proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Luis Alonso Freijanes

Luis Alonso Freijanes, nado en Arbo o 11 de novembro de 1910 e finado en México o 25 de febreiro de 1981, foi un comerciante e político galego. Traxectoria
Estivo emigrado en Cuba. Detido a principios de 1945, procesado na causa 94/45 acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Jesús Balboa López, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Mariano Otero Castelao, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Francisco Rey Drox, Eduardo Malvido Rúa, Eduardo Malvido Rúa, Antonio Soto Magariños, Ernesto Doural Campos, Saturnino Rodríguez Fernández, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo. Pasou a Portugal e o 28 de xaneiro de 1947 e embarcou no Nacala para exiliarse en México, arribando a Veracruz o 1 de febreiro de 1947. Finou en México o 25 de febreiro de 1981.
Luis Alvarez

Luis Walter Alvarez, nado en San Francisco en 1911 e finado o 11 de setembro de 1988 en Berkeley, California en 1988, foi un físico e profesor universitario norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1968. Traxectoria
Naceu o 13 de xuño de 1911 na cidade de San Francisco, en California neto do médico asturiano Luís F. Álvarez. Licenciouse en física pola Universidade de Chicago e conseguiu o doutoramento en 1936.
Aínda que foi profesor da Universidade de Berkeley durante toda a súa carreira traballou tamén no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts entre os anos 1940 e 1943, así como no laboratorio de Metalurxia da Universidade de Chicago entre 1943 e 1944, e colaborou con Robert Oppenheimer no Proxecto Manhattan para a fabricación da bomba atómica. Investigacións científicas
Dirixiu a construción do primeiro acelerador de partículas lineal de protóns entre 1946 e 1947 e inventou a cámara de burbullas de hidróxeno líquido, coa cal identificou moitos estados de resonancia de partículas xa coñecidas. Ao longo da súa carreira tocou un amplo abanico de temas físicos, como os raios cósmicos (é o codescobridor do efecto Leste-Oeste), física nuclear, tema en que estudou a captura de electróns K, a produción de neutróns lentos e descubriu a radioactividade do tricio e varios temas de física de altas enerxías.
En 1968 foi galardoado co Premio Nobel de Física polas súas contribucións na clasificación de partículas elementais grazas ao acelerador de partículas lineal.
Xunto ao seu fillo, o xeólogo Walter Alvarez, propuxo a teoría da extinción dos dinosauros por efecto da caída dun gran meteorito na península do Iucatán, México. No campo da arqueoloxía tamén se fixo famoso polo seu sistema para observar o interior das pirámides de Exipto a través dos raios X. Recoñecementos
No seu nome bautizouse o asteroide (3581) Alvarez descuberto o 25 de abril de 1985 por Carolyn S. Shoemaker.
Luis Fernández del Valle

Luis Fernández del Valle, nado en Madrid cara a 1918, foi un político español. Traxectoria
Membro da UGT e afiliado á Juventud Socialista de Madrid dende 1935. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Barcelona nos preparativos da Olimpiada Obreira. Regresou a Madrid incorporándose ao Batallón de Izquierda Federal. Despois foi axente do Servizo de Información Militar (SIM) e capitán de Infantaría. Ao rematar a guerra foi detido en abril de 1939 e condenado en consello de guerra a 12 anos de reclusión. Preso en Elx e no cárcere de Porlier dende o 3 de xullo de 1940 ata o 9 de novembro de 1942.
Logo de saír en liberdade condicional residiu en Langreu onde sufriu varias detencións. Foi o responsable da organización da Federación Provincial do PSOE de Lugo nos anos corenta, seguindo as directrices procedentes de Madrid, con Manuel Cobas Rodríguez, José Mateo Mariñas Ferrero, Graciano Leivas Freire, Antonio Vidal Vilas e outros. Acusados de rebelión, Cobas, Mariñas e Vidal foron condenados a seis meses e un día, e Luis foi condenado a nove meses de prisión. Estivo no cárcere de Langreu do 23 ao 29 de xullo de 1945 e despois na prisión da Coruña ata o 21 de decembro. Reingresou no cárcere de Langreu o 10 de xaneiro, onde permaneceu ata o 25 de maio de 1946 e novamente detido o 26 de xullo en Langreu pasou á prisión de Guadalaxara o 11 de agosto dese ano saíndo en liberdade condicional o 25 de xaneiro de 1947.
Luis Fonsi

Luis Alfonso Rodríguez López-Cepero, nado en San Xoán, Porto Rico o 15 de abril de 1978, máis coñecido como Luis Fonsi, é un cantante, compositor, actor, músico e produtor portorriqueño. Discografía
1998: Comenzaré
2000: Eterno
2002: Amor secreto
2002: Fight The Feeling
2003: Abrazar la vida
2005: Paso a paso
2008: Palabras del silencio
2011: Tierra Firme
2014: 8
2017: Despacito (álbum de Luis Fonsi & Daddy Yankee) Xiras
Tour Comenzaré (1998-1999)
Tour Eterno (2000-2001)
Tour Amor Secreto (2002)
Tour Abrazar La Vida (2003-2004)
Tour Paso a Paso (2005-2006)
Tour Palabras del Silencio (2008-2010)
Tour Tierra Firme (2011-2013)
Tour Somos Uno (2014-2015)
Love + Dance World Tour (2017) Mercadotecnia
Comerciais
Pepsi (só en Porto Rico) (2008).
Luis González Seara

Luis González Seara, nado na Mezquita (A Merca) o 7 de xuño de 1936 e finado en Madrid o 23 de abril de 2016, foi un sociólogo e político galego. Traxectoria
Foi doutor en Ciencias Políticas e secretario xeral do Instituto de la Opinión Pública (1963-1969). Exerceu a docencia como catedrático de Socioloxía na Universidade de Málaga e na Universidade Complutense de Madrid, da que foi decano (1971). Foi un dos fundadores do Partido Social Demócrata de Francisco Fernández Ordóñez e da revista Cambio 16 e de Diario 16. Foi senador pola UCD por Ourense (1977-1979), deputado por Pontevedra no Congreso dos Deputados (1979-1982) tamén pola UCD aínda que o 4 de febreiro de 1982 pasou ao grupo mixto. Foi ministro de Universidades e Investigación (1979-1981). Foi catedrático de socioloxía na Universidade Complutense de Madrid. Obras
Opinión pública y comunicación de masas (1968).
La sociología, aventura dialéctica (1971).
La década del cambio (1987).
El poder y la palabra (1995).
El laberinto de la fortuna (1998).
Luis Legaz Lacambra

Luis Legaz Lacambra, nado en Zaragoza o 17 de abril de 1906 e finado en Madrid o 2 de maio de 1980, foi un catedrático e político español. Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Zaragoza (1928). Preparou a súa tese de doutoramento sobre Hans Kelsen, que defendeu en 1932 na Universidade de Madrid: Kelsen: estudio crítico de la teoría pura del derecho y del estado de la Escuela de Viena, dirixida por Alfredo Mendizábal. En 1932 foi nomeado profesor auxiliar da cátedra de dereito natural na Universidade de Zaragoza. En 1935 conseguiu a Cátedra de Filosofía do Dereito da Universidade de La Laguna, e ese mesmo ano trasladouse para ocupar a de Santiago de Compostela. Foi reitor da Universidade de Santiago de Compostela (1942-1960) e despois decano da Facultade de Dereito da Universidade de Madrid (1976-1977). Foi procurador nato nas Cortes Españolas durante as sete primeiras lexislaturas do franquismo pola súa condición de reitor de Universidade. Foi Subsecretario do Ministerio de Educación Nacional (1962-1968).
Luis Miguel del Amargue

Luis Miguel del Amargue, nado o 12 de marzo de 1977 en Azua, Santo Domingo, é un cantante dominicano.
Escolleu ese nome artístico para ser identificado con este estilo da bachata dominicana. Discografía
Entregado a Ti Tiempo Para Amar Amor de Una Noche Luisa Maria Te Echo de Menos Quiero Amanecer Contigo Amor de Locos Corazon de Dinero Quiero Saber Búscame De Nuevo Contigo De Rodillas Te Pido Mi Regreso Dispuesto a Todo Otra Cosa Bachata Sin Limites No Me Olvides
Luis Moure Mariño

Luis Moure Mariño ou Luis Moure-Mariño, nado en Escairón (O Saviñao) en 1915 e finado na Coruña o 6 de novembro de 1999, foi un escritor galego. Traxectoria
Estudante de Dereito en Madrid, cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 Moure Mariño militaba na Falange e incorporouse como propagandista do bando franquista, colaborando en Azul. Despois desprazouse a Burgos, onde Franco montou a capital dos sublevados. Ao remate da guerra seguiu estudando dereito, pero continuou tamén os seus labores como xornalista. Foi profesor axudante de dereito político en Madrid ata que regresou a Galicia como notario.
De ideoloxía conservadora, colaborou en numerosos xornais galegos como El Pueblo Gallego, Faro de Vigo e La Voz de Galicia. Tamén foi cronista oficial da vila de Monforte desde 1997.
En 1990 foi condecorado coa medalla Castelao. Obra
En castelán
Como escritor publicou a maior parte da súa obra en castelán: ensaios como Perfil humano de Franco (1938), Galicia en la guerra (1939), La desigualdad humana (1983), La generación del 36: Memorias de Salamanca y Burgos (1989), Ultimas cartas de amor (1992), novelas como Fantasías reales: memorias de un protocolo (1961), traducido ao galego en 1983 como Fantasías reais: almas dun protocolo, e relatos como La corona de fuego y otras historias (1991).
En galego
En 1970 publicou o seu primeiro libro en galego, Sempre matinando ao que seguiron en 1980 Arredor da lareira (Ediciós do Castro) e en 1990 Un feixe de contos. Vida persoal
O seu irmán, Pablo Moure Mariño, foi deputado no Parlamento de Galicia entre 1981 e 1985.
Luis Pastor

Luis Pastor, nado en Berzocana (Cáceres o 9 de xuño de 1952 e criado en Vallecas (Madrid), é un cantautor español.
En decembro de 2022 foi Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes do Goberno de España. Traxectoria
Comezou coa canción protesta, pero a partir de 1981 deu un cambio no seu estilo cara a unha música máis variada. Un dos discos que o lanzou á fama foi "vallecas" co tema "vengan a ver", onde se describía a situación precaria do barrio onde se criou. Discografía
"La huelga del ocio, Con dos años" (1972). Single, Als 4 Vents.
"Luis Pastor" (1973). Single, Als 4 Vents.
"Fidelidad" (1975). Movieplay.
"Vallecas" (1976). Movieplay.
"Nacimos para ser libres" (1977). Movieplay.
"Amanecer" (1981). Movieplay.
"Coplas del ciego" (1983). RCA.
"Nada es real" (1985). Fonomusic.
"Por la luna de tu cuerpo" (1986). Fonomusic.
"Aguas abril" (1988). Poligram.
"Directo" (1991). Pasión.
"La Torre de Babel" (1994). Fonomusic.
"Flor de Jara I, Directo Mérida" (1995). Flor de Jara.
"Flor de Jara II, La Torre de Babel" (1995). Flor de Jara.
"Diario de a bordo" (1996). Edición da revista El Europeo.
"Por el mar de mi mano", (1998). Edición da revista El Europeo.
"Piedra de sol" (2000). Edición da revista El Europeo.
"Soy" (2002). Edición da revista El Europeo.
"Pásalo" (2004). 52 PM 16.
"Dúos" (2006). Ariola.
Luis Piedrahita

Luis Piedrahita Costa, nado na Coruña o 19 de febreiro de 1977, é un humorista, mago, guionista, director de cine e presentador de televisión galego.
Fíxose famoso polas súas aparicións en televisión e radio, sendo especialmente apreciado polos seus monólogos. É coñecido como "O rei das cousas pequenas", xa que en moitos dos seus monólogos critica o pouco respecto que os humanos mostran aos obxectos do día a día (retretes, vasoiras, ambientadores etc. ). Traxectoria
Foi ao colexio concertado xesuíta Santa María do Mar. Desde novo afeccionouse á maxia e gañou dous premios: o segundo premio de Micromaxia no congreso de Valongo (Portugal, 1998) e o Campionato de España en Micromaxia en 1999. Coñecido como "O rei das cousas pequenas", Luis Piedrahita gañou o I Certame de Monólogos de El club de la comedia, tras o cal se fixo guionista e actor fixo no devandito programa.
Estudou Comunicación Audiovisual na Universidade de Navarra e especializouse en escritura de guión. Tras isto contratárono en Telecinco.
Radio e televisión
En televisión colaborou como guionista con Cruz y Raya, La Noche de Fuentes y Cía, Con dos tacones e 1, 2, 3, A leer esta vez. Deuse a coñecer para o público polas súas intervencións no programa de monólogos El club de la comedia emitido en varias cadeas de televisión españolas.
Tamén participou no programa de Buenafuente ou no Estival de Santa Cruz (Valladolid) onde fixo La Comedia del Gato xunto a outros humoristas como Agustín Jiménez e Pedro Reyes.
En televisión presenta o programa de maxia Nada x aquí do que foi guionista e director durante dúas tempadas; participou tamén nun programa emitido por Cuatro en prime time El Hormiguero e no seu homólogo radiofónico, No somos nadie, presentado igualmente por Pablo Motos.
Entre outubro e novembro de 2020 presentou na Televisión de Galicia o programa musical A voltas coa música, do que só se emitiron catro episodios.
Cine e teatro
Na súa faceta como guionista colaborou en cine: Cosas que hacen que la vida valga la pena (2004), e en teatro: Cinco hombres. com e Cinco mujeres. com, La vida según San Francisco, Entre fuerte y flojo. En abril de 2007 dirixiu xunto con Rodrigo Sopeña unha película de suspense titulada La habitación de Fermat, presentada no festival Internacional de cine de Cataluña, Sitges. Obra
¿Un cacahuete flotando en una piscina sigue siendo un fruto seco? (2005, ISBN 84-03-09646-1)
¿Cada cuánto hay que echar a lavar un pijama? (2006, ISBN 84-03-09736-0)
Dios hizo el mundo en siete dias. .. y se nota (2007, ISBN 84-03-09859-6)
Cómo ser un Malasombra: Por Luis Piedrahita (ISBN 84-03-09859-7)
Luis Plaza Rey

Luis Plaza Rey, nado en Santiago de Compostela en 1878, foi un ebanista e sindicalista galego. Traxectoria
Ebanista de ideario anarquista, empregado no obradoiro de Jesús Landeira, foi con José Pasín Romero un dos líderes da Sociedad de Carpinteros y Ebanistas de Compostela a finais do século XIX. Emigrou a Lisboa a principios de século XX, onde instalou un obradoiro de ebanistería e casou en 1905. Organizou o Centro de Sociedades Obreras en Vigo e en novembro de 1910 asistiu ao Congreso fundacional da CNT en Barcelona como delegado de tres sociedades de resistencia viguesas. En marzo de 1911, xunto con Juan Nó, foi un dos fundadores da Federación Sindical Solidaridad Obrera de Galicia. Volveu a Lisboa, foi detido e estivo preso en 1912. Despois exerceu como director dun periódico anarquista. Desde Lisboa enviou colaboracións a La Voz del Obrero.
Luis Pérez Álvarez

Luis Pérez Álvarez, coñecido como Luis de Nacidas, nado en Moaña en 1916 e finado no mesmo concello en 1983, foi un mariñeiro e sindicalista galego. Traxectoria
Fillo de José Pérez Eiroa e Virtuosa Álvarez. Mariñeiro de Moaña, comezou de rapaz nun bote que ía ao boliche. Membro do sindicato Solidaridad Marinera da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Vigo o 17 de decembro por auxilio á rebelión na causa 1212/36 xunto con José Fervenza Pena, Jesús Vilariño Santomé, José Fandiño Pidre, Eugenio Gayo Santomé, Manuel Catrofes Rodríguez, Manuel Fervenza Pena, Manuel Vilariño Santomé e Arturo Piñeiro Iglesias “Chaplin”, foi condenado a 15 anos de prisión o 23 de decembro. Estivo preso en Vigo, na Illa de San Simón, e no cuartel de Santocildes de Astorga. Realizou traballos forzados na construción da liña Ponferrada-Burgos. Saíu en liberdade condicional en 1942. Traballou como patrón de pesca en Moaña, onde faleceu en 1983.
Xa xubilado escribiu unhas memorias coa intención de legarlle a súa memoria ao seu neto.
Luis Ricardo Falero

Luis Ricardo Falero, nado en Granada o 23 de maio de 1851 e finado no University College Hospital de Inglaterra o 7 de decembro de 1896 foi un pintor do século XIX, que desenvolveu a maior parte da súa carreira en Francia e Inglaterra. Formación e carreira
Estudou no Richmond College en Londres e en Francia. De familia acomodada, comezou estudos militares, que non rematou, e tamén de Química e Enxeñaría civil.
Desenvolveu unha pintura baseada en motivos de diversas figuras femeninas, principalmente espidos. A súa pintura é de inspiración fantástica e oriental. Ademais, ilustrou traballos de astronomía de Camille Flammarion.
Finou en Londres aos 45 anos.
Luis Santos López

Luis Santos López, nado en Mansilla de las Mulas (León) o 30 de abril de 1887, foi un profesor, avogado, xornalista e escritor español. Traxectoria
Foi redactor de La Tribuna e Informaciones. En 1918 foi nomeado profesor axudante de Francés do Instituto Cardenal Cisneros de Madrid. En 1921 foi nomeado profesor de Francés do Instituto e da Escola Normal de Ourense, foi despois catedrático de Francés do Instituto de Ourense. En 1929 abriu un bufete de avogado en Ourense. En 1935 permutou a súa praza pola de Luís Cremades, pasando a ser catedrático de Francés do Instituto de Pontevedra.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado. Foi suspendido de emprego e soldo en novembro. Foi confirmado no cargo de catedrático do Instituto de Pontevedra en novembro de 1937, con perda dos haberes correspondentes aos seis meses de suspensión de emprego e soldo. Vida persoal
Casou con Julia Santos e foi pai de Enrique, Luisa e Julia Santos Santos.
Luis Siret

Luis Siret y Cels nado en Sint-Niklaas, o 26 de agosto de 1860 e finado en Las Herrerías, o 7 de xuño de 1934 foi un enxeñeiro e arqueólogo de orixe belga. Traxectoria
Nado en Bélxica, con 21 anos e cos estudos de enxeñeiro de minas rematados marchou a Cuevas del Almanzora (Almería) onde xa traballaba o seu irmán na serra Almagrera.
Durante 50 anos el e mais Henri Siret investigaron o Neolítico, Calcolítico e a Idade de bronce en Almizaraque, Palacés, El Argar, El Gárcel ou Los Millares.
Material atopado nas súas escavacións foi exhibido en 1889 na Exposición Universal de París e en 1929 na Exposición Internacional de Barcelona. As pezas son actualmente exhibidas no Museo Arqueolóxico Provincial de Almería, no Museo Arqueológico Nacional en Madrid (MAN), no Musée du Cinquantenaire en Bruxelas e noutras importantes coleccións como o British Museum en Londres e o Ashmolean Museum en Oxford. Obra
Siret, Luis e Enrique, Las Primeras Edades del Metal en el Sudeste de España, 2006 Museo Arqueológico de Murcia
Siret. España Prehistórica. Facta Non Verba. 1891 (2001). Arráez Editores. Almería.
Siret. Orientales y Occidentales en España en los tiempos prehistóricos. 1994 Arráez Editores. Almería.
Siret. Las religiones neolíticas de Iberia. 1995. Arráez Editores. Almería.
Siret. Villaricos y Herrerías, Antigüedades púnicas, romanas, visigóticas y árabes. 1995. Arráez Editores. Almería.
Siret. Estudios de Arqueología, Mitología y Simbolismo. 1996. Arráez Editores. Almería.
Siret. Del Neolítico al Bronce (Compendio de Estudios). 1999. Arráez Editores. Almería.
Luis Suárez-Llanos Gómez

Luis Suárez-Llanos Gómez, nado en Vigo o 15 de maio de 1933 e finado o 9 de xullo de 2016, foi un catedrático galego de dereito mercantil e membro da Real Academia Galega de Ciencias. Traxectoria
Fillo do presidente da Deputación de Pontevedra e alcalde vigués Luis Suárez-Llanos Menacho, licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, onde se doutorou. Despois incorporouse como profesor de Dereito mercantil á facultade de económicas na mesma universidade, onde foi decano entre 1969 e 1971 e de 1974 a 1980.
En 1978 foi un dos académicos fundadores da Real Academia Galega de Ciencias.
Foi presidente do Consello Económico e Social de Galicia entre 1996 e 2004, cando foi relevado por Pablo Egerique. Obra
Añoranzas y desconsuelos: pequeñas historias de vida universitaria, 2010, memorias.
Responsabilidad de los administradores de sociedad anónima, 1962
Derecho, economía, empresa. Volumen 1, Elementos de teoría geneal del derecho patrimonial, 1988
Introducción al derecho mercantil: introducción al derecho de obligaciones, introducción al derecho de la empresa mercantil, 1998
Luis Ángel de las Heras Berzal

Luis Ángel de las Heras, nado en Segovia o 14 de xuño de 1963, é un sacerdote claretiano e prelado español, bispo de Mondoñedo-Ferrol entre 2016 e 2020, e de León a partir de 2020. Traxectoria
Episcopado
O 16 de marzo de 2016, é nomeado polo papa Francisco como novo bispo da diocese católica latina de Mondoñedo-Ferrol, substituíndo o seu anterior titular Manuel Sánchez Monge, quen fora trasladado á diocese de Santander. A súa ordenación episcopal levouse a cabo na catedral de Mondoñedo, o 7 de maio de 2016, de mans do seu metropolitano, Julián Barrio, arcebispo de Santiago de Compostela e en presenza de Renzo Fratini, nuncio do papa para España e Andorra.
O 21 de outubro de 2020 foi nomeado bispo de León, da cal tomou posesión o 19 de decembro.
Luisa Miller

Luisa Miller é unha ópera en tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Salvatore Cammarano (poeta e director de escena residente do Teatre San Carlo e que foi responsable da posta en escena da ópera na súa estrea), baseado na peza teatral Kabale und Liebe (Intriga e amor) de Friedrich von Schiller. Foi estreada o 8 de decembro de 1849 no Teatro San Carlo de Nápoles. Esta foi a 15ª ópera de Verdi, situada ao final do seu primeiro período compositivo. A aria máis gravada desta ópera é Quando le sere al placido de Rodolfo.
O crítico contemporáneo, Abramo Basevi consideraba a Luisa Miller como a ópera coa cal Verdi comezou a súa segunda etapa creativa. A pesar de que esta opinión foi ámplamente aceptada durante moito tempo, actualmente a crítica adxudícalle a Macbeth este honor.
Luise Rainer

Luise Rainer, nada en Düsseldorf o 12 de xaneiro de 1910 e finada en Londres o 30 de decembro de 2014, foi unha actriz de cinema alemá, nacionalizada estadounidense. Traxectoria
Nada nunha familia xudía de clase alta, viviu en Hamburgo e Viena. Aos dezaseis anos comezou a actuar en teatro, estudando interpretación con Max Reinhardt pouco tempo despois.
Apareceu en varios filmes austríacos antes de ser descuberta polos buscadores de talentos da Metro-Goldwyn-Mayer en 1934. Tras mellorar o seu inglés debutou en Hollywood con Escapade, remake dun dos seus filmes que fora rexeitado por Myrna Loy.
A súa seguinte película foi The Great Ziegfeld. A pesar de ter nela un papel pequeno, a súa interpretación impresionou tanto que a levou a gañar o oscar á mellor actriz protagonista. Tras este filme interveu en The Good Earth, co que tamén gañou o oscar.
Os seus seguintes filmes tiveron pouco éxito e en 1938 abandonou Hollywood. Viaxou por Europa, onde estivo axudando a nenos vítimas da Guerra Civil Española.
Á volta, aínda foi chamada para algúns filmes, pero finalmente deixou a interpretación e instalouse en Londres, onde faleceu, vítima dunha pneumonía no 2014.
Lulu (ópera)

Lulu é unha ópera nun prólogo e tres actos composta polo compositor austríaco Alban Berg, con música e libreto en alemán do propio compositor. O libreto foi adaptado das obras Erdgeist (en galego O espírito da Terra, 1895) e Die Büchse der Pandora (A Caixa de Pandora, 1904), de Frank Wedekind. Foi estreada o 2 de xuño de 1937 no Teatro da Ópera de Zürich.
Lume (bioloxía)

Para o lume da combustión ver lume. Para a unidade física de fluxo luminoso ver lumen. En bioloxía e anatomía, o lume (do latín lūmen, abertura ou luz), tamén chamado luz, é o espazo interior dunha estrutura tubular ou cavidade, como o dunha arteria ou o do intestino.
Por extensión, o lume pode ser tamén o espazo interno dun compoñente ou estrutura celular, como o retículo endoplasmático.
Moitos procedementos médicos realízanse accedendo polo lume dos vasos e órganos, como as endoscopias de estómago, vaxina, vexiga urinaria, colon etc. e certas operacións cirúrxicas como as anxioplastias e outras.
Diversos parasitos, como as lombrigas Ascaris, viven na luz dun órgano do seu hóspede. Exemplos
O interior dun vaso sanguíneo, é dicir, o espazo central dunha arteria ou vea polo cal flúe o sangue é o seu lume ou luz do vaso. As substancias que reducen a luz dun vaso denomínanse vasoconstritoras, e as que a aumentan, vasodilatadoras.
O interior do tracto gastrointestinal (luz gástrica, lume duodenal etc. ).
As vías bronquiais dos pulmóns e demais vías aéreas.
O interior dos túbulos renais.
O interior da vaxina, útero, trompas de Falopio.
Dentro dunha célula, o lume pode ser o espazo interno dun tilacoide, ou o do retículo endoplasmático, aparato de Golgi, lisosoma, mitocondria, microtúbulo, vesícula etc.
Lume bacteriano

O lume bacteriano (fire blight en inglés) é unha doenza que afecta a diversas especies de plantas da familia das rosáceas entre as cales se atopan diversas especies froiteiras, tales como pereiras (Pyrus), maceiras (Malus), marmeleiros (Cydonia) e nespereiras (Eryobotrya e Mespillus), así como a outras plantas ornamentais e silvestres: Amelanchier, Chaenomeles, Crataegus (estripeiros), Cotoneaster, Photinia davidiana, Pyracantha, Sorbus (sorbeiras) e as variedades ornamentais de Pyrus e Malus. O patóxeno causante é a bacteria Erwinia amylovora.
A sensibilidade da enfermidade é moi diversa segundo especies e variedades. Os danos causados poden ser moi graves, especialmente en pereira, pode producir a morte da planta afectada nun período moi curto de tempo. Isto aumenta pola gran facilidade de propagación da doenza e porque non hai tratamentos químicos curativos. Síntomas e danos do lume bacteriano
Normalmente as segundas infeccións prodúcense na primavera. A partir da polinización das flores a doenza progresa de xeito descendente e vai afectando a follas e gomos; as flores e as follas toman un aspecto queimado, que dá nome á enfermidade. Os rebentos tenros murchan e, en ocasións, cúrvanse. A infección pasa ás franzas e pólas secundarias, ás principais e finalmente aos toros, causando finalmente que a árbore ou arbusto seque. Medidas preventivas para evitar a propagación
Vixilancia continua das plantacións: é imprescindíbel para localizar cedo o foco.
Esixencia do pasaporte fitosanitario: as partidas de vexetais susceptíbeis ao lume bacteriano que non vaian acompañadas do pasaporte fitosanitario CE co distintivo ZP poderán ser destruídas sen dereito a indemnización. Os fornecedores de material vexetal, así como as persoas físicas ou xurídicas que realicen plantacións con plantas susceptíbeis, deben conservar durante 3 anos os correspondentes rexistros.
Destrución de plantacións abandonadas: é de obriga arricar as plantacións de froiteiras desleixadas das especies sensíbeis.
Limitación da plantación de plantas ornamentais susceptíbeis: está prohibida a plantación de plantas susceptíbeis ao lume bacteriano en zonas axardinadas. Medidas en caso de introdución da enfermidade
En plantacións: arricar e destruír todas as plantas infectadas dentro dun radio mínimo 10 m da planta afectada.
Establecer unha zona de seguranza nun radio de 1 quilómetro, arrincando as plantas afectadas e prohibindo o transporte de vexetais.
Lume-1

O Lume-1 é un Cubesat do tipo 2U, deseñado por Alén Space, spin-off da Universidade de Vigo, sendo o cuarto satélite no que traballou esta institución e integrado dentro do proxecto FIRE-RS coa colaboración do Centre National de la Recherche Scientifique e da Universidade do Porto, co obxectivo da asistencia durante a extinción de incendios. Equipamento
O requisito do sistema FIRE-RS é o de prover ao satélite Lume-1 con alertas terrestres dos incendios detectadas por sensores locais. O satélite, posteriormente, retransmite esas alertas a estacións terrestres, encargadas de redirixir a posición do lume aos UAV. O UAV será desta maneira capaz de actualizar ao Lume-1 garantindo unha comunicación bidireccional coas estacións terrestres.
As especificacións do Lume-1 consisten nun software TOTEM Radio UHF M2M de carga útil e un transmisor en banda S, así coma un sistema HUMPL Humsat e un receptor UHF M2M.
Lumen

O lumen (símbolo: lm) é a unidade do Sistema Internacional de Medidas para medir o fluxo luminoso, unha medida da potencia luminosa emitida por unha determinada fonte. O fluxo luminoso diferénciase do fluxo radiante en que o primeiro contempla a sensibilidade variable do ollo humano nas diferentes lonxitudes de onda da luz e o último involucra toda a radiación electromagnética emitida pola fonte segundo as leis de Wien e de Stefan-Boltzmann sen considerar se tal radiación é visible ou non. 1 l m
1 c d ⋅ s r
1 l x ⋅ m 2 {\displaystyle {\rm {1\; lm
1\; cd\cdot sr
1\; lx\cdot m^{2}}}} Explicación
Se unha fonte luminosa emite unha candela de intensidade luminosa uniformemente nun ángulo sólido dun estereorradián, o seu fluxo luminoso total emitido nese ángulo é un lumen. Alternativamente, unha fonte luminosa isótropa dunha candela emite un fluxo luminoso total de exactamente 4 π {\displaystyle 4\pi } lumens. Pódese interpretar o lumen de forma menos rigorosa como unha medida da "cantidade" total de luz visible nun ángulo determinado, ou emitida por unha fonte dada.
Unha bombilla incandescente de 100 vatios emite aproximadamente 1000 lumens, mentres que unha lámpada de vapor de sodio da mesma potencia emite arredor de 15. 000 lumens, unhas quince veces máis, podendo chegar a emitir até 20 veces máis que unha lámpada de incandescencia, dependendo do tipo de lámpada. Potencia dun proxector
Lumens ANSI
A potencia luminosa dun proxector adoita medirse en lumens. O Instituto Nacional Estadounidense de Estándares (ANSI, polas súas siglas en inglés) creou un procedemento estándar para determinar dita potencia, tomando medicións en diferentes posicións e calculando un valor medio. No aspecto comercial, a potencia luminosa calculada segundo este método acostúmase publicar en "lumens ANSI", para distinguilos de aparatos cunha potencia que se calculou doutro xeito. As medicións de lumens ANSI son xeralmente máis correctas que as ofrecidas por outras técnicas da industria de proxectores.
Lumens pico
Os lumens pico constitúen unha medida da potencia luminosa habitualmente usada para os proxectores de TRC. A súa medición efectúase usando un padrón cun 10% a un 20% da imaxe en branco (no centro), e o resto en negro. A potencia luminosa mídese na área central. As limitacións técnicas deste tipo de proxectores implica que producen o maior brillo cando só unha pequena área se ilumina, como neste test. O resultado é que un aparato pode producir 1200 lumens pico, e só 200 lumens ANSI. Unidades de fotometría do Sistema Internacional
Lumpectomía

A lumpectomía é unha técnica cirúrxica para a eliminación dunha masa tumoral (benigna ou maligna) ou dun tumor localizado. Lumpectomía mamaria
É un tipo de cirurxía conservadora, é dicir, onde non se elimina a totalidade da mama (mastectomía). Esta cirurxía consiste en resecar todo o tumor que se identifica xa sexa por apalpada ou por estudos de imaxe, como mamografía ou ecografía. En calquera dos casos, nesta cirurxía débese quitar 1 cm de tecido mamario san arredor do tumor, para evitar que exista unha reaparición do mesmo. Cando non se logra quitar 1 cm de tecido san, e na revisión histolóxica hai 3 mm de tecido san son suficientes para considerar unha boa marxe de resección.
Luna (foguete)

Luna ou Luna 8K72, código GRAU 8K72 e tamén coñecido como Vostok-L, foi o nome dun modelo de foguete espacial soviético activo entre 1958 e 1960. Características
O 8K72 foi un foguete derivado do mísil R-7 (do que derivan tamén outros foguetes, como o lanzador Soiuz). Foi desenvolvido nos inicios da era espacial como medio para lanzar as primeiras sondas luares e foi o primeiro lanzado soviético en resolver o problema da ignición dunha etapa de foguete en gravidade cero.
Luna foi lanzado un total de nove veces, todas desde o cosmódromo de Baikonur, con cinco fallos e un éxito parcial. Historial de lanzamentos
Luna 2

Luna 2, coñecida ás veces como Lunik 2, foi a segunda nave espacial do programa Luna da Unión Soviética, a cal foi lanzada en dirección á Lúa, e foi o primeiro enxeño humano que conseuguiu aluar, ou alcanzar a súa superficie. Características
Esta sonda, de 390 kg de peso e un diámetro de 0, 9 m, estaba destinada a estrelarse coa Lúa, obxectivo acadado na posición 29. 1º N 0º O, correspondente á rexión denominada Palus Putredinis, o 13 de setembro de 1959, ás 21: 02h, dous días despois do seu lanzamento mediante un foguete Vostok.
Foi a primeira misión lunar exitosa. A Luna 2 no deseño era similar á Luna 1, unha nave espacial esférica con antenas sobresaíntes. A instrumentación tamén era semellante, incluíndo os mostradores de escintileo, os contadores Geiger, o magnetómetro, os detectores Cherenkov, e os detectores de micrometeorito. Non había ningún sistema de propulsión na Luna 2.
Luna E-1

Baixo o nome de Luna E-1, Luna E1 ou Luna Ye-1 pola súa transliteración da lingua rusa, atópase a familia das primeiras sondas espaciais lunares soviéticas. Características
Houbo catro sondas Luna E-1: tres delas fracasaron no seu intento sen nin sequera chegar a órbita, pero a cuarta, denominada Luna E-14 ou Luna 1, foi o primeiro obxecto artificial en alcanzar a velocidade de escape e chegar ás inmediacións da Lúa, achegándose a só 5995 km da superficie, aínda que o obxectivo das sondas Luna E-1 era impactar contra a superficie.
As sondas Luna E-1 tiñan forma esférica, cunha masa de 361 kg e con cinco antenas e varios instrumentos sobresaíndo da superficie. As sondas non tiñan sistema de propulsión e incluían emblemas metálicos coa bandeira e o escudo da Unión Soviética.
Luna E-1A

Baixo o nome de Luna E-1A, Luna E1A ou Luna Ye-1A pola súa transliteración da lingua rusa atópase unha familia de sondas espaciais lunares soviéticas formada por dúas unidades. Características
Houbo dúas sondas Luna E-1A: a primeira non chegou a órbita debido a un problema co foguete lanzador 8K72, pero a segunda, denominada formalmente Luna E-1A 2 e máis coñecida como Luna 2, converteuse no primeiro obxecto artificial en impactar contra a superficie lunar. Ademais da instrumentación científica levaba a bordo emblemas metálicos coa bandeira e o escudo da Unión Soviética.
Luna E-3

Baixo o nome de Luna E-3, Luna E3 ou Luna Ye-3 pola súa transliteración da lingua rusa. atópase unha familia de sondas espaciais lunares soviéticas formada por dous membros. Características
Houbo dúas sondas Luna E-3: a primeira non chegou a órbita debido a un problema coa última etapa do foguete lanzador 8K72, aínda que alcanzou os 200. 000 km de altura nunha traxectoria suborbital para logo volver á Terra; a segunda tampouco chegou a órbita debido a un problema cun foguete acelerador do foguete principal.
Luna E-6

Baixo o nome de Luna E-6, Luna E6 ou Luna Ye-6 pola súa transliteración da lingua rusa, atópase unha familia de doce sondas espaciais soviéticas cuxa misión era aterrar na Lúa. Características
As sondas Luna E-6 foron sondas deseñadas pola oficina OKB-1 de Korolev para aterrar suavemente na Lúa e retransmitir fotografías desde a superficie. Tiñan unha masa duns 1470 kg.
As sondas en si constaban de tres partes: O KTDU, un módulo cun motor foguete para facer correccións de traxectoria e para o freado lunar.
Un sistema de dous airbags para suavizar a aterraxe.
A ALS, a estación científica automática, de forma esférica, cun exterior que se abría en catro pétalos para deixar ao descuberto os instrumentos científicos e os sistemas de comunicacións e para estabilizar a sonda.
Durante o voo cara a Lúa a nave orientábase con cinco sensores, dous apuntando á Terra, dous á Lúa e un ao Sol. Ao chegar ás proximidades da Lúa a nave determinaba a vertical local e a 75 km da superficie o módulo KTDU acendíase para apagarse aos 25 km, hinchándose os airbags a unha presión dunha atmosfera e exectándose o módulo de superficie. O impacto contra a superficie tería lugar a unha velocidade de 15 m/s.
Lanzáronse un total de doce sondas Luna E-6, das cales só unha, Luna 9, tivo éxito totalmente, converténdose na primeira sonda en aterrar suavemente na superficie lunar e retransmitir imaxes desde ela.
Luna E-6LF

Baixo o nome de Luna E-6LF, Luna E6LF ou Luna Ye-6LF pola súa transliteración da lingua rusa, atópase un modelo sondas espaciais soviéticas composto por dous membros e cuxa misión era entrar en órbita lunar e fotografar a superficie. Características
As sondas Luna E-6LF foron sondas deseñadas para orbitar a Lúa e fotografar a superficie co fin de buscar posibles sitios de aterraxe para os hipotéticos futuros voos tripulados. Houbo dúas sondas E-6LF, a Luna 11 e a Luna 12, ambas exitosas. Entre os obxectivos das sondas estaba estudar as emisións de raios X e raios gamma da Lúa para determinar a composición da superficie, estudar as anomalías gravitatorias e a concentración de meteoritos nas proximidades da Lúa e determinar a intensidade da radiación nas súas proximidades.
Luna E-6LS

Luna E-6LS, Luna E6LS ou Luna Ye-6LS pola súa transliteración da lingua rusa, é a designación dun modelo de sondas espaciais soviéticas composto por tres membros. Características
As sondas Luna E-6LS foron unha versión das sondas Luna E-6 dotadas con equipamento de radio para facer probas cos sistemas de seguimento e comunicacións terrestres soviéticos de cara ás proxectadas misións lunares tripuladas que finalmente nunca tiveron lugar. As E-6LS levaban tamén equipamento científico a bordo similiar ó das sondas tipo Luna E-6LF.
Das tres sondas Luna E-6LS que se lanzaron, unha quedou en órbita terrestre para facer probas (recibindo a denominación Kosmos 159), a segunda non chegou a órbita por problemas co foguete lanzador e a terceira entrou en órbita lunar.
Luna E-6M

Luna E-6M ou Luna Ye-6M pola súa transliteración da lingua rusa, foi un modelo de sonda lunar soviética evolución das Luna E-6 e cun único membro. Características
A única representante de familia E-6M foi Luna 13, lanzada o 21 de decembro de 1966 mediante un foguete Molniya M. Cunha masa de 150 kg, Luna 13 era un aterrizador con forma esférica e que ao contacto coa superficie lunar, suavizado mediante airbags, abriu a súa cuberta en forma de catro pétalos para despregar as súas antenas e comezar a retransmitir datos científicos. A sonda levaba unha cámara a bordo, un densitómetro de radiación para estudar as propiedades físicas do solo, un penetrómetro e un dinamógrafo.
Luna E-6S

Luna E-6S, Luna E6S ou Luna Ye-6S pola súa transliteración da lingua rusa, é a designación dun modelo de sondas espaciais soviéticas composto por dous membros. Características
As sondas Luna E-6S foron deseñadas e lanzadas para estudar o espazo próximo á Lúa. Entre os seus instrumentos científicos contábase un espectrómetro de raios gamma para enerxías de entre 0, 3 e 3 MeV, un magnetómetro triaxial, un detector de meteoritos, detectores de plasma e detectores de radiación infravermella proveniente da superficie lunar. Unha das sondas, Luna 10, retransmitiu A Internacional desde a órbita lunar durante o vixésimo terceiro Congreso do Partido Comunista da Unión Soviética.
Luna Ye-8

Baixo o nome de Luna Ye-8 atópase un modelo sondas espaciais soviéticas composto por tres membros e cuxa misión era aterrar na Lúa. Características
As sondas Luna Ye-8 estaban deseñadas para pousar vehículos de superficie con rodas para desplazarse pola Lúa e estudar a superficie in situ. Ademais funcionarían eventualmente como balizas para as hipotéticas futuras misións lunares tripuladas soviéticas que non chegaron a ocorrer.
O deseño orixinal das Luna Ye-8 proviña do proxecto L2 da oficina OKB-1 de Korolev, de 1963. Cara 1965 o deseño final estaba case perfilado, cambiando o proxecto de mans e indo a parar á oficina de Lavochkin. O deseño foi refinado para poder ser lanzado mediante un foguete Proton. No momento do comezo dos lanzamentos dos vehículos Luna Ye-8 os norteamericanos xa puxeran astronautas na Lúa. A misión declarada das sondas foi obter imaxes da superficie, estudar a luz ambiente para determinar a factibilidade de facer observacións astronómicas desde a Lúa, facer experimentos enviando feixes láser desde a Terra cara aos vehículos na superficie (que levaban espellos retrorreflectores), facer observacións dos raios X solares, medir o campo magnético local e estudar as propiedades mecánicas da superficie lunar.
As sondas estaban formadas por un aterrizador e o róver (denominados Lunokhod) en si, capaz de desplazarse pola superficie, cunha masa combinada de 1814 kg. O aterrizador dos Luna Ye-8 tiña dúas ramplas polas que o róver podía baixar. Os Lunokhod tiñan forma de bañeira cunha tapa convexa e oito rodas sobre as que desplazarse. Medían 135 cm de altura, 170 cm de longo e 160 cm de ancho, cunha masa de 840 kg e podían circular a dúas velocidades, ou 1 km/h ou 2 km/h. Cada roda tiña un motor, freo e suspensión independente. Dispoñían de catro cámaras de televisión, tres delas panorámicas e cuarta usada con propósitos de navegación. Os Lunokhod eran controlados desde terra en tempo real por equipos de cinco persoas. Durante o día, a tapa superior abríase e proporcionaba enerxía mediante as células solares que cubrían a súa parte interna. Durante a noite lunar (que dura uns 14 días terrestres) a tapa pechábase e róver quedaba en hibernación, manténdose os sistemas a unha temperatura adecuada grazas a unha fonte radioactiva de polonio 210.
Luna Ye-8-5

Baixo o nome de Luna Ye-8-5 atópase un modelo sondas espaciais soviéticas composto por oito membros e cuxa misión era aterrar na Lúa e traer mostras da superficie lunar de volta á Terra. Características
A misión das sondas Luna Ye-8-5 era aterrar na superficie lunar, recoller unha mostra de solo e devolvela á Terra dentro dunha cápsula.
Lanzáronse oito sondas modelo Luna Ye-8-5, dous das cales (Luna 16 e Luna 20) tiveron éxito e trouxeron á Terra un total de 130 gramos de solo lunar.
Luna Ye-8-5M

Baixo o nome de Luna Ye-8-5-M atópase un modelo sondas espaciais soviéticas composto por tres membros e cuxa misión era aterrar na Lúa e traer mostras da superficie lunar de volta á Terra. Características
A misión das sondas Luna Ye-8-5M era aterrar na superficie lunar, recoller unha mostra de solo e devolvela á Terra dentro dunha cápsula.
Lanzáronse tres sondas modelo Luna Ye-8-5M, unha das cales (Luna 24) tivo éxito e trouxo á Terra un total de 170, 1 gramos de solo lunar.
Luna Ye-8-LS

Baixo o nome de Luna Ye-8-LS atópase un modelo sondas espaciais soviéticas composto por dous membros era orbitar a Lúa e facer observacións científicas. Características
As Luna Ye-8-LS eran orbitadores luares coa misión de estudar a Lúa e o espazo próximo a ela. Lanzáronse dúas sondas Luna Ye-8-LS: Luna 19 e Luna 22, ambas con éxito.
Lunana: A Yak in the Classroom

Lunana: A Yak in the Classroom (en dzongkha: ལུང་ནག་ན) é un filme butanés de 2019 dirixido por Pawo Choyning Dorji. Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Londres. Foi escollido como candidato de Bután para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais foi descualificada. Non obstante, foi enviado o ano seguinte, chegando a clasificarse na lista curta de decembro, e sendo nomeado en febreiro de 2022.
O filme gañou o Premio da Audiencia ó mellor filme e ó "mellor do festival" no Festival Internacional de Cinema de Palm Springs. Na 26ª edición do Festival de Cinema della Lessinia en Italia, o filme foi galardoado coa Lessinia d'Oro ó mellor filme do festival, o premio "Giuria Microcosmo del carcere di Verona" e unha mención especial no premio "Log to Green". No Festival Internacional de Cinema de Saint-Jean-de-Luz, gañou o Prix du Public, e Sherab Dorji foi galardoado co premio ó mellor actor polo seu papel como Ugyen Dorji. Sinopse
Ugyen, un mestre de escola no seu último ano de prácticas, é enviado á remota vila de Lunana, no norte de Bután. Alí deberá superar a grande altitude, a falta de comodidades e o xélido inverno. Personaxes
Sherab Dorji como Ugyen Dorji
Ugyen Norbu Lhendup como Michen
Kelden Lhamo Gurung como Saldon
Kunzang Wangdi como Asha Jinpa
Tshering Dorji como Singye
Sonam Tashi como Tandin
Pem Zam como Pem Zam
Tsheri Zom como avoa de Ugyen
Lunar Reconnaissance Orbiter

LRO (acrónimo de Lunar Reconnaissance Orbiter) é un satélite artificial estadounidense lanzado o 18 de xuño de 2009 mediante un Atlas V desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral cara a Lúa. Características
LRO é unha sonda espacial enviada á Lúa para facer diversos estudos científicos. A súa misión principal é cartografar a superficie lunar e buscar sitios para posibles futuras aluaxes, así como buscar posibles recursos utilizables por hipotéticas misións tripuladas e estudar o contorno de radiación da Lúa.
LRO foi lanzado xunto coa sonda LCROSS o 18 de xuño de 2009. Chegou á Lúa o 23 de xuño seguindo unha traxectoria directa, entrando nunha órbita inicial cun período de 5 horas e un periapse duns 100 km. A órbita de traballo final é circular e cunha altura de 50 km.
LRO estabilízase nos tres eixos. A alimentación eléctrica é proporcionada por un panel solar de 10, 7 m² que produce ata 1850 vatios de potencia que se almacenan nunha batería de ións de litio cunha capacidade de 80 amperios-hora. As comunicacións teñen lugar en banda S para a subida de comandos e para a desgarga de datos a baixa velocidade, e en banda Ka para descarga de alta velocidade (ata 300 Mbps). LRO leva ata 92 kg de instrumentación científica. Instrumentos
LRO leva a bordo os seguintes instrumentos científicos: Lunar Reconnaissance Orbiter Camera (LROC): composto por dúas cámaras monocromáticas de alta resolución (ata 1 metro) e unha cámara gran angular (100 metros de resolución) en cor e ultravioleta.
Lunar Orbiter Laser Altimeter (LOLA): altímetro láser para medir terreos inclinados e buscar xeos polares.
Lunar Exploration Neutron Detector (LEND): detector de neutróns para a buca de xeo de auga e caracterizar o contorno de radiación da Lúa.
Diviner Lunar Radiometer Experiment (DLRE): radiómetro para medir a temperatura da superficie lunar e identificar trampas frías e posibles depósitos de xeo.
Lyman-Alpha Mapping Project (LAMP): un cartografiador na lonxitude de onda Lyman alfa para estudar a superficie lunar no ultravioleta distante.
Cosmic Ray Telescope for the Effects of Radiation (CRaTER): estuda a radiación cósmica de fondo usando plásticos nos que a radiación actúa de forma parecida a como o fai con tecido orgánico.
Luns

O luns ou segunda feira é o primeiro día da semana. Etimoloxía
O termo luns vén do latín dies Lunae ‘día consagrado á Lúa’, que pasou no latín vulgar a dies Lunis. O termo segunda feira procede do latín secunda feria (ou feria secunda).
Lunyu

Lunyu ou Analectas (chinés tradicional: 論語; chinés simplificado: 论语; pinyin: Lúnyǔ; Wade-Giles: Lun2-yü3) é o texto fundamental do confucianismo, consistente nunha escolma desordenada de ditos, diálogos e pequenos relatos realizada polos discípulos de Confucio durante aproximadamente un século despois da súa morte e completada, xa que logo, ao redor do -400. Está considerado un dos Catro Libros.
Recolle un modelo de sabedoría moi influente na historia da China ata a chegada do comunismo. Trata de actitudes éticas, da educación e do goberno. Defende o respecto aos pais, o esforzo por acadar a virtude, a ecuanimidade e o sentido da rectitude, a lealdade, a prudencia e a xustiza. Transmisión
A compilación dos textos do Lunyu é sen dúbida posterior ao pasamento de Confucio, xa que neles se tratan como defuntas persoas que morreron despois del, coma o duque Ai de Lu 魯哀公 (494-467). Tamén se mencionan afirmacións de discípulos coma Zeng Shen 曾參 (505-436), polo que a escolma debeu realizarse arredor do século -IV. Porén, o libro non foi considerado un clásico até a dinastía Song (960-1279), cando o erudito neoconfuciano Zhu Xi (1130-1200) o escolleu coma un dos chamados Catro Libros (sishu 四書). Contidos
Non existen moitas fontes sobre Confucio, a excepción do Lunyu. A principal biografía do pensador é a realizada por Sima Qian no seu célebre Shiji ("Rexistros do gran historiador", s. I a. C. ), que contén, emporiso, materiais non dispoñibles en textos anteriores e posiblemente lendarios. Xa que logo, a fonte biográfica fundamental e máis fiable sobre Confucio é o propio Lunyu.
No texto, Confucio preséntase a si mesmo como un mero transmisor dunha tradición social e política herdada dos comezos da dinastía Zhou (c. 1000-800 a. C. ), ao tempo que nega ter inventado nada. Porén, os seus ideais non foron populares no seu tempo.
Filosofía social
Confucio debateu sobre a natureza do sobrenatural, defendendo que as crenzas en pantasmas e espíritos deberían respectarse, mais distanciándose delas. Pola contra, os seres humanos deberían basear os seus valores e ideais de sociedade na filosofía moral, na tradición, e no amor natural entre as persoas. A filosofía social de Confucio depende en gran medida do cultivo do ren por todos os individuos da comunidade.