proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Caldeirón (signo)

O caldeirón ou antígrafo é un signo tipográfico (¶) que marca a fin dun parágrafo. Historia
A súa forma orixinouse posiblemente a partir dun "C", abreviación do latín "capitulum" (capítulo), que co tempo foi atravesado por varias liñas verticais para que se distinguise mellor. Na Idade Media empregábase para sinalar nun texto o inicio dunha nova idea ou argumentación. O signo caeu en desuso cando os impresores da segunda metade do século XVI adoptaron a práctica de separar os parágrafos en liñas distintas. Usos actuais
En informática, nos procesadores de texto máis comúns (Microsoft Word, LibreOffice Writer etc. ) é un carácter non imprimíbel que marca a fin de parágrafo e que se obtén premendo a tecla “Enter”. Ademais é a icona do botón da barra de ferramentas “Caracteres non imprimíbeis”, cuxa función é mostrar no texto as marcas de fin de parágrafo e outros caracteres de formato ocultos, como as tabulacións, os espazos e os saltos de páxina.
Caldiserica

Caldiserica é un pequeno filo de bacterias proposto recentemente, que consta dunha soa especie, Caldisericum exile. Esta especie, descuberta en 2009, ten secuencias do seu ARNr 16S o suficientemente distintas como para ser clasificado na súa propia familia, orde, clase e filo. Pertence ao filo candidato OP5, que se lle deu o nome de Caldiserica phyl. nov.
Caldisericum exile AZM16c01T foi atopada en fontes termais do Xapón. É unha bacteria anaeróbica, termófila (crece optimamente a 65 °C), o seu pH óptimo é 6, 5, reduce tiosulfato, ten un flaxelo polar e forma filamentos. O seu contido G+C foi de 34, 6 mol%.
Caldithrix

Caldithrix é un xénero de bacterias termófilas e anaeróbicas que son difíciles de asignar a algún dos filos bacterianos existentes, que comprende ata o momento dúas especies. Segundo o Proxecto The All-Species Living Tree Caldithrix é un membro das Sphingobacteria (da clasificación de Cavalier-Smith), mentres que na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) inclúese un grupo sen clasificar dentro das Deferribacterales, e na taxonomía do NCBI considérase unha bacteria non clasificada.
Caldithrix abyssi foi a primeira especie do xénero descrita, atopada nunha cheminea hidrotermal profunda da dorsal mesoatlántica, e é moderadamente termófila (óptimo a 60 °C) e estritamente anaeróbica. É un bacilo gramnegativo, que pode crecer como quimioorganoheterótrofo fermentando substratos proteináceos ou piruvato ou respirar utilizando como doante de electróns o hidróxeno ou o acetato e como aceptor o nitrato. Reduce o nitrato. As análises xenéticas non a asocian de forma inequívoca cun filo determinado.
Caldithrix palaeochoryensis foi atopada en sedimentos xeotérmicos quentes mariños nun sistema hidrotermal en augas de Grecia. Foi a segunda especie do xénero atopada e ten características metabólicas similares ás de C. abyssi e pode presentarse como bacilos illados ou formar grandes agregados.
Caldo bordelés

O caldo bordelés é unha combinación de sulfato cúprico e cal hidratado, inventado polos viñateiros da rexión de Bordeos, Francia, e coñecida localmente como Bouillie Bordelaise. Fabrícase por neutralización dunha solución de sulfato cúprico co cal. Contén 20 % de cobre (expresado en cobre metal). Foi inventada polo químico bordelés Ulysse Gayon e o botanista Alexis Millardet en 1880.
Úsase principalmente para controlar fungos en xardíns, viñedos, invernadoiros, en xeral infestacións fúnxicas, en especial fungos da vide. Este funxicida tense usado dende hai máis dun século e segue a empregarse, aínda que o cobre pode se lixiviar e poluír correntes de auga.
Caldo galego

O caldo galego é un caldo típico da gastronomía de Galicia. Ingredientes e elaboración
Os seus principais ingredientes son os grelos, verzas ou repolo xunto con patacas, unto ou graxa de porco, para dar substancia, fabas e ocasionalmente algún ingrediente máis, como chourizo, lacón ou touciño entrefebrado cocido.
Sérvese moi quente, decote como primeiro prato. O caldo na cultura popular galega
Ditos
O que non quer caldo, sete cuncas! , Dise daquel que estaba amargado por un contratempo ou unha desgraza e lle ocorren varios.
Tan honrado é o caldo com'as castañas - Tan malo é un coma outro.
Cantigas
Ei vén teu pai,
ei vén túa nai
ei vén teu avó,
que nunca foi bo
caldiño pouco
e verciñas catro
sabell-o pan
comá lingua dun gato. Miña sogra morrèose onte
deixoume o caldo na ola,
vamonos comendo o caldo
quen se morreo, que se morra. Refráns
Bebe dispois do caldo, e manda o médico ao diaño.
Bebe dispois do caldo, e rite do cirurxiano.
Caldo de galiña é p'ró enfermo a millor meiciña.
Caldo de tripas, moito repenicas.
Caldo e sacramentos, p'ra quen os pida.
Caldo sen graxa, pan sen tasa.
Caldo sen pan dáselle ao can.
Canto máis caldo, máis sopas.
Custa máis o caldo que as talladas.
De caldo requentado e vento de burato, gárdate coma do diaño.
Do bo caldo, pouco; do malo, ningún.
Fixo a vella un caldo de grelos e chupouse os dedos.
O caldo, ben cocido e ben repousado.
O caldo das paridas, non lle fai mal ás preñadas.
O caldo de galiña, a ninguén prexudica.
O caldo, engrolado, p'ros porcos é un bo bocado.
O caldo, en quente; a inxuria, en frío.
O caldo quenta o corpo.
O que dispois do caldo non bebe, non sabe o que perde.
O que no caldo bota viño, de vello faise mociño.
Se bebes co caldo, non darás moita avinza ao cirurxiano.
Se bebes despois do caldo, podes facerlle a figa ao cirurxiano.
Se queres ter ao teu home gordiño dispois do caldo dálle un gotiño sempre que sexa de viño.
Todo sexa craro, menos o caldo.
Calembur

O calembur é unha figura estilística que xorde ó reagrupar doutro modo as sílabas dunha ou máis palabras para lles mudar a significación cun sentido diferente. Este recurso adoita usarse nas adiviñas, e tamén ten presenza nas cantiga de escarnio e maldicir. Orixe
Segundo a maioría dos autores, o pai deste artificio lingüístico é Georges de Bièvre, quen seica comezou a explotar a hilaridade que na corte de Lois XVI provocaban os continuos equívocos protagonizados polo conde de Kalemburg, embaixador de Westfalia, debido ao seu escaso dominio da lingua francesa. Outros estudos din que procede do francés calembour (de calembourg, e este, de Kahlenberg, lugar que tiña un párroco contra 1300 que foi célebre polos seus xogos de palabras). En 1777 l Encyclopédie recolle que o seu uso escrito se remonta a 1630 cando Devaux dos Caros (pseudónimo non comprobado empregado por Adrien de Lasseran de Massencome de Monluc) escribiu a historia "das súas migas de pan". En todo caso a lingua francesa préstase para estes artificios lingüísticos debido á súa pronunciación.
Non obstante, hai quen postula que o vocábulo calambur procede do árabe kalembusu (palabra equívoca), ou do italiano calamo burlare (burlarse con la pluma).
Calendario armenio

No Calendario armenio, as datas están marcadas polas letras ԹՎ ou parecidas, habitualmente cunha liña sobre as letras, indicando "t'vin" ("no ano") seguido por unha ou até catro letras, cada unha significa un número baseado na orde do alfabeto. Na Idade Media, os armenios empregaban un calendario que comezaba no ano 552 a. C. , como o comezo da era armenia. Para traducir en anos comúns, adicione 551 ao número. Ao ver a inscrición ԹՎ ՈՀԳ, olle na táboa dabaixo e vexa que a suma (600+70+3+551) é igual ao ano 1224.
Calendario celta

Calendario celta é o termo usado para referirse a unha variedade de calendarios usados polos pobos celtas en diferentes épocas da historia. Calendario celta continental
O calendario celta da Europa continental máis coñecido é o calendario galo de Coligny. Descuberto en Coligny, Francia, hoxe atópase exposto no museo do pazo das artes galo-romano de Lión (entón chamada Lugdunum) a uns 77 km. de Coligny. Data do século I BCE, cando o imperio romano impuxo o uso do Calendario xuliano na provincia romana da Gallia Lugdunensis. O calendario está gravado nunha placa de bronce, hoxe fragmentada (crese que foi obxecto de rotura ritual sagrada).
O calendario de Coligny é un intento de conciliar os ciclos da lúa e o sol, considera as fases da lúa como base de cálculo, e tódolos meses comezan coa mesma fase lunar.
O calendario usa unha regra matemática para manter un calendario normal de 12 meses sincronizado co ciclo lunar, engadindo un mes extra cada 2 anos e medio. O calendario de Coligny rexistra un ciclo de 62 meses lunares de 5 anos (tamén chamado grande ano celta, cando se sincronizan de novo os ciclos do sol e a lúa), dividindo cada mes en 15 días de luz (medio ciclo lunar), e 15 días de escuridade (o outro medio ciclo lunar).
A data do inicio do seu uso é descoñecida, a súa correspondencia cos calendarios dos celtas insulares (Eire e Bretaña) suxire que algunhas das formas lingüísticas e os cálculos implícitos poden datar de tempos proto-celtas, aproximadamente do 800 a. C. . O calendario Coligny efectúa unha complexa sincronización dos ciclos solar e lunar, mantendo un alto grao de sofisticación. Termos calendáricos nas linguas celtas
Moitos calendarios e termos de cálculo de tempo actuais manteñen termos utilizados nas linguas medievais e modernas celtas. Foron tomados prestados do latín e reflecten a influencia da cultura romana e do cristianismo sobre os celtas insulares (Eire, a Bretaña, Illa de Man, Cornualla). As palabras prestadas inclúen os nomes dos meses Januarius (irlandés antigo Enáir, galés Ionawr), Februarius (irlandés antigo Febre, galés Chwerfror), Martius (irlandés antigo Mart, galés Mawrth), Aprilius (irlandés antigo Apréil, galés Ebril), Maius (galés mai), Augustus (irlandés antigo Auguist, galés AWST), os nomes dos días da semana, Dies Solis (Dies Dominica, o Domingo cristián), Dies Lunae, Dies Martis, Dies Mercurii, Dies Iovis, Dies Veneris, Dies Saturnis; os termos Septimania "semana" -de sete días- (bretón Sizun, córnico seithum), Kalendae "primeiro día do mes" (irlandés antigo callann, galés Calan, bretón kala), tempore "tempo" (galés tymor), Matutina "mañá" (córnico Metin), Véspera "noite", novena "mediodía" (galés nawn) e Ora "data" (galés AWR, bretón euros).
Un certo número de termos Celtas nativos sobreviviu á adopción do calendario romano cristián, porén:
Calendario de Coligny

O calendario de Coligny é un tipo de calendario lunisolar galo atopado en Coligny (Ain, Francia) en 1897, xunto coa cabeza dunha estatua de bronce dunha figura masculina xuvenil. Características
Consérvanse 73 fragmentos dunha placa de bronce de 1, 48 m de ancho e 0, 9 m de alto. A súa datación probable é de finais do século II. Inclúe inscricións capitais en lingua latina e en lingua gala. Contén dezaseis columnas verticais, con 62 meses distribuídos sobre cinco anos.
O arqueólogo francés J. Monard especulou sobre os druídas estiveron envoltos no seu gravado dado que desexaban conservar o seu calendario tradicional debido á inposición do calendario xuliano ao longo do Imperio Romano. Con todo, a forma xeral do calendario fai pensar nos calendarios públicos (ou parapegmata) atopados en distintas partes do mundo grego e romano.
Atopouse un calendario similar preto de Villards d'Heriad, do cal só se conservan oito fragmentos pequenos. Actualmente está preservado no Musée d'Archéologie du Xura en Lons-le-Saunier.
Calendario de vacinación infantil

O calendario de vacinación infantil é o esquema de inmunizacións que os diferentes sistemas de saúde estatais ou rexionais establecen para a poboación pediátrica, coa fin de protexérena das doenzas que dispoñen de vacina.
Recoméndase que os nenos sexan vacinados tan pronto coma o seu sistema inmune sexa quen de responder á inmunización, [Cómpre referencia] coas doses de reforzo que posteriormente sexan precisas. Vacinación infantil en Galicia
En Galicia, o Servizo Galego de Saúde é o organismo encargado de deseñar e configurar o calendario vacinal, conforme ás recomendacións do Consello Interterritorial do Sistema Nacional de Saúde e o Ministerio de Sanidade de España.
No ano 2008, o calendario era o seguinte:
Calendario hindú

O termo calendario hindú é confuso xa que se refire ao conxunto de calendarios rexionais da India, que se comportan de distintos xeitos, así como ao Calendario nacional indio. Poden ser "calculados" (como o calendario gregoriano por exemplo), de tal maneira que o número de mes, días no mes etc. son sempre os mesmos, determinados por regras, mediante os cales inténtase que dean resultados conforme o movemento real das estacións, o sol e os astros.
Poden ser "astronómicos", de tal maneira que a observación efectiva dos eventos astronómicos determinan o comezo dos anos e os meses. Así, o número de días por mes e ano pode variar, non é un calendario previamente fixado ou planeado: o ceo, as observacións astronómicas son o calendario, pero iso redunda nunha perfecta exactitude.
Poden ser solares, fundamentados no movemento do sol.
Poden ser lunares, fundamentados no movemento da lúa; pero como iso conduce a incongruencia co movemento solar (como acontece no calendario musulmán), os calendarios lunares son máis exactamente lunar-solares, porque tamén se considera o movemento solar e inténtase seguilo da maneira máis fiel posíbel.
Tamén existen varias eras. a Era Vikram.
a Era Saka: o ano 0 é o 78, o 79 é o ano 1, o 21 de marzo de 2000 comezou o ano 1922; véxase orixe da era Saka.
Por decreto publicado na Gazette of India estableceuse en 1957 o Indian National Calender (calendario nacional indio), que é de tipo calculado e solar, e cuxa era é a Saka. Estacións e meses nos calendarios hindús Eras:
O 21 de marzo de 2000 (calendario gregoriano) comezou: o ano 1922 da era Saka
o ano 2057 da era Vikram
A era Kali (a era "kali yuga" ou do ferro) comezou o 18 de febreiro de -3102 do calendario gregoriano.
Días da semana no calendario hindú (segundo os nomes hindús): Domingo: रविवार o इतवार
Luns: सोमवार
Martes: मंगलवार
Mércores: बुधवार
Xoves: गुरुवार aux बृहसपितवार
Venres: शुक्रवार
Sábado: शनिवार Calendario solar hindú.
Calendario lunar hindú.
Calendario lunar

Un calendario lunar é un tipo de calendario baseado nas fases da Lúa, no que cada lunación (intervalo entre dúas lúas cheas) corresponde a un mes lunar (ou mes sinódico).
A duración media dun mes sinódico é 29, 530588 días. Como un calendario só ten un número enteiro de días por mes, é necesario recorrer á intercalación para que o calendario lunar (en xeral, con meses de 29 ou 30 días) non se desprace con respecto ás fases da Lúa.
Se o calendario lunar ten en conta as estacións do ano denomínase calendario lunisolar. A maioría dos calendarios lunares son tamén lunisolares, tales como o hebreo, samaritano, chinés, tibetano ou hindú. O único calendario puramente lunar que aínda se usa hoxe a grande escala é o calendario musulmán. O máis antigo dos calendarios lunares atopouse en Escocia, en Warren Field, data de arredor do 8000 a. C. e é lunisolar
Calendario lunisolar

Un calendario lunisolar é un calendario que indica o tempo tomando en consideración tanto as fases do Sol como as fases da Lúa. Se o ano solar se define como un ano tropical, daquela un calendario lunisolar dará unha indicación da estación; se se toma como un ano sideral entón o calendario predecirá a constelación preto da cal ocorrerá a lúa chea. Xeralmente tamén se require que o ano teña un número enteiro de meses; a maioría dos anos ten 12 meses pero cada segundo ou terceiro ano ten 13 meses.
Calendario maia

O calendario maia é un sistema de calendarios empregados na Mesoamérica precolombiana e en moitas comunidades modernas das terras altas de Guatemala, Veracruz, Oaxaca e Chiapas, en México.
Os elementos esenciais do calendario maia baséanse nun sistema que foi empregado de forma común en toda a rexión, que data de polo menos o século -V. Comparte moitos aspectos cos calendarios empregados por outras civilizacións mesoamericanas anteriores, como a zapoteca e a Olmec, e con outras civilizacións contemporáneas como a mixteca e a azteca.
Segundo a tradición da mitoloxía maia, os documentos do Iucatán colonial e a reconstrución das inscricións tardías, clásicas e posclásicas, a deidade Itzamna é acreditada como a que lles deu o coñecemento dos calendarios ós antigos maias, xunto coa escrita e outros aspectos fundamentais da cultura maia. Descrición
No calendario maia coexisten varias contas de tempo: o calendario sacro (tzolkin ou bucxok, de 260 días).
o ciclo solar (haab, de 365 días).
a roda calendárica de 52 anos.
a conta longa de 5200 anos.
a conta lunar de 18 meses lunares
a conta venusiana de 584 días
a conta dos señores da noite de 9 días
O calendario maia é cíclico, porque se repite cada 52 anos maias. Na conta longa, o tempo de cómputo comezou o día 0. 0. 0. 0. 04 ajau e 8 cumkú (en notación maia) que equivale, segundo a correlación xeralmente aceptada, ó 11 de agosto do 3114 a. C. no calendario gregoriano. Porén, moitos maianistas prefiren igualmente a data do 13 de agosto de 3114 a. C. como a data do inicio da conta longa. E a data de final foi o 21 de decembro de 2012 d. C. O período foi de 5. 125, 36 anos terrestres/solares, aínda que en termos maias si resulta unha cifra enteira e redonda posto que son 5. 200 tunes, que son ciclos de 360 días (Tun), e tamén en días ou kines como un total de 1. 872. 000. Cinco repeticións ou cinco contas longas compoñen o gran ciclo de 26. 000 tunes equivalentes a 25. 626, 8 anos. Desta maneira o gran calendario maia é visualizable como un círculo estruturado en cinco partes, cada unha de 5. 200 tunes. A cifra de 26. 000 non é de anos senón de tunes, e por iso non hai que confundilo con 26. 000 anos nin tampouco co período de precesión dos puntos equinocciais e solsticiais da Terra cuxa cifra é semellante: 25. 800 ó 25. 920. O último día da 5ª conta longa e do calendario maia de 5 contas longas coincidiu con evento astronómico, o solsticio (21-22 de decembro de 2012 da era cristiá) e tamén con que actualmente os solsticios da Terra ocorren no momento en que o plano da eclíptica se interseca co plano ecuatorial da Galaxia.
A caste sacerdotal maia, chamada ah kin, era posuidora de coñecementos matemáticos e astronómicos que interpretaba de acordo coa súa cosmovisión relixiosa, os anos que iniciaban, os vindeiros e o destino do home.
O calendario maia, segundo algúns estudosos, aparece xa en culturas máis antigas como a olmeca; porén, para outros este calendario é propio da civilización maia. As similitudes co calendario mexica, ofrecen evidencia de que en toda Mesoamérica utilizouse o mesmo sistema calendárico.
Calendario musulmán

O calendario musulmán é un calendario lunar. Baséase en ciclos lunares de 30 anos (360 lunacións, de tradición sumeria). Os 30 anos do ciclo divídense en 19 anos de 354 días e 11 anos de 355 días. Os anos de 354 días chámanse anos simples e divídense en seis meses de 30 días e outros seis meses de 29 días. Os anos de 355 días chámanse intercalares e divídense en sete meses de 30 días e outros cinco de 29 días. Anos e meses van alternándose. É dicir, cada 33 anos musulmáns equivalen a 32 anos cristiáns. As intercalacións fanse engadindo un día ao final do mes de dulhiyah nos anos 2º, 5º, 7º, 10º, 13º, 16º, 18º, 21º, 24º, 26º e 29º de cada ciclo de 30 anos.
O ano musulmán componse de 12 meses de 30 ou 29 días: MoHarran (محرّم (30,
Safar (29), صفر
Rabi al Aual (o primeiro) (30) ربيع الأول,
Rabi al Ajir ou al zeni(o último ou segundo) (29) ربيع الآخر أو ربيع الثاني,
yumada al Aual (o primeiro) (30) جمادى الأول,
Yumada al Ajir (o último) (29), جمادى الآخر أو جمادى الثاني
Rayab (30), رجب
Chaabán (29), شعبان
Ramadán (30), رمضان
Chaual (30), شوّال
Du al Qada (30) ذو القعدةy
Du al Hiyah (29 ou 30) ذو الحجة.
Se consideramos a diferenza de días entre o calendario lunar e o solar, e o feito de comezar o ano en datas diferentes, darémonos conta da dificultade de establecer unha correspondencia entre o calendario musulmán e o cristián. Existen táboas de correspondencia de anos, pero para un cálculo rápido e aproximado serven as seguintes fórmulas:
Para pasar do ano musulmán ao cristián G
H + 622 – (H/33) Para pasar do ano cristián ao musulmán H
G – 622 + (G - 622/32)
Onde:
G ano cristián (ano gregoriano)
H ano musulmán (héxira)
Estas fórmulas serven para establecer a correspondencia de anos musulmáns e cristiáns dun xeito aproximado. Para establecer a correspondencia dunha data concreta a cousa é case imposible, e ata os historiadores admiten un erro dun día máis ou menos. A causa deste desfase é que o inicio e o fin de cada mes regúlase segundo o ciclo lunar observable, o que leva a introducir un día de máis cando as observacións non coinciden co cálculo teórico.
Calendario persa

O Calendario Persa ou Calendario Iraniano é un calendario Solar no que o ano comeza o 21 de marzo.
Este calendario foi adoptado en 1925 en Irán e en 1957 en Afganistán. Considérase máis preciso có Calendario gregoriano dado que no calendario gregoriano hai un erro dun día cada 3320 anos, mentres que no calendario persa o mesmo erro aparecería cada 3. 8 millóns de anos.
O calendario persa ten seis meses con 31 días e os seis meses seguintes con 30 días, excepto o último con 29 ou 30 días segundo sexa bisesto ou non. O ano comeza en Novruz que coincide co 21 de marzo do Calendario gregoriano.
O primeiro de xaneiro de 2000 do calendario gregoriano é o 11 de Dej de 1378 do calendario persa. Nome dos meses
Abaixo está a relación dos doce meses do calendario persa: * A forma antiga era Amordad, que, realmente, significa inmortalidade. A forma actual é antónimo de inmortalidade. Días da semana
Nese calendario, a semana posúe sete días, comezando no sábado e rematando o venres. Os nomes dos días da semana do calendario son: Shanbeh (شنبه en Persa) equivalente ó sábado.
Yekshanbeh (یکشنبه en Persa) equivalente ó domingo.
Doshanbeh (دوشنبه en Persa) equivalente ó luns.
Seshanbeh (سه شنبه en Persa) equivalente ó martes.
Chaharshanbeh (چهارشنبه en Persa) equivalente ó mércores.
Panjshanbeh (پنجشنبه en Persa) equivalente ó xoves.
Jom'eh (جمعه en Persa, orixinalmente Árabe) ou Adineh (آدینه en Persa) equivalente ó venres.
Calendario rúnico

O calendario rúnico era un calendario perpetuo baseado no ciclo metónico utilizando as runas desenvolvidas polas culturas nórdicas ou xermánicas que habitaban as rexións da actual Alemaña e Escandinavia. Escribíanse en pergameos ou ben nunha vara de madeira no cal se entallaban cunha raia os días normais e os días especiais con figuras xeométricas ou símbolos, en Suecia coñecíase este último método como runstav e en Noruega como Primstav
O inicio do ano, polo calendario rúnico ocorría no día 23 de xuño, representado pola runa Feob. O máis antigo data do século XIII e empregouse ata o século XVII e aínda máis tarde esporadicamente.
Calendario ático

O calendario ático, en vigor en Atenas na Antigüidade clásica, é o máis coñecido dos calendarios gregos. É de tipo lunisolar. Os diferentes ciclos
O ano ateniense compúñase de 12 meses lunares. Ao principio, cada mes contaba con 30 días. En consecuencia, fíxose un axuste co ciclo lunar, alternando un mes de 29 días (κοῖλοι μῆνες / koĩloi mễnes) e un de 30 días (μῆνες πλήρεις / mễnes plếreis). Isto dá un ano de 354 días, é dicir 11 días menos en relación co ano solar. Para remedialo intercalouse un décimo terceiro mes de 30 días despois de cada segundo ano lunar. É o que se chama un ciclo «trierético». A cada ano de 13 meses chámaselle «embolístico», nome que recibe precisamente do mes que é engadido (mes embolístico).
Como o ano se atopaba en diante demasiado lento en relación co ciclo lunar, aplícase outra corrección no século V a. C. , a do ciclo «octaetérico». Neste sistema, o mes intercalar é inserido nun ciclo de oito anos: este período de oito anos, conta con tres anos de trece meses: o terceiro, o quinto e o oitavo ano.
Outros ciclos foron igualmente considerados no curso da historia ateneniense. Así, Metón de Atenas, baixo Pericles, pon a punto un ciclo de 19 anos (ciclo metónico). Calipo de Cícico, no século -IV, inventa pola súa banda o ciclo de 76 anos. Mes do calendario
Esta noción de ciclo, e sobre todo intercalar un mes suplementario, fan imposíbel coincidir de maneira absoluta os meses atenienses e os do calendario gregoriano, utilizado actualmente na maior parte do mundo. En efecto, a diferenza pode ás veces representar un mes enteiro. En cambio, é fácil facer coincidir os meses atenienses coas estacións.
Os nomes dos meses están unidos ás divindades gregas ou ás festas relixiosas. O ano comeza preto do equinoccio de outono. Os días do mes
Cada mes suponse que empezaba coa lúa nova. En consecuencia, o primeiro día chámase νουμηνία numênía (‘lúa nova’) e o último, ἔνη καὶ νέα énê kaì néa (‘vella e nova’). Cada mes compúñase de tres décadas: μηνὸς ἱσταμένου (ou ἀρχομένου) mênòs histamenu (ou arkhoménu), ‘a década do mes que comeza’;
μηνὸς μεσοῦντος mênòs mesũntos, ‘a década de metade do mes’;
μηνὸς φθίνοντος mênòs phthínontos, ‘a década do mes que acaba’.
A última década presenta a particularidade de que os seus días están ao contraxeito. As estacións
Tucídides no inicio do Libro II da Historia da Guerra do Peloponeso aclara que o relato está escrito seguindo a orde en que sucederon os diversos acontecementos, por veráns e invernos. O ano estaba dividido en dúas metades, o inverno e o verán. Segundo algúns tradutores e comentaristas da obra tucidídea, o verán abarcaba a primavera e gran parte do outono, e comezaría sobre o 1 de marzo e terminaría o 1 de novembro. Segundo W. K. Pritchett e B. I. van der Waerden, o fin do inverno e o principio do verán era o 6 de marzo (saída vespertina da estrela Arturo) e o fin do verán e comezo do inverno sería o 8 de novembro (posta matutina das Pléiades), datas precisas tomadas do parápēgma de Euctemón.
Calendula

As caléndulas (Calendula) son un xénero dun medio centenar de especies de herbas anuais ou perennes da familia das asteráceas, nativas da rexión mediterránea e Asia Menor. Reciben tamén os nomes de margaridas, maravalla e pampillos, dependendo da especie.
Son herbas de escasa altura, con follas espirais, simples, lixeiramente pubescentes, de entre 5 e 20 cm de longo. As flores son discoidais, desde amarelas a laranxa intenso. Algunhas especies, entre elas a Calendula officinalis están en flor case todo o ano; o seu nome científico provén das calendas, o nome dado polos latinos ao primeiro día do mes, por julgarse similar a frecuencia da súa floración.
Nalgunhas especies os pétalos florais e as follas brizas son comestíbeis, e úsanse para decorar ensaladas e outros pratos pola súa intensa cor. Empréganse tamén na medicina; tradicionalmente recomendábase un emplasto de talos e follas para irritacións, eccemas e feridas pequenas. Especies
Calendula arvensis (Vaill. ) L. – caléndula silvestre, caléndula brava, pampillo, pampullo.
Calendula denticulata Schousb. ex Willd.
Calendula eckerleinii Ohle
Calendula incana Willd.
Calendula incana subsp. algarbiensis (Boiss. ) Ohle
Calendula incana subsp. maderensis (DC. ) Ohle – Madeiran Marigold
Calendula incana subsp. maritima (Guss. ) Ohle – Sea Marigold
Calendula incana subsp. microphylla (Lange) Ohle
Calendula lanzae Maire
Calendula maroccana (Ball) Ball
Calendula maroccana subsp. maroccana
Calendula maroccana subsp. murbeckii (Lanza) Ohle
Calendula meuselii Ohle
Calendula officinalis L. – maravalla
Calendula palaestina Boiss.
Calendula stellata Cav.
Calendula suffruticosa Vahl pampillo de mar, pampullo de mar.
Calendula suffruticosa subsp. balansae (Boiss. & Reut. ) Ohle
Calendula suffruticosa subsp. boissieri Lanza Calendula suffruticosa subsp. fulgida (Raf. ) Guadagno Calendula suffruticosa subsp. lusitanica (Boiss. ) Ohle pampillo de mar, pampullo de mar.
Calendula suffruticosa subsp. monardii (Boiss. & Reut. ) Ohle
Calendula suffruticosa subsp. tlemcensis Ohle Calendula tripterocarpa Rupr.
Caliborcia

A caliborcia ou mexacán, Heracleum sphondylium, é unha planta bienal natural de Europa, excepto Islandia e Asia. Está moi estendida por pradarías e pasteiros, xunto a estradas, sebes e bosques. Descrición
Herba moi robusta bienal ou perenne de vida curta. Ten o talo oco e alcanza os 6 a 12 dm de altura con follas pinnadas e pelosas, divididas en 5-7 lóbulos agudos ou compostos por 3-5 segmentos; ten umbelas dobres de até 20 cm de diámetro de flores brancas. Froitos pequenos elíptico a redondeado aplanado, glabro, amplamente alado. Florece a final de primavera e no verán. Usos
Heracleum sphondylium contén como ingredientes activos un zume irritante (furanocumarina) e un aceite esencial, que pode ser utilizado na medicina herbal como hipotensor, estimulante e dixestivo. Pódese preparar como infusión, decocción ou tintura.
Na cociña pódense preparar os brotes en ensaladas. As sementes pódense facer macerar en alcol para preparar un licor agradable.
En Europa do Leste as follas ferméntanse para obter un tipo de cervexa (o parst ou bartsch). Taxonomía
Heracleum sphondylium foi descrita por Carl Linné e publicada en Species Plantarum 1: 249. 1753. Citoloxía Número de cromosomas de Heracleum sphondylium (Fam. Umbelliferae) e taxóns infraespecíficos
Heracleum sphondylium L. n
11.
Sinonimia Heracleum alpinum subsp. benearnense Rouy & E. G. Camus en Rouy & Foucaud
Heracleum alpinum subsp. pyrenaicum (Lam. ) Rouy & E. G. Camus en Rouy & Foucaud
Heracleum alpinum var. pyrenaicum (Lam. ) Pers.
Heracleum austriacum var. elegans Crantz
Heracleum ceretanum Sennen
Heracleum granatense Boiss.
Heracleum longifolium Jacq.
Heracleum montanum Schleich. ex Gaudin
Heracleum panaces sensu Lange en Willk. & Lange
Heracleum pyrenaicum Lam.
Heracleum setosum var. granatense (Boiss. ) Rouy & E. G. Camus en Rouy & Foucaud
Heracleum setosum Lapeyr.
Heracleum sibiricum subsp. longifolium (Jacq. ) Arcang. Propiedades
Ten propiedades hipotensoras, estimulantes e dixestivas.
O zume da planta pode provocar irritación e bochas na pel ao exporse ao sol (fotosensibilización).
En poboacións de Europa oriental e Asia preparaban unha cervexa cos talos fermentados, chamados o parst ou o bartsch dos polacos.
Calicrátidas

Calicrátidas foi un comandante naval espartano durante a Guerra de Decelia, a última fase da Guerra do Peloponeso. Traxectoria
No ano -406 foi enviado ao Exeo para tomar o mando da frota espartana de Lisandro, o primeiro navarca. O período de tempo en que Calicrátidas exerceu de navarca foi breve e tropezou con varias dificultades. Principalmente, as intrigas do seu predecesor, quen aparentemente devolvera o diñeiro co que a frota debía ser pagada polo príncipe persa Ciro. Calicrátidas necesitaba o diñeiro de Ciro para pagar aos seus homes, pero, como un espartano tradicionalista, era remiso a pedilo a un persa. Os seus intentos pouco entusiastas de conseguir o financiamento de Ciro non se concretaron, e foi forzado a atopar unha fonte alternativa de fondos, que a cidade de Mileto ao final proveu.
Despois de gañar unha vitoria inicial contra o almirante ateniense Conón, Calicrátidas enfrontouse cunha considerábel frota ateniense enviada para auxiliar a Conón. Enfrontouse a esta frota na batalla de Arxinusas. O seu continxente naval foi completamente derrotado, e Calicrátidas morreu. Tras a súa morte, Lisandro, regresou de Esparta para ocupar o posto de navarca outra vez.
Calicrátidas é lembrado como un espartano da vella escola. Desdeñou a política de alianza con Persia que fora aprobada baixo Lisandro, e declarou que se a elección fose súa, buscaría a paz con Atenas. O papel crecente do diñeiro na política e a diplomacia espartanas, ofendía a súa tradicionalista, antimaterialista sensibilidade. Aínda que fracasou no seu mando, gañou o respecto de moitos espartanos e aliados, e foi moi ben considerado despois da súa morte.
Calidina

A calidina é unha cinina bioactiva formada en resposta a lesións nos tecidos a partir de precursores cininóxenos por medio da acción de calicreínas.
A calidina é un decapéptido cuxa secuencia é H-Lys-Arg-Pro-Pro-Gly-Phe-Ser-Pro-Phe-Arg-OH. Pode converterse en bradicinina pola acción dun encima aminopeptidase. En realidade, a calidina é idéntica á bradicinina, pero cun residuo de lisina adicional no extremo N-terminal e sinaliza tamén a través do receptor de bradicinina.
Pode ser un substrato para as carboxipeptidases M e N.
Californio

O californio é un elemento sintético da táboa periódica de símbolo Cf e número atómico 98.
Caligrafía xeorxiana

A caligrafía xeorxiana (xeorxiano: ქართული კალიგრაფია) é unha forma de caligrafía, ou escrita artística da lingua xeorxiana usando os seus tres alfabetos. Historia
Xeorxia goza dunha rica e longa tradición caligráfica, o cristianismo e a Igrexa Ortodoxa Xeorxiana xogaron un papel fundamental na creación e difusión de manuscritos, converténdoos nun fenómeno cultural e nacional ao rexistraren os monxes os acontecementos históricos xeorxianos.
No interior de Xeorxia o reino de Taoklarjeti foi o centro cultural do país e nel traballaron a maioría dos grandes mestres da arte caligráfica xeorxiana. Fóra de Xeorxia, os monxes xeorxianos tamén crearon manuscritos xeorxianos en varios mosteiros, como o de Bachkovo (Bulgaria), Iviron (Monte Athos), da Cruz e Mar Saba (Xerusalén), Santa Catarina (Sinaí), Antioquía e Constantinopla
En Xeorxia cada ano conmemórase o 14 de abril o Día da Lingua Xeorxiana, entre as actividades máis populares están os concursos de caligrafía, recibindo os gañadores os seus galardóns no Centro Nacional de Manuscritos de Xeorxia.
Caligrama

Un caligrama é un conxunto de palabras dispostas de tal xeito que forman unha imaxe relacionada tematicamente. Pode ser un poema, unha frase, unha parte da escritura ou unha soa palabra; a disposición visual pode depender dun certo uso da tipografía, da caligrafía ou xestualidade da escritura a man, por exemplo ao longo de liñas de texto non paralelas e curvas, ou en parágrafos con forma. A imaxe creada polas palabras ilustra o texto expresando visualmente o que di, ou algo estreitamente asociado; tamén pode, a propósito, mostrar algo contraditorio co texto ou ser enganoso, ou pode achegar pensamentos e significados adicionais ao texto. Algúns exemplos de autores
Guillaume Apollinaire foi escritor de caligramas e autor dun libro de poemas chamado Calligrammes.
Blaise Cendrars, contemporáneo de Apollinaire, tamén explorou a poesía visual.
Vicente Huidobro: Poeta chileno que desenvolveu caligramas como parte do seu movemento creacionista.
Manuel Antonio, poeta galego das vangardas da xeración de 1925, afín ao creacionismo, tamén foi un profuso creador de caligramas.
E. E. Cummings, coñecido pola súa poesía non convencional en canto a formato e gramática, tamén experimentou con poesía visual.
Dylan Thomas. O poeta galés experimentou ocasionalmente con disposicións visuais nos seus poemas.
Augusto de Campos e Haroldo de Campos: Ambos irmáns, foron poetas brasileiros asociados ao movemento da poesía concreta, que ten moito en común co caligrama.
Ian Hamilton Finlay: Artista e poeta escocés que combinou poesía, explorando tamén a poesía concreta nada no Brasil, con escultura e xardinería, creando composicións visuais.
Mary Ellen Solt: Esta poeta americana foi coñecida polos seus caligramas, especialmente por poesías que tomaban a forma de flores.
José Juan Tablada escribiu un libro de caligramas en castelán titulado "Li-Po y otros poemas".
Emmett Williams, artista e poeta asociado ao movemento Fluxus, creou poesía visual que xoga coa forma e o significado. Eduardo Scala, é un artista plástico e poeta contemporáneo que se mergullou na creación de caligramas explorando a relación das artes e a lingüística.
Calipso (xénero musical)

Calipso, en lingua inglesa calypso, é un xénero musical afrocaribeño orixinario de Trinidad e Tobago, moi popular nas illas do Caribe de fala inglesa e francesa.
Tamén é popular en Xamaica e en moitos lugares de Iberoamérica como Costa Rica, Honduras, México, Panamá, Perú, Ecuador ou Venezuela. Tambores metálicos
A súa peculiaridade é que fai uso como instrumento principal duns tambores metálicos, fabricados a partir de barrís de petróleo reciclados, chamados "steeldrums" ou simplemente tambores metálicos de Trindade, moi usado nos carnavais trinitarios, os cales se crearon pola necesidade de percutir que tiñan os descendentes dos africanos nestas as illas, e dado que non posuían ningún instrumento, empezaron a percutir os barrís, os cales se foron abolando e logo estabelecéndose alturas definidas, o que farían que no futuro o instrumento se puidese temperar cunha escala cromática. En Venezuela estes barrís reciben o nome de "bum-bac". Cancións, autores e intérpretes destacados
O calipso gañou fama internacional grazas a varios artistas caribeños e cancións como Lord Kitchener (Aldwyn Roberts), Mighty Sparrow (Slinger Francisco) ou Calypso Rose (McCartha Linda Sandy-Lewis). Entre as cancións emblemáticas de calipso está Banana Boat Song (Day-O) que trata dos traballadores de banana en Xamaica e posibelmente é a máis recoñecida internacionalmente. Foi popularizada por Harry Belafonte nos anos 50; mesmo non sendo un calipsonian tradicional de Trinidad, a súa interpretación axudou a levar o calipso a un público global; nos anos 80 foi parte da banda sonora do filme de Tim Burton Beetlejuice.
Hot Hot Hot, escrita e orixinalmente interpretada polo músico Arrow (Alphonsus Cassell) de Montserrat, converteuse nunha das pezas de calipso máis coñecidas e reproducidas globalmente, versionada diversas veces nas décadas de 1980 e de 1990, incluíndo o "World Carnival Mix '94" de 1994.
Calista

A palabra calista é vulgarmente utilizada para designar a persoa que quita calos.
Non existe no Estado Español ningunha titulación académica nin validación de título estranxeiro que conteña a palabra calista, a titulación oficial é a de podólogo. Requisitos
Para exercer a podoloxía é necesario estar en posesión da titulación universitaria correspondente.
Todas as persoas que ofrezan tratamentos propios desta profesión sen estar en posesión nin ter obtido a correspondente titulación académica expedida ou recoñecida pola lexislación vixente cometen o delito de intrusismo (art. 403 do Código Penal).
As accións dos intrusos poden afectar a seguridade e a integridade das persoas que por descoñecemento se expoñen a el e constitúe unha mala imaxe da profesión ante a sociedade.
Calla palustris

Calla es un xénero da división das magnoliófitas (anxiospermas), clase das liliópsidas, orde das alismatales e familia das aráceas.
É o unico xénero da subfamilia das caloideas (Calloideae) que ademais é monotípico, xa que comprende unha soa especie, Calla palustris, a cala. Taxonomía
Descricións
Subfamilia
A subfamilia foi descrita polo botánico británico George Arnott Walker-Arnott.
Xénero e especie
Tanto o xénero Calla, como a súa única especie, Calla palustris, foron descritos por Linneo en 1753 na súa obra Species Plantarum 2: 968.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos: Calla brevis (Raf. ) Á. Löve & D. Löve
Calla cordifolia Stokes
Calla generalis E. H. L. Krause
Calla ovatifolia Gilib.
Calla palustris (L. ) Raf.
Calla palustris f. aroiformis Asch. & Graebn.
Calla palustris f. gracilis Asch. & Graebn.
Calla palustris f. palustris
Calla palustris f. polyspathacea Vict. & J. Rousseau
Callaion bispatha (Raf. ) Raf.
Callaion brevis (Raf. ) Raf.
Callaion heterophylla (Raf. ) Raf.
Callaion palustris (L. ) Raf.
Dracunculus paludosus Montandon
Provenzalia bispatha Raf.
Provenzalia brevis Raf.
Provenzalia heterophyla Raf.
Provenzalia palustris (L. ) Raf. Distribución
Calla palustris é nativa das rexións frías do hemisferio norte, no leste, norte e centro de Europa, Francia e Noruega, norte de Asia e Norteamérica (Alasca, o Canadá e nordeste dos Estados Unidos de América). Características
É unha planta rizomatosa, herbácea, perenne, que crece en charcas e pantanos.
As follas son arredondadas, case parecidas a un corazón, de 6 a 12 cm de longo e de 4 a 12 cm de ancho, cun pecíolo de 10 a 20 cm. As flores se producen en espádice con inflorescencias de cor amarela verdosa. As infloresencias estám envolvidas por unha grande espata.
O froito é un acio de vermellas cereixas, contendo cada unha varias sementes. Propiedades
A planta é moi velenosa cando está fresca debido ao ácido oxálico que contén, pero os rizomas son comestíbeis unha vez fervidos ou secos. Úsase contra o reuma, e tamén é utilizada no tratamento dos arrefriados e a gripe.
Unha infusión feita da raíz seca usouse no tratamento da gripe, nos sangrados e como cataplasma en edemas e mordeduras de serpentes. Os talos aéreos se utilizaron no tratamento da dor nas pernas.
Calleiro (sobremesa)

O calleiro, vincha, ou bandullo, é unha sobremesa tradicional galega elaborada basicamente con leite, pan seco, azucre, ovos e especias.
Unha receita semellante ó calleiro, chamada mixtura gallega, xa aparece publicada no libro de La cocina práctica de Picadillo en 1905.
No concello de Cerdedo celebrouse dende o ano 2000 ó 2011 unha festa da vincha para dar a coñecer esta sobremesa. Denominacións
O seu nome ven do calleiro, o estómago do porco, a vincha, a vexiga de diferentes animais, ou o bandullo, o maior dos estómagos dos ruminantes, que eran utilizados como recipiente ou molde para a súa preparación.
Esta sobremesa é popular en moitas partes de Galicia con diferentes denominacións e pequenas variacións nos ingredientes en cada unha delas. É coñecido como calleiro na zona de Noia, Lousame, Fisterra, Cee e Vimianzo, vincha, bandullo ou budín de voda na provincia de Pontevedra, bandullo tamén na zona da Ulla, tripón doce na zona de Sober, buchelo na montaña oriental de Lugo e mestura galega en Lugo. Noutros sitios é denominado budín de miolo, morcilla doce, cando se fai no intestino groso en vez do calleiro, ou buxo na vexiga, como é mencionado por Álvaro Cunqueiro en La cocina gallega, ou simplemente vexiga, enchido ou tripón. Características
O calleiro é moi semellante a un pudin de pan. Os seus ingredientes básicos son: o leite, o pan seco, o azucre e os ovos. A estes ingredientes básicos engádense unha gran variedade de elementos. En moitas zonas bótanselle pasas, améndoas, figos pasos, castañas cocidas, mazá, noces, manteiga, pingo, pexegos pasos ou piñóns, pero en cada unha delas, ou incluso en cada casa, engádense outros aromatizantes como nébeda, caldo de ósos, canela, cravo, noz moscada, mel, comiño, anís, licores (augardente, anís, coñac, Xerez ou ron), cebola ou reladura de limón.
Nalgunhas zonas é unha sobremesa típica do entroido. Elaboración
Córtase o pan duro en anacos e móllase no leite morno para que ablande. Desfaise todo o posible cun garfo ata que se faga unha especie de masa. Logo hai que engadir a manteiga derretida, o azucre, o sal e as especias que se queiran achegar, despois reméxese ben todo. Engádense os ovos batidos e mestúranse tamén coa masa. Despois hai que engadir a fariña e remexer de novo procurando que quede a masa ben homoxénea. Poden engadirse tamén o resto de ingredientes para dar o sabor característico de cada lugar, mesturándoos ben coa masa.
Prepárase un molde untado con manteiga e fariña, nalgúns sitios faise con caramelo, e bótase a masa nel. Logo cócese no forno. Etnografía
O Pedro Peres e máis o bandullo, / fan unha festa no cabo do mundo.
Callicarpa

Callicarpa é un xénero de arbusto que pertence á familia das lamiáceas. Son plantas nativas de Asia (de onde proceden a meirande parte das especies), Australia, Madagascar, o sueste de Norteamérica e Suramérica. Usos
A Callicarpa americana emprégase de xeito tradicional como repelente das picadelas de mosquitos. Especies
Listaxe das especies aceptadas
Calliostoma punctulatum

Calliostoma punctulatum é unha especie de molusco gasterópodo, concretamente un caracol mariño, endémica de Nova Zelandia, chegando ata as Illas Chatham. A súa cuncha é espiral, case cónica. Atópase no nivel da marea baixa, normalmente en asociación con algas marróns
Callo

O callo ou presoiro é unha substancia empregada para calla-lo leite na fabricación do queixo. Pode ter orixe vexetal (plantas callaleite, entre as que destacan certas especies de cardos), animal (o estómago glandular dos animais lactantes: porco ou becerro) ou sintético.
Deste uso como callante dado ao estómago de becerro provén o nome de callos para o prato cociñado con anacos do mesmo. Proceso e características
A súa función é separar a auga do leite, chamada soro, da callada, a partir da que se fabrican os queixos. O callo é coñecido desde tempos moi antigos, pero o seu compoñente activo e puro, a quimosina, só se coñece desde hai unhas cantas ducias de anos.
O callo obtido do estómago de animais lactantes, da parte do estómago que se denomina calleiro, preparábase mergullando este calleiro en salmoira, deixándoo repousar, e logo usando o líquido resultante. O inconveniente deste método antigo radica na dificultade para obter doses precisas de enzima, e na variabilidade de concentración ao longo do tempo de uso. O callo químico, a quimosina pura (EC 3. 4. 23. 4 ou renina), non ten esa pexa, polo que é máis doado estandarizar os tempos de callado.
É ben coñecido como actúa a quimosina sobre a caseína (unha das proteínas maioritarias no leite). Ao romper a molécula de caseína iníciase a formación dun xel que atrapa a maioría dos compoñentes sólidos do leite; este xel contráese aos poucos axudado pola acidificación previa do leite por medio de bacterias acidolácticas, e ao contraerse vai expulsando soro. Ao cortar o xel en cubiños, lógrase separar entre un 50 e un 90% do contido inicial da auga do leite.
Calo (medicina)

A hiperqueratose, vulgarmente denominada como calo ou talo, é unha zona da pel na que se produce unha acumulación de queratina correspondente á compactación de células mortas inertes da epiderme en resposta a un estímulo que pode ser, xeralmente, o rozamento ou a fricción excesiva. Os calos son máis comúns na zona do pé ou da man, dependendo da actividade ou factor polo cal xurda o callo. Fisiopatoloxía
É un mecanismo de defensa da pel, que nos pés adoita asociarse a patróns anómalos de marcha e funcionamento do pé, os cales provocan que determinadas zonas do pé se vexan sometidas a sobrecarga, sendo a resposta da pel a formación de hiperqueratose. Noutros casos están relacionadas co rozamento excesivo do calzado (sobre todo nas zonas dorsais do pé) ou coa presión das estruturas óseas sobre a pel que as separa (como ocorre cos helomas ou hiperqueratoses interdixitais).
É frecuente tamén apreciar hiperqueratose nas mans de persoas que realizan traballos con elas. Tratamento
Os calos nos pés son un sinal de sobrecarga que debe ser valorado polo podólogo. O tratamento convencional para eliminar os calos é a quiropodia ou eliminación mediante bisturí. Unha vez retirada a hiperqueratose, a pel queda completamente sa, mais o factor etiolóxico, que é o funcionamento anormal do pé, segue estando presente, polo que o problema volve aparecer pasado un tempo. Por esta razón o tratamento debe encamiñarse non só a eliminar manualmente estas durezas, senón a buscar o mecanismo etiolóxico que as orixina e compensalo, xeralmente mediante uns soportes confeccionados a medida.
Calopteron discrepans

Calopteron discrepans é unha especie de escaravello da familia Lycidae. Vive en América do Norte.