proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Mega Hits FM

A Mega Hits é unha estación de radio da r/com - Renascença Comunicação Multimédia cuxo público é a mocidade. A Mega Hits transmite esencialmente música Pop e Rock. Frecuencias
Lisboa - 92. 4 FM
Porto - 90. 6 FM
Coímbra - 90. 0 FM
Sintra - 88. 0 FM
Aveiro - 96. 5 FM
Braga - 92. 9 FM Programas e presentadores
Mega Manhãs: Daniel Fontoura e Paulo Pereira (7h-11h)
(música): Maria Correia (11h-16h)
A Tarde: Filipa Galrão e Rui Maria Pêgo (16h-20h)
(música): David Carronha (20h-24h)
Web 10: Nelson Cunha (sábados - 12-14h)
Mega-

Mega (M) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que indica un factor de 106 ou 1000000 (un millón).
O prefixo foi ratificado dentro do SI en 1960, e provén do grego μέγας, que quer dicir grande.
En informática, o mega de megabyte en xeral non representa exactamente un millón, mais 220 ( 1048576) bytes. Unidades derivadas
un megatón (de TNT) ( unidade utilizada para medir a capacidade explosiva de bombas atómicas equivale ao poder explosivo de 1, 000, 000 de toneladas de TNT.
megahertz — frecuencia de radiación electromágnetica usada en radio, televisión, telefonía GSM etc. 1 MHz 1, 000, 000 Hz.
Megachile pluto

A abella de Wallace (Megachile pluto) é unha especie de himenóptero considerada a abella máis grande do mundo. En 1859 atopouse unha abella nas selvas de Indonesia polo famoso naturalista, Alfred Russel Wallace. Non se atopou ningún outro rastro desta nos 120 anos seguintes e críase que estaba extinta. Para o asombro de moitos, a abella de Wallace foi reencontrada e filmada en 2019, despois deste longo período.
A femia de Megachile pluto, foi debuxada polo Dr. H. Fritise (1911), está cuberta cun pelo negro aterciopelado, pero ten unha franxa branca na parte dianteira do seu abdome. Ten mandíbulas enormes para recoller a resina.
Considérase en estado vulnerable. O descubrimento
Alfred Russel Wallace pasou oito anos, dende 1854 a 1862, explorando a fauna do arquipélago malaio (13. 000 illas que agora pertencen a Malaisia e Indonesia). O naturalista recolleu 125. 660 espécimes, incluíndo 83. 200 escaravellos. En total 1. 000 dos espécimes que recadou resultaron ser novas especies para a ciencia.
Wallace en 1859 atopou unha soa femia da abella máis grande do mundo na illa de Bacan nas illas Molucas do norte, Indonesia. Resultaron tan espectaculares as coleccións de mamíferos, paxaros e de insectos realizadas por Wallace na rexión que persoalmente non se impresionou con esta notable abella.
No seu libro famoso acerca da súa viaxe, O arquipélago malaio (1869), rexistrou simplemente o seu descubrimento como, unha avespa negra grande, coas queixadas inmensas como un escaravello macho. O entomólogo británico, Frederick Smith, do Museo Británico, outorgou unha maior significación ó descubrimento desta abella. Na súa descrición científica da abella en 1860 el escribiu, esta especie é o xigante do xénero ó cal pertence, e é a adición máis magnífica que Wallace fixo ao noso coñecemento da familia Apidae. Redescubrimentos
Non houbo outros informes desta enorme abella durante os 120 anos seguintes. Dada a silvicultura en Bacan, creuse que a abella podería chegar a estar extinta antes de que máis fosen atopadas. Entón en 1981 un biólogo americano, Adam Messer, descubriu seis niños en Bacan e illas lindeiras das Molucas setentrionais (véxase J Kansas Soc ent, 1984, 57: 165-168). A abella era tan rara que os aldeáns nunca viran os niños ou colmeas con anterioridade.
O 25 de xaneiro de 2019 un grupo de investigadores composto polo fotógrafo Clay Bolt, o entomólogo Eli Wyman, o ecólogo do comportamento Simon Robson e o ornitólogo Glenn Chilton volveron "redescubrir" un exemplar da especie no mesmo grupo das illas Molucas, en Indonesia. Trátase dunha femia que localizaron dentro dun niño de térmites e á cal puideron fotografar e tomar vídeo.
Megacidade

Unha megacidade é unha enorme cidade, polo xeral cunha poboación de máis de 10 millóns de persoas. As definicións precisas do concepto poden variar: o Departamento de Asuntos Económicos e Sociais das Nacións Unidas no seu informe "World Urbanization Prospects" de 2018 considera megacidades as aglomeracións urbanas con máis de 10 millóns de habitantes. Un estudo da Universidade de Bonn sostivo que "xeralmente se definen como unha área metropolitana cunha poboación total de 10 millóns de persoas ou máis". Outros enumeran cidades que satisfán criterios de 5 ou 8 millóns e tamén teñen unha densidade de poboación de 2. 000 por quilómetro cadrado. Os termos conurbación, metrópole e metroplex tamén se aplican a estes últimos.
O número total de megacidades no mundo varía entre as distintas fontes: o mundo ten 33 megacidades de acordo coas Nacións Unidas (en 2018), 45 segundo CityPopulation. de (en 2023) e 44 segundo Demographia (en 2022). Arredor da metade destas megacidades atópanse na China e na India. Os outros catro países co maior número de megacidades son o Brasil, o Xapón, Paquistán e os Estados Unidos de América. As megacidades africanas están presentes en Nixeria, Exipto, Suráfrica e a República Democrática do Congo; as megacidades europeas atópanse en Rusia, Francia, o Reino Unido e Turquía (tamén en Asia); as megacidades de América Latina están no Brasil, México, Colombia, o Perú e a Arxentina. Algunhas fontes sinalan a Área do Gran Tokyo como a meirande megacidade do mundo, mentres que outros danlle o título ao Delta do Río das Perlas.
Megafauna

﻿Megafauna (do grego μέγας mega-s, "grande" e do neolatín fauna, "animais") é un termo que se emprega en paleontoloxía para designar os grandes animais terrestres extinguidos que viviron unha vez finalizado o período cretáceo e até a extinción dos dinosauros. Terminoloxía
O termo megafauna foi empregado de diversos xeitos e evolucionou dentro de cada disciplina.
Megafauna do Plistoceno
Úsase principalmente para referirse á megafauna do Plistoceno, os grandes animais terrestres da última idade de xeo, como os mamuts. O uso do termo neste sentido está relacionado coa discusión sobre as extincións do Holoceno após a idade de xeo. A maioría dos grandes animais terrestres que estaban vivos hai 12. 000 anos agora están extintos, e hai moita discusión sobre cales foron as causas. As dúas teorías principais son a caza por parte dos humanos e o cambio climático. Ambas razóns parecen explicar por que estes animais previamente "exitosos" agora están extintos.
As aves elefante en Madagascar foron certamente cazadas até a súa extinción, ao igual que os moas hai aproximadamente cincocentos anos en Nova Zelandia. Os sitios arqueolóxicos con evidencia de caza de moa están por todo o arquipélago. Os moa sobreviviron a ser cazados pola aguia de Haast, pero non á caza por parte dos maorís.
Outros usos e novas definicións
Tamén se utiliza para describir os maiores animais terrestres vivos, especialmente os elefantes, xirafas, hipopótamos, rinocerontes, alces, cóndores, entre outros.
Segundo Marcos Moleón investigador do Departamento de Zooloxía da Universidade de Granada, “para un biólogo que estuda os fondos mariños, por exemplo, a 'megafauna' pode ser un carangrexo ou unha lesma mariña; Para un especialista en solos, a 'megafauna' podería ser unha miñoca; Para un paleontólogo, 'megafauna' refírese a vertebrados que pesan máis ou aproximadamente o mesmo que un humano; e para algúns ecoloxistas terrestres só deberían clasificarse como 'megafauna' os 'megaherbívoros', é dicir, os herbívoros de máis dunha tonelada de peso. "
Para definir a megafauna, os investigadores da UGR propuxeron que, alén do tamaño dos animais, se consideren as funcións ecolóxicas (impacto na estrutura do ecosistema, dispersión de sementes, modificación do hábitat. .. ) e características específicas como a lonxevidade e as taxas de reprodución. Este enfoque busca proporcionar unha descrición máis precisa e completa da megafauna, fomentando a cooperación interdisciplinar e a conservación efectiva das especies.
Megafauna do Plistoceno

A megafauna do Plistoceno é o conxunto de grandes animais (megafauna) que viviron na Terra durante a época do Plistoceno. A maior parte da megafauna do Plistoceno fóra de África extinguiuse durante o evento de extinción do Cuaternario durante o Plistoceno superior, causando cambios substanciais nos ecosistemas a nivel mundial. Terminoloxía
A definición precisa de megafauna é obxecto de discusión e non se acadou un consenso, aínda que unha definición común é calquera animal cun peso corporal adulto de máis de 45 quilogramos (99 libras).
Fauna do Plistoceno en América
América do Norte e América do Sur foi o fogar de preguiceiros terrestres, o oso de cara curta (Arctodus simus), diversas especies de tapires, Tayassuidae, o león americano, tartarugas xigantes, Miracinonyx, tigres con dentes de sabre como Smilodon e Homotherium (Machairodontinae), entre outros.
Fauna do Plistoceno en Eurasia
Como no caso de América do Sur, Eurasia tiña parte da súa fauna en común coa de América do Norte. En Europa e Asia, destacaron o mamut laúdo, o elefante con presas rectas (Palaeoloxodon antiquus), o uro (Bos primigenius), o bisonte das estepas, o rinoceronte laúdo, o rinoceronte das estepas, o Elasmotherium, o león das cavernas, o oso das cavernas, megaloceros e moitos outros. Hoxe en día, os maiores mamíferos europeos son o bisonte europeo (que só subsiste en algunhas rexións de Polonia) e o oso pardo.
Extincións insulares
Varias illas tiveron faunas únicas que se extinguiron logo da chegada dos humanos, incluíndo mamuts laúdos ananos, aves xigantes como os moas, e diversas especies de hipopótamos e elefantes ananos. Teorías sobre as extincións
As teorías propostas para explicar estas extincións inclúen a caza por humanos, aínda que o papel dos humanos na extinción da megafauna do Plistoceno é controvertido. Tamén se propuxeron as hipóteses de cambios climáticos e impactos de asteroides. Estes factores non son mutuamente excluíntes e varios deles puideron ter influído simultaneamente.
Megagrupo plantas+HC+SAR

O megagrupo plantas+HC+SAR é unha das agrupacións utilizada nalgunhas clasificacións dos eucariotas.
Neste megagrupo están incluídas as especies que realizan a fotosíntese, coa excepción dos Euglenozoa.
No megagrupo están incluídos: Plantas
Hacrobia (as siglas "HC" refírense a Haptophyta e Cryptophyta, que son os dous membros principais deste grupo)
Supergrupo SAR (inclúe Stramenopiles, tamén coñecidos por Heterokonta, Alveolata e Rhizaria).
O megagrupo foi tamén descrito como a suma de Archaeplastida, Rhizaria, e os cromalveolados. Porén, isto débese simplemente a unha forma diferente de agrupar os mesmos organismos, orixinada polo descubrimento de que os cromalveolados non eran monofiléticos.
Megaletoscopio

O megaletoscopio é un mecanismo óptico xurdido a partir da evolución do aletoscopio (patentado en 1861), deseñados ambos aparellos polo fotógrafo suízo Carlo Ponti. ​ Este aparello foi deseñado nos anos 1860.
En máis dunha ocasión confundiuse o megaletoscopio co estereoscopio, pero o deseño e o efecto deste segundo aparello son completamente distintos. Porén, o megaletoscopio garda certas similitudes co aletoscopio, pois ambos son capaces de ofrecer unha certa ilusión de relevo utilizando a cromoestereopsis. Historia
En 1860, Carlo Ponti, óptico do rei Vittorio Emanuele II dei Savoia, creou un aparello denominado aletoscopio, para a visualización de tanto pinturas como fotografías. A idea principal deste mecanismo era a visualización de vistas opacas e transparentes de grandes dimensións para impresionar aos usuarios. As edicións máis especiais e mellor deseñadas deste aparello eran o que se coñecía como megaletoscopios. Mecanismo
A función deste mecanismo consiste na observación de imaxes a través dunha gran lente que permite crear unha ilusión óptica de gran profundidade de campo e perspectiva nas imaxes visualizadas. As copias á albumina se retroiluminan cunha fonte de luz situada dentro da cámara (normalmente unha lanterna de aceite ou queroseno) ou alumadas pola luz do día a través dun sistema de portas abertas.
Unha serie de espellos dispostos no interior da máquina conduce a luz cara á parte frontal das imaxes. Os efectos obtidos en función da cantidade de luz que entra conséguense ao pintar a parte traseira da albumina fotográfica. Para crear a ilusión de alumamento, as imaxes teñen buracos en cada lado da «impresión». Estes son case invisíbeis dende a parte frontal, e hai certas seccións que foron recortadas para que o papel que se introducise na máquina puidese ser máis fino. Nas primeiras probas con este mecanismo, preparouse unha serie de fotografías específicas para utilizar co megaletoscopio. Estas imaxes eran translúcidas e coloridas, a fin de crear uns efectos visuais máis dramáticos. Un destes efectos era alumar as imaxes a partir de luz escura para ofrecer a sensación de que a luz era nocturna. Cando a parte superior do aparello se abría e a luz chegaba directa á parte frontal da imaxe víase unha escena con «luz de día». Cando esta parte superior se pechaba e a luz viña de atrás, a escena convertíase en nocturna. Onde atopalos
Graphic Arts Collection: Rare Books and Special Collections, Biblioteca Firestone na Universidade de Princeton.
A casa de George Eastman. Nela atópanse cada ano centos de persoas interesadas na fotografía. Nesta casa atópase unha das máis grandes coleccións de megaletoscopios do mundo.
Museo do Romanticismo, Madrid. Nesta exposición, que durou do 24 de xaneiro ao 13 de maio de 2018, «Vese a miña sombra, pero eu quédome» vese unha serie de imaxes e aparellos (entre eles, o megaletoscopio) que levan ao espectador ao século XIX.
« L'experiència màgica del cinema», no vestíbulo do edificio histórico da Universidade de Barcelona. ​
Museo do Precinema, en Italia.
Megalitismo

O megalitismo é un período da prehistoria caracterizado pola construción de monumentos e arquitecturas a base de grandes pedras sen labrar chamados megálitos. Estes monumentos inclúen os dolmens ou antas e os menhires ou pedrafitas (pedras fincadas soas, aliñadas ou en círculo). Historia e características
O megalitismo é un fenómeno amplamente estendido que aparece a mediados ou finais do Neolítico e conclúe, igual ca este, co descubrimento dos metais e a aparición da Idade de Bronce. Vai, polo tanto, do VI milenio antes de Cristo até finais do III milenio. A aparición da agricultura no Neolítico, propiciou a sedentarización das poboacións, que á súa vez comportou unha vinculación maior co territorio que habitaban e traballaban. As mámoas cumprían, ademais dunha finalidade funeraria, a función de delimitadoras dos espazos das comunidades humanas.
A cantidade de traballo que debía requirir a erección dun monumento megalítico parece indicar a existencia de estruturas sociais incipientemente complexas e desiguais. Dos construtores de megálitos non chegaron a nós máis ca estes grandes monumentos e non fican testemuños das súas actividades cotiás nin das súas moradas; suponse que habitaban covas e abeiros ao ar libre. Sábese, polo tanto, máis da súa morte que da súa vida.
O termo megalitismo aplícase propiamente ás arquitecturas de grandes laxes. Para o conxunto, utilízase o concepto de fenómeno tumulario.
Na tradición popular as pedrafitas son consideradas como xigantes petrificados e, en Galiza, as mámoas relaciónanse con tesouros gardados por mouros.
Megaloptera (lepidópteros)

Megaloptera é un xénero de avelaíñas da familia Noctuidae. A especie tipo é Megaloptera lophota Bethune-Baker, 1908. Algúns autores consideran esta especie tipo un sinónimo júnior subxectivo de Piratisca minax Meyrick, 1902.
O nome deste xénero de lepidópteros non se debe confundir coa orde de insectos Megaloptera.
Megalosauro

O megalosauro (do latín Megalosaurus ou "lagarto grande") é un xénero de dinosauros terópodos megalosáuridos, que viviron a finais do período Xurásico, fai aproximadamente 150 millóns de anos, no Titoniano, no que hoxe é Europa e posiblemente tamén en América, Asia e África. O seu nome derívase das palabras gregas μεγαλο (megalos, grande) e σαυρος (sauros, lagarto). Gideon Mantell nomeouno en 1827, converténdoo no primeiro dinosauro descrito. Chamárono así referíndose ao seu gran tamaño. Este dinosauro relaciónallo en base ao descuberto co Torvosaurus de América do Norte e o Poekilopleuron de Francia.
Megalópole da Cidade de México

A megalópole da Cidade de México está constituída fundamentalmente polo gran macizo e denso aglomerado urbano do Val de México, é dicir, o Distrito Federal e a súa área metropolitana ao norte, no leito desecado do que foi o lago de Texcoco, máis de vinte millóns de habitantes, o que se lle agregan coma dous pequenos apéndices, polo suroeste a área metropolitana de Toluca e polo sur a de Cuernavaca.
Todo xira en torno ao xigantismo sen rival da Cidade de México no Distrito Federal (ver historia urbana), xunto á que crecen soamente suburbios, xigantes tamén, coma Netzahualcóyotl ao leste, Ecatepec ao norte, ou Tlalnepantla e Naucalpan ao noroeste.
É de destacar, no extremo nordeste da área, as ruínas da que foi a cidade capital da cultara nai de todas as que viñeron despois no altiplano mexicano, Teotihuacán. estendeuse dende o ano 500 a. C. ata o 700, na que desapareceu, máis de seis séculos antes da fundación de Tenochtitlán polos aztecas, sobor da que os españois edificaron a actual capital. O esplendor de Teotihuacan foi contemporáneo do de Roma coa construción de grandes pirámides (as impresionantes do Sol e da Lúa e a moi fermosa de Quetzalcóatl) Arquivado 09 de xullo de 2015 en Wayback Machine. .
A medio prazo é de agardar a conurbación coa megalópole da área metropolitana de Puebla ao sueste, da que só os dous grandes volcáns, Popocatépetl e Iztaccíhuatl, a separan ata o de agora.
Megalópole da Cidade de México: AM do Val de México. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .20330000
AM de Toluca de Lerdo. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .1100000
AM de Cuernavaca de Morelos. .. .. .. .. .. .920. 000
Megalópole da Rexión de Londres

Vasta rexión urbanizada que coincide co área de influencia de Londres máis aló da súa área metropolitana estrita ata incluír a práctica totalidade do sueste de Inglaterra: cara ao sur ata a costa onde se estende un continuo urbano dende Brighton a Portsmouth, Southampton e Bournemouth, praias, portos e bases navais da megalópole e por ende do Reino Unido; polo sueste ata o Canal da Mancha e os seus enlaces co continente Dover e Folkestone; polo nordeste ata Ipswich Town preto do Mar do Norte; e polo norte e noroeste ata as mundialmente coñecidas cidades universitarias de Cambridge e Oxford.
Verdadeiramente, todo este impresionante sistema urbano organízase en función do seu único e dominante centro, a cidade de Londres, unha das metrópole máis importantes do mundo dende case que todos os puntos de vista: financeiro, cultural, político e comercial ademais de principal centro aeroportuario do globo.
Polo norte, ao través da área de Northampton coma charnela, cabería unir a megalópole coa Conurbación Central inglesa, co que se conformaría unha supermegalópole abarcando a case totalidade da poboación de Inglaterra. Isto confirma a realidade deste país coma un dos máis urbanizados do mundo. Inda máis, o outro lado do Canal comeza a Gran Conurbación Europea; a visión aérea nocturna de todo este continuo urbano xigantesco coñécese como a "banana dourada" (golden banana).
Megalópole de Londres:
Megalópole de Kansai

A megalópole de Kansai é unha xigantesca conurbación, tamén coñecida coma Keihanshin, no centro da illa máis grande do Xapón, a de Honshu. Esténdese pola chaira de Osaca (Osaka Heiya), e as costas da baía homónima, así como pola chaira próxima de Nara, ata as beiras do lago Biwa, cara ao norte, ao nordeste de Kyoto, o maior do país e provisión da auga da megalópole.
Correspóndese en termos xerais coa rexión histórica de Kansai, a das antigas cidades do oeste (en relación con Tokyo, a capital do leste): así Nara e Kyoto, primeiras capitais imperiais dun Xapón unificado e a maior e principal da aglomeración, Osaca (ver a súa historia urbana), segundo centro comercial, industrial e cultural do país ademais de porto importante, coma o de Kobe, na costa oeste da baía. Himeji, aínda máis cara ao oeste, é tamén porto e unha cidade histórica co seu famoso castelo. Megalópole de Kansai
Prefectura de Osaca - 8810000
Prefectura de Nara (metade norte) - 1300000
Prefectura de Hyōgo (metade sur) - 4800000
AM Kyoto - 1900000
Prefectura de Shiga - 1250000
Prefectura de Wakayama (metade norte) - 750. 000
Ueno+Nabari (prefectura de Mie) - 200. 000
Megalópole de São Paulo

A megalópole de São Paulo é unha conurbación no estado de São Paulo (Brasil), conformada pola vasta aglomeración urbana da capital homónima do estado, São Paulo, que se estende cara a Río de Xaneiro ao nordeste a través do continuo urbano de São José dos Campos-Taubaté ata case que o límite do estado; e polo área metropolitana de Campinas ao noroeste ata São Carlos, e a área de Santos ao sueste, na costa, porto e praias da megalópole.
Megalópole de São Paulo: AM de São Paulo (19770000)
AM de São José dos Campos (1550000)
AM de Campinas (2850000)
AM de Santos (1700000)
Megalópole do Nordeste dos Estados Unidos

A Megalópole do Nordeste dos Estados Unidos é a maior e principal aglomeración urbana do planeta que, polas súas dimensións, constitúe unha rexión urbanizada no nordeste dos Estados Unidos dende Springfield no estado de Massachusetts ata Washington, a capital do país.
Este xigantesco continuo urbano conformaríase coa conurbación das áreas metropolitanas de Nova York, Filadelfia, Washington-Baltimore e Hartford. Algúns estudosos (véxase Gottmann) inclúen tamén a área de Boston, denominando BosWash (de Boston-Washington) á megalópole resultante.
A cidade maáis importante do conxunto é Nova York, capital do mundo de facto, principal centro financeiro e cultural do planeta (ver Historia urbana de Nova York). Seguiríalle en importancia Washington (ver Historia de Washington), capital dos Estados Unidos de América e, polo mesmo, principal centro de poder executivo e militar do globo. Outras grandes cidades da megalópole serían Filadelfia, Baltimore e Hartford.
Meganeura

Meganeura (gr. «grandes nervios», en relación á rede de nervios das súas ás) é un xénero extinto de insectos protodonatos da familia Meganeuridae. Entre as súas especies encóntrase Meganeura monyi, un insecto de gran parecido coas libélulas actuais, coas que está emparentado, que viviu no período Carbonífero (hai 300 Ma). Cunha envergadura de ás de máis de 75 cm, constitúe a maior especie coñecida de insectos que xamais haxa existido sobre a Terra. A especie do Permiano Meganeuropsis permiana é tamén de gran tamaño. Eran insectos depredadores que se alimentaban doutros insectos e tamén de pequenos anfibios.
Os seus fósiles descubríronse nos estratos da edade Estefaniana de Commentry, en Francia, en 1880; en 1885, o paleontólogo francés Charles Brongniart describiu o fósil e deulle nome. Outro bo espécime fósil encontrouse en Bolsover, Derbyshire, en 1979. O holotipo alóxase no Museo de Historia Natural de París.
M. americana, descuberta en Oklahoma en 1940, é unha especie representada pola maior á de insecto xamais encontrada; consérvase no Museo de Historia Natural de Harvard.
Megasoma

Megasoma é un xénero de escaravellos rinoceronte, que comprende os chamados escaravellos elefante. As especies deste xénero viven desde a metade sur de América do Norte ata a maior parte de América do Sur. Características
Os Megasoma son xeralmente de gran tamaño (como indica o seu nome científico, 'corpo grande' en grego). Como grupo o xénero contén algunhas das especies de escaravellos máis grandes coñecidas. Porén, tamén hai neste xénero algunhas especies pequenas. A máis grande mide ata 135 mm de longo, mentres que a máis pequena, Megasoma punctulatum, só mide uns 20 mm.
Moitas especies de Megasoma (Megasoma elephas, Megasoma thersites, Megasoma gyas, Megasoma cedrosa, Megasoma anubis, Megasoma occidentale, Megasoma joergenseni, Megasoma vogti) teñen pelos (setas) microscópicas que cobren todo o corpo, o que lles dá unha aparencia de ser claras ou laranxas.
Os machos da maioría das especies teñen grandes cornos que usan para loitar con outros machos. As femias carecen deles. Dieta
As larvas aliméntanse nas raíces de arbustos e árbores. Os adultos beben os zumes internos das árbores ou lamben zumes de froitas. Comportamento e hábitat
Os adultos de Megasoma son nocturnos, son ataídos pola luz e a miúdo poden verse descansando en árbores. Lista de especies
Megasoma actaeon (Linnaeus, 1758)
Megasoma anubis (Chevrolat, 1836)
Megasoma bollei (Dechambre, 2006)
Megasoma cedrosa Hardy, 1972
Megasoma elephas (Fabricius, 1775)
Megasoma gyas (Herbst, 1785)
Megasoma hermes Prandi, 2016
Megasoma hyperion Prandi, Grossi & Vaz-de-Mello, 2020
Megasoma joergenseni Bruch, 1910
Megasoma lecontei Hardy, 1972
Megasoma mars (Reiche, 1852)
Megasoma nogueirai Morón, 2005
Megasoma occidentale Bolivar, Pieltain, Jimenez-Asua & Martinez, 1963
Megasoma pachecoi Cartwright, 1963
Megasoma punctulatum Cartwright, 1952
Megasoma rex Prandi, 2018* (considerado un probable sinónimo de M. actaeon; ver)
Megasoma sleeperi Hardy, 1972
Megasoma svobodaorum Krajcik, 2009
Megasoma thersites LeConte, 1861
Megasoma typhon (Olivier, 1789)
Megasoma vazdemelloi Prandi, 2018
Megasoma vogti Cartwright, 1963
Meijel

Meijel é un concello neerlandés da provincia de Limburgo. Ten 5. 856 habitantes en 20 km².
Historicamente Meijel foi unha localidade illada, polo que desenvolveu o seu propio dialecto, diferenciado do que empregan os concellos limítrofes, que é o limbúrxico. O dialecto de Meijel ten máis conexións co dialecto brabantino.
Meillonnas

Meillonnas é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Meimendro

O meimendro (Hyoscyamus niger), coñecido tamén como arangaño, beleño, cardo velliño e herba dos areixos ou dos arengos, é unha planta arbustiva da familia das solanáceas orixinaria de Eurasia na actualidade distribúese por todo o mundo, medra nas gabias e nas depresións pedregosas, pode chegar ao metro de altura, as súas follas son anchas e peludas e as flores amarelas ou vermellas. Os seus froitos son tóxicos provocando alucinacións.
É unha herba das Meigas, dende sempre foi empregada na meiguería para entrar en transo e viaxar a outros mundos, así coma o aquelarre. A herba contén alcaloides velenosos e alucinóxenos como a hiosciamina e a escopolamina.
Mein Gott hilf mir, diese tödliche Liebe zu überleben

Mein Gott hilf mir, diese tödliche Liebe zu überleben («Meu Deus, axúdame a sobrevivir a este amor mortal» en alemán) é un famoso mural pintado en 1990 polo artista ruso Dmitri Vrubel na East Side Gallery, unha galería de arte ao aire libre sita sobre os restos do muro de Berlín. Tamén é coñecido como Bruderkuss (Bico entre irmáns en alemán) ou Brotherhood Kiss (Bico de Irmandade en inglés).
No ano 2009, as autoridades municipais de Berlín pedíronlle a Vrubel que volvese pintar a súa obra, debido á súa transcendencia simbólica e os inevitábeis efectos do vandalismo e da erosión que sofren os graffitis en vía pública.
O mural fai escarnio da famosa fotografía do bico entre Leonid Brezhnev e Erich Honecker que foi tomada durante a celebración do 30 aniversario da República Democrática Alemá en 1979. Baixo a imaxe dos políticos bicándose aparece a lenda en ruso e en alemán (Mein Gott hilf mir, diese tödliche Liebe zu überleben). A versión de 2009 tamén inclúe un espazo coa tradución da lenda ao inglés (My God, help me to survive this deadly love).
Convén aclarar que o bico que Brezhnev e Honecker se deran en 1979 carece de connotación sexual ningunha. A súa acción é unha mostra de bico de irmandamento, un costume estendido en Rusia e outros países como mostra de confianza mutua entre dúas persoas. Este costume está pouco estendida no mundo occidental actual, polo que é doado malinterpretar o xesto que fixeron os políticos e atribuírlle unha conduta relacionada sexual que non existe en realidade. A fotografía que reflicte o devandito bico é coñecida habitualmente polo nome Bico de irmandamento (ou Brotherhood Kiss en inglés), da cal toma un dos seus nomes a obra de Vrubel.
A imaxe do cadro converteuse nunha importante icona popular do Berlín de finais do século XX e comezos do XXI, polo que se pode observar en multitude de recordos da cidade como homenaxe á euforia que supuxo para a poboación da cidade a apertura do muro de Berlín en 1989.
Mein Kampf

Mein Kampf, que en lingua galega podería traducirse como A miña loita, é un libro escrito por Adolf Hitler, combinando elementos autobiográficos cunha exposición de ideas propias verbo da ideoloxía política na que se baseou o nacionalsocialismo. O primeiro volume de Mein Kampf foi publicado en 1925, e o segundo un ano máis tarde, en 1926.
Meiriño

Un meiriño (do latín maiorinus) era un cargo da administración de xustiza durante a Idade Media e a Idade Moderna que se podía referir a dúas funcións ben distintas. Características
Meiriño ou oficial de xustiza (tamén chamado sagio ou saión, en castelán sayón): tiña atribucións diversas; entre outras, era o encargado de prender, citar, peñorar e cumprir calquera mandado xudicial. A figura corresponde ao actual "oficial de xustiza" do dereito español, denominación que tamén se dá no dereito portugués (aínda se utiliza no Brasil), que conserva a denominación tradicional común ao galego.
Meiriño mor (en castelán merino mayor) referíase aos corrixidores ou adiantados que eran os delegados do rei nun territorio denominado meiriñado (e nomeados por el), na que fiscalizaban a administración da xustiza.
Segundo a Historia do Dereito Portugués: A diferenza entre os dous postos vén de antigo, pois xa está presente nas Partidas de Afonso X: Partidas, 2, 9, 23.
Como se ve, o meiriño mor "fai xustiza", isto é, xulga. O meiriño-saión só fai que se cumpran estas decisións (aínda que non só ás ordes dun meiriño-mor, se non de calquera administrador de xustiza: xuíces, ouvidores, vigairos. .. ).
Meitnerio

O meitnerio (anteriormente chamado unnilennio) é un elemento químico da táboa periódica de símbolo Mt e número atómico 109. É un elemento sintético cuxo isótopo máis estable é o Mt-266, que ten unha vida media de 3, 4 ms. O seu nome homenaxea a Lise Meitner.
Melancholia

Melancholia é un filme franco-dinamarqués dirixido por Lars von Trier que se estreou no 2011. O argumento xira en torno a dúas irmás durante e pouco despois da voda dunha delas, mentres que un planeta interestelar está a piques de colidir coa Terra. A inspiración inicial de Von Trier para o filme veu dun episodio de depresión que sufriu e a idea de que as persoas deprimidas permanecen pacíficas en eventos catastróficos. A rodaxe tivo lugar en Suecia.
Melancholia conta con música do preludio da ópera de Richard Wagner Tristan und Isolde (dende 1857 até 1859). É a segunda entrega na triloxía non oficial de Von Trier titulada "Depression Trilogy" (en galego Triloxía da Depresión), precedida por Antichrist e seguida por Nymphomaniac. Sinopse
O filme comeza cunha secuencia introdutoria envolvendo as personaxes principais e imaxes dende o espazo e introducindo moitos leitmotivs do filme. Estes son motivos creados virtualmente que revelan elementos clave do filme: Justine a noiva en profunda melancolía con paxaros caendo detrás dela; dun céspede con árbores e un reloxo de sol con dúas sombras diferentes; Cazadores na neve de Pieter Brueghel o Vello (adoito empregado coa interpretación dunha idealizada nostalxia) ardendo; o campo de golf inexistente (limbo) e o cabalo negro caendo catastroficamente a cámara lenta (batalla ego, superego e id); Justine vestida de noiva sendo arrastrada por un río; e ela freada polo vestido; e finalmente Justine e o seu sobriño construíndo a súa máxica cova antes de que a Terra colida con Melancholia converténdose nun.
Justine (Kirsten Dunst) e Michael (Alexander Skarsgård) celebran a súa voda cunha suntuosa festa en casa da súa irmá (Charlotte Gainsbourg) e o seu cuñado (Kiefer Sutherland). Mentres tanto, o planeta Melancolía diríxese cara á Terra. Personaxes
Kirsten Dunst como Justine.
Charlotte Gainsbourg como Claire.
Kiefer Sutherland como John.
Alexander Skarsgård como Michael.
Cameron Spurr como Leo.
Charlotte Rampling como Gaby.
John Hurt como Dexter.
Jesper Christensen como Little Father.
Stellan Skarsgård como Jack.
Brady Corbet como Tim.
Udo Kier como O planificador da voda. Galardóns e nomeamentos
2011: Premios do Cine Europeo: Mellor filme, fotografía e deseño de produción. 8 nomeamentos.
2011: Festival de Cannes: Mellor actriz (Kirsten Dunst).
2011: Premios Cesar: Nomeado a Mellor filme estranxeiro.
2011: Independent Spirit Awards: Nomeado a Mellor filme estranxeiro.
2011: Asociación de Críticos dos Ánxeles: Nomeada a mellor actriz (Dunst).
2011: Premios Goya: Nomeada a Mellor filme europeo.
Melanismo

O melanismo é un exceso de pigmentación escura nun animal, poboación ou grupo, o cal se traduce nun ennegrecemento da pel. Un exemplo típico é a 'pantera negra': un leopardo ou un xaguar con pelame completamente negra.
É frecuente que por mor dun incremento da actividade industrial, e con ela dos fondos escuros, aumenten as formas escuras ou melánicas e diminúan as formas claras, debido á mellor camuflaxe que ofrecen as primeiras. Este fenómeno chámase melanismo industrial. Nos peixes Betta splendens o melanismo é común, tendo unha cor negra anormal. Xenética do melanismo
Mutacións en diversos xenes, como MC1R ou Agouti, poden provocar o melanismo.
Crese que os xenes responsables do melanismo contribúen a causar unha maior resistencia contra virus, debido a que se observou un incremento significativo de melanismo en poboacións de leopardos onde se rexistraron pandemias.
Cómpre sinalar que o melanismo pode ser de grande utilidade, debido a que a melanina serve para obter enerxía captando fotóns de radiacións electromagnéticas.
Melanophryniscus spectabilis

Melanophryniscus spectabilis é unha especie de sapo da familia Bufonidae, habita os regatos e os bosques tropicais e subtropicais do oeste do estado de Santa Catarina (Brasil) e na provincia de Misiones (Arxentina), está en perigo pola perda do seu hábitat pero aínda é abundante na Arxentina.
Melanthius (cráter)

Melanthius é o un prominente cráter de impacto da lúa de Saturno, Tetis. Ten case 250 km de diámetro, situado nas coordenadas 58, 5° S 192, 6° O, sendo só máis grandes (en Tetis) os cráteres Odiseo e Telemus. O seu nome procede de Melanthius, un cabreiro desleal có heroe Odiseo da mitoloxía grega que aparece na Odisea.
A principal característica deste cráter é que ten un destacable grupo de picos centrais, ademais dunha marcada diferenza case a xeito de fronteira definida, na densidade de cráteres que existen na parte occidental do cráter (á esquerda da imaxe da caixa de información, amplíese a imaxe) en comparación o resto do territorio que rodea ó cráter.
Melchor Manuel Núñez de Taboada

Melchor Manuel Núñez de Taboada, nado en Bendoiro (Lalín) o 5 de setembro de 1778 e finado en París o 12 de marzo de 1840, foi un xornalista e escritor galego. Traxectoria
Décimo cuarto fillo do tenente coronel Bernardo Núñez de Taboada e Taboada e María Estrella Moscoso Fariña de Luaces, naceu no Pazo da Calzada en Bendoiro de Abaixo. Ingresou no mosteiro de Samos e despois pasou ao covento bieito de Valladolid onde tomou o hábito o 6 de maio de 1796. Abandonou o mosteiro e marchou a Francia en 1803. Secularizouse en marzo de 1805 e quedou algúns anos en Baiona, dedicado a tarefas de tradución e dando clase de castelán. Fundou e dirixiu en Baiona o periódico Diario de Ciencias y Artes (1906). Instalado en París dirixiu a redacción do xornal bonapartista La Abeja Española, despois traballou para o Ministerio de Policía francés como tradutor de español. Entre 1814 e 1816 estivo involucrado nas redes de conspiradores liberais españois contra o réxime absolutista de Fernando VII, e seguiu mantendo contactos con afrancesados e liberais españois exiliados. En 1815 dirixiu en París o Établissement d’Intérpretation générale des Langues (unha "institución de interpretación xeral e tradución de todas as linguas vivas e mortas") ata 1825. Foi tamén secretario do Gabinete Topográfico do rei. En 1827 nacionalizouse francés e ao ano seguinte volveu a España.
A súa principal dedicación foi o traballo lexicográfico: en 1812 publicou en París o Dictionnaire français-espagnol et espagnol-français, que tivo enorme éxito e foi mellorado en cada reedición durante todo o século XIX en Francia e España. Na obra seguía principalmente a Capmany e foi apreciada por ser escrita por un autor de lengua española. Tamén é autor da Grammaire espagnole a l’usage des français, e dúas obras políticas: Derniers efforts de la politique de Buonaparte pour séparer l’Espagne de la coalition formée contre lui, ou Manifeste des Cortès de la nation espagnole sur le traité proposé par Buonaparte dans le mois de decembre 1813 e Dernier soupir de l’inquisition en Espagne, ou conduite sage et mesurée de la regence du royaume d’Espagne envers le dernier defenseur de ce Tribunal de Sang. Recueil de pièces officielles traduites de l’espagnol. Traduciu e imprimiu a Constitución de Cádiz en francés (París, 1814) e Lengua universal marítima, o sistema completo de señales de día y de noche do danés L. J. Rhode (Bordeos, 1837).
Melchora Aquino

Melchora Aquino de Ramos, nada en Gulod sa Banilad o 6 de xaneiro de 1812 e finada na mesma cidade o 20 de febreiro de 1919 foi unha revolucionaria filipina, coñecida como Tandang Sora ("A vella Sora") por mor da súa participación a avanzada idade durante a revolución filipina. Traxectoria
Tandang Sora naceu o 6 de xaneiro de 1812 no barrio de Gulod sa Banilad ou Banlat no distrito de Balintawak, na época parte de Caloocan, pero que agora pertence a Quezón. Filla dunha parella campesiña, Juan e Valentina Aquino, nunca foi á escola. Así todo, sabía ler e cantaba en festas locais e durante a misa na igrexa da súa parroquia e con frecuencia fixo de Reyna Elena no desfile procesional de maio.
Casou con Fulgencio Ramos, un campesiño pobre co que tivo seis fillos. Ramos morreu cando seu fillo máis novo tiña sete anos e tivo que se encargar ela soa de seus fillos. Tandang Sora continuou a súa vida como unha activa hermana mayor na celebración festivais, bautizos e vodas e logrou sacar adiante a seus fillos traballando duramente.
Participación na revolución
Na súa localidade natal rexentaba unha tenda que tornou refuxio para os revolucionarios (katipuneros) enfermos e feridos. Alimentábaos, dáballe atención médica e animaba os revolucionarios con consellos e oracións e na súa casa tamén realizaban xuntanzas e así comezaron a coñecela cos sobrenomes de "Muller da Revolución", "Nai de Balintawak", "Nai da revolución filipina" e Tandang Sora (Tandang deriva do tagalo matandâ, vella). Ela e mais seu fillo, Juan Ramón, estiveron presentes no Grito de Balintawak e foron testemuñas da destrución das cédulas de identidade
As autoridades españolas interrogárona cando souberon das súas actividades e que coñecía o paradoiro dos katipuneros pero ela negouse a divulgar calquera información. A Garda Civil detívoa e acabou deportada na illa de Guam o 2 de setembro de 1896, onde permaneceu en arresto domiciliario na residencia de Justo Dungca compartido cunha muller de nome Segunda Puentes e volveu a Filipinas repatriada polos norteamericanos, con outros exiliados, o 26 de febreiro de 1903. Pasou os últimos anos da súa vida en Balintawak e rexeitou as ofertas de recompensas monetarias pola súa participación na revolución e morreu cas da súa filla Saturnina en Banlat o 20 de febreiro de 1919 con 107 anos. Legado
Un distrito e unha estrada de Quezón City levan o nome de Tandang Sora. O seu rostro apareceu na moeda filipina de cinco centavos que se emitiu entre 1967 e 1992 e foi a primeira filipina en aparecer nun billete de Filipinas, concretamente no de 100 pesos da coñecido como serie inglesa (1951-66).
En 2012 durante a celebración do seu 200 aniversario, o goberno local de Quezón decidiu trasladar os seus restos de Himlayang Pilipino Memorial Park ao Santuario Nacional Tandang Sora en Banlat e mais declarou 2012 Ano Tandang Sora</ref>.
Melibea Obono

Trifonia Melibea Obono Ntutumu, nada en Afaetom (Evinayong) o 27 de novembro de 1982, é unha xornalista e politicóloga, escritora, docente e investigadora ecuatoguineana, coñecida como Melibea Obono. As súas investigacións céntranse en temas de muller e xénero en África. Traxectoria
Trifonia Melibea Obono Ntutumu Obono é Licenciada en Ciencias Políticas e Xornalismo pola Universidade de Murcia, onde realizou un mestrado en Cooperación Internacional e Desenvolvemento.
É docente na Facultade de Letras e Ciencias Sociais da Universidade Nacional de Guinea Ecuatorial en Malabo. Forma parte do equipo do Centro de Estudos Afro-Hispánicos (CEAH) da Universidade Nacional de Educación a Distancia. Obra
En 2015 o seu relato "La negra" foi incluído na antoloxía Voces femeninas de Guinea Ecuatorial. Una antología editada por Remei Sipi. Nel conta a historia dunha rapaza ecuatoguineana que se ve obrigada a prostituírse para poder finalizar os seus estudos en España.
En 2016 publicou a súa primeira novela, Herencia de bindendee. Nela trata a desigualdade de xénero na tribo fang, a súa tribo de orixe. Ademais trata tamén as complexas relacións entre España e Guinea Ecuatorial. A acción desenvólvese nun poboado fang do século XXI, sen luz eléctrica nin auga potable e lonxe dunha cidade. A trama céntrase no embarazo dunha nai de seis nenas e a expectación que crea o xénero do futuro fillo xa que só un varón herdará o nome e as propiedades da familia, nas que están incluídas as mulleres. Elas son as bindendee.
Tamén en 2016 publicou La bastarda, a historia de Okomo, a filla adolescente dunha nai solteira fang, que vivía co avó Osá o Descalzo e as súas dúas esposas, unha delas a súa avoa Adà, primeira esposa de Osá e responsable da súa educación. Okomo non é aceptada na comunidade fang pola súa condición de bastarda. O problema é o dote que debeu entregar o seu pai ao seu avó. Pero esta novela trata tamén da identidade de xénero e a orientación sexual: ser fam e mina como o seu tío, ou ser lesbiana como a protagonista. É a primeira obra escrita por unha autora ecuatoguineana na que se abordan estes temas. O Seu tío ademais será o causante das desgrazas que ocorren na aldea, sobre todo ao negarse a fecundar a muller do seu irmán estéril. Pero non só será atacado pola tradición senón tamén pola Igrexa.
En 2017 publicou La albina del dinero, onde conta a historia dunha moza albina que é fonte de riqueza para a súa familia pola súa característica única. En 2018 publicou un libro de relatos centrados na sociedade fang e o papel das mulleres.
Todas as súas obras están realizadas desde unha perspectiva feminista, facendo visibles as desigualdades e inxustizas que sofren as mulleres e en especial as mulleres africanas e as lesbianas. Escribe para dar resposta a esas cuestións que sempre se formulou, malia as dificultades que sorteou pola súa procedencia para lograr publicar. Recoñecementos
Premio Internacional de Literaturas Africanas Justo Bolekia Boleká 2018 por Las mujeres hablan mucho y mal.
Premio GLLI 2019 (Global Literature in Libraries Initiative) por La bastarda.
Melilla La Vieja

Melilla a Vella é unha cidadela amurallada da cidade española de Melilla e unha das máis grandes de España cunha lonxitude de 2. 000 metros. Historia
Construíuse entre os séculos XVI e XIX, seguindo modelos que van dende o Renacemento ata os baluartes da escola hispanoflamenca construída durante a época borbónica. Ten polo tanto unha cidade amurallada construída inicialmente por enxeñeiros italianos e posteriormente por españois e profesionais dos Países Baixos. No século XVIII, reformáronse as súas murallas e construíronse unha serie de baluartes e edificios que reflectían o interese dos monarcas españois pola súa defensa. Toda esta zona dos recintos fortificados foi declarada Conxunto Histórico-Artístico en 1953; posteriormente, non 1958, foi declarada Ben de Interese Turístico e, dende 1986, forma parte do Conxunto Histórico-Artístico do Concello de Melilla, Ben de Interese Cultural. Descrición
Divídese en catro áreas fortificadas:
Primeiro Recinto Fortificado
Enclavado no promontorio rochoso, con todas as edificacións civís e murallas entre o século XVI e XVIII.
Segundo Recinto Fortificado
Situado no istmo, con murallas dos séculos XVII e XVIII.
Terceiro Recinto Fortificado
Construído aproveitando o valado musulmán, cunha porta daquela época e o resto do XVIII.
Cuarto Recinto Fortificado
Con fortes do século XVIII.
Meliloto

O meliloto (Melilotus officinalis) é unha especie herbácea pertencente á familia das leguminosas, que se cultiva como planta forraxeira. O seu característico cheiro doce intensifícase pola secaxe e débese ao seu alto contido en cumarina. Descrición
Herba anual ou bienal, dunha altura media de 8 dm, moi ramificada; raíz pivotante, cosmopolita en terreos incultos. Sistema radicular de eixo principal pivotante, groso, con algunhas ramificacións; en formas bienais é máis leñosa ca as anuais. Follas alternas trifoliadas, con folíolos dentados, de obovais a oblongos, estípulas enteiras soldadas co pecíolo. Flores pequenas con corola amarela, agrupadas en acios curtos semellantes a espigas. O froito é un legume ovado, liso, con costelas transversais, de 2 mm de diámetro e con 1-2 sementes. Uso medicinal
É usada na fitoterapia. Promovería a "drenaxe linfática", redución de retención de líquidos, particularmente nos tecidos da parede venosa. Rouquén, catarros, amígdalas, antivaricoso (hedras). Adstrinxente.
Toda a planta bota un forte cheiro a cumarina, en especial ao fretala ou cando enxuga. Utilízanse as follas e os restos florais secos.
O principal compoñente (e ao cal se debe o seu recendo), é o glicósido cumarina, C9H6O2: lactona do ácido ortohidroxicinámico. Este glicósido é solúbel en alcol, cloroformo e éter e preséntase en forma de cristais prismáticos, incoloros, de cheiro fragrante e sabor moi agre.
A dicumarina, dicumarol ou antiprotrombina, C19O6H12, prodúcese por fermentación da forraxe cando a forraxe fenifica mal, é utilizada en medicamento humano para o tratamento da trombose. A dicumarina é o composto anticoagulante responsábel de hemorraxias internas xeneralizadas moi características dos animais cando inxiren a devandita forraxe.
A Melilotus officinalis é unha especie capaz de acumular nitratos en cantidades nocivas. Néctar
É moi boa fonte de néctar para apiarios (abellas, abesouros). Taxonomía
Melilotus officinalis foi descrita por (L. ) Pall. e publicado en Journal of Botany, British and Foreign 66: 141. 1928. Etimoloxía
Melilotus: nome xenérico que deriva das palabras gregas: meli que significa "mel", e lotos, unha leguminosa.
officinalis: epíteto latíno que significa "oficinal", isto é, que ten aplicacións medicinais ou farmacéuticas. Sinonimia
Medicago officinalis (L. )E. H. L. Krause
Melilotus arenarius Grecescu
Melilotus arvensis Wallr.
Melilotus melilotus-officinalis Asch. & Graebn.
Melilotus neglectus Ten.
Melilotus pallidus Ser.
Melilotus petitpierreanus Willd.
Trifolium Melilotus officinalis L.
Trifolium melilotus-officinalis L.
Trifolium officinale L. Nome común
Galego: meliloto, chuchamel, chupamel, meliloto oficinal, meliloto amarelo, trevo de cheiro, herba abelleira (non confundir coa melisa, tamén chamada en galego así).
Melisa

A melisa, herba abelleira ou herba cidreira (Melissa officinalis) é unha planta herbácea da familia das labiadas orixinaria do sur de Europa, especialmente en zonas de montaña. As súas pequenas flores brancas agroman a fin do verán e desprenden un cheiro semellante ao do limón, que atrae ás abellas.
Emprégase como planta medicinal. Nome común
Zugos, zugamel, truxil, trobisco, poexo, planta de chupar, néboda, nébeda, mentrastos, mentrasto, mentraste, menta, meles, meleira, mel do cuco, madreselva, hortolán, hortelán bravo, horba abilleira, herbadona, herba limoeira, herba do mel, herba de mel, herba das abellas, herba da abella, herba billeira, herba abilleira, herba abelleira, flor dulce de chuchar, fenta, estruga mansa, esteva, ervellaca, chupois, chupas, chupameles, chupachupas, chupa, chuchameles, chuchamel, chucha de cabrinfolla, chopo branco, abilleira, abelleira.