proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Teoría do valor-traballo

A Teoría do valor-traballo (TVL, tamén teoría laboral do valor ou TLV) é unha teoría que considera que o valor dun ben ou servizo depende directamente da cantidade de traballo que leva incorporado. Antecedentes
Adam Smith consideraba que o traballo era a unidade de medida exacta para cuantificar o valor. Para el o valor era a cantidade de traballo que un podía recibir a cambio da súa mercancía. Trátase da teoría do valor comandado ou adquirido. Aínda que non era o factor determinante dos prezos, estes oscilaban cara ao seu prezo de produción grazas ao xogo da oferta e a demanda.
Posteriormente David Ricardo desenvolveu unha teoría do valor-traballo incorporado na súa obra Principios de economía política e da imposición, de 1817. En devandito ensaio afirmaba que todos os custos de produción son custos laborais que se pagan dunha forma directa ou acumulándoos ao capital. Pensaba que os prezos dependerían da cantidade de traballo incorporado nos bens ou servizos.
Thomas Hodgskin, un socialista ricardiano, consideraba que a teoría do valor-traballo ricardiana tería lugar nunha economía estrita de libre mercado que provocase a desaparición do capitalismo. A teoría do valor-traballo en Marx
A teoría do valor-traballo coñécese principalmente polos estudos respecto diso de Karl Marx, sendo un principio fundamental no pensamento económico do marxismo. Marx pensaba firmemente que só o traballo produce o valor, e na súa obra O capital desenvolveu esta tese. Para iso estableceu catro conceptos distintos de valor: individuais (serve para comparar o valor directo e o valor de produción), directos (só ten en conta a competencia intrasectorial), de produción (ten en conta a competencia intrasectorial e intersectorial) e efectivos (o prezo da realidade mercantil). Con todo, Marx non finalizou a análise matemática da cuestión.
Mediante esta teoría Marx chega á existencia do plusvalía, que consistiría a fonte da ganancia do posuidor de capital no modo de produción capitalista, e xorde do plustraballo ou o traballo máis aló do necesario para producir o valor da forza de traballo. Actualidade
Na actualidade existen distintas correntes marxistas que fan distintas lecturas da teoría do valor traballo en Marx. Segundo a corrente maioritaria, o valor dun produto está formado polas horas de traballo efectivo realizadas por persoas de capacidade media que foron necesarias para a creación de devandito produto (o tempo de traballo socialmente necesario). Diversas escolas económicas criticaron esta teoría, por considerar que é imposible determinar cal é o traballo efectivo e cal é a capacidade media.
Segundo outra corrente, minoritaria dentro do marxismo, na que se poden atopar ao filósofo Felipe Martínez Marzoa e o economista Diego Guerrero, o valor traballo limítase aos valores de produción.
Mentres que para algúns marxistas o valor traballo só existe na sociedade capitalista, e non na socialista, para outros o valor traballo debe empregarse para determinar o valor dos produtos e servizos na sociedade socialista.
O autor mutualista Kevin Carson incluíu na teoría algúns conceptos das escolas marxinalistas.
Teoría do éter

A teoría do éter foi proposta por Hendrik Lorentz, defendendo que os obxectos e observadores viaxarían a través dun éter estacionario, sufrindo un encurtamento físico (hipótese da contracción de Lorentz) e unha mudanza na duración do tempo (dilatación do tempo).
Teoría informal de conxuntos

A teoría informal de conxuntos é unha das diversas teorías que foron desenvolvidas arredor do debate dos fundamentos das matemáticas. Os conxuntos teñen unha importancia fundamental nas matemáticas; de feito, de maneira formal, a mecánica interna das matemáticas (números, relacións, funcións etc. ) pode definirse en termos de conxuntos.
Sobre a orixe do vocábulo teoría informal de conxuntos, en inglés naive set theory, indica Jeff Miller que se empregou ocasionalmente na década de 1940 e converteuse nun termo establecido da década seguinte. O expresión foi popularizada máis tarde polo libro de Paul Halmos Naive Set Theory (1960). Introdución
A teoría informal de conxuntos é unha teoría "non formalizada", é dicir, que emprega a linguaxe cotiá para falar de conxuntos, polo que os conectores «e», «ou», «non», «se. .. , entón», «se e só se», non están suxeitos a definicións rigorosas.
Nos seus primeiros tempos, a teoría de conxuntos era informal e foi desenvolvida a fins do século XIX, principalmente por Georg Cantor e Gottlob Frege, co fin de permitir aos matemáticos traballar con conxuntos infinitos coherentes.
Con todo, esta teoría primixenia permitía definir un conxunto a partir de calquera propiedade sen ningunha restrición, o que levou a antinomias, ou paradoxos lóxicos, como o paradoxo de Russell, ou semánticas, como o paradoxo de Berry. Como solución a este conflito elaborouse a teoría axiomática de conxuntos, cuxo propósito era determinar con precisión que definicións de conxuntos podían ser empregadas. Actualmente, coñécese a teoría axiomática de conxuntos simplemente como teoría de conxuntos. Conxuntos, pertenza e igualdade
Na teoría informal de conxuntos, un conxunto é descrito como unha colección de obxectos ben definida. Devanditos obxectos son chamados elementos ou membros do conxunto e poden ser de calquera natureza: números, persoas, outros conxuntos, etc. Por exemplo, o 4 é un elemento do conxunto de todos os números enteiros. Obviamente, o conxunto de todos os números é infinitamente grande; con todo, non é necesario que un conxunto sexa precisamente finito para que poida ser definido con precisión.
Se x é elemento de A, entón dise que x pertence a A, ou que x está en A. Neste caso, esta proposición escríbese ou represéntase formalmente así: x∈A. Mentres que usar o símbolo ∉ desta maneira: x∉A, quere dicir que x non pertence a A.
Dous conxuntos A e B son iguais cando teñen exactamente os mesmos elementos ou, noutras palabras, sono só se cada un dos elementos de A é á vez elemento de B e se cada elemento de B tamén pertence ou está incluído en A. Por exemplo, o conxunto de elementos 2, 3 e 5 é igual ao conxunto de todos os números primos menores de 6. Se os conxuntos A e B son iguais, represéntase comunmente como A B.
Os elementos dun conxunto determinan este na súa totalidade e isto tamén é válido para un conxunto baleiro, que é aquel que non ten ningún elemento, o cal se representa a miúdo "Ø" e outras veces "{ }". Partindo do feito de que mesmo un conxunto baleiro está completamente determinado polos seus elementos, conclúese que só pode haber un conxunto baleiro.
Teoría queer

A teoría queer (en inglés: queer theory) é un eido da teoría crítica postestruturalista que xurdiu a comezos da década dos 90 dende os campos dos estudos queer e dos estudos das mulleres. O termo adoita asociarse coa análise e teorización sobre as prácticas sexuais e de xénero que existen para alén da heterosexualidade, e que poñen en dúbida a heteronormatividade. A partir dos desenvolvementos do construtivismo social en socioloxía, as persoas que traballan na teoría queer acostuman a criticar o que consideran comprensións esencialistas da sexualidade e do xénero. No seu lugar, estudan estes conceptos como fenómenos socioculturais a través das categorías, binarismos e linguaxes mediante os que se manifestan.
Entre as figuras intelectuais asociadas á creación da teoría queer destacan Michel Foucault, Gloria Anzaldúa, Eve Kosofsky Sedgwick ou Judith Butler.
Teosofía

A teosofía (do grego theosophia, de theos, divino, e sophia, sabedoría) é unha doutrina que mantén que todas as relixións son proxeccións e tentativas do home por coñecer "o Divino" e que, en consecuencia, cada relixión posúe unha parte da verdade. Características
A teosofía foi fundada polos pensadores da Antigüidade. A orixe do termo atópase nos filósofos de Alexandría, os philalèthes (do grego phil, que ama, e aletheia, verdade). A palabra teosofía data do século III e débese a Ammonios Saccas e os seus discípulos, que fundaron o sistema teosófico ecléctico. O método consiste, por unha banda, en coñecer a experiencia do divino pola éxtase espiritual e a intuición directa, e por outra en razoar por analoxías. Por este motivo chamábase aos discípulos de Ammonios Saccas "os analoxistas", por mor do seu hábito de interpretar as lendas, mitos e narracións sacras segundo unha lóxica de analoxía e de correspondencia.
O Concise Oxford Dictionary describe a teosofía como unha das varias filosofías que profesan alcanzar o coñecemento de Deus a través do éxtase espiritual, da intuición directa ou de relacións individuais especiais, en particular un movemento moderno que segue as ensinanzas hinduístas e budistas e que busca a fraternidade universal.
Os seguidores da teosofía manteñen que hai un corpo de verdade que constitúe a base de todas as relixións. A teosofía, afirman, representa unha visión moderna do "Sanatana Dharma" (a "Eterna Verdade") como a correcta relixión do home. A Teosofía Cristiá é o coñecemento de Deus e de Xesús obtido a través da intuición directa da esencia Divina. Sociedade teosófica
O termo teosofía corresponde tamén a un sistema de crenzas moderno, que foi utilizado por Helena Petrovna Blavatsky para definir tematicamente a súa propia doutrina. Con Henry Steel Olcott e William Quan Judge fundou a Société théosophique (Sociedade teosófica) en 1875. Esta organización espiritualista está emparentada con outros movementos iniciáticos cos cales ten trenzados numerosos lazos ata hoxe (Masonería, Rosa-Cruz, Martinismo).
Os cinco símbolos máis destacados no selo da Sociedade Teosófica son a Estrela de David, o Ankh, a esvástica, o Ouroboros e o Aum. Arredor está escrito o lema "Non hai maior relixión que a verdade".
Tera-

Tera (símbolo T) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que denota un factor de 1012, ou 1000000000000.
Confirmado en 1960, ven do grego τέρας, significando monstro. Tamén pode ser ligado ao prefixo grego τετρα- significando catro; a coincidencia disto co feito do prefixo ser a cuarta potencia de 1000 serviu como modelo para os prefixos de ordes superiores, tales como peta, exa, zetta e yotta, todos os cales son formas distorsionadas do latín ou grego para as correspondentes potencias (de cinco a oito respectivamente) de 1000.
En informática tera- pode moitas veces significar 1099511627776 (240) no canto de 1000000000000, especialmente no termo terabyte. Para evitar esta ambigüidade, o prefixo binario tebi- foi introducido de modo a representar 240, porén este, así como os outros prefixos binarios, aínda non é de uso xeral.
Terapia

En medicina, terapia, ou tratamento, é o conxunto de medios de calquera clase (hixiénicos, farmacolóxicos, cirúrxicos ou físicos) cuxa finalidade é a curación ou o alivio (paliación) das enfermidades ou os síntomas delas.
Non se debe confundir con terapéutica, que é a rama das ciencias da saúde que se ocupa dos medios empregados e a súa forma de aplicalos no tratamento das enfermidades. Etimoloxía
O termo terapia é a adaptación galega do latín científico therapia, voz introducida en 1846, que procede do grego antigo θεραπεία therapeía, "servizo", "coidado do corpo", "tratamento médico". Tipos de tratamentos
Balneoterapia
Cirurxía ou tratamento cirúrxico
Dieta
Farmacoterapia ou tratamento con medicamentos
Fisioterapia
Hidroterapia
Logopedia
Musicoterapia
Ortopedia
Próteses
Psicoterapia
Quimioterapia
Radioterapia
Rehabilitación ou tratamento rehabilitador.
Repouso domiciliario
Soroterapia
Terapia de quelación
Terapia ocupacional
Zooterapia Formas de aplicar os tratamentos
Terapia individual, é a aplicada a un só paciente.
Terapia de grupo, é aplicada a varios pacientes á vez.
Tratamento alternativo, é o prescrito por unha persoa, xeralmente sen formación médica homologada, e sen demostración científica da súa eficacia.
Tratamento conservador, é o que evita procedementos cruentos, como os cirúrxicos ou instrumentais, e que utiliza medidas pouco agresivas tendentes a manter ou mellorar a situación xeral do enfermo e a controlar no posíbel o curso da enfermidade.
Tratamento curativo, é o que tras ser aplicado se consegue unha reversión total da enfermidade.
Tratamento específico, é o dirixido contra unha enfermidade concreta.
Tratamento etiolóxico, é o que actúa directamente sobre a causa que orixina a enfermidade.
Tratamento paliativo, é o que intenta aliviar ou ofrecer o máximo benestar ao paciente porque non se pode alcanzar un tratamento curativo.
Tratamiento radical, é o que intenta erradicar a enfermidade utilizando todas as medidas dispoñíbeis en medicina.
Tratamento sintomático, é o que calma ou alivia os síntomas naquelas enfermidades que se descoñecen ou que non teñen un tratamento eficaz.
Tratamiento non farmacolóxico, é a intervención non química, teoricamente sustentada, focalizada e replicábel, realizada sobre o paciente ou o coidador e potencialmente capaz de obter un beneficio relevante.
Terapia adxuvante

Unha terapia adxuvante é un tratamento para o cancro realizado como complemento á terapia primaria, principal ou inicial. Un exemplo de terapia adxuvante é o tratamento adicional xeralmente empregado trala cirurxía, na cal todas as doenzas detectables deben ser eliminadas, mais podendo permanecer un risco estatístico de recaída, debido a lesións ocultas.
Terapia da escuridade

A terapia de escuridade é a práctica de manter as persoas en escuridade, privadas de luz durante determinados períodos de tempo nun intento de tratar determinadas condicións psicolóxicas. O corpo humano produce a hormona melatonina, que é responsable de soportar os ritmos circadianos. A escuridade parece axudar a manter estes ritmos circadianos estábeis. Unha forma de terapia escura realízase bloqueando as luces de lonxitude de onda azuis para evitar que a melatonina se rompa. Algúns estudos demostraron que este proceso mellora a saúde, minimizando dores de cabeza, síndrome de fatiga crónica e insomnio.
Terapia de xogo

A terapia de xogo é unha terapia expresiva que usa o xogo para diagnosticar e tratar problemas psicolóxicos, especialmente usada nos nenos xa que para eles o xogo é unha forma de comunicación. O terapeuta observa como o suxeito xoga con xoguetes para determinar a causa dos seus trastornos emocionais, conflitos ou traumas. A orixe da terapia está na escola humanista, utilizado por Melanie Klein nos anos trinta e actualizado polo traballo de Carl Rogers e Virginia Axline.
Terapia dirixida

A terapia dirixida ou terapia dirixida molecularmente é unha das principais modalidades de tratamento médico (farmacoterapia) para o cancro. Outros son a terapia hormonal e a quimioterapia citotóxica. Como unha forma de medicina molecular, é dirixida por bloques de terapia no crecemento das células cancerosas ó interferir con moléculas dirixidas específicas necesarias para a carcinoxénese e o crecemento tumoral, no canto de simplemente interferir con tódalas células que se dividen rapidamente (por exemplo, coa quimioterapia tradicional). Debido a que a maioría dos axentes para terapia dirixida son produtos biofarmacéuticos, o termo terapia biolóxica ás veces é sinónimo de terapia dirixida cando se utiliza no contexto da terapia do cancro (e polo tanto, distínguese da quimioterapia, é dicir, a terapia citotóxica). Porén, as modalidades pódense combinar; conxugados de anticorpo-fármaco combínanse bioloxicamente para atacar os mecanismos citotóxicos nunha terapia dirixida.
Espérase que as terapias dirixidas contra o cancro poidan ser máis eficaces que as antigas formas de tratamentos e menos prexudiciais para as células normais. Moitas terapias dirixidas son exemplos da inmunoterapia (o uso dos mecanismos inmunes para obxectivos terapéuticos) desenvolvidos polo campo da inmunoloxía do cancro. Polo tanto, como inmunomoduladores, vólvense un tipo de modificadores da resposta biolóxica.
Non están dirixidas a terapias para o cancro de mama, mieloma múltiple, linfoma, cancro de próstata, melanoma e outros cancros.
Os experimentos definitivos que amosaron que a terapia dirixida sería dar a volta o fenotipo maligno das células tumorais implicando tratamento de células Her2/neu transformadas con anticorpos monoclonales in vitro e in vivo polo laboratorio de Mark Greene, isto a través dun informe de 1985.
Terapia hormonal

A terapia hormonal ou hormonoterapia a aquel tratamento que utiliza preparados con acción hormonal. Terapia hormonal e cancro
A hormonoterapia emprégase frecuentemente no tratamento dalgúns tipos de cancro, mediante un conxunto de medidas, principalmente a utilización de fármacos dirixidos a anular a función de determinadas hormonas. A súa eficacia baséase en que certos tumores son hormonodependentes, pois as hormonas sexuais favorecen o seu crecemento, tanto os estróxenos no caso da muller como os andróxenos no home. A importancia da hormonoterapia no tratamento do cancro vén dada porque mellora a supervivencia e produce menos efectos secundarios que a quimioterapia. As súas limitacións derivan do feito de que só é útil aplicada a determinados tumores sensibles á mesma, sobre todo os constituídos por tecidos hormonodependentes: cancro de mama, cancro de endometrio e cancro de próstata.
No cancro de mama, mediante unha técnica denominada inmunohistoquímica, analízase o tumor para comprobar se presenta receptores para as hormonas sexuais femininas (estróxenos e proxesterona). Se o resultado é positivo, iso indica que o tumor é hormonodependente, e mentres maior sexa o número de células que expresan estes receptores máis alto será o grao de hormonodependencia. Se o tumor non expresa receptores hormonais a probabilidade de que o tratamento hormonal sexa eficaz é moi baixa. Porén, no cancro de próstata xeralmente non se realizan estudos para comprobar se existen receptores hormonais, asúmese a súa existencia, pois están presentes na gran maioría dos casos.
Terapia hormonal substitutiva

A terapia de substitución hormonal (TSH) ou terapia hormonal substitutiva é un sistema de tratamento médico para a menopausa cirúrxica, a perimenopausa e, en menor medida, para mulleres na menopausa. Baséase na idea de que o tratamento pode previr as molestias causadas pola menor cantidade de hormonas (estróxenos e proxesterona) presentes no sangue. Supón o emprego dun ou máis fármacos pertencentes a un grupo deseñado para elevar artificialmente os niveis hormonais.
Os principais tipos de hormonas que se usan neste tratamento son: estróxenos, proxesterona ou proxestinas, e ás veces testosterona. A miúdo tamén se lle chama tratamento no canto de terapia. Visión xeral
A terapia de substitución hormonal está dispoñible de varias formas. Xeralmente fornécense doses baixas dun ou máis estróxenos, e a miúdo tamén se fornece proxesterona ou un análogo químico chamado proxestina. Tamén se pode incluír testosterona. Ás mulleres que sufriron unha histerectomía, fornéceselles habitualmente un composto estroxénico que contén algunha clase de proxesterona, unha terapia chamada "terapia de estróxenos sen oposición". As terapias de substitución hormonal adminístranse mediante parches transdérmicos, comprimidos, cremas, pílulas, dispositivos intrauterinos (DIU), aneis vaxinais e, máis raramente, mediante inxeccións. As doses adoitan ser variadas ciclicamente, con tomas diarias de estróxenos, e proxesterona (ou proxestina) durante dúas semanas cada mes ou dous meses; un método chamado "TRH combinada secuencial". Un método alternativo de máis recente aparición é chamado "TRH combinado continuo" e consiste nunha dose constante de ambos os tipos de hormonas tomadas diariamente. Ás veces, engádese un andróxeno, xeralmente testosterona, para tratar a libido diminuída. Tamén pode tratarse a diminución de enerxía e axudar a diminuír a osteoporose que adoita aparecer trala menopausa.
Terapia intravenosa

Terapia intravenosa (IV) é unha vía de administración que consiste na inxección dunha agulla ou catéter contendo principios activos, vacinas ou hemoderivados nas veas periféricas, tipicamente nos membros superiores ou inferiores.
Non existe absorción nesta vía de administración, pois a menciña é introducida directamente na corrente sanguínea, non podendo así ser revertida. É un medio óptimo de administrar medicamentos, pola velocidade e eficiencia.
É a vía de preferencia para fármacos que non poden ser aplicados por vía intramuscular ou subcutánea, cando o obxectivo é o inicio rápido de acción ou cando a vía oral non é posíbel por intolerancia á medicación (como vómitos ou dor de estómago) ou por condición que reduza a absorción do medicamento (como diarrea).
Terapia neoadxuvante

A terapia neoadxuvante é a administración de axentes terapéuticos antes do tratamento principal. Un exemplo é a terapia neoadxuvante con hormonas, anterior á radioterapia radical para adenocarcinoma de próstata. O obxectivo da terapia neoadxuvante é reducir o tamaño ou extensión do cancro antes do tratamento con intervención radical, facilitando, dese xeito, o procedemento e aumentando a probabilidade de éxito, reducindo as consecuencias dunha técnica máis agresiva que sería necesaria se o tamaño ou extensión do tumor non fosen reducidos.
Outro concepto relacionado é que a terapia neoadxuvante actúa en doenza micrometastática. O tratamento resulta no aumento da sobrevida a longo prazo, cando comparado á estratexia terapéutica de cirurxía, exclusivamente, xa que eleva a eficacia contra diseminacións non detectadas da doenza.
Terapias sistémicas (quimioterapia, imunoterapia ou terapia hormonal) ou radioterapia son, xeralmente, usadas para tumores localmente avanzados - no cal os médicos planean a operación nun estedo máis tardío. O uso desta terapia pode, efectivamente, reducir a dificultade e a morbilidade de procedementos máis agresivos.
Terapias cognitivo-comportamentais

As terapias cognitivo-comportamentais son orientacións da terapia cognitiva enfocadas no vencellamento do pensamento e o comportamento, e que recollen as achegas das distintas correntes dentro da psicoloxía científica; o cal é máis que unha mera fusión, como aplicación clínica, da psicoloxía cognitiva e a psicoloxía behaviourista. Adoitan combinar técnicas de reestruturación cognitiva, de adestramento en relaxación e outras estratexias de enfrontamento e de exposición.
Este modelo acepta a tese behaviorista de que o comportamento humano é aprendido, pero esta aprendizaxe non consiste nun vínculo asociativo entre estímulos e respuestas senón na formación de relacións de significado persoais, esquemas cognitivos ou regras. Igualmente os aspectos cognitivos, afectivos e comportamentais están interrelacionados, de modo que un cambio nun deles afecta ós outros dous compoñentes. Nesa relación mutua as estruturas de significado (esquemas cognitivos) terían un peso fundamental, pois elas representan a organización idiosincrática que ten cada persoa sobre o que significa a súa experiencia, os outros e o si mesmo.
Durante o proceso terapéutico o clínico válese de diversas estratexias que teñen por obxecto a flexibilización e modificación dos esquemas disfuncionais e os pensamentos automáticos que se desprenden destes. O devandito proceso está guiado por tres principios técnicos básicos: o empirismo colaborativo, o descubrimento guiado e o diálogo socrático.
Teratoma

Un teratoma (do grego teras, teratos "pesadelo", "monstro", e -oma "tumor", "inchazón") é un tumor encapsulado con compoñentes de tecidos ou órganos que lembran ós derivados normais das tres capas xerminais. Son raras as ocasións nas que non se poden identificar as tres capas á vez. Os tecidos do teratoma, aínda que son normais en si mesmos, poden ser moi distintos dos tecidos que os rodean. Informáronse de teratomas que conteñen pelo, dentes, óso, e moi raramente órganos complexos como ollos, torso, mans, pés ou outros membros. Normalmente un teratoma non conterá órganos, senón un ou máis tecidos que normalmente se atopan no cerebro, a tiroide, o fígado e os pulmóns. Ás veces o teratoma contén na súa cápsula un ou máis quistes cheos de fluído e cando se produce un quiste de gran tamaño, o teratoma pode producir unha estrutura que lembra a un feto. Xa que están encapsulados, os teratomas adoitan ser benignos, aínda que se coñecen algunhas formas de teratoma maligno. Un teratoma maduro é tipicamente benigno e atópase máis habitualmente en mulleres, mentres que un teratoma inmaturo es tipicamente maligno e atópase máis a miúdo en homes.
Pénsase que os teratomas xa están presentes no nacemento (conxénitos), pero os de pequeno tamaño non son descubertos ata moito máis tarde na vida do individuo.
Terbio

O terbio é un elemento químico da táboa periódica con símbolo Tb, sólido metálico de cor branca e brillo prateado. O seu número atómico é 65, cunha masa atómica de 158, 9.
Ten unha densidade de 8, 3 g/cm³, cun punto de fusión de 1. 360 °C e un punto de ebulición de 3. 041 °C. É un metal de transición interna da familia dos lantánidos. Este elemento químico foi descuberto por Carl Gustaf Mosander en 1843 e illado por Georges Urbain en 1905. Atópase habitualmente coma óxido nas terras raras. Forma sales trivalentes de cor branca con solucións incoloras. Historia
O terbio foi descuberto en 1843 polo químico sueco Carl Gustaf Mosander, quen o detectou coma impureza no óxido de ytrio. O seu nome débese á localidade sueca Ytterby. Non foi illado en estado puro ata que se fixeron habituais as novas técnicas de intercambio de ións.
Este elemento clasificase coma terra rara. O termo "rara" pode conducir a equívoco, pois o terbio é máis común que metais coma a prata ou o mercurio. Antigamente empregábase esta terminoloxía porque os elementos clasificados coma tal eran moi difíciles de separar uns doutros. Non eran raros na Terra, senón que eran raramente empregados para algo. Obtención
O terbio non se atopa nunca en estado libre na natureza, senón contido en diversos minerais coma a cerita, a gadolinita, a monazita, a xenotima e a euxenita, algúns deles cun contido inferior ao 1% de terbio. Características
O terbio é de cor branca-prateada, razoablemente estable ao aire, maleable, dúctil e o suficientemente brando coma para ser cortado por un coitelo. Existen dúas variedades alotrópicas, cunha temperatura de transformación de 1289 °C. Aplicacións
Este elemento empregase no dopaxe de materiais usados en dispositivos de estado sólido, tales coma o fluoruro de calcio, o tungstato de calcio e o molibdato de estroncio. O oxosulfato de gadolinio dopado con terbio é un dos mellores colorantes en Raios X.
Tamén se emprega coma cristal estabilizador en células de combustible que operan a elevadas temperaturas, xunto ao óxido de circonio, en aliaxes e na produción de compoñentes electrónicos. O seu óxido utilizase nos fósforos verdes de lámpadas fluorescentes e tubos de raios catódicos. O borato de terbio e sorbio aplicase tamén en electrónica. Isótopos
Na natureza atópanse compostos dun isótopo estable, o 159-Tb. Outros 33 radioisótopos están rexistrados, sendo o 158-Tb o máis estable de todos, cunha vida media de 180 anos. Os isótopos 157-Tb e 160-Tb teñen unha vida media ao redor dos 70 anos. Os restantes radioisótopos teñen vidas medias de menos de 7 días, moitos deles de menos de 24 segundos. Precaucións
Ao igual que o resto de lantánidos, os compostos do terbio teñen un nivel moderado de toxicidade, aínda que esta non se investigou en profundidade. Non se coñece ningún papel deste elemento no ciclo biolóxico.
Terceira Onda

A Terceira Onda é unha ideoloxía político-social baseada no libro de Alvin Toffler que leva o mesmo nome (en inglés The Third Wave) publicado en 1980 e no que se fala dunha nova era social unha vez quedaron superadas as eras da Revolución Agrícola (primeira onda) e a Revolución Industrial (segunda onda). A súa lectura permite entender que procesos como a globalización estean máis preto da evolución humana ou da evolución cultural que dunha conspiración de poderosos.
Na era social da Terceira Onda, grazas ás posibilidades que veñen facilitadas pola Revolución das TIC (Tecnoloxías da información e da comunicación), a sociedade reconfigúrase para superar os modelos de goberno, economía e comunicacións estruturados ao redor da produción centralizada (industrialismo capitalista e comunista) para afacerse a novos modelos estimulados por novas posibilidades (democracia participativa, economía globalizada e Internet).
Terceira guerra servil

A terceira guerra servil foi a última a última dunha serie de rebelións fracasadas contra Roma, coñecidas colectivamente como revoltas ser exército de escravos escapados, en torno a 120. 000, baixo as ordes de Espártaco, famoso gladiador da época, atacou o rural do sur de Italia e derrotou a varios exércitos romanos enviados para capturalos ou destruílos. O obxectivo era a obtención da liberdade, e cruzaron toda a península para superar os Alpes, pero chegando á Galia Cisalpina por razóns non de todo aclaradas deron volta cara ao sur de Italia e acabaron sendo derrotados por Craso e Pompeio.
Terceira idade

O termo terceira idade fai referencia á poboación de persoas maiores e xubiladas, normalmente de 65 ou máis anos. Este grupo de idade está crecendo na pirámide de poboación ou distribución por idades na estrutura da poboación; a baixa taxa de natalidade e a mellora da calidade de vida e a esperanza de vida son as causas principais que producen este feito.
Os nados no ano 1960 e seguintes, están agora entrando no grupo dos maiores. Isto crea tensións, pois aumentan os orzamentos da seguridade social e a poboación activa estaríase adaptando a esta nova situación, que aínda ten unha aptitude estereotipada de prexuízos, visible na redución do presunto problema a política social de seguridade social e máis residencias.
Pero a incipiente nova socioloxía da terceira idade ten outras dimensións: considerar a estas persoas como un grupo cultural nunha estratificación da poboación por grupos de idade, con igualdade de trato e igualdade de dereitos, pero isto na práctica pódese traducir pobremente ou só nun interesante segmento de consumidores e de clientela política, que de novo é reduccionista, pois asume homoxeneidade, ademais a exclusión do mercado laboral remunerado non quita a súa inclusión en actividades típicas do voluntariado, comisións municipais, residencias, centro social, bibliotecas e outras institucións con enfoque comunitario, asociacionista e participativo como persoa e cidadán, Shanas (1968 e 1977), co concepto da 'construción social da terceira idade' contra conceptos discriminantes, que como símbolos e sentimentos poden ser cambiados, Butler (1975 e 1980), removendo cara a adiante a nova idade e isto é obvio cun enfoque de interaccionismo simbólico, Henslin (2000), e manterse activo é a 'Teoría da Actividade', con perspectiva funcionalista, para ser útil e máis feliz. Finalmente hai outro punto de vista de conflitos intergxeracionais e da súa solución en substitucións de cohortes.
A terceira idade é estudada pola Xeriatría e a Xerontoloxía desde puntos de vista de Calidade de vida e fundamentos científicos.
Unha Tecnoloxía social desenvolveuse como apoio e industrialización de avances científicos.
O tema da senectude como preparación para a vellez preocupou a Platón (s. -V) en 'A República' e Cicerón (s. -II) en 'De Senectude' son escritos na ontoloxía das categorías de idades, que se configurou arredor de 'modos de ser', relacionados co decurso mesmo da vida persoal. Hai parágrafos que no esencial son idénticos en ambos autores. As 'apostilas ó diálogo da vellez' en Internet é un eloxio ó pensamento de Cicerón.
As diferentes denominacións: senectude, ancianidade, vellez, maiores, segunda mocidade, terceira idade, 'séniors', 'aging', teñen o propósito de esquecer prexuízos. Tamén os estudos sociolóxicos asignaron prioridades ó tema e varían nas distintas sociedades e épocas a par de vivenda, saúde e transportes, que son algunhas das necesidades primarias e nalgúns casos alimentación. Tamén hai abuso dos maiores como discriminación por idade nos ambientes laborais.
O Día Internacional das Persoas de Idade celébrase o 1 de outubro.
Terceira lei da termodinámica

A terceira lei da termodinámica, na súa formulación clásica, debido a Walther Hermann Nernst, estabelece que é imposíbel, por medio dun número finito de etapas (ou estados) atinxir a temperatura do cero absoluto (cero kelvin). Adoita, por isto, recibir tamén o nome de principio da inaccesibilidade do cero absoluto.
De forma equivalente: Ao chegar ao cero absoluto, 0 K, calquera proceso nun sistema físico está detido.
Ao chegar ao cero absoluto, a entropía alcanza un valor mínimo.
A lei, polo tanto, establece un punto de referencia para determinación do valor da entropía. A ecuación proposta por Nernst e: lim T → 0 Δ S
0 {\displaystyle \lim _{T\to 0}\Delta S
0} onde Δ S {\displaystyle \Delta S} e a variación de entropía e T {\displaystyle T} a temperatura.
No caso dun cristal perfecto dunha substancia pura, a entropía achégase a cero segundo a temperatura tende a cero. Esta lei entronca co principio de incerteza de Heisenberg, prohibindo do punto de vista microscópico, o acadar o repouso absoluto das moléculas, átomos ou partículas que constitúen a materia.
Co desenvolvemento da mecánica estatística, a terceira lei da termodinámica (como as outras leis) pasou de ser unha lei fundamental (justificado por experiencias) a unha lei derivada (derivado de leis mais básicas). A lei básica da qual e derivada principalmente e a definición estatístico-mecánica de entropía dun sistema macroscópico: S − S 0
k B ln w {\displaystyle S-S_{0}
k_{B}\ln \, w\ } onde S e a entropía, kB a constante de Boltzmann, e w {\displaystyle w} o número de microestados consistentes coa configuración macroscópica. A conta de estados é a partir do estado de referencia do cero absoluto, o que corresponde a entropía de S0.
Terceira posición

Terceira Posición, ou Terceira Vía, é o nome dunha ramificación ideolóxica que tenta realzar a súa oposición tanto ao comunismo como ao capitalismo. O nome "Terceira Vía" deriva da escola de pensamento que se considera "nin de esquerdas nin de dereitas" e "alén do capitalismo e do comunismo".
Varios movementos políticos utilizaron o nome Terceira Vía malia teren pouco ou nada que ver uns con outros: Terceira Posición (Terza Posizione), movemento de cariz neo-fascista e militarista fundado en Italia en 1978, entre outros, por Roberto Fiore, utiliza unha cruz celta como símbolo e deu lugar á Terceira Posición Internacional.
Terceira Vía (Troisième Voie), partido político francés fundado por Jean-Gilles Malliarakis en 1985 e que escolleu como principais inimigos os Estados Unidos de América (capitalismo) e o sionismo, ignorando o comunismo ou incluso considerándoo como un aliado. Tentaron unha aproximación infrutuosa á Fronte Nacional (Francia) de Jean-Marie Le Pen en 1991.
Terceira Vía (Third Way), partido político considerado neo-fascista fundado en 1990, autodenomínase "de extremo-centro" e inda hoxe divulgan a triloxía "Independencia, Liberdade e Democracia" na súa propaganda. Desde 2006 e a efectos electorais denomínase National Liberal Party – The Third Way.
Terceira revolución industrial

A terceira revolución industrial orixínase na década de 1950 e unha segunda vaga de descubrimentos científicos e tecnolóxicos preséntase nas décadas de 1970 e 1980.
A terceira RCT emerxe como resposta á crise económica que experimenta o capitalismo a nivel mundial.
Trátase dunha verdadeira "Revolución da Intelixencia". Na actualidade, o 85% de tódolos científicos que viviron ó longo de toda a historia están vivos e contan con ferramentas máis avanzadas e maior creatividade. Iso conduciu a que a taxa de cambio científico e tecnolóxico sexa máis rápida ca no pasado, actualmente o coñecemento científico duplícase aproximadamente cada 5 anos.
As áreas onde están ocorrendo as innovacións tecnolóxicas son: Enerxía nuclear, informática, robótica, biotecnoloxía, telecomunicacións e ciencias do espazo.
Terceira vía

A terceira vía é unha corrente da ideoloxía social-demócrata en voga a partir da década de 1990. Tenta reconciliar a dereita e a esquerda, a través dunha política económica conservadora e dunha política social progresista. A primeira vista, semella ser unha corrente que presenta unha conciliación entre capitalismo de libre mercado e o socialismo democrático. Xa que os defensores da terceira vía a ven como algo alén do capitalismo de libre mercado e do socialismo democrático. Esta afirmación dá pé á concepción alternativa da terceira vía como "centrismo radical".
A terceira vía ten a súa orixe no goberno laborista que xurdiu en Australia a finais da década de 1980. Gañou popularidade durante o goberno de Bill Clinton nos EUA, sendo tamén defendido pola súa muller, Hillary, durante a campaña presidencial de 2008. Tony Blair e a súa facción dentro do Partido Laborista, o Novo laborismo, foron os defensores máis entusiastas da corrente mentres este foi primeiro ministro británico.
Este pensamento defende un "Estado necesario", no que a súa interferencia non sexa, nin máxima, como no socialismo, nin mínima, como no liberalismo. Tamén defende, entre outros puntos, a responsabilidade fiscal dos gobernantes, a loita contra a pobreza, unha presión tributaria proporcional aos ingresos, co Estado como responsábel d seguridade, saúde, educación e seguridade social.
Terceiro Mundo

As expresións Primeiro Mundo, Segundo Mundo e Terceiro Mundo, aínda que subxectivas, utilízanse para dividir as nacións en tres categorías. A expresión Terceiro Mundo foi cuñada polo economista francés Alfred Sauvy en 1952, nun artigo da revista L'Observateur, mostrando un paralelismo coa expresión francesa Terceiro Estado (tiers état), para designar os países que durante o período da guerra fría, non pertencían nin ao bloque occidental (Estados Unidos, Europa Occidental, Australia etc. ), nin ao bloque comunista (Unión Soviética, China, Europa Oriental etc. ). Estes países serían tamén coñecidos como o bloque dos non aliñados, hoxe constituídos como Non-Aligment-Movement.
Non obstante, na actualidade, este termo utilízase para diferenciar os países segundo o seu Índice de desenvolvemento humano (estabelecido polas Nacións Unidas), independentemente do seu status político. Os propios termos First, Second, Third e Fourth World (Primeiro, Segundo, Terceiro Mundo e Cuarto Mundo) foron empregados pola ONU a mediados do século XX. Os estados do terceiro mundo non son estados industrializados nin avanzados tecnoloxicamente en comparación cos estados membros da OCDE; polo tanto, a miúdo se utiliza como sinónimo o termo países en vías de desenvolvemento ou países subdesenvolvidos. Algúns estados son caracterizados así pola súa alta taxa de analfabetismo e as súas deficiencias económicas e políticas. As características comúns dos países do Terceiro Mundo adoitan ser unha base económica agrícola, unha economía endebedada cos países economicamente máis poderosos e unha escasa infraestrutura.
Dado que a expresión Terceiro Mundo adquiriu un carácter derrogatorio e connotacións pexorativas, as Nacións Unidas e outras institucións internacionais, prefiren outros termos como Sur global, países en vías de desenvolvemento e países menos desenvolvidos.
Terebinto

A Pistacia terebinthus, coñecida como terebinto, é unha especie de planta con flor pertencente á familia das Anacardiáceas e nativa da rexión mediterránea, desde Marrocos e Portugal no oeste ata Turquía e Siria no leste, aínda que tamén se atopa nas illas Canarias. En galego recibe ademais os nomes de escornacabras e cornabude, pero hai que ter en conta que estes parecen ser tamén nomes comúns doutras especies.
Trátase dunha pequena árbore ou grande arbusto deciduo que pode chegar ata os 10 m, aínda que normalmente alcanza unha altura máis modesta en torno ós 5 m. As follas son compostas de 10–20 cm de longo con varios folíolos máis pequenos (5-11) que xorden da principal. As flores teñen unha cor vermella purpurada, aparecendo coas follas a principios da primavera. Os froitos son pequenas bagas vermellas de 5–7 mm de longo, que escurecen ó madurar. Todas as partes da planta teñen un forte cheiro resinoso. Historia
John Chadwick cre que é a planta chamada ki-ta-no que aparece nalgunhas táboas de Linear B, un antigo dialecto de Grecia. Cita a obra do erudito español J. L. Melena, que atopou "un antigo léxico que amosaba que o kritanos era outro nome para esta árbore e que a pronuncia micénica podía representar unha variante da palabra. "
Esta especie é mencionada na Biblia no Antigo Testamento. Por exemplo, en Isaías 1: 29, onde a palabra hebrea "el" ou "elim" a miúdo pode traducirse como buxo ou terebinto. Tamén en tres capítulos sucesivos do Xénese (12: 6, 13: 18, 14: 13) referíndose ós lugares onde o patriarca Abraham acampaba. Tamén hai unhas poucas referencias no libro dos Xuíces.
Esta planta tamén é mencionada na Eneida de Virxilio, libro 10, liña 136. Utilidade
O uso máis antigo e coñecido do terebinto é como fonte da augarrás ou esencia de trementina, un aceite vexetal utilizado como diluente e como compoñente químico. Actualmente a trementina do terebinto é coñecida como trementina chipriota.
A árbore é rica en substancias resinosas e foi utilizada polas súas propiedades medicinais e aromáticas na Grecia clásica. A casca pode utilizarse para elaborar unha pasta de cheiro doce e na confección de coiro. Máis recentemente, para a elaboración de antiinflamatorios.
Os froitos desta planta son utilizados en Chipre para a elaboración dun pan especial. En Creta, onde recibe o nome de tsikoudia, é utilizado na elaboración dun licor que tamén se chama tsikoudia.
Terence Tao

Terence Chi-Shen Tao, nado en Adelaida, Australia, o 17 de xullo de 1975, é un matemático australo-americano de orixe chinesa. Traxectoria
Traballa principalmente nos dominios da análise harmónica, das ecuacións diferenciais parciais, da análise combinatoria, da teoría dos números e da teoría da representación. De 1992 a 1996, Tao fixo o seu doutoramento na Universidade de Princeton baixo orientación de Elias Stein.
En agosto de 2006 recibiu a Medalla Fields, pola súa contribución para o desenvolvemento das matemáticas, sendo a primeira persoa da Universidade de California, Os Ánxeles (UCLA) en recibila. Foi electo membro da Royal Society en 2007.
En febreiro de 2013 foi considerado, pola consultora na área do ensino Super Scholar, unha das dez mentes máis brillantes do mundo, téndolle sido atribuído un IQ de 230 a 250.
Tao é profesor de matemáticas na Universidade de California, Os Ánxeles (UCLA). Realiza un labor divulgador das súas ideas e traballos a través do seu blog.
Teresa López González

Teresa López González, nada en Bueu o 7 de febreiro de 1880 e finada no mesmo concello o 17 de maio de 1953, foi unha mestra galega. Traxectoria
Fixo a carreira de Maxisterio na Normal de Pontevedra, rematando en 1898. Exerceu a profesión nun colexio particular. Foi mestra da escola nacional de Cela durante nove anos. Destinárona á escola de Donsión en 1910, onde foi mestra de Laxeiro. En 1926 pasou á escola de Beluso, durante seis anos. De alí trasladouse á escola número 1 de Bueu onde exerceu de 1931 a 1936. En 1931 ascendeu de categoría e soldo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendida de emprego e soldo o 30 de agosto. Denunciada pola súa substituta María Cabeza de Dios, que a acusou de manipular as nenas co obxectivo de minar a súa autoridade docente. Foi rapada durante a guerra acusada de ser de "esquerdas"; isto serviu de escusa para facer que unha rúa atravesase a súa propiedade. Levántaronlle a suspensión en outubro de 1938. Como resultado do proceso de depuración foi sancionada con traslado forzoso dentro da provincia en maio de 1940, e trasladada a Tui en novembro. Xubilouse como mestra en Tui. Finou en Bueu o 17 de maio de 1953.
Teresa Novelle Rodríguez

Teresa Novelle Rodríguez, nada en Ourense en 1892, foi unha política galega. Traxectoria
Compañeira do militante comunista Aniceto San José, vivían na Coruña. En 1920 traballaba como demandadera no porto coruñés e participou na folga de estibadores do verán, e foi denunciada. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi unha das mulleres que colaboraron nas redes clandestinas que organizaban fuxidas polo mar. Implicada na tentativa de fuga do boniteiro Explorador, foi detida. Xulgada en consello de guerra o 12 e 13 de novembro de 1937, foi condenada a 20 anos de prisión. En xaneiro de 1944 foi sancionada polo Goberno civil cunha multa de 50 pesetas por desobediencia aos axentes da Autoridade.
Tergo

Co termo tergo (en latín científico tergum, plural terga) desígnase, nos artrópodos, a parte dorsal do exoesqueleto de cada unha das rexións do seu corpo que seguen á cabeza. Nelas, a cutícula está endurecida (esclerito).
O tergo adoita dividirse en varios segmentos, correspondentes a cada un dos seus metámeros, denominadas terxitos. Así, por exemplo, nun segmento torácico, o tergo dos insectos pode dividirse nun noto anterior e un escutelo posterior. As expansións laterais dun terxito coñécense como paranota ou carinae.
O seu extremo anterior chámase 'base' e o seu bordo posterior, 'ápice' ou 'marxe'.
A porción ventral dun segmento denomínase esterno. Etimoloxía
O termo zoolóxico deriva do latín tergum, -i, "costas" (do home); "costas", "dorso" (dun animal). Exemplos
Termas de Caracalla

As Termas de Caracalla foron uns baños públicos construídos en Roma entre o ano 212 e o 216 durante o reinado do emperador Caracalla. Eran as termas máis grandes de Roma, con máis de 9 hectáreas, con capacidade para 1600 persoas, con 64 cisternas de 80000 litros cada unha. As ruínas das termas constitúen unha popular atracción turística.
Termigal

Termigal é o organismo "encargado da coordinación xeral das actividades terminolóxicas relativas á lingua galega, de promover e levar a cabo a elaboración de recursos terminolóxicos e de garanti-la súa dispoñibilidade, e de promove-lo desenvolvemento de produtos de enxeñaría lingüística en que a terminoloxía teña unha especial incidencia". Foi creado en 1997 mediante un convenio asinado entre a Real Academia Galega (coma autoridade académica encargada da normativización da lingua galega) e a Dirección Xeral de Política Lingüística da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria (coma organismo competente en materia de política lingüística). Actualmente está establecido coma un proxecto do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades (CIRP) e incluído coma unha sección da RAG, centrándose en definir a terminoloxía técnica en galego. Na actualidade está coordinado por Manuel González González e nel traballan tres bolseiros que xestionan os seguintes servizos: con apoio exterior, desenvolven terminoloxía específica e sistemática para determinadas áreas de especialidade, con proxectos a longo prazo moi amplos e variados (hostalería, mundo empresarial, botánica, oficios e profesións, automoción, música);
resolución de consultas realizadas por teléfono ou mediante o correo electrónico, principalmente procedentes de tradutores, terminólogos ou servizos de normalización lingüística. Publicacións
Conta xa con varias publicacións, agrupadas nunha colección numerada que consiste nos seguintes volumes: Victorino Gutiérrez Aller (1998) Formulario notarial. Santiago de Compostela: Termigal, CIRP-Xunta de Galicia. ISBN 8445322826
Xoaquín Monteagudo Romero (1998) Regulamentos municipais. Santiago de Compostela: Termigal, CIRP-Xunta de Galicia. ISBN 8445323784
Fernando Lahuerta Mouriño & Francisco X. Vázquez Álvarez & Xosé L. Rodríguez Villanueva (2002) Vocabulario multilingüe de acuicultura Santiago de Compostela: Termigal, CIRP-Xunta de Galicia. ISBN 844533316X
Fernando Lahuerta Mouriño & Francisco X. Vázquez Álvarez (2000) Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos Santiago de Compostela: Termigal, CIRP-Xunta de Galicia. ISBN 8445329138
Edith Pazó Fernández (2005) Dicionario galego de televisión. Santiago de Compostela: Termigal, CIRP-Xunta de Galicia. ISBN 844534062X
Previamente xa existían publicacións sen estar adscritas especificamente ó Termigal, entre as que destaca: Pedro Benavente (1995) Guía de alimentación. CIRP-Xunta de Galicia. ISBN 8445313010
En colaboración con outras institucións terminolóxicas, traballáronse os seguintes temas: artes gráficas
comercio electrónico
medio natural e ecoloxía
química (nome e símbolo dos elementos)
SIDA
telecomunicacións
transporte turístico
Outros temas nos que se está a traballar son: hostalaría, gastronomía, alimentación e turismo
relacións laborais
botánica e taxonomía
automoción
música
mercadotecnia
informática