proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Das Leben der Anderen

Das Leben der Anderen é un filme alemán estreado en 2006 escrito e dirixido por Florian Henckel von Donnersmarck e premiado co Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa. Argumento
O filme narra a historia dun axente da Stasi, a policía política da República Democrática Alemá, Gerd Wiesler, que participa nun servizo de escoitas clandestinas do apartamento dunha parella da escena cultural de Berlín Oriental, o escritor Georg Dreyman e a actriz Christa-Maria Sieland. Máis tarde, vese envolto na vida da parella e ten un papel decisivo nos seus destinos. Elenco
Ulrich Mühe como o capitán Gerd Wiesler.
Martina Gedeck como Christa-Maria Sieland.
Sebastian Koch como Georg Dreyman.
Ulrich Tukur como o tenente Coronel Anton Grubitz.
Thomas Thieme como o ministro Bruno Hempf.
Hans-Uwe Bauer como Paul Hauser.
Volkmar Kleinert como Albert Jerska.
Matthias Brenner como Karl Wallner.
Charly Hübner como Udo.
Herbert Knaup como o xornalista Gregor Hessenstein. Recoñecementos
Das Leben der Anderen foi o terceiro filme alemán que recibiu o Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa. Tamén foi candidato ao Globo de Ouro ao mellor filme estranxeiro.
En 2009 a revista estadounidense National Review considerouno o mellor filme dos últimos vinte e cinco anos. Nunha enquisa da BBC de 2016, os críticos votárono como o 23. º mellor filme dende o ano 2000.
Das Lehrerzimmer

Das Lehrerzimmer é un filme alemán de 2023 dirixido por İlker Çatak, quen escribiu o guión xunto con Johannes Duncker. Leonie Benesch interpreta a unha profesora encargada de descubrir cal dos seus alumnos é o responsable dunha serie de roubos.
Foi nomeado ós Premios Óscar na 96ª edición dos premios na categoría de mellor filme internacional. Personaxes
Leonie Benesch como Carla Nowak
Michael Klammer como Thomas Liebenwerda
Rafael Stachowiak como Milosz Dudek
Anne-Kathrin Gummich como Dr. Bettina Böhm
Eva Löbau como Friederike Kuhn
O personaxe de Carla é de ascendencia polaca. Michael O'Sullivan do Washington Post afirmou que a actriz interpreta a Carla dun xeito "sutilmente expresivo".
Das Rheingold

Das Rheingold (en galego, O ouro do Rin) é unha ópera en catro cadros con música e libreto en alemán de Richard Wagner. É a primeira das catro óperas que compoñen o ciclo Der Ring des Nibelungen (O anel do Nibelungo). A ópera foi estreada no Königliches Hof-und Nationaltheater de München o 22 de setembro de 1869 de xeito illado, antes mesmo do termo do ciclo do anel, baixo o patrocinio de Lois II de Baviera, contra a vontade de Wagner, que pretendía estrear a obra por completo no seu teatro de ópera de Bayreuth, que daquela aínda estaba en construción. Non foi ata o 13 de agosto de 1876 cando se representou por primeira vez dentro do ciclo completo. Forma parte do Canon de Bayreuth.
Das Rheingold é desafiante para os músicos da orquestra e o director. Tendo un único acto, e con dúas horas e media de música continua, é necesario distribuír ben a enerxía ata o final. É un desafío tamén para os directores de escena pola presenza do río Rin, onde se ambienta a primeira escena, pola aparición dos xigantes Fafner e Fasolt (que deben aparentar máis de dous metros de altura) e polos efectos especiais das transformacións de Alberich co seu helmo máxico e os poderes de Donner e Froh.
Para crear a impresión correcta ao espectador, foi necesaria a creación de máquinas especiais. Wagner supervisou persoalmente a creación desas máquinas, así como tódolos outros detalles da encenificación, nunha época (segunda metade do século XIX) na que non había enerxía eléctrica.
A historia lida co tema da busca desmedida polo poder, envolvendo a renúncia ao amor e contratos inaxeitados. Das Rheingold está marcada musicalmente polo uso do leitmotiv, o uso de temas musicais para identificar elementos da obra, como personaxes ou lugares.
Dascilloidea

Dascilloidea (dasciloideos) é unha superfamilia de escaravellos polífagos, que comprende as seguintes familias: Dascillidae e Rhipiceridae.
Dash 1

Dash 1 (acrónimo de Density And Scale Height 1 foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos de América lanzado o 9 de maio de 1963 mediante un foguete Atlas Agena B desde a rampla LC-1-2 da Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
Dash 1 consistía nun globo de 2, 5 m de diámetro e 1 kg de masa que foi usado para medi-la densidade da atmosfera a altitudes duns 3500 km. A órbita do satélite, inicialmente case circular e cunha apoxeo e perixeo de 3682, 6 km e 3606, 1 km respectivamente, foi volvéndose cada vez máis elíptica baixo a acción da presión da radiación solar.
Dash 2

Dash 2 (acrónimo de Density And Scale Height 2 foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos de América lanzado o 19 de xullo de 1963 mediante un foguete Atlas Agena B desde a rampla LC-1-2 da Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
Dash 2 consistía nun globo de 2, 5 m de diámetro e 1 kg de masa que foi usado para medir a densidade da atmosfera a altitudes duns 3500 km. A órbita do satélite, inicialmente case circular e cunha apoxeo e perixeo de 3752 km e 3662 km respectivamente, foi volvéndose cada vez máis elíptica baixo a acción da presión da radiación solar. Dash 2 reentrou na atmosfera o 12 de abril de 1971.
Dash Shaw

Dash Shaw, nado no barrio de Hollywood (Os Ánxeles) o 6 de abril de 1983, é un autor de cómic estadounidense. É autor das novelas gráficas Love Eats Brains (Odd God Press), GardenHead (Meathaus), The Mother's Mouth (Alternative Comics), Bottomless Belly Button (Fantagraphics) e BodyWorld (Pantheon Books).
Pequenas obras súas apareceron en diferentes escolmas, periódicos e revistas. No 2005 publicouse GoddessHead, unha recompilación de obras súas de banda deseñada, publicada por Hidden Agenda Press. Os seus cómics son coñecidos pola énfase no factor emocional, a lóxica lírica e o deseño innovador. . En 2002 foi un dos dez artistas seleccionados no Small Press Expo. Tamén escribe poesía e teatro con James Blanca no grupo weirdo pop Love Eats Brains! , e coescribiu e actuou en varias curtametraxes. Traxectoria
En 1985 mudouse coa súa familia a Richmond (Virxinia). Comezou a crear cómics aos catro anos, deseñando a partir de debuxos do seu pai, mantendo desde entón un mesmo enfoque sobre a forma. Comezou autopublicando no instituto, amais de facer ilustracións en "InSync", o desaparecido suplemento de Richmond Times-Dispatch. Pasou medio ano da súa etapa no instituto en Nagoya (Xapón), e en 2005 graduouse na School of Visual Arts en Manhattan na especialidade de cómics e ilustración.
Desde a súa etapa na Universidade publicou historias breves por capítulos en diversas publicacións. A novela gráfica Bottomless Belly Button foi publicada por Fantagraphics en xuño de 2008.
Dasometría

A dasometría é a parte da dasonomía (ciencia dos bosques) que se ocupa da aplicación de métodos estatísticos para a procura de solucións a problemas asociados coa existencia, crecemento e manexo de bosques.
Esta ciencia divídese en catro partes: A dendrometría. Trata da medida das dimensións da árbore, do estudo da súa forma e da determinación do seu volume.
A estereometría da masa, que trata das estimacións métricas e o cálculo do volume da masa forestal, entendida esta como conxunto de árbores que conviven nun espazo común.
A epidometría, que trata as técnicas de medición e as leis que regulan o crecemento e produción das árbores e masas forestais.
O inventario forestal, que ocúpase de describir a situación actual do bosque, como punto de partida para a planificación e a toma de decisións.
Nalgúns países como en España, considérase a disciplina que se ocupa das medicións forestais, diferenciándoa do inventario forestal, que se entende como materia diferente. Noutros países, o habitual é considerar, tanto a dasometría como o Inventario Forestal como unha única materia de estudo, chamándoa tamén "biometría forestal". Así os franceses e italianos utilizan o vocábulo “dendrometrie” e “dendrometria” respectivamente para facer referencia á disciplina que engloba ambas as materias. Os anglosaxóns “Forest Mensuration” e os alemáns “Holzmesskunde”, utilizan a denominación de “Medicións forestais” para denominar estas disciplinas nos seus respectivos idiomas, do mesmo xeito que os países de fala portuguesa, que a denominan "Mensura Forestal".
Dasypsyllus gallinulae

Dasypsyllus gallinulae é unha especie de pulga parasita das aves orixinaria de Suramérica, aínda que agora está espallada por todo o mundo. É unha pulga grande, doadamente identificable porque o macho ten dúas espiñas con forma de corno pesadas nunha das súas solapas xenitais, e a femia ten unha embocadura profunda no sétimo esternito.
Encóntrase nos niños de aves, pero é máis probable atopala no corpo da ave que, por exemplo, a pulga das galiñas Ceratophyllus gallinae, que normalmente se encontra nos niños. Entre os moitos hóspedes de D, gallinae están a galiña de río (Gallinula chloropus), a arcea (Scolopax rusticola), os tetraoninos, o paporrubio (Erithacus rubecula), a estreliña do norte (Regulus regulus), o párido Poecile montanus, e o gabeador Certhia familiaris.
Dasypus hybridus

Dasypus hybridus, coñecido vulgarmente como armadillo de fociño longo meridional, [Cómpre referencia] é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados e familia dos dasipódidos, que habita en Suramérica, no sur do Brasil e de Paraguai, Uruguai e norte da Arxentina (até a provincia de Buenos Aires; no norte do país a súa distribución non é clara debido á súa semellanza morfolóxica co seu parente Dasypus septemcinctus).
Dasypus septemcinctus

Dasypus septemcinctus, coñecido vulgarmente como o armadillo de sete bandas, [Cómpre referencia] é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados e da súa única familia, a dos dasipódidos.
Habita no leste do Brasil, por debaixo da conca do Amazonas, estendéndose até o Gran Chaco: leste de Bolivia, todo o Paraguai e o norte da Arxentina, onde a súa exacta distribución non é ben coñecida debido á semellanza morfoxógica co seu parente Dasypus hybridus. Neste último país conta con rexistros nas provincias de Jujuy, Salta, Formosa, Chaco, Corrientes e Misiones.
Data Encryption Standard

O Data Encryption Standard (DES, Estándar de Cifrado de Datos) é un método de cifrado de datos. En 1976, a Federal Information Processing Standard (FIPS) escolleuno como método oficial dos Estados Unidos, e máis tarde o seu emprego estendeuse arredor do mundo. O algoritmo foi motivo de controversia por tres razóns: porque no seu deseño había elementos clasificados como información confidencial, porque tiña unha clave relativamente curta, e porque se sospeitaba que a Axencia de Seguridade Nacional (NSA) dos Estados Unidos tiña unha porta falsa para descifralo. Por mor disto, o DES foi sometido a un estudo e unha análise académica moi intensos que impulsaron o coñecemento moderno do cifrado por bloques e a súa criptoanálise.
Hoxe o DES considérase non seguro por moitas aplicacións, principalmente porque a medida da clave de 56 bits é moi pequena; en xaneiro de 1999, distributed. net e a Electronic Frontier Foundation colaboraron publicamente para descifrar unha clave do DES, e conseguírono en 22 horas e 15 minutos. Algúns resultados analíticos tamén demostran algunhas fraquezas teóricas no cifrado, malia que na práctica non é factible aproveitalas. Crese que na forma de Triplo DES o algoritmo é practicamente seguro, mais en teoría os ataques continúan sendo posibles. Nos últimos anos, este cifrado foi superado polo Advanced Encryption Standard (AES) (Estándar Avanzado de Cifrado).
Algunha documentación distingue entre o DES como estándar e o algoritmo DES, que se coñece como DEA (Data Encryption Algorithm, Algoritmo de Cifrado de Datos). Cando se fala del, as siglas DES es pódense pronunciar ou ben lendo as letras da abreviatura (de, e, ese), ou ben pronunciando o acrónimo como unha única sílaba (des).
Data Relay Transponder Satellite

DRTS (acrónimo de Data Relay Transponder Satellite), coñecido tamén como Kodama, é un satélite de comunicacións da axencia espacial xaponesa NASDA lanzado o 10 de setembro de 2002 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
DRTS ten forma aproximada de cubo cunhas dimensións de 2, 2 x 2, 4 x 2, 2 m. O seu obxectivo é transmitir datos entre satélites e outras naves e facer experimentos de comunicacións. A alimentación eléctrica corre a cargo de paneis solares que totalizan 17 m2 de superficie e xeran ata 2, 1 kW de potencia. Sirveu e sirve de enlace cos satélites ALOS, ADEOS 2 e co módulo Kibo da Estación Espacial Internacional.
Datación por radiocarbono

A datación por radiocarbono, tamén coñecida como datación con carbono-14, é un método radiométrico usado para determinar a idade de materiais orgánicos. Este método aproveita o isótopo radioactivo carbono-14 (14C), presente en todas as substancias orgánicas. Os isótopos de carbono comúns non son radioactivos, pero o 14C si o é, e a súa vida media é de aproximadamente 5. 730 anos. Iso permite estimar a idade de obxectos orgánicos até uns 60. 000 anos atrás. As datas xeradas por este método adoitan referirse ao ano 1950 como o presente.
Durante a súa vida, as plantas absorben dióxido de carbono atmosférico mediante a fotosíntese, e este carbono é asimilado polos animais ao nutrirse das plantas. Este intercambio de carbono-14 mantense mentres o organismo está vivo. Cando morre, cesa a absorción de 14C, iniciándose a súa desintegración radioactiva. Hessel de Vries descubriu en 1958 que a concentración de 14C na atmosfera non é constante, senón que varía co tempo e a localización debido, entre outras cousas, ao bombardeo variábel de raios cósmicos sobre o nitróxeno atmosférico.
Estas variacións poden causar imprecisións nos cálculos cronolóxicos; porén, para mostras de até uns 20. 000 anos, os resultados poden ser calibrados e comparados coa dendrocronoloxía, o estudo dos aneis de crecemento nas árbores. Willard Libby e o seu equipo da Universidade de Chicago desenvolveron este método en 1949. Libby foi recoñecido co Premio Nobel de Química en 1960, tras demostrar a precisión deste método ao datar madeira dunha antiga barcaza real exipcia da que se coñecía a idade a partir de documentos históricos.
Datación uranio-chumbo

Uranio-chumbo é un dos máis antigos e máis refinados dos esquemas de datación radiométrica.
Pódese usar nun intervalo de idade que vai aproximadamente de 1 millón de anos a máis de 4. 500 millóns de anos. A precisión está no rango porcentual de 0, 1-1.
O método baséase en dúas cadeas de desintegración separadas, a serie de uranio de 238 U a 206 Pb, cunha vida media de 4. 470 millóns de anos e a serie de actinio de 235 U a 207 Pb, cunha vida media de 704 millóns de anos.
A existencia de dúas rutas de desintegración de chumbo e uranio "paralelas" permite varias técnicas de datación dentro do sistema U-Pb global.
O termo "datación U-Pb" normalmente implica o uso acoplado de ambos os esquemas de desintegración. Non obstante, o uso dun único esquema de desintegración (xeralmente de 238 U a 206 Pb) leva ao método de datación isócrona U-Pb, análogo ao método de datación de rubidio - estroncio.
Finalmente, as idades tamén se poden determinar a partir do sistema U-Pb mediante a análise das proporcións de isótopos de Pb. Isto chámase o método de lead-lead. Clair Cameron Patterson, unha xeoquímica estadounidense que foi pioneira nos estudos dos métodos de datación radiométrica de uranio e chumbo, é famosa por usalo para obter unha das primeiras estimacións precisas da idade da Terra. Mineraloxía
A datación con uranio e chumbo adoita realizarse no mineral circón ou circonita (ZrSiO4), aínda que se pode usar noutros minerais. O circón incorpora átomos de uranio e torio na súa estrutura cristalina, pero rexeita fortemente o chumbo. Polo tanto, podemos supoñer que todo o contido de chumbo do circón é radioxénico. No caso de non ser así, deberá aplicarse unha corrección. As técnicas de datación con uranio e chumbo tamén se aplicaron a outros minerais como calcita / aragonita e outros minerais carbonatados. Estes minerais adoitan producir idades de menor precisión que os minerais ígneos e metamórficos usados tradicionalmente para datar por idade, pero son máis comúns no rexistro xeolóxico.
Dativo

O caso dativo aplícase a substantivos e pronomes. Este caso marca normalmente o complemento indirecto, polo que serve para expresar a persoa ou cousa que recibe o dano ou proveito da acción verbal. Así que responde ás preguntas: «a quen? » ou «para quen? », formuladas ao verbo. Por exemplo: o neno escribe unha carta ao seu pai. Pero ademais existen outros usos como o de posesión, por exemplo en latín vulgar e, en menor medida, o latín clásico.
O seu nome vén do latín datiuus, do verbo dare, "dar".
O uso do dativo era común entre as primeiras linguas indoeuropeas e continúa usando en numerosas linguas como as eslavas, as bálticas e as xermánicas, entre outras. Ademais, hai linguas non indoeuropeas que tamén empregan este caso con formas similares. Por exemplo as linguas fino-húngaras, o navagho e o xaponés.
Algunhas das linguas enque se emprega ou se utilizou o dativo son: polaco por exemplo: "dobrej szafie" - "a bo armario".
checo.
feroés.
alemán.
grego clásico (e en ocasións grego moderno).
húngaro.
islandés.
latín.
letón.
lituano.
Inglés antigo.
romanés.
ruso.
sánscrito.
serbocroata.
eslovaco.
esloveno.
yiddish.
Dato

O dato é unha representación simbólica, numérica, alfabética, algorítmica, entre outros, un atributo ou característica dunha entidade. [Cómpre referencia] Os datos describen feitos empíricos, sucesos e entidades.
Os datos illadamente poden non conter información humanamente relevante. Só cando un conxunto de datos examínase conxuntamente á luz dun enfoque, hipótese ou teoría pódese apreciar a información contida en devanditos datos. Os datos poden consistir en números, estatísticas ou proposicións descritivas. Os datos convenientemente agrupados, estruturados e interpretados considéranse que son a base da información humanamente relevante que se poden utilizar na toma de decisións, a redución da incerteza ou a realización de cálculos. É de emprego moi común no ámbito informático e, en xeral, practicamente en calquera investigación científica.
En programación, un dato é a expresión xeral que describe as características das entidades sobre as cales opera un algoritmo.
En estrutura de datos, é a parte mínima da información.
Datum

Un datum xeodésico ou sistema de referencia xeodésico é un sistema de coordenadas e un conxunto de puntos de referencia empregados para localizar lugar sobre a Terra ou en obxectos similares. Unha definición aproximada de nivel do mar é o datum WGS 84, un elipsoide, aínda que unha definición máis exacta é o Modelo Gravitacional da Terra 2008 (EGM2008), que emprega polo menos 2159 harmónicos esféricos. Definíronse outros datums para outras áreas ou noutras épocas. Así, o ED50 definiuse en 1950 para Europa e difire do WGS 84 en varios centos de metros dependendo do lugar.
Marte non ten océanos e polo tanto non existe un nivel do mar, mais deseñáronse polo menos dous datums para localizar lugares na súa superficie.
Os datums empréganse en xeodesia, navegación e cartografía, ademais de sistemas de navegación por satélite para trasladar posicións indicadas en mapas á súa posición real na Terra. Comézase cun elipsoide e defínense as coordenadas latitude, lonxitude e altitude. Un ou máis lugares sobre a superficie da Terra escóllense como puntos bases.
A diferenza en coordenadas entre datums adoita referirse como desprazamento do datum. Este desprazamento ppode variar dun lugar a outro nun país ou rexión, e pode variar entre cero e centos de metros (ou varios quilómetros para algunhas illas remotas). O Polo Norte, o Polo Sur e o Ecuador estarán en diferentes posicións en diferentes datums, xa que o norte verdadeiro será lixeiramente distinto. Datums diferentes empregan interpolacións diferentes para a forma e tamaño preciso da Terra.
Dado que a Terra é un elipsoide de referencia imperfecto, os datums localizados poden dar unha representación máis exacta da área que cobren que o WGS 84. Por exemplo, o OSGB36 é unha aproximación mellor ao xeoide nas illas Británicas que o WGS 84 global. Porén, debido ao beneficio dun sistema global, o datum WGS84 está a aumentar a súa adopción.
Os datums horizontais empréganse para describir un punto sobre a superficie da Terra en latitude e lonxitude ou outro sistema de coordenadas. Os datums verticais miden elevacións ou profundidades. Exemplos
WGS 84, 72, 66 e 60 do Sistema Xeodésico Mundial.
NAD83, datum norteamericano, moi similar ao WGS 84.
NAD27, antigo datum norteamericano, do que o NAD83 é un axuste.
OSGB36 do Ordnance Survey do Reino Unido.
ETRS89, datum europeo, relacionado co ITRS.
ED50, antigo datum europeo.
GDA94, datum australiano.
JGD2011, datum xaponés, axustado polos cambios causados polo terremoto e tsunami de Tōhoku de 2011.
Tokyo97, antigo datum xaponés.
KGD2002, datum coreano.
TWD67 e TWD97, diferentes datums empregados en Taiwán.
BJS54 e XAS80, antigos datums empregados na China.
GCJ-02 e BD-09, datums chineses encriptados.
PZ-90. 11, referencia xeodésica empregada por GLONASS.
GTRF, referencia xeodésica empregada polo sistema Galileo.
CGCS2000 ou CGS-2000, referencia xeodésica empregado polo sistema de navegación BeiDou.
International Terrestrial Reference Frame (ITRF88, 89, 90, 91, 92, 93, 94, 96, 97, 2000, 2005, 2008, 2014), diferentes realizacións do ITRS.
Hong Kong Principal Datum, datum vertical empregado en Hong Kong.
Datáfono

Un datáfono ou pasa cartóns, é un dispositivo compacto que, instalado nun establecemento comercial ou tenda, permite cobrar aos seus clientes (por rede telefónica, ou IP vía GSM, GPRS, Wi-Fi etc. ) mediante tarxeta de crédito ou débito. Normalmente o datáfono dun comercio é proporcionado polo banco co que traballa.
Os datáfonos contan cun teclado, unha pequena impresora, un lector da banda magnética dos cartóns, un chip e un software para xestionar a operativa de venda e o protocolo de comunicacións. Habitualmente utiliza o servizo de transmisión de datos por vía telefónica.
O software que utilizan os datáfonos chámase kernel-EMV. EMV é un sistema de cifrado de datos que nos últimos anos está a ser implementado nos datáfonos.
David

David (en hebreo: דָּוִד Dāwîḏ; en árabe: داوُد Dāwūd; en siríaco: ܕܘܝܕ Dawid; en grego antigo: Δαυίδ; en latín: Davidus, David) foi, segundo os Libros de Samuel, o segundo rei do Reino de Israel (século X a. C. ), e de acordo co Novo Testamento, devanceiro de Xesús. A súa vida é datada de forma convencional entre c. -1040 e o -970, e o seu reinado sobre Xudá c. -1010 e o –970.
Os Libros de Samuel, 1 Reis e 1 Crónicas son as únicas fontes de información sobre David do Antigo Testamento, malia que a Estela de Tel Dan (datada do c. -850 ou -835) contén a frase בית דוד (bytdwd), que se le como "Casa de David", polo que moitos estudosos confirman que puido existir unha dinastía real xudía do século -IX chamada Casa de David.
Descrito como un valoroso guerreiro de gran renome, está considerado ademais un poeta e músico que compuxo moitos dos salmos contidos no Libro de Salmos. O Rei David está amplamente considerado como un rei xusto e eficaz tanto no goberno como na batalla.
Segundo o cristianismo, David é unha salientada figura por pertencer o seu mesías Xesús de Nazaret á Casa de David. No islam, David é considerado un profeta. Nome
David (דָּוִד, Dāwîḏ) ten o significado de "o amado" ou "o querido", e provén da raíz דּוֹד dôwd, que ten o significado etimolóxico de "ferver" pero que sobrevive na Biblia hebrea no senso figurado de "amar" e, especificamente un termo para un tío (irmán do pai).
Na tradición cristiá, o nome foi adoptado do siríaco: ܕܘܝܕ como Dawid, en grego como Δαυίδ, e en latín como Davidus ou David. No Corán escríbese داوُد, transliterado Dāwūd.
David foi adoptado como un nome cristián dende moi cedo, como David de Gales (século VI), David Saharuni (século VII) ou David I de Iberia (século IX).
Unha variante en galego é Davide. Narrativa bíblica
Segundo a Biblia, foi unificador das doce tribos na etapa posterior ós xuíces. Unxido por Samuel por riba de Saúl, o primeiro e lexítimo rei. Conquistou a cidade de Xerusalén e instaurou alí a capital do reino. Tivo catro fillos: Amnón, Abxalom, Adonías e Salomón.
David B.

Pierre-François "David" Beauchard, nado en Nîmes, Francia, o 9 de febreiro de 1959, é un artista de banda deseñada francés. Utiliza o nome artístico de David B. Traxectoria
Despois de estudar publicidade en París comezou a escribir e debuxar historias para distintas revistas, como Okapi, À suivre, Tintin Reporter e Chic.
Foi un dos fundadores, en 1990, da editorial independente L'Association, que chegou a ser unha das máis influentes da banda deseñada francesa.
Entre 1996 e 2003 publicou a novela gráfica autobiográfica l'Ascension du Haut Mal, na que narra a relación da súa familia co seu irmán, enfermo de epilepsia. Obra
1986 - le Timbre maudit
1990 - les Leçons du nourrisson savant
1992 - le Cheval blême
1993 - le Cercueil de course
1993 - le Livre somnambule
1993-1994 - le Nain jaune
1994 - le Messie discret
1996-2003 l'Ascension du Haut Mal
1997 - la Bombe familiale
1998 - L'Association en Égypte
1999 - Maman a des problèmes (con Anne Baraou)
1999-2002 les Incidents de la nuit
2000 - Hiram Lowatt et Placido (con Christophe Blain)
2000 - la Ville des mauvais rêves (con Joann Sfar)
2000 - le Capitaine écarlate (con Emmanuel Guibert)
2001 - la Lecture des ruines (Dupuis, 2001)
2003-2004 les Chercheurs de trésors
2004 - Babel
2005 - les Complots nocturnes
2005 - Zèbre
2006 - le Jardin armé et autres histoires
2007 - 2 Rêves
2007 - Par les chemins noirs
2010 - Journal d'Italie 1, Trieste-Bologne
2012 - Best of Enemies: A History of US and Middle East Relations
David Barro López

David Barro López, nado en Ferrol en 1974, é historiador da arte, comisario de exposicións, crítico de arte e xestor cultural. Director de Es Baluard Museu d'Art Contemporani de Palma de Mallorca desde 2024. Comisariado de exposicións
Licenciado en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela, comezou a súa traxectoria como comisario de exposicións coa dirección do ciclo Miradas Virxes no Centro Torrente Ballester de Ferrol, que cos anos se converte nun fito xeracional para a arte contemporánea galega cara a unha renovación dos presupostos do Grupo Atlántica. A súa traxectoria posterior abrangue máis de 50 mostras individuais de artistas como Jessica Stockholder, Axel Hütte, Alex Katz, Günther Förg, Julião Sarmento, Julian Opie, Sandra Cinto, Caio Reisewitz, José Pedro Croft, Berta Cáccamo. .. ) e máis de 50 exposicións colectivas en diversos centros e institucións. Dirixe o Es Baluard Museu d'Art Contemporari de Palma. Crítica de arte
Barro desenvolve a crítica de arte en diferentes medios de entre os que destacan as súas colaboracións en El Cultural (1998-2014), a revista Lápiz (2000-2004) e como director da revista portuguesa [W]art (2003-2005) ou a española Arte y parte (1998-1999). Traxectoria profesional
Director de Es Baluard Museu d'Art Contemporani de Palma de Mallorca (2024 - acualidade)
Director da Fundación DIDAC - DARDO Instituto do Deseño e das Artes Contemporáneas (2017 - 2024)
Director xerente da Fundación Luis Seoane (2014-2016)
Asesor da Fundación Barrié e responsable da súa colección de pintura contemporánea (2008-2013)
Director artístico da feira de arte contemporánea de Vigo Espacio Atlántico (2010)
Director e presentador del programa de televisión Botella al Mar de V Televisión (2005)
Membro fundador das dúas primeiras xuntas directivas do IAC (Instituto de Arte Contemporánea)
Membro da xunta directiva de ADACE (Asociación de Directores de Arte Contemporánea en España). DARDO
En 2006 lanzou DARDOmagazine, revista de arquitectura, deseño e arte contemporánea habitual de feiras como ARCO e pola que recibiu o Premio Nacional de Deseño Anuaria en 2016 e foi seleccionada para os International Graphic Design Awards en 2017. DARDO é tamén unha empresa de deseño homónima, así como unha editorial de ­arte contemporánea de ampla difusión en España, Brasil e Portugal.
David Bisbal

David Bisbal Ferre, nado en Almería o 5 de xuño de 1979, é un cantante español dado a coñecer grazas ao concurso de telerrealidade musical Operación Triunfo, onde quedou en segundo lugar. Vendeu máis de 4000000 de discos na súa carreira desde 2002. Discografía
Álbums de estudio
2002: Corazón latino
2004: Bulería
2005: Todo por ustedes
2006: Premonición
2009: Sin mirar atrás
2011: Una noche en el Teatro Real
2013: Live at the Royal Albert Hall
2014: Tú y yo
2016: Hijos del mar Televisión
En febreiro de 2012 confírmase que será unha dos catro coaches (membro do xurado), xunto con Melendi, Malú e Rosario Flores, da primeira edición de La voz, programa musical de Telecinco baseado no formato holandés The Voice. Empezou a emitirse o 19 de setembro de 2012.
David Bravo

David Bravo Bueno, nado o 20 de febreiro de 1978 en Sevilla, é un avogado andaluz especializado en dereito informático e especialmente en propiedade intelectual. Coñecido pola súa participación en debates ou faladoiros para defender o dereito a compartir cultura e coñecemento, divulgando en que consiste o dereito á copia privada ou o termo copyleft, grazas a Internet e as redes de pares (P2P) entre outras ferramentas.
En marzo de 2005 publica unha misiva dirixida ao presidente do Goberno de España, José Luis Rodríguez Zapatero, en relación á Lei sobre propiedade intelectual, a favor de compartir o coñecemento e de non restrinxir aínda máis, na súa opinión, os dereitos de autor.
En xuño do mesmo ano presentou Copia este libro, publicado baixo Creative Commons que, como el mesmo escribiu, trata de. .. Tamén actuou como avogado colaborando coas protestas de maio de 2011 en España.
David Castillo i Buïls

David Castillo i Buïls, nado en Barcelona en 1961, é un poeta, escritor e crítico literario catalán. Traxectoria
Comezou a destacar como poeta na década dos setenta do pasado século con publicacións clandestinas e contraculturais, a pesar de que a súa primeira obra publicada, toda unha declaración de principios, foi unha biografía de Bob Dylan, do ano 1992. Tres anos antes xa fixera antoloxía ás principais voces da xeración dos 80 no 'Ser del segle'. A esta obra seguírona unha serie de poemarios entre os que destaca Game over, que obtivo o Premio Carles Riba de poesía.
A continuación iniciou unha etapa como prosista con novelas como El cel de l'infern e No miris enrere, con bos resultados entre crítica e lectores. A primeira obtivo o Premio Crexells á mellor novela catalá de 1999. A segunda, o Premio Sant Jordi do 2001. Acadou tamén tres premios Atlántida de periodismo e a unha antoloxía da súa obra poética en italiano outorgóuselle o premio Internacional Tratti ó mellor poeta estranxeiro. Ademais disto, Castillo i Buïls foi organizador de diferentes ciclos poéticos e fundador e director da Semana de Poesía de Barcelona dende 1997.
Por outra banda, publica artigos e recensións literarias dende os seus inicios como escritor. Dende 1989 até o 2007 dirixiu o suplemento de cultura do Diario Avui. Foi director durante 8 anos da revista 'Lletra de canvi' e foi profesor da Universidade Autónoma de Barcelona. No 2007 publicou en conxunto co poeta Marc Sardà o libro biográfico Conversaciones con Pepín Bello, que tivo unha gran repercusión crítica. Obra
Biografía
1992 Bob Dylan
2007 Conversaciones con José "Pepín" Bello, con Marc Sardá
2008 Bcn Rock, con fotografías de Ferran Sendra
Poesía
1993 La muntanya russa
1994 Tenebra
1997 Poble Nou flash back
1998 Game over
2000 El pont de Mühlberg
2000 Seguint l'huracà
2001 Bandera negra
2005 Menta i altres poemes
2005 Downtown
2006 Esquena nua
Novela
1999 El cel de l'infern
2002 No miris enrere
2010 El llibre dels mals catalans: burocràcia sentimental sobre la noció del temps (Columna)
2010 El mar de la tranquil·litat (Proa)
2014 Barcelona no existeix (Empúries)
David Chipperfield

David Chipperfield, nado en Londres o 18 de decembro de 1953 é un arquitecto británico residente en Corrubedo. En 2023 recibiu o premio Pritzker de arquitectura. En Galiza impulsou a Fundación RIA, centrada nos desafíos urbanísticos e de ordenación do territorio na ría de Arousa, a través da que colabora en diferentes proxectos coa Xunta e co COAG.
En 2024 ingresou na Real Academia Galega de Ciencias. Traxectoria
Estudou arquitectura na Architectural Association School of Architecture de Londres, licenciándose en 1977. Entre os anos 1978 e 1984 traballou con arquitectos como Douglas Stephen, Richard Rogers ou Norman Foster, establecendo nese ano o seu propio estudio, David Chipperfield Architects, que ten as súas oficinas principais en Londres, Berlín e Milán e unha oficina de representación en Shanghai.
A súa arquitectura adoita englobarse dentro da corrente estilística coñecida como minimalismo, desenvolvendo o seu labor en edificación e urbanismo, ademais de no deseño de mobles e interiores. Gañou diversos premios, como o "RIBA" (Royal Institute for British Arquitects) en varias ocasións, destacando por museos, galerías de arte, bibliotecas, vivendas privadas, hoteis e oficinas.
En 1999, David Chipperfield foi galardoado coa Medalla de Ouro de Heinrich Tessenow, que foi seguida por unha exposición xunto con Andrés Jaque. O ano seguinte foi un dos arquitectos que representou ao Reino Unido na Bienal de Arquitectura de Venecia. En 2003 foi elixido membro honorario da Academia da Arte e o Deseño de Florencia, e no 2004 foi nomeado Comendador da Orde do Imperio Británico (CBE) polos seus servizos prestados á arquitectura.
Tamén foi profesor de deseño en diferentes escolas de arquitectura do Reino Unido e profesor invitado en universidades europeas e estadounidenses. Obra
Europa
Casa en Corrubedo
Museo Fluvial e do Remo de Henley-on-Thames, unha das súas obras máis destacadas, onde empregou revestimentos de carballo, formigón e cristal (Premio RIBA)
Plan xeral de vivendas de Maselakekanal en Berlín
Museo de Literatura Moderna (2002-2006) en Marbach am Neckar (Premio Stirling 2007)
Edificio de oficinas Kaiserstrasse de Düsseldorf
Galería Hinter dem Giesshaus 1, en Berlín
Neues Museum, en Berlín (2009)
Ciutat de la Justícia de Barcelona
Vivendas en Vilanova i la Geltrú e L'Hospitalet de Llobregat
Remodelación do Paseo del Óvalo (2001-2003) en Teruel (Premio Europeo ao Espazo Urbano Público)
Vivendas sociais en Villaverde (2000-2005) en Madrid
Pavillón Copa de América (2005-2006) en Valencia
Terceiro andar do Hotel Puerta América (2003-2005) en Madrid
Centro de Exposiciones y Congresos de Aranjuez.
Cemiterio de San Michele en Venecia (1998)
Cidade das Culturas de Ansaldo en Milán (2000)
Pazo de Xustiza de Salerno
Vilas no Bom Sucesso Design Resort, Portugal.
Xapón
Sede da corporación Matsumoto, en Okayama
Museo Gotoh de Tokyo
Sede de Toyota Auto, en Kyoto (Premio Andrea Palladio de 1993).
Estados Unidos
Figge Art Museum en Davenport, Iowa
Biblioteca Pública Central en Des Moines, Iowa
Hotel Bryant Park e Lever House, en Nova York
Ampliación do Museo de Anchorage en Anchorage, Alasca
David Copperfield

David Seth Kotkin, nado en Metuchen (Nova Jersey) o 16 de setembro de 1956 é un ilusionista estadounidense coñecido profesionalmente como David Copperfield, descrito pola revista Forbes como o mago de maior éxito comercial da historia.
Os especiais de Copperfield na televisión gañaron 21 premios Emmy dun total de 38 candidaturas. Célebre pola súa combinación de contacontos e ilusionismo, a súa carreira proporcionoulle once récords Guinnes, unha estrela do Paseo da Fama de Hollywood, o título de cabaleiro polo goberno francés, e a designación como "lenda viva" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América.
Copperfield vendeu máis de 33 millóns de entradas e gañou máis de catro mil millóns de dólares, máis que calquera outro artista individual na historia. En 2015, Forbes calculou as súas ganancias nos doce meses anteriores en 63 millóns de dólares e situouno como a vixésima celebridade con máis ingresos do mundo.
Cando non actúa, dirixe a súa propia cadea de once illas resort nas Bahamas, chamadas "Musha Cay and the Islands of Copperfield Bay". Traxectoria
Copperfield naceu como David Seth Kotkin en Metuchen, Nova Jersey, fillo de pais xudeus, Rebecca, perita de seguros, e Hyman Kotkin, propietario dunha xastrería en Warren, Nova Jersey, chamada Korby's. A nai de Copperfield naceu en Xerusalén, mentres que os seus avós paternos eran xudeus inmigrantes da URSS (hoxe, Ucraína). En 1974, graduouse no Metuchen High School.
Cando tiña dez anos comezou a practicar a maxia como "Davino the Boy Magician" no seu barrio, e aos doce anos converteuse na persoa máis nova admitida na Society of American Magicians. Tímido e solitario, Copperfield viu na maxia un xeito de encaixar e máis adiante de coñecer mulleres. Cando era adolescente quedou fascinado con Broadway e coábase nos espectáculos, especialmente nos musicais de Stephen Sondheim e Bob Fosse. Con dezaseis anos, impartiu un curso de maxia na Universidade de Nova York.
Aos dezaoito anos, Copperfield entrou na Univeridade Fordham de Nova York, mais tres semanas despois abandonouna para interpretar o papel principal no musical The Magic Man en Chicago. Foi nese momento cando adoptou o nome artístico de "David Copperfield", pola novela de Charles Dickens porque lle gustaba como soaba. Copperfield cantaba, bailaba e creou o maioría das ilusións orixinais usadas no espectáculo, e The Magic Man converteuse no musical máis lonxevo na historia de Chicago Con dezanove anos creou o primeiro espectáculo "Magic of David Copperfield" no Pagoda Hotel de Honolulu.
A súa carreira televisiva comezou cando foi descuberto polo produtor Joseph Cates, que lle produciu un especial de maxia en 1977 para a ABC chamado The Magic of ABC, ademais de varios especiais The Magic of David Copperfield para a CBS entre 1978 e 2001.
As súas ilusións inclúen a desaparición dun Learjet (1981), a desaparición e reaparición da Estatua da Liberdade (1983), levitar sobre o Gran Canón (1984), atravesar a Gran Muralla Chinesa (1986), escapar da prisión de Alcatraz (1987), facer desaparecer un vagón do Orient Express (1991) e voar sobre o escenario durante varios minutos (1992).
David Creus

David Creus Andrade, nado en Cee en 1975, é un poeta e deseñador gráfico galego. Traxectoria
Licenciado en Belas Artes. No ano 2007 e xunto co seu irmán, o tamén poeta Estevo Creus, publicará facer Merzbau non ou posible? , un libro que pretende borrar as fronteiras do concepto tradicional de autoría e que se move dentro dun concepto multimediático da literatura (acompáñase dun DVD e de autocolantes). Obras
Poesía
Palabras para un parque hidráulico, 2003, 3C3 Editores.
Obras colectivas
Rumbo ás illas. Escritores da Costa da Morte nas Sisargas, 1997, Asociación Cultural Monte Branco/Asociación Neria, O Couto, Ponteceso.
facer Merzbau non ou posible? , 2007, Non ou edicións. Con Estevo Creus.
De Pondal ao Batallón Literario (120 anos de poesía na Costa da Morte, 2009, Sotelo Blanco.
Versos no Olimpo. O Monte Pindo na poesía galega, 2013, Toxosoutos. Premios
Gañador do I Premio de Poesía Afonso Eanes do Cotón no 2002, por Palabras para un parque hidráulico.
David Fernández Calviño

David Fernández Calviño, nado en Puga (Toén) en 1979, é un científico e político galego. Traxectoria
Veciño de Puga, é Enxeñeiro Técnico Agrícola pola Universidade de Vigo e Enxeñeiro de Montes pola Universidade de Santiago de Compostela, doutorándose pola Universidade de Vigo e obtendo a cualificación de sobresaínte Cum Laude. Traballou como investigador e profesor na Universidade de Vigo, colaborando como investigador convidado no Instituto de Investigacións Agrobiolóxicas de Galicia en Compostela, no Instituto de Ciencias Agrarias do CSIC en Madrid e na Universidade de Lund (Suecia). Actualmente traballa na Universidade de Copenhaguen en Dinamarca.
Foi presidente da Comunidade de Montes A Fenteira, pertencente ós veciños da parroquia de Puga dende novembro de 2000 a xaneiro do 2013.
Foi membro das candidaturas do BNG no concello de Toén nos anos 2003, 2007 e 2011, sendo concelleiro en distintos períodos. Abandonou o BNG en febreiro de 2012 xunto con outros compañeiros. Foi militante de Anova - Irmandade Nacionalista dende a súa asemblea constituínte.
En 2012 foi candidato de Alternativa Galega de Esquerda ás eleccións ao Parlamento de Galicia pola provincia de Ourense e foi elixido deputado. En novembro de 2013 dimitiu por ir a traballar como investigador a Dinamarca. O seu escano foi ocupado por Carmen Iglesias Sueiro que foi suspendida de militancia de Esquerda Unida por non ceder a favor dun compañeiro de ANOVA.
David Fernández Diéguez

David Fernández Diéguez, nado na Coruña o 11 de outubro de 1875 e finado na mesma cidade o 24 de decembro de 1936, foi un matemático galego. Traxectoria
Estudou Arquitectura e Ciencias Exactas en Madrid. Exerceu como profesor de Aritmética, Xeometría Práctica e Elementos de Construción na Escola de Artes e Oficios Artísticos da Coruña, e despois como catedrático de Matemáticas do Instituto Nacional de Ensino Medio. Ingresou na Real Academia Galega, a proposta de Manuel Murguía, Florencio Vaamonde e Jaime Ozores de Prado, o 28 de marzo de 1925, da que foi secretario (1926-1936), e presidente nos últimos meses da súa vida.
Dirixiu a revista Galicia Nueva, órgano da Xuventude Católica coruñesa, foi membro da Asociación Católica Nacional de Propagandistas e secretario do centro de propagandistas da Coruña, membro da Unión Patriótica, presidente provincial da Unión Monárquica Nacional e membro dos Caballeros de La Coruña en 1936, corpo parapolicial que axudou nas tarefas de represión e control da orde na cidade logo do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Obras
É autor de “Contribución al estudio de la trisección del ángulo” e un traballo sobre a construción da media proporcional de dous segmentos. Como bibliógrafo e historiador foi autor de traballos sobre a historia dos logaritmos, Juan Caramuel e Juan Jacobo Durán Loriga.
David Gross

David Gross é un físico norteamericano nado o 19 de febreiro de 1941 en Washington, D. C. . Traxectoria
Recibiu xunto con Frank Wilczek e David Politzer o Premio Nobel de Física no 2004 polo descubrimento da liberdade asintótica.
Gross recibiu o seu diploma universitario e mestrado na Universidade Hebrea de Xerusalén no 1962. Recibiu o doutoramento en Física na Universidade de Berkeley en 1966 baixo a supervisión de Geoffrey Chew e foi bolseiro na Universidade Harvard e profesor en Princeton ata 1997. Recibiu a medalla Dirac en 1988 e na actualidade é o director da cátedra de Física teórica no Instituto Kavli da Universidade de California.
David Grossman (escritor)

David Grossman, nado o 25 de xaneiro de 1954 en Xerusalén, é un escritor israelí. Estudou filosofía e teatro na Universidade Hebrea. Foi correspondente e actor de radio de Kol Israel, tamén foi presentador de programas infantís. A súa primeira novela foi O sorriso do año (1983), o éxito internacional chegoulle en 1987 con Zman Hatzaov ("O vento amarelo").
David Haig (biólogo)

David Addison Haig, nado o 28 de xuño de 1958, é un biólogo evolucionista e xenetista australiano e profesor do Departamento de Bioloxía Evolutiva e Organísmica da Universidade Harvard. Está interesado no conflito intraxenómico, impronta xenómica e conflito proxenitores-descendencia. Escribiu o libro Genomic Imprinting and Kinship. A súa principal contribución ao campo da teoría evolutiva é a teoría do parentesco da impronta xenómica. Artigos máis salientables
Haig, D. (1993). Genetic conflicts in human pregnancy. Quarterly Review of Biology, 68, 495-532.
Haig, D. (1997). The social gene. In Krebs, J. R. & Davies, N. B. (editors) Behavioural Ecology: an Evolutionary Approach, pp. 284-304. Blackwell Publishers, London.
Haig, D. (2000). The kinship theory of genomic imprinting. Annual Review of Ecology and Systematics, 31, 9-32.
Wilkins, J. F. & Haig, D. (2003). What good is genomic imprinting: the function of parent-specific gene expression. Nature Reviews Genetics, 4, 359-368.
Haig, D. (2004). Genomic imprinting and kinship: how good is the evidence? Annual Review of Genetics, 38, 553-585. Libros
Haig, D. (2002) Genomic Imprinting and Kinship. Rutgers University Press, Piscataway, NJ. ISBN 0-8135-3027-X
Haig, D. (2020) From Darwin to Derrida: Selfish Genes, Social Selves, and the Meanings of Life. MIT Press, Cambridge, MA. ISBN 0-2620-4378-5
David Harper

David C. Harper, nado en Gary, Indiana, o 24 de xullo de 1955, é un xornalista e editor numismático estadounidense. Traxectoria
David Harper iniciouse no mundo do coleccionismo numismático en 1963, á idade de oito anos, cunha modesta colección de moedas dun centavo de dólar, e en 1969 subscribiuse á revista Numismatic News, sen saber que anos despois marcaría o seu futuro profesional.
Harper cursou os seus estudos superiores de Xornalismo e de Economía, na Universidade de Wisconsin en Oshkosh, onde se graduou en 1977.
O 17 de abril de 1978 ingresou na editora numismática Krause Publications, e durante as súas catro décadas de vinculación con esa compañía foi editor de varias revistas numismáticas, como Coins Magazine, World Coin News, Bank Note Reporter e Numismatic News. Entre outros cargos en entidades de carácter asociativo, Harper foi membro da xunta directiva do Numismatic Literary Guild (NLG) entre 1989 e 1991. Recoñecementos
1985: Premio Century Club, da American Numismatic Association (ANA).
2001: Premio Clemy, do Numismatic Literary Guild.
2002: Medalla ao mérito da ANA.
2007: Premio Burnett Anderson Memorial, da ANA, a American Numismatic Society (ANS) e o Numismatic Literary Guild (NLG).
2021: Incluído na listaxe das persoas máis influentes en numismática en 1960-2020, pola revista Coin World.
David Hurley

David John Hurley, nado en Wollongong, Nova Gales do Sur, o 26 de agosto de 1953, é un militar retirado e político australiano, ex-alto oficial do exército australiano, 27º Gobernador Xeral de Australia entre 2019 e 2024. Anteriormente foi o 38º Gobernador de Nova Gales do Sur, entre 2014 e 2019. Traxectoria
David John Hurley naceu o 26 de agosto de 1953 en Wollongong, Nova Gales do Sur, fillo de Norma e James Hurley. O seu pai era un traballador do aceiro de Illawarra e súa nai traballaba nun supermercado. Hurley creceu en Port Kembla e alí asistiu á escola secundaria. Posteriormente graduouse no Royal Military College en Duntroon, cunha licenciatura en artes e un diploma de posgrao en estudos de defensa.
Carreira militar
Hurley ingresou no Royal Military College de Duntroon, como cadete en xaneiro de 1972. Nunha carreira militar de 42 anos, Hurley estivo destinado na Operación Solace en Somalia en 1993, comandando a 1ª Brigada (1999-2000), foi xefe do Grupo de Desenvolvemento de Capacidades (2003-2007) e Xefe de Operacións Conxuntas (2007-2008) ), e serviu como vice-xefe da Forza de Defensa (2008-2011). A súa carreira culminou co seu nomeamento como xefe da Forza de Defensa o 4 de xullo de 2011, sucedendo ao Mariscal xefe aéreo Angus Houston. Hurley retirouse do exército en xuño de 2014.
Sucedeu a Marie Bashir como Gobernador de Nova Gales do Sur o 2 de outubro de 2014.
Política
O 5 de xuño de 2014, o primeiro ministro de Nova Gales do Sur, Mike Baird, anunciou que Hurley substituiría a Marie Bashir como gobernador de Nova Gales do Sur e xurou o cargo ante o primeiro ministro o 2 de outubro de 2014 despois de que expirase o mandato de Bashir como gobernadora. O 17 de marzo de 2015, foi investido como cabaleiro da Orde de San Xoán (un honor británico) polo Lord Neil Conn, nunha cerimonia en Sydney.
O 16 de decembro de 2018, o primeiro ministro Scott Morrison anunciou que Hurley se convertería no seguinte gobernador xeral de Australia a partir do 1 de xullo de 2019, sucedendo a Peter Cosgrove. Margaret Beazley foi designada como a súa substitución como gobernadora de Nova Gales do Sur. Hurley xurou como gobernador xeral no Casa do Parlamento en Canberra o 1 de xullo de 2019. As súas primeiras palabras pronunciounas na lingua dos aborixes locais. Vida persoal
Hurley está casado con Linda McMartin, e ten tres fillos.