proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Leucoplasto

Os leucoplastos son plastidios que almacenan substancias incoloras ou pouco coloreadas. De acordo coa principal substancia de reserva son clasificados en: amiloplastos, que almacenan amidón,
eleoplastos ou oleoplastos, que almacenan lípidos, e
proteinoplastos, que almacenan proteínas.
Pola súa ausencia de pigmentos, os leucoplastos non son verdes, polo que se localizan preferentemente en tecidos non fotosintéticos da planta, como por exemplo as raíces. Poden especializarse no almacenamento masivo dalgunha substancia, como amidón, lípidos ou proteínas. Porén, en moitos tipos celulares, os leucoplastos non parecen ter como función principal ou única o almacenamento, e desempeñan un amplo rango de funcións biosintéticas, incluíndo a síntese de ácidos graxos, moitos aminoácidos, e compostos tetrapirrólicos como os grupos hemo. En xeral, os leucoplastos son moito máis pequenos cós cloroplastos e teñen unha morfoloxía variable, a miúdo descrita como ameboide.
Os leucoplastos poden estar conectados por extensas redes de estrómulos (túbulos membranosos), como foi observado en células epidérmicas das raíces, hipocótilos e pétalos, e en cultivos de células de tabaco en suspensión. Nalgúns tipos celulares en certos estadios do desenvolvemento, os leucoplastos están agrupados arredor do núcleo celular con moitos estrómulos estendidos cara á periferia da célula, como se observou en proplastidios no meristema da raíz.
Os etioplastos, os cales son cloroplastos pre-granais e inmaturos, pero que se poden orixinar a partir de cloroplastos privados de luz, carecen de pigmentos activos e tecnicamente poden considerarse tamén leucoplastos. Despois de varios minutos de exposición á luz, os etioplastos empezan a transformarse en cloroplastos funcionais e deixan de ser leucoplastos incoloros.
Lev Landau

Lev Davidovich Landau (en ruso Лев Давидович Ландау), nado en Bakú o 22 de xaneiro de 1908 e finado en Moscova o 1 de abril de 1968, foi un físico e matemático soviético galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1962. Traxectoria
Naceu en Bakú, hoxe en día capital de Azerbaidján e entón parte do Imperio Ruso, nunha familia de ascendencia xudía. Cando era novo tivo interese polas matemáticas, ingresando en 1922 na Universidade Estatal de Bakú estudando á vez física, matemáticas e química. En 1924 trasladouse á Universidade Estatal de San Petersburgo e en 1927 licenciouse en física. A escola Landau
En 1929 realizou unha viaxe a Copenhague para coñecer a Niels Bohr co cal discutiu longamente sobre física teórica, introducindo a gran tradición na física teórica na Unión Soviética. Tivo un amplo campo de traballo, que inclúe a teoría da supercondutividade e a superfluidez, a electrodinámica cuántica, a física nuclear e a física de partículas. Foi a cabeza da división teórica do Instituto para os Problemas Físicos a partir de 1937, cargo que ocupou ata o ano 1962 que, como resultado dun accidente de coche no cal sufriu lesións das cales nunca se recuperou, renunciou ao seu cargo. Baixo as súas ordes tivo un bo grupo de investigadores como Lev Pitaevskii, Alexei Alexeevich Abrikosov, Evgeny Lifshitz, Lev Gorkov, Isaak Khalatnikov ou Boris Ioffe.
Foi arrestado por mandato de Iosif Stalin e Lavrenti Beria durante a Gran Purga de 1938, sendo expulsado de Moscova entre o 27 de abril daquel ano e o 29 de abril de 1939, tras a intervención do físico Petr Kapitsa.
Obtivo o Premio Nobel de Física no ano 1962 pola súa teoría da materia condensada, en particular do helio líquido. En compañía de Evgeny Lifshitz realizou unha gran tarefa de difusión científica a través de series de libros de texto. Recoñecementos
Na súa honra denominouse o cráter Landau da Lúa así como o asteroide (2142) Landau descuberto o 3 de abril de 1972 por Lyudmila Chernykh.
Levantamento dos bóxers

O Levantamento, Rebelión ou Guerra dos bóxers (1899-1900), chamado tamén Movemento Yihetuan ((en chinés), Yihetuan yundong), foi un movemento popular antioccidental e anticristián na China.
A sociedade secreta Yìhétuán ((en chinés), 义和团, Puños da Xustiza e da Concordia), que se opuña á expansión estranxeira, sustentaba que co adestramento axeitado, incluído o ritual do boxeo chinés (Suai Jiao), os seus membros poderían vencer os occidentais, que empregaban armas de fogo. Historia
No final do século XIX existían unha gran frustración popular na China, que en 1898, saíu á luz por medio do levantamento dos bóxers, chineses practicantes de artes marciais, que crían que terían unha inmunidades máxica contra as balas estranxeiras. Os bóxers empeñáranse nunha campaña violenta contra os estranxeiros, atacando diplomáticos, cristiáns, ferrocarrís, liñas do telégrafo e escolas occidentais.
O movemento comezou na provincia de Shandong e tivo as súas raíces na pobreza rural e no desemprego, cuxa responsabilidade era atribuída ás importacións do occidente. Impelidos en dirección ao oeste, os misioneiros, chineses e cristiáns, alén daqueles que posuían bens estranxeiros, foron tamén atacados. O movemento foi apoiado pola emperatriz Cixi e algúns gobernadores provinciais.
O 17 de xuño de 1900, os bóxers cercaraon as legacións diplomáticas estranxeiras en Pequín durante dous meses.
No auxe da revolta, en agosto de 1900, foran mortos máis de 230 estranxeiros e milleiros de chineses cristiáns por un número descoñecido de rebeldes e simpatizantes. Para sufocar a rebelión, organizouse unha forza internacional colonialista (Alianza das Oito Nacións), composta por vinte mil soldados rusos, estadounidenses, británicos, franceses, xaponeses, alemáns, austrohúngaros e italianos, que foi enviada para ocupar a sede imperial, onde penetrou o 14 de agosto de 1900, rendendo, ocupando e saqueando a capital.
As forzas estranzeiras impuxeron pesadas indemnizacións en cartos, alén de maiores dereitos sobre a China.
A monarquía salvouse aceptando a liquidación das sociedades secretas, o pagamento dunha indemnización de guerra.
Despois desa aberta e brutal intervención militar, o outrora orgulloso Imperio Celestial definitivamente tornouse a "colonia de todas as metrópoles". Para infamar aínda máis as autoridades do imperio, os colonialistas obrigaron a que fosen chineses os verdugos que executasen as sentenzas de morte dos principais líderes da rebelión. O levantamento fixo que aumentase a interferencia estranxeira na China.
Levante mediterráneo

Non confundir con Levante peninsular O termo Levante ou, máis especificamente, Levante mediterráneo, alude historicamente a unha gran zona de Oriente Próximo situada ao sur dos montes Tauros, limitada polo mar Mediterráneo ao oeste, o deserto árabe ao sur e Mesopotamia ao leste. Non inclúe as montañas do Cáucaso nin ningunha parte da península árabe ou Anatolia, aínda que ocasionalmente inclúese Cilicia.
A península do Sinaí tamén se inclúe, pero como área marxinal, como ponte entre o Levante e o norte de Exipto.
Ocasionalmente, os pobos levantinos dominaron a rexión situada entre o Sinaí e o río Nilo, pero esta rexión exclúese do Levante xeográfico.
Esta rexión ten sido unha zona comercial por excelencia, con distintas rutas comerciais que unían a costa e Exipto cos países do Oriente Medio, o que tamén provocou que fose durante séculos o escenario de distintos conflitos bélicos entre os pobos que intentaban manter o control do lucrativo comercio que discorría pola zona.
O Levante é tamén o nome da conca oriental do mar Mediterráneo (mar Levantino). As súas fosas descenden até cerca de 3300 m (cerca da illa de Creta). Tamén foi un paso comercial importante, posto que está no cruzamento de varias vías de comunicación míticas: as antigas dos fenicios, ruta da seda, ruta marítima ao Extremo Oriente polo canal de Suez etc. Está limitada por Turquía, Chipre, Israel, o Líbano, Siria e Exipto. Xeografía
Abarca principalmente os países de Israel, Xordania, o Líbano, Siria e os Territorios Palestinos. Na zona converxen tres placas tectónicas importantes: a africana, a eurasiática, mar Vermello e Irán. Os límites entre as placas tectónicas seguen a liña Azores, Xibraltar, África do Norte, mar Vermello e Irán. A placa árabe estase movendo cara ao norte contra a placa de Anatolia (Turquía) na falla do leste de Anatolia, e o límite entre a placa Exea e a Anatolia do leste é activo sismicamente. Clima
Os países do Levante son sobre todo áridos ou semiáridos, sometidos a frecuentes secas; porén, existen extensións de bosques e vales fértiles. A rexión abunda en prados, devesas, zonas desérticas e montañas. A escaseza de auga é un problema en moitas partes, cunha demanda de auga potábel en aumento debido a que as poboacións están en continuo crecemento, mentres que a salinización e a contaminación ameazan os ríos. A maior fonte de auga é o mar de Galilea, desde o que se leva auga para regar amplas zonas, como o deserto do Néguev. En Libia realizouse unha grande obra de enxeñaría, o Gran Río Artificial, que leva auga por medio de acuedutos até as cidades, desde acuíferos orixinados na última glaciación, desgrazadamente non renovábeis. A rega por inundación de sucos ou por aspersión utilízase extensivamente, cubriedo case o total das terras destinadas á agricultura.
As temperaturas oscilan entre os -10 °C e os 25 °C en xaneiro, e entre os 20 °C e máis de 35 °C en xullo. As temperaturas anuais na maior parte da rexión non sufriron case ningún cambio durante o período 1901-96, pero se prevé un aumento de 1 ou 2 °C cara ao ano 2030.
Levofloxacina

A levofloxacina (nome comercial Tavanic) é un antibiótico da clase quinolona, cuxa diana é a enzima ADN xirasa bacteriana. Ten actividade fronte a bacteria grampositivas e bacteria gramnegativas. Ten unha actividade fronte a grampositivos moi superior ca ciprofloxacina, pero menor actividade para gramnegativos. Usos
A levofloxacino é un antibiótico moi empregado para pneumonía, con cobertura de Streptococcus pneumoniae e outros patóxenos menos frecuentes (Legionella pneumophila e Mycoplasma pneumoniae). Tamén se emprega en bacteriemias por Staphylococcus aureus (aínda que non son activos fronte a Staphylococcus aureus resistente á meticilina. Actualmente, non son axeitados para o tratamento empírico de infección do tracto urinario pola elevada taxa de resistencias entre bacterias gramnegativas, especialmente en Escherichia coli. Dose
A dosificación máis habitual é de 500 miligramos diarios, agás na pneumonía, onde se adoitan escoller doses de 500 mg cada 12 horas, polo menos nas primeiras 24 ou 48 horas. Efectos secundarios
A levofloxacina non se pode empregar en mulleres embarazadas porque incrementa o risco de malformacións fetais. Nos nenos e adolescentes non se pode empregar porque se asocia a lesións nos tendóns e alteracións no crecemento.
A nivel cardiaco, pode inducir arritmias, sobre todo síndrome de QT largo. Interacciona con medicamentos antiarrítmicos coma amiodarona.
Levoxiro

Dise que un xiro é levoxiro (do latín laevus, 'esquerda', e gȳrus, 'xiro') cando se efectúa cara á esquerda, é dicir, no sentido contrario ao das agullas do reloxo, en contraposición ao sentido dextroxiro. O concepto tamén se coñece como levorrotatorio e pódese usar nos seguintes contextos: En física, diversos fenómenos atinxen á dualidade levoxiro / dextroxiro, como a polarización óptica.
En química, cualifícase así á substancia que ten a propiedade de facer xirar o plano da luz polarizada cara á esquerda, en contraposición ás substancias dextroxiras. Véxase Isomería, enantiómero e quiralidade.
En bioquímica, isómero óptico cuxo carbono asimétrico se encontra desprazado cara á dereita, e é a imaxe especular do mesmo isómero levoxiro.
En matemáticas, o sistema de referencia que cumpre a regra da man esquerda.
En bioloxía,
en zooloxía, o sentido de xiro do remuíño do pelo cando os cabelos están colocados no sentido contrario ao das agullas do reloxo.
en botánica refírese á dirección do movemento (por exeplo, dun caule volúbel) da esquerda para a dereita, contrario ao das agullas do reloxo.
Lewis (satélite)

Lewis, tamén coñecido como SSTI 1 (Small Spacecraft Technology Initiative 1) foi un satélite artificial da NASA lanzado o 23 de agosto de 1997 mediante un foguete Athena 1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
Lewis foi o primeiro satélite do programa SSTI de pequenos satélites funcionando como demostradores tecnolóxicos. A instrumentación de Lewis consistía en unha cámara hiperespectral (HSI) para obter imaxes da superficie terrestre.
un detector espectral en varias lonxitudes de onda (LEISA).
un detector do fondo cósmico no ultravioleta (UCB).
Despois de chegar a órbita o satélite empezou a xirar fóra de control ao quedar atascado un dos propulsores de control de actitude máis tempo do esperado, perdendo enerxía días despois. Lewis non puido manobrar para chegar á súa órbita operativa e reentrou na atmosfera o 28 de setembro de 1997.
Lewis Pingo

Lewis Pingo, nado en Londres en 1743 e finado en Camberwell, Londres, o 26 de agosto de 1830, foi un destacado gravador e medallista británico, que ocupou o posto de gravador xefe da Casa da Moeda de Londres de 1779 a 1815. Traxectoria
Lewis Pingo naceu en 1743 en Londres. Pertencía a unha familia de recoñecidos gravadores e medallistas; era fillo do gravador asistente da Royal Mint Thomas Pingo, e irmán do tamén gravador John Pingo. En 1776 foi designado como sucesor do seu pai no posto de gravador axudante na Royal Mint, posto que mantivo ata 1779, cando foi nomeado gravador xefe. Ocupou este cargo ata a súa xubilación en 1815, aos 72 anos. Ao longo da súa carreira, Pingo gravou os cuños para diversas moedas circulantes e emisións en proba británicas a nome de Xurxo III (1760-1801), como os xilins e as moedas de seis peniques emitidas en 1787, a serie da guinea de ouro e os seus divisores, e tamén a segunda versión da serie Maundy do mesmo monarca. Tamén gravou os cuños da moeda de prata de tres xilins emitida polo Banco de Inglaterra e para a moeda de cobre da Compañía das Indias Orientais. Entre as medallas creadas por Pingo cabe salientar a do doutor Richard Mead (1773); a medalla Copley da Royal Society, co busto de James Cook (1776); a medalla Freemasons' Hall (1780) e a da defensa de Xibraltar (1782) entre outras moitas. A modo de sinatura de artista, Pingo adoitaba incluír nas súas creacións as iniciais L. P. ou L. PINGO. Vida persoal
Lewis Pingo casou dúas veces e tivo oito fillas. Unha das súas esposas foi Sarah Rowley, filla do vicealmirante Sir Joshua Rowley.
Pingo finou en Camberwell o 26 de agosto de 1830, aos 87 anos.
Lewis Trondheim

Laurent Chabosy, nado en Fontainebleau o 11 de decembro de 1964, é un autor de banda deseñada francés, máis coñecido polo seu pseudónimo de Lewis Trondheim.
É un dos máis destacados representantes da que deu en chamarse "nouvelle bande dessinée".
Lexema

En morfoloxía lingüística, un lexema é a unidade mínima da primeira articulación do sistema lingüístico (para Martinet, monema léxico) que porta o significado léxico dunha palabra.
Doutra banda, a unidade mínima que porta o significado gramatical é o morfema. Lexema e raíz das palabras
Non debe ser confundido o lexema coa raíz das palabras: O lexema de "casa" é "casa". "Casa" ten unha raíz cas-, unha vogal temática -a e un sufixo flexivo de número ∅ (singular).
A diferenza entre estas dúas terminoloxías áchase na diferente perspectiva coa que se xeran. No concepto de raíz prevalece a forma, o significante. No concepto de lexema aténdese ó significado. De aí que haxa diferenza entre: Familias léxicas regulares: Aquelas compostas por palabras que posúen o mesmo lexema e a mesma raíz: reloxo, reloxería, reloxeiro, .. .
Familias léxicas irregulares: Aquelas compostas por palabras que presentan o mesmo lexema, pero dúas ou máis raíces: noite, noitiña, noctámbulo, pernoctar, .. . Obsérvese que "noit" e "noct" son o mesmo lexema -ambas as dúas pertencen á mesma familia léxica-, pero son dúas raíces diferentes: unha patrimonial e outra culta.
Lexesp

O Lexesp é o Léxico informatizado del español: no seu tempo consultouse en liña nos servidores das universidades de Oviedo e Barcelona, pero agora véndese en CD.
Lexicografía

A lexicografía é a rama da lingüística que trata da elaboración de dicionarios, de como deben estar descritas as definicións, de que é unha entrada, un lema, un lexema ou unha palabra.
Lexicoloxía

A lexicoloxía é a rama da lingüística que estuda o léxico, á súa orixe, as relacións entre conceptos e palabras e a estrutura de relacións que se establecen entre as palabras que constitúen o léxico dunha lingua. Lexicoloxía e lexicografía
A lexicoloxía é moi diferente da lexicografía. A lexicografía pretende simplemente describir ou recoller formas léxicas e céntrase nunha lingua particular. Como tal, a lexicografía é unha disciplina instrumental cuxo fin é a elaboración de dicionarios e vocabularios nos cales ofrécense informacións de orde etimolóxico, categorial, combinatorio, semántico e contextual sobre cada un dos termos censados. Porén, a lexicoloxía pretende facer xeneralizacións sobre a estrutura do léxico, as relacións entre palabras e o modo en como a lingua representa certas áreas semánticas. A lexicoloxía trata asuntos como: A orixe das palabras (etimoloxía), algo para o que se require o auxilio da lingüística histórica.
As relacións entre conceptos e palabras (onomasioloxía e semasioloxía).
A estrutura de relacións semánticas que se establecen entre as palabras que constitúen o léxico dunha lingua.
Un dos principais problemas da lexicoloxía foi e segue a ser a definición do que habitualmente se chama palabra, xa que o termo resulta demasiado impreciso e prefírese falar de "unidade léxica", que acolle un ámbito máis extenso e xeral de formas. Procesos de formación de palabras
As palabras que forman parte das categorías léxicas poden combinarse entre si para dar lugar a novas palabras. Para iso as linguas do mundo usan diversos procedementos: Composición lingüística
Derivación lingüística
Parasínteses
En cambio categorías funcionais considéranse clases pechadas que non resultan explicitamente ampliábeis mediante ningún proceso produtivo de formación de palabras. Porén, na evolución histórica dunha lingua o inventario de palabras funcionais varía porque se gañan ou se perden elementos, e o proceso máis importante de creación de novas palabras funcionais é a gramaticalización. O caso do galego
No caso da lexicoloxía na lingua galega a súa competencia corresponde a Real Academia Galega, consonte a Lei de Normalización Lingüística vixente; porén as actuais normas elaboráronse na súa orixe conxuntamente co Instituto da Lingua Galega, e teñen tamén un papel destacado o Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades e o Consello da Cultura Galega.
Lexicón

O lexicón é o "dicionario" en que se rexistran as palabras que coñece un falante. Este "dicionario" especifica os trazos idiosincráticos das pezas léxicas (palabras).
Algúns modelos gramaticais formais basean a xeración de oracións no procesamento dos trazos das unidades do lexicón. Nestes modelos, o lexicón non é parte da gramática, senón que proxecta os seus trazos a través de mecanismos inherentes ás gramáticas. Clases de unidades léxicas
Segundo a súa natureza, as unidades do lexicón poden distinguir entre: Categorías léxicas ou abertas: Son aquelas que posúen carácter referencial (é dicir, as que designan procesos, propiedades, accións ou entidades). Caracterízanse por formar un inventario aberto (é dicir que non existe un número específico e limitado para estas unidades). Os substantivos, os verbos e os adxectivos son representantes canónicos deste tipo de unidades léxicas.
Categorías funcionais ou pechadas: Son aquelas que só posúen significado gramatical (é dicir, que son fundamentais para a xeración dunha oración pero que, así a todo, non teñen significado referencial). Caracterízanse por formar un inventario pechado. As conxuncións e os artigos son representantes deste tipo de unidade. Clases de trazos léxicos
As unidades léxicas distinguen tres tipos de trazos (non tódolos modelos gramaticais utilizan os mesmos trazos léxicos. O que se dá a continuación é unha xeneralización): Trazos formais: Conteñen información sobre o tipo de palabra da que se trata (substantivo, verbo, preposición), sobre o contexto sintáctico no que poden aparecer e sobre o tipo de flexión que requiren.
Trazos semánticos: Conteñen información sobre a estrutura argumental requirida por unha unidade léxica (un verbo como "destruír" require un axente que destrúa e un tema a ser destruído), sobre as propiedades inherentes de cada unidade (un nome como "neno" ten trazos [+humano] [+contable] etc. ).
Trazos fonolóxicos: Contén a información necesaria para lle asignar representación fonética á unidade.
Lexislatura

Enténdese por lexislatura o período de tempo que transcorre entre eleccións políticas, e correspóndese co mandato no que os órganos lexisladores (Cámara alta ou Cámara dos senadores e/ou Cámara baixa ou Cámara dos deputados) exercen as súas funcións. No Parlamento de España e nos de todas as súas comunidades autónomas as lexislaturas teñen unha duración ordinaria máxima de catro anos. Cabe dicir o mesmo no que respecta ás eleccións das administracións locais.
Lexitimidade

Lexitimidade é o termo utilizado en teoría xeral do dereito, en ciencia política e en filosofía para definir a calidade de ser conforme a un mandato legal, á xustiza, á razón ou a calquera outro mandato ético-legal. O proceso mediante o cal alguén obtén lexitimidade denomínase lexitimar. Características
En ciencia política é concepto co cal se xulga a capacidade dun determinado poder para conseguir obediencia sen necesidade de recorrer á coacción que supón a ameaza da forza, de tal forma que un estado é lexítimo se existe un consenso entre os membros da comunidade política para aceptar a autoridade vixente. Neste sentido o termo ten as súas orixes no dereito privado sucesorio e xorde vinculado á política en relación á restauración monárquica despois da Revolución Francesa. Este chamamento inicial a criterios tradicionais como xustificación ética do exercicio persoal do poder é aceptado por Max Weber como un dos tres tipos de lexitimidade, en conxunto coa lexitimación carismática (os subordinados aceptan o poder con base na santidade, heroísmo o exemplaridade de quen o exerce) e a lexitimación racional (os subordinados aceptan o poder con base a motivacións obxectivas e impersoais), converténdoa practicamente en sinónimo de legalidade.
Lexión Española

Lexión Española (en castelán: Legión Española) é unha unidade do Exército de Terra de España. Orixe
Fundada en 1920 por José Millán-Astray, foi creada orixinalmente como un terzo estranxeiro similar á Lexión Estranxeira Francesa. Despois de participar na guerra do Rif e na folga xeral revolucionaria de 1934 en Asturias, púxose do lado do bando sublevado rebelde durante a guerra civil española.
Polémica polo seu vínculo co franquismo
En 2021 o alcalde de Madrid, José Luis Martínez-Almeida restituíu o nome dunha rúa ao fundador da Lexión, que fora retirada para cumprir coa Lei de memoria histórica, feito amplamente criticado. O argumento da sentenza que obrigou a restaurar o nome foi que a Lexión tamén tivo períodos democráticos e que o seu fundador non participara na guerra civil. Formación
A Lexión está formada por catro terzos: "Gran Capitán" (1º), "Duque de Alba" (2º), "Don Juan de Austria" (3º) e "Alejandro Farnesio" (4º).
Leza

Leza é un concello vasco da provincia de Áraba. Actualmente ten 230 habitantes.
Demografía
Leña

A leña é a madeira empregada para facer lume en estufas, chemineas ou cociñas. É unha das formas máis simple de biomasa empregada maiormente para calefaccionar e cociñar.
Outros materiais que substitúen o uso da leña son: Os pellets
O carbón vexetal ou mineral.
O Pikillin
Tamén se pode usar outros restos animais ou vexetais para prender lume: Restos de podas.
Os restos da poda da vide.
Excrementos de animais secados.
Restrollos, restos da sega.
León (astroloxía)

León (♌︎) é o quinto signo astrolóxico do zodíaco e o terceiro de natureza positiva e de calidade fixa. Simboliza a forza da vida e o seu símbolo representa a melena do león, pertencendo xunto a Carneiro e Saxitario ó elemento lume. Está rexido polo Sol. O seu signo oposto e complementaio é Acuario.
León (heráldica)

O León heráldico e o nome que recibe a representación gráfica idealizada do propio animal, Panthera leo, para a súa utilización no deseño de escudo de armas, tanto para o interior do mesmo ou campo, como figura natural, como para a parte exterior ou ornamental, en forma de soporte ou de cimeira.
Por tradición, un león heráldico é pintado en posición de rampante, é dicir, coas mans levantadas, a destra alta e a sinistra algo máis baixa; cabeza de perfil, boca aberta, lingua fora, mostrando as garras e coa borla da cola cara a dentro. Existen porén moitas variacións en canto á súa disposición ou á alteración das partes do corpo que se representan, dando lugar a diferentes figuras que se ben reciben o nome xenérico de "león", son especificadas de xeito complementario na descrición do escudo ou brasón. Posición
A posición de rampante, é a que teñen adoptado os tratadistas de heráldica para a descrición dun león heráldico xenérico e ás veces refírense a ela como "posición verdadeira". Polo que calquera outra posición ou variante é preciso especificala no brasonado.
Distínguense os seguintes tipos de leóns: León mornado. O que non ten dentes, lingua nin garras.
León nacente. Aquel do cal só se ve representada a metade superior como saíndo dun xefe ou dunha faixa. Aparece no alto do escudo.
León pasante. O representado na posición dun animal en marcha, coa pata dereita dianteira case horizontal. Tamén se denomina leopardado cando leva a cola volta sobre o lombo e a extremidade superior mirando cara a fóra.
León rampante. O representado de perfil que non mostra máis que un ollo e unha orella, levantado sobre a pata traseira esquerda coa man dereita e a pata esquerda adiantada, en disposición de agredir; a cola levantada, recta e formando onda no extremo que acaba en borla, volta na dirección das costas. De ter as dúas patas traseiras no chan, denomínase deitado. Deseño
Os leóns sempre levan lingua e garras, a excepción de que se definan como "mornados". Xa que logo non é preciso definilos como "linguados e unllados".
Os leóns heráldicos son debuxados co sexo ao descuberto, é dicir, enteiros. Si non se fixera deste xeito, habería que cualificalos co vocábulo infamado. Esta era unha circunstancia que se aplicaba ás armas castigadas polo monarca, cuxos donos tiveran incorrido nos casos de: herexía, traizón ou sodomía.
León Menor

Leo Minor ou León Menor é a constelación máis pequena: apenas pode ser recoñecida coma un triángulo e está situada entre as facilmente recoñecibles Ursa Major e Leo. A diferenza de Leo non pertence á antiga lista de 48 constelacións debuxadas por Tolomeo no segundo século A. C, se non que foi creada por Johannes Hevelius no 1687. Estrelas principais
β Leonis Minoris, aínda que é a única con letra grega na constelación, non é a estrela máis brillante (magnitude 4, 21). É unha binaria cunha compoñente principal que é unha xigante amarela.
46 Leonis Minoris (Praecipua), con magnitude 3, 83, é a máis brillante aínda que non teña designación de Bayer. É unha xigante laranxa a 98 anos luz.
21 Leonis Minoris, estrela branca da secuencia principal de magnitude 4, 48, a terceira máis brillante da constelación.
20 Leonis Minoris, estrela binaria formada por unha anana amarela e unha anana vermella activa a 49 anos luz.
R Leonis Minoris, variable tipo Mira, con magnitude variable entre 6, 3 e 13, 2 nun ciclo de 372, 19 días.
RY Leonis Minoris (G117-B15A), anana branca variable do tipo ZZ Ceti. Obxectos Notables do espazo profundo
Leo Minor non contén obxectos do espazo profundo. O máis brillante é a galaxia NGC3003, de magnitude 11, 7 e un tamaño angular de 5, 9 arcmin.
Destaca-lo misterioso obxecto do espazo profundo coñecido coma Hanny's Voorwerp (do alemán obxecto de Hanny) que foi descuberto no 2007 por un profesor de escola alemán chamado Hanny van Arkel cando participaba coma voluntario no proxecto Galaxy Zoo.
León o Africano

al-Hasan ibn Muhammad al-Wazzan al-Fasi, (en árabe: حسن ابن محمد الوزان الفاسي), nado no Reino de Granada arredor do 1494 e finado na segunda parte do século XVI, posibelmente despois de 1554, tamén chamado Hassan al-Wazzan, Giovanni Leone di Medici e León o Africano (Leo Africanus) foi un diplomático, xeógrafo e explorador mourisco, coñecido pola súa obra Descrittione dell’Africa (Descrición de África). Traxectoria
Naceu no Reino de Granada cara a 1494, logo do reino nazarí incorporarse á Coroa de Castela, porén cando era neno trasladouse a Fez. Estudou na universidade en Fez e aos vinte anos foi enviado por Mohammed o Portugués acompañando ao seu tío en misión diplomática, exercendo máis tarde el mesmo como diplomático até que en 1518 foi capturado por piratas cristiáns, de onde foi levado a Roma, sendo alí ofrecido como agasallo ao Papa León X. Adoptou o nome de Joannes Leo de Medicis (en latín)
Foi durante a súa estadía en Italia cando escribiu boa parte da súa obra, entre elas a súa obra máis famosa "Della descrittione dell'Africa", (título completo "Della descrittione dell'Africa et delle cose notabili cheiui sono, per Giovan Lioni Africano"; en galego, Descrición de África e as cousas notables que alí existen). Na ficción
Literatura
A novela Léon l'Africain, escrita polo novelista franco-libanés Amin Maalouf e publicada en 1986, relata a vida do explorador en forma de autobiografía imaxinaria desde 1518, ao regresar dunha peregrinación á Meca, cando é capturado por piratas que o levan ao Papa León X. A súa vida a partir de entón está chea de aventuras e peripecias, marcadas por algúns dos acontecementos máis importantes do Mediterráneo do século XVI. Leão o africano foi publicado en portugués pola Editora Quetzal.
Suxeriuse que William Shakespeare puido inspirarse na Descrición de África de León Africano para crear o personaxe de Otelo.
Audiovisuais
A BBC produciu un documental sobre a súa vida chamado "Leo Africanus: A Man Between Worlds" en 2011. Foi presentado por Badr Sayegh e dirixido por Jeremy Jeffs. A película seguiu os pasos de León desde Granada, pasando por Fez e Tombuctú, até Roma.
Un proxecto cinematográfico sobre a vida de Léon o africano, con Jamel Debbouze no papel principal, foi presentado en 2015.
Teatro
O drama titulado Tous des Oiseaux, escrito e dirixido por Wajdi Mouawad, está inspirado na novela do escritor Amin Maalouf sobre León o Africano. Esta obra teatral foi representada no Théâtre national de la Colline de París en 2017. Obras
A descrición en tres volumes da Descrición de África (en inglés) en liña: http: //www. archive. org/details/worksissuedbyha01unkngoog
http: //www. archive. org/details/historyanddescr01unkngoog
http: //www. archive. org/details/historyanddescr02porygoog
Leónidas (choiva de meteoros)

As Leónidas son unha chuvia de meteoros que se produce cada ano entre o 15 e o 21 de novembro, alcanzando un máximo o día 18.
Cada 33 anos as Leónidas amosan un pico de actividade xa que o po do cometa Tempel-Tuttle (o corpo que as produce) non está repartido homoxeneamente ao longo da súa órbita. En anos normais, as Leónidas producen taxas da orde de 10-15 meteoros por hora.
Denison Olstead, mestre da Universidade Yale, observou que os trazos dos meteoros parecían provir da constelación de Leo, de aí o seu nome. A cor destes meteoros é xeralmente avermellada, deixando con frecuencia unha estela de cor verde que persiste durante uns poucos segundos.
Lhuis

Lhuis é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Liar Liar

Liar Liar é un filme estadounidense dirixido por Tom Shadyac que se estreou en 1997. Sinopse
Fletcher Reede é un avogado ambicioso e sen escrúpulos, que utiliza a mentira como medio habitual de traballo. O seu fillo de cinco anos, farto de promesas incumpridas, pide un desexo o día do seu aniversario, que o seu pai non poida mentir durante vinte catro horas. Personaxes
Jim Carrey como Fletcher Reede
Maura Tierney como Audrey Reede
Justin Cooper como Max Reede
Cary Elwes como Jerry
Anne Haney como Greta
Jennifer Tilly como Samantha Cole
Amanda Donohoe como Miranda
Jason Bernard como Xuíz Marshall Stevens
Swoosie Kurtz como Dana Appleton
Mitchell Ryan como Mr. Allan
Christopher Mayer como Kenneth Falk
Eric Pierpoint como Richard Cole
Randall "Tex" Cobb como Skull
Cheri Oteri como Jane
SW Fisher como Pete
Eric Sharp como Sharpo o pallaso
Krista Allen como Muller do ascensor
Don Keefer como Ben Develing
Michael Kostroff como Tom o procurador Galardóns e nomeamentos
1997: Globos de Ouro: Nomeado a Globo de Ouro ó mellor actor - Comedia ou musical (Jim Carrey).
Libera!

Libera! é unha organización española sen ánimo de lucro adicada á defensa dos dereitos dos animais. Para concienciar, realiza principalmente campañas educativas e de sensibilización cidadá, manifestacións, denuncias e outros actos reivindicativos. Libera! foi constituída en 2004 en Barcelona. Nas súas orixes adoitaba realizar as súas accións no ámbito catalán, ata que se transformou nunha organización a nivel estatal. Historia e características
Unha das súas campañas que conseguiu unha maior repercusión nos medios a nivel internacional foi "Libera a Susi", a cal ten como obxectivo que o Parque Zoolóxico de Barcelona permita que o único exemplar de elefante que aínda queda vivo, a elefanta africana chamada Susi, a cal segundo Libera! e a organización británica Born Free Foundation sofre graves problemas psicolóxicos derivados da soidade, sexa trasladada a un santuario de elefantes, onde poida vivir nunhas condicións mellores en réxime de semi liberdade e coa compañía doutros elefantes.
Esta campaña recibiu apoio de persoeiros do mundo da cultura, como o Premio Nobel de Literatura José Saramago, a Raíña Sofía e de personalidades destacadas na política municipal barcelonesa, como Imma Mayol, entre outros. Libera! realizou esta campaña co apoio da Fundación FAADA e a Born Free Foundation.
Forma, tamén xunto coa Fundación FAADA, a Plataforma Ramblas Ètiques, que realiza campañas para conseguir que, en cumprimento da Lei de Protección Animal 22/2003 e da Ordenanza de Protección dos Animais do Concello de Barcelona, déixense de vender animais nas tradicionais pajarerías de La Rambla. En diferentes campañas dos medios, a Plataforma Ramblas Ètiques denunciou as condicións en que viven os animais e que os paxareiros lanzan no lixo os cadáveres dos numerosos animais que morren, a pesar de ser unha práctica legalmente non permitida por atentar contra a saúde pública. Tamén que os paxareiros tiraron no lixo mesmo animais aínda vivos.
Libera! é tamén, xunto coa Plataforma SOS Stop Our Shame e CAS International, coordinadora da Plataforma Galicia Mellor Sen Touradas a cal ten como finalidade abolir as corridas de touros en Galicia. Esta campaña conta co apoio de organizacións ecoloxistas galegas como ADEGA ou Matar por matar non.
Tamén de Galicia, teñen criticado a mala aplicación da lei de protección dos animais ou á falta de control sobre a importación de peles de cans e gatos polas autoridades galegas.
En marzo de 2009, Libera! interpuxo unha querela contra o exministro Mariano Fernández Bermejo por un delito de furtivismo durante a cazaría sen a respectiva licenza que realizou en febreiro do mesmo ano co xuíz da Audiencia Nacional, Baltasar Garzón cando Bermejo aínda era Ministro de Xustiza.
Liberade a Willy

Liberade a Willy (en inglés: Free Willy) é un filme estadounidense dirixido por Simon Wincer que se estreou en 1993. Estreouse en galego na TVG o 30 de maio de 2009. Sinopse
Willy é unha candorca confinada nun pequeno parque acuático no Pacífico Norte, illada do seu hábitat natural e separada de toda a súa familia e fogar. Ninguén no parque entende o comportamento e os sentimentos de Willy, agás un rapaz de 12 anos, quen ó igual que Willy sabe moi ben o que significa estar lonxe da súa familia. Personaxes
Michael Madsen como Glen Greenwood
Michael Ironside como Dial
Jason James Richter como Jesse Greenwood
Keiko a candorca como Willy
Jayne Atkinson como Annie Greenwood
August Schellenberg como Randolph Johnson
Mykelti Williamson como Dwight Mercer
Danielle Harris como Gwenie
Lori Petty como Rae Lindley
Richard Riehle como Wade
Michael Bacall como Perry
Isaiah Malone como Vector
Nick Gardner como Juan Pedro Gimenez
Alec Nichols como Jesus Gonzales
Liberalismo clásico

O liberalismo clásico, tamén referido como liberalismo tradicional, liberalismo laissez-faire ou liberalismo de mercado, é un tipo de liberalismo, unha ideoloxía e filosofía política e unha crenza ou doutrina económica cuxa principal característica é a defensa da liberdade individual, coa limitación do poder do Estado polo imperio da lei (ou pola rule of law anglosaxoa), a igualdade de todos perante a lei, o dereito de propiedade, e, en política económica, prega a libre iniciativa. Bases ideolóxicas
Os liberais clásicos cren nun goberno pequeno, e cren que a xente será gobernada principalmente pola lei natural. Cren que as persoas teñen dereitos inalienables, é dicir, dereitos que non se poden quitar. Tamén cren nun mercado libre e nos dereitos de propiedade.
Moitas das crenzas do liberalismo clásico son similares ás do libertarismo, ademais dalgunhas formas de conservadurismo. Liberais clásicos
Algúns pensadores que desenvolveron o liberalismo clásico durante os séculos XVIII e XIX foron Adam Smith, Thomas Malthus e Thomas Jefferson. Máis recentemente, a mediados do século XX, Ludwig von Mises, Friedrich Hayek e Milton Friedman estaban a favor.
Liberdade de culto

A liberdade de culto ou liberdade relixiosa é un dereito fundamental que se refire á opción de cada ser humano de elixir libremente a súa relixión, de non elixir ningunha ou de non crer ou validar a existencia dun certo Deus e poder exercer dita crenza publicamente, sen ser vítima de opresión nin discriminación. Historia e características
Este concepto vai alén da simple tolerancia relixiosa que permite, como unha concesión, o exercicio de relixións distintas á oficial, en situacións de confesionalidade do Estado propias do Antigo Réxime. Nas democracias modernas, xeralmente o Estado garante a liberdade relixiosa a todos os seus cidadáns, pero na práctica a elección do credo vén dada por costumes familiares e sociais, asociándose frecuentemente certas sociedades a certas relixións. Ademais, as situacións de discriminación relixiosa ou intolerancia relixiosa seguen a ser moi frecuentes en distintas partes do mundo, rexistrándose casos de intolerancia, preferencia dunha relixión sobre doutras e persecución a certos credos.
A Declaración Universal dos Dereitos Humanos, no citado artigo 18, indica:
Liberdade de expresión

Liberdade de expresión é o dereito de calquera individuo a manifestar, libremente, opinións, ideas e pensamentos persoais sen medo de represión ou censura por parte do goberno ou doutros membros da sociedade. É un concepto fundamental nas democracias modernas nas cales a censura non ten apoio moral. A liberdade de expresión é un dereito humano, protexido pola Declaración Universal dos Dereitos Humanos, de 1948, e polas constitucións de varios países democráticos. Historia
A maioría dos ideais políticos modernos como a xustiza, a liberdade e o goberno constitucional, xurdiron na Grecia antiga. Foron os gregos os pioneiros en lanzar as sementes da idea democrática, e entre os valores da República Romana incluíanse a liberdade de expresión e a liberdade de relixión.
O concepto de liberdade de expresión pode atoparse nos primeiros documentos dos dereitos humanos. Na Declaración de Dereitos de 1689 de Inglaterra establécese legalmente o dereito á 'liberdade de expresión no Parlamento', que aínda se mantén. A Declaración dos dereitos do home e do cidadán, adoptada durante a Revolución Francesa de 1789, afirmou especialmente a liberdade de expresión como un dereito inalienable. A Declaración no seu Artigo 11, di que: "A libre comunicación dos pensamentos e opinións é un dos máis valiosos dereitos do home. Todo ciudadán pode falar, escribir e publicar libremente, agás cando teña que responder do abuso desta liberdade nos casos determinados pola lei".
O Artigo 19 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos, adoptada en 1948, di que: "Todo ser humano ten dereito á liberdade de opinión e expresión; este dereito inclúe a liberdade de, sen interferencia, ter opinións e de procurar, reciber e transmitir informacións e ideas por calquera medio e independentemente de fronteiras".
Liberdade de pensamento

A liberdade de pensamento, tamén coñecida como liberdade intelectual, liberdade de conciencia, liberdade ideolóxica ou liberdade de crenza, é a capacidade de cada un, na súa conciencia, de adoptar, manter e cambiar calquera pensamento, opinión, ideoloxía ou crenza; e, no seu caso, manifestalos, o que pasaría a ser obxecto da liberdade de expresión, e no seu eido, da liberdade de cátedra, da liberdade científica e da liberdade artística ou liberdade de creación. Considérase un dos principais dereitos e liberdades; dos considerados dereitos civís e políticos ou dereitos humanos de primeira xeración. Historicamente está vinculada á liberdade relixiosa ou de culto, e á liberdade de opinión ou de prensa.
A liberdade de pensamento restrínxese ou é obxecto de coacción a través de múltiples mecanismos, non só a represión a cargo do poder político, senón tamén a imposición de canons socialmente aceptados de corrección política ou pensamento único, que se interiorizan no propio individuo.
Liberdade de prensa

A liberdade de prensa é a liberdade ou a inmunidade dos medios de comunicación para publicar ou espallar información, xa sexa mediante a impresión, emisión ou publicación electrónica, sen ningún tipo de control gobernamental ou censura. Aínda que a liberdade de prensa é a ausencia da influencia estatal, ela pode ser garantida polo goberno a través da lexislación.
Tamén é un dos principios fundamentais da maioría dos sistemas democráticos do mundo e está baseado na liberdade de opinión e a liberdade de expresión.
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas proclamou en 1993 o día 3 de maio como o Día Mundial da Liberdade de Prensa.
Liberdade provisional

Liberdade provisional ou liberdade baixo fianza é un termo empregado na lexislación procesual penal de determinados países para referirse á resolución xudicial, e ao status en que queda un imputado, tras o fin da medida cautelar persoal de prisión preventiva. É unha figura típica dos sistemas procesuais penais inquisitivos. É denominada tamén tamén excarceración provisional.
No réxime inquisitivo, a prisión preventiva é a condición normal das persoas suxeitas á persecución criminal, de aí que a liberdade sexa só "provisional". Fianza e medidas cautelares
Polo xeral, a liberdade provisional decrétase so dous condicionantes:
1) O pagamento dunha fianza. Trátase dunha contía económica que debe ser depositada na sede xudicial (do xeito en que se determine).
2) A adopción de medidas cautelares. É un complemento á fianza. En conxunto, o seu obxectivo é garantir que a persoa provisionalmente liberada estea localizable para a Xustiza. As medidas poden incluír desde a restrición de movementos (por exemplo, a prohibición de abandonar un determinado territorio ou manterse afastada dun lugar ou persoa por período e distancia que se determinan), a obriga de comparecer periodicamente nunha sede policial ou xudicial ou a prohibición de realizar determinadas actividades (inclusive o exercicio dalgunhas profesións), entre outras.
Liberdade, São Paulo

Liberdade é un barrio e distrito situado na zona centro da cidade brasileira de São Paulo. É o maior reduto da comunidade xaponesa da cidade e a maior colonia do mundo fóra do Xapón. A súa superficie é de 3, 7 km² e a poboación de 57. 860 habitantes (2010) e ten unha densidade de poboación de 156. 38 hab. /km².
Libertad Alonso Puente

Libertad Carmen Alonso Puente, nada en Santiago de Compostela o 7 de outubro de 1910, foi unha mestra galega. Traxectoria
Filla de José Alonso Vieites e sobriña de Eduardo Puente Carracedo. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, que rematou en 1931. Aprobou as oposicións ao maxisterio como cursillista en 1933. Foi mestra na escola de nenas de Esteiro (Muros). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituída. Foi reposta provisionalmente no seu posto de traballo en decembro de 1938, pero separada definitivamente do servizo e con baixa no posto en 1940. Fuxiu e desapareceu do seu lugar de residencia. Finalmente exiliouse en México.
O seu nome figura no monólito levantado a iniciativa da Asociación Terra de Outes, no lugar da Coviña, no límite entre os concellos de Outes e Muros, dedicado a todos os asasinados destes dous concellos.
Libertario

Libertario ou libertaria é unha palabra usada como sinónimo de anarquista. Foi empregada por primeira vez polo francés Joseph Déjacque, contemporáneo de Pierre Joseph Proudhon (o primeiro autodenominado anarquista). Vén da palabra liberdade, e pode interpretarse como partidario da liberdade. Etimoloxía do termo
O termo francés "Libertaire" foi creado por Joseph Déjacque, militante e escritor anarquista, por oposición a «liberal». O neoloxismo, construído seguindo un modelo usado tamén polos socialistas utópicos e socialistas en termos como proletario ou igualitario aparece por primeira vez nunha carta aberta a Proudhon, "De l’Être-Humain mâle et femelle - Lettre à P. J. Proudhon", publicada en Nova Orleáns en maio de 1857. Joseph Déjacque opúñase á postura de Proudhon, que percibía como misóxina, acusándoo de «anarchiste juste-milieu, libéral et non LIBERTAIRE. .. » ("anarquista a medias, liberal e non libertario"). Contra o conservadorismo machista que segundo Déjacque supuña Proudhon, Déjacque revindicaba a paridade das mulleres e a liberdade sexual como proposta e práctica consecuente cunha tendencia anarquista.
Joseph Déjacque utilizou este termo como título dun periódico que se editou en Nova York de xuño de 1858 a febreiro de 1861, "Le Libertaire, Journal du mouvement social", título do que se farían eco numerosas publicacións posteriores. É no último cuarto do século XIX cando o termo se populariza entre os socialistas antiautoritarios, que o adoptan para designar as teorías e prácticas do anarquismo.
A palabra foi volta a empregar e popularizada por Sebastián Faure en Francia ó empezar a dictarse en Europa e logo nos Estados Unidos leis antianarquistas, xa que con tal palabra podían evadir os controles das autoridades. Deste modo libertario converteuse en sinónimo de anarquista nas principais linguas.
Ocasionalmente, emprégase incorrectamente o termo libertario para designar toda actitude ou corrente ideolóxica que se aproxime nas súas ideas ó anarquismo, para catalogar a todo aquilo que, sendo similar, non chega a ser aínda abertamente anarquista, o que se opón por igual tanto ó réxime estadista como ó capitalista e que asume posturas antiautoritarias en múltiples aspectos da vida humana. Pódese dicir que neste caso "libertario" é un máis ou menos inapropiado sinónimo de socialista ou comunista libertario, ou mesmo de ideoloxías afíns como o marxismo libertario ou o comunismo consellista de pensadores como Rosa Luxemburg ou Karl Liebknecht.
Outros sinónimos de libertario, nos sentidos descritos, son anarquizante, anarcoide, antiautoritario etc. Non se debe confundir con libertariano nin con liberal.
Liberté, égalité, fraternité

Liberté, égalité, fraternité (Liberdade, igualdade, fraternidade en francés) é o lema da república francesa, foi o lema da Revolución Francesa e é tamén a divisa da Francmasonería. O slogan sobreviviu á revolución, converténdose no berro dos activistas, tanto militantes como non-violentos, a favor da democracia e do derrocamento de gobernos opresores e tiránicos de todo tipo. O lema aparece citado nas constitucións francesas de 1946 e 1958 (en ambas as dúas atópase no título primeiro - Da soberanía, artigo 2). Orixinalmente a divisa era Liberté, égalité, fraternité, ou a mort! (¡Liberdade, igualdade, fraternidade ou a morte! ).
Durante a ocupación alemá de Francia durante a segunda guerra mundial o lema foi substituído na zona do Goberno de Vichy pola frase Travail, famille, patrie (Traballo, familia, patria) para evitar posibles interpretacións subversivas.
Libido

O termo libido é sinónimo de desexo sexual. Así mesmo é un concepto descrito por Sigmund Freud. Refírese á enerxía vital xeral da persoa. A mente é un sistema que se autorregula grazas á loita entre tendencias ou instancias opostas: trátase de forzas ou pulsións (enerxía psíquica profunda que orienta o comportamento cara a un fin e se descarga ao conseguilo).
A esta dialéctica interna da psique chámaselle libido.