Volodímir Scherbitski

Volodímir Vasíliovich Scherbitski (en ucraíno: Володи́мир Васи́льович Щерби́цький, Volodýmyr Vasýlyovych Scherbytsky, en ruso: Владимир Васильевич Щербицкий) nado o 17 de febreiro de 1918 en Verjnodniprovsk, Gobernación de Yekaterinoslav, República Popular de Ucraína e finado o 16 de febreiro de 1989 en Kíiv, RSS de Ucraína, foi un político soviético, líder do Partido Comunista da RSS de Ucraína de 1972 a 1989.
Era un home de confianza do Secretario Xeral do Partido Comunista da Unión Soviética, Leonid Brezhnev. A súa política á fronte da República Socialista Soviética de Ucraína caracterizouse por un severo control, represión da disidencia e maior centralización do poder en Moscova; este último feito, porén, non obstaculizou o uso da lingua ucraína como lingua habitual. Tamén foi membro do Politburo desde 1971.
Á morte de Konstantin Chernenko, foi un dos partidarios de Mikhail Gorbachev; porén, Scherbitski acabou opoñéndose rotundamente ás reformas de apertura e autonomistas promovidas polo propio Gorbachev. Traxectoria
Primeiros anos
Naceu no seo dunha familia obreira en Verjnodniprovsk en 1918, dúas semanas despois do establecemento do goberno soviético na cidade. Durante a súa etapa de estudante uniuse ao Komsomol, sendo membro del desde 1931. En 1934, converteuse en instrutor. En 1936 ingresou no Instituto de Tecnoloxía Química de Dnipropetrovsk. No seu último ano de bacharelato, en 1941, ingresou no PCUS.
Licenciouse en Química pola Academia Militar de Defensa.
Gran Guerra Patria
Despois do inicio da guerra en 1941, ingresou nas filas do Exército Vermello, sendo enviado a cursos na Academia Militar de Protección Química, que fora trasladado a Samarcanda naquel momento. Despois da graduación, Shcherbitsky foi nomeado xefe do servizo químico do 34º Rexemento de Infantaría da 473ª División de Infantaría da Fronte Transcaucásica, que, en novembro de 1941, estaba na fase de formación na zona das cidades de Bakú e Sumgayit.
En outubro de 1944 recibiu a Medalla para a Defensa do Cáucaso. En agosto de 1945, a Fronte Transcaucásica reorganizouse no Distrito Militar de Tiflis. O último destino militar de Scherbitski foi o Xefe Axudante do Departamento de Química da Xefatura de Distrito para o Adestramento de Combate. En decembro de 1945 foi trasladado á reserva co rango de capitán.
Dirección do partido en Dniprodzerzhynsk
Desde 1946 Scherbitsky traballou no partido local de Dneprodzerzhinsk. Aos 26 anos converteuse en secretario da oficina do partido da coquería de Dneprodzerzhinsk. En xaneiro de 1948, foi aprobado como xefe do departamento de organización e instrutores do comité da cidade de Dneprodzerzhinsky do partido. E sete meses despois, en agosto de 1948, foi elixido segundo secretario do comité da cidade. Foi durante este período cando Shcherbitsky coñeceu a Leonid Brezhnev, quen entón dirixía o comité rexional do partido en Dnepropetrovsk.
En 1951-1952, Scherbitsky foi o organizador do partido da Planta Metalúrxica de Dnieper. En 1952 foi nomeado primeiro secretario do Comité do Partido da Cidade de Dneprodzerzhinsk. No mesmo ano, participou nos traballos do XVII Congreso do Partido, onde foi elixido para a Comisión Central de Auditoría do Comité Central do Partido Comunista da RSS de Ucraína. Segundo as memorias do presidente do comité executivo da cidade de Dneprodzerzhinsk, MM Ktitarev, á fronte do comité da cidade de Dneprodzerzhinsky, Shcherbitsky foi o iniciador da rehabilitación e restauración no partido dos antigos traballadores clandestinos e mozos soldados de primeira liña que durante o guerra levaban algún tempo no territorio ocupado.
Primeiro secretario do Partido Comunista da RSS de Ucraína
O 4 de decembro de 1957, Shcherbitsky, aos 39 anos, converteuse en secretario do Comité Central do Partido Comunista da RSS de Ucraína e, ao mesmo tempo, membro do seu Presidium, tras a dimisión do anterior primeiro secretario, Petro Shelest. Estaba a cargo de toda a industria (incluída a industria da defensa) e da industria da construción da RSS de Ucraína. Os días 14 e 15 de xullo de 1959 tivo lugar o Pleno do Comité Central do Partido Comunista da RSS de Ucraína, no que se escoitou o informe de Shcherbitsky sobre "As tarefas do Partido Comunista na aplicación das decisións do Pleno de xuño do Comité Central do PCUS". O informe sinalou que se crearon moitas máquinas, dispositivos e medios de automatización en Ucraína, que en moitas empresas se introducíran procesos tecnolóxicos máis progresivos, puxéronse en funcionamento liñas automáticas e de produción e foron postas en funcionamento seccións especiais para a fabricación de medios de mecanización. Xunto a isto, apuntáronse graves deficiencias na introdución do progreso técnico, en particular, o atraso técnico de moitas minas de carbón, a imperfección das colleitadoras de carbón e dos cargadores de rochas. O secretario xeral esixiu establecer un control efectivo sobre a produción de medios de produción, e aqueles que producirían obsoletos.
Por proposta de Scherbitski, revisáronse os proxectos de construción de novas empresas para garantir que se corresponden co nivel de tecnoloxía e tecnoloxía modernas, dotándoas de equipos de alta tecnoloxía, mecanización e medios de automatización; levouse a cabo unha reforma das pensións (a idade de xubilación dos homes baixou a 60 anos, para as mulleres - a 55); e a finais de 1957, comezos de 1958, tomáronse unha serie de medidas para mellorar a seguridade nas minas e edificios da industria do carbón; Ademais, a partir de 1957, comezouse un traslado gradual dos traballadores a unha xornada de sete horas, e na produción perigosa a unha xornada de seis horas (cunha semana laboral de seis días). O 16 de febreiro de 1958, na véspera do seu 40 aniversario, recibiu a Orde de Lenin.
Presidente do Consello de Ministros da RSS de Ucraína
O 28 de febreiro de 1961, Shcherbitsky foi nomeado presidente do Consello de Ministros da RSS de Ucraína. En novembro de 1962, estableceu o Ministerio de Energía e Electrificación da RSS de Ucraína, e máis tarde - o Ministerio de Compras, a Asociación Local para a Venda de Maquinaria Agrícola, Recambios, Fertilizantes Minerais e Outros Materiais e Medios Técnicos, Organización de reparación. e uso de máquinas en explotacións colectivas e estatais. Nun informe ao Pleno do Comité Central do Partido Comunista da RSS de Ucraína en agosto de 1962, Shcherbitsky pediu poñer a produción de maquinaria agrícola nunha base industrial sólida, mellorando o desenvolvemento de máquinas novas, máis baratas, máis baratas e equipos eficientes e confiables. A industria do transporte e a construción de estradas desenvolvéronse rapidamente. Completouse a reconstrución e construción da estrada de automóbiles e trolebús Simferópol-Alushta-Ialta. En 1961, abriuse un servizo regular de trolebús en Crimea, o que mellorou significativamente o servizo de transporte para os veraneantes. O Consello de Ministros decidiu iniciar unha reconstrución parcial e construción da estrada Ialta-Alupka. As explotacións colectivas recibiron importantes beneficios fiscais pola venda de produtos gandeiros. Ao ano seguinte rebaixáronse os prezos dos materiais de construción, das estruturas metálicas e metálicas para as explotacións colectivas. Ao mesmo tempo, os prezos de compra estatal de leite, produtos lácteos, gando e aves aumentaron unha media do 35%. Nas granxas colectivas, a débeda do Banco Estatal da URSS foi aprazada ata seis anos, concedéronse préstamos a curto prazo para a compra de fertilizantes minerais, sementes de herbas perennes, gando novo, etc. A débeda das granxas colectivas por maquinaria, equipos e locais comprados a MTS e RTS foi cancelada por un total de 180 millóns de rublos. Por decisión do Consello de Ministros da RSS de Ucraína, comprobouse o estado dos servizos de consumo para a poboación rural e tomáronse medidas para eliminar as deficiencias xunto cos comités executivos rexionais.
En outubro de 1961, no XXII Congreso do PCUS, aos 43 anos, pasou a ser membro do Comité Central do PCUS e candidato a membro do seu Presidium. Foi elixido para presidir o congreso e presidiu unha das reunións. Despois de discutir o informe de Nikita Khrushchev, Shcherbitsky fixo unha proposta "para aprobar plena e completamente o curso político e as actividades prácticas do Comité Central do Partido Comunista da Unión Soviética no campo da política interior e exterior". O 28 de xuño de 1963 publicouse un decreto do Presidium do Soviet Supremo da RSS de Ucraína sobre a "dimisión do camarada Shcherbitsky das funcións de presidente do Consello de Ministros da RSS de Ucraína en relación coa transferencia a outro mercado". A dimisión de Shcherbitsky foi provocada pola súa actitude negativa cara a unha serie de "innovacións" de Khrushchev, en particular, a división dos comités rexionais en industriais e agrícolas. Shcherbitsky tamén criticou as actividades dos consellos económicos, os cálculos non sempre xustificados do Comité Estatal de Planificación da URSS ao establecer a Ucraína o volume de vendas de grans, así como a adquisición de produtos gandeiros. A insatisfacción de Khrushchev tamén foi causada polo informe do xefe do goberno ucraíno sobre o estado da economía da república.
Ademais do seu liderado na RSS de Ucraína como primeiro secretario e presidente do Consello de Ministros, Shcherbitsky foi deputado do Soviet Supremo da RSS de Ucraína desde 1955, e como deputado do Soviet Supremo da Unión Soviética desde 1958 até 1989.
A xestión do accidente de Chernobyl
Scherbitsky é xeralmente considerado un dos políticos máis controvertidos de toda a Unión Soviética. Unha das acusacións máis salientables foi a non cancelación do desfile do 1 de maio de 1986 nas cidades de Chernóbil, Kíiv e moitas outras relativamente próximas á central nuclear de Chernobyl, que cinco días antes sufrira o accidente máis grave na historia da industria nuclear.
A celebración do devandito desfile foi avanzada pola importancia do Día do Traballo na Unión Soviética e pola intención de non crear alarma na poboación nin levantar sospeitas no estranxeiro; as consecuencias foron unha forte irradiación da poboación, cos conseguintes riscos para a súa saúde. Tamén ocultou a Moscova a gravidade do accidente nas primeiras horas do mesmo, o que levou á Unión Soviética a unha situación diplomática comprometida co resto dos países. Non obstante, non sería até o outono de 1989 cando Gorbachev forzou a súa saída da RSS de Ucraína e do PCUS.
Morreu o 16 de febreiro de 1989 de pneumonía, segundo datos oficiais. Porén, hai indicios que apuntan ao suicidio, porque ao día seguinte da súa morte tivo que declarar polo seu papel no encubrimento da catástrofe de Chernóbil, pola tardanza na toma de decisións e polo risco ao que estaba exposta a poboación.