Bartolomé Maura y Montaner

Bartolomé Maura y Montaner, nado en Palma, Mallorca, en 1844 e finado en Madrid en 1926, foi un gravador, medallista e deseñador de moedas, nomeado gravador xeral da Casa da Moeda de Madrid en 1893 e gravador xefe do Banco de España en 1898.
Foi irmán do político Antonio Maura e do pintor Francisco Maura. Unha das súas tataranetas é a actriz Carmen Maura. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Bartolomé Maura y Montaner naceu en Palma en 1844, un dos dez fillos de Margarita Montaner e de Bartolomé Maura, propietarios dun taller de curtume situado na rúa Calatrava, da capital balear.
Comezou a súa formación artística en 1861 na súa cidade natal, na Academia Provincial de Belas Artes de Baleares, onde tivo como mestres como Guillermo Torres e Francisco Parietti. En 1868 trasladouse a Madrid e continuou estudos na Escola Especial de Pintura, Escultura e Gravado da Real Academia de Belas Artes de San Fernando, con mestres como Federico Madrazo e Carlos Luis de Ribera.
Carreira profesional
Maura traballou durante cinco anos no Museo do Prado, unha etapa na que interpretou ao gravado pinturas de pintores da escola española, como Velázquez, Murillo, Ribera ou Goya, partindo dos seus orixinais. A partir de 1869 realizou unha gran cantidade de gravados, sinaladamente retratos de personaxes tanto da antigüidade como contemporáneos.
Tamén colaborou cos seus gravados calcográficos na serie de cadernos Monumentos arquitectónicos de España (1859-1881), na publicación periódica Museo Español de Antigüedades (1872-1880), e nas coleccións de estampas Cuadros selectos de la Real Academia de San Fernando e El Grabador al Aguafuerte. Foi ademais un prolífico ilustrador de libros. Desde 1872 ata 1893 foi administrador da Calcografía Nacional, da Academia de San Fernando, e ese último ano dimitiu dese cargo ao aprobar a oposición pola que accedeu ao posto de director artístico e gravador xeral da Casa da Moeda de Madrid, xa convertida en Fábrica Nacional de Moeda e Timbre. En 1898 foi nomeado tamén gravador xefe do Banco de España, onde xa exercía como gravador desde 1883. Entre a abundante produción medallística de Bartolomé Maura pódense salientar as seguintes creacións: Exposición Nacional de Belas Artes (1890); Cuarto Centenario do Descubrimento de América (1892); Exposición Internacional de Belas Artes (1892); Exposición Nacional de Belas Artes (1895); Visita da Rexente María Cristina á Casa da Moeda (1894); Proclamación de Afonso XIII (1902); Rexencia de María Cristina (1903); Viaxe a Cataluña de Afonso XIII (1904); Premio da Academia de Ciencias a José Echegaray (1905); Visita de Afonso XIII á Casa da Moeda (1904); III Centenario do Quixote (1905); Matrimonio de Afonso XIII (1906), etc. Na súa condición de director artístico e gravador xeral da Casa da Moeda de Madrid, Maura foi o deseñador e o gravador dos cuños para todas as moedas de cobre, de prata e de ouro do sistema da peseta emitidas a nome de Afonso XIII desde 1895 a 1913 cos novos retratos do monarca, así como as cuñadas para o seu uso nas Filipinas e en Porto Rico entre 1895 e 1897.
En 1899 Maura foi elixido académico de número da Real Academia de Belas Artes de San Fernando, e no seu ingreso leu un discurso titulado "Sobre a conveniencia do renacemento en España do gravado calcográfico, chamado tamén de talla doce".
Entre os premios e recoñecementos ao longo da súa traxectoria artística pódense mencionar as medallas de arte da Exposición Universal de Viena de 1873 —cun gravado d'As fiandeiras, de Velázquez— e na Exposición Universal de Filadelfia de 1876; e a medalla de gravado na Exposición Nacional de Belas Artes de 1876 —cun gravado d'A rendición de Breda, de Velázquez— e na de 1901 —cun autorretrato—.
En 1877 foi nomeado cabaleiro da Orde de Carlos III e en 1883 comendador da Orde de Isabel a Católica. Bartolomé Maura y Montaner faleceu en Madrid en 1926.