proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Real costarriqueño

Para outras moedas coa denominación de "real", véxase a páxina de homónimos Real. O real foi a moeda de Costa Rica vixente ata 1850, aínda que continuou en circulación ata 1864. Carecía de moeda divisionaria, aínda que si que tiña o escudo como múltiplo para as cuñaxes de ouro; do mesmo xeito que o real español, do que era herdeiro, 16 reais de prata equivalían a un escudo de ouro. O real foi substituído polo peso cunha equivalencia dun peso por oito reais. Historia
Inicialmente, o real español, tanto o cuñado na Península como o procedente das cecas coloniais, era a moeda que circulaba en territorio costarriqueño. En 1824 introduciuse como unidade monetaria o real da República Federal de Centroamérica. Xa convertida en república independente, Costa Rica deu a coñecer en 1842 as súas primeiras moedas de medio real e dun escudo, ás que se sumaron en 1847 as moedas dun real. En 1850, cuñáronse as derradeiras moedas de Costa Rica en reais, ao aparecer, na súa substitución, o peso costarriqueño. As moedas de ouro expresadas en escudos, o múltiplo do real, mantivéronse aínda ata 1864.
Real cédula

Unha real cédula era unha orde razoada expedida polo rei de España entre os séculos XVI e XIX. O seu contido resolvía algún conflito de relevancia xurídica, establecía pautas de conduta legal, creaba institucións, nomeaba un cargo real, outorgaba dereitos persoais ou colectivos ou ordenaba algunha acción concreta.
Existían dúas variantes fundamentais: as reais cédulas de oficio que se derivan da propia función administrativa, que inician co nome -se é personalizada- ou cos cargos ou títulos das persoas ás que son dirixidas. As outras reais cédulas outórganse igualmente polo rei, pero a petición de parte e comezan mencionando o asunto da solicitude e mailo solicitante.
Foron usadas principalmente nos dominios españois de ultramar (América e Filipinas), con asesoramento na maioría dos casos do Consello de Indias. Exemplos
A emitida por Isabel a Católica, no ano 1500, ordenando a devolución ás súas orixes daqueles escravos indíxenas que foran capturados por algúns conquistadores.
A Real Cédula emitida en 1608 por Filipe III, na que se autorizaba a escravitude dos indíxenas rebelde ao imperio hispánico.
A Real Cédula de 1789 "concedendo liberdade para o comercio de negros".
Real da República Federal de Centroamérica

Para outras moedas coa denominación de "real", véxase a páxina de homónimos Real. O real foi a moeda de curso legal da República de Centroamérica e da República Federal de Centroamérica a partir de 1824. O seu múltiplo en ouro era o escudo, que equivalía a dezaseis reais de prata. A derradeira cuñaxe a nome da Federación produciuse en 1851. Moedas
O real da República Federal de Centroamérica substituíu á par o real colonial español que circulaba ata entón e que seguiu circulando simultaneamente durante anos. As primeiras moedas da Federación foron cuñadas en 1824; un Decreto do 19 de abril dese ano autorizaba unicamente a Casa da Moeda de Guatemala para a produción do circulante que se utilizaría na Federación. Esa primeira serie guatemalteca compúñase de moedas de prata de 1/4, 1/2, 1 e 8 reais, e de ouro de 1/2, 1, 2, 4 e 8 escudos.
Posteriormente cuñaron tamén as cecas de Honduras (1/2, 1 e 2 reais) e Costa Rica (1/4, 1/2, 1 e 2 reais, e 1/2, 1, 2, 4 e 8 escudos), ata as derradeira cuñaxes de 1851 a nome da Federación.
Ao constituírense as Provincias Unidas do Centro de América foi expandindo o seu uso nos Estados constitutivos da República de Centroamérica, ata que foi substituíndose progresivamente polos respectivos reais de cada república independente: o real costarriqueño, o real salvadoreño, o peso guatemalteco, o peso nicaraguano e o real hondureño.
Real ecuatoriano

Para outras moedas coa denominación de "real", véxase a páxina de homónimos Real.
O real ecuatoriano foi a moeda de curso legal en Ecuador desde 1833 ata 1871, cando foi substituída polo peso ecuatoriano. Historia
Ata 1822, a moeda habitual no territorio do actual Ecuador era o real colonial español, que foi substituído polo real colombiano, durante a época da Gran Colombia. O Ecuador independente presentou o seu propio real en 1833, cunha correspondencia de 1 a 1 con respecto ao anterior real colombiano. En 1856 fixouse unha taxa de cambio fixa co franco francés, de xeito que 8 reais equivalían a 5 francos (1 real 62 céntimos e medio). A partir desta vinculación co franco, en 1858 emitiuse unha moeda de prata co valor de 5 francos ecuatorianos, equivalente aos 8 reais, na procura de establecer un sistema decimal, aínda que o seu uso efectivo non se estendeu máis alá de 1861.
Desde 1862, os bancos comerciais comezaron a emitir o seu papel moeda tanto en pesos como en reais, ata que que finalmente, en 1871, o real foi substituído polo peso ecuatoriano, cunha taxa de cambio de 8 reais 1 peso. Moedas
A serie de moedas do real ecuatoriano foi cuñada na Casa da Moeda de Quito, en prata con valores faciais de ¼, ½, 1, 2, 4 e 8 reais; e en ouro con valores de 1, 2, 4 e 8 escudos (1 escudo 16 reais). En 1862 deixaron de cuñarse moedas expresadas en reais, aínda que se mantiveron na circulación ata 1871.
Real salvadoreño

Para outras moedas coa denominación de "real", véxase a páxina de homónimos Real.
O real foi a unidade monetaria do Salvador ata 1877, cando foi substituído polo peso salvadoreño. Carecía de moeda divisionaria e era herdeiro do real español. Historia
O real español de prata, tanto o cuñado na Península como o procedente das cecas coloniais en América, circulaba no Salvador conxuntamente co real da República Federal de Centroamérica logo de acadar a independencia de España en 1821. Entre 1828 e 1835 realizáronse emisións específicas para O Salvador e tamén, a partir de 1830, reestampáronse varias moedas estranxeiras para as habilitar para a súa circulación no país. A vixencia do real salvadoreño como moeda nacional chegou ao seu fin en 1877, cando se emitiron os primeiros billetes co seu valor facial expresado en pesos, cunha equivalencia de oito reais de prata por cada peso. Porén, as moedas en reais salvadoreños continuaron na circulación ata 1889, cando o peso se decimalizou (dividido en 100 centavos) e se cuñaron as primeiras moedas con ese valor, co que os reais en circulación foron retirados. Moedas
Eantre 1828 e 1835 emitíronse moedas de prata con valores de ½, 1, 2 e 4 reais, todas elas caracterizadas polo deseño dun volcán nos anversos e unha columna nos reversos, coroada con diversos adornos en función do valor. As lendas son coa lenda POR LA LIVERTAD DEL SALVADOR nunha das súas faces e MONEDA PROVISIONAL na outra. Algunhas moedas dun real amosan no anverso unha lenda diferente: ESTADO DEL SALVADOR. Ademais contramarcáronse moedas de prata doutros países. A maioría delas tiñan tamén valores expresados en reais, ben de España ou ben doutros territorios hispanoamericanos, con valores de ½, 1, 2, 4 e 8 reais, aínda que tamén se contramarcaron moedas británicas de seis peniques e dun xilin.
Real venezolano

Para outras moedas coa denominación de "real", véxase a páxina de homónimos Real. O real foi a moeda de curso legal de Venezuela ata 1843, cando foi substituída polo peso venezolano. Historia
O real español
Ata 1821, o real de prata español circulaba normalmente polo territorio da República de Venezuela. En 1802, as autoridades españolas abriran a Real Casa de Moeda de Caracas, na que se cuñaron moedas coa denominación en reais ata 1821. Os realistas emitiron en prata moedas de 1, 2 e 4 reais entre 1817 e 1821. Durante ese período, Venezuela foi parte da Gran Colombia.
Entre 1813 e 1817, as provincias de Güiana e Maracaibo, que permanecían fieis á monarquía española, emitiron moedas con denominacións en reais e as súas fraccións.
O real venezolano
Paralelamente ás cuñaxes dos realistas, os insurxentes emitiron en Venezuela as súas propias moedas con valores en reais venezolanos, coa mesma paridade que o real español. Desde os primeiros momentos da guerra de independencia (1810-1823), cuñáronse moedas de prata de 1 e de 2 reais, inicialmente a imitación das moedas españolas "macuqinas", cuñadas a martelo. En 1812, o Goberno republicano emitiu, en cobre, moedas de 1/8 e de 1/4 de real, e moedas de prata de 1/2 e de 1 real. Estas moedas amosan no reverso o número 19 entre estrelas, en alusión ao día da revolución que deu inicio ao proceso de independencia: 19 de abril de 1910.
A partir de 1821, coa integración de Venezuela na Gran Colombia, o real colombiano foi distribuído por Venezuela e algunhas desas moedas (1/4 real e 1/2 real) foron cuñadas na ceca de Caracas. En 1837, o real colombiano foi substituído polo peso colombiano (subdividido en 8 reais) e, pola súa vez, en 1843 o real venezolano, que tiña paridade co real de Colombia, foi substituído polo peso venezolano (subdividido en 10 reais).
Realia (obxectos)

Denomínase realia a todo tipo de obxectos que, sen ser deseñados especificamente para a aprendizaxe, utilízanse nos procesos formativos e educativos. Así por exemplo, os folletos, os carteis, a prensa, os alimentos, os obxectos da vida cotiá etc. son fontes de aprendizaxe que poden utilizarse para a aprendizaxe, aínda que orixinariamente non fosen creados para esa finalidade. Exemplos
É frecuente e tradicional o seu uso para as clases de ciencias, de idiomas ou artísticas. Así, por exemplo, considéranse os seguintes: Cando un/a profesor/a de Ciencias utiliza rocas, flores ou obxectos de refugallo, está a utilizar realia.
Cando un/a profesor/a de Lingua ou de idiomas utiliza un recorte de xornal, un folleto publicitario ou un cartel, está a utilizar un realia.
Cando un/a profesor/a de Música está a utilizar paus e pedras como elementos de percusión, está a utilizar realia.
Cando un/a profesor/a de Artes Plásticas está a utilizar macarrones, envases ou follas secas, está a utilizar realia. Características
Pódense estabelecer as seguintes características dos realia: Proximidade: o alumnado sente os recursos utilizados como parte da súa contorna e recoñéceos como fonte de aprendizaxe.
Familiaridade: elévase o cotián ao nivel da cultura académica.
Pertenza: senten os realia como propios como unha achega persoal.
Significatividade: os recursos teñen significado e axudan a comprender os conceptos.
Implicación: busca a vinculación cos problemas do alumno e alumna implicándoos na súa resolución.
Concatenación: permite relacionar os obxectos, os instrumentos, os procedementos, os feitos e os conceptos pasando duns a outros con facilidade.
Transferencia: permite dotar a teoría que se constrúe na escola de aplicabilidade á realidade e a novas situacións coas que se atope o estudante. Clases
Podemos estabelecer as seguintes clases de realia: Obxectos provistos de información: xornais, películas, carteis, cancións, envases etc.
Obxectos dignos de ser coñecidos: un compás, unha mazá, un arado, un tear etc.
Obxectos que permiten accións sobre outros obxectos: un sacacorchos, un tubo, unha roca, unha agulla etc.
Manipulábeis: botóns, macarróns, abelorios, fabas etc.
Materias primas: papel, area, arame, fariña etc. Realia virtuais
Aínda que o que describimos focaliza en grande medida obxectos non dixitais, é posíbel transferir o concepto á realidade virtual. Neste caso, poden considerarse realia virtuais os recursos, contornas e obxectos dixitais susceptíbeis de ser utilizados para a aprendizaxe aínda que non sexan deseñados con esa finalidade. Podemos atopar numerosos recursos que cumpren esta definición como gravacións, xogos, documentos, webs, noticias, datos etc. Neste campo, tócase con outra denominación que se utiliza no campo dixital: o obxecto de aprendizaxe.
Realia (tradución)

Os realia son palabras que denotan obxectos, conceptos e fenómenos culturalmente específicos que non poden ser traducidos a outras linguas ao faltar correspondencias precisas entre os seus léxicos. Trátase dunha palabra derivada do latín medieval que significaba na súa orixe as "cousas reais", en oposición ás abstractas.
Os tradutores búlgaros Sergej Vlahov e Sider Florin foron os primeiros en abordar en profundidade o estudo dos realia, dándolle ó termo o seu sentido actual.
Realimentación negativa

A Realimentación negativa ou retroalimentación negativa é un mecanismo de control onde o valor da saída do sistema se combina co da entrada para producir un resultado estábel. Se a saída do sistema aumenta, a realimentación fará que tenda a baixar e se baixa tenderá a facela subir, estabilizándose o resultado. Características
As retroalimentacións negativas se establecen en cadeas pechadas, sempre que o número de relacións negativas non sexa par. Se indica mediante un signo (-) dentro dun círculo situado no centro da relación. Este tipo de bucle esta presente en toda clase de controis, tanto naturais como artificiais. Un exemplo deste tipo de bucle, e o termóstato da calefacción que funciona do seguinte xeito: se a temperatura ambiente e menor que a establecida, acenderá a calefacción, pero se e maior, a desconectará. Este mecanismo consegue manter estable a temperatura.
Realismo axencial

O realismo axencial é unha teoría proposta por Karen Barad, que ven da intersección entre os Estudos de xénero e a Teoría Actor-Rede. Dita teoría preséntase no libro "Meeting the Universe Halfway" Fundamento
Segundo a teoría do realismo axencial de Barad, o mundo está composto de fenómenos, que son a inseparabilidade ontolóxica dos organismos dentro da acción. A intraacción, un neoloxismo introducido por Barad, sinala un importante desafío á metafísica individualista. Para Barad, as cousas ou os obxectos non preceden á súa interacción, senón que os «obxectos» emerxen a través de certas accións dentro deles. O aparello que produce fenómenos non son conxuntos de humanos e non humanos (como na teoría do actor-rede), senón a condición de posibilidade para "humanos" e "non humanos", conceptos non só como ideacionais senón tamén na súa materialidade. Os aparellos son o "material discursivo" no que producen significados determinados e seres materiais, ao mesmo tempo que exclúen a produción doutros. O que significa que a materia é, polo tanto, sempre material discursivo. A teoría está inspirada no físico Niels Bohr, un dos fundadores da física cuántica. Barad tamén argumenta que o "realismo da axencia" é útil para analizar a literatura, as desigualdades sociais e moitas outras cousas. Esta afirmación baséase no feito de que o realismo axencial de Barad é unha forma de comprender a política, a ética e as axencias de calquera acto de observación e, de feito, de calquera tipo de práctica do coñecemento.
Realismo social

Realismo social é un movemento artístico que procura dirixir a atención ás condicións reais sociopolíticas da clase traballadora como medio para a crítica das estruturas de poder que se atopan tras estas condicións. Malia que as características deste movemento varían de nación en nación, na maioría dos casos baséase na utilización dunha forma de realismo crítico ou descritivo. Enraizado no realismo europeo, o realismo social procura revelar as tensións entre unha forza hexemónica opresiva e as súas vítimas. Historia
O nome adoita utilizarse de forma máis concreta para denominar o movemento artístico que xurdiu entre a primeira e a segunda guerra mundial como reacción ás duras condicións e problemas que sufriu a poboación tralo Crac de 1929. Na procura de que a arte fose máis accesible para unha maior audiencia, os artistas enfocáronse na realización de retratos realistas de traballadores anónimos así como de celebridades como símbolos heroicos de forza perante a adversidade. O obxectivo destes artistas era político, procurando expoñer as deterioradas condicións das clases baixas e traballadoras e facer responsable disto ós sistemas sociais.
O realismo social non debe confundirse co realismo socialista, a forma de arte soviética oficial institucionalizada por Iosif Stalin en 1934 e adoptada posteriormente polos partidos comunistas de todo o mundo. Difire tamén do realismo xa que non só presenta condicións de pobreza, senón que faino expresando as tensións entre dúas forzas opostas. Porén, os termos realismo social e realismo socialista utilízanse en ocasións de forma intercambiable.
Realpolitik

Realpolitik é un sistema de políticas ou principios baseado en consideracións prácticas e realistas ou posibilistas, máis que morais ou ideolóxicas. O termo provén do alemán, literalmente "política real" ou "realista". A realpolitik é coñecida por dar prioridade á eficacia e a vantaxe estratéxica sobre os principios ideolóxicos ou éticos.
Ludwig von Rochau, un escritor e político do século XIX, descríbeo do seguinte xeito: Orixe e desenvolvemento
O termo "Realpolitik" gañou prominencia no século XIX, especialmente durante o período da unificación alemá. O político alemán Otto von Bismarck é un dos principais expoñentes deste enfoque, empregando tácticas realistas para consolidar o poder alemán a través de alianzas e estratexias pragmáticas, independentes das consideracións ideolóxicas.
Un exemplo dun político que exerceu a realpolitik é Henry Kissinger, que axudou aos presidentes dos Estados Unidos nos anos 60 e 70 a ampliar o poder dos Estados Unidos e os seus aliados. Características
Pragmatismo: A realpolitik enfócase na realidade e na práctica, buscando resultados concretos en lugar de seguir principios ideolóxicos.
Intereses nacionais: Prioriza estratexicamente os intereses nacionais e a seguridade sobre a moralidade ou os valores universais.
Flexibilidade: É un enfoque flexible que pode adaptarse tacticamente a diferentes situacións e circunstancias para maximizar os beneficios. Críticas
A realpolitik é criticada por poder levar a accións que sacrifican principios éticos e humanos en favor de vantaxes pragmáticas, fomentando a manipulación e a explotación.
Rebatemento do rectángulo

Rebatemento do rectángulo, tamén rabatamento ou rebatamento, é unha técnica ou ferramenta compositiva utilizada para situar obxectos na imaxe, ou como axuda para o estudo da arte. Tamén chamado polos seus nomes en inglés, rebatement, rabatment e rabattement; hai moita literatura nesa lingua sobre esta técnica, pero moi escasa noutras.
Cada rectángulo contén dous cadrados implícitos en cada un dos lados curtos. O proceso de rotar os lados curtos sobre o longo é chamado "doble abatemento", ou "rabatemento", e a cuarta liña imaxinaria é chamada "o rebatemento". O termo é utilizado en xeometría, arte e arquitectura. Teoría
Non hai ningunha explicación absoluta do mecanismo deste método, pero hai varias teorías. Un argumento é que os cadrados son unha forma xeométrica tan sinxela e primordial que o cerebro a busca automaticamente, completando mentalmente o rebatemento, tanto se está explícito ou non. Cando unha composición usa elementos da escena para que coincidan co cadrado, produce un sentimento de harmonía. Práctica
Artistas do Renacemento utilizaron o rebatemento como base para obras de arte e arquitectura, e pode ser observado na arte de case calquera período.
Como unha das moitas técnicas de composición, pode usarse para o posicionamento dos elementos dentro do rectángulo. Non hai ningunha regra definitiva ao respecto; unha composición pode ter unha sensación de axitación dinámica ou un sentido de equilibrio en relación a liñas importantes como as do rebatemento ou da regra dos terzos, ou a dos puntos fortes derivados dela.
O rebatemento pode ser aplicado a rectángulos de calquera proporción. Para os de 3: 2 de proporción (como na foto fixa de 35mm), o rebatemento coincide coas liñas da regra dos terzos.
Nas culturas occidentais que len de esquerda a dereita, a atención a miúdo céntrase dentro do rebatemento esquerdo ou na liña que forma no lado dereito da imaxe.
Cando se emprega o rebatemento cun lado dun rectángulo dourado e despois se aplica iterativamente ao rectángulo que queda, os "rectángulos xiratorios" resultantes describen a espiral dourada.
Rebeca Uribe Bone

Rebeca Uribe Bone, nada na cidade de Guatemala o 7 de xullo de 1917 e finada en Bilbao o 8 de maio de 2017, foi unha enxeñeira química colombiana. Foi a primeira muller en graduarse en Enxeñaría Química da Universidade Pontificia Bolivariana de Medellín. Traxectoria
Rebeca Uribe Bone naceu na cidade de Guatemala o 7 de xullo de 1917. Os seus pais eran Guillermo Uribe Echevarría, un contable español de procedencia vasca, e María Teresa Bone Romero, guatemalteca de ascendencia inglesa.
Guillermo Uribe, o pai de Rebeca, deixou o País Vasco e mudouse á cidade de Guatemala, onde coñeceu e casou con María Teresa Bone. En 1928, tras ter seis fillos, abandonaron Guatemala e trasladáronse a Colombia. Alí instálaronse en Medellín e tiveron dous fillos máis. A parella era librepensadora e liberal, e alentaron ás súas fillas a estudar e exercer profesións. Finalmente, dúas delas convertéronse en enxeñeiras: Rebeca en enxeñeira química e Guillermina en enxeñeira civil. Por outra banda, Helena converteuse en médica, e unha cuarta irmá, María Teresa, comezou a estudar arquitectura antes dun matrimonio temperán. A quinta irmá, Carmen, sufriu de meninxite cando era nena, o que lle impediu estudar unha carreira, pero a pesar disto terminou o bacharelato. Os seus irmáns convertéronse en piloto, avogado e arquitecto.
Rebeca rematou os seus estudos secundarios no Instituto Central Feminino de Medellín. Nese momento, a universidade estaba a abrir as súas portas a mulleres debidamente cualificadas. Os profesores que tivera no instituto, moi bos matemáticos e químicos, influíron nela para que elixise a enxeñaría química como carreira universitaria. Os seus pais foron moi receptivos á idea e animárona a estudar, do mesmo xeito que aos seus irmáns. A súa irmá Guillermina dixo en 2004: “O meu papá estaba adiantado para a época, e por iso nos estimulou moitísimo. El tiña un pensamento sobre a muller máis amplo”.
Un dos profesores de Rebeca foi Joaquín Vallejo Arbeláez, enxeñeiro civil, empresario e escritor colombiano que logo desenvolveu o cargo de 12° Representante Permanente de Colombia ante as Nacións Unidas. Ademais, ela tamén realizou cursos de cultura xeral e formación docente, e moitos dos seus compañeiros comezaron a dar clases máis tarde. O 19 de outubro de 1945, Rebeca Uribe Bone licenciouse na Universidade Pontificia Bolivariana (entón Universidade Católica Bolivariana) e graduouse como enxeñeira química industrial. Pouco despois comezou a traballar no departamento de calidade da empresa cervexeira Bavaria.
Vida persoal
Antes de completar o seu primeiro ano como enxeñeira química, Rebeca Uribe Bone coñeceu a un fillo dun amigo do seu pai. Era vasco e estaba de visita en Bogotá por unha tempada. Acabaron casando e instalándose en Cali, onde fundaron unha fábrica e tiveron un fillo. Trasladáronse a Bilbao (en España) na década de 1980.
Rebeca foi activa ata a vellez e adoitaba camiñar soa polas rúas da veciñanza todos os días. Aos 95 anos foi atropelada nun accidente de bicicleta. Finalmente, o 8 de maio de 2017, contando con case cen anos, faleceu en Bilbao.
Rebelión

Unha rebelión é, na maioría dos casos, unha manifestación de rexeitamento á autoridade. Isto pode variar desde a desobediencia civil ata un intento organizado e armado de destruír a autoridade estabelecida. O termo tamén se usa para facer referencia á resistencia armada dun grupo insubordinado fronte a un goberno estabelecido. Aqueles quen participan nunha rebelión, son denominados rebeldes.
Un termo similar é o de sedición, que se entende como un grao menor de rebelión. O motín pode entenderse, en termos militares e mariños, como unha rebelión localizada nunha unidade ou barco, pero tamén como un termo máis xenérico. Os conceptos ou termos que teñen un contido semántico máis amplo son os de revolta ou levantamento.
Rebelión Científica

Scientific Rebellion é un grupo de científicos ambientais internacionais que fai campaña polo decrecemento, a xustiza climática e unha mitigación máis eficaz do cambio climático. É unha organización irmá de Extinction Rebellion. É unha rede de académicos e académicas que trata de crear conciencia a través da desobediencia civil non violenta. Accións
O grupo creouse en marzo de 2021. En agosto de 2021 o grupo filtrou partes da contribución prefinal do Grupo de Traballo III ao Sexto Informe de Avaliación (AR6) antes da aprobación intergobernamental. Levaron a cabo varias protestas durante a COP26, entre elas o bloqueo da ponte George V de Glasgow o 6 de novembro de 2021. En abril de 2022 o grupo organizou un bloqueo de estradas en Berlín en protesta contra a perforación de petróleo no mar do Norte. O 6 de abril de 2022 con outros colectivos como Futuro Vegetal, botaron auga tinguida de remolacha, simulando sangue, contra o Congreso dos Deputados para concienciar contra a crise climática. Seis persoas investigadoras afiliadas ao movemento defenderon a desobediencia civil dos seus colegas nun comentario detrás dun muro de pagamento, hipotetizando que isto pode causar cambios netos significativos a favor do clima na opinión pública debido ao "potencial de recortar". a través da infinidade de complexidades e confusión" no público, recibindo unha cobertura substancial por medios de texto en liña.
Rebelión das Alpuxarras (1568-1571)

A segunda rebelión das Alpuxarras, ás veces chamada a Guerra das Alpuxarras ou a Revolta dos Mouriscos, foi desencadeada pola Pragmática Sanción de 1567 de Filipe II de España e foi a segunda revolta mourisca contra a Coroa de Castela na rexión montañosa das Alpujarras e no altiplano granadino, ao nordeste da cidade de Granada. Os rebeldes eran mouriscos, os descendentes nominalmente católicos dos mudéxares (musulmáns baixo o dominio castelán) tras a primeira rebelión das Alpuxarras (1499–1501). Contexto
En 1250, a Reconquista da Península Ibérica polas potencias católicas só deixara o Emirato de Granada no sur. En 1492, a cidade de Granada caeu en mans dos Reis Católicos (Isabel I de Castela e Fernando II de Aragón) e, segundo os termos da capitulación, toda a rexión de maioría musulmá quedou baixo o dominio cristián.
Porén, os habitantes musulmáns da cidade axiña se rebelaron contra o dominio cristián en 1499, seguidos polos pobos da montaña, revolta foi reprimida en 1501. Os musulmáns baixo o dominio cristián (coñecidos ata entón como mudéxares) víronse obrigados a converterse ao cristianismo, converténdose nunha poboación nominalmente católica coñecida como "mouriscos". Rebelión
O descontento entre os novos "mouriscos" levou a unha segunda rebelión, liderada por un mourisco coñecido como Abén Humeya, que comezou en decembro de 1568 e durou ata marzo de 1571. Este violento conflito tivo lugar principalmente na montañosa rexión das Alpujarras, nas ladeiras meridionais de Serra Nevada, entre a cidade de Granada e a costa mediterránea.
Segundo se informa, a rebelión adquiriu un carácter fanático, coa tortura e asasinato de sacerdotes e sacristáns, e a destrución e profanación de igrexas. Nisto xogaron un papel importante as bandas de monfíes, foraxidos que abandonaran as aldeas e vagaran polas montañas e se uniran á rebelión.
A maior parte da poboación mourisca foi expulsada do Reino de Granada e dispersouse por todo o Reino de Castela (a actual Castela, Estremadura e Andalucía). Como isto deixou moitos asentamentos máis pequenos de Granada case baleiros, trouxéronse colonos católicos doutras partes do país para repoboalos.
Rebelión de Irlanda Nova de 1848

A Rebelión de Irlanda Nova de 1848, tamén chamada Rebelión da Fame ou Batalla de Ballingarry, foi un errado levantamento nacionalista irlandés liderado polo movemento Irlanda Nova. Características
Tivo lugar o 29 de xullo de 1848 en Ballingarry, no Condado de Tipperary. Tras varios días de revoltas e protestas, os rebeldes perseguiron unha unidade da Royal Irish Constabulary ata que estes tomaron unha casa (a granxa de McCormick, declarada en 2004 Monumento Nacional), iniciándose un tiroteo de varias horas que culminou coa fuxida dos sublevados tras a chegada de inxentes reforzos policiais.
A maioría dos líderes da revolta foron desterrados á Terra de Van Diemen, hoxe Tasmania. Porén, o levantamento serviu de inspiración a outras sublevacións posteriores contra os británicos.
Rebelión irlandesa de 1798

A rebelión irlandesa de 1798 (en irlandés Éirí Amach 1798), tamén coñecida como a Rebelión dos Irlandeses Unidos (en irlandés Éirí Amach na nÉireannach Aontaithe) foi un levantamento nacionalista irlandés que tivo lugar en 1798 contra o dominio británico en Irlanda. Os Irlandeses Unidos, un grupo revolucionario irlandés de orientación republicana e influenciado polas ideas das revolucións americana e francesa foron os principais artífices da revolta.
Rebirth (álbum de Lil Wayne)

Rebirth será o sétimo álbum de estudio do rapeiro estadounidense Lil Wayne, o primeiro de música rock, aínda que incluíra algunhas cancións de rap. O álbum orixinalmente ía saír o 7 de abril de 2009 pero finalmente pospúxose o seu lanzamento ata o 24 de novembro. Sinxelos
O primeiro sinxelo do álbum en darse a coñecer foi Prom Queen, que apareceu na páxina de MySpace de Lil Wayne o 27 de xaneiro de 2009 e chegou ó posto 15 do Billboard Hot 100. Hot Revolver foi o segundo sinxelo, apareceu en iTunes o 17 de marzo e chegou ó número 33 do Billboard Hot 100. Listaxe de cancións
"American Star" (con Shanell) - 3: 37
"Prom Queen" (con Shanell) - 3: 37
"Ground Zero" - 3: 57
"Da Da Da" - 3: 40
"Paradise" - 3: 57
"Get a Life" - 3: 12
"On Fire" - 4: 08
"Drop the World" (con Eminem) - 3: 49
"Runnin'" (con Shanell) - 4: 31
"One Way Trip" (con Kevin Rudolf) - 4: 38
"Knockout" (con Nicki Minaj) - 4: 09
"The Price Is Wrong" - 3: 28
Reboiras: Acción e Corazón

Reboiras: Acción e Corazón é un filme galego dirixido por Alberte Mera e producido pola Fundación Terra e Tempo. O filme documenta a figura de Moncho Reboiras e mostra a súa historia a partir das entrevistas a 29 testemuñas directas que compartiron con el diferentes circunstancias, como o irmán de Moncho, Manuel Reboiras, a súa curmá Lita Martínez ou o escritor e exsecretario xeral da Unión do Povo Galego, Francisco Rodríguez Sánchez. A maiores, a obra tamén inclúe filmacións e documentos históricos. Elenco
Daniel Celester como Moncho Reboiras
Lidia Veiga
Daniel Prieto
Carlota Mosquera
Sergio Alfonso
Reboot

Nos seriais de ficción, o termo "reboot" (en galego: reinicio) fai referencia a un novo comezo para un universo ficticio, obra ou serie de ficción. Un reboot rexeita a continuidade, para recrear os personaxes, as tramas e o fondo dende o principio. Descríbese como unha forma de "reconsiderar" ou "volver a iniciar un universo ficticio xa establecido".
Outra maneira de definir un reboot é consideralo coma un remake dunha serie cinematográfica ou calquera outra saga. O termo foi cuestionado por resultar vago e "confuso", "estar de moda" e por ser outra maneira de referirse a un remake, non obstante pódense establecer distincións entre reboot, remake e retcon. Orixe do termo
A palabra é de orixe recente, procede do inglés, de onde deriva á súa vez do termo informático reboot (reinicio). Tipos
Os reboots eliminan os elementos non esenciais asociados a unha serie previamente establecida e comézana de novo, descompoñéndoa ata os elementos centrais que fixeron popular o orixinal. Os reboots permítenlle ó público descoñecedor dos títulos precedentes un acceso máis sinxelo a unha serie determinada.
Banda deseñada
En banda deseñada, a continuidade dun título duradeiro pódese suprimir para empezar de novo dende o principio, permitíndolle ós autores redefinir personaxes, proporciona a ocasión de crear novas historias e posibilita que o título atraia a novos lectores. Nos cómics ás veces utilízase algún pretexto para explicar un reboot, como a fusión de mundos paralelos ou liñas de tempo, ou simplemente se destrúe un universo ficticio para recrealo dende o principio.
Cine
Mediante un reboot, os cineastas renovan e impulsan unha serie de filmes para atraer novos seguidores e aumentar os ingresos. Un reboot pode renovar o interese nunha serie cinematográfica que quedara desfasada. Os reboots representan un proxecto seguro para os estudos cinematográficos, xa que contan cunha base de seguidores, polo que son menos arriscados (en termos de recadación) que un traballo enteiramente orixinal e, por outra banda, permiten que os estudos de cine busquen novo público e que ós directores e produtores escollan actores máis novos para atraer espectadores máis mozos. [Cómpre referencia]
Televisión
En televisión, un reboot pode significar a volta á produción dunha serie de televisión despois dun tempo trala súa cancelación, non obstante, tamén pode entenderse como unha nova versión dunha serie precedente.
Un concepto relacionado é o "retooling" (reestruturación), cando unha serie cambia substancialmente a súa premisa mentres se continúa emitindo, mantendo ó mesmo tempo algúns dos personaxes principais, xeralmente como un intento de incrementar a audiencia e evitar cancelacións.
Videoxogos
Os reboots son habituais na industria dos videoxogos. Os reboots nos videoxogos utilízanse para actualizar a historia e os elementos do xogo e para aproveitar a tecnoloxía e as funcións que non estaban dispoñibles cando os sacaron con anterioridade.
Receptor

Nun proceso de comunicación, receptor é o que recibe e decodifica unha mensaxe, utilizando para iso as regras dun código específico. O emisor é a persoa ou aparello que codifica determinada información e que orixina así a mensaxe, que se envía a continuación ao receptor por medio dun canal. O receptor é, ao mesmo tempo, un descodificador.
Receptor da somatostatina

Os receptores da somatostatina (SSTR) son receptores para o ligando somatostatina, un pequeno neuropéptido asociado coa sinalización neural, especialmente na resposta postsináptica á coestimulación/activación do receptor NMDA.
Coñécense cinco receptores da somatostatina: SST1 (SSTR1)
SST2 (SSTR2)
SST3 (SSTR3)
SST4 (SSTR4)
SST5 (SSTR5)
Todos eles son receptores sete transmembrana acoplados á proteína G.
Receptor de C3a

O receptor de C3a (C3aR), tamén coñecido como receptor do compoñente do complemento 3a 1 (C3AR1) é unha proteína de tipo receptor acoplado á proteína G que intervén nas reaccións do sistema do complemento.
Este receptor únese ao compoñente do complemento 3a (C3a), aínda que hai probas limitadas de que este receptor tamén se une a C4a en mamíferos inferiores. Isto aínda está por probar que é certo en humanos. O receptor de C3a modula a inmunidade, artrite, obesidade inducida pola dieta e cancros. Agonistas e antagonistas
Descubríronse agonistas e antagonistas potentes e selectivos para o C3aR.
Receptor de andróxenos de membrana

Os receptores de andróxenos de membrana (mARs) son un grupo de receptores acoplados á proteína G (GPCRs) que se unen e son activados pola testosterona e/ou outros andróxenos, que se encontran na membrana plasmática. A diferenza do receptor de andróxenos (AR), que é un receptor nuclear que produce os seus efectos por medio de mecanismos xenómicos, os mARs son receptores da superficie celular que alteran rapidamente a sinalización celular por modulación da fervenza de sinalización intracelular. Entre os mARs coñecidos ou propostos están o ZIP9 e o GPRC6A.
O GPRC6A está implicado na función testicular e o cancro de próstata. Tamén se observou que os mARs se expresan en células de cancro de mama. A activación de mARs pola testosterona incrementa a forza do músculo esquelético, o que indica potenciais efectos anabólicos. Os mARs tamén foron implicados en efectos antigonadotrópicos dos andróxenos. O 3α-androstanediol, un metabolito activo da dihidrotestosterona (DHT) e un andróxeno débil así como un neuroesteroide por medio da súa acción como modulador alostérico positivo do receptor do GABAA, inflúe rapidamente na receptividade e o comportamento sexual en animais, un efecto que depende do receptor do GABAA.
Receptor de esteroides de membrana

Os receptores de esteroides de membrana (mSRs), tamén chamados receptores de esteroides extranucleares, son unha clase de receptores da superficie celular activados por esteroides endóxenos que funcionan como mediadores de sinalización celular rápida non xenómica por medio da modulación de fervenzas de sinalización intracelular. Os receptores de esteroides de membrana son diferentes dos receptores de hormonas esteroides (SHRs) nucleares clásicos, que non se encontran na membrana senón no interior da célula. Estes receptores de membrana son outro xeito que teñen os esteroides de orixinar os seus efectos biolóxicos. Os SHRs poden producir respostas xenómicas lentas, e os mSRs respostas non xenómicas rápidas.
Algúns receptores nucleares (non de membrana) poden sufrir modificacións como a palmitoilación que crean unha áncora por medio da cal poden quedar fixados na membrana plasmática ou poden asociarse á proteína de membrana caveolina. Por esta razón, algúns receptores nucleares de esteroides poden aparecer tamén na membrana. Lista de receptores de esteroides de membrana
Entre os grupos coñecidos de receptores de esteroides de membrana, segundo o seu ligando están os seguintes: Receptores de esteroides sexuais de membrana
Receptores de estróxenos de membrana (mERs) – GPER, ER-X, ERx, Gq-mER; Nav1. 2; receptores nucleares palmitoilados (a palmitoilación deste receptor nuclear crea unha áncora que o fixa á membrana).
Receptores de proxesterona de membrana (mPRs) – PAQRs (mPRα, mPRβ, mPRγ, mPRδ, mPRϵ); PGRMC1, PGRMC2.
Receptores de andróxenos de membrana (mARs) – GPRC6A, OXER1, ZIP9; TRPM8; Cav1. 2.
Receptores de corticosteroides de membrana
Receptores de glicocorticoides de membrana (mGRs) – receptores nucleares asociados á caveolina (o receptor nuclear asóciase á proteína de membrana caveolina e queda fixado á membrana); posibles receptores non identificados.
Receptores de mineralocorticoides de membrana (mMRs) – receptores nucleares asociados á caveolina; diversos supostos receptores.
Ademais, o PDIA3 é un receptor de membrana para o secosteroide calcitriol, a forma activada da vitamina D.
Receptor de glicocorticoides de membrana

Os receptores de glicocorticoides de membrana (mGRs) son un grupo de receptores que se unen e son activados por glicocorticoides como o cortisol e a corticosterona, así como por certos glicocorticoides exóxenos, como a dexametasona. A diferenza do clásico receptor de glicocorticoides (GR ou GCR) citosólico, que actúa no núcleo e exerce os seus efectos por medio de mecanismos xenómicos, os mGRs son receptores da superficie celular que alteran rapidamente a sinalización celular pola modulación das fervenzas de transdución de sinais intracelulares. As identidades dos mGRs aínda non se dilucidaron completamente, pero pénsase que comprenden os receptores de glicocorticoides asociados á membrana así como outros receptores acoplados á proteína G (GPCRs) aínda non caracterizados. Os rápidos efectos da dexametasona non se poden reverter co antagonista do GR mifepristona, o que indica que hai máis receptores á parte dos GR clásicos.
Os mGRs foron implicados nos efectos rápidos dos glicocorticoides na resposta ao estrés temperá do sistema nervioso central por medio da modulación da actividade neuronal no hipotálamo, hipocampo, amígdala e córtex prefrontal, entre outras áreas. En consecuencia, os glicocorticoides afectan a cognición, comportamento adaptativo ao estrés e produción neuroendócrina (por exemplo, supresión da secreción de oxitocina e vasopresina) en cuestión de minutos. Os mGRs parecen estar en parte implicados nos efectos antiinflamatorios e inmunosupresores dos glicocorticoides. Os mGRs están presentes en moitos sistemas corporais e órganos e parecen regulalos, incluíndo o sistema cardiovascular, inmunitario, endócrino, nervioso, músculo liso, músculo esquelético, fígado e tecido adiposo. Os mGRs parece que cooperan, se complementan e sinerxizan cos GR nucleares clásicos de varias maneiras.
Receptor de monoaminas

Un receptor de monoaminas é un receptor específico para neurotransmisores monoaminas e aminas traza, pequenas moléculas de sinalización endóxenas con estrutura química de monoamina. Os receptores de monoaminas son case todos receptores acoplados á proteína G, pero coa notable excepción do receptor 5-HT3 da serotonina como canle iónica regulada por ligando. Os receptores de monoaminas son as dianas biolóxicas de moitos fármacos, os cales se denominan fármacos "monoaminérxicos". Lista de receptores
Os receptores de monoaminas comprenden as seguintes clases: Receptores adrenérxicos, aos que se une a epinefrina (adrenalina) e a norepinefrina (noradrenalina).
Receptores de dopamina, aos que se une a dopamina.
Receptores de histamina, aos que se une histamina.
Receptores de melatonina, aos que se une a melatonina.
Receptores de serotonina, aos que se une a serotonina (5-HT)
Receptores asociados a aminas traza, aos que se unen aminas traza, tironaminas, neurotransmisores monoamina (só o receptor TAAR1), e trimetilamina (só o TAAR5).
Receptor de radio

Un receptor de radio, tamén chamado simplemente radio, é un dispositivo electrónico capaz de recibir sinais vocais emitidos por unha emisora de radio a través de ondas electromagnéticas. Funcionamento
Basicamente, un receptor de radio consiste nun circuíto eléctrico, deseñado de tal forma que permita filtrar ou separar unha corrente pequenísima, que se xera na antena, por efecto das ondas electromagnéticas (o fenómeno coñécese como indución electromagnética) vidas polo aire (aínda que non necesariamente, pois poden viaxar por calquera medio, incluso no baleiro) para logo amplificalas selectivamente, miles de veces, e envialas cara a un elemento cun electroimán, que é o altofalante, onde se transforma a información eléctrica en son. Neste circuíto hai un condensador variábel, que nas radios antigas ía pegado a un botón de mando de modo que ao xirala variaba a capacidade do condensador. O efecto da variación da capacidade do condensador no circuíto é filtrar correntes de distinta frecuencia, e xa que logo escoitar o transmitido por distintas radioemisoras.
Receptor de galena
O receptor de radio máis simple que podemos construír é o denominado nas orixes da radio receptor de galena. Chamábase así porque o material semicondutor que se empregaba como díodo detector era unha pequena pedra deste material sobre a que facía contacto un fino fío metálico ao que se denominaba barba de gato. Este compoñente é o antecesor inmediato dos díodos de xermanio ou silicio utilizados na actualidade. Este receptor rudimentario só permite a audición de emisoras potentes e non moi afastadas, xa que non dispón de amplificación de ningún tipo.
Receptor ligado a encima

Un receptor ligado a encima, tamén chamado receptor catalítico, é un receptor transmembrana, no cal a unión dun ligando extracelular causa unha actividade encimática no lado intracelular. Trátase dunha proteína integral de membrana que posúe tanto funcións catalíticas encimáticas coma de receptor.
Sempre teñen dous importantes dominios, un dominio de unión a ligandos extracelular e un dominio intracelular con función catalítica; e unha hélice transmembrana. A molécula sinalizadora únese ao receptor na parte externa da célula e causa un cambio conformacional que afecta á función catalítica do receptor localizada no lado interno da célula.
Exemplos de actividade encimática deste tipo de receptores son: Receptor tirosina quinase, como no receptor do factor de crecemento de fibroblastos. A maioría dos receptores ligados a encima son deste tipo.
Proteína quinase específica de serina/treonina, como na proteína morfoxenética ósea
Guanilato ciclase, como no receptor do factor natriurético atrial Tipos
Velaquí unha lista das cinco familias maiores de receptores catalíticos:
Receptor sensorial

Os receptores sensoriais son terminacións nerviosas especializadas ou non, situadas nos órganos sensoriais (como a lingua, a pel, o nariz, os ollos, o oído, etc. ). Son os encargados de captar estímulos, internos ou externos, para levar a información e obter unha resposta xa sexa interna ou externa, e capaces de xerar un impulso nervioso e sensacións.
O impulso é transportado ao sistema nervioso central e procesado en distintas áreas dentro do córtex cerebral, para proporcionar ao individuo información das condicións ambientais que o rodean e xerar unha resposta apropiada. É dicir, os receptores sensoriais son células nerviosas especializadas en transformar sinais físico-químicas en sinais eléctricas, convertendo a enerxía física nun potencial eléctrico mediante un proceso que se denomina transdución de sinais. Tipos
Estas estruturas pódense clasificar en: Exteroreceptores.
Propioceptores. Exteroreceptores
Son aqueles receptores que se sitúan na pel para recoller información do medio ambiente que a rodea. Estes poden clasificiarse en diferentes tipos segundo as sensacións que recollen: Tacto: corpúsculos de Meissner (derme) e discos de Merkel (epiderme).
Calor: corpúsculos de Ruffini.
Frío: corpúsculos de Krause.
Dor: terminacións libres.
Vibración: corpúsculos de Paccini. Consultada o 30-03-2017. Propioceptores
Son estruturas somáticas máis profundas. Encóntranse nos músculos, nas articulacións e nos ligamentos. Posición do corpo respecta ao espazo: fusos neuromusculares e receptores de Golgi.
Dirección e forza dun movemento articular: fusos neuromusculares e corpúsculos de Paccini.
Presión nos órganos discernindo se é ou non álxica: corpúsculos de Ruffini.
Recesión

Na macroeconomía, unha recesión é unha diminución do PIB nun país ou o crecemento económico real negativo de dous ou máis trimestres sucesivos dun ano. Porén, esta definición non está universalmente aceptada. Características
Unha recesión pode implicar unha diminución simultánea das medidas da cantidade total da actividade económica, como o emprego, o investimento e os beneficios empresariais. Unha recesión pode estar asociada coa caída dos prezos (deflación), ou, de non ser así, o brusco aumento dos prezos (inflación), nun proceso coñecido como estanflación. Unha grave ou prolongada recesión chámase depresión económica.
As economías orientadas cara ao mercado caracterízanse por ciclos económicos. Hai moito debate acerca de se a intervención do Goberno suaviza o ciclo (véxase o keynesianismo), que o aumenta (véxase a real teoría do ciclo) ou incluso que o crea (véxase o monetarismo). Causas
As causas precisas da recesión son obxecto dun gran debate entre os académicos e os encargados de formular políticas, aínda que a maioría estará de acordo en que as recesións son causadas por unha combinación de forzas endóxenas cíclicas e as perturbacións esóxenas. John Maynard Keynes sinalou que cando os tipos de xuro son moi baixos (por debaixo dun 2%) entón a xente xa non ten incentivos para aforrar; se non hai aforro, os bancos non obteñen diñeiro co que poder realizar préstamos, e é este esgotamento dos aforros e préstamos o que causa o ciclo económico recesivo consonte Keynes. A Escola austríaca de economistas sostén que se trata dun exceso da oferta monetaria a que causa as recesións. A maioría dos monetaristas cren que a causa da maioría das recesións é deste mal manexo da oferta monetaria.
Recess: School's Out

Recess: School's Out (tamén coñecido como Recess: The Movie – School's Out) é un filme estadounidense de 2001 dirixido por Chuck Sheetz. Baséase na serie de televisión de Disney Recess, e conta coa voz de Andrew Lawrence, Rickey D'Shon Collins, Jason Davis, Ashley Johnson, Courtland Mead, Pamela Adlon, Dabney Coleman, Melissa Joan Hart, April Winchell e James Woods. Personaxes