Euráfrica

Eurafrica (un acrónimo de "Europa" e "África", orixinariamente do alemán Eurafrika), refírese á idea, orixinalmente alemá, dunha asociación estratéxica entre África e Europa. Nas décadas anteriores á Segunda guerra mundial, os alemáns que apoiaban a integración europea defenderon a fusión das colonias africanas como primeiro paso cara a unha Europa federal. Como un verdadeiro proxecto político, xogou un papel crucial no desenvolvemento inicial da Unión Europea pero foi esquecido en gran medida despois. No contexto dunha estratexia renovada para África e das polémicas sobre unha Asociación Euromediterránea, o termo atravesou unha especie de renacemento nos últimos anos. Fondo
O termo xa foi acuñado na época alto imperial do século XIX. Desempeñou un papel nalgunhas fantasías tecnocráticas, por exemplo a visión de Atlantropa nas décadas de 1920 e 1930s (en comparación co recente proxecto fracasado Desertec). Tratábase, pois, de integrar con Europa as colonias africanas que fornecían de materias primas. Erich Obst foi un dos propagadores durante a Segunda guerra mundial.
Na década de 1920, Richard von Coudenhove-Kalergi fundou o primeiro movemento popular para unha Europa unida. A súa Unión Paneuropea Internacional veu a alianza africana utilizando as colonias europeas como unha "dote" como unha base importante da capacidade de Europa para fundar un terceiro piar contra América e Asia. A crenza de Kalergi tiña matices raciais ao afirmar que Eurafrika combinaría a alta cultura europea e o vitalismo africano "primitivo" para beneficiar a ambos os continentes. Luiza Bialasiewicz refírese á visión de Karl Haushofer dunha "panrexión eurafricana" como a base da visión de Eurasia como o terzo máis central do mundo. O discurso da asociación xurdiu dun mero intercambio político e económico a unha maior relevancia atribuída ao ámbito das emocións e da sexualidade no período de entreguerras. Euráfrica seguiu sendo un soño político remoto até o final da Segunda guerra mundial. Despois gañou efectos políticos reais como parte dos motores da Unidade Europea. Tendo en conta o seu posicionamento xeográfico e xurídico, o antigo territorio francés de Alxeria, na década dos 50s unha parte da UE (daquela CEE), foi o punto focal da visión francesa de Eurafrique.
O concepto de Eurafrique de Léopold Sédar Senghor estaba intimamente relacionado coa Négritude que situaba os logros culturais africanos, incluída a rexión subsahariana, ao mesmo nivel que os europeos e víaos como parte do mesmo continuum cultural. Senghors con "Elégie pour la Reine de Saba", publicado nas súas Elégies majores en 1976 utiliza a lenda da raíña de Saba como poema de amor e mensaxe política. O uso de Africanité / Negritude por parte de Senghor incluía a "África bérber-árabe".
As 'revolucións de 1989' no bloque do Leste provocaron cambios imprevistos e tamén avanzaron, polo menos temporalmente, o interese tradicional pola cooperación entre os países europeos e africanos. [Cómpre referencia] Ao contrario do relato básico da base, a grande expansión europea das últimas décadas orientouse cara a Oriente e non ao Mediterráneo.
En 2009, o think tank demócrata-cristián alemán, a Fundación Konrad Adenauer, observou a falta de igualdade de condicións en materia política e económica e procurou centrarse nas perspectivas espirituais e culturais de futuro de Eurasia. Eurafrica despois da SGM
A fundación da OEEC en 1948 comezou a integrar a esfera colonial de Europa. O Congreso da Haia de 1948 sentou as bases do Consello de Europa en 1949. Como a Declaración Schuman, que nomeou o desenvolvemento de África como tarefa central de Europa, e tamén se ocupaba das colonias europeas. Porén, as ambicións coloniais, especialmente de Francia e a efémera Unión Francesa non funcionaron ben coa realidade. Francia non logrou recuperar as súas colonias en Asia a medio prazo. A perda na batalla de Dien Bien Phu e o inicio da guerra de Alxeria en 1954 tampouco axudaron ás ambicións francesas. O fracaso das potencias coloniais europeas máis fortes, Gran Bretaña e Francia, na crise de Suez en 1956 foi un gran choque.
Así mesmo, o Congo belga logrou a independencia en 1960. Os intentos dos primeiros anos cincuenta de construír unha "comunidade belgo-congolesa" a proposta de Antoine van Bilsen ou baseándose na idea dos católicos locais dunha conciencia africana, incluíndo unha emancipación gradual do Congo, fracasaron completamente.
Teorías marxinais
No Reino Unido, o político británico Oswald Mosley suxeriu un enfoque de Terceira Posición para Eurasia. Fundou o Movemento da Unión, que reclamaba a integración de Europa nunha única entidade baseada no lema "Europe a Nation". Como parte disto, viu a necesidade dunha fusión de Europa con África como fonte de minerais, produtos agrícolas e novas terras para o asentamento europeo. A concepción de Mosley da Euráfrica incluía a defensa do apartheid en Suráfrica, pero tamén incluía a cooperación con nativos do centro e norte de África.
Papel da Eurafrique francesa nos anos 50 e 60
A Francia da posguerra continuou intentando utilizar o proceso de unificación europea como base para as súas influencias coloniais e conseguiu axilizar a política de desenvolvemento europeo inicial segundo os seus obxectivos coloniais. Ata os anos 60, os gobernos franceses non iniciaron a descolonización e proporcionaron unha estratexia de traballo. Alxeria non era tecnicamente unha colonia francesa, xa que estaba formada por tres departamentos franceses cun millón de habitantes de ascendencia europea, máis tarde chamados pieds-noirs. Os franceses intentaron manter a Alxeria no seu espazo euromediterráneo e suxeriron, en 1958, grandes investimentos en infraestruturas ("Plan de Constantí") para manter a Alxeria economicamente dentro do seu territorio. Francia era ben consciente de que os departamentos alxerinos non eran viables en condicións comúns de mercado e obtivo algunhas cláusulas de exención no Tratado de Roma. A integración europea puxo a Francia baixo presión, xa que garantira varios compromisos con Alxeria cos Acordos de Évian pero, ao mesmo tempo, tivo que reducir o proteccionismo e as barreiras comerciais.
Despois da descolonización
Euráfrica tivo entón un papel importante na creación da Unión Europea e os tratados asociados, como os Convenios de Yaoundé en 1958 e posteriores. Os Tratados de Roma de 1957 estableceron un fito importante, xa que Francia (e Bélxica) estaban agora preparados para entrar nun mercado europeo máis forte baseado na condición de asociación e subministración de fondos europeos para o outro reino colonial. Alemaña, Holanda e Luxemburgo mostráronse bastante escépticos. Alemaña Occidental, con todo, negociou unha mellora na súa propia posición política, tras duras negociacións entre Adenauer e De Gaulle, con intentos coloniais franceses e acordou contribuír substancialmente ao Fondo Europeo de Desenvolvemento.
Véxase tamén Françafrique, Commonwealth of Nations, Convención de Lomé, Tratado de Cotonú. Función dos acordos comerciais e alcance global
Euráfrica aínda ten influencia no papel e na identidade poscolonial europea, xa que o futuro das relacións UE-África segue enmarcado como unha "asociación estratéxica" en relación con outras rexións do mundo, como China. Euráfrica tamén segue tendo un impacto significativo en Europa e no comercio europeo. Eurafrica non só afecta ao comercio europeo, senón tamén ao comercio con outros países.
En canto aos acordos comerciais e á axuda ao desenvolvemento, a Convención de Yaoundé foi substituída polo Convenio de Yaoundé (1975) e o Tratado de Cotonú de 2000, respectivamente. Os Convenios de Lomé (Lomé I-IV) foron deseñados como un novo marco de cooperación entre a entón Comunidade Económica Europea (CE) e os países ACP en desenvolvemento, en particular as antigas colonias británicas, holandesas, belgas e francesas. Preveían que a maioría das exportacións de minerais e minerais agrícolas entrasen na Comunidade Europea sen aranceis e algún acceso preferencial baseado nun sistema de cotas para produtos en competencia coa agricultura comunitaria, como o azucre e a carne de vaca. A CE comprometeu varios millóns de ecus para axuda e investimento nos países ACP.
A introdución do mercado interior en 1992 afectou o acceso preferencial dos países ACP aos mercados da UE. Así mesmo, o goberno dos Estados Unidos fixo que a Organización Mundial do Comercio investigase se a convención de Lomé IV violara as normas da OMC. As medidas de protección dos produtores de banano en pequena escala reflectían as antigas relacións coloniais, como as importacións británicas do Caribe, Francia dos departamentos de ultramar de Guadalupe e Martinica e as antigas colonias, Costa do Marfil e o Camerún; Italia de Somalia. Alemaña, o maior consumidor, obtivo todas as súas subministracións de América Latina. Finalmente, a UE negociou directamente cos Estados Unidos a través da OMC para chegar a un acordo. As guerras do banano foron importantes porque a OMC decidiu contra as subvencións cruzadas que beneficiaran os países ACP durante moitos anos.
Despois de Lomé, instalouse o Tratado de Cotonú. Tamén reflectiu algúns desenvolvementos internos. Pedíronse acordos comerciais recíprocos, o que significa que a UE non só ofrece acceso libre de impostos aos seus mercados para as exportacións ACP, senón que os países ACP tamén deben proporcionar acceso libre de impostos aos seus propios mercados para as exportacións da UE. O Tratado tamén pediu unha base política máis sólida para a cooperación ACP-UE. O Centro Técnico de Cooperación Agrícola e Rural ACP-UE (CTA) actúa no marco e consiste en "reforzar o desenvolvemento das capacidades políticas e institucionais e as capacidades de xestión da información e comunicación das organizacións agrícolas e de desenvolvemento rural ACP". Non todos os países ACP tiveron que abrir os seus mercados aos produtos da UE despois de 2008. O grupo dos países menos desenvolvidos, maioritariamente en África, é capaz de continuar coa cooperación en virtude dos acordos adoptados en Lomé ou do regulamento "Todo menos armas". Unión polo Mediterráneo versus ampliación oriental
O actual proceso de ampliación da Unión Europea comezou coa Europa dos Seis, que fundou a Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro en 1952. Desde entón, o número de membros da UE pasou a ser vinte e oito, sendo o último Estado membro Croacia, que se uniu en xullo de 2013, a máis recente ampliación territorial da UE foi a incorporación do departamento francés de ultramar de Mayotte en 2014. A redución territorial máis notable da UE, e dos seus predecesores, foi a saída de Alxeria en 1962 e de Groenlandia en 1982.
A Unión para o Mediterráneo, tamén coñecida como Proceso de Barcelona, foi creada en 1995 como parte da presidencia española do Consello da UE e culminou nun intento de aliñar as relacións cos seus veciños do Norte de África e Oriente Medio: a política mediterránea global (1972-1992) e a renovada política mediterránea (1992-1995). Non obstante, o alongamento da Unión Europea segue sendo cara ao leste, tal e como expresa a Asociación Oriental.
Nicolas Sarkozy intentou resucitar a idea de Eurafrica durante a campaña das eleccións presidenciais francesas de 2007. Sarkozy intentou primeiro modelar unha Unión para o Mediterráneo semellante á Unión Europea cun espazo xudicial compartido e institucións comúns. Sarkozy afirmou: O enfoque de Sarkozy foi interpretado como condescendente e a gran estratexia pouco pomposa fracasou debido á falta de interese dos distintos participantes necesarios. Pronto o intento de relanzamento do Proceso de Barcelona foi reducido e o plan de creación dunha Unión Mediterránea autónoma foi retirado.