Mariner 4

Mariner 4 foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 28 de novembro de 1964 mediante un foguete Atlas Agena D desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para sobrevoar e estudar Marte. Características
Mariner 4 pertenceu ó programa Mariner da NASA. Era idéntica á anteriormente fallada Mariner 3 e a súa misión era facer un sobrevoo de Marte para facer medicións e observacións científicas, converténdose na primeira sonda en sobrevoar con éxito ese planeta e transmitir imaxes da súa superficie, imaxes que foron as primeiras obtidas durante unha misión no espazo profundo. Mariner 4 fixo tamén medicións no espazo interplanetario e serviu para adquirir experiencia en voos interplanetarios de longa duración.
A nave estaba composta por un corpo octogonal de magnesio de 1, 27 metros de diagonal e 45, 7 cm de altura que albergaba a electrónica, o cableado, o sistema de propulsión e reguladores. A alimentación eléctrica era proporcionada por catro paneis solares sobresaíndo da estrutura, cunha envergadura de 688 cm entre cada par de paneis. Cada panel medía 176 x 90 cm e en conxunto proporcionaban ata 310 W de potencia á distancia de Marte, alimentando unha batería de prata e cinc cunha enerxía de 1200 vatios hora.
As comunicacións corrían a cargo dunha antena parabólica de alta ganancia e 116, 8 cm de diámetro situada na parte superior da estrutura octogonal e dunha antena omnidireccional situada no extremo dun mastro de 223, 5 cm de longo situada ó lado da antena de alta ganancia, co que a altura total da nave era de 289 cm. A nave transmitía en banda S e os datos podían gardarse nunha gravadora de cinta cunha capacidade de 5, 24 Mbit para retransmitilos máis tarde.
O sistema de propulsión alimentábase con hidracina, cun motor principal de 220 N de impulso para as correccións de curso e doce pequenos propulsores alimentados por nitróxeno frío para o control de actitude. Para o coñecemento da posición, Mariner 4 usaba catro sensores solares e varios sensor para localizar a Terra, Marte e Canopus. Instrumentación científica
Na parte inferior do octógono situábase a cámara de televisión, montada sobre unha plataforma móbil. O resto da instrumentación consistía nun magnetómetro, un detector de po, un telescopio de raios cósmicos, un detector de radiación, unha sonda de plasma solar e unha cámara de ionización e contador Geiger. Desenvolvemento da misión
Tras o lanzamento, Mariner 4 e a última etapa do foguete lanzador quedaron nunha órbita de aparcadoiro arredor da Terra ás 14: 27: 23 UTC do 28 de novembro de 1964, acendéndose de novo o foguete para inxectar a Mariner 4 nunha órbita de transferencia cara Marte. Mariner 4 separouse da última etapa do foguete ás 15: 07: 09 e comezando as operacións de cruceiro.
Sete meses e medio máis tarde, Mariner 4 sobrevoou Marte entre o 14 e o 15 de xullo de 1965, tomando 21 imaxes completas e 21 liñas dunha vixésimo segunda imaxe incompleta que se gardaron na gravadora de a bordo, e cuxa transmisión á Terra durou ata o 3 agosto, enviándose por duplicado para verificar que os datos estaban completos. En conxunto, as imaxes cubrían cerca do 1% da superficie total de Marte. A mínima aproximación foi de 9846 km sobre a superficie ás 1: 00: 57 UTC do 15 de xullo.
Mariner 4 seguiu transmitindo ata o 1 de outubro de 1965 en que a posición da antena e a distancia á Terra (309, 2 millóns de quilómetros) impediron a comunicación. As comunicacións reanudáronse cara finais de 1967. O 15 de setembro a nave rexistrou 17 impactos de micrometeoritos en 15 minutos, modificando a actitude da nave e posiblemente danando o escudo térmico. O gas de control de actitude esgotouse o 7 de decembro, e os días 10 e 11 de decembro rexistráronse 83 impactos que modificaron de novo a actitude da sonda, xa sen posibilidade de recuperar a posición inicial e degradando as comunicacións coa Terra. As comunicacións finalizaron definitivamente o 21 de decembro de 1967.