proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Tormenta de po

Unha tormenta de po é un fenómeno meteorolóxico común no deserto do Sáhara da África setentrional, nas Grandes Chairas de Norteamérica, en Arabia, no deserto do Gobi de Mongolia, no deserto Taklamakán do noroeste da China e noutras rexións áridas e semiáridas.
As tormentas de po severas poden reducir a visibilidade a cero, imposibilitando a realización de viaxes, e levar voando a capa superior do chan, depositándoa noutros lugares. A seca e, por suposto, o vento contribúen á aparición de tormentas de po, que empobrecen a agricultura e a gandaría. O po recolleito nas tormentas pode trasladarse miles de quilómetros: as tormentas de area do Sáhara inflúen no crecemento do plancto no oeste do océano Atlántico e, segundo algúns científicos, son unha fonte importante de minerais escasos para as plantas da pluvisilva amazónica. As tormentas de po poden observarse a miúdo en fotografías tomadas dende satélites. Cando o po en suspensión é arrastrado por fortes correntes de aire cara a outros lugares e chove, dise que chove lama, porque todo énchese de pinguiñas de lama que se secan, e rematan emporcando todo. Noutros planetas
Coñécense tormentas de po a grande escala no planeta Marte. As tormentas neste planeta duran máis e cobren áreas maiores cá na Terra: algunhas destas tormentas cobren o planeta completamente durante centos de días alterando o equilibrio térmico do planeta e producindo arrefriados intensos da superficie.
Tornado Alley

Tornado Alley (en galego diríamos: calella dos tornados) é unha expresión popular usada en EUA para designar un amplo territorio do país onde os grandes tornados son máis frecuentes. Esta zona estaría comprendida entre as Montañas Rochosas e os Montes Apalaches. Definición
O Servizo Meteorolóxico Nacional, dependente da NOAA, non ten ningunha definición do Tornado Alley, polo que non existe oficialidade ao respecto. Segundo o Laboratorio Nacional para as Tormentas Severas, a orixe e difusión do termo procedería dos medios de comunicación, os cales o utilizan sen ningún criterio científico para designar un grande territorio con límites pouco definidos onde son frecuentes fenómenos meteorolóxicos deste tipo. Delimitación xeográfica e temporal
Aínda que non existe ningún estado totalmente a salvo de tornados, os rexistros meteorolóxicos conclúen que son moito máis habituais nas Grandes Chairas comprendidas entre as Rochosas e os Apalaches, e de maneira excepcional Florida. Texas é, estatisticamente, o estado con maior número de tornados e mortes causados por estes de toda a federación.
Os estados con maior número de tornados de carácter forte ( a F3 na escala Fujita) son, de sur a norte, Texas, Oklahoma, Kansas, Nebraska, Iowa, Colorado, Wyoming e Dakota do Sur, estados que comprende a Tornado Alley. Os estados máis orientais teñen tamén fortes tornados, pero a frecuencia é menor.
Os tornados tamén existen con bastante frecuencia e intensidade noutros lugares, como o sur das provincias canadenses de Ontario, Manitoba, Saskatchewan e Alberta.
Outra zona considerada propicia para tornados en América do Norte, alén do extremo sur de Florida nos Estados Unidos de América, é a fronteira de Texas con México ao norte dos estados Mexicanos de Nuevo León, Coahuila e Tamaulipas.
A aparición de tornados está directamente relacionado co choque de masas de aire de distintas características. Estatisticamente, os tornados son máis frecuentes no Tornado Alley entre os meses de abril e setembro, o que se lle chama a temporada dos tornados. Nestes meses, a influencia das masas cálidas orixinadas no golfo de México é moito maior e profunda cara ao norte. Durante o inverno os estados máis meridionais fican baixo o influxo destas masas de aire, rexistrando as taxas máis altas de tornados de todo o ano. Efectos na poboación
Segundo o Centro Nacional de Predición de Tormentas, entre 1950 e 1997 producíronse 13. 808 tornados no Tornado Alley. Estes causaron 1132 mortos e miles de millóns de dólares en danos materiais. O tratamento nos medios é notable na zona do Tornado Alley, cun seguimento detallado por parte das televisións locais sobre a previsión e evolución das tormentas que poden xerar tornados. Ademais, existe unha avanzada rede de alertas de tornados controlada polo Servizo Meteorolóxico Nacional, con sirenas nos municipios para alertar a poboación e refuxios especialmente deseñados para estas catástrofes.
No corazón da Tornado Alley as normas de construción son máis esixentes que noutros locais dos Estados Unidos, esixindo teitos reforzados e unións máis fortes entre a construción e os alicerces.
Torneo (teoría de grafos)

En teoría de grafos, un torneo é un grafo dirixido con exactamente unha aresta entre cada par de vértices, nunha das dúas direccións posibles. Equivalentemente, un torneo é unha orientación dun grafo completo non dirixido. O nome torneo provén de interpretar o grafo como o resultado dun torneo todos-contra-todos, un xogo no que cada xogador se enfronta a todos os demais exactamente unha vez. Nun torneo, os vértices representan os xogadores, e as arestas entre eles apuntan desde o gañador cara ao perdedor.
Un caso particular interesante é o dos «torneos de comparación por pares equilibrada» ou round-robin, nos que cada actor compite contra todos os demais unha única vez, nun sistema de todos contra todos. Neste último caso, o grafo coincide co que se obtería asignándolle unha dirección a cada aresta dun grafo completo non dirixido, de modo que cada par de vértices está conectado exactamente por unha aresta.
Moitas das propiedades importantes dos torneos foron investigadas por H. G. Landau en 1953 para modelar relacións de dominancia en bandos de galiñas. Os torneos tamén se estudan amplamente na teoría da elección social, onde poden representar información parcial sobre as preferencias dos votantes entre múltiples candidatos, e son fundamentais para a definición dos métodos de Condorcet.
Se cada xogador vence ao mesmo número de opoñentes (é dicir, grao de entrada − grao de saída
0), o torneo chámase regular.
Notas
Torniquete

O torniquete é un instrumento e procedemento empregado para deter ou minguar o fluxo de sangue nas hemorraxias.
Toro (xeometría e topoloxía)

En xeometría e topoloxía, un toro é unha superficie de revolución xerada por unha circunferencia que xira arredor dunha recta exterior coplanaria (no seu plano e que non a corta). A palabra «toro» provén do vocábulo en latín torus.
Moitos obxectos cotiáns teñen forma de toro: un dónut, unha rosquilla, a cámara dun pneumático etc. Xeometría
As ecuacións paramétricas que definen o toro son: { x
cos ⁡ θ ( R + r cos ⁡ φ ) y
sin ⁡ θ ( R + r cos ⁡ φ ) z
r sin ⁡ φ {\displaystyle {\begin{cases}x
\cos \theta (R+r\cos \varphi )\\y
\sin \theta (R+r\cos \varphi )\\z
r\sin \varphi \end{cases}}} onde R é a distancia entre o eixo de revolución e o centro dunha sección circular do toro, r é o raio do conduto, ambas constantes e θ, φ son ángulos que determinan o círculo completo, con θ, φ ∈ [ 0, 2 π ) {\displaystyle \theta, \varphi \in [0, 2\pi )}.
A ecuación en coordenadas cartesianas dun toro cuxo eixo é o eixo z é: ( R − x 2 + y 2 ) 2 + z 2
r 2 {\displaystyle \left(R-{\sqrt {x^{2}+y^{2}}}\right)^{2}+z^{2}
r^{2}} A superficie A e o volume V do toro poden calcularse empregando o teorema de Pappus de Alexandría. Os resultados son: A
4 π 2 R r {\displaystyle A
4\pi ^{2}Rr\, } V
2 π 2 R r 2 {\displaystyle V
2\pi ^{2}Rr^{2}\, }. Topoloxía
En topoloxía, un toro é unha superficie pechada (compacta, sen bordo) orientada definida como o produto cartesiano de dos circunferencias: S 1 × S 1 {\displaystyle S^{1}\times S^{1}} e coa topoloxía produto.
O toro pódese describir tamén como o espazo cociente do plano euclidiano baixo as identificacións ( x, y ) ∼ ( x + 1, y ) ∼ ( x, y + 1 ) {\displaystyle (x, y)\sim (x+1, y)\sim (x, y+1)}.
Equivalentemente, como o cociente do cadrado unidade [ 0, 1 ] × [ 0, 1 ] {\displaystyle [0, 1]\times [0, 1]} identificado os lados opostos.
Torpediniformes

A dos torpediniformes (Torpediniformes) é unha orde de elasmobranquios batoideos coñecidos vulgarmente como torpedos, estrugas, ortigas, ou raias eléctricas,
Son raias moi coñecidas por seren capaces de producir descargas eléctricas de 8 até 220 voltios, dependendo da especie, que usan para atodar ás súas presas e para defensa.
Existen 69 especies recoñecidas distribuídas en catro familias. Quizais os membros máis coñecidos son os do xénero Torpedo, polo que os torpedos empregados na guerra naval foron así denominados por estes animais. A especie máis común en Galicia é Torpedo marmorata. Características
As principais características dos torpediniformes son: Os torpedos teñen un disco circular pectoral con dúas aletas dorsais en ángulo circular (non rematadas en punta ou en gancho) moderadamente grandes (reducidas nalgúns Narkidae), e unha cola musculosa e robusta cunha aleta caudal ben desenvolvida.
O corpo é groso e brando, coa pel suave e desprovista de dentículos dérmicos e de espiñas.
Un par de órganos eléctricos con forma de ril encóntranse na base das aletas pectorais.
O fociño é ancho e grande nos Narcinidae, pero reducido en todas as outras familias.
A boca, as narinas e cinco pares de galadas localízanse debaixo do disco. Historia natural
Aliméntanse de plancto e de pequenos invertebrados, polo que os seus dentes son menos afiados que nas especies carnívoras (como os tiburóns). Taxonomía
Descrición
A orde foi descrita en 1926 polo ictiólogo e oceanógrafo español Fernando de Buen y Lozano.
Etimoloxía
O nome da orde, Torppediniformes, está contruído sobra a raíz do nome do seu xénero tipo, Torpedo, coa adición da desinencia do latín científico -iformes 'en forma de', propia dos nomes das ordes de peixes (e de aves).
En canto o nome do xénero, Torpedo, vén do latín torpere 'agarrotarse, quedar paralizado', referíndose ao efecto en alguén que manipula ou pisa unha destas raias viva.
Clasificación
Segundo a FishBase, o WoRMS, o NCBI e o ITIS, a orde comprende as catro familias seguintes:
Orde Torpediniformes Familia Hypnidae Gill, 1862
Familia Narcinidae Gill, 1862
Familia Narkidae Fowler, 1934
Familia Torpedinidae Bonaparte, 1838
Torpedo (xénero)

Torpedo é un xénero de peixes elasmobranquios batoideos, o tipo da familia dos torpedínidos, que son coñecidos vulgarmente como torpedos, estrugas, ortigas, ou raias eléctricas,
Son raias moi coñecidas por seren capaces de producir descargas eléctricas de 8 até 220 voltios, dependendo da especie, que usan para atodar ás súas presas e para defensa.
A especie máis común en Galicia é Torpedo marmorata.
A situación taxonómica do xénero Torpedo é controvertida. Para algúns autores sería o único da familia dos torpedínidos, mentres que a maioría consideran que esta comprende, además de Torpedo, o xénero Tetronarce. (Véxanse os artigos Torpedínidos e Tetronarce). Morfoloxía
As principais características das especies do xénero Torpedo son as seguintes: Os torpedos ou raias eléctricas son peixes aplanados, como as outras raias, en forma de disco, coas extremidades caudais de tamaño variábel.
A boca e es branquias están situadas na cara inferior do animal.
Os machos teñen unha cloaca cerca da base da cola.
As femias son ovovivíparas. Taxonomía
Descrición
O xénero foi descrito en 1764 polo médico e naturalista neerlandés Maarten Houttuyn, na súa monumental obra Natuurlyke Historie of uitvoerige Beschrÿving der Dieren, Planten en Mineraalen, volgens het Samenstel van der Heer Linnaeus ("Historia Natuural completa dos animais, plantas e minerais, segundo o sistema do señor Linneo"), publicada en 37 volumes en Ámsterdam entre 1761 e 1785.
Porén, algúns autores atribúenlle a súa descrición, en 1806, ao zoólogo francés André Marie Constant Duméril.
Etimoloxía
O nome do xénero, Torpedo, deriva do verbo latino torpere, 'agarrotarse', 'quedar paralizado', facendo referencia ao efecto que producen estes animais en alguén que os manipula ou os pisa cando están vivos.
Sinonimia
O xénero coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes: Segundo o ITIS:
Eunarce Fowler, 1910
Fimbriotorpedo Fritsch, 1884
Segundo o WoRMS:
Narcacion Gill (ex Klein), 1861
Narcacion Klein, 1776
Narcacion Bleeker (ex Klein), 1865
Narcobatus Blainville, 1816
Notastrape Whitley, 1932
Tetronarcine Tanaka, 1908
Torpedo Duméril, 1806
Clasificación
Algúns autores consideran que este xénero comprende dous subxéneros: Torpedo (Tetronarce), coa especie:
Torpedo (Tetronarce) nobiliana Bonaparte, 1835, representada como Torpedo nobiliana Bonaparte, 1835, e aceptada actualmente como Tetronarce nobiliana (Bonaparte, 1835).
Torpedo (Torpedo), coas especies:
Torpedo (Torpedo) marmorata Risso, 1810, aceptada como Torpedo marmorata Risso, 1810.
Torpedo (Torpedo) torpedo (Linnaeus, 1758), aceptada como Torpedo torpedo (Linnaeus, 1758).
Porén, na actualidade, a maioría dos autores consideran o subxénero Tetronarce como un xénero independente.
Especies
En canto ás especies, segundo o WoRMS, e a FishBase, o xénero comprende as seguintes especies:
Torpedínidos

A dos torpedínidos (Torpedinidae) é unha familia de peixes elasmobranquios batoideos coñecidos vulgarmente como torpedos, estrugas, ortigas, ou raias eléctricas,
Son raias moi coñecidas por seren capaces de producir descargas eléctricas de 8 até 220 voltios, dependendo da especie, que usan para atodar ás súas presas e para defensa.
Segundo a maioría dos autores a familia conta con dous xéneros, Torpedo e Tetronarce, aínda que o ITIS só recoñece o primeiro deles.
A especie máis común en Galicia é Torpedo marmorata. Características
Morfoloxía
As principais características dos torpedínidos son: Os torpedos ou raias eléctricas son peixes aplanados, como as outras raias, en forma de disco, coas aletas caudais de tamaño variábel, segundo as especies.
A boca e es branquias están situadas na cara inferior do animal.
Os machos teñen unha cloaca cerca da base da cola.
As femias son ovovivíparas.
A especie máis grande é Tetronarce nobiliana ( Torpedo nobiliana auct. ), coñecida na bibliografía internacional cono torpedo negro, que pode pesar até os 90 kg, e producir descargas eléctricas de 60 a 230 volts e superar intensidades de 30 ampères.
O órgano eléctrico
As raias eléctricas producen bioelectricidade grazas ao seu órgano eléctrico (que é común en todos os chamados peixes eléctricos). Este órgano, que nas raias eléctricas está hipertrofiado, está composto por células derivadas de nervios ou de miocitos, denominadas electroplacas ou electrocitos, que estes peixes utilizan para a creación de campos eléctricos.
As descargas eléctricas deste órgano son utilizadas por estes peixes para a natación, a comunicación, a defensa e tamén ás veces para a incapacitación das súas presas.
As electroplacas son capaces de produciren un potencial electroquímico de membrana do mesmo tipo que o que produce calquera célula, pero neste caso é amplificado pola gran concentración dos canais iónicos.
O órgano eléctrico é como unha batería que pode descargar choques eléctricos en forma de impulsos. As descargas eléctricas que produce poden ser enviadas ao corpo dunha presa, que queda atordada, permitíndolle á raia capturala e comela máis facilmente; ou tamén ao corpo dun depredador, para protexerse del. Taxonomía
Descrición
A familia foi descrita en 1838 polo naturalista, político e ornitólogo francés Charles Lucien Bonaparte, no tomo III, dedicado aos peixes, da súa obra Iconografia della Fauna Italica: per le quattro classi degli animali vertebrati (ler en liña), publicada en Roma entre os anos 1832 e 1841.
Etimoloxía
O nome da familia, Torpedinidae, está construído sobre a raíz do nome do seu xénero tipo, Torpedo, coa adición da desinencia do latín científico -idae 'en forma de', propia dos nomes das familias dos animais.
En canto o nome do xénero, Torpedo, vén do latín torpere 'agarrotarse, quedar paralizado', referíndose ao efecto en alguén que manipula ou pisa unha destas raias viva.
Clasificación
Segundo o ITIS, a familia comprende un só xénero, Torpedo, pero a maioría dos autores (WoRMS, FishBase, NCBI e UICN) admiten, ademais, outro máis, Tetronarce.
Torque (magnitude)

Torque é unha cantidade de forza física vectorial que se pode definir intuitivamente como a tendencia dunha forza para xirar un obxecto alrredor dun eixe, dun punto de apoio, ou dun pivote. . O torque T é sempre definido con relación a algún punto. Entón, o vector que liga este punto e o punto de aplicación dalgunha forza F → {\displaystyle {\vec {F}}} é r → {\displaystyle {\vec {r}}}. Así, o torque desta forza é definido pola relación: T →
r → × F → {\displaystyle {\vec {T}}
{\vec {r}}\times {\vec {F}}},
na cal × {\displaystyle \times } é o produto vectorial. Relación entre Torque e Potencia
Do mesmo xeito que unha forza aplicada nunha distancia realiza un traballo, un Torque aplicado para xirar un obxecto implica un traballo tamén. Sendo a potencia o traballo por unidade de tempo, a potencia equivale polo tanto a un torque aplicado por unidade de tempo nun xiro: Potencia
Torque × Velocidade angular {\displaystyle {\mbox{Potencia}}
{\mbox{Torque}}\times {\mbox{Velocidade angular}}} A unidade do sistema internacional para o torque é o Newton por metro (Nm).
Torque en motores
Da fórmula anterior enténdese a importancia do torque para os motores. Nese contexto, úsase para o torque o nome de "par motor", que é unha medida da forza que o motor aplica no eixo (nas rodas dun carro, por exemplo).
Torradora

Unha torradora é un pequeno electrodoméstico que serve para torrar rebandas de pan de molde ou outros alimentos semellantes. Unha rebanda que se fixo así chámase torrada.
Nunha torradora típica quéntase o pan aproveitando a calor desprendida polo efecto Joule ao conducir electricidade a través dunha resistencia. O proceso de torrado consiste en reducir o contido de auga do pan (orixinalmente 35% do peso total), evaporándoo, e chamuscando lixeiramente a súa superficie. Unha torradora moderna de dúas rebandas adoita empregar uns 900W e fabrica as torradas entre 1 e 3 minutos.
As sandwicheiras, un tipo especial de torradoras, serven para torrar sándwichs enteiros. Historia
General Electric lanzou unha torradora eléctrica en 1909, patentada co nome de D-12. Pénsase que foi a primeira torradora eléctrica do mercado, pero existe certa controversia respecto diso, tal como anunciouno a Pacific Electric Heating Company para o seu modelo competidor Hotpoint. Devandito anuncio sitúa a presentación do modelo Hotpoint en 1905, o mesmo ano que Albert Marsh desenvolveu o cable Nichrome. O cable Nichrome puido asegurar a xeración dun grao de calor adecuada durante longo tempo polo que o descubrimento de devandito filamento pode considerarse o punto de partida do desenvolvemento da torradora eléctrica.
Charles Strite patentou en 1919 a primeira torradora que expulsa as torradas logo de quentalas.
En 1925, empregando un modelo redeseñado da torradora de Srite a Toastmaster Company comezou a comercializar a torradora doméstica que podía quentar pan polos dous lados á vez, empregando un temporizador para quentar as rebandas e expulsándoas cando remataba. Cara a 1926, a torradora de Charles Strite estaba dispoñible para o público e tivo grande éxito.
Adicións máis recentes á tecnoloxía da torradora inclúen a posibilidade de torrar pan conxelado, bandexas separadas que permiten aos usuarios torrar dúas ou catro torradas e funcións de requentamento que permiten quentar a torrada sen que se queime.
Os fornos torradora realizan funcións de torrado coa diferenza de que os cables da resistencia están colocados horizontalmente, como nos fornos. Un forno torradora xeralmente, ten unha porta de cristal e unha bandexa extraíble sobre a que se deposita o alimento a torrar. Grazas a este deseño o forno torradora pode ter algunhas funcións de forno pero a menor escala.
Torre de Broño

A torre de Broño foi unha construción defensiva altomedieval que complementaba a fortaleza da Barcala. Está sita a 285 m de altitude nun outeiro denominado Monte do Castelo de San Martiño de Broño, próximo ás aldeas de Redemuíños, San Martiño, Camiño Real e Feáns, na parroquia de Broño, concello de Negreira. Na actualidade a torre está en ruínas e so quedan a mota e algún muro esborrallado.
O castro de Guimaráns, a fortaleza da Barcala e a torre de Broño están practicamente aliñados, e dominan tres tramos consecutivos do río Barcala.
Torre de Dervish Ali

A torre de Dervish Ali é unha construción situada na localidade de Dukat, considerada monumento cultural de Albania.
Torre do Lidador

A Torre do Lidador (popularmente coñecido como "O Isqueiro da BIC", debido á súa forma), é un edificio de 95 metros de altura situado na cidade da Maia, no distrito do Porto. Foi mandado construír polo Doutor José Vieira de Carvalho. Alberga exclusivamente servizos municipais. É, ata a data, é o edificio máis alto da Grande Área Metropolitana do Porto. [Cómpre referencia]
Torrecampo

Torrecampo é un municipio andaluz da provincia de Córdoba. No ano 2007 tiña 1. 307 habitantes. A súa extensión superficial é de 197, 3 km² e ten unha densidade de 6, 9 hab/km². Atópase situado a unha altitude de 575 metros e a 104 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Torrecilla en Cameros

Torrecilla en Cameros é un municipio da Rioxa. En 2007 tiña 550 habitantes. Demografía
Sufriu unha forte diminución da poboación. Na década de 1960 unha fábrica de mobles deixou a vila, levando en moi poucas semanas a 160 familias, que supoñían a metade da poboación. En 1960 a poboación era de 1. 347 habitantes, e en 1970 reduciuse a 626. División administrativa
A vila está formada por tres barrios. San Martín (El Barrio), o máis importante, cara ao que conflúen os outros dous, presidido pola igrexa de San Martín. Ao estar situado nunha ladeira, algunhas das súas rúas son moi empinadas.
Barruelo, é o único dos tres situado que se acha na beira dereita do río Iregua.
Campillo, primitivo asentamento da vila que conta cunha igrexa dedicada a San Antón e a ermida de Santa Águeda.
Torrelodones

Torrelodones é un concello español do noroeste da Comunidade de Madrid. Está situado a 29 km de Madrid, entre a Serra de Guadarrama e a área metropolitana da capital.
Encóntrase a unha altitude media de 845 metros sobre o nivel do mar. Limita ao norte con Hoyo de Manzanares, ao leste con Madrid a través do monte El Pardo, ao sur con Las Rozas de Madrid e ao oeste con Galapagar. Segundo datos oficiais de poboación de 2014, habitan en Torrelodones 22. 838 persoas, distribuídas en sete núcleos de poboación.
A localidade posúe un interesante patrimonio artístico e natural e forma parte de dúas rutas turísticas da Comunidade de Madrid. Unha delas é a Ruta Imperial, que segue parcialmente o camiño histórico empregado no século XVI polo rei Filipe II nos seus desprazamentos dende a cidade de Madrid ata o Real Sitio do Escorial. A outra é a Ruta polos Castelos, Fortalezas e Atalaias, á que queda vinculada pola atalaia de Torrelodones, unha torre-vixía de orixe andalusí.
Torres Petronas

As torres Petronas, en Kuala Lumpur, capital de Malaisia, foron os edificios máis altos do mundo entre 1998 e 2003, superados o 17 de outubro de 2003 polo edificio Taipei 101 en Taiwán. Torres Petronas foi inaugurada o 31 de agosto de 1999 polo entón primeiro ministro de Malaisia, Mahathir bin Mohamad. Estas torres contan cunha altura de 452 metros. As torres con 88 pisos de formigón armado e unha fachada feita de aceiro e vidro, son un símbolo de Kuala Lumpur e por extensión tamén da propia Malaisia.
Torres São Rafael/São Gabriel

As Torres São Rafael/São Gabriel son dous rañaceos de clase 100 de vivendas que se sitúan en Lisboa, no Parque das Nações, xunto ao centro comercial Vasco da Gama. Ambas foron construídas entre 2000 e 2004. Ocupan o posto número catro nos rañaceos máis altos de Portugal estando só por detrás da Torre Vasco da Gama, a Torre Solmar e a Torre de Monsanto, tendo 110m cada unha.
Toruleno

O toruleno (3', 4'-didehidro-β, γ-caroteno) é un caroteno beta, psi que foi deshidroxenado para introducir un dobre enlace na posición 3'-4'. sintetizado polos áfidos vermellos dos chícharos (Acyrthosiphon pisum) e varios fungos, que lle dá a súa cor vermella natural aos áfidos, o cal lles axuda a camuflarse e escapar da predación. Os áfidos adquiriron a capacidade de sintetizar toruleno por transferencia horizontal de varios xenes para a síntese de carotenoides, aparentemente procedentes de fungos. As plantas, fungos e microorganismos poden sintetizar carotenoides, pero os animais non, e o toruleno sintetizado por esta especie de áfidos é a única excepción.
Tosca (ópera)

Tosca é unha ópera en tres actos con música de Giacomo Puccini e libreto en italiano de Luigi Illica e Giuseppe Giacosa. Foi estreada no Teatro Costanzi Roma o 14 de xaneiro de 1900 cun notable éxito. O texto da obra baséase nun intenso drama, La Tosca, de Victorien Sardou, presentado en París en 1887, onde actuaba a gran actriz Sarah Bernhardt.
Tosca é considerada unha das óperas máis representativas do repertorio verista italiano pola súa intensidade dramática, violencia, e por conter algunhas das arias máis fermosas do repertorio. O argumento combina intriga, violencia e paixón. Xunto con Madama Butterfly e La Bohème, integra o trío de óperas máis coñecidas de Puccini.
Musicalmente, a obra mantense no estilo desenvolvido por Puccini ata o momento: continuidade do discurso musical, roto apenas por unha ou dúas arias. As escenas máis impactantes son o Te Deum do final do primeiro acto, e as arias Vissi d'arte (para Tosca) e E lucevan le stelle (para Mario). Dramaticamente, o segundo acto é dunha intensidade inigualada por outra obra de Puccini.
A acción transcorre en Roma o 14 de xuño de 1800, cando Napoleón vence a Austria na batalla de Marengo.
Toscanos

Toscanos (Los Toscanos) é un xacemento arqueolóxico fenicio situado nunha illa na desembocadura do río Vélez, no concello de Vélez-Málaga, na provincia de Málaga, desde mediados do século VIII a. C. O xacemento foi descuberto por casualidade no medio da procura doutro asentamento, neste caso grego, o lugar de Mainake. Na actualidade, Toscanos é unha escavación arqueolóxica en curso, que permite percibir as liñas urbanas de vivendas aliñadas en rúas ou prazas, de planta regular, zócolo de pedra, adobe para os paramentos e terrazas. Os diferentes tamaños das vivendas poden indicar as diferenzas sociais dos seus inquilinos. Un dos edificios máis grandes, duns 150 m², podería ser un almacén a dobre altura cunha superficie repartida en tres naves, construído no século VII a. C. período máis próspero da colonia. Daquela, a poboación estimábase entre 1000 e 1500 habitantes.
Durante os anos 2019 e 2020 producíronse diversos movementos, tanto de carácter social como institucional, co fin de preservar e reordenar este xacemento arqueolóxico.
Tose

A tose é unha contracción espasmódica e de súpeto da cavidade torácica que resulta nunha liberación violenta de aire dos pulmóns producindo un son característico. O aire expulsado pode alcanzar unha velocidade de até 480 km/h. A tose é diferente ao espirro. A tose pode ser seca se é que é producida por unha irritación da gorxa, pola inflamación dos nervios que a innervan ou por outros motivos que non impliquen a expulsión de mucosidade ou outras substancias.
Toshi

Toshi é un cantante, guitarrista e compositor xaponés. Foi amigo de Yoshiki e xuntos crearon o grupo X Japan co que conseguiron un grande éxito no Xapón. En 1997 logo de 15 anos abandonou o grupo e isto fixo que o grupo se disolvese.
Toshiba

Toshiba Corporation (株式会社東芝, Kabushiki-gaisha Tōshiba), coñecida sinxelamente como Toshiba e estilizada como TOSHIBA, é unha multinacional xaponesa de tecnoloxía con sede en Tokyo, no Xapón. Os seus produtos e servizos diversificados inclúen tecnoloxías da información, sistemas e equipamentos de comunicación, compoñentes e materiais electrónicos, sistemas de infraestruturas sociais e industriais, electrónica de consumo, equipamento médico, equipamento de oficina, así como iluminación e loxística.
Toshiba foi fundada en 1939 como Tokyo Shibaura Denki K. K. a través da fusión de Shibaura Seisaku-sho (fundada en 1875) e Tokyo Denki (fundada en 1890). O nome da compañía foi cambiado oficialmente a Toshiba Corporation en 1978. Toshiba fixo un importante número de adquisicións ó longo da súa historia, incluíndo a de Semp en 1977, a de Westinghouse Electric LLC no ano 2006, a de Landis+Gyr en 2011, e a do negocio point-of-sale de IBM en 2012.
Toshihide Maskawa

Toshihide Maskawa (益川 敏英), nado en Nagoya o 7 de febreiro de 1940 e finado en Kyoto o 23 de xullo de 2021, foi un físico xaponés. Traxectoria
Foi recoñecido polo seu traballo na física de partículas, concretamente co concepto de Violación CP. O seu artigo "Violación CP na teoría renormalizada da interacción débil" (1973) escrito xunto a Makoto Kobayashi era en 2007 o terceiro documento de física máis citado de todos os tempos. A matriz Cabibbo-Kobayashi-Maskawa, na que se definen os máximos parámetros entre quarks, é froito do seu traballo. En 2008 gañou, xunto a Makoto Kobayashi e a Yoichiro Nambu, o Premio Nobel de Física.
Tossiat

Tossiat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Total Physical Response

Total Physical Response (TPR) ou Resposta Física Total é unha metodoloxía de ensino da linguaxe que foi desenvolta por James Asher, profesor emérito en psicoloxía pola Universidade Estatal de San Jose, en San Jose, California. Está baseada na teoría de que a memoria e a comprensión melloran e son máis efectivas cando van á par co movemento físico.
Polo tanto, este método é un claro exemplo do enfoque comunicativo no ensino de linguas estranxeira, xa que tamén está asociado ás teorías relacionadas coa adquisición da lingua materna (cando o proxenitor di "Dame a man! ", "Colle o xoguete! " ou "Pousa iso! ", o cativo responde cunha acción asociada á orde dada).
A destreza comunicativa máis traballada é a escoita, xa que a comprensión é o obxectivo principal do método. Debido a este aspecto, moitos autores coinciden á hora de integrar esta metodoloxía na acorde para utilizar nos niveis iniciais de aprendizaxe, ficando obsoleta en niveis superiores. Beneficios
É unha actividade lúdica que permite baixar o nivel de estrés do alumno cando se enfronta a unha lingua nova ou descoñecida.
Comprensión inmediata da mensaxe transmitida.
Fomenta a memorización e axuda a crear estratexias de aprendizaxe (asociar movementos con mensaxes orais).
Traballa a comprensión da linguaxe e non a repetición mecánica. Controversia
Esta metodoloxía recibe críticas polo repetitivo da súa estrutura e por limitarse a un espectro de vocabulario moi reducido. Porén, especialistas en linguas estranxeiras que desenvolven a TPR nas súas aulas cren que cun modelo máis amplo e con certas modificiacións sinxelas se poden englobar moitos máis aspectos.
Total Recall (filme de 1990)

Total Recall é un filme estadounidense de acción dirixido por Paul Verhoeven que se estreou en 1990. Está protagonizado por Arnold Schwarzenegger, Rachel Ticotin, Sharon Stone, Michael Ironside e Ronny Cox. O filme está vagamente baseado na historia de Philip K. Dick "We Can Remember It for You Wholesale". O guión foi escrito por Ronald Shusett, Dan O'Bannon, Jon Povill e Gary Goldman, e gañou o Oscar especial polos seus efectos visuais. A banda sonora orixinal foi composta por Jerry Goldsmith, que gañou o Premio musical BMI.
Foi un dos filmes máis caros do seu tempo, malia que as estimacións do seu orzamento varían e non está claro quen ten o récord. Rambo III, Quen enganou a Roger Rabbit? e Die Hard 2 están considerados os filmes máis caros do mesmo ano que Total Recall. Sinopse
A Terra no ano 2084. Doug Quaid, un home que leva unha vida aparentemente tranquila, vive atormentado por un pesadelo que tódalas noites o transporta até Marte. Decide entón recorrer ó laboratorio de Recall, unha empresa de vacacións virtuais que lle ofrece a oportunidade de materializar o seu soño grazas a un forte alucinóxeno, pero a droga faino lembrar unha estancia verdadeira en Marte cando era o máis temido axente do cruel Coohagen. Personaxes
Arnold Schwarzenegger como Douglas Quaid
Rachel Ticotin como Melina
Sharon Stone como Lori Quaid
Ronny Cox como Vilos Cohaagen
Michael Ironside como Richter
Mel Johnson, Jr. como Benny
Marshall Bell como George e a voz de Kuato
Roy Brocksmith como Dr. Edgemar
Ray Baker como Bob McClane
Michael Champion como Helm
Rosemary Dunsmore como Dr. Renata Lull
Robert Costanzo como Harry
Marc Alaimo como Capitán Everett
Dean Norris como Tony
Debbie Lee Carrington como Thumbelina
Lycia Naff como Mary Galardóns e nomeamentos
1990: Premios Oscar: Premio especial ós mellores efectos visuais. Nomeado a son e efectos sonoros.
1990: Premios BAFTA: Nomeado a mellores efectos visuais.
Total Recall (filme de 2012)

Total Recall é un filme estadounidense de 2012 dirixido por Len Wiseman. O guión, escrito por Kurt Wimmer e Mark Bomback, baséase no filme homónimo de 1990, que foi inspirado pola historia curta de 1966 "We Can Remember It for You Wholesale" de Philip K. Dick. Está protagonizado por Colin Farrell, Kate Beckinsale, Jessica Biel, Bryan Cranston, Bokeem Woodbine, John Cho e Bill Nighy. Ó contrario que o filme orixinal, está ambientado nunha Terra distópica, e non en Marte, e trata máis temas políticos. O filme mestura influencias estadounidenses e asiáticas, especialmente na ambientación das dúas poboacións dominantes das nacións estado da historia: a Unión Federal de Gran Bretaña (Europa Occidental) e a Colonia (Australia). Personaxes
Colin Farrell como Douglas Quaid/Carl Hauser
Kate Beckinsale como Lori Quaid
Jessica Biel como Melina
Bryan Cranston como Chancellor Vilos Cohaagen
Bokeem Woodbine como Harry
Bill Nighy como Matthias Lair
John Cho como Bob McClane
Steve Byers como Henry Reed
Dylan Scott Smith como Hammond
Totalitarismo

Totalitarismo é un termo político co que se coñecen ás ideoloxías, os movementos e mais os réximes políticos onde a liberdade, tanto individual como colectiva, está severamente restrinxida e o Estado exerce todo o poder sen divisións nin restricións. Un exemplo claro de totalitarismo atópase nos diversos movementos fascistas que viviu Europa no século XX.
Totativo

En teoría de números, un totativo dun número enteiro positivo dado n é un número enteiro k tal que 0 < k ≤ n e k é coprimo con n. A función totiente de Euler φ(n) conta o número de totativos de n. Os totativos baixo a multiplicación módulo n forman o grupo multiplicativo de enteiros módulo n. Distribución
A distribución dos totativos foi obxecto de estudo. Paul Erdős conxeturou que, escribindo os totativos de n como 0 < a 1 < a 2 ⋯ < a ϕ ( n ) < n, {\displaystyle 0<a_{1}<a_{2}\cdots <a_{\phi (n)}<n, } o oco cadrado medio satisfai ∑ i
1 ϕ ( n ) − 1 ( a i + 1 − a i ) 2 < C n 2 / ϕ ( n ) {\displaystyle \sum _{i
1}^{\phi (n)-1}(a_{i+1}-a_{i})^{2}<Cn^{2}/\phi (n)} para algunha constante C, e isto foi probado por Bob Vaughan e Hugh Montgomery.
Totemismo

O totemismo (do ojibwa: ototeman) é o conxunto de crenzas e expresións do espiritual e social ligada a un tótem. Un «tótem» é un animal, un vexetal ou mesmo un obxecto fabricado que non só é considerado como o padriño dun grupo ou clan, senón tamén como un pai, un patrón ou un irmán. Deste xeito, un di ser parente do oso, da araña ou da aguia. Definición
O totemismo é un concepto da antropoloxía en desuso, que denota unha relación metafísica, un sistema complexo de ideas, símbolos, ou prácticas entre un individuo ou un grupo social, e un animal (unha planta ou mesmo un obxecto). Entende as relacións idealmente previstas entre dúas series, unha natural e a outra cultural. O totemismo é común en América e Oceanía, e, ó parecer, é unha crenza inherente ó ser humano primitivo, e non unha transmisión global transmitida entre culturas e grupos étnicos.
O tótem é un ser animado ou inanimado, do cal un grupo de persoas di descender. Características
O totemismo non é considerado de xeito unánime como un fenómeno relixioso. Non se trata en realidade dunha relixión, xa que se expresa entre outras características, na adoración ós animais. O concepto de totemismo deuno a coñecer o escocés John Ferguson McLennan en Londres en 1870 coa fórmula de que o totemismo é o fetichismo máis a exogamia e a filiación matrilineal.
O totemismo maniféstase en varias formas e tipos de diferentes contextos, sobre todo entre pobos que mesturaban a economía (cultivos e caza) e, especialmente, entre as comunidades de cazadores, como en Australia; tamén está presente en tribos que crían gando. O totemismo, de ningún xeito pode catalogarse como unha fase xeral do desenvolvemento cultural do clan, pero sen dúbida exerceu un efecto psicolóxico no comportamento de certos grupos étnicos, na súa socialización e na formación da personalidade humana.
Toucador

Un toucador é un moble que serve para enfeitarse e adobiarse, ou para arranxar o peiteado ou a disposición de calquera peza para cubrir a cabeza.
Con forma habitualmente de escritorio adoita constar dun espello e unha serie de caixóns onde se poden gardar os instrumentos, cosméticos, perfumes e adornos necesarios para tal fin. Adoita situarse no dormitorio ou peza contigua denominada tamén toucador. Historia
Os primeiros toucadores iniciáronse no Antigo Exipto e consistían nunhas caixas onde se almacenaba o necesario para un ritual de beleza.
En Europa a finais do século XVII foi onde se logrou o desenvolvemento dos toucadores, parecidos aos de hoxe en día.
Touciño

O touciño ( pronunciación ) ou lardo é a graxa que ten o porco debaixo da pel, particularmente a do abdome e a do lombo. O sinónimo lardo úsase especialmente para referirse ao touciño do xamón. É un produto cárnico que comprende a epiderme e as capas de tecido adiposo que se encontran baixo dela, na derme. Fundido, obtense a manteiga de porco.
Ás veces está entrefebrado, é dicir, que ten febras de carne ou magro. Daquela adoita chamarse touciño entrefebrado, bacon, ou beicon. .
É un alimento de gran valor enerxético, unhas 9 kcal/g (37, 7 kJ/g). Etimoloxía
Semella que a súa orixe está no latín tucca ‘caldo manteigoso’, que daría lugar a tuccetum ‘carne salgada’ e no latín vulgar a *tuccinum (lardo). Consumo
En Galicia adoita encontrarse nos mercados (e consumirse) fresco ou conservado salgado e, modernamente, na industria, afumado (especialmente o béicon).
O touciño pode comerse cru, frito, asado, grellado ou formando parte do cocido, ou utilizado como ingrediente coadxuvante na saborización de pratos (por exemplo, nos arroces e nas pizzas). Así mesmo úsase para envolver pezas de carne en asados, especialmente de aves de caza, ou salchichas ou dátiles en tapas.
Toulouse Business School

A Toulouse Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Londres, Barcelona, Casablanca e Tolosa. Descrición
Esta institución, fundada en 1903, é unha das máis antiga escola de negocios do mundo. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos.
A escola, cunha rede de 35. 000 antigos alumnos en 75 países e un claustro de mestres internacional e plurilingüe, recibe anualmente ao redor de 4. 300 estudantes procedentes de 75 nacionalidades.
A escola é coñecida polos seus graos na aviación (en colaboración coa École nationale de l'aviation civile).
Toural dos Vaos

Toural dos Vaos (en castelán e oficialmente Toral de los Vados), anteriormente chamado Villadecanes-Toral de los Vados, é un concello da comarca do Bierzo, na provincia de León. Ten unha superficie de 24, 27 km², e en 2013 tiña 2108 habitantes. É considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira. Cambio de denominación
O 26 de xuño de 2008 procedeuse a mudar o nome do concello polo actual tras sesión plenaria municipal. O cambio argumentouse no descenso de poboación de Viladecais e na confusión que producía nos documentos oficiais, que segundo o alcalde, eran devoltos. Veciños de Viladecais mostraron a súa disconformidade co cambio de nome. Lugares
Igrexa de Campo
Outeiro
Paradela de Arriba
Paradela do Río
Parandois
Penedelo
Peón de Abaixo
Sorribas
Toural dos Vaos
Valiña
Viladecais
Touro (astroloxía)

Touro ou Tauro (♉︎) é o segundo signo astrolóxico do zodíaco e o primeiro de calidade fixa e negativa. Segundo a astroloxía occidental, este signo está rexido polo planeta Venus, terra e natureza, inflúe e presenta calidades semellantes á lealdade no contexto da calidade afectiva. O seu signo oposto e complementario á vez é Escorpión.
Touro (xunto cos signos Virxe e Capricornio) pertence ó elemento terra. O seu símbolo está representado por un círculo con cornos que fai referencia á testa dun touro ou dunha vaca. Aínda que existen moitas versións de como puido xurdir este símbolo, a máis popular é a do Touro de Creta, unha iracunda besta mítica que habitaba naquela illa, sendo tamén a forma que adoptou Zeus cando raptou a Europa. Dende un punto de vista arquetípico, Touro estaría estreitamente relacionado co planeta Mercurio En astroloxía occidental pertencen a este signo os que nacen dende o 20 de abril até o 21 de maio.
Touro de Creta

O touro de Creta foi un touro mítico que debía capturar Heracles, vivo, en cumprimento do seu sétimo traballo.
Heracles, para ser purificado tralo asasinato dos seus fillos, acto cometido ó volverse louco por culpa de Hera, inimiga de Heracles por celos, tivo que acometer doce traballos que lle encomendara o seu primo Euristeo. Neste caso tratábase de capturar o Touro de Creta e levalo vivo a Micenas. Con este traballo comezan os que tivo que realizar fóra do Peloponeso, onde levara a cabo os seis traballos anteriores.
Os distintos autores discrepan respecto á orixe do animal. Segundo uns, foi aquel touro inmaculadamente branco que raptou a Europa, filla do rei de Tiro, por encargo de Zeus. Segundo outros, como Hixino, foi o touro que saíu do mar, por obra de Poseidón para que Minos, rei de Creta, o sacrificase na súa honra, pero como Minos gardouno como semental para os seus rabaños e sacrificou outro de menos valor no seu lugar, Poseidón vingouse volvéndoo salvaxe.
En calquera caso, era o animal salvaxe que devastaba Creta e arrasaba os campos, botando lume polas ventas, e o que debía capturar Heracles.
Heracles pediu axuda a Minos pero este negouse, e só autorizou a que o capturase se o facía el só. Ó final puido facelo e regresou con el ata Micenas, atravesando o mar a nado, sobre o lombo do animal. Cando o entregou a Euristeo, este quixo sacrificalo en honor a Hera, pero a deusa negouse por proceder da man de Heracles, e non sabendo que facer con el, Euristeo soltouno. O touro rematou chegando a Maratón, na Ática (quizais guiado pola propia Hera), onde seguiu facendo estragos ata que o capturou Teseo e o sacrificou en honor de Apolo ou de Atenea. Iconografía
A presenza do touro e de Heracles loitando con el a brazo partido permite identificar sen problemas o episodio e os personaxes. Adoito, Heracles aparece colléndoo por un corno. A escena, que se representa raras veces na Idade Moderna, pode dar lugar a confusión pola similitude coa loita de Heracles co deus fluvial Aqueloo.
Zurbarán pintou este episodio na serie de dez cadros que fixo en 1634 para o Palacio del Buen Retiro (Madrid), hoxe no Museo do Prado (Hércules e o touro de Creta (ficha no Museo do Prado)).
Interprétase que a loita dun home contra un touro (ou contra outro home disfrazado de touro) era un ritual habitual que debía superar o candidato a rei.
Touro de lida

O touro de lida, tamén denominado touro bravo, designa os animais macho dunha heteroxénea poboación bovina desenvolvida, seleccionada e criada para o seu emprego en diferentes espectáculos taurinos, como as corridas ou os encerros.
Proceden das razas autóctonas da Península Ibérica, coñecidas como «tronco ibérico», que desde tempo inmemorial propiciaron as formas máis primitivas de tauromaquia.
Caracterízase por uns instintos atávicos de defensa e temperamentais, que se sintetizan na chamada "bravura", así como atributos físicos tales como uns cornos grandes cara a adiante e un potente aparello locomotor.
Touros de Guisando

Os Touros de Guisando (Toros de Guisando en castelán) son un conxunto escultórico vetón que se sitúa na lomba de Guisando, no termo municipal de El Tiemblo (provincia de Ávila). Está datado entre os séculos IV a I a. C. , con preferencia no século II a. C. , durante a Idade de Ferro. Características
Son catro esculturas realizadas en granito que representan cuadrúpedes, identificados como touros ou verracos (porcos sementais), con preferencia á suposición de que se trata de touros, xa que algunhas das pezas presentan, na cabeza, cavidades que puideron servir para a inserción de cornos. Tamén mostran uns suaves sucos paralelos no pescozo que pretenden representa-las pregaduras da pel desta zona.
As catro esculturas atópanse costado contra costado, formando unha liña en dirección norte-sur, e todas elas ollando cara ao oeste.
A importancia da gandería para a subsistencia do pobo vetón fai supoñer que estas estatuas eran protectoras do gando, aínda que esta é soamente unha das moitas teorías expostas en torno á función destas esculturas. Outras teorías supoñen que tiveran fins relixiosos ou funerarios, ou mesmo simplemente fitos nos pasos do gando ou marcadores territoriais.
Tours

Tours é unha cidade de Francia cabeza do departamento Indre e Loira, na rexión Centro. No ano 2006 tiña 136942 habitantes. ﻿A cidade está situada sobre o brazo de terra que separa o río Loira e o río Cher, xusto río arriba do confluente destes dous cursos de auga, nun sitio onde o seu paso é relativamente doado.
Toxicity (canción)

"Toxicity" é un sinxelo e canción do grupo de metal alternartivo System of a Down, publicado no 2002. Está incluída no disco do mesmo nome. Está escrita por Daron Malakian, Shavo Odadjian e Serj Tankian. O videoclip da canción foi dirixido polo baixista Shavo Odadjian. O tema situouse no número 14 da lista de VH140 Greatest Metal Songs, e a revista Stylus Magazine cualificouno de "clásico do nu metal". Lista de temas
Tódolos temas escritos e compostos por Serj Tankian. Tódolos temas escritos e compostos por Serj Tankian. Tódolos temas escritos e compostos por Serj Tankian. Tódolos temas escritos e compostos por Serj Tankian.
Toxicoloxía

A toxicoloxía é a ciencia que estuda os velenos. Unha definición máis adecuada se cadra sexa aquela que considera a toxicoloxía como "a rama da ciencia que estuda os efectos nocivos das substancias químicas sobre os organismos, así como as súas interaccións cos mesmos". Segundo o concepto actual un tóxico é unha substancia que pode producir algún efecto nocivo sobre un ser vivo, alterando algún dos equilibrios dinámicos do mesmo.
Os científicos que se dedican ao estudo da toxicidade das substancias químicas e velenos son os chamados toxicólogos. Etimoloxía
Etimoloxicamente o termo procede do grego Toxikon, que fai referencia ao arco ou frecha, posiblemente en relación co emprego de velenos para a caza. Historia
Historicamente o home sempre estivo interesado na toxicoloxía, comezando a súa preocupación polas propiedades velenosas de animais e plantas. Ao longo da historia das distintas civilizacións os velenos foron empregados con distintos fins, desde a caza e pesca, ao asasinato de rivais políticos, ou tratamento de enfermidades.
Desde o punto de vista científico hai dous fitos na historia da toxicoloxía que deben ser resaltados: no século XVI o médico suízo Paracelso foi o primeiro en introducir o concepto de dose na toxicoloxía, e segundo as súas palabras todo é veleno, só a dose fai ó veleno, é dicir, todo pode ser veleno (ou non selo), só depende da dose na que se administre; este principio de Paracelso segue vixente na actualidade. O médico español natural de Menorca (1787-1853) Buenaventura Orfila pode ser considerado o fundador da toxicoloxía moderna, xa que foi o primeiro científico en usar de modo sistemático o test de experimentación animal e en desenvolver métodos de análise química para a identificación dos velenos nos tecidos e fluídos biolóxicos.