Baroco

Na lóxica aristotélica da escolástica medieval, baroco é unha palabra mnemónica usada para memorizar un siloxismo da segunda figura. En concreto, a primeira proposición é universal afirmativa (A), a segunda é particular negativa (O) e a conclusión tamén é particular negativa (O). O termo medio aparece como predicado en ambas premisas.
Por exemplo, Toda virtude vai acompañada de discreción.
Algúns tipos de celo non van acompañados de discreción.
Polo tanto, algúns tipos de celo non son virtudes.
Na lóxica aristotélica, "Baroco" é un dos catro siloxismos da segunda figura entre os 19 modos válidos (ou un dos seis da segunda figura entre os 24 se se contan os modos debilitados). A súa estrutura é: unha premisa maior universal afirmativa (A), unha premisa menor particular negativa (O) e unha conclusión particular negativa (O). Está relacionado co siloxismo "Bárbara" da primeira figura, xa que se pode reducir a el por conversión indirecta. Comparación coa lóxica moderna
Na lóxica aristotélica tradicional, o modo Baroco (AOO-2) considérase válido, mais a súa validez pode non corresponderse en termos formais coa lóxica moderna. Isto pódese ver cun exemplo actual:
1. Todos os cans son mamíferos. (Universal afirmativa - A)
2. Algúns peixes non son mamíferos. (Particular negativa - O) 3. Polo tanto, algúns peixes non son cans. (Particular negativa - O)
Na lóxica aristotélica, este siloxismo non é válido porque o termo medio ("mamíferos") non conecta directamente "cans" e "peixes". Polo tanto, a conclusión non se deduce correctamente das premisas.
Na lóxica moderna, este tipo de inferencia pode reformularse mediante a lóxica de predicados, usando a negación doutros conxuntos. Aínda así, na lóxica tradicional, ao non distribuír ben o termo medio, non se considera unha dedución válida. Se a premisa 2 fose Ningún peixe é mamífero, a conclusión sería correcta, pero formalmente correspondería a un siloxismo "Cesare" en vez de "Baroco". Baroco e Barroco
No século XVI, o termo "Baroco" pasou máis aló da filosofía e comezou a utilizarse para describir calquera cousa que fose excesivamente e absurdamente complexa. O filósofo francés Michel de Montaigne asociaba o adxectivo "baroco" a "bizarro e inútilmente complicado". Outras fontes antigas asociaron o termo con maxia, complexidade, confusión e exceso.
No século XVIII, o termo tamén se usaba ás veces para describir a música, dun xeito non halagador. Nunha recensión satírica anónima da estrea de Hippolyte et Aricie de Jean-Philippe Rameau en outubro de 1733, que foi impresa no Mercure de France en maio de 1734, o crítico escribiu que a novidade desta ópera era "du barroc", queixándose de que a música carecía de melodía coherente, era implacable a través de todas as teclas de ritmo, ritmos e ritmos de composición e ritmo constante. dispositivo.
En 1762, Le Dictionnaire de l'Académie française escribiu que o termo podía usarse de forma figurada para describir algo "irregular, estraño ou desigual".
Jean-Jacques Rousseau, músico e compositor alén de filósofo, escribiu en 1768 no Encyclopédie: "A música barroca é aquela na que se confunde a harmonía, cargada de modulacións e disonancias. O canto é áspero e antinatural, a entoación difícil e o movemento limitado. Parece que a palabra "barroco" provén do termo "baroco" usado na lóxica. Esa orixe do termo cruzouse tamén co termo portugués da Idade Moderna barroco, perla irregular ou, por extensión, xoia falsa, para ser aplicado á música, pintura e arquitectura dese tempo (barroco).