Sara Little Turnbull

Sara Little Turnbull, nada Finkelstein, nada en Manhattan, Nova York o 21 de setembro de 1917 e finada o 3 de setembro de 2015, foi unha deseñadora e profesora americana. Aconsellou as empresas estadounidenses no deseño de produtos entre 1935 e 2005, e foi descrita como "a arma secreta das empresas estadounidenses". Foi unha das primeiras deseñadoras industriais dos Estados Unidos e unha das primeiras mulleres que triunfou nunha industria do deseño dominada polos homes despois da segunda guerra mundial. Axudou a crear produtos esenciais, desde máscaras médicas a traxes espaciais, e fundou e dirixiu tanto o Sara Little Center for Design e o Process of Change: Laboratory for Innovation and Design da Escola de Negocios de Stanford. Achegouse ao deseño como antropóloga cultural autodidacta e cría que unha comprensión profunda dos detalles finos de como se comportaban as diferentes culturas era a chave para o éxito e os negocios innovadores. Traxectoria
Sara Finkelstein era filla de inmigrantes rusos, e criouse en Brooklyn. A súa nai introduciuna no uso da cor e a forma dispondo froitas e verduras en tazóns. Foi actriz infantil no Teatro Yiddish, e na escola secundaria recibiu os primeiros recoñecementos en deseño, gañando un premio de deseño téxtil. Asistiu á Escola de Deseño Parsons con bolsas da liga de Arte Escolar da cidade de Nova York e do Consello Nacional de Mulleres Xudías, e se graduou en 1939 cun título en Deseño Publicitario. Debido a que medía 1, 50 m de altura, adquiriu o alcume de "Little Sara" ("Pequena Sara"), e logo comezou a chamarse a si mesma Sara Little profesionalmente. Carreira
House Beautiful
Durante a universidade, Sara Little traballou en Marshall Field & Company (agora Macy's) como axudante de dirección artística en ilustración e deseño de envases, e logo como directora artística na Axencia de Publicidade Blaker. Ao graduarse, foi contratada como asistente editorial na revista House Beautiful, onde escribiu a columna "Girl with a Future" ata que ascendeu ao posto de editora de decoración, que ocupou durante case dúas décadas.
En House Beautiful, anticipou e axudou a desenvolver o estilo de vida doméstico americano posterior á Segunda Guerra Mundial. Preguntándose "como podemos axudar a estas persoas a refacer as súas vidas a través das ideas da nosa revista", animou aos lectores a utilizar un espazo máis informal no fogar (no que finalmente se coñeceu como a habitación familiar), a compartir o espazo vital cun compañeiro de habitación e a organizar pequenos espazos para lograr a máxima eficiencia doméstica (viviu durante 20 anos nunha habitación de hotel de 400 pés cadrados (37 m²) desde a que tamén dirixiu a súa práctica de consultoría internacional).
Asesora de deseño
En 1965, Little deixou o mundo das revistas e formou Sara Little Design Consultant. Nese momento, escribiu un artigo comercial para a Revista de Artigos para o Fogar titulado "Forgetting the Little Woman". A súa premisa era que a maioría das empresas creaban produtos para compradores comerciantes polo miúdo, en lugar de considerar ás persoas que realmente ían usalos. A historia chamou a atención de prominentes executivos, incluíndo aos xefes de General Mills, 3M e Corning Glass. As tres compañías finalmente contratárona como consultora de investigación e mercadeo de produtos para axudar a atopar novas aplicacións para as tecnoloxías desenvolvidas para o esforzo bélico. Ela axudou a crear máscaras médicas e anticontaminantes desechables feitas de fibras non tecidas, que inspiraron os detalles de deseño das actuais máscaras N-95, así como os alimentos de proteína de soia, e o omnipresente CorningWare conxelador-a-forno que foi desenvolvido a partir dun material orixinalmente utilizado nos conos de mísiles.
Durante os seus 70 anos de carreira no deseño, foi máis que nada unha consultora de deseño estratéxico. Foi unha das primeiras deseñadoras profesionais en promover a metodoloxía do deseño centrado no ser humano, a conciencia do consumidor e o cambio cultural nunha lista internacional de empresas como: Procter & Gamble, Coca-Cola, Xeral Mills, Macy's, Neiman Marcus, Marks & Spencer, American Can, DuPont, Ford, Nissan, Pfizer, Revlon, Elizabeth Arden, Lever Brothers, Motorola, NASA e Volvo. Colaborou nunha gama de produtos domésticos que inclúen artigos para o fogar, sistemas de almacenamento no fogar, produtos alimenticios, a cociña de vidro, produtos de cociña para microondas, coidado persoal, sistemas de entrega de medicamentos, cosméticos, novos procesos de fabricación de teas (de punto e non tecidas), traxes espaciais, mobles, xoguetes, decoración e embalaxe, produtos de limpeza para o fogar, coidado de mascotas, cintas e adhesivos, e interiores de automóbiles. Moitas das súas ideas xurdiron do seu intenso interese nas culturas do mundo e a natureza. O seu traballo a miúdo mostrou o que máis tarde se coñeceu como os principios da biomímese. Viaxou con frecuencia a destinos como Borneo, Malaisia, Filipinas, India, Xapón, China, Kenya, e máis, sempre atenta a como as persoas e os animais resolvían os problemas da vida cotiá. O seu deseño para unha tapa de pota inspirouse na observación de guepardos agarrando as súas presas na natureza. "Sempre comeza cunha curiosidade fundamental", dixo sobre a súa procura dun deseño de produto innovador. Noutro caso, comezou o proceso de deseño dunha fechadura antirroubo entrevistando a persoas encarceradas.
Centro para Deseño
En 1971, estableceu o Centro de Investigación de Deseño no Museo de Arte de Tacoma no Estado de Washington para arquivar e exhibir a súa colección de máis de 3500 artefactos reunidos durante as súas viaxes. A colección de estudo inclúe cubertas e accesorios para o corpo, utensilios para a preparación de alimentos e para a cea, téxtiles, arte fina e popular, moitos dos cales influíron nos seus conceptos para o deseño de produtos domésticos. Estes artefactos utilizáronse para a súa propia inspiración como parte da súa metodoloxía de deseño. A colección foi desacreditada do Museo de Arte de Tacoma en 2003 e foi reestablecida en Seattle, WA como o Centro Sara Little Turnbull para o Instituto de Deseño, enfocado na educación do público en deseño, e na bolsa de deseño para mulleres.
Proceso de Cambio: Laboratorio para Innovación e Deseño
En 1988, Little fundou e, durante os seguintes 18 anos, dirixiu o Proceso de Cambio: Laboratorio de Innovación e Deseño na Escola de Negocios de Stanford. O Laboratorio seguiu as tendencias cambiantes en máis de 375 áreas, incluíndo educación, saúde, envellecemento, sexualidade, alimentación e nutrición, vivenda, política e cultura. Pouco usou esta información para alimentar os seus conceptos de deseño. "A calidade de vida dun pobo dita o que deseña, o que fai", dixo. "É un reflexo da vida mesma".
No seu traballo cos estudantes de Stanford, Little continuamente salientou en profundar no "por que" dun produto antes de saltar ao "como", para evitar deseñar produtos que só abordasen síntomas superficiais en lugar da necesidade máis profunda. Sara declarou: "O deseñador é a conciencia da empresa. Non podemos esperar que ninguén máis cumpra este papel". Por iso o Laboratorio de Procesos de Cambio delineou a necesidade de saber máis. O deseño require un fondo de bolsas, pola contra, segue sendo un truco visual".
Premios e recoñecementos
Ademais do seu traballo en Stanford, Sara Little foi profesora convidada en escolas como a Escola de Deseño de Parsons, a Escola de Deseño de Rhode Island, o MIT, Harvard, o Instituto de Tecnoloxía de Illinois, a Escola de Negocios de Copenhague, a Universidade de Washington, a Universidade Estatal de San Francisco e a Universidade de California en Berkeley.
Recibiu unha Bolsa de Deseñador Distinguido do Fondo Nacional das Artes en 1988; o Premio Trailblazer da liga Nacional de Moda para o Fogar (1980), e un doutoramento honorario da Universidade da Academia de Arte (2003). Ademais, en 1980 é mencionada no rexistro do Congreso dos Estados Unidos coa distinción do Senador de Oregón Mark Ou. Hatfield.
En 2008, a Chrysler Corporation estableceu a bolsa Chrysler Sara Little Turnbull Scholarship na Academy of Art University. O Consello de Arte Moderna do Museo de Arte Moderna de San Francisco designouna "Tesouro vivente da área da baía" en 2001. En 2006, á idade de 89 anos, Sara Little recibiu o Lifetime Achievement Award do ico-D (Congreso Internacional de Asociacións de Deseño Gráfico), converténdose na única persoa dos Estados Unidos en facelo.