proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Temón

O leme ou temón é o aparello usado para dirixir barcos, botes, submarinos, aeronaves, hovercrafts e outros dispositivos que se moven por mar ou ceo. O leme opera de xeito que redirixe o fluxo de auga ou de ar que pasa polo casco ou fuselaxe, dándolle así un movemento de virada ao navío. Na forma básica, un leme é unha superficie plana ou folla de material unido á popa, cola ou calquera tipo de couce do navío (ou aeronave). Temón náutico
O leme ou temón consta dun plano vertical, firmemente preso ao casco da embarcación. Ao variar o ángulo de ataque en relación ao fluxo de auga orixinado pola hélice, desvía parte deste, provocando unha reacción e consecuentemente, a viraxe da embarcación. Aeronáutica
Nun avión, o leme ou temón chámase tamén o control de superficie, e atópase normalmente unido ao estabilizador vertical. O temón, xunto co elevador (un xeito de "temón horizontal" unido á estrutura horizontal da cola), permiten o control de dirección nas tres dimensións espaciais.
É comandado por pedais, sendo que ao pisar no pedal esquerdo, o avión vira para a dereita e viceversa.
Tenaces

As tenaces son unha ferramenta moi antiga que se emprega para extraer cravos, cortar arame ou para castrar animais. É unha ferramenta indispensable en carpintaría. Á parte do seu uso clásico para quitar os cravos tamén se empregan para outros propósitos no campo do procesamiento do ferro e en carpintaría.
As tenaces empréganse principalmente para retirar os obxectos dun material no que se aplicou anteriormente. As tenaces, a miúdo a lume vivo, utilizáronse como un instrumento de tortura dende a Antiga Roma ou mesmo máis temperán.
Tenacidade

En metalurxia e a ciencia dos materiais a tenacidade dun material é a enerxía mecánica necesaria para levar ese material á ruptura. Se un material é tenaz pode sufrir un alto grao de deformación sen romper.
Tal enerxía pode ser calculada a través da área nun gráfico Tensión - Deformación do material, portando basta integrar a curva que define o material, da orixe até a ruptura.
Segundo a tenacidade, un material pode ser: Friábel (fráxil, crebadizo): Que pode ser crebado ou reducido a po con facilidade. Ex: calcita, fluorita.
Maleábel: Pode ser transformado facilmente en láminas. Ex. ouro.
Séctil: Pode ser facilmente cortado cun canivete. Ex. ouro.
Dúctil: Pode ser transformado facilmente en fíos. Ex. ouro.
Flexíbel: Pode ser dobrado, mais non recupera a forma anterior. Ex: talco.
Elástico: Pode ser dobrado, recuperando a forma anterior. Ex. micas. En mineraloxía
En mineraloxía a tenacidade é a resistencia que opón un mineral a ser roto, moído, dobrado ou desgarrado.
Tenay

Tenay é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Demografía
A cidade chegou a contar con máis de 5. 000 habitantes. Deshabitouse pola crise da industria téxtil que levou ó peche das fábricas, as últimas nos anos 80.
Tenda de campaña

Unha tenda de campaña ou casa de campaña é unha pequena casa portátil de orixe árabe, que está destinada a ser colocada no campo para albergar unha ou máis persoas.
O nome deriva de campiña, que se refire ás extensións de terra para labranza. Por extensión empréganse en diversos medios naturais non acuáticos, mesmo grandes paredes rochosas. A principios do século XXI xa se achaban amplamente diseminadas no excursionismo. As tendas de campaña utilízanse tamén como albergues provisionais para os exércitos nas súas incursións militares, moito máis comúns na antigüidade.
Ao acto de montar unha tenda de campaña, co fin de quedar nela un tempo, chámase acampar. Xeralmente acámpase cun ou varios fins: pasar a noite, descansar, alimentarse, refuxiarse das inclemencias da natureza, como punto de reunión, entre outros menos comúns.
Un campamento é o lugar onde se instalan varias tendas de campaña, ademais doutras posibles instalacións, que permitan albergar persoas.
Á afección por acampar chámaselle acampada, campismo ou cámping.
Tenebrionini

Tenebrionini é unha tribo de escaravellos da familia Tenebrionidae. Hai polo menos 20 xéneros incluídos en Tenebrionini. Xéneros
Estes xéneros pertencen á tribo Tenebrionini:
Tenebrionoidea

Os Tenebrionoidea (tenebrionoideos) son unha superfamilia moi grande e diversa de escaravellos. Xeralmente corresponde aos Heteromera de autores máis antigos. Taxonomía
Tenebrionoidea contén as seguintes familias: Aderidae Winkler 1927
Anthicidae Latreille 1819
†Apotomouridae Bao et al. 2018
Archeocrypticidae Kaszab 1964
Boridae C. G. Thomson 1859
Chalcodryidae Watt 1974
Ciidae Leach 1819 ( Cisidae)
Melandryidae Leach 1815
Meloidae Gyllenhal 1810
Mordellidae Latreille 1802
Mycetophagidae Leach 1815
Mycteridae Blanchard 1845
Oedemeridae Latreille 1810
Promecheilidae Lacordaire, 1859
Prostomidae C. G. Thomson 1859
Pterogeniidae Crowson 1953
Pyrochroidae Latreille 1807
Pythidae Solier 1834
Ripiphoridae Gemminger e Harold 1870
Salpingidae Leach 1815
Scraptiidae Mulsant 1856
Stenotrachelidae C. G. Thomson 1859 ( Cephaloidae)
Synchroidae Lacordaire 1859
Tenebrionidae Latreille 1802
Tetratomidae Billberg 1820
Trictenotomidae Blanchard 1845
Ulodidae Pascoe 1869
Zopheridae Solier 1834
A familia máis grande con diferenza é a dos Tenebrionidae, que en 2014 tiña aproximadamente 20000 especies descritas e case dous terzos da riqueza de especies da superfamilia. Morfoloxía
Os Tenebrionoidea mostran unha gama de diferentes morfoloxías. Porén, unha característica da maioría dos adultos é que teñen 5 tarsómeros nas patas dianteiras e medias e 4 nas traseiras (fórmula tarsal 5-5-4). Ocasionalmente, os machos teñen unha fórmula tarsal reducida a 4-4-4, 3-3-3 ou 3-4-4.
Os tenebrionoideos larvais poden distinguirse por varias características da cabeza: unha gula que diverxe posteriormente con beiras gulares ben desenvolvidas, brazos tentoriais posteriores desprazados anteriormente, mandíbulas asimétricas, o músculo craniocardinal vestixial ou ausente e o músculo tentoriofarinxeo posterior subdividido en varios feixes. O corpo adoita ser subparalelo e lixeiramene aplanado, pero outras formas evolucionaron para axeitarse a diferentes necesidades, como ter forma cilíndrica nas larvas perforadoras, ser fortemente aplanado en larvas que viven baixo as codias e ter forma de C ou parecida a un verme para larvas con estratexias de desenvolvemento especializadas (por exemplo, as larvas post-triungulinas de Ripiphoridae e Meloidae). Ecoloxía
Moitas familias de Tenebrionoidea comen fungos, pero hai unha ampla variedade de estratexias de alimentación no grupo, como comer madeira ou material vexetal en descomposición, comer pole (como en moitos Oedemeridae e Anthicidae), e actuar como ectoparasitoidee doutros insectos (nos Ripiphoridae). Un pequeno número de especies son predadoras ou comen tecidos vexetais vivos.
Os Tenebrionoidea mostran unha particular diversidade en ambientes áridos. Unha adaptación que presentan algúns (por exemplo, Onymacris unguicularis) é a capacidade de recoller auga da néboa para poder beber.
Tenente

Tenente, anteriormente lugartenente, é un oficial dun exército, garda nacional ou forza aérea. Polo xeral, está ao mando dunha sección. España
Emprego de oficial propio dos Exércitos de Terra, Aire e do Instituto Armado da Garda Civil que ostenta o mando de unidades de tropa do tamaño dunha sección ou similar. Na Garda Civil pode exercer o mando dun posto principal. Equivale a inspector na policía. Áchase por enriba do alférez (emprego actualmente en desuso, relegado aos aspirantes a oficial e coñecido como alférez cadete) e por debaixo do capitán. Adoita ser o emprego inicial dos integrantes das Escalas de Oficiais por acceso directo, tras cursar cinco anos de estudos nas diferentes Academias ou Escolas militares. A partir da promoción que ingresou nelas en 2010, a finalización destes estudos implicou, ademais do emprego de tenente, unha enxeñaría de grao válida tamén no ámbito civil.
O seu equivalente na Armada é o alférez de navío. A divisa consta de dúas estrelas amarelas de seis puntas sobre fondo de cor variable en función do Exército, caqui/verde (Exército de Terra), azul (Exército do Aire) e verde escuro na Garda Civil.
No ordenamento militar español tamén está contemplada a figura do tenente de complemento. Como o seu nome indica "complementa" aos militares de carreira para cometidos específicos. Asinan un contrato cun prazo determinado, ao final do cal deben abandonar obrigatoriamente as forzas armadas. A súa formación é bastante máis curta que a dos militares de carreira, pero esíxelles titulación universitaria previa.
Tenericutes

Os Tenericutes son un filo de bacterias caracterizadas por non teren parede celular. Contén a clase Mollicutes (os micoplasmas), que noutras clasificacións está incluída no filo Firmicutes, pero que se separou formando un filo propio, o Tenericutes. O nome foi validado en 1984 como unha nova división ( filo) e procede do latín tener cutis, "pel branda", referido aquí a superficie celular branda, xa que non teñen parede celular. Posteriormente, o nome foi cambiado a Mycoplasmatota.
Os xéneros máis notables que inclúe son Mycoplasma e Ureaplasma.
Tenet (filme)

Tenet é un filme británico-estadounidense de 2020 escrito e dirixido por Christopher Nolan, que el mesmo produciu xunto con Emma Thomas. Está protagonizado por John David Washington, Robert Pattinson, Elizabeth Debicki, Dimple Kapadia, Michael Caine e Kenneth Branagh. O filme conta a historia dun axente secreto que aprende como manipular o fluxo do tempo para previr un ataque do futuro que ameaza con aniquilar o mundo presente.
Nolan dedicou máis de cinco anos a escribir o guión despois de cavilar sobre as ideas centrais de Tenet durante máis dunha década. A preprodución comezou a finais de 2018, co proceso de selección de elenco realizada en 2019. A fotografía principal durou seis meses dende maio até novembro, en Dinamarca, Estonia, a India, Italia, Noruega, o Reino Unido e os Estados Unidos. O fotógrafo Hoyte van Hoytema rodou en 70 mm e IMAX. As escenas de manipulación do tempo foron rodadas tanto cara a adienta como cara a atrás. Usáronse máis de cen buques e miles de extras.
A estrea foi posposta tres veces por mor da pandemia de COVID-19, mais finalmente estreouse no Reino Unido o 26 de agosto de 2020, e nos Estados Unidos o 3 de setemro de 2020 en IMAX, 35 mm e 70 mm. Foi un dos primeiros filmes de Hollywood en estrearse masivamente nos cinemas despois do confinamento da pandemia, e recadou 363 millóns de dólares en todo o mundo, converténdose no quinto filme con maior recadación de 2020. Porén, a recadación foi considerada un fracaso debido ó seu elevado orzamento de produción e comercialización e á escasa distribución nos cinemas durante a pandemia. O filme recibiu valoracións positivas, con eloxios ás secuencias de acción, efectos visuais, banda sonora, fotografía e interpretacións, mentres que a historia e a edición de son recibiron peores críticas. O filme recibiu dous nomeamentos ós Premios Óscar, ó mellor deseño de produción e mellores efectos visuais na 93ª edición dos premios. Personaxes
John David Washington como o protagonista, un axente da CIA
Robert Pattinson como Neil
Elizabeth Debicki como Katherine "Kat" Barton
Dimple Kapadia como Priya Singh
Martin Donovan como Fay
Fiona Dourif como Wheeler
Yuri Kolokolnikov como Volkov
Himesh Patel como Mahir
Clémence Poésy como Barbara
Aaron Taylor-Johnson como Ives
Michael Caine como Sir Michael Crosby
Kenneth Branagh como Andrei Sator
Denzil Smith como Sanjay Singh
Tennin

Tennin (天人, "Persoa celestial"), pode incluír os Tenshi (天使, "Mensaxeiro celestial"), Ten no-Tsukai (天の使い, "Mensaxeiros do ceo"), Hiten (飛天, lit. "Ceo voador") e as versións femininas, Tennyo (天女, "Muller celestial"), son un tipo de seres espirituais do budismo xaponés similares en certo sentido aos occidentais valquirias, anxos ou fadas. Parecen ter sido importados do budismo chinés á súa vez influenciado polos conceptos celestiais do budismo na India e o taoismo chinés. Historia
Os tennin son mencionados nos sutras budistas, e estas descricións forman a base para as representacións dos seres na arte, a escultura e o teatro xaponeses. Adoitan ser representadas como mulleres de fermosas naturais vestidas con quimonos adornados e coloridos (tradicionalmente en cinco cores), xoias exquisitas e bufandas fluídas que envolven os seus corpos. Normalmente levan flores de loto como símbolo da iluminación ou tocan instrumentos musicais como o biwa ou a frauta. Relixión
Crese que os Tennin viven no ceo budista como compañeiros dos Budas e dos Bodhisattvas. Algunhas lendas presentan os tennin como criaturas solitarias que viven nas montañas. Ás veces, os peregrinos escalan estas montañas para atoparse cos espíritos santos. Poderes
Os Tennin pode voar, feito xeralmente indicado na arte polo seu quimono de cores ou plumas, chamado hagoromo (羽衣, lit. vestido de plumas). Nalgunhas lendas, os tennin son incapaces de voar sen estes quimonos (e polo tanto non poden volver ao ceo). Máis raramente, móstranse con ás emplumadas. Nunha obra de teatro Noh Hagoromo, que ten varias semellanzas coas lendas da doncela cisne occidentais tennyo chegan á terra e quitan o seu hagoromo. Un pescador espíaos e esconde as súas roupas para obrigar a un a casar con el. Despois duns anos cóntalle á súa muller o que fixo, ela atopa a súa roupa e volve ao ceo. A lenda di que ocorreu na praia de Miho no Matsubara, agora parte da cidade de Shizuoka.
Tensión superficial

Na física, a tensión superficial é un efecto que ocorre na zona superficial dun líquido que leva a súa superficie a se comportar como unha membrana elástica.
Este efecto permite que insectos camiñen sobre a auga e que pequenos obxectos como agullas ou láminas floten na superficie dun líquido. Curvatura superficial e presión
As forzas de cohesión entre as moléculas dos líquidos son responsables do fenómeno da tensión superficial. No interior da masa dun líquido, cada molécula é atraída de forma igual en todas as direccións polas moléculas veciñas, de modo que a forza resultante é cero. Polo contrario, as moléculas da superficie non teñen outras moléculas do líquido por encima delas e, por tanto, son atraídas cara ao interior do líquido. Isto crea certa presión interna e forzas na superficie do líquido que crean a tensión superficial e fan que a superficie do líquido se contraia para ter unha área mínima.
Se ningunha forza actúa na dirección dunha superficie, esta é plana. Na superficie de separación entre dous medios, se a presión nos medios é diferente, isto fai que se exerza unha forza normal á superficie de separación que tende a curvala.
A tensión superficial está relacionada coa diferenza de presión entre os dous lados dunha interface pola ecuación de Laplace: Δ P
γ ( 1 R x + 1 R y ) {\displaystyle \Delta P\
\ \gamma \left({\frac {1}{R_{x}}}+{\frac {1}{R_{y}}}\right)} onde: ΔP é a diferenza de presións.
γ é a tensión superficial.
Rx e Ry son os raios de curvatura da interface nas dirección x e y.
A solucións desta ecuación determinan a forma das gotas de auga, burbullas, meniscos e moitas outras.
Galería de imaxes
Tentaculata

Os tentaculados (Tentaculata) son unha clase do filo Ctenophora. A morfoloxía común nesta clase é posuír un par de tentáculos retráctiles, que poden retraerse dentro de proteccións especializadas.
Tentáculo

Un tentáculo é un apéndice, alongado e flexíbel, sen esqueleto, que presentan algúns animais invertebrados, e que ten diferentes funcións, segundo os distintos grupos taxonómicos.
O termo tentáculo deriva do verbo latín medieval tentare, que significa "tentar", "apalpar", "sentir", "tocar". Anemones de mar
As anemones de mar do xénero Actinia teñen tentáculos retráctiles, coa finalidade de protexelos cando o animal queda ao descuberto na baixamar. En cambio es anémonas do xénero Anemonia non teñen tentáculos retráctiles, debido ao feito de que adoitan encontrarse baixo rochas e/ou en pozas onde hai sempre auga. Todas as anémonas, ou case todas, son depredadoras, e usan os seus tentáculos para atraparen ás súas presas cando pasan sobre elas. Medusas
As medusa da clase dos cubozoos utilizan os tentáculos, que son urticantes, para atrapar presas. Porén, non poden utilizalos independentemente, xa que van á deriva. Pero as da clase das escifomedusas son unha excepción: poden usalos como fai o polbo cos seus raxos. Cefalópodos
Os cefalópodos teñen oito brazos provistos de ventosas (cunha excepción: o náutilo, Nautilus pompilius, que ten máis, pero sens ventosas). As luras, as sepias e os polbos, segundo moito autores, teñen tamén oito (ou dez) tentáculos, segundo a definición que deste termo se fai aquí. Pero algúns autores diustiguen entre os tentáculos dos cefalópodos e os seus brazos.
Utilización dos termos brazo e tentáculo
Para evitaren as confusións, certas fontes distinguen os brazos dos cefalópodos dos tentáculos. Cando si se fai esta distinción, os tentáculos refírense aos dous membros adicionais, máis longos que os outros membros, que teñen luras e sepias. Así, o termo tentáculo sería inapropiado para os polbos, que carecen destes dous órganos.
Nos brazos, as ventosas dispóñense en toda a súa lonxitude, mentres que nos tentáculos están só ao final.
Porén outras fontes non fan esta distinción. Cestodos tripanorrincos
Os cestodos Trypanorhyncha son diminutos parasitos de peixes. O seu escólex leva catro tentáculos que están cubertos de espiñas. Estes tentáculos contribúen á fixación do cestodo adulto á paree intestinal dos tiburóns ou das raias que parasitam en estado adulto. Os mesmos tentáculos tamén están presentes nas larvas.
Tenzón

A tenzón é unha cantiga de xénero xocoso, que constitúe un xénero menor da lírica occitana elaborada en forma de debate aberto entre dous e ás veces máis poetas que defenden cadansúa tese ao tempo que rexeitan aqueloutra que propón o contrario. É tamén un subxénero da lírica medieval galego-portuguesa en que aparecen as críticas mutuas entre xograres e trobadores. Características
A tenzón é un xénero menor das cantigas de escarnio. É unha cantiga de carácter dialogado en que, polo xeral, un dos interlocutores fala nunha estrofa e outro na seguinte. Na Arte de Trobar dise que as tenzóns poden ser de amor, de amigo ou de escarnio, mais hoxe téndese a falar de tenzóns coma unha variedade das cantigas de escarnio e maldicir.
Nesta composición dialogan un trobador e un xograr, co interese conseguinte da diferenza social e cultural que podían presentar. O primeiro que intervén elixe o argumento, o outro debe responder aténdose ó mesmo esquema métrico e rítmico. Hai pois unha tendencia á ridiculización pública e son, sen dúbida ningunha, a mellor crónica da vida e da sociedade da época.
Consérvanse trinta tenzóns galego-portuguesas: vinte e oito son burlescas e só dúas son de amor. Este xénero tivo o seu apoxeo na época de Afonso X o Sabio, xa que case todas corresponden ao período entre 1250 e 1280.
Teocracia

Unha teocracia é unha forma de goberno na que os líderes gobernamentais coinciden cos líderes da relixión dominante, e as políticas gobernamentais son iguais ou teñen unha grande influencia dos principios da relixión dominante. Normalmente o goberno afirma gobernar no nome de Deus ou dunha forza superior, tal como especifica a relixión local. Tipos
Existen distintos tipos de teocracias. Un exemplo é o cesaropapismo, no que o poder é compartido entre un líder secular (un emperador, un César) e un líder relixioso (un papa). A teocracia tamén pode ser exercida directamente polo clero (como ocorre en Irán) ou indirectamente (como a través do dereito divino dos reis).
Esta forma de goberno foi apoiada polo reformista Xoán Calvino.
Entre as teocracias actuais atópanse Irán e a Cidade do Vaticano.
Teodolito

Un teodolito é un instrumento de medida mecánico-óptico que se emprega para obter ángulos verticais e horizontais, na maioría dos casos, ámbito en que ten unha precisión elevada. Con outras ferramentas auxiliares pode medir distancias e desniveis. É portátil e manual; está construído con fins topográficos e de enxeñaría, sobre todo para as triangulacións. Con axuda dunha mira e mediante a taquimetría, pode medir distancias. Un equipo máis moderno e sofisticado é o teodolito electrónico, e outro instrumento máis sofisticado é coñecido como estación total. Basicamente, o teodolito actual é un telescopio montado sobre un trípode e con dous círculos graduados, un vertical e outro horizontal, cos que se miden os ángulos con axuda de lentes. Clasificación
Os teodolitos clasifícanse en teodolitos repetidores, reiteradores, compás e electrónicos.
Teodolitos repetidores
Estes foron fabricados para a acumulación de medidas sucesivas dun mesmo ángulo horizontal no limbo, podendo así dividir o ángulo acumulado e o número de medicións vistas.
Teodolitos reiteradores
Chamados tamén direccionais, os teodolitos reiteradores teñen a particularidade de posuír un limbo fixo e só se pode mover a alidada.
Teodolito-compás
Ten incorporado un compás de características especiais. Este ten un compás imantado coa mesmo dirección ao círculo horizontal sobre o diámetro de 0 a 180 graos de gran precisión.
Teodolito electrónico
É a versión do teodolito óptico, coa incorporación de electrónica para facer as lecturas do círculo vertical e horizontal, mostrando os ángulos nunha pantalla eliminando erros de apreciación. É de uso máis simple e por requirir menos pezas é máis simple de fabricar e nalgúns casos tamén a súa calibración.
As principais características que se deben observar para comparar estes equipos son a precisión, o número de aumentos na lente do obxectivo e se ten ou non compensador electrónico. Eixes
O teodolito ten tres eixes principais e dous eixes secundarios.
Eixes principais
Eixe vertical de rotación instrumental S - S (EVRI): é o eixe que segue a traxectoria do cénit-nadir, tamén coñecido como a liña da chumbada, e que marca a vertical do lugar.
Eixe horizontal de rotación do anteollo K - K (EHRA): é o eixe en que se move o visor. Neste eixe hai que medir cando se empregan métodos directos como unha cinta métrica, e así obtense a distancia xeométrica.
Eixe óptico Z - Z (EO): é o eixe onde se enfoca aos puntos.
O plano de colimación é un plano vertical que pasa polo eixe de colimación, que está no centro do visor do aparece; xérase ao xirar o obxectivo.
Eixes secundarios
Liña de fe
Liña de índice Características construtivas fundamentais
Para realizar un bo levantamento topográfico débense considerar as seguintes condicións: Cando o teodolito se acha perfectamente instalado nunha estación, o eixe vertical (ou eixe principal) (S-S) queda perfectamente vertical
O eixe de colimación (Z-Z) debe ser perpendicular ao eixe horizontal (K-K)
O eixe horizontal (K-K) debe ser perpendicular ao eixe vertical (S-S)
Teodomiro (bispo)

Teodomiro foi bispo da diocese de Iria a comezos do século IX, no ano 818 até a súa morte no ano 847.
Foi quen puxo en coñecemento da corte de Afonso II de Oviedo. o descubrimento do sepulcro do Apóstolo Santiago, nalgún momento entre o ano 818, cando aínda vivía o seu predecesor, o bispo Quendulfo, e mais o ano 842. A data do achado non se pode precisar con exactitude sendo unha cuestión controvertida para a Doutrina, a Historiografía tradicional inclínase polo ano 813. Outra polo 814, 820-830829, 830 e 835.
O bispo Teodomiro foi informado do achado a través do eremita ou ermitán Pelagius ou Paio, habitante da actual Solovio. Despois de varios días de oracións e de xaxún, o bispo Teodomiro adentrouse na fraga e atopou o sepulcro de pedra que gardaba tres corpos, identificados como os restos mortais do apóstolo Santiago o Maior e dous dos seus discípulos Teodoro e Atanasio.
Comunicoullo ao rei, e este acudiu rapidamente desde Oviedo a visita-lo lugar, converténdose así no primeiro peregrino documentado.
O 4 de setembro do ano 834, o rei Afonso II ofreceu a doazón ó bispo Teodomiro do contorno de tres millas do sepulcro, duplicado despois ata seis polo rei Ordoño I de Oviedo. Debido á importancia do achado, o bispo Teodomiro mudou a sé episcopal de Iria Flavia a Compostela
O "Libro dos Milagres do Apóstolo", o II Códice Calixtino, conta que sendo bispo Teodomiro veu un peregrino italiano penitente autor dun crime e de grandes pecados.
A lauda sepulcral atopouse nas escavacións realizadas por Chamoso Lamas no subsolo da Catedral de Santiago de Compostela, próximo ó suposto sepulcro do Apóstolo. Na lauda sepulcral de Teodomiro descuberta o 17 de setembro de 1955 dáse constancia da data da súa morte, o 20 de outubro de 847, coa seguinte descrición: Galería de imaxes
Teodor Romzha

Teodor Romzha (en ucraíno: Теодор Ромжа; en húngaro: Tódor Romzsa), nado o 14 de abril de 1911 en Velykyi Bychkiv (Austria-Hungría) e finado o 31 de outubro de 1947 en Uzhhorod (R. S. S. de Ucraína), foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, administrador apostólico de Mukacheve, asasinado polo NKVD en 1947 e beatificado en 2001. Traxectoria
Primeiros anos
Romzha foi o noveno fillo de Pavel Romzha e Mariia Semak, pais dunha familia modesta e profundamente cristiá. Naceu na vila de Nadbohcko (hoxe Velykyi Bychkiv) o 14 de abril de 1911. Logo de rematar a educación básica na súa vila natal, continuou os seus estudos en Khust, graduándose con excelentes cualificacións en 1930; amais de húngaro e ucraíno, aprendeu checo, latín, francés e ruso. No mesmo ano, coa aprobación do bispo de Mukacheve Petro Gebei foi enviado ao Colexio Xermánico-Húngaro, mais antes de finalizar o curso alí trasladouse en 1934 ao Pontificio Colexio Ruso. En 1937 graduouse magna cum laude en Filosofía e Teoloxía pola Pontificia Universidade Gregoriana.
Sacerdocio
Recibiu a ordenación diaconal en 1935, e foi ordenado sacerdote o 24 de decembro de 1936 polo bispo ordenante para o rito bizantino Aleksandr Evreinov, continuando os seus estudos de seguido na Gregoriana. En 1937 volveu ao seu país para cumprir co servizo militar obrigatorio dun ano, na escola de oficiais de Praga; posteriormente foi nomeado administrador dunha parroquia na vila de Berezovo, e en 1939 profesor de filosofía no Seminario Teolóxico de Uzhhorod.
Episcopado
O 8 de setembro de 1944 foi nomeado administrador apostólico de Mukacheve. Recibiu a consagración episcopal o 24 de setembro, de mans do bispo de Hajdúdorog Miklós Dudás, na catedral de Uzhhorod. A ocupación de Ucraína Occidental polos soviéticos veu seguida dunha dramática perda de sacerdotes, e Romzha comezou a trasladar ao clero que lle restaba a necesidade de prepararse para o martirio. O seu rexeitamento a unirse á Igrexa ortodoxa foi a súa sentenza de morte. O 27 de outubro de 1947 recibiu unha malleira de soldados soviéticos, e posteriormente foi hospitalizado en Uzhhorod. Na noite do 31 de outubro foi asasinado por envelenamento cunha inxección de curare que o NKVD proporcionou a unha enfermeira, axente do goberno. Segundo as investigacións levadas a cabo por Evgeniia Albats, o seu asasinato foi ordenado persoalmente por Khrushchev. Culto
Romzha foi beatificado como mártir polo papa Xoán Paulo II o 27 de xuño de 2001 en Lviv. A súa festa celébrase o 31 de outubro.
Teodoro Fanego Bouza

Teodoro Fanego Bouza, nado en Ourense cara a 1882 e finado en Cariño o 24 de maio de 1968, foi un industrial conserveiro e político galego. Traxectoria
Construtor e carreteiro, instalouse en Cariño cando se construíu o porto nos anos 1906 a 1910. Casou con Dolores Carrodeguas Domenech, de familia de fábricas de salgadura, e fundou a fábrica de salgadura El Centauro cara a 1912. Nos anos vinte e trinta comezou coa conserva de peixe. Na fábrica facían conserva para o exército, sobre todo palometa negra e sardiña en tomate, e exportaban anchoa a Italia. Tamén tiñan fábrica de fariña de peixe. Foi correspondente de El Ideal Gallego en Cariño. Foi concelleiro de Ortigueira en 1929, e presidente da sociedade de armadores de Cariño en 1930. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xefe de Falange de Ortigueira. Foi nomeado concelleiro de Ortigueira e primeiro tenente de alcalde. Foi destituído polo gobernador civil en agosto de 1937 xunto co alcalde Gonzalo Prieto Cao e o segundo tenente de alcalde Secundino Rodríguez. Teodoro Fanego foi desterrado a Xinzo de Limia e Secundino Rodríguez a Celanova. Finou en Cariño o 24 de maio de 1968.
Á súa morte herdou a fábrica a súa filla Purificación Fanego Carrodeguas, viuva de José Docanto Martínez, e administrárona os seus fillos Teodoro e José Docanto Fanego. A fábrica El Centauro pechou en 1989. Recoñecementos
Medalla ao Mérito no Traballo, categoría de prata, en 1967. Vida persoal
Casou en Cariño con Dolores Carrodeguas Domenech, e foi pai de Purificación, José, finado o 27 de novembro de 1968, e Teodoro Fanego Carrodeguas, que finou o 6 de agosto de 1941.
Teodoro García Egea

Teodoro García Egea, nado en Cieza (Murcia) o 27 de xaneiro de 1985, é un político español, deputado por Murcia no Congreso durante as X, XI, XII, XIII e XIV lexislaturas e secretario xeral do Partido Popular dende o 26 de xullo de 2018 ata o 22 de febreiro de 2022. Traxectoria
É enxeñeiro de Telecomunicación e doutor enxeñeiro pola Universidade Politécnica de Cartaxena. A súa actividade investigadora céntrase no procesado de sinal cerebral, o control, a automática e as redes inalámbricas. Tamén realizou estudos en mercadotecnia política e xestión de proxectos pola Universidade George Washington así como un programa de liderado de xestión pública en IESE. É profesor asociado do Grao Enxeñería de Telecomunicación na UCAM.
A nivel político, foi concelleiro no Concello de Cieza (2007-2009), onde se proclamou campión do mundo en lanzamento de óso de oliva (2008), director da Axencia de Xestión da Enerxía da Rexión de Murcia, secretario de área de tecnoloxía do PP da Rexión de Murcia e vicesecretario de formación de Novas Xeracións da Rexión de Murcia. En xaneiro de 2012 accedeu ao Congreso en substitución de Jaime García-Legaz e foi reelixido en 2015 e 2016.
O 26 de xullo de 2018 Pablo Casado, presidente do Partido Popular, nomeouno secretario xeral do PP. A súa xestión foi criticada por algúns sectores do partido e, finalmente, acabou presentando a súa dimisión o 22 de febreiro de 2022. Nos días previos, varios medios de comunicación sinalaron a unha suposta trama de espionaxe á presidenta da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, dende a propia dirección do Partido Popular por mor do cobro dunha suposta comisión por parte do seu irmán. Isabel Díaz Ayuso sinalou nunha rolda de prensa a Pablo Casado e Teodoro García Egea o que provocou que este, como secretario xeral anunciase o inicio dun expediente contra Díaz Ayuso. Estes episodios causaron unha forte división dentro do Partido Popular, que sinalou como responsable a Teodoro García Egea. Ante as críticas e o cuestionamento interno, Teodoro García Egea presentou a súa dimisión.
Teodoro I Láscaris

Teodoro I Láscaris, nado c. 1175 e finado en 1222, emperador de Nicea, naceu nunha familia nobre bizantina. Era fillo de Manuel Láscaris e de Xoana Karatzaina. Traxectoria
En 1199 converteuse en xenro do emperador bizantino Aleixo III Anxo e fíxose famoso durante o sitio de Constantinopla polos latinos (1203-1204). Trala caída da cidade, liderou unha banda de fuxitivos de Bitinia e estableceuse na cidade de Nicea.
Eliminado o perigo dunha invasión das forzas latinas, que derrotou en 1204, foi reclamado en Europa para facer fronte a unha invasión búlgara. Empezou a traballar no establecemento dun novo estado bizantino en Asia Menor e, en 1206, tomou o título de emperador.
Os anos seguintes, Teodoro estivo acosado por inimigos que rodeaban o seu estado. Emprendeu continuas campañas contra o emperador latino Henrique de Flandres, derrotou ao seu rival Aleixo I, emperador de Trebisonda e levou a cabo diversos ataques contra Kay Khusrau I, sultán de Rum que instigara a guerra contra Aleixo III.
A vitoria que coroou a Teodoro tivo lugar en 1210, cando nunha batalla preto de Antioquía de Pisidia, capturou a Alexis e tomou a cidade que se atopaba en mans dos turcos.
Aínda que non existen probas das súas calidades como home de estado, a súa coraxe e as súas habilidades militares conseguiron que esta nación bizantina non só sobrevivise senón que conseguise derrotar as invasións latinas. Descendencia
Coa súa primeira esposa, Ana Anxo, filla do emperador Aleixo III, Teodoro Láscaris tivo dúas fillas: Irene Lascarina (casada con Xoán III duque de Vatatzés) e María Lascarina (casada co rei Bela IV de Hungría)
Trala morte de Ana en 1212, Teodoro casou con Filipa de Armenia, filla do rei Rubén III de Armenia. O matrimonio anulouse ao ano seguinte por motivos relixiosos e o fillo do matrimonio, Constantino, quedou desherdado.
Teodoro Láscaris casou por terceira vez en 1219 con María de Courtenay, filla de Pedro de Courtenay e Iolanda de Hainaut pero non tivo fillos.
Teodoro I de Rávena

Teodoro Calliopas (Greek: Θεόδωρος Καλλιοπάς) foi un exarca de Rávena dúas veces (644-646, 652-664). Traxectoria
Non se sabe nada do primeiro mandato de Teodoro, agás que sucedeu a Isaac en 644 e foi substituído por Platón sobre o 646.
Tras a morte do exarca Olimpio en 652, con todo, volveu ao seu cargo anterior. Máis tarde Teodoro cumpriu as ordes dadas ao seu predecesor, prender ao Papa Martiño I. O exarca entrou en Roma en 653, despois do cal el e un destacamento de soldados sacou ao Papa do Laterano e logo enviouno nun barco a Naxos. Teodoro entón intentou, sen éxito, convencer aos romanos para elixir un novo Papa; no ano seguinte foi elixido Papa Uxío I. En 664 sucedeuno como exarca Gregorio.
Teodoro II Láscaris

Teodoro II Láscaris, finado en agosto de 1258, foi emperador bizantino no exilio en Nicea, de 1254 a 1258. Traxectoria
As súas principais accións foron dúas brillantes campañas coas que recuperou Tracia ocupada polos búlgaros (1255-1256). A súa mala saúde e a súa morte temperá impediron que levase a cabo unha máis completa tarefa de goberno, para a que aparentemente estaba moi dotado. Sucedeuno no no trono o seu fillo Xoán IV Láscaris.
Teodoro II de Rávena

Teodoro II foi un exarca de Rávena (677-687).
Teodoro sucedeu a Gregorio en 677. Foi un home relixioso, e favoreceu o arcebispo de Rávena durante o seu mandato. Sucedeuno Xoán II Platino en 687.
Teodoro de Cirene

Este artigo trata sobre o matemático, para o filósofo da escola cirenaica vexa Teodoro o Ateo.
Teodoro de Cirene, (465 a. C. -398 a. C. ) foi un filósofo e matemático grego, nado en Cirene (hoxe en día Shahhat, Libia), desenvolvedor da teoría dos números irracionais. Traxectoria
Alumno de Protágoras e un dos profesores de Teeteto e Platón, viviu a maior parte da súa vida en Atenas, onde tivo contactos con Platón, quen lle consagrou o seu diálogo Teeteto (Teeteto era discípulo de Teodoro), e Sócrates. Traballou en campos tan diversos como a filosofía, a astronomía, a aritmética, a música e a educación. Pitagórico, cría que a alegría e o xuízo eran a base para chegar á felicidade. É coñecido sobre todo polo seu traballo matemático, onde probou a irracionalidade das raíces dos números enteiros non cadrados (2, 3, 5. .. ) polo menos até 17 a base do método tradicional pitagórico de usar a redución ao absurdo e chegar a unha inconsistencia relacionada con pares e impares. Tamén desenvolveu a espiral que leva o seu nome usando o Teorema de Pitágoras e engadindo perpendicularmente a un segmento unha unidade o que forma triángulos cunhas hipotenusas que son as sucesivas raíces graficamente. Faleceu en Cirene.
Teodoro o Ateo

Este artigo é sobre Teodoro o Ateo, non sobre o matemático Teodoro de Cirene.
Teodoro (en grego: Θεόδωρος) o Ateo, de Cirene, foi un filósofo da escola cirenaica que viviu en Grecia e Alexandría arredor do -300. Como membro da escola cirenaica, defendía que o obxectivo da vida era procurar o gozo e evitar a pena. Biografía
Teodoro foi discípulo de Aristipo o Novo, neto do máis coñecido Aristipo. Asistiu ademais a lecturas doutros filósofos como Anniceris, e Dionisio o dialéctico, Zenón de Citio, e de Pirro.
Foi expulsado de Cirene, por unha razón descoñecida; despois estivo en Atenas, de onde tamén foi expulsado. Volveu máis tarde a Cirene, onde morreu. Pensamento
Teodoro foi o fundador dunha corrente que levou o seu nome Theodorei (Θεοδώρειοι), "Teodorianos". As opinións de Teodoro, segundo se infire de Dióxenes Laercio, coincidían coas da escola cirenaica. Ensinaba que o obxectivo da vida era procurar o gozo, froito da prudencia, e evitar a pena, causada pola tolemia; que a prudencia e a xustiza son boas e os seus opostos malos, que o pracer e a pena son indiferentes. Non lle daba importancia á amizade ou ao patriotismo, e considerábase cidadán do mundo. Non vía nada incorrecto no roubo, no adulterio ou no sacrilexio, e pensaba que só estaban condenadas pola opinión pública para controlar aos parvos. Non está claro se era realmente ateo ou simplemente desprezaba as crenzas comúns nos deuses. "Apartouse de todas as opinións relativas aos deuses" di Dióxenes Laercio. A denominación de Ateo vén das opinións de Cicerón, Laercio, Plutarco, Sexto Empírico, e algúns escritores cristiáns; mentres que outros (como Clemente de Alexandría) di que só rexeitaba a teoloxía popular.
Escribiu un libro Sobre os deuses (Περὶ Θεῶν), que segundo Laercio, que o consultou había que ter en conta; e engade que foi a fonte de moitas afirmacións de Epicuro. Segundo Suda escribiu varios libros sobre as doutrinas do seu grupo.
Teofilina

A teofilina é un alcaloide da familia das metilxantinas, a mesma á que pertencen a cafeína e a teobromina. O seu nome químico é 1, 3 dimetilxantina. Funde a 272 °C. Encóntrase naturalmente no té negro e no té verde.
O seu principal efecto é a dilatación xeral dos vasos periféricos, o que produce broncodilatación (úsase para tratar a asma). Tamén é estimulante do sistema nervioso central, por estimulación a nivel da cortiza cerebral, sensación de calor na pel e pesadez de pernas e brazos.
A teofilina é especialmente diurética, polo que axuda á eliminación de líquidos, a través da urina.
Teolindo Soto Barro

Teolindo Soto Barro, nado nas Grañas do Sor (Mañón) en 1848 e finado en Ortigueira o 13 de setembro de 1906, foi un avogado e político galego. Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi xuíz municipal de Ortigueira en 1876. Gañou as oposicións a notario en 1878 e exerceu en Lugo e despois en Madrid. Foi elixido deputado polo distrito de Lugo nas eleccións de 1886 e volveu ser elixido polo mesmo distrito nas eleccións de 1893. Foi elixido senador pola provincia de Pontevedra en 1905. Foi fundador e presidente do Círculo das Artes de Lugo nos anos 1881 e 1885. Vida persoal
Casou con Leonor Reguera Hernández e foi pai de José e Leonor Soto Reguera, e avó actor cómico francés Louis de Funès.
Teoloxía feminista

A teoloxía feminista é un movemento que se atopa dentro dalgunhas relixións incluíndo o budismo, o cristianismo, o xudaísmo ou o islam, que reconsidera as tradicións, prácticas, escritos e teoloxías desas relixións dentro dunha perspectiva do feminismo.
Algún dos obxectivos da teoloxía feminista inclúen salientar o papel da muller no contexto relixioso, reintepretar a proposta relixiosa dominante patriarcal, avogar por unha interpretación teolóxica que faga fincapé no papel da muller na relixión na perspectiva feminista de examinar a imaxe da muller en textos sacros. Algunhas das metas de sectores menos ortodoxos dalgunhas relixións desexan aumentar o papel das mulleres entre os clérigos e autoridades relixiosas (ordenación de mulleres). Eido de estudo
A teoloxía feminista abrague unha gran variedade de movementos e correntes de pensamento diferentes nas distintas tradicións relixiosas e culturas do mundo, xurdindo sempre como unha reflexión que reconsidere as tradicións, prácticas, escrituras, e as teoloxías das relixións dende unha perspectiva feminista.
Hai que diferenciar a teoloxía feminina da teoloxía feminista. A perspectiva feminina, a diferenza da feminista, non debe situarse de forma crítica ante ninguén. A perspectiva feminista presupón un posicionamento crítico para que parte dunha experiencia de contradición entre a propia vivencia e a fe ou tradición recibida. A perspectiva feminista presupón que mulleres e homes foron creados para estabelecer entre eles relacións libres e recíprocas, sen submisión nin dominio por parte de ninguén e por tanto sitúase de maneira crítica fronte ás estruturas de opresión patriarcais.
Teorema da bóla peluda

O teorema da bóla peluda (ou teorema da esfera peluda) da topoloxía alxébrica afirma que nunha n-esfera de dimensión par non existe ningún campo de vectores tanxentes continuo que non se anule nalgún punto. Para a esfera habitual, ou 2-esfera, se f é unha función continua que asigna un vector en ℝ3 a cada punto p da esfera de forma que f(p) sexa sempre tanxente á esfera en p, entón existe polo menos un polo, é dicir, un punto onde o campo se anula (un p tal que f(p) 0).
O teorema foi probado por primeira vez por Henri Poincaré para a 2-esfera en 1885, e estendido a dimensións pares superiores por Luitzen Egbertus Jan Brouwer en 1912.
O teorema exprésase de forma coloquial como «non se pode peitear unha bóla peluda sen crear un remuíño» ou «non se pode peitear o pelo dun coco». Conta dos ceros
Cada cero dun campo de vectores ten un índice (non nulo), e pode demostrarse que a suma dos índices de todos os ceros é igual a dous, porque a característica de Euler da 2-esfera é dous. Polo tanto, debe existir polo menos un cero. Isto é consecuencia do teorema de Poincaré-Hopf. No caso do toro, a característica de Euler é 0; e é posible «peitear un donut peludo». Deste xeito, conclúese que en calquera superficie regular bidimensional con característica de Euler distinta de cero, todo campo de vectores tanxentes continuo debe anularse nalgún punto. Aplicación aos gráficos por ordenador
Un problema común nos gráficos por computador consiste en xerar un vector non nulo en ℝ3 que sexa ortogonal a un vector dado e non nulo. Non existe ningunha función continua que faga isto para todos os vectores de entrada non nulos. Isto é un corolario do teorema da bóla peluda. Para velo, considérase o vector dado como o radio dunha esfera, e buscar un vector ortogonal a el equivale a buscar un vector tanxente á superficie desa esfera no punto de contacto co radio. Con todo, o teorema da bóla peluda afirma que non existe unha función continua que poida facer isto en todos os puntos da esfera (ou, equivalentemente, para todo vector dado).
Teorema da estatística do spin

O Teorema da estatística do spin é, na mecánica cuántica, aquel que relaciona o spin dunha partícula coa estatística que obedece. O Spin é un momento angular intrínseco das partículas. Tódalas partículas teñen spin enteiro ou semienteiro (en múltiplos da constante de Planck). Estas dúas clases de partículas son coñecidas respectivamente por bosóns e fermións. Características
O teorema implica que os fermións están suxeitos ó Principio de exclusión de Pauli, mentres que os bosóns non o están. Isto significa que un estado cuántico só pode estar ocupado por un fermión, mentres que os bosóns non teñen esa restrición. Os protóns, neutróns, e electróns son fermións. Outras partículas, como os fotóns, que median nas forzas entre partículas, son bosóns.
Hai un par de fenómenos interesantes facilitados polos dous tipos de estatística.
A distribución de Bose-Einstein describe os bosóns nun condensado Bose-Einstein. Baixo unha certa temperatura, a maioría das partículas nun sistema bosónico estará no estado fundamental (o de máis baixa enerxía). De aí resultan propiedades infrecuentes como a superfluidez.
A distribución de Fermi-Dirac, que describe o comportamento dos fermións, tamén proporciona interesantes propiedades. Como só un único fermión pode ocupar un estado cuántico, o nivel fundamental de enerxía só pode ser ocupado por dous fermións, cos seus spins aliñados de xeito oposto. Así, aínda ó cero absoluto, o sistema ten unha certa enerxía diferente de cero. Como resultado, un sistema fermiónico exerce presión externa. Aínda a temperaturas diferentes de cero, a devandita presión existe. Esta presión de dexeneración é responsable para evitar que certas estrelas masivas poidan colapsar debido á gravidade. Ver anana branca, estrela de neutróns, e furado negro.
Véxase a transformación de Klein para resolver dificultades no teorema.
Os campos fantasma non obedecen a relación spin estatística.
Teorema da función implícita

En análise matemática, o teorema da función implícita estabelece condicións baixo as que unha ecuación de varias variables permite definir unha delas como función das demais.
Por exemplo, dada a ecuación F(x, y)
0 (forma coñecida como función implícita), baixo certas esixencias sobre a derivada de F poderiamos, alo menos localmente, despexar y
f(x). Enunciado
Se se considera o punto P
( a 1, a 2, …, a n, b ) {\displaystyle \, P
(a_{1}, a_{2}, \dots, a_{n}, b)} e a ecuación F ( x 1, x 2, …, x n, z )
0 {\displaystyle \, F(x_{1}, x_{2}, \dots, x_{n}, z)
0}, sendo F ( x 1, x 2, …, x n, z ) {\displaystyle \, F(x_{1}, x_{2}, \dots, x_{n}, z)} unha función de n + 1 {\displaystyle \, n+1} variábeis que satisfai as seguintes condicións: F ( P )
0 {\displaystyle \, F(P)
0} Nun contorno do punto P
( a 1, a 2, …, a n, b ) {\displaystyle \, P
(a_{1}, a_{2}, \dots, a_{n}, b)} existen e son continuas as derivadas parciais ∂ F ∂ x 1, ∂ F ∂ x 2, …, ∂ F ∂ x n, ∂ F ∂ z {\displaystyle {\frac {\partial F}{\partial x_{1}}}, {\frac {\partial F}{\partial x_{2}}}, \dots, {\frac {\partial F}{\partial x_{n}}}, {\frac {\partial F}{\partial z}}}. ∂ F ∂ z {\displaystyle {\frac {\partial F}{\partial z}}} en P {\displaystyle P} é distinto de cero.
Entón existe nun contorno do punto Q
( a 1, a 2, …, a n ) {\displaystyle \, Q
(a_{1}, a_{2}, \dots, a_{n})} unha única función z
f ( x 1, x 2, …, x n ) {\displaystyle \, z
f(x_{1}, x_{2}, \dots, x_{n})} cuxas derivadas parciais respecto de x 1, x 2, …, x n {\displaystyle \, x_{1}, x_{2}, \dots, x_{n}} son continuas nun contorno de dito punto Q {\displaystyle \, Q} e tal que F ( x 1, x 2, …, x n, f ( x 1, x 2, …, x n ) )
0 {\displaystyle \, F(x_{1}, x_{2}, \dots, x_{n}, f(x_{1}, x_{2}, \dots, x_{n}))
0}.
Existen versións deste teorema con hipóteses algo máis xerais.