Subxéneros do heavy metal

Os subxéneros do heavy metal foron desenvolvéndose dende que o propio heavy metal xurdiu a finais dos anos 1960 e comezos dos anos 1970. A clasificación de heavy metal tradicional, tamén chamado en ocasións heavy metal clásico, atribúese a aqueles grupos e artistas cun estilo musical semellante ao dos primeiros grupos do xénero, antes de que este evolucionase e se dividise nos diversos estilos e subxéneros. Estes novos xéneros adoitan sobrepoñerse os uns ós outros dificultando a súa distinción, pero poden identificarse segundo unha serie de características, como poden ser a instrumentación empregada, o tempo musical e a estrutura das cancións, o estilo vocal e as letras dos temas, o estilo e ritmos das guitarras e da batería ou a estética empregada. Avant-garde metal
O avant-garde metal é unha clasificación aplicada a aqueles grupos que usan elementos innovadores, presentan unha gran experimentación musical e unha diversidade de sons, instrumentos, estruturas e técnicas non convencionais ou habituais no heavy metal máis tradicional. É habitual que se relacione co metal progresivo, aínda que o avant-garde metal adoita presentar unha maior experimentación xeral, mentres que o metal progresivo ten unha relación máis achegada ao heavy metal tradicional e céntrase en acadar maiores niveis de complexidade na instrumentación. O avant-garde metal tamén emprega sons non habituais, sen seguir as convencións típicas e incluíndo novos elementos, con presentacións visuais e líricas eclécticas.
O grupo canadense Voivod está considerado un dos pioneiros deste xénero, sendo dos primeiros en empregar diversos elementos novidosos como efectos vocais robóticos, estruturas musicais pouco usuais e sons de guitarra fracturados e pouco ortodoxos. Outros grupos notables que adoitan clasificarse como avant-garde metal son Boris, Earth, Maudlin of the Well, Neurosis, Sunn O))) e Mr. Bungle, Black metal
O black metal é un xénero e tamén subcultura do heavy metal no que os guitarristas favorecen os tons altos e agudos cunha forte distorsión e con ritmos rápidos e técnicas de trémolo picking, nas que os solos son pouco habituais. O baixo adoita non tocar melodías individuais, senón que aparece case mudo fronte as guitarras seguindo de forma homofónica as liñas de baixo desta. Os ritmos de batería son rápidos, usando técnicas de dobre baixo e blast beats. As cancións neste xénero adoitan non ter unha estrutura convencional, carecendo de seccións de coro-verso claramente definidas e primando longas seccións instrumentais repetitivas. As voces son en forma de gritos ásperos e agudos, usando de forma moi ocasional as voces guturais máis comúns do death metal.
Os pioneiros do xénero xurdiron nos anos 1980 cando varios grupos con orixe no thrash metal e no death metal formaron o que sería o prototipo do xénero. Esta foi a denominada "primeira onda" do black metal, que incluíu a grupos coma Venom, Bathory, Mercyful Fate, Hellhammer e Celtic Frost. Unha "segunda onda" xurdiu a comezos dos anos 1990 encabezada polos grupos noruegueses Mayhem, Darkthrone, Burzum, Gorgoroth, e Immortal. entre outros. Nesta segunda onda comezaron a destacar tamén unha serie de grupos suecos como Marduk, Nifelheim e Dark Funeral.
Os músicos deste xénero adoitan vestir roupa negra, botas militares e pulseiras de pinchos, así coma adornos de cruces invertidas e pentagramas para reforzar a súa visión anti-cristián ou antirrelixiosa. Non obstante a característica máis salientable é o uso de pintura corporal para simular unha aparencia cadavérica ou demoníaca. O black metal adoita recibir hostilidade das correntes culturais principais debido ás accións e ideoloxías asociadas con este xénero. Moitos dos artistas deste xénero teñen expresado opinións anti-cristiás e unha visión misantrópica, avogando por varias formas de satanismo ou paganismo étnico.
Derivados do black metal
Black metal sinfónico
O black metal sinfónico é un estilo de black metal que incorpora elementos sinfónicos e de orquestra. Isto pode incluír dende o uso de sintetizadores que replican sons máis típicos dos arranxos orquestrais ata a inclusión directa de instrumentos de orquestra como instrumentos de vento-madeira, vento-metal, percusión, teclado e corda. As voces poden ser limpas e con estilos de ópera e as estruturas das cancións son máis definidas ou están inspiradas en composicións sinfónicas, ao mesmo tempo que reteñen as características típicas do black metal como os gritos, tempos rápidos, e arranxos de guitarras. Algúns exemplos de grupos clasificados dentro deste xénero son Emperor e Dimmu Borgir.
Blackgaze
O blackgaze é un xénero de fusión do black metal e o shoegazing orixinado a comezos do século XX. Este xénero adoita combinar elementos habituais do black metal, incluíndo ritmos blast beat e gritos agudos, xunto a elementos melódicos e estilos de son de guitarra de tipo Wall of Sound asociados ao shoegazing. O grupo francés Alcest acredítase como a influencia e pioneiro do xénero, mentres que o grupo estadounidense Deafheaven é un exemplo habitual nas descricións das características deste xénero.
Viking metal
O viking metal é un estilo con orixes no black metal e a música folk nórdica, caracterizado polas súas letras e temáticas centradas na mitoloxía nórdica, o paganismo nórdico e a era viquinga. Algunhas das características musicais comúns nos grupos incluídos neste xénero son os estilos pesados e lentos de guitarra, os coros en forma de himno, uso conxunto de voces limpas e gritos, uso de instrumentos propios da música folk e inclusión de teclados para xerar un efecto musical atmosférico. Este xénero comezou a desenvolverse nos anos 1980 e 1990 como forma de rexeitar o satanismo e ocultismo propios do black metal, acollendo no seu lugar a mitoloxía nórdica dos viquingos e o paganismo como forma de oposición ao cristianismo. Presenta similitudes na lírica, sons e temática ao pagan metal, aínda que este último presenta un rango mitolóxico máis amplo e un uso máis extensivo da instrumentación folk.
O grupo sueco Bathory acredítase como o pioneiro deste estilo cos seus álbums Blood Fire Death de 1988 e Hammerheart de 1990. Os noruegueses Enslaved seguiron estes pasos cos álbums Hordanes Land de 1993 e Vikingligr Veldi de 1994. Burzum, Emperor, Einherjer, e Helheim, entre outros grupos, continuaron desenvolvendo o xénero a comezos e mediados dos anos 1990. Os grupos de death metal Unleashed e Amon Amarth tamén adoptaron estas temáticas viquingas, ampliando o estilo dende a súa orixe no black metal cara a outros xéneros.
War metal
O war metal, tamén chamado war black metal ou bestial black metal, é un estilo de black metal descrito polos medios como "agresivo, cacofónico, caótico, rabioso e martelante". As influencias deste xénero atópanse en grupos de grindcore, black metal e death metal como Sodom, Possessed Repulsion, Autopsy, e Sarcófago, así como nos dous primeiros álbums de Sepultura. Algúns dos grupos incluídos neste xénero son Blasphemy, Archgoat, Impiety, In Battle, e Zyklon-B. Crust punk
O crust punk (ou simplemente crust) é un estilo musical influenciado polo hardcore punk e o metal extremo. Este estilo evolucionou a mediados dos anos 1980 en Inglaterra, con temas de líricas escuras e pesimistas relacionadas con problemas políticos e sociais. O termo "crust" foi empregado por primeira vez polo grupo Hellbastard na súa demo de 1986 titulada Ripper Crust, aínda que os medios especializados describen ao grupo Amebix como os pioneiros deste estilo.
O xénero defínese polos seus sons baixos e distorsionados, tempos rápidos e voces guturais e gritos. As inspiracións dos grupos deste xénero xorden de grupos de anarco-punk como Crass e Discharge e de grupos de metal extremo como Venom, Celtic Frost e Motörhead. Death metal
O death metal é un xénero xurdido a mediados dos anos 1980 tomando como bases as estruturas musicais do thrash metal e dos comezos do black metal. Os grupos deste xénero adoitan ter dous guitarristas, un baixista, un vocalista e un batería, sendo habitual as técnicas de blast beat e de dobre bombo extremadamente rápidas, aínda que algúns grupos ocasionalmente tamén incorporan outros instrumentos como teclados electrónicos. O son das guitarras neste xénero adoita ser rápido, cunha gran distorsión e tons baixos, empregándose técnicas como o palm mute e o tremolo picking.
As voces típicas do death metal son as chamadas voces guturais, moitas veces obxecto de crítica pero cun propósito estético e musical que acompaña aos agresivos contidos líricos deste xénero. Os temas líricos adoitan tratar sobre a violencia, pero tamén se estenden a outros temas máis variados como por exemplo o satanismo, a relixión, o ocultismo, a mitoloxía de H. P. Lovecraft, a natureza, a filosofía, a ciencia ficción ou a política.
Grupos como Venom, Celtic Frost, Slayer, e Kreator tiveron unha grande influencia na creación deste xénero, mentres que Possessed e Death considéranse os pioneiros do mesmo, xunto con outros grupos como Obituary, Autopsy e Morbid Angel. A finais dos anos 1980 e comezos dos anos 1990 o death metal acadou unha grande atención dos medios cando unha serie de selos discográficos entre os que estaban Combat Records, Earache Records e Roadrunner Records, comezaron a asinar contratos con grupos deste xénero a un ritmo moi rápido. Dende entón o death metal foise diversificando, dando lugar a unha nova serie de subxéneros e xéneros de fusión.
Derivados do death metal
Death metal melódico
O death metal melódico é un estilo que presenta características inspiradas na New Wave of British Heavy Metal, en particular os rápidos riffs e liñas harmónicas de guitarra, pero incorporando os elementos máis habituais do death metal como a distorsión de guitarras, rápidos padróns rítmicos de batería e en ocasións ritmos blast beat. O estilo vocal deste xénero combina as voces limpas, os gritos e as voces guturais.
Gran parte da súa orixe e popularidade atribúese a grupos como At the Gates, In Flames e Dark Tranquillity, que definiron o xénero a comezos dos anos 1990 sentando as bases da escena musical do metal de Gotemburgo, escena a que o escritor Garry Sharpe-Young denominou "a salvación comercial do death metal". Outro dos pioneiros foi o grupo británico Carcass, clasificado dentro do grindcore nos seus primeiros discos pero que evolucionou ata este estilo nos álbums Necroticism – Descanting the Insalubrious de 1991 e Heartwork de 1993. Outros exemplos de grupos incluídos neste xénero son Amon Amarth, Soilwork e Arch Enemy.
Death metal técnico
O death metal técnico é un subxénero do death metal que enfoca este xénero cara ritmos, riffs e estruturas máis complexas do habitual. A experimentación técniva no death metal comezou a finais dos anos 1980 e comezos dos anos 1990, exemplificándose en grupos como Death, Atheist e Cynic. Algúns exemplos de álbums nos que se dá este estilo son o álbum de debut de Nocturnus The Key, o terceiro álbum de Sarcófago The Laws of Scourge, o segundo álbum de Atheist Unquestionable Presence e o terceiro álbum de Pestilence Testimony of the Ancients.
Death 'n' roll
"Death 'n' roll" é o termo aplicado para cualificar a aqueles grupos de death metal que incorporan elementos típicos do rock and roll no seu son. O resultado desta combinación é unha mestura das características típicas do death metal, como as voces guturais e a distorsión nas guitarras, con reminiscencias do hard rock e o heavy metal tradicional dos anos 1970. Entre os grupos incluídos nesta clasificación atópanse bandas como Entombed, Deuteronomium e Gorefest.
Deathcore
O deathcore é un xénero de fusión que combina as características do death metal e do metalcore. O xénero fai uso dos riffs e blast beats típicos no death metal, así como os breakdowns máis habituais no metalcore, mentres que as vocalizacións máis comúns son as voces guturais e gritos en tons graves. O deathcore gañou a súa maior popularidade no suroeste dos Estados Unidos, especialmente nas zonas de Arizona e o sur de California. Algúns dos grupos con máis éxito deste xénero son Carnifex, Despised Icon, Suicide Silence e Whitechapel. Doom metal
Doom metal é un estilo extremo do heavy metal fortemente influenciado polos primeiros traballos de Black Sabbath. As guitarras, baixos e batería forman parte da instrumentación típica neste xénero, coa inclusión ocasional de teclados. As guitarras e baixos tócanse en notas moi baixas e cunha gran distorsión, o que produce un son pesado característico do xénero. Os tempos son lentos e as voces son limpas, creando unha sensación de desesperación ou dor. O xénero desenvolveuse durante a primeira metade dos anos 1980 cunha serie de grupos pioneiros que definiron o xénero, entre os que destacan os ingleses Pagan Altar e Witchfinder General, , os estadounidenses Pentagram e Saint Vitus, e os suecos Candlemass e Count Raven.
Derivados do doom metal
Death-doom
O death-doom é un estilo que combina os tempos lentos e a atmosfera pesimista do doom metal coas voces guturais profundas e a batería de dobre bombo do death metal. Influenciado na súa maioría polos primeiros traballos de Hellhammer/Celtic Frost, o estilo xurdiu a finais dos anos 1980 e gañou certa popularidade durante a década dos anos 1990. Os pioneiros deste xénero foron grupos como Winter, Disembowelment, Paradise Lost, Autopsy, Anathema e My Dying Bride.
Drone metal
O drone metal, tamén chamado drone doom, é un xénero derivado do doom metal definido principalmente por notas e acordes sostidos e repetidos chamados drones. Neste xénero aplícase unha gran reverberación e acople ao son das guitarras, mentres que a voz moitas veces non está presente ou é gutural. As cancións neste xénero son de gran duración e carecen de ritmo no sentido tradicional do termo. O drone metal está influenciado pola música drone, a música noise e a música minimalista, e xurdiu a comezos dos anos 1990 con grupos pioneiros como Earth, Boris e Sunn O))).
Funeral doom
O funeral doom é un estilo de doom metal que combina características do death-doom con música funeraria. Adoita empregar tamén elementos máis habituais do dark ambient como o uso de teclados ou sintetizadores e as voces adoitan ser en forma de lamentacións de fondo, o que axuda a crear unha atmosfera onírica. Os pioneiros deste xénero foron grupos como Mournful Congregation, Evoken, Thergothon, Skepticism e Corrupted.
Sludge metal
O sludge metal comezou coma un derivado do doom metal, incorporando elementos do hardcore punk e do southern rock. Moitos dos grupos deste xénero compoñen cancións lentas e pesadas que conteñen breves momentos de hardcore, aínda que en ocasións si presentan uns tempos musicais máis rápidos que no doom metal. Os instrumentos de corda tócanse cunha gran distorsión e acoples para producir un son pesado. Os ritmos de batería son semellantes aos do doom metal, con ocasionais pasaxes máis rápidas, e as voces son en forma de grito, con letras de natureza pesimista. O sufrimento, o abuso de drogas, a política e o rexeitamento da sociedade son temas comúns nas cancións deste xénero. Nova Orleáns está considerado como o lugar de nacemento deste xénero a comezos dos anos 1990, con grupos pioneiros como Eyehategod, Crowbar, Buzzov*en e Acid Bath. Folk metal
O folk metal é un xénero de fusión do heavy metal e a música folk tradicional xurdido en Europa nos anos 1990. A música deste xénero caracterízase pola mestura de diversos estilos de heavy metal coa música folk, sendo habitual o uso de instrumentos folclóricos xunto aos tradicionais do heavy metal, en ocasións incluíndo estilos de canto tradicionais. Algúns grupos tamén empregan teclados para simular o son dos instrumentos tradicionais. As letras das cancións neste xénero adoitan tratar sobre temas como a fantasía, mitoloxía, paganismo, historia e natureza.
Considérase aos grupos Skyclad, Moonspell e Amorphis como os pioneiros deste xénero. A mediados dos anos 1990 outros grupos comezaron a xurdir en diversas zonas de Europa, como por exemplo os irlandeses Cruachan e os alemáns Subway to Sally, cada un deles encabezando as variacións de estilo que serían denominadas celtic metal e medieval metal respectivamente. Malia as contribucións destes primeiros grupos, non foi ata comezos dos anos 2000 que o xénero acadou unha gran popularidade, particularmente en Finlandia con grupos como Finntroll, Ensiferum, Korpiklaani, Turisas e Moonsorrow.
Derivados do folk metal
Celtic metal
O celtic metal é un estilo de folk metal desenvolvido nos anos 1990 en Irlanda que fusiona o heavy metal e a música celta. Instrumentalmente abarca diversos xéneros, dende o black metal ou death metal ata o heavy metal máis tradicional ou o power metal, combinándoos co uso de instrumentos folk como gaitas ou violíns. Os pioneiros neste estilo foron os grupos irlandeses Cruachan, Primordial e Waylander. Este estilo expandiuse dende a súa orixe máis aló do territorio irlandés, exemplificado en grupos doutros países como por exemplo os suízos Eluveitie, os españois Mägo de Oz, os alemáns Suidakra e os arxentinos Skiltron.
Medieval metal
O medieval metal é un subxénero do folk metal que combina o heavy metal coa música medieval. Este xénero xurdiu a mediados dos anos 1990 localizándose na súa maioría en Alemaña, onde é coñecido como "Mittelalter-Metal". Os grupos deste xénero suplementan o son cunha variedade de instrumentos tradicionais. Considérase ao grupo Subway to Sally como os pioneiros neste xénero. Os instrumentos de vento-madeira como gaitas, frautas e shawms e os de corda como violíns, laúdes, zanfonas, violoncellos, arpas e mandolinas son habituais en temas de grupos como Corvus Corax, In Extremo, Schandmaul, Morgernstern, e Schattentantz.
Pagan metal
O pagan metal é unha denominación estilística do heavy metal relacionada co black metal e o folk metal que combina características do metal extremo con tradicións pre-cristiás en forma de conceptos temáticos, melodías e instrumentos folclóricos ou linguas antigas. O grupo noruegués In the Woods. .. foi un dos primeiros en ser clasificados con esta denominación, e outros grupos como Primordial, Moonsorrow e Kampfar identifícanse tamén dentro deste estilo.
Pirate metal
O pirate metal é un subxénero do heavy metal no que os grupos se caracterizan por incorporar mitoloxía pirata na música e na estética das actuacións. As letras das cancións adoitan conter xerga pirata e a música combina varios xéneros como o thrash metal, o speed metal, e o folk metal con cantos mariñeiros tradicionais. É habitual que os grupos incorporen ou emulen instrumentos folk tradicionais como as concertinas, e que os membros dos grupos e algúns dos afeccionados se disfracen con roupa de época nas actuacións e concertos. Algúns dos grupos máis populares neste xénero son Alestorm e Swashbuckle. Glam metal
O glam metal (tamén chamado hair metal, sleaze metal e en ocasións pop metal) é un subxénero do heavy metal tradicional que incorporou elementos do hard rock e do punk rock, pero engadindo hooks e riffs de guitarra inspirados pola música pop. Con orixes nos anos 1980, as cancións deste xénero adoitan conter solos de guitarra e un extensivo uso de harmonías, particularmente nas características cancións denominadas power ballads. Estas cancións foron algunhas das que acadaron un maior éxito comercial no xénero, chegando a unha audiencia maior que o heavy metal tradicional. Os temas das cancións adoitan tratar sobre o amor e a luxuria, habitualmente dirixidas a unha muller en particular, ademais de presentar influencias temáticas herdadas do blues.
Esteticamente o glam metal ten unha forte influencia no glam rock dos anos 1970, adoitando usar peiteados elaborados, maquillaxe e accesorios de roupa rechamantes. Este aspecto visual resultou atractivo para os produtores de televisión da época, en particular para a MTV que comezou as súas emisións coincidindo co aumento de popularidade deste xénero. Algúns dos grupos de glam metal con maior éxito foron Poison, Cinderella e Warrant. Gothic metal
O gothic metal (ou goth metal) é un estilo que combina a musicalidade do heavy metal coas atmosferas e ambientacións escuras do gothic rock. A música deste estilo é diversa xa que os grupos clasificados dentro del adoptan a estética gótica a distintos xéneros de heavy metal. As letras dos temas deste estilo adoitan ser melodramáticas, románticas ou tristes, tratando en ocasións temas de fantasía.
O estilo orixinouse a comezos dos anos 1990 en Europa evolucionando a partir do death-doom. Os primeiros grupos considerados dentro deste estilo son os ingleses Paradise Lost, My Dying Bride e Anathema. Outros grupos pioneiros da mesma época son os estadounidenses Type O Negative, e os suecos Tiamat. Os noruegueses Theatre of Tragedy desenvolveron unha estética denominada "a bela e a besta" que combina voces masculinas agresivas con voces limpas femininas, estilo adoptado tamén por algúns outros grupos posteriores. A mediados dos anos 1990 Moonspell, Theatres des Vampires e Cradle of Filth adaptaron a temática e estética gótica ao black metal. A finais da década dos anos 1990 fíxose popular unha variante sinfónica do gothic metal, con grupos como Tristania e Within Temptation.
A comezos do século XXI o gothic metal comezou a ser máis popular en Europa, particularmente en Finlandia onde grupos como HIM, Lullacry e Poisonblack conseguiron acadar os primeiros postos en listas de vendas. Nos Estados Unidos algunhas bandas como Type O Negative, HIM, Lacuna Coil, Evanescence e Cradle of Filth tamén acadaron un certo éxito comercial. Grindcore
O grindcore é un xénero de metal extremo orixinado a comezos e mediados dos anos 1980 que evolucionou como unha fusión de thrash metal e hardcore punk. A instrumentación é a habitual dos xéneros dos que procede, incluíndo guitarras baixo e batería, aínda que é habitual que a estrutura e ton dos temas se vexan alterados considerablemente con respecto aos xéneros dos que procede. O estilo vocal deste xénero é extremo, variando dende gritos agudos a voces guturais. As letras das cancións adoitan ser de corte provocativo, cunha gran serie de músicos deste xénero declarando un forte compromiso con causas éticas e políticas da extrema esquerda.
Os comezos da escena do grindcore dependeu das redes internas de intercambio de cintas musicais e producións de tipo "DIY". Os precursores deste xénero máis recoñecidos son os grupos de hardcore punk Siege e o grupo de death metal Repulsion, sendo Napalm Death o grupo que popularizou ao que se lle acredita a popularidade acadada por este xénero. . Outros grupos posteriores que acadaron un certo éxito son entre outros os estadounidenses Brujeria e Soilent Green.
Derivados do grindcore
Deathgrind
O deathgrind é un xénero de fusión que combina as características técnicas do death metal coa intensidade e agresividade do grindcore. Este xénero da énfase á brutalidade xeral da música e á velocidade, pero mantendo os cambios de tempo bruscos típicos do grindcore. Algúns grupos notables deste xénero son Cattle Decapitation e Misery Index.
Goregrind e Pornogrind
O goregrind é un subxénero musical do grindcore, recoñecido musicalmente por aplicar unha gran distorsión nas voces e empregar a música abrasiva típica do grindcore. Mentres que o grindcore trata temas sociais e políticos, o goregrind trata temas relacionados coa sangue, enfermidades ou accidentes con resultados mortais. Malia o impacto de álbums como Horrified de Repulsion e Ultimo Mondo Cannibale de Impetigo, a orixe deste subxénero atribúese ao grupo británico Carcass que comezou a súa carreira musical a comezos dos anos 1980.
O pornogrind é tamén un subxénero do grindcore con características semellantes ao anterior, pero que neste caso adoita tratar temas sexuais nas cancións. Un dos grupos máis destacados deste estilo é Cock and Ball Torture Latin metal
O latin metal é unha denominación dentro do heavy metal atribuída a aqueles grupos que teñen unha orixe, influencias ou instrumentacións adaptadas dende a música latina, como por exemplo a inclusión de voces en español, instrumentos de percusión latina e ritmos adaptados dente outros xéneros como a salsa. A súa orixe remóntase aos anos 1970 e 1980 en países de Latinoamérica grazas a cada vez maior influencia e popularidade mundial do heavy metal e do rock da época. Nos Estados Unidos comezou a destacar comercialmente a partir dos anos 1990, con diversos selos discográficos buscando beneficiarse da cada vez maior popularidade do pop latino nesa época, coma por exemplo na compilación Metalo do selo Grita! Records, que incluíu temas de Ill Niño e Puya entre outros. Grupos como Sepultura e Soulfly adoitan citarse como predecesores deste estilo. Ill Niño é probablemente o expoñente máis coñecido do xénero, ao acadar certo éxito comercial cos seus dous primeiros álbums e obter unha forte difusión radiofónica en diversas zonas dos Estados Unidos, coma por exemplo na área de San Antonio. Metalcore
O metalcore é un xénero de fusión do metal extremo e do hardcore punk. Este xénero presenta unha énfase distintivo no uso de breakdowns, que son pasaxes lentas e intensas que incitan ao baile tipo mosh. As voces no metalcore adoitan ser en forma de gritos e ocasionalmente guturais, aínda que é habitual que grupos máis tardíos do xénero mesturen este tipo de canto con voces limpas. Os riffs pesados de guitarra e a batería de dobre bombo son habituais no xénero, sendo común o uso de guitarras de sete e oito cordas.
Sepultura e Pantera están considerados como os grupos que máis influíron na creación deste xénero. Os grupos pioneiros de metalcore como Earth Crisis e Integrity, formados antes dos anos 1990, adoitan describirse como máis próximos ao hardcore, mentres que grupos posteriores como Killswitch Engage, Underoath, Avenged Sevenfold ou Parkway Drive considéranse máis próximos ao heavy metal.
Derivados do metalcore
Mathcore
O mathcore é un estilo do metalcore cunha gran complexidade rítmica e disonancia, chamado así por analoxía co math rock xa que tanto o mathcore como o math rock empregan métricas musicais pouco habituais. Os grupos deste xénero teñen unha relación próxima ao grindcore. Algúns dos grupos considerados como pioneiros deste xénero son Converge, Coalesce, Botch e The Dillinger Escape Plan.
Metalcore melódico
O metalcore melódico é un estilo do metalcore que combina os sons e características do death metal melódico co hardcore punk e metalcore, ocasionalmente tamén do emo. As grandes influencias dos grupos deste xénero son os riffs de guitarra e estilos musicais dos grupos de death metal melódico suecos como At the Gates, Arch Enemy, In Flames e Soilwork. Os grupos deste estilo adoptan un uso maior de melodías instrumentais nos seus temas e un maior uso de voces limpas que o metalcore. As técnicas de guitarra e batería son as típicas do metalcore, incluíndo os habituais breakdowns do xénero. Algúns grupos deste estilo tamén inclúen solos de guitarra nos seus temas.
Os grupos máis representativos deste estilo son entre outros Trivium, All That Remains, Atreyu, Bullet for My Valentine, Bury Tomorrow, Darkest Hour, Asking Alexandria, As I Lay Dying, August Burns Red e The Devil Wears Prada. Metal alternativo
O metal alternativo, tamén coñecido como alt-metal ou hard alternative é un estilo do heavy metal que combina elementos deste con outros adaptados dende o rock alternativo e outros xéneros non asociados directamente co heavy metal. Os grupos clasificados neste xénero adoitan caracterizarse por riffs de guitarra pesados, voces melódicas con gritos ocasionais, inclusión de sons e estruturas musicais non convencionais no heavy metal e outro tipo de achegas máis experimentais. O termo comezou a empregarse para cualificar a algúns grupos a finais dos anos 1980 e tornouse máis popular durante os anos 1990. Deu lugar a varios subxéneros de seu, incluíndo o rap metal, o funk metal e o nu metal. Algúns grupos destacados deste xénero son entre outros System of a Down, Five Finger Death Punch, Mudvayne, Rob Zombie e Sevendust
Derivados do metal alternativo
Funk metal
O funk metal é un xénero de fusión que adopta os sons de guitarra e riffs do heavy metal e xúntaos coas liñas de baixo e ritmos sincopados do funk. O xénero evolucionou a finais dos anos 1980 cando grupos como Red Hot Chili Peppers e Fishbone comezaron a practicar este estilo híbrido cunha maior carga de funk que de heavy metal. Grupos posteriores evolucionaron cara a liñas musicais máis achegadas ao metal pero mantendo as liñas de baixo típicas desta fusión. . Algúns exemplos de grupos clasificados neste xénero son Faith No More, Primus, Bang Tango, Extreme e Mordred.
Nu metal
O nu metal é un xénero de fusión que une elementos do metal alternativo e do groove metal con outros como o grunge, a música industrial, o funk e o hip hop. Este estilo é sincopado e baseado en riffs, con influencias rítmicas do groove metal. Algúns grupos deste xénero usan guitarras de sete cordas con tons baixos para resaltar os sons pesados, mentres que os baixos adoitan ser de cinco e seis cordas. As mesas de mesturas, secuenciadores e samplers tamén adoitan incluírse nas composicións e actuacións en directo. Os estilos vocais varían dende o canto melódico e o rapeo ata os gritos e voces guturais. En 1994 Korn foi o primeiro grupo ao que se etiquetou como "nu metal", seguido doutros grupos como Deftones, P. O. D. , Linkin Park, Slipknot, Papa Roach, Kittie. e Disturbed
Rap metal
O rap metal é un subxénero do metal alternativo que combina elementos do hip hop con outros do heavy metal. Adoita consistir en riffs de guitarra típicos do heavy metal, elementos do funk metal, voces rapeadas e en ocasións mesas de mesturas. O xénero comezou a popularizarse a finais dos anos 1980 cando Anthrax publicou o seu EP I'm the Man que incorporaba elementos de hip hop na súa música, e cando se uniron posteriormente ao grupo Public Enemy para facer unha nova versión do tema "Bring the Noise" que fusionou o hip hop co thrash metal. Algúns dos grupos máis destacados deste xénero son Rage Against the Machine, Biohazard, Limp Bizkit e Skindred. Metal cristián
O metal cristián, tamén denominado nalgúns medios white metal, é unha forma do heavy metal definida habitualmente pola mensaxe das letras dos temas musicais e a afiliación declarada dos membros dos grupos musicais ao cristianismo. A produción desta música adoita facerse e distribuírse a través de estacións de radio e selos discográficos considerados dentro do movemento cristián.
Os grupos de metal cristián atópanse dentro de tódolos subxéneros do heavy metal, tendo a característica común entre eles a temática das letras. As temáticas cristiás e relixiosas adoitan mesturarse coas temáticas habituais de cada un dos xéneros nos que se encadran os grupos. Algúns estudos argumentan que a subcultura do metal cristián fornece aos seus membros unha forma alternativa de profesar a súa relixión, ofrecéndolles unha alternativa diferente ao heavy metal máis tradicional con mensaxes máis escuros ou negativos.
O metal cristián xurdiu a finais dos anos 1970 como forma de evanxelización da escena musical do heavy metal, con grupos pioneiros como os estadounidenses Resurrection Band e Petra e os suecos Jerusalem. Nos anos 1980 o grupo estadounidense Stryper acadou un éxito considerable, seguidos dos tamén estadounidenses Tourniquet e os australianos Mortification nos anos 1990. O grupo de rap metal P. O. D. e os grupos de metalcore Underoath, Demon Hunter, As I Lay Dying e Norma Jean atraeron a atención dos medios principais cara este movemento na primeira década do século XXI, acadando posicións notables na lista Billboard 200.
Unblack metal
O unblack metal, tamén chamado black metal cristián, é un subxénero do heavy metal que segue o estilo do black metal pero no que os músicos fan promoción do cristianismo por medio das súas letras e a súa imaxinería. Os grupos deste xénero resultan controvertidos de cara aos afeccionados do black metal máis tradicional, debido ao posicionamento anti-cristián dos grupos pioneiros do xénero. Os medios tamén teñen suxerido que o cristianismo contradí a natureza escura do black metal e os ideais individualistas e misantrópicos de moitos dos grupos dese xénero.
O comezo exacto deste estilo está en disputa. O grupo australiano Horde co seu álbum de 1994 titulado Hellig Usvart deu a coñecer o concepto deste estilo e o termo holy unblack metal de cara aos medios, mentres que o grupo noruegués Antestor adoptou o estilo unblack metal no seu álbum de 1994 Martyrium. Outros exemplos de grupos deste xénero son Crimson Moonlight, Admonish e Frosthardr. Metal extremo
O metal extremo é unha denominación que abrangue unha serie de subxéneros do heavy metal relacionados entre si, orixinarios de comezos dos anos 1980 e caracterizados por un son e estilo máis duros e underground que o heavy metal máis tradicional. Os xéneros que adoitan incluírse nesta denominación son entre outros o black metal, death metal, doom metal, thrash metal, e en ocasións o speed metal. Metal industrial
O metal industrial combina o heavy metal e a música industrial, con elementos adicionais do thrash metal ou do hardcore punk, sendo habituais os riffs de guitarra repetitivos, o uso de samplers, sintetizadores e secuenciadores, e as voces distorsionadas. O metal industrial comezou a desenvolverse a finais dos anos 1980, cando algúns grupos comezaron a fusionar a música industrial e o heavy metal nun só xénero. O metal industrial tivo éxito comercial a comezos dos anos 1990, particularmente en Norteamérica, pero comezou a perder popularidade na segunda metade dos anos 1990. Algúns dos grupos máis representativos deste xénero son Ministry, Nine Inch Nails, KMFDM, Fear Factory, Marilyn Manson e Godflesh. Metal neoclásico
O metal neoclásico é un subxénero do heavy metal que presenta unha grande influencia da música clásica, con acordes de guitarra moi técnicos, e adaptacións de estruturas e harmonías inspiradas na música clásica. Ritchie Blackmore está considerado como o pioneiro deste estilo, e posteriormente Yngwie Malmsteen converteuse nun dos músicos máis notables en contribuír ao seu desenvolvemento. Outros músicos notables considerados dentro deste xénero son Jason Becker, Tony MacAlpine, Vinnie Moore, Stéphan Forté e Timo Tolkki. Metal progresivo
O metal progresivo orixinouse no Reino Unido e nos Estados Unidos a finais dos anos 1970s. O xénero une elementos do heavy metal e do rock progresivo, tomando a agresión e os sons de guitarra amplificados típicos do primeiro pero coas composicións máis experimentais e complexas deste último. A diferenza do avant-garde metal, a experimentación no metal progresivo fai énfase na complexidade técnica e teórica da música, con ritmos complexos e estruturas pouco habituais, pero usando a instrumentación tradicional do heavy metal.
O xénero comezou a popularizarse a finais dos anos 1980, mais non foi ata os anos 1990 que acadou éxito comercial, con grupos como Dream Theater, Queensrÿche, Tool e Fates Warning.
Derivados do metal progresivo
Djent
O djent ou djent metal é un xénero que xurdiu como unha derivación do metal progresivo. O termo "djent" é unha onomatopea dun acorde de guitarra distorsionado de tipo palm mute, e adoita aplicarse á música que emprega este tipo de son, ó son en si mesmo ou á escena particular do xénero. Este estilo caracterízase por incluír este tipo de acordes xunto con solos de guitarra e unha gran complexidade rítmica. Algúns dos grupos considerados como pioneiros deste estilo son Meshuggah, Periphery, Animals As Leaders, e TesseracT. Metal sinfónico
O metal sinfónico é un subxénero do heavy metal que combina as súas características con diversos elementos da música clásica, como por exemplo instrumentos sinfónicos e coros. Os teclados típicos do power metal tamén adoitan estar presentes neste xénero. Os grupos de metal sinfónico teñen habitualmente vocalistas femininas adestradas no canto, o que deu lugar ao alcume opera metal, e tamén é común que estes grupos inclúan un segundo vocalista, habitualmente masculino, cantando con voz gutural, característica máis típica do gothic metal.
Os grupos máis prominentes deste xénero son os fineses Nightwish, os suecos Therion e os neerlandeses Epica. Moitos outros grupos deste xénero acadaron unha gran popularidade a comezos e mediados dos anos 2000, como por exemplo After Forever, Delain, Leaves' Eyes, Xandria e Edenbridge. Neue Deutsche Härte
Neue Deutsche Härte é a denominación para describir o estilo musical orixinado a mediados dos anos 1990 en Alemaña que combina metal alternativo e groove metal con elementos da música industrial, electrónica e techno. As letras adoitan estar en alemán e usa a instrumentación típica do heavy metal (guitarra, baixo, batería e voces) engadindo instrumentos de teclado, sintetizadores e samplers. As letras e voces adoitan ser limpas e graves, facendo uso estendido de certas sílabas e letras como a vibrante alveolar múltiple e a vibrante múltiple uvular. O grupo con máis éxito deste estilo é Rammstein, xunto a outros como Oomph! , Stahlhammer, e Megaherz. Power metal
O power metal é un xénero que combina as características do heavy metal tradicional con outras do speed metal, habitualmente engadindo un contexto sinfónico. Polo xeral caracterízase por un son inspirador, contrastando coa dureza e disonancia prevalente noutros estilos como o doom metal ou o death metal. Os grupos deste xénero adoitan tocar cancións que asemellan himnos, destacando os coros e temáticas de fantasía que crean un son teatral e dramático.
O termo comezou a aplicarse a mediados dos anos 1980 principalmente para cualificar a dous movementos musicais. O primeiro deles xurdiu en Norteamérica, cun son máis duro e semellante ao speed metal, e o segundo posterior que se popularizou en Europa, Suramérica e o Xapón, cun son máis lixeiro e melódico. Algúns exemplos de grupos de power metal destacados son Blind Guardian, Helloween, DragonForce, Sonata Arctica, Angra, Sabaton, Stratovarius, Kamelot e HammerFall. Speed metal
O speed metal orixinouse a finais dos anos 1970 e comezos dos 1980 a partir do movemento chamado New Wave of British Heavy Metal, e está considerado o proxenitor musical directo do thrash metal. Este xénero incrementou os tempos e ritmos usados polos primeiros grupos do heavy metal máis tradicional, pero mantendo os tipos melódicos. Influenciado polo hardcore punk, o speed metal é un xénero musical moi rápido e cun gran requirimento técnico na súa execución. Algúns exemplos de grupos clasificados neste xénero son Venom, Motörhead e Accept. Stoner metal
O stoner metal ou stoner rock adoita ter un tempo lento, empregando tons baixos e predominando o son de baixo. Combina elementos do rock psicodélico, do blues-rock e do doom metal, con voces habitualmente melódicas e unha produción de tipo "retro". Xurdiu a comezos dos anos 1990, sendo os grupos estadounidenses Kyuss e Sleep os considerados como pioneiros deste xénero. Thrash metal
O thrash metal é un subxénero extremo do heavy metal caracterizado polo seu rápido tempo e agresividade musical. Os temas deste xénero adoitan empregar ritmos rápidos e riffs de guitarra de rexistros baixos acompañados de guitarras solistas tocadas coa técnica shredding. As letras dos temas adoitan tratar sobre problemas sociais e tamén é habitual o reproche das elites sociais, empregando unha linguaxe directa e de denuncia.
O xénero evolucionou a comezos dos anos 1980 ao combinarse os ritmos rápidos de batería e a actitude do hardcore punk coas técnicas de batería e guitarra do New Wave of British Heavy Metal. Xurdiu en parte como reacción do glam metal, xénero máis convencional e aceptado polos medios e de carácter menos agresivo que xurdiu na mesma época. O thrash metal serviría posteriormente de inspiración para outros subxéneros de metal extremo como o death metal e o black metal.
Catro grupos estadounidenses, Anthrax, Megadeth, Metallica e Slayer, están considerados como os pioneiros do xénero e os que lle deron máis popularidade, denominados polos medios o "Big Four". En Europa, Sodom, Kreator, Destruction, e Tankard tamén formaron o que os medios denominaron o "Big Teutonic Four".
Derivados do thrash metal
Crossover thrash
O crossover thrash, tamén chamado simplemente "crossover", é un estilo de thrash metal que inclúe máis elementos do hardcore punk que o thrash metal estándar e caracterízase por incluír gran cantidade de riffs moi rápidos e repetitivos. Este estilo adoita considerarse igual ao thrashcore, con máis influencia do punk ca este. Algúns dos grupos máis destacados deste xénero son Corrosion of Conformity, Dirty Rotten Imbeciles, Stormtroopers of Death, Suicidal Tendencies e Agnostic Front.
Groove metal
O groove metal é un subxénero do heavy metal que emprega a intensidade e calidades de son do thrash metal pero nun tempo medio con ocasionais incursións en tempos máis rápidos. Este estilo asóciase a grupos como Pantera, Exhorder, Lamb of God, Sepultura, Soulfly, Gojira, Throwdown, e Machine Head.