proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Sen teito

Unha persoa sen teito ou sen fogar, é aquela persoa que non ten casa propia por motivos de pobreza, sexa por un estado de indixencia ou por unha catástrofe natural. Non inclúe o nomadismo, a ocupación ou fenómenos voluntarios.
Calcúlase que o problema afecta a uns 100 millóns de persoas, especialmente en países subdesenvolvidos ou áreas urbanas.
O dereito á vivenda está considerado como un dereito humano fundamental de segunda xeración, recollido entre outros na Constitución española.
O día 23 de novembro celébrase o Día Europeo das Persoas sen Fogar (ou Día dos Sen Teito). Causas
A indixencia é un estado de pobreza absoluta no cal o individuo non é quen de obter os medios mínimos para procurarse alimentos diarios. A indixencia prolongada acaba provocando o fenómeno coñecido como sen teito, polo cal a persoa perde a súa casa por no poder mantenrse a si mesmo. Está asociada coa mendicidade, xa que como no se teñen ingresos, usualmente por falta de traballo, recórrese á esmola ou á axuda social para subsistir.
Recentemente levouse a cabo un estudo sobre o sen fogarismo feminino en Galicia, "que representan aproximadamente o 15% das persoas sen fogar, as mulleres en situación de senfogarismo presentan unha situación de maior vulnerabilidade ca os homes".
Senado

O Senado é a cámara alta do corpo lexislativo (Congreso, Asemblea Nacional, Parlamento, entre outros) daqueles países nos que o Parlamento está formado por dúas asembleas de representantes. Existe principalmente en países cunha forma de goberno federal, nos que a Cámara Alta da lexislatura representa ás divisións territoriais (Estados, cantóns ou provincias).
Na maioría dos países democráticos, os senadores -nome que reciben os membros dun senado- son elixidos polos cidadáns. Porén, nalgúns países, como Alemaña, os membros do senado (Bundesrat) non son elixidos directamente polos cidadáns, senón polos gobernos dos respectivos Estados (Länder).
Sendeiro

Un sendeiro é un camiño estreito ou unha pequena estrada sen pavimentar, empregada para ir a pé. Historia
Os animais crearon os primeiros camiños, que foron "posteriormente adaptados aos humanos". Máis adiante, os agricultores trasladaban o gando ao mercado ao longo de vías pecuarias e coa transhumancia creáronse camiños. Máis recentemente, as antigas vías industriais, como as vías ferroviarias e os camiños de sirga das canles, transformáronse en rutas recreativas.
Moitas rutas históricas, como a Ruta da Seda, a Ruta do Ámbar e a Estrada Real do Imperio Persa, existían antes da era cristiá e cubrían grandes distancias.
O Post Track, unha calzada prehistórica no val do río Brue nos Somerset Levels, Inglaterra, é un dos camiños construídos máis antigos coñecidos.
A idea de seguir un camiño ou unha pista para facer exercicio ou pracer desenvolveuse en Europa durante o século XVIII e xurdiu por mor do cambio de actitude ante a paisaxe e a natureza asociada ao movemento romántico. En tempos anteriores, camiñar xeralmente indicaba pobreza e estaba asociado coa vagabundaxe. Nos séculos anteriores realizábanse longas camiñadas como parte das peregrinacións relixiosas e esta tradición continúa en todo o mundo.
Senefand Uno

O Senefand Uno, antes chamado Senefand 1 e Rio Agueda, foi un barco arrastreiro galego que afundiu fronte ás costas do Senegal o 8 de febreiro de 2017. O buque
O Senefand Uno, de 24 m de eslora e 7 m de manga, era un buque de pesca arrastreiro construído en 1993 nos Estaleiros São Jacinto en Aveiro (Portugal). Propiedade de Senefand Senegal do Grupo Profand (acrónimo da fusión de Congelados Marinos Promar e Frigoríficos Fandiño), con sede en Vigo, tiña bandeira do Senegal. O accidente
Cara ás 21: 00 horas do 8 de febreiro de 2017 debido a un exceso de carga na rede, segundo relato dun dos sobreviventes, o barco escorou e pouco tempo despois afundiu. A tripulación estaba composta por once persoas: dous galegos, sete senegaleses, un caboverdiano e un guineano de Guinea-Bissau. Deles oito lograron salvarse tras pasar tres días á deriva e tres quedaron desaparecidos. Entre os sobreviventes estaba o galego Fernando Argibay de Moaña, xefe de máquinas, e no grupo de desaparecidos o patrón do buque, o galego Vicente Pazos de Marín, xunto a dous senegaleses.
Senescal

Senescal era un alto funcionario de palacio. O cargo de senescal existía na maior parte das cortes reais ou principados medievais da Europa occidental. Segundo as rexións ou os países, o labor do senescal era diferente. A palabra senescal procede do vocábulo latino senex (ancián) e vocábulo xermánico skalk (servidor), e significa "servidor de máis idade", "decano dos servidores". O título correspondente nas cortes da Europa do Leste era o de stolnic, derivado da palabra eslava stol (mesa).
Senhal

O senhal é un nome ficticio que os trobadores provenzais inserían nos seus versos ao xeito dun código para referirse tanto á dama, usualmente unha dona nobre casada, como a outro trobador ou personaxe. A miúdo aparecen nas tornades (as derradeiras estrofas, onde a poesía se dedica a alguén), aínda que non sempre. O senhal era un código entre ambos baixo a aparencia dunha metáfora ou dun elemento natural. Moitos trobadores empregaban sinais estandarizados, como un recurso literario máis, namentres outros os usaban como broma privada na corte, porque os receptores sabían que mantiñan unha relación con certa dama mais, ao seren sutís, non se lles podía acusar de adulterio.
Seno hiperbólico

O seno hiperbólico é unha función hiperbólica coa propiedade de xerar unha hipérbole. A súa fórmula preséntase a continuación: sinh ⁡ ( t )
e t − e − t 2 {\displaystyle \operatorname {sinh} (t)
{\frac {e^{t}-e^{-t}}{2}}} Estendendo o concepto de seno ao corpo dos números complexos a través da serie de Taylor, verifícanse as seguintes equivalencias: sinh ⁡ ( t )
− i sin ⁡ ( i t ) {\displaystyle \operatorname {sinh} (t)
-i\sin(it)} sinh ⁡ ( i t )
i sin ⁡ ( t ) {\displaystyle \operatorname {sinh} (it)
i\sin(t)} Onde i {\displaystyle i} é a unidade imaxinaria.
A derivada do seno hiperbólico é o coseno hiperbólico, así como a súa integral: d d t sinh ⁡ ( t )
cosh ⁡ ( t ) {\displaystyle {\frac {d}{dt}}\operatorname {sinh} (t)
\cosh(t)} ∫ sinh ⁡ ( t ) d t
cosh ⁡ ( t ) + C {\displaystyle \int _{}^{}\operatorname {sinh} (t)dt
\cosh(t)+C} Propiedades
Derivada: d d x sinh ⁡ ( x )
cosh ⁡ ( x ) {\displaystyle {\frac {d}{dx}}\sinh(x)
\cosh(x)}.
Relación co coseno hiperbólico: 1 + sinh 2 ⁡ ( x )
cosh 2 ⁡ ( x ) {\displaystyle 1+\sinh ^{2}(x)
\cosh ^{2}(x)} Relación co seno (circular): sinh ⁡ ( x )
− i sin ⁡ ( i x ) {\displaystyle \sinh(x)
-i\sin(ix)\; } Serie de Maclaurin: sinh ⁡ x
x + x 33! + x 55! + x 77! + ⋯
∑ n
0 ∞ x 2 n + 1 ( 2 n + 1 )! {\displaystyle \sinh x
x+{\frac {x^{3}}{3! }}+{\frac {x^{5}}{5! }}+{\frac {x^{7}}{7! }}+\cdots
\sum _{n
0}^{\infty }{\frac {x^{2n+1}}{(2n+1)! }}} É unha función impar: sinh ⁡ ( − x )
− sinh ⁡ ( x ) {\displaystyle \sinh(-x)
-\sinh(x)\; }
Sensibilidade da película fotográfica

As distintas escalas de sensibilidade fotográfica están clasificadas en función do tipo de emulsión fotográfica presente na película. A sensibilidade dunha película fotográfica é a velocidade coa que a súa emulsión fotosensible reacciona á luz. Algunhas marcas fotográficas falan de E. I. , isto é Exposure Index ou Índice de Exposición.
O índice de exposición ou sensibilidade dunha película indícase mediante as escalas ASA, DIN, ISO ou GOST (escala soviética actualmente en desuso). Escalas normalizadas
ASA
A escala ASA (American Standard Asociation) é igual á escala ISO (International Standard Office) que é a que se está impondo internacionalmente. Na escala ASA cando o número dobra o seu valor a sensibilidade da película duplícase, ou o que é o mesmo, aumenta nun diafragma. Así, unha película de 400 ASA ten o dobre de sensibilidade que un de 200 ASA.
DIN
Pola contra, o sistema DIN (Deutsche Industrie Normen) pode parecer algo menos inmediato, pois o valor da sensibilidade dóbrase cando o valor DIN aumenta en tres unidades. Así, unha película de 22 DIN ten o dobre de sensibilidade que unha de 19 DIN. Con todo, este sistema permite fraccionar a sensibilidade en terzos de diafragma dunha forma moito máis precisa que co sistema ASA, co que o control da exposición é máis preciso (se partimos dun Filme de sensibilidade 19 DIN, un de 20 DIN terá unha sensibilidade 1/3 de diafragma maior, un de 21 DIN 2/3 de diafragma maior e, por fin, unha de 22 DIN ten 1 diafragma máis de sensibilidade).
ISO
O sistema ISO, é en realidade a fusión dos sistemas ASA e DIN, pois nel indícanse ambos os valores (así, por exemplo, unha película terá unha sensibilidade ISO 100/21 ). Equivalencias de escalas de sensibilidade
As equivalencias das escalas ASA, ISO, DIN e GOST soviética móstranse no seguinte cadro: ASA/ISO DIN GOST 1613113216276419551252211020024160400273608003072012003211252000341800 Como resumo do anterior podemos dicir que un número da escala alto indica que o valor da sensibilidade da película é grande, polo que a igual cantidade de luz na escena e fronte a unha película de valor de sensibilidade baixo menor será o tempo que requirirá para impresionar a emulsión.
ide: Kecepatan filme
non: Filmhastighet
Sensibilización central

A sensibilización central, coñecida tamén coma dor nociplástica, é un proceso patolóxico que cursa con disfunción do sistema nervioso central. Está definida coma a resposta desproporcionada e aumentada das neuronas nociceptivas do sistema nervioso central fronte a estímulos normais. Existe unha diminución da limiar da dor, de xeito que estímulos que normalmente non son dolorosos (táctiles, prensiles, térmicos) producen dor.
A sensibilización central non é unha enfermidade en si, senón unha característica fisiopatolóxica que se atopa en diversas doenzas coma a fibromialxia, a síndrome de fatiga crónica, a sensibilidade química múltiple, a neuralxia postherpética e outras doenzas que cursan con dor crónica. Existen fármacos que tamén poden provocar sensibilización central, coma os opioides (hiperalxesia inducida por opioides) ou a ketamina, entre outros. Fisiopatoloxía
Os mecanismos de sensibilización central son diversos e complexos. Cando se produce un estímulo doloroso, tanto somático coma visceral, libéranse unha serie de mediadores inflamatorios tales coma bradicinina, serotonina, histamina, prostaglandinas e substancia P, entre outras. Na sinapse das vías da dor, o glutamato contribúen á hiperexcitabilidade desta. Outras substancias coma o óxido nítrico tamén activan os receptores NDMA. Estes receptores son os principais responsables da hiperexcitabilidade das neuronas e dos estímulos dolorosos.
Senso do equilibrio

O senso do equilibrio, sentido do equilibrio ou equilibriocepción é a percepción do equilibrio e da orientación espacial. Axuda a evitar que os humanos e animais en xeral caian cando están de pé ou se moven. O equilibrio é o resultado de varios sistemas sensoriais que traballan xuntos: os ollos ( sistema visual ), o oído interno ( sistema vestibular) e a sensación do corpo de onde está no espazo (propiocepción). O sistema vestibular, a rexión do oído interno onde converxen tres canles semicirculares, traballa co sistema visual para manter os obxectos enfocados cando a cabeza está en movemento. Isto chámase reflexo vestíbulo-ocular (RVO ou VOR). O sistema de equilibrio traballa cos sistemas visual e esquelético (os músculos e articulacións e os seus sensores) para manter a orientación ou o equilibrio. Os sinais visuais enviados ao cerebro sobre a posición do corpo en relación ao seu contorno son procesados ​​polo cerebro e comparados coas informacións dos sistemas vestibular e esquelético. Sistema vestibular
No sistema vestibular, o equilibrio é determinado polo nivel dun fluído chamado endolinfa no labirinto, un complexo conxunto de tubos no oído interno. Disfunción
Cando o sentido do equilibrio é interrompido ou perturbado, provoca mareos, desorientación e náuseas. O equilibrio pode verse alterado pola doenza de Ménière, a síndrome de deficiencia da canle semicircular superior, a infección do oído interno, por un arrefriado común forte que afecte a cabeza ou unha serie doutras afeccións médicas, incluíndo, entre outras, vertixe. Tamén pode ser perturbado temporalmente por aceleracións rápidas ou prolongadas, por exemplo, montar un carrusel. Os golpes tamén poden afectar á recepción do equilibrio, especialmente aqueles ao lado da cabeza ou directamente no oído.
A maioría dos astronautas descobre que o seu sentido do equilibrio está deteriorado en órbita, por estar nun estado constante de ingravidez. Isto provoca unha forma de mareo chamada síndrome de adaptación ao espazo exterior. Noutros animais
Algúns animais teñen mellor equilibriocepción que os humanos, por exemplo un gato usa o seu oído interno e a cola para camiñar sobre un valo.
A equilibriocepción en moitos animais mariños realízase cun órgano totalmente diferente, o estatocisto, que detecta a posición de pequenas pedras calcarias para determinar que camiño está "arriba". En plantas
Podería dicirse que as plantas presentan unha forma de equilibriocepción, xa que cando se rotan desde a súa actitude normal os talos crecen na dirección que é cara a arriba (afastada da gravidade) mentres que as súas raíces crecen cara a abaixo (na dirección da gravidade) este fenómeno coñécese como gravitropismo e demostrouse que, por exemplo, os talos de chopo poden detectar a reorientación e a inclinación.
Sentenza

A sentenza é un acto xudicial por medio do cal o xuíz ou o tribunal resolve un xuízo, pronunciándose sobre as cuestións formuladas polos litigantes (demandante e demandado no caso dos preitos civís; denunciante/acusador e denunciado -querelante ou querelado- nos asuntos penais etc. ).
A sentenza debe ser sempre motivada, é dicir, debe conter tanto o fundamentos de feito como os de dereito nos que se basea o xuíz ou tribunal para ditar a parte dispositiva Estrutura
Con independencia dos requirimentos que cada lexislación estatal estableza segundo cadansúa ordenación procesual, a sentenza adoita ter a seguinte estrutura: Fundamentos de feito: que son os extremos e alegacións fácticas que os litigantes expoñen e o xuíz entende relevantes, por mor de telos en conta na resolución do asunto.
Fundamentos de Dereito: que é a parte da sentenza que contén, como o seu nome indica, o dereito aplicable, sexan leis, costumes, principios xerais do dereito, xurisprudencia ou doutrina xurídica e que teñan relevancia para resolver o asunto.
Parte dispositiva (ou decisión xudicial), que é a parte máis importante da resolución, na que o xulgador resolve as cuestións formuladas polo demandante e, no caso de que exista reconvención, polo demandado As sentenzas poden conter pronunciamento en materia de custas procesuais, que se impoñen na parte dispositiva da sentenza ao litigante vencido ou que, mesmo vencendo no litixio, tivese litigado con temeridade ou mala fe procesual, segundo o criterio do xulgador. Os pronunciamentos en materia de custas procesuais tamén poden ser obxecto de recurso. Clases
Pola súa recorribilidade:
As sentenzas poden ser recorribles ou non recorribles, segundo caiba cntra elas unha revisión por parte do Triunal xerarquicamente superior. Polo órgano que as dita:
As sentenzas poden ditarse en primeira instancia ou en segunda instancia. No primeiro caso, é ditada normalmente polo xuíz resolvendo o preito, e no segundo é normalmente un tribunal quen a dita, resolvendo o recurso formulado contra a sentenza do xuíz inferior. Porén, non todas as sentenzas son recorribles, como vai dito.
Sentido (matemáticas)

En matemáticas e física enténdese por sentido o signo positivo ou negativo nas direccións e se representa en forma de frecha nun vector. A punta da frecha ou vector indica se o gráfico, forza ou movemento na dirección é de sentido positivo ou negativo. Este sentido será positivo en: Matemáticas - Depende dunha convención de signos fixada. Normalmente en xeometría plana tómase como positivo se sinala cara a arriba ou cara á dereita do punto de referencia.
Física - Se a forza se dirixe sen opoñerse á forza principal, obxecto de estudo ou referente.
Dinámica - O signo dependerá de se o estudo dinámico se fai desde unha perspectiva unicamente matemática e, por tanto, cunha convención de signos fixa, ou desde unha perspectiva física e, por tanto, relativa ao sistema de referencia que se utilice e que haberá que establecer previamente de forma clara e precisa.
Cómpre non confundir sentido con dirección, xa que as direccións sinalan unha traxectoria e teñen ambos os dous sentidos. Por exemplo, para falar correctamente no sentido físico habería que dicir o accidente produciuse na autoestrada Coruña-Santiago, sentido Coruña (e non dirección).
Sentimentalismo

Non confundir co Sentimentalismo (movemento galego) O sentimentalismo é unha corrente de pensamento que prioriza os sentimentos por diante do intelecto e que foi desenvolvido no século XVIII como reacción ao racionalismo da Ilustración. Historia e características
No ámbito da literatura, foi un movemento precursor do Romanticismo, que influíu fortemente en autores como François-René de Chateaubriand; entre as novelas sentimentalistas adoitan encadrarse as británicas Pamela (1740) de Samuel Richardson e Sense and Sensibility de Jane Austen. No teatro está vencellado ao melodrama.
Conviviu co pietismo, movemento fundado por Philipp Jakob Spener que tivo especial significación en Alemaña. Na orixe, abordada sobre todo textos de temática relixiosa[Cómpre referencia]. Pouco e pouco introduciu outros temas, a miúdo moralizantes, que foron desprazando os eclesiásticos i relixiosos.
Persoeiros
Entre os teóricos do sentimentalismo destaca Jean-Baptiste Dubos. Algúns poetas sentimentalistas foron Friedrich Gottlieb Klopstock (1724-1803), Christian Fürchtegott Gellert (1715-1769), Johann Timotheus Hermes (1738-1821) ou Sophie von La Roche (1730-1807).
Sentimentalismo (movemento galego)

Non confundir co Sentimentalismo O sentimentalismo é un movemento filosófico, artístico e espiritual fundado polo escritor Xesús Manuel Valcárcel. Segundo os seus textos programáticos, o sentimentalismo “promove a liberación da persoa a través da arte e do coñecemento”. Historia
Como movemento literario e artístico, o sentimentalismo comezou en Lugo na década de 1970 arredor do semanario Táboa Redonda do xornal El Progreso e do programa radiofónico Fogar de Breogán da Cadena SER, dirixido por Xesús Manuel Valcárcel. Nestes medios, o movemento tivo a editorialización dos seus primeiros comunicados. Tamén está vencellado ao colectivo poético Cravo Fondo, do que foi inspirador. A base teórica do sentimentalismo preséntase nunha triloxía conformada polos ensaios Animal sentimental, Dialéctica sentimental e Práctica sentimental, publicados por Ir Indo Edicións.
Segundo os textos fundacionais, “o sentimentalismo parte do esgotamento da tradición racionalista occidental, da necesidade de alternativas e da importancia dos sentimentos na interpretación e na xestión do mundo; parte da valoración individualista da persoa, a través da rebeldía, para promover un cambio de conciencia, reivindicando a sabedoría ancestral e a rica variedade das culturas e dos seres concretos”. Antoloxías do sentimentalismo
O sentimentalismo publicou a través do seu órgano de comunicación as coñecidas como TAR (Tres Antoloxías de Referencia), correspondentes á Etapa de Fundación, á Etapa de Implantación e á Etapa de Expansión.
Na Etapa de fundación (2011), Manuel Celso Matalobos e Olga Patiño Nogueira xuntaron unha selección de textos dos autores que se sumaron nun inicio aos Manifestos do Movemento. A Etapa de implantación (2012) foi coordinada por Carlos Arias Iglesias e Mariña Pérez Rei. Finalmente, na Etapa de Expansión (2013) Xavier Lama e Branca Novoneyra seleccionaron varios poetas novos para compoñer unha nova antoloxía do sentimentalismo, que valoran como un “movemento xa suficientemente vertebrado desde a perspectiva ideolóxica e a adscrición autoral”. Autoras e autores
Carlos Arias Iglesias
Yolanda Castaño
Xulio Cid Neira
Olalla Cociña Lozano
Berta Dávila
Cristina Ferreiro Real
Francisco Xosé Fernández Naval
Xavier Lama
Xabier López Marqués
Xurxo Martínez González
Manuel Celso Matalobos
Branca Novoneyra
Celia Parra
Olga Patiño Nogueira
Mariña Pérez Rei
Elías Portela
Baldo Ramos
Ismael Ramos
Helena Salgueiro
Xesús Manuel Valcárcel
Eva Veiga
Sentimento

O sentimento é o estado afectivo dun ser humano ou un animal que experimenta unha emoción. A psicoloxía procura analizar as compoñentes fisiolóxicas dos sentimentos ao cerebro por mor da súa importancia como condicionantes da mente.
O sentimento oponse á razón e está próximo ao instinto. En moitas ocasións, aparece asociado co corazón. É sempre un estado subxectivo que se pode manifestar ou non cara ao exterior.
Os sentimentos máis usuais e comúns nas diferentes culturas son: o amor, o medo, o odio, a ledicia, a pena, a culpabilidade, a envexa ou a sorpresa.
Senén Barro

Senén Barro Ameneiro, nado o 21 de novembro de 1962 nas Pontes de García Rodríguez é un físico e profesor universitario galego. Traxectoria
Obtivo a licenciatura e doutoramento en Física pola USC. Na actualidade é catedrático da área de Ciencia da Computación e Intelixencia Artificial dende 1995.
Foi director do Departamento de Electrónica e Computación da USC entre 1993 e 2002. Tamén desempeñou a función de Reitor da Universidade de Santiago de Compostela, asumindo o cargo o 17 de xuño de 2002 e sendo relevado por Juan Casares Long no ano 2010.
Na actualidade é investigador colaborador e investigador responsabel de numerosos proxectos e contratos de investigación, internacionais na Unión Europea, estatais e nacionais.
Realizou estancias de investigación no Royal Free Hospital, Department of Medical Informatics, en Londres, Universidade de Maryland, Electrical Engineering Department, EUA, Universidade de California, Berkeley, Department of Electrical Engineering and Computer Sciences, EUA, Universidade de Bristol, Department of Engineering Mathematics, Gran Bretaña. Principais obras
Coautor das seguintes publicacións Estudios de Lógica Borrosa y sus Aplicaciones
Computación Neuronal
Advances in Fuzzy Logic
Fuzzy Logic in Medicine
Fronteras de la computación
Separase

A separase, tamén coñecida como separina, é unha cisteína protease responsable de desencadear a anafase ao hidrolizar a cohesina, que é unha proteína responsable de unir as cromátides irmás durante os inicios da anafase. Nos humanos, a separina está codificada polo xene ESPL1 do cromosoma 12. Descubrimento
En S. cerevisiae, a separase está codificada no xene esp1. A proteína Esp1 foi descuberta por Kim Nasmyth e colaboradores en 1998. Función
Unha cohesión estable entre as comátides irmás antes da anafase e a súa separación no momento axeitado durante a anafase son esenciais para a división celular e a herdanza dos cromosomas. Nos vertebrados, a cohesión das cromátides irmás está relacionada en 2 pasos por mecanismos distintos. O primeiro paso implica a fosforilación de STAG1 ou STAG2 no complexo da cohesina. O segundo paso implica a clivaxe da subunidade da cohesina SCC1 (RAD21) pola separase, que inicia a separación final das cromátides irmás.
En S. cerevisiae, Esp1 está codificada por ESP1 e regulada pola securina Pds1. As dúas cromátides irmás están inicialmente unidas entre si polo complexo da cohesina ata o principio da anafase, momento en que o fuso mitótico arrastra e separa as dúas cromátides irmás, deixando a cada unha das células fillas cun número equivalente de cromátides irmás. As proteínas que unen as dúas cromátides irmás, impedindo calquera separación prematura delas, forman parte da familia da proteína cohesina. Unha destas proteínas cohesinas que é fundamental para a cohesión das cromátides irmás é Scc1. Esp1 é unha proteína separase que cliva a subunidade de cohesina Scc1 (RAD21), o que permite que as cromátides irmás se separen ao comezo da anafase durante a mitose. Regulación
Cando a célula non se está a dividir, impídese que a separase clive a cohesina por medio da súa asociación con outra proteína, a securina, así como a fosforilación polo complexo ciclina-CDK. Isto proporciona dúas capas de regulación negativa para impedir unha clivaxe da cohesina inapropiada. Nótese que a separase non pode funcionar sen formar inicialmente o complexo securina-separase na maioría dos organismos. Isto é porque a securina axuda ao pregamento correcto da separase na súa conformación funcional. Porén, os lévedos non parecen necesitar a securina para formar unha separase funcional porque a anafase ocorre nos lévedos mesmo cunha deleción da securina.
No sinal para a anafase, a securina é ubiquitinada e hidrolizada, liberando a separase para a desfosforilación polo complexo APC-Cdc20. A separase activa pode despois clivar Scc1 para liberar as cromátides irmás.
A separase inicia a activación de Cdc14 na anafase inicial e sábese que Cdc14 desfosforila a securina, o que incrementa a súa eficacia como substrato para a degradación. A presenza deste bucle de retroalimentación positivo ofrece un mecanismo potencial para darlle á anafase un comportamento máis de tipo interruptor.
Sepik do Leste

Sepik do Leste é unha das provincias de Papúa-Nova Guinea de Papúa-Nova Guinea, con capital na cidade de Wewak e unha superficie de 42. 800 km2. O censo do ano 2000 indicaba unha poboación total na provincia de 343. 180 habitantes.
A capital provincial é unha cidade portuaria. Existe un conxunto de illas ao redor, e a costa está dominada polos cumios do interior. O maior fito da zona é o río Sepik, un dos máis caudalosos do mundo. As áreas meridionais da provincia son montañosas, onde destacan os Picos Hunstein.
Septicemia

A septicemia ou sepse é unha síndrome de anormalidades fisiolóxicas, patolóxicas e bioquímicas potencialmente mortal asociadas a unha infección. Estas anormalidades son secundarias a unha resposta inmunitaria desbalanceada fronte á infección, que termina danando os tecidos e órganos propios e conducindo a unha disfunción multiorgánica. A síndrome de resposta inflamatoria sistémica asóciase coa sepse, pero non é causa absoluta desta, xa que a sepse involucra a activación tanto de respostas proinflamatorias como antiinflamatorias. Definicións
Infección
Chámase infección a todo proceso patolóxico secundario á invasión por microorganismos patóxenos ou potencialmente patóxenos dun tecido, líquido ou cavidade anatómica que en condicións normais deben permanecer estériles. Porén, está definición non é perfecta, xa que, por exemplo, o colon non é estéril e unha infección por Clostridium difficile pódese xerarse alí. As manifestacións da infección por este xerme non se relacionan coa invasión, senón coa exotoxina que produce.
Sepse
Sepse, até o ano 2015, significaba, de acordo cos expertos, unha infección con manifestacións de resposta inflamatoria sistémica (SRIS), como febre ou hipotermia, taquicardia, taquipnea, leucocitose ou leucopenia, entre outras. Dende o ano 2017, segundo os mesmos expertos, o termo sepse defínese como a disfunción orgánica causada por unha resposta anómala do hóspede á infección que supón unha ameaza para a supervivencia. En canto á disfunción orgánica, con fins de operatividade clínica pode ser definida como un aumento de dous puntos ou máis no sistema de medición SOFA (Sequential [Sepsis-related] Organ Failure Assessment ou Avaliación Secuencial da Insuficiencia Orgánica —relacionada coa sepse—), o que se asocia cunha mortalidade hospitalaria maior do dez por cento e polo tanto merece unha resposta rápida e axeitada.
Sepse grave
O termo «sepse grave», até o ano 2015, significaba, de acordo cos expertos, a presenza de sepse en asociación con manifestacións de disfunción orgánica ou de hipoperfusión tisular, como hipoxemia, oliguria, acidose láctica, elevación de enzimas hepáticas, alteración mental e trastorno da coagulación, entre outras. Dende o ano 2015, segundo os mesmos expertos, considérase un termo redundante (a sepse sempre é grave) e por tanto debe deixar de usarse.
Septo

En anatomía e bioloxía un septo é unha parede que divide de forma completa ou incompleta unha cavidade ou estrutura en partes máis pequenas. Exemplos
En anatomía humana
En anatomía os septos (ou septum, plural septa) son as paredes ou tabiques que dividen órganos e cavidades ou partes de tecidos. Por exemplo, o septo ou tabique nasal ou os septos que separan os alvéolos pulmonares. Outros exemplos son: tabique interarticular (septum atriorum), septo do bulbo uretral, septo crural, septo pelúcido (septum pellucidum) do cerebro etc. Os septos histolóxicos aparecen na maioría dos tecidos do corpo, especialmente onde se necesita que os tecidos brandos sexan máis duros, e tamén proporcionan planos para a entrada de pequenos vasos sanguíneos. Como as densas fibras de coláxeno que forman os septos xeralmente se estenden aos tecidos adxacentes, os septos fibrosos microscópicos están peor definidos que os macroscópicos mencionados ao principio.
En zooloxía
Placas calcarias radiais que dividen internamente os corais.
Paredes transversas que dividen as conchas dos moluscos en cámaras, como as dos náutilos, amonitas e belemnitas (aplícase tamén ás conchas de rizópodos como os foraminíferos).
Paredes que dividen a cavidade corporal dun anélido.
En micoloxía
Parede que divide as hifas en células discretas nos fungos. Pode estar perforado.
En botánica
Parede que separa os lóculos dun froito, antera ou esporanxio.
En bacterioloxía
O septo é a parede divisoria que se forma durante a división celular bacteriana para separar as dúas células fillas.
Sepultura (enterramento)

Para outros significados ver Sepultura. Unha sepultura é o lugar onde se enterra a unha persoa ou animal tras a súa morte. Xeralmente as sepulturas agrúpanse nun cemiterio, e a súa situación está sinalada por unha lápida.
As sepulturas son comúns a case todas as culturas humanas, con diferenzas en canto a ritos e decoracións, dependendo das crenzas con respecto á morte e a existencia despois dela.
Algunhas culturas, como a exipcia, sepultaban aos seus mortos con todas as súas posesións terreais, pensando que as necesitarían no máis alá.
Sequeiro (construción)

Un sequeiro é polo xeral calquera lugar onde se pon a secar leña, castañas, pezas de cerámica etc.
Na arquitectura popular, son construcións primitivas propias das serras das provincias galegas de Lugo e Ourense, co fin de almacenar e secar a castaña. Constan de dous andares, a planta terrea, onde adoita ir o lume, e o sobrado, onde fican as castañas. Ambas dependencias áchanse separadas cun forxado horizontal feito de madeira e canizo, para facilitar a ventilación ou o paso da calor e o fume. Os sequeiros ás veces serven de vivenda temporal.
Os sequeiros poden atoparse no propio eido cando a casa está preto do souto (normalmente preto dos ríos, e polo xeral nos vales), ou, cando as aldeas están na montaña, áchanse illados nos soutos de xeito que os aldeáns baixan e pasan tempadas a vivir neles. Moitas veces forman agrupacións, coma se fosen mesmo aldeas.
Nalgúns casos de maior complexidade, o sequeiro pode ter até un cuarto ou incluso cortes ou forno. Descrición
Manuel Caamaño explica que existen dous tipos de sequeiros, o máis sinxelo vai dentro da casa-vivenda ou acaroada a esta; e o máis complexo consiste nun edificio autónomo, que incluso pode contar con vivenda.
Normalmente, por atopárense en zonas de montaña, a construción aproveita o desnivel para deseñar a planta terrea e o sobrado. Acostuma ser de planta rectangular, con muros de feitura pouco coidada de cachotaría de xisto ou granito dun espesor de 0, 60 a 0, 80 cm. Só conta coma vans, cunha porta na planta terrea, outra porta no primeiro andar que dá ao terreo da parte superior do socalco, e unha xanela no sobrado ou primeiro andar. A función desta fiestra é crear unha ventilación para que sequen as castañas. Ás veces aparece unha bufarda na planta terrea co mesmo obxectivo. A cuberta é de dúas ou tres vertentes, de tella (tellado) ou lousa (lousado).
A distribución interior da parte terrea consta de dous espazos, un primeiro que dá á porta de entrada, destinado ao almacenamento da leña, e onde pode haber un cortello para un ou dous porcos (azacotados coas castañas más); e un segundo cuarto, o esencial, onde vai a lareira, co teito de canizo por riba. Malia semellaren construcións pouco coidadas, os tramados de madeira do andar, dentro da súa rusticidade, posúe varias solucións construtivas enxeñosas e de curiosa feitura, como por exemplo as táboas cheas de buratos, algúns con enfeites, ou pontóns con formas triangulares, trapezoidais etc para facilitar o paso do fume.
No sobrado ou andar, ademais da almacenaxe e secado das castañas, antes de levalas, tirábaselle a casca golpeándoas nun pisouto, unha plataforma de madeira cunha grosa táboa sobre catro pés. Despois de limpas, as castañas eran levadas en carros ou cabalarías, moitas veces xunto cos porco cebados coas castañas.
Sequence Ontology

A Sequence Ontology (SO) é unha ontoloxía axeitada para describir secuencias biolóxicas. É deseñada para facer as características e variantes das secuencias de ADN consistentes e, polo tanto, lexibles por máquinas e pesquisables.
Sequon

Un sequon é unha secuencia de aminoácidos consecutivos nunha proteína, que pode servir como sitio de unión a un polisacárido, frecuentemente un glicano enlazado por N. O polisacárido lígase á proteína por medio dun átomo de nitróxeno situado na cadea lateral dunha asparaxina (Asn). O sequon para a N-glicosilación é ou ben Asn-X-Ser ou ben Asn-X-Thr, onde X é calquera aminoácido agás a prolina.
Ocasionalmente, outros aminoácidos poden ocupar o lugar da serina (Ser) ou treonina (Thr), como ocorre na proteína de superficie dos leucocitos CD69, cuxa secuencia de aminoácidos Asn-X-Cys é un sequon aceptable para a adición de glicanos enlazados por N.
Serafín Alonso Veiga

Serafín Alonso Veiga, nado en Chaín (Gondomar) o 27 de outubro de 1906, e finado en Pontevedra en xullo de 1994, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Mestre en Cesantes, foi nomeado alcalde presidente da Comisión Xestora de Redondela en xaneiro de 1933, permanecendo no cargo ata marzo. En 1934 trasladouse a Beade. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo en setembro do 1936. Finou en Pontevedra en xullo de 1994 aos 87 anos. Vida persoal
Casou en Redondela coa tamén mestra Laureana Pérez Sousa, filla de Dositeo Pérez Sobrino, en 1927.
Serafín Díaz

Serafín Díaz Regueiro, nado na Coruña probablemente en 1934, e falecido o 3 de novembro de 2025 en Cabanas, foi un mariñeiro, capitán marítimo e inspector naval galego, coñecido por ser un dos últimos homes que pisaron o buque Prestige. Traxectoria
Serafín Díaz foi mariñeiro de profesión. Máis tarde ascendeu a cargos de responsabilidade na administración marítima. Desenvolveu a súa carreira na Coruña, onde traballaba como inspector marítimo na altura de 2002, cando se produciu o accidente do petroleiro Prestige, un buque que acabou por causar, logo dunha serie de decisións políticas e técnicas, unha catástrofe ambiental nas costas galegas. Como inspector, subiu a bordo do buque antes do seu afundimento e foi testemuña chave no proceso xudicial posterior. O 14 de novembro de 2002 foi a primeira persoa da Administración en subir abordo co obxectivo de inspeccionar o estado do buque accidentado, tentar poñer en marcha as máquinas e avaliar opcións técnicas para afastalo da costa. O 18 de novembro, catro días máis tarde, foi unha das últimas persoas en abandonar o barco antes do afundimento definitivo. Tan só uns meses despois do accidente, en febreiro de 2023, foi nomeado Capitán Marítimo da Coruña. Declarou como testemuña no xuízo do Prestige.
Serafín Núñez

Serafín Núñez Sánchez, nado en Barbate (Cádiz) en 1948 e finado Ibídem en 10 de maio de 2014, foi un auxiliar de farmacia e político español do Partido Socialista Obreiro Español. Foi o primeiro alcalde de Barbate tras a morte de Francisco Franco e o único parlamentario andaluz que representaba a provincia de Cádiz nesa localidade. Traxectoria
Era pai dun fillo. Desde moi novo traballou nunha farmacia, entrando en política como concelleiro no concello da súa cidade natal. Tras as eleccións municipais de 1979, foi elixido alcalde de Barbate, cargo que desempeñou durante 15 anos.
Tamén foi deputado do Parlamento de Andalucía por esa provincia, cargo que ocupou de 1982 a 1986, só catro lexislaturas. En 1990, dimitiu como alcalde tras o caso Guerra, sendo inhabilitado para cumprir seis anos de prisión. O Tribunal Supremo obrigouno a dimitir. Foi sucedido polo socialista Francisco Tamayo Bernal. Faleceu en 2014 dun ataque cardíaco durante unha operación, o que provocou tres días de loito oficial no Concello de Barbate. Foi o único alcalde de Barbate que formou parte do Parlamento andaluz, converténdose no primeiro na era democrática tras a morte de Francisco Franco.
Serekunda

Serrekunda (ou Serekunda) é a maior cidade da Repúblida de Gambia. Localizada na África occidental, ao suroeste da cidade de Banjul, a súa poboación no 2006 era duns 335. 733 habitantes. Nótese que Banjul, a capital de Gambia, se acha nunha illa, véndose así favorecido o crecemento de Serrekunda. Pertence ao distrito de Kanifing.
Serrekunda é coñecida polo seu mercado, as súas árbores de algodón de seda e a súa Arena de loita. Os arrabaldes da cidade son Kanifing, Latrikunda, Sukuta e London Corner, e ademais inclúe os resorts de Bakau, Fajara e Kotu.
Serge Haroche

Serge Haroche, nado en Casablanca (daquelas do Protectorado francés de Marrocos) o 11 de setembro de 1944, é un físico francés de ascendencia xudía, laureado co premio Nobel de Física no 2012, canda David Wineland, «pola medida e manipulación de sistemas cuánticos individuais».
Serge Haroche traballa no Collège de France e na Escola Normal Superior de París, e desenvolveu investigacións fundamentais sobre a interacción entre a luz e a materia. Campos de investigación
Haroche é principalmente coñecido por demostrar a decoherencia cuántica mediante a observación experimental, traballando con colegas na École Normale Supérieure, en París en 1996. Publicacións
Exploring the Quantum - Atoms, Cavities and Photons (con Jean-Michel Raimond) Oxford University Press, setembro de 2006, ISBN 978-0-19-850914-1
Jongler avec la lumière - Une exploration du monde quantique, De Vive Voix, París (2010) Premios
Oficial da Lexión de Honra francesa
1988 Premio Einstein para a Ciencia do Láser
1992 Premio Humboldt
1993 Medalla Albert A. Michelson do Instituto Franklin
2007 Premio Charles Hard Townes da Sociedade Americana de Óptica (OSA).
2009 Medalla de Ouro do CNRS
2012 Premio Nobel de Física (compartido con David J. Wineland)
É doutor honoris causa polo Instituto Weizmann de Ciencias.
Serge Hutin

Serge Hutin, nado o 2 de abril de 1927 e finado o 1 de novembro de 1997 en Prades (Pyrénées-Orientales), foi un francmasón francés, autor de numerosas obras sobre esoterismo e ciencias ocultas. Doutor en letras e diplomado na École pratique des Hautes Études, foi investigador do CNRS. Escritor
Hutin escribiu numerosos libros de ciencias ocultas e esoterismo, sobre a francmasonería, as sociedades secretas, Rosacrucismo, alquimia e astroloxía e sobre moitos outros asuntos ocultos. Hutin escribiu sobre a Cábala e imputou a Isaac Newton ser un cabalista cristián.
Hutin foi moi coñecido nos círculos ufólogos polo seu libro titulado Alien Races and Fantastic Civilizations (1975) no que afirma que antigas civilizacións estiveran na Terra e deixaran observatorios coloniais construídos por extraterrestes. Este libro é similar a outros libros de autores do seu tempo como Jacques Bergier e Jean Sendy. Hutin tamén escribiu sobre Atlantis e deu moito crédito a Platón por escribir sobre el. Críticas
Para Didier Kahn, especialista en alquimia e investigador no CNRS, "podería tamén dicirse aque a alquimia ten, hoxe como onte, un terríbel poder: o de facer perder a cabeza aos mellores espíritos [. .. ] citemos o caso deplorábel de Serge Hutin, o excelente autor de Disciples anglais de Jacob Boehme (1960), que virou para o ocultismo cando tratou da alquimia". . Obras
Hutin publicou uns 40 libros, ente eles: 'Les Sociétés secrètes, collection Que Sais-je? Presses Universitaires de France,
L'Alchimie, collection Que sais-je? ,
Les Gnostiques, collection Que sais-je? ,
Histoire des Rose-Croix (Le Courrier du livre, 1959),
Les Francs-Maçons (Le temps qui court, 1960, Édition du Seuil),
Paracelse: l'homme, le médecin, l'alchimiste (La Table Ronde, 1966),
Histoire mondiale des sociétés secrètes (Club des Amis du Livre, 1959),
Robert Fludd (Omnium littéraire, 1972),
L'Amour magique (Albin Michel, 1971),
Histoire de l'alchimie, (Marabout, 1971),
Nostradamus et l'alchimie (Éditions du Rocher, 1988),
Aleister Crowley, le plus grand des mages modernes, (Marabout, 1973),
La vie quotidienne des alchimistes au Moyen-Âge, (Hachette, 1977),
Hommes et civilisations fantastiques (collection "J'ai Lu" (L'Aventure mystérieuse n° A238),
Gouvernants invisibles et sociétés secrètes (collection "J'ai Lu" (L'Aventure mystérieuse n° A269),
Les prophéties de Nostradamus (collection "J'ai Lu" (L'Aventure mystérieuse n° A396),
Histoire de l'astrologie, avec Jacques Halbronn, Artefact, 1986
Techniques de l'envoutement Pierre Belfond, París 1973.
Serge Levet

Serge Levet, nado en 1942, é un medallista e deseñador e gravador de moedas francés. Traxectoria
Serge Levet naceu en 1942. Cursou a súa educación artística na École Boulle de París, onde se graduou en gravado en aceiro en 1958. Posteriormente completou a súa formación en gravado con Eugène Cannée.
Logo traballou nun taller privado de gravado especializado en traballos industriais, ata o seu ingreso como gravador na Casa da Moeda de París en 1968. Na ceca pública parisiense ocupou o posto de xefe do Servizo de Gravado entre 2002 e 2003, en substitución de Gérard Buquoy.
O sinal distintivo utilizado por Buquoy durante o exercicio do seu cargo foi un corazón, que aparece inscrito en todas as moedas cuñadas nese período pola Monnaie de Paris. Ademais dalgunhas medallas, Buquoy foi tamén o creador de diversas moedas conmemorativas francesas, entre as que destaca a moeda de 10 francos Montesquieu, de 1989.
Serge Perrotin

Serge Perrotin é un autor francés de cómic, residente en Vendée.
É o creador de Lance Crow Dog e a súa serie de tomos, Sangues misturadas, Corazón vermello, cabelos marelos ou A vía das estrelas.
Sergei Aksakov

Sergei Timofeevich Aksakov (en ruso Сергей Тимофеевич Аксаков), nado en Ufa o 1 de outubro de 1791 e finado en Moscova o 12 de maio de 1859, foi un escritor ruso. Traxectoria
Pequeno propietario rural conservador, traballou como funcionario como tradutor e censor de prensa. Conseguiu fama por Crónica de familia (1856), baseada na historia da súa propia familia, na que describe nun estilo naturalista, con grande influencia de Gogol, a vida de dúas xeracións de colonos na Asia rusa dende os tempos de Catarina a Grande.
En Anos de infancia (1856) describe a súa propia infancia como neto dun rico colono siberiano.
Sergei Bondarchuk

Sergei Fedorovich Bondarchuk, (en ruso: Серге́й Фё́дорович Бондарчу́к; en ucraíno: Сергі́й Фе́дорович Бондарчу́к) nado en Bilozerka o 25 de setembro de 1920 e finado en Moscova o 20 de outubro de 1994, foi un director de cinema, guionista e actor ucraíno, que desenvolveu a súa carreira durante a era soviética.
O seu filme Voyna i mir, gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 41ª edición dos premios.
Sergey Brin

Serguéi Mijáilovich Brin, en cirílico ruso Сергей Михайлович Брин, nado en Moscova o 21 de agosto de 1973, é un científico da computación e empresario de Internet estadounidense de orixe rusa que, xunto a Larry Page, fundou Google, unha das máis rendibles, grandes e soadas compañías de Internet. En conxunto, Brin e Page aínda manteñen o control dun 16% da compañía. É á súa vez unha das persoas máis ricas do mundo, cunha fortuna persoal estimada en 39800 millóns de dólares (outubro 2017). Vida persoal
O 7 de novembro de 2018 casou con Nicole Shanahan, unha fundadora de tecnoloxía legal. Teñen unha filla, nada a finais de 2018. Brin e Shanahan separáronse o 15 de decembro de 2021 e Brin solicitou o divorcio o 4 de xaneiro de 2022. Segundo un informe de The Wall Street Journal, a causa da súa ruptura foi un romance entre Shanahan e Elon Musk, unha afirmación desmentida por Musk e Shanahan.
Sergio Massa

Sergio Tomás Massa, nado en San Martín, Buenos Aires, o 28 de abril de 1972, é un político arxentino, fundador da Fronte Renovadora. Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Belgrano entre 1990 e 1994 pero non chegou a rematar a carreira. Comezou a militar nos seus anos de instituto na liberal conservadora Unión do Centro Democrático chegando a ser presidente provincial. En 1996 entrou no Partido Xusticialista, foi deputado na Cámara de Deputados da Provincia de Buenos Aires (1999-2002), director da Administración Nacional da Seguridade Social (2002-2007), alcalde de Tigre (2007-2008 e 2009-2013), xefe de gabinete de ministros da Arxentina (2008-2009). Xa desligado do kirchnerismo, encabezou en 2013 a lista pola provincia de Buenos Aires da recentemente constituída Fronte Renovadora, logrando escano na Cámara de Deputados da Nación Arxentina. Foi tamén dirixente do Club Atlético Tigre, situado na cidade bonaerense de Vitoria. Candidato á presidencia da Arxentina de 2015, nas primarias previas quedou terceiro tras de Daniel Scioli e Mauricio Macri.
Actualmente é o presidente da Cámara de Deputados da Nación Arxentina dende o 10 de decembro de 2019.
Sergio Romero Álvarez

Sergio Romero Álvarez, nado en Castrelo do Val cara a 1892, foi un funcionario e político galego. Traxectoria
Veciño de Campobecerros. Líder do Partido Republicano Radical Socialista de Verín. Funcionario do Concello de Verín e recadador de cédulas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi un dos que intentou organizar a resistencia fronte aos sublevados. Fuxiu. Foi xulgado en Ourense por rebelión militar e declarado en rebeldía. En xaneiro de 1937 decretouse a incautación de todos os seus bens.
Sergio Sánchez Morán

Sergio Sánchez Morán, nado en Reus en 1984, é un programador e debuxante de cómics catalán. Traxectoria
Morán comezou a editar o seu primeiro webcómic, ¡Eh, tío! , en abril de 2005. Desde entón compaxinou continuar publicándoo ininterrompidamente con diversos proxectos, entre os que destaca guionizar o webcómic El Vosque a partir de 2009 e a sección da revista El Jueves "Anunciado en Televisión". Estes dous últimos proxectos así como unha das series de ¡Eh, tío! foron editados en papel como álbums recompilatorios.
Sergy, Ain

Sergy é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Demografía
Serial ATA

SATA ou Serial ATA (traducido sería ATA serie) é un método de transmisión de dados utilizado principalmente para conectar discos ríxidos a placas de ordenadores. Esta tecnoloxía é un desenvolvemento da anterior ATA, que tiña unha velocidade de transmisión máxima de 133 MB/s. Con diferenza co anterior Paralel ATA onde os datos viaxaban de forma paralela en cables de 80 ou 100 fíos, nos discos SATA os datos viaxan de forma serial, e dicir, tódolos datos polo mesmo cabo. Consome menos e permite unha lonxitude maior de cabo que o Paralel ATA, ademais a tecnoloxía SATA posibilita os modos de conexión RAID, con moitas vantaxes e causa principal do seu suceso. Velocidades
O referise a velocidades de transmisión, convén recordar que en ocasións confundirse as unidades de medida, e que as especificacións da capa física referirse a taxa real de datos, mentres que outras especificacións refírense a capacidades lóxicas.
A documentación oficial recomenda non usar os termos SATA I, II e III e os seus equivalentes numéricos SATA 1. 0, 2. 0 e 3. 0, na forma abreviada sino a relativo da velocista 1, 5 Gb/s, 3 Gb/s e 6 Gb/s.
As unidades que soportan a velocidade de 3 Gb/s non son compatibles cun bus de 1, 5 Gb/s.
Na seguinte táboa móstrase o cálculo da velocidade real de SATA 1, 5 Gb/s, SATA 3 Gb/s e SATA 6 Gb/s:
Serialización

En informática, a serialización é un proceso polo que un obxecto calquera pode converterse nunha secuencia de octetos coa que máis tarde se poderá reconstruír ese obxecto mantendo o valor das súas variables. Isto permite gardar un obxecto nun ficheiro ou envialo pola rede.