Doenza urolóxica

As enfermidades ou afeccións urolóxicas inclúen infeccións do tracto urinario, pedras nos riles, problemas de control da vexiga e problemas de próstata, entre outros. Algunhas condicións urolóxicas afectan eventualmente por pouco tempo a unha persoa e outras son condicións de por vida. As enfermidades renais son normalmente investigadas e tratadas polos nefrólogos, mentres que a especialidade de uroloxía trata os problemas nos demais órganos. Os xinecólogos poden tratar os problemas de incontinencia nas mulleres.
As enfermidades doutros sistemas corporais tamén teñen un efecto directo sobre a función uroxenital. Por exemplo, demostrouse que a proteína liberada polos riles na diabetes mellitus sensibiliza o ril aos efectos nocivos da hipertensión. A diabetes tamén pode ter un efecto directo sobre a micción debido ás neuropatías periféricas, que ocorren nalgunhas persoas con diabetes mal controladas. Enfermidade renal
A enfermidade renal ou enfermidade renal, tamén coñecida como nefropatía, é o dano ou a enfermidade dun ril. A nefrite é unha enfermidade renal inflamatoria e ten varios tipos segundo a localización da inflamación. A inflamación pódese diagnosticar mediante análises de sangue. A nefrose é unha enfermidade renal non inflamatoria. A nefrite e a nefrose poden dar lugar á síndrome nefrítica e á síndrome nefrótica respectivamente. A doenza renal adoita causar unha perda da función renal até certo punto e pode producir insuficiencia renal, a perda completa da función renal. A insuficiencia renal coñécese como a fase final da enfermidade renal, onde a diálise ou un transplante de ril son a única opción de tratamento.
Insuficiencia renal
A insuficiencia renal defínese pola deficiencia funcional do ril, mentres que os riles funcionan nun 15% ou menos do normal. Divídese en insuficiencia renal aguda (casos que se desenvolven rapidamente) e insuficiencia renal crónica (os que son a longo prazo). Os síntomas poden incluír inchazo das pernas, sensación de cansazo, vómitos, perda de apetito e confusión. As complicacións da enfermidade aguda poden incluír uremia, potasio no sangue elevado e sobrecarga de volume. As complicacións da enfermidade crónica poden incluír enfermidades cardíacas, presión arterial alta e anemia. A insuficiencia renal prerrenal refírese á deterioración do abastecemento de sangue ás nefronas funcionais, incluíndo a estenose da arteria renal. As doenzas renais intrínsecas son as enfermidades clásicas do ril, incluíndo a toxicidade dos fármacos e a nefrite. A insuficiencia renal post-renal é a obstrución da saída despois do ril, como unha pedra nos riles ou unha obstrución da saída da vexiga prostática. A insuficiencia renal pode requirir medicamentos, modificacións no estilo de vida da dieta e diálise. Enfermidade do tracto urinario non renal
Os cambios estruturais e/ou traumáticos no tracto urinario poden provocar hemorraxias, bloqueo funcional ou inflamación. A colonización por bacterias, protozoos ou fungos pode causar infeccións. O crecemento celular incontrolado pode causar neoplasia. O termo "uropatía" refírese a unha enfermidade do tracto urinario, mentres que "nefropatía" refírese a unha enfermidade do ril. Por exemplo: As infeccións do tracto urinario (ITU) afectan parte do tracto urinario. Cando afecta ao tracto urinario inferior coñécese como infección da vexiga (cistite) e cando afecta ao tracto urinario superior coñécese como infección renal (pielonefrite). Os síntomas dunha infección do tracto urinario inferior inclúen dor ao ouriñar, micción frecuente e sensación de necesidade de ouriñar a pesar de ter a vexiga baleira. Os síntomas dunha infección renal inclúen febre e dor no flanco xeralmente ademais dos síntomas dunha ITU inferior. Raramente a urina pode aparecer sanguenta. Nos moi vellos e nos moi novos, os síntomas poden ser vagos ou non específicos.
A cistite intersticial (CI), tamén coñecida como síndrome de dor na vexiga (SDV), é un tipo de dor crónica que afecta á vexiga. Os síntomas inclúen a necesidade de ouriñar inmediatamente ou a miúdo, e dor durante o sexo. A CI/SDV está asociada con depresión e unha calidade de vida máis baixa. Probas
As probas bioquímicas de sangue determinan a cantidade de marcadores típicos da función renal no soro sanguíneo, por exemplo a urea sérica, o ácido úrico sérico e a creatinina sérica. A bioquímica tamén se pode usar para determinar os electrólitos séricos. As probas bioquímicas especiais (gaso sanguíneo arterial ) poden determinar a cantidade de gases disoltos no sangue, indicando se os desequilibrios de pH son agudos ou crónicos. A análise de urina é unha proba que estuda a urina para detectar substancias anormais como proteínas ou signos de infección. Unha proba completa de Ward, tamén coñecida como análise de urina con variña reactiva, consiste na inmersión dunha tira de proba bioquimicamente activa na mostra de urina para determinar os niveis de substancias químicas reveladoras na urina. A análise de urina tamén pode implicar microscopía MC&S, cultivo e sensibilidade
As probas urodinámicas avalían o almacenamento de urina na vexiga e o fluxo de urina desde a vexiga a través da uretra. Pódese realizar en casos de incontinencia ou problemas neurolóxicos que afecten ás vías urinarias. Non obstante, a Sociedade Americana de Uroxinecoloxía non recomenda que a urodinámica forme parte do diagnóstico inicial para a vexiga hiperactiva sen complicacións.
Os ultrasóns úsanse habitualmente en uroloxía. Nunha ecografía pelviana represéntanse órganos da rexión pelviana. Isto inclúe o útero e os ovarios ou a vexiga urinaria. Ás veces, aos varóns se lles fai unha ecografía pelviana para comprobar a saúde da súa vexiga, a próstata ou os testículos (por exemplo, para distinguir a epididimite da torsión testicular). Nos homes novos, utilízase para distinguir masas máis benignas (varicocele ou hidrocele) do cancro testicular, que é altamente curábel pero que debe ser tratado para preservar a saúde e a fertilidade. Existen dous métodos para realizar unha ecografía pelviana: externa ou internamente. A ecografía pelviana interna realízase de forma transvaxinal (nunha muller) ou transrectal (nun home). A ecografía do chan pelviano pode producir información diagnóstica importante sobre a relación precisa de estruturas anormais con outros órganos pelvianos e representa unha pista útil para tratar pacientes con síntomas relacionados co prolapso pelviano, a incontinencia dobre e a defecación obstruída. Utilízase para diagnosticar e, en frecuencias máis altas, para tratar (romper) pedras ou cristais nos riles (nefrolitiase).
Probas baseadas en radioloxía
KUB significa riles, uréteres e vexiga. A proxección non inclúe necesariamente o diafragma. A proxección inclúe todo o sistema urinario, dende a sínfise pubiana até os aspectos superiores dos riles. A proxección do abdome anteroposterior (AP), pola contra, inclúe as dúas metades do diafragma. A pesar do seu nome, un KUB non adoita ser usado para investigar a patoloxía dos riles, uréteres ou vexiga, xa que estas estruturas son difíciles de avaliar (por exemplo, os riles poden non ser visíbeis debido ao gas intestinal superxacente) radiograficamente estas estruturas utilizouse historicamente unha técnica chamada pielograma intravenoso, e hoxe en moitas institucións a urografía TC é a técnica de elección.
Un pielograma intravenoso, tamén chamado urograma intravenoso (IVU), é un procedemento radiolóxico que se usa para visualizar anomalías do sistema urinario, incluídos os riles, os uréteres e a vexiga. A diferenza dunha radiografía de riles, uréteres e vexiga (KUB), que é unha radiografía simple (é dicir, sen contraste), unha IVP usa contraste para resaltar o tracto urinario.
A urografía TC (CTU) utilízase habitualmente na avaliación da hematuria e está especialmente adaptada para imaxes do sistema colector renal, uréteres e vexiga ademais do parénquima renal. A imaxe inicial inclúe unha fase sen contraste para detectar os cálculos renais como fonte de hematuria. Teña en conta que a TC de enerxía dual pode eventualmente permitir que se elimine a fase sen contraste. As técnicas de mellora do contraste para CTU varían dunha institución a outra. Unha técnica común é un algoritmo de imaxe monofásica de dobre bolo. Esta técnica é unha estratexia híbrida de inxección de contraste que resulta na opacificación do parénquima renal e do sistema colector, uréteres e vexiga. Inicialmente adminístrase un pequeno bolo de contraste, seguido de 10 minutos máis tarde cun bolo máis grande que se representa na fase corticomedular. A imaxe da fase excretora permite non só a avaliación da luz ureteral, senón tamén as anomalías periureterais, incluíndo masas externas e linfadenopatías.
A resonancia magnética é a investigación de elección na estadificación preoperatoria do cancro de próstata.
Un cistograma de micción é un estudo funcional onde se inxecta un "colorante" de contraste a través dun catéter na vexiga. Baixo a radiografía, o radiólogo pídelle ao paciente que o vacíe (xeralmente nenos pequenos) e observará o contraste que sae do corpo no monitor de raios X. Isto examina a vexiga e o tracto urinario inferior do neno. Normalmente busca refluxo vesicouretral, que implica o refluxo de urina cara aos riles.