proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Gnomon

En orixe, a palabra gnomon, que en grego significa guía ou mestre, facía referencia a un obxecto alongado cuxa sombra se proxectaba sobre unha escala graduada para medir o paso do tempo. O gnomon ou estilo defínese como o obxecto alongado que guinda sombra, independentemente do ángulo que forme co cuadrante. Características
Estará inclinado respecto o plano horizontal cun ángulo igual á latitude do lugar onde se sitúe o reloxo de sol, e varía segundo os distintos tipos de reloxos (ecuatoriais, declinantes etc. ). No hemisferio norte, o caso máis sinxelo, a aresta que proxecta a sombra está orientada cara ao norte, quedando paralela ao eixo de rotación da Terra
Eratóstenes de Cirene empregou un gnomon para medir o diámetro da Terra, con aceptable precisión. Xeometría
En xeometría, o gnomon dun rectángulo dado é outro, que, engadido ao primeiro, xera outro rectángulo semellante ao inicial. Así, o gnomon dun rectángulo será o rectángulo necesario para obter o seu recíproco.
Gnoseoloxía

A gnoseoloxía (do grego γνωσις gnosis 'coñecemento' ou 'facultade de coñecer' e λόγος logos 'razoamento' ou 'discurso') é unha rama da filosofía que estuda a natureza, a orixe e o alcance do coñecemento. Historia e características
A gnoseoloxía non estuda os coñecementos particulares, como poden ser o coñecemento da física, da matemática ou dos arredores inmediatos, senón o coñecemento en xeral, aínda que pode falar sobre os límites e o fundamento doutros coñecementos particulares; por exemplo, ao dilucidar que valor ten unha "medida" usada pola física.
Os problemas en torno ao coñecemento son centrais na filosofía e a súa consideración iníciase coa filosofía mesma, especialmente con Platón, en especial no seu diálogo titulado Teeteto. Practicamente todos os grandes filósofos contribuíron á gnoseoloxía.
Gnosticismo

O gnosticismo (do grego Γνωστικισμóς: gnostikismós; de Γνωσις: gnosis, «coñecemento») é un conxunto de correntes sincréticas filosófico-relixiosas que chegaron a mimetizarse co cristianismo nos tres primeiros séculos da nosa era. Acabou por converterse nun pensamento declarado herético despois dunha etapa de certo prestixio entre as intelectuais cristiás. De feito, pode falarse dun gnosticismo pagán e dun cristián, aínda que o máis significativo acadouse como rama heterodoxa do cristianismo primitivo. Teoloxía
A teoloxía gnóstica vén da palabra gnose, que procede á súa vez do verbo gignósko, que significa coñecer. Polo tanto, será coñecia como un coñecemento superior, interno, espiritual e iniciatico. No grego clásico e no popular, denominábase como koiné, o que na actualidade é coñecido como epísteme.
En filosofía, epísteme significa "coñecemento científico", o cal é oposto a "opinión". Pola contra, gnosis refírese ao coñecemento, en oposición á ignorancia ou agnose.
Ao contrario do coñecemento científico, a gnose é un coñecemento que nace no corazón de forma misteriosa e intuitiva. [Cómpre referencia] É pois a busca do coñecemento, non o intelectual, senón o que lle dá sentido á vida humana. Este vólvese pleno cando o home encontra a súa esencia eterna e marabillosa. [Cómpre referencia]
O obxecto do coñecemento da Gnose é Deus, ou todo aquilo que vén del. Toda gnose parte do punto de confirmación da existencia dun deus totalmente transcendente. "Coñecer" significa ser e actuar no ámbito divino, neste caso do ser humano. Por iso o termo coñecer implica a salvación de todo mal ou Ego, no cal poida estar a persoa que posúa ese coñecemento.
Isto é tanto un concepto relixioso e psicolóxico, como científico, filosófico e artístico. A partir da visión gnóstica, o significado da vida parece unha transformación e unha visión interior, o que hoxe en día coñecemos como psicoloxía profunda.
Pódese dicir que no ámbito relixioso, a gnose é unha sensación dolorosa que tanto mulleres como homes senten pola separación entre o humano e o ser divino. [Cómpre referencia] No fondo, tamén se cre que a pretensión é encontrar a relación entre os humanos e a divindade.
Para Carl Gustav Jung, moitos gnósticos só eran psicólogos. Pensaba que a gnose era un coñecemento psicolóxico, é dicir, que todo o que abarcaba proviña do subconsciente. Jung chegou a esta conclusión a través da concentración da atención sobre o chamado factor subxectivo, que consiste na acción de demostrar a influencia do subconsciente sobre a conciencia. Así pois, foi grazas a esta teoría como explicou o paralelismo entre a simboloxía gnóstica e a psicoloxía profunda.
GnuCash

GnuCash é un sistema de finanzas persoal en software libre que utiliza a dobre entrada. Pretendía inicialmente desenvolver capacidades similares ás do programa comercial Quicken da compañía Intuit, é dicir xestión de finanzas persoais. A evolución actual está máis próxima a desenvolver ferramentas para pemes, ademais das finanzas individuais. Características
GnuCash forma parte do proxecto GNU e funciona en moitas plataformas: en GNU/Linux (baixo GNOME), e tamén en Windows (Windows 2000 ou superior), VOS X, FreeBSD, Solaris e outras plataformas UNIX.
Desenvolveuse inicialmente en Linux, pero desde o 15 de xullo de 2007, versión 2. 2. 0, está tamén dispoñíbel unha versión directamente compilada para usar en Windows. A primeira versión directamente instalable en Mac foi a 1. 8.
O programa serve tanto para levar unha contabilidade persoal ou familiar como de pequenas empresas. É facilmente configurábel, utiliza o sistema de contabilidade por partida dobre ou de dobre entrada, permite a creación e modificación dun plan contábel xerarquizado, e incorpora un módulo de facturación e de xestión das relacións con clientes/debedores e con provedores/acredores. Os diferentes estados para a presentación de resultados contábees pódense preparar en forma de informes, que poden acompañarse con gráficos. É fácil a adaptación aos réximes de impostos de diferentes países. Con todo, a súa ergonomía é mellorábel e non ofrece mecanismos de protección que teñen outros programas de contabilidade comerciais propietarios. É conveniente un bo coñecemento de contabilidade para un uso produtivo. É moi potente como ferramenta para fins didácticos.
Goa, Damão e Diu

Goa, Damão e Diu foron territorios da Unión da India desde o 19 de decembro de 1961 até o 30 de maio de 1987. Historia
Este territorio da Unión foi incorporado por unha conquista militar polos indios sobre os portugueses (véxase invasión de Goa) en 1961, pero só recoñecido por Portugal en 1974.
Administrativamente, o territorio dividiuse en tres distritos, Goa, Damão e Diu, coa capital en Pangim. En 1987, Goa foi elevada á condición de Estado na India, mentres que Damão e Diu seguían sendo territorios da unión.
Está composto actualmente polo Estado de Goa e dous pequenos enclaves de Damão e Diu na costa de Gujarat, que xunto con Dadra e Nagar Haveli, conformaban o Estado India portuguesa.
Gobernación

Unha gobernación é unha división administrativa encabezada por un gobernador.
Pode referirse ás gubernias do imperio Ruso, rexidas por un Gobernador Xeral (general-gubernatorstvo), ou ás Gobernacións de Indias do imperio Español.
Nos países de lingua árabe emprégase para as muhafazah. Nos países árabes o termo gobernación úsase amplamente para describir unha unidade administrativa. Algunhas gobernacións combinan máis dun muhafazah; outros seguen os límites tradicionais herdados do sistema de vilaiatos do imperio Otomán.
Gobernador Xeral das Bahamas

O Gobernador Xeral da Mancomunidade das Bahamas é o representante do monarca das Bahamas (actualmente o rei Carlos III). Como a rei non pode residir en todos os seus reinos, nomea representantes para levar a cabo os seus deberes como rei das Bahamas. Os gobernadores xerais exercen un mandato at Her Majesty's pleasure, normalmente durante cinco anos. Son responsables de nomear o primeiro ministro así como outros ministros de goberno despois de consultar co primeiro ministro.
A casa de goberno en Nassau é a residencia oficial do gobernador xeral. A actual gobernadora xeral é Marguerite Pindling.
Gobernador Xeral de Antiga e Barbuda

O Gobernador Xeral de Antiga e Barbuda é o representante do Monarca de Antiga e Barbuda, actualmente a Raíña Isabel II. A residencia oficial do Gobernador Xeral é a Casa do Goberno e o actual Gobernador Xeral é Rodney Williams.
A posición do Gobernador Xeral foi estabelecida cando a Antiga e Barbuda lle foi concedida a independencia o 1 de novembro de 1981, antes diso existía o cargo equivalente de Gobernador de Antiga e Barbuda.
Gobernador, gobernadora

O gobernador é o xefe da administración gobernamental nalgúns dos estados, provincias ou dependencias administrativas que constitúen países con goberno republicano. Características
Países federados como Estados Unidos ten un gobernador na cabeza de cada un dos estados que a conforman, pero tamén países conformados nun estado unitario como Turquía teñen gobernadores nas súas provincias.
A tarefa do Gobernador abarca numerosas funcións: Executar as tarefas do Goberno Interior, fundamentalmente as destinadas a manter na provincia a orde pública e a seguridade dos seus habitantes e bens.
Permitir xuntas ou reunións en lugares de uso público.
No territorio que conforma a súa xurisdición, pode requirir o apoio da Forza Pública.
Tomar as medidas necesarias para previr e enfrontar urxencias.
Seguindo as instrucións do Intendente, exerce a vixilancia dos servizos públicos existentes na provincia.
Gobernadores civís de Lugo

Esta é unha lista incompleta dos gobernadores civís de Lugo, tomando como punto de arranque a reforma territorial implementada por Javier de Burgos no Real Decreto do 30 de novembro de 1833. O posto de Gobernador civil inicialmente recibiu os nome de Subdelegado de Fomento, Xefe Superior Político e mesmo Gobernador Civil durante os primeiros anos, ata que quedou fixado en 1847 co único nome de Gobernador Civil. Reinado de Isabel II
Década Moderada (3-5-1844 - 18-7-1854)
1844: Juan Ferreira Caamaño Goberno Provisional
Período que se estende entre o 19 de setembro de 1868 e o 2 de xaneiro de 1871. Reinado de Amadeu I
Período que se estende entre o 2 de xaneiro de 1871 e o 11 de febreiro de 1873. Primeira República
Período que se estende entre o 11 de febreiro de 1873 e o 29 de decembro de 1874. 1873: Alejandro Quereizaeta González Restauración borbónica
Rexencia de María Cristina (26-11-1885 - 17-5-1902)
1897: José Salgado Rodríguez
16/03/1899-outubro 1900: Lorenzo García Vidal
Reinado de Afonso XIII (17-5-1902 - 13-9-1923)
decembro 1902: Leovigildo Fernández
1911: Rodríguez Blanco
1911: Fernando Bocherín
Ditadura de Primo de Rivera
1923-1926: Jacobo Varela de Limia
1926-1927: José María de Cremades
1927-1928: Rogelio Tenorio Casado
1928-1930: Ramón Bermúdez de Castro Plá
1930-1931: Manuel González Correa
1931: Adolfo Varela Castro Segunda República
Período que se estende entre o 14 de abril de 1931 e o 20 de xullo de 1936. 17-4-1931 a 5-8-1931: José Calviño Domínguez
5-8-1931 a 21-7-1932: José López Bouza
21-7-1932 a 14-5-1933: César Torres Martínez
14-5-1933 a 14-9-1933: Abelardo Novo Brocas
14-9-1933 a 13-10-1933: Luis Armiñán Odriozola
13-10-1933 a 20-12-1933: Juan González Rodríguez
20-12-1933 a 28-6-1934: Eduardo Andicoberry Ruiz
28-6-1934 a 27-11-1935: Artemio Precioso García
27-11-1935 a 21-12-1935: Carlos Rodríguez Soriano
21-12-1935 a 1-1-1936: José Cobreros de la Barrera
1-1-1936 a 26-2-1936: Artemio Precioso García
26-2-1936 a 3-6-1936: José Antonio Fernández Vega
3-6-1936 a 5-7-1936: Manuel Ciges Aparicio
5-7-1936 a 20-7-1936: Ramón García Núñez Franquismo
Período que se estende entre o 20 de xullo de 1936 e o 15 de xuño de 1977. 1936-1937: Ramón Bermudez de Castro Plá
1937-1938: Leopoldo Sousa Menéndez-Conde
1938-1943: Ramón Ferreiro Rodríguez-Lago
1943-1947: Santiago Vallejo Heredia
1947-1948: José García Hernández
1949-1957: José del Valle Vázquez
1957-1961: Enrique Otero Aenlle
1961-1962: José Luis de Azcárraga Bustamante
1962-1963: José María Fernández Rancaño (interino)
1963-1970: Eduardo del Río Iglesia
1970: Guillermo Ruipérez Pérez del Gallego Democracia
Período que se estende entre o 15 de xuño de 1977 e o 30 de maio de 1997, data na que desaparecen os Gobernos civís para transformarse en subdelegacións do Goberno. 1982 - 1996: Juan Manuel Iglesias Rivera
Goberno Xeral (España)

Denomínase Goberno Xeral (en castelán, Gobierno General) á institución creada por Francisco Franco mediante a lei de reestruturación do Estado Español, de 1 de outubro de 1936 (BOE do 2 de outubro), durante a Guerra Civil española: Esta disposición foi completada cunhas "Instrucciones para el desenvolvimiento de los cometidos asignados", publicadas no BOE do 6 de outubro de 1936. Como tarefa política máis importante podería destacarse a coordinación dos gobernadores civís coas autoridades militares nas provincias ocupadas, é dicir, no territorio controlado polas forzas sublevadas contra o goberno da República española o 18 de xullo de 1936.
O Goberno Xeral tivo a súa sede en Valladolid. O primeiro gobernador xeral foi o xeneral Francisco Fermoso Blanco (6 de outubro de 1936), substituído polo xeneral Luis Valdés Cabanillas (5 de novembro de 1936) até a supresión do cargo por lei de 30 de xaneiro de 1938.
Goberno enclaustrado

O Goberno Enclaustrado, coñecido tamén como sistema Insei, é unha característica da historia do Xapón, da súa política e ás veces dos negocios. En case todos os gobernos e unidades administrativas o gobernante nominal non ten un poder práctico, senón que simplemente rexenta e son os conselleiros os que teñen o poder real. Características
Os títulos utilizados para exercer o goberno enclaustrado son: Sodanyaku - conselleiros nos bancos,
Sessho and Kampaku - rexentes na Corte Imperial de Kyoto,
Shikken - no shogunato Kamakura
Kanrei - no shogunato Ashikaga
Tairo e Karo - no shogunato Tokugawa
O goberno enclaustrado foi un procedemento utilizado por diversos emperadores xaponeses mediante o cal se retiraban a un mosteiro e entregaban o poder a un sucesor mais continuaban a exercer o seu poder e influencia por detrás. Os emperadores retirados reciben o nome de Jōkō (上皇). O primeiro emperador retirado que exerceu este tipo de goberno no Xapón foi a emperatriz Jito.
O termo emperador retirado emprégase principalmente ao tratar un período da historia xaponesa na que esta era unha práctica común: un emperador retirado podía ter máis influencia que cando estaba no trono porque retiña o prestixio do título e tiña máis liberdade para falar en público.
Aínda que a influencia real do goberno enclaustrado pode ter sido esaxerada por algúns historiadores, haina que ver no contexto do dominio progresivo que a clase dos guerreiros exercía sobre a aristocracia. En épocas posteriores, o emperador caía na sombra do seu shogun, tal e como se realmente houbese aínda un emperador enclaustrado presente.
Emperadores
Entre os emperadores famosos que adoptaron o goberno enclaustrado destacan: Shirakawa (1053-1129, r. 1073-1087 e goberno enclaustrado de 1087 a 1129).
Toba (1103-1156, r. 1107-1123 e goberno enclaustrado de 1129 a 1156).
Go-Shirakawa (1127-1192, r. 1155-1158 e goberno enclaustrado de 1158 a 1192).
Godfrey Harold Hardy

Godfrey Harold Hardy, nado en Cranleigh, Surrey, o 7 de febreiro de 1877 e finado en Cambridge o 1 de decembro de 1947 foi un matemático británico tamén coñecido como G. H. Hardy que formulou a desigualdade que leva o seu nome. Foi o principal valedor en Gran Bretaña e director de tese do matemático autodidacta indio Ramanujan (1887-1920), coñecido por algunhas das súas asombrosas fórmulas. Traxectoria
Godfrey Hardy naceu en Cranleigh, Surrey, Inglaterra. Os seus pais, ambos mestres de escola, tiñan inclinación polas matemáticas.
A inclinación natural de Hardy cara ás matemáticas fíxose presente moi cedo. Cando tiña dous anos escribía números superiores a dous millóns, e púñase a proba a si mesmo factorizando os números dos himnos na Igrexa.
Tras ir á escola en Cranleigh, Hardy entrou no Winchester College. En 1896, pasou ao Trinity College (Cambridge). Ocupou a cátedra Sadleirian desde 1931 até 1942; deixara Cambridge en 1919 para facerse cargo da cátedra de xeometría Savilian en Oxford. Obra
Apoloxía dun matemático. Cambridge University Press. Londres, 1940.
Ramanujan. Twelve Lectures on Subjects Suggested by His Life and Work Cambridge University Press: Londres, 1940.
An Introduction to the Theory of Numbers. Con E. M. Wright. 1938.
A Course of Pure Mathematics. 1908. Recoñecementos
Membro da Royal Society.
Premio Smith (1901), Royal Medal (1920), Medalla De Morgan (1929), Premio Chauvenet (1932) e Medalla Sylvester (1940)
Medalla Copley (1947)
Godofredo II da Bretaña

Godofredo II da Bretaña (en bretón: Jafrez; en latín: Galfridus, en anglonormando: Geoffroy) naceu en Londres, o 23 de setembro de 1158, e morreu en París o 19 de agosto de 1186. Era o cuarto fillo home de Henrique II de Inglaterra, duque de Normandía e conde de Anjou, e da súa esposa Aliénor de Aquitania. Foi duque da Bretaña en nome da súa prometida Costanza da Bretaña. Traxectoria
O duque da Bretaña Conan IV subtraeu o poder ó seu titor Eon de Porhoët grazas ó apoio do rei de Inglaterra. Pero esta rivalidade, así como a intervención de Henrique II, provocaron as rebelións sucesivas de moitos das súas vasalos, dirixidos por Eon e os príncipes de León. Proclamado duque en 1156, tivo que abdicar en 1166 cando Henrique II invadiu a Bretaña e, á cabeza dunha armada, arrasou as vilas insurrectas. Para controlar mellor a Bretaña, Henrique II comprometeu dous nenos: o seu fillo Godofredo (13 anos), e a herdeira Costanza (10 anos), filla de Conan IV. Henrique II fíxose nomear rexente do ducado até a maioría de idade de Godofredo.
Morte
O matrimonio de Godofredo e Costanza produciuse en xullo de 1181, pero o poder efectivo de Godofredo foi breve porque faleceu accidentalmente durante un torneo no que participou, en París (Francia) —onde se refuxiou logo de rebelado contra o seu pai, o rei Henrique II—, o 19 de agosto de 1186, ós 27 anos de idade, sendo enterrado na Catedral de Notre Dáme. Porén, tivo tempo de ordenar a redacción, por unha asemblea de xuristas (1185), dun texto xurídico, Assise au Comte Geoffroy, mediante o cal trataba de limitar a división dos grandes feudos, o que lle valeu o favor dos baróns.
Descendencia
Do seu matrimonio naceron 3 fillos: Leonor (n. 1184 - m. presa no castelo de Bristol, 12 de agosto de 1241), pretendente á sucesión do ducado á morte do seu irmán, pero foi encarcerada por orde do seu tío Xoán sen Terra até a súa morte.
Matilde (n. 1185 - m. cara a 1189).
Artur I (fillo póstumo), Nantes, 29 de marzo de 1187 - m. asasinado, Ruán, 3 de abril de 1203), sucesor do seu pai no ducado e pretendente ó trono de Inglaterra.
Legado
O novo rei de Inglaterra, Ricardo Corazón de León, continuou coa política paterna de suxeición da Bretaña e apresou á duquesa en 1197 en Carhaix. Os bretóns reaccionaron e derrotaron á súa armada, motivo polo cal Artur I da Bretaña foi confiado ó rei de Francia, Filipe Augusto, a fin de garantir a súa seguridade.
Godomecil

Chámase godomecil ó coiro pintado ou labrado artisticamente e se ten a superficie dourada ou prateada chámase godomecil brocado. A etimoloxía de godomecil é unha variante de "gadamesí", en árabe andalusí ḡadamisí, que pola súa banda deriva do xentilicio árabe ḡadāos meusī, xentilicio da cidade magrebí chamada dende moi antigo Gadamés, xa que nela especializábanse curtidores, marroquineiros e goldreiros que exportaban os seus característicos coiros decorados e brocados.
Godot

Godot ​​é un motor de xogos multiplataforma, libre e de código aberto lanzado baixo a licenza MIT. Foi desenvolvido inicialmente en Buenos Aires polos desenvolvedores de software arxentinos Juan Linietsky e Ariel Manzur para varias empresas de América Latina antes do seu lanzamento público en 2014. O ambiente de desenvolvemento execútase en moitas plataformas, e pode exportar a varias máis. Está deseñado para crear xogos en 2D e 3D dirixidos a PC, móbiles, web e plataformas virtuais, aumentada e de realidade mixta e tamén se pode usar para desenvolver software que non sexa de xogos, incluíndo editores.
Goetheanum

O Goetheanum é un edificio situado en Dornach, a uns 10 quilómetros ao sur de Basilea, en Suíza, que acolle a Sociedade Antroposófica Universal. Foi construído baixo a dirección do filósofo Rudolf Steiner, fundador do movemento mencionado. O nome da construción é así en homenaxe á obra do pensador e escritor alemán Johann Wolfgang von Goethe.
Goethita

A goethita é un mineral do grupo IV (óxidos e hidróxidos), segundo a clasificación de Strunz. O seu nome débese ao escritor alemán Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832). O seu sistema é ortorrómbico bipiramidal (acicular, prismático) e a súa macla ten forma de cóbado (011). A súa morfoloxía é variada abundando as masas reniformes, fibrorradiais, compactas, follosas e estalactíticas.
É un oxihidróxido de ferro (III), de fórmula α-FeO(OH), cun contido do 63% en ferro, e onde pode encontrarse até un 5% de manganeso. A feroxihita e a lepidocrita son polimorfos deste mineral, pois teñen igual composición e fórmula e diferente sistema de cristalización. As minas máis importantes atópanse nos Estados Unidos de América, Westfalia (Alemaña), Alsacia-Lorena (Francia) e o Reino Unido.
España tamén posúe importantes minas en Huelva (Minas de Riotinto), Asturias, Castellón (Mina Museo Esperanza) e Biscaia. Ten unha densidade de 4 a 4, 4 g/cm³ e unha dureza de 5 a 5, 5 na escala de Mohs. A súa exfoliación é perfecta (desigual) e a súa cor é negra, ocre, ás veces con irisacións. En canto ao seu brillo; este é adamantino, mate, sedoso. A raia característica deste mineral é parda amarelenta. A goethita é opaca e moi fráxil. Outros hidróxidos
Outros hidróxidos destacábeis son a limonita e a bauxita.
Goiana

Goiana é un municipio brasileiro do estado de Pernambuco. A súa poboación o ano 2009 era de 74424 habitantes.
Goiva

Unha gobia, goiba, govia ou gubia é unha serie de instrumentos de corte utilizados para esculpir ou tallar madeira. Etimoloxía
Do latín tardío gubĭa, este do latín gubiam, un posíbel préstamo de céltico *gulbi (bico de ave), tamén é a posíbel orixe de varios topónimos e hidrónimos de Asturias ou Galiza, aínda que tamén se apuntan outras orixes (unha acepción do termo é leito do río ) ou mesmo Cataluña e Italia.
Outros termos
En galego e portugués existe o verbo gobiar/ goivar, que significa traballar con goiva ou gobia, ou tamén contraer gobia (Curvatura convexa esaxerada das costas, tamén chepa, nesta acepión talvez derivado do latín gibba ou gubbus, “convexidade, corcova”).
En portugués ás veces é usado o termo govia para dar nome a un tipo de arado, con forma similar á ferramenta de gravado ou carpintaría. Tipos
Coa folla curta, é semellante ao cicel, pero a menor escala. As gobias poden ter diferentes formas, cunha folla recta, semiredonda, cun corte no lado convexo, redondeada en forma de "U" ou en forma de "V".
Gojira

Gojira é unha banda de metal francesa formada no ano 1996 en Baiona (Francia) que foi coñecida como Godzilla ata o ano 2001. Gojira está composta por Joe Duplantier (voces e guitarra rítmica), o seu irmán Mario Duplantier (batería), Christian Andreu (guitarra solista) e Jean-Michel Labadie (baixo). O grupo leva editados cinco álbums de estudio, un álbum ao vivo, un sinxelo e un DVD.
Gold standard

En medicina e estatística, o termo gold standard (literalmente, estándar de ouro) ou proba de referencia emprégase para se referir á mellor proba de diagnóstico dispoñíbel en condicións razonábeis. Non ten por que ser necesariamente a proba máis efectiva. Por exemplo, en medicina, unha autopsia pode ser a mellor proba para ter un diagnóstico exacto. Neste caso, a proba de referencia é menos precisa que a autopsia.
Goleadores do Deportivo da Coruña

A continuación lístanse os máximos dos goleadores do Deportivo da Coruña en competición ligueira.
Golfiño (constelación)

Delphinus ou Golfiño, é unha pequena constelación do hemisferio norte moi preto do ecuador celestial. Xa fóra inserida na lista de Tolomeo de 48 constelacións e tamén forma parte da lista moderna de 88 constelacións aprobadas pola UAI.
Delphinus ten o aspecto dun golfiño ó saltar e pode ser recoñecida de xeito dóado no firmamento. Atópase rodeada por Vulpecula (a raposa), Sagitta (a frecha), (Aquila) a aguia, a constelación zodiacal de Acuario, o pequeno cabalo Equuleus e finalmente por Pegaso, o cabalo alado. Outro xeito de recoñecela é por ter unha forma semellante a dunha cometa é polo seu pequeno tamaño. Estrelas principais
α Delphini (Sualocin), de magnitude 3, 8, ten sete compoñentes, aínda que só dúas delas forman un sistema estelar.
β Delphini (Rotanev), a máis brillante da constelación (magnitude 3, 6), é igualmente unha estrela múltiple de cinco compoñentes, aínda que só dúas delas están fisicamente relacionadas.
γ Delphini, unha das estrelas binarias máis estudadas composta por unha subxigante laranxa e unha anana amarela.
δ Delphini, estrela variable de magnitude 4, 43. Xunto coas tres anteriores forma o asterismo chamado o Féretro de Job.
ε Delphini (Deneb Dulfim), estrela azul de magnitude 3, 95, a terceira máis brillante da constelación.
ζ Delphini, estrela branca da secuencia principal de magnitude 4, 68.
ρ Aquilae, a pesar da súa denominación pertence á constelación de Delphinus, á que entrou dende Aquila no 1992. A súa magnitude é 4, 94.
R Delphini, variable tipo Mira de brillo variable entre magnitude 8, 3 e 13, 3 cun período de 285 días.
U Delphini, xigante vermella e variable semirregular cun período principal duns 1. 200 días.
EU Delphini, tamén xigante vermella e variable semirregular cun período de 59, 7 días.
HD 195019, estrela binaria cun exoplaneta do tipo "Xúpiter quente".
HD 196885 (HR 7907), estrela subxigante amarela cun planeta extrasolar. Obxectos notables de espazo profundo
Nebulosas planetarias NGC 6891 e NGC 6905.
NGC 7006, cúmulo globular de magnitude 12, situado a case a 160. 000 anos luz.
NGC 6934, tamén un cúmulo globular de magnitude 9, 75. Mitoloxía
Segundo a lenda, Anfítrite, unha das Nereidas, accedeu a casar con Poseidón, do que tiña tentado escapar e agocharse, pero foi atopada por un golfiño. Poseidón quedou tan agradecido ó golfiño que o puxo entre as estrelas.
Golfo (xeografía)

Un golfo é unha parte do mar de grande extensión, pechada por puntas ou cabos de terra.
Aínda que moitas veces se confunde cunha baía, e non está claro onde está a fronteira entre o que é un golfo e unha baía, enténdese que estas últimas son de menor extensión.
Golfo é o nome máis común en galego. En cambio entre os falantes de inglés, portugués ou outros idiomas prefírese o nome de baía. Os golfos de grande extensión poden comprender outros golfos máis pequenos ou baías, que adoito son de menor profundidade, e que reciben os nomes de "enseada", "rada", "cala" ou "caleta".
Este tipo de accidentes xeográficos ten unha grande importancia estratéxica e económica xa que, normalmente, son lugares ideais para a construción de portos e diques. Principais golfos do mundo
Golfos de América
Golfo de México. 1550000 km²
Golfo de Alasca. 1531000 km²
Golfo de San Lourenzo. 259000 km²
Golfo de California, tamén chamado Mar de Cortés. 153000 km²
Golfos de Europa
Golfo de Biscaia. 225000 km²
Golfo Ártabro
Golfo de Cádiz
Golfo de Valencia
Golfo de Finlandia
Golfo de Almería
Golfos de Asia, África e Oceanía
Golfo de Bengala. 2172000 km²
Golfo de Guinea. 1533000 km²
Golfo de Carpentaria. 310000 km²
Golfo Pérsico. 233100 km²
Golfo de Adén. 220000 km²
Golfo de Omán. 181000 km²
Golfo de Tonquín. 116000 km²
Golfo de Biafra
Golfo de Aqaba
Golfo de Adén

O golfo de Adén ou Aden atópase no océano Índico, entre o Iemen (na costa sur da Península Arábiga) e Somalia (no leste de África). Polo noroeste está conectado co Mar Vermello a través do estreito de Bab-el-Mandeb.
A súa lonxitude é de 1000 km e a súa anchura varía entre 150 e 440 km. O golfo é unha vía moi importante para o transporte da produción do petróleo do Golfo Pérsico, o cal dálle unha notable importancia a nivel mundial. Ademais, encóntranse nel numerosas cantidades de peixes e corais, posto que as súas augas non foron contaminadas dun xeito apreciable. Os dous portos máis importantes están en Adén, no Iemen e en Bardhere e Bosaso, en Somalia.
Non é unha zona considerada segura, dada a inestabilidade de Somalia e a que o Iemen posúe forzas de seguranza insuficientes para a zona, existindo casos de piratería e de ataques terroristas.
Golfo de Alasca

O golfo de Alasca é un brazo curvo do océano Pacífico na costa sur de Alasca, delimitando polo oeste coa península de Alasca e a illa Kodiak, e polo leste co arquipélago Alexander, onde se encontra a baía Glaciar.
A ribeira do golfo é unha combinación de bosques, montañas e glaciares, como o Malaspina e o Bering. A costa está profundamente accidentada, con enormes entrantes como a Cook Inlet e o Prince William Sound (dous grandes corpos de auga interconectados), ou como tamén a baía Yakutat ou o Cross Sound.
Meteoroloxicamente, o golfo é un continuo xerador de tormentas. Isto, sumado ás vastas cantidades de neve e xeo sobre o sur de Alasca, dá como resultado as maiores tempestades da zona sur do círculo polar ártico. Moitas destas tormentas móvense cara ao sur polas costas de Columbia Británica, Washington e Oregón. A maioría das choivas estacionais do Noroeste do Pacífico proveñen do golfo de Alasca.
Golfo de Aqaba

O golfo de Aqaba (en árabe: Bahr el-Akabah), tamén chamado de golfo de Eilat, consiste da baía nordeste do mar Vermello e separa a Península de Arabia da Península do Sinaí.
Os países bañados polo golfo de Aqaba son Exipto, Israel, Xordania (a cidade de Aqaba fica en Xordania) e mais Arabia Saudita.
A baía ten unha extensión duns 175 km, no seu lugar máis amplo mide 29 km. A maior profundidade acada os 1. 827 m.
A baía está considerada como un excelente lugar para o mergullo.
Golfo de Arta

O Golfo de Arta, tamén coñecido como Golfo de Ambracia ou Golfo de Accio (en grego, Αμβρακικός κόλπος, Amvrakikós kólpos; en latín Sinus Ambracium) é un golfo no mar Xónico, no noroeste de Grecia, que forma unha profunda incisión na costa. O golfo, duns 40 km de longo e 15 km de largo está case totalmente pechado e non ten máis que unha pequena abertura ao mar, un paso estreito de 700 m de largo, entre Arta (Accio) ao sur, e Préveza, ao norte, cidades que están hoxe conectadas por un túnel. Está delimitado polos promontorios de Préveza e Accio, e nas súas costas sitúanse as cidades de Préveza, Arta, Anfiloquía (a antiga Karvassaras) e Vonitsa. É pouco profundo e as súas costas están reberetadas por numerosas marismas, gran parte delas nos estuarios dos ríos Louros e Aractos (ou Arta). Por iso, e por estar tan pechado, é máis cálido e menos salgado que o mar Xónico, sendo rico en linguados e anguías
O golfo toma o seu nome da antiga cidade de Arta situada preto das súas costas. O seu nome alternativo provén da cidade antiga de Ambracia.
Desde a independencia grega (Tratado de Constantinopla, 1832) até a segunda guerra balcánica (Tratado de Bucarest, 1913), o golfo formou parte da fronteira entre o Reino de Grecia e o Imperio Otomán. Restos de numerosas cidades antigas encóntranse nas súas Beiras: Actium na entrada, Nicópolis, fronte a ela, Argos Ippatum, Limnaea e Olpae.
Na entrada do golfo librouse a famosa batalla de Accio o ano 31 a. C.
Golfo de Bengala

O golfo de Bengala é un mar na área nordeste do océano Índico. A súa forma aseméllase a un triángulo. Limita ao leste coa península de Malaca, ao oeste co subcontinente indio. O extremo norte do golfo limita co estado indio de Bengala Occidental e con Bangladesh. Os extremos do sur están limitados pola illa de Sri Lanka e o territorio indio Illas Andaman e Nicobar. Estas últimas illas separan o golfo de Bengala do mar de Andaman.
Golfo de Botnia

O Golfo de Botnia (sueco; Botniska viken, finés; Pohjanlahti) é o brazo máis setentrional do Mar Báltico. O golfo atópase entre a costa occidental da Finlandia e a costa oriental de Suecia. Ao sur do golfo sitúanse as illas Åland e o seu mar.
Un dos aspectos máis característicos do golfo e que posúe unha baixa salinidade o que permite que moitos peixes de auga doce vivan nel. Posúe unhas augas moi frías e pouco profundas, chegando a conxelarse durante uns meses ao ano na zona norte do golfo. A súa superficie é de 116. 300 km², ten 725 km de lonxitude, entre 80 e 240 km de ancho e unha profundidade media de 60 m, sendo o seu máximo de 295.
Entre Umeå e Vaasa o Golfo de Botnia forma a parte máis estreita. Localidades do golfo
Algunhas das localidades máis importantes que teñen costa neste golfo son: En Finlandia: Vaasa, Pori, Oulu e Kokkola.
Suecia: Luleå, Umeå, Örnsköldsvik, Härnösand, Sundsvall, Gävle.
Golfo de Campeche

O golfo de Campeche (tamén chamado ás veces indebidamente Sonda de Campeche), é un amplo golfo interior que forma parte do golfo de México, situado dentro do mar territorial mexicano. Xeografía
O golfo de Campeche atópase bordeando o litoral sur poñente da península do Iucatán e inclúe, desde o seu extremo occidental, unha parte do litoral do estado de Veracruz, todo o litoral dos estados de Tabasco e Campeche, e, no seu extremo oriental, unha pequena parte do litoral do estado do Iucatán. Hai certa confusión, por unha tradución indebida do termo en inglés, coa baía de Campeche, tal como no mapa errado que se mostra aquí á dereita, que nos mostra abaixo o golfo de Campeche, pero se rotula como baía, cando esta última é só unha enseada menor, en comparación coa conca denominada golfo de Campeche.
As costas baixas e areosas do golfo de Campeche non permiten a existencia de portos marítimos de gran calado nin grandes portos naturais. Con todo, as súas lagoas costeiras, entre as que sobresaen La Machona e Mecocán, en Tabasco, e a de Términos, en Campeche, son as que determinan o gran potencial camaroneiro deste golfo. Por isto, tamén deriva a abundante pesca que se desenvolve na rexión e pola cal son explotadas especies locais como o huachinango, mero, o boquinete, o esmedregal, o cangrexo mouro, o polbo e o cazón entre outros. Polas mesmas condicións favorables, a piscicultura é unha actividade en pleno desenvolvemento a nivel rexional.
Na extensión mariña do golfo atópanse xacementos petrolíferos, sendo os máis importantes os do Complexo Cantarell, que explótanse mediante bo número de plataformas marítimas por Petróleos Mexicanos e que contribuíron de xeito importante á produción e exportación de petróleo e derivados desde México.
Golfo de Fonseca

O golfo de Fonseca, é un entrante protexido do océano Pacífico, ao oeste de América Central, que limita ao noroeste co Salvador, ao nordeste e ao leste, por Honduras, e ao sur por Nicaragua.
Un dos mellores portos naturais do mundo, cunha extensión duns 3. 200 km². Entre os portos importantes atópanse La Unión, no Salvador; San Lorenzo, en Honduras; e Puerto Morazán, en Nicaragua. Historia
O conquistador español Gil González Dávila encontrouno mentres procuraba unha rota marítima que comunicara o Atlántico co Pacífico. Un tratado asinado no 1916 concedeulle aos EUA a opción de construír unha canle interoceánica e unha base naval na zona do golfo.
En 1849, Ephraim Squier negociou un tratado cos Estados Unidos para construír un canal a través de Honduras, para que atravesar dende o mar Caribe ao golfo. Frederick Chatfield, británico comandante en América Central, atemorizado por que a presenza norteamericana en Honduras desestabilizase aos británicos, envía a súa frota para ocupar a Illa do Tigre, na entrado do golfo.
Os tres países -Honduras, O Salvador e Nicaragua- coa liña de costa ao longo do golfo rematan nun conflito sobre os dereito do golfo e das illas localizadas dentro del. En 1992, unha resolución do Tribunal Internacional de Xustiza (ICJ) decidía sobre a terra, as illas e o conflito marítimo nas fronteiras; facía unha partición. O ICJ determina que O Salvador, Honduras e Nicaragua compartan o control do golfo de Fonseca, posuíndo O Salvador as illas de Meanguera e de Meanguerita, e Honduras, a illa do Tigre.
Illas
Entre as illas máis importantes destacan: Meanguera do Golfo e Zacatillo (O Salvador); Zacate Grande e O Tigre (Honduras), e os Illotes de Consiguina (pertencentes a Nicaragua).
O Tigre, a pesar do seu pequeno tamaño, ten un quilómetro aproximado de diámetro, consta dunha elevación central que supera aos 780 msnm.
Ríos
Ao golfo de Fonseca desembocan varios ríos, entre os máis importantes están o río Amatillo, na bocana coñecida como Bocana El Pecho, que entra na Baía La Unión, a máis occidental das baías nas que se divide o golfo; o río Goascorán, que serve de límite entre O Salvador e Honduras tamén desemboca na Baía A Unión; o río Nacaome desemboca na Baía de Chismuyo; o río Choluteca, que pasa próximo á cidade do mesmo nome; e, o río Sumpile, tamén. A terceira baía, dende occidente, é a de San Lourenzo, ao fondo da cal atópase o porto El Henecan, pertencente a Honduras.
Zona húmida de importancia internacional
O 10 de xullo de 1999, un complexo de sete áreas costeiras con aproximadamente 69, 700 ha de superficie, entra a formar parte do Convención de Ramsar, elixido pola UNESCO, ao longo da porción hondureña do chamado Corredor Biolóxico Mesoamericano do Pacífico.
Estas sete zonas húmidas son: Baía de Chismuyo, Baía de San Lorenzo, Los Delgaditos, Las Iguanas e Punta Condega; Jicarito, San Bernardo e La Berbería.
Economía
A súa economía baséase na pesca, no traballo portuario e no turismo local e rexional.
Golfo de Gabes

O golfo de Gabes (en árabe: خليج قابس), é un golfo situado na costa leste de Tunisia, no mar Mediterráneo. O golfo posúe 100 quilómetros de longo, e inclúe o arquipélago das illas Kerkena ao nordeste e a illa de Xerba no sueste.
As augas do golfo bañan ás cidades de Sfax, Xerba e Gabes. A cidade de Gabes é un dos principais centros administrativos do país.
Dentro da fauna que alberga, destacan os atúns e as esponxas, polo que a actividade pesqueira é moi importante.
Golfo de Guinea

O golfo de Guinea é parte do suroeste Atlántico de África. A costa sur de África occidental, ao norte deste golfo, foi chamada historicamente como Alta Guinea. A costa occidental da parte máis ao sur de África, é historicamente, a Baixa Guinea. Hoxe, o nome de Guinea só se mantén nos nomes de tres países: Guinea, Guinea-Bissau e Guinea Ecuatorial. E nalgúns países americanos úsase o nome de "guineo" para designar unha variedade de bananas, o que demostra a orixe africana do termo.
No golfo de Guinea desembocan os ríos Níxer, Volta, Congo e Cross. A costa do golfo inclúe o golfo de Benín e o Golfo de Biafra. Nome
A orixe do nome Guinea crese que designaba unha área da rexión, aínda que os detalles son incertos. Bovill (1995) dá unha descrición minuciosa: A costa sur de África occidental, ao norte deste golfo, foi chamada historicamente Alta Guinea e a costa occidental do África austral, cara ao sur, Baixa Guinea. Na actualidade hai catro países coa palabra nos seus nomes: Guinea, Guinea-Bissau, Guinea Ecuatorial e Papúa-Nova Guinea, este último en Oceanía, debido ao parecido dos melanesios, que viron os exploradores europeos, cos poboadores da Guinea africana. Nalgúns países americanos úsase o nome de "guineo" para designar unha variedade de banana, o que demostra a orixe africana do termo. Xeografía
O principal río que desemboca as súas augas no golfo é o río Níxer.
Defínense diferentes límites xeográficos do golfo de Guinea; a Organización Hidrográfica Internacional define a extensión suroeste do golfo de Guinea como "Unha liña desde Cabo López (0°37′S 8°43′L), en Gabón, ao noroeste do illote Gago Coutinho (Ilhéu das Rôlas) (0°01′S 6°32′L) e desde alí unha liña dsde o Illote Gago Coutinho cara ao noroeste cara a Cabo Palmas (4°22′N 7°44′O), en Liberia.
Illas no golfo de Guinea
O golfo de Guinea contén un número de illas, a maior das cales atópase nunha cadea suroeste-nordés, que forma parte da liña de volcáns do Camerún.
Annobón, tamén coñecido como Pagalu ou Pigalu, é unha illa que forma parte de Guinea Ecuatorial.
Illa Bobowasi é unha illa da costa occidental de África no Golfo de Guinea que forma parte da rexión occidental de Ghana.
Bioko é unha illa situada na costa occidental de África no Golfo de Guinea que forma parte de Guinea Ecuatorial.
Corisco é unha illa pertencente a Guinea Ecuatorial.
Elobey Grande e Elobey Chico son ​​dúas pequenas illas pertencentes a Guinea Ecuatorial.
San Tomé e Príncipe (oficialmente República Democrática de São Tomé e Príncipe) é unha nación insular de fala portuguesa no golfo de Guinea que se independizou de Portugal en 1975. Está localizado na costa ecuatorial occidental de África e consta de dúas illas, Illa de San Tomé e Illa do Príncipe. Están separadas por 140 km. e preto de 250 e 225 km. , respectivamente, da costa noroeste de Gabón. Ambas illas forman parte dunha liña de volcáns extinguidos do Camerún. San Tomé, a importante illa sureña, está situada ao norte do ecuador.
Golfo de Honduras

O golfo de Honduras é un accidente xeográfico situado no mar Caribe no litoral de Belize, Guatemala e Honduras. De norte a sur, esténdese uns 200 km dende Dangriga (Belize) até La Ceiba (Honduras).
O interior do Golfo está bordeado pola Barreira de Coral de Belize, que forma a parte sur do Sistema Arrecifal Mesoamericano, dunha lonxitude total de 900 km, o segundo maior sistema de arrecifes de coral do mundo, trala Gran Barreira de Coral, en Australia.
No golfo verten augas 12 ríos cun caudal medio estimado de 1. 232 m³ por segundo. Entre estes ríos están o: Moho, Sarstún, Río Dulce, Motagua e Ulúa. O lago de Izabal, en Guatemala, encóntrase ligado ao golfo por un canal estreito.
Golfo de León

O Golfo de León (Francés: golfe du Lion, Inglés: gulf of Lion, Italiano: Golfo del Leone, Occitano: golf del/dau Leon, Catalá: golf del Lleó, Latín medieval: sinus Leonis, mare Leonis, Latín clásico: sinus Gallicus) é unha parte do mar Mediterráneo situada fronte ao litoral areoso das rexións francesas do Languedoc-Rosellón e da Provenza, desde os Pireneos no oeste a Toulon, segundo algúns mapas.
O principal porto do golfo é Marsella. Toulon é outro porto importante. A industria pesqueira no golfo está baseada na merluza (Merluccius merluccius), actualmente en declive pola pesca excesiva.
Os ríos que desembocan no golfo inclúen o Tech, Têt, Aude, Orb, Hérault, Vidourle, e o Ródano.
A plataforma continental exponse aquí como unha ampla chaira costeira, e o terreo offshore inclinase rapidamente á chaira abisal do Mediterráneo. Gran parte do litoral está formado por lagoas e pantanos.
Esta é a zona dos ventos fríos eviolentos chamados Mistral e Tramontana. Etimoloxía
O nome actual do golfo apareceu polo menos no século XIII (en latín sinus Leonis, mare Leonis) e podería compararse cun León: simplemente suxeriría que esta parte do mar é tan perigosa como un león porque ten ventos moi violentos e sorprendentes que ameazan barcos (mariñeiros e pescadores coñecen moi ben estes perigos). Esta comparación cun león é suxerida por varias fontes converxentes: o dicionario de Deroy e Mulon de topónimos franceses, O dicionario completo de occitano de Frédéric Mistral Diderot e a famosa enciclopedia francesa de D'Alembert e varios textos en latín desde o século XIII.
Estas fontes, especialmente Deroy e Mulon, Diderot e D'Alembert, rexeitan a hipótese de que o nome estea relacionado coa cidade de Lión, xa que está demasiado lonxe do golfo.
Un antigo nome en latín clásico durante a Roma antiga foi sinus Gallicus (ou sexa, "Golfo da Galiña").
Golfo de Morbihan

O golfo de Morbihan (en bretón: Mor Bihan Gwened, que significa "pequeno mar") é un pequeno mar interior, situado ao sur do departamento de Morbihan, na Bretaña. A lenda
Conta a lenda que unhas fadas foron expulsadas do bosque de Brocéliande. Verteron tantas bágoas que así se creou o golfo de Morbihan. Lanzaron nel as súas coroas de flores e estas convertéronse nas illas do golfo. Xeografía
O golfo ten 20 km de longo e 15 km de ancho. Ábrese ao sur no océano Atlántico por unha estreita pasaxe entre as vilas de Locmariaquer e Port-Navalo, porto da vila de Arzon. As illas
No seu interior cóntanse 43 illas. A maioría son de superficie moi reducida e non están habitadas, e moitas son propiedades privadas. As illas maiores son Izenah (Île-aux-Moines, illa dos monxes) e An Arzh (Île-d'Arz, illa do oso) e cada unha forma un concello. Outra das illas, Gavrinis, alberga unha galería megalítica de 14 m de lonxitude, e as pedras están recubertas de gravados. Outras illas albergan restos megalíticos, como Er-Lannic cun dobre cromlech formados por 40 menhires, parcialmente merguallados na marea alta. Actividades
Tradicionalmente, a actividade económica dos habitantes tanto das illas como das ribeiras do golfo sempre estivo moi estreitamente ligada ao mar: a pesca, a colleita de moluscos, as salinas. Case todas as salinas foron transformadas no século XX en parques ostreícolas, aínda que algunhas están sendo recuperadas para a produción artesanal de sal.
Máis recentemente a maior actividade económica do golfo xira en torno ao turismo. Natureza
O golfo de Morbiban constitúe unha gran reserva ornitolóxica, con todo tipo de aves tanto de estancia permanentes como en escala migratoria ou en período de cría.
Desde 2008 é Reserva Nacional de Caza e de Fauna Silvestre.
Golfo de Ob

O golfo de Ob (en ruso, «Обская губа», Obskaya Guba) é un enorme golfo do océano Ártico localizado no norte de Rusia, no distrito autónomo de Yamalo-Nénets, que se atopa na foz do río Obi. As augas do golfo flúen cara ao mar de Kara, que forma parte do océano Ártico. O golfo ten uns 1. 000 km de lonxitude a súa largura varía entre 50 e 80 km, discorrendo polo xeral en dirección sur-norte. É relativamente pouco profundo, cunha profundidade media de 10–12 m, o que restrinxe o transporte marítimo pesado. O esteiro do Taz é un dos brazos do golfo, na parte oriental, na desembocadura do río Taz.
Golfo de Omán

O golfo de Omán ou mar de Omán (en árabe خليج عمان, Khalij 'Omán) é un entrante norte-occidental do mar Arábigo que, a través do estreito de Ormuz, comunícase co golfo Pérsico. Ten uns 560 km de lonxitude, 320 km de anchura e unha profundidade media que vai dos 50 m no oeste ata os 200 m ao leste.
Como vía de acceso ao golfo Arábigo, o golfo de Omán ten unha gran significación estratéxica, posto que os estados do Golfo teñen importantes reservas de cru, vitais para a economía mundial.
O golfo de Omán baña, ao norte, as costas da Irán, ao oeste as dos Emiratos Árabes Unidos e, ao sur, as de Omán, onde se atopa Mascate, a principal cidade costeira.
Golfo de Panamá

O golfo de Panamá é un golfo do océano Pacífico, localizado na costa suroriental de Panamá. Ten unha anchura duns 250 km e unha profundidade media duns 220 metros, e abrangue unha área de 2. 400 km². . Este golfo é a única vía marítima pola que se pode acceder á canle de Panamá desde o océano Pacífico, que o conecta co mar das Antillas e o océano Atlántico. Pola súa gran cantidade e diversidade de peixes e especies mariñas, o golfo de Panamá está considerado como un dos mellores lugares do mundo para a pesca deportiva.
Existen algúns golfos e baías máis pequenos na súa xeografía, como a baía de Panamá, o golfo de Parita ou o golfo de San Miguel. O río Tuira, o máis importante de Panamá, desemboca na baía de San Miguel. No centro do golfo encóntrase o arquipélago de Las Perlas e nas súas costas atópanse as cidades de Panamá, La Palma e Chitré.