proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Eugene Wigner

Eugene Paul Wigner (en húngaro: Wigner Jenő Pál), nado en Budapest o 17 de novembro de 1902 e finado en Princeton (Nova Jersey) o 1 de xaneiro de 1995, foi un físico e matemático estadounidense, de orixe húngara, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1963 polos seus estudos sobre o núcleo atómico e as partículas elementais. Traxectoria
Naceu en Budapest, daquela pertencente ao Imperio Austrohúngaro, nunha familia de clase media de raíces xudías. Aos once anos foi enviado a un sanatorio das montañas de Austria para curalo da tuberculose, sendo naquel momento cando iniciou o seu interese polas matemáticas. Despois de estudar no Budapesti Evangélikus Gimnázium a súa familia converteuse ao luteranismo, o cal lle permitiu iniciar en 1921 os seus estudos en enxeñería química no Technische Hochschule de Berlín. Participou en varios coloquios organizados pola Sociedade Física Alemá que tiveron como conferenciantes ilustres nomes como Max Planck, Max von Laue, Rudolf Ladenburg, Werner Heisenberg, Walther Nernst, Wolfgang Pauli e Albert Einstein, e no cal coñeceu o seu compañeiro de investigacións Leó Szilárd.
Adicou os últimos anos da súa vida á filosofía hinduísta. Investigacións científicas
Interesado no campo da mecánica cuántica, conseguiu ser axudante de David Hilbert na Universidade de Gotinga. Na súa estancia en Gotinga conseguiu desenvolver a súa teoría sobre a simetría, e no 1927 formulou a matriz Wigner D.
A principios da década de 1930 trasladouse aos Estados Unidos fuxindo do réxime nazi, entrando a traballar na universidade de Princeton e converténdose no cuñado do físico inglés Paul Dirac. Naqueles momentos iniciou os seus traballos ao redor do núcleo atómico, desenvolvendo unha teoría xeral sobre as reaccións nucleares, denominada Teorema de Wigner-Eckart.
O 8 de maio de 1937 conseguiu a nacionalidade norteamericana, e no 1939 foi invitado a participar no Proxecto Manhattan, que contribuíu a impulsar pola redacción da carta que finalmente sería asinada por Einstein e entregada a Roosevelt, aínda que el sempre participou movido por un sentimento pacifista e polo uso civil dos resultados obtidos. Posteriormente participou no proxecto defensivo e de seguridade exterior do goberno dos Estados Unidos chegando a ser no ano 1946 director de investigación e desenvolvemento do Oak Ridge National Laboratory, situado en Tennessee.
En 1963 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Maria Göppert-Mayer e Johannes Hans Jensen, aínda que por traballos diferentes, polas súas contribucións na teoría do núcleo atómico e das partículas elementais, particularmente a través do descubrimento dos principios fundamentais da simetría. Premios e distincións
Foi nomeado doutor honoris causa en Ciencias pola Universidade Católica de América en 1969.
Eugenio Amigo Otero

Eugenio Amigo Otero, nado en Malpica de Bergantiños o 26 de novembro de 1920, foi un mariñeiro e político galego. Traxectoria
Carabineiro do Mar coa II República. Tripulante da motora Emilia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu de Malpica en agosto de 1938 na evasión do Rocío. Capturado e detido nun campo de concentración en agosto do 1939. Causa aberta en Ferrol por adhesión á rebelión, foi condenado a 6 anos e 1 día de prisión en 1942. Indultado ese mesmo ano, foi condenado a un batallón de traballadores en 1946. Vida persoal
Casou con Soledad Chouciño Chouciño (†2009) e foi pai de Ramón e Genaro Amigo Chouciño.
Eugenio Arbones Castellanzuelo

Eugenio Arbones Castellanzuelo, nado en Ponteareas en 1884 e finado en Vigo o 15 de setembro de 1936, foi un médico e político, asasinado polos sublevados ó comezo da guerra civil. Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, especializouse en Alemaña e chegou a ser un coñecido xinecólogo. Viviu en Vigo a maior parte da súa vida. Foi colaborador habitual do semanario El Tea e a partir de 1911 inclinouse cara ao movemento agrario como propagandista independente e participou na campaña antiforista.
En decembro de 1912 casou con Carmen Paz, "La pareja Arbones Paz-Pardo, castigada por el infortunio". La Voz de Galicia. 9 de febreiro de 2007. filla do seu colega Nicolás Paz Pardo. Tiveron unha filla, Eugenia. A nai, Carmen, morreu no verán de 1914 vítima dunha epidemia de tifo.
Evolucionou dende o agrarismo ao socialismo e foi vicepresidente do PSOE de Vigo entre 1923 e 1930, e deputado nas eleccións xerais de 1931 pola provincia de Pontevedra na Conxunción Republicano-Socialista-Agraria. En 1933 a candidatura do Partido Socialista por Pontevedra non pactou con ningún outro grupo político, polo que resultou derrotado finalmente. Ás eleccións de febreiro de 1936 non se presentou.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 as autoridades militares non o detiveron nin o acusaron, pero a raíz da denuncia doutro médico foi detido no Frontón e asasinado polos falanxistas en Cabral o 15 de setembro, con Segundo Echegaray García, Abraham Muñoz Arconada, Luís Bilbatúa Zubeldia, Inocencio Taboada Montoto, Marcial Araújo Conde e Adolfo Morgade Pazos. Obras
Problemas fundamentales de la gestación, 1929.
Eugenio Driutti

Eugenio Driutti, nado en Tarcento (Udine) o 14 de xaneiro de 1949, é un gravador, medallista e deseñador de moedas italiano. Traxectoria
Eugenio Driutti estudou medallística na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado, en Roma, onde ingresou no curso 1971-1972. Alí formouse con mestres como Pietro Giampaoli e pasou a formar parte da chamada escola friulana de medallistas.
Logo da súa formación en Roma ingresou nun taller en Udine, onde se instruíu nas artes do gravado con cicel, ata que en 1981 se incorporou ao cadro de gravadores da ceca pública italiana. Obra
Eugenio Drutti é autor dun bo número de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, cuñadas non só para Italia senón tamén para a Cidade do Vaticano e para a República de San Marino. Entre os seus traballos máis salientables están, entre outros, o anverso da moeda dun céntimo de euro de Italia e os reversos das moedas de 200 liras de 1990 e de 1992, conmemorativas do Consello de Estado italiano e da Exposición Filatélica Xénova 92, respectivamente.
Eugenio González Fernández

Eugenio González Fernández, coñecido como Chepa, nado en Lavadores (Vigo) cara a 1904, foi un guerrilleiro antifranquista galego. Traxectoria
Fillo de Eugenio González Alonso. Carpinteiro en Lavadores. Afiliado ao Ateneo Libertario de Lavadores. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 enfrontouse aos sublevados nas barricadas de Lavadores e despois fuxiu ao monte. Participou nos asaltos á reitoral de Bembrive e á casa do cura de Candeán. Reclamado por requisitoria en xuño de 1937 xunto con Roberto Oya Alonso, Álvaro Ballesteros Estévez, Guillermo Santos Caride, Abraham Lloriente Sánchez, Fermín Pais Alonso e outros veciños de Lavadores fuxidos, foi xulgado por rebelión militar e declarado en rebeldía. Finalmente foi detido. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar o 10 de marzo de 1941 na causa 952/1939 xunto con Vicente Guillén Biel, foi condenado a reclusión perpetua. Cumpriu condena no cárcere da Parda. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en setembro de 1941, e foi condenado polo Xulgado de Responsabilidades Políticas ao pago de 100 pesetas de multa en 1943. Vida persoal
Casou con Remedios Campos Román e foi pai de Socorro e Eugenio González Campos.
Eugenio López López

Eugenio Casimiro López López, nado en Ourense o 18 de setembro de 1921 e finado en Madrid o 20 de decembro de 1995, foi un fiscal e político galego. Traxectoria
De familia de orixe sarriá. Licenciado en Dereito. Pertenceu á carreira fiscal. Foi gobernador civil e xefe provincial do Movimiento de Cuenca. Delegado nacional de Xuventudes (1962), conselleiro nacional do Movimiento, procurador en Cortes (1963-1971) e director xeral de ensino primario (1968). Foi fiscal da Audiencia Provincial de Toledo (1975). En 1988 foi nomeado tenente fiscal inspector da Fiscalía Xeral do Estado. Homenaxes
Recibiu a Gran Cruz da Orde de San Raimundo de Peñafort e as grandes cruces do mérito militar, naval e aeronáutico.
Benfeitor do concello de Sarria
Ao seu impulso débese a creación do Colexio Nacional Mixto Comarcal, hoxe Colexio de Ensino Primario "Frei Luís de Granada", e dunha Escola Fogar. Foi nomeado fillo adoptivo de Sarria, sendo obxecto dunha multitudinaria homenaxe popular, con ocasión da inauguración do Colexio.
Colexio en Cee
O colexio público de Cee levou o seu nome ata o ano 2023, no que se cambiou polo de Colexio Público Plurilingüe Vila de Cee
Rúas en Camariñas e Ortigueira
En Camariñas e Ortigueira hai rúas co seu nome. Vida persoal
Casou con María del Carmen Simón Albadalejo.
Eugenio Pazos Pereiro

Eugenio Pazos Pereiro, nado no Quintán (Veigue, Sada) o 14 de outubro de 1889 e finado na Arxentina en 1944, foi un comerciante e político galego. Traxectoria
Dono dun taller de carpintería en Veigue. Estableceu un comercio de Ultramarinnos en Sada, Casa Quintán, en Barrié de la Maza 21. Emigrou a Nova York a en 1917, traballando de carpinteiro e colaborou coa sociedade Sada y sus Contornos. Retornou a Sada logo de dous anos. Subdirector da Compañía El Ocaso de Sada y Betanzos, foi nomeado correspondente do Banco de La Coruña en Sada, Bergondo e Oleiros en 1935. Foi directivo de La Unión de Veigue no anos dez, da Asociación Popular de Defensa de Sada nos anos vinte, e presidente de La Unión Gremial Mercantil (anos 20 e 30). Na República foi directivo da agrupación local do Partido Republicano Radical Socialista e presidente da de Izquierda Republicana en 1934. Pertenceu á directiva da Alianza de Esquerdas en Sada.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado durante un tempo, ata que conseguiu fuxir a Portugal, desde onde tomou un barco a Buenos Aires. A familia seguiuno en 1937. Foi expedientado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas e sancionado con oito anos de inhabilitación especial para o desempeño de cargos públicos e o pago de cinco mil pesetas en 1941. No exilio retomou o seu oficio de carpinteiro e chegou a ser propietario dun restaurante. Vida persoal
Casou con Esperanza Méndez Veiga, de Oleiros, e foi pai de Esperanza, nacida en 1914, que casou con Ricardo Escudero Romero en 1935, Eugenio, Manuel, Antonio, José e Jaime Pazos Méndez.
Eugenio Urtaza Norat

Eugenio Urtaza Norat, nado en Pontevedra o 12 de novembro de 1892 e finado na mesma cidade o 12 de decembro de 1947, foi un dos fundadores do Partido Comunista de España en Galicia. Traxectoria
Fillo de Sabina Urtaza Norat, mestra de Portonovo. Comezou uníndose á Xuventudes Socialistas, e en 1921 apuntouse ó grupo dos terceiristas, formando parte, así, dos fundadores do primeiro grupo comunista galego que lideraba Manuel García Filgueira. Foi delegado no I Congreso do PCE. Despois disto pasou moito tempo en Vigo onde rexentou unha barbería e organizou o partido en Teis. En 1925 foi encarcerado no cárcere Modelo de Madrid.
En 1928 cando pasaba a procesión do Cristo da Vitoria, el ía no tranvía, que tivo que deterse, e mentres a procesión pasaba el púxose a ler o periódico mentres o resto de pasaxeiros poñíanse de xeonllos. Un sacerdote denunciouno por escándalo, e a Garda Civil prendeuno. Mandárono outra vez para o cárcere Modelo, e botou alí oito meses.
Volveu vivir a Pontevedra na Segunda República. Na cidade rexentou unha taberna na rúa Alhóndiga, detrás da casa consistorial. Secretario de correspondencia do Comité local do Socorro Vermello Internacional de Pontevedra en 1931, foi o encargado de organizar o Socorro Vermello co obxectivo de axudar os presos da cidade e os que estaban nos buques do polígono Janer na base naval de Marín en 1934. A causa destas accións o gobernador ordenou o peche da súa taberna. Foi secretario da sociedade La Viña, que agrupaba aos taberneiros de Pontevedra.
Participou activamente na campaña a favor do Estatuto de autonomía de Galicia de 1936. Tamén organizou a participación de Galicia na Olimpíada Popular de Barcelona que se ía celebrar en xullo de 1936, acudindo cunha expedición que saíu de Pontevedra o 16 de xullo. Cando chegaron a Barcelona atopáronse co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e marchou para Madrid coas súas fillas. Desde Madrid dirixíronse a Murcia, e alí residiron durante a guerra civil española ata a chegada do exército franquista o 1 de abril de 1939. Ante esta situación marchou de novo para Pontevedra con varios familiares e alí foi apresado ao baixar do tren en abril de 1939.
Grazas á declaración no xuízo da familia coa que estivera en Murcia conseguiu salvar a vida. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1940. Debido a que seguía coas súas actividades comunistas foi encarcerado varias veces máis. Finalmente foi condenado a seis anos de prisión en 1947, e morreu o 12 de decembro no cárcere a causa de brutais malleiras e de falta de atención médica.
Colaborou nos periódicos La Antorcha, Galicia, La Libertad, El País e El Campesino, publicación da que foi director. Vida persoal
Casou en Pontevedra con Carmen Lamas Fernández, filla de Víctor Lamas e irmá de Viriato Lamas Fernández, en xullo de 1917.
Euglenozoos

Os euglenozoos ou Euglenozoa son un gran grupo de protozoos flaxelados, entre os cales os máis importantes son os euglénidos e os cinetoplástidos. Entre eles hai formas de vida libre e unhas poucas especies parasitas importantes, que poden afectar aos humanos. A maioría son pequenos, arredor de 15-40 µm de longo, aínda que algúns euglénidos poden atinxir os 500 µm de longo. Estrutura
A maioría dos membros de Euglenozoa posúen dous flaxelos, xeralmente un deles está orientado cara a adiante e o outro cara a atrás, que se insiren paralelos un a outro nunha bolsa apical ou subapical. En moitas formas hai un citostoma asociado que utilizan para inxerir bacterias ou pequenos organismos. Esta estrutura está sostida por un dos tres conxuntos de microtúbulos que xorden desde as bases dos flaxelos; os outros dous sosteñen as superficies celulares dorsal e ventral, e nos euglénidos sosteñen bandas proteicas que forman a película que se sitúa por debaixo da membrana celular. Estes flaxelos son característicos do grupo, xunto con outras numerosas peculiaridades ultraestructurais, entre as que podemos salientar a presenza dunha variña paraxial en cada flaxelo. Baseándose na posesión destas estruturas, dous pequenos grupos de protozoos, Diplonemea e Postgaardea, foron tamén incluídos dentro dos Euglenozoa.
A maioría destes organismos aliméntanse inxerindo organismos máis pequenos, normalmente bacterias, ou por absorción. Algúns euglénidos, porén, posúen cloroplastos e realizan a fotosíntese. Estes xeralmente perderon o citostoma e presentan outras adaptacións a unha vida autótrofa, tales como manchas oculares sensibles á luz. Os cloroplastos están rodeados por tres membranas e están pigmentados de modo similar aos das plantas, o que suxire que foron adquiridos a partir da incorporación dalgunha alga verde por endosimbiose.
Todos os membros de Euglenozoa posúen mitocondrias con cristas discoideas, que nos cinetoplástidos posúen caracteristicamente un gránulo ou cinetoplasto que contén ADN, asociado coas bases dos flaxelos. Non se encontraron exemplos de reprodución sexual dentro do grupo. A reprodución é, pois, exclusivamente asexual por medio da división celular, caracteristicamente con mitose pechada, e un fuso acromático interno, é dicir, a envoltura nuclear permanece intacta e o fuso formase dentro do núcleo. Clasificación
O carácter monofilético de Euglenozoa é xeralmente aceptado, e crese que están relacionados con Percolozoa (porque ambos os grupos comparten a característica de presentaren mitocondrias con cristas discoideas, que só se presentan nuns poucos grupos) e outros flaxelados escavados. Aínda que se encadran dentro do supergrupo dos Excavata, este agrupamento foi posto en dúbida por algúns autores.
Eugène Parlier

Eugene Parlier, nado en Montreux o 13 de febreiro de 1929 e finado na mesma cidade o 30 de outubro de 2017, foi un futbolista suízo, que xogaba de porteiro. Foi internacional coa selección suíza, coa que disputou a Copa do Mundo de 1954. Traxectoria
Ebanista de profesión, en 1948 deixou o FC Montreux-Sports para fichar polo FC Cantonal-Neuchatel. Ao ano seguinte o adestrador Karl Rappan levouno ao Servette FC, onde se consolidou pronto como porteiro titular. Con este equipo proclamouse campión da liga suíza na tempada 1949/50. Despois do Mundial de 1954, pasou ao Urania Genève Sport, equipo da segunda división, co que logrou o ascenso á primeira na campaña 1954/55. En 1957, despois dunha destacada actuación nun partido coa selección suíza ante España en Madrid, recibiu unha lucrativa oferta do Atlético de Madrid, que finalmente non se concretou debido á negativa do seu club.
No verán de 1959 pasou ao FC Biel-Bienne, que viña de ascender á máxima categoría, e co que se proclamou campión de liga na súa primeira campaña, só por detrás do Young Boys. Na súa segunda tempada, alcanzou a final da Copa de Suíza, perdendo ante o FC La Chaux-de-Fonds. Xogou no Biel ata 1964, pasando logo polo FC Lausanne-Sport e o Étoile Carouge antes de colgar as btas.
Durante toda a súa carreira deportiva compaxinou o fútbol co seu traballo de ebanista en Montreux. Trala súa retirada dos campos de fútbol, dirixiu un taller de carpintería en Chailly, Montreux.
Selección suíza
Debutou coa selección suíza o 28 de decembro de 1952 en Palermo, nunha derrota por 2-0 ante Italia. Con todo, nos seus inicios na selección era suplente de Georges Stuber, o porteiro que disputara o Mundial de 1950 e que xogaba no Lausanne-Sport.
Para o Mundial de 1954 o seleccionador Karl Rappan elixiu a Parlier como porteiro titular, por diante de Stuber e Walter Eich. A selección helvética quedou encadrada no Grupo 4, xunto con Bélxica, Inglaterra e Italia, tendo que xogar só contra as dúas últimas. Parlier disputou todos os partidos como titular, participando na vitoria ante Italia no primeiro partido, disputado ante 40. 749 espectadores no Stade Olympique de la Pontaise de Lausana, e na derrota fronte a Inglaterra no estadio Wankdorf de Berna. Ocupou a portería tamén no partido de desempate contra Italia en Basilea, onde encaixou só un gol, obra de Fulvio Nesti, mentres que Suíza fixo catro tantos, logrando así o pase á seguinte fase.
Xa en cuartos de final, foi o porteiro no encontro ante Austria que rematou 7-5 para os austríacos, no que foi o partido con máis goles da historia dos Mundiais.
Xogou o seu último partido coa selección o 27 de marzo de 1960 en Bruxelas contra Bélxica.
Eugène Viollet-le-Duc

Eugène-Emmanuel Viollet-le-Duc nado en París o 27 de xaneiro de 1814 e finado en Lausana o 17 de setembro de 1879, foi un arquitecto, arqueólogo e escritor francés. Defendeu o uso dunha metodoloxía racional no estudo dos estilos do pasado, contraposta ó historicismo romántico. As súas teorías exerceron unha grande influencia en artistas posteriores, como Guimard, Gaudí, Horta ou Vilaseca. Traxectoria
Nacido no seo dunha familia da alta burguesía, dende moi novo interesouse pola Arquitectura da Idade Media e aínda que foi discípulo de Achille Leclère, rexeitou ingresar na escola de Belas Artes para converterse en autodidacta percorrendo Francia e Italia. Teoría da restauración
Na súa teoría defende que o restaurador debe poñerse no lugar do arquitecto-creador primitivo, entendendo o espírito da obra e aplicalo á reconstrución da mesma. Trata de volver ó edificio a súa forma orixinal (forma prístina), ou como el entende que debeu ser, posto que afirma que a partir das partes que aínda existen é posible reconstruír o total, por pura coherencia do estilo.
As súas intervencións sobre diversos monumentos franceses caracterizáronse sempre pola primacía do estilo gótico, considerado por Viollet superior dende o punto de vista técnico e estético.
A chamada unidade de estilo buscaba resaltar os aspectos medievais do edificio tratado, isto obrigaba a eliminar ou alterar os elementos "inferiores" ou secundarios engadidos con posterioridade nos momentos renacentista, barroco ou neoclásico. En certas ocasións as intervencións de Viollet provocaron a desaparición de interesantes engadidos de gran calidade e valor histórico artístico, causando a ruptura do proceso vital da obra artística.
Viollet-le-Duc é unha figura oposta, no tocante as ideas, a John Ruskin que defende a conservación fronte á restauración. Obras destacadas
Restauracións
Santa María Magdalena de Vezelay.
Catedral de Amiens.
Abadía de Saint Denis de París.
Catedral de Lausana.
Catedral de San Sernin de Tolosa, Francia.
Catedral de Notre-Dame de París.
Sainte Chapelle.
San Luis de Poissy.
Semur.
San Miguel de Carcassonne.
Casa do concello de San Antonio.
Casa do concello de Narbona.
Castelo de Pierrefonds.
Fortificacións de Carcasona.
Castelo de Coucy.
Castelo de Roquetaillade.
Escritos
Dictionnaire de l'architecture française du XIe au XVIe siècle (1854-68).
Dictionnaire raisonné du mobilier français de l'époque Carolingienne à la Renaissance (1858-75).
L'Architecture militaire au moyen Âge (1854).
Entretiens sur l'architecture (1863-72).
Cités et mines américaines (1863).
Mémoire sur la défense de Paris (1871).
Habitations modernes (1874- 77).
Histoire d'une maison (1873).
Histoire d'une forteresse (1874).
Histoire de l'habitation humaine (1875).
Le Massif du Mont Blanc (1876).
L'Art russe (1877).
Histoire d'un hotel-de-ville et d'une cathédrale (1878. )
La Décoration appliquée aux édifices (1879).
Eukaryota

Os eucariontes son os organismos con células que conteñen un núcleo e outros orgánulos rodeados de membranas. Os eucariontes pertencen ao dominio Eukarya ou Eukaryota. A característica que os distingue dos procariotas (as bacterias e as arqueas) é a posibilidade de que teñan orgánulos rodeados de membrana, especialmente un núcleo celular e que contén o material xenético rodeado dunha membrana nuclear. Estes organismos constan dunha ou máis células eucariotas, abranguendo dende organismos unicelulares ata verdadeiros pluricelulares nos cales as diferentes células especialízanse en diferentes tarefas e que, en xeral, non poden sobrevivir de forma illada. Características
Pertencen ó dominio Eukarya os animais, as plantas, os fungos, así como varios grupos denominados colectivamente protistas. Todos eles presentan semellanzas a nivel molecular (estrutura dos lípidos, proteínas e xenoma) e comparten unha orixe común. Os eucariontes orixináronse hai 2, 7 mil millóns de anos, despois de entre 1-1, 5 mil millóns de anos de evolución dos procariotas. Os fósiles máis temperáns, como os acritarcos son difíciles de interpretar. Formas que poden relacionarse inequivocamente cos grupos modernos comezaron a xurdir hai uns 800 millóns de anos, mentres que a maioría dos grupos fósiles xa se coñecen dende o final do Cámbrico, hai uns 500 millóns de anos.
Os eucariontes repártense entre catro reinos (Protista, Plantae, Animalia e Fungi), cinco, segundo Cavalier-Smith (os anteriores máis o reino Chromista), ou moitos máis (algúns consideran, pero non é punto de vista xeralmente aceptado, que é máis axeitado clasificalos en ata vinte reinos).
O reino Protista é un grupo parafilético que xunta aos eucariontes que non encaixan en ningún dos tres grupos; por esta razón a súa diversidade coincide coa diversidade fundamental dos eucariontes. A recente clasificación de Adl et al. (2005) evita a clasificación en reinos, substituíndoa por unha acorde coa filoxenia actualmente coñecida, na que por outra parte aos taxons non se lles atribúe xa categoría algunha, para evitar os inconvenientes que supón estas para a súa posterior actualización. Esta clasificación sería a seguinte: Amoebozoa (algunhas das amebas ou ameboflaxelados)
Archaeplastida (inclúe ás algas, as plantas entre outros grupos)
Chromalveolata (inclúe a Alveolata e Chromistas, seguindo a proposta de Cavalier-Smith).
Excavata (inclúe diversos protozoos flaxelados, ameboides ou ameboflaxelados)
Opisthokonta (inclúe a Fungi e Animalia, entre outros)
Rhizaria
Pódese ver que unha forma ameboide ou flaxelar non indica a pertenza a un grupo taxonómico concreto, como se pensaba en clasificacións tradicionais, creando grupos artificiais dende o punto de vista evolutivo (ver parafilia).
Eulalia de Prada

Eulalia de Prada Canelas, nada no barrio de Chamberí (Madrid) o 13 de marzo de 1908 e finada en Vigo o 31 de xaneiro de 1989, foi unha funcionaria exiliada española. Traxectoria
Foi a primeira muller funcionaría dun ministerio en España, pois traballou no Ministerio de Agricultura e Fomento entre 1936 e 1939. Represaliada polo franquismo, exiliouse na Arxentina ao finalizar a guerra civil. Militou no Partido Comunista de España. En Buenos Aires converteuse nunha empresaria téxtil e impulsou actividades culturais. En 1951 coñeceu a Laxeiro, acabado de chegar a Buenos Aires, de quen non se separou. Regresaron a España en 1970, instalándose en Madrid. Visitaban Vigo, cidade na que se instalaron cando se agravou a súa enfermidade.
Eumenio Rodríguez Rodríguez

Eumenio Rodríguez Rodríguez, nado en Lugo o 2 de abril de 1872 e finado na Coruña o 4 de agosto de 1949, foi un profesor, avogado e político galego. Traxectoria
Tivo unha academia en Lugo. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Zaragoza en 1897. Colaborou en El Regional, dirixiu La Ciudad del Cabe de Monforte de Lemos en 1902 e durante un tempo El Combate da Coruña. Aprobou as oposicións a cátedras de lingua francesa de institutos provinciais de segunda ensinanza en 1907. Foi catedrático de lingua francesa do Instituto de Ourense, do de Huesca (1908) e despois no Instituto da Coruña dende 1913, e secretario do centro coruñés en 1925. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela en 1915. Colaborou en La Voz de Galicia, e impartiu conferencias no Casino Republicano coruñés. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi declarado excedente forzoso como profesor en agosto, e suspendido de emprego e soldo en novembro. Incoáronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. Vida persoal
Casou na Coruña con Josefa Zapata Fernández en 1907, e foi pai de Antonio, María de la Asunción, Aurora e Margarita Rodríguez Zapata.
Eunota togata

Eunota togata é unha especie de escaravello da familia dos cicindélidos. Anteriormente era coñecido co nome de Cicindela togata. Subespecies
Recoñécense catro subespecies de Eunota togata: Eunota togata globicollis (Casey, 1913) (incluíndo a anterior subespecie Eunota togata fascinans (Casey, 1914))
Eunota togata latilabris (Willis, 1967)
Eunota togata leucophasma Acciavati, 2021
Eunota togata togata (LaFerté-Sénectère, 1841) Descrición
Os escaravellos adultos son de 10 a 13 mm de lonxitude. Hábitat
Estes escaravellos gustan do sal. Prefiren marismas salgadas, chairas de lama costeiras e costas de lagos salinos.
Eupelycosauria

Os Eupelicosaurios orixinalmente estaban referidos á suborde Pelicosauria (Reisz 1987), aínda que isto foi redefinido por Laurin e Reisz (1997) para crear a clase Synapsida que inclúe os pelicosaurios, así como todos os terápsidos e os mamíferos. Clasificación
Taxonomía
Serie Amniota
CLASE SYNAPSIDA *
Orde Pelycosauria *
Suborde Caseasauria
Suborde Eupelycosauria *
Familia Varanopseidae
Familia Ophiacodontidae
Familia Edaphosauridae
(sen rango) Sphenacodontia *
Familia Sphenacodontidae
Orde Therapsida *
Clase Mammalia
Eupompha

Eupompha é un xénero de escaravellos da familia dos meloidos. Hai unhas 14 especies descritas en Eupompha. Especies
Estas 14 especies pertencen ao xénero Eupompha:
Eurafrasia

Eurafrasia ( pronunciación ) é o supercontinente máis grande da Terra. Coñécese tamén cos nomes de Eurasiáfrica ( pronunciación ), África-Eurasia, Afro-Eurasia, Afroeurasia ( pronunciación ) ou continente euroasiáticoafricano
Localízase no hemisferio oriental e inclúe África e Eurasia (este último formado por Europa e Asia). Tamén chamado Vello Mundo ou Antigo Continente, abarca máis de 84 millóns de km², dun total de terra emerxida de case 150 millóns en todo o planeta, á vez que alberga cerca do 85 % da poboación mundial, estimada en 7. 010 millóns de seres humanos en 2011.
Eurafrasia está composta por:
Eurasia

Eurasia ( pronunciación ) é a maior masa continental do planeta Terra que forma en conxunto a Europa e maila Asia. Pode ser considerada como un continente, ou mesmo un supercontinente composto polos continentes europeo e asiático, separados pola cordilleira dos Montes Urais. É común e correcto que se considere a Eurasia como un continente real dende o punto de vista fisioxeográfico e xeolóxico.
Eurasia localízase primordialmente no hemisferio norte e hemisferio oriental, e ten unha área aproximada de 52990000 km², que é o de 10, 6% da superficie da Terra e o 36, 2 da área terrestre. Ten máis de 5. 000 millóns de persoas, o que equivale ó 72, 5% da poboación mundial.
A subdivisión tradicional entre Asia e Europa presenta límites non moi precisos; comunmente defínese unha liña divisoria ó longo dos montes Urais, o río Ural, o mar Caspio, os montes do Cáucaso, o mar Negro, os estreitos do Bósforo e o Dardanelos, e o mar Exeo.
Euratom

A Comunidade Europea da Enerxía Atómica (EURATOM) creouse en Roma coa sinatura do Tratado da Comunidade Europea da Enerxía Atómica, o 25 de marzo de 1957, asinada xunto co tratado que daba orixe á Comunidade Económica Europea (CEE).
Establécese como obxectivo o desenvolvemento dunha industria propia nuclear europea mediante a creación dun mercado común de equipamento e materiais nucleares, así como o establecemento dunhas normas básicas en materia de seguridade e protección da poboación.
O tratado, que foi firmado polos seis países fundadores da CECA e da CEE (Bélxica, Francia, Alemaña, Italia, Luxemburgo e os Países Baixos), entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1958.
Eureka, Estados Unidos

Eureka é unha cidade situada no condado de Humboldt, dentro do estado de California, nos Estados Unidos. É a capital dese condado. Demografía
Segundo os datos da Oficina do Censo dos EEUU, no ano 2010 a cidade contaba con 27. 191 habitantes, un aumento se o comparamos cos datos do ano 2000, cando a poboación era de 26. 128 persoas.
Eurihalino

Chámanse eurihalinos aqueles seres acuáticos que son capaces de vivir nun amplo abano de concentración de sales sen que isto afecte o seu metabolismo. Para soportar estes cambios na salinidade utilizan distintos sistemas de regulación, como son as glándulas lacrimais, as fosas nasais e outros, mediante mecanismos fisiolóxicos que buscan conseguir que a concentración salina do seu sangue sexa similar á do fluído no que viven (auga salgada ou doce).
O termo procede do grego eury-, ancho, estendido, e hal(o)-, sal, e foi creado por Karl Möbius en 1871, como euryhalin.
Exemplos de peixes eurihalinos son os diádromos (que migran do mar ós ríos), coma o salmón, a anguía ou os espiñosos (Gasterosteidae), pero tamén se dá esta característica noutros grupos animais, como as artemias, un pequeno crustáceo.
En contraposición están os organismos estenohalinos, que só poden sobrevivir nun rango de salinidade moi estreito, deténdose o seu desenvolvemento se varía a concentración de sal no medio.
Eurocontrol

Eurocontrol ou Organización Europea para a Seguridade da Navegación Aérea (en inglés: European Organisation for the Safety of Air Navigation) é unha organización internacional europea fundada en 1963 en Bruxelas, que foi promovida por Alemaña, Bélxica, Francia, Luxemburgo, os Países Baixos e o Reino Unido. É unha organización internacional que traballa para conseguir unha xestión segura e fluída do tráfico aéreo en toda Europa. Actualmente Eurocontrol ten 41 estados membros e ten a súa sede en Bruxelas, Bélxica. Tamén ten varios sitios locais, incluíndo un centro de innovación en Brétigny-sur-Orge, Francia, o Air Learning Center (ALC) en Luxemburgo e o Maastricht Upper Area Control Center (MUAC) en Maastricht, Países Baixos. A organización dá traballo a unhas dúas mil persoas e funciona cun orzamento anual de máis de medio millón de euros. Trátase dunha organización civil e militar formada por 39 estados membros que ten como obxectivo o desenvolvemento dun sistema de tráfico aéreo europeo seguro, eficiente e coordinado: "Un ceo único europeo". Aínda que Eurocontrol non é unha axencia da Unión Europea, a UE delegou a Eurocontrol parte da súa normativa do Ceo Único Europeo, polo que é a organización central para a coordinación e planificación do control do tráfico aéreo para toda Europa. A propia UE é asinante de Eurocontrol e actualmente todos os estados membros da UE tamén son membros de Eurocontrol. A organización traballa con autoridades dos Estados membro, provedores de servizos de navegación aérea, usuarios do espazo aéreo civil e militar, aeroportos e outras organizacións. As súas actividades inclúen todas as operacións de servizos de navegación aérea porta a porta: xestión estratéxica e táctica do fluxo, formación de controladores, control do espazo aéreo rexional, tecnoloxías e procedementos a proba de seguridade e cobro de taxas de navegación aérea. Membros
Para ser considerado membro de Eurocontrol, un Estado-nación debe cumprir todos os seguintes criterios: Ser europeo
Membro do Consello de Europa
Ter acreditación existente tanto na OACI como na ECAC
Membros de Eurocontrol, da Unión Europea e da ECAC: Austria (1993)
Bélxica (1960)
Bulgaria (1997)
Chipre (1991)
República Checa (1996)
Dinamarca (1994)
Finlandia (2001)
Francia (1960)
Alemaña (1960)
Grecia (1988)
Hungría (1992)
Irlanda (1965)
Italia (1996)
Letonia (2011)
Lituania (2006)
Luxemburgo (1960)
Malta (1989)
Países Baixos (1960)
Polonia (2004)
Portugal (1986)
Romanía (1996)
Eslovaquia (1997)
Eslovenia (1995)
España (1997)
Suecia (1995)
Reino Unido (1960)
Membros de Eurocontrol e ECAC fóra da UE: Albania (2002)
Armenia (2006)
Bosnia e Hercegovina (2004)
Croacia (1997)
Macedonia do Norte (1998)
Moldova (2000)
Mónaco (1997)
Montenegro (2007)
Noruega (1994)
Serbia (2005)
Suíza (1992)
Turquía (1989)
Ucraína (2004)
Países con acordos bilaterais con Eurocontrol: Azerbaidján
Belarús
Brasil
Canadá
China
Exipto
Islandia
Rusia
Singapur
Tailandia
Tunisia
Emiratos Árabes Unidos
Estados Unidos de América
Uzbekistán
Eurodeputado

Os deputados ao Parlamento Europeo, coñecidos como eurodeputados ou europarlamentarios, son os membros electos do Parlamento Europeo, a institución que no marco institucional da Unión Europea desempeña, xunto co Consello, os poderes lexislativo e orzamentario, ademais da función de control político que sobre o resto de institucións, e particularmente sobre a Comisión Europea, correspóndelle en exclusiva, e a cuxo presidente elixe.
Eurodicautom

Eurodicautom foi a primeira base de datos terminolóxica da Comisión Europea. Foi creada en 1975 para o uso do servizo de tradución e outros traballadores e traballadoras da Comisión Europea. No ano 1980 fíxose consultable en liña para os membros da Comisión.
Dado que a Comunidade medrou, tamén se ampliou sucesivamente a aplicación de seis a sete, nove e finalmente once linguas (ademais do latín para os nomes científicos). O uso do público en xeral engadiuse con posterioridade. A partir de 2005 deixou de actualizarse pero seguiu en liña para consulta pública ata 2007, cando foi substituído definitivamente pola Inter-Active Terminology for Europe (IATE).
Europa (foguete)

Europa ( pronunciación ) foi o nome dunha serie de foguetes europeos desenvolvidos na década de 1960 pola ELDO (European Launcher Development Organisation) e composta polo Europa I e o Europa II. Historia
Os foguetes Europa foron os primeiros lanzadores espaciais desenvolvidos por unha organización europea. O Europa I estaba formados por unha primeira etapa británica Blue Streak, unha segunda etapa francesa Coralie e unha terceira etapa alemá Astris, e o Europa II levaba unha cuarta etapa adicional P068. A cofia foi desenvolvida por Italia e os sistemas de seguimento do foguete, polos Países Baixos e Bélxica. Australia tamén participou no proxecto a cambiou do uso das instalación de lanzamento en Woomera. Só dous dos oito lanzamentos de proba tiveron éxito e o proxecto finalmente foi cancelado para dar paso ó desenvolvemento dos foguetes Ariane por parte da sucesora da ELDO, a ESA.
O plan para as probas dos foguetes tiña tres partes: Na fase 1 terían lugar tres voos suborbitais con tan só a primeira etapa para probar os cambios feitos nela para formar parte do foguete Europa e probar tamén algúns dos sistemas de guiado, seguimento e telemetría. Os lanzamentos fixéronse desde Australia occidental e realizáronse con éxito.
Na fase 2 tamén habería tres voos suborbitais, coa primeira etapa Blue Streak e maquetas da segunda e terceira etapas. As maquetas serían substituídas en cada voo consecutivo polas correspondentes etapas funcionais: no segundo voo voaría unha segunda etapa funcional e no terceiro, a terceira etapa, completando o foguete.
Na fase 3 levaríanse a cabo catro lanzamentos a órbita para declarar o foguete operativo en 1970.
De todas as fases, só a 1 finalizou con éxito. Todos os voos da fase 2 foron un fracaso, cos fallos concentrándose nas etapas 2 e 3. Para compensar os fallos, lanzouse un foguete adicional durante a etapa 2, que tamén fracasou. Fíxose un último intento cun Europa II, simplemente engadindo unha cuarta etapa, pero tampouco tivo éxito, poñendo fin ó programa de foguetes Europa. Tralo peche do programa, o Reino Unido abandonou a ELDO, dando fin ao mesmo tempo á organización. O programa de lanzadores renacería baixo a ESA e o liderado francés, o que daría lugar ós foguetes Ariane.
Europa central

Europa Central é a rexión que engloba ás nacións que se atopan na parte central de Europa. Non existe un acordo unánime sobre que territorios forman esta rexión. Adóitanse citar Alemaña, Austria, Suíza, Polonia, Hungría e Liechtenstein.
Outros países como Hungría, República Checa e Eslovaquia adoitan incluírse dentro desta zona, pero tamén dentro de Europa do leste.
Esta situación débese ás diferentes consideracións de carácter histórico máis ca xeográfico. Como consecuencia de ser o centro continental (tal como indica o seu nome). Centroeuropa viviu moitos cambios, sendo escenario de importantes acontecementos, como as dúas primeiras guerras mundiais.
A fronteiras entre a Europa central e as súas veciñas están fortemente delimitadas por barreiras naturais ao norte e ao sur. Desta forma Europa do norte (ou Escandinavia) fica separado polo Mar Báltico e a ao sur delimítase mediante os Alpes. As fronteiras coa Europa occidental e a Europa oriental son máis confusas.
Europa continental

A Europa continental, tamén chamada continente europeo, é o continente de Europa, explicitamente excluíndo as illas europeas, e, ás veces, as penínsulas. Notabelmente, no uso do inglés británico, o termo significa: a Europa excluíndo o Reino Unido, a Illa de Man, Irlanda e Islandia. Unha definición xeral de "Europa continental" é o continente europeo excluíndo o Reino Unido, Irlanda e Islandia. Porén, noutras rexións de Europa prevalecen ideas distintas sobre o que realmente significa a expresión.
Algunhas definicións de Europa continental expanden as fronteiras do continente para os seus límites xeográficos, incluíndo as nacións que están dentro das elevadas fronteiras dos Urais e do Cáucaso.
O que pode parecer ser unha simple cuestión de definición xeográfica, porén, ten profundas implicacións sociais e políticas. Algunhas definicións de Europa continental inclúen as nacións transcaucasianas da Xeorxia e Armenia - que son predominantemente cristiás - mentres que exclúen ao mesmo tempo as nacións predominantemente musulmás como Azerbaidján e Turquía. Illas mediterráneas
No contexto do Mediterráneo, "o continente" pode referirse á parte continental de Italia (en oposición a Sardeña e Sicilia) ou a parte continental da Francia (en oposición a Córsega). Illas atlánticas
No contexto do Atlántico, "o continente" pode referirse á parte continental de Portugal (en oposición a Madeira e os Azores). - Reino Unido (Gran Bretaña e Irlanda do Norte) - Irlanda (Eire) - Islandia - A illa de Malta - A illa de Chipre - Illas Feroe (pertencentes a Dinamarca) - Illas Baleares (pertencentes a España) - Córsega (pertencente a Francia) - Sardeña (pertencente a Italia) - Sicilia (pertencente a Italia) - Creta (pertencente a Grecia) - Bornholm (pertencente a Dinamarca) - Fionia (pertencente a Dinamarca) - Selandia (pertencente a Dinamarca)
European Remote Sensing satellite

O European Remote Sensing Satellite (ERS) foi o primeiro conxunto de satélites de observación terrestre lanzado pola Axencia Espacial Europea. Constituído por dúas misións, ERS-1 e ERS-2, orbitaron a Terra unhas 120000 veces en total, observando a terra, atmosfera, océanos e capas de xeo de xeito continuado ó longo de vinte anos. Xerou unhas 4000 publicacións científicas, correlativas cuns 5000 proxectos. Foi construído por un consorcio internacional liderado por DSS (Dornier Satelliten Systeme Gmbh), sendo os datos postos a disposición a través de Internet. ERS-1
O ERS-1 foi lanzado dende o centro espacial da Güiana Francesa polo foguete Ariane 4 o 17 de xullo de 1991. Cunha extensión da misión de dous anos, os obxectivos eran voltos principalmente para os estudos oceánicos e de glaciares, nas varias áreas das ciencias naturais. De entre os varios aparellos a bordo do satélite estaban o AMI (Active Microwave Instruments), constituído por un radar de Abertura Sintética (SAR) e un difusómetro (aparello que permite medir a intensidade e a dirección do vento preto da superficie do mar). As imaxes adquiridas polo SAR, fornecían datos dunha faixa de 100 x 100 km, cunha resolución espacial de trinta metros. Unha antena de 10 x 1 metros emitía e recibía un feixe de microondas na faixa de 5, 3 Ghz (banda C), con polarizaçión VV e un ángulo de incidencia de 23 graos.
A operación do SAR no modo Imaxe producía unha taxa de datos moi alta (105 Mbps), facendo que as imaxes só puidesen ser xeradas en zonas equipadas con estación receptora. A superficie terrestre era cuberta enteiramente e fotografada en ciclos de 35 días.
A misión ERS-1 foi rematada o 10 de marzo de 2000. ERS-2
O ERS-2 foi lanzado do centro espacial da Güiana Francesa polo foguete Ariane 4 o 21 de abril de 1995.
Case idéntico ao ERS-1, tiña instrumentos adicionais e mellorías nos instrumentos existentes, incluíndo: GOME (Global Ozone Monitoring Experiment), escáner de espectro visible e ultravioleta no nadir.
Un espectrómetro para 3 bandas do espectro visible especializado para observar a clorofila e en xeral, a vexetación.
Cando o ERS-2 foi lanzado, compartía o mesmo plano orbital do ERS-1. Iso permitiu unha misión en "tándem", co ERS-2 pasando sobre os mesmos puntos sobre os que o ERS-1 pasara un día antes (o ERS-2 tiña un ciclo de repetición tamén de 35 días).
O ERS-2 perdeu o seu xiroscopio desde febreiro de 2001, resultando degradada a calidade dos datos fornecidos polos seus instrumentos. O gravador de bordo deixou de funcionar o 22 de xuño de 2003, deixando os instrumentos operando só cando o satélite estaba visible dende unha estación de terra. Desde a perda do gravador, puxéronse en funcionamento outras estacións de terra para aumentar a capacidade de colleita de datos. O medidor de difusión de ventos e o GOME eran os únicos instrumentos dese tipo até o lanzamento dos satélites da serie MetOp e do ENVISAT, respectivamente. A misión ERS-2 foi dada por rematada o 5 de setembro de 2011. Continuación
O ERS foi continuado pola ESA por ENVISAT, co seu programa Copérnico.
European Venus Explorer

A European Venus Explorer (EVE), coñecida até 2007 como Venus Entry Probe (VEP), é unha sonda espacial proposta da Axencia Espacial Europea para Venus. Na cronoloxía do TRS de 2005 (technology reference study, estudo de referencia tecnolóxica), propúxose que a nave espacial fose lanzada nun vehículo de lanzamento Soiuz-2 / Fregat ao redor de 2013. Porén, as solicitudes para financiar e desenvolver a nave espacial en 2007 e 2010 foron rexeitadas.
EVE foi unha proposta de misión de clase media no programa Cosmic Vision. O concepto da misión consistía nun orbitador e un globo que circunnavegarían o planeta ao longo dunha semana, e unha sonda de aterraxe que funcionaría durante aproximadamente unha hora na superficie. Aínda que a VEP non foi escollida finalmente para a súa realización na quenda de selección de 2007 por motivos programáticos, a misión EVE foi sinalada como punto de referencia útil para futuras misións. Visión xeral
O concepto da misión precisa de dous satélites: o Venus Polar Orbiter (VPO), para a teledetección da atmosfera, e o Venus Elliptical Orbiter (VEO), que desprega a sonda de entrada desde unha órbita altamente elíptica. A sonda de entrada contería un globo-aerobot que flota en condicións benignas a 55 km de altitude na capa media de nubes, e deixaría caer até 15 microsondas á baixa atmosfera.
Europeana

Europeana é un repositorio cultural a nivel europeo. Iniciativa da Unión Europea, é financiada pola European Union’s Connecting Europe Facility e os Estados membros da Unión Europea. Os servizos prestados son operados por un consorcio liderado pola Fundación Europeana baixo un contrato de servizo coa Comisión Europea.
A 27 de marzo de 2019 daba acceso a 58207042 arquivos dixitalizados —libros, música, material gráfico etc. — de coleccións culturais europeas, dispoñendo de ferramentas de procura propias. As diversas coleccións que compoñen o conxunto tamén teñen de xeito interno galerías multimedia, blogs e exposicións ad hoc.
Europio

O europio é un elemento químico da táboa periódica de símbolo Eu e número atómico 63.
Eurorrexión

Unha eurorrexión é unha estrutura administrativa de cooperación transfronteiriza entre dous ou varios territorios de diferentes Estados europeos.
En xeral, as eurorrexións non corresponden a instituciós gobernamentais ou rexionais, non teñen poder político, e as súas competencias limítanse ás súas propias estruturas. O seu obxectivo é o de promover os intereses comúns transfroiterizos. Un exemplo delas é a Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal.
En 2007, o Consello de Europa relacionou máis de 90 eurorrexións de diferentes naturezas. Criterios para a constitución dunha eurorrexión
A Asociación das rexións fronteirizas europeas, que agrupa a numerosas eurorrexións, dá os seguintes criterios para a identificación das eurorrexiós: unha asociación de colectividaes territoriais dun lado ou outro dunha fronteira nacional;
unha asociación transfronteiriza dotada dun secretariado permanente, de equipos técnicos e administrativos e dun orzamento propio;
un organismo de dereito privado, fundamentado en asociacións con fins non lucrativos ou fundacións dun lado ou outro da fronteira, de acordo coas xurisdicións nacionais en vigor;
un organismo de dereito público, baseado en acordos interestatais, que se ocupe, entre outras funcións, da participación das colectividades territoriais.
A eurorrexións varían na súa forma e a súa natureza. Polo tanto non é posíbel asocialas a un cadro xuridico preciso. As eurorrexións de Europa
Esta é unha lista de eurorrexións. Obsérvese que as rexións normalmente teñen diferentes nomes (locais) en cada país participante. As eurorexións están listadas en orde alfabético dos nomes correspondentes en galego (suprimindo a palabra Eurorrexión). Tamén se listan os países participantes e o ano en que se fundou a eurorrexión. (O ano refírese case sempre á fundación da Comité ou Comunidade de Traballo de Cooperación Transfronteiriza (CTCT); no caso da de Galicia-Norte de Portugal, o ano é o da fundación da eurorrexión).
Eurostar 1000

O bus Eurostar 1000 é un tipo de bus para satélites fabricado en Francia por Matra Marconi. Características
O bus Eurostar 1000 é a primeira xeración de buses fabricados por Matra Marconi. Está pensado para satélites na órbita xeoestacionaria, principalmente para satélites de comunicacións. Usouse exclusivamente nos catro satélites da serie Inmarsat 2, adicados a proporcionar comunicacións civís, cunha masa duns 1300 kg cada un.