colección de papiros é unha das máis grandes encontradas até hoxe. A maioría dos textos están datados en ca. 1825 a. C. , até o reinado de Amenemhat III. En xeral, a colección abarca o Imperio Medio de Exipto. Sobre a denominación
A cidade de Hetep Senusret, situada no que hoxe é o poboado da rexión de Al Fayum chamado en árabe al-Lāhūn, foi escavada en 1888-1889 por Flinders Petrie, quen transcribiu equivocamente o nome por Kahun, denominación que se transmitiu a unha parte considerábel da bibliografía. Descrición dos papiros
Os fragmentos foron restaurados e traducidos por F. L. Griffith, aínda que algúns foron imposíbeis de descifrar polo seu mal estado de conservación.
Os textos abarcan unha gran variedade de temas: Documentos sobre o culto ao faraón Sesostris II.
Himnos ao faraón Sesostris III.
O papiro de Kahun xinecolóxico ocúpase das enfermidades xinecolóxicas.
Un papiro veterinario.
Unha lista de festas do último Reino Medio.
Os papiros de Kahun matemáticos son unha colección de textos matemáticos.
O contido matemático analízase con todo detalle no libro de Sylvia Couchoud, Mathématiques Égyptiennes. Recherches sur les connaissances mathématiques de l’Égypte pharaonique, que analiza tamén o contido matemático do papiro de Rhind, o papiro de Moscova e outros.
Comprenden: Cálculos da división de dous por cada número impar de 3 a 21 (fragmento IV, 2),
Posíbel cálculo do volume dun contedor cilíndrico de cereais (fragmento IV, 3).
Resolución da ecuación 1/2 x - 1/4 x 5 (fragmento IV, 3)
A raíz cadrada aparece representada por primeira vez.
Tamén dan conta dunha serie de observacións médicas e veterinarias e de remedios que se utilizaban no antigo Exipto para tratar problemas de xinecoloxía e obstetricia, como o tratamento das enfermidades da vaxina e do útero, así como métodos para o diagnóstico do embarazo e a determinación do sexo do feto, e se dá unha receita para un preparado contraceptivo: un supositorio vaxinal feito con feces de crocodilo, mel e carbonato de sodio. É o primeiro documento escrito acerca da influencia da música sobre o corpo humano.
Os papiros testemuñan a presenza da veterinaria no antigo Exipto. Describen enfermidades do gando e o seu tratamento, así como enfermidades de animais de compañía, como cans e gatos. Ademais de ritos máxicos, os tratamentos preventivos e curativos de doenzas dos animais incluían baños fríos e quentes, fregas, cauterizacións, sangrías, castración, redución de fracturas etc.
Papo da perna

O papo da perna, barriga da perna ou polpa é unha proeminencia muscular, situada na face posterosuperior da perna, formada principalmente polos músculos gastrocnemio e sóleo. É innervado polo nervio tibial. A barriga da perna é avultada, moi carnosa, xa que está formada polo tríceps sural que reúne tres músculos: os dous músculos gastrocnemios -interno e externo- e o sóleo.
Papoula

A papoula (Papaver rhoeas) é unha planta herbácea da familia das papaveráceas, habitual nos campos cultivados con cereais, tamén se atopa nas beiras das estradas e nas praderías. Tamén recibe en galego o nome de mapoula. Descrición
A papoula é unha planta anual de aparencia fráxil, o talo é moi fino e peludo, pouco ramificado, ao cortalo sae un xugo leitoso, como as outras durmideiras (Papaver somniferum etc).
A súa floración acontece na primavera e no verán, a súa flor é de pétalos vermellos e zume leitoso. Usos
Utilizouse tradicionalmente para curar as afeccións do tracto respiratorio como a bronquite ou a tose. A infusión das súas follas tamén se empregou como sedante suave. As súas sementes empréganse como condimento e tamén se cultiva como planta ornamental. Símbolos e representacións
A papoula, ademais do seu simbolismo na linguaxe das flores, inspirou pintores, poetas e escritores en varios paìses e epocàs. Encóntrase en heráldica, nos selos postais.
A papoula era máxica é un libro da escritora galega de narrativa infantil Concha Blanco.
Pappalisina-2

A pappalisina-2, tamén chamada proteína plasmática asociada ao embarazo A2 (PAPP-A2, do inglés pregnancy-associated plasma protein A2) é unha proteína que nos humanos está codificada en humanos no xene PAPPA2 do cromosoma 1.
É unha metaloproteinase de cinc que corta especificamente a proteína que se une ao factor de crecemento similar á insulina 5 (IGFBP-5) no enlace peptídico '163-Ser-Lys-164'. Mostra unha limitada proteólise sobre a IGFBP-3.
Papus

Gérard Anaclet Vincent Encausse, nado na Coruña o 13 de xullo de 1865 e finado en París o 25 de outubro de 1916, foi un médico e ocultista francés de orixe galega, máis coñecido como Papus. Foi gran divulgador do ocultismo e fundador da moderna Orde Martinista.
Paquete

Paquete ou trama é a estrutura de datos unitaria que circula por unha rede de computadores. A información a transmitir poderá fragmentarse en varios paquetes, normalmente cando exceden o tamaño límite do paquete, e os diferentes fragmentos poden seguir camiños diferentes. Necesita, polo tanto, a protocolo da capa de transporte reordenar os paquetes na orde debida.
Un paquete está composto normalmente por: Cabeceira (tamén chamada cabezallo ou encabezado), contendo informacións sobre a orixe e o destino do paquete, CRC (código de detección de erros) etc.
Datos, contendo a información que usuario quer enviar
Par de Cooper

Un par de Cooper é un par de electróns libres dentro dun sólido que actúan xuntos como unha soa cuasipartícula e dan lugar en gran cantidade a supercondutividade.
Os pares de electróns enlazados coñécense como pares de Cooper porque no estado supercondutor ambas partículas compórtanse coma se se atraesen, a pesar de teren ambas cargas. do mesmo signo, porque interatúan a través da rede cristalina formada polos ións positivos do metal.
Leva o nome de Leon N. Cooper, quen demostrou en 1956 que unha pequena atracción arbitraria entre electróns nun metal pode provocar un estado de paridade electrónica que ten unha enerxía menor que a enerxía de Fermi do sistema, o que implica que o par está unido. En materiais supercondutores convencionais, esta atracción é causada pola interacción electrón-fonón. A comprensión deste proceso e a súa formalización constitúe a base para o desenvolvemento da teoría BCS, proposta por John Bardeen, John Schrieffer e Leon Cooper, que recibiron o Premio Nobel de Física en 1972 pola súa contribución. Explicación
Os físicos explican a supercondutividade describindo o que ocorre a macroescala cando as temperaturas baixan. A enerxía térmica nun sólido ou líquido axita os átomos de xeito que vibren aleatoriamente, pero isto vai a menos cando a temperatura baixa. Os electróns levan a mesma carga eléctrica negativa que fai que se repelan entre si. A temperaturas máis altas cada electrón non unido compórtase coma se fose unha partícula libre. Non obstante, tamén hai unha atracción moi débil entre os electróns cando están en calquera sólido ou líquido. Isto débese á forma en que os electróns unidos distorsionan o espazamento da estrutura atómica na que se atopan. A distancias relativamente grandes (moitos centos de nanómetros de distancia) e temperaturas baixas (preto do cero absoluto ), o efecto atractivo e a falta de enerxía térmica permiten que pares de electróns colguen xuntos. Isto chámase par de cooper e é unha cuasipartícula, é dicir, actúa como se fose un novo tipo de partícula en si mesma, aínda que está formada por dous electróns fundamentais.
A superposición dos pares de Cooper pode ocorrer no mesmo espazo nanométrico. Ao seren agrupados, os pares de electróns comportanse como un bosón, permitindo que o movemento conxunto de todos os pares de Cooper nun único supercondutor se sincronice, actuando como unha entidade unificada. Este fenómeno é recoñecido como condensación de Bose-Einstein. Os pares de Cooper, ao formar este estado condensado, propician un medio superfluído ou supercondutor onde se suprimen perturbacións menores, como a dispersión de electróns, sempre que se manteñan baixas as temperaturas. Isto resulta nun material que non presenta resistencia ao fluxo de corrente eléctrica, definíndose, así, como supercondutor.