Bikini

O bikini (do inglés "bikini") é unha peza feminina de baño composta de dous triángulos de tea na parte superior similar a un apertador que cobre os seos e dous triángulos de tea na parte inferior, a frontal que cobre a pelve, pero que expón o embigo, e a parte de atrás que cobre as nádegas. O tamaño da parte superior e inferior pode variar desde a cobertura completa dos seos, pelve, e nádegas, ata os deseños máis atrevidos como o tanga que cobren só a aréola e o monte de Venus, pero expoñen as nádegas.
O deseñador de moda Jacques Heim presentou en París un deseño de traxe de baño de dúas pezas en 1946 ao que chamou Atome. Do mesmo xeito que os traxes de baño da época, cubría o embigo da usuaria, e non atraeu moita atención. O enxeñeiro e deseñador automobilístico parisiense Louis Réard presentou o seu deseño pouco despois. O seu provocador deseño foi arriscado, expón o embigo da usuaria e gran parte das súas nádegas. Ningún modelo de pasarela aceptou poñelo, polo que contratou unha bailarina de striptease do Casino de París para presentalo nunha pasarela de moda de traxes de baño. Bautizou o traxe de baño polo atol Bikini, onde tivera lugar a primeira proba pública dunha bomba nuclear só catro días antes.
Debido ao seu controvertido e revelador deseño, o bikini foi aceptado moi lentamente polo público. Gañou maior presenza e aceptación cando estrelas do cine como Brigitte Bardot, Raquel Welch e Ursula Andress os usaron e foron fotografadas en praias públicas e vistas no cine. En moitos países, o deseño foi prohibido nas praias e noutros lugares públicos.
O deseño do bikini converteuse en común na maioría dos países occidentais a mediados da década de 1960 como traxe de baño e roupa interior. A finais do século XX era amplamente utilizado como roupa de deporte en voleibol praia e culturismo. Hai unha serie de variantes modernas do deseño empregado para fins de mercadotecnia e como clasificacións industriais, incluíndo o monokini, microkini, tankini, trikini, pubikini e skirtini. O traxe de baño masculino dunha soa peza tamén se pode denominar bikini. De igual forma, unha variedade de tipos de roupas íntimas de homes e mulleres descríbense como roupa interior de bikini.
O bikini creceu gradualmente para obter unha grande aceptación na sociedade occidental. A principios dos anos 2000, os bikinis convertéronse nun negocio anual de 811 millóns de dólares e aumentaron os servizos derivados como a depilación tipo inguas brasileiras e o bronceado. Historia
Na antigüidade
O arqueólogo James Mellaart describiu o bikini máis antigo en Çatalhöyük, Anatolia, na era do Calcolítico (ao redor do 5600 a. C. ), onde unha deusa nai está representada montada sobre dous leopardos vestindo un traxe algo parecido a un bikini. O traxe de baño de dúas pezas pode remontarse ao mundo grecorromano, onde as pezas de bikini que usaban as atletas están representadas en ánforas e pinturas que se remontan ao 1400 a. C. Na "Coroación do Vencedor", un mosaico no chan dunha vila romana en Sicilia que data da Época de Diocleciano (286 - 305 d. C. ), as mulleres novas participaban no levantamento de pesos, o lanzamento de discos e executaban xogos de pelota vestidas con pezas tipo bikini (tecnicamente bandeaukinis no léxico moderno). O mosaico, atopado en Sicilia na Vila Romana del Casale, ten dez mozas que foron anacronicamente chamadas Rapazas en Bikini". Outros restos arqueolóxicos romanos representan a deusa Venus cunha peza similar. En Pompeia, descríbense as representacións de Venus usando un bikini na Casa della Venere, no tablinum da Casa de Julia Felix, no atrio do xardín da Via Dell'Abbondanza.
Os precursores do bikini en Occidente
Nadar ou bañarse ao aire libre estaba desaconsellado na cristiandade, polo que había pouca demanda ou necesidade de traxes de baño ata o século XVIII. Os traxes de baño do século XVIII eran unha bata solta de manga longa, tipo vestido feito de la ou flanela que conservaba a cobertura e a modestia.
En 1907, a nadadora e artista Annette Kellerman foi arrestada nunha praia de Boston por usar un axustado traxe de baño, sen mangas, dunha soa peza, que adquirira en Inglaterra, aínda que non se converteu en traxe de baño adaptado para mulleres, en partes de Europa, ata 1910. En 1913, o deseñador Carl Jantzen fixo o primeiro traxe de baño funcional de dúas pezas. Inspirado na introdución das femias na natación olímpica, deseñou un traxe cinguido con pantalóns curtos para a parte inferior e mangas curtas para a parte superior.
Durante os anos 1920 e 1930, a xente pasou de "tomar as augas" a "tomar o sol", en casas de baños e balnearios, e os deseños de traxes de baño cambiaron para seren máis decorativos. O rayón foi usado na década de 1920 na fabricación de traxes de baño axustados, pero a súa durabilidade, especialmente cando está mollado, resultou problemática. O jersey e a seda tamén se usaron ás veces. Na década de 1930, os fabricantes baixaron os escotes nas costas, sacaron as mangas e axustado os lados. Co desenvolvemento de novos materiais de vestiario, particularmente látex e nylon, os traxes de baño gradualmente comezaron a adaptarse ao corpo ao longo da década de 1930, con cintas para o ombreiro que podían baixarse ​​para o bronceado.
Os traxes de baño das mulleres dos anos 1930 e 1940 incorporaron graos cada vez maiores de exposición do abdome. A película de Hollywood de 1932 Three on a Match presentaba un traxe de baño de dúas pezas que amosaba o estómago. As revistas adolescentes de finais dos anos 40 e 1950 presentaron debuxos similares de traxes e tops que delataban o estómago. No entanto, a moda de amosar o abdome foi declarada como só para praias e eventos informais e considerouse indecente para ser usada en público. Hollywood apoiou o novo glamour en películas como a Filla de Neptuno de 1949 na cal Esther Williams usaba traxes chamados "provocativamente" como "Double Entender" e "Honey Child".
A produción durante a Segunda Guerra Mundial requiriu grandes cantidades de algodón, seda, nylon, la, coiro e goma. En 1942, a Xunta de Produción de Guerra dos Estados Unidos emitiu o Regulamento L-85, que cortou o uso de fibras naturais na roupa. e esixindo unha redución dun 10% da cantidade de tela na roupa de baño das mulleres. Para cumprir co regulamento os fabricantes de traxes de baño quitaron as faldras e outros accesorios, mentres aumentaba a produción do traxe de baño de dúas pezas con abdome espido. Ao mesmo tempo, a demanda de todos os traxes de baño baixou xa que non había moito interese en ir á praia, especialmente en Europa.
Bikini moderno
Na Europa post-Segunda Guerra Mundial, os europeos occidentais gozaron do seu primeiro verán sen guerra durante moitos anos. Os deseñadores franceses intentaron crear modas que coincidira co estado de ánimo liberado da xente. Fabric was still in short supply, e nun intento por resucitar as vendas de roupa de baño, dous deseñadores franceses, Jacques Heim e Louis Réard, case lanzaron simultaneamente dous novos proxectos de traxe de dúas pezas en 1946. Heim lanzou un proxecto de traxe de baño de dúas pezas en París que chamou "atome", pola partícula de materia máis pequena coñecida. Anunciou que era o "traxe de baño máis pequeno do mundo. " Aínda que era máis pequeno que os traxes de baño de dúas pezas da década de 1930, a parte de abaixo do novo traxe de baño de dúas pezas de Heim aínda cubría o embigo da usuaria.
Pouco despois, Louis Réard creou un proxecto de traxe de baño de dúas pezas ao que chamou "bikini". Notou que as mulleres na praia subian os bordos dos seus traxes de baño e tops para mellorar o seu bronceado. Presentou o seu deseño de bañador na popular piscina pública, Piscine Molitor, catro días despois da primeira proba dunha arma nuclear no Atol Bikini. Os xornais estaban cheos de novidades respecto da proba atómica e Reard esperaba o mesmo co seu deseño. O bikini de Réard acabou co "atome" de Heim. O seu deseño consistía en dous triángulos de tecido que formaban un apertador e dúas pezas triangulares de tecido que cubrían as nádegas e o monte de Venus conectados por unha corda. Cando non puido atopar unha modelo de pasarela disposta a amosar o seu revelador deseño, Reard contratou a Micheline Bernardini, unha bailarina de striptease de 19 anos, do Casino de París. Anunciou que o seu traxe de baño, cunha superficie total de 30 polgadas cadradas (200 cm2) de tea, era "máis pequeno que o traxe de baño máis pequeno do mundo". Réard dixo que "como a bomba atómica, o bikini é pequeno e devastador". A escritora de moda Diana Vreeland describiu o bikini como a "bomba atómica da moda". Bernardini recibiu 50. 000 cartas de fans, moitas delas de homes. As fotografías de Bernardini e artigos sobre o evento foron amplamente difundidos pola prensa. O "International Herald Tribune publicou nove historias sobre o evento. O diario francés "Le Figaro" escribiu: "A xente anhelaba os simples praceres do mar e do sol. Para as mulleres, vestir un bikini significou unha especie de segunda liberación. Non había realmente nada sexual nel. Foi unha celebración de liberdade e un retorno ás alegrías na vida. " O "atome" de Heim estaba máis en consonancia coa sensatez da década de 1940, pero o deseño de Réard gañou a atención do público. Aínda que o deseño de Heim foi o primeiro usado na praia e inicialmente vendeu máis traxes de baño, foi o deseño de traxe de baño de dúas pezas de Réard chamado "bikini" o que triunfou.
Resistencia social
O escandaloso traxe de baño de dúas pezas non acabou de popularizarse ata 1960: Brigitte Bardot, icona da moda e símbolo sexual dos anos cincuenta e sesenta, exhíbese con el ante os fotógrafos (ás veces ata sen o sostén) nas praias de Cannes e Saint-Tropez; Marilyn Monroe, Jane Fonda. .. , Brian Hyland esperta co seu tema Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polkadot Bikini de 1960 o gusto entre as adolescentes estadounidenses por unha peza que, verán a verán, evolucionará ata alcanzar a súa mínima expresión, o microkini, xa a mediados dos anos noventa.
Mentres que en Francia xeneralízase o seu uso case inmediatamente como símbolo de liberación feminina, noutros países como España, en plena Represión franquista, Italia (tamén de arraigada moral católica) ou Estados Unidos, fortemente instalados no fanatismo relixioso puritano, tardará anos en aceptarse. Variantes
Aínda que o nome "bikini" foi aplicado ao principio só para o traxe de baño que mostraba o embigo da usuaria, hoxe a industria da moda considera calquera traxe de baño de dúas pezas como bikini. As modas de bikini modernas caracterízanse por un deseño simple e breve: dous triángulos de tea que forman un apertador e que cobren os peitos da muller e un terceiro que forma un corte panty debaixo do embigo que cobre a ingua e as nádegas.
Os bikinis poden e foron fabricados con case todos os materiais de roupa posibles, os tecidos e outros materiais utilizados para fabricar bikinis son un elemento esencial do seu deseño. Os primeiros bikinis modernos foron de algodón e jersey. A introdución da Lycra (Elastano) na década de 1960 cambiou por completo a forma en que se deseñaron e usaron os bikinis, segundo Kelly Killoren Bensimon, unha ex modelo e autora de "The Bikini Book" "a chegada de Lycra permitiu que máis mulleres usen un bikini. .. non cedía, non facía bolsas e ocultaba e revelaba. Xa non parecía lencería". Os tecidos de traxes de baño alternativos como veludo, coiro e crocheted xurdiron a principios dos anos 70.
Estilos principais
Existen diferentes estilos de bikini dispoñibles: O bikini no deporte
Os bikinis convertéronse nun importante compoñente de mercadotecnia de varios deportes femininos. É o uniforme oficial do volei praia e é amplamente usado no atletismo e outros deportes. Os bikinis deportivos gañaron popularidade desde a década de 1990. Con todo, a tendencia xerou algunhas críticas como un intento de vender sexo. As nadadores femininas normalmente non usan bikinis na natación de competición. A Federación Internacional de Natación (FINA) votou a favor de prohibir os bikinis nas nadadoras femininas na súa reunión en Roma en 1960. Bikini roupa interior
Algúns tipos de roupa interior descríbese como roupa íntima de bikini, deseñada para homes e mulleres. Para mulleres, a roupas íntimas de bikini ou de estilo bikini é unha roupa interior que é similar en tamaño e forma a un bikini normal. Pode referirse a practicamente calquera peza íntima que proporcione menos cobertura ao abdome que a lencería, bragas ou calzóns, especialmente axeitada para a roupa como crop tops. Para os homes, os calzóns bikinis son roupas íntimas máis pequenas e máis reveladores que os clásicos calzóns dos homes. Os bikini dos homes poden ser baixos ou altos adoitan estar máis baixos que a cintura real, moitas veces nas cadeiras e, normalmente, non teñen bolsa de acceso ou solapa, nin perneiras. Os bikinis de corda teñen seccións dianteiras e traseiras que se atopan na entreperna pero non na cintura, sen tecido no lado das pernas.
Os traxes de baño e as roupas íntimas teñen consideracións de deseño similares, sendo pezas de vestir axustadas. A principal diferenza é que, a diferenza da roupa interior, o traxe de baño son para vestir en público. O traxe de baño foi e segue os estilos da roupa interior, e ao mesmo tempo que as actitudes cara ao bikini comezaron a cambiar, a roupa íntima sufriu un redeseño cara a un deseño mínimo e sen unións que priman primeiro o confort. Bikini masculino
O termo "bikini masculino" ás veces úsase para describir bañadores deportivos. Os bikinis dos homes poden ter laterais altos ou baixos, e os lados están unidos mediante corda ou lazos. A maioría non ten un peche ou solapa frontal. A diferenza dos bañadores de natación, os bikinis non están deseñados para a redución da resistencia aerodinámica e, polo xeral, non teñen unha petrina visible. Os traxes de menos de 2, 5 centímetros de ancho nas cadeiras son menos comúns con fins deportivos e son usados ​​con máis frecuencia para recreación, moda e bronceado. O máis pequeno, que se presenta nas competicións de culturismo é un exemplo deste estilo. Músicos masculinos de punk rock saíron ao escenario vestidos coa parte de abaixo do bikini feminino. A película do 2000 de Bollywood Hera Pheri mostra homes tomando o sol en bikini, que parecían erroneamente mulleres desde a distancia.
Tamén existen tops masculinos de bikini e adoitan usarse como gags visuais. Foi popularizado por Sacha Baron Cohen cando usou un na película Borat. Depilacións para Bikini
A depilación para bikini consiste na eliminación dos cabelos da pube máis alá da liña de bikini, usando cera. A liña de bikini define a parte da zona pubiana dunha muller que esta cuberta pola parte inferior dun bikini, o que significa que calquera cabelo pubiano visible máis aló dos límites do traxe de baño é eliminado. O cabelo pubiano visible é amplamente desaprobado culturalmente, considerase embarazoso e moitas veces é eliminado.
A medida de que a popularidade do bikini creceu, a aceptabilidade do cabelo pubiano diminuíu. Pero, con certos estilos de traxes de baño femininos, o cabelo pubiano pode facerse visible ao redor da entreperna dun traxe de baño. Coa redución do tamaño dos traxes de baño, especialmente desde a chegada do bikini despois de 1945, tamén se tornou popular a práctica da depilación para bikini. O estilo brasileiro se popularizou co auxe das tangas.
Dependendo do estilo do bikini e da cantidade de pel visible fóra do bikini, o cabelo pubiano pode ser estilizado de varias maneiras, depilación americana (eliminación de cabelo pubiano dos lados, parte superior das coxas e baixo o embigo), depilación francesa (deixa só unha franxa vertical na fronte), depilación brasileira (eliminación de todo o cabelo na zona pelviana, especialmente axeitado para tangas). Bronceado de Bikini
As pexas do bikini crean liñas de bronceado. Unha innovación en 1969 usa tecido que está perforado con miles de micro buratos que son case invisibles a simple vista, pero que deixan pasar a luz solar suficiente para producir un bronceado sen liñas.
Como os bikinis deixan a maior parte do corpo exposto as radiacións UV potencialmente perigosas, a sobreexposición pode causar queimadura solar, cancro de pel, así como outros efectos agudos e crónicos efectos sobre a saúde na pel, os ollos e o sistema inmunitario. Como resultado, as organizacións médicas recomendan que os usuarios de bikinis se protexan da radiación ultravioleta empregando protector solar de amplo espectro, que demostrou ser eficaz para protexer contra as queimaduras solares, cancro de pel, engurras e pel fláccida. Certos ingredientes de filtro solar poden causar dano se penetran na pel ao longo do tempo.