proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Lorenzo Mattotti

Lorenzo Mattotti nado en Brescia, Lombardía, o 24 de xaneiro de 1954, é un debuxante de banda deseñada, artista gráfico e ilustrador italiano. No ámbito da banda deseñada, Mattotti gañou un premio Eisner en 2003 polo seu "Doutor Jekyll e Mr. Hyde", mentres que as súas ilustracións foron publicadas en revistas como Cosmopolitan, Vogue, Newyorker, Le Monde ou Vanity Fair. Recibiu o Premio Inkpot, o Gran Premio da Bienal de Ilustración de Bratislava, o Premio Eisner e o Gran Guinigi. Traxectoria
Estudou arquitectura cando era novo, pero non rematou o curso. Despois dunhas bandas tradicionais conseguiu o seu propio estilo. Il Signor Spartaco foi o seu primeiro cómic realizado dese xeito. A historia céntrase en torno aos soños dun pasaxeiro do tren, cunhas formas e cores novidosas, e coa completa ausencia de aventura.
O seu debut como director foi nun segmento da antoloxía de terror animada Fear(s) of the Dark. A súa primeira longametraxe é La famosa invasione degli orsi in Sicilia. A película é unha adaptación animada dun libro do mesmo título de Dino Buzzati. Estilo
Mattotti inspírase principalmente en pintores, músicos, escritores e directores de cine. Para el, a relación entre texto e imaxe debería ser a mesma que con texto e música. Os dous deben enriquecerse.
Desde 1986, Mattotti consolidouse como mestre da cor. Porén, sorprendeu ao seu público con algunha obra en branco e negro, como unha novela autobiográfica en 1992 feita xunto coa súa ex-muller Lilia Ambrosi, na que utiliza debuxos a pluma. No mesmo ano, en Caboto fixo un cómic que para conmemorar o 500 aniversario do descubrimento de América, conta as aventuras do explorador X. Caboto no Río da Prata, cun guión do arxentino Jorge Zentner. En Stigmates (1998) volveu ao branco e negro para narrar a tráxica vida dun borracho que esperta un día con estigmas, adaptada ao cine por Adán Aliaga en 2007. Obra
Banda deseñada
Il Signor Spartaco (1982)
Incidenti (1984)
Fuegos (1986)
Labyrinthes (1988)
Murmur (1989)
Doctor Nefasto (1989, con Jerry Kramsky)
Caboto (1992, con Jorge Zentner)
L'Uomo alla Finestra (1992, con Lilia Ambrosi)
L'Arbre du Penseur (1997)
Stigmate (1998, con Claudio Piersanti)
Dr Jekyll & Mr Hyde (2002, con Jerry Kramsky)
El rumor de la escarcha (2003, con Jorge Zentner)
Ghirlanda (2018, con Jerry Kramsky)
Portafolios-Libros
Ligne Fragile (1999)
Posters (2002)
Angkor: Drawings Pastels Watercolors (2003)
La Chambre (2004)
Carnevale. Colori e movimenti (2007)
Chambres/Rooms/Stanze (2010), #logosedizioni
The Crow (2010), Alfabia, con Lou Reed
Venezia. Scavando nell’acqua (2011), #logosedizioni
Mattotti Works 1: Pastels (2012), #logosedizioni
Oltremai (2013), #logosedizioni
Mattotti Works 2: Fashion (2014), #logosedizioni
Vietnam (2014), Louis Vuitton Travel Books
Blind (2017), #logosedizioni (en colaboración con CBM Italia Onlus)
Portadas para The New Yorker (2018), #logosedizioni
Longametraxe
Animación: Fear (s) of the Dark segmento (2007)
La famosa invasione degli orsi in Sicilia (2019) Francia
Lorenzo Sanz

Lorenzo Sanz Mancebo, nado en Madrid o 9 de agosto de 1943 e finado na mesma cidade o 21 de marzo de 2020, foi un empresario español. Exerceu como o 14º presidente do Real Madrid, cargo que ocupou entre 1995 e 2000, e foi tamén propietario do Málaga CF. Traxectoria
Na súa mocidade xogou ao fútbol como porteiro en varios equipos modestos de Madrid, entre eles o Puerta Bonita. Como empresario fixo fortuna no sector inmobiliario e da construción. Estivo vencellado a Fuerza Nueva, partido de extrema dereita do que xestionaba a publicidade.
En 2018 foi condenado a tres anos de cárcere e ao pago dunha multa de 1, 2 millóns de euros pola ocultación a Facenda de ingresos por valor de 6 millóns de euros.
Presidencia do Real Madrid
Foi directivo do Real Madrid de 1985 a 1995. O 26 de novembro de 1995 converteuse no 14º presidente do Real Madrid despois de que Ramón Mendoza se vise obrigado a dimitir polos problemas económicos, sociais e deportivos do club. Sanz intentou darlle a volta ao club fichando estrelas como Davor Šuker e Predrag Mijatović. En 1998 o equipo volveu gañar a Liga de Campións 32 anos despois, e repetiu título no ano 2000.
Tras os dous triunfos na Liga de Campións, Sanz celebrou eleccións anticipadas para a presidencia do club en 2000, pero perdeunas ante Florentino Pérez. En 2006 presentouse unha vez máis ás eleccións para a presidencia do Real Madrid, quedando en cuarto lugar, por detrás de Ramón Calderón, Juan Palacios e Juan Miguel Villar Mir.
En xullo de 2006 comprou o Málaga CF e colocou como presidente ao seu fillo Fernando. Vendeu o club en 2010 a un investidor catarí por un importe de 50 millóns de euros. Vida persoal
Casou con María Luz Durán Muñoz, coa que tivo cinco fillos. O maior deles, Lorenzo, foi xogador de baloncesto e membro do Real Madrid, mentres que Paco e Fernando foron futbolistas, chegando a xogar ambos na Primeira División. A súa filla Malula casou co futbolista galego Míchel Salgado.
Faleceu por COVID-19 na noite do 21 de marzo de 2020 aos 76 anos de idade.
Lorin Maazel

Lorin Varencove Maazel, nado en Neuilly-sur-Seine o 6 de marzo de 1930, e finado en Virxinia o 13 de xullo de 2014, foi un director de orquestra, violinista e compositor estadounidense de orixe francesa. Traxectoria
Maazel naceu en Neuilly-sur-Seine, Francia, de pais estadounidenses xudeus de orixe rusa que moi pronto volveron aos Estados Unidos. Xa de pequeno demostrou uns dotes prodixiosos para a música. Tomou a súa primeira clase de dirección de orquestra aos 7 anos, e debutou aos 8. Con 9, en 1939, xa dirixiu a Orquestra de Interlochen na Feira Mundial de Nova York, así como a Orquestra Filharmónica de Los Ángeles, onde compartiu un programa con Leopold Stokowski. Aos 11, Arturo Toscanini invitouno a dirixir a súa orquestra neoiorquina, e aos 13 xa fixera o propio na Orquestra Filharmónica de Nova York e na Orquestra de Filadelfia. Aos 12 anos efectuou unha xira polos Estados Unidos de América dirixindo as mellores orquestras. Seu debut como violinista foi aos 15 anos de idade. Estudou matemáticas e filosofía na Universidade de Pittsburgh.
Faleceu en Castleton Farms, Virxinia, Estados Unidos, o 13 de xullo de 2014, tras unha complicación dunha pneumonía.
Loro (anatomía)

O loro ou lorum é a zona comprendida entre os ollos e as fosas nasais en aves, réptiles e anfibios. O adxectivo que se usa para referirse ao loro é loreal ou loral. Ornitoloxía
En ornitoloxía o loro ou lorum é a zona entre os ollos e a parte superior do peteiro, a ambos os lados da cabeza. Esta zona ás veces está espida, e ademais a súa pel pode estar vivamente coloreada, como na familia dos corvos mariños. Tamén pode presentar carúnculas como no caso dos caracarás. Se a ave presenta unha banda desde o ollo ao peteiro dunha cor diferente da plumaxe que a rodea, denomínase lista loral, que está presente en moitas especies de aves, como na píllara Charadrius ruficapillus. Se a liña vai por riba do loro ata a altura do ollo sen continuar por detrás del denomínase lista supraloral. Herpetoloxía
Nos anfibios e réptiles o loro abrangue a zona inmediatemente comprendida entre os ollos e as narinas. Esta zona é análoga ao loro das aves, xa que estas adoitan ter as narinas na parte inicial do peteiro.
As escamas que presentan as serpes e os saurios nesta rexión denomínanse escamas loreais. Os crótalos presentan un orificio en cada lado da cabeza entre os ollos e as fosas nasais denominado foseta loreal.
Loroum

Loroum é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Norte. A súa capital é a cidade de Titao. Departamentos
A provincia divídese en catro departamentos: Banh
Ouindigui
Solle
Titao
Los Balbases

Los Balbases é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 338 habitantes (INE 2012).
Los Bunkers

Los Bunkers é un grupo chileno de rock alternativo, folk rock e indie rock. Integrantes
Actuais
Álvaro López
Mauricio Durán
Francisco Durán
Gonzalo López
Mauricio Basualto
Anteriores
Manuel Lagos Discografía
Los Bunkers (2001)
Canción de lejos (2002)
La culpa (2003)
Vida de perros (2005)
Barrio Estación (2008)
Música Libre (2010)
DVD
En Vivo (2006)
Los Bunkers, Live in concert (2007) - A edición estadounidense de En Vivo
Los Dioses han llegado

Los Dioses han llegado é o primeiro álbum de estudio do grupo de heavy metal valenciano Gigatrón, publicado no 1998. Contido
Lista de cancións
Los Futbolísimos

Los Futbolísimos é unha saga de libros escrita por Roberto Santiago e ilustrado por Enrique Lorenzo, Guillermo Esteban e Carles Lluch. O deseño orixinal das ilustracións é de Enrique Lorenzo, e os outros ilustradores baséanse no seu deseño. Resumo
O protagonista chámase Francisco, aínda que todos chámanlle Pakete por errar cinco penaltis seguidos. Xoga nun equipo de fútbol 7 do seu colexio en Sevilla la Chica: o Soto Alto. Os seus integrantes decidiron facer un pacto secreto e prometen estar unidos. Xuntos enfróntanse a desafíos e adversidades. Repercusión
A xuño de 2020, levaba vendidos máis de 4, 5 millóns de libros en España, e os libros traducíronse a unha ducia de idiomas.
Los Inhumanos

Los Inhumanos é un grupo musical orixinario de Valencia, fundado na década de 1980. Discografía
Verano Inhumano (1983).
Los Inhumanos (1985).
Las chicas no tienen pilila (1986).
30 hombres solos (1988).
No problem (1990).
El mágico poder curativo de la música de los Inhumanos (1991).
Directum Tremens (álbum dobre en vivo) (1992).
9 Canciones con mensaje y una con recao (1993).
Si al amanecer no he vuelto. .. venir a recogerme (1994).
Música festiva para gente sin complejos (1995).
Música adhesiva (1996).
Apaga y vámonos (1998).
El Retorno del Jeti (1999).
Cara Dura (compilación) (2001).
Baila mulata (2002).
Quiero ser famosillo (single inédita) (2003).
25 años haciendo el imbécil (2004).
Quiero volver con mi mamá (2006).
Los hombres que amaban a todas las mujeres (disco+libro+DVD compilación 3D) (2010).
Iba a tomar una caña y me lie (álbum dobre compilación) (2012).
35 años de fiesta, con la túnica puesta (compilación) (2014).
Los Millares

Los Millares é un asentamento prehistórico da Idade do Cobre (3200-2200 a. da era actual), formado por un poboado e a súa necrópole cunha extensión de 6 e 13 hectáreas respectivamente. Está situado no municipio de Santa Fe de Mondújar, Almería. Forma un esporón chairo na foz do río Andarax e a rambla de Huéchar. O asentamento ten catro liñas de muralla, unha necrópole formada por unhas 80 tumbas colectivas e unha dobre liña de fortines que controlan visualmente a contorna. Calcúlase que na época de maior esplendor vivían unhas mil persoas nos Millares.
Los Palacios y Villafranca

Los Palacios y Villafranca é unha localidade da provincia de Sevilla, Andalucía, España. É unha das oito localidades máis grandes e importantes da provincia.
O termo conta, ademais do núcleo principal, con tres pedanías directamente relacionadas coa actividade agrícola: os poboados de colonización de El Trobal, Maribáñez e Los Chapatales, xurdidos en 1. 970.
Los cronocrímenes

Los cronocrímenes é un filme español dirixido por Nacho Vigalondo que se estreou no 2007. Sinopse
Un home descobre a través dos seus prismáticos unha fermosa rapaza espíndose e intenta atopala na profundidade do bosque. De súpeto, un individuo armado cunhas tesoiras e coa cara vendada atácao polas costas, a pesar do cal, consegue fuxir e chegar a un laboratorio científico. Alí, unha máquina ofrécelle a oportunidade de realizar unha viaxe extraordinaria, unha viaxe na que a posibilidade de atoparse a si mesmo será a primeira dunha serie de catástrofes imprevisíbeis. Personaxes
Karra Elejalde como Héctor
Candela Fernández como Clara
Bárbara Goenaga como a rapaza do bosque
Nacho Vigalondo o científico Galardóns e nomeamentos
2008: XXIII edición dos Premios Goya, Nomeado a Mellor Director Novel (Nacho Vigalondo).
2007: Festival de Sitges: Sección oficial longametraxes a concurso.
Los de Adentro

Los de Adentro é un grupo musical colombiano de rock latino conformado en Barranquilla, en 1994. Comezaron chamándose Kaoz, e están integrados por Joe Carvajal (voz), Johan Daccarett (teclado) e Eliuth Martínez (guitarra). Traxectoria
Déronse a coñecer en Bogotá tocando en bares cando aínda eran estudantes da Universidade Piloto de Colombia. Despois dun tempo decidiron gravar un demo que lles reportou máis recoñecemento. En 1995, participaron no Festirock do Caribe e gañaron o galardón como Mellor Grupo de Rock. A banda fíxose popular e foi convidada á fiesta que MTV Latinoamérica organizou en Cartaxena de Indias en 1996. En 1999 cambiaron o seu nome por Los de Adentro, e ese mesmo ano gravaron un álbum homónimo, producido por Dennis Murcia, executivo e produtor de Sony Music. Este álbum contén o tema Una canción, polo cal son máis coñecidos. Catro meses despois de lanzar Una canción como sinxelo promocional, realizaron varias xiras. No ano 2001, cando remataron a produción do seu segundo álbum, Como un niño, decidiron disolverse por mor dos moitos problemas xerados entre eles.
Tempo despois, decidiron reunirse de novo, pero só Eliuth Martínez, Johan Daccarett e Joe Carvajal acabaron gravando un novo álbum, titulado Volver amar, no cal destacan cancións como Nubes negras, No más ou Tú y yo. Ó rematar o traballo con este álbum, Joe Carvajal decidiu por motivos persoais comezar a súa carreira como solista.
En 2008, presentaron un novo vocalista, Bryan Visbal, mantendo o mesmo estilo que os caracterizou. A súa produción discográfica (con Universal Music Group) chamouse Se apaga el silencio, que inclúe o sinxelo Dime que sí, e o tema Quiero amarte. A finais de 2010, Bryan Visbal decidiu comezar unha carreira en solitario.
En 2013 o vocalista Joe Carvajal regresou á banda grazas a unha invitación para tocar en Australia, e lanzaron un novo sinxelo Bajo el cielo azul. O 30 de maio de 2014 abriron os concertos de Los toreros muertos no Downtown Majestic de Bogotá.
Discografía
Los lobos del centeno

Los lobos del centeno é unha novela de terror en lingua castelá do autor friolés Francisco Narla, publicada en 2008 por Ediciones Ava. Argumento
Trátase dunha novela de intriga ambientada na Galicia profunda de mediados do século XX, onde numerosos mitos e lendas galegas (Santa Compaña, lobishomes, meigas. .. ) cobran vida.
Los Ángeles, Chile

Los Ángeles é unha comuna, un municipio e unha cidade chilena, capital da provincia de Biobío, na rexión de Biobío, no centro sur do país, a uns 510 quilómetros da capital Santiago de Chile.
A cidade foi fundada no 1739 co mesmo nome. Considérase como unha das cidades con maior crecemento no país durante as últimas décadas. Segundo os resultados preliminares do censo 2012 a comuna tiña uns 187. 000 habitantes, converténdose nunha das comunas con máis poboación ao sur da capital nacional, despois de cidades como Concepción, Temuco, Rancagua, Puerto Montt, Talca e Chillán. Ten unha área de 1. 748 km² cunha densidade de poboación de 106, 9 hab. /km². Sitúase a 139 metros sobre o nivel do mar. O seu xentilicio en castelán é angelino/a.
Lota

Penco é un municipio e unha comuna da provincia de Concepción na Rexión de Biobío, Chile. Tiña un total de 49. 089 habitantes en 2002 e a súa área é de 136 km².
Lota lota

A lota[Cómpre referencia] (Lota lota) é un peixe de auga doce da familia dos lótidos. É a única especie no seu xénero.
Loti

O loti é a moeda oficial do reino de Lesotho. O loti está fixado ao rand surafricano á par grazas á Área Monetaria Común, polo que o rand é tamén moeda de curso legal en Lesotho. O seu código ISO 4217 é LSL e empréganse as abreviacións L (loti) e M (maloti, plural) e subdivídese en 100 lisente (sente en singular). O seu nome provén dos montes do Maluti ou Maloti, que forman un dos extremos setentrionais dos montes de Drakensberg.
O loti introduciuse por primeira vez en 1966 aínda que non como moeda destinada á circulación. En 1980 Lesotho emitiu as primeiras moedas con denominacións en lotis e lisente para substituír o rand surafricano.
Loucetios

Na relixión celta, Loucetios (Latinizado como Leucetius) foi un deus dos galos identificado co romano Marte. Arredor dunha ducia de inscricións na súa honra foron atopadas, principalmente no leste da Galia, cunha particular concentración entre os vangiones (unha tribo do Rin). Mars Loucetios é acompañado por Nemetona. Foron atopadas inscricións dedicadas a el en Bath e Angers.
O nome Loucetios pode ser unha variación da raíz protoindoeuropeo *leuk- ("brillar"). Presumiblemente é análogo do osco Loucetius, "dador de luz", un epíteto de Xúpiter.
Loucozoos

Os loucozoos (Loukozoa) (do grego loukos, fenda, suco ) é un taxon parafilético de protistas utilizado nalgunhas clasificacións dos Excavata. O grupo foi proposto por Thomas Cavalier-Smith e foi varias veces emendado para incluír novos xéneros.
O grupo principal dos Loukozoa son os Jakobea. Os Loukozoa inclúen tamén a Malawimonas. Aínda que os Jakobea e Malawimonas parecen bastante similares, non están especificamente relacionados entre si dentro do grupo dos Excavata, polo que os Loukozoa son un grupo parafilético. Ademais, as evidencias filoxenéticas moleculares indican claramente que, en realidade, os Jakobea están máis relacionados cos Heterolobosea e Euglenozoa. . Por todas estas razóns, o uso do grupo Leukozoa foi abandonado na maioría das clasificacións modernas.
Louie Bellson

Luigi Paulino Alfredo Francesco Antonio Balassoni, nado en Rock Falls (Illinois) o 6 de xullo de 1924 e finado nos Ánxeles o 14 de febreiro de 2009, foi un batería estadounidense de jazz, máis coñecido como Louie Bellson.
Pertenceu, durante moito tempo, á orquestra de Duke Ellington, e tivo a súa propia big band despois. Discografía
Trombonology (con Tommy Dorsey, 1947)
Fancy Dan (con Duke Ellington, 1951)
The Hawk Talks (con Ellington, 1951)
A tone parallel to Harlem (con Ellington, 1951)
Skin deep (con Ellington, 1952)
The First Concert Of Sacred Music (1965)
Ow / Sticks (con Eldridge Gillerspie e outros)
Drum solo (con JATP, 1954)
Basie In Sweden (con Count Basie, 1962)
Satch And Josh (con O. Peterson - Basie, 1977)
Live (1979)
The London Gig (1982)
Louis Agassiz

Jean Louis Rodolphe Agassiz (Môtier1807 - 1873) foi un zoólogo e xeólogo americano de orixe suíza. Educouse na casa, complementada posteriormente en Bienne e Lausana, antes de pasar á Universidade de Zürich para estudar medicina, cando se traslada á Universidade de Heidelberg comeza a se interesar pola paleontoloxía grazas a Heinrich Georg Bronn. Trasladouse a París, onde entrou en contacto con Alexander von Humboldt e Georges Cuvier quen o motivaron para se interesar pola xeoloxía e a zooloxía, ademais durante estes anos vaise interesar pola ictioloxía, que se converterá na súa actividade máis importante.
Louis Althusser

Louis Althusser, nado en Birmandreis (Alxeria) o 19 de outubro de 1918 e finado o 22 de outubro de 1990, foi un filósofo marxista da liña estruturalista. Traxectoria
Trala morte do seu pai, mudouse coa familia a Marsella. En 1937 uniuse ao movemento das xuventudes católicas. Como estudante destacado foi aceptado na prestixiosa École Normale Supérieure en París.
Recrutado na segunda guerra mundial, acabou nun campo de prisioneiros. Pasada a guerra afiliouse ao Partido Comunista Francés e acadou a condición de profesor na mencionada École. Cando Nikita Khrushchev se afastou do stalinismo, Garaudy e outros líderes comunistas entenderon que había que reformular o marxismo. Moitos tentaron recuperar as raíces humanistas de Marx. Althusser fixo unha dura crítica a esa deriva do Partido. A súa posición no Maio do 68 foi ambigua e máis ben distante.
Aqueixado de desequilibrios psiquiátricos, matou a súa muller o que supuxo o seu internamento no Hospital Sainte-Anne. Seguiu escribindo, aínda que as súas publicacións foron poucas a partir de entón. Un ataque ao corazón acabou coa súa vida. Pensamento
Tras a superación do stalinismo no XX congreso do PCUS, Althusser amósase contrario a edulcorar o marxismo apelando ao primeiro Marx, o denominado xove Marx dos Manuscritos económico-filosóficos. Para Althusser, Marx é un creador de Ciencia igual que Galileo, o descubridor dun novo continente teórico: a historia. O materialismo histórico estuda a estrutura dos procesos de produción explica o cambio duns modelos a outros e constitúe unha auténtica filosofía da ciencia que vai alén da mera crítica a un sistema, neste caso o capitalismo.
Característica do sistema capitalista é a súa opacidade, onde os suxeitos non son conscientes dos mecanismos que subxacen ao sistema, mecanismo que por mor da ideoloxía se reviste cunha aparencia de inevitabilidade. Por iso é necesario un traballo teórico que desenmascare o proceso. Así grazas á teoría podemos coñecer, mediante o concepto de plusvalía, o empresario queda con parte da riqueza do traballador.
Althusser propón un marxismo puro, científico, sen antropoloxía, e polo tanto sen concesión para os humanismos de diverso signo que quixeron enriquecer o contido ideolóxico da esquerda revolucionaria. A historia non ten suxeito e está animada polas forzas produtivas e a loita de clases que desencadean. Obras
Lire le Capital, 1965
Pour Marx, 1965
Louis Auchincloss

Louis Auchincloss, nado en Lawrence (Nova York) en 1917 e finado o 26 de xaneiro de 2010, foi un escritor e historiador norteamericano. Medrou no seo da clase alta norteamericana que retratou nas súas novelas. Serviu na Mariña na segunda guerra mundial. Obras
Novelas
The Indifferent Children (1947)
Sybil (1952)
A Law for the Lion (1953)
The Great World and Timothy Colt (1956)
Venus in Sparta (1958)
Pursuit of the Prodigal (1959)
The House of Five Talents (1960)
Portrait in Brownstone (1962)
The Rector of Justin (1964)
The Embezzler (1966)
A World of Profit (1968)
I Come as a Thief (1972)
The Dark Lady (1977)
The Country Cousin (1978)
The House of the Prophet (1980)
The Cat and the King (1981)
Watchfires (1982)
Exit Lady Masham (1983)
The Book Class (1984)
Honourable Men (1986)
Diary of a Yuppie (1987)
The Golden Calves (1988)
Fellow Passengers: A Novel in Portraits (1989)
The Lady of Situations (1990)
Three Lives (1993)
The Education of Oscar Fairfax (1995)
Her Infinite Variety (2000)
Relatos
The Injustice Collectors (1950)
The Romantic Egoists (1954)
Powers of Attorney (1963)
Tales of Manhattan (1967)
Second Chance: Tales of Two Generations (1970)
The Partners (1974)
The Winthrop Covenant (1976)
Narcissa and Other Fables (1982)
Skinny Island: More Tales of Manhattan (1987)
False Gods (1992)
Tales of Yesteryear (1994)
The Collected Stories of Louis Auchincloss (1994)
The Atonement and Other Stories (1997)
The Anniversary and Other Stories (1999)
Manhattan Monologues (2002)
Ensaio
Reflections of a Jacobite (1961)
Pioneers and Caretakers: A Study of Nine American Women Novelists (1965)
On Sister Carrie ( 1968)
Motiveless Malignity (1969)
Edith Wharton: A Woman in Her Time (1972)
Richelieu (1972)
A Writer's Capital (1974)
Reading Henry James (1975)
Life, Law, and Letters: Essays and Sketches (1979)
Persons of Consequence: Queen Victoria and Her Circle (1979)
False Dawn: Women in the Age of the Sun King (1985)
The Vanderbilt Era: Profiles of a Gilded Age (1989)
Love without Wings: Some Friendships in Literature and Politics (1991)
The Style's the Man: Reflections on Proust, Fitzgerald, Wharton, Vidal, and Others (1994)
The Man Behind the Book: Literary Profiles (1996)
Woodrow Wilson (2000)
Louis Chaurand

Louis Chaurand, nado en Saint-Geoire-en-Valdaine, Isère, o 23 de agosto de 1913 e finado en Lión o 23 de decembro de 2010, foi un erudito, numismático e xenealoxista francés, que presidiu a Sociedade Francesa de Numismática. Traxectoria
Louis Chaurand era propietario dun castelo en Payzac, Ardèche, coñecido como château des Chanels. Aínda que exerceu a profesión de axente de seguros en Lión e avogado do tribunal de apelación desa cidade, é coñecido polas súas facetas como numismático e xenealoxista.
Chauraud herdou do seu avó Gustave Vallier (1815-1892) as súas coleccións de obxectos preciosos, sinaladamente moedas, e tamén a súa paixón polo coleccionismo. Ao longo da súa vida non só incrementou a colección familiar senón que se converteu nun estudoso da numismática.
Foi secretario do Círculo Numismático Lionés entre 1956 e 1970, e o 6 de decembro dese ano sucedeu a Jean Tricou como presidente desta entidade, cargo que ocupou ata 1984, cando pasou a ser presidente de honra. Tamén sucedeu a Tricou como responsable do Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión, do que foi o seu conservador entre 1977 e 1989. Chaurand presidiu tamén a Sociedade Francesa de Numismática (1973-1975), á que pertencía desde marzo de 1959. En 2000 pasou a ser presidente honorario. Ademais, pertenceu a outras sociedades eruditas, como a Académie delphinale (desde 1978) e a Sociedade Literaria, Histórica e Arqueolóxica de Lión, na que ingresou en 1952.
Os seus focos de interese como numismático foron variados; abrangueron desde as moedas reais francesas ata as emisións locais do Languedoc ou o papel moeda de confianza da época revolucionaria, aínda que lles prestou unha atención especial ás cuñaxes de moeda imperial romana na ceca de Lugdunum (Lion), ás que dedicou varios artigos, acerca de pezas inéditas e achados de tesouros monetarios.
Louis Chaurand finou no distrito 7 de Lión o 23 de decembro de 2010 aos 93 anos, e foi soterrado o 27 de decembro en Paysac, Ardèche, de onde procedía a súa familia. Escolma de publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables de Louis Chaurand ao longo da súa traxectoria: (1966). "Les Médailles de Claude Expilly". En Bulletin de l'Academie Delphinale. 8ª serie. Tomo V. Páxinas 148-151.
(1971). "Sur la découverte d'un trésor de monnaies constantiniennes faites à Chavannes (Drôme)". En 8ª serie. Tomo I. Xaneiro. Páxinas 63-69.
(1971). "Sur les balanciers lyonnais". En Revue Numismatique. 26. Xullo. Páxina 95.
(1972). "Sur une variété d'un follis de Constance Chlore, César, pour l'atélier de Lyon". En Revue Numismatique. 27. Xaneiro. Páxina 156.
(1973). "Le trésor de Lavilledieu (Ardèche)". En Revue Numismatique. 15. Páxinas 300-319.
(1974). "Trésor de Marchais". En Revue numismatique. Vol. 29. Outubro. Páxinas 661-662.
(1976). "Gustave Vallier numismate dauphinois". En Revue numismatique. Vol. 6. Xuño. Páxinas 70-71.
(1986). Cinq siècles de chronique familiale (XVe-XXe siècle).
Louis Félix Bescherer

Louis Félix Bescherer, nado o 13 de xuño de 1837 en París e finado na mesma cidade o 17 de abril de 1897, foi un deseñador e gravador francés, grande amigo do escritor Joris-Karl Huysmans. Foi o pai do tamén gravador Frédéric Georges Bescherer. Obra
Bliard et Ducoin, L'Industrie dans les Ardennes. Histoire et description des établissements industriels du département. 1re partie, I" livr. In-8, avec gravures, Mézières, 1867.
Xavier de Montépin, Le Fiacre n° 13, París, 1884.
Guillaume-Joseph-Gabriel de La Landelle, Une haine à bord, París, 1885.
Joris Karl Huysmans, Croquis parisiens, París, 1886.
Louis Jean Marie Daubenton

Louis-Jean-Marie D’Aubenton (máis coñecido, simplemente, como Daubenton), nado en Montbard, ducado de Borgoña, o 29 de maio de 1716, e finado en París, o 31 de decembro de 1799, ou o 1 de xaneiro de 1800, foi un médico, anatomista, mineraloxista e naturalista francés. Traxectoria
Daubenton foi enviado a polo seu pai a París para estudar teoloxía, pero seguiu en segredo cursos de medicina e anatomía.
En 1739, tres anos despois da morte de seu pai, Daubenton instalouse en Reims, en cuxa univesidade doutorouse en medicina en 1741. Despois de obter este grao, volveu á súa cidade natal para exercer a profesión de médico.
Na mesma época, Georges-Louis Leclerc, conde de Buffon, tamén nacido en Montbard e amigo da infancia de Daubenton, chamouno para traballar con el no Xardín do Rei de París, para que o axudara nas tarefas de disección e estudos anatómicos. Daubenton e Buffon traballaron xuntos durante dez anos na Historia natural dos animais.
Daubenton describiu cerca de 200 especies de cuadrúpedes, cunha precisión sen precedentes. Este traballo foi considerado o punto de partida da moderna anatomía comparada.
Daubenton foi un dos primeiros naturalistas en aplicar a anatomía comparada ás especies fósiles, refutando así a suposta existencia de xigantes.
En 1778 Daubenton pasou a ser profesor de historia natural no Colexio de Francia. En 1783, era profesor de economía rural no Colegio d'Alfort e, en 1795, impartiu clases na Escola Normal Superior de París.
Foi elixido membro da Academia de Ciencias de Francia, para a que redactou un gran número de memorias. Escribiu tamén diversos artigos para a Encyclopédie.
Coa Revolución francesa o Gabinete do Rei converteuse no Museo Nacional de Historia Natural de Francia, e Daubenton no seu primeiro director.
Atribúese a Dabubento a naturalización de ovellas españolas en Francia, e publicou varios libros sobre como criar estes animais.
Como médico, recomendou as pílulas de ipecacuaña, que se chamaron na época pílulas de Daubenton.
En decembro de 1799 Daubenton foi elixido membro do Senado, pero morreu pouco despois a causa dunha crise de apoplexía. Filosofía natural
Ao igual que Buffon, Daubenton desconfiaba do carácter obxectivo da sistemática, especialmente da linneana, e defendía construíla a partir da organización completa dos animais e non de certos caracteres.
Pero a diferenza de Buffon, rexeitaba o gradualismo na escala dos seres e mantiña unha visión da xerarquía animal moito máis estática. O seu concepto de especie, fundamentado na constancia dos caracteres morfolóxicos, era tipolóxico.
De aí tamén que a anatomía comparada xogase na súa obra un papel moito máis fundamental que na de Buffon. Obra principal
Instruction pour les bergers et pour les propriétaires de troupeaux (1782). Honores
Eponimia
Unha rúa de París achegada ao Xardín das Plantas leva o seu nome.
Unha estación do metro parisiense, a Estación de Censier-Daubenton (liña 7).
Unha rúa de Dijon tamén leva o seu nome.
unha rúa de Roubaix así mesmo leva o seu nome.
Un morcego: Myotis daubentonii.
Unha familia de primates, a dos Daubentoniidae,
E a especie Daubentonia madagascariensis, tipo desta familia.
Louis Jouvet

Jules Eugène Louis Jouvet, nado o 24 de decembro de 1887 e falecido o 16 de agosto de 1951, foi un actor e escenógrafo francés, coñecido por Louis Jouvet. A súa actividade centrouse na comedia francesa, o Teatro dos Champs-Élysées e o Ateneo de París. Gran intérprete de Molière, Shakespeare, Pierre Corneille, Alfred de Musset, Marcel Achard, Jules Romains, Jean Giraudoux, Jean Genet e outros clásicos e contemporáneos do teatro do seu país; foi un dos máis prestixiosos actores franceses e saltou á fama na película Topaze de Marcel Pagnol e con Arletty na película de 1938 Hôtel du Nord de Marcel Carné.
Louis Morel-Retz

Louis Pierre Gabriel Bernard Morel-Retz, de nome artístico Stop, nado en Dijon o 3 de xuño de 1825 e finado na mesma cidade o 5 de setembro de 1899, foi un pintor, caricaturista e autor de banda deseñada francés. Traxectoria
Louis Morel-Retz, Stop, era fillo do presidente dos Estados Xerais, Sébastien Morel e da súa esposa Agathe Retz. Seguindo os desexos do seu pai, Louis estudou Dereito na Universidade de Dijon, rematando en 1845. A partir de entón traballou nun bufete de avogados na mesma cidade. Despois de doutorarse en 1849, ingresou ao ano seguinte noutro bufete de París e traballou no Tribunal de Casación e no Conseil d'État.
Ademais da súa formación xurídica, tomou clases de debuxo. Nisto tamén seguiu o seu pai, que estudara pintura con François Devosge e era un excelente acuarelista. Louis expuxo as súas obras no Salón de París en 1857, 1864 e 1865. O seu cadro Jésus guérissant un aveugle foi comprado polo estado francés en 1863 por 1. 500 francos. A imaxe foi máis tarde para a igrexa de Boufarik, na que entón era a Alxeria francesa. Ademais da pintura ao óleo, Morel-Retz traballou en acuarela e publicou gravados. Tamén se dedicou á música e ao teatro; compuxo varias operetas e deseñou vestiario para o dramaturgo J-B. Wecerlin da Opéra Comique.
Louis Morel-Retz estivo casado con Victorine Bouchon. Morreu na súa cidade natal de Dijon en 1899.
Unha rúa da súa cidade é chamada Morel-Retz na súa honra.
Caricatura e banda deseñada
A finais do Segundo Imperio comezou a traballar como caricaturista co pseudónimo de Stop. Son especialmente coñecidas as súas ilustracións humorísticas paraex as críticas do Salón de París nas revistas satíricas Le Charivari e Le Journal amusant.
Fixo contribucións á incipiente historia do cómic, sobre todo a serie 'Les Aventures de Monsieur Verdreau' (1850), que foi plaxiada varias veces en revistas estranxeiras: En agosto de 1850 a caricaturista portuguesa Flora (probabelmente Nogueira da Silva) recreou a historia bajo o título 'Aventuras Sentimentais e Dramáticas do Senhor Simplício Baptista', que apareceu na Revista Popular. O mesmo cómic reapareceu noutra revista en portugués, A Vida Fluminense, pero esta vez sen asinar e baixo o título 'Os Amores do Sr. Barnabé'. ..
En Le Journal Pour Rire (en galelgo, O xornal para rir) do 21 de outubro de 1851), Stop debuxou algunhas caricaturas ridiculizando aos fumadores. Algúns destes debuxos fan uso de secuencias narrativas. Ao redor de 1870 Morel-Retz fixo catro viñetas relacionadas co problema orzamentario do goberno, que apareceron en Le Charivari. Os catro presentan gags sobre unha enorme bolsa de diñeiro, representada como unha especie de monstro. Estas narracións gráficas secuenciadas poden interpretarse xa como banda deseñada de texto prototípico. Durante a súa vida, Morel-Retz publicou libros de banda deseñada como "Musée de Famille" (agosto de 1858) e "Salon Humoristique Illustré" (1888). Escribiu dous volumes de fábulas, que ilustrou persoalmente, como 'Bêtes et Gens' (1877), e obras literarias como 'Un Soupçon' (1886) e 'Sept Petites Pièces de Vers' (1895).
Louis Néel

Louis Eugène Félix Néel, nado en Lión o 22 de novembro de 1904 e finado na mesma cidade o 17 de novembro de 2000, foi un físico e profesor universitario francés, galardoado en 1970 co Premio Nobel de Física. Traxectoria
En 1924 ingresou na Escola Normal de París, doutorándose en ciencias físicas no ano 1932 na Universidade de Estrasburgo, onde será profesor entre 1937 e 1945. Profesor da Facultade de Ciencias de Grenoble entre 1945 e 1976, sera sucesivamente Director do Laboratorio de Probas Mecánicas do Instituto Politécnico de Grenoble entre 1942 e 1953, director do Laboratorio de Electrostática e de Física do Metal de Grenoble entre 1946 e 1970 e finalmente Director de Laboratorio de Magnetismo de Grenoble entre 1971 e 1976.
Investigacións científicas
As súas contribucións á física do estado sólido atoparon usos útiles numerosos, particularmente no desenvolvemento da mellora das unidades de memoria dos ordenadores.
En 1930 determinou a existencia dunha nova forma de comportamento magnético, o antiferromagnetismo denominado así por oposición ao ferromagnetismo. Demostrou así mesmo como, a certa temperatura, actualmente denominada a temperatura de Néel, este comportamento párase. Néel precisou no ano 1947 que tamén poderían existir materiais que presentasen comportamento ferrimagnético. Doutra banda, deu unha explicación ao magnetismo débil de certas rocas, facendo posible o estudo da historia do campo magnético terrestre.
No ano 1970 foi galardoado co Premio Nobel de Física polos seus traballos sobre o ferromagnetismo, premio compartido co astrónomo Hannes Alfvén o cal foi galardoado polos seus traballos relacionados co plasma
Louis de Broglie

Louis-Victor-Pierre-Raymond, xeralmente coñecido por Louis de Broglie, nado en Dieppe o 15 de agosto de 1892 e finado en Louveciennes o 19 de marzo de 1987, foi un físico francés, introdutor do concepto de onda de materia. Traxectoria
Pertencía a unha familia nobre francesa, e tivo parentes na política, na diplomacia e na carreira militar. Cursou Física teórica na Sorbonne, doutorandose en 1924.
En 1929 foi laureado co Premio Nobel de Física, pola súa descuberta da natureza ondulatoria do electrón.
Dualidade onda-partícula
En palabras do autor, "A idea fundamental da miña tese do 1924 era a seguinte: O feito de que, seguindo a Einstein na súa introdución dos fotóns como ondas de luz, coñecemos que a luz contén partículas que son concentracións de enerxía incorporada á onda, suxire que todas as partículas, como o electrón, poderían ser transportadas por unha onda na que estarían incorporadas. .. A miña idea esencial foi estender a todas as partículas a coexistencia de ondas e partículas descuberta por Einstein no 1905 para o caso da luz e os fotóns. " "con cada partícula de materia con masa m e velocidade v a pode ser 'asociada' unha onda real", relacionada co momento pola ecuación: λ
h p
h m v 1 − v 2 c 2 {\displaystyle \lambda
{\frac {h}{p}}
{\frac {h}{{m}{v}}}{\sqrt {1-{\frac {v^{2}}{c^{2}}}}}} onde λ {\displaystyle \lambda } é a lonxitude de onda, h {\displaystyle h} é a constante de Planck, p {\displaystyle p} é o momento (relativista), m {\displaystyle m} é a masa en repouso, v {\displaystyle v} é a velocidade e c {\displaystyle c} é a velocidade da luz no baleiro.
Esta teoría poía as bases da mecánica ondulatoria. Foi sostida por Einstein, confirmada polas experiencias de difracción dos electróns de Davisson et Germer, e xeneralizada polos traballos de Schrödinger. Porén, esa xeneralización era estatística e non era aprobada por de Broglie, que dicía « que a partícula debe ser o asento dun movemento periódico interno e debe desprazarse na súa onda de xeito que quede en fase con ela, [Feito] ignorado polos físicos cuánticos actuais [que teñen] a mala idea de considerar unha propagación de onda sen localización de partícula, o quera totalmente contrario ás miñas ideas primitivas. »
Louise Bourgeois

Louise Joséphine Bourgeois, nada en París o 25 de decembro de 1911 e finada en Nova York o 31 de maio de 2010, foi unha escultora e artista plástica francoestadounidense. Traxectoria
Naceu e medrou en Francia, mais o esencial da súa carreira artística desenvolveuse en Nova York, onde se instalou en 1938 despois de casar co historiador de arte estadounidense Robert Goldwater. O recoñecemento do seu traballo artístico creceu cos últimos anos da súa vida, onde se afirmou coma unha influencia de entidade para as novas xeracións de artistas, particularmente femininas.
Louise Fréchette

Louise Fréchette, nada en Montreal o 16 de xullo de 1946, é unha diplomática canadense que ocupou a Vicesecretaría Xeral das Nacións Unidas durante oito anos, e unha diplomática e funcionaria pública por longo tempo. Exerceu un período de tres anos no Centre for International Governance Innovation, un centro de investigación sobre relacións e políticas internacionais localizado en Waterloo, Ontario, nun proxecto de investigación sobre a enerxía nuclear e a seguridade mundial. Traxectoria
Graduouse na Universidade de Montreal cun grao en historia en 1970 e no College of Europe (Bruxas, Bélxica) cun Certificate of Advanced European Studies de posgrao (equivalente a un mestrado) en 1978. Comezou a súa carreira diplomática en 1971 cando se une ao Ministerio de Asuntos Exteriores do Canadá. Foi asignada á embaixada canadense en Atenas antes de unirse á delegación canadense fronte ás Nacións Unidas en Xenebra en 1978.
En 1985, á idade de 39, foi nomeada embaixadora do Canadá na Arxentina. En 1989, foi enviada nunha misión secreta a Cuba para meter presión a Fidel Castro para que apoiase a Guerra do Golfo. A pesar de fracasar, impresionou a Otava cos seus esforzos e foi nomeada embaixadora do Canadá nas Nacións Unidas en 1992.
En 1995, abandonou o servizo exterior para converterse en viceministra adxunto de finanzas en Ottawa. Máis tarde foi promovida a viceministra da defensa nacional, a primeira muller en alcanzar ese posto.
En 1997, Louise Fréchette foi nomeada vicesecretaria Xeral de Nacións Unidas, cargo recentemente creado polo Secretario Xeral das Nacións Unidas Kofi Annan tralas reformas da organización, sendo a primeira persoa en asumir o cargo.
En 2005, despois de ser criticada polo expresidente da Reserva Federal dos Estados Unidos Paul Volcker pola fallada administración do Programa de Petróleo-por-Alimentos para Iraq, Fréchette anunciou a súa renuncia.
Louise Fréchette é membro da Global Leadership Foundation e é membro do Consello Asesor Internacional do Instituto para o Estudo do Desenvolvemento Internacional (ISID) da Universidade McGill. Foi membro da Comisión de Persoas Eminentes do Organismo Internacional de Enerxía Atómica (OIEA) sobre os desafíos da enerxía nuclear, que emitiu o seu informe en abril de 2008.
Tamén é membro da Xunta Asesora da Montreal Centre for International Studies.
En 1998, foi nomeada Oficial da Orde do Canadá.
Louise Stevens Bryant

Louise Stevens Bryant, nada en París o 19 de setembro de 1885 e finada o 29 de agosto de 1956, foi unha especialista en saúde pública, escritora, editora e publicista estadounidense. Estivo particularmente implicada nos campos da sexualidade humana e da saúde materna, e foi a secretaria executiva do Comité de Saúde Materna de Robert Latou Dickinson de 1927 a 1935. Traxectoria
Louise Stevens Bryant naceu en París (Francia) de pais estadounidenses en 1885. Asistiu ao Smith College e graduouse cun Bachelor en ciencias en 1908. Traballou na Fundación Russell Sage, na área de reforma escolar, e posteriormente na Universidade de Pensilvania, onde traballou na clínica de psicoloxía clínica infantil de Lightner Witmer mentres estudaba para obter un doutoramento en ciencias médicas que logrouen 1914. Despois de completar o doutoramento, traballou no Tribunal Municipal de Filadelfia, primeiro como xefa da división do departamento criminal de mulleres, e despois, durante a guerra, como estatística para o xefe de gabinete. De 1919 a 1923, traballou para as Girl Scouts. dos Estados Unidos como secretaria de educación e publicacións.
En 1923, Bryant uniuse ao campo da saúde pública como empregada do comité de desenvolvemento farmacéutico con base en Nova York. En 1927 foi contratada por Robert Latou Dickinson como secretaria executiva do Comité Nacional de Saúde Materna (CMH). Durante o tempo en que foi secretaria, editou numerosas publicacións do CMH, incluíndo Control of Conception, un manual de técnicas anticonceptivas de 1931, e outros estudos académicos sobre sexoloxía, contracepción, aborto e esterilidade. Deixou o CMH en 1935 tras un desacordo con Dickinson.
Bryant foi a representante estadounidense do sexólogo inglés Havelock Ellis, e axudouno a negociar a segunda publicación estadounidense do seu traballo de sete volumes Studies in the Psychology of Sex en 1933. Traballou como publicista para a American Association of University Women de 1938 a 1952.
Faleceu dunha doenza cardíaca no hospital de Bronxville o 19 de agosto de 1956 aos 70 anos. Vida persoal
Louise Stevens Bryant casou con Arthur Bryant en 1909; divorciáronse en 1912. A súa parella romántica durante case 35 anos foi a escitora e profesora Lura Beam. Coñecéronse na década de 1920, mentres ambas traballaban para o CMH. Trala morte de Bryant en 1956, Beam publicou unha biografía sobre ela titulada Bequest From a Life; a Biography of Louise Stevens Bryant (1963). Obras
Entre as obras publicadas por Bryant están: School Feeding, Its History and Practice at Home and Abroad (1913) Philadelphia e Londres: J. B. Lippincott Co. [con Philander Priestly Claxton]
The Game (1916) Alexandria, Va. : Alexander Street Press
Educational Work of Girl Scouts (1921) Washington, D. C. : United States Government Printing Office
Better Doctoring, Less Dependency (1927) Nova York
Control of Contraception (1932) Londres: Baillière & Co [with Robert Latou Dickinson]
Lourdes Rodríguez Tovar

María Lourdes Rodríguez Tovar, nada o 27 de setembro de 1902 e finada no Grove en febreiro de 1958, foi unha mestra galega. Traxectoria
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Foi mestra interina de Viascón en marzo de 1926, e ese mesmo ano aprobou as oposicións. Foi destinada a escola das Felgueiras (A Capela) en xullo de 1927, ao ano seguinte a Bermés (Lalín), e logo do seu matrimonio con Manuel Iglesias Constenla para a escola de Noalla, pola quenda de consortes. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu expediente de depuración. Vida persoal
Casou en Arbo co tamén mestre Manuel Iglesias Constenla en 1930.
Loureiro, Sante, Trabada

Loureiro é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 2 habitantes (2 homes). Toponimia
O topónimo Loureiro (á espera da oficialización da forma O Loureiro) é un fitónimo transparente que fai referencia á presenza do loureiro. Lugares e parroquias
Parroquias de Trabada
Lourentino

O lourentino ou follado (Viburnum tinus) é unha especie fanerógama pertencente ao xénero dos viburnos, á familia Adoxaceae. Descrición
É un arbusto que pode medrar coma unha pequena árbores. Ten follas opostas, grandes e largas, relativamente duras e brillantes pola face; a marxe das follas é enteira e suavemente pubescente. As flores son pequenas e brancas, atópanse agrupadas en inflorescencias que semellan umbelas. Con estes caracteres non se pode confundir con outros arbustos da nosa flora. Hábitat e distribución
Distribúese pola rexión mediterránea. Na Península Ibérica atópase en levante e no sur, principalmente en bosques de aciñeiras, sendo raro en Galiza, onde é frecuente coma planta ornamental, xa nomeada con este uso en xardinaxe no século XIX por Marcial Valladares Núñez e Juan Cuveiro Piñol co nome de laureola (non confundir co trobisco de montaña (Daphne laureola).
É unha planta de zonas sombrizas e húmidas, propia dos aciñeirais. Nas Canarias adóitase atopar nos bosques de laurisilva. Propiedades
Ten propiedades medicinais. Os principios activos son a viburnina e mais os taninos. Os taninos poden provocar molestias estomacais. As follas en infusión teñen propiedades antifebrífugas. Os froitos téñense utilizado coma purgantes contra o estrinximento. A tintura do lourentino estase utilizando ultimamente en fitoterapia coma un remedio contra a depresión. Taxonomía
Viburnum tinus foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 267–268. 1753. Etimoloxía Viburnum: nome xenérico do nome clásico latino dunha especie deste xénero, Viburnum lantana, chamada a "árbore camiñante".
tinus: epíteto sinonimia
Louro (pelo)

Louro ou loiro (do latín Laurus) é unha cor do cabelo humano que oscila entre o amarelo e o castaño claro, caracterizada por baixos niveis de pigmentos escuros (eumelanina) e altos niveis de feomelanina.
Do acastañado-claro ao louro clarísimo, os distintos graos de louro se atopan naturalmente en menos de 2% da poboación adulta de todo o mundo.
Outros termos para persoas louras son laurícomos e lauricápilos (do latín, laurus, 'o loureiro', e o grego κόμη cómê, 'cabeleira', e capilum, 'pelo'), flavícomos (de flavus, 'amarelo'), fulvícomos (de fulvius, cor de lume) e blondícomos (blundus). Orixes
Os cabelos louros teñen lugar, por suposto, en humanos de todas as etnias, pero nun grao tan pequeno que é difícil de ser notado na maior parte das poboacións. En Escandinavia e nos países do mar Báltico, a aparición de cabelos loiros é máis frecuente. É unha das características dalgúns fenotipos nos individuos brancos caucásicos.
Baseado en recentes estudos xenéticos, é probable que humanos con cabelos louros tornáronse máis numerosos en Europa aproximadamente hai once mil anos, durante a última Idade do xeo. Distribución polo mundo
Os cabelos louros son unha característica das poboacións do norte de Europa, de Europa Central e Oriental, nas poboacións bérberes do norte de África, en Asia principalmente entre os pachtuns e os Nuristani. Ademais de Europa, os descendentes de europeos que se espallaron polo mundo tamén poden presentar cabelos claros, principalmente nos Estados Unidos, Canadá, Australia, Nova Zelandia e outros países de colonización anglosaxoa.