proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Videochat

O videochat é unha variación dos servizos de chat tradicionais, que permite a comunicación a través de Internet entre varios usuarios, con recursos de son e vídeo.
Existen basicamente dous enfoques na implantación de videochat, cada un seguindo o estilo dos dous modos principais de chat: IRC e mensaxería instantánea. No primeiro dos casos, un número arbitrario de usuarios son agrupados nunha serie de salas ou canles, e realizan unha comunicación baseada no multidifusión, é dicir, emítese a información de forma que sexa accesible a todos os usuarios da canle, aínda que a comunicación privada é, ás veces, unha opción. A outra visión sería a de videoconferencia, no sentido tradicional, no que dous usuarios estabelecen comunicación de forma directa, coa posibilidade de comunicarse a través de texto.
O videochat baseado na multidifusión adoita ser elixido polos sitios web que permiten videochat on-line, xeralmente executado coa tecnoloxía Flash Video, aínda que haxa tamén un software especializado.
O videochat en directo é habitual en programas de mensaxeiría instantánea como o MSN Messenger, Yahoo! Messenger ou Skype.
Videoconferencia

A videoconferencia consiste na transmisión de imaxes e voz (por exemplo, a través de Internet), de xeito semellante a unha conferencia en vivo. Cando se realiza a través de Internet, tamén se chama webconferencia ou conferencia en liña. Poden gravarse para a súa visualización posterior. Estándares
Os estándares para a videoconferencia establecen a posibilidade de comunicarse entre as diferentes marcas do mercado. Estes estándares son establecidos pola ITU (Unión Internacional de Telecomunicacións). Son os seguintes: H320: Normas para a videoconferencia punto a punto e multipunto nas Redes Dixitais de Servizos Integrados ISDN.
H323: Baséase no protocolo de Internet IP, define como os puntos da rede transmiten e reciben chamadas, compartindo as capacidades de transmisión de son, vídeo e datos. Historia
Sábese que en 1964 a empresa AT&T presentou un prototipo de videoteléfono que podía transmitir vídeo, o seu custo era de máis de mil dólares o minuto de transmisión.
Nos anos 70 os provedores de redes telefónicas empezaron unha transición cara a métodos de transmisión dixitais. A industria dos ordenadores tamén avanzou enormemente no poder e velocidade de procesamento de datos e melloráronse significativamente os métodos de mostraxe e conversión de sinais analóxicos (como as de son e vídeo) en bits dixitais.
A principios dos anos 80 utilizaron unha tecnoloxía coñecida coma Codificación da Transformada Discreta do Coseno (DCT). Con esta tecnoloxía analízanse as imaxes de modo que se as áreas da imaxe que se parecen bastante poden ser representadas cunha mesma secuencia. Con este método, logrouse obter unha razón de compresión de 60: 1.
A compañía Compression Labs Inc introduciu o primeiro códec CLI e mellorou o VTS 1. 5 para obter unha razón de compresión de 117: 1 (768 Kbps), este último valía aproximadamente 180. 000 dólares, non incluía o equipo de vídeo e son, o cal custaba aproximadamente de 70. 000 $dólares, e os custos de acceso a redes e de utilización dun T-1 era de máis ou menos $1. 000 dólares a hora.
A mediados dos anos 80 mellorouse a tecnoloxía dos códecs e observouse unha baixa nos custos. CLI introduciu o sistema denominado Rembrandt, que xa usaba unha compresión de 235: 1 (384 Kbps).
Picture Tel foi o primeiro en empregar un novo método de codificación chamado Cuantificación xerárquica de vectores (HVQ).
Hoxe en día, a razón de compresión maior empregada é de 1600: 1 (56 Kbps), os custos de establecementos son insignificantes, que pode ir desde unha chamada telefónica a unha tarifa plana de Internet a través de chamadas IP. As empresas involucradas nesta tecnoloxía son moitas, como: Tandberg, Sony, Aethra, Cystelcom, HP etc. Tipos de comunicación
Segundo o tipo de comunicación establecida, pódese falar de: Videoconferencia unipunto, de modo que o posto emisor é recibido por outros que non poden emitir;
Videoconferencia multipunto, cando os postos poden actuar tanto de emisores como de receptores;
Videoxogo de acción

Un videoxogo de acción é un xénero de videoxogos que enfatiza os retos físicos, incluíndo a coordinación e o tempo de reacción. O xénero inclúe unha gran variedade de subxéneros, como os videoxogos de loita, videoxogos de disparos, videoxogos de ritmo e videoxogos de plataformas. Os videoxogos de campo de batalla multixogador en liña e algúns de estratexia en tempo real tamén se consideran videoxogos de acción.
O xénero de acción inclúe calquera videoxogo onde o xogador supera os retos por medio das súas habilidades de precisión e tempo de resposta. Ás veces os videoxogos de acción poden incorporar outros retos como carreiras, crebacabezas ou recoller obxectos, pero non son imprescindibles no xénero. Os xogadores poden atopar retos tácticos e de exploración, pero normalmente requiren precisión, unha alta velocidade de reacción e unha boa coordinación coas mans. O xogador adoita estar baixo presión e non hai tempo suficiente para unha planificación estratéxica complexa. Polo xeral, os xogos de acción máis rápidos son máis difíciles. Ás veces os xogos de acción poden implicar a resolución de crebacabezas, pero normalmente son bastante sinxelos xa que o xogador está baixo presión constante.
Videoxogo de estratexia en tempo real

Os videoxogos de estratexia en tempo real ou RTS (siglas en inglés de real-time strategy) son videoxogos de estratexia nos que non hai quendas senón que o tempo transcorre de forma continua para os xogadores.
Os videoxogos en tempo real son un dos subxéneros dos xogos de estratexia máis dinámicos que hai. Ademais, por regra xeral están máis traballados no apartado gráfico, xa que ó ter terreos de xogo máis pequenos que outros subxéneros, pódense representar máis texturas sen alterar tanto o rendemento.
Os RTS están pensados para ser xogados de forma moi dinámica e rápida. A diferenza dos baseados en quendas non precisan unha formulación tan pausada das decisións e céntranse moi a miúdo na acción militar. A recolección de recursos adoita ser sinxela, só hai materias primas. As batallas represéntanse a unha escala de refrega, aínda que hai varios xogos que se centran en representar batallas multitudinarias con milleiros de unidades no terreo, como sucede nas batallas da saga Total War.
O multixogador é o máis estendido e popular dos demais subxéneros, pois pódense facer partidas rápidas e dinámicas que non chegan á hora de xogo.
Videoxogo de rol

Os videoxogos de rol son uns dos máis antigos representantes dos videoxogos. Sempre estiveron fortemente influídos por xogos de rol de mesa, exemplos claros diso son xogos baseados nas regras de Dungeons&Dragons, coma o clásico Eye of beholder ou os máis modernos Neverwinter nights e a súa continuación, Neverwinter nights II, ambos de Bioware; ou tamén, por exemplo, Vampire: the Masquerade Bloodlines, da desaparecida Troika games, baseado no universo homónimo. Dinámica de xogo
A dinámica nos videoxogos de rol adoita ser variada e cunha significativa preferencia a historias abertas, nas cales é o xogador e as súas accións as que cambian a propia historia; moito máis clara ca noutros xéneros máis lineais, como os shooters.
A dinámica de xogo adoita estar influída pola raza do personaxe que se elixa, xa que neste tipo de xogos, nos cales impera a fantasía, non se ten demasiado en conta a realidade histórica.
O personaxe irá aumentando de nivel, mellorando así as súas capacidades e habilidades.
Será o xogador o que elixa cales serán as aptitudes do seu personaxe. O progama terá máis ou menos predefinidos estes camiños que pode tomar o xogador, por exemplo, o personaxe poderá chegar a ser un arquimago ou un paladin.
Estas características normalmente aparecen representadas nunha táboa de estatísticas, que o xogador pode modificar ó subir de nivel co seu personaxe.
Estas características sérvenlle ao xogador e ó seu personaxe para progresar na aventura, xa que con elas o personaxe poderá ter máis forza, intelixencia etc; poderá facer certos conxuros, e levar armaduras ou armas máis contundentes, o que lle permitirá derrotar inimigos máis poderosos.
Para subir de nivel, o xogador deberá derrotar inimigos, facer as misión que permiten progresar na aventura e, nalgúns casos, facéndolle favores a xente que se atopa no camiño.
Videoxogo de rol de acción

Un videoxogo de rol de acción (abreviado a miúdo como RPG de acción ou ARPG) é un subxénero de videoxogos que mestura elementos tanto dos videoxogos de acción como dos de rol. Estes xogos ofrecen un sistema de combate semellante aos de tipo hack and slash ou aos de tipo shooter. Historia
Os primeiros xogos de alxubes eran de tipo Roguelike, se o grupo non se movía os inimigos tampouco o facían. Dungeons of Daggorath saíu á luz para TRS-80 Color Computer en 1982, e mesturaba elementos dun xogo de alxubes con elementos en tempo real, os cales requirían comandos cronometrados e onde os inimigos se movían independentemente do grupo principal. O xogo non tiña estatísticas numéricas tales como vitalidade ou puntos de ataque, no canto diso usaba un sistema tipo arcade de fatiga onde as pulsacións do corazón indicaban a saúde do xogador, un concepto inspirado por Space Invaders, onde se oía un latexo que gradualmente medraba mentres o inimigo avanzaba cara ao xogador. En 1983, ASCII publicou o xogo Bokosuka Wars para o computador Sharp X1, considerado unha mostra temperá dun ARPG, aínda que tamén é considerado un TRPG. Neste xogo, cada soldado podía gañar experiencia e subir de nivel loitando, ao tempo que a acción ocorría en tempo real.
Videoxogo de rol multixogador masivo en liña

Un videoxogo de rol multixogador masivo en liña, orixinalmente en inglés, Massively multiplayer online role-playing game ou abreviado en MMORPG, é un subxénero que combina o videoxogo de rol co videoxogo multixogador masivo en liña (MMO).
Do mesmo xeito que nos videoxogos de rol (RPG), o xogador asume o papel dun personaxe (a miúdo nun mundo de fantasía ou de ciencia ficción) e toma o control de moitas das accións deste personaxe. Os MMORPG distínguense dos videoxogos de rol en liña para un só xogador ou pequenos multixogador polo número de xogadores que poden interactuar xuntos e polo mundo persistente do xogo (normalmente aloxado polo editor do xogo), que segue existindo e evolucionando mentres o xogador está fóra de liña. e lonxe do xogo.
Os MMORPGs xóganse en todo o mundo. Os ingresos globais dos MMORPG superaron o medio billón de dólares en 2005, e os ingresos do mundo occidental superaron os mil millóns de dólares en 2006. En 2008, o gasto en MMORPG de subscricións nos consumidores en América do Norte e Europa creceu a 1, 4 millóns de dólares. World of Warcraft, popular MMORPG, tiña máis de 10 millóns de subscritores en novembro de 2014. Os ingresos totais de World of Warcraft foron de 1. 040 millóns de dólares estadounidenses en 2014. Star Wars: The Old Republic, publicado en 2011, converteuse no "MMO de subscrición de máis rápido crecemento da historia" despois de gañar máis de 1 millón de xogadores nos tres primeiros días do seu lanzamento. Características comúns
Pode tratarse de administrar unha cidade, un exército para gañar batallas, ou máis comunmente crear un personaxe, elixindo a súa raza, profesión, armas etc. , e ir aumentando niveis e experiencia en pelexas contra outros personaxes ou PJs ou realizando diversas aventuras (ou misións) chamadas quests.
Este xénero de RPGs difire dun RPG online multixogador non masivo en que estes últimos teñen un número limitado de xogadores, é dicir, os MMORPGs están preparados e elaborados de tal maneira que admiten calquera número de xogadores simultáneos (aínda que na práctica ven limitado pola conexión do servidor).
Videoxogo en liña

Un xogo en liña é un xogo de ordenador que se xoga a través dunha rede, polo xeral Internet. Habitualmente, todo o que se require para xogar en liña é un navegador web e o plug-in apropiado.
Os xogos en liña comezaron nos anos 80 cos MUD. Estes xogos de texto xogábanse vía BBS ou módem. Eran xogos baseados con frecuencia na fantasía, con regras similares ás de Dragóns e alxubes. Existían outros estilos de xogos como o xadrez ou o scrabble. A conectividade era custosa polo que se recorría con frecuencia ós xogos por correo electrónico como unha modalidade popular de xogo en liña. Os primeiros xogos en liña comerciais comezaron a aparecer en 1991.
Videoxogos de Star Wars

Os Videoxogos de Star Wars son moi numerosos xa dende a aparición das primeiras videoconsolas.
Vidreira

As vidreiras son elementos arquitectónicos constituídos por anacos de vidro, xeralmente de cores, combinados para formar deseños. Historia
O vitral orixinouse no Oriente ao redor do século X, florecendo en Europa durante a Idade Media. Amplamente empregados na ornamentación de igrexas e catedrais, o efecto da luz solar que por eles penetraba, engadía unha maior imponencia e espiritualidade ao ambiente, efecto reforzado polas imaxes retratadas, na súa maioría escenas relixiosas.
Adicionalmente, servían como recurso didáctico para a instrución do catolicismo a unha poboación inculta e analfabeta. Técnicas
A técnica clásica de fabricación de vitrais empregaba chumbo nas xuncións e soldaduras. A cor nas pezas de vidro era obtida pola adición de substancias como o bismuto, o cadmio, o cobalto, o ouro, o cobre entre outros, á masa de vidro en fusión. De peso elevado, os vitrais así construídos presentaban problemas de estrutura, estanquidade, fraxilidade, deformación, corrosión electrolítica, mantemento difícil, alén do elevado custo. Dado o perigo do chumbo e dos metais pesados para a saúde e para o ambiente, foron feitos esforzos internacionais para proscribir o seu uso. Ese cadro estimulou o desenvolvemento de novos materiais e tecnoloxías para a fabricación de vitrais. Hoxe existen técnicas máis avanzadas, con gran valor estético, máis baratas e inocuas para a saúde e para o medio ambiente.
Talleres como o de Cristina Molares, que restaurou as vidreiras da Catedral de Tui ou do Café Derby, en Santiago de Compostela, manteñen vivo este oficio en Galiza.
Vidreres

Vidreres é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que pertence á comarca da Selva.
Limita ao norte con Sils e Caldes de Malavella, ao leste con Tossa de Mar, ao sur con Lloret de Mar e ao oeste con Maçanet de la Selva.
Tiña en 2016 unha poboación de 7. 632 habitantes, [Cómpre referencia] agrupados nas entidades de Vidreres, Aiguaviva Parc, Les Bòries, Cartellà, Caulès, La Goba, Mas Flassià, Pla de la Font, Puigventós, Santa Seclina, Serres, Terrafortuna e Els Salzes.
Vidro moldeado

Un vidro moldeado é unha peza de vidro translúcido, que pode ser macizo ou oco, que se obtén por prensado dunha masa fundida de vidro nuns moldes dos que toman a súa forma. Empréganse para a formación de tabiques translúcidos montados sobre formigón armado, tanto en forxados e paramentos verticais. Ten propiedades de illamento térmico, atenuación acústica e boa resistencia ao fogo.
Os moldeados poden ser: Sinxelos: formados dun so elemento.
Dobres: formados por dous elementos independentes que, soldados entre si, dá lugar a unha soa peza con cámara de aire.
Vieja Guardia

A Vieja Guardia de FET y de las JONS foi unha organización paramilitar​ de extrema dereita que existiu en España durante o réxime franquista. Historia
Apareceu en marzo de 1942, por un decreto-lei que creaba a «medalla de la Vieja Guardia» á que podían acollerse aqueles que foran militantes dos dous partidos mencionados no Decreto de Unificación, Falange Española de las JONS e a Comuñón Tradicionalista.
A fronte desta «Vieja Guardia» quedou un inspector nacional, que respondía ante o secretario xeral de FET y de las JONS. Dependente orgánicamente do partido único, a organización mantivo unha certa autonomía no seo do «Movimiento». Durante a ditadura franquista, igual que ocorriría coa Guardia de Franco ou a Confederación Nacional de Excombatientes, a Vieja Guardia mantivo unha posición inmovilista. Deixou de funcionar como tal a finais da década de 1950, vítima da súa escasa operatividade; segundo José Luis Rodríguez Jiménez, logo da súa desaparición unha parte dos seus membros integrouse en organizacións falanxistas opostas á liña oficial.
Vienne

Vienne (86) é un departamento francés situado no oeste de Francia, que pertence á rexión Nova Aquitania. O nome procede do río Vienne, un dos principais afluentes do Loira, que o atravesa. Principais cidades
Poitiers, chef-lieu (capital) do departamento
Châtellerault
Loudun
Chauvigny
Montmorillon
Civray
Vienne, Isère

Vienne é unha cidade do departamento de Francia Isère, situado na ribeira do río Ródano entre Lión, Saint-Étienne, Valence e Grenoble. En 2009 tiña unha poboación de 29. 619 habitantes.
Vier letzte Lieder

As Vier letzte Lieder ( Catro últimas cancións) para soprano e orquestra foron o último traballo de Richard Strauss, que as compuxo en 1948, á idade de 84 anos. Orixinalmente Strauss non tiña pensado estruturalas como ciclo, empregando o texto de tres poemas de Herman Hesse: Frühling, September, Beim Schlafengehen (Primavera, Setembro, Ao deitarme) e un cuarto poema de Joseph von Eichendorff: Im Abendrot (No ocaso), que foi o primeiro ao que lle puxo música.
Os catro poemas versan sobre a morte próxima e a serena aceptación do destino.
O título Vier letzte Lieder foi creado polo editor Ernst Roth, quen ademais determinou a orde na que debían ser interpretadas.
Viet Minh

O Việt Minh foi unha coalición pola independencia nacional vietnamita formada en Pac Bo, o 19 de maio de 1941. O Việt Minh foi formado orixinalmente para buscar a independencia de Vietnam con respecto a Francia (ata 1954 formou parte da Indochina Francesa). Cando comezou a ocupación xaponesa do Vietnam, durante a segunda guerra mundial o Việt Minh combateu contra o Xapón con apoio dos Estados Unidos e da República Popular Chinesa. Despois da devandita guerra, o Việt Minh opúxose á reocupación de Vietnam levada a cabo por Francia e, máis tarde, combateu contra os Estados Unidos na Guerra de Vietnam. A liga estivo dirixida por Ho Chi Minh. Formación do Viet Minh
Tras unha longa viaxe, Ho Chi Minh regresou a Vietnam tras 20 anos o 8 de febreiro de 1941, a Pac Bo. Inmediatamente convocou un pleno do Partido Comunista de Vietnam no cal se decidiu crear unha ampla fronte política para loitar contra os ocupantes xaponeses, que durante a segunda guerra mundial controlaron o territorio, e o poder colonial francés, que exercera o mando da Indochina Francesa dende 1859. As fontes de ingresos para financia-la coalición debían de ser, así mesmo, o máis amplas posible. Para lograr o apoio financeiro do goberno chinés, controlado polo Kuomintang, decidiuse reactivar unha organización revolucionaria que fora recoñecida por ese goberno en 1936, pero que, por falta de fondos, non existira máis que no papel. Oficialmente, a organización era independente do Partido Comunista. A organización chamouse Việt Nam Ðộc Lập Ðồng Minh Hội ou Viet Minh.
Vieu

Vieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Demografía
Vieu-d'Izenave

Vieu-d'Izenave é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
View-Master

O View-Master é un dispositivo de visualización 3-D que permite ver 7 vistas estereoscópicas montadas nun soporte de disco de cartón. Aínda que actualmente se considera un xoguete para nenos, orixinalmente non estaba pensado como tal. Historia
O sistema View-Master foi inventado por William Gruber, un fabricante de órganos e fotógrafo entusiasta, que residía en Portland, Oregón. Tivo a idea de actualizar o antigo estereoscopio utilizando a nova película fotográfica en cor dispoñible naquel momento, a película Kodachrome de Kodak, que aparecera no mercado en 1935. Aínda que o View-Master contén 14 imaxes, en realidade só hai 7 vistas estereoscópicas, visualízanse 2 imaxes simultaneamente -unha para cada ollo- simulando así a sensación de profundidade da percepción estereoscópica.
Viga

Unha viga ou trabe é un elemento estrutural das edificacións. A viga soporta principalmente esforzos en forma de momentos flectores e é xeralmente usada no sistema laxe-viga-piar para transferir os esforzos verticais recibidos da laxe para o piar ou para transmitir unha carga concentrada, no caso de que sirva de apoio a un piar.
As edificacións basicamente presentan tres tipos de vigas, que difiren na forma en que contactan cos seus apoios: Viga en balance ou en consola: é unha viga cun só apoio. Toda a carga recibida se transmite a un único punto de fixación.
Viga biapoiada ou simplemente apoiada: dise das vigas con dous apoios, que poden ser simples ou engastados, xerándose vigas do tipo simplemente apoiadas, vigas con apoio simple e engaste, ou vigas biengastadas.
Viga continua: dise da viga con múltiples apoios.
As viga feitas en formigón armado son dimensionadas de forma que sexa a súa ferralla lonxitudinal o que resista os esforzos de tracción, non tendo en conta a resistencia á tracción do formigón, por ser esta moi baixa. As vigas de formigón armado reciben unha ferralla secundaria distribuída transversalmente ao longo da viga denominada estribos. Posúen a finalidade de levar até os apoios as forzas cisallantes.
En viadutos e en pontes comunmente as vigas son do tipo biapoiado. Os seus apoios son chamados libres. Así, a estrutura pode oscilar nos seus apoios, evitando a aparición de trincas e permitindo á estrutura oscilar co desprazamento das cargas móbeis recibidas, sen afectar a súa estabilidade. Perfís
Elementos obrigatorios no dimensionamento de estruturas simples ou complexas, as vigas posúen diferentes formas de sección, denominadas perfís. Os perfís mais utilizados son o perfil en "I" e o perfil en "T". Para sabermos o peso que pode ser aplicado nunha determinada viga, debemos facer o cálculo das tensións de cisallamento (corte). Para sabermos o momento que pode ser aplicado na viga, deberemos calcular o momento flector. Terminoloxía
En galego e portugués os termos viga (talvez do latín biga, -ae, carro de dous cabalos) e trabe (pt. trave, do latín trabe-, «idem») son sinónimos plenos segundo o DRAG e dicionarios como o Priberam ou a infopedia de Porto Editora.
En castelán o termo "trabe" é máis común en certas variantes, especialmente en México. Noutras linguas románicas só se emprega un dos termos (en catalán biga; pont de bigues, en italiano trave, ponte a trave).
En inglés o termo xeral para viga/trabe é beam e a ponte de trabes é beam brige; Ginder é o termo para trabe-mestra/viga-mestra. Aínda que a ponte de sección de caixa é normalmente un tipo de ponte de trabe (Beam bridge) as trabes mestras de caixa (Ginder) tamén se poden usar en pontes atirantadas e outras.
Vigo 1972

Vigo 1972 é un documental dirixido por Roi Cagiao sobre a folga xeral de 1972 en Vigo.
Presentado no ano 2017, tivo unha proxección exitosa ao permanecer en carteleira sete semanas en Vigo e ter máis de 200 proxeccións en Galicia a cargo de colectivos e entidades, a TVG anunciou a súa emisión en 2021.
Vigo di Cadore

Vigo di Cadore, Vigo en lingua ladina, é un concello italiano de 1335 habitantes na provincia de Belluno no Véneto. Toponimia
Como o Vigo galego e moitos outros semellantes, se non idénticos, o topónimo deriva do latín vīcus "grupo de casas, aldea". Chamábase simplemente Vigo até o Regio Decreto do 23 de xaneiro de 1930, n. 74. Historia
Símbolos
O brasón municipal está dividido en dúas partes: na superior, aparece un piñeiro silvestre entre dúas torres de pedra sobre un fondo verde. Na parte inferior, unha pluma e unha espada simbolizan os ilustres da ciencia e literatura naturais do lugar e unha batalla histórica contra os austríacos ocorrida na Terceira Guerra de Independencia en 1866.
Monumentos e lugares de interese
A igrexa de Sant'Orsola conserva frescos do século XIV e alberga unha reliquia da santa desde 2008. A igrexa foi construída no mesmo século por Ainardo da Vigo. Outros lugares de interese son a igrexa da Madonna della Difesa, erixida en 1512, e a igrexa parroquial de San Martino Vescovo de 1559, que conta con obras de artistas de renome e un órgano histórico. Vigo conta con tradición educativa desde o século XIII, e a súa Biblioteca Histórica Cadorina alberga valiosos manuscritos. Na área de Laggio, destaca a igrexa de Santa Margherita, con frescos bizantinos. Ademais, Vigo acolle o Palio di San Martino, un evento anual con vestimenta medieval.
Vigoscopio

O vigoscopio foi un sistema de terapia contra o estrabismo desenvolvido polo oftalmólogo vigués Antón Beiras García. Historia
O vigoscopio é un tipo particular de sinoptoforo, é dicir, unha máquina que permite realizar medidas sobre o grao de binocularidade da vista.
O invento debeuse ao oftalmólogo Antón Beiras. O primeiro prototipo desenvolveuse na Escola de Transmisións e Electrónica da Armada en 1963 e ese mesmo ano preséntase ao público non especializado en oftalmoloxía no Congreso Mundial de Telecomunicacións, como exemplo das investigacións que realizaba a Mariña no campo médico. Presentóuselles a especialistas oftalmólogos nun congreso en Palma en 1964, e un segundo prototipo presentouse nun congreso internacional de oftalmoloxía en París en 1965.
O vigoscopio instalouse no Colexio Hogar, onde se construíu un terceiro prototipo, que estivo en funcionamento ata 1974.
Vigueta

Unha vigueta é un elemento construtivo feito de formigón ou outro material colocado entre dúas vigas ou muros de carga para formar unha laxe. Esta forma de construción é con diferenza a máis común en Galiza para vivenda, polo seu custo e facilidade de construción.
Viking (motores foguete)

Viking foi unha serie de motores foguete usados nos lanzadores Ariane 1, Ariane 2, Ariane 3 e Ariane 4. Características
Os motores Viking foron desenvolvidos pola Société Européenne de Propulsion para o seu uso nas diferentes etapas dos foguetes da familia Ariane 1 a 4. Todos usaban tetróxido de nitróxeno e UDMH como propelentes.
Viking 2
Usado na primeira etapa dos foguetes Ariane 1, tiña un impulso de 693 kN e unha masa de 776 kg baleiro. Síguese usando na India, construído baixo licenza co nome de Vikas e formando parte dos lanzadores GSLV.
Viking 2B
Usado nos foguetes Ariane 2 e 3, era unha versión mellorada do Viking cun pulo de 720 kN e a mesma masa. Voou por primeira vez en 1984
Viking 4
Usado na segunda etapa dos Ariane 1. Tiña un pulo de 721 kN e 850 kg de masa. Voou por primeira vez en 1979.
Viking 4B
Versión mellorada do Viking 4B usado como segunda etapa dos Ariane 4. Tiña un pulo de 805 kN e 850 kg de masa. Voou por primeira vez en 1984.
Viking 5C
Usado nos Ariane 4, cun pulo de 752 kN e 776 kg de masa. Voou por primeira vez en 1988.
Viking (satélite)

Viking foi o primeiro satélite artificial sueco. Foi lanzado mediante un foguete Ariane 1 desde o Centro Espacial de Kourou o 22 de febreiro de 1986. Características
A misión de Viking, xestionada pola Swedish Space Corporation (SSC), foi estudar a magnetosfera terrestre desde unha órbita moi elíptica. O satélite foi construído por SAAB Space xunto con Boeing como subcontratista. Tiña unha masa de 286 kg e estudou os procesos do plasma na magnetosfera e a ionosfera terrestres mediante a medición dos campos eléctrico e magnético, das partículas cargadas, das ondas na magnetosfera e mediante a fotografía das auroras polares. Os experimentos de a bordo foron colaboración de equipos de Suecia, Canadá, Dinamarca, Francia, Noruega, os Estados Unidos e Alemaña.
Viking metal

O viking metal é un estilo con orixes no black metal e a música folk nórdica, caracterizado polas súas letras e temáticas centradas na mitoloxía nórdica, o paganismo nórdico e a era viquinga. Algunhas das características musicais comúns nos grupos incluídos neste xénero son os estilos pesados e lentos de guitarra, os coros en forma de himno, uso conxunto de voces limpas e gritos, uso de instrumentos propios da música folk e inclusión de teclados para xerar un efecto musical atmosférico. Este xénero comezou a desenvolverse nos anos 1980 e 1990 como forma de rexeitar o satanismo e ocultismo propios do black metal, acollendo no seu lugar a mitoloxía nórdica dos viquingos e o paganismo como forma de oposición ao cristianismo. Presenta similitudes na lírica, sons e temática ao pagan metal, aínda que este último presenta un rango mitolóxico máis amplo e un uso máis extensivo da instrumentación folk.
O grupo sueco Bathory acredítase como o pioneiro deste estilo cos seus álbums Blood Fire Death de 1988 e Hammerheart de 1990. Os noruegueses Enslaved seguiron estes pasos cos álbums Hordanes Land de 1993 e Vikingligr Veldi de 1994. Burzum, Emperor, Einherjer, e Helheim, entre outros grupos, continuaron desenvolvendo o xénero a comezos e mediados dos anos 1990. Os grupos de death metal Unleashed e Amon Amarth tamén adoptaron estas temáticas viquingas, ampliando o estilo dende a súa orixe no black metal cara a outros xéneros.
Vikram Samvat

Vikrama Samvat é o nome dun dos varios calendarios hindús, dado que na India existen moitos calendarios en uso: Vikrama Samvat: lunar e sideral solar por anos.
Shaka Samvat (tradicional): lunar e solar tropical.
Calendario Bangla: solar tropical por anos.
Tamilnadu/Kerala: solar tropical por anos como o calendario Malayalam.
Bikram Sambat Nepalés: solar tropical por anos.
A maioría das festas na India están baseadas nos dous primeiros calendarios. Algúns baséanse no ciclo solar como o Sankranti (solar sideral) e o Baisakhi (solar tropical). Meses e correspondencias aproximadas
Máis abaixo aparece unha listaxe dos meses na India. Shaka e Chaitradi Vikram (UP, Rajasthan e outros) comezan con Chaitra; Kartikadi Vikram (Gujarat, Maharashtra) comezan con Kartika. Os Nakshatras son divisións de ciclos onde cada 13° 20' comezan desde 0° Aries. O purnima de cada mes está sincronizado cun nakshatra. Ciclos na India
Os ciclos do tempo na India son os seguintes: Ciclo de 60 anos.
O ano.
As seis estacións do ano.
Cerca de 60 días (2 meses) nunha estación.
O mes (lunar).
2 pakshas nun mes, shukla (crecente) e krishna (escuro).
15 tithis nun paksha (1-14, ou XV é purnima ou amavasya).
60 ghatikas (ou 30 muhurtas ou 8 praharas) nun período de 24 horas (ahoratra).
Algúns períodos máis a completar.
Os anos están sincronizados co ano solar sideral a través da adición ou subtracción de meses. Conversión de datas
Converter unha data dun calendario hindú a unha era común aproximada require unha complexa operación matemática: Chaitradi Vikram (pasado): Chaitra-Pausha: subtraer 57; Pausha-Phalguna: subtraer 56.
Shaka: sumar 78-79.
Kalachuri: sumar 248-249.
Gupta/Valabhi: sumar 319-320.
Bangla: sumar 593-594.
Vira Nirvana: subtraer 527-526. Variacións
En UP/Rajasthan, os meses son purnimanta. En Gujarat/Maharashtra, son amanta.
En inscricións, os anos deben ser gata (antigos) ou correntes.
Viktor Amazaspovich Ambartsumian

Viktor Amazaspovich Ambartsumian, Վիկտոր Համբարձումյան en armenio, ou Виктор Амазаспович Амбарцумян en ruso, nado en Tiflis o 18 de setembro de 1908 e finado en Byurakan o 12 de agosto de 1996, foi un astrónomo armenio. Traxectoria
Nado en Xeorxia, despois da súa graduación en Leningrado estudou con Aristarkh Apollonovich Belopolsky no Observatorio de Pulkovo entre 1928 e 1931.
Presidente da Academia Armenia de Ciencias (1947-1993), fundador e director do Observatorio Biurakan, en Armenia (1946-1987). Foi un dos pioneiros da astrofísica teórica. Traballou na cosmogonía de estrelas e galaxias, dinámicas estelares e nebulas gasosas. En 1947 descubriu a asociación estelar. Presidente da Unión Astronómica Internacional(1961-1964) e do Consello Internacional de Unión Científicas (1970-1974).
O asteroide 1905 Ambartsumian leva o seu nome.
Viktor Patsaiev

Viktor Patsaiev, nado en Aktobe (Kazakhstán) o 19 de xuño de 1933 e finado o 30 de xuño de 1971, foi un cosmonauta soviético que formou parte da misión Soiuz 11, na que perdeu a vida. Traxectoria
Patsaiev formou parte da misión Soiuz 11, a primeira tripulación en acoplarse e vivir nunha estación espacial, a Saliut 1. Ao regreso a cápsula Soiuz na que volvían os tres integrantes da misión despresurizouse, matándoos en minutos.
Vila Franca das Naves

Vila Franca das Naves é unha freguesía portuguesa do concello de Trancoso, con 10, 75 km² de área e 1097 habitantes (2001). Densidade: 102, 0 hab/km². Vila Franca das Naves foi elevada a vila o 9 de decembro de 2004.
O topónimo era antigamente Vila Franca ou Vila Franca do Conde, por ter sido coutada do Conde de São Vicente.
A freguesía está comunicada pola liña ferroviaria Beira Alta-Pampilhosa-Guarda-Vilar Formoso.
O cantor Fausto Bordalo Dias naceu nesta localidade, o 26 de novembro de 1948.
Vila Nova de Gaia

Vila Nova de Gaia é unha cidade portuguesa no Distrito do Porto, na Rexión Norte e subrexión do Grande Porto, con cerca de 273. 100 habitantes. A cidade está localizada na marxe esquerda da foz do río Douro. Xeografía e demografía
É sede dun municipio con 170, 82 km² de área e 300. 868 habitantes (2004), subdividido en 24 freguesías. O concello limita polo norte co municipio do Porto -sepáraos o Douro -, ao nordeste con Gondomar, polo sur con Santa Maria da Feira e Espinho e polo oeste ten litoral no océano Atlántico. Non foi elevada á categoría de cidade ata o 28 de xuño de 1984.
Vila Pouca de Aguiar

Vila Pouca de Aguiar é unha vila portuguesa do Distrito de Vila Real, da Rexión Norte, subrexión do Alto Trás-os-Montes e a comunidade intermunicipal do Alto Tâmega, na antiga provincia de Tras os Montes e Alto Douro.
No ano 2011 a vila contaba cunha poboación de 3303 habitantes. Xeografía
É sede dun municipio que se estende por 437, 07 km², con 13187 habitantes (2011), e está subdividido en 14 freguesías.
O municipio está limitado polo norte por Chaves, ao leste por Valpaços e Murça, ao sur por Alijó, Sabrosa e Vila Real, a oeste por Ribeira de Pena e ao noroeste por Boticas. Freguesías
O concello de Vila Pouca de Aguiar está dividido en 14 freguesías: Alfarela de Jales
Alvão
Bornes de Aguiar
Bragado
Capeludos
Pensalvos e Parada de Monteiros
Sabroso de Aguiar
Soutelo de Aguiar
Telões
Tresminas
Valoura
Vila Pouca de Aguiar
Vreia de Bornes
Vreia de Jales
Vila do Bispo

Vila do Bispo é unha localidade portuguesa do Distrito de Faro, rexión e subrexión do Algarve, con preto de 1. 000 habitantes. A festa local é o 22 de xaneiro.
É sede dun municipio con 178, 99 km² de área e 5. 258 habitantes (2011), subdividido en 5 freguesías. O municipio limita ao norte co municipio de Aljezur, ao nordeste con Lagos e ao suroeste ten o litoral do océano Atlántico. Freguesías
As cinco freguesías de Vila do Bispo son as seguintes: Barão de São Miguel
Budens
Raposeira
Sagres
Vila do Bispo
Vilaescuro, Castenda da Torre, Tordoia

Vilaescuro (á espera da oficialización da forma Vilarescuro) é un lugar da parroquia de Castenda da Torre no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 34 habitantes (14 homes e 20 mulleres). Lugares e parroquias
Parroquias de Tordoia
Vilaia

Unha vilaia ou vilaiete (en árabe ولاية wilaya; en turco e persa, vilayet; en húngaro: vilájet) é unha subdivisión administrativa dalgúns países musulmáns. Uso moderno
Dependendo do país, pode ser traducido como "provincia", "prefectura", "estado" e outros. Afganistán: componse de 24 provincias;
Alxeria: divídese en 48 provincias;
Marrocos: divídese en 16 rexións gobernadas por un vali, as cales se subdividen en vilaias, sendo entidades de segundo nivel;
Malaisia: divídese en 13 negeri (estados) e 3 wilayah persekutuan (territorios federais);
Mauritania: componse de 13 vilaietes (por veces chamados rexións), subdivididos en 53 moughataa;
Omán: divídese en 4 mohafazat e 5 mintaqah, estas últimas subdivididas en vilaietes (por veces chamados distritos);
Kenya: componse de 8 provincias subdivididas en vilaietes (ás veces chamados distritos);
Uzbekistán: divídense en viloyatlar (singular: viloyat);
Sudán: componse de 26 vilaietes (por veces chamados estados);
Tanzania: as 26 rexións do estado, chamadas mkoa en suahili, divídense en distritos, wilaya en suahili.
Taxiquistán: divídese en viloyatho (singular: viloyat);
Tunisia: componse de 24 vilaietes (ولاية wilāyah), chamados gouvernorats en francés;
Turcomenistán: divídese en welayat. Uso histórico
A pronunciación turca da palabra (orixinalmente árabe) vilayet, era o nome das provincias do Imperio Otomán.
No Imperio Otomán, unha reforma administrativa de 1864 dividiu o territorio en vilaietes.
Entre 1541 e 1686 existiu a vilaia Buda na Hungría conquistada polos turcos otománs, a cal era a principal despois das outras vilaias húngaras de Temesvár (1552), Eger (1596), Nagykanizsa (1600), Várad (1660) e Érsekújvár (1663). Logo de ser reconquistado polos Habsburgo, volveuse a unificar o reino de Hungría, e as vilaias deixaron de existir. Outros usos
Os campos de refuxiados saharauís de Tinduf atópanse divididos en catro asentamentos, denominados wilayas, cada un dos cales está composto de varias dairas.
En hindi e urdú, o termo Vilayet é usado para referirse a calquera país estranxeiro.
En árabe, o termo ولاية wilāyah é usado para referirse os estados dos Estados Unidos, e todo o país é designado الولايات المتحدة (al wilāyat al mutahidah).
Vilaia de Adrar

Adrar (árabe: ولاية أدرار) é unha das 48 vilaias de Alxeria, sita no sueste do país. O seu nome provén da súa capital "Adrar". É a segunda maior vilaia do país, cunha superficie de 427368 km². Consonte co censo de 2008, o número de habitantes é de 402197.
Ao norte, fai fronteira coas vilaias de Béchar, El Bayadh e Ghardaïa; ao oeste, coa vilaia de Tinduf; ao leste coa de vilaia de Tamanrasset e ao sur con Mauritania e Malí. Divisións administrativas
A vilaia posúe 11 dairas e 28 baladías ou concellos.
Dairas
Adrar, Aougrout, Aoulef, Bordj Badji Mokhtar, Charouine, Fenoughil, Reggane, Timimoune, Tinerkouk, Tsabit, Zaouiet Kounta.
Baladías
Adrar, Akabli, Aougrout, Aoulef, Bordj Badji Mokhtar, Bouda, Charouine, Deldoul, Fenoughil, In Zghmir, Ksar Kaddour, Metarfa, Ouled Ahmed Timmi, Ouled Aissa, Ouled Said, Reggane, Sali, Sebaa, Talmin, Tamantit, Tamest, Timekten, Timiaouine, Timimoun, Tinerkouk, Tit, Tsabit, Zaouiet Kounta.
Vilaia de Bechar

Bechar (árabe: ولاية بشار) é unha vilaia de Alxeria, que recibiu o seu nome a partir da súa capital Bechar. Distritos
A vilaia posúe 12 dairas e 21 concellos ou baladías. Os distritos son: Abadla.
Bechar.
Beni Abbès.
Beni Ounif.
El Ouata.
Igli.
Kenadsa.
Kerzaz.
Lahmar.
Ouled Khodeïr.
Tabelbala.
Taghit.
Vilancico

O vilancico é un subxénero da lírica consistente nunha cancionciña de corte popular, de métrica moi variada e de temas moi diversos (entre eles os de Nadal); mesmo pode presentar unha estrutura de glosa, encabezada por unha cancionciña, que vai seguida dunha serie variable de estrofas iguais entre si. É esta a estrutura habitual dos vilancicos de Nadal galegos, escritos e cantados en toda a Península Ibérica durante os Séculos Escuros.
Carlos Villanueva Abelairas, profesor da Universidade de Santiago e investigador de vilancicos galegos, estabelece un punto de partida fundamental ao diferenciar entre panxoliñas e vilancicos: "Estes (refírese aos vilancicos) son as pezas en lingua vulgar que se cantan nas igrexas, con textos populares ou poemas de autor, e que se usaban na liturxia das festas principais en xeral; mentres que a panxoliña, por contra, é a canción popular que cantaba o pobo, organizadamente ou individualmente na igrexa, ante o belén e na festa de Nadal". Aínda que as panxoliñas se cantaban no século XV e XVI, non hai ningún documento que explique as características das mesmas nesa altura, e o único que sabemos é como se organizaban os veciños para ir cantar ao neno Xesús e ao portal dos Reis.
Hai moita documentación sobre vilancicos a través das partituras que quedan nas principais catedrais galegas, entre as que destacan as de Mondoñedo e a de Santiago polo número de textos conservados.
Por outra banda, formalmente o vilancico converteuse nunha especie de cantata, cun esquema típico: unha introdución (para solista), un refrán (para seis, oito, dez ou doce voces) e unhas coplas (para un pequeno conxunto vocal ou voz solista) que alternaban co refrán.
Un exemplo de vilancico galego: Vinde, vinde, vinde, vinde,
vinde, vinde, nosas queridiñas,
vinde, vinde, vinde, vinde,
veréde-lo neno das mil marabillas.
¡Ai, que bunito, que lindo é!
¡Que pés, que pernas, que dentes, que maus!
¡Ai, que olliños! Son dúas estrelas;
non se viu tal no noso lugar.
Espertou rindo. Dixo: queridiñas,
calade, calade, calade, calá;
qu'eu ben vos sei o qu'agora fixestes,
satisfaréivo-la curiosidá. (. .. )
Vilaoudriz, A Pontenova

Santiago de Vilaoudriz (á espera da oficialización da forma Santiago de Viloudriz) é unha parroquia do concello lucense da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) conta 108 habitantes (58 homes e 50 mulleres). Toponimia
O topónimo Viloudriz ten dous elementos: Vila (do latín Vīlla) e mais a forma Auderici, xenitivo do antropónimo de orixe xermánica Audericus. Historia
En 1900 constituíuse a Sociedad Minera de Villaodrid para a explotación dos xacementos de limonita por parte dunha sociedade vasca, activa ata a guerra civil española. A importancia desta actividade provocou a construción en 1905 da liña Ribadeo - Vilaoudriz de ferrocarril para transportar o mineral cara ao embarcadoiro de mineral de Ribadeo. Os fornos das minas construíronse con ladrillos da próxima fábrica de Sargadelos, situada no concello de Cervo. As minas achábanse maioritariamente nesta parroquia, mentres que os fornos de calcinación se construíron na Pontenova.
En 1961 constituíuse a parroquia da Pontenova, segregándose os seus lugares de Vilaoudriz e Vilameá.
Vilaoudriz, Vilaoudriz, A Pontenova

Vilaoudriz (á espera da oficialización da forma Viloudriz) é un lugar da parroquia de Vilaoudriz no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 72 habitantes (40 homes e 32 mulleres). Toponimia
O topónimo Viloudriz ten dous elementos: Vila (do latín Vīlla) e mais a forma Auderici, xenitivo do antropónimo de orixe xermánica Audericus.
Vilaouruz, A Pontenova

San Martín de Vilaouruz (á espera da oficialización da forma San Martín de Vilouruz) é unha parroquia do concello lucense da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 43 habitantes (23 homes e 20 mulleres). Toponimia
O topónimo Vilouruz ten dous elementos: Vila (do latín Vīlla) e mais a forma Orōsii, xenitivo do antropónimo Orosius.
Vilaouruz, Vilaouruz, A Pontenova

Vilaouruz (á espera da oficialización da forma Vilouruz) é un lugar da parroquia de Vilaouruz no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres). Toponimia
O topónimo Vilouruz ten dous elementos: Vila (do latín Vīlla) e mais a forma Orōsii, xenitivo do antropónimo Orosius.
Vilar de Mouros, Portugal

Vilar de Mouros é unha freguesía portuguesa do concello de Caminha, con 9 km² de área e 753 habitantes (2011). Está atravesada polo río Coura.
Desde 1971 celébrase nela o Festival de Vilar de Mouros. Patrimonio
A ponte medieval de Vilar de Mouros sobre o río Coura é de arquitectura civil pública gótica, construída a finais do século XIV ou comezos do XV seguindo o modelo criado na ponte de Ponte de Lima. En 1910 foi declarada Monumento Nacional. Está constituída por tres arcos lixeiramente quebrados, sendo o medio de maior dimensións, e un taboleiro en cavalete. Foi restaurada en 2008.
Da Torre de Vilar de Mouros, desmantelada en 1838, consérvase o topónimo e algunhas pedras reutilizadas na construción de vivendas e nos piares da ponte.
Entre o patrimonio relixioso destaca a igrexa parroquial, a Igrexa Nova (Senhor dos Passos), e as capelas da Senhora do Crasto, São Brás, Santo Amaro, São Sebastião, Santa Luzia, A Senhora da Lapa, O Bom Sucesso e Santo António.
Galería de imaxes
Vilarmide, A Pontenova

O Salvador de Vilarmide (á espera da oficialización da forma San Salvador de Vilarmide) é unha parroquia do concello lucense da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 52 habitantes (18 homes e 34 mulleres).
Antigamente pertencía ó concello de Vilaoudriz. Toponimia
O topónimo Vilarmide ten dous elementos. Vila (do latín Vīllam, "casa de campo") e Ermide, xenitivo do nome de posuidor Ermildus.
Vilborg Davíðsdóttir

Vilborg Davíðsdóttir, nada en þingeyri o 3 de setembro de 1965, é unha escritora e xornalista islandesa. Obras
Við Urðarbrunn (1993)
Normadómur (1994)
Eldfórnin (1997)
Galdur (2000)
Korku saga - kilja (2001)
Korku saga - Við Urðarbrunn og Nornadómur (2001)
Felustaðurinn (2002)
Galdur - kilja (2002)
Hrafninn (2005)
Hrafninn - kilja (2006)
As súas dúas primeiras obras, Vinð Urðarbrunn (1993) e Normadómur (1994), están influenciadas polas sagas de islandeses, ambientadas na época dos viquingos.
Villa Alemana

Villa Alemana é un municipio, cidade e comuna de Chile con 122. 806 habitantes (INE 2002). Foi fundada en 1894 como municipio e ten unha superficie de 97 km2.
Villa Baviera

Villa Baviera, coñecida anteriormente como Colonia Dignidad (antes Sociedad Benefactora y Educacional Dignidad), é unha localidade chilena que se atopa nunha zona illada do centro do país e pertence á comuna de Parral, na provincia de Linares, rexión do Maule. Está 35 km ao sueste de Parral, que tamén é a cidade máis achegada. Segundo o censo de 2002 contaba con 198 habitantes. Historia
Foi fundada en Chile en 1961 por inmigrantes alemáns liderados por Paul Schäfer, un fuxitivo con cargos de abusos sexuais a menores na República Federal Alemá. Na súa etapa de maior apoxeo chegou a acoller a uns 300 residentes tanto alemáns como chilenos e abranguía unha superficie de 137 km². A principal actividade económica da colonia era a agricultura, pero tamén tiña unha escola, un hospital, dúas pistas de aterraxe, un restaurante e mesmo un central eléctrica. Porén, a colonia era moi hermética e secreta de cara ao exterior, xa que estaba arrodeada por arame con pugas, focos e torres de vixilancia. Tamén contiña depósitos secretos de armas (entre as que se incluía un carro de combate coñecido como a "eiruga"). Nas últimas décadas realizáronse varias investigacións que descubriron un longo historial de actividades criminais no enclave, incluíndo abusos sexuais a menores e o seu funcionamento como centro de detención e tortura en tempos da ditadura de Augusto Pinochet.
Villa Epecuén

Villa Epecuén é unha cidade arxentina despoboada na ribeira leste do Lago Epecuén, no partido de Adolfo Alsina, na provincia de Buenos Aires. Descrición
Foi un centro turístico coñecido polo lago homónimo e as súas salgadas augas, onde cunha poboación de 1. 500 persoas, atenderon uns 20. 000 turistas ao ano, ata que chega o fatal día do 10 de novembro de 1985, inundase unha gran parte da cidade polo costado do lago uns 10 metros de profundidade, despois dunhas fortes choivas seguidos dos intensos invernos. As persoas fuxiron, das cales algúns foron para Carhué. No 2013, unha gran parte da auga salgada retirouse e grazas a iso, Epecuén volveu a ter turistas visitando os seus restos e paisaxes.
Villabona-Amasa

Villabona-Amasa é un concello vasco da provincia de Guipúscoa. En 2011 tiña 5863 habitantes.
Villafalletto

Villafalletto (Vila Falèt en piemontés, a lingua propia da comuna), é unha comuna italiana da provincia de Cuneo (Piemonte), de 29 km² e 2. 876 habitantes.
As localidades da comuna son Gerbola, Monsola, Pomerolo e Termine. Do castelo do século XIII tan só quedan as ruínas.
Villafranca Montes de Oca

Villafranca Montes de Oca é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 132 habitantes (INE 2012).
Villafranca, Navarra

Villafranca é un concello de Navarra, situado no meiriñado de Tudela, na comarca da Ribera Arga-Aragón e a 70 km da capital da comunidade, Pamplona. En 2017 tiña 2845 habitantes segundo o INE.
Villalba, Sicilia

Villalba (en siciliano: Villarba) é un concello italiano da provincia de Caltanissetta, na rexión de Sicilia. Ten 41 quilómetros cadradaos e 1. 915 habitantes.
Villalbilla

Villalbilla é un concello español na Comunidade de Madrid próximo a Alcalá de Henares (Los Hueros 6 km, Villalbilla 10 km). Conta con varios núcleos de poboación: Villalbilla, Los Hueros, e as urbanizacións de Peñas Albas, Zulema, El Gurugú, El Robledal e Valdeláguila. A súa poboación é de 16823 habitantes (INE 2023).