proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Carola Rackete

Carola Rackete, nada en Preetz en 1988, é unha capitá e activista social alemá.
Tornouse famosa internacionalmente en xuño de 2019, tras o desembarque forzoso na illa italiana de Lampedusa co barco humanitario Sea-Watch 3. Como resultado das súas accións, foi detida polas autoridades italianas arriscándose a unha pena de 10 anos de prisión. Aínda que non foi a única persoa procesada por axudar migrantes en Europa, a súa detención considerouse un símbolo. Traxectoria
Carola Rackete naceu en Preetz, unha cidade media do norte de Alemaña preto de Kiel, mais creceu en Hambühren. O seu pai, Ekkehart Rackete é enxeñeiro electrónico e un exmilitar do exército alemán.
Despois de graduarse en ciencias náuticas na Universidade de Jade (Baixa Saxonia), navegou durante dous anos en expedicións científicas no Ártico e na Antártida no marco das accións do Instituto Alemán Alfred Wegener para a investigación polar e mariña.
Carolina Rovira

María Carolina Rovira Flórez de Quiñones, nada en Cervera de Pisuerga (Palencia) en 1942 e finada en Santiago de Compostela en 2012, foi unha xurista e profesora da Facultade de Dereito da USC, especializada na área de Filosofía do Dereito. Traxectoria
Licenciada en Dereito na Universidade de Granada en 1966, a súa vinculación coa Universidade de Santiago de Compostela comenza coa preparación da súa tese doutoral.
Baixo a dirección de Francisco Puy Muñoz realizou a súa tese de doutoramento, La filosofía jurídica de Felipe Clemente de Diego y Gutiérrez (1866-1945), defendéndoa en 1968. A tese trata do substrato ideolóxico da obra de Felipe Clemente de Diego Gutiérrez, civilista e profesor de Dereito na USC. Obtivo a cualificación de Sobresaliente cum laude o ano seguinte, sendo publicada en 1970 pola editorial Porto y Cía.
Comezou o seu labor docente como Profesora Axudante de Clases Prácticas do Departamento de Filosofía do Dereito dende o curso 1966-67. En 1973 acadou o rango de titular, posto que ocuparía ata a súa xubilación en 2007.
Ocupou a secretaría da facultade entre o 1978 e 1994, foi a primeira presidenta da Comisión da Biblioteca Concepción Arenal, e colaborou nas revistas Anales de la Cátedra Francisco Suárez, de Granada, e Verbo, de Madrid.
Caron

O caron ( ˇ ) ou háček (pronunciado [haːʧɛk]), é un sinal diacrítico colocado sobre certas letras. É parecido á breve, mais ten unha punta aguda, como o circunflexo ( ^ ), en canto que no caso da breve está arredondado: Ǎ ǎ Ě ě Ǐ ǐ Ǒ ǒ Ǔ ǔ (caron)
Ă ă Ĕ ĕ Ĭ ĭ Ŏ ŏ Ŭ ŭ (breve).
O termo caron úsase nos nomes oficiais dos caracteres Unicode. A palabra háček significa "ganchiño" en checo. En eslovaco chámase mäkčeň ("amaciante" ou "sinal de palatalización), en esloveno strešica ("teito", "tellado"), en croata e serbio kvaka ou kvačica (tamén "ganchiño"), en estoniano katus ("teito", "tellado") e noutras linguas ugrofinesas, hattu ("chapeu"). Historia
O uso do caron (e do acento agudo) para caracteres latinos foi introducido na lingua checa no século XV por Jan Hus no seu De Ortographia Bohemica (1412). Uso
Emprégase en linguas ugrofinesas coma o finés, o estoniano, o carelio e as linguas saamis para indicar as fricativas postalveolares (š para [ʃ], ž para [ʒ] e č para a africada [tʃ]). No finés e no estoniano só aparecen en palabras de orixe estranxeira.
Indica palatalización ou “suavización” histórica ou actual na ortografía das linguas bálticas e dalgunhas linguas eslavas. Na actualidade úsase no eslovaco, esloveno, croata, bosníaco, no sorbio da Alta e Baixa Lusacia, lituano e no letón. Tamén se emprega no serbio, no macedonio e no belaruso en textos transliterados do cirílico oficial para a forma romanizada.
O nez perce indica o fonema [ʃ] con š.
No colville-okanagan emprégase sobre o x.
A ortografía Faggin-Nazzi do friulano emprega o caron sobre as letras c, g e s.
No pinyin e no Alfabeto Fonético Internacional emprégase para indicar ton. Tamén se usa na transliteración do tailandés.
Carpaza macho

A carpaza macho ou estevón (Cistus populifolius), é unha especie fanerógama pertencente á familia Cistaceae. Distribución e hábitat
Aparece na Península Ibérica e no sur de Francia (Narbona). Abunda en Andalucía, Estremadura e metade sur de Portugal. Aparece tamén en gran parte de Galicia, a cornixa cantábrica e as illas Baleares.
Medra nos mesmo lugares ca esteva (Cistus ladanifer) ocupando os lugares máis umbríos (por ser especie menos heliófila) e máis frescos. Descrición
É unha planta do mesmo tamaño ca Cistus laurifolius. As súas follas son simples, opostas, longamente pecioladas, estreitadas na punta e acorazonadas na base, de xeito que se poden asemellar ás do lamigueiro (Populus spp. ). As flores nacen en longos pedúnculos en forma de corimbos e son brancas e moi vistosas polo que, ás veces cultívase coma planta ornamental. Taxonomía
Cistus populifolius foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 523. 1753. Etimoloxía Cistus: nome xenérico que deriva do grego kisthós latinizado cisthos
nome dado a diversas especies do xénero Cistus L. Algúns autores pretenden relacionala, pola forma dos seus froitos, coa verba grega kístē
"caixa, cesto".
populifolius: epíteto latino que significa " con follas como as do lamigueiro (xénero Populus"). Sinonimia Cistus cordifolius Mill.
Cistus latifolius Sweet
Cistus populifolius [ß] marianus Willk.
Cistus populifolius [a] psilocalyx Willk.
Cistus populifolius [alfa] narbonensis Willk.
Cistus populifolius [b. ] lasiocalyx Willk.
Cistus populifolius f. marianus (Willk. ) Grosser in Engl.
Cistus populifolius f. narbonensis (Willk. ) Grosser in Engl.
Cistus populifolius subsp. major (Dunal) Heywood
Cistus populifolius L. subsp. populifolius L.
Cistus populifolius var. celtibericus Pau
Cistus populifolius var. major Dunal in DC.
Cistus populifolius var. minor Dunal in DC.
Cistus populifolius L.
Ledonia populifolia var. cordifolia Spach
Ledonia populifolia var. longifolia Spach
Ledonia populifolia (L. ) Spach
Libanotis populifolius (L. ) Raf.
Carpe

O carpe europeo, tamén coñecido simplemente coma carpe Carpinus betulus é un Carpinus nativo do oeste, centro e sur de Europa, estendéndose dende o oeste de Rusia e Ucraína. Require dun clima temperado para un bo crecemento, só medrando por riba dos 600 msnm. Crece mesturándose con carballos, e nalgunhas áreas con faias. É unha árbore común en bosques degradados. En Galiza non é común. Descrición
É unha arboriña miúda ou mediana que adoita acadar os 15–25 m, raramente 30 m, cun toro torto. A casca é grosa, averdada cinsenta, aínda que nos vellos (véxase na foto): aseméllase á da faia, mais ten a miúdo costelas. Os gomos, a diferenza dos Fagus, non teñen máis dun cm de lonxitude, e presionados cara ás ás. As follas son alternas, de 4–9 cm longo, con prominentes veas dando un engurrado distintivo, e marxes serrados; aseméllanse ás do umeiro mediterráneo (Ulmus minor), mais son simétricas (véxase na foto). As xemas son alternas e afusadas (véxase na foto), porén menos cás da faia. As flores aparecen en candeas aló polo mes de maio trala saída das follas. O froito é unha pequena e longa noz de 7–8 mm lonxitude, parcialmente envolta por trifoliolos, o invólucro de 3–4 cm lonxitude; madura polo outono. As sementes frecuentemente non xermolan até a primavera do segundo ano logo da sementeira. É un prolífico sementeiro e ten unha vizosa rexeneración natural.
A madeira é mesta e dura, empregada para trebellos e material de construción. Ecoloxía
Gosta dos terreos sombrizos, e prefire moderada fertilidade do solo e de humidade. Ten un sistema radicular escaso en profundidade mais moi espallado superficialmente, e produce moitos fillos cando se talla baixo. Ten unha follaxe mesta.
Hai un número de notábeis bosques onde esta especie é a dominante: Epping Forest, Londres, Inglaterra
Halltorps Reserva Natural, Oland, Suecia Propiedades
Principios activos: Tanino, sales, resina.
Indicacións: Estíptico, adstrinxente, vulnerario, pectoral, expectorante, antitusivo. A auga destilada, preparada a partir das follas, úsanse coma colirio.
Úsanse especialmente as follas e a casca. Apáñase en agosto. Decocción de casca(expectorante): 10-15 g. por cunca.
Outros usos: Ornamental. A madeira, branca e mesta, tense usado para a fabricación de pasta de papel, pezas de pianos, parqués, tacos de billar etc. Sinonimia
Carpinus carpinizza Kill.
Carpinus caucasica Grossh.
Carpinus compressus Gilib.
Carpinus intermedia Wierzb. ex Rchb.
Carpinus nervata Dulac
Carpinus quercifolia Desf. ex Steud.
Carpinus sepium Lam.
Carpinus ulmifolia Salisb.
Carpinus ulmifolia St. -Lag.
Carpinus ulmoides Gray
Carpinus vulgaris Mill.
Carpe diem

A frase latina carpe diem significa literalmente "atrapa o día" e aparece na oda I-XI de Horacio: Dum loquimur, fugerit invida
Aetas: carpe diem, quam minimu credula postero.
(Pois mentres falamos, fuxiu o envexoso
Tempo: atrapa o día, confiando o menos posíbel no mañá)
O sentido da expresión é "divírtete encanto poidas", "goza do momento". Horacio volve sobre o tema na oda III-XXIX. O motivo atópase na poesía grega e na latina e aparece repetidamente en moitas literaturas, orixinándose na conciencia da brevidade da vida e da inevitabilidade da morte. Tense descrito como lema dos epicúreos.
No século IV, o poeta romano Ausonio introduciu o símbolo da rosa, que representa a beleza e transitoriedade da vida (como aparece en De Rosis Nascentibus). Esta simboloxía continuou durante a Idade Media e aparece relacionada co motivo do carpe diem entre os goliardos e na poesía francesa e inglesa. En certa altura, a rosa acabou por representar a virxindade e a súa morte a perda da virxindade. Os poetas dos séculos XV a XVII incorporaron frecuentemente o tema e a simboloxía nas chamadas ás súas amadas para que non os desdeñasen, como no poema de Herrick "Ás virxes, que aproveiten o tempo" ("To the Virgins, to Make Much of Time"), que comeza "Gather ye Rose-buds, while ye may" ("Recollede os casulos de rosa, encanto poidades").
O motivo do carpe diem aparece tamén nos sermóns e na literatura devota da Idade Media e máis tarde, se ben cun ton admonitorio: a vida é curta, prepárate para enfrontarte ao teu sino. Porén, o espírito máis pagán e epicúreo do motivo é o que ten resultado máis atractivo, tanto aos escritores como aos lectores.
Carpintaría de ribeira

A carpintaría de ribeira é a industria de construción artesanal de barcos de madeira. Malia contar con gran tradición nas costas galegas, durante o século XX a carpintaría de ribeira viu relegada a súa actuación en toda Europa á construción de pequenas embarcacións, diminuíndo moito o seu volume de traballo. En 2019, por exemplo, en Asturias existe un único estaleiro de ribeira, sito na ría de Ribadeo. En países sen grandes estaleiros, esta actividade continúa puxante.
A construción de embarcacións de cabotaxe deu o seu nome a estas carpintarías, que cubriron dende antigo a construción de pequenas barcas, pero tamén ata finais do século XIX outras embarcacións de máis calado como corvetas, goletas ou bergantíns.
A carpintaría de ribeira nace coa navegación, e os primeiros testemuños da existiencia desta técnica corresponden ao Antigo Exipto, onde se practicaba dende o ano 3000 a. C. Técnica de construción
Previo
Selección da madeira
Para as pezas máis importantes da estrutura (roda, codaste, cadernas) emprégase madeira con dureza e curvatura ideais: por exemplo, carballo. As pezas longas, quilla e sobrequilla, madeira de troncos longos e rectos, como eucalipto ou ciprés.
Almacenamento ó ár libre
Para ter un grao ideal de humidade, a madeira almacénase ó ár por un tempo abondo.
Debuxo de planos
Antes de comezar a construción, fanse os debuxos na mesa de gálibo.
Desenvolvemento da construción
Quilla, roda e codaste
A construción comeza coa quilla, na que se van unir roda (que constitúe a armazón da proa) e codaste (da popa). Estas tres pezas afírmanse con dormentes, para dar rixidez ó conxunto.
Cadernas
Ó conxunto anterior únenselle as cadernas. As primeiras en ser colocadas son as chamadas terzo de proa e terzo de popa, que se sitúan nos terzos anterior e posterior da medida total da quilla. Logo van incorporándose o resto, en cantidade variable segundo o tamaño da embarcación. En barcos de maior porte, as cadernas afírmanse sobre a quilla sobrepoñendo a esta a sobrequilla.
Vaus
Ás cadernas únenselle, de costado a costado a nivel de cuberta, os vaus que a van soportar. O conxunto ata aquí constitúe a obra morta.
Forro do casco
O casco entabóase a partir da obra morta: dende o alto até a liña de flotación, para seguir dende a quilla até rematar coa obra morta xa entaboada, dando así a obra viva.
Calafateo
Sélanse as aberturas entre as táboas do casco colocando pabío de algodón trenzado, cun mazo e ferramenta de calafateo (semellante a unha cuña metálica).
Carpintería Cerqueiro

Carpintería Cerqueiro é unha empresa galega dedicada ao deseño, construción e instalación de mobiliario. Creouse en 1997, e ten a súa sede no polígono industrial Os Capelos (Tabeaio, Carral). Cerqueiro é unha das empresas que traballa para Inditex na construción das súas tendas.
A empresa ten Certificado de Xestión Forestal Sostible PEFC.
Carpo (artrópodos)

O carpo, tamén chamado carpopodito, é o nome que recibe o cuarto artello ou segmento das patas dos crustáceos, terceiro dos que forman o endopodito, situado entre o mero e o propodio.
Carracha común

A carracha común (Ixodes ricinus) é unha especie de ácaro da familia Ixodidae. É unha carracha de corpo duro propia de Europa. É hematófaga (aliméntase de sangue) e perfora a pel coas súas pezas bucais. É un vector da febre bovina por carracha, da encefalite transmitida por carracha e da doenza de Lyme. Descrición
Os machos miden uns 2, 5 mm aproximadamente, mentres que as femias alcanzan entre 3 e 4 mm, aínda que tras alimentarse pode chegar aos 10 mm. Os machos presentan o corpo cuberto por unha cuncha maciza, a cal nas femias só se atopa na parte anterior do corpo, polo que a a zona posterior é moi flexible.
Carrapucho

O carrapucho ou pata de galiña (Chondrus crispus) é unha alga vermella (filo Rhodophyta) moi abundante, que en ocasións forma céspedes, sempre sobre superficies rochosas. Atópase en todas as costas atlánticas de Europa e Norteamérica.
Trátase dunha especie con valor económico. Aprovéitanse os polisacáridos complexos da súa mucilaxe, que forman a maior parte do seu peso logo de deshidratadas. En medicamento emprégase como emoliente e laxante, consumida en infusión. Empréganse como emulsionantes pola industria alimentaria e tamén na cociña doméstica. Propiedades
Principios activos: contén abundante mucilaxe, até un 80 % (carraxenanas) e sales minerais.
Indicacións: úsase como droga (antiinflamatoria, protector das mucosas); saciante, redutor da absorción intestinal de lípidos e glúcidos, laxante, inmunoestimulante e antitusivo. Emoliente, sudorífico. Indicado contra a gripe, arrefriados, farinxite, larinxite, bronquite, enfisema e asma. Gastrite, úlceras gastroduodenais e estrinximento. Coadxuvante no tratamento do sobrepeso, hiperlipidemias e diabetes. A nivel intestinal pode interferir na absorción de sales minerais, vitaminas e outros medicamentos, se se administran ao mesmo tempo. En pacientes diabéticos, controlar a glicemia, ante a posibilidade de que se requira axustar as doses de insulina ou de antidiabéticos orais.
As algas córtanse a rentes do chan, lávanse con auga doce e déixanse secar ao aire libre póndose pálidas co sol. Cando o musgo está seco ponse en auga e quéntase, e desaparece nesta, e ao arrefriar calla nunha xelea. Decocción: unha cullerada de sobremesa por cunca. Ferver cinco minutos, dúas ou tres cuncas ao día. Para combater a tose, férvese unha onza de regalicia durante media hora nun litro de auga, cóase e ponse de novo ao lume; engádenselle cinco gramos de musgo e déixase ferver cinco minutos máis. Para o estrinximento crónico, ponse a remollo (auga fría) media onza de musgo cortado en anaquiños. Ponse a ferver 15 gramos de ameixas nun litro de auga durante 15 minutos; quítanselle os ósos e as peles e a polpa feita papa ponse ao lume con dúas ou tres culleradas de mel e o musgo a remollo até conseguir unha xelea clara. Tomar unha boa cunca antes de deitarse ou despois das comidas se non é suficiente.
Carreira profesional

Unha carreira profesional é o conxunto ordenado de expectativas de promoción profesional, de mobilidade e de aumentar o recoñecemento do exercicio no mesmo lugar de traballo do que dispón un empregado dende o momento da súa admisión ata o momento en que deixa de prestar servizos nunha organización.
O termo "carreira" tamén se emprega noutros eidos para referirse, por exemplo, á carreira deportiva, á escolar ou á universitaria. Cambios históricos nas carreiras
A finais do século XX, un amplo abano de opcións (especialmente no rango de profesións potenciais) e o maior alcance da educación fixo posible planificar (ou deseñar) unha carreira. Tamén é frecuente nos adultos de finais do século XX e comezos do XXI ter unha carreira dobre ou múltiple, de xeito secuencial ou ó mesmo tempo. Así, as identidades profesionais téñense hibridado para reflectir este cambio na ética do traballo. O economista Richard Florida observa esta tendencia de xeito xeral e máis especificamente entre a "clase creativa". Xestión da carreira
A xestión da carreira describe o manexo activo e decidido dunha carreira por un individuo. Teorías sobre o que implica ter "habilidades de xestión da carreira" son descritas polo modelo Blueprint (nos Estados Unidos, o Canadá, Australia, Escocia e Inglaterra) e as Sete Cs da alfabetización dixital (especificamente relacionadas coas habilidades en Internet).
As habilidades clave inclúen a capacidade de cavilar sobre a súa carreira actual, investigar no mercado de traballo, determinar se a educación é necesaria, atopar aperturas e facer cambios na súa carreira.
Carreira universitaria

Popularmente, adóitase chamar carreira universitaria tanto ós títulos de diplomatura, arquitectura técnica e enxeñería técnica (carreiras medias ou de ciclo curto) coma ós de licenciatura, arquitectura e enxeñería (carreiras superiores ou de ciclo longo), acadados nunha universidade. Non se debe confundir con niveis académicos superiores coma os títulos de mestrado ou doutoramento (estudos de posgrao).
Cando o alumno supera unha carreira universitaria consegue unha titulación superior (ou título superior). Tamén se denomina a este certificado titulación universitaria superior, titulación superior universitaria, título universitario superior ou título superior universitario (nestas catro formas ása veces exclúense as carreiras medias ou se inclúen os doutoramentos).
Carreiras de hámsters

As carreiras de hámsters son unha competición na cal os hámsters son colocados dentro dunha gaiola rolante ou nunha bóla -decote se preparan vehículos miniatura para as carreiras- e sobre unha serie de pistas ou circuíto de carreiras cunha certa pendente e 9 metros de lonxitude. O hámster que logra atravesa a liña de meta no máis curto espazo de tempo é o vitorioso. Segundo un informe de 2001, a plusmarca mundial está en 38 segundos.
Carretilla

Unha carretilla (tamén chamada carreta) é un carro pequeno de man normalmente dunha soa roda cun caixón para colocar carga, que incorpora dúas barras na parte posterior, está deseñado para ser propulsado por unha soa persoa e é utilizado para o transporte a man de carga en distancias curtas.
A carretilla é unha ferramenta ergonómica para transportar diferentes materiais ou ferramentas. É de uso común en obras de construción, en horticultura e xardinaría, así como en granxas. O principio no que se basea o seu funcionamento é o da panca asociado coa posición do centro de gravidade cara á base do centro de apoio (a roda), que lle outorga unha gran eficiencia. Competición
En Galiza faise unha competición chamada Rally de Carretillas en Vila de Cruces, que ten a carretilla como principal protagonista, ademais dunha exposición de carretillas decoradas por artistas e deseñadores gráficos.
Carrexo (aritmética)

En aritmética elemental, un carrexo é un díxito que se transfire dunha columna de díxitos a outra columna de díxitos máis significativos. Forma parte do algoritmo estándar de sumar números comezando polos díxitos máis á dereita e traballando cara á esquerda. Por exemplo, cando se engaden 6 e 7 para facer 13, o "3" escríbese na mesma columna e o "1" lévase á esquerda.
P carrexo fai algunhas aparicións tamén en matemáticas superiores. En informática, o carrexo é unha función importante dos circuítos sumadores. Aritmética manual
Un exemplo típico de carrexo é a seguinte adición con lapis e papel: 127
+ 59
---- 867 + 916, e o díxito 1 é o carrexo. Matemáticas superiores
O teorema de Kummer afirma que o número de carrexos implicados na suma de dous números na base p {\displaystyle p} é igual ao expoñente da potencia máis alta de p {\displaystyle p} dividindo un determinado coeficiente binomial.
Cando se engaden varios números aleatorios de moitos díxitos, as estatísticas dos díxitos de carrexo teñen unha conexión inesperada cos números eulerianos e as estatísticas das permutacións de números barallados. Na álxebra abstracta, a operación de carrexo para números de dous díxitos pódese formalizar usando a linguaxe da cohomoloxía de grupos. Este punto de vista pódese aplicar a caracterizacións alternativas dos números reais. Informática
Cando se fala dun circuíto dixital como un sumador, a palabra carrexar úsase nun sentido semellante.
Na maioría dos ordenadores, o carrexo do bit máis significativo dunha operación aritmética (ou o bit desprazado dunha operación de desprazamento) colócase nun bit de carrexo especial que se pode usar como carrexo para aritmética de precisión múltiple ou usado para controlar a execución dun programa informático. O mesmo bit de carrexo tamén se usa xeralmente para indicar carrexos na resta, aínda que o significado do bit está invertido debido aos efectos da aritmética do complemento a dous. Normalmente, un valor de bit de carrexo de "1" significa que unha adición desbordou (overflow) a ALU e debe terse en conta cando se engaden palabras de datos de lonxitudes superiores á da CPU. .
Un carrexo pode provocar un overflow de números enteiros. Por exemplo se temos unha palabra de 8 bits e sumamos 256 + 256 dá 512 que non colle nunha palabra de 8 bits: 10000000256
+ 10000000256
—————————————
100000000
512
Carrie (filme)

Carrie é un filme de terror estadounidense dirixido por Brian De Palma que se estreou en 1976. Baséase na novela homónima de Stephen King. Sinopse
Carrie White, unha tímida adolescente que vive coa súa nai, unha fanática relixiosa, é obxecto das burlas constantes dos seus compañeiros de instituto. Cando a rapaza sofre un ataque de histeria ó ter a súa primeira menstruación nas duchas do ximnasio, a unha das súas compañeiras ocórreselle gastar unha broma macabra durante a festa de graduación. O que todos ignoran é que Carrie posúe poderes telecinéticos. Personaxes
Sissy Spacek como Carrie White
Piper Laurie como Margaret White
Amy Irving como Sue Snell
William Katt como Tommy Ross
John Travolta como Billy Nolan
Nancy Allen como Chris Hargensen
Betty Buckley como Rita Desjardin
P. J. Soles como Norma Watson
Priscilla Pointer como Mrs. Snell
Sydney Lassick como Mr. Fromm
Stefan Gierasch como Mr. Morton
Michael Talbott como Freddy
Rory Stevens como Kenny Garson
Doug Cox como O Pico
Harry Gold como George Dawson
Edie McClurg como Helen Shyres Galardóns e nomeamentos
1976: 2 nomeamentos ó Oscar: Mellor actriz (Sissy Spacek), actriz secundaria (Piper Laurie).
1977: Nomeada Saturn Award (Mellor filme de xénero terror)
1977: Festival de cine fantástico de Avoriaz: Mellor filme e mellor actriz, Sissy Spacek.
Carril bici

Carril bici ou ciclovía é o nome que se dá á parte da infraestrutura pública ou outras áreas destinadas de forma exclusiva ou compartida para a circulación de bicicletas. A ciclovía pode ser calquera carril dunha vía pública que foi sinalizado para este propósito ou unha vía independente onde se permite o tránsito de bicicletas. Tipos de vías
Vías reservadas: son as rutas onde se permite a circulación de bicicletas (e normalmente tamén de peóns), porén non ós automóbiles ou outros vehículos a motor. Exemplos de vías reservadas ciclistas son as vías verdes ou ciclovías a través de parques. En cidades, poderían considerarse vías reservadas ciclistas aquelas rúas peoniles onde estea permitida a circulación de bicicletas.
Vías segregadas: son as que transcorren ó longo dunha ruta na que tamén circulan vehículos a motor, e na que se delimita unha porción específica do ancho da vía para as bicicletas. Exemplos de vías segregadas son os "carriles bici" ou as "beirarrúas bici".
Vías integradas (ou compartidas): son as vías nas que os usuarios de bicicleta e os de vehículos a motor circulan polo mesmo espazo, de acordo coas normas de tráfico comúns a todos os vehículos. As vías integradas poden recibir un tratamento propio, como a sinalización específica ou tráfico lento, para facilitar a circulación das bicicletas.
Carrilana

As carrilanas son vehículos de 3 ou 4 rodas de descenso por estrada sen ningún tipo de propulsión que poden acadar velocidades superiores ós 130 km/h.
As carrilanas teñen unha clara orixe lúdica popular, estando presentes nas festas de moitos pobos do norte peninsular, especialmente en Galicia e o norte de Portugal, Asturias, Euskadi, Navarra e Cataluña, sendo populares noutros moitos países. Historia
Os eventos relacionados con carrilanas remóntanse ás primeiras décadas do século XX, cando os nenos non tiñan apenas xoguetes; foi entón cando facendo uso da inventiva se comezaron a construír as primeiras carrilanas, con táboas ou calquera tipo de madeira, coas rodas tamén de madeira recubertas con gomas, creándose deste xeito uns vehículos con aparencia de bólidos cos que se precipitaban polas costas abaixo. A que fora unha das principais diversións dos nenos da posguerra, adquire a categoría de "deporte de inercia", mais son enxeños nos que a velocidade non é o único que importa, as innovacións mecánicas e os acabados froito da imaxinación imperan por riba do espírito de competición.
En Galicia celébranse eventos relacionados con carrilanas en varias localidades como as Carrilanas de Esteiro, declarada festa de interese turístico de Galicia, ou as de Vimianzo. É usual bautizalas con algún nome. Coñécense como carrinhos de rolimã en Portugal, goitibehera no País Vasco ou carretons en Cataluña.
Carro solar de Trundholm

O carro solar de Trundholm (en danés Solvognen) é un célebre obxecto de bronce descuberto en 1902 por un campesiño no pantano de Trundholm en Odsherred, preto de Nykøbing, provincia de Sjælland (Zelandia) en Dinamarca. Represéntase un cabalo e un grande disco, ambos os dous colocados sobre unha estrutura en forma de carro con rodas de raios.
Está datado na primeira Idade de bronce arredor de 1400 a. C. . Na actualidade consérvase en Copenhaguen no Nationalmuseet. Descrición
O conxunto mide 60 centímetros de longo. O cabalo, dunha bela factura de bronce, repousa sobre catro rodas de catro raios. O disco solar, dun diámetro de 25 centímetros, descansa sobre dúas rodas e conserva unha parte do seu dourado por unha das caras. É a máis antiga representación do carro solar que se coñece en Europa. Significación
Admítese en xeral, hoxe, que este carro solar é a representación en miniatura dun carro cultual que se pasearía sobre un percorrido solar máxico, como indican os cultos de Nerthus na Xermania do Norte e de Freyr en Suecia.
A cara dourada, situada sobre a parte dereita do cabalo, representaría o curso diúrno do sol de leste a oeste; a face contraria, escura, o curso nocturno.
Pode ser que o obxecto se depositase en ofrenda nunha sepultura que máis tarde desapareceu.
Carrocera

Carrocera é un concello da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 548 habitantes (INE 2011). Abrangue as localidades de Benllera, Carrocera, Cuevas de Viñayo, Otero de las Dueñas, Piedrasecha, Santiago de las Villas e Viñayo.
Carruaxe

Unha carruaxe é un vehículo de máis de dúas rodas tirado por un animal. En Europa foron un modo de transporte común para os ricos durante o Imperio Romano e, de novo, desde arredor do ano 1600 ata que foron substituídos polo automóbil arredor do ano 1900. Xeralmente eran propiedade dos ricos, pero as carruaxes privadas de segunda man convertéronse no transporte público común, o equivalente aos coches modernos utilizados como taxis. As suspensións das carruaxes son mediante correas de coiro ou, nas fabricadas nos séculos recentes, resortes de aceiro. Hai numerosos nomes para os diferentes tipos. Etimoloxía
A palabra carruaxe provén do antigo normando cariage, que significa transportar nun vehículo.
Carrán bengalés

O carrán bengalés (Thalasseus bengalensis) é unha especie de ave Charadriiforme da familia Sternidae. Características
É moi semellante ó carrán cristado. A diferenza fundamental é o peteiro, xa que é de cor alaranxada. Tamén se pode confundir co carrán real, mais a especie bengalensis é unha ave máis pequena, cun voo máis estilizado e co peteiro máis fino. Distribución
Distribúse ó longo da costa africana. A poboación do norte de África migra cara ó noroeste de África, sendo unha especie moi rara en Europa. Historicamente tense documentado a cría en Andalucía e o sur de Italia. En España, só cría de maneira confirmada e continuada no Parque Natural do Delta do Ebro, ás veces hibridando co carrán cristado.
Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias

A Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias un tratado europeo (CETS 148) adoptado en 1992 baixo o auspicio do Consello de Europa para promover e protexer as linguas rexionais e minoritarias históricas de Europa. Características
Tan só se aplica ós idiomas empregados tradicionalmente, de forma que exclúe idiomas empregados pola inmigración recente doutros estados, así como os considerados dialectos.
As linguas que son oficiais dentro de rexións ou provincias de unidades autónomas nun estado descentralizado (como o catalán en España) non están clasificadas como linguas oficiais do estado, e polo tanto poden beneficiarse pola carta. Por outra parte, a República de Irlanda non puido asinar a carta en favor do irlandés (aínda que é minoritario) porque é definido como a primeira lingua oficial do estado. Porén, o Reino Unido ratificou a Carta a respecto do irlandés (entre outras linguas) en Irlanda do Norte. Linguas protexidas pola carta
Os países que ratificaron a carta e as linguas para as cales foi ratificada son os seguintes:
Carta Magna

A Carta Magna ("Gran Carta" en latín), tamén coñecida como Magna Carta Libertatum, é un documento inglés de 1215 que limitou o poder dos monarcas de Inglaterra, especialmente o do rei Xoán sen Terra, quen a asinou, impedindo así o exercicio do poder absoluto. Foi o resultado dos desencontros entre Xoán, o Papa e os nobres ingleses sobre as prerrogativas do soberano. De acordo ós termos da Carta Magna, Xoán debía renunciar a certos dereitos e respectar determinados procedementos legais, recoñecendo que a vontade do rei estaría suxeita á lei. Considérase á Carta Magna coma o primeiro capítulo dun longo proceso histórico que levaría ao xurdimento do constitucionalismo.
Por extensión, tamén se denomina Carta Magna á Constitución dun Estado, que é a norma suprema que forma todo o seu ordenamento xurídico.
Carta a Filemón

A Carta a Filemón, a máis curta das cartas paulinas, é un breve escrito que o apóstolo Paulo lle dirixe a Filemón, un cristián adiñeirado, posiblemente bispo da igrexa de Colosas. Trátase dun dos libros do Novo Testamento cristián. A epístola, escrita por Paulo dende o cárcere (aínda que na primeira liña se menciona tamén a Timoteo de Éfeso), versa sobre o tema do perdón e a compaixón. Paulo non se identifica a si mesmo coma un apóstolo con autoridade, senón que se describe como "preso por Cristo Xesús", e chama a Timoteo "irmán"; así mesmo, apélase a Filemón como "querido amigo e colaborador".
Adóitase considerar esta carta como unha das obras que con certeza se poden atribuír a Paulo de Tarso. É a máis breve das cartas conservadas, cun total de 335 palabras no orixinal grego. Composición
A Carta a Filemón foi escrita entre os anos 57 e 62 por Paulo de Tarso, namentres se atopaba encerrado na prisión de Cesarea Marítima ou, máis probablemente, en Roma; xa que logo, compúxose xunto coa Carta aos colosenses.
Autoría
A Carta a Filemón atribúese ao apóstolo Paulo, e esta atribución apenas foi disputada polos especialistas. Trátase dunha das cartas que con certeza foron escritas por Paulo de Tarso, xunto con outras seis. O cuestionamento máis importante da súa autenticidade provén dun grupo de eruditos alemáns do século XIX, coñecidos colectivamente como a escola de Tubinga. O seu líder, Ferdinand Christian Baur, só aceptou como xenuínas a Carta aos romanos, a primeira e segunda carta aos corintios, e mais a Carta aos gálatas. Segundo Baur, a Carta a Filemón ten un asunto "tan peculiar que levanta sospeitas", polo que concluíu que se trataba "dun conto destinado a transmitir unha idea cristiá". Porén, esta corrente non é aceptada polos especialistas actuais. O versículo primeiro inclúe o nome de Timoteo xunto co de Paulo. Non obstante, isto non implica que aquel sexa coautor do texto, posto que o apóstolo adoitaba mencionar a outros ao comezo das súas misivas, en especial se tiñan relación co destinatario. Neste caso, Timoteo quizais coñecera a Filemón cando acompañaba a Paulo no seu labor misioneiro en Éfeso. Contido
Onésimo, que a tradición cristiá identifica con Onésimo, bispo de Bizancio, cristián e escravo de Filemón, foxe da casa do seu amo e temeroso das represalias busca a mediación de san Paulo. Este escribe esta carta de recomendación pedíndolle a Filemón que acolla de novo a Onésimo e non o castigue polo que fixo. A ensinanza da carta
O que, desde o primeiro momento, provoca máis estrañeza a calquera lector é o feito de que Paulo en ningún momento critica ou cuestiona a escravitude. Máis ben ao contrario, parece que a considera como algo natural e perfectamente compatible coa fe cristiá.
Neste caso, como coa súa postura sobre o papel da muller na primeira Igrexa, parece que pesa máis no autor o ambiente cultural, que daba por normal a escravitude, que a nova fe que predicaba e que tiña como un dos seus puntos claves e máis novedosos a fraternidade e igualdade entre os seres humanos.
Carta a unha profesora

Carta a unha profesora (no orixinal en italiano, Lettera a una professoressa) é un libro de pedagoxía emancipadora escrito por Lorenzo Milani e alumnos da Escola de Barbiana, publicado en maio de 1967 pola Libreria editrice fiorentina. Temática
Explica os inicios da Escola ó mesmo tempo que formula unha crítica construtiva á escola tradicional italiana, definida como "un ospedale che cura i sani e respinge i malati" (un hospital que cura ós sans e empeora ós enfermos). Critica a falta de preocupación polos rapaces con dificultades, mentres que se favorecía ós rapaces cunha formación familiar anterior, clase esta personificada en "Pierino del dottore" (un típico rapaz, fillo dun profesional de clase alta, que xa sabía ler ó chegar á escola). Tradución ao galego
Traduciuno ao galego Carlos Acevedo en 2019 na editorial Kalandraka.
Carta ao director

Unha carta ao director é unha carta enviada a unha publicación sobre un tema de interese para o lector. Este tipo de cartas adoitan estar destinadas á publicación. Para moitas publicacións, as cartas ao editor pódense enviar por correo ordinario ou correo electrónico.
Carta de Atenas

A Carta de Atenas é un manifesto urbanístico redactado no IV Congreso Internacional de Arquitectura Moderna (CIAM) celebrado a bordo do Patris II en 1933 na ruta Marsella-Atenas-Marsella (o congreso non puido celebrarse en Moscova por problemas cos organizadores soviéticos), publicado en 1942 por Le Corbusier.
A Carta de Atenas apusta por unha separación funcional dos lugares de residencia, lecer e traballo en oposición ó carácter e a densidade da cidade tradicional. Neste tratado proponse a colocación dos edificios en amplas zonas verdes pouco densas. Estas ideas tiveron unha grande influencia no planeamento das cidades europeas trala segunda guerra mundial e no deseño de Brasilia. Cidade
O problema da cidade abórdase dende a zonificación en función dos usos e as necesidades da sociedade moderna: habitar, circular, traballar e o lecer. Vivenda
As ideas en torno á vivenda foron: A vivenda debe ter primacía sobre o resto de usos.
A hixiene é fundamental na concepción das vivendas.
A relación vivenda/superficie vén determinada polas características do terreo en función do soleamento.
Cómpre evitar a disposición de vivendas ó longo das vías de comunicación.
A solución son vivendas en altura separadas entre elas a distancia necesaria para a construción de grandes superficies verdes.
Carta de Brest

A Carta de Brest foi un documento asinado polo Movemento Republicano Irlandés (IRM, do que formaban parte o IRA e o Sinn Féin), Unión Democrática Bretoa (UDB) e a Unión do Pobo Galego (UPG) o febreiro do 1972 en Brest, Bretaña. A Carta propuña a loita conxunta pola autodeterminación dos pobos de europeos para unha futura Europa socialista e dos pobos. Máis tarde asinárono Herri Alderdi Sozialista Iraultzailea (HASI), Cymru Goch, Partido Socialista de Liberación Nacional-Provisional, Esquerra Catalana dels Traballadors, Su Populu Sardu e Loita Occitana (LOC).
Carta de natureza

A carta de natureza é un medio de adquisición da nacionalidade, que consiste no outorgamento da condición de "nacional" polo goberno do Estado, normalmente atendendo a circunstancias excepcionais que concorren no interesado, ponderadas de xeito discrecional, e por medio de decreto.
A institución da carta de natureza responde ao criterio de que a posesión da nacionalidade é un beneficio para o suxeito, ou un premio do que o adquirente da nacionalidade é merecente polos seus servizos ao Estado ou por calquera outra circunstancia.
Carta do papa Vixilio ao bispo Profuturo II de Braga

A carta do papa Vixilio ao bispo Profuturo II de Braga (en latín Epistula Vigilii papae ad Profuturum episcopum) é un documento escrito o 29 de xuño de 538 por Vixilio en resposta a outra carta previa de Profuturo II de Braga, que non se conserva. Nesa carta Profuturo pedía ao papa consellos sobre unha serie de cuestións do goberno da diocese de Braga, que se poden deducir do contido da resposta. Contido da carta
A carta do papa é un testemuño de grande importancia para coñecer a situación do cristianismo no reino suevo a principios do século VI. Nesa altura o catolicismo debía ser a relixión maioritaria da poboación, ben que non a relixión hexemónica. As elites suevas manteríanse fieis ao arianismo, en tanto o común da poboación, en especial nas áreas rurais, conservaba ritos pagáns e tradicións herdadas do priscilianismo. É unha das poucas fontes, xa escritas, xa arqueolóxicas, sobre a situación do reino suevo entre os anos 469 (en que finaliza a Crónica de Hidacio) e o 550.
Seguindo ao profesor Manuel Núñez Rodríguez, a carta toca cinco temas fundamentais: O papa pide que non se reciba na Igrexa as persoas que, seguindo o rito priscilianista, rexeitasen consumir carne. Segundo Núñez Rodríguez, desta resposta derívase que as prácticas priscilianistas continuaban vivas no territorio suevo.
O papa exhorta Profuturo a adoptar o ritual romano da tripla inmersión no bautismo. O rito hispánico, para diferenciarse do ariano, non contemplaba máis que unha inmersión.
O papa indica que se debe impor penitencia a quen abxure do arianismo para retornar ao catolicismo. Segundo Núñez Rodríguez, esta resposta e a anterior demostran a puxanza do arianismo no territorio suevo. Con todo, é posíbel que indique tamén os inicios do seu devalo en prol do catolicismo.
O papa dita instrucións sobre o modo en que deben ser consagradas as igrexas restauradas. Segundo Núñez Rodríguez, esta resposta revela que na época era práctica corrente reaproveitar edificios relixiosos en troques de construír outros novos.
O papa estabelece un calendario de celebración da Pascua e aclara dúbidas sobre o canon litúrxico. Segundo Núñez Rodríguez, esta resposta revela que as prácticas litúrxicas católicas podían verse facilmente afectadas por rituais de orixe priscilianista.
Ademais, antes da despedida, o papa promételle a Profuturo o envío de reliquias, aínda que non especifica cales. En opinión de Pablo Díaz Martínez, esta promesa debe tamén interpretarse dentro do conflito entre o arianismo e o catolicismo. As reliquias servirían de propaganda e de confirmación do poder da Igrexa católica.
Carta foral

Unha carta foral ou simplemente foro, do latín forum, era un documento real do medievo peninsular fundamentalmente usado en Galiza, León e Portugal, que tiña como finalidade establecer un concello e regular a administración, fronteiras e privilexios dunha poboación. Unha vila de recente fundación tamén necesitaría a aprobación do rei a través dunha carta foral ou, neste caso, unha carta de poboamento, para ser considerada como tal, quedando a administración e os privilexios da vila definidos e constatados nese documento. Historia
Os foros foron a base da fundación municipal e o acontecemento máis importante da historia de cada cidade ou vila. Foi fundamental para un asentamento da terra sostible e un aumento dos rendementos das colleitas, ao dar máis liberdade e dignidade, mediante unha concesión, aos agricultores, nunha época na que a xente estaba sometida a un traballo case escravo, como servos dos terratenentes. As cartas forais liberaron os concellos do control dos señores feudais, traspasando o poder a un concello de veciños con autonomía municipal propia. Como resultado, a poboación quedaría directa e exclusivamente baixo o dominio e xurisdición da coroa, excluíndo ao Señor da xerarquía de poder. As cartas forais outorgaban terreos de dominio público ao uso colectivo da comunidade, regulaba impostos, peaxes e multas e estableceu dereitos de protección e deberes militares dentro do servizo real.
A picota estaba directamente asociada coa creación da carta foral. Erguíase na praza maior da vila ou cidade cando se outorgaba a carta e simbolizaba o poder e a autoridade municipal, xa que era xunto á picota onde se executaban as sentenzas xudiciais por delitos públicos que consistían en penas físicas.
Carta outorgada

Denomínase carta outorgada (en francés, "charte octroyée") a unha declaración do rei ou outro gobernante, non votada por unha asemblea representativa da nación, pola que manifestaba a primacía do seu poder e que gobernaba os seus súbditos dunha forma absolutista, sen ningunha limitación. Supuña, de feito, unha pseudo constitución para o estado, posto que en troques de ser ditada polo pobo, a carta outorgada xurdía dun poder absolutista anterior, o rei, que outorgaba certos dereitos aos súbditos sen a súa intervención. Polo xeral, as cartas outorgadas eran moi restritivas en canto a dereitos e representatividade, e non se recoñece o principio de soberanía nacional nin da soberanía popular.
Estas cartas desapareceron cando desapareceu o poder monárquico de vocación absolutista ou autoritaria, para ser substituídas por constitucións "pactadas" (como a francesa de Lois Filipe I de 1830, que pretendían ser un pacto entre a soberanía do monarca e a da nación), ou por constitucións liberais emanadas dunha asemblea constituínte. Exemplos
Exemplos de carta outorgada son a Carta outorgada por Lois XVIII en xuño de 1814 en Francia, a Carta Constitucional de Pedro IV de Portugal (29 de abril de 1826), o Estatuto Real de 1834 en España, o Estatuto Albertino en Italia e as Leis Fundamentais de Rusia de 1905, outorgadas por Nicolao II. En América pertence a este grupo o Decreto de Bases e Garantías emitido polo gobernante costarriqueño Braulio Carrillo Colina (1841), no cal se declaraba xefe vitalicio e inamovible.
En España, o Estatuto Real de 1834 foi a carta outorgada máis importante que houbo, na cal Martínez de la Rosa, liberal moderado, lle daba a entender ao pobo cal eran os seus propósitos no seu novo goberno, que estaba marcado por un ambiente de tensión e de continuas loitas fronte ao carlismo. A raíña rexente (María Cristina) apoiaba o Partido Moderado, xa que buscaba apoios fronte ao carlismo, pero non compartía os seus mesmos ideais.
Cartabón

Un cartabón (puido chegar dende o antigo occitano escartabont, derivado de cart ‘cuarta parte’, procedente do latín quartus) é un utensilio con forma de triángulo rectángulo escaleno que se utiliza en debuxo técnico. Características
Poden ser de diferentes tamaños e ter unha escala gráfica, para usarse como instrumento de medición. A súa forma é a dun triángulo rectángulo cuxos ángulos son 90º, 60º e 30º. Adoita empregarse, xunto a un escuadro ou unha regra, para trazar liñas paralelas, perpendiculares ou con ángulos diversos. Pode estar feito de materiais diversos, aínda que o máis común e útil é o de plástico transparente.
Cartas de Amarna

As taboíñas de Amarna son catro centenares de taboíñas con inscricións cuneiformes, coñecidas tamén como as cartas de Amarna, que forman a correspondencia diplomática do tempo do faraón Akhenatón.
O 1887 unha muller da rexión de Tell al-Amarna atopou as primeiras cen taboíñas, nun lugar da rexión. Estaban gravadas con inscricións cuneiformes e contiñan a correspondencia diplomática internacional do faraón. En total atopáronse 382 taboíñas, que se revelaron como un instrumento de primeira liña para o estudo do século XIV. Flinders Petrie atopou o edificio no cal se atoparan as taboíñas e engadiu algunhas máis (22) ás atopadas inicialmente ata chegar ás 382. A maioría estaban escritas en lingua acadia, e algunhas (poucas) noutras linguas (asirio, hurrita, hitita). Das 382, 350 son cartas e 32 son outros textos (mitos, poemas épicos, léxicos. .. ). 203 atópanse en Berlín no Vorderasiatisches Museum; 49 ou 50 están no Museo Arqueolóxico do Cairo; 95 están no Museo Británico; 22 están no Ashmolean Museum de Oxford (as atopadas por Petrie); 7 están no Museo do Louvre; 9 están en coleccións privadas; e 2 no Museo Metropolitano de Nova York. Unhas 40 cartas proveñen de estados cos que Exipto tiña unha relación de igual a igual (Babilonia, Asiria, Mittani, Arzawa, Alashiya ou Alashia e Hatti; o resto son dos príncipes vasalos en Siria e Palestina.
Cartas eruditas y curiosas

Cartas eruditas y curiosas en que, por la mayor parte se continúa el designio del Teatro Crítico Universal, impugnando, o reduciendo a dudosas, varias opiniones comunes é unha obra de Benito Xerónimo Feijoo e Montenegro, publicada en cinco volumes entre 1742 e 1760.
É unha obra de carácter continuísta respecto á súa obra anterior, Teatro crítico universal (1726-1739), e inclúe 163 cartas analizando diversas materias. Está escrita desde un punto de vista racionalista, propio da Ilustración, de carácter desmitificador e favorable ao método experimental e a reforma da educación. Ten un estilo sinxelo, alleo á ornamentación e a artificiosidade do barroco, e inclúe numerosos galicismos. Temática
A obra supón un esforzo enciclopédico de divulgación dos avances do seu tempo, dentro dunha completa ortodoxia co dogma católico. Fálase de campos diversos como a filoloxía, física, matemática, historia natural, medicina, astronomía, xeografía, economía, dereito político ou literatura, amais de crenzas populares, milagres, supersticións e biografías de personaxes coetáneos
No primeiro volume (1742; 45 cartas) os temas son moi variados: física, medicina, música, supersticións, milagres, virtudes do chocolate e o tabaco. .. A carta oitava dá conta dun suceso acontecido en Pontevedra. O segundo volume (1745; 28 cartas) consta de reformas xurídicas e teoloxía moral. O terceiro volume (1750; 32 cartas) analiza temas diversos como o exterminio de ladróns, a teoría de Copérnico, os adagios, os xogo de azar nos naipes e os exorcismos. No cuarto volume (1753; 26 cartas) estuda teoría de Isaac Newton, a causa de Ana Bolena e a Masonería, entre outros asuntos. O quinto volume (1760; 30 cartas) toca temas como a devoción mariana, os sermóns, a medicina chinesa, os terremotos, as relixións precolombianas e a necesidade de aprender linguas modernas, en particular o francés, en prexuízo das denominadas linguas clásicas.