proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Baixa California Sur

Baixa California Sur é un dos 31 Estados de México, que, xunto coa Cidade de México, forman os Estados Unidos Mexicanos. A súa capital e cidade máis poboada é La Paz. Atópase ó sur da península de Baixa California, na rexión noroeste do país, limitando polo norte con Baixa California, polo leste co mar de Cortés (océano Pacífico) e polo sur e oeste co océano Pacífico. Con 712029 habitantes en 2015 é o segundo estado menos poblado, por diante de Colima. Con 73922 km², é o noveno máis extenso, por detrás de Chihuahua, Sonora, Coahuila, Durango, Oaxaca, Tamaulipas, Xalisco e Zacatecas. Con 8, 62 hab/km² é o estado menos densamente poboado. É, xunto con Quintana Roo, o estado máis recente do país, sendo ambos promovidos de territorio Federal a Estado Libre e Soberano, o 8 de outubro de 1974.
Baixo Rin

Baixo Rin (67) (en francés: Bas-Rhin) é un departamento francés situado no leste de Francia, que pertence á rexión de Gran Leste. Principais cidades
Estrasburgo, chef-lieu (capital) do departamento
Haguenau
Molsheim
Saverne
Sélestat
Wissembourg
Baixorrelevo

O baixorrelevo é unha técnica escultórica para confeccionar imaxes ou inscricións nos muros que se consegue remarcando os bordos do debuxo e tallando as figuras, rebaixando lixeiramente o muro, sobresaíndo o "fondo" ao redor da figura, obténdose un efecto tridimensional.
Esta técnica, foi concibida e profusamente utilizada con mestría no Antigo Exipto, onde unha vez erixidos os muros e pilonos dos templos, un artista, bo coñecedor do canon de perfil e as proporcións sacras, procedía a debuxar o perímetro das figuras e os trazos principais, ata os xeroglíficos que describían a escena; unha vez rebaixado o contorno, e tallado o interior das figuras, pintábase todo o conxunto en vivas cores.
Baixío

Un baixío é unha formación xeolóxica que pode ocorrer nas desembocaduras de canles, estreitos, esteiros, ríos e outros cursos de auga, debido á acumulación de material de aluvión, paralelo á costa, na liña onde a corrente do curso de auga e a do corpo onde este desemboca se equilibran. Neste punto, é común que haxa unha liña de rebentación, debido á diminución da profundidade. Algúns baixíos poder formar illas, penínsulas, istmos, etcétera.
Bajram Begaj

Bajram Begaj, nado en Rrogozhinë (República Popular de Albania, hoxe Albania) o 20 de marzo de 1967, é un político e militar albanés que exerce como presidente de Albania dende 2022. Antes da súa elección como presidente, exerceu como 26º Xefe do Estado Maior das Forzas Armadas Albanesas, dende xullo de 2020 ata xuño de 2022. O 3 de xuño de 2022 foi nomeado oficialmente polo Partido Socialista gobernante como candidato á cuarta rolda das eleccións presidenciais de 2022. É o segundo presidente da Albania pos-comunista que conta con formación militar. Traxectoria
Nacido o 20 de marzo de 1967 en Rrogozhinë, graduouse na Facultade de Medicina de Tirana en 1989 e converteuse en médico activo en 1998. Tras completar o seu doutoramento profesional, pasou a ostentar o título de "Profesor Asociado" en Medicina.
Durante os seus 31 anos de carreira militar, participou en numerosos seminarios de formación e completou cursos de Seguridade e Defensa, asistiu á Escola Avanzada de Posgrao de Medicina, obtivo un posgrao en gastrohepatoloxía, e realizou cursos de Xestión Hospitalaria e de Liderado Médico Estratéxico nos Estados Unidos e de Especialización en Medicina e de Saúde en Grecia.
No eido militar, estivo á fronte do Comando de Doutrina e Adestramento das Forzas Armadas Albanesas e ocupou varios cargos máis, incluíndo os de Xefe da Unidade Médica Militar e Subdirector Militar do SUT, Director do Hospital Militar e Director da Inspección de Sanidade. Foi nomeado Xefe do Estado Maior das Forzas Armadas Albanesas en xullo de 2020 e asumiu o cargo ese mesmo mes.
O 24 de xullo de 2022 foi investido como presidente de Albania por un mandato de cinco anos. A súa elección seguiu unha serie de procedementos parlamentarios que comezaron o 10 de maio, cando o parlamento de Albania iniciou o proceso de selección presidencial. A pesar dos desafíos para lograr un consenso sobre un candidato axeitado, o Partido Socialista (PS) gobernante nomeou a Begaj o 3 de xuño para a cuarta rolda de votacións, despois de que renunciase ao seu cargo como Xefe do Estado Maior das Forzas Armadas Albanesas. Posteriormente foi elixido con 78 votos a favor, superando a maioría requirida, mentres que a oposición liderada polo Partido Democrático (PD) abstívose de participar no proceso de votación. O mandato de Begaj estivo marcado polo seu compromiso de mellorar as relacións internacionais de Albania e avanzar na integración euroatlántica. Desde que asumiu o cargo, participou activamente en esforzos diplomáticos, realizando numerosas visitas diplomáticas internacionais para fomentar asociacións e elevar a posición de Albania a nivel mundial. Vida persoal
Casou con Armanda Begaj, coa que ten dous fillos: Dorian e Klajdi.
Balaam

Balaam (בִּלְעָם en hebreo) é un profeta xentil da Biblia. A súa historia cóntase no libro dos Números.
Balac, rei de Moab, alarmado polas conquistas israelís, enviou a Balaam, fillo de Beor, para maldicir aos israelís que se aproximaban ao seu territorio. Deus apareceulle a Balaam en soños e prohibiulle ir onda eles. Logo dunha segunda visita dos emisarios de Balac, Deus permitiulle ir con eles. Pero cando marchaba montado nunha burra, Deus alporizouse e envioulle ao Anxo do Señor para lle impedir avanzar, a burra retrocedeu tres veces e diante o fustigamento de Balaam, Deus abriulle a boca a burra para lle advertir ao seu dono da presenza do anxo coa espada.
Balada

Balada refírese a unha obra musical de movementos lentos e con calidades narrativas líricas e dramáticas cuxa historia é presentada en forma de poesía. Nun principio, a balada é unha forma fixa de lirismo cortesía dos últimos anos da Idade Media, o termo experimento un auxe no século XIX, grazas ao movemento do romanticismo que usaba a peza vocal acompañada dun piano. Aínda se utiliza hoxe en día na súa forma orixinal, como na obra de Jean Chollet, non só na forma dunha epopea. A balada musical ou lírica
No século XIX, Frédéric Chopin compuxo catro obras para piano con este título, evidentemente inspiradas no xénero literario. Con iso, deu luz a un novo xénero: a Balada (música).
Esta creación foi feita no período romántico, a principios do século XIX A balada romántica
Coa influencia do anglosaxón, o sentido da palabra alóngase a un recital ou unha canción que conta a vida dunha persoa ou algúns feitos precisos. O recital é sempre épico (achegándose á xesta), normalmente dramático e ás veces cómico. Se fala do amor entre dúas persoas, identificámola co romance.
Balaenoptera bonaerensis

O rorcual austral, Balaenoptera bonaerensis, é un unha especie de mamífero mariño da orde dos cetáceos, suborde dos misticetos e familia dos balenoptéridos, unha das sete que integran o xénero Balaenoptera.
É un cetáceo de pequeno tamaño estreitamente emparentado coa especie Balaenoptera acutorostrata que habita nas augas do hemisferio austral, de aí o seu nome vulgar. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita por primeira vez en 1867 polo naturalista, paleontólogo e zoólogo alemán, nacionalizado arxentino, Hermann Burmeister, en Actas Soc. Paleo. , Buenos Aires: XXIV.
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle deu Burmeister, e actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos: Balaenoptera acutorostrata bonaerensis Deraniyagala, 1960
Balaenoptera huttoni Gray, 1874
Balaenoptera racovitzai Lahille, 1905
Physalus antarcticus Hutton, 1874
Nome vulgar
O nome específico, bonaerensis, significa 'bonaerense', é dicir, 'de Buenos Aires'. Porén, o epíteto vulgar co que se coñece, austral, é debido a que é común velo nos meses de verán en augas da Antártida. Ademais, dise así por oposición ao seu próximo parente (durante moitos anos pensouse que eran conespecíficos), o Balaenoptera acutorostrata, que se distribúe polo hemisferio boreal. Características
O rorcual austral, xunto co Balaenoptera acutorostrata son sas especies máis pequenas de rorcuais (a balea anana é o cetáceo misticeto máis pequeno que existe).
A súa lonxitud varía de 7, 2 a 11 m, e o seu peso oscila entre 5, 8 e 9, 1 t. De media, as femias son aproximadamente 1 m máis longas que os machos.
A coloración do seu dorso é gris escura, e o ventre, branco. Poboación e distribución
O rorcual austral habita en todos os océanos do hemisferio sur. Durante o verán se encontra cerca da Antártida, pero se move máis cata ao norte en inverno, superponendo parcialmente así a súa área de distribución coa do Balaenoptera acutorostrata. Caza e conservación
É unha especie que foi cazada extensivamente pola frota baleeira xaponesa, que tiña, a cambio da derrogación da moratoria sobre a caza de baleas (un "permiso especial") a cambio de ofrecer métodos máis 'humanos' para a morte deste animal, e de subministrar información científica sobre a especie, especialmente sonre a súa saúde e o contido na súa carne e en certos órganos de metais pesados e compostos organoclorados.
Os datos sobre o estado de conservación do rorcual antártico considéranse insuficientes na lista vermella da UICN, por seren «incapaces de proporcionar estimacións confiábeis e actualizada».
Balaenoptera omurai

O rorcual de Omura, Balaenoptera omurai, é un unha especie de mamífero mariño da orde dos cetáceos, suborde dos misticetos e familia dos balenoptéridos, unha das sete que integran o xénero Balaenoptera, e da que aínda se coñece moi pouco, xa que o seu descubrimento foi anunciado no 2003.
Unha femia encontrouse varada o 14 de abril de 2015 nunha praia de Australia Occidental, preto de Exmouth. Foi a segunda vez que este rorcual foi observado en Australia.
Este rorcual foi filmado por primeira vez na natureza na costa de Madagascar no ano 2015. Taxonomía
Descrición
A especie foi identificada, e descrita, por un equipo de investigadores xaponeses formado por Shiro Wada, Masayuki Oishi e Tadasu K. Yamada.
Nome específico
O nome específico, omurai, que significa 'de Omura', débese a que foi descuberto preto de Ōmura, un concello xaponés da prefectura de Nagasaki.
Balanceo de carga

O balanceo de carga é a técnica de distribuír o peso do cómputo entre varios dispositivos. O obxectivo é optimizar o uso dos recursos, maximizar o desempeño, minimizar os tempos de resposta e evitar a sobrecarga. Un sistema de balanceo de carga non implica necesariamente unha tolerancia a erros. O elemento que falle perderá os seus procesos e deberán crearse de novo no resto de servidores que soporten o balanceo.
Todo o hardware ten o seu límite, e moitas veces o mesmo servizo ten que se repartir por varias máquinas, co fin de evitar unha saturación. Entre os elementos dunha rede máis susceptibles de ser balanceados atópanse servidores, servizos web, liñas de comunicacións, routers, switches e devasas. Balanceo de carga entre servidores
Grupo de servidores físicos, no que cada nodo ten o seu propio enderezo IP. O servizo que se desexa balancear ten asignada un enderezo IP virtual. Un dos servidores do balanceo actúa como Master e encárgase de atender as peticións á IP virtual e seleccionar o servidor menos cargado para atender a petición. As formas de selección do servidor menos cargado inclúen carga de CPU, número de conexións que atende, selección alternativa etc.
Para garantir que o usuario verá os seus datos independentemente do servidor que lle atenda, existen mecanismos de afinidade que asignan o mesmo servidor ao mesmo usuario entre diferentes conexións. Balanceo de carga entre devasas
Utilízanse para dar continuidade ao servizo de acceso a Internet da compañía. A táboa de conexións é compartida entre tódalas devasas que atenden exclusivamente ás conexións. Balanceo de carga entre liñas de comunicacións
Esta técnica consiste en agrupar varias liñas de comunicacións, coma por exemplo ADSL, para conseguir unha única liña de maior capacidade. Tódalas liñas poden utilizarse ao mesmo tempo (Shortest Path Bridging), a carga é compartida e as conexións dende o exterior son balanceadas polo dispositivo de balanceo de carga.
O balanceo tamén pode consistir nun reencamiñamento do tráfico por camiños alternativos co fin de desconxestionar o acceso aos servidores. Balanceo de almacenamento
O balanceo de soporte de almacenamento permite distribuír o acceso a sistemas de arquivos por varios discos, conseguindo así melloras nos tempos de acceso. As soluciones poden ser adicadas ou existir en cada un dos servidores do cluster de servidores. Típicas solucións poden ser varios dispositivos locais configurados RAID e/ou dispositivos accesibles dentro da rede SAN. Tamén pódese ofrecer como un servizo na nube, que non precisa de hardware adicional, posto que o servizo préstase de xeito remoto. Todas as peticións de acceso son encamiñados a través de Internet a datacenter. O provedor do servizo adoita a cobrar por este en concepto de peticións simultáneas e por cantidade de datos transferidos.
Balancín

O balancín (tamén chamado balanceiro) é un peza dun motor de combustión interna que serve para accionar as válvulas. Se a árbore de levas non está situada xusto enriba da válvula, o balancín transmite o movemento desta á válvula, que é operada indirectamente.
Un dos extremos do balancín é accionado pola árbore de levas: cando este movemento sobe un extremo do balancín, o outro baixa, abrindo a válvula. Pola contra, cando a leva baixa o balancín elevase no lado da válvula e permite que o resorte a feche.
Balanza (constelación)

Libra ou Balanza (símbolo, Unicode ♎), é a sétima constelación do zodíaco no firmamento. Bastante discreta, non ten estrelas de primeira magnitude, estando situada entre Virgo ó oeste e Scorpius ó leste, notablemente máis rechamantes. Coma se evidencia polos nomes da súas estrelas máis brillantes, foi nalgún momento parte das pinzas do escorpión: así, Zubenelgenubi (α Librae) significa "pinza do sur" e Zubeneschamali (β Librae) "pinza do norte". Visualmente α e β son as travesas de equilibrio da balanza, mentres que γ e σ son os pratos. Estrelas principais
α Librae (Zubenelgenubi), estrela binaria cunhas compoñentes que se atopan separadas algo menos de 4 minutos de arco.
β Librae (Zubeneschamali), a máis brillante da constelación con magnitude 2, 61 ha sido descrita frecuentemente como unha estrela verde. De tipo espectral B8V é unha estrela 130 veces máis luminosa co Sol.
γ Librae (Zubenelakrab), xigante amarela de magnitude 3, 91.
ι Librae, denominación que engloba a dúas estrelas distintas: ι1 Librae, estrela múltiple de magnitude 4, 54 a 376 anos luz, e ι2 Librae, estrela branca a 219 anos luz.
σ Librae (Brachium ou Zubenhakrabi), xigante vermella e variable semirregular, cun brillo que varía entre magnitude 3, 2 e 3, 46 nun período de 20 días.
υ Librae, xigante laranxa de magnitude 3, 58.
23 Librae, anana amarela cun planeta extrasolar.
Gliese 570 (HR 5568), sistema estelar triplo ó que acompaña unha distante anana marrón.
Gliese 581 (HO Librae), anana vermella ó seu redor descubríronse tres planetas extrasolares. Obxectos Notables do espazo profundo
NGC 5897, cúmulo globular de magnitude 8, 6 fácil de observar, con algo máis de 7 minutos de arco de diámetro. Atópase facilmente a pouco máis dun grao e medio ó sueste de ι Librae.
NGC 5898 e NGC 5903, dúas galaxias elípticas de magnitudes 11, 4 e 11, 2; localízanse ó leste de Brachium (σ Librae).
NGC 5728 galaxia espiral de magnitude 11, 4 situada ó suroeste de Zubenelgenubi (α Librae).
NGC 5885, tamén unha galaxia espiral, de magnitude 11, 8 e situada a 50 minutos de arco ó suroeste de Zubeneschamali (β Librae). Mitoloxía
A constelación, que orixinalmente formaba parte das pinzas de Escorpio, é a máis nova do zodíaco e a única que non representa un ser vivo. Na mitoloxía grega, esta constelación figura coma a balanza sostida por Hera, deusa do matrimonio.
Balanza comercial

A balanza comercial é o rexistro das importacións e exportacións dun país durante un período. O saldo da mesma é a diferenza entre exportacións e importacións. As importacións son as compras que os cidadáns, as empresas ou o goberno dun país fan de bens e servizos que se producen noutros países e que se traen desde esoutros países. As exportacións son os bens e servizos que se producen no país e que se venden e envían a clientes doutros países. Tipos
Hai dous tipos: Positiva: Cando o valor das compras é menor que o das vendas. (Vendes máis que compras)
Negativa: Cando o valor das vendas é menor que o das compras. (Compras e non vendes todo)
Saldo Balanza comercial Exportacións - Importacións
O saldo da balanza comercial defínese como a diferenza que existe entre o total das exportacións menos o total das importacións que o levan a cabo no país. É a diferenza entre os bens que un país vende ao exterior e os que compra a outros países.
Esta diferenza, segundo cales sexan as importacións e as exportacións nun momento determinado, podería ser positiva (superávit comercial) ou negativa (déficit comercial). Hai déficit comercial cando a cantidade de bens e servizos que un país exporta é menor que a cantidade de bens que importa. Pola contra, un superávit comercial implica que a cantidade de bens e servizos que un país exporta é maior á cantidade de bens que importa.
Balanza de pagamentos

O balance ou balanza de pagamentos é un documento contable no que se rexistran, de xeito sistemático, as operacións comerciais, de servizos e de movementos de capitais levadas a cabo polos residentes nun país co resto do mundo durante un período determinado, normalmente un ano. Características
A balanza de pagamentos fornece información detallada sobre todas as transaccións entre residentes e non residentes.
As transaccións rexistradas na balanza de pagamentos aparecen agrupadas en diferentes sub-balanzas, de acordo co carácter que teñan. A diferenza entre ingresos e pagos dunha determinada sub-balanza denomínase saldo da mesma. O saldo final da balanza de pagamentoss no seu conxunto dependerá do réxime de tipo de cambio da economía. No caso dun sistema de flotación limpa a balanza de pagamento sempre está equilibrada, isto é, ten saldo cero. En cambio, cando a economía réxese por un tipo de cambio fixo, o saldo é equivalente ao cambio nas reservas netas do Banco Central.
A estrutura e as directrices para a elaboración da balanza de pagamento plásmanse no Quinto Manual de Balanzas de Pagamentos do Fondo Monetario Internacional (FMI).
Balaústre

Un balaústre é cada unha das pequenas columnas que sosteñen o peitoril ou a varanda dos balcóns, corredores, solainas, escaleiras etc. Forman no seu conxunto, unidas co traveseiro superior ou pasamáns, a balaustrada.
Son un paso máis na evolución dunha simple varanda de esteos de madeira ou ferro, son pois elementos de ornamentación moi usados na arquitectura que ten como base unha tendencia estética, por exemplo romana, francesa, grega ou outra. Consecuentemente a súa forma pode ser en pilastra abaulada, en estilo ou estampa grega panhelénico, xónico con entalles romanos ou unha forma ecléctica contemporánea cun toque gótico etc. Tamén existe a tipoloxía formal composta por pilastra recta, sen entalles ou só abaulada lisa, ou sexa, sen referencia a un estilo estético específico.
En Galicia forman parte da evolución das varandas sinxelas de madeira dos patíns e corredores da casa tradicional, cara ás solainas de pedra traballada que aparecen en pazos e casas grandes. Tamén aparecen balaustradas traballadas nos balcóns de diferentes edificios en vilas e cidades, así coma en escaleiras públicas e elementos de igrexas e catedrais.
Ademais das balaustradas de pedra, o proceso moderno consiste en crear unha balaustrada de formigón, cun molde de plástico ríxido, dividido en dúas partes ou único, premoldado, onde se adiciona unha mestura de cemento, area e grixo de pequeno tamaño, ás veces enxertando no seu interior unha armazón de ferro a fin de dar estabilidade ao conxunto. Despois de vinte e catro horas desenmóldase con coidado.
Os balaústres non só teñen un uso práctico como parapetos, varandas ou peitorís, senón que son elementos ornamentais, reflectindo o estilodo conxunto arquitectónico onde se insere.
Balbino Fernández Vázquez

Balbino Fernández Vázquez, coñecido como Noe, nado na Pobra do Caramiñal en 1914 e finado na Coruña o 10 de abril de 1997, foi un político galego. Traxectoria
Irmán máis novo de José Fernando Fernández Vázquez, mariñeiro, foi directivo da Casa do Pobo da Pobra do Caramiñal. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e refuxiouse na serra do Barbanza permanecendo alí co seu irmán e un grupo de homes armados. Cando rematou a resistencia permaneceu agochado ata que foi detido e posteriormente xulgado en Santiago de Compostela por rebelión e condenado a 20 anos de prisión. Saíu en liberdade condicional con liberación do desterro en 1941. Instalouse na Coruña, onde foi inspector dunha compañía de seguros. Finou na Coruña o 10 de abril de 1997. Vida persoal
Casou con María Teresa Rosende Queiruga e foi pai de Juan, María Balbina e María Francisca Fernández Rosende.
Balboa (moeda)

O balboa é unha das dúas moedas de curso legal na República de Panamá, desde a súa introdución en 1904, xunto co dólar estadounidense, ao que desde entón ten vinculado o seu valor.
Divídese en 100 centésimos. O seu código ISO 4217 é PAB e o seu símbolo monetario B/. Historia
O balboa creouse en 1904, un ano despois de que Panamá se independizase de Colombia. A Convención Nacional de Panamá emitiu a Lei 84, do 28 de xuño, en cuxo primeiro artigo se establecía o balboa como moeda nacional, cuñada en prata de 900 milésimas e cun peso de 1, 672 gramos. Na mesma disposición fixábase o valor do balboa no do dólar estadounidense e determinábase que este tería tamén curso legal no país.
Moedas
En 1904, cando se creou o balboa, recolléronse todas as moedas que naquel momento estaban en circulación no país, do sistema do peso colombiano, e fundíronse para cuñar as moedas da nova república. A primeira serie compúñase dos valores de 2½, 5, 10, 25 e 50 centésimos, e non foi ata 1931 cando se cuñou a primeira moeda co valor facial dun balboa, con características similares ás do dólar estadounidense. A primeira moeda co valor dun centésimo cuñouse en 1935.
Os valores en circulación son os de 1, 5, 10, 25 e 50 centésimos, así como 1 balboa. Proxectouse tamén a cuñaxe de moedas de dous e de cinco balboas, aínda que esta idea non prosperou. Todas as moedas panameñas posteriores a 1908 están cuñadas na planta da Royal Canadian Mint en Otava, Canadá. Billetes
En 1941, o presidente da República Panameña, Arnulfo Arias, promoveu que o Goberno executase o artigo 156 da Constitución do país, para autorizar os bancos oficiais e privados do país a emitiren papel moeda. Como resultado, aprobouse o Decreto 6, do 30 de setembro de 1941, que creaba o Banco Central de Emisión da República de Panamá, e o día seguinte, por medio do Decreto 103, do 1 de outubro, ordenouse a posta en circulación de papel moeda. O banco foi autorizado a emitir 6 millóns de balboas en papel moeda, aínda que a cantidade emitida o 2 de outubro do mesmo ano, cando os billetes se puxeron en circulación, non superou os 2, 7 millóns de balboas. Uns días despois, o 7 de outubro, a autoridade da Canle de Panamá emitiu unha circular na que se indicaba que o papel moeda panameño podía ser aceptado en todas as dependencias da canle. Porén, aos sete días da súa posta en circulación, o Goberno de Arias foi derrocado e substituído polo de Ricardo Adolfo de la Guardia, apoiado polos EEUU. O novo Goberno pechou inmediatamente o banco e os billetes comezaron a ser retirados da circulación e, finalmente, incineráronse nos talleres do Colexio Artes e Oficios entre o 13 de xuño e o 6 de xullo de 1942. Os billetes, con valores de 1, 5, 10 e 20 balboas, foran impresos pola compañía Hamilton Bank Note Company, de Nova York.
Balcón

Un balcón (do italiano: balcone, estada, estadal; este do xermánico: balcho, trabe; probabelmente cognato da verba persiana بالكانه bālkāneh ou a súa variante máis antiga پالكانه pālkāneh; ) é unha abertura feita desde o chan na parede dun cuarto, polo xeral cunha pequena plataforma que sobresae cara a fóra, amparada por unha varanda Adoita estar sostido por columnas ou canzorros, e fechado mediante unha balaustrada.
Como alternativa, pode non sobresair do plano do muro, senón que constitúe unha superficie aberta dun andar alto, cunha balaustrada só na fronte, e paredes nos costados. Usualmente o acceso ao balcón faise mediante unha porta. A diferenza do patín e do corredor, o balcón non ten acceso dende a rúa mediante unha escaleira. A solaina é unha evolución do corredor, sempre cuberta, adornada e moi sólida con cantaría de pedra. Usos especiais do balcón
Algúns balcóns están adaptados para propósitos cerimoniais, por exemplo o da Basílica de San Pedro en Roma, dende onde o Papa dá a súa beizón Urbi et Orbi.
Nas igrexas, eran usuais os balcóns interiores chamados púlpitos para os rezos.
Nos teatros, un balcón era antigamente unha caixa sobre o escenario, mais actualmente o nome dáse unicamente a unha parte do auditorio, sobre o círculo das plateas e baixo a galería.
Nalgunhas localidades españolas, como por exemplo, Zaragoza ou Pamplona, é habitual que o pregoeiro das festas lea o seu discurso desde o balcón da Casa do Concello.
Cando un deportista ou equipo deportivo dunha localidade gaña un trofeo de prestixio, tamén é tradicional que o celebre coa súa afección de seareiros, desde o balcón da Casa do Concello. O mesmo pasa coa proclamación dos reis, Papas e gobernantes, (conmemoracións, posesións etc) etc.
É común nos balcóns colocar bandeiras, tanto oficiais nos edificios públicos, como en vivendas particulares con intencións políticas ou deportivas.
Baldomero Cores

Baldomero Cores Trasmonte, nado en Cee o 14 de outubro de 1929 e finado en Santiago de Compostela o 24 de decembro de 2014, foi un avogado, xornalista, sociólogo, catedrático e escritor galego. Traxectoria
Natural do concello de Cee, trasladouse a Santiago de Compostela aos dez anos de idade, alí realizou estudos de dereito na Universidade de Santiago de Compostela, na Escola Social de Santiago de Compostela e en Madrid estudou políticas na Universidade Central, foi profesor de socioloxía na Facultade de Ciencias Políticas da Universidade Complutense e catedrático de socioloxía na Universidade de Porto Rico (1968-1983).
Foi cronista de Cee durante os seus últimos 60 anos. Colaborou en numerosos medios xornais como La Noche, La Voz de Galicia, Faro de Vigo, El Pueblo Gallego e El Correo Gallego.
En 1983 retornou da súa prolongada emigración para ser o primeiro letrado do recentemente creado Parlamento de Galicia, participando plenamente no desenvolvemento da lexislación galega. Obras en galego
Ensaio
O corroncho de David, 1961.
O libro negro da Galicia electoral, 1978.
Dereito autonómico de Galicia, 1987, Xerais.
Ciencia e galeguidade na II República, 1989, Xunta de Galicia.
Teoría política e comunicación social, 1993.
A constitución da galeguidade, 1995.
Ramón de la Sagra, 1998.
Os senadores da Universidade de Santiago, 1998, anexo XXVI dos Cuadernos de Estudios Gallegos, IEGPS.
Santiago de Compostela, a gran panorámica, 2000.
Ramón de la Sagra e Galicia, 2003.
Unha viaxe pola rúa do Vilar, 2003.
Enrique Rajoy Leloup: un protagonista do autonomismo galego, 2005.
Luís Porteiro Garea, 2005, 3C3.
Obras colectivas
A memoria de Santiago, 2000, Xerais. Obras en castelán
Ensaio
Sociología rural de Galicia, 1973.
Estatuto de Galicia: actas y documentos, 1976.
Sociología política de Galicia, 1976.
La devolución de Galicia: el Estatuto de ayer y hoy, 1977.
La sociedad incompleta: el drama de la capitalidad en Galicia, 1981.
Ramón Suárez Picallo: socialismo, galleguismo y acción de masas en Galicia, 1983, Ediciós do Castro.
Los símbolos gallegos, 1986.
Alfredo Vicenti: Vida y Obra de un Gran Periodista, 2009.
Baldwin Street

Baldwin Street é unha rúa do alfoz de Dunedin, en Nova Zelandia. Ten a sona de ser a rúa con máis pendente do mundo. Esta rúa ten arredor de 350 metros de lonxitude, e comeza a 30 metros de altitude para chegar aos 100 metros no seu cumio, é dicir, ten unha pendente media de algo máis do 35 %.
Baleeiro

Un baleeiro é un tipo de barco utilizado para caza (ou pesca) de baleas. O termo designa tamén o cazador ou pescador de baleas.
Porén, a persoa encargada de manexar o arpón, é dicir, de arpoar á balea (ou outro gran cetáceo) chámase arpoador. Evolución
Antigamente os baleeiros dispoñían dun ou varios botes baleeiros, que largaban para aproximárense tanto como podían á balea ou ao cachalote e nos que embarcaban, canda os mariñeiros que vogaban e o patrón, o arpoador, que lanzaba o arpón, unido a un groso cabo, para tratar de cravalo no animal; despois, volvían ao baleeiro, e os mariñeiros turraban do cabo (ou dos cabos) para achegar o cetáceo ao costado do barco principal. Os baleeiros modernos, na súa maioría, están equipados para a captura (utilizando arpóns que disparan mediante canóns) e con instalacións para o tratamento da carne e da graxa (aceite de balea) do animal, é dicir, que son buques factoría.
A principal característica dos baleeiros modernos é a de ter a popa rebaixada e a proa elevada, onde está situado o canón que lanza o arpón. Na literatura
Na novela Moby Dick de Herman Melville, o narrador embarca no Pequod, baleeiro do século XIX.
Baleiro (astronomía)

Un baleiro en astronomía é o espazo entre filamentos, a estrutura de maior escala do Universo, que contén moi poucas ou ningunha galaxia. Descubriuse en 1978 durante un estudo pioneiro realizado por Stephen Gregory e Laird A. Thompson no Observatorio Nacional de Kitt Peak. Os baleiros teñen normalmente un diámetro que varía de 11 a 150 Mpc. Os grandes baleiros, definidos pola ausencia de ricos supercúmulos, coñécensen como superbaleiros. Os baleiros que se atopan en contornas de alta densidade son máis pequenos que aqueles situados en áreas de baixa densidade do Universo.
Os baleiros formáronse por mor da oscilación acústica de barións no big-bang, debido ao colapso de masas seguido por implosións de materia comprimida de barións. O exterior dos baleiros é o que queda dos choques frontais ocasionados por este proceso.
Balhae

Balhae (698 - 926), tamén coñecido como Jin, foi un reino coreano-manchú que ocupaba parte do territorio que hoxe constitúen Manchuria, Primorie e o norte da península de Corea. Logo da caída da capital e do sur de Gorguryo en poder do reino unido de Silla, Go de Balhae estableceu no territorio que permanecera libre un novo reino, Balhae, que permaneceu independente ata a conquista polos khitan no ano 926.
Baliceaux

Baliceaux é unha das illas Granadinas que se atopan entre as illas caribeñas de San Vicente e Granada. Politicamente, é parte da nación de San Vicente e as Granadinas. Historia
Descuberta polos navegantes españois durante o século XV, esta illa de 1´35 km² gozou dunha longa e interesante historia. Durante as guerras cos Caribe 1769 - 1795, Gun Hill, a case 126 metros sobre o nivel do mar é o punto máis alto da illa, serviu como posto de observación para os soldados entre 1772-1797. A illa foi o lugar onde o exército Inglés desterrou preto de 5000 indios caribes trala derrota do xefe Caribe Joseph Chatoyer na década de 1790. A metade deles morreron neste campo de concentración. Os outros foron deportados á illa de Roatán, Honduras. Os seus descendentes viven hoxe en día como o pobo garífuna en Honduras, Belize, Guatemala, Nicaragua e nos EUA Como un sinal de respecto, Baliceaux é visitado anualmente polos caribes e os funcionarios do Goberno para recordar eses feitos.
No ano 2016, a illa é privada e atópase á venda por 30 millóns de dólares americanos. Aínda que coa forte oposición dos descendentes dos alí falecidos que o consideran unha profanación. Xeografía
O terreo é ondulado, coa súa contorna paradisíaco de praias brancas, outeiros, prados, vales, outeiros, cantís, bosques e carreiros que serpentean ao longo do terreo exuberante da illa. Protexida por arrecifes e bordeada por augas cristalinas e praias de area branca en po, a illa préstase perfectamente para o mergullo, natación e vela. Máis actividades de tempo libre inclúen pesca e senderismo.
Balkan (álbum)

Balkan é o segundo álbum da cantante pop e dance serbia Seka Aleksić, gravado en 2003. Despois de varios atrasos, o álbum lanzouse ao mercado o 5 de marzo de 2005, vendéndose máis de 3 millóns de copias en todo o mundo. Deste álbum Seka publicou 5 singles, e estas cancións tiveron máis de 2, 5 millóns de visitas en youtube.
Ballina, Mayo

Ballina é a maior cidade do Condado de Mayo na República de Irlanda. Localízase na foz do río Moy, próximo á Baía Killala, no val Moy, coa Montaña Ox polo leste e as montañas Nephin Beg polo oeste. O nome deriva de Béal an Átha ['foz de vau'] ou Béal Átha an Fheadha, en irlandés).
Balneoterapia

A balneoterapia, ou balneación, (do latín balneum, "baño", e terapia) é un conxunto de terapias ou tratamentos destinados a curar enfermidades ou a conservar a saúde que habitualmente se realizan en balnearios. Aínda que se considera distinta da hidroterapia (practicada normalmente en spas), hai varias coincidencias na súa práctica e nos seus fundamentos. Formas de uso
A balneoterapia pódese realizar mediante inmersións en auga quente ou fría, masaxes con auga en movemento, relaxación ou estimulación. As augas minerais dos balnearios adoitan seren ricas en certos minerais (sulfatos, cloruros, carbonatos, nitratos, etc. de calcio, ferro, sodio, potasio, etc. ) que se poden absorber a través da pel. Empréganse tamén a miúdo arxilas medicinais, cuxa práctica recibe o nome específico de fangoterapia, mentres que a balneoterapia que fai uso exclusivo de augas minerais recibe o nome específico de crenoterapia. Entre as enfermidades para ás que está destinada a balneoterapia encóntranse a artrite, as dermatites e outras enfermidades da pel e a fibromialxia. Historia
A balneoterapia é unha técnica que xa se utilizaba na antigüidade clásica por gregos e romanos (que construíron numerosas termas en todo o imperio). Hipócrates, Platón, Galeno e Celso xa se referían ao baño para fins terapéuticas.
De forma semellante a como se coñece hoxe iniciouse no século XVIII, pero non foi até o século XIX, no que os alemáns Max Joseph Oertel (1835-1897) médico, e Sebastian Kneipp (1821-1897) sacerdote católico e defensor do naturismo, cando tivo o seu maior auxe. Isto debeuse ás deficiencias farmacomedicinais do momento, polo que case todas as enfermidades sen tratamento específico se trataban cunha cura termal. O padre Kneipp foi o fundador e director das termas de Bad Wörishofen (Baviera), e deseñou a chamada terapia de Kneipp, un conxunto de indicaións terapéuticas. Balneoterapia ou balneación interna
Denomínase así a un baño interno, consistente na inxestión de grandes cantidades de líquido ou mediante a administración de enemas.
Baltasar Darder Sansó

Baltasar Darder Sansó, nado en Ariany o 16 de abril de 1948 e finado en Palma o 6 de abril de 1991, foi un filólogo, mestre e promotor sociocultural mallorquín. Traxectoria
En 1975 diplomouse en Maxisterio pola Escola Universitària de Formació del Professorat d'Educació General Bàsica, de Palma. En 1988 licenciouse en filoloxía catalá pola Universidade das Illas Baleares.
Foi un activista social, e un gran promotor da cultura catalá, amais de coordinar diversos proxectos culturais. Entre 1973 e 1988 dirixiu a escola do padroado xitano de Son Banya. O 1 de maio de 1975 foi detido por repartir propaganda da Junta Democrática de Mallorca.
En 1991, trala súa morte, foille concedido o galardón Francesc de Borja Moll dos Premios 31 de desembre. Na actualidade unha asociación e un local social levan o seu nome.
Baltasar Pardal Vidal

Baltasar Pardal Vidal, nado en Santa Cristina de Fecha (Santiago de Compostela) o 17 de agosto de 1886 e finado o 3 de marzo de 1963 na Coruña, foi un sacerdote católico galego. Traxectoria
Naceu nunha familia campesiña, o terceiro de catro irmáns. En 1900 ingresou no seminario, e o 17 de decembro de 1910 foi ordenado sacerdote. Comezou o seu ministerio sacerdotal como párroco coadxutor de Santa María de Betanzos en 1912, e en 1913 trasladouse á Coruña como coadxutor da igrexa de San Nicolao.
Alí fundou en 1923 a Grande Obra de Atocha, aprobada como instituto secular en 1951 das Fillas da Natividade de María. Catro anos máis tarde, o seu instituto chegou ao Uruguai e a Venezuela. Foi tamén cóengo da colexiata de Santa María do Campo na Coruña.
Finou o 3 de marzo de 1963, e está enterrado na capela da Grande Obra de Atocha na Coruña. Recoñecementos
Unha rúa na cidade da Coruña leva o seu nome, así como outras rúas en Pontedeume, Betanzos e Arzúa (1982). En 2012 adicáronlle os xogos florais de María Pita. Veneración
O 14 de decembro de 1996 comezou a súa causa de canonización na arquidiocese compostelá; a fase diocesana do proceso foi pechada en 2001 e a Positio foi enviada á Congregación para as Causas dos Santos en 2005. O 10 de maio de 2012 o papa Bieito XVI promulgou o decreto de virtudes heroicas, e declarouno "Venerable".
Baltasar Vázquez

Baltasar Vázquez Fernández, nado en Gabín (Montederramo) o 26 de outubro de 1905 e finado na Gudiña en 1995, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Estudou o maxisterio no Colexio-Seminario do Ave María, estando no internado do Padre Manjón en Granada. De volta a Galicia, foi mestre interino en Xunqueira de Ambía (1925). Aprobou as oposicións de 1928. Foi mestre en Zorelle e despois en Bustavalle (Maceda). Militante comunista, era membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense, e a partir de 1932 pasou a dirixir a súa revista Escuela de Trabajo.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído. Agochado no faiado da casa dos sogros en Maceda, despois en Gabín e finalmente no monte. Estivo tres meses de criado na casa dun veciño de Montederramo e logo agochado na serra da Queixa. Ao rematar a guerra entregouse. Ingresou na cadea o 15 de xuño de 1939. Xulgado en Ourense por rebelión militar, foi sentenciado a cadea perpetua. Internado na Prisión Provincial de Ourense, saíu en liberdade provisional en 1941. Estivo un tempo en Montederramo dando clases particulares de Bacharelato e traballando como capataz na repoboación forestal. Trasladouse a Valladolid e foi encargado de FASA e deu clases particulares.
Revisado o seu expediente de depuración, reingresou no Maxisterio en 1964. Incorporouse como mestre en Olmedo en 1965 e ao ano seguinte conseguiu o traslado a Forcarei. O seu último destino foi A Gudiña, onde se xubilou en 1975. Vida persoal
Casou en Maceda con Gloria Movilla Carnero en 1932.
Baltis Vallis

Baltis Vallis é unha sinuosa canle da superficie de Venus, cun ancho de entre 1-3 quilómetros e un longo de máis de 7000 kms, algo máis longo có Nilo, o cal fai desta canle a máis longa de todo o Sistema Solar. Pensase que antigamente foi un río de lava.
A canle está situada nunha área consistente en grandes planicies e cristas sinuosas (Dorsa). A topografía da canle é ondulada, algunha veces ensanchase ó ir costa arriba, suxerindo que varias rexións polas que pasa a canle sufriron pulos de elevación e subdución dende que a canle se formou.
O comezo e o final da canle están escurecidos, así que non se coñece a súa lonxitude exacta. A canle foi inicialmente descuberta pola sondas soviéticas Venera 15 e 16, as cales detectaron (a pesar da súa resolución de só un quilómetro) unha canle de máis de 1000 km. Estes accidentes xeolóxicos con forma de canle son moi comúns nas planicies de Venus. Nalgúns lugares semellan terse formado por lava que por fundido ou por erosión térmica construíron unha ruta a través das planicies da superficie. A meirande parte destas canles teñen entre 1–3 km de ancho. Aseméllanse nalgúns aspectos os serpeantes ríos terrestres, con meandros, arcos e segmentos abandonados. Con todo, as canles de Venus non son tan sinuosas coma os ríop terrestres. A meirande parte destas canles están parcialmente borradas por planicies de lava máis novas, facendo moi difícil identifica-lo nacemento da súas fontes. Algunha destas canles teñen asociadas vastas planicies escuras ó radar, que suxiren o fluxo no pasado de grandes volumes de material. Este tipo de canles semellan ser máis vellos có resto dos outros tipos de canles, xa que están normalmente cortadas por Dorsa (cristas) e fendas, e tamén están moitas veces borradas parcialmente por materiais volcánicos. Ademais, algunhas atravesan os chanzos de fallas, suxerindo que as planicies foron alteradas por movementos tectónicos locais despois da formación das canles.
Baluchistán (rexión)

Baluchistán é unha rexión de Asia, repartida entre tres países: o oeste de Baluchistán pertence a Irán (provincia de Sistán e Baluchistán); o norte pertence a Afganistán; e a parte leste, á provincia paquistaní de Baluchistán. Situación xeográfica
No nordeste da rexión elévanse os montes Sulayman, que marcan os límites entre o Baluchistán e o Panxab, en Paquistán. Esta cadea montañosa en forma de arco culmina no pico de Kalifat, de 3487 m de altura, ó leste de Quetta. Estas montañas ábrense cara a chaira de Kacchi a través do porto de Bolan, paso histórico dos comerciantes que facían o traxecto entre Oriente Medio e o subcontinente indio. Na zona descubríronse numerosos xacementos arqueolóxicos antigos (Cultura do val do Indo).
Ao sueste, a cadea montañosa de Khirtar esténdese ata o deserto de Makrán que ocupa a zona costeira do Golfo de Omán. Para rematar, cara ao leste o territorio acaba na fronteira de Karachi, que foi a primeira capital de Paquistán, co chamado "cemiterio de barcos".
Baluchistán, Paquistán

Baluchistán é unha das catro provincias que compoñen Paquistán. Esta provincia abrangue parte do Baluchistán histórico (hoxe repartido entre Paquistán, Irán e Afganistán). A provincia de Baluchistán ten acceso ó Mar Arábigo.
É a provincia de maior tamaño de Paquistán. Porén, debido ó seu terreo montañoso e escaseza de auga, é a menos poboada (arredor de 7880000 habitantes) e a de menor densidade de poboación (22, 70 hab. /km²).
A capital da provincia é a cidade de Quetta, situada nun val preto da fronteira con Afganistán.
Balé, Burkina Faso

Balé é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión de Boucle du Mouhoun. A súa capital é a cidade de Boromo. Departamentos
A provincia de Balé está dividida en dez departamentos: Bagassi
Bana
Boromo
Fara
Oury
Pâ
Pompoï
Poura
Siby
Yaho
Bam, Burkina Faso

Bam é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Norte. A súa capital é a cidade de Kongoussi. Departamentos
A provincia divídese en departamentos: Bourzanga
Guibare
Kongoussi
Nassere
Rollo
Rouko
Sabce
Tikare
Zimtenga
Bama, Nixeria

Bama é unha Área de Goberno Local do Estado de Borno, en Nixeria. A súa capital é a poboación de Bama.
Ten unha área de 4997 km² e unha poboación de 269986 habitantes segundo o censo de 2006.
Bambuco

O bambuco é un xénero musical propio de Colombia. Está considerado un dos máis representativos dese país, tanto é así que chegou a ser recoñecido entre os emblemas nacionais[Cómpre referencia] e como parte do folclore desta nación caribeña. Características
O seu ritmo, na partitura, básase nun compás binario con subdivisión ternaria (6/8), aínda que pode ser interpretado en compás ternario con subdivisión binaria o 3/4. O bambuco é unha composición baseada na co­pla e na toada cun certo aire mestizo. Trátase dun xénero moi descritivo, romántico e nostálxico, utilizado amplamente para expresar o orgullo e a altivez pola terra e a raza, tal como figura na letra da composición "Son colombiano" de Rafael Godoy.
Bambán

Un bambán, tamén chamado acaneadoiro, arrandeadoiro, carrandiola, carriola, cinchón, dindán ou randeeira, é un aparello formado por un asento que pende dunha estrutura e que se usa para divertimentos dos nenos, nos circos para espectáculos acrobáticos, ou nun soportal para relaxarse. O asento do bambán pode estar sostido por cadeas ou cordas. Unha vez que o bambán está en movemento, continúa a oscilar coma un péndulo até que unha interferencia externa o deteña.
Nos parques infantís, son comúns os bambáns de metal ou madeira, tendo gran variedade de tamaños e formas. Para os máis cativos, adoitan ter ocos para as pernas que terman do neno en posición ergueita namentres os seus pais empurran o bambán para facer o balanceo.
Bambú

O nome bambú provén probablemente dunha adaptación da palabra samambu, orixinaria de Malaisia, e introducida en Europa polos portugueses no século XVI.
Os bambús son orixinarios de Asia, América, África e Oceanía; poden adaptarse a numerosos climas (tropicais, subtropicais e temperados). En Europa existen fósiles pero ningunha especie endémica, datando as primeiras plantacións de 1855 en Inglaterra e en Anduze (Francia).
Son plantas moi antigas (datan do Mioceno), rústicas e, sobre todo, moi atípicas. Inspiraron mitoloxías e simboloxías. É unha planta extraordinariamente útil, téndose descrito máis de 1500 usos e utilidades, moi válida no pasado e con moitas posibilidades no futuro. Pola súa alta resistencia e flexibilidade chámaselle "o aceiro vexetal".
O bambú, a nivel económico, pode representar un recurso renovable e sostible.
Bamir Topi

Bamir Myrteza Topi, nado en Tirana o 24 de abril de 1957, é un político albanés, presidente do seu país dende o 24 de xullo de 2007 ata 24 de xullo 2012. Traxectoria
En 1996, Topi foi candidato a deputado polo Partido Democrático de Albania (conservador). Topi tamén foi ministro de Agricultura de Albania entre os anos 1996 e 1997. É biólogo pola Universidade de Tirana, é católico e está casado con Teuta Topi. Ademais, é tamén presidente honorario do club de fútbol KF Tirana.
Ban Ki-moon

Bando Ki-moon (en hangul: 반기문), nado en Eumseong o 13 de xuño de 1944, é un diplomático surcoreano, secretario xeral das Nacións Unidas, entre 2007 e 2016. Traxectoria
Graduouse en relacións internacionais na Universidade Nacional de Seúl en 1970 e cursou un máster de administración pública na escola gobernamental John F. Kennedy na Universidade Harvard en 1985.
En 1978 foi nomeado primeiro secretario da misión de Corea do Sur nas Nacións Unidas, cargo que ocupou ata 1980 para ser director da oficina das Nacións Unidas no Ministerio de Asuntos exteriores. No ano 1996 foi nomeado conselleiro de Seguridade Nacional de Kim Young-sam, presidente de Corea do Sur entre 1993 e 1998, chegando a ser vicepresidente no ano 2000.
Posteriormente entre 2001 e 2002 foi nomeado director do gabinete de Han Seung-soo, presidente da Asemblea Xeral das Nacións Unidas naquel período, e durante o cal traballou no establecemento dunha resolución de condena dos Atentados terroristas do 11 de setembro de 2001 aos Estados Unidos.
En xaneiro de 2004 foi nomeado Ministro de Asuntos exteriores de Corea do Sur por parte do Goberno do Presidente Roh Moo-hyun, sendo unha peza clave nas conversacións con Corea do Norte ante o seu avance armamentístico nuclear. Ao ser escollido secretario xeral das Nacións Unidas foi sucedido por Song Min-soon.
O 13 de outubro de 2006 a Asemblea Xeral da ONU, na súa sesión plenaria, nomeouno por aclamación secretario xeral das Nacións Unidas en substitución de Kofi Annan. O 14 de decembro de 2006 prometeu o seu cargo ante os 192 membros da Asemblea e o 1 de xaneiro de 2007 iniciou o seu mandato como secretario xeral da ONU.
Bananarama

Bananarama é un grupo británico de música pop que debutou en 1981 con Sarah Dallin, Keren Woodward e Siobhan Fahey, sendo esta última substituída en 1988 por Jacquie O´Sullivan, quen tamén abandonou a formación en 1991. A banda debe o seu nome ao programa de televisión infantil The Banana Splits e ao título da canción de Roxy Music, Pyjamarama.
Banato húngaro

O Banato húngaro é nunha moi pequena parte do norte da rexión histórica do Banato, que foi incorporada á nova Hungría independente de Austria no Tratado de Trianon, despois da segunda guerra mundial, e que se integrou no condado de Csongrád.
Ademais da poboación húngara hai unha pequena minoría de serbios (por exemplo, en Deszk e Szeged).