proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Hummus

Este artigo trata sobre gastronomía, para a substancia orgánica véxase: humus. O hummus (en árabe: حمٌص; en hebreo: חומוס; en grego: Χούμους) é unha pasta feita de garavanzos esmagados con zume de limón, unha crema denominada tahina (pasta de sementes de sésamo) e aceite de oliva, que segundo a variante local pode levar ademais outros ingredientes como allos, pemento (xeralmente deitado ao servirse) etc. É un prato moi popular en todo o Oriente Medio, incluídos Israel, Líbano, Palestina, Turquía, Grecia, Siria, Armenia e Chipre, aínda que o hummus que se consome en Grecia é bastante distinto do que se atopa no mundo árabe e en Israel.
O hummus seica teña a orixe no Antigo Exipto, e a súa preparación era moi diferente á actual, servida en porcións pequenas sobre unha peza de pan. Etimoloxía
En árabe, hummus significa simplemente "garavanzo". O prato descrito por regra xeral é realmente denominado na súa forma máis completa como Hummus bi tahina, que en árabe é representado como حُمُّص بطحينة (ḥummuṣ bi ṭaḥīna) i. e. garavanzos e pasta de sésamo, ou musabbaha. Preparación
A receita básica é unha mestura de garavanzos cocidos con tahína, allo e zume de limón en proporción variábel, aínda que unha base habitual é: 500 g de garavanzos, unha ou dúas culleradas sopeiras de tahína, dúas ou tres culleradas sopeiras de aceite de oliva, un dente de allo e o zume de medio limón. Esmágase todo formando unha pasta de certa consistencia, á que se lle engade sal e especias como comiño, coandro ou carvea se se desexar. No momento de servir (frío ou morno), engdese pemento doce. En ocasións, previamente frótanse os garavanzos cocidos dentro da súa auga de cocción para que se desprenda a codia, que se tira. O hummus fica logo máis fino.
A fina textura deste puré fai que os cociñeiros de todo o mundo ofrezan diversas variantes dependendo dos costumes e a sinxeleza. É unha preparación que se serve habitualmente nun prato e fría, acompañada de porcións de pan de pita que se emprega como elemento para mollar, ou de verduras e hortalizas frescas. Algunhas versións máis modernas empregan en lugar de pan pita unhas tortillas chip. A versión crudivexetariana simplemente substitúe os garavanzos cocidos por garavanzos xermolados. É frecuente servir este prato coma un almorzo. É un prato moi emprgeado nas cociñas vexetarianas, veganas e crudivexetarianas.
Humor vítreo

O humor vítreo, tamén coñecido como corpo vítreo do ollo ou simplemente vítreo, é a substancia viscosa e xelatinosa, formada por unha substancia amorfa semilíquida, fibras e células, que se atopa no segmento posterior, entre o cristalino e o cristalino e a retina, baixo presión, para manter a forma esférica do ollo.
O humor acuoso é o líquido incoloro, formado por auga (98%) e sales disoltos (2%), predominantemente cloruro de sodio, que enche as cámaras oculares (cavidade do ollo, entre a córnea e o cristalino). O volume vítreo é de 4 ml para o ollo humano.
O humor vítreo componse de substancias solúbeis en auga e un compoñente insolúbel (proteína residual), ademais de ácido hialurónico, ácido ascórbico e láctico, glicosa, lípidos, albuminas, globulinas, aminoácidos (glutamina e histidina) e compoñentes inorgánicos; é máis viscoso que a auga, debido á concentración de hialuronato de sodio, ten fibras de coláxeno tipo II e pódense atopar células (hialocitos) no córtex. Ten unha función estrutural para manter a forma do ollo e evitar o desprendemento de retina. Algunhas matrices biolóxicas utilízanse como alternativas para a análise de laboratorio, especialmente nos estudos de toxicoloxía forense, como en casos de corpos carbonizados, por exemplo. O humor vítreo representa unha destas matrices biolóxicas complementarias, aínda que presenta algunhas desvantaxes: pequeno volume, pequenas concentracións de fármacos, precisa de técnicas máis sensibles e hai poucos estudos sobre a súa análise. Non obstante, presenta importantes vantaxes como a resistencia aos cambios bioquímicos de descomposición, ademais de ser menos susceptíbel á contaminación bacteriana. A análise do humor vítreo consiste en recoller de 2 a 4 ml mediante punción directa no globo ocular, este contido será sometido a métodos analíticos que permitan determinar que substancias están presentes e cuantificar estes compostos, un dos métodos é o GS-MS (Cromatografia Gasosa Acoplada à Espectrometria de Masas, polas siglas en inglés) e HPLC (Cromatografía Líquida de Alto Rendemento). Os resultados do laboratorio deben ser rápidos, sensibles e específicos para determinar determinadas substancias. A cuantificación destas substancias é de grande importancia cando hai ausencia ou deterioración doutras matrices. O etanol analízase con frecuencia no humor vítreo para confirmar a súa inxestión. Tamén se analiza a detección de cocaína, opioides, diazepam, benzodiacepinas, entre outros. A análise macroscópica determinará a opacidade do vítreo e a análise microscópica revelará a presenza de células atípicas ou achados patolóxicos. Algúns métodos empregados na investigación para a análise do humor vítreo: • Extracción en fase sólida e HPLC-PAD; • HPLC con detector de fluorescencia para detección de MDMA; MDEA e MDA en humor vítreo; • Metilendioxi- derivados (MDMA: N-metil-3, 4-metilendioximetanfetamina, MDA: 3, 4-metilendioxianfetamina e MDEA: N-etil-3, 4-metilendioxietilanfetamina); • Detección de heroína, entre outros.
Humorismo

O humorismo foi unha teoría sobre a constitución e funcionamento do corpo humano adoptada polos antigos médicos e filósofos gregos e romanos. Dos adiantos de Hipócrates, a teoría dos humores foi a concepción máis común do corpo humano mantida entre os médicos europeos até as pescudas médicas modernas do século XIX.
Esencialmente, esa teoría afirmaba que o corpo humano era cuberto con catro substancias básicas, chamadas os catro humores, os cales están equilibrados cando a persoa estaba sa. Todas as doenzas resultaban do exceso ou da deficiencia dun deses catro humores. Os catro humores eran identificados como bile negra, bile amarela, fleuma e sangue. Os grego e os romanos, e os establecementos médicos posteriores da Europa Occidental que adoptaban e adaptaban a filosofía médica clásica, crían que cada un deses humores poderían aumentar e diminuír no corpo, dependendo da dieta e da actividade.
Humphrey Slater

Humphrey Richard "Hugh" Slater nado en 1906 e finado en 1958, foi un pintor e autor británico. Traxectoria
Criouse en Suráfrica e asistiu á Slade School of Art a mediados dos anos 1920. Como pintor chegou a exhibir un cadro abstracto na galería de Lucy Wertheim en Londres. O pintor William Coldstream considerouno como "un pintor moi dotado e pouco común".
Na década de 1930 comezou a involucrarse na política antinazi e afiliouse ó Partido Comunista. En 1936 participou na guerra civil española como Xefe de operacións para as Brigadas Internacionais.
En 1940, de volta a Inglaterra axudou a Tom Wintringham a configurar o centro de Osterley Park, formación que ensinaba a loita de guerrillas e a guerrilla urbana á Garda Nacional británica. Posteriormente foi recrutado no exército regular.
Entre 1945 e 1947 foi editor da revista Polemic. Por outra banda, o filme Conspirator protagonizado por Elizabeth Taylor e Robert Taylor, baséase na súa novela The Conspirator. Publicacións
1941: Home Guard for Victory! (1941)
1946: The Heretics (1946)
1948: The Conspirator (1948)
1955: Who rules Russia? (1955)
1958: The Channel Tunnel (1958)
Humphry Davy

Humphry Davy, nado en Penzance en 1778 e finado en Xenebra en 1829, foi un químico córnico. Foi profesor da Royal Institution of Great Britain dende 1801, foi tamén presidente da Royal Society (1820-1827). Traxectoria
En 1800 Alessandro Volta presentou a primeira batería eléctrica e Davy empregouna para separar sales nun proceso coñecido hoxe como electrólise, con varias baterías en serie conseguiu separar o potasio e o sodio en 1807 e calcio, estroncio, bario e magnesio en 1808. Davy tamén estudou as enerxías envolvidas na separación destes sales, o que hoxe se coñece como electroquímica.
En 1812 casou cunha viúva rica, logo dunha viaxe por varios países europeos, inventou a lámpada que leva o seu nome, empregada para evitar as explosións de grisú nas minas. En 1813 publica Elements of agricultural chemistry in a course of lectures for the board of agriculture.
Humus

O humus é a materia orgánica, conxunto de substancias composta por certos produtos orgánicos de natureza coloidal, que provén da descomposición dos animais e vexetais mortos.
O proceso de formación do humus, denominado humificación, pode ser natural, cando se debe á acción de organismos e microorganismos benéficos, como fungos e bacterias, os principais organisos descompoñedores, o artificail, cando o home induce a súa a produción adicionando produtos químicos e auga a u solo pouco produtivo. Varios axentes externos, como a humidade e a temperatura, contribúen tamén na humificación.
O humus caracterízase pola súa cor escura debido á gran cantidade de carbono que contén. Encóntrase principalmente nas partes altas dos solos con actividade orgánica. Os elementos orgánicos que compoñen o humus son moi estábeis, é dicir, o seu grao de descomposición é tan elevado que xa non se descompoñen máis e non sofren transformacións considerábeis.
Na formación do humus libéranse diversos nutrientes, entre os que destacan pola súa importancia os comopostos de nitróxeno. Etimoloxía
O termo humus, utilizado internacionalmente, é unha voz latina, humus, que significa 'terra', 'solo'.
Hunduwa

Hunduwa foi unha cidade da rexión de Lukka (Licia), próxima á costa sur, que aparece rebelada contra os hititas antes do -1400, xunto con Dalawa. Madduwattas rei de Zippasla suxeriu que o exército hitita (dirixido por Kisbapili) atacase Hunduwa e el mesmo Dalawa. En realidade Madduwattas aliouse con Dalawa e, coa súa axuda, fixo caer a Kisnapili nunha trampa e exterminou o exército hitita.
Hungría central

A Hungría central é unha rexión de Hungría formada pola capital do país, Budapest e o condado de Pest.
Hungría do norte

A Hungría do norte é o nome dunha rexión húngara na que se inclúen os condados de Borsod-Abaúj-Zemplén, Heves e Nógrád, e coloquialmente o condado de Szabolcs-Szatmár-Bereg. A maior cidade da rexión é Miskolc.
Hunspell

O Hunspell é un corrector ortográfico e analizador morfolóxico desenvolvido para idiomas con morfoloxía rica, palabras compostas e codificacións de caracteres complexos.
Foi creado orixinalmente para o húngaro. Ten como base o MySpell e é compatíbel cos dicionario do MySpell. É software libre e úsano LibreOffice e Firefox.
Huntingdon, Inglaterra

Huntingdon (pronunciado /hʌntiŋdən/) é unha cidade e parroquia civil (civil parish) do distrito de Huntindonshire (condado cerimonial), en Cambridgeshire, Anglia Oriental, Inglaterra. Foi elevada a cidade na época de Xoán I de Inglaterra.
É coñecida como o lugar de nacemento de Oliver Cromwell.
A cidade estivo representada na Cámara dos comúns do Reino Unido polo ex Primeiro ministro John Major de 1979 a 2001.
Hurrero, hurrera

«Hurrero» e «hurrera» son termos pexorativos utilizados en Paraguai para describir a un activista fanático, caracterizado por apoiar incondicionalmente a un candidato político, disposto a realizar calquera tarefa — mesmo aquelas que poidan resultar denigrantes ou vergoñosas — co obxectivo de obter un favor, xeralmente en forma de cargo público.
Nun contexto máis amplo, o termo tamén pode facer referencia a unha persoa que, en eventos deportivos, manifestacións ou concentracións públicas; destaca por vociferar encomios ou loanzas cara a un dirixente político ou figura de autoridade, independentemente da súa reputación ou antecedentes. Etimoloxía
A palabra «hurrero» parece ter a súa orixe no castelán paraguaio, como derivación do inglés hurrah (‘hurra’), interxección utilizada para expresar alegría e satisfacción, ou para espertar entusiasmo e apoio en eventos festivos ou políticos; máis o sufixo castelán -ero, que indica cargo, ocupación ou oficio.
Huso huso

O Huso huso é unha especie de peixe condrósteos da orde dos acipenseriformes e familia dos acipenséridos, que habita principalmente na conca do mar Caspio, e tamén, aínda que menos abundante, na do mar Negro e que, ocasionalmente, se pode encontrar no mar Adriático.
Moi prezado polasa súas ovas, o exquisito e carísimo caviar Beluga, que alcanza nos mercados prezos que oscilan desde os 7. 000 aos 10. 000 dólares por quilogramo.
Porén, a súa carne non é moi prezada. Características
É un peixe anádromo, que remonta os ríos para reproducirse.
Pode alcanzar gran tamaño: capturáronse exemplares moi vellos de até 5 m de lonxitude.
É de lento crecemento e tardía maduración, e pode vivir uns 150 anos.
Este esturión é un gran depredador, alimentándose doutros peixes. Estado de conservación
O número de espécímes da especie foi reducíndose estremadamente nos últimos anos debido á sobrepesca e á contaminación, obrigando a moitos gobernos a restrinxir a súa comercialización.
A IUCN clasifica este esturión como "especie en perigo de extinción".
É unha especie protexida que fugura na lista do Anexo II do Convención de Berna. e o seu mercado está restrinxido polo Apédice II do CITES.
As poboacións que subsisten no mar Mediterráneo están fortemente protexida polo Anexo II da Convención de Berna, prohibindo calquera morte intencionada destes peixes.
O Servizo de pesca e Vida Salvaxe dos Estados Unidos prohibiu a importación do "caviar Beluga" e outros produtos derivados deste peixe do mar Caspio desde o 7 de outubro de 2005.
Hustler

Hustler é unha revista pornografica mensual de Estados Unidos publicada por LFP (Larry Flynt Publications), ademais dunha produtora de pornografía e unha grande empresa. Comercializa a súa propia colección de roupa, accesorios e produtos eróticos, e ten tendas e clubs Hustler por diferentes puntos dos Estados Unidos, ademais dun casino.
A revista Hustler é considerada a revista máis explícita de todas as do seu xénero e é unha das tres revistas porno máis famosas e vendidas nos Estados Unidos, xunto con Penthouse e Playboy.
Huwarsanassa

Huwarsanassa foi un reino da rexión de Licia (Lukka) que foi sometido polo rei hitita Mursilis II sobre o -1320. O seu rei e os seus colaboradores refuxiáronse no reino de Arzawa e a negativa deste rei a entregalos desatou a guerra entre o Imperio Hitita e Arzawa, que acabou coa desaparición deste reino.
Huzziyas

Huzziyas (Huzziyaš) foi un suposto rei hitita mencionado nun selo de Mursilis II como anterior a Labarnas I e que leva o título de "gran rei". Non é coñecido por ningunha outra información. As hipóteses son dúas: que era un sucesor de Anittas, ou que era o rei de Zalpa (Zalpuwa), derrotado por Anittas.
Huzziyas I

Huzziyas I, rei dos hititas, sucedeu a Ammunas e gobernou durante un período de tempo que se estima breve pero que non se coñece con exactitude. Traxectoria
As fontes dispoñíbeis acerca de Huzziyas non aclaran a súa relación con Ammunas, pero si o feito de que tivo que asasinar a dous homes, Tittis e Hantilis. Mentres que algúns expertos postulan que Huzziya é un fillo máis novo de Ammunas, que matou a dous dos seus irmáns para acceder ao trono, outros cren que Huzziya é o irmán da esposa de Telibinus, outro dos fillos de Ammunas.
Ao pouco tempo de tomar o poder, Huzziya perdeu o poder a mans dunha rebelión encabezada polo seu cuñado Telibinus, que o desterrou e asumiu o trono.
Hydnotrya

Hydnotrya é un xénero de fungos ascomicetos relacionados coas "falsas pantorras" do xénero Gyromitra. Existen unhas 15 especies neste xénero. Un estudo de filoxenética molecular recuperou para a lista unha especie que fora descrita pero descoidada durante 50 anos, Hydnotrya bailii. Especies
Hydnotrya bailii
Hydnotrya cerebriformis
Hydnotrya confusa
Hydnotrya cubispora
Hydnotrya inordinata
Hydnotrya michaelis
Hydnotrya soehneri
Hydnotrya subnix
Hydnotrya tulasnei
Hydnotrya variiformis
Hydra (xénero)

Hydra é un xénero de cnidarios da clase dos hidrozoos, orde dos antoatecados, suborde dos aplanulados, que é o tipo da familia dos hídridos, da que é o seu único representante.
As súas especies, propias das augas doces e salgadas e coñecidas vulgaemente como hidras, son pequenos pólipos que miden tan só uns poucos milímetros, son depredadores, capturando pequenas presas do plancto cos seus tentáculos provistas de cnidocito, células urticantes. Son hermafroditas e reprodúcense tanto asexual como sexualmente.
Teñen un asombroso poder de rexeneración, ao que alude o seu nome, que provén da criatura da mitoloxía grega co mesmo nome, á cal, cando se lle cortaba unha das súas cabezas, crecían dúas no seu lugar. Taxonomía
Descrición
Familia
A familia foi descrita en 1846 polo botánico, xeólogo e zoólogo estadounidense James Dwight Dana.
Xénero
O xénero fora descrito por Linneo en 1758, na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Especies
Na actualidade (2020) recoñécense no xénero as seguintes especies:
Hydrophiloidea

Hydrophiloidea (hidrofiloideos), é unha superfamilia de escaravellos coñecidos na literatura como escaravellos acuáticos preeiros. Ata recentemente comprendía só unha única familia, Hydrophilidae, pero varias das subfamilias da anterior foron ascendidas ao nivel de familia dentro desta superfamilia. Os Hydrophiliidae seguen sendo con grande diferenza os máis nemerosos do grupo, con case 3000 especies descritas. As outras familias non teñen máis de 400 especies. Os Histeroidea están estreitamente emparentados e ás veces son considerados parte duns Hydrophiloidea sensu lato. A maioría do clado é acuático, que se pensa que é a ecoloxía ancestral do grupo, pero algunhas liñaxes como Sphaeridiinae fixéronse secundariamente terrestres. Os representantes modernos do grupo apareceron durante o Xurásico tardío.
Comprende as familias seguintes: Epimetopidae
Georissidae
Helophoridae
Hydrochidae
Hydrophilidae
Spercheidae Xéneros extinguidos
†Laetopsia Fikácek et al. 2012 formación Yixian, China, formación Shinekhudag, formación Dzun-Bain Mongolia, formación Zaza, Rusia, Cretáceo temperán (Aptiano)
†Cretotaenia Ponomarenko 1977, formación Zaza, Rusia, Cretáceo temperán (Aptiano)
†Hydrophilopsia Ponomarenko 1987, formación Glushkovo, Rusia, Xurásico tardío (Tithoniano), formación Turga, Rusia, Cretáceo temperán (Aptiano).
Hyghalmen Roll

O armorial Hyghalmen (alemán: Hyghalmen Wappenrolle), tamén coñecido como High Almain Roll, é un armorial alemán que se conserva no College of Arms de Londres. Características
Foi realizado en Colonia ou nos seus arredores. Non está datado de xeito uniforme na bibliografía: 1447-1455 (Rodney Dennys), c. 1450 (Gwynn-Jones), c. 1485 ou c. 1520 (Emmanuel de Boos). Está en posesión do College of Arms após ser legado por Thomas Benolt (†1534), anterior propietario e superior dos reis de armas provinciais (Clarenceux King of Arms) da propia institución inglesa.
Contén 691 escudos, entre os que se inclúen armas fabulosas como as de Xesús Cristo e de anxos, así como armas de nobres alemáns, do delfín de Francia e de condes saxóns. Tamén se representa o escudo de Galiza, sendo esta unha das máis antigas representacións que incorpora as cruces.
Algunhas imaxes amosan características propias da heráldica alemá, como a repetición de temas no escudo e na cimeira.
Hylaeochampsa

Hylaeochampsa é un xénero extinto de crocodilomorfos eusuquios. Só se coñece por un cranio parcial atopado en rochas de idade barremiana do Cretáceo inferior da Formación Vectis (Grupo Wealden) da illa de Wight. Este cranio, denominado BMNH R 177, curto e ancho, cun padal de tipo eusuquio, infírese que tiña dentes grandes na parte posterior que estaban adaptados a esmagar e crebar. Hylaochampsa foi descrito por Richard Owen en 1874, e a especie tipo denominouse H. vectiana. Pode ser do mesmo xénero que o fósil lixeiramente máis antigo Heterosuchus, que se cre tiña un similar grao evolutivo, pero non hai material solapado, xa que de Heterosuchus só se coñecen unhas vértebras. Se os dous resultasen ser sinónimos, Hylaeochampsa tería prioridade porque é o nome máis antigo. Hylaeochampsa é o xénero tipo da familia Hylaeochampsidae, que tamén inclúe o xénero Iharkutosuchus do Cretáceo tardío de Hungría. James Clark e Mark Norell situárono como un grupo irmán de Crocodylia. Hylaeochampsa é actualmente o eusuquio máis antigo coñecido.
Hylobius abietis

O picudo do piñeiro ou gorgullo do piñeiro, Hylobius abietis, é unha especie de insecto coleóptero polífago pertencente á familia Curculionidae.
A autoridade científica sobre a especie é Linnaeus, foi descrita en 1758 e estudada tamén no XVIII por Macleay.
Trátase dunha especie propia de Europa, presente na Península Ibérica.
En Galiza, a praga de Hylobius abietis afecta principalmente ás plantacións de coníferas, especialmente as plántulas e árbores novas de especies como o Pinus pinaster e o Pinus radiata. Esta praga alimentase da casca das plántulas, causando danos que poden levar á súa morte e reducir o crecemento das árbores novas. As áreas acabadas de reforestar son particularmente vulnerábeis, resultando nunha elevada mortalidade. Ademais, os danos nas árbores adultas poden reducir a calidade da madeira. A xestión da praga inclúe o uso de insecticidas, a introdución de depredadores naturais e prácticas silvícolas adecuadas para reducir a súa incidencia.
Hymyilevä mies

Hymyilevä mies é un filme finlandés de 2016 dirixido por Juho Kuosmanen. É unha coprodución entre Finlandia, Suecia e Alemaña. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2016, onde gañou o premio Un Certain Regard. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
Ano 1962: Olli Mäki é un boxeador afeccionado da cidade de Kokkola convertido en profesional que, mentres asiste a unha voda, se namora da súa amiga Raija. Viaxan a Helsinqui onde o seu representante Elis Ask está a preparar o gran salto de Olli: unha loita polo título de campión de peso pluma da Asociación Mundial de Boxeo contra o recoñecido boxeador estadounidense Davey Moore no Estadio Olímpico de Helsinqui. A pelexa será un dos eventos máis importantes da historia do deporte finlandés, aínda que a maioría da xente, incluído Olli, son escépticos: os rexistros de Moore superan con moito aos de Olli. Personaxes
Jarkko Lahti como Olli Mäki
Oona Airola como Raija Jänkä
Eero Milonoff como Elis Ask
John Bosco Jr. como Davey Moore
Os auténticos Olli e Raija Mäki aparecen brevemente ao final do filme, cando Raija mira cara a eles e pregunta a Olli: "coidas que seremos coma eles cando sexamos vellos? ".
Hyper Sports

Hyper Sports é un videoxogo realizado por Konami para recreativos en 1984, fixéronse versións para Amstrad CPC, Commodore 64, MSX e ZX Spectrum
O videoxogo inclúe competición de natación, tiro ó prato, salto de poldro, tiro con arco, triplo salto, levantamento de pesas e salto con pértega.
HyperTransport

HyperTransport é unha tecnoloxía universal de comunicacións entre chips que ofrece aos circuítos integrados dunha tarxeta principal un enlace avanzado de alta velocidade e alto desempeño; é unha conexión universal que está deseñada para reduci-lo número de buses dentro dun sistema, subministrando un enlace de alto rendemento ás aplicacions incorporadas e facilitando sistemas de multiprocesamento altamente escalables.
O HyperTransport corre entre os 200-1400 MHz (comparado co PCI que corre a 33 o 66 MHz). É un bus DDR ( Dobre taxa de transferencia de datos en galego), o cal permite a transferencia de datos por dúas canles distintas simultaneamente nun mesmo ciclo de reloxio.
Hyperpyron

O hyperpyron (do grego: νόμισμα ὑπέρπυρον; "moeda moi refinada") foi unha moeda de ouro en uso durante a Baixa Idade Media, instituída pola reforma monetaria de Aleixo I en 1092, que substituíu o sólido bizantino ou nomisma como moeda base do sistema monetario áureo do Imperio Bizantino ata a súa desaparición no século XIV. Historia
A moeda de ouro tradicional do Imperio bizantino ata entón era o sólido bizantino ou nomisma, cuxo contido de ouro se mantivera firme en 24 quilates durante sete séculos, co que conseguira un notable prestixio. A partir da década de 1030, no entanto, a moeda comezara a desvalorizarse progresivamente, ata que na década de 1080, nun contexto de desastres militares e guerras civís, o seu contido en ouro chegou a reducirse practicamente a cero. Consecuentemente, en 1092, o emperador Aleixo I (1081–1118) acometeu unha revisión drástica do sistema monetario bizantino e introduciu unha nova moeda de ouro, o hyperpyron, co mesmo peso có sólido (4, 45 gramos), aínda que cun menor contido de ouro (20, 5 quilates no canto de 24). O hyperpyron mantívose como moeda estándar de ouro do Imperio Bizantino durante case tres séculos, aínda que tamén coñeceu, coma o seu antecesor, unha progresiva desvalorización: baixo o Imperio de Nicaea (1204–1261), o seu contido de ouro caeu ata os 18 quilates; posteriormente, baixo Miguel VIII Paleólogo (1259–1282), ata os 15, e baixo o seu fillo e sucesor, Andrónico II Paleólogo (1282–1328) baixou a 12 quilates. Asemade, o peso das moedas tamén foi en declive, ata o punto de que no século XIV carecía de calquera uniformidade. O derradeiro hyperpyron e, xa que logo, a derradeira moeda bizantina de ouro, foi emitida polo emperador Xoán VI Cantacuzeno (1347–1352) e, a partir de entón, a denominación mantívose simplemente como unidade de conta, e o seu valor, a modo de fraccións, en moedas de prata como o basilikon (un doceavo de hyperpyron) ou o stavraton (medio hyperpyron).
O nome foi adoptado con distintas variedades idiomáticas por algúns estados occidentais e outros eslavos dos Balcáns posteriores, sobre a base da denominación latina perperum (como o italiano perpero ou os eslavos perper, iperpero, etc. ), para designas diferentes moedas, normalmente de prata, e tamén como unidade de conta.
A denominación xenérica de besante abrangueu diversas moedas creadas sobre a base do sólido bizantino ou nomisma, e sobre o dinar dos califatos musulmáns, entre elas tamén o hyperpyron.
Hypertext Transfer Protocol Secure

Hypertext Transfer Protocol Secure, que en galego sería Protocolo seguro de transferencia de hipertexto, máis coñecido polas súas siglas HTTPS, é un protocolo de aplicación baseado no protocolo HTTP, destinado á transferencia segura de datos de hipertexto, é dicir, é a versión segura de HTTP. É utilizado principalmente por entidades bancarias, tendas en liña, e calquera tipo de servizo que requira o envío de datos persoais ou contrasinais.
Hyphochytridiomycetes

Hyphochytriomycota, ou os hifoquitridios, é un pequeno grupo de eucariotas uniflaxelados mariños do grupo de heterocontos. Viven dun xeito similar aos fungos e producen zoosporas mais, pola contra, teñen paredes celulares nalgunhas fases do ciclo de vida e por ela absorben nutrientes. Son acuáticos e osmotróficos, que se nutren como simbiotrofos de algas ou fungos, ou como saprófitos de insectos e detritos de plantas.
Este grupo componse de 24 especies en 6 xéneros. Estiveron clasificando como fungos e protistas ata recentes clasificacións. Características
Na súa fase vexetativa semellan hifas, como as dos fungos. Porén, esas hifas que forman non teñen óculos. As hifas son de talos rizoidais, que ou só teñen un talo ou van bifurcando de dous en dous. O seu sistema rizoidal, coa forma de hifas, é o que lle dá nome ao grupo (co prefixo "hypho-").
As hifas producen células reprodutivas móbiles, zoosporas. Estas teñen un flaxelo que vai cara a súa parte anterior e que ten unha pelame flaxelar, ou mastigonemas. Ese flaxelo das zoosporas, que lle dá mobilidade natatoria, caracteriza ao grupo.
Na parede celular teñen quitina e celulosa. Clasificación
Este grupo tense clasificado como filo ou clase, subclase e mesmo orde, e por iso, ténselle chamado Hyphochytriomycota, Hyphochytriomycetes (ou Hyphochytrea), Hyphochytriomycetidae (ou Hyphochytridae) e Hyphochytriales, respectivamente. Ás veces empréganse as variantes Hyphochytridiomycota e Hyphochytridiomycetes, ben por analoxía con Chytridiomycetes ou por perpetuación dun erro ortográfico. Malia a todo, a raíz do nome deste taxon é Hyphochytri- (de Hyphochytrium) e non Hyphochytridi- (de Chytridium)
No pasado as clases Hyphochytridiomycetes, Oomycetes e Chytridiomycetes, ao seren entendidos como fungos con flaxelos, esporas e gametos, tivéronse agrupado dentro de Mastigomycotina. Porén, agora ese taxon está obsoleto. Chytridiomycetes seguense a considerar como verdadeiros fungos, mais os outros dous subgrupos clasifícanse no reino de Protista ou no grupo de Stramenopiles.
Hyphochytriomycetes son pseudofungos que está próximos a Oomycetes. Unha clasificación deste grupo é: Filo Hyphochytriomycota Whittaker (1969)
Clase Hyphochytriomycetes Sparrow ex M. W. Dick (1983)
Orde Hyphochytriales Bessey 1950 ex Sparrow 1960
Familia Hyphochytriaceae Fischer 1892
Xénero Canteriomyces Sparrow 1960
Xénero Cystochytrium Ivimey Cook 1932
Xénero Hyphochytrium Zopf 1884 [Hyphophagus Minden 1911]
Familia Rhizidiomycetaceae Karling ex Kirk, Cannon & David 2001
Xénero Latrostium Zopf 1894
Xénero Reessia Fisch 1883
Xénero Rhizidiomyces Zopf 1884 [Rhizidiomycopsis Sparrow 1960]
Hypothes.is

Hypothes. is é un proxecto de código aberto dirixido á compilación de comentarios sobre afirmacións feitas en calquera contido accesible na web, o filtrado colaborativo, e a creación de rangos que permitan valorar a credibilidade das devanditas afirmacións.
Tense definido como "unha capa de revisión por pares para o conxunto de Internet".
En decembro de 2017, Hypothes. is ocupaba o posto 113770 entre os sitios máis populares de Internet segundo Alexa. com.
O proxecto é un sistema que permite a anotación de páxinas web a través de comentarios achegados polos usuarios e un sistema de reputación que cualifica os comentarios. A idea é que os comentarios sexan almacenados en Internet Archive. As persoas fan uso a través dun módulo de extensión no navegador (Chrome) ou a través dunha miniaplicación ligada (noutros navegadores). A idea é que as ligazóns a comentarios específicos sexan visibles sen necesidade dun complemento.
O proxecto foi liderado por Dan Whaley, cofundador de GetThere, o que fora un dos primeiros sistemas de reservas de viaxes en liña no ano 1995.
Entre os asesores da entidade están John Perry Barlow, Charles Bazerman, Philip Bourne e Brewster Kahle. Proxecto
Unha entrada en Kickstarter dirixida á recadación dos 100000 necesarios para crear un prototipo operativo conseguiu o seu obxectivo o 13 de novembro de 2011. Esta iniciativa estruturouse sen ánimo de lucro. Recibiu axuda financeira da Fundación Shuttleworth, da Fundación Alfred P. Sloan, do fondo Helmsley Trust, a Fundación Knight e a Fundación Andrew W. Mellon.
En decembro de 2015 Hypothes. is converteuse en membro fundador dunha coalición formada por editorais académicas, plataformas, bibliotecas e entidades relacionadas coa tecnoloxía, nacida para crear unha capa de anotacións aberta e interoperable para os seus contidos.
Héctor Folgar

Héctor Folgar Cameán, nado no 2001, é un matemático galego, delegado do Funtor de Breogán (2024–). Traxectoria
Estudou matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela. En xullo de 2023, participou no equipo da USC que gañou unha medalla de prata na Open Mathematical Olympiad for University Students.
Na Liga Matemática 2023-2024, exerceu como subdelegado, e na Liga Matemática 2024-2025, exerceu como delegado do Funtor de Breogán.
Despois de graduarse de matemáticas, estudou o Máster en Matemática Industrial na USC na especialización de Modelización Matemática.
Héctor Silveiro

Héctor M. Silveiro Fernández, nado en Vilafranca do Bierzo en 1964, é un docente, dinamizador cultural e escritor berciano, membro correspondente da Real Academia Galega dende 2004. Traxectoria
Defensor da lingua e cultura galega no Bierzo, foi un dos fundadores da Asociación Cultural Escola de Gaitas da súa vila natal. Coordinador da Comisión Cultural Martín Sarmiento que organiza anualmente coincidindo coa data de nacemento do ilustrado o Día do galego no Bierzo. É autor de artigos sobre a cultura galega do Bierzo. Obras
A cultura galega no Bierzo, escrito realizado con Marisa Cela nas Comunicacións do I Congreso da Lingua e da Cultura galegas en Asturias, León e Zamora, editado polo Clube Cultural Adiante (1992)
A festa do maio. Unidade Didáctica. Festas anuais I (1993)
A experiencia de revitalizar os Maios de Vilafranca do Bierzo, publicado en Levántate maio. Foro dos maios de Ourense, colección Auria nº 8 (2004)
Dos megos nos soutos, intervención ante a Real Academia Galega na sesión realizada o 18 de decembro de 2004 e editada baixo o título xenérico A herdanza da lingua.
Os campaneiros de Vilagarcía. Obra colectiva xunto con Carlos Rey e Paulo Nogueira. Vigo (2005). Edicións do Cumio. ISBN 84-8289-340-8.
"O castañeiro na tradicción oral: un patrimonio inmaterial", publicado en Un futuro para el castaño. Estudios sobre el castaño en la comarca del Bierzo, editado pola Asociación A Morteira (2010).
Palillos de madeira. Os xigantes de Vilafranca do Bierzo (2010)
"O teatro romántico da capital histórica do Bierzo e os seus socios fundadores Enrique Gil e Fernández Morales". H. M. Silveiro Fernández. Revista do Instituto Estudios Bercianos. nº 39. p. 213-240 (xullo 2015)
"El amigo villafranquino de Enrique Gil: Joaquín del Pino", publicado en Siete ensayos heterodoxos sobre Enrique Gil (2015; con Héctor J. Silveiro Ares)
"As cartas autógrafas de Antonio Fernández Morales, un autor berciano no rexurdimento do galego". Revista Bierzo nº 35 (2017)
"Tradiciois, terra e identidade na obra de Morales": (2018) no. Boletín da Real Academia Galega (378). ISSN 1576-8767
Cartas e composiciois autógrafas de Antonio Fernández Morales a Mariano Cubí (2019). RAG.
Hélice

pode consultar tamén Hélice (xeometría) A hélice é un dispositivo formado por un conxunto de elementos denominados pas, os cales están montados de forma concéntrica arredor dun eixo, virando darredor del nun mesmo plano.
A súa función é transmitir a través das pas a súa propia enerxía cinética (que adquire ao virar) a un fluído, creando unha forza de tracción, ou viceversa, "tomar" a enerxía cinética dun fluído para transmitila a través do seu eixo a outro dispositivo.
A primeiras aplicacións das hélices, hai miles de anos, foron os muíños de vento e de auga. Hoxe en día, tamén baixo os nomes de "rotor", "turbina" e "ventilador", as hélices e os dispositivos derivados delas empréganse para multitude propósitos: refrixeración, compresión de fluídos, xeración de electricidade, propulsión de vehículos e ata para a xeración de efectos visuais (estroboscopio). Como demostra a variedade de denominacións e campos de aplicación, existe unha gran variedade de hélices, que se manifesta sobre todo nas pas, que xeralmente teñen perfís semellantes aos dunha á, pero cuxa forma varía segundo o seu propósito.
Ademais, hai hélices, principalmente na aviación, nas cales a inclinación das pas é variable, variación que á súa vez pode ser respecto ao plano de xiro da hélice ("paso") ou respecto ao eixo de xiro da hélice ("paso cíclico" ou simplemente "cíclico"). Para acadar isto requírense mecanismos bastante complexos.
Nos motores de avión, a propia hélice fai ás veces de volante de inercia.
Hélène Metzger

Hélène Metzger, nada en Chatou o 26 de agosto de 1889 e finada de camiño a Auschwitz o 7 de marzo de 1944 foi unha filósofa e historia da ciencia francesa. Nos seus escritos centrouse principalmente na historia da química. Foi asasinada no Holocausto. Traxectoria
Hélène Bruhl naceu en 1889 nunha familia xudía de clase media. Era sobriña de Lucien Lévy-Bruhl, un influente antropólogo francés. O seu pai insistiu en que ela e a súa irmá deixasen os seus estudos despois de só tres anos na universidade. En 1912, recibiu un diploma en cristalografía. Casou en 1914, mais enviuvou só un meses despois, tralo que volveu á investigación.
Metgzer foi vítima do Holocausto a causa da súa ascendencia xudía. Cando Francia foi ocupada polos nazis na década de 1940, Metzger inicialmente quedou en París antes de marchar a Lyon, que era parte da chamada zone libre, a finais de 1941. Rexeitou esconderse e foi arrestada pola Gestapo o 8 de febreiro de 1944. Entón foi deportada de Drancy ao campo de concentración de Auschwitz o 7 de marzo de 1944, e foi asasinada ou durante a viaxe ou ao chegar.
A obra de Metzger non foi sempre recoñecida durante a súa vida e nunca obtivo un posto académico, mais na actualidade é unha das poucas historiadoras da ciencia francesas de preguerra amplamente lida. A causa da súa morte prematura, a súa obra é breve en tamaña, mais non obstante foi influente. Publicou nove libros, trinta e seis artigos e numerosas recensións. Contemporáneos dela como Gaston Bachelard e Émile Meyerson citaron habitualmente as súas obras, e Thomas Kuhn, na introdución do seu libro The Structure of Scientific Revolutions (1962) refírese a ela como unha das súas principais inspiracións. Obra
En 1918, Metgzer presentou unha tese sobre a emerxencia da ciencia dos cristais. Durante as décadas de 1920 e 1930 publicou seis libros sobre a historia da química nos séculos XVII e XVIII mentres vivía co diñeiro do seu dote.
Publicacións
La genèse de la science des cristaux (1918)
Les doctrines chimiques en France du début du XVIIe à la fin du XVIIIe siècle (1923)
Les Concepts scientifiques (1926)
Newton, Stahl, Boerhaave et la doctrine chimique (1930)
La chimie (1930)
La Philosophie de la matière chez Lavoisier (1935)
Attraction universelle et religion naturelle chez quelques commentateurs anglais de Newton (1938)
La Science, l'appel de la religion et la volonté humaine (1954)
La Méthode philosophique en histoire des sciences(1987) (ed. Gad Freudenthal)
"Extraits de lettres, 1921–1944, " in Gad Freudenthal Études sur / Studies on Hélène Metzger (1990), pp. 247–269.
Hérault

Hérault (en occitano: Erau) (34) é un departamento francés da rexión de Occitania. O seu nome venlle do río Hérault. Montpellier é a capital. Historia
O departamento foi creado durante a Revolución francesa, o 4 de marzo de 1790, en aplicación da lei do 22 de decembro de 1789, a partir dunha parte da provincia de Languedoc. Xeografía
Hérault forma parte da rexión de Occitania. É fronteirizo cos departamentos de Gard, Aveyron, Tarn e Aude.
Principais cidades
Montpellier (prefectura)
Béziers
Lodève
Sète
Hércules (Michelangelo)

O Hércules foi unha escultura en mármore do ano 1492 realizada por Michelangelo en Florencia e que na actualidade se atopa desaparecida.
O 1492, á morte de Lourenzo o Magnífico e por iniciativa propia, realizou unha escultura dun Hércules de mármore na casa paterna, escollendo o tema por ser Hércules, dende o século XIII un dos patróns de Florencia. A estatua foi comprada polos Strozzi, que a venderon a Giovan Battista Palla, ao que lla adquiriu o rei de Francia Henrique II e se colocou nun xardín de Fontainebleau, onde Rubens realizou un debuxo desta escultura, que se conserva no Museo do Louvre en París. En 1713 desapareceu. Só queda o mencionado debuxo e un bosquexo gardado na casa Buonarroti.
Esta obra realizouse nunha escala xigantesca e polo debuxo de Rubens apréciase que se representou como un heroe novo coa cabeza xirada cara a un lado, a clava apoiada no chan formando unha diagonal, mentres a figura semella que está en repouso, o conxunto aparece como unha estatua antiga, non obstante as dobras da vestimenta están inspiradas no San Xurxo de Donatello. Polos escritos de Ascanio Condivi sábese a medida que era de "Bracia quatro", é dicir, 2, 40 metros.
Hércules (filme de 1997)

Hércules é un filme de animación dirixido por Ron Clements e John Musker, que se estreou en 1997. É o filme animado número trinta e cinco da serie de clásicos de Walt Disney Animated Classics. Sinopse
Hércules, o fillo de Hera e o deus Zeus, é roubado do Olimpo polos secuaces de Hares sendo un bebé, xa que tiñan a misión de desprotexelo da súa inmortalidade. Hércules medrará no mundo dos mortais ata que lle chegue a hora de regresar ó Olimpo. Personaxes
Tate Donovan como Hércules
Josh Keaton como Hércules de novo
Danny DeVito como Philoctetes/Phil
James Woods como Hades
Susan Egan como Megara
Rip Torn como Zeus
Frank Welker como Pegaso
Samantha Eggar como Hera
Bobcat Goldthwait como Pena
Matt Frewer como Pánico
Jim Cummings como Nessus
Wayne Knight como Demetrius
Hal Holbrook como Amfitrión
Barbara Barrie como Alcmena
Paul Shaffer como Hermes
Amanda Plummer como Clotho
Carole Shelley como Lachesis
Paddi Edwards como Atropos
Keith David como Apolo
Lillias White como Calíope
Vanéese Y. Thomas como Clío
Cheryl Freeman como Melpomene
LaChanze como Terpsichore
Roz Ryan como Thalia
Charlton Heston como O Narrador Galardóns e nomeamentos
1997: Nomeada ó Oscar: Mellor canción orixinal.
1997: Nomeada ó Globo de Ouro: Mellor canción orixinal.
Hércules loita co león de Nemea

Hércules loita co león de Nemea (en castelán: Hércules lucha con el león de Nemea) é un óleo sobre lenzo, pintado en 1634 por Francisco de Zurbarán e que se conserva no Museo do Prado de Madrid. Mide 151 cm de alto por 166 de ancho.
Héxira

A Héxira (en árabe: الهجرة ) foi a viaxe do profeta islámico Mahoma e os seus seguidores dende a Meca até Medina. O ano no que tivo lugar a Héxira tamén se identifica como a época dos calendarios Hijri Lunar (musulmán) e Solar (persa); a súa data equivale ao 16 de xullo de 622 no calendario xuliano. Terminoloxía
A palabra árabe hijra significa "partida" ou "migración", entre outras definicións. Tamén foi transliterado como Hegira en latín medieval, un termo aínda en uso en linguas como o portugués, castelán ou inglés (onde son máis frecuentes hijra e hijrah).
Etimoloxía
Hijrah é unha transliteración moderna do substantivo árabe هجرة que significa partida, derivado do verbo هجر que significa "emigrar". O primeiro uso rexistrado da palabra, na forma da transliteración latina medieval de "Héxira", produciuse a finais do século XV, mentres que o primeiro uso da palabra para referirse a un éxodo foi en 1753. Historia
A principios da predicación do islam por parte de Mahoma, os seus seguidores só incluían aos seus amigos e parentes próximos. Tras a difusión da súa relixión, Mahoma e a súa pequena facción de musulmáns enfrontáronse a varios desafíos, incluíndo un boicot ao clan de Mahoma, torturas, asasinatos e outras formas de persecución relixiosa por parte dos mecanos (habitantes da Meca). A finais da década morreu Abu Talib, tío de Mahoma, que o apoiaba entre os líderes da Meca. Finalmente, os líderes da Meca ordenaron o asasinato de Mahoma, que ía ser executado por 11 homes con espadas.
En maio de 622, despois de reunirse dúas veces con membros das tribos medinas de Aws e Khazraj en al-'Aqabah preto de Mina (hoxe en Arabia Saudita) Mahoma abandonou en segredo a súa casa na Meca para emigrar á cidade, xunto co seu amigo, o seu sogro e o seu sogro e compañeiro Abu Bakr. A chegada do profeta Mahoma a Medina foi moi ben recibida, o que provocou o cambio de nome da cidade de Yathrib a Al Madinah Al Munawwarah (en árabe: المدينة المنورة, romanizado: al-Madīnah al-Munawwarah, lit. 'A Cidade Iluminada', pronuncia hejazi: [almadiːna almʊnawːara]), comunmente simplificada como Madinah ou Medina (árabe: المدينة, romanizado: al-Madina, pronuncia hejazi: [almadiːna]; lit. 'A cidade').
Híbrido (bioloxía)

Un híbrido é un organismo vivo animal ou vexetal procedente do cruzamento de dous organismos de especies ou subespecies distintas. Características
Moitos dos híbridos xerados entre especies diferentes nacen estériles. A utilidade para o home deste tipo de híbridos radica en que son máis fortes ou produtivos pola combinación das cualidades combinadas dos seus pais e, polo tanto, máis idóneos que estes na súa explotación específica (alimenticia, de transporte etc).
Xeneticamente, os híbridos son organismos heterocigotos por posuíren xenes para trazo distintos, que poden ser tanto recesivos como dominantes, herdados dos seus pais. Cando hai falta de xenes dominantes entre os seus alelos, maniféstanse neles os caracteres recesivos. Formación de híbridos
Fálase de hibridación de especies, subespecies ou variedades xeográficas e de razas obtidas artificialmente producidas por dous métodos: Hibridación natural: cando o híbrido se cruza en ambientes naturais, sen intervención humana.
Hibridación artificial: cando o híbrido se logra por un mecanismo como pode ser un inseminador artificial, ou simplemente porque en estado de catividade o home aparea á forza ós animais. No caso dos vexetais emprégase o procedemento da polinización artificial.
Hípetro

Hípetro (do latín hypaethrus, do grego antigo ὕπαιθρος hupaithros ὑπό hupo- "baixo" e αἰθήρ aither "ceo, aire"), son termos usados ​​para describir un edificio ou un espazo arquitectónico que non está cuberto por un teito. Variedades
Exipto
Na arquitectura monumental de Exipto, a "sala hípetra" estaba rodeada de columnas, como un patio porticado, tamén sen teitume. Era o espazo arquitectónico descuberto do templo exipcio, estando inmediatamente despois dos pilonos da entrada e anterior á "sala hipóstila" cuberta, onde estaba a "cella" que gardaba a imaxe da divindade. As primeiras hípetras foron construídas nos templos contiguos dos complexos das pirámides de Keops e Micerinos. Esta disposición influenciou o deseño dos megaróns micénicos.
Grecia
Na arquitectura clásica, 'Hypaethral' describe un antigo templo sen teito, un tipo de templo grego cuxa cella queda aberta e, por extensión, calquera edificio ou parte del sen un teito. Foi descrito polo arquitecto romano Vitruvio no seu tratado "De architectura", escrito para o emperador César Augusto, probablemente ao redor do 15 a. C.
India
Os templos sen teito tamén se construíron na India, nos estados de Orissa, Madhya Pradesh e Uttar Pradesh nos séculos VIII ao XI. Estes templos hipetros de planta redonda ou rectangular foron dedicados ás deusas chamadas Yoginis (Yogini Cult e Teples, Vidya Dehejia, templos de Yoginis na India, Stella Dupuis).
Hô Chi Minh

Hô Chi Minh (en vietnamita: Hồ Chí Minh), de verdadeiro nome Nguyễn Sinh Cung, e coñecido como Bác Hồ (Tío Ho), nado en Kim Liên o 19 de maio de 1890 e finado en Hanoi o 2 de setembro de 1969, foi un político, escritor, poeta e revolucionario vietnamita, presidente de Vietnam do Norte (1954 - 1969). Traxectoria
Recibiu o nome de Nguyễn Tất Thành aos 10 anos. Aos 15 anos emigrou a Europa, onde se adheriu ao comunismo durante a súa estadía en Francia (1915 - 1923). En 1919, Hô Chi Minh tentou solicitar na conferencia de Versalles igualdade de dereitos para a colonia de Indochina. Membro fundador do PCF, trasladouse a Moscova. Máis tarde foi enviado polo Komintern a Hong Kong, onde fundou o Partido Comunista de Indochina tralas revoltas de 1930 en Vietnam.
Adoptou o nome de Hô Chi Minh, o que ilumina, e volveu ao seu país en 1941. Xa en Vietnam formou o Viet Minh (Viet Nam Da Lap Dong Minh Hoi, Liga para a Independencia de Vietnam) ao que se adheriron grupos nacionalistas, con Vo Nguyen Giap ao mando dos grupos armados.
Declaración de Independencia e guerra
O 2 de setembro de 1945 declarou a independencia de Vietnam, mais ao non aceptala Francia na conferencia de Fontainebleau, en decembro de 1946 desatouse a guerra. Trala vitoria de Dien Bien Phu (7 de maio de 1954), foi proclamado presidente da República Democrática de Vietnam. Ao non convocarse o referendo sobre a unificación dos dous estados, en 1959 ordenou o apoio ás guerrillas que xa actuaban dende o ano anterior en Vietnam do Sur. Formouse así a Fronte Nacional de Liberación (FNL), o que provocou a intervención dos EUA, guerra que Hô Chi Minh non vería rematada. Durante moitos anos viviu nunha pequena casa, malia os ofrecementos do goberno de trasladarse a un mellor domicilio.
En 1975, Saigón foi renomeada Cidade de Ho Chi Minh (Thành Phố Hồ Chí Minh).
Hōfu

Hōfu (防府市, ほうふし, Hōfu-shi) é un concello da prefectura de Yamaguchi, no Xapón. Está situado na parte sueste da prefectura, e na area da provincia histórica de Suō e no suroeste da rexión de Chūgoku, que así mesmo fica no extremo oeste da illa de Honshū. Ten 188, 59 km² de superficie, unha poboación de 116. 351 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 617 hab. /km².
O concello de Hōfu limita cos concellos de Yamaguchi e Shūnan. Historia
Antigamente dentro do concello de Hōfu estaba situada a capital da provincia de Suō. Hōfu significa a capital ou goberno provincial (国府) de Suō (周防). Economía
Marukyu
Mazda - A fabrica de Hōfu de Mazda Turismo
Templo xintoísta de Hōfu Tenman-gū (防府天満宮) Cidades irmandadas
Akitakata, Prefectura de Hiroshima, Xapón (1971) Chuncheon, Gangwon-do, Corea do Sur (1991) Monroe, Estado de Míchigan, EUA (1993)