Jean-Léon Gérôme

Jean-Léon Gérôme, nado en Vesoul o 11 de maio de 1824 e finado o 10 de xaneiro de 1904, foi un pintor e escultor francés academicista.
As súas obras son, polo xeral, de tema histórico ou mitolóxico. Os seus restos atópanse no cemiterio de Montmartre, en París. Vida persoal
Casou con Marie Goupil (1842–1912), filla do comerciante de arte internacional Adolphe Goupil, coa que tivo catro fillas e un fillo. Despois do seu casamento el mudouse a unha casa na rúa Rue de Bruxelles, preto da sala de música Folies Bergère. Ampliou a súa residencia construíndo un estudo de escultura abaixo e un estudo de pintura no piso de arriba. Era o sogro do pintor Aimé Morot. Carreira
Jean-Léon Gérôme naceu na cidade de Vesoul capital do Departamento francés Alto Saona. Trasladouse a París en 1840, con 16 anos, onde foi alumno de Paul Delaroche a quen acompañou na súa viaxe a Italia, de 1843 a 1844. Durante a súa estancia no país visitou Florencia, Roma, o Vaticano e Pompeia. Viuse obrigado a regresar a París en 1844 por unhas febres. Ao seu regreso uniuse, como moitos outros estudantes de Delaroche, no taller de Charles Gleyre e alí estudou breve período, participando na Ecole des Beaux-Arts (Escola de Belas Artes). En 1846, participou no Prix de Rome (Prix de Rome), unha bolsa creada polo goberno para os mellores estudantes de artes nas súas áreas específicas, pero non pasou a fase final porque o seu o deseño da figura foi avaliado como inadecuado en relación co que se pediu. Despois tentou mellorar as súas habilidades pintando "A loita de galos" (1846), un exercicio académico que representa a un mozo espido e unha nena cun vestido lixeiramente drapeado con dous galos de loita diante deles e a baía de Nápoles ao fondo. Enviou este cadro ao Salón de París de 1847 onde foi premiado cunha medalla de terceira clase. Esta obra foi vista como unha síntese do movemento Neogrego, a unión do Neoclasicismo con influencias da antiga arte grega, estilo no que se formara fóra do estudo por Gleyre (como Henri-Pierre Picou (1824–1895) e Jean-Louis Hamon) e foi defendido polo influente crítico francés Théophile Gautier.
Gérôme abandonou o seu soño de gañar o Prix de Roma e aproveitou o seu repentino éxito. Os seus cadros A Virxe, o Neno Xesús e San Xoán (colección particular) e Anacreonte, Baco e Cupido (Musée des Augustins en Tolosa) levaron a medalla de segunda clase en 1848. En 1849 produciu e pintou Michelangelo, tamén coñecido como 'No seu estudo' (colección privada) e Retrato dunha dama (Museo Ingres en Montauban ).
En 1851 decorou un vaso, máis tarde ofrecido polo emperador Napoleón III de Francia ao príncipe Alberto, agora no Museo St. James en Londres. Máis tarde expuxo Baco e amor, Un interior grego e Souvenir d'Italie en 1851; Paestum (1852); e Un idilio (1853).
En 1852 Gérôme recibiu un encargo de Alfred Emilien Comte de Nieuwerkerke, Superintendente de Belas Artes da corte de Napoleón III para a realización dun gran lenzo histórico. A "Idade de Augusto". Neste lenzo uniu o nacemento de Cristo co retrato das nacións conquistadas rendendo homenaxe a Augusto. Grazas a un pago considerable por este traballo, puido viaxar en 1853 a Constantinopla xunto co actor Edmond Got. Esta sería a primeira de varias viaxes ao leste: en 1854 fixo outra viaxe a Turquía e ás beiras do río Danubio, onde estivo presente nun concerto de recrutas rusas, facendo música. baixo a ameaza dun látego.
En 1854 completou outro importante encargo e condecorou a Capela de St. Xerome na igrexa de St. Séverin en París. A súa última obra "A Comunión de San Xerome" celebrada nesta capela reflectiu a influencia da escola de Ingres nas súas obras relixiosas.
Na Exposición Universal de 1855 publicou as obras Pifferaro, O pastor, Un concerto ruso, A idade de Augusto e o nacemento de Cristo. O último tivo un efecto algo confuso aínda que foi adquirido polo Estado. Porén, a pintura máis modesta, Un concerto ruso (tamén chamada Recreación no campamento) foi máis apreciada que os seus enormes lenzos.
A reputación de Gérôme aumentou moito no Salón de 1857 cunha colección de obras de carácter máis popular. O Duelo: despois do baile de máscaras (Musée Condé, Chantilly), Recrutas exipcias cruzando el deserto, Memnon e Sesostris e Camellos Regando, o debuxo que foi criticado por Edmond About.
En 1858 axudou a decorar a casa do Príncipe Bonaparte en París nun estilo pompeiano. O príncipe comprara a súa obra Interior grego (1850), unha representación dun prostíbulo tamén ao estilo Pompeio.
En César (1859) Gérôme intentou volver a unha clase de traballo máis severa, evocando o estilo clásico, pero a súa representación de figuras non atraeu moito interese público. Fryne ante o Areópago, O rei Candaules e Sócrates coñecen a Alcibíades na casa de Aspasia (1861) deron lugar a unha serie de escándalos polos temas seleccionados polo pintor. No mesmo Salón expuxo Palla de corte exipcia, e Rembrandt morde un debuxo, dúas obras traballadas con moito detalle.
Gérôme foi elixido, despois do quinto intento, membro do Institut de France en 1865. Como cabaleiro da Légion d'honneur foi ascendido a oficial en 1867. En 1869 foi elixido membro honorario da British Royal Academy. O rei de Prusia, Guillerme I de Prusia, concedeulle a Gran Orde da Aguia Vermella, de Terceira Clase. A súa fama chegou a ser tal que foi convidado, xunto con outros artistas franceses de maior recoñecemento, á inauguración da Canle de Suez en 1869.
O tema da Morte do César (1867) foi repetido no seu lenzo histórico A morte do mariscal Ney que se mostrou no Salón de 1867, a pesar das presións oficiais para retiralo xa que suscitara dolorosas lembranzas. o público. Despois diso volveu con éxito ao Salón de 1874 coa pintura Eminence Parda (Museum of Fine Arts, Boston). En 1896 pintou Truth Rising from her Well nun intento de representar unha ilusión. Deste xeito acolleu o auxe da fotografía, que aínda estaba na súa infancia, como alternativa á súa pintura fotográfica. En 1902 dixo: "Grazas á fotografía, a verdade será como a última que quede para o teu ben".
Jean-Léon Gérôme morreu no seu taller o 10 de xaneiro de 1904. Atopárono diante dun retrato de Rembrandt e preto da súa propia pintura A verdade. Por petición propia, fíxolle un simple enterro sen flores. Porén, á misa de Réquiem dita na súa memoria asistiron un expresidente, os políticos máis destacados, moitos pintores e escritores. Foi enterrado no cemiterio de Montmartre diante da estatua Síntoo que fixera en homenaxe ao seu fillo que morrera en 1891. Outras obras
Entre as principais pinturas de Gerome están as seguintes (moitas representan temas orientais) Prisioneiro turco e carniceiro turco (1863)
Oración (1865)
O mercado de escravos (1867)
Harem Tour (1869)
Louis XIV e Molière (1863) – Tema histórico
A recepción dos embaixadores de Sión en Fontainebleau (1865)
Morte do mariscal Ney (1867)
Gerome tamén tivo éxito como escultor. A súa primeira obra foi unha grande estatua de bronce dun gladiador co pé encima da súa vítima mostrada ao público na Exposition Universelle de 1878. Esta escultura baseouse no tema principal da súa obra Pollice verso'. (1872). No mesmo ano expuxo unha estatua de mármore no Salón de 1878 baseada na súa obra anterior Anacreonte, Baco e Cupido (1848).
Consciente dos experimentos contemporáneos de tinguidura de mármore (como o fixo John Gibson), produciu Dancer with Three Masks (Musée des Beaux-Arts, Caen) que combina o movemento coa cor, expuxo en 1902. O seu grupo de pintura Pigmalión e Galatea inspirouse en varios cadros nos que se representa a si mesmo como o escultor capaz de transformar o mármore en carne: un exemplo é a obra Pigmalión e Galatea (1890) ( Museo Metropolitano, Nova York).
Entre as súas outras obras atópanse Omphale (1887), e a estatua do duque de Aumale que foi colocada diante do Chateau de Chantilly (1899).
Comezou a experimentar con ingredientes mesturados, utilizando mármore, bronce e marfil con incrustacións de pedras preciosas e pasta nas súas estatuas pintadas. A súa obra Dancer foi exposta en 1891. A súa escultura de tamaño natural Bellona (1892) feita de marfil, bronce e pedra preciosa chamou moita atención na súa exposición no 'Real Academia de Londres.
O artista comezou entón unha serie de esculturas sobre conquistadores, traballadas en ouro, prata e pedras preciosas entre estas son Bonaparte entrando ao Cairo (1897); Tamerlán (1898); e Frederick the Great (1899). Influencia
En 1853, Gerome uniuse á Boîte à Thé, un grupo de estudos na Rue Notre-Dame-des-Champs de París. Este sería un lugar de encontro para outros artistas, escritores e actores. George Sand entretívose no pequeno estudo de teatro de grandes artistas onde pasaba o seu tempo como os compositores Hector Berlioz, Johannes Brahms e Gioachino Rossini e os novelistas Théophile Gautier e Ivan Turgenev.
Despois diso, comezou un estudo independente na súa casa na Rue de Bruxelles entre 1860 e 1862.
Foi designado como un dos tres profesores da Ecole des Beaux-Arts, onde comezou con dezaseis estudantes, máis dos que tiña no seu propio estudo. A súa influencia fíxose extensiva e foi invitado regularmente á Emperatriz Eugenia da Corte Imperial de Compiègne.
Cando comezou a protestar e mostrar hostilidade pública á "moda decadente" do impresionismo, a súa influencia diminuíu e pasou a considerarse pasada de moda. Pero despois da exposición de Manet na Ecole de 1884, finalmente inclinouse no movemento dicindo: "isto non é tan malo como pensaba". Entre os seus pupilos estiveron Odilon Redon e Thomas Eakins.