proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Selbständige Gemeinde

Selbständige Gemeinde é un termo que se usa tanto nun sentido coloquial como legal. Pode ser traducido ao galego como municipio separado ou municipio independente. Significado coloquial
En Alemaña e Austria, Selbständige Gemeinde é o termo coloquial para un municipio, que representa unha autoridade local (Gebietskörperschaft) como o nivel máis baixo da xerarquía administrativa. En contraste con este é o distrito (Ortsteil) ou o lugar incorporado.
Exemplos: Zaisenhausen é un "municipio independente" no distrito (Landkreis) de Karlsruhe.
Bahnbrücken é un distrito da cidade de Kraichtal desde 1971 e desde entón non é un "municipio independente". Significado xurídico
Na lei da Baixa Saxonia, un Selbständige Gemeinde é un municipio que pertence a un distrito ou a un municipio conxunto (Samtgemeinde) que, polo seu tamaño, asume algunhas das tarefas do distrito ademais das súas tarefas como municipio que pertence a un distrito. No § 14 parágrafo 3 da Lei de Constitución Municipal de Baixa Saxonia (NKomVG), todos os municipios e municipios conxuntos con máis de 30. 000 habitantes teñen a condición legal de "municipio independente", sempre que non sexan "grandes cidades independentes" segundo o § 14 parágrafo 5 NKomVG e non hai "cidades libres de condados" segundo § 14 parágrafo 6 da NKomVG.
Se o número de habitantes cae por debaixo do límite de 30. 001, o municipio conserva a súa condición de municipio independente. Os municipios de 20. 001 a 30. 000 habitantes tamén poden ser declarados Selbständige previa solicitude do goberno estatal segundo o artigo 14 (3) frase 2 da NKomVG. Se o número de habitantes cae por debaixo do límite de 20. 001, ese status pode ser revogado segundo § 14 parágrafo 4 frase 2 da NKomVG.
Na actualidade, as seguintes comunidades están xestionadas como comunidades independentes na Baixa Saxonia: Achim, Alfeld, Artland, Aurich, Bad Pyrmont, Barsinghausen, Bersenbrück, Bramsche, Buchholz in der Nordheide, Burgdorf, Buxtehude, Cloppenburg, Duderstadt, Einbeck, Friesoythe, Ganderbünse, Geest, Hansen, Harsefeld, Helmstedt, Holzminden, Isernhagen, Laatzen, Langenhagen, Leer, Lehrte, Melle, Meppen, Münden, Neustadt am Rübenberge, Nienburg/Weser, North, Nordenham, Nordenham, Nord-Horns, Omberdeck, North-Horn, Osterdeck Papenburg, Peine, Rinteln, Ronnenberg, Schortens, Seelze, Seesen, Seevetal, Sehnde, Springe, Stade, Stuhr, Uelzen, Uetze, Varel, Vechta, Verden (Aller), Wallenhorst, Walsrode, WeLuhedemark, WeLuhedemark Wolfenbuttel e Wunstorf.
Selección artificial

O concepto de selección artificial emprégase no marco dunha técnica de control e de manexo da reprodución. Esta selección consiste en elixir os fenotipos dos organismos que se cultivan ou se crían.
Deste xeito, a selección artificial implica unha manipulación das características que se herdan. A través da ciencia, é posible incrementar a frecuencia con que se presentan os cambios xenéticos nas sucesivas xeracións. Esta particularidade permite orientar a evolución das especies de acordo ás necesidades do ser humano.
Polo xeral a selección artificial oriéntase á obtención de exemplares diferenciados para a reprodución. A partir das novas xeracións, comezan a xurdir exemplares coas características desexadas de maneira estable.
É posible desenvolver a selección artificial para favorecer a reprodución de exemplares que conten coas características desexadas ou mesmo para lograr xustamente o contrario: que non se produza a reprodución de exemplares que teñen características non desexadas.
A selección artificial adoita ser motivo de debate xa que ten implicancias éticas. O ser humano, ao utilizar a ciencia para seleccionar fenotipos, modifica a selección natural: é dicir, altera o curso da natureza segundo as súas necesidades.
En moitos casos, de todos os xeitos, a selección artificial é aceptada sen demasiados cuestionamientos xa que se volve unha necesidade. O incremento da poboación mundial, por exemplo, esixe unha produción maior de alimentos: a selección artificial pode axudar a que as plantas comestibles crezan máis rápido e con maior capacidade de resistencia.
Selección estabilizante

En xenética de poboacións, a selección estabilizante (non confundir con selección negativa) é un tipo de selección natural na cal diminúe a diversidade xenética e a media da poboación estabilízase nun determinado valor do trazo considerado. A selección estabilizante utiliza xeralmente a selección negativa (ou selección purificante) para selecconar en contra dos valores extremos dun trazo.
A selección estabilizante é a oposta á selección disruptiva. En vez de favorecer aos individuos con fenotipos extremos, favorece as variantes intermedias. Reduce a variabilidade fenotípica e mantén o status quo. A selección natural tende a eliminar os fenotipos máis extremos, o que ten como resultado o éxito reprodutivo dos fenotipos norma ou medios. Por exemplo, a bolboreta africana Bicyclus anynana mostra selección estabilizante nos seus ocelos das ás.
Como a maioría dos trazos cambian pouco co tempo, crese que a selección estabilizante é o tipo máis común de selección na maioría das poboacións. Porén, unha metaanálise de varios estudos que mediron a selección na natureza non puideron atopar unha tendencia global á selección estabilizante. A razón pode ser que os métodos para detectar a selección estabilizante son complexos. Poden implicar o estudo dos cambios que causan selección natural na media e na varianza dun trazo, ou miden a fitness para un rango de diferentes fenotipos en condicións naturais e o exame das relacións entre estas medidas de fitness e o valor do trazo estudado, mais a análise e interpretación dos resultados non é sinxela.
Selección negativa (selección natural)

Na selección natural, a selección negativa ou selección purificante é a eliminación selectiva de alelos que son daniños (deletéreos). Isto pode ter como resultado unha selección estabilizante por medio da purga de polimorfismos xenéticos daniños que se orixinan por mutacións aleatorias.
A purga de alelos daniños pode conseguirse no nivel da xenética de poboacións, sendo a unidade de selección unha soa mutación puntual. En tal caso, os portadores de mutuacións puntuais nocivas teñen menos descendencia en cada xeración, reducindo a frecuencia da mutación no acervo xénco.
No caso dunha forte selección negativa sobre un locus, a purga de variantes daniñas resultará na eliminación ocasional da variación ligada, producindo unha diminución no nivel de variación que rodea o locus que está baixo selección. A purga accidental de alelos non-daniños debido a esa proximidade espacial a alelos daniños denomínase selección de fondo (background selection). Este efecto increméntase con taxas de mutación menores pero diminúe con taxas de recombinación máis altas.
A selección purificante pode dividirse en purgante por apareamento non-aleatorio (apareamento selectivo) e purgante por deriva xenética. A purgante por deriva xenética pode eliminar principalmente alelos claramente recesivos, mentes que a selección natural pode eliminar calquera tipo de alelos daniños. Selección negativa en tecidos diploides comparada cos haploides
A idea de que os xenes dun organismo que se expresan no estadio haploide están sometidos a unha selección natural máis eficiente que os xenes que se expresan exclusivamente no estadio diploide denomínase “teoría do enmascaramento”. Esta teoría implica que a selección purificante é máis eficiente no estadio haploide do ciclo vital onde os efectos sobre a fitness se expresan máis plenamente que no estadio diploide. As probas que apoian a teoría do enmascaramento obtivéronse no lévedo unicelular Saccharomyces cerevisiae. Máis evidencias que apoian a teoría do enmascaramento en xenes específicos de tecidos haploides obtivéronse na planta Pinus sylvestris.
Selectividade

O exame de selectividade é unha proba escrita que realizan os estudantes que desexan acceder a estudos universitarios nas universidades públicas e privadas de España. Este exame forma parte das Probas de Acceso a Estudos Universitarios (PAU ou PAAU), nos que, ademais da selectividade, computan os dous cursos de Bacharelato.
O exame faise na universidade máis próxima á residencia do alumno, xeralmente durante tres días de mediados de xuño na convocatoria ordinaria, e de setembro na extraordinaria, á que o alumno pode presentarse no caso de non superar a primeira ou no caso de querer subir nota. Dependendo da nota media obtida nas PAU e a media de bacharelato (40% e 60% respectivamente), o alumno poderá escoller a carreira universitaria que queira cursar (a maior nota, maior prioridade para escoller unha carreira) desde que ambas superen o 4 e a media resultante supere o 5 sobre 10: así, a nota de corte é a nota mínima que se emprega como límite para acceder a unha carreira determinada antes de que se ocupen tódalas prazas ofertadas. Esta nota varía cada ano e dunha universidade a outra. Estrutura anterior a 2010
O exame constaba de, coma mínimo, seis probas escritas. Tres delas eran comúns a tódolos alumnos do país: Lingua castelá e Literatura, Lingua estranxeira e Historia da Filosofía ou Historia). As outras tres probas eran das materias propias da modalidade de Bacharelato escollida polo alumno. Nas comunidades autónomas onde hai linguas co-oficiais, facíase tamén unha proba da segunda lingua oficial e da súa literatura correspondente. Estrutura actual
No curso 2009/2010, implantouse un novo modelo de proba para acceder á universidade, que consta de 2 partes: Común: consta de 4 exercicios (5 se a comunidade autónoma ten lingua cooficial), que son:
Lingua estranxeira (inglés, francés, italiano, portugués ou alemán).
A escoller entre: Historia de España ou Historia da Filosofía.
Lingua castelá e Literatura.
Lingua cooficial (se existe).
Unha materia de modalidade de segundo de Bacharelato (que se cursara ou non é irrelevante).
Específica: serve para subir a nota ata un máximo de 4 puntos; segundo a rama escollida en Bacharelato e a futura carreira, ha sumar os parámetros de ponderación de 0, 1 ou 0, 2.
Selfie

Un selfie ou selfy- tamén coñecido en galego co nome de autofoto -é unha fotografía que unha persoa tira de si mesma, ou ben de si mesma acompañada doutras persoas, animais, obxectos ou circunstancias, que xeralmente se obtén por medio de teléfonos móbiles, webcams ou cámaras dixitais, e que tipicamente se partillan con posterioridade nas redes sociais. Nas selfies, o fotógrafo e o fotografado son a mesma persoa.
Nas fotografías tipo selfie, é habitual ver os brazos da persoa que tira a foto ao suxeitar a cámara ou o móbil.
Selim Palmgren

Selim Gustaf Adolf Palmgren ou simplemete Selim Palmgren, nado en Pori o 16 de febreiro de 1878 e finado en Helsinqui o 13 de decembro de 1951, foi un compositor e pianista finlandés que axudou a establecer o movemento nacionalista na música finlandesa.
O conservatorio da súa cidade natal leva o seu nome. Obra
Entre a súa produción salientan as súas composicións para piano, podendo percibirse na súa obra a presenza de elementos impresionistas como o emprego de escalas de tons enteiros ou construcións de acordes paralelos.
Selma, Alabama

Selma é unha cidade de Estados Unidos, no condado de Dallas do estado de Alabama. Tiña unha poboación de 20512 habitantes (2000).
Selo cilíndrico

Un selo de cilindro é un cilindro gravado cunha "historia en debuxo", que se usaba na antigüidade para enrolar unha impresión sobre unha superficie bidimensional, xeralmente arxila húmida. Os selos estaban feitos de pedra (lapislázuli, hematita, obsidiana, esteatita, ametista, cornalina, calcaria, diorita, talco, ágata, serpentina, clorita, glauconita, magnetita ), vidro, marfil, cerámica (por exemplo, faienza exipcia), metais. Debido á ausencia de boas pezas para esculpir, as grandes pedras dos primeiros cilindros foron probabelmente importadas da Persia.
Os selos cilíndricos foron inventados arredor do 3500 a. C. en Oriente Medio, no lugar de Susa, no suroeste do actual Irán e no antigo sitio de Uruk, no sur de Mesopotamia. Utilizáronse como ferramentas administrativas, xoias e como amuletos máxicos até aproximadamente o 300 a. C. cando a escritura cuneiforme foi substituída polo arameo que utilizaba papiros e pergamiños en lugar de taboíñas de barro.
Durante o período das primeiras dinastías sumerias os temas producidos nas focas eran de "loita de animais", principalmente o ataque de leóns ao gando, e algunhas escenas relixiosas; no período acadio os temas relixiosos tornáronse máis abundantes; durante Ur III e o período babilónico basicamente as representacións dos cilindros eran de deuses e reis; no período asirio prestouse especial atención á produción de imaxes que representaban cazas de animais realistas; no período neobabilónico, coa popularización das focas, os temas principais foron a caza e os relixiosos.
Mentres que a maioría dos selos cilíndricos mesopotámicos forman unha imaxe usando depresións na superficie do cilindro, algúns selos cilíndricos imprimen imaxes usando áreas elevadas do cilindro. Os primeiros empréganse principalmente en arxilas húmidas; este último para imprimir imaxes en tecidos e outras superficies bidimensionais como macetas, cestos, bolsas de coiro, caixas de madeira.
Algúns selos cilíndricos esbozan narrativas secuenciadas, o que os converte en precursores da banda deseñada.
Selo de Allariz

A matriz do selo de Allariz é unha peza de bronce datada entre 1321 e 1370, pertencente ao estilo gótico, que se conserva no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense. Descrición
Trátase dunha placa circular de bronce de 56 mm de diámetro e 3 mm de grosor. A parte traseira é plana, na fronte, en negativo, represéntase un castelo de tres torres con porta e fiestra de arcos apuntados, situado sobre unha ponte de tres arcos. Rodeando a imaxe aparece a lenda: :+: S: IGILV: DO: CONCELO: DE: ALLARIZA peza servía como matriz do selo municipal de Allariz, utilizado para validar documentos oficiais do concello medieval. O selo identificaba á institución como entidade independente, xunto co pendón da vila. Procedencia
A matriz formou parte da Colección Blanco Cicerón, quen a doou ao Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense a petición da Comisión de Monumentos de Ourense.
Selva

As selvas son fragas caracterizadas polas altas precipitacións, de entre 1750 e 2000 mm. A canle do monzón, tamén coñecida coma a zona de converxencia intertropical, xoga un rol fundamental na creación das selvas tropicais.
Entre un 40 e 75% de tódalas especies do mundo son nativas das selvas. Estímase que moitos millóns de especies de plantas, insectos e microorganismos aínda non forn descubertos. As selvas tropicais foron chamadas as "xoias da Terra", e a "maior farmacia do mundo", xa que arredor dunha cuarta parte de tódalas medicinas naturais foron descubertas alí. As selvas tamén son responsables da renovación do 28 % do osíxeno, adoito mal referida coma produción de osíxeno, procesándo o dióxido de carbono mediante a fotosíntese e almacenándoo coma carbono mediante o biosecostro.
O estrato arbustivo das selvas está restrinxido en moitas áreas pola falta de luz solar a nivel do solo. Isto fai posible camiñar a través da selva. Se o dosel é destruído ou mingua, o solo é colonizado moi cedo por unha densa capa de trepadoras, arbustos e pequenas árbores chamada xungla. Hai dous tipos de selva, a selva tropical e a selva temperada.
Selva costeira ecuatorial atlántica

A selva costeira ecuatorial atlántica é unha ecorrexión da ecozona afrotropical, definida por WWF, que se estende dende o suroeste do Camerún até o extremo oeste da República Democrática do Congo.
Forma, xunto coas ecorrexións da selva costeira do Cros-Sanaga e Bioko e selva de terras baixas de Santo Tomé, Príncipe e Annobón, a rexión denominada selva costeira do Congo. Descrición
É unha ecorrexión de selva chuviosa que ocupa 189. 700 quilómetros cadrados ó longo da costa atlántica de África central; inclúe o suroeste do Camerún, ó sur do río Sanaga, a práctica totalidade do río Muni, en Guinea Ecuatorial, o oeste de Gabón, e prolóngase cara ó sur nunha estreita franxa que atravesa o oeste da República do Congo, o interior do enclave de Cabinda (Angola) e o extremo oeste da República Democrática do Congo, ó norte das bocas do río Congo.
Limita polo norte coa selva costeira do Cros-Sanaga e Bioko, polo leste coa selva de terras baixas do Congo noroccidental, polo sur e polo leste co mosaico de selva e sabana do Congo occidental e polo oeste co océano Atlántico e co mangleiro de África central.
Sema

Na análise sémica, o sema é a unidade mínima do significado. Non ten unha realización independente e polo tanto realízase sempre no interior dunha configuración semántica ou semema.
Os lexemas poden ser segmentados en unidades ou trazos semánticos mínimos chamados semas. O termo sema utilízase na análise sémica e é sinónimo de trazo semántico ou compoñente semántico. Os semas poden ser: Semas denotativos: Son os que determinan, dun xeito estábel e cun amplo consenso social, o significado dun lexema.
Semas específicos: Son os semas denotativos que entran en oposición co semema de lexemas veciños dentro dun mesmo campo semántico. Ao conxunto dos semas denotativos específicos chámaselle semantema.
Semas xenéricos:
Son os que adscriben un lexema a unha clase máis xeral e permiten definir as posibilidades combinatorias dos lexemas.
Son comúns a lexemas que funcionan en distintos campos léxicos.
Son trazos distintivos que funcionan en toda unha clase de palabras.
Ó conxunto de semas xenéricos que funcionan en toda unha clase de palabras denominámolo clasema. Por exemplo: 'animado' / 'inanimado', 'masculino' / 'feminino', 'transitivo' / 'intransitivo', 'positivo' / 'negativo'.
Semas connotativos: Son aqueles que caracterizan dunha forma inestable e variable, a miúdo con valor individual, o significado dos lexemas. Ó conxunto dos semas virtuais ou connotativos chamámolo virtuema. O conxunto de semas comúns aos sememas ("lexemas") dun campo semántico chámase arquisemema. O arquisemema pode estar formalizado ou non nunha lingua, é dicir, pode ter ou non un significante e, en consecuencia, un arquilexema que o exprese.
Semana

A semana é un período de tempo de sete días consecutivos. Este período correspóndese coa cuarta parte dun ciclo lunar, de 28 días, que desde antigo serviu como base para o calendario lunar. Nomenclatura
En lingua galega hai dúas formas para denominar os sete días da semana. Dunha banda consérvase a asociación de cada día cun dos planetas (que eran deuses pagáns), agás o domingo (Domenicus dies, día do Señor, de orixe cristiá) e mais o sábado, (Sabbatum, “día do sabá”, que ten orixe xudaica) e coincide coa nomenclatura noutras linguas romances. Doutra banda consérvase a nomenclatura imposta a partir do século VI pola Igrexa católica cun papel destacado de S. Martiño de Dumio, nomenclatura que combateu os nomes pagáns, mais a campaña só tivo éxito no continente europeo en Portugal e Galiza, onde se adoptaron as formas baseadas na forma feira (día de festa, "día santo" en latín). luns / segunda feira (dedicado á Lúa)
martes / terceira feira (dedicado a Marte)
mércores / cuarta feira (dedicado a Mercurio)
xoves / quinta feira (dedicado a Xúpiter)
venres / sexta feira (dedicado a Venus)
sábado
domingo Estrutura
Nos países tradicionalmente cristáns obsérvase o descanso laboral no domingo, nos musulmáns no venres e nos xudeus (e polo tanto en Israel) no sábado. En case todos os países do mundo a semana comeza o luns/ na segunda feira, agás en Portugal e nalgúns países anglosaxóns (como os Estados Unidos), onde a semana comeza o domingo.
Semana Verde de Galicia

A Semana Verde de Galicia é unha importante feira do sector primario celebrada anualmente nos meses de maio ou xuño na localidade pontevedresa de Silleda. Comezouse a celebrar no ano 1978.
Para a celebración do evento habilitouse un recinto feiral que se rematou de construír no ano 1996 cando foi inaugurado polo rei Xoán Carlos I. Este recinto adoita coñecerse polo nome da feira, sendo habituais as expresións o recinto da Semana Verde ou a Semana Verde. Sectores
No evento danse cita varios sectores desde o forestal ata o gandeiro pasando polo alimentario; este último ten cabida dentro de Salimat (Salón da Alimentación do Atlántico).
Tamén hai numerosas mostras de artesanía, novas tecnoloxías, maquinaria e concursos de competición equina e canina.
A feira ten como obxectivo a promoción de actividades agropecuarias, agroindustriais, alimentarias, comerciais, sociais, educativos, de lecer. ..
Semana da Moda de Tbilisi

Semana da Moda de Tbilisi (xeorxiano: თბილისის მოდის კვირეული; tbilisis modis kvireuli) é unha semana da moda xeorxiana que se celebra na súa capital Tbilisi dúas veces ao ano, na primavera e no outono desde o seu establecemento no ano 2009 no marco do festival Tbilisoba. Converteuse nun referente da industria da moda no Cáucaso, presentando novas figuras e favorecendo a exportación da produción xeorxiana.
Semantema

Son os semas denotativos que entran en oposición co semema de lexemas veciños dentro dun mesmo campo semántico. Ó conxunto dos semas denotativos específicos chámaselle semantema.
Son os semas específicos dun lexema ó comparalo con outro lexema que pertence ó mesmo campo semántico có primeiro.
Exemplo se opoñemos os sememas de cabalo e boi, observaremos que ámbalas dúas palabras teñen un semema (conxunto de semas, de unidades mínimas de significación, que conforman o significado do lexema). Pero a pesar de pertenceren os dous lexemas ó mesmo campo semántico, dentro dos seus sememas hai semas comúns e hai semas que se opoñen. O conxunto de semas do lexema de cabalo que non están presentes en boi chámase semantema. De aí que os sememas tamén poidan ser chamados semas específicos.
Semasioloxía

A semasioloxía estuda a relación entre o contido e a expresión, céntrase na descrición dos significados que corresponden a un significante específico dunha lingua ou ben nun ámbito interidiomático por medio da comparanza entre varias linguas.
Seme

Seme ou esperma é o conxunto de espermatozoides e substancias fluídas que se producen no aparello reprodutor masculino de todos os animais, entre eles a especie humana. O seme é un líquido viscoso e esbrancuxado que é expulsado a través do pene durante a exaculación. Está composto por espermatozoides (dos testículos) e plasma seminal que se forma polo achegamento dos testículos, o epidídimo, as vesículas seminais, a próstata, as glándulas de Cowper, as glándulas de Littré e os vasos deferentes. O seme debe diferenciarse do líquido preseminal.
Semema

Na análise sémica, o semema é o conxunto de trazos significativos ou semas mínimos. O semema é unha forma do plano do contido e vai ligado a un significante (forma da expresión), o lexema (unidade mínima de significado léxico que ten expresión).
Noutras palabras, o lexema é a unión dun semema (significado formado por un conxunto de semas lingüísticamernte pertinente porque ten correspondencia no plano da expresión) e un significante ou expresión. Polo tanto, o semema é un conxunto de semas que conforman unha unidade (lingüística) de significado que unida a un significante dá lugar a un lexema.
Semicuartifusa

A semicuartifusa é unha figura musical que equivale a 1/256 do valor dunha redonda. Dura, xa que logo, un cuarto dunha semifusa ou a metade dunha cuartifusa. Representación gráfica
Represéntase por un círculo negro cunha hasta terminada por seis bandeirolas ao lado. Uso
É raro encontrar esta figura nas partituras e cando se utiliza acostuma aparecer en pasaxes breves e rápidas incluídas en movementos lentos. Por exemplo, aparece nas Variacións "Je suis Lindor" de Mozart, onde se encontran catro delas na duodécima Variación.
Semieixo maior

En matemáticas, o semieixe ou semieixo maior (tamén chamado semieixo maior ou eixo semimaior) dunha elipse é a metade do diámetro máis longo; o seu símbolo é a. En astronomía, é a distancia media dun obxecto que orbita ao redor doutro.
O semieixe maior é unha das características máis importantes dunha órbita, xunto co seu período orbital. Pode ser matematicamente probado que para un corpo orbitando, o semieixe maior representa a distancia media do corpo á fonte central gravitacional. Para os obxectos do Sistema Solar, o semieixe maior está relacionado co período da órbita pola terceira lei de Kepler, orixinalmente descrita como: P 2
k a 3 {\displaystyle P^{2}
ka^{3}} onde P é o período medido en anos, a é o semieixe maior medido en unidades astronómicas e k, unha constante de proporcionalidade.
Esta fórmula foi modificada por Newton ao desenvolver a súa teoría gravitatoria, expresándoa como: P 2
4 π 2 G ( M + m ) a 3 {\displaystyle P^{2}
{\frac {4\pi ^{2}}{G(M+m)}}a^{3}} onde G é a constante da gravitación universal, M é a masa do corpo central e m é a masa do corpo orbitando.
Semieixo menor

En xeometría, o semieixe ou semieixo menor (ou tamén semi-eixo menor) e o segmento de liña asociado con máis seccións cónicas (isto é, coas elipses e hipérboles). Un dos extremos do segmento é o centro da sección cónica, en ángulo recto co semieixo maior. É un dos eixes de simetría para a curva: na elipse, o máis curto; na hipérbole, o que non intersecta a hipérbole. Na elipse
O semieixo menor da elipse é unha metade do eixo menor, partindo do centro, medio e perpendicular á liña que vai do foco, ata o extremo da elipse (polo tanto equivale á metade do diámetro máis curto). O eixo menor é o segmento máis longo que vai perpendicular ao eixo maior.
Esta relacionado co semieixo maior a {\displaystyle a} a través da excentricidade e {\displaystyle e} e o semi-latus rectum l {\displaystyle l}, desta forma: b
a 1 − e 2 {\displaystyle b
a{\sqrt {1-e^{2}}}\, \! } a l
b 2 {\displaystyle al
b^{2}\, \! }.
E para obter unha parábola dado que o límite dunha secuencia de elipses nun foco mantense fixa mentres que no outro foco se afasta arbitrariamente nunha dirección, mantendo l fixa. Entón a e b tenden ao infinito, a máis rápido que b. Na hipérbole
A lonxitude do semieixo menor da hipérbole é a distancia dende un extremo, ao longo da liña tanxente, a cada asíntota; sendo así na dirección y {\displaystyle y} e b {\displaystyle b} na ecuación da hipérbole: ( x − h ) 2 a 2 − ( y − k ) 2 b 2
1 {\displaystyle {\frac {\left(x-h\right)^{2}}{a^{2}}}-{\frac {\left(y-k\right)^{2}}{b^{2}}}
1} Está relacionada co semieixo maior a través da excentricidade, de xeito que: b
a e 2 − 1 {\displaystyle b
a{\sqrt {e^{2}-1}}} Nótese que na hipérbole b pode ser mai longa que a. O eixo conxugado da hipérbole vai na mesma dirección que o semieixo maior.
Semifusa

Unha semifusa é unha figura musical que se utiliza para indicar un son cunha duración de tempo que equivale á metade dunha fusa. En comparación con outras figuras, dura 1/16 parte dunha negra. O seu silencio é o silencio de semifusa, que indica que durante o tempo equivalente a unha semifusa non se pode efectuar ningún son.
Semilla para el Cambio

Semilla para el Cambio é unha ONG de eido nacional con sede na Coruña, fundada en 2009 por María Bodelón Maceiras. Orixe
Semilla para el Cambio fundouna no ano 2009 María Bodelón Maceiras quen, tras completar os seus estudos de Cooperación en Inglaterra, decidiu realizar unha viaxe en solitario pola India na que puido constatar a exclusión social e explotación infantil que sofren diariamente centos de nenos e nenas para colaborar co sustento familiar. Algúns meses despois fundou Semilla para el Cambio. Foi inscrita no Registro Nacional de Asociaciones do Ministerio do Interior, Grupo I Sección I co número 593450, e como ONGD no Rexistro Galego de Axentes de Cooperación ao Desenvolvemento co número 000205, Sección A Eido de actuación
O país no que actualmente Semilla para el Cambio desenvolve o seu labor de cooperación é a India. A organización centra a súa actuación na cidade de Varanasi ou Benarés, situada á beira do río Ganxes no estado de Uttar Pradesh. Proxectos
O programa de actuación encádrase nun modelo de desenvolvemento sostible e integral e actúa nos sectores de educación, nutrición e sanidade. Desenvolve o seu labor a través de contrapartes locais, que apoian economicamente proxectos que a comunidade procura para o seu desenvolvemento.
O obxectivo do seu programa educativo é promover a inclusión social e brindar a posibilidade dun futuro digno aos nenos e nenas máis desfavorecidos a través dunha educación integral e de calidade. Foméntase a escolarización prematura para potenciar o seu desenvolvemento e evitar o traballo infantil.
Os proxectos educativos desenvólvense nos distritos de Dashashwamedh e Sigra para un total de 80 beneficiarios. Ambos os proxectos lévanse a cabo en colaboración con escolas locais, Learning Point en Dashashwamedh e RS Montessory en Sigra, que imparten as súas clases tanto en hindi coma en inglés.
Semilla para el Cambio custea os gastos de escolarización e material escolar e asemade ofrece clases de apoio e actividades lúdico-formativas na súa sede. O programa educativo vese complementado por un programa sanitario e nutricional co obxectivo de reducir a incidencia de enfermidades previsibles e asegurarlles aos nenos e nenas un crecemento equilibrado. Xestión
Semilla para el Cambio é unha entidade nova na que todos os seus membros, traballan de xeito desinteresado.
Para garantir a continuidade e sostibilidade dos seus programas só remunera os postos de traballo cubertos por persoal local.
Seminario de Estudos do Valadouro

O Seminario de Estudos do Valadouro (SEVA) é unha entidade cultural galega, científica, divulgativa e de investigación de carácter civil, sen ánimo de lucro, independente de todo credo relixioso e de toda filiación política que desenvolve as súas actividades en Alfoz e O Valadouro. Publicacións
As luces do Castelo. Caderno número 1 (2013). Manuel Lourenzo. Ditos e refráns do Valadouro. Caderno número 2 (2013). Lionel Rexes. CANCIÓN Mitoloxía da Nai no Valadouro. Caderno número 3. Xesús Pisón.
Pedro e Constanza. Caderno número 4 (2015). Manuel Lourenzo.
O Valadouro: prehistoria e historia antiga. Caderno número 7 (2018). Abel Vigo García. Os últimos días do Mariscal (o testamento e a Igrexa mindoniense). Caderno número 9 (2019). Antón Xosé Meilán García. Baseándose no testamento do Mariscal, analiza a súa figura.
Flores de primavera do Valadouro. Caderno número 10 (2023). Pedro Rolle Chaves, con fotografías de Carlos Cornide.
Ditos e refráns do Valadouro. Caderno número 12 (2020). Lionel Rexes, ilustrados por Xosé Branco.
Textos e contextos da emigración do Valadouro en Cuba. Caderno número 13 (2023). Prudencio Viveiro Mogo. A Casa Grande. Caderno número 14 (2024). Isaac Ferreira. Apuntamentos Históricos do Valadouro. Caderno número 16 (2025). Escrito en 1912 por Xosé Martínez Cobo, párroco de Bacoi, e traducido ao galego por Isaac Ferreira.
Seminario de Lingüística Informática

O Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo adícase á investigación na área da lingüística computacional. Fundado por Xavier Gómez Guinovart, as liñas de investigación prioritarias do SLI céntranse no ámbito das tecnoloxías da lingua galega: procesamento de córpora textuais, aplicacións lexicográficas e terminolóxicas, análise lingüística automática, tradución automática, e correctores ortográficos e gramaticais.
Algúns dos principais recursos públicos desenvolvidos polo SLI son tradutores automáticos, correctores ortográficos en liña, dicionarios técnicos, corpus lingüísticos e ferramentas de análise lingüística en liña (véxanse as ligazóns externas para máis detalles).
Os recursos están dispoñíbeis na páxina Tecnoloxías e Aplicacións da Lingua Galega.
Semiquinona

Aa semiquinonas (ou ubisemiquinonas, se a súa orixe é a ubiquinona) son radicais libres que se orixinan pola retirada dun átomo de hidróxeno co seu electrón durante o proceso de deshidroxenación dunha hidroquinona, como a propia hidroquinona (quinol) ou o catecol a unha quinona, ou alternativamente a adición dun só átomo de hidróxeno co seu electrón a unha quinona. As semiquinonas son compostos moi inestables.
Por exemplo, a ubisemiquinona é o primeiro dos dous pasos da redución da forma suplementaria do CoQ10 (ubiquinona) á súa forma activa ubiquinol.
Semiramide

Semiramide é unha ópera en dous actos con música de Gioachino Rossini, e libreto de Gaetano Rossi, baseado na Tragédie de Sémiramis de Voltaire (1748). A súa estrea tivo lugar no Teatro la Fenice de Venecia o 20 de abril de 1823. Un dos personaxes principais baséase na lendaria raíña Semíramis.
Semirrecta

Unha semirrecta é cada unha das dúas partes nas que fica dividida unha recta por calquera dos seus puntos. Pódese definir como unha recta con punto de orixe, considerando unha continuación de puntos que parten dunha orixe e se estenden cara ao infinito, mentres que a recta existe no infinito como liña de puntos en sentidos contrarios.
Considerando a bixección entre unha recta e os números reais, temos unha recta numérica, onde os reais positivos corresponden a unha semirrecta e os reais negativos corresponden a outra semirrecta e o cero corresponde ao punto común entre as dúas semirrectas, tamén chamado orixe.
Semis

Para a moeda romana e bizantina de ouro con valor de medio sólido ou medio nomisma, ver semissis. O semis (voz latina; plural semissis; "metade dunha unidade") foi unha moeda da Antiga Roma de bronce, de tempos da República, con peso e valor equivalentes a medio ás ou seis onzas romanas ou uncias. Historia
Emitido polo obradoiro monetario de Roma a partir do século III a. de C. , o semis foi unha moeda de bronce inicialmente fundida e máis tarde xa cuñada, nada como equivalente da metade do ás libral (un ás que pesaba unha libra romana, ou 324 g). Cara a 250 a. de C. , o ás someteuse a unha redución do seu peso, ao pasar a preto de 260 gramos, e, consecuentemente, tanto o semis como o resto dos submúltiplos sufriron unha diminución proporcional. A partir de aí, o peso da moeda de bronce continuou nun camiño descendente, especialmente durante a segunda guerra púnica, un período marcado pola inflación e pola aparición das moedas de prata (denario e sestercio), que acabaron por marxinar a moeda de bronce.
Malia estas importantes variacións sucesivas no seu peso, os motivos que caracterizaron os semis republicanos desta primeira época non variaron: Saturno no anverso e a tradicional proa dun barco no reverso, característica da moeda de bronce deste período. Ademais, estas moedas aparecen identificadas, a modo de marca de valor, por unha letra "S" ou por seis puntos, que representan as seis onzas (das doce que compuñan unha libra).
Logo dunha existencia esporádica durante o século II a. de C. , as emisións do semis acabaron por deterse no ano 82 a. de C. , cando pechou o obradoiro encargado das emisións romanas de bronce. A partir de aí, autorizáronse cuñaxes provinciais para uso local en Hispania e na Gallia Narbonensis, segundo o padrón imperial romano. que continuaron ata o século I d. de C. No ano 19 a. de C. , a reforma monetaria de Augusto estableceu unha xerarquía dos valores en circulación, na que ten cabida novamente o semis, como pequena moeda, xa non de bronce, senón de cobre, destinada ao comercio local.
A emisión de semis cesou definitivamente durante o período de Adriano (117-138).
Semissis

Para a moeda romana de bronce con valor de medio ás, ver semis. O semissis (voz latina, "metade dunha unidade"; en grego σεμίσσης) foi unha pequena moeda da Antiga Roma de ouro, aparecida no século IV, equivalente a medio sólido do Imperio Romano, e que continuou vixente ata o século IX co valor da metade do nomisma do Imperio Bizantino. Historia
Os motivos máis recorrentes dos semissis son o busto do emperador nos seus anversos e a imaxe dunha idealización alegórica da Vitoria nos seus reversos.
A partir da reforma de 309, no reinado do emperador Constantino I (306-337), o sólido constituíu, xunto co seu divisor, o semissis (arredor de 2, 25 gramos), o estándar moeda de ouro do Imperio Romano.
Os primeiros exemplares de semissis foron emitidos ao seu nome nos obradoiros monetarios de Roma en 312. Durante os séculos IV e V cuñouse en cantidades moi modestas, e foi nos séculos VI e VII, e nas primeiras décadas do VIII cando as súas emisións acadaron maior importancia. A partir de 740 foi moi raramente cuñado no Oriente; o derradeiro exemplar coñecido provén do reinado de Basilio I o Macedonio (867-886). No entanto, na Europa Occidental mantívose en circulación en Sicilia ata a conquista árabe de Siracusa (877-878).
Semitas

Os semitas forman un conxunto de numerosos pobos e culturas estendidos desde a antigüidade nun gran territorio do Próximo e Medio Oriente e o norte da Península Arábiga, que desenvolveron importantes civilizacións.
O termo semita foi utilizado por primeira vez cara a finais do século XVIII, para referirse a pobos citados na Biblia descendentes de Sem, fillo primoxénito de Noé. Na Biblia, no libro do Xénese atópase a narración do diluvio e nela está a xenealoxía na táboa dos pobos onde se fai referencia aos semitas. O termo semita, desde entón, fai referencia aos pobos de lingua semítica. Os antigos pobos de fala semítica inclúen aos habitantes de Aram, Asiria, Babilonia, Canaán (incluídos os hebreos) e Fenicia. As poboacións actuais que teñen linguas semíticas inclúen aos árabes, os xudeus, os etíopes e os arameos.
A semellanza entre os pobos semitas débese á súa orixe lingüística e cultural, xa que non se pode falar dunha raza semita. Estaban constituídos por un conxunto heteroxéneo de tipos raciais, todos eles pertencentes á antiga familia lingüística semita.
Semivida (medicina)

En medicina e farmacoloxía a semivida, hemivida, vida metade ou vida media de eliminación dun fármaco en sangue é o tempo que tarda en eliminarse o 50% da concentración plasmática acadada por unha dose dese fármaco. A semivida biolóxica é un parámetro farmacocinético moi importante, xeralmente denotada pola abreviación t1/2, e é fundamental para coñecer os intervalos de aplicación de dito fármaco. Vida media en eliminacións de primeira orde
Este proceso é, en xeral, un proceso logarítmico de primeira orde. Por exemplo; unha cantidade que é eliminada a unha proporción constante, do axente por unidade de tempo. Noutras palabras, desta forma, a diminución da concentración de dito axente tras unha administración única vén dada por: C t
C 0 e − k t {\displaystyle C_{t}
C_{0}e^{-kt}\, } Ct é a concentración despois dun tempo t
C0 é a concentración inicial (t 0)
k é a constante de eliminación
A relación entre a constante de eliminación e a vida media vén dada por: k
ln ⁡ 2 t 1 / 2 {\displaystyle k
{\frac {\ln 2}{t_{1/2}}}\, } A vida media vén determinada pola separación (CL, do inglés clearance) e o volume de distribución (VD), e ámbolos dous parámetros relaciónanse segundo a expresión: t 1 / 2
ln ⁡ 2. V D C L {\displaystyle t_{1/2}
{\frac {{\ln 2}. {V_{D}}}{CL}}\, } Vida media en eliminacións de orde cero
Nalgunhas circunstancias, a vida media varía coa concentración do medicamento ou droga. Por exemplo, o etanol pode ser inxerido nunha cantidade suficiente para saturar os encimas (basicamente alcol deshidroxenases) que o metabolizan no fígado, e por isto é eliminado do corpo a unha taxa constante (eliminación de orde cero). Deste modo, a vida media, baixo estas circunstancias, é proporcional á concentración inicial de droga ou medicamento A0, e inversamente proporcional á constante de eliminación de orde cero k0, onde: t 1 / 2
0. 5 A 0 k 0 {\displaystyle t_{1/2}
{\frac {0. 5A_{0}}{k_{0}}}\, }
Semivogal

En fonética, un vocoide non silábico é unha clase que engloba ó que tradicionalmente se chamaron semivogais e semiconsoantes. Foneticamente é un son aproximante que é a realización dunha vogal que por si mesma non forma sílaba, senón vai acompañada doutra vogal que ten o valor silábico. O termo semivogal resérvase para o elemento non silábico dun ditongo decrecente, ou para o son non silábico que segue á vogal forte nun tritongo. O termo semiconsoante prefírese para designar ó elemento non silábico dun ditongo crecente ou ó primeiro son dun tritongo.
As semivogais ou semiconsoantes son frecuentemente alófonos non silábicos de vogais. As semivogais correspondentes a /i, ou desígnanse cos signos [i̯, ou̯], mentres que as semiconsoantes con [j, w].
Semuncia

A semuncia (voz latina; en galego: "media onza") foi unha moeda da Antiga Roma de bronce co valor da cuarta parte dunha onza romana ou uncia, ou da vinte e catroava parte dun ás, emitida na época da República.
Previamente á súa amoedación, era tamén unha unidade ponderal, coa mesma equivalencia respecto da uncia e da libra como unidades de peso. Historia
A existencia desta moeda correspóndese coa segunda parte do século III a. de C. , cos primeiros momentos das emisións republicanas de moedas de bronce fundidas, de cuxas series era o valor máis baixo (coa excepción da quartuncia -1/4 de uncia-, que non tivo un carácter regular dentro do sistema monetario).
Di Varrón acerca do seu valor: Ocasionalmente aparece asociada ás marcas Σ ou S nos seus anversos, como indicativa do seu valor.
Os tipos máis comúns dos seus anversos foron a cabeza de Mercurio ou a representación dunha landra; en tanto que na maioría dos seus reversos se amosa un caduceo ou a tradicional proa de barco baixo a lenda ROMA, característica das emisións romanas de bronce desta época. Con todo, tampouco é infrecuente a aparición de motivos diversos.
A semuncia déixase de emitir arredor do ano 210 a. de C. , coincidindo coa aparición do denario. Ademais da propia cidade de Roma, foi tamén cuñada en diversas cidades da Península Itálica.
Semáforo

O semáforo é un dispositivo de sinalización situado en interseccións de rúas, pasos de peóns e outros lugares para regular o tráfico de vehículos e o tránsito de peóns. O tipo máis frecuente ten tres luces de cores: Verde, para avanzar, posto que non hai obstáculos.
Vermella, para deterse inmediatamente.
Amarela, como paso intermedio do verde a vermello, ou precaución se está intermitente.
O amarelo ten un significado distinto se está intermitente (pasar con precaución) ou se está fixo (deterse, se a velocidade é a apropiada para as condicións do tráfico e permite facelo con seguridade).
Semáforo (informática)

En informática, un semáforo é unha variable especial protexida que ten como función o control de acceso a recursos compartidos nun ambiente multitarefa. Os semáforos foron inventados por Edsger Dijkstra no ano 1965. Operacións
As dúas operacións básicas que se realizan con semáforos son as seguintes: wait (P): Decrementa o valor do semáforo nunha unidade. Se o novo valor do semáforo é negativo, o proceso que execute a operación wait é bloqueado. De non ser así, continúa a súa execución con normalidade.
signal (V): Incrementa o valor do semáforo nunha unidade. Tras o aumento, se o valor previo do semáforo era negativo (i. e. , hai procesos esperando para usar o recurso), desbloquéase a un deles.
Estas dúas operacións deben ser atómicas ou indivisibles, é dicir, mentres un proceso estea executando unha destas dúas operacións, ningún outro proceso pode executar outra operación sobre o mesmo semáforo, tendo que esperar a que o primeiro proceso acabe a súa operación sobre o semáforo. A condición de atomicidade evita condicións de carreira entre os procesos.
No seu traballo orixinal, Dijkstra usou as letras P e V para denominar as operacións, primeiras letras das palabras neerlandesas proberen (probar) e verhogen (incrementar). En textos sobre computación, é frecuente atopar as denominacións down e up, respectivamente. En Enxeñaría do Software, os termos máis empregados son wait e signal. Algoritmos
As operacións wait e signal impleméntanse como segue. P(semaphore S): //wait repeat: [if S ≥ 0: S ← S-- break] V(semaphore S): //signal [S++] Esta implementación sinxela inclúe espera activa: se o valor do semáforo é menor ou igual ca 0, o proceso que executa a operación P consome CPU ata que se consuma o seu quantum. Para evitala, pode facerse que o proceso que realice a operación P se bloquee se non se pode decrementar o valor, e que o proceso que execute a operación V esperte a un dos procesos que estean esperando. Usos
Os semáforos empréganse para xestionar o acceso as seccións críticas dos programas, é dicir, rexións de código que deben ser accedidas polos procesos segundo certa orde e lóxica. Un exemplo típico (abordado por Dijkstra no seu traballo) é o problema do produtor-consumidor.
Cando un semáforo se inicializa a 1, garante que un único proceso execute certa porción de código, é dicir, actúa como un semáforo binario ou mutex.
Semántica

A semántica é a subdisciplina da lingüística que se encarga de estudar o significado. A súa última revolución foi a da lingüística cognitiva, pois o estruturalismo de Ferdinand de Saussure (que descubriu a súa estrutura na lingua co construto das articulacións lingüísticas), non lle proporcionou demasiado desenvolvemento e o transformacionalismo de Noam Chomsky non lle deu demasiada importancia.
Entre os seus temas de estudo principais están os casos de sinonimia, homonimia, polisemia e campos semánticos. Co desenvolvemento multidisciplinar da lingüística cognitiva por parte de Ronald Langacker na década de 1980, reabríronse temas de traballo coma a metáfora, a metonimia e a categorización. Tamén está moi asociada á lexicoloxía (e polo tanto coa lexicografía), sobre todo mediante a estrutura chamada campo léxico. Semántica filosófica e semántica lingüística
O signo lingüístico está composto por un significante e un significado, pero o falante que emprega o signo lingüístico pon a este en relación cun referente que non é outra cousa ca realidade.
A semántica filosófica preocuparase por cales son as relacións entre o signo lingüístico e o referente extralingüístico. A semántica lingüística estudará as unidades significativas mínimas diferenciais, 'os lexemas', e as relacións que entre eles se establecen no seo dunha lingua concreta. Semántica diacrónica e semántica sincrónica ou lexicoloxía
A semántica, rama da lingüística que se ocupa dos cambios de significación que operan nas palabras, é unha ciencia diacrónica, fronte á lexicoloxía (tamén denominada semántica sincrónica), disciplina que estuda o léxico dunha lingua, e que traballa no plano sincrónico. Semántica léxica e semántica gramatical
Debido á distinción entre 'significado léxico' e 'significado gramatical', dous ámbitos son recoñecidos na semántica: a semántica léxica, que estuda o significado dos lexemas como unidades significativas léxicas e as relacións que entre eles se establecen, os 'campos léxicos'.
a semántica gramatical, que ten como obxectivo de estudo os morfemas gramaticais, o significado das categorías gramaticais e os modos de significar.
Semántica gramatical

A semántica gramatical é a parte da semántica que estuda o significado dos morfemas gramaticais e as relacións que se establecen entre eles, o significado das categorías gramáticas e o significado dos esquemas sintácticos. Descríbese por medio de regras convencionais, xa que as unidades das que trata son sistemáticas.
Semántica léxica

A semántica léxica é a parte da semántica que estuda o significado dos lexemas como unidades significativas léxicas e as relacións que entre eles se establecen, isto é o estudo de como e que denotas as palabras dunha lingua. As súas unidades de traballo son os campos semánticos e os arquisememas, detectados a través da análise en semas.
Sen fíos

Chámase sen fíos (do inglés wireless) á comunicación que non se transmite por cables, senón a través de sistemas radioeléctricos, coa modulación de ondas electromagnéticas a través do espazo. Así pois, exemplos de comunicación sen fíos son a radio, as emisións televisivas, os sistemas Wi-Fi, o sistema bluetooth, unha rede sen fíos ou o GPS.