proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Illas Natuna

O arquipélago das Natuna (Kepulauan Natuna) é un grupo que consta de 272 illas indonesias, situadas no mar da China Meridional, entre a península Malaia e Sumatra e a illa de Borneo. O arcqupélago é unha das partes máis setentrionais de Indonesia. A súa poboación é de aproximadamente 100000 habitantes. Administrativamente, as illas Natuna son un kabupaten (nivel da división administrativa de Indonesia que se encontra inmediatamente por debaixoo do nivel de Propinsi ou provincia) da provincia das Illas Riau (Propinsi Kepulauan Riau), formada por estas illas xunto coas illas Riau, as illas Anambas, as illas Badas e as illas Tambelan. Até xullo de 2004 as illas Riau formaban parte da provincia de Riau, en Sumatra; desde entón se lles uniron os dous arquipélagos antes citados para formaren os tres unha nova provincia. En total, a provincia comprende uns 21992 km² e conta con 1198526 habitantes. A capital é a localidade de Tanjung Pinang. As principais illas son a propia illa Natuna Besar ou Gran Natuna, dentro das Natunas do Centro, o conxunto das illas Natuna do Sur e as illas Natuna do Norte.
A pesar de que se encontran a centos de quilómetros cara ao oeste, ás veces no grupo das illas Natuna se inclúen as illas Anambas.
Illas Nova Xeorxia

As Illas Nova Xeorxia son un grupo de illas situadas no sur do océano Pacífico. As illas pertencen ás Illas Salomón e atópanse na Provincia Occidental. Ao sur do arcipiélago de atopa o mar de Salomón e ao norte de estreito de Nova Xeorxia.
As principais illas do arquipélago son Nova Xeorxia, Vella Lavella, Kolombangara, que é un volcán inactivo, Ghizo, Vangunu, Rendova, Ranongga, Ngagatokae, Mbava e Tetepare.
As maiores illas son montañosas e están cubertas por unha selva tropical. Están rodeadas de arrecifes de coral e inclúen o maior lago de auga salgada do mundo, o lago Marovo.
No arquipélago atópase a Illa Kennedy, onde o que foi presidente dos Estados Unidos de América pasou tres días tras o naufraxio que sufriu a súa embarcación durante a segunda guerra mundial. Bastantes illas do arquipélago serviron de escenario a combates durante o conflito armado.
As maiores poboacións son Gizo, na illa de Ghizo, Munda e Noro. As principais actividades económicas son a silvicultura e a pesca. Nas illas se falan as linguas de Nova Xeorxia.
Unha das menores illas do arcipiélago, a illa Ranongga, elevouse uns 3 metros sobre o nivel do Océano tras o Terremoto das Illas Salomón de 2007, provocando un aumento da liña de costa duns 70 metros.
Illas Pantorgas

As illas Pantorgas ou illas das Pantorgas son unhas illas españolas que se sitúan na costa de Serantes Tapia de Casarego (Asturias). Non é senón unha illa alargada e plana que cando sobe a marea escíndese en dúas. En total cando están unidas alcanzan as sete hectáreas de superficie, o que fai que teñan o mesmo tamaño que a illa tradicionalmente considerada como a máis grande de Asturias: Illa de Deva.
Illas Shetland do Sur

As Illas Shetland do Sur son un arquipélago do océano Antártico situado a uns 120 quilómetros das costas da península Antártica, ao sur de América do Sur, entre a pasaxe de Drake polo norte e o estreito de Bransfield polo sur. As illas foron descubertas polo capitán inglés William Smith o 19 de febreiro de 1819. Contan cunha área de 3687 km². O seu punto máis elevado é o Monte Irving, con 2300 msnm e localízase na Illa Clarence.
Illas da Madalena

As illas da Madalena (francés Îles de la Madeleine, inglés Magdalen Islands) son un arquipélago do océano Atlántico situado no golfo de San Lourenzo, Quebec.
Ten unha superficie de 205, 53 km² e 12. 560 habitantes, segundo o censo de 2006.
Illas de Barlovento, Cabo Verde

As Illas de Barlovento son un grupo de illas do arquipélago de Cabo Verde integrado por (de oeste para leste) Santo Antão, São Vicente, Santa Luzia (desabitada), São Nicolau, Sal e Boa Vista.
Fan parte aínda: illotes Branco e Raso, situados entre Santa Luzia e São Nicolau; illote dous Paxaros, adiante da cidade de Mindelo, na illa de São Vicente; illote Rabo de Xunco, nas costas da illa de Sal; illote de Sal Rei e illote do Baluarte, nas costas da illa de Boa Vista.
As restantes illas de Cabo Verde fan parte das Illas de Sotavento.
Illas de Barlovento, Pequenas Antillas

As Illas de Barlovento son un grupo de illas das Pequenas Antillas, integrado por Granada, Martinica, Santa Lucía, Barbados, San Vicente e as Granadinas, Trinidad e Tobago. Nome e xeografía
As Illas de Barlovento foron chamadas así porque estaban máis a barlovento (na dirección do vento) dos barcos que chegaban ao Novo Mundo que as Illas de Sotavento dado que os ventos que prevalecen nesa zona sopran en dirección leste a oeste. As correntes transatlánticas e os ventos que producían a ruta máis rápida a través do océano levaban aos barcos primeiro a estas illas do sueste das Antillas para logo continuar ao seu destino final no Caribe ou Norteamérica.
Diferenzas xeográficas segundo o ámbito lingüístico
Existe unha importante diferenza na consideración de que illas pertencen aos grupos de Barlovento ou Sotavento, segundo sexa o ámbito lingüístico, dun lado o inglés e doutro o español, francés e neerlandés.
Illas de Galicia

Esta é unha lista coas illas de Galicia.
Illas de Sotavento, Illas da Sociedade

As illas de Sotavento (en francés Îles Sous-lle-Vent; en tahitiano che fenua Raro Mata’y mā) é o arquipélago occidental das illas da Sociedade, situado entre 200 e 600 km ao oeste de Tahití. Administrativamente forma a subdivisión das illas de Sotavento (subdivision administrative des Îles Sous-le-Vent), unha das cinco subdivisións da Polinesia Francesa. Ademais, é unha circunscrición electoral para a Asemblea da Polinesia Francesa. Xeografía
O arquipélago consta de cinco illas e catro atois organizados en sete comúns. De leste para oeste son: Huahine, constituída como comuna.
Raiatea, dividida en 3 comunas, con Uturoa como capital.
Tahaa, constituída como comuna.
Bora Bora, constituída como comuna.
Tupai (Motu Iti), atol dependente de Bora Bora.
Maupiti, constituída como comuna.
Maupihaa (Mopelia), atol dependente de Maupiti.
Motu One (Bellinghausen), atol dependente da administración territorial.
Manuae (Scilly), atol dependente da administración territorial.
Ademais dos atois, máis pequenos, as illas son montañosas de orixe volcánica. Están formadas por traquita, diabase e basalto. Os volcáns hai tempo que non están activos e os cráteres están moi erosionados, formando profundos vales. Ao redor teñen uns escollos de coral, pechando unha lagoa salgada e que protexen a costa fértil. A superficie total de terras emerxidas é de case 400 km².
A vexetación inclúe árbore do pan, pandanáceas e cocos. A fauna terrestre limítase a porcos salvaxes, ratas e píntegas. En cambio, a pesca é abundante e variada nos escollos de coral.
A poboación total era de 30. 714 habitantes no censo do 2002, un 12% do total da Polinesia Francesa. As actividades principais son a agricultura e a pesca, e a produción de copra, azucre, ron, nácar e vainilla. Así mesmo, o turismo é importante para a economía de Bora Bora e comézase a desenvolver en Huahine. Historia
Antigamente as illas eran un importante centro político e relixioso desde onde se colonizaron outras illas da Polinesia. Os grandes xefes de Tahití tiñan as súas raíces nestas illas. Raiatea era o centro relixioso cun templo que era a referencia para as outras illas. Bora Bora, cunha poboación moi guerreira, exercía unha grande influencia política.
O primeiro europeo en visitalas foi o holandés Jacob Roggeveen en 1722. Pero foi o inglés James Cook quen explorou as illas máis grandes en diversas ocasións entre 1769 e 1779, e chamounas Society Isles. Explicou que o nome era debido a que as illas son contiguas, pero se interpretou que era en honra á Royal Society de Londres que financiaba a expedición. Máis tarde o nome estendeuse a todo o arquipélago.
Logo de constituírse en 1880 a colonia francesa nas illas do Vento, as illas de Sotavento resistíronse en integrarse, celosas da súa independencia. Entre o 1889 e 1897 produciuse unha longa situación de insurrección na chamada guerra das illas de Sotavento.
Illas dispersas do Océano Índico

As Illas Dispersas do Océano Índico son unhas illas coralinas baixo a soberanía francesa situadas no océano Índico: 1: Atol Bassas da India
2: Illa Europa
3: Illas Gloriosas
4: Illa Juan de Nova
5: Illa Tromelin
(KM: Comores, MG: Madagascar, MU: Mauricio, MZ: Mozambique, RE: Reunión, YT: Mayotte) Xeografía
Estas illas permanecen normalmente deshabitadas logo de que se automatizasen as instalacións meteorolóxicas; a excepción é a Tromelin, onde adicionalmente existe unha guarnición militar francesa de aproximadamente quince soldados, cuxa misión é reforzar a soberanía francesa da rexión.
As illas son consideradas reservas naturais.
Na canle de Mozambique, habitadas
Ao sur da canle: Bassas da India: un atol en formación.
Europa: 28 km² a 330 km ao nordés de Tuléar e 500 km da costa africana.
Na parte máis estreita da canle, aproximadamente a un terzo do camiño entre Madagascar e Mozambique: Juan de Novoa: 4, 4 km², 600 km ao suroeste de Mayotte e a 280 km das costas africanas (Mozambique).
Ao nordés do arquipélago das Comores e de Mayotte: Illas Gloriosas: 5 km² en dous pequenos illotes, Roches Vertes e Île du Lys. A zona económica exclusiva das Gloriosas, situada ao norte de Madagascar, representa unha superficie de 48, 350 km².
Ao norte de Reunión
Tromelin: 1 km² habitada por 19 meteorólogos. Historia
As Illas Dispersas foron administradas polo prefecto de Reunión ata o 3 de xaneiro de 2005. Logo de devandita data, son responsabilidade do prefecto que exerce de administrador xeral dos Territorios Austrais Franceses.
Illas maiores da Sonda

As illas maiores da Sonda son un grupo de illas na parte occidental do Arquipélago Malaio. As illas no grupo inclúen Borneo, Xava, Célebes e Sumatra. O grupo está dividido politicamente entre Brunei, Indonesia e Malaisia. Xunto coas illas menores da Sonda, ao leste, conforman as illas da Sonda.
Illas menores da Sonda

As illas menores da Sonda, ou Nusa Tenggara, son un grupo de illas na parte centro-sur do Arquipélago Malaisio. Xunto coas illas maiores da Sonda, ao oeste, conforman as illas da Sonda. Administración
Divídense nas provincias indonesias de Balí, Nusa Tenggara Occidental e Nusa Tenggara Oriental, e o estado independente de Timor Oriental. Lista de illas
As illas principais do grupo son as seguintes:
Illescas

Illescas é un municipio de Castela-A Mancha, pertencente á provincia de Toledo. En 2008 tiña 19. 167 habitantes, nunha superficie de 57 km², sendo a densidade para o mesmo ano de 277, 7 hab/km². Toponimia
Segundo Nieto Ballester, o topónimo Illescas podería ter orixe prerromana, de aspecto celta. Segundo García Sánchez, podería derivarse do topónimo Egelesta, nomeado por Tolomeo en Geographías Hyphégesis, segunido o proceso Egelesta > Elesta > Elesca(s) > Ilescas > Iliescas > Illescas. Xeografía
O concello está situado na comarca de La Sagra, nunha ampla chaira. Limita ao norte cos municipios de Casarrubuelos, Cubas de la Sagra, Torrejón de la Calzada e Torrejón de Velasco (da Comunidade de Madrid), ao leste con Yeles, ao sur con Numancia de la Sagra e Yuncos, e ao oeste con Cedillo del Condado, El Viso de San Juan, Carranque e Ugena.
Demografía
En 1561 había 12. 000 habitantes, cifra que iría diminuíndo nos séculos posteriores. A mediados do século XVIII, segundo a información que ofrece o catastro de Ensenada, Illescas converteuse nun núcleo cunha importante presenza de hidalgos e clérigos. A súa poboación en 1752 era 1. 481 habitantes.
Coa chegada do século XX comezou unha lenta recuperación demográfica, que culminou nunha verdadeira explosión demográfica nos anos 60. En 1956 a súa poboación era de 2. 325 habitantes e no ano 2001, de 12. 234, superándose por primeira vez a cifra de poboación máxima que Illescas tivo desde o século XVI. Na actualidade é o terceiro municipio máis habitado da provincia, só por detrás de Talavera de la Reina e Toledo. Historia
Na zona atopáronse restos arqueolóxicos que testemuñan a existencia de asentamentos desde a época prehistórica. Nas escavacións realizadas no sitio de El Cerrón atopáronse os restos dun poboado celtibero, habitado entre finais do século V a. C. ao II a. C. , Trala romanización, tamén estivo un tempo habitado.
Durante a época árabe construíuse un alcázar e algunhas fortificacións, tomadas en 1085 durante a reconquista de Toledo por Afonso VI de León, que ordenou a súa reconstrución. Máis tarde a poboación foi doada á diocese de Toledo, para converterse de novo en territorio reguengo en 1124.
En 1154 Afonso VII de León concedeu a carta puebla e catro anos máis tarde a vila volveu pertencer ao señorío arcebispal até 1575, en que pasou definitivamente á xurisdición real. Durante estes séculos foron frecuentes os litixios entre a vila e o cabido catedralicio.
Serviu de lugar de recreo para os reis, pero chegou a perder o favor real a causa da Guerra das Comunidades de Castela, onde o illescano Francisco de Guzmán foi capitán do exército comuneiro das compañías de Juan de Padilla.
A principios do século XIX, as tropas francesas desmantelaron un mosteiro de franciscanos descalzos.
Segundo o dicionario de Pascual Madoz, a mediados dese século o concello tiña 300 casas e o orzamento municipal ascendía a 30. 000 reais, dos que 4. 400 eran para pagar o secretario. A partir de entón iniciouse un lento desenvolvemento, ao que contribuíu a chegada do ferrocarril en 1876.
Na década de 1960 iniciouse a expansión do casco urbano, cun gran desenvolvemento industrial e do sector servizos.
Illote

Un illote é unha pequena illa. A diferenza entre illa e illote é subxectiva. Adóitase chamar illote, por comparación, ás illas pequenas próximas a outras máis grandes, e tamén ás rochosas próximas á costa.
Outra forma de diferencialas e pola súa capacidade, segundo as súas dimensións, de manteren unha poboación estable. Isto non significa que tódalas illas deshabitadas sexan illotes, xa que a viabilidade dunha poboación depende tamén dos recursos naturais.
Ás veces, dado que non hai presenza humana estable, hai unha maior diversidade de flora e fauna.
Illote Meang

Meang, tamén coñecida como Telikiai, é un illote situado no atol de Nui, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia, no océano Pacífico. A súa superficie é de 0. 15 km² e a poboación de 127 habitantes segundo o censo de 2002.
Illote Motufetau

Motufetau, é un illote do océano Pacífico situado no leste do atol de Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. Na actualidade atópase despoboada.
Illote Motuloa do Sur

Motuloa, é un illote do océano Pacífico situado no sur do atol de Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. Existe un illote homónimo no mesmo atol, no norte do mesmo. A altura media con respecto ao nivel do mar e de 6 metros.
Illote Niuatui

Niuatui é un illote do océano Pacífico situado no nordés do atol Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. Actualmente atópase despoboado e a súa altura media sobre o nivel do mar é de 11 metros. Sitúase moi próxima ao Illote Oua, ao oeste de Lafanga.
Illote Oua

Oua, e un illote do océano Pacífico situado no atol de Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. A altura media sobre o nivel do mar é de 6 metros. Atópase moi próximo ao Illote Lafanga.
Illote Piliaieve

Piliaieve é un illote do atol de Nui, Tuvalu (na Polinesia), no océano Pacífico, próximo ao Illote Unimai e ao de Pakantou. A elevación media sobre o nivel do mar é de 12 metros.
Illote Sakalua

Sakalua, tamén coñecida como Coal Island, é un illote do océano Pacífico situado no atol de Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. A súa altura media sobre o nivel do mar é de 19 metros, unha das altura máis altas do atol. Na actualidade atópase despoboada.
Illote Teafatule

Teafatule, é un illote do océano Pacífico situado no noroeste do atol Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. A súa altura media sobre o nivel do mar é de 1 metro por debaixo do mesmo. Na actualidade atópase despoboada.
Illote Temotuloto

Temotuloto é un illote do océano Pacífico situado no suroeste do atol Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. Na actualidade atópase despoboada e a súa elevación media sobre o nivel do mar é de 14 metros.
Illote Unimai

Unimai é un illote do océano Pacífico, pertencente ao atol de Nui, Tuvalu, a súa área é de 0. 02 ha e a súa elevación media sobre o nivel do mar son 14 metros.
Illote de Binicodrell

O illote de Binicodrell é un illote situado diante da praia de Binigaus, no termo municipal de Es Migjorn Gran, en Menorca. Destaca a presenza do lagarto endémico Podarcis lilfordi codrellensis.
Illuminati

Illuminati ou Orde dos Iluminati é o nome que recibiu unha sociedade secreta fundada baixo o nome de Bund der Perfektibilisten o 1 de maio de 1776 polo xesuíta, filósofo e profesor de dereito canónico Adam Weishaupt en Ingolstadt (Baviera). Traxectoria
O seu obxectivo era conseguir a mellora e perfeccionamento do mundo por medio da liberdade, da igualdade e da fraternidade, e da mellora e perfeccionamento dos seus membros permitindo o autocontrol dos individuos facendo o despotismo superfluo. Actuou legalmente ata 1785, ano no que Carlos Teodoro de Baviera proibiu todas as sociedades secretas no país. Durante o período no que foi legal tivo ampla influencia entre os intelectuais e políticos ilustrados alemáns como o duque Fernando de Brunswick.
Os membros tiñan que prometer obediencia ós seus superiores e dividíanse en tres clases principais, cada unha con varios graos. A orde tiña ramificacións en moitos países de Europa, con 2000 membros, recibindo a atención de homes de letras como Johann Wolfgang von Goethe e Johann Gottfried Herder, e mesmo dos duques reinantes de Gotha e Weimar.
Arredor desta sociedade formáronse numerosos mitos e teorías conspiratorias, pretendendo que a orde fora responsable da Revolución Francesa ou de complots contra a Igrexa Católica, así como a constitución dunha Nova Orde Mundial, baseándose nestes mitos e lendas escribíronse novelas e filmáronse películas que contribuíron a espallar estas ideas entre a sociedade e a que se formasen organizacións que se reclaman herdeiras dos Illuminati.
Ilmari Federn

Ilmari Federn foi unha occidentalista, autor do "Vocabulario occidental-inglés" (1937) e do "Occidental-Dansk Ordbog" (1937). Fillo do autor austríaco Karl Federn (1868 - 1943), Ilmari traduciu moitas das súas obras ao occidental, entre elas Li pont e Li verd parapluvie. Chamado "a man dereita de de Wahl", fixo a revisión final do "Dictionarium English-Occidental" dos señores Pope e Kemp.
Ilmenita

A ilmenita (FeTiO3) é un mineral feblemente magnético, da clase dos óxidos, de cor negra ou gris, que se encontra nas rochas metamórficas e nas rochas básicas eruptivas (gabro, diabase, piroxenita). O nome provén das montañas "Ilmen" en Rusia, un dos principais depósitos. A maioría da ilmenita atópase recuberta de capas, como por exemplo, de area de praia. Contén o 47, 34% de FeO e o 52, 66% de TiO2, aínda que esta proporción é variable pola entrada do óxido férrico, substituíble por magnesio e manganeso.
Preséntase en forma de cristais normalmente tabulares delgados e romboédricos. Nas areas das praias acostuman estar partículas moi miúdas deste mineral, con diámetros de entre 0, 1 e 0, 2 mm. Ilmenita lunar
Achouse ilmenita nas rochas da Lúa e no 2005, a NASA utilizou o Telescopio Espacial Hubble para localizar lugares potencialmente ricos en ilmenita. Este mineral podería ser fundamental á hora de crear unha base lunar; xa que proporcionaría unha fonte de ferro e titanio para os elementos estruturais, ademais de poder obterse osíxeno con el. Depósitos na España
Nas areas do Sil e en xeral en todos os areais do noroeste de Galiza, especialmente en Ortigueira, Ría de Cedeira ou Cabo Prior. En Asturias. En Horcajuelo, en Somosierra (Madrid) e na Serra de Guadarrama, na provincia de Ávila e na provincia de Segovia. En Tibidabo, Vallvidrera, Molins de Rei, Montseny, Sant Climent de Llobregat, Santa Creu d'Olorda (Barcelona) e Val de Arán (Lleida). Na Serra de Gata e en Logrosan (Cáceres). En Andalucía pode encontrarse en Játar, Gobantes e Archidona, provincia de Sevilla, en Serra Nevada, nalgunhas praias da provincia de Cádiz, da provincia de Huelva e do Cabo de Gata. Usos
A maioría da ilmenita emprégase en aliaxes especiais para a industria aeroespacial e para pigmentos. O produto aquí é o dióxido de titanio, que é unha substancia extremadamente branca usada como base para diferentes tipos de pinturas.
Ilse Koch

Ilse Koch, nada como Margarete Ilse Köhler o 22 de setembro de 1906 e finada o 1 de setembro de 1967, foi a muller de Karl-Otto Koch, comandante do campos de concentración nazis de Buchenwald (1937–1941) e Majdanek (1941–1943). En 1947, converteuse nunha das principais personalidades nazis en seren xulgadas polas Forzas Armadas estadounidenses.
Despois do seu xuízo recibiu a atención dos medios internacionais, xa que os superviventes das súas accións describiron os abusos que realizaba ós prisioneisos como especialmente sádicos, e a imaxe dela como "a asasina do campo de concentración" estivo presente na sociedade alemá da posguerra. Foi acusada de tomar recordos da pel dos corpos dos mortos que presentaban tatuaxes, aínda que estas reclamacións foron rexeitadas en ámbolos xuízos. Era coñecida como "A bruxa de Buchenwald" (Die Hexe von Buchenwald) por mor da súa crueldade e lascivia cara ós prisioneiros.
Iluminación a tres puntos

A iluminación a tres puntos é unha técnica de iluminación básica empregada en vídeos, filmes, fotografías e imaxes creadas por ordenador para as personaxes que non se atopan en movemento. Este é un sistema moi versátil que forma a base da maioría de coñecementos sobre iluminación en fotografías de estudio. Tipos de luces
Esta técnica utiliza 3 focos de luz: a principal chámase luz clave, sendo as outras a luz de recheo e a contraluz. Luz clave: Tamén coñecida como key light. Esta é a luz principal, normalmente é a luz máis forte e a que ten máis influencia no aspecto da escena. En termos de calidade, debe situarse aproximadamente entre un termo medio entre luz dura e luz difusa. En estudio, utilízase xeralmente un Fresnel. Na fórmula das tres luces, debe situarse formando un ángulo entre 30 e 45 graos co eixo que forman a cámara e o suxeito, ben á dereita ou ben á esquerda da cámara. Un ángulo de 45 graos é o que produce unha maior modelaxe e resalta mellor as texturas do suxeito.
Luz de recheo: Tamén coñecida como fill light. A luz principal utilizada soa produce sombras duras que poden distraer a atención. A luz de recheo úsase para suavizar estas sombras, sen eliminalas completamente. A luz de recheo é unha fonte de luz difusa. Colócase formando uns 90 graos co eixo que forma a luz principal co suxeito. O máis seguro é colocala formando un ángulo duns 45 graos co eixo da cámara. A luz de recheo ben situada produce unha transición gradual das áreas iluminadas ás zonas de sombra, producindo unha mellor percepción de tridimensionalidade.
Contraluz: Tamén coñecida como back light. A función desta luz é separar ao suxeito do fondo creando un sutil bordo de luz ao redor do suxeito. O contraluz debe colocarse xustamente detrás do suxeito con relación á cámara. Deberíase poder trazar unha liña recta ficticia que parte do obxectivo da cámara, pasa polo suxeito e chega ata a luz de contraluz. Se esta luz está demasiado desviada cara a un dos lados, proxectará moita luz sobre ese lado, deixando o outro escuro. Iluminación a catro puntos
Existe outra técnica, denominada de iluminación a catro puntos, que ademais das luces mencionadas anteriormente usa a luz de fondo: Luz de fondo: Tamén coñecida como background light. Ilumina os fondos e engade profundidade e separación entre os elementos da escena. Pódese utilizar calquera tipo de luz con este fin, sempre que proporcione unha iluminación uniforme do fondo, non afecte ao suxeito principal e este posúa a intensidade adecuada. Se o fondo ten detalle ou textura, esta fonte de luz sitúase ao mesmo lado que a principal, para manter a consistencia na dirección da luz.
Ilusión da espiral de Fraser

A ilusión da espiral de Fraser é unha ilusión óptica que foi descrita por primeira vez polo psicólogo británico Sir James Fraser (1863–1936) en 1908.
A ilusión tamén se coñece como a falsa espiral, ou polo seu nome orixinal, a ilusión de cordón retorcido (twisted cord illusion). Os segmentos de arco negro superpostos parecen formar unha espiral; porén, os arcos son unha serie de círculos concéntricos.
A distorsión visual prodúcese combinando un patrón de liña regular (os círculos) con partes desalineadas (os fíos de cores diferentes). A ilusión de Zöllner e a ilusión da parede do café baséanse nun principio similar, como moitos outros efectos visuais, nos que unha secuencia de elementos inclinados fai que o ollo perciba xiros e desviacións fantasmas. A ilusión é aumentada polos compoñentes en espiral no fondo a cadros. É unha ilusión única, onde o observador pode verificar manualmente as cadeas concéntricas. Cando os fíos se resaltan nunha cor diferente, faise obvio para o observador que non hai espiral.
Ilusión do poste de barbeiro

A ilusión do poste de barbeiro ou Barber Pol tal como foi descrita en inglés, é unha ilusión óptica do movemento percibido.
É unha das ilusións do movemento máis coñecidas. Recibe o seu nome polos postes pintados con franxas diagonais azuis e vermellas que se poden atopar diante de moitos salóns de peiteado, maiormente nos Estados Unidos. É desencadeado pola rotación dun cilindro vertical con franxas helicoidais. Isto non é percibido polo observador como un movemento puramente horizontal, senón que o interpreta, dependendo da dirección de xiro, coma se as raias se movesen cara arriba ou abaixo.
A sensación de movemento indica que para liñas homoxéneas que se moven dentro dun campo doutro xeito baleiro, o seu movemento sempre se percibe como perpendicular á súa orientación da liña. Na ilusión de Barber Pole, con todo, as liñas non continúan horizontalmente, o que significa que non hai unha orientación de liña recta, senón que están curvadas cara atrás ao redor do rolo. Polo tanto, a aparición dun movemento ascendente de 45° das raias só se produce cando se visualiza unha sección, en cambio, pódese percibir un movemento vertical das raias ao longo do eixe.
Esta ilusión óptica foi descrita por primeira vez en 1929 por J. P. Guilford.
Ilustración (deseño gráfico)

Para outros usos véxase Ilustración (homónimos).
Denomínase ilustración (do latín illustrātio, -ōnis, 'iluminación') á representación iconográfica de contidos diversos que frecuentemente realzan, acompañan, completan ou contribúen á mellor comprensión dun texto, ou simplemente que o adorna. Dentro dunha concepción contemporánea, o termo adscríbese a aquelas imaxes producidas con técnicas artísticas tradicionais que, desde o perfeccionamento das técnicas de impresión de finais do século XVIII, como a litografía e o gravado litográfico, permitiron unha maior facilidade e perfeccionamento para a súa difusión masiva. Hoxe en día a ilustración é un dos elementos máis importantes do deseño gráfico.
As ilustracións son comúns en xornais, revistas e libros, especialmente nos libros de arte e, especialmente, na literatura infantil e xuvenil (asumindo, non poucas veces, un papel máis importante que o do propio texto), sendo tamén utilizadas na publicidade e na propaganda. Pero existen tamén ilustracións independentes de textos, onde a propia ilustración é a información principal. Un exemplo sería un libro sen texto, non infrecuente en libros infantís ou en banda deseñada.
A ilustración editorial ten a súa orixe na miniatura, utilizada amplamente na Idade Media nos manuscritos, pero actualmente difire desta por servirse de medios mecánicos (e, máis recentemente, de medios fotomecánicos e dixitais) para a súa reprodución. Por tanto, a súa evolución e historia está intimamente ligada á imprenta e ao gravado.
A ilustración posúe unha tradición antiga, que se remonta ás primeiras formas pictóricas (como as pinturas rupestres), continuando pola invención da imprenta, a Revolución Industrial até a nosa era dixital. Actualmente esta tradición é especialmente importante para os libros de arte, os científicos, a banda deseñada e os filmes de deseños animados.
Ilustración en Galicia

O movemento da Ilustración en Galicia desenvolveuse, coma no resto de Europa, no século XVIII, e representou un novo interese polas ideas empíricas na filosofía, na política económica ou nas ciencia. Neste contexto comezou un proceso de construción e recuperación da conciencia da personalidade histórica, cultural e económica do reino de Galiza da man dos ilustrados galegos, persoeiros de letras que entendían a Galiza como unha sociedade diferenciada e como un reino cunhas necesidades específicas. Iniciativas
Na gran tarefa de modernizar o reino, de aproveitar os seus recursos humanos e naturais, tiveron un destacado papel as sociedades e academias galegas. Foron creadas, entre outras, a Academia de Agricultura del Reino de Galicia (inaugurada o 20 de xaneiro de 1765), a Sociedad Económica de Amigos del país del reino de Galicia (15 de febreiro de 1784) ou as Sociedades de Amigos do país de Santiago de Compostela (1784) e Lugo (1785), así como ambiciosas propostas como o Real Montepío de Pescadores del reino de Galicia (1775). Os ilustrados foron os primeiros en denunciar as penurias do reino, a maior parte delas derivadas da negativa política que nel levaron a cabo o Reis Católicos e os Habsburgo. Deste xeito denunciouse o estado das vías de comunicación, as importacións innecesarias, a masiva emigración, as políticas de aculturización lingüística e, en definitiva, a marxinación económica do reino. Deste modo conseguíronse éxitos como a constitución na Coruña do Consulado Marítimo e Terrestre co que se habilitou a cidade para comerciar coas colonias americanas. Persoeiros
Pola súa enorme contribución á lingua e cultura do reino destacan dous eclesiásticos, Benito Xerónimo Feijoo e Montenegro e Martín Sarmiento (Catálogo de voces y frases de la lengua gallega, 1745-1755). O primeiro denunciou antes ca ninguén a miseria do sector campesiño galego propoñendo cambios na administración do reino; o segundo con amplos coñecementos de botánica, medicina natural e arquivística, dedicouse á filoloxía sendo un aférrimo defensor do galego (idioma do reino), erguendo a voz contra aqueles que trataban de desprestixialo.
No eido económico, entre outros destacan persoeiros aos que se lles deben numerosas obras de vital importancia no desenvolvemento económico e que pertencen a diferentes grupos sociais. Aparecen aristócratas (fidalgos) tales como Xosé Cornide de Saavedra (Memoria sobre la pesca de la sardina en las costas de Galicia, 1774), Pedro Antonio Sánchez -cofundador da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago (1784)- ou Lucas Labrada (Descripción económica del Reyno de Galicia, 1804); eclesiásticos como Juan Francisco de Castro ("Discursos críticos sobre las Leyes, y sus Intérpretes", 1765) e comerciantes como Antonio Raimundo Ibáñez.
Ilustración escocesa

A Ilustración escocesa (en inglés Scottish Enlightenment, en escocés Scots Enlichtenment e en gaélico escocés Soilleireachadh na h-Alba) foi un período na historia escocesa do século XVIII caracterizado por unha onda de logros intelectuais e científicos. Daquela, Escocia tiña unha rede de escolas parroquiais nas Lowlands e cinco universidades. A cultura foi orientada cara aos libros, e diariamente tiñan lugar intensos debates en lugares intelectuais de Edimburgo como "The Select Society", e, posteriormente, "The Poker Club", así como nas universidades de Glasgow, Edimburgo e Aberdeen.
Ademais de compartir a visión humanista e racionalista da ilustración europea do mesmo período, os pensadores escoceses facían fincapé na grande importancia da razón humana combinada co rexeitamento de calquera autoridade que non estivese xustificada coa razón. Asemade, mantiveron unha crenza optimista na habilidade humana de crear cambios positivos para a mellora da sociedade e da natureza, guiados só pola razón. Esta último característica deulle á Ilustración escocesa a súa personalidade especial, distinguídoa da contraparte do continente europeo. En Escocia, a Ilustración caracterizouse polo empirismo e a práctica, virtudes eran mellora, onde as virtudes convertíanse en beneficios prácticos para o individuo e a sociedade no seu conxunto.
Os campos que avanzaron axiña son a filosofía, a economía, a enxeñería, a arquitectura, a medicina, a xeoloxía, a arqueoloxía, o dereito, a agricultura, a química e a socioloxía. Entre os pensadores e científicos escoceses deste período atopamos a Francis Hutcheson, David Hume, Adam Smith, Dugald Stewart, Thomas Reid, Robert Burns, Adam Ferguson, John Playfair, Joseph Black e James Hutton.
A Ilustración escocesa tivo efectos alén das fronteiras de Escocia, non só por mor da súa relevancia, senón tamén porque as ideas foron levadas a través do mundo pola diáspora escocesa, e por estudantes americanos que estudaron en Escocia.
Ilya Frank

Ilya Mikhailovich Frank (en ruso: Илья́ Миха́йлович Франк), nado en San Petersburgo o 23 de outubro de 1908 e finado en Moscova o 22 de xuño de 1990, foi un físico soviético galardoado no ano 1958 co Premio Nobel de Física. Traxectoria
Estudou física na Universidade de Moscova, onde se graduou en 1930. En 1934 descubriu o denominado efecto Cherenkov. Ilya Frank realizou xunto a Igor Tamm a explicación teórica deste efecto, que ocorre cando as partículas viaxan cun medio opticamente transparente a velocidades maiores que a velocidade da luz neste medio. Este descubrimento deu lugar ao desenvolvemento dos novos métodos para detectar e medir a velocidade de partículas nucleares de alta velocidade e foi de grande importancia para a investigación en física nuclear. O traballo de Frank tamén incluíu a colaboración con Cherenkov e Tamm na investigación sobre a radiación do electrón.
Posteriormente Frank especializouse no estudo de raios gamma e o neutrón. Nomeada cabeza do departamento da física da universidade do estado de Moscova o ano 1944, foi membro da Academia de Ciencias da URSS desde 1946.
En 1958 foi galardoado, xunto con Pavel Cherenkov e Igor Tamm, co Premio Nobel de Física polo descubrimento e a interpretación da Radiación Cherenkov.
Ilya Ilyich Mechnikov

Ilya Ilyich Mechnikov, ou en cirílico Илья Ильич Мечников, tamén coñecido como Elías Metchnikoff, nado en Khárkiv o 16 de maio de 1845 e finado en París o 16 de xullo de 1916, foi un microbiólogo ucraíno de orixe xudía, Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1908. Traxectoria
Durante o traxecto da súa vida deulle as costas á tradición xudía dos seus devanceiros; converteuse lentamente nun fervente ateo e revolucionario. A lectura do libro A orixe das especies de Charles Darwin produciulle un forte impacto no seu concepto científico da natureza. Logo chegou, grazas ao azar, á microbioloxía, onde descubriu procesos como a fagocitose axudado e patrocinado por Louis Pasteur en Francia.
Estudou nas universidades de Khárkiv e Würzburg. En 1870 foi nomeado profesor de zooloxía da Universidade de Odesa, cargo que deixou en 1882 para dedicarse a investigar en bacterioloxía e patoloxía. Tras dirixir o Instituto Bacteriolóxico de Odesa entre 1886 e 1888, trasladouse ao Instituto Pasteur de París, sendo nomeado subdirector en 1895.
En 1884 formulou a "teoría fagocitósica da inmunidade", que explicaría a capacidade do corpo humano para resistir e vencer as enfermidades infecciosas. Pero os seus estudos máis importantes están relacionados coa sífilis, estudos que permitirían posteriormente a Paul Ehrlich descubrir un tratamento eficaz contra ela. Foi o introdutor do emprego dos fermentos lácticos en terapéutica para modificar a fermentación pútrida no intestino e creu atopar nos microbios do leite acedo -o iogur- a solución ao problema do envellecemento.
Tivo sempre un respecto reverencial pola morte e por iso creou disciplinas científicas como a xerontoloxía (ciencia da vellez) e a tanatoloxía (ciencia da morte). Ilya cría que a morte estaba vencellada, en certa forma, coa sífilis e buscou, xunto con Emile Roux, unha cura, descubrindo o ungüento gris a base de calomelanos.
En 1908 compartiu con Paul Ehrlich o Premio Nobel de Medicina polos seus traballos sobre a fagocitose e a inmunidade.
Ilya Prigogine

Ilya Prigogine, en ruso: Илья́ Рома́нович Приго́жин, nado o 25 de xaneiro de 1917 en Moscova e finado o 28 de maio de 2003 en Bruxelas, foi un físico, químico, sistémico e profesor universitario belga de orixe soviética, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1977. Traxectoria
Prigogine naceu en Moscova, Rusia nun fogar de orixe xudía. Fuxiu coa súa familia en 1921, tras a constitución da URSS, cara a Europa Occidental, establecéndose en Bélxica en 1929. Estudou química na Universidade Libre de Bruxelas en Bélxica, onde foi profesor de fisicoquímica e física teórica a partir de 1947.
En 1959, converteuse no director do Instituto Internacional de Solvay de Bruxelas. Foi así mesmo catedrático de química na Universidade de Chicago e de física e enxeñería química na Universidade de Texas nos Estados Unidos, onde fundou en 1967 o Instituto de Mecánica Estatística e Termodinámica.
En 1989 foi nomeado vizconde polo rei Balduíno de Bélxica.
Foi autor de multitude de libros: Estudos termodinámicos de fenómenos irreversibles (1947), Tratado de termodinámica química (1950), Termodinámica de non equilibrios (1965), Estrutura, disipación e vida (1967) e Estrutura, estabilidade e flutuacións (1971). Á beira de Isabelle Stengers escribiu: La Nouvelle Alliance (A nova alianza) 1979
Order out of Chaos 1984
Entre le temps et l’éternité, París, Fayard, 1988. Reeditado por Flammarion, « Champs » n° 262 Investigacións científicas
Especialista en termodinámica, realizou investigacións teóricas sobre a expansión da termodinámica clásica no estudo dos procesos irreversibles coa teoría das estruturas disipativas. Considéraselle o precursor da teoría do caos.
En 1977 foi galardoado pola Real Academia das Ciencias de Suecia co premio Nobel de Química por unha gran contribución á acertada extensión da teoría termodinámica a sistemas afastados do equilibrio, que só poden existir en conxunción coa súa contorna.
Outro dos seus máis soados libros, de título Tan só unha ilusión, é unha antoloxía de dez ensaios (elaborados entre 1972 e 1982) nos que Prigogine fala con especial afán sobre este novo estado da materia: as estruturas disipativas, asegurando que con estes novos conceptos ábrese un "novo diálogo entre o home e a natureza".
Ilícito

Ilícito, ilegal, ou ilexítimo, é todo acto que non estea permitido legal ou moralmente. Trátase, polo tanto, dun delito (un quebrantamento da lei) ou dunha falta ética. Coñécese, por tanto, como acto ilícito todo acto contrario a dereito. A causa ilícita, por outra parte, é aquela que se opón ás leis ou á moral.
Non hai que esquecer que tamén existe o que se coñece como ilícito administrativo, que se define como o acto ou a conduta que é totalmente contraria ao que establece o dereito, é dicir, o ilícito administrativo é unha infracción a calquera do conxunto de prohibicións que se organizan dentro dos ordenamentos xurídicos ou administrativos, como poden ser as leis o ordenamentos que regulan os impostos, o tráfico de vehículos ou o goberno das administracións públicas.
Do mesmo xeito, tamén está o ilícito tributario, que é unha violación das leis financeiras existentes. Esta acción dá lugar a que a persoa infractora teña que “compensar” aquel acto mediante o pago dunha cantidade de diñeiro, ben ao Estado ou a outra entidade pública (Goberno da Comunidade Autónoma, Deputación Provincial ou Concello). Outras sancións que se poden establecer son a clausura temporal do establecemento comercial, inhabilitación ou mesmo prisión.
O enriquecemento ilícito é un concepto que fai referencia ao acto de enriquecerse por medios contrarios á lei. Esta noción adoita utilizarse para sinalar ao funcionario público que aproveita o seu poder e autoridade para realizar negocios ilegais ou que obtén diñeiro grazas a subornos.
Porén, tampouco podemos pasarmos por alto que existen outros actos, igualmente delitivos, de comercio ilícito, algúns deles verdadeiramente repugnantes, como o narcotráfico ou o tráfico de persoas (de nenos, mulleres, inmigrantes etc, ) así como como o de obras de arte que, aínda que menos repulsivos, do mesmo xeito levan a moitas persoas a seren xulgadas e condenadas con penas de cárcere.
Im Yunjidang

Im Yunjidang (hangeul: 임윤지당, hanja: 任允摯堂), nada en 1721 e finada en 1793, foi unha filósofa e escritora coreana da dinastía Joseon (1392-1910). Pertencente á corrente neoconfuciana, defendeu o dereito das mulleres á educación, argumentando que homes e mulleres comparten unha mesma natureza humana. Biografía
Im Yunjidang naceu en Wonju, provincia de Gangwon, no empobrecido clan Pungcheon Im. O seu pai, Im Jeok, foi xuíz en Hamheung. Tras o pasamento deste, a familia retirouse a unha vila das montañas, onde a autora evitou a presión de moitos dos estereotipos da época.
O seu irmán, Im Seong-ju, ensinouna a ler e a escribir debido ao seu precoz talento. Im Yunjidang chegaría a dominar o Hyogyueong ("Clásico da piedade filial"), as Yeoinyeojeon ("Biografías de mulleres exemplares") ou a Sohak ("Aprendizaxe menor") de Zhu Xi (1130-1200). Segundo a biografía Im Yunjidang Yugo, escrita polo seu irmán máis novo Im Jeong-ju, Im Yunjidang discutía decotío cos seus irmáns sobre historia, política ou os clásicos.
En 1739, aos 19 anos de idade, casou con Shin Gwang-yu, un letrado de Wonju, co que tivo un fillo. Porén, a autora enviuvaría oito anos máis tarde, e o seu neno morrería pouco despois. Posteriormente, dedicou a súa vida a axudar á familia do seu esposo e estudar os Clásicos. Filosofía
Im Yunjidang fixo parte dunha tradición comezada polo Naehun ("Instrucións para as mulleres", 1475) da raíña Insu: usar os propios Clásicos chineses para conseguir o acceso das mulleres á educación e a filosofía. Así, a autora defendeu a igualdade intelectual entre homes e mulleres. Con todo, non se opuxo ás normas sociais neoconfucianas do Samjongjido ("As tres vías das mulleres de virtude"), que afirma que as mulleres deben obedecer primeiro ao pai, logo ao esposo e, finalmente, ao fillo.
Nos seus escritos, Im Yunjidang tamén debateu sobre o principio cosmolóxico da supremacía do qi (enerxía) sobre o li (razón), un dos temas centrais do neoconfucianismo. Así mesmo, interveu no debate das Catro Orixes e as Sete Emocións, propio da filosofía de Joseon. Influencia
Unha compilación dos seus escritos e ideas foi publicada postumamente en 1796 polo seu cuñado Sin Gwang-wu e o seu irmán máis novo, Im Jeong-ju. Moi poucas mulleres foron publicadas durante a dinastía Joseon.
É considerada unha das primeiras filósofoas de Corea, e inspirou o traballo de autoras como a poeta Kang Jengildang (1772-1832).
Ima Robot

Ima Robot é unha banda estadounidense de dance rock baseada nos Ánxeles formada en 1998. Ata a data o grupo leva publicados tres álbums de estudio: Ima Robot (2003), Monument to the Masses (2006) e Another Man's Treasure (2010). O seu tema "Greenback Boogie" é a canción de apertura da serie de televisión Suits.
Imager for Magnetopause-to-Aurora Global Exploration

IMAGE (acrónimo de Imager for Magnetopause-to-Aurora Global Exploration), tamén coñecido como Explorer 78, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 25 de marzo de 2000 mediante un foguete Delta II desde a base Vandenberg da Forza Aérea. IMAGE pertence ó programa MIDEX, englobado dentro do programa Explorer. Características
A misión de IMAGE foi estudar o comportamento da magnetosfera terrestre ante as variacións do vento solar. As áreas de estudo do satélite inclúen a identificación dos mecanismos de inxección do plasma na magnetosfera durante as tormentas magnéticas, medi-la resposta da magnetosfera ante cambios no vento solar e estudar o modo en que o plasma da magnetosfera é enerxizado, transportado e perdido durante as tormentas e subtormentas magnéticas. IMAGE medía 2, 25 metros de diámetro por 1, 52 metros de longo.
O satélite deixou de funcionar o 18 de decembro de 2005, cando se deixou de recibir a súa telemetría debido a un problema eléctrico a bordo. Instrumentos
IMAGE levaba a bordo tres cámaras de átomos neutros capaces de medi-la enerxía e composición de átomos con enerxías de entre 10 e 200 eV cunha resolución temporal de 300 segundos. Ademais portaba dúas cámaras ultravioleta para o rango de lonxitudes de onda entre 120 e 180 nanómetros e para a banda dos 30, 4 nanómetros, e un radar de baixa potencia operando a lonxitudes de onda de radio de entre 3 kHz e 3 MHz.
Imagotipo

Un imagotipo é un tipo de logo composto pola súa tipografía e unha imaxe ou símbolo. É unha das formas de representación gráfica dunha marca. Neste, a icona e o nome da marca forman unha unidade visual, é dicir, ambas conforman un conxunto visual.
No imagotipo, combínanse a icona e o texto nunha única composición. Nesta composición, ámbolos elementos constitúen un todo debidamente harmonizado e interdependente, sen estaren fusionados. Principais características
Claridade: a pesar de que traballa en simultáneo con imaxe e palabras, un imagotipo debe manter a claridade das súas partes no deseño. Así, a parte gráfica estará perfectamente diferenciada dos logos ou palabras.
Equilibrio: aínda que diferenciados os elementos, estes combinaranse de maneira harmónica. Nin as palabras nin a icona deben ter preponderancia sobre o outro. Desta maneira conséguese que a mensaxe visual se transmita ao unísono.
Simplicidade: se ben combina dous elementos gráficos diferentes, mantén a súa simplicidade co fin de que se poida recordar facilmente. Ademais, isto favorece a reprodución do imagotipo en diferentes medios e tamaños.
Representativo: un imagotipo representa as características máis esenciais da empresa.
Desacoplable: o imagotipo pode separarse en dúas partes (icona e palabras). Con todo, aínda separadas estas partes deben representar a marca e identificarse con ela, xa que en ocasións talvez deban usarse como único logo en espazos que admitan só unha imaxe ou só palabras.
Imaxe

Unha imaxe (do latín imago) é unha representación visual, que manifesta a aparencia visual dun obxecto real ou imaxinario. Aínda que o termo adoita entenderse como sinónimo de representación visual, tamén se aplica como extensión para outros tipos de percepción, como imaxes auditivas, olfactivas, táctiles, sinestésicas etcétera. As imaxes que a persoa non percibe senón que vive interiormente son denominadas imaxes mentais, mentres que se designan como imaxes creadas (ou ben como imaxes reproducidas, segundo o caso) as que representan visualmente un obxecto mediante técnicas diferentes: debuxo, deseño, pintura, fotografía ou vídeo, entre outras.
Imaxe de Épinal

As imaxes de Épinal foron estampas de temática popular e vivas cores que se produciron en Francia durante o século XIX. O seu nome deriva do da primeira empresa que as lanzou, "Imagerie d'Épinal". Esta fora fundada en 1796 por Jean-Charles Pellerin, un nativo da cidade francesa de Épinal.
Co paso de tempo, a expresión adquiriu un sentido figurado en francés, designando unha visión tradicionalista e naíf das cousas que se decanta unicamente polo seu lado bo.
As "imaxes de Épinal" difundíronse amplamente noutros países. Leváronse a cabo edicións en castelán e tiveron unha grande influencia na produción de aucas.