proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Cartas paulinas

As cartas paulinas son unha división dos libros do Novo Testamento. As cartas paulinas abranguen todas as cartas que, ao longo da súa predicación, Paulo de Tarso lles foi enviando a distintas comunidades cristiás. Autor e datas de composición
O autor deste grupo de escritos é o apóstolo Paulo de Tarso, aínda que algúns expertos consideran que nalgunhas cartas como Colosenses ou as chamadas cartas pastorais, puido haber un traballo posterior de edición ou refundición.
Foron compostas nun prazo de tempo que vai desde o ano 37, data da I Carta aos Tesalonicenses, ata os anos sesenta, xa na catividade en Roma. As cartas
Tal como as atopamos hoxe nas versións modernas da Biblia, as cartas ordénanse por tamaño, da máis longa á máis breve: Carta aos Romanos: única de todas as cartas que vai dirixida a unha comunidade cristiá non fundada por el.
I Carta aos Corintios e II Carta aos Corintios: cartas nas que reflexiona sobre o que é ser cristián. Ofrecen moita información sobre os problemas que xurdían nas primeiras comunidades e sobre a organización interna das mesmas.
Carta aos gálatas: interesante pola información autobiográfica que aporta.
Carta aos efesios
Carta aos filipenses: xunto coa Carta aos Colosenses, coa que está moi ligada, é considerada por algúns expertos como unha circular que ía pasando de comunidade en comunidade.
Carta aos colosenses
I Carta aos tesalonicenses: o primeiro escrito do Novo Testamento, trata o tema da nova chegada do Mesías.
II Carta aos tesalonicenses
I Carta a Timoteo: primeira das cartas pastorais, ofrecen moita información sobre a organización das comunidades cristiás.
II Carta a Timoteo
Carta a Tito: cunha temática similar a das Cartas a Timoteo.
Carta a Filemón: carta persoal dirixida a un cristián en concreto, interesante por ver como aborda o tema da escravitude. Cartas pastorais
As cartas a Timoteo e a Tito, adoitan agruparse nunha categoría específica dentro do corpus paulino que se coñece como Cartas pastorais. Debe o nome ao seu contido, centrado na organización da Igrexa, deixando de lado cuestións teolóxicas propias das outras cartas.
Cartel

Cartel é un soporte, normalmente en papel, fixado de forma que sexa visible en locais públicos. A súa función principal é a de divulgar información visualmente, pero tamén é apreciada como unha peza de valor estético. Alén da súa importancia como medio de publicidade e de información visual, o cartel posúe un valor histórico como medio de divulgación en importantes movementos de carácter político ou artístico. Historia
Raíces
O cartel ten as súas raíces na antigüidade. Mais é a partir do uso da técnica da litografía, na segunda metade do século XIX, que o cartel pasa a ter unha estrutura recoñecible como peza de publicidade. Jules Chéret e Alphonse Mucha foron dous grandes deseñadores gráficos que se dedicaron especialmente ós carteis e tiveron un papel importante no seu desenvolvemento. Nesa época artistas plásticos de renome se dedicaron ó cartel, como Toulouse-Lautrec entre outros.
Século XX
No século XX o cartel tivo un papel importante no deseño moderno. O deseño ruso foi influente na evolución do cartel europeo moderno e na escola de deseño alemá, a Bauhaus. O cartel ruso caracterizouse pola relación cas vangardas artísticas e a propaganda do goberno soviético. Os carteis construtivistas do deseñador El Lissitzky son bos exemplos das mudanzas estéticas da época, co emprego de formas xeométricas, cores puras (coma o vermello e o negro), tipografía sen serifa e de montaxes fotográficas.
Das vangardas europeas ata a deconstrución posmodernista o cartel mantivo unha renovación constante, sobrevivindo ó auxe de novos medios, como a televisión ou a radio.
Bo exemplo do poder de masas que tivo o cartel durante o século XX foi a súa inxente utilización durante as guerras, como medio de persuasión ideolóxica. Así, a primeira gran guerra propagandística pode considerarse que foi a Guerra civil española.
Cartilaxe aritenoide

As cartilaxes aritenoides son os dúas cartilaxes da larinxe, nas que se fixa a extremidade posterior das cordas vocais.
As aritenoides pódense aproximar ou distanciar entre si, o que determina a abertura ou o fechamento da glote.
Cartilaxe de Meckel

As cartilaxes de Meckel (esquerda e dereita) son cartilaxes orixinadas no embrión que forman o arco mandibular (1º arco farínxeo). Na cartilaxe de Meckel desenvólvense os ósos do oído martelo e bigornia e serve de guía para a formación da mandíbula.
Extremos. O extremo dorsal desta cartilaxe está conectado coa cápsula ótica e osifícase formando o óso martelo. Os extremos ventrais das dúas cartilaxes (esquerda e dereita) aproxímanse na zona onde se formará a sínfise mentoniana da mandíbula, na que se encontran os dentes incisivos, que non se soldará de todo ata os dous anos de vida.
Parte intermedia. A parte intermedia da cartilaxe desaparece. A porción adxacente ao martelo é substituída por unha membrana fibrosa, que constitúe o ligamento esfenomandibular. A partir do tecido conectivo que cobre o resto da cartilaxe fórmase por osificación a maior parte da mandíbula. Nos humanos a osificación dá comezo durante a sexta semana de vida intrauterina. Por tanto, non é a cartilaxe a que se osifica senón as membranas conectivas que o rodean pola parte lateral, aínda que serve como director da osificación e parte da cartilaxe pode incorporarse ao óso na parte ventral.
A cartilaxe recibe o seu nome por Johann Friedrich Meckel, que a descubriu en 1820. Evolución
A cartilaxe de Meckel é unha peza cartilaxinosa a partir da cal evolucionaron as mandíbulas dos vertebrados. Orixinalmente esta cartilaxe era a cartilaxe inferior das dúas que sostiñan o primeiro arco branquial nos primeiros peixes. Despois, fíxose máis longa e forte e nela inseríronse os músculos necesarios para pechar a mandíbula que se estaba desenvolvendo.
Nos primeiros peixes e nos condrictios (peixes cartilaxinosos como os tiburóns e as raias, que non son peixes primitivos senón evolucionados), a cartilaxe de Meckel segue sendo o principal compoñente da mandíbula. Pero nas formas adultas dos osteíctios (peixes óseos) e nos seus descendentes tetrápodos (anfibios, réptiles, aves, e mamíferos), a cartilaxe queda cuberta de tecido óseo, aínda que nos seus embrións a mandíbula se desenvolve tamén a partir desta cartilaxe. En case todos os tetrápodos a cartilaxe osifícase parcialmente na súa parte posterior orixinando o óso articular, que forma parte da articulación da mandíbula, pero nos mamíferos esa parte dá lugar ao martelo, polo que non ten funcións articulares.
Cartismo

O cartismo (Chartism no inglés) foi un movemento da reforma social que xurdiu no Reino Unido e que expresaba a axitación da clase obreira debido aos cambios derivados da Revolución Industrial, á situación económica e ás leis promulgadas polo Parlamento. Ao igual que o Ludismo, o Cartismo foi un movemento propio da primeira etapa do movemento obreiro, pero a diferenza daquel, tivo unha índole esencialmente política. Obtivo o seu nome da "Carta do pobo" (The People's Charter) que é un documento escrito o 7 de xuño de 1837 no British Coffee House de Londres, enviado ao Parlamento Británico no 1838 que sinala as 6 peticións do movemento, nas que se reivindicaba: O sufraxio universal (aos homes maiores de 21 anos, sen antecedentes penais)
Voto secreto
Soldo anual para os deputados que posibilitase aos traballadores o exercicio da política.
Reunión anual do Parlamento, que aínda que puidera xerar inestabilidade, evitaría o suborno.
A participación dos obreiros no Parlamento mediante a abolición do requisito de propiedade para asistir ao mesmo.
Establecemento de circunscricións iguais, que asegurasen a mesma representación ao mesmo número de votantes.
Os defensores do Cartismo pensaban que cando os traballadores alcanzasen o poder político, poderían adecuar as leis aos seus intereses de clase. A duración deste movemento abarcou unha década, entre 1838 e 1848, aínda que as reunións dos movementos continuaron ata 1852. Manifestouse en 3 ondadas: en 1838, 1842 e 1848.
Cartografía

A cartografía é a rama da xeografía que se ocupa da representación da Terra sobre unha superficie, o que se denomina mapa. Ao ser a Terra esférica ha de valerse dun sistema de proxección para pasar da esfera ao plano. No fondo este é o problema da cadratura do círculo.
Pero ademais de representar os contornos das cousas, as superficies e os ángulos ocúpase, tamén de representar outra información que aparece sobre o mapa, segundo se considere que é relevante ou non. Isto, normalmente, depende do que se queira representar no mapa e da escala deste.
O método da cartografía baséase na fotogrametría: as fotos aéreas (en Galicia antes realizadas polos servizos militares e agora transferidos aos centros correspondentes da Xunta de Galicia) son combinadas, axuntadas, interpretadas e convencionalizadas antes de obter un resultado final.
Para unha correcta interpretación da cartografía (feita a escala rexional ou nacional-estatal), debe recorrerse aos fundamentos da xeografía matemática. O tipo de proxección xeodésica utilizada debe considerarse no reprantexamento cartográfico. Historia
A cartografía ven xa do imperio exipcio e do coñecemento dos gregos, cando Tolomeo realizou unhas primeiras medidas aproximadas da curvatura terrestre dependendo da lonxitude da sombra de dous esteos situados en ambos os dous lados do mar Mediterráneo.
Moito máis tarde buscouse unha referencia xeográfica universal: froito disto foron os meridianos de Barcelona, de París e o definitivamente aceptado de Greenwich. A importancia da cartografía foi tal que influíu nos fundamentos do sistema internacional de pesos e medidas, de xeito que a primeira definición do metro foi "a dezmillonésima parte do cuadrante superior do meridiano que pasa por París".
Cartucho (informática)

Un cartucho ROM, ás veces denominado simplemente como cartucho, é unha carcasa extraíble que contén dispositivos de memoria de só lectura destinados a ser conectados a un dispositivo de electrónica de consumo, tales como un computador persoal ou unha consola de videoxogos. Os cartuchos ROM pódense utilizar para cargar software, tales como videoxogos, ou outros programas de aplicación.
A rañura do cartucho podería ser utilizada para engadidos de hardware, por exemplo sínteses de fala. Algúns cartuchos tiñan memoria estática de acceso aleatorio apoiada por batería permitindo ao usuario gardar información, como as puntuacións de xogos cada vez que se usaban. Uso
Un cartucho é un recipiente que normalmente aloxa un tipo de memoria externa ríxida, que se conecta a un dispositivo electrónico como: un teléfono móbil, unha PDA, un computador, unha vídeo consola, unha cámara dixital, etc. A diferenza do formato disco óptico, o formato cartucho non ten partes móbiles.
Nun principio cada fabricante creaba un cartucho para o seu produto, até o nacemento dos estándares como EEPROM, memoria flash ou memory card. Existen varios estándares de encapsulados que conteñen tarxetas de memoria, promocionados e fabricados pola maioría das multinacionais dedicadas á produción de hardware.
Cartucho exipcio

Cartucho exipcio é o símbolo formado por unha corda ovalada cos extremos anudados como se mostra na figura da dereita Etimoloxía
O nome exipcio era shenu proveniente do verbo sheni, circundar, posiblemente derivado do anel shen. O nome moderno de cartucho é francés, por semellanza cos cartuchos utilizados polos soldados de Napoleón durante a súa expedición a Exipto, a finais do século XVIII.
Historia
O xeito máis frecuente de representar un nome real foi incluíndo o seu xeroglífico dentro dun cartucho (shenu). Xorde a mediados da dinastía II para denominar aos faraóns: Sened, Neferkasocar e Peribsen.
Tamén se usou na dinastía III con Nebka e Huny, aínda que só se utilizou habitualmente desde a dinastía IV.
Casa Rietveld Schröder

A casa Rietveld Schröder (en neerlandés: Rietveld Schröderhuis) (tamén coñecida como Casa Schröder) é unha construción situada en Utrecht, Países Baixos. Trátase dun dos mellores exemplos do estilo De Stijl. No ano 2000 foi incluída pola UNESCO na lista de Patrimonio da Humanidade.
Foi deseñada polo arquitecto Gerrit Rietveld para a señora Truus Schröder-Schrader e os seus tres fillos, e construída en 1924. O requisito fundamental para o seu deseño era unha casa preferiblemente sen paredes. Foi restaurada por Bertus Mudler e convertida en museo. Arquitectura
A casa Rietveld Schröder constitúe tanto no interior coma no exterior unha ruptura con toda a arquitectura anterior. Aínda que comparte a cerca coa última casa da veciñanza, non posúe ningunha relación arquitectónica con esta.
No interior non hai acumulación estática de cuartos, senón unha zona aberta e dinámica. A planta baixa é a máis tradicional, distribuída o redor dunha escaleira central está a cociña e tres habitacións. A sala de estar atópase no piso de arriba, declarada como un ático para satisfacer as regulacións contra incendios das autoridades de planificación, en realidade constitúe unha gran zona aberta, a excepción dun aseo e un baño separado. Rietveld quería deixar o nivel superior como estaba. A señora Schröder, polo contrario, considerou que debería ser utilizable en calquera forma, aberta ou subdividida. Isto conseguiuse cun sistema de paneis deslizantes e xiratorios. Schröder utilizou estes paneis para abrir o espazo do segundo andar para permitir máis espazo aberto para ela e os seus 3 fillos, deixando a opción aínda de pechar ou separar as habitacións cando o desexa. Cando está dividido por completo, o andar superior consta de tres cuartos, cuarto de baño e sala de estar. Entre este e o espazo aberto hai unha gran variedade de combinacións posibles.
No exterior as superficies son en branco e gris e os marcos das ventás negros, a isto súmaselle unha serie de elementos lineais coas cores primarias. Ao igual que a Cadeira vermella e azul de Rietveld, cada compoñente ten a súa propia forma, posición e cor. Patrimonio da Humanidade
O comité do Patrimonio Mundial inscribiu a casa Rietveld Schröder na lista da UNESCO de Patrimonio da Humanidade o 2 de decembro de 2000 durante a sesión XXIV en Cairns, Australia. A comisión decidiu aplicar os criterios i e ii, e engadiu sobre a casa: O Rietveld Schröderhuis en Utrecht é un ícono do movemento moderno en arquitectura e unha excelente expresión do xenio creador humano na súa pureza de ideas e conceptos desenvolvidos polo movemento De Stijl. (. .. ) Coa súa visión radical do deseño e do uso do espazo, o Rietveld Schröderhuis ocupa unha posición fundamental no desenvolvemento da arquitectura na era moderna.
Casa Rosada

A Casa Rosada é a sede do Poder Executivo da República Arxentina. Dentro atópase o despacho do Presidente da Nación Arxentina. Este edificio localízase na rúa Balcarce 50, na Cidade de Buenos Aires, fronte á histórica Praza de Maio. A súa cor característica é rosada e é considerado un dos edificios máis emblemáticos de Buenos Aires. Alberga ademais o Museo da Casa de Goberno, con obxectos relacionados cos presidentes do país. Foi declarada Monumento Histórico Nacional.
Casa consistorial do Porriño

A casa consistorial do Porriño é a sede do concello homónimo. Corresponde a un edificio construído dende 1919 a 1924 polo arquitecto galego Antonio Palacios Ramilo dentro da corrente rexionalista. Os deseños son realizados sen encarga previa, e ensaia nun pequeno soar un edificio con carácter monumental. Algúns autores de Galiza gabaron o labor comparándoo ao dun poeta.
En setembro de 1976 a casa consistorial sufriu un grave incendio, que destruíu totalmente o interior do edificio e gretou parte dos seus muros exteriores de pedra.
Casa das Atochas

A Casa das Atochas foi un centro social okupado do barrio coruñés de Monte Alto. Historia
Naceu en marzo de 2008 coa ocupación dun inmoble de baixo e catro andares no número 14 da rúa Atocha Alta. Funcionou de maneira asemblearia e autoxestionada, e serviu de espazo aberto de acollida de actividades e asociacións culturais e políticas. En decembro de 2010 unha sentenza xudicial determinou o desaloxo do centro. O edificio foi desaloxado en abril de 2011 e demolido en 2014.
O seu voceiro era a publicación Lume! .
Casa das Campás

A Casa das Campás é unha das tres construcións máis antigas que se conservan da cidade de Pontevedra, e posiblemente a máis vella das civís. Localízase na rúa Don Filiberto, 11, no centro histórico. Historia
Debida á falta de documentación, as súas orixes non están claras, pero suponse que pertence á Época Baixomedieval polos escudos que se atopan na fachada e o estilo das portas. Estes escudos relaciónana coa liñaxe dos García Camba ou máis probabelmente coa dos Puga, señores de Regodeigón en Ribadavia.
A primeira referencia existente da Casa das Campás é do ano 1587. Daquela, a edificación estaba preto da igrexa de San Bartolomeu o Vello, que por razóns que se descoñecen non tiña campá. Por esta razón, para chamar ós fregueses usábase o carillón da casa dos Puga, que por aquel entón xa pasara a mans dos monxes beneditinos do mosteiro de San Salvador de Lérez. Os monxes tamén empregaron a Casa das Campás como adega de viño, na que podían chegar a almacenar uns 12. 000 litros.
No século XX, nos anos da posguerra, o edificio acolleu o bar Pitillo, que recibía ese nome porque nel obsequiaba ós clientes con tabaco. Na década de 1980 a edificación ficou en estado de abandono ata que a adquiriu o concello no ano 2000 coa finalidade de restaurala. Tras unha coidadosa reforma, a casa reabriu as súas portas en 2003.
Desde 2006 a Casa das Campás é a sede do vicerectorado do Campus Universitario de Pontevedra. A casa tamén acolle conferencias, exposicións, cursos, obradoiros e presentacións de libros. En 2017 celebráronse alí uns 380 eventos. Especialmente no verán, a Casa das Campás convértese nun lugar de visita para os turistas. Descrición
É un edificio do gótico tardío cuxa autoría pode atribuírse a un mestre que traballou na construción da basílica de Santa María a Maior.
No exterior, a casa conserva a fachada do século XV con dous arcos conopiais sobre as portas. As dúas fiestras da primeira planta teñen impostas superiores e inferiores para aloxar contraventás corredeiras, característica típica da arquitectura do século XVI, así como as bólas de pedra que decoran a cornixa. Entre as xanelas do primeiro piso hai dous escudos de armas esculpidos en pedra, o máis pequeno coas armas dos Puga (esporas e caldeiros) e o máis grande cunha garza, típica das armas dos García-Camba.
No interior do edificio, de 1. 400 m2, conviven a pedra, a madeira case negra que lembra os galeóns e o cristal, nunha coidada reforma que lle dá un toque de modernidade. Esta sede universitaria conta cun vestíbulo ou sala de exposicións na planta baixa, unha sala de despachos, unha sala de tecnoloxía, unha sala de conferencias e despachos para o vicereitor, os directores de área e dos Novos Cinemas nas dúas plantas superiores. Lenda
Durante os séculos XIX e XX corría o rumor de que na casa estaba escondido o tesouro de Benito Soto, o pirata pontevedrés.
Casa das Ciencias

A Casa das Ciencias é un dos Museos Científicos Coruñeses. Está situado no Parque de Santa Margarida. Contén, entre outras cousas, módulos para experimentar fenómenos sorprendentes, unha incubadora onde se poden ver nacer pitiños de galiña, exposicións e un planetario que ofrece programas en directo e gravados. Concibiuse como un lugar para se divertir coa ciencia e Umberto Eco cualificouno de museo máis formidable do mundo. Historia
É un edificio de planta octogonal rodeada por un pórtico. Comezouse a construír na década de 1950 para funcionar como emisora de radio mais non se rematou e a súa estrutura abandonada coñecíase como "O palacete". O proxecto foi rematado en 1985 polo arquitecto Felipe Peña.
Foi inaugurada o 1 de xuño de 1985 polos Reis de España. Nese momento era o primeiro museo interactivo de titularidade pública no país. Contidos
Conta con catro salas dedicadas a exposicións interactivas máis un planetario. No entresollado destaca un péndulo de Foucault, realizado cunha esfera maciza de 120 quilos pendurada dun cabo de máis de 14 metros de lonxitude. No primeiro andar atópase a sala de experiencias, dedicada precisamente a experiencias sobre o mundo físico, con módulos interactivos que responden ás accións dos visitantes. Hai tamén unha sala de exposicións temporais e outra de exposicións de natureza.
O planetario, denominado Sala de Proxección Galileo, permite representar sobre unha cúpula de 10 metros de diámetro todos os astros visíbeis a simple vista desde a Terra e reproducir os movementos que se observan no ceo. Pode mostrar o firmamento tal e como se ve desde calquera punto do planeta ou as posicións dos planetas noutras épocas. A capacidade é de 84 butacas. Soporte
A Casa das Ciencias depende do Concello da Coruña. Asemade, ten unha asociación, Asociación de Amigos da Casa das Ciencias, que soporta actividades relacionadas arredor da mesma, como o Día da Ciencia na Rúa. Premios
Os premios Prismas da Casa das Ciencias son concedidos dende 1987 para promocionar a difusión científica.
Casa das Pedriñas

A Casa das Pedriñas é unha construción particular situada no concello da Veiga. Deseñouna e construíuna o pintor e escultor Daniel Mancebo entre 1970 e 1995.
Casa de Castelao

A casa de Castelao é a vivenda familiar onde transcorreu parte da vida de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Atópase na Rúa de Abaixo, número 42, na vila de Rianxo. É unha típica edificación urbana das vilas mariñeiras galegas que data de finais do século XIX. Na fachada destacan o balcón e a galería. Arélase que sexa a sede da Fundación Castelao nun futuro. Historia
A familia Rodríguez Castelao non tiña casa propia antes de emigrar á Arxentina. Mariano Rodríguez, pai de Castelao, mercou a casa da rúa de Abaixo coma primeiro investimento despois de regresar triúnfante das Américas coma indiano. Tralo exilio de Castelao á Arxentina, a familia sufriu constantes aldraxes e humillacións, permanecendo case sempre na casa por medo. Na casa morou Teresa Castelao, irmá do artista, até a súa morte. Descrición
Trátase dunha construción acaroada de planta rectangular que presenta fachada proporcionada coas características do soar, representativa do tipo edificatorio máis elemental do tecido.
Conforma un inmoble de planta terrea e dous andares cuberto a tres augas, con recercados, zócolo e esquinais en cantaría e entrepanos en cachotaría revocada e simetría na composición da súa fachada, con tres vans, agás na planta baixa.
Consta de balconadas con varandas de fundición no primeiro andar e corpo voado pechado a xeito de galería no segundo andar e de fiestras balconeiras en ambos andares, con carpintaría de madeira, agás en dito corpo no que foi substituída por aluminio.
Casa de Don Inocencio

A casa de Don Inocencio é unha casa de indianos situada en Rinlo, Ribadeo. Mandouna construír Inocencio Vázquez Aguiar en 1912. De estilo ecléctico, conta con tres plantas (baixo e dous pisos) de 220 m² (medidas polo SIXPAC).
Casa de Mañó

A casa de Mañó foi unha casa galega situada no concello pontevedrés de Redondela, na parroquia de Quintela.
Foi fundada por Gutiérrez Falcón de Soutomaior a finais do século XVI. Os brasóns e escudos da casa forman parte do Museo de Pontevedra.
Casa de Quintela

A Casa de Quintela é unha casa señorial situada no lugar de Quintela, na parroquia de Catasós (concello de Lalín). A casa propiedade da familia dos Quiroga, e que tiña a propiedade do próximo Souto de Quintela, foi no século XIX visitada por intelectuais e políticos galegos, en especial Emilia Pardo Bazán pasou longas temporadas nesta casa, onde escribiu algúns capítulos de Los Pazos de Ulloa.
Casa de Quintela (Redondela)

A casa de Quintela foi unha casa galega situada no concello pontevedrés de Redondela. Recibe ese nome por estar localizada na parroquia de Quintela.
Pertenceu á familia dos Núñez de Araújo.
Casa do Concello de Delft

A Casa do Concello de Delft (en neerlandés: Stadhuis van Delft) é un edificio de estilo renacentista situado na Gran Praza (Grote Markt ou simplemente Markt), fronte á igrexa nova da cidade holandesa de Delft, na Holanda Meridional. O edificio, que en 1967 recibiu a consideración de monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument), foi a sede do Concello de Delft e na actualidade utilízase como escenario protocolario para a celebración de recepcións e eventos cerimoniosos. Historia
Unha parte do edificio data do século XIII e outra gran parte do edificio foi construída ao longo do século XIV.
Aínda que esta casa consistorial sobreviviu ao grande incendio de 1536 que destruíu a cidade de Delft, pola contra Por outra banda, sufriu moi gravemente o incendio do 4 de marzo de 1618. Desde 1618 a 1620 tiveron lugar obras e ampliacións baixo a dirección de Hendrick de Keyser, arredor da torre central, chamada "a vella pedra" (De Oude Steen), que albergaba unha antiga sala de tortura.
Casa do concello

A casa do concello ou simplemente concello é unha edificio destinado a sede da administración local, alberga a alcaldía, as dependencias e servizos municipais, e nel celébranse periodicamente os plenos do concello. Historia
Emancipación das urbes na Idade Media
A construción das primeiras casas de concellos é o resultado dun movemento político, que xorde no século XI, de afirmación das cidades fronte a nobreza e a igrexa: O movemento, simultáneo en tódolos países de Europa, empeza en Italia. Así e todo, é en Flandres onde as construcións de casas de concello son as máis acabadas, e das cales consérvanse máis vestixios. A casa do concello marca da súa arquitectura os espazos públicos e a identidade propia da asemblea dos habitantes. Simboliza un lugar de poder, signo de emancipación das elites urbanas.
Casacas vermellas

Casacas Vermellas foi o nome utilizado para referirse aos soldados do exército inglés entre os séculos XVII e XIX. Dise que a súa orixe se remonta ao xeneral inglés Oliver Cromwell que a utilizou por primeira vez no seu exército, ou ben foi utilizada polo exército privado da Compañía Británica das Indias Orientais durante os séculos XVII e XVIII. O nome viña de que o seu uniforme, tanto cerimonial como de batalla, consistía nunha casaca de cor vermella.
Os casacas vermellos foron probados en diversos conflitos, como as Guerras Napoleónicas, a Revolución Americana ou a Guerra Bóer.
Casaminoácido

Os casaminoácidos son unha mestura de aminoácidos e algúns péptidos moi pequenos obtidos da hidrólise ácida da proteína caseína do leite. Utilízanse en microbioloxía como ingrediente de medios de crecemento microbiano. A mestura contén todos os aminoácidos esenciais excepto o triptófano, que queda destruído pola dixestión con ácido sulfútrico ou ácido clorhídrico.
Os casaminoácidos son similares á triptona; esta última diferénciase en que sufriu unha hidrólise encimática incompleta e presenta algúns oligopéptidos, mentres que nos casaminoácidos o que predomina son os aminoácidos libres. Usos
Os casaminoácidos subministran unha fonte de nitróxeno de orixe proteica completamdente hidrolizada. Contén unha pequena cantidade de cistina. O triptófano e as vitaminas son destruídas polo tratamento ácido. Os restantes aminoácidos (en distintas cantidades) son unha fonte de nutrientes para varios microorganismos. Os aminoácidos son moi solubles e axeitados para o seu uso en cultivos de tecidos. O contido de sales é xeralmentre do 30 a 40%. Os casaminoácidos poden atoparse na vacina DTaP da marca Daptacel ou utilízanse na súa fabricación. Aspecto
Po que flúe libremente (as partículas non se pegan nin agregan) de cor branca a marrón clara, homoxéneo.
Solubilidade (2%).
Incoloro a amarelo claro e transparente en solución.
Casandrea

Casandrea (en grego antigo Κασσάνδρεια, Kassándreia) é unha das cidades máis importantes do antigo Reino de Macedonia, fundada polo diádoco Casandro en -316 mediante sinecismo no lugar da antiga cidade grega de Potidea na Calcídica.
O territorio da cidade abranguía as rexións veciñas de Olinto e de Meciberna ao nordeste, Botidea ao noroeste, e a península de Palene ao sur.
A finais da república, estableceuse alí unha colonia romana sobre o -43 so orde de Bruto polo procónsul Quinto Hortensio Hortato. Debeu haber unha segunda fundación romana na época do Principado, pois o nome oficial da colonia era daquela Colonia Iulia Augusta Cassandrensis.
A colonia gozaba do ius Italicum. Aparece mencionada en Plinio o Vello (IV, 36) e nas inscricións.
O asentamento, que nunca foi escavado, atópase actualmente na localidade de Nea Potidaia (Nova Potidea), no territorio do municipio de Moudaniá.
Casaquistania

Casaquistania, Kazhakhstania, terreos casacos, bloque de Casaquistán ou bloque de Kazakhstán é unha rexión xeolóxica de Asia central que comprende a área centrada no lago Balkhash, norte e leste do mar de Aral, sur do cratón siberiano e oeste dos Montes Altai. A cunca de Junggar en Xinjiang, China, tamén formaba parte de Casaquistania, aínda que ás veces se denomina bloque de Junggar.
Como os terreos casacos se orixinaron durante o Ordovícico tardio como parte do cinto oroxénico de Asia central tamén se denominan oróxeno casaco. Estes terreos xeolóxicos están localizados no que hoxe é Kazakhstán, o nordés de Uzbekistán, o norte de Kirguizistán e o noroeste da China.
Hoxe Casaquistania está rodeada de tres grandes continentes antigos: no noroeste a zona de cizalla de Gornostaev sepáraa do cratón de Siberia co cal chocou durante o Carbonífero; ao noroeste están as terras do que foi Báltica, que se sitúa a carón do terreo xeolóxico casaco do val de Turgai, pero lonxe de Casaquistania; ao sur e leste estaba Gondwana que se estendía desde o polo sur ao ecuador. Non lonxe dos dispersos terreos casacos estaban os cratóns do sur da China, norte da China, e do Tarim, pero non se coñece como estaban situados eses bloques continentais en relación a Gondwana. Evolución tectónica
A inicios do Paleozoico os terreos casacos estaban distribuídos por unha ampla rexión no norte e noroeste dos terreos de Mangyshlak, Karakum, Karakorum e Tarim.
Porén, a localización, orixe e afinidades faunísticas destes terreos xeolóxicos foron explicados aplicando dúas hipóteses competidoras: unha describe estes terreos como enormes arcos de illas chamados o arco de Kipchak; a outra considéraos unha serie de cintos máis ou menos paralelos. As análises faunísticass indican que algúns dos terreos probablemente se orixinaron en Gondwana en vez de en Báltica ou Siberia.
Unha análise de 2006 de braquiópodos indicou que as Montañas Chu-Ili debían formar un terreo xeolóxico independente perigondwánico no Ordovícico tardío localizado non lonxe dos cratóns do sur e norte da China.
Estudos máis recentes indican que no Ordovícico tardío os terreos casacos formaban un arquipélago composto de grupos de arcos de illas e microcontinentes centrados no ecuador. As unidades principais desta ensamblaxe eran os terreos de Boshchekul (no norte de Kazakhstán), Chingiz-Tarbagatai (leste de Kazakhstán) e Chu-Ilu (sur de Kazakhstán). O microcontinente Atashu-Zhamshi estaba localizado na marxe suroeste do arquipélago. Algúns dos terreos fusionáronse probablemente xa no Ordovícico medio, pero é moi improbable que Casaquistania se formase como un un só continente antes do final do período.
Durante o Carbonífero e Permiano, Siberia chocou con Casaquistania formando as Montañas Altai, e posteriormente Báltica colidiu orixinando a oroxenia ural, creando a base da maior parte do que hoxe é Eurasia.
Casca (zooloxía)

A casca, ou carapa, é unha cuberta dura e ríxida casca que posúen numerosos animais que, entre outras funcións, serve para protexer as partes brandas dos mesmos. Neste sentido, sería sinónimo de exoesqueleto.
É o caso da maioría dos crustáceos e moluscos, nos que é de natureza calcaria, de todos os artrópodos, nos que está constituído por queratina (nos crustáceos reforzada por sales cálcicos) e dos quelonios (tartarugas), nos que é de natureza ósea e córnea. Crustáceos
Nos crustáceos a casca presenta diferentes graos de calcificación e, por tanto, de consistencia, segundo os grupos.
Os crustáceos que forman parte do zooplancto tamén teñen casca. Entre eles estás os cladóceros, os ostrácodos e os isópodos. Porén, os isópodos só tieñen unha casca que cobre a cabeza, o denominado "escudo cefálico".
Cando se proxecta cara a adiante, máis alá dos ollos, esta proxección do exoesqueleto denomínase rostro (en latín científico, rostrum).
Nos decápodos, na casca distínguese o cacho, peza única do exoesqueleto que cobre o cefalotórax, e que está especialmente desenvolvida en centolas, bois, nécoras, lagostas, lumbrigantes, cigalas, lagostinos e camaróns. Arácnidos
Nos arácnidos a casca está formada polo cefalotórax.
É unha cobertura na parte superior formada pola fusión dos terxitos nunha soa placa, e é onde están situados os ollos (ocularium) e os ozóporos dos opilións, entre outros órganos e faneras.
Nalgunhas ordes, como nas dos solífugos e os esquizómidos, a casca pode estar dividida. Quelonios
A casca ou coiraza das tartarugas está formado xeralmente por placas óseas revestidas por placas córneas, pero ás veces só por placas córneas.
A columna vertebral e as costelas fusiónanse formando placas baixo a pel e forman a casca. Exteriormente, a pel está cuberta por escudos, placas córneas que a protexen de maneira máis eficaz.
As tartarugas poden sobreviviren de maneira sorprendente a graves lesións da casca, e as profundas gretas ou partes desaparecidas de tecido poden recompoñerse até o óso e curar.
Nalgunhas tartarugas, como nos trioníquidos, na tartaruga de nariz de porco (familia Carettochelyidae) de Australia ou na grande tartaruga de coiro, faltan os escudos e a casca cóbrese só coa pel.
As cascas de moitas tartarugas presentan cores brillantes con motivos orixinais que permiten identificar individuos da mesma especie a certa distancia. Moluscos
Nos moluscos a casca recibe o nome de cuncha, que pode estar formada por unha soa peza ou placa (gasterópodos, escafópodos, cefalópodos e monoplacóforos), por dúas (chamadas valvas nos bivalvos), ou por varias (nos poliplacóforos).
Estas placas están constituídas por unha proteína (a conquiolina, unha escleroproteína) endurecida por carbonato de calcio na forma de cristais de aragonita.
Algúns moluscos reduciron o tamaño da cuncha, que practicamente non existe; por exemplo, nas lesmas, tanto nas terrestres ou lesmas ou limachas propiamente ditas como nas mariñas (borrachas). E outros fixéronas internas; por exemplo, nas luras e en case todos os cefalópodos.
Cascadia

A República de Cascadia ou, simplemente, Cascadia é un estado autoproclamado dentro das fronteiras dos Estados Unidos que reclama parte dos estados de Oregón, Washington e a provincia canadense da Columbia Británica.
Cascajares de la Sierra

Cascajares de la Sierra é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 41 habitantes (INE 2012).
Cascallo

Para cascallo como material granular, véxase grava.
Denomínase cascallo ao fragmento ou resto de material que provén do refugallo da construción, remodelación ou demolición de estruturas. Tipos de cascallo
Existen dous tipos de cascallos: os refugallos (fragmentos) de elementos prefabricados, como materiais de cerámica, bloques de cemento, demolicións localizadas etc.
os refugallos (restos) de materiais elaborados na obra, como formigón e morteiros, que conteñen cemento, cal, area e pedra.
Os cascallos de construción compóñense de restos e anacos de materiais, mentres os de demolición están formados practicamente só por fragmentos, tendo por iso maior potencial cualitativo comparativamente cos cascallos de construción. Máquina trituradora de cascallos
Trituradora fixa
Trituración primaria: trituradora de mandíbulas
Trituración secundaria: trituradora de impacto
Trituración terciaria: trituradora de cono
Trituradoras móbiles
Trituración primaria: trituradora móbil de mandíbulas
Trituración secundaria: trituradora móbil de impacto
Trituración terciaria: trituradora móbil de cono
Cascarilleiro

Cascarilleiro é un xentilicio non oficial co que se designa os habitantes da cidade galega da Coruña. Orixe
Segundo o xornalista coruñés Vicente Leirachá, o apelativo ten unha explicación histórica moi concreta. O lexicógrafo Eladio Rodríguez González recolleu o xentilicio no seu Diccionario enciclopédico gallego-castellano do seguinte xeito:
Cascavel, Ceará

Cascavel é un municipio brasileiro do estado do Ceará. En 2022 tiña 72. 626 habitantes.
Cascavel, Paraná

Cascavel é un municipio brasileiro do estado do Paraná. Cunha área de 2. 100, 105 km². Tiña uns 296. 254 habitantes (IBGE 2009).
Casco de Leiro

O casco de Leiro é un casco ou unha cunca de ouro, da Idade de Bronce Final. Foi atopado de xeito fortuíto por José Vicente Somoza o 7 de abril de 1976, no lugar chamado Corruncho dos Porcos, unha zona rochosa preto da praia de Leiro, Rianxo. Atopábase dentro dunha vasilla de barro, e a descuberta produciuse durante unhas obras de construción dun alboio. Na actualidade consérvase no Museo Arqueolóxico e Histórico do Castelo de Santo Antón, na Coruña.
Presenta paralelismos con outros exemplares da Península Ibérica, como as cuncas de Axtroki e as cuncas do tesouro de Villena, e do norte ou noroeste de Europa, como a coroa de Comerford. Descrición
É de forma semiesférica e remata nun pequeno tronco de cono de base estreita. O seu diámetro máximo é de 195 mm e a altura de 150 mm máis os 23 mm do remate. O seu peso é de 270 gramos.
Á imaxe de pezas similares centroeuropeas poida que fose primeiro unha cunca, usada para algún tipo de ritual, e despois, engadido o remate, usado como "casco de parada", símbolo da autoridade dentro dunha xerarquía, xa que a delgadeza da lámina desbota calquera aplicación defensiva.
O casco realizouse dunha única peza. Primeiro fundiron un calote, e posteriormente mediante un traballo de batido, foi levantada a lámina de ouro (mediante a técnica chamada rising). O remate superior xa formaba parte desta peza inicial, polo que non se pode considerar que fose engadido posteriormente. Pola parte interior do obxecto pódese observar unha leve depresión efecto do fundido inicial con este remate macizo.
A peza presenta decoración en toda a súa superficie, feita mediante a técnica do repuxado. Os motivos, bolos, dispóñense en bandas horizontais separadas por grupos de tres estrías paralelos (ata seis bandas) que desaparecen no remate. Presenta bolos simples e bolos rodeados de catro fíos circulares concéntricos enmarcados entre catro boliños. Nalgúns depósitos europeos da Idade de Bronce Final, como por exemplo o de Generalard en Francia, consérvanse os punzóns de matriz complexa con que foron obtidos este tipo de decoracións. Estes punzóns complexos, en ocasións cunha parte en positivo e outra en negativo, están normalmente feitos en bronce pola técnica de fundición á cera perdida, polo que se considera propio da ourivaría do Bronce Final e, máis concretamente, do ámbito tecnolóxico denominado Villena-Estremoz. De momento non coñecemos obxectos deste tipo no eido da Península Ibérica.
En toda Europa hai referentes do emprego deste tipo de obxectos, algúns que semellan sombreiros (por exemplo os conos, Goldhüte ou sombreiros de ouro de Avanton en Francia, ou Ezelsdorf, Berlín ou Schifferstadt en Alemaña) e outros como cuncas ou vaixelas (como Villena ou os paralelos irlandeses, como a desaparecida Coroa de Comerford). En todo caso, debe ser considerado pola súa singularidade como un obxecto ritual.
Caseasauria

Os Caseasaurios son unha das dúas subordes da orde Pelycosauria dentro da clase Synapsida. A outra suborde leva o nome Eupelycosauria. Xurdiron no Permiano e inclúen a dúas familias, os pequenos insectívoros e carnívoros Eothyrididae, e os longos herbívoros Caseidae. Clasificación
Taxonomía
Suborde Eothyrididae
Eothyris
Oedaleops
Suborde Caseidae
Angelosaurus
Casea
Caseoides
Caseopsis
Cotylorhynchus
Ennatosaurus
Knoxosaurus
Oromycter? Phreatophasma
Filoxénia
Synapsida |--Caseasauria | |--Eothyrididae | |--Caseidae | |--Eupelycosauria
Casetón

Casetón ou artesón (do latín capsa, caixón) é un termo arquitectónico que designa cada un dos adornos ocos xeométricos (como cadrados, rectángulos ou octógonos) que se dispoñen en forma regular (parecido a un taboleiro de xadrez) nun teito ou no interior dunha bóveda.
É unha técnica xa utilizada na antigüidade clásica. Un exemplo típico dáse no Panteón de Roma ou na Basílica de Maxencio. Posteriormente púxose de novo de moda, principalmente, durante o Renacemento e o Barroco e máis tarde no Neoclasicismo.
Observando un teito ou unha cúpula que contén artesóns, a miúdo dá a impresión que está atravesado por vigas ou molduras que se entrecruzan nas esquinas.
Esta estrutura non só está xustificada por razóns estéticas, senón que os casetóns poden utilizarse ademais para reducir o peso dunha cúpula, como no caso do Panteón de Roma. Os casetóns adoitan estar decorados con típicos rosetóns e ata pintados como trompe-l'œil.
Na construción moderna chámaselles casetóns ás pezas, de forma cúbica ou prismática rectangular, que serven a xeito de encofrado ou cimbra para dar forma ás laxas reticulares, ou forxados bidireccionais.
Casimiro Cubela

Casimiro Cubela García, nado en San Xurxo de Sacos (Concello de Cotobade) o 2 de febreiro de 1908 e finado en Santa María de Trasmonte o 14 de agosto de 1986, foi un sacerdote e escritor galego. Traxectoria
Estudou Humanidades no colexio relixioso de El Espiño (Burgos) e despois Filosofía e Teoloxía no Seminario de Santiago de Compostela, onde coincidiu con Xosé Manuel Cabada e do que foi profesor auxiliar. Foi párroco de Santa María de Tomonde (1931), despois de Ribela e desde 1958 en Santa María de Trasmonte. Escribiu poemas en latín, galego e castelán, algúns deles publicados en Vida Gallega e Acción (Pontevedra). Sendo párroco de Ribela foi detido e procesado en 1948 por axudar á guerrilla e condenado a seis meses e un día de desterro.
Casimiro Velo

Casimiro Velo de la Viña, natural de Pontevedra e finado en Vigo o 26 de febreiro de 1936, foi un avogado e xornalista galego. Traxectoria
Sobriño de Lino Velo Castiñeiras. Foi redactor de El Iris Literario de Pontevedra. Estudou Dereito na Universidade Central de Madrid. Foi nomeado fiscal de Pontevedra en 1893, e secretario da Sociedad Económica de Pontevedra. Foi notario de Vigo dende 1901. Finou en Vigo o 26 de febreiro de 1936. Vida persoal
Casou en 1896 con Sandalia Temes Nieto, filla de Joaquín Temes Trujeda.
Casiterita

A casiterita é un mineral do grupo IV segundo a clasificación de Strunz. É un óxido de estaño (IV) (SnO2), un mineral típico das pegmatitas, é dicir, asóciase á fase tardía da cristalización granítica (pneumatólise). Nos granitos pneumatolíticos e pegmatitas, a casiterita acostuma ir acompañada de wolframita, sheelita e mispíquel. Datos físicos
A casiterita adoita conter un 87 % de estaño e un 21 % de osíxeno (ademais de ferro, tántalo e outros minerais). É fráxil e resistente aos ácidos. Aparece en cristais grosos, prismáticos, case sempre en macla pertencentes ao sistema tetragonal (con variantes ditetragonais e dipiramidais). Con pouca frecuencia dáse o chamado estaño acicular, con cristais finos en forma de agulla, ou en forma de estaño leñoso, parecido á madeira. É habitual velo en forma de gránulos globulares soltos (estaño de pracer). Depósitos
Xeralmente hai dous tipos de depósitos. Os máis produtivos son os que se forman en profundos procesos xeolóxicos de deposición, como as intrusións graníticas, nas que a casiterita aparece incrustada en rochas duras tales como cuarzos ou pegmatitas. O segundo tipo de depósitos é o resultado da sedimentación fluvial na que os nódulos de casiterita, polo seu propio peso, se asentan nos leitos dos ríos por efectos mecánicos.
Son lendarios os depósitos de Cornualla, usados desde a Prehistoria. Tamén son históricos os de Saxonia-Bohemia. En Galiza destaca a zona estannífera de Ourense, e tamén se atopa en menor medida nas minas de San Fins. Porén, é a República Popular da China a maior concentración do mundo deste mineral, na rexión de Yunnan, con máis da metade da produción mundial. Tamén son importantes a escala mundial os depósitos de Malaisia, Indonesia, Rusia, Nixeria, Brasil, Perú, Bolivia, Australia e República Democrática do Congo. Usos
É un mineral fundamental para a obtención de estaño, que, logo, é empregado en aliaxes diversas (bronce, latón). Dado que, ao aliarse con outros metais, provoca un descenso considerable do punto de fusión (ás veces, pouco máis de 200 °C) é moi práctico en materiais de soldadura e en pigmentos cerámicos. Ademais, grazas á súa extraordinaria resistencia á degradación ambiental é moi usado en cubertas anticorrosivas.
Casitérides

As illas Casitérides é o nome que na Grecia antiga se daba aos centros produtores de estaño (kassiteros) situados no Extremo Occidente. A súa localización exacta non está clara, aínda que é moi probable que o topónimo se fose desprazando cara ó norte, desde Galicia á Bretaña e de aquí a Gran Bretaña, conforme ían sendo descubertos novos centros extractores de estaño. Historia
Plinio o Vello na súa Historia Natural sinala que o primeiro grego que accedeu ás Casitérides foi Midácrito, personaxe do que non sabemos nada máis. Crese que os fenicios xa coñecían a ruta do estaño ou das Casitérides, unhas rutas que os cartaxineses manterían oculta até a época romana, pola súa importancia.
Heródoto (430 a. C. ) xa chegara a coñecer algo sobre estas illas. Autores como Posidonio, Diodoro Siculo, Estrabón e outros defínenas como pequenas illas ó longo da costa nordés de Hispania nas que existían xacementos de estaño e, segundo Estrabón, tamén de chumbo. Segundo unha pasaxe de Diodoro o seu nome proviña da proximidade destas coa zona noroccidental de Hispania. Estas illas son nomeadas tamén por Tolomeo e Dionisio Periexeta: o primeiro refírese a 10 illotes na área noroccidental, lonxe das costas e que están dispostas de maneira simbólica en forma de anel; o segundo noméaas en relación coas illas Hespérides.
Caso 4F

O chamado caso 4F (en catalán: Cas 4F) é un caso de corrupción policial, montaxe e falsificación de probas, con implicacións políticas e xudiciais. Ten relación cos feitos ocorridos o 4 de febreiro de 2006. Ese día, a Garda Urbana de Barcelona detivo varias persoas por suposta relación coa agresión a un axente (o cal ficou tetrapléxico) durante unha festa no Palau Alòs de Barcelona, daquela okupado. Algunhas das persoas foron condenadas a prisión. Unha delas, Patricia Heras, suicidouse durante un permiso penitenciario en 2011. O caso fíxose moi coñecido grazas ó filme documental Ciutat Morta, que conta a historia das irregularidades. Reivindicacións dos feitos
Amnistía Internacional denunciou o caso e as torturas que recibiron os principais detidos. O xuíz acabou por arquivar as denuncias contra os axentes.
En 2011 naceu a plataforma Des-muntatge 4F, co obxectivo de «desmontar a versión oficial». Dende entón, familiares, amigos e entidades próximas ós condenados pediron a revisión do caso e organizaron actos de protesta nas rúas, como a ocupación do "Palau del Cinema" da Via Laietana de Barcelona, o 8 de xuño de 2013 para proxectar o documental 4F: ni oblit ni perdó.