proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Código máquina

Código máquina é a semi-tradución de machine code ( código da máquina): unha restra de códigos (palabras) que está escrita na linguaxe de máquinas e polo tanto que pode ser comprendida directamente pola CPU dunha computadora.
Formalmente, pódese definir o Código máquina como o sistema de códigos directamente interpretable por un circuíto microprogramable, como a CPU dun ordenador ou o microcontrolador dun autómata (un PLC). Este código consta dun conxunto de instrucións que determinan as accións a ser tomadas pola máquina. Un programa de computador consiste nunha cadea destas instrucións de linguaxe de máquina (máis os datos). Estas instrucións son normalmente executadas en secuencia, con eventuais cambios de fluxo causados polo propio programa ou eventos externos. O código máquina é específico de cada máquina ou arquitectura da máquina, aínda que o conxunto de instrucións dispoñibles poida ser similar entre elas.
Cada palabra ou código correspóndese cunha instrución que a CPU efectúa fisicamente e ten asignado un número. Se a lonxitude destes números nun código máquina dado, no sistema de numeración binario, é de 1 byte, dise que este código máquina é un bytecode. Exemplo
Nesta captura do DOS co debug aberto pódese ver o programa "v. exe". Á esquerda preséntanse os enderezos de memoria (segmento: offset), ao centro o código en hexadecimal e á dereita como sería o texto en ASCII (presentándose cun ". " aqueles valores que non corresponden a letras, números ou signos de puntuación): C: \Utility>debug v. exe
-d 0100
0E3D: 0000 CD 20 FF 9F 009A F0 FE-1D F04F 03 F0078A 03. .. .. .. .. O. .. ..
0E3D: 0010 F0071703 F007 DF 07-0101010002 FF FF FF. .. .. .. .. .. .. .. .
0E3D: 0020 FF FF FF FF FF FF FF FF-FF FF FF FF BD 0D 4C 01. .. .. .. .. .. .. .L.
0E3D: 0030 D00C 140018003D 0E-FF FF FF FF 00000000. .. .. .. .. .. .. ..
0E3D: 00400500000000000000-0000000000000000. .. .. .. .. .. .. .. .
0E3D: 0050 CD 21 CB 0000000000-0000000000202020. !. .. .. .. .. ..
0E3D: 00602020202020202020-0000000000202020. .. ..
0E3D: 00702020202020202020-0000000000000000. .. .. .. .
0E3D: 0080000D 762E 6578650D-444F 57535C 737973. .v. exe. DOWS\sys
0E3D: 009074656D 33325C 646F-73780D 0D 64612072 tem32\dosx. .da r
0E3D: 00A06564652028636172-726567617220616E ede (carregar an
0E3D: 00B074657320646F 2064-6F 73782E 65786529 tes do dosx. exe)
Código obxecto

O código obxecto é o código máquina (normalmente incluído nun ficheiro) binario resultante da compilación do código fonte expresado nunha linguaxe de programación; a compilación realízaa un compilador específico para unha linguaxe de programación específica na que está escrito o código fonte.
Código penal

Un código penal é un conxunto unitario, ordenado e sistematizado das normas xurídicas punitivas dun Estado, é dicir, as leis ou un compendio ordenado da lexislación aplicábel en materia penal que busca a eliminación de redundancias, a ausencia de lagoas e a universalidade: isto é, que non existan normas penais vixentes fóra do compendio.
Os códigos penais son, en certo sentido, a facultade sancionadora do Estado. Desta maneira, o Estado mesmo a través do lexislador, busca evitar a aplicación de penas arbitrarias, xa que só pode ser sancionada penalmente unha conduta cando esta se consigna expresamente no mesmo código penal e coa sanción que este estabelece. Historia
O primeiro código penal que recolleu os requisitos que, a partir da Ilustración, foron estabelecéndose sobre a forma dun corpo lexislativo moderno, foi o Código Penal francés, da época napoleónica (por iso tamén é denominado Código penal napoleónico), promulgado en 1810 coa finalidade de dar coherencia a un sistema xurídico case indescifrábel pola multitude de normas dispersas que existían.
Máis adiante a codificación penal foise estendendo por Europa (sobre todo polos países de Dereito continental) e por todos os territorios baixo os cales estes estados europeos tiñan influencia.
A idea xurídica da existencia de códigos é tipicamente burguesa e liberalista, dado que favorece os intercambios comerciais e de seguridade xurídica. Ademais, no caso do Código penal, permítelles aos cidadáns un maior coñecemento dos delitos, e non ser axuizados por actos delituosos que poderían descoñecer; polo anterior, septica de forma case unánime, e máis tendo en conta que a lei pode limitarse a estabelecer disposicións que modifiquen o código, é unha práctica que dista moito de estar erradicada completamente da práctica lexislativa.
Contemporaneamente, é infrecuente que a totalidade de lexislación penal dun país se atope no código penal, sendo o máis frecuente ter que remitir a leis penais especiais ou a outras leis, non penais, que teñen tamén contido penal; mesmo nos países, como sería o caso de España, que pretenden ter a totalidade da lexislación penal nun código penal, a utilización da técnica lexislativa coñecida como "lei penal en branco" obrigan a complementar a lexislación penal con extrapenal.
Código postal

O código postal está composto por unha serie de caracteres que se inclúen nos enderezos postais para facilitar e axilizar o servizo de correos. Normalmente, os códigos son unha serie de díxitos, mais algúns estados tamén empregan letras. Historia e características
A República Federal de Alemaña foi o primeiro país do mundo en introducir o sistema de códigos postais, a comezos dos 60. Pouco despois tamén seguiría o mesmo exemplo os estadounidenses.
A gran maioría de servizos postais estatais do mundo utilizan este método. Algúns lugares alleos a este sistema son Irlanda, Xibraltar ou Hong Kong.
Os códigos postais adoitan designar unha área xeográfica concreta, mais ás veces ese non é o caso, e pode referirse a unhas institucións, cadeas de televisións ou organismos oficias, que reciben grandes lotes de correo. Códigos postais do mundo
Códigos postais alfanuméricos
A maior parte dos códigos postais son só numéricos. Mais, úsanse códigos alfanuméricos (de letras e números) en Andorra, Ecuador, Bermudas, Brunei, Canadá, Malta, Países Baixos, Perú, Reino Unido e Venezuela.
Código postal en Portugal
Os códigos postais portugueses, dos Correios de Portugal, constan de 7 díxitos que forman dous grupos diferenciados, o primeiro de catro números, e o segundo de tres, separados por unha raia e seguidos dunha designación postal de 25 caracteres como máximo. É un sistema bastante eficaz, pois o propio código postal direcciónanos a un edificio concreto.
Cólquico

O cólquico ou tollemerendas (Colchicum autumnale) é unha planta con flor pertencente á familia das colchicáceas, bulbosa, con follas planas e lanceoladas, sépalos e pétalos de igual forma e froitos capsulares parecidos á noz. Emprégase en medicina. Distribución e hábitat
É nativa de Europa. Medra en pradeiras húmidas a grandes alturas. Descrición
É unha planta herbácea anual con cormo que acada de 10 a 30 cm de altura. As follas son lanceoladas de cor verde escura e miden 30 cm de lonxitude, rematan en punta e son envolventes no seu baseamento. A flor é de cor rosa lila e se asemella á do sasafrán, mais ten seis estames. O froito é unha agrupación de 1-3 cápsulas. Propiedades
Contén colchicina que é un violento tóxico celular.
Tense usado para tratar afeccións do ril, hidropesía e a asma.
Utilizada contra a artrite crónica e a gota pola súa actividade inhibidora da actividade dos neutrófilos.
Un exceso no seu consumo produce diarreas e vómitos.
Por ser un veleno cómpre non utilizarse sen consello médico. Taxonomía
Colchicum autumnale foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 341. 1753. Variedades Colchicum autumnale var. castrovillarense Terr.
Colchicum autumnale var. elatius Simonk.
Colchicum autumnale var. lucanum Terr.
Colchicum autumnale forma macropetala Gajic
Colchicum autumnale forma milosi Gajic
Colchicum autumnale subsp. pannonicum (Griseb. & Schenk) Nyman Colchicum autumnale forma radei Gajic
Colchicum autumnale var. transsilvanicum (Schur) Nyman
Colchicum autumnale var. vernale (Hoffm. ) Nyman
Colchicum autumnale var. vernum Dumort.
Sinonimia:
Bulbocodium antumnale (L. ) Lapeyr.
Colchicum bisignanii Ten. ex Baker
Colchicum bulgaricum Velen.
Colchicum commune Neck.
Colchicum crociflorum Sims
Colchicum orientale Friv. ex Kunth
Colchicum pannonicum Griseb. & Schenk
Colchicum polyanthon Ker Gawl.
Colchicum praecox Spenn.
Colchicum transsilvanicum Schur
Colchicum turcicum subsp. pannonicum (Griseb. & Schenk) Nyman
Colchicum vernale Hoffm.
Colchicum vranjanum Adamovic ex Stef.
Cómplices

Cómplices é un grupo de pop-rock galego. Foi fundado en 1987 por Teo Cardalda e máis pola súa parella María Monsonis. Discografía
Manzanas (1988)
Ángeles desangelados (1989)
La danza de la ciudad (1990)
Está llorando el sol (1991)
Preguntas y flores (1993)
Básico (1994)
Cousas de meigas (1999)
Cómplices (2000)
A veces (2002)
Grandes éxitos en directo (2003)
Hello mundo cruel (2006)
Cónsul (servizo exterior)

Cónsul, ou consulesa, é un cargo que recibe un funcionario ou titular dunha oficina consular por parte do Estado para exercer unha función consular no estranxeiro.
O cónsul é un funcionario do servizo exterior dun país, de carácter non político, que dá información e propaganda administrada, alfándegas, notarial e rexistro político.
É o Ministerio de Exteriores, de Relacións Exteriores ou de Asuntos Exteriores quen lle encarga ao cónsul a tarefa de asistir aos cidadáns do país de orixe en certas tarefas, como a tramitación dos documentos que necesite para diversos fins, orientalo para a súa defensa, en caso de necesitalo, legalización de documentos oficiais (cando existe esa posibilidade), poderes, fes de vida, certificados acreditativos de nacionalidade, outorgamento e renovación de pasaportes, tramitación de documentos de identidade nacionais do seu país, promoción económica, cultural e turística etc.
Cónsul sufecto

Un cónsul sufecto (en latín: consul suffectus, de sufficere, "elixir", e en plural: consules suffecti), na Antiga Roma, era un cónsul especial elixido en substitución do cónsul ordinario (consul ordinarius) que falecía, renunciaba ou era destituído antes de remata-lo seu mandato anual, polo que a súa xestión duraba só uns meses.
O nome de cónsul sufecto engadíase á lista de cónsules de Roma como un máis, adquirindo de inmediato a categoría consular. Pódese acceder aos cónsules sufectos que foron claramente asignados a certos anos no cargo, a través da lista de cónsules romanos (Fasti consulares). Historia
Os maxistrados na época romana eran elixidos por un ano. Non obstante, se un maxistrado dimitía ou morría antes do remate do seu mandato, debería elixirse un sufecto no seu lugar. Esta substitución non sempre se fixo, xa que en ocasións o posto quedou vacante, aínda que faltasen varios meses para o final do mandato.
Etapa republicana
Durante a República romana esta situación ocorreu raramente. Isto cambiou cando o consulado perdeu basicamente a súa importancia como instrumento para a conquista do poder estatal. Como o consulado equivalía ao ingreso na nobreza, a carreira seguiu a ser moi popular, mesmo despois da súa decadencia e da fin da res publica libera. Para os senadores non importaba tanto converterse en cónsules como ser antigos cónsules, e os emperadores souberon aproveitar este feito ao seu favor.
Etapa imperial
No período imperial, os cónsules sufectos substituíron os cónsules ordinarios despois de seis, catro ou dous meses de mandato, o que levou a máis parellas de cónsules en só un ano. Este costume fíxose especialmente frecuente durante os primeiros anos dos reinados de Domiciano (81-96) e Traxano (98-117). Noutras ocasións, os senadores que chegaban ao consulado só podían chegar a el grazas á posibilidade de ser cónsul propio; como os casos do historiador Tácito, o escritor Plinio o Mozo, o filósofo Séneca ou de quen sería o emperador Septimio Severo. O "Consulado Ordinario", que comezaba o 1 de xaneiro de cada ano, seguía sendo o posto de maior prestixio. En principio, todos os cónsules (incluídos os sufectos) adquirían o título de "consular" unha vez finalizado o seu mandato e podían asumir outros cargos axeitados a este rango, como a de prefectura ou a gobernación das provincias senatoriais de Asia ou África. Até a época de Traxano, o segundo e o terceiro consulados outorgaban o dereito ao título de consular. Atè a época do emperador Septimio Severo (193-211), os cónsules oficiais aínda eran oficialmente epónimos (por exemplo, nos diplomas militares romanos, o ano estaba datado polo nome). A partir de comezos do século III, os actos oficiais volveron datarse só cos dous primeiros cónsules, é dicir, os ordinarios. Cando poucas décadas despois o rango consular xa non era un requisito para acadar cargos importantes, o consulado exitoso, que xa non tiña ningunha función, perdeu boa parte da súa reputación, mentres que o consulado ordinario puido manter o seu prestixio. Porén, os cónsules exitosos aínda existían na antigüidade tardía.
Cónsules romanos na República

Lista de Cónsules Romanos do Período Republicano de acordo á tradición vulgata, a cal está baseada na cronoloxía de Marco Terencio Varrón, con algunhas correccións de acordo á cronoloxía de Dionisio de Halicarnaso.
De acordo ao historiador Dión Casio (Historia Romana) soamente logo do derrocamento dos decénviros (-449) os maxistrados electos asumiron o título de "cónsules" -título que pode derivar do verbo consulo: "aconsellar" ou "velar por"-. Anteriormente a esa data eran denominados "pretores".
Durante a República, os cónsules tomaban posesión do seu cargo nunha data que foi variando co transcurso do tempo. Desde o ano -222 os cónsules asumían o 15 de marzo, primeiro mes do ano do primeiro calendario romano. Só desde o ano -153 o mandato dos cónsules iniciouse o 1 de xaneiro. Lenda interpretativa
Termos latinos
ignotus descoñecido. Todos os cónsules que poden ser asignados a unha data determinada, polo menos provisionalmente, inclúense nesta táboa. Se non se coñece ningún dos cónsules durante un período determinado, omítense por completo; se un é coñecido e o outro non, o colega descoñecido denomínase descoñecido.
imperator (abreviado imp. ) literalmente "comandante". Aínda que, orixinalmente, foi un título honorífico outorgado a un xeneral polos seus soldados, o termo máis tarde pasou a ser un título dos emperadores, de onde deriva a palabra.
inter alios entre outros.
post consulatum despois do (precedente) consulado. Úsase para lagoas cando non se designou ningún cónsul durante un período posterior ao final doutro consulado ou, cando menos, se sabe que ningún foi nomeado.
sine collega sen colega. En poucas ocasións antes da disolución do Imperio de Occidente, só foi nomeado un cónsul.
suffectus (abreviado suff. ) un substituto elixido ou nomeado no lugar dun maxistrado que morreu ou que renunciou. Non hai información sobre tódolos cónsules suffecti, polo que algúns poida que non aparezan na lista.
Cores
Tribunos consulares
Decénviros
Ditadores
Emperadores servindo como cónsules
Cónxuxe

En dereito, denomínase cónxuxe a calquera das persoas físicas que forman parte dun matrimonio. O termo «cónxuxe» é de xénero común, é dicir, pódese usar para referirse a un home («o marido» ou «o cónxuxe») ou a unha muller («a muller» ou «a cónxuxe»). Cando o sexo é descoñecido normalmente dise «cónxuxe» aínda que tamén se pode dicir «o ou a cónxuxe».
Como sinónimo de cónxuxe adóitase utilizar o termo «esposo» ou «esposa» (a orixe do termo é o verbo latino spondeo, que significa prometer solemnemente, comprometerse), aínda que tecnicamente non son equivalentes, pois son esposos quen celebraron esponsais, pero aínda non o matrimonio. É sinónimo de consorte. Usos do termo cónxuxe
O uso do termo cónxuxe no canto de marido, muller, esposo ou esposa, foise estendendo na área do dereito de familia por diversos motivos, entre os cales cómpre salientar: Que a gradual equiparación dos sexos en dereitos e deberes dentro do matrimonio, moitas lexislacións preferiron evitar a mención a cada unha das partes por separado, e falar sempre de «cónxuxes», deixando claro a igualdade xurídica de ambos.
Recentemente, coa aparición da posibilidade nalgúns países do matrimonio entre persoas do mesmo sexo fíxose necesario nas súas lexislacións utilizar sempre termos neutros ou de xénero común (non «esposa» ou «marido»).
Córdoba (moeda)

O córdoba nicaraguano ou córdoba de ouro (C$) é a unidade monetaria de curso legal en Nicaragua dividida en 100 centavos. O seu código ISO 4217 é NIO. A súa circulación é controlada polo Banco Central de Nicaragua. Historia
O córdoba foi introducido o 20 de marzal de 1912. Promulgada a Lei de Conversión Monetaria, os Billetes do Tesouro foron trocados gradualmente pola nova moeda que tiña un tipo de cambio de paridade de 5 córdobas
1 libra esterlina. O 13 de novembro de 1931, o córdoba comezou a cotizarse a un tipo de paridade de 1. 10 córdobas
1 dólar estadounidense. Logo de sucesivas desvalorizacións, o córdoba comezou a cotizarse a un tipo de paridade estábel de 7 córdobas 1 dólar estadounidense entre 1946 e abril de 1979.
O córdoba foi chamado así na lembranza do segundo apelido do conquistador español, natural de Córdoba, Capitán Francisco Hernández de Córdoba, fundador das cidades de Santiago de Granada e de León Santiago dos Cabaleiros, capital da nacente Provincia de Nicaragua.
No 1987, o goberno introduciu o novo córdoba (ou formalmente chamado córdoba revaluado) con valor de 1. 000 antigos córdobas. Nicaragua abre a década do 90 baixo a Administración Presidencial de Dona Violeta Barrios de Chamorro, e o Plan do Goberno de Salvación NAcional dentro da estabilización e axuste estrutural, inclúe a emisión do córdoba ouro (formalmente chamado córdoba) que a partir do 13 de agosto de 1990, pasa a converterse nun novo medio circulante, expresado na mesma moeda córdoba, co paridade ao dólar estadounidense.
Moedas
5 córdobas
2 córdobas
1 córdoba
50 centavos
25 centavos
10 centavos
5 centavos
Billetes
500 córdobas
100 córdobas
50 córdobas
20 córdobas
10 córdobas
Córtex motor

O córtex motor ou cortiza motora é a rexión do cerebro implicada na planificación, control e execución de movementos voluntarios do corpo, é dicir, ten a función de transmitir impulsos para os movementos ás células do interior dos nervios craniais e ás células dos cornos anteriores da medula ao comando da nosa vontade. Anatomicamente, o córtex motor localízase na parte posterior do lóbulo frontal, na rexión caudal do xiro frontal ascendente fronte ao sulco central. Clasificación da cortiza motora
A cortiza motora pódese dividir en varias áreas funcionais: A cortiza motora primaria (M1) controla directamente a execución dos movementos. A área M1 corresponde á área 4 de Brodmann, xiro precentral no frontal ascendente. Desde o punto de vista citoarquitectónico, este córtex é divisíbel en seis capas; procedente da superficie en profundidade, a quinta capa, chamada "capa piramidal interna", contén neuronas piramidais xigantes (ou células de Betz ), que son neuronas motoras cuxas dimensións alcanzan un diámetro duns 100 µm e están provistas dunha longa penetración cilíndrica a substancia branca da medula espiñal e provoca a contracción dos órganos efectores (músculos ou grupos musculares).
A cortiza motora secundaria (M2) que comprende:
O córtex premotor ou cortiza premotora, situada lateralmente na superficie externa do lóbulo frontal, fronte á zona M1; controla a organización dos movementos dos músculos proximais e do tronco, contribúe á creación de patróns motores tendo en conta a dirección e os estímulos externos. Actúa sobre M1 ou directamente sobre os órganos efectores a través das neuronas motoras;
A área motora suplementaria, no aspecto medial do lóbulo frontal, no xiro da faixa, que preside a coordinación e planificación de movementos complexos, é dicir, aqueles que inclúen unha secuencia de movementos ou a coordinación dos movementos dos membros distais.
Córtex prefrontal

O córtex prefrontal ( PFC ) ou codia prefrontal é a parte anterior do lóbulo frontal do cerebro, situado por diante do córtex motor primario e do córtex premotor. Esta rexión do cerebro está relacionada coa planificación de comportamentos e pensamentos complexos, a expresión da personalidade, a toma de decisións e a modulación do comportamento social. A actividade básica desta rexión é o resultado de pensamentos e accións de acordo cos obxectivos internos. Termo
Os termos córtex prefrontal, literalmente do latín cortex (codia) praefrontalis e codia prefrontal son correctos. Tanto cortiza ou corteza foron rexeitados. Funcións
Función executiva
O proceso neuropsicolóxico máis importante relacionado co córtex prefrontal é a función executiva. Esta refírese ás habilidades para diferenciar pensamentos en conflito, consecuencias futuras das actividades actuais, traballar cara a un obxectivo definido, predición de feitos, expectativas baseadas na acción e control social. A planificación, a toma de decisións, o control inhibitorio, a atención e a memoria de traballo considéranse funcións que poden clasificarse como funcións executivas, cunha activación predominante do córtex prefrontal. O córtex prefrontal ten unha importante implicación para o comportamento social. As alteracións nas funcións relacionadas co córtex prefrontal conducen a unha maior impulsividade, agresividade e insuficiencia social. Galería
Estas imaxes da área 10 de Brodmann dan unha idea clara dunha rexión particular do córtex prefrontal.
Córtex visual

O córtex visual ou codia visual do cerebro é a área do córtex cerebral situado na parte posterior do cerebro nos mamíferos. Os termos cortiza ou corteza foron rexeitados. Localización e funcións
O córtex visual procesa a información visual. Localízase no lóbulo occipital. A entrada sensorial dos ollos viaxa a través do núcleo xeniculado lateral do tálamo e despois chega á cortiza visual. A área da cortiza visual que recibe a entrada sensorial do núcleo xeniculado lateral é o córtex visual primario, tamén coñecida como área visual 1 (V1), área de Brodmann 17 ou codia estriada. As áreas extraestriadas consisten nas áreas visuais 2, 3, 4 e 5 (tamén coñecidas como V2, V3, V4 e V5, ou área de Brodmann 18 e toda a área de Brodmann 19). Células
Células direccionais
A maioría das células corticais son sensibles á dirección, responden con máis forza ao estímulo coa dirección que distinguen. Os campos receptivos das células son alongados -en contraste cos campos circulares das células ganglionares da retina e do núcleo xeniculado lateral- e o seu tamaño é o máis pequeno da fóvea.
David H. Hubel e Torsten N. Wiesel recibiron un premio Nobel compartido en 1981 pola detección das seguintes células do córtex visual: Célula simple
Responde mellor a un bordo nunha determinada dirección e posición, prefire os contornos verticais. O seu campo receptivo ten unha parte central e periférica ben definidas. Célula complexa
Responde a un estímulo nunha determinada dirección dentro do campo receptivo, preferindo contornos en movemento. Célula hipercomplexa
É sensible a unha liña recta dunha dirección e tamaño determinados.
Detección de cor
Unha excepción á sensibilidade direccional son as células sensibles á cor situadas na parte inferior da cuarta capa da córtex visual, así como na capa superior, as células moteadas. Estas últimas reciben a entrada da parte inferior da cuarta capa, que é proporcionada con información polas células sensibles á cor nas vías parvocelulares.
Binocularidade
No córtex visual, as células reciben información dos dous ollos. Unha célula que pode ser activada por un estímulo de calquera dos ollos chámase célula binocular. Teñen dous campos receptivos que se poden estimular simultaneamente dende un punto determinado do campo visual.
Columnas, hipercolumnas
As células do córtex visual están dispostas en columnas. Cada columna contén celas coa mesma dirección preferida e o mesmo dominio ocular. A dominancia ocular significa que a entrada dos ollos esquerdo e dereito pode excitar a célula de forma diferente. Un grupo de columnas é unha hipercolumna.
Cós

O cós é a parte superior ou corpo da camisa tradicional de home e muller. Adoitaba facerse con liño de mellor calidade que a saia ou parte inferior da camisa.
Cósmido

Un cósmido, é un tipo de plásmido híbrido que contén secuencias cos procedentes do fago lambda, que se pode empaquetar dentro de cápsides de fagos e que se usa como vector de clonación. Os cósmidos poden utilizarse para elaborar bibliotecas xenómicas. Foron descritos por primeira vez por Collins e Hohn en 1978.
Os cósmidos conteñen xeralmente os seguintes compoñentes: unha orixe de replicación bacteriana oriV (por exemplo, SV40 oriV ou outra),
un marcador para a selección con antibióticos,
un sitio de clonación,
un, ou máis recentemente dous, sitios cos derivados do fago lambda.
Os cósmidos poden transportar xenes de 37 a 52 kb (xeralmente 45) de ADN, cando o normal noutros plásmidos é transportar só de 1–20 kb. Poden replicar o seu ADN como calquera outro plásmido se teñen unha orixe de replicación axeitada: por exemplo a orixe SV40 ori en células de mamíferos, ou ColE1 ori para a replicación de ADN bicatenario ou f1 ori para a replicación de ADN monocatenario en procariotas. Con frecuencia conteñen tamén un xene usado para a súa selección, como un xene que lles dá resistencia aos antibióticos, por medio do cal poden ser identificadas as células nas que se produciu a transfección (incorporaron o cósmido) facéndoas crecer nun medio que conteña o antibiótico. As células que non incorporaron o cósmido non terán resistencia e morrerán en presenza do antibiótico.
A diferenza dos plásmidos, os cósmidos poden ser empaquetados en cápsides de fagos, o que permite que os xenes alleos sexan transferidos ao interior ou entre as células por transdución realizada polo fago. Os plásmidos vólvense inestables cando se lles insire unha cantidade de ADN non moi grande, porque o seu aumento de tamaño fai que sexan máis susceptibles á recombinación xenética. Pero a transdución con fagos evita isto. Aínda que o cósmido se empaqueta na cápside do fago en forma linear, este, unha vez dentro da bacteria, recircularízase grazas aos seus "extremos cohesivos", tamén chamados sitios cos. Deste modo, usar cósmidos é similar a usar o fago lambda como vector, pero coa diferenza de que todos os xenes de lambda foron eliminados coa única excepción da secuencia cos.
As secuencias cos teñen unha lonxitude de ~200 pares de bases e son esenciais para o empaquetamento. Conteñen un sitio cosN onde o encima terminase lle fai unha amosega ou corte ao ADN en cada extremo, a 12 bp. Isto causa a linearización do cósmido, que ata entón era circular, que presentará dous extremos "cohesivos" ou "pegañentos" de 12 bp. É importante que o ADN estea linearizado para poder empaquetalo na cápside do fago, pero unha vez dentro da bacteria volve a recircularizarse grazas aos seus extemos cohesivos. O sitio cosB sostén a terminase mentres esta está facendo o corte e separando as cadeas do ADN. O sitio cosQ do seguinte cósmido (xa que a replicación polo método dos círculos rodantes a miúdo orixina concatémeros lineares) é sostido pola terminase despois de que o cósmido anterior foi empaquetado, para impedir a degradación polas ADNases celulares. Imaxe
Cótabo

Cótabo, cottab ou kottab (grego antigo: κότταβος grego antigo: κότταβος) foi o nome dun popular xogo na antiga Grecia. Unha competición de precisión, que se facía como entretemento nos simposios. O xogo orixinouse nas colonias gregas de Sicilia, na Magna Grecia.
Os xogadores do cótabo tentaban golpear un obxectivo que estaba en medio da sala co resto do viño que quedaba na cunha cunca metálica, o cottabiy (grego antigo: κοτταβεῖον grego antigo: κοτταβεῖον). O viño tiña que voar pola traxectoria xusta, non derramarse máis aló do obxectivo e, ao golpealo, emitir un son distinto.
O exercicio de precisión volveuse máis difícil cando se introduciu unha pequena figura humana (grego antigo: μάνης grego antigo: μάνης). As pingas de viño deberían golpear a cabeza da figuriña e facer un rebumbio no bol. A boa sorte no xogo aseguraba a boa sorte no amor (contrastando cun dito máis recente). O cótabo foi descrito por Esquilo, Sófocles, Eurípides, Aristófanes e Antífanes, aos que lles gustaba xogar a este xogo. As imaxes de homes xogando atópanse a miúdo na pintura de vasos grega antiga, ou nos murais da tumba do nadador.
Cúmulo de Virgo

O Cúmulo de Virgo é unha aglomeración de galaxias distante aproximadamente 59 ± 4 millóns de anos luz na constelación de Virgo, comprende unhas 2000 galaxias. Foi descuberto en 1781 polo astrónomo francés Chales Messier, sen saber que era un conxunto de galaxias e, por tanto, de obxectos exteriores á Vía Láctea.
O cúmulo domínano tres grandes galaxias: M87, M86 e M49. Globalmente o cúmulo ten forma alongada, e está no centro do Supercúmulo de Virgo.
Cúmulo de galaxias

Un cúmulo de galaxias é unha estrutura que consta de centos a miles de galaxias que están ligadas gravitatoriamente con masas típicas dunhas 1014 a 1015 masas solares. Son as estruturas máis grandes unidas gravitatoriamente do Universo e ata a década de 1980 críase tamén que eran as estruturas máis grandes do Universo, ata que se descubriron os supercúmulos. Unha das características claves dos cúmulos é o seu medio intracumular. Este medio consiste en gas quentado que se encontra entre as galaxias e ten un pico de temperatura entre 2 e 15 keV, que depende da masa total do cúmulo. Os cúmulos de galaxias non deberían confundirse cos cúmulos estelares, como os cúmulos abertos, que son estruturas formadas por grupos de estrelas que forman parte das galaxias, nin cos cúmulos globulares, que orbitan arredor das galaxias. As agrupacións pequenas de galaxias denomínanse grupos de galaxias, e cando as agrupacións son máis grandes denomínanse cúmulos de galaxias. Á súa vez, os grupos e cúmulos de galaxias poden formar unha agrupación superior chamada supercúmulo.
Cúmulos de galaxias salientables no Universo relativamente próximo son os cúmulos de Virgo, Fornax, Hércules e Coma. Unha grande agrupación de galaxias coñecida como o Grande Atractor, dominado polo cúmulo de Norma, é o suficientemente masivo como para afectar á expansión local do Universo. Outros cúmulos de galaxias notables no Universo distante con alto desprazamento ao vermello son SPT-CL J0546-5345 e SPT-CL J2106-5844, que son os cúmulos de galaxias máis masivos atopados no Universo temperán. Propiedades básicas
Os cúmulos de galaxias teñen as seguintes propiedades: Conteñen centos ou miles de galaxias, con gas que emite raios X e grandes cantidades de materia escura. Véxanse máis detalles na sección Composición.
A distribución dos tres compoñentes é aproximadamente a mesma no cúmulo.
Teñen masas totais de 1014 a 1015 masas solares.
Tipicamente teñen un diámetro de 2 a 10 Mpc.
As velocidades das galaxias individuais están entre 800 e 1000 km/s. Composición
Nun cúmulo de galaxias hai tres compoñentes principais, indicados na táboa: [Cómpre referencia] Clasificación
A clasificación das agrupacións de obxectos astronómicos progresa da seguinte maneira: Estrelas
Cúmulos estelares
Galaxias
Cúmulos de galaxias
Supercúmulos.
Cúpula de Leonardo

As cúpulas de Leonardo son construcións matemáticas en forma de cúpula ensambladas con pezas de madeira sen elementos de conexión, repetindo un número mínimo de figuras. Úsanse como unha actividade de divulgación das matemáticas porque requiren traballo en equipo e o seguimento dun patrón, e son capaces de demostrar propiedades da xeometría.
Foron descubertas por Leonardo da Vinci. Matemáticas
Como sinalou Enric Brasó, as cúpulas de Leonardo son un recurso matemático útil, xa que a súa construción require traballo cooperativo, imaxinación espacial e seguimento dun patrón, ademais do traballo xeométrico asociado. Ademais, pódese construír toda a estrutura se e só se hai suficientes participantes para suxeitar todos os postes do perímetro. Dado que as pezas se sosteñen entre si, se unha falla, toda a estrutura cae sucesivamente.
Sábese que unha soa peza pódese usar para construír polo menos 11 estruturas diferentes, dependendo do patrón de entrelazado. Tamén existen matemáticas como a topoloxía ou a distribución de forzas en campos vectoriais, e pódese demostrar que a forza en calquera punto se anula, o que impide que o obxecto caia. Pezas
Usando listóns con catro rañuras, con dúas rañuras nos extremos e dúas máis no outro lado da barra, aplicou a simple regra de unir cada rañura exterior das varas a unha rañura interior libre dunha vara diferente. Deste xeito, utilízanse todas as rañuras excepto as que están preto do bordo. Dependendo de como se unan as pezas coas rañuras, pódense facer diferentes construcións.
Este método foi descrito por Leonardo da Vinci no Codex Atlanticus e recuperado polo matemático e artista Rinus Roelofs. Presentouno no Congreso MATRIX de Museos Matemáticos o 29 de outubro de 2019. Usos
En 2020, a Universidade Rovira i Virgili creou un xogo baseado nas cúpulas de Leonardo.
En abril de 2024, o grupo de divulgación matemática Vaya Primos organizou un Taller de Cúpula Leonardo Da Vinci como actividade complementaria á celebración do XXVI Concurso de Matemáticas de Primavera, organizado pola Sociedade Rioxana de Profesores de Matemáticas.
Cúpula de Soltaniyeh

A atracción central do conxunto de ruínas de Soltaniyeh é o Mausoleo de Il-khan Öljeitü, tamén coñecido como Muhammad Khodabandeh, tradicionalmente coñecida como a Cúpula de Soltaniyeh na cidade de Soltaniyeh, Provincia de Zanyán en Irán.
A estrutura, erixida do 1302 ao 1312, ten a máis antiga dobre cúpula no Irán. Esta opinión sobre a construción foi feita por Dieulafoy pero é disputada por André Godard. En opinión de Godard é unha cúpula normal, aínda que espectacularmente grande, cun revestimento delgado na parte superior para a faienza e de ningunha maneira se trata dunha cúpula dobre. A súa importancia no mundo musulmán pode compararse coa da cúpula de Brunelleschi para a arquitectura cristiá. É unha das maiores cúpulas de ladrillo do mundo, xusto no límite da enxeñaría teórica para unha cúpula dese material e a terceira cúpula máis grande do mundo despois das cúpulas da Catedral de Florencia e Santa Sofía.
A cúpula de Soltaniyeh fixo camiño para a construcións de cúpulas de estilo iraniano máis audaces no mundo musulmán, coma o Mausoleo de Khoja Ahmed Yasavi e o Taj Mahal. Gran parte da súa decoración exterior perdeuse, pero o interior conserva magníficos mosaicos, faienza e murais. A cúpula, estimada en 200 toneladas de peso, atópase a 49 metros de altura desde a súa base e hoxe está en proceso de renovación. Galería de fotos
Cúrcuma

Este artigo trata sobre o condimento ou colorante, para a planta tropical da cal se extrae esta substancia, véxase Cúrcuma (planta). A cúrcuma é un colorante natural, catalogado co código alimentario da Unión Europea como E-100ii. Mostra unha cor amarela e extráese da raíz da planta da cúrcuma (Curcuma longa). A cúrcuma é o estado bruto dos extractos da planta, mentres que a súa forma refinada se denomina curcumina. Usos
Empregouse ao longo da historia para colorear, por exemplo, partes do corpo; pero o seu uso máis estendido foi o de colorante de téxtil. Emprégase para tinguir algodón, la, seda, coiro, papel, lacas, verniz, ceras etc. Tamén se emprega como colorante alimentario para o arroz, carne e pratos preparados de orixe hindú, pois é deste país onde o seu uso é máis común.
Uso medicinal
En medicina - sobre todo a Ayurvédica - ten amplo uso contra a hepatite A, B e outras hepatites, en casos de trombocitopenia (plaquetas baixas), como regulador da inmumidade e coadxuvante en inmunodeficiencias, incluídas certas formas de cancro como o carcinoma de mama e o hepatocarcinoma.
D

O D (de) é a cuarta letra do alfabeto galego, e representa os fonemas oclusivo dental sonoro /d/ e aproximante dental sonoro /ð/. Historia
A letra D ten a súa orixe na escrita hierática exipcia. O seu ancestral máis antigo recibiu o nome de deret (man). Cando foi adoptado no alfabeto fenicio pasou a chamarse daleth (porta). No alfabeto grego recibiu o nome de Delta (Δ, δ). No alfabeto etrusco e o alfabeto latino usouse tamén o delta, dándolle o deseño actual. Outras representacións
No alfabeto fonético aeronáutico asígnaselle a palabra Delta. No código Morse é — ··. Outros significados
Na numeración romana representa o número 500.
Na notación musical anglosaxoa representa a nota re.
D africano

O D africano (Ɖ, ɖ) é unha letra latina que representa o fonema retroflexo oclusivo sonoro [ɖ]. A letra minúscula (d con gancho), empregouse tamén para representar este son no Alfabeto Fonético Internacional.
A letra forma parte do alfabeto africano de referencia, e a variante maiúscula chámase D africano en Unicode, xa que se emprega principalmente en linguas africanas como ewe, fon, aja, e bassa. O D africano non debe ser confundido co eth (Ð, ð) do islandés, o feroés e o inglés antigo, nin co D con trazo (Đ, đ) do vietnamita, o serbocroata e as linguas saamis, a pesar de que as maiúsculas destas letras parecen iguais.
DAMA

DAMA (acróstico do inglés DArk MAtter) é un proxecto que abrangue investigacións sobre partículas de materia escura e outros procesos raros con aparellos de centelleo de alta pureza.
Inclúe os experimentos DAMA/NaI (xa rematado) e DAMA/LIBRA. Foi unha colaboración pioneira na procura da materia escura no halo galáctico, feita visible por DAMA/NaI e asegurada por DAMA/LIBRA.
DART

DART (acrónimo de Demonstration for Autonomous Rendezvous Technology) é un satélite artificial da NASA lanzado o 15 de abril de 2005 desde a base Vandenberg da Forza Aérea mediante un foguete Pegasus XL lanzado desde un avión Lockheed L-1011 TriStar. Características
DART foi un demostrador tecnolóxico deseñado para ensaiar e probar técnicas automáticas de cita espacial e manobrar arredor doutro satélite co fin de desenvolver métodos que permitan o uso futuro de naves reutilizables mediante o reaprovisionamento automático de propelente, o transporte autónomo de carga e outras posibilidades. Neste caso, o satélite obxectivo foi o MUBLCOM.
A misión deuse por errada debido a un problema con DART cando estaba a 91 metros de MUBLCOM, provocando a colisión entre os dous satélites sen que ningún deles sufrira danos aparentes.
DATR

DATR é unha linguaxe para a representación do coñecemento acerca dun léxico. O coñecemento léxico e codificado nunha rede de nodos. Cada nodo ten un conxunto de atributos asignados. Un nodo pode representar unha palabra ou a forma dunha palabra.
DBpedia

DBpedia é un proxecto para a extracción de datos de Wikipedia co obxecto de crear unha web semántica. Foi creado pola Universidade de Leipzig, a Universidade Libre de Berlín e a compañía OpenLink Software. Contido
O contido da base de datos está dispoñible baixo licenza CC-BY-SA 3. 0 e GFDL. DBpedia está interconectada entre outros proxectos con GeoNames, Musicbrainz, CIA World Factbook, Proyecto Gutenberg e Eurostat[Cómpre referencia].
O proxecto naceu en xaneiro de 2007 tomando datos da Wikipedia en inglés. En xuño de 2011 creceu e comezou a tomar datos doutros 15 idiomas, e en 2015 -cando xa tiña 125 versións en diferentes linguas- naceu a versión que toma datos da Wikipedia en galego.
DC-X

DC-X e a súa evolución, DC-XA (DC por Delta Clipper e X por experimental) foi un foguete experimental dos Estados Unidos probado entre 1993 e 1996. Características
O DC-X foi o resultado dun programa da oficina da Iniciativa de Defensa Espacial na busca dun foguete que puidera acceder ao espazo usando unha soa etapa. O vehículo foi proposto por McDonnell-Douglas, gañando o concurso de propostas lanzado pola organización gobernamental. O DC-X era a versión a escala 1/3 dun hipotético prototipo (o DC-Y) que sería capaz de chegar a órbita e que nunca chegaría a ser construído. O propósito do foguete era probar varios conceptos relacionados co uso dunha única etapa e demostrar a súa viabilidade, para o cal se fixeron probas na zona de mísiles de White Sands. Os voos de proba levaron ao vehículo a alturas progresivamente maiores ata chegar aos 5500 m. Durante o oitavo voo o casco do foguete rachou ao aterrar bruscamente. O foguete foi reparado e mellorado, dando lugar ao DC-XA, que foi usado pola NASA no programa de vehículos reutilizables ata que no seu cuarto voo o foguete resultou practicamente destruído, poñéndose fin ao programa.
A forma do DC-X era cónica, de 4, 1 m de diámetro na base e case 12 m de altura e unha masa en baleiro de 9100 kg. O DC-XA era lixeiramente máis grande e menos pesado, con mellores prestacións.
DIAMETER

DIAMETER é un protocolo de rede para a autenticación dos usuarios que se conectan remotamente á Internet a través da conexión por liña conmutada ou TLC, tamén prové servizos de autorización e auditoría para aplicacións tales como acceso de rede ou mobilidade IP. O concepto básico do protocolo DIAMETER, cuxo desenvolvemento basear no protocolo RADIUS, é de proporcionar un protocolo base que poida ser estendido para proporcionar servizos de autenticación, autorización e auditoría, (denominados polos expertos polas súas siglas AAA) a novas tecnoloxías de acceso. DIAMETER está deseñado para traballar tanto dun xeito local como nun estado de alerta, sondaxe e captura, que en inglés se lle denomina roaming de AAA, que lle permite ofrecer servizos sumamente móbiles, dinámicos, flexibles e versátiles. Mellora de RADIUS
O nome é un xogo de palabras respecto ao protocolo RADIUS, o seu predecesor (un diámetro é o dobre do raio). DIAMETER non é directamente compatible cara a atrás, pero proporciona un método de actualización desde RADIUS. As principais diferenzas son: usa protocolos de transportes fiables (TCP ou SCTP, non UDP)
usa seguridade a nivel de transporte (IPsec ou TLS)
ten compatibilidade transicional con RADIUS
ten un espazo de enderezos maior para AVPs (Attribute Value Pairs, pares atributo-valor) e identificadores (32 bits no canto de 8)
é un protocolo peer-to-peer no canto de cliente-servidor: admite mensaxes iniciadas polo servidor
poden usarse modelos con e sen estado
ten descubrimento dinámico de peers (usando DNS SRV e NAPTR)
ten negociación de capacidades
admite ACKs no nivel de aplicación, definindo métodos de fallo e máquinas de estado (RFC 3539)
ten notificación de erros
ten mellor compatibilidade con roaming
é máis fácil de estender, podendo definirse novos comandos e atributos
inclúe unha implementación básica de sesións e control de usuarios
DIMM

DIMM (Dual In-line Memory Module) é un módulo de RAM, que substituíu o SIMM cando os microprocesadores Pentium se impuxeron no mercado. É semellante ao SIMM pero ten os contactos distribuídos nas dúas bandas, e soportan bus de memoria de 64 bits ou maiores. Tipos
DIMM de 72 conectores, contén chips SO DIMM
DIMM de 144 conectores, contén chips SO DIMM
DIMM de 168 conectores, contén chips SDRAM, é o máis empregado
DIMM de 184 conectores, contén chips DDR SDRAM
DIMM de 240 conectores, contén chips DDR2 SDRAM
DIN

DIN é o acrónimo de Deutsches Institut für Normung ("Instituto Alemán de Normalización").
O DIN Deutsches Institut für Normung e. V. (a súa marca empresarial é DIN), con sede en Berlín é o organismo nacional de normalización de Alemaña. Elabora, en cooperación co comercio, a industria, a ciencia, os consumidores e institucións públicas, estándares técnicos (normas) para a racionalización e o aseguramento da calidade. O DIN representa os intereses alemáns nas organizacións internacionais de normalización (ISO, CEI etc. ).
O DIN foi establecido o 22 de decembro de 1917 como Normenausschuss der deutschen Industrie (NADI). O acrónimo DIN tamén foi interpretado como Deutsche Industrie Norm e Dás Ist Norm.
A través da metodoloxía empregada na elaboración das normas preténdese garantir que os seus contidos correspondan co "estado da ciencia".
A editorial Beuth-Verlag, relacionada co DIN, encárgase da venda e distribución das normas editadas polo DIN e das normas doutros organismos de normalización, tanto nacionais como estranxeiros.
Unha norma DIN de uso habitual é a DIN 476 que define os formatos (ou tamaños) de papel e que foi adoptada pola maioría dos organismos nacionais de normalización de Europa e o resto do mundo.
DJ Sammy

Samuel Bouriah, nado en Mallorca o 19 de outubro de 1969, máis coñecido polo seu pseudónimo profesional DJ Sammy, é un DJ de música electrónica e dance. Traxectoria
Iniciou a súa carreira como DJ en 1984 e ese mesmo ano estudou música en Palma de Mallorca. DJ Sammy empezou traballando na Cadena Top, a estación oficial de música electrónica en Mallorca. En 1991 xuntouse coa cantante neerlandesa Marie José van der Kolk, quen adoptou o pseudónimo de Carisma e así converteuse no DJ residente do club nocturno chamado Joy Palace en El Arenal.
DODGE

DODGE (acrónimo de Department of Defense Gravity Experiment) é un satélite artificial colaboración da NASA e o Departamento de Defensa dos Estados Unidos lanzado o 1 de xullo de 1967 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral. Características
A misión de DODGE consistiu en probar novas técnicas de estabilización de satélites mediante gradente gravitatorio en órbitas próximas á xeoestacionaria. A maiores, levou a cabo medicións do campo magnético terrestre e fotografou a Terra en branco e negro e en cor.
A forma do satélite era octogonal, con 2, 41 m de longo e 1, 22 m de diámetro, cunha pirámide truncada nun dos extremos e un mastro cilíndrico de 25, 4 cm de diámetro saíndo do outro extremo unha lonxitude de 1, 57 m.
A bordo do satélite había dez protuberencias con mastros retráctiles que podían alongarse ou recollerse nos tres eixos a unha distancia de ata 45, 75 m. O extremo cilíndrico albergaba un mastro que podía alongarse ata 4, 6 m, dous mastros de ata 15, 25 m que se estendían no plano x-y e un magnetómetro triaxial. Os restantes sete mastros ían dentro do corpo principal do satélite xunto co sistema de televisión encargado de tomar fotos.
O satélite funcionou durante tres anos e tomou miles de imaxes da Terra. A principios de 1971 problemas coas baterías limitaron o funcionamento aos períodos nos que o satélite estaba iluminado polo Sol. Pouco despois foi apagado e deixado fóra de servizo.
DS-A1

DS-A1 foi un tipo de satélite artificial da Unión Soviética. Foron desenvolvidos pola oficina de deseño de Yuzhnoye como satélites para facer diferentes probas e experimentos no espazo. Características
O satélites DS-A1 tiñan unha masa de 250 kg e estaban formados polo bus DS, que contiña os experimentos e instrumentos hermeticamente selados. Alimentábanse mediante baterías, situadas dentro da cápsula xunto cos instrumentos. Lanzáronse un total de sete satélites DS-A1, catro dos cales chegaron a órbita, pasando a denominarse Kosmos 11, Kosmos 17, Kosmos 53 e Kosmos 70. Todos foron lanzados mediante foguetes Kosmos 63S1 desde o cosmódromo de Kapustin Yar e probaron tanto técnicas de comunicación e navegación como fixeron medicións da magnetosfera terrestre, os raios cósmicos e a radiación de probas nucleares. Satélites
Kosmos 11
Foi lanzado o 20 de outubro de 1962. Levaba a bordo experimentos militares para probar métodos de comunicación e navegación para as forzas nucleares soviéticas, máis tarde usados nos satélites Uragan. Fixo medicións de raios cósmicos e da radiación de probas nucleares. Reentrou na atmosfera o 18 de maio de 1964.
Kosmos 17
Foi lanzado o 22 de maio de 1963. Mesma misión e obxectivo que Kosmos 11. Reentrou na atmosfera o 2 de xuño de 1965.
Kosmos 53
Foi lanzado o 30 de xaneiro de 1965. Mesma misión e obxectivo que Kosmos 11 e 17. Reentrou na atmosfera o 12 de agosto de 1966.
Kosmos 70
Foi lanzado o 2 de xullo de 1965. Mesma misión e obxectivo que Kosmos 11, 17 e 53. Reentrou na atmosfera o 18 de decembro de 1966.
DS2000

O bus DS2000 é un tipo de bus para satélites fabricado no Xapón por Mitsubishi Electric a partir dun deseño creado orixinalmente para os satélites DRTS e ETS 8 en colaboración coa axencial espacial xaponesa JAXA. Características
O bus DS2000, que soporta satélites de ata 5000 kg de masa, está pensado inicialmente para satélites de comunicacións na órbita xeoestacionaria e estabilizados nos tres eixos. A potencia xerada polos paneis solares, de ata 30 m de envergadura, pode chegar ata os 15 kW. O motor do bus produce ata 500 N de impulso. O bus en si ten unha altura de 4 metros e pode acoller 72 transpondedores, cun deseño de vida total de 15 anos. É compatible cos lanzadores H-IIA, Ariane 5, Delta IV e Atlas 5 e a súa estrutura está formada por un cilindro central rodeado por unha caixa de plástica reforzado con fibra de carbono.