Gravitropismo

En fisioloxía vexetal, o gravitropismo é a forma na que as plantas se desenvolven e se orientan en relación á gravidade.
A noción case equivalente de xeotropismo enfatiza a importancia do solo como substrato, por exemplo para describir a tendencia das raíces pivotantes a ancorarse profunda e verticalmente no chan, a diferenza doutras raíces que poden desenvolverse horizontalmente. O termo xeotropismo foi acuñado polo botánico alemán Albert Bernhard Frank en 1868, que combinou o prefixo grego geō- (terra), o substantivo -tropos (dirixido) e o sufixo -ismo (acción ou movemento), pero este termo tende ao desuso porque a reorientación se debe á aceleración gravitatoria. O gravitropismo é o movemento das estruturas vexetais no seu desenvolvemento con respecto ao chan, que pode ser positivo ou negativo. No primeiro caso, a estrutura tende a desenvolverse na dirección do chan, mentres que cando é negativa, a estrutura crece na dirección oposta á terra. Xeralmente as raíces mostran un gravitropismo positivo e as tallas un gravitropismo negativo.
Unha planta ou rama ten un eixe de crecemento ortoxeotrópico ou ortotrópico se isto se fai verticalmente. Dise que o eixe de crecemento é plaxioxeotrópico ou plaxiotrópico se o crecemento ten lugar horizontalmente, axeotrópico se o crecemento non ten unha orientación privilexiada. . En destaque
A primeira demostración do fenómeno foi explicitada por Denis Dodart, a explicación gravitacional foi proporcionada uns anos máis tarde por J. Austruc. En 1806, un século despois, Thomas Andrew Knight relacionou por primeira vez o gravitropismo coa gravidade equivalente á aceleración. Grazas a un dispositivo rotativo, aplícase unha forza centrífuga ás plántulas novas. Así as raíces das mudas sometidas a unha "gravidade modificada" tomaron unha dirección de crecemento así mesmo modificada, seguindo a dirección da resultante da forza centrífuga e da gravidade. Charles Darwin destacou o papel da caliptra da raíz na percepción da gravidade.
Os experimentos sinxelos permítennos agora evidenciar este fenómeno.
Ademais, sabemos que o gravitropismo implica unha fitohormona: a auxina (AIA), sendo o alongamento unha función da concentración de auxina. Mecanismo
Nas raíces, as células, chamadas estatocitos, están situadas no centro da caliptra nunha zona chamada columela (ou estatánquima). Esta cofia cobre o meristema primario situado ao final da raíz. Dentro destes estatocitos, temos orgánulos (que almacenan amidón: os amiloplastos ) especializados na percepción do sinal da gravidade: estes son os estatólitos. Estes receptores de gravidade desempeñan o papel de " peso ", e movidos pola gravidade, póñense en contacto co retículo endoplasmático ao" fondo" da célula. A presión que exercen contra este retículo endoplasmático envía un sinal transducido ao meristema que pode modificar ou non o seu desenvolvemento en consecuencia. Suponse que este mecanismo permite redirixir o fluxo de substancias, en particular as fitohormonas, e en particular a auxina.
Nos talos, os estatolitos están presentes ao longo da zona de crecemento do endodermo. Polo tanto, a redistribución da auxina pódese facer a nivel local. No casquete da raíz ou do talo cun parénquima amífero desenvolvido, os estatocistos forman un verdadeiro tecido, o estaténquima.
Esta teoría do estatocisto por si soa non explica a gravipercepción: os rizoides de Chara non teñen amiloplastos senón concrecións de sulfato de bario. Reacción de compensación
A curvatura gravitrópica de certos cogomelos ou árbores mostra un fenómeno de compensación: despois dunha fase de curvatura, estas plantas presentan unha fase de curvatura (chamada autotropismo). Tipos
ortogravitropismo: orientación dos órganos ao longo do eixe que pasa polo centro da terra (raíz: ortogravitropismo positivo; vara principal: ortogravitropismo negativo)
plaxiogravitropismo: orientación dos órganos en ángulo con respecto a este eixe (caso particular de diagravitropismo: orientación perpendicular)
agravitropismo: sen orientación dos órganos ao longo deste eixe.