James Lovelock

James Ephraim Lovelock, nado en Letchworth, Hertfordshire, o 26 de xullo de 1919 e finado en Dorset, o 26 de xullo de 2022, foi un científico inglés, investigador independente e ambientalista que viviu en Cornualla, onde tiña un laboratorio persoal nun antigo muíño reformado.
A popular hipótese de Gaia foi artellada por Lovelock coa colaboración de Dian Hitchcock e Lynn Margulis, para explicar o comportamento sistémico do planeta Terra. Lovelock afirmou que a finais do século XXI, a temperatura media nas rexións temperadas da Terra aumentará en 8 °C e nos trópicos en 5 °C, facendo que a maioría dos cultivos cultivables do mundo se convirtan en terreo inhabitable. Traxectoria
Despois de estudar química e matemáticas na Universidade de Manchester obtivo un posto no Medical Research Council do Institute for Medical Research en Londres.
En 1948 obtivo o Ph. D. en medicina na London School of Hygiene and Tropical Medicine. Investigou na Universidade Yale, na Baylor University College of Medicine e na Universidade Harvard.
Lovelock inventou moitos instrumentos científicos utilizados pola NASA para a análise dos atmosferas extraterrestres e da superficie dos planetas. Foi contratado pola NASA a principios da década de 1960 para explorar a posibilidade de vida en Marte. Para Lovelock o contraste entre o equilibrio estático da atmosfera de Marte (moito dióxido de carbono con moi pouco osíxeno, metano e hidróxeno) e a mestura dinámica da atmosfera terrestre é un forte indicio da ausencia de vida nese planeta.
É coñecido por ser o autor da Hipótese Gaia, que visualiza á Terra como un sistema autorregulado. O seu invento de 1958, o detector de captura de electróns, permitiu detectar compoñentes tóxicos en rexións tan remotas como a Antártida, axudou nos descubrimentos sobre a persistencia do CFC e o seu papel no esgotamento da capa de ozono. Hipótese de Gaia
A partir da década de 1960 Lovelock comezou a desenvolver unha hipótese científica que pasou a chamarse Hipótese de Gaia, postulando que os organismos vivos modifican o seu medio inorgánico dun xeito favorable á súa supervivencia, formando xuntos un sistema complexo e autorregulado que funciona de forma similar a un único organismo vivo. A hipótese foi moi criticada cando apareceu por primeira vez, pero co paso do tempo os seus elementos máis esenciais foron amplamente aceptados pola comunidade científica. A hipótese segue sendo en parte controvertida, pero abriu un campo totalmente novo de estudos interdisciplinares en Ciencias da Terra e contribuíu á formación dunha visión holística da vida e da evolución no planeta, afastándose do mecanicismo clásico. A destacada contribución á ciencia realizada a través desta hipótese valeulle a prestixiosa Medalla Wolaston da Sociedade Xeolóxica de Londres.
Enerxía nuclear
En 2004 Lovelock sorprendeu aos ecoloxistas ao afirmar que "só a enerxía nuclear pode deter o quecemento global". Para el, só a enerxía nuclear sería unha alternativa realista aos combustíbeis fósiles para satisfacer a enorme necesidade de enerxía da humanidade, sen aumentar a emisión de gases de efecto invernadoiro.
Tubos nos océanos
Na década de 2010 propoñía que se instalen enormes tubos no fondo do océano. A proposta inclúe un intercambio de auga de temperatura nos océanos, utilizando as augas profundas do golfos como axente de transferencia, un procedemento que producirá o quecemento do fondo e o arrefriamento da superficie, xa que a auga fría é máis pesada, aínda que a circulación do axente de transferencia sexa ao nivel do mar, a única enerxía dispoñible, ademais da enerxía eólica, é a fisión nuclear controlada.
No mundo, non hai opinión de biólogos en resposta ao proxecto, nin a cantidade de uranio enriquecido que sería necesario.