proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ecorrexión

Unha ecorrexión ou rexión ecolóxica, é unha área bioxeográfica relativamente grande que se distingue polo carácter único da súa ecoloxía, clima, xeomorfoloxía, solos, hidroloxía, flora e fauna. Introdución
O Fondo Mundial para a Natureza (World Wide Fund for Nature ou WWF) define unha ecorrexión como unha área extensa de terra ou auga que contén un conxunto xeograficamente distintivo de comunidades naturais que comparten a gran maioría das súas especies e dinámicas ecolóxicas, que comparten condicións medioambientais similares e que interactúan ecoloxicamente de maneira determinante para a súa subsistencia a longo prazo. As ecorrexións máis coñecidas son as do WWF; porén, a delimitación das mesmas pode variar segundo os autores e as institucións ambientais gobernamentais.
O uso do termo ecorrexión é consecuencia do crecente interese polos ecosistemas e o seu funcionamento. En particular, estase a tomar conciencia da influencia da escala espacial no estudo e a conservación das paisaxes. Adoita recoñecerse que os ecosistemas interconectados combínanse para formaren un todo que é "maior que a suma das súas partes".
Hai hoxe moitas tentativas para entender os ecosistemas dun modo integrado para conseguir paisaxes "multifuncionais"; desde investigadores agrarios até ecoloxistas usan as "ecorrexións" como unidade de análise.
O WWF divide a superficie terrestre en oito ecozonas, divididas á súa vez nun total de 867 ecorrexións terrestres.
Propúxose utilizar esta división como base para iniciativas de democracia biorrexional. As ecozonas están moi ben definidas, pero os límites das ecorrexións están aínda suxeitos a cambios e a controversia. En canto á catalogación das ecorrexións mariñas e de auga doce, aínda non foi publicada.
O WWF elixiu 238 ecorrexións como as máis representativas dos diferentes biomas do noso planeta. Estas 238 rexións agrúpanse no proxecto Global 200. Biomas
En ecorrexións terrestres
As 867 ecorrexións terrestres distribúense entre 14 biomas diferentes:
En ecorrexións de auga doce
As ecorrexións de auga ddoce catalóganse en 12 biomas:
En ecorrexións mariñas
As ecorrexións mariñas repártense en 5 biomas:
Ecorrexión do Cerrado

A Ecorrexión do Cerrado, ou simplemente O Cerrado (do portugués "pechado", "denso"), é unha ampla ecorrexión de sabana tropical do Brasil. Historia e características
O Cerrado cobre 1. 916. 900 km² nos que se inclúen o estado de Goiás, o Distrito Federal, a maior parte dos estados Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, Tocantins, a parte occidental de Minas Gerais e Baía, a parte sur de Maranhão e Piauí, e pequenas partes dos estados de São Paulo e de Paraná.
Este ecosistema ocupa o 22 % da superficie do Brasil, sendo aínda maior que a superficie de Alasca. O Cerrado esténdese, así mesmo, polo leste de Bolivia, o nordeste e centro de Paraguai, alcanzando polo sur, xa empobrecido, o Parque provincial Teyú Cuaré e arredores, na provincia de Misiones, Arxentina, segundo recentes investigacións nas que se abordou a notábel afinidade da flora vascular e a fauna de vertebrados desta área protexida con respecto ao Cerrado sensu stricto.
Durante o holoceno temperán, a vexetación correspondente ao cerrado expandiuse e ocupou unha superficie maior que a actual.
Hoxe existen "illas" de Cerrado na área de selvas semideciduas da mata atlántica, que serían o remanente desta maior área de distribución da vexetación do Cerrado alcanzada hai 10. 000-7. 000 anos.
Esta rexión natural limita ao norte coa rexión da Amazonia e ao oeste e suroeste co Gran Chaco, respecto ao cal mantén grandes semellanzas florifaunísticas e paisaxísticas.
O Cerrado caracterízase por unha enorme biodiversidade de plantas e animais, pero esta riqueza natural está progresivamente ameazada polos monocultivos (particularmente polo da soia), a expansión da agricultura en xeral e a queima da vexetación para facer carbón vexetal.
A pesar do feito de que deste ecosistema xa se perdeu moito, Norman Borlaug, laureado co Premio Nobel da Paz, describiu o cerrado como unha das últimas fronteiras da terra de zonas virxes con posibilidade de seren arábeis para a expansión da agricultura.
Ecosia

Ecosia é un motor de busca de Internet que traballa xunto ao buscador Bing, e que doa o 80% das súas ganancias a organizacións ecoloxistas sen ánimo de lucro, cun obxectivo actual de plantar árbores.
Definido como un "negocio social", Ecosia é unha compañía sen emisións de CO2 que apoia a transparencia financeira, e está certificada por B-labs como unha Benefit Corporation. A súa sede atópase en Berlín, e conta cun equipo que varía entre sete e trece membros.
Ecotrón

Un ecotrón é un instrumento experimental en ecoloxía que consiste nun ambiente controlado que permite acondicionar simultaneamente o ambiente de ecosistemas naturais, simplificados ou completamente artificiais e medir os procesos xerados polos seres vivos presentes nestes ecosistemas, en particular os fluxos de materia e enerxía. Deseño
O seu principio é confinar os ecosistemas en recintos impermeables total ou parcialmente permeables ao fluxo de enerxía e capaces de xerar unha serie de condicións físicas e químicas aplicadas a ecosistemas terrestres ou acuáticos, continentais ou mariños. O control ambiental e as medicións en tempo real son o suficientemente precisos como para probar hipóteses ou modelos operativos. Para tal fin, os recintos están dotados dun importante equipamento que permita a medición continua de fluxos, estados ou características biolóxicas. Outras medicións específicas, in situ e ex situ, sobre mostras tomadas completan estas medicións en liña. É necesario un número suficiente de cámaras de confinamento independentes para estudar varios factores que interactúan nun marco de inferencia estatística.
Segundo os casos, fálase de macrocosmos cando o espazo é o suficientemente grande como para estudar varios m3 de ecosistema reconstituído durante un período de tempo, medido xeralmente en anos (3-5 anos ou máis por exemplo), de microcosmos para volumes de medida en decímetros cúbicos (estudo dos ecosistemas fúnxicos, bacterianos, edafílicos, etc. ) e mesocosmos para situacións intermedias.
Ecotón

O ecotón, do grego eco- (oikos ou casa) e ton, (tons ou tensión), é un lugar onde os compoñentes ecolóxicos están en tensión. É a zona de transición entre dúas ou máis comunidades ecolóxicas (biocenose) distintas.
Xeralmente, en cada ecotón viven especies de fauna e flora propias de ambas as comunidades, pero tamén poden atoparse organismos particulares, alleos a ambas. Ás veces a ruptura entre dúas comunidades constitúe un límite ben definido, denominado bordo; noutros casos hai unha zona intermedia cun cambio gradual dun ecosistema ó seguinte.
A miúdo, tanto o número de especies como a densidade de poboación dalgunhas das especies é maior no ecotón ca nas comunidades que o bordean debido a un efecto de bordo, baseado no empalme dalgunhas poboacións nunha mesma zona polo aproveitamento de nichos ecolóxicos compartidos en dúas comunidades con estruturas moi diferentes.
Desde o punto de vista sistémico é no ecotón onde se produce o maior intercambio de enerxía. Así, o ecotón representa a zona de máxima interacción entre ecosistemas limítrofes. É por este motivo que estes límites adoitan considerarse como zonas de maior riqueza e interese biolóxico.
Ectoderma

O ectoderma é unha das tres capas xerminais primarias que se forman nas fases iniciais do desenvolvemento do embrión. As outras dúas capas son o endoderma (capa interna) e o mesoderma (capa media), en tanto que o ectoderma é a capa máis externa. É a capa que primeiro se forma a partir das capas externas do embrión en desenvolvemento durante a fase de blástula, e del xurdirán o endoderma e o mesoderma durante a gastrulación.
En xeral, pódese dicir que o ectoderma se diferencia formando o sistema nervioso (medula espiñal, encéfalo e nervios periféricos), o esmalte dentario e a epiderme (capa externa da pel ou integumento). Tamén forma o revestimento interno da boca, ano, fosas nasais, as glándulas sudoríparas, pelos e uñas.
Nos vertebrados, o ectoderma ten tres partes: ectoderma externo ou superficial, crista neural, e tubo neural. Os dous últimos forman o neuroectoderma. Elementos derivados do ectoderma
Son os seguintes: Ectoderma externo. Orixina A pel e os seus anexos
Pelos
Uñas (e noutros animais plumas, cornos e pezuños)
Boca e epitelio da cavidade nasal
Córnea
Glándulas da pel
Glándulas mamarias
Células da crista neural. Orixinan Melanocitos
Sistema nervioso periférico
Cartilaxe facial e dentes
Tubo neural. Orixina O sistema nervioso central
Encéfalo
Medula espiñal e nervios motores
Retina
Neurohipófise
Ectoderma superficial

O ectoderma superficial ou ectoderma externo é a capa embrionaria a partir da cal se forman as seguintes estruturas corporais: Epiderme da pel (a derme deriva do mesoderma), xunto con glándulas, pelo, e uñas.
Epitelio da boca e cavidade nasal, glándulas salivares e glándulas da boca e cavidade nasal.
Esmalte dental (polo contrario, a dentina e a polpa dental fórmanse a partir do ectomesénquima, que deriva do ectoderma).
Epitelio da pituitaria anterior.
O cristalino, córnea, glándula lacrimal, glándulas de Meibomio e a conxuntiva do ollo.
Crista ectodérmica apical que induce o desenvolvemento das xemas que darán lugar ás extremidades no embrión.
Receptores sensoriais da epiderme.
Ecuación alxébrica

En matemáticas, unha ecuación alxébrica ou ecuación alxebraica, tamén coñecida como ecuación polinómica cando está definida sobre un corpo dado, é un tipo de ecuación da forma P
Q {\displaystyle P
Q} onde P e Q son polinomios sobre ese corpo, cunha (univariable) ou máis dunha (multivariable) variabeis.
Por exemplo: y 4 + x y 2
x 33 − x y 2 + y 2 − 17 {\displaystyle y^{4}+{\frac {xy}{2}}
{\frac {x^{3}}{3}}-xy^{2}+y^{2}-{\frac {1}{7}}} é unha ecuación alxébrica sobre os números racionais. Ecuacións equivalentes
Dúas ecuacións considéranse equivalentes se teñen o mesmo conxunto de solucións alxébricas. Isto significa que todas as solucións da segunda ecuación tamén deben ser solucións da primeira e viceversa. A ecuación P
Q {\displaystyle P
Q} é equivalente con P − Q
0 {\displaystyle P-Q
0}. Polo tanto, o estudo das ecuacións alxébricas é equivalente ao estudo dos polinomios.
Ecuacións polinómicas
Unha ecuación polinómica é unha ecuación alxébrica onde tanto P como Q son exclusivamente polinomios. Estas ecuacións adoitan presentarse na forma: a n x n + a n − 1 x n − 1 + ⋯ + a 1 x + a 0
0 {\displaystyle a_{n}x^{n}+a_{n-1}x^{n-1}+\cdots +a_{1}x+a_{0}
0} onde cada a_i é un coeficiente e n indica o grao do polinomio. Os valores de x que satisfán a ecuación chámanse raíces do polinomio.
As solucións destas ecuacións poden atoparse en diversos conxuntos numéricos, dependendo do corpo sobre o que se definan. As ecuacións sobre os racionais poden sempre converterse noutras equivalentes onde todos os coeficientes son enteiros, multiplicando ambos os membros da ecuación por un denominador común.
Historia
Os matemáticos antigos buscaban solucións para ecuacións univariables en forma de expresións radicais, como por exemplo: x
1 + 52 {\displaystyle x
{\frac {1+{\sqrt {5}}}{2}}} para a solución positiva de x 2 + x − 1
0 {\displaystyle x^{2}+x-1
0}. No Renacemento, Gerolamo Cardano resolveu a ecuación de grao 3 e Lodovico Ferrari a ecuación de grao 4. Finalmente, Niels Henrik Abel demostrou en 1824 que as ecuacións de grao 5 e as de grao superior non sempre poden resolverse usando radicais. A teoría de Galois, nomeada así por Évariste Galois, foi introducida para dar criterios que determinan se unha ecuación pode resolverse mediante radicais.
Ecuación cúbica

En matemáticas, unha función cúbica é unha función da forma f ( x )
a x 3 + b x 2 + c x + d, {\displaystyle f(x)
ax^{3}+bx^{2}+cx+d, \, } onde a é un coeficiente non nulo; noutras palabras, unha función definida por un polinomio de grao tres. A derivada dunha función cúbica é unha función cadrática. A integral dunha función cúbica é unha función de cuarto grao.
Para atopar as raíces de ƒ(x)
0, a función cúbica toma a forma a x 3 + b x 2 + c x + d
0. {\displaystyle ax^{3}+bx^{2}+cx+d 0. \, } Xeralmente, os coeficientes a, b, c, d son números reais. Non obstante, a maior parte da teoría tamén é válida se pertencen a calquera campo ou corpo con característica diferente de 2 ou 3. Resolver unha ecuación cúbica significa atopar as raíces (ceros) dunha función cúbica.
Hai varios métodos para resolver unha ecuación cúbica: Polo teorema de Abel-Ruffini, as raíces dunha ecuación cúbica, como as dunha ecuación cuadrática ou de cuarto grao (pero non para ecuacións de grao máis alto), pódense atopar sempre alxebricamente, é dicir, mediante unha fórmula que inclúe funcións simples como a raíz cadrada e a raíz cúbica.
As raíces tamén se poden atopar mediante trigonometría.
Alternativamente, pódese atopar unha aproximación numérica das raíces no campo dos números reais ou complexos mediante algúns algoritmos de busca de raíces, como o método de Newton.
Resolver ecuacións cúbicas é unha parte necesaria para resolver a ecuación xeral de cuarto grao, xa que resolver esta última require resolver a súa ecuación cúbica auxiliar como paso intermedio.
Ecuación de Arrhenius

Na química física, a ecuación de Arrhenius é unha fórmula que ten como propósito orixinario describir a dependencia da temperatura na taxa de reacción dunha reacción química. A ecuación foi proposta por Svante Arrhenius en 1889, baseandose no traballo do farmacéutico holandés Jacobus Henricus van 't Hoff quen descubre no 1884 que a ecuación de Van't Hoff para a dependencia coa temperatura das constantes de equilibrio propón unha fórmula para as taxas de reacción. Esta ecuación ten unha vasta e importante aplicación para determinar a enerxía de activación e a taxa de reacción dunha reacción química. Arrhenius proporcionou unha xustificación física e interpretación da fórmula. Actualmente, é mais frecuente entender a fórmula coma unha relación empírica entre a temperatura e taxa de reacción dunha reacción química, e a enerxía de activación de devandita reacción. : A ecuación de Arrhenius tamén se pode empregar para modelar matematicamente a variación coa temperatura de coeficientes de difusión, cinéticos, ou propiedades materiais coma a resistividade ou condutividade dun metal. A ecuación de Eyring, desenvolvida no ano 1935, tamén expresa a relación entre taxa e enerxía de activación dunha reacción química, máis en lugar de partir dunha relación empírica dedúcese de principios da mecánica estatística. Formulación
A ecuación de Arrhenius describe a dependencia exponencial da taxa de reacción k {\displaystyle k} dunha reacción química da temperatura absoluta coma k
A e − E a R T, {\displaystyle k
Ae^{\frac {-E_{\text{a}}}{RT}}, } onde k é a taxa de reacción (asociada á velocidade da reacción),
T é a temperatura absoluta,
A é o factor pre-exponencial ou factor de Arrhenius,
Ea é a enerxía de activación da reacción,
R é a constante universal dos gases perfectos.
De xeito alternativo, a ecuación pode ser expresada coma k
A e − E a k B T, {\displaystyle k
Ae^{\frac {-E_{\text{a}}}{k_{\text{B}}T}}, } sendo Ea a enerxía de activación da reacción,
kB é a constante de Boltzmann. Gráfico de Arrhenius
Tomando o logaritmo natural da ecuación de Arrhenius, e aplicando as propiedades básicas dos logaritmos obtemos: ln ⁡ k
ln ⁡ A − E a R 1 T. {\displaystyle \ln k
\ln A-{\frac {E_{\text{a}}}{R}}{\frac {1}{T}}. } Podemos reescribir a relación anterior coma a ecuación dunha recta: ln ⁡ k
− E a R ( 1 T ) + ln ⁡ A. {\displaystyle \ln k
{\frac {-E_{\text{a}}}{R}}\left({\frac {1}{T}}\right)+\ln A. } Polo tanto, podemos empregar o gráfico de ln ⁡ k {\displaystyle \ln k} contra 1 / T {\displaystyle 1/T} para calcular a enerxía de activación E a {\displaystyle E_{a}} e o factor preexponencial A {\displaystyle A} coma a pendente e intercepto da recta respectivamente. Este é un procedemento moi empregado en cinética química. Concretamente, a enerxía de activación pódese calcular coma: E a ≡ − R [ ∂ ln ⁡ k ∂ ( 1 / T ) ] P. {\displaystyle E_{\text{a}}\equiv -R\left[{\frac {\partial \ln k}{\partial (1/T)}}\right]_{P}. } Vexase tamén Ecuación de Eyring
Ecuación de Van´t Hoff
Ecuación de Ergun

A ecuación de Ergun, que foi creada polo enxeñeiro químico Sabri Ergun, é usada para o cálculo da perda de carga dun fluído ao circular a través dun leito poroso fixo, que non se encontra aínda fluidificado. Os leitos porosos teñen unha gran variedade de aplicacións na enxeñaría química, dende en operacións de separación ata en procesos químicos. Esta ecuación virá definida por dous sumandos, o primeiro sumando representa as perdas por fricción, e o segundo sumando representa as perdas de enerxía cinética. Polo que, se se traballa a velocidades moi reducidas o segundo termo será desprezable, mentres que se se traballa a velocidades moi elevadas o primeiro termo podería ser desprezable. Ecuación
A ecuación de Ergun vén representada pola seguinte fórmula: Δ p
150 μ L D p 2 ( 1 − ϵ ) 2 ϵ 3 v s + 1. 75 L ρ D p ( 1 − ϵ ) ϵ 3 v s | v s |. {\displaystyle \Delta p
{\frac {150\mu ~L}{D_{p}^{2}}}~{\frac {(1-\epsilon )^{2}}{\epsilon ^{3}}}v_{s}+{\frac {1. 75~L~\rho }{D_{p}}}~{\frac {(1-\epsilon )}{\epsilon ^{3}}}v_{s}|v_{s}|. } A ecuación de Ergun presenta tanto parámetros característicos do leito como parámetros característicos do fluído que circula a través do leito. Polo que, a caída de presión xerada a través do leito poroso fixo depende tanto do fluído que circula a través do leito como do propio leito.
Ecuación de Majorana

A ecuación de Majorana é unha ecuación de onda relativista similar á ecuación de Dirac, pero inclúe o conxugado de carga ψc dun espinor ψ. Chámase así polo científico italiano Ettore Majorana e, en unidades naturais, é: i ∂ / ψ − m ψ c
0 ( 1 ) {\displaystyle i{\partial \! \! \! {\big /}}\psi -m\psi _{c}
0\qquad \qquad (1)} Escrita en notación de Feyman, onde o conxugado de carga se define como: ψ c:
γ 2 ψ ∗ {\displaystyle \psi _{c}:
\gamma ^{2}\psi ^{*}\ }.
A ecuación (1) pode ser expresada, alternativamente, como: i ∂ / ψ c − m ψ
0 ( 2 ) {\displaystyle i{\partial \! \! \! {\big /}}\psi _{c}-m\psi
0\qquad \qquad (2)}.
Se unha partícula ten unha función de onda ψ que satisfai a ecuación de Majorana, a cantidade m na ecuación chámase "masa de Majorana". Se ψ ψc, daquela chámase "espinor de Majorana". Ao contrario do espinor de Weyl ou do de Dirac, o espinor de Majorana é unha representación real do grupo de Lorentz, que é a razón pola cal está permitido incluír tanto o espinor como o seu complexo conxugado na mesma ecuación. Realmente, existe outro xeito de escribir un espinor de Majorana en función de catro compoñentes reais, o que amosa por que ás veces se considera a "conxugación complexa" como un artefacto de usar a notación de Dirac para un espinor real.
Ecuación de Nernst

En electroquímica a Ecuación de Nernst expresa a diferenza de potencial reversible dun eléctrodo en relación ó potencial estándar de eléctrodo dun par de eléctrodos determinados E
E 0 + R T n F ln ⁡ a ox a red {\displaystyle E
E^{0}+{\frac {RT}{nF}}\ln {\frac {a_{\mbox{ox}}}{a_{\mbox{red}}}}} Onde: R é a constante universal dos gases, igual a J K−1 mol−1
T é a temperatura absoluta
a é a actividade química
F é a constante die Faraday, igual a 9. 6485309*10^4 C mol−1
n é o número de electróns transferidos na semirreacción
[red] é a concentración de axente oxidante
[ox] é a concentración de redutores
Ecuación de onda electromagnética

Os campos electromagnéticos propáganse polo espazo en forma de ondas, que poden viaxar a través dun medio así como no baleiro. As ecuacións de onda electromagnéticas son necesarias para describir a propagación das ondas electromagnéticas, tanto en presenza de materia como no baleiro. Ecuacións de onda e as ecuacións de Maxwell
Como se pode apreciar, temos ecuacións de onda tanto para o campo eléctrico E → {\displaystyle {\vec {E}}} como para o fluxo magnético B → {\displaystyle {\vec {B}}}, que se obteñen a partir das ecuacións de Maxwell, tendo que: ∇ × E →
− ∂ B → ∂ t {\displaystyle \nabla \times {\vec {E}}
-{\frac {\partial {\vec {B}}}{\partial t}}} ∇ × B →
μ 0 ( J → + ϵ 0 ∂ E → ∂ t ) {\displaystyle \nabla \times {\vec {B}}
\mu _{0}({\vec {J}}+\epsilon _{0}{\frac {\partial {\vec {E}}}{\partial t}})} Para obtermos as ecuacións é necesario aplicar o operador rotacional a ambas.
Ecuación de onda para E
∇ × ( ∇ × E → )
− ∂ ∂ t ( ∇ × B → ) {\displaystyle \nabla \times (\nabla \times {\vec {E}})
-{\frac {\partial }{\partial t}}(\nabla \times {\vec {B}})} Substituíndo ∇ × B → {\displaystyle \nabla \times {\vec {B}}} e aplicando identidade de rotacional temos: − ∇ 2 E → + ∇ ( ∇ ⋅ E → )
− ∂ ∂ t μ 0 ( J → + ϵ 0 ∂ E → ∂ t ) {\displaystyle -\nabla ^{2}{\vec {E}}+\nabla (\nabla \cdot {\vec {E}})
-{\frac {\partial }{\partial t}}\mu _{0}({\vec {J}}+\epsilon _{0}{\frac {\partial {\vec {E}}}{\partial t}})} Ora ben, sabemos que a segunda parte do lado esquerdo é cero e J → {\displaystyle {\vec {J}}} é cero no baleiro, quedándonos só − ∇ 2 E →
− μ 0 ϵ 0 ∂ 2 E → ∂ t 2 {\displaystyle -\nabla ^{2}{\vec {E}}
-\mu _{0}\epsilon _{0}{\frac {\partial ^{2}{\vec {E}}}{\partial t^{2}}}} Agora, igualando a cero e sabendo que μ 0 ϵ 0
1 c 2 {\displaystyle \mu _{0}\epsilon _{0}
{\frac {1}{c^{2}}}}, sendo c a velocidade da luz, temos a ecuación de onda para E → {\displaystyle {\vec {E}}}: ∇ 2 E → − 1 c 2 ∂ 2 E → ∂ t 2
0 {\displaystyle \nabla ^{2}{\vec {E}}-{\frac {1}{c^{2}}}{\frac {\partial ^{2}{\vec {E}}}{\partial t^{2}}}
0}
Ecuación de onda para B
∇ × ( ∇ × B → )
∇ × ( μ 0 ( J → + ϵ 0 ∂ E → ∂ t ) ) {\displaystyle \nabla \times (\nabla \times {\vec {B}})
\nabla \times (\mu _{0}({\vec {J}}+\epsilon _{0}{\frac {\partial {\vec {E}}}{\partial t}}))} Aplicando as mesmas identidades que con E → {\displaystyle {\vec {E}}} e sabendo que J → {\displaystyle {\vec {J}}}, tamén é cero, quédanos: − ∇ 2 B →
1 c 2 ∂ ∂ t ( ∇ × E → ) {\displaystyle -\nabla ^{2}{\vec {B}}
{\frac {1}{c^{2}}}{\frac {\partial }{\partial t}}(\nabla \times {\vec {E}})} Substituíndo ∇ × E → {\displaystyle \nabla \times {\vec {E}}} e igualando a cero, temos a ecuación de onda para B → {\displaystyle {\vec {B}}}. ∇ 2 B → − 1 c 2 ∂ 2 B → ∂ t 2
0 {\displaystyle \nabla ^{2}{\vec {B}}-{\frac {1}{c^{2}}}{\frac {\partial ^{2}{\vec {B}}}{\partial t^{2}}}
0}
Ecuación de van't Hoff

A ecuación de van't Hoff en termodinámica química relaciona a variación da temperatura absoluta (T) coa variación da constante de equilibrio (K) dado pola diferenza de entalpía (ΔH). Esta ecuación foi proposta inicialmente polo químico neerlandés Jacobus Henricus van 't Hoff (1852-1911) en 1884.
Isto é: d ln K d T
Δ H ∘ R T 2 {\displaystyle {\frac {d{\mbox{ ln K}}}{dT}}
{\frac {\Delta H^{\circ }}{RT^{2}}}} Se se asume que a calor de reacción non varía coa temperatura, a resolución desta ecuación diferencial leva ao seguinte: ln ⁡ ( K 2 K 1 )
Δ H ∘ R [ 1 T 1 − 1 T 2 ] {\displaystyle \ln \left({\frac {K_{2}}{K_{1}}}\right)
{\frac {\Delta H^{\circ }}{R}}\left[{{\frac {1}{T_{1}}}-{\frac {1}{T_{2}}}}\right]} onde: K 1 {\displaystyle \ K_{1}} é a constante de equilibrio á temperatura absoluta T 1 {\displaystyle \ T_{1}}, K 2 {\displaystyle \ K_{2}} é a constante de equilibrio á temperatura absoluta T 2 {\displaystyle \ T_{2}}, Δ H ∘ {\displaystyle \ \Delta H^{\circ }} é a variación de entalpía. R {\displaystyle \ R} é a constante dos gases.
Considerando as relacións entre a enerxía libre de Gibbs e a constante de equilibrio ( Δ G ∘
Δ H ∘ − T Δ S ∘ {\displaystyle \Delta G^{\circ }
\Delta H^{\circ }-T\Delta S^{\circ }} e Δ G ∘
− R T ∗ l n K {\displaystyle \Delta G^{\circ }
-RT*lnK} ), a ecuación tamén se podería escribir do seguinte xeito: ln ⁡ ( K )
− Δ H ∘ R [ 1 T ] + Δ S ∘ R {\displaystyle \ln \left(K\right)
-{\frac {\Delta H^{\circ }}{R}}\left[{\frac {1}{T}}\right]+{\frac {\Delta S^{\circ }}{R}}} Polo tanto, ao representar valores de logaritmo natural da constante de equilibrio medidos para certo equilibrio versus o inverso da temperatura obtense unha liña recta, cunha pendente negativa que é igual á variación da entalpía dividida entre a constante dos gases, e a ordenada na orixe é igual á variación de entropía Δ S ∘ {\displaystyle \ \Delta S^{\circ }} dividida entre a constante dos gases.
Ecuacións de Maxwell

As ecuacións de Maxwell son un conxunto de ecuacións establecido por Maxwell en 1864, que relaciona os campos eléctrico e magnético entre si coa distribución especial de cargas e correntes eléctricas. Son unha formulación axiomática do electromagnetismo e abren o camiño á teoría do campo electromagnético e a teoría electromagnética da luz. Forma diferencial
Na súa forma diferencial, son as seguintes: ∇ ⋅ D
ρ {\displaystyle \nabla \cdot \mathbf {D}
\rho } ∇ ⋅ B
0 {\displaystyle \nabla \cdot \mathbf {B}
0} ∇ × E
− ∂ B ∂ t {\displaystyle \nabla \times \mathbf {E}
-{\frac {\partial \mathbf {B} }{\partial t}}} ∇ × H
J + ∂ D ∂ t {\displaystyle \nabla \times \mathbf {H}
\mathbf {J} +{\frac {\partial \mathbf {D} }{\partial t}}} Con: D
ε E {\displaystyle \mathbf {D}
\varepsilon \mathbf {E} } B
μ H {\displaystyle \mathbf {B}
\mu \mathbf {H} } E onde: D
desprazamento do campo eléctrico ρ {\displaystyle \rho }
densidade de carga eléctrica
B
fluxo magnético ∇ {\displaystyle \nabla }
gradente
E campo eléctrico
t tempo
H intensidade do campo eléctrico
J intensidade de corrente Explicación
A primeira ecuación ∇ ⋅ D
ρ {\displaystyle \nabla \cdot \mathbf {D}
\rho } expresa que a variación do campo equivale á densidade de carga, é unha extensión da Lei de Coulomb. unha liña de campo sae dunha carga e acaba noutra.
A segunda ∇ ⋅ B
0 {\displaystyle \nabla \cdot \mathbf {B}
0} di que non existen cargas magnéticas, polo tanto as liñas de campo non teñen comezo nin fin.
A terceira ∇ × E
− ∂ B ∂ t {\displaystyle \nabla \times \mathbf {E}
-{\frac {\partial \mathbf {B} }{\partial t}}} expresa a lei de indución, e di que o campo eléctrico é igual á variación da densidade de fluxo con sentido contrario (Lei de Lenz) Esta ecuación é a base de todas as máquinas eléctricas.
A última ∇ × H
J + ∂ D ∂ t {\displaystyle \nabla \times \mathbf {H}
\mathbf {J} +{\frac {\partial \mathbf {D} }{\partial t}}} di que o que orixina o campo magnético é por unha parte as correntes circulantes e por outro a variación do campo eléctrico.
Ecuador celeste

O ecuador celeste é o círculo máximo determinado pola intersección da esfera celeste co plano perpendicular ao eixo terrestre. Divide a esfera celeste en hemisferio boreal, ou norte, e hemisferio austral, ou sur.
Podemolo definir dun xeito mais popular como o resultado de cortar imaxinariamente a esfera celeste (é a proxección mental das estrelas nunha esfera na que a Terra está no seu centro) nun punto medio entre ámbolos dous polos celestes, e que por forza coincide coa liña do ecuador terrestre (pois é a súa proxección no ceo). En relación a eclíptica esta inclinado 23°27', o xeito mais claro de ver a eclíptica é observar un globo terraqueo (por iso os fan inclinados), en relación coa liña do ecuador pintada no mesmo.
É moi importante en astronomía pola facilidade que da aos astrónomos a hora de documentar as observacións no chamado sistema de coordenadas ecuatorial (onde o ecuador celeste é o punto orixe das coordenadas), sistema que permitiu a construción de monturas para telescopios mais doadas de usar, a chamada montura ecuatorial.
Ecuador terrestre

O ecuador é un plano imaxinario que divide á Terra en dúas, de xeito perpendicular ó eixe de xiro dela, e equidistante do Polo Norte e do Polo Sur. A súa expresión xeográfica é unha liña imaxinaria que pasa, entre outros países, por Ecuador (ao que dá nome), o Brasil e Guinea Ecuatorial.
A Liña do Ecuador é unha liña xeográfica imaxinaria que está situada a igual distancia dos polos, dividindo a Terra á metade, no punto onde a superficie do planeta, aproximadamente esférica, é perpendicular ó eixo de rotación. A liña do Ecuador divide a superficie terrestre en Hemisferio norte ou Setentrional, e Hemisferio sur ou Meridional.
A súa latitude (distancia en graos dun lugar calquera ata a liña do Ecuador) é por definición o grao cero. A Liña do Ecuador mide uns 40. 070 km. Países cruzados pola liña do Ecuador
De oeste cara ao leste, partindo do Meridiano de Greenwich: San Tomé e Príncipe
Gabón
República do Congo
República Democrática do Congo
Uganda
Kenya
Somalia
Maldivas
Indonesia
Kiribati
Ecuador
Colombia
Brasil
Ecumenópole

Ecumenópole é un termo ideado polo arquitecto e planificador urbano Constantinos Doxiadis no ano 1967. O termo alude á idea de que, nun futuro, as áreas urbanas e megalópoles se fusionarán unha única cidade mundial, dada a crecente urbanización e medramento da poboación.
Un mundo levado a este nivel de desenvolvemento podería, presuntamente, ter que importar os seus alimentos doutros planetas ou posuír enormes instalacións hidropónicas, orbitais ou subterráneas. Unha civilización capaz de construír unha ecumenópole está case, por definición, no tipo I da Escala de Kardashev.
Doxiadis ideou un escenario baseado na tradición e nas tendencias de desenvolvemento urbanístico da súa época, predicindo primeiro unha eperópole europea (unha cidade continente), que abranxería a área comprendida entre Londres, París e Ámsterdam. Ecumenópole ana ficción
Na literatura de ficción científica, existen diversos exemplos de ecumenópoles: Trantor no universo da Saga das Fundacións de Isaac Asimov.
Coruscante no universo de Star Wars.
Apókolips, dirixida por Darkseid no universo de DC Comics.
Ecyrus dasycerus

Ecyrus dasycerus é unha especie de escaravello da familia dos cerambícidos de ata 7 mm de longo. Foi descrito por Say en 1827. Subespecies
Ecyrus dasycerus dasycerus (Say, 1827)
Ecyrus dasycerus floridanus Linsley, 1935
Ecúmene

A ecúmene (do grego οἰκουμένη, oikouménē, «terra habitada») é o conxunto do mundo coñecido por unha cultura. Xeralmente distínguese como aquela porción da Terra permanentemente habitada, en contraposición ao anecúmene ou áreas deshabitadas ou temporalmente ocupadas. Historia do termo
Durante o período helenístico, ecúmene facía referencia á parte da Terra que estaba habitada, xa fose por toda a humanidade ou só por unha parte desta. Con frecuencia referíase ás terras habitadas polos gregos, excluíndo aquelas que estaban ocupadas polos bárbaros. Co dominio de Roma, ecúmene empregouse xeralmente para aludir ao Imperio na súa totalidade. No Novo Testamento o termo pode facer referencia tanto ao mundo actual como ao futuro reino de Cristo. Na literatura do Imperio Romano de Oriente reflíctese o uso grecorromano, pero por influencia do cristianismo inclúese aos pobos fóra do dominio imperial onde hai igrexas ou comunidades cristiás.
Esta acepción de Ecúmene foi incorporada polo uso eclesiástico; por iso, os concilios de toda a Igrexa foron chamados ecuménicos e o Patriarca de Constantinopla tivo o título de Patriarca ecuménico. Esta alusión á universalidade é a raíz do moderno concepto de ecumenismo. Ecúmene na ficción
J. R. R. Tolkien describiu o seu concepto de Terra Media como o equivalente do que os gregos chamaban ecúmene: o lugar en que vivían os homes. [Cómpre referencia]
Na serie de novelas de ciencia ficción Os príncipes demo, escrita por Jack Vance, o termo Oikumene refírese aos mundos da galaxia habitados por seres humanos.
Na man esquerda da escuridade e outras obras relacionadas de Ursula K. Le Guin, o Ekumen é unha sorte de confederación de mundos habitados, unidos por comunicación instantánea, pero separados pola viaxe máis lenta que a luz.
Na triloxía A idade de ouro de John C. Wright, a Ecúmene Dourada é unha unidade política que abarca parte do Sistema Solar.
No universo de Halo, a ecúmene é a forma de afiliación política dos Forerunner.
Edafón

En ecoloxía e pedoloxía (estudo dos solos) chámase edafón, ou, máis correcto etimoloxicamente, édafon, á biota específica do solo. Etimoloxía
A palabra aplica ao solo (en grego antigo ἔδαφος, édafos, 'solo', 'pavimento') o modelo seguido coa palabra plancton. Composición e características
A parte fundamental do édafon consiste en microorganismos procarióticos, fungos e pequenos animais. Como se pode ver no gráfico adxunto, o 80 % do édafon está formado por bacterias e algas e fungos, a partes iguais.
Pola súa actividade biolóxica o solo alcanza moitos dos trazos da súa composición e incluso da súa estrutura; e pola actividade metabólica do édafon o solo é a sede de procesos fundamentais para os ciclos dos elementos, que os mantén a disposición da vida.
É posíbel diferenciar entre a edafoflora, formada polos compoñentes vexetales do édafon, e unha edafofauna, formada polos organismos animais. Tal distinción é útil na medida en que o é a distinción entre vexetais e animais, amplamente superada no estudo da diversidade biolóxica.
Edaphosauridae

Os Edaphosauridae ou Edafosaurios son unha familia de reptilomorfos da clase dos sinápsidos que apareceron no Carbonífero superior e se extinguiron no Permiano inferior en Norteamérica. A maioría tiñan 3 metros ou máis de largo e a súa característica predominante era que tiñan unha vela de pel cunha probable función termorreguladora.
Os edafosaurios foron herbívoros, tendo as formas máis primitivas como o Ianthasaurus, uns 60 centímetros de longo, mentres que os sucesivos animais como o Edaphosaurus superaban xa os 3 metros.
Edelmira Cacheda Otero

Edelmira Cacheda Otero, nada en Buenos Aires o 14 de xuño de 1912 e finada na Coruña en abril de 2011, foi unha mestra e escritora galega. Traxectoria
Xa de pequena regresou cos seus pais a Galicia. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, e empezou a dar clase en 1934. Foi profesora no CEIP Raíña Fabiola, dirixido polo seu marido Alejo Candocia. Xunto a el creou a Agrupación Folklórica Infantil Caraveliños, dirixido por ela. O seu libro Contos que van pra feira (1961) está considerada a primeira obra dramática escrita en galego por unha muller.
En 2002 recibiu unha homenaxe do Concello de Santiago de Compostela. Foi soterrada en Landoi (Cariño). Tivo catro fillos. Obra
Contos que van pra feira. Tres sainetes (autoedición, 1961; 1973)
Contos de nenos. Leuturas, poesías, escea de Nadal (Everest, 1975)
Churruscadas. Contos e teatro (autoedición, 1979)
Edema

O edema ou hídrops refírese a unha acumulación anormal de líquido no compartimento extracelular intersticial ou nas cavidades corporais por mor do aumento da presión hidrostática, diminución da presión coloidosmótica, aumento da permeabilidade vascular (inflamación) e diminución da drenaxe linfática. Está constituído dunha solución acuosa de sales e proteínas do plasma e a súa composición varía conforme a causa do edema. Cando o líquido se acumula no corpo enteiro denomínase edema xeneralizado ou anasarca. O edema na cavidade abdominal denomínase ascite. Causas
Seis factores poden contribuír á formación do edema: Aumento de presión hidrostática;
Redución da presión oncótica (presión por osmose xerada polas proteínas do plasma) dentro dos vasos sanguíneos;
Aumento da presión oncótica) nos tecidos;
Aumento da permeabilidade da parede do vaso sanguíneo (por exemplo durante unha inflamación);
Obstrución da depuración de fluídos polo sistema linfático;
Mudanzas na auga de retención dos tecidos propiamente ditos;
Retención de auga e sodio polo ril.
Doenzas
Pode ser causado, entre outros motivos, por doenzas: Cardíacas como a insuficiencia cardíaca;
Hepáticas como a cirrose;
Circulatorias como hipovolemia;
Linfáticas como obstrución do fluxo do sistema linfático;
Urinarias como insuficiencia renal;
Endócrinas como hipotiroidismo ou;
Sistémicas como desnutrición proteica grave.
Drogas
Poden ser causados por algúns tipos de: Antidepresivos
Antihipertensivos
Esteroides
Diuréticos
Laxantes
Outras
Existen aínda outras causas: Comer moito sal ou sodio;
Queimaduras de sol;
Gravidez
Edesa

Edesa é o nome histórico dunha cidade da Mesopotamia superior, refundada sobre outra anterior por Seleuco I Nicátor. A cidade actual chámase Şanlıurfa, na rexión do sueste de Anatolia, Turquía.
No época das Cruzadas foi a capital do condado de Edesa.
Edgar Douglas Adrian

Edgar Douglas Adrian OM PRS nado en Londres, Gran Bretaña, o 30 de novembro de 1889 e finado en Cambridge, Gran Bretaña, o 4 de agosto de 1977, foi un fisiólogo británico. Traxectoria
Estudou na Secundaria Westminster e aprobou ciencias naturais no Trinity College de Cambridge, licenciándose en medicina en 1915. Durante a primeira guerra mundial traballou no St Bartholomew's Hospital de Londres, tratando a soldados con desordes nerviosas. Volveu a Cambridge en 1919 e en 1925 comezou os seus estudos sobre os impulsos nerviosos nos órganos sensoriais humanos, demostrando a posibilidade de medir a corrente nas fibras nerviosas aplicando un amplificador.
Foi profesor do Royal College of Physicians (cátedra Sharpey, 1925), da Royal Society (cátedra Foulerton, 1929-1937) e da Universidade de Cambridge (cátedra de fisioloxía, 1937-1951). Desde 1951 foi director do Trinity College.
En 1932 foille outorgado o Premio Nobel de Medicina polos seus traballos relativos á función das neuronas e as células nerviosas motoras, premio que compartiu con Sir Charles Scott Sherrington.
En 1950 foi nomeado presidente da Royal Society. Algunhas publicacións
The Basis of Sensation, 1928.
The Mechanism of Nervous Action, 1932.
The Physical Basis of Perception, 1947.
Edgar Morin

Edgar Morin, nado en París o 8 de xullo de 1921, é un sociólogo francés. Traxectoria
Ligado á Fronte Popular francesa e comprometido coa II República Española, dende moi cedo asumiu o marxismo. Durante a segunda guerra mundial militou na resistencia, participou na liberación de París e na posguerra foi tenente do exército de ocupación francés en Alemaña. Afiliouse ao Partido Comunista Francés. As súas posicións contrarias ao stalinismo, levárono a distanciarse do partido ata a súa expulsión en 1951.
En 1950 entrou no Centre national de la reserche scientifique e máis tarde fundou a revista Arguments. Na Bretaña realizou un traballo de etnoloxía contemporánea. Fundou e dirixe o Centro d´etudes de comunication de masse
Moi comprometido coa axitación estudantil, foi un dos teóricos do maio do 68. Ás súas viaxes por Latinoamérica sensibilízano coas culturas indíxenas e afro-brasileiras.
Contrario á Guerra de Alxeria, estivo preto de posicións pacifistas. Así malia ás súas orixes sefardís, manifestouse crítico con Israel nas súas relacións con Palestina.
Conta con distincións de grande prestixio como a medalla de ouro da UNESCO, Comendadeur da Lègion d´honneur, a Ordem de Sant-Iago da Espada de Portugal ou o Premio internacional de Cataluña. Pensamento
Defende a transdisciplinariedade e o pensamento complexo. É un dos pais da teoría da complexidade. Nel inflúe a cibernética, os sistemas, a xenética e a informática. Propón unha refundación antropolítica, unha nova toma de conciencia da comunidade de destino terrestre, o planeta como patria. A cultura actual pertence á prehistoria. Todas as grandes creacións foron impensables antes de producírense e todo o afortunado que leva ocorrido na historia foi no seu día improbable. Estes e outros factores son principios de esperanza na desesperanza. Quedan, xa que logo, posibilidades cerebrais e antropolóxicas no proceso de humanización. Isto non significa caer nun optimismo superficial pois ningún desenvolvemento se adquire para sempre e existe un principio de degradación que reclama unha rexeneración sempre incerta. Obras
Autocritique (1959)
Le Paradigma perdu: la nature humaine (1973)
Terre-patrie (1993)
La Méthode (1977-2004)
Le chamin de l´espérance (con Stephane Hassel)
Ediacárico

O período ediacárico, ás veces denominado período ediacariano ou período de Ediacara (toma o nome dos outeiros de Ediacara de Australia), é unha división da escala de tempo xeolóxico, o terceiro e último período xeolóxico da era neoproterozoica.
Comezou hai uns 635 millóns de anos e finalizou hai 542, 0 ±1, 0 millóns de anos (foi seguido polo cámbrico). As datas fixáronse en base a criterios de estratigrafía. A súa condición de período xeolóxico oficial foi ratificada en 2004 pola Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas (IUGS). A sección tipo é Flinders Ranges en Australia Meridional. Superponse, pero é máis curto que o período vendiano, nome que propuxera, en 1952, o xeólogo e paleontólogo ruso Boris Sokolov. Biota
Este período é quizais no que apareceron os animais, hai uns 570 millóns de anos e é famoso pola súa "fauna de Ediacara". Son os fósiles de organismos pluricelulares con diferenciación de tecidos máis antigos coñecidos e que non resultan dubidosos. Estes organismos aínda non desenvolveran caparazóns ou esqueletos, e a súa relación cos organismos actuais ou mesmo cos inmediatamente posteriores da explosión cambriana, é difícil de interpretar. Os tipos máis comúns parécense a vermes segmentados, frondes, discos ou bolsas inmóbiles. Algúns científicos cren que estes fósiles representan invertebrados primitivos que foron antepasados dos animais modernos, ou organismos que non son animais verdadeiros. Dado que os fósiles non amosan moito sobre a súa posición na liña evolutiva, é posíbel que a súa orixe e historia xamais se descubran.
Describíronse máis de 100 xéneros ediacáricos, entre os que se inclúen Kimberella, Aspidella, Dickinsonia, Charnia, Cyclomedusa, Spriggina, entre outros. Existen moitas teorías sobre a identidade destes organismos. Tense dito que son animais primitivos, eucariontes que non son animais, protistas xigantes etc. Paleoxeografía
Durante esta época todos os continentes agrupáronse nun único supercontinente, Pannotia, que probabelmente existiu desde hai uns 600 millóns de anos até hai uns 540 millóns de anos. Antes de Pannotia, o anterior supercontinente global foi Rodinia, que se fragmentou hai uns 800 millóns de anos. A dislocación de Rodinia levou ao nacemento do océano Pantalasa (ou paleopacífico) e a oito continentes, que despois volverían a reunirse no supercontinente Pannotia. Hai 540 millóns de anos, tan só despois de 60 millóns de anos da súa formación, Pannotia fragmentouse no supercontinente Gondwana e en tres pequenos continentes, Laurentia, Siberia e Báltica. A finais do paleozoico os continentes volverían a reunirse unha vez máis para formaren Panxea, o último supercontinente.
Ediciones Galicia

Ediciones Galicia foi unha editorial galego-arxentina, do Centro Gallego de Buenos Aires, fundada en 1950, dirixida por Luís Seoane. Descrición
Creada en 1950, acadou máis de cincuenta títulos, a maioría en lingua galega e con temática galega, de autores como Antón Villar Ponte, Manuel María, Lois Carré Alvarellos, Xohana Torres, Pura Vázquez, Xosé Filgueira Valverde, Francisco Fernández del Riego, Casimiro Torres Rodríguez, Andrés Martínez Salazar, Ramón Cabanillas, Valentín Paz-Andrade, Manuel Casás Fernández, Alberto Vilanova, Emilio González López, Francisco Lanza ou Francisco Luís Bernárdez.
Edicto de Rothari

O edicto de Rothari é proclamado en 643 no reino longobardo de Italia ante a asemblea dos homes libres, que a aproban segundo o costume golpeando a súa lanza no seu escudo. Promulgouno o rei Rotario (ou Rothari), que lle deu nome.
O documento está composto de máis de 400 leis que protexen esencialmente as guerreiros. Matar, golpear, desarmar a un guerreiro ou mesmo turrarlle da barba constitúen delitos castigados con severidade. Entre os guerreiros e o rei interponse a aristocracia, dominada polos duques e os gastalds, especie de condes. O seu papel medra, e no século VII, é a que regula a sucesión ao trono. O edicto amosa unha función nova asignada ao rei: a protección dos débiles, entre os que se contan as mulleres, que están fortemente subordinadas moral e economicamente aos homes.
O Edicto de Rothari dota de privilexios ás asociacións profesionais (ministeria), entre elas a dos magistri comanici ou mestres de Côme (construción).
Edicto de Tesalónica

O Edicto de Tesalónica foi decretado o ano 380 polo emperador romano Teodosio I, polo cal o cristianismo pasou a ser a relixión oficial do Imperio romano.
O 24 de novembro de 380, facíase público o edicto nos seguintes termos: Edicto dos emperadores Graciano, Valentiniano II e Teodosio Augusto, ao pobo da cidade de Constantinopla. Queremos que todos os pobos que son gobernados pola administración da nosa clemencia profesen a relixión que o divino apóstolo Pedro deu aos romanos, que até hoxe se predicou como a predicou el mesmo, e que é evidente que profesan o pontífice Damas e o bispo de Alexandría, Pedro, home de santidade apostólica. Isto é, segundo a doutrina apostólica e a doutrina evanxélica cremos na divindade única do Pai, do Fillo e do Espírito Santo baixo o concepto de igual maxestade e da piadosa Trindade. Ordenamos que teñan o nome de cristiáns católicos quen sigan esta norma, mentres que os outros os xulgamos dementes e tolos sobre os cales pesará a infamia da herexía. Os seus lugares de reunión non recibirán o nome de igrexas e serán obxecto, primeiro da vinganza divina, e despois serán castigados pola nosa propia iniciativa que adoptaremos seguindo a vontade celestial. Dado o terceiro día das calendas de marzo en Tesalónica, no quinto consulado de Graciano Augusto e primeiro de Teodosio Augusto.
Con este edicto, o Imperio Romano na súa totalidade pasaba a ter unha nova relixión oficial despois de 67 anos de liberdade de culto. O panteón romano complementouse ao longo de moitos séculos cos deuses, deidades e lares domésticos, co culto aos propios antepasados e mesmo con divindades prerromanas que foran asimiladas despois do proceso de romanización en moitos lugares do Imperio. Todo isto tiña que ser agora abandonado para abrazar o culto a unha relixión monoteísta e ás normas morais que o acompañaban. A pesar disto, Teodosio protexeu na medida das súas posibilidades aos agora semi clandestinos pagáns da persecución e o acoso dos cristiáns.
Edificio Kirkbride

Os edificios Kirkbride son unha tipoloxía arquitectónica propia de edificacións de acollida de enfermos mentais construídos nos EUA na segunda metade do século XIX. Segundo o doutor Thomas Kirkbride (1809-1883), a construción dos edificios destinados a recibir os doentes ten influencia sobre a calidade das curas que lle son aplicadas.
A importante achega financeira dos poderes públicos permitiu construír uns conxuntos moi luxosos para a súa época. Entre 1850 e 1900 o estado norteamericano investiu grandes cantidades de cartos para encargarse dos doentes con problemas mentais. Estes pasan progresivamente das cadeas para enfermos aos lugares especificamente apropiados para sandar as súas doenzas. Características
Kirkbride recomendaba situar os hospitais nun contorno natural, lonxe da atmosfera viciada e ruidosa das vilas. Os homes e as mulleres eran situados en dúas ás diferentes do edificio. No centro dos mesmos estaban os locais administrativos, e os doentes con problemas máis serios están afastados dos edificios administrativos e dos doentes con problemas máis lixeiros. Decline
Estes principios, despois de ter coñecido boa acollida, pasan a estar obsoletos no curso do século XX. As novas terapias, o fracaso relativo da terapia mental promovida por Kirkbride, e os custos importantes de mantemento dos edificios remataron desgraciadamente (xa que contaban con grande riqueza patrimonial) polo abandono ou a destrución destes edificios.