Rosario Fuentes Pérez

Rosario Fuentes Pérez, nada en Madrid en 1898 e finada na mesma cidade en 1970, foi unha docente de francés e tradutora ao francés e alemán española. Traxectoria
Obtivo o título de Mestra de Primeiro Ensino na Escola Normal de Toledo en 1917 e finalizou seus estudos de bacharelato no Instituto de San Isidro de Madrid, para posteriormente licenciarse en Filosofía e Letras, sección de Historia, na Universidade Central, onde obtivo o título aos 27 anos. Realizou a súa tese de doutoramento baixo a dirección do historiador Claudio Sánchez-Albornoz sobre a historia de España no século XVI empregando como fonte principal o Libro dos Estados do escritor Juan Manuel. Tamén colaborou na elaboración dun vocabulario do Infante baixo a dirección do filólogo Ramón Menéndez Pidal. Publicou un traballo inédito titulado A expresión das relacións locais na lingua francesa. Estudo histórico comparado.
En 1928 aprobou as oposicións á cátedra de Francés de instituto e obtivo praza en Vigo, pero tras pedir unha excedencia volveu a Madrid como axudante de Francés no Instituto Cardenal Cisneros. En 1929, incorporouse ao Instituto Zorrilla de Valladolid e en 1931 chegou a profesora titular de Francés no Instituto de Idiomas da Universidade, por un concurso-oposición.
Estudou en París en 1931 e en Alemaña en 1932 cunha bolsa da Junta para Ampliación de Estudios (JAE). Participou como única poñente de nacionalidade española ao XX Congreso Internacional de Profesores de Linguas Vivas organizado pola Association deas Professeurs deas langues vivantes de l’Enseignement Public, que se celebrou en París do 31 de marzo ao 4 de abril de 1931. En 1933 participou no cruceiro universitario polo mar Mediterráneo. Foi socia do Ateneo de Madrid entre 1934 e 1935.
Traballou ata 1936 como catedrática de Francés no Instituto Antonio de Nebrija de Madrid. Co inicio da guerra civil foi trasladada ao Instituto de Badalona e en 1937 ao Instituto Maragall de Barcelona. Ao finalizar a guerra civil foi sancionada coa prohibición de ocupar cargos de responsabilidade ou dirección entre 1940 e 1952, pola militancia do seu marido, Fernando González Rodríguez, no partido Acción Republicana.
Continuou exercendo a docencia no Instituto Zorrilla de Valladolid, na Escola de Peritos Industriais e na Escola de Maxisterio. En 1961 volveu ao Instituto San Isidro e ás Escolas de Maxisterio de Madrid onde faleceu en 1970.
Traduciu obras do francés e do alemán. No 1920 traduciu do francés ao castelán Johann Gottfried von Herder y su ideal de humanidad e La escuela única de Maurice Lacroix para para a colección "Ciencia y Educación" da editorial La Lectura. Do alemán traduciu entre 1926 e 1934 na mesma colección El niño y el mundo, de Berthold Sigismund (1926); Schiller y el concepto de la educación estética, (1929); Herder y su ideal de humanidad, (1930) de Rudolf Lehmann e El desarrollo de las facultades espirituales del niño, de Dietrich Tiedemann. En 1934 a editorial Espasa-Calpe editou a súa tradución da obra de Karl Bühler El desarrollo espiritual del niño. Tamén traduciu do latín De la institución oratoria de Quintiliano. Ademais publicou libros de texto e literatura francesa e antoloxías. Recoñecementos
En 2020 incluíuse a Rosario Fuentes no proxecto Mulleres Investigadoras nos Arquivos Estatais (1900-1970) para a descrición arquivística e creación dun micro espazo específico no Portal de Archivos Españoles desenvolvido entre 2020 e 2023. Vida persoal
Casou con Fernando González Rodríguez, primeiro director do Instituto Antonio de Nebrija de Madrid, catedrático de Lingua e Literatura Española e poeta.