proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
República parlamentaria

Unha República parlamentaria ou República constitucional parlamentaria é unha forma de goberno que opera baixo un sistema parlamentario.
En oposición á República presidencialista e a República semipresidencialista, o xefe do estado, normalmente, non ten poderes executivos reais como un Presidente executivo, xa que a maioría destes poderes fóronlle concedidos ao xefe de goberno, normalmente chamado primeiro ministro. Con todo, o xefe de estado e o xefe de goberno deben formar unha soa oficina nunha república parlamentaria (como Suráfrica ou Botswana), pero o presidente séguese elixindo do mesmo xeito que o primeiro ministro nos estados tipo Sistema de Westminster. En certas ocasións o Presidente ha de ter poder executivo legal, para levar a cabo o día a día das institucións (como en Finlandia ou Irlanda) pero non fan uso destes poderes. Algunhas repúblicas parlamentarias poderían, xa que logo, ser vistas como repúblicas cun sistema semipresidencialista, pero funcionando dunha forma parlamentaria. Desenvolvemento histórico
As repúblicas parlamentarias prototípicas, son aquelas que proveñen de estados que previamente eran monarquías, cun monarca, ou un representante do mesmo (sobre todo nas repúblicas da Commonwealth. Así o rei ou xefe de estado foi substituído por un de elección democrática, pero mantendo a falta de poder executivo do mesmo. Existen, así mesmo, un gran número de repúblicas parlamentarias que foron países cun só partido legal, localizadas no bloque do leste ou na mesma Unión Soviética.
República popular

Denomínase república popular a un tipo de réxime político. A súa expresión institucional son os autodeterminados estados socialistas, que tiveron un relevante desenvolvemento ao longo do século XX, aínda que algúns sobreviviron no século XXI. Adoitaban dispor no nome oficial do Estado a expresión República Popular ou República Democrática. As democracias populares, a diferenza doutros réximes contemporáneos non liberais que tamén pregoaban seren democráticos, adoitan apoutar o seu discurso lexitimador na construción dunha sociedade socialista atendendo ás características peculiares de cada país, respectando sempre os principios do internacionalismo proletario.
República semipresidencialista

A república semipresidencialista é aquela na cal o Presidente da República, elixido por sufraxio, ten certas competencias de goberno. O Primeiro ministro é elixido polo Parlamento a petición do Presidente, e este responde da súa responsabilidade ante o Parlamento.
Por regra xeral, o Presidente da República centra as súas funcións na política exterior, mentres o primeiro ministro o fai na política interior.
Neste sistema ás veces hai cohabitación. Estes períodos poden carrexar unha beneficiosa verificación da separación de poderes ou estar cheos de obstrucións por mor da dualidade do executivo. Características
Francia é o arquetipo e prototipo da forma de goberno que se chama Sistema Semipresidencial, de natureza mixta e cuxas características forón inspiración dos sistemas políticos de varias nacións. As características principais do sistema que foi implantado coa V República Francesa son: O Executivo é dual, tal que existe un Xefe de Estado, denominado Presidente da República e un Consello de Ministros ou Gabinete presidido polo seu Primeiro Ministro, como Xefe de Goberno.
Gabinete politicamente responsable, en consecuencia, susceptible de ser interpelado e censurado.
Xefe de Estado é elixido por sufraxio universal. Tal precepto foi incluído na Constitución Francesa a partir da Reforma de 1962, elección directa que equipara ao Presidente da República co Parlamento, no que a representatividade política refírese.
O Poder Executivo ten a facultade de disolver a Cámara Baixa ou Asemblea Nacional, en caso de grave controversia que poña en risco a gobernabilidade da Nación.
Existen certos actos do Presidente da República que non requiren o referendo do ministro do ramo para a súa validez, como a disolución parlamentaria ou as facultades contraidas mediante o polémico artigo 16° da Constitución Francesa. (120) Países
Actualmente teñen esta forma de goberno os seguintes países:
Requeixo, Vidal, Trabada

Requeixo é un lugar da parroquia de Vidal, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres). Toponimia
O topónimo Requeixo (á espera da oficialización da forma O Requeixo) é un orónimo referido a un terreo en pendente que vai dar a un val. Lugares e parroquias
Parroquias de Trabada
Requiem en Re Menor (Fonoteca 92)

A sétima casete da colección Fonoteca 92 é un EP no que se reproduce unha selección interpretada pola Xoven Orquestra de Galicia e o Orfeón Terra a Nosa do Requiem en Re Menor de Wolfgang Amadeus Mozart, gravado en directo no Auditorio de Galicia o 16 de maio de 1991, foi publicado pola Editorial Compostela de El Correo Gallego en 1992.
Res extra commercium

Res extra commercium é un aforismo propio do Dereito Romano que significa literalmente cousa fóra do comercio e que comprende aqueles bens que están fóra dos negocios xurídicos e por tanto non poden ser obxecto da propiedade ou posesión dunha persoa nin tampouco poden constituír o obxecto de ningún contrato ou acordo, é dicir, non poden ser vendidos, arrendados, prestados, doados nin permutados.
Por exemplo, o artigo 1271 do Código Civil de España, estabelece: "Poden ser obxecto de contrato todas as cousas que non están fóra do comercio dos homes, aínda as futuras. .. ." Historia
O xurista romano Gaio (120-178) distinguía na súa obra Institucións entre res in commercio e res extra commercium, segundo a súa capacidade de estabelecer relacións xurídicas privadas. Podían estar fóra do comercio por razóns de dereito divino, que eran aquelas destinadas a satisfacer esixencias de tipo relixioso, ou por dereito humano positivo. Dentro destas últimas estaría a denominada res publica, que comprendería as cousas destinada a uso público como ríos, pontes, calzadas, prazas, foros, teatros, acuedutos etc.
Resaca

Co nome de resaca coñécese popularmente un cadro de malestar xeral que padece ao espertar unha persoa que bebeu alcohol en exceso. Síntomas
Ollos vermellos
Ocasional perdida de memoria
Vómito
Posibles flatulencias
Dor de cabeza, o cal se produce por: deshidratación das meninxes, dilatación dos vasos sanguíneos, diminución da glicosa.
Sede intensa, que se orixina como unha resposta do corpo á deshidratación causada polo alcol.
Dor abdominal e muscular, o que se traduce en sensación de debilidade.
Nalgúns casos diarrea, orixinada pola inxesta excesiva de alcol que ocasiona que se perdan as veiosidades do intestino delgado que impide que se absorban todos os líquidos procesados.
En casos extremos pódense producir convulsións e mesmo chegar ao coma. Prevención
Se é posible, reducir a inxesta de alcol. Beber líquido antes e despois do período de inxesta de alcol, e se é posible, que estes sexan auga ou zumes.
Non convén deitarse senón até estar no estado máis normal posible. Deitarse cos efectos do alcol, aínda que en primeiro lugar poderiamos pensar que nos vai a facer descansar mellor, ten un efecto contrario. Nas mesmas condicións, deitarse 5 horas despois da última inxesta ou deitarse menos de 3 horas despois, pode significar a diferenza entre padecer ou non resaca ao día seguinte.
A comida inxerida antes de beber tamén inflúe en como afecta o alcol ao corpo, e o mellor sería unha comida copiosa rica en hidratos de carbono, proteínas e graxas, co cal asimilaremos un volume máis elevado de alcol, xa que un estómago baleiro asimila 4 veces máis rápido o alcol que un que está entretido cunha apracible dixestión. Vulgarmente falando, dise que "sobe antes". Unha vez que se bebeu e comezan os síntomas de mareo, perda de control e náuseas, a inxesta de alimentos ricos en amidón como a pataca ou o arroz diminúen a cantidade de líquido dispoñible no estómago para a expulsión do vómito.
Aparentemente a inxesta, en cantidades normais (100% CDR), de complexos vitamínicos do grupo B (en especial a B12), xunto con abundante líquido, poden paliar en certo grao os efectos molestos da resaca: leite, carne, verduras e para as mulleres que estean a tomar pílulas anticonceptivas, unha presa de froitos secos.
É moi recomendable beber aproximadamente a mesma cantidade de alcol consumida en auga antes de deitarse a durmir, ao outro día a resaca será substancialmente menor, non se levantará coa boca seca e non se terá esa sensación de sede constante.
Combater a resaca con alcol non é conveniente. O refrán "un cravo con outro cravo" é mellor non aplicalo neste estado. O que lograremos é paliar a resaca prolongando a bebedeira, pero tarde ou cedo, a dor de cabeza volverá aparecer.
O alcol é eliminado do corpo a unha velocidade de 0. 1 ou 0. 15 g/h e comercialízanse bebidas que afirman acelerar o proceso estimulando as funcións do fígado.
Resacón 2. Agora en Thailandia

Resacón 2. Agora en Thailandia (en inglés: The Hangover Part II) é un filme estadounidense dirixido por Todd Phillips que se estreou no 2011. Sinopse
Dous anos despois da escapada nas Vegas, Alan (Zach Galifianakis), Stu (Ed Helms) e Phil (Bradley Cooper) volven espertar noutra habitación doutro hotel, e para non perder o costume, tampouco lembran nada. Nesta ocasión só saben que están en Tailandia, onde viaxaron, xunto a Doug (Justin Bartha), para asistir á voda de Stu. Personaxes
Bradley Cooper como Phil Wenneck
Ed Helms como Doutor Stuart "Stu" Price
Zach Galifianakis como Alan Garner
Justin Bartha como Doug Billings
Ken Jeong como Leslie Chow
Jeffrey Tambor como Sid Garner
Jamie Chung como Lauren, prometida de Stu
Bryan Callen como Samir
Mason Lee como Teddy, irmán de Lauren
Paul Giamatti como Kingsley
Sasha Barrese como Tracy Billings
Gillian Vigman como Stephanie Wenneck
Yasmin Lee como Kimmy
Nirut Sirijanya como Pai de Lauren
Resacón nas Vegas

Resacón nas Vegas (en inglés: The Hangover) é un filme estadounidense dirixido por Todd Phillips que se estreou no 2009. Estreouse en galego na TVG o 25 de setembro de 2013. Sinopse
Historia dunha descontrolada despedida de solteiro na que o futuro noivo e os seus tres amigos, dous días antes da voda, montan unha festa tola en Las Vegas. Doug (Justin Bartha) viaxa ata a cidade do xogo cos seus mellores amigos Phil (Bradley Cooper) e Stu (Ed Helms), así como o seu futuro cuñado Alan (Zach Galifianakis). A troula é de campionato e, como era de esperar, á mañá seguinte teñen unha resaca monumental. O problema é que, sendo incapaces de lembrar nada do ocorrido durante a noite anterior, atópanse con que o prometido desapareceu, atopándose no seu lugar con outras dúas sorpresas na suite do hotel: un tigre e un bebé. Personaxes
Bradley Cooper como Phil Wenneck.
Ed Helms como Dr. Stuart "Stu" Price.
Zach Galifianakis como Alan Garner.
Justin Bartha como Doug Billings.
Heather Graham como Jade.
Sasha Barrese como Tracy Garner.
Jeffrey Tambor como Sid Garner.
Ken Jeong como Leslie Chow.
Mike Epps como "Black Doug".
Mike Tyson como El mesmo. Galardóns e nomeamentos
2009: Globo de Ouro: Mellor filme - Comedia ou musical.
2009: Nomeada ó BAFTA: Mellor guión orixinal.
Rescate trisómico

O rescate trisómico, tamén chamado rescate de trisomía ou rescate de cigoto con trisomía, é un fenómeno xenético no cal un óvulo fertilizado que contén tres copias (trisomía) dun determinado cromosoma perde un deses cromosomas (retardo anafásico) para formar un complemento cromosómico diploide normal. Se ambos os cromosomas retidos proceden do mesmo proxenitor, prodúcese disomía uniparental. Se os cromosomas retidos proceden de diferentes proxenitores (é dicir unha copia do pai e outra da nai) entón non hai anomalías fenotípicas ou xenotípicas. O mecanismo do rescate trisómico foi ben confirmado in vivo, e mecanismos alternativos que ocorran nas trisomías son raros en comparación.
Moitas condicións trisómicas teñen como resultado o nacemento de bebés mortos; as principais excepcións son as trisomías dos cromosomas 13 (síndrome de Patau), 18 (síndrome de Edwards) e 21 (síndrome de Down). O rescate trisómico pode ser un método natural para mater o feto o máis viable posible (aínda que pode producirse disomía uniparental e resultar en síndromes como a de Prader-Willi e a de Angelman debidas á impronta xenética). O rescate trisómico espontáneo observouse in vitro. De xeito similar, existe o rescate monosómico, que pode ser un medio natural para manter a viabilidade do feto restaurando un cigoto disómico.
Rescrito de Telibinus

O Rescrito de Telibinus é un documento emitido polo rei hitita Telibinus, no cal fai un pouco de historia da monarquía hitita e establece unhas normas para a sucesión, establecendo un tribunal de nobres para os litixios (pankus), inapelábel, e ao cal incluso o rei mesmo estaba sometido, pero cun certo dereito de veto.
ResearcherID

ResearcherID é un sistema de identificación para a autoría científica. Thomson Reuters presentouno en xaneiro de 2008.
Este identificador único ten como obxectivo arranxar o problema de identificación de autoría. En literatura científica é común citar polo nome, apelidos e iniciais das persoas autoras dun artigo. Ás veces, con todo, hai persoas co mesmo nome, coas mesmas iniciais, ou ben erros na propia edición da revista o que leva a que haxa diferentes variantes escritas para unha mesma persoa ou persoas diferentes identificadas baixo a mesma forma escrita.
Na páxina de ResearcherID solicítaselles ás persoas autoras que liguen o seu identificador nos seus artigos. Deste xeito tamén poden manter actualizada e en liña a súa lista de publicacións e listar a produción total dunha persoa, xa que non toas as publicacións son indexadas por Web of Science. Isto é relevante para quen investiga en eidos onde se traballa predominantemente con artigos revisados por pares (informática ou ciencias naturais) ou en area centradas na publicación de monografías e capítulos de libros (Humanidades e disciplinas das ciencias sociais).
O uso combinado do DOI co ResearcherID permite unha asociación única entre as persoas autoras e os artigos científicos. Pode usarse para ligar o persoal investigador con rexistros de ensaios clínicos ou para identificar colegas e colaboradores no mesmo campo de investigación.
ResearcherID vén sendo criticado pola súa natureza comercial e propietaria, pero tamén enxalzado como "unha iniciativa que aborda o problema común de identificación errada de autoría".
ResearcherID permite o intercambio de datos entre a súa base de datos e a de ORCID de xeito bidireccional.
Resende, Brasil

Resende é unha cidade do estado brasileiro de Río de Xaneiro. En 2006 tiña 119729 habitantes. É sede da Academía Militar das Agulhas Negras.
Residencia "Joaquín Blume"

A Residencia "Joaquín Blume" de Madrid é unha residencia para deportistas adscrita ao Centro de Alto Rendemento da capital, do Consello Superior de Deportes do Ministerio de Cultura e Deporte de España. Está sítuada na Cidade Universitaria, na rúa Pintor el Greco, nº 1. Instalacións
A residencia conta con 180 cuartos de uso individual completamente equipadas e catro cuartos adaptados para deportistas discapacitados. Ten, así mesmo, cuartos para monitores e amplas estancias para o servizo médico e a administración. Conta con todos os adiantos tecnolóxicos, e unha ampla variedade de servizos comúns. En total a residencia conta cunha superficie construída de máis de 12000 m2 distribuída en seis plantas máis ático e garaxe.
Esta residencia é unha das instalacións deportivas coas que conta o Ministerio de Cultura e Deporte.
Residencia de Estudiantes

A Residencia de Estudiantes, localizada en Madrid, é un centro fundado en 1910 pola Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas, produto directo das ideas renovadoras que iniciara en España o krausista Francisco Giner de los Ríos coa fundación en 1876 da Institución Libre de Enseñanza. Desde o primeiro momento quixo ser un complemento educativo á universidade no que se formasen os fillos das clases dirixentes liberais. Por ela pasaron figuras como Salvador Dalí, Federico García Lorca, Jorge Guillén, Luis Buñuel, o ourensán Carlos Velo, a viguesa de orixe rusa Lydia Kúper ou o lugués Luís Pimentel.
Residencia oficial de Monte Pío

A residencia oficial de Monte Pío é o aloxamento do Presidente da Xunta de Galicia. Está situada nas Casas Novas (Vista Alegre, Santiago de Compostela). Características
Foi deseñada por Manuel Gallego Jorreto nuns terreos que foron cedidos polo Instituto Nacional de Meteoroloxía nunha faldra do barrio compostelán de Casas Novas. Canda o proxecto de residencia, habilitouse unha zona anexa como parque público. Foi estreada en 2002 por Manuel Fraga. Neste complexo viviron até o momento o propio Fraga, o socialista Emilio Pérez Touriño, Alberto Núñez Feijóo e mais Alfonso Rueda. Conta con 25. 000 m² (o total, coa zona verde do parque é de 70. 000 m²) e dúas áreas definidas: a da vivenda e mais unha zona dedicada á actividade institucional.
Residuo nuclear

Os residuos radioactivos, ou residuos nucleares, son substancias que conteñen elementos químicos radioactivos que non teñen un propósito práctico. É frecuentemente o subproduto dun proceso nuclear como a fisión nuclear. O residuo tamén pode xerarse durante o procesamento de combustible para os reactores o armas nucleares o nas aplicacións médicas como a radioterapia ou a medicina nuclear. Tipos de residuos radioactivos
Residuos de alta actividade: son os que emiten altas doses de radiación. Están formados, fundamentalmente, polos restos que quedan das varillas do uranio que se usan como combustible nas centrais nucleares e outras substancias que están no reactor e por residuos de armas atómicas. Tamén algunhas substancias que quedan no proceso mineiro de purificación do uranio son incluídas neste grupo. Nas varillas de combustible gastado dos reactores, atópanse substancias como o plutonio 239 (vida media de 24400 anos), o neptunio 237 (vida media de 2130000 anos) e o plutonio 240 (vida media de 6600 anos). Enténdese que o almacenamento deste tipo de residuos debe ser garantido por decenas de miles de anos ata que a radioactividade baixe o suficiente como para que deixe de ser perigoso.
Residuos de media ou baixa actividade: emiten cantidades pequenas de radiación. Están formados por ferramentas, roupas, pezas de reposto, lodos etc. das centrais nucleares e de universidades, hospitalais, organismos de investigación, industrias, etc. Residuos producidos nas centrais nucleares
O desmantelamento das centrais nucleares produce grandes cantidades de residuos radioactivos dos dous tipos. As centrais envellecen en 30 ou 40 anos e deben ser desmontadas. Os materiais da zona do reactor son residuos de alta actividade en gran parte, e outros moitos son de media ou baixa actividade.
Resina

A resina ou recina é calquera das substancias de secreción das plantas con aspecto e propiedades máis ou menos análogas ás dos produtos así denominados. Provén do latín resina. Pódese considerar como resina as substancias en primeiro lugar líquidas que sofren un proceso de polimerización ou secado dando lugar a produtos sólidos.
Están divididas deste xeito: Resinas naturais
resina verdadeira
gomorresinas
oleorresinas
bálsamos
lactorresinas
Resinas sintéticas
poliéster
poliuretano
Resinas epoxi
Acrílicos
Viniléster
Composites
Resistencia Crítica

Resistencia Crítica (Critical Resistance) é unha organización estadounidense que pretende crear un movemento de masas para botar abaixo o que denominan "complexo industrial de prisións". O termo foi acuñado no 1998 cando miles de presos, familiares, activistas, académicos e intelecuais revitalizaton o activismo contra as prisións nos Estados Unidos.
Angela Davis, Rose Braz e Ruth Wilson Gilmpore atópanse entre os fundadores de Resistencia Crítica. A organización está organizada con base no voluntarismo e conta con oficinas por todo o país que funcionan independentemente.
Entre as súas actividades cóntanse a vixilancia da actividade policial, a promoción da educación nas prisións, traballo dos medios de consciencia para parar o boom de construción de prisións en california, e a creación dun sistema de seguridade que non estea baseado na represión e o encarceramento como solución e control dos problemas políticos e económicos. Ligazón externa
Páxina Oficial de Resistencia Crítica, en inglés
Resistencia feminista ao colapso

Resistencia feminista ao colapso é un ciclo de xornadas anuais impulsadas polo Centro Interdisciplinario de Investigacións Feministas e de Estudos de Xénero da USC desde o ano 2023. Teñen como obxectivo dar a coñecer o programa de investigación da ecoloxía feminista, incidindo na súa capacidade para propor solucións perante os grandes desafíos (catástrofe climática, fin da cultura dos combustibles fósiles, crise da auga, perda da biodiversidade) aos que se deberá facer fronte nas próximas décadas. Traxectoria
A primeira xornada de Ecofeminismo do CIFEX celebrouse en setembro de 2023 co título de Resistencia feminista, e contou coa presenza de varias investigadoras, entre elas Victoria Aragón autora de Ecofeminismo y decrecimiento.
Nas xornadas de 2024, celebradas no mes de novembro, celebráronse co lema Resistencia feminista ao colapso. Abordáronse cuestións coma o debate entre bioloxía e cultura ou o activismo fronte ás violencias contra a natureza, e participaron entre outras Irene Zugasti, Brais Arribas e Lina Coelho.
Resistencia non violenta

Resistencia non violenta (ou acción non violenta) é a práctica de exercer unha forza para atinxir unha meta socio-política a través dun protesto simbólico, de non cooperación económica ou política, desobediencia civil e outros métodos, sen recorrer ao uso da violencia.
A Resistencia pasiva é unha variedade de resistencia non violenta, e é un termo usado ás veces de forma imprecisa como un sinónimo da mesma. Isto consiste na resistencia por inercia ou de conformidade non enérxica, como oposición á resistencia por antagonismo. Satyagraha é unha refinada variedade de resistencia non violenta desenvolvida por Mohandas Gandhi.
Como outras estratexias de mudanza social, as accións de non violencia poden xurdir de diversos modos e en diversos graos. Poden incluír, por exemplo, unha variedade de formas como a guerra de informacións, o protesto artístico, a actuación de grupos de presión, a resistencia a impostos, boicots ou sancións, combate legal ou diplomático ou o sabotaxe de materiais ou equipamentos.
Resistencia sistémica adquirida

A resistencia sistémica adquirida (SAR systemic acquired resistance en inglés) é unha resposta de resistencia que se presenta nivel de toda a planta que ocorre logo dunha exposición localizada perante un patóxeno. A SAR é análoga ao sistema inmune innato que se atopa nos animais. As plantas utilizan receptores de recoñecemento para identificar sinais microbianos. Este recoñecemento activa a resposta inmune. Os primeiros receptores deste tipo vanse identificar na planta do arroz (XA21, 1995) e en Arabidopsis (FLS2, 2000).
Resistencia térmica

A resistencia térmica dun material representa a capacidade do material de opoñerse ao fluxo da calor. No caso de materiais homoxéneos é a razón entre o grosor e a condutividade térmica do material; en materiais non homoxéneos, a resistencia é o inverso da condutancia térmica. Resistencia térmica total
A resistencia térmica total Rt é a inversa do coeficiente de transmisión de calor dun elemento, que é a suma das resistencias térmicas superficiais e a resistencia térmica do elemento construtivo. Verifícase que: R t
1 K
R s e + R s i + R {\displaystyle R_{t}
{\frac {1}{K}}
Rs_{e}+Rs_{i}+R} Capas homoxéneas
A resistencia térmica R dunha capa homoxénea de material sólido, en metro cadrado por kelvin e por vatio, vén dada por: R
e λ {\displaystyle R
{\frac {e}{\lambda }}} Onde e {\displaystyle e} é o grosor da capa (m) e λ {\displaystyle {\lambda }} (lambda) a condutividade térmica do material, W/(K·m).
Resistividade

A resistividade é a resistencia eléctrica específica dun determinado material. Desígnase pola letra grega rho minúscula (ρ) e mídese en ohmios metro (Ω•m). ρ
R S l {\displaystyle \rho
R{S \over l}} onde R {\displaystyle R} é a resistencia en ohms, S {\displaystyle S} a sección transversal en m² e l {\displaystyle l} a lonxitude en m.
O seu valor describe o comportamento dun material fronte ao paso de corrente eléctrica: un valor alto de resistividade indica que o material é mal condutor, mentres que un valor baixo indica que é un bo condutor.
Como exemplo, un material de 1 m de longo por 1 m de ancho por 1 m de altura que teña 1 Ω de resistencia terá unha resistividade (resistencia específica, coeficiente de resistividade) de 1 Ω•m.
Xeralmente a resistividade dos metais aumenta coa temperatura, mentres que a resistividade dos semicondutores diminúe ante o aumento da temperatura. Táboa de resistividades dalgúns materiais
Exemplo de conversión de: ( Ω·mm²/m ) a → ( Ω·m ):
A resistividade do cobre é 0, 017 Ω·mm²/m e para converter mm² a m² multiplícase por 10−6obtendo 0, 017x10−6Ω·m²/m que é igual a 1. 7x10−8Ω. m
A conversión de Ω·mm²/m a Ω·m resulta de multiplicar a unidade inicial por 1x10−6 pasando de Ω·mm²/m a Ω·m²/m (Ω·m) e é a simplificación do índice de resistividade para un material de 1 m de longo por 1 m² de sección transversal ou ben, de 1 m³.
Resonancia

A resonancia é un fenómeno que se produce cando un corpo con capacidade para vibrar é sometido á acción dunha forza periódica, cuxo período de vibración achégase ao período de vibración característico de devandito corpo, no cal, unha forza relativamente pequena aplicada de forma repetida fai que a amplitude do sistema oscilante se faga moi grande.
Nestas circunstancias o corpo vibra, aumentando de forma progresiva a amplitude do movemento tras cada unha das actuacións sucesivas da forza. En teoría, se se conseguise que unha pequena forza sobre un sistema oscilase á mesma frecuencia que a frecuencia natural do sistema produciríase unha oscilación resultante cunha amplitude indeterminada.
Este efecto pode ser destrutivo nalgúns materiais ríxidos como o vaso que rompe cando unha soprano canta e alcanza e sostén a frecuencia de resonancia do mesmo.
Unha forma de pór de manifesto este fenómeno consiste en tomar dous diapasóns capaces de emitir un son da mesma frecuencia e colocados próximos o un do outro, cando facemos vibrar un, o outro emite, de maneira espontánea, o mesmo son, debido a que as ondas sonoras xeradas polo primeiro premen a través do aire o segundo. A caída da primeira ponte de Tacoma Narrows
A primeira ponte de Tacoma Narrows foi popularizada nos libros de física como un exemplo clásico de resonancia; con todo a descrición estendida non é totalmente correcta. Esta ponte fallou debido á acción dunhas forzas coñecidas no campo da aerodinámica de pontes como forzas autoexcitadas, por un fenómeno coñecido como fluttering no que as forzas empuxando en forma periódica provocaron o aumento do movemento da ponte. Robert H. Scanlan, pai da aerodinámica de pontes, escribiu un artigo criticando este malentendido. Ningunha ponte é rematada se non pasa a proba do "tubo de vento".
Resonancia magnética nuclear

A resonancia magnética nuclear (RMN) é a tecnoloxía baseada no fenómeno físico que emprega as propiedades mecánico-cuánticas dos núcleos atómicos.
Todos os núcleos que posúen un número impar de protóns ou neutróns teñen un momento magnético e un momento angular intrínseco, noutras palabras, teñen un spin > 0. Os núcleos máis comunmente empregados en RMN son o do protio (1H, o isótopo máis sensíbel en RMN despois do inestábel tricio, 3H), o 13C e o 15N, aínda que os isótopos de núcleos de moitos outros elementos (2H, 10B, 11B, 15N, 17O, 19F, 23Na, 29Si, 31P, 35Cl, 113Cd, 195Pt) son tamén utilizados.
As frecuencias ás cales un núcleo atómico resoa (por exemplo, dentro dunha molécula) son directamente proporcionais á forza do campo magnético exercido, de acordo coa ecuación da frecuencia de precesión de Larmor. A literatura científica até 2008 inclúe espectros dun grande intervalo de campos magnéticos, desde 100 nT até 20 T. Os campos magnéticos maiores son a miúdo preferidos xa que a correlación co incremento da sensibilidade de sinal é maior. Existen moitos outros métodos para incrementar o sinal observado. O incremento de campo magnético tamén se traduce nunha maior resolución espectral, cuxos detalles son descritos polo desprazamento químico e o efecto Zeeman.
A RMN foi descrita por vez primeira por Herman Carr en 1952, cando produciu unha imaxe por resonancia magnética dunha soa dimensión na súa tese de doutoramento de Harvard.
Resonancia orbital

Na mecánica celeste, unha resonancia orbital acontece cando dous corpos que orbitan a outro teñen unha influencia gravitacional regular polo que os seus períodos orbitais están relacionados nunha razón fracción de números enteiros simple.
A resonancia orbital aumenta a influencia gravitatoria mutua, e na meirande parte dos casos non existe unha interacción inestable (a cal deixaría de ser resoante co tempo ao mudar o impulso e as órbitas). Noutros casos a resonancia estabilízase e autocorríxese, permanecendo os corpos na resonancia.
Exemplos de resonancia son a 1: 2: 4 (número de órbitas completado no mesmo intervalo de tempo) das lúas de Xúpiter Ganímedes, Europa e Io; e a resonancia 2: 3 entre Plutón e Neptuno (Plutón completa 2 órbitas no tempo en que Neptuno completa 3).
Exemplo de resonancia inestable son as lúas de Saturno.
Caso especial de resonancia 1: 1 (que produce grandes corpos orbitantes) son as órbitas dos planetas xigantes do sistema solar, que sobreviviron ao expulsar os demais obxectos orbitantes ao Sol na zona da súa órbita arredor do Sol, efecto utilizado para a definición actual de planeta. Historia
Dende o descubrimento da lei de Newton da gravitación universal no século XVII, a estabilidade do sistema solar ten preocupado a moitos matemáticos, a partir de Laplace. As órbitas estables que xorden na aproximación de dous corpos ignora a influencia doutros corpos. O efecto engadido destas interaccións a estabilidade do Sistema Solar e moi pequeno, pero non se sabía se se podería agregar ao longo de períodos mais extensos para modificar de xeito significativo os parámetros orbitais e conducir a unha configuración completamente diferente, ou se algún outro efecto estabilizador podería manter a configuración das órbitas dos planetas.
Laplace atopou as primeiras respostas que explican o baile notable das lúas de Galileo. Este campo de estudo tense mantido moi activo dende entón, existindo moitas interaccións por resolver (p. ex. , as interaccións das lúas cas partículas dos aneis dos planetas xigantes que permiten a subsistencia dos aneis). Resonancia de Laplace
A resonancia máis coñecida e remarcable e a das tres lúas Galileanas, inclúe a relación que limita a posición das lúas nas súas órbitas: Φ L
λ I o − 3 ⋅ λ E u + 2 ⋅ λ G a
180 o {\displaystyle \Phi _{L}
\lambda _{Io}-3\cdot \lambda _{Eu}+2\cdot \lambda _{Ga}
180^{o}} onde λ {\displaystyle \lambda } son as lonxitudes medias das lúas. Esta restrición fai imposible unha tripla conxunción das lúas. Exoplanetas arredor de HD 110067
En 2023 viuse que os seis exoplanetas rodeando a estrela HD 110067, a uns 100 a. l. na constelación Coma Berenices, tiñan órbitas resonantes. O estudo, levado a cabo con datos da Misión TESS da NASA e do telescopio Espacial CHEOPS, da ESA, permitiu estudar a resonancia orbital. Os catro planetas máis próximos á estrela gardan relacións entre períodos igual a 3/2, e os máis externos, 4/3. Os períodos son respectivamente para cada un dos planetas, do máis próximo ó máis afastado da estrela 9 días, 14, 20, 5 e 31, para os internos, e 41 e 55 días para os externos.
Respecto

O respecto (do latín respectus, «atención» ou «consideración») é a consideración e valoración especial que se lle ten a alguén ou a algo, ao que se lle recoñece valor social ou especial diferenza. Moitas formas de respecto baséanse na relación de reciprocidade (respecto mutuo, recoñecemento mutuo etc. ). Con todo, no que se refire ao respecto das persoas cara a obxectos, costumes e institucións sociais, fundaméntase noutras consideracións diferentes da reciprocidade.
Tradicionalmente considérase que as mostras de respecto están relacionadas con cuestións morais e éticas, aínda que nalgúns casos teñen que ver con cuestións legais e culturais. O termo respecto aparece en diversas disciplinas como a filosofía política e outras ciencias sociais como a antropoloxía, a socioloxía e a psicoloxía.
O respecto nas relacións interpersoais comeza no individuo, no recoñecemento do mesmo como entidade única, que necesita e quere comprender ao outro. Consiste en saber valorar os intereses e necesidades doutro individuo, por exemplo nunha reunión.
Restaurante

Un restaurante é un establecemento onde se elaboran e serven comidas preparadas, para o seu consumo no mesmo establecemento, a cambio do pago do servizo polos clientes. Pode tratarse dun local permanente ou temporal e admite distintas formas de organización; tamén é posible que sirva as comidas para ser consumidas no domicilio do cliente. Orixe do termo
O termo "restaurante" provén do francés restaurant, que inicialmente se refería a un caldo nutritivo destinado a revitalizar os clientes. No ano 1765, un empresario francés chamado Boulanger abriu en París un establecemento onde servía estes caldos co obxectivo de "reconfortar o corpo" dos seus clientes. Para promocionar o seu negocio, Boulanger colocou un cartel á entrada coa frase en latín vulgar: "Venite ad me omnes qui stomacho laboratis et ego restaurabo vos" ("Vinde a min, vós que tedes o estómago cansado, e eu vos restaurarei"), un lema que popularizou o termo. Tipos
Cobre unha gran variedade de modalidades de servizo e tipos de cociña. Existen diferentes tipos de restaurantes dependendo do tipo de comida na que se especializan (marisquerías, churrasquerías, arrocerías etc. ) ou da cociña que elaboren (restaurantes de comida chinesa, italiana, india etc. ).
Unha forma particular da actividade de restauración está constituída polo servizo a colectividades. Neste caso, no canto de servir comidas a todo tipo de clientes particulares, o establecemento dedícase a preparar comidas preparadas destinadas a conxuntos de persoas consumidoras cunhas características comúns, como alumnos dun colexio, empregados dunha empresa, pacientes dun hospital ou dunha residencia, usuarios dun medio de transporte, internos dun presidio, etc. Neste caso, o consumo faise sempre en instalacións alleas ó establecemento que elabora as comidas.
Locais similares
Aínda que moitas veces teñen uns servizos en todo semellantes, a lexislación diferencia e esixe requisitos diferentes a restaurantes e furanchos ou loureiros, que son (ou deberían ser) locais de tempada (entre febreiro e maio), xeralmente habilitados nunha adega particular, para vender os excedentes do viño que o propietario elabora para o seu consumo particular, xunto cunha carta reducida de tapas que lle sirvan de acompañamento.
Resto

En aritmética o resto ou residuo dunha división de dous números enteiros é o número que se lle debe restar ao dividendo para que sexa igual a un determinado número de veces o divisor. Equivalentemente, é o número resultante da diferenza do dividendo co produto do divisor polo cociente. Resto
Dividendo − (divisor × cociente) {\displaystyle {\mbox{Resto
Dividendo}}-{\mbox{(divisor}}\times {\mbox{cociente)}}} Segundo o seu resto as divisións clasifícanse como exactas, se o seu resto é cero, ou enteiras, cando non o é.
Xeralmente o resto de dividir x entre y adóitase expresar como x mod y {\displaystyle \textstyle x{\mbox{ mod }}y}. Por exemplo 2
17 mod 5 {\displaystyle \textstyle 2
17{\mbox{ mod }}5}.
En aritmética modular escríbese x ≡ r ( mod y ) {\displaystyle x\equiv r{\pmod {y}}}, onde x é o residuo e lese "x é equivalente a r módulo y". Por exemplo 17 ≡ 2 ( mod 5 ) {\displaystyle 17\equiv 2{\pmod {5}}}, temos que 17 é equivalente a 2 módulo 5, quere dicir, que se dividimos 17 entre 5 temos 2 como residuo.
En termos da función chan ⌊ x ⌋ {\displaystyle \lfloor x\rfloor }, o resto pódese definir como: x mod y:
x − y ⌊ x y ⌋ {\displaystyle x{\mbox{ mod }}y:
x-y\left\lfloor {\frac {x}{y}}\right\rfloor } Por exemplo, 4 mod 5:
4 − 5 ⌊ 45 ⌋
4 − 5 ⋅ 0
4 {\displaystyle 4{\mbox{ mod }}5:
4-5\left\lfloor {\frac {4}{5}}\right\rfloor
4-5\cdot 0
4}.
A expresión x mod 0 fica sen definir na maioría dos sistemas numéricos, aínda que algúns a definen como igual a x. Implementación para o cálculo do resto
Para números pequenos adóitase implementar a función indicada anteriormente, que é moi sinxela. Para a implementación con números grandes, existen métodos moito máis eficientes, como o algoritmo de redución de Montgomery e a redución de Barrett. A redución de Barrett aproveita o feito de que existen números q e r, de maneira que x mq+r e 0 ≤ r < m (véxase Algoritmo da división), e utilízao para estimar q usando só operacións de percorrido en lugar de divisións.
Redución de Barrett:
Entradas: x
( x 2 k − 1 ⋯ x 1 x 0 ) b {\displaystyle x
\left(x_{2k-1}\cdots x_{1}x_{0}\right)_{b}} ( x {\displaystyle x} en forma de lista de díxitos). m
( m k − 1 ⋯ m 1, m 0 ) b {\displaystyle m
\left(m_{k-1}\cdots m_{1}, m_{0}\right)_{b}} con m k − 1 ≠ 0 {\displaystyle m_{k-1}\neq 0} ( m {\displaystyle m} en forma de lista de díxitos). μ
⌊ b 2 k m ⌋ {\displaystyle \mu
\left\lfloor {\frac {b^{2k}}{m}}\right\rfloor }.
Saída: x mod m {\displaystyle x{\mbox{ mod }}m\, } q 1 ← ⌊ x / b k − 1 ⌋ {\displaystyle q_{1}\gets \left\lfloor x/b^{k-1}\right\rfloor } q 2 ← q 1 × μ {\displaystyle q_{2}\gets q_{1}\times \mu } q 3 ← ⌊ q 2 / b k − 1 ⌋ {\displaystyle q_{3}\gets \left\lfloor q_{2}/b^{k-1}\right\rfloor } r 1 ← x mod b k + 1 {\displaystyle r_{1}\gets x{\mbox{ mod }}b^{k+1}} r 2 ← q 3 × m mod b k + 1 {\displaystyle r_{2}\gets q_{3}\times m{\mbox{ mod }}b^{k+1}} r ← r 1 − r 2 {\displaystyle r\gets r_{1}-r_{2}} Se r < 0 {\displaystyle r<0\, } entón: r ← r + b k − 1 {\displaystyle r\gets r+b^{k-1}} Mentres r ≥ m {\displaystyle r\geq m} faga o seguinte: r ← r − m {\displaystyle r\gets r-m} Devolva r {\displaystyle r}
Resto (química)

En química orgánica, un resto é unha parte dunha molécula que normalmente recibe un nome, xa que tamén se pode atopar dentro doutros tipos de moléculas. Termo
En inglés emprégase o termo moiety, que ten tamén acepcións en socioloxía e xenética (véxase moiety), en portugués úsase meação e en castelán resto, parte ou mediación.
O termo "resto" debería reservarse para describir as partes características máis grandes das moléculas e non usar para describir grupos funcionais máis pequenos, que están formados por átomos que participan en reaccións químicas similares na maioría das moléculas que os conteñen. Nalgúns casos, os residuos poden estar compostos por residuos e grupos funcionais aínda máis pequenos.
Os residuos que constitúen ramificacións que se estenden desde a columna vertebral dunha molécula de hidrocarburo, que a miúdo poden romperse e substituírse por outras, chámanse substituíntes ou cadeas laterais. Resto activo
En farmacoloxía, un resto activo é a parte dunha molécula ou ión, excluíndo as porcións inactivas adxuntas, que é responsábel da acción fisiolóxica ou farmacolóxica dunha substancia farmacéutica. As partes inactivas adxuntas da substancia farmacéutica poden incluír o resto alcohol ou ácido dun éster, un sal (incluíndo un coordinador ou sal unido a hidróxeno) ou outro derivado non covalente (como un complexo, quelato ou clatrato). O fármaco proxenitor pode ser en si un profármaco inactivo e só despois de que o resto activo se libera do proxenitor en forma libre se fai activo.
Restrición dunha función

En matemáticas, a restrición dunha función f {\displaystyle f} é unha función nova, denotada f | A {\displaystyle f\vert _{A}} ou f ↾ A, {\displaystyle f{\upharpoonright _{A}}, } obtida escollendo un dominio máis pequeno A {\displaystyle A} para a función orixinal f. {\displaystyle f. } A función f {\displaystyle f} dise logo que estende f | A. {\displaystyle f\vert _{A}. } Definición formal
Sexa f: E → F {\displaystyle f: E\to F} unha función dun conxunto E {\displaystyle E} a un conxunto F. {\displaystyle F. } Se un conxunto A {\displaystyle A} é un subconxunto de E, {\displaystyle E, } entón a restrición de f {\displaystyle f} a A {\displaystyle A} é a función f | A: A → F {\displaystyle {f|}_{A}: A\to F} dada por f | A ( x )
f ( x ) {\displaystyle {f|}_{A}(x)
f(x)} para x ∈ A. {\displaystyle x\in A. } Informalmente, a restrición de f {\displaystyle f} a A {\displaystyle A} é a mesma función que f, {\displaystyle f, } mais só se define en A {\displaystyle A}.
Extensións
Unha función F {\displaystyle F} dise que é unha extensión doutra función f {\displaystyle f} se sempre que x {\displaystyle x} está no dominio de f {\displaystyle f} entón x {\displaystyle x} tamén está no dominio de F {\displaystyle F} e f ( x )
F ( x ). {\displaystyle f(x)
F(x). } É dicir, se dominio ⁡ f ⊆ dominio ⁡ F {\displaystyle \operatorname {dominio} f\subseteq \operatorname {dominio} F} e F | dominio ⁡ f
f. {\displaystyle F{\big \vert }_{\operatorname {dominio} f}
f. } Unha extensión linear (respectivamente, extensión continua, etc. ) dunha función f {\displaystyle f} é unha extensión de f {\displaystyle f} que tamén é un mapa linear (respectivamente, un mapa continuo, etc. ). Exemplos
A restrición da función non inxectiva f: R → R, x ↦ x 2 {\displaystyle f: \mathbb {R} \to \mathbb {R}, \ x\mapsto x^{2}} ao dominio R +
[ 0, ∞ ) {\displaystyle \mathbb {R} _{+}
[0, \infty )} é a inxección f: R + → R, x ↦ x 2. {\displaystyle f: \mathbb {R} _{+}\to \mathbb {R}, \ x\mapsto x^{2}. } A función factorial é a restrición da función gamma aos enteiros positivos, co argumento desprazado en un: Γ | Z + ( n )
( n − 1 )! {\displaystyle {\Gamma |}_{\mathbb {Z} ^{+}}\! (n)
(n-1)! } Aplicacións
Funcións inversas
Para que unha función teña unha inversa, debe ser un a un. Se unha función f {\displaystyle f} non é un a un, pode ser posíbel definir unha inversa parcial de f {\displaystyle f} restrinxindo o dominio. Por exemplo, a función: f ( x )
x 2 {\displaystyle f(x)
x^{2}} definida no conxunto de R {\displaystyle \mathbb {R} } non é un a un xa que x 2
( − x ) 2 {\displaystyle x^{2}
(-x)^{2}} para calquera x ∈ R. {\displaystyle x\in \mathbb {R}. } No entanto, a función pasa a ser un a un se nos limitamos ao dominio R ≥ 0
[ 0, ∞ ), {\displaystyle \mathbb {R} _{\geq 0}
[0, \infty ), } nese caso f − 1 ( y )
y. {\displaystyle f^{-1}(y)
{\sqrt {y}}. } (Se en cambio nos restrinximos ao dominio ( − ∞, 0 ], {\displaystyle (-\infty, 0], } entón a inversa é o valor negativo da raíz cadrada de y {\displaystyle y} ).
Non hai necesidade de restrinxir o dominio se permitimos que a inversa sexa unha función multivalorada.
Resío

O resío, tamén denominado orballo e rosada, é o fenómeno atmosférico no que as pingas de auga se depositan no chan e plantas, procedentes da condensación do vapor de auga da atmosfera. O orballo fórmase pola noite e en tempo tranquilo e claro, cando o frío do chan se transmite ao aire que se atopa en contacto con el e causa a condensación de vapor da súa capa inferior.
Galería de imaxes
Retablo

O retablo é unha construción de madeira, de mármore ou doutro material, labrada, que queda por tras ou por riba do altar e que, normalmente, inclúe un ou máis paneis, pintados ou en baixorrelevo. Características
Alén da súa riqueza visual e da súa complexidade presentada na súa confección material, os retablos xeralmente tamén comportan múltiplas mensaxes e significados non sempre aparentes a primeira vista. Por exemplo, no retablo dos apóstolos de Friedrich Herlin (ver a fotografía ao lado), ao aumentar a imaxe, pódese constatar que nun dos paneis laterais menores (á dereita) o artista ilustrou a circuncisión de Xesús. En culturas diferentes ao cristianismo europeo, como moitas atopadas na Asia (budismo, hinduísmo, xintoísmo etc), tamén xurdiron, en diferentes épocas, expresións artístico-relixiosas cuns padróns semellantes aos do retablo, formados tamén por partes ou paneis detallados con ricos aderezos e detalles visuais, sempre co obxectivo de axudar aos devotos a alcanzar comuñón cun estado espiritual elevado e non mundano.
Rete mirabile

A rete mirabile (latín, plural: retia mirabilia) é unha ramificación dunha arteria nunha rede das arterias máis finas, que logo non se une para formar unha vea, senón que á súa vez forma unha arteria. O significado en galego é rede milagreira, admirábel, marabillosa ou incríbel, porén adoita ser nomeada polo termo en latín.
En todos os vertebrados, tales redes ocorren no glomérulo do ril. Aí unha arteriola (arteriola glomerularis afferens) ramifícase nunha fina rede capilar (glomérulo), que á súa vez se recolle nunha arteriola (arteriola glomerularis efferens). Como adoita suceder no sistema circulatorio, este último fúndese despois nunha rede capilar que drena nas veas. No caso da glomérula, esta rede úsase para a ultrafiltración da urina primaria do sangue.
As redes milagreiras tamén se producen noutras arterias: en artiodáctilos na arteria carótide interna
en ruminantes na arteria oftálmica externa (arteria ophthalmica externa)
en gatos na arteria maxilar (arteria maxilar )
en loris nas mans e nos pés
en peixes (Physoclistos) para encher a vexiga natatoria
O significado funcional destas formacións aínda non foi aclarado para moitas especies.
Nos atúns e os tiburóns, as redes milagre serven como intercambiadores de calor a contracorrente para a termorregulación. Os músculos nadadores destes animais xeran moita calor, as redes milagrosas manteñen a calor no núcleo do corpo e, polo tanto, os órganos vitais están a unha temperatura máis alta que a auga circundante. As redes milagreiras aquí, con todo, consisten en vasos de paredes relativamente grosas e non permiten ningún intercambio de gases. Nos physoclistos apoian o enriquecemento da vexiga natatoria con osíxeno e noutras especies de peixes a achega de osíxeno á retina.
Tamén hai exemplos de rete mirabile venosas como ramas da vea porta no fígado e da vea porta da pituitaria no lóbulo anterior da glándula pituitaria.
Retiano

O Rhaetiano, Raetiano ou Retiano é unha división da escala temporal xeolóxica, a última idade do Triásico Superior, terceira época do período Triásico. Esta etapa esténdese desde 208, 5 até 201, 3 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Retiano sucede o Noriano e precede o Hettanxiano do Xurásico Inferior.
Nesta idade, Panxea empezou a dividirse, aínda que o océano Atlántico aínda non estaba formado.
Retinopatía da prematuridade

A retinopatía da prematuridade (ou ROP, do inglés Retinopathy of prematurity), tamén coñecido como a síndrome de Terry, é unha doenza que afecta ao neonato, caracterizada por unha alteración no crecemeto da retina do ollo. Prodúcese por mor dunha vascularización anormal da retina, que pode chegar a ocasionar cicatrices e mesmo o desprendemento desta. Pode causar cegueira.
A prematuridade (nacementos antes da semana 37), o baixo peso no nacemento, e a administración de oxíxeno, son factores coñecidos de risco para padecer a enfermidade.
O tratamento baséase na fotocoagulación láser, aínda que en estadios máis avanzados onde a doenza é máis grave pódese requirir de cirurxía ou de tratamento con anticorpos monoclonais coma o bevacizumab. Clasificación
A ROP pódese clasificar en 5 estadios segundo a extensión da afectación. Estadio 1: hai unha liña que separa a retina vascularizada da que fica avascular.
Estadio 2: a liña anterior vai ficando máis grosa, nomeándose crista monticular. Hai un comezo de neovascularización (formación de novos vasos sanguíneos).
Estadio 3: a neovascularización abrangue xa toda a retina.
Estadio 4: hai un desprendemento parcial da retina.
Estadio 4A: o desprendemento respecta a mácula.
Estadio 4B: o deprendemento comprende tamén a mácula.
Estadio 5: o desprendemento da retina é total, polo que se produce cegueira. Tratamento
O principal piar do tratamento é a ablación mediante láser díodo da retina periférica avascular. Tamén se pode empregar a crioterapia, mais se se pode o tratamento con fotocoagulación láser é de elección.
Nos estadios máis severos, isto é, os estadios 4 e 5 onde existe desprendemento da retina, o tratamento mediante cirurxía pode ser unha opción a considerar. A vitrectomía consiste na exérese do compartimento vítreo.
Por último, a inxección intravítrea dun anticorpo monoclonal, o bevacizumab, é un fármaco empregado en casos severos, que inactiva o VEGF (factor de crecemento endotelial vascular), mellorando o prognóstico da doenza.