proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Pilar Casal Valiño

Pilar Casal Valiño, nada en Abeancos (Melide), é unha funcionaria e ensaísta galega. Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid, Tamén se formou na Universidade Intercontinental da Empresa e na EGAP.
Está especializada no dereito público e no privado. Exerceu como consultora especializada, foi asesora xurídica en Mercantil Britten Consult. Funcionario do Corpo Técnico Superior da Administración, foi Xefa do Servizo Xurídico da Consellaría de Medio Ambiente e xefa do Servizo de Desenvolvemento Institucional da Xunta de Galicia.
Colabora coa Escola Galega de Administración Pública. Obra
Ser humanos (2025). Vigo: Galaxia. 218 páxs. ISBN 978-84-1176-392-9. Premios
2024: XXIV Premio Ramón Piñeiro de Ensaio por Ser humanos. O xurado Vida persoal
Pilar Casal Valiño é filla de Benxamín Casal.
Pilar Prades

Pilar Prades Santamaría, nada en Begís en 1928 e finada en Valencia o 19 de maio de 1959, foi a derradeira muller vítima da pena de morte en España. Traxectoria
Pilar Prades naceu nunha familia de clase obreira de Begís, no País Valenciano. Aos doce anos trasládase a Valencia para servir de criada. Analfabeta e cun carácter introvertido, cambia varias veces de casa até que en 1954 entra a traballar para o matrimonio de Enric Vilanova e Adela Pascual, que rexentan unha carnizaría na rúa Sagunt de Valencia. Pilar traballa na casa e mesmo atende o mostrador da carnizaría cando se acumulan os clientes. O 19 de marzo, Adela adoece do que nun principio é diagnosticado como unha gripe, e morre. Logo da morte, Enric despide a Pilar, pecha o negocio e marcha de València.
Pilar entra daquela a traballar no domicilio do médico militar Manuel Berenguer e a súa esposa, María del Carmen Cid, recomendada por Aurelia Sanz Hernanz, a cociñeira. Aurelia logo enferma. O doutor Berenguer alármase e ingresa a Aurelia no hospital, onde parece experimentar unha certa mellora. Cando a súa dona presenta os mesmos síntomas, consulta outros especialistas e realizan unha proba diagnóstica para confirmar a presenza de veleno. Sospeitando de Pilar, ponse en contacto con Enric Vilanova. Despois diso, presenta unha denuncia contra Pilar e é exhumado o cadáver de Adela, no que encontran restos de arsénico.
Foi un pote de mataformigas a base de arsénico, encontrado entre as súas pertenzas, o que fixo sospeitar de Pilar Prades como suposta autora do crime, que, malia o consello do seu avogado, declarouse inocente. Foi condenada a morte sen probas, xa que só se autoinculpou logo de trinta e seis horas de tortura e de illamento en mans da Garda Civil, sen comer nin durmir. A súa sentenza foi ratificada polo Tribunal Supremo español. A execución
A execución, polo método do garrote vil, estaba prevista para as seis da mañá do 19 de maio de 1959, pero efectuouse máis de dúas horas despois, á espera dun indulto que non chegou. O verdugo designado para levala a termo, despois de saber que a condenada era unha muller, negouse a matala. Os gardas drogárono e levárono pola forza ao patíbulo. Cultura popular
En 1985, Televisión Española rodou unha serie chamada La huella del crimen, un de cuxos episodios estivo dedicado ao caso de Pilar, que foi interpretada pola actriz Terele Pávez. José Prades, o irmán de Pilar, demandou a TVE e ao guionista por lesións ao honor, demanda que foi desestimada polo Tribunal Supremo español.
A anécdota do verdugo levado ao patíbulo pola forza inspirou a película El verdugo, do director Luis García Berlanga.
No documental español Queridísimos verdugos, do director Basilio Martín Patiño, o verdugo que matou a Pilar Prades é preguntado sobre a execución.
Na Arxentina, a vida de Pilar Prades inspirou o serial radiofónico "La galleguita de la cara sucia", cun grande éxito de audiencia.
Pilar Vázquez Cuesta

Pilar Vázquez Cuesta, nada en Chantada o 25 de abril de 1926 e finada en Santiago de Compostela o 6 de marzo de 2019, foi unha escritora e filóloga galega. Traxectoria
Filla de Daniel Vázquez Campo, deputado nas constituíntes de 1931 pola ORGA, dedicou a súa vida ao ensino. A súa tía Luisa Cuesta Gutiérrez xa fora profesora da Universidade de Santiago antes da guerra e a súa nai, Modesta Cuesta, foi a primeira muller Licenciada en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela. Criouse en Chantada ata os cinco anos en que a familia marchou a Madrid.
Despois de terminado o Bacharelato, matriculouse na Facultade de Filosofía e Letras na Universidade Complutense de Madrid e licenciouse en 1946. En 1976 acadou, por oposición, a praza de agregada de Lingua e Literatura Portuguesas na Universidade de Salamanca da que foi catedrática até 1988. En 1988 volveu a Galiza cando se creou a Cátedra de Portugués na Facultade de Filoloxía de Santiago de Compostela que detentou ata a súa xubilación en 1991, momento en que foi nomeada Profesora Emérita de Filoloxía Galega e Portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela. Estudosa da cultura portuguesa e brasileira e á súa difusión en España, elaborou numerosos estudos, traballos de investigación e traducións ao castelán de autores portugueses e brasileiros, destacando a súa gramática portuguesa en español con Maria Albertina Mendes da Lus.
Publicou estudos sobre Eduardo Pondal, Rosalía de Castro, M. Curros Enríquez, Ramón Cabanillas, Castelao, Otero Pedrayo, Blanco Amor, Luís Seoane, Álvaro Cunqueiro, Lamas Carvajal. .. Publicacións
Ensaio
Gramática portuguesa (1949). Con Mendes da Lus, María Albertina (en castelán). Gredos. Madrid. Reeditada. II vols.
A poesía portuguesa actual (1976). Editora Nacional. Madrid. Ed. bilingüe castelán-portugués. 406 páxs. ISBN 9788427603318.
A língua e a cultura portuguesas no tempo dos Filipes (1988). Europa-América. En portugués. 152 páxs.
O que um falante de português deve saber acerca do galego (2002). Colibri. Cátedra de Estudos Galegos da Universidade de Lisboa. En Portugués.
Obras colectivas
Problemática das línguas sen normalizar. Situación do galego e alternativas, 1980, AS-PG/Xistral.
Situación e perspectivas do Galego, en Congresso sobre a situação da língua portuguesa no mundo, 1985, ICALP, Lisboa.
Escritores galegos contemporáneos. Participantes no encontro de escritores galegos e portugueses en Compostela, (setembro 1991) (1991, Xunta de Galicia). Coordinación con Henrique Monteagudo e Fernando Dacosta.
Obras sobre a autora
Homenaxe á profesora Pilar Vázquez Cuesta (1996). Universidade de Santiago. 834 páxs. ISBN 9788481214765. Obra en castelán
Obras colectivas
Literatura Gallega, en Historia de las literaturas hispánicas no castellanas, 1980, Taurus, Madrid.
A nosa literatura: unha interpretación para hoxe, 1982, Xistral. Distincións
Doutora honoris causa pola Universidade de Lisboa.
Medalla Castelao (1996).
Pilar, Paraguai

Pilar e unha cidade no sur de Paraguai, capital do departamento de Ñeembucú. Foi fundada en 1779 por Pedro Mello de Portugal.
Pilastra

Unha pilastra é un piar ou columna achegado a un muro ou parede. A súa función pode ser estrutural, sostendo teito, tellado, entaboamento, moldura ou arquitrabe, ou simplemente decorativa. A pilastra (palabra derivada de pila) adoita estar composta dos mesmos elementos construtivos que as columnas ou piares, como son base, fuste e capitel, segundo as diferentes ordes arquitectónicas. Historia
As primeiras pilastras pétreas coñecidas erixíronse no complexo funerario do faraón Zoser, na actual Saqqara, Exipto, como elemento semi-decorativo, sen perder a súa función estrutural, imitando troncos vexetais agrupados -o seu inmediato precedente-, a modo de columnas achegadas ao final dun muro. Na arquitectura grega existe poucos exemplos de pilastras, debido a que os elementos estruturais configuraban a forma dos edificios. Nas construcións da Roma Antiga utilizáronse profusamente.
Un caso singular de uso de pilastra prodúcese na arquitectura gótica, onde os elementos que soportaban as bóvedas de crucería eran os piares cruciformes (é dicir, en forma de cruz vistos en sección). Estes piares teñen esta forma porque é un piar que en cada unha das súas catro caras «adheríuselle» unha pilastra que é continuación do «nervio» do arco correspondente, conformando o conxunto esta forma de elementos nervados tan característicos do Gótico.
Como a finalidade decorativa das pilastras era moi apreciada, foi perdendo a súa función sustentante, achegándose máis ao muro, incluso ata encastarse nel. Este punto de inflexión foi dado, en xeral, na arquitectura renacentista, especialmente no Cinquecento e Manierismo, e foi usada moi amplamente no Barroco, en especial en fachadas e altares. A proliferación destas no Barroco fixo xurdir variantes da simple pilastra como o estípite, pilastra ou piar cuxo tronco ou fuste está en forma de tronco invertido de pirámide, especialmente abundantes no Barroco español.
Coa evolución da arquitectura, o uso de novos materiais, e o mellor coñecemento do pulo e transmisión das forzas para sustentar a edificación, vaise facendo menos necesario o uso de piares, columnas e pilastras.
Pilates

O pilates (tamén chamado de método pilates) é unha disciplina física e mental que se centra en traballar os músculos posturais máis internos, dedicándolle unha atención especial á respiración e ao aliñamento, co fin de reeducar o corpo e facelo cada vez máis equilibrado, forte e flexíbel.
O método foi desenvolvido por Joseph Pilates na década de 1920. A maioría dos exercicios execútanse coa persoa deitada. Actualmente recoñécese coma unha técnica para o tratamento e prevención de problemas na columna vertebral. Un Centro ou Estudio de Pilates é normalmente o local onde se practica pilates no chan (Mat Work) e/ou sobre grandes e pequenos aparellos. O aparello máis coñecido de todos é o Reformer. Eventualmente un centro completo de pilates inclúe aparellos coma o Cadillac, Wunda Chair, High "Electric" Chair, Spine Corrector, Ladder Barrel e Pedi-Pole.
Pillan Patera

Pillan Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Está situado a 12, 34° S 243, 25° O, ó sur de Pillan Mons e o oeste de Reiden Patera. O nome de Pillan provén da mitoloxía araucana, onde Pillan era o deus araucano do trono, o lume e os volcáns, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1997.
Pillan Patera ten aproximadamente 73 kms de diámetro. No verán de 1997, erupcionou nun evento coñecido hoxe en día coma erupción estilo 'Pillan'. Acadou temperaturas superiores ós 1. 600 °C, (2. 912 °F) cunha pluma eruptiva que chegou a ter 140 kms de altitude, depositando materiais piroclásticos escuros ricos en piroxenos sobre unha área de máis de 125. 000 km2. Isto foi seguido da localización dunha colada de material escuro sobre unha área situada ó norte da caldeira de máis de 3. 100 km2. As temperaturas máis altas déronse na parte final da erupción, entre os días 52 a 167, e entre maio a setembro de 1997, cun cénit ó redor do día 28 de xuño de 1997.
A erupción de 1997, foi a erupción efusiva máis grande da que se ten coñecemento. Durante un período de 100 días, foron cuspidos coma mínimo 31 km3 de lava, cuns 25 km3 máis a 'posteriori'. A erupción emitiu luz por longo tempo, e non seu momento máis álxido cuspia máis de 10. 000 metros cúbicos por segundo de materiais. A erupción creou un gran depósito de material escuro duns 400 kms de diámetro ó redor de Pillan Patera e cubriu parcialmente o brillante anel vermello depositado pola pluma do volcán Pele. Dende a erupción, o deposito da pluma de Pillan foise diluíndo e cubrindo un chisco co material procedente de Pele e de Kami-Nari Patera, un pequeno volcán ó leste de Pillan Patera.
Pilono

O pilono é unha construción con forma de pirámide truncada, de grosos muros, que erixidos por pares, flanquean a entrada principal dos templos do antigo Exipto; no espazo deixado entre ambos atópase a porta de acceso.
Segundo a súa magnitude e importancia poden ir precedidos dun dromos, ou paseo de esfinxes, dous obeliscos, estatuas e estandartes. Tras eles xeralmente atópase un gran patio descuberto, ás veces porticado en varios dos seus lados. Aínda que son construcións macizas, adoitan albergar pasaxes e escaleiras para o seu mantemento. Están rematados por unha gola na súa coroación. Os seus paramentos decorábanse con baixorrelevos policromados que narraban fazañas dos faraóns.
Os máis monumentais e de maiores dimensións atópanse en Karnak, erixidos a partir do Imperio Novo.
Piloto

Un piloto é unha persoa especializada na condución de vehículos diversos de superficie, marítima e terrestre, ou incluso aéreos. O termo utilízase tamén metaforicamente para referirse aos condutores de certos vehículos como barcos, avións, coches e motocicletas. Tipos de piloto
Os pilotos de aviación.
Un piloto de aviación é un profesional cuxa función é guiar aeronaves en vo. O termo orixinal é o de aviador, especialmente en Francia, de onde xurdiu o termo avión. Normalmente divídense en pilotos civís e militares, se ben a permeabilidade entre ambas ramas profesionais ten sido tradicionalmente moi alta.
Pilotos de carreiras
Existen varios tipos de pilotos de carreiras. Pilotos de Fórmula 1
Pilotos de rallies
Pilotos de motociclismo
Piloto de embarcación

Un piloto de embarcación é a persoa encargada da navegación dun barco. Funcións
A principal responsabilidade dun piloto é a de ter conta da posición da nave en todo momento. Ademais, debe determinar a rota a seguir, planificar a viaxe e comunicarlle ao capitán o tempo estimado de viaxe durante a travesía. Tamén está a cargo do mantemento das cartas náuticas e o equipamento de navegación da nave, así como as comunicacións e os equipamentos meteorolóxicos. Modernización
Coa aparición da tecnoloxía de Sistema de posicionamento global (máis coñecida como GPS), xa case non se require esforzo ningún para determinar a posición dunha nave, xa que permite achar a posición dun obxecto, persoa, vehículo ou embarcación con gran precisión en todo o mundo.
Pilularia minuta

Pilularia minuta é unha especie de pteridófita (fentos ou fieitos) da clase das polipodiópsidas, orde das salviniales e familia das marsileáceas, unha das cinco descritas do xénero Pilularia. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1848 polo militar e botánico francés Michel Charles Durieu de Maisonneuve.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Pilularia.
O epíteto específico, minuta, é a forma feminina singular do adxectivo latino minūtus, -a. -um, "pequeno", "pequena", participio pasado de verbo minuo, "minorar", "diminuír".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos: Calamistrum minutum Kuntze
Calamistrum minutum (Durand) Kuntze
Pilularia globulifera L. subsp. minuta (Durieu) Bonnier & Layens Características
É un fieito herbáceo, perenne, rizomatoso, cun rizoma horizontal delgado, enraizante nos nós, practicamente sen pelos, que se desenvolve en solos húmidos. As follas (frondes), de 2 a 4 por nó, e de 2 a 4 cm de lonxitude, sen pecíolo, filiformes, de 0, 3 a 0, 7 mm de diámetro, solitarias, subglobosas, densamente pilosas, e sen dentes. Distribución e hábitat
Encóntrase no oeste da Rexión Mediterránea. Vive en pasteiros húmidos en zonas arxilosas temporalmente encharcadas. Esporula en primavera. Declarado CR (en perigro crítico) na Lista vermalla de Andalucía, e VU (vulnerábel) na Lista vermella nacional de España de 2008. Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), considerando que Pilularia minuta ten unha área de dispersión moi pequena e moi fragmentada, e que a súa poboación está diminuíndo como resultado de moitas ameazas antrópicas sobre o seu hábitat, cujalifica o status deste especie como EN (en perigo).
Pilón

Pilón é un municipio de Cuba que se encontra na parte suroeste da provincia de Granma. Xeografía
O concello, situado a unha altitude media de 6 msnm, ocupa unha superficie de 462 km².
No ano 2017 contaba cunha poboación de 29546 habitantes, polo que, nese ano, a súa densidade de poboación era de 64, 4 hab. /km².
Pilón é unha pequena cidade rodeada de campos cultivados, á beira dun mar aínda non colonizado pola industria turística, preto da serra Maestra co seu Parque Nacional do Pico Turquino. Irmandamento
O municipio de Pilón está irmandado con: Cervo, Italia.
Pimelódidos

A dos pimelódidos (Pimelodidae) é unha familia de peixes actinopterixios da orde dos siluriformes. Taxonomía
Descrición
A familia foi descrita en 1835 polo naturalista, político e zoólogo francés Charles Lucien Bonaparte.
Xéneros
Na actualidade recoñécense na familia os seguintes xéneros:
Pimpinela

Pimpinela é un dúo musical arxentino composto polos irmáns Lucía (nada o 23 de maio de 1961) e Joaquín Galán (nado o 21 de xullo de 1956). Traxectoria
Pimpinela editou 22 discos polos que acadaron 85 discos de ouro, platino e diamante. No 2001 tiñan vendidas 18 millóns de copias e no 2012 (11 anos despois) superaron os 25 millóns en todo o mundo. Os seus temas teñen versións en inglés, italiano e portugués. O seu recoñecemento nacional e internacional ó longo de toda a súa traxectoria fixo que se tornasen moi coñecidos en toda América Latina, Europa, os Estados Unidos, Canadá e mesmo Marrocos.
Pinche

Este artigo trata sobre un elemento arquitectónico, para o aprendiz véxase Pinche de cociña. O pinche é un elemento arquitectónico de forma triangular da parte superior da parede dun edificio (a fachada ou o muro penal ou lateral) encima do cal descansan as dúas augas da cuberta. Recibe en galego tamén os nomes de pinche do penal, pinchón, espigo ou pipal.
Por extensión denomínase tamén "pinche" ou "parede de pinche" a toda a fachada do edificio cando se configura de tal xeito; que nas igrexas con planta de cruz latina son tres: a dos pés (que adoita ser a portada principal) e as dúas laterais que rematan o cruceiro. A diferenza dos frontóns, que cumpren a mesma función estrutural, os pinches non delimitan o seu bordo inferior cunha cornixa horizontal, e polo tanto quedan integrados no resto da fachada (se esta presenta cornixas ou outro tipo de delimitacións horizontais, márcanse nunha liña distinta á da base do triángulo do pinche). Cómpre tamén diferenciar os pinches dos gabletes, un elemento esencialmente decorativo da arquitectura gótica, tamén de forma triangular.
Chámase pinche graduado ao que presenta as vertentes con chanzos. Galería de imaxes
Pinealocito

Os pinealocitos son células principais da glándula pineal ou epífise encargadas da produción de melatonina orixinadas a partir do neuroepitelio. Están acompañados na glándula por células intersticiais pineais. Os pinealocitos posúen un orgánulo chamado fita sináptica, considerado como un marcador específico para este tipo celular. Nos pinealocitos encóntranse os encimas serotonina N-acetiltransferase e acetilserotonina O-metiltransferase, que converten a serotonina en melatonina.
A melotonina libérase á circulación sanguínea por medio de prolongacións citoplasmáticas longas que fan contacto cos capilares e se asemellan aos axóns das neuronas. A secreción de serotonina é estimulada pola innervación simpática do ganglio cervical superior. Tamén posúen procesos citoplasmáticos curtos que se conectan a outros pinealocitos adxacentes por medio de desmosomas e unións comunicantes. Características
Os pinealocitos teñen un núcleo grande e irregular cun nucléolo prominente. O citoplasma é moderadamente basófilo e contén algunhas pinguiñas de lípido, lipocromo e moitos microtúbulos e microfilamentos desordenados (agás nas prolongacións celulares, que son paralelos). No citoplasma hai retículo endoplasmático rugoso non moi extenso e un retículo endoplasmático liso maior. Hai moitos polirribosomas. O aparato de Golgi non está moi desenvolvido.
O orgánulo máis característico da célula é a fita sináptica constituída por láminas ou bastóns densos rodeados de pequenas vesículas. Nalgúns órganos sensoriais (fotorreceptores, órgano de Corti) hai orgánulos que se asemellan algo a estas fitas, pero son menos numerosos e frman parte do complexo presináptico. Nos pinealocitos as fitas non parecen ter función sináptica, e aínda que a súa función non está clara, poderían intervir na liberación de mediadores químicos. Hai unha correlación entre o número destas fitas e a actividade da glándula pineal. Durante os períodos de escuridade aumenta substancialmente o número e tamaño das fitas sinápticas, que se agrupan formando campos de fitas sinápticas.
Os pinealocitos teñen prolongacións celulares moi longas que se estenden cara aos tabiques de tecido conxuntivo, onde rematan en terminacións bulbosas preto dos capilares sanguíneos ou das células ependimarias do revestimento da glándula. As prolongacións conteñen vesículas cargadas de substancias (hormonas, proteína neuroepifisinas). Outras prolongacións máis curtas rematan en extremos cegos entre as células veciñas.
Nos pinealocitos obsérvanse unións comunicantes ou de fisura, que permiten a conexión eléctrica e metabólica das células veciñas.
Ping

Ping é unha utilidade de rede de computadores que permite comprobar as conexións entre varios hosts nunha rede IP. Está dispoñible nunha gran variedade de sistemas operativos, entre os que se inclúen a meirande parte do software integrado de xestión de redes.
Ping mide o tempo de ida e volta das mensaxes enviadas dende o host de orixe ao ordenador de destino, que se devolven de novo á orixe. O nome provén da terminoloxía do sonar activo, que envía un pulso de son e escoita o seu eco para detectar obxectos submarinos. O comando ping emprega os paquetes de solicitude de eco e resposta coa fin de determinar se un sistema cun enderezo IP determinado está presente na rede.
Para funcionar, ping emprega paquetes ICMP (do inglés: Internet Control Message Protocol). Usar ping implica enviar unha "solicitude de eco ICMP" ao servidor desexado e agardar por unha "resposta de eco ICMP". O programa informa de erros, da perda dos paquetes e un resumo estatístico dos resultados, que adoitan incluír o mínimo, o máximo, a media de viaxes de ida e volta e a desviación típica da media.
As opcións de liña de comandos e de saída do terminal dependen da implementación. Poden incluír o tamaño da carga (en inglés: payload), a conta dos tests, o límite de saltos na rede (TTL) ou o intervalo entre a solicitude e a resposta. Moitos sistemas ofrecen tamén a ferramenta "ping6" para as redes IPv6.
Pinguécula

A pinguécula é unha dexeneración da conxuntiva do ollo que é máis adoita en persoas que reciben gran cantidade de radiación solar.
Ten forma de lentella branca que aparece na conxuntiva. Non afecta a visión por non infiltrar a córnea a diferenza do pterixión. Pode inflamarse dando lugar a unha pingueculitis, o que pode verse favorecido por ambientes moi secos con vento e exceso de radiación solar. Se a sensación de corpo estraño é molesta pode tratarse ó paciente humidificando os ollos con bágoas artificiais. Non é unha patoloxía que requira tratamento cirúrxico xa que non afecta a visión.
Normalmente esta condición dáse en persoas por riba daos 40 anos, pero algunhas veces existe en xente entre 20 a 30 anos.
Pinku eiga

O Pinku eiga ou pink film é un xénero cinematográfico xaponés de contido erótico ou porno softcore nado contra finais da década de 1970 e producido aínda hoxe. Caracterízase polo baixo custo das producións así como polo brevísimo tempo de realización, por volta dunha semana.
Pinkwashing

Pinkwashing (lavado rosa ou lavado de imaxe rosa) é un préstamo lingüístico (do inglés pink, rosa, e whitewash, blanquear ou encubrir) para referirse, no contexto dos dereitos LGTB, á variedade de estratexias políticas e de mercadotecnia dirixidas á fomento de produtos, empresas ou institucións apelando á súa amabilidade cara aos gais.
A expresión é especialmente usada para referirse ao lavado de imaxe do Estado de Israel que, promovendo á súa poboación LGTBI, disfraza a violación sistemática dos Dereitos Humanos da poboación palestina. A través de proxectar a aparencia de ser un territorio simpatizante LGTB, a poboación LGTBI pode chegar a sentirse identificada coas posicións políticas do Estado (homonacionalismo), participar da islamofobia institucionalizada ao considerar que a poboación musulmá é necesariamente homófoba ou obviar a discriminación sufrida no seu propio país.
O termo foi orixinalmente proposto pola Breast Cancer Action para identificar ás empresas que aseguraban apoiar ás mulleres con cancro de mama, mentres que en realidade pretendían obter maiores beneficios e mellorar a súa imaxe de marca ao incorporar á súa publicidade unha causa caritativa.
Pino del Río

Pino del Río é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 209 habitantes (INE 2012). Historia
Idade antiga
Na localidade atopáronse restos de épocas romana e visigoda.
Fundación
A fundación da propia localidade situaríase nos mediados do século IX ou os comezos do seguinte, xa que foi nese tempo cando se repobou a zona das ribeiras do río Carrión.
Toponimia
No Becerro de las Presentaciones de León, que data dos séculos XIII-XVI, aparece Pinno (do latín pinnus), que designaría aos piñeiros, que noutrora puideron abundar na zona. A segunda parte do topónimo ven claramente do río Carrión. Xeografía
O concello sitúase na comarca de Vega-Valdavia, sita ao oeste da provincia de Palencia. Está atravesado de norte a sur polo río Carrión. A capital do concello está a 990 msnm. A principal estrada é a CL-615, que a comunica as localidades de Palencia e Riaño.
Distancias ás principais localidades: Demografía
Hoxe no municipio viven 211 persoas (INE 2011) pero en 1950 eran 669 e en 1900 eran 592; polo que a poboación descendeu moito. Goberno
O alcalde de Pino del Río é José Miguel Martín Novoa, do PP. Nas eleccións municipais de 2011, o resultado foi o seguinte:
Pinocchio (filme de 2022)

Pinocchio é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Robert Zemeckis a partir dun guión de Zemeckis e Chris Weitz. O filme, producido por Walt Disney Pictures, é un remake de acción en vivo do filme de animación de 1940 de Walt Disney, que á súa vez é unha adatpación do libro italiano de 1883 As aventuras de Pinocchio, de Carlo Collodi. O filme está protagonizado por Tom Hanks, Cynthia Erivo, Giuseppe Battiston e Luke Evans, con Benjamin Evan Ainsworth, Joseph Gordon-Levitt e Keegan-Michael Key nos papeis de voces. Personaxes
Benjamin Evan Ainsworth como Pinocchio
Joseph Gordon-Levitt como Jiminy Cricket
Tom Hanks como Geppetto
Cynthia Erivo como The Blue Fairy
Giuseppe Battiston como Stromboli
Lorraine Bracco como Sofia
Keegan-Michael Key como "Honest" John
Kyanne Lamaya como Fabiana
Jaquita Ta'le como Sabrina
Angus Wright como Signore Rizzi
Sheila Atim como Signora Vitelli
Luke Evans como Coachman
Lewin Lloyd como Lampwick
Jamie Demetriou como headmaster
Pinochetismo

O pinochetismo é unha ideoloxía de extrema dereita, con pretensións cientifistas, baseada nos principios políticos do anticomunismo, autoritarismo, militarismo, conservadorismo, patriotismo, neoliberalismo e capitalismo. Esa ideoloxía está inspirada en Augusto Pinochet, que mantivo unha ditadura militar en Chile entre 1973 e 1990. Os que apoiaron ou apoian actualmente esta ditadura chámanse "pinochetistas". Historia
Alén de Chile, a ideoloxía tivo simpatizantes en sitios como o Brasil. Co ascenso da extrema dereita no país, que culminou coa elección de Jair Bolsonaro en 2017, os simpatizantes de Pinochet no país mesmo propuxeron homenaxes ao ditador chileno, e enxalzan a acción económica dos chamados Chicago Boys, que terían conducido a Chile ao éxito financeiro.
O experto de Harvard Roberto Simon sinala que estes partidarios pinochetistas omiten ou descoñecen aspectos cruciais da ditadura de Pinochet, moitos dos cales se enfrontan directamente ás bandeiras que din defender, como: Corrupción: Pinochet foi un dos ditadores máis corruptos, o que levou a unha investigación que contribuíu á quebra do Riggs Bank dos Estados Unidos, que fora utilizado para ocultar as súas desviacións, así como á detención de Augusto Pinochet;
Narcotráfico: durante o réxime do xeneral, a DINA (servizo secreto chileno) converteuse nun cartel do narcotráfico, chegando mesmo a desenvolver unha coca-cola negra, que sería capaz de eludir a detección dos cans rastreadores;
Fracaso económico: as receitas dos Chicago Boys quebraron a Chile; o éxito económico só chegou coa volta do país á democracia;
Persecución relixiosa e valores familiares: o réxime de Pinochet perseguiu aos líderes relixiosos, utilizou a violación como práctica de Estado e mesmo os nenos desapareceron durante as persecucións.
Simón aínda lembra que a figura do ditador foi considerada "non agradecida" mesmo pola ditadura brasileira: Ernesto Geisel vetara a presenza de Pinochet durante a súa toma de posesión, negouse a visitar Chile e boicoteou as ambicións do ditador na Operación Cóndor, a pesar da estreita colaboración entre axentes de ambos os réximes golpistas; Estados Unidos, que tería contribuído á instalación das ditaduras latinoamericanas, tamén actuaron directamente no seu fin en 1990, sobre todo despois do atentado terrorista do réxime chileno perpetrado en Washington DC que matou a Orlando Letelier.
Pinocitose

En bioloxía celular a pinocitose (do grego "bebida da célula"), é unha forma de endocitose na que líquidos e solutos e partículas moi pequenas en suspensión entran na célula ao formarse unha invaxinación na membrana plasmática, que seguidamente orixina unha pequena vesícula no interior da célula dentro da que se encontra o material endocitado. As vesículas pinocíticas son de pequeno tamaño e acaban por fusionarse con endosomas e lisosomas. O proceso require enerxía en forma de ATP. Características
A pinocitose utilízase principalmente para a absorción de fluído extracelular cos seus solutos. As vesículas de pinocitose son moito menores ca as fagocíticas. Fálase de micropinocitose cando as vesículas son de aproximadamente 80 nm de diámetro, e de macropinocitose cando son maiores. A maior parte das vesículas pinocíticas fórmanse en zonas da membrana onde hai fosas ou depresións revestidas de clatrina e orixinan vesículas revestidas da proteína clatrina.
A diferenza da fagocitose, que incorpora en vesículas partículas sólidas de bastante tamaño, a pinocitose incorpora fluídos. A diferenza da endocitose mediada por receptor, a pinocitose non é específica das substancias que se van absorber. A diferenza da difusión de líquidos a través da membrana, a pinocitose sempre implica a formación de vesículas.
A pinocitose é moi común entre as células. Un macrófago absorbe nunha hora o 25% do seu peso en líquidos, e, loxicamente, tamén perde moita auga. A pinocitose é moi activa en células especializadas na nutrición como as da mucosa intestinal, ou no óvulo, que absorbe por pinocitose alimentos disolvidos cedidos polas células da granulosa que o rodean.
Pinto, Madrid

Pinto é un concello español da Comunidade de Madrid. A súa poboación é de 46. 763 habitantes (INE 2012).
Antigamente pensábase que Pinto atopábase situado no centro xeográfico da Península Ibérica, de aí o seu nome, que provén do latín Punctum, «punto».
Pintura (material)

Este artigo trata sobre a natureza dos materiais, así como as súas aplicacións en construción e enxeñería. A parte artística de pintura e as súas técnicas descríbense mellor no artigo Pintura. A pintura é un produto fluído que, aplicado sobre unha superficie en capas relativamente delgadas, transfórmase ao cabo dun tempo nunha capa sólida que se adhire á devandita superficie, de tal forma que recobre, protexe e decora o elemento sobre o que se aplicou.
En tempos antigos a pintura era feita a base de pigmento.
Adóitase aplicar con implementos tales como brochas, piceis, rodetes, pistolas ou ben directamente por inmersión. Tipos de pintura
Existen diferentes tipos de pinturas, como vernices, esmaltes, lacas, colorantes, entonadores e selladores, entre outros; cada un cunhas propiedades físicas e químicas que deben terse en conta á hora de elixir o produto adecuado, xa sexa polo tipo de superficie a aplicar, o carácter estético ou as inclemencias á que vai estar sometido. Galería
Pintura acrílica

A pintura acrílica é unha pintura de secado rápido que contén pigmento nunha emulsión de polímero acrílico. Historia
En 1934, unha empresa química alemá creou resina acrílica. Utilizouse por primeira vez na década de 1940. Os acrílicos estaban dispoñíbeis comercialmente como pintura para artistas na década de 1950. Máis tarde, realizáronse moitos avances na fabricación da pintura acrílica a medida que cada vez máis xente comezou a usar este material. Tipos
Acrílico profesional: A tinta acrílica profesional ten maior resistencia a reaccións químicas como resultado da exposición á auga e osíxeno. Ese tipo de pintura ten o máximo de pigmento, o que limita a mudanza de cor cando é mesturado con outras cores ou após o secado.
Acrílico escolar: Os acrílicos estudantís posúen características semellantes aos de tipo profesional, mais cunha concentración menor de pigmento e menos tonalidades de cores dispoñíbeis. O feito de ser a auga o disolvente conférelle menor toxicidade que outras pinturas como o óleo.
As tintas acrílicas son indicadas para ambientes externos debido ás súas propiedades: Resistencia á radiación ultravioleta: presentan menos calcinación e envellecemento.
Maior resistencia á agua: Menos formación de bochas. Resistencia ao mofo e ao acumulación de sucidade.
Adesión en condicións húmidas: Menor incidencia de rachaduras e descascamento.
Alén diso, unha das principais vantaxes da tinta acrílica é manter en boa medida a cor orixinal despois do secado. Uso
As pinturas acrílicas pódense diluír con auga, pero son resistentes á auga cando se secan. Ao secar, a pintura acrílica normalmente non se pode eliminar dunha superficie sólida. Poden ter un uso artístico, artesanal ou en bricolaxe.
Na arte
Dependendo da cantidade de pintura acrílica diluída (con auga) ou modificada con xeles acrílicos, medios ou pastas, a pintura acrílica rematada pode parecerse a unha acuarela ou unha pintura ao óleo ou ter un aspecto único, máis satinado ou mesmo incluír pigmentos fluorescentes. Utilizouse moito na arte moderna e é máis barata que a pintura ao óleo, un material máis caro pero tamén máis duradeiro. A pintura acrílica pode dar unha cor máis brillante e viva que as pinturas ao óleo, pero é menos versátil para as veaduras. Artistas como David Hockney, e en Galiza varios membros do grupo Atlántica empregaron habitualmente a pintura acrílica en diversas etapas nas súas obras, sobre táboa ou lenzo, e outros como Ron Mueck para colorir as súas esculturas de látex.
Pintura corporal

A pintura corporal, tamén coñecida como body painting, é a aplicación na pel humana de pintura artística. Está considera unha das primeiras formas de expresión plástica utilizadas polo ser humano. Historia
Na prehistoria comezaron a usarse como pigmentos a terra, o carbón de madeira, o xiz e o sangue de animais. O uso desta técnica de maquillaxe puido servir como camuflaxe para a caza, como pinturas de guerra para impresionar o inimigo, como sinal de recoñecemento na propia tribo ou como ritual. Ao longo do tempo esta pintura efémera inicial derivou nas diversas culturas en tatuaxes máis ou menos definitivas.
A finais do século XX a pintura corporal reapareceu en Occidente a nivel artístico. Actualmente existen diversos festivais, entre eles en Seeboden (Austria) e Bruxelas (Bélxica). Diversidade
Case todas as sociedades tribais practicaron a pintura corporal con axuda de arxila ou carbón. Utilizada habitualmente durante as cerimonias, practícase aínda en rexións como Australia e as illas do océano Pacífico.
Nalgunhas tribos do sueste dos outeiros do Nuba sudanés as cores das pinturas (xunto cos peiteados) indican a idade dos homes. Estas pinturas son realizadas polos mozos nas aldeas de Kau, Nyaro e Fungor.
En diversas rexións entre a India e o Magreb, as mulleres practican unha forma de pintura corporal máis duradeira con henna, decote en ocasións como celebracións relixiosas ou matrimonios. A decoración con henna colorea a pel en tons entre o laranxa e o negro.
Algúns pobos indíxenas de Suramérica utilizan o huito o genipapo (genipa americana), o annatto e o carbón. O huito, a semellanza da henna, é bastante estable, e a súa cor negra tarda algunhas semanas en borrarse. Cores
As materias utilizadas para fabricar unha cor poden ser de orixe vexetal, mineral ou animal. Os pigmentos universalmente máis apreciados son o vermello, o negro, o branco e o ocre.
As cores máis utilizadas polos amerindios son o vermelo vivo (extraído do urucù), o negro verdoso (do xugo de xenipapo), o branco (da arxila) e o negro (da polpa da froita xenipapo e do carbón de madeira).
O branco adoita asociarse ao loito ou á purificación. O ocre cor do sangue e da terra fértil, acostuma representar a enerxía vital e a fecundidade. O negro, evocador da noite e o caos primordial, simboliza o nada. Práctica artística
A pintura corporal practícase na actualidade nas sociedades occidentais cunha finalidade lúdica e decorativa. Parte do éxito está en que permite unha exposición do corpo espido sen tentar contra o sentido do pudor que prevalece en certas sociedades; con frecuencia a pintura escollida representa pezas de vestir.
Adoita recorrerse a motivos animais, transformándose as persoas modelos en felinos, cans, cebras ou vacas, por exemplo. Outro tema recorrente é o fantástico, debuxando ás, antenas ou garras. É común tamén a procura da camuflaxe e o mimetismo, buscando integrar o corpo no contorno. Tamén é frecuente o debuxo de motivos vexetais ou xeométricos (típicos tamén das tatuaxes).
Adoita usarse en eventos como o entroido (formando parte do disfrace) e eventos deportivos.
Pintura en cortiza

A pintura en cortiza é un tipo de arte autóctona de Oceanía, peculiarmente de deseños abstractos e emblemáticos que se aplican sobre teas sen tramado, feitas precisamente de cortiza de árbore.
As obras fabrícanse mediante o raspado ou coloreado dos debuxos sobre o material, que primeiro se separa do tronco, despois se molla e finalmente sacódese ata que queda augado. É máis común o uso da cortiza interna da moreira, en específico da especie denominada Morus papyrifera L. . Os estilos e as imaxes plasmadas varían dun territorio a outro, dende concepcións sinxelas até gráficos complexos e moi elaborados. Hoxe en día fabrícase roupa mediante esta técnica no norte de Australia, Nova Guinea e rexións de Melanesia, sendo coñecida co nome de tapa.
Pintura islámica

O mundo islámico xurdiu a comezos do século VII na península Arábiga, que era lugar de paso das máis importantes rutas de comercio da época. A pesar dos desertos que cubrían gran parte desa península, nos litorais había zonas de gran fertilidade agrícola, berce das primeiras civilizacións semitas. As tribos eran fundamentalmente politeístas mais existían tamén zonas monoteístas.
Mahoma naceu na Meca e, a partir do ano 611, tivo visións nas que o arcanxo Gabriel o sinalaba como profeta escollido por Deus, e xa no 614, como mensaxeiro. Comezou entón a predicar entre os seus familiares e máis tarde na Meca, feito que levou a persecucións por parte dos mercadores e este tivo que fuxir a Yatrib, a futura Medina.
O ano 622 considérase o inicio da expansión do Islam. Mahoma converteu as tribos árabes, formando un réxime teocrático. Recuperou o monoteísmo do pobo árabe e desenvolveu o Islam (relixión que regula toda a vida do musulmán).
A prohibición da representación humana na arte islámica é un feito fundamental, xa que non se prohibe a representación de figuras no Corán, pero é coñecido que se adoptaron medidas intransixentes contra a representación primeiro de Deus, e logo de calquera figura. A razón foi o temor das autoridades relixiosas a que o pobo volvese ó paganismo idólatra do que proviña. A pesar da citada prohibición, sempre sorprendeu a aparición de obras artísticas figuradas musulmás, polo que é indispensable facer a distinción entre arte sagrada e arte profana.
É evidente que nas mesquitas, a partir dunha determinada data, a decoración se basea estritamente en motivos xeométricos ou vexetais (a incorporación da caligrafía ás producións gráficas é un dos seus trazos máis característicos); pero non ocorre o mesmo no contexto da arte non relixiosa. Un exemplo de representacións humanas na arte do Islam en España, son as pinturas da Sala de Los Reyes da Alhambra, onde, entre outros motivos, aparecen pintados os primeiros dez reis da dinastía nazarí.
Para lograr o efecto de profundidade, utilizábase unha perspectiva que combinaba o debuxo e a cor, xa que na súa maioría a pintura islámica era bastante plana ou carente de perspectiva, pero isto contrasta coas vivas cores que axudan a atraer a atención do observador.
A pintura de cabalete non existiu na arte islámica, que se concentrou na ilustración de libros. As primeiras mostras conservadas son miniaturas de manuscritos científicos gregos traducidos ó árabe, as Fábulas de Bidpai e o Magamat de al-Hariri (1054 – 1122), narración das aventuras dun viaxeiro. As ilustracións científicas son debuxos lineais baseados nos modelos clásicos, mentres que as coloristas pinturas laicas son dunha inxenuidade encantadora, con só dúas ou tres figuras monumentais e paisaxes como elementos decorativos.
Pintura románica

A pintura románica desenvolveuse no interior das igrexas románicas, decorando con frescos o muro e a bóveda e tamén no claustro, repite o repertorio iconográfico da escultura románica e ten unha finalidade didáctica. Tamén se desenvolveu a pintura sobre táboa, principalmente para retablos e frontais dos altares e acadou gran perfección na iluminación de libros realizados por monxes.
Pinturas murais da conquista de Mallorca

Pinturas murais da conquista de Mallorca (en catalán: Pintures murals de la conquesta de Mallorca) están formadas por un conxunto de tres plafóns de frescos que forman parte dun ciclo narrativo sobre a conquista de Mallorca polo rei Xaime I de Aragón. Con estas pinturas decorouse unha sala do Palau Aguilar –anteriormente Palau Caldes e actualmente sede do Museo Picasso–, localizado na cidade de Barcelona. Están datados de entre 1285 e 1290 e foron realizados por un pintor anónimo chamado "mestre da conquista de Mallorca. Estes frescos foron descubertos en 1961 no Palau Aguilar e trasladados o ano seguinte, para a súa conservación, no Museo Nacional de Arte de Cataluña de Barcelona, onde se atopan na actualidade.
Tanto os feitos representados coma as personaxes que participaron, que foron identificadas co rei Xaime I, Guillerme II de Bearn, o conde Nunó Sanç I de Rosselló e Cerdanya ou o bispo Berenguer de Palou de Barcelona, foron extraídos de dous das Catro grandes crónicas: o Llibre dels fets (ou Crònica de Jaume I, 1213-1276) e da Crònica de Bernat Desclot (ou Llibre del rei en Pere e dels seus antecessors passats, 1283-1288).
Pinus sibirica

O piñeiro e Siberia, Pinus sibirica (en ruso, Сибирский кедр - Sibirsky Kedr [literalmente: "cedro de Siberia") é unha especie arbórea da familia das pináceas, unha das numerosísimas do xénero Pinus. Taonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1803 polo físico, naturalista e xeólogo francés Étienne-François Dutour de Salvert.
Etimoloxía
Para o xénero ver Pinus.
O epíteto específico, sibirica, alude á área de distribución da especie.
Subespecies
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimos: Pinus arolla Petrov
Pinus cembra f. coronans (Litv. ) Krylov
Pinus cembra subsp. sibirica (Du Tour) A. E. Murray
Pinus cembra var. sibirica (Du Tour) A. E. Murray
Pinus cembra var. sibirica (Du Tour) G. Don
Pinus cembra subsp. sibirica (Du Tour) Krylov
Pinus coronans Litv.
Pinus hingganensis H. J. Zhang Distribución
A especie Pinus sibirica é orixinaria de Siberia onde se atopa desde os 58° L, nos montes Urais até os 126 °L nas montañas Stanovoi no sur da República de Sakha, e os 68° N no val baixo do río Ienisei até os 45° N no centro de Mongolia. Na parte norte da súa área de distribución crece a altitudes baixas, entre os 100 e os 200 m, mentres que máis ao sur é unha árbore de montaña, que medra até os 1000 ou incluso os 2400 msnm. Moitas veces alcanza a liña de árbores nesta zona. Características
É un membro do grupo dos chamados piñeiros brancos (xénero Pinus subxénero Strobus). As follas (acículas) están reunidas en fascículos de cinco, cunha vaíña caduca. Miden 5-10 cm de longo. Os estróbilos miden 5-9 cm de lonxitude. As sementes, de 9-12 mm de longo, só teñen restos da á, e son dispersadas grazas á acción do córvido Nucifraga caryocatactes.
Os espécimes maduros alcanzan de 30 a 40 m de altura, e 1, 5 m de diámetro do toro. A súa idade máxima é de 800 a 850 anos.
Algúns botánicos tratan ao Pinus sibirica como unha variedade do moi parecido piñeiro cembro (Pinus cembra). Difire do piñeiro cembro en que ten estróbilos máis grandes, e as acículas do siberiano teñen tres canais resiníferos en lugar dos dous do cembro. Usos
Pinus sibirica é un popular árbore ornamental en parques e grandes xardíns en zonas onde o clima sexa frío, como no centro do Canadá, producindo un crecemento constante, pero non rápido, nunha diversidade de lugares. É moi tolerante aos intensos fríos invernais, até case os 60 °C baixo cero, e tamén á exposición ao vento. As sementes tamén se teñen recollido e vendido como piñóns. Saúde vexetal
Como outros piñeiros brancos europeos e asiáticos, Pinus sibirica é moi resistente ao fungo Cronartium ribicola. A enfermidade causada por este fungo foi accidentalmente introducida desde Europa en Norteamérica, onde causou unha intensa mortalidade en moitos piñeiros brancos orixinarios de América, en moitos lugares, en particular ao moi próximo parente Pinus albicaulis.
O Pinus sibirica é de gran valor para a investigación sobre hibridación e modificación xenética para desenvolver variedades resistentes ao fungo nestas especies. Química
O pinoestilbeno é un estilbenoide que se acha, xunto co resveratrol, na casca de Pinus sibirica.
Pináculo

Pináculo é o punto máis alto dun determinado lugar, un edifício ou unha torre, por exemplo. O pináculo en albanelaría emprégase como peso no cume dun contraforte ou como motivo decorativo como remate. Foi moi empregado na arquitectura gótica na procura dunha maior sensación de altitude dos edificios.
Piollo das aves

Un piollo das aves é calquera piollo mastigador da orde Phthiraptera que parasita as aves. Os piollos das aves poden alimentarse de plumas, restos de pel ou sangue. Como están agarrados ás plumas ás veces denomínanse piollos das plumas. Non teñen ás, e as súas pezas bucais mastigadoras distínguenos dos piollos chupadores que se alimentan de sangue. Case todas as aves domésticas son hóspedes de polo menos unha especie de piollo das aves. Os polos e outras aves de curral son atacadas por moitos tipos de piollos das aves. Xeralmente non causan demasiados danos á ave a non ser que esta sexa infestada en circunstancias pouco comúns como no caso de aves con bicos danados que non se poden acicalar elas mesmas apropiadamente. Un piollo que come sangue e infesta o buxato das illas Galápagos Buteo galapagoensis é máis numeroso en bexatos sen territorios, posiblemente porque eses individuos pasan máis tempo buscando comida e menos acicalándose que os bexatos con territorios.
En casos de infestacións importantes, a súa irritación pode causar que a ave se faga dano a si mesma ao rañarse. En casos extremos, a infestación pode mesmo interferir coa produción de ovos e o engorde dos polos. A diferenza dos outros piollos, os piollos das aves normalmente non portan doenzas infecciosas, pero hai casos de Ischnocera que si. Ao coevolucionaren cos seus hóspedes específicos, as relacións filoxenéticas entre os piollos das aves utilízanse ás veces para determinar as relacións filoxenéticas entre as aves.
Antes considerábase que todos os piollos mastigadores formaban a orde parfilética Mallophaga, mentres que os piollos chupadores clasificábanse na orde Anoplura. Porén, unha reclasificación (Clay, 1970) combinou estas ordes na orde Phthiraptera. Os piollos das aves pertencen a dúas subordes: Amblycera e Ischnocera, aínda que algúns membros destas subordes non parasitan aves e non serían, polo tanto, piollos das aves.
As familias que parasitan aves son: Suborde Amblycera
Familia Menoponidae - aves, incluídas aves de curral.
Familía Laemobothriidae - aves acuáticas e falcóns.
Familia Ricinidae - colibrís e paseriformes.
Suborde Ischnocera
Familia Philopteridae - aves, incluíndo aves de curral.