Comercio atlántico de escravos

O comercio atlántico de escravos, tamén coñecido como o comercio transatlántico de escravos, fai referencia ó tráfico de escravos que tivo lugar a través do océano Atlántico entre os séculos XVI e XIX. A inmensa maioría dos escravos envoltos no tráfico atlántico eran africanos das zonas centrais e occidentais do continente, na súa maioría prisioneiros das guerras entre etnias rivais que eran vendidos por comerciantes africanos de escravos a compradores europeos, quen os transportaban ás súas colonias en Norte e Suramérica. Alí, os escravos eran obrigados a traballar nas plantacións de café, coco, tabaco e algodón, nas minas de ouro e prata, nos campos de arroz, na industria da construción, na madeira, na construción de barcos e en fogares como serventes.
O comercio de escravos é denominado «Maafa» por académicos africanos e afroamericanos, termo que significa «holocausto» ou «gran desastre» en suahili. Algúns académicos, como Marimba Ani e Maulana Karenga, utilizan as expresións «holocausto africano» ou «holocausto da escravitude». Precedentes
Viaxe atlántica
O comercio atlántico de escravos comezou tralas primeiras relacións entre continentes que puxeron en contacto o Vello Mundo (Europa e África) co Novo Mundo (América). Durante séculos, as correntes fixeran as viaxes a través dos océanos especialmente difíciles e arriscadas para os barcos dispoñibles na época, o que impedira o contacto entre eses continentes. Porén, no século XV, os novos desenvolvementos tecnolóxicos europeos permitiron a construción de buques mellor preparados para enfrontarse a esas correntes, o que facía posible as viaxes polo océano Atlántico. Ó logralo, os mercantes europeos entraron en contacto con sociedades na costa oeste de África e en América con quen nunca antes entraran en contacto.
Escravitude africana
A escravitude era practicada nalgunhas partes de África, Europa, Asia e América antes do comezo do comercio atlántico de escravos. Existe evidencia de escravitude levada a cabo por algúns estados africanos, quen exportaban escravos á súa vez a outros estados africanos, europeos e asiáticos con anterioridade á colonización europea de América.
O comercio atlántico de escravos non foi o único comercio de escravos que tivo lugar en África, aínda que foi o maior en volume e intensidade. Tal e como Elikia M’bokolo escribiu en Le Monde diplomatique, «o continente africano foi sangrado dos seus recursos humanos por todas as rutas posibles. A través do Sáhara, do mar Vermello, dende os portos do océano Índico e a través do Atlántico. Polo menos dez séculos de escravitude en beneficio do mundo musulmán (dende o século noveno ó dezanove). Catro millóns de persoas escravizadas exportadas a través do mar Vermello, outros catro millóns a través dos portos suahili do océano Índico, aproximadamente nove millóns na ruta das caravanas trans-sahariana, e de once a vinte millóns (dependendo do autor) a través do océano Atlántico. » Séculos XVI-XIX
O comercio atlántico de escravos adoita dividirse en dúas eras, coñecidas respectivamente como o primeiro e segundo sistema atlántico.
O primeiro sistema atlántico foi o comercio de africanos escravizados cara a, principalmente, as colonias americanas dos imperios español e portugués. Representou só arredor do 3% de todo o comercio atlántico de escravos. Comezou, nunha escala significativa, cara a 1502 e mantívose até 1580, cando Portugal se uniu temporalmente con España. Mentres que os portugueses comerciaban por si mesmos con escravos, o imperio español utilizaba o sistema do asiento, concedendo ós mercantes (maioritariamente doutros países) a licenza para comerciar con escravos coas súas colonias. Durante o primeiro sistema atlántico, a maior parte dos comerciantes foron portugueses, quen ostentaron un case monopolio deste tráfico, aínda que algúns comerciantes holandeses, ingleses, españois e franceses tamén participaron no comercio de escravos. Trala unión, Portugal quedou debilitado, sendo o seu imperio colonial atacado polos holandeses e británicos. O segundo sistema atlántico refírese ó tráfico de africanos escravizados realizado maioritariamente por comerciantes británicos, portugueses, franceses e holandeses. O principal destino desta fase foron as colonias caribeñas, o Brasil e Norteamérica, a medida que un número de países europeos construían colonias economicamente dependentes da escravitude no Novo Mundo. Entre os propoñentes deste sistema están John Hawkins e Francis Drake.
Só unha cifra lixeiramente superior ó 3% das persoas escravizadas foron comerciadas entre 1450 e 1600, 16% no século XVII. Máis da metade deles foron exportados no século XVIII, sendo o restante 28, 5% obxecto de tráfico durante o século.
Nunha data tan tardía como 1860 chegou a Alabama o último barco negreiro estadounidense, o Clotilde. A bordo ían máis dun cento de escravos capturados en África. Até 2019, creuse que o último sobrevivente dese grupo foi Oluale Kossola, Cudjo Lewis, que morreu en 1935, pero unha investigación daquel ano sinalou a unha muller chamada Rodisha, á que o seu amo lle puxo o nome de Sally Smith, como a última escrava africana xa que morreu dous anos despois, en 1937.