Cairn de Gavrinis

O cairn de Gavrinis é un importante cairn (túmulo de pedras neolítico) francés localizado na pequena illa de Gavrinis, pertencente á comuna de Larmor-Baden, no departamento de Morbihan (rexión da Bretaña).
Gavrinis é un exemplo destacado do megalitismo tardío europeo e está catalogado desde o 19 de xullo de 1901 como monumento histórico de Francia. Situación xeográfica
O cairn de Gavrinis atópase na pequena illa de Gavrinis, situada na parte central do golfo de Morbihan, de apenas 0, 30 km² e 700 m de lonxitude e unha anchura máxima de 400 m. Está próxima ás comunas de Arzon e de Locmariaquer, moi preto da costa, a uns minutos de barco.
O propio cairn atópase no extremo sur de Gavrinis e un pontón proporciona un acceso doado. Historia
No momento da súa construción, ca. 3500 a. 3500 a. C. , a illa aínda estaba unida ao continente. A súa construción é relativamente tardía no mundo do megalitismo. O seu uso cesou cerca de 3500 a. C. .. As estruturas lixeiras de madeira que se levantaron diante da fachada foron incendiadas e inmediatamente cubertas cunha masa de pedra que tapou a entrada. Agregouse unha capa de area para converter este cairn monumental nun montículo cego.
Descubrimento
A primeira descrición relativamente precisa de Gavrinis débese ao cóengo Joseph Mahé. No seu Essai sur lles Antiquités du Morbihan [Ensaio sobre as Antigüidades de Morbihan] en 1825, evocou sumariamente as ruínas da igrexa e insistiu máis no cairn.
En 1801, o mosteiro, a igrexa e o recinto de Gavrinis vendéronse ao doutor Cauzique, entón alcalde de Crach. Este último, un home interesado na agricultura, comprometeuse en 1829 a limpar a terra para establecer granxas alí. Destruíu así os últimos restos do mosteiro, pero ao mesmo tempo despexou o montículo. Así, accidentalmente descubriu en 1832, no fondo do cráter, unha anfractuosidade que levaba á cámara do dolmen.
Escavacións e restauracións
As primeiras escavacións coñecidas datan de 1835, coa roza e despexe do dolmen interno. O inspector de monumentos históricos Prosper Mérimée, que chegara alí ese ano, mentres se realizaba a autorización, describiu os rastros da actividade artística nas súas Notes d'un voyage dans l'Ouest de la France:
Outras campañas de investigación foron realizadas polos arqueólogos Gustave de Closmadeuc (1881-1884), Zacharie Le Rouzic (1925-1927) —que realizou os primeiros traballos de restauración en 1930— e finalmente Charles-Tanguy Le Roux (1985-1995), antigo director de antigüidades bretoas, que dirixiu a posta en valor do monumento nos anos 80; En 2006, despois de corenta anos de duro traballo, admitiu a esperanza de que unha nova xeración de investigadores aclarase o significado ou propósito desta constatación. En 2013, o túmulo foi totalmente dixitalizado con láser, permitindo unha representación tridimensional da tumba. É o primeiro xacemento megalítico de Francia que se beneficia desta técnica. O departamento de Morbihan adquiriu o monumento en 1961. Dende 1969, o Ministerio de Cultura e o Consello Xeral do Morbihan realizaron unha serie de traballos de restauración e escavación que cambiaron profundamente o coñecemento deste monumento. En 1984, os arqueólogos despexaron o lado oculto das laxes. Apareceron entón moitos gravados. Algunhas destas pedras parecen proceder de monumentos máis antigos que foron reutilizados. De feito, os gravados atopados na súa superficie son dun estilo figurativo completamente diferente ao que se atopa no interior do dolmen. O caso máis espectacular é o da lousa que cobre a cámara cuxa cara oculta está adornada cun bóvido, os cornos dunha cabra (posiblemente un uro e unha cabra) e un motivo atopado noutros monumentos da comarca e cuxo significado é controvertido (fálase a miúdo de "hache-charrue" (arado) ou representación de cachalotes). Relaciona con outras dúas pedras, unha delas que forma parte do tellado da Table des Marchand e outra que cobre a cova de Er Vingle, en Locmariaquer, distante en liña recta a uns 4 quilómetros do lugar. Charles-Tanguy Le Roux, arqueólogo xefe das escavacións, demostrou cos seus estudos das fracturas e decoracións que estas pezas formaban un menhir de 14 m de alto, certamente moi alto e non lonxe do gran menhir roto de Er Grah. Este menhir foi derrubado e cortado para cubrir as tumbas. Descrición e arquitectura
Na terminoloxía actual dos especialistas, este monumento, que é un dos máis fermosos e mellor conservados que se conservan, é un "dolmen de longo corredor e unha única cámara", un tipo moi estendido na Bretaña entre o 4500 e o 3000 a. C. Probablemente está destinado ao culto dos mortos. Ao mesmo tempo, logros comparables foron construídos en Normandía, en Poitou, e tamén en Irlanda, en Inglaterra e na Península Ibérica. Este tipo de arquitectura é un exemplo típico (aínda que un dos de maior tamaño), da arquitectura de pedra seca da arquitectura neolítica feita con cachotería en seco: os muros estruturan a masa de pedras dispostas en escalas dunha parte e doutra do dolmen interior, debuxando unha construción de grandes chanzos regulares.
A masa de pedras está sostida internamente por unha serie de "muros" que crean varios "corredores". O cairn, que cobre un gran dolmen, é case circular (60 x 54 m), cunha altura de 8 m. Consta de muros coidadosamente ensamblados que contrastan co interior do cairn formado por unha morea de pedras de diferentes tamaños. A superficie mostra zonas alteradas pola extracción da pedra, antigas ou medievais. Representa un volume de 5000 m3, correspondente, se temos en conta baleiros, ao pavimentado dunha superficie equivalente a tres ou catro veces a da illa. Os arqueólogos estimaron que a súa construción requiriu unhas 100000 xornadas (case tres anos de traballo para un centenar de persoas) Case todos os seus perpiaños, en granito lixeiro de gran fino, corresponden á natureza do substrato local. Os seus bordos mostran que, na súa maior parte, foron extraídos en superficie en lugar de extraídos. O corredor ten unha lonxitude de 11, 80 m. A súa anchura, de 0, 8 m, e a súa altura, de ao redor de 1, 5 m, permanecen aproximadamente constantes de punta a punta, se non é por un estrangulamento leve na metade da lonxitude. As súas paredes están compostas por 29 ortóstatos, a maioría en granito claro de gran fino, que corresponden ás facies que se poden observar ao redor da illa actual. 15 ortóstatos, dous dos cales son de cuarzo, forman o lado nordés, e 14 o lado suroeste. 23 están decorados con gravados no seu lado visible, con motivos ás veces estilizados até a abstracción (escudos compostos por arcos radiais, machadas, zig-zags e meandros). Só ten 9 laxas de cubertas que actúan como linteis. O chan lousado do corredor, remodelado durante as escavacións de 1881-1886, elévase lixeiramente desde a entrada cara á cámara e repousa sobre un terraplén de 65 −100 cm de espesor formado por pedras e area.
O corredor termina nunha cámara funeraria simple, case cadrada, de 2, 60 m de longo, 2, 50 m de ancho e 1, 80 m de alto. Todos os ortóstatos están incrustados nunha gabia de 40 cm de profundidade escavada na roca e están decorados con deseños furados e gravados, mesmo nas caras ocultas, o que suxire a reutilización de materiais máis antigos. Esta cámara, situada sensiblemente no centro do cairn, está formada por seis ortóstatos e unha laxe de cuberta. Esta última en ortogneis é a lousa bruta máis importante do monumento. Cun peso de case 17 toneladas, provén de Locmariaquer, a 4 km de Gavrinis.
Os motivos gravados usan o principio do clarescuro, quizais realzado por pintura branca e negra. As escavacións da explanada fronte á fachada do cairn revelaron un rastro de cinzas e oito terróns de carbón vexetal identificados como antigas bases de pé de madeira queimada. O refugallo mostrou que esta explanada tivo que ser condenada bruscamente porque se atoparon en particular un grupo de tres machados puídos (un de sílex e dous de dolerita) e dúas moreas de cascos. A fachada do cairn probábelmente estaba provista dunha construción de madeira que foi queimada cara ao 3500 a. C. , cuberta despois cunha capa de area para formar un túmulo anónimo. Gavrinis e as teorías pseudocientíficas
Os pseudocientíficos analizaron este lugar e estimaron que os gravados en espiral tamén terían relación co número de días nun ano, ou mesmo co número π ou coa latitude precisa da illa onde se atopa o monumento, mesmo aínda que que se construíu fai miles de anos, en tempos prehistóricos. Gavrinis e a arte
Os gravados do cairn de Gravinis influíron fortemente no traballo do pintor Jean-Claude Bédard. Visita
A visita guiada ao cairn realízase tomando un bote desde a cala de Pen Lannic na comuna de Larmor-Baden (Morbihan) ou de Port-Navalo Arzon). Ademais do descubrimento dun monumento excepcional, o sitio ofrece aos visitantes un panorama único no golfo de Morbihan. Pódese visitar unha réplica no museo da necrópole megalítica de Bougon en Deux-Sèvres.