proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
CAMEO

CAMEO (acrónimo de Chem Act Mtrls Eject Orb) foi un satélite artificial da NASA lanzado o 24 de outubro de 1978 desde a base Vandenberg da Forza Aérea mediante o mesmo foguete Delta 2910 que puxo en órbita o satélite Nimbus 7. Características
CAMEO ía acoplado á segunda fase do foguete Delta co que se lanzou o Nimbus 7. A misión do satélite consistiu en liberar gases de cinco recipientes en diferentes momentos da súa órbita para observar o seu comportamento e interacción coa ionosfera e magnetosfera terrestres e estudar as auroras polares.
O satélite levaba un recipiente con litio e os restantes catro con bario. A liberación do barios dos catro recipientes tivo lugar a unha altura de 965 km sobre o polo norte entre as latitudes 76 e 84.
CANX 1

CANX 1 ou CanX 1, acrónimo de Canadian Advanced Nanospace eXperiments 1, é un picosatélite canadense lanzado o 30 de xuño de 2003 mediante un foguete ruso Rokot desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
A misión de CanX 1, de 1 kg de masa e construído polo Instituto de Estudos Aeroespaciais da Universidade de Toronto, é servir de demostrador de tecnoloxías espaciais de baixo custo. Entre outras tecnoloxías, leva a bordo: Unha CPU baseada no microprocesador ARM de Atmel.
Células solares de tripla unión de arseniuro de galio.
Cámaras CMOS para observación terrestre e seguimento estelar.
Control magnético activo para estabilización nos tres eixos.
CANX 2

CANX 2 ou CanX 2, acrónimo de Canadian Advanced Nanospace eXperiments 2, é un satélite artificial canadense lanzado o 28 de abril de 2008 mediante un foguete indio PSLV desde o centro de lanzamento de Sriharikota. Características
A misión de CanX 2, de 7 kg de masa e construído polo Instituto de Estudos Aeroespaciais da Universidade de Toronto, é servir de demostrador de novas tecnoloxías espaciais. Entre outras tecnoloxías, leva a bordo tecnoloxías relacionadas co sistema de propulsión, radiocomunicación, sensores de actitude innovadores e un receptor GPS comercial.
CANX 6

CANX 6 ou CanX 6, acrónimo de Canadian Advanced Nanospace eXperiments 2, tamén coñecido como NTS (Nanosat tracking Ships) é un satélite artificial canadense lanzado o 28 de abril de 2008 mediante un foguete indio PSLV desde o centro de lanzamento de Sriharikota. Características
A misión de CanX 6, de 16 kg de masa e construído polo Instituto de Estudos Aeroespaciais da Universidade de Toronto, é servir de demostrador tecnolóxico no campo da comunicación e seguimento de buques oceánicos.
CAPWAP

Control And Provisioning of Wireless Access Points (CAPWAP) é un protocolo de rede interoperable estándar que lle permite a un controlador de acceso dunha rede de área local sen fíos xestionar unha serie de puntos de acceso sen fíos. A especificación desbríbese en RFC 5415. Características
CAPWAP baséase en Lightweight Access Point Protocol (LWAPP). A máquina de estados de CAPWAP é semellante á de LWAPP, co engadido do establecemento dun completo túnel DTLS. O estándar ofrece xestión da configuración e dos dispositivos, permitindo que as configuracións e o microprograma se dirixan os puntos de acceso. O protocolo usa unha encapsulación e un mecanismo de transporte xenérico, sendo así independente dunha tecnoloxía de radio específica. A especificación CAPWAP para unha tecnoloxía concreta de rede sen fíos denomínase nexo. O nexo IEEE 802. 11 establécese en RFC 5416.
CAPWAP usa os portos UDP 5246 (canle de control) e 5247 (canle de datos). Implementacións
Un exemplo de implantación de software de CAPWAP é OpenCAPWAP
CAST-1000

CAST-1000 ou CAST1000 (acrónimo de China Academy of Space Technology 1000) é un bus construído por CAST para o uso con diferentes tipos de satélites. Características
CAST-1000 é un bus pensado para satélites de entre 300 e 600 kg en órbita baixa terrestre. Está pensado para satélites científicos ou de observación terrestre, coa posibilidade de funcionar en formación entre varios satélites ou formando unha constelación. Pode proporcionar unha potencia de ata 600 W cunha esperanza de vida de cinco anos.
CAST-2000

CAST-2000 ou CAST2000 (acrónimo de China Academy of Space Technology 2000) é un bus construído por CAST para o uso con diferentes tipos de satélites. Características
CAST-2000 é un bus pensado para satélites de entre 300 e 600 kg en órbitas baixas e altas. Está pensado para satélites de navegación, comunicación, científicos ou de observación terrestre, coa posibilidade de funcionar en formación entre varios satélites ou formando unha constelación. Pode proporcionar unha potencia de ata 900 W cunha esperanza de vida de cinco anos. Úsase, entre outros, nos satélites Gaofen.
CAST-3000

CAST-3000 ou CAST3000 (acrónimo de China Academy of Space Technology 3000) é un bus construído por CAST para o uso con diferentes tipos de satélites. Características
CAST-3000 é un bus pensado para satélites de 600 ou máis kg en órbita heliosincrónica. Está pensado principalmente para misións de recoñecemento de alta resolución, tanto no visible como mediante radar. Pode proporcionar unha potencia de ata 1100 W cunha esperanza de vida de cinco anos.
CAST-968

CAST-968 ou CAST968 (acrónimo de China Academy of Space Technology 968) é un bus construído por CAST para o uso con diferentes tipos de satélites. Características
CAST-968 é un bus pensado para satélites duns 500 ou máis kg para misións de comunicacións, tecnoloxía ou observación terrestre. Pode proporcionar unha potencia de ata 1000 W cunha esperanza de vida de ata cinco anos. O bus ten forma de caixa de 1, 4 x 1, 1 x 0, 953 m, cuns paneis solares cunha envergadura de ata 7, 5 m. Usa estabilización nos tres eixos.
CAT 1

CAT 1, acrónimo de Capsule Ariane Technologique 1, foi un satélite artificial da ESA lanzado o 24 de decembro de 1979 mediante o primeiro foguete Ariane 1 desde o Centro Espacial de Kourou. Características
CAT 1 foi unha cápsula tecnolóxica posta en órbita durante o lanzamento do primeiro Ariane 1. Con 1602 kg de masa, foi posto nunha órbita inicial de 125 km de perixeo, 14. 047 km de apoxeo, unha inclinación orbital de 17, 8 graos e un período de 259, 1 minutos. A cápsula funcionaba con baterías e foi deseñada para durar 8 órbitas. A súa función foi recompilar información sobre o foguete durante o lanzamento e posta en órbita e retransmitila a terra para obter datos cos que validar o foguete.
CAT 3

CAT 3, acrónimo de Capsule Ariane Technologique 3, foi un satélite artificial da ESA lanzado o 19 de xuño de 1981 mediante o terceiro foguete Ariane 1 desde o Centro Espacial de Kourou. Características
CAT 3 foi unha cápsula tecnolóxica posta en órbita durante o lanzamento do terceiro Ariane 1. Foi posto nunha órbita inicial de 200, 8 km de perixeo, 36. 173 km de apoxeo, unha inclinación orbital de 10, 6 graos e un período de 638, 6 minutos. A cápsula funcionaba con baterías e foi deseñada para durar 6 órbitas. A súa función foi recompilar información sobre o foguete durante o lanzamento e posta en órbita e retransmitila a terra para obter datos cos que validar o foguete. Emitía a unha frecuencia de entre 136 e 138 MHz.
CAT 4

CAT 4, acrónimo de Capsule Ariane Technologique 4, foi un satélite artificial da ESA lanzado o 20 de decembro de 1981 mediante o cuarto foguete Ariane 1 desde o Centro Espacial de Kourou. Características
CAT 4 foi unha cápsula tecnolóxica posta en órbita durante o lanzamento do cuarto Ariane 1. Foi posto nunha órbita inicial de 199 km de perixeo, 36. 051 km de apoxeo, unha inclinación orbital de 10, 6 graos e un período de 636 minutos. A cápsula funcionaba con baterías e foi deseñada para durar 6 órbitas (unhas 65 horas). A súa función foi recompilar información sobre o foguete durante o lanzamento e posta en órbita e retransmitila a terra para obter datos cos que validar o foguete. Emitía a unha frecuencia de entre 136 e 138 MHz.
CATH

A CATH Protein Structure Classification (Clasificación da Estrutura das Proteínas CATH) é unha clasificación de dominios proteicos xerárquica e semiautomática publicada en 1997 por Christine Orengo, Janet Thornton e os seus colegas. CATH comparte moitas características xerais co seu principal rival na clasificación de proteínas, que é SCOP, porén ten tamén áreas nas cales os detalles da clasificación difiren bastante. Xerarquía
O nome CATH é un acrónimo dos catro principais niveis na clasificación: Clase, Arquitectura, Topoloxía, Homoloxía (das superfamilias). CATH define catro clases: principalmente alfa, principalmengte beta, alfa e beta, poucas estruturas secundarias.
Para comprender mellor o sistema de clasificación CATH é útil coñecer como se constrúen: gran parte deste traballo faise por métodos automáticos, pero tamén hai importantes elementos manuais que se aplican na clasificación.
O primeiro paso é separar as proteínas en dominios. É difícil facer unha definición inequívoca de dominio e esta é unha área na que CATH e SCOP se diferencian.
Os dominios son distribuídos automaticamente en clases e agrupados baseándose na semellanza das secuencias. Estes grupos forman o nivel H da clasificación. O nivel de topoloxía está formado por comparacións estruturais de grupos homólogos. Finalmente, o nivel de Arquitectura asígnase manualmente.
A clasificación do nivel Clase faise baseándose neses 4 criterios: contido de estrutura secundaria;
contactos de estrutura secundaria;
puntuación (score) de alternancia de estrutura secundaria; e
porcentaxe de febras paralelas.
Poden atoparse máis detalles deste proceso e da comparación entre SCOP, CATH e FSSP en: Hadley & Jones, 1999 e en Day et al. , 2003. Exemplo
só dominios alfa
só dominios beta
alfa e beta
rolo
barril TIM
sandwich
beta-lactamase
CBERS

CBERS (China Brazil Earth Resources Satellite) ou ZY (Ziyuan) é unha serie de satélites artificiais civís colaboración entre China e Brasil. Características
Os satélites CBERS son satélites deseñados para a observación terrestre na busca e documentación de recursos e o estudo e observación do medio ambiente. Son operados polo CRESDA chinés e o INPE brasileiro. Os satélites usan o bus Phoenix-Eye-1 e levan a bordo cámaras gran angular e de alta resolución e sensores infravermellos. Usan dous módulos: un módulo de carga útil cos sensores e cámaras e o módulo de servizo, cos equipos de enerxía, control e comunicacións. Os satélites CBERS inxéctanse na órbita heliosincrónica, a alturas duns 770 km.
Lanzáronse seis satélites CBERS entre 1999 e 2019, cun fallo, e todos a bordo de lanzadores CZ-4B chineses.
CD-ROM

O CD-ROM (Compact Disc Read Only Memory) é un disco compacto de só lectura. Trátase dun cedé utilizado para almacenar datos de ordenador, unha vez gravado os seus datos non se poden modificar nin alterar. Diferencianse dos cedés de son só polo contido que teñen: os discos compactos de son almacenan son, e estes almacenan datos.
CD1

o CD1 (cluster de diferenciación 1) é unha familia de glicoproteínas expresada na superficie de varias células presentadoras de antíxenos humanas. Están relacionadas coas moléculas do MHC de clase I, e están implicadas na presentación de antíxenos lipídicos ás células T. Porén, a súa función exacta non se coñece. Nos humanos, as moléculas CD1 están codificadas no cromosoma 1. Tipos
As glicoproteínas CD1 poden clasificarse en dous grupos que difiren na súa ancoraxe lipídica.
CD1a, CD1b e CD1c (moléculas CD1 grupo 1) exprésanse en células especializadas na presentación de antíxenos.
CD1d (CD1 grupo 2) exprésase nunha ampla variedade de células.
CD1e é unha forma intermedia, que se expresa intracelularmente, e o seu papel non está claro actualmente. En humanos
Grupo 1
As moléculas CD1 grupo 1 fan a presentación de antíxenos lipídicos alleos, e especificamente de varios compoñentes da parede celular micobacteriana, a células T específicas de CD1. Comprenden: CD1a, tamén chamado RT4 e HTA1.
CD1b.
CD1c, tamén coñecido como BDCA-1.
Grupo 2
Os antíxenos naturais CD1 grupo 2 non están ben caracterizados, pero un glicolípido sintético chamado alfa-galactosilceramida, que foi orixinalmente illado a partir dun composto atopado nunha esponxa mariña, ten unha forte actividade biolóxica.
As moléculas do CD1 grupo 2 activan un grupo de células T, coñecidas como células T asasinas naturais (NKT) debido á súa expresión de marcadores da superficie de NK como CD161. As células NKT actívanse por antíxenos presentados por CD1d, e producen rapidamente citocinas Th1 e Th2, representadas tipicamente pola produción de interferón-gamma e IL-4.
O ligando do grupo 2 (CD1d) alfa-galactosilceramida está actualmente en ensaios clínicos en fase I para o tratamento de cancros non hematolóxicos avanzados.
Importancia diagnóstica
Os antíxenos CD1 exprésanse non timocitos corticais, pero non en células T maduras. Isto a miúdo tamén ocorre nas células de neoplasmas derivadas desas poboacións, de modo que a presenza de antíxenos CD1 pode utilizarse en inmunohistoquímica de diagnóstico para identificar algúns timomas e cancros derivados de precursores de células T. En particular, o CD1a é un marcador específico para as células de Langerhans, polo que pode tamén usarse na diagnose da histiocitose de células de Langerhans. Outras condicións que poden presentar positividade para o CD1 son a leucemia mieloide e algúns linfomas de células B. En vacas e ratos
Os ratos carecen de moléculas CD1 grupo 1, e no seu lugar teñen dúas copias de CD1d. Así, os ratos véñense usando intensamente para caracterizar a función do CD1d e as células NKT dependente de CD1d nunha variedade de modelos de enfermidades.
Viuse recentemente que as vacas carecen de moléculas CD1 grupo 2, e teñen un conxunto ampliado de moléculas CD1 grupo 1. Debido a isto e ao feito de que as vacas son un hóspede natural de Mycobacterium bovis, que tamén é un patóxeno humano, espérase que estudando as vacas se teña unha idea de como funciona o sistema de presentación de antíxenos CD1 grupo 1.
CD16

En inmunoloxía, o CD16 (cluster de diferenciación 16), tamén chamado FcγRIII, é un antíxeno proteico da superficie de certas células do sistema inmunitario dos mamíferos. Exprésase especificamente en neutrófilos, células NK, monocitos e macrófagos. Ten un peso molecular de 50-80 kDa e polas súas características bioquímicas encádrase dentro da familia das inmunoglobulinas. A súa función na célula é funcionar como compoñente do receptor de baixa afinidade para a rexión Fc dos anticorpos e mediar na fagocitose e citotoxicidade debida a células dependentes de anticorpos IgG. O CD16 foi identificado como o FcγRIIIa (CD16a) e FcγRIIIb (CD16b). O CD16 pode utilizarse para illar poboacións das células que o conteñen por medio de anticorpos dirixidos contra o CD16, utilizando FACS (selección de células activadas por fluorescencia) ou MACS (selección de células activadas por magnetismo).
CD19

O CD19 (cluster de diferenciación 19) ou antíxeno de linfocito B CD19 é unha proteína de membrana que se encontra fundamentalmente na superficie dos linfocitos B, codificada polo xene CD19 humano, situado no cromosoma 16. Función
Os linfocitos proliferan e diferéncianse en resposta a varias concentracións de diferentes antíxenos. A capacidade da célula B de responder de xeito específico e sensible aos diversos antíxenos conséguese co uso de receptores de antíxenos de baixa afinidade. O CD19 da superficie celular únese ao receptor de antíxenos dos linfocitos B (BCR) para diminuír o limiar para a estimulación dependente do receptor de antíxenos.
O CD19 exprésase nas células dendríticas foliculares e nas células B. De feito, está presente nas células B desde a formación das primeiras células de liñaxe B recoñecibles durante o desenvolvemento a linfoblastos B, pero pérdese durante a maduración a células plasmáticas. Actúa principalmente como un correceptor das células B en conxunción con CD21 e CD81. Tras a activación, a cola citoplásmica de CD19 é fosforilada, o que fai que se una a quinases da familia Src e se produza o recrutamento da PI-3 quinase.
Como ocorre nas células T, o receptor de antíxenos forma un complexo constituído por diversas moléculas superficiais, e nos linfocitos B fórmase tamén un complexo. Unha destas moléculas superficiais é a fosfoglicoproteína CD19, que é (case) específica das células B. Outras son CD21 e CD81. Estas moléculas asociadas a inmunoglobulinas de superficie (sIg) facilitan a transdución de sinais. Nas células B vivas, os anticorpos antiinmunoglobina que imitan a antíxenos exóxenos causan que CD19 se una ás sIg e se internalice con elas (se introduza dentro da célula). O proceso inverso non foi demostrado, o que suxire que a formación deste complexo receptor está inducido por antíxeno. Esta asociación molecular foi confirmada por estudos químicos. Interaccións
CD19 interacciona con: CD81,
CD82
Receptor do complemento 2, e
VAV2. En enfermidades
As mutacións no CD19 están asociadas con síndromes de inmunodeficiencia severa caracterizados por unha produción diminuída de anticorpos.
Como o CD19 é un marcador característico das células B, a proteína utilizouse para diagnosticar cancros orixinados a partir deste tipo de células, especialmente os linfomas de células B. Máis recentemente, os tratamentos que teñen como obxectivo o CD19 empezaron a fase de ensaios clínicos. A maioría das drogas experimentais actuais anti-CD19 en desenvolvemento funcionan aproveitamndo a presenza do CD19 nas células para dirixir o tratamento especificamente ás células B cancerosas. Porén, está agora descubríndose que esta proteína xoga un papel activo impulsando o crecemento deses cancros, e o que é máis intrigante, establecendo as concentracións de oncoproteínas MYC. Isto suxire que o CD19 e a cascada de sinalización que produce pode ser unha diana máis atractiva para os tratamentos terapéuticos do que se sospeitaba O CD19 foi tamén implicado en enfermidades autoinmunes e pode ser unha diana útil nos seus tratamentos.
CD2

O CD2 (cluster de diferenciación 2) é unha molécula de adhesión celular proteica atopada na superficie das células T e células asasinas naturais (NK). Tamén recibiu o nome de antíxeno de superficie de células T T11/Leu-5, LFA-2, receptor LFA-3, receptor de eritrocitos e receptor roseta.
Está codificado nun xene do cromosoma 1 humano. Función
Interacciona con outras moléculas de adhesión celular, como o antíxeno-3 asociado a función de linfocitos (LFA-3/CD58) en humanos, ou CD48 en roedores, que se expresan nas superficies doutras células.
Ademais das súas propiedades adhesivas, o CD2 tamén actúa como unha molécula coestimuladora nas células T e NK.
Importancia diagnóstica
O CD2 é un marcador específico para as células T e NK, e, xa que logo, pode utilizarse en inmunohistoquímica para identificar a presenza de tales células nos cortes histolóxicos. A gran maioría dos linfomas de células T e das leucemias tamén expresan o CD2, facendo posible usar a presenza do antíxeno para distinguir estas doenzas dos neoplasmas de células B. Clasificación
Debido ás súas características estruturais, o CD2 é un membro da superfamilia das inmunoglobulinas. Posúe dous dominios de tipo inmunoglobulina na súa porción extracelular. Interaccións
O CD2 interacciona co CD2BP2, Lck e PSTPIP1.
CD23

O CD23 (cluster de diferenciación 23), tamén chamado Fc épsilon RII, ou FcεRII, é o receptor de "baixa afinidade" (tipo II) das IgE (anticorpos implicados na alerxia e a resistencia aos parasitos), e é importante na regulación dos niveis de IgE. A diferenza da maioría dos outros receptores de anticorpos, o CD23 é unha lectina de tipo C. O CD23 encóntrase na superficie de células B maduras, macrófagos activados, eosinófilos, células dendríticas foliculares, e plaquetas.
Hai dúas formas de CD23: CD23a e CD23b. O CD23a está presente nas células B foliculares, mentres que, pola súa parte, o CD23b require IL-4 para expresarse en células T, monocitos, células de Langerhans, eosinófilos, e macrófagos. Función
O CD23 ten un papel de transporte na regulación de retroalimentación de anticorpos. Os antíxenos que entran na circulación sanguínea son capturados por anticorpos IgE específicos para o antíxeno. Os inmunocomplexos formados coa IgE únense a moléculas de CD23 na superficie dos linfocitos B, que os transportan aos folículos de células B do bazo. O antíxeno é despois transferido desde as células B CD23+ ás células presentadoras de antíxenos CD11c+. As células CD11c+ á súa vez presentan o antíxeno a células T CD4+, o que pode orixinar unha potenciación da resposta de anticorpos. Importancia clínica
O alérxeno responsable da alerxia ao ácaro do po Der-p-1 pode clivar (cortar) o CD23 da superficie das células. Cando o CD23 está en estado soluble pode moverse libremente e interaccionar coas células no plasma. Recentes estudos mostraron que o incremento dos niveis de CD23 soluble causan o recrutamento de células B non sensibilizadas para a presentación de péptidos antixénicos a células B específicas para o alérxeno, incrementando deste xeito a produción de IgE específicas para o alérxeno. As IgE, á súa vez, regulan á alza a expresión de CD23 e de Fc épsilon RI (o receptor de IgE de alta afinidade).
En citometría de fluxo, o CD23 é útil na diferenciación de leucemia linfocítica crónica, que é CD23 positiva, da leucemia de células do manto, que é CD23 negativa (o manto é a zona dos ganglios linfáticos que rodea os centros xerminais). Pode tamén demostrarse a presenza de CD23 en células B dos centros xerminais foliculares utilizando inmunohistoquímica, pero non está presente nas células en repouso da zona do manto que as rodea. Os linfomas orixinados na zona do manto son xeralmente negativos para o CD23, pero a maioría das leucemias linfomocíticas crónicas de células B e os linfomas de células B de baixo grao son positivas, o que permite distinguir por inmunohistoquímica estas dúas doenzas, que, por outra parte, teñen unha aparencia similar. As células de Reed-Sternberg son xeralmente positivas para o CD23.
CD3

En inmunoloxía, o CD3 (cluster de diferenciación 3) é o correceptor das células T. Trátase dun complexo proteico de membrana situado na superficie das células T composto por catro cadeas distintas. Nos mamíferos, o complexo contén unha cadea CD3γ, unha cadea CD3δ, e dúas cadeas CD3ε. Estas cadeas asócianse cunha molécula coñecida como receptor de células T (TCR) e coa cadea ζ para xerar un sinal de activación nos linfocitos T. O TCR, a cadea ζ, e as moléculas CD3 xuntas forman o "complexo TCR". Estrutura
As cdeas CD3γ, CD3δ, e CD3ε están moi relacionadas con proteínas da superficie celular da superfamilia das inmunoglobulinas, que conteñen un só dominio extracelular de inmunoglobulina.
A rexión transmembrana do CD3 contén residuos de aspartato, polo que está cargada negativamente, unha característica que permite que estas cadeas se asocien coas cadeas positivamente cargadas do TCR.
As colas intracelulares das moléculas CD3 conteñen un só motivo conservado coñecido como motivo de activación baseado na tirosina inmunorreceptor ou ITAM (do inglés Immunoreceptor Tyrosine-based Activation Motif), que é esencial para a capacidade de sinalización do TCR. Regulación
A fosforilación do ITAM no CD3 orixina unha cadea CD3 con capacidade de unirse a un encima chamado ZAP70 (proteína asociada á cadea zeta), unha quinase que é importante na cascada de sinalización da célula T. Como diana de drogas
Como o CD3 se require para a activación da célula T, as drogas (xeralmente anticorpos monoclonais) que o teñen como obxectivo están investigándose moito para desenvolver terapias inmunosupresoras (por exemplo, otelixizumab) para a diabetes tipo 1 e outras enfermidades autoinmunes. Inmunohistoquímica
O CD3 exprésase inicialmente no citoplasma de protimocitos, que son as células nai a partir das que se orixinan as células T no timo. Os protimocitos diferéncianse en timocitos comúns, e despois en timocitos medulares, e no seu último estadio o antíxeno CD3 empeza a migrar á membrana plasmática. O antíxeno atópase unido ás membranas plasmáticas de todas as células T maduras, e en practicamente en ningún outro tipo celular, aínda que parecen estar presentes tamén en pequenas cantidades nas células de Purkinje.
Esta gran especificidade, combinada coa presenza do CD3 en todas as fases do desenvolvemento das células T, fai que sexa un útil marcador inmunohistoquímico para as células T nos cortes histolóxicos. O antíxeno mantense presente en case todos os linfomas de células T e leucemias, e pode, por tanto, utilizarse para distinguilas de células superficialmente similares como as células B e neoplasmas mieloides.
CD5

O CD5 é un cluster de diferenciación (CD), é dicir, unha glicoproteína de membrana que aparece durante a diferenciación celular, concretamente nun grupo de linfocitos B que segregan anticorpos IgM chamados células B-1, e tamén nos linfocitos T. As células B-1 teñen un receptor de células B (BCR) con diversidade limitada debido á súa carencia do encima desoxinucleotidil transferase terminal (TdT) e son potencialmente autorreactivas (autoinmunidade). O CD5 serve para mitigar os sinais activadores do BCR para que as células B-1 poidan só ser activadas por estímulos moi fortes (como as proteínas bacterianas) e non polas proteínas normais dos tecidos. O CD5 usouse como un marcador das células T ata que se desenvolveron os anticorpos monoclonais contra o CD3.
Nos humanos, o xene que codifica esta proteína está localizado no cromosoma 11. Non hai un ligando claramente confirmado para este CD, aínda que o CD72, unha lectina de tipo C, considérase un posible ligando.
As células T expresan maiores niveis de CD5 ca as células B. O CD5 está regulado á alza nas células T tras unha activación forte. No timo, hai unha correlación entre a expresión de CD5 e a forza da interacción das células T cos péptidos propios. Inmunohistoquímica
O CD5 é un bo marcador inmunohistoquímico para as células T, aínda que non é tan sensible como o CD3. Arredor do 76% dos neoplasmas de células T expresan CD5, e tamén se encontra nas células de leucemia linfocítica crónica, tricoleucemia, e linfoma de células do manto. Normalmente pérdese no linfoma de células T cutáneo, e a súa ausencia pode usarse como un indicador de malignidade nesta doenza. A ausencia de CD5 na leucemia linfoblástica aguda de células T, aínda que é relativamente rara, está asociada cun mal prognóstico.
CD7

O CD7 (cluster de diferenciación 7) é unha proteína humana da superficie celular codificada no xene CD7 do cromosoma 17, que se encontra nos timocitos e células T maduras. Este xene codifica unha proteína transmembrana de 40 kDa que é un membro da superfamilia das inmunoglobulinas. O CD7 xoga un papel esencial nas interaccións das células T e tamén nas interaccións célula T/célula B durante o desenvolvemento linfoide temperán. Interaccións
O CD7 interacciona con PIK3R1. Importancia clínica
O CD7 pode ser expresado de forma anormal en certos tipos de anemia (anemia RAEB) e iso pode significar un peor prognóstico.
Emprégase como marcador da leucemia linfática aguda de células T e para as leucemias de células nai pluripotenciais.
CD79

O CD79 (cluster de diferenciación 79) é unha proteína transmembrana que forma un complexo co receptor de células B (BCR) na superficie dos linfocitos B e xera sinais intracelulares (transdución de sinais) unha vez que o receptor BCR recoñeceu ao antíxeno. O CD79 componse de dúas cadeas proteicas distintas, chamadas CD79A e CD79B (anteriormente coñecidas como Ig-alfa e Ig-beta), as cales forman un heterodímero na superficie da célula B estabilizado por pontes disulfuro. Tanto CD79a coma CD79b son membros da superfamilia das inmunoglobulinas. Nos humanos o CD79a está codificado polo xene mb-1 situado no cromosoma 19, e CD79b está codificado polo xene B29 do cromosoma 17. Ambas as cadeas do CD79 conteñen un motivo de activación baseado na tirosina inmunorreceptor (ITAM) nas súas colas intracelulares, que utilizan para propagar sinais polo interior da célula B, funcionando dunha maneira similar a como o CD3 xera sinais de transdución durante a activación polo receptor TCR das células T.
CD8

O CD8 (cluster de diferenciación 8) é unha glicoproteína transmembrana que serve como correceptor para o receptor de células T (TCR). Igual que o receptor TCR das células T, o CD8 únese a moléculas do complexo maior de histocompatibilidade (MHC), pero é específico para as de clase I. Hai dúas isoformas da proteína, alfa e beta, cada unha codificada nun xene diferente, ambos os dous situados no caso humano no cromosoma 2. Distribución nos tecidos
O correceptor CD8 exprésase predominantemente na superficie das células T citotóxicas, pero pode tamén encontrarse nas células asasinas naturais (NK), timocitos corticais, e células dendríticas. Exprésase nas células de linfoma linfoblástico de células T e micose fungoide hipopigmentada, pero desaparece con frecuencia noutros tipos de neoplasmas de células T. Estrutura
Para funcionar, o CD8 forma un dímero, que consta dun par de cadeas CD8. A forma máis común de CD8 está composta por unha cadea CD8-α e outra CD8-β, ambas as dúas membros da superfamilia das inmunoglobulinas cun dominio variable de tipo inmunoglobulina (IgV) na rexión extracelular conectado coa membrana por un fino talo, seguido por unha cola intracelular. Nalgunhas células tamén se expresan homodímeros menos comúns da cadea CD8-α. O peso molecular do CD8 é de arredor de 13. 463, 2 Da. A estrutura da molécula CD8 foi determinada por Leahy, D. J. , Axel, R. , e Hendrickson, W. A. por difracción de raios X a unha resolución de 2, 6 Å. A estrutura ten un pregamento en sándwich beta de tipo inmunoglobulina e consta de 114 residuos de aminoácidos. O 2% da proteína está pregada en hélice α, o 46% en folla β, e o restante 52% son as porcións en bucles. Función
O dominio extracelular de tipo IgV da CD8-α interacciona coa porción α3 das moléculas MHC de clase I. Esta afinidade mantén o receptor de células T (TCR) das células T citotóxicas e a célula diana unidos moi estreitamente durante a activación específica de antíxeno. As células T citotóxicas con proteína de superficie CD8 chámanse células T CD8+. O principal sitio de recoñecemento é un bucle flexible no dominio a3 dunha molécula MHC. Isto descubriuse facendo análises mutacionais.
CEE O Pedroso

O Pedroso é un Colexio de Educación Especial situado en Santiago de Compostela. É un centro educativo público de referencia para toda Galiza, para a escolarización de alumnos desescolarizados por presentar trastornos graves de conduta.
Comezou a súa actividade no ano 2002. Nace dun acordo de colaboración entre a Consellería de Educación e a de Sanidade, e co pulo da Asociación Dédalo. O primeiro equipo técnico, e responsábel do proxecto, estivo liderado pola profesora de educación especial Patricia Gens Autrán e polo psiquiatra Alberte Araúxo Vilar, do Servizo de Psiquiatría do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago de Compostela.
O centro ten capacidade para 12 alumnos, en réxime de internado.
CEP 1

CEP 1 (acrónimo de Cylindrical Electrostatic Probe 1), tamén coñecido como CEPE (Cylindrical Electrostatic Probe Experiment) foi un satélite artificial da NASA lanzado o 11 de decembro de 1970 mediante un foguete Delta N6 desde a rampla SLC-2W da Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
CEP 1 foi lanzado no mesmo foguete que o satélite meteorolóxico NOAA 1 e consistía nun experimento que quedou en órbita acaroado á última etapa do foguete Delta N6 que o transportaba. A súa misión foi estudar a densidade e temperatura de electróns e as correntes iónicas á altura da órbita do satélite.
CFBDSIR 2149−0403

CFBDSIR 2149-0403 ( a denominación completa é CFBDSIR J214947. 2-040308. 9) é un planeta orfo de masa planetaria ou unha anana marrón de alta metalicidade e masa pequena na constelación de Acuario. Orixinalmente, pensábase que formaba parte da asociación estelar AB Doradus como indica a súa posición e o seu movemento propio, pero o mesmo equipo que descubriu o obxecto e que conxecturou sobre a súa pertenza ó grupo, rexeitou esa hipótese debido a novas medicións. Sen esa pertenza, a idade e a masa do obxecto non se poden acoutar. Non hai probas suficientes para demostrar que CFBDSIR 2149-0403 se formase coma un planeta e fose posteriormente expulsado do seu sistema planetario. Descubrimento
CFBDSIR 2149-0403 foi descuberto polo proxecto franco-canadense de procura de ananas marróns, unha procura do ceo no infravermello próximo e confirmado polos datos do WISE. Philippe Delorme, do Instituto de Planetoloxía e Astrofísica de Grenoble en Francia e o seu equipo, incluídos investigadores da Universidade de Montréal no Canadá, detectaron a sinatura infravermella de CFBDSIR2149 usando o telescopio Canadá-Francia-Hawaii. Despois examinaron as propiedades do corpo co Very Large Telescope do Observatorio Europeo do Sur en Chile. Distancia
Se este obxecto é realmente un planeta interestelar (cousa que non se demostrou totalmente), entón está entre os máis próximos que se detectaron. Se o obxecto pertence á asociación estelar AB Doradus, a súa distancia estímase en 40 ± 4 parsecs (130 ± 13 anos luz) da Terra; outras estimacións posibles van dun rango de 25 a 50 parsecs. O planeta orfo máis próximo confirmado é PSO J318. 5-22. Idade
No anuncio de descubrimento, afirmábase que CFBDSIR 2149-0403 era un membro cinemático da asociación estelar de AB Doradus. Está asociación parece ter unha idade similar ás Pléiades, a cal ten unha idade límite para o esgotamento do litio de 130 ± 20 Megaanos. Se CFBDSIR2149 está realmente ligado coa asociación estelar AB Doradus, entón tamén é novo. Non obstante, co equipo de Delorme agora rexeitando esa hipótese, as estimacións son, ou menos de 500 millóns de anos como un planeta orfo cunha masa entre 2 e 13 masas de Xúpiter, ou ben unha anana marrón de dous a tres mil millóns de anos de idade cunha masa de entre 2 a 40 masas de Xúpiter. O obxecto presenta signos de baixa gravidade (banda K é máis brillante no infravermello próximo), estes signos poderían ser atribuíbles á súa mocidade. Atmosfera
Observacións espectroscópicas atoparon absorción de luz por parte gas metano e auga na atmosfera do planeta.
CFRO-FM

CFRO (102. 7 FM) é unha emisora de radio comunitaria financiada polos propios oíntes de Vancouver (Canadá), coñecida como Co-Op Radio. A emisora apareceu en 1975 establecida por unha coalición de diversos grupos de activistas sociais da cidade e mantén unha programación alternativa focalizada nos colectivos que normalmente non aparecen nas emisoras comerciais, un 20% da súa programación é en linguas diferentes do inglés. Conta con 4 empregados e 400 voluntarios.
CGA

O CGA, siglas de Color Graphics Adapter ("adaptador de gráficos a cor"), é un estándar gráfico.
Foi creado en 1981 para superar as limitacións do sistema MDA, permitindo traballar con modos gráficos (16 cores e resolución de 160x128, 4 cores e resolución de 320x256 e 2 cores e resolución de 640x256). En modo texto a pantalla dividiase en 25 filas de 80 columnas. Cada carácter ocupaba 8 puntos de ancho por 8 de alto. Tiñan unha memoria de vídeo de 16 KB e podían conectarse tanto a monitores RGB como a monitores composite.
CHAMP

CHAMP (acrónimo de CHAllenging Minisatellite Payload) foi un satélite artificial alemán lanzado o 15 de xullo de 2000 mediante un foguete ruso Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
CHAMP adicouse á investigación xeofísica e atmosférica. A bordo levaba un acelerómetro, magnetómetros, un receptor GPS, un retroreflector láser e un medidor de arrastre de ións. CHAMP fixo medicións precisas dos campos gravitatorio e magnético durante a súa vida útil.
Os obxectivos principais de CHAMP son tres: Medir con precisión características globais de gran lonxitude de onda do campo de gravidade estático da Terra e a variación temporal desde campo.
Medir con precisión as estimacións globais do campo magnético principal e da codia terrestre e variabilidade no espazo e no tempo das compoñentes do campo.
Tomar datos da refracción dos sinais GPS cando as ondas pasan pola atmosfera e a ionosfera, que poden ser transformados en datos de temperatura e contido de vapor e electróns.
CHIPSat

CHIPSat (acrónimo de Cosmic Hot Interstellar Plasma Spectrometer Satellite) foi un observatorio espacial da Universidade de California en Berkeley e da NASA lanzado o 13 de xaneiro de 2003 ás 00: 45 UT mediante un foguete Delta II 7320 desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
CHIPSat foi a primeira misión de demostración tecnolóxica seleccionada polo programa UNEX (University-class Explorer) da NASA co obxectivo de cartografar o fondo difuso do ceo en lonxitudes de onda ultravioleta, entre 90 e 260 ángstroms. Nesas lonxitudes de onda pódese estudar a temperatura dos electróns, a ionización e os mecanismos de arrefriamento da burbulla interestelar local, unha nube de gas quente na que está inmerso o sistema solar e que abarca ata uns 300 anos luz deste. Nave
O satélite, construído por SpaceDev, pesaba 64 kg e estabilizábase nos tres eixos usando catro volantes de inercia, tres bobinas magnéticas, dous sensores solares, un magnetómetro, un sensor lunar e sensores de xiro para proporcionar unha precisión no apuntado de 2 graos. O satélite usaba o bus BD-II, baseado en aluminio. A potencia eléctrica era proporcionada por células solares montadas no corpo do satélite e capaces de dar ata 106 vatios que alimentaban varias baterías de níquel-cadmio usadas durante os eclipses. O control térmico da nave era pasivo e o sistema de control e comunicacións usaba un só ordenador cunha CPU Motorola Power PC 750. CHIPSat foi o primeiro satélite en usar unicamente TCP/IP e FTP como protocolo de comunicacións co equipo de terra, emitindo en banda S. Instrumentación
O satélite levaba como único instrumento un espectrómetro ultravioleta de baixo custo e alta sensibilidade denominado CHIPS e que lle deu nome ó satélite. CHIPS é o acrónimo de Cosmic Hot Interstellar Plasma Spectrometer, que significa espectrómetro cósmico de Plasma interestelar quente. O satélite realizaba observacións a través de seis pequenas aperturas no panel traseiro. Estado da misión
CHIPSat foi apagado por falta de fondos o 11 de abril de 2008 tras funcionar correctamente durante cinco anos.
CIE 1931 XYZ

O modelo de cor CIE 1931 XYZ é un modelo de cor creado en 1931 pola Comisión Internacional de Iluminación (CIE, en inglés: International Commission on Illumination; en francès: Commission Internationale de l'Éclairage, CIE). Define un modelo de cor que inclúe todos os matices visibles para o ollo humano, independentemente da iluminación. De feito, calquera destas cores dentro deste espazo bidimensional pode ter unha luminancia que varía do branco ao negro e se se ten en conta este factor ( luminancia ) o espazo definido vólvese tridimensional e represéntase mediante coordenadas XYZ. O modelo CIE 1931 baséase, como outras codificacións mencionadas, no uso de tres cores primarias que, mesturadas oportunamente entre si na síntese de cor aditiva, permiten obter todas as cores que o ollo humano pode percibir. A comisión CIE definiu varios modelos matemáticos de percepción da cor designados como modelo de cor e representados por símbolos como XYZ (CIE é o modelo de 1931), XYY, Lab, luv.
A diferenza dos métodos RGB ou CMYK (empregados na síntese aditiva e na síntese subtractiva, respectivamente), o diagrama de cromaticidade proposto polo CIE non depende do comportamento deste ou aquel dispositivo de visualización ou impresión senón que está baseado no concepto de observador estándar, que se define a partir da propiedade do sistema visual humano e baséase na análise sistemática realizada nun amplo campo de observación humana. E baseándose en numerosos estudos realizados na primeira guerra mundial, afirmouse que era imposible reproducir todas as cores mediante síntese aditiva aínda que se escollese a tríade de primarias reais para mesturar.
Dado que se poden representar todos os tons perceptibles, o modelo de cor CIE tómase como referencia para todos os demais, aínda que na práctica non se usa moito debido á súa complexidade.
CIE-10

A CIE-10 é o acrónimo da décima edición da Clasificación Internacional de Doenzas (en inglés, ICD, International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems). Determina a clasificación e codificación das doenzas e unha ampla variedade de signos, síntomas, feitos anormais, denuncias, circunstancias sociais e causas externas de danos e/ou enfermidade. Historia
A CIE foi publicada pola Organización Mundial da Saúde (OMS). Emprégase a nivel internacional para fins estadísticos relacionados con morbilidade e mortalidade, os sistemas de reintegro e soportes de decisión automática en medicina. Este sistema está deseñado para promover a comparación internacional da recolección, procesamento, clasificación e presentación destas estadísticas. A CIE é a clasificación central da WHO Family of International Classifications (WHO-FIC) (en galego, a Familia de Clasificacións Internacionais da OMS).
A lista CIE-10 ten a súa orixe na «Lista de causas de morte», da cal a primeira edición realizouna o Instituto Internacional de Estadística en 1893. A OMS fíxose cargo da mesma en 1948, na sexta edición, a primeira en incluír tamén causas de morbilidade. A día de hoxe, a lista en vigor é a décima, e a OMS segue a traballar nela.
A CIE-10 desenvolveuse en 1992 e o seu propósito foi rastrexar estadísticas de mortalidade. A OMS publica actualizacións menores anuais e actualizacións maiores cada tres anos.
Posteriormente, algúns países teñen creado as súas propias extensións do código CIE-10. Por exemplo, Australia presentou a súa primeira edición, a «CIE-10-AM» en 1998; Canadá publicou a súa versión no 2000, a «CIE-10-CA». Alemaña tamén ten a súa propia extensión, a «CIE-10-GM».
Nos Estados Unidos de América, engadiuse o anexo co sistema de clasificación de procedementos, o ICD-10-PCS. A pesar de que xa utilizan o manual de procedementos, os Estados Unidos e Porto Rico estanse a preparar para a posta en funcionamento do Sistema de Clasificación de Enfermidades para comezar en outubro de 2015. Codificación
Cada afección pode ser asignada a unha categoría e recibir un código de até seis caracteres de lonxitude (en formato de X00. 00). Cada unha de tales categorías pode incluír un grupo de doenzas similares. Os seguintes códigos empréganse pola Clasificación Estadística Internacional de Doenzas e Problemas Relacionados coa Saúde.
CIFP Porta da Auga

O Centro Integrado de Formación Profesional Porta da Auga é un centro de ensino de formación profesional de Ribadeo segregado do IES Porta da Auga no ano 2005 a raíz dun cambio normativo que esixía que os CIFP tiveran só ensinanzas de FP. Neste centro impartense clases de Administración e Xestión, Servizos Socioculturais e á Comunidade, Electricidade e Electrónica, Edificación e Obra Civil e Transporte e Mantemento dos Vehículos. Oferta educativa
A oferta educativa comprende os seguintes ciclos formativos: Administración e Xestión
Servizos socioculturais e á comunidade: Ciclo Formativo de Grao Superior en Educación Infantil e Ciclo Formativo de Grao Medio en Atención a Persoas en Situación de Dependencia.
Electricidade e electrónica: Ciclo Formativo de Grao Medio en Instalacións Eléctricas e Automáticas.
Edificación e obra civil: Ciclo Formativo de Grao Medio en Obras de interior, decoración e rehabilitación
CIVETS

CIVETS (Colombia, Indonesia, Vietnam, Exipto, Turquía e Suráfrica) é o acrónimo dado ás novas economías emerxentes. O nome foi mencionado por vez primeira por Robert Ward, director de Economist Intelligence Unit (EIU) no ano 2009. Esta lista é comparable á dos Vindeiros once, ideada por Jim O'Neill, de Goldman Sachs. Datos económicos
Segundo datos do CIA World Factbook de 2012:
CLEC5A

O CLEC5A (do inglés C-type lectin domain family 5 member A, ou membro A da familia do dominio de lectina tipo C 5), tamén chamado CLECFSF5 (do inglés C-type lectin superfamily member 5, ou membro 5 da superfamilia de lectina tipoC) e MDL1 (do inglés myeloid DAP12-associating lectin 1, ou lectina 1 asociada a DAP12 mieloide) é unha lectina tipo C que en humanos está codificada polo xene CLEC5A, situado no cromosoma 7. Parece ser un membro dunha importante vía de activación da liñaxe mieloide. É unha proteína necesaria para o desenvolvemento da enfermidade do dengue.
CLIP (inmunopéptido)

O CLIP (do inglés Class II-associated invariant chain peptide, péptido da cadea invariante asociada á clase II) é unha parte da cadea invariante (Ii) que se une ao suco de unión ao péptido das moléculas do MHC de clase II e permanece alí ata que o receptor MHC está completamente ensamblado. Ten, pois, un papel no funcionamento do sistema inmunitario. O CLIP é un dos péptidos propios máis frecuentes atopados no córtex tímico da maioría das células presentadoras de antíxenos. O propósito do CLIP é impedir a degradación dos dímeros do MHC-II antes de que se unan a péptidos antixénicos, e para impedir a autoinmunidade.
Durante a ensamblaxe das moléculas MHC de clase II no retículo endoplasmático, o polipéptido da cadea invariante forma un complexo cos heterodímeros MHC-II. Nun endosoma tardío/lisosoma temperán, a catepsina S corta a cadea invariante, deixando o CLIP unido ao compleo MHC-II. En presenza de fragmentos dun péptido antixénico, o HLA-DM únese parcialmente ao suco de unión a péptidos do MHC-II e actúa como catalizador, liberando o CLIP e permitindo que os péptidos se unan. Os péptidos antixénicos teñen unha alta afinidade polo suco do MHC-II, e son doadamednte intercambiados polo CLIP. Isto ocorre na maioría das células que expresan MHC-II; porén, en células B, o HLA-DO funciona como proteína accesoria. Tanto o HLA-DM coma o HLA-DO interaccionan entre si para actuaren como proteínas chaperonas e impiden a desnaturalición do MHC-II. O MHC-II co antíxeno unido é despois transportado á membrana plasmática para a súa presentación. O CLIP tamén afecta a diferenciación de células T. Os complexos MHC-II + CLIP son regulados á alza en células dendríticas en maduración, que activan e diferencian as células T a células T axudantes (Th) e T citotóxicas (Tc). As células Th poden polarizarse en células efectoras Th1 ou Th2 dependendo da presenza de citocinas. A alta expresión de CLIP favorece a liberación de IL-4 e a polarización de Th2. O CLIP exerce un importante papel na prevención da autoinmunidade. Como os MHCs son moléculas polimórficas, as mutacións que impiden que o CLIP se una ás MHC-II deixan o suco de unión a péptidos baleiro. Isto podería orixinar a unión doutros péptidos propios e a destrución de células sas. As enfermidades autoinmunes como a artrite reumatoide, a dermatomiosite xuvenil e a enfermidade de Graves están todas asociadas cun baixo nivel do péptido CLIP.
CMBFAST

Na Cosmoloxía física, CMBFAST é un código de programación, escrito por Uros Seljak e Matias Zaldarriaga, para calcular as anisotropías do fondo cósmico de microondas. Foi o primeiro código en conseguilo de xeito eficiente, reducindo o tempo de computación de varios días a meros minutos. Para isto, implemetou unha nova técnica semi-analítica que deron en chamar liña-de-visión ("line-of-sight").
CMS

Un CMS (content management system, sistema de xestión de contidos) é unha aplicación que permite publicar, editar e modificar contidos, organizalos ou borralos así como mantelos dende unha interface central. Tales sistemas de xestión de contido subministran procedementos para manexar o fluxo de datos nunha contorna colaborativa. Estes procedementos poden ser realizados de xeito manual ou de xeito automático. Os CMS están dispoñibles dende finais dos anos 1990.
Os CMS son usados a miúdo para xestionar sitios web que conteñen blogs, novas e vendas. Moitos sitios corporativos e de mercadotecnia usan CMS. Os CMS en xeral tentan evitar o manexo de código, pero poden soportar o seu uso en elementos específicos ou mesmo páxinas enteiras. Os máis usados son WordPress, Shopify, Wix, Squarespace e Joomla! .