proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Bulevar

En urbanismo, un bulevar é un tipo de avenida de dobre sentido, larga e arbolada. Diferénciase da avenida en que o bulevar posúe un paseo que divide os carrís pola metade, polo xeral arbolado. A palabra provén da adaptación ao galego do termo boulevard francés, e esta do holandés Bolwerk, "bastión", "baluarte" ou "defensa". As súas abreviaturas son: blvr, blvd ou bv. Historia
Historicamente, un bulevar é unha vía de comunicación baseada en antigas defensas, xa que a palabra provén do holandés bolwerk, bastión. Permitiría, polo tanto, rodear unha cidade por fóra como un cinto periférico. O bulevar é unha vía xeralmente importante con amplas avenidas peonís nos seus laterais ou no seu centro. A súa orixe sitúase nos camiños que se colocaban arredor das fortalezas defensivas das cidades. Cando os muros foron derrubados nos séculos XVII e XVIII, estas avenidas conserváronse como parte da rede de circulación urbana, formando en xeral unha primeira circunvalación ampla. A súa orixe provén das cidades medievais de Europa Occidental.
Os máis coñecidos son os bulevares de París, a gran maioría froito de intervencións urbanísticas no século XIX por iniciativa do barón Haussmann (Transformacións de París durante el Segundo Imperio). No urbanismo moderno e actual, os bulevares constitúen un eixo vertebrador da cidade que xorden como prolongación dos xa existentes ou como novas vías, con moitas cidades completamente atravesadas por elas, converténdose nas concurridas entradas e saídas das grandes cidades.
Bulgur

O bulgur (do turco bulgur) é un alimento feito de trigo duro escascado que se comercializa vaporizado, desecado e triturado, moi utilizado na cociña de Oriente Próximo. Nomes
Coñecido como burghul nos países de Oriente medio (especialmente en Siria, Palestina e Líbano, onde é o ingrediente de pratos coma o tabulé, o kibbeh e mujaddara) e África do Norte, como bulgur en Turquía e trigo burgol en certos países de América Latina. A etimoloxía da palabra demostra que ten orixe turca ou persiana en forma de "burgul". Elaboración
Para a elaboración tradicional do bulgur, cócense os grans de trigo nun caldeiro profundo con auga, remexendo decote para que a coza sexa uniforme, e engadindo auga segundo se vaia consumindo. É unha coza longa, primeiro a lume forte e despois máis maino, para que o trigo se coza devagar. Unha vez feito, escóase e déixase secar ao sol nos eirados ou azoteas das casas durante varios días.
Tras esta operación os grans de trigo son esmagados nunha operación de moenda que dá por resultados uns grans crebados irregulares, tíraselles o farelo e calíbranse empregando peneiras de distinto calibre. Perfecciónase o enxugado deixando de novo o bulgur varios días a asollar. Obtéñense tres tipos de bulgur, groso, fino e moi fino. A longa cocedura e o coidadoso enxugado do bulgur fan que se conserve durante moito tempo. Doutra banda é un alimento precociñado, o que permite aforrar tempo e combustíbel no intre de o preparar para o seu consumo. Contidos nutricionais
O bulgur ten as mesmas propiedades nutricionais ca o trigo. Rico en ferro, fósforo, magnesio e vitaminas, o seu interese principal reside na súa riqueza en glícidos lentos. Ten un índice glicémico de 46.
Cen gramos de bulgur sen arranxar conteñen preto de: Enerxía: 1. 500kJ/360 kcal
Fibras: 8 g
Proteínas: 12, 5 g
Carbohidratos: 69 g dos cales 0, 8 g son azucres.
Graxas: 1, 75 g dos cales 0, 2 g son graxas saturadas.
Bulimia nerviosa

A bulimia é un trastorno alimentario consistente nun apetito esaxerado, cunha ansia compulsiva de comer grandes cantidades de comida, unida a unha sensación de que este tipo de alimentación é anormal. Aparece sensación de culpa e medo a non poder deter esas ansias imparábeis de comer xunto con temor á obesidade; estes episodios danse moitas veces en quen está a sufrir anorexia nerviosa, que alternan períodos de privación de alimentos con períodos de bulimia.
É unha enfermidade mental, xa que o temor a engordar e a falta de autocontrol sobre a alimentación, fai que os sentimentos e pensamentos determinen un estado anímico e mental que acaba en procesos depresivos.
Unha influencia moi importante son os medios de comunicación, especialmente a televisión, que venden a idea que estar delgado vai asociado á felicidade, éxito laboral, éxito nas relacións sociais, beleza, mocidade e a unha mellor calidade de vida.
Os enfermos de bulimia poden chegar a comer até 3 ou 4 quilos nunha soa comida, sen mastigalos apenas. Moitas veces, o acto compulsivo de comer vai seguido da indución do vómito. O ataque de fame dura unha hora e pódense inxerir 3. 500 calorías durante unha comida. O tipo de comida preferida nestes casos son os hidratos de carbono, como os xeados, as conservas, as pastas e as bebidas edulcoradas.
Quen padece bulimia mais non anorexia nerviosa presenta un peso normal ou un sobrepeso lixeiro. É máis propenso a sufrila quen foi obeso na adolescencia. É característica a flutuación de peso con ganancias e perdas cíclicas. Nun terzo das mulleres pérdese a menstruación (amenorrea).
Os vómitos ocasionan alteracións no sangue: perda de potasio e alcalose metabólica debida ao uso de laxantes, que é habitual que se usen para contribuír a evitar o aumento de peso. Tamén se deteriora o esmalte dos dentes. Poden provocar pneumonías por aspiración do vómito ou alteracións gástricas, con dilatacións e mesmo rotura do esófago, así como alteracións no páncreas (pancreatite) e arritmias fatais e asistolia.
O mellor tratamento é a farmacoterapia e a psicoterapia, dentro dun programa de modificación da conduta.
Aparece unha tendencia ao suicidio que duplica á dos que padecen anorexia nerviosa.
Bulla (amuleto)

A bulla (do latín, bulla, "burbulla", plural bullae), na Antiga Roma, era un colgante ou medallón que levaba dentro un amuleto que se puña aos nenos varóns nove días despois do seu nacemento. Levábase ao redor do pescozo, como amuleto para protexer ao seu portador contra os malos espíritos.
Os nenos romanos nados libres seguirían levando a bulla, xunto á toga praetexta, até a idade de portar a toga viril, aos 16 anos, cando pasaban á idade da adolescencia e chegaban a ser cidadáns romanos. Gardábase entón con sumo coidado, consagrándoa aos deuses Lares ou a Hércules. Podíana volver sacar en ocasións especiais, como cando chegase a xeneral e dirixise un desfile triunfal das súas tropas. O porse a bulla durante esas cerimonias protexeríao contra as forzas do mal e as envexas dos homes.
Normalmente redonda (tamén en forma de corazón ou saquiño), usualmente colgábase ao pescozo e podía conter diferentes amuletos protectores, símbolos fálicos polo xeral, en metal ou pedras preciosas pero tamén plantas ou substancias con propiedades apotropaicas.
Podían facerse de diferentes materiais, como é o caso de chumbo cuberto con láminas de ouro dos ricos ou de coiro ou tea para os menos podentes. Incluso, os máis pobres, no seu momento, levaban por bulla un nó no seu cinto.
A súa utilización estendeuse desde as capas máis ricas, a de nados libres, até os libertos e finalmente, os servos, sucedendo como noutras civilizacións anteriores, onde a crenza nos beneficios deste tipo de amuletos, ao principio, fan que sexan utilizadas as bullae por uns poucos e logo termínanas utilizando até os sectores sociais máis baixos.
As nenas non levaban bulla senón outro tipo de amuleto, como lúnulas, até a véspera do seu matrimonio, cando lla retiraban, ao mesmo tempo que os seus xoguetes infantís. Entón, deixaban de usar roupa de nena e empezaban a usar vestidos romanos de muller. Antecedentes
Plutarco refire que a bulla, medallón en forma de bóla, e unha toga bordada de púrpura eran os distintivos dos fillos nados da unión das sabinas raptadas e os primeiros romanos.
Outros autores suxiren que este costume era de orixe etrusca, onde tamén era levada polos adultos. De feito, unha das tradicións remóntase a Tarquinio o Vello que, segundo Plinio, daría como distinción honorífica unha bulla de ouro ao seu fillo de catorce anos, despois de habelo visto matar a un inimigo nunha batalla contra os sabinos (et bulla aurea donavit).
O mesmo autor di que, segundo algúns historiadores, Rómulo déralle antes unha bulla ao fillo de Horto, primoxénito das doncelas sabinas, despois do seu rapto, o cal se chamou máis adiante Tulio Hostilio.
Entre os etruscos, a bulla tamén era o envoltorio que se lle puña ao neno despois do parto para previr a deformación do corpo. Simbolicamente, esta práctica permitía ao bebé pasar do estado fetal ao humano, pola súa postura vertical.
Bulletin de la Société de Linguistique de Paris

A Société de Linguistique de Paris (‘Sociedade de lingüística de París’) publica o Bulletin de la Société de Linguistique de Paris (‘Boletín da sociedade de lingüística de París’). A revista contén dous volumes separados: un que inclúe artigos de todos os ámbitos da lingüística (gramática comparada, tipoloxía lingüística, lingüística diacrónica e sincrónica, lingüística teórica e descritiva, historia da lingüística) e de todas as familias de linguas, sen excepción; O segundo volume dedícase á revisión de libros de recente aparición no campo da investigación lingüística.
Fundouse en 1869. Series relacionadas
Mémoires de la Société de Linguistique de Paris (lista de publicacións) Arquivado 23 de setembro de 2006 en Wayback Machine.
Collection linguistique de la Société de Linguistique de Paris (lista de publicacións) Arquivado 23 de setembro de 2006 en Wayback Machine.
Bullshit Jobs

Bullshit Jobs: A Theory é un libro do ano 2018 escrito polo antropólogo estadounidense David Graeber que postula a existencia de traballos sen propósito e analiza o seu dano á sociedade. Graeber sostén que máis da metade do traballo social non ten propósito e vólvese psicoloxicamente destrutivo cando se combina cunha ética laboral que asocia o traballo coa autoestima. Graeber describe cinco tipos de traballos sen sentido nos que os traballadores finxen que a súa función non é tan inútil ou daniña como saben que é. Sostén ademais que a asociación do traballo co sufrimento virtuoso é recente na historia da humanidade, e propón os sindicatos e a renda básica universal como solución potencial.
O libro é unha extensión dun ensaio popular que Graeber publicou en 2013, que logo foi traducido a 12 idiomas, e cuxa premisa subxacente converteuse no tema dunha enquisa de YouGov. Posteriormente, Graeber solicitou centos de testemuños de persoas con traballos sen sentido e revisou o seu caso nun libro que foi publicado por Simon & Schuster en maio de 2018. Resumo
En Bullshit Jobs o antropólogo estadounidense David Graeber expón que os beneficios da produtividade da automatización non conduciron a unha semana laboral de 15 horas, como predixo o economista John Maynard Keynes en 1930, senón a "traballos de merda": "unha forma de emprego remunerado que é tan completamente inútil, innecesaria ou perniciosa que nin sequera o empregado pode xustificar a súa existencia aínda que, como parte das condicións de emprego, senta obrigado a finxir que non é así". Aínda que estes traballos poden ofrecer unha boa remuneración e amplo tempo libre, Graeber sostén que a inutilidade do traballo roza a súa humanidade e crea unha "profunda violencia psicolóxica".
Graeber sostén que o traballo como fonte de virtude é unha idea recente, que o traballo foi desprezado pola aristocracia na época clásica, pero investido como virtuoso por filósofos entón radicais como John Locke. A idea puritana da virtude a través do sufrimento xustificaba o traballo das clases traballadoras como algo nobre. E así, continúa Graeber, os traballos de merda xustifican os modelos de vida contemporáneos: que as dores do traballo aburrido son unha xustificación adecuada para a capacidade de satisfacer os desexos do consumidor e que satisfacer eses desexos é, de feito, a recompensa do sufrimento a través do traballo inútil. En consecuencia, ao longo do tempo, a prosperidade extraída dos avances tecnolóxicos reinvestiuse na industria e no crecemento do consumo en por si, en lugar de en a compra de tempo libre adicional do traballo. Os traballos de merda tamén serven a fins políticos, nos que os partidos políticos preocúpanse máis por ter postos de traballo que por que estes sexan satisfactorios. Ademais, sostén, as poboacións ocupadas co traballo de merda teñen menos tempo para rebelarse.
Bullying

Bullying é un termo de orixe inglesa utilizado para describir actos de violencia física ou psicolóxica, intencionais e repetidos, practicados por un individuo (bully) ou grupo de individuos co obxectivo de intimidar ou agredir outro individuo (ou grupo de individuos). Características do bullying
O científico noruegués Dan Owelus define bullying como un comportamento que inclúe tres aspectos esenciais: É un comportamento agresivo que implica accións negativas e non desexadas.
Implica tamén un patrón de conduta repetitivo.
Supón un desequilibrio de poder entre as partes involucradas.
O bullying, segundo Owelus, divídese en dúas categorías: bullying directo ( en forma de ataques físicos e verbais )
bullying indirecto, tamén coñecido como agresión social, ou "acoso centrado nas relacións sociais a través da exclusión deliberada ou do aillamento" Diferenza entre bullying e mobbing
Aínda que sexan termos semellantes, no bullying sempre está presente a violencia física, mentres que no mobbing as estratexias que utilizan os acosadores ou mobbers sempre son máis psicolóxicas e sutís, pois a intención é non deixar rastro ou pegada do acoso, para facer notar ao acosado ou mobbed como un traballador incompetente, conflitivo ou problemático.
Bulqiza

Bulqiza ou Bulqizë é unha vila do leste de Albania, ten 31. 210 habitantes (2011) e localízase a 740 m sobre o nivel do mar. En 1948 descubriuse cromo no val onde se sitúa a localidade, a explotación comezou en 1950 coa axuda soviética.
Bulón

A palabra bulón utilízase para denominar parafusos de tamaño relativamente grande, con rosca só na parte extrema do seu corpo, utilizados en obras de enxeñaría, maquinaria pesada, vías férreas etcétera. Normalmente dispóñense coa correspondente arandela, que adoita ser de presión, e manipúlanse mediante chaves especiais.
Bundesdruckerei

Bundesdruckerei (en alemán, Imprenta Federal) é un fabricante xermano de billetes de euro, selos, cartóns de identidade, pasaportes, visados, permisos de conducir, e permisos de circulación de vehículos.
Fundouse como Reichsdruckerei ("Imprenta do Reich") en 1879, mantendo ese nome até 1945. En 1951, adoptou o nome actual de Bundesdruckerei. A compañía foi privatizada en 1994, expandindo o nicho de negocio a varios campos realacionados coa seguranza. En 2009 volveríase converter en empresa pública.
En setembro de 2014, o Bundesdruckerei logrou unha vitoria nun caso ante Tribunal de Xustiza da Unión Europea ao obter unha cuestión preduxicial contra cidade de Dortmund con relación ao pago do salario mínimo alemán ante un contrato para dixitalizar documentos pero cuxa licitación logo era subarrendada a unha empresa con sede en Polonia, polo que non era de aplicación a lei do salario mínimo xermano.
No 2015, o Bundesdruckerei gañou a licitación da Organización de Aviación Civil Internacional para subministrar o servizo da súa base de datos de pasaportes electrónicos (International Civil Aviation Organization Public Key Directory).
Bungarotoxina

As bungarotoxinas son un grupo de proteínas neurotóxicas estreitamente relacionadas a maioría pertencentes á superfamilia das toxinas de tres dedos, que se encontran no veleno das serpes do xénero Bungarus, como por exemplo Bungarus fasciatus e Bungarus multicinctus. A α-bungarotoxina inhibe a unión da acetilcolina aos receptores de acetilcolina nicotínicos; as β- e γ-bungarotoxinas actúan presinapticamente causando unha liberación excesiva de acetilcolina e a súa conseguinte depleción. Foron caracterizadas as formas α e β, e a α é similar ás neurotoxinas longas ou tipo II doutros velenos de serpes elápidas.
Hai catro tipos de bungarotoxinas: α-Bungarotoxina
β-Bungarotoxina (que non é unha toxina de tres dedos)
γ-Bungarotoxina (Q9YGJ0)
k-Bungarotoxina Historia
O veleno das serpes Bungarus empezaron a estudalo Chuan-Chiung Chang e Chen-Yuan Lee da Universidade Nacional de Taiwán na década de 1950; pero ata 1963 non se separaron e illaron os seus compoñentes.
Bunyola

Bunyola é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 84. 63 km² onde no ano 2007 vivían 5. 792 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca. Está a tan só 14 km de Palma. Demografía
Evolución da poboación de Bunyola dende a década dos 50 ata agora: Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Buprestis aurulenta

Buprestis aurulenta é unha especie de escaravello da familia dos bupréstidos.
O adulto é de cor verde iridescente, cun bordo laranxa brillante nos élitros. As larvas de B. aurulenta viven dentro de diversas coníferas e poden sobrevivir durante longos períodos en madeira seca. O 27 de maio de 1983, un exemplar saíu das madeiras dunha escaleira dunha casa de Essex, Reino Unido, despois de estar vivindo dentro da madeira en forma de larva durante polo menos 47 anos.
Viven na zona do noroeste do Pacífico dos Estados Unidos e chegan polo norte ata o sur da Columbia Británica canadense e polo sur a través das Montañas Rochosas chegan a México. Son raros en Alberta, Canadá e recolléronse algúns espécimes en Manitoba.
Buprestoidea

Buprestoidea (buprestoideos) é unha superfamilia de escaravellos polífagos. Teñen antenas curtas, serradas e abdome pouco endurecido.
Na maioría das clasificacións o grupo consta dunha soa familia (Buprestidae) con varias subfamilias. Outros autores elevan a subfamilia dos esquizopódidos á categoría de familia co nome Schizopodidae, pero non está universalmente aceptado. Con este sistema de dúas familias o grupo quedaría subdividido en: Buprestidae Leach 1815, os chamados escaravellos xoia ou metálicos que perforan a madeira. Unhas 15000 especies.
Schizopodidae LeConte 1861.
Buraca das Choias

A Buraca das Choias é unha cova situada en Visuña (Folgoso do Courel). Descrición
En 2018 un conxunto coordinado de agrupacións espeleolóxicas, subacuáticas e universitarias de Galicia e Madrid puido acceder a galerías inundadas, levantar a topografía e descubrir novos corredores e posibles prolongacións da cova. Podíase acceder a 290 m.
Buraco da capa de ozono

O buraco da capa de ozono é unha zona da atmosfera terrestre onde se producen reducións anormais da capa de ozono. É un fenómeno anual observado durante a primavera nas rexións polares e que é seguido dunha recuperación durante o verán. O contido en ozono mídese en unidades Dobson (onde UD 2, 69 × 106 moléculas por cm2 ou 2, 69 × 1020 moléculas por m2).
Nas medicións realizadas dende finais de 1970 descubríronse importantes reducións dás concentracións de ozono en dita capa, con especial incidencia na zona antártica. Este fenómeno atribuíuse ao aumento da concentración de cloro e bromo na estratosfera debido ás emisións antrópicas de compostos químicos, entre os que destacan vos compostos de clorofluorocarbono (CFC) utilizados como fluído refrixerante.
A redución da capa de ozono e o buraco na mesma xeraron unha preocupación mundial sobre o incremento no risco de cancro e outros efectos negativos. A capa de ozono impide que as lonxitudes de onda UVB de luz ultravioleta atravesen a atmosfera terrestre. Estas radiacións causan cancro de pel, queimaduras e cataratas, consecuencias que se calculou que incrementarían sensiblemente como resultado do adelgazamento do ozono, así como danos en plantas e animais. Estas preocupacións conduciron á adopción en 1987 do Protocolo de Montreal, no que os países asinantes comprometíanse a reducir á metade a produción de CFC nun período de 10 anos.
A prohibición entrou en vigor en 1989. Os niveis de ozono estabilizáronse a mediados da década de 1990 e comezaron a recuperarse nos anos 2000. Espérase que a recuperación continúe ao longo do século XXI e que o buraco de ozono alcanzará os niveis anteriores a 1980 ao redor de 2075. O Protocolo de Montreal é considerado o acordo ambiental internacional máis exitoso ata a data.
Burato de oxianión

Un burato de oxianión é un peto (pregamento que forma un oco) situado no sitio activo dun encima que estabiliza a carga negativa do estado de transición nun alcóxido ou oxíxeno desprotonado. O peto consiste tipiciamente en amidas do esqueleto peptídico do encima ou residuos cargados positivamente. A estabilización do estado de transición fai diminuír a enerxía de activación necesaria para a reacción, e dese modo promove a catálise. Por exemplo, as proteases como a quimotripsina, conteñen un burato de oxianión para estabilizar o anión intermediario tetraédrico formado durante a proteólise e protexer o oxixeno cargado negativamente do substrato das moléculas de auga. Ademais, pode permitir a inserción ou posicionamento dun substrato, que sufriría impedimento estérico se non puidese ocupar o burato (como o BPG na hemoglobina). Os encimas que catalizan reaccións de múltiples pasos poden ter múltiples buratos de oxianión que estabilizan diferentes estados de transición na reacción.
Burdigaliano

O Burdigaliano é, na escala temporal xeolóxica, unha idade ou piso do Mioceno. Comprende o tempo entre 20, 43 ± 0, 05 Ma e 15, 97 ± 0, 05 Ma. Precedido polo Aquitaniano, o Burdigaliense foi a segunda e máis longa idade do Mioceno, e está sucedido polo Langhiano. Definición estratigráfica
O nome «burdigaliano» provén de Burdigala, o nome latino da cidade de Bordeos, Francia. O piso burdigaliano foi presentado na literatura científica por Charles Depéret en 1892.
A base do Burdigaliano establécese na primeira aparición do foraminífero Globigerinoides altiaperturus e o teito da cronozona magnética C6An. O estratotipo do límite inferior deste piso está aínda pendente de asignar.
O teito do Burdigaliano (a base do Langhiano) está definido pola primeira aparición do foraminífero Praeorbulina glomerosa e é tamén coetánea co teito da cronozona magnética C5Cn. 1n. Paleontoloxía
Entre as máis famosas localidades paleontolóxicas burdigalianas están o Turritellenplatte de Ermingen en Alemaña e os depósitos de ámbar dominicano da Española.
Bureau Veritas

Bureau Veritas é unha sociedade de servizos de seguridade, calidade, avaliación de riscos e certificacións. Foi fundada en Anveres en 1828 (Bélxica) como sociedade de clasificación de buques, a súa sede está en Francia.
Burger King

Burger King, tamén coñecida como BK, é unha cadea de restaurantes de comida rápida dos Estados Unidos de América, especializada en hamburguesas. O primeiro restaurante foi aberto por James McLamore e David Egerton en Miami no ano 1954.
En 2023 tiña trinta e catro restaurantes en Galiza: 6 en Vigo, 6 na Coruña, 3 en Santiago, 2 en Lugo, 2 en Ourense, 2 en Pontevedra, 2 en Ferrol, 2 en Oleiros, 1 en Vilagarcía, 1 en Arteixo, 1 en Culleredo, 1 en Mos, 1 en Sanxenxo, 1 en Tui, 1 en Nigrán, 1 en Ribadeo e 1 en Vilanova. Hamburguesas
Burger King ofrece ensaladas, refrescos, patacas frixidas, sándwichs de polo ou peixe, café, xeados etc, mais a súa especialidade son as hamburguesas. As mais coñecidas son: A Whopper: Leva pan con sementes de sésamo, unha hamburguesa de 113 gramos, tomate, cebola, leituga, cogombro, ketchup e mollo de mostaza.
A Big King: Leva pan con sementes de sésamo, dúas hamburguesas, leituga, queixo, cebola, cogombro e un mollo especial da casa.
A Cheeseburger: Leva pan con sementes de sésamo, hamburguesa, queixo, cebola e mollo barbacoa.
Burgo das Nacións

O Burgo das Nacións é un complexo residencial situado en Vite (Vista Alegre), construído con carácter provisorio en 1965 para albergar os peregrinos que viñan a Santiago de Compostela nese Ano Santo Xacobeo. Características
Foi explotado pola Administración Turística Española e chegou a ter unha capacidade de preto de 4000 prazas distribuídas en 47 pavillóns. Rematado o Xacobeo 1965, este conxunto de módulos, construídos con materiais lixeiros e efémeros, cubriu deficiencias e albergou institucións necesitadas de instalacións: foi residencia de posgraduados, aulario de varias especialidades universitarias, sede da imprenta da Universidade e da súa gardería e acolleu as dependencias da Policía Nacional, entre outros usos.
En 1979 a Universidade de Santiago comezou a utilizar o Burgo das Nacións como residencia universitaria mixta e, no curso académico de 1986-87, iniciáronse as obras do edificio da actual residencia de estudantes, que ocupa unha parte do complexo inicial, fronte ao Auditorio de Galicia, obras que remataron no curso 1992-93.
Burgundy School of Business

A Burgundy School of Business é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Lión e Dijon. Descrición
Esta institución foi fundada en 1899. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de CGE, AACSB e EQUIS. A escola, cunha rede de 17. 000 antigos alumnos, recibe anualmente ao redor de 2. 700 estudantes.
Buriram

Buri Ram (en tailandés: บุรีรัมย์ - "Cidade da Felicidade") é unha poboación (thesaban mueang) de Tailandia, capital da Provincia Buriram, uns 410 km ao nordeste de Bangkok. Atópase no tambon Nai Mueang, do propio distrito de Buriram. No 2005 contaba cunha poboación de 28. 333 habitantes.
A cidade atópase na liña nordeste de rede de ferrocarril tailandés, como tamén posúe un aeroporto, mais a súa economía é principalmente agrícola, cunha incipiente industria turística como no resto do estado. Os cultivos principais son o arroz e a mandioca.
Pola zona poden escoitarse as linguas tailandés, lao e khmer. Historia
Hai uns mil anos, a área estaba baixo dominio do Imperio Khmer, como atestemuñan moitas ruínas visibles actualmente. A máis importante atópase sobre un extinto volcán protexida no Parque histórico Phanom Rung, onde existe unha inscrición onde o gobernador da zona recoñecía obediencia ao rei khmer.
Até a creación de Bangkok, que foi a principios do século XIX, pouco se sabe desta zona. A cidade foi coñecida orixinalmente como Muang Pae, que se renomeou como 'Buriram' no século XIX, para logo acabar baixo goberno tailandés.
Burlington Books

Burlington Books é unha editorial especializada na publicación de libros de texto e outros materiais audiovisuais para o ensino do inglés.
Estabeleceuse en España no ano 1994, e dispón dunha delegación na cidade da Coruña desde o ano 2002.
Actualmente trátase da editorial con maior implantación nos centros de ensino de ESO e bacharelato en toda España.
Burnett Anderson

Burnett Anderson, nado en Grantsburg, Wisconsin, o 13 de xullo de 1919 e finado o 26 de novembro de 1998, foi un numismático e funcionario do servizo exterior estadounidense. Traxectoria
Formación
Burnett Anderson acadou o grao de Bachelor of Arts na Universidade de Rochester, en Nova York, en 1940, e posteriormente completou os seus estudos na National Defense University, entre 1960 e 1961.
A súa carreira profesional comezou como secretario do gobernador de Minesota, entre 1941 e 1944.
Etapa europea
Logo foi redactor de política no xornal Minneapolis Daily Times (1944-1947) e correspondente en Estocolmo do mesmo xornal entre 1947 e 1952. En 1952 ingresou no servizo exterior dos EEUU, con destino en diversos países, como Alemaña, Irán, España, Francia e o Reino Unido, postos que ocupou ata o seu retiro en 1979, co rango de ministro con carteira.
Dedicación á numismática
Á súa volta aos Estados Unidos, Anderson asumiu o posto de xefe da delegación da editora numismática Krause Publications en Washington e comezou a publicar artigos sobre a súa afección, a numismática, en revistas e xornais especializados como Numismatic News, World Coin News, Bank Note Reporter ou Coins. Así mesmo, publicou algunhas traducións e obras propias sobre outros temas. Vida persoal
Anderson casou o 3 de agosto de 1954 con Maria Troell, con quen tivo dous fillos. Recoñecementos
Premio Burnett Anderson Memorial
Na memoria de Burnett Anderson, a American Numismatic Association, a American Numismatic Society e o Gremio Literario Numismático (Numismatic Literary Guild -NLG-) instituíron en 1999 o premio Burnett Anderson Memorial, con motivo do seu pasamento. El mesmo foi a primeira persoa premiada, a título póstumo.
Premios recibidos
(1996): Premio ao Servizo Gobernamental Destacado, da American Numismatic Association.
(1998): Premio Clemy, do Numismatic Literary Guild.
(1999): Premio Burnett Anderson Memorial, de ANA, ANS e NLG.
Burofax

En España, o burofax é un servizo utilizado para o envío urxente de documentos que requiran dunha entrega indiscutible, servindo de proba fronte a terceiros, que se entrega sempre baixo firma do destinatario.
Aínda que é marca rexistrada de Correos de España (M-2929970), o termo emprégase frecuentemente como xenérico.
Este servizo que naceu en España como un envío de fax dende unha oficina de correos, posteriormente foi evolucionando ata ofrecer a posibilidade de que a súa imposición sexa en liña. Basicamente trátase de enviar un documento ou notificación a través dun correo electrónico certificado, o cal emite un certificado dixital con validez legal no que se rexistra todo o relacionado coa comunicación.
As distintas empresas que en España comercializan este servizo, ofrecen como elemento complementario a certificación de texto, algunha delas mesmo testemuño notarial da mesma, na que se certifica o contido do envío así como o resultado do mesmo, polo que constitúe proba plena de que se enviou unha comunicación concreta na data certificada a un destinatario determinado.
O Burofax Online ofrece maiores vantaxes que o tradicional xa que é sinxelo e inmediato, reduce custos, elimina trámites e intermediarios e ofrece un seguimento en tempo real das comunicacións, todo iso sen perder validez legal.
Burreño

A mula burreña ou besta burreña é o resultado da hibridación entre un cabalo e unha burra.
Para conseguir este cruzamento hai que adestra-lo cabalo desde novo, dando lugar a un tipo de semental denominado popularmente cabalo burreiro. Tampouco as burras aceptan facilmente ser cubertas por un cabalo. Coma a mula, que é o cruzamento entre un burro e unha egua, tamén é estéril.
Presenta características propias do cabalo: cabeza longa e delgada (pero menos ca na mula), crina máis abundante, rabo con pelo desde o nacemento; e do burro, as orellas longas. Tense descrito o burreño como un "burro con patas de cabalo", fronte á mula que viría ser coma un "cabalo con patas de burro".
A voz do burreño lembra máis o rincho do cabalo, aínda que é máis grave. En calquera caso, son animais predominantemente silenciosos, que rara vez emiten sons. A voz da mula semella máis o orneo do burro. A capa é moi variable pero a normal é a torda. O tamaño tamén varía moito, segundo fora o dos pais.
Canto ó seu aproveitamento como animal de traballo, o burreño ten menos forza e resistencia cá mula. Por esta razón, ademais da dificultade do cruzamento, sempre foron moito máis escasos.
Burro fariñeiro

O burro fariñeiro é unha a raza de burro autóctona de Galiza. O seu nome deriva do seu uso primixenio como transporte de sacos de fariña. Tamén se coñece coma 'asno galego'. Non ten recoñecemento oficial e existen poucos exemplares que se atopan, principalmente, nas comarcas do Morrazo, de Betanzos e dos Ancares, no Courel e nas montañas ourensás. Historia
A raza non é recoñecida polo Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación, nin está listada entre as razas españolas en "perigo de extinción", nin tampouco está entre as razas incluídas polo goberno español no DAD-IS (o sistema de información da diversidade de fauna doméstica da FAO).
No pasado, e aínda hoxe en día, foi usado coma besta de carga en tarefas coma o transporte da fariña, que lle dá nome, de uva durante a recolleita, e levando marisco recollido nas praias do Atlántico para ser usado coma fertilizante agrícola.
No 1999, un censo do INE contou 14. 649 burros en Galiza, a meirande poboación de tódalas comunidades autónomas. No 2009, estimouse que o número de burros fariñeiros rondaría os 180, cun número moi reducido de sementais, moitos dos cales xa eran vellos, e estaban moi dispersos por unha ampla área xeográfica. A poboación estaba declinando a un ritmo alarmante. No mesmo ano, o decreto que protexería as razas autóctoas galegas, incluíndo ao burro fariñeiro, levaba agardando máis dun ano a aprobación da Xunta de Galiza.
A raza está actualmente baixo a responsabilidade do Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia e existe unha asociación para a súa protección, a Asociación para a Protección e Defensa Medioambiental do Burro Fariñeiro de Galicia (ABUFA).
Os burros fariñeiros foron introducidos na illa da Toxa, como parte dun proxecto de recuperación e conservación medioambiental. Características
Esta raza é máis pequena ca outras razas ibéricas de burro, medindo entre 1 m. e 1, 20 m. e pesando entre 120 e 180 kg. A pelaxe é fina, densa, suave e de lonxitude media; a súa cor é gris ou dun marrón claro, e máis clara na parte inferior. As franxas do lombo e os ombreiros poden estar máis ou menos diferenciadas.
Burton Richter

Burton Richter, nado en Nova York o 22 de marzo de 1931, é un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física en 1976. Traxectoria
Estudou física no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), onde se licenciou o ano 1952 e se doutorou en 1956. Investigacións científicas
Profesor da Universidade Stanford, Richter construíu un acelerador de partículas denominado Stanford Positron-Electron Asymmetric Ring (SPEAR) coa axuda de David Ritson e o apoio da Comisión da Enerxía Atómica dos Estados Unidos. Co uso do acelerador descubriu unha nova partícula subatómica que denominou psi, e que actualmente se denomina partícula J/ψ ou partícula J.
O mesmo descubrimento foi realizado independentemente por Samuel Chao Chung Ting e os dous científicos foron galardoados conxuntamente no ano 1976 co Premio Nobel de Física polo seu traballo.
Entre 1984 e 1999 foi director do Stanford Linear Accelerator Center (SLAC).
Burushkhanda

Burushkhanda ou Purushanda foi un reino hitita que existía sobre o -1800. Despois do -1700 foi sometido a vasalaxe por Kushara. Estaba situado na rexión situada ao sueste da ribeira do Lago do Sal). A capital era a cidade do mesmo nome.
Bury Tomorrow

Bury Tomorrow é un grupo inglés de metalcore formado en 2006 en Southampton, Hampshire. Está composto por cinco membros, o vocalista Daniel Winter-Bates, o guitarrista e vocalista Jason Cameron, o baixista Davyd Winter-Bates, o batería Adam Jackson e o guitarrista Kristan Dawson, quen substituíu o membro fundador Mehdi Vismara en 2013. O grupo publicou cinco álbums de estudio, sendo o último deles Black Flame, publicado o 13 de xullo de 2018. Discografía
Álbums de estudio
Portraits (2009)
The Union of Crowns (2012)
Runes (2014)
Earthbound (2016)
Black Flame (2018)
Bus (informática)

Un bus, en Informática, é unha canle de comunicación formada por un conxunto de condutores paralelos que conectan dous ou máis dispositivos. A característica chave dun bus é que se trata dun medio de transmisión compartido.
As liñas que compoñen un bus pódense clasificar en tres grupos funcionais: As liñas de datos do bus proporcionan o camiño para transmitir datos entre os módulos do sistema. O número de liñas do bus de datos determina o número máximo de bits que é posible transmitir ao mesmo tempo.
As liñas de dirección empréganse para designar (direccionar) a fonte ou o destino dos datos enviados polo bus de datos. A anchura do bus de direccións determina a cantidade máxima de memoria (e de dispositivos de E/S) direccionable no sistema.
As liñas de control empréganse para xestionar o acceso e o uso das liñas de datos e dirección, sinalizando peticións e recoñecementos e indicando que tipo de información pasa polas liñas de datos.
A denominación provén da industria eléctrotécnica, anterior á informática, na que se denominaban barras (en inglés bus bars) aos condutores paralelos en forma de barras dispostos nas subestacións, centros de transformación e cuartos de distribución en edificios. Por esta razón ao bus informático ás veces en tratados técnicos de electrónica dixital tamén se lle chama barras ou barramento. Temporización
A temporización é unha parte fundamental no funcionamento do bus, xa que controla a forma na que se coordinan os sucesos sobre o bus. Podemos falar de dous tipos de temporización: A temporización síncrona utiliza un protocolo para a comunicación que está gobernado por un sinal de reloxo. Todos os dispositivos conectados deben funcionar á mesma frecuencia de reloxo. Isto pode conseguirse poñendo en funcionamento un sistema secuencial sinxelo e pode funcionar a grandes velocidades, porén non é adecuado para mesturar dispositivos con grandes diferenzas de velocidade. Ten unha desvantaxe ou problema fundamental, que é a desviación do sinal de reloxo (clock skew). A desviación de reloxo é a diferenza (en tempo absoluto) entre os instantes en que dous elementos reciben o flanco de reloxo. Por mor deste problema os buses non poden ser longos se son rápidos. O bus de memoria adoita a ser síncrono.
A temporización asíncrona, pola contra, a ocorrencia dun suceso sobre o bus segue outro suceso previo sen que teña que producirse nun instante de tempo concreto simultaneamente coa aparición dun flanco de reloxo. Os dispositivos empregados na transferencia coordínanse mediante o intercambio de sinais de control (protocolo de handshaking). Xa que non hai sinal de reloxo común, os buses asíncronos poden conectar unha gran variedade de dispositivos de diferentes velocidades. Como non hai problemas de desviación de reloxo, tamén permiten distancias máis longas. O inconveniente é que son máis lentos debido á sobrecarga introducida para lograr coordinar emisor e receptor. Ademais, é máis difícil predicir o tempo que vai levar unha operación de transacción. Os buses de E/S (entrada-saída) adoitan ser asíncronos.
Busan

Busan (/buˈsan/; en coreano: 부산 [pusʰa̠n]), oficialmente Cidade Metropolitana de Busan, é, despois de Seúl, a segunda cidade máis poboada de Corea do Sur, cunha poboación de máis de 3, 3 millóns de habitantes segundo datos de 2024. Antigamente romanizada coma Pusan, é o centro económico, cultural e educativo do sueste do país, sendo o seu porto o máis activo de Corea do Sur, así coma o sexto máis activo do mundo. Sitúase no extremo sueste da península coreana a beira do Mar do Xapón na entrada norte do Estreito de Corea. É un importante centro económico, cultural e educativo do sur da península de Corea, e conta co porto con maior tráfico do país e o noveno do mundo, que se atopa a só 190 km das illas xaponesas de Kyushu e Honshu. A "Área Económica do Sueste" (que inclúe Ulsan e Gyeongsang do Sur) é a meirande área industrial de Corea do Sur. Historia
Véxase Historia de Busan
Buscapolo

O buscapolos é unha ferramenta que permite verificar se un determinado cable ou condutor ten unha diferenza de potencial (tensión) con respecto á terra física (por exemplo, en tomas eléctricas domiciliarias, individualiza que cable é a "fase" e cal é o "vivo"). Consiste nun circuíto aberto formado por unha ou máis lámpadas con puntos de contacto axeitados para a busca. Está formado por unha punta metálica nun dos extremos e un mango de plástico, totalmente illado.
Pódense atopar en forma de lámpada serie, ou en forma de desaparafusador, sendo este último o máis utilizado (desaparafusador de neon). Utilización
A forma correcta de utilizar esta ferramenta é facendo contacto coa punta metálica no condutor que se quere analizar, tocando ao mesmo tempo co dedo a outra punta do buscapolo.
No caso de que a persoa ande a tocar calquera superficie que actúe coma terra (de calquera maneira, é dicir, por andar descalzo ou estando calzado pola reactancia capacitativa do noso corpo e a terra), péchase desa forma o circuíto, a través do noso corpo e consecuentemente acenderase a lámpada. Pódese comprobar que non é estritamente necesario ter contacto coa terra para que se acenda o buscapolos; no caso de que a persoa que estea medindo sube é evidente que a circulación da corrente se produce tamén a través da lámpada mentres se carga e descarga altivamente o condensador formado polo noso corpo e a terra física.
Non existe risco de recibir unha descarga perigosa a través do buscapolo, debido a que a resistencia das lámpadas internas é moi alta, e desa maneira circula unha corrente moi pequena, inocua polo noso corpo, pero suficiente como para xerar luminosidade. Concepto de polo eléctrico
Non hai que confundir os conceptos: o buscapolo non individualiza o polo positivo, xa que este non existe como tal nun circuíto de corrente alterna. A polaridade dun circuíto de corrente alterna de 50/60 Hz (dependendo da rexión), como é a rede eléctrica domiciliaria, cambia xustamente unhas 100/120 veces por segundo, de modo que nunca un cable pode ser o positivo e o outro o negativo continuamente. O que sucede é que o buscapolo identifica o cable denominado "fase", que posúe unha diferenza de potencial oscilante con respecto á terra física. Diferéncianse así do outro cable (nas instalacións monofásicas) denominado "neutro", o cal por encontrarse aterrado (conectado a terra) polas empresas de enerxía eléctrica, posúe case o mesmo potencial eléctrico que a terra física (en realidade, por mor da circulación de corrente e a resistencia propia da terra ata o punto onde está aterrado o neutro, adoita haber pequenas tensións entre o cable neutro e a terra, pero non adoita superar os 5 V no peor dos casos).
A individualización da fase resulta moi útil cando se realizan novas instalacións eléctricas ou derivacións dos circuítos existentes, xa que as normas permiten previr que os condutores da fase se diferencien dos da terra e do neutro. Ademais, esta busca serve para individualizar avarías ou mal funcionamento nos equipos e os seus gabinetes metálicos.
Bustier

Un bustier (/buːstˈjeɪ/, alternativamente bustiere) é unha peza de vestir axustada para mulleres usadas tradicionalmente como lencería. A súa finalidade principal é empurrar o peito apertando contra o esófago superior e forzando os peitos cara a arriba mentres moldea suavemente a cintura. Hoxe en día, tamén se pode usar como suxeitador push-up debaixo dun vestido de costa baixa ou como camisola para roupa de abrigo. O bustier tamén se pode usar como unha enagua baixo pezas transparentes superiores se non se desexa unha exhibición atrevida do estómago. .
Un bustier aseméllase a un basque, pero é máis curto. Chega só ata as costelas ou a cintura.
Os bustiers modernos adoitan facerse con paneis de malla en lugar das tradicionais varillas. Orixe
Estas prendas delicadas eran representativas e un símbolo da nobreza para as mulleres con poder desde o ano 2000 a. C. Nun principio estes non se usaban como roupa interior, senón que eran unha prenda completa, dunha soa peza, como un vestido, pero no século XVI, concretamente en Italia, o seu deseño variou ata ter o estilo representativo que hoxe podemos apreciar.
Bustrófedon

Cualifícase de bustrófedon (do grego βουστροφηδόν bustrophêdón, de βοῦς bũs «boi» e στροφή strophế «acción de xirar»; en grego a palabra é un adverbio, pero en galego adáptase como substantivo) o trazado dun sistema de escritura que muda alternativamente de sentido de liña en liña, ao xeito dun boi ao arar os sulcos no campo, de dereita a esquerda e logo de esquerda a dereita. Moitas veces, o ductus das letras invértese ao cambiar de sentido; por exemplo, a letra Є trazada de esquerda a dereita volveríase Э de dereita a esquerda.
Escribíronse en bustrófedon principalmente estadios antigos de escritura que despois se fixaron nun sentido preciso: o grego, por exemplo, ao principio escribiuse de dereita a esquerda, como o fenicio de onde xurdiu, logo en bustrófedon e finalmente de esquerda a dereita. O paso polo bustrófedon marca, pois, unha dúbida. O alfabeto etrusco funciona ás veces así. As taboíñas rongo-rongo da Illa de Pascua están escritas en bustrófedon inverso: lese a primeira liña da esquerda cara á dereita, logo faise virar a taboíña 180°, lese igualmente a segunda liña da esquerda cara á dereita, e así sempre. Exemplo de texto grego arcaico en bustrófedon
Inscrición de Sigeion, circa 550-540 antes da nosa era (British Museum, número de inventario BM GR 1816. 6-10. 107): Nota bene: a inscrición preséntase en dous alfabetos e dialectos: xónico e despois ático (co alfabeto epicórico local); o exemplo dado so recolle o texto escrito en xónico (de onde o emprego de η onde o ático tería ᾱ), coas letras actuais e non as do documento orixinal. En efecto, ao datar este de antes da reforma de -403 (adopción dun alfabeto oficial lixeiramente diferente dos usos locais), non segue tampouco a ortografía clásica: ο, por exemplo, serve para notar a vogal /ọ̄/ (longo e pechado), que despois se transcribirá ου (Φανοδίκο Φανοδίκου etc. ).
O texto epigráfico significa: «Eu son [a estela] de Fanódico, [fillo] de Hermócrates, [fillo] de Proconeso, e el deu aos Sixeenses unha vasilla para o viño co seu soporte así como un pasador, [depositados] no pritaneo».
Butabarbital

O butabarbital (coñecido tamén pola marca comercial Butisol®) é unha droga do tipo dos barbitúricos. Ten propiedades sedativas.
É relativamente perigoso cando se combina co alcol, polo que se emprega raramente, aínda que algúns países de Europa do leste e América do Sur aínda o prescriben. A súa curta duración de acción outórgalle ao butobarbital un alto potencial de abuso, comparable ó secobarbital.
Butano

O butano (tamén chamado n-butano) é un hidrocarburo saturado, parafínico ou alifático, inflamable, gasoso que se licúa a presión atmosférica a -0, 5 °C, formado por catro átomos de carbono e por dez de hidróxeno, cuxa fórmula química é C4H10. Tamén pode denominarse co mesmo nome a un isómero deste gas: o isobutano ou metilpropano. Características
Como é un gas incoloro e inodoro, na súa elaboración engádeselle un odorizante (xeralmente un mercaptano) que lle confire un cheiro desagradable. Isto permítelle ser detectado nunha fuga, porque aínda que non é tóxico, pode provocar unha explosión.
En caso de extinción dun lume por gas butano emprégase anhídrido carbónico (CO2), po químico ou néboa de auga para arrefriar e dispersar vapores. O butano comercial é un gas licuado, obtido por destilación do petróleo, composto principalmente por butano normal (60 %), propano (9 %), isobutano (30 %) e etano (1 %). Aplicacións
A principal aplicación do gas butano é a de combustible en fogares para a cociña e auga quente, e nos mecheiros de gas. Non adoita consumirse en grandes cantidades debido ás súas limitacións de transporte e almacenaxe.
Non é adecuado para o seu transporte vía gasodutos xa que pola súa alta temperatura de licuefacción poderíase condensar nas conducións. De feito elimínanse os restos de butano e propano do gas natural por este motivo.
O gas butano adoita transportarse en bombonas de butano, un envase cilíndrico, de paredes de aceiro, que contén 12, 5 quilogramos de butano. Tamén existen novas bombonas de butano máis lixeiras, fabricadas con outros materiais como o aceiro inoxidable.
Butcher Babies

Butcher Babies é un grupo estadounidense de groove metal e thrash metal con orixe nos Ánxeles (California), liderado polas cantantes Heidi Shepherd e Carla Harvey, o guitarrista Henry Flury, o baixista Jason Klein, e o batería Chris Warner. O seu primeiro álbum de estudio titulado Goliath, que foi publicado o 9 de xullo de 2013 baixo o selo Century Media Records vendeu 3300 copias durante a súa primeira semana á venda, posicionándose no número tres da lista Billboard Heatseeker e no 112 na lista Billboard 200. O seu segundo álbum, titulado Take It Like a Man, foi publicado o 21 de agosto de 2015. Discografía
EPs
Butcher Babies (2012)
Uncovered (2014) Membros
Heidi Shepherd – Voces (2010–)
Carla Harvey – Voces (2010–)
Jason Klein – baixo (2010–)
Henry Flury – guitarra (2010–)
Chris Warner – batería (2010–)