proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Grendel

Grendel é un monstro e un dos tres antagonistas presentes no poema épico Beowulf, composto entre os anos 700 e 1000 da nosa era.
No poema hai poucas descricións do monstro, pero se infire que se trataba dunha criatura salvaxe, cunha forza brutal e de enorme estatura. Talvez un demo ou un xigante, tamén se refiren a el no poema como un ogro ou un trol e como fillo de Caín. Descricións no poema
No poema, Grendel invade Heorot, a terra dos daneses, volvéndoa inhabitábel, xa que devoraba humanos sen que ninguén se lle opuxese. O heroe dos gautas, Beowulf, deixa a súa terra natal para derrotar ao monstro. O guerreiro termínao matando logo dunha loita a man limpa. E logo a nai de Grendel volve para vingarse, máis terríbel e poderosa, pero tamén sucumbe a mans de Beowulf.
A súa primeira aparición no poema: Chamábase Grendel aquel espantoso, horripilante
e perverso proscrito: moraba en lameiras,
en grutas e charcas. Desde tempos remotos
vivía esta fera entre xente infernal,
padecendo a pena que Deus inflixiu. (vv. 102-106)
A súa forza: O horríbel inimigo, o privado de gozos,
chegou diante da estancia. Con só tocala,
na porta rompeu os forxados ferrollos:
xa podía o maligno —era grande a súa furia—. (vv. 720-723)
Única descrición física: con rabia avanzou: tiña nos seus ollos
un brillo espantoso, igual que de lume. (vv. 726-727)
como iría atacar coas súas garras feroces. (v. 738)
Os seus poderes máxicos: Mais aqueles vasalos de rexo coraxe,
que por todos os lados lle poñían acoso
ao daniño inimigo, non achaban a forma
de ferilo de morte: ao torvo proscrito
espada ningunha que houbesen no mundo,
nin o ferro mellor, abatelo podía,
pois el coa súa maxia enfeitizaba as armas,
os seus gumes de guerra. (vv. 798-805) Noutras obras
Famoso polo poema, o seu nome foi utilizado como sinónimo de demo. Mesmo se chegou a utilizar en obras de literatura moderna, como a saga de ciencia ficción Hyperion de Dan Simmons. Así tamén como no cómic do mesmo nome debuxado e guionado por Matt Wagner.
Na novela Devoradores de cadáveres de Michael Crichton, adaptada ao cine como O guerreiro número trece, que relata unha versión "realista" de Beowulf escrita polo viaxeiro musulmán Ibn Fadlan, Grendel é substituído polos Wendol, un tribo de neandertais que sobrevive nun val remoto de Dinamarca en pleno século X e que aterra aos poboados viquingos da zona. A nai de Grendel é representada nesta obra como a sacerdotisa e xefe suprema do tribo.
Grenoble École de Management

A Grenoble École de Management (GEM) é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Grenoble e París. Descrición
Esta institución foi fundada en 1984. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.
A escola, cunha rede de 25. 000 antigos alumnos en 130 países e un claustro de mestres internacional e plurilingüe.
Gridsphere

Gridsphere foi o nome de dous satélites de comunicacións experimentais pasivos da Forza Aérea dos Estados Unidos Características
Os dous satélites Gridpshere formaban parte do experimento AVL-802 formado por estes dous satélites, por Rigidsphere (unha esfera para medir a densidade da atmosfera superior) e por unha esfera de milar reflectante para comparar as características reflectantes desta e dos dous Gridspheres.
Os Gridspheres consistían cada un nunha grilla esférica contida nun globo de material fotolizable de tal xeito que unha vez en órbita os globos infláronse, expandindo a grilla, para a continuación desintegrarse pola acción dos raios ultravioleta do Sol, deixando so a estrutura esférica formada polos arames reflectantes usados como reflectores pasivos para comunicación desde terra. A estrutura presentaba moito menos rozamento atmosférico que os globos reflectantes lanzados ata daquela.
O primeiro intento de lanzar o experimento AVL-802 cos Gridspheres tivo lugar o 16 de agosto de 1968, pero o foguete, un Atlas SLV-3 Burner-2, fallou. O segundo intento, o 7 de agosto de 1971, mediante un Atlas-E/F, puxo en órbita o conxunto de esferas.
Griffen

Griffen (en esloveno Grebinj) é unha poboación do distrito de Völkermarkt, en Carintia, Austria.
Grigor Parlichev

Grigor Stavrev Parlichev (búlgaro: Григор Ставрев Пърличев; grego: Γρηγόριος Σταυρίδης; macedonio Григор Прличев: Григор Прличев), nado o 18 de xaneiro de 1830 en Ohrid e finado na mesma cidade o 25 de xaneiro de 1893 foi un escritor e tradutor búlgaro, considerado macedonio en Macedonia do Norte. Traxectoria
Nado no entón Imperio Otomán, Parlichev estudou nunha escola grega en Macedonia. Na década de 1850 traballou como profesor de grego en Tirana, Prilep e Ohrid. En 1858 Parlichev principiou a estudar medicina en Atenas mais pasou á Facultade de Lingüística en 1860. Ese mesmo ano Parlichev participou na competición poética anual que organizaba a Universidade de Atenas, gañando o primeiro premio polo seu poema "O Armatolos" (Ο Αρματωλός), escrito en grego. Aclamado como un "segundo Homero", a universidade ofreceulle bolsas de estudo nas universidades en Oxford e Berlín pero Parlichev declinou o ofrecemento. En 1862 Parlichev uniuse á loita por unha igrexa búlgara independente e polo establecemento de escolas búlgaras, malia iso continuou a ensinar grego. Despois de pasar un tempo en Constantinopla en 1868 familiarizándose coa literatura en antigo eslavo eclesiástico, volveu a Ohrid defendendo a substitución do grego polo búlgaro nas escolas e as igrexas da cidade. Nese ano as autoridades arrestárono e pasou varios meses nunha prisión otomá ata que o bispo grego de Ohrid pediu a súa liberación.
A partir de 1869 Parlichev ensinou búlgaro en varios lugares do Imperio, como Struga, Gabrovo, Bitola, Ohrid e Tesalónica. En 1870 Parlichev traduciu o poema premiado pola universidade unha década antes ao búlgaro para popularizalo entre a audiencia búlgara, só se conserva un fragmento. Escribiu tamén o poema Skanderbeg. En 1880 participou na creación do primeiro centro de educación secundaria en búlgaro de Macedonia, na cidade de Tesalónica.
Ata a súa morte Parlichev continuou escribir só en búlgaro, publicando poemas e artigos en diversos periódicos e unha autobiografía (1884). Parlichev foi o primeiro tradutor búlgaro da Ilíada de Homero, que recibiu fortes críticas polo seu estilo e pola elección da variedade dialectal. O búlgaro na época non tiña unha norma aceptada, existindo múltiples propostas para a súa codificación, e mestres Parlichev utilizou noutras obras unha lingua fortemente influída polo antigo eslavo eclesiástico, na Iliada utilizou o dialecto nativo de Ohrid, que el consideraba búlgaro pero moi diferente da norma baseada nos dialectos orientais que acabou establecéndose como estándar da lingua búlgara. Por iso está considerado como a figura fundadora da, posteriormente estandarizada, lingua macedonia.
Grigori Perelman

Grigori Yakovlevich Perelman (en ruso: Григо́рий Я́ковлевич Перельма́н /pɛrɪlˈmɑːn/), nado en Leningrado, hoxe San Petersburgo, (Unión Soviética) o 13 de xuño de 1966 é un matemático ruso que fixo importantes contribucións na xeometría de Riemann e na topoloxía xeral.
En 1994 Perelman demostrou a conxectura de soul. En 2003 demostrou a conxectura da xeometrización de Thurston, o que se confirmou en 2006. Isto levou a resolver afirmativamente a conxectura de Poincaré.
En agosto de 2006, Perelman foi premiado coa medalla Fields pola "súas contribucións á xeometría e a súa revolucionaria perspicacia na estrutura analítica e xeométrica do fluxo de Ricci", mais declinou aceptou o premio indicando: "Non estou interesado no diñeiro ou a fama; non quero ser exhibido como un animal nun zoo". O 22 de decembro de 2006, a revista Science recoñeceu a demostración de Perelman da conxectura de Poincaré como o "descubrimento científico do ano", no que foi o primeiro descubrimento na área das matemáticas que recibía este título.
O 18 de marzo de 2010 anunciouse que Perelman cumpría os criterios para recibir o primeiro premio do milenio pola solución da conxectura de Poincaré. O 1 de xullo rexeitou o premio dun millón de dólares dicindo que a decisión da xunta do Instituto Clay de Matemáticas e o premio eran inxustos e que a súa contribución á resolución da conxectura non era maior cá de Richard S. Hamilton, matemático pioneiro no emprego do fluxo de Ricci para atacar a conxectura. Perelman tamén rexeitou o prestixioso premio da Sociedade Europea de Matemáticas.
Grigori Zinoviev

Grigori Zinoviev, nado en 1883 en Ielizavetgrad, actualmente Kirovohrad, Ucraína, e executado en Moscova o 25 de agosto de 1936, foi un revolucionario comunista bolxevique da URSS ademais de opositor a Lenin na Revolución de 1917. Foi acusado de terrorismo e de ter argallado un intento de asasinato contra Stalin, o cal lle valeu a execución por parte do réxime de Stalin.
Grillón

Un grillón é unha peza de ferro en forma de aro que serve para suxeitar unha cadea a algunha parte. Tamén se denomina así o obxecto consistente en dous aros, unidos por unha cadea, usado para suxeitar os tornecelos dos presos, a diferenza doutro similar para suxeitar os pulsos das persoas detidas ou presas, que recibe o nome específico de esposas. Uso tradicional dos grillóns
Os grillóns foron utilizados desde tempos inmemoriais para impedir os presos que se moveran libremente, de xeito que pasaron a simbolizar a opresión, como se pode ler en La Marseillaise (o himno de Francia), no Himno da Independencia do Brasil ou no Manifesto Comunista de Marx e Engels.
Os grillóns foron utilizados para o transporte de escravos, nas galeras para manter os remeiros (moitos deles condenados) nos seus bancos, e cando os presos tiñan que desprazarse fóra das prisións ou penitenciarías. Os grillóns como instrumento de tortura
Un tipo especial de grillóns utilizáronse como instrumentos de tortura principalmente en Escocia, os Países Baixos e outros países do norte de Europa. Consistían nun colar de aceiro unido á parede ou a unha árbore por medio dunha cadea curta.
O aro metálico poñíase no colo do torturado, canda outros nos pulsos, asegurado cun cadeado.
A súa utilización máis común era na picota para delincuentes eclesiásticos ou civís.
Algúns casos deste tipo de tortura déronse aínda a principios do século XX en Escocia.
Sir Walter Scott fíxose cos grillóns que existían no Castelo Threave (situado en Dumfries e Galloway) e os colocou na porta principal da súa casa grande, Abbotsford House. Prohibicións
En Europa, soamente os países de fóra da UE usan legalmente grillóns. Fóra de Europa, úsanse en numerosos países, incluídos os Estados Unidos de América. Os grillóns na cultura popular
Na banda deseñada os grillóns tornáronse a imaxe de marca dos Irmáns Dalton de Lucky Luke.
Grillón (náutica)

Para outro significado véxase Grillón O grillón, en náutica, é unha peza de aceiro forxado ou outra aliaxe que se utiliza para unir ou fixar cabos.
O grillón adoita constar duna argola e un perno. Hai varios tipos e tamaños de grillóns, en forma de U, de lira ou redondos, e péchanse co perno, ou cun parafuso ou un dispositivo de porca e contraporca.
Grindcore

O grindcore é un subxénero musical. É unha variante do hardcore punk con elementos de heavy metal, as letras xeralmente teñen como tema principal a política, mais hai casos de letra con temas de gore e de humor negro
Musicalmente o grindcore tócase con guitarras cunha distorsión saturada, baixo sen moita presenza, batería baseada en torno a o ritmo blast-beat e voces guturais. Provén da fusión doutros subxéneros como o crust punk co death metal, hardcore punk co thrash metal e outros. Algúns exemplos de bandas de grindcore son: Napalm Death, Terrorizer, Nasum, Magrudegrind, Anal Cunt, Machetazo, Brujería, Wormrot, Insect Warfare.
Gripe aviaria

A gripe aviaria ou influenza aviaria é unha enfermidade viral das aves causada por cepas A de virus influenza que se pode transmitir ao ser humano e a outros animais (pero sobre todo ao porco). Identificouse pola primeira volta en Italia a comezos do século XX e hoxe coñécese a súa existencia en todo o mundo. Desde 1950 houbo quince epidemias de gripe aviaria, delas cinco graves. En 1997 coñeceuse o primeiro caso de transmisión da enfermidade a un humano, en Hong Kong. Na epidemia de 2004 morreron 30 persoas, sobre todo en Vietnam e en Tailandia. A gripe aviaria describe a infección debida a un subtipo concreto do virus A de influenza, H5N1, que pode causar doenzas graves nos humanos infectados. Transmítese por contacto con aves infectadas e o contaxio entre persoas é, de momento, raro. A gripe H5N1 non constitúe unha pandemia e non ten capacidade de ocasionala. Isto pode acontecer se H5N1 mutar nunha forma que lle permita pasar dunha persoa a outra.
Ata novembro de 2007 diagnosticouse a gripe aviaria en humanos H5N1 nun total de 12 países, con 355 casos e 206 mortes, o que representa unha mortalidade do 61, 5%.
Gripe de 1918

Coñécese como gripe de 1918 unha pandemia de gripe que afectou a todo o planeta precisamente cando remataba a primeira guerra mundial. Entre xaneiro de 1918 e decembro de 1920 infectou 500 millóns de persoas, aproximadamente un cuarto da poboación da época, e matou entre 17 e 50 millóns de persoas, un número tres veces maior que o de baixas na guerra. Nome
Aínda que se ignora onde apareceu o virus, as primeiras noticias sobre a súa intensidade publicáronse en xornais españois. España era un país neutral no conflito que asolaba o resto de Europa, e tiña unha política de censura liberal, sen aplicar a censura previa na prensa. Xa que logo, as informacións sobre a propagación da epidemia nin se suprimían nin se adozaban, e cando o rei Afonso XIII colleu a enfermidade en maio de 1918 a axencia Reuters informou da aparición en Madrid dunha estraña enfermidade da que non había constancia de mortos. A partir de xuño incrementouse o uso do termo gripe española nas informacións da prensa internacional. A prensa española da época para se referir á epidemia empregaba formas como soldado de Nápoles, dama española ou enfermedad de moda e aparecían informacións levando a orixe da enfermidade a Francia, traída supostamente a España por emigrantes retornados. Noutros países tamén recibiu nomes locais, así en Alemaña os soldados denominárona ao primeiro Blitzkatarrh (catarro lóstrego) e os militares británicos chamárona Flanders Flu. Historia e características
Con efecto, na primavera e comezos do verán de 1918, a enfermidade estendeuse por ambos os dous lados das frontes europeas, afectando a divisións enteiras. Declinou unhas semanas e logo, a finais do verán, rexurdiu moi violentamente. Os doentes sentían febre, dor de cabeza e dores nas articulacións. Curiosamente, moitos eran novos, a quen a gripe apenas afecta. Un 5% das vítimas morreron, algunhas en só dous ou tres días. Os seus pulmóns revelábanse nas autopsias completamente anegados de sangue; os rostros dos mortos tornábanse de cor violeta.
A epidemia afectou os campamentos militares de Europa e os Estados Unidos e pasou logo ás cidades portuarias e industriais, matando miles de persoas cada día e estendéndose finalmente por todo o planeta. Estímase que todos os seres humanos respiraron o virus e que a metade enfermaron.
No século XX houbo outras pandemias de gripe en 1957 e 1968 e a gripe A (2009).
O artigo "The Persistent Legacy of the 1918 Influenza Virus", de David M. Morens, Jeffery K. Taubenberger, e Anthony S. Fauci, publicado na edición dixital da revista The New England Journal of Medicine o 16 de xullo de 2009, estableceu que o virus gripal de 1918 deu lugar a unha cepa resistente da cal o virus A/H1N1 do 2009 é herdeira.
Gripe porcina

A gripe porcina é unha doenza infecciosa provocada por un virus gripal, coñecido como virus da gripe porcina que é propio dos porcos. Os virus gripais porcinos máis frecuentes pertencen ó subtipo H1N1 pero tamén se encontran outros subtipos: H1N2, H3N1, H3N2 e H2N3. Aínda que a gripe porcina non afecta polo xeral a persoas, existen casos esporádicos de infeccións, xeralmente en individuos con contacto intenso con porcos e aves de curral e os síntomas son semellantes aos da gripe humana: febre, cambras, dor de gorxa e musculares, tose, malestar xeral e nalgúns casos náuseas, vómitos e diarrea.
Gris (cor)

Gris, cinsento ou cincento, son as denominacións comúns das cores acromáticas cuxa luminosidade está comprendida entre a máxima (correspondente ó branco) e a nula (correspondente ó negro), aínda que se aplica especialmente ós de luminosidade media. O gris percíbese como consecuencia da fotorrecepción dunha luz de intensidade moderada constituída por todas as lonxitudes de onda do espectro visible, por tres lonxitudes de onda (longa, media e curta) ou por dúas lonxitudes de onda complementarias. Aseméllase á cor das nubes cumulonimbus cando son densas, baixas e sombrías, á cor da néboa e á cor da cinza.
A denominación de cor «gris» abarca as coloracións lixeiramente cromáticas semellantes ós grises neutros, denominadas agrisadas. Tamén se denomina «gris» ás coloraciones pardas, e especialmente ás que son claras.
A cor gris que se atopa estandarizada en catálogos de cores e inventarios cromáticos, servindo de referencia xeral para o gris, é acromático e de luminosidade media.
Griselda Pollock

Griselda Pollock, nada en Bloemfontein o 11 de marzo de 1949, é unha teórica das artes visuais, analista cultural e historiadora da arte británica especialista en estudos feministas poscoloniais. Dedicou parte da súa obra ó estudo da relación entre a muller e a arte. É coñecida pola súa innovación teórica e metodolóxica, combinada con lecturas de arte histórica e contemporánea, cine e teoría cultural. Dende 1977, Pollock foi unha das estudosas máis influentes da arte moderna, de vangarda, arte posmoderna e arte contemporánea. Tamén exerceu grande influencia na teoría feminista, a historia da arte feminista e os estudos de xénero. Traxectoria
Naceu en Suráfrica e trasladouse coa súa familia ó Canadá, onde pasou a súa adolescencia. Posteriormente trasladouse a Gran Bretaña onde estudou Historia Moderna na Universidade de Oxford (1967-1970) e Historia da arte Europea no Courtauld Institute of Art (1970-72). Recibiu o seu doutoramento en 1980 cun estudo sobre Vincent van Gogh e a pintura dos Países Baixos: unha lectura das súas nocións do moderno. Despois de ensinar nas Universidades de Reading e Manchester ingresou na Universidade de Leeds en 1977 como profesora de Historia da arte e Cine e foi nomeada Catedrática de Historias Sociais e Críticas da arte en 1990. En 2001 converteuse en Directora do Centro de Análise Cultural, Teoría e Historia na Universidade de Leeds, onde é Profesora de Historias Sociais e Críticas da arte. En 2017, Griselda Pollock celebrou 40 anos de docencia na Escola de Belas Artes, Historia da arte e Estudos Culturais na Universidade de Leeds.
Grisén

Grisén é un pequeno concello da provincia de Zaragoza, situado na comarca da Ribera Alta del Ebro. A súa poboación era de 477 habitantes en 2004.
Atópase a 27 km da cidade de Zaragoza, o concello, cunha altura media de 250 msnm, ten unha superficie de 4, 8 km² e unha densidade de poboación de 101, 27 hab/km² (2004). Xeografía
Está situado sobre materiais cuaternarios do Jalón, preto deste río e do Canal Imperial de Aragón. Nome
O nome parece remontarse a un antropónimo romano, Grisius. Festas
San Miguel, 29 de setembro.
San Martiño, 11 de novembro.
Grizzly Bear

Grizzly Bear é unha banda estadounidense de indie rock formada en Brooklyn, Nova York no ano 2002. O grupo está composto por Edward Droste (voces, teclados, omnichord), Daniel Rossen (voces, guitarra, banjo, teclados), Chris Taylor (baixo, coros, varios instrumentos, produtor) e Christopher Bear (batería, coros).
A banda emprega instrumentos tradicionais e electrónicos, e o seu son categorizouse como pop psicodélico, folk rock e música experimental, destacando o uso de harmonías vocais.
Groasis waterboxx

O Groasis waterboxx é unha caixa de plástico que recolle a auga da chuvia e do orballo da noite, manténdoa no interior para subministrarlla paulatinamente á pequena árbore que protexe. Esta caixa permite plantar árbores ou arbustos en rochas, montañas, xardíns, áreas queimadas ou desertificadas ou calquera outro lugar, sen axuda de rego, cunha alta porcentaxe de éxito (do 90% ou superior). En climas temperados o Groasis waterboxx produce un crecemento dun 15 a un 30% mais rápido, e defende as árbores dos roedores, más herbas e períodos de seca (pois distribúe a auga durante longos períodos).
Gromo de hepatite aguda grave en nenos de 2022

O gromo de hepatite aguda grave en nenos de 2022 foi un gromo de hepatite aguda grave de causa descoñecida que afecta a nenos e adolescentes. Os primeiros casos da doenza foron descritos no Reino Unido entre abril e marzo de 2022, e o primeiro paciente reportado á Organización Mundial da Saúde foi o 5 de abril dese mesmo ano. Causas
Non existe evidencia da causa específica da doenza, aínda que parece existir bastante consenso en que se trata dunha enfermidade vírica.
Existen diferentes hipóteses sobre a causa desta hepatite: os adenovirus, o virus SARS-CoV-2, a vacina da COVID-19 ou unha coinfección de ambos virus. Diagnóstico
Non existe un diagnóstico de confirmación, xa que non se ten identificado ao axente causante.
A Organización Panamericana da Saúde estableceu uns criterios probables para determinar o diagnóstico da hepatite aguda grave en nenos de orixe descoñecida: Unha neno ou adolescente até 16 anos que presenta os síntomas e signos típicos dunha hepatite aguda na que se descartaron as hepatites virais mais habituais: A, B, C, D e E.
Uns valores de aspartamo transaminasa (AST) ou alanina transaminasa (ALT) superior a 500UI/l.
Que o diagnóstico so produce desde o 1 de outubro de 2021. Tratamento
Dado que non se coñece con exactitude a etioloxía da hepatite, non existe un tratamento específico para ela.
As medidas terapéuticas abranguen medidas de soporte e dos síntomas: tratamento da dor, da ictericia e prevención do fallo hepático e da síndrome hepatorrenal. Recoméndase dieta baixa en graxas, pois o fígado é quen metaboliza estes compoñentes. O fígado é tamén o encargado de producir diferentes substancias que interveñen na coagulación, polo que pode ser preciso tamén administrar medicamentos como a vitamina K ou o plasma fresco conxelado.
En casos graves pode ser necesario o transplante hepático. Prognóstico
A hepatite aguda grave de orixe descoñecida en nenos é unha hepatite que pode resultar desde leve a fulminante. A mortalidade aproximada do 2%, mentres que un 5% requiriu un transplante hepático. A OMS reportou uns 1010 casos probables e 22 falecementos.
Gromo de raios gamma

Os gromos de raios gamma (tamén coñecidos como explosións de raios gamma ou GRB nas súas siglas en inglés) son escintileos de raios gamma asociados con explosións estremadamente enerxéticas en galaxias afastadas. Son os eventos electromagnéticos máis luminosos que ocorren no universo. Os gromos poden durar dende uns nanosegundos até varias horas, pero polo xeral, un gromo típico adoita durar uns poucos segundos. Con frecuencia son seguidos por unha luminescencia residual de longa duración de radiación a lonxitudes de onda maior, (raios X, radiación ultravioleta, luz visible, radiación infravermella e radiofrecuencia).
Groselleira negra

A groselleira negra (Ribes nigrum), é un arbusto frondoso do xénero Ribes, non espiñento, de 1, 50 m de alto, que bota un olor diferenciado e desagradábel, e cuxo froito, a grosella negra, é unha baga agre mais comestíbel. Non é común o cultivo en Galiza. Descrición
Orixinario de Europa oriental e central, pertence ao mesmo xénero cás demais groselleiras. Ten follas lobuladas, dentadas, cuxo envés é pálido con glándulas secretoras amarelas. As flores da groselleira negra son arrubiadas no interior e verdosas por fóra, formando un cáliz piloso, de maior tamaño cá corola.
O seu froito é a grosella negra, unha baga que nace en acios de grans negros, polposos, con pela lisa e recendentes, envoltos polos cálices das flores de onde saen. O zume de grosella negra é escuro, acidulado e aromático. Moi apreciado en Francia pola súa utilización en repostaría, como bebida alcólica e en perfumaría. Produción
A maior produción dáse en Polonia. A grosella negra descoñecíase na cultura clásica grecorromana e na Idade Media, e foi introducida en Francia a partir da Idade Moderna. No século XIX, pasou a ser apreciada polas súas propiedades curativas e tamén como aromatizador de viños e destilados. En Galiza aínda é bastante descoñecida, agás na xardinaxe ou na alta cociña. Utilidades
Medicina
Cientificamente, demostrouse que o óleo da semente de groselleira negra ten un moderado efecto inmunolóxico atribuíbel á súa capacidade para reducir a produción de prostaglandina E2. Outros estudos atribúenlle á baga da groselleira negra propiedades antioxidantes e antimicrobianas
Ademais, a groselleira negra ten unha gran cantidade de vitamina C, polo que tradicionalmente se usou para previr doenzas como o escorbuto.
Repostaría
O seu sabor agre e moi acedo evita que se consuma crúa. Porén, utilízase como ingrediente de tortas, sorbetes, xelatinas e confeituras. En cociña, úsase como fondo de pratos e puré. En Francia faise un licor chamado crème de cassis. Taxonomía
Ribes nigrum foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 201. 1753.
Sinonimia
Botrycarpum nigrum (L. ) A. Rich.
Botrycarpum obtusilobum Opiz
Grossularia nigra (L. ) Rupr.
Ribes cyathiforme Pojark.
Ribes nigrum var. europaeum Jancz.
Ribes nigrum var. pauciflorum (Turcz. ex Ledeb. ) Jancz.
Ribes olidum Moench
Ribes pauciflorum Turcz. ex Ledeb.
Ribesium nigrum (L. ) Medik.
Grosista

O grosista é un compoñente da cadea de distribución, na que a empresa ou o empresario, non se pon en contacto directo cos consumidores ou usuarios finais dos seus produtos, senón que entrega esta tarefa a un especialista. O grosista é un intermediario entre o fabricante (ou produtor) e o usuario intermedio (retallista ou comerciante polo miúdo); intermediario que: compra a unha persoa que produce (produtor)(independente ou asociado en cooperativa), a un fabricante, a outro grosista ou intermediario en grandes cantidades.
vende a un fabricante, outro grosista ou a un retallista, en cantidades máis pequenas, mais nunca ao consumidor ou usuario final.
No caso de produtos agrícolas, compran a pequenos agricultores, agrupan a produción, clasifícana, envásana e etiquétana. ..
As empresas grosistas están perdendo protagonismo a favor das grandes empresas de distribución ou de asociacións de retallistas, que están a asumir funcións propias do mercado por xunto.
O conxunto das actividades dos grosistas chámase mercado por xunto ou mercado grosista.
Grosso modo

Grosso modo é unha locución latina que significa literalmente "a grandes trazos". Emprégase para achegar unha breve explicación acerca dun tema, sen afondar. A expresión galega contraria sería "polo miúdo".
Grosularia

A grosularia ou grosularita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo nesosilicatos e dentro destes é un granate pola típica forma isométrica dos seus cristais, con 12 ou 24 caras trapezoidais. É un silicato de calcio e aluminio, de cor normalmente esbrancuxada ou alaranxada.
O nome deriva do latín grossularia, que significa grosella, chamada así pola redondez dos seus cristais que ademais se presentan en grupo similares a acios destes froitos.
Sinónimos pouco usados deste mineral son colofonita, ernita, olyntholita, tellemarkita, viluita e wilouita. Ambiente de formación
Normalmente fórmase a partir de rochas calcarias, ou sedimentarias silíceas, sometidas a metamorfismo de contacto pola proximidade dunha cámara magmática. Tamén se pode formar por metamorfismo rexional.
Algúns minerais asociados son mica, clorita, diópsido, calcita e serpentinita.
A variedade hesonita (de cor verde) atópase tamén entre as rochas metasomáticas enriquecidas en calcio. Localización, extracción e usos
Atopáronse importantes depósitos deste granate en Asbestos (Canadá), México, Kenya, Italia e Sri Lanka.
A variedade sosolita procede de Morelos e Chihuahua (México) e a variedade hesonita de Tanzania e Kenya.
É un mineral que se comercializa como xema, tallando os cristais puros e de bela cor. Son xemas de grandes cualidades a pesar de ser pouco coñecidas no mercado. Os mellores exemplares son moi cobizados por coleccionistas.
Grou (constelación)

Grus ou Grou é unha constelación austral. É unha das 20 constelacións creadas por Pieter Dirkszoon Keyser e Frederick de Houtman entre os anos 1595 e 1597, e a súa primeira aparición é no libro Uranometria de Johann Bayer no 1603. Un nome alternativo (obsoleto na actualidade) para esta constelación era, Phoenicopterus (latín para flamengo), que foi usado en Inglaterra durante o século XVII. Historia e mitoloxía
Ata o século XVII, Grus foi considerada parte de Piscis Austrinus. Os nomes, en lingua árabe, de moitas das súas estrelas reflicten esta clasificación. Dado que foi creada no século XVII non ten mitoloxía relacionada. Estrelas
Estrelas principais
α Gruis (Al Nair ou Alnair), estrela subxigante branco-azulada de magnitude 1, 73, a máis brillante da constelación. Atópase a pouco máis de 100 anos luz.
β Gruis, xigante vermella e variable irregular cun brillo que varía entre magnitude 2, 0 e 2, 3.
γ Gruis (Aldhanab), xigante branco-azulada de magnitude 3, 01.
δ Gruis, denominación compartida por dúas estrelas distintas: δ1 Gruis, unha xigante amarela de magnitude 3, 97, e δ2 Gruis, xigante vermella e variable irregular de magnitude 4, 12. Pensase que as dúas estrelas non están fisicamente relacionadas.
τ Gruis, denominación compartida por tres estrelas diferentes: τ1 Gruis, estrela amarela a 109 anos luz da Terra onde se descubriu un planeta extrasolar, τ2 Gruis, estrela binaria composta por dúas ananas amarelas, e τ3 Gruis, estrela Am cun espectro peculiar.
Outras estrelas con designación de Bayer
ε Gru 3, 49; ζ Gru 4, 11; η Gru 4, 84; θ Gru 4, 28; ι Gru 3, 88; κ Gru 5, 37; λ Gru 4, 47; μ1 Gru 4, 79; μ2 Gru 5, 11; ν Gru 5, 47; ξ Gru 5, 29; ο Gru 5, 53; π1 Gru 6, 42; π2 Gru 5, 62; ρ Gru 4, 84; σ1 Gru 6, 28; σ2 Gru 5, 85; υ Gru 5, 62; φ Gru 5, 54
Outras estrelas
HD 211415 (HR 8501), estrela binaria composta por unha anana amarela semellante ó Sol de magnitude 5, 37 e unha anana vermella separadas 3 segundos de arco. Áchase a 44 anos luz de distancia.
BZ Gruis (HD 208435), estrela variable Delta Scuti cunha variación de brillo de 0, 08 magnitudes.
CC Gruis (HD 214441), tamén unha variable Delta Scuti cunha oscilación no seu brillo de 0, 06 magnitudes.
HD 213240, anana amarela cun planeta do tipo W (xigante de auga).
HD 208487, estrela semellante ó Sol onde tamén se descubriu un planeta.
Grundriss der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen

Grundriß der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen ("Compendio de gramática comparada das linguas indoeuropeas") é unha obra fundamental da lingüística histórica escrita por Karl Brugmann e Berthold Delbrück, publicada en dúas edicións entre 1886 e 1916. Brugmann elaborou a fonoloxía e morfoloxía, e Delbrück dedicouse á sintaxe.
A gramática do protoindoeuropeo reconstrúese a partir da das linguas fillas que se coñecían a finais do século XIX. A obra representa un gran paso nos estudos indoeuropeos, despois da Gramática comparada, de Franz Bopp de 1833 e o Compendium de August Schleicher de 1871. A reavaliación neogramática Brugmanniana do protoindoeuropeo resultou nunha obra que, en esencia, seguiu a ser válida ata o presente. Primeira edición
Brugmann
vol. I: Fonoloxía (1886).
vol. II: Nome (1888), Numerais e pronomes, Verbo (1892).
Índices (1893).
Delbrück
vol. III: Sintaxe, parte I (1893).
vol. IV: Sintaxe, parte II (1897).
vol. V: Sintaxe, parte III (1900).
Os volumes da primeira edición traduciunos ao inglés J. Wright e W. H. D. Rouse inmediatamente tras a súa aparición. Segunda edición
Inmediatamente despois da súa publicación, Brugmann comezou a traballar nunha segunda edición amplamente revisada: vol. I: (1897).
vol. II. 1: (1906).
vol. II. 2: (1911).
vol. II. 3: (1916).
Grunerita

A grunerita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo inosilicatos e dentro destes pertence aos anfíbolos. É un hidroxi-silicato de ferro —pode levar flúor como impureza—. É o extremo con ferro da serie de solución sólida na que o outro extremo con magnesio é a cummingtonita (Mg7Si8O22(OH)2).
Foi chamado así na honra de L. E. Grüner (1809-1883), químico franco-suízo que foi o primeiro que analizou este mineral en 1853, xunto con todos os termos férricos da súa serie. Variedades
A amosita ou amianto marrón é unha variedade fibrosa da grunerita, máis importante que esta, pola súa aplicación industrial como asbesto ou amianto. O seo nome provén do acrónimo de "Asbestos Mines of South Africa", onde se descubriu. Na actualidade, o uso de asbestos marrón de amosita asbesto está restrinxido en moitos estados europeos porque o po das fibras pode producir enfermidades pulmonares por inhalación. Recoméndase a coleccionistas gardalo en caixa de plástico hermética. A montasita, outra variedade de grunerita pouco coñecida, tamén se usa como asbesto. Ambiente de formación
A grunerita é un mineral raro, pero característico de rochas metamórficas procedentes do metamorfismo rexional ou dinamotérmico de sedimentos silíceos ricos en ferro. Localización, extracción e uso
Hai importantes depósitos de grunerita en Australia, China e Estados Unidos. En España aparece en Madrid, Ojén (Málaga) e Vigo (Galiza). Á parte do interese para coleccionistas só se explota para asbestos, cunha importante mina de amosita no Departamento de Santa Cruz (Bolivia).
Grupo Abrente

O Grupo Abrente, denominado tamén Xeración Abrente ou Grupo de Ribadavia, fai referencia a un conxunto de dramaturgos que participaron ou que se deron a coñecer nas Mostras de Teatro Abrente de Ribadavia, entre os anos 1973 e 1980. Formacións do grupo
A conformación do grupo varía segundo os estudosos.
Segundo Riobó
Para Pedro Pablo Riobó, [Cómpre referencia] serían autores da Xeración Abrente: Xosé Agrelo Hermo, Xoán Babarro, Ramón Blanco Rey, Marica Campo, Xosé Manuel Carballo Ferreiro, Manuel Domínguez Quiroga, Anxo Eiriz Mouriz, Ana María Fernández Martínez, Maximino Fernández Queizán, Dores González Lorenzo, Xulio González Lorenzo, Manuel Guede, Manuel Lourenzo, Millán Picouto, Teodoro Piñeiro Alonso, Xosé Manuel Rabón Lamas, Ana Isabel Rodríguez Bernárdez, Euloxio R. Ruibal, Francisco Taxes, Pablo Vaamonde García, Camilo Valdeorras, Xosé Vázquez Pintor e Roberto Vidal Bolaño.
Segundo Vieites
Pola súa parte, Manuel F. Vieites, [Cómpre referencia] estima que son autores destacados do Grupo de Ribadavia: Manuel Lourenzo, Euloxio R. Ruibal, Vidal Bolaño, Agrelo Hermo, Carballo Ferreiro, Vázquez Pintor, Teodoro Piñeiro e Millán Picouto. Camilo Valdeorras e Manuel Guede, xunto con autores como Constantino Rábade Castiñeira, Xosé Manuel Pazos Varela ou Alberto Avendaño, serán os escritores dramáticos que funcionen de ponte entre Abrente e as últimas promocións.
Segundo Tato Fontaíña
Finalmente, na opinión de Laura Tato Fontaíña, [Cómpre referencia] non hai dúbida de que deben ser incluídos no grupo Abrente: Manuel Lourenzo, Euloxio R. Ruibal, Roberto Vidal Bolaño, Xosé Agrelo Hermo, Millán Picouto e Francisco Taxes. Fóra destes nomes, manifesta as súas dúbidas con respecto a que o número de dramaturgos pertencentes a este grupo puidese aumentar.
A pesar disto, non hai ningún autor que negue a importancia deste grupo de escritores dramáticos dentro da historia do Teatro Galego.
Grupo Bidelberg

O grupo Bilderberg, tamén coñecido como club Bidelberg, é unha reunión anual á que asisten aproximadamente as 130 persoas máis influentes do mundo, mediante invitación previa. É obxecto de diversas teorías conspirativas, os membros reúnense en complexos de luxo situados en Europa e Norteamérica onde a prensa non ten ningún tipo de acceso. A súa oficina está en Leiden (Países Baixos) e o nome procede do primeiro hotel no que tivo lugar a primeira reunión, nos Países Baixos.
Grupo Caamaño

Grupo Caamaño é unha empresa galega con sede no concello de Culleredo adicada ao sector da transformación do metal, carpintaría metálica e vidro para fachadas. Historia
A empresa ten as súas orixes nos anos 80, cando foi fundada por José Caamaño e Emilio Mahía. Comezou a traballar para Inditex e as súas marcas facendo instalacións en tendas e centros comerciais como contratista de GOA Invest. Actualmente a empresa ten unha superficie de 60. 791 metros cadrados preto da N-550 e do Aeroporto de Alvedro e conta con filiales en varios países, facturando máis de 200 millóns de euros ao ano.
En 2019 o grupo vasco Kider converteuse no accionista maioritario do grupo. Empresas do grupo
Co tempo a empresa foi expandindo o seu mercado e agora forman parte dela empresas adicadas a distintos sectores relacionados coa construción e non só traballando para Inditex, en total máis de 50 empresas. Caamaño sistemas metálicos
Neograf Alvedro
Sistemas y construcciones Alvedro
Metales y muebles especiales
Metalvedro
Ventanales Caamaño
Vidrios Caamaño
Hydracorte
Blanco Mayer
Almacenes y espacios industriales
Valmarcasa
Caamaño Asia
Caamaño Russia
Caamaño CZ International
Grupo Coimbra

O Grupo Coimbra, fundado en 1985 e formalmente constituído no 1987, é unha rede de universidades europeas que congrega trinta e nove universidades, algunhas das cales están entre as máis antigas e máis prestixiadas da Europa.
O grupo adquiriu o seu nome a partir da cidade de Coímbra, en Portugal, e da universidade alá localizada, por ser unha das máis antigas da Europa. A Universidade de Coímbra celebrou o seu 700º aniversario no mesmo ano en que o grupo foi fundado. Membros
AustriaUniversidade de Graz BélxicaKatholieke Universiteit Leuven
Université catholique de Louvain DinamarcaUniversidade de Aarhus EstoniaUniversidade de Tartu FinlandiaÅbo Akademi
Universidade de Turku FranciaUniversidade de Montpellier
Universidade de Poitiers AlemañaUniversidade de Colonia
Universidade de Göttingen
Universidade de Heidelberg
Universidade de Jena
Universidade de Würzburg HungríaUniversidade Eötvös Loránd IrlandaUniversidade Nacional da Irlanda
Universidade de Dublín ItaliaUniversidade de Boloña
Universidade de Padua
Universidade de Pavia
Universidade de Siena LituaniaUniversidade de Vilnius Países BaixosUniversidade de Groningen
Universidade de Leiden NoruegaUniversidade de Bergen TurquíaUniversidade de Istambul PoloniaUniversidade de Jagiellonian PortugalUniversidade de Coímbra RomaníaAlexandru Ioan Cuza Universidade de Iaşi República ChecaUniversidade Carolina de Praga EspañaUniversidade de Barcelona
Universidade de Granada
Universidade de Salamanca RusiaUniversidade Estatal de San Petersburgo SueciaUniversidade de Uppsala SuízaUniversidade de Xenebra Reino UnidoUniversidade de Bristol
Universidade de Durham
Universidade de Edimburgo
Grupo FCB

Non confundir coa clase Sphingobacteria. O grupo FCB é un clado ou grupo filoxenético bacteriano denominado polas siglas dos grupos que o forman, que son: Fibrobacteres, Chlorobi e Bacteroidetes. Na clasificación elaborada por Cavalier-Smith este clado denomínase Sphingobacteria, aínda que os taxonomistas prefiren xeralmente o nome FCB (non se debe confundir coa clase Sphingobacteria). Entre os seus membros, o clado Bacteroidetes/Chlorobi está bastante consensuado. Porén, algúns estudos non validan todas as relacións, ou inclúen outros filos como Gemmatimonadetes.
O valor filoxenético deste grupo está apoiado en análises xenómico-proteicas, e do ARNr 16S. O clado FCB pertence á súa vez a un clado maior: Gracilicutes.
Evolutivamente caracterízase por ser un clado de bacterias gramnegativas que desenvolveron esfingolípidos ou sulfonolípidos, cunha ampla perda de flaxelos, e grande mobilidadee por escorregamento.
As análises xenómicas actualizadas, relacionan o grupo FCB con novos grupos descubertos, tal como mostra o seguinte cladograma: Outros autores consideran que Fibrobacteres forma parte do superfilo Fibrobacteres/Acidobacteria conxuntamente con Acidobacteria e Marinimicrobia.
Grupo Farmacéutico Chiesi

O Grupo Farmacéutico Chiesi é unha compañía farmacéutica multinacional con sede en Parma. Historia
Fundada en 1935, Chiesi centra as súas actividades no desenvolvemento de fármacos para o aparello respiratorio, cardiovascular, muscular, esquelético e para neonatoloxía. Ademais dos fármacos desenvolvidos nos propios laboratorios de Chiesi, tamén ten unha política de alianzas con moitas empresas farmacéuticas internacionais. A compañía conta con arredor de 3. 500 empregados entre Italia e as súas sedes no resto do mundo. Ademais, conta con 550 patentes internacionais e emprega a aproximadamente 300 investigadores de centros de investigación en Parma, París e Rockville, Estados Unidos.
Grupo Globomedia

O Grupo Globomedia, antes coñecido como Grupo Árbol, é un conglomerado de empresas de comunicación de fala española con presenza en España, Iberoamérica, Europa e Estados Unidos. Os seus inicios remóntanse a 1995 cando se uniron Globomedia (España) e Promofilm (Arxentina). Outro compoñente importante do Grupo Globomedia é GECA (Gabinete de Estudios de Comunicación Audiovisual), empresa de consultoría no ámbito dos medios. Tamén forman parte Globomedia Música e Fundación Árbol.
En 2006 o Grupo Árbol fusionouse con Mediapro e coa multinacional de publicidade WPP dando lugar ao holding Imagina Media Audiovisual. No ano 2009 o Grupo Árbol cambiou a súa denominación para Grupo Globomedia.
Grupo Godó

O Grupo Godó é o primeiro grupo de comunicación de España por antigüidade. A súa orixe está ligado ao diario La Vanguardia, fundado en 1881, e a Mundo Deportivo, que ten a súa primeira publicación datada en 1906, dous dos xornais máis antigos de España. Creado en 1998, está controlado, principalmente, pola familia Godó. Medios
Diarios
La Vanguardia
El Mundo Deportivo
Revistas
Què Fem?
Magazine
Psychologies
Historia y Vida
Playboy
Lonely Planet
TVmanía
Interiores
Cocinas y Baños
Salud y Vida
Audiovisual
RAC 1
RAC 105
Grupo Local

Na astronomía, denominase Grupo Local ó grupo de galaxias na que se atopa a Vía Láctea. Está dominado por dúas galaxias espirais xigantes, Andrómeda e a Vía Láctea. O resto de galaxias, unhas 30, son máis pequenas; moitas delas son galaxias satélite (ver galaxia anana) dunha das máis grandes.
As galaxias libres xiran en torno ó centro de masas do grupo, situado entre Andrómeda e a Vía Láctea. Ademais, o noso Grupo Local está contido dentro do supercúmulo de Virgo, o seu centro gravitatorio é denominado Grande Atractor, cara ó cal se dirixe o Grupo Local.
Dentro do Grupo Local, coñécense tres sistemas dominados por galaxias masivas actuando coma centros de gravidade, e varias galaxias actuando coma satélites: Sistema de Andrómeda (M31): M32, M110, NGC 147, NGC 185, Andrómeda I, Andrómeda II, Andrómeda III, Andrómeda IV, Andrómeda V, Andrómeda VI e Andrómeda VII.
Sistema da Vía Láctea: Anana de Saxitario, Gran Nube de Magalláns, Pequena Nube de Magalláns, Anana da Osa Menor, Anana de Draco, Anana de Carina, Anana de Sextans, Anana de Sculptor, Anana de Fornax, Leo I, Leo II e Anana de Tucana.
Sistema do Triángulo (M33): a terceira maior galaxia e a única espiral no Grupo Local, pode ou non ser unha compañeira da Galáxia de Andrômeda, apenas ten unha galaxia satélite, a Anana de Pisces (LGS 3) O futuro do Grupo Local
Tense observado que Andrómeda e a Vía Láctea se aproximan rapidamente a unha velocidade duns 500. 000 km/h, o que fai pensar que poida producirse unha colisión entre ambas dentro duns 3. 000 a 5. 000 millóns de anos, segundo a masa que teñan estas galaxias. De producirse, tal choque non debe entenderse coma o que ten lugar entre dous corpos sólidos, senón que as galaxias atravesaríanse a unha á outra. Coma resultado, unha parte do material de ambas dispersaríase e o resto formaría unha nova galaxia, probablemente elíptica. Se en vez dun choque deste tipo o que ten lugar é unha aproximación, ambas galaxias deformaríanse e unha parte do material de cada unha delas escaparía ou se mesturaría, tanto máis, canto maior fose a aproximación, ata acabar tamén fundíndose os restos nunha galaxia elíptica, na que eventualmente acabarían as demais galaxias do grupo.
Polo que respecta ó futuro do Grupo Local, este podería quedar integrado no cúmulo de Virgo, aínda que recentes estudos amosan que a aceleración da velocidade de expansión do Universo impedirá que isto aconteza. Este cúmulo está situado no centro dun supercúmulo moito maior, o Supercúmulo de Virgo. Así pois, o grupo atópase no corazón do supercúmulo situado preto da rexión con maior influencia gravitatoria, á cal se aproxima. Galaxias do Grupo Local
A localización amósase primeiro en ascensión recta, despois a declinación e logo cítase a constelación: Outros obxectos notables
Nube de Smith - Nube de Alta Velocidade, entre 32. 000 e 49. 000 anos luz de distancia da Terra, e 8000 anos luz por riba do disco da Vía Láctea.
HVC 127-41-330 - Nube de Alta Velocidade, a 2, 3 millóns de anos luz da Terra.
Grupo Ornitolóxico Galego

O Grupo Ornitolóxico Galego (GOG) foi un grupo de ornitólogos galegos creado en 1973, que deu pé á Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN), na que forma parte da súa Sección de Ornitoloxía. Xa que logo, a SGHN, herdeira directa do Grupo Ornitolóxico Galego, segue a desenvolver a liña de actuacións que este comezara. Actividades
Este grupo coordina e colabora na realización dos censos anuais de aves acuáticas e mariñas invernantes en Galicia, que están sendo publicados nas revistas Bubela (do GOG) e Braña (da SGHN), que subministran informacións históricas de grande importancia para coñecer a evolución das poboacións invernantes destas aves en Galicia, e o estado de conservación da costa e zonas húmidas galegas.
O grupo ten participado en múltiples estudos sobre as aves de Galicia e a súa conservación, como o Atlas de Vertebrados de Galicia ou o seguimento de especies ameazadas. Tamén mantivo activo, durante moitos anos, un grupo de anelamento científico, chegando a organizar o XI Encontro de aneladores a nivel estatal. Ademais foi o organizador do V Congreso Galego de Ornitoloxía.
Grupo PVC

O grupo PVC na clasificación máis común das bacterias é un clado con nivel de superfilo, que comprende os filos Planctomycetes, Verrucomicrobia e Chlamydiae (de onde se orixinan as súas siglas), xunto con Lentisphaerae e o filo candidato OP3 e as Poribacteria (estas últimas discutidas). Na clasificación de Cavalier-Smith o grupo denomínase Planctobacteria, con algunha diferenza na súa composición.
Para Cavalier-Smith as Planctobacteria son unha división (equivalente a filo). Esta clasificación de Cavalier-Smith non é moi seguida pola xeneralidade da comunidade científica. Cavalier-Smith postulou que as Planctobacteria probablemente perderan ou reduciran as súas paredes celulares de peptidoglicano dúas veces. Na megaclasificación de Cavalier-Smith, as Planctobacteria están dentro do infrarreino Gracilicutes e comprenden as clases: Chlamydiae, Lentisphaerae, Planctomycetes e Verrucomicrobia. Estas clases nas outras clasificacións teñen categoría de filo.
Velaquí un cladograma do superfilo PVC: Probas moleculares
O establecemento do superfilo PVC apóiase nos exames da proteína ARN polimerase RpoB das bacterias dos distintos grupos. Esta proteína ten 3 aminoácidos característicos inseridos na polimerase de todas as especies secuenciadas de Chlamydiae, Lentisphaerae e Verrucomicrobia. Ademais, unha proteína conservada de función descoñecida está presente en todas as especies secuenciadas dos filos Chlamydiae, Lentisphaerae, Planctomycetes e Verrucomicrobia, pero está ausente en Poribacteria.
Atopáronse outras probas adicionais da existencia deste clado. Entre elas a presenza de proteínas de tipo de recubrimento de membrana, de tubulina, síntese de esterol e a presenza de ADN condensado.
Estudos de proteínas adicionais deste superfilo proposto suxiren que as Poribacteria poderían estar separadas deste clado. As Planctomycetes poden ser basais con respecto ao clado Chlamydiae-Verrucomicrobia-Lentisphaerae.
Grupo Santillana

O grupo Santillana é un conxunto de editoriais con gran presenza en España e Iberoamérica. Naceu a partir da editorial Santillana, fundada por Jesús de Polanco, Juan A. Cortés e Francisco Pérez González en 1958. O seu nome homenaxea á localidade de Santillana del Mar, coñecida vila de Cantabria, comunidade autónoma española á que se remontaban as súas orixes. Dende o ano 2000 está integrado no Grupo Prisa.