Virus Ebola

Este artigo trata sobre o virus Ebola da especie Ebolavirus Zaire. Para o xénero ver Ebolavirus. Para a enfermidade ver febre hemorráxica do Ebola O virus Ebola (ás veces ortografado Ébola) (ver na táboa as denominacións do ICTV en inglés) abreviado como EBOV, é o único "virus" pertencente á "especie" Ebolavirus Zaire.
Antes este "virus" chamábase Ebolavirus Zaire, escrito igual que o nome da especie, pero sen letra cursiva, e despois propúxose o cambio do nome a virus Ebola, pero o da especie permaneceu igual. O Ebolavirus Zaire é o máis perigoso das cinco especies de ebolavirus, todas as cales poden causar a enfermidade do virus Ebola, xa sexa en animais ou en humanos. O virus causa unha febre hemorráxica extremadamente grave nos humanos e outros primates. O EBOV é un axente selecto encadrado como patóxeno do grupo de risco 4 da Organización Mundial da Saúde (que require un Nivel 4 de bioseguridade), e é un patóxeno prioritario da categoría A para os Institutos Nacionais da Saúde/Instituto Nacional da Alerxia e Enfermidades Infecciosas dos Estados Unidos, e un axente de bioterrorismo de categoría A para o CDC (Centros para o Control e Prevención de Enfermidades) dos Estados Unidos, e está considerado un axente biolóxico para o control da exportación polo Grupo Australia.
O seu nome procede do río Ebola (ás veces ortografado Ébola) en Zaire (hoxe chamado República Democrática do Congo), preto do cal se descubriu.
O EBOV é un virus filamentoso ou cilíndrico cun xenoma de ARN monocatenario de aproximadamente 19 kb, que codifica sete proteínas estruturais, que son: nucleoproteína (NP), cofactor da polimerase (VP35), proteína da matriz (VP40), glicoproteína das espículas (GP), activador da transcrición (VP30), outra proteína da matriz (VP24), e unha ARN polimerase ARN dependente (L). Estrutura
As micrografías electrónicas do EBOV mostran que ten a estrutura filamentosa característica dos filovirus (Filoviridae). O virión é cilíndrico/tubular cunha envoltura viral, unha matriz e unha nucleocápside e leva un xenoma de ARN de sentido negativo (ver imaxe). Os cilindros completos teñen aproximadamente 80 nm de diámetro, e presentan unha glicoproteína viral codificada (GP) que se proxecta formando espículas de 7-10 nm de longo desde a superficie da bicapa lipídica. Os cilindros son de lonxitude variable, xeralmente de 800 nm, pero ás veces chegan a 1000 nm. A envoltura viral externa do virión deriva de evaxinacións da membrana plasmática da célula hóspede nas zonas onde se insiren as espículas de GP durante a súa biosíntese. Cada molécula de GP está separada da seguinte uns 10 nm. As proteínas virais VP40 e VP24 están localizadas entre a envoltura e a nucleocápside, no espazo da matriz. No centro da estrutura do virión está a nucleocápside, que está composta por unha serie de proteínas virais unidas ao ARN de sentido negativo lineal de 18–19 kb sen poliadenilación 3' nin carapucha 5'; o ARN está enrolado helicoidalmente e en complexo coas proteínas NP, VP35, VP30, e L. Esta hélice ten un diámetro de 80 nm e contén unha canle central de 20–30 nm de diámetro. Xenoma
O virión contén unha molécula de ARN monocatenario lineal de sentido negativo de 18. 959 a 18. 961 nucleótidos. O extremo 3' non está poliadenilado e o 5' non ten carapucha. Codifica sete proteínas estruturais e unha proteína non estrutural. A orde dos xenes é 3′ – líder – NP – VP35 – VP40 – GP/sGP – VP30 – VP24 – L – tráiler – 5′; o líder e o tráiler son rexións non tanscritas, que levan importantes sinais para o control da transcrición, replicación, e empaquetado dos xenomas virais en novos virións. Identificáronse seccións dos xenes da NP e de L de filovirus en forma de xenes endóxenos en xenomas de moitos grupos de pequenos mamíferos. Os 472 nucleótidos do extremo 3' e os 731 nucleótidos do extremo 5' son suficientes para a replicación do "minixenoma" viral, aínda que non son suficientes para a infección. O material xenéntico do minixenoma non é infeccioso de seu, porque as proteínas virais, como a ARN polimerase ARN dependente, son necesarias para transcribir o xenoma viral orixinando ARNms dado que é un virus de sentido negativo, e tamén para a replicación do xenoma viral. Entrada do virus
Unha proteína codificada polo hóspede, a Niemann–Pick C1 (NPC1), parece ser esencial para a infección do Ebola. Dous estudos independentes informaron que para a entrada na célula do virus Ebola e a súa replicación é necesaria esta proteína transportadora de colesterol NPC1. Cando as células de pacientes da enfermidade de Niemann-Pick, tipo C se expoñen ao virus Ebola no laboratorio, as células sobreviven e parecen inmunes ao virus, o que indica que o virus depende da NPC1 para entrar na célula. Os mesmos estudos describiron resultados similares co filovirus emparentado co do Ebola, o virus Marburg, que mostraron que tamén necesita da NPC1 para a entrada na célula. Ademais, a NPC1 media na infección ao unirse directamente á glicoproteína da envoltura nuclear. Un estudo posterior confirmou o resultado de que a NPC1 é un receptor fundamental para que os filovirus poidan infectar ao unirse á glicoproteína viral, e viuse que o segundo dominio lisosómico da NPC1 é o que intervén nesta unión.
Nun dos estudos orixinais, unha pequena molécula (a bencilpiperacina adamantano diamida) inhibía a infección polo virus Ebola impedindo que a proteína do virus se una á NPC1. No outro estudo, os ratos que eran heterocigotos para a NPC1 estaban protexidos do virus Ebola adaptado para ratos. Todo isto indica que a NPC1 pode ser unha diana terapéutica potencial para os fármacos antivirais contra o Ebola. Replicación
Os virus utilizan a maquinaria e metabolismo da célula hóspede para producir moitas copias de si mesmos e ensamblarse dentro das células. O virus Ebola seguiría estes pasos: O virus únese a receptores da célula hóspede polo peplómero glicoproteína (GP) da súa superficie, e é seguidamente endocitado dentro dun macropinosoma (vesícula) na célula hóspede.
A membrana viral fusiónase coa membrana da vesícula, e libérase a nucleocápside no citoplasma.
O ARN monocatenario de sentido negativo encapsulado utilízase como molde para a síntese (3'–5') de ARNms monocistrónicos poliadenilados.
Ten lugar a tradución do ARNm viral a proteínas utilizando a maquinaria da célula hóspede.
Procésanse as proteínas virais, clívase o precursor da glicoproteína (GP0) para dar a GP1 e a GP2, as cales están moi glicosiladas. Estas dúas moléculas ensámblanse, primeiro formando heterodímeros, e despois trímeros que constitúen os peplómeros de superficie. O precursor da glicoproteína segregada (sGP) clívase formando a sGP e o delta-péptido, e ambos son liberados da célula.
A medida que os niveis de proteínas virais se elevan, ocorre un cambio desde as actividades de tradución ás de replicación. Sintetízase agora un ARN monocatenario de sentido positivo complementario utilizando como molde o ARN xenómico de sentido negativo; despois o ARN de sentido positivo é utilizado como molde para a síntese de novo ARN xenómico de sentido negativo, que é rapidamente encapsidado.
As nucleocápsides formadas e as proteínas de envoltura asócianse na membrana plasmática da célula hóspede. Finalmente, ten lugar a saída por evaxinación do virus, que destrúe a célula. Historia
Segundo as normas de nomeamento de taxons establecidas polo Comité Internacional de Taxonomía de Virus (ICTV), o nome da especie Ebolavirus Zaire vai escrito con maiúscula e en cursiva, e precedido da palabra "species". Os nomes dos distintos ebolavirus non se escriben en cursiva, polo que se escribirá virus Ebola. As "especies" víricas poden ter varios "virus", pero neste caso esta especie ten un só virus.
O virus Ebola (abreviado EBOV) recibe o seu nome da rexión do río africano Ebola en Zaire (hoxe República Democrática do Congo), onde foi descuberto. O nome do virus cambiou varias veces.
O virus Ebola foi inicialmente presentado como unha posible "cepa" nova do virus Marburg en 1977 por dous equipos diferentes de investigadores. Ao mesmo tempo, un terceiro equipo introduciu tamén o nome virus Ebola. En 2000, o nome do virus cambiou a virus Ebola Zaire (Zaire Ebola virus), e en 2002 a Ebolavirus Zaire. Porén, a maioría dos artigos científicos seguiron referíndose ao virus Ebola ou utilizaban os termos virus Ebola e Ebolavirus Zaire en paralelo. En consecuencia, en 2010, un grupo de investigadores recomendou que o nome "Ebola virus" (virus Ebola) fose adoptado como unha subclasificación dentro da especie Zaire ebolavirus, abreviado como EBOV. Outras abreviaturas previas eran EBOV-Z (para Ebola virus Zaire) e ZEBOV (para Zaire Ebola virus ou Zaire ebolavirus). En 2011, o ICTV rexeitou explicitamente unha proposta (2010. 010bV) para recoñecer este nome, xa que o ICTV non designa nomes oficiais para os subtipos, variantes, cepas ou outros agrupamentos no nivel de subespecies. Actualmente, o ICTV non recoñece oficialmente "Ebola virus" (virus Ebola) como rango taxonómico, e segue usando e recomendando só a designación da especie Zaire ebolavirus (Ebolavirus Zaire). Criterios de inclusión na especie e no virus
Un virus do xénero Ebolavirus pertence á especie Ebolavirus Zaire se cumpre os seguintes criterios: encóntrase na República Democrática do Congo, Gabón, ou a República do Congo;
ten un xenoma con dous ou tres solapamentos de xenes (VP35/VP40, GP/VP30, VP24/L);
ten unha secuencia xenómica que difire do virus tipo en menos do 30%.
Ademais, un Ebolavirus Zaire é un virus Ebola se o seu xenoma non diverxe do da variante Mayinga (EBOV/May) en máis do 10% a nivel de nucleótidos.