proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ecdótica

Ecdótica en filoloxía é a crítica do texto cuxa finalidade é a de aproximar de novo un texto o máis posíbel á súa forma orixinaria, é dicir, á que quixo o autor. Deriva do grego ἔκδοτος ékdotos editado: ecdótica é o termo usado polo filólogo francés Dom Henri Quentin (1872-1935).
A crítica textual abrangue todo tipo de texto, do literario ao musical.
Tal crítica necesita o coñecemento doutros campos do saber, entre os cales están a historia, a literatura, a lingua e a filosofía subxacentes ao texto. No caso dun texto literario, a finalidade da ecdótica é establecer a edición do texto mesmo, posibelmente unha edición crítica. Historia
Nada no período helenístico co obxectivo da restauración dos textos, a crítica textual adornouse durante o humanismo coa contribución de varias disciplinas, das históricas ás xurídicas.
A finais do século XVIII, grazas aos progresos da filoloxía, da técnica formal e da elaboración de referencias e modelos racionais, asumiu, aínda máis conscientemente, a función de historiador da tradición do libro que se estaba a examinar. Fases
Habitualmente, a ecdótica segue as fases seguintes: Recoñecemento da tradición, ou sexa, a recuperación de todos os materiais aptos para a reconstrución do texto. a tradición subdivídese en directa, no caso de textos impresos, manuscritos, esbozos, e no tipo indirecto, en presenza de comentarios, citacións, imitacións e traducións.
Colocación da tradición directa.
Eliminación das copias das que dispoñamos do orixinal.
Definición do chamado stemma codicum ou árbore xenealóxica, é dicir, a representación dos varos estadios de modificación do texto sucedidos durante a transmisión.
Conxectura. Onde intervén a tradición indirecta, por medio de operacións de tipo intuitivo e interpretativo.
Echinacea

Echinacea, as equináceas, é un xénero de plantas herbáceas e perennes da familia das asteráceas. A especie Echinacea angustifolia posúe propiedades tónicas e afrodisíacas. Todas as especies son nativas do leste de América do Norte. Comprende 42 especies descritas e destas, só 11 aceptadas. Descrición
Son plantas herbáceas, perennes e tolerantes á seca que miden 1 ou 2 m en altura. As follas son de lanceoladas a elípticas, de 10 a 20 centímetros de longo e 1, 5–10 cm de largo. Como é característico de toda a familia das Asteráceas, as flores forman unha inflorescencia composta por flores púrpuras (raramente amarelas ou brancas) dispostas en forma de cabeciñas cónicas; xa que o limbo das lígulas exteriores tenden a apuntar cara a abaixo unha vez que a cabeciña da flor abre, formando, deste xeito, un cono. Propiedades
O extracto de equinácea úsase en tratamentos complementarios de infeccións respiratorias, gripes, arrefriado, farinxite, rinite e sinusite.
Os seus constituíntes químicos son o ácido cafeico, ácido chicórico, polialcanos, polisacáridos, tuselaxina, acetato de bornil, alcamídeos, borneol, cariofileno, cinarina, equinacosídeo, isotusilaxina.
As súas propiedades medicinais son antibacterianas, antibióticas, antivirais, antisépticas, antiinflamatorias, antimicrobianas, inmunoestimulantes e fortificantes. Taxonomía
O xénero foi descrito por Conrad Moench e publicado en Methodus Plantas Horti Botanici et Agri Marburgensis: a staminum situ describendi 591. 1794.
Etimoloxía
O nome do xénero procede do grego echino, que significa "espiñento", por mor ao disco central espiñento da cabeciña floral. Especies e variedades aceptadas
Echinacea angustifolia
Echinacea atrorubens
Echinacea laevigata
Echinacea pallida
Echinacea paradoxa
Echinacea paradoxa var. neglecta
Echinacea paradoxa var. paradoxa
Echinacea purpurea
Echinacea sanguinea
Echinacea sanguinea
Echinacea simulata
Echinacea tennesseensis
Echo (satélites)

Os dous satélites Echo foron os primeiros satélites de comunicacións experimentais da NASA, lanzados durante a década de 1960. Tratábase de satélites de comunicacións pasivos, nos que as ondas electromagnéticas reflectíanse para poder alcanzar maiores distancias e comunicar dous puntos afastados sobre a Terra.
Ámbolos dous satélites consistían en enormes globos feitos de mylar (un material reflectante) e un pequeno paquete coa electrónica e o sistema de inflado do globo. O diámetro de Echo 1 era de 30, 48 m, mentres que o de Echo 2 era de 41 m. Echo 1, Echo 1A
O satélite Echo 1 orixinal tivo o seu primeiro intento de lanzamento o 13 de maio de 1960, pero o control de actitude da segunda etapa do foguete non funcionou correctamente e finalmente o satélite non alcanzou órbita. A substitución de Echo 1, chamada Echo 1A, foi lanzado o 12 de agosto de 1960 mediante un foguete Thor-Delta desde Cabo Cañaveral, e xeralmente é coñecido como Echo 1, sen máis.
Echo 1 tiña forma de globo de 30, 48 m de diámetro e 180 kg de peso, e estaba formado por unha película reflectante de mylar de 0, 0127 mm de espesor e un paquete coa electrónica e os transmisores para monitorizar o satélite e enviar datos do seu estado mediante telemetría. O satélite reflectía as ondas electromagnéticas incidentes, permitindo que os sinais de telefonía, radio e televisión chegaran a puntos afastados da Terra. A telemetría do satélite emitíase en 107, 9 MHz e os transmisores estaban alimentados por cinco baterías de níquel-cadmio cargadas por 70 células solares montadas sobre o globo.
Ademais da súa función de satélite de comunicacións pasivo, o enorme tamaño e pouco peso de Echo 1 serviu para estudar a densidade da atmosfera á altura da órbita do satélite e a presión da radiación solar. Durante as últimas etapas da misión, tamén foi usado para verificar a factibilidade da triangulación por satélite.
Echo 1 foi inxectado nunha órbita inicial de 1058, 7 km de perixeo, 1966, 2 km de apoxeo, 47, 3 graos de inclinación orbital e un período orbital de 116, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 24 de maio de 1968. Echo 2
O satélite Echo 2 foi lanzado o 25 de xaneiro de 1964 mediante un foguete Thor-Agena B desde a base aérea de Vandenberg e tiña forma de globo de 41 m de diámetro e 256 kg de peso, estando formado por unha película reflectante con varias capas de mylar e aluminio e un paquete coa electrónica e os transmisores para monitorizar o satélite e enviar datos do seu estado mediante telemetría. Ó igual que Echo 1, Echo 2 reflectía os sinais electromagnéticos para comunicar partes distantes do planeta. A telemetría do satélite emitíase en 136, 17 e 136, 02 MHz, cunha potencia mínima de 45 mW. Os transmisores estaban alimentados por baterías cargadas por células solares. O satélite foi usado tamén para realizar medicións xeodésicas.
Echo 2 foi inxectado nunha órbita inicial de 1031 km de perixeo, 1316 km de apoxeo, 85, 5 graos de inclinación orbital e un período orbital de 108, 8 minutos. Reentrou na atmosfera o 7 de xuño de 1969.
Echzell

Echzell é unha municipalidade do distrito de Wetterau, en Hessen, Alemaña. A súa superficie é de 37. 61 km², a súa poboación de 5951 habitantes (2004) e a densidade de poboación de 157 h/km². A composición da corporación municipal é de 17 concelleiros do SPD, 7 do CDU e 5 independentes. Foi un dos fortes militares romanos dunha unidade auxiliar máis grandes do Limes Xermánico-Rético.
Eclampsia

Eclampsia é a aparición de convulsións nunha muller con preeclampsia. É unha perturbación do embarazo en que se verifica hipertensión arterial, cantidade elevada de proteínas no sangue ou outras disfuncións en órganos. A condición pode aparecer antes, durante ou tras o parto. É máis común durante o segundo trimestre do embarazo. As convulsións son do tipo tónico-clónico e duran de media un minuto. Tras as convulsións ocorre xeralmente un período de confusión ou coma. As complicacións inclúen pneumonía por aspiración, hemorraxia cerebral, insuficiencia renal e parada cardiorrespiratoria. A preeclampsia e a eclampsia forman parte dun grupo maior de condicións denominado perturbacións hipertensivas no embarazo.
As recomendacións de prevención inclúen a administración de aspirina en persoas de risco elevado, suplementos de calcio en rexións onde o consumo é baixo e tratamento da hipertensión anterior ao embarazo con medicación. O exercicio físico durante o embarazo pode tamén ser benéfico. A administración de sulfato de magnesio por vía intravenosa ou muscular mellora o prognóstico en persoas con eclampsia e é xeralmente seguro, tanto en países desenvolvidos como en vías de desenvolvemento. No entanto, o tratamento pode necesitar de respiración asistida. Entre outros posíbeis tratamentos están medicamentos para a hipertensión, como a hidralazina, e o parto de emerxencia do bebé, quer por vía vaxinal ou por cesárea.
Estímase que a preeclampsia afecte o 5% dos nacementos e a eclampsia o 1, 4% dos nacementos. Nos países desenvolvidos, a prevalencia é de 1 caso en cada 2000 nacementos debido aos mellores coidados de saúde. As perturbacións hipertensivas do embarazo son unha das causas máis comúns de morte durante a gravidez. En 2013 provocaron a morte a 29000 persoas, unha diminución en relación ás 37000 en 1990. Cerca dunha en cada cen mulleres con eclampsia morre. A palabra eclampsia ten orixe no termo grego para o lóstrego. A primeira descrición coñecida da doenza foi feita por Hipócrates no século V a. C.
Eclecticismo

Eclecticismo (do grego εκλεκτός, «escoller»), é en Filosofía a escola de pensamento que se caracteriza por escoller (sen principios determinados) concepcións filosóficas, puntos de vista, ideas e valoracións entre as outras escolas que se asume poden chegar a ser compatibles de forma coherente, combinándoas e mesturándoas aínda que o resultado poida ser a miúdo contraposto sen chegar a formar un todo orgánico. Historia e desenvolvemento
O eclecticismo desenvolveuse en Grecia a partir do século II a. C. como unha maneira de sintetizar os grandes achados intelectuais da filosofía clásica anterior dos presocráticos, Platón e Aristóteles. Por exemplo, Antíoco de Ascalón compaxinou o estoicismo e o escepticismo, e Panecio de Rodas baseou o seu pensamento no platonismo e no estoicismo.
Os pensadores romanos, que nunca desenvolveron un sistema filosófico propio, inclináronse por este tipo de pensamento: Cicerón, por exemplo, que asimilou teorías do estoicismo, do escepticismo e dos peripatéticos, sen considerar a súa desunión esencial.
Entre os cristiáns, Clemente de Alexandría e Oríxenes combinaron a metafísica grega e as ideas xudeocristiás das Santas Escrituras. Xa a finais da Idade Media, o mestre da Devotio moderna Eckhart formulou un sistema de filosofía cristiá baseado en Aristóteles, os seus comentaristas árabes medievais, o neoplatonismo e a Cábala ou mística hebrea. Eclecticismo en Europa
En España, o Eclecticismo desenvolveuse no seo da Ilustración do século XVIII como única escola alternativa á escolástica dominante sen suscitar os receos da Inquisición e nese senso destacan pensadores como Benito Xerónimo Feijoo ou o médico e lóxico aragonés Andrés Piquer. .
No século XIX rebrotou aínda o eclecticismo en Francia a través da obra do filósofo Victor Cousin, que tratou de xuntar o idealismo de Immanuel Kant, a filosofía do sentido común e as doutrinas indutivas de René Descartes.
Eclesiasterio

Na antiga Grecia, o eclesiasterio (ἐκκλησιαστήριον ekklēsiastērion) era o lugar de reunión da asemblea popular (Ekklesía) dunha polis. Descrición
Nalgunhas cidades o eclesiasterio era un edificio separado, pero en moitos casos o teatro utilizábase tanto para representacións como para reunións da ekklesía. En Atenas as reunións regulares da asemblea celebrábanse nun outeiro chamado Pnix e dúas reunións anuais tiñan lugar no Teatro de Dioniso. Ao redor do -300, todas as reunións da ecclesía foron trasladadas ao teatro. As reunións da asemblea podían atraer un gran público: 6000 cidadáns poderían asistir en Atenas durante o século -V
Nas cidades que tiñan un eclesiasterio separado, o edificio podía adoptar varias formas. Moitos consistían en chanzos construídos na aba dun outeiro, semellantes aos teatros pero moito máis pequenos. Delos tiña un edificio cuberto. En Metaponto era unha estrutura circular en terreo chan con chanzos elevados. Colocouse un podio nunha pasarela que atravesaba o centro. Podería albergar entre 7500 e 8000 persoas a principios do século -V, despois da ampliación. Esta estrutura circular era infrecuente pola súa localización na Magna Grecia. Tamén foi identificado como eclesiasterio un edificio circular sen teito con asentos graduados en Paestum, a antiga Posidonia. Non obstante, é probábel que fose un buleuterio, porque só podía albergar entre 500 e 600 persoas nunha cidade relativamente grande.
Eclipse (novela)

Eclipse é o terceiro libro da serie de novelas de fantasía para mozos Twilight de Stephenie Meyer, continúa a historia da moza de dezaoitos anos Bella Swan e do seu amante vampiro, Edward Cullen. Eclipse é precedida por New Moon e seguida por Breaking Dawn. O libro editouse o 7 de agosto de 2007 cunha tiraxe inicial dun millón de exemplares e tan só nas primeiras vinte e catro horas vendeu máis de 150. 000 exemplares. Estase a preparar un filme, sobre o libro que se espera estrear no 2010.
Eclipse (programa)

Eclipse é un programa informático para o desenvolvemento de aplicacións. Eclipse emprega linguaxes de programación como: Ada, ABAP, C, C++, C#, Clojure, COBOL, D, Erlang, Fortran, Groovy, Haskell, JavaScript, Julia, Lasso, Lua, NATURAL, Perl, PHP, Prolog, Python, R, Ruby (incluíndo Ruby on Rails framework), Rust, Scala e Scheme. Tamén pode traballar en LaTeX (vía TeXlipse plug-in) e con paquetes para software Mathematica.
Está licenciado coa Eclipse Public License.
Eco

O eco ou resón é un fenómeno físico que ten lugar cando un son regresa ao lugar onde foi emitido tras rebotar nalgún obstáculo. Para que se dea este fenómeno, debe existir un obstáculo a máis de 17 metros de distancia do lugar onde se emiten as ondas sonoras; o obstáculo ten que ser feito dun material puído e denso que non absorba o son, por exemplo, metais ou rochas. O verbo é ecoar ou resoar.
O ser humano detecta dous sons que estean separados por 0, 1 segundos, ou sexa, para a velocidade do son no ar (340 m/s), ese tempo representa 34 metros. Así, se o obstáculo estiver a menos de 17 metros non detectamos a diferenza entre o son emitido orixinariamente e o son que recibimos e, dese modo, o eco non acontece a pesar da onda ter sido reflectida.
En procesamento de sinal de son e acústica, un eco é unha reflexión de son que chega ao ouvinte pouco tempo despois do son directo. Exemplos típicos son o eco producido no fondo dunha escaleira, por un edificio, ou nunha sala, polas paredes. Un eco verdadeiro é unha única reflexión da fonte de son. O intervalo de tempo é a distancia extra dividida pola velocidade do son.
Chámase reverberación ao feito de chegaren tantas reflexións ao ouvinte que non pode distinguir unhas das outras.
A intensidade dun eco é frecuentemente medida en dB con relación á onda transmitida directamente.
Algúns ecos poden ser desexábeis (como no radar ou sonar) e outros indesexábeis (como sucede ás veces nos sistemas telefónicos). Acepcións relacionadas
En sentido figurado, un eco é un son que se percibe confuso e apagado, como un rumor. Tamén é unha noticia vaga e imprecisa acerca dun suceso ou situación, como "O eco dun accidente". Tamén en sentido figurado, "ter eco" é unha serie de efectos que algo causa sobre unha persoa ou cousa, como ter repercusión.
Eco en cadea

Un eco en cadea é unha das manifestacións nun radar meteorolóxico de tornados producidos de supercélulas. Atópase nas partes máis baixas dunha tormenta cando o aire e as precipitacións flúen cara a un mesociclón, o que resulta nunha característica curva de reflectividade. O eco prodúcese pola choiva, a sarabia ou mesmo os restos que se envolven ao redor da supercélula. É unha das manisfestacións clásicas das supercélulas que producen tornados. O Servizo Nacional de Meteoroloxía dos Estados Unidos de América pode considerar a presenza dun eco en cadea que coincide cunha sinatura de vórtice de tornado como suficiente para xustificar a emisión dunha alerta de tornado. Limitación observacional
Os ecos en cadea non sempre son obvios. Particularmente no sur dos Estados Unidos, as treboadas tenden a adquirir unha estrutura de máis precipitación ao redor dun mesociclón, o que leva á supercélula de variación de alta precipitación (HP) que oculta a forma do gancho. En troques, as supercélulas HP adoitan ter un colgante de alta reflectividade ou unha fenda do flanco frontal (FFN), que aparece como unha forma de "feixón". Outro factor limitante é a resolución do radar. Antes de 2008, NEXRAD tiña unha resolución de alcance de 1. 000 metros, mentres que os procesos que conducen a un eco en cadea ocorren a menor escala.
EcoRI

EcoRI (lido "eco erre un") é un encima endonuclease illado de certas cepas da bacteria Escherichia coli, que forma parte do sistema de restrición-modificación bacteriano, que defende ás bacterias contra a presenza de ADN alleo vírico.
O seu nome consta de Eco, que fai referencia á bacteria E. coli de onde procede, R, que fai referencia á cepa RY13 de onde se obtivo, e I, o número romano 1, xa que foi o primeiro encima de restrición obtido nesa cepa.
En bioloxía molecular o EcoRI utilízase como un encima de restrición moi útil en experimentación e biotecnoloxía. O encima crea extremos no ADN en que unha das cadeas en cada lado, no extremo 5', é algo máis longa e sobresae ou colga, que se denominan extremos pegañentos, cohesivos ou adherentes, xa que as partes que sobreaen son complementarias en bases. O encima sempre recoñece e corta na mesma secuencia de nucleótidos do ADN, que é GAATTC, a cal ten unha simetría rotacional, xa que a súa secuencia complementaria é CTTAAG. Estrutura
EcoRI contén o motivo PD. .D/EXK no seu centro activo igual que moitos outros encimas de restrición. O encima é un homodímero dunha subunidade de 31 kilodaltons que consta dun dominio globular de arquitectura α/β. Cada subunidade contén un bucle que sobresae do dominio globular e rodea o ADN cando se une a el. EcoRI foi cocristalizado coa secuencia que normalmente corta. Estes cristais foron utilizados para resolver a estrutura do complexo PDB 1QPS. A estrutura cristalina resolta mostrou que as subunidades do homodímero interaccionan co ADN simetricamente. No complexo, dúas hélices α de cada subunidade xúntanse para formar un paquete de catro hélices. Nas hélices que interaccionan están os residuos Glu144 e Arg145, os cales interaccionan formando un anel que se cre que permite a comunicación entre os dous centros activos do encima. Usos
Os encimas de restrición como EcoRI utilízanse nunha ampla variedade de técnicas de xenética molecular como a clonación de xenes, exame do ADN e deleción de seccións do ADN in vitro. Os encimas de restrición como EcoRI que xeran extremos cohesivos no ADN utilízanse a miúdo para cortar o ADN e despois volvelo a ligar cunha ADN ligase, xa que a complementariedade dos extremos cohesivos fan que a ligazón sexa máis eficiente. EcoRI pode mostrar tamén unha actividade de corte non específica de sitio, chamada actividade estrela (star activity), o cal depende das condicións nas que se realice a reacción. As condicións nas que se pode inducir a actividade estrela ao utilizar EcoRI son as baixas concentracións de sales, alta concentración de glicerol, cantidades excesivas de encima, alto pH (basicidade) e contaminación con certos solventes orgánicos. Noutras condicións corta no seu sitio de recoñecemento normal GAATTC, orixinando os produtos da táboa.
EcoRV

EcoRV (lido "eco erre cinco"), tamén chamado Eco32I, é un encima da clase das endonucleases de restrición de tipo II que foi illada de certas cepas da bacteria Escherichia coli. Corta o ADN cando atopa unha determinada secuencia de nucleótidos que recoñece.
Este encima de restrición ten un uso frecuente en bioloxía molecular. Ten a característica que crea no ADN cortado extremos romos (outros encimas de restrición crean extremos cohesivos). O encima recoñece a secuencia de ADN palindrómica de 6 bases 5'-GAT|ATC-3' e fai un corte vertical nela. A secuencia complementaria é, pois, 3'-CTA|TAG-5'. Os extremos romos poden ser ligados a un sitio de clonación tamén romo doadamente, aínda que con menor eficiencia que os extremos cohesivos. Estrutura
Resolveuse por cristalografía de raios X a estrutura deste encima, e a de varios mutantes, en complexo co ADN ao que corta.
A parte central (core) do encima consta dunha folla β mixta de cinco cadeas flanqueada por hélices α. Esta parte central está conservada en todos os demais encimas de restrición de tipo II. Tamén ten un subdominio de dimerización N-terminal formado por unha curta hélice α, unha folla de dúas cadeas antiparalelas, e unha longa hélice α. Este subdominio atópase só nos encimas EcoRV e PvuII. Modo de acción
Igual que EcoRI, EcoRV forma un homodímero en solución antes de unirse e actuar sobre a súa secuencia de recoñecemento. Inicialmente, o encima únese feblemente a un sitio non específico do ADN. Desprázase aleatoriamente ao longo da molécula de ADN ata que atopa o seu sitio de recoñecemento. EcoRV ten unha alta especificidade pola súa secuencia diana no ADN.
A unión do encima induce un cambio conformacional no ADN, que se curva uns 50°. A curvatura do ADN dá lugar a que as bases non queden ben situadas unhas enriba das outras, amplía o suco menor, e comprime o suco maior. Isto fai que o enlace fosfodiéster que vai ser cortado polo encima quede máis próximo ao centro activo do encima. A clivaxe ou corte ocorre dentro da secuencia de recoñecemento, e non require a hidrólise de ATP.
EcoRV é a única endonuiclease de restrición de tipo II que se coñece que causa un cambio conformacional importante no ADN. Usos
EcoRV utilízase frecuentemente para cortar e abrir plásmidos que se van usar como vectores para inserir xenes durante a clonación de xenes. O encima subminístrano moitos fabricantes e require seroalbumina bovina para funcionar axeitadamente.
Ecoaldea

Unha ecoaldea é un movemento de persoas, no ámbito mundial, que optan por vivir en comunidade dun xeito diferente ao convencional. As ecoaldeas son modelos, algúns patrocinados por organismos como a UNESCO, que están demostrando que é posíbel outro modo de vivir fóra das redes do gran consumo e o malgaste, cuns principios de ecoloxía e respecto ao medio ambiente[Cómpre referencia].
Como exemplo, o Goberno do Senegal adoptou este modelo de desenvolvemento rural e recibiu un fondo especial das Nacións Unidas. Trátase de proxectos viábeis repartidos por Europa, África, Oceanía e América, e a proba está en que funcionan.
As bases das ecoaldeas son a sostibilidade e o desenvolvemento humano, aínda que existen multitude de matices que as diferencian: algunhas contemplan a propiedade privada e outras a ocupación de vilas abandonadas; nalgúns casos son confesionais adscritas a algunha relixión e noutros, en cambio, deixan libre elección relixiosa aos seus habitantes; adoitan ser de ámbito rural pero tamén existen exemplos de ecoaldeas urbanas. Aspectos ecolóxicos
Os alimentos consumidos deberán ser producidos ecoloxicamente, preferentemente na propia comunidade, ou na zona ou rexión na que se acha.
A construción farase utilizando técnicas e materiais de construción locais, naturais e non tóxicos.
Todas as actividades produtivas (artesanais, industriais) terán en conta os ciclos vitais dos produtos utilizados, de maneira que en ningún momento do dito ciclo poidan resultar nocivos para a contorno ou para a saúde.
Os obxectos producidos deberán ser de longa duración, sinxelos de reparar e aptos para seren reciclados.
A auga e a enerxía consumiranse con moderación, depurando con medios naturais as augas residuais e utilizando fontes de enerxía renovábeis.
O transporte motorizado reducirase ao mínimo. Aspectos socioeconómicos
As diversas actividades económicas que se leven a cabo na ecoaldea deberán asegurar a estabilidade económica de tódolos seus membros.
O traballo organizarase horizontalmente, favorecendo a participación de tódalas persoas involucradas na toma de decisións.
O consumo será preferentemente local, gastando en produtos da propia comunidade ou do seu contorno inmediato.
A saúde e a educación serán asumidas, na medida do posíbel, pola comunidade.
Todo o mundo terá acceso a unha información veraz sobre asuntos da súa incumbencia.
Todo o mundo estará en igualdade de condicións para participar na toma de decisións sobre asuntos da comunidade.
Tódalas decisións tomaranse democraticamente, a poder ser coa participación de todos, evitando na medida do posíbel a delegación de poder. Aspectos culturais
A ecoaldea será un lugar no que se favoreza a creatividade e a expresión da singularidade de todo ser humano.
Tamén será un lugar no que se leven a cabo todo tipo de encontros, ritos ou celebracións que contribúan a manter a cohesión do grupo.
A ecoaldea ha ser un lugar no que se desenvolven e aplican técnicas para a resolución de conflitos.
A ecoaldea realizará actividades cara ao exterior, co fin de ir promovendo aos poucos esta nova forma de vida.
Ecocardiografía

A ecocardiografía, tamén coñecida coma ultrasón cardíaco ou ecocardiograma, é unha tecnoloxía sanitaria que emprega técnicas ecográficas estándares para producir imaxes en rebandas de dúas dimensións do corazón. Ademais, os últimas sistemas de ultrasóns empregan agora imaxes ao vivo en 3D. Desde os comezos, as técnicas de imaxe teñen sido melloradas; os modos A e B (unidimensionais) foron perfeccionados dando paso ao modo M. Este derradeiro modo, malia ser aínda adoito empregado, representa na pantalla un único feixe do modo 2D, e emprégase de xeito complementario a este. Na actualidade, o modo máis utilizado é o 2D, permitido obter imaxes a tempo real e en dúas dimensións. Pódese tamén complementar con outras téxnicas coma o Doppler tisular ou contrastes.
A imaxe resultante dunha ecocardiografía é similar á obtida por calquera outra proba ecográfica. Dita imaxe obtense grazas a un transductor piezoeléctrico que emite e recibe ecos de ultrasóns.
A ecocardiografía adóitase realizar dende o tórax, colocando o transductor sobre o peito, entre as costelas, denominándose así ecocardiografía transtorácica. Outro xeito de realizalo é de xeito transesofáxico, isto é, a través do esófago. Este método, máis invasivo, baséase na introdución do transdutor pola boca do paciente até chegar ao esófago. Esta técnica é a axeitada para observar a aurícula esquerda, xa que esta se atopa a carón do esófago.
Ecocrítica

A ecocrítica ou ecocriticismo refírese ao estudo das relacións entre a literatura e o ambiente, partindo dun punto de vista interdisciplinario onde todas as ciencias se arrexuntar a fin de analizar as circunstancias actuais relacionadas co impacto humano no ambiente e así procurar achegar posíbeis solucións para a corrección da situación ambiental contemporánea. [Cómpre referencia] Características
A ecocrítica céntrase en cuestións tales como os valores ecolóxicos subxacentes, a percepción humana dos distintos tipos de natureza do planeta, ou as mudanzas experimentadas por esta ao longo da historia, sempre vinculándoas coa representación que de todo isto se fixo na cultura popular e no que se denomina literatura moderna. Outras disciplinas como filosofía, ética ou psicoloxía son tamén tidas en conta pola ecocrítica. [Cómpre referencia]
Ecoesfera

A ecoesfera orixinal é froito dunha investigación espacial da NASA e trátase do primeiro ecosistema totalmente pechado. Un mundo en miniatura completo e autosuficiente integrado nunha bóla de cristal. Doadamente manexábel, unha ecoesfera é un elemento de aprendizaxe que proporciona información interesante verbo da vida no noso planeta, así como unha mostra da tecnoloxía para a futura exploración do espazo. Funcionamento
Nun substrato de auga mariña filtrada habitan camaróns vermellos, xunto con microorganismos activos e algas. Debido a que a ecoesfera é un ecosistema autosuficiente, non é necesaria ningunha achega alimenticia externa. Simplemente débeselle proporcionar á ecoesfera unhas poucas raiolas de luz indirecta, natural ou artificial, que permitan manter o ciclo biolóxico. Por tratarse dun sistema pechado e independente, os recursos viventes das ecoesferas funcionan sen contaminar o medio, de maneira que a ecoesfera non precisa de limpeza e só require un coidado mínimo. A expectativa media de vida das ecoesferas é de dous a cinco anos, aínda que se deron algúns casos de camaróns que chegaron a alcanzar os dez anos na súa ecoesfera.
Ecografía

A ecografía (do grego «ἠχώ» ēkhō
"eco", e «γραφία» grafía
"escribir"), tamén denominada ultrasonografía, é unha técnica de diagnóstico clínico empregada en medicina baseada nos ultrasón. Os aparellos de ultrasón empregan, polo xeral, frecuencias comprendidas entre os 2 e 14 MHz (aínda que en eidos médicos excepcionais, coma a dermatoloxía, poden existir transdutores de até 20 MHz). Os ultrasóns son xerados por unha fonte de cristal piezoeléctrico que fica en contacto coa pel. O mesmo transdutor encárgase de recibir eses ecos de ondas xerados, que posteriormente son interpretados a través dun ordenador. Así pois, a sonda transdutora funciona ao mesmo tempo de emisor e de receptor dos ultrasóns. Canto maior sexa a frecuencia dos ultrasóns, maior é a resolución obtida e máis precisión temos na visualización das estruturas superficiais. Conforme a densidade e composición das interfaces, a atenuación dos sinais emitidos varía, sendo posíbel unha tradución nunha escala de cores cinza, que será a que forme as imaxes dos órganos internos.
O efecto Doppler é adoito empregado na ultrasonografía, xa que permite coñecer o sentido e a velocidade do fluxo sanguíneo. A integración desta técnica á ecografía convencional coñécese coma ecografía Doppler ou Doppler color (debido a que se empregan as cores azul e vermello para indicar un sentido ou outro do sangue. Outra variación da ultrasonografía clásica é a ecografía con contraste.
Polo feito de non utilizar radiación ionizante, coma no caso do TAC ou da radiografía convencional, a ecografía converteuse nun método relativamente inocuo, pouco custoso, de doada disposición, e coa posibilidade de explorar un determinado órgano ou aparello a tempo real. Por este motivo é unha das técnicas gold standard, isto é, de elección, para avaliar o correcto crecemento fetal no embarazo, xa que non dá lugar a dano ningún no futuro nado.
Ecografía Doppler

A ecografía Doppler, ou simplemente eco-Doppler, é unha variación da ecografía convencional baseada nunha combinación da tecnoloxía de ultrasóns coma no aproveitamento do efecto Doppler.
Esta técnica emprégase especialmente para observar os vasos sanguíneos, xa que polo xeral son inaccesíbeis por visión directa. A técnica permite observar se o fluxo de sangue se dirixe cara á sonda ou se se afasta dela, así coma a velocidade de dito fluxo.
Ecolocación

A ecolocación, ou ecolocalización, ás veces denominada impropiamente biosonar, é un método de percepción sensorial que teñen algúns animais de coñeceren o seu contorno e que consiste na emisión de sons e a recepción e interpretación do eco que os obxectos ao seu arredor producen.
O termo foi creado en 1938 por Donald Griffin, que foi o primeiro en demostrar concluentemente a existencia da ecolocación nos morcegos. Etimoloxía
O termo ecolocación está fomado polo elemento de composición de palabras (pfrefixo) eco-, derivado do latín echo, e este do grego antigo ἠχώ ēchṓ, "eco", e da palabra latina locatĭo, -ōnis, "disposición".
Pola súa parte, ecolocalización formouse con eco- e localización. A ecolocación nalgúns animais
Algúns animais emiten sons na súa contorna e interpretan os ecos que xeran os obxectos ao seu ao redor. A ecolocación posúena varios mamíferos: morcegos (aínda que non toda a orde dos quirópteros a emprega), e cetáceos, como os golfiños e o cachalote. Hai dúas clases de aves que utilizan este sistema para navegar en covas sen visibilidade, o Steatornis caripensis e os membros da familia dos apódidos, en especial as salanganas do xénero Aerodramus, da tribo dos colocaliinos. Recentemente comprobouse que os humanos tamén posúen esta capacidade, aínda que moito menos desenvolvida.
Ecoloxismo

O ecoloxismo é unha ideoloxía, con fundamentos éticos e orientación política, cuxo obxectivo é protexer a natureza realizando cambios nas actividades humanas que a danan ou prexudican.
As principais áreas de reivindicación e proposta de cambios xiran arredor da contaminación, a protección do ambiente, o control da poboación mundial e a conservación dos recursos naturais. O ecoloxísmo tamén busca orientar a organización política e económica cara a protección e restauración do ambiente.
Por outra banda, está moi achegado a outros movementos como o movemento antimilitarista, o movemento feminista ou o socialismo.
Ecoloxía lingüística

A ecoloxía lingüística é o estudo de como as linguas interactúan unhas coas outras e dos lugares onde se falan, e frecuentemente avoga pola conservación das linguas en perigo como unha analoxía da conservación das especies biolóxicas.
O termo foi empregado por vez primeira nun artigo sobre a situación das linguas de Arizona (Voegelin, Voegelin e Schutz, 1967). Foi asumido por Einar Haugen, quen iniciou unha forma de lingüística que utilizou a metáfora dun ecosistema para describir as relacións entre as formas diversas das linguas do mundo, e os grupos de persoas que as falan.
Ecoloxía xenética

A ecoloxía xenética é o estudo da expresión e transferencia e de material xenético entre organismos dun ecosistema. En xeral, o material xenético permanece dentro dos organismos. Porén, o material xenético ten a capacidade de ser captado por varios organismos que existen nun medio abiótico por medios naturais, como as transferencias horizontais de xenes. Deste xeito, este campo de estudo céntrase na interacción, intercambio e expresión do material xenético entre especies filoxeneticamente distantes, que ocorre no solo, acuíferos, tractos gastrointestinais e outros ambientes. Por tanto, a ecoloxía xenética é o estudo da transferencia de xenes nos ecosistemas e das súas causas.
Outro aspecto ao que se aplicou o termo ecoloxía xenética foi o estudo das interrelacións de determinantes xenéticos específicos (xenes) co seu ambiente. Podería utilizarse esta disciplina para alterar in situ a abundancia e expresión de xenes nunha comunidade microbiana para controlar así procesos ambientais, como a degradación de substancias contaminantes orgánicas ou a eliminación de metais pesados. Transferencia de xenes
A información xenética pode transferirse a través dun ecosistema de moitas maneiras. A primeira das cales é a transferencia de xenes bacterianos (ver transformación bacteriana). As bacterias teñen a capacidade de intercambiar ADN. Este intercambio de ADN ou transferencia horizontal de xenes, pode pode proporcionar a outras especies de bacterias información xenética beneficiosa para sobrevivir no seu ambiente.
Un fenómeno similar pode ocorrer entre plantas e bacterias. Por exemplo, Agrobacterium tumefaciens ten a capacidade de introducir xenes en plantas que causan o desenvolvemento de tumores na planta.
Feitos similares ocorren durante as infeccións de certos virus noutros organismos.
Econofísica

A econofísica é un novedoso campo de investigación científica que aplica teorías e métodos, originalmente desenvolvidos por físicos, para entender e resolver problemas na Economía e, especialmente, aqueles que involucran aspectos estocásticos e de Dinámica non lineal.
Exemplos de econofísica inclúen o uso da teoría da Percolación para explicar flutuacións nos mercados, o uso de modelos de infarto cardíaco, criticalidade autorganizada e dinámica de placas tectónicas para explicar as caídas nas bolsas de valores. A Econofísica preocúpase por explicar fenómenos de escalamiento e autosemellantes como as leis de potencias na distribución da riqueza. Outro problema da Econofísica é o estudo da existencia de caos determinista nos patróns de transaccións económicas e os seus horizontes de predición temporal.
A econofísica xurdiu como tal nos anos 1990, principalmente na contorna do prestixiado Instituto Santa Fe de Novo México, que se especializa no estudo dos Sistemas complexos. Un dos principais exponentes da Econofísica é Brian Arthur, quen cruñou o termo economía adaptativa para denominar sistemas económicos formados por un número grande de axentes que realizan transaccións de tipo económico. O mellor exemplo coñécese como o problema do bar "O Farol". Aparentemente, foi Eugene Stanley, profesor de física da Universidade de Boston, o primeiro en chamar así a esta disciplina.
É importante mencionar que a Econofísica contrapónse en métodos e filosofía á economía clásica, baséandose en fundamentos teóricos derivados da termodinámica do equilibrio en troques de estudos sociais directos.
Unha rama de estudo emparentada coa Econofísica é a Sociofísica que estuda fenómenos sociais desde a óptica dos Sistemas complexos e a Dinámica non lineal.
Econometría

Econometria (do grego antigo ὀικο-νομος oiko-nomos, 'regra para a administración doméstica' e μετρια metría, 'relativo á medida') é un conxunto de ferramentas estatísticas que se empregan para entender a relación entre variables económicas por medio da aplicación dun modelo matemático.
A econometría como disciplina científica naceu aproximadamente no ano 1930. Nos primeiros anos, a maioría das aplicacións tiñan que ver con cuestións macroeconómicas para axudar a gobernos e grandes empresas na toma de decisións a longo prazo. Na actualidade, a econometría é unha ferramenta indispensable para modelar a realidade en case tódalas disciplinas económicas e dos negocios. Métodos
Sexa un modelo na forma matricial Y
X β + ε {\displaystyle Y
X\beta +\varepsilon } Z é unha matriz de instrumentos E [ ε ε T | X ]
σ 2 Ω {\displaystyle E\left[\varepsilon \varepsilon ^{T}|X\right]
\sigma ^{2}\Omega } é a matriz de varianza-covarianza dos erros.
Os principais métodos econométricos para realizar regresións, ben como os seus estimadores na forma matricial, son: Software econométrico
EViews – Un software para análise econométrica
GAUSS
GNU R
GNU Octave
Gretl – Un software libre, similar ao EViews
IGEst - Un software libre, con interface minimalista
JMulTi
LIMDEP – Un software para análise econométrica
Matlab
PSPP
Scilab
SPSS
Comparación de paquetes estatísticos
Economista

Un economista é un traballador profesional cuxo obxectivo é comprender e estudar os fenómenos e procesos históricos sobre o colectivo e os individuos, as institucións e os fenómenos económicos e socioeconómicos. Basicamente, o traballo dun economista baséase na investigación da forma en que a sociedade produce, distribúe e consome bens materiais e servizos. Neste senso, estuda a asignación eficiente de recursos escasos entre as innumerables posibilidades de decisión, polo que tamén se ocupa permanentemente da escaseza. Etimoloxía
A palabra economía deriva do grego oikonomia: no que oikos – casa, vivenda; e nomos - administración, organización, distribución. Tamén deriva do latín oeconomia: arranxo, orde, ordenación.
Economía de escala

En microeconomía, enténdese por economía de escala as vantaxes en termos de custos que unha empresa obtén grazas á expansión. Existen factores que fan que o custo medio dun produto por unidade caia a medida que a escala da produción aumenta. O concepto de "economías de escala" serve para o longo prazo e fai referencia ás reducións no custo unitario a medida que o tamaño dunha instalación e os niveis de utilización de inputs aumentan. Fronte o concepto anterior, as deseconomías de escala son o contrario.
As fontes habituais de economías de escala son o inventario (compra a grande escala de materiais a través de contratos a longo prazo), de xestión (aumentando a especialización dos xestores), financeira (obtendo custos de xuro menores no financiamento dos bancos), mercadotecnia e tecnolóxicas (beneficiándose dos rendementos de escala na función de produción). Cada un destes factores reduce o custo medio a longo prazo da produción ao desprazar a curva de custo medio a curto prazo abaixo e cara a dereita. As economías de escala tamén se derivan, parcialmente, do proceso de learning by doing.
O concepto de economías de escala é útil á hora de explicar fenómenos do mundo real como os padróns de comercio internacional ou o número de empresas nun mercado. As economías de escala tamén xogan un importante rol no "monopolio natural" (empresa que goza de economías de escala para todos os tamaños razoábeis da empresa).
Economía do traballo

A economía do traballo, ou economía laboral, é a rama da economía especializada no estudo do mundo do traballo. Dependendo de cal sexa o enfoque adoptado dentro dos existentes na ciencia económica, a análise dos aspectos laborais da economía adquirirá características particulares e distintivas dos demais. Na economía contemporánea é dominante o enfoque neoclásico.
Entre os problemas principais que entran no campo de estudo da economía do traballo están o desemprego, o nivel de salarios, a produtividade do traballo e a calidade e estabilidade dos empregos, entre outros.
Economía feminista

A economía feminista é o estudo crítico da economía incluíndo a metodoloxía, etimoloxía, historia e investigación empírica, tentando superar as bases androcéntricas (patriarcais). Enfócase en temas de particular importancia para as mulleres, como é o traballo de coidados a terceiros ou a segregación ocupacional (exclusión de mulleres e minorías en certos eidos); deficiencias en modelos económicos, como a indiferenza á negociación do traballo dentro do fogar; novas formas de recollida e medición de datos como o Indicador de Apoderamento de Xénero (GEM), e máis concienciación das teorías de xénero como o enfoque das capacidades. A economía feminista ultimadamente busca producir unha inclusión de xénero na economía.
A economía feminista enfoca a súa atención nas construcións sociais de economía tradicional, cuestionando o positivo e negativo, e pretende sinalar a forma na que eses modelos e métodos están baseados en preferencias masculinas. Sendo que a economía está enfocada tradicionalmente en temas "culturalmente masculinos" como autonomía, abstracción e lóxica; a economía feminista apela á inclusión de cuestións consideradas tradicionalmente femininas como son a economía familiar, conexións, concreción e emoción, e amosa os problemas causados pola exclusión destes temas. Esta inclusión axudou a crear políticas que reduciron a discriminación de xénero, raza, inequidade e étnica, satisfacendo obxectivos centrais de toda a economía. Esta visión supón deixar de considerar a economía capitalista como o centro da sociedade posto que o sistema capitalista non é o único posible á hora de organizar a economía. Supón considerar que o centro da sociedade son os procesos que sosteñen a vida –os cales xeralmente non son remunerados e son levados a cabo por mulleres. Estes procesos, chamados "coidados" pola teoría, adoitan atoparse invisibilizados e como consecuencia, adoitan considerarse secundarios aínda que realmente supoñan a base da organización superior do sistema social.
Moitas académicas incluíndo a Ester Boserup, Marianne Ferber, Julie A. Nelson, Marilyn Waring, Nancy Folbre, Diane Elson e Ailsa McKay contribuíron a desenvolver o marco da economía feminista. O libro If Women Counted de Waring, publicado en 1988 é frecuentemente referido como o "documento fundador" da disciplina. Na década dos 90 a economía feminista comezou a ser coñecida e estabelecida dentro do campo da Economía.
Economía marxista

A economía marxista é a escola de pensamento económico inspirada na obra de Karl Marx. Malia que existe unha gran variedade de autores de diferentes correntes que utilizan en maior ou en menor medida as categorías económicas elaboradas por Marx na súa obra principal O Capital como forza de traballo, plusvalía, explotación ou exército industrial de reserva entre outras, a escola marxista propiamente dita estaría integrada por aqueles autores que se caracterizan por unha análise crítica do capitalismo como modo de produción e suscitan a necesidade da
superación deste.
Economía na Antiga Grecia

A economía na Antiga Grecia caracterizábase pola grande importancia da agricultura, acrecentada aínda máis pola pobreza relativa dos campos de cultivo da xeografía de Grecia. A comezos do século VI a. C. , desenvolvéronse a artesanía e o comercio (principalmente marítimo), que foron sendo cada vez máis importantes no período clásico.
Debe terse en conta que a idea dunha economía desde o punto de vista actual é relativamente anacrónica cando se emprega facendo referencia á Antiga Grecia. A palabra grega oikonomia (οἰκονομία) fai referencia aos oikos (οἶκος), que significan a casa ou o forno. Polo tanto, o diálogo de Xenofonte titulado Oeconomicus está dedicado á xestión do fogar e da agricultura. Os gregos non tiñan un termo exacto para facer referencia aos procesos de elaboración de produtos e intercambio.
O economista Murray Rothbard, con todo, comenta que aínda que o concepto en si non existía, os antigos filósofos gregos trataban con cuestións que hoxe en día serían identificadas como económicas. A moeda
A técnica de cuñaxe de moedas chegou a Grecia ao redor do ano -550, comezando por cidades comerciais costeiras como Exina ou Atenas. O seu uso foise estendendo e as cidades-estado pronto regularon un monopolio para a creación das mesmas.
As primeiras moedas estaban compostas de electrum (unha aliaxe de ouro e prata) e logo apareceron as de prata pura, que era o metal valioso máis común da rexión. Tracia e Macedonia extraían o metal das minas do monte Pangaion, mentres que Atenas extraíao das minas de Laurio. Máis adiante, a partir do século -V, comezarían tamén a acuñarse moedas menos valiosas, realizadas en bronce.
As moedas máis famosas da antigüidade grega foron os "bufos atenienses", que aínda hoxe se utilizan para ilustrar a moeda de euro que é acuñada en Grecia.
As moedas tiñan varios usos no mundo grego: Servían como diñeiro, para realizar intercambios comerciais, e sendo utilizados polas cidades-estado sobre todo para a contratación de mercenarios e para o pago aos cidadáns polos seus servizos.
Eran unha fonte de ingresos. Os estranxeiros tiñan que intercambiar a súa moeda pola local cun tipo de cambio favorable á cidade-estado.
Servían como unha forma de almacenar metais preciosos e así poder trasladalos como ben de consumo. Iso explica os descubrimentos de moedas atenienses con altas concentracións de prata a grandes distancias da cidade.
Para rematar, a produción de moeda propia supuña para a cidade-estado que a levaba a cabo un certo prestixio fronte á que non era capaz de facelo.
Economía social

A economía social ou economía social e solidaria engloba as iniciativas socioeconómicas, formais ou informais, individuais ou colectivas, que priorizan a satisfacción das necesidades das persoas por riba do lucro.
Coñecido tamén como terceiro sector, inclúe a cooperativas, empresas de traballo asociado, Sociedades Laborais, organizacións non lucrativas, asociacións caritativas, empresas de inserción, mutuas ou mutualidades e micro emprendementos asociativos. Cabe mencionar que a "Economía Social" non debe confundirse co programa de "Economía Social de Mercado", o cal foi aplicado na Alemaña Federal da posguerra. A "Economía Social" é unha lóxica micro, mentres que a "Economía Social de Mercado" parte de políticas de ordenamentos e de proceso.
De economía social creouse en 2018 na Galiza a asociación Foro pola Economía Social Galega formada pola Unión de Cooperativas de Galicia (EspazoCoop), a Asociación de Cooperativas Agroalimentarias (Agaca), a Asociación Galega de Centros Especiais de Emprego (Cegasal), a Agrupación de Sociedades Laborais de Galicia (Aesgal) e a Asociación de Empresas de Inserción de Galicia (Aeiga).
Ecopoiese

Ecopoiese é un neoloxismo creado por Robert Haynes, deriva do grego; οικος, casa, e ποιησις, produción. Ecopoiese refírese á orixe dun ecosistema.
No contexto da exploración espacial, Haynes describe á ecopoiese coma a "fabricación dun ecosistema sostible sobre un planeta actualmente sen vida, un planeta estéril". É un tipo de enxeñaría planetaria e unha das primeiras etapas de terraformación. Nesta etapa primaria de creación dun ecosistema, unha vez as condiciós son favorables para a vida, comezase usualmente pola diseminación inicial de vida microbiana, nun principio de tipo extremófilo. Posteriormente, con condicións semellantes ás da Terra, a vida vexetal tamén podería ser trasladada, isto aceleraría a produción de osíxeno, que na teoría outorgaría ó planeta as condicións necesarias para acoller vida humana e animal.