proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Clermont-Ferrand

Clermont-Ferrand é unha cidade do centro de Francia, capital da rexión de Auvernia e do departamento de Puy-de-Dôme. Educación
ESC Clermont Business School Cultura
Festival internacional de curtametraxes de Clermont-Ferrand, o maior festival internacional de cinema adicado ás curtametraxes e o segundo festival internacional de cinema máis grande de Francia (en canto a público e asistencia de profesionais). Cidades irmáns
Aberdeen, Escocia (dende 1983) Salford, Inglaterra Regensburg, Alemaña, dende 1969 Homieĺ, Belarús Oviedo, España Braga, Portugal Norman, Oklahoma, Estados Unidos North Queensland Australia
Click (filme)

Click é un filme estadounidense dirixido por Frank Coraci que se estreou no 2006. Sinopse
Michael Newman (Adam Sandler), un arquitecto moi ocupado que trata de progresar e ter tempo para a súa muller Donna (Kate Beckinsale) e os seus dous fillos, adquire un mando a distancia que parece que non só lle permite controlar o seu televisor e o seu estéreo, senón, virtualmente, toda a súa vida. Axiña, Michael vólvese adicto a este poder, o que terá graves consecuencias no seu futuro. Personaxes
Adam Sandler como Michael Newman
Kate Beckinsale como Donna Newman
Christopher Walken como Morty
David Hasselhoff como John Ammer
Henry Winkler como Ted Newman
Julie Kavner como Trudy Newman
Sean Astin como Bill
Jennifer Coolidge como Janine
Sophie Monk como Stacey
Joseph Castanon como Benjamin "Ben" Newman
Tatum McCann como Samantha "Sam" Newman
Jonah Hill como Ben con 17 anos
Lorraine Nicholson como Samantha con 14 anos
Jake Hoffman como Ben con 22-30 anos
Katie Cassidy como Samantha con 27 anos
Cameron Monaghan como Kevin O'Doyle
Rachel Dratch como Alice / Alan
Jana Kramer como Julie Newman
Carolyn Hennesy como Kathy O'Doyle
Sid Ganis como Dr. Bergman
Emilio Cast como Michael con 10 anos
Michelle Lombardo como Linda
Elliot Cho como Ping Woo
Nick Swardson como Empregado de Bed Bath & Beyond
Rob Schneider como Príncipe Habeeboo
James Earl Jones como Narrador Galardóns e nomeamentos
2006: Nomeada ó Oscar: Mellor maquillaxe.
Cliente (informática)

O cliente é unha aplicación informática ou un computador que consome un servizo remoto noutro computador coñecido como servidor, normalmente a través dunha rede de telecomunicacións. Tamén se pode definir que un cliente é calquera cousa (que non sexa un servidor) que se conecta a un servidor.
O termo usouse inicialmente para os chamados terminais parvos, dispositivos que non eran capaces de executaren programas por si mesmos, mais podían conectarse e interactuar con computadores remotos por medio dunha rede e deixar que este realizase todas as operacións requiridas, mostrando despois os resultados ao usuario. Utilizábanse sobre todo porque o seu custo neses momentos era moito menor que o dun computador. Estes terminais parvos eran clientes dun computador mainframe por medio do tempo compartido.
Hoxe adóitase utilizar para referirse a programas que requiren especificamente unha conexión a outro programa, ao que se denomina servidor e que adoita estar noutra máquina. Xa non se utilizan por criterios de custo, senón para obter datos externos (por exemplo páxinas web, información actualizada sobre parámetros climáticos, ou bases de datos, etc. ), interactuar con outros usuarios a través dun xestor central (por exemplo os protocolos BitTorrent ou IRC), compartir información con outros usuarios (servidores de arquivos e outras aplicacións Groupware) ou utilizar recursos dos que non se dispón na máquina local (por exemplo impresión).
Un dos clientes máis utilizados, sobre todo pola súa versatilidade, é o navegador web. Moitos servidores son capaces de ofrecer os seus servizos a través dun navegador en lugar de requirir a instalación dun programa específico. Tipos
Existen varios tipos de clientes, dependendo da cantidade de tarefas que realice o cliente en comparación co servidor.
Cliente pesado
Un cliente pesado pode almacenar datos locais, e ten a capacidade de procesar datos.
Cliente livián
Un cliente livián non pode almacenar datos locais, nin ten a capacidade de procesar datos.
Clientelismo

O clientelismo é un subsistema de relación política, en xeral, ligado ao coronelismo, onde se reedita unha relación análoga a aquela entre soberano e vasalo do sistema feudal, cunha persoa recibindo doutra a protección en troques do apoio político.
Como nota característica o cliente fica en total submisión ao patrón, independentemente de que exista relación familiar ou empregaticia.
No Brasil e nalgúns países da América Latina, as súas raíces remontan ás orixes patriarcais destas sociedades.
A terminoloxía podería ter a súa orixe na Roma Antiga onde había situacións moi parecidas: a dependencia de plebeos en relación aos patricios, e que tiñan exactamente o nome de "clientelismo".
Clifford Shull

Clifford Glenwood Shull, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 23 de setembro de 1915 e finado o 31 de marzo de 2001, foi un físico estadounidense. Traxectoria
Gañou o Premio Nobel de Física en 1994, compartido con Bertram Brockhouse, polo desenvolvemento da técnica de neutron scattering, especialmente a técnica de difracción do neutrón, para o estudo da Física da materia condensada.
Clima de Europa

O clima de Europa acolle diferentes conxuntos ben diferenciados, con rexións intermedias entre eles. Características
As masas de auga (o océano Atlántico e a Corrente do Golfo que corre por el e polos mares adxacentes) moderan o clima da parte occidental de Europa, conformando unha rexión caracterizada polos seus invernos suaves e veráns suaves, e unha pluviosidade elevada.
Nos países da zona mediterránea coma España, Italia ou Grecia, as temperaturas son máis calorosas, por atoparse ó sur do continente e bañadas por un mar de menor tamaño, tendo tamén unha temperatura relativamente uniforme ó longo do ano debido á presenza do mar Mediterráneo.
No interior de Europa, o efecto moderador do mar desaparece, aumentando o efecto de oscilación térmica anual en función da distancia ás grandes masas de auga, e así os países ó leste de Polonia experimentan condicións climáticas moito máis frías e secas.
Os ventos dominantes a nivel xeral son do suroeste, con masas de aire que proveñen do Atlántico a latitudes máis baixas e que polo tanto son cálidas e húmidas, e do nordeste, que trae aire da zona de Siberia, máis seco e frío.
Clima de montaña

O clima de montaña é propio de zonas situadas a máis de 1. 200 metros de altitude. En España é propio dos Pireneos, Sistema Central, as Cordilleiras Béticas e a Cordilleira Cantábrica.
Caracterízase por uns invernos fríos e longos, con temperaturas negativas, e veráns frescos e curtos. Ten unha oscilación térmica de 10, 5 °C. As precipitacións son moi abundantes en forma de auga na primavera e verán e de neve no inverno; e con posibilidade no outono e primavera. É unha variante do clima da tundra, aínda que máis suave.
As montañas tenden a ter condicións climáticas diferentes do clima zonal onde se atopan, debido a un descenso da temperatura coa altura. O gradiente térmico negativo de 0, 5-1 °C cada 100 metros supón un aumento da humidade relativa do aire e a presenza de choivas orográficas abundantes na vertente de barlovento; e menores na vertente de sotavento. A orientación con respecto aos ventos dominantes e o sol é de transcendencia vital (ver efecto foehn).
Tamén reciben unha maior insolación e un réxime de ventos específico, creando un topoclima diferenciado. Con todo, os centros de acción, as masas de aire e as frontes que lle afectan son os mesmos que no clima zonal.
Clima mediterráneo

As rexións de clima mediterráneo combinan veráns quentes e secos con invernos fríos e pouco chuviosos. Como o propio nome indica, este tipo de clima é o típico da zona do mar Mediterráneo.
O clima mediterráneo é quente e seco no verán e é moderado e húmido no inverno. As precipitacións ocorren sobre todo durante 2 a 4 meses, no inverno, sendo raras no resto do ano.
Nas rexións situadas a rentes do mar Mediterráneo os veráns son menos secos que os das outras rexións deste clima. Flora
A vexetación, na súa forma orixinal, caracterizábase sobre todo por árbores; debido á intervención humana e problemas ambientais, as árbores foron sendo substituídas por arbustos, especialmente arbustos esclerófitos, aparecendo herbas aromáticas, gramíneas e, por suposto, árbores.
Esta vexetación é predominante, de folla persistente e presenta follas espesas e pequenas, o que axuda a reducir as perdas de auga por transpiración. Algunhas plantas poden tamén ter espiños, o que as protexe de seren comidas polos animais.
As árbores son, normalmente, de pequeno porte. Posúen cascas gordas e duras e grandes ramificacións. Predominan os carballos: carballo, carballo negral, sobreiras, carrascos e aciñeiras. Outra árbore moi común na área mediterránea é a oliveira. Nalgunhas rexións aparecen aínda piñeiros (como o piñeiro manso) e o acivro.
Nas áreas con pouca precipitación, as plantas adaptáronse a condicións secas, sendo as súas follas pequenas e por veces, tan reducidas que semellan agullas, o que lles permite conservar a auga. Outras teñen as follas cubertas por unha película cerosa e noutras as follas reflicten a luz solar.
Algunhas plantas desenvolveron, mesmo, adaptacións que lles permiten resistir os lumes frecuentes que ocorren na estación seca: algunhas reprodúcense moi axiña a partir das raíces, despois de arder a parte aérea; noutras, a brea que reviste as piñas derrete durante o incendio permitindo que abran os froitos e se espallen as sementes; noutras incluso as sementes, que teñen condicións para vivir durante moito tempo, xermolan despois do lume. Fauna
A fauna é moi variada e tamén se encontra adaptada ás condicións ambientais. Por exemplo, os animais son acotío pequenos, necesitando de pouca auga e teñen hábitos nocturnos. Aparecen coellos, lebres, porcos bravos, ratos, veados, porco teixos, diversos tipos de réptiles, unha gran variedade de aves, sobre todo aves migratorias e insectos.
Clima oceánico

O clima atlántico ou oceánico é propio das zonas temperadas con gran dinamismo de correntes mariñas e ventos.
Caracterízase por unhas temperaturas suaves e abundantes chuvias por mor da proximidade ao Océano, nas costas occidentais dos continentes. Os invernos son suaves e os veráns frescos cunha oscilación térmica anual pequena (10 °C de media). As precipitacións son abundantes e están ben distribuídas aínda que cun máximo hibernal. Rexións con clima oceánico
En Europa pódese atopar nas comunidades españolas de Asturias, Cantabria, País Vasco, zona norte de Navarra e algunhas zonas dos Pireneos occidentais. Así mesmo como en Francia e os países do noroeste europeo.
Débese lembrar que, contrariamente á crenza popular, Galicia non forma parte das rexións con clima oceánico, senón que pertence ó clima Csb.
O clima áchase ademais no sur de Chile, na costa central da Arxentina, en Nova Zelandia, Tasmania, Canadá, e Estados Unidos.
Clima polar

O clima polar está caracterizado por ter case permanentemente temperaturas por baixo de 0 °C; e as precipitacións son moi escasas. A humidade relativa no aire é moi baixa e o vento adoita ser bastante intenso, o que fai aínda máis hostís as condicións de vida neste clima.
O clima polar dáse principalmente nos dous polos, alcanzando unhas condicións máis severas na Antártida, posto que ao tratarse dun continente, as temperaturas son máis frías que as do Polo norte, chegando a alcanzar os -70, -80 e até -89, 5 °C (marca na superficie da Terra).
O clima das zonas máis altas das principais cordilleiras do planeta aseméllanse moito ao polar, podéndose dar nos cumes do Himalaia, dos Andes ou das montañas de Alasca.
Os medios naturais da zona fría ou medios polares localízanse entre os círculos polares Ártico e Antártico e os correspondentes polos norte e sur, entre os 65º e os 90º de latitude norte e sur. Características
As temperaturas
As temperaturas son baixas todo o ano, pois nunca alcanzan os +10 °C, chegando no inverno até os -50 °C. As causas son a forte inclinación dos raios solares e a alta capacidade do xeo e da neve para reflectilos. No entanto, existen diferenzas entre os bordos das zonas polares, onde a temperatura do verán sobe de 0 °C, e a zona de casquete polar, onde permanece sempre baixo 0 °C.
As precipitacións
As precipitacións son escasas, inferiores a 250–300 mm ao ano, debido á presenza permanente de anticiclóns, e caen habitualmente en forma de neve. Hidrografía
As augas só atópanse en estado líquido nas zonas onde a temperatura sobe de 0 °C. Contexto: climas fríos
Hai tres, están:
Clima continental frío (norte e nordés de Europa, sur e centro de Siberia, Canadá, e Alasca) Clima polar (no Ártico e na Antártida). Clima montañoso (zonas montañosas de máis de 3. 500 msnm preto do Ecuador, até 1. 000 msnm en rexións frías).
Hai dúas zonas frías, unha no hemisferio norte e outra no hemisferio sur. A primeira está situada ao norte do círculo polar ártico e a segunda ao sur do círculo polar antártico. Nos polos as temperaturas son moi baixas porque os raios solares chegan moi inclinados respecto da superficie terrestre.
Clima semiárido

O clima semiárido ou semidesértico é un subtipo de clima seco e unha expresión comunmente utilizada para designar o clima dunha rexión do planeta onde as choivas anuais están entre os 500 e os 800 mm. Unha cantidade de choiva inferior aos 400 mm anuais caracteriza ós semidesiertos. Na clasificación climática de Köppen é o BS (BSh semiárido cálido e BSk semiárido frío).
A vexetación dunha rexión semiárida está composta normalmente de matogueiras e estepas que perden as follas nos meses máis secos, así como de paisaxes que tamén secan nos períodos de estiaxe.
Un tipo de clima semiárido é o mediterráneo seco, que é o de transición entre o mediterráneo típico Csa e o desértico BW. Dáse no sueste de España, norte de África e costa mediterránea asiática e caracterízase por precipitacións escasas, entre 200 mm e 400 mm, forte seca estival e temperaturas cálidas que superan os 22 °C no verán.
Clima subtropical

O Clima subtropical é característico das áreas xeográficas polas que pasa o Trópico de Capricornio, con temperaturas medias abaixo dos 20 °C. Hai tamén alternancia anual entre 9 °C e 13 °C.
En áreas máis elevadas, o inverno é intenso, con nevadas esporádicas], e o verán é suave. A precipitación de choivas é intensa, acadando unha media de ata 2. 000 mm/ano, de forma ben distribuída ao longo das estacións.
A vexetación nas áreas de clima subtropical é diferente conforme a altitude do lugar. Nas partes máis altas, presenta piñeirais e araucarias. En planicies, hai predominancia de gramíneas.
Clima tropical

Os climas tropicais están caracterizados por temperaturas elevadas, con temperaturas medias de 18 °C ou superiores durante todos os meses do ano. Estes climas poden subdividirse da seguinte maneira: Tropical de foresta: en todos os doce meses hai precipitación de polo menos 60 mm. Estes climas son típicos de rexións próximas ao ecuador, e non teñen estacións do ano. Algúns exemplos: Singapur, Amazonas. Nalgúns lugares ese clima ten a mesma humidade durante todo o ano, como acontece en Colombia, mais na maior parte dos casos pode haber variación de choivas.
Tropical de monzóns: ese clima, máis común no sur da Asia e oeste da África resulta dos ventos de monzóns que mudan de dirección de acordo coas estacións. Este clima ten un mes máis seco, con menos de 60 mm de choiva.
Clima tropical húmido e seco ou de sabana (Aw): ese clima ten unha estación seca intensa, co mes máis seco tendo precipitacións menores que 60 mm.
Exemplos Bangalore, India
Veracruz, México
Townsville, Australia.
A maioría dos lugares que teñen ese clima atópanse nas marxes externas das zonas tropicais, mais ocasionalmente poden ter unha localización intratropical (ex. : San Marcos, Colombia).
Algunhas veces o As é usado no lugar de Aw se a estación seca ocorre durante os días de sol máis alto e máis longos. Ese é o caso de partes do Hawai (Honolulu), África Oriental (Mombasa, Kenya) e Sri Lanka (Trincomalee), por exemplo. Na maioría dos lugares que teñen clima tropical húmido e seco, con todo, a estación seca ocorre durante a época de sol máis baixo e días máis curtos.
Climatoloxía

A climatoloxía é a ciencia que estuda os diferentes climas da Terra e as súas manifestacións. É a rama da xeografía que se ocupa do estudo do clima e do tempo meteorolóxico. Esta disciplina foi desenvolvida polos xeógrafos dende os seus comezos da xeografía, incluso o pai da Xeografía, Eratóstenes de Cyrene, no seu libro "Geographia" dedica un terzo deste á variación global dos climas. Das condicións atmosféricas dependen moitas actividades humanas, dende a agricultura ata un simple paseo polo campo. Por iso fíxose un esforzo inxente por predicir o tempo tanto a curto como a medio prazo.
Cando unha comarca, cidade, ladeira etc. , ten un clima diferenciado do clima zonal dicimos que é un topoclima, este caracterízase por estar maiormente afectado polo estado local do resto dos factores xeográficos (xeomorfoloxía, hidrografía etc. ). Amais, chamamos microclima ó que non ten divisións inferiores, como o que hai nunha habitación, debaixo dunha árbore ou nunha determinada esquina dunha rúa.
O clima tende a ser regular en períodos de tempo moi longos, incluso xeolóxicos, determinando de gran maneira a evolución do ciclo xeográfico dunha rexión, o que permite o desenvolvemento dunha determinada vexetación e un solo perfectamente equilibrado, solos climáticos. Pero, en períodos de tempo xeolóxicos, o clima tamén cambia de forma natural, os tipos de tempo modificanse e pásase dun clima a outro na mesma zona.
Para estudar un clima é necesaria a observación durante un lapso de tempo longo (mínimo quince anos). As observacións de temperatura, precipitacións, humidade e tipo de tempo recóllense nas estacións meteorolóxicas. Con estes datos se elaboran táboas que se expresan en climogramas.
Clinton Davisson

Clinton Joseph Davisson, nado en Bloomington (Illinois) o 22 de outubro de 1881 e finado en Charlottesville o 1 de febreiro de 1958, foi un físico estadounidense, gañador do Premio Nobel de Física en 1937 xunto a George Paget Thomson. Traxectoria
En 1902 graduouse na escola secundaria de Bloomington, e entrou, grazas a unha bolsa na Universidade de Chicago. Grazas á recomendación de Robert A. Millikan, en 1905 Davisson foi contratado na Universidade de Princeton como profesor de física. En 1908 obtivo o seu Bachelor of Sciences no cal traballou principalmente durante os veráns, xa que durante o resto do ano traballaba en Princetown. Mentres traballaba como mestre nesa mesma universidade, fixo a súa tese doutoral con Owen Richardson. En 1911 obtivo o seu doutoramento en física pola universidade de Princeton; o mesmo ano no que casou con Charlotte, irmá de Richardson coa que tivo catro fillos.
É coñecido polas investigacións que levou a cabo nos campos da electricidade, o magnetismo e a enerxía radiante.
De 1916 a 1946 traballou no departamento técnico de Telephone Bell Laboratories. En 1927, en colaboración con Lester Halbert Germer, descubriu a difracción dos electróns polos corpos cristalinos, o que serviu para confirmar experimentalmente as teorías da mecánica ondulatoria.
Por estes traballos foi galardoado en 1937 co premio Nobel de Física, compartido con George Paget Thomson.
Clinton Engineer Works

Clinton Engineer Works (CEW) foron as instalacións de produción do Proxecto Manhattan que durante a segunda guerra mundial produciron o uranio enriquecido usado no bombardeo de Hiroshima, ademais das primeiras mostras de plutonio producido nun reactor nuclear. Consistía en varias instalacións de produción dispostas en tres localizacións principais, outras instalacións como unha central eléctrica e a vila de Oak Ridge. Estaba a uns 29 km ó oeste de Knoxville, e recibiu o nome pola vila de Clinton, a uns 13 km ó norte. As instalacións de produción estaban principalmente no condado de Roane, e a parte norte estaba no condado de Anderson. O enxeñeiro do Distrito Manhattan Kenneth Nichols trasladou o cuartel xeral do mesmo dende Manhattan ata Oak Ridge en agosto de 1943. Durante a guerra, as investigacións realizadas nestas instalacións estiveron dirixidas pola Universidade de Chicago. Os traballadores da construción foron aloxados nunha comunidade coñecida como Happy Valley. Esta comunidade temporal tiña unha capacidade de 15000 persoas. A vila de Oak Ridge estableceuse para aloxar ó persoal de produción. O persoal operativo chegou ós 50000 traballadores pouco antes da fin da guerra, mentres que o persoal da construción chegou ós 75000 e o persoal combinado ós 80000. A vila foi desenvolvida por parte do goberno federal como unha comunidade segregada.
Cliodinámica

Cliodinámica (que etimoloxicamente provén de Clio, a musa de historia na mitoloxía grega, e dinámicas) é unha área multidisciplinar de procura focalizada na modulación matemática dos procesos histórico-sociais a longo prazo, a historia teorética, a macrosocioloxía histórica, a creación e a análise de bases de datos históricos, as investigacións sobre a evolución social, a demografía histórica etc.
As principais realizacións foron feitas en relación á modelaxe matemática dos ciclos da dinámica socio-demográficas e as grandes tendencias da dinámica do mundo.
Clive Finlayson

Clive Finlayson, MBE (nado o 15 de xaneiro de 1955) é un zoólogo e paleontólogo de Xibraltar. É o actual director do Museo de Xibraltar. Unha autoridade en neandertais, o profesor Finlayson publicou varias obras, sobre todo con base na súa busca incluíndo escavacións en curso na cova de Gorham, en Xibraltar, o último sitio coñecido dos neandertais. Educación
Nado en Xibraltar o 15 de xaneiro de 1955, o seu irmán máis vello é Tommy Finlayson. Os Finlaysons son de ascendencia escocesa, pero están no Peñon desde o século XIX. Clive Finlayson foi educado na Gibraltar Grammar School. Completou a súa licenciatura en Zooloxía con honras pola Universidade de Liverpool, en 1976. En 1980, graduouse cun Doutoramento en Filosofía (D. Phil. ) no Oriel College, Oxford e máis tarde obtivo un mestrado en Museoloxía da Universidade de Leicester. Carreira
Pouco despois de se formar, tornouse cada vez máis activo Finlayson nos círculos locais do patrimonio natural e cultural. Fundou a Sociedade Ornitolóxica e de Historia Natural de Xibraltar (GONHS) en 1978, unha organización que presidiu ata 1992. Tamén foi administrador da Fundación Patrimonio de Xibraltar de 1987 a 1989.
Despois de ser o director xerente da Axencia de Turismo de Xibraltar, asumiu o cargo de Director do Museo de Xibraltar en 1991, que sostén ata a data (xuño de 2012) e tamén é Director da División de Patrimonio da Axencia de Cultura e Patrimonio de Xibraltar.
En 2001 Finlayson foi nomeado membro do persoal do Departamento de Antropoloxía da Universidade de Toronto. Recibiu o seu MBE en 2003.
As súas varias publicacións inclúen literatura sobre os neandertais e os humanos modernos, así como sobre ornitoloxía, e o seu programa de investigación inclúe escavacións en curso na cova de Gorham, o último asentamento coñecido dos neandertais, parte do Proxecto de Covas de Xibraltar. No seu libro de 2009, Finlayson fala sobre os neandertais e a súa interacción co Homo sapiens, esténdese sobre a idea de que eramos da mesma especie e que o home moderno contén secuencias xenéticas que son compartidas cos neandertais e a posibilidade de cruzamento é probable. Non obstante, Finlayson discute que debido a que estas secuencias xenéticas compartidas son comúns en todo o mundo, entón é posible que estes xenes sexan compartidos debido ao noso patrimonio común en África.
Xunto cos seus moitos papeis variados, tamén se desempeña como consultor para o Centro de Patrimonio Mundial de UNESCO en París. Bolsas e premios
1976, primeiro receptor do David Lack Studentship concedido pola British Ornithologists' Union.
1990, membro da Sociedade Linneana de Londres.
2003, galardoado coa Orde do Imperio Británico. Libros traducidos (en castelán)
El sueño del neandertal, Editorial Crítica (Barcelona, 2010).
Cloaca

Denomínase cloaca, colector ou sumidoiro colector ao tramo da rede de sumidoiros pública que colecta diversos ramais de sumidoiro. Constrúese baixo terra, a miúdo por medio das rúas importantes, de maneira que cada unha das vivendas desa vía poidan conectarse para a evacuación apropiada das augas residuais. Sistema e deseño
Cada conexión pertencente a unha vivenda chámase acometida ou unión domiciliaria. Comprende a canalización que vai dende o pozo de resalte ou dende a cámara de inspección final da vivenda até o colector. Tanto os colectores como as unións domiciliarias deben ser proxectadas con certo grao de pendente para permitir o fluxo das augas por gravidade, pero nunca excesiva, para evitar velocidades excesivas e risco de erosión. Así mesmo, as súas xuntas deben ser herméticas para evitar filtracións de augas residuais ao terreo e para impedir o ingreso da auga de chuvia, as infiltracións do terreo circundante ou a introdución de raíces. Por outra banda, deben ser chas a fin de que non se produzan obstrucións por acumulación de pelos, teas, cueiros e outros elementos habitualmente botados á rede de sumidoiros, a pesar de estar prohibido.
O libre fluxo da auga dentro das unións domiciliarias e colectores verifícase habitualmente por medio da proba da bóla, artefacto que debe discorrer sen inconvenientes dende o sitio en que se introduciu ata onde se está a efectuar o exame.
É conveniente que o deseño e construción destas instalacións sexan realizados por profesionais ou técnicos autorizados.
Cloaca (zooloxía)

En anatomía animal, a cloaca é unha cavidade aberta ao exterior para a expulsión de refugallos, situada na parte final do tracto dixestivo, na que conflúen tamén os condutos finais dos aparellos urinario e reprodutor. Está presente en determinadas especies de vertebrados: en todas as aves, réptiles e anfibios, así como nalgúns peixes (condrictios) e mamíferos (monotremas e marsupiais) e, excepcionalmente, nos tenrécidos, que son placentarios.
Tamén se lle dá ese mesmo nome á porción final do tubo dixestivo de certos artrópodos.
Clodesmidt Riani

Clodesmidt Riani, nado en Rio Casca o 15 de outubro de 1920 e finado en abril de 2024, foi un líder sindical e político brasileiro. Traxectoria
En 1964 os militares golpistas da AI-1 detivérono e torturárono por liderar a maior folga xeral da historia do Brasil contra a ditadura militar. Despois da amnistía, volveu á vida sindical e volveu ser elixido deputado estatal. Amigo do presidente da República João Goulart, Clodesmidt Riani representou o Brasil nas conferencias internacionais do traballo e foi un actor clave na creación do décimo terceiro salario.
Clonación TA

A clonación TA, tamén chamada clonación rápida ou clonación T (TA cloning, T cloning), é unha técnica de subclonación que evita case totalmente o uso de encimas de restrición e é máis doada de realizar e máis rápida que a subclonación tradicional. A técnica baséase na habilidade da adenina (A) e a timina (T) (par de bases complementarias) de diferentes fragmentos de ADN de hibridarse e, en presenza dunha ligase, os fragmentos quedan unidos. Os produtos de PCR producidos son xeralmente amplificados usando a ADN polimerase Taq, que engade preferentemente unha adenina ao extremo 3' do produto. Ditos insertos amplificados por PCR son clonados en vectores linearizados que teñen tramos sobresaíntes colgantes 3' de timina complementarios ás adeninas. Procedemento
Creación do inserto
O inserto créase por medio da PCR usando a polimerase Taq. Esta polimerase carece de actividade de corrección de erros 3' a 5' e, con alta probabilidade, engade un tramo sobresaínte colgante monocatenario 3' de adenina a cada extremo do produto da PCR. É mellor se os cebadores de PCR teñen guaninas no extremo 5' xa que isto maximiza a probabilidade de que a ADN polimerase Taq engada o tramo colgante final de adenosina. Non se deberían usar polimerases termoestables que teñan unha actividade exonuclease extensiva 3´ a 5´, porque non deixan os tramos sobresaíntes colgantes 3' de adenina.
Creación do vector
O vector diana, inicialmente circular, é linearizado e cortado cun encima de restrición que deixa extremos romos. Este é o único momento en que se usan encimas de restrición nesta técnica. A este vector fáiselle despois unha cola con didesoxitimidina trifosfato (ddTTP) usando unha transferase terminal. É importante usar ddTTP para asegurarse da adición unicamente dun só residuo T. A creación da cola deixa o vector cun só residuo de timina 3' colgante e non apareado en cada extremo romo. Os fabricantes xeralmente venden "kits" para a clonación TA cunha ampla gama de vectores preparados que xa foron linearizados e etiquetados cunha timina colgante. Vantaxes e inconvenientes
Dado que nesta técnica non hai necesidade de utilizar encimas de restrición a non ser para xerar o vector linearizado, o procedemento é moito máis simple e rápido que a subclonación tradicional. Tampouco se precisa engadir sitios de restrición cando se deseñan os cebadores e así poden utilizarse cebadores máis curtos e aforrar tempo e diñeiro. Ademais, en casos en que non hai sitios de restrición viables pode usarse esta técnica como alternativa á clonación tradicional. O maior inconveniente da clonación TA é que a clonación direccional non é posible, así que o xene ten un 50% de posibilidades de ser clonado na dirección inversa.
Clonación por dilución

A clonación por dilución ou clonación por dilución limitante é un procedemento para obter unha poboación de células monoclonal a partir dunha masa de células inicialmente policlonal.
Isto conséguese realizando unha serie de dilucións cada vez maiores do cultivo celular policlonal inicial. Faise unha suspensión das células parentais. Fanse despois as dilucións apropiadas, dependendo do númerode células e da poboación inicial, así como da viabilidade e características das células que van ser clonadas.
Despois de realizadas as dilucións finais, colócanse nunha placa alicuotas da suspensión ou vértense en pociños e son incubadas. Se todo funcionou correctamente, vaise orixinar unha colonia de células monoclonais. Entre as aplicacións deste procedemento están a clonación de parasitos, células T inmunitarias, células transxénicas e macrófagos.
Clonopsis gallica

Clonopsis gallica é unha especie de insecto pau do xénero Clonopsis. Esta especie reprodúcese por partenoxénese.
Clopiralid

O Clopiralid é un herbicida do grupo das piridinas, usado principalmente no céspede. Notorio pola súa capacidade de persistir no esterco e compost vexetal. É unha auxina sintética.
Clorato

Non confundir con Cloruro.
O clorato é unha substancia derivada do radical (ClO3-), o ión trioxoclorato (nomenclatura da IUPAC). Polo tanto, calquera sal do ácido clórico HClO3. O cloro ten estado de oxidación +V.
Os cloratos son oxidantes fortes, aínda que poden ser oxidados a percloratos (substancias co radical ClO4-). Polo seu carácter oxidante e grande inestabilidade asociada a el, non se atopan na natureza.
Algúns cloratos: clorato de sodio (NaClO3)
clorato de potasio (KClO3)
clorato de bario (Ba[ClO3]2)
clorato de amonio (NH4ClO3)
clorato de estroncio (SrClO3)
clorato de cromo (III) (Cr[ClO3]3)
clorato de magnesio (Mg[ClO3]2) Estrutura e ligazóns
O ión clorato non pode ser representado de xeito satisfactorio por unha estrutura de Lewis, pois todas as ligazóns Cl–O teñen a mesma lonxitude (1. 49 Å no clorato de potasio), e o átomo de cloro é hipervalente. Non obstante, con frecuencia é presentado como un híbrido de múltiples estruturas resoantes: ----
Clorita

Clorita é o nome xenérico de numerosos aluminosilicatos do grupo dos filosilicatos, silicatos hidratados de aluminio con ferro e manganeso. Nalgúns deles predomina o ferro, mentres que noutros é máis importante a presenza de manganeso e doutros metais. Etimoloxía
O termo clorita procede do grego χλωρος, chlōros, "verde", en alusión á cor predominante en todos os minerais deste grupo. Orixe
Son minerais de orixe metamórfica, que cristalizan no sistema monoclínico e que se encontran en forma de láminas flexíbeis de cor verde. Fórmanse por transformación ou alteración da auxita, a biotita e a hornblenda. Minerais do grupo das cloritas
Os minerais máis comúns do grupo son o clinocloro, a pennantita, a filita e a chamosita, aínda que se describiron gran número deles.
Clorocruorina

A clorocruorina é unha hemoproteína que se une ao oxíxeno, que está presente no plasma sanguíneo de moitos anélidos, especialmente en certos poliquetos mariños. A súa afinidade polo oxíxeno é menor que a da maioría das hemoglobinas. A clorocruorina é un composto dicromático, que orixina unha cor verde en solucións diluídas, pero que aparece vermella clara en solucións concentradas.
A súa estrutura química é moi similar á eritrocruorina (a cal contén moitas subunidades de tipo hemoglobina e non hemoglobina) e contén moitas subunidades de tipo mioglobina de 16-17 kDa dispostas como un complexo xigante de case cen subunidades entrelazadas con proteínas cun peso molecular total que excede os 3600 kDa. A única diferenza significatva entre a clorocruorina e a eritrocruorina é que a clorocruorina leva un grupo hemo anormal. Esta enorme macromolécula atópase tipicamente flotando libremente no plasma, e non no interior de células sanguíneas.
Clorofluorocarbonos

Coñécense como clorofluorocarbonos (CFCs) a todo un grupo de compostos orgánicos sintéticos derivados do metano ou do etano, nos que os átomos de hidróxeno foron substituídos, parcial ou totalmente, por átomos de flúor, cloro ou bromo. Este grupo inclúe os seguintes: CFC-11, CFC-12, CFC-113, CFC-114, CFC-115 e moitas formas de freón. Son incoloros, inodoros, inocuos e estables cando se emiten. Poden durar máis de cen anos na estratosfera. Características
Son compostos de orixe artificial, que se emiten á atmosfera principalmente a través de fugas nos procesos de fabricación, así como dos elementos dos que forman parte por dexeneración dos materiais que conforman.
Son unhas substancias moi estables (alta estabilidade físico-química e nula toxicidade), o que estendeu a súa aplicación como refrixerantes, illantes, propelentes, emulsionantes e limpadores. Foron introducidos a principios dos trinta por enxeñeiros de General Motors para substituír a materiais perigosos como o dióxido de sulfuro e o amoníaco. Prohibiuse a súa produción o 31 de decembro de 1995 nos Estados Unidos debido a que destrúen a capa de ozono. Agora só poden empregarse, de forma limitada, os CFCs reciclados e almacenados.
Tamén son uns gases con efecto invernadoiro porque absorben a calor da atmosfera, envían parte da calor absorbida de regreso á superficie do planeta e contribúen ó seu quentamento.
A exposición directa a algúns tipos de CFC pode causar perda de coñecemento, dificultade respiratoria e irregularidade dos latidos do corazón. Tamén pode causar confusión, mareo, tose, dor de garganta, dificultade respiratoria e dor nos ollos. En contacto coa pel, algúns poden causar queimaduras por frío ou sequidade da pel. Repercusión sobre a capa de ozono
O mecanismo a través do cal atacan á capa de ozono é unha reacción fotoquímica: ó incidir a radiación UV sobre a molécula de CFC, libérase un átomo de cloro cun electrón libre (denominado radical cloro), moi reactivo e con grande afinidade polas moléculas de ozono, ás cales rompe. Estímase que un só átomo de cloro é capaz de destruír ata 100. 000 moléculas de ozono. Este proceso de destrución do ozono pode durar cen anos.
O descubridor desta ameaza foi o científico mexicano Mario J. Molina (1943), quen o 11 de outubro de 1995 recibiu o Premio Nobel de Química, en recoñecemento das súas investigacións neste campo.
Cloroformato

Os cloroformatos son unha clase de compostos orgánicos coa fórmula ROC(O)Cl. Formalmente son ésteres do ácido clorofórmico. A maioría son líquidos volátiles incoloros que se degradan en aire húmido. Un exemplo simple é o cloroformato de metilo, que está dispoñible comercialmente.
Os cloroformatos on utilizados como reactivos en química orgánica. Por exemplo, o cloroformato de bencilo utilízase para introducir o grupo protector carboxibencilo (Cbz) e o cloruro de fluorenilmetiloxicarbonilo utilízase para introducir o grupo protector FMOC. Os cloroformatos son moi utilizados no campo da cromatografía como axentes de derivación. Converten compostos polares en derivados máis volátiles menos polares. Deste xeito, os cloroformatos permiten facer unha transformación relativamente simple dunha gran gama de metabolitos (aminoácidos, aminas, ácidos carboxílicos, fenois) para a análise por cromatografía de gases / espectrometría de masas. Reaccións
As reactividades dos cloroformatos e cloruros de acilo son similares. As reaccións representativas son: Reacción con aminas para formar carbamatos:
ROC(O)Cl + H2NR' → ROC(O)-N(H)R' + HCl
Reacción con alcohois para formar ésteres de carbonos:
ROC(O)Cl + HOR' → ROC(O)-OR' + HCl
Reacción con ácidos carboxílicos para formar anhídridos mixtos:
ROC(O)Cl + HO2CR' → ROC(O)−OC(O)R' + HCl
Tipicamente, estas reaccións serían realizadas en presenza dunha base que serve para absorber o HCl.
Os ésteres de cloroformatos de alquilo degrádanse dando o cloruro de alquilo, con retención da configuración: ROC(O)Cl ' → RCl + CO2
A reacción propúxose que se desenvolve por medio dun mecanismo de substitución nucleofílica interna (SNi).
Clorose

A clorose é, en fitopatoloxía, unha enfermidade, ou condición fisiolóxica anormal das plantas, que se manifesta pola cor amarela que adquiren as follas, debido á destrución da clorofila por irregularidades nas funcións de nutrición. Cando isto ocorre, as follas non teñen a cor normal averdada senón dun verde pálido, amarela, amarela esbrancuxada. As plantas afectadas teñen diminuída a súa capacidade de formar carbohidratos e poden morrer se a causa da súa insuficiencia clorofílica non é tratada. Deficiencias específicas de nutrientes (frecuentemente agravadas por un alto nivel de pH) producen clorose, que podería corrixirse suplementando con ferro, magnesio e azote en varias combinacións. Tamén pode deberse a un exceso de calcio. Algúns pesticidas, particularmente herbicidas, poden causar clorose, tanto ás malas herbas como ocasionalmente aos cultivos tratados.
Tamén pode deberse a un exceso ou defecto de rega, a parasitos varios, doenzas infecciosas (como a tristeza dos cítricos) ou a toparnos solos compactos ou plantacións a demasiada profundidade.
Clorosulfolípido

Os clorosulfolípidos son unha clase de compostos naturais que se caracterizan por ser estereoquimicamente complexos. Estes estruturas policloradas foron illadas das algas de augas doces Ochromonas danica e propúxose que desempeñan un papel estrutural nas membranas de dita especie. O alto grao de cloración deses produtos naturais sospéitase que está influenciado pola concentración de ión cloro no ambiente circundante. Ademais de seren compoñentes integrais de membranas de algas, os clorosulfolípidos son tamén inhibidores de proteína quinases. Ademais, algunhas destas complexas moléculas que foron illadas de mexillóns que estaban tóxicos están asociados co envelenamento diarreico do marisco. O lípido malhamensilipina A, illado polos grupos de Slate e Gerwick en 1994, mostrou ter tanto actividade antimicrobiana coma inhibitoria da proteína tirosina quinase pp60. Biosíntese da danicalipina A
Inicialmente, constrúese o ácido docosanoico (ácido behénico) (2 no esquema) pola vía da síntese de ácidos graxos. Elovson demostrou que o grupo hidroxilo secundario C-14 da molécula 3 se incorporaba por oxidación do ácido graxo con oxíxeno molecular, como oposto da hidratación de alquenos con auga. O seguinte paso implica a transferencia mediada por encima do grupo sulfato desde o 3’-fosfoadenosina 5’-fosfosulfato (PAPS) ao diol para formar a molécula 4. Walsh demostrou que a haloxenación de grupos metilo inactivados pode ser catalizada por unha nova clase descuberta de α-cetoglutarato-dependentes non-hemo ferro haloxenases, o que suxire que unha familia encimática similar podería intervir na cloración dos clorosulfolípidos. A cloración paso a paso ocorre por un mecanismo de radical independente de orde.
Cloruro de cesio

O cloruro de cesio é un composto iónico típico cunha característica estrutura cristalina Preparación
O cloruro de cesio pódese preparar pola reacción do hidróxido del cesio ou do carbonato del cesio co ácido clorhídrico: a substancia salina resultante purificase por recristalización.
CsOH (s) + HCl (ac) → CsCl(ac) + H2O
Cs2CO3(s) + 2 HCl (ac) → 2 CsCl(ac) + CO2 (g) + H2O
O metal Cesio reacciona violentamente co gas cloro dando cloruro del cesio, aínda que o custo do cesio metálico fai que esta non sexa a ruta habitual de preparación do mesmo. Estrutura cristalina
A estrutura do cloruro de cesio componse ó encaixar redes cúbicas simples de anións e de catións. A estrutura cristalina do cloruro de cesio, dada a gran diferenza de tamaño entre os ións cesio e cloruro sería similar a unha rede cúbica formada por balóns de fútbol, na que os ocos que quedarían entre os balóns fosen ocupados por outra rede, tamén cúbica, formada por pelotas de golf. Se os dous tipos de átomos son similares en tamaño (imaxinemos pelotas de hóckey embaladas con pelotas de tenis) entón o empaquetamento cúbico dará unha estrutura similar á do cloruro de sodio. Aplicacións
O cloruro de cesio emprégase na preparación de cristais condutores da electricidade.
Os radioisótopos do cloruro de cesio utilízanse en medicina nuclear, incluíndo o tratamento do cancro. Na produción de fontes radioactivas é normal elixir unha forma química do radioisótopo que non sexa dispersado con facilidade no ambiente se ten lugar un accidente por rotura ou perda do contedor da fonte. Por exemplo no uso dos xeradores radiotérmicos, (RTGs), emprégase a miúdo titanato de estroncio porque é insoluble en auga. Pero para teleterapia as fontes deben proporcionar unha densidade radioactiva moi alta, o que non é posible cos compostos insolubles polo que é normal utilizar un dedal radioactivo de cloruro del cesio para ter unha fonte activa para unidades de radioterapia.
No Brasil unha fonte dese tipo foi roubada de entre o metal de refugallo dun equipo avariado dunha clínica de radioterapia e as feridas graves e mortes ocorreron como resultado da exposición á radiación gamma externa e da exposición interna, xa que a fonte estaba aberta e rota lanzando o cloruro cesio, soluble, na auga. Ver accidente de Goiânia para mais detalles.
Cloruro de litio

O cloruro de litio compórtase como un composto iónico bastante típico, aínda que o ión Li+ é moi pequeno. O sal é higroscópico, altamente soluble en auga e de elevada polaridade. É máis soluble en disolventes orgánicos polares, metanol e acetona por exemplo, do que o son o cloruro de sodio ou o cloruro de potasio. Características químicas
O cloruro de litio pode reaccionar como fonte do ión cloruro. Como calquera outro cloruro iónico soluble, precipitarán cloruros insolubles cando se engadan a unha disolución dun sal apropiado, por exemplo nitrato de chumbo (II): 2 LiCl (aq) + Pb (NO3) 2 (aq) → PbCl2 (s) + 2 LiNO3 (aq)
O ión Li+ actúa como ácido de Lewis débil baixo certas circunstancias; por exemplo un mol de cloruro de litio é capaz de absorber ata catro moles de amoníaco. Preparación
O cloruro de litio pode prepararse da maneira máis simple posible pola reacción do hidróxido de litio ou do carbonato de litio con ácido clorhídrico. Pode prepararse tamén pola reacción, altamente exotérmica, entre o litio metal con calquera cloruro ou con cloruro de hidróxeno, o gas anhidro.
O LiCl anhidro prepárase a partir do hidratado, quentándoo suavemente baixo atmosfera de cloruro de hidróxeno, usada para previr a hidrólise. Aplicacións
O cloruro de litio utilízase para a produción de litio metal, mediante a electrólise dunha mestura LiCl/KCl fundida, a uns 450° C.
O LiCl tamén se utiliza como flux para soldar aluminio principalmente na industria do automóbil. Precaucións
É un irritante polo que debe evitarse a súa inxestión.
Para máis detalles ver a folla MSDS correspondente.
Clotoide

A espiral de Cornu, tamén coñecida como clotoide e como espiral de Euler e radioide de arcos, é unha curva cuxa curvatura varía linealmente ao longo da súa lonxitude. A espiral de Cornu foi creada por Marie Alfred Cornu como un nomograma para os cálculos de difracción en ciencia e enxeñería. Nos proxectos de enxeñería de estradas, esta espiral úsase amplamente como curva de transición co obxectivo principal de conectar xeométricamente unha liña recta e unha curva circular. Esta curva garante unha diminución lineal da curvatura co camiño seguido ao longo do seu desenvolvemento, proporcionando así unha variación gradual do raio de curvatura. Isto resulta entón: A súa curvatura comeza en cero no punto de osculación con aliñación recta e aumenta linealmente a medida que se desenvolve a curva.
Cando a espiral/clotoide se atopa coa curva circular no seu punto de osculación, a súa curvatura é igual á da curva circular.
A espiral de Cornu xérase polo debuxo paramétrico de S (x) contra C (x), onde: S ( x )
∫ 0 x sin ⁡ ( t 2 ) d t
∑ n
0 ∞ ( − 1 ) n x 4 n + 3 ( 4 n + 3 ) ( 2 n + 1 )! , {\displaystyle S(x)
\int _{0}^{x}\sin(t^{2})\, dt
\sum _{n
0}^{\infty }(-1)^{n}{\frac {x^{4n+3}}{(4n+3)(2n+1)! }}, } C ( x )
∫ 0 x cos ⁡ ( t 2 ) d t
∑ n
0 ∞ ( − 1 ) n x 4 n + 1 ( 4 n + 1 ) ( 2 n )! . {\displaystyle C(x)
\int _{0}^{x}\cos(t^{2})\, dt
\sum _{n
0}^{\infty }(-1)^{n}{\frac {x^{4n+1}}{(4n+1)(2n)! }}. } {C (x), S (x)} (Nótese que a espiral converxe cara ao centro dos buratos da imaxe superior cando x tenta a infinito e a menos infinito. )
Seguindo a curva, a lonxitude da curva de {S (0), C (0)} a {S (x), C (x)} debe ser igual a x, xa que S ′ (x )² + C ′ (x)²
1. A lonxitude total da curva (de x
−∞ a ∞) é, polo tanto, infinito.
CloudSat

CloudSat é un satélite artificial da NASA lanzado o 28 de abril de 2006 mediante un foguete Delta II 7420 desde a base Vandenberg da Forza Aérea xunto co satélite CALIPSO. Características
Cloudsat foi seleccionada como unha misión de observación terrestre pola NASA en 1999 para afondar no coñecemento da estrutura, abundancia, distribución e propiedades radiativas das nubes. A misión do satélite, baseado no bus BCP-2000, é medir a altura e propiedade das nubes, determinar a súa estrutura vertical e estudar a dinámica dos sistemas de nubes mediante o primeiro radar de nubes en lonxitudes de onda milimétricas en voar ao espazo. Xunto cos satélites CALIPSO, Aqua, PARASOL e Aura, forma o chamado A-Train, un sistema de satélites que comparten órbita heliosincrónica e que estudan conxuntamente a Terra desde unha altura duns 705 km. Instrumentos
O único instrumento de CloudSat é un radar denominado CPR (acrónimo de Cloud Profiling Radar) que funciona en lonxitudes de onda milimétricas, a unha frecuencia de 94 GHz, e que mide a enerxía retrodispersada polas nubes en función da súa distancia.
As características do CPR son: Frecuencia de traballo: 94 GHz
Anchura do pulso: 3, 3 microsegundos
Ventá de datos: 0–25 km
Tamaño da antena: 1, 95 m
Rango dinámico: 70 dB
Tempo de integración: 0, 3 segundos
Resolución vertical: 500 m
Resolución cruzada: 1, 4 km
Resolución ó longo: 2, 5 km
Taxa de datos: 15 kbps
Club de Amigos de la UNESCO de Madrid

O Club de Amigos de la Unesco de Madrid (CAUM) é unha asociación non gobernamental española. Historia e características
Constituído o 15 de marzo de 1961 baseado nos postulados que impulsaron a fundar en 1947 o Movemento Mundial, recoñecido pola UNESCO en 1949.
Baixo a presidencia de Rafael Taibo, nos anos sesenta acolleu as reunións do Círculo de Estudos Galegos, un grupo de intelectuais galegos en Madrid. Xosé Ramón Fernández-Oxea daba leccións de galego e Ramón de Valenzuela de Xeografía e Historia de Galicia.
Nos anos oitenta foi presidido por Joaquín Ruiz-Giménez e sufriu un atentado en xaneiro de 1980.
Club de Golf Chan do Fento

O Club de Golf Chan do Fento, con sede en Silván da Armenteira, no concello de Meis, é un club galego fundado en 1986 que ten por finalidade o fomento, ensino, desenvolvemento e práctica do golf. O club é membro da Federación Galega de Golf e contaba a 1 de xaneiro de 2013 con 1. 237 deportistas federados, o que o converte no segundo club de golf galego por número de licenzas federativas.