proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Complemento (inmunidade)

Denomínase complemento a un conxunto de proteínas séricas que colaboran coa inmunidade. Está composto por varias proteínas. As máis activas son as proteínas C, das que hai varios subtipos: C1, C2, C3, C4. .. Características das proteínas do complemento
Cumpren dúas características esenciais: Son capaces de romper proteínas (proteólise).
A pesar do seu gran tamaño son capaces de asociarse entre si. Obxectivos do complemento
Son dous obxectivos: Formación do complexo MAC, antibacteriano e antiviral.
Formación de anafilotoxinas, que interveñen en diversos procesos inmunitarios, como a opsonización e a inflamación. Vías de activación do complemento
Vía clásica: Actívase ao producirse a interacción antíxeno-anticorpo. Isto esperta a actividade da proteína C1. C1 rompe a C4 e C2 en C4a, C4b, C2a e C2b. Fórmase o complexo convertase de C3 pola unión de C2b e C4b. A convertase de C3 rompe C3 en C3a e C3b. C3b únese ao complexo convertase de C3, constituíndo o complexo convertase de C5. Este rompe a C5 en C5a e C5b. C5b únese a C6, C7, C8, C9 formando o complexo de ataque á membrana MAC.
Vía alternativa: En contacto cos lipopolisacáridos de membrana bacteriana C3 autoescíndese en C3a e C3b. C3b únese a C3 formando outro complexo convertase de C3. O proceso segue a partir de aquí coma na vía clásica. Anafilotoxina C3b
a anafilotoxina C3b ten varias funcións: Activa o macropéptido MAC.
Únese a un receptor dun fagocito e ao mecrobio, facilitando a fagocitose. É a opsonización.
Favorece a eliminación do complexo antíxeno-anticorpo a través do receptor CR2 de eritrocito.
Colabora co receptor de linfocito B no recoñecemento antixénico. Textos de consulta
Abbas, Inmunología celular y molecular.
Complemento circunstancial

Denomínase complemento circunstancial (CC) á función sintáctica desempeñada por un adverbio, sintagma preposicional ou sintagma nominal que sinale algunha circunstancia de tempo, lugar ou modo ao verbo do que é complemento, ás veces mesmo pode expresar cantidade, causa, posibilidade, afirmación, negación ou finalidade. Existen, pois varios tipos: CC de tempo:
O home veu onte (Adv/CCT)
O home veu luns (SN/CCT)
CC de lugar:
O home veu á casa (CCL)
CC de modo:
O home veu amodo (Adv/CCM)
O home acudiu con rapidez (Sprep/CCM)
CC de cantidade:
O home comeu moito (Adv(CCC)
CC de posibilidade:
O home quizais comese (Adv/CCPos. )
CC de negación:
O home non comeu nunca (Adv/CCNeg. )
CC de afirmación:
O home si comeu (Adv/CCafirm. )
CC de finalidade:
O home veu para o exame (Sprep/CCFin. )
Complemento de réxime

O complemento de réxime, tamén chamado complemento de réxime preposicional ou mesmo, na terminoloxía de Emilio Alarcos Llorach, o suplemento, é un sintagma preposicional seleccionado pola semántica dun verbo específico, e non é complemento circunstancial, directo, indirecto, axente nin atributo. A preposición que o introduce pode ser calquera, ata a. Recoñécese porque é conmutable ou substituíble por dita preposición máis pronome tónico: Conto con Luís Conto con el.
Acórdome de Pedro Acórdome del.
O can coida da casa O can coida dela.
Pregunto por Luísa Pregunto por ela.
Falan da natureza Falan dela (ou diso)
Existen dous tipos de complemento de réxime, o directo e o indirecto. Cando se dá o directo, non aparece complemento directo (casos anteriores); cando se dá o complemento de réxime indirecto, si aparece complemento directo; é máis, non pode suprimirse o complemento directo porque entón a frase queda "coxa": O camareiro limpa de cabichas (CRI) o chan (CD)
O camareiro limpa de cabichas. .. (non ten sentido)
O morfema se pode actuar como intransitivizador de verbos; cando iso ocorre, o verbo, no canto de ter complementos directos, pasa a ter complementos de réxime: Pedro encontra patacas (CD)
Pedro encóntrase entre os mellores (CR).
Complemento directo

En sintaxe chámase complemento directo (ou obxecto directo) a función que desempeña un sintagma nominal, un pronome ou unha oración subordinada substantiva que é afectada de forma directa e inmediata pola actividade do verbo: "Pedro come peras". Por iso é un complemento que é seleccionado soamente polos verbos transitivos. Uso da preposición a
En galego, o complemento directo de cousa constrúese sempre sen preposición, e o complemento directo de persoa non acostuma levar a preposición A. No entanto, se o núcleo do sintagma nominal é un persoal (pronome persoal ou nome de persoa sen artigo) ou mesmo se o complemento directo antecede ao suxeito (orde non habitual), acostuma ir precedido pola preposición a: "Xoana come peras"
"Lelo matou o garda"
"Lelo gabouno a el"
"Non pillou ningún"
"Os romanos derrotaron os cartaxineses", pero "Aos cartaxineses derrotáronos os romanos"
Debemos ter coidado de non poñer a preposición a, de forma semellante ao castelán, como complemento directo: Chamei ao médico é incorrecto, o correcto sería Chamei o médico. O recoñecemento do complemento directo
1. Cando se trata dunha terceira persoa ou cousa, o complemento directo localízase substituíndoo polo persoal átono o, a, os ou as (e os seus alomorfos na, no, nas, nos, la, lo, las, los). Este recoñecemento nunca falla, no caso de facer ben a substitución. Xisela matou o gato > Xisela matouno
Este sistema non sempre é válido para os falantes do español, pois é frecuente que os falantes do español, ó falaren galego, incorran no castelanismo denominado lleísmo de persoa, que consiste en substituír a forma do pronome de terceira persoa para o complemento directo o/os ou a/as pola forma do pronome de terceira persoa para o complemento directo lle/lles: "*Pedro chamoulle por teléfono" por "Pedro chamouno por teléfono".
2. As máis das veces o verbo queda coxo se lle quitamos o seu complemento directo, o que facilita o seu recoñecemento: Irma dixo. .. ola
3. Cando a oración activa vólvese en pasiva, o complemento directo vólvese suxeito paciente. Activa: Mariña (suxeito axente) come peras (complemento directo).
Pasiva: As peras (suxeito paciente) son comidas por Mariña (complemento axente)
Complex instruction set computing

En arquitectura computacional, CISC (do inglés, complex intruction set computer, en galego, Computador con Conxunto de Instrucións Complexas) é un modelo de arquitectura de computadores.
Os microprocesadores CISC teñen un conxunto de instrucións que se caracteriza por ser moi amplo e permitir operacións complexas entre operandos situados na memoria ou nos rexistros internos, en contraposición á arquitectura RISC.
Este tipo de arquitectura dificulta o paralelismo entre instrucións, polo que, na actualidade, a maioría dos sistemas CISC de alto rendemento implementan un sistema que converte ditas instrucións complexas en varias instrucións simples do tipo RISC, chamadas xeralmente microinstrucións. Os CISC pertencen á primeira corrente de construción de procesadores, antes do desenvolvemento dos RISC. Exemplos deles son: Motorola 68000, o Zilog Z80 e toda a familia Intel x86, AMD x86-64 usados na maioría dos ordenadores persoais actuais.
Hai que facer notar con todo que a utilización do termo CISC comezou tras a aparición dos procesadores RISC como nomenclatura despectiva por parte dos defensores/creadores destes últimos.
Complexidade especificada

A complexidade especificada é un argumento proposto por William Dembski e usado por el e por outros para promover o deseño intelixente. Síntese
De acordo con Dembski, o concepto ten a intención de formalizar a propiedade que salienta os padróns que son tanto específicos como complexos.
Dembski defende que a complexidade especificada é unha ferramenta confiábel para encontrar sinais de deseño realizado por un deseñador intelixente, un principio central do deseño intelixente que Dembski e outros creacionistas defenden en oposición á teoría da evolución moderna.
O concepto de complexidade especificada é zeralmente considerado matematicamente insalubre e até hoxe non foi utilizado como base para traballos independentes posteriores, sexa nas áreas da teoría da información, da teoría da complexidade, ou na bioloxía.
A complexidade especificada é un dos dous principais argumentos utilizados polos defensores do deseño intelixente, sendo o outro a complexidade irredutíbel.
De acordo coa terminoloxía de Dembski, un padrón especificado é un que admite descricións curtas, e un padrón complexo é un que sexa moi improbábel de ocorrer. Dembski argumenta que é imposíbel que a complexidade especificada exista en padróns desenvolvidos por configuracións formadas só por procesos non guiados. Por tanto, afirma Dembski, o feito de que padróns de complexidade especificada poidan encontrarse nos seres vivos indica algín tipo de orientación na súa formación e, consecuentemente, unha indicación de intelixencia.
Dembski tamén argumenta que se pode demostrar rigorosamente, aplicando os teoremas "non existe almorzo gratis" a inhabilidade dos algoritmos evolutivos en seleccionar ou xerar configuracións de gran complexidade especificada.
Na literatura do deseño intelixente, un axente intelixente é un axente que escolle entre posibilidades diferentes e causa, por medios e métodos sobrenaturais, o xurdimento da vida. A complexidade especificada é o que Dembski define como un "filtro explicativo" que pode recoñecer o deseño ao detectar informacións complexas especificadas (ICE). O filtro baséase na premisa de que as categorías de regularidade, acaso, e deseño, son, de acordo con Dembski, "mutuamente exclusivas e exahustivas". A información complexa especificada detecta o deseño porque detecta o que caracteriza unha actividade intelixente; detecta a realización dunha entre varias posibilidades competidoras. Críticas
Un estudo realizado por Wesley Elsberry e Jeffrey Shallit afirma que "o traballo de Dembski está cheo de inconsistencias, equivocacións, mal uso da matemática, débil cualidade académica, e interpretacións equivocadas dos resultados doutros".
Outra obxección menciona os cálculos de probabilidade de Dembski. De acordo con Martin Nowak, profesor de matemática e bioloxía evolutiva da universidade de Harvard, "nós non podemos calcular a probabilidade do xurdimento do ollo. Nós non posuímos a información para facer os cálculos".
Outros críticos tamén rexeitan a aplicación da complexidade especificada para inferir o deseño como un argumento da ignorancia.
Complexidade específica

A complexidade específica é un argumento proposto por William Dembski e usado por el e outros para promover o deseño intelixente. De acordo con Dembski, o concepto ten a intención de formalizar a propiedade que destaca os padróns que son tanto específicos canto complexos. Dembski defende que a complexidade específica é unha ferramenta confiábel para encontrar sinais de deseño realizado por un deseñador intelixente, un principio central do deseño intelixente que Dembski defende en oposición a teoría da evolución. O concepto de complexidade específica considérase xeralmente matematicamente insalubre e até hoxe non foi utilizado como base para traballos independentes posteriores, sexa nas áreas da teoría da información, da teoría da complexidade, ou na bioloxía. A complexidade específica é un dos dous principais argumentos utilizados polos defensores do deseño intelixente, sendo o outro a complexidade irredutíbel.
De acordo coa terminoloxía de Dembski, un padrón específico é un que admite descricións curtas, e un padrón complexo é un que sexa moi improbábel de que ocorra. Dembski argumenta que é imposíbel para a complexidade específica existir en padróns desenvolvidos por configuracións formadas só por procesos non guiados. Por tanto, afirma Dembski, o feito de que padróns de complexidade específica poidan encontrarse en seres vivos indica algún tipo de orientación na súa formación e, consecuentemente, un indicio de intelixencia. Dembski tamén argumenta que se pode demostrar rigorosamente, aplicando os teoremas "non hai un almorzo gratis" a inhabilidade dos algoritmos evolutivos en seleccionar ou xerar configuracións de gran complexidade específica.
Na literatura do deseño intelixente, un axente intelixente é un que escolle entre posibilidades diferentes e causa, por medios e métodos sobrenaturais, o xurdimento da vida. A complexidade específica é o que Dembski define como un "filtro explicativo" que pode recoñecer o deseño ao detectar informacións complexas específicas (ICE). O filtro baséase na premisa de que as categorías de regularidade son, de acordo con Dembski, "mutuamente exclusivas e exahustivas". A información complexa específica detecta o deseño porque detecta o que caracteriza a unha actividade intelixente; detecta a realización dunha entre varias posibilidades competidoras.
Un estudo realizado por Wesley Elsberry e Jeffrey Shallit afirma que "o traballo de Dembski está cheo de inconsistencias, equivocacións, uso falso da matemática, débil calidade académica, e interpretacións equivocadas dos resultados doutros". Outra obxección menciona os cálculos de probabilidade de Dembski. De acordo con Martin Nowak, un profesor de matemática e bioloxía evolutiva da universidade de Harvard. "Nós non podemos calcular a probabilidade do xurdimento do ollo. Nós non posuímos a información para facer os cálculos". Outros críticos tamén rexeitan a aplicación da complexidade específica para inferir deseño como un argumento da ignorancia.
Complexión

A complexión é un recurso estilístico, consistente en desenvolver unha anáfora e unha epífora simultaneamente.
Complexo Hospitalario Universitario de Ferrol

O Complexo Hospitalario Universitario de Ferrol (CHUF) é unha institución sanitaria dependente do Sergas localizada na parroquia de Santa Cecilia de Trasancos, en Ferrol. O CHUF está formado polo Hospital Arquitecto Marcide, o Hospital Profesor Nóvoa Santos e o Hospital Naval. O Complexo atende a poboación da Área sanitaria de Ferrol, que abarca as comarcas de Ferrol, Eume e Ortegal, no norte da provincia da Coruña. Historia
O Hospital Arquitecto Marcide está situado na avenida da Residencia, preto de Catabois, ao norte da cidade de Ferrol. Nesa mesma vía están o Hospital Naval (antigo Hospital Básico da Defensa) e o Centro de Atención a Persoas con Discapacidade Física (CAMPF), antigo Centro de Asistencia a Minusválidos Psíquicos e Físicos, que depende do Imserso. Na mesma zona, na rúa Irmandade de Doantes de Sangue de Ferrolterra, está o Centro de Educación Especial Terra de Ferrol. Menos dun quilómetro cara ao norte pola estrada de Catabois está o Hospital Profesor Nóvoa Santos.
En 2018 dispuña de 457 camas instaladas (413 delas en funcionamento), 12 quirófanos e 2 paridoiros. En 2006 contaba con 393 camas de agudos e 8 quirófanos. Hospital Arquitecto Marcide
O hospital, inaugurado en 1976, foi deseñado polo arquitecto Martín José Marcide Odriozola, que lle dá o nome. Hospital Profesor Nóvoa Santos
Inaugurado no ano 1953 como Sanatorio Antituberculoso de Catabois, está situado nun terreo de 58. 959 metros cadrados a carón da estrada de Catabois, ao norte da cidade de Ferrol. Ten planta en forma de duplo T e sete alturas. Leva o nome do médico galego Roberto Nóvoa Santos. Centros dependentes
Centro de Saúde Fontenla Maristany (Ferrol)
Centro de Saúde de Caranza (Ferrol)
Centro de Saúde de Serantes (Ferrol)
Consultorio Manuel Comellas (Ferrol)
Consultorio da Graña (Ferrol)
Centro de Saúde de Ares (Ares)
Centro de Saúde de Cabanas (Cabanas)
Centro de Saúde da Capela (A Capela)
Centro de Saúde de Cariño (Cariño)
Centro de Saúde de Cedeira (Cedeira)
Centro de Saúde de Cerdido (Cerdido)
Centro de Saúde de Fene (Fene)
Consultorio de Maniños (Fene)
Centro de Saúde de Mañón (Mañón)
Consultorio de Grañas do Sor (Mañón)
Consultorio Campo de Mañón (Mañón)
Centro de Saúde de Moeche (Moeche)
Centro de Saúde de Monfero (Monfero)
Consultorio A Graña-Xestoso (Monfero)
Consultorio Vite-Queixeiro (Monfero)
Consultorio Xiao-Val do Xestoso (Monfero)
Centro de Saúde de Mugardos (Mugardos)
Consultorio do Seixo (Mugardos)
Centro de Saúde de Narón SERGAS (Narón)
Consultorio do Val (Narón)
Consultorio de Pedroso (Narón)
Centro de Saúde de Neda (Neda)
Centro de Saúde de Ortigueira (Ortigueira)
Consultorio Casa do Mar Espasante (Ortigueira)
Consultorio de Mera (Ortigueira)
Centro de Saúde de Pontedeume SERGAS (Pontedeume)
Centro de Saúde das Pontes (As Pontes de García Rodríguez)
Centro de Saúde de San Sadurniño (San Sadurniño)
Centro de Saúde das Somozas (As Somozas)
Centro de Saúde de Valdoviño (Valdoviño)
Complexo Hospitalario Universitario de Santiago

O Complexo Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS) pertence á rede galega do Servizo Galego de Saúde (SERGAS). Está constituído polos catro centros de asistencia sanitaria especializada, docencia e investigación en Ciencias da Saúde, situados na cidade de Santiago de Compostela. Hospitais integrantes e funcións
Os hospitais que integran o Complexo son: Hospital Clínico Universitario de Santiago de Compostela, situado na travesa da Choupana, s/n.
Hospital Gil Casares, a carón do anterior, na travesa da Choupana, s/n.
Hospital Médico Cirúrxico de Conxo, localizado na rúa Ramón Baltar, s/n, da parroquia de Conxo. Antigamente coñecido como "Hospital Provincial", dependente daquela da Deputación Provincial da Coruña.
Hospital Psiquiátrico de Conxo, que se encontra tamén na parroquia de Conxo, na praza Martín Herrera, nº 2. Antigamente coñecido como "Manicomio de Conxo", propiedade da arquidiocese de Santiago.
O Decreto 71/1993 do 18 de marzo da Xunta de Galicia, sinala que a súa creación obedece á necesidade de lograr unha maior rapidez e eficiencia na resposta aos problemas de saúde, a través da coordinación entre os centros e as múltiples unidades organizativas. A vantaxe en xestión obtense da actuación dos hospitais e servizos como un conxunto.
Funcións da Xerencia Xeral do Complexo Hospitalario de Santiago de Compostela
As funcións da Xerencia Xeral do CHUS son as seguintes: A representación do Complexo.
Coordinar a programación, dirección, avaliación e control dos plans de actividade económicos e de organización da estrutura integrada baixo a superior dirección do Servizo Galego de Saúde.
Propoñerlle ao Servizo Galego de Saúde as adaptacións organizativas que resulten procedentes e os acordos que, en relación a outras institucións ou sociedades, poidan convir ao mellor funcionamento do Complexo.
Elevar informes periódicos e memoria de xestión que o Servizo Galego de Saúde considere oportunos.
Cantas outras funcións lle sexan delegadas polos órganos competentes.
Relación do Hospital Clínico de Santiago coa Facultade de Medicina
O Hospital Clínico de Santiago ten unha antiga e estreita unión coa Facultade de Medicina, e unha gran tradición na formación de profesionais médicos. A capacidade docente e investigadora do Complexo, acorde cun alto nivel de especialización, aválano como un centro de referencia de Galicia e do resto do territorio de España.
Complexo antena das bacterias púrpuras

O complexo antena das bacterias púrpuras é un complexo proteico presente en bacterias fotosintéticas púrpuras responsable da transferencia de enerxía solar ao centro de reacción fotosintético. As bacterias púrpuras, especialmente Rhodopseudomonas acidophila (tamén chamada Rhodoblastus acidophilus) ou bacteria púrpura non do xofre, foron uns dos grupos de organismos máis utilizados para estudar os complexos antena bacterianos, polo que se sabe moito dos seus compoñentes. É un dos varios tipos de complexos captadores de luz independentes que se encontran nos distintos tipos de organismos fotosintéticos.
Nas bacterias púrpuras fotosintéticas hai xeralmente dous complexos antena que están compostos por dous tipos de polipéptidos (cadeas alfa e beta). Estas proteínas están dispostas anularmente creando un cilindro que abrangue todo o grosor da membrana; as proteínas únense a dous ou tres tipos de bacterioclorofilas (BChl) e a diferentes tipos de carotenoides, dependendo da especie. O LH2 é o complexo antena exterior que se estende pola membrana. Está en posición periférica respecto do LH1, outro complexo antena (tamén chamado complexo antena central) que está asociado directamente co centro de reacción; este último situado no medio do seu anel elíptico. A diferenza dos complexos LH1, a cantidade de complexos LH2 presentes varía coas condicións de crecemento e de intensidade da luz.
As cadeas alfa e beta dos complexos antena son pequenas proteínas de 42 a 68 residuos que comparten unha organización similar en tres dominios. Están compostas dun dominio N-terminal hidrófilo citoplásmico, seguido dunha rexión transmembrana e un dominio C-terminal hidrófilo periplásmico. Na rexión transmembrana de ambas as cadeas hai unha histidina conservada, que está moi probablemente implicada na unión dun ión magnesio dun grupo de bacterioclorofila. As cadeas beta conteñen unha histidina conservada adicional, que está localizada no extremo C-terminal do dominio citoplásmico e que se pensa que tamén está implicada na unión a bacterioclorofilas.
O ambiente químico particular das moléculas de bacterioclorofila inflúe na lonxitude de onda que poden absorber. Os complexos LH2 de R. acidophila teñen moléculas de BChl a que absorben a 850 nm e 800 nm, respectivamente. As moléculas de BChl a que absorben a 850 nm están presents en ambientes hidrófobos. Estes pigmentos están en contacto con varios residuos hidrófobos non polares. As moléculas de BChl a que absorben a 800 nm están presentes en ambientes relativamente polares. Os responsables disto son o N-terminal formilado do polipéptido alfa, unha histidina próxima e unha molécula de auga. Subfamilias
Complexo antena, subunidade alfa InterPro: IPR002361
Complexo antena, subunidade beta InterPro: IPR002362
Complexo captador de luz das plantas verdes

O complexo captador de luz das plantas verdes ou complexo antena (abreviado LH ou LHC, do inglés Light-Harvesting Complex) é un conxunto de moléculas de proteínas e clorofilas incrustado na membrana dos tilacoides das plantas e nas cianobacterias, que transfire enerxía da luz a unha molécula de clorofila a no centro de reacción dun fotosistema.
Os pigmentos antena son predominantemente a clorofila b, as xantofilas e os carotenos. A clorofila a funciona como pigmento central do fotosistema. Os seus espectros de absorción non están solapados e isto amplía o rango de lonxitudes de onda de luz que poden absorberse na fotosíntese. Os carotenoides teñen ademais outro papel como antioxidantes que impiden os danos fotooxidativos nas moléculas de clorofila. Cada complexo antena ten entre 250 e 400 moléculas de pigmentos e a enerxía que absorben cédese por transferencia de enerxía de resonancia a un complexo clorofila-proteína especializado coñecido como centro de reacción que existe en cada fotosistema. O centro de reacción inicia unha complexa serie de reaccións químicas que capturan enerxía nos enlaces químicos.
No fotosistema II, cando as dúas moléculas de clorofila a que hai no centro de reacción absorben enerxía, prodúcese a excitación dun electrón, que se transfire a unha molécula aceptora de electróns, a feofitina, deixando a clorofila a nun estado oxidado. A clorofila a oxidada substitúe os electróns por fotólise, a cal implica a oxidación de moléculas de auga, xerando oxíxeno, protóns e electróns.
O N-terminal da proeína de unión á clorofila a-b esténdese penetrando no estroma do cloroplasto, onde está implicado na adhesión de membranas da grana e fotorregulado por fosforilación reversible dos seus residuos de treonina. Ambos os procesos crese que interveñen na distribución da enerxía de excitación entre os fotosistemas I e II.
Esta familia tamén inclúe a proteína PsbS do fotosistema II, que xoga un papel na temperación (quenching) dependente de enerxía que incrementa a disipación térmica do exceso de enerxía da luz absorbida no fotosistema. LH1
O complexo captador de luz 1 está permanentemente unido ao fotosistema I por medio da subunidade específica de plantas PsaG. Está constituído por catro proteínas: Lhca1, Lhca2, Lhca3 e Lhca4, todas as cales pertencen á familia LHC ou familia de unión á clorofila a/b. O LHC envólvese arredor do centro de reacción do fotosistema I (PSI). LH2
O complexo captador de luz 2 está normalmente unido ao fotosistema II, pero pode separarse del e asociarse ao fotosistema I, dependendo das condicións da luz. Este comportamento está controlado pola fosforilación reversible. Esta reacción representa un sistema para equilibrar a enerxía de excitación entre os dous fotosistemas.
Complexo da alfa-cetoglutarato deshidroxenase

O complexo da α-cetoglutarato deshidroxenase ou complexo da oxoglutarato deshidroxenase é un complexo encimático formado por tres encimas, que intervén no ciclo do ácido cítrico ou de Krebs entre outras rutas. No ciclo do ácido cítrico converte o α-cetoglutarato (ou 2-oxoglutarato) en succinil-CoA e CO2, con produción de NADH. Unidades
O complexo está formado por tres compoñentes: Na célula existen tres complexos multiencimáticos con TPP e ácido lipoico, un específico para o piruvato, outro para o alfa-cetoglutarato (ou 2-oxoglutarato), e un terceiro para os α-cetoácidos de cadea ramificada. Propiedades
Vías metabólicas
Este encima participa en tres vías diferentes: Ciclo do ácido cítrico (KEGG link: MAP00020 Arquivado 12 de xuño de 2020 en Wayback Machine. )
Degradación da lisina (KEGG link: MAP00310 Arquivado 22 de novembro de 2020 en Wayback Machine. )
Metabolismo do triptófano (KEGG link: MAP00380 Arquivado 21 de novembro de 2020 en Wayback Machine. )
Propiedades cinéticas
Os seguintes valores refírense ao complexo encimático da bacteria Azotobacter vinelandii (1): KM: 0. 14 ± 0. 04 mM
Vmax: 9 ± 3 μmol. min−1. mg−1 No ciclo do ácido cítrico
Reacción
A reacción catalizada por este encima no ciclo do ácido cítrico é: α-cetoglutarato + NAD+ + CoA → Succinil-CoA + CO2 + NADH A reacción procede en tres pasos: descarboxilación do α-cetoglutarato,
redución do NAD+ a NADH,
transferencia ao CoA para que se forme o produto final succinil-CoA.
A ΔG°' desta reacción é -7. 2 kcal mol−1. A enerxía necesaria par esta oxidación consérvase na formación do enlace tioéster do succinil-CoA.
Regulación
A alfa-cetoglutarato deshidroxenase é un punto de control fundamental no ciclo do ácido cítrico. O complexo é inhibido polos seus produtos, o succinil-CoA e o NADH. Unha carga de alta enerxía na célula tamén é inhibitoria. O ADP e os ións calcio son activadores alostéricos. Patoloxía
A alfa-cetoglutarato deshidroxenase é un autoantíxeno recoñecido autoinmunitariamente na cirrose biliar primaria, unha forma de insuficiencia hepática grave. A actividade do complexo da alfa-cetoglutarato deshidroxenase diminúe en moitas enfermidades neurodexenerativas.
Complexo de Batujaya

O complexo de Batujaya é un conxunto de restos de templos budistas situados entre a vila de Segaran e a Telagajaya, no subdistrito de Batujaya, rexencia de Karawang, en Xava Occidental (Indonesia) e que constitúen os templos budistas máis antigos de Xava, nunha extensión de 5 km² consérvanse as ruínas de 24 templos, 1 deles totalmente restaurado, construídos entre os séculos V e VI durante o reinado de Tarumanagara.
O complexo descubriuno en 1984 un equipo da facultade de arqueoloxía da Universidade de Indonesia, e desde aquela véñense realizando prospeccións arqueolóxicas, que deron como resultado a catalogación de 24 templos.
Complexo de Mesías

O complexo de Mesías é un estado psicolóxico no cal o individuo cre ser ou estar destinado a ser un salvador espiritual nalgún campo de actuación específico, grupo, evento, ou ao redor dunha determinada situación, ou incluso para toda a humanidade ou tódalas formas de vida. Tende a estar baseado en ideas relixiosas.
Aqueles que sofren este complexo de Mesías cren alcanzar a súa propia gloria e teñen absoluta confianza nas súas capacidades e no su propio destino, así como nos efectos que a súa participación tería sobre un grupo de persoas ou aspectos do mundo. Nalgúns casos, o complexo de Mesías podería estar asociado á esquizofrenia, enfermidade que provoca que a persoa escoite voces, e teña alucinacións que polas que cre que viu e/ou falou con Deus, cos espíritos, cos anxos, meigas ou diabos, e/ou con outras persoas xa falecidas ou ausentes, que confirman para o afectado a súa posición de "mesías".
Nos casos máis graves, o afectado pode verse como a propia encarnación dun deus, ou como un mesías relixioso-espiritual con importantes poderes e predestinado a salvar á humanidade, aos seres vivos ou a outorgar vida eterna a un grupo de elixidos. Pode estar acompañados co sindrome de Xerusalen. Véase tamén Complejo (psicología)
Complejo de Deus
Megalomanía
Narcisismo
Mesianismo
Síndrome de Jerusalén
Complexo de Ordes

O complexo de Ordes é unha megaestrutura alóctona, ou un klippe ou illa tectónica, característica de Ordes, no noroeste do macizo ibérico e na zona xeolóxica de Galicia e Trás-os-Montes. Ten unha forma semielíptica, cuns 135 km de longo e 75 km de ancho, e segue unha dirección de norte a sur nese sector central galego do macizo. Este complexo limita polo leste co dominio do ollo de sapo. Outros complexos alóctonos como este son os de Cabo Ortegal, Braganza, Morais e a banda que recorre o litoral de Malpica a Tui.
O característico do complexo de Ordes é o seu conxunto de metasedimentos con orixes en condicións intermedias de presión, de carácter flyschoide e coñecidas como serie de Ordes. Esta serie é en esencia detrítica, e foi resultado dunha erosión e deposición nos arredores de facies flysch cunha posterior intrusión granítica (gabros e granitoides).
Fórmana unha sucesión monótona de xistos verdes na súa parte máis alta e facies de granulitas na parte basal. Os seus cuarzos son angulosos e as plagioclasas non mostran alteración. Son froito dunha metamorfose de sedimentos cunha orixe detrítica e de arxilas e que aconteceu no herciniano, desde aproximadamente o precámbrico alto ou silúrico ata o cámbrico inferior.
Complexo de Polícrates

O complexo de Polícrates é un termo psicolóxico referido ó desexo de ser castigado. Orixe
O complexo recibe o nome de Polícrates, tirano de Samos, que, desoíndo os consellos da súa filla, foi visitar a Oretes baixo a promesa de axuda económica, pero foi asasinado. Uso común
O termo adoita ser usado polos criminólogos psicanalistas para explicar certos crimes. Entre os catro e os seis anos (a etapa fálica), un neno sofre o complexo de Edipo, consistente en querer matar ó pai e manter relacións incestuosas coa nai. Este desexo é causado polo sentimento inconsciente de culpa que provoca que o neno queira ser castigado para provocar a catarse. Así, o acto criminal neste contexto é considerado como un medio para acadar a meta do castigo.
Complexo de castración

O complexo de castración é un concepto pertencente ao psicanálise e refírese a unha estrutura que irrompe na psique humana durante a infancia. Está relacionada co complexo de Edipo (para rapaces de entre 3 e 5 anos). Basicamente, trátase no varón do medo á pérda do falo a mans do seu pai, e na muller á constatación de que "foi castrada". O concepto foi descrito por Sigmund Freud por primeira vez en 1908 no texto Sobre as teorías sexuais infantís e previamente en 1900 en Die Traumdeutung como amenaza de castración.
Segundo esta teoría freudiana, tanto na muller como no varón establécese a premisa fálica: imaxinan que todo e todos posúen falo. Pero a diferenza anatómica entre os sexos é unha realidade obxectiva e contradí constantemente ese suposto. Porén, polo menos por un tempo as racionalizacións dos rapaces crean a crenza de que a única diferenza é que "é máis pequeno e non se pode ver" ou que "xa crecerá".
No caso do rapaz, a ameaza de castración provocada polos pais, que debido ao onanismo, resignifica a visión dos xenitais femininos, ou ben a ameaza é resignificada pola súa visualización; a perda dos propios xenitais pasa a ser representable. Este temor obxectivado implica para o varón a salida do complexo de Edipo, e un menosprezo que perdurará ata a castración.
Para a muller, en cambio, o complexo de castración marca o ingreso ao Edipo. Agora pensa que está castrada, o tempo reveña que non ten falo e que nunca aparecerá, e culpa da nai, xa que é o motivo dos "problemas de fabricación".
A articulación co complexo de Edipo é clave en ambos casos, e a posición tomada polo rapaz ante o complexo de castración pode ter unha grande influencia na súa futura psique, ademais de estar estreitamente relacionado co fenómeno da angustia.
Complexo de recoñecemento da orixe

En bioloxía molecular, o complexo de recoñecemento da orixe, abreviado como ORC (do inglés origin recognition complex), é un complexo para a unión ao ADN de 6 subunidades presente en todos os eucariotas, que se une de maneira dependente do ATP ás orixes de replicación. As subunidades deste complexo están codificadas polos xenes ORC1, ORC2, ORC3, ORC4, ORC5 e ORC6 humanos. O ORC é un compoñente esencial para a replicación do ADN en eucariotas, e únese á cromatina nas orixes de replicación durante o ciclo celular. O ORC dirixe a replicación do ADN por todo o xenoma e é necesario para a súa iniciación. O ORC únese nas orixes de replicación e serve como os alicerces para a ensamblaxe do complexo de pre-replicación (pre-RC), que comprende Cdc6, Tah11 (tamén chamado Cdt1), e o complexo Mcm2-Mcm7. A ensamblaxe do complexo de pre-replicación durante a fase G1 cómpre para que se autorice a replicación dos cromosomas antes da síntese de ADN durante a fase S do ciclo celular. A fosforilación regulada durante o ciclo celular de Orc2, Orc6, Cdc6, e MCM pola proteína quinase dependente de ciclina Cdc28 regula a iniciación da replicación do ADN, incluíndo o bloqueo da reiniciación na fase G2/fase M.
En lévedos, o ORC exerce tamén un papel no establecemento do silenciamento nos loci de tipo de apareamento Hidden MAT Left (HML) e Hidden MAT Right (HMR). O ORC participa na ensamblaxe da cromatina transcricionalmente silenciosa en HML e HMR ao recrutar a proteína silenciadora Sir1 nos silenciadores de HML e HMR.
Tanto Orc1 coma Orc5 únense ao ATP, aínda que soamente Orc1 ten actividade de ATPase. Cómpre a unión de ATP a Orc1 para que o ORC se una ao ADN e é esencial para a viabilidade da célula. A actividade de ATPase de Orc1 está implicada na formación do complexo de pre-replicación. A unión de ATP a Orc5 é esencial para a estabilidade do ORC como un conxunto. Só son necesarias as subunidades Orc1-5 para a unión á orixe de replicación. Pola súa parte, Orc6 é básica para o mantemento do complexo de pre-replicación unha vez formado. As interaccións no ORC suxiren que Orc2-3-6 poden ser os que formen o corazón do complexo.
Complexo do Espazoporto do Pacífico - Alasca

O Complexo do Espazoporto do Pacífico - Alasca (PSCA polas súas siglas en inglés), antes coñecido como Complexo de Lanzamento Kodiak, é un centro de lanzamento de foguetes espaciais dos Estados Unidos aberto en 1998. Características
O complexo foi fundado en xaneiro de 1998, cando a Corporación para o Desenvolvemento Aeroespacial de Alasca comezou os traballos para un espazoporto comercial na Illa Kodiak, a 400 km de Anchorage e a 40 km ao suroeste da cidade de Kodiak. A illa proporciona un amplo rango de acimuts para lanzamentos a órbitas polares, con inclinacións orbitais de entre 59° e 110°.
Foi o primeiro complexo de lanzamento estadounidense non relacionado cun sitio de lanzamento federal, contando cunha superficie de 11 hectáreas na súa zona activa divididas en catro sitios: o centro de control e xestión de lanzamento (LCC), as instalacións de procesamento de cargas útiles (PPF), a instalación de procesamento e integración (IPF) e transferencia de montaxes (SCAT) e finalmente a estrutura de servizo e rampla de lanzamento (LP1). O complexo promóvese como un centro de lanzamento idóneo para enviar cargas de ata 3500 kg a órbitas polares e órbitas Molniya. O primeiro lanzamento feito desde o complexo tivo lugar o 5 de novembro de 1998, consistindo nun foguete suborbital da Forza Aérea para probar tecnoloxías de intercepción. O primeiro lanzamento orbital tivo lugar o 30 de setembro de 2001 mediante un foguete Athena 1.
Complexo inmune

Un complexo inmune, inmunocomplexo ou complexo antíxeno-anticorpo está formado pola unión dun anticorpo a un antíxeno soluble. Unha vez unidos, o complexo antíxeno-anticorpo actúa como un epitopo específico, e dise que é un complexo inmune. Despois da reacción antíxeno-anticorpo, o complexo inmune pode estar suxeito a varias respostas, como a deposición do complemento, opsonización, fagocitose, ou o procesamento por proteases. Os glóbulos vermellos que levan receptores CR1 nas súas superficies poden unirse a complexos inmunes que levan unido o C3b e transportalos aos fagocitos, principalmente no fígado e bazo, e volven despois á circulación xeral.
Os propios inmunocomplexos poden causar doenzas cando se depositan nos órganos do corpo, por exemplo, en certas formas de vasculite (nas que se inflaman e destrúen os vasos sanguíneos). Esta é a terceira forma de hipersensibilidade na clasificación de Gell-Coombs, chamada hipersensibilidade de tipo III.
A deposición de complexos inmunes é unha característica importante de varias enfermidades autoinmunes, como o lupus eritematoso sistémico, crioglobulinemia, artrite reumatoide, escleroderma e a síndrome de Sjögren. Fisiopatoloxía
Os complexos inmunes poden causar doenzas, en particular os circulantes. A formación de complexos inmunes circulantes é normal nas reaccións inmunitarias, pero a amplificación deste fenómeno normal pode producir certas patoloxías. Estes complexos inmunes únense a compoñentes do complemento. Despois os inmunocomplexos son eliminados polas células fagocíticas.
Disfuncións orixinadas polos inmunocomplexos
O descrito é o funcionamento normal, pero na realidade, o complexo inmune pode encontrarse en tres situacións diferentes, o que dá lugar a diferentes consecuencias.
Estes tres casos posibles son: O antíxeno e o anticorpo neutralízanse normalmente sen ningún tipo de complicación.
O anticorpo está en exceso e nese caso fórmanse complexos insolubles que van ser rapidamente destruídos polo organismo. Os complexos precipitan ou son fagocitados rapidamente e tampouco hai complicacións.
O antíxeno está en exceso e nese caso os complexos son solubles no soro sanguíneo e permanecen en circulación, e poden orixinar doenzas. Estas complicacións poden ser menores se o antíxeno posúe un peso molecular baixo, porque nese caso os complexos tardan en se depositar e fano fragmentados, polo que poden ser destruídos polos glóbulos brancos por fagocitose. Noutros casos os antíxenos teñen un peso molecular e tamaño considerables, polo que se produce unha precipitación rápida (depósito) e unha activación rápida do complemento, o que supón unha alteración das paredes dos vasos sanguíneos pequenos en certos órganos como os riles. Este tipo de fenómeno constitúe a hipersensibilidade de tipo III. En certos pacientes este fenómeno queda descontrolado e produce lesións en órganos como a pel e as arterias. Isto é o que ocorre na vasculite alérxica. O complemento é un factor que actúa en cascada activando a reacción inmunitaria. Lista das principais patoloxías ligadas a disfuncións causadas por complexos inmunes
Os inmunocomplexos poden estar asociados tamén a procesos autoinmunes.
Complexo militar-industrial

O complexo militar-industrial (proveniente do termo orixinal en inglés: military–industrial complex) é un concepto que se aplica aos intereses económicos da industria militar aplicados ao armamentismo e a unha política militarista ou imperialista. A súa divulgación realizouse a partir dun discurso do presidente estadounidense Dwight Eisenhower ao terminar o seu mandato en 1961: Eisenhower aplicábao aos grupos industriais estadounidenses interesados en manter a carreira armamentística entre os Estados Unidos e a Unión Soviética durante a guerra fría para o seu beneficio económico; posteriormente foi ampliada por outros políticos estadounidenses, como o senador demócrata J. William Fulbright.
Actualmente nos Estados Unidos o termo tamén engloba a ampla rede de contratos e fluxos monetarios e de recursos que circulan entre os contratistas privados de defensa, o Pentágono, o Congreso e o goberno. Esta relación de intereses coñécese como «Triángulo de ferro» e pode dar lugar á formación dentro do aparato do estado de poderosos lobbys da industria militar. George F. Kennan, autor da doutrina da contención e figura clave da guerra fría escribiu: Con anterioridade, o concepto foi utilizado por Daniel Guérin no seu libro Fascism and Big Business. Baseándose neste concepto, tamén se crearon os termos «complexo militar-industrial-media» –acusado de promulgar o militarismo a través dos medios de comunicación–, «complexo político-media» –uso dos medios para o mantemento da hexemonía das clases dominantes ou empresas– e «complexo industrial de prisións» –aproveitamento por parte de empresas privadas da gran e crecente poboación carceraria nos Estados Unidos–.
Comporta

Unha comporta hidráulica é un dispositivo hidráulico-mecánico destinado a regular a pasaxe de auga ou outro fluído nunha canalización, nunha canle, presas, esclusas, obras de derivación ou outra estrutura hidráulica.
Galería de imaxes
Composición de funcións

En álxebra abstracta, a composición de funcións é unha operación matemática que consiste na aplicación sucesiva de dúas funcións. Para iso, aplícase sobre o valor a función máis próxima ao mesmo, e ao resultado do cálculo aplícase finalmente a outra función.
Usando a notación matemática, a función composta g ∘ f: X → Z expresa que (g ∘ f)(x) g(f(x)) para todo x pertencente a X.
g ∘ f denomínase composición de f e g. Nótese que non se nomea seguindo a orde de escritura, senón a orde na que se aplican as funcións ao valor. Definición
De xeito formal, dadas dúas funcións f: X → Y e g: e → Z, onde a imaxe de f está contida no dominio de g, defínese a función composición (g ∘ f ): X → Z como (g ∘ f)(x) g (f(x)), para todos os elementos de X. X → e → Z x ↦ f ( x ) ↦ g ( f ( x ) ) {\displaystyle {\begin{array}{ccccc}X&\rightarrow &e&\rightarrow &Z\\x&\mapsto &f(x)&\mapsto &g(f(x))\end{array}}} Tamén se pode representar de graficamente empregando a categoría de conxuntos, mediante un diagrama conmutativo: Propiedades
A composición de funcións é asociativa, é dicir: h ∘ ( g ∘ f )
( h ∘ g ) ∘ f {\displaystyle h\circ (g\circ f)
(h\circ g)\circ f} A composición de funcións en xeral non é conmutativa, é dicir: ( g ∘ f ) ≠ ( f ∘ g ) {\displaystyle (g\circ f)\neq (f\circ g)} Por exemplo, dadas as funcións numéricas f(x)
x+1 e g(x)
x², entón f(g(x))
x²+1, mentres que g(f(x))
(x+1)².
A inversa da composición de dúas funcións é: ( g ∘ f ) − 1
f − 1 ∘ g − 1 {\displaystyle (g\circ f)^{-1}
f^{-1}\circ g^{-1}} Exemplo
Dadas as funcións: f ( x )
x 2 {\displaystyle f(x)
x^{2}\, } g ( x )
sin ⁡ ( x ) {\displaystyle g(x)
\sin(x)\, } a función compuesta de g e de f que se expresa: ( f ∘ g ) ( x )
f ( g ( x ) )
( sin ⁡ ( x ) ) 2
sin 2 ⁡ ( x ) {\displaystyle (f\circ g)(x)
f(g(x))
(\sin(x))^{2}
\sin ^{2}(x)\, } A interpretación de (f ∘ g) aplicada á variable x significa que primeiro hai que aplicar g a x, co que se obtén un valor de paso z
g ( x )
sin ⁡ ( x ) {\displaystyle z
g(x)
\sin(x)\, } E despois aplícase f a z para obter e
f ( z )
z 2
sin 2 ⁡ ( x ) {\displaystyle e
f(z)
z^{2}
\sin ^{2}(x)\, } Función ben definida
A función composta está ben definida porque cumpre coas dúas condicións de existencia e unicidade, propias de toda función: Condición de existencia: dado x, coñécense (x, f(x)), posto que se coñece a función f, e dado calquera elemento y de B tamén se coñece (y, g(y)), pois se coñece g. Polo tanto, (x, g( f(x)) ) está definido para todo x, e así (g ∘ f) cumpre a condición de existencia.
Condición de unicidade: como f e g son funcións ben definidas, para cada x o valor de f(x) é único, e para cada f(x) tamén o é o de g( f(x)).
Composición fotográfica

Do latín compositio, que significa ordenar, arranxar, pói unhas cousas sobre outras. A composición fotográfica é a distribución dos diferentes elementos dentro dos límites do encadramento da foto.
A perspectiva, o horizonte, a diagonal, a liña "S", a imaxe horizontal, a imaxe vertical, o centro de interese, o fondo, o contraste. . son elementos a ter en conta á hora de facer unha fotografía, que proveñen en orixe da composición na arte (en especial da pintura). Elementos e ferramentas básicas da composición
• Elixir ben o encadramento e o punto de vista: temos que elixir o obxecto ó que queremos fotografar e buscar o punto de vista en que resalte máis, e evitar a aparición de elementos que desvíen a nosa atención.
• A regra dos terzos: esta regra consiste en dividir a pantalla, imaxinariamente, en terzos, tanto horizontal como verticalmente. O obxecto non debe estar no centro da imaxe, senón nun dos puntos de intersección da cuadrícula imaxinaria. Ademas da regra dos terzos hai outros métodos e teorías para acadar unha boa composición, como por exemplo o método diagonal.
• As liñas dominantes: estas liñas deben centrar a atención, non desviala. Pódese achar unha liña case en calquera cousa. Unha das normas máis populares da composición baséase na repetición das liñas e obxectos, especialmente cando o tema é unha estrutura. As liñas poden ser, horizontais, verticais, curvas ou oblicuas. As diagonais e liñas en "S" son moito máis interesante cás liñas paralelas, utilízanse para imprimar un certo movemento ás fotos.
• O espazo por diante: chamado lead room ou espazo de nariz, é preciso deixar ver o que está por diante na ollada ou no movemento dos suxeitos fotografados. Enfoque total ou selectivo
Para resaltar algúns motivos, o obxectivo da cámara fotográfica permite enfocar a distintas distancias; controlando a apertura do diafragma, a distancia focal, e a distancia entre a cámara e o enfocado, podemos conseguir máis ou menos profundidade de campo na imaxe, e tamén enfoques selectivos. O enfoque selectivo non deixa de ser unha aplicación dunha reducida profundidade de campo. En fotografía de paisaxes, en xeral, é preferíbel unha gran profundidade de campo para abarcar todos os pormenores con nitidez en todas as zonas da foto. Porén, para o retrato, a fotografía de detalle e noutras ocasións adoita ir mellor unha profundidade de campo limitada para que só o que interesa apareza nítido. Un efecto particular da aplicación do enfoque selectivo limitando a profundidade é o efecto diorama.
Composición musical

A composición musical é o proceso de creación dunha obra musical, tanto na tradición occidental da música clásica, como tamén na música de cinema, de videoxogos ou calquera outra. Definición
A definición da composición musical varía de forma significativa dentro dos distintos xéneros, xurdindo así novos ámbitos a ter en conta tales como os dereitos de autoría ou as interpretacións individuais dunha particular peza de música, as reversións. Por exemplo, no desenvolvemento da música clásica, a función de compoñer música nos comezos non tivo a importancia que tiña a execución. Conservar as composicións individuais recibiu pouca atención, e os músicos xeralmente non tiñan reparos en modificar as súas obras para a execución. Co tempo, non obstante, a notación escrita do compositor chegou a dar instrucións moi estritas, que os executantes non deberían abandonar sen unha boa razón. Este criterio, por outra banda, podía cualificarse nalgúns casos como purista. Por iso, o papel do compositor foi facéndose cada vez máis importante, unido xeralmente ao seu prestixio como intérprete musical: no clasicismo foi adquirindo unha crecente importancia. Co romanticismo, o compositor tornou unha personaxe case mítica -case un gurú-; velaí o exemplo de Ludwig van Beethoven.
Composicións musicais de Pau Casals

Música instrumental
Transcricións para violonchelo e piano
El Cant dels Ocells (canción popular catalá): Tetra Music Corporation, Nova York, 1972.
Après un Rêve de Gabriel Fauré: Edidada nos Estados Unidos en 1942.
Compostela y su ángel

Compostela y su ángel é unha novela en lingua castelá de Gonzalo Torrente Ballester, publicada en 1948 pola editorial Afrodisio Aguado, con ilustracións da autora romanesa Maria Droc. Publicada orixinalmente co título de Compostela, recibiu o título completo trala edición de 1984. Historia
A obra naceu por encargo da editorial co gallo da celebración do Ano Xacobeo. O autor dá a súa visión sobre a vila de Santiago de Compostela, onde foi alumno e profesor da Universidade de Santiago de Compostela. Amais de falar dos aspectos históricos e arquitectónicos da cidade, dá unha perspectiva do mundo fantástico e misterioso das súas xentes.
No ano 2010 saíu do prelo unha edición facsímile publicada pola Fundación Gonzalo Torrente Ballester xunto co Consorcio de Santiago conmemorando o ano xacobeo e o centenario do nacemento do autor.