proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Monte do Gozo

O monte do Gozo é unha elevación do terreo próxima á cidade de Santiago de Compostela, no lugar de San Marcos en Bando, chamada así polo sentimento de gozo que desperta nos peregrinos, xa que este monte é o primeiro punto dende o cal a xente que fai o Camiño de Santiago ve as torres da catedral. Historia
Na Idade Media había no monte unha capela, mandada construír por Xelmírez en 1105, na que os peregrinos se axeonllaban en sinal de agradecemento por chegaren até aí. Dende ese punto moitos dos peregrinos a cabalo facían o resto do camiño a pé (como Afonso XI) e outros remataban a súa peregrinación mesmo descalzos. Esa capela foi abandonada no século XVII.
En 1989 fixéronse no monte grandes obras para poder acoller alí a visita do papa Xoán Paulo II con motivo da multitudinaria Xornada Mundial da Xuventude.
Actualmente o monte do Gozo dispón dunhas enormes instalacións para acoller peregrinos, que inclúen un albergue con capacidade para centos de persoas, restaurante, cafetería, lavandería, tenda, campo de fútbol, e un gran auditorio descuberto no que actuaron bandas como Rolling Stones, Bruce Springsteen e Red Hot Chili Peppers entre outras, así como o festival O Son do Camiño, diante de ata 40. 000 persoas.
Monte submarino

Un monte submarino é unha montaña que se eleva do fondo do océano, pero que non chega a sobresaír do nivel do mar. Definición e características
Os oceanógrafos definen os montes submarinos como estruturas independentes que se elevan polo menos 1000 m sobre o fondo oceánico.
Os montes submarinos formánronse pola acción de volcáns actualmente extintos, que os fixeron emerxer abruptamente. Usualmente encóntranse no leito mariño entre os 1. 000 e os 4. 000 m de profundidade.
As súas cimas están a miúdo entre os centos e miles de metros por debaixo da superficie, polo que se considera que xacen en mares profundos.
Estímase que hai cerca de 30. 000 montes submarinos nos mares da Terra, dos cales só uns cantos están estudados.
A maioría deles agrúpanse en pequenos conxuntos, formando uns a xeito de arquipélagos somerxidos.
Cómpre non confundilos cos guyots. Importancia ecolóxica e recursos naturais
Os montes submarinos tenden a proxectarse en zonas pouco profundas e moi propicias para a vida mariña, subministrando hábitats para especies que non se encontran en sectores máis profundos do leito mariño. Debido a que estes montes están illados os uns dos outros, forman "illas submarinas", creando unha zona bioxeográfica especial.
Como están formados a partir de rochas volcánicas, o substrato é moito máis pesado que o leito de sedimentos que o rodea, o que provoca a existencia dun diferente tipo de fauna que a do resto do relevo oceánico, o que comporta a un alto nivel de endemismos.
Ademais, os montes submarinos son vitais puntos de estancia para algúns animais migratorios, como as baleas, que alí poden alimentarse e esconderse de depredadores.
Por outro lado, os montes submarinos posúen incrustacións polimetálicas, e algúns son ricos en metais como cobalto e platino, aínda que a explotación destes recursos é reducidísima. Maiores concentracións no mundo
Os principais montes submarinos, en orde ao seu tamaño e proliferación, encóntranse no océano Pacífico, maioritariamente nas costas de Hawai, no golfo de Alasca, na fosa chileno-peruana e no mar de Coral.
Noutros océanos hai concentracións de montes submarinos nas costas de Escocia, nas do centro do Brasil, nas das illas Azores e as Canarias, e no Atlántico sur. En Galicia
Nas augas próximas a Galicia ten sona o denominado banco de Galicia, situado a uns 200 km ao oeste de Fisterra.
Monteira

A monteira é unha peza tradicional coa que se abrigaban a cabeza os homes e en menor medida as mulleres e que se facía de felpa, saial, baeta ou pano negro e que se utilizaba en Galicia. Características
A súa forma variaba nas distintas comarcas, no interior de Galicia polo xeral eran triangulares e grandes e, neste caso, constaba de catro partes, casquete, á, rebordo e forro. Actualmente o seu uso restrínxese aos traxes tradicionais. Fóra de Galicia empregouse tamén noutros lugares da Península Ibérica relacionados co antigo Reino de Galiza.
Monterey

Monterey é unha cidade do estado de California, nos Estados Unidos. Malia o seu nome, non é a cabeceira do condado de Monterey, senón a cidade de Salinas. Monterey ten 30. 641 habitantes e unha densidade de poboación de 1. 402 hab. /km²
Sitúase no extremo sur da baía de Monterey na costa do océano Pacífico, aproximadamente a 550 km ao norte dos Ánxeles e a 200 km ao sur de San Francisco.
A cidade recibe uns 4 millóns de turistas ao ano. Ten unha gran reserva natural mariña, dotada dunha gran variedade de especies. A economía baséase principalmente no turismo, e tamén na pesca. Posúe un autódromo de sona.
Montes Cárpatos

Este artigo é sobre a cadea de montañas da Terra. Existe tamén unha cordilleira lunar chamada Cárpatos (Lúa). Os Cárpatos (checo, eslovaco, polaco e ucraíno Karpaty, romanés Carpaţi, húngaro Kárpátok) forman a á oriental do gran sistema de montañas da Europa, percorrendo 1500 km ao longo das fronteiras da República Checa, Eslovaquia, Polonia, Romanía e Ucraína. Nome
O nome deriva probabelmente da tribo dacia Carp, que vivía no primeiro milenio a. C. nas elevacións orientais dos Cárpatos. Outra fonte puido ser a palabra indoeuropea "karpa", que significa montaña ou rocha. Como Chrawat, usárona primeiro os habitantes da rexión, de onde pasou á forma Krapat ou Karpa para dar nome á cadea de montañas. En documentos oficiais húngaros do século XIII e XIV os Cárpatos eran chamados Thorchal ou Tarczal, ou aínda Montes Nivium. A parte externa dos Cárpatos formaba a fronteira do reino de Hungría do século XIII ata o inicio do século XX. Xeografía
Comezan no Danubio preto de Bratislava, contornan a Hungría e a Transilvania nun largo semicírculo cuxa concavidade está dirixida ao suroeste, e terminan no Danubio, preto de Orşova, na Romenia. O comprimento total dos Cárpatos é de máis de 1500 km e a súa largura varía entre 12 e 500 km. A maior largura dos Cárpatos coincide coa súa maior altitude. Así, a cadea atinxe súa largura máxima no planalto da Transilvania e no sector das montañas Tatra (maior altitude: monte Xerlachovsky - 2655 m por riba do nivel do mar, en territorio eslovaco). Os Cárpatos cobren unha área de 190. 000 km², formando a máis longa cordilleira europea despois dos Alpes.
Os Cárpatos non forman unha cadea ininterrompida de montañas, mais son compostos de diversos grupos distintos tanto orograficamente como xeoloxicamente; na verdade, presentan tanta variedade canto os Alpes. Os Cárpatos, que raramente atinxe máis do que 2500 m, non presentan campos con neve, nin grandes glaciares, nin cataratas nin os lagos que se poden atopar nos Alpes. Non posúen neves eternas en ningún punto, e non hai presenza de glaciares. Así, mesmo nos seus puntos máis elevados, lembran a rexión mediana dos Alpes, cos cales, non obstantes, teñen diversos puntos en común, como a aparencia, estrutura e flora.
O Danubio separa os Cárpatos dos Alpes, que se encontran en apenas dous puntos, os Montes Leitha en Bratislava, e os Montes Bakony, mentres que este río sepáraos dos Balcáns en Orsova, na Romanía. O val do March e o Oder separa os Cárpatos das cadeas da Silesia e da Moravia, que pertencen á á central do gran sistema de montañas europeo. Contrariamente ás outras ás do sistema montañoso europeo, os Cárpatos, que son o punto de división das augas entre os mares do norte e o mar Negro, están rodeados de planicies por todos os lados, principalmente a planicie Panoniana no suroeste, a planicie do Baixo Danubio (Romanía) no sur e a planicie da Galitzia no nordeste.
Montes de León

Os montes de León é un sistema montañoso do noroeste peninsular ibérico localizado no oeste da provincia de León e que cobre o norte da provincia de Zamora até chegar ao Bierzo. Nas aldeas desta montaña aínda está presente parte da cultura e as formas de construción célticas. O seu pico máis alto é o monte Teleno (2. 188 m). Nesta cordilleira está Pena Trevinca, o cumio máis alto de Galiza (2. 127 m).
Montañas
Montgomery

Montgomery é a capital do estado de Alabama, ao sur dos Estados Unidos. Foi a primeira capital dos Estados Confederados de América. En 2010 tiña 205764 habitantes.
Monthieux

Monthieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Montluel

Montluel é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Montmerle-sur-Saône

Montmerle-sur-Saône é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Montpellier Business School

A Montpellier Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Montpellier. Descrición
Esta institución foi fundada en 1897. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.
A escola, cunha rede de 17. 700 antigos alumnos.
Montracol

Montracol é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Montrevel-en-Bresse

Montrevel-en-Bresse é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Montréal-la-Cluse

Montréal-la-Cluse é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Demografía
Poboación
No 2007, a poboación de Montréal-la-Cluse era de 3. 521 persoas. Había 1. 453 familias das cales 491 eran unipersonais (272 homes vivindo sós e 219 mulleres vivindo soas), 341 parellas sen fillos, 496 parellas con fillos e 125 familias monoparentais con fillos.
A poboación evolucionou segundo o seguinte gráfico:
Habitantes censados
Montserrat (monte)

Montserrat é un macizo rochoso situado no nordés da Península Ibérica, considerado tradicionalmente a montaña máis importante e significativa de Cataluña. Está situada a 50 km ao noroeste da cidade de Barcelona entre as comarcas de Anoia, Baix Llobregat e Bages. Nesta montaña sitúase o santuario e mosteiro beneditino de Montserrat dedicado á Virxe de Montserrat.
O seu nome provén das palabras mont que significa monte, e serrat, que significa serrado en catalán. Tanto serrat como serralada (cordilleira) proveñen de serra, e precisamente esta palabra deriva do latín serra, que é o nome do instrumento para serrar, pola forma que teñen as montañas encadeadas consecutivamente, que fan pensar nos dentes dunha serra. Nas representacións heráldicas, Montserrat aparece como un grupo de montañas de ouro sobre campo vermello cunha serra de ouro que a curta por encima.
Trátase dun macizo de forma singular que se alza bruscamente ao oeste do río Llobregat ata os 1. 236 metros de altura do pico de Sant Jeroni. Outros picos destacados son o Cavall Bernat, as Agulles, o Serrat del Moro, o Montgròs, Sant Joan e a Palomera. En 1987 foi declarado parque natural para garantir a súa conservación.
Monumento

Un monumento é un tipo de estrutura que foi creada para conmemorar unha persoa ou evento importante, ou que se volveu importante para un grupo social porque lembra a un tempo histórico ou unha cultura herdada, ou tamén pode ser un exemplo de arquitectura histórica. O termo 'monumento' é empregada a miúdo en edificios ou estruturas que son considerados exemplos de herdanza arquitectónica ou cultural importante. Creación e funcións
Os monumentos foron creados dende hai miles de anos, e adoitan ser os máis duradeiros símbolos das civilizacións antigas. Os túmulos e dolmens prehistóricos, así como outras estruturas semellantes foron creados en numerosas culturas prehistóricas por todo o mundo, e as diversas formas destas tumbas monumentais dos membros máis ricos e poderosos da sociedade son a fonte da maioría da información que se ten sobre esas culturas. A medida que as sociedades foron evolucionando e organizándose mellor, creáronse monumentos meirandes, e as pirámides exipcias, o Partenón grego, a Gran Muralla Chinesa, o Taj Mahal indio ou os moai da Illa de Pascua convertéronse en símbolos desas civilizacións. En épocas máis recentes, estruturas monumentais como a Estatua da Liberdade e a Torre Eiffel son emblemas icónicos das modernas nacións-estado. O termo monumentalidade refírese polo tanto ó status simbólico e á presenza física do monumento.
O monumentos tamén son usados para mellorar a aparencia dunha cidade ou dun lugar. Cidades planeadas como Washington, D. C. , Nova Deli e Brasilia foron construídas arredor de monumentos. Por exemplo, a localización do Monumento a Washington foi concibido por L'Enfant para axudar a organizar o espazo público da cidade, antes de que fose deseñada ou construída. Cidades antigas teñen monumentos situados en lugares que xa son importantes ou son redeseñadas para centrar a atención nun concreto. Como Shelley suxeríu no seu famoso poema "Ozymandias" ("Ollade as miñas obras, oh Poderosos, e perdede a esperanza! "), o propósito dos monumentos é o de impresionar ou atemorizar.
Monumento a María Pita

O monumento a María Pita é unha estatua creada polo escultor José Castiñeiras Iglesias dedicada a María Pita e que preside a praza homónima da cidade da Coruña, mirando para a casa do concello. A súa realización e colocación na praza tivo lugar en 1998. Descrición
A obra, fundida en bronce, representa a heroína empuñando a lanza coa que matou o alférez inglés, o irmán do almirante Francis Drake, mentres suxeita coa outra man o corpo sen vida do seu marido, Gregorio de Racamonde. A altura total da obra é de 9, 31 metros, composta por unha plataforma de chanzos de 45 cm, un pedestal de 5, 56 metros e unha escultura de 3, 30 metros. O seu peso é de 30 toneladas.
No pedestal atópase un pebeteiro cunha chama prendida durante todo o día e apagada dende as tres ata as sete da madrugada. A chama simboliza o carácter liberal da xente da Coruña. Historia
No proxecto de urbanización da praza de 1872 recollíase unha proposta para erguer unha estatua a María Pita, o que foi aceptado polo concello o 9 de setembro do mesmo ano. O 6 de xuño de 1875 propúñase colocar unha fonte monumental. Finalmente, no proxecto de Juan de Ciórraga do 6 de febreiro de 1888, aínda que observando que era posible instalar unha estatua ou unha fonte, preferíase un espazo aberto ou un gran farol no centro debido á falta dunha gran praza na cidade para "manifestacións e xúbilos públicos".
Monumento histórico

Os monumentos do patrimonio histórico de España son unha serie de realizacións arquitectónicas, de enxeñería ou esculturaIs españolas que polo seu interese e valor gozan dunha protección xurídica específica recollida na Lei 16/1985, do 25 de xuño de 1985, do Patrimonio Histórico Español para a súa preservación, enriquecemento e exhibición. Os monumentos son unha categoría dentro da declaración máis ampla de bens de interese cultural. Descrición
O catálogo de monumentos é xestionado pola Dirección Xeral de Belas Artes e Bens Culturais a través da Subdirección Xeral de Protección do Patrimonio Histórico mediante o Rexistro Xeral de Bens de Interese Cultural no que tamén participan as distintas comunidades autónomas españolas.
Pola súa banda, o Instituto do Patrimonio Cultural de España ten a misión e funcións de restauración, investigación, documentación, formación e asesoría na conservación do patrimonio histórico.
O Rexistro Xeral de Bens de Interese Cultural de España inclúe máis de 13. 000 monumentos que veñen identificados co número 51 no primeiro lugar do código de BIC.
Monza

Monza (Mùnscia no lombardo occidental) é unha cidade situada no norte de Italia, na rexión da Lombardía, capital da provincia de Monza e Brianza, creada o 12 de maio de 2004 e efectiva desde 2009.
É a terceira cidade máis grande da Lombardía (121. 545 habitantes, 2009) e o centro económico, industrial e administrativo máis importante da área de Brianza. Destacable a súa industria téxtil e editorial, aínda que a súa fama internacional débese especialmente ao Autodromo Nazionale Monza, lar do Gran Premio de Italia, e da escudería italiana Ferrari, e anteriormente de Alfa Romeo.
O río Lambro, afluente do Po, cruza a cidade.
Monzón

Para a cidade aragonesa, véxase Monzón, Huesca Un monzón é un vento periódico, especialmente no océano Índico e no sur de Asia. A palabra úsase para denominar a estación na que o vento sopra do suroeste na India e territorios adxacentes que se caracteriza con grandes chuvias, especialmente chuvias que están asociadas con este vento. O monzón do suroeste que arranca da costa de Kerala, na India, comeza xeralmente na primeira quincena de xuño. O monzón do nordeste en Tamil Nadu comeza habitualmente en outubro. Historia
A palabra "monzón" parece vir orixinado da palabra árabe "موسم" (mosem), que quere dicir estación. A máis frecuentemente utilizada para nomear as mudanzas de dirección do vento ó longo das costas da India, especialmente no mar Arábigo, que sopra desde o suroeste a metade do ano e desde o nordeste durante a outra metade. Procesos
Os monzóns son provocados polo feito de que a terra quece e arrefece máis rápido cá auga. Polo tanto, en verán, a terra alcanza unha temperatura maior có océano. Isto fai que o ar sobre a terra comece a subir, provocando unha área de baixa presión. Como o vento sopra desde áreas de alta presión cara a áreas de baixa presión, un vento extremadamente constante sopra desde o océano. A chuvia é producida polo ar húmido elevándose nas montañas e arrefecéndose posteriormente.
En inverno, como a terra arrefece máis rapidamente, o océano está a unha temperatura maior. O ar elévase, causando unha área de baixa presión no océano. O vento sopra novamente cara ó océano. Como a diferenza de temperaturas é menor que durante o verán, o vento non é tan constante. Sistemas monzónicos
A medida que se puido comprender mellor os monzóns, a súa definición ampliouse para incluír case tódolos fenómenos asociados co ciclo meteorolóxico anual nos continentes tropicais e subtropicais de Asia, Australia e África xunto cos seus mares e océanos adxacentes. Nestas rexións é que ocorren as mudanzas climáticas máis dramáticas na Terra.
Nun sentido máis amplo, no pasado xeolóxico, sistemas monzónicos acompañaron sempre a formación de supercontinentes como Panxea, cos seus climas continentais extremos.
Monólito

Un monólito é un bloque de rocha de gran tamaño, composto dun só elemento. Etimoloxía
O termo monólito é un cultismo calcado do adxectivo latino monolithus, 'constituído por unha soa pedra', á súa vez calcado do grego antigo μονόλιϑος monólithos, formado polo elemento μόνο-, de μόνος mónos, 'un só', e λίθος líthos, 'pedra'. Literalmente 'unha soa pedra'. O termo entrou nas linguas modernas en 1829, a partir do francés monolithe. Tipos
Utilízase este termo para referirse tanto aos monólitos de orixe natural —un accidente o trazo xeomorfolóxico, similar a unha montaña— como aos realizados polo ser humano, que ou ben os tallou como monumentos, ou ben extraeu boques pétreos das canteiras desde a antigüidade para construílos.
Os monólitos naturais están formados por unha única rocha individual, que a erosión normalmente deixou exposta e que, na súa maioría, é unha rocha metamórfica dura e sólida. Na cultura popular
A referencia cultural máis coñecida é o estraño monólito negro de orixe extraterrestre do filme 2001: Unha odisea do espazo de Stanley Kubrick, que formaba parte dunha rede informática establecida por unha civilización extraterrestre para realizaren o seguimento dun experimento evolutivo que finalmente culminou na humanidade na Terra.
Por outra parte, na película Stalker, de Andrei Tarkovsky, hai unha importante referencia a un monólito do recinto da planta nuclear de Chernóbil, capaz de realizar os maiores desexos do home.
Monólogo

Un monólogo (do grego monos "só" e logos "discurso") é un sistema de elocución e modalidade técnica xa antiga en literatura que consiste en reproducir, en estilo directo, e polo tanto en primeira persoa, dende o eu, o pensamento lóxico, coherente e non sempre exaltado dunha personaxe. Na novela, calquera clase de monólogo supón unha modalización do eu protagonista. No teatro repróchaselle ao monólogo a súa inverosimilitude, xa que o pensamento non se adoita expresar en voz alta. Isto, porén, resulta imprescindible dende un escenario, se se quere chegar aos espectadores, a miúdo únicos receptores deste xogo teatral que o monólogo constitúe, xa que, con frecuencia, ocorre que ninguén máis que eles escoita á personaxe.
Non obstante, algúns estudosos fan distinción entre o monólogo e o soliloquio, entendendo que o primeiro é pronunciado diante doutras personaxes sen agardar delas resposta e como vehículo de evocacións, exhortacións, relato de algo que os demais ignoran, lamentos. .. , mentres que no segundo o falante está só. O monólogo no teatro -ao igual que na novela- pode ter unha función narrativa, intimista ou lírica, reflexivo-argumentativa. .. e adoita ser moi estimado polos actores como medio de lucimento dos seus dotes. En poesía, o monólogo lírico supón o cume da subxectividade.
Monólogo citado

O monólogo citado é un recurso estilístico. Consiste na transcrición directa no discurso narrativo do pensamento dun personaxe en forma de soliloquio.
Monólogo interior

O monólogo interior (stream of consciousness, en inglés) é un discurso sen receptor e non pronunciado. A personaxe deixa que o seu pensamento discorra para si mesmo. É utilizado como técnica literaria.
Algunhas obras literarias que utilizan esta técnica son Ulises (Ulysses), ou Retrato do artista cando novo (A Portrait of the Artist as a Young Man), ambas as obras de James Joyce. Exemplos
D' As horas de cartón (1985), de Lois Xosé Pereira:
(. .. ) o vello reloxio pode que estea por aquí, ai meu pobre, por onde me andará, seguro seguro que mo comeron as couzas, e a vella radio, as vellas cousas desterradas no faiado, vellísimas e cubertas de po, tempo e escuridade, e tearañas antigas, ¿lembras? acha-la lonxitude dun xardín circular que ten de radio sete metros, xa eu nada de todo iso, señor, pero a quen lle importa, son cadernos de follas con garabatos marelos, ui, a miña enciclopedia, fillos de Santiago Rodríguez Burgos, ademais da capital, Tetuán, a posesión española do Rif ten as seguintes poboacións de importancia
Monólogo narrado

O monólogo narrado é a representación do pensamento íntimo dun personaxe en terceira persoa mediante o estilo indirecto libre. Exemplos
De Non hai misericordia (1990), de Xelís de Toro:
Mirou o seu maletín onde gardaba copias dos contratos, parecía que botaba fume. Xa pola mañá coñeceu a parte dos da Constructora, moita gracia parecía que non lles facía ter un novo socio pero xa se acostumarían, non era para tanto teren un máis a repartir. Entrara pola porta grande, coma un señor. Os seus fillos serían os fillos do señor Lamas, e estudiarían nos mellores colexios, e formarían parte de clubs privados, e coñecerían rapazas de xente coma el, xente rica, e sairían deste barrio, e terían bos modais, e vestirían como é debido. A muller sería toda unha señora con roupas caras e entrarían os dous neste restaurante, pasen por aquí, e despois irían ó Rickies, un club privado onde non pode entrar calquera, onde só entran as persoas que consiguen carné, e só o conseguen os que teñen o que hai que ter para conseguilo, cartos e influencias.
Monómero

Un monómero é unha molécula de pequeno tamaño (baixa masa molecular) que se pode enlazar quimicamente a outras moléculas similares para formar moléculas de gran tamaño, chamadas polímeros. Se o número de monómeros unidos é baixo falaremos dun oligómero O proceso polo cal os monómeros se combinan para formar polímeros coñécese como polimerización.
As moléculas orgánicas, como as proteínas, os ácidos nucléicos e os polisacáridos fórmanse pola unión dos seus respectivos monómeros, os aminoácidos, os nucleótidos e os monosacáridos, neste orde. Tamén son moi empregados polo ser human certos polímeros de orixe industrial, coma o polietileno ou o PVC.
Monóxido de carbono

O monóxido de carbono, cuxa fórmula química é CO, é un gas inodoro, incoloro, insípido, inflamable, non irritante e altamente tóxico. Na clasificación toxicolóxica, considérase un axente tóxico de carácter asfixiante-sufocante ou citotóxico, e pode causar a morte cando se respira en niveis elevados. Prodúcese ó queimar materiais combustibles como gas, gasolina, queroseno, carbón, petróleo, tabaco ou madeira. As chemineas, as cadeiras, os quentadores de auga e os aparatos domésticos que queiman combustible, como as estufas ou fogóns da cociña ou os quentadores a queroseno, tamén poden producilo se non funcionan ben. Os vehículos detidos co motor acendido tamén o despiden. Descubrimento
O óxido de carbono (II) foi descuberto polo químico francés de Lassone en 1776 mentres quentaba óxido de zinc con coque. Erroneamente pensou que se trataba de hidróxeno porque xeraba unha chama de cor azul. Máis tarde, en 1800, o químico inglés William Cruikshank comprobou que dito composto contiña carbono e osíxeno. Non obstante, non foi ata 1846 cando o físico francés Claude Bernard descubriu en profundidade as propiedades tóxicas do CO, que envelenando cans co gas detectou que o seu sangue se tornaba máis avermellado e brillante en todos os tecidos.
Durante a segunda guerra mundial, o óxido de carbono (II) foi usado nos motores dos vehículos xa que escaseaba a gasolina. Introducíase carbón mineral ou vexetal e o óxido de carbono (II) xerado por gasificación alimentaba o carburador. O CO tamén foi usado como un método de exterminio durante o Holocausto nos campos de concentración nazis. Orixe
Fórmase en todos os procesos nos que se produza a combustión de carbono. Nas combustións incompletas en lugares pechados e sen ventilación. Fonte antropoxénica: respiración humana.
Artificiais: cociñas, calefación (polo mal funcionamento de queimadores de gas), tráfico, garaxes, determinadas industrias, braseiros de leña, incendios e minas (o gas grisú contén CO). Toxicidade
Se se respira en niveis elevados, o monóxido de carbono pode causar a morte por envelenamento en poucos minutos porque substitúe o osíxeno nos eritrocitos do sangue. Cada ano un gran número de persoas perden a vida accidentalmente debido ó envelenamento con este gas. As mulleres embarazadas e os seus meniños, os nenos pequenos, as persoas maiores e as que sofren de anemia, problemas do corazón ou respiratorios poden ser moito máis sensibles ó monóxido de carbono.
Moodle

Moodle é un sistema de xestión de cursos de libre distribución (course management system CMS) que axuda aos educadores a crear comunidades de aprendizaxe en liña.
Moodle foi creado por Martin Dougiamas, quen foi administrador de WebCT na Universidade Tecnolóxica de Curtin. Baseou o seu deseño nas ideas do construtivismo en pedagoxía que afirman que o coñecemento se constrúe na mente do estudantado en troques de ser transmitido sen cambios a partir de libros ou ensinos e na aprendizaxe colaborativa. O profesorado que opera desde este punto de vista crea un ambiente centrado no estudante que lle axuda a construír ese coñecemento con base nas súas habilidades e coñecementos propios no canto de simplemente publicar e transmitir a información que se considera que os estudantes deben coñecer.
Moodswinger

A Moodswinger é un instrumento de corda eléctrico creado por Yuri Landman por encarga da banda Liars. Aínda que semella unha guitarra é realmente unha cítara.
Moon (filme)

Moon é un filme británico de ciencia ficción co-escrito e dirixido por Duncan Jones que se estreou no ano 2009. A historia segue a Sam Bell (Sam Rockwell), un home que experimenta unha crise persoal cando está a piques de rematar a súa estadía de 3 anos en solitario como mineiro de helium-3 na cara oculta da Lúa. Kevin Spacey fai a voz do compañeiro robótico de Sam, GERTY. Moon estreouse no Festival de Sundance de 2009, distribuíndose en cinemas seleccionados en Nova York e Os Ánxeles o 12 de xuño de 2009. A distribución ampliouse a outros cinemas nos Estados Unidos e Toronto o 3 e 10 de xullo respectivamente e ao Reino Unido o 17 de xullo.
Moon tivo un orzamento modesto e recadou uns $10 millóns en todo o mundo pero foi louvado pola crítica. A interpretación de Rockwell tamén foi eloxiada, facendo que o filme fose máis realista. Gañou numerosos premios da crítica e premios en festivais de cine e foi nomeado ós BAFTA ó mellor filme británico. Personaxes
Sam Rockwell como Sam Bell
Kevin Spacey como GERTY (voz)
Dominique McElligott como Tess Bell
Kaya Scodelario como Eve Bell
Benedict Wong como Thompson
Matt Berry como Overmeyers
Malcolm Stewart como 'o técnico'
Robin Chalk como clon de Sam Bell
Moon Impact Probe

Moon Impact Probe ou MIP foi unha subsonda que viaxou ata a Lúa acaroada á sonda india Chandrayaan 1. Características
A misión de MIP foi estudar a Lúa durante o seu descenso destructivo cara a superfie lunar. MIP viaxou acaroada ao orbitador lunar Chandrayaan 1 e foi liberada o 14 de novembro de 2008 ás 14: 36 UT. Tras acender o seu motor de propelente sólido iniciou un descenso cara a Lúa que finalizaría co seu impacto ás 15: 01 preto do cráter Shackleton, próximo ao polo sur. Durante o descenso recolleu datos cos seus instrumentos: Un altímetro radar funcionando a unha frecuencia de 4, 3 GHz.
Unha cámara de vídeo para rexistrar o descenso.
Un espectrómetro de masas para estudar a atmosfera lunar.
Moondog

Louis Thomas Hardin, nado en Marysville, Kansas, o 26 de maio de 1916 e finado en Münster, Alemaña, o 8 de setembro de 1999, foi un músico e poeta cego estadounidense, coñecido co pseudónimo de Moondog. Inventou numerosos instrumentos musicais. Traxectoria
Moondog quedou cego aos 17 anos cando un potente petardo estoupou na súa cara. Decidiu retirarse da sociedade e en 1943 foi vivir ás rúas de Nova York, onde pasou vinte dos trinta anos que botou nesa cidade. Vestía exclusivamente roupa que el mesmo facía baseándose na súa propia interpretación do deus nórdico Thor, polo que foi coñecido durante anos como "o viquingo da Sexta Avenida". Converteuse nun dos máis famosos músicos de rúa. Non obstante, a música e o talento de Moondog non foron apreciados polo gran público até os derradeiros anos da súa vida. Obra
Editou máis de 30 discos, interpretados con músicos de renome como Philip Glass ou Steve Reich, que o recoñecen como un dos creadores do minimalismo musical, cousa que Moondog rexeitou dicindo que "Bach xa facía minimalismo nas súas fugas. Entón, que hai de novo? ". Tamén gravou un álbum coa actriz e cantante británica Julie Andrews. Vida persoal
Moondog estivo casado cinco anos con Virginia Sledge, até 1947. En 1952, casou con Mary Suzuko Whiteing, unha nai solteira americano-xaponesa que se trasladara a Nova York ese mesmo ano coa súa nai. Hardin e Suzuko coñecéronse nas rúas de Nova York, ela ficou fascinada co aspecto do músico e el coa voz dela. Casaron e en 1953 tiveron unha filla chamada June Hardin. Un xornal publicou unha coñecida fotografía de Moondog tocando a frauta na azotea, serenando a Suzuko. O matrimonio durou oito anos. Moondog tamén tivo outra filla, Lisa Colins, fóra do matrimonio.
Moonfall (filme)

Moonfall é un filme de 2022 escrito, dirixido e producido por Roland Emmerich. Está protagonizado por Halle Berry, Patrick Wilson, John Bradley-West, Michael Peña, Charlie Plummer, Kelly Yu e Donald Sutherland. Conta a historia de dous antigos astronautas e un teórico da conspiración que descobren a verdade oculta sobre a Lúa, cando esta de súpeto abandona a súa órbita. Rodado en Montreal cun orzamento de 138-146 millóns de dólares, é un dos filmes de produción independente máis caros que se fixeron nunca. O filme estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 4 de febreiro de 2022 a través de Lionsgate. Foi un fracaso de recadación, conseguindo só 58 millóns de dóares, e recibiu valoracións negativas por parte da crítica.
Estreouse en Amazon Prime Video con opción de dobraxe e subtitulado en galego.
Morado (cor)

Morado ou morada é unha cor entre azulada e púrpura, que pode ser escura e profunda, cuxa referencia orixinal é a cor da moreira negra.
A denominación de cor "morado" non denota unha cor específica ou precisa, só designa unha familia de cores que son similares entre si. Lingüística
Morado provén do latín morātu, de moru -, amora, ou do galego-portugués antigo mora, de amora + participio pasado, -ado.
Morado e roxo en portugués
O termo roxo hoxe en portugués, e segundo dicionarios de galego reintegracionista, designa unha cor moi similar ou coincidente co morado.
Aínda que recentemente variou o seu matiz semántico tanto en galego como en portugués, en galego normativo cara ao alaranxado e en portugués cara ao violeta/azulado, o termo roxo designaba até unha época relativamente recente a cor vermella (como o roxo vivo, en inglés red hot e red heat, e en castelán rojo vivo) e en particular a cor dos corpos incandescentes, tanto en galego como en portugués. Así, o termo roxo abranguía toda a parte cálida do espectro.
Hoxe, en galego e portugués a cor morada é un termo que designa unha cor fría segundo a teoría da cor, e non mudou de significado como o termo roxo.
Moral

A moral (do latín mos, mores, "costumes") é un conxunto de normas que se consideran boas ligadas ao comportamento das persoas en tanto que son membros dunha sociedade, relixión, cultura etc. A moral é unha forma de comportamento humano que comprende un aspecto normativo (unhas regras de conduta) e un aspecto fáctico (actos que veñen de axustarse nun sentido ou noutro a devanditas regras).
A moral ten unha dobre vertente, social e individual. É social porque só se dá en comunidade, xa que depende dunhas necesidades sociais e cumpre unha función social. É individual porque as persoas interiorizan as normas recibidas e manteñen un certo grao de adhesión (e rexeitamento) ás normas establecidas e sancionadas pola comunidade.
Un acto moral é a manifestación concreta do comportamento moral dos individuos. Ten carácter consciente e voluntario e supón unha participación libre do individuo na súa realización. Terminoloxía
Moral como adxectivo
Unha acción é moral cando pode ser clasificada como boa ou mala, como correcta ou incorrecta. Neurociencia da moral
As áreas cerebrais que están implicadas constantemente cando os humanos razoan sobre cuestións morais foron investigadas mediante múltiples metaanálises cuantitativas a grande escala dos cambios na actividade cerebral informados na literatura de neurociencia moral. A rede neuronal subxacente ás decisións morais solápase coa rede relativa á representación das intencións dos demais (é dicir, a teoría da mente) e a rede relacionada coa representación doutros experimentados) estados emocionais (é dicir, empatía). Isto apoia a noción de que o razoamento moral está relacionado tanto con ver as cousas desde o punto de vista doutras persoas como con comprender os sentimentos dos demais. Estes resultados proporcionan probas de que a rede neuronal que subxace ás decisións morais é probabelmente global (é dicir, pode que non exista un "módulo moral" no cerebro humano) e pode ser disociable en subsistemas cognitivos e afectivos.
Morbilidade

Morbilidade é a proporción de persoas que enferman nun determinado lugar e tempo Concepto de morbilidade
Morbilidade (do latín "morbus", doenza) é a cantidade de persoas que son considerados doentes ou que son vítimas dunha doenza nun espazo e tempo determinados. A morbilidade é, así pois, un dado estatístico da grande importancia para poder mos coñecer e comprender o avance dunha doenza, así como tamén as razóns polas que xurdiu e as posíbeis solucións a ela.
No senso da epidemioloxía pódese ampliar o estudo e a cuantificación da presenza de efectos dalgunha doenza nunha determinada poboación.
Taxa de morbilidade
A frecuencia da doenza en proporción a unha poboación. Cómpre especificar: o período
o lugar
As taxas de morbilidade máis adoito empregadas son a prevalencia e a incidencia.
Morbillivirus

Morbillivirus é un xénero de virus pertencente á familia Paramyxoviridae, orde Mononegavirales. Moitos virus deste xénero son moi infeccciosos e causan importantes enfermidades en humanos e animais, entre as que destaca o sarampelo e o moquillo do can. Especies
Virus do moquillo do can
Morbillivirus de cetáceo
Morbillivirus felino
Virus da peste dos pequenos ruminantes (peste des petits ruminants)
Virus do sarampelo
Virus do moquillo das focas
Virus da peste bovina
Morcín

Morcín é un concello do Principado de Asturias. En 2014 tiña 2. 811 habitantes.
Limita ao norte con La Ribera, ao oeste con Quirós e Santo Adriano, ao leste con Mieres e ao sur con Riosa. Trátase dun concello rural con tradición mineira e gandeira.
Está formado polas parroquias de Argame, La Foz, Peñerúes, La Piñera, San Esteban, San Sebastián e Santolaya. A capital do concello é Santolaya.
Mordechai Gebirtig

Mordechai Gebirtig, nado co nome de Mordekhai Bertig en Cracovia o 4 de abril de 1877 e finado na mesma cidade o 4 de xuño de 1942, foi un poeta e compositor en lingua yiddish, coñecido sobre todo pola canción, "S'brent", escrita en 1938 en resposta ó pogrom contra os xudeus en 1936 na pequena vila de Przytyk. O tema cantouse nos guetos durante o nazismo. Desde aquela a canción, tanto en yiddish como na súa tradución en hebreo, "Ha-Ayyarah Bo'eret", continúa a se interpretar nas conmemoracións do Holocausto. Traxectoria
Mordecai Gebirtig viviu toda a súa vida en Kazimierz, o barrio da clase traballadora xudía, traballou como carpinteiro e como afección aprendeu música de xeito autodidacta, compuña as súas cancións cunha pequena frauta e os seus amigos Julius Hofman e Baruch Sperber transcribían as súas composicións. Desde 1906 foi membro do grupo de teatro afeccionado xudeu de Cracovia, escribiu cancións e críticas teatrais que apareceron en Der sotsial-demokrat o órgano do Partido Social Democrático Xudeu ó que pertencía. Gebirtig serviu durante cinco anos no exército austro-húngaro. En 1920 publicou a súa primeira colección de cancións, Folkstimlekh. As súas cancións adoptáronas cantantes populares como Molly Picon e incluíronse en obras teatrais en yiddish, contribuíndo ó seu espallamento. En 1936 publicou unha segunda escolma delas, Mayne Lyder. Morreu asasinado na rúa por un soldado alemán o 4 de xuño de 1942.
Mordovia

A República de Mordovia (en ruso: Респу́блика Мордо́вия Respublika Mordoviya); en moksha/erzya: Мордовия Республикась, Mordoviya Respublikas), é unha república federal de Rusia. A súa capital é a cidade de Saransk. Segundo o censo de 2010, a poboación da república era de 834. 755.
Morena

Non confundir co feminino do adxectivo moreno, nin co peixe morea. Unha morena é un sedimento non estratificado, chamado tamén till (na linguaxe internacional) ou tilita, formado polos materiais que transporta un glaciar que se depositada nas súas proximidades. Tipos
Existen varios tipos de morenas, que dependen da súa relación co glaciar: morena de fondo: a que se sitúa baixo o xeo, en contacto co leito.
morena lateral: son os materiais que se sitúan nas marxes do leito glaciar.
morena central: a formada pola unión de morenas laterais na confluencia de dous glaciares nun mesmo val.
morena frontal ou terminal: son os depósitos acumulados na zona de desxeo do glaciar.
morena de ablación: é aquela que sedimentou sobre o leito do glaciar. Presentan materiais heteroxéneos, pero o máis característico é a presenza de grandes bloques dispersos ao longo do traxecto, chamados bloques erráticos.
Tamén se chama morena ao sedimento depositado directamente por un glaciar.
O glaciar baixa desde alturas considerábeis e arrastra os materiais que encontra no seu camiño. Formación
As morenas externas están formadas polos fragmentos que caen sobre o xeo glaciar desde as ladeiras.
As morenas internas están compostas por materiais transportados dentro da masa de xeo procedentes do exterior que caeron na zona de alimentación, onde foron recubertos pola neve e afundiron nela.
A morena de fondo é a capa de cantos rolados abandonada tras un retroceso continuo do xeo. O material da morena é xeralmente unha masa de sedimentos suxeito a modificacións e destrucións posteriores pola acción das augas orixinadas polo desxeo.
Cando dous glaciares se unen, xúntanse dúas morenas laterais formando unha morena o morenas mediais.
Unha morena terminal se produce cando os fragmentos de rochas se depositan mentres o xeo nin avanza nin retrocede.
Unha morena de pulo é o resultado dun avance do xeo a través da morena que produce que os sedimentos retrocedan e se preguen formando unha estrutura debida a unha deformación tectónica.
Morenosita

A morenosita é un mineral de níquel pouco frecuente descuberto polo mineraloxista Casares en 1850 xunto coa zaratita e presentado nun traballo publicado por Martínez Alcíbar. Foi atopado por vez primeira en Teixidelo, lugar da parroquia de Santo André de Teixido, concello de Cedeira, sendo un dos cinco minerais descubertos en Galiza ao longo da historia, ademais da zaratita, a cervantita e a bolivarita, descubertos tamén na metade do século XIX e a ermeloíta, descuberta na década de 2010.
Aparece en forma de eflorescencias coma produto de alteracións da millerita. O seu nome deriva do mineralista Antonio Moreno Ruiz, da Academia de Ciencias Naturais (1796-1852).
Outro nome que recibe este mineral é epimillerita. Propiedades
A morenosita é un mineral verde esmeralda ou branco verdoso de brillo vítreo que cristaliza no sistema ortorrómbico.
É soluble en auga e deshidrátase ao aire libre, transformándose en retgersita (NiSO4 · 6H2O).
Para evitar a perda da auga de hidratación, débese conservar nun recipiente cerrado ou en plástico.
Existe unha serie completa entre a morenosita e a epsomita (MgSO4 · 7H2O). Morfoloxía e formación
Aparece en forma de pequenos cristais, estalactitas ou encostramentos.
Os cristais naturais presentan forma acicular e os cristais sintéticos son prismáticos.
É un mineral secundario encontrado na zona oxidada de depósitos minerais hidrotermais que conteñen níquel, formado en solución acuosa a unha temperatura inferior a 31, 5 °C. Depósitos
Os depósitos de morenosita son bastante escasos.
O tipo nomenclatural localízase no Cabo Ortegal (Galiza).
Outros depósitos son os existentes na Alemaña —en Horbach (Baden-Württemberg)—, nos Montes Metalíferos (República Checa) e no Perú —en Cerro de Pasco (Departamento de Pasco)—.
Morfante

Chámase morfante (morphant) a un organismo que foi tratado cun oligo antisentido Morpholino para realizar un knock-down temporal da expresión dun xene diana.
Este termo foi acuñado polo profesor Steve Ekker para describir os peixes cebra cos cales estaba experimentando, sometidos a un knock down da expresión de xenes embrionais usando Morpholinos. En ditos experimentos S. Ekker "fenocopiou" mutacións coñecidas do peixe cebra, é dicir, fixo crecer embrións que tiñan o mesmo fenotipo morfolóxico que peixes cebra embrionarios con mutacións xénicas específicas. Os artigos do profesor Ekker e as presentacións que describían as fenocopias morfantes dos fenotipos mutantes, en combinación cos traballos previos da profesora Janet Heasman con Morpholinos en embrións de Xenopus, levaron a unha rápida adopción da tecnoloxía dos Morpholinos na comunidade científica da bioloxía do desenvolvemento.
Morfema

O morfema é a unidade gramatical en que se descompón grazas á primeira articulación xunto coa unidade léxica (o lexema) o signo lingüístico. Os morfemas veñen moitas veces a coincidir cos prefixos e sufixos; mais non sempre é así: A palabra "casa" é toda ela un lexema, así e todo, contén unha raíz "cas" e dous sufixos: un flexivo "a" de xénero e un flexivo "cero" de número Exemplos
Morfemas dos verbos regulares galegos
O significante do verbo galego está constituído por unha raíz (R), a vogal temática (VT), un sufixo modo-temporal (SMT) e un sufixo número-persoal (SNP)
Morfina

Morfina, chamada así en lembranza de Morfeo, o deus grego dos soños.
Coñecida dende 1688 por estar contida no opio Papaver somniferum, é só en 1804 que a morfina se illou no laboratorio por "de Rosne" e, a partir dese intre, chamoúselle, en Francia, "Sales de Rosne".
Morfoloxía (bioloxía)

En bioloxía, a morfoloxía é a disciplina encargada do estudo da forma e estrutura dun organismo ou sistema. A morfoloxía é unha ciencia biolóxica que trata da forma e transformacións dos seres orgánicos. Conceptos clave en morfoloxía
Alometría
Plan corporal
Homoloxía
Morfoespazo
Modularidade
Segmentación Subdisciplinas
Morfoloxía descritiva
A morfoloxía descritiva encárgase da descrición e comparación das formas orgánicas (véxase o artigo Anatomía comparada).
Morfoloxía teórica
A morfoloxía teórica ten como principal obxectivo o estudo das constricións morfolóxicas. O modelo de David M. Raup para a construción do morfoespazo das cunchas dos gasterópodos é un dos exemplos máis sobresalientes. A morfometría é unha rama da morfoloxía teórica encargada de cuantificar a morfoloxía dos organismos, reducindo os espécimes a abstraccións numéricas. As ferramentas de modelización máis empregadas para tal fin son os patróns logarítmicos, a xeometría fractal e os autómatas celulares.
Morfoloxía funcional
A morfoloxía funcional ocúpase do estudo da forma orgánica e as características en relación coa función. Entre os seus representantes máis destacados atópanse D. D. Davis e David Wake.
Morfoloxía evolutiva
A Morfoloxía evolutiva ocúpase do estudo da historia da forma orgánica. Rupert Riedl é un dos seus representantes máis destacados. Historia da morfoloxía
Antecedentes
Aristóteles, Partes dos animais
Morfoloxía transcendental
Johann Wolfgang von Goethe
Morfoloxía británica pre-darwinista: Martin Barry, William Carpenter, Rudolf Leuckart
Morfoloxía evolucionista
Entre 1865 e 1885 ten lugar a segunda época da morfoloxía transcendental. Os morfólogos dispuñan entón dunha técnica moito máis desenvolvida, pero conceptualmente foi unha época moito menos rica que a anterior. Russell divide esta época en dous subperíodos: O primeiro corresponde ás especulacións filoxenéticas de Alexander Kovalevsky, Anton Dohrn e Semper. Dentro deste período, podemos distinguir dous enfoques, dependendo de que as especulacións evolutivas estivesen baseadas en datos embriolóxicos ou anatómicos, que deron lugar a dúas teorías sobre a orixe dos vertebrados nos anos setenta: a primeira, defendida por Haeckel e Kovalevsky (continuando a obra de Rathke), defendía que o devanceiro dos vertebrados debía ser similar a unha larva ascidia; a segunda, defendida por Dohrn e Semper, concibía un devanceiro anélido segmentado. O segundo período está marcado pola influencia da teoría das capas xerminais na análise filoxenética: a teoría da Gastraea (Haeckel) e do Celoma. Thomas Huxley, Ray Lankester e Francis Balfour.
William Bateson
Carl Gegenbaur, Grundriss der vergieichenden Anatomk (Elementos de Anatomía Comparada)
Os morfólogos de Oxford: Edwin Stephen Goodrich, Julian Huxley, Gavin de Beer
Hermann Braus
Ivan I. Schmalhausen, Factors of Evolution (1949)
David M. Raup
Outros
D'Arcy Thompson, On growth and form (Do crecemento e a forma)
Morfoloxía (lingüística)

A morfoloxía é unha rama da lingüística que se encarga da forma das palabras nas linguas flexivas, da combinación dos diversos morfemas e das categorías en que estes se organizan.
O campo de traballo da morfoloxía é variable, segundo sexa o tipo de palabras coas que se traballe (verbal ou conxugación, nominal ou flexión e declinación, .. .), os morfemas (raíz, formantes, bases, terminacións, .. .), ou sistema de derivación (flexión, derivación, paronomasia, sufixos, prefixos, interfixos, infixos, afixos)
Morfosintaxe

A morfosintaxe é o conxunto de elementos e regras que permiten construír oracións con sentido e carentes de ambigüidade mediante a marcaxe de relacións gramaticais, indexacións e estrutura xerárquica de constituíntes sintácticos. Inclúe a morfoloxía e a sintaxe, dous compoñentes da gramática que, por utilidade didáctica e conceptual, se analizan por separado; porén, debe tomarse en conta que en realidade son dúas unidades indesligables. Para moitas estruturas lingüísticas particulares os fenómenos morfolóxicos e sintácticos están estreitamente entrelazados e non sempre é posible separalos. No caso das linguas polisintéticas a distinción é aínda máis difícil e en ocasións nin sequera parece posible separar morfoloxía e sintaxe, xa que unha oración pode estar formada por unha única palabra que inclúe un gran número de morfemas.
Morga

A elizate de Morga é un concello da provincia de Biscaia, País Vasco. Por el transcorre o Camiño de Santiago.
Demografía