proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ahaggar

O Ahaggar (tamazight: Idurar Uhaggar ou Tassili Wan Ahaggar, ⵜⴰⵙⵙⵉⵍⵉ ⵏ ⵡⴰⵏ ⴰⵀⴰⴳⴰⵔ; en árabe: جبال هقار) ou Hoggar é un macizo montañoso situado no sur de Alxeria, no corazón do deserto do Sáhara. Toponimia
A palabra «Hoggar» é unha transcrición francesa do termo árabe جبال هقار (djebel Haqar). Este provén do tuareg «Ahaggar», que en plural («Ihaggaren») designa a clase nobre entre os tuareg de Ahaggar. Xeografía
Atravesado polo Trópico de Cáncer a 80 km ao norte da comuna de Tamanrasset (Alxeria), o Ahaggar ocupa unha superficie de aproximadamente 50000 km².
Ao leste de Tamanrasset érguese a máis de 2. 000 m de altitude unha meseta erosionada de 250 km de diámetro. Está composta por escoadas lávicas, o campo volcánico de Atakor, sobre o que se alzan volcáns cunha altitude duns 3. 000 m. O cumio máis alto do macizo, o monte Tahat, con 2. 918 m, é tamén a montaña máis alta do país. O seu terreo escarpado, formado por picos e cantís de basalto e pórfiro, é un lugar popular para a escalada.
O Ahaggar nace da ensamblaxe dos distintos cratóns na orixe da oroxénese panafricana, en concreto na marxe do metacratón do Sáhara, no Proterozoico.
As altas temperaturas do verán contrastan coas do inverno, cando pode xear, e as choivas son escasas. Porén, estas condicións climáticas son menos extremas ca no resto do Sáhara. O Ahaggar constitúe, así, o hábitat de certas especies animais e vexetais. Historia
Na meseta de Assekrem, a 80 km en liña recta de Tamanrasset, está a ermida de Charles de Foucauld, un dos moitos eremitas cristiáns que viviron no Ahaggar. Foucauld estabeleceuse alí en 1911.
O Ahaggar é tamén a terra ancestral da confederación tuareg Kel Ahaggar. Preto da cidade de Tamanrasset, no oasis de Abalessa, atópase a tumba de Tin Hinan, unha matriarca que se cre que era antepasada dos tuaregs de Ahaggar.
Entre novembro de 1961 e febreiro de 1966 o exército francés realizou trece probas nucleares subterráneas no macizo granítico de Tan Afella, no lugar de In Eker. Vexetación
O macizo de Ahaggar alberga a oliveira Laperrinei, da que aínda hai algúns exemplares na rexión do monte Akerakar. Esta especie ameazada atópase próxima á oliveira europea e refuxiouse nas profundidades dos uadis (vales de torrentes máis ou menos secos). Filmografía
L'Atlantide (1921) é un filme mudo francés dirixido por Jacques Feyder, baseado na novela homónima de Pierre Benoit.
Atlantis (1932) é un filme alemán dirixido por Georg Wilhelm Pabst.
Ahmad (cráter)

Ahmad é un cráter de impacto que está situado no hemisferio norte da lúa de Saturno, Encélado. Ahmad foi descuberto por primeira vez en imaxes da Voyager 2 pero foi visto cunha maior resolución (aínda que preto do terminador) pola sonda Cassini. Atópase a 58, 8 ° norte Latitude, 311, 6 ° Oeste e ten 18, 7 quilómetros de diámetro. A parte occidental do cráter está en boa parte ausente, xa sexa enterrada ou esnaquizada preto da marxe oriental de Samarcanda Sulci. Unha estrutura grande e semellante a unha cúpula ocupa o interior do cráter, provocada por recheos de material de Samarcanda Sulci ou por mor da relaxación viscosa.
Ahmad recibe o nome dun heroe dos contos de As mil e unha noites. Tróuxolle a seu pai unha mazá e casou con Pari-Banou.
Ahmad ibn Fadlan

Ahmad ibn Fadlān ibn al-Abbās ibn Rāšid ibn Hammād (en árabe: أحمد بن فضلان بن العباس بن راشد بن حماد) foi un escritor e viaxeiro árabe do século X que escribiu unha crónica das súas viaxes como membro da embaixada do Califato Abasí de Bagdad ó rei dos protobúlgaros do Volga, o Kitāb ilà Malik al-Saqāliba (كتاب إلى ملك الصقالبة). O seu relato é moi coñecido, xa que proporciona unha descrición dos viquingos do Volga, incluíndo o seu testemuño ocular dun enterramento viquingo cun barco funerario. A embaixada
Ahmad ibn Fadlan foi enviado dende Bagdad en 921 para servir como secretario dun embaixador do califa abasí Al-Muqtadir ó iltäbär (rei vasalo baixo os kházaros de Bulgaria do Volga, Almış.
O obxectivo da embaixada consistía en que o rei da capital Bolghar rendese homenaxe ó califa al-Muqtadir e, en troques, dar ó rei cartos para financiar a construción dunha fortaleza, dunha mesquita e para converter aos protobúlgaros ao islam. Aínda que acadaron Bolghar, a misión fracasou porque á altura do Volga, a caravana foi apresada por un grupo de viquingos, os Rus, de onde procede o nome de Rusia, que os levaron canda si, para realizar as súas campañas nórdicas.
Xa de volta, Ibn Faldlan entregoulle un documento ó califa, amosando as causas polas cales non puido completar a misión que lle mandaran. Con base a este documento, espallado por todo o mundo, Michael Crichton escribiu a súa obra Eaters of the Dead; a cal á súa vez, serviu de base para o filme The 13th Warrior.
Ahmed H. Zewail

Ahmed Hassan Zewail (en árabe: أحمد زويل), nado o 26 de febreiro de 1946 en Damanhur (Exipto), é un químico e profesor universitario estadounidense, de orixe exipcia, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1999. Traxectoria
Licenciouse en química pola Universidade de Alexandría e posteriormente trasladouse aos Estados Unidos para facer o doutoramento pola Universidade de Pensilvania en 1974 na mesma disciplina.
Tras traballar dous anos na Universidade de Berkeley, trasladouse ao Instituto Tecnolóxico de California, onde ocupa a cátedra Linus Pauling de Física Química desde 1990.
Zewail está casado e ten catro fillos. Investigacións científicas
O interese de Zewail por coñecer a dinámica das reaccións químicas en tempo real, por saber que pasa exactamente e a que velocidade entre reactivos e produtos, levoulle a proxectar pulsos de láser de moi curta duración sobre as partículas que interveñen nas reaccións.
Baseándose na capacidade de átomos e moléculas de absorber ou reirradiar a luz incidente distintamente, modificando o espectro de forma característica para cada un deles.
Zewail pretendía identificar os elementos que aparecían nos estadios intermedios dunha reacción (investigacións que iniciou a fins dos sesenta). Pero estes estados son extremadamente curtos: da orde de 10 a 100 femtosegundos. Non foi ata mediados da década dos oitenta, cando se desenvolveron láseres capaces de lanzar pulsos tan curtos, que Zewail puido observar (por primeira vez usando cianuro de iodo) a partición dunha molécula e o posterior afastamento dos fragmentos restantes.
A partir de aquí, el e o seu equipo proxectaron numerosos pulsos de láser sobre distintas reaccións, estudando en cada caso os enlaces químicos, os estados de excitación e o movemento dos diferentes átomos e moléculas que aparecen nos sucesivos intermedios. A "filmación" das reaccións químicas permitiulles descubrir que entre reactivos e produtos dunha reacción adoitan aparecer numerosas moléculas altamente inestables e cun tempo de vida extremadamente curto.
Esta técnica constitúe a base dunha nova rama da química, a chamada femtoquímica, cuxo desenvolvemento permite entender mellor as reaccións do metabolismo dos seres vivos (como a fotosíntese ou o efecto que produce a luz sobre os bastonciños da retina). Por estas investigacións foille concedido o Premio Nobel de Química en 1999.
En maio de 2008 foi investido Doutor Honoris Causa pola Universidade Complutense de Madrid. [Cómpre referencia]
Ahmed Ibn Majid

Ahmed Ibn Majid, nado na rexión de Julphar coñecida hoxe como Ras el Khaimah, un dos Emiratos árabes, en 1432, foi un poeta, navegante e cartógrafo árabe. Foi educado nunha ilustre familia de mariños e gozou da reputación de ser un experto no océano Índico. Era tan célebre, que foi considerado como o maior dos navegantes árabes. Traxectoria
Traballos
Escritor famoso, deixou escritos máis de trinta tratados en prosa e en verso. Sintetizou os coñecementos antigos e forneceu informacións novas sobre os problemas de navegación e de astronomía náutica. O seu libro máis importante foi: Kitab al-Fawa’id fi Usul ‘Ilm al-Bahr wa ’l-Qawa’id (Libro de información útil sobre os principios e as regras de navegación) que escribiu en 1490. Era unha enciclopedia de navegación que describía a historia e os principios das bases da navegación, as fases lunares etc.
Tamén redactou un tratado sobre a navegación no océano Índico, o mar Vermello, o golfo Pérsico e o mar da China.
Escribiu varios libros sobre ciencia mariña e o comportamento dos barcos en mar aberto, que serviron de axuda aos mariños do golfo Pérsico a alcanzar as costas indias e a África Oriental. O seu libro sobre oceanografía, Fawa'dh fi-Usl Ilm al-Bahr wa-al-Qawaidah é polo xeral considerado como un dos mellores libros de navegación.
Ruta á India
A finais do século XV, Vasco da Gama buscando un mariño experimentado para atinxir a India, pediu un piloto en Melinde (porto na Kenya actual), o rei de Melinde ofreceulle un tal Malemo Caná (designase con este nome na obra do cronista portugués João de Barros), que serviu de piloto aos portugueses para chegar ata o porto indio de Calcuta, no Sur da India, onde tamén axudou a Vasco da Gama nos primeiros contactos coas autoridades daquela cidade. Investigadores posteriores identifican a Malemo Caná con Ahmed ibn Majid.
Ahmed Ibrahim Awale

Ahmed Ibrahim Awale (somalí: Axmed Ibraahim Cawaale) é un ambientalista, botánico e escritor de Somalilandia.
Awale naceu na vila de Adadlay, 95 km ó leste de Hargeisa, e vivía preto da montaña Gaan Libah. Estudou na Universidade Nacional de Somalia.
É o presidente da Fundación da Biodiversidade de Somalilandia e presidente da organización de Somalilandia "Candlelight", que traballa nas área do medio ambiente, educación e saúde. Está afiliado á Universidade de Hargeisa, e escribiu libros en inglés sobre a arqueoloxía e historia natural de Somalilandia, así como traballos en Somalia.
Tamén é coñecido polo seu descubrimento dunha nova especie de Aloe, o Aloe sanguinalis, que atopou medrando nun ambiente salvaxe preto de Alala Adka (somalí: Alaala Cadka) en 2014. A abreviatura do autor botánico Awale refírese a el.
En 2020, unha especie de escorpión, Pandinurus awalei, foi nomeada na súa homenaxe.
Ahnentafel

O sistema Ahnentafel (traducible do alemán como "táboa dos devanceiros"), tamén coñecido como o sistema Sosa-Stradonitz, foi creado por Jerónimo de Sosa en 1676 como un método de numeración dos devanceiros nunha xenealoxía ascendente.
Ese método foi revisado en 1898 por Stephan Kekulé von Stradonitz (1863-1933), quen o popularizou no seu libro Ahnentafel-Atlas. Ahnentafeln zu 32 Ahnen der Rexenten Europas und ihrer Gemahlinnen (Berlin: J. A. Stargardt, 1898-1904), que contiña 79 táboas de ascendencia de soberanos europeos e os seus cónxuxes.
O sistema dálle o número un ao individuo cuxa xenealoxía exponse (o suxeito da táboa) e logo o número dous ao seu pai, e o número tres á súa nai. A cada home asígnaselle un número dobre do que leva o seu fillo ou filla (2n) e a cada muller dáselle un número dobre do do seu fillo ou filla, máis un (2n + 1). Exemplo de táboa Ahnentafel
Liñaxe de Ana Bolena
Ahuna Mons

Ahuna Mons é a montaña máis grande do planeta anano Ceres. Proxectase sobre un terreo de forma lisa, non é un accidente xeolóxico de impacto, e semella se-la única montaña do seu tipo en Ceres. Raias brillantes percorren de arriba a abaixo as súas ladeiras; pensase que esas trazas brillantes están compostas por sales, esa composición sería semellante á das machas brillantes de Ceres, e probablemente son ó resultado da actividade criovolcánica do interior de Ceres. Recibiu o seu nome en referencia ó festival da recollida da colleita do pobo Sumi Naga, no nordeste da India. Descubrimento
A montaña foi descuberta grazas ás imaxes captadas pola Dawn en órbita en torno a Ceres, no 2015. Estímase que ten unha altura media de preto de 4 km e unha altura máxima de preto de 5 km, visto dende a ladeira máis longa; ten uns 20 km de ancho na base. Orixe
Tense proposto que Ahuna Mons se formou coma un cumio criovolcánico. Sería pois, o criovolcán máis preto do sol, descuberto até o de agora no Sistema Solar. Está máis ou menos nas antípodas da maior conca de impacto de Ceres, que é o cráter Kerwan, con 280 km de ancho. A enerxía sísmica do impacto que formou o cráter Kerwan púidose enfocar no lado oposto de Ceres, fracturando as capas exteriores da zona e facilitando así o movemento do magma criovolcánico de alta viscosidade (que consistiría en xeo de auga enlamado e abrandado polo seu contido en sales) que estaba sendo empurrado cara a superficie do planeta anano. O reconto de cráteres suxire que a formación da montaña continuou nos últimos varios centos de millóns de anos, facendo desta unha característica xeolóxica relativamente nova.
Ahí viene Pérez

Ahí viene Pérez é o primeiro álbum de estudio do grupo de pop-rock español Berzas, publicado en 1995, baixo o selo Rulé Records.
Aida (ópera)

Aida é unha ópera en catro actos do italiano Giuseppe Verdi. Estreouse na Ópera do Cairo o 24 de decembro de 1871 co gallo da inauguración do Canal de Suez. Características
O libreto escribiuno Antonio Ghislanzoni partindo da obra de Auguste Mariette. Está ambientada en Menfis e en Tebas na época dos faraóns. Os principais personaxes son: faraón de Exipto (baixo), a súa filla Amneris (mezzosoprano), Aída, a escrava filla do rei etíope Amonastro (soprano), Radamés, xeneral exipcio (tenor), Ramphis, sumo sacerdote (baixo), Amonastro, rei de Etiopía e pai de Aída (barítono). É unha ópera da etapa final de Verdi, na que as diferenzas entre recitativos e arias vanse diluíndo, o que dalgún xeito o aproximará a Wagner.
Aida Fernández Ríos

Aida Fernández Ríos, nada en Vigo en 1947 e finada en Moaña o 22 de decembro de 2015, foi unha bióloga galega, membro da Real Academia Galega de Ciencias. Traxectoria
Estudou na Escola de Comercio de Vigo e traballou na súa mocidade nunha imprenta. Posteriormente comezou a traballar como axudante no Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo, o que a levou a estudar de novo e a licenciarse en Bioloxía pola Universidade de Santiago.
Incorporouse de novo ao Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo, do que foi a súa directora entre 2006 e 2011. O seu labor investigador centrouse nos niveis de dióxido de carbono no mar, en particular do causada polo ser humano, e polos niveis de acidez dos océanos. En 2015 ingresou na Real Academia Galega de Ciencias, na súa sección de Bioloxía, e no seu momento foi a terceira muller que ingresaba, logo de María José Alonso e de Alicia Estévez. Vida persoal
Faleceu atropelada en Moaña. Recoñecementos
En 2020 a Real Academia Galega de Ciencias (RAGC) e a Deputación de Pontevedra organizaron a I Edición do Ciclo de Conferencias Aida Fernández Ríos, co fin de promover o interese do público xeral e impulsar o labor científico levado a cabo en Galicia con continuidade en 2021.
Aigarchaeota

Aigarchaeota é un novo filo candidato de arqueas que se coñece só por mostras con fragmentos de xenes de ARNr 16S e polo xenoma reconstruído a partir dunha libraria xenética da especie candidata Caldiarchaeum subterraneum non cultivada, atopada nas profundidades dunha mina de ouro no Xapón. Mostras tomadas en ambientes xeotermais terrestres e mariños por todo o mundo conteñen material xenético de Aigarchaeota, que permitiría clasificalos en polo menos tres familias. Algúns autores opinan que en realidade forman parte dos Thaumarchaeota e Caldiarchaeum subterraneum é ás veces clasificado como Thaumarchaeota. . As análises xenéticas realizadas apoian a idea de que os Aigarchaeota pertencen ao clado TACK (formado por Thaumarchaeota, Aigarchaeota, Crenarchaeota e Korarchaeota, as iniciais dos cales forman a sigla). No candidato C. subterraneum o xenoma presenta características bastante diferentes ao doutras arqueas, e atopáronse proteínas como Ub, E1, E2 e unha pequena proteína da familia de dedo RING de cinc que pertencen a un sistema modificador similar ao da ubiquitina, todas as cales teñen motivos estruturais que se parecen aos dos sistemas eucarióticos e se apartan dos procarióticos. Os xenes atopados no xenoma de Caldiarchaeum subterraneum suxiren que podeía crecer quimiolitotroficamente utilizando hidróxeno ou monóxido de carbono como doante de electróns, e oxíxeno e nitrito como aceptores de electróns.
Aiken

Aiken é unha vila estadounidense, localizada no condado de Aiken, Carolina do Sur. Forma parte da área metropolitana de Augusta, en Xeorxia. No censo de 2000 tiña unha poboación de 25337. É a capital do condado de Aiken. O nome venlle de William Aiken, presidente da South Carolina Railroad and Canal Company, aínda que nunca visitou a cidade.
Industria téxtil, canteiras, serradoiros. Linguas
Inglés 94, 8 %, castelán 2, 1 %, alemán 0, 6 %, chinés 0, 5 %, francés 0, 4 %
Aimerico Picaud

Aimerico Picaud foi un monxe poitevin de Parthenay-le-Vieux, que viviu durante o século XII. Tradicionalmente foi considerado o autor da Guía do Peregrino, primeira obra dedicada á romaxe de Santiago de Compostela. Traxectoria
Realizou a romaxe a Santiago a cabalo, e visitou polo camiño un bo número de santuarios da cristiandade. Foi o primeiro que propuxo substituír a competencia entre os diversos santuarios por unha complementariedade: para chegar a Compostela, visitar de paso todos os santuarios que están na ruta. Existe un gran número de itinerarios posibles, mais os catro principais son denominados rutas compostelás e son rexistrados na guía baixo o nome de «camiños de Santiago».
A Guía do Peregrino ou Iter pro peregrinis ad Compostellam, antecesora da guía turística actual, foi orixinariamente escrita en latín e constitúe o quinto e derradeiro libro do Liber Sancti Jacobi ou Codex Calixtinus, conxunto de textos conformado por pezas litúrxicas e redactado entre os anos 1135 e 1140. Os catro camiños de Santiago que o autor describe son, de norte a sur, a vía turonensis, a vía lemovicensis, a vía podiensis e a vía tolosana.
Detállanse as etapas, as reliquias que se debe venerar, os santuarios a visitar antes de chegar até a catedral elevada á gloria de Santiago, así mesmo da informacións e consellos prácticos sobre as rexións que atravesan os camiños e maila súa opinión, pintoresca e por veces subxectiva, sobre os seus habitantes. A obra serviu de referencia durante os séculos seguintes.
Aimé Bonpland

Aimé Jacques Alexandre Bonpland, nado en La Rochelle o 29 de agosto de 1773, e finado en Paso de los Libres o 4 de maio de 1858, foi un explorador e botánico francés. Publicacións
1811. Recueil d'observations de zoologie et d'anatomie comparée rédigé avec Alexander Humboldt, Imprimerie J. H. Stone, París. Versión sitio Gallica
1813. Description des plantes rares cultivées à Malmaison et à Navarre, Aimé Bonpland. Imprimerie P. Didot l'aîné, París. Dedicado por Aimé Bonpland á emperatriz Joséphine. Versión dixitalizada na web botanicus. org Arquivado 27 de xullo de 2020 en Wayback Machine. e Versión das ilustracións no sitio BIUM
1815. Nova genera et species plantarum reeditado con Alexander Humboldt & Karl Sigismund Kunth, vol. 1, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus Arquivado 27 de xullo de 2020 en Wayback Machine.
1816. Monographie des Melastomacées comprenant toutes les plantes de cet ordre y compris les Rhexies, vol. 1, París.
1817. Nova genera et species plantarum reeditado con Alexander Humboldt & K S Kunth, vol. 2, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus Arquivado 27 de xullo de 2020 en Wayback Machine.
1818. Nova genera et species plantarum reeditado con Alexander Humboldt & K S Kunth, vol. 3, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus
1820. Nova genera et species plantarum reeditado con Alexander Humboldt & K S Kunth, vol. 4, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus
1821 Nova genera et species plantarum reeditado con Alexander Humboldt & K S Kunth, vol. 5, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus
1823. Nova genera et species plantarum reeditado con Alexander Humboldt & K S Kunth, vol. 6, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus
1823. Monographie des Melastomacées comprenant toutes les plantes de cet ordre y compris les Rhexies, vol. 2, París
1825. Nova genera et species plantarum reeditado con Alexander Humboldt & K S Kunth, vol. 7, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus
Honras. Eponimia
O xénero Bonplandia da familia das Polemoniáceas foille dedicado polo seu amigo Antonio José Cavanilles en 1800.
Aimé Constant Fidèle Henry

Aimé Constant Fidèle Henry (tamén coñecido como Aimé Constantin Fidelius Henry), nado o 13 de xuño de 1801 en Douai (Francia), e finado o 23 de febreiro de 1875 en Bonn (Alemaña), foi un litógrafo, libreiro, editor, botánico e naturalista alemán de orixe franco-alemá que traballou en Bonn. Traxectoria
Aimé Henry era fillo dun membro do exército revolucionario francés, Charles Albert Joseph Henry, e de Anna Rebekka Mayer, que nacera en Düsseldorf. Aimé Henry chegou a Düsseldorf (Reino de Prusia) contra 1816 e formouse como litógrafo na Compañía Arnz & Winckelmann, que traballa na industria editorial desde 1817. Despois da súa formación e o posterior traballo para Arnz & Winckelmann, Aimé Henry fundou máis tarde o seu propio instituto litográfico o 24 de novembro de 1828, xunto con Maximilian Cohen en Bonn e, uns meses despois instalouse nunha tenda composta por un instituto litográfico, unha tenda de arte e unha tenda de materiais de escritura e debuxo. En 1833 a compañía recibiu o título de membro do Instituto litográfico da Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität de Bonn e, o 6 de maio de 1835, aínda que ningún dos dous socios comerciais era libreiro adestrado, concedéuselle a Henry a licenza de libreiro. En 1842 Hemry casou con Maria Anna Josepha Eiler, coa qur tivo tres fillos, Joseph, Carl Johann Hubert e Albert.
O 31 de decembro de 1861, a compañía dividiuse, e Henry dirixiu a partir deste momento un instituto de libros, arte e litografía. Henry tiña unha excelente reputación como litógrafo, e foi considerado un experto neste campo. Nos seus últimos anos Henry tamén traballou como bibliotecario na Academia alemá das ciencias naturais Leopoldina, e en 1843 foi elixido membro desta douta institución.
Xunto con Theodor Friedrich Ludwig Nees von Esenbeck, Philipp Wirtgen e Karl Wilhelm Arnoldi, Johann Carl Fuhlrott, Ludwig Clamor Marquart e outros, fundou a Asociación Botánica no Medio e Baixo Rin en 1834, a posterior Asociación de Historia Natural da Renania e a Westfalia prusianas, coas que revitalizaron significativamente a exploración botánica da Renania. Tamén foi membro da Sociedade de Científicos e Médicos alemáns.
Na súa honra, Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck nomeou o xénero Henrya da familia das acantáceas.
Henry faleceu en Bonn o 23 de febreiro de 1875, e foi enterrado no vello cemiterio desta cidade. Abreviatura
A abreviatura Henry emprégase para recoñecer a Aimé Constant Fidèle Henry como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Ain Ibil

Ain Ibil (en árabe: عين إبل) é unha localidade do distrito de Bint Xubail, na gobernación de Nabatia.
Ainhoa Rebolledo

Ainhoa Rebolledo Torrens, nada en Santiago de Compostela en 1987, é unha escritora galega en lingua castelá. Traxectoria
Estudou Tradución e interpretación en Madrid e fixo un máster de edición en Barcelona. En 2015 gañou o premio Tandaia coa novela Wolframio. Obras
Mari Klinski, 2012.
Tricot, 2013.
Gornú, 2015.
Wolframio, 2015.
Air Comores International

Air Comores International é unha aeroliña con base en Moroni, Comores que comezou a operar en novembro de 2004. Opera servizos internacionais entre Francia e o Oriente Medio e servizos rexionais entre o leste e o sur de África co océano Índico. Frota
En setembro de 2006 a frota de Air Comores International estaba formada por un Boeing 767-300ER e un Boeing 737-400.
Air Density (satélites)

A serie de satélites Air Density ou AD foi un conxunto de satélites dentro do programa Explorer adicados á investigación das capas altas da atmosfera. Ían equipados un transpondedor para o seu seguimento. A serie AD formárona os seguintes satélites: Explorer S-56: non chegou a alcanzar órbita.
Explorer 9 (S-56A): foi o primeiro da serie en alcanzar órbita e completar a súa misión.
Explorer 19 (AD-A): alcanzou órbita, pero cunha altitude inferior á planeada. O transpondedor non emitiu coa potencia prevista, polo que só se puido seguir opticamente.
Explorer 24 (AD-B): foi posto en órbita xunto con Explorer 25 (adicado ó estudo das partículas enerxéticas) nun só lanzamento, cumprindo con éxito a súa misión.
Explorer 39 (AD-C): alcanzou órbita sendo lanzado xunto con Explorer 40. O transpondedor deixou de emitir prematuramente, sendo despois seguido opticamente.
Air Rarotonga

Air Rarotonga é unha aeroliña con base en Rarotonga, nas Illas Cook, opera servizos regulares entre as diversas illas do país servizos charter con Niue, Samoa, Tonga e a Polinesia Francesa, presta tamén o servizo de ambulancia cara ao hospital de Rarotonga. A súa base de operacións principal é o Aeroporto Internacional de Rarotonga. Historia
A aeroliña fundouse en febreiro de 1978 propiedade de tres investidores privados, comezou a funcionar en xullo de 1978 utilizando un avión Cessna 337. Frota
En febreiro de 2008 a frota de Air Rarotonga contaba con: 2 Embraer EMB-110P1 Bandeirante (E5-TAK, E5-FTS)
1 Saab 340A (E5-EFS)
1 Cessna 172 (E5-NTP)
Airbnb

Airbnb é unha empresa e unha plataforma de software adicada á oferta de aloxamentos particulares a turistas. Ten unha oferta de arredor de 2. 000. 000 propiedades en 192 países e 33. 000 cidades. Desde a súa creación en novembro de 2008 até xuño de 2012 realizáronse 10 millóns de reservas.
A diferenza da plataforma Couchsurfing, que é gratuíta, Airbnb oferta os seus servizos mediante o pago en liña.
A plataforma está englobada dentro dos modelos de negocio denominados economía colaborativa.
Aire (filme de 2024)

Aire é un filme dominicano de 2024 coescrito, coproducido e dirixido por Leticia Tonos. Está protagonizado por Sophie Gaëlle, Paz Vega e Jalsen Santana.
Foi escollido como candidato da República Dominicana para o Óscar ó mellor filme internacional na 97ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
No ano 2147, un virus como resultado dunha Gran Guerra Química deixou estériles a todos os homes do planeta, levando á humanidade ao bordo da extinción. A bióloga e científica Tania trata de inseminarse para garantir a supervivencia da especie humana, axudada por un sistema de intelixencia artificial chamado VIDA. Porén, todo cambia cando aparece Azarias, un viaxeiro cun pasado escuro e posiblemente un dos últimos homes do planeta. Personaxes
Sophie Gaëlle como Tania
Jalsen Santana como Azarías
Paz Vega como VIDA
Camila Cosio como voz operativa
Aires da miña terra

Aires da miña terra (orixinalmente Aires d'a miña terra) é un poemario de Manuel Curros Enríquez publicado en 1880, con prólogo de José Ogea. Características
É unha escolma de textos compostos en diferentes momentos e con temática diversa: costumista, intimista e denuncia social. A primeira edición estivo a cargo de Antonio Otero (Ourense, 1880). Na segunda edición, por conta de La Ilustración Gallega y Asturiana (Madrid, 1881), Curros aumentoulle 6 poemas. Na terceira edición, a cargo de Latorre y Martínez Editores, Biblioteca Gallega (A Coruña, 1886), aínda lle engadiu outros 9, incluíndo a edición definitiva un total de 36 composicións.
Foi incluído na Biblioteca Básica da Cultura Galega da Editorial Galaxia, na Biblioteca das Letras Galegas de Edicións Xerais de Galicia, na Biblioteca 114 de El Correo Gallego e na Biblioteca Galega 120 de La Voz de Galicia.
En ocasións adoita publicarse conxuntamente coa outra obra lírica de Curros, A Virxe do Cristal. Repercusións
O libro de poemas pon de manifesto o seu anticlericalismo ó considerar que a Igrexa non se achega ós pobres e necesitados senón que só defende castes e privilexios. Nesta obra publica o poema "Mirand’ó chau" no que, entre outras cousas escribe o celebre verso S’eu fixen tal mundo, que o demo me leve. A reacción eclesiástica non se fixo esperar e o 28 de agosto dese mesmo ano 1880 o bispo de Ourense Cesáreo Rodrigo condenou e reprobou o libro por conter "proposiciones heréticas, blasfemas, escandalosas”. Prohibiu ós fieis a lectura e posesión do libro e rematou excomungando a Curros. Simultaneamente, o bispo de Ourense denunciou diante das autoridades xudiciais o libro. O xulgado de Ourense procesouno por delito contra o libre exercicio dos cultos e ordenou o secuestro dos exemplares en poder do editor e destrución dos moldes de copia, mentres que o autor foi condenado a dous anos e catro meses de cadea e ó pago dunha multa de 250 pesetas. Finalmente, foi absolto na Audiencia da Coruña.
Un verso do poema "¡Ai! " aparece no capítulo XVII da obra Platero e mais eu (1914), de Juan Ramón Jiménez. No capítulo o poeta andaluz di de Curros que era "padre más que poeta". Traducións
Existen varias traducións ó castelán. A primeira, do ano 1892, foi feita por Constantí Llombart e publicada por Bernardo Rico cun prólogo de Vicente Blasco Ibáñez.
Existen versións posteriores de Xavier Costa Clavell (1987) e de Pablo María Morell González (2008).
Aisha

Aisha ou Ayesha ( عائشه `ā'isha ) naceu no ano 613/614 e morreu no ano 678. Foi a terceira esposa do profeta do islam, Mahoma.
Filla de Abu Bakr, amigo de Mahoma, convertida ao islam dende a súa mocidade, casou no ano 622 logo da Héxira, ou emigración a Medina. Para os sunnitas Aisha foi a favorita de Mahoma e dánlle o título honorífico de Umm al-Mu'minìn (nai dos crentes), mentres os xiís tenden a considerar a Aisha de xeito negativo. Presumiblemente influíu sobre Mahoma na designación do seu pai para o primeiro califato.
Aisling

Aisling (/ˈaʃlʲɪŋ/, plural aislingí ) é un xénero poético que se desenvolveu especialmente durante o XVII na poesía irlandesa en lingua irlandesa.
No sentido primario, unha aisling (o nome é feminino en irlandés e gaélico escocés) é unha visión ou soño, pero en irlandés a palabra tamén ten o significado derivado de "poema alegórico".
O canto irlandés On Raglan Road está inspirado na antigo aisling irlandesa Fáinne geal an lae. Presentación
Nunha visión, a illa de Irlanda aparece ao poeta en forma de muller (véxase Ériu), ás veces nova e fermosa, ás veces vella e consumida. Esta figura feminina refírese a miúdo nos poemas An Spéirbhean, "muller celestial". Ela lamenta o estado actual do pobo irlandés, pero augura unha inminente renovación do seu destino, normalmente ligada ao regreso do demandante dos Estuardo ao trono de Inglaterra. No nome do fiel rei, que pronto volverá
Para gobernar e defender o triplo reino para sempre.
Espertei, lentamente, de súpeto, do meu soño,
Crendo que as boas novas que me asegurou Aoibhill eran certas,
[. .. ]
Aogán Ó Rathaille, An Aisling
O aisling é un xénero poético derivado do cantar de xesta medieval: segundo Bernard O'Donoghue, é un xénero poético que deriva directamente das cantigas medievais dos bardos gaélicos, e é semellante a O Cantar de Roland, o Roman de la rose ou mesmo A Divina Comedia. Así, é comparable á <i>reverdie</i> francesa, na que o poeta coñece a unha muller fermosa e sobrenatural, que simboliza o regreso da primavera, a munificencia da natureza e o amor.
Aogán Ó Rathaille (1675–1729) é a miúdo considerado o primeiro e máis grande dos autores de aislingí. En The Hidden Ireland (1924), o político e ensaísta irlandés Daniel Corkery chamouno o "Dante de Munster". ».
O seu poema Mac an Cheannaí ( O fillo do Redentor ) comeza así:
Aisling ghear do dhearcas fein
ar leaba's me go lagbhríoch
an ainnir sheimh darbh ainm Éire
ag teacht im ghaor ar marcaíocht
a súile glas, a cúl tiubh casta
a com ba gheal 'sa mailí
dá mhaíomh go raibh ag tíocht 'na gar
a diogras, Mac an Cheannaí
[. .. ]
Tiven unha visión amarga,
mentres me deitaba canso na miña cama:
unha pequena doncela que se chamaba Éire,
veu planeando cara min,
cos seus ollos verdes, pelo espeso e rizado,
a cintura e a fronte ben feitas,
declarando que ía vir,
o seu amado, o fillo do Redentor.
[. .. ]
Baixo a pluma de Rathaille, a visión era un poderoso medio de escritura política. Pero no século XVIII dezaoito esta forma foi quedando sen sentido e converteuse nun obxecto de broma. Cara a finais dese século, o poeta do Munster, Brian Merriman, parodiou o xénero na súa obra cómica Cúirt An Mheán Óiche ( O tribunal da medianoite ), que comeza como un clásico poema de visión, diverxe despois en cuestións de sexualidade e celibato sacerdotal.
Un exemplo famoso de poesía visual é a canción Róisín Dubh ( Rosa negra ), escrita no XVI XVI. .
Aitor Romero Ortega

Aitor Romero Ortega, nado en Barcelona en 1985 é un escritor e creador dixital español. En 2024 participou en Pontevedra no proxecto Afinidades Electivas con Silvia Penas.
Seu pai é galego e el pasou moitas vacacións na Galiza, ademais de ser parente afastado de Roberto Vidal Bolaño. Traxectoria
Estudou enxeñaría industrial en Barcelona e Lión. Reside en Madrid desde 2012.
Ten colaborado con crónicas e ensaio en revistas de cultura e viaxes: Altaïr Magazine, Negratinta ou Culturamas Obras
Deflagración (2015). Amor de Madre Editoras. 177 páxs. ISBN 978-8494113956. Seleccionada como finalista do Festival de Novela na cidade francesa de Champery.
Fantasmas de la ciudad (2018). Candaya. 240 páxs. ISBN 978-84-15934-51-6. Relatos sobre a viaxe e sobre Barcelona.
El arte de escribir de pie (2023). Candaya. 160 páxs. ISBN 978-84-18504-59-4. Oito crónicas sobre a idea da gran viaxe vital e as diferentes tipoloxías do viaxeiro posmoderno.
Libros colectivos
Hablan los indignados. Propuestas y materiales de trabajo (2011). Editorial Popular. ISBN 978-8478844982. Premios
Mención especial na categoría de poesía experimental no I Premio de Literatura Joan Brossa da Universidade da Habana
Aix-les-Bains

Aix-les-Bains ( Ës en francoprovenzal) é un concello do departamento de Savoia, na rexión Ródano-Alpes, Francia, situado na costa sueste do lago de Bourget. Historia
A cidade foi unha vila termal fundada polos romanos no ano 23 a. C. , despois do ano 383 recibiu o nome de Aquae Gratianae para lembrar ao emperador Graciano, asasinado preto da vila. Aínda sobreviven numerosas edificacións da época romana, como as termas antigas e o arco romano de Campanus.
En 1816 estivo na vila (que por entón recibía o nome de Aix-en-Savoie) o escritor Alphonse de Lamartine, que escribiu aquí o seu célebre poema Le lac.
A economía da cidade depende case enteiramente do turismo. Administración
O seu alcalde (2014) é Dominique Dord, da Unión por un Movemento Popular.
Aixola

A aixola é unha ferramenta para traballar a madeira. Trátase dunha sorte de machada con folla de ferro curva e con forma tronco-cónica, perpendicular a un mango curto de madeira xeralmente. A aixola era utilizada polos carpinteiros para desbastar a madeira. Na prehistoria
En Galiza as aixolas de pedra teñen aparecido en numerosos túmulos funerarios megalíticos. Tiñan forma rectangular e sección biconvexa e rectangular. As dobres aixolas tiñan unha perforación no centro e apareceron a finais do megalitismo, nas cámaras tipo cista.
Ajaccio

Ajaccio[Cómpre referencia] ou Aiacciu[Cómpre referencia] (en francés: Ajaccio, forma oficial; en corso: Aiacciu) é a capital da rexión francesa de Córsega e do departamento Córsega do Sur, situada na costa sur da illa, no ano 1999 tiña 52880 habitantes. Historia
Fundada polos xenoveses o 21 de abril de 1492, ocupada polos franceses entre 1553 e 1559, volveu a Xénova, despois da sinatura do Tratado de Cateau-Cambrésis, ata que finalmente pasou a Francia no ano 1768.
É o lugar de nacemento de Napoleón Bonaparte. Administración
O seu alcalde (2014) é Laurent Marcangeli, da Unión por un Movemento Popular.
Ajangiz

Ajangiz é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 458 habitantes (2011).
Ajaw

O ajaw ou ahau é a denominación da clase gobernante (os dignatarios) das cidades-estado da cultura maia. Este termo foi interpretado como un sinónimo de señor, dirixente, rei ou líder, pero este termo abarca a todos os membros da caste gobernante, e non só a un individuo. O título de ajaw tamén lle foi concedido á caste sacerdotal maia. Tamén foi o nome do vixésimo día do calendario ritual dos maias. Orixe
A palabra provén do maia clásico, e aínda existe entre as actuais linguas maias, con algunhas variacións de pronuncia ou de escrita. A enciclopedia Iucatán no Tempo di que segundo o Dicionario de Motul, ajaw significa rei ou emperador, monarca, príncipe ou gran señor. Igualmente significa corcovado. Ajaw é tamén o nome dun día do calendario maia.
A forma ajaw foi proposta e aprobada en 1994 pola Academia de Linguas Maias de Guatemala, e foi adoptada polos maias contemporáneos. Antes esta normalización das linguas maias, este termo era normalmente escrito como ahau, derivado das primeiras transcricións de textos en maia iucateco ó español. No sistema de escrita maia, o termo ajaw era escrito por medio de glifos. Uso
O título de kuhul ajaw (señor divino) éralle outorgado a un individuo con gran poder e influencia na política maia. O poder e a influencia dun ajaw variaba considerablemente, xa que o dominio dun só individuo podía abarcar varias cidades, e a súa influencia podía estenderse máis aló desta esfera. Este dominio podía tamén recoñecérselle á súa dinastía ou á súa cidade.
O título de ajaw tamén lle foi outorgado a varias mulleres, a quen se lles antepuña o prefixo ix- ("muller") ó seu título para indicar o seu sexo. Ajaw como unidade de tempo
Cronoloxicamente, dentro do ciclo maia, o Ajaw é un ciclo composto por 13 katunes (93. 600 kines/días ou 256, 28 anos) ou 260 Tunes (períodos de 360 días) ou 360 Tzolkin. Á súa vez, 20 ciclos ajaw compoñen unha das capas do ciclo da Conta longa. Por tanto, o Ahau é a 20ª parte da Conta Longa e tamén é a centésima parte do ciclo de 5 contas longas.
Ajeossi

Ajeossi é un filme surcoreano dirixido por Lee Jeong-beom que se estreou en 2010. Foi o filme con maior recadación en Corea no 2010, con 6228300 de entradas vendidas e gañando 47, 10 billóns de wons. Sinopse
A única conexión do exaxente especial Cha Tae-sik co mundo é unha nena que vive preto da súa casa. A nai da pequena traballa para unha organización mafiosa que se dedica ó tráfico de drogas. A nai róuballes un pouco da mercadoría e confíalla, sen que el o saiba, a Cha Tae-sik. Cando os traficantes se decatan, secuestran á nai e á filla.
Ajofrín

Ajofrín é unha poboación española da provincia de Toledo en Castela-A Mancha. Toponimia
"Ajofrín" derivou do patronímico árabe Al-Ya'far, 'o lugar dos Yafar ou Jafar'. Xeografía
O municipio sitúase sobre unha chaira ao norte do arco máis setentrional dos Montes de Toledo, nunha planicie de granito da meseta toledana, escasamente alterada por algún cerro. Linda coas poboacións de Burguillos de Toledo, Nambroca, Chueca, Sonseca, Mazarambroz e Layos, todas de Toledo. A súa situación na estrada xeral N-401 (Toledo-Cidade Real) manteno ben comunicado.
O seu clima é claramente continental con oscilacións anuais de temperaturas moi altas, precipitacións escasas e nevadas non moi frecuentes.
Demografía
Os diversos censos de poboación amosan un lixeiro pero constante descenso demográfico desde principios do século XX até 1981. En 1900 había 2. 208 habitantes; en 1930, 2. 278 habitantes; en 1960, 2. 088 habitantes; en 1970, 2. 002 habitantes e en 1981, 1. 871 habitantes. Historia
A existencia dunhas termas romanas indican a súa existencia na época do Imperio romano. No século XV pertencía ao cabido da Igrexa de Toledo, recibindo por entón o título de vila.
Na denominada serra de Layos houbo unha mina de cobre, abandonada xa a mediados do século XVIII, que non deu moito rendemento. Economía
A industria é fundamentalmente agrícola. Está cultivado máis do 60% do territorio, nun acusado réxime latifundista, con predominio de explotadores arrendatarios. A parte dunhas 55 ha de viñedo e dalgunhas de remolacha azucreira (cultivo en auxe), destacan as extensións de oliveiras, de bos rendementos, como tamén de creais. O rego realízase só a base de auga dalgúns pozos. Apenas destacan algunhas industrias artesanais, de ámbito local. Cultura
Patrimonio
Os monumentos destacables son a ermida de Xesús Nazareno do século XII, a Casa Grande do século XV, a Picota da Xustiza e a ermida de San Andrés, ambas do século XVI, a casa de Jacinto Guerrero, convertida en museo, e a igrexa de Santa María Magdalena, do século XV.
Festas e celebracións
Martes de abril seguinte ao domingo de resurrección: romaría Alimán.
Primeiro domingo de maio: festa na honra da Virxe de Gracia.
Martes seguinte ao primeiro domingo de maio: romaría dos Catro Camiños.
Domingo seguinte a San Agustín: festas patronais da Virxe de Gracia.
Akademio de Esperanto

A Akademio de Esperanto (AdE) é unha institución lingüística independente que ten como tarefa conservar e protexer os principios fundamentais do Esperanto e controlar a súa evolución. Historia
O antecedente da Akademio de Esperanto fundouse en 1905 no primeiro Congreso Universal de Esperanto seguindo unha proposta de L. L. Zamenhof co nome de Lingva Komitato, no seu seo funcionaba unha comisión superior denominada Akademio de Esperanto. En 1948 durante unha reorganización da institución pasou a denominarse co nome desa comisión superior. Seccións
A Akademio de Esperanto funciona con seccións que se encargan de diferentes aspectos, esas seccións non son fixas senón que se crean conforme as necesidades de cada momento, cada sección está baixo a presidencia dun director e cada académico pode pertencer a varias. En 2007 existían as seguintes seccións: Lingua especializada, gramática, dicionario xeral, literatura, pronuncia, control de materiais didáctios e consultas.
A AdE tamén ten comisións que realizan diversas tarefas non lingüísticas, cada comisión está dirixida por un director, en setembro de 2007 só existía unha, a de Historia da Akademio de Esperanto. Membros
A Akademio consiste de 45 membros nomeados para un período de nove anos. Cada novo membro debe ser proposto por polo menos cinco membros representando un mínimo de tres linguas diferentes.
Membros
En 2008 os 45 académicos eran os seguintes: Dao Anh Kha
Perla Ari-Martinelli
Aŝvini Kumar
Marc Bavant
Gersi Alfredo Bays
Benczik Vilmos
Gerrit Berveling
Marjorie Boulton
André Cherpillod
Renato Corsetti
Probal Dasgupta
Michel Duc-Goninaz
Gbeglo Koffi
Paul Gubbins
Miguel Gutiérrez Adúriz
Ottó Haszpra
Christer Kiselman
Boris Kolker
Ilona Koutny
Katalin Kováts
Erich-Dieter Krause
Mauro La Torre
Li Shijun (Laŭlum)
Jouko Lindstedt
François Lo Jacomo
Anna Lowenstein
Ma Young-tae
Carmel Mallia
Geraldo Mattos
Carlo Minnaja
Brian Moon
Barbara Pietrzak
Sergej B. Pokrovskij
Otto Prytz
Baldur Ragnarsson
Flavio Rebelo
Saka Tadasi
Francisko Simonnet
Trevor Steele
Humphrey Tonkin
Amri Wandel
John C. Wells
Bertilo Wennergren
Xie Yuming
Yamasaki Seikô
Akari

Akari (あかり, en xaponés, Luz), denominado ASTRO-F antes do lanzamento e inicialmente denominado IRIS (InfraRed Imaging Surveyor), foi un observatorio espacial xaponés no infravermello pertencente á JAXA. Foi lanzado o 21 de febreiro de 2006 mediante un foguete M-V desde o Centro Espacial de Uchinoura (antes coñecido como Centro Espacial de Kagoshima). Características
Akari foi deseñado para observar no espectro infrraroxo. Para iso usa un telescopio Ritchey-Chretien cunha apertura de 67 centímetros e unha lonxitude focal de 420 centímetros. O espello primario é de carburo de silicio cun recubrimento de ouro. Leva dous instrumentos no plano focal arrefecidos a unha temperatura de 6 Kelvin mediante 170 litros de helio líquido. A cantidade de helio estaba calculada para durar 550 días de observacións.
Os dous instrumentos do plano focal son: FIS (Far-Infrared Surveyor, explorador do infravermello distante): está deseñado para facer unha exploración completa do ceo no infravermello distante. O intrumento leva dous detectores formados por fotoconductores que usan semicondutores (xermanio e galio). Cada detector usa filtros, polo que en total o instrumento ten catro bandas de observación: de 50 a 80, de 60 a 110, de 110 a 180 e de 140 a 180 µm. O FIS tamén se usa para observacións dirixidas para a detección de obxectos febles ou para facer espectroscopía mediante un espectrómetro de transformada de Fourier.
IRC (InfraRed Camera, cámara infravermella): está composta por tres sístemas independentes. Unha avantaxa da IRC é que pode observar un campo de 10 minutos de arco cadrados grazas ó uso de matrices de gran formato (512x412 para NIR e 256x256 para MIR). Cada cámara pode seleccionar unha banda concreta de observación grazas ó uso de filtros, ademais de poder realizar observacións espectroscópicas mediante prismas e reixas. As tres cámaras que compoñen a IRC son:
NIR: é unha cámara que observa no infravermello próximo, entre 1, 5 e 5, 5 µm.
MIR: observa no rango entre 5, 8 e 14, 1 µm.
MIR-L: para as lonxitudes de onda entre 12, 4 e 26, 5 µm. Resultados
Formación estelar de tres xeracións na nebulosa IC4954/4955, na constelación de Vulpecula.
Primeira detección no infravermello dun remanente de supernova na Pequena Nube de Magalhães.
Detección de perda de masa de estrelas xigantes roxas relativamente novas no cúmulo globular NGC 104.
A constelación de Orión e a Vía Láctea a 140 µm.
Rexións de formación estelar na constelación de Cygnus.
Akira Suzuki

Akira Suzuki (铃木章), nado o 12 de setembro de 1930 en Mukawa, Hokkaido (Xapón), é un químico xaponés gañador do Premio Nobel de Química de 2010 xunto con Richard Heck e Ei-ichi Negishi. Traxectoría
Estudou na Universidade de Hokkaido e logo de recibir o seu doutoramento, traballou alí como profesor asistente. Desde 1963 ata 1965, Suzuki traballou como postdoctorado con Herbert C. Brown na Universidade Purdue e logo de regresar á Universidade de Hokkaido converteuse en profesor de tempo completo alí. Co seu retiro da Universidade de Hokkaido en 1994 asumiu diversos cargos noutras universidades: de 1994 a 1995 na Universidade de Ciencias de Okayama e de 1995 a 2002 na Universidade de Ciencias e Artes de Kurashiki.
Akna Montes

Os Akna Montes son unha cadea montañosa que está situada na marce occidental da planicie de Lakshmi Planum de Venus, este macizo montañoso está centrado sobre as coordenadas 68, 9° N 318, 2° L e ten 830 km de longo.
Está cadea montañosa leva dirección norte-sur ó longo da marxe occidental da planicie elevada de Lakshmi Planum. A planicie de Lakshmi Planum foi o resultado de masivas erupcións volcánicas e está rodeada por todos lados de cadeas montañosas coma os Akna Montes, os Freyja Montes ou os Maxwell Montes. As chairas aparecen deformadas preto das montañas. Isto suxire que existiu algún tipo de actividade de formación deste macizo montañoso despois de que se formasen as chairas.
Al 'Aziziyah

Al 'Aziziyah (ás veces escrita como El Aziza) é unha cidade de Libia, localízase no norte do país. Clima
O 13 de setembro de 1922 rexistrouse na cidade 57. 7 °C, a temperatura máis alta xamais rexistrada na Terra.
Al Gore

Albert Arnold Gore Jr. , nado o 31 de marzo de 1948 en Washington, D. C. , é un político americano que foi vicepresidente da Administración Clinton entre 1993 e 2001. Pertence ao Partido Demócrata. É o gañador do Premio Nobel da Paz de 2007, xunto co Panel Intergubernamental do Cambio Climático. É tamén asesor da empresa Google. Traxectoria
En 2000 concorreu á presidencia dos EUA, sendo vencido, nunha elección marcada polo reconto polémico dos votos, por George W. Bush, a pesar de obter máis votos populares.
En 2006, lanzou An Inconvenient Truth (Unha verdade incómoda), documental sobre o cambio climático, máis especificamente sobre o quecemento global, co cal conseguiu ser vencedor do Oscar ao mellor documental en 2007.
Al Gore é un activista ecolóxico, e escribiu: A Terra en balance: ecoloxía e o espírito humano. 1993.
Unha verdade incómoda. Manole, 2006.
En febreiro de 2007, Al Gore e o presidente da empresa Virgin, Richard Branson, lanzaron unha competición que dará 50 millóns de dólares ao científico que presente a mellor proposta para 'limpar o ar' do planeta, ou sexa, diminuír as cantidades de dióxido de carbono na atmosfera.