proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Bandeira das Illas Virxes Británicas

A bandeira das Illas Virxes Británicas foi adoptada o 15 de novembro de 1960 consiste no deseño da coñecida como Blue Ensign, unha bandeira azul coa Union Jack no canto superior dereito, co escudo do territorio na parte esquerda.
A bandeira mercante é sobre fondo vermello e utilízana os navíos rexistrados nas Illas Virxes Británicas.
Bandeira das Maldivas

A bandeira das Maldivas é vermella cun rectángulo verde de gran tamaño no seu centro conten unha media lúa branca, o lado pechado da lúa atópase orientado cara ao lado do mastro da bandeira. Foi adoptada o 25 de xullo de 1965. Historia
A primeira bandeira das Maldivas consistiu nun campo de cor vermella clara, á que posteriormente se lle engadiu unha banda de cores negra e branca no lado do mastro. Esta versión da bandeira utilizouse até principios do século XX, cando Abdul Majeed Didi engadiu unha media lúa á bandeira nacional. Ao mesmo tempo, creouse unha bandeira de estado distinta, nela figuraba a media lúa sobre un rectángulo verde. Estes cambios fixéronse nalgún momento entre 1926 e 1932, durante o mandato de Abdul Majeed como Primeiro Ministro.
En 1953, as Maldivas convertéronse nunha república, o que resultou noutro cambio de pavillón. A bandeira nacional foi eliminada e a media lúa da bandeira do estado inverteuse, pasándose a enfrontar ao mastro. O sultanato foi restaurado en 1954, pero a bandeira xa non foi cambiado de novo. No seu lugar, Muhammad Fareed Didi creou unha nova bandeira específica para o sultán, cunha estrela de cinco puntas xunto á Media Lúa Vermella. Unha versión deste indicador aínda se utiliza hoxe en día como estandarte presidencial. Cando as Maldivas se independizaron en 1965, a franxa branca e negra do lateral eliminouse, dando á bandeira da súa forma moderna.
Bandeira das Seychelles

A bandeira das Seychelles foi adoptada o 18 de xuño de 1996. A bandeira orixinal foi adoptada logo da independencia do país en 1976. En 1977, cando o presidente James Mancham foi deposto por France-Albert René, abandonouse ese modelo e empezou a utilizarse unha nova, cunha franxa vermella, outra branca e outra verde, superpostas como se fosen ondas do mar. En 1996, decidiuse usar a bandeira actual.
Bandeira de Abkhazia

A bandeira de Abkhazia (en abkhazo: Аҧсуа абыраҟ) foi adoptada polo goberno separatista de dito territorio o 23 de xullo de 1992. Esta bandeira consta de catro franxas verdes e tres franxas brancas. No cantón atópase un rectángulo vermello que contén a palma dunha man rodeada parcialmente por sete estrelas de cinco puntas. Características
Suponse que o cantón vermello coa palma e as estrelas era empregado previamente como símbolo do Reino de Abkhazia durante os séculos XIII e XIV. As sete estrelas representarían ás sete provincias históricas do país: Sadzen (Dzhigetia), Bzyp, Gomaa, Abzhwa, Samurzaq'an, Dal-Ts'abal e Pshoy-Aybga. Algúns relatos de mercadores xenoveses describirían o uso desta bandeira na actual cidade de Suxumi. Por outro lado, as sete franxas representan a tolerancia relixiosa entre o islam e o cristianismo e tamén lembran á antiga bandeira da República Montañosa do Cáucaso.
Previamente, como parte da Unión Soviética, a bandeira constaba simplemente dun campo vermello coa imaxe do sol de bordos amarelos no cantón rodeado na parte superior polas letras CCP e na inferior por Аҧсны, que significan RSS (República Socialista Soviética) e Abkhazia en lingua abkhaza.
En 1978, unha nova bandeira foi adoptada oficialmente. Esta constaba dun campo vermello cun sol de cor celeste no cantón xunto ao símbolo da fouce e martelo e a estrela vermella. Ademais, unha franxa horizontal celeste situábase na metade superior da bandeira e baixo o cantón estaba escrita en letras douradas a sigla АҧACCP.
Bandeira de Adiguesia

A bandeira de Adiguesia (en adigueo: Адыгэ Нып) é a bandeira nacional dos circasianos e bandeira oficial da República de Adiguesia. Consiste nun campo verde con doce estrelas de ouro, nove formando un arco e tres en horizontal, e tres frechas de ouro cruzadas no centro. Simbolismo e significado
O verde representa a natureza e o islam. A cor de ouro representa un futuro brillante en paz e as colleitas de gran e trigo. Hai doce estrelas, representando as doce tribos de Circasia. As frechas son unha referencia a Adyghe Xabze, a cosmovisión circasiana, que quere dicir "paz se es o meu amigo, guerra se es o meu inimigo".
Bandeira de Albania

A bandeira de Albania (en albanés: Flamuri i Shqipërisë) é unha bandeira vermella cunha aguia bicéfala negra no centro. Ten a súa orixe nun selo similar de Gjergj Kastriot Skanderbeg, un albanés do século XV que conduciu a revolta contra o Imperio Otomán, e que acabou nunha breve independencia para Albania entre 1443 e 1478. Gjerg Kastriot adoptou o selo e a bandeira do Imperio Bizantino. Historia
A bandeira de Albania foi historicamente de cor vermella escura ou sangue coa aguia bicéfala de cor negra localizada no centro. En 1912, o goberno autónomo de Albania utilizou estas cores, diferenciándose da actual no tamaño e no debuxo da aguia. Coa formación do reino, en 1920, adoptouse esta bandeira e en 1928 foi agregado o casco de Skanderbeg na parte superior. Entre 1940 e 1992, o casco foi substituído por unha estrela vermella con beira amarela como símbolo da República Popular de Albania. Logo da caída do réxime socialista, foi abolida a estrela deixando a bandeira actual como oficial, o 7 de abril de 1992.
Bandeira de Alxeria

A bandeira de Alxeria foi adoptada o 3 de xullo de 1962. Está composta por dúas metades, unha verde xunto á hasta e outra branca ao batente. Ao centro da bandeira sitúase unha media lúa minguante xunto a unha estrela de cinco puntas, ambas as de cor vermella. A cor branca representa a pureza, mentres o verde e a media lúa representan ao islam.
Dise que esta bandeira foi utilizada por primeira vez polas tropas de Abdel Kadir no século XIX. Con todo, non hai probas concretas daquilo. O que si é claro é que modelos semellantes foron usados pola Fronte de Liberación Nacional durante a Guerra de Independencia, e serían estes símbolos nos que se basearon os alxerinos para crear a súa bandeira nacional.
Bandeira de Andorra

A bandeira de Andorra (en catalán: Bandera d'Andorra) foi adoptada en 1866 e oficialmente o 27 de agosto de 1971. Está composta por tres franxas verticais de cores azul, amarela e vermella (en razón 8: 9: 8). No centro sitúase o escudo de Andorra. Descrición
Aínda que a versión oficial inclúe o escudo, existe a versión civil sen este, a cal é idéntica ás bandeiras de Moldova, Chad e Romanía. O deseño oficial do escudo e a bandeira foron aprobados polo Consello Xeral de Andorra o 5 de maio de 1999.
A bandeira pode considerarse como unha fusión entre as bandeiras de España (franxas amarela e vermella) e Francia (franxas azul e vermella), países que actúan de protectores do Principado. Esta bandeira foi instituída en 1866 agregando a franxa azul á preexistente bicolor creada en 1806 en base ás cores do condado de Foix. Durante o intento de Borís Skósyrev de instaurar unha monarquía persoal en Andorra en 1934, a bandeira foi investida e na franxa central instaurou unha coroa de ouro.
Bandeira de Angola

A bandeira de Angola está dividida horizontalmente en dúas metades, unha franxa superior vermella e unha parte inferior negra. A cor vermella simboliza o sangue caído polo pobo durante a loita pola independencia e o negro simboliza ó continente africano.
O símbolo do centro, en cor amarelo, componse dunha roda dentada entrecruzada cun machete e unha estrela. A roda dentada representa ós traballadores industriais, o machete ós campesiños agricultores, e a estrela o progreso e a solidariedade internacional.
Baseada na bandeira do Movemento Popular de Liberación de Angola (MPLA), os símbolos son reminiscencias da fouce e martelo da Bandeira da Unión Soviética. Nova bandeira proposta
No 2003 propúxose unha nova bandeira nacional para Angola. Está composta por 5 franxas horizontais en tons azul, branco e vermello. As dúas franxas azuis, nos extremos superior e inferior, representan a xustiza, a solidariedade e a liberdade; as dúas franxas en branco, contiguas ás anteriores, simbolizan a paz, a unidade e a harmonía, mentres que a franxa central en vermello representa o sacrificio, a tenacidade e o heroísmo. No centro, sitúase o debuxo dun Sol de 15 raios e tres círculos non concéntricos, similar ós debuxos atopados na cova de Tchitundo-Hulu, na Provincia de Namibe, e que representa o patrimonio cultural angolano.
O 28 de agosto daquel ano foi aprobada pola Comisión Constitucional. Porén, existe un movemento popular en contra desta bandeira, a cal só poderá ser oficializada cando se estableza unha Asemblea Constituínte.
Bandeira de Anguila

A bandeira de Anguila consta dun fondo azul mariño coa bandeira do Reino Unido no cantón. Á dereita, sitúase o escudo de Anguila, cuxo deseño baséase no empregado pola antiga bandeira de Anguila, coñecida como Os Tres Golfiños.
Durante a revolución de 1967 que intentou separar a este arquipélago de Saint Kitts e Nevis (ata ese momento, formando unha federación dentro do Reino Unido) creouse a primeira bandeira, o 27 de xullo dese ano, composta por un fondo de cor violeta coa imaxe de dúas sereas separadas por unha cuncha dentro dun círculo azul. Esta bandeira non foi aceptada e axiña foi trocada por unha moito máis sinxela, o 20 de setembro: tres golfiños laranxas nun campo branco (que representa a pureza e a paz) sobre un campo máis pequeno de cor turquesa que representa o mar Caribe, a fe, a xuventude e a esperanza. Os tres golfiños representan a perseveranza, a unidade e a fortaleza, formando un círculo de continuidade.
Bandeira de Antiga e Barbuda

A bandeira de Antiga e Barbuda foi adoptada o 27 de febreiro de 1967. Deseñada polo mestre dunha escola, Reginald Samuels, está composta pola metade superior dun Sol emerxendo dunha franxa horizontal de cor azul. Baixo esta franxa hai un fondo branco e sobre este, un fondo negro. A ambos os lados da bandeira sitúanse dous triángulos (cos seus ángulos rectos nas esquinas inferiores) de cor vermella.
O Sol representa o amencer dunha nova era para o país, mentres que o negro representa os antergos africanos, o azul a esperanza e o vermello a enerxía. A combinación amarelo ouro, azul e branco tamén representa o ambiente natural das illas do Caribe: Sol, mar e area.
En embarcacións estatais e militares, utilízase unha bandeira que consiste nunha cruz vermella sobre un campo branco e a bandeira nacional no cantón.
Bandeira de Arabia Saudita

A bandeira de Arabia Saudita foi adoptada, coa súa forma actual, o 15 de marzo de 1973, aínda que se usa dende 1932. É de cor verde e no centro móstrase unha espada en disposición horizontal subliñando o texto, que simboliza a vitoria de Ibn Saud, e unha inscrición en árabe (con escritura thuluth) da shahada ou profesión de fe (un dos cinco alicerces do islam), que di: لا إله إلا الله محمد رسول ال
lā ’ilāha ’illa-llāh muḥammadun rasūlu-llāh
"Dou fe de que non hai máis divindade que Alá e Mahoma é o mensaxeiro de Alá" Uso
Como a frase é considerada sacra, a bandeira non debe usarse en camisetas e outros elementos. Arabia Saudita protestou pola inclusión da bandeira no balón de fútbol que a FIFA estaba a preparar coas bandeiras de tódolos participantes na Copa Mundial de Fútbol de 2006, posto que consideraron inaceptable golpear cos pés dita frase. De igual forma, ao conter a "Palabra de Deus", a bandeira saudita nunca ondea a media até en sinal de dó.
Bandeiras verdes con esta, ou outras inscricións, vense frecuentemente no mundo islámico, e non deben confundirse coa bandeira de Arabia Saudita. Normalmente estoutras bandeiras non levan a espada. Ademais, a bandeira saudita leva a inscrición e a espada polos dous lados, para que se lea correctamente a shahada en todo momento. A cor verde da bandeira é a cor tradicional do islam e crese que provén da cor da capa usada polo profeta Mahoma. [Cómpre referencia] Bandeiras históricas
Os estados predecesores da actual Arabia Saudita foron Nejd e Hejaz. Foi na bandeira de Nejd na que se basearon, en gran medida, para crear a bandeira do reino saudita. A bandeira de Hejaz serviu de inspiración para as bandeiras de países como Xordania, Sudán ou Palestina. Dende 1902 até 1921 foron engadidas á bandeira diferentes lemas árabes. Un dos principais opoñentes á dinastía saudita foi a familia Al Rashid, fincada no norte da Península Arábiga, ata que foron derrotados en 1921.
Bandeira de Aruba

A bandeira de Aruba foi adoptada oficialmente o 18 de marzo de 1976, tras un concurso no que participaron máis de 630 deseños. Está composta por un fondo azul atravesado por dúas bandas horizontais paralelas de cor amarela. No extremo superior hai unha estrela de catro puntas de cor vermella e bordo branco.
O azul representa o ceo e o mar Caribe, mentres que o amarelo simboliza a unión entre Aruba e os Países Baixos e a cor do wanglo, flor nacional. A estrela vermella simboliza a illa apuntando aos catro puntos cardinais no medio do océano. O vermello representa a terra e o branco o bater das ondas sobre as praias. Tamén, as catro puntas da estrela identifican as catro linguas da illa: español, papiamento, neerlandés e inglés.
O 18 de marzo de cada ano é o Día da Bandeira en Aruba.
Bandeira de Austria

A bandeira de Austria (en alemán: Nationalflagge Österreichs) está formada por tres franxas horizontais de igual anchura, de cor vermella a superior e a inferior, e branca a central. A bandeira do Estado engade o escudo nacional no centro. Esta bandeira foi adoptada oficialmente o 1 de maio de 1945. Historia
Xunto coa bandeira de Dinamarca, a bandeira austríaca é unha das máis antigas do mundo. Segundo a lenda, a bandeira foi inventada polo Duque Leopoldo V de Austria (1157-1194) trala dura batalla de Acre en 1191, durante as Cruzadas, cando as súas roupaxes de cor branca quedaron totalmente manchadas de sangue, agás a parte que tapaba o seu cinto, que quedou branca.
En realidade, a bandeira foi deseñada no século XIII polo Duque Frederico II de Austria (1210-1246), o derradeiro da dinastía Babenberg, quen buscaba unha maior independencia do Sacro Imperio Romano Xermánico. A representación máis antiga deste deseño atópase nun escudo conservado no mosteiro de Lilienfeld, que data do 30 de novembro de 1230.
Dende 1804, cando se formou o Imperio austríaco liderado pola Casa de Habsburgo, a bandeira adoptada utilizou as cores da Casa de Habsburgo: amarelo e negro. En 1869, tralo Compromiso de 1867 do emperador Francisco Xosé I que deu orixe ao Imperio Austrohúngaro, Austria adoptou o emblema imperial antigo como seu, mentres que Hungría adoptou unha bandeira de seu. Para os asuntos concernentes a ambos os dous estados, o Imperio utilizou dúas bandeiras especiais: a bandeira de guerra era unha tribanda albivermella cun escudo centrado na metade esquerda, mentres que a bandeira mercante sumaba á beira dereito o escudo menor húngaro, e a franxa inferior era vermella no sector esquerdo e verde no dereito.
Tralo fin do Imperio, a República de Austria readoptou o emblema vermello-branco-vermello o 20 de outubro de 1918 até o Anschluss, cando Austria foi anexada ao Terceiro Reich. Trala derrota nazi na segunda guerra mundial, a bandeira foi reinstaurada o 1 de maio de 1945.
Bandeira de Azerbaidján

A bandeira de Azerbaidján (en azerí: Azərbaycan bayrağı) é a bandeira nacional de Azerbaidján. Consiste en tres franxas horizontais de igual tamaño, sendo azul a superior, vermella a central e verde a inferior. No centro da faixa vermella, aparecen unha lúa crecente branca e unha estrela de oito puntas tamén de cor branca.
A cor azul representa a herdanza túrquica, a vermella a modernización da sociedade e o progreso, e a verde ao islam.
As cores oficiais e o tamaño foron adoptados oficialmente o 5 de febreiro de 1991. Dende entón a bandeira é mencionada na Constitución e dúas veces no himno nacional. A bandeira é usada en terra, como civil, estatal e de guerra; no mar, como civil, estatal, naval e de guerra. O 17 de novembro de 2009, por decreto presidencial, o 9 de novembro foi declarado Día da Bandeira Nacional. Historia
A bandeira actual utilizouse por vez primeira en 1918, cando Azerbaidján logrou a súa independencia do Imperio ruso durante a Revolución e a súa posterior guerra civil. Esta bandeira (cuxa única diferenza era a posición da media lúa e a estrela e os seus tamaños) durou até 1920, ano no que Azerbaidján se incorpora á Unión Soviética. A partir desta data, adopta unha bandeira vermella coa inscrición ССРА (SSRA, iniciais en cirílico da República Socialista Soviética de Azerbaidján) na esquina superior ao lado do mastro. En 1937 engádese a fouce e o martelo e cámbianse as iniciais por AzSSR en caracteres latinos. Nos anos 1940, cámbianse os caracteres latinos por cirílicos, quedando АзССР. O 7 de outubro de 1952, adóptase unha nova bandeira, que é semellante á da URSS, pero cunha franxa azul na parte inferior.
Bandeira de Bahrain

A bandeira de Bahrain (en árabe: علم البحرين) consiste nunha franxa branca á esquerda, separada dun campo de goles ou vermello á dereita por cinco triángulos que forman unha liña serrada. Deseño
O vermello é a cor tradicional das bandeiras dos estados árabes do Golfo Pérsico. O branco está do lado do mastro, e os cinco triángulos representan aos cinco alicerces do islam (profesión de fe, oración, xaxún, caridade e peregrinación). É moi semellante á bandeira de Qatar, a cal ten máis triángulos e é dun vermello máis escuro. Historia
As bandeiras máis antigas coñecidas de Bahrain eran completamente vermellas. En 1820 Bahrain asinou un tratado co Reino Unido, e a franxa branca foi engadida á bandeira indicar a tregua. En 1932, un bordo serrado foi engadido para distinguir a bandeira da dos países veciños. A bandeira orixinal posuía vinte e oito puntos brancos, mais foi reducida a oito en 1972, e posteriormente a cinco en 2002.
Bandeira de Bangladesh

A bandeira de Bangladesh (en bengalí: বাংলাদেশের জাতীয় পতাকা) foi adoptada oficialmente o 17 de xaneiro de 1972. Foi empregada orixinalmente durante a Guerra de liberación de Bangladesh en 1971, cando estaba composta por un campo verde e un círculo vermello no que se localizaba un mapa do país en cor dourada.
Ao ser adoptada oficialmente, o mapa desapareceu como xeito de simplificar o deseño e consta na actualidade do campo verde que representa a abundancia das terras do país e dun círculo vermello desfasado do medio de tal xeito que ao ondear a bandeira apareza centrado, e que representa o sol sobre Bengala e o sangue dos heroes da independencia. Orixe
A bandeira orixinal foi deseñada polo pintor Quamrul Hassan. O 3 de marzo de 1971 foi izada por primeira vez na Universidade de Dhaka. Logo, o 23 de marzo dese ano, a bandeira volveu ondear durante a declaración de independencia de dito país, na residencia do Sheikh Mujibur Rahman. A bandeira foi deseñada especialmente para representar o islam sen ter que empregar os símbolos tradicionais (lúa crecente e estrela), que eran tamén os símbolos de Paquistán.
Bandeira de Barbados

A bandeira de Barbados foi adoptada o 30 de novembro de 1966, xusto o día da independencia do país.
Consiste nunha tricor de dúas bandas verticais azul mariño separadas por unha dourada no medio. A banda dourada ten un tridente negro, que simboliza a independencia de Barbados do Reino Unido, e cada punta do tridente representa cada un dos puntos da democracia. As bandas azuis simbolizan o océano Atlántico e o azul do ceo, e a dourada a area das praias barbadenses.
Outras bandeiras
Bandeira de Belize

A bandeira de Belize foi adoptada o 21 de setembro de 1981, tras conseguir a independencia do Reino Unido. Está composta por un pano azul marcado por dúas franxas vermellas nas beiras superiores, e no centro un disco branco no que está inscrito o escudo de Belize.
A cor azul representa ó Partido Unido. As franxas vermellas, ó partido opositor e as cincuenta follas, a subida ó poder do PUP.
Esta bandeira remóntase a 1950 cando o territorio da Honduras Británica, no seu proceso de independencia, adoptou unha bandeira moi semellante á actual, pero carente das franxas vermellas.
Bandeira de Benín

A bandeira de Benín foi orixinalmente adoptada en 1959 e substituída en 1975. O 1 de agosto de 1990, foi restaurado o actual deseño trala caída do réxime comunista. O deseño está composto por tres franxas coas cores panafricanas: a vertical xunto ao pau é de cor verde e representa a esperanza, a amarela superior horizontal á abundancia e a vermella inferior á coraxe.
Entre 1975 e 1990, a bandeira empregada constaba dun fondo verde cunha estrela vermella na esquina superior esquerda, como símbolo do povo revolucionario.
Bandeira de Bogotá

A bandeira de Bogotá adpotouse como símbolo da cidade o 9 de outubro de 1952 a través do decreto 555 do Distrito Especial.
Está composta por unha franxa horizontal amarela, que ocupa a metade superior, e unha franxa horizontal vermella, que complementa a parte inferior. No centro leva o escudo de armas da cidade, co título de "Moi nobre e moi leal". A cor amarela representa a xustiza, a virtude e a benignidade; pola súa banda a cor vermella significa a liberdade, a saúde e a caridade.
A norma tamén especifica que para o uso da bandeira como pendón a súa proporción será dúas veces máis ancha que longa e para o uso como estandarte a súa proporción será dúas veces e medio o longo do seu ancho.
A súa orixe remóntase á revolta do 20 de xullo de 1810, na que os patriotas se identificaban cun brazalete amarelo e vermello. As autoridades distritais consultaron o 6 de outubro de 1952 á Academia Colombiana de Historia cal podería ser a bandeira da cidade tendo en conta a tradición e a historia. En resposta os académicos Enrique Ortega Ricaurte e Guillermo Hernández de Alba renderon un informe no cal detallaban a historia do brazalete utilizado polos revolucionarios e suxerían a adopción como bandeira da cidade.
Bandeira de Bolivia

A bandeira de Bolivia foi adoptada o 31 de outubro de 1851 durante o goberno de Manuel Isidoro Belzu. O Decreto Supremo do 14 de xulio de 1888 regulamenta e uniforma o uso do escudo e da bandeira nacional, dispoñéndoo no artigo 5º.
Bandeira de Botswana

A bandeira de Botswana foi adoptada o 30 de setembro de 1966. A bandeira é de cor azul claro cunha banda horizontal negra de bordos brancos. As bandas teñen unha proporción de 9: 1: 4: 1: 9. A cor azul representa a auga, especificamente a choiva (pula en tswana); as bandas negra e brancas do centro representan a harmonía racial e tamén fan referencia ás cebras que sosteñen o escudo nacional.
Bandeira de Brunei

A bandeira de Brunei (en malaio: Bendera Brunei) foi adoptada en 1940 cando o país era un protectorado británico, e foi mantida cando o país obtivo a súa plena independencia o 1 de xaneiro de 1984 como Brunei Darussalam (Estado de Brunei, Morada da Paz). Descrición
A bandeira ten o Escudo de Armas de Brunei no centro sobre un campo amarelo. O campo está cortado por dúas raias diagonais, unha branca e outra negra. O escudo de armas é o seguinte unha media lúa (símbolo do islam) xunto cun paraugas (que simboliza a monarquía), e dúas luvas en ambos lados. Por baixo da media lúa hai unha cinta. Na media lúa e na cinta hai inscricións en árabe que din: "Estado de Brunei, Morada da paz" e o lema de Brunei "sempre en servizo coa guía de Deus".
No sueste asiático, o amarelo é tradicionalmente a cor da realeza, así os pavillóns reais de Malaisia e Tailandia, xunto coa bandeira presidencial de Indonesia conteñen un campo amarelo. As raias branca e Negra representan aos ministros principais de Brunei, representando o amarelo ao sultán. O escudo nacional foi colocado no centro en 1940. Unha versión semellante sen o escudo de armas, foi utilizado por primeira vez en 1900. O escudo leva unha media lúa simbólica da fe islámica, e o mastro central é un símbolo do estado. A bandeira e o paraugas son símbolos da realeza, e as mans voltas cara a arriba significa a benevolencia do goberno.
Bandeira de Bulgaria

A bandeira de Bulgaria (en búlgaro: знаме на България, zname na Balgariya) consta de tres franxas horizontais do mesmo tamaño en cores branca a superior, verde a central e vermella a inferior. O branco representa a paz, o verde representa a fertilidade das terras búlgaras e o vermello á coraxe do pobo.
A bandeira foi adoptada inicialmente o 16 de abril de 1879. Posteriormente, sufriu cambios menores, até a súa última modificación, que foi adoptada o 27 de novembro de 1990. Na actualidade, o deseño da bandeira búlgara e o seu protocolo están especificados no capítulo 2 da "Lei sobre o escudo e a bandeira nacional da República de Bulgaria", promulgada o 25 de maio de 1998. Historia
As primeiras bandeiras representando a Bulgaria remóntanse a inicios do século XIX, na época da dominación otomá. Ditas bandeiras utilizaban principalmente as cores do paneslavismo, movemento que defendía a unión dos pobos eslavos de Europa: branco, azul e vermello, imitando as cores da bandeira de Rusia. Cando Bulgaria logrou a súa independencia en 1878, foi adoptada a bandeira rusa, pero a franxa central foi substituída polo verde, como referencia ao desenvolvemento de Bulgaria como un país agrícola.
O Principado de Bulgaria (dende 1908 Reino de Bulgaria) usaba a bandeira e no cantón, un león rampante dourado sobre fondo vermello, representando á realeza. Cando se estableceu a República Popular de Bulgaria, o emblema monárquico foi substituído polo escudo de armas, o cal sufriu cambios menores en 1967 e 1971. Tras o fin do réxime comunista en 1990 foi eliminado o escudo de armas da bandeira, deixando unicamente as franxas.
Bandeira de Burkina Faso

A bandeira de Burkina Faso está formada por dúas franxas horizontais de igual ancho, de cor vermella a superior e verde a inferior, cunha estrela amarela de cinco puntas no centro da bandeira. As cores son as do pan-africanismo (que se basean nos da bandeira de Etiopía), aínda que tamén representan a revolución socialista (o vermello) e a fecundidade da terra de Burkina Faso (o verde), mentres que a estrela amarela representa a luminosa guía da revolución.
Esta bandeira foi adoptada o 4 de agosto de 1984 e deseñada polo daquela presidente Thomas Sankara. Bandeiras históricas
O actual territorio de Burkina Faso independizouse de Francia o 1 de agosto de 1960 baixo o nome de Alto Volta. A bandeira deste estado era unha tricolor formada por tres franxas horizontais. As cores negro, branco e vermello representaban os tres principais brazos do río Volta que cruzaban o país (o Volta Negro, o Volta Branco e o Volta Vermello).
A bandeira foi abolida cando se adoptou o nome de Burkina Faso.
Bandeira de Burundi

A bandeira de Burundi está composta por unha cruz de Santo André de cor branca dividindo a bandeira en catro áreas, sendo a superior e a inferior de cor vermella, e as laterais de cor verde. No centro da bandeira aparece un círculo branco que contén tres estrelas vermellas de seis puntas perfiladas en verde, que simbolizan os tres grupos étnicos maioritarios de Burundi: os hutus, os twa e os tutsis. Tamén simbolizan os tres elementos do lema nacional: unidade, traballo e progreso, que se poden ler no escudo de Burundi.
Foi adoptada o 28 de xuño de 1967, e trocouse a proporción orixinal da bandeira, que era de 2: 3, o 27 de setembro de 1982, pasando a ser de 3: 5. Significado das cores
Verde: simboliza a esperanza.
Branco: simboliza a paz.
Vermello: representa os que caeron na loita pola independencia.
Bandeira de Bélxica

A bandeira de Bélxica (en alemán: Flagge Belgiens, en francés: Drapeau de la Belgique, en neerlandés: Vlag van België) componse de tres bandas verticais iguais de cor negra, amarela e vermella; o deseño vertical baséase na bandeira de Francia, mentres que as cores foron tomadas do escudo do Ducado de Brabante. As proporcións infrecuentes da bandeira (13: 15) son de orixe descoñecida.
A bandeira foi adoptada oficialmente o 23 de xaneiro de 1831, logo da independencia belga do Reino Unido dos Países Baixos en 1830. A mesma xogou un rol importante durante a revolución, servindo as súas cores como lembranza dunha vella insignia con bandas horizontais empregada durante unha revolta anterior en 1789, época na que os Países Baixos estaban baixo dominio austríaco.
Bandeira de Cabo Verde

A bandeira de Cabo Verde foi adoptada o 22 de setembro de 1992. Consiste dun fondo azul cunha banda horizontal vermella de bordos brancos. As bandas teñen unha proporción de 6: 1: 1: 1: 3. Sobre as bandas atópase un círculo de 10 estrelas de 5 puntas, que se atopa centrada nun 3/8 ao ancho da bandeira.
As estrelas representan as 10 illas maiores do país, mentres o azul representa ao océano e ao ceo. As bandas brancas e vermella representan o camiño da construción do país, mentres que as cores representan á paz e ao esforzo, respectivamente. A formación circular das estrelas, así como tamén a escura cor azul de fondo, amosa algunha similitude coa bandeira da Unión Europea. Entre 1975 e 1992 a bandeira empregada era moi similar á bandeira de Guinea-Bissau, país co que existían incluso plans de unificación. A bandeira constaba de dúas franxas horizontais do mesmo tamaño e unha vertical coas cores pan-africanas: vermella, verde e marela. Na franxa vertical, a diferenza da de Guinea-Bissau, aparecían uns cultivos de millo e unha concha arredor da chamada "estrela negra africana". Esta bandeira tamén diferenciábase coa de Guinea-Bissau por ter unhas dimensións de 2: 3. A finais dos anos 1980, ambos países comezaron a distanciarse e Cabo Verde decidiu adoptar unha nova bandeira, que é empregada na actualidade.
Bandeira de Camboxa

A bandeira de Camboxa (ទង់ជាតិកម្ពុជា) foi adoptada oficialmente o 23 de setembro de 1993, cando foi restablecida a monarquía dese país. A bandeira está formada por tres franxas horizontais sendo a central, de cor vermella, o dobre de ancha que as outras dúas de cor azul. No centro da franxa vermella sitúase unha representación en cor branca da entrada principal ao templo de Angkor Wat con tres torres. Historia
A primeira bandeira de Camboxa como tal remóntase á época do dominio francés sobre Indochina. O reino de Camboxa mantívose como un protectorado desde 1863 e a bandeira utilizada foi similar á actual, só que no canto de franxas superiores e inferiores en azul, existía un bordo do mesmo ton.
En 1942, o Imperio do Xapón ocupou o territorio de Indochina durante a segunda guerra mundial coa aprobación da Francia de Vichy. Até 1945, utilizouse unha bandeira de fondo vermello con catro cadrados de cor branca situados nas esquinas do bordo dun cadrado no centro da bandeira, de igual cor. En 1945, coa derrota xaponesa, os franceses retomaron a administración de Camboxa, pero o país comezara a esixir maiores graos de autonomía. En 1948, o país declarouse independente e adoptou a bandeira usada na actualidade. En 1970, un golpe de estado liderado por Lon Nol derrubou ao rei Norodom Sihanouk e estableceuse a República Jemer, que adoptou unha nova bandeira, o 9 de outubro dese ano. O debuxo de Angkor Wat e o fondo vermello foron trasladados ao cantón sobre fondo azul e na esquina dereita superior colocáronse tres estrelas. Con todo, o goberno non sería recoñecido e as Nacións Unidas utilizarían o antigo emblema.
A guerra civil camboxana continuaría e Pol Pot derrotaría en 1975 á República Khemer. En 1975, os Khemeres Vermellos controlaron gran parte do país e declararon a Kampuchea Democrática. A nova bandeira adoptada agora sería completamente vermella e cun sinxelo debuxo de Angkor Wat en amarelo. Cando os disidentes de Pol Pot con apoio vietnamita controlasen o país en 1979 e establecesen a República Democrática de Kampuchea, a bandeira sería modificada dando máis detalles ao debuxo de Angkor Wat e agregándolle dúas torres secundarias. O 1 de maio de 1989, no marco do proceso de paz, o nome do país cambiou ao de Estado de Camboxa, realizáronse eleccións democráticas e instaurouse unha nova bandeira, de fondo bicolor vermello e azul. O deseño detallado de Angkor Wat da bandeira monárquica foi retomado, con cinco torres e en cor amarela. Cando se instalou a Autoridade Transitoria das Nacións Unidas (UNTAC) en 1991, a bandeira utilizada era de cor celeste como a bandeira da ONU cun mapa de Camboxa en branco e sobre el, o nome de Camboxa en lingua khmer. En 1993, restableceuse a monarquía e se adoptou de novo o emblema de 1949.
Bandeira de Chile

A bandeira de Chile, coñecida como A estrela solitaria, foi adoptada oficialmente o 18 de outubro de 1817. Está dividida horizontalmente en dúas franxas: a superior é azul e branca mentres que a inferior é vermella. Sobre o cantón azul, sitúase un estrela de cinco puntas de cor branca.
As principais interpretacións do uso das cores da bandeira atribúen ó azul a representación dos ceos e o océano Pacífico; ó branco, os cumios nevados da cordilleira de los Andes; e ó vermello, o sangue vertido polos heroes nacionais na loita pola independencia. Á súa vez, a estrela simboliza os tres poderes do Estado chileno (Executivo, lexislativo e xudicial) que velan pola integridade da nación; porén, outras interpretacións atribuirían a estrela única como referencia ó Estado unitario, a diferenza de, por exemplo, a bandeira dos Estados Unidos de América cuxas múltiples estrelas representan o federalismo.
Porén, segundo os relatos do poema épico A Araucana (1569), as cores da actual bandeira chilena remontaríanse ás bandas tricolores empregadas polos toquis mapuches durante a Guerra de Arauco contra a Conquista española, mentres que a estrela sería a representación da estrela de Arauco, segundo Bernardo O'Higgins.
O Día oficial da Bandeira nacional celébrase o 9 de xullo en conmemoración dos 77 soldados que faleceron en 1882 na Combate de Concepción, durante a Guerra do Pacífico. Construción e despregue
O Goberno de Chile usa un logotipo baseado na bandeira nacional e as súas cores están definidas tanto no sistema Pantone como no RGB e CMYK para a súa utilización en formatos dixitais e impresos. Estas cores poderían semellar as tonalidades oficiais da bandeira, mais non corresponden precisamente a estas.
Bandeira de Chipre

A actual bandeira de Chipre (en grego: Σημαία της Κύπρου, Sīmaia tīs Kýpros; en turco: Kıbrıs bayrağı) foi adoptada o 16 de agosto de 1960. Foi elixida polo presidente da República, Makarios III, en 1960, logo dunha proposta dun mestre de escola e artista turco-chipriota, İsmet Güney. Descrición
Amosa un mapa enteiro da illa de cor cobre (metal que lle deu fama á illa durante toda a súa historia e do que deriva o seu nome), con dúas ramas de oliveira na parte de abaixo, sobre fondo branco (tanto a cor como as ramas de oliveira son símbolos da paz). É unha das dúas bandeiras oficiais do mundo que teñen un mapa do país que representa, sendo a outra a bandeira de Kosovo.
O azul e o vermello (as cores da bandeira de Grecia e da bandeira de Turquía) foron evitadas a propósito con obxecto de facer a bandeira neutral. Porén, hoxe a bandeira é vista como un símbolo dos greco-chipriotas.
Bandeira de Colombia

A bandeira de Colombia é o pavillón que representa ó país, e que xunto co escudo e o himno nacional, ten a categoría de símbolo patrio. Consiste nun rectángulo dividido en tres franxas coloreadas coas cores primarias, ocupando a superior a metade deste.
O pavillón de Colombia ten a súa orixe na composición tricolor creada en 1801 polo Xeneral Francisco de Miranda, quen describía no seu diario militar o uso das cores primarias como bandeira para representar ás nacións latinoamericanas que naquel entón estaban en proceso de independencia, e rematou representando a Gran Colombia.
Estas cores foron adoptadas de forma sucesiva polos Congresos da Gran Colombia, o 17 de decembro de 1819, e da República de Nova Granada, o 9 de maio de 1834. A disposición actual dos mesmos foi adoptada de forma definitiva o 26 de novembro de 1861, e a súa regulamentación dada por medio dos decretos 861 do 17 de maio de 1924 e 62 do 11 de xaneiro de 1934.
A bandeira como símbolo nacional é empregada polo Goberno e as institucións estatais, con distintas variantes na súa confección segundo o uso que se lle de por parte dos corpos diplomáticos, civís ou militares.
Bandeira de Corea do Norte

A bandeira de Corea do Norte (en coreano: 람홍색공화국기, ramhongsaek konghwagukki) foi adoptada oficialmente o 8 de setembro de 1948. Descrición
A bandeira de Corea do Norte Está composta por cinco franxas horizontais de cores azul, branca, vermella, branca e azul. As proporcións destas franxas son de 1/6 do ancho cada franxa azul e 4/6 do ancho para o resto, que se dividen en: 1/24 para cada unha das franxas brancas e 22/24 para a franxa vermella central. Centrado a 1/3 ao longo da bandeira aparece un círculo branco, que inclúe no seu interior unha estrela vermella de cinco puntas.
Cores
A cor azul representa o desexo do pobo de paz, o vermello simboliza o espírito revolucionario da loita polo socialismo e o branco (cor tradicional de Corea) representa a pureza dos ideais de Corea do Norte e a súa soberanía nacional. A estrela vermella de cinco puntas simboliza o liderado do Partido dos Traballadores de Corea. O círculo branco lembra ao símbolo do yin e o yang, o cal é un símbolo tradicional da cultura coreana.
Bandeira de Corea do Sur

A bandeira de Corea do Sur ou Taegeukgi (태극기, tamén escrito Taegukgi) foi adoptada o 6 de marzo de 1883 durante a Dinastía Joseon. É de cor branca e leva no seu centro o yin-yang. O yin (símbolo vermello) significa a luz e a calor, o yang (símbolo azul) representa a escuridade e o frío. Os símbolos que rodean o yin-yang son catro dos taeguk, que simbolizan ceo, auga, lume e terra. Deseño
O deseño xeral da bandeira deriva do uso tradicional do símbolo tricolor (vermello, azul e amarelo) polos coreanos a partir da primeira época da historia de Corea. O fondo branco simboliza a "pureza do pobo". O Taegeuk representa a orixe de todas as cousas no universo, portando os dous principios do yin e o yang, o primeiro é o aspecto negativo representado en azul, e o segundo o aspecto positivo representado en vermello, ambos en equilibrio. En conxunto, representan un movemento continuo no infinito, a fusión dos dous como un só.
Ao redor do Taegeuk hai catro trigramas, llamados gwae (괘, 卦), os cales proviñan dos oito trigramas do I Ching (易經, Libro das mutacións), ou Yeok Gyeong (역경, 易經) en coreano. Tradicionalmente, os catro trigramas están relacionados cos cincos elementos: lume (火), auga (水), terra (地), madeira (木) e metal (金). Outra analoxía podería ser cos catro elementos clásicos occidentais.
Cores
As cores oficiais da Taegukgi están especificadas na "Acta de Ordenanza da Lei sobre a Bandeira Nacional da República de Corea" (대한민국국기법시행령). Non houbo unha especificación das cores até 1997, cando o goberno de Corea do Sur decidiu presentar especificacións estándar para a bandeira. En outubro dese mesmo ano, por ordenanza presidencial as cores promulgadas, e en 2007 engadidas á Lei da Bandeira Nacional. Historia
A bandeira coreana, ou Taegeukgi, foi creada e usada durante a dinastía Joseon (조선). A data e o seu creador é algo aínda incerto. Ás veces afírmase que o creador e primeiro en usar a bandeira actual foi Pak Yeonghyo (박영효). Porén, non está abondo claro.
Atopouse recentemente no libro "Bandeiras de Nacións Marítimas", publicado pola Oficina de Navegación do Departamento de Mariña dos Estados Unidos, a primeira bandeira coñecida de Corea, coas súas características cores vermello e azul no centro, xunto con catro trigramas en cada esquina. O libro foi publicado en xullo de 1882. Suponse que Pak Yeonghyo usou a bandeira entre agosto e setembro dese ano nunha misión diplomática no Xapón, polo que a bandeira publicada no libro sería, polo menos, catro meses máis antiga.
Segundo Kim Weon-mo (김원모), profesor emérito da Universidade de Danguk, a bandeira que se atopa no libro podería tratarse da mesma que se usou en maio de 1882 durante a firma do Tratado de Chemulpo (제물포 조약) entre a dinastía Joseon e Estados Unidos. En marzo de 1883, adoptouse formalmente a Taegeukgi como bandeira oficial. En 1948, despois do establecemento do goberno, as "Regras sobre a bandeira de Corea" convertéronse nunha guía para pendurala, a produción e o protocolo da bandeira.
Bandeira de Costa Rica

A bandeira de Costa Rica foi creada o 29 de setembro de 1848 xunto co Escudo Nacional. A tradición establece que a concepción e deseño da actual bandeira, vixente dende ese ano, correspondeu a Doña Pacífica Fernández Oreamuno, esposa do daquela Xefe de Estado, José María Castro Madriz, inspirada na Bandeira de Francia.
A bandeira é tricolor por medio de cinco franxas colocadas horizontalmente, unha vermella no centro comprendida entre dúas brancas, a cada unha das cales segue unha azul. O ancho de cada franxa é a sexta parte do da bandeira, agás a vermella que é de dous sextos.
O Pavillón Nacional diferénciase porque no centro da banda vermella leva bordado sobre fondo branco o Escudo Nacional.
As cores representan: Azul, o ceo que cobre Costa Rica.
Branco, a bondade de paz.
Vermello, O traballo, o labor cotián, segundo está escrito no Himno Nacional e no Saúdo á Bandeira.
As franxas están nunha proporción 1: 1: 2: 1: 1.
Bandeira de Costa do Marfil

A bandeira de Costa do Marfil é unha tricolor, inspirada na bandeira de Francia, que está formada por tres franxas verticais do mesmo ancho, sendo de cor laranxa a do lado do mastro, de cor branca a central e verde a exterior. A bandeira foi adoptada o 3 de decembro de 1959, pouco antes da independencia do país. Cores e simbolismo
En 1959, cando a Asemblea Lexislativa do país estaba decidindo a bandeira que adoptar, o ministro de Estado Jean Delafosse dixo: Gabriel Rougerie escribiu en 1964, "A bandeira une as cores das tres grandes paixases de Costa do Marfil: os bosques verdes, o branco da lagoa Ébrié e o laranxa da sabana. "
É moi parecida á bandeira de Irlanda, da que difire unicamente na disposición invertida das cores e polas proporcións.
Bandeira de Crimea

A bandeira de Crimea (en ruso: Флаг Крыма; en ucraíno: Прапор Криму; en tártaro de Crimea: Qırım bayrağı / Къырым байрагъы) é a bandeira da República Autónoma de Crimea de Ucraína, e da República de Crimea reclamada por Rusia. A bandeira foi adoptada oficialmente o 24 de setembro de 1992 como bandeira da República Autónoma de Crimea, readoptada o 21 de abril de 1999, despois reaprobada o 4 de xuño de 2014 como bandeira da República de Crimea, anexada pola Federación Rusa.
A bandeira é unha tribanda, con raias horizontais en azul-branco-vermello. A franxa azul está situada no bordo superior e ten 1/6 do ancho da bandeira. A franxa branca é a máis grande das tres e ten 2/3 do ancho da bandeira, e a franxa vermella está situada no bordo inferior e ten 1/6 do ancho da bandeira.
Cando se ondea verticalmente, a franxa azul da bandeira debe estar á esquerda, o campo branco no centro e a franxa vermella á dereita. A lonxitude da bandeira é o dobre da súa anchura. Bandeiras étnicas dos tártaros de Crimea
Durante a formación da efémera República Popular de Crimea do tártaros de Crimea en 1917, a bandeira usada foi a azul ceo cun tamğa dourado, coñecida como Kök Bayraq ou "bandeira azul". Utilizouse unha bandeira de cor verde con fins relixiosos e a bandeira de cor vermella como bandeira militar dos tártaros. Dende 1991, a versión azul ceo é a usada como bandeira étnica dos tártaros de Crimea.
Bandeira de Croacia

A bandeira de Croacia (en croata: Zastava Republike Hrvatske) consiste en tres bandas horizontais de igual tamaño de cor vermella, branca e azul. No medio atópase o escudo de Croacia. A bandeira está en vixencia desde o 21 de decembro de 1991, dez meses antes da súa independencia. Mentres Croacia era parte da República Federal Socialista de Iugoslavia, a bandeira era semellante, agás pola estrela vermella de cinco puntas con bordo amarelo que se atopaa no lugar do actual escudo de armas.
Bandeira de Cuba

A bandeira de Cuba está composta per tres franxas azuis e dúas de brancas, cun triángulo vermello pegado ó mastro cunha estrela branca de cinco puntas no medio. Foi deseñada por Miguel e Emilia Teurbe Tolón (unha parella de cubanos exiliados en Nova York) en 1849, a petición do xeneral Narciso López, un filibusteiro venezolano que quixo liberar Cuba.
Bandeira de Cuzco

A bandeira de Cuzco é un dos símbolos oficiais da cidade. Componse de sete raias horizontais de cores: vermello, laranxa, amarelo, verde, azul claro e escuro e violeta. Esta bandeira do arco da vella foi introducida no Perú en 1973 por Raúl Montesinos Espejo, en recoñecemento do 25 aniversación da estacón de radio Tawantinsuyo Radio. Como a popularidade da bandeira medrou, o alcalde de Cuzco Gilberto Muñiz Caparó declarouna como emblema oficial no ano 1978. A partir de 2021, a bandeira conta cun símbolo solar dourado no medio, o coñecido como Sol de Echenique. Outro significado
Ademais de ser a bandeira da cidade de Cuzco e a bandeira cooficial do departamento de Cuzco, a bandeira de sete cores ten diferentes usos segundo o contexto. Utilízase como bandeira das linguas quechuas, sendo a bandeira popular, mais non oficial do pobo quechua, así como bandeira representativa da herdanza inca. Os quechuas do sur de Bolivia (kollas) usaron tamén esta bandeira, mais nos últimos anos o símbolo de chakana fíxose máis popular en Bolivia. O seu uso como bandeira da herdanza inca é controvertido debido ao seu carácter non histórico. Porén, o seu uso mostra respecto pola historia do Imperio Inca. Historia
Orixe e controversia
As crónicas da conquista do Perú mencionan bandeiras usadas polos incas, ou algo que os cronistas interpretaron como bandeiras. A cuestión da historicidade da bandeira está moi relacionada coa bandeira wiphala ou aimará. En 2010, María Rostworowski in 2010 afirmou que non existía ningunha evidencia de que as culturas antigas usasen tal bandeira, e o Congreso da República do Perú corroborou a conclusión da Academia Nacional da Historia do Perú: "O uso oficial da mal chamada 'bandeira Tawantinsuyu' é un erro. No mundo andino non existía o concepto de bandeira, non pertencía ao seu contexto histórico".
Historia moderna
O primeiro uso rexistrado da bandeira do arco da vella no Perú estivo relacionado co movemento cooperativo Alianza Cooperativa Internacional que entrou en escena a principios do século XX. A bandeira moderna foi creada a principios dos anos 70 por iniciativa dunha emisora ​​local Radio Rural. En 1973, con motivo do vixésimo quinto aniversario da emisora, Raúla Montesinos Espejo propuxo a bandeira do arco da vella presentándoa como pertencente aos incas. Por desgraza, Montesinos nunca presentou un estudo que acredite a autenticidade do deseño, e foi aceptado de facto sen máis probas. Dende entón, a bandeira medrou en popularidade, pero a xente asóciaa por erro con Tawantinsuyo. Cinco anos despois, o 9 de xuño de 1978, a provincia de Cuzco tomou a bandeira como oficial; 16 días antes da bandeira do orgullo gai en San Francisco. É a segunda bandeira do Cuzco. A primeira bandeira utilizada anteriormente consistía nun fondo escarlata e nun escudo de armas que data da época española, entregado en 1540. Debido á súa semellanza coa bandeira LGBT, moito máis recoñecible, o Sol de Echenique engadiuse á bandeira en 2021. É un disco de ouro que foi entregado ao presidente peruano José Rufino Echenique durante a súa visita a Cuzco en 1853 e emblema oficial do departamento, provincia e cidade de Cuzco dende 1986.