proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
PubMed

PubMed é un motor de busca de libre acceso á base de dados MEDLINE de citacións e resumos de artigos de investigación biomédica. Ofrecido pola Biblioteca Nacional de Medicina dos Estados Unidos como parte de Entrez. MEDLINE ten ó redor de 4. 800 revistas publicadas nos Estados Unidos e en máis de 70 países de todo o mundo desde 1966 ata a actualidade. PMID
PMID, sigla de PubMed Unique Identifier, é un número único asignado a cada cita dun artigo de revistas biomédicas e de ciencias da vida que recolle PubMed.
Publicacións impresas da diáspora galega

Esta é unha lista dos xornais e outras publicacións periódicas impresas que hai ou houbo na comunidade galega da diáspora.
No fondo documental Repertorio da prensa da emigración galega, do Consello da Cultura Galega, compílanse 756 referencias hemerográficas.
Publicano

O publicano (do latín publicanum) era a autoridade encargada de recadar impostos na antiga Roma.
Segundo o Novo Testamento, os publicanos eran considerados marxinados no mundo xudeu por abusaren do seu poder. Parece ser que os publicanos abusaban do seu poder e cobraban máis do que se lles esixía[Cómpre referencia].
Publicidade no lugar de venda

A publicidade no lugar de venda (PLV) abrangue expositores, carteis, displays e outros elementos que sexan portadores dunha mensaxe publicitaria e estean colocados nun punto de venda. Tamén se coñece como «POS display», abreviatura da expresión en lingua inglesa Point of sale display. Elementos de PLV e a compra por arroutada
O seu principal obxectivo é favorecer a venda dos produtos publicitados, chamando a atención do cliente que se atopa dentro do establecemento comercial e, fundamentalmente, apelar a unha decisión «impulsiva» de compra. Un bo exemplo de PLV pode ser os pequenos mobles expositores localizados a carón das caixas dos supermercados, onde se colocan artigos de pequeno tamaño e prezo, para convidar á compra por arroutada. Mentres o cliente agarda na cola para pagar a súa compra, olla cara ó moble, lembra un artigo no derradeiro intre e decide mercalo.
Os elementos de PLV atópanse en todo tipo de establecementos, dende o comercio especializado (perfumaría, reloxaría, boutique, farmacia), até comercio en réxime de libre servizo como supermercados, hipermercados, grandes superficies especializadas (xoguetes, bricolaxe, mobles), grandes almacéns e tendas de conveniencia.
Publicidade subliminar

Publicidade subliminar é a definición usada para toda mensaxe, composta por imaxes e por sons, que non pode ser captada directamente polos sentidos humanos. Subliminar é todo aquilo que está abaixo do limiar, a menor sensación detectábel conscientemente. É importante destacar que existen mensaxes que están abaixo da capacidade de detección humana. Esas mensaxes son imperceptíbeis, non debendo ser consideradas como subliminares. Toda mensaxe subliminar pode ser dividida en dúas características básicas: o seu grao de percepción e de persuasión.
Os humanos non teñen capacidade de seu para poder percibir a información á que fai referencia este tipo de publicidade mais o cerebro si que é capaz de percibir esta información, polo que é recibido de forma inconsciente e incita a mercar un determinado produto, unha marca; á necesidade de consumir ou de ter unha necesidade ou sentir algunha sensación, sempre de forma subconsciente. Que sexa percibida dunha forma subconsciente provocou que, en España, dende 1988 a publicidade subliminar é considerada como ilícita.
Foi demostrado en diversos experimentos que a publicidade subliminar non é percibida dunha forma consciente polo 80% dos voluntarios sometidos a dita proba.
Pucciniomycetes

Pucciniomycetes é unha clase de fungos da división Basidiomycota. Inclúe unhas 8000 especies divididas en 63 xéneros. Usualmente patóxenos de plantas. Descrición
Os pucciniomicetos non desenvolven basidiocarpos e reprodúcense sexualmente, a cariogamia dáse nunha espora en repouso de paredes grosas (teliosporas) e a meiose ocorre ao xerminar a teliospora. Ten poros septais simples sen tapas de membrana e corpos de postes de fuso en forma de disco. Agás algunhas especies, os basidios, cando están presentes, son septados transversalmente. As especies tamén forman fragmobasidios. A manosa é o principal carbohidrato da parede celular, a glicosa, a fucosa e a ramnosa son os azucres neutros menos prevalentes, e a xilosa non está presente. Os fungos desta clase son filamentosos e forman hifas que as conectan coas células do vexetal. Tamén poden ser dimórficos cun estado levediforme e un estado hifal.
Pudinga

As pudingas son un tipo de conglomerado formado por croios caracteristicamente redondeados cuxa cor adoita contrastar coa matriz de gran fino que os rodea, xeralmente areosa, e co cemento. Os croios redondeados de cor contrastada dánlle a este tipo de conglomerados a aparencia de uvas ou pudin. Hai diferentes tipos de pudingas, con diferenzas en composición, orixe e distribución xeográfica. Exemplos de pudingas de diferentes tipos son as pudingas de Hertfordshire, Schunemunk, Roxbury e illa de St. Joseph (illa Drummond).
Puerperio

Na fisioloxía humana, o puerperio é o período que inmediatamente segue ó parto e que se estende o tempo necesario (normalmente 6-8 semanas, ou 40 días) para que o corpo materno —incluíndo as hormonas e o aparello reprodutor feminino— volvan ás condicións prexestacionais, minorando as características adquiridas durante o embarazo. No puerperio, tamén se inclúe o período das primeiras 24 horas despois do parto, que recibe o nome de posparto inmediato.
Se os fenómenos se suceden naturalmente e sen alteracións, o puerperio será normal ou fisiolóxico, en caso contrario será irregular ou patolóxico. Trátase dun período moi importante, xa que é o tempo de aparición dos factores que encabezan as causas de mortalidade materna, como as hemorraxias posparto, entre outras. Por iso, durante o puerperio adóitase ter controlados os parámetros vitais e a perda de sangue maternos.
O enfoque principal do coidado durante o puerperio é asegurar que a nai estea saudable e en condicións de coidar do seu meniño, equipada coa información que requira para a lactación materna, a súa saúde reprodutiva, planificación familiar e os axustes relacionados á súa vida.
Durante este período de transición biolóxica, o acabado de nacer pasa á súa vez por un estado de adaptación extrauterina, unha das transicións fisiolóxicas de maior repercusión até a morte.
Puerto Baquerizo Moreno

Puerto Baquerizo Moreno, é a capital da provincia de Galápagos, en Ecuador. Está situada ao suroeste da illa de San Cristovo, Galápados, a illa máis oriental do arquipélago.
É a segunda poboacións máis grande das illas, con 5. 600 habitantes, principalmente pescadores. As industrias primarias son a pesca artesanal, turismo, e cultivo de granxas. A cidade ten un Centro de Interpretación, pero a infraestrutura turística non é tan avanzada como en Puerto Ayora.
A cidade toma o nome do presidente Alfredo Baquerizo Moreno (1859-1951).
Puerto Barrios

Puerto Barrios é unha cidade da Guatemala do departamento de Izabal, localizada no Golfo de Honduras.
Puerto Barrios recibiu este nome en homenaxe ao presidente Justo Rufino Barrios. En 2003 a poboación estimada de Puerto Barrios era de 40. 900 habitantes.
Puerto Varas

Puerto Varas é un municipio, comuna e cidade de Chile, localizada na Rexión de Los Lagos, con 32. 912 habitantes (INE 2002). Foi fundada en 1854 como municipio e ten unha superficie de 4. 065 km².
Pugieu

Pugieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pul

O pul (paxta: پول; persa: پل) é a moeda divisionaria equivalente á centésima parte do afgani, a unidade monetaria oficial da República Islámica de Afganistán. Desde a reforma monetaria de 2002, non existe a súa especie física. Historia
O pul ten o seu antecedente nunha antiga moeda de cobre da mesma denominación propia do mundo persa e do Cáucaso, cuñada entre os séculos XIII e XVIII. Ata 1925, a moeda de Afganistán era a rupia afgá, que estaba dividida en paisa. En 1925, a rupia foi substituída polo afgani, que, pola súa vez, foi subdividido en 100 puls. No momento da súa introdución, a moeda dun pul era de cobre e pesaba un gramo, en tanto que a de 10 pul pesaba 6 gramos.
As moedas emitidas con esta denominación entre 1925 e teñen os valores de 1, 2, 3, 5, 10, 20, 25 e 50 puls.
Pula, Croacia

Pula, en serbocroata Pula (Grad Pula) en italiano Pola (Città di Pola), en esloveno Pulj, é a cidade máis grande de Istria, Croacia, e está situada no extremo sur desa península. A súa poboación é de 57. 460 habitantes, dos cales o 71, 65% son de orixe croata (censo de 2011). A rexión é coñecida polo seu clima, mar tranquilo e beleza natural. A cidade ten unha longa tradición na produción de viño, pesca, construción naval e turismo. Pula foi o centro administrativo de Istria desde a época romana, aínda que, hoxe en día, a capital do condado croata de Istria é Pazin (Pisino en italiano).
Coñecíase como Pietas Iulia na época romana. Cultura
Como resultado da súa rica historia política, Pula é unha cidade cunha mestura cultural de pobos e linguas mediterráneas e centroeuropeas, antigas e contemporáneas. A arquitectura e urbanismo de Pula reflicte estas capas da historia. Os habitantes adoitan dominar linguas estranxeiras, especialmente o italiano, moitas veces tamén o alemán e o inglés. Dende o 30 de outubro de 1904 até marzo de 1905 o escritor irlandés James Joyce ensinou inglés na escola Berlitz; os seus alumnos eran principalmente oficiais navais austrohúngaros que estaban estacionados na base naval local. Mentres estivo en Pula, organizou a impresión local da súa obra The Holy Office (O Santo Oficio), na que se burlaba de William Butler Yeats e George Russell.
O médico Robert Koch traballou nas illas Brijuni próximas. Herman Potočnik (Hermann Noordung), enxeñeiro aeronáutico e pioneiro da cosmonáutica, tamén naceu en Pula. O compositor de ópera Antonio Smareglia naceu en Pula e volveu vivir alí. Tamén son da cidade Alida Valli, Laura Antonelli, Stjepan Hauser, violonchelista premiado e membro de 2Celllos, e Rossana Rossanda.
Patrimonio
Pula, cidade antiga, posúe un rico conxunto de restos da época en que pertenceu ao Imperio Romano. O seu ex-libris máis famoso é o Anfiteatro, coñecido localmente como Arena, construído polo emperador Vespasiano no século I Atópase nun estado de conservación razoable, no que se celebran espectáculos. O recinto e o pequeno núcleo museístico, con artefactos atopados nas escavacións realizadas no anfiteatro, son visitados polos turistas.
Ademais deste gran monumento, hai un arco triunfal, o Arco de Sergio, un teatro e un pórtico, todos eles datados da época romana. Tamén hai un templo na praza central da cidade, dedicado ao culto imperial de Augusto, que foi transformado en museo. Irmandamentos
Cidades xemelgas: Tréveris (desde 1971) Imola (desde 1972) Graz (desde 1972, cidade asociada desde 1961) Čabar (desde 1974) Varaždin (desde 1979) Verona (desde 1982) Kranj
Outras formas de asociación: Segedin (Pedido asociación en 2003) Veles (Documento de amizade e cooperación cultural en 2002) Novorossijsk (Iniciado o protocolo de asociación e irmandamento en 1997)
Mantéñense fortes relacións de amizade e contactos continuos con outras cidades como: Viena Varias cidades da rexión de Estiria Pécs Brno Hekinan (cidade croata hospedeira da EXPO 2005, parceria desde 2005) Villefranche-de-Rouergue (asocia desde 2005)
Pull and Bear

Pull and Bear ou Pull&Bear (pronuncia inglesa: /pʊl ən ˈbɛər/; pronuncia galega: /pul am ˈbear/; en galego: tirar e levar) é unha cadea de tendas de roupa e complementos que está englobada no grupo INDITEX, as súas oficinas centrais e o seu centro loxístico atópanse no polígono de Río do Pozo, no concello de Narón. Historia
A cadea naceu en 1991, debido á diversificación de obxectivo comercial de Inditex, que neses momentos só contaba coas tendas Zara. A cadea está dirixida a un público mozo e informal a prezos accesibles.
Un ano despois da súa creación e seguindo coa política comercial do grupo levada anteriormente con Zara, Pull and Bear abre a súa primeira tenda fóra de España: inaugurouse en Portugal. Dende ese momento a compañía non parou de medrar ata chegar en 2012 ás 440 tendas en 24 países: Malta, Israel, Irlanda, Chipre, Emiratos Árabes Unidos, Qatar, Kuwait, Xordania, Líbano, Bahrain, Andorra, Polonia, Eslovaquia, Rusia, Serbia, Romanía, O Salvador e Guatemala, sendo algunhas das tendas destes países franquías mentres en España, Portugal, Grecia, Venezuela e México son de propiedade e non existe opción a abrir unha tenda franquiciada. No 1998 ampliou as súas liñas de roupa con XDYE, unha marca de carácter máis urbano e moderno co que conseguiu un grande éxito[Cómpre referencia] e introducindo por primeira vez coleccións para muller. Tres anos despois apareceu Sickonineteen.
En 2003 Christian Dior levou aos tribunais de Ferrol a Pull & Bear acusándoa de plaxiar un dos seus bolsos. O caso foi arquivado. Pull&Bear chegou a un acordo coa empresa británica Asos para iniciar a principios de 2014 a venda dos seus produtos na súa plataforma online. Tendas
A finais de 2012 Pull&Bear tiña 816 tendas. En outubro de 2013 Inditex anunciou a ampliación das instalacións de Pull and Bear en Río do Pozo coa construción dun novo edificio para os departamentos creativos e de xestión da marca. O edificio ten 15. 000 metros cadrados en dúas plantas e custou 20 millóns de euros, sumando así 70. 000 metros.
En 2016 iniciou o patrocinio deportivo co Pantín Classic e Marc Márquez.
Pulp (grupo musical)

Pulp é unha banda de rock alternativo formada en Sheffield, Inglaterra en 1978 polo entón adolescente de 15 anos Jarvis Cocker. Foi orixinalmente coñecida como "Arabacus Pulp", pero o nome foi acurtado un ano despois. Os membros de Pulp eran todos compañeiros que asistían á City High School en Sheffield e acompañaron á banda Crude, da mesma escola, nos seus primeiros concertos. Citan como as súas influencias a David Bowie, The Cure, The Beatles e The Kinks.
Durante os anos 80 a banda esforzouse por conseguir o éxito, pero non sería ata os 90 cando gañarían prominencia no Reino Unido coa edición dos álbums His 'n' Hers en 1994 e particularmente Different Class en 1995, que acadou o número 1 na lista de álbums británica. Different Class conseguiu catro sinxelos top 10, incluídos "Common People" e "Sorted for E's & Wizz", que foron número 2 no seu país. O estilo musical de Pulp durante este período era un pop-rock influenciado pola música disco cunhas letras ultrarrealistas.
Discografía
Pulpite

A pulpite é a inflamación da polpa dentaria provocada por estímulos nocivos de diversa índole, dentro dos cales están: os axentes bacterianos que poden ter unha vía de acceso coronario (carie, anomalías dentarias: como dens in dente, evaxinación e invaxinación) e unha vía de acceso radicular (lesións endoperiodontais, carie radicular); traumáticos: trauma agudo (fractura coronaria e radicular, luxación) e crónico (atrición, abfracción, erosión); químicos a través do uso de materiais de obturación (resinas - cementos) antisépticos, desecantes (alcol - cloroformo) e desmineralizantes; iatroxénicos calor de fresado, puído e de fraguado, exposición pulpar, e, finalmente, idiopáticos.
Pulseira

Unha pulseira é un elemento decorativo, xeralmente de forma cilíndrica que se adoita poñer nos pulsos aínda que tamén hai modelos fabricados para os pés, as nocelleiras ou o pene.
Normalmente son de metais preciosos, como o ouro ou a prata, pero tamén as hai de moi diversos materiais: de fantasía, de madeira, de fío etc. Historia e evolución
Antes utilizábanse pulseiras de ouro, o que representaba o gran poder económico dos seus donos. Co paso do tempo foron evolucionando e fabricáronse de distintas formas e con diferentes elementos. Antigamente, os celtas deseñaron un tipo de pulseiras, chamadas torques, de gran valor pola beleza dos deseños. Cando as pulseiras van unidas tamén se denominan escravas e cando son sólidas e con forma de cilindro máis amplo, reciben o nome de brazaletes.
Pulso (música)

O pulso é calquera dos sinais musicais periódicos que marcan o ritmo. Utilízase para comparar a duración das figuras e os silencios. É a orde repetitiva máis ordenada onde se recoñecen unidades rítmicas nunha obra musical. Chámase así porque é como unha pulsación que percorre a obra. Nun compás tamén se chama pulso ao tempo.
Pulvino (arquitectura)

Un pulvino (do latín: pulvinus, "almofada", "coxín"), é un elemento arquitectónico estrutural en forma de almofada piramidal invertida, situado entre o capitel dunha columna e o inicio dun arco. Aparece nas arquitectura romana, concretamente en estelas funerarias do século II e tamén, na arquitectura monumental, en edificios como na Basílica de Maxencio ou as Termas de Caracalla. Características
Ten a función de conectar unha estrutura portante lineal (columna ou alicerce) cunha estrutura apoiada (tanto monolítica como de arco plano, arqueado ou abovedado) e ten forma de bloque de imposta, semellante a un coxín presionado por un peso. Non só pode aparecer no capitel como unha pirámide truncada invertida senón tamén como un paralelepípedo de base cadrada ou outro tipo de solucións.
Polo xeral, está decorado con motivos ornamentais en relevo ou calados. O pulvino acadou a súa máxima expresión na arquitectura bizantina e pódense atopar exemplos na arquitectura paleocristiá de Rávena.
A súa particular forma convexa confire ao pulvino a función estrutural de concentrar sobre el as tensións xeradas polas cargas e facer pasar as tensións sobre a columna situada baixo o capitel. Un exemplo tamén se pode ver na Basílica de San Lorenzo (Florencia), creada por Filippo Brunelleschi arredor de 1420. Recorreu a segmentos adicionais de entaboamento mal definidos como "Noz de Brunelleschi". Os pulvinos, neste caso, crean un entaboamento equilibrado, sobre o que se sitúan os arcos de medio punto. Esta instalación virtual quere recordar a real que se pode ver na parede e, de feito, ámbolos dous están situadas á mesma altura. Enxeñaría moderna
Por analoxía coa función estática do po sobre unha columna, tamén se atribúe a determinados elementos estruturais que teñen a función de distribuír unha carga desde unha estrutura superposta con características de resistencia mecánica máis altas, a unha estrutura inferior de menor resistencia específica e, polo tanto, dimensionado de forma que se reduzan os esforzos unitarios a valores admisibles. Na enxeñaría contemporánea, por exemplo, úsase nos ferrocarrís para transferir a carga dos carrís ás travesas. Xeralmente, realizados en fundición.
Pumar, Arcos, Antas de Ulla

Pumar é un lugar da parroquia de Arcos no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres). Toponimia
O topónimo Pumar (á espera da oficialización da forma con artigo O Pumar) é un fitónimo que sinala un pomar, terreo con árbores froiteiras.
Punción aspirativa con agulla fina

Punción aspirativa con agulla fina (PAAF) é un procedemento médico dirixido á investigación de pacientes con masas. A técnica consiste na retirada de pequena porción de tecido por aspiración a través dunha agulla fina e posterior coloración e análise microscópica. As biopsias por punción aspirativa de agulla fina son procedementos cirúrxicos seguros, moitas veces evitando biópsias cirúrxicas maiores (excicionais ou abertas). PAAF de tiroide
A punción aspirativa con agulla fina é considerado o método diagnóstico inicial na avaliación da doenza nodular da tiroide, tendo grande aceptación pola facilidade de execución e mellor relación custo-beneficio para o diagnóstico e a selección de pacientes para cirurxía. O éxito do método depende da experiencia do patoloxista e da habilidade técnica na obtención de mostras axeitadas. Na presenza dun diagnóstico negativo para neoplasia, permite observar o paciente clinicamente, reducindo a necesidade de cirurxía en máis do 50%. Nos casos sospeitosos ou positivos para neoplasia, selecciona os pacientes para cirurxía, dobrando o número de carcinomas operados e reducindo os custos en máis do 25%.
Punción lumbar

Unha punción lumbar (ou abreviado PL) é un procedemento médico diagnóstico, e ás veces terapéurico, co obxectivo de obter unha mostra de líquido cefalorraquídeo para posteriormente realizar unha análise bioquímica, citolóxica ou microbiolóxica. De xeito máis excepcional, a punción lumnar emprégase para drenar e retirar líquido cefalorraquídeo coa fin de minguar a presión intracranial. Nestes casos denomínase punción lumbar terapéutica. Indicacións
A punción lumbar realízase, na meirande parte dos casos, para o diagnóstico da meninxite. Malia ser unha doenza grave, a meninxite é altamente tratábel, e a punción lumbar é o único método para descartar esta enfermidade.
Os rapaces cativos adoitan necesitar dunha punción lumbar como parte da rutina para diagnosticar febre sen outro motivo coñecido, xa que teñen un maior risco de meninxite que as persoas adultas, e non sempre amosan signos de irritación menínxea. En calquera grupo de idade, unha hemorraxia subaracnoide, hidrocefalia, hipertensión intracranial, esclerose múltiple e moitos outros diagnósticos poden ser confirmados ou descartados mediante esta proba.
Punga Mare

Punga Mare é un lago da lúa de Saturno, Titán, está situado a 85, 1° N 339, 7° O e ten un diámetro do redor de 380 km. O seu nome provén de Punga, ser sobrenatural da mitoloxía maorí, pai das quenllas e iguanas, e fillo do deus Tangaroa.
Punk jazz

O punk jazz é un xénero de música que combina elementos de jazz, especialmente a improvisación, coa instrumentación e o estilo de interpretación do punk rock. O termo foi usado por primeira vez para describir o álbum de 1979 de James Chance and the Contortions Buy. O punk jazz está intimamente relacionado co free jazz, o no wave, e o loft jazz, e desde entón inspirou significativamente ao post-hardcore e ao hip hop alternativo.
Entre oss defensores destacables do xénero atópanse John Zorn, Arto Lindsay, Elliott Sharp e James Chance, entre outros.
Punta Lobos (Perú)

Punta Lobos (distrito de Chilca, Cañete, Perú) é unha base da Forza Aérea do Perú e centro de lanzamento de foguetes sonda. Características
Punta Lobos acolle unha base científica e unha base aérea, funcionando como sitio de lanzamento de globos sonda e foguetes sonda tanto dos Estados Unidos como do Perú. Os lanzamentos comezaron a mediados dos anos 1970 usando foguetes Black Brant e Nike Tomahawk. Tamén se usaron foguetes Super Arcas, Super Loki, Nike Apache e Taurus Orion en misións para o estudo da atmosfera superior.
Punta de San Lourenzo

A punta de San Lourenzo (portugués: ponta de São Lourenço) é unha longa península que constitúe o extremo oriental da illa de Madeira, ao leste da poboación de Caniçal. Remata no illote do Farol e ten unha lonxitude de arredor de 6 km.
Puntillismo

O puntillismo é un estilo pictórico no que se empregan pequenos puntos de cores primarias creando a impresión dunha ampla gama de diversos contrastes de cores. A técnica recala na habilidade do ollo e da mente do espectador para mestura-las cores vendo así cores secundarias. A técnica está relacionada co Divisionismo, unha variante máis desenvolvida. É un estilo con poucos pero importantes seguidores como Seurat, Signac, e Cross.
O termo foi creado por críticos de arte de finais da década de 1880 para critica-los traballos destes pintores. Hoxe en día emprégase sen matiz despectivo.
Punto (baile galego)

Un punto, no baile tradicional galego, é cada unha das distintas figuras e movementos corporais que realizan os bailadores nunha das fases da muiñeira e na xota. Descrición
Nestes bailes, chamados soltos, as parellas bailan separadas en dúas fileiras enfrontadas que danzan en espello. Os bailes desenvólvense nunha estrutura de dúas fases, o punto e a volta, engadindo en ocasións un paseo ou descanso entre ambas. Na fase do punto, un dos bailadores, o guía, inicia unha serie de movementos con brazos e pernas cara a un dos lados. Estes movementos, o punto, son repetidos polo guía cara ao lado contrario, agora xa co acompañamento do resto dos bailadores. O punto coincide sempre coa copla, se o acompañamento musical inclúe voz, e coa melodía principal da música cando o baile ten acompañamento só instrumental. Repítese até que se produce un cambio na melodía musical, momento no que os bailadores pasan á seguinte etapa do baile, a volta, e o paseo se corresponde, podendo reiniciar novamente a secuencia se a música continúa.
Punto (diacrítico)

O punto é un diacrítico que pode ser combinado con algunhas letras do alfabeto latino. Historia
Na antigüidade o alfabeto latino escribíase sen signos diacríticos, pois o i tampouco levaba punto, nin en maiúscula nin en minúscula. Cando se comezou utilizar o j tamén se fixo sen punto.
No século XII comezan a aparecer letras i cun acento agudo para evitar a confusión co u. Así, a palabra prıuılegıı escribiríase prıuılegíí. Co tempo este uso estendeuse a todos os i, converténdose o acento nun punto para facelo máis lexible. Punto superior
O punto superior é usado en: Romanización do árabe: o ġ representa a letra ghayin.
Na tipografía tradicional irlandesa, onde o punto representa lenición e é chamado ponc séimhithe ("punto de lenición"): 'ḃ ċ ḋ ḟ ġ ṁ ṗ ṡ ṫ'. A lenición tamén pode ser representada por un h que siga á letra, por exemplo: bh ch dh fh gh mh ph st th. Na ortografía do irlandés antigo, o punto só foi usado para f. s. , mentres que o h seguindo á letra foi usado para ch ph th; a lenición doutras letras non estaba indicada. A práctica estándar foi usa-lo punto superior para a escritura gaélica e o h seguindo á letra para escribir en Antiqua. Por exemplo, ċ e ch representan o mesmo elemento fonético en irlandés moderno.
Lituano: ė
Maltés: ċ ġ ż
Polaco: ż
En lakota e dakota indica unha pausa explosiva.
En turco o punto superior do i (en maiúscula, İ) é unha parte da letra, non un diacrítico.
Na escritura devanagari o punto superior chámase anusvara.
No checheno emprégase sobre c, ç, g, x, q.
Usos non lingüísticos
En Matemáticas e Física utilizouse un punto superior para representar a derivada respecto ao tempo: v
x ˙ {\displaystyle v
{\dot {x}}}. Porén, esta notación, chamada notación de Newton non se considera estándar. Punto inferior
Na transliteración do sánscrito e doutras linguas indo-arias indica unha consoante retroflexa.
Na Romanización de linguas semíticas, representa énfase.
En linguas afroasiáticas: Ṛ
No asturiano empréganse ḷḷ e ḥ para representar as variantes dialectais occidentais (ḷḷ ← ll) e orientais (ḥ ← f).
En lingua o'odham: Ḍ
En vietnamita indica o ton.
En ioruba, emprégase baixo as letras o, e e s.
En nez perce emprégase baixo o x.
En igbo indica a redución da abertura da vogal.
Punto (puntuación)

O punto (. ) é o signo de puntuación que se coloca ao final dos enunciados e as oracións gramaticais en galego ademais de na maioría das linguas co alfabeto latino. Escríbese sen deixar espazo de separación co carácter que precede pero deixando un espazo co carácter que segue a non ser que dito carácter sexa de peche. Historia
O punto deriva do sistema de puntuación inventado por Aristófanes de Bizancio, no que aparecían o punto superior, o punto medio e un punto á altura da liña (. ) chamado "telia" (do grego τέλος "telos: final"). Usos ortográficos
O punto úsase para indicar unha pausa ou final de texto, podendo existir tres posibilidades, punto e seguido, o punto e á parte e o punto final. Punto e seguido, separa enunciados dentro dun parágrafo. Quere dicir que se continúa escribindo a continuación do punto, a primeira palabra escrita neste caso irá en maiúsculas, agás no caso das abreviaturas. Por exemplo:
5. Historia de Galiza. Os Irmandiños
Punto e á parte, separa dous parágrafos con contido diferente dentro do texto. A continuación hai que comezar a escribir en liña distinta. Para segui-las normas débese de "sangrar" a primeira liña de texto do novo parágrafo.
Punto final, sempre se coloca ao final pechando un texto. Outros usos
Ademais do uso descrito tamén serve para indicar que unha palabra é unha abreviatura, como por exemplo Sr. , Sra. , Excmo. , son distintas abreviaturas que non indican o final da oración, senón que a palabra está abreviada.
O punto acostumaba usarse para indicar os millares, separando os díxitos (cifras ou algarismos) en grupos de tres, comezando pola dereita. Por exemplo: 15. 482. 623 (quince millóns catrocentos oitenta e dous mil seiscentos vinte e tres). Actualmente recoméndase empregar no seu lugar un espazo: 15482623.
O uso do punto para separar a parte enteira da decimal nun número é propio do sistema de anotación anglosaxón, non do latino. Para esta función, en galego utilízase a coma.
Úsase punto para separar fraccións de horas: 15. 25.
Pódese empregar para numerar liñas, só (1. ) ou en combinación con raia (1. – ).
Pode usarse como signo equivalente ao x para indicar multiplicación (produto). Neste caso, sendo a e b dous números, a súa multiplicación pode representarse de dous xeitos: a·b (con punto medio; é moito máis raro co punto baixo: a. b) ou a x b
Non debe usarse para os símbolos das unidades porque non son abreviaturas senón símbolos. Por tanto, cinco metros porase 5 m e dez quilogramos indicarase con 5 kg (Véxase Sistema Internacional de Unidades). O punto e outros signos
En múltiplas ocasións adóitase empregar o punto xunto a outros signos que tamén son considerados de peche, como poden ser as parénteses, as comiñas etc. , o punto sempre hai que colocalo detrás do signo.
Tamén se pode dar o caso de que se combinen ó mesmo tempo o punto coa comiña ("", «», ‹›) e cos signos de exclamación (¡! ) e interrogación (¿? ) prevalecendo o último signo anterior ao punto, caso de ser comiñas colócase punto, caso de que sexa a exclamación ou interrogación o último signo anterior ao punto non se coloca.
Punto a punto

En matemáticas, o cualificativo punto a punto (en inglés: pointwise) indica que certa propiedade considera cada valor f ( x ) {\displaystyle f(x)} dalgunha función f. {\displaystyle f. } Un exemplo importante son as operacións punto a punto, que son operacións en funcións onde se aplica a operación separadamente para o valor de cada punto no dominio de definición. Operacións punto a punto
Definición formal
Unha operación binaria o: Y × Y → Y nun conxunto Y pode ser levada punto a punto a unha operación O: (X→Y) × (X→Y) → (X→Y) no conxunto X → Y de todas as funcións desde X a Y como segue: Dadas dúas funcións f1: X → Y e f2: X → Y, definimos a función O(f1, f2): X → Y por: Xeralmente, o e O denótanse polo mesmo símbolo.
Exemplos
A suma punto a punto de dúas funcións f + g {\displaystyle f+g} co mesmo dominio e codominio está definida por: O produto punto a punto é: O produto por un escalar λ {\displaystyle \lambda }: Un exemplo dunha operación de funcións que non é punto a punto é a convolución.
Punto azul pálido

A coñecida como Punto azul pálido é unha fotografía da Terra tomada pola nave espacial Voyager 1 a unha distancia de 6. 000 millóns de quilómetros, así como tamén o título dun libro de Carl Sagan, inspirado precisamente nesta fotografía. Mostra a Terra como unha pinta de luz case imperceptíbel polo fulgor do Sol. A foto foi tomada o 14 de febreiro de 1990. En 2001 foi seleccionada por Space. com como unha das mellores dez fotos científicas do espazo da historia.
Punto crítico

En termodinámica e en fisicoquímica, un punto crítico é aquel límite para o cal o volume dun líquido é igual ao dunha masa igual de vapor ou, dito doutro xeito, no cal as densidades do líquido e do vapor son iguais. Se se miden as densidades do líquido e do vapor en función da temperatura e se representan os resultados, pode determinarse a temperatura crítica a partir do punto de intersección de ambas curvas.
Temperatura e presión por riba das cales non se pode condensar un gas. Condicións matemáticas do punto crítico
No punto crítico verifícase: ( ∂ P ∂ v ) T
T c
0 {\displaystyle \left({\partial P\; \over \partial v\; }\right)_{T
T_{c}}
0} ( ∂ 2 P ∂ v 2 ) T
T c
0 {\displaystyle \left({\partial ^{2}P\; \over \partial v^{2}\; }\right)_{T
T_{c}}
0} sendo P {\displaystyle P} a presión, v {\displaystyle v} o volume molar, T {\displaystyle T} a temperatura e T c {\displaystyle T_{c}} a temperatura crítica do sistema considerado.
Punto de ebulición

O punto de ebulición é a temperatura á cal un elemento ou composto químico pasa do estado líquido ao estado gasoso, nunhas condicións de presión determinadas. Se o proceso é á inversa chámase punto de condensación.
A temperatura dunha substancia ou corpo é unha medida da enerxía cinética das moléculas. A temperaturas inferiores ao punto de ebulición, só unha pequena fracción das moléculas na superficie ten enerxía suficiente para romper a tensión superficial e escapar.
Cando se chega ao punto de ebulición a maioría das moléculas é quen de escaparen desde tódalas partes do corpo, non só da superficie. Porén, para a creación de burbullas en todo o volume do líquido necesítanse imperfeccións ou movemento, precisamente polo fenómeno da tensión superficial.
A temperatura mantense constante durante todo o proceso de ebulición, e a achega de máis enerxía só produce o aumento do número de moléculas que foxen do líquido en forma de gas.
Punto de fusión

O punto de fusión é a temperatura do momento no cal unha substancia pasa do estado sólido ao estado líquido. Nas substancias puras, o proceso de fusión ocorre nun momento determinado. Este punto non depende da presión.
O material co punto de fusión máis alto é o grafito, cun punto de fusión de 3. 948 K. O metal puro co punto de fusión máis elevado é o volframio: 3683-3687-3695 K.
Punto de lista

O punto de lista ( • ) é un símbolo tipográfico ou glifo que se usa para introducir os elementos dunha lista. Por exemplo: Elemento 1
Elemento 2
Elemento 3
Atópase con frecuencia en escritos de tipo técnico, obras de referencia, notas e presentacións. Un método alternativo é o emprego dunha lista numerada. Uso na informática
Alén do círculo negro recheo, que corresponde ao carácter Unicode 0x2022, os procesadores de texto máis comúns, como o LibreOffice Writer, ofrecen para o símbolo unha gran variedade de formas en distintas cores, como cadrados, rombos, frechas etc.
Nos arquivos de texto sen formato ou noutros casos nos que o punto de lista non está dispoñible, empréganse por convención no seu lugar símbolos como o asterisco (*), o guión (-), o punto (. ) e mesmo a letra o minúscula.
Punto de resío

O punto de resío, punto de orballo ou punto de rosada é a temperatura á que empeza a condensarse o vapor de auga contido no aire e auga, producindo resío, néboa ou, no caso de que a temperatura sexa o suficientemente baixa, xeada.
Para unha masa dada de aire, que contén unha cantidade dada de vapor de auga (humidade absoluta), dise que a humidade relativa é a proporción de vapor contida en relación á necesaria para chegar ao punto de saturación, expresada en porcentaxe. Cando o ar se satura (humidade relativa igual ao 100%) chégase ao punto de resío.
facendo un exemplo aplicativo: P r
H 1008 ⋅ ( 110 + T ) − 110 {\displaystyle Pr
\ {\sqrt[{8}]{\frac {H}{100}}}\cdot (110+T)\ -\ 110} Pr Punto de resío.
T Temperatura en graos Celsius
H Humidade relativa.
A fórmula amplamente empregada é: P r
H 1008 ⋅ ( 112 + 0, 9 ⋅ T ) + ( 0, 1 ⋅ T ) − 112 {\displaystyle Pr
\ {\sqrt[{8}]{\frac {H}{100}}}\cdot (112+0, 9\cdot T)+(0, 1\cdot T)-112} Pr Punto de resío.
T Temperatura en graos Celsius
H Humidade relativa.
Esta última fórmula aínda que é amplamente usada non sempre xera o resultado correcto. A temperatura do punto de resío depende da presión do gas, feito que non está considerado nas fórmulas anteriores.
Punto e coma

O punto e coma (; ) é un signo de puntuación composto por un punto situado sobre unha coma. Historia
O primeiro uso do punto e coma aparece en 1494 nos traballos de Aldo Manuzio, que empregaba este símbolo para separar palabras de significado oposto. Usos
Indicar pausas, especialmente cando no texto xa hai outros signos, como coma ou dous puntos.
Separar certas cláusulas ou proposicións.
Punto material

En física un punto material é unha entidade idealizada que ten unhas dimensións prescindibles respecto ao fenómeno en estudo, polo tanto a súa estrutura interna non interesa e o corpo pódese tratar como se a súa mase estivera concentrada nun punto do espazo. A utilidade do concepto de punto material está en poder asociar ao corpo un punto xeométrico e xa que logo poder operar no espazo cartesiano cos métodos da xeometría analítica.
Non se pode tratar calquera corpo como punto material. En efecto en mecánica clásica para un punto material rexe rigorosamente o segundo principio da dinámica: F →
m a → {\displaystyle {\vec {F}}
m{\vec {a}}} e para que un sistema extenso sexa considerado como un punto material ten que ser posible confundir a súa aceleración coa do seu centro de masa.
De forma análoga débese poder identificar a resultante das forzas exercidas sobre o corpo coas que se exercen sobre o punto material que o representa. Isto é posible porqué rexe para os sistemas extensos a primeira ecuación cardinal: Σ i F i →
m a → C M {\displaystyle \Sigma _{i}{\vec {F_{i}}}
m{\vec {a}}_{CM}} onde F i {\displaystyle F_{i}} son as forzas exercidas no corpo, e a → C M {\displaystyle {\vec {a}}_{CM}} é a aceleración do centro de masa do corpo.
Pola contra F →
m a → {\displaystyle {\vec {F}}
m{\vec {a}}} e a representación do punto material aplícanse só aos posibles constituíntes elementais realmente privados de estrutura interna, pero non se ha aplicar aos corpos extensos. É xa que logo imposible representar como punto material un corpo no cal sexa imposible omitir os graos de liberdade interna.
Punto quente

O punto quente (hotspot en inglés) en xeoloxía é un foco de actividade do manto terrestre, o cal produce grandes cantidades de magma, que se eleva ata que perfora a codia dando lugar a un volcán. Estas manifestacións de ascensión de magma están relacionadas coa presenza de plumas de ascensión de magma ou que se atopan baixo a codia. Tectónica de placas
Para a correcto entendemento do fenómeno xeolóxico punto quente é necesario saber que o manto terrestre está constituído por rochas en estado líquido que forman o magma. O magma, do cal se constitúe o manto terrestre, está en constante movemento debido aos diferenciais de temperatura, producindo así as correntes convectivas que son as causantes do movemento das placas que constitúen a codia terrestre. O movemento de placas fai que estas choquen entre elas: no caso dun choque dunha placa continental cunha oceánica, é a placa oceánica a que subxace á continental.
no caso dun choque dunha placa oceánica con outra placa oceánica, é a placa máis densa a que subxace.
no caso dun choque dunha placa continental con outra placa continental non se produce o subxacemento senón que se eleva. Un exemplo deste fenómeno é o Himalaia. Algunhas veces non é necesario que a ascensión de magma sexa en límites de placas senón que se pode producir en diversos lugares. O fenómeno de punto quente
O fenómeno de punto quente adoita aparecer preto dos lugares de subxacemento de placa oceánica, pero existe a hipótese de que estes lugares nos cales se manifesta este fenómeno poderían ser lugares nos cales existían fisuras de antigas divisións entre placas ou o inicio de novos límites entre estas. Tamén se dan lugares baixo a codia continental que teñen relación con este fenómeno.
Este fenómeno xeolóxico mantense activo durante anos e está quedo mentres que a codia está en movemento e se desliza sobre o leste, así pois este movemento crea cadeas de volcáns dos que só está activo o que se encontra enriba do fenómeno, sobre a pluma de ascensión de magma. Exemplos de puntos quentes
Exemplos clásicos deste fenómeno son as illas Hawai para sinalar os puntos quentes sobre a codia oceánica (esta teoría tamén se aplicou ás illas Canarias, pero aínda no está asegurada) e o punto quente que é o causante dos fenómenos que se producen no parque Yellowstone, ao que se asocian varios volcáns en liña en dirección leste, é un exemplo para este fenómeno na codia continental.
Punto tipográfico

O punto tipográfico é a unidade de medida utilizada en imprenta, a partir da cal se fabrica todo o material tipográfico. No sistema Didot equivale a uns 0, 376 milímetros (exactamente 0, 376065 mm á temperatura de 20 °C). Á medida de doce puntos denominasele cícero.
No sistema anglosaxón e en varios países hispanoamericanos que non adoptaron o sistema Didot o punto tipográfico baséase na pica (algo inferior ó cícero) e é a dudécima parte desta, equivalente a 0, 3514729 mm. Historia
Antigamente, cada fundidor daba unha medida distinta ós tipos que fabricaba. Foi o fundidor francés Pierre Simon Fournier o primeiro en unifica-las distintas medidas en 1742. Para o mesmo, escolleu o tipo máis pequeno, o nomparell, e dívidiuno en seis partes, ás que chamou puntos. Ó dobre do nomparell (12 puntos) denominouno cícero. O punto Fournier tiña 0, 350 mm e a altura do tipo 22, 050 mm.
En 1760, François Ambroise Didot, membro dunha célebre dinastía francesa de impresores, perfeccionou o sistema de medida. Non se baseou en ningún tipo existente, como fixera Fournier, senón no nonio, ou «pé do rei». O punto tipográfico de Didot equivale exactamente a dous puntos de nonio. Este sistema, chamado Didot, foi adoptado pola maior parte do mundo, salvo Inglaterra, Estados Unidos e algúns países hispanoamericanos, que empregan a pica (e o punto de pica) como unidade de medida.
Punto triplo

En física, o punto triplo é a temperatura e presión na que coexisten en equilibrio termodinámico o estado sólido, gasoso e líquido nunha substancia.
Defínese cunha temperatura e unha presión de vapor. O punto triplo da auga, por exemplo, está a 273, 16 K (0, 01 °C) e a unha presión de 611, 73 Pa ITS90. Esta temperatura, debido a que é un valor constante, serve para calibrar as escalas Kelvin e Celsius dos termómetros de gran precisión. Punto triplo da auga
A única combinación de presión e temperatura á que a auga en estado líquido, sólido e gasoso poden coexistir nun equilibrio estable prodúcese exactamente a unha temperatura de 273, 1598 K (0, 0098 °C) e a unha presión parcial de vapor de auga de 611, 73 pascais (6, 1173 milibares; 0, 0060373057 atm). Nesas condicións, é posible cambiar o estado de toda a masa de auga a xeo, auga líquida ou vapor arbitrariamente facendo pequenos cambios na presión e na temperatura. Débese ter en conta que incluso se a presión total dun sistema está moi por riba de 611, 73 pascais (é dicir, un sistema cunha presión atmosférica normal), se a presión parcial do vapor de auga é de 611, 73 pascais, entón o sistema pode encontrarse aínda no punto triplo da auga. Estritamente falando, as superficies que separan as distintas fases tamén debe ser perfectamente planas, para evitar os efectos das tensións de superficie.
A auga ten un infrecuente e complexo diagrama de fase (aínda que isto non afecta as consideracións xerais expostas sobre o punto triplo). A altas temperaturas, incrementando a presión, primeiro obtense auga líquida e, a continuación, auga sólida. Por encima de 109 Pa aproximadamente obtense unha forma cristalina de xeo que é máis denso que a auga líquida. A temperaturas máis baixas en virtude da compresión, o estado líquido deixa de aparecer e a auga pasa directamente de sólido a gas.
A presións constantes por arriba do punto triplo, quentar xeo fai que se pase de sólido a líquido e deste a gas (ou vapor). A presións por abaixo do punto triplo, como as que se encontran no espazo exterior, onde a presión é próxima a cero, a auga líquida non pode existir e, ao quecer, o xeo convértese directamente en vapor de auga sen pasar polo estado líquido, proceso coñecido como sublimación.
A presión do punto triplo da auga foi utilizada durante a misión Mariner 9 a Marte como un punto de referencia para definir "o nivel do mar". Misións máis recentes fan uso de altimetría láser e gravimetría en lugar da presión atmosférica para medir a elevación en Marte. Táboa de puntos triplos
Nesta táboa inclúense os puntos triplos dalgunhas substancias comúns. Estes datos están baseados nos proporcionados pola National Bureau of Standards (agora NIST) dos Estados Unidos de América.
Puntos suspensivos

Os puntos suspensivos (. .. ) son un signo de puntuación composto por tres puntos. Usos
Indicar suspensión do discurso, ou que parte del se deixa de mencionar.
Indicar certos estados de ánimo (dúbida, medo. .. ).
Evitar a representación dunha palabra malsoante.
Cando se escriben entre corchetes indican que se omite parte dunha cita textual: [. .. ]
En Matemáticas indica que un proceso continua de maneira análoga: 1, 2, 3, 4, .. ., 100.
Punzón

Un punzón é unha vara ou pau cilíndrico metálico, cunha punta moldada, xeralmente cónica nun extremo, e unha superficie plana no outro, que adoita ser golpeada cun martelo. Usos
Os punzóns utilízanse para perforar ou marcar cunha punta nunha peza onde se quere perforar ou delimitar para continuar co traballo. En certos casos tamén serve como soporte e soporte para empurrar parafusos ou pezas a un lugar determinado. Están fabricados con materiais ultra resistentes como o aceiro. Os punzóns utilízanse para marcar o centro dos círculos de debuxo, para iniciar puntos de perforación, para abrir buratos na chapa metálica, para transferir localizacións de orificios en modelos e para eliminar remaches, pasadores ou parafusos. Sólido ou oco son os dous tipos de uso habitual. Os sólidos clasifícanse segundo a forma das súas puntas.
Tamén se chama punzón o instrumento cilíndrico de aceiro cunha figura en relevo nun extremo, que se usa para gravar moedas ou obxectos semellantes.
Puranda

Puranda foi unha cidade do reino de Arzawa ao norte de Apasa, famosa por ser o derradeiro bastión da resistencia aos hititas.
Mursilis II comezou a asediar Puranda despois de conquistar Apasa e derrotar os resistentes en Arinnanda. Ofreceu a rendición sen castigo, que foi refusada, e como xa era inverno e comezaba a nevar, os hititas tiveron que erguer o asedio e pasar o inverno nunha fortaleza no río Astarpa, unha chisca ao norte. Naquel inverno o rei Uhha-Ziti morreu da ferida que un meteorito lle fixera no xeonllo. O seu fillo Piyama-Kurunta permaneceu no exilio, pero outro, Tapalazunawali, foi a primavera seguinte a terra firme e entrou en Puranda. Ao chegar o bo tempo, Mursilis tamén volveu ante Puranda. Tapalazunawali decidiu saír e presentar batalla pero o ataque foi rexeitado polos hititas; o asedio retomouse e cortáronse as subministracións de auga. Tapalazunawali fuxiu co seu fillo e algúns seguidores. Mursilis enviou tropas a perseguilo. Tapalazunawali puido escapar (e chegou a Ahhiyawa), pero o seu fillo e demais compañeiros serían capturados. Co líder fóra e sen auga, a cidade rendeuse. Mursilis dá a cantidade de 15. 500 prisioneiros civís, a mesma que Arinnanda.
Purandas

Purandas foi unha cidade do reino de Arzawa que se negou a entregar aos refuxiados que se opuxeran aos hititas, e resistiu os ataques de Mursilis III. Á fronte da cidade púxose o príncipe ou rei de Arzawa Tapalazunaulis, que volveu das illas do mar Exeo onde estaba, pero ao enfrontar o perigo, Tapalazunaulis fuxiu coa súa familia e algúns fieis e Mursilis puido capturalo, e, sen rei, Purandas caeu rapidamente.