Jingoísmo

O jingoísmo é un nacionalismo en forma de política exterior agresiva e proactiva, como a defensa dun país ou territorio polo uso de ameazas ou a forza militar real, en oposición ás relacións pacíficas, nos esforzos por salvagardar o que percibe como os seus intereses nacionais. Coloquialmente, o jingoísmo é un nesgo excesivo ao xulgar o propio país como superior aos demais – un tipo extremo de nacionalismo. (cf. chauvinismo e ultranacionalismo). Termo
O termo non aparece no DRAG, no Digalego, no bUSCatermos ou no Dicionario de dicionarios de USC/UVigo tampouco nas hipotéticas variantes "jingoismo" ou "xingoísmo". Si que aparece en dicionarios de galego reintegrado, portugués e castelán. En orixe, e aínda como acepción, o termo é referido en particular aos que na Inglaterra do século XIX, defendían unha actitude exaxeradamente patriota e hostil cara a Rusia.
Etimoloxía
O coro dunha canción do compositor GW Hunt, popularizado polo cantante GH MacDermott – se cantaba habitualmente nos pubs e salas de música – na época da guerra ruso-turca de 1877–78- deu a luz ao termo. A letra incluía este retrouso: A toma de Constantinopla foi un obxectivo estratéxico ruso de longa data, xa que lle daría á Armada rusa, con base no Mar Negro, un acceso sen trabas ao mar Mediterráneo a través do Bósforo e dos Dardanelos (coñecidos como "Estreito turco"); pola contra, os británicos estaban decididos a bloquear aos rusos, para protexer o seu propio acceso á India. Na época na que se compuxo e cantaba a canción anterior, os rusos achegáronse ao seu obxectivo, a través do Tratado de San Stefano; finalmente, os británicos puideron facer retroceder aos rusos mediante a presión diplomática e a ameaza de guerra.
A frase "by Jingo! " era un minced oath, un xuramento picado, escasamente documentado por escrito, usado en lugar de "by Jesus! " ("por Xesús").
O uso do termo específico "jingoísmo" deriva da súa acuñación polo radical británico George Holyoake, como etiqueta política, nunha carta ao Daily News o 13 de marzo de 1878. Exemplos
Na década de 1880, Henry Hyndman, líder da Federación Socialdemócrata, volveuse en contra do internacionalismo, e promoveu unha versión do socialismo mesturada con nacionalismo e antisemitismo, até o punto de atacar á súa compañeira socialista Eleanor Marx en termos antisemitas, sinalando que ela "herdara no seu nariz e na boca o tipo xudeu do propio Karl Marx". Ao participar no grupo rupturista que fundou a Liga Socialista, Eleanor Marx escribiu polémicas nas que describiu a Hyndman e os seus seguidores como The Jingo Party "O Partido Jingo".
O maior xeneral da artillaría británica Thomas Bland Strange, un dos fundadores do exército canadense e un dos comandantes de división durante a Rebelión do Noroeste de 1885, foi un soldado excéntrico e temperamental que gañou o sobrenome de "Jingo Strange" e titulou a súa autobiografía de 1893 Gunner Jingo's Jubilee.
Probabelmente os primeiros usos do termo na prensa estadounidense ocorreron en relación coa proposta de anexión de Hawai (Newlands' Resolution) en 1893, despois de que un golpe de estado liderado por residentes estranxeiros, na súa maioría estadounidenses, e asistido polo ministro estadounidense en Hawai, derrocase a monarquía constitucional e declarase unha república (República de Hawai). O presidente republicano, Benjamin Harrison, e os republicanos no Senado dos Estados Unidos foron frecuentemente acusados de jingoísmo na prensa demócrata por apoiar a anexión.
Theodore Roosevelt foi frecuentemente acusado de jingoísmo. Nun artigo do 23 de outubro de 1895 no The New York Times, Roosevelt afirmou: "Fálase moito do 'jingoismo'. Se por 'jingoísmo' queren dicir unha política en aplicación da cal estadounidenses insistirán con resolución e sentido común en que as potencias estranxeiras respecten os nosos dereitos, entón somos 'jingos'".
En Homage to Catalonia, George Orwell denuncia as tácticas dos xornalistas políticos e desexa a introdución de avións na guerra para ver finalmente "un jingo cun burato de bala".
A política de apaciguamento cara a Hitler levou a referencias satíricas á desaparición de tales actitudes jingoístas ante a agresión nazi. Un debuxo de EH Shepard titulado "The Old-Fashioned Customer" apareceu o 28 de marzo de 1938 en Punch. Ambientado nunha tenda de discos, John Bull pregúntalle ao vendedor de discos (o primeiro ministro Neville Chamberlain): "Pregúntome se tes unha canción que recorde sobre non querer loitar, pero se facemos. .. algo, algo, algo. .. nós tamén temos o diñeiro? ". Na parede hai un retrato de Lord Salisbury. A retórica de Corea do Norte foi descrita ás veces como jingoísta.