proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Aggrotech

O Aggrotech é un xénero musical aparecido cara finais da década dos 90, tamén coñecido coma Terror EBM, Hellektro ou máis raramente coma Endzeit Elektro. O nome é unha aglutinación de Aggresive Techno. Historia e características
Usado por primeira vez en 1993 para o anuncio do evento Spirit of Electro no Technoclub de Frankfurt/Main e facendo referencia a unha xira americana con bandas como Kevorkian Death Cycle en 1996, o termo evolucionou axiña afastado do seu significado orixinal. Cara finais da década dos 90, empezou a designar unha evolución do electro-industrial e dark electro centrado dalgún xeito en estruturas sonoras estridentes, agresivas e xeralmente beats rápidos cunha grande influencia da música techno e textos xeralmente breves de natureza militante, pesimista ou explícita. É moi típico tamén, que as partes vocais estean distorsionadas na busca dun son áspero, estridente e atonal. Os artistas tamén adoito utilizan estruturas melódicas atonais.
O estilo perdeu bastante auxe a comezos da década de 2000, coa chegada do synthpop e o futurepop na escena electrónica alternativa, mais asemade experimentou un pequeno rexurdir recente en popularidade xunta o xénero power noise pola súa popularidade en clubs de gusto goth/industrial. Grupos
Exemplos de grupos que poderían ser considerados aggrotech inclúen: Aghast View.
Amduscia.
Combichrist.
Suicide Commando.
Die Sektor.
CeDigest.
Noise Program.
wumpscut: .
Psyclon Nine.
Dot Execute.
Hocico.
Dulce Liquido.
Life Cried.
Tactical Sekt.
Feindflug.
Virtual Embrace.
Aslan Faction.
Grendel.
Agonoize.
God Module.
The Retrosic.
Funker Vogt.
Tamtrum.
Velvet Acid Christ.
Dawn Of Ashes.
Servo. Hatred.
Unter null.
Algúns destes grupos como Aghast View ou wumpscut: pasaron co tempo a unha reestruturación e progresivo cambio a un estilo de música máis melódico e menos agresivo, mentres que outros grupos máis recentes como Psyclon Nine, Agonoize e Virtual Embrace revitalizaron o xénero até o extremo.
Agilent Technologies

Agilent Technologies, ou Agilent, é unha compañía estadounidense que deseña e fabrica instrumenttos científicos de medida e equipamento para as ciencias da vida, diagnóstico médico, e aplicacións químicas.
A compañía predecesora de Agilent foi Hewlett-Packard (HP), fundada en 1939 para fabricar equipos de probas electrónicos. En 1999, HP creou unha filial para a súa división de probas e medidas chamada Agilent. A OPV inicial das accións de Agilent foi unha das máis grandes da historia de Silicon Valley ata aquel momento. En 2014, Agilent creou unha filial para a súa división de instrumentos electrónicos chamada Keysight Technologies.
Agilent mantén o grupo de desenvolvemento e investigación central, Agilent Laboratories, que realiza a investigación da compañía en áreas como os sistemas micromecánicos, nanotecnoloxía, e ciencias da vida. Este grupo centralizado está baseado no deseño do Hewlett-Packard Lab orixinal e formouse ao dividir o grupo de laboratorios HP orixinal en dous cando HP creou Agilent en 1999. Liñas de produción
As principais liñas de produción de Agilent son: Produtos para química analítica e ciencias biolóxícas como as micromatrices de ADN, cromatografías líquida e de gas, espectrómetros de masas, produtos para as espectroscopias molecular e atómica, e renovación de equipamentos.
Produtos para medición e diagnóstico xenómico para inmunohistoquímica, hibridación in situ, tinguidura de hematoxilina-eosina, tinguiduras especiais, detección de mutacións no ADN, xenotipificación, determinación do número de copias de xenes, identificación de rearranxos de xenes, e metilación do ADN e perfís de expresión xenética, xunto con sistemas de análises de mostras baseados en electroforese en xel automatizada.
Aglaonice

Aglaonice, Agloanike, ou Aganice de Tesalia (grego antigo: Ἀγλαονίκη, Aglaoníkē) foi unha astrónoma da Antiga Grecia do século II ou I a. C. Mencións
É mencionada nos escritos de Plutarco e nos escolios de Apolonio de Rodas como unha astrónoma e como a filla de Hegetor (ou Hegemon) de Tesalia. Tamén foi considerada unha feiticeira porque o seu coñecemento, que a facía capaz de predicir con moita precisión o momento e a rexión en que unha eclipse lunar ía ter lugar interpretábase como unha "habilidade" ou un "poder" que lle permitía facer desaparecer a lúa do ceo, o que lle conferiu un gran poder no seu momento.
Un proverbio grego facía referencia á habilidade de Aglaonice: «Si, como a lúa obedece a Aglaonice». Outras astrónomas, ao parecer consideradas feiticeiras, foron asociadas con Aglaonice. Foron coñecidas como «as bruxas de Tesalia» e tiveron a súa actividade entre os séculos III e I a. C.
No diálogo de Platón, Gorgias, Sócrates di: «Pero si hai que temer, querido amigo, que non nos ocorra, o que se di sucede ás mulleres de Tesalia cando fan descender a Lúa».
Plutarco escribiu que «coñecía moi ben os períodos nos que a lúa chea estaba por eclipsar, e sabendo de antemán o momento en que a lúa estaba por ocultarse tras a sombra da Terra, aproveitábase das mulleres e facíalles crer que ela a facía caer». Cultura popular
Un dos cráteres de Venus chámase Aglaonice.
Aglaonice é tamén un personaxe no filme Orpheus de Jean Cocteau, onde aparece como amiga de Eurídice e líder da liga de Mulleres.
Aglaonice é unha figura da instalación de Judy Chicago, The Dinner Party, representada como un dos 999 nomes do Heritage Floor.
Aglicona

Unha aglicona ou xenina (tamén aglicón) en química orgánica, é a porción ou grupo non glicídico que forma parte dun glicósido. Tal como a define a IUPAC é o composto sen azucres que queda despois de substituír por un átomo de hidróxeno o grupo glicosilo dun glicósido. Por exemplo, nos glicósidos cardíacos a aglicona é un esteroide.
A aglicona preséntase en forma dunha molécula pequena como un alcohol, fenol ou un composto que conteña nitróxeno e xofre.
A aglicona, determina a familia do glicósido e dálle a algunhas plantas o seu poder terapéutico. Clases de fitoquímicos que se atopan na aglicona e nos glicósidos son, por exemplo, os polifenois. Nas saponinas a aglicona denomínase sapoxenina.
Aglomeración

Aglomeración urbana é un termo usado en xeografía humana para indicar unha cidade que abrangue un centro de moita poboación, que habitualmente forma un concello, e un conxunto de suburbios ou cidades satélites. Termos
Debido ás diferentes definicións do que constitúe unha aglomeración en cada país, ou da metodoloxía xeográfica empregada, resulta complexo comparar as diferentes aglomeracións. Termos equivalentes poden ser área urbana, ateigamento, masificación etc. , con matices referidos ás condicións de espazo e hixiene.
Unha aglomeración diferénciase dunha área metropolitana en que esta inclúe áreas periféricas non necesariamente urbanas e dunha conurbación en que neste caso son diferentes zonas de influencia dunha cidade conectadas con outras cidades con zonas de influencia nun continuo urbano.
Aglutinación (medicina)

A aglutinación é un proceso natural de determinados compoñentes do sangue.
A aglutinación afecta a glóbulos vermellos, glóbulos brancos e plaquetas. Prodúcese cando os anticorpos presentes no plasma se unen a antíxenos transportados por estas células sanguíneas, aínda que tamén se pode producir con bacterias sometidas á acción de anticorpos. Trátase, pois, dun proceso asemade inmunolóxico (reacción antíxeno-anticorpo), e físico (modificación do medio).
A aglutinación pode verse a simple vista no caso dos glóbulos vermellos. Nos centros de transfusión e de extracción de sangue a aglutinación emprégase para determinar os grupos sanguíneos nos sistemas AB0 e Rh. Foi precisamente a aglutinación de glóbulos vermellos a que lle permitou a Karl Landsteiner en 1900 determinar os tres primeiros grupos sanguíneos, o A, o B e o 0. En 1958 foi Jean Dausset quen sobre a base da aglutinación de glóbulos brancos descubriu o primeiro antíxeno HLA, que recibiu a denominación Hu 1.
Aglutinina

A aglutinina é un anticorpo que se atopa no soro sanguineo. Ten capacidade aglutinante e por un erro de transfusión sanguínea ou en determinadas condicións patolóxicas como a eritrobastose fetal pode aglutinar os glóbulos vermellos.
Agnome

O agnome ou agnomen era na Antiga Roma un alcume honorífico que se engadía ao nome de determinada persoa para resaltar unha das súas virtudes ou lembrar o éxito dun dos seus feitos. Era un sobrenome individual que se podía agregar ao convencional sistema dos tria nomina (praenomen, nomen, cognomen). Outras civilizacións
Pero o uso de agnome é aínda máis antigo. Entre os hebreos, por exemplo, os acabados de nacer recibían nomes individuais nos primeiros oito días de vida. Usaban un só nome, como Moisés, Ester, Xacobe etc. Mais co crecemento da poboación comezaron a aparecer moitos homónimos. Para solucionar este problema, comezaron a engadir un segundo nome ao nome persoal, sendo o do proxenitor masculino, e para iso engadiron a expresión Bar, que significa “fillo de”, entre o nome persoal e o nome do pai. Deste xeito, podería haber un Moisés máis, diferente e único, que non se confundiría con outro Moisés (Moisés Bar Jacob era Moisés Fillo de Xacob). Co paso do tempo tamén se aceptaron as indicacións xeográficas, ademais do nome do proxenitor. Vexamos o caso de Xesús. Atópase na Biblia a Xesús o Fillo de Xosé, que máis tarde tamén foi identificado como Xesús de Nazaret, e mesmo Xosé, o seu pai terreal, aparece como Xosé o Carpinteiro. Vexa que neste caso a embarcación úsase como indicador.
En moitas outras civilizacións tamén se utilizou o uso de agnome. Os musulmáns usan, do mesmo xeito que os hebreos, o termo Ben para expresar "Fillo de". Xa en Grecia o uso de "Claudius" vén de "Fillos de Clausus". O termo agnoma tamén se usa para designar unha parte do nome dun individuo que o diferencia dos seus homónimos. De feito, algunhas familias teñen membros co mesmo nome e apelidos, e para diferencialos engádeselles un agnome (por sufixación), como Junior (Jr. ), Fillo (F°. ), Segundo, Neto, Sobriño (Sob°. ). Nas liñaxes da nobreza tamén era habitual designar polo número de aparición en números romanos (II para o segundo, III para o terceiro etc. ). Na actualidade
Hoxe en día ou uso dos agnomes está restrinxido a títulos honoríficos (ex. "dr. " para "doutor honoris causa") ou profesionais (ex. "enx. " para enxeñeiro e "prof. " para profesor), expresados como prefixos do nome.
Agnomes no Brasil
Esta práctica está legalmente admitida no Brasil, onde non é raro ter varias persoas dunha mesma familia co mesmo nome e apelidos, diferenciándose polo agnome (p. ex. José Ernesto da Silva, José Ernesto da Silva Filho, José Ernesto da Silva Sobrinho e José Ernesto da Silva Neto).
Os identificadores de xeración tamén son agnomes ( Segundo, Terceiro ). Até a chegada do Rexistro Civil, moitos alcumes desempeñaban tamén o papel do agnome, sumándose ao nome do individuo (José das Neves Valente, António da Silva Velho, Carlos Moura Viúvo etc. ). O agnome, por regra xeral, non é transmisíbel aos fillos.
Agnosia

A agnosia (do grego ἀγνωσία: descoñecemento) é a perda da facultade para recoñecer obxectos, persoas, sons, olores ou formas a pesar de manter a función sensorial intacta. Preséntase asociado normalmente con danos cerebrais ou doenzas neurolóxicas, particularmente por lesións no lobo temporal. Diferénciase da anomia en que a persoa que padece esta pode describir o obxecto aínda que non poida dicir o seu nome, mentres na agnosia non pode describir o obxecto.
Agnosticismo

O agnosticismo é unha doutrina filosófica segundo a cal o entendemento humano non pode coñecer o absoluto, senón só o fenomenal ou relativo. Orixe do termo
A lectura da pasaxe de Paulo de Tarso no que alude á inscrición "A un Deus descoñecido" que viu nun altar de Atenas (Act. 27: 23) suxeriulle a Thomas Henry Huxley o emprego desta palabra, agnosticismo (1869), co significado oposto ao de "gnosticismo", método de especulación vago e teosófico moi xeneralizado na Igrexa primitiva.
O agnosticismo limita o noso coñecemento ás manifestacións e transformacións da materia e a enerxía e rexeita todo coñecemento de existencia espiritual, ora divina, ora humana. Acepta as conclusións da ciencia e a experiencia sensorial e rexeita, como conxectura carente de fundamento, toda afirmación referente ao non visible.
Os agnósticos poñen gran coidado, non obstante, en non confundirse cos ateos, por unha parte, e cos materialistas filosóficos, por outra, aínda que uns e outros rexeitan actitudes que se limitan a proclamarse puramente nescientes no referente á existencia espiritual. Os agnósticos non negan que tras os fenómenos cognósticos, sensoriais e volitivos exista un ente permanente ou alma; pero sosteñen que nada pode probarse ou desbotarse respecto á existencia da alma separada do corpo, a súa substancia ou permanencia. Admiten, así mesmo, que tras os fenómenos materiais do Universo pode existir un Deus ou Ser Universal; pero afirman a imposibilidade de determinar ou definir a natureza consciente e espiritual dese Ser. A todos eses problemas convén unha soa resposta: non sabemos nada nin nada nos induce a supoñer que cheguemos algún día a saber algo.
O agnóstico adoita diferenciar entre «coñecer» e «crer». Para el, unha persoa relixiosa distínguese dunha atea polo feito de que o relixioso «cre que Deus existe» e o ateo «cre que deus non existe». Así, o agnóstico apártase da postura de crenza indicando que uns e outros (relixiosos e ateos) «cren» na existencia ou inexistencia dunha entidade superior, mentres que el a «descoñece».
Aínda así, a historia parece demostrar que gran parte do agnosticismo relixioso tende en último termo ao escepticismo. Variedades e controversias
Aínda que existen moitos matices e variedades de agnosticismo, todas as formas razoadas e sistemáticas se basean actualmente, máis ou menos abertamente, nas especulacións de Kant. A conclusión da análise crítica da razón humana, segundo Kant, é a de que soamente podemos coñecer o fenómeno, mentres que as ideas tales como as de Deus, alma e inmortalidade só poden ser aprendidas pola razón práctica.
O lado negativo desta teoría foi presentado por Herbert Spencer, cuxas obras constitúen unha exposición acabada do agnosticismo.
En definitiva sempre se chegará á conclusión de que este descansa na teoría subxectiva do coñecemento e soamente pode ser refutado mediante a demostración de que o noso coñecemento da realidade é xenuíno e seguro.
Agnus Dei

Agnus Dei é unha expresión latina que significa 'Año de Deus', usada orixinalmente pola teoloxía cristiá para referirse a Xesús Cristo como salvador da humanidade, ao ofrecerse en sacrificio polos pecados dos homes, a semellanza do año sacrificado polos xudeus durante a conmemoración da Pascua.
Simboliza a san Xoán Bautista que se representa vestido cunha pel de carneiro ou sostendo un año sobre o libro dos Evanxeos, ás veces cunha cartela na que aparece Ecce agnus Dei.
Galería de imaxes
Agnus Dei (Zurbarán)

Agnus Dei (Año de Deus) é unha pintura ao óleo realizada entre 1635 e 1640 polo barroco Francisco de Zurbarán. Atópase no Museo do Prado de Madrid. O Año de Deus é unha alusión ao título de Cristo tal e como se recolle no Evanxeo de Xoán (Xoán 1: 29), onde Xoán Bautista describe a Xesús como "O año de Deus que quita o pecado do mundo".
Agontano

O agontano ou anconetano foi a moeda utilizada pola República de Ancona entre os séculos XII e XVI, durante a súa época de esplendor. Caracterización
O agontano ou anconetano era unha moeda de prata de gran tamaño, con diámetro de entre 18 e 22 mm e un peso de entre 2, 04 e 2, 42 gramos. O seu valor era próximo ao do soldo milanés (12 diñeiros).
No seu anverso aparece representado San Ciriaco, protector da cidade, vestido como bispo grego, rodeado pola lenda P. P. S. QUIRIACUS. A cabeza do santo, coa auréola, interrompe o círculo que encerra o resto do corpo. Pola súa banda, o reverso desta moeda amosa unha cruz encerrada nun círculo, arredor do cal está a lenda DE ANCONA. Historia
As primeiras mostras de cuñaxe medieval de Ancona datan do século XII, cara a 1170, cando a cidade aumentou a súa independencia e comezou a bater a súa propia moeda sen supervisión imperial nin papal. ​ Consonte a tradición, a cidade comezou a cuñar moeda por concesión do Imperio Bizantino, logo da fidelidade demostrada durante o asedio de 1173, o que tamén levou a dispor da súa bandeira da cruz de ouro nun campo vermello. Esta hipótese non está apoiada por fonte contemporánea ningunha.
Esta moeda, chamada tamén grosso agontano, acadou un grande éxito e a súa tipoloxía foi imitada por outras cidades das Marcas e tamén en Emilia-Romaña, Toscana, Lacio e os Abruzos. ​​
O ducado agontano
Con menos sona que a de prata, cuñouse en Ancona un ducado de ouro coñecido tamén como agontano, ao que fan referencia algúns documentos do século XIV, aínda que os exemplares conservados datan dos séculos XV e XVI, antes da perda da independencia da cidade en 1532. Esta moeda foi emitida durante os pontificados de Paulo II, Sisto IV, Inocencio VIII, Alexandre VI, Xulio II, León X e Hadrián VI. ​​
Agora ou nunca

Agora ou nunca (en inglés: The Bucket List) é un filme estadounidense de comedia dirixido por Rob Reiner, producido por Reiner, Alan Greisman, Craig Zadan e Neil Meron, escrito opor Justin Zackham, e protagonizado por Jack Nicholson e Morgan Freeman. O argumento principal xira arredor de dous homes doentes terminais nunha viaxe polas estradas e cunha lista de cousas por facer antes de morrer.
Estreouse o 15 de decembro de 2007 en Hollywood. Tivo unha estrea limitada nos Estados Unidos e no Canadá o 25 de decembro de 2007 e foi distribuído por Warner Bros. A súa grande estrea nos dous países non se produciu até o 11 de xaneiro de 2008, e no Reino Unido até o 8 de febreiro de 2008, e en Australia até o 21 de febreiro de 2008. Recibiu críticas diversas pero foi un éxito de recadación, conseguindo máis de $175, 4 millóns en todo o mundo.
Estreouse en galego o 1 de novembro de 2014 a través da TVG.
Agorafobia

A agorafobia é o medo irracional e inmotivado que se traduce en sensación de angustia ou pánico ante os espazos abertos, non polo espazo de seu senón polo temor a enfermar ou quedar incapacitados para liscar do lugar, dáse especialmente cando o individuo está só, os síntomas depresivos e obsesivos e fobias sociais poden estar presentes pero non dominan o cadro clínico. A agorafobia diagnostícase en relación á angustia, ben como trastorno de angustia con agorafobia ou ben, aínda que é rara, como agorafobia sen historia de trastorno de angustia, pero para algúns autores a agorafobia é unha consecuencia da angustia mentres para outros é a crise de angustia a consecuencia da agorafobia. De non se realizar tratamento a agorafobia deriva en crónica.
Agostinho Neto

António Agostinho Neto, nado en Catete, Icolo e Bengo, Angola, o 17 de setembro de 1922 e finado en Moscova o 10 de setembro de 1979, foi un político e escritor angolano e o primeiro presidente de Angola, entre 1975 e 1979. Traxectoria
Converteuse nunha figura prominente na década de 1940 dentro dos movementos nacionalistas angolanos, ao tempo que estudaba medicina en Lisboa. Á súa volta a Angola, logo de se doutorar, converteuse axiña nunha figura problemática pola súa oposición ao goberno colonial, que o arrestou, aínda que conseguiu escapar a Marrocos, onde se converteu nun dos líderes da resistencia angolana no exilio.
Foi un dos primeiros membros do Movemento Popular de Liberación de Angola (MPLA) e asumiu a presidencia de Angola o 11 de novembro de 1975 cando Angola obtivo a independencia. Obra literaria
Poesía
1957 - Quatro Poemas de Agostinho Neto, Póvoa do Varzim, e. a.
1961 - Poemas, Lisboa, Casa dos Estudantes do Império
1974 - Sagrada Esperança, Lisboa, Sá da Costa (inclúe os poemas dos dous primeiros libros)
1982 - A Renúncia Impossível, Luanda, INALD (edición póstuma)
Política
1974 - Quem é o inimigo. .. qual é o nosso objectivo?
1976 - Destruir o velho para construir o novo
1980 - Ainda o meu sonho
Agosto

Agosto é o oitavo mes do ano no calendario gregoriano e ten 31 días. Foi nomeado na honra do emperador romano Octavio Augusto (Octavianus Augustus). Anteriormente o mes tiña o nome de Sextilis, pois era o sexto mes do ano romano que empezaba en marzo, mais foi renomeado por ser o mes no que morreu Cleopatra.
En Galicia recibe tamén o nome de mes da Nosa Señora, por celebrarse o día 15 o día de Santa María. Festas e celebracións
O primeiro venres de agosto celébrase o Día Internacional da Cervexa.
O terceiro sábado de agosto celébrase o Día Internacional do Animal sen Fogar. Agosto na cultura popular
A lúa crecente de agosto é a mellor para que aproveiten os baños a un enfermo.
Santa Clara (11 de agosto) é avogosa para o bo tempo. Por iso, para asegura-lo sol no día da voda é costume levar ovos a Santa Clara. Tamén se lle pide que interceda para conseguir boas notas nos exames.
Agra, India

Agra[Cómpre referencia] (en hindi: आगरा, "Āgra"; en urdú: آگرہ) é unha cidade situada nas beiras do río Yamuna no estado de Uttar Pradesh, India. 1334900 habitantes (2004). O hindi, urdú e inglés son as linguas máis faladas na cidade.
Construída en 1475 por Badal Singh, sultán de Delhi, foi a capital do Imperio Mughal (1526-1658). O Taj Mahal (1630 - 1653) é o edificio máis coñecido da India, construído por Shah Jahan como mausoleo para a súa muller, foi declarado Patrimonio da Humanidade polo UNESCO.
Agrafía

A agrafía é unha perda da destreza da escrita debido a causas traumáticas, independentemente de calquera perturbación motora. Existen cinco formas clínicas de agrafía: a agrafía pura, cando tan só hai trastorno da escritura; a agrafía afásica, cando os trastornos da escritura veñen acompañados por trastornos na fala; a agrafía con alexia; a agrafía apráctica, altérase a produción de letras e palabras e a agrafía espacial.
Agramatismo

O agramatismo é un aspecto lingüístico particular da afasia de expresión caracterizado pola supresión case constante dos morfemas gramaticais (preposicións, artigos, pronomes suxeito, desinencias verbais) e a redución das frases apenas á secuencia dos morfemas léxicos.
Un exemplo: Hospital axiña tres horas inxección: (Leváronme) axiña (para o) hospital (aí polas) tres horas, (aplicaronme unha) inxección.
Agresión sexual

Unha agresión sexual é calquera tipo de violencia de natureza sexual cometida contra outra persoa. Aínda que a agresión sexual estea asociada ó crime de violación, pode cubrir tipos de violencia que poden non ser considerados como tal.
O que constitúe unha agresión sexual é determinado polas leis da xurisdición onde a agresión ocorreu, o que varía considerabelmente, e sofre a influencia de actitudes locais, sociais e culturais.
A agresión sexual inclúe violación, penetración vaxinal, anal ou oral forzada, relación sexual forzada, nudez forzada, caricias non apropiadas, bicos forzados, abuso de menores e a tortura da vítima de forma sexual.
Agricultura de Galicia

Tradicionalmente, a agricultura galega, caracterizada polo minifundismo, baseouse no policultivo e no traballo intensivo. Nos últimos tempos, o sector experimentou cambios profundos de cara á súa modernización. Cultivos
Na actualidade [Cómpre referencia], os cultivos de maior extensión son os seguintes: Plantas forraxeiras (millo forraxeiro e praderías polifitas): 230987 ha de superficie e 11342200 t de produción. Son a base da produción gandeira galega e, xunto cos prados e pasteiros, constitúen o eixe da paisaxe agraria na meirande parte do territorio.
Cereais: o trigo e o centeo ocupan 24156 ha de superficie, cunha produción de 62738 t.
Vide: 30806 ha de superficie, das que o 25, 3% está acollido a algunha das denominacións de orixe, e 234744 t de produción. As maiores extensións de viñedo danse nas provincias de Pontevedra e Ourense.
Pataca: 22413 ha de superficie e 462781 t de produción. É un cultivo tradicional moi prezado pola súa calidade e sabor. O 3% da superficie está acollida á denominación específica Pataca de Galicia, cunha produción de 3604 t.
Cultivos hortícolas: a produción de tomate, leituga, cebola, feixón verde, repolo e coliflor conta cunha superficie de 7140 ha. Son produtos de alta calidade, vinculados a pequenas hortas familiares, en gran parte orientados ó autoconsumo, pero cunha clara tendencia a adaptarse ós mercados e a conseguir unha maior profesionalización.
Agricultura de guerrilla

A agricultura de guerrilla é unha forma de acción directa non-violenta relacionada coa reforma agraria e o desenvolvemento sustentábel. Características
Os activistas ocupan unha porción de terra erma ou cuxos cultivos ou plantas non lles pertencen, posto que formulan a necesidade de reconsiderar a maneira de tenencia de terras e reclaman así o espazo utilizado de forma errónea para lle asignar un novo propósito e utilidade.
Moitos destes agricultores levan a cabo a súa ocupación durante a noite, en relativo segredo para sementar ou coidar un novo xardín ou plantación. Outros traballan dunha forma máis aberta, buscando a cooperación de membros da comunidade rural local onde leve a cabo.
O acto convértese así nunha forma de activismo ecolóxico.
Agricultura de precisión

Agricultura de precisión é un concepto agrícola baseado na existencia de variabilidade en campo. Require o uso de novas tecnoloxías, tales como sistemas de posición global (GPS), sensores, satélites e imaxes aéreas xunto con ferramentas de utilización de información (SIG) para estimar, avaliar e entender ditas variacións. Características
A información recolectada pode ser usada para avaliar con maior precisión a densidade óptima de sementeira, estimar fertilizantes e outras entradas necesarias, e predicir con máis exactitude a produción dos cultivos. A aplicación de conceptos de agricultura de precisión usualmente se considera relativo á agricultura sostible. Esta pretende evitar a aplicación das mesmas prácticas a un cultivo, sen ter en conta as condicións locais de solo e clima e pode axudar a avaliar situacións locais de enfermidade.
A agricultura de precisión pode ser usada para mellorar un campo o administrar un cultivo dende diferentes perspectivas: Perspectiva agronómica: axuste de prácticas culturais para tomar en conta as necesidades reais do cultivo (e. x. , mellores usos da fertilización).
Perspectiva técnica: mellor administración do tempo a nivel de cultivo (planificación de actividades agrícolas).
Perspectiva ambiental: redución de impactos agrícolas (mellor estimación de necesidades en nitróxeno implica menos nitróxeno liberado ó ambiente).
Perspectiva económica: incremento no produto de saída e/ou redución de insumos, incremento das eficiencias (baixos custos de fertilización con nitróxeno).
Outros beneficios para o agricultor son os seguintes: O ter unha historia das súas prácticas agrícolas e os seus resultados, axudar na toma de decisións e no seguimento de esixencias (como as que se requiren cada vez máis nos países desenvolvidos).
Agricultura de secaño

A agricultura de secaño ou agricultura de sequeiro é aquela na que o ser humano non contribúe con auga, senón que utiliza unicamente a que provén da choiva directamente sobre os cultivos. Historia e evolución
É a máis próxima á simple recolección, e posiblemente é o primeiro tipo de agricultura que existiu. Inicialmente era a única que podía facerse sen grandes infraestruturas, e chegou ata a actualidade, aínda que moi evolucionada tecnicamente.
Actualmente, aínda que non haxa achega de auga, utilízanse fertilizantes e outros agroquímicos (herbicidas, funxicidas etc) e tamén maquinaria moi evolucionada e adaptada a cada tipo de cultivo. Cultivos de secaño
Algúns cultivos de secaño típicos do Mediterráneo son: Cereais: orxo, trigo, avea, centeo.
Legumes: garavanzos, chícharos, fabas.
Árbores froiteiras: amendoeira, albaricoqueiro, oliveira.
Outras árbores: alfarrobeira.
Videira.
Hortícolas: cebolas, melóns, tomates.
A triloxía mediterránea baséase precisamente no cultivo de trigo, oliveiras e vide.
Agricultura de subsistencia

A agricultura de subsistencia é un tipo de agricultura na que os produtos colleitados que produce a terra están destinados soamente ao consumo da familia que os traballa. A agricultura de subsistencia non procura o beneficio económico que resulta da comercialización dos produtos da terra, senón que o obxectivo é o autoconsumo e a autosuficiencia alimentaria. .
Os terreos adicados á agricultura de subsistencia adoitan ser de poucas hectáreas, e o volume de produción é escaso. A man de obra case sempre é a familia posuidora das terras, e os recursos agrarios son limitados, isto é, apenas se emprega maquinaria nin utensilios agrarios industriais.
A agricultura de subsistencia, que hoxe existe máis comunmente en áreas de África subsahariana, sueste asiático e partes de América do Sur e Central, é unha extensión do forraxeo primitivo practicado polas primeiras civilizacións. Historicamente, a maioría dos primeiros agricultores dedicáronse a algún tipo de agricultura de subsistencia para sobrevivir. Dentro das primeiras comunidades forraxeiras, como as sociedades de cazadores-recolectores, as pequenas comunidades só consumían o cazado ou recollido polos membros da comunidade. A medida que a domesticación de certas plantas e animais evolucionou, desenvolveuse unha sociedade agrícola de subsistencia máis avanzada na que as comunidades practicaban unha agricultura a pequena escala e de baixa intensidade para producir unha cantidade eficiente de bens para satisfacer as necesidades básicas de consumo da comunidade. Tipos
Agricultura itinerante
Agricultura extensiva de secaño
Agricultura irrigada do arroz
Agricultura urbana

A agricultura urbana é a práctica dun tipo de agricultura con cultivos (horticultura, forestación), dentro ou nos arredores da área urbana. A terra empregada pode ser privada, pública ou residencial, balcóns, paredes ou teitos de edificios, rúas públicas ou marxes e antigos soutos deforestados dos ríos.
A agricultura urbana realízase para actividades de produción de alimentos. Contribúe á soberanía alimentaria e a alimentos seguros de dous xeitos: fai medrar a cantidade de alimentos dispoñibles para os habitantes de cidades, e por outra banda achega verduras e froitas frescas para os consumidores urbanos.
Debido a que promove o aforro de enerxía, a produción local de alimentos, a agricultura urbana e periurbana son actividades de sostibilidade. Tamén supón outro tipo de problemas e conflitos sociais, derivados por da utilización de terreos privados abandonados para o aproveitamento de "hortas familiares" clandestinas. Estas actuacións incontroladas poden supoñer problemas derivados da mala calidade das augas utilizadas para o rego, a miúdo augas residuais. Require ademais dun tipo de xestión que vai máis aló dos agronómico ou sociais, pois pasa a ser un aspecto da ordenación urbanística.
Agrigento

Agrigento (en siciliano: Girgenti) é unha cidade siciliana, capital da provincia de Agrigento, situada na costa sur da illa de Sicilia. Coñécese como o lugar onde se levantou a antiga cidade grega de Acragante (isto é, Ἀκράγας en grego, Agrigentum en latín e Kerkent en árabe), unha das cidades máis importantes da Magna Grecia durante a época de ouro da Grecia antiga. Ten uns 60. 000 habitantes, e outras cidades importantes da provincia son Licata e Naro, a última das cales é coñecida polas súas ben conservadas catacumbas, ou lugares secretos para a oración dos primeiros cristiáns. Historia
Foi fundada co nome de Akragas por gregos procedentes de Gela, orixinarios da illa de Rodas e de Creta no 580 a. C, foi unha das colonias máis importantes da Magna Grecia. No ano 406 a. C. os cartaxineses guiados por Haníbal destruíron a cidade case totalmente.
No ano 210 a. C. tras a segunda guerra púnica, pasou ao control do Imperio Romano co nome de Agrigentum.
A forma en lingua siciliana Girgenti foi o nome oficial da cidade ata 1927, cando Benito Mussolini impuxo unha versión latinizada.
Agripa (astrónomo)

Para outras persoas chamadas Agripa, ver Agripa.
Agrippa foi un astrónomo grego do século I. No ano 92 realizou unha observación astronómica citada por Claudio Tolomeo. Traxectoria
Segundo sinala Claudio Tolomeo no Almaxesto VII, 3, no doudécimo ano do reinado de Tito Flavio Domiciano, no sétimo día do mes bitinio de Metrous, Agripa observou a ocultación dunha parte das Pléiades pola parte máis setentrional da Lúa. O propósito da observación de Agripa foi probabelmente verificar a precesión dos equinoccios, que foi descuberta por Hiparco de Nicea. Recoñecementos
En 1935 decidiuse na súa honra chamarlle «Agrippa» a un cráter de impacto lunar situado no bordo sueste do Mare Vaporum.
Agro da Cuña, Carreira, Ribeira

Agro da Cuña (á espera da oficialización da forma O Agro da Cuña) é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Agrobacterium rhizogenes

Agrobacterium rhizogenes (á que recentemente se lle cambiou o nome a Rhizobium rhizogenes) é unha especie de bacterias gramnegativas do solo que produce nas plantas dicotiledóneas ás que infecta a enfermidade da raíz pilosa.
A. rhizogenes induce a formación de raíces adventicias multirramificadas proliferativas no sitio de infección; que se chaman "raíces pilosas" mediante a transferencia á planta de ADN contido nun plásmido.
Na rizosfera, as plantas poden sufrir feridas inflixidas pola acción dos patóxenos do solo ou por outras causas. Isto orixina na planta a secreción de compostos fenólicos como a acetosiringona, que ten efectos quimiotácticos, que atraen bacterias. Nesas condicións, actívanse certos xenes bacterianos de A. rhizogenes, que favorecen a transferencia do ADN-T presente nos seus plásmidos indutores de raíces ou plásmidos Ri (Root inducing) ao interior da planta a través da ferida. Despois da integración e expresión, obsérvase, tanto in vitro coma en condicións naturais, a aparición na planta do fenotipo de raíz pilosa, o cal inclúe tipicamente un superdesenvolvemento do sistema radicular que non é completamente xeotrópico, e unha morfoloxía alterada (enrugada) das follas, se estas están presentes.
Os xenes bacterianos poden ser retidos permanentemente dentro da planta, o que supón unha transferencia horizontal de xenes, que tivo importancia evolutiva.
As raíces pilosas cultívanse in vitro en biorreactores para estudar a súa interacción no solo con outros patóxenos como fungos e vermes nematodos. Esta técnica tamén se utilizou para a produción comercial de certos compostos metabólicos que segrega a planta, especialmente en plantas medicinais que son difíciles de cultivar en cantidades suficientes por outros medios. Os cultivos de raíces tamén se usan para a enxeñaría xenética.
Agronomía

A agronomía (do latín ager, 'campo', e do grego νόμος, nomos, 'lei'), denominada tamén como enxeñaría agronómica, é a ponla da ciencia agrícola que trata o estudo dos cultivos e os solos onde medran. Os agrónomos traballan para desenvolver métodos que melloren o uso do solo e aumentar a produción de alimentos.
Agrupación Astronómica Coruñesa Ío

A Agrupación Astronómica Coruñesa Ío é unha asociación cultural e sociedade científica sen ánimo de lucro que ten como obxectivo o fomento da afección, estudo, investigación e divulgación da astronomía. Historia
Fundación, obxectivos e características
Fundada en 2002, a agrupación ten a súa sede na Casa das Ciencias da Coruña.
Xurdiu como froito da inquietude dun grupo de afeccionados á astronomía cun obxectivo claro: gozar e conseguir que outros gocen coa paixón polas noites estreladas e a ciencia da astronomía. Desde a súa creación foi medrando, desde os trece socios fundadores, até os máis de oitenta membros en 2019.
Trátase dun grupo aberto, no que calquera pode participar: non fan falta coñecementos previos, nin telescopio, nin ningunha titulación, só paixón pola astronomía e ganas de saír a observar un bo ceo estrelado.
Estrela Rosalíadecastro e planeta Riosar
A súa iniciativa de nomear a estrela anteriormente identificada como HD 149143, da constelación Ofiúco, e o planeta HD 149143 b asociado a ela, conseguiu que se lle desen os nomes de Rosalíadecastro e Riosar, en referencia a Rosalía de Castro e ao río Sar, respectivamente.
Congreso Estatal de Astronomía 2020
A Agrupación logrou que A Coruña sexa en 2020 a sede do XXIV Congreso Estatal de Astronomía. Nunha votación conseguiu o 90 % dos votos; das 39 entidades que se deron cita na edición do encontro, en Cuenca, 35 apoiaron a candidatura da cidade. Distincións
Premio Prismas 2020.
Premio Rosalía de Castro de Lingua 2021 na categoría de entidades, "por impulsar a lingua galega nun ámbito tan especializado como a astronomía e sen bagaxe no noso idioma".
Agrón (planta)

O agrón ou brizo (Nasturtium officinale ou antigamente Nasturtium nasturtium-aquaticum) é unha planta crucífera. Cultívase para aproveitar as súas follas para ensaladas que conteñen un elevado contido en vitamina C, a súa semente utilízase como picante. Dáse en medios húmidos e acuáticos, sobre todo nas beiras dos mananciais, regatos e ríos. Descrición
É unha planta perenne, acuática ou semiacuática de entre 10 a 50 cm de altura que se agrupa en grandes colonias. Os talos ascendentes son ocos e algo carnosos. As follas, de cor verde escura, son glabras, bipinnadas e con limbo ancho. As flores, pequenas e brancas, reúnense en ramilletes ou panículas terminais. Propiedades
Rico en iodo, ferro, vitaminas A, C e E. Utilízase como estimulante e diurético. Usado en medicina popular para aliviar a bronquite e certas afeccións cutáneas.
Utilízanse as follas, a raíza, os gromos tenros e frescos.
O agrón é un purgante, estimulante dixestivo e diurético. Taxonomía
Nasturtium officinale foi descrita por William Townsend Aiton e publicado en Hortus Kewensis; or, a Catalogue of the Plants Cultivated in the Royal Botanic Garden at Kew. London (2nd ed. ) 4: 110, no ano 1812. Etimoloxía Nasturtium vén do latín nasus
"naríz" e tortus
"torto" por mor ao cheiro picante da planta que irritaba o nariz e obrigaba a facer acernos torcéndoa. Sinonimia
Aguascalientes

Aguascalientes é a capital do Estado de Aguascalientes, en México. Localízase no centro do país. Foi fundada o 22 de outubro de 1575 e elevada ao estatuto de cidade en 1816. Tiña 663. 671 habitantes no ano 2005.
Formaba parte do reino de Nova Galicia, (xunto cos estados de Xalisco, Zacatecas, Guanajuato, Nayarit e unha parte de Michoacán), durante a independencia foi parte de Zacatecas e en 1835 que converteuse na capital do Estado Libre e Soberano de Aguascalientes.
A Metrópole a finais de 2012 chegou a 1 millón de habitantes. De acordo coas cifras de 2010 é a décimo cuarta zona metropolitana máis grande de México.
Aguia (constelación)

Aguia, Aiga ou Aquila é unha das 48 constelacións listadas por Tolomeo, mencionada tamén por Eudoxo de Cnidos (século IV adC) e Arato (século III adC), e actualmente unha das 88 constelacións recoñecidas pola UAI. Tolomeo catalogou dezanove estrelas conxuntamente nesta constelación e na constelación de Antínoo, esta última xurdida durante o reinado de Hadriano (117 - 138). Ocupaba a parte sur da constelación actual de Aquila ata principios do século XIX cando foi descartada.
Nesta constelación apareceron varias novas importantes. Unha delas, no ano 389, alcanzou o brillo de Venus, e máis recentemente Nova Aquilae 1918, superou en brillo a Altair (α Aquilae). Estrelas principais
α Aquilae (Altair), a vixésima estrela en brillo con magnitude 0, 76; xunto con Deneb do Cisne e Vega da Lyra forma o Triángulo estival ou de verán.
β Aquilae (Alshain), de magnitude 3, 71, subxigante amarela lixeiramente variable.
γ Aquilae (Tarazed ou Tarazet), situada 2º ó norte de Altair e segunda estrela máis brillante da constelación con magnitude 2, 72.
δ Aquilae, de magnitude 3, 36, sistema estelar dobre ou triplo onde a súa estrela visible é unha subxigante branco-amarela.
ε Aquilae, sistema estelar triplo onde a súa compoñente principal é unha xigante laranxa.
ζ Aquilae (Deneb el Okab), con magnitude 2, 99 é a terceira estrela máis brillante da constelación.
η Aquilae, estrela variable, unha das cefeidas clásicas máis brillantes, cunha magnitude que cambia de 3, 6 a 4, 6 nun período de 7 días.
π Aquilae, estrela dobre de sexta magnitude localizada 3º ó norte de Altair.
σ Aquilae, variable eclípsante que cambia 0, 2 magnitudes en 47 horas.
15 Aquilae, estrela dobre; os seus compoñentes de magnitude 5, 40 e 7 pódense ver cun pequeno telescopio.
Wolf 1055 (Gliese 752), estrela binaria a 19 anos luz composta por dúas ananas vermellas, unha delas, coñecida coma Estrela de Van Biesbroeck, é unha das máis tenues que se coñecen. Obxectos notables do espazo profundo
NGC 6751, nebulosa planetaria onde a súa estrela central ten unha temperatura efectiva de 140. 000 K.
NGC 6790, nebulosa planetaria que visualmente presenta un aspecto uniforme.
NGC 6803. AR: 19h 31m 18. 0s Dec: +10°03'00" (Época 2000). Nebulosa planetaria, vese coma un disco apagado.
NGC 6804. AR: 19h 31m 36. 0s Dec: +09°13'00" (Época 2000) Nebulosa planetaria próxima á anterior.
NGC 6781. AR: 19h 18m 24. 0s Dec: +06°33'00" (Época 2000). Nebulosa planetaria 8º ó suroeste de Altair (α Aquilae).
NGC 6709. AR: 18h 51m 30. 0s Dec: +10°21'00" (Época 2000). Cúmulo aberto de 40 estrelas. Localizado a 5º de ζ Aquilae.
B143, nebulosa escura visible con telescopios grandes e medianos. Mitoloxía
Na mitoloxía grega a constelación representaba a aguia, único animal que é capaz de voar de cara ós raios do sol. Foi enviada por Zeus a que levara o mozo e fermoso Ganímedes ó Monte Olimpo para servir de copeiro dos deuses. Segundo outras versións, foi o mesmo Zeus o que se transformou en aguia. No hinduísmo, a constelación de Aquila identificase coa deidade, metade aguia e metade humana, de Garuda.
Aguia romana do Courel

A aguia romana do Courel ou aguia de Carbedo é unha pequena escultura de bronce da Roma antiga atopada en Carbedo, Esperante, Folgoso do Courel e conservada no Museo Provincial de Lugo dende o 4 de abril de 1963. Descrición
Cuns 10 cm de anchura por 7, 5 cm de lonxitude suponse procedente de Torre Cabreira, isto é, coa mesma procedencia da Tabula hospitalis, e que representa unha aguia coas ás a medio despregar. A deterioración da súa cara ou a ausencia de garras, non minoran a súa calidade. Debeu ser realizada mediante a técnica da cera perdida.
Pouco se coñece dos contextos arqueolóxicos e cronolóxicos da peza, fóra da súa suposta procedencia, xa que foi adquirida polo doador a un anticuario xunto con outros materiais. Pouco tamén en canto á súa función. Tradicionalmente, estase entendendo como remate dun estandarte militar, un vexillum. Hipótese que se sustentaría na propia postura da escultura como nas dúas pequenas perforacións apreciables na parte inferior, baixo a cola; suposto encaixe para o hastil da insignia.
Aguillón (fisioloxía)

Este artigo trata sobre a puga dos animais, para as espiñas das plantas véxase Espiña (botánica). Un aguillón, ferrete ou ferrón é a puga que presentan varios animais como abellas ou alacráns. Normalmente expulsa algún tipo de veleno.
Aguirre, der Zorn Gottes

Aguirre, der Zorn Gottes (en galego Aguirre, a ira de Deus) é unha película de 1972 do cineasta alemán Werner Herzog. Está protagonizada polo actor da mesma nacionalidade Klaus Kinski é considerada como unha das xoias do cine alemán.
O filme narra a viaxe do conquistador español Lope de Aguirre pola cunca do río Amazonas en busca da cidade de ouro dos incas coñecida como El Dorado.
A historia está baseada na figura histórica de Aguirre e en documentos da época (como o diario de viaxe de Gaspar de Carvajal) elementos con que Herzog e Kinski reconstrúen a época da chegada dos europeos a América.
A música orixinal, toda executada con mellotron e guitarra eléctrica corresponde á agrupación de rock progresivo Popol Vuh. Personaxes
Klaus Kinski como Lope de Aguirre
Helena Rojo como Inés de Atienza
Ruy Guerra como Don Pedro de Ursúa
Del Negro como Gaspar de Carvajal
Peter Berling como Don Fernando de Guzmán
Cecilia Rivera como Florés de Aguirre
Daniel Ades como Perucho
Edward Roland como Okello
Armando Polanah como Armando
Alejandro Repullés como Gonzalo Pizarro
Justo González como González
Agustín Rey Fonseca

Agustín Rey Fonseca, nado en Marín en 1893 e finado en Barcelona en 1968, foi un político galego. Traxectoria
Fillo de Gabino Rey López. Membro do Partido Radical Socialista e presidente da Agrupación local de Marín. Coa República foi elixido concelleiro en Marín, e elixido alcalde en 1931. Dimitiu en maio de 1931 por enfermidade. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi desterrado a Barcelona. Vida persoal
Casou con Ramona Luciana Santiago Quiroga e foi pai de Gabino Rey Santiago.
Agustín de Argüelles Álvarez

Agustín de Argüelles Álvarez, nado en Ribeseya o 18 de agosto de 1776 e finado en Madrid o 26 de marzo de 1844, alcumado «o Divino» pola súa oratoria durante as Cortes de Cádiz, foi un avogado, político e diplomático español. Foi presidente das Cortes en 1841 e titor da Raíña Isabel II. Traxectoria
Fillo segundo de José Antonio de Argüelles e Uría, morgado en Ribeseya, e de Teresa Álvarez González, a súa segunda muller. Estudou Dereito na Universidade de Oviedo e en 1800 trasladouse a Madrid, onde grazas ao seu dominio do inglés empregouse na Secretaría de Interpretación de Linguas. En 1806, o valido de Carlos IV, Manuel Godoy, enviouno a Londres como embaixador especial para que trabase conversas co Goberno británico de cara a suscitar unha alianza contra Napoleón Bonaparte.
En 1808, a raíz do levantamento español contra as tropas napoleónicas, regresou a España a requirimento do seu paisano Gaspar Melchor de Jovellanos e estableceuse en Sevilla, cidade non ocupada polos franceses onde tiña a súa sede a Xunta Suprema Central. Foi secretario da Real Xunta de Facenda e Lexislación, cuxos traballos anticiparon os das Cortes de Cádiz, e despois deputado por Asturias a ditas cortes, onde participou activamente na redacción da primeira constitución española, destacando polos seus intentos de abolición da escravitude e pola súa oposición ao tormento como proba xudicial. Debido á súa oratoria vibrante e emotiva sería alcumado «o Divino».
Coa volta de Fernando VII a España e a restauración absolutista, Argüelles foi enviado como presidiario a Ceuta en 1814 e ao ano seguinte á localidade mallorquina de Alcúdia, en cuxa prisión pasaría cinco anos. Rehabilitado tralo pronunciamento de Riego, foi nomeado ministro da Gobernación. Despois do goberno liberal exiliouse a Inglaterra en 1823 e sobreviviu como bibliotecario de Lord Holland, con quen mantiña amizade dende a embaixada especial que desempeñara no Reino Unido por ordes de Godoy dúas décadas antes. No exilio escribiu a súa principal obra teórica: Examen histórico de la reforma constitucional en España, que vería a luz en Londres en 1835. Trala morte de Fernando VII, regresou a España en 1834, participando na redacción da constitución de 1837. Foi elixido deputado por Asturias e nomeado preceptor de Isabel II durante a súa minoría de idade por Baldomero Espartero, tras perder a votación nas Cortes Xerais fronte a este para ser elixido rexente de España. En 1844 volveu ser elixido deputado, inda que esta vez por Madrid, ese mesmo ano faleceu no seu domicilio dun ataque de apoplexía.
Doce anos despois da súa morte, o Concello de Madrid bautizou co seu nome a un dos barrios do Ensanche de Madrid, o que se edificou na parte alta da Montaña do Príncipe Pío. O barrio foi levantado entre 1856 e 1884. Desde 1902, con motivo das festividades pola coroación de Afonso XIII, levantouse na súa honra unha estatua esculpida en mármore polo catalán José Alcoverro.
En Vigo ten unha praza adicada, que antes se chamaba Praza da Herba.
Ah Peku Patera

Ah Peku Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten 84 km de diámetro e está situado a 10, 3° N 107° O. Recibiu oficialmente o seu nome no ano 2006, este nome fai referencia ó deus do trono Maia, Ah Peku. Ah Peku Patera está situado ó sur de Monan Mons, o norte do cal está Monan Patera. Os puntos centrais eruptivos de Amirani e Maui poden ser atopados no noroeste, así coma Maui Patera. Gish Bar Patera está situado en dirección ó nordeste. Ah Peku Patera foi visto por primeira vez a través da instrumentación da sonda Galileo, é considerado coma punto quente activo.