proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
FishBase

FishBase (Base de datos de peixes) é unha base de datos con información sobre peixes. En xuño de 2013 incluía a descrición de máis de 32. 600 especies, 300100 nomes vulgares en varios idiomas, 52800 fotografías e 49000 referencias de traballos na literatura científica, e tiña unha media de 700000 visitas por mes. Orixe e primeiros pasos
En 1987, Daniel Pauly, inspirado polas Follas de Identificación de Especies (Species Identification Sheets) e outros produtos de Walter Fischer producidos para a FAO na década de 1970, propuxo crear unha base de datos estandarizada para especies de peixes, como parte do "ICLARM Software Project". O ano seguinte, Daniel comezou a traballar xunto con Rainer Froese, quen estivera traballando nun sistema experto para identificar larvas de peixes. Despois dun intento frustrado de construír un sistema utilizando Prolog, Froese cambiou a DataEase, unha base de datos relacional para DOS. En 1989 o proxecto recibiu o seu primeiro apoio económico institucional. Descrición
En 1993 o proxecto cambiou a Microsoft Access e, en 1995, produciu o primeiro CD-ROM, chamado "FishBase 100". Os comentarios nas revistas científicas, aínda que louvaron a idea e o alcance, destacaron que tiña numerosos ocos na información proporcionada. As edicións de CD posteriores fóronse sucedendo cunha frecuencia anual e a versión de FishBase 2004, polo seu volume requiría de cinco CD, ou dun DVD. Para poder visualizar o sistema require Windows 98 ou posterior, e non está dispoñíbel noutras plataformas como Mac OS X ou Linux.
FishBase estivo dispoñíbel na Web por primeira vez en agosto de 1996, e o ano seguinte contratou un webmaster. Isto fixo que toda a información da base de datos estivera dispoñíbel para consulta a través da rede.
A partir do ano 2000, FishBase é administrada polo FishBase Consortium. Este consorcio está formado por: Africamuseum, Tervuren (Brabante Flamengo, Bélxica)
Aristotle University of Thessaloniki, Tesalónica
Fisheries Centre University of British Columbia, Vancouver
Food and Agriculture Organization of the United Nations, Roma
IFM-GEOMAR, Kiel
Muséum National d'Histoire Naturelle, París
Swedish Museum of Natural History, Estocolmo
WorldFish Center, Penang (Malaisia)
A medida que os especialistas en peixes foron sabendo da existencia de FishBase, cada vez máis de colaboradores enviaron contribucións (en xuño de 2013, 2. 060 colaboradores). Para manter o seu valor como unha base de datos de carácter científico, non se permite engadir información orixinal en FishBase; todo o seu contido debe estar baseado en material que fora publicado con anterioridade. Wikipedia e FishBase
FishBase é unha das referencias máis importantes das Wikipedias no concernente á ictioloxía e en particular á descrición e identificación dos peixes. Porén, na taxonomía, FishBase está moitas veces en desacordo con outra importante base de datos, o SIIT. Nestes casos, moitos editores nas diferentes Wikipedias presentan ambas as taxonomías nos seus artigos.
Fisiocracia

A fisiocracia ou fisiocratismo foi unha escola de pensamento económico do século XVIII fundada por François Quesnay, Anne Robert Jacques Turgot e Pierre Samuel du Pont de Nemours en Francia.
Afirmaba a existencia dunha lei natural pola cal o bo funcionamento do sistema económico estaría asegurado sen a intervención dos gobernos. A súa doutrina resúmese na expresión laissez faire.
A orixe do termo fisiocracia provén do grego e quere dicir "goberno da natureza", ao consideraren os fisiócratas que as leis humanas debían estar en harmonía coas leis da natureza.
Isto está relacionado coa idea de que só nas actividades agrícolas a natureza posibilita que o produto obtido sexa maior que os insumos utilizados na produción xurdindo así un excedente económico.
Os fisiócratas cualificaron de estériles as actividades como a manufactura ou o comercio onde a incautación sería suficiente para repoñer os insumos utilizados.
Fisioloxismo

Fisioloxismo é un tipo de relación de poder político no que as accións políticas e decisións son tomadas en troques de favores, favorecementos e outros beneficios a intereses individuais. É un fenómeno que ocorre frecuentemente en parlamentos, mais tamén no poder executivo, estreitamente asociado á corrupción política.
Fisioloxía

A fisioloxía (do grego φύσις (physis) que quere dicir "natureza" ou "orixe", e -λογία (-logia) que significa "estudo de") é o estudo científico das funcións e mecanismos físicos e químicos que se desenvolven dentro dun sistema vivente. Como rama da bioloxía, céntrase no estudo dos organismos, sistemas biolóxicos, órganos, tecidos, células e biomoléculas e en como realizan as funcións químicas e físicas que existen nun sistema vivo.
Para entender as funcións fisiolóxicas é fundamatal a investigación dos fenómenos biofísicos e bioquímicos fundamentais, os mecanismos coordinados de control homeostáticos e a comunicación continua entre as células.
O estado fisiolóxico é a condición normal das funcións do corpo, mentres que o estado patolóxico céntrase nas anormalidades que ocorren por mor das doenzas animais, incluíndo os humanos. Segundo o tipo de organismos investigados, o campo pode dividirse en fisioloxía animal (incluíndo ós humanos), fisioloxía vexetal, fisioloxía celular e fisioloxía microbiana.
O Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina é concedido pola Real Academia das Ciencias de Suecia a aqueles que acadasen logros significativos nesta disciplina.
Fita americana

A fita americana ou cinta americana, coñecida tamén como fita de tea ou fita prateada (en inglés orixinariamente duck tapee despois duct tape) é un tipo de fita adhesiva que se caracteriza por ter unha rede ou fiado de fibras naturais ou sintéticas parecida a unha venda como reforzo con recubrimento de polietileno. O resultado é unha fita doada de cortar coas mans, máis forte e resistente á tracción e presión que outras fitas e que ten múltiples usos. Adoita presentarse en rolos moito máis anchos que outras fitas adhesivas. O lado non adhesivo normalmente é de cor gris metálica, pero hainas negras e doutras cores. Desenvolvéronse varios tipos.
Non se debe confundir coa fita gaffer, que é parecida pero de distinta composición, sen capa plástica, e ten un adhesivo máis resistente á calor e máis fácil de despegar. É máis cara. Utilízase moito nas producións de teatro, cine e televisión. Usos
Emprégase frecuentemente en obradoiros, barcos, construción, industria automotriz, etc.
Pode utilizarse para unir ou reparar tubos flexibles, tapar rachóns en roupas, tendas de campaña e velas náuticas, fixar tubaxes provisoriamente, etc.
Aínda que non se usa como fita illante, os electricistas profesionais ás veces utilízana para fixar cables temporalmente.
Existen versións especiais para uso aeroespacial e militar. Invención
Inventouse nos Estados Unidos (de aí o seu nome) no século XX. O primeiro material que en EUA se chamou "duck tape" eran longas bandas non adhesivas de simple tea dun algodón chamado cotton duck usadas na primeira década do século XX para reforzar zapatos, decoración de roupa, envolver cables de aceiro ou condutores eléctricos para protexelos da corrosión ou desgaste. En 1910 xa había variantes que tiñan adhesivo incorporado. En 1925 Revolite unha división de Johnson & Johnson fixera cintas adhesivas deste tipo de uso médico e despois desenvolveron un novo adhesivo, creando unha fita deseñada para romperse coa man, sen tesoiras. Despois a compañía Vesta Stoudt desenvolveu en 1943 unha fita que podía usarse para selar as caixas de municións na segunda guerra mundial. Como esta fita era fácil de colocar e de retirar, foi moi utilizada polos soldados e axiña foi adaptada para reparar rapidamente equipos militares, incluíndo vehículos e armas. Despois da guerra, esta fita empezou a venderse en ferretarías para reparacións domésticas. Pouco a pouco o seu uso foise xeneralizando en EUA e todo o mundo.
Fito (sinal)

Un marco quilométrico ou fito é un sinal de tráfico situado á beira dunha vía de comunicación (estrada, vía férrea ou camiño) para indicar lugares e distancias. Indica a nomenclatura da vía e máis a distancia desde o inicio da mesma, ou o lugar que se atravesa.
Teñen a súa orixe nos miliarios, columnas xeralmente de granito situadas nas vías romanas. Na idade moderna usáronse tamén leguarios (situados cada legua). Os fitos actuais adoitan ser de metal e están instalados en cada quilómetro, cun máis destacado cada dez quilómetros.
Fitol

O fitol é un alcohol diterpeno acrílico que se pode usar como precursor na produción de formas sintéticas da vitamina E e vitamina K1. En ruminantes, a fermentación no estómago dos materiais vexetais inxeridos libera fitol, un constituínte da clorofila, que despois se converte en ácido fitánico e é almacenado nas graxas. No estómago dos tiburóns orixina pristano. Patoloxía humana
A enfermidade de Refsum é un trastorno autosómico recesivo que causa a acumulación de grandes depósitos de ácido fitánico nos tecidos, que manifesta frecuentemente polineuropatía periférica, ataxia cerebelar, retinite pigmentosa, anosmia, e perda de audición. Aínda que os humanos non poden formar ácido fitánico a partir da clorofila, poden converter o fitol libre en ácido fitánico. Así, os pacientes da enfermidade de Refsum deberían limitar o consumo de ácido fitánico e de fitol libre. Mediuse a cantidade de fitol libre en numerosos produtos alimenticios. Funcións na natureza
Os insectos, como o escaravello Blepharida rhoi, utilizan o fitol e os seus metabolitos (por exemplo, o ácido fitánico) como axentes químicos disuasorios contra os predadores. Estes compostos orixínanse a partir de compostos das plantas hóspedes.
As evidencias indirectas indican que, a diferenza dos humanos, diversos primates non humanos pode derivar cantidades significativas de fitol a partir da fermentación no estómago de materiais vexetais. Modulador da transcrición
O fitol ou os seus metabolitos únense e activan os factores de transcrición PPAR-alfa e o receptor X retinoide (RXR). Os metabolitos ácido fitánico e ácido pristánico son ligandos que aparecen na natureza. En ratos o fitol oral induce a proliferación masiva de peroxisomas en varios órganos. Biomarcadores xeoquímicos
O fitol é probablemente o composto isoprenoide acrílico máis abondoso presente na biosfera e os seus produtos de degradación foron utilizados como trazadores bioxeoquímicos en ambientes acuáticos. Aplicacións comerciais
O fitol é utilizado na industria dos perfumes e usado en cosméticos, xampús, xabóns, limpadores domésticos e deterxentes. O seu uso en todo o mundo estimouse en aproximadamednte 0, 1–1, 0 toneladas métricas por ano.
Fitoquímica

A fitoquímica é unha disciplina científica que ten como obxecto o illamento, análise, purificación, elucidación da estrutura e caracterización da actividade biolóxica de diversas substancias producidas polos vexetais. Características
As plantas producen unha diversidade de substancias, produto do metabolismo secundario, algunhas responsables da coloración e arumes de flores e froitos, outras vencelladas coas interaccións ecolóxicas, como é o caso da atracción de polinizadores. Actualmente, demostrouse que principalmente a maioría deles participan no mecanismo de defensa das plantas. Entre estes últimos, considéranse ás fitoalexinas, os alelopáticos, por mencionar algúns. A razón de ser destes metabolitos, chamados tamén fitoquímicos, permite unha gama de usos na agricultura e en medicamentos. Adicionalmente, as múltiples funcións que presentan nos vexetais permite a procura de novos agroquímicos naturais, como insecticidas, herbicidas, reguladores de crecemento etc.
Para o seu estudo a fitoquímica permite illar e identificar os principios activos de numerosas plantas con importante actividade biolóxica, tal é o caso das plantas medicinais. Polo potencial que representan estes metabolitos, as investigacións non só dirixíronse á elucidación de estruturas químicas e avaliación da súa actividade biolóxica mediante bioensaios, senón cara á obtención por cultivo in vitro.
Fitosocioloxía

A fitosocioloxía é a ciencia que estuda as comunidades vexetais, os elementos que as integran, e a súa relación entre elas e con outras comunidades vexetais.
Fitosteroide

Os fitosteroides ou esteroides vexetais son esteroides naturais que se encontran en plantas. Algúns esteroides de fungos, como o ergosterol considéranse tamén fitosterois. Exemplos son a digoxina, dixitoxina, diosxenina e guggulsterona, así como fitosterois como o β-sitosterol e outros fitoestróxenos como as isoflavonas. Outros exemplos son os brassicosteroides (uns polihidroxiesteroides), a catasteronas, fitoecdisteroides e as teasteronas (uns 22-hidroxisteroides). A formación de fitosteroides difire do proceso de formación dos esteroides animais en que se producen substitucións no C24 e/ou un dobre enlace no C22.
Os fitoesteroides presentes en alimentos vexetais poden interferir co sistema endócrino ao interaccionaren cos receptores de esteroides ou inhibiren encimas que interveñen no metabolismo de esteroides.
Algúns fitosteroides teñen actividade larvicida, polo que poderían ter un uso como pesticidas. Os da planta Solanum nigrum presentan actividade contra larvas de mosquito.
Outros esteroides extraídos de Alisma orientale mostraron actividade de inhibición de formación de osteoclastos en ratos, polo que favorecen o mantemento do tecido óseo e poderían ter un uso en doenzas nas que hai perda ósea, como osteoporose, artrite reumatoide ou periodontite.
Fitoxeografía

A fitoxeografía, ou xeobotánica, é a disciplina que estuda a distribución xeográfica das plantas, constitúe unha parte da bioxeografía. Os primeiros traballos fitoxeográficos tiveron a súa base nas nocións desenvolvidas por Charles Flahault e Henri Gaussen.
Fitz-James O'Brien

Fitz-James O'Brien, nado en Cork o 31 de decembro de 1828 e finado en Cumberland (Maryland) o 6 de abril de 1862, foi un escritor irlandés en lingua inglesa.
Cun estilo próximo ao de Poe, Ambrose Bierce ou H. P. Lovecraft, é considerado un dos precursores da ciencia ficción. Nos comezos (1853) publicou na Harper's Magazine, tanto prosa como composicións poéticas. Así mesmo escribiu para New York Saturday Press, Putnam's Magazine, Vanity Fair e Atlantic Monthly.
Destacan dentro da súa obra os relatos What Was It? e A lente de diamante (The Diamond Lense).
Fitónimo

Un fitónimo (do grego phyton, "vexetal", "planta", e onoma, "nome") é o nome científico dun ser vivo vexetal, xa sexa natural ou cultivado. Amais, é un tipo de topónimo que designa lugares cuxo nome deriva dunha planta, como Carballo, Cospedal, Nespereira ou Pereira.
Fixación do carbono C3

A fixación do carbono C3 é unha vía metabólica para a fixación do carbono na fotosíntese utilizada pola maioría das plantas, na cal o CO2 atmosférico entra directamente no ciclo de Calvin. É un dos tres modos de fixación do carbono na fotosíntese, xunto coa fixación C4 e a CAM. Este proceso converte o dióxido de carbono e a ribulosa 1, 5-bisfosfato (RuBP, un azucre de 5 carbonos xa existente na planta) en dúas moléculas de 3-fosfoglicerato, que levan os carbonos procedentes do CO2. O 3-fosfoglicerato é un composto de 3 carbonos, de onde vén a denominación C3. O proceso realízase segundo a seguinte reacción: CO2 + RuBP → (2) 3-fosfoglicerato
Esta reacción ocorre en todas as plantas como paso inicial do ciclo de Calvin–Benson. Non obstante, as plantas que non son C3 teñen unha fixación do carbono previa independente do ciclo de Calvin e unha segunda fixación posterior igual á C3. Nas plantas C4, o dióxido de carbono que se utiliza no ciclo de Calvin deriva do malato, polo que non o toman directamente do aire; o malato fórmano en reaccións previas nas que si se toma CO2 do aire. As plantas que presentan só fixación C3 (plantas C3) tenden a prosperar en áreas onde a intensidade solar é moderada, as temperaturas non son moi cálidas, as concentracións de dióxido de carbono son de arredor de 200 ppm ou maiores, e a auga no solo é abundante. As plantas C3 orixináronse durante o Paleozoico e Mesozoico, e son anteriores ás plantas C4, que son unha derivación súa. As plantas C3 aínda representan aproximadamente o 95% da biomasa de plantas da Terra. As plantas C3 perden o 97% a auga que captan pola raíces por causa da transpiración. Exemplos e plantas C3 agrícolas son o arroz e a cebada.
As plantas C3 non poden crecer ben en áreas moi cálidas porque nesas condicións o encima RuBisCO, normalmente encargado da carboxilación a partir do CO2, incorpora máis oxíxeno á ribulosa 1, 5-bisfosfato a medida que a temperatura aumenta. Isto orixina o fenómeno da fotorrespiración (tamén chamado ciclo do carbono fotosintético oxidativo ou fotosíntese C2), que orixina un malgasto de enerxía na planta, e pode limitar o seu crecemento. As plantas C4 e CAM teñen adaptacións que lles permiten sobrevivir en áreas cálidas e/ou secas, e compiten vantaxosamente coas C3 nesas áreas.
A sinatura isotópica das plantas C3 mostra un alto grao de depleción do 13C en comparación coas plantas C4. As plantas C3 carecen da vaíña vascular de células que rodea os vasos condutores das plantas C4.
Fiúncho

O fiúncho (do latín serodio fenuculum, diminutivo de fenum 'feo, herba seca') ou fiollo(Foeniculum vulgare) é a única especie do xénero Foeniculum. Nativa da Europa meridional, en especial da costa do mar Mediterráneo, onde medra en estado silvestre, é unha herba perenne e sumamente aromática, cultivada polo seu emprego na cociña. Tamén medra en estado silvestre na costa do Atlántico, especialmente en Galiza, onde tradicionalmente son usadas as sementes para culinaria e medicina popular e os talos para alimento dos animais. Descrición
O fiúncho é unha planta herbácea e erecta, dunha cor verde intensa, e pode chegar a acadar os dous metros de altura. As súas follas son longas e delgadas, acabando en segmentos en forma de agulla, que se endurecen exteriormente no verán para evita-la perda de auga. As flores aparecen en ramiños de 20 a 50 flores sobre pedúnculos curtos. Empregos
A planta emprégase comunmente na cociña típica de Andalucía e sobre todo na confección de encurtidos, aliños e salsas, por aportarlle un típico arrecendo semellante á menta.
O fiúncho tamén é usado para cocer as castañas. Propiedades
En herboristerías considérase unha planta con propiedades diuréticas; cultívase para extraer a parte inferior que ten unha especie de cebola. Insulto italiano
Na actualidade, en Italia emprégase tamén o insulto finocchio cos significados de home efeminado ou homosexual. A orixe desta aldraxe provén da Idade Media, cando o Tribunal eclesiástico da Inquisición queimaba na fogueira ós homosexuais (entre outros e outras) e cubría á vítima coas follas frescas do fiúncho para que o suplicio durase máis tempo. O fiúncho na cultura popular
En Beariz (Ourense) ou en Lalín (Pontevedra) tallan o mal de aire cun hisopo feito con fiuncho que mollan en viño tinto. Tamén se usa como protector contra o mal de ollo en Cambados. Noutros puntos, como en Xeve (Pontevedra), curan a ‘’erisipela’’ tocando na parte enferma cun tres poliñas de silva, outras tres de estruga e outras tantas de fiúncho. Caseime no mes de agosto/ porque había moito pan, / o forno da miña sogra/ cría o fiollo no vran.
Pra facer o Maio/ fumos a roubar/ frores e fiúncho, / quixéronnos matar.
Ademais o fiúncho é unha das sete herbas máxicas de San Xoán. Nome común
Pé de boi, néboda, mexacán, herba de anís, fieiteiro, funcho, fruncho, fonollo, fiúnxo, fiúnle, fiúncho, fionllo, fiollo, fiacha, teollo, feo, ciollo, canelo, brizo, anís fiollo, anís das castañas e anís.
Flags of the World

Flags of the World ou FOTW (Bandeiras do Mundo en inglés) é unha asociación membro da Fédération Internationale des Associations Vexillologiques desde 2001. Naceu como un sitio web dedicado á vexiloloxía, e segue mantendo esta publicación dixital, con máis de 29. 000 páxinas e máis de 54. 000 imaxes. É considerado como o sitio máis grande do seu tipo en Internet.
Publícanse as contribucións enviadas á súa lista de correo polos máis de 800 membros de diferentes partes do mundo que se integran na asociación. Existe un comité editorial de voluntarios que administra e edita o sitio, que é actualizado semanalmente. Con todo, debido á gran cantidade de información que se manexa, moita desta información non se atopa actualizada. A páxina permite a creación de diferentes mirrors, os cales tardan ata meses en actualizarse, polo que poden ser considerados como fontes "históricas". Convencións
As ilustracións de bandeiras publicadas en FOTW teñen un formato gif de 216 píxeles de altura, e usan unha convención de cores elixida de entre os 216 cores seguras do modelo de cor RGB. A esta convención denomínalla "paleta FOTW" e consta de 32 cores.
Flaminio Bertoni

Flaminio Bertoni, nado o 10 de xaneiro de 1903 en Masnago, Italia e finado en París o 7 de febreiro de 1964, foi un deseñador de automóbiles italiano. Traxectoria
Antes de traballar no deseño industrial, Bertoni foi escultor. Traballando en Citroën durante décadas, Bertoni deseñou o Traction Avant (1934), 2CV, a Citroën H, o DS e o Citroën Ami. O DS foi a miúdo exposto en vitrinas de deseño industrial, como a exposición da Trienal de Milán de 1957, e inspirou ao deseñador francés Henri Chapron, que produciu versións cupé e cabriolé do DS. En 1961, o ministro francés de cultura entregou a Bertoni o prestixioso premio Order des Arts et des Lettres. A provincia de Varese dedicoulle un museo á súa memoria, inaugurado en maio de 2007. Dende 2016 o museo está situado no Parque Volandia.
Flapper

Flapper é un anglicismo que se usaba nos anos vinte para designar a un novo estilo de vida levado por mulleres novas que usaban saias curtas, substituíron o corpiño pola faixa, estilaban un corte de cabelo especial (chamado bob cut) e escoitaban música non convencional para esa época (jazz), a cal tamén bailaban. As flappers empregaban moita maquillaxe, bebían licores fortes, fumaban, conducían adoito a altas velocidades e tiñan comportamentos similares aos dun home. Estas mulleres supuñan un desafío ao que naquel tempo era considerado o socialmente correcto.
Flash

O Flash fotográfico é un dispositivo que actúa como fonte de luz artificial para iluminar escenas. Emprégase sobre todo cando a luz existente non é suficiente para tomar a instantánea cunha exposición determinada pero ten outros usos. O flash é unha fonte de luz intensa e dura que xeralmente abrangue pouco espazo e é transportable.
Existen varios tipos de flash: O flash de lámpada que na actualidade caeu en desuso, sobre todo porque había que repoñela lámpada en cada uso.
O flash electrónico, que é instantáneo e debe estar ben sincronizado coa apertura do diafragma.
Flash estrobostópico (electrónico) ou múltiple: En vez de emitir un só feixe de luz, emite varios. Se o suxeito está sobre un fondo escuro e o suxeito se move, obteremos unha imaxe en movemento.
O flash por simpatía, emprégase nos estudos fotográficos. Consiste en que a utilización de varios flashs, que funcionan por “simpatía” (ó activarse un actívanse os demais).
O flash, polo seu curto alcance é menos útil canto máis lonxe está o suxeito. Os flashs máis potentes non pasan dos 15 metros.
Outro dos usos do flash é o chamado flash de recheo que serve para evitar, por exemplo, as sombras duras do sol do mediodía. Ten o inconveniente de que a imaxe pode quedar algo plana.
Os profesionais tamén usan outros dispositivos. Por exemplo os difusores para suavizar a luz dura do flash. Outras fontes de luz artificial
As posibilidades da luz artificial son maiores cás da luz natural en fotografía: pódese controlar a intensidade, a dirección, que sexa intensa u oblicua etc. Amais do flash a iluminación artificial pódese conseguir mediante: O Spot: un dispositivo que transmite un feixe de luz concentrada dura continuada (usada xeralmente para resaltar unha parte específica do modelo).
Lámpadas de luz difusa.
Flat Earth Society

A Flat Earth Society ou Sociedade da Terra Plana é unha organización orixinaria de Inglaterra, aínda que posteriormente establecida en Lancaster (California), que defende a crenza de que a Terra non é esférica, senón plana. Posto que ningún científico nin grupo relixioso actuais expresaron o seu apoio a esta crenza, a sociedade converteuse popularmente nun referente á hora de referirse ao pensamento dogmático e á adherencia irracional ás tradicións.
Flatulencia

Unha flatulencia, vulgarmente denominada peido, é o residuo gasoso da dixestión que sae polo ano.
Os gases orixinados pola fermentación bacteriana (principalmente hidróxeno e metano) supoñen aproximadamente as ¾ partes do total da flatulencia. En persoas sas, a frecuencia de evacuación de gases a través do recto é variábel. Proceso
Durante a dixestión, os encimas segregados polo páncreas e o estómago encárganse de romper moléculas grandes, a fin de que poidan ser absorbidas no intestino delgado. Isto xera sempre residuos que o corpo ten que eliminar en forma sólida e líquida (que podemos relacionar cos excrementos) e en forma gasosa (peidos, bufos ou ventosidades).
A procedencia do peido está ligada ao pudor, e xunto cos sons que produce cando é expulsado, fan que estea vinculado ao humor escatolóxico. Composición
A flatulencia humana está composta de: Nitróxeno (inxerido, 70-85 %)
Hidróxeno (producido por uns microbios e consumido por outros, 0-50 %)
Dióxido de carbono (producido por microbios aerobios ou inxerido, 10-30 %)
Metano (producido por microbios anaerobios, 0-10 %)
Osíxeno (inxerido, 0-10 %). Cheiro dunha flatulencia
O intenso mal cheiro característico provén de trazas doutros constituíntes producidos pola ruptura de proteínas: Ácido butírico (cheiro a manteiga rancia).
Compostos do xofre.
Sulfuro de hidróxeno (cheiro a ovos podres).
Disulfuro de carbono.
Flavio Sosípater Carisio

Flavio Sosípater Carisio foi un gramático romano do século IV da ilustre familia Flavia, que foi prefecto de Roma. Traxectoria
Nacido probabelmente en África estableceuse en Constantinopla para relevar a Euantio, comendador de Terencio. A súa Ars Grammatica en cinco volumes chegounos dispersa en obras posteriores. Nela reúnense pasaxes de escritores e gramáticos anteriores como Remmio Palaemón, Xulio Romano ou Cominiano.
Flavio Xosefo

Flavio Xosefo, nado en Xerusalén no ano 37 e finado en Roma no ano 100, foi un historiador xudeu. Os seus relatos son unha importante referencia histórica da Palestina do século I. Traxectoria
Pertencente a unha familia sacerdotal de Xudea, a súa nai estaba vinculada aos Asmoneos. Recibiu unha educación esmerada e axiña interesouse nos movementos relixiosas da época. Durante o goberno de Nerón foi enviado a unha embaixada onde conseguiu a amnistía para varias autoridades xudías acusadas dunha serie de irregularidades. Para iso valeuse do apoio de Atilirio, persoa próxima a Nerón e á emperatriz Popea. No regreso a Xudea atopouse cunha insurrección popular, e foi nomeado gobernador de Galilea polo Sanedrín. Loitou contra os exércitos romanos de Vespasiano. Feito prisioneiro, acadou o favor dos emperadores Vespasiano e Tito e fíxose cidadán romano sen renegar do xudaísmo, mais asentándose en Roma de xeito definitivo. Tomou o nome de Flavio por ser este o da familia imperial que o protexeu. Obras
Escribiu máis de vinte libros de grande interese histórico. Porén Flavio Xosefo é máis coñecido por facer a referencia escrita a Xesús de Nazaret máis antiga. Concretamente trátanse de dous parágrafos dentro do volume Antiquitates Iudaicae. O primeiro deles é coñecido coma o Testimonium Flavianum, texto de autoría controvertida. Algúns estudosos defenden a súa autenticidade, outras defenden que foi un texto manipulado ou engadido polos copistas cristiáns da obra de Flavio Xosefo, aproveitándose do seu prestixio. O segundo texto, contido no capítulo 20 da citada obra, relata a morte de Santiago, facendo alusións a Xesús. Hai consenso en considerar este segundo texto veraz e auténtico. De bello judaico
Antiquitates Iudaicae
Contra Apionem
Josephi vita
Flavoxantina

A flavoxantina (/ks/) é un pigmento xantofila natural de cor amarela dourada atopado en pequenas cantidades en diversas plantas. Utilízase como aditivo alimentario con función de colorante co número E E161a, aínda que o seu uso non está aprobado na Unión Europea nin nos EUA. [Cómpre referencia] Porén, está na lista dos aditivos alimentarios permitidos co número 161a en Australia e Nova Zelandia.
Flaxelados

Os flaxelados, Flagellata, mastigóforos ou Mastigophora (do grego mastix, látego, e phorein, levar) son un grupo heteroxéneo de protozoos considerado en antigas clasificacións caracterizados pola presenza dun ou máis flaxelos longos nalgunha ou en todas as fases do seu ciclo de vida. Non é un grupo monofilético, polo que non é un grupo natural (de parentesco) e non ten xa presenza nas clasificacións modernas, pero aparece nos tratados de hai algúns anos e aínda se segue mencionando nos textos elementais na clasificación dos protozoos. Os flaxelos sérvenlles para a locomoción e para a captura do alimento e poden ser receptores sensoriais.
Moitos flaxelados levan vida libre e solitaria, algúns son sedentarios e outros forman colonias que comprenden desde poucos ata miles de individuos. Son abondosos nas augas doces e salgadas, onde, xunto coas diatomeas, constitúen gran parte do alimento dalgúns pequenos animais acuáticos. Certo número de especies habitan no solo. Moitas especies conteñen plastos con pigmentos de cor; os que posúen clorofila poden fotosintetizar e, por pareceren afíns ás algas, clasificábanse a miúdo entre elas. Os flaxelados de vida libre poden moitas veces enquistarse para evitar as condicións desfavorables.
Outras moitas especies son parasitas e causan enfermidades importantes, tanto de invertebrados coma de vertebrados, incluíndo ao ser humano (entre elas os tripanosomas como Trypanosoma cruzi causante da enfermidade de Chagas, ou Trypanosoma brucei, causante da enfermidade do sono).
O corpo celular adoita ser de forma definida (non ameboide), oval, alongado ou esférico, cuberto por unha película, ou, en certos grupos, acoirazado. Presentan un núcleo simple situado no centro e reprodúcense por medio de fisión binaria lonxitudinal. A reprodución adoita ser por escisión múltiple e algúns grupos presentan reprodución sexual.
Antigamente os mastigóforos considerábanse unha clase taxonómica do filo dos protozoos (e noutras clasificacións un filo). Como algúns rizópodos (protozoos con pseudópodos) tamén posúen flaxelos en certas fases da súa vida, e certos mastigóforos pasan por fases ameboides, estas dúas clases considerábanse estreitamente relacionadas, e clasificábanse no filo Sarcomastigophora. A clase dos mastigóforos subdividíase tradicionalmente en dúas subclases: Phytomastigophorea (ou fitoflaxelados, protozoos cunha forma de vida similar á das plantas ou algas) e Zoomastigophorea (ou zooflaxelados, parecidos a animais). Esta clasificación non ten ningún sentido actualmente. Hoxe os protozoos con flaxelos están clasificados en diversos grupos moi diferentes e non necesariamente relacionados entre si.
O termo flaxelado está incluído no nome doutros grupos mellor caracterizados taxonomicamente, como os dinoflaxelados ou coanoflaxelados.
Flebotomía

A flebotomía é un método de sangría consistente nun procedemento de extracción de sangue desde unha vea.
No caso da hemocromatose corresponde a parte do tratamento, xa que con isto conséguese diminuír os niveis de ferro.
Flerovio

O flerovio (anteriormente chamado ununcuadio, Uuq) é un elemento químico radioactivo de símbolo Fl e número atómico 114. Foi nomeado na honra de Gueorgui Fliórov.
Flickr

Flickr é un popular servizo de almacenamento e difusión de fotografías en Internet. Funcionalidades
O servizo é utilizado extensamente por blogueiros como depósito de fotos e de vídeos. O sistema de Flickr permite facer procuras de imaxes e vídeos por etiquetas, por data e por licenzas de Creative Commons.
Outras funcionalidades son as canles RSS e Atom, como tamén unha API que permite a desenvolvedores independentes crear os seus propios servizos e aplicacións. O servizo baséase nas características habituais do HTML e o HTTP, permitindo que sexa usable en múltiples plataformas e navegadores. A interface de etiquetaxe e edición de texto utiliza AJAX, que tamén é compatible coa gran maioría dos navegadores. Un compoñente non esencial do lugar web, Organizr, baséase na tecnoloxía de Macromedia Flash, a cal é amplamente dispoñible, pero non plenamente aberta. As fotografías ou imaxes e vídeos poderán tamén enviarse a través do correo electrónico. Flickr é especialmente popular entre os usuarios de Macintosh, os cales a miúdo son excluídos doutros lugares de compartición de fotos porque é necesaria unha arquitectura PC/Windows. Historia
Flickr foi desenvolvido por Ludicorp, unha compañía de Vancouver fundada no 2002, e lanzado no mes de febreiro de 2004, inicialmente como un xogo multixugador en liña. Algunhas das primeiras versións de Flickr incluían un chat con posibilidades de intercambio de fotos en tempo real, chamado FlickrLive. As súas sucesivas evolucións se enfocaron máis na suba de fotos e a posta en funcionamento de novas utilidades para usuarios individuais, tendo isto como resultado a supresión da sala de chat.
En marzo de 2005, Flickr e Ludicorp foron compradas por Yahoo! , o cal levou a Yahoo! a abandonar o seu antigo sistema Yahoo! Fotos, e centrar os seus recursos no cada vez máis popular Flickr. O 11 de xullo de 2007, Flickr foi lanzado en sete linguas máis, entre elas o castelán. Ata entón, o sitio estaba dispoñible unicamente en inglés. Yahoo! Fotos
Yahoo! anunciou que durante o verán do 2007, todas as fotos do servizo Yahoo! Fotos serían borradas. Durante este intermedio, os usuarios do servizo podían optar entre migrar a súa fotos para Flickr, ou ben, deixar que as súas imaxes fosen eliminadas. Aqueles que migraron a Flickr tiveron oportunidade de acceder a unha conta Pro no sitio Flickr por tres meses. Yahoo! Fotos tivo o seu peche definitivo o 18 de outubro de 2007. Integración co Buscador Yahoo!
Desde o 24 de agosto de 2006, certas procuras co buscador Yahoo! mostraban imaxes desde Flickr, por exemplo "fotos graciosas" ou "viaxes fotográficos". Contas
Básicas
As contas básicas en Flickr son de balde. Estas contas permiten subir ao servizo arredor de duascentas fotografías, susceptibles de clasificar en tres carpetas diferentes.
Pro
As contas Pro son de pago, e con elas pódese subir un número ilimitado de imaxes. Así mesmo, tampouco existe límite na creación de carpetas nas que organizar as fotografías.
Flint Hills

Os Flint Hills, historicamente coñecidos como Bluestem Pastures ou Blue Stem Hills, son unha rexión de outeiros e pradarías que se atopan principalmente no leste de Kansas. Chámase así polo abundante sílex residual erosionado da rocha que se atopa preto ou na superficie. Consiste nunha franxa de outeiros que se estende desde os condados de Marshall e Washington no norte ata o condado de Cowley, Kansas e os condados de Kay e Osage en Oklahoma no sur, ata os condados de Geary e Shawnee de oeste a leste. Os habitantes de Oklahoma refírese xeralmente á mesma formación xeolóxica como os Outeiros Osage ou "os Osage".
A ecorrexión de Flint Hills está designada como unha rexión distinta porque ten a cobertura máis densa de pradarías de herbas altas intactas de América do Norte. Debido ao seu solo rochoso, os primeiros poboadores non puideron arar a zona, o que provocou a prevalencia de ganderías fronte ás terras de cultivo máis propias das Grandes Planícies. Estas ganderías dependen das queimas controladas anuais que realizan os gandeiros cada primavera para renovar as herbas da pradaría para que o gando paste.
O Flint Hills Discovery Center, un museo de ciencia e historia centrado nos Flint Hills, abriu en Manhattan, Kansas, en abril de 2012.
Flocos.tv

Flocos. tv foi unha páxina web posta en marcha pola Axencia Audiovisual Galega, baixo o patrocinio de Manolo González e Xurxo González, na que se albergaba unha boa mostra do audiovisual feito en Galicia, tanto por profesionais coma por afeccionados. O seu antecesor, teutubo. tv, presentouse no marco do Festival Play-Doc de Tui. Flocos. tv comezou a funcionar o 12 de decembro de 2008 con vinte e cinco curtametraxes, e chegou a recompilar máis de trescentas producións, entre curtas, mediametraxes e longametraxes. A finais de febreiro de 2011 pechouse a páxina.
En marzo de 2012 volveu abrir, esta vez so o nome de Canle. tv, nun novo enderezo web, e dirixido desde a AGADIC (Axencia Galega das Industrias Culturais), que fora creada en 2008 para substituír a Axencia Audiovisual Galega. Rede social
Ademais de ver os vídeos, era posible rexistrarse coma usuario para comentar e seleccionar as obras favoritas. O seu funcionamento era o dunha rede social, co ánimo de promover a interacción entre os usuarios, así coma a súa difusión noutras redes coma Facebook, Chuza ou MySpace. Esta actividade reflectíase nunha listaxe que recollía as obras máis vistas, máis comentadas, e as que máis xente seleccionou coma favoritas. A páxina recibiu o Premio Mestre Mateo á mellor obra interactiva na súa edición do 2008. Seccións
Ficción.
Animación
Documental
Experimental
Adiantos, onde se anunciaban as próximas películas que se ían a colgar na páxina
Floema

O floema ou líber é un tecido propio dos vexetais vasculares que se xera a partir do cámbium, e é o responsable do transporte das substancias elaboradas tales coma a sacarosa, os aminoácidos ou os alcaloides, desde órganos produtores (maioritariamente follas) ata órganos consumidores, como flores, froitos ou raíces. Isto explica a necesidade de que sexa un vaso bidireccional. Tipos celulares
Células cribosas: Células vivas carentes de núcleo e cloroplastos con parede celular "cribosa" é dicir, furadada para permitir o transporte das substancias.
Células parenquimáticas: Son as células que posúen a maquinaria celular para atender ás células cribosas. Hipóteses do transporte
Transporte pasivo mediante potenciais hídricos favorábeis.
Transporte activo mediante electroósmose de ións de potasio, isto atraería ás substancias cargadas negativamente.
Transporte activo mediante correntes citoplasmáticas causadas por movementos peristálticos das células cribosas.
Transporte activo mediante o emprego de filamentos de actina, isto explicaría o cambio de dirección que sofre o floema.
Probablemente o movemento dos fluídos do floema débase a unha combinación de todos eles, é dicir, o bombeo de solutos cara células adxuntas provoca un descenso do potencial hídrico (máis favorábel), plasmolizando a anterior, e producindo turxencia na seguinte, o que provocará que se repita o ciclo. Esta mobilización de solutos estará probabelmente provocada polos filamentos de actina e consecuencia de todo isto serán movementos peristálticos nas células cribosas.
Flogopita

A flogopita é un tipo de mica de cor parda pouco frecuente, constituída fundamentalmente por silicatos de aluminio e potasio. É un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo filosilicatos, onde se achan as micas. É bastante frecuente nos gneis preto de Santiago de Compostela, así como na localidade pontevedresa da Franqueira. Normalmente encóntrase en paquetes de láminas de cor castaña, ás veces de grandes dimensións.
O seu nome provén do grego "phlogopos", que significa fogo, en alusión á súa cor.
É o extremo con magnesio dunha serie de solución sólida de micas, estando no outro extremo a biotita. Algúns dos minerais intermedios desta serie son fluorflogopita (rica en flúor), eastonita e hendricksita (rica en cinc). Por isto, ás veces recibe o sinónimo de mica magnésica ou ferroso-magnésica. Ambiente de formación
A flogopita é un mineral de orixe neumatolítica. Aparece xeralmente en calcarios e dolomías graúdas, en xistos cristalinos afectadas por metamorfismo de contacto e algunhas serpentinitas.
É tamén común nas kimberlitas, onde forma grandes láminas, así como en pegmatitas de rochas ultramáficas.
A flogopita é un membro do grupo das micas moi común, que se observa especialmente en mármores dolomíticos (ricos en magnesio) asociado con espinela, diópsido, horneblenda, granates e minerais do grupo das condritas. Localización
Existen importantes depósitos de flogopita en Ontario e Quebec (Canadá), en Rusia e en numerosas localizacións de Europa. En España encóntrase en finas escamas en gneises de Santiago de Compostela (Galiza), así como no mármore negro-azulado da Serra de Aracena (Huelva). Uso
Emprégase industrialmente en láminas como illante eléctrico en dispositivos específico, como por exemplo o illante que levan as buxías do automóbil. A súa capacidade como illante é superior a da das outras micas. Tamén se usa moído en po como material de carga.
Flood (Internet)

Flood é unha palabra inglesa que quere dicir, literalmente, "inundación" ou "afogo". Cando empregamos esta palabra nun tema ou nunha temática do ámbito informático, referímonos a unha repetición sistémica e desmesurada dalgunha mensaxe á rede nun curto período de tempo.
Hai varias definicións do que poderiamos entender como flood. Normalmente aplícase ao envío constante, en masa, e nun tempo relativamente curto, de información a unha persoa para conseguir a saturación e que, á hora de responder, supere o límite do servidor, e este o expulse.
Na actualidade, non obstante, acostúmase a facer emprego desta palabra referida a un foro. Facer flood nun foro, significa escribir mensaxes seguido, dunha maneira repetitiva. Adóitase facer co fin de conseguir aumentar o número de mensaxes escritas que ten cada persoa nun foro, pero tamén é habitual que os usuarios inexpertos e principiantes fagan flood sen se decatar.
Podemos tamén denominar flood todas aquelas mensaxes que non teñen nada que ver co tema tratado ou que se fosen desviando. Isto é bastante habitual, sobre todo nos foros de discusión, onde dun tema se salta para outro.
Flor de lis

A flor de lis é unha flor de azucena estilizada que é empregada como un deseño decorativo ou como símbolo. Moitos dos santos cristiáns son representados a miúdo cunha azucena, sendo o máis destacado san Xosé. Como Francia foi orixinalmente unha nación católica, a flor de lis converteuse "ó mesmo tempo, nun obxecto relixioso, político, dinástico, artístico, emblemático e simbólico", especialmente na heráldica francesa.
En heráldica é moi común e simboliza a pureza, polo que adoita representar a Nai de Deus. A lenda di que un anxo lle deu unha flor de azucena de ouro a Clodoveo I, monarca franco da dinastía merovinxia, que se convertera ó cristianismo. Séculos máis tarde, no século XII con Lois VI, a flor de lis é empregada como distintivo no escudo da casa real francesa. A flor de lis proveniente da casa real de Francia aparece no escudo de moitas cidades deste estado, na bandeira do Quebec e no escudo de España, entre outros. A flor de lis é tamén o emblema da cidade de Florencia.
Flor española

Flor española é unha forma característica dalgunhas moedas contemporáneas, definida por amosar un canto liso no que se alternan unhas canles ou amosegas que configuran seccións iguais do canto. Orixe
O nome débese á súa aprencia de pétalos dunha flor e ao feito de que a primeira moeda con esta forma fose a española de 50 pesetas emitida entre 1990 e 2000. No caso desta moeda, as canles dividían o canto en sete seccións iguais. Esta forma foi asumida posteriormente pola Unión Europea para as moedas de vinte céntimos de euro da Eurozona, como sistema de axuda para que as persoas con deficiencia visual poidan recoñecer con facilidade moedas de tamaños próximos. Moedas coa forma da "flor española"
España: 50 pesetas (1990-2000).
Eurozona: 20 céntimos (desde 1999).
Azerbaidján: 10 qəpik (desde 2006).
Kazakhstán: 200 tenge (2020).
Fiji: 2 dólares (2014).
Malaisia: 50 sen (desde 2011).
Nova Zelandia: 20 cents (desde 2006).
Sri Lanka: 2 rupias (2017).
Flora

O termo flora designa o conxunto de especies vexetais presentes nun espazo xeográfico ou ecosistema determinado (por oposición a fauna). Por extensión, designa tamén os atlas que listan e describen as especies, identificando as plantas.
O número de especies é moi grande, pero tales repertorios a miúdo limítanse aos vexetais vasculares ou ás plantas de grans e ás súas principais especies. As coleccións de espécimes que serven para definir as diferentes especies son conservadas en herbarios. A rede de herbarios é importante a través do mundo, sendo a referencia que permite un encontro ós botánicos relacionando as denominacións e descubrimentos antigos e as identificacións actuais.
Flora de Dios Rodríguez

Flora de Dios Rodríguez, nada en Iria Flavia (Padrón) cara a 1914, foi unha conserveira e política galega. Traxectoria
Conserveira veciña do Toural (Teis, Vigo). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida por enfrontarse ao pelotón de soldados que declaou o estado de guerra na Porta do Sol. Xulgada na causa 807/36 por rebelión nun consello de guerra celebrado en Vigo o 16 de outubro xunto cunha compañeira, sendo defendida por José Queizán Hermida. Foi condenada a 12 anos de prisión. Cumpriu condena na Prisión Central de Saturrarán, onde ingresou o 1 de marzo de 1938. Instruíronlle expediente de responsabilidades políticas en 1940. Saíu en liberdade condicional en agosto de 1940. Vida persoal
Casou con Agustín Leira Fernández.
FloraBase

FlorBase é unha web de acceso público da base de datos da flora de Australia Occidental. Achega información científica autorizada sobre 12. 978 taxóns, incluíndo descricións, mapas, imaxes, estado de conservación e detalles de nomenclatura. Tamén se rexistran 1. 272 exóticos taxóns (malezas naturalizadas).
O sistema toma os datos dunha serie de conxuntos, incluíndo o censo das plantas de Australia Occidental e da base de datos do Herbario de Australia que mostra preto de 650. 000 coleccións de plantas. Estabeleceuse en novembro de 1998 por Alex Chapman, un científico de investigación e botánico do Herbario.
Floración de algas

A floración ou bloom de algas é un crecemento rápido ou acumulación de microalgas en augas doces ou mariñas. Adóitanse recoñecer por descoloración das augas. Ás floracións producidas por cianobacterias chámanselles floracións de algas azul-verdosas. As mareas vermellas son outro tipo de floración debido ao aumento da biomasa especies de dinoflaxelados. Só nalgúns casos, cando existe altas concentracións en puntos locais como baías ou estuarios, poden ter efectos nocivos no consumo humano. As floracións de algas que derivan en efectos prexudiciais para animais ou para o consumo humano denomínanse floracións de algas nocivas. Non todas as floracións de algas nocivas causan unha coloración das augas. Cando o teñen, móstranse como un caso máis das mareas vermellas.
Floración de algas nocivas

A floración de algas nocivas é un proceso natural de crecemento masivo dalgunhas especies de fitoplancto que conteñen compostos químicos tóxicos para organismos acuáticos ou humanos. As biotoxinas mariñas que se xeran nestas floración causan algún tipo de malestar ou morte de organismos susceptibles a eses compostos. De xeito común as floracións de algas mariñas denomínanse mareas vermellas, que son un dos casos de floracións de algas que descoloran a auga. Porén, só algúns casos das mareas vermellas teñen microalgas que liberen biotoxinas e, polo tanto, sexan casos de floración de algas nocivas. A meirande parte das floracións de algas nocivas prodúcense sen necesidade de chegar a concentracións celulares elevadas das microalgas que produzan biotoxinas e sen producir descoloracións na auga.
Florence Welch

Florence Leontine Mary Welch, nada o 28 de agosto de 1986 en Londres, é unha cantante inglesa coñecida por liderar o grupo de indie rock Florence and the Machine.