proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Palloza

Unha palloza é unha construción tradicional da serra dos Ancares de planta circular ou oval, aínda que tamén existen de planta rectangular ou de bocoi. As súas medidas poden variar moito, dependendo das necesidades da familia, van dos dez aos trinta metros de diámetro. O muro é de pedra con varias portas e fiestras ou con fachinelos sinxelos. Interiormente divídense nunha parte dedicada á vivenda e outra á corte dos animais. O teito é cónico (colmado), feito dunha escolma palla de centeo chamado colmo que illa termicamente a vivenda de condicións climáticas extremas coma a neve ou o excesivo calor estival. O colmo vai atado a unha estrutura desmontábel de vigas de madeira. Orixe e historia
Ten orixe prerrománica, presumiblemente celta. Teñen similitudes coas casas redondas da Idade de Ferro existentes en Gran Bretaña e a súa construción evolucionou das vivendas dos castros galegos.
O nome palloza é unha deformación de pallaza, recollido por primeira vez a finais do século XIX por etnógrafos como o alemán Fritz Krüger, referíndose ó material co que se realizaba o teito da edificación.
Caeron en desuso a mediados do século XX debido a diversos factores: A poboación destas áreas emigrou masivamente a Barcelona e arredores durante o proceso de industrialización.
A mellora nas comunicacións, o diñeiro da emigración e a chegada de novos materiais de construción, así como de sistemas de quecemento, tamén influíron no proceso de abandono. Localización
As pallozas esténdense pola montaña oriental galega desde a comarca de Ancares a comarca da Fonsagrada tamén é posible atopalas nas comarcas limítrofes da Galicia estremeira de Ibias e do Bierzo.
A aldea do Piornedo é famosa polas súas pallozas, así como as do Cebreiro, na entrada en Galiza polo camiño de Santiago. Conta con varios exemplares restaurados, así como cun centro etnográfico. San Román de Cervantes conta cun conxunto de pallozas musealizadas. Pódense ver pallozas non musealizadas e nun estado de conservación aceptábel tamén en Doiras e nas aldeas da Galicia estremeira de Balouta, Balboa, Candín, Campo de Auga e Santo Antolín de Ibias.
Palmach

A Palmach (en hebreo: פלמ"ח) foi a unidade paramilitar de elite israelí integrada na Haganah. Estableceuse o 15 de maio de 1941, e en 1948 consitía en tres divisións e forzas auxiliares aéreas, navais e de intelixencia. Entre os líderes da Palmach estiveron Moshé Dayán, Itzhak Sadeh, Yigal Allon e Yitzhak Rabin.
A Palmach influíu significativemente na sociedade israelí, os seus membros convertéronse nos altos mandos das Forzas de Defensa Israelís. Historia
Establecida polo exército británico e a Haganah para protexer palestina dunha posible invasión nazi e para axudar ás forzas británicas nunha posible invasión de Siria e Líbano, os británicos adestraron e armaron aos seus membros. Trala vitoria dos británicos en El-Alamein (1942) os británicos ordenaron o desmantelamento do Palmach, e a totalidade da organización pasou á clandestinidade, refuxiándose nos kibbutzs, combinando o entremamento militar co traballo agrícola.
Entre 1945 e 1946 o Palmach realizou ataques contra da infraestrutura dos británicos en Palestina, pero tralo arresto da maioría dos líderes do Palmach o 29 de xuño de 1946, os ataques finalizaron. Na Guerra árabe-israelí de 1948 a Palmach organizou a defensa dos asentamentos xudeus contra das milicias árabes, o que deu tempo á Haganah a mobilizar á poboación e preparse para a guerra.
Palmas

Palmas é a capital do estado brasileiro de Tocantins, na rexión Norte. A súa poboación total era 220889 habitantes en 2007. A súa superficie total é 2. 218, 9 km².
É a máis nova capital de estado brasileira, fundada en 20 de maio de 1989 e inaugurada en 1 de xaneiro de 1990, para substituír Miracema do Tocantins, a capital provisoria do Tocantins cando o estado foi creado, pola Constitución brasileira de 1988.
Palmeira anana

A palmeira anana Chamaerops humilis, é a única palmeira (i. e. familia palmeiras) autóctona de Europa e a única especie do xénero Chamaerops. Xeneralidades
É unha planta de gran valor ornamental e ecolóxico moi resistente á seca a partir dos cinco anos. Os seus froitos serven de alimento a moitas especies autóctonas e a súa densidade espiñenta é aproveitada como acubillo para a cría por moitas especies animais.
A planta ten valor comercial pola súa beleza e emprégase en xardinaxe pola súa resistencia e por non acadar unha grande altura como outras palmeiras. É moi empregada para xardíns de rocalla e para formar sebes espiñentas que impiden o paso. É frecuente vela en ressorts e hoteis ao ser unha especie rústica que require poucos coidados e soporta ben as condicións duras e a polución. Atópase en invernadoiros para a exportación. É unha especie carismática, extensamente distribuída por todo o litoral mediterráneo español, os rebentos tenros consómense, aínda que non é un produto apreciado.
Distribúese polas rexións secas ao longo da costa mediterránea, desde Italia cara ao oeste, mais excluíndo a Francia. É común nas costas mediterráneas de España (especialmente en Andalucía), no Algarve portugués, e no norte de Marrocos. Na provincia de Almería medra de forma natural na Serra do Cabo de Gata, onde é unha das súas especies máis características.
Os seus froitos son inxeridos por mamíferos (o porco teixo, o raposo, o coello, ungulados) que, en ocasións, actúan como dispersantes das súas sementes. Propiedades
O froito ten un alto contido de ácido butírico, e é usado como antidiarreico, adstrinxente e nutritivo. Úsase tamén como planta ornamental. Os rebentos centrais téñense usado en alimentación. As fibras das follas úsanse na confección de tapices, vasoiras e cordas, tamén para o recheo de tapizarías. Taxonomía
Chamaerops humilis foi descrita por Carl von Linné e publicado en Die Natürlichen Pflanzenfamilien 4(3b): 77. 1891. Etimoloxía Chamaerops: nome xenérico que provén de Chamai "gamallo", refiríndose ao hábito anano.
humilis: epíteto latino que significa "de baixo crecemento". Variedades Chamaerops humilis var. argentea
Chamaerops humilis var. humilis
Sinonimia Phoenix humilis (L. ) Cav.
Phoenix humilis Royle
var. humilis
Chamaerops arborescens (Pers. ) Steud.
Chamaerops bilaminata Gentil
Chamaerops conduplicata J. Kickx f.
Chamaerops depressa Chabaud
Chamaerops elegans Hook. f.
Chamaerops macrocarpa Tineo
Palmerston North

Palmerston North é unha cidade situada no centro-sur da illa norte de Nova Zelandia, na rexión de Manawatu. Cunha poboación de preto de 80. 000 habitantes, é a quinta cidade máis poboada do país, tras Auckland, Wellington, Christchurch, Dunedin e Hastings-Napier.
Palmyre Ros

Palmyre Ros Ramos, nada en Rennes en 1942, é unha profesora e feminista francesa, creadora dunha publicación feminista pioneira en Galicia. Traxectoria
Naceu en Rennes en 1942, durante a ocupación nazi de Francia, nunha familia de exiliados españois de orixe proletaria e laica. A súa nai era republicana libertaria e o seu pai, Germinal Ros, un militante comunista.
Militou nas Xuventudes Comunistas de España en París. En 1963 foi enviada polo Partido Comunista a Vigo para loitar contra o franquismo. Entre 1963 e 1966 foi profesora da Alianza francesa nesta cidade. En Vigo, relacionouse coa educadora Antía Cal e o militante comunista Carlos Núñez, ademais de distribuír libros clandestinos e propaganda, ademais de propiciar ideas alí entón novas sobre a liberación da muller que divulgaba entre a mocidade estudante. En 1966, creou xunto con outras mulleres a publicación clandestina Alborada, un proxecto pioneiro de prensa clandestina e feminista.
Foi detida aos 24 anos pola policía franquista por posuír propaganda ilegal, entre a que se atopaban varios exemplares da revista comunista Mundo Obrero, así como tres copias do poema de Antonio Machado El crimen fue en Granada, sobre o asasinato de Federico García Lorca. Isto fixo que só chegasen a se publicar dous números da revista Alborada. Foi condenada a tres anos de prisión polo Tribunal de Orde Pública.
Pasou tres días en prisión ata que lle foi concedida a liberdade provisional. Mentres esta a espera do xuízo, conseguiu fuxir a París con axuda de amigos. Foi declarada en rebeldía pola xustiza española. En 1967, foi sentenciada a un ano de prisión menor e dez mil pesetas de multa, debendo asumir ademais custas procesuais. Recoñecementos
En 2020, o sindicato Comisións Obreiras outorgoulle en Santiago de Compostela a Palmyre Ros, Berta Trigo e Plácido Cal co Premio 10 de Marzo, que recoñece a traxectoria solidaria e polas liberdades democráticas de persoas traballadoras e sindicalistas.
Ese mesmo ano, a súa vida foi recompilada no libro da ensaísta e profesora María Lopo Palmyre Ros e a revista Alborada (Vigo, 1966) un proxecto pioneiro da prensa clandestina de mulleres, que foi presentado en Vigo pola autora e a propia Ros, xunto a Ramón Sarmiento, Amelia Pérez e Ricardo Gurriarán.
Palmípede

Os palmípedes son aves acuáticas con patas palmadas.
Polo tanto este termo refírese xeralmente aos cisnes, gansos e patos.
O termo está testemuñado en Nature des oyseaux de Pierre Belon, unha clasificación publicada en 1555. É un préstamo do latín palmipes, -edis "que ten o pé palmado", que tomou P. Belon na páxina 197 do texto citado. A orde foi creada por Georges Cuvier en 1805, e asumido na clasificación de Richard Bowdler Sharpe até finais do século XIX. A clasificación de Cuvier
Desde un punto de vista sistemático, os palmípedes (Palmipedes) son un dos seis grupos de aves definidos por Cuvier segundo os seguintes criterios: pescozo máis longo que as patas;
pés palmados, é dicir, que unha membrana une os dedos entre si (non sempre en toda a súa lonxitude);
plumaxe recuberta dunha secreción que a fai impermeábel.
As familias eran as seguintes: Mergulladores ou Brachyptera: somougullos ou mergullóns (actuais podicipédidos), pingüíns (actualmente incluídos na orde dos esfensciformes);
Longipennes (de Lamarck): petreis (hoxe na orde dos procelariformes, familia dos proceláridos), albatros (hoxe procelariformes da familia dos diomedeidos, gaivotas (hoxe caradriformes da familia dos láridos), e carráns, (hoxe caradriformes da familia dos estérnidos);
Totipalmes: pelicanos (hoxe pelecaniformes da familia dos pelecánidos, corvos mariños (hoxe pelecaniformes da familia dos falacrocorácidos), fragatas (hoxe na orde dos suliformes), aningas (hoxe suliformes da familia dos anínguidos);
Lamellirostros: patos, gansos, e cisnes (actualmente anseriformes).
Como se pode ver, este grupo reúne especies filoxeneticamente moi distantes, e os caracteres compartidos corresponden a converxencias adaptativas vinculadas ao modo de vida acuático.
Paloma Palao

Paloma Palao Herrero, nada en Madrid o 24 de agosto de 1944 e finada en Eivisa o 1 de abril 1986, foi unha poetisa española. Traxectoria
Terminou a licenciatura de Dereito en 1968 e empezou a exercer en 1970. Así mesmo foi profesora de lingua castelá no Instituto de Cultura Hispánica. Colaborou activamente cos seus textos literarios en revistas como La Estafeta Literaria e a revista Litoral. Participou no recital homenaxe aos nenos do mundo, organizado por UNICEF en 1975. Faleceu por mor dun accidente automobilístico.
Comezou a escribir con catorce anos. Catro poemas seus foron publicados en Poesía Española en outubro de 1965. Permaneceu un período de catro anos sen escribir, ata que en 1970 publicou o seu primeiro libro, La piel del miedo, que presentou no Premio Adonáis, quedando en cuarta posición. Ese mesmo ano escribiu dous poemas, A fondo perdido e Al margen del silencio. Presentou o seu poema Raíces cuadradas ao premio de poesía Provincia de León. Obra
La piel del miedo (1970; segundo posto no Premio Adonáis)
El gato junto al auga (1971, editorial Rialp; accésit do Premio Adonáis 1970)
Resurrección de l memoria (1978; finalista no premio Boscán)
Contemplación del destierro (1982, editorial Ayuso)
Retablo profano (1985, editorial Papeles de Invierno)
Hortus conclusus 1986.
Música o nieve (1986)
Hiél (1997)
Poemas seus aparecen na Terceira Antoloxía de Adonáis (1971), Del Ccorazón de mi pueblo (homenaxe a Rafael Alberti, 1979) e en Corona Poética en honor de Vicente Aleixandre (1979).
Palomares, Salamanca

Palomares de Béjar é un barrio pertencente ao municipio salmantino de Béjar, na comunidade autónoma de Castela e León. Foi concello de seu ata a década de 1960. [Cómpre referencia]
Palometón

O palometón (Lichia amia) é unha especie de peixe mariño da familia Carangidae. É a única especie do xénero Lichia. Nativo do Mediterráneo e da costa occidental e oriental de África até a India, así como tamén da Península Ibérica. Tamén visto no Mar Negro Pode acadar o metro e medio de lonxitude e un peso de case vinte quilos. Habita as zonas costeiras onde forma pequenas bancadas para cazar outros peixes máis pequenos, como o Pomatomus saltatrix.
Palpo

En zooloxía denomínanse palpos a diferentes órganos sensoriais presentes en diversos grupos de invertebrados. Artrópodos
Os palpos son apéndices sensoriais dos artrópodos.
Insectos
Nos insectos serven para examinar os alimentos. Están situados na armadura bucal, no lateral externo das maxilas (palpos maxilares) e no labio (palpos labiais).
Quielicerados
Nos arácnidos existen uns apéndices análogos denominados pedipalpos, que son o segundo par de apéndices do prosoma (cefalotórax).
Nos picnogónidos denomínase palpo sensitivo a cada un dos membros do segundo par de apéndices destes animais, constituídos por até dez artellos, situados a continuación dos quelíceros (cando existen), na base da probóscide ou trompa, e que teñen función táctil. Moluscos bivalvos
No moluscos bivalvos chámase palpo labial a cada unha das dobras ou lóbulos móveis en forma de aba que flanquean internamente a boca dos protobranquios, e que realizan, grazas aos cilios da súa superfici, a selección das partículas alimenticias introducidas na cavidade paleal pola probócide. Poliquetos
Nos vermes anélidos poliquetos, os palpos son cada un dos dous apéndices laterais, curtos, grosos e de forma cónica, dirixidos cara a adiante, situados no prostomio, e que posúen numerosos órganos táctiles.
No caso particular da familia dos espiónidos, denomínanse palpos cada un dos dous longos apéndices musculosos derivados do prostomio, derivados do prostomio e dirixidos cara a adiante, que semellan tentáculos e cos que o verme captura as partículas alimenticias.
Pambas

Pambas foi un rei de Hatti do século –XXIII.
Unha tradición posterior di que Naram Sin I de Akkad loitou contra unha coalición de 17 reis, entre eles Pambas de Hatti e Zipani de Kanes ou Kanesh (Kaniš).
Non está testemuñado por achados arqueolóxicos. A referencia mesopotámica é a máis antiga que fai mención de Hatti.
Pampallín

O pampallín é unha festa tradicional galega, celebrada historicamente no concello de Outes. Actualmente mantense pouco da tradición orixinal, e converteuse nun encontro xuvenil patrocinado polo consistorio. É unha festa do ciclo da primavera relacionada co lume. Orixe
O nome vén dos fachos de palla que antigamente empregaban os labregos para ver na noite. Non se sabe moi ben cando se comeza a celebrar, algúns cren que pode ser unha herdanza dalgunha festividade pagá, mais a tradición mantívose até hai poucos anos. Co comezo da primavera os labregos máis novos recorrían á noite as agras dos lugares, cada un co seu pampallín recitando ditos populares para "invocar" a fertilidade e celebrar a chegada da nova estación.
Segundo anciáns que viviron os últimos anos desta tradición en Outes, podíase ver na distancia os fachos das outras parroquias bailando e camiñando arredor das agras. Cultura tradicional
Existe moi pouca documentación sobre a festa. Da tradición oral recolleuse o seguinte dito popular:
Panadaría

Unha panadaría ou panadería é o local onde se confeccionan e comercializan pans e tamén pasteis. Aspectos comerciais
Sendo considerada unha actividade comercial, as panadarías actualmente buscan promover a venda de varios produtos. Alén dos pans e bolos, tamén se poden encontrar bebidas, doces, xeados e os produtos máis vendidos nos supermercados. Así, nunha panadaría moderna non se vende só pan, senón unha mestura de produtos.
Panadeira de Alxubarrota

Brites de Almeida, a Panadeira de Alxubarrota, foi unha heroína portuguesa que loitou contra o exército castelán na batalla de Alxubarrota (1385). O seu sobrenome vén de que, estando traballando nunha panadaría, descubriu uns soldados casteláns agochados no forno e matounos coa pa de retira-los pans. A lenda
Brites de Almeida naceu en Faro en 1350 no seo dunha familia da pequena burguesía, donos dunha pequena taberna. A lenda popular afirma que era a antítese da muller ideal: alta, forte, peluda e de costumes varonís.
Aos 26 anos perdeu a seus pais, polo que vendeu as súas pertenzas e aproveitando a súa experiencia comercial botouse aos camiños negociando de feira en feira con mercadorías variadas (teas, viño, gando etc). Desta época da súa vida contáronse moitas aventuras, como a fuxida da escravitude dos piratas alxerianos ou que asasinou o seu prometido.
Ao chegar á madurez deixou a vida errante, casou cun labrego e mercou ou construíu unha panadaría no lugar de Alxubarrota, onde se produciu anos máis tarde a batalla entre os exércitos dos reis Xoán I de Portugal e Xoán I de Castela. Brites estivo a loitar na batalla e cando á noite volveu á casa achou a porta pechada. Entrou armada coa pa de panadeira e atopouse cun número indefinido de soldados casteláns agochados no seu forno, que matou mallando neles.
Os historiadores afirman que este episodio é unha lenda popular e que nunca existiu dita muller; porén o imaxinario popular portugués elevouna á categoría de mito nacional (case que á altura de Viriato) por ser a batalla de Alxubarrota un fito na identidade nacional do país fronte ao veciño que a tentaba conquistar.
Panaeolus subbalteatus

O Panaeolus cinctulus ou Panaeolus subbalteatus é un cogomelo alucinóxeno común na rexión de California, nos Estados Unidos de América.
Ten un corpo frutífero de cor ocre. .
É tóxico e pode ter efectos alucinóxenos. Taxonomía
Especies similares
Panaeolus sphinctrinus
Panaeolus acuminatus
Panaeolus semiovatus
Panaeolus tropicalis

Panaeolus tropicalis é unha especie de cogomelo alucinóxeno do xénero Panaeolus. Dase principalmente en Hawai, África central e Camboxa, pero tamén se pode atopar en México, Tanzania, Filipinas, Florida e o Xapón.
Panafricanismo

O panafricanismo é un movemento político, filosófico e social que promove o irmandamento africano, a defensa dos dereitos das persoas africanas e a unidade de África baixo un único Estado soberano, para todos os africanos, tanto de África como das diásporas africanas. A teoría panafricanista foi elaborada principalmente por africanos da diáspora americana descendentes de persoas escravizadas e africanos nados en África a partir de mediados do século XX, como William Edward Burghardt Du Bois ou Marcus Garvey entre outros, e posteriormente levada á area política por africanos nados en solo africano como Kwame Nkrumah, que foi presidente de Ghana entre 1960 e 1966.
Panasianismo

O panasianismo é unha ideoloxía que promove a unidade política e económica e a cooperación dos pobos asiáticos. Propuxéronse varias teorías e movementos do panasiático, concretamente do leste, sur e sueste asiático. A motivación do movemento foi a resistencia ao imperialismo e colonialismo occidentais e a crenza de que os "valores asiáticos" deberían primar sobre os "valores europeos". Panasianismo xaponés
Na súa orixe, o panasianismo xaponés postulaba a idea de que os pobos asiáticos partillaban un mesmo patrimonio, polo que debían colaborar para defendérense das potencias coloniais occidentais. Porén, o foco deste movemento estaba nos territorios do leste asiático, con referencias ocasionais ao resto das rexións de Asia.
Os seus principais ideólogos foron Tōkichi Tarui (1850-1922), quen apoiou a sindicación unificada no Xapón e Corea para cooperar na defensa contra os países europeos, e Kentaro Oi (1843-1922), que tentou impulsar reformas sociais en Corea e establecer un goberno constitucional no Xapón. O pensamento panasianista nipón popularizouse grazas á derrota de Rusia na guerra ruso-xaponesa (1904-1905). Entre as figuras interesadas nesta corrente, están os poetas da India Rabindranath Tagore e Sri Aurobindo, así como o político chinés Sun Yat-sen.
O crecente interese oficial no resto de Asia manifestouse no establecemento de centros de estudos hindús, por exemplo. En 1899, a Universidade Imperial de Tokyo creou unha cátedra de sánscrito e kawi, así como unha de relixión comparada en 1903. Neste contexto, houbo unha afluencia de estudante hindús no Xapón a comezos do século XX, que fundaron a Asociación de Mozos Orientais en 1900. Os seus actos políticos en contra dos británicos valéronlles a condena do goberno indio.
Pola súa banda, o erudito e crítico de arte Okakura Kakuzō (1863-1913) tamén gabou a superioridade dos valores asiáticos tras a vitoria xaponesa na devandita guerra contra Rusia. Nas súas palabras: Non obstante, o panasianismo nipón evolucionou cara unha ideoloxía máis nacionalista que priorizaba os intereses do Imperio do Xapón. Esta tendencia fíxose evidente co crecemento de sociedades secretas como a Sociedade do Océano Escuro ou a Sociedade do Dragón Negro, que cometían crimes para afianzar o expansionismo xaponés. Cabe notar a excepción de Ryōhei Uchida (1874-1937), un dos membros da Sociedade do Dragón Negro, que defendía a unión coreano-xaponesa e apoiou as revolucións en China e Filipinas. Por outra banda, os territorios de Asia contemplábanse como fontes de recursos económicos e postos para a ostentación da gloria imperial. Isto reflectíase nas políticas do goberno como o Hakkō ichiu ou a Esfera de Coprosperidade de Asia Oriental. Incluso Okakura criticou o expansionismo posterior á guerra con Rusia, que consideraba equivalente ao expansionismo occidental. Segundo el, o resto de Asia veríaos como "encarnacións do desastre branco".
O historiador Torsten Weber comparou estas contradicións coa doutrina Monroe, que se opoñía ao imperialismo europeo ao tempo que fomentaba a expansión do imperialismo estadounidense.
Panca para manexo de cadros

A panca para o manexo dos cadros cos panaisé é un elemento moi importante en xa que cun extremo é posible separar dúas alzas, que as abellas pegan con própole e co outro extremo engalar e levantar os cadros cos panais de cera que tamén son pegados co própole que as abellas colleitan. Resulta imposible sacar un cadro do interior dun alza se non se dispón deste elemento.
Cabe destacar que as abellas sempre unen todas as partes móbiles da colmea co propóleo.
Pancho Villa

José Doroteo Arango Arámbula, máis coñecido como Pancho Villa, nado en Durango o 5 de xuño de 1878 e asasinado nunha emboscada en Hidalgo del Parral (Chihuahua) o 20 de xullo de 1923, foi un dos xefes da revolución mexicana. A súa actuación militar foi decisiva para a derrota do réxime do entón presidente Victoriano Huerta. Durante a revolución foi coñecido como "O Centauro do Norte".
Pancitopenia

En hematoloxía, a pancitopenia é unha condición médica que implica a presenza de niveis diminuídos das tres series que compoñen o sangue, isto é, unha redución dos niveis de plaquetas (trombopenia), glóbulos vermellos (anemia e glóbulos brancos (leucopenia).
Se só se ven afectadas dúas das tres series, emprégase o termo bicitopenia. Definición
Os criterios diagnósticos de pancitopenia son os seguintes: Anemia: niveis de hemoglobina < 13. 5 g/dL (en home) ou 12 g/dL (en mulleres).
Leucopenia ou leucocitopenia: reconto de glóbulos brancos < 4. 0 x 109/L. Prodúcese unha redución en todos os tipos de glóbulos brancos: neutrófilos (neutropenia), eosinófilos, basófilos, monócitos e linfocitos (linfopenia).
Trombopenia, trombocitopenia ou plaquetopenia: reconto de plaquetas < 150×109/L. Causas
As principais causas de pancitopenia son as seguintes:
Pancracio

O pankration ou pancracio era un deporte na antiga Grecia. Oito das odas de Píndaro foron escritas en honra aos pancratistas ou pancracionistas. O pankration era unha forma de loita cunha diferenza: os atletas podían usar os puños. Non levaban luvas de boxeo. Permitíanse patadas e golpes, pero estaba prohibido morder e cortar un ollo ou un punto brando co polgar ou as uñas doutros dedos. Os árbitros azoutaban os atletas que violasen estas regras. A pesar deste castigo, moitas veces ocorreron violacións.
Un loitador grego tiña como obxectivo lanzar ao seu opoñente; non obstante, un pancratista pretendía forzar o seu opoñente a conceder a derrota. Isto pódese facer poñendo un opoñente nunha suxeición que, se non cede (renuncio), rompería un óso ou dislocaría unha articulación. O tamaño e o peso non importaban tanto no pankration como no boxeo e na loita porque os pancratistas pasaban a maior parte do tempo rodando polo chan.
Os gregos adoraban o pankration. Considerárono a maior proba de habilidade e forza dun atleta. O pancracio tamén era un deporte favorito na época imperial romana. O pancratista máis famoso foi Arraquión de Filaxea no século VI a. C. Gañou o pankration en dous Xogos Olímpicos, pero morreu por estrangulamento nos Xogos Olímpicos do 564 a. C. Foi premiado coa coroa do vencedor. Tanto Filóstrato como Pausanias contaron a historia do seu último combate. Unha estatua no Museo Olympia pode ser súa.
Pandaloideos

A dos pandaloideos (Pandaloidea) é unha superfamilia de crustáceos decápodos carideos que comprende numerosas especies de camaróns comestíbeis e de alto valor económico. Taxonomía
A familia foi descrita en 1815 polo carcinólogo británico Adrian Hardy Haworth en: Haworth, A. H. (1825): "A new binary arrangement of the macrurous Crustacea" The Philosophical Magazine and Journal 65: 183-184.
Especies
A superfamilia dos pandaloideos comprende dúas familias: Superfamila Pandaloidea
Familia Pandalidae Haworth, 1825
Familia Thalassocarididae Bate, 1888
A primeira delas é a máis importante, xa que integra unhas 200 especies, mentres que a dos Thalassocarididae apenas conta con 4.
Pandalus

Pandalus é un xénero de crustáceos decápodos carideos, o tipo da familia dos pandálidos, que comprende numerosas especies de camaróns.
As especies deste xénero son de tamaño mediano e algunhas, de alto valor económico, son obxecto de pesca comercial, capturándose con artes de arrastre. Unha especie, Pandalus montagui, vive en asociación simbiótica co verme poliqueto, Sabellaria spinulosa. Bioloxía
Viven de 3 a 5 anos, e alcanzan a madurez sexual a idade temperá. Son hermafroditas protoándricos, é dicir, que comezan a súa vida adulta sendo machos para convertérense despois en femias.
A reprodución lévase a cabo na primavera, sendo a fecundación interna. As femias producen até 3000 ovos, que leva a nai debaixo do abdome durante 6 días antes de que comecen a desenvolvérense as larvas.
As larvas permanecen no plancto entre 4 e 6 meses. Durante este tempo van á deriva nas correntes e teñen un potencial de dispersión de polo menos 10 km.
Teñen unha taxa de crecemento alta, o que significa que as poboacións poden recuperarse rapidamente despois dunha destrución ou dunha perturbación do hábitat. . Taxonomía
O xénero foi descrito en 1814 polo zoólogo e biólogo mariño William Elford Leach no capítulo "Crustaceology" na obra dirixida por D. Brewster The Edinburgh Encyclopædia. Edinburgh: A. Balfour, na que tamén describe a familia dos pandálidos.
Especies
O World Register of Marine Species (WoRMS) recoñece na actualidade (29 de outubro de 2013) as seguintes vinte especies: Porén, o Sistema Integrado de Información Taxonómica (SIIT, 29 de outubro de 2013) só recoñece estas trece: Ademais, coñécense algunhas outras fósiles. Pescarías comerciais
As seguintes especies son pescadas comercialmente: Pandalus borealis
Pandulus jordani
Pandalus goniurus
Pandalus danae
Pandalus hypsinotus
Pandalus montagui
Pandalus platyceros
Pandoravirus

Pandoravirus é un xénero de virus de gran tamaño, cun xenoma maior que o do resto dos virus coñecidos. Como outros virus grandes como Mimivirus e Megavirus, o Pandoravirus infecta a amebas, pero o seu xenoma, que contén de 1, 9 a 2, 5 megabases de ADN, é unha dúas veces máis grande que o de Megavirus, e difire moito do doutros virus grandes en aparencia e estrutura do xenoma. Descubrimento
O descubrimento dos Pandoravirus realizado por un equipo de científicos franceses dirixido por Jean-Michel Claverie e Chantal Abergel, publicouse na revista Science en xullo de 2013. Déronlle o nome de Pandoravirus facendo referencia á caixa de Pandora, xa que consideraban que as súas características "fan pensar na caixa de Pandora: abrir esta caixa vai romper verdadeiramente os alicerces do que se sabía sobre os virus ata agora". Outros científicos observaran previamente partículas similares aos Pandoravirus, pero debido ao seu enorme tamaño relativo non se esperaba que fosen virus. En 2008, en Alemaña, o parasitólogo Patrick Scheid, atopou unha destas partículas que vivía en amebas atopadas en lentes de contacto dunha muller que padecía queratite; neste caso documentouse amplamente o seu desenvolvemento dentro do hóspede ameba e o organismo non se confundiu esta vez cunha bacteria e déuselle o nome inicial de "endocitobiontes".
O descubrimento de Mimivirus, un virus de ADN grande nucleocitoplasmático cun tamaño xenómico dunhas 1, 1 megabases, realizouse en 1992 pero non se recoñeceu como virus ata 2003, xa que se pensou ao primeiro que era unha bacteria. Megavirus, descuberto en 2011, ten un xenoma de aproximadamente 1, 2 megabases.
O descubrimento previo deses virus impulsou a procura doutros virus similares que infectasen a amebas, e como resultado atopáronse dúas novas especies: Pandoravirus salinus, en augas mariñas da costa de Chile, cun tamaño xenómico de 2, 5 megabases; e Pandoravirus dulcis, en pozas de auga doce de Australia, cun tamaño xenómico de 1, 9 megabases. Descrición
Os virións de Pandoravirus miden aproximadamente 1 micron de longo e 0, 7 de largo, polo que o seu tamaño é similar ao dunha pequena bacteria, e teñen forma de gota. O xenoma da especie máis grande, Pandoravirus salinus, contén 2556 secuencias codificantes de proteìnas preditas, das cales só o 6% estaban relacionadas con xenes doutros organismos. A desemellanza dos restantes xenes con calquera outros coñecidos, levou aos investigadores a especular con que estes virus poden representar unha póla ata agora descoñecida da árbore da vida. Porén, outros expertos consideran que esa suxestión é prematura.
Pandálidos

A dos pandálidos (Pandalidae) é unha familia de crustáceos decápodos carideos que comprende numerosas especies de camaróns comestíbeis e de alto valor económico.
Caracterízanse por teren o carpo do segundo pereiópodo subdividido e, sobre todo, pola falta de pinzas no primeio pereiópodo.
É unha familia propia das augas frías, e os seus representaneds en zonas tropicais viven en augas profundas.
As súas diferentes especies, como as doutros camaróns, son relativamente abundantes nas augas salgadas e doces de todo o mundo, o cal os converte nun importante recurso pesqueiro e alimenticio. Practicamente, cada país ten receitas e formas particulares para preparar e consumir estes crustáceos.
A máis importante especie comercial de camarón é Pandalus borealis, seguida de Crangon crangon, camarón da familia dos crangónidos.
As capturas de P. borealis salvaxe son na actualidade unhas dez veces maiores que as de C. crangon. En 1950 a posición era ao revés, xa que as capturas de C. crangon foron unhas dez veces superiores ás de P. borealis.
En 2010 a produción global en acuicultura de todas as especies de camaróns e lagostinos (3, 5 millóns de toneladas) superou lixeramente ás capturas mundiais de especies salvaxes (3, 2 millóns de toneladas). Taxonomía
A familia foi descrita en 1815 polo carcinólogo británico Adrian Hardy Haworth en: Haworth, A. H. (1825): "A new binary arrangement of the macrurous Crustacea" The Philosophical Magazine and Journal 65: 183-184.
Xéneros
Non hai unanimidade na comunidade científica sobre os xéneros que comprende a familia.
Segundo De Grave et al. (2009) serían: Pero o SIIT só recoñece (outubro de 2013) os seguintes:
Pangrama

Pangrama, ou pantograma, (do grego, pan ou pantós
todos, + grama
letra) é unha frase con sentido en que son usadas todas as letras do alfabeto dunha lingua determinada. Orixe
Os pangramas xurdiron coa tipografía por seren un medio rápido de avaliar o efecto visual dunha fonte e unha forma de exercicio para novatos no oficio.
Un pangrama eficiente debe usar todas as letras do alfabeto co mínimo de palabras. Obviamente, as letras pódense repetir. A creación de pangramas pode ser un pasatempo divertido, que demanda creatividade e coñecemento da lingua. Exemplos de pangramas
Aqueles chimpancés xogan outra vez coa fabada no baño. (45 letras)
O verdugo do bolxevique tomou pasta, unha noz e café. (42 letras)
Fíxate, o mesquiño bacharel pide vinganza. (35 letras) Noutros idiomas
En inglés: The quick brown fox jumps over the lazy dog.
En castelán: El veloz murciélago hindú comía feliz cardillo y kiwi.
En portugués: Juiz faz com que whisky de malte baixe logo preço de venda.
En francés: Portez ce vieux whisky au juge blond qui fume.
En alemán: Zwölf Boxkämpfer jagen Viktor quer über den großen Sylter Deich.
En catalán: Jove xef, porti whisky amb quinze glaçons d'hidrogen, coi!
Panhispanismo

O panhispanismo é un termo pannacionalista que fai referencia a unha unión dos países castelanfalantes, de índole cultural, económica e política.
A orixe deste movemento é retrotraído por Mark J. Van Aken ata a década de 1930, para desenvolverse a mediados do século XIX en publicacións como La América, na que se facía apoloxía da «Unión Hispánica», ou a Revista Española de Ambos Mundos; chegándose a prover a esta unión hispánica de compoñentes raciais. O panhispanismo, que fora defendido polo escritor arxentino Manuel Ugarte, foi tratado, entre outros, por autores como Francisco V. Silva, no seu libro Reparto de América española y panhispanismo ou Fernando Ortiz en La Reconquista de América. Reflexiones sobre el Panhispanismo.
O concepto tamén é usado principalmente na lingüística, en relación a unidade da lingua castelá. En relación a esta idea xurdiron conceptos coma a «política lingüística panhispánica», da que é partícipe a Asociación de Academias da Lengua Española (ASALE).
Paniza

Paniza é un concello da provincia de Zaragoza, situado na comarca do Campo de Cariñena. A súa poboación era de 729 habitantes en 2004, Xeografía
Está situado ao pé da serra de Algairén, sendo a súa altitude media de 699 m. A área do concello ocupa 47, 34 km², o que lle confería en 2004 unha densidade de poboación de 15, 40 hab/km². Dista 53 km da cidade de Zaragoza. Festas
San Xosé, 19 de marzo.
San Xurxo, 23 de abril.
Santa Quiteria, 22-24 de maio.
San Xoán, 24 de xuño.
Virxe de Alica, 8-12 de setembro.
Pankus

Pankus foi un tribunal da nobreza hitita establecido polo rei Telibinus para regular todas as cuestións en materia sucesoria, e ao que estaba sometido incluso o mesmo rei.
A familia hitita reúne no palacio persoas próximas ao rei, con funcións administrativas e militares. Xunto aos guerreiros ao seu mando, estas persoas conforman a asemblea do pankus, onde se representa a comunidade hitita.
Pannotia

Pannotia é un supercontinente que probablemente existiu desde hai uns 600 millóns de anos até hai uns 540 millóns de anos, a finais do período Precámbrico. Antes de Pannotia, o anterior supercontinente foi Rodinia, e o posterior (e último até a data), Panxea. Pannotia foi descrito por primeira vez por Ian W. D. Dalziel en 1997. Tamén se coñece como Supercontinente Vendiano e Gran Gondwana. Este último termo foi proposto por Stern en 1994 e recoñece que o supercontinente Gondwana, que se formou a finais do Precámbrico, foi unha vez moito máis grande. Formación
O anterior supercontinente Rodinia fragmentouse hai uns 750 millóns de anos en tres continentes: Proto-Laurasia (que á súa vez fragmentouse, aínda que finalmente se reensamblou como Laurasia), o cratón continental do Congo e Proto-Gondwana (toda Gondwana excepto o cratón do Congo e Atlántica). Proto-Laurasia virou cara ao Polo sur, mentres que Proto-Gondwana fixo o propio e o cratón do Congo situouse entre ambos, fai ao redor de 600 millóns de anos. Isto formou Pannotia. Con tanta masa de terra en torno ao Polo sur, probablemente foi unha das épocas da historia xeolóxica con máis glaciares.
Pannotia tiña forma de "V" orientada cara ao nordés. Dentro da "V" atopábase o océano Pantalasa, que no futuro converteríase no océano Pacífico. Había unha dorsal oceánica no medio do océano Pantalasa. Fóra da "V", rodeando a Pannotia, localizábase un gran océano antigo, o denominado océano Panafricano. Fragmentación
Pannotia tivo unha curta duración. Os movementos que formaron Pannotia continuaron, producindo a súa dislocación. Hai uns 540 millóns de anos, só uns 60 millóns de anos despois de terse formado, Pannotia desintegrouse en catro continentes: Laurentia, Báltica, Siberia e Gondwana Máis tarde, estes continentes se recombinarían para formar o máis recente dos supercontinentes, Panxea
Panorama urbano

O panorama urbano (do francés: panorama urbain), tamén coñecido como skyline en inglés, é a silueta ou a visión total ou parcial das estruturas e edificios máis altos (especialmente os rañaceos) dunha cidade, usando o ceo como fondo da imaxe. Pode definirse tamén como o horizonte artificial creado pola estrutura total da cidade, e é un bo indicador da capacidade económica da mesma. É, tamén, unha especie de pegada dactilar das cidades, pois non hai dúas iguais. Xeralmente o panorama urbano tende a ter a forma dunha montaña artificial, cos edificios máis altos no centro da cidade.
O nome inglés, skyline, usouse por primeira vez en 1896, cando foi utilizado para titular unha litografía en cor que fixera Charles Graham para o suplemento en cor do The New York Journal.
Panorpidae

Os Panorpidae son unha familia de insectos mecópteros. Esta familia contén máis de 350 especies. Miden de 9 a 25 mm de lonxitude.
Estes insectos teñen catro ás membranosas e antenas filamentosas. As súas caras alongadas terminan en mandíbulas que usan para alimentarse de insectos mortos ou moribundos, néctar e froita podre. Mentres que na forma larval, comen insectos mortos no chan. Xéneros
Cerapanorpa Gao, Ma & Hua, 2016 (22 especies)
Dicerapanorpa Zhong & Hua, 2013 (8 especies)
Furcatopanorpa Ma & Hua, 2011 (1 especies)
Leptopanorpa MacLachlan, 1875 (12 especies)
Neopanorpa Weele, 1909 (ca. 110 especies)
Panorpa Linnaeus, 1758 (ca. 240 especies)
Sinopanorpa Cai & Hua in Cai, Huang & Hua, 2008 (3 especies) Rexistro fósil
Coñécense especies de Panorpidae desde o Xurásico medio. A especie máis antiga coñecida son membros do xénero Jurassipanorpa da Formación Jiulongshan de Mongolia Interior, China.
Panqueixo

Para a flor amarela tamén chamada panqueixo ver o artigo: Cáncaro. O panqueixo, herba dos dentes ou herba dos montes (Capsella bursa-pastoris) é unha planta herbácea anual da familia das brasicáceas. Planta comestible, consómense en ensalada as súas follas tenras, que son de pequeno tamaño e con forma de corazón. Tamén se utiliza tradicionalmente como planta medicinal pola súa capacidade para controlar as hemorraxias. Usos
Xa en 1542, comentando De materia medica de Dioscórides o doutor médico Andrea Mattioli da Siena recomenda Capsella bursa-pastoris "contra as hemorraxias e perda contiosas de sangue". Na antiga Castela (España) sábese da súa utilización polas mulleres para cortar hemorraxias producidas polo ciclo menstrual.
Aínda que en infusión o seu gusto é moi desagradábel, actualmente, algunhas casas comerciais de medicina naturista utilízana como tratamento sintomático das menorraxias e metrorraxias, cultivándose para este fin.
Coñecida dende a antigüidade, foi moi usada na Idade Media, citada por Dioscórides coma hemostático. A decocción da planta úsase para tratar afeccións dixestivas (diarrea, disentería), tuberculose, dismenorrea, hipertensión, hematuria hemorraxia, metrorraxia e nefrite.
Por vía tópica e oral aplícase para tratar úlceras, fibromas, tumores e diversas formas de cancro, inflamación e irritación das mucosas; o po das follas enxugadas úsase para secar feridas. A tintura da planta fresca úsase para regular desordes menstruais, cistite, urolitíase e diarreas.
Non se atopan referencias do seu uso en xardinaxe. Enfermidades
Albugo candida parasita a miúdo a herba dos dentes e outras crucíferas. Plasmodiophora brassicae, o axente da hernia da verza tamén parasita a herba dos dentes. Taxonomía
Capsella bursa-pastoris foi descrita por Carl von Linné Medik. e publicado en Pflanzen-Gattungen 85. 1792. Variedades Capsella bursa-pastoris var. arachnoidea Hus
Capsella bursa-pastoris var. concava Almq.
Capsella bursa-pastoris var. integrifolia DC.
Capsella bursa-pastoris var. orbicularis Hus
Capsella bursa-pastoris var. rubriflora Muschl.
Capsella bursa-pastoris var. setchelliana Hus
Capsella bursa-pastoris var. simplex Hus
Sinonimia Capsella hyrcana Grossh.
Capsella gracilis Gren.
Capsella polymorpha Cav.
Capsella rubella Reut.
Thlaspi bursa-pastoris var. microcarpum Loscos in Loscos & J. Pardo
Thlaspi bursa-pastoris L. Basónimo
Thlaspi bursa-pastoris L. (recollido por vez primeira en Species Plantarum 1753) Nomes comúns
Os nomes comúns galegos son variados: bolsa de pastor, (bulsa de pastor, bulsa do pastorê), herba dos dentes, pan e queixiño, panqueixo, poutas de zorro etc.
Pantalla de plasma

A pantalla de plasma é un tipo de pantalla plana utilizada para aplicacións de vídeo e televisión, e orixinalmente en informática, que se emprega especialmente en televisores grandes, de 37 a 70 polgadas, aínda que tamén se pode utilizar noutros máis pequenos. Funcionamento
A pantalla de plasma moderna consta de millóns de celas diminutas, denominadas pixeles, situadas entre dous paneis de cristal que contén unha mestura dos gases nobres neon e xenon a baixa presión. Unha substancia fosforescente recobre cada unha desas celas e cando os átomos individuais deses gases se ioinizan pola existencia dun campo eléctrico intenso se converte automaticamente en plasma que á súa vez emite luz ao ser ionizada que reflicte nas celas, cada unha delas divídese en tres subcelas que están recubertas por unha substancia fosforescente de cor diferente, unha vermella, outra verde e outra azul que se mesturan dentro de cada cela creando unha gama de cores, ao variaren os pulsos de corrente en cada subcela modifícase a intensidade da cor, o que lle permite abranguer todas as cores do espectro. Desenvolvemento
Donald Bitzer, Gene Slottow e Robert Wilson da Universidade de Illinois crearon en 1964 a pantalla de plasma para o sistema informático PLATO (Programmed Logic for Automated Teaching Operations), estes monitores eran monocromos (laranxa, verde ou amarelo), caracterizábanse pola súa dureza e por poder actualizar a imaxe sen necesidade de circuítos nin memorias pero a finais da década de 1970 as memorias dos semicondutores fixeron ás pantallas CRT máis baratas. En 1997, Pioneer comezou a venda do primeiro televisor de plasma ao público e outras compañías seguiron os seus pasos, facéndose cunha importante parte do mercado, copando o mercado dos televisores grandes ata 2006 en favor das pantallas LCD, progresión que continuou nos anos seguintes.
Pantalone

Pantalone é unha máscara veneciana e un personaxe da Commedia dell’arte. Orixe
Pantalone nace en Venecia a mediados do século XVI, representando o típico comerciante, vellouqueiro, avarento e luxurioso; a súa orixe está no personaxe do Magnifico que recitaba co seu servo Zanni creando un contraste cómico moi exitoso, como no canto carnavalesco de Anton Francesco Grazzini De' Zanni e de' Magnifichi (1559). A figura
A figura e a tipoloxía do personaxe de Pantalone derivan directamente da do comerciante veneciano do século XVI, unha longa zamarra negra que cobre uns calzóns longos de cor vermella axustados ás pernas e cinxido ata os xeonllos como se poden ver representados en obras de numerosos pintores venecianos renacentistas como Vittore Carpaccio, Jacopo Bellini e seu fillo Giovanni, Veronese etc.
Un dos primeiros actores da Commedia dell'Arte en actuar caracterizado de comerciante veneciano foi o célebre Giulio Pasquati de Padua, integrado na máis famosa compañía cómica de principios do XVII, a Gelosi. En orixe Pantalone, como Arlequín, saía a escena só cos calzóns vermellos, baril e agraciado, a máscara negra co nariz curvo, unha barba cabrúa, e un cinto no que pendura unha bolsa con diñeiro e un pequeno puñal con dobre gume, clásica ferramenta de comerciantes e artesáns locais, denominado pistolese. O carácter
O carácter de Pantalone está enteiramente baseado nos cartos e o ego, un vello vicioso que persegue ás mulleres pero que sempre é rexeitado, fachendoso considérase de intelixencia brillante, pero que a cada paso convértese en albo de toda clase de bromas e enganos. A pesar do seu carácter sinistro e o tratamento inhumano que lle dá aos que o rodean, Pantalone é unha parte fundamental da comedia, frecuentemente aparecendo xa desde o comezo, e converténdose nunha das máscaras máis lonxevas da Commedia dell'Arte. Superou a reforma da comedia que supuxo a obra de Carlo Goldoni, aínda que perdeu o aspecto máis cómico para se aproximar ao pai arisco e avaro como aparece en I rusteghi e Sior Todero brontolon, chegando ao drama burgués como un máis realista pai de familia que xa non se expresa en veneciano. Pantaloni famosos
Vincenzo Botanelli
Giacomo Braga
Giuseppe Albani
Pietro Alborghetti
Antonio Matteuzzi
Giovan Battista Turri
Cesare D'Arbes
Pantalón de claqué

Os pantalóns de claqué, tamén coñecidos como pantalóns curtos de corte lateral ou pantalóns curtos de baile, son unha forma de lencería deseñada para mulleres, de aspecto similar ás bragas francesas. Como o nome indica, son un tipo de shorts, xa que cobren a zona pelviana e a parte superior das pernas. O nome provén dos pantalóns curtos que levaban os bailaríns de claqué durante a década de 1930 mentres practicaban as súas rutinas. Os pantalóns de claqué están feitos principalmente de encaixe, seda, cetim, poliéster, raion e gasa de algodón. Algúns pares poden estar adornados con volantes.
Os pantalóns tipo claqué parécense moito a pantalóns curtos deportivos, permiten liberdade de movemento e pódense usar como roupa exterior sobre outros tipos de roupa interior (por exemplo, g-string), pero úsanse principalmente como roupa interior ou de lecer. Desde a distancia, os pantalóns de claqué pódense confundir cunha media combinación.
Os pantalóns de claqué xeralmente colgan soltos ao redor do corpo. Por este motivo, foron perdendo popularidade ante as versións máis delgadas de roupa interior desde mediados do século XX, xa que a roupa interior solta non se mestura con vestidos que abrazan a figura, e especialmente con pantalóns. Outra prenda, semellante aos pantalóns tipo claqué pero máis axustados ao corpo, son as bragas ou os shorts. Un culotte é semellante aos pantalóns de claqué, pero máis longos na perna.
Pantanal

O Pantanal é un ecosistema con 250 mil km² de extensión e altitude media de 100 metros, situado no sur de Mato Groso e no noroeste de Mato Groso do Sur, ambos estados do Brasil, alén de implicaren o norte de Paraguai e leste da Bolivia (que é chamado chaco boliviano), considerado por UNESCO patrimonio natural Mundial e Reserva da Biosfera.