proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
AJAX

AJAX, acrónimo de Asynchronous JavaScript And XML é unha técnica combinada de desenvolvemento web para crear aplicacións de interactividade máis acusada que as aplicacións web tradicionais, mediante a combinación de tecnoloxías xa existentes: Tecnoloxías
XML xenérico, XHTML (ou HTML) na vertente estrutural de representación da información.
HTTP e JSON na vertente estrutural da comunicación desa información.
ECMAScript, como manipulador desa información.
DOM, para representación desa información.
As aplicacións AJAX poden usar outro tipo de tecnoloxías, incluíndo texto plano, para realizar intercambio de información dende o cliente de usuario cara ao xerador de contidos. Historia e características
Tradicionalmente, as aplicacións webs usan un contorno aplicativo que fundamenta a súa actuación en visualización ou renderizado de páxinas estáticas, de contidos xerados nun contorno aplicativo de servidor de xeito que non hai separación ou distinción para o contorno de xeración de contidos no punto de transmisión dos mesmos (o servizo de transmisión de contidos), entre o que supón presentación dos mesmos ou deseño, dinamismo e efectos visuais, contidos e estruturación dos mesmos.
É dicir, toda a programación e diferenciación de partes pérdese xusto antes da transmisión deses contidos. No entanto, o contorno AJAX, que xorde da necesidade de optimizar a velocidade do funcionamento das aplicacións web, incide con precisión na separación destes contornos, afrontando o desenvolvedor de aplicacións o reto de apartarse da visión tradicional de empaquetado tecnolóxico para enfrontarse a un contorno diferenciado que fai grande incidencia na adecuación da funcionalidade en partes que clarifiquen programaticamente o forte papel que desenvolve a presentación final da estrutura deses contidos no cliente.
Canles tradicionais
As canles tradicionais de separación lóxica en contornos web: Semántica (XML, XHTML out HTML).
Estilos visuais (CSS).
Dinamismo (ECMAscript, Javascript, VBScript, Perlscript etc. .. ).
Contidos (ANSI, UTF-8 etc. .. ).
Trátanse agora de xeito máis independente xa sexa dende o punto de vista do cliente como dende o servidor AJAX, o cal asume o papel de xerador de estruturas de datos, permitindo optimizar algo máis o grao de definición e compacidade do deseño, á custa de aumenta-la abstracción funcional.
Porén, isto pode incidir no empeoramento da claridade asociativa se as estruturas de datos que se ven involucradas na carga de datos non son semánticas, puramente estruturais, tipo JSON, por exemplo, debido a que aumentan a distancia de relación conceptual e reformulan o concepto de semántica xerada dinamicamente fronte a semántica documental e persistencia dos datos, - de modo que sexan facilmente interpretables -, fuxindo do concepto orixinario da web e indo cara aos conceptos fundamentais de DHTML e Flash que demostraron no pasado non poder ser capaces de responder cos recursos existentes as expectativas baseadas no seu potencial de sensorialidade e usabilidade.
Como o DHTML, LAMP ou SPA, AJAX é un termo que engloba a un grupo de tecnoloxías que traballan conxuntamente.
AK Press

AK Press é unha editorial independente, de propiedade colectiva especializada en literatura radical e anarquista. As obras publicadas por AK Press inclúen reedicións de clásicos do radicalismo e outras obras de autores novos. Opera dende Londres, Edimburgo e Oakland (California).
Entre os autores que publicaron obras na editorial están Noam Chomsky, Howard Zinn, Jello Biafra, Arundhati Roy e Mumia Abu-Jamal
AL 661-1

AL 661-1 é un fósil do xénero Homo que atopou William Kimball do equipo de Donald Johanson en 1994 na rexión de Hadar, Etiopía. É un maxilar case completo datado en 2'3 millóns de anos, asociado a el atopáronse ferramentas de pedra o que representa a caso máis antigo de homínidos asociados a unha industria lítica, tamén se asocia cun hábitat aberto de tipo sabana. Pola morfoloxía do maxiliar e a dentamia non hai dúbida que é do xénero Homo pero non é posible determinar a especie concreta.
ALAS1

A delta-aminolevulinato sintase 1, tamén coñecida como 5'-aminolevulinato sintase 1 ou ALAS1, é unha proteína encimática que nos humanos esta codificada no xene ALAS1 do cromosoma 3. ALAS1 é un tipo de ácido aminolevulínico sintase.
A delta-aminolevulinato sintase cataliza a condensación da glicina co succinil-CoA para formar o ácido delta-aminolevulínico. Trátase dun encima de localización mitocondrial codificado no núcleo, que é o encima primeiro e limitante na vía de biosíntese do hemo en mamíferos. Hai dous isocimas deste tipo específicos de tecidos: un encima de mantemento doméstico codificado polo xene ALAS1 e un encima específico do tecido eritroide codificado polo xene ALAS2.
Os ratos que carecen deste xene presentan mortalidade embrionaria, o que indica que ALAS é esencial para a embrioxénese temperán.
ALAS2

A delta-aminolevulinato sintase 2, tamén coñecida como 5'-aminolevulinato sintase 2 ou ALAS2, é un encima que nos humanos está codificado polo xene ALAS2 do cromosoma X. ALAS2 é un tipo de ácido aminolevulínico sintase; outro tipo é o ALAS1.
O produto deste xene é un encima específico de tecido eritroide de localización mitocondrial. A proteína codificada cataliza o primeiro paso da biosíntese do grupo hemo na que se sintetiza ácido 5-aminolevulínico a partir de glicina e succinil-CoA, para o cal utiliza o piridoxal 5-fosfato (PLP) como cofactor. Defectos neste xene causan a anemia sideroblástica que responde á piridoxina ligada ao X. Identificáronse variantes de transcrición de empalme alternativo que codifican diferentes isoformas.
O seu xene contén un elemento de resposta ao ferro (IRE) na súa rexión 5'-UTR ao cal se une unha proteína que se une ao elemento de resposta ao ferro (IRP) se o nivel de ferro é demasiado baixo, inhibindo así a tradución.
ALBA

A Alianza Bolivariana para os Pobos da Nosa América - Tratado de Comercio dos Pobos ou ALBA-TCP (en ocasións denominada extraoficialmente Alianza Bolivariana para as Américas, pero mais comunmente coñecida como simplemente ALBA), é unha organización internacional de ámbito rexional, enfocada para os países de América Latina e o Caribe que pon énfase na loita contra a pobreza e a exclusión social con base en doutrinas de esquerda.
Concrétase nun proxecto de colaboración e complementación política, social e económica entre países de América Latina e o Caribe, promovida inicialmente por Cuba e Venezuela como contrapartida do ALCA (Área de Libre Comercio das Américas), impulsada por Estados Unidos. Membros
Son membros actuais (2023) Antiga e Barbuda, Bolivia, Cuba, Dominica, Granada, Nicaragua, San Vicente e as Granadinas, Santa Lucía, Saint Kitts e Nevis e Venezuela. Honduras retirouse, Ecuador tamén se retirou criticando ademais UNASUR e pedindo que se lle devolvese a sede en Quito, e Bolivia tamén se retirou uns meses, reincorporándose despois da presidencia de Jeanine Áñez.
Caribe
Antiga e Barbuda Cuba Dominica San Vicente e as Granadinas Granada Saint Kitts e Nevis Santa Lucía
América Central
Nicaragua
América do Sur
Bolivia Venezuela
Invitados especiais
Haití Siria Suriname
Antigos membros
Ecuador Honduras
ALGOL

Denomínase ALGOL (ou Algol) a un linguaxe de programación. A voz é un acrónimo das palabras inglesas Algorithmic Language (linguaxe algorítmico).
Foi moi popular nas universidades durante os anos 60, pero non chegou a calar como linguaxe de utilización comercial.
Con todo, Algol influíu profundamente en varias linguaxes posteriores que si alcanzaron gran difusión, como Pascal, C e Ada.
Cara a 1965 dúas correntes distinguíronse sobre o tema dun sucesor para Algol. Como resultado se definiron as linguaxes Algol W que é unha linguaxe minimalista, rapidamente implementado e distribuído e, por outra banda, Algol 68 que para a época está na fronteira entre unha linguaxe para programar nel e unha linguaxe para investigar sobre el. Algol W
Linguaxe deseñada por Niklaus Wirth e Tony Hoare a partir dos traballos do grupo ALGOL da IFIP. Trátase dunha linguaxe concisa, simple de implementar, que evita todos os defectos coñecidos da linguaxe Algol e inclúe as súas propias características adicionais. Con todo, o grupo Algol non o adoptou como sucesor de Algol preferindo no seu lugar ao que terminou sendo Algol 68. Algol W foi utilizado por gran cantidade de usuarios e sementou o camiño para o nacemento da linguaxe Pascal.
Entre as características da linguaxe destácanse: Aritmética de dobre precisión, números complexos, Strings e estruturas de datos dinámicas, avaliación por valor, pasaxe de parámetros por valor, valor resultado ou resultado. Algol 68
A definición da linguaxe foi presentada na reunión do comité ALGOL da IFIP en 1965. Logo de varios anos de revisión do deseño chegouse a unha versión definitiva en 1968. Ao principal autor é Adriaan van Wijngaarden.
Os obxectivos principais de ALGOL 68 son o permitir comunicar algoritmos, o permitir unha eficiente execución dos mesmos en diferentes arquitecturas e o de servir como ferramenta para o ensino.
Unha característica interesante de ALGOL 68 é que a súa semántica foi definida formalmente antes de ser implementado en base ao formalismo chamado gramáticas de dous niveis.
Exemplo de programa en ALGOL 68
proc absmax (ref[]real a)real:
begin int i, k; real e:
0; comment Da matriz a tómase o elemento co valor absoluto maior e colócase en e. x Os subíndices do elemento colócanse en i e k; comment i:
k:
1⌊a; for p from 1⌊a <>ou by 1 to 1⌈a <>ou do for q from 2⌊a <>ou by 1 to 2⌈a <>ou do if abs a[p, q] > e then e:
abs a[p, q]; i:
p; k:
q fi od od; e
end
ALICE

ALICE (acrónimo de A Large Ion Collider Experiment) é un dos sete experimentos do gran colisor de hadróns nas instalacións da Organización Europea para a Investigación Nuclear en Xenebra. Características
ALICE, é un experimento de física nuclear deseñado para facer chocar ións de chumbo de alta enerxía con outros ións e con protóns, para explorar un estado exótico superquente da materia, coñecido como plasma quark-gluón, que se pensa existía no universo primitivo.
En 2019 está a ser mellorado coa participación de cinco laboratorios a nivel mundial, entre eles, Berkeley. constará de 24000 sensores de silicio e espérase que entre en operación no 2021.
ALMASat 1

ALMASat 1 (acrónimo de ALma MAter SATellite) é un satélite artificial da Universidade de Boloña lanzado o 13 de febreiro de 2012 mediante un foguete Vega desde o Centro Espacial de Kourou. Características
ALMASat 1 debía ser lanzada mediante un foguete Dnepr en 2005, pero o seu lanzamento foi atrasado e finalmente voou nun foguete Vega. A súa misión foi servir de demostrador tecnolóxico para probar un sistema de micropropulsores de gas frío, validar o seu funcionamento como plataforma para un futuro satélite de observación terrestre e probar un sistema de deorbitación pasivo desenvolvido por Alenia Spazio conxuntamente coa Universidade de Roma. O satélite pesaba 12, 5 kg e tiña forma de cubo de 30 cm de lado.
ALeRCE

O ALeRCE, Automatic Learning for the Rapid Classification of Events, é un sistema de aprendizaxe automático para axuda na detección temperá de eventos astronómicos. O sistema foi desenvolto en previsión do aumento de alertas previsto pola construción do observatorio astronómico Vera Rubin, que posiblemente estenda o número de alertas astronómicas emitidas cada noite ós dez millóns, facendo inviable que os chamados 'broker' que filtran as alertas teñan un funcionamento adecuado.
O seu desenvolvento acadou o limiar de funcionamento coa posta en marcha do observatorio Vera Rubin. O sistema foi desenvolto a partir de ZTF (Zwicky Transient Facility) que se puxo en marcha en 2018 no observatorio do Monte Palomar, para alertas no hemisferio norte.
AMD

AMD (Advanced Micro Devices, Inc) é unha empresa coñecida mundialmente pola fabricación de microprocesadores tanto para uso doméstico como para grandes servidores. Nun principio AMD fabricaba "copias" dos procesadores de Intel, pero a fins dos 90 cambiou de estratexia e coa aparición dos denominados K-6 comparables cos Pentium II de Intel, comezou unha nova época na que aínda melloraría os procesadores de Intel. Así, na actualidade e coa aparición dos procesadores de dobre núcleo coñecido como "Dual Core", os procesadores AMD superan en tódalas probas, incluídas as multimedia (que son as que máis se lle resisten), aos procesadores Intel. Historia
Jerry Sanders e sete amigos crearon AMD o 1 de maio de 1969, nese ano comezou a producir circuítos lóxicos. En 1975 entrou no mercado dos chips de RAM co Am9102, nese ano tamén desenvolveron grazas á enxeñería inversa, un circuíto clon do Intel 8080, o AMD 8080.
AMDG

Acrónimo de Ad maiorem Dei gloriam, "para a maior gloria de Deus", coa que os xesuítas remataban as súas obras e estudos teolóxicos.
AMOS 1

AMOS 1 (עמוס 1 en hebreo) é un satélite de comunicacións israelí lanzado por un foguete Ariane 4 o 16 de maio de 1996 desde Kourou, na Guaiana francesa, a unha órbita xeoestacionaria. Foi o primeiro satélite de comunicacións israelí e foi vendido a Intelsat en 2009, pasando a denominarse Intelsat 24. Características
AMOS 1 / Intelsat 24 foi operado inicialmente por Spacecome posteriormente por Intelsat. Foi desenvolvido sobre a experiencia cos satélites de recoñecemento Ofeq conxuntamente con DASA e Alcatel Espace. Inicialmente usouse para servizos de televisión, para o cal leva nove transpondedores en banda Ku. O éxito de AMOS 1 impulsou a construción de AMOS 2.
AMOS 1 usou un motor de combustible líquido de 400 Newton para alcanzar a órbita xeoestacionaria tralo lanzamento por parte do Ariane 4. Ten catorce propulsores para o control de actitude, cada un cun pulo de 10 Newtons. Inicialmente levaba 450 kg de propelente (monometilhidracina e MON 3).
A lonxitude do satélite, cos paneis solares despregados, é de 11, 5 metros. Estabilízase nos tres eixos mediante sensores de Terra e de Sol e mediante volantes de inercia. Os paneis xeran 1150 vatios de potencia, con baterías de níquel-cadmio cunha capacidade de 24 Ah como apoio.
Tralo lanzamento foi situado inicialmente nunha posición a 4º de latitude oeste. AMOS 1 e AMOS 2 foron colocados cerca un doutro para crear unha localización común, permitiendo ós usuarios dos satélites aumentar o acceso ós servizos sen antenas adicionais.
AMOS 2

AMOS 2 (עמוס 2 en hebreo) é un satélite de comunicacións comercial israelí lanzado por un foguete Soiuz o 27 de decembro de 2003 desde o cosmódromo de Baikonur, en Kazakhstán, a unha órbita xeoestacionaria. Foi o segundo satélite de comunicacións israelí. Características
AMOS 2 é operado por Spacecom. Foi situado nunha posición a 4º de latitude oeste e da servizo a Oriente Medio (incluíndo Israel), Europa e a costa leste dos Estados Unidos grazas ós seus once transpondedores en banda Ku.
AMOS 1 usou un motor de combustible líquido de 400 Newton para alcanzar a órbita xeoestacionaria tralo lanzamento por parte do Soiuz. Ten dez propulsores para o control de actitude, cada un cun pulo de 10 Newtons. Inicialmente levaba 450 kg de propelente (monometil hidracina e MON 3).
A lonxitude do satélite, cos paneis solares despregados, é de 11, 5 metros. Estabilízase nos tres eixos mediante sensores de Terra e de Sol e mediante volantes de inercia. Os paneis xeran 1700 vatios de potencia, con baterías de níquel-cadmio como apoio.
AMOS 1 e AMOS 2 foron colocados cerca un doutro para crear unha localización común, permitiendo ós usuarios dos satélites aumentar o acceso ós servizos sen antenas adicionais.
AMOS 3

AMOS 3 (עמוס 3 en hebreo) é un satélite de comunicacións comercial israelí lanzado por un foguete Zenit-3SLB o 28 de abril de 2008 desde o cosmódromo de Baikonur, en Kazakhstán, a unha órbita xeoestacionaria. Foi o terceiro satélite de comunicacións israelí. Características
AMOS 3 é operado por Spacecom. Foi situado nunha posición a 4º de latitude oeste para substituír a AMOS 1 (vendido a Intelsat e coñecido agora como Intelsat 24). Leva quince transpondedores en banda Ku e o seu tempo estimado de vida é de 18 anos.
Foi lanzado por un foguete Zenit na súa configuración Zenit 3SLB, sendo o primeiro lanzamento desta configuración e o primeiro contratado á organización Land Launch.
Orixinalmente o satélite debería ter sido posto en órbita en 2007, atrasándose para marzo de 2008, e sendo posposto ata o 24 de abril de 2008. O lanzamento do 24 de abril foi abortado por razóns técnicas. A causa foron problemas co sistema de erección e transporte do foguete, que fallou en retirarse e apartarse do foguete para o seu lanzamento.
AMOS 4

AMOS 4 é un satélite de comunicacións israelí lanzado o 31 de agosto de 2013 mediante un foguete Zenit-3SLB desde o cosmódromo de Baikonur. Características
AMOS 4 ten unha masa de 4250 kg (3400 kg baleiro de propelente) e leva a bordo 8 transpondedores en banda Ku e 4 en banda Ka. Usa o bus AMOS-HP.
AMOS 5

AMOS 5 é un satélite de comunicacións israelí lanzado o 11 de decembro de 2011 mediante un foguete Proton M Briz-M desde o cosmódromo de Baikonur xunto co satélite Luch 5A. Características
AMOS 5 ten unha masa de 1972 kg e leva a bordo 16 transpondedores en banda Ku e 18 en banda C. Usa o bus Ekspress-1000N. Despois do lanzamento o satélite sufriu un problema no seu sistema de enerxía, afectando tamén ao sistema de propulsión. O 21 de novembro de 2015 perdeuse contacto co satélite por razóns descoñecidas, sen que se chegase a retomar o contacto e dándose por perdido. Foi substituído por AMOS 17.
ANUSAT

ANUSAT (acrónimo de Anna University Microsatellite) é un satélite artificial da Universidade de Anna en Chennai, India, lanzado o 20 de abril de 2009 desde o Centro Espacial de Sriharikota mediante un foguete PSLV-CA. Características
ANUSAT ten como misión probar novas tecnoloxías relacionadas coas comunicacións no espazo e foi lanzado como carga secundaria no mesmo lanzamento no que se puxo en órbita RISAT 2.
O satélite leva un sistema de comunicacións do tipo "gardar e enviar", no que a información se garda no satélite durante o paso sobre unha estación terrestre e a descarga noutra. Tamén leva a bordo outros experimentos tecnolóxicos, como un receptor dixital, un xiroscopio e un sensor de campo magnético.
ANZ Bank

ANZ Bank (Australia And New Zealand Banking Group Limited) é o terceiro banco de Australia, logo do National Australia Bank e Commonwealth Bank. Ademais de Australia e Nova Zelandia opera noutros 25 estados.
A súa orixe está en The Bank of Australasia que se fundou en Londres en 1835, pero como tal non se formou ata 1951 cando este se uniu co Union Bank of Australia, banco que databa de 1837
APL

APL (A Programing Language, tamén coñecido como Array Processing Language desde fai algúns anos) é un linguaxe de programación interpretado desenvolvido por Kenneth Iverson, de IBM, a finais dos anos 60.
É unha linguaxe moi conciso, cunha sintaxe moi sinxela. Está orientado a traballos con matrices, coa que se poden facer todo tipo de operacións lóxicas ou matemáticas. Ata se poden definir novas operacións matriciales.
É dunha potencia tremenda. Unha soa sentenza pode traducirse en miles delas noutras linguaxes, por exemplo Fortran. Como exemplo, a linguaxe de simulación de circuítos, SIAL, ocupaba preto de 25000 sentenzas en Fortran-Assembler e, ao ser reescrito en APL, todo o programa podíase imprimir en dous folios. Por outra banda, a pesar de ser unha linguaxe de tan alto nivel, tamén é capaz de manipular a escala de bits e ten interfaces con linguaxes de programación de baixo nivel (C, ensamblador. .. ) mediante os chamados procesadores auxiliares.
Ten a propiedade de que desde unha rutina pódese crear, compilar e executar, en tempo de execución, outras, o que o fai moi apropiado para a fabricación de compiladores e intérpretes.
Os seus problemas radican en que: 1) Necesita teclado especial para pór os operadores lóxicos e simbólicos. 2) Os programas escritos en APL son tan concisos que son difíciles de documentar e de comprender. Aplicacións do APL
O APL, ao ser tan conciso, é unha linguaxe que permite un ciclo de desenvolvemento moi veloz. Por outra banda, ao ser interpretado, a velocidade de execución é tipicamente máis lenta que a das linguaxes de programación compilados. Por iso, considérase unha boa linguaxe para o desenvolvemento de prototipos.
Entre as súas aplicacións máis coñecidas está o seu uso na película Tron de Walt Disney para a xeración dos efectos especiais, e no sistema Deep Blue de IBM que venceu a Kasparov ao xadrez.
Como curiosidade, na novela Cheap Complex Devices de J. C. Sundman, o autor afirma que o contido do libro foi xerado automaticamente por un computador escrito en APL, o que lle valeu o premio Douglas R. Hofstadter de creación de novelas por computador en 1997. Todo iso, naturalmente, é un artificio literario. Sucesores do APL
Kenneth Iverson, posteriormente, estivo á fronte do desenvolvemento dunha linguaxe de programación que presentaban como o sucesor de APL, chamado J. Unha das características particulares de J é o que se deu en denominar programación funcional tácita; onde se considera que para expresar programas non é necesario nomear variables, nin parámetros a funcións (Estes conceptos de programación tácita foron incorporados á linguaxe Logo na biblioteca LogoFE). En J, a variedade das rutinas que en APL chámanse #operador\\\ é moito maior.
ARAMA 36/37

ARAMA 36/37 é o acrónimo da Asociación para a Recuperación da Arquitectura Militar Asturiana 1936-1937. É unha entidade non gobernamental (ONG) formada por investigadores e estudosos da historia militar que, sen ánimo lucrativo, se encarga de investigar, analizar, rexistrar e preservar os elementos de enxeñería militar relacionados coa guerra civil española en Asturias, establecendo criterios de conservación e promovendo medidas para salvagardalos como parte do patrimonio histórico.
ARDÁN (Servizo de Información Empresarial)

ARDÁN (Servizo de Información Empresarial) é un servizo de información empresarial que leva a cabo o Departamento de Servizos Avanzados do Consorcio da Zona Franca de Vigo dende 1993.
En 2017, ARDÁN daba información de 20000 empresas galegas. ARDÁN é unha ampla e actualizada base de datos con empresas de Galiza e toda España.
Son servizos e produtos: informes económicos, listaxes de empresas, bases de datos etc.
Aplicacións informáticas en liña baseadas en publicacións.
Apartado de estudos económicos.
Proxectos de colaboración con axencias de desenvolvemento e entidades.
Os datos económicos que fornece ARDÁN proceden dos depósitos das Contas Anuais (Balance, Conta de PeG, Memoria e Informe de Xestión) das empresas no Rexistro Mercantil.
ARKive

ARKive é unha colección de películas, fotografías e ficheiros de son, acompañadas de textos, sobre especies biolóxicas. O proxecto comezou en 2003, localizando e reunindo películas, fotografías e gravacións de son das especies do mundo nun arquivo dixital centralizado.
A súa prioridade foi a realización de perfís audiovisuais para as preto de 17000 especies que figuran na Lista vermella da Unión Internacional para a Conservación da Natureza.
ARN pequeno específico dos corpos de Cajal

Os ARN pequenos específicos dos corpos de Cajal (scaRNA polas súas síglas en inglés) son unha clase de ARN nucleolar pequeno que está localizado especificamente nos corpos de Cajal, uns suborgánulos do núcleo celular implicados na bioxénese de ribonucleoproteínas nucleares pequenas. Os scaRNA serven de guía para a modificación (metilación e pseudouridilación) dos ARN espliceosómicos U1, U2, U4, U5 e U12 transcritos pola ARN polimerase II.
O primeiro scaRNA que se identificou foi o U85. Difire dos ARN nucleolares pequenos típicos en que está composto por unha mestura de snoRNA de caixa C/D e de caixa H/ACA e pode guiar tanto a pseudouridilación coma a 2'-O-metilación. Non todos os scaRNA están compostos por mesturas de ARN nucleolares pequenos de caixas C/D e H/ACA e, de feito, a maioría dos scaRNA son indistinguibles estrutural e funcionalmente dos ARN nucleolares pequenos, e dirixen a modificación do ARN ribosómico no nucléolo. scaRNA de Drosophila
Varios estudos identificaron scaRNAs en Drosophila. Un dos estudos mostrou que varios scaRNA de Drosophila podían funcionar igual de ben no nucleoplasma de moscas mutantes que carecían de corpos e Cajal. Outras investigacións mostraron que o scaRNA pugU6-40 ten como diana o ARN nuclear pequeno U6, cuxas modificacións ocorren no nucléolo e non en corpos de Cajal e que pugU1-6 e pug U2-55 guían dous ARN: o ARN nuclear pequeno e o ARN ribosómico de 28S. ARN específico do corpo de Cajal 1
O ARN específico dos corpos de Cajal 1 (tamén coñecido como SCARNA1 ou ACA35) é un ARN nucleolar pequeno que se encontra nos corpos de Cajal e crese que está implicado na pseudouridilación do ARN espliceosómico U2 no residuo U89.
O scaRNA1 é un ARN non codificante, os cales son produtos funcionais de xenes que non se traducen a proteínas. Ditas moléculas de ARN xeralmente conteñen importantes motivos de estrutura secundaria ou motivos para a unión a ligandos e interveñen en moitos procesos biolóxicos importantes da célula.
O scaRNA1 pertence aos ARN nucleolares pequenos da clase de caixa H/ACA, xa que ten a estrutura predita de forquita-bisagra-forquita-cola, motivos de caixa H/ACA conservados e está asociado coa proteína GAR1.
ARN polimerase T7

A ARN polimerase T7 (T7 RNA polymerase) é unha ARN polimerase do bacteriófago T7, que cataliza a formación de ARN en dirección 5'→ 3'. Actividade
A polimerase T7 é extremadamente específica para o seu promotor e transcribe só o ADN que está augas abaixo do promotor T7. A polimerase T7 tamén require un molde de ADN e o ión Mg2+ como cofactor para a síntese de ARN. Ten unha taxa de erro moi baixa. A polimerase T7 ten un peso molecular de 99 kDa. Consta dunha soa subunidade e non precisa cofactores proteicos. Estrutura
A polimerase T7 foi cristalizada en varias formas e as estruturas poden consultarse na base de datos PDB. As diferentes estruturas son as listadas aquí. Estes explican como a polimerase T7 se une ao ADN e o transcribe. Proteínas relacionadas
Membros relacionados desta familia de encimas son as polimerases do fago T3 e SP6, pero esta familia está tamén relacionada coa ARN polimerase mitocondrial. A familia T7 de ARN polimerases é distinta estrutural e evolutivamente da familia de multisubunidades das ARN polimerases (incluíndo as subfamilias bacterianas e eucariotas). En contraste coas ARN polimerases bacterianas, as polimerases T7 non son inhibidas polo antibiótico rifampicina. Non obstante, compártense moitas características funcionais con estes encimas máis complexos. Aplicación
En aplicacións biotecnolóxicas, a ARN polimerase T7 utilízase frecuentemente para transcribir o ADN que foi clonado en vectores que teñen dous promotores de fagos diferentes (por exemplo, T7 e T3, ou T7 e SP6) en orientación oposta. O ARN pode ser selectivamente sintetizado a partir da febra do ADN inserido coas diferentes polimerases. Utilízase para obter transcritos específicos e estudar a transcrición. O encima é estimulado pola espermidina. O ARN monocatenario etiquetado homoxeneamente pode xerarse con este sistema. Os transcritos poden ser etiquetados non radioactivamente con actividade altamente específica con certos nucleótidos etiquetados.
ARNm precursor

O ARNm precursor ou pre-ARNm (ou pre-mRNA) é un ARNm monocatenario inmaturo, que orixinará o ARNm definitivo despois de sufrir un procesamento nos eucariotas. O pre-ARNm sintetízase a partir dun molde de ADN (o xene ou unidade de transcrición) situado no núcleo celular. O pre-ARNm é moito máis grande ca o ARNm definitivo.
O pre-ARNm comprende a gran maioría do chamado ARN heteroxéneo nuclear ou ARNhn (ou tamén ARN nuclear heteroxéneo ou hnRNA). O termo ARNhn é máis antigo, xa que unha das primeiras características utilizadas para distinguir os ARNs do núcleo foi o seu tamaño, e inclúe todos os transcritos da ARN polimerase II. A miúdo utilízase ARNhn como sinónimo de pre-ARNm, aínda que en senso estrito, o ARNhn pode incluír transcritos de ARN nuclear que non acaban orixinando un ARNm citoplasmático.
A maduración do pre-ARNm nos eucariotas ten lugar no núcleo. Unha vez que o pre-ARNm foi completamente procesado, pasa a denominarse "ARNm maduro" ou simplemente "ARNm", que se unirá a un ribosoma citoplasmático para ser traducido a proteínas.
O pre-ARNm é un transcrito primario, xa que é o produto de ARN monocatenario tal como é sintetizado durante a transcrición do ADN, que despois é procesado para dar o produto de ARN maduro, neste caso o ARNm maduro, pero o termo tamén se utiliza para os transcritos iniciais doutros tipos de ARN como o ARNt e ARNr. Procesamento dos pre-ARNm
O pre-ARNm eucariótico ten unha vida breve antes de ser procesado para dar lugar ao ARNm. Un pre-ARNm contén dous tipos de segmentos, exóns e intróns. Os exóns son segmentos que se conservan no ARNm final, xa que comprenden as partes codificantes, entanto que os intróns, que se encontran intercalados entre os exóns, non son codificante e son eliminados nun proceso chamado splicing, realizado xeralmente polo espliceosoma formado polas ribonucleoproteínas snRNP (excepto nos intróns con auto-splicing).
Outros pasos que se producen na maduración do pre-ARNm eucariótico é a modificación dos seus dous extremos 5' e 3'. No extremo 5' engádese unha 7-metilguanosina (cap) e no 3' unha cola poli(A).
Unha vez que unha cadea de pre-ARNm foi debidamente procesada a un ARNm, este é exportado desde o núcleo ao citoplasma, onde se une a un ribosoma para ser traducido a proteínas.
Nos procariotas os xenes non teñen en xeral intróns, polo que non é necesario un splicing para os ARNm similar ao dos eucariotas, pero si se cortan con ribonucleases os outros ARN.
ARNr 23S

O ARNr 23S (ou 23S rRNA) é un ARNr de 2904 nucleótidos de longo que é un compoñente da subunidade maior (50S) do ribosoma de bacterias e arqueas como Escherichia coli. A acividade de peptidil transferase do ribosoma reside no dominio V deste ARNr, e este dominio é o stio de unión máis común dos antibióticos que inhiben a tradución de proteínas. Un exemplo destes antibióticos é o cloranfenicol, que actúa inhibindo a formación do enlace peptídico, que segundo recentres estudos estruturais tridimensionais ten dous sitios de unión diferentes dependendo da especie da que sexa o ribosoma. O linezolid e a quinupristina-dalfopristina tamén se unen ao ARNr 23S e demostrouse a existencia de resistencia cruzada entre estes antibióticos. Comparado cos xenes do ARNr 16S, os xenes do ARNr 23S tipicamente teñen unha maior variación nas secuencias, incluíndo insercións ou delecións. Funcións do ARNr 23S
En xeral, o ARNr ten unha función esencial, funcionar como peptidil transferase, que é o núcleo estimulador do ribosoma que desempeña un papel na configuración do enlace peptídico. Tanto o peptidil-ARNt coma o aminoacil-ARNt son impotantes para sintetizar proteínas e na transpeptidación. Porén, as posicións do ARNr 23S G2252, A2451, U2506 e U2585 teñen unha significativa función na unión do ARNt no sitio P da subunidade maior do ribosoma. As modificcións en nucleótidos no sitio P poden inhibir a unión do peptidil-ARNt e tamén a modificación U2555 interfire na transferencia de peptidil-ARNt puromicina. Ademais, a modificación química da metade destas posicións G2251, G2253, A2439 e U2584 pode non impedir a unión do ARNt. O peptidil-ARNt da subunidade de 50S, que se une ao sitio P preserva oito posicións do ARNr 23S da modificación química. Por outra parte, as mutacións no ARNr 23S teñen un impacto nas células en crecemento. As mutacións A1912G, A1919G e Ψ1917C orixinan un potente fenotipo de crecemento e impiden a tradución, mentres que a mutación A1916G ten un fenotipo de crecemento simple e orixina un defecto nas subunidades de 50S ribosómicas.
ARNr 28S

O ARNr 28S (ou 28S rRNA) é un tipo de ARN ribosómico cun coeficiente de sedimentación de 28 uniddes svedberg (28S) que é un compoñente estrutural da subunidade maior do ribosoma citosólico eucariota, polo que está presente en todas as células eucariotas. É o homólogo eucariota nuclear do ARNr 23S procariota. Uso en filoxenia
Os xenes que codifican o ARNr 28S denomínanse ADNr 28S (ou 28S rDNA). A comparación das secuencias destes xenes utilízase ás veces en análises moleculares para construír árbores filoxenéticas, por exemplo en protistas, fungos, insectos, tardígrados, e vertebrados. Bases de datos
Existen varias bases de datos que proporcionan aliñamentos e anotacións de secuencias dos ARNr da subunidade maior ribosómica (LSU) con fins comparativos: RDP, o Ribosomal Database Project;
SILVA, un proxecto de base de datos de xenes de ARN ribosómico.
ARNr 5,8S

O ARNr 5, 8S (5. 8S rRNA) é un tipo de ARN ribosómico non codificante que forma parte da subunidade maior do ribosoma eucariota e desempeña un importante papel na tradución de proteínas. É transcrito pola ARN polimerase I como parte dun precursor grande de 45S, que contén os ARNr 18S e 28S. Pénsase que a súa función ten que ver coa translocación do ribosoma. Tamén se sabe que forma enlaces covalentes coa proteína supresora de tumores p53. O ARNr 5, 8S pode utilizarse como xene de referencia para a detección de microARN. O ARNr 5, 8S utilízase para ter unha mellor comprensión doutros procesos dos ARNr e de vías da célula. Estrutura
A estrutura do ARNr 5, 8S é a dun ARN duns 150 nucleótidos que consta de zonas apareadas e monocatenarias.
Este ARN ribosómico, xunto cos de 28S e 5S e 46 proteínas ribosómicas, forma a subunidade maior de 60S do ribosoma eucariota citosólico.
O ARNr 5, 8S é inicialmente transcrito xunto cos de 18S e 28S nun ARN prerribosómico de 45S, xunto cos ITS 1 e ITS 2 (espazadores internos transcritos, do inglés internal transcribed spacer) e os ETS 5’ e 3’ (espazadores externos transcritos, ou external transcribed spacer). O ARNr 5, 8S está localizado entre as dúas rexións ITS, nas que o ITS1 o separa do ARNr 18S en dirección 5', e o ITS2 o separa do ARNr 28S en dirección 3'. Os ITS e ETS son clivados e eliminados durante a maduración do ARNr. Isto realízase por medio dunha vía de clivaxe continua levada a cabo por enzimas endonucleases e exonucleases, que cortan os espazadores en puntos específicos.
ARPANET

ARPANET (Advanced Research Projects Agency Network) foi unha rede desenvolvida polo Departamento de Defensa norteamericano a partir de 1966 e que consistía na conexión de varias redes de ordenadores sen un centro neurálxico e que deu orixe, co tempo, á actual Internet. A primeira ligazón entre universidades realizouse en 1969. En 1984 os servizos militares de ARPANET pasaron a MILNET
ASCAMP

ASCAMP foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense usado en 27 lanzamentos ao longo de 1958. Características
ASCAMP foi deseñado e construído por Cooper Development Co. por encargo do exército dos Estados Unidos para ser usado exclusivamente durante as probas nucleares Hardtack Teak e Hardtack Orange co fin de recoller datos atmosféricos. As probas tiveron lugar o 1 e o 12 de agosto de 1958, usándose 13 ASCAMP durante a primeira e 14 (cun lanzamento fallado) durante a segunda.
Os foguetes ASCAMP estaban formado por dúas etapas: unha primeira Asp e unha segunda Baby Sergeant. Tiñan unha lonxitude de 5, 58 m, un diámetro de 16, 5 cm e unha masa duns 160 kg, chegando a unha altura máxima duns 100 km. Os foguetes engalaban desde unha lanzadeira semiautomática debido á súa proximidade á zona das detonacións nucleares.
ASCII

ASCII é o acrónimo de American Standard Code for Information Interchange (Código Estándar Americano para o Intercambio de Información). É un conxunto de códigos para o computador que serven para representar cifras, letras, puntuación e outros caracteres. A definición dos valores ASCII para os caracteres xurdiu en 1961 e un dos seus inventores foi Robert W. Bemer.
ASCII é unha estandarización, na industria da informática, dos valores que se lle asignan con 8 bits a cada carácter. Os caracteres son manipulados e almacenados na memoria, discos etc, baixo ese código binario de 8 bits. ASCII é unha extensión da táboa de 7 bits orixinal, ASC, que non contiña os caracteres acentuados.
A arte ASCII consiste na composición de imaxes empregando como elementos os caracteres dispoñibles no teclado do computador. Táboa ASCII
Caracteres de Control
O código ASCII reserva os primeiros 32 códigos (numerados do 0 ao 31 xunto ao 127 en decimal) para caracteres de control: códigos non pensados orixinalmente para representar información imprimible, senón para controlar dispositivos (coma impresoras) que empregan ASCII.
Caracteres imprimibles
O código 32, o carácter espazo, designa ao espazo entre palabras, e produces normalmente pola barra espazadora dun teclado. Os códigos do 33 ao 126 coñecense coma caracteres imprimibles, e representan letras, díxitos, signos de puntuación e varios símbolos.
ASSET

ASSET (acrónimo de Aerothermodynamic Elastic Structural Systems Environmental Tests) foi un proxecto espacial experimental dos Estados Unidos para probar vehículos non tripulados de reentrada atmosférica subescalados. Desenvolvemento e probas
O deseño de ASSET iniciouse a principios dos anos 1960 e concibiuse para verificar o escudo térmico de aliaxe do X-20 Dyna-Soar antes de iniciar os voos tripulados. A forma de ASSET (bicónica, con ala en delta baixa) pretendía imitar a forma do morro do X-20, o sitio onde o quentamento aerodinámico sería máis intenso, de ata 2200 graos Celsius. Trala cancelación do programa do X-20 en decembro de 1963, os ASSET completados foron usados en investigacións estruturais e de quentamento en reentrada para recoller datos útiles para futuros vehículos, como o transbordador espacial.
Os ASSET foron construídos por McDonnell e lanzados en traxectorias suborbitais desde a rampla 17B de Cabo Canaveral a velocidades de ata 6000 m/s antes de amarar no Atlántico sur, cerca da illa de Ascensión. Os ASSET foron lanzados mediante foguetes Thor.
Dos seis vehículos construídos tan só conseguiuse recuperar un, que se atopa en exposición no museo da USAF en Dayton (Ohio). Especificacións
Características xerais
Tripulación: ningunha.
Lonxitude: 1, 75 m
Envergadura: 1, 39 m
Altura: 0, 83 m
Peso con carga: 540 kg
Control: propulsores de reacción de peróxido de hidróxeno
Rendemento
Velocidade máxima: Mach 25
Alcance: 4335 km
Teito de servizo: 80, 4 km
Proporción L/D hipersónica: 1: 1
ASTEX

ASTEX, tamén coñecido como S71-2, SESP 1971-2 e P71-2, é un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 17 de outubro de 1971 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea mediante un foguete Delta. Características
A misión de ASTEX consistiu en probar novas tecnoloxías no espazo, levando entre a súa carga útil unha cámara infravermella para probar un circuíto pechado de arrefriamento e estudar a radiación celeste de fondo. A enerxía llela proporcionaba un panel solar despregable de 4, 57 metros de lonxitude cun novo mecanismo capaz de pregar e despregar varias veces o panel. O satélite tamén probou un novo sistema de mando e control e obtivo datos sobre a interacción das partículas enerxéticas coa ionosfera. A nave e os seus experimentos funcionaron ben ata o 20 de decembro de 1973, en que fallou un comando enviado para parar o transmisor, producíndolle problemas. A cobertura de datos abarcou o 100% nos primeiros meses de vida do satélite, o 50% cara ao final do primeiro ano e limitouse a dúas órbitas por semana cara ao final da vida do satélite. Con todo, en marzo de 2008 aínda se detectaban transmisións do satélite na frecuencia de 2242, 517 MHz
ASUS

ASUSTeK Computer Inc. , coñecida como ASUS, é unha compañía con sede en Taiwán dedicada á produción de placas base, cartóns gráficos, dispositivos ópticos, PDA, computadores portátiles, produtos hardware para a xestión de redes, teléfonos móbiles, caixas de computadora, e sistemas de refrixeración para computadores. Historia e características
Creada por TH Tung, Ted Hsu, Wayne Hsieh e MT Liao -os catro foron enxeñeiros informáticos da firma Acer. O executivo en 2012 e presidente de ASUS, Jonney Shih, uniuse á compañía no ano 1994. Segundo o director de vendas de ASUS Alexander Kim, o nome ASUS ten a súa orixe na acepción inglesa Pegasus, que fai referencia ao cabalo alado da mitoloxía grega. O primeiras tres letras da palabra foron suprimidas para dar ao nome resultante unha posición preferente en listas ordenadas alfabeticamente.
En 2004, ASUS anunciou vender máis placas base que a suma das vendas das outras tres compañías líderes do sector, alcanzando os 30 millóns. Estas cifras, que inclúen contratos con firmas como Gigabyte Technology e MSI, contabilizábanse en 104, 86 millóns de unidades. ASUS achegou con preto de 52 millóns de unidades, seguida por ECS con 20 millóns, MSI con 18 millóns e Gigabyte con 16. 6 millóns. MSI revisou á alza os seus pedidos dos 16. 7 millóns de unidades estimados inicialmente aos 18 millóns, segundo a compañía.
ASUS tamén produce compoñentes para outras compañías, entre as que se inclúen Sony (PlayStation 2), Apple Computer (iPod, iPod Shuffle, MacBook), Alienware, Falcon Northwest, HP e Compaq.
As súas accións cotízanse na Bolsa de Londres e na Bolsa de Taiwán.
ASUSAT

ASUSat, acrónimo de Arizona State University SATellite, é un satélite artificial da Universidade do Estado de Arizona lanzado o 27 de xaneiro de 2000 mediante un foguete Minotaur 1 desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
ASUSat é un microsatélite de 6 kg de masa deseñado, probado, fabricado e manexado por estudantes da Universidade do Estado de Arizona coa misión de probar distintas tecnoloxías no espazo, entre elas a obtención de imaxes a baixo custo da superficie terrestre, a experimentación con modelos de materiais compostos, a demostración da utilidade de sistemas de a bordo de baixo custo e o uso dun transpondedor para radio afeccionado.
Tras un lanzamento exitoso o primeiro sinal do satélite foi recibido 50 minutos trala posta en órbita por radioafeccionados surafricanos. A última vez que se escoitou o transmisor do satélite foi 14 horas tralo comezo da misión, recibíndose un sinal que indicaba un problema no sistema de enerxía.
ATC Código A01

Unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.
A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO A01A Preparacións estomatolóxicas
A01AA Axentes para a profilaxe das caries
A01AA01 Fluoruro sódico
A01AA02 Monofluorofosfato sódico
A01AA03 Olaflur
A01AA04 Fluoruro de estaño
A01AA30 Combinacións
A01AA51 Fluoruro sódico, combinacións
A01AB Antiinfecciosos para tratamento oral local
A01AB02 Peróxido de hidróxeno
A01AB03 Clorhexidina
A01AB04 Anfotericina B
A01AB05 Polinoxilina
A01AB06 Domiphen
A01AB07 Oxiquinolina
A01AB08 Neomicina
A01AB09 Miconazol
A01AB10 Natamicina
A01AB11 Varios
A01AB12 Hexetidina
A01AB13 Tetraciclina
A01AB14 Cloruro de benzoxonium
A01AB15 Ioduro de tibezonium
A01AB16 Mepartricina
A01AB17 Metronidazol
A01AB18 Clotrimazol
A01AB19 Perborato sódico ou borax
A01AB21 Clortetraciclina
A01AB22 Doxiciclina
A01AB23 Minociclina
A01AB29 Eugenol
A01AC Corticoesteoides para tratamento oral local
A01AC01 Triamcinolona
A01AC02 Dexametasona
A01AC03 Hidrocortisona
A01AC54 Prednisolona, combinacións.
A01AD Outros axentes para o tratamento oral local
A01AD01 Epinefrina
A01AD02 Benzidamina
A01AD05 Ácido acetilsalicilico ou Aspirina
A01AD06 Adrenalona
A01AD07 Amlexanox
A01AD11 Varios
ATC Código A02

Unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.
A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO A02A Antiácidos
A02AA Derivados do Magnesio
A02AA01 Carbonato de magnesio
A02AA02 Óxido de magnesio
A02AA03 Peróxido de magnesio
A02AA04 Hidróxido de magnesio
A02AA05 Silicato de magnesio
A02AA10 Combinacións
A02AB Derivados de Aluminio
A02AB01 Hidróxido de alumnio
A02AB02 Algeldrato
A02AB03 Fosfato de alumnio
A02AB04 Carbonato sódico dihidroxialumínico
A02AB05 Acetoacetato de aluminio
A02AB06 Aloglutamol
A02AB07 Glicinato de alumnio
A02AB10 Combinacións
A02AC Derivados do Calcio
A02AC01 Carbonato cálcico
A02AC02 Silicato de calcio
A02AC10 Combinacións
A02AD Asociacións e derivados complexos de aluminio, calcio e magnesio
A02AD01 Asociacións ordinarias de sales
A02AD02 Magaldrato
A02AD03 Almagato
A02AD04 Hidrotalcita
A02AD05 Almasilato
A02AF Antiácidos con carminativos (antiflatulentes)
A02AF01 Magaldrato e antiflatulentes
A02AF02 Asociacións ordinarias de sales e antiflatulentes A02B Axentes contra a úlcera péptica e o refluxo gastroesofáxico (RGE/GORD)
A02BA Antagonistas do receptor H2
A02BA01 Cimetidina
A02BA02 Ranitidina
A02BA03 Famotidina
A02BA04 Nizatidina
A02BA05 Niperotidina
A02BA06 Roxatidina
A02BA07 Ranitidina bismuto citrato
A02BA08 Lafutidina
A02BA51 Cimetidina, combinacións
A02BA53 Famotidina, combinacións
A02BB Prostaglandinas
A02BB01 Misoprostol
A02BB02 Enprostil
A02BC Inhibidores da bomba de protóns
A02BC01 Omeprazol
A02BC02 Pantoprazol
A02BC03 Lansoprazol
A02BC04 Rabeprazol
A02BC05 Esomeprazol
A02BD Combinacións para a erradicación da Helicobacter pylori
A02BD01 Omeprazol, amoxicilina e metronidazol
A02BD02 Lansoprazol, tetraciclina e metronidazol
A02BD03 Lansoprazol, amoxicilina e metronidazol
A02BD04 Pantoprazol, amoxicilina e claritromicina
A02BD05 Omeprazol, amoxicilina e claritromicina
A02BD06 Esomeprazol, amoxicilina e claritromicina
A02BX Outros axentes contra a úlcera péptica e o refluxo gastroesofáxico (RGE/GORD)
A02BX01 Carbenoxolona
A02BX02 Sucralfato
A02BX03 Pirenzepina
A02BX04 Cloruro de Methiosulfonio
A02BX05 Subcitrato de bismuto
A02BX06 Proglumida
A02BX07 Gefarnato
A02BX08 Sulglicotida
A02BX09 Acetoxolona
A02BX10 Zolimidina
A02BX11 Troxipida
A02BX12 Subnitrato de bismuto
A02BX13 Ácido Alginico
A02BX51 Carbenoxolona, combinacións excluíndo psicolépticos
A02BX71 Carbenoxolona, combinacións con psicolépticos
A02BX77 Gefarnato, combinacións excluíndo psicolépticos
A02X Outros axentes contra alteracións causadas por ácidos
ATC Código A04

Unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.
A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO A04A Antieméticos e antinauseosos
A04AA Serotonina (5-HT3) antagonistas
A04AA01 Ondansetrona
A04AA02 Granisetrona
A04AA03 Tropisetrona
A04AA04 Dolasetrona
A04AD Outros antieméticos
A04AD01 Escopolamina
A04AD02 Oxalato de cerio
A04AD04 Clorobutanol
A04AD05 Metopimazina
A04AD10 Dronabinol
A04AD11 Nabilona
A04AD12 Aprepitante
A04AD51 Escopolamina, combinacións
A04AD54 Clorobutanol, combinacións
ATC Código A05

Unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.
A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO A05A Terapia biliar
A05AA Preparados con ácidos biliares
A05AA01 Ácido chenodeoxicólico
A05AA02 Ácido ursodeoxicólico
A05AB Preparados para a terapia do tracto biliar
A05AB01 Nicotinil metilamida
A05AX Outras drogas para terapia biliar
A05AX01 Piprozolin
A05AX02 Himecromona
A05AX03 Ciclobutirol A05B Terapia hepática, lipotrópicos
A05BA Terapia hepática
A05BA01 Arginina glutamato
A05BA03 Silimarina
A05BA04 Citiolona
A05BA05 Epomediol
A05BA06 Ornitina oxoglurato
A05BA07 Arginina tidiacica
A05C Drogas para terapia biliar e lipotrópicos en combinación