proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Avengers: Endgame

Avengers: Endgame é un filme estadounidense de 2019 baseado nos superheroes de Marvel Comics. Producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures, é a secuela directa de Avengers: Infinity War (2018) e o vixésimo segundo filme do Universo Cinematográfico Marvel (MCU). Dirixido por Anthony e Joe Russo e escrito por Christopher Markus e Stephen McFeely, o filme conta cun elenco composto por Robert Downey Jr. , Chris Evans, Mark Ruffalo, Chris Hemsworth, Scarlett Johansson, Jeremy Renner, Don Cheadle, Paul Rudd, Brie Larson, Karen Gillan, Danai Gurira, Benedict Wong, Jon Favreau, Bradley Cooper, Gwyneth Paltrow e Josh Brolin. No filme, os membros superviventes dos Vingadores e os seus aliados tentan reverter o dano causado por Thanos en Infinity War. Personaxes
Robert Downey Jr. como Tony Stark / Iron Man
Chris Evans como Steve Rogers / Captain America
Mark Ruffalo como Bruce Banner / Hulk
Chris Hemsworth como Thor
Scarlett Johansson como Natasha Romanoff / Black Widow
Jeremy Renner como Clint Barton / Hawkeye
Don Cheadle como James "Rhodey" Rhodes / War Machine
Paul Rudd como Scott Lang / Ant-Man
Brie Larson como Carol Danvers / Captain Marvel
Karen Gillan como Nebula
Danai Gurira como Okoye
Benedict Wong como Wong
Jon Favreau como Happy Hogan
Bradley Cooper como Rocket
Gwyneth Paltrow como Pepper Potts
Josh Brolin como Thanos
Avenida (urbanismo)

Unha avenida é unha vía principal dunha urbe, de especial relevancia ben polo seu tamaño, ben polos lugares que conecta. Adoitan ser rúas largas, de dous ou máis carrís, con árbores ou medianas de separación, e de gran capacidade de tráfico para permitir a circulación dun grande número de vehículos.
Necesariamente ten que ser ampla ou extensa, e o criterio que se usa normalmente para denominar unha vía como avenida ou rúa é a súa importancia relativa. Pódese ter en conta se serve ou non como punto de conexión entre outras vías e barrios importantes, que conectan os servizos da comarca.
A miúdo, unha avenida pode concentrar un gran número de empresas, constituíndo un importante centro financeiro ou comercial para a cidade, como é a Avenida da Gran Vía de Vigo. Ademais de ser este un dos principais atractivos turísticos e culturais da cidade. Tamén pode ser un centro turístico relevante, como a Avenida Atlântica de Río de Xaneiro, a Times Square e a Quinta Avenida de Nova York ou a Avenida da Liberdade de Lisboa. A avenida máis longa do mundo é a Avenida de 9 de xullo, en Buenos Aires. En Galicia
A distribución costeira da poboación galega fai que as áreas máis densamente poboadas e, por ende, a maioría das cidades se atopen na franxa litoral. Vigo e A Coruña son as dúas cidades máis poboadas e extensas, e por tanto as que maior número de avenidas posúen.
Avenidas máis importantes
Vigo
Beiramar
Castelao
Castrelos
Fragoso
Florida
Antonio Palacios
Europa
Avenida de Samil
Atlántida
Avenida de Madrid
Gran Vía
García Barbón
Camelias
A Coruña
Alfonso Molina
Arteixo
Bos Aires
Enrique S. Torres
Exército
Fernando Suárez García
Fisterra
Gerardo Porto
Hércules
Mariña
Monelos
Montoto
Oza
Pedro Barrié de la Maza
Pasaxe
Peruleiro
San Cristovo
San Roque de Fóra
Ourense
Avenida da Habana
Avenida de Bos Aires
Avenida Castelao
Avenida de Santiago
Avenida das Caldas
Avenida de Marín
Avenida de Zamora
Avenida de Portugal
Avenida Marcelo Macías
Santiago
Avenida de Santiago de Cuba
Avenida de Lugo
Avenida de Antón Fraguas
Avenida de Fernando de Casas Novoa
Avenida de Romero Donallo
Avenida de Xoán XXIII
Avenida de Xoán Carlos I
Lugo
Avenida da Coruña
Avenida de Garabolos
Avenida de Paulo Fabio Máximo
Avenida Ramón Ferreiro
Avenida da Infanta Elena
Pontevedra
Avenida de Compostela
Avenida de Augusto García Sánchez
Avenida de María Victoria Moreno
Avenida do Uruguai
Avenida das Corvaceiras
Avenida de Eduardo Pondal
Gran Vía de Montero Ríos
Avenida de Bos Aires
Avenida da Raíña Vitoria
Avenida de Virxinia Pereira Renda
Avenida de Josefina Arruti
Avenida de Lugo
Ferrol
Avenida de Vigo
Avenida do Esteiro
Avenida das Pías
Avenida do Rei
Avenida de Breogán
Outras vilas
Avenida Nicasio Pérez, en Narón.
Avenida das Mariñas, en Oleiros.
Avenida de Rosalía de Castro, en Vilagarcía.
Avenida de Rosalía de Castro, en Ames.
Avenida de Redondela, na parroquia redondelá de Chapela.
Avenida de Bueu, en Cangas.
Avenida de Ourense, en Marín.
Avenida Paulista

Avenida Paulista é unha das principais avenidas, e o maior centro financeiro da cidade de São Paulo, Brasil. Características
Considerada un dos principais centros financeiros da cidade, así como tamén un dos puntos turísticos máis característicos, a avenida revela a súa importancia non só como polo económico, senón tamén como centralidade cultural e de entretemento. Debido á gran cantidade de sedes de empresas, bancos, hoteis, hospitais, como o tradicional Hospital Santa Catarina e institucións científicas, como o Instituto Pasteur, e culturais, como o Museo de Arte de São Paulo (MASP). Móvense diariamente a avenida Paulista miles de persoas oriundas de todas as rexións da cidade e de fóra dela. Ademais, a avenida é un importante eixo viario da cidade ligando importantes avenidas como a Doutor Arnaldo, a Rebouças, o 9 de xullo, a Brigadeiro Luís Antonio, a 23 de maio, a rúa da consolo e a Avenida Angélica.
Avenida das Esfinxes

Avenida das Esfinxes ou O Camiño das Festas do Rei, (árabe: طريق الكباش, «vía dos cordeiros») (árabe: طريق الكباش) é unha longa avenida de 2´7 km. (dromos) que conecta o Templo de Karnak co Templo de Luxor que foi descuberta na antiga cidade de Tebas (a moderna Luxor), con esfinxes e estatuas con cabeza de carneiro aliñadas en ambos os lados. Historia
A construción da Avenida das Esfinxes comezou durante a era do Novo Reino e completouse durante o Período tardío durante o reinado do gobernante da XXX Dinastía Nectanebo I (380–362 a. C. ), a estrada foi posteriormente soterrada baixo capas de area ao longo dos séculos.
En Description de l'Égypte (1809) a Avenida das Esfinxes descríbese con 2. 000 metros de lonxitude, bordeada por máis de 600 esfinxes.
Georges Daressy informou en 1893 de que en Luxor a estrada está soterrada e non se puido escavar porque estaba por debaixo do nivel das augas subterráneas, mentres que en Karnak é visible case un quilómetro da mesma.
O primeiro rastro da avenida (en Luxor) atopouse en 1949 cando o arqueólogo exipcio Mohammed Zakaria Ghoneim descubriu oito estatuas preto do templo de Luxor con 17 estatuas máis descubertas de 1958 a 1961 e 55 de 1961 a 1964, todas dentro dun perímetro de 250 metros. De 1984 a 2000 determinouse finalmente todo o trazado da avenida, deixándo ás escavadoras o descubrimento da calzada. As 1. 057 estatuas orixinais están no camiño, e están divididas en tres formas: A primeira forma é un corpo de león cunha cabeza de carneiro erguida nunha área de aproximadamente 300 metros entre o templo de Karnak e o Recinto de Mut durante o reinado do gobernante do Novo Reino Tutankamón.
A segunda forma é unha estatua de carneiro completa, construída nunha zona remota durante a XVIII dinastía de Amenhotep III, antes de ser trasladada máis tarde ao complexo de Karnak.
A terceira forma que inclúe a maior parte das estatuas é unha estatua de Esfinxe (corpo de león e cabeza de humano), as estatuas esténdense case dous quilómetros ata o templo de Luxor. Renovación e gran reapertura
O 25 de novembro de 2021, a avenida abriuse ao público unha vez concluídas as obras de restauración que tardaron máis de sete décadas en completarse. A marcha incluíu participantes con vestimenta faraónica, unha orquestra sinfónica, efectos de iluminación, bailaríns profesionais, barcos no Nilo, carruaxes tiradas por cabalos. Tres maquetas de barcos dourados de estilo faraónico dedicados ao antigo deus do sol Amun Ra, o deus da lúa Khonsu e a deusa nai Mut foron levados por homes con túnicas negras e de ouro puro, réplicas das que usáronse ​​para o mesmo festival no antigo Exipto. A visión deste evento creouno un equipo da Universidade Alemá do Cairo. O presidente exipcio Abdel Fattah el-Sisi ​​asistiu ao espectáculo en toda a cidade. Nese momento, a avenida estaba bordeada de 1. 057 estatuas en total, incluídas 807 en forma de esfinxe e outras 250 con cabeza en forma de carneiro.
Zahi Hawass chamou ao sitio de Luxor "o maior museo [ao aire libre], o sitio arqueolóxico máis grande do mundo que conta a historia de Exipto desde a era do 2. 000 a. C. coñecida como a XI dinastía, ata o período romano".
Avenida dos Aliados

A Avenida dos Aliados é unha importante rúa na freguesía de Santo Ildefonso, da cidade do Porto, en Portugal. Xunto coa Praza da Liberdade e a Praza do Xeneral Humberto Delgado constitúe un tecido urbano continuo. É a principal avenida e o centro da cidade do Porto. Orixe do nome
A avenida é unha homenaxe ós países aliados da primeira guerra mundial. Lugares de interese
Juventude (tamén coñecida como a Menina dos Aliados) e a A Abundância (Os Meninos), esculturas de Henrique Moreira, localizadas na placa central.
Edificio da antiga compañía de seguros "A Nacional", obra de Marques da Silva, localizado do lado esquerdo cara a arriba, a carón da Praça da Liberdade.
Novo Banco (ex-Banco Espírito Santo), no edificio do desaparecido Banco do Minho.
Banif, no ex-edificio do matutino O Comércio do Porto.
Culturgest Porto, na Caixa Geral de Depósitos, edificio cunha columnata de grandes proporcións cun torreón cupular.
Edificio do antigo Café Imperial, actual McDonald's Imperial, considerado polo site 9GAG como "o máis fermoso do Mundo".
Aventura

Unha aventura é unha experiencia de natureza arriscada normalmente composta de eventos inesperados. Unha aventura pode constar de tarefas arriscadas, encontros con persoas, cousas ou situacións impactantes, a realización de metas importantes na vida dun individuo, ou un arriscado proxecto de negocios.
A experimentación dunha aventura pode crear estimulación física e psicolóxica no individuo, que pode ser considerada contraproducente (por exemplo, o medo) ou beneficiosa (incremento na autoestima) dependendo do desenlace de devandita aventura. Para algunhas persoas, a aventura vólvese un factor moi importante nas súas vidas. Ver deporte extremo. Aplicacións do termo
A aventura é un concepto que pode aplicarse en varios contextos e situacións. Por exemplo, é un elemento clave na narrativa literaria, o drama e o entretemento derivado destas fontes, tal como os xogos de rol. é un xénero cinematográfico e un concepto que se alude moito en varias campañas publicitarias que desexan apelar ao interese dun público novo. Tamén se entende por aventura unha relación, a miúdo ilícita e/ou informal, entre dúas persoas atraídas entre si.
Aviación

A aviación consiste no deseño, desenvolvemento, fabricación, produción, operación, e utilización para fins privados ou comerciais, como o transporte de materiais ou persoas, de aeronaves, especialmente as máis pesadas que o ar. O voo en si é a parte da operación que inclúe o desprazamento controlado, a través do ar, de aparatos que usan para desenvolver o seu voo a forza sustentadora de superficies fixas ou móbiles, impulsados polos seus propios motores, como avións e helicópteros, ou sen motor, como os planadores.
Os dirixibles e os globos aerostáticos non se inclúen neste concepto, por tratarse de enxeños cunha capacidade de voo baseada no principio de Arquímedes, sendo anteriores no tempo aos aerodinos, cun sistema de voo fundamentado no uso de superficies sustentantes.
Tamén se entende por aviación todo aquilo que comprende as infraestruturas, industria, o persoal e en xeral calquera organización, privada ou pública, nacional ou supranacional, reguladora e de inspección cuxa actividade principal é todo o que implica a operación aeronáutica. Neste sentido, pode efectuarse unha primeira diferenciación entre aviación civil e aviación militar, en función do carácter da súa activadade.
Avialae

Aviale é un clado creado por Gauthier en 1986, que inclúe ás Aves e os maniraptores máis achegados a elas ca a Deinonychosauria.
Avicultura

A avicultura é a práctica de coidar e criar aves como animais domésticos, xeralmente papagaios de compañía, e a cultura que existe ao redor desta actividade. A avicultura céntrase xeralmente non só na crianza de aves, senón tamén en preservar o hábitat aviar e nas campañas de concienciación pública.
O significado máis concreto da avicultura fíxoo Jean Delacour.
Hai varias razóns polas que as persoas se involucran na avicultura. Algúns criadores crían aves para preservar especies e outros fano como negocio.
Avicultura: "A afección mundial de manter e criar a especie máis numerosa de paxaros salvaxes en cativerio para manter o seu estado numérico en natureza co propósito de previr a súa extinción".
Dentro da avicultura inclúese a cativa de aves de adorno: Canaricultura: arte de criar canarios (Serinus canarius).
Canaricultura de Canto
Roller
Malinois
Timbrado español
Canaricultura de Cor
Canaricultura de Postura
Silvestrismo: captura ou cativa de aves silvestres en catividade (xílgaros, lugáns etc. .. ).
Cativa de exóticos: cativa de aves que son alleas ao país ou rexión en cuestión (por exemplo en Europa son exóticas: Erythrura gouldiae, cardenaliño de Venezuela, diamantes mandarín, isabeliña do Xapón, tórtolas diamante, paddas etc. .. ). Sociedades avícolas
Hai sociedades avícolas en todo o mundo, pero xeralmente máis en Europa e Estados Unidos de América.
Avid Technology

Avid Technology, é unha empresa para a creación, xestión e distribución de contidos dixitais non lineais.
En 1989 presentou a edición dixital non liñal co sistema Avid Media Composer que revolucionou o proceso de posprodución.
As súas solucións para cinema, vídeo, son, animación, xogos e broadcast están avaladas polas súas máis de 200 patentes e o recoñecemento de toda a industria, con premios como o Oscar, así como varios Grammy e Emmy. É unha empresa integrada na AITE.
Avifauna (zoolóxico)

O Centro de Interpretación Avifauna é un pequeno parque zoolóxico situado en Bravos (Outeiro de Rei).
O parque, creado no ano 1992, ten unha extensión de 15. 000 m². Está dedicado á exhibición de aves e conta entre os seus exemplares: grous, cisnes, faisáns, mouchos, perdices, flamengos, ibis, pegas, curuxas, papagaios etcétera. Constituído como zoolóxico dende 2008, mantén unha colección de máis de 300 especies diferentes e mantén arredor de 40 especies con algún tipo de protección.
Recibiu a Medalla de Prata de Galicia en 2005. Historia
En 1983 adquiríronse 6. 000 m² de terreo dunha antiga canteira de pedra convertida en cascalleiro. Até 2013 traballouse na recuperación do terreo ampliado até os 30. 000 m² incluíndo estanques, fontes, pasarelas e sendeoros.
No ano 2000 creouse o Centro de Interpretación de Avifauna, destinado a realizar actividades de educación ambiental. En 2008 rexistrouse como zoolóxico de Galicia, co nº ES 270390119201 e está rexistrado como parque zoolóxico ornitolóxico (LU-2010/01-PZ).
Avilés

Avilés é unha cidade e concello do norte de España, situada na costa do Principado de Asturias, nas marxes da ría de Avilés, a 25 km de Xixón e 27 km de Oviedo.
Cunha poboación de 84. 242 habitantes en 2009, é a terceira cidade da comunidade en poboación e forma parte da grande área metropolitana do centro de Asturias. Historia
En 1085, Afonso VI outorgou un foro a Avilés, onde xa existía unha poboación dende tempos romanos. O foro de Avilés deulle categoría de vila de realego e ó longo da idade media apoiaría sempre a coroa. Avilés non foi nunca feudo nin tivo outro tribunal competente que os reais.
Mantívose como unha cidade pequena cun forte carácter mariñeiro e campesiño ata a industrialización dos séculos XIX e XX.
A industrialización iniciouse no século XIX co asentamento, entre outras, da Real Compañía Asturiana de Minas no veciño municipio de Castrillón, cuxos produtos comercialízanse dende o porto de Avilés.
A partir de 1950 a industrialización fíxose máis forte. A construción dunha xigantesca empresa siderúrxica que crea miles de postos de traballo, trouxo consigo que viñeran miles de inmigrantes de toda España, producíndose un crecemento desmesurado da poboación. A terceira etapa comeza coa aparición da famosa reconversión industrial.
Hoxe en día a cidade, coa recuperación medioambiental da ría e do centro histórico, trata de recuperar a súa vocación mariñeira tradicional. Xeografía
Avilés é un concello pequeno, supón só o 0, 239% de extensión do Principado, situado no centro da costa asturiana. Linda ó norte co mar Cantábrico, ó leste con Gozón, ó sur con Corvera e ó oeste con Castrillón e Illas. As súas principais poboacións son a propia Avilés, Miranda, Heros, Caliero, Tabiella e Sablera.
O porto de Avilés é o segundo porto comercial e o primeiro pesqueiro en importancia da rexión.
Aviónica

A aviónica, do inglés avionics, e este de aviation (aviación) e electronics (electrónica), son os sistemas electrónicos instalados nas aeronaves para o seu mando e control. O termo fai tamén referencia aos sistemas usados en satélites artificiais e naves espaciais, tanto os de comunicación e navegación coma os seus indicadores e elementos de manexo.
Avo (moeda)

O avo (do sufixo portugués: avo) é a moeda divisionaria da pataca macaense, como unidade monetaria de Macau, e, ata 1959, tamén o foi da pataca timorense, unidade monetaria do Timor portugués. En ambos os sistemas, 100 avos corresponden a unha pataca. En Macau
Moedas
Ata 1952 non se cuñaron moedas específicas para Macau. Para suplir esta necesidade circulaban moedas de 20 centavos da rexión chinesa de Cantón. En 1952 introducíronse as primeiras moedas de bronce de 5 e 10 avos, así como as de 50 avos de cuproníquel, xunto con outras expresadas na unidade principal (a pataca).
O latón substituíu o bronce nas moedas expresadas en avos da seguinte emisión, en 1967. En 1982 introduciuse unha nova serie de moeda divisionaria en latón con valores de 10, 20 e 50 avos. En 1993 as moedas de 20 avos cuñáronse de forma dodecagonal.
Billetes
O Banco Nacional Ultramarino emitiu en febreiro de 1920 os primeiros billetes de 5, 10 e 50 avos, que complementaban as primeiras series emitidas desde 1905 con valores expresados en patacas. En 1942 sumáronselle á serie os valores de 1 e 20 avos. En 1946 levouse a cabo unha terceira emisión de billetes divisionarios, con valores de 5, 10, 20 e 50 avos, e en 1956 proxectouse unha derradeira emisión, cos valores desde 1 a 20 avos (incluíndo o novo de 2 avos), da que se chegaron a imprimir en Londres algúns exemplares de proba, aínda que non chegaron a pórse en circulación. En Timor
Moedas
En 1945, o Banco Nacional Ultramarino comezou a emitir unha serie de moedas de 10 avos, 20 avos e 50 avos. As súas características metrolóxicas correspondíanse coas das portuguesas de 20 centavos e de 1 e 2½ escudos. Estas emisións detivéronse en 1951.
Billetes
En 1940 introducíronse en Timor billetes fraccionarios de 5, 10 e 50 avos. Algúns destes billetes eran simples reestampaxes sobre billetes de avos macaenses.
Avoas de Praza de Maio

A Asociación Civil Avoas de Praza de Maio é unha ONG que ten como finalidade localizar e restituir ás súas lexítimas familias tódolos nenos secuestrados desaparecidos pola represión política na Arxentina, e crear as condicións para que nunca máis se repita esta grave violación dos dereitos humanos dos nenos, esixindo castigo a tódolos responsables.
Os nenos secuestrados como "botín de guerra" foron inscritos como fillos propios polos membros das forzas de represión, deixados en calquera lugar, vendidos ou abandonados en institutos como seres sen nome. Desa maneira os fixeron desaparecer ao anularon a súa identidade, privándoos de vivir coa súa lexítima familia, de todos os seus dereitos e da súa liberdade.
Nada ni ninguén as detivo para buscar aos fillos dos seus fillos. Tarefas detectivescas se alternaban con diarias visitas aos Xulgados de Menores, Orfanatos, Casa Berces, á vez que investigaban as adopcións da época. Tamén recibían —e seguen recibindo— as denuncias que o pobo arxentino lles fai chegar, como unha maneira de colaborar na tarefa de localización dos pequenos. Este é o resultado da súa tarefa de concienciación da comunidade.
Co fin de localizar aos nenos desaparecidos Avoas de Praza de Maio traballan en catro niveis: denuncias e reclamacións ante as autoridades gobernamentais, nacionais e internacionais,
presentacións ante a Xustiza,
solicitudes de colaboración dirixida ao pobo en xeral e
investigacións persoais.
Desde 1983 ata xullo de 2006 as Avoas recuperaron 88 nenos desaparecidos.
Para o seu traballo a Asociación conta con equipos técnicos integrados por profesionais nos aspectos xurídico, médico, psicolóxico e xenético.
Cada un dos nenos ten unha causa aberta na Xustiza á que se agregan as denuncias que elas van recibindo co correr do tempo e que conforman elementos probatorios que determinan a súa verdadeira identidade e a dos responsables do seu secuestro ou tenencia ilícita.
Para asegurar no sucesivo a validez dos análises de sangue implementaron un Banco de Datos Xenéticos, creado pola Lei Nacional Nº 23. 511, onde figuran os mapas xenéticos de tódalas familias que teñen nenos desaparecidos.
Avogado, avogada

Un avogado (do latín advocatus) é aquela persoa, licenciada en dereito que exerce profesionalmente a defensa das partes en xuízo e toda clase de procesos xudiciais e administrativos e, en xeral, o asesoramento e consello en materias xurídicas. Na maioría dos ordenamentos, para exercer esta profesión, requírese estar inscrito nun colexio de avogados. Exercicio profesional
Persoa que exerce o dereito, sendo un colaborador activo e indispensable da Administración de Xustiza.
O avogado é un dos cooperadores ou axentes que interveñen no proceso da administración de xustiza defendendo os intereses das parte en litixio. Ao ser o avogado un profesional especificamente preparado e especializado en cuestións xurídicas, é a única persoa que pode ofrecer un enfoque adecuado do problema que ten o cidadán dende o punto de vista procesual.
Débese salientar que ademais da súa intervención en xuízo, unha función básica e principal do avogado é a preventiva. Con asesoramento, unha correcta redacción dos contratos e documentos etc, evítanse conflitos, de forma que o avogado, máis ca para os preitos ou xuízos, serve para non chegar a eles. Tanto é así que na maioría dos procedementos xudiciais é obrigatorio comparecer perante os tribunais e asistido ou defendido por un avogado.
A actuación profesional do avogado baséase nos principios de liberdade e independencia. O principio de boa fe preside as relacións entre o cliente e o avogado, que está suxeito ao segredo profesional.
Por medio dos colexios de avogados ou organismos pertinentes, dependendo do país, existen servizos de asistencia xurídica gratuíta (Servizo de orientación xurídica, quenda de oficio e asistencia a detidos) para os cidadáns que carecen de medios económicos para pagar os honorarios dun avogado.
Diversos colectivos profesionais prestan servizos próximos aos dos avogados, especializados no asesoramento ou na xestión de cuestións ou en materias moi concretas. O único profesional habilitado para o trámite completo dunha cuestión xudicial é o avogado.
Dentro da profesión de avogados, as especialidades máis habituais adoitan ser: dereito civil, de familia, penal, mercantil, laboral, administrativo, tributario, constitucional, ambiental e internacional privado.
Avram Hershko

Avram Hershko (en húngaro: Herskó Ferenc), nado o 31 de decembro de 1937 en Karcag, Hungría, é un biólogo húngaro xudeu nacionalizado israelí. En 2004 foi galardoado co Premio Nobel de Química polo descubrimento da degradación proteínica causada pola ubiquitina. Traxectoria
Nado en Hungría, en 1950 emigrou coa súa familia a Israel. Graduouse en medicina en 1965 e doutorouse en bioloxía en 1969 na Facultade de Medicina Hassadah da Universidade Hebrea de Xerusalén.
Entre 1965 e 1967 foi membro das Forzas de Defensa Israelitas, onde desenvolveu tarefas de físico.
Actualmente é profesor distinguido no Rappaport Family Institute for Research in Medical Sciences do Technion (o Instituto Israelí de Tecnoloxía), en Haifa, e profesor adxunto de patoloxía na Universidade de Nova York. Investigacións científicas
Interesado na degradación proteínica, xunto a Aaron Ciechanover no seu laboratorio de investigación do Technion e en colaboración co estadounidense Irwin Rose, observou como esta degradación era regulada pola ubiquitina, unha pequena proteína que aparece de forma natural nas células eucariotas. Por este descubrimento, en 2004 foron galardoados Avram Hershko e Irwin Rose co Premio Nobel de Química.
Avram Iancu, Bihor

Avram Iancu é unha municipalidade de Romanía no condado de Bihor, ten 1865 habitantes, o 96% de etnia romanesa. Fundada en 1900 por un colono romanés que recibira terras do rei Fernando I de Romanía e que lle deu o nome de Regina Maria pola dona do rei, o réxime comunista cambioulle o nome polo actual que provén de Avram Iancu que xogou un importante papel na revolución de 1848.
Avranches

Avranches é unha comuna francesa de 9. 226 habitantes do departamento de Mancha, localízada no sueste da península de Cotentin. A súa ocupación polos aliados en 1944 foi decisiva para o éxito do desembarco de Normandía.
Avós

Avós son o pai e a nai dos pais dunha persoa, respectivamente denominados avó e avoa. É tradicional tamén denominalos padriño e madriña como forma familiar.
Nas culturas tradicionais, os avós tiveron un rol claro en relación ao coidado dos nenos. Isto tendeu a diminuír no desenvolvemento da familia nuclear.
Nos casos en que os pais non poden brindar o coidado adecuado aos seus fillos, os avós poden ter o papel de mantedores ou titores, por iso desde 1998 a ONG Mensaxeiros da Paz celebra cada 26 de xullo, o Día do avó.
Awake (filme)

Awake é un filme estadounidense dirixido por Joby Harold que se estreou no 2007. Está protagonizado por Hayden Christensen, Jessica Alba, Terrence Howard e Lena Olin. O filme foi estreado nos Estados Unidos e no Canadá o 30 de novembro de 2007. Sinopse
Clay Beresford (Hayden Christensen) é un mozo multimillonario que debe someterse a un transplante de corazón. Para iso, deixa que o seu mellor amigo, o doutor Jack Harper (Terrence Howard), sexa o encargado de realizar a operación. Durante a intervención, Clay experimenta un estraño fenómeno que lle fai estar consciente e completamente paralizado mentres o operan. Namentres, a súa moza, Sam (Jessica Alba) debe facer fronte a unha serie de decisións que serán determinantes para o futuro de Clay. Segundo transcorre a intervención, todo da un xiro, facendo que nada sexa o que en principio semellaba. Personaxes
Hayden Christensen como Clay Beresford, Jr.
Jessica Alba como Samantha "Sam" Lockwood/Tunnel
Terrence Howard como Dr. Jack Harper
Lena Olin como Lilith Beresford
Fisher Stevens como Dr. Puttnam
Arliss Howard como Dr. Neyer
Christopher McDonald como Dr. Larry Lupin
Georgina Chapman como Enfermeira Penny Carver
Sam Robards como Clay Beresford, Sr.
Steven Hinkle como Clay de neno Galardóns e nomeamentos
2007: 2 nomeamentos ós Premios Razzie, incluíndo peor actriz (Jessica Alba).
Awan

Awan foi un reino na rexión de Elam, ao sur de Susa. A dinastía de Awan reinou desde sobre o -2500 ao -2100 e foi contemporánea de Sargón I de Akkad (sobre -2334 – -2279); o seu último rei, Puzur-Inshushinak reinaría ao mesmo tempo que Urnamu de Ur (sobre -2110 – -2094). As fontes sumerias deixaron indicacións das campañas militares que axudan a comprender a historia e xeografía de Elam.
Os reis de Awan dominaron Elam e a súa dinastía foi hexemónica ata preto do -2325, en que foi sometido a imposto por Sargón I de Akkad. Dos sete primeiros reis non se sabe nada e son só unha lista de reis.
O país rebelouse contra o sucesor de Sargón, o seu fillo Rimush, sobre o -2281, baixo a dirección do rei Lukhkhishshan, auxiliado polo rei de Warakshe (tamén sublevado) Sidgau, pero a rebelión foi acorada. Os reis oitavo e noveno son mencionados (en orde inversa) nas informacións das campañas de Sargón e o seu fillo Rimush, campañas que tiñan unha finalidade económica (busca de materiais que non existían en Sumer) e non de conquista permanente.
O rei de Akkad Manishtushu (sobre -2275 – -2260) continuou as loitas ao sur de Elam chegando á zona do golfo Pérsico, que cruzou para establecer unha alianza coas 32 cidades da costa de Arabia. En tempo do rei Naramsin de Akkad (sobre -2260 – -2223) fíxose un tratado entre o rei de Susa, vasalo de Naramsin e o rei de Awan, Khita ou Hita, probabelmente tamén tributario, tratado que é o primeiro texto elamita en caracteres cuneiformes que se coñece pero que ten unha interpretación moi complexa.
Awan recuperou a plena independencia sobre o -2221 e tivo a hexemonía de Elam durante case un século. Na segunda metade do século -XXI os gutis ocuparon o país e o -2116 o rei Utukhengal de Uruk derrotou ao rei guti Tiriqan nunha batalla entre Kish e Nippur, e derrocou ao novo rei guti Sium corenta días despois, apoderándose dos seus dominios. O último rei de Awan, Puzur-Inshunshinak conquistou Susa e despois Anshan e estableceu por primeira vez unha confederación elamita forte que se consolidou co sometemento dos reis de Simashki. Pero os seus sucesores perderon Susa e a dinastía dos Simáshquidas (xurdida do reino de Simashki) estableceu o seu poder en Elam. Lista de reis
Tres reis de nome descoñecido (século -XXVI).
Peli, sobre -2500.
Tata, sobre -2400.
Ukku-Takhesh, sobre -2380.
Khishur, sobre -2360.
Shushun-Tarana, sobre -2350.
Napil-Khush, sobre -2330.
Kikkusiwe-Temti, sobre -2325.
tributario de Akkad, sobre -2325.
Lukhkhishshan ou Lukh-Ishshan, sobre -2300.
Khishep-Ratep ou Khishepratep, sobre -2300.
Khelu, (século -XXIV, sobre –2300 - -2280).
Khita, (século –XXIII, quizais sobre -2280 – -2240).
Aos guti.
Kutikhkhinshushinnak (Puzurinshushinnak), antes do -2100.
Axel Thue

Axel Thue (o apelido en noruegués é pronunciado [tʉː]) nado en Tønsberg, Noruega, o 19 de febreiro de 1863 e finado o 7 de marzo de 1922 foi un matemático noruegués, coñecido polo seu traballo orixinal de aproximación diofántica e combinatoria. Traballo
Thue publicou o seu primeiro artigo importante en 1909.
Afirmou en 1914 o chamado problema de palabras para semigrupos ou problema de Thue (tamén Semi-Thue) moi relacionado co problema de parada (halting problem).
O seu único estudante de doutoramento coñecido foi Thoralf Skolem.
A linguaxe de programación Thue leva o seu nome.
Publicacións
Thue, A. (1909), "Über Annäherungswerte algebraischer Zahlen", Journal für die reine und angewandte Mathematik, 1909 (135): 284–305, doi: 10. 1515/crll. 1909. 135. 284, ISSN 0075-4102, S2CID 125903243
Thue, A. (1977), "Über die gegenseitige Lage gleicher Teile gewisser Zeichenreihen", Selected Math. Papers of Axel Thue, Universiteitsforlaget: 67
Axencia Atlas

Atlas é unha axencia de información audiovisual pertencente ao Grupo Mediaset España Comunicación, constituída en 1998. Nos seus cinco primeiros anos converteuse na principal provedora de novas de televisión para os medios locais. Dende os seus inicios na sede de Telecinco, Atlas naceu coma unha axencia multimedia e multisoporte, cubrindo diariamente máis de 100 informacións. A axencia filial a Mediaset España Comunicación produce noticias nacionais, internacionais (con acordos con axencias estranxeiras coma Reuters), acontecementos, política, economía e deportes entre outros temas. As redaccións de Informativos Telecinco e Noticias Cuatro infórmanse diariamente a través dela. Evolución
Dende os seus principios a axencia producía a información para Informativos Telecinco, pero dende a chegada de Cuatro a Mediaset España Comunicación a axencia produce información diaria para ámbalas dúas redaccións. Paolo Vasile definiu este concepto coma "Unha cociña para dous restaurantes".
O 24 de xaneiro do 2012 despediuse a 14 traballadores da axencia debido á profunda crise do sector. Producións
Informativos Telecinco (dende 1999).
A tu lado (2004 - 2007).
TNT (2004-2007).
Diario de. .. (dende 2006).
Noticias Cuatro (dende 2011).
Las mañanas de Cuatro (dende 2011).
Axencia EFE

A axencia EFE é unha axencia de noticias internacional fundada en Burgos (España) o 3 de xaneiro de 1939. O entón ministro do Interior, Ramón Serrano Suñer, impulsou a creación da axencia, na que participaron moi activamente José Antonio Jiménez Arnau, Manuel Aznar Zubigaray e Vicente Gállego.
Efe é unha empresa informativa que cobre todos os ámbitos da información nos soportes informativos de prensa escrita, radio, televisión e Internet. Distribúe un volume de 3 millóns de noticias ao ano a máis de dous mil medios de comunicación por medio dunha rede con máis de tres mil xornalistas de 60 nacionalidades. Opera 24 horas ao día desde polo menos 180 cidades de 110 países e con catro mesas de edición en Madrid, Bogotá, O Cairo (árabe), e Río de Xaneiro (portugués). Foi a primeira axencia española en ter delegacións en todas as Comunidades e cidades autónomas españolas, contribuíndo á vertebración informativa do territorio español.
Axencia Espacial Brasileira

A Axencia Espacial Brasileira, coñecida tamén polas siglas AEB, é a autoridade civil do Brasil a cargo do programa espacial do país. Opera na base espacial de Alcántara e o Centro de Lanzamento da Barreira do Inferno. A axencia puxo ao Brasil á cabeza da tecnoloxía espacial en Latinoamérica e converteuno nun socio importante para a cooperación na Estación Espacial Internacional.
Axencia Espacial Canadense

A Axencia Espacial Canadense, (en inglés, Canadian Space Agency; en francés, Agence spatiale canadienne) é o organismo público do Canadá dedicado a exploración espacial. A axencia rende contas ante o Ministerio de Industria.
Axencia Espacial Española

A Axencia Espacial Española é unha futura axencia estatal. Características
A súa creación foi anunciada polo Goberno de España o 27 de maio de 2021 e encargarase de xestionar o programa espacial de España. Entre as súas funcións inclúense elaborar unha Estratexia Espacial Española, coordinar de forma eficiente os distintos organismos nacionais con responsabilidades no sector espacial e unificar a colaboración internacional. Tamén conta cun compoñente dedicado a Seguridade nacional. Está previsto que a súa actividade comece no ano 2023 é que teña un orzamento inicial próximo a os 700 millóns de euros.
Axencia Espacial Italiana

A Agenzia spaziale italiana (en galego, Axencia espacial italiana) é a axencia nacional de Italia, adicada a exploración espacial. É un organismo dependente do Ministerio de Educación, Universidades e Investigación.
Axencia Española de Seguridade Alimentaria e Nutrición

A Axencia Española de Seguridade Alimentaria e Nutrición (AESAN), en castelán Agencia Española de Seguridad Alimentaria y Nutrición, foi un organismo autónomo de España adscrito ao Ministerio de Sanidade e Consumo, que existiu entre 2002 e 2014.
En 2014, polo Real Decreto 19/2014, de 17 de xaneiro, fundiuse co Instituto Nacional do Consumo dando lugar á Axencia Española de Consumo, Seguridade Alimentaria e Nutrición. Misión
A súa misión era garantir o máis alto grao de seguridade e promover a saúde dos cidadáns: Reducido os riscos das enfermidades transmitidas ou vehiculadas polos alimentos.
Garantindo a eficacia dos sistemas de control dos alimentos.
Promovendo unha alimentación variada e equilibrada que promova unha mellor saúde da poboación favorecendo a súa accesibilidade e a información sobre as mesmas. Funcións
Coordinar as actuacións relacionadas directa ou indirectamente coa seguridade alimentaria.
Instar actuacións executivas e normativas, das autoridades competentes, especialmente en situacións de crises ou emerxencias.
Coordinar o funcionamento das redes de alerta existentes no ámbito da seguridade alimentaria.
Asesorar na planificación e desenvolvemento das políticas alimentarias.
Elaborar, en coordinación coComité Científico, informes técnicos e difundilos. Lista de Presidentes
Pilar Farjas Abadía (2012-2014)
Roberto Sabrido Bermúdez (2008-2012)
Félix Lobo Aleu (2005-2008)
María Purificación Neira González (2002-2005) Lista de Directores Executivos
Ángela López de Sá (2012-2014)
Ana María Troncoso González (2008-2012)
José Ignacio Arranz Recio (2004-2008)
Pilar Farjas Abadía (2002-2004)
Axencia Europea de Seguridade Aérea

A Axencia Europea de Seguridade Aérea (en inglés European Aviation Safety Agency ou EASA) é unha axencia da Unión Europea con tarefas normativas e executivas no campo da seguridade aérea civil. Baseada en Colonia, a EASA creouse o 15 de xullo de 2002 e acadou a súa funcionalidade plena no ano 2008, asumindo as funcións das Autoridades Conxuntas de Aviación (Joint Aviation Authorities ou JAA). Os países da Asociación Europea de Libre Comercio teñen garantida a súa participación na axencia.
As responsabilidades da EASA inclúen a análise e investigación da seguridade, autorizando operadores estranxeiros, asesorando a redacción da lexislación da UE, poñendo en funcionamento e monitorizando regras (como as inspeccións nos estados membros), dándo certificacións de tipo de avións e compoñentes e aprovando as organizacións relacionadas co deseño, fabricación e mantemento de produtos aeronáuticos.
Como parte do Ceo Único Europeo II, a axencia recibiu tarefas adicionais. Entre outras cousas, a EASA poderá certificar bloques funcionais aéreos se participan máis de tres partes.
Axencia Europea do Medicamento

A Axencia Europea de Medicamentos ou Axencia Europea do Medicamento (acrónimos: AEM e EMA, anteriormente EMEA) é un organismo descentralizado da Unión Europea creado en 1995.
Ten a total responsabilidade do seguimento científico, avaliación, supervisión e seguridade de todas as substancias e medicamentos desenvolvidos polos laboratorios farmacéuticos para o seu uso en Europa.
Pretende informar á Comisión Europea cando os medicamentos de uso humano e veterinario están listos para ser introducidos no mercado, controlando aspectos como os efectos secundarios indesexables e formulando ditames científicos e patentes.
Como consecuencia da saída do Reino Unido da Unión Europea, decidiuse trasladar a sede de Londres a Ámsterdam, nos Países Baixos, que se fixo efectivo en 2019. Representantes por estados membro
Cada Estado membro da UE está representado por unha autoridade local (en Portugal é Infarmed, en España a Agencia Española de Medicamentos y Productos Sanitarios) que supervisa e autoriza os medicamentos e autoriza, por exemplo, as farmacias online (no Estado español coordenado por distafarma).
Axencia Galega das Industrias Culturais

A Axencia Galega das Industrias Culturais (AGADIC) é unha institución pública dependente da Consellaría de Cultura da Xunta de Galicia. Ten por obxecto o impulso e consolidación do tecido empresarial no sector cultural galego, colaborando na procura de factores de produción, no fomento da oferta de bens e servizos e na asignación de ingresos suficientes e estables. Xurdiu en 2008 a partir da transformación do Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais (IGAEM).
Axencia Galega de Emerxencias

AXEGA (Axencia Galega de Emerxencias) é a organización da Xunta de Galicia creada coa Lei 5/2007 do 7 de maio encargada do estudo e a execución da política autonómica en materia de protección civil e xestión de emerxencias xunto co servizo do 112 e Protección Civil. Funcións
As funcións da AXEGA segundo o artigo 18 da Lei 5/2007 do 7 de maio de emerxencias de Galicia son: Xestionar o Centro de Atención de Emerxencias 112 en Galicia.
Xestionar os helicópteros de emerxencias do 112 e outros medios.
Analizar os riscos e mais identificalos e localizalos no territorio.
Desenvolver programas en materia de protección civil e xestión de riscos e de emerxencias.
Levar a cabo os estudos necesarios para a elaboración do Plan territorial de protección civil de Galicia.
Avaliar e cualificar o risco cando lle sexa comunicada unha situación de emerxencia.
Pór á disposición dos órganos competentes da Xunta de Galicia os medios á súa disposición para a xestión das emerxencias.
Estudar as actuacións necesarias para o restablecemento dos servizos esenciais para a comunidade.
Fomentar, en colaboración coa consellería competente en materia de voluntariado.
As demais funcións que no ámbito da protección civil e da xestión de emerxencias se determinen no seu estatuto.
Axencia Galega de Noticias

A Axencia Galega de Noticias (AGN) é unha axencia informativa xeneralista. A súa sede está en Santiago de Compostela, mais forma parte do Grupo El Progreso, con sede en Lugo. Outro grupo de comunicación, o ourensán La Región, ten tamén parte do capital da axencia. Directores da AGN
Julio de Diego (1999 - 2002)
José María Álvarez Vilabrille (2005-2011)
Jacobo Rey Sastre (2011-2013)
Alfonso Riveiro (2013-)
Axencia Internacional da Enerxía Atómica

A Axencia Internacional da Enerxía Atómica (AIEA) é unha organización internacional autónoma creada no seo das Nacións Unidas. Busca promover o uso pacífico da enerxía nuclear e evitar o seu uso para calquera propósito militar, incluídas as armas nucleares. Historia
A orixe do organismo remóntase ao discurso que o presidente dos Estados Unidos Dwight D. Eisenhower realizou o 8 de decembro de 1953 chamado "Átomos para a paz". Neste discurso presentou unha proposta no sentido de crearse unha organización internacional "dedicada exclusivamente aos usos pacíficos da enerxía atómica". Foi aprobada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas en 1954 e en 1957 completouse o seu estatuto, en que se indica que o seu obxectivo é a promoción do uso pacífico da enerxía nuclear e o desencoraxamento dos usos para fins militares das armas nucleares: En 2005, a Axencia e o seu director xeral Mohamed el-Baradei, recibiron o Premio Nobel da Paz. O comité concedeulles o premio por: Organización
A AIEA ten a súa sede en Viena, (Austria), e ten 172 estados membros, con representantes que se reúnen anualmente nunha conferencia xeral onde elixen 35 membros para o Consello de Gobernadores. Este Consello reúnese cinco veces por ano e prepara as decisións que serán ratificadas pola Conferencia Xeral.
Co incremento da proliferación nuclear na década de 1990, as tarefas da AIEA pasaron a incluír as inspeccións e investigacións das sospeitas de violacións do Tratado de Non-Proliferación Nuclear baixo mandato das Nacións Unidas; con todo, caso de atopar indicios de uso militar nos programas que inspecciona, só poderá informar o Consello de Seguridade das Nacións Unidas, que ten a exclusiva para tomar medidas coercivas. A AIEA mantén, como un dos seus instrumentos, o International Nuclear Information System (INIS), base de datos sobre a utilización pacífica da enerxía nuclear.
Axencia Mundial Antidopaxe

A Axencia Mundial Antidopaxe (AMA, e WADA nas súas siglas inglesas) é unha organización non gobernamental independente que financia, educa e sensibiliza na loita contra a dopaxe. Foi creada o 10 de novembro de 1999 en Lausana (Suíza) como consecuencia dunha iniciativa colectiva liderada polo Comité Olímpico Internacional. A súa sede actual áchase en Montreal (Canadá). O actual presidente é Richard W. Pound (Canadá), que ostenta o cargo dende 1999. Historia
Como consecuencia do caso Festina, o primeiro grande escándalo que sacudía o mundo do ciclismo coa revelación dunha dopaxe a grande escala, o Comité Olímpico Internacional decidiu convocar unha xuntanza de todos os estamentos deportivo para pórlle fin ao mal da dopaxe. Esta conferencia internacional desenvolveuse en Lausana entre o 2 e o 4 de febreiro de 1999 e tivo como consecuencia escrita a Declaración de Lausana sobre a dopaxe no deporte. Esta declaración tivo efecto con carácter inmediato e deu lugar á creación dunha axencia internacional contra a dopaxe que debía estar operativa para os Xogos Olímpicos de Sydney 2000.
En 2001, a AMA decidiu mudar as súas oficinas principais a Montreal, que foron inauguradas en 2002. Obxectivos e accións
O obxectivo inicial que se marcou a AMA durante o seu primeiro ano de funcionamento foi o de lanzar un programa de controis non sistemáticos fóra da competición e antes dos Xogos Olímpicos de Sydney, así como de organizar un grupo de expertos independentes que estarían encargados de emitir un informe sobre as actividades de control antidopaxe durante os xogos australianos. En moitos casos, os controis realizados fóra de competición eran os primeiros que se realizaban con esas características nos deportes específicos.
O seguinte obxectivo, xa pasados os Xogos, foi o de harmonizar as regras antidopaxe que existían, con moi diversa fondura e carácter, nas distintas federacións deportivas internacionais e nos distintos comités olímpicos nacionais. Como fin deste proceso de consolidación, convocou a AMA a segunda conferencia mundial sobre a dopaxe no deporte, que se celebrou en Copenhague en marzo de 2003. Este conclave xuntou máis de 1200 participantes, dos que 80 representaban a gobernos. Ao remate da conferencia, os seus integrantes aprobaron por unanimidade o Código Mundial Antidopaxe. Este Código foi adoptado polo COI en 2003, para o que houbo de emendar a Carta Olímpica.
Axencia Xaponesa de Exploración Aeroespacial

A Axencia Xaponesa de Exploración Aeroespacial (en xaponés 宇宙航空研究開発機構, en inglés Japan Aerospace Exploration Agency, JAXA) é a axencia aeroespacial do Xapón. Historia e características
A JAXA fundouse o 1 de outubro do 2003 pola unión da Axencia Nacional de Desenvolvemento Espacial (NASDA), o Laboratorio Nacional Aeroespacial do Xapón (NAL) e o Instituto da Ciencia Aeronáutica e Espacial (ISAS).
A primeira misión da JAXA foi o lanzamento dun cohete H-2A, en novembro de 2003, que fracasou. Despois de 15 meses, en febreiro de 2005, a JAXA fixou un novo lanzamento dun cohete modelo H-2A dende o Centro Espacial de Tanegashima, poñendo un satélite en órbita. A partir do 2005, a JAXA planea realizar as súas propias misións espaciais, incluíndo futuras misións tripuladas a Lúa. No 2003 lanzou a misión chamada Hayabusa co cohete M-V para recoller mostras dun asteroide, chegando ao asteroide na segunda metade do 2005, e volvendo a Terra no 2010. No 2007 lanzou a sonda lunar SELENE. Existen outras misións interplanetarias están prevista para chegar cunha sonda ata Venus, a sonda PLANET-C, e outra a Lúa, a sonda LUNAR-A. Información xeral
O ISAS foi o responsable da investigación espacial e planetaria. O NAL estaba enfocado na investigación da aviación. A NASDA fundouse o 1 de outubro de 1969, con oficinas centrais no Centro Espacial de Tanegashima, localizado na illa Tanegashima, a 115 quilómetros ao sur de Kyūshū. Adicado ao deseño e desenvolvemento de cohetes espaciais, satélites e do módulo de experimental xaponés para a Estación Espacial Internacional.
Asemade, a axencia mantén colaborción con outras entidades para o desenvolvemento de proxectos, como no caso da Misión BepiColombo, en colaborción coa ESA. Misións Hayabusa
En 2003, JAXA enviou unha cápsula para recoller mostras dun asteroide. A misión Hayabusa retornou en 2010 só con partículas de po. En 2020, JAXA logrou facer retornar por primeira vez unha cápsula con mostras de asteroides, Hayabusa2. Oficinas e Centros de Investigación
A JAXA ten centros de investigación no Xapón e algunhas oficinas no exterior. Oficinas centrais - Chofu, Tokyo
Centro de investigación e observación terrestre (EORC) - Tokyo
Centro de observación terrestre (EOC) - Hatayama
Centro de probas de Noshiro (NTC) - Dende 1962. Leva a cabo o deseño e proba de motores de cohetes.
Centro de globos aerostáticos de Sanriku (SBC) - Plataforma de lanzamento de globos aerostáticos dende 1971.
Centro de propulsión espacial de Kakuda (KSPC) - Deseño dos cohetes espaciais. Traballa de xeito principal no campo dos combustibeis líquidos para motores.
Campo Sagamihara - Deseño de equipo experimental para cohetes e satélites. Tamén posúe edificios administrativos.
Centro espacial Tsukuba (TKSC) - Centro da rede espacial do Xapón. Deseño e desenvolvemento de satélites e cohetes, adícase tamén a monitoreo e control dos satélites. Deseña equipos experimentais para o Módulo do Experimento Xaponés ("Kibo"). A formación de astronautas tamén se fai aquí.