proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Retraemento

O retraemento foi unha estratexia política mediante a cal un partido non se presentaba ás eleccións co fin de denunciar a falta de lexitimidade dun partido gobernante ou dun réxime político no poder. Consiste en absterse de participar no xogo político animando aos seguidores a absterse de votar. Historia
Durante o século XIX, nun momento en que en España estaba pouco desenvolvido o sistema parlamentario, tódolos partidos políticos promoveron nalgún momento esta estratexia. Os liberais progresistas fixérono antes de 1868, causando a caída da monarquía e a chegada da revolución de setembro; e os afonsinos, republicanos e carlistas fixérono en 1872 co fin de provocar a caída da monarquía de Amadeu de Savoia.
En ocasións o «retramento» foi practicado en combinación coa insurrección ou os pronunciamentos militares. O non recoñecemento do réxime político establecido, a denuncia de que o devandito réxime non permitía o libre xogo político, por exemplo a base de manipular as eleccións ou, en fin, as escasas posibilidades de lograr un bo resultado electoral, foron as razóns para boicotear o proceso político e promover a abstención.
Retranca

A retranca en náutica designa a verga inferior que serve de suporte á esteira dunha vela do tipo proa-popa. É un elemento que permite controlar a orientación e forma da vela. A súa parte de proa únese ao mastro no garlindeo. [Cómpre referencia]
Tradicionalmente elaborada de madeira, hoxe é mais común a súa fabricación en aluminio ou fibra de carbono.
Retrato

Véxase Retrato pictórico para saber máis sobre o xénero pictórico.
O retrato é a descrición dunha persoa, tanto nos seus aspectos físicos como psicolóxicos. Se só se atende ós aspectos físicos denomínase prosopografía e se se fai unicamente referencia ás súas calidades morais etopeia.
No retrato tradicional os escritores, partindo da perspectiva clásica, seguían o esquema cabeza → tronco → extremidades.
Así e todo, o máis frecuente é encontrar o retrato dunha persoa en que se aluda tanto ós trazos físicos coma psicolóxicos (forma de pensar, preocupacións, carácter, .. .).
O escritor manifesta, ás veces, o seu punto de vista sobre o personaxe que describe e incluso pode deformalo e ridiculizalo ata chegar á caricatura.
Retrato de Carlos VII

O Retrato de Carlos VII é un cadro do pintor francés Jean Fouquet realizado cara a 1450-1455 e que constitúe un dos exemplos máis antigos da arte retratística en Occidente. A obra, pintada ao óleo sobre un panel de carballo, consérvase en París, no Museo do Louvre que a adquiriu no ano 1838.
Retrato de Xenebra de Benci

O Retrato de muller, chamado Xenebra de Benci é un cadro atribuído a Leonardo da Vinci, datado cara a 1474-76. Está realizado ao témpera e óleo sobre táboa (madeira de álamo). Mide 38, 8 cm. de alto e 36, 7 cm. de ancho. Foi adquirido pola National Gallery of Art de Washington en 1967 por 5 millóns de dólares pagos á Casa Real de Liechtenstein, un prezo récord para ese tempo.
Crese que é un retrato de Xenebra de Benci (Ginevra de' Benci), o que explicaría a representación do enebro ás súas costas. De feito, tamén se coñece como Retrato de muller nova ante un enebro, aínda que actualmente é máis común o outro nome. Foi unha dama da clase aristocrática do século XV de Florencia, admirada pola súa excepcional intelixencia polos seus contemporáneos florentinos. A Xenebra Benci lémbrase hoxe en día só por ser o tema dunha das 17 pinturas atribuídas a Leonardo da Vinci. Posiblemente no pasado fose máis grande, acurtándose pola parte inferior.
Considérase que é obra do mesmo autor de A dama do armiño do Museo Czartoryski, e en xeral considérase que o autor de ambas foi Leonardo, pero non sen voces disidentes dentro da crítica[Cómpre referencia]. Podería ser feito con motivo do matrimonio de Xenebra, en 1474 ou, dado que ela aparenta máis de 18 anos, puido ser un encargo de anos posteriores do embaixador veneciano Bernardo Bembo, que tiña coa dama unha amizade platónica. Pijoán considera que está datada cara a 1504, cando Xenebra tería trinta anos.
Destaca pola súa estraña luminosidade, e a atención prestada ao detalle. Hai toques de luz no cabelo, ao modo da pintura flamenga. A mirada da modelo mostra seriedade e á súa vez unha beleza excepcional, modelo clásico renacentista. O pintor estendeu a pintura, nalgúns lugares, cos dedos, deixando así marcadas as súas impresións dixitais. No reverso está representada unha grilanda, cunha rama de loureiro e outra de palma, atada por unha cartela na que pon " VIRTUTEM FORMA DECORAT" (a beleza adorna a virtude). A pintura do reverso podería aludir á castidade do sentimento amoroso que Xenebra inspirou.
Retrato fotográfico

O retrato fotográfico é un xénero onde se reúnen toda unha serie de iniciativas artísticas que xiran en torno á idea de mostrar as calidades físicas ou morais das persoas que aparecen nas imaxes fotográficas.
A súa práctica encóntrase xa nos inicios da fotografía onde destaca o labor realizado polos fotógrafos ambulantes, os fotógrafos comerciais dos estudios parisienses, os primeiros retratos psicolóxicos, o retrato popular presentado pola fotografía academicista, así como a obra documental de David Octavius Hill.
Os representantes principais do retrato fotográfico nos seus inicios son Nadar, Disdéri, Julia Margaret Cameron, Lewis Carroll, Gustave Lle Gray, Etienne Carjat, Antoine Samuel Salomon, Pierre Petit ou Lady Clementine Hawarden.
Con posterioridade o xénero foi evolucionando de forma paralela ó devir da historia da fotografía razón pola cal, xunto a fotógrafos que se dedican en exclusiva ó que poderiamos entender como a forma máis ortodoxa do retrato fotográfico, nos encontramos con fotógrafos adscritos a movementos concretos que se achegan ó retrato fotográfico co emprego das ideas e técnicas propias destas correntes.
Figuras de interese no campo do retrato fotográfico son Richard Avedon, Brassaï, Walker Evans, August Sander, entre outros.
Dentro do campo do retrato fotográfico desenvólvese con forza, durante o século XIX e principios do século XX, un subxénero propio coñecido como a fotografía de defuntos, no cal destaca a obra do fotógrafo español Fernando Navarro.
Retrato pictórico

Véxase Retrato para saber máis sobre o tema en xeral dos retratos. O retrato pictórico é un xénero dentro da pintura, no que se pretende representar a aparencia visual do suxeito, en particular cando o que se retrata é un ser humano, aínda que tamén poden representarse animais. Os retratistas traballan por encargo, tanto de persoas públicas como de particulares, ou inspirados pola admiración e o afecto cara ao protagonista. A miúdo son documentos de familia ou de Estado, así como recordos da persoa retratada. Cando o artista se retrata a si mesmo trátase dun autorretrato.
Historicamente, os retratos representaban os ricos e poderosos. Pero co tempo, difundiuse entre a clase media o encargo de retratos das súas familias e colegas. Aínda hoxe, persiste a pintura de retrato como encargo de gobernos, corporacións, asociacións ou individuos.
Dentro da xerarquía dos xéneros, o retrato ten unha postura ambigua e intermedia; por unha banda, representa a unha persoa feita a semellanza de Deus, pero doutra banda, á fin e ao cabo trátase de glorificar a vaidade dunha persoa.
Retrato robot

Un retrato robot é unha reconstrución plástica dunha persoa da que se carecen imaxes fidedignas. O retrato robot realízase a través da descrición de alguén que a coñece. Utilízase habitualmente para investigacións policiais, co fin de poder identificar a delincuentes ou a persoas desaparecidas. Uso policial
Este recurso comezouse a utilizar na década de 1950. A policía valíase de retratistas expertos que debuxaban os trazos destas persoas a partir de testemuños orais. Posteriormente a Smith & Wesson, a maior empresa de armas de fogo dos Estados Unidos elaborou o seu sistema consistente nunha serie de case dúas mil follas de triacetato de celulosa que se proxectaban sobre unha lousa luminosa. Dispúñase dun repertorio exhaustivo de cada trazo facial (nariz, ollos, beizos, queixo, fronte, cabelos, ollos) e de posibles elementos complementarios (lentes, barba, bigotes, cicatrices) que se sobrepuñan nunha folla ata a reconstrución aproximada do rostro da persoa que se desexaba identificar. Actualmente existen programas informáticos que facilitan este labor.
Retriever

Retriever é unha clase funcional de cans, de acordo co recoñecemento da Fédération Cynologique Internationale (FCI), que designa os cans cobradores de caza. Os retrievers foron criados principalmente para cobrar os paxaros ou outras presas e darllas ó cazador sen danalas. Por esa razón, as razas retriever son criadas con trabada suave e unha gran vontade de agradar, aprender e obedecer.
Os desexos dos retriever de agradar e a súa facilidade para seren adestrados fixeron que razas como os labrador retriever ou os golden retriever sexan moi populares como cans de asistencia. Razas pertencentes ao sub-grupo dos Retrievers
Labrador retriever
Golden retriever
Nova Scotia Duck Tolling Retriever
Curly coated retriever
Flat-coated retriever
Chesapeake Bay retriever
Retroalimentación

Denomínase retroalimentación, ou realimentación e tamén feedback (en inglés), ao conxunto de reaccións ou respostas que manifesta un receptor respecto á actuación dun emisor, o que se ten en conta por este para cambiar ou modificar a súa mensaxe: polo feedback dos oíntes, o orador deuse de conta de que se aburrían e intentou ser máis ameno. Retroalimentación significa 'ida e volta' e é, desde o punto de vista social e psicolóxico, o proceso de compartir observacións, preocupacións e suxestións, coa intención de recoller información, a nivel individual ou colectivo, para intentar mellorar o funcionamento dunha organización ou de calquera grupo formado por seres humanos. Para que a mellora continua sexa posíbel, a retroalimentación ten que ser pluridireccional, é dicir, tanto entre iguais como na escala xerárquica, na que debería funcionar en ambos os sentidos, de arriba para abaixo e de abaixo para arriba.
Na teoría de sistemas, en cibernética, ou na teoría de control, a retroalimentación é un proceso polo que unha certa proporción do sinal de saída dun sistema rediríxese de novo á entrada. Isto é frecuente no control do comportamento dinámico do sistema.
O feedback tamén está presente en numerosos espazos tecnolóxicos. Neste sentido, gran parte dos aparellos e máquinas que utilizamos na nosa vida cotiá funcionan a través do sistema de feedback xa que supoñen o intercambio e traspaso permanente de datos (de calquera tipo). Un exemplo claro desta situación é a conexión a Internet que, ademais de contar cun espazo virtual, necesita dun soporte técnico e físico a través do cal se mandan e reciben permanentemente datos de diverso tipo. Esta conexión, neste caso particular, pódese realizar a través de cables de fibra óptica, que son os responsábeis de levar e traer a información necesaria.
Exemplos de realimentación pódense encontrar na maioría dos sistemas complexos, tales como enxeñaría, arquitectura, economía, e bioloxía. O médico e investigador mexicano Arturo Rosenblueth, no seu traballo "Behavior, Purpose and Teleology" ("comportamento, propósito e teleoloxía"), e de acordo con Norbert Wiener, fixou as bases para a nova ciencia da cibernética e propuxo que o comportamento controlado pola realimentación negativa, aplicada a un animal, ao ser humano ou ás máquinas, era un principio determinante e directivo, na natureza ou nas creacións humanas.
Retroalimentación positiva

A retroalimentación positiva ou realimentación positiva é un tipo de realimentación no que o aumento da variable final fai que aumente a inicial, o cal desequilibra o sistema, ó amplificar os seus efectos, xa que a variable produce un comportamento explosivo no sistema.
Os Sistemas abertos (ecolóxicos, biolóxicos, sociais) conteñen moitos tipos de sistemas reguladores, sobre os que están os sistemas que involucran realimentación positiva e a realimentación negativa. Un sistema está realimentado positivamente se unha variación na súa saída en determinada dirección provoca un desprazamento aínda maior na mesma dirección.
A realimentación é un mecanismo, un proceso cuxo sinal se move dentro dun sistema, e volve ó principio deste sistema ela mesma coma nun bucle. Este bucle chámase bucle de realimentación. Nun sistema de control, este ten entradas e saídas do sistema; cando parte do sinal de saída do sistema, volve de novo ó sistema como parte da súa entrada, chámase a isto realimentación. A realimentación e a autorregulación están intimamente relacionadas. Tipos de Realimentación
Realimentación negativa: Tende a reducir o sinal de saída ou a reducir a actividade.
Realimentación positiva: Tenda a aumentar o sinal de saída ou actividade.
Realimentación bipolar: Pode aumentar ou diminuír o sinal ou actividade de saída. Características da realimentación positiva
Un bucle de realimentación positiva manifesta a capacidade dun sistema para medrar de xeito descontrolado.
O comportamento destes bucles tenden a desestabilizar os sistemas, todo o contrario que os bucles de realimentación negativa. Exemplos de realimentación positiva
Nun sistema electrónico. Os dispositivos semicondutores conducen mellor a corrente canto maior sexa a súa temperatura. Se estes se quentan en exceso, conducirán mellor, polo que a corrente que os atravesa será maior porque se seguirán quentando ata a súa destrución se non se evita con algún outro dispositivo que limite ou impida o paso de corrente.
Se intercambiamos o funcionamento dunha caldeira polo do aire acondicionado, cando a temperatura suba, o sistema intentará baixala, pero acenderá a caldeira en lugar do aire acondicionado, polo que a temperatura subirá en vez de estabilizarse, o que volverá provocar que a caldeira siga funcionando.
Tamén intercomunicarnos ou responder preguntas e/ou ordes.
No crecemento dunha poboación o número de xente que a constitúe verase incrementado polo número de nacementos, que vai ser proporcional á poboación que existe e que vai facer crecer o número de nacementos. Os nacementos van depender da taxa de natalidade, esta terá un valor máximo fixo en cada ser vivo, pero hai veces que existirán diferenzas polas condicións do medio.
A evolución da poboación é un resultado matemático que se representa mediante unha curva exponencial.
Retroceso dos glaciares desde 1850

A retirada dos glaciares dende 1850 está ben documentada e converteuse nun importante asunto climático, xa que afecta ós deportes de montaña, ó acceso a auga doce para irrigación da terra e uso doméstico, á vida de animais e plantas que dependen que dependen dos ciclos de desxeo dos glaciares e en última instancia, ó nivel dos océanos.
Dende a fin da Pequena Idade de Xeo (arredor de 1850), os glaciares de todo o mundo viron decrecer o seu volume. Este fenómeno, estudado polos glaciólogos, é denominado como retroceso dos glaciares, e foi atribuído principalmente ó cambio climático antropoxénico global, baseándose na coincidencia temporal dese retroceso cun aumento constatado dos gases de efecto invernadoiro causado pola actividade humana. As cordilleiras de latitudes medias, tales como o Himalaia, os Alpes, as Montañas Rochosas e os Andes meridionais, así como cumios tropicais illados como o Monte Kilimanjaro en África, están mostrando algunhas das máis importantes perdas en proporción.
A Pequena Idade de Xeo foi un período entre aproximadamente 1550 e 1850 durante o cal o mundo experimentou temperaturas relativamente frescas en comparación coa actualidade. De forma subseguinte, ata arredor do ano 1940 os glaciares arredor do mundo retrocederon a causa do quentamento global. O retroceso dos glaciares ralentizouse e incluso chegou a inverterse nalgúns casos. Porén, dende 1980 o retroceso de glaciares volveuse cada vez máis rápido e estendido polo mundo, e por iso moitos glaciares desapareceron e a existencia da maioría dos restantes está baixo ameaza. En lugares como os Andes de Suramérica e o Himalaia en Asia, o retroceso dos glaciares terá un forte impacto na subministración de auga. O retroceso dos glaciares de montaña, especialmente no oeste de Norteamérica, Asia, os Alpes, Indonesia e África, e rexións tropicais e subtropicais de Suramérica foron utilizados como evidencia cualitativa para o aumento global de temperaturas dende finais do século XIX. O substancial retroceso dos últimos anos e a aceleración do índice de retroceso dende 1995 dun número clave de glaciares de saída do casquete polar groenlandés e o da capa de xeo do oeste da Antártida pode facer aumentar o nivel do mar, podendo ter un efecto nas rexións costeiras de todo o mundo.
Retrospectiva

Retrospectiva (do latín: retrospectare) é unha celebración de eventos ocorridos, normalmente organizada ao final do ano referente aos acontecementos ocorridos ao decorrer de dito ano.
Tamén pode facer referencia á vida ou carreira dunha persoa dedicada á arte. Así mesmo pode empregarse en calquera outro campo, como o da bioloxía ou a ecoloxía, en relación a estudos ao respecto de feitos acontecidos no pasado.
Retrónimo

Retrónimo é un tipo de neoloxismo xerado pola modificación do nome orixinal dun obxecto ou concepto para diferencialo dunha versión máis recente del. Boa parte dos retrónimos son creados en función dun adianto da tecnoloxía, que adiciona un adxectivo ou modificador ao nome do novo obxecto ou concepto creado, xerando a necesidade dun adxectivo contrario retrónimo complementario para ser adicionado ao orixinal.
O termo retrónimo (en inglés, retronym) foi creado por Frank Mankiewicz en 1980, e popularizado por William Safire en The New York Times.
A palabra retrónimo en si é un neoloxismo.
Exemplos comúns de retrónimos son: A guitarra acústica, así chamada só despois do xurdimento da guitarra eléctrica.
A primeira guerra mundial, chamada "a Gran Guerra" ou "a Guerra Mundial" até que houbo a segunda.
O teléfono fixo, que era só teléfono até a invención e difusión do teléfono móbil.
Retícula de enteiros

En matemáticas, a retícula de enteiros (ou rede de enteiros ou cuadrícula de enteiros ou grade de enteiros) n-dimensional, denotada como Z n {\displaystyle \mathbb {Z} ^{n}} é a retícula do espazo R n {\displaystyle \mathbb {R} ^{n}} cuxos puntos de retícula son n-tuplas de números enteiros. A retícula de enteiros bidimensional tamén se chama retícula cadrada (ou rede cadrada, cuadrícula, grade cadrada). Z n {\displaystyle \mathbb {Z} ^{n}} é o exemplo máis sinxelo dun sistema de raíces. A retícula de enteiros é unha retícula unimodular impar. Grupo de automorfismos
O grupo de automorfismos (ou grupo de congruencias) da retícula de enteiros consta de todas as permutacións e mudanzas de signo das coordenadas, e é de orde 2nn! . Como grupo matricial vén dado polo conxunto de todos as n × n matrices de permutación con signo n × n. Este grupo é isomorfo ao produto semidirecto ( Z 2 ) n ⋊ S n {\displaystyle (\mathbb {Z} _{2})^{n}\rtimes S_{n}} onde o grupo simétrico Sn actúa sobre (Z2)n por permutación (este é un exemplo clásico dun produto de coroa). Xeometría diofantiana
No estudo da xeometría diofantiana, a retícula cadrada de puntos con coordenadas enteiras denomínase a miúdo plano diofantiano. En termos matemáticos, o plano diofantiano é o produto cartesiano Z × Z {\displaystyle \scriptstyle \mathbb {Z} \times \mathbb {Z} } do anel de todos os números enteiros Z {\displaystyle \scriptstyle \mathbb {Z} }. O estudo das figuras diofantianas céntrase na selección de nós no plano diofantiano de forma que todas as distancias por parellas sexan enteiros. Xeometría grosa
En xeometría grosa, a retícula de enteiros é equivalente a groso modo ao espazo euclidiano. Teorema de Pick
O teorema de Pick, descrito por primeira vez por Georg Alexander Pick en 1899, proporciona unha fórmula para a área dun polígono simple con todos os vértices situados na retícula de enteiros bidimensional, en termos do número de puntos enteiros dentro del e no seu límite.
Sexa i {\displaystyle i} o número de puntos enteiros no interior do polígono, e sexa b {\displaystyle b} o número de puntos enteiros na súa fronteira (incluíndo tanto os vértices como os puntos ao longo dos lados). Daquela a zona A {\displaystyle A} deste polígono é: A
i + b 2 − 1. {\displaystyle A
i+{\frac {b}{2}}-1. } O exemplo mostrado ten i
7 {\displaystyle i
7} puntos interiores e b
8 {\displaystyle b
8} puntos na fronteira, polo que a súa área é A
7 + 82 − 1
10 {\displaystyle A
7+{\tfrac {8}{2}}-1
10} unidades cadradas.
Retícula regular

Unha retícula regular (tamén grade regular ou cuadrícula regular) é unha teselación do espazo euclidiano n-dimensional mediante paralelótopos congruentes (por exemplo, ladrillos). O seu oposto é a retícula irregular.
Cada cela da retícula pódese abordar mediante un índice (i, j) en dúas dimensións ou (i, j, k) en tres dimensións, e cada vértice ten coordenadas ( i ⋅ d x, j ⋅ d y ) {\displaystyle (i\cdot dx, j\cdot dy)} en 2D ou ( i ⋅ d x, j ⋅ d y, k ⋅ d z ) {\displaystyle (i\cdot dx, j\cdot dy, k\cdot dz)} en 3D para algúns números reais dx, dy e dz que representan o espazamento da retícula. Retículas relacionadas
Unha retícula cartesiana (ou grade cartesiana) é un caso especial onde os elementos son cadrados ou cubos de lado 1, e os vértices son puntos da retícula de enteiros.
Unha retícula rectilínea ou cuadrícula rectilínea é unha teselación de rectángulos ou ortoedros que non son, en xeral, todos congruentes entre si. Unha retícula nesgada é unha teselación de paralelogramos ou paralelepípedos (se as unidades de lonxitude son todas iguais, é unha teselación de rombos ou romboedros).
Unha retícula estruturada ou retícula curvilinear é unha retícula coa mesma estrutura combinatoria que unha retícula regular, na que as celas son cuadriláteros ou cuboides (en xeral), en lugar de rectángulos ou cuboides rectangulares.
Retículo

O retículo é o segundo dos preestómagos dos animais ruminantes, unha víscera máis ou menos esférica, duns 8-10 litros de capacidade na vaca adulta, que se caracteriza polos pregamentos ou laminiñas que forma a súa mucosa debuxando unha retícula de campos cadrados, pentagonais e, maiormente, hexagonais, a modo das celas dun favo. Descrición
O retículo sitúase entre o rume e o diafragma, apoiado sobre a cartilaxe xifoide do esterno. Dorsalmente, contacta co rume e co fígado; pola dereita, co calleiro; e pola esquerda, co diafragma. A forma é practicamente esférica, pero pode modificar considerablemente de forma e volume grazas á musculatura lisa das paredes.
Comunica anteriormente co rume mediante un ancho orificio (de 18 x 13 cm nos bovinos), e posteriormente co libro, mediante un orificio estreito en forma de fendedura.
Os pregamentos da mucosa son de alturas variables e inestensibles. En cada pregamento hai unha estrutura muscular de fibras lisas, en dirección lonxitudinal da crista. Na vaca, as celas que delimitan mostran no fondo outros pregamentos ou cristas máis baixas, que á súa vez delimitan outros espazos secundarios e máis pequenos. Na ovella, en lugar destas cristas aparecen pequenas prominencias lineais.
Tanto nos pregamentos como no fondo das celas hai pequenas papilas. Na zona máis próxima ó rume e ó suco esofáxico, as cristas son cada vez máis baixas e adoptan unha disposición lineal, sen confluír unhas coas outras para rematar converténdose en vilosidades. Fisioloxía
No retículo continúase o proceso de trituración e mestura do contido estomacal que se iniciou no rume. As secrecións das papilas da mucosa deste órgano aumentan a fluidez dos alimentos e facilitan, así, as reaccións químicas da dixestión. Os movementos das paredes e a estrutura reticular conseguen que non pasen ó libro fragmentos de alimento de tamaño maior de 1–2 mm e sen predixerir.
O continuo intercambio dos contidos do retículo e do rume leva a considerar ámbalas vísceras dunha forma unitaria, denominada complexo "retículo-rume". Patoloxía
A situación do retículo, acaroado ó diafragma e á mesma altura do corazón, do que hai unha separación de tan só 3–4 cm, posibilita unha patoloxía característica do gando vacún, denominada reticulo-pericardite traumática. Consiste na inxestión dalgún obxecto metálico aguzado (unha agulla, un cravo, un arame) mesturado coa herba ou coa forraxe. Ó quedar retido entre os pregamentos do retículo, remata cravándose e perforando a parede da víscera, o diafragma e, finalmente, o pericardio. É un accidente moi grave, sen tratamento, que obriga a sacrifica-lo animal canto antes para intentar aproveita-la súa carne. Nomes populares
Aparece na bibliografía cos nomes populares de bonete (que é un castelanismo) ou barrete (un lusismo), nomes derivados da forma esférica desta víscera. Tamén se recolleron nomes como crespiña e redeiriña.
Retículo (constelación)

Reticulum ou Retículo, é unha das menores constelacións austrais. Foi inserida nos comezos do século XVII polo astrónomo Isaac Habrecht, que lle dou de nome Rhombus. . Máis tarde sería renomeada por Nicolas Louis de Lacaille para conmemora-lo retículo, que foi un instrumento científico usado para medi-la posición das estrelas. Mitoloxía
Dado que foi inserida no século XVII, non hai mitoloxía asociada a esta constelación. Obxectos Notables
Epsilon Reticuli ten un planeta extrasolar.
ζ Reticuli é unha estrela binaria que pode ser vista a simple vista, as súas compoñentes son semellantes ó Sol. Esta estrela binaria gañou notoriedade por se-lo presunto fogar dunha civilización extraterrestre que Betty e Barney Hill alegaron na súa presunta abdución (Abdución de Betty e Barney Hill - en inglés -). Pode que a consecuencia disto, esta estrela fose escollida coma a localización (ficticia) do filme Alien. Estrelas
Estrelas con designación de Bayer:
α Ret 3, 33; β Ret 3, 84; γ Ret 4, 48; δ Ret 4, 56; ε Ret 4, 44; ζ1 Ret, ζ2 Ret 5. 53, 5, 24 – double; nearby; θ Ret 5, 88; η Ret 5, 24; ι Ret 4, 97; κ Ret 4, 71
Retórica

Lausberg, no seu Manual de Retórica Literaria, define a retórica como a arte ou a técnica que consiste na sistematización e explicitación do conxunto de instrucións ou regras que permiten a construción dunha clase de discursos que son codificados para influír persuasivamente no receptor. Debemos ademais de entender por retórica a ciencia que se ocupa do estudo de ditos recursos nos seus diferentes aspectos.
A retórica como ciencia atende tanto á organización textual como ás relacións que dita organización posúe co relator, o público, o referente e o contexto comunicativo. Esta realidade fai necesario distinguir entre o texto ou discurso retórico, por unha banda, e o feito retórico, pola outra: A composición do texto ou discurso retórico desenvólvese por medio dos seguintes procedementos ou fases: intelectio, inventio, dispositio, elocutio, memoria e actio.
O feito retórico, o acto oratorio ante o auditorio ten as seguintes partes: exordium (presentación), narratio (exposición), argumentatio (argumentación), peroratio (conclusión con finalidade conativa)
Historicamente, a retórica é a disciplina clásica do discurso, e ten, ademais, unha función pragmática: convencer ó interlocutor de que unha causa é xusta. Mais a retórica evolucionou moito desde Aristóteles. Hoxe en día, desde unha perspectiva estilística, lingüística e semiótica, obsérvase un renovado interese, que pretende a consecución dunha retórica xeral que teña como obxecto todo texto, as estruturas extratextuais asociadas, a explicación da complexa produción do discurso e o seu tratamento artístico.
Se só nos preocupa o texto literario, a disciplina que se basea na adecuación do instrumental retórico para o estudo literario e do feito literario como fenómeno de produción e recepción social, denomínase poética.
Reumatismo

O reumatismo ou trastorno reumático é un termo xeral para os problemas médicos que poden danar o corazón, os ósos, as articulacións, os riles, a pel e os pulmóns. O estudo destes problemas chámase reumatoloxía. Outro significado de reumatismo é proceso patolóxico que afecta ó tecido conxuntivo do aparello locomotor, sobre todo ás articulacións, que ten como síntomas máis característicos a dor e a rixidez dalgunha estrutura deste aparello. Tamén se di reuma ou reumatismo articular como termo particular desta acepción. Tipos
Os principais trastornos reumáticos que se coñecen son: Espondilite anquilosante
Dor nas costas
Dor de pescozo
Bursite / Tendinite, dor no ombreiro, pulso, bíceps, perna, xeonllo (rotuliano), nocello, cadeira e calcaño
Capsulite
Fibromialxia
Osteoartrite
Artrite psoriásica e artite reumatoide
Febre reumática
Enfermidade cardíaca reumática (complicación a longo prazo da febre reumática)
Artrite reumatoide
Lupus eritematoso sistémico
Arterite temporal e polimialxia reumática
Tenosinovite Tratamento
A medicina moderna baseada na evidencia demostra que os distintos trastornos reumáticos teñen diferentes causas (e varios deles teñen máis dunha) e precisan de diferentes tipos de tratamento.
Remedios tradicionais
Moitos remedios tradicionais a base de plantas foron utilizados para o "reumatismo", e sonnos coñecidos por haber sido recollidos por distintos etnógrafos e médicos.
En Sobradelo celébrase tódolos maios unha romaría popular á que acoden enfermos de reuma á capela do lugar de San Cibrán, respectado como avogoso contra este mal. El mesmo estaba enfermo e con moitas dores tras predicar por distintas zonas do Salnés, polo que acordou ir de peregrino ó Apóstolo Santiago a ver se o curaba ou o aliviaba cando menos. Ó pasar por Sobradelo deitouse a descansar baixo un carballo, e aproveitou o momento para pedir axuda tamén a Virxe María. E esta escoitouno e tranquilizouno cando lle dixo que quedaba todo da súa man; e, efectivamente, as dores desapareceron de socato. O santo, agradecido, decidiu levantar onda o carballo unha capela, cunha figura da Virxe, da Quinta Angustia. Cando chegou o momento en que o santo morreu, os veciños labraron unha imaxe súa coa madeira do carballo onde descansou, e déronlle o seu nome ó lugar: San Cibrán, un lugar da parroquia de Sobradelo. Co paso do tempo foi adquirindo sona como santo milagreiro, sanador da reuma, e na festa que se fai na súa honra, no mes de maio, os enfermos desta doenza achéganse á capela e o sancristán tócalle cunha réplica de pequeno tamaño da imaxe do santo. E disque curan.
Reumatoloxía

A reumatoloxía (do grego ρεύμα, rheuma, río) é unha especialidade médica, derivada da medicina interna e a pediatría, adicada aos trastornos médicos do aparello locomotor e do tecido conectivo, que abrangue un gran número de entidades clínicas coñecidas en conxunto como doenzas reumáticas, ás que se suman un gran grupo de enfermidades de afectación sistémica: as conectivopatías. Clasificación das doenzas reumáticas
Artropatías dexenerativas
Artrose, tamén denominada osteoartrite ou síndrome artrósica
Espondiloartrose
Artopatías inflamatorias
Artrite reumatoide e síndrome de Felty
Espondiloartropatías
Espondilite anquilosante ou anquilopoiética
Artrite psoriásica (artropatía psoriásica)
Síndrome de Reiter eartrite reactiva
Artrite asociada a doenzas inflamatorias do intestino
Outras: espondiloartropatía indiferenciada, síndrome SAPHO, uveíte anterior aguda.
Artrite xuvenil idiopática
Doenzas por depósito de microcristais
Gota
Artropatía por depósito de pirofosfato cálcico
Artropatía por depósito de hidroxiapatita
Artrite séptica.
Condicións sistémicas e doenzas do tecido conectivo
Lupus eritematoso sistémico
Esclerose sistémica
Síndrome de Sjögren
Polimiosite
Dermatomiosite
Polimialxia reumática
Doenza mixta do tecido conxuntivo
vasculites
Púrpura de Schönlein-Henoch
Poliarterite nodosa
Arterite de células xigantes ou arterite da arteria temporal
Doenza do soro
Granulomatose con polianxeíte (tradicionalmente denominada granulomatose de Wegener)
Granulomatose eosinofílica con polianxeíte (tradicionalmente denominada doenza de Churg-Strauss)
Arterite de Takayasu
Síndrome de Behçet
Doenza de Kawasaki
Polianxeíte microscópica
Tromboanxeíte obliterante ou doenzade Buerger
Doenzas óseas reumáticas
Osteoporose
Osteomalacia e raquitismo
Fluorose
Osteoartropatía hipertrófica
Hiperostose anquilosante
Doenza de Paget
Trastornos neurovasculares
Artropatía neuropática de Charcot
Síndromes compresivos
Distrofia simpático reflexa
Eritromelalxia
Síndrome de Raynaud
Outras
Febre mediterránea familiar
Síndrome antifosfolípida
Fibromialxia
Síndrome antisintetasa
Granuloma da liña media
Policondrite recidivante
Crioglobulinemia
Doenza de Still
Reuven Ramaty High Energy Solar Spectroscopic Imager

HESSI, acrónimo de High Energy Solar Spectroscopic Imager, tamén coñecido como Explorer 81, e rebautizado tralo lanzamento como Reuven Ramaty High Energy Solar Spectroscopic Imager (RHESSI) en honor do astrónomo Reuven Ramaty, é un observatorio espacial da NASA lanzado o 5 de febreiro de 2002 mediante un foguete Pegasus desde Cabo Cañaveral. Características
A misión de RHESSI é facer observacións en alta resolución do Sol en raios X e raios gamma, no rango entre 3 keV e 20 MeV, cunha resolución enerxética de 1 keV e unha resolución espacial de 1 segundo de arco. Mide 2, 2 metros de alto por 1, 1 metros de ancho e ten unha memoria de 4 Gbytes. A velocidade de transmisión de datos é de 3, 5 Mbit/s.
Revelación

Nos contextos relixioso e místico, coñécese como Revelación o acceso a unha verdade secreta ou oculta, frecuentemente manifestada a algúns individuos por unha entidade sobrenatural.
O revelado é, por tanto, o dito ou dado a entender, xeralmente por parte dunha divindade ou ser sobrenatural, sobre outra cousa da cal non se tiña coñecemento previo e que se considera verdade polos que participan da relixión, constituíndo parte central da súa vivencia relixiosa. Relixións
No contexto relixioso o concepto de revelación aparece en: O hinduísmo, que chama Śruti ao conxunto de textos revelados, en contraposición aos textos escritos a partir da tradición (Smṛti).
A Revelación divina para o xudaísmo, o cristianismo e o islam.
O Libro da Revelación, da Biblia, comunmente coñecido como Apocalipse.
Moitas relixións consideran algúns dos seus dogmas e partes indiscutíbeis da súa doutrina como verdades reveladas; desta maneira as relixións tradicionais poden conservar preceptos da crítica racionalista, o cal tende á inmutabilidade do núcleo doutrinal. [Cómpre referencia] Nese sentido, a noción de revelación oponse á noción científica de coñecemento adquirido mediante un esforzo deliberado. [Cómpre referencia] Outros usos
Como extensión do uso do concepto, aplícase a calquera novidade no campo do coñecemento, información ou incluso ao xurdimento dunha nova personalidade, por exemplo: Premio Goya ao mellor actor revelación ou Premio Goya á mellor actriz revelación.
Revelado da fotografía en branco e negro

O revelado en branco e negro consta de catro pasos, tanto en negativo coma en papel, revelador, baño de paro, fixador e lavado. Os líquidos teñen que estar a unha temperatura de 20 - 23º. Revelado: o revelado produce unha imaxe de prata metálica negra a partir dos haluros de prata expostos. O tempo do revelado depende do tipo de negativo. O exceso de revelado aumenta o contraste do negativo/papel, mentres que a falta o diminúe (pode facerse para un resultado equivalente a usar película de diferente sensibilidade)
Baño de paro: este baño para a acción do revelador. O tempo é 1 minuto. En vez de usar baño de paro podemos botar un chorro de vinagre na auga, e deixámolo dous minutos no canto dun.
Fixador: este paso fixa a imaxe e axuda á protección do negativo. O tempo é de 5 - 6 minutos.
Lavado: é igual de importante que os demais procesos, co lavado eliminamos os restos das sales de prata do negativo.
Revelado fotográfico

O revelado fotográfico é o proceso que hai que levar a cabo para que a imaxe en negativo impresa na placa ou película fotográfica se faga visíbel. Cando o proceso se realiza sobre papel a partir do negativo se lle dá o nome de "positivado".
O proceso consta de 5 pasos, tanto en negativo como en papel: preparación
revelado
baño de detención
fixación
lavado
Revenimento

Revenimento[Cómpre referencia] ou revenido[Cómpre referencia] é un tratamento térmico utilizado no aceiro e noutros materiais para corrixir inconvenientes decorrentes da témpera ou doutros procesos previos que poidan reducir as prestacións da peza a revenir.
A témpera tende a tornar o aceiro excesivamente ríxido (pouca elasticidade) e fráxil (pouca resistencia ao choque) e a criar tensóns internas, o que é corrixido polo revenimento, que consiste en requecer a peza temperada a unha temperatura inferior á da témpera (zona crítica-fase austenítica).
A temperatura de revenido e o tempo de manutención desta temperatura influen decisivamente nas propiedades finais obtidas na peza: canto mais tempo e/ou maior temperatura, mais dúctil se torna o material. Os elementos de liga contidos no metal tamén influen no revenimento, mudando o comportamento do material no proceso.
A temperatura de revenido nos aceiros sitúase normalmente entre 150 °C e 600 °C, e o tempo de duración entre 1h e 3h. Porén, canto maior a temperatura empregada, máis tende o revenido a reducir a dureza orixinal.
O revenido aumenta a ductilidade e a elasticidade do material, e é usado especialmente na fabricación de resortes. Fases do revenimento
O revenido faise en tres fases: Arrequecemento a unha temperatura inferior á crítica.
Mantemento da temperatura, para igualala en toda a peza.
Arrefriado, a velocidade variable, non é relevante pero tampouco debe de ser excesivamente rápido.
Arrequecemento
O arrequecemento adóitase facer en fornos de sales. Para os aceiros ao carbono de construción, a temperatura de revenido está comprendida entre 450 a 600 °C, mentres que para os aceiros de ferramentas a temperatura de revenimento é de 200 a 350 °C.
Mantemento da temperatura
A duración do revenimento a baixa temperatura é maior que ás temperaturas máis elevadas, para dar tempo a que sexa homogénea a temperatura en toda a peza.
Arrefriado
A velocidade de arrefriado do revenimento non ten influencia algunha sobre o material tratado cando as temperaturas alcanzadas non exceden as que determinan a zona de fraxilidade do material; neste caso arrefríanse as pezas directamente en auga. Se o revenido se efectúa a temperaturas superiores ás de fraxilidade, é conveniente arrefrialas en baño de óleo quente a uns 150 °C e despois en auga, ou simplemente ao ar.
Revenido do aceiro rápido
Faise á temperatura de 500 a 600 °C en baño de chumbo fundido ou de sales. O arrequecemento debe ser lento, o mantemento do caldeo será polo menos de media hora; finalmente déixase arrefriar ao aire.
Dous revenidos sucesivos melloran as características mecánicas e as de corte dos aceiros rápidos.
Revisionismo histórico

O revisionismo histórico é o estudo e reinterpretación da historia. Ten un uso académico lexítimo malia que é tamén de carácter pexorativo; refírese á reinterpretación de feitos históricos á luz de novos datos, ou novas análises máis precisas ou menos sesgadas de datos coñecidos. O seu uso pexorativo ten que ver coa manipulación da Historia con fins políticos, prescindindo do método científico, razón pola cal decote é considerada unha práctica pseudocientífica, dentro da cal estaría por exemplo o coñecido como negacionismo.
Revisión oftalmolóxica

Unha revisión oftalmolóxica é unha serie das probas levadas a cabo por un oftalmólogo (doutor médico), optometrista, ou ortopedista, que avalía a visión e a habilidade para enfocar e discernir obxectos, así como outras probas e exames que implican ós ollos. Os profesionais do coidado da saúde a miúdo recomendan que todas as persoas fagan unha revisión periódica e minuciosa como parte do coidado primario rutineiro, especialmente polo feito de que moitas doenzas de ollo son asimtomáticas.
Os exames dos ollos poden detectar doenzas potenciais do ollo como a cegueira, manifestacións oculares dunha doenza sistémica ou sinais de tumores ou outras anomalías do cerebro.
O exame do ollo consiste nun exame externo, seguido de probas específicas da acuidade visual, a función das pupilas, mobilidade muscular, presión intraocular e unha oftalmoscopia a través da dilatación das pupilas.
Revista Española de Anestesiología y Reanimación

A Revista Española de Anestesioloxía e Reanimación (REDAR) é unha publicación periódica de investigación médica en formato revista. A temática abrangue o campo da anestesia, a reanimación e a terapéutica da dor. Constitúe o órgano científico da Sociedade Española de Anestesiología e Reanimación. O seu director é Alfredo Abad-Gurumeta.
Revista Galega de Filoloxía

A Revista Galega de Filoloxía (RGF) é unha publicación científica galega dedicada á investigación filolóxica e, en especial, aos estudos lingüísticos no ámbito galego e portugués. Historia
A Revista Galega de Filoloxía naceu no ano 2000 na Coruña, vinculada ao Departamento de Galego-portugués, Francés e Lingüística da Universidade da Coruña. Ten unha periodicidade anual e desde o seu nacemento publicáronse os seguintes números:
Do número 1 (ano 2000) ao número 15 (2014) a edición foi impresa; os números 16 (2015) e 17 (2016) foron editados en papel e dixitalmente. Monografías
Ademais dos números da revista, desde o ano 2002 publícanse volumes monográficos vinculados a ela. Estes son os números publicados: Características
Liñas de análise
As principais liñas de análise dos traballos publicados na Revista Galega de Filoloxía son a gramática, a historia da lingua, a dialectoloxía, a lexicografía, a sociolingüística, a análise do discurso, a ecdótica e a crítica textual, a pragmática, a lingüística comparada, a lingüística xeral etc. Dentro destas liñas de análise, a revista inclúe tres tipos de publicacións: artigos, notas e recensións.
Linguas
Os traballos que inclúe poden estar redactados en galego, en portugués ou en inglés.
Avaliación
Para seren publicados, os traballos enviados teñen que pasar previamente un proceso de revisión por pares.
Indexación
A Revista Galega de Filoloxía está indexada en CARHUS Plus+ 2014, Dialnet, DICE, ERIH Plus, ISOC, Latindex, MIAR, REGESTA IMPERII e ZBD. Organigrama
Equipo editorial
O equipo editorial da Revista Galega de Filoloxía está composto polas seguintes persoas:
Comité científico
O comité científico da Revista Galega de Filoloxía está composto polas seguintes persoas:
Revista científica

Unha revista científica e un medio de comunicación escrito no que os investigadores e científicos poden publicar periodicamente os seus traballos e investigacións, xunto co desenvolvemento das mesmas, para dalas a coñecer ó resto da xente e a outros científicos. Estes artigos publicados teñen unha gran diversidade de temas, pero sempre referentes a aspectos científicos.
Antes de ser publicados, tódolos artigos pasan un control e revisión dun panel de expertos que determinan se reúne uns mínimos de calidade e validez científica, e deciden se o artigo se publica ou non.
Poden ser de tipo divulgativo, dirixidas ó público en xeral, como Muy interesante, Quo, Conocer etc. , ou netamente científica como Mundo científico, Nature, Science, Revista de Occidente etc. , e mesmo hainas moi especializadas. Nature e Science foron premiadas en 2007 co premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades por impulsar e difundi-las grandes conquistas científicas da Humanidade, achegando deste xeito a ciencia á vida.
Normalmente este tipo de revistas publícanse cunha periodicidade semanal ou mensual e as máis importantes teñen a súa propia páxina en Internet.
Revista de Occidente

A Revista de Occidente é unha publicación cultural e científica española editada pola Fundación José Ortega y Gasset, fundada e dirixida por José Ortega y Gasset, de divulgación académica tanto en Europa como en América Latina. O primeiro número publicouse o 27 de xullo de 1923.
Nela escribiron e traducíronse artigos de importantes filósofos contemporáneos como Bertrand Russell e Edmund Husserl e de escritores en lingua castelá, como por exemplo Rosa Chacel ou Vicente Huidobro. Historia
Primeira época (1923-1936)
A primeira época de Revista de Occidente prolongouse dende a súa creación en xullo de 1923, da man de Ortega y Gasset e do asturiano Fernando Vela, até xullo de 1936, co comezo da guerra civil española. Durante este período, a revista publicaba once números ao ano, xa que a edición de xullo e agosto era un número dobre. Entre os que contribuíron á revista nesta etapa estaban destacadas figuras intelectuais internacionais, algunhas das cales aparecían por primeira vez en castelán. Entre eles, sobresaen os filósofos Georg Simmel, Max Scheler, Manuel García Morente ou Max Weber; os economistas Werner Sombart e Ludwig von Mises; ou os científicos Werner Heisenberg, Erwin Schrödinger e Albert Einstein. Do mesmo xeito, editáronse pezas de escritores populares do momento, como Franz Kafka, Rainer Maria Rilke ou William Faulkner.
Segunda época (1963-1975)
A revista volveu publicarse con periodicidade mensual entre abril de 1963 e outubro de 1975, dirixida por José Ortega Spottorno, fillo de Ortega y Gasset. Esta nova etapa contribuíu á normalización intelectual española durante os derradeiros anos da ditadura franquista, xunto a Cuadernos para el Diálogo ou Triunfo. Destas publicacións seriadas saíron varias figuras claves da transición española.
Unha novidade desta nova etapa foi a edición de números monográficos nos que se atopaban ensaios sobre un asunto en concerto, dedicados tanto a escritores de España (Pío Baroja, Miguel Hernández, Miguel de Unamuno) como do estranxeiro (Friedrich Nietzsche).
Terceira época (1980-actualidade)
Dende 1980, baixo a dirección de Soledad Ortega Spottorno, tamén filla de Ortega y Gasset, a revista volve a editarse de xeito regular. Dende o 2007, diríxea o seu fillo, José Varela Ortega.
En 2024, principiou a dixitalización dos 157 número publicados durante a primeira época, usando tanto números encadernados como soltos. Unha vez rematado o proxecto, procederase á dixitalización dos exemplares da segunda etapa.
Revista electrónica

Unha revista electrónica, webzine ou e-zine (fanzine electrónico) é un tipo especial de revista que se caracteriza por non estar distribuído en papel, senón que se distribúe dixitalmente a través da rede. Presentan moitas semellanzas cos blogs, mais diferéncianse deles sobre todo no control editorial. Normalmente os webzines contan cun editor ou equipo editorial que revisa os contidos e realiza a función de control de calidade de todo o material a publicar en Internet.
Existe un pequeno matiz que diferenza aos webzines ou fanzines en liña dos e-zines, e é que estes últimos son máis xenéricos ao referirse non só aos publicados na World Wide Web senón tamén aos distribuídos por calquera método electrónico como o correo electrónico. Tamén existen fanzines que ofrecen unha versión impresa e outra en liña (podendo ser estas versións idénticas ou presentar diferenzas).
Revistas de acceso aberto

As revistas de acceso aberto son aquelas revistas existentes na rede que poden ser accedidas sen custo algún para os lectores. Inscríbense no movemento de acceso libre e son ben previamente financiadas polos autores no momento da publicación do seu artigo, ou ben por institucións. Existe un directorio que recolle publicacións deste tipo na Universidade de Lund, sempre que non requiran financiamento dos autores ou da institución (Directory of Open Access Journals).
As revistas de acceso libre están proliferando moito en diversos campos, por exemplo, no científico, onde colaboran a unha comunicación científica máis áxil, menos dirixida por grupos de intereses e menos onerosa para os departamentos de investigación con orzamentos pequenos. [Cómpre referencia]