proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Kitesurf

Kitesurfing, kiteboarding ou flysurfing, é un novo deporte que atrae a deportistas de varias disciplinas, winsurfistas, surfistas, wakeboaers ou pilotos de parapentes que encontran neste deporte a emoción alternativa de xuntar o ceo coa auga. Equipamento
O material preciso para a práctica do kitesurf consiste nun papavento, unha barra de control, un xogo de liñas, unha táboa e un arnés.
Tipos
Hai dous tipos de papaventos: As foils, que non son inflábeis e úsanse máis en terra xa sexa un buggy ou un montainboard, xa que son moi difíces de remontar desde a auga.
As inflábeis son as máis usadas nestes momentos, xa que son máis rápidas de remontar desde a auga e facilitan mellores saltos.
Existen tres tipos de táboas: Twin tip ou bidireccionais, que acostuman ser simétricas, e navegan en dúas direccións.
Direccionais navegan nun só sentido e teñen unha popa e unha proa.
Wakeboards úsanse especificamente en augas planas e facilitan as manobras máis extremas.
Foils e unha tábua cunha aleta central grande que permite navegar sen case resistencia na auga.
A velocidade que se pode alcanzar cun kite e de arredor duns 50 ou 60 quilómetros por hora.
Técnicas
As técnicas básicas do kitesurf son as seguintes: Manexo do kite
Control de poder
body dragging"
Entrar a auga
Alistarte para arrincar
Arrinque da auga
Continuar sobre a auga
Direccionar a táboa
Ir Up wind” ou ir contra o vento
Xiro
Ir toe-down, ou de costas ao kite
Kite surf en situacións de poder excesivo
Kitesurf en situacións de pouco poder
Arrincando desde a praia
Saltos
Taking
Looping
Kitsch

Kitsch (/kɪtʃ/ préstamo do alemán) é un termo aplicado á arte e ao deseño que se percibe como unha imitación inxenua, excesivamente excéntrica, gratuíta ou de gusto banal.
A vangarda moderna opúxose tradicionalmente ao kitsch polas súas tendencias melodramáticas, a súa relación superficial coa condición humana e os seus estándares naturalistas de beleza. Na primeira metade do século XX, o kitsch foi usado en referencia aos produtos de produción en masa da cultura popular que carecían da profundidade conceptual da arte. Non obstante, desde a aparición do Pop Art na década de 1950, o kitsch adquiriu un novo atractivo, a miúdo exercido de xeito consciente, irónico, humorístico ou serio.
Marcar a arte visual como "kitsch" adoita ser aínda pexorativo, aínda que non exclusivamente. A arte considerada kitsch pódese gozar dun xeito totalmente positivo e sincero. Por exemplo, ten a capacidade de ser pintoresco ou "estrafalario" sen ser ofensivo na superficie, como nas pinturas Cans xogando ao póker.
Xunto coa arte visual, a calidade do kitsch pódese utilizar para describir obras de música, literatura ou calquera outro medio creativo. O kitsch está relacionado co camp, xa que ambos incorporan ironía e extravagancia. Historia
Como termo descritivo, o kitsch orixinouse nos mercados da arte de Múnic, Alemaña, nas décadas de 1860 e 1870, para describir imaxes e bosquexos baratos, populares e comercializables. En Das Buch vom Kitsch ("O libro do kitsch"), publicado en 1936, Hans Reimann definíao como unha expresión profesional "nacida no obradoiro dun pintor".
O estudo do kitsch realizouse case exclusivamente en Alemaña ata a década de 1970, sendo Walter Benjamin un importante estudoso na materia.
O kitsch é considerado un fenómeno moderno, que coincide cos cambios sociais dos últimos séculos como a revolución industrial, a urbanización, a produción en masa, os materiais e medios modernos como os plásticos, a radio e a televisión, o auxe da clase media e o ensino público, que teñen en conta unha percepción de sobresaturación da arte producida para o gusto popular.
Kitāb Rūŷar

O Kitāb Rūŷar ou Libro de Roxerio (en árabe: نزهة المشتاق في اختراق الآفاق; Nuzhat al-mushtāq fi'khtirāq al-āfāq, lit. "O libro de agradables viaxes a terras afastadas"), a miúdo coñecido como Tabula Rogeriana (en latín), é unha obra xeográfica na que se fai unha descrición do mundo, e que incorpora un mapamundi. Foi realizada en 1154 polo xeógrafo e cartógrafo almorábide Muhammad al-Idrisí, a petición de Roxerio II de Sicilia, rei normando de Sicilia. Historia
Al-Idrisí traballou nos comentarios e ilustracións do mapa durante quince anos na corte do rei Roxerio II de Sicilia, que lle encargara a obra ao redor de 1138.
Foi o mapa máis preciso do mundo durante os seguintes tres séculos. Contidos
Baseada nas obras clásicas, consta, ao igual que aquelas, de tres partes: Na primeira, seguindo a Geographia de Ptolomeo, descríbese a forma e as dimensións da Terra.
A segunda parte céntrase nas divisións do planeta; para iso segue dous modelos, no primeiro divide o mundo en sete franxas paralelas ao ecuador, seguindo a tradición grega de división en grandes zonas climáticas, no segundo modelo, en cambio, segue a tradición islámica, dividindo en dez seccións contando desde Occidente a Oriente.
Por último, na terceira parte, preséntanse diferentes territorios a través de itinerarios. Nos lugares máis importantes, segue a tradición corográfica de destacar os aspectos máis relevantes da súa historia, lugar físico, etc.
A cartografía asociada ao libro denomínase Tabula Rogeriana.
Kiwi (xentilicio)

Kiwi é o apelativo empregado internacionalmente para se referir aos habitantes de Nova Zelandia. Este termo é tamén empregado habitualmente por eles mesmos. O nome deriva dun paxaro sen ás, tamén chamado Kiwi, do xénero Apteryx e nativo do arquipélago. Historia
Os primeiros neozelandeses amplamente coñecidos coma kiwis foron os militares. A ave é o símbolo de tódolos rexementos do país, incluíndo os que participaron na segunda guerra bóer e mais os que loitaron xunto co exército de Australia na segunda guerra mundial. Logo da guerra, o termo estendeuse e pasou a atribuíuse gradualmente a toda a poboación.
Kiwix

Kiwix é un software libre utilizado para visualizar a Wikipedia sen necesidade dunha conexión á Internet. Isto lévase a cabo mediante a lectura do contido do proxecto almacenado nun ficheiro de formato ZIM, que non é máis que o contido da Wikipedia comprimido. Actualmente é posible ler calquera proxecto da Wikimedia, e non soamente a Wikipedia, para a cal foi nun principio deseñado.
Klagenfurt am Wörthersee

Klagenfurt am Wörthersee (esloveno: Celovec ob Vrbskem jezeru) é a capital federal do estado de Carintia (alemán: Kärnten), en Austria. A cidade ten unha poboación aproximada duns 100, 316 habitantes, dos que 1. 700 son da Carintia eslovena.
Klaipeda

Klaipeda (en lituano Klaipėda; en samoxiciano Klaipieda; en alemán Memel; en polaco Kłajpeda; en ruso Клайпеда), coñecida historicamente como Memel polas súas ligazón históricas con Alemaña até o fin da segunda guerra mundial, é unha cidade de Lituania situada na costa do mar Báltico, na desembocadura do río Niemen e a entrada da lagoa de Curlandia.
É a terceira cidade do país despois de Kaunas e de Vilnius, a capital provincia ou Condado de Klaipeda e a única cidade de Lituania que dispón dun porto no mar Báltico.
En 2018 tiña uns 164310 habitantes, dos 202900 que en tiña en 1989.
Na actualidade, Klaipeda é un porto de transbordadores con conexións con Suecia, Dinamarca e Alemaña.
A cidade foi fundada en	1252 polos cabaleiros da Orde Teutónica (co nome de Memelburg) e ten unha complexa historia causada en gran medida porque é un dos poucos portos da Europa setentrional libre de xeo todo o ano, e ademais porque dependeu politicamente de Lituania, Polonia e Alemaña.
Klara Dan von Neumann

Klára (Klari) Dán Von Neumann, nada en Budapest o 18 de agosto de 1911 e finada en San Diego, o 10 de novembro de 1963, foi unha científica estadounidense pioneira na programación. Traxectoria
Era filla de Károly - Karl Dán e Camila Stadler. O seu pai servira anteriormente no exército austrohúngaro como oficial durante a primeira guerra mundial, e trasladáronse a Viena para escapar de Béla Kun. Non volveron a Hungría ata que o réxime foi derrocado. A súa familia era rica e adoitaba organizar festas nas que Dán podía coñecer a moita xente de diferentes ámbitos.
Aos 14 anos, foi campioa nacional de patinaxe artística, e foi enviada a Inglaterra para estudar nun internado pouco despois.
Morreu en 1963 en circunstancias misteriosas: despois de abandonar unha festa en homenaxe á gañadora do Premio Nobel Maria Goeppert-Mayer, conduciu desde a súa casa ata a praia e morreu afogado. O seu cadáver foi atopado na praia de La Jolla. A policía considerou a súa morte como un suicidio.
Carreira
Dán foi unha das primeiras programadoras do mundo e axudou a resolver problemas matemáticos mediante código informático. Escribiu o código usado na máquina MANIAC I desenvolvida por John von Neumann e Julian Bigelow no Laboratorio Nacional de Los Alamos. Tamén participou no deseño de novos controis para a ENIAC e foi unha das súas principais programadoras. Ensinoulles aos científicos daquela temperá idade a programar. Escribiu o prefacio das influentes Silliman Lectures de John von Neumann, publicadas postumamente e posteriormente editadas e publicadas pola Yale University Press como "The Computer and the Brain". Aparece como unha figura relevante no libro de historia da computación "Turing's Cathedral: The Origins of the Digital Universe" de George Dyson.
Klass

Klass é un filme estoniano de 2007 dirixido por Ilmar Raag. Foi escollido como candidato de Estonia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Vallo Kirs como Kaspar Kordes
Pärt Uusberg como Joosep Rääk
Lauri Pedaja como Anders Allikmäe
Paula Solvak como Thea Tooming
Mikk Mägi como Paul Mägi
Riina Ries como Riina Pajumets
Joonas Paas como Toomas Sinijärv
Kadi Metsla como Kati Kass
Triin Tenso como Kerli
Virgo Ernits como Tiit Vaher
Saara Kadak como Liisa Kadak
Karl Sakrits como Olav Neeme
Klaus Schulze

Klaus Schulze, nado en Berlín o 4 de agosto de 1947 e finado o 26 de abril de 2022, foi un compositor alemán de música electrónica. Traxectoria
Os seus inicios na música comezan sendo moi novo, con varios anos de estudo de guitarra clásica e a participación nun grupo de Düsseldorf, chamado Les Barons, tocando o baixo. Durante os seus estudos de filoloxía alemá mostrouse como un compositor moderno e músico achegado ás teorías da Universidade de Berlín. Foi nesta cidade onde iniciou a súa carreira como músico profesional, formando parte de grupos da escena alternativa berlinesa de finais dos anos 60 e principios dos 70: Psy Free(1967-1968), Tangerine Dream (1969-1970), Ash Ra Tempel e The Cosmic Jokers. Porén, só foron gravacións non serias, sen permiso dos artistas, como Harald Grosskopf ou Manuel Göttsching, produto de sesiones cheas de LSD conRolf-Ulrich Kaiser como produtor. Tamén comezou a súa carreira discográfica dentro do ámbito electrónico, que chegou ata o seu falecemento, tendo xa máis de cen discos entre títulos propios, colaboracións, concertos e producións.
Klaus von Klitzing

Klaus von Klitzing, nado en Schroda o 28 de xuño de 1943, é un físico alemán. Recibiu o Nobel de Física en 1985 polo descubrimento da cuantización do Efecto Hall. Traxectoria
Tras concluír o curso de Física en Braunschweig, pasou 10 anos na Universidade de Würzburg, realizando traballos de pescuda no Laboratorio Clarendon, en Oxford (Reino Unido), e tamén en Grenoble (Francia). Converteuse en profesor en Múnic en 1980, e desde 1985 é o director do Instituto Max Planck para Investigación en Estado Sólido, na cidade de Stuttgart.
Actualmente dedícase a pescudar as propiedades de sistemas electrónicos de dimensión reducida, tipicamente a baixas temperaturas e sometidos a fortes campos magnéticos.
Kleine Oostpoortbrug (Delft)

A Kleine Oostpoortburg (en galego: "pequena ponte da Porta do Leste") é unha ponte levadiza de ferro construída no ano 1514, que forma parte do complexo da Porta do Leste (neerlandés: Oostpoort), á que está anexa, na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos. A ponte foi declarada monumento nacional (Rijksmonument) en 1967. Restauracións
A ponte tivo diversas restauracións. Á de 1867, probablemente a cargo do arquitecto municipal de Delft C. J. de Bruyn Kops, débeselle a súa fisionomía actual, á base de ferro e madeira. Nunha posterior intervención, en 1903, reforzouse a súa estrutura engadíndolle uns remaches de ferro, seguindo un proxecto de M. A. C. Hartman. As datas destas dúas restauracións están gravadas nas barras de ferro da ponte. O nome da ponte
Unha ponte xiratoria próxima a esta sobre a canle Rijn-Schiekanaal compartía con esta o nome de Oostpoortbrug, o cal provocaba confusión entre os veciños da zona.
Cando o goberno provincial da Holanda Meridional sinalizou a ponte sobre a Rijn-Schiekanaal, da que é titular, cun rótulo co nome de Oostpoortbrug, o goberno municipal decidiu rotular tamén a súa ponte engadíndolle ao seu nome a palabra Kleine (en galego: "pequeno"), para pór fin así á confusión entre ambas as denominacións.
Klemens Wenzel von Metternich

Klemens Wenzel Nepomuk Lothar Fürst von Metternich-Winneberg-Beilstein, nado en Coblenza en 1773 e finado en 1858, foi un político e diplomático austríaco. Traxectoria
Nado no seo da nobreza menor de Westfalia, estudo dereito na Universidade de Estrasburgo en 1790 entrou no corpo diplomático, casou en 1795 coa filla pequena do antigo chanceler austríaco Wenzel Anton Graf Kaunitz, nomeado embaixador en Berlín (1803), en París (1806), chanceler dende 1809, tentou unha política de aproximación a Napoleón Bonaparte para mudar despois a unha política de confrontación que acabou coa derrota de Napoleón. Presidiu o Congreso de Viena e dirixiu a vida política europea da primeira metade do século XIX, considerado un dos iniciadores da diplomacia europea.
Klymentii Sheptytskyi

O beato Klymentii Sheptytskyi (en ucraíno: Климентій Шептицький; en ruso: Климентий Шептицкий), nado o 17 de novembro de 1869 en Prylbychi (Reino de Galicia e Lodomeria) e finado o 1 de maio de 1951 na prisión de Vladimir (RSFS de Rusia) foi un eclesiástico grecocatólico ucraíno, exarca apostólico de Rusia dende 1939 até o seu pasamento, e hieromártir beatificado por Xoán Paulo II. Traxectoria
Primeiros anos
Kazymyr Mariia Sheptytskyi naceu o 17 de novembro de 1869 en Prylbychi, unha vila do distrito de Yavoriv, entón parte do Reino de Galicia e Lodomeria, no Imperio Austríaco. A súa familia era da nobreza católica polaca, aínda que tamén con ascendencia ortodoxa ucraína. Era o sexto fillo de Jan Kanty e Zofia Szeptycka de Fredro, e irmán máis novo de Andrei Sheptytskyi. Foi bautizado na igrexa local, e recibiu a súa primeira educación no seu domicilio.
Cursou os estudos de secundaria en Cracovia até 1887. Posteriormente comezou a estudar Leis na Universidade de Cracovia, continuándoos a partir de 1888 nas universidades de París e Múnic até 1890. En 1892 doutorouse en dereito pola Universidade de Cracovia, e dedicouse nos primeiros anos de vida profesional á xestión do patrimonio familiar xunto ao seu pai, e ao coidado da súa nai enferma.
Vida relixiosa
Sentiu a chamada á vida relixiosa, e logo de consultalo co bispo Józef Bilczewski e coa súa aprobación, pasou ao rito bizantino. En 1912 comezou como novizo no mosteiro dos estuditas en Kamenica (preto de Prnjavor, Bosnia); en 1913 tomou o nome de Klymentii e continuou os seus estudos no Canisianium de Innsbruck. O 28 de agosto de 1915 foi ordenado sacerdote polo bispo de Križevci Dionizije Njaradi. En 1918 foi nomeado reitor do mosteiro estudita de Sknyliv, que logo da súa destrución foi trasladado á laura de Univ, onde continuou os traballos do seu irmán para restaurar o monasticismo tradicional ucraíno. En 1926 foi nomeado hegúmeno do mosteiro e responsable de todas as casas estuditas. En 1937 obtivo do papa Pío XI a aprobación definitiva dos estuditas, e a partir dese ano colaborou co seu irmán no goberno da Igrexa ucraína. En 1939 os soviéticos anexáronse Galicia, e asasinaron o seu irmán Leon e á súa dona na vivenda familiar en Prylbychi.
Segunda guerra mundial
Durante a segunda guerra mundial deu refuxio a moitos xudeus, polo que en 1995 recibiu o título de Xusto entre as Nacións polo Yad Vashem.
Arresto e martirio
O 5 de xuño de 1947 foi arrestado polo NKVD. Finou mártir na prisión de Vladimir o 1 de maio de 1951. Culto
O papa Xoán Paulo II beatificouno o 27 de xuño de 2001 na súa visita pastoral a Ucraína, xunto a Mykolai Charnetskyi e compañeiros mártires.
Kneecap (filme)

Kneecap é un filme irlandés de 2024 escrito e dirixido por Rich Peppiatt. O filme conta a historia do ascenso musical do grupo de hip hop Kneecap, orixinario de Belfast. O filme está protagonizado polos propios membros do grupo, xunto con Josie Walker, Fionnuala Flaherty, Jessica Reynolds, Adam Best, Simone Kirby e Michael Fassbender nos papeis secundarios. Kneecap estreouse no Festival de Cinema de Sundance o 18 de xaneiro de 2024, sendo o primeiro filme rodado en lingua irlandesa en facelo, e gañou o Premio NEXT Audience. Estreouse en Irlanda na 36ª edición do Galway Film Fleadh, onde gañou o premio ao mellor filme irlandés, o premio da audiencia e mellor filme en lingua irlandesa. Estreouse nos Estados Unidos o 2 de agosto de 2024 a través de Sony Pictures Classics, o 8 de agosto nos cinemas de Irlanda 2024 a través de Wildcard Distribution. Foi escollido como candidato de Irlanda para o Óscar ó mellor filme internacional na 97ª edición dos premios. Produción
Jack Tarling e Trevor Birney producen o filme para Mother Tongues e Fine Point Films respectivamente. Rich Peppiatt escribiu e dirixiu o filme malia non ser falante de lingua irlandesa. Para Peppiatt, marca o seu debut na dirección de longametraxes, xa que dirixiu previamente o videoclip do sinxelo da banda, "Guilty Conscience". Os propios membros da banda aparecen no filme intepretándose a si mesmos, xunto a actores irlandeses experimentados como Michael Fassbender, Josie Walker e Simone Kirby. A fotografía principal realizouse en Belfast en maio de 2023.
Knez

Knez, Kniaz ou Knyaz é unha palabra das linguas eslavas que se refire a un título de nobreza. Xeralmente tradúcese ao galego como Príncipe e, ás veces, como Duque, aínda que estas tradución non sexan exactas.
A orixe deste termo quizais estea directamente relacionada coa da palabra rei (King en inglés, König en alemán ou Konungen escxandinavo). Ou ben esta pode que estea rtelacionada con Cnéz, ou Cneaz, Knez, Kenéz, Kniaz ou Knyaz, termo de orixe eslava que designaba a un xefe local.
Cómpre ter en conta que a tradución como príncipe ou duque non é fiel e, de facelo, isto pode provocar inexactitude tanto no mesmo título nobiliario, como nas palabras que se derivan del.
Por iso, o que podemos entender por príncipe (ou por duque) na Rusia ou na Serbia medievais, pode facer alusión a un rei, e o territorio que dito rei protexe ou dirixe que, en lugar de principado, podería referirse a un reino. Por exemplo, o ruso Княжество Московское, Kniázhestvo Mascóvscaie adoita interpretarse como Principado de Moscova ou Gran Ducado de Moscova, pero podería tratarse de Reino de Moscova. Este foi o nome do estado ruso que existiu desde os século XIV até o XVI, que foi o sucesor do Rus de Kíiv (tamén coñecido como Principado de Kiev) nos seus territorios setentrionais e o predecesor do Tsarato ruso (en ruso, Царство Русское, Tsárstv Rúskaie) que á súa vez precedeu ao Imperio ruso.
De calquera maneira Knez non designa forzosamente o título máis elevado (por exemplo, o título de Tsar, que vén do latín Caesar). O único título oficial do Xefe do Estado ruso, até Iván o Terríbel foi o de Veliki Kniaz, é dicir, Gran Príncipe ou Gran Duque.
Hoxe en día Knez ou Кнез é un apelido común en Croacia, Serbia, Montenegro e Eslovenia.
Knockdown de xenes

En bioloxía molecular, o knockdown de xenes (ou tamén knock-down de xenes) é unha técnica de xenética molecular por medio da cal un organismo é modificado xeneticamente para que teña unha expresión reducida dun ou máis xenes do seu xenoma por medio da inserción na célula de pequenos fragmentos ou oligonucleótidos curtos de ADN ou ARN cunha secuencia complementaria dun determinado xene activo ou do seu transcrito de ARNm, e que se unen por apareamento de bases con eles. Se a modificación xenética se leva a cabo con éxito, o resultado é o que se denomina un "organismo knockdown". Se o cambio na expresión xénica está causado pola unión dun oligonucleótido ao ARNm ou por medio dunha unión temporal ao xene diana, isto dará lugar a unha variación temporal na expresión xénica sen modificación do ADN cromosómico, que se denominará "knockdown transitorio". Knockdown transitorio
Nun knockdown transitorio, a unión do oligonucleótido complementario ao xene activo ou o seu transcrito de ARNm dá lugar a unha redución da súa expresión de xeito non permanente por medio dalgún dos seguintes mecanismos: Bloqueo da transcrición (no caso de unión ao xene).
Degradación do ARNm (en caso de utilizar ARN interferente (ARNi) ou antisentido dependente de ARNase H).
Bloqueo da tradución do ARNm.
Bloqueo dos sitios de splicing do pre-ARNm.
Bloqueo dos sitios sensibles a nucleases necesarios para a maduración doutros ARN funcionais como o microARN (como no caso dos oligonucleótidos Morfolino ou outros antisentido independentes da ARNase H).
Os knockdown transitorios son frecuentemente utilizados para descubrir en que procesos está implicado un xene secuenciado do que non se sabe a súa función, o cal se coñece como xenética inversa. Os científicos establecen comparacións dos individuos knockdown cos normais para poderen inferir conclusións. Os knockdown transitorios tamén se utilizan en bioloxía do desenvolvemento debido a que os oligonucleótidos utilizados poden ser inxectados en cigotos unicelulares co que se manterán nas células fillas da célula inxectada ao longo de todo o proceso de embrioxénese. Knockdown permanente
Ata agora, os organismos knockdown con alteracións permanentes no seu ADN conseguidas polos mecanismos xa mencionados foron utilizados con fins relacionadas exclusivamente coa investigación. Tamén coñecidos sinxelamente por knockdowns, estes organismos utilízanse frecuentemente en aproximacións experimentais de xenética inversa, particularmente en especies como o rato e a rata, nas cales a tecnoloxía de knockdown transitorio non pode aplicarse doadamente. Organismos knockout
Non hai que confundir os organismos knockout cos knockdown. Nos knockout o xene en cuestión é eliminado ou substituído e deixa de ser funcional. Nos knockdown o xene segue existindo, pero a súa expresión está impedida parcialmente (de forma transitoria ou permanente).
Knocked Up

Knocked Up é un filme estadounidense de 2007 escrito, dirixido e co-producido por Judd Apatow. Está protagonizado por Seth Rogen, Katherine Heigl, Paul Rudd e Leslie Mann.
Knud Holmboe

Knud Valdemar Gylding Holmboe, nado en Horsens o 22 de abril de 1902 e finado en Aqaba (Xordania) o 13 de outubro de 1931, foi un xornalista e explorador dinamarqués. Traxectoria
Converteuse ao islam en África do Norte. Viaxou principalmente por Marrocos a fin de aprender o árabe e profundar nos seus coñecementos relixiosos. Foi irmán do compositor Vagn Holmboe.
Knud Rasmussen

Knud Johan Victor Rasmussen, nado en Ilulissat o 7 de xuño de 1879 e finado en Copenhague o 21 de decembro de 1933, foi un explorador polar e antropólogo groenlandés. Está considerado o "pai da esquimoloxía" e segue a ser ben coñecido tamén en Groenlandia como en Dinamarca e entre os Inuit do Canadá.
Knut Hamsun

Knut Hamsun, nado como Knut Pedersen en Lom o 4 de agosto de 1859 e finado en Grimstad o 19 de febreiro de 1952, foi un escritor noruegués. Recibiu o premio Nobel de Literatura en 1920. Acadou sona especialmente pola súa novela Sult ("Fame"). Xunto con August Strindberg, Henrik Ibsen e Sigrid Undset deu sona á literatura escandinava a comezos do século XX. Porén, a súa popularidade decaeu tras o seu apoio á figura de Adolf Hitler. Traxectoria
Naceu no medio rural, no sur de Noruega. Con tres anos a súa familia mudouse a Hamarøy, preto do Círculo Polar Ártico, mais a familia non chegou a integrarse. . Exerceu diversos oficios durante a súa vida, errante e aventureira. En 1882 trasladouse aos Estados Unidos de América, onde permaneceu en dúas etapas até 1888. Froito da súa experiencia como emigrante en 1889 publicou Fra det moderne Amerikas Aandsliv ("A vida espiritual da América moderna"), cunha crítica irónica e amarga da vida nese país, se ben máis adiante renegaría deste texto, considerándoo moi pobre e infantil.
En 1888 escribiu a novela que lle daría sona, Sult ("Fame"), narración con trazos autobiográficos que trata a historia de fame, pobreza e camiño á loucura dun xornalista acosado polos importantes desaxustes físicos e psicolóxicos. A obra comezou a publicarse en 1888 de forma anónima na publicación periódica Ny Jord. En varios aspectos, esta novela presaxia os escritos de Franz Kafka e outros novelistas do século XX, que exploraron a loucura da condición humana contemporánea.
De novo tivo inclinacións anarquistas, mais cun matiz antiigualitario e racialista. En Fra det moderne Amerikas Aandsliv (1889) expresou o seu rexeitamento cara á mestizaxe: «Os negros son e seguirán sendo negros, unha incipiente forma humana dos trópicos, órganos rudimentarios no corpo da sociedade branca. En vez de fundar unha elite intelectual, Estados Unidos estableceu un criadeiro de mulatos». Despois da segunda guerra Bóer, adoptou puntos de vista cada vez máis conservadores. Chegou a ser coñecido como un destacado defensor de Alemaña e a cultura alemá, así como un opoñente ao imperialismo británico e a Unión Soviética. A súa admiración pola vida bucólica e o seu rexeitamento pola gran cidade levárono a pasar grandes etapas da súa vida nunha cómoda cabana do bosque, onde apenas deixaba entrar á súa muller cando estaba a escribir.
Koban

O koban (en xaponés: 小判) era unha moeda de ouro de forma ovalada propia do Xapón feudal do período Edo, introducida cara a 1601. Inicialmente era equivalente a un ryō, outra das primitivas unidades monetarias e ponderais xaponesas. Foi unha parte central da moeda Tokugawa.
O primeiro koban, da era Keichō (1601-1695) era unha peza ovalada duns 70 mm x 40 mm que contiña o peso dun ryō de ouro (arredor de 18 gramos), polo que se lle atribuíu o valor nominal dun ryō. No entanto, as sucesivas emisións do koban tiveron cantidades variables de ouro, xeralmente decrecentes, polo que o ryō como unidade de peso do ouro e como valor nominal do koban deixaron de ser equivalentes. O koban no comercio exterior
Antes de mediados do século XIX, a economía xaponesa baseábase en gran medida no arroz, e a unidade de medida estándar era o koku, a cantidade de arroz necesaria para alimentar unha persoa durante un ano. Os labregos pagaban os seus impostos en arroz, que acababa chegando ás arcas do Goberno central. Do mesmo xeito, o Goberno pagaba aos vasalos anualmente un koku de arroz. Porén, os portugueses que chegaron ao Xapón na década de 1550 preferían o ouro ao arroz, e o koban, que equivalía a tres koku de arroz, converteuse na unidade monetaria de conta preferida no comercio exterior.
Algúns señores feudais comezaron a cuñar os seus propios koban de ouro, mais o seu valor se degradaba en ocasións con aliaxes de distinto contido de ouro. As autoridades de Edo promulgaron sucesivas reformas monetarias e de case todas elas o koban saíu un pouco máis degradado. Ademais, despois de cada reforma circulaban koban falsos, cuxo valor era lixeiramente inferior ao do koban vixente naquel momento. Na época da visita do militar estadounidense Matthew C. Perry en 1853, os comerciantes preferían os koban falsos de épocas anteriores ás novas variantes, xa que as pezas antigas fraudulentas eran máis valiosas que os koban acabados de cuñar.
Coa Restauración Meiji de 1868, ordenouse unha nova serie de moedas baseadas nos sistemas monetarios europeos. O koban deixou de emitirse e deu paso ao sistema do ien en 1870.
Kobanî

Kobanî (en kurdo setentrional; en kurdo central: كۆبانی; en árabe: عين العرب‎, "Ain al-"Arab) é unha cidade da gobernación de Alepo, na Siria setentrional, na fronteira con Turquía.
Como consecuencia da guerra civil siria, a cidade estivo baixo control da milicia kurda das Unidades de Protección Popular dende 2012, e foi asediada polo Estado Islámico a partir do outono de 2014.
Antes da guerra tiña unha poboación de arredor de 45. 000 habitantes, a maioría deles kurdos, e con minorías árabe, turcomena e armenia.
Kodak

Eastman Kodak Company é unha compañía multinacional dedicada ao deseño, produción e comercialización de equipamento fotográfico. A actual empresa ten a súa antecedente na Eastman Dry Plate Company fundada polo inventor George Eastman e o home de negocios Henry Strong en 1881.
Ten a súa sede na cidade de Rochester, no estado de Nova York, nos Estados Unidos. Orixes do nome
A elección da palabra Kodak como nome da compañía parece ter a súa xustificación en motivos puramente comerciais, xa que resulta de fácil pronunciación en todos os idiomas. George Eastman falou sempre de que tomara esta palabra da linguaxe dos nenos pequenos, tamén hai unha segunda hipótese que di que eran as dúas sílabas, dous sons da súa primeira cámara. Produtos
O seu grande éxito comercial foi a introdución no mercado do carrete de papel no ano 1888, o que provocou a substitución das placas de cristal empregadas ata o momento, así como o lanzamento no mesmo ano da cámara Kodak 100 Vista, que utilizaba carretes de 100 fotos circulares e para cuxa campaña de promoción se acuñou a frase "Vostede aperta o botón, nós facemos o resto". Posteriormente, lanzou o carrete de celuloide que terminou por empregar unha protección que permitía a súa extracción e colocación baixo a luz solar.
Outras cámaras famosas foron a Kodak Brownie e a Kodak Instamatic.
Ademais das súas cámaras a Kodak veu sendo unha das grandes subministradoras de película fotográfica para os sectores afeccionados e profesionais. Na actualidade, tras un período de crise económica, decidiu reorientar o seu negocio cara á fotografía dixital, o que xerou dúbidas acerca de se manterá a produción de cámaras tradicionais, película fotográfica e demais produtos.
Logo de perder unha batalla pola patente da fotografía instantánea coa Polaroid, Kodak abandonou o mercado das cámaras instantáneas no ano 1986.
Cine
Kodak segue sendo ata o día de hoxe o maior provedor de películas fotográficas no mundo tanto para os afeccionados como para profesionais e o mercado do cine. A compañía tamén se diversificou noutros tipos de imaxes relacionadas con diferentes industrias (como películas de imaxes médicas, comercializados por Carestream Health).
Cámaras dixitais
Moitas das primeiras cámaras dixitais de Kodak deseñáronse e foron construídas por Chinon Industries, un fabricante xaponés de cámaras. No ano 2004, Kodak adquiriu Chinon Xapón e moitos dos seus enxeñeiros e deseñadores uníronse a Kodak Xapón. En xullo de 2006 Kodak anunciou que a empresa Flextronics axudaría en fabricación e na tarefa de deseño das súas cámaras dixitais.
Koelreuteria paniculata

Koelreuteria paniculata é unha especie de planta arbórea da familia Sapindaceae, orixinaria de Asia Oriental, en particular de China e Corea. Descrición
É unha árbore caducifolia de tamaño pequeno ou mediano que alcanza os 7 m de altura, cunha copa ancha en forma de cúpula. As follas son pinnadas, de 15-40 cm de lonxitude, raramente de ata 50 cm, con 7-15 folíolos de 3-8 cm de longo, cunha marxe bilobulada.
As flores son amarelas, con catro pétalos organizados asimetricamente cunha mancha vermella-laranxa na base, que medran nunha gran panícula terminal de 20-40 cm de lonxitude. O froito é unha cápsula de 3-6 cm de longo e 2-4 cm, verde e que se volve rosa-laranxa ao madurar no outono; contén varias sementes de cor marrón escura a negra de 5-8 mm de diámetro. Cultivo
Cultívase popularmente como árbore ornamental en rexións temperadas do mundo polo aspecto estético das súas flores, follas e vaíñas de sementes. Seleccionáronse varios cultivares para plantar no xardín, incluíndo "Fastigiata" cunha coroa estreita e "Gold September", que florece a finais do verán.
Esta planta gañou o premio ao mérito do xardín da Royal Horticultural Society.
As sementes son comestíbeis cando se asan, pero non se comen habitualmente.
Nalgunhas áreas, sobre todo o leste dos Estados Unidos e particularmente Florida, considérase unha especie invasora. Taxonomía
Koelreuteria paniculata foi descrita por Erich Laxmann e publicada en Novi Commentarii Academiae Scientiarum Imperalis Petropolitanae 16: 563–564, f. 1. 1772. Etimoloxía
Koelreuteria - Foi o nome xenérico dado en homenaxe a Joseph Gottlieb Kölreuter (1733–1806 ), un botánico, médico, profesor de Historia Natural e director do Xardín Botánico de Karslruhe. A letra -o- con umlaut (os dous puntos similares á diérese) transcríbese -oe- (Koelreuter Kölreuter). En portugués o nome pasou a Coreutéria.
paniculata: epíteto latino que significa "con panículas". Variedades
Todas as variedades e outros taxons infraespecíficos descritos son sinónimos da especie.
Sinonimia
Koelreuteria apiculata Rehder & E. H. Wilson
Koelreuteria bipinnata var. apiculata (Rehder & EH Wilson) FC How & CN Ho
Koelreuteria chinensis (Murray) Hoffmanns.
Koelreuteria paniculata var. apiculata (Rehder & EH Wilson) Rehder
Koelreuteria paniculata var. lixianensis H. L. Tsiang
Paullinia aurea Radlk.
Sapindus chinensis Murray
Sapindus paniculata (Laxm. ) Dum. Cours.
Nomes comúns
En portugués o nome científico derivou en Coreutéria
En castelán ten diversos nomes, como jabonero de la China, árbol de los farolillos ou árbol del barniz.
Kofi Annan

Kofi Atta Annan, nado en Kumasi, Ghana, o 8 de abril de 1938 e finado en Berna o 18 de agosto de 2018, foi Secretario Xeral da Organización das Nacións Unidas e laureado co Premio Nobel da Paz no 2001. Traxectoria
De orixe nobre na súa terra natal, o seu nome significa "nacido nun venres". Despois de comezar a estudar Economía na Universidade de Ciencia e Tecnoloxía de Kumasi, Kofi recibiu unha bolsa para continuar os seus estudos nos EUA.
Annan comezou a traballar nas Nacións Unidas ao ingresar en 1962 na Organización Mundial da Saúde. Ao longo dos anos exerceu diferentes funcións na ONU ata chegar ao posto de secretario-xeral o 1 de xaneiro de 1997. En decembro de 2006, logo de nove anos no cargo, foi substituído polo surcoreano Ban Ki-Moon.
Kohei Saito

Kohei Saito (en xaponés: 斎藤 幸平, Saitō Kōhei ), nado o 31 de xaneiro de 1987, é un filósofo xaponés e profesor asociado da Universidade de Tokyo. Desde unha perspectiva marxista, traballa sobre os temas de ecoloxía e economía política.
Saito estudou na Universidade de Wesleyan, Connecticut de 2005 a 2009. En 2009 comezou o seu máster en Berlín. Despois traballou no seu doutoramento.
Publicou o libro "Natureza versus Capital en 2016. A ecoloxía de Marx na súa crítica inacabada do capitalismo", con traducións do xaponés orixinal ao inglés, alemán ou castelán, que se remonta ao seu doutoramento. Aquí reconstrúe a crítica ecolóxica de Karl Marx ao capitalismo, empregando amplos manuscritos e fragmentos do seu legado.
Saito foi coeditor do Volume 18 da Marx-Engels Gesamtausgabe (edicións completas), publicado en 2019. O traballo neste libro tamén chegou á súa tese, que completou na Universidade Humboldt de Berlín. Andreas Arndt foi o seu supervisor de doutoramento. A versión en inglés do seu libro publicouse en 2017 e en 2020 foi galardoado co Premio JSPS da Sociedade Xaponesa para a Promoción da Ciencia. Tamén gañou o "Deutscher Memorial Award for Marxist Research", que leva o nome de Isaac Deutscher, en 2018.
Saito foi académico visitante na Universidade de California, Santa Bárbara, e de 2017 a 2022 foi profesor asociado na Universidade da cidade de Osaka. En abril trasladouse á Universidade de Tokyo.
O seu volume de 2020 人新世のマルクス：脱 のコミュニズムへの道 ("O Capital no Antropoceno. Cara á idea do comunismo do decrecemento") converteuse nun inesperado best-seller no Xapón en maio de 2021, vendendo máis de 450. 000 copias a mediados de 2022. Publicacións (selección)
Edición en alemán: Natur gegen Kapital. Marx' Ökologie in seiner unvollendeten Kritik des Kapitalismus ("Natureza fronte ao capital. A ecoloxía de Marx na súa crítica inacabada ao capitalismo"), Campus Verlag, Frankfurt 2016.
Edición en inglés: Karl Marx's Ecosocialism: Capital, Nature, and the Unfinished Critique of Political Economy, Monthly Review Press 2017.
Edición orixinal en xaponés: 人新世のマルクス：脱成長のコミュニズムへの道), 2020. ("Capital no Antropoceno. Cara á idea do comunismo do decrecemento")
Koichi Tanaka

Kōichi Tanaka (田中耕一), nado en Toyama o 3 de agosto de 1959, é un químico xaponés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2002. Traxectoria
Graduouse en química na Facultade de Enxeñería na Universidade de Tōhoku en 1983. En abril daquel ano, é asignado ao Laboratorio de Investigación Central de Shimadzu Corporation, situada en Kyoto. En maio de 1986 foi transferido ao Equipo de División Científica dese departamento. En maio de 1989 gañou o Premio ao Estímulo da Sociedade de Espectroscopía de Masas do Xapón.
En xaneiro de 1992, foi transferido temporalmente a KRATOS Analytic Ltd. (unha filial de Shimadzu Corporation) en Manchester (Inglaterra) por un ano. Isto era a súa primeira experiencia de residir no ultramar, e isto era unha experiencia desconcertante desde varios puntos de vista, o máis prominente a lingua e a cultura. Investigacións científicas
Admirado polos seus colegas pola súa minuciosidade e a súa forma estruturada de traballo. «É, ata para parámetros xaponeses, un animal de traballo», dixo Martin Resch, que traballa na empresa de aparellos de laboratorio Shimazu, do mesmo xeito que Tanaka, de 43 anos.
Tanaka adquiriu notoriedade en 1987, ao presentar nun simposio un método de análise nova desenvolvido por el e chamado «Soft Laser Disorption», polo que as moléculas de proteína son cargadas eléctricamente con láser, para deixalas voar libremente e analizalas. Desta forma, tamén é posible analizar macromoléculas biolóxicas nun espectrómetro de masas. Actualmente dirixe o Departamento de investigación da corporación Shimadzu en Kyoto.
Koichi Tanaka recibiu o Premio Nobel de Química en 2002, xunto con John Fenn por «o desenvolvemento de métodos de identificación e de análise estrutural de macromoléculas biolóxicas». O outro laureado en Química ese ano foi Kurt Wüthrich.
Koichiro Matsuura

Koichiro Matsuura (松浦晃一郎), nado en Tokyo o 29 de setembro de 1937, é un diplomático xaponés. Foi Director Xeral da Unesco entre 1999 e 2009.
Matsuura estudou dereito na Universidade Imperial de Tokyo e economía no Haverford College (Estados Unidos). Desde 1961 dedicouse á diplomacia, desempeñando o seu labor en embaixadas e representacións do Xapón en Ghana, Francia, Estados Unidos e Hong Kong, así como no ministerio xaponés de asuntos exteriores. Entre 1992 e 1994, foi ministro para asuntos estranxeiros e entre 1994 e 1999 foi embaixador extraordinario e plenipotenciario do Xapón en Francia. Entre 1998 e 1999 foi presidente do Comité Mundial de Patrimonio da UNESCO.
Koiné

A koiné (ou κοινή; do grego «[lingua] común»), en senso propio, é unha forma de grego antigo normalizada en época helenística xurdida principalmente do grego xónico-ático e que serviu de lingua común ao principio a Grecia, onde se empregaban varios dialectos, e logo ao mundo antigo, en competencia co latín.
Por extensión, unha koiné é unha lingua vehicular na que se funden diferentes dialectos e falas locais. A koiné pode ser só escrita ou oral. Pode limitarse á literatura (poesía, teatro. .. ), aos textos administrativos, de dereito etc. Xa que logo, non é posible coñecermos a orixe xeográfica de autores de textos escritos nunha koiné.
Os exemplos máis remarcables de constitución dunha koiné son o grego antigo pero tamén o occitano ou o árabe literal. Unha koiné pode tamén ser unha lingua franca que permite a comunicación entre interlocutores que falen linguas diferentes. Así, hoxe o inglés no mundo dos negocios pode servir de koiné.
A koiné debe ser claramente distinguida do sabir: en efecto, cousa totalmente ausente dun sabir, a koiné é unha lingua completa e a miúdo pensada (de onde a súa capacidade para usos literarios) e non un disparate creado para un simple uso utilitario.
Kokugaku

O Kokugaku (xaponés: 国学; literalmente, "estudos nacionais") foi un movemento intelectual, filosófico e filolóxico xaponés orixinado durante o período Edo. Os eruditos do kokugaku enfocáronse no estudo dos clásicos nipóns, fronte ás correntes dominantes centradas no chinés, o confucianismo ou o budismo. Os catro principais pensadores do kokugaku foron Kamo no Mabuchi, Motoori Norinaga, Kada no Azumamaro e Hirata Atsutane. Historia
A escola kokugaku ten as súas orixes nos séculos XVII e XVIII, cando se coñecía como kogaku 古学 ("estudos antigos"), wagaku 和学 ("estudos xaponeses") ou inishie manabi 古学び ("estudos da antigüidade"), o termo privilexiado pola escola de Motoori Norinaga. Segundo este último, o nacemento da kokugaku pode rastrexarse na obra do monxe budista Keichū.
Este movemento fundamentábase na investigación sobre a época dourada nipoa, especialmente os textos do shintō e a literatura antiga. As súas análises sobre a poesía anterior ao Muromachi intentaban determinar as características do espírito nacional xaponés, que para Norinaga se resumía no sentimento de mono no aware.
O termo kokugaku, cuñado para diferenciarse do kangaku 漢学 ("estudos chineses"), foi popularizado por Hirata Atsutane no século XIX. Tratábase dunha resposta ao sinocéntrico neoconfucianismo, predominante durante o período Edo, a pesar de que empregaban moitos dos métodos propios destas escolas. Os eruditos do kokugaku criticaron aos pensadores confucianos, cuxas ideas consideraban represivas e moralizantes.
O pensamento do kokugaku influíu sobre a filosofía do sonnō jōi. Esta ideoloxía estivo na base dos movementos que conduciron á caída do shogunato Tokugawa no 1868 e á posterior restauración Meiji. Tamén tivo un grande impacto no desenvolvemento do chamado shintō de estado. Pensamento
O kokugaku buscaba liberar a cultura xaponesa das influencias foráneas, especialmente as chinesas, intentando atopar o que consideraban a pureza natural do carácter nipón. Neste sentido, consideraban que o corazón chinés era diferente do xaponés. Xa que logo, centráronse na investigación filolóxica dos antigos textos nativos, sobre todo os da relixión nativa do shintō. Principais pensadores
Keichū (1640-1701)
Kamo no Mabuchi (1697-1769)
Kada no Azumamaro (1669-1736)
Motoori Norinaga (1730-1801)
Hirata Atustane (1776-1843)
Kolding

Kolding é unha cidade dinamarquesa situada na costa leste da península de Xutlandia. Características
É a sétima cidade do país segundo o número de habitantes. É a capital do municipio de Kolding, que forma parte da rexión denominada Syddanmark, ambas as dúas creadas o 1 de xaneiro de 2007 como parte dunha reforma territorial de todo o Estado. Tamén forma parte da rexión metropolitana do leste de Xutlandia. A cidade está localizada ao fondo do fiorde homónimo.
Kolibri

Kolibri ou Kolibri 2000 foi un satélite artificial ruso lanzado o 26 de novembro de 2001 mediante un foguete Soiuz FG xunto ao cargueiro Progress M1-7 desde o Cosmódromo de Baikonur. Características
Kolibri era un satélite con fins educativos resultado da cooperación entre Rusia e Australia e de tan só 20, 5 kg de masa. Ía acaroado ao cargueiro Progress M1-7, desde o que foi exectado na súa volta á Terra, o 26 de novembro de 2001. Kolibri quedou nunha órbita de 385 x 388 km e cunha inclinación orbital de 51, 6°. Foi deseñado pola Oficina de Deseño Especial do Instituto de Investigación Espacial (IKI polas súas siglas en ruso) da Academia Rusa de Ciencias. O satélite usaba frecuencias de radioafeccionado, 145 MHz para comunicacións e 435 MHz para telemetría, coas que se comunicaba e enviaba datos a terra coa participación de varias institucións educativas en Obninsk (Rusia) e Sydney (Australia). Levaba a bordo un magnetómetro de porta de fluxo e un analizador de partículas e campo eléctrico. Kolibri tiña unha altura de 1, 25 m e un diámetro de 0, 5 m, cun mastro de 2 m para establizarse mediante gradente gravitatorio. Levaba tamén catro paneis solares para producir ata 30 W de potencia. Reentrou na atmosfera o 4 de maio de 2002.
Kom

O termo Kom pode facer referencia a: Grupos étnicos
Pobo kom (Afganistán), unha tribo nuristana de Afganistán e Paquistán
Pobo kom (Camerún), un grupo étnico do noroeste do Camerún
Pobo kom (India), un subgrupo dos kuki, no nordeste da India
Pobo kom (América do Sur), un grupo étnico do nordeste da Arxentina, Bolivia e Paraguai. Linguas
Lingua kom (Camerún), lingua bantoide.
Lingua kom (India), lingua sinotibetana.
Lingua kom (América do Sur), lingua guaicuruana.
Lingua komi (código ISO 639-3: kom)
Komondjari

Komondjari é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Leste. A súa capital é a cidade de Gayéri. Departamentos
A provincia divídese en departamentos: Bartiebougou
Foutouri
Gayeri
Kompa

a Kompa é un xénero musical haitiano de raíces africanas e europeas. Foi adoptado e recoñecido como a música nacional de Haití, e é decote presentado en festivais haitianos e acontecementos; mundialmente, varios festivais anualmente presentan música de Kompa e outros aspectos de cultura haitiana. Ten certas similitudes co zouk das Antillas francesas e cántase xeralmente en crioulo. Expoñentes
Os seus principais expoñentes son: Carimi
Alan Cave
Tabou Combo
Kompa Kreyol
Daan Junior
Alfredo Payne
Wéber Sicot
Coupé Cloué
Cool Kompa
Les Frères Dejean
Magnum Band
Mass Kompa
New York All Stars
Nu-look
Sweet Micky
System Band
T-Vice
Kompas

Kompas (Kompleksniy Orbital'niy Magnito-Plazmenniy Avtonomniy Sputnik) ou Compass (Complex Orbital Magneto-Plasma Autonomous Small Satellite) foi unha serie de dous satélites artificiais rusos. Características
Os dous satélites Kompas tiñan unha masa de 80 kg e o seu obxectivo era intentar medir os efectos dos desprazamentos tectónicos e a busca de respostas litosféricas, atmosféricas e ionosféricas á actividade sísmica. Os resultados poderían axudar a predicir sismos e detectar recursos naturais como gas e petróleo.
Kompas 1 lanzouse o 10 de decembro de 2001 mediante un foguete Zenit 2, mentres que Kompas 2 se lanzou o 26 de maio de 2006 mediante un foguete Shtil 1. Un terceiro satélite, Kompas 2N, foi finalmente cancelado.
Kompienga

Kompienga é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Leste. A súa capital é a cidade de Pama. Departamentos
Kompienga
Madjorai
Pama
Kon-tiki

O monólito Kon-tiki (tamén escrito Kontiki ou Kon Tiki) ou Barbado é unha escultura antropomorfa de Tiwanaku, Bolivia, situada no templete semisubterráneo do recinto arqueolóxico.
Kona fer í stríð

Kona fer í stríð é un filme islandés de 2018 dirixido por Benedikt Erlingsson. Foi escollido como candidato de Islandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Argumento
Halla, directora dun coro e activista medioambiental, planea interromper as operacións dunha planta de aluminio de Rio Tinto nas montañas de Islandia danando intencionadamente as torres e os cables eléctricos para cortar a subministración de electricidade.
Un día recibe unha chamada que aproba unha solicitude que xa esquecera para adoptar unha nena orfa de Ucraína. Ao mesmo tempo, o goberno intensifica os esforzos policiais e de propaganda para atrapala e desprestixiala. O filme xira arredor dos seus intentos de conciliar o seu perigoso e ilegal activismo coa próxima adopción.
Durante todo o tempo, os intérpretes da banda sonora da película, formados por unha banda de tres homes e unhas cantantes tradicionais ucraínas, interactúan coa trama e as personaxes. Personaxes
Halldóra Geirharðsdóttir
Davíð Þór Jónsson
Magnús Trygvason Eliasen
Ómar Guðjónsson
Jóhann Sigurðarson Remake
O 11 de decembro de 2018 anunciouse que Jodie Foster ía dirixir e protagonizar un remake en inglés.
Kondor 1

Kondor 1 ou Kondor foi un satélite artificial ruso lanzado o 27 de xuño de 2013 mediante un foguete Strela desde o Cosmódromo de Baikonur. Características
Kondor 1 era un satélite prototipo de observación terrestre mediante radar deseñado por NPO Mashinostroyeniya. O radar de Kondor 1 funcionaba en banda S e podía observar tanto bandas continuas de terreo de 10 km de ancho como zonas puntuais e concretas. Tiña unha resolución de entre 1 e 2 m en modo puntual e entre 5 e 30 m en modo continuo. Foi o precedente do satélite de recoñecemento Kondor-E, lanzado o 19 de decembro de 2014. A versión civil en produción do do satélite denomínase Kondor-FKA. Kondor 1 reentrou na atmosfera o 27 de xuño de 2013.