proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Mojinos escozíos

Mojinos escozíos é un grupo de rock español que destaca polas letras das súas cancións que poden ser irreverentes, humorísticas e inclusive escatolóxicas. Historia do grupo
Os compoñentes do grupo coñecéronse en Mollet del Vallés, Barcelona. En 1994 formaron o grupo, actuando en pequenas salas. En 1996 unha discográfica propúxolles gravar un disco, mais tras facelo non se publicou debido ao contido das letras. Membros
Miguel Angel Rodriguez El Sevilla (cantante)
Juan Carlos Barja Zippy (baixo)
Vidal Barja El Puto (batería)
Vidal Barja Jr. Vidalito (guitarra rítmica)
Juan Ramón Artero Chicho (guitarra solista) Discografía
Mojinos Escozíos (1996)
Demasiao perro pa trabajá, demasiao carvo par rocanró (1998)
En un cortijo grande el que es tonto se muere de hambre (2000)
Las margaritas son flores del campo (2001)
Más de 8 millones de discos vendidos (2002)
Ópera rock triunfo (2003)
Semos unos mostruos (2004)
Con cuernos y a lo loco (2005)
Diez años escozíos (2006)
Pa pito el mío (2007)
Los novios que las madres nunca quisieron para sus hijas y el novio que las hijas nunca quisieron para sus madres (2008)
Mokele-mbembe

Mokele-mbembe (en lingala: mókɛlɛ ᵐbɛ́ᵐbɛ, "aquel que interrompe o fluxo dos ríos") refírese a un animal aínda descoñecido pola ciencia que debería vivir ou vivir nos afluentes do río Congo, que serve como unha fronteira natural entre a República Democrática do Congo, a República do Congo e Angola. Por causa do seu tamaño e morfoloxía, crese que estea relacionado ao Sauropodomorpha. A súa existencia non está comprobada e permanece no reino da criptozooloxía, debido á ausencia de probas materiais da súa existencia.
A comezos do século XX, as descricións do animal reflectiron a cada vez maior fascinación do público cos dinosauros, incluíndo aspectos de determinadas especies de dinosauros agora coñecidas entre os científicos como incorrectos, e o animal baseouse cada vez máis nunha serie de dinosauros que supostamente viviron en África.
Co tempo, o animal converteuse en obxectivo dos adeptos da pseudociencia, da criptozooloxía e do Creacionismo da Terra Xove, resultando en múltiples expedicións lideradas por criptozoólogos e financiadas por creacionistas e grupos da Terra Xove co obxectivo de encontrar evidencias que invalidasen o consenso científico sobre a evolución. O paleontólogo Donald Prothero observa que "a busca do Mokele Mbembe. .. forma parte do esforzo dos creacionistas por derrubar a teoría da evolución e o ensino da ciencia por calquera medio posíbel". Alén diso, Prothero observa que "as únicas persoas na procura do Mokele-mbembe son ministros creacionistas, non biólogos da vida salvaxe".
Mol

A magnitude que expresa o número de partículas presentes nas substancias é a magnitude básica de substancia. A súa unidade no SI e o mol.
Un mol é a cantidade de substancia que contén tantas entidades elementais (átomos, moléculas, electróns, .. .) como átomos hai en 0, 012 kg de carbono 12.
O número de átomos presentes en 12 g de carbono 12 é unha constante chamada constante de Avogadro, NA. Por isto, un mol é a cantidade de materia que contén un número de partículas igual a NA.
Non se poden contar os átomos ou as moléculas, pero existen métodos para determinar o número de partículas presentes nas substancias. Mediante estes métodos calculouse que o valor da constante de Avogadro é: NA 6, 022045 · 1023 mol−1
A partir de agora, utilizarase como valor da constante de Avogadro NA 6, 022 · 1023 mol−1 para simplificar os cálculos.
Un mol é a cantidade de substancia que contén 6, 022 · 1023 unidades. Así: 1 mol de moléculas contén: 6, 022 · 1023 moléculas.
1 mol de átomos contén: 6, 022 · 1023 átomos.
1 mol de electróns contén: 6, 022 · 1023 electróns.
O mol refírese sempre a un número fixo de partículas, sexan átomos, ións. .. E incluso lapis e bolígrafos.
Para facerse unha idea, toda a Terra dividida en bólas duns 15 cm de diámetro daría un número de bólas igual á constante de Avogadro.
Molalidade

Molalidade é a cantidade de moles de soluto que hai nun quilogramo de solvente. Non depende da temperatura. Simbolízase cun m. Non se debe confundir con molaridade, a cal se mide con respecto ao volume da disolución e non da masa.
Para preparar disolucións dunha determinada molalidade non se emprega un matraz aforado como na molaridade, se non que se emprega en xeral nun vaso de precipitados e pesa cunha balanza analítica, descontando o peso do vaso baleiro.
A maior vantaxe deste método de medida en relación coa molaridade é que como volume dunha disolución depende da temperatura e da presión, cando estas varían, o volume cambia con elas, variando a molaridade, pero non a molalidade, podendo medirse con maior precisión, de xeito independente a ambas.
É menos empregada que a molaridade. Fórmula
A molalidade (b), dunha disolución defínese como a cantidade de substancia do soluto (medida en moles), nsoluto, dividida pola masa (en kg) do solvente, msolvente: b
n s o l u t o m s o l v e n t e {\displaystyle b
{\frac {n_{\mathrm {soluto} }}{m_{\mathrm {solvente} }}}} Osmolalidade
A osmolalidade é a variación da molalidade que ten en conta só os solutos que contribúen á presión osmótica da disolución. Non se debe confundir con osmolaridade. A unidade utilizada para medir a osmolalidade é o osmol de soluto por quilogramo de auga. Esta unidade úsase frecuentemente en laboratorios médicos en vez da osmolaridade, porque pode medirse simplemente por depresión do punto de conxelación dunha disolución, ou crioscopia.
Molaridade

Molaridade (non confundir con molalidade) é a cantidade de moles de soluto que hai nun litro de disolución. Depende da temperatura.
Moldura

A moldura é un elemento decorativo utilizado en diversas obras artísticas, especialmente en arquitectura. Consiste nun relevo ou saínte de acusado compoñente lonxitudinal que conserva idéntico perfil en todo o seu trazado. É este perfil ou sección transversal o que define e diferencia aos múltiples tipos de molduras, entre os que están: Bocel
Cimacio, ou gola
Dentículo
Escocia, ou nácela
Listel
Toro
Mediacana
Molibdeno

O molibdeno é un elemento químico de número atómico 42 que se atopa no grupo 6 da táboa periódica dos elementos e simbolízase como Mo. O molibdeno é un metal esencial dende o punto de vista biolóxico e utilízase sobre todo en aceiros aleados.
Molina de Segura

Molina de Segura é un municipio da Rexión de Murcia, capital da comarca da Vega Media del Segura. O seu termo municipal ten unha extensión de 169 km². É a cuarta poboación en importancia da Rexión de Murcia, con 62. 463 habitantes (INE 2008), logo de Murcia, Cartagena e Lorca. Está situada a 1 km da Paraxe en dirección norte. Molina de Segura dedícase fundamentalmente á agricultura de regadío (cítricos e hortalizas), ademais da industria conserveira que desta deriva. Na pedanía de Campotéjar, nos últimos anos realizáronse importantes transformacións de secaño a regadío coa dotación de augas do transvasamento Tajo-Segura, destacando a Comunidade de Regadores de Campotéjar. Os seus cultivos principais son froitas de arboredo de alta calidade, cuxo destino son os mercados europeos.
Molle

Un molle ou peirao, é unha obra marítima de enxeñaría hidráulica que consiste nunha estrutura costeira alongada que se introduce nos mares ou océanos, fixada no leito acuático polo peso propio das pedras ou dos bloques de formigón, emerxendo da superficie da auga. Etimoloxía
O termo molle deriva do catalán moll, obra de pedra, ferro ou madeira, construída en dirección conveniente na beira do mar ou dun río navegábel, e que serve para facilitar o embarque e desembarque de cousas e persoas e incluso, ás veces, para abrigo das embarcacións, e este do latín mōlēs, -is que, ademais de 'mole, 'peso', 'carga', tamén significa 'dique', 'quebraondas', 'peirao'. Disposición
Necesariamente unha punta do molle sitúase no mar, e a outra punta, en terra. É, por tanto, unha longa e estreita estrutura que se estende en dirección ao mar. Se as dúas puntas estivesen no mar, trataríase dun quebraondas e, se ambas as puntas estivesen na terra, sería un dique. Usos
O molle acostuma ter a finalidade de servir de atracadoiro destinado a proporcionar un lugar de atracacada para navíos e embarcacións nas costas que non contan con augas suficientemente profundas. Pero tamén pode utilizarse para manter aberta a boca dun estuario dun río ou dunha lagoa, como no caso dos molles da barra da lagoa dos Patos no porto de Rio Grande, no Rio Grande do Sur, ou nas lagoas de Marapendi e de Saquarema, no estado do Río de Xaneiro, no Brasil. Algúns molles, non todos, poden tamén servir para manter aberta (libre de agradación ou acumulación de sedimentos) a boca dun estuario. Estrutura
A súa estrutura pode estar construída a base de bloques especiais de formigón (tetrápodes) ou de rochas.
Están calculados, normalmente, para unha determinada altura de onda cun período de retorno especificado. O cálculo dunha estrutura marítima deste porte, así como de diques, esporóns e outras, é realizado por especialistas en enxeñaría hidráulica (en España, enxeñeiros de camiños, canais e portos), xeralmente co auxilio de modelos matemáticos ou físicos construídos nun laboratorio de hidráulica. Diferenza co píer
O píer non é un molle, senón unha estrutura suspendida e apoiada en piares fixados no fondo do mar, que pode servir como atracadoiro (especialmente para pescadores, que pode ter áreas de lecer, e que non conta con quebraondas.
Molly Down-Smittens

Molly Alice Smitten-Downes, nada en Rothley (Leicestershire) o 2 de abril de 1985, é unha cantautora inglesa. Traxectoria
Primeiros anos
Molly asistiu á Our Lady's Convent School en Loughborough, empezando a súa carreira musical a idade de oito anos. Estudou música no Leicester College e na Academia de Música Contemporánea de Guildford, Surrey, onde se formou como pianista.
Carreira musical
O 18 de decembro de 2011 lanzouse un disco acústico chamadoFly Away with Me. O tema Shadows, da súa autoría, foi mostreado pola artista grime Marger e lanzouse en iTunes o 21 de agosto de 2011. Molly foi a gañadora na categoría Urban-Pop do concurso Live and Unsigned do ano 2012 e tamén recibiu un recoñecemento á mellor canción nos premios The Best Of British Unsigned Music, polo seu tema Lost Generation en 2013. En abril de 2013 lanzouse a súa colaboración co produtor sueco Anders Hansson coa canción Beneath the lights. En 2012 escribiuse e gravouse Never Forget, a súa colaboración co produtor hardcore Darren Styles.
Eurovisión 2014
O 3 de marzo de 2014, a BBC inglesa anunciou que Molly sería a representante do Reino Unido no Festival da Canción de Eurovision coa canción Children of the Universe. Dende o principio partiu como unha das grandes favoritas para gañar o festival. A gran final de Eurovision celebrouse en Copenhague o 10 de maio de 2014, na cal Molly actuou na última posición e quedou na posición número 17 con 40 puntos na clasificación final, pese a ser unha das favoritas.
Molniya (foguete)

Molniya foi un foguete soviético derivado do mísil balístico intercontinental R7 Semyorca (que lanzou o Sputnik I) e desenvolvido nun curto prazo de tempo na década de 1960 para ser usado en misións de exploración lunares e planetarias. Na década de 1970 foi usado para lanzar os satélites de comunicacións Molniya e os satélites de alerta temperá Oko.
A orde para o inicio do desenvolvemento dos foguetes Molniya, coa intención de usalos para enviar sondas a Marte, foi asinada por Korolev o 15 de xaneiro de 1960 e o deseño preliminar foi finalizado o 10 de maio dese mesmo ano. As dúas primeiras etapas e os foguetes aceleradores baseáronse no mísil R7. A terceira etapa usaría un motor desenvolvido inicialmente para o mísil R9. Tódolos foguetes Molniya foron lanzados desde o cosmódromo de Baikonur. Variantes
8K78
A versión orixinal do foguete foi desenvolvida nun relativamente curto espazo de tempo, levando a problemas de deseño que resultaron nunha gran cantidade de fallos totais ou parciais nos primeiros lanzamentos. Dentro desta versión houbo pequenas variantes (M e E6) para sondas lunares e planearias.
8K78M
O 8K78M foi unha versión mellorada do 8K78. Podía usar as etapas Block ML, Block 2BL, Block SO-L ou Block VL como terceira etapa, en función da carga, e substituíu ao 8K78 orixinal.
8K78M MVL
Foi unha versión cunha etapa adicional para o envío de sondas do programa Venera a Venus.
Molotov (grupo musical)

Molotov é unha banda mexicana de rock, hip hop e rapcore que foi fundada na Cidade de México o 23 de setembro de 1995. Os seus poemas líricos caracterízanse unha mestura de español e inglés, mesturado e cantado por todos os membros do grupo. Moitas das súas cancións, como "Gimme Tha Power" e "Frijolero", son inspiradas na política, con temas como a inmigración de mexicanos aos Estados Unidos. Por veces foron comparados coa banda estadounidense Rage Against the Machine. Integrantes
Membros actuais
Tito Fuentes - vocalista e guitarra (desde 1995)
Mickey "Huidos" Huidobro - vocal e baixo (desde 1995)
Paco Ayala - vocal e baixo (desde 1996)
Randy "El Gringo Loco" Ebright - vocal e batería (desde 1996)
Ex-membros
Javier de la Cueva - baixo (1995-1996)
La Quesadillera - batería (1995-1996) Discografía
Álbums de estudio
¿Dónde jugarán las niñas? (1997)
Apocalypshit (1999)
Dance and Dense Denso (2003)
Con todo respeto (2004)
Eternamiente (2007)
Desde Rusia con Amor (2012)
Remix
Molomix (1998)
Edicións especiais
Con Todo Respeto Unlimited Edition (2005)
Molécula bipolar

Unha molécula bipolar ou dipolo molecular é unha molécula na que os elementos que quedan cargados positivamente (por cederen electróns) predominan nunha beira da molécula e os que están cargados negativamente (por tomaren electróns) no outro. Deste xeito a molécula ten dous polos, (asemellándose á imaxe dun imán). Debido a esta distribución de cargas, as moléculas bipolares teñen importantes propiedades eléctricas. Un caso moi coñecido e amplamente estudado é o da molécula de auga.
Molécula de adhesión intercelular

En bioloxía molecular as moléculas de adhesión intercelular (ICAM), xunto coa molécula de adhesión de célula vascular 1 (VCAM-1), forman parte da superfamilia das inmunoglobulinas. Son importantes na inflamación, respostas inmunes e en eventos de sinalización intracelular. A familia das ICAM consta de cinco membros, designados ICAM-1 a ICAM-5. Únense ás integrinas de leucocitos CD11/CD18 como LFA-1 e antíxeno de macrófago-1, durante a inflamación e a resposta inmune. Ademais, as ICAM poden existir en forma soluble no plasma sanguíneo humano, debido á activación de mecanismos de proteólise na superficie celular.
As moléculas de adhesión intercelular de mamíferos (cos símbolos do HGNC) inclúen: ICAM1
ICAM2
ICAM3
ICAM4
ICAM5
Momayyez

O momayyez (coma a media altura «٫») é un separador decimal usado no mundo árabe e en Irán.
Utilízase para separar decimais.
Para separar secuencias de tres díxitos pode usarse unha coma ou un espazo en branco (en calquera caso isto non é unha regra estrita).
En Unicode escríbese U+066B.
Momento angular

O momento angular, tamén chamado cantidade de movemento angular ou momento cinético, (L Iω), equivale ao produto vectorial da cantidade de movemento polo vector de posición.
A súa conservación implica a non existencia de momentos de forzas externos ó sistema, o que se dá por exemplo, en campos centrais como o gravitatorio arredor do Sol, orixe dunha das leis de Kepler. Ecuación
A forma máis común de se determinar a cantidade de movemento angular ( L → {\displaystyle {\vec {L}}} ) dun corpo é a través do produto de seu momento de inercia ( I {\displaystyle I\, } ) e a súa velocidade angular ( ω → {\displaystyle {\vec {\omega }}\, } ) L →
I ω → {\displaystyle {\vec {L}}
I{\vec {\omega }}\, } Tamén pode ser determinada a través do raio ( r {\displaystyle r\, } ) do movemento angular e da cantidade de movemento linear ( p →
m v → {\displaystyle {\vec {p}}
m{\vec {v}}\, } ) do corpo. L →
m v → × r → {\displaystyle {\vec {L}}
m{\vec {v}}\times {\vec {r}}} ou en cantidades escalares L
m ω r 2 {\displaystyle L
m\omega r^{2}\, } Usos
O momento angular é excepcionalmente útil na resolución de sistemas rotacionais, sexan eles formados por corpos ríxidos ou por sistemas de partículas. Na verdade é útil en todos os casos en que é constante no intervalo estudado, pois pódese demostrar que o o torque resultante sobre un sistema é igual á taxa de variación temporal, a derivada no tempo, do momento angular. Conclúese que sempre que o torque total for cero o momento angular manterase constante. Esa situación é mais común do que parece, pois usualmente, nos sistemas illados, as forzas que actúan internamente entre os corpos xeran torques que se anulan, pois tales forzas son usualmente centrais (a súa liña de acción pasa polo centro xeométrico do corpo) o que fai con que os pares acción-reacción anulen os torques.
Ese "ataque" é tan importante que con el é posíbel demostrar as leis de Johannes Kepler, se usado en conxunto coa Lei da gravitación universal. Esa demostración foi feita polo propio Isaac Newton, feito que deu un "lastro" aínda maior a hipótese de Newton da forza gravitacional ser proporcional ao inverso do cadrado da distancia.
Momento do dipolo eléctrico

En física, o momento do dipolo eléctrico é a medida da polaridade dun sistema de cargas eléctricas.
O momento do dipolo eléctrico para unha distribución simple de cargas puntuais é simplemente a suma vectorial dos produtos da carga pola posición vectorial de cada carga. p →
∑ i q i x → i {\displaystyle {\vec {p}}
\sum _{i}q_{i}{\vec {x}}_{i}} Esta definición tamén pode ser dada en forma continua utilizando a densidade da carga, ρ {\displaystyle \rho }, no lugar da carga, q {\displaystyle q}. p →
∫ ρ ( x → ) x → d V {\displaystyle {\vec {p}}
\int \rho ({\vec {x}}){\vec {x}}dV} O momento do dipolo é utilizado normalmente en sistemas que posúen carga total neutra. Por exemplo, un par de cargas opostas, ou un condutor neutro nun campo eléctrico uniforme. Para tales sistemas, o valor do momento do dipolo eléctrico é independente da orixe do sistema de eixos. Para sistemas non neutros, xorde unha dependencia da escolla da orixe. Para que o momento do dipolo eléctrico sexa útil no cálculo do torque en dipolo e para outros fins, a orixe é frecuentemente definida no centro da carga, R → {\displaystyle {\vec {R}}}, para o sistema, que é definida de xeito similar ao centro de masa e é: R →
1 Q ∑ i | q i | x → i {\displaystyle {\vec {R}}
{\frac {1}{Q}}\sum _{i}\left|q_{i}\right\vert {\vec {x}}_{i}} Onde Q é a suma das cargas: Q
∑ i | q i | {\displaystyle Q
\sum _{i}\left|q_{i}\right\vert } Par de cargas opostas
O momento do dipolo eléctrico para un par de cargas opostas de magnitude q é definido como a magnitude da carga veces a distancia entre eles e a dirección definida en relación á carga positiva. p →
q d → {\displaystyle {\vec {p}}
q{\vec {d}}} É un concepto útil en átomos e moléculas onde os efectos da separación das cargas son mensurábeis, mais a distancia entre as cargas é moi pequena para ser medida con facilidade. Tamén é útil en dieléctricos e outras aplicacións en materiais sólidos e líquidos.
Momento magnético

En física, o momento magnético ou momento do dipolo magnético é unha medida da intensidade dun campo magnético. No caso mais simple dunha espira pola que circula unha corrente constante: m →
I A → {\displaystyle {\vec {m}}
I{\vec {A}}} ou m →
I ∫ d A → {\displaystyle {\vec {m}}
I\int d{\vec {A}}} onde A é o vector area do lazo de corrente, e a corrente, I, é constante. Por convención, a dirección do vector area vén dada pola regra da man dereita. Torque
τ
m × B {\displaystyle {\boldsymbol {\tau }}
\mathbf {m} \times \mathbf {B} } Onde τ {\displaystyle {\boldsymbol {\tau }}} é o torque, m {\displaystyle \mathbf {m} } o momento magnético, e B {\displaystyle \mathbf {B} } o campo magnético. O aliñamento do momento magnético co campo crea unha diferenza na enerxía potencial U: U
− m ⋅ B {\displaystyle U
-\mathbf {m} \cdot \mathbf {B} } Momento magnético de spin
Os electróns e moitos núcleos atómicos tamén teñen momentos magnéticos intrínsecos, cuxa explicación requer tratamento mecanocuántico e que se relaciona co momento angular das partículas. Son estes momentos magnéticos intrínsecos os que dan lugar a efectos macroscópicos de magnetismo, e a outros fenómenos como a resonancia magnética nuclear.
O momento magnético de spin é unha propiedade intrínseca ou fundamental das partículas, como a masa ou a carga eléctrica. Este momento está relacionado co feito de que as partículas elementais teñen momento angular intrínseco ou spin, para partículas cargadas iso leva inevitabelmente a que se comporten de modo similar a un pequeno circuíto con cargas en movemento. Porén, tamén existen partículas neutras sen carga eléctrica como o neutrón que teñen momento magnético (de feito o neutrón non se considera realmente elemental mas formado por tres quarks cargados).
Momia do pantano

Unha momia do pantano é un cadáver humano que foi momificado de xeito natural nunha turbeira. Estes corpos momificados están espallados xeográfica e cronoloxicamente, existindo constancia deles entre o -8000 e a segunda guerra mundial. O factor unificador dos cadáveres é que se atoparon en turba e están parcialmente preservados; porén, os niveis reais de preservación varían moito, dende os perfectamente preservados a meros esqueletos.
Ó contrario doutros restos humanos antigos, as momias do pantano a miúdo conservan a pel e os órganos internos debido ás infrecuentes condicións da área de conservación. Estas condicións inclúen auga con acidez alta, baixas temperaturas e a falta de osíxeno. Isto permite conservar o corpo, aínda que a pel se encurte fortemente. Malia que a pel presérvase bastante ben, polo xeral non ocorre o mesmo cos ósos, xa que o ácido das turbeiras disolve o fosfato de calcio.
A momia do pantano máis antiga que se coñece é o esqueleto do home de Koelbjerg de Dinamarca, que foi datado no -8000, durante o período Mesolítico. O corpo máis antigo é o do home de Cashel, que data do -2000, durante a Idade de Bronce. A inmensa maioría das momias do pantano, incluíndo exemplos como o home de Tollund, o home de Grauballe e o home de Lindow datan da Idade de Ferro, e foron atopados en zonas do noroeste europeo, particularmente en Dinamarca, Alemaña, os Países Baixos e as illas Británicas. Estas momias da Idade de Ferro amosan gran número de semellanzas, como mortes violentas e falta de roupa, o que levou ós arqueólogos a crer que foron asasinados e logo depositados nos pantanos como parte dunha estendida tradición cultural de sacrificios humanos ou execución de criminais. Os corpos do pantano máis recentes atopados pertencen ós soldados mortos en terras húmidas de Rusia durante a segunda guerra mundial.
O científico alemán Alfred Dieck publicou un catálogo de máis de 1850 momias do pantano que el rexistrou entre 1939 e 1986, pero a maioría non foron verificados por documentación arqueolóxica; e unha análise de 2002 sobre a obra de Dieck concluíu que a maioría do seu traballo non é confiable.
Momificación muisca

Este artigo describe a práctica de momificación polos muiscas. Os muiscas eran os habitantes do Altiplano Cundiboyacense antes da chegada dos conquistadores españois. Momificaban os membros das clase sociais máis altas, principalmente os gobernantes, como os zipas, os zaques, outros caciques, sacerdotes e as súas familias. As momias eran gorecidas en covas ou casas dedicadas ("mausoleos") e non eran enterradas.
Descubríronse moitas momias de grupos indíxenas falantes de chibcha, principalmente momias muiscas, laches e guanes. En 1602, os primeiros colonizadores españois atoparon 150 momias nunha cova preto de Suesca, que estaban organizadas de xeito circular coa momia do cacique no centro do espazo. As momias estaban rodeadas por roupas e potas. No 2007, descubriuse a momia dun meniño nunha cova preto de Gámeza, Boyacá, xunto cunha pequena cunca, un chupete e roupas de algodón. Os procesos de momificación continuou durante período colonial. As momias máis recentes datan da segunda metade do século XVIII. Coleccións en museos
As momias muiscas están en exhibición ou nas coleccións dos museos en Colombia. O Museo do Ouro (momia de Pisba, Boyacá), o Museo Arqueolóxico Casa do Marqués de San Jorge e o Museo Nacional de Bogotá teñen momias muiscas en exhibición, e as de Sativasur e Gámeza atópanse no Museo Arqueolóxico de Sogamoso. A momia atopada en Gachantivá forma parte da colección do Museo Británico de Londres.
Mommur Chasma

Mommur Chasma é o canón máis grande da superficie da lúa de Urano, Oberón. Recibiu o nome do bosque natal da personaxe Oberón que aparece na obra de William Shakespeare, Midsummer Night's Dream. Este accidente xeolóxico formouse probablemente nas primeiras etapas da evolución desta lúa, cando o interior de Oberón se expandiu e coma resultado a súa cortiza de xeo rachou. Este canon é un exemplo de graben ou dunha falla normal. Mommur Chasma foi fotografada por primeira vez pola sonda espacial Voyager 2 en xaneiro do 1986.
Momotombo

O volcán Momotombo é un volcán nicaraguano, situado cerca da cidade de León. Está situado nas ribeiras do Lago Managua. Unha erupción volcánica en 1610 destruíu un antigo poboado español próximo, e as súas ruínas aínda permanecen en León Viejo.
A montaña é moi simétrica, e a súa forma é un dos símbolos de Nicaragua que aparece ilustrando desde caixas de mistos a murais revolucionarios.
En decembro de 2005 o volcán ofreceu nova actividade sísmica, 3 graos na escala de Richter, mais non ocasionou danos materiais nin ningunha vítima.
Monan Patera

Monan Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 113 kms de diámetro e está situado a 19, 72° N 105, 39° O. O nome de Monan provén da mitoloxía brasileira, onde Monan era un deus que destruíu o mundo con lume e inundación, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1997.
Monan Patera ten unha depresión en forma de verme bastante peculiar ó norte dos contrafortes da alongada montaña Monan Mons, ó sur da cal está Ah Peku Patera. Ó leste está o centro eruptivo de Amirani, e o norte está Skythia Mons. Cara ao leste está Gish Bar Patera, Gish Bar Mons, e Estan Patera. Monan Patera ten unhas marxes norte e sur moi semellantes que indican que podería terse formado coma unha cunca e que despois sería recuberta de lava.
Monarquía constitucional

A monarquía constitucional é unha forma de goberno onde o monarca ostenta a xefatura do estado. É un poder de mediano carácter simbólico, posto que se atopa regulado por unha lei, con frecuencia unha constitución. Tamén, caracterízase porque o rei ou a raíña teñen un papel de moderador ou árbitro nos conflitos políticos do Goberno, habitualmente, elixido democraticamente.
Por oposición á monarquía absoluta, a ciencia política distingue entre monarquía constitucional e monarquía parlamentaria. Nas monarquías constitucionais, o rei conserva o poder soberano ou ben o comparte co pobo ao que concede unha serie de dereitos mediante unha carta outorgada ou constitución. En cambio, nas monarquías parlamentarias a soberanía reside, na súa práctica totalidade, na vontade popular, sendo o monarca unha figura esencialmente simbólica. O exemplo clásico de monarquía constitucional é o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte, que non posúe unha constitución codificada, senón un grupo de leis que forman a súa constitución.
Aínda que as actuais monarquías constitucionais son a maioría representativas de sistemas democráticos (monarquías constitucionais democráticas), historicamente non sempre foi así. Moitas das monarquías coexistiron con constitucións fascistas como en Italia (entre 1922 e 1945 a monarquía italiana coexistiu co goberno ditatorial de Benito Mussolini) ou Xapón, ou con ditaduras de Goberno militar como en Tailandia, no ano 2007.
A monarquía constitucional foi un paso intermedio ou evolucionado ante a aparición das primeiras repúblicas modernas como Estados Unidos de América e Francia especialmente no século XIX. Pretendíase pasar de monarquías absolutas máximas representantes do Antigo Réxime a monarquías parlamentarias cun poder limitado.
Monarquía parlamentaria

A monarquía parlamentaria é un réxime de goberno dalgúns estados modernos, nos que convive a institución monárquica xuntamente cun sistema democrático. Normalmente, resérvase ao rei ou raíña o papel representativo propio dun xefe de Estado, pero non ostenta as funcións de goberno, que recae nos poderes do estado: poder lexislativo, poder executivo e poder xudicial.
Na maioría das monarquías parlamentarias actuais a autonomía e poderes do monarca atópanse moi limitados e recortados, dándolle o poder ao Parlamento para tomar decisións en calquera momento que obriguen ao rei ó seu cumprimento. As excepcións a estas limitacións xeneralizadas son reminiscencias históricas que se manteñen por tradición nalgunhas das monarquías máis antigas, aínda que normalmente se refiren a temas de pouca transcendencia para a vida política do país. A toma efectiva de decisións mantense no Goberno e nas distintas cámaras de representación parlamentaria, que nunha monarquía parlamentaria considéranse coma os depositarios da soberanía popular.
Adoita ser común nunha monarquía parlamentaria que o monarca ostente privilexios en función do seu papel como máximo representante do país e xefe do estado. Estes privilexios adoitan referirse non só ao mantemento económico da familia real e a súa seguridade, senón tamén a cuestións de inmunidade xurídica ou outras, que por afectar a un dos principais órganos de representación do estado, atópanse normalmente regulados por unha Constitución ou norma similar de carácter fundamental no Dereito.
Monceaux-sur-Dordogne

Monceaux-sur-Dordogne (en occitano Mont Ciaus) é unha comuna e poboación de Francia, na rexión de Lemosín, departamento de Corrèze, no distrito de Tulle e cantón de Argentat.
A súa poboación no censo de 2008 era de 679 habitantes.
Non está integrada en ningunha Communauté de communes.
Mondariz-Balneario

Mondariz-Balneario (á espera da oficialización da forma Mondariz Balneario) é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca do Condado. Segundo o INE en 2021 tiña 675 habitantes. Cunha superficie de 2, 3 km² é o concello máis pequeno de Galicia. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é mondaricense ou troncosiño, -a. Historia
No termo municipal hai restos dun poboado castrexo no Coto de Cividade. Da época da romanización consérvanse os restos dunha calzada sobre o río Tea.
O concello está situado preto do castelo de Sobroso, polo que a fonte de Gándara adoitaba recibir a visita da nobreza. Segundo a tradición, en 1282 casaron na capela de San Pedro o rei Dinis de Portugal e a infanta Sabela de Portugal. [Cómpre referencia]
Durante o Antigo Réxime esta zona pertencía á provincia de Tui, unha das sete do Reino de Galiza. Trala reforma administrativa, o 30 de novembro de 1833 a xurisdición de Sobroso pasou a ser dependente da provincia de Pontevedra. O lugar pertencía aínda á parroquia de Mondariz, até que en 1904 se creou a parroquia de Troncoso.
A comezos do século XX o empresario Enrique Peinador promoveu a recuperación da fonte de Gándara e a creación do balneario, que axiña se converteu nun centro de hospedaxe frecuentado pola burguesía.
Após se constituír como entidade local menor, o 30 de novembro de 1924, co nome da Nosa Señora de Lourdes, a parroquia pasou a formar un concello independente, facendo referencia o seu nome ao balneario de augas medicinais. O 17 de abril de 1925 o rei Afonso XIII concedeulle á vila o título de "Moi Hospitalaria". Lugares de Mondariz-Balneario
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Mondariz-Balneario vexa: Lugares de Mondariz-Balneario.
Mondo Girls A Go-Go

Mondo Girls A Go-Go é o álbum de debut do grupo xaponés de rock and roll chamado The 5. 6. 7. 8's lanzado o mercado no Xapón o ano 1989 e producido polo propio grupo.
Monelina

A monelina é un edulcorante de tipo proteínico extraído do froito do Doscoreophylium camensi (baga de Nixeria), que é unha planta rubideira que se atopa en zonas forestais de África e Madagascar.
O seu poder edulcorante é de 2. 000, aproximadamente. O seu sabor doce prolóngase na boca até case media hora despois do seu consumo.
Temperaturas elevadas (>70 °C) e pH extremos ocasionan unha descomposición da mesma e perda do seu poder edulcorante. Co frío tamén perde actividade.
Monero

Monero (XMR) é unha criptomoeda de código aberto enfocada na privacidade e no anonimato, lanzada en abril de 2014. A diferenza de moitas outras criptomoedas, como o Bitcoin, Monero emprega tecnoloxías avanzadas para garantir transaccións completamente privadas e non rastrexables, protexendo así a identidade dos usuarios e os detalles das operacións. Historia
Monero orixinouse como un fork do protocolo CryptoNote, inicialmente implementado en Bytecoin. Debido a problemas relacionados coa distribución orixinal de Bytecoin, un grupo de desenvolvedores decidiu crear unha versión nova e máis transparente, inicialmente chamada BitMonero. Posteriormente, o proxecto foi renomeado simplemente como Monero. O nome "Monero" deriva do esperanto e significa moeda.
Desde o seu lanzamento, Monero experimentou unha serie de melloras significativas, incluíndo optimizacións na privacidade, na escalabilidade e na seguridade. Estas melloras foron posibles grazas ao traballo dunha comunidade activa e descentralizada de desenvolvedores. Características principais
Privacidade e anonimato
Monero utiliza tres tecnoloxías principais para garantir a privacidade: Sinaturas de anel: Ocultan o remitente dunha transacción ao mesturalo cun grupo de posibles remitentes.
Enderezos furtivos: Garanten que só o destinatario poida identificar a transacción recibida.
Transaccións confidenciais de anel (RingCT): Ocultan os importes das transaccións, proporcionando confidencialidade total.
Estas tecnoloxías fan que as transaccións de Monero sexan practicamente imposibles de rastrexar, diferenciándoo doutras criptomoedas.
Descentralización
Monero está deseñado para ser accesible a calquera usuario, garantindo que a minería poida realizarse de maneira eficiente incluso en hardware doméstico. Isto axuda a evitar a centralización do poder de minería que afecta a outras criptomoedas.
Escalabilidade dinámica
A blockchain de Monero non ten un límite fixo de tamaño de bloque, o que lle permite adaptarse ás necesidades do sistema, aínda que con penalizacións para evitar o abuso. Usos e controvérsias
Monero é amplamente utilizado en transaccións onde a privacidade é unha prioridade, como pagamentos entre particulares ou negocios que valoran o anonimato. Porén, a súa natureza privada tamén foi obxecto de críticas, xa que algúns o empregan para actividades ilegais.
As críticas tamén inclúen as preocupacións de gobernos e organismos reguladores, que consideran que a privacidade de Monero dificulta a prevención de actividades ilícitas, como o branqueo de capitais.
Moneyball

Moneyball é un filme estadounidense de drama dirixido por Bennett Miller e escrito por Steven Zaillian e Aaron Sorkin. Baséase na novela non ficticia de Michael Lewis Moneyball: The Art of Winning an Unfair Game, que conta a historia do equipo dos Oakland Athletics e do seu xerente xeral Billy Beane.
Moneyball estreouse no Festival de Cine de Toronto de 2011 e foi estreado nos Estados Unidos no 23 de setembro de 2011 con grande éxito de recadación e da crítica. O filme foi nomeado a seis Premios Óscar na 84ª edición, incluíndo mellor filme, mellor guión adaptado, mellor actor e mellor actor secundario. Personaxes
Brad Pitt como Billy Beane
Jonah Hill como Peter Brand
Philip Seymour Hoffman como Art Howe
Chris Pratt como Scott Hatteberg
Casey Bond como Chad Bradford
Stephen Bishop como David Justice
Royce Clayton como Miguel Tejada
David Hutchison como John Mabry
Nick Porrazzo como Jeremy Giambi
Robin Wright como Sharon
Kerris Dorsey como Casey Beane
Ken Medlock como Grady Fuson
Nick Searcy como Matt Keough
Jack McGee como John Poloni
Brent Jennings como Ron Washington
Monforte del Cid

Monforte del Cid é un concello da provincia de Alacant, na Comunidade Valenciana. Pertence á comarca do Vinalopó Mitjà e tiña en 2014 unha poboación de 7. 658 habitantes.
Limita ao norte con Petrer, ao leste con Agost e Alacant, ao sur con Elx e ao oeste con Novelda e Aspe.
Actualmente a economía de Monforte xira arredor da uva de mesa, cultivo de excelente calidade polo microclima no que se desenvolve.
Monicreque

Un monicreque, fantoche ou monifate é un obxecto, a miúdo con aparencia humana, animal ou mítica, que é animada e manipulada por unha persoa. A persoa emprega movementos da súa man, brazo ou dispositivos de control como varas ou cordas para mover o corpo, a cabeza, as extremidades e, nalgúns casos, a boca e os ollos do monicreque. A miúdo, a persoa fai a voz da personaxe do monicreque, sincronizando os movementos da boca do monicreque con esta parte falada.
Os monicreques son unha forma moi antiga de teatro que se apareceu na Antiga Grecia no século -V. No Antigo Exipto empregábanse figuras que podían mover diversas partes do corpo con finalidade relixiosa.
Relacionado co mundo dos monicreques é o teatro de sombras, no que as figuras, vistas a través dunha pantalla e iluminadas por detrás, son movidas con talos.
Monicreque (Internet)

Monicreque é un termo pexorativo para unha identidade falsa usada para fins fraudulentos dentro dunha comunidade de Internet. De acordo con Word Spy: Nos casos máis simples, un monicreque defende ou eloxia ó seu titereiro. O que teñen en común non é só publicar algo baixo un alias, senón ocultar a verdadeira motivación que hai trala opinión expresada. Historia
O termo foi empregado por primeira vez na Usenet en referencia a Earl Curley, que usaba varios alias para defender o seu carácter e os seus argumentos e denigrar aos seus opoñentes. O termo tentáculos foi tamén comunmente utilizado con sentido similar na Usenet a mediados da década de 1990. Exemplos públicos notables
En anos recentes, hai exemplos de figuras públicas dos Estados Unidos de América que empregaron monicreques: John Lott, autor de More Guns, Less Crime, que entre 2000 e 2003 enviou baixo a identidade monicreque de "Mary Rosh", cumpridos ás ensinanzas de Lott e discutindo cos seus críticos na Usenet. Tamén empregou este nome para escribir críticas espectaculares dos seus libros e para desacreditar libros de rivais en sitios de libros en liña. Lott admitiu que frecuentemente usaba o alcume "Mary Rosh" para defenderse, pero afirmou que as críticas de libros escritos por "Mary Rosh" foran feitas realmente polo seu fillo e a súa muller.
Lee Siegel, columnista da revista The New Republic, foi suspendido por defender os seus artigos e os seus comentarios de blog usando a conta de usuario "Sprezzatura". Un destes comentarios defendendo as malas críticas feitas por Siegel sobre Jon Stewart: "Siegel é máis bravo, brillante e intelixente do que Stewart xamais será".
En 2006 un alto asesor do entón congresista Charlie Bass (republicano) foi sorprendido facéndose pasar por un partidario "preocupado" de Paul Hodes, demócrata adversario de Bass, en varios blogs liberais de Nova Hampshire, usando alias como "IndieNH" ou "IndyNH". Mostrábase preocupado de que os demócratas estivesen a gastar cartos con Hodes, porque Bass era imbatible.
En 2007, o CEO de Whole Foods, John Mackey, publicou no Yahoo Finance Message Board un cumprido á súa propia empresa no que prevía un futuro difícil para unha empresa rival, a Wild Oats Markets, mentres ocultada as súas relacións con elas baixo o alcume "Rahodeb".
Monitor

Un monitor ou pantalla é un periférico que serve para ver os datos procesados pola tarxeta gráfica do ordenador e poder manexalos. É un dispositivo de saída de datos.
A maioría dos monitores funcionan como un aparello de televisor, por medio dun tubo de raios catódicos. Funcionamento dos monitores
O funcionamento dos monitores pode variar moito, xa que denpende do tipo de tecnoloxía que se use para mostrar a imaxe. Entre os diferentes
A maneira que teñen os monitores de proxectar unha imaxe depende moito da tecnoloxía que usen. Hoxe en día podemos encontrar catro tipos diferentes de proxección de imaxe que son o CRT(tubo de raios catódicos), LCD, PDP(pantallas de plasma) e os LED.
CRT
O monitor CRT ven do acrónimo tubo de raios catódicos. Esta é unha tecnoloxía que permite visualizar imaxes nunha pantalla de vidro recuberta de fósforo e chumbo mediante un feixe de luz constante.
O monitor ten un tubo do que sae unha cantidade de electróns a gran velocidade e son desviados cara ao vidro formando liñas horizontais, que ao chegar ao fósforo fan visible a imaxe a través do RGB (refírese ao agrupamento de tres cores: vermello, verde e azul). Neste proceso, o chumbo fai que non traspasen os raios X e poidan danar aos usuarios.
LCD
Os monitores LCD están compostos por tres capas. Dúas externas que son de vidro transparente e unha interna chamada capa de cristais líquidos. Esta última, segue o principio de polarización, que segundo a voltaxe se orientan cara a unha posición deixando pasar máis ou menos luz. Este sistema está dividido nunha cuadrícula na que cada cadrado é chamado pixel (nos sistemas policromáticos dentro de cada pixel podemos encontrar outras tres subdivisións cos filtros RGB). Tamén hai que ter en conta que necesita unha fonte de luz para que a imaxe sexa visible.
PDP
Tamén coñecidos como monitores de plasma. Están formados por paneis de vidro divididos en celas diferentes, as que conteñen unha mestura de gases nobres. Quimicamente, estes gases reciben unha carga eléctrica a cal os estimulan e se excitan. Ao excitarse convertese en plasma facendo que o fósforo empece a emitir luz.
LED
Os monitores LED teñen un funcionamento moi parecido ao dos LCD, xa que teñen a mesma forma de visualizar a imaxe. A diferenza máis notable é o tipo de luz que usa un e outro. Os LCD usan unha lámpada fluorescente, mentres que os LEDs usan díodos emisores de luz.
Mono (vestimenta)

O mono ou funda é unha peza de roupa de traballo dunha soa peza, é dicir, traxe de pantalón e corpo nunha soa peza, fabricado de tea forte, que usan os obreiros, motoristas, mecánicos etc. , e que adoita poñerse sobre a roupa corrente para protexela (mono de traballo).
Aínda que ideado orixinalmente como roupa de traballo, é bastante popular o uso dunha peza de vestir parecida a este traxe en nenos (mono de bebé), e tamén é usado por moitos adultos, especialmente mulleres, que utilizan pezas de características sinilares como roupa de vestir ou deportiva (mono de vestir).
Outro tipo de mono é un pantalón cun peto na parte dianteira e tirantes na parte posterior.
Monoacilglicérido

Un monoacilglicérido, tamén denominado monoacilglicerol ou monoglicérido, é un lípido do grupo dos acilglicéridos formado por unha molécula de glicerol (tamén chamado propanotriol ou glicerina) que leva esterificado un ácido graxo nun dos seus grupos OH; os outros dous grupos OH quedan libres.
Os monoacilglicéridos poden dividirse en dous grupos: 1-monoacilglicéridos, co ácido graxo esterificado no carbono 1, e 2-monoacilglicéridos, co ácido graxo esterificado no carbono 2. Como a molécula é simétrica non hai 3-monoacilglicéridos, xa que serían iguais aos 1-monoacilglicéridos.
Os monoacilglicéridos poden formarse tanto por procesos químicos industriais coma biolóxicos. Orixínanse biolóxicamente ao liberarse dos diacilglicéridos en reacción catalizada pola diacilglicerol lipase. Os monoacilglicéridos son degradados polo encima monoacilglicerol lipase.
Os mono- e diacilglicéridos engádense con frecuencia aos alimentos industriais en pequenas cantidades, nos que actúan como emulsionantes, que axudan a que se mesturen ben os ingredientes do alimento, como aceites e auga, por exemplo Tamén se usan ás veces en produtos cosméticos e farmacéuticos. A fonte comercial destes produtos pode ser animal (derivados vacúns ou porcinos) ou vexetais e ás veces sintética. Poden atoparse en produtos de panadaría, bebidas, xeado, goma de mascar, graxa alimentaria, nata montada, margarina, e produtos de confeitaría. Cando se usan en produtos de panadaría, os monoacilglicéridos aumentan o volume da barra de pan, e crean un miolo do pan mol e suave.
Un monoacilglicérido especial é o 2-araquidonoílglicerol, que é un agonista dos receptores cannabinoides. Outro importante monoacilglicérido é o 2-oleoílglicerol, que é agonista do receptor GPR119.
Cando un monoacilglicérido leva esterificado un fosfato no glicerol, a molécula chámase ácido lisofosfatídico.
Monochrome Display Adapter

O Monochrome Display Adapter (MDA) (adaptador de pantalla monocromático) é un sistema de imaxe que se empregaba nos primeiros ordenadores portátiles. Só permitía amosar caracteres dunha única cor. A pantalla estaba dividida en 80 columnas e 25 filas, resolución de 720x350 e memoria de vídeo de 4 KBytes. As dimensións de cada carácter eran de 9 píxeles (puntos) de ancho por 14 pixeles de alto. Unicamente se podía empregar con monitores TTL, que mostraba a imaxe en verde e negro.
Monoecia

En bioloxía, especialmente en botánica, denomínase monoica ou monoclina a unha especie en que as gónadas e, con elas, os gametos masculinos e femininos, son portados por todos os individuos da mesma especie.
Este fenómeno coñécese como monoecia, ou monoclinia.
Como contraste, os organismos nos que os dous sexos está separados en diferentes individuos chámanse dioicos ou diclinos. Etimoloxías
O termo monoecia está formado polos elementos mon- e -oecia, tirados do grego antigo μόν-, de μόνος mónos, "só", "único", e da palabra οἰκία oikía, "casa". Literalmente: "dunha soa casa". Monoico deriva de monoecia.
En canto a monoclinia, é un termo formado polos elementos mono- e -clinia, este último derivado do grego antigo κλίνη klínē, "tálamo", "leito conxugal". Literalmente: "dun só leito". Diclino deriva de diclinia. Nos vexetais
Entre as especies de plantas monoicas distínguese, porén, entre as hermafroditas e as monoclinas. As especies que teñen flores hermafroditas, é dicir, con presenza de aparellos reprodutivos de ambos os sexos nunha soa flor, reciben o nome de monoclino-monoicas; aquelas plantas cuxos individuos presentan flores diferenciadas de ambos os sexos son chamadas diclino-monoicas; pola súa parte, as que conteñen tanto flores hermafroditas como unisexuais denomínanse polígamas.
Tamén se di que isto pode estar relacionado coas ximnospermas, as cales teñen un cono masculino e tamén un cono feminino, que teñen a función xuntar os gametos na polinización e dar así lugar a unha semente que dará paso a un novo individuo.
Nalgunhas especies de plantas monoicas existen barreiras fisiolóxicas (por exemplo, que as estruturas reprodutoras maduren en tempos diferentes) que impiden a autofecundación ou que non permiten o desenvolvemento dun embrión orixinado desa forma. Nos animais
Nos animais, como os vermes ou caracois terrestres, esta característica coñécese usualmente como hermafroditismo.
En xeral, os animais monoicos non se autofecundan, facendo fecundación cruzada. Como excepción, temos os vermes platihelmintos, como a Taenia solium e a Taenia saginata, que se autofecundan por teren en cada anel (proglote) gametos dos dous sexos. Cando unha persoa ten unha tenia no intestino, este animal hermafrodita autofecúndse.
Nos mamíferos, o hermafroditismo é un caso teratolóxico, é dicir, unha mala formación embrionaria. A pesar de que o mesmo individuo produce gametos dos dous sexos, a reprodución sexual exixe a unión de dous individuos de sexos diferentes, a fin de que se poida dar o intercambio de material xenético.