proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Benigno López

Benigno López González, nado na Coruña o 22 de febreiro de 1952, é un xuíz galego, que foi designado polo parlamento como Valedor do Pobo o 17 de xullo de 2007. Carreira profesional
Estudou o bacharelato na Coruña e licenciouse en Dereito en 1974 pola Universidade de Santiago. Aprobou as oposicións a xuíz en 1979 e foi ocupando distintas prazas nos xulgados de Corcubión (1980), Carballo (1981), Bilbao (1983, xa como maxistrado), Ourense (1983) e A Coruña (1986). O 31 de outubro de 1988 incorporouse como maxistrado á sección primeira da Audiencia Provincial da Coruña, cargo onde permaneceu ata decembro de 1995, cando foi nomeado xuíz da sección primeira da sala do contencioso-administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, e presidente da mesma o 7 de decembro de 2004.
O 17 de xullo de 2007 é escollido por consenso no Parlamento como novo Valedor do Pobo, e tomou posesión o 22 de xullo.
O 15 de maio de 2012, poucos meses antes de que expirase o seu mandato, converteuse no primeiro Valedor do Pobo que presentaba a dimisión. A renuncia viu provocada por unha polémica xurdida unhas semanas antes. No Parlamento de Galicia, López mostrárase comprensivo cos recortes na Lei de Dependencia, e mesmo defendera a súa suspensión mentres non pasase a crise. Estas declaracións motivaron mesmo a renuncia dunha das vicevaledoras, ademais dunha forte contestación política. Vida persoal
Está casado e ten dous fillos.
Benigno Puche Castro

Benigno Puche Castro, coñecido como Puche, nado en Chapela (Redondela) cara a 1895, foi un mariñeiro e sindicalista galego. Traxectoria
Fogueiro veciño de Angorén. Presidente do sindicato Alianza Marinera de Chapela da CNT. Na folga xeral revolucionaria de 1934 realizou sabotaxes para cortar as liñas telefónicas con Vigo. Participou na asemblea do 3 de marzo de 1935 para a anexión de Chapela a Lavadores. Organizador de protestas e folgas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 integróuse no comité de defensa da República e realizou accións para opoñerse ao golpe con Manuel Campelos Gómez. Fuxiu e estivo agochado no monte. O xuíz militar de Vigo reclamouno mediante requisitoria o 29 de outubro xunto con José Gómez López, Federico Sánchez López, Manuel Franco, Alejandro Marocas, Manuel Castro e Eugenio Rodríguez Cabaleiro. Volveu ser reclamado polo xuíz militar de Vigo o 3 de xaneiro de 1937. Despois pasou a Portugal onde estivo un tempo. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xullo de 1937 con Juan Martínez Vila. Retornou clandestinamente a Galicia e instalouse en Vigo.
O 4 de agosto de 1938 foi localizado e detido nunha casa da rúa Abeleira Menéndez de Vigo onde se agochaba. Xulgado en Vigo por rebelión militar na causa 1372/38, foi condenado a cadea perpetua o 29 de outubro de 1938. Cumpriu condena na Prisión de Pontevedra, Prisión Provincial das Palmas, Sevilla e Sexta Agrupación de Colonias Penitenciarías Militarizadas de Dos Hermanas, de onde saíu en liberdade condicional en febreiro de 1944. Vida persoal
Casou con Estrella González Broullón e foi pai de Salud, Manuel e Carmen Puche González.
Benito Cancela Rodríguez

Benito Cancela Rodríguez, nado en Padroso (Lampaza, Rairiz de Veiga) o 22 de agosto de 1892 e finado en Ourense a finais de maio de 1973, foi un político galego. Traxectoria
Emigrou a Cuba e instalouse en Santa Cruz del Sur (Camaguey) onde amansou unha pequena fortuna con negocios de hostalaría. En Cuba entrou en contacto coa masonería, alcanzando o grao de mestre. Regresou a Celanova en 1932 e instalou o Hotel Cuba na vila. Afíliouse a Izquierda Republicana e logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro foi nomeado concelleiro e elixido alcalde de Celanova o 15 de marzo de 1936.
Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 a Garda Civil foi detelo, pero fuxiu. Agochouse primeiro en Leborín e despois nun zulo na súa propia casa de Celanova. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas. Ao rematar a guerra civil acolleuse a un indulto. Pero foi novamente denunciado en 1939 polo cura de Bobadela. Detido, foi encarcerado na Prisión de Celanova. Pasou despois á Prisión Provincial de Ourense, á de Porlier en Madrid e ao Penal do Puerto de Santa María.
Saíu en liberdade condicional en 1943, pero condenado ao pago de multas, incautación dos seus bens e desterro. Tivo que instalarse en Oviedo onde montou unha sidraría, que pechou aos seis meses. Regresou a Celanova na década dos cincuenta. Finou en Ourense a finais de maio de 1973. Vida persoal
Casou con Estrella Rúa Álvarez, que finou en 1966, e foi pai de Fita e Ángel Cancela Rúa.
Benito Montero

Benito Montero Prego nado en Cambados en 1944, é un fiscal galeguista na Audiencia de Pontevedra e o primeiro en tratar de normalizar a lingua galega na Xustiza coa recuperación da democracia no Estado Español. Traxectoria
É residente na parroquia de San Salvador (Poio) desde 1996. Foi cofundador da Irmandade Xurídica Galega dende onde pula pola normalización do galego. Así mesmo, é membro da Irmandade de Viños Galegos e da plataforma cívica Prolingua.
Dende a formación do novo goberno conservador da Xunta de Galicia presidido por Núñez Feijóo, Montero mostrouse moi crítico co tratamento que se lle dá a lingua galega e así o ten manifestado publicamente en varias entrevistas: Obras
Ensaio
O proceso penal a Manuel Curros Enríquez (1880-1881). Santiago de Compostela, Consello da Cultura Galega; Ourense, Colexio de Avogados de Ourense, 2001.
Obras colectivas
Contos da xustiza, Ir Indo, 1991.
Benito Méndez Rodríguez

Benito Gabino Méndez Rodríguez, nado en Pontevedra, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Obtivo o título de mestre na Escola Normal de Pontevedra en 1928. Foi mestre de Viascón dende 1934, e dende 1936 de Aciveiro. Nos anos da República estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. En marzo de 1931 foi elixido secretario da directiva da Juventud Republicana de Pontevedra. En outubro de 1932 foi elixido secretario da agrupación do Partido Republicano Radical Socialista de Pontevedra presidida por Celestino Poza Cobas. Nas eleccións de novembro de 1933 integrou a candidatura do Partido Radical Socialista con Celestino Poza Cobas e José Adrio Barreiro. Despois pasou a militar en Unión Republicana.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Foi suspendido de emprego e soldo a finais de agosto. Agochado durante un ano tras unha porta ben camuflada no faiado do edificio de Pontevedra onde as súas irmáns Maruja, Mercedes e Canducha tiñan a escola e a vivenda familiar, no verán de 1937 puido marchar cara ao exilio venezolano por Portugal. Foi declarado en rebeldía. Foi separado definitivamente do ensino en outubro de 1937. Foi obxecto dun expediente de responsabilidades políticas do que foi indultado en 1941. Volveu a Pontevedra coa familia o 4 de febreiro de 1954. Foi xulgado en Pontevedra por rebelión militar, sendo condenado a 20 anos de prisión o 12 de xullo dese ano, conmutada ese mesmo día a seis anos e un día para posteriormente obter o indulto. A súa muller Ofelia traballou como profesora de francés na escola de Maxisterio.
Ao regreso do exilio adquiriu o pazo propiedade de Celestino Poza Cobas e posteriormente vendeullo ao Concello, inmóbel que acolle na actualidade o colexio Xoán XXIII. Vida persoal
Era irmán de Isolina Méndez Rodríguez, que casou con Celestino Poza Pastrana. Casou en Venezuela coa canaria María Ofelia Sangil Hernández, finada en 2020, e foi pai de Benito, María de las Mercedes, Fernando e María Ofelia Méndez Sangil.
Benito Paradela Nóvoa

Benito Paradela Nóvoa, nado en Poutás de Arriba (Amoeiro) o 22 de outubro de 1887 e finado en Madrid o 23 de outubro de 1936, foi un relixioso, historiador e arquiveiro galego. Traxectoria
Pasou a infancia xunto ao Santuario da Nosa Señora dos Milagres do Medo nos Milagres do Medo (Vide, Baños de Molgas), da orde dos Padres Paúles. Alí estudou Latín e Humanidades, e o 29 de agosto de 1907 ingresou na Congregación da Misión.
Estudou Filosofía e Teoloxía en Madrid, e recibiu o presbiterado o 21 de setembro de 1916. Foi destinado como docente ao colexio de Limpias (Cantabria), onde deu clase de Historia da Literatura, Historia de España, Xeografía e Lexislación mercantil. Permaneceu alí até o seu traslado a Madrid en 1922 logo de que o seu superior Joaquín Atienza, solicitase que se fixese cargo do arquivo. Amais de organizar o arquivo e a biblioteca da casa provincial dos misioneiros paúles, procurou aumentala. A súa vocación de investigador e historiador levouno a París, Barcelona, Palma ou Valencia co fin de reunir material para escribir a historia da Congregación da Misión en España. Consérvanse copias manuscritas por el de documentación desaparecida durante a guerra civil española. En 1928 foi nomeado director da revista Anales de la Congregación de la Misión y de las Hijas de la Caridad.
O 23 de outubro de 1936 foi asasinado en Vallecas. En novembro de 2017 foi beatificado. Obras
Resumen histórico de la Congregación de la Misión en España desde 1704 a 1868 (Madrid: Hernández y Galo Sáez, 1923)
Los Visitadores de la Congregación de la Misión y Directores de las Hijas de la Caridad en España Tomo I: Apuntes biográficos (Madrid: Huérfanos, 1928)
Centenario de los PP. Paules en Madrid. Libro conmemorativo en el que se narra el crecimiento de los Misioneros y de las Hijas de la Caridad por ellos dirigidas (Madrid: Voluntad, 1928)
El Santuario de Nuestra Señora de los Milagros (apuntes históricos) (Madrid: Librería Puga, 1929)
El P. Hilario Casabosca. Notas biográficas y extracto de algunas de sus cartas familiares (Madrid, 1929)
Un gran pedagogo desconocido. Apuntes biográficos del P. Julián González de Soto (Madrid: Cleto Vallinas, 1930)
Colección de documentos para la Historia de la Congregación en España. Tomo I (1702-1835) (Madrid, 1932)
Notas biográficas de los que han pertenecido a la Congregación de la Misión en España. Tomo I (1695-1835) (Madrid: Cleto Vallinas, 1935)
"El P. Feijóo. Sus ideas y su tiempo", en Vida Gallega
"Apuntes para la historia del culto de la Virgen en España", en Anales de las Hijas de Madrid
"España y la Inmaculada", en La Inmaculada de la Medalla Milagrosa
Colaborou tamén con artigos sobre documentos da igrexa e monumentos da provincia de Ourense no Archivo Histórico Nacional e no Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos Artísticos e Históricos de Orense, nº 175, 178, 212, 214, 216 e 226 (1927, 1928, 1933, 1934 e 1936).
Benito Ramallo

Benito Ramallo Gómez, nado en Noia o 17 de febreiro de 1901 e finado en Santiago de Compostela o 15 de novembro de 1972, foi un mestre e político galego. Foi nomeado alcalde de Baiona en xuño de 1936, tras a dimisión de Manuel Godoy Agrelo por motivos persoais. Traxectoria
Foi un mestre avanzado que apostou pola ensinanza en Baiona, sendo un dos precursores das escolas nocturnas de Baiona nas que os alumnos eran numerosos. Tamén foi presidente do Consello Local de Primeira Ensinanza de Baiona e conseguiu varias subvencións para bibliotecas nos centros educativos do concello.
Foi moi activo na súa vida pública e impartiu cursos nas misión pedagóxicas para nenas en Baiona. Tamén foi moi afeccionado ao teatro a nivel afeccionado. Foi secretario do Liceo Marítimo de Baiona nos anos da II República.
Formaba parte da corporación do Concello de Baiona cando gobernaba Manuel Godoy Agrelo, ocupando o cargo de primeiro tenente de alcalde. Cando o alcalde dimitiu en xuño de 1936, Benito Ramallo fíxose cargo da alcaldía de forma interina. Formou goberno nese mesmo mes, e nomeou primeiro tenente de alcalde a Agustín Villafines González, albanel de Baiona e militante do Partido Sindicalista.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba Agustín Villafines á fronte da alcaldía. Foron cesados do goberno en agosto de 1936, e Benito Ramallo foi xulgado por rebelión militar. A causa foi sobresida de forma provisional, e foi separado do servizo como mestre e baixa na escala o 11 de maio de 1940. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en agosto de 1941, que foi sobresido por carecer de bens. Finou en Santiago de Compostela o 15 de novembro de 1972. Vida persoal
Casou con María del Carmen Iglesias Moreno e foi pai de José Luis e Manuel María Ramallo Iglesias.
Benito Rivadulla Pascual

Benito Rivadulla Pascual, nado en Meirás (Sada), foi un comerciante, xornalista e político galego. Traxectoria
Aprobou o exame de piloto da mariña mercante en 1903. Fundou na Coruña con outros dous socios en 1911 a sociedade Benito Rivadulla y Compañía dedicada ao negocio de comisións e representacións. Foi vogal da sociedade de socorros La Verdadera Legalidad. Emigrante en Cuba, foi redactor de Heraldo de Galicia e colaborou en Eco de Galicia. Ao seu retorno da illa en 1928 instalouse en Chantada como empregado da sucursal do Banco Pastor na vila. En Chantada foi director do periódico La Voz del Agro en 1928, e deixou a dirección en setembro de 1929. Na Segunda República foi elixido bibliotecario da directiva da Asociación Republicana en xaneiro de 1933, presidente do Partido Galeguista de Chantada e militou en Izquierda Republicana. Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionado por responsabilidades políticas. Vida persoal
Casou en Osedo en 1908 con Elvira Álvarez Nieves, nada en Celanova, que finou en marzo de 1944, e foi pai de Juan e Eloisa Rivadulla Álvarez.
Benjamin (autor chinés)

Zhang Bin (chinés simplificado: 张彬; pinyin: Zhāng Bīn), coñecido polo pseudónimo Benjamin 本杰明, nado o 16 de maio do 1974 en Heilongjiang, é un debuxante de banda deseñada e ilustrador chinés. Na actualidade, vive en Beijing. Traxectoria
Zhang é autor de cómics e ilustrador. Destaca polo seu emprego das cores. Adoita traballar con debuxo dixital, usando hardware e software especializado.
Zhang fixo portadas alternativas para cómics de Marvel, así coma ilustracións para o videoclip J'aimerais tellement, da cantante de pop francesa Jena Lee. Tamén ilustrou a cuberta do disco ao que pertence a canción, Vous Remercier. Publicacións
Banda deseñada
Yi tian 一天 ("Un día", 2002).
Jide 记得 ("Lembra", 2004).
Orange (2006).
Jiu shi zhu 救世主 ("O salvador", 2010).
Women qu na'er 我们去哪儿 ("Cara onde imos? ").
Portadas
X-Men Origins: Emma Frost (Marvel, 2009).
New Mutants #1-2, #4 (Marvel, 2009). Traducións
Orange (2007). Traducido ao castelán por Edicións Glénat.
Remember (2007). Traducido ao castelán por Edicións Glénat.
One Day (2008). Traducido ao castelán por Edicións Glénat.
Benjamin Britten

Edward Benjamin Britten, recoñecido co título nobiliario Barón Britten de Aldeburgh, nado en Lowestoft o 22 de novembro de 1913 e finado o 4 de decembro de 1976, foi un compositor, mestre, violinista e pianista británico.
Benjamin Lee Whorf

Benjamin Lee Whorf, nado en Winthrop (Massachusetts) o 24 de abril de 1897 e finado en Wethersfield (Connecticut) o 26 de xullo de 1941, foi un lingüista estadounidense, pupilo de Edward Sapir, de quen tomaría a hipótese etnolingüística para levala ao que actualmente se coñece como a hipótese de Sapir-Whorf, unha teoría do relativismo lingüístico. Traxectoria
Benjamin Whorf estudou química no MIT e despois iniciou unha carreira de inspector de incendio para compañías de seguranza. Interesouse polos estudos lingüísticos bastante tarde na súa vida, seguindo os cursos de E. Sapir a partir de 1928, e logo foi asistente de Sapir na Universidade Yale (1937-1938).
Investiga as linguas amerindias dos Estados Unidos e de México. Publica unha gramática da lingua hopi (estivera vivindo con eles en 1932), diversos estudos sobre os dialectos náhuatl, sobre a escrita xeroglífica maia, e o primeiro intento de reconstrución do utoasteca. Publica ademais a partir de 1936 un bo número de artigos en revistas de lingüística que trataban da hipótese Sapir-Whorf, das maneiras en que ao seu parecer os diversos sistemas lingüísticos afecten os sistemas de pensamento e os costumes de comportamento dos usuarios das linguas.
Morreu en 1941 e os seus textos, algúns entón aínda inéditos, foron reunidos nun volume, que apareceu en 1956 co título Language, Thought and Reality.
Benjamin Morrell

Benjamin Morrell, nado o 5 de xullo de 1795 e finado en 1839, foi un mariño e explorador estadounidense. Traxectoria
Entre 1823 e 1831 realizou catro viaxes de relevancia, principalmente polo océano Antártico, as illas do Pacífico e mais as costas orientais de América. Escribiu un libro de memorias sobre as súas viaxes titulado A Narrative of Four Voyages e, a raíz das informacións achegadas nel, gañouse unha pésima reputación como fabulador polas inexactitudes que contiña e tamén pola forma fantasiosa de expoñer as súas experiencias. Con posterioridade, demostrouse que moitas descubertas xeográficss sobre os que informou non existían, especialmente os realizados na Antártida, sendo o caso máis rechamante a inexistente Nova Groenlandia do Sur.
Benjamin Thorpe

Benjamin Thorpe, nado en 1782 e finado en Chipwick o 19 de xullo de 1870, foi un filólogo británico. A súa área de especialización era o inglés antigo e as linguas xermánicas en xeral. Foi o encargado de editar moitos textos da época anglosaxoa. Traxectoria
As orixes de Benjamin Thorpe son descoñecidas. Sábese que foi a Dinamarca en 1826 para estudar filoloxía xermánica na Universidade de Copenhague con Rasmus Rask. Permanece alí por catro anos. Durante este período, casou con Mary Anne Otté, unha muller inglesa cuxo marido danés morrera nas Indias Occidentais Danesas en 1820. A súa filla Elise Otté, nada en 1818, converteuse en estudante de Thorpe e pronto coñeceu o suficiente islandés e inglés antigo para servir como asistente no seu traballo.
Thorpe regresou a Inglaterra en 1830 coa súa esposa e a súa nora. O mesmo ano aparece a súa tradución inglesa da gramática do inglés antigo de Rask. Dous anos máis tarde, en 1832, publicou unha edición dos poemas do manuscrito Junius. Este é a primeira dunha longa serie de publicacións. Ata a súa morte, corenta anos máis tarde, Thorpe editou e traduciu gran parte da literatura antiga inglesa aínda existente, incluíndo o Beowulf, os poemas do Libro de Exeter, as homilías de Ælfric, os Apolonio de Tiro en prosa e varias versións da Crónica anglosaxoa. Tamén é autor dunha tradución da Edda poética e das crónicas de Florencio de Worcester, así como dos libros de Johann Martin Lappenberg sobre a historia dos anglosaxóns.
O traballo de Thorpe forma parte dun período no que o estudo do inglés antigo é feito principalmente por investigadores alemáns ou daneses. O seu único importante contemporáneo británico é John Mitchell Kemble. Termina a súa vida en Chiswick.
Algunhas obras editadas ou traducidas por Benjamin Thorpe
1830: A Grammar of the Anglo-Saxon Tongue de Rasmus Rask.
1832: Cædmon's metrical paraphrase of parts of the holy scriptures in Anglo-Saxon.
1834: The Anglo-Saxon version of the story of Apollonius of Tyre.
1834: Analecta Anglo-Saxonica.
1835: Libri psalmorum versio antiqua Latina; cum paraphrasi Anglo-Saxonica.
1840: Ancient Laws and Institutes of England.
1842: The Holy Gospels in Anglo-Saxon.
1842: Codex Exoniensis: a Collection of Anglo-Saxon Poetry.
1843-1846: The Homilies of the Anglo-Saxon Church.
1845: A History of England under the Anglo-Saxon Kings de Johann Martin Lappenberg.
1848-1849: Florentii Wigorniensis monachi Chronicon ex chronicis ab adventu Hengesti.
1851: Northern Mythology … from Original and other Sources.
1853: Yule Tide Stories: a Collection of Scandinavian and North German Popular Tales and Traditions.
1854: The Life of Alfred the Great de Reinhold Pauli.
1855: The Anglo-Saxon Poems of Beowulf.
1857: A History of England under the Norman Kings de Johann Martin Lappenberg.
1861: The Anglo-Saxon Chronicle, According to the Several Authorities.
1865: Diplomatarium Anglicum aevi Saxonici.
1866: Edda Sæmundar hinns frôða.
Benjamín Prado

Benjamín Prado, nado en Madrid o 13 de xullo de 1961, é un novelista, ensaísta e poeta español. Traxectoria
Foi distinguido con diversos galardóns, entre os cales se atopan o premio Hiperión, o premio Internacional de Poesía Ciudad de Melilla, o premio Andalucía de Novela e o premio Generación del 27. A súa obra foi traducida a numerosas linguas, como o inglés, o francés, alemán, italiano, dinamarqués, grego. ..
Benny e Joon

Benny e Joon (en inglés: Benny & Joon) é un filme estadounidense dirixido por Jeremiah S. Chechik que se estreou en 1993. Trata sobre dous individuos excéntricos, Sam (Johnny Depp) e Juniper "Joon" (Mary Stuart Masterson), que se namoran o un do outro. O filme é quizais mellor coñecido polos xestos cómicos de Depp (que foron feitos en homenaxe a Buster Keaton, Charlie Chaplin e Harold Lloyd) e por popularizar nos Estados Unidos a canción "I'm Gonna Be (500 Miles)" de The Proclaimers. Foi rodado integramente na localización de Spokane, Washington.
Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 7 de agosto de 1996. Sinopse
Trala morte dos seus pais, Joon, unha rapaza sensible e delicada, converteuse nunha persoa mentalmente desequilibrada, que vive baixo a estrita tutela e protección do seu irmán Benny (Aidan Quinn). Como consecuencia dunha disparatada poxa nunha partida de póquer, Benny ten que aceptar que Sam (Johnny Depp), un rapaz extravagante e solitario que ten un don especial para a pantomima (homenaxe ó cine mudo), vaia vivir con eles. Joon e Sam simpatizan enseguida e acaban namorándose. Personaxes
Johnny Depp como Sam
Mary Stuart Masterson como Juniper 'Joon' Pearl
Aidan Quinn como Benjamin 'Benny' Pearl
William H. Macy como Randy Burch
Julianne Moore como Ruthie
Oliver Platt como Eric
CCH Pounder como Dr. Garvey
Dan Hedaya como Thomas
Joe Grifasi como Mike
Lynette Walden como Clienta
Bensheim

Bensheim é unha cidade de Hessen (Alemaña).
Bentopeláxico

O termo bantopeláxico é un adxectivo, formado pola raíz bento-, de bentos (do grego antigo βένθος bénthos, "o fondo mariño", "profundidade"), e o adxectivo peláxico, "o que nada en augas libres", que se aplica aos animais, especialmente aos peixes, que habitan nas augas mariñas xusto por riba do fondo, alimentánadose de organismos bentónicos e de zooplancton. Os máis dos peixes demersais son bentopeláxicos. Tipos de peixes bentopeláxicos
Todos os peixes teleósteos bentopeláxicos teñen vexiga natatoria.
As especies dominantes, macroúridos e ofidíidos, teñen unha considerable biomasa. Outras especies inclúen os móridos e os notacantiformes.
Os tiburóns bentopeláxicos, como os escualiformes, logran a súa flotabilidade grazas ao aceite do seu fígado Os tiburóns adáptanse ben a presións moi altas. A miúdo encóntranse en profundidades de até os 2. 000 m, buscando alimento en restos caídos doutros animais mortos, como baleas. Porén, as demanda de enerxía dos tiburóns é alta, xa que teñen que nadar constantemente e gastar unha gran cantidade de aceite para asegurar a súa flotabilidade. Estas grandes necesidades de enerxía non poden cumprirse nas condicións extremas oligotróficas que ocorren a grandes profundidades.
Benzfetamina

A Benzphetamine é unha droga con propiedades aneroxíxenas (anti-obesidade) comercializada nos Estados Unidos baixo a marca Didrex®. Trátase dun fármaco estimulante moderado do sistema nervioso central da familia das anfetaminas.
A benzfetamina está normalmente indicada para o tratamento a curto prazo (8 a 12 semanas) da obesidade exóxena. É unha fenetilamina estreitamente relacionada coa anfetamina. En varios países hispanos utilízase como monodroga xenérica, incluída en fórmulas maxistrais prescritas para a redución de peso (asociada a unha dieta hipocalórica). Atópase na listaxe de substancias controladas, concretamente na listaxe III, de acordo coa Convención Internacional de Psicotrópicos de 1971.
Benzoilurea

As benzoilureas son uns compostos químicos (fórmula C8H8N2O2), coñecidos pola súa utilización como insecticida ou acaricida. Estes compostos funcionan como reguladores do crecemento de insectos e inhiben a síntese de quitina no corpo dos insectos despois de telo adquirido a través da súa inxestión. Toxicidade ambiental
Como insecticida fumigada estas substancias teñen un efecto xeral tóxico para unha gran variedade de especies de insectos. Moitos destes insectos son beneficiosos para as actividades humanas, incluíndo os polinizadores de cultivos (e flora silvestre) como abellas. Ademais, como ocorre con moitos insecticidas, a aplicación tamén pode supoñer a morte de predadores naturais dos insectos ou outros organismos que manteñen o equilibrio na natureza, dando lugar á posibilidade dun "efecto rebote" ou rexurdimento da praga, onde o obxectivo inicial do tratamento está de volta con veracidade igual ou aínda maior.
O benzoilurea flufenoxuron (nomes comerciais inclúen Cascade e Tenopa, ambos fabricados pola BASF) foi prohibido en toda a UE en 2011, en especial debido ao seu elevado potencial de bioacumulación na cadea alimentaria e de alto risco para os organismos acuáticos.
Cascade é comercializado para ter un gran persistencia no medio ambiente e o seu propio etiquetado ('ficha de seguridade') indica que o produto non é biodegradable facilmente. O FSC clasificalo como "moi perigoso".
BeppoSAX

BeppoSAX foi un observatorio espacial colaboración de Italia e os Países Baixos. Foi lanzado o 30 de abril de 1996 desde Cabo Cañaveral mediante un foguete Atlas I. O nome é unha composición entre "Beppo", o alcume do físico italiano Giuseppe Occhialini, e o acrónimo en italiano "SAX", Satellite per Astronomia X. Características
BeppoSAX adicouse a facer estudos espectroscópicos e de variabilidade temporal do ceo en raios X na banda de enerxía entre 1 e 200 keV, incluída unha exploración de eventos transitorios en todo o ceo no rango entre 2 e 30 keV. Instrumentación
BeppoSAX levaba a bordo os seguintes instrumentos de campo de observación estreito: catro cámaras concentradoras de raios X sensibles ao rango entre 1 e 10 keV, e unha delas sensible ata os 0, 1 keV.
un contador de gas proporcional de chispas sensible a entre 3 e 12 keV
un cristal de chispas de ioduro de sodio sensible a entre 15 e 200 keV.
A 90 graos do eixo dos instrumentos de campo estreito había tres cámaras gran angular sensibles a enerxías de entre 2 e 30 keV.
Berce da Humanidade

O Berce da Humanidade é un lugar Patrimonio da Humanidade pola UNESCO dende 1999, a 50 quilómetros ó noroeste de Xohanesburgo, Suráfrica, na provincia de Gauteng. O lugar ocupa unha superficie de 47000 hectáreas e é un complexo que contén covas calcarias.
Nas covas de Sterkfontein foi descuberto un fósil de 2, 3 millóns de anos do Australopithecus africanus (alcumado "Mrs. Ples") en 1947 por Robert Broom e John T. Robinson. O achado axudou a corroborar o descubrimento de 1924 dunha caveira de Australopithecus africanus, o "Neno de Taung", por Raymond Dart, en Taung na provincia do noroeste, onde as escavacións aínda continúan.
Preto do sitio, no sistema de covas "Rising Star", dentro da Cámara Dinaledi atopáronse no 2013 quince esqueletos fósiles dunha especie extinta de homínido, provisionalmente chamado Homo naledi.
Berce da civilización

A expresión berce da civilización refírese a localizacións onde, segundo os datos arqueolóxicos, puido xurdir a civilización. O pensamento actual é que non houbo un único berce, senón varias civilizacións que se desenvolveron independentemente, co Crecente Fértil (Mesopotamia e Antigo Exipto) considerados os máis antigos. Outras civilizacións xurdiron en Asia entre as diferentes culturas que poboaban os vales dos ríos, como na chaira indoganxética do subcontinente indio e no río Amarelo da China. O alcance e a influencia destas primeiras civilizacións en Oriente Próximo e Asia Oriental está en disputa. Os estudosos[quen? ] concordan que as civilizacións de Mesoamérica, principalmente no actual México, e civilización de Caral no actual Perú xurdiron independentemente das de Eurasia.
Os estudosos[quen? ] definiron diversos criterios propios das civilizacións, como o uso da escrita, as cidades, as sociedades de clases, a agricultura, os edificios públicos, a metalurxia e a arquitectura monumental. A expresión berce da civilización foi empregado en gran variedade de culturas e áreas, en particular a Idade do Cobre do Antigo Oriente Próximo, o Crecente Fértil, a Antiga India e a Antiga China. Tamén se aplicou a Anatolia, o Levante mediterráneo e Irán.
Berebistas

Berebistas (tamén como Birebistas ou Burebistas) foi un rei dacio, que levantou un extenso e breve imperio nas terras do Danubio entre os anos 60 a. C. e 44 a. C. , para o que contou coa axuda de Deceneo, o seu sacerdote, quen seguramente impuxo unha reforma relixiosa e moral no seu reino que o levou a arrincar os viñedos.
Unificou á poboación tracia dende o río Hercinica (o actual Morava) ao oeste, até o Bug no leste, e dende os Cárpatos setentrionais até Dionisópole, elixindo a súa capital (chamada Argedava ou Sargedava) preto de Costeşti, actualmente ao suroeste de Romanía, nos outeiros Orăştie, onde se erixiron as fortalezas dacias das montañas Orastia. Campañas militares
Polo oeste atacou os escordiscos (56 - 50 a. C. ), quen se converteron nos seus mercenarios. Aniquilou aos boios e tauriscos (circa 45 a. C. ), mentres que polo leste, con axuda dos bastarnos como aliados, someteu e impuxo un protectorado ás cidades gregas do Ponto Euxino, dende Apolonia (Sozopol) até Olbia, e espallou o seu poder até Tracia. Desta forma, logrou espallar o seu reino até o Danubio e o Morava.
Proba do seu poder é o feito de que Pompeio buscase a súa alianza no 48 a. C. durante a Guerra Civil contra Xulio César, quen tamén se decatou da ameaza que supuña. Por iso é polo que planease emprender unha campaña contra Berebistas no 44 a. C. , aínda que non se materializou debido ao seu asasinato, así como o de Berebistas, que debeu suceder polas mesmas datas, ficando o reino dividido. Non obstante o "problema xeta/dacio" aínda pervivía na época de Augusto.
Beremundo Rodríguez González

Beremundo Rodríguez González, coñecido como Alejandro del Valle, nado en San Paio, Mones (Petín) en 1910 e finado en Angers en 1986, foi un político comunista galego e escritor en castelán e francés. Traxectoria
A fins dos anos 20 emigrou a Cuba, onde contactou coas ideas comunistas, volvendo en época da Segunda República. Formou parte da xestora do concello petinés despois das eleccións municipais do 12 de febreiro de 1936, que lle deran a vitoria á Fronte Popular. Foi tamén secretario comarcal do Partido Comunista. Era coñecido co alcume Matalavaca.
Logo da sublevación militar de xullo do 1936, Beremundo salvou a vida ao chegar até Asturias como fixeron outros valdeorreses, onde se integrou no Exército Popular. Pasou logo ao XIIº Corpo do Exército da República nos Pireneos, no que foi instrutor. Refuxiado en Francia despois do 1939, formou parte da resistencia contra a ocupación nazi dese país.
Anos máis tarde colaborou na revolución cubana de Fidel Castro. Pasou logo algún tempo na Arxentina. Volveu para Francia a mediados dos anos sesenta. Baixo o pseudónimo Alejandro del Valle, e en autoedición, publicou no país galo varias obras de poesía ou de ensaísmo literario.
Morreu en Angers na miseria en 1986. Foi posteriormente inhumado no cemiterio de Santa María de Mones (Petín). Obra
Poética Galicia. París, 1971 (1973, 2ª ed. ).
La poesía revolucionaria española. París, 1976.
Háblame de Amor, 1969.
Águila intercontinental, 1970.
Cité de la Nuit, 1970 (bilingüe, francés-castelán).
Poèmes pour le Vietnam, 1972 (en colaboración con Franco Bianciardi).
Berenice (foguete)

Berenice foi o nome dun foguete sonda francés de catro etapas que estivo en servizo entre 1962 e 1966. Características
Berenice foi o foguete sucesor do Antares, dobrando a masa da carga útil, e foi utilizado para probar vehículos de reentrada atmosférica. As dúas primeiras etapas levaban o vehículo ata 270 km de altura, onde as restantes etapas invertían o sentido da ascensión e acendíanse para forzar unha reentrada a gran velocidade na atmosfera.
Bergedorf

Bergedorf (en Baixo saxón: Bardörp) é un distrito situado na parte sueste da cidade Hanseática de Hamburgo con 119. 185 habitantes (2008). É o máis grande (en superficie) dos sete distritos da cidade. Barrios
Os barrios de Bergedorf son:
Bergey's Manual of Systematic Bacteriology

O Bergey’s Manual of Systematic Bacteriology (Manual de bacterioloxía sistemática de Bergey, moitas veces abreviado como manual de Bergey ou BMSB) é un libro que é a principal fonte utilizada para a determinación da identidade das especies de bacterias, utilizando as diversas caractrerísticas que as distinguen.
Este manual foi sucesor do anterior Bergey's Manual of Determinative Bacteriology (Manual de bacterioloxía determinativa de Bergey), a pesar de que este último aínda se segue publicando como unha guía para a identificación de bacterias descoñecidas. O manual de Bergey foi publicado por primeira vez en 1923 por David Hendricks Bergey, e utilízase para clasificar as bacterias baseándose nos seus atributos funcionais e estruturais para situalas en familias e ordes específicas. Este proceso fíxose cada vez máis empírico nos últimos anos.
O Taxonomic Outline of Bacteria and Archaea (Perfil Taxonómico de Bacterias e Arqueas) é unha publicación derivada que indexa os nomes de taxons da versión 2 do manual. Adoitaba estar dispoñible gratis desde a web do trust do manual de Bergey ata setembro de 2018. A Universiddade do Estado de Michigan proporciona unha versión alternativa que indexa nexistros de NamesforLife.
O BMSB de cinco volumes foi oficialmente substituído polo Bergey's Manual of Systematics of Archaea and Bacteria (BMSAB), un libro on line continuamente actualizdo, desde 2015. Organización da obra
Desde 1980 empezouse a taballar nun cambio no libro, mudando o formato en varios volumes e cun novo estilo no que se incluían as "relacións entre organismos" e cun "alcance expandido" no seu conxunto. Este novo estilo foi presentado nun conxunto de catro volumes, dos cales se publicou o primeiro en 1984. A información que contiña cada volume foi distribuída así: Volume 1, que incluía información de todos os tipos de bacterias gramnegativas que se considera que teñen "importancia industrial ou médica. "
Volume 2, que incluía información sobre todos os tipos de bacterias grampositivas.
Volume 3, que trataba o resto das bacterias gramnegativas lixeiramente distintas do grupo principal, e tamén as arqueas.
Volume 4, que contiña a información sobre actinomicetos filamentosas e outras bacterias similares.
Despois, a obra sufriu máis modificacións. Os volumes actuais diferéncianse drasticamente dos volumes anteriores en que moitos dos taxons superiores non están definidos en termos de fenotipo, senón só baseándose na filoxenia do ARNr 16S, como é o caso das claes de Proteobacteria.
A distribución actual dos volumes é a seguinte: Volume 1 (2001): As Arqueas e as bacterias fototrópicas que se ramificaron moi profundamente (moi cedo) na árbore evolutiva
Volume 2 (2005): As Proteobacteria, divididas en tres libros:
2A: Ensaios introdutorios
2B: As Gammaproteobacteria
2C: Outras clases de Proteobacteria
Volume 3 (2009): As Firmicutes
Volume 4 (2011): As Bacteroidetes, Spirochaetes, Tenericutes (Mollicutes), Acidobacteria, Fibrobacteres, Fusobacteria, Dictyoglomi, Gemmatimonadetes, Lentisphaerae, Verrucomicrobia, Chlamydiae, e Planctomycetes
Volume 5 (divididio en dúas partes) (2012): As Actinobacteria
Beriberi

Beriberi é unha enfermidade producida por carencia de vitamina B1 (tiamina), presenta dous cadros clínicos distintos: un en nenos recentemente nacidos de nais con deficiencia en vitamina B1 e outro en adultos. Aparición
En nenos de sete anos aparece unha forma aguda con abdome brando e distendido, vómitos, cólico, insuficiencia cardíaca e convulsións.
En adultos hai dous tipos, o "seco", nervioso ou paralítico caracterizado por unha polineuropatía crónica, invalidante en maior ou menor medida e que pode estar ligada a trastornos no sistema nervioso central (encefalopatía de Wernicke-Korsakoff), e o tipo "húmido", caracterizado pola aparición de edemas progresivos causados por unha insuficiencia cardíaca de alto gasto, na que se observan poucas alteracións do ECG, adoita asociarse con outros déficits de vitaminas. O beriberi foi, até o século XX, unha enfermidade endémica en moitas poboacións de Asia Oriental cuxa dieta -en gran medida motivada pola pobreza- restrinxíase a un elevado consumo de arroz, máxime se este arroz non é integral (é dicir, se carecía da súa cascarilla).
Berilio

O berilio é un elemento químico de símbolo Be e número atómico 4. É un elemento alcalinotérreo de valencia 2 (nº ox. +2), tóxico, de cor gris, duro, lixeiro e quebradizo. Emprégase principalmente como endurecedor en aliaxes, especialmente de cobre. Historia
O berilio (do grego βερυλλoς, berilo) ou glucinio (do inglés glucinium e este do grego γλυκυς, doce) polo sabor das súas sales, foi descuberto por Vauquelin en 1798 en forma de óxido no berilo e a esmeralda. Friedrich Wöhler e A. A. Bussy de forma independente illaron o metal en 1828 mediante a reacción de potasio con cloruro de berilio. Características principais
O berilio ten un dos puntos de fusión máis altos entre os metais lixeiros. O seu módulo de elasticidade é aproximadamente un 33% maior que o do aceiro. Ten unha condutividade térmica excelente, é non magnético e resiste o ataque con ácido nítrico. É moi permeable aos raios X e, do mesmo xeito que o radio e o polonio, libera neutróns cando é bombardeado con partículas alfa (da orde de 30 neutróns por millón de partículas alfa). En condicións normais de presión e temperatura o berilio resiste a oxidación do aire, aínda que a propiedade de raiar ao cristal débese probablemente á formación dunha delgada capa de óxido. Aplicacións
Aliaxes cobre-berilio cunha gran variedade de aplicacións.
No diagnóstico con raios X úsanse delgadas láminas de berilio para filtrar a radiación visible, así como na litografía de raios X para a reprodución de circuítos integrados.
Moderador de neutróns en reactores nucleares.
Pola súa rixidez, lixeireza e estabilidade dimensional, emprégase na construción de diversos dispositivos como xiroscopios, equipo informático, e instrumental diverso.
O óxido de berilio emprégase cando son necesarias elevada condutividade térmica e propiedades mecánicas, punto de fusión elevado e illamento eléctrico.
Outrora empregáronse compostos de berilio en tubos fluorescentes, uso abandonado pola beriliose.
Fabricación de altofalantes da clase High-End, debido á súa gran rixidez. Precaucións
O berilio e as súas sales son tóxicas e potencialmente canceríxenas. A beriliose crónica é unha afección pulmonar causada por exposición ao po de berilio catalogada como enfermidade profesional. Os primeiros casos de pneumonite química aguda por exposición ao berilio producíronse en 1933 en Europa e en 1943 nos Estados Unidos.
Berilo

O berilo (do grego Βήρυλλος beryllos, aludindo á cor azul verdosa da augamariña) é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é Be3Al2(Si6O18) (contén un 15% de BeO, un 20% de Al2O3 e un 65% de SiO2). Aspecto
O berilo preséntase en forma de cristais hexagonais tabulares. Estes cristais hexagonais poden chegar a medir varios metros de lonxitude, mais os exemplares máis puros son os de tamaño máis reducido.
Variedades do berilo
Segundo sexa a súa coloración podemos diferenciar entre: Augamariña, de cor azul verdosa.
Bixbito, de cor vermella.
Esmeralda, de cor verde.
Goshenita, é o berilo incoloro e puro.
Heliodoro, de cor amarela.
Morganita, de cor rosa.
Case tódalas variedades de berilo son consideradas pedras preciosas. Lugares onde se atopa
É frecuente atopar berilos nas rochas de orixe pegmatítico e en filóns hidrotermais de calcita (como as esmeraldas de Colombia).
Os xacementos máis importantes do mundo son os de Austria, Alemaña e Irlanda (en Europa) e Madagascar (en África, cos seus famosos depósitos de morganita). Podemos atopar berilo, aínda que de moita menor calidade, no Monte Pedroso (Santiago de Compostela) e en Monterrei (Ourense). Usos do berilo
O berilo utilízase para extraer berilio.
As variedades esmeralda e augamariña son as máis utilizadas como pedras preciosas. Outros silicatos
Outros silicatos importantes son o cuarzo, o feldespato, a mica e a olivina, entre outros.
Berinxia

Berinxia, tamén chamada Ponte Terrestre de Bering - foi unha porción de terra firme, con aproximadamente 1600 km de norte a sur na súa máxima extensión, que xuntou Alasca e Siberia, onde neste momento se atopa o Estreito de Bering, durante as glaciacións.
Tanto o Estreito de Bering, como o Mar de Chukchi ao norte e o Mar de Bering ao sur, son mares de pequenas profundidades e durante as glaciacións a auga do mar concentrouse nos casquetes polares e nas xeeiras, facendo baixar o nivel do mar e expondo os fondos mariños de pequenas profundidades. Outras pontes terrestres se formaran e desapareceran nos períodos interglaciais: hai 14 mil anos Australia estivo unida a Nova Guinea e a Tasmania e as Illas Británicas estiveron unidas a Europa. A Ponte Terrestre de Bering foi importante porque permitiu a migración de seres humanos de Asia a América, así como varias especies de animais terrestres, incluíndo leóns e guepardos, que evolucionaron a especies endémicas de América do Norte, actualmente extintas, e exportando camélidos a Asia. A medida que o clima se altera, tamén as condicións ambientais cambian, determinando que plantas e animais poden sobrevivir – a masa de terra pode funcionar, tanto como unha ponte, como constituíndo unha barreira, unha vez que, en períodos menos fríos, a chuvia e os glaciares alteran o solo e a orografía.
Rexistros fósiles mostran que, en América do Norte, os abetos, bidueiros e chopos xa poboaran rexións ao norte da súa zona de distribución actual, indicando que esa rexión foi máis quente que actualmente. As flutuacións do nivel do mar expuxeron a Ponte Terrestre de Bering en varios períodos durante o período Plistoceno, tanto na glaciación que ocorreu hai 35 mil anos, como durante a máis recente, entre 22 mil e 7000 anos. Hai preto de 6000 anos, as liñas de costa de América e de Asia tiñan xa a súa configuración actual.
Berkelio

O berkelio é un elemento sintético da táboa periódica cuxo símbolo é o Bk e o seu número atómico é 97.
Berkshire

Berkshire é un condado do suroeste de Inglaterra, no Reino Unido. Ocupa unha área de 1262 km² e unha poboación (2003) de 803. 657 habitantes. A súa capital é Reading.
O condado atópase ao oeste de Londres. Limita cos condados de Oxfordshire, Buckinghamshire, Gran Londres, Surrey, Wiltshire e Hampshire. Tamén recibe o nome de Berkshire real, título que se fixo oficial en 1930. Cidades principais
A maior cidade en poboación de Berkshire é Reading, aínda que a máis histórica das súas cidades sexa probablemente Windsor, onde a raíña Elizabeth II posúe unha residencia.
Outras localidades importantes son: Slough
Maidenhead
Bracknell
Newbury
Berkut (traxe espacial)

Berkut foi o nome dun traxe espacial soviético deseñado para actividades extravehiculares. Tratábase dun traxe espacial Sokol como os usados nas naves Vostok, modificado. As subministracións para o cosmonauta xa non eran proporcionados a través dun cable umbilical se non a través dun sistema de control ambiental sinxelo de ciclo aberto. O osíxeno, usado tanto para respirar como para refrixeración, ía nunha mochila ao lombo. Unha válvula de alivio vertía ao espazo o calor, humidade, dióxido de carbono e osíxeno sen consumir producidos polo cosmonauta. A válvula tiña dúas posicións de presurización: a 0, 27 ou 0, 40 atmosferas.
O traxe foi usado unicamente durante a misión Voskhod 2 e vestido por Aleksei Leonov, que tras o primeiro paseo espacial da Historia tivo problemas ao regresar á nave pola rixidez do traxe.
Berlangas de Roa

Berlangas de Roa é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 192 habitantes (INE 2012).
Berliner Philharmoniker

A Berliner Philharmoniker (en galego, Orquestra Filharmónica de Berlín), anteriormente coñecida como Berliner Philharmonisches Orchester é unha orquestra filharmónica da cidade de Berlín (Alemaña). Historia
Foi fundada en 1882 No 2006, un grupo de dez medios europeos votaron á Berliner Philharmoniker como a terceira da lista das "dez mellores orquestras europeas" por detrás da Wiener Philharmoniker e a Koninklijk Concertgebouworkest, mentres que no 2008 foi votada como a segunda mellor orquestra do mundo segundo unha orquestra levada a cabo pola revista especializada británica Gramophone (por detrás do Concertgebouw). A súa principal sede dende 1963 é o Berliner Philharmonie, situado na zona do Kulturforum, debido á destrución na segunda guerra mundial da súa antiga sede. Dende o 2002, o seu director principal é o inglés Sir Simon Rattle. A Berliner Philharmoniker serve tamén de base a moitos grupos de música de cámara. O financiamento da organización está subvencionado pola cidade de Berlín e unha asociación con Deutsche Bank. Directores da Berliner Philharmoniker
Ludwig von Brenner (1882–1887)
Hans von Bülow (1887–1892)
Arthur Nikisch (1895–1922)
Wilhelm Furtwängler (1922–1945)
Leo Borchard (maio – agosto 1945)
Sergiu Celibidache (1945–1952)
Wilhelm Furtwängler (1952–1954)
Herbert von Karajan (1954–1989)
Claudio Abbado (1989–2002)
Simon Rattle (2002–2018)
Kirill Petrenko (dende 2019)
Bernadette O'Rourke

Bernadette O'Rourke é unha sociolingüista centrada no papel da linguaxe na construción da diferenza e das desigualdades sociais que estuda o caso do irlandés e do galego. Traxectoria
É catedrática de sociolingüística na Universidade de Heriot-Watt en Edimburgo. Obra
Artigos
"A miña variedade é defectuosa": a lexitimidade social das neofalas. Estudos de Lingüística Galega.
Identities and New Speakers of Minority Languages: A Focus on Galician (en inglés) en colaboración con Fernando Ramallo
Bernard Berenson

Bernard Berenson, nado co nome de Bernhard Valvrojenski en Vilnius (Imperio Ruso) o 26 de xuño de 1865 e finado o 6 de outubro de 1959, foi un historiador da arte estadounidense, especializado na arte do Renacemento. Biografía
Naceu nunha familia xudía da rexión de Vilnius, no Imperio Ruso, emigrada en 1875 a Boston, mudando o apelido a Berenson. Estudou na Universidade de Boston e na de Harvard, logo de se licenciar cunha tese sobre Nikolai Gógol en 1887, varios profesores e amigos entre elas a filantropista Isabella Stewart Gardner pagáronlle unha viaxe por Europa para ampliar coñecementos. Visitou galerías de arte e museos en Inglaterra, Alemaña e Italia, e tras acabar os cartos dedicouse á compra venda de arte para coleccionistas adiñeirados e museos, converténdose nun dos grandes connoisseur da primeira metade do século XX. Despois de coñecer a Mary Smith en 1890 en Inglaterra comezou a escribir libros sobre a arte italiana do Renacemento, o primeiro foi The Venetian Painters of the Renaissance with an Index to their Works (1892). Deuse a coñecer internacionalmente en 1895 con ocasión dunha exposición de pintores renacentistas en Londres ó publicar unha revisión crítica da exposición demostrando que das 33 obras que o catálogo oficial atribuía a Tiziano só unha era realmente súa. . Seguiu a publicar obras fundamentais no desenvolvemento do coñecemento da arte renacentista italiana seguindo os métodos de Giovanni Morelli Lorenzo Lotto, an Essay on Constructive Art Criticism (1895), The Florentine Painters of the Renaissance (1896), The Central Italian Painters of the Renaissance (1897). Dedicou seis anos ó que se considera a súa mellor obra The Drawings of the Florentine Painters, publicada en 1903. En 1907 publicou The North Italian Painters of the Renaissance. En The Italian Painters of the Renaissance (1930), incluíu gran parte das súas primeiras obras.