proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Bosque secundario

Un bosque secundario (ou bosque de segundo crecemento) é un bosque ou superficie arborada que volveu crecer despois dunha colleita de madeira ou desbroce para a agricultura, até que transcorre un período suficientemente longo de tempo para que os efectos da perturbación xa non sexan evidentes.
Distínguese dun bosque primario, que non sufriu recentemente tal perturbación, así como dos bosques de terceiro crecemento, que resultan da colleita en bosques de segundo crecemento. O recrecemento dos bosques secundarios despois da colleita de madeira difire do recrecemento dos bosques despois de perturbacións naturais como incendios, infestacións de insectos ou ventos, porque as árbores mortas permanecen para subministrar nutrientes, estrutura e retención de auga despois das perturbacións naturais. Silvicultura
En silvicultura e ecoloxía forestal, emprégase o termo renoval para facer referencia a un bosque xove, normalmente de tipo secundario, cuxas árbores dominantes ou que conforman o dosel superior de dito bosque, son relativamente coetáneas (de idade similar).
Os renovais presentan unha orixe produto de alteracións. Estas poden ser de orixe natural, como deslizamento de terras, erosións glaciares, erosións en riberas de ríos, incendios naturais ou antrópicos (queimas, incendios provocados, desmonte masivo de bosques orixinales e posterior abandono tras un uso silvoagropecuario). As especies colonizadoras de árbores poden dominar rapidamente o lugar e constituír estas formacións boscosas en relativamente breves períodos, razón pola cal as idades das árbores que conforman estes renovais están dentro dun rango similar, en contraste cos bosques orixinais, cuxas árbores que os conforman presentan diversos e amplos rangos de idades.
Existen clasificacións de renovais de diversos tipos nos bosques temperados de Suramérica, dependendo das especies de árbores dominantes.
En varios tipos de bosques naturais, os renovais presentan un alto potencial para o desenvolvemento de silvicultura neles.
Bosque temperado caducifolio

Un bosque caducifolio ou foresta caducifolia é un tipo de bosque tépedo que pode atoparse en gran parte de Europa, na zona leste e oeste dos Estados Unidos, así coma no Canadá, en Chile, na China, no Xapón, na Corea e na Rusia europea. Este tipo de bosque componse de árbores caducifolias que perden as follas todos os anos pola tempada invernal fría e seca e renóvanse para a tempada cálida e chuviosa propia do clima continental húmido, como é o caso dos bosques de carballos, pradairos, faias e ulmeiros. Forma parte do bioma denominado bosque temperado de frondosas. Pola contra, na Europa Occidental o bosque caducifolio é a biocenose propia do clima marítimo, onde se encadraría a vexetación propia de Galiza. Predominan as especies que perden a folla polo outono e o inverno. Atópase entre os 35° e os 55° de latitude nas fachadas occidentais, e nas fachadas orientais atópase entre 35° e os 45°. Ten un réxime térmico moderado, con temperaturas medias mensuais sempre por riba dos 0 °C, e un réxime pluviométrico abundante e ben distribuído ao longo do ano, no que non adoita haber aridez en ningún mes (agás a seca estival propia do sur de Galiza), co que a humidade para as plantas está garantida. De feito, as plantas teñen que facer fronte ao fenómeno contrario: un exceso de auga que chega ao chan e o solo non é quen de absorber e chega a alagar as zonas baixas. Presenta catro estacións ben definidas: primavera, verán, outono e inverno, cunha actividade biolóxica diferenciada en cada unha delas. O claro exemplo destas formación é a fraga. Tamén estarían neste grupo as carballeiras, soutos, faiais, formacións de pradairos, ulmeiros e bosques de ribeira (amieirais). Plantas e as súas adaptacións
As plantas deste bioma deben estar moi ben adaptadas para sobrevivir nestas condicións. Por exemplo, árbores como as faias (Fagus), o abeto branco ou o ulmeiro teñen follas que absorben auga e radiación solar. As pólas das árbores fan algo máis que prover de sombra a outras criaturas deste bioma, xa que tamén fornecen os nutrientes necesarios para que a árbore poida prosperar. Outro exemplo de adaptación destas árbores é o feito de que as súas follas muden no inverno. Tras dita muda, as árbores quedan sen xeito de transpirar, co que son capaces de reter auga para subsistir todo o inverno. Acción antrópica
O ser humano ten colonizado en numerosas ocasións áreas pertencentes a este tipo de bosque. Tamén utilizou estes bosques para a obtención de madeira. Como resultado, quedan menos dunha cuarta parte dos bosques caducifolios orixinais no mundo.
Bossa nova

A bossa nova é un xénero musical de orixe brasileira que xurdiu a mediados do século XX, impulsado por un grupo de estudantes e músicos de clase media procedentes de Copacabana e Ipanema, nos barrios do Río de Xaneiro situados a rentes do litoral. En portugués vén dicir "o ritmo novo" ou "o vieiro novo". Trátase dun xénero moi popular no Brasil grazas á gravación dos temas Saudade de Bahia e Rosa Morena interpretadas por Dorival Caymmi, de Chega de Saudade interpretada por João Gilberto e composta por Antonio Carlos Jobim e Vinícius de Moraes, tres dos principais expoñentes deste xénero no Brasil.
Bossaball

O bossaball é un xogo de equipo desenvolvido con elementos de varios deportes: voleibol, fútbol e capoeira. Baseado nas regras do voleibol, xógase sobre unha superficie de colchóns inchables e camas elásticas, e permite maior número de toques e moita maior espectacularidade nos saltos.
Inventado en España polo empresario belga Filip Eyckmans en 2004, introduciuse por primeira vez nas praias españolas no verán de 2005. Regras de xogo
No bossaball enfróntanse dous equipos separados por unha rede. Pódese xogar en equipos de tres, catro ou cinco xogadores.
O obxectivo é pasar a pelota por encima da rede e conseguir que a pelota toque o campo contrario. Cada equipo pode tocar o balón ata un máximo de oito veces dentro do seu propio campo, preparando o seu propio ataque antes de devolvelo alén da rede. O balón pode tocar calquera parte do corpo pero só unha vez coa man ou dúas veces consecutivas co pé ou a cabeza.
O campo está formado por colchóns inchables, e nas proximidades da rede sitúanse dúas camas elásticas. O xogador situado na cama elástica salta cara á posición idónea para lograr un smash espectacular.
Cando o balón toca o campo do adversario anótase un punto; tres puntos se o balón toca a cama elástica do rival. Se o balón impacta na bossawall, a zona vermella ao redor das camas elásticas, non se anota e o xogo continúa.
Bostrichiformia

Bostrichiformia é unha infraorde de escaravellos polífagos.
Contén dúas superfamilias, Derodontoidea e Bostrichoidea, que inclúen, entre outras, as familias Dermestidae, Ptinidae, Bostrichidae.
Bosón

Un bosón (chamado así en homenaxe ao físico indio Satyendra Nath Bose) é unha partícula de spin enteiro (0, 1, 2, .. .). Por este motivo estas partículas compórtanse de acordo á estatística de Bose-Einstein que non cumpre o principio de exclusión de Pauli e que poden dar lugar a un novo estado da materia chamado condensado de Bose-Einstein no cal un número indeterminado de partículas poden estar en estados cuánticos superpostos. Os fotóns son bosóns e poden agruparse en idénticos estados cuánticos cousa que permite o desenvolvemento de máseres e láseres. Ademais unha consecuencia importante desta propiedade é que as súas funcións de onda son simétricas. Características
Tódalas partículas elementais son bosóns ou fermións (dependendo do seu spin). En física de altas enerxías e de partículas dise que os bosóns son os mediadores de forza ou partículas portadoras das interaccións fundamentais. Porén, toda interacción leva asociada o intercambio dunha partícula que sempre será un bosón virtual. A interacción de ditos bosóns virtuais con fermións reais é o que dá lugar ás mencionadas interaccións ou forzas fundamentais. O alcance desta interacción en xeral vén dado pola masa da partícula intercambiada.
Aos bosóns involucrados nas ditas interaccións chámaselles bosóns gauge. Estes son os bosóns W e Z para a forza débil, os gluóns para a forza forte, os fotóns para a forza electromagnética e o teórico gravitón para a forza gravitatoria ou Gravidade.
As partículas compostas por outras partículas coma os protóns, os neutróns ou os núcleos atómicos poden ser bosóns o fermións dependendo do seu spin total. De aí que moitos núcleos sexan, de feito, bosóns. Con que o número de fermións que compoña esa partícula sexa par o sistema composto será un bosón. Así, a maioría dos elementos ten isótopos que serán fermións, coma é o caso do helio-3 ou bosóns coma o helio-4. O deuterio é tamén bosón porén os seus veciños protio e tricio son fermións.
Namentres que os fermións están obrigados a cumpri-lo principio de exclusión de Pauli: "non pode haber máis dunha partícula ocupando un mesmo estado cuántico", non existe a mencionada exclusión para os bosóns, xa que eles poden ocupar estados cuánticos idénticos.
O resultado disto é que o espectro dun gas de fotóns a certa temperatura de equilibro posee un espectro de Planck (exemplos disto son a radiación do corpo negro ou a radiación do fondo cósmico de microondas testemuña que nos leva ata o universo recentemente creado). O traballo con láseres, as propiedades de superfluído do helio-4 e a recente formación do condensado de Bose-Einstein son todo consecuencia da estatística dos bosóns.
As diferenzas entre as estatísticas bosónica e fermiónica é só apreciable a grandes densidades que é cando as funcións de onda se superpoñen. A baixas densidades ámbolos tipos de estatísticas aproxímanse á estatística de Maxwell-Boltzmann onde os dous tipos de partículas compórtanse clasicamente.
Exemplos de bosóns: O núcleo de deuterio, un isótopo do hidróxeno.
Átomos de helio-4 ou partículas alfa.
En definitiva calquera núcleo con spin enteiro.
fotóns.
bosóns W e Z.
gluóns.
Bosón de Higgs.
fonóns.
Bosóns W e Z

En física de partículas, os bosóns W e Z son bosóns vectoriais que se coñecen en conxunto como bosóns débiles, ou, de xeito máis xeral, bosóns vectoriais intermedios. Estas partículas elementais median na interacción débil. O seus símbolos son W+, W−, e Z0. Os bosóns W± teñen carga eléctrica positiva e negativa respectivamente, de valor 1 carga elemental e son unha a antipartícula da outra. O bosón Z0 non ten carga eléctrica e é a súa propia antipartícula. Cada unha das tres partículas ten spin 1.
Os bosóns W± teñen momento magnético diferente de cero, pero o Z0 non o ten. As tres partículas teñen períodos de vida moi curtos, con unha vida media duns 3×10−25 s. O seu descubrimento experimental foi clave no que é chamado o Modelo Estándar da física de partículas.
No 2024 estableceuse de xeito experimental a masa do bosón W no CMS como 80360, 2 ± 9, 9 MeV, a mellor aproximación ata o momento e consistente co valor teórico proporcionado polo Modelo Estándar de 80357 ± 6 MeV.
Bot

Para a páxina sobre o uso específico que os bots teñen na Wikipedia véxase Wikipedia: Bots. Para outros significados véxase Bot (homónimos).
Un bot (acurtamento de robot) é un programa informático que realiza diferentes funcións imitando ós humanos. En sitios wiki, como Wikipedia, un bot pode realizar funcións rutineiras de edición. Noutro tipo de sitios, como Encarta, o bot pode informar sobre cuestións relativas ao propio contido do sitio (tcc bots conversacionais axudantes).
Pois que se trata de ferramentas que realizan tarefas de forma automatizada simulando seres humanos, poden ser utilizados de forma maligna (por exemplo, a propia Wikipedia foi vítima no seu día de bots que destruían contido, tal e como se pode ver no historial de bots maliciosos ). Por esta razón, en sitios que utilizan os bots para automatizaren tarefas, posúen regras moi estritas para o uso (correcto) dos bots.
Outros usos indebidos son o rexistro automático de contas de correo electrónico ou doutro tipo de servizos web, razón pola que moitos sitios incorporan un método de seguranza que consiste en que o usuario repita un código alfanumérico que se xera automaticamente con cada petición de rexistro.
Os buscadores de Internet tamén utilizan os bots ou robots para indexaren contido doutras páxinas web e axilizaren as buscas. Debido a que polo xeral non discriminan entre o contido, poden chegar a indexar ficheiros con información confidencial ou vital para o sitio (tal que as bases de datos, se non estiveren cifradas ou protexidas).
Habitualmente é posíbel protexerse desta intromisión introducindo no cartafol raíz do sitio un ficheiro que enumere as exclusións ou restricións ao indexado de contido. Tales restricións acostuman ser respectadas pola maior parte dos sitios sempre que a semántica utilizada fora correcta.
No ámbito dos videoxogos, coñécese como bot aquel programa que é capaz de xogar por si mesmo (tamén se coñece como borg, abreviatura de ciborg). A función deste elemento é a de supor un reto para o xogador humano, xa que se intenta que o bot teña a maior intelixencia artificial posíbel. Isto é particularmente importante nos xogos de RPG ou de xogos de estratexia.
É importante facer a distinción de que bot é unha definición funcional, e que non fai diferenzas no que respecta á súa posta en funcionamento.
Botallackita

A botallackite é un mineral secundario do cobre, coa fórmula química Cu2[(OH)3|Cl], chamado así pola mina Botallack, en St Just in Penwith, Cornualla. É un polimorfo da atacamita, da paratacamita e da clinoatacamita.
Bote

Un bote é unha embarcación de pequeno tamaño a remo ou a vela. Características
Responde ás necesidades de vía marítima ou fluvial e ofrece diversas actividades como o transporte de persoas ou mercadorías, as guerras navais, a pesca, a navegación ou outros servizos tales como a seguridade doutros buques.
En Galiza
O bote é un elemento esencial da cultura galega ao ser Galiza un país cunha importante extensión de litoral. Isto ten o seu reflexo no Folclore, por exemplo nas cantigas populares.
Boteiro

O boteiro é un personaxe do folclore de Galiza vinculado ás festas do Entroido da comarca vianesa; está presente nos concellos de Viana do Bolo, Vilariño de Conso e A Gudiña. Agora ben, segundo a zona de procedencia, a súa vestimenta e comportamentos mudan. Características
A diferenza máis evidente entre os boteiros de Vilariño de Conso e os de Viana do Bolo está na careta.
A máscara de Vilariño está feita con pel de cabra ou de cartón, de cor rosa, e leva barba e bigote; en cambio, a vianesa é tallada en madeira de bidueiro e de cor negra. A pantalla da de Vilariño adoita ser cadrada e de cartón, mentres que a de Viana está feita sobre un armazón de ferro recuberto por papel de seda de cores.
O traxe está composto por: Unha camiseta de cores feita con fitas cosidas pregadas en acordeón
Camisa branca e gravata
Luvas
Un pantalón con flocos nos laterais
Un cinto con esquilas
As legues, polainas de coiro, negras
Unhas botas negras
A monca, un pau coroado por un rabo de raposo ou por unha borla, que o boteiro emprega a modo de pértega para dar saltos.
Funcións
O boteiro é o líder da comitiva de entrudio coñecida como folión. As súas funcións, a maiores de dar botes e carreiras como forma de animación, son: Pedir permiso na entrada das aldeas visitadas.
Abrir paso entre a multitude ó folión.
Bothremydidae

Bothremydidae é unha familia extinta de tartarugas. Vivían en augas doces e eran anfibios. Eran omnívoros móbiles moi activos.
Bothus guibei

Bothus guibei é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos bótidos, coñecida en galego como rapapelos de Guinea ou rascón de Ginea. Características
Corpo ovalado, sinistro (cos dous ollos situados á esquerda).
Ollos grandes, moi separados entre si, o superior algo atrasado con rspecto ao inferior.
Pode alcanzar os 28, 6 cm de lonxitude. Hábitat e distribución
É un peixe mariño, demersal, que vive en augas intertropicais, en fondos de entre os 15 e os 40 m de profundidade, entre os 5° N e os 2° S.
Distribúese polo Atlántico oriental, nas costas de Guinea Ecuatorial (incluínda a illa de Annobón, e o golfo de Biafra. Rexistrouse tamén na illa de San Tomé. Pesca
Bothus guibei é unha especie comestíblel e péscase na área do Atlántico centro-leste.
Botriocefalíase

A botriocefalíase é unha enfermidade parasitaria humana producida por un cestodo, Diphyllobothrium latum, a tenia do home de maior tamaño: 4-10 metros, e que se adquire por consumo de peixe pouco cociñado. Etioloxía
O verme responsable da enfermidade é un cestodo, un verme plano, que vive parasito no intestino delgado humano aínda que tamén pode afectar cans, gatos, porcos e mamíferos mariños. Mide entre 4 e 10 metros e pode ter 3. 000-4. 000 segmentos ou proglotes, moito máis anchos que largos a diferenza das outras tenias humanas. Na cabeza, escólex, hai dúas fendas chamadas botridios, coas que se fixa á parede abdominal.
Existen outras especies que provocan un cadro semellante, pero son moito menos frecuentes: Diphyllobothrium pacificum, D. cordatum, D. ursi, D. dendriticum, D. lanceolatum, D. dalliae e D. yonagoensis. Ciclo biolóxico
As proglotes maduras liberan os ovos no seo do intestino en número moi elevado (ata un millón de ovos ó día), que se eliminan coas feces. Os ovos necesitan acceder á auga para evolucionar: na auga, no ovo fórmase un embrión hexacanto que se transforma ós 18-20 días nun coracidio, ciliado, que nada libre nas augas.
Son necesarios dous hóspedes intermediarios. O primeiro é un crustáceo copépodo, que inxire eses coracidios. No seu interior, estes transfórmanse en larvas procercoides. O segundo hóspede son pequenos peixes que inxiren eses crustáceos coas larvas nos seus tecidos: nos peixes, aquelas larvas mudan a larvas plerocercoides, que se localizan nas vísceras e músculos. Esta larva, xa infestante para o home, pode verse facilmente pois mide 1–2 cm de lonxitude por 2–3 mm de ancho. Se se dá o caso de que outro peixe maior preda nun peixe infestado, a larva non evoluciona senón que se mantén latente en estado larval á espera do hóspede definitivo. Este fenómeno facilita a infestación, xa que concentra as larvas e, de por parte, aqueles pequenos peixes non serían obxecto de consumo humano.
O home contáxiase por comer peixe cru ou pouco cociñado: salmón, troita, perca etc. Tamén transmiten a enfermidade os afumados, salgados ou encurtidos. A larva evoluciona a estado adulto e comeza a poñer ovos ó cabo de 5-6 semanas, pechándose así o ciclo. Patoxenia
Como noutras teníases, a botriocefalíase é asintomática ou presenta unha sintomatoloxía leve, que consiste en molestias intestinais, diarrea, vómitos, avitaminoses, anemia. Poden presentarse complicacións como obstrución intestinal ou do conduto biliar. Tratamento e prevención
O tratamento con praziquantel ou niclosamida, os antihelmínticos máis frecuentes, é eficaz.
A medida preventiva máis segura é absterse de comer peixe cru ou pouco cociñado. As larvas inactívanse por cociñado a temperaturas superiores a 63 °C ou tras conxelación a -20 °C durante 7 días; a ultraconxelación a -35 °C e conservación posterior a -20 °C é eficaz ó cabo de 24 horas.
Botrite

A botrite (Botryotinia) é o nome común dun xénero de fungoss ascomicetes que produce varias doenzas vexetais. A maioría das formas anamórficas de Botryotinia inclúense no xénero de fungos imperfectos Botrytis. O xénero inclúe 22 especies e mais un híbrido. Reprodución
A reprodución sexual lévase a cabo mediante ascosporas producidas en apotecios, mentres que unha forma de reprodución asexual é mediante conidios.
É típica a formación de esclerocios de forma plano-convexoide. Patóxeno
As enfermidades causadas polas especies de Botryotinia aparecen de forma primaria como unha praga das flores e podremia dos fruoitos ademais de tachas nas follas e bulbos podres no campo e en produtos almacenados. O fungo induce morte celular do hospedador e un decaemento progresivo do tecido infectado da planta, de onde o fungo toma os seus nutrientes. Especies
Botryotinia fuckeliana (ou Botrytis cinerea) é unha especie importante para a industria vinícola e para a horticultura. Outras especies economicamente importantes inclúen Botryotinia convoluta (a especie tipo do xénero), Botryotinia polyblastis, Botrytis allii e Botrytis fabae.
Botswana

Botswana ou Botsuana, cuxo nome oficial é República de Botswana (en inglés Republic of Botswana, en setsuana Lefatshe la Botswana), é un país soberano sen saída ao mar do sur de África, sendo a súa forma de goberno a república parlamentaria.
O seu territorio está dividido en nove distritos. A súa capital é a cidade de Gaborone.
O outrora protectorado británico de Bechuanalandia, Botswana adoptou o seu novo nome ó acadar a súa independencia en 1966.
Xeograficamente o país esténdese sobre un terreo chairego, co 70% da súa superficie cuberta polo deserto de Kalahari. Limita con Suráfrica polo sur e sueste, con Namibia polo oeste e polo norte, con Zimbabwe polo nordeste e con Zambia polo norte nun só punto. Ocupa o posto 48 na lista de países por superficie.
O país tratou de diversificar a súa economía nos últimos anos, aínda que no 2008 dependía en gran medida dos servizos (45, 2%), a industria (52, 9%), e a agricultura (1, 9%), estreitamente ligado co comercio de Suráfrica. Goberno e Política
Botswana está gobernada en forma de república parlamentaria. O Presidente de Botswana é elixido cada cinco anos e é o xefe de Estado e xefe de goberno do país. O Partido Democrático de Botswana gañou todas as eleccións desde a independencia (1966). O poder lexislativo exérceo a Asemblea Nacional, un Parlamento unicameral con 63 membros na actualidade. Botswana está dividida en nove entidades: Central
Ghanzi
Kgalagadi
Kgatleng
Kweneng
Nordés
Noroeste
Sueste
Sur Xeografía
Botswana limita ó norte con Zambia, ó leste con Zimbabwe, ó sur con Suráfrica e ó oeste e ó norte con Namibia. O país está dominado polo deserto do Kalahari. Demografía
Alfabetización do 77%. A maioría da poboación é de etnia tswana. En 2009 estimouse que 25. 4% dos adultos era portador da SIDA, cifra que baixou a 21. 9% en 2013. No 2009 estimábase un total de 320. 000 persoas infectadas.
A esperanza de vida ao nacer era de 55 anos en 2009 segundo o Banco Mundial, baixando anteriormente dun pico de 64. 1 en 1990 a un mínimo de 49 en 2002. Despois do censo de Botswana en 2011, a esperanza de vida actual estímase en 63. 8 anos.
Botão, Coímbra

Botão é unha freguesía portuguesa do concello de Coímbra, con 16, 52 km²; de área e 1. 683 habitantes (2001).
Foi vila e sede de concello entre 1514 e o inicio do século XIX. Estaba constituído só pola freguesía da vila, e en 1810 tiña 935 habitantes.
Botón (dispositivo)

Un botón é un dispositivo utilizado para activar algunha función. Os botóns son de diversas formas e tamaños e encóntranse en todo tipo de dispositivos, aínda que principalmente en aparatos eléctricos ou electrónicos. Os botóns son polo xeral activados ao ser pulsados, normalmente cun dedo.
Botón (vestimenta)

Un botón é un elemento pequeno utilizado para abrochar ou axustar vestimentas, especialmente camisas e sacos. Historia e características
Os botóns acostuman ser redondos e planos, aínda que os hai de diversas formas e tamaños. Acostuman estar feitos de metal, madeira ou, máis recentemente, plástico. O botón abróchase facéndoo pasar por un ollal de tamaño xusto situado nun extremo da vestimenta.
Nun primeiro momento, os botóns non eran senón discos decorativos que se cosían á roupa e non tiñan a función de abrochalas. Os primeiros botóns foron cunchas de diversos moluscos, talladas e perforadas. Datan do 2000 a. C. e foron encontrados no val do Indo.
Os gregos e romanos tamén utilizaron botóns decorativos fabricados a partir de conchas ou madeira. En xacementos europeos, encontráronse botóns de marfil e óso labrados cubertos de ouro ou con xemas incrustadas. En ningún destes casos eran utilizados para abrochar as pezas de roupa.
Bou

Un bou é unha arte de arrastre de fondo de pouca anchura vertical para a captura de especies demersais, con cope, con portas e con dúas longas mallas actuando de pernas ou ás enganchadas a dúas trallas, unha superior con flotadores e outra inferior con lastres que se unen á embarcación mediante calóns. É máis grande cá vaca e emprégase preto da costa, para pesca de baixura, feito polo que se chama ás veces tamén bou de día. Está regulado polo artigo 82a do do Decreto 424/1993 do 17 de decembro (DOG Nº 13 do xoves, 20 de xaneiro de 1994).
Bou de vara

O bou de vara é unha arte de pesca artesanal. Características
Esta arte utilízase remolcada por unha embarcación, e mantén a abertura horizontal da rede constantemente grazas a unha vara transversal que vai suxeita aos calóns das ás ou pernas, e a vertical por medio de boias ou flotadores.
Este tipo de arte emprégase principalmente na captura de camaróns, nécoras, zamburiñas e cangrexos, e tamén de peixes como o linguado a solla e a faneca.
Bougouriba

Bougouriba é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Sur-Oeste. A súa capital é a cidade de Diébougou. Departamentos
A provincia está dividida en cinco departamentos: Bandigui
Diébougou
Dolo
Nioronioro
Tiankoura
Boulder

Boulder (escalada en bloque ou bouldering) é unha modalidade de escalada que consiste en escalar bloques de rocha ou pequenas paredes, que poden ser de ata 8 metros, sen a necesidade dos materiais de protección convencionais da escalada (corda, arnés, elementos de fixación. .. ), realizándose de lado e subindo moi pouco. Características
A rocha presenta "problemas" a resolver, tanto en ascenso como en travesía (horizontal). Neste tipo de escalada prima a dificultade extrema durante traxectos moi curtos. Escalar nesta modalidade coñécese en argot como "blocar".
Xeralmente emprégase un xergón portátil denominada "crash pad" e a pericia atenta dos compañeiros, os denominados "porteiros", quen deben coidar ao escalador para que a posible caída non teña consecuencias.
Cara ao final dos anos 1970, apareceu en Mallorca unha derivación deste tipo de escalada, denominada "psicobloc". O mesmo consiste en escalar bloques a grande altura con caída directa ao mar, con, como única protección, a propia auga.
Existen salóns ou muros especializados nesta modalidade que se converteron en verdadeiros ximnasios para o adestramento, xa que este tipo de escalada require dun excelente estado físico e de moita forza nos brazos.
Durante os últimos anos apareceu unha polémica sobre o impacto desta modalidade nas rochas debido á limpeza dos agarres. Está en mans dos "aperturistas" non converterse en meros limpiadores e cepillar seletivamente para non deteriorar o medio e con iso preservar a zona para futuras xeracións de escaladores.
Entre os moitos deportistas que realizan esta disciplina destácanse: Chris Sharma, Dani Andrada, Dave Graham, Patxi Usobiaga e Adam Ondra.
Nos últimos anos esta modalidade de escalada adquiriu moita popularidade e por iso unha gran cantidade de persoas inícianse nesta práctica sen ter nocións previas de escalada ou montañismo. Isto pode presentar un problema no caso de que as persoas non coiden a contorna onde se desenvolve esta actividade e non respecten as normas ou regulacións da escalada en contornas naturais. É por tanto moi importante para o bo desenvolvemento e mantemento destas actividades o coidado e respecto ao medio natural; para iso diversas asociacións de escaladores reúnense cos responsables da xestión dos contornas naturais onde se practican estas actividades co fin de lograr acordos de uso e práctica que sexan compatibles coa boa conservación e uso destes espazos.
Boulder, Colorado

A cidade de Boulder é un municipio autónomo que é a sede do condado de Boulder, e o municipio máis poboado do condado. Boulder é a principal cidade da Área Estatística Metropolitana de Boulder, e é unha cidade importante do Corredor Urbano Front Range. Xeografía
A cidade está situada na base dos contrafortes das Montañas Rochosas a unha altitude de 1655 msnm.
Boulgou

Boulgou é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Leste. A súa capital é a cidade de Tenkodogo. Departamentos
Bagre
Bane
Beguedo
Bissiga
Bittou
Boussouma
Garango
Komtoega
Niaogho
Tenkodogo
Zabre
Zoaga
Zonse
Boulkiemdé

Boulkiemdé é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Oeste. A súa capital é a cidade de Koudougou. Departamentos
A provincia divídese en 15 departamentos: Bingo
Imasgo
Kindi
Kokologho
Koudougou
Nanoro
Niandiala
Pella
Poa
Ramongo
Sabou
Sigle
Soaw
Sourgou
Thiou
Bouquinistes

Os bouquinistes (libreiros en lingua francesa) son os vendedores de libros antigos e de ocasión da cidade de París, que teñen os seus postos ás beiras do río Sena: entre pont Marie e quai du Louvre na beira dereita, e entre o quai de la Tournelle e quai Voltaire na beira esquerda. Historia
A tradición dos bouquinistes comeza cara ao século XVI cos pequenos comerciantes itinerantes. Logo da presión dos libreiros, en 1649 publicouse un regulamento prohibindo as tendas ambulantes e os escaparates de libros sobre a Pont Neuf. O poder na época tiña unha gran teima teima coa limitación dos mercados paralelos non suxeitos á censura. Segundo a regulamentación de cada momento, os libreiros ambulantes foron expulsados e despois reintegrados aos seus postos.
O emblema tradicional dos libreiros é un lagarto portando unha espada. O lagarto simboliza os libreiros sempre mirando cara ao Sol para vender os seus libros, e a espada representa o seu desexo de acadar a nobre profesión de libreiro, pois a estes lles fora concedido o privilexio de usar a espada.
O termo bouquiniste apareceu no dicionario da Academia Francesa en 1789. En 1859 foron definidas as concesións pola cidade de París, e os libreiros puideron establecerse en puntos fixos. Toda persoa tiña dereito a 10 metros, cun pago inicial de 25 F e unha taxa anual de 26, 35 F. O horario de apertura estableceuse de sol a sol. Finalmente, en 1930 definiuse o tamaño fixo dos postos.
Instalados ao longo de máis de tres quilómetros ao longo do Sena, nunha zona recoñecida como patrimonio da humanidade pola UNESCO en 1991, os 240 bouquinistes de París rexentan os 900 postos verdes, onde hai expostos uns 300. 000 libros antigos e de ocasión, así como numerosas revistas, selos e postais para coleccións.
O actual «Règlement des Bouquinistes» foi aprobado o 1 de outubro de 1993, sendo alcalde Jacques Chirac.
Bourges

Bourges é unha cidade francesa, capital do departamento de Cher na rexión Centro. Cidades irmandadas
Peterborough (1957) Augsburgo (1967) Aveiro (1989) Forlì (1989) Yochkar-Ola (1991) Palencia (1995) Koszalin (1999)
Bouvard e Pécuchet

Bouvard e Pécuchet, é unha obra literaria satírica inacabada do escritor francés Gustave Flaubert. Foi escrita en lingua francesa co título orixinal de Bouvard et Pécuchet e publicada en 1881, logo da morte do autor en 1880. Está dividida en 10 capítulos máis un posíbel final, en todo caso inconcluso.
Foi traducida ao galego por Ana María Galego Gen, e publicada por Editorial Toxosoutos en 2005.
Bovedilla

Unha bovedilla é un elemento construtivo feito de formigón ou outro material colocado entre dúas viguetas para formar unha laxe. Esta forma de construción é con diferenza a máis común en Galiza para vivenda, polo seu custo e facilidade de construción.
Utilizase tamén para cubrir o espazo entre dúas vigas reducindo así o peso dos forxados. Entresolos.
Bowling for Columbine

Bowling for Columbine é un filme documental estadounidense escrito, producido, dirixido e narrado por Michael Moore. O filme explora o que Moore suxire que foron as principais causas do masacre de Columbine de 1999 e doutros actos de violencia con armas. Moore céntrase no contexto no que se produciu o masacre, nalgunhas opinións e suposicións públicas sobre cuestións relacionadas. O filme mergúllase na natureza da violencia nos Estados Unidos de América.
Un éxito comercial e da crítica, o filme deu a coñecer a Moore internacionalmente e gañou numerosos premios, incluíndo o Oscar ó mellor documental, o Independent Spirit, un premio especial Festival de Cannes, e o César ó mellor filme estranxeiro. Está considetado un dos documentais máis exitosos de tódolos tempos.
Boxer Calzón

Os calzóns bóxer (tamén coñecidos simplemente como boxers) son un tipo de calzón usado polos homes. O termo utilízase en inglés desde 1944 para describir os pantalóns curtos usados polos boxeadores, para quen o movemento dos pés é case tan importante como o das súas mans.
Algúns homes prefiren os boxers e non o slip debido á súa variedade de estilos e deseños. Tamén lles gustan como locen. Moitos homes cren que os boxers danlles unha aparencia varonil. Segundo algunhas revistas, a maioría das mulleres nos Estados Unidos e o Reino Unido prefiren aos homes que os usan, xa que lles parecen máis atractivos. Historia e deseño
En 1925, Jacob Golomb, fundador de Everlast, deseñou pezas con elástico na cintura para substituír as de coiro entón usadas polos boxeadores. Estes pantalóns curtos fixéronse famosos de inmediato, pero na década de 1930 foron eclipsados polo slip. Ao redor 1947, os boxers comezaron a gañar popularidade outra vez. Os dous estilos, slip e boxer, compiten no mercado, cunha marcada distinción en preferencias rexionais e xeneracionais dos compradores.
Os boxer están aumentando actualmente a súa popularidade debido á moda, á súa comodidade, e aos beneficios de saúde. Aínda que os slips aínda ten vendas altas, os consumidores son maiormente homes de menos de 40 anos. Desde os anos 90, algúns homes tamén optan polos usar "boxers breves" que son unha peza híbrida: Son axustados como o slip, pero longos como os boxers, de maneira que evitan o rozamento permanente na parte interior das pernas debaixo dos testículos.
A maioría dos bóxers teñen unha bragueta, a apertura que permite sacar o pene sen quitarse a roupa. Os fabricantes dos boxers teñen un par de métodos de pechar a bragueta: broches de metal ou botóns. Con todo, moitos boxers no mercado non necesitan un mecanismo de pechadura, xa que o corte da tea deséñase para solaparse o suficiente para cubrir a bragueta por completo.
Boxmeer

Boxmeer é un municipio neerlandés situado na provincia de Brabante do Norte. Ten 115 km² e 28. 583 habitantes (2008). Lugares
Outros lugares son: Beugen (1. 787 habitantes)
Groeningen (395 habitantes)
Holthees (447 habitantes)
Maashees (917 habitantes)
Oeffelt (2. 340 habitantes)
Overloon (3. 651 habitantes)
Rijkevoort (1. 624 habitantes)
Sambeek (1. 720 habitantes)
Vierlingsbeek (2. 567 habitantes)
Vortum-Mullem (718 habitantes)
Boxtel

Boxtel é un concello e unha cidade ao sur dos Países Baixos, na provincia de Brabante do Norte. Esta vila é a orixe da familia van Boxtel, con numerosos descendentes en Brabante do Norte.
A cidade foi o lugar da Batalla de Boxtel, en setembro de 1794 durante a campaña de Flandres, durante as Guerras Revolucionarias Francesas. A miúdo é lembrada como a primeira batalla do Duque de Wellington.
Boyacá

Boyacá é un departamento andino colombiano, a capital é Tunja. Atópase na rexión natural andina. Outras cidades principais son Duitama, Puerto Boyacá, Villa de Leyva e Moniquirá. Demografía
Composición étnica
Mestizos e brancos (98, 86%)
Afrocolombianos (1, 12%)
Indíxenas (0, 48%)
Boyhood (filme)

Boyhood é un filme estadounidense dirixido e escrito por Richard Linklater que se estreou no 2014. Está protagonizado por Patricia Arquette, Ellar Coltrane, Lorelei Linklater e Ethan Hawke. Foi rodada de xeito intermitente durante un período de 12 anos, entre 2002 e 2014, e conta a vida de Mason Evans, Jr. (Coltrane) dende que ten seis anos até que cumpre os dezaoito. A filla de Richard Linklater, Lorelei, interpreta a irmá de Mason.
O filme comezou a rodarse sen un guión completado, e só cun argumento escrito nos seus puntos básicos. Linklater desenvolveu o guión ó longo da produción, escribindo as partes restantes despois de ver a gravación de anos anteriores. Incorporou os cambios que vía nos actores no guión, permitindo ós actores adultos que participasen no proceso e incorporando as súas experiencias vitais nas historias das personaxes.
Božena Němcová

Božena Němcová, nada en Viena o 4 de febreiro de 1820 e finada en Praga o 21 de xaneiro de 1862, foi unha escritora checa, fundadora da prosa moderna en lingua checa, representando o tránsito do romanticismo ó realismo. Traxectoria
comezou escribindo poesía de ton patriótico, eslavista e feminista: Slavné ráno, Ženám českým e Moje vlast, pero a súa principal participación nas letras checas vai vir dada pola súa prosa, a súa obra máis coñecida é a novela Babička (A avoíña) publicada en 1855 no que retrata a enxebreza e as tradicións checas.
Bradford Robotic Telescope

O Bradford Robotic Telescope (BRT polas súas siglas en inglés, en galego: Telescopio Robótico Bradford) é un telescopio astronómico autónomo localizado no Observatorio do Teide, Tenerife, Illas Canarias. É propiedade da Universidade de Bradford e foi construído entre o ano 2002 e 2004 para o seu uso remoto por parte de escolas e particulares de todo o mundo. En novembro de 2009, o observatorio xa tomara máis de 70. 000 imaxes e tivera máis de 23. 000 usuarios.
En maio do 2016, o equipo do BRT anunciou vía correo electrónico ós usuarios rexistrados que o control do Telescopio Bradford sería transferido á Open University, e rebautizado coma o Autonomous Robotic Telescope (ART). Montaxe
Todo o equipo está montado na parte superior dun pilote duns 2 metros, que se asenta sobre o leito rochoso da montaña. O pilote está feito de aceiro e está recheo de area para evitar algún futuro repisado. A montura Paramount ME é unha montura ecuatorial, o que significa que o eixe RA apunta cara ao polo celeste, permitindo así que os sistemas rastrexen obxectos sen rotación do campo. Instrumentación
O Telescopio Robótico Bradford consiste en tres sistemas ópticos que proporcionan diferentes campos de visión. Sistemas de control
En marzo do 2003, instalouse unha nova cúpula para o telescopio. Esta cúpula usa o sistema Meridian Controls para controla-la cúpula de xeito totalmente remoto. Xa non se precisa intervención humana. Sistemas meteorolóxicos
O sistema meteorolóxico do BRT traballa as 24 horas do sete días da semana, pero non é moi fiable. Isto sucede por que o observatorio está situado a moita altitude. Moitas veces ocorre que hai néboa ou está cuberto, xusto até a parte inferior do observatorio. Así, o sistema meteorolóxico do observatorio depende das previsións meteorolóxicas ofrecidas pola estación meteorolóxica do Observatorio do Teide. Dá detalles tales como a velocidade e dirección do vento, a radiación solar, humidade interna e externa etc.
A principal función da estación meteorolóxica é a de proporcionar un sinal para os sistemas de control de seguridade. Xera un 'alerta' que describe que condicións meteorolóxicas hai no momento da alerta. Os sistemas de seguridade teñen un conxunto de 'regras' que determinan o mal tempo. Se calquera destas 'regras' son atendidas, a continuación, os sistemas de seguridade xeran unha alerta que manda ós sistemas de control actuar en consecuencia.
Bradypus tridactylus

Bradypus tridactylus é unha especie de mamífero placentario da orde dos pilosos, suborde dos folívoros e familia dos bradipódidos, unha das catro que integran o seu único xénero, Bradypus.
Bradypus variegatus

Bradypus variegatus é unha especie de mamífero placentario da orde dos pilosos, suborde dos folívoros e familia dos bradipódidos, unha das catro que integran o seu único xénero, Bradypus.
É o preguiceiro de tres dedos máis estendido e máis común dentro do seu grupo, xa que se distribúe polo sur de México, Centroamérica e Suramérica (desde Venezuela ao sur do río Orinoco até as Güianas e o Brasil), onde habita en moitos e diferentes tipos de ambientes, incluíndo bosques perennifolios, bosques secos e moitas áreas naturais incluso as altamente perturbadas.
Bradyrhizobium japonicum

Bradyrhizobium japonicum é unha especie de bacteria fixadora do nitróxeno microsimbiótica que forma nódulos radiculares en legumes. A especie é un bacilo gramnegativo que pertence o grupo dos rizobios. Dentro dese grupo de organismos clasifícase no grupo de homoloxía II (dos tres que se estableceron por secuenciación do ADN). Usos
Agricultura
B. japonicum engádese a sementes de legumes para mellorar o rendemento das colleitas de legumes, particularmente en áreas do mundo nas que a bacteria non é nativa. A miúdo o inoculado adhírese ás sementes antes de plantalas usando unha solución de azucre.
Investigación
Unha cepa de B. japonicum, a USDA110, leva sendo utilizada como organismo modelo desde 1957. É amplamente utilizado en estudos de xenética molecular, fisioloxía vexetal e ecoloxía vexetal debido á súa actividade de fixación do nitróxeno relativamente superior na planta da soia (comparado con outras especies de rizobios). Secuenciouse o seu xenoma completo en 2002, o que revelou que a especie tiña un só cromosoma circular con 9. 105. 828 pares de bases. Metabolismo
B. japonicum pode degradar as catequinas coa formación do ácido carboxílico floroglucinol, que segidamente é descarboxilado a floroglucinol, que é deshidroxilado a resorcinol e hidroxiquinol.
B. japonicum posúe o xene nosRZDFYLX, que axuda na desnitrificación e ten dúas subunidades catalíticas, Cu-a e Cu-z (con varios residuos de histidina). Controla unha fervenza de expresión que pode percibir os gradientes de oxíxeno, denominada 'FixJ-FixK2-FixK1. ' FixJ regula positivamente a FixK2, que activa os xenes de respiración de nitróxeno, así como a FixK1. Os mutantes de FixK1 son incapces de respirar o nitróxeno debido a unha subunidade catalítica de cobre defectuosa (Cu-z) en nosRZDFYLX. Transformación xenética
A transformación xenética natural en bacterias é un proceso parasexual que implica a tansferencia de ADN dunha célula a outra a través do medio que as separa, e a integación da secuencia doante no xenoma do recipiente por recombinación homóloga. As células B. japonicum poden sufrir transformación. Fanse competentes para a captación do ADN durante a fase logarítmica tardía.
Bragada

En galego denomínase bragada: Á parte do corpo dos cuadrúpedes que vai desde as inguas até a sofraxe.
Á masa compacta formada polo conxunto dos ovos de certos peixes ou crustáceos. Sinónimos: bragal, míllara, ova.
Ao cabo que mantén unido ao barco o aparello da rede que se largou.
Como adxectivo, dise do animal cuadrúpede que ten o pelo das patas de diferente cor que o resto do corpo.
Bragueta

A bragueta é unha vestimenta masculina que se usaba nos séculos XV e XVI para cubrir os órganos xenitais. Por extensión, bragueta ou petrina úsase para a abertura diante dos calzóns ou pantalóns, que se adoita pecharse con cremalleira ou con botóns. Historia
Nos séculos XV e XVI, a bragueta apareceu por razóns de pudor: Os homes vestían calzas moi axustadas que viñan abertas na entreperna, de maneira que o órganos xenitais quedaban cubertos soamente polo xibón. Cando a moda cambiou e os homes empezaron a usar xubóns máis curtos, apareceu a bragueta.
Algunhas armaduras do século XVI inclúen braguetas metálicas. En España
O rei Carlos I mostra o uso da bragueta nunha pintura moi famosa creada por Tiziano: o Retrato de Carlos V co can (Museo do Prado).
Brahman (vaca)

A raza de gando brahman ten a súa orixe no gando cebú levado orixinariamente aos Estados Unidos de América proveniente da India.
Cruzouse extensivamente con Bos taurus, o gando europeo. Ambos son membros da familia dos bóvidos.
O brahman caracterízase por unha chepa no seu lombo e polas súas orellas brandas longas. As cores máis comúns son branco, gris e vermello. O brahman posúe unha capacidade notable de adaptación e supervivencia. Pode alimentarse con pastos inadecuados e é moi resistente a pestes de insectos, parasitos, enfermidades e a climas extremos. O gando brahman pode desprazarse grandes distancias para obter auga. O brahman desenvólvese onde outro tipo de gando apenas pode sobrevivir.
Bram Stoker

Bram Stoker, nado en Clontarf (Dublín) o 8 de novembro de 1847 e finado en Londres o 20 de abril de 1912, foi un escritor irlandés autor de grandes obras de terror.
A máis célebre das súas obras é Drácula, lendario vampiro baseado na personalidade histórica de Vlad Ţepeş, coñecido por Vlad Dacul, o Empalador. Obra traducida ao galego
Drácula (Xerais, 1999). Tradución de Xela Arias.
A gorida do verme branco (Urco, 2009). Tradución de Tomás González Ahola.
"A casa do xuíz", en Contos de fantasmas (Ed. Tristram, 1995). Tradución a cargo do equipo editorial.
Branchiostoma floridae

Branchiostoma floridae é unha especie de cefalocordado (os anfioxos) do xénero Branchiostoma. O xenoma desta especie foi secuenciado, revelando que entre os cordados, os morfoloxicamente máis simples tunicados están en realidade máis estreitamente relacionados cos vertebrados que os anfioxos. Conseguiron realizarse híbridos con éxito entre esta especie e o cefalocordado Asymmetron lucayanum, a pesar de que as dúas estirpes se separaron xa no Mesozoico, hai entre 120 e 160 millóns de anos.
Branco

O branco ou albo é unha cor cuxo espectro luminoso é mestura aditiva de distintos espectros puros, dando unha sensación de claridade. Pódese definir a partir da composición de cores, coas porcentaxes de cada unha precisas, se ben non hai unha única definición de branco.
O branco é a cor do fondo desta páxina. O código HTML para a cor branca pura é #FFFFFF. O prefixo grego para branco é Leuko-. Coordenadas aproximadas da cor
Branco tamén é usado para referirse a persoas de pel clara. Simboloxía da cor branca
A cor branca simboliza pureza, modestia, inocencia, limpeza, paz (ou rendición), verdade. .. e transmite sensacións de calma e ledicia [Cómpre referencia].
Branco e negro

O branco e negro é un termo amplamente usado para referirse a un abano de acabamentos e procesos das artes visuais de carácter monocromo, e onde só existen brancos, negros e distintas tonalidades de grises.
Existe a fotografía en branco e negro e a banda deseñada en branco e negro. Tamén tiveron a súa época, se ben agora só se usan xa con carácter experimental, o cine en branco e negro e a televisión en branco e negro.
Branda

Unha branda é un núcleo habitacional temporal de verán típico da Serra do Xurés galega e da Serra do Gerês portuguesa e tamén da Serra do Soajo. A súa orixe está nun proceso de transhumancia dende a zona onde a poboación local habitaba no inverno para a zona máis alta da serra, con abundancia de pastos para alimentar o gando. O veceiro (pastor que tiña a quenda) levaba o gado ao monte durante os meses de xuño a setembro. É un termo empregado nas montañas de Ourense
O mesmo que ocorre cos chozos do Suído galegos, nestas zonas os pastores necesitan de construcións de acubillo para o gado e para eles mesmos, polo que no norte de Portugal, especialmente das Serra do Gerês, chámanlle brandas aos núcleos habitados temporarais de verán, cuxa orixe se insire nun proceso de transhumancia no que as poboacións se trasladan das súas aldeas de inverno para as zonas máis altas da serra, onde abundan pastos fértiles para alimentar o gado. As brañas son típicas do complexo sistema antigo da transhumanciada das Serras do Soajo e da Peneda-Gerês (e da serra do Xurés ourensá), hoxe integrado no Parque Nacional de Peneda-Gerês.
A aldea onde a familia pasa o inverno chámase inverneira, localizada nun val, en zonas máis baixas. No fin do verán ou principio do outono, as persoas deixan as brañas e baixan á inverneira, onde permanecen até marzo, cando volven subir para as brañas para faceren as sementeiras do centeo e deixar o gado a pastar. Hoxe en día, nas poucas aldeas que manteñen a tradición, as persoas só levan os animais e algúns haberes, ao contrario de antigamente, cando levaban até a moblaxe.
Brandeburgo

Brandeburgo ou Brandemburgo (en alemán Brandenburg, en sorbio Braniborska e en baixo saxón Brannenborg) é un dos 16 Estados federados (Bundesländer) de Alemaña. O estado atópase no leste do país e foi un dos 6 novos bundesländer creados en 1990 coa absorción da República Democrática Alemá por parte da Alemaña Federal.
Brandeburgo, arrodea a capital do país Berlín, mais non a inclúe. O estado tomou o seu nome da cidade de Brandeburgo (Brandenburg an der Havel).