proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Listel

Un listel, en arquitectura, é unha moldura convexa de sección cadrada ou rectangular, con forma de lista longa e estreita, que xeralmente separa outras dúas.
É o espazo que queda entre as acanaladuras do fuste dunha columna ou dunha pilastra.
Tamén recibe o nome de filete. Etimoloxía
A palabra provén do latín medieval lista, "lista", "banda", "tira", e de aí pasou ao italiano, e deste ao francés na forma listel, e do francés pasou a outras linguas. Características e tipos
O lintel pode ser: Unha faixa fina e lisa que separa dúas molduras.
Unha moldura estreita.
O lintel é unha das partes que entran xeralmente na composición dos diferentes membros dunha orde arquitectónica. Considérase un adorno que de ordinario vai unido a oturo de maior importancia. O listel non admite ningún outro adorno sobreposto, e por esta razón está comprendido no grupo das molduras lisas. Cando é ancho, os escritores latinos antigos adoitaban usar para designalo a voz taenia. Hai exemplos de arquitrabes de orde dórica coroados por un listel ou taenia, debaixo do cal se encontran, servíndollle de adorno, outros listeis pequenos, a cada un dos cales se ven adheridos pola súa parte inferior por seis golas cilíndricas algo cónicas.
Na orde xónica as estrías das columnas están separadas por listeis, a diferenza das da orde dórica na que as estrías xúntanse polos lados, rematando en punta; ademais pode ser usado como adorno dos capiteis.
Na orde corintia o lintel tamén serve para separar as estrías.
Na arquitectura da Roma antiga, fundamentada nos principios da arte grega, non se encontra unha diferenza notábel en canto ao uso das molduras até nos últimos tempos do Imperio romano.
Listeriose

A listeriose é unha denominación xenérica dun grupo de enfermidades de orixe alimentaria causadas por distintas especies do xénero Listeria, sendo a L. monocytogenes a máis frecuente e característica. Etioloxía
As listerias son bacterias grampositivas, flaxeladas, anaerobias facultativas. A L. monocytogenes está presente no aparato dixestivo humano e non se valorou suficientemente a súa patoxenicidade ata finais do século XX. Tamén está presente habitualmente no medio ambiente (home e animais domésticos e silvestres, auga, vexetais e no chan).
Unha particularidade da Listeria que a fai especialmente perigosa é a súa capacidade de crecer a baixas temperaturas (4-6 °C), polo que non é inhibida polos sistemas de conservación habituais nos alimentos: sobrevive e multiplícase sen problemas a temperaturas de refrixeración. Polo contrario, os tratamentos térmicos culinarios ou na elaboración de conservas destrúen a bacteria. Patoxenia
A transmisión prodúcese por contaminación fecal dos alimentos ou dos útiles e superficies empregados na manipulación dos alimentos. Crece tamén nas superficies máis agochadas das máquinas utilizadas na industria alimentaria, nas paredes e esquinas das cámaras de conservación e nos canos de condución de auga.
Entre os alimentos potencialmente susceptibles de estar contaminados por listerias destacan o leite e os produtos lácteos, os peixes e mariscos, as aves de curral (e ovos e derivados), as hortalizas e as verduras.
O consumo de calquera destes alimentos en cru ou tras un cociñado lixeiro, é dicir, sen un tratamento térmico suficiente (superior a 65 °C) contribúe á difusión da enfermidade. É o caso dos queixos frescos, os patés ou o peixe cru. Outro factor predispoñente é a limpeza inadecuada dos produtos vexetais. Cadro clínico
A listeriose ten un período de incubación moi irregular, desde unha a varias semanas. A enfermidade maniféstase con febre, dores musculares e, ocasionalmente, náuseas e diarrea. Existe unha forma nerviosa que cursa con cefalea, confusión, alteracións motoras e perda do equilibrio.
No caso das mulleres embarazadas adquire unha especial perigosidade xa que, aínda que elas manifestan normalmente síntomas semellantes ós dunha gripe, a infección do feto pode causar malformacións, un parto prematuro ou a morte do neonato.
A mortalidade global por causa da listeriose en adultos estímase entre o 33 e o 62%.
En 2011 diagnosticáronse 115 casos en España.
Listowel

Listowel (Lios Tuathail, "fortaleza de Tuathal", en irlandés) é unha cidade do Condado de Kerry, na Irlanda, situada ás marxes do río Feale. Ten uns tres mil habitantes e áchase a 28 km de Tralee, a capital do condado.
Litas lituano

O litas era a moeda oficial de Lituania ata 2015, o seu plural é litai ou litų e estaba dividida en 100 centas. O seu código ISO 4217 é LTL.
O 1 de xaneiro de 2015, o euro substituíu o litas en Lituania.
Litecoin

Litecoin (LTC ou Ł, moeda leve) é unha criptomoeda do tipo par con par, que é ó mesmo tempo unha moeda e un sistema de pagos baseada nunha rede de datos totalmente descentralizada, xa que non posúe ningunha autoridade ou control principal. O seu proxecto foi inspirado no proxecto bitcoin, co cal comparte varios aspectos, diferenciándose no xeito en como se procesan os bloques de datos, que, no caso da moeda litecoin, faise de maneira máis sinxela e con menor consumo de recursos.
Literaria (Editorial Galaxia)

Literaria (anteriormente Galaxia•Narrativa) é unha colección de literatura da Editorial Galaxia. Botou a andar en 1968. Inclúe reedicións e primeiras edicións de autores galegos e foráneos traducidos ao galego.
Literatura de viaxes

A literatura de viaxes consiste en libros de viaxe que son considerados literatura; non constitúe unha categoría ou un xénero literario universalmente recoñecido. Trátase de textos que recollen os acontecementos, os sentimentos e as voces dunha viaxe realizada polo narrador, que pode ou non coincidir co autor empírico. Segundo a perspectiva crítica pode sosterse que a mera enumeración de feitos non constitúe per se literatura, pero esta non é unha postura universal. Obras que falan de aventura, conquista ou exploracións son recollidas tamén normalmente baixo a categoría de literatura de viaxes.
Literatura fenicio-púnica

A literatura fenicio-púnica é aquela escrita en fenicio, a lingua das antigas civilizaciones de Fenicia e Cartago. Toda ela está rodeada dun nimbo de misterio polos poucos vestixios que se conservaron: todo o que resta é unha serie de inscricións, poucas das cales teñen carácter netamente literario (só algunha narración histórica, poemas, etc. ), moedas, anacos da Historia de Sancuniatón e do Tratado de Magón, a tradución ó grego da viaxe de Hannón o Navegante e o texto do Poenulus de Plauto. Porén, é un feito probado que tanto en Fenicia como en Cartago houbo bibliotecas e quelos fenicios tiveron unha rica produción literaria herdeira do pasado cananeo, da que obras como as redactadas por Filón de Biblos ou Menandro de Éfeso son unha parte ínfima.
Literatura hispanoamericana

A literatura hispanoamericana é a literatura en lingua castelá cultivada polos pobos de fala hispana do continente americano, é dicir, de Norteamérica, Centroamérica, América do Sur e o Caribe. Orixes
As orixes da literatura hispanoamericana remóntanse a finais do século XIX, cando xorde a corrente modernista de José Martí, Rubén Darío, José Asunción Silva, afastándose dun canon literario especificamente europeo, atopando os seus propios trazos de identidade no período colonial e no romanticismo cando a principios do século XIX as distintas repúblicas hispanoamericanas obtiveron a independencia, proceso rematado finalmente en 1898 coa perda por parte de España das súas colonias insulares de Cuba e Porto Rico en América, e Filipinas en Asia.
Literatura infantil

Enténdese por literatura infantil aquela escrita pensando no público infantil como destinatario, máis o conxunto de textos literarios que a sociedade considerou aptos para os máis pequenos, pero que en orixe escribíronse pensando en lectores adultos (por exemplo As viaxes de Gulliver ou Platero e eu). Noutro sentido do termo, menos habitual, abrangue así mesmo as pezas literarias escritas polos propios nenos. Por outra banda, ás veces considérase que o concepto inclúe a literatura xuvenil, escrita por ou para os adolescentes; pero o máis correcto é denominar ó conxunto literatura infantil e xuvenil. ) Aparición da literatura infantil na historia literaria
A crítica literaria moderna considera esencial o carácter de "literatura", polo que hoxe exclúese, da produción presente, os textos basicamente morais ou educativos. Esta é unha concepción moi recente e case inédita na Historia da Literatura. A literatura para nenos foi medrando a medida que se asentaba a concepción da infancia coma unha etapa do desenvolvemento humano propia e específica; isto é, segundo se estendía a idea de que os nenos non son nin adultos en pequeno nin adultos con minusvalía. Na Idade Media non existía unha noción da infancia coma período diferenciado e necesitado de obras específicas, polo que non existe tampouco propiamente unha literatura infantil. Iso non significa que os menores non tiveran experiencia literaria, senón que esta non se definía en teros diferenciados da experiencia adulta. A literatura infantil galega
Premios
O Premio Merlín convocado pola editorial Xerais e o Premio O Barco de Vapor de SM son os principais galardóns que se entregan en Galicia no eido da literatura dirixida ós nenos e mozos.
Escritores
Algunhas das figuras que cabe salientar no referido á produción literaria infantil e xuvenil en lingua galega nos últimos anos son os seguintes: Marilar Aleixandre
Darío Xohán Cabana
Antón Cortizas
Fina Casalderrey
Agustín Fernández Paz
Bernardino Graña
Úrsula Heinze
Paco Martín
Xosé Miranda
Xosé Antonio Neira Cruz
Xabier Puente Docampo
Suso de Toro
Literatura latina

A literatura latina está constituída polo corpus de obras escritas na lingua latina. Convencionalmente a literatura latina divídese en varios períodos, o primitivo ou arcaico, o clásico entre o 100 a. C. e a desaparición do Imperio Romano, o medieval ata a fin da Idade Media, e o humanístico e o contemporáneo ou neolatino para os autores que aínda hoxe escriben en latín. Autores
Perído arcaico
Plauto
Terencio
Período clásico
Apuleio
Cicerón
Lucrecio
Horacio
Ovidio
Petronio
Salustio
Virxilio
Xulio César
Período medieval
Agostiño de Hipona
Pedro Abelardo
Período humanístico
Erasmo
Período actual ou neolatino
Hermann Weller
Literatura sumeria

A literatura sumeria é a literatura máis antiga do mundo.
Os sumerios idearon o primeiro sistema de escritura, comezando con logogramas cuneiformes, que evolucionaron a un sistema de escritura silábico.
A lingua sumeria mantívose en uso oficial e literario nos Imperios Acadio e Babilonio, ata despois de que a lingua falada desaparecese da poboación; a alfabetización estaba estendida, e os textos sumerios que copiaban os estudantes exerceu posteriormente unha influencia na literatura babilónica.
A literatura sumeria non chegou ata nós directamente, senón que debeu de ser redescuberta a través da arqueoloxía. No entanto, os acadios e babilonios recibiron unha grande achega da herdanza literaria sumeria, cuxas tradicións contribuíron a estender por Oriente Medio, influíndo en gran medida a literatura que xurdiría en dita rexión, incluíndo a Biblia. Obras literarias
Obras importantes da literatura sumeria inclúen: Un mito sumerio da Creación e o Diluvio (en inglés)
Dúas lendas de Enmerkar:
Enmerkar e o señor de Aratta (tradución ao inglés).
Enmerkar e En-suhgir-ana (en inglés).
Dúas lendas de Lugalbanda durante a campaña contra Aratta:
Lugalbanda na Cova Montañosa (en inglés).
Lugalbanda e o paxaro Anzud (tradución ao inglés).
Cinco historias no Poema de Gilgamesh:
Gilgamesh e Aga (en inglés).
Gilgamesh e o Touro do Ceo (en inglés).
A morte de Gilgamesh (en inglés).
Gilgamesh, Enkidu e o Mundo Inferior (en inglés).
Gilgamesh e Huwawa (versión A, versión B).
Literatura xuvenil

A literatura xuvenil é aquela especialmente dirixida a lectores que atravesan a mocidade, aínda que non exclusivamente. Este concepto vai a miúdo unido ao de literatura infantil, enunciándose como literatura infantil e xuvenil, aínda que gardan algunhas características diferenciadoras entre eles.
A este tipo de literatura quíxose tradicionalmente dar unhas funcións tanto de entretemento, como didáctica e de formación do hábito lector.
Os temas tratados na literatura xuvenil non difiren en moito dos da literatura de adultos (amor, traxedia, guerra. .. ) aínda que se lles dá un tratamento bastante máis lineal tanto a estes como aos personaxes, sendo estes últimos de pouca variabilidade psicolóxica. Esta interiorización minimízase dando maior importancia á acción que á caracterización psicolóxica dos personaxes. Así mesmo, os personaxes adoitan ser creados para que o público lector poida identificarse con eles, especialmente os protagonistas. Con todo, algúns autores sinalaron o conveniente de que esta literatura, polo seu carácter de experiencia e a influencia que ten nos lectores, ha de elixir coidadosamente os seus temas. Neste sentido, adóitase sinalar como tema xenérico a procura de identidade do protagonista, á vez que a identificación do lector con el. Linguaxe
O vocabulario deste tipo de literatura é amplo, e adoita fuxirse de palabras afastadas do uso cotián, así como de recursos literarios difíciles. Ese léxico adecuado pode ademais incidir no seu aspecto máis didáctico na formación do vocabulario do lector. Neste sentido, a miúdo atopamos que as editoriais dividen as súas coleccións de literatura xuvenil por idades, atendendo a este factor. O obxectivo da literatura xuvenil non é máis que a escapada, a gratificación instantánea, a nostalxia e ser algo agradable.
Litificación

A litificación (do antigo grego lithos, 'rocha') é o proceso por medio do cal os sedimentos acumulados nunha cunca de sedimentción se compactan baixo presión, expulsan os fluídos (auga) atrapados nos seus poros, e convértense gradualmente nunha rocha sólida. Esencialmente, a litificación é un proceso de destrución da porosidade debido á compactación (redución da porosidade) e cementación (depósito dun mineral entre os poros, que pega os sedimentos). A litificación comprende todos os procesos que converten os sedimentos non consolidados en rochas sedimentarias. As areas, ao litificárense, transfórmanse en arenitos, as gravas en conglomerados ou brechas, os limos en limolitas, as arxilas en lutitas, etc.
O termo petrificación, aínda que como termo xeral tamén significa conversión en pedra, no seu significado específico describe a substitución de material orgánico por sílice durante a formación de fósiles.
Litografía

A litografía é un procedemento de impresión, hoxe case en desuso salvo para a obtención e duplicación de obras artísticas. O seu creador foi Aloys Senefelder, de orixe alemá. Etimoloxicamente a palabra litografía vén dos termos gregos lithos pedra e graphe debuxo. Definición
A técnica litográfica baséase no desvío recíproco entre substancias lipóficas e hidrófilas, isto quere dicir que a auga rexeita as tintas graxas; as zonas que imprime e as que non imprime se encontran no mesmo nivel, por iso as matrices litográficas chámanse tamén planográficas. Características
Para este tipo de impresión utilízase unha pedra calcaria puída sobre a que se debuxa a imaxe a imprimir cunha materia graxa, ben sexa mediante lapis ou pincel. Este proceso baséase na incompatibilidade da graxa e a auga. Unha vez a pedra está húmida, a tinta de impresión só queda retida nas zonas debuxadas previamente.
Para cada cor debe usarse unha pedra distinta e, evidentemente, o papel terá que pasar pola prensa de imprimir tantas veces como tintas se empregue. Nos carteis impresos mediante o sistema litográfico, tan frecuentes na segunda metade do século XIX e primeiras décadas do século XX, utilizábanse quince, vinte ou máis tintas.
O inventor deste sistema de impresión foi o tipógrafo alemán Alois Senefelder (1771-1834). Así mesmo, reciben o nome de litografía, ademais do sistema de impresión, cada un dos exemplares obtidos por este procedemento así como o taller onde se realiza este tipo de traballos.
Litoral

Litoral é un termo que designa a faixa de terra xunto á costa marítima que abarca varios quilómetros desde a zona intermareal até o interior, dependendo da lexislación de cada país.
O termo é tamén un adxectivo usado para referirse ao que se refire á beiramar (por exemplo, en Beira Litoral) e utilizado así mesmo moitas veces en contraposición á palabra interior.
O litoral pode ter diferentes paisaxes, e un mesmo país pode presentar gran variación de tipos de litorais de acordo coas características xeográficas de relevo e hidrográficas da rexión.
No litoral encóntranse praias, acantilados e mangleirais. Bioloxía mariña
En bioloxía mariña, chámase zona litoral ao coxunto de ecosistemas localizados nesta rexión e que sofren a influencia das mareas. Estes biomas constitúen unha zona de transición entre os sistemas terrestres e os mariños. Conceptualmente son, por tanto, ecotonos, fronteiras ecolóxicas que se caracterizan por intensos procesos de intercambio de materia e enerxía. Son ecosistemas moi dinámicos, en constante evolución e cambio.
Das razóns que inciden no considerábel dinamismo do litoral destacan os procesos xeomorfolóxicos dominantes, que diferencian dous tipos de costa, de erosión (acantilados) e de sedimentación (praias, bancos de area e zonas húmidas costeiras). As elevadas achegas de sedimentos, materia orgánica e inorgánica procedente das concas hidrográficas, producen un efecto fertilizador do litoral que determina altas taxas de produtividade e que contribúe ao mantemento das redes tróficas.
A variedade e singularidade dos ecosistemas que constitúen o litoral fan deste un espazo de alto valor ecolóxico, cunha considerábel diversidade biolóxica. Ademais, na caracterización do litoral cómpre destacar os seguintes valores: Valor social, estético e patrimonial
Valor económico, potencialidade e diversidade de recursos naturais
Valor educativo e recreativo
Valor cultural
A rigorosidade das condicións ambientais ás que se ven sometidas as comunidades biolóxicas litorais, provoca unha marcada selección que favorece fenómenos de diferenciación e especiación. Isto confire riqueza e orixinalidade, así como un considerábel nivel de endemicidade a estes ambientes. Todo iso tamén repercute na súa fraxilidade.
Polo xeral, as comunidades biolóxicas litorais dispóñense de maneira zonal en bandas ou "andares" paralelos á liña de costa: supralitoral, por riba da liña da maior preamar;
mediolitoral ou zona intertidal, entre os límites das mareas;
infralitoral, imediatamente debaixo, e
circalitoral, comprendendo as augas aínda integradas na zona eufótica (onde a luz do sol pode penetrar) e que tamén corresponden á provincia ou zona nerítica.
Litosfera

A litosfera (do grego antigo λίθος, litos, ‘pedra’ e σφαίρα, sphaíra, ‘esfera’) é a parte do planeta Terra constituída por rochas e solo, correspondendo á codia terrestre. É un dos tres principais grandes ambientes físicos da Terra, ao lado da hidrosfera e da atmosfera, que na súa relación, en canto soportes da vida, constitúen a biosfera. Composición e extensión
A litosfera non só comprende a superficie sólida da Terra, senón tamén a parte superior do manto terrestre, sendo así unha capa fundamental na estrutura terrestre. Composta por rochas ígneas, sedimentarias e rochas metamórficas, a litosfera cobre toda a superficie da Terra, dende a cima do Monte Everest até as profundidades da Fosa das Marianas. Nas rexións continentais, está formada principalmente por rochas graníticas, ricas en aluminio e silicio (a codia continental), tamén chamada Sial. Nas zonas oceánicas predominan as rochas basalto (codia oceánica) compostas por minerais ricos en silicio, manganeso e magnesio, chamados Sima.
A litosfera ten un espesor aproximado medio de 50 a 100 km, sendo o seu límite externo a superficie terrestre. O límite inferior varía dependendo da definición de litosfera que se ocupe. Para este caso, tendo en conta o espesor mencionado, é a astenosfera. Fenómenos xeolóxicos e tectónicos
Esta é responsable da formación dos relevos terrestres e tamén xoga un papel esencial nos fenómenos tectónicos e sísmicos do noso planeta.
Caracterízase pola súa rixidez e divídese, ademais, en diversas placas tectónicas, que se desprazan lentamente sobre a astenosfera, a capa viscosa e semi-fluída que se atopa xusto debaixo dela. Este movemento das placas é o que causa terremotos, volcáns, a formación de montañas e, en xeral, a configuración xeográfica do planeta. A litosfera e os ciclos bioxeoquímicos
A litosfera ten un papel crucial no ciclo do carbono, un dos ciclos bioxeoquímicos máis importantes na manutención da vida tal como a coñecemos. As rochas sedimentarias, como a calcaria, actúan como enormes almacéns de carbono, e os procesos de meteorización e erosión das rochas contribúen tamén ao transporte de minerais e nutrientes por toda a superficie terrestre, influenciando a fertilidade dos solos e, polo tanto, a produtividade dos ecosistemas. Interacción da litosfera con outras esferas
Con todo, a súa interacción coa atmosfera, hidrosfera e biosfera, a litosfera axuda a formar e manter un ambiente propicio para o desenvolvemento e a manutención da vida, participando activamente nos procesos que regulan o clima e a química terrestre. A comprensión das súas dinámicas é, polo tanto, esencial para entendermos o funcionamento do noso planeta e para abordarmos retos ambientais presentes e futuros.
Little Big

Little Big, estilizado como LITTLE BIG, é un grupo de música rave formado no ano 2013 en San Petersburgo. Está formado por Ilya "Ilich" Prusikin, Sergey Gokk Makarov, Sonya Tayurskaya e Anton Boo Lissov. O seu primeiro álbum de estudio, With Russia from Love, publicouse o 17 de marzo de 2014. O grupo publicou un total de tres álbums e nove sinxelos. O grupo fíxose viral co seu vídeo musical do tema "Skibidi", publicado o 6 de outubro de 2018. En marzo de 2020 Little Big publicou un vídeo para o tema "UNO", co que ían participar no posteriormente cancelado Festival de Eurovisión 2020 en representación de Rusia.
Little Boy

Little Boy foi o nome en código da bomba atómica lanzada na cidade xaponesa de Hiroshima o 6 de agosto de 1945 durante a segunda guerra mundial dende a aeronave Boeing B-29 Superfortress Enola Gay, pilotada polo coronel Paul W. Tibbets, Jr. , comandante do Grupo Composto 509 das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos. Foi a primeira bomba atómica utilizada nunha guerra. O bombardeo de Hiroshima foi a segunda explosión nuclear artificial da historia trala proba Trinity, e a primeira detonación baseada en uranio. Estoupou cunha enerxía de aproximadamente 15 quilotóns de TNT (63 TJ). A bomba causou unha destrución significativa para a cidade e os seus habitantes.
A bomba Little Boy desenvolveuna o grupo da División O do capitán William S. Parsons baixo o mando do tenente comandante Francis Birch no Laboratorio de Los Alamos durante a segunda guerra mundial. Parsons voou na misión de Hiroshima como artilleiro. Little Boy foi un desenvolvemento do proxecto previo da bomba Thin Man. Ó igual que esta outra, era unha arma de fisión de tipo balístico, pero derivaba o seu poder explosivo da fisión nuclear do uranio-235 en lugar de basearse na fisión do plutonio-239. A fisión acadábase disparando un cilindro óco de uranio enriquecido a un cilindro sólido do mesmo material mediante unha carga de pólvora propulsora nitrocelulosa. Contiña 64 kg (141 lb) de uranio enriquecido, do que menos dun quilogramo experimentaba a fisión nuclear. Os seus compoñentes fabricáronse en tres plantas diferentes para que ninguén externo ó proxecto puidese obter unha copia do deseño completo.
Trala fin da guerra non se agardaba que o ineficiente deseño do Little Boy fose requirido de novo, polo que se destruíron moitos plans e diagramas do deseño, pero a mediados de 1946 os reactores de Hanford Engineer Works sufrían do efecto Wigner polo que se produciron seis ensamblaxes de Little Boy na Base Sandia. O Gabinete de Artillaría da Armada construíu outros 25 Little Boy en 1947 para usalos na aeronave Lockheed P2V Neptune. Tódalas unidades Little Boy retiráronse do servizo militar a finais de xaneiro de 1951.
Little Foot

Little Foot (pé pequerrecho en galego) é o nome polo que se coñece comunmente o fósil de homínido catalogado oficialmente como Stw 573. Descuberto en 1994 en Sterkfontein, en Suráfrica, o fósil aínda está en fase de estudo e representa sen dúbida ningunha o esqueleto dun Australopithecus, o máis completo dos descubertos ata o de agora. A súa idade foi obxecto de datacións contraditorias, entre 4 e 2. 2 millóns de anos. O nome púxollo Phillip Tobias, o director das escavacións de Sterkfontein, polo seu pequeno tamaño. Descuberta
O paleantropólogo Ronald J. Clarke identificou en 1994 mentres identificaba pezas de bóvidos na Universidade de Witwatersrand en Johannesburgo catro ósos procedentes dun pé esquerdo que pertencía indubidablemente dun homínido e case seguro dun mesmo individuo. Os restos procedían da Gruta Silberberg en Sterkfontein e foran recollidos dous anos antes. En maio de 1997 Clarke atopou no laboratorio de anatomía máis fragmentos do pé do mesmo individuo. Os seus axudantes, Stephen Motsumi e Nkwane Molefe, baixaron á gruta en xuño para intentar procurar unha peza que encaixase co fragmento da tibia dereita que tiñan, ao cabo de dous días atoparon a sección de tibia correspondente na parte baixa da gruta. En outubro de 1998 deuse a coñecer o achado á comunidade científica e á prensa.
A extracción do esqueleto da rocha é un traballo lento e minucioso que aínda continúa, sacouse á luz un cranio completo coa mandíbula, un antebrazo completo en articulación coa man, diversos elementos da pelve, costelas, vértebras, un úmero completo e a maior parte dos ósos dos membros inferiores. Moitos deste ósos están intactos e unidos na súa posición natural. Importancia
Little Foot representa unha descuberta excepcional polo seu estado de conservación e polo feito de que se trata dun esqueleto dun homínido antigo case completo, máis completo que o célebre esqueleto do Australopithecus afarensis coñecido como Lucy, descuberto en Etiopía en 1974.
As observacións preliminares semellan indicar que o fósil presenta unhas características diferentes ás do Australopithecus africanus, e doutra banda puntos comúns e diferenzas co Australopithecus afarensis.
Little Joe

Little Joe foi o nome dunha serie de foguetes da NASA para facer probas suborbitais con cápsulas do proxecto Mercury. Características
Os foguetes Little Joe usáronse para probar as cápsulas do proxecto Mercury e en particular a torre de escape que debía poñer a salvo ao astronauta se algo ía mal durante a engalaxe. Os Little Joe eran foguetes relativamente pequenos, de 15, 20 m de altura e 2, 03 m de diámetro e que, segundo a versión, usaban seis ou oito motores. Podían enviar as cápsulas Mercury en voos suborbitais de ata 89 km de altura.
Lanzáronse sete Little Joe entre 1959 e 1961, tres deles con fallos, máis un Little Joe que fallou ao principio pola ignición en terra da torre de escape.
Unha versión máis grande dos Little Joe, os Little Joe II, usáronse para probas similares do proxecto Apollo.
Little Joe II

Little Joe II foi o nome dunha serie de foguetes da NASA para facer probas suborbitais con cápsulas do proxecto Apollo. Características
Os foguetes Little Joe II usáronse para probar as cápsulas do proxecto Apollo e en particular a torre de escape que debía poñer a salvo ao astronauta se algo ía mal durante a engalaxe, de igual xeito que os Little Joe se usaron para o mesmo fin coas cápsulas do proxecto Mercury. Os Little Joe II estaban deseñados por General Dynamics e usaban entre seis e nove motores de propelente sólido. Tiñan unhas dimensións de 26, 20 m de altura e 3, 96 m de diámetro e podían enviar as cápsulas Apollo en voos suborbitais ata a 23 km de altura.
Lanzáronse catro Little Joe II entre 1963 e 1966, fallando un deles.
Little Richard

Richard Wayne Penniman, máis coñecido coma Little Richard, nado en Macon (Xeorxia) o 5 de decembro de 1932 e finado en Nashville (Tennessee) o 9 de maio de 2020, foi un cantante estadounidense, un dos pioneiros do rock and roll. Traxectoria
Comezou a súa carreira musical na música relixiosa, que soubo converter nos anos cincuenta ó rock cun ritmo vertixionoso e unha forma de cantar salvaxe. El mesmo dixo que se consideraba o "arquitecto" do rock and roll, pero que a cor da súa pel afastárono da gloria que tiveron outros como Elvis Presley[Cómpre referencia]. O seu primeiro éxito foi "Tutti frutti" gravado en 1955. Despois de varios éxitos, "Good Golly, Mis Molly", "Long Tall Sally" ou "Lucille" en 1957 deixou a música para preparse para ser ministro evanxélico. En 1962 volveu os escenarios aínda que sen o éxito precedente.
Liturxia do corpo

Liturxia do corpo, publicado por Ediciós do Castro -na colección 17 de maio Poesía- en 1976, é un libro de poemas de Arcadio-López Casanova. En 1983 Ediciós do Castro fixo unha segunda edición con prólogo de Xesús Alonso Montero. Contido
Seguindo a edición de 1983
Dedicatoria: Adico iste libro á miña aboa Manuela, xa corpo de memoria, na terra sua e miña do Páramo lugués.
Limiar de Xesús Alonso Montero
PARA ACHEGÁRMONOS Á POESÍA DE ARCADIO LÓPEZ-CASANOVA Características
Para Basilio Losada: Segundo o propio autor:
Liu Xiang

Liu Xiang (chinés tradicional: 劉向; chinés simplificado: 刘向; pinyin: Liú Xiàng; Wade-Giles: Liu2 Hsiang4; 77-6 a. C. ), nado como Liu Gengsheng (刘更生, Liú Gēngshēng), nome de cortesía Zizheng (子政, Zǐ Zhèng), foi un astrónomo, historiador, poeta, político, bibliotecario e escritor chinés do período Han do Oeste. Biografía
Liu Xiang naceu en Xuzhou, na actual provincia de Jiangsu. Parente remoto de Liu Bang, o fundador da dinastía Han, era membro do clan gobernante, a familia Liu. O seu pai tiña o rango de marqués. O fillo de Liu Xiang, Liu Xin, continuou coa tradición académica do seu pai, e tamén do seu parente Liu An (o príncipe de Huainan).
Ao comezo do reinado de Han Yuandi, Liu Xiang era membro dun grupo de oficiais confucianos, entre os que se incluía Xiao Wangzhi, que intentaba limitar o poder dos clans secundarios de Shi e Xu. Acabou por perder unha loita de poder cos eunucos Hong Gong e Shi Xian. Tras un breve encarceramento, retiróuselle o seu posto de funcionario, e non recibiu ningún novo traslado durante quince anos.
A sucesión do emperador Cheng ao trono supuxo un realiñamento entre diversas faccións do goberno, co que Liu Xiang logrou recuperar o seu rango. No 26 a. C. , recibiu a orde de organizar a biblioteca imperial, unha enorme empresa bibliográfica que duraría máis de vinte anos. Foi axudado polo seu fillo, Liu Xin, quen remataría a tarefa tras o pasamento do pai. Obras
Liu Xiang compilou o primeiro catálogo da biblioteca imperial, Resumos (別錄, Biélù), e a primeira edición do Clásico das montañas e dos mares (山海經, Shānhǎijīng), que rematou o seu fillo. Outras coleccións de historias e biografías editadas por Liu Xiang son As estratexias dos Reinos Combatentes (戰國策, Zhànguócè), os Novos prefacios (新序, Xīnxù), O xardín da elocuencia (說苑, Shuōyuàn) e as Biografías de mulleres exemplares (列女傳, Liènnǚzhuàn). Durante moito tempo foi erradamente considerado o compilador das Biografías dos inmortais (列仙傳, Lièxiānzhuàn), unha colección de haxiografías e himnos taoístas.
Liu Xiang foi tamén poeta. Atribúenselle os "Nove lamentos", unha sección das Cancións de Chu (楚辭, Chǔcí).
Liu Yu

Liu Yu (en chinés tradicional: 劉瑜; en chinés simplificado: 刘瑜; en pinyin: Liú Yú), nada o 24 de decembro de 1975, é unha escritora e científica chinesa. É profesora de Ciencia Política na Universidade Tsinghua de Beijing. Defensora do liberalismo chinés, o seu libro Minzhu de xijie (en galego: Os detalles da democracia), unha introdución ao funcionamento da democracia estadounidense, foi celebrado pola súa creatividade como unha obra fundamental deste movemento ideolóxico. Traxectoria
Liu Yu naceu o 24 de decembro de 1975 en Jiangxi, no condado de Poyang. Licenciouse en Ciencias Políticas na Universidade Renmin da China en 1996, onde tamén obtivo o seu mestrado en 1999. Entre o 2000 e o 2007, viviu nos Estados Unidos, doutorándose en Ciencias Políticas pola Universidade Columbia; así mesmo, foi investigadora posdoutoral no Centro Fairbank de Estudos Chineses da Universidade Harvard. Entre o 2007 e o 2010, foi profesora na Universidade de Cambridge.
No 2000, Liu comezou un blog no que analizaba cuestións sobre política. Tamén empezou a escribir ficción na rede a principios do século XXI, onde publicou por entregas a súa primeira novela, Gudu de xiang yi ke xingqiu (en galego: Só coma un planeta); esta obra foi moi popular entre os internautas estadounidenses. Tanto Gudu de xiang yi ke xingqiu como o seu seguinte traballo, Name, ai ne? (en galego: U-lo amor? ), foron posteriormente publicadas na China con escaso impacto. En 2004, comezou a escribir comentarios sobre política nos medios chineses baixo o pseudónimo de Zui Gangqin (lit. "Piano borracho"). Liu creou unha reputación polo seu estilo cínico e xuvenil, que tivo moitos adeptos.
En 2009, saíu do prelo Minzhu de xijie, unha escolma de ensaios do seu blog sobre a democracia estadounidense. O libro buscaba presentar os mecanismos cotiáns dunha democracia ao público chinés, explicando os procesos de maneira comprensible a través de historias e anécdotas, no canto de empregar terminoloxía técnica. A obra converteuse nun éxito de vendas, outorgándolle a Liu gran fama no seu país. Neste sentido, pasou a ser unha figura fundamental no liberalismo chinés, repectada polo seu apoio directo á democracia. A súa perspectiva sobre os Estados Unidos foi comparada coa de Voltaire sobre a China, xa que ambos vían en imperios estranxeiros a encarnación duns valores que botaban en falta na súa terra.
En 2010, foi nomeada profesora asociada de Ciencias Políticas na Universidade Tsinghua, unha das máis prestixiosas de Asia. Liu converteuse nunha das principais figuras do liberalismo na República Popular da China polas súas aparicións públicas. Durante a primeira década do século XXI, Liu defendeu unha posición optimista sobre a futura democratización da China, chegando a predicir un xiro radical cara á democracia durante a seguinte década; porén, o seu país viviu un ascenso do autoritarismo. Isto tivo consecuencias para a propia carreira profesional de Liu, xa que se incrementou a represión das voces liberais, dificultando as súas posibilidades laborais. Publicacións
Minzhu de xijie (2009)
Guannian de shuiwei ("O nivel da ideoloxía", 2013)
Jubian di er tian ("Os grandes cambios do futuro", 2023)
Liv Strömquist

Liv Strömquist, nada en Lund o 3 de febreiro de 1978, é unha autora de banda deseñada sueca, ademais de locutora e activista política. Traxectoria
Strömquist é a autora dos álbums Hundra procent fett (en galego, "Cento por cento de graxa"), Drift (2007), Einsteins Fru ("A muller de Einstein"), Prins Charles känsla ("o sentimento do príncipe Charles”) onde a partir dunha anécdota, analiza nas parellas heterosexuais normativas o cambio de roles dende o matrimonio de conveniencia á conversión en nai submisa; Ja till Liv (“si á Vida) e A froita do coñecemento (2014). Este último é un ensaio ilustrado sobre a historia cultural da vulva, e como os órganos sexuais femininos por mor de diversas causas hist´roricas, políticas e culturais, foron invisibiliazados. Strömquist tamén participou como colaboradora habitual en programas de radio e televisión como Tankesmedjan, Hej domstol, Pang Prego, En varg söker sin pod ou Lilla drevet e copresentou dúas tempadas da serie Liv och Horace e Europa xunto con Horace Engdahl, en centros culturais europeos.
En 2017, a antoloxía de debuxos The Night Garden (o xardín nocturno), exhibida en diferentes estacións do Metro de Estocolmo, causou controversia ao representar abertamente a menstruación. Obra
Hundra procent fett. Ordfront/Galago 2005.
Drift. Kolik förlag 2007 (xunto con Jan Bielecki).
Einsteins fru. Ordfront/Galago 2008.
Prins Charles Känsla. Ordfront/Galago 2010.
Ja till Liv! . Ordfront/Galago 2011.
Månadens moderat Kalender 2013. Ordfront Förlag 2013.
Kunskapens frukt. Ordfront/Galago 2014. (Traducida ao galego como A froita do coñecemento, por David. Á. Álvarez Martínez e editada en Catro Ventos Editora 2021).
Kära Liv och Caroline. Natur & Kultur 2015 (xunto con Caroline Ringskog Ferrada-Noli).
Uppgång & Fall. Ordfront/Galago 2016.
Den rödaste rosen slår ut. Ordfront/Galago 2019.
Inne i spegelsalen. Norstedts, 2021. Recoñecementos
Adamson Award 2012, premio á mellor debuxante sueco de banda deseñada, ex aequo con Jonas Darnell.
EWK Award 2013, premio.
En 2016, a Universidade de Malmö, outorgoule un doutormanto honoris causa.
En 2020, recibiu o premio Kolla! , na categoría Effekt.
Live Free or Die Hard

Live Free or Die Hard é un filme de acción estadounidense dirixido por Len Wiseman que se estreou no 2007. Sinopse
Nos Estados Unidos, o sistema de ordenadores que controla as comunicacións, o transporte e a subministración de enerxía é bloqueado por un grupo terrorista. O cerebro da operación estudara minuciosamente até o máis mínimo detalle, pero non contaba con John McClane (Bruce Willis), un policía da vella escola que ten os coñecementos necesarios para frustrar unha ameaza terrorista desta catadura. Personaxes
Bruce Willis como John McClane
Justin Long como Matthew "Matt" Farrell
Timothy Olyphant como Thomas Gabriel
Mary Elizabeth Winstead como Lucy Gennero-McClane
Maggie Q como Mai Linh
Cliff Curtis como Miguel Bowman
Kevin Smith como Frederick "Warlock" Kaludis
Jonathan Sadowski como Trey
Cyril Raffaelli como Rand
Željko Ivanek como Axente Molina
Edoardo Costa como Emerson
Yorgo Constantine como Russo
Andrew Friedman como Casper
Sung Kang como Raj
Tim Russ como Axente Summers
Live from London

Live from London é un mini-álbum dixital da cantante de pop australiana Natalie Imbruglia, dispoñible unicamente a través da tenda iTunes como parte da serie Live from London. Foi lanzado o 17 de agosto de 2007 baixo o selo Brightside Recordings. O álbum contén cinco versións acústicas gravadas en directo dos seus éxitos do recompilatorio de sinxelos Glorious: The Singles 1997-2007.
Lista de temas
Livemocha

Livemocha é unha comunidade de aprendizaxe de idiomas en liña con máis de seis millóns de membros procedentes de 200 países de todo o mundo. Livemocha ofrece cursos básicos de aprendizaxe gratuítos en 38 linguas diferentes e outros cursos avanzados de pago, e tamén permite aos usuarios rexistrados comunicarse ou conversar entre eles.
As linguas nas que ofrece os cursos son: alemán, árabe, búlgaro, catalán, checo, coreano, croata, eslovaco, español, esperanto, estoniano, finés, francés, grego, hebreo, hindi, holandés, húngaro, indonesia, inglés, islandés, italiano, letón, lituano, mandarín, noruegués, persa, polaco, portugués (Portugal e o Brasil), romanés, ruso, serbio, sueco, turco, ucraína, urdú, xaponés.
Livermorio

O livermorio, anteriormente chamado ununhexio (Uuh), é un elemento sintético da táboa periódica de símbolo Lv e número atómico 116.
Livigno

Livigno é unha comuna italiana da rexión de Lombardía, provincia de Sondrio, con cerca de 5065 habitantes. Esténdese por unha superficie de 211 km², cunha densidade de poboación de 24 habitantes/km². Limita con Valdidentro. Xeografía
Livigno está situado a 1816 metros sobre o nivel medio do mar. O seu río principal é o Spöl. Tamén é unha das poucas cidades italianas que non están incluídas na conca mediterránea, estando incluída na conca hidrográfica do Mar Negro. Exención de impostos
Unha característica desta cidade é a exclusión do IVE imposto pola Unión Europea. Esta decisión tomouse antes do nacemento do UE e das organizacións precursoras, en 1910, porque a cidade, pola súa localización, estaba illada máis de seis meses ao ano. Aínda hoxe, só tres estradas conectan coa cidade, dúas procedentes de Suíza.
Living Plume Shield

Living Plume Shield ou LIPS foi unha serie de satélites artificiais dos Estados Unidos adicados a probar diferentes tecnoloxías. Características
Os satélites LIPS eran en realidade a cuberta inferior dos dispensadores MSD utilizados para despregar os satélites Parcae e cuxa función era protexer a estes satélites da saída de gases do motor do dispensador. Tres destas cubertas, con forma de aro, foron modificadas para levar a cabo diversos experimentos. Foron enviados ao espazo entre 1980 e 1987 a bordo de foguetes Atlas E e Atlas H.
LIPS 1, xunto con Parcae 4, non chegou ao espazo polo fallo do seu foguete lanzador.
LIPS 2 chegou a órbita e a súa misión consistiu en probar a descarga directa de datos tácticos desde órbita baixa, levando a bordo un transpondedor en UHF dun so canal. Usaba ademais tres paneis solares de dobre cara con diferentes tipos de células solares para producir enerxía eléctrica.
LIPS 3 tamén foi posto en órbita e usouse para probar células solares de nova tecnoloxía.
Livingston, Kentucky

Livingston é unha cidade do condado de Rockcastle, Kentucky, Estados Unidos de América. Conta con 0, 8 km² e 226 habitantes segundo o censo do ano 2010.
Livno

Livno é un concello do oeste de Bosnia e Hercegovina, situado no Cantón 10 da Federación de Bosnia e Hercegovina. A súa poboación é de 32. 454 persoas: o 83, 4 % croatas, 12, 9 % bosníacos, e 2, 2 % serbios. Historia
A rexión de Livno leva habitado cando menos dende o 2. 000 a. C, pero a primeira mención de Livno data dun documento do 892 do duque croata Mutimer. Dende 1326 Livno formou parte do banato bosníaco ata que en 1463 pasou ao Imperio Otomán, logo do Congreso de Berlín, Livno entrou no Imperio Austro-Húngaro (1878).
Dende 1918 formou parte do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (e posteriormente Iugoslavia) dentro do banato de Primorje. Entre 1941 e 1945 Livno formou parte do Estado independente de Croacia. Coa fin da segunda guerra mundial, Livno volveu integrarse en Iugoslavia e dende 1992 forma parte de Bosnia-Hercegovina.
Livorno

Livorno é unha cidade situada na Toscana, Italia. É a capital da provincia homónima. A súa poboación no 2015 era de 159. 431 habitantes.
A comuna de Livorno ten unha superficie de 104, 79 km², e linda coas comunas de Collesalvetti, Pisa e Rosignano Marittimo.
Actualmente constitúe un centro industrial mediterráneo importante, con presenza de sectores químico e metalúrxico, cunha refinaría de petróleo, ademais de ser un porto libre.
Livro da montaría de João I de Portugal

O Livro da montaria é un tratado de caza do século XV en forma de códice redactado na corte do rei portugués João I de Portugal entre 1415 e 1433. Trata a caza do xabaril e constitúe unha das obras máis notábeis do século XV en lingua portuguesa. Consta de tres libros organizados en 70 capítulos nos que se abordan, desde os beneficios da práctica da montaría ata os coidados dos cans, o papel dos mozos e monteiros e as tácticas e estratexias a seguir na caza mesma. Edicións
No Arquivo Histórico Provincial de Lugo consérvase unha copia parcial. Consiste en 10 bifolios, 11 folios e 4 fragmentos, que corresponden aproximadamente a unha cuarta parte da obra total.
Livro de Horas de D. Manuel

O Livro de Horas de D. Manuel é un dos manuscritos iluminados máis importantes producidos en Portugal no século XVI. Características
Foi decorado en parte por António de Holanda, entre o c. 1517 e c. 1538 e está dedicado a D. Manuel I, do que se inclúen exequias nunha das páxinas. Ten 303 follas de pergamiño e 58 iluminacións a toda páxina. Consérvase no Museu Nacional de Arte Antiga, en Lisboa.
Os folios iniciais (1 a 4) presentan as instrucións en portugués para coñecer a Letra dominical e o número áureo nos calendarios que permitirán coñecer as datas das festas móbiles asociadas á Semana Santa, cuxa táboa se presenta no folio 24. Nos folios 5 a 23 está o calendario litúrxico en latín, cunha iluminación ao comezo de cada mes.
Lixing 1

Lixing 1, tamén coñecido como LX-1, foi un satélite artificial da Academia China de Ciencias (CAS polas súas siglas en inglés) lanzado o 15 de agosto de 2016 mediante un foguete CZ-2D desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
A misión de Lixing 1 foi estudar a atmosfera superior da Terra, para o cal foi enviado a unha órbita infrecuentemente baixa, de só 124 km de perixeo e 140 km de apoxeo. Tiña forma de cilindro cunha masa de 110 kg e reentrou na atmosfera o 15 de agosto de 2016.
Lixivia

O hipoclorito de sodio ou hipoclorito sódico, coñecido popularmente como lixivia, auga lavandina ou incluso auga de Javel[Cómpre referencia], é un composto químico cuxa fórmula é NaClO.
Contén o cloro en estado de oxidación +I e polo tanto é un oxidante forte e económico. Debido a esta característica destrúe moitos colorantes, polo que se utiliza como branquexante. Ademais, aprovéitanse as súas propiedades desinfectantes.
Lizarra

Lizarra (en galego medieval: Estela, en éuscaro: Lizarra, en castelán: Estella, oficialmente Estella-Lizarra), é unha cidade e municipio da zona media da Comunidade Foral de Navarra, en España. É a capital do meiriñado de Estella e da comarca de Tierra Estella ou Lizarrerria, situada a metade de camiño entre as cidades capitais de Pamplona e de Logroño, na Rioxa, nunha zona de unión entre a Montaña e a Ribera Alta de Navarra. Etimoloxía
O seu nome oficial é Estella-Lizarra. Antigamente o poboado recibía o nome de Lizarra, ata a creación da cidade en 1076. Na colección diplomática de Irache son frecuentes en documentos do século XI as referencias a este poboado denominado, segundo os casos, Leizarrara, Lizarrara, Liçarrara, Lizarara, Liçarra e Lizarra. O topónimo, inequivocamente en lingua vasca, nalgunhas ocasións interpretouse como ilizar, "cidade antiga", e tamén como elizar, "igrexa antiga"; con todo parece ter maior solvencia a etimoloxía lizar, "freixo" en éuscaro, relacionada coa posible abundancia desta árbore na paraxe.
Outra das posibles orixes do nome, relacionado tamén coa propia fundación da cidade polo Rei de Navarra Sancho Ramírez, como punto de atención ao peregrino ao seu paso polo camiño de Santiago navarro, é o latín stella (estrela). Hai varias referencias á denominación L'izarra, traída por habitantes de orixe franca, e que poden dar orixe a este nome. De feito, a presenza dunha estrela de oito puntas nos monumentos da cidade remóntase ao seu estadio fundacional, punto que parece testemuñar esta etimoloxía. A estrela permaneceu ata a actualidade como símbolo distintivo da cidade Xeografía
Situada a 421 metros de altitude, rodeada por montañas: Montejurra, Peñaguda, Cruz de los Castillos, Monte de Santa Bárbara e Belástegui e tan oculta entre elas para quen se achega que, segundo o devandito, "non se ve Estella ata chegar a ela". Este cerco de montañas que a rodea suaviza o seu clima, abrigándoa do vento. Cruzada polo río Ega, afluente do río Ebro, aséntase nun gran meandro do mesmo, que proporciona auga para as leiras e zonas axardinadas, entre as que destaca o chamado paseo de "Os Chairos".
Dispón de boas comunicacións por estrada con: Pamplona e Logroño pola A-12 (Autovía do Camiño)
Zaragoza (incorporación á A-15 en Tafalla)
Vitoria-Gasteiz (NA-132-A)
Donostia (A-15 desde Pamplona)
Localidades limítrofes
Estella limita cos seguintes termos municipais: ao oeste con Aiegi e Allín; ao norte con Allín, a facería 21 de Navarra e o Val de Yerri; ao leste co Val de Yerri e Villatuerta; e ao sur con Aberin. Monumentos
Igrexa de San Pedro da Rúa.
Igrexa de San Miguel.
Igrexa do Santo Sepulcro.
Basílica de Nosa Señora do Puy.
Convento de Santa Clara.
Igrexa parroquial de San Xoán.
Castelo de Zalatambor.
Pazo dos Reis de Navarra.
Pazo de Xustiza.
Liña

Unha liña é unha arte de pesca que consiste nun ou varios anzois que actúan normalmente ligados á man do pescador. Está regulado polo artigo 17 do Decreto 424/1993 do 17 de decembro (DOG Nº 13 do xoves, 20 de xaneiro de 1994), que establece que se pode usar durante todo o ano e en calquera zona.
Liña Maginot

A liña Maginot foi unha liña de fortificación e defensa construída por Francia ao longo da súa fronteira con Alemaña e Italia, despois da fin da primeira guerra mundial. O termo Liña Maginot úsase indistintamente para referirse ao sistema completo de fortificacións, ou exclusivamente para referirse ás defensas contra Alemaña, nese caso as defensas contra Italia adoitan chamarse Liña Alpina. Fronte a ela achábase a liña fortificada alemá coñecida como Liña Sigfrido.