Simone de Beauvoir

Simone Lucie Ernestine Marie Bertrand de Beauvoir máis coñecida coma Simone de Beauvoir, nada en París o 9 de xaneiro de 1908 e finada na mesma cidade o 14 de abril de 1986, foi unha novelista francesa, filósofa existencialista e feminista figura importante na reivindicación dos dereitos da muller. Escribiu novelas, ensaios, biografías e monográficos sobre temas políticos, sociais e filosóficos. O seu pensamento enmárcase dentro do existencialismo e obras como O segundo sexo son elementos fundacionais do feminismo. Aínda que non se consideraba filósofa, nin era considerada no momento da súa morte, tivo unha influencia significativa tanto no existencialismo feminista como na teoría feminista.
Beauvoir escribiu novelas, ensaios, biografías, autobiografías e monografías sobre filosofía, política e temas sociais. Foi coñecida sobre todo polo seu "labor pioneiro na filosofía feminista", O segundo sexo (1949) é unha análise detallada da opresión da muller e un tratado fundacional do feminismo contemporáneo. Tamén foi coñecida polas súas novelas, as máis famosas das cales foron L'Invitée (1943) e Os mandaríns (1954). A súa contribución máis duradeira á literatura son as súas memorias, en particular o primeiro volume, Mémoires d'une jeune fille rangée. (1958), que ten calor e poder descritivo. Tamén foi moi galardoada, entre os premios máis notables destacan o Prix Goncourt de 1954, o Premio Xerusalén de 1975 e o Premio Estatal Austríaco de Literatura Europea de 1978. A súa vida non estivo exenta de polémica: perdeu brevemente o seu posto de profesora tras ser acusada de abusar sexualmente dalgúns dos seus alumnos. Xunto co seu amante de moitos anos, Jean-Paul Sartre, e outros moitos intelectuais franceses, fixo campaña a favor da liberación dos condenados por delitos sexuais contra menores e asinou unha petición a favor da abolición das leis sobre a idade de consentimento en Francia.
Foi parella do tamén filósofo Jean-Paul Sartre. Traxectoria
Primeiros anos
Beauvoir naceu o 9 de xaneiro de 1908, nunha familia burguesa de París [no 6º distrito. Os seus pais eran Georges Bertrand de Beauvoir, un avogado que unha vez aspirou a ser actor, e Françoise Beauvoir (de solteira Brasseur), filla dun rico banqueiro e devota católica. Simone tivo unha irmá, Hélène (coñecida coma Poupette), que naceu dous anos máis tarde, o 6 de xuño de 1910. Foi educada baixo unha forte moral cristiá católica, no Centro Adeleine Désir. Porén a situación acomodada da familia cambia despois da primeira guerra mundial e trala Revolución Rusa, ao estar invertido a maior parte do capital materno no ferrocarril ruso.
Beauvoir era intelectualmente precoz, impulsada polo estímulo do seu pai, quen presumía: "Simone pensa como un home! " Debido ás difíciles circunstancias da súa familia, xa non podía depender da súa dote e, como outras mozas de clase media da súa idade, as súas oportunidades de matrimonio estaban en perigo. Aproveitou a oportunidade para gañarse a vida.
Simone mostrouse precoz en todos os sentidos, desligándose da súa educación católica con só 14 anos e tomando a decisión de chegar a ser unha célebre escritora con tan só 15 anos. Traballou por primeira vez con Maurice Merleau-Ponty e Claude Lévi-Strauss, cando o tres completaron as súas prácticas docentes no mesmo instituto. Aínda que non estaba matriculada oficialmente, asistiu a cursos na École Normale Supérieure como preparación para o concurso de agregación en filosofía, un exame de posgrao moi competitivo que serve de clasificación nacional de estudantes. Durante os seus estudos coñeceu aos estudantes da École Normale Jean-Paul Sartre, Paul Nizan e René Maheu (precisamente René Maheu foi quen lle acuñou o alcume de Castor pois segundo el era coma os castores que. .. van en grupo e teñen espírito construtivo. ). O xurado da agregación outorgou por escasa marxe o primeiro posto a Sartre en lugar de Beauvoir, que quedou en segundo lugar e, aos seus 21 anos, foi a persoa máis nova en aprobar o exame. Ademais, Beauvoir terminou un exame para obter o certificado de "Filosofía Xeral e Lóxica" en segundo lugar tras Simone Weil. O seu éxito como oitava muller en aprobar a agregación consolidou a súa independencia económica e impulsou a súa ideoloxía feminista.
Ao escribir sobre a súa mocidade en Mémoires d'une jeune fille rangée (Memorias dunha filla obediente), dixo:
". .. o individualismo e as normas éticas pagás do meu pai contrastaban totalmente co convencionalismo rígidamente moral do ensino da miña nai. Este desequilibrio, que fixo da miña vida unha especie de disputa interminable, é a razón principal pola que me fixen intelectual".
Educación
Beauvoir continuou estudos postsecundarios despois de completar os seus anos de bacharelato no Cours Desir Tras aprobar os exames de bacharelato en matemáticas e filosofía aos dezasete anos, en 1925, estudou matemáticas no Instituto Católico de París e literatura/idiomas no Instituto Sainte-Marie. Despois estudou filosofía na Sorbona e, tras terminar a carreira en 1928, escribiu a súa Diplomatura de Estudos Superiores Especializados (equivalente aproximadamente a unha tese de mestría) sobre Leibniz para Léon Brunschvicg (o tema era "Le concept chez Leibniz" ["O concepto de Leibniz"]). Os seus estudos de filosofía política na universidade influírona para empezar a pensar nos problemas da sociedade. [Cómpre referencia]
Educación relixiosa
Beauvoir creceu nun fogar católico. Na súa mocidade, foi enviada a un convento. De nena era profundamente relixiosa, e nun momento dado quixo ser monxa. Aos 14 anos, Beauvoir cuestionou a súa fe ao ver os moitos cambios que se produciron no mundo tras presenciar traxedias ao longo da súa vida. En consecuencia, abandonou a súa fe nos primeiros anos da súa adolescencia e permaneceu ateísta durante o resto da súa vida. Para explicar as súas crenzas ateas, Beauvoir declarou: "A fe permite evadir as dificultades que o ateo afronta honestamente. E aínda por riba, o crente obtén un sentimento de gran superioridade desta mesma covardía".
Anos intermedios
De 1929 a 1943, Beauvoir ensinou no liceo ata que puido manterse unicamente cos ingresos dos seus escritos. Ensinou no Lycée Montgrand (Marsella), no Lycée Jeanne-d'Arc (Ruán), e no Lycée Molière (París) (1936–39).
Jean-Paul Sartre
Beauvoir e Jean-Paul Sartre coñecéronse durante os anos universitarios dela. Intrigado pola súa determinación como educadora, el pretendía que a súa relación fose romántica. Con todo, ela non tiña ningún interese en facelo. A súa resistencia a Sartre fracasou, e en outubro de 1929, Jean-Paul Sartre e Beauvoir convertéronse en parella durante os 51 anos seguintes, até a morte del en 1980. Despois de enfrontarse ao pai dela, Sartre pediulle que casase con el de forma provisional. Un día, mentres estaban sentados nun banco fronte ao Louvre, díxolle: "Asinemos un contrato de dous anos". Aínda que Beauvoir escribiu: "O matrimonio era imposible. Non tiña dote", os estudosos sinalan que as súas relacións ideais descritas en O segundo sexo e noutros lugares parecíanse pouco ás normas matrimoniais da época. Creo que o matrimonio é unha institución moi alienante, tanto para os homes como para as mulleres. Creo que é unha institución moi perigosa: perigosa para os homes, que se atopan atrapados, cunha esposa e uns fillos que manter; perigosa para as mulleres, que non son independentes economicamente e acaban dependendo de homes que poden botalas cando teñan 40 anos; e moi perigosa para os nenos, porque os seus pais descargan neles todas as súas frustracións e o seu odio mutuo. As propias palabras "dereitos conxugais" son espantosas. Calquera institución que unha a unha persoa con outra, que obrigue a durmir xuntas a persoas que xa non o desexan, é mala. En cambio, ela e Sartre estableceron unha "asociación de almas" para toda a vida, que era sexual pero non exclusiva, nin implicaba vivir xuntos. Decidiu non casar nunca e non tivo fillos. Isto deulle tempo para avanzar na súa educación e participar en causas políticas, escribir e ensinar, e ter amantes. Por desgraza, as destacadas relacións abertas de Beauvoir eclipsaron en ocasións a súa importante reputación académica. Un académico que daba unha conferencia con ela reprendeu ao seu "distinguido público [de Harvard] [porque] todas as preguntas que se facían sobre Sartre referíanse á súa obra, mentres que todas as que se facían sobre Beauvoir referíanse á súa vida persoal".
Sartre e Beauvoir sempre se leron mutuamente. Séguese debatendo até que punto influíronse mutuamente nas súas obras existencialistas, como L´être et le néant (O ser e a nada) de Sartre e L'Invitée (A invitada) e "Fenomenoloxía e intención". Con todo, estudos recentes sobre a obra de Beauvoir céntranse noutras influencias ademais de Sartre, como Hegel e Leibniz. O renacemento do neohegeliano, liderado por Alexandre Kojève e Jean Hyppolite na década de 1930, inspirou a toda unha xeración de pensadores franceses, entre eles Sartre, a descubrir a Phänomenologie des Geistes (Fenomenoloxía do espírito) de Hegel. Con todo, Beauvoir, lendo a Hegel en alemán durante a guerra, elaborou unha crítica orixinal da súa dialéctica da conciencia.
Acusacións de abusos sexuais
Xunto con Sartre creou unha relación baseada na exclusividade no Amor necesario ou esencial fronte ao Amor continxente ou aventuras que cada un podería manter polo seu lado. Así Beauvoir mantivo varias relacións sentimentais tanto con homes coma con mulleres, aínda que en vida nunca recoñeceu isto último, quedou comprobado en 1990 coa publicación póstuma de Lettres à Sartre. Entre as súas relacións destacan Jacques-Laurent Bost, o escritor estadounidense Nelson Algren, Olga Kosakiewitcz, Bianca Lamblin, Nathalie Sorokine ou Claude Lanzmann, o único home co que conviviu.
Beauvoir era bisexual, e as súas relacións con mulleres novas foron controvertidas. A escritora francesa Bianca Lamblin (orixinalmente Bianca Bienenfeld) escribiu no seu libro Mémoires d'une jeune fille dérangée (Memorias dunha moza trastornada) que, mentres estudaba no Liceo Molière, foi explotada sexualmente pola súa profesora Beauvoir, que tiña máis de 30 anos. Sartre e Beauvoir instruíron e abusaron sexualmente de Lamblin Bianca escribiu as súas Mémoires en resposta á publicación póstuma en 1990 das Lettres au Castor et à quelques autres: 1926-1963 (Cartas a Castor e a outros amigos) de Jean-Paul Sartre, nas que sinalaba que se referían a ela co pseudónimo de Louise Védrine.
Foi profesora de filosofía ata 1943 en escolas de diferentes lugares de Francia, como Ruán e Marsella, ata a ocupación nazi de París no marco da segunda guerra mundial. Durante ese período viviu na cidade tomada, formando parte do movemento da Resistencia francesa. En 1943, Beauvoir foi suspendida de novo do seu posto de profesora ao ser acusada de seducir, en 1939, á súa alumna de liceo, de 17 anos, Natalie Sorokin. Os pais de Sorokine acusaron formalmente a Beauvoir de corrupción de menores (a idade de consentimento en Francia era de 13 anos até 1945, cando pasou a ser de 15). e a Beauvoir retiróuselle a licenza para ensinar en Francia, aínda que posteriormente lle foi restituída. Desta época data o seu primeiro libro L'Invitée (1943). Beauvoir describiu en La Force de l'âge (A flor da vida) unha relación de simple amizade con Nathalie Sorokine(no libro faise referencia a ela como "Lise Oblanoff").
Natalie Sorokine, xunto con Bianca Lamblin e Olga Kosakiewicz, declararon posteriormente que as súas relacións con de Beauvoir danáronas psicoloxicamente.
Anos posteriores
En 1945 fundou xunto a outros intelectuais de esquerdas a publicación Les Temps modernes, co obxectivo de dar a coñecer o existencialismo. Neste grupo estarían ademais de Beauvoir e Sartre autores coma Raymond Aron, Michel Leiris, Maurice Merleau-Ponty ou Boris Vian.
Tras varios ensaios e novelas de claro compromiso comunista e ateo en 1949 publica a que quizais sexa a súa obra máis coñecida e unha das grandes referencias do Feminismo, O segundo sexo, no que aborda temas tabú por aquel entón coma o dereito á non maternidade, o aborto ou a definición do matrimonio como unha institución burguesa. Beauvoir escribiu populares diarios de viaxe sobre a súa estancia nos Estados Unidos e na China e publicou ensaios e obras de ficción con rigor, sobre todo durante as décadas de 1950 e 1960. As súas viaxes a China en 1955 foron a base do seu diario de viaxe de 1957 La Longue Marche (A longa marcha), no que eloxiaba os esforzos dos comunistas chineses por emancipar ás mulleres.
Publicou varios volumes de relatos curtos, entre eles "La Femme rompue" (A muller destruída), que, do mesmo xeito que outras das súas obras posteriores, trata sobre o envellecemento.
Viviu con Claude Lanzmann de 1952 a 1959, pero quizais o seu amante máis famoso foi o escritor estadounidense Nelson Algren. Beauvoir coñeceu a Algren en Chicago en 1947, mentres realizaba unha viaxe de "exploración" de catro meses polos Estados Unidos utilizando diversos medios de transporte: automóbil, tren e autobús. Levou un diario detallado da viaxe, que se publicou en Francia en 1948 co título L'Amérique au jour le jour (América día a día). Escribiulle alén do Atlántico como "o meu amado esposo". Algren gañou o National Book Award por The Man with the Golden Arm (O home do brazo de ouro) en 1950, e en 1954, Beauvoir gañou o premio literario máis prestixioso de Francia por Os mandaríns, na que Algren encarna ao personaxe Lewis Brogan. Algren opúxose enerxicamente a que a súa intimidade se fixese pública. Anos despois de separarse, ela foi enterrada cun anel de prata que el lle regalara.
Cando Beauvoir visitou a Algren en Chicago, Art Shay tomou coñecidas fotos de Beauvoir espida e retratada. Shay tamén escribiu unha obra de teatro baseada na relación triangular entre Algren, Beauvoir e Sartre. A obra representouse en 1999 en Chicago.
Beauvoir tamén escribiu unha autobiografía en catro volumes, composta por Mémoires d'une jeune fille rangée, La Force de l'âge, La Force des choses e Tout compte fait. En 1964, Beauvoir publicou unha novela autobiográfica, Une mort très douce ("Unha morte moi doce"), sobre o tempo que pasou visitando á súa anciá nai, que estaba morrendo de cancro. A novela expón cuestións éticas relacionadas coa verdade nas relacións médico-paciente.
O seu longo ensaio de 1970 La Vieillesse (A vellez) é un raro exemplo de meditación intelectual sobre o declive e a soidade que experimentan todos os seres humanos se non morren antes dos 60 anos aproximadamente.
Na década de 1970, Beauvoir participou activamente no movemento francés de liberación da muller. En 1971 redactou e asinou o manifesto das 343, que incluía unha lista de mulleres famosas que afirmaban abortar, o que entón era ilegal en Francia. As asinantes eran diversas[Cómpre clarificar] como Catherine Deneuve, Delphine Seyrig e a irmá de Beauvoir, Hélène. En 1974 legalizouse o aborto en Francia.
Cando se lle preguntou nunha entrevista de 1975 con Betty Friedan se apoiaría un salario mínimo para as mulleres que realizan tarefas domésticas, Beauvoir respondeu: "Non, non cremos que ningunha muller deba ter esta opción. Ningunha muller debería estar autorizada a quedar en casa e criar aos seus fillos. A sociedade debería ser diferente. As mulleres non deberían ter esa opción, precisamente porque se existe esa opción, demasiadas mulleres tomarana. É unha forma de forzar ás mulleres nunha dirección determinada", afirmando ademais que a maternidade "debería ser unha elección, e non o resultado dun condicionamento".
Cara a 1976, Beauvoir e Sylvie Le Bon fixeron unha viaxe a Nova York, nos Estados Unidos, para visitar a Kate Millett na súa granxa. [Cómpre clarificar]
En 1977, Beauvoir asinou, xunto con outros intelectuais franceses, unha petición que apoiaba a liberación de tres pedófilos detidos. A petición refírese explicitamente ao "Affaire de Versailles", no que tres homes adultos, Dejager (45 anos), Gallien (43 anos) e Burckhardt (39 anos) mantiveron relacións sexuais con menores de ambos os sexos de entre 12 e 13 anos.
En 1980 publicouse Quand prime le spirituel (Cando o espiritual prima), un conxunto de relatos breves que Beauvoir escribira facía décadas pero que non considerara digno de publicar. .]]
En 1981 escribiu A Cérémonie des adieux (A cerimonia de despedida), un doloroso relato dos últimos anos de Sartre. No comezo de Adieux, Beauvoir sinala que é a única gran obra súa publicada que Sartre non leu antes da súa publicación. [Cómpre referencia]
Contribuíu co artigo "Feminism - Alive, Well, and in Constant Danger" á antoloxía de 1984 Sisterhood Is Global: The International Women's Movement Anthology, editada por Robin Morgan.
Tras a morte de Sartre en 1980, Beauvoir publicou as cartas que lle dirixía con edicións para non ferir os sentimentos das persoas do seu círculo que aínda vivían. Tras a morte de Beauvoir, a filla adoptiva de Sartre e herdeira literaria Arlette Elkaïm non permitiu que moitas das cartas de Sartre se publicasen sen editar. A maioría das cartas de Sartre dispoñibles hoxe en día teñen edicións de Beauvoir, que inclúen algunhas omisións pero sobre todo o uso de pseudónimos. A filla adoptiva de Beauvoir e herdeira literaria Sylvie Le Bon, a diferenza de Elkaïm, publicou as cartas inéditas de Beauvoir tanto a Sartre como a Algren.
Sylvie Le Bon-de Beauvoir
Sylvie Le Bon-de Beauvoir e Simone de Beauvoir coñecéronse nos anos sesenta, cando Beauvoir tiña cincuenta anos e Sylvie era unha adolescente. En 1980, Beauvoir, de 72 anos, adoptou legalmente a Sylvie, que roldaba a trintena, momento no que xa levaban décadas de relación íntima. Aínda que Beauvoir rexeitou a institución do matrimonio durante toda a súa vida, esta adopción foi como un matrimonio para ela. Algúns estudosos sosteñen que esta adopción non foi para asegurarse un herdeiro literario para Beauvoir, senón como unha forma de resistencia á unidade familiar bioheteronormativa.
Falecemento
Beauvoir faleceu de pneumonía o 14 de abril de 1986 en París, á idade de 78 anos. Está enterrada xunto a Sartre no cemiterio de Montparnasse de París. Na época do seu falecemento foi honrada como figura de vangarda na loita polos dereitos da muller. Premio Simone de Beauvoir pola liberdade das mulleres
No ano 2008 creouse na súa honra o Premio Simone de Beauvoir pola liberdade das mulleres, outorgado pola Universidade Denis Diderot, de París. No primeiro ano concedéuselle á bengalí Taslima Nasrin e á neerlandesa Ayaan Hirsi Ali. Influencias
A súa visión filosófica é moi variada. As súas influencias inclúen dende o existencialismo de Jean-Paul Sartre (o seu compañeiro persoal e intelectual) ata a filosofía francesa de Descartes e Bergson, a fenomenoloxía de Edmund Husserl e Martin Heidegger (a súa moral baséase no concepto heideggeriano ser-cos-outros), o materialismo histórico de Karl Marx (a alienación ten un dobre sentido: negativo de "ter" referido á opresión exercida polo varón sobre a muller no patriarcado e positivo de "facer" entendido como dereito ao traballo e á independencia económica), Friedrich Engels e o idealismo de Immanuel Kant. Pensamento
Beauvoir foi unha filósofa existencialista con acento propio que xorde dunha confluencia de factores: a incorporación de conceptos doutros filósofos que a precederon (existencialistas ou non) e polo xiro que lle deu a certas ideas do existencialismo compartidas con Jean-Paul Sartre. Beauvoir convértese na única filósofa existencialista que desenvolveu unha moral sistemática. "O único que debemos facer é cultivar o noso propio xardín", o xardín é a nosa moral que consistirá en asumir os nosos propios proxectos e comprometernos con eles. Agora ben, existimos sempre con outros humanos, por iso a moralidade das nosas accións forzosamente terá que ver cos outros: é boa a acción que libera a liberdade dos demais (inspiración heideggeriana). No fondo trátase de conseguir un mundo de individuos máis libres, polo que a ética desemboca na política. Beauvoir na súa obra O segundo sexo concreta unha serie de fórmulas de liberación da liberdade: unha educación igualitaria para nenos e nenas, unha formación do mesmo rango para mulleres e homes, unha independencia económica similar etc. Problema ético e problema político son dúas caras da mesma moeda. En toda a obra de Bouvoir, maniféstase unha actitude crítica ante a inxustiza e unha firme intolerancia ante a intolerancia, que marcará un talante no que se combina o compromiso político da defensa de toda reivindicación da liberdade e a loita contra todo tipo de inxustizas (talante laico e racionalista influenciado polos ilustrados Voltaire e Montaigne).
A situación das mulleres en Occidente caracterizouse pola coacción á súa liberdade, dende a educación recibida durante a infancia ata os usos sociais que se lle impoñen ás mozas, ás adultas, ás mulleres de idade avanzada (opresión das mulleres en forma de feminidade segundo os canons da sociedade patriarcal occidental); dende a coacción exercida sobre o corpo, ata o comportamento canónico da muller casada. "Non se nace muller", ser muller é vivir unha situación sociocultural que impuxeron os varóns ás mulleres para sacar vantaxe disto. A verdade da muller non pode fixarse aínda nun concepto ou ser captada de forma definitiva, só "contar". Todos os homes son mortais e, polo tanto, o seu existir ten continuamente que refacerse, reinventarse, transcenderse. A muller ten que decidir "que é a muller". Despois de ter "desvelado" a realidade da súa propia condición, debe vivila, redefinila. Un momento importante nesa busca de identidade da muller será o constituído polas relacións, que Beauvoir desexaría "fraternais", co outro sexo. A muller moderna acepta tamén os valores masculinos, descóbreos en canto portadores de emancipación, o que levaría ao home a recoñecer á muller como o seu igual. Obra
O gran logo desta filósofa existencialista foi chegar ao fondo dunha cuestión existencial para as mulleres, isto é, cal é a causa ou as causas do seu lugar secundario na sociedade. Así, mostra que a realidade que viven as mulleres é unha construción social que foi bendicida pola ciencia, a filosofía, a literatura, a relixión e, fundamentalmente, por unha educación encamiñada a reproducir o rol da esposa e a nai.
Abriu debates sobre temas claves para o avance das mulleres nas familias, a deconstrución da mística da maternidade ou a capacidade de decisión das mulleres sobre o seu propio corpo. Deixou claro que a bioloxía non é o destino. E, polo tanto, deu azos a moitas xeracións de mulleres para buscar formas para participar e transformar a vida social e política.
A obra de Beauvoir ten a virtude de ser contemporánea moitos anos despois, e así, xerou unha rede de pensadoras e activistas que transcende xeracións, clases e países.
Na súa primeira novela, A convidada (1943), explorou os dilemas existencialistas da liberdade, a acción e a responsabilidade individual, temas que aborda igualmente en novelas posteriores como O sangue dos outros (1944) e Os mandaríns (1954), novela pola que recibiu o Premio Goncourt; a cal se considera a máis importante de todas as súas obras. As teses existencialistas, segundo as cales cada un é responsable de si mesmo, introdúcense tamén nunha serie de obras autobiográficas, catro en total, entre as que destacan Memorias dunha moza de boa familia (tamén coñecida como Memorias dunha moza formal) (1958) e Final de contas (1972). As súas obras ofrecen unha visión sumamente reveladora da súa vida e o seu tempo. Entre os seus ensaios escritos cabe destacar O segundo sexo (1949), unha profunda análise sobre o papel das mulleres na sociedade; A vellez (1970), sobre o proceso de envellecemento, nesta obra critica apaixonadamente a actitude da sociedade cara aos anciáns, e A cerimonia do adeus (1981), na cal evoca a figura do seu compañeiro de tantos anos, Jean-Paul Sartre.
Novelas
1943: L'Invitée (A convidada).
1945: Le Sang des autres (A sangue dos outros).
1946: Tous les hommes sont mortels (Tódolos homes son mortais).
1954: Os mandaríns. (Gañadora do Premio Goncourt).
1966: Les Belles Images (A belas imaxes).
1968: La Femme rompue (A muller rota).
1979: Quand prime le spirituel (Cando predomina o espiritual).
Ensaios
1944: Pyrrhus et Cinéas (Para qué a acción).
1947: Pour une morale de l'ambiguïté (Para unha moral da ambigüedade).
1949: Le Deuxième Sexe (O segundo sexo).
1955: Privilèges (O pensamiento político da dereita).
1957: La Longue Marche (A larga marcha). Ensaio sobre China.
1970: La Vieillesse (A vellez).
1972: Faut-il brûler Sade? .
Memorias
1958: Mémoires d'une jeune fille rangée (Memorias dunha moza formal).
1960: La Force de l'âge (A plenitude da vida).
1963: La Force des choses (A forza das cousas).
1964: Une mort très douce (Unha morte moi doce).
1972: Tout compte fait (Final de contas).
1981: La Cérémonie des adieux (A cerimonia do adeus).
Teatro
1945: Les Bouches inutiles (As bocas inútiles).
Correspondencia
1990: Lettres à Sartre (Cartas a Sartre).
1997: Lettres à Nelson Algren (Cartas a Nelson Algren).
2004: Correspondance croisée avec Jacques-Laurent Bost.
Outras publicacións
1948: L'Amérique au jour le jour (Norteamérica día a día).
1948: L'existentialisme et la Sagesse des Nations (O existencialismo e a sabedoría popular).
1962: Djamila Boupacha. O segundo sexo
O segundo sexo, publicado por primeira vez en 1949 en francés co título Le Deuxième Sexe, converte en feminista o mantra existencialista de que a existencia precede á esencia: "On ne naît pas femme, on le devient" ("Non nacemos muller, facémonos"). Con esta famosa frase, Beauvoir articulou por primeira vez o que se deu en chamar a distinción sexo-xénero, é dicir, a distinción entre o sexo biolóxico e a construción social e histórica do xénero e os estereotipos que leva. Beauvoir sostén que "a fonte fundamental da opresión da muller é a súa construción histórica e social [da feminidade] como a quintaesencia" do Outro.
Beauvoir define ás mulleres como o "segundo sexo" porque as define como inferiores aos homes. Sinala que Aristóteles sostiña que as mulleres son "femininas en virtude de certa falta de calidades", mentres que Tomé de Aquino referíase ás mulleres como "homes imperfectos" e o ser "incidental". Ela cita "En si mesma, a homosexualidade é tan limitante como a heterosexualidade: o ideal debería ser ser capaz de amar a unha muller ou a un home; a calquera, a un ser humano, sen sentir medo, freo ou obrigación. "
Beauvoir afirmaba que as mulleres son tan capaces de elixir como os homes e, por tanto, poden optar por elevarse, superando a "inmanencia" á que antes estaban resignadas e alcanzando a "transcendencia", unha posición na que un responsabilízase de si mesmo e do mundo, na que elixe a súa liberdade.
Algúns capítulos de O segundo sexo publicáronse orixinalmente en Les Temps modernes, en xuño de 1949. o segundo volume apareceu, en Francia, uns meses despois do primeiro. Publicouse pouco despois nos Estados Unidos grazas á rápida tradución de Howard Parshley, a instancias de Blanche Knopf, esposa do editor Alfred A. Knopf. Como Parshley só tiña un coñecemento básico da lingua francesa e unha comprensión mínima da filosofía (era profesor de bioloxía no Smith College), gran parte do libro de Beauvoir traduciuse mal ou cortouse de forma inapropiada, distorsionando a mensaxe que pretendía transmitir. Durante anos, Knopf impediu a introdución dunha retraducción máis fiel da obra de Beauvoir, rexeitando todas as propostas a pesar dos esforzos dos estudosos existencialistas.
Até 2009 non houbo unha segunda tradución, con motivo do 60 aniversario da publicación orixinal. Constance Bordo e Sheila Malovany-Chevallier realizaron a primeira tradución integral en 2010, restituíndo un terzo da obra orixinal.
No capítulo "Muller: Mito e realidade" de "O segundo sexo", Beauvoir argumentaba que os homes converteran ás mulleres no "Outro" da sociedade mediante a aplicación dunha falsa aura de "misterio" ao seu ao redor. Argumentaba que os homes utilizaban isto como escusa para non comprender ás mulleres nin os seus problemas e para non axudalas, e que este estereotipo sempre o aplicaba nas sociedades o grupo superior na xerarquía ao grupo inferior na xerarquía. Escribiu que un tipo similar de opresión por xerarquía tamén ocorría noutras categorías de identidade, como a raza, a clase e a relixión, pero afirmou que en ningún lugar era máis certo que co xénero, no que os homes estereotipaban ás mulleres e utilizábano como escusa para organizar a sociedade nun patriarcado. [Cómpre referencia]
A pesar das súas contribucións ao movemento feminista, especialmente ao movemento francés de liberación da muller, e das súas crenzas na independencia económica da muller e na igualdade de educación, Beauvoir mostrouse inicialmente remisa a chamarse feminista. Con todo, tras observar o rexurdimento do movemento feminista a finais do sesenta e principios do setenta, Beauvoir declarou que xa non cría que unha revolución socialista bastase para lograr a liberación da muller. En 1972 declarouse publicamente feminista nunha entrevista con Le Nouvel Observateur.
En 2018 publicáronse as páxinas manuscritas de Le Deuxième Sexe. Naquel momento, a súa filla adoptiva, Sylvie Le Bon-Beauvoir, profesora de filosofía, describiu o proceso de escritura da súa nai: Beauvoir escribía todas as páxinas dos seus libros a man e só despois contrataba mecanógrafos. Outras obras destacables
L'Invitée
Beauvoir publicou a súa primeira novela "L'Invitée" en 1943. Supúxose que se inspira na súa relación sexual e a de Sartre con Olga Kosakiewicz e Wanda Kosakiewicz. Olga foi unha das súas alumnas no instituto de Rouen onde Beauvoir ensinaba a principios dos anos trinta. Encariñouse con Olga. Sartre tentou seducir a Olga, pero ela rexeitouno, polo que iniciou unha relación coa súa irmá Wanda. Á súa morte, Sartre seguía apoiando a Wanda. Tamén apoiou a Olga durante anos, ata que ela coñeceu e casou con Jacques-Laurent Bost, un amante de Beauvoir. Con todo, o eixo principal da novela é filosófico, un escenario no que situar a permanente preocupación filosófica de Beauvoir: a relación entre o eu e o outro. [Cómpre referencia]
Na novela, ambientada xusto antes do estalido da segunda guerra mundial, Beauvoir crea un personaxe a partir das complexas relacións de Olga e Wanda. As versións ficticias de Beauvoir e Sartre teñen un ménage à trois coa moza. A novela tamén profunda na complexa relación de Beauvoir e Sartre e en como se viu afectada polo ménage à trois. [Cómpre referencia]
A L'Invitée seguíronlle moitas outras, entre elas Le Sang des autres, que explora a natureza da responsabilidade individual, contando unha historia de amor entre dous xoves estudantes franceses que participan na Resistencia francesa durante a segunda guerra mundial.
Ética existencialista
En 1944, Beauvoir escribiu o seu primeiro ensaio filosófico, Pyrrhus et Cinéas, unha discusión sobre a ética existencialista. Continuou a súa exploración do existencialismo a través do seu segundo ensaio Pour une morale de l'ambiguïté (A ética da ambigüidade) (1947); é quizais a entrada máis accesible ao existencialismo francés. No ensaio, Beauvoir aclara algunhas incoherencias que moitos, incluído Sartre, atoparon en grandes obras existencialistas como L´être et le néant (O ser e a nada). En Pour une morale de l'ambiguïté, Beauvoir enfróntase ao dilema existencialista da liberdade absoluta fronte ás limitacións das circunstancias.
Les Temps Modernes
Ao final da segunda guerra mundial, Beauvoir e Sartre editaron Les Temps Modernes, unha revista política que Sartre fundou xunto con Maurice Merleau-Ponty e outros. Beauvoir utilizou Les Temps Modernes para promocionar o seu propio traballo e explorar as súas ideas a pequena escala antes de dar forma a ensaios e libros. Beauvoir seguiu sendo editora até a súa morte. Con todo, Sartre e Merleau-Ponty mantiveron unha longa inimizade, que levou a Merleau-Ponty a abandonar Les Temps modernes. Beauvoir aliñouse con Sartre e deixou de colaborar con Merleau-Ponty. Nos últimos anos da súa vida, Beauvoir acolleu no seu apartamento as reunións de redacción da revista e colaborou máis que Sartre, a quen a miúdo tivo que obrigar a escribir na revista. [Cómpre clarificar] para ofrecer as súas opinións. [Cómpre referencia]
Os mandaríns
Publicado en 1954, Os mandaríns obtivo o máximo galardón literario de Francia, o Premio Goncourt. É unha novela en clave ambientada tras o final da segunda guerra mundial e segue a vida persoal de filósofos e amigos do círculo íntimo de Sartre e Beauvoir, incluída a súa relación co escritor estadounidense Nelson Algren, a quen está dedicado o libro.
Algren estaba indignado pola franqueza coa que Beauvoir describía as súas experiencias sexuais tanto en Os mandaríns como nas súas autobiografías. Algren expresou a súa indignación ao revisar as traducións estadounidenses da obra de Beauvoir. Gran parte do material relacionado con este episodio da vida de Beauvoir, incluídas as súas cartas de amor a Algren, non se fixeron públicas até despois da súa morte.
Les Inséparables
A primeira novela de Beauvoir, Les Inséparables, esquecida durante moito tempo, publicouse en francés en 2020 con dúas traducións diferentes ao inglés en 2021, por Sandra Smith nos Estados Unidos e Lauren Elkin no Reino Unido. Escrito en 1954, o libro describe ao seu primeiro amor, unha compañeira de clase chamada Elisabeth Lacoin ("Zaza") que morreu antes de cumprir os 22 anos de encefalite viral, e que tivo de adolescente unha relación "apaixonada e tráxica" con Beauvoir e Merleau-Ponty, que entón ensinaban na mesma escola. Segundo Sylvie Le Bon-de Beauvoir, Beauvoir nunca perdoou a Madame Lacoin polo sucedido, pois cría que Elisabeth-Zaza fora asasinada polo ambiente sociocultural opresivo no que se criou. Desaprobada por Sartre, a novela foi considerada "demasiado íntima" para ser publicada en vida de Beauvoir. Legado
A obra de Simone de Beauvoir O segundo sexo está considerada unha obra fundacional na historia do feminismo. Beauvoir negara ser feminista en múltiples ocasións, pero finalmente admitiu que o era despois de que [O Segundo Sexo] se convertese en crucial no mundo do feminismo. A obra tivo unha profunda influencia, abrindo o camiño a segunda onda do feminismo nos Estados Unidos, Canadá, Australia, e en todo o mundo. Aínda que se citou a Beauvoir dicindo «Hai unha certa esixencia irrazonable que atopo un pouco estúpida porque me encerraría, inmobilizaríame completamente nunha especie de bloque de formigón feminista», as súas obras sobre o feminismo achandaron o camiño para todas as feministas futuras. As fundadoras da segunda onda leron O segundo sexo traducido, entre elas Kate Millett, Shulamith Firestone, Juliet Mitchell, Ann Oakley e Germaine Greer. Todas recoñeceron a súa profunda débeda con Beauvoir, mesmo a visitaron en Francia, consultárona en momentos cruciais e dedicáronlle obras. Betty Friedan, cuxo libro de 1963 The Feminine Mystique (A mística feminina) considérase a miúdo como a salva inicial do feminismo da segunda onda nos Estados Unidos, dixo máis tarde que ao ler O segundo sexo a principios dos anos cincuenta «conduciume a calquera análise orixinal da existencia da muller que poida achegar ao movemento feminista e a súa singular política. Busquei en Simone de Beauvoir unha autoridade filosófica e intelectual».
A principios dos anos setenta, Beauvoir uniuse á liga Francesa polos Dereitos da Muller para loitar contra o sexismo na sociedade francesa. A influencia de Beauvoir vai máis aló do seu impacto nas fundadoras da segunda onda, e esténdese a numerosos aspectos do feminismo, como a crítica literaria, a historia, a filosofía, a teoloxía, a crítica do discurso científico e a psicoterapia. Cando Beauvoir implicouse por primeira vez no movemento feminista, un dos seus obxectivos era a legalización do aborto. Donna Haraway escribiu que, «a pesar de importantes diferenzas, todos os significados feministas modernos de xénero teñen as súas raíces na afirmación de Simone de Beauvoir de que “non se nace muller [chégase a selo]”». Esta «frase feminista máis famosa xamais escrita» repítese no título do ensaio de Monique Wittig de 1981 One Is Not Born a Woman (Non se nace muller). Judith Butler levou o concepto un paso máis aló, argumentando que a elección de Beauvoir do verbo chegar a ser suxire que o xénero é un proceso, que se renova constantemente nunha interacción continua entre a cultura circundante e a elección individual.
En París, a Praza de Jean-Paul-Sartre e Simone-de-Beauvoir é unha praza onde perdura o legado de Beauvoir. É unha das poucas prazas de París que leva oficialmente o nome dunha parella. Ambos vivían preto da praza, no número 42 da rua Bonaparte. Premios
Premio Goncourt, 1954
Premio Xerusalén, 1975
Premio Austríaco de Literatura Europea, 1978