proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Trisomía 16

A trisomía 16 é unha anormalidade cromosómica na cal hai tres copias do cromosoma 16 humano en lugar das habituais dúas. É a trisomía máis común que orixina aborto espontáneo e a segunda anormalidade cromosómica que o causa, moi preto da primeira, a síndrome de Turner (monosomía do cromosoma X). Un 6% dos abortos espontáneos teñen trisomía 16. Estes ocorren principalmente entre as 8 e as 15 semanas despois do último período menstrual.
Non é posible que un neno naza vivo se ten unha copia extra deste cromosoma presente en todas as células (trisomía 16 completa). Porén, é posible que un neno chegue a nacer coa forma en mosaico desta trisomía. Cromosoma 16
Normalmente os humanos teñen dúas copias do cromosoma 16, unha herdada do pai e outra da nai. Este cromosoma representa case o 3% de todo o ADN da célula. Cribado
Durante o embarazo, poden examinarse as mulleres facendo un cribado cunha mostra de vilosidade coriónica e amniocentese para detectar a trisomía 16. Desde a aparición das técnicas de detección de aneuploidías non invasivas, poden utilizarse para facer un cribado prenatal as probas de secuenciación de nova xeración antes que técnicas invasivas. Trisomía 16 completa
A trisomia 16 completa é incompatible coa vida e practicamente sempre orixina aborto natural durante o primeiro trimestre de embarazo. Isto ocorre cando todas as células do corpo do feto conteñen unha copia extra do cromosoma 16. Trisomía 16 en mosaico
A trisomía 16 en mosaico é un raro trastorno cromosómico compatible coa vida, polo que un bebé que a teña pode nacer vivo. Isto ocorre cando só algunhas células do corpo conteñen a copia extra do cromosoma 16. Unha das consecuencias é un lento crecemento antes de nacer.
Diagnóstico prenatal
Durante o diagnóstico prenatal poden analizarse os niveis de trisomía nos tecidos fetais-placentarios. Estes niveis poden ser preditores de resultados de embarazos con trisomía 16 en mosaico. Nun estudo de casos de diagnósticos prenatais, houbo un 66% de nacementos vivos cunha media de 35, 7 semanas xestacionais de idade. Un 45% deles tiñan malformacións. As malformacións máis común eran a espiña bífida, o defecto auricular septal e hipospadias. Porén, a trisomía 16 non sempre ten como resultado anormalidades anatómicas.
Tristan Nihouarn

Tristan Nihouarn, nado en Brest o 22 de setembro de 1973, é un cantante e guitarrista bretón, principalmente coñecido por formar parte do xa disolto grupo Matmatah. Discografía
Con Matmatah
La Ouache (1998)
Rebelote (2001)
Archie Kramer (2004)
La Cerise (2007)
Só
Sauf erreur de ma part (2012)
Tristan Tzara

Samuel Rosenstock, nado en Moineşti o 16 de abril de 1896 e finado en París o 25 de decembro de 1963, foi un escritor francés de orixe romanesa, máis coñecido polo pseudónimo de Tristan Tzara. Traxectoria
Residiu case toda a vida en Francia. Foi un dos autores máis importantes do movemento Dada, que fundou xunto con Hans Arp e Hugo Ball, unha corrente revolucionaria na literatura que anticipou as actitudes do surrealismo.
O movemento dadaísta orixinouse en Zürich, durante a primeira guerra mundial. Tzara escribiu os primeiros textos Dada — La Première Aventure céleste de Monsieur Antipyrine ("A primeira aventura celeste do señor Antipyrine", 1916) e Vingt-cinq poèmes (1918), así como os manifestos do movemento: Sept manifestes Dada ("Sete manifestos Dadá", 1924). En París organizou, cos seus compañeiros de movemento, espectáculos na rúa cheos de absurdismo para "épater le bourgeois" (escandalizar a burguesía) e deulle un poderoso impulso á escena dadaísta.
A finais de 1929 embarcouse no daquela recentemente inaugurado movemento surrealista de André Breton, Louis Aragon e outros autores. Dedicou gran esforzosa intentar conciliar as doutrinas filosóficas nihilistas e sofisticadas do movemento coa súa propia afiliación marxista. Participou activamente no desenvolvemento dos métodos de escritura automática, entre eles o collage e o cadáver exquisito. Desa época data o seu libro L'Homme approximatif ("O home aproximado", 1931).
Durante a segunda guerra mundial incorporouse á resistencia francesa. Tras obter a cidadanía en 1947, afiliouse ao Partido Comunista Francés. A súa militancia estenderíase ata 1956, cando, tras a invasión de Hungría polas tropas sovéticas para apagar a revolta popular, apartouse do partido. A súa obra da época é complexa, aínda que máis convencional que na súa xuventude. Nela salientan Parler seul ("Falar só", 1950) e La face intérieure ("A face interior", 1953).
Morreu en decembro de 1963 en París e foi enterrado no cemiterio de Montparnasse. Obras
La première aventure céléste de Mr Antipyrine (A primeira aventura celeste do Sr. Antipyrine), 1916
Vingt-cinq poèmes, 1918
Primeiro manifesto dadá, 1918
"Anthologie Dada" (15 de maio de 1919) Dada (4/5)
Cinéma calendrier du coeur abstrait (Cinema calendario do corazón abstraído), 1920
Sept manifestes dada (Sete manifestos dadá), 1924
De nos oiseaux, Poèmes (Sobre os nosos paxaros), 1929
L'homme approximatif (O home aproximado), 1931
Où boivent les loups (Onde beben os lobos), 1933
Midis gagnés: poèmes (Mediodías gañados), 1939
Le Surréalisme et l’Après-guerre, 1947
Entre-temps, 1946
La fuite: poème dramatique en quatre actes et un épilogue, 1947
Le Fruit permis: poèmes, 1947
Parler seul (Falar só), 1950
La face intérieure (A face interior), 1953
La Rose et le chien (A rosa e o can), 1958
Tristeza da maternidade

A tristeza da maternidade (en inglés, maternity blues ou baby blues), tamén coñecida coma síndrome do terceiro día (por comezar a se manifestar entre o terceiro e sétimo día desde o parto), é unha resposta fisiolóxica normal é adaptativa que se dá nas mulleres que veñen de dar a luz, e que se caracteriza por unha leve alteración do estado de ánimo que pode implicar apatía, tristeza leve, labilidade emocional, ansiedade e outros cambios no humor dentro do espectro da depresión. Polo xeral adoita afectar as nais nos primeiros días posparto, mais é posíbel que afecten tamén ao proxenitor paterno. Afecta a 75-80% das nais, e os síntomas poden durar desde unhas horas até varios días.
Cómpre non confundir a tristeza da maternidade coa depresión posparto, a cal é unha verdadeira doenza psiquiátrica. Porén, episodios severos e con síntomas moi floridos de tristeza da maternidade poderían ser un factor preditor para padecer depresión posparto nun futuro.
Algúns autores relacionan a tristeza da maternidade con posíbeis alteracións na glándula tiroide, que podería sufrir cambios transitorios durante o período posparto.
Tristura

A tristura ou tristeza é unha das seis emocións básicas descritas por Paul Ekman, xunto coa felicidade, a ira, a sorpresa, o medo e o noxo. Trátase dunha dor emocional asociada a sentimentos de desvantaxe, perda ou impotencia que a miúdo se manifesta a través do pranto. O choro é a miúdo unha indicación de tristura. Na infancia
A tristura é unha experiencia común na infancia. Recoñecer estas emocións pode axudar a detectar problemas emocionais graves, aínda que algunhas familias poden ter unha regra (consciente ou inconsciente) que non considere apropiado a exteriorización deste sentimento, o cal pode favorecer un comportamento maníaco no neno.
A tristura é parte do proceso de evolución do neno que se manifesta, por exemplo, cando este se vai distanciando da nai para ser máis independente. Cada vez que o neno se separa un pouco máis, el ou a nai terán que facer fronte a unha pequena perda e este feito axuda á madurez do individuo, pois aprende a lidar coa tristura por si mesmo.
A pediatra Selma Friberg suxire que é importante respectar o dereito do neno a experimentar unha perda, total e profundamente. Neuroanatomía
A tristura pode estár orixinada por diversos motivos, porén, con independencia da súa orixe, parece que pode seguir un patrón semellante en tódolos casos.
Os estímulos desagradables poden exercer un efecto sobreexcitador nunha zona do cerebro chamada hipotálamo, de xeito que as neuronas desa zona producen unha substancia denominada FLC. Esta molécula é capaz de facer que o cerebro segrege a hormona do crecemento ó torrente sanguíneo e que esta chegue ás glándulas suprarrenais. Na parte máis externa destas glándulas, a hormona de do crecemento estimula a síntese dunha molécula chamada cortisol e esta predispón ó corpo, tanto física como psiquicamente para o estrés. Dentro dos cambios inducidos polo cortisol estarían o insomnio, a inquietude nerviosa, a ansiedade e toda unha serie de síntomas depresivos.
A nivel nervioso, unha diminución dos neurotransmisores noradrenalina e serotonina no cerebro, sería responsable da aparición da sensación de tristura.
Non se sabe con precisión a relación causa-efecto, é dicir, non se sabe por que un baixón de serotonina conduce á sensación de tristura, pero está claro que, nos procesos depresivos, o emprego de fármacos que aumenten o nivel de serotonina no cerebro contribúen á recuperación das depresións. Mecanismos de adaptación
As persoas enfróntanse á tristura de distintas maneiras e esta é unha emoción importante porque axuda a motivar ós individuos para facerlle fronte á súa situación. Algúns mecanismos de adaptación inclúen: buscar apoio nos demais, pasar o tempo cunha mascota ou participar nalgunha actividade que lle axude a expresar ese sentimento. Outras persoas poden excluírse temporalmente do contorno social mentres non se recuperan do decaemento.
Tristão Vaz Teixeira

Tristão Vaz Teixeira, nado en 1395 e finado en 1480, foi un explorador portugués. Traxectoria
Foi mariño da casa do príncipe Henrique o Navegante, a quen acompaña a Ceuta e Tánxer. En 1418 descobre as illas de Madeira xunto con João Gonçalves Zarco; en 1420 foi nomeado Capitán xeneral de Machico. Posteriormente organiza diversas expedicións polas costas africanas.
Trisón

Trisón é unha empresa galega adicada ao sector audiovisual. As orixes da empresa están nunha oferta que fixeron a Inditex para mellorar o son das súas tendas, entón levaba este traballo Nordés, despois mercada por Prosegur. Trisón deseña, fabrica e instala os sistemas de son e vídeo de Inditex, Estrella Galicia, Tous, Gocco, Sephora e outras empresas.
Tritanomalía

A tritanomalía é unha anomalía visual conxénita que afecta á visión das cores. O individuo que a presenta ten reducida capacidade para distinguir a diferenza entre algúns tons de azul e amarelo. É unha variante pouco frecuente de discromatopsia ou daltonismo que presenta o 0. 01% da poboación. Discriminación da cor
Os individuos cun só tipo de cono fotorreceptor na retina non poden distinguir as cores, por exemplo na acromatopsia. A visión en cor require polo menos dúas series de conos fotorreceptores con diferentes sensibilidades espectrales.
Nas «divarianzas» pódense detectar dous valores de brillo para cada obxecto. Comparando ambos os brillos o cerebro xa é capaz de distinguir as cores, pero a visión normal require de polo menos tres series de conos fotorreceptores na retina.
Nos «sistemas trivariantes» ou «trivarianzas» posúense tres fotorreceptores. Grazas a ese tres fotorreceptores, os individuos con visión normal son capaces de igualar a cor de cada composición espectral de luz mediante a adecuada combinación das tres cores primarias: vermello, verde, e azul; pero mesmo na «trivarianza» poden existir tipos de visión defectiva da cor. Visión defectiva do azul
A «tritanomalía» é unha ambigüidade no «sistema trivariante». A alteración prodúcese no terceiro pigmento chamado «tritos». Trátase dunha deficiencia conxénita na visión, un defecto no sistema receptor da cor azul. Os individuos con dificultades para distinguir a cor azul denomínanse «tritanómalos» e o seu comportamento colorimétrico é «tricrómata anormal».
Os individuos «tritanómalos» ou con «tritanomalía» son «tricrómatas» porque posúen o tres sistemas de conos, as células responsables da visión en cores. A súa capacidade de discriminación da cor azul é de grao medio e o tipo de deficiencia é «tritán», é dicir, correspondente ao amarelo-azul, cun máximo de 500 e sen puntos negros.
Poden imitar artificialmente as cores pola mestura aditiva do tres loces espectrales, pero ao ter unha anomalía non aceptan as mesturas de cores axustadas para os «tricrómatas normais» que poden visualizar normalmente todas as cores do espectro visual. É por iso que deben engadir un exceso de azul para obter a cor azul.
A «tritanomalía» pode consistir nunha capacidade parcial de percepción da cor azul ou nunha incapacidade total. Se os conos S da retina —que son os que perciben as lonxitudes de onda lumínicas curtas— do individuo «tritanómalo» faltan por completo, prodúcese unha cegueira total á cor azul chamada tritanopía.
A diferenza da tritanopía, cuxo mecanismo é a redución, na «tritanomalía» o mecanismo é a alteración. Dunha mestura de amarelo e azul, para lograr visualizar o azul deben engadir un exceso de azul. Tamén se denomina acianopsia ou dicromacia azul.
Tritanopia

A tritanopia é unha disfunción visual relacionada coa percepción da cor. Consiste na carencia de sensibilidade á cor azul, denominada tamén dicromacia azul. Trátase dunha das alteracións da visión cromática menos frecuentes e prodúcese cando os tritaconos, é dicir os conos que captan a porción azul do espectro visible, experimentan unha perda de actividade. As persoas afectadas sofren unha maior perda na percepción do espectro que aquelas que posúen deuteranopia ou protanopia.
Tritongo

Un tritongo (do prefixo latino tri- e do grego φθόγγος, 'sons', literalmente 'tres sons') é un conxunto de tres fonemas vocálicos formado por unha semiconsoante, unha vogal e unha semivogal que se atopan na mesma sílaba.
No galego non adoitan os tritongos. Hai algúns exemplos de palabras patrimoniais nas que por evolución fonética normal se reuniron tres vogais de xeito que unha forte queda entre dous febles: dioivo, bieito.
No galego oriental, onde os plurais dos nomes rematados en -n se forman elidindo ese -n e engadindo o sufixo -is, aparece tritongo se o -n vai precedido de ditongo. Así traiciois (tradicións).
Tamén hai tritongos na fala de Goián e noutras que perderon o -d- en formas de conxugación como fraguais, ao xeito do portugués e o castelán.
No mesmo galego común, palabras que rematan cos ditongos io, ia, ie, ao formaren derivados con -ARIU, presentarán tritongo: comenencieiro, especieiro; á parte das voces pronunciadas ocasionalmente con rapidez ou descoido, do tipo cambiei, fieito, que regularmente soan cam-bi-ei, fi-ei-to.
Triturus

Triturus é un xénero de anfibios caudados da familia dos salamándridos, composto por unha serie de especies presentes en toda Europa coa excepción da maior parte de Escandinavia, e na parte occidental de Rusia, Asia Menor ao longo da costa do mar Negro e na costa sur do mar Caspio.
Encóntranse en corpos de auga, como estanques pouco profundos, lagoas e regatos, e tamén en augas profundas tranquilas, e en zonas terrestres, como páramos, pantanos e bosques.
Especies deste xénero usáronse como indicadoras debido a que a súa presenza ou ausencia pode indicar a saúde do ambiente, por exemplo, o pH da auga e a presenza de contaminantes. Especies
Triturus carnifex (Laurenti, 1768)
Triturus cristatus (Laurenti, 1768)
Triturus dobrogicus (Kiritzescu, 1903)
Triturus karelinii (Strauch, 1870)
Triturus macedonicus (Karaman, 1922)
Triturus arntzeni Litvinchuk, Borkin, Dzukic & Kalezic, 1999
Triturus marmoratus (Latreille, 1800)
Triturus pygmaeus (Wolterstorff, 1905)
Trité

O trité (en grego: τρίτος -tritos-, "un terzo") era unha moeda da Antiga Grecia, de ouro (ou electro) ou de prata, que tiña o valor da terceira parte dun estatero de ouro ou dun estatero de prata, e un peso de arredor de 4, 5 gramos, que se empezou a utilizar no século VII a. de C.
O seu peso foi variable en función do padrón monetario correspondente.
De xeito diferente ao tetarté, que se emitiu só en contadas ocasións, o trité foi moi amplamente posto en circulación, sinaladamente en Cícico, en Focea e en Mitilene. O trité como divisor do estatero
Esta é a relación de valor entre o trité e o resto dos divisores do estatero: Hemiestatero: medio estatero.
Trité: un terzo.
Tetarté: un cuarto.
Hecté: un sexto.
Hemitetarté: un oitavo.
Hemihecté: un doceavo.
Triunvirato

Un triunvirato, en latín triumvirātus, ou triarquía é unha forma de goberno dirixida por tres individuos, coñecidos como triúnviros, en latín triumviri. O nome xurdiu na Roma antiga no século I a. C. , durante a República Romana cando este tipo de goberno foi usado para formar alianzas e conseguir control político.
O termo comezou a usarse para describir as alianzas entre Caio Xulio César, Cneo Pompeio Magno e Marco Licinio Craso (Primeiro Triunvirato, 60 - 53 a. C. ) e entre Marco Antonio, Marco Emilio Lépido e Octavio Augusto (Segundo Triunvirato, 43 - 38 a. C. ).
Trivio

Nas universidades medievais, o trivio (do latín trivium) comprendía as tres materias que primeiro se ensinaban, isto é, antes do cuadrivio. Supoñían o comezo do estudo das artes liberais.
A palabra latina trivio procede do prefixo tri- 'tres' e da raíz latina viam, que significaba 'vía, camiño'. Literalmente en latín significaba 'tres vías, tres camiños' ou, o que é o mesmo, 'a tripla vía, o camiño triplo' (cf. as palabras trivial e trivialidade, que fan referencia ó máis básico e que están emparentadas etimoloxicamente con ela, como se pode advertir pola raíz).
O trivio consistía na educación dos estudantes en gramática, dialéctica (ou lóxica, dado que dialéctica e lóxica funcionaban como palabras sinónimas na Idade Media) e retórica. Dado que o latín era a lingua internacional do mundo académico e unha lingua segunda para moitos europeos, a súa gramática tiña que ser ensinada e aprendida concienciudamente.
Na gramática os estudantes encargábanse do estudo da mecánica da lingua; nas de lóxica, da mecánica do pensamento e da análise; nas aulas de retórica, do uso da lingua para instruír e persuadir. Estas tres materias eran consideradas como un campo de preparación para o cuadrivio, que consistía no estudo da aritmética, xeometría, música e astronomía. Á súa vez o cuadrivio supoñía a preparación para o estudo serio da filosofía e a teoloxía.
Trixeración

A Trixeneración é un procedemento similar á coxeración no que se consegue frío, ademais de enerxía eléctrica e calor, típicos da coxeración, todo a partir dun mesmo combustible ou unha mesma fonte de enerxía primaria.
A aparición dos sistemas de trigeneración ten a súa orixe na chamada xeración distribuída ou descentralizada, que consiste en localizar o sistema de xeración no mesmo lugar onde se atopan os usuarios finais, ou moi preto deles.
A forma tradicional de obter estes produtos enerxéticos é por separado: consumir a electricidade da rede, producir a calor mediante caldeiras de combustible fósil e o frío a partir de ciclos de refrixeración por compresión, que consomen enerxía eléctrica. Os sistemas de trigeneración e coxeración posúen certas vantaxes económicas e ambientais respecto a forma convencional de xeración, entre elas un maior rendemento térmico global, que permite o aforro de enerxía primaria e a redución de emisións.
A combinación da coxeración coa absorción dá lugar á trixeración. A absorción é un proceso polo que se pode obter frío a partir dunha fonte de calor.
A calor residual que se obtén é a suma da producida pola xeración de electricidade, máis o subtraído do proceso de refrixeración. Co que se consegue máis cantidade de calor malia a menor temperatura, coa desvantaxe de que as posíbeis aplicacións desta calor poden verse reducidas.
Na época estival, a demanda de calor baixa considerabelmente, polo que a calor producida nos equipos de coxeración pódese aproveitar para "xerar" frío para o aire acondicionado necesario nesta época. Deste xeito conséguese a partir dunha única enerxía primaria (gas natural) tres tipos de enerxía, xunto cun importante aforro económico e unha boa alternativa para o medio ambiente (Porén estamos a mellorar a eficiencia global do proceso comparándoa coa dos procesos por separado).
Triángulo (constelación)

Triangulum ou Triángulo é unha pequena constelación do norte, onde as súas tres estrelas máis brillantes, de terceira e cuarta magnitude, forman un triángulo alongado. É unha das 88 constelacións modernas e tamén foi unha das 48 listadas por Tolomeo. Estrelas principais
α Trianguli (Metallah ou Mothallah), é unha binaria espectroscópica de magnitude 3, 41, menos brillante que β Trianguli.
β Trianguli (Deltotum ou Deltotron), a máis brillante da constelación con magnitude 3, 00, unha estrela subxigante branca.
γ Trianguli, estrela branca de magnitude 4, 03.
δ Trianguli, anana amarela algo maior co Sol a só 35 anos luz de distancia.
ε Trianguli, estrela dobre formada por unha estrela principal de magnitude 5, 50 e outra secundaria de magnitude 11.
TZ Trianguli (6 Trianguli), sistema estelar cuádruplo e estrela variable, (coñecida nalgunhas fontes antigas coma ι), é unha atractiva estrela dobre cun destacable contraste de cor que pode ser vista cun telescopio de tamaño medio nun forte amarelo e cun apagado azul. Ambas compoñentes son binarias moi pechadas, formando así o sistema estelar de 4 compoñentes. Obxectos Notables do espazo profundo
Galaxia do Triángulo (M33), galaxia espiral tipo Sc e membro do Grupo Local que semella ser unha galaxia satélite da galaxia de Andrómeda, situada a 2, 9 millóns de anos luz. O ter magnitude 5, 8, é de abondo brillante para ser divisada a simple vista no ceo nocturno.
Nebulosa NGC 604, a rexión máis grande de hidróxeno ionizado que se coñece.
Galaxia espiral NGC 925, así coma as galaxias NGC 672 e IC 1727, estas últimas separadas apenas 88. 000 anos luz.
Quasar 3C 48, ó norte da constelación, un dos primeiros descubertos. Historia e mitoloxía
A pesar de ser unha constelación menor, o grupo de estrelas que forma Triangulum xa era coñecido na antigüidade e, debido á súa semellanza coa letra grega Δ tomou ás veces o nome de Delta ou Deltotum.
Pola súa forma tamén tense asociado ó delta do río Nilo e foi tamén relacionada coa illa de Sicilia.
Unha versión explicaba que a causa do pouco brillo de Aries, o deus Hermes colocou sobre esta constelación varias estrelas ás que lle deu a forma da letra delta, coma primeira letra do xenitivo de Zeus (Διός).
Triángulo Austral

Triangulum Australe ou Triángulo Austral é unha pequena constelación onde as súas tres estrelas máis brillantes son de segunda e terceira magnitude, forma case un triángulo equilátero. Esta constelación foi inserida por Johann Bayer no 1603. Mitoloxía
Dado que foi inserida no século XVIII, non ten mitoloxías relacionadas. Estrelas Notables e con nome propio
Fonte: The Bright Star Catalogue, 5th Revised Ed. , The Hipparcos Catalogue, ESA SP-1200 Obxectos notables do espazo profundo
NGC 5979, nebulosa planetaria de magnitude 11, 5.
NGC 6025 é un cúmulo aberto cunhas 30 estrelas que van dende magnitude 7 a 9.
Triángulo de Sierpinski

O Triángulo de Sierpinski é unha figura xeométrica obtida a través dun proceso recursivo. É unha das formas elementais da xeometría fractal por presentar propiedades tales como ter tantos puntos como o do conxunto dos números reais, ter área igual a cero, ser auto-semellante (unha súa parte é idéntica en total), non perder a súa definición inicial á medida que se amplía.
Foi primeiramente descrito por Waclaw Sierpinski (1882 - 1969), matemático polonés Construción
Unha das maneiras de obter un triángulo de Sierpinski é a través do seguinte algoritmo: Comece con calquera triángulo nun plano. O triángulo de Sierpinski canónico utilizaba un triángulo equilátero coa base paralela ao eixo horizontal, mais calquera triángulo pode usarse (ver primeira figura).
Encolla o triángulo pola metade (cada lado debe ter metade do tamaño orixinal), faga tres copias, e posicione cada triángulo de maneira que se achegue aos outros dous nun canto (ver segunda figura).
Repita o paso 2 para cada figura obtida, indefinidamente (ver a partir da terceira figura).
Aínda que no proceso enriba a figura inicial sexa un triángulo, non é necesario partir dun para se chegar no triángulo de Sierpinski. É posíbel utilizar calquera figura xeométrica (ver abaixo), o triángulo só utilízase por facilitar a visualisación. O fractal propiamente dito obtense ao repitir infinitas veces o proceso do algoritmo, mais conforme o número de iteracións aumenta, a imaxe obtida tende a se tornar cada vez máis parecida co fractal. Propiedades
O triángulo de Sierpinski posúe unha dimensión de Hausdorff de aproximadamente 1, 585 (log(3)/log(2)). Iso acontece porque esa é unha figura formada por tres copias de si mesma, cada unha reducida por un factor de 1/2.
Tamén existe unha relación co triángulo de Pascal. Montando o triángulo de Pascal con 2n liñas, e pintando os números pares de branco e os ímpares de negro, a figura obtida será unha aproximación do triángulo de Sierpinski.
A área dun triángulo de Sierpinski é cero. Iso pode ser percibido cando observamos que, a cada iteración, a área da figura obtida foi reducida en 25% en relación a área da figura orixinal.
Triángulo de sinalización

O triángulo de sinalización é un sinal en forma de triángulo de cor vermella nos bordos e branca no interior que se emprega nas estradas para indicar o lugar dun accidente ou onde hai un vehículo parado por unha avaría ou nun lugar perigoso. En moitos países a regulamentación do tráfico esixen a todos os condutores que o leven nos seus vehículos para usalo cando corresponda na dirección de chegada do tráfico, xeralmente na parte de atrás do vehículo.
Trobisco

O trobisco ou matapulgas (Daphne gnidium) é un arbusto da familia das timeleáceas. É coñecido por ser unha planta velenosa. Etimoloxía
O nome xenérico deriva do grego Daphn, a mitolóxica moza (Dafne) que perseguida por Apolo tranformouse á beira dun río nun loureiro.
O nome común galego: trobisco, vén directamente a través do latín: turbiscus. Hábitat
É unha planta propia da rexión mediterránea, medrando en case toda a Península Ibérica, chegando a Galiza, illas Canarias, Baleares e norte de África.
Medra en todo tipo de terreos, matogueiras, piñeirais e terreos ermos dende o nivel do mar até os 1000 metros de altitude.
En Galiza medra ben nas toxeiras e piñeirais e bosques de sobreiras, en xeral en lugares quentes onde vai moito sol Florea de marzo a outubro e os froitos madurecen dende xuño a novembro. Descrición
O trobisco é un arbusto de menos de 2 m de altura, cos talos erectos e coa casca parda. As pólas fican moi ergueitas. Ten moitas follas simples, alternas, lanceoladas, enteiras, de ápice acuminado, de cor verde cinsenta, densamente agrupadas nos extremos das pólas. Son irritantes. As flores agroman nos extremos das pólas en acios. Son miúdas, cos pétalos brancos e con catro lóbulos terminais patentes. Desenvolve as flores brancas a finais do verán e polo outono. Os froitos son bagas verdes inicialmente e vermellas ao chegares. Son moi velenosas. Usos
É unha planta velenosa. A presenza, especialmente nos seus froitos, dunha resina, a mecerina, ademais doutro composto a dafnetina, de alto poder tóxico para persoas e animais, non impediu que esta planta se utilizase polo ser humano para outros fins. En cosmética úsanse as follas para fabricar un ungüento que tinxe os cabelos de negro e elimina a caspa; en medicina, o poder vesicante das follas utilizase para as feridas. Tamén se utilizaba para sandar as orellas unha vez que se facía o burato para os pendentes.
É unha boa especie vexetal para facer nós e ligaduras, a casca é unha corda natural pola súa flexibilidade e resistencia.
Empregábase tamén como como insecticida, para matar piollos, formigas, e chinches (de aí o nome vulgar de matapiollos). Nos galiñeiros e poleiros mantíñanse os piollos controlados co uso da planta.
O trobisco utilizouse como potente veleno para matar peixes dende tempos inmemoriais coma método de pesca en encoros, regueiros e lagoas, a súa resina tóxica ataca o osíxeno da auga, polo que botando as pólas da planta á auga envelenábanse os peixes logo de dúas ou tres horas. Era un método de pesca común nas pozas dos ríos galegos. Así é citado en diversos libros, entre eles Un verán en Galicia da inglesa C. Gasquoine Hartley, de 1911, editado en galego por Galaxia.
Etnografía
En Galiza considerouse especie máxica, por iso se usou moito coma herba de San Xoán. Empregouse coma amuleto e para afastar os malos espíritos dende tempos inmemoriais. Sinonimia
Mistralia gnidium (L. ) Fourr.
Thymelaea gnidium (L. ) All.
Laureola gnidium (L. ) Samp. ex Pereira
Daphne paniculata Lam.
Daphne orthophylla St. -Lag. Nome común
Trobisco: variedades dialectais en Galiza: terebisco, trebisco, trubisco, turbisco, torbisco, chorobisco, churbisco;
Outros nomes: matapulgas.
Trocar

Un trocar é un dispositivo médico ou veterinario que consta dun punzón (que pode ser unha punta metálica ou afiada con ou sen láminas de plástico), unha cánula (esencialmente un tubo oco) e un selo. Os trócares colócanse a través do abdome durante a cirurxía laparoscópica. O trocar funciona como portal para a posterior colocación doutros instrumentos como pinzas, tesoiras, grampadoras, etc. Os trocares tamén permiten que o gas ou o fluído escape dos órganos do corpo. Etimoloxía
A palabra trocar provén do francés trocart, derivado de trois-quarts (tres cuartos), de trois 'tres' e carre 'lado, face ou cara dun instrumento', rexistrado por primeira vez no Dictionnaire des Arts et des Sciences, 1694, por Thomas Corneille, irmán menor de Pierneille (Pierre Corneille).
Variacións do termo
No dicionario da RAG non aparece "trocar" nesa acepción, pero si no bUSCatermos e no dicionario galego de termos médicos, con esa forma. En galego reintegracionista e en lingua portuguesa os termos maioritarios son trocar e trocarte, en plural trocares ou trocartes, que ás veces por metátese derivou en trocater ou trocáter. Historia
Orixinalmente, os médicos usaban trocares para aliviar o aumento da presión dos fluídos (edema) ou dos gases (inchazo). As patentes dos trocares xurdiron a principios do século XIX, aínda que o seu uso posibelmente datase de miles de anos atrás. A mediados do século XIX, as cánulas de trocar tornáronse máis sofisticadas, como a invención do tubo Southey por Reginald Southey. Tipos
Trocar de Curschman ou de Southey - Trocar empregado para a punción do edema subcutáneo
Trocar de Duchenne - Trocar que se utiliza para tomar mostras de tecido de partes profundas
Trocar de Durham - Trocar que se emprega para realizar unha traqueotomía rápida
Trocar explorador - Trocar moi fino que se usa para puncións exploratorias
Trocar rectal - Trocar de perfil curvo co que se punciona a vexiga a través do recto
Trocófora

Unha trocófora é un tipo de larva mariña, que posúe dúas bandas de cilios. Debido ao movemento destes cilios crea remuíños na auga que posibilitan o control na dirección dos seus movementos. adicionalmente, estes movementos da auga serven para o achegamento de comida, que pode deste xeito ser máis facilmente capturada, sendo a base principal da súa alimentación o plancto.
O nome de trocófora procede da súa forma de peón, tendo unha clara simetría bilateral e distinguíndose nela as seguintes partes: Episfera. Hemisferio superior, por riba da prototroca.
Hiposfera. Hemisferio inferior, por baixo da prototroca.
Ganglio nervioso. Masa de células nerviosas da que parten oito nervios meridianos.
Placa sincipital. Penacho de cilios no extremo superior da episfera.
Prototroca. Anel de cilios por riba da boca; a súa vibración contribúe ao movemento da larva.
Metatroca. Anel de cilios por baixo da boca; tamén con función motriz.
Tubo dixestivo. A boca abre aproximadamente no centro da larva e corresponde ao blastóporo embrionario; a continuación hai unha curta farinxe que da ao estómago en forma de saco, ao que segue o intestino e o ano, que abre no polo oposto á placa sincipital.
Protonefridios. Un par de nefridios (órganos excretores).
Blastocele. A cavidade xeral da larva é o blastocele embrionario.
Esta larva atópase tipicamente en varios filos dentro do grupo dos Lophotrochozoa, como os moluscos, anélidos, sipuncúlidos etc. Hai formas parecidas, máis ou menos asimilables á larva trocófora, como a larva pilidio dos nemertinos ou a larva de Müller dos platelmintos (con aparato dixestivo incompleto).
Troia

Troia (grego antigo: Τροία, Troia ou Τροίας, Troias e Ἴλιον, Ilion ou Ἴλιος, Ilios; latín: Troia e Ilium; Hitita: 𒌷𒃾𒇻𒊭 Wilusa ou 𒋫𒊒𒄿𒊭 Truwisa; turco: Truva ou Troya) foi unha cidade tanto histórica como lendaria, no extremo noroeste da rexión coñecida a finais de antigüidade clásica como Asia Menor, agora coñecida como Anatolia na Turquía moderna, xusto ao sur da boca suroeste do estreito dos Dardanelos e o noroeste do Monte Ida. A localización actual é coñecida como Hisarlik. Foi o escenario da guerra de Troia descrita no Ciclo troiano, en particular na Ilíada, un dos dous poemas épicos atribuídos a Homero, quen a compuxo ao redor do século IX ou VIII a. C. , aínda que contén material máis antigo. Homero tamén fai referencia a Troia na Odisea. A lenda homérica de Troia foi continuada polo poeta romano Virxilio na Eneida. A evidencia métrica da Ilíada e da Odisea suxire que o nome Ἴλιον (Ilion) anteriormente comezaba co digamma: Ϝίλιον (Wilion); este tamén é apoiado polo nome hitita para o que se cre que é a mesma cidade, Wilusa.
A Troia histórica estaba situada no estreito dos Dardánelos (Helesponto), entre os ríos Escamandro (ou Xanto) e Simois, e ocupaba unha posición estratéxica no acceso ao Mar Negro (Ponto Euxino). Historia
Troia (Ílion), cidade que, de acordo coa lenda grega, na narrativa de Homero na Ilíada, foi capturada polos gregos que tiñan por rei e xefe a Agamenón, despois dun sitio de dez anos. A Troia histórica foi descuberta por Heinrich Schliemann (1822-1890), en Hissarlik, no noroeste da Asia Menor, poucas millas no interiro do continente, a partir do mar Exeo. Schliemann era un comerciante alemán rico que dedicou os últimos 20 anos de vida á busca da cidade lendaria. As escavacións que dirixiu el entre 1870 e 1890, e por outros, posteriormente, revelaron nove períodos de ocupación. Os primeiros cinco pertencen á Idade de Bronce, entre 3000 e 2000 a. C. Troia II, en particular, foi unha comunidade que floreceu, con magníficas fortificacións e construcións domésticas, mais acabou sendo destruída por un grande incendio. Troia VI foi palco do influxo de novos colonizadores, que trouxeron cabalos, porén un terremoto arrasou a cidade, por volta do ano 1700 a. C.
Seguiu Troia VII, que se identifica coa Troia de Homero, e que enfrontou a esta cidade coa grega de Micenas, por volta do ano 1000 a. C. Tivo unha fase curta, pois a cidade logo foi destruída por un incendio. As indicacións son de que ese non foi un desastre accidental e de que estaba vinculado á captura da cidade por inimigos. Permaneceu desocupada probabelmente durante 400 anos, até o xurdimento de Troia VIII. Troia IX foi estabelecida no período romano. Cine
A historia da guerra de Troia foi levada ao cine en varias ocasións.
Trois couleurs: Blanc

Trois couleurs: Blanc (en polaco: Trzy kolory. Biały) é un filme franco-polaco de 1994 coescrito, producido e dirixido por Krzysztof Kieślowski. Blanc é o segundo título da triloxía das Tres cores, baseada nos ideais revolucionarios franceses, sendo a continuación de Bleu e antecedendo a Rouge. O filme foi escollido como candidato polaco ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 67ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
Blanc trata sobre a igualdade, e conta a historia de Karol Karol, un home que despois de ser abandonado pola súa muller en humillantes circunstacias en París, perde os seus cartos, a súa residencia e os seus amigos. De volta en Varsovia, Karol comeza os seus esforzos por restaurar a igualdade na súa vida a través da vinganza. Personaxes
Zbigniew Zamachowski como Karol Karol
Julie Delpy como Dominique Vidal
Janusz Gajos como Mikołaj
Jerzy Stuhr como Jurek
Aleksander Bardini como Le notaire
Grzegorz Warchoł como L'élégant
Cezary Harasimowicz como L'inspecteur
Jerzy Nowak como Le vieux paysan
Jerzy Trela como Monsieur Bronek
Teresa Budzisz-Krzyżanowska como Madame Jadwiga
Tromba de auga

A tromba de auga (waterspout en inglés), é un embude contendo un intenso vórtice ou turbillón que ocorre sobre un corpo de auga, usualmente conectado a unha nube cumuliforme. As trombas de auga divídense en dous tipos: tornádicas e non tornádicas. Como o seu nome claramente indica, as primeiras son tornados, xa sexa formados sobre a auga ou formados en terra e que pasaron logo ao medio acuoso, mentres que as segundas, aínda que similares en aparencia, non son tornados. Trombas tornádicas
As trombas tornádicas son tornados sobre a auga, cuxa formación depende da existencia do denominado mesociclón, un sistema de baixa presión na escala de 2 a 10 km, que se forma dentro dunha tormenta eléctrica moi severa, organizada e persistente denominada supercela. Este tipo de trombas son máis raras, por canto os tornados en xeral fórmanse nos continentes, onde a fonte de calor superficial e os contrastes de masas de aire son maiores. Os danos que produce un tornado son moi severos, por canto implican ventos de até 512 km/h (F5 na escala Fujita). Trombas non tornádicas
As trombas non tornádicas (tamén se denominan fair weather waterspout en inglés), non están asociadas á tormenta do tipo supercelda e son moito máis comúns que as tornádicas.
En xeral fórmanse baixo a base de grandes cúmulos ou de cumulunimbus e a súa severidade de cando en cando excede o tipo F0 na escala de Fujita (menos de 116 km/h), aínda que representan de calquera xeito un risco serio para a navegación. A rotación orixínase desde as capas inferiores do chan e non depende da preexistencia dun mesociclón.
Este tipo de trombas mariñas teñen unha dinámica similar a outros fenómenos moi comúns, os diaños de area ou simplemente turbillóns de area ou de terra, a miúdo observables en praias e desertos, aínda que é máis intensa. Ambos os vórtices fanse visibles onde o vento levanta partículas do chan con relativa facilidade (xa sexa area, terra ou auga) e non poderían advertirse por exemplo nun bosque ou pradaría. O aire é máis húmido sobre a auga e pode condensarse ao haber un forte descenso da presión atmosférica, o cal o fai visible coa forma de "nube embude". Esta caída de presión é xustamente o que sucede no interior do turbillón.
Trombose

Trombose é a formación dun trombo no interior do corazón ou dun vaso sanguíneo nun individuo vivo. Tromboembolia sería o termo usado para describir tanto a trombose canto súa complicación que sería o embolismo. Xa os coágulos sanguíneos ocorren, nun individuo vivo, fóra do sistema cardiovascular ou, nun individuo morto dentro dos vasos e no corazón.
Ás veces pode ocorrer nunha vea situada na superficie do corpo, logo abaixo da pel. Nese caso é chamada de tromboflebite superficial ou simplemente tromboflebite ou flebite. Causas
Xeralmente, a trombose é causada debido a unha anomalía nun ou máis itens da Tríade de Virchow abaixo relacionados: Composición do sangue (hipercoagulabilidade).
Calidade das paredes venosas.
Natureza do fluxo sanguíneo (hemodinámica).
Alén desas causas o choque térmico pode levar a un tipo de trombose que pode ser revertido. A formación do trombo é xeralmente causada por un dano nas paredes do vaso, ou aínda por un trauma ou infección, e tamén pola lentitude do fluxo sanguíneo, ocasionado por algunha anomalía na coagulación do sangue. Trala coagulación intravascular, fórmanse unha masa deforme de hemacias, leucocitos e fibrina.
Tromboxano A2

O tromboxano A2 (TXA2) é un tipo de tromboxano que producen as plaquetas activadas e ten propiedades protrombóticas: estimula a activación de novas plaquetas e incrementa a agregación das plaquetas. Isto conségueo ao incrementar a expresión do complexo glicoproteico GPIIb/IIIa na membrana plasmática das plaquetas. O fibrinóxeno circulante únese a estes receptores en plaquetas adxacentes, aumentando a firmeza do coágulo. O tromboxano A2 é tamén un vasoconstritor e é especialmente importante durante as lesións nos tecidos e a inflamación. Tamén se considera responsable da anxina de Prinzmetal (vasoespasmo de arteria coronaria).
Os receptores que serven de mediadores das accións do tromboxano A2 son os receptores de tromboxano A2. O receptor de tromboxano A2 humano (TP) é un típico receptor acoplado á proteína G (GPCR) con sete segmentos transmembrana. Nos humanos ata agora clonáronse dúas variantes de empalme do receptor TP: TPα e TPβ. Síntese e degradación
O TXA2 xérase a partir da prostaglandina H2 pola acción da tromboxano-A sintase nunha reacción metabólica que xera cantidades aproximadamente iguais de ácido 12-hidroxiheptadecatrienoico (12-HHT). A aspirina inhibe irreversiblemente a ciclooxixenase 1 das plaquetas, impedindo a formación de prostaglandina H2, e, por tanto, de tromboxano A2.
O TXA2 é moi inestable en solución acuosa, xa que se hidroliza en 30 segundos á forma bioloxicamente inactiva tromboxano B2. O 12-HHT, que antes se pensaba que era un bioproduto inactivo da síntese do TXA2, demostrouse recentemente que exerce varias importantes accións, algunhas das cales están relacionadas coas accións do TXA2. Debido á súa curta vida media, o TXA2 funciona principalmente como un mediador autócrino ou parácrino nos tecidos adxacentes que rodean o seu sitio de produción. A maioría das investigacións sobre o TXA2 fixéronse en realidade con análogos sintéticos como o U46619 e o I-BOP. Nos estudos en humanos, os niveis de 11-deshidrotromboxano B2 utilízanse para medir indirectamente a produción de TXA2.
Tromboxano B2

O tromboxano B2 é un metabolito inactivo producido a partir do tromboxano A2. Elimínase case completamente pola urina.
Non está directamente implicado na activación e agregación das plaqueta en caso de haber unha ferida, pero o seu precursor, o tromboxano A2, si. A síntese do tromboxano A2 é a diana sobre a que actúa a aspirina, que inhibe o encima COX-1 (que produce o tromboxano A2 nas plaquetas).
O 2-(3, 4-di-hidroxifenil)-etanol (DHPE) é un compoñente fenólico do aceite de oliva extra virxe. Unha fracción de aceite de oliva que conteña DHPE pode inhibir a agregación plaquetaria e a formación de tromboxano B2 in vitro.
Trompa

A trompa é un instrumento de vento-metal que ten normalmente un tubo cónico aberto que deriva das formas dos cornos ou os cabeiros dos animais. A trompa soa pola vibración dos beizos do intérprete apoiados na embocadura (como na trompeta). Historia
Entre os seus antecedentes pódese incluír a trompa de postillón medieval, os cornos reais de marfil de África, o cornu romano, e o shofar xudeu, que deron lugar a trompas como o gran lur da antiga Escandinavia. Outros descendentes dos cornos son a trompa dos Alpes, o clarín, a corneta, e a corneta renacentista (cornetto).
A trompa francesa de orquestra inventouse ao redor de 1650. É unha versión en grande da trompa de caza que foi redeseñada cun tubo enrolado en círculo. A trompa de caza francesa, que se introduciu na orquestra a finais do século XVIII, producía arredor de vinte dos harmónicos naturais. A trompa gañou máis flexibilidade contra 1750 coa invención da técnica de introdución da man dereita no pavillón, co que se variaba a afinación das notas até un ton. A pesar deste avance, o excesivo tamaño dos tubos, chamados seccións, fixo necesario instalar moitas chaves. A invención das válvulas a finais de século XIX revolucionou a trompa, xa que permitiu variar a lonxitude do tubo movendo un dedo. A trompa en fa con tres válvulas pode producir unha escala cromática en tres oitavas, dende o Si2. Os intérpretes modernos usan a man no pavillón para variar a afinación e a cor do son.
A trompa en fa ten tres válvulas, seccións de tubo estreito que se abren ao final nun pavillón en forma de campá ancha, e boquilla de funil que xustifica o son brando e doce. A trompa tenor-baixo en fa e si bemol, introducida contra 1900, substituíu a trompa en fa. Equipada cunha válvula extra para prolongar o tubo até si bemol, ofrece vantaxes técnicas. As orquestras máis modernas inclúen catro destes instrumentos.
Trompa (arquitectura)

A trompa, en arquitectura, defínese como unha bóveda semicónica de intersección que voa fóra do muro. Ten o vértice no ángulo entre dúas paredes e a parte máis ancha sae cara a fóra. A súa función é a de ser un elemento sustentante que permite transformar, desde abaixo, dúas estruturas de diferente trazado xeométrico como, por exemplo, pasar dunha planta de base cadrada a outra octogonal. Emprégase para realizar ciborios e cúpulas, sobre todo na arte románica e na gótica. Parece unha rolda semi-cónica co vértice no ángulo entre dúas paredes e parte amplo.
Ás veces, confúndese coa pendente, posto que teñen unha función semellante. Construción
Como se pode ver na imaxe, se se quere transformar a planta cadrada IJKL nunha octogonal ABCDEFGH hai que unir, entre outros, os vértices, HA. Historia
Foi usada por vez primeira na arquitectura islámica, probablemente en Irán, na arquitectura sasánida do século III ou Mesopotamia, Posteriormente propagáronse na arquitectura bizantina e na arte románica. Aínda que hai autores que matizan que aquelas serían bóvedas nervadas en ladrillo, mentres que o uso en pedra comezaría en Ifriqiya (norte de África) de onde pasarían a Al-Andalus. En España, están presentes a partir da arquitectura musulmá sobre todo nas salas da Alhambra.
Trompe-l'œil

O trompe-l'œil (expresión francesa que significa «enganar ao ollo») ou enganaollos é unha técnica pictórica que intenta enganar á vista xogando coa perspectiva e outros efectos ópticos.
Os trompe-l'œil adoitan ser pinturas murais realistas creadas deliberadamente para ofrecer unha perspectiva falsa. Poden ser interiores (representando mobles, fiestras, portas ou escenas máis complexas) ou exteriores, en muros de inmobles.
Tamén poden atoparse pintados en mesas (aparentando naipes dispostos para unha partida, por exemplo) ou outros mobles.
Malia ser máis propios da pintura tamén existen famosos «enganos» en arquitectura, algúns dos máis coñecidos son a Scala Regia no vaticano de Gianluca Bernini ou a Galería Spada do Palazzo Spada de Borromini, nestes casos trátase de contrarrestar certas impresións ou modificar a percepción do espazo mediante efectos arquitectónicos, como variar a altura das columnas para conseguir, no caso da escaleira, que esta pareza moito máis profunda. Trompe-l'œil no cine
Os trompe-l'œil tamén foron empregados con profusión no cine ata a aparición dos efectos especiais dixitais. Dende simular unha vista exterior a través dunha fiestra en escenas rodadas en decorados interiores, ata a simulación de todo un "grandioso" decorado exterior.
Un método habitual (Matte en inglés) era pintar o "gran" exterior (cidades, ceo etc. ) nunha táboa de madeira de poucos metros que se situaba relativamente preto da cámara pero ocupando só unha parte do encadramento, mentres que a escena real tiña lugar máis lonxe e ocupando o resto do encadramento da cámara; así, facendo coincidir o bordo do trompe-'œil pintado coa escena real, o efecto é que todo se desenvolvese nun grande escenario, cuxo custo de construción fose prohibitivo. Ata se podía chegar a ter todo o decorado como trompe-l'œil, ocupando todo o encadramento, e só a través dun oco nel tiña lugar a escena real.
Poderíase dicir que no cine para conseguir este efecto de ilusión óptica se xoga con elementos como a escala (dos distintos elementos que conforman a perspectiva) así como a distancia da cámara ao obxecto filmado e a profundidade de campo.
Unha variación é o método Schüfftan (polo seu inventor Eugen Schüfftan), no que diante da cámara o que se colocaba era un espello parcialmente transparente (quitando parte da película reflectante do espello). Na parte espellada reflectíase o trompe-l'œil e a través da parte transparente tiña lugar a escena real. Trompe-l'œil na pintura
Os pintores hiperrealistas utilizan con frecuencia esta técnica.
Trompeta pocket

A trompeta pocket é un tipo de trompeta máis pequena que a trompeta normal en si bemol.
A diferenza entre estas dúas é que o tubo da trompeta pocket está mais encurvada, o que fai que pareza unha trompeta máis pequena e menos longa, pero a pesar diso, só se diferencia da trompeta no visual, xa que tamén solen estar afinadas en si bemol e o rexistro é o mesmo.