Fundición

A fundición é un proceso de fabricación no que se adoita verter un material líquido nun molde, que contén unha cavidade oca da forma desexada, e despois déixase solidificar. A parte solidificada sácase do molde para completar o proceso. Os materiais de fundición adoitan ser metais ou materiais que curan despois de mesturar dous ou máis compoñentes xuntos; exemplos son epoxi, formigón, xeso e arxila. A fundición úsase normalmente para facer formas complexas que doutro xeito serían difíciles ou pouco económicas de facer por outros métodos. Os equipos pesados ​​como elementos estruturais, hélices de barcos, etc. pódense fundir facilmente no tamaño necesario, en lugar de fabricalos unindo varias pezas pequenas. Historia
Ao longo da historia, a fundición de metal utilizouse para fabricar ferramentas, armas e obxectos relixiosos. A historia e o desenvolvemento da fundición de metal remóntanse ao sur de Asia (China, India, Paquistán, etc. ). As tradicións e relixións do sur de Asia dependían moito da fundición de estatuas e reliquias. Estes artigos facíanse frecuentemente cunha aliaxe de cobre e chumbo. Desde o inicio da metalurxia, a maioría das fundicións eran simples moldes dunha ou dúas pezas feitos de pedra ou cerámica. Non obstante, hai evidencias de fundicións á cera perdida en numerosas civilizacións antigas.
Cera perdida
O proceso da cera perdida orixinouse na antiga Mesopotamia. O rexistro máis antigo coñecido de fundición á cera perdida é unha tablilla de arxila en escrita cuneiforme na antiga cidade de Esparta, Babilonia, que rexistra especificamente a cantidade de cera necesaria para facer unha chave. As primeiras civilizacións tamén descubriron que o chumbo axudaba á fluidez do cobre fundido, o que lles permitía lanzar deseños máis complicados. Por exemplo, a bailarina de Mohenjo-daro é unha fundición de aliaxe de cobre que probablemente utiliza a técnica da cera perdida. A fundición á cera perdida pódese remontar ao 4000 a. C. ou ao período Calcolítico. Un dos exemplos máis antigos estudados desta técnica é un amuleto de 6. 000 anos da civilización do val do Indo.
En Oriente Medio e África Occidental a técnica da cera perdida utilizouse moi cedo nas súas tradicións metalúrxicas, mentres que China adoptouna moito máis tarde. En Europa occidental considérase que as técnicas de cera perdida apenas se utilizaron, especialmente en comparación coa da civilización do val do Indo. Non se atoparon anacos de cera perdida na capital de Anyang durante a dinastía Shang (1600-1040 a. C. ), mentres que se atoparon unha gran cantidade (100. 000 pezas) de fragmentos de moldes. Isto levou á conclusión de que a cera perdida non se realizaba na capital durante esta dinastía. Non obstante, o descubrimento dunha máscara datada ao redor do 1300 a. C. indica que a técnica da cera perdida puido influír noutras rexións da China.
Cuñaxe
A antiguas civilizacións da India están consideradas como as primeiras civilizacións en utilizar métodos de fundición para producir moedas en masa. Ao redor de mediados do I milenio a. C. , as moedas utilizadas facíanse con prata, pero a medida que avanzaba o milenio as moedas pasaron a unha aliaxe de cobre fundido. Desenvolveuse nova tecnoloxía para producir en masa as novas moedas de cobre. Introduciuse un molde de moeda apilable de varias pezas. Colocáronse varios moldes uns encima dos outros nun cilindro de arxila para que o metal fundido puidese ser derramado polo centro. Este proceso permitía producir cen moedas simultaneamente.
Canóns
Os historiadores debaten sobre a orixe do desenvolvemento do canón, pero a maioría das probas apuntan a Turquía e Asia Central nos séculos XVIII e XIX. O proceso de fundición dun canón é un pouco máis complexo co uso dun núcleo de arxila, un padrón ao que se moldea arxila ao seu redor e despois se rompe, seguida da montaxe nun pozo de fundición que consiste en unir a fundición con bandas de ferro.