proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Esterco

O esterco, cuito ou argueiro é o resultado da mestura dos excrementos dos animais domésticos e mais da cama de palla ou molime que estra a corte. Utilízase para fertilizar os cultivos, sobre todo nos cultivos tradicionais e na agricultura ecolóxica.
O valor do esterco débese á achega de materia orgánica para recupera-los nutrientes da terra extraídos polos cultivos.
Na agricultura emprégase principalmente o esterco procedente das cortes de gando vacún, pero tamén o de cabalo ou outras bestas, de ovella, de galiña etc. O esterco de porco proveniente de granxas ten consistencia líquida e denomínase zurro. En tempos, mesmo os excrementos humanos aproveitábanse para formar esterco: Vai coller o gasto
cun sacho e cun cesto,
o gasto das bestas,
dos homes e cerdos Cos fertilizantes sintéticos, o esterco deixou de empregarse bastante na agricultura intensiva, manténdose o seu uso nas leiras pequenas. A agricultura ecolóxica recuperouno porque ese enriquecemento da terra se fai sen o uso de produtos químicos. O esterco, e igualmente a compostaxe, é a base do chamado humus na agricultura ecolóxica.
Chámase esterqueira o lugar onde se deposita o esterco ata o momento de botalo nas terras; e estercadura a acción e efecto de estercar. O esterco na cultura popular galega
A herba que come o teu gado ca esterca faiche bo pago.
A sacha á mes en xaneiro válelle por un esterqueiro.
Antes falte a palabra na praza que o esterco na corte.
Auga de xaneiro medio esterqueiro.
Ben cheira o diñeiro, inda que veña dun esterqueiro.
Bo esterco, bo feito.
Bota esterco ó pan que as terras cho pagarán.
Canto máis gando, menos esterco.
Carro de folla, montón de esterco.
De millor palla fixen eu esterco.
Esterco de charamela, todo é candea.
Esterco de charamela, todo é purrela.
Esterco de fieito, grao polo peito.
Esterco de folla, grau pola trolla.
Esterco de palla, esterco de nada.
Esterco de palla, grau pola barba.
Esterco de silva, grau pola crisma.
Esterco de xesta, grau pola testa.
Esterco de xesta, grau por enriba da testa.
Foches á folla, perdeches o tempo, carro de folla, cesto de esterco.
Foches á folla, perdéche-lo tempo: un carro de folla, unha cesta de esterco.
Moito gando, pouco esterco.
Nin de malva bon vencello nin de esterco bon olor, nin de mozo bon consello nin de puta bon amor.
No estercar e no sachar non debes reparar se queres colleitar.
O diñeiro e o esterco, onde están, pulan.
O esterco non é santo, pero onde cae fai milagros.
O que naceu no esterco, sempre cheira a el.
O trigo coa xesta, pola testa; co toxo, polo ombro, e coa folgueira, pola caralleira.
Onde moito gando, pouco esterco.
Quen na corte se criou, sempre a esterco ha de cheirar.
Si estrumas con rebola, dareiche pola gorra.
Si estrumas con xesta, dareiche pola testa.
Vaca de pouca herba, pouco leite e mala esterca.
Estercobilina

A estercobilina é un pigmento biliar tetrapirrólico e un dos produtos finais do catabolismo do grupo hemo. É o composto químico responsable da cor castaña do material fecal humano e illouse orixinalmente das feces en 1932. A estercobilina (e o composto relacionado urobilina) poden utilizarse como marcadores para a identificación bioquímica dos niveis de contaminación fecal dos ríos. Metabolismo
A estercobilina orixínase da degradación do grupo hemo da proteína hemoglobina dos eritrocitos. Os macrófagos fagocitan os restos dos eritrocitos senescentes e degradan o grupo hemo primeiro a biliverdina, a cal rapidamente se reduce para formar bilirrubina libre. A bilirrubina únese moi estreitamente a proteínas do plasma (especialmente á albumina) no torrente sanguíneo e é transportada ao fígado, onde é conxugada cun ou dous residuos de ácido glicurónico, dando lugar a bilirrubina diglicurónido, que se segrega ao intestino delgado coa bile. No intestino delgado, parte do bilirrubina diglicurónido convértese de novo en bilirrubina pola acción de encimas bacterianos na parte final do íleo. Esta bilirrubina convértese despois en urobilinóxeno incoloro. Todo o urobilinóxeno que permanece no colon convértese en estercobilinóxeno e finalmente é oxidado a estercobilina. Despois, a estercobilina excrétase nas feces, dándolles a súa cor castaña.
Ictericia obstrutuva
Na ictericia obstrutiva, non chega ningunha bilirrubina ao intestino, o que significa que non pode haber formación de estercobilinóxeno. A falta de estercobilina e outros pigmentos biliares fai que as feces teñan cor de arxila clara.
Pigmento castaño dos cálculos biliares
Un estudo de nenos con colelitíase atopou que no pigmento castaño dos cálculos biliares había cantidades substanciais de estercobilina. Este estudo suxeriu que os cálculos biliares con pigmento castaño podían formarse espontaneamente en nenos que padecen infeccións bacterianas do tracto biliar. Papel no tratamento de enfermidades
Un estudo de 1996 de McPhee et al. suxeriu que a estercobilina e outros pigmentos pirrólicos relacionados, como a urobilina, biliverdina, dimetil éster, e ácido xantobilirrúbico, teñen a potencialidade de funcionar como unha nova clase de inhibidores da protease do VIH-1 en concentradcións micromolares baixas. Estes pigmentos foron seleccionados por seren de forma similar á do exitoso inhibidor da protease de VIH-1 Merck L-700, 417. Necesítanse máis investigacións para estudar a eficacia farmacolóxica destes pigmentos.
Estereograma

O estereograma é unha ilusión óptica baseada na capacidade que teñen os ollos de captar imaxes desde distintos puntos de vista. Esas perspectivas diferentes son captadas de tal forma polo cerebro, que parece ser unha imaxe tridimensional. Os estereogramas fixéronse durante anos, sobrepondo dúas fotografías tomadas desde ángulos lixeiramente distintos. Con todo, popularizáronse grazas aos RDS (Estereograma de puntos aleatorios) creados con programas de computadora.
Estereopticón

O estereopticón (tamén chamado biógrafo-estereopticón) é un aparello proxector similar á lanterna máxica, aínda que proporciona maior claridade e tamaño na proxección. O dispositivo dispón de dúas lentes, que permiten fundir as imaxes.
O termo estereopticón foi habitualmente mal empregado para referirse ao estereoscopio. Con todo, un estereopticón non proxecta nin mostra imaxes estereoscópicas ou tridimensionais (3-D). As dúas lentes son usadas para fundir as imaxes cando son proxectadas. Así, todos os estereopticones poden ser clasificados como lanternas máxicas, pero non todas as lanternas máxicas son estereopticones. Historia
Estes aparellos remóntanse a mediados do século XIX e eran unha forma popular de entretemento e educación antes da chegada das imaxes en movemento e do cine propiamente dito.
Os americanos William e Frederick Langenheim introduciron a tecnoloxía de diapositiva do estereopticón (as exposicións de diapositivas de fotografías proxectadas sobre o cristal) en 1850. Por só dez centavos, a xente podía ver fotografías realistas sobre natureza, historia e temas científicos.
Ao principio, se mostraban as imaxes de forma aleatoria; pero co tempo empezáronse a colocar as diapositivas nunha orde lóxica, creando unha narrativa. Esta narración visual precedeu directamente ao desenvolvemento das primeiras imaxes en movemento.
Fabricado industrialmente pola empresa francesa Pathé Frères (dos irmáns Émile e Charles Pathé), o estereopticón acapararía a cinematografía mundial até a primeira guerra mundial, cando a produción norteamericana comeza a rexer.
Estereoquímica

A estereoquímica é unha rama da química, que estuda da disposición espacial relativa dos átomos que forman a estrutura das moléculas e a súa manipulación. Unha importante rama da estereoquímica é o estudo das moéculas quirais.
A estereoquímica céntrase no estudo dos estereoisómeros e abrangue todo o espectro da química orgánica, química inorgánica, bioquímica, química física e especialmente a química supramolecular. A estereoquímica inclúe métodos para determinar e describir estas relacións; o efecto sobre as propiedades físicas e biolóxicas que estas relacións teñen sobre as moléculas en cuestión, e a maneira na cal estas relacións inflúen na reactividade das moléculas (estereoquímica dinámica). Historia e importancia
Pode dicirse que Louis Pasteur foi o primeiro estereoquímico, porque observou en 1849 que os sales de ácido tartárico extraídos dos recipientes para a produción de viño podían facer rotar o plano da luz polarizada, pero que sales procedentes doutras fontes non. Esta propiedade, a única propiedade física na cal se diferencian os dous tipos de sales de tartarato, débese á isomería óptica. En 1874, Jacobus Henricus van 't Hoff e Joseph Le Bel explicaron a actividade óptica en termos da disposición tetraédrica dos átomos unidos ao carbono.
As regras de prioridade de Cahn-Ingold-Prelog forman parte dun sistema que describe a estereoquímica dunha molécula. Ordenan os átomos situados arredor dun estereocentro dunha forma estándar, o que permite describir sen ambigüidades as posicións relativas deses átomos na molécula. Unha proxección de Fischer é unha forma simplificada de representar a estereoquímica arredor dun estereocentro.
Exemplo da talidomida
Un exemplo moi citado da importancia da estereoquímica é o relacionado co desastre causado polo medicamento talidomida. A talidomida é un fármaco preparado en 1957 en Alemaña, que se prescribía para o tratamento dos mareos matutinos en mulleres preñadas. Descubriuse despois que o fármaco era teratoxénico, e causaba graves danos xenéticos aos embrións nas primeiras etapas do seu desenvolvemento, orixinando deformacións nos membros dos meniños. Algúns dos mecanismos que se propuxeron para explicar a súa teratoxenicidade teñen que ver coa diferente función biolóxica dos enantiómeros (R) e (S) da talidomida. No corpo humano, a talidomida sofre racemización, de modo que aínda que se administre só un dos enantiómeros, o outro enantiómero vaise producir dentro do corpo como resultado do metabolismo. Tendo en conta isto, é incorrecto dicir que un dos estereoisómeros é, na práctica, seguro mentres que o outro é teratoxénico. A talidomida úsase actualmente para o tratamento doutras doenzas, principalmente cancro e lepra, pero hai estritas regulacións e controis para evitar o seu uso polas mulleres embarazadas e impedir así deformacións fetais. Este desastre foi fundamental para que se esixisen estritos ensaios dos fármacos antes de poñelos a disposición de médicos e pacientes. Tipos
Atropisomería
Isomería cis-trans
Isomería conformacional
Diastereómeros
Enantiómeros
Rotámeros
Estereorradián

O estereorradián é unha unidade derivada do SI que mide ángulos sólidos. É o equivalente tridimensional do radián. O seu símbolo é sr. Definición
O estereorradián defínese facendo referencia a unha esfera de radio r. Se a área dunha porción desta esfera é r², un estereorradián é o ángulo sólido comprendido entre esta porción e o centro da esfera.
Explicación da definición
O ángulo sólido en estereorradiáns, é: Ω
S r 2 {\displaystyle \Omega
{\frac {S}{r^{2}}}\, } Onde S {\displaystyle S} é a superficie cuberta polo obxecto nunha esfera imaxinaria de radio r {\displaystyle r}, cuxo centro coincide co vértice do ángulo.
Por tanto, un estereorradián é o ángulo que cobre unha superficie r 2 {\displaystyle r^{2}} a unha distancia r {\displaystyle r} do vértice. 1 s r
r 2 r 2 {\displaystyle \ 1sr
{\frac {r^{2}}{r^{2}}}\, } Analoxía co radián
En dúas dimensións, o ángulo en radiáns está relacionado coa lonxitude de arco, e é: θ
s r {\displaystyle \theta
{\frac {s}{r}}\, } sendo s a lonxitude de arco, e r o radio do círculo. Ángulo dun casquete esférico
Se a área A {\displaystyle A} é igual a r 2 {\displaystyle r^{2}} e vén dada pola área dun casquete esférico. ( A
2 π r h ) {\displaystyle (A
2\pi rh\, )} entón cúmprese que. h r
12 π {\displaystyle {\frac {h}{r}}
{\frac {1}{2\pi }}} Entón o ángulo sólido descrito polo cono que corresponde ao ángulo (plano, véxase a figura) é igual a: . Ω
2 π ( 1 − cos ⁡ θ ) s r {\displaystyle \Omega
2\pi \left(1-\cos \theta \right)\, \mathrm {sr} }
Estereoscopia

A estereoscopia é calquera técnica capaz de recoller información visual tridimensional ou crear a ilusión de profundidade nunha imaxe. Esa ilusión de profundidade nunha fotografía, filme ou outra imaxe bidimensional créase presentando unha imaxe lixeiramente diferente para cada ollo, e é o cerebro quen se encarga de fundir esas imaxes, como acontece na forma habitual na que os humanos recollen a realidade. Moitas pantallas 3D utilizan este método para transmitiren imaxes, a súa invención débese a Charles Wheatstone en 1838.
Estereóbata

Unha estereóbata (do grego antigo στερεοβάτης: base sobre a que se apoia unha columna) é, na arquitectura, unha base elevada sobre a que se sustentan os muros ou unha columnata. Hai unha certa confusión terminolóxica sobre o concepto pois, ás veces, refírese ao conxunto da plataforma sobre a que se apoia a construción e, noutras ocasións, denomínase así ao conxunto dos dous primeiros chanzos da plataforma. Grecia
Na arquitectura grega, a plataforma sobre a que se ergue o templo denomínase crepidoma ou krepis. Consta, na orde dórica, de tres chanzos, dos cales, os dous primeiros denomínanse estereóbata, mentres o último chanzo é o que se coñece como estilóbata. Roma
Nos templos romanos, a base que fai a función de estereóbata chámase podio.
Esterilidade

A esterilidade é unha cualidade atribuíbel a aqueles organismos biolóxicos que non se poden reproducir, ben sexa debido ao mal funcionamento dos seus órganos sexuais ou a que os seus gametos son defectuosos. As causas da esterilidade son diversas e varían en función do sexo. Causas da esterilidade na especie humana
No especie humana as causas da esterilidade débense nun 65% dos casos a causas femininas, outro 25% das veces a causas masculinas, un 10 % das veces a causas que non son nin masculinas nin femininas senón que son combinadas cando se pon en contacto o seme masculino co moco cervical feminino, o que se denomina "incompatibilidade moco-seme". Por último, existe un 15% de casos nos cales aparece unha esterilidade e non se descobre unha causa etiolóxica, o que de denomina "esterilidade sen causa aparente (ESCA).
Porén, algo que ocorre frecuentemente é que exista máis dunha causa que desemboca na esterilidade e se suman máis dunha causa feminina asociada a unha masculina; no referente á muller, as causas poden ser a falta de ovulación por cuestións hormonais, malformacións nos órganos sexuais, radiacións nocivas, secuelas de enfermidades tales como a tuberculose ou a gonococia e a existencia de quistes, fibromas ou pólipos. Os factores tóxicos que ocasionan disrupción hormonal reciben pouca atención pero teñen unha relevancia crecente, desde os presentes no ámbito doméstico até no laboral e no medio ambiente xeral. Outra causa importante de infertilidade feminina é o peso da muller. Teñen menos posibilidades de coniebir tanto as mulleres cun índice de masa corporal superior a 29 (sobrepeso, achegado a obesidade leve) como as que teñen un índice de masa corporal inferior a 19 (achegado a desnutrición ou problema de saúde).
En canto ao home, unha das causas frecuentes é de orige xenética: se se produce unha trisomía nalgún par de xenes do ADN, esta maniféstase con efectos xeralmente desfavorábeis, como poden ser a Síndrome de Klinefelter; s esterilidade é, por exemplo, unha das manifestacións desta síndrome. Outras causas poden ser a produción dunha cantidade de seme por debaixo do necesario para fecundar o óvulo, a mobilidade defectuosa dos espermatozoides aínda que o seu número sexa adecuado, a obstrución dos condutos polos que transitan, a disfunción eréctil, secuelas de enfermidades como as parotidites, a varicocele, as radiacións nocivas (ionizantes e non ionizantes), o cafeísmo e o alcoholismo.
Esterilización (microbioloxía)

A esterilización é o tratamento que deixa ao obxecto tratado libre de todo organismo vivo, incluídas as esporas. Implica a perda da viabilidade ou a eliminación de todos os microorganismos contidos nun obxecto, acondicionándoo de tal modo que se impida a súa posterior contaminación.
Trátase dun termo probabilístico, de modo que tras un adecuado proceso de esterilización, débese chegar a unha probabilidade de encontrar microorganismos igual ou menor que unha unidade contaminada nun millón de unidades sometidas ao proceso de esterilización. Métodos de esterilización
Existen varios métodos de esterilización, que se detallan a continuación. Métodos físicos
Calor húmida (en autoclave de vapor)
Calor seca (en forno de esterilización)
Radiación gamma
Métodos químicos
óxido de etileno
peróxido de hidróxeno
Métodos físicos
Os métodos físicos son aqueles que non involucran o emprego de substancias letais para os microorganismo, senón procedementos físicos como a radiación ionizante, a calor ou a filtración de solucións con membranas que impidan o paso de microorganismos, incluíndo os virus. Métodos térmicos
Os métodos térmicos adoitan englobar todos os procedementos que teñen entre os seus fins a destrución dos microorganismos pola acción da calor. Estámonos referindo tanto á pasteurización como á esterilización, cuxa finalidade principal é a destrución microbiana, como ao escaldado e á cocción, procesos nos que tamén se consegue unha certa redución da flora microbiana pero que teñan entre os seus principais obxectivos evitar a variación das propiedades físicas do obxecto.
Métodos químicos
Os métodos químicos de esterilización son aqueles que involucran o emprego de substancias letais para os microorganismos, tales como o óxido de etileno e o peróxido de hidróxeno (auga oxixenada).
O uso deste método é moi limitado para a industria alimentaria, pero moi utilizado noutras industrias, como a farmacéutica, por exemplo. Aplicacións
En investigación de laboratorios científicos emprégase principalmente para eliminar microorganismos dos elementos de traballo, evitando así a contaminación da mostra, recipientes e material de traballo (de vidro ou cerámicos).
Na industria alimentaria emprégase para aumentar a vida útil dos alimentos. Os alimentos esterilizados máis comúns son os enlatados (conservas).
Úsase tamén para a conservación e alargamento da vida de libros, mobles, obras de arte e outros bens.
Nos hospitais emprégase principalmente para eliminar axentes patóxenos dos instrumentos cirúrxicos utilizábeis, e tamén de certas instalacións (quirófanos).
Os fabricantes de produtos sanitarios esterilizan os produtos para poder utilizalos con asepsia nun procedemento cirúrxico ou de laboratorio polos profesionais sanitarios.
Esterilización (procedemento cirúrxico)

A esterilización é unha técnica cirúrxica que deixa a un home ou unha muller sen posibilidade de reproducirse. Trátase dun método de control da natalidade (para causas non cirúrxicas de esterilidade, véxase infertilidade).
Os métodos comúns de esterilización son: A vasectomía nos homes. Córtanse os condutos deferentes, os tubos que conectan os testículos coa próstata. Así evítase que os espermatozoides producidos nos testículos pasen a formar parte do seme (que se produce sobre todo nas vesículas seminais e na próstata).
A ligadura de trompas nas mulleres. As trompas de Falopio, que permiten aos espermatozoides fecundar o óvulo e transportan o óvulo fecundado até o útero, están pechadas. En xeral, isto implica unha anestesia xeral e unha laparotomía ou unha laparoscopia para cortar, clipear ou cauterizar as trompas de Falopio. Menos común é a Obstrución tubárica definitiva ou método Essure para a obstrución dos condutos polos efectos duns tubos colocados por un catéter que pasa a través do colo uterino e o útero.
Outros procedementos para conseguir a esterilidade, son: A histerectomía nas mulleres. O útero extírpase cirurxicamente, de maneira permanente, para evitar o embarazo e algunhas enfermidades, como o cancro de útero.
A castración nos machos. Os testículos extírpanse cirurxicamente. Isto utilízase con frecuencia para a esterilización dos animais, para conseguir vantaxes como a docilidade, a forte redución do impulso sexual e o máis rápido aumento de peso (que é desexábel nalgúns casos, por exemplo para acelerar a produción de carne).
Esterol

Os esterois son un subgrupo de esteroides que levan un grupo OH no carbono 3 do anel A. Caracterízanse por posuír o ciclopentanoperhidrofenantreno, o cal é un núcleo policíclico complexo que pode presentar enlaces dobres (insaturados) e ramificacións. Estas substancias atópanse en abundancia nos organismos vivos, sobre todo en animais e nalgunhas algas vermellas. Son solúbeis nos disolventes orgánicos, e posúen un elevado punto de fusión. Entre os esterois destacan o colesterol e a vitamina D.
Estetoscopio

Un estetoscopio é un aparello acústico que se emprega en medicina e veterinaria para oír os sons internos do corpo, humano ou animal. Emprégase xeralmente na auscultación dos ruídos cardíacos ou respiratorios, mais tamén para considerar ruídos intestinais ou soplos por fluxos anómalos sanguíneos nas arterias e veas. Os estetocopios modernos que amplifican o son, denominados fonendoscopios, constan dun diafragma receptor, en contacto co corpo, que transmite as vibracións ao aire que contén unha campaíña que comunica con cada oído por medio dun ou dous tubos de goma que rematan cada un nunha peza metálica que encaixa no oído do examinador e que actúa de auricular. Historia
Segundo a tradición, o estetoscopio inventouno o doutor René Laennec o 17 de febreiro de 1816 en Francia. Consistía nun simple atado de papeis enrodelados que lle permitían escoitar os sons do corpo sen ter que achegar a orella aos peitos da doente. A primeira descrición escrita realizouna o 8 de marzo de 1817. Laennec construíu posteriormente varios modelos en madeira. Pierre Piorry mellorou o aparello cara a 1830 ao construír un adaptador en marfil do lado auricular e un plexímetro en contacto co corpo. En 1840 Golding Bird realizou a primeira descrición dun estetoscopio cun tubo flexible que liga o pavillón ao auscultador, mais o modelo ríxido persistiu aínda durante ducias de anos. O estetocopio biauricular comezou a se construír en 1851. Arthur Leared utilizou un tubo de caucho que se demostrou fráxil e en 1852 George Cammann empregou tubos metálicos. Contra 1870 apareceron os estetocopios diferenciais, dous pavillóns, montado cada un nun tubo e conectado á unha orella. Rappaport e Sprague deseñaron un novo estetoscopio na década de 1940, que se converteu no estándar, con dous tubos, un para o sistema respiratoiro e outro para o cardiovascular. En 1961, o doutor David Littmann creou o estetoscopio contemporáneo cun dobre pavillón reversible, máis lixeiro e dun só tubo.
Esteviósido

O esteviosido é un edulcorante. É un glicósido das follas da estevia (Stevia rebaudiana), herba silvestre que medra en Extremo-Oriente e en América do Sur (Paraguai). O seu poder edulcorante está comprendido entre 120 e 240.
Esther Duflo

Esther Duflo, nada en París o 25 de outubro de 1972, é unha economista francesa, cofundadora e directora do Abdul Latif Jameel Poverty Action Lab (J-PAL), e profesora de redución da pobreza e economía do desenvolvemento no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. Así mesmo, Duflo é investigadora asociada no National Bureau of Economic Research (NBER) dos Estados Unidos, forma parte da directiva do Bureau for Research and Economic Analysis of Development (BREAD), e dirixe o programa de economía do desenvolvemento do think tank Center for Economic and Policy Research.
As súas investigacións céntranse en aspectos microeconómicos de países en vías de desenvolvemento, incluíndo o comportamento das familias, educación, acceso a financiamento, saúde e avaliación de políticas públicas. Xunto con Abhijit Banerjee, Dean Karlan, Michael Kremer, John A. List e Sendhil Mullainathan, impulsou o avance da experimentación de campo como unha importante metodoloxía para descubrir relacións causais en economía. Traxectoria
Duflo pertence a unha familia protestante. O seu pai, Michel Duflo, era profesor de matemáticas e a súa nai era pediatra. Aos oito anos, decidiu converterse en historiadora.
Tras terminar a súa educación secundaria no Lycée Henri IV, cursou os seus estudos de pregrao na Escola Normal Superior de París, titulándose en 1994. O ano seguinte obtivo o seu mestrado en economía na École d'économie de Paris, conxuntamente coa Escola Normal Superior, a ENSAE e a École polytechnique. Posteriormente, en 1999, consegiu o doutoramento en economía no MIT, tralo que se converteu en profesora asistente de devandita institución. Principais contribucións
A súa tese de doutoramento centrouse nos efectos dun experimento natural a partir de datos dun programa de expansión escolar en Indonesia na década de 1970 para achegar as primeiras evidencias concluíntes de que nun país en desenvolvemento unha maior educación resulta en mellores salarios.
En 2003, cofundou Poverty Action Lab no MIT, que dende ese momento levou a máis de douscentos experimentos empíricos de desenvolvemento e adestrou profesionais probas controladas aleatorizadas. Vida privada
Duflo tivo un fillo co investigador Abhijit Banerjee. O bebé naceu en 2012. Benerjee é profesor no MIT e foi supervisor do doutoramento de Duflo en 1999. Duflo e Benerjee casaron en 2015. Premios
En 2010 recibiu a Medalla John Bates Clark para economistas de menos de corenta anos que fixesen unha contribución significativa ao pensamento e ao coñecemento económico.
O 13 de maio de 2015 foille concedido o Premio Princesa de Asturias de Ciencias Sociais pola súa contribución decisiva á economía do desenvolvemento e ao estudo das políticas contra a pobreza.
Esther Duflo foi galardoada co Premio Nobel de Economía en 2019 xunto cos seus dous coinvestigadores Abhijit Banerjee e Michael Kremer "pola súa aproximación experimental para aliviar a pobreza global". O comunicado de prensa da Real Academia das Ciencias de Suecia indicou: "Os seus métodos de investigación experimental dominan agora por completo o desenvolvemento da economía".
Esther Tusquets

Esther Tusquets Guillén, nada en Barcelona o 30 de agosto de 1936 e finada na mesma cidade o 23 de xullo de 2012, foi unha editora, escritora e ensaísta catalá. Foi coñecida por fundar e dirixir durante 40 anos a editorial Lumen, que publica obras en lingua castelá. Obra
El mismo mar de todos los veranos (1978)
El amor es un juego solitario (1979)
Varada tras el último naufragio (1979)
Siete miradas en un mismo paisaje (1981)
Para no volver (1985)
La niña lunática y otros cuentos (1996) Con la miel en los labios (1997)
Correspondencia privada (2001)
Confesiones de una editora poco mentirosa (2005)
Habíamos ganado la guerra (2007)
¡Bingo! (2007)
Pasqual Maragall: el hombre y el político (coautora) (2008)
Confesiones de una vieja dama indigna (2009)
Estigma (bioloxía)

Nos arácnidos denomínase estigma a un orificio ou abertura ampla que permit a entrada e a saída dos gases respiratorios.
Nos insectos, os estigmas é como se chama a cada un dos moitos orificios situados a ambos os lados do abdome das larvas e os imagos, que comunican as traqueas co exterior.
Estigma (botánica)

Estigma é a área receptiva do pistilo das flores, onde o gran de pole inicia a xerminación do tubo polínico. Pode estar situado no ápice do pistilo, ou lateralmente. É a parte achatada do carpelo, situada na súa extremidade superior; posúe un líquido pegañento que contribúe na fixación do gran de pole.
A superficie do estigma de cada especie varía segundo a estrutura do gran de pole correspondente. Especies con grans secos e pulverulentos xeralmente presentan áreas estigmáticas grandes, húmidas, ramificadas ou cubertas de pelos, de xeito que o pole se poida adherir con facilidade na súa superficie. Hai especies cos grans revestidos de lípidos ou espiñosos, que normalmente posúen estigmas secos e simples. Dunha forma ou doutra, é o contacto entre a superficie do gran de pole e a superficie estigmática a que ocasiona o crecemento do tubo polínico, que conduce a célula reprodutora masculina do gran de pole ao óvulo no interior do ovario.
Estigma (obra de teatro)

Estigma é unha peza dramática galega, escrita por Jacobo Paz, Vanesa Martínez Sotelo e Rubén Ruibal (DramA3), coa coordinación de Dani Salgado. Foi estreada polo Centro Dramático Galego en 2008 con dirección do coordinador e representada por Xabier Deive, Xosé Manuel Esperante, Clara Gayo, Vicente de Souza e María Tasende Cotelo. Trama
A acción sitúase nunha illa case deserta na que, trala erupción dun volcán, unha muller investiga un masacre, dous irmáns enfrontan o destino que levan marcado na pel, unhas voces do pasado interfiren no presente dunha parella e, baixo a sombra duna figueira, aparece un descoñecido.
Estigmerxia

Estigmerxia significa colaboración a través do medio físico. A estigmerxia é un método de comunicación indirecta nun sistema emerxente autoorganizado onde os diversos compoñentes se comunican e colaboran entre si a través de pautas ou fitos deixados no medio: feromonas, acumulación de obxectos ou calquera outro tipo de cambio físico, como a temperatura.
O concepto de estigmerxia foi introducido por Pierre-Paul Grassé, un estudoso das formigas, para explicar como realizaban as tarefas en insectos sociais sen necesidade de planificación nin dunha xestión centralizada. Algoritmo OCF
Actualmente foi tomado e estendido a unha serie de algoritmos que forman parte da intelixencia artificial; en xeral, estes algoritmos denomínanse de optimización por colonia de formigas (OCF).
Os algoritmos de OCF úsanse para solucionar problemas de optimización combinatoria, creando unha especie de colonia de formigas artificiais, uns elementos computacionais simples que traballan de xeito cooperativo e que se comunican mediante os rastros (i. e. , os grafos dos camiños percorridos) deixados polas feromonas artificiais.
Os algoritmos de OCF son iterativos: en cada iteración, cada formiga constrúe unha solución ao problema percorrendo un determinado grafo. As arestas do grafo, que representa os posibles pasos que a formiga pode dar, teñen dous tipos de información asociada, en base aos cales se moven as formigas: Información propia, heurística, que mide a preferencia heurística de moverse desde un nodo x ata un nodo y, ou sexa, de percorrer a aresta x, y. As formigas non modifican esta información durante a execución do algoritmo.
Información do grupo, en base aos rastros de feromona artificiais, que mide a bondade do movemento de x ata y. Esta información varía durante a execución do algoritmo segundo as solucións que as formigas van adoptando.
O algoritmo OCF tense presentado bastante robusto para a solución de varios problemas computacionais, incluído os problemas de percura de camiño óptimo como no caso do problema do viaxante.
Estilema

Un estilema é unha construción formal peculiar que é recorrente nun autor, permitindo ás veces recoñecelo, e característica da súa linguaxe, da súa escrita literaria. Exemplos
Estilemas de Otero Pedrayo. Exemplos de Os señores da terra (Os camiños da vida, ed. Galaxia):
Xenitivo escalonado: A frase divídese en banzos que se subordinan uns a outros por medio de preposicións: as de enriba bicadas polas longas pólas do souto da outra banda do camiño (páxina 7).
Presenza continuada nos textos descritivos de sintagmas nominais que alternan a estrutura (DETERMINANTE) + NÚCLEO + MODIFICADOR coa estrutura (DETERMINANTE) + MODIFICADOR + NÚCLEO: Bandas de roseiras e dinteis retortos (páxina 4), grande fachada composta de capela barroca (3), pólas do souto da outra banda do camiño (7), Grande parede de forras coroadas (páxina 13), Fermosas pinturas de paisaxes e flores doutros climas (22), presidía cheminea barroca e franqueábase o balcón, orgullo da casa (. .. ) Sabias disposicións e costumes dos antergos (46).
A ausencia de temor por repetir a preposición no interior da cláusula: Comezaban no xardín, na horta e no pomar e corrían en mainas baixadas de nabeiras, bacelos, lameiros e montós de arboredos, cinguidas en xunto pola grande parede de forras coroadas por capias e cabaletes (11).
Estilista

Un estilista é un profesional que se dedica a asesorar sobre a vestimenta, o peiteado e en xeral a imaxe e estética dos seus clientes, normalmente tomando como guía a moda ou tendencias do momento. Formación e requisitos (España)
Os estilistas son os profesionais encargados de crear unha harmonía estética ao redor dun suxeito ou escenario. O estilita encárgase de seleccionar os elementos adecuados para unha editorial de revista, campañas publicitarias, televisión, vídeos musicais, presentacións en concertos e calquera aparición pública dalgún modelo ou celebridade. Os estilistas xeralmente son parte dun equipo requirido polo cliente para traballar xunto con deseñadores de moda, fotógrafos, directores, peiteadores e maquilladores para crear un aspecto particular ou un tema para un proxecto específico.
Para traballar como estilista hai varias vías a seguir: Formación Profesional de Grao Superior: Estilismo, Asesoría de imaxe persoal, deseño en estilismo de indumentaria e en modelismo.
Estudos Universitarios de Grao Superior: Escolas de deseño e moda.
Outros Estudos:
Cursos de peiteado.
Cursos de maquillaxe.
Cursos de estilismo de moda.
Cursos de estilismo, imaxe e moda.
Cursos de fotografía de moda e estilismo persoal. Mercado Laboral
As saídas profesionais do estilismo son as seguintes: Estilista.
Editor de Moda.
Asesor Persoal.
Estilista de Pasarela.
Estilista de Fotografía.
Estilo (sociolingüística)

En sociolingüística, un estilo é un conxunto de variantes lingüísticas con significados sociais específicos segundo afiliación a un grupo, atributos persoais ou crenzas. No núcleo deste concepto está a variación lingüística, sen a cal non habería base algunha para distinguir significados sociais. A variación pódese dar nos niveis sintáctico, léxico e fonolóxico.
Moitas aproximacións á interpretación e definición do termo incorporan os conceptos de indicidade, orde indéxica, posicionamento (ponto de vista) e ideoloxía lingüística. Débese salientar que un estilo non é un atributo fixo do falante, senón unha manifestación concreta dentro dun contexto. De feito, os falantes, consciente ou inconscientemente, adoitan incorporar na súa elocución elementos de diversos estilos, que son os que conforman un novo estilo. Trátase dunha variedade diafásica, é dicir, que depende da situación comunicativa.
De acordo con Labov, os estilos da fala pódense clasificar en: 1. informal, ou vernáculo (casual speech); 2. coidado, ou formal (formal speech); ou 3. espontáneo (spontaneus speech). O grao de atención que poña o falante sobre o seu discurso vai influír na categorización: por exemplo, nas falas de tipo informal e espontánea, o falante vai poñer menos atención que nun estilo de carácter formal. Do mesmo xeito, un falante competente nunha lingua pode alternar diferentes estilos dependendo do contexto de produción do discurso, da súa competencia lingüística e da súa competencia comunicativa. Pódese dicir que un estilo vén ser un código do que se dispón para transmitir información sobre os propios falantes, sobre a relación que establecen os interlocutores e sobre a situación comunicativa; deses factores vai depender o tipo de estilo máis axeitado.
Estilo APA

O estilo APA é un formato amplamente aceptado para escribir documentos técnicos e científicos, que establece convencións gráficas para a representación dunha serie de elementos, como cabeceiras, notas a rodapé, citas bibliográficas, etc. Foi elaborado pola American Psychological Association, que é a principal organización académica de estudo da psicoloxía nos Estados Unidos de América. Características
O estilo APA está definido de xeito oficial en The Publication Manual of the American Psychological Association, un libro de preto de 500 páxinas en inglés do que se levan editadas seis edicións (ISBN 1-55798-791-2).
O estilo, como moitos autores suxiren, é imperfecto. Esquécese de autores para numerar o seu encabezado de sección, práctica común en revistas científicas que permite cruzar referencias. O estilo APA tamén require que os autores sexan citados para ser identificados unicamente polas súas iniciais, como en "J. A. Smith" no canto de "Joan A. Smith", facendo máis difícil para os lectores atopar as referencias. O "Manual" é longo e forza ós estudantes gastar moitas horas intentando adaptar as súas citas. Finalmente, o estilo APA estableceuse por un pequeno, non elixido, comité editorial, o cal non ofrece aos usuarios a posibilidade de achegar melloras ó estilo. Cabeceiras
Seguindo o estilo APA, as cabeceiras empréganse para organizar artigos e darlles unha estrutura xerárquica. O estilo APA prescribe un formato específico para as cabeceiras (dun a cinco niveis) dentro dun mesmo artigo. Están referidos na páxina 113 da 6ª edición do Manual usando o seguinte nivel de números: Nivel 5: CABECEIRA CENTRADA MAIÚSCULAS
Nivel 1: Cabeceira Centrada Maiúsculas e Minúsculas
Nivel 2: Centrada, Cursiva, Cabeceira Maiúscula e Minúscula
Nivel 3: Botada á esquerda, Cursiva, Cabeceira Maiúscula e Minúscula de lado
Nivel 4: Concentrado, Cursiva, Parágrafo de Cabeceira Minúscula rematando cun punto.
De acordo co estilo APA, se un artigo ten: Un nivel: usa nivel 1 de cabeceiras
Dous niveis: usa o nivel 1 (supraordenado) e 3 (subordinado) de cabeceiras
Tres niveis: usa nivel 1, nivel 3 e nivel 4 (de supraordenado para subordinado)
Catro niveis: usa nivel 1, nivel 2, nivel 3 e nivel 4 (de supraordenado para subordinado)
Cinco niveis: usa nivel 5, nivel 1, nivel 2, nivel 3 e nivel 4 (de supraordenado para subordinado)
Non se ofrecen directrices para artigos con seis ou máis niveis de cabeceiras. Decátese que o estilo APA non permite os números ou letras diante das cabeceiras.
Estilo Biedermeier

O estilo Biedermeier foi un estilo artístico e de artes decorativas que se desenvolveu na Europa central, principalmente no Imperio Austríaco, entre as Guerras napoleónicas en 1815 e o inicio das Revolucións de 1848. Inicialmente designaba un estilo de mobiliario e artes decorativas para despois abarcar tamén producións pictóricas e literarias do mesmo período, caracterizadas por ter trazos románticos como o sentimentalismo, o intimismo e por unha bondadosa sátira do mundo da pequena burguesía. Mobiliario
Os mobles Biedermeier deben a súa sinxeleza ás liñas xorxinas do século XIX cuxos deseños ían chegando a través de publicacións ao Imperio Austríaco, mais tamén son influenciados polo neoclasicismo e romanticismo do estilo Imperio de Napoleón I.
En Viena creáronse deseños únicos. Os mobles feitos ao comezo do estilo (1815–1830) foron a inspiración máis neoclásica. Tamén permitiu formas máis fantásticas das que carecía a segunda metade do período (1830–1848), sendo influenciado polas moitas publicacións ao estilo de Gran Bretaña. Os mobles Biedermeier foron o primeiro estilo do mundo que se orixinou da crecente clase media. Precedeu a Vitoriana e influíu principalmente nos países de fala alemá.
Os mobles Biedermeier eran admirados pola calidade artesanal e o confort, cunha tapicería que fai un uso extensivo de resortes helicoidais. Utilizaron materiais dispoñibles localmente, como madeiras de cerdeira, freixo e carballo, en lugar de madeiras importadas como a caoba. Os mobles e o estilo de vida Biedermeier foron un foco nas exposicións do museo de artes aplicadas de Viena en 1896. Os moitos visitantes desta exposición víronse tan influenciados por este estilo fantástico e a súa elegancia que rexurdiu e fíxose popular entre os ebanistas europeos. Este período de renacemento durou ata a Art déco.
Estilo Directorio

O estilo Directorio foi un período das artes decorativas, da moda e, especialmente, do deseño de mobles en Francia, paralelo ao Directorio, na última parte da Revolución Francesa. É un estilo de transición entre estilo Lois XVI e o estilo Imperio.
O estilo Directorio foi establecido principalmente polos arquitectos e deseñadores Charles Percier (1764–1838) e Pier François Léonard Fontaine (1762–1853). No seu uso da forma arquitectónica e motivos decorativos neoclásicos o estilo anticipa o estilo Imperio, un pouco máis tardío e máis elaborado, que foi introducido despois de que Napoleón establecese o Primeiro Imperio Francés. O estilo Directorio reflectiu a crenza revolucionaria nos valores da Roma republicana: "As virtudes estoicas da Roma republicana mantivéronse como estándares non só para as artes senón tamén para o comportamento político e a moral privada. Os convencionais víronse a si mesmos como heroes antigos. Os nenos levaban o nome de Bruto, Solón e Licurgo. As festas da Revolución foron organizadas por Jacques-Louis David como rituais antigos. Mesmo as cadeiras nas que se sentaba o comité da Salut Publique facíanse sobre modelos antigos ideados por David. .. . De feito o neoclasicismo púxose de moda".
Estilo Imperio

O estilo Imperio é un movemento de deseño de principios do século XIX en arquitectura, mobles, outras artes decorativas e artes visuais, que representa a segunda fase do Neoclasicismo. Floreceu entre 1800 e 1815 durante os períodos do Consulado e do Primeiro Imperio Francés, aínda que a súa vida se prolongou ata finais da década de 1820. Desde Francia estendeuse por gran parte de Europa e os Estados Unidos.
O estilo Imperio orixinouse e toma o seu nome do goberno do emperador Napoleón I no Primeiro Imperio Francés, cando se pretendía idealizar o liderado de Napoleón e o estado francés. O estilo de moda anterior en Francia fora o estilo Directorio, unha forma máis austera e minimalista de neoclasicismo que substituíu ao estilo Lois XVI, o novo estilo Imperio trouxo un retorno total á ostentosa riqueza. O estilo corresponde algo ao estilo Biedermeier nas terras de fala alemá, ao estilo federal nos Estados Unidos e ao estilo Rexencia no Reino Unido.
Estilo Lois XV

O estilo Lois XV ou Lois Quinze é un estilo de arquitectura e artes decorativas que apareceu durante o reinado de Lois XV. Desde 1710 ata aproximadamente 1730, un período coñecido como a Régence, foi en gran parte unha extensión do estilo Lois XIV do seu bisavó e predecesor, Lois XIV. Desde aproximadamente 1730 ata preto de 1750, fíxose máis orixinal, decorativo e exuberante, no que se coñeceu como estilo Rocaille, baixo a influencia da amante do rei, Madame de Pompadour. Supuxo o inicio do movemento rococó europeo. Desde 1750 ata a morte do rei en 1774, tornouse máis sobrio, ordenado e comezou a mostrar as influencias do Neoclasicismo. Arquitectura
O principal arquitecto do rei foi Jacques Gabriel desde 1734 ata 1742, e despois o seu fillo máis famoso, Ange Jacques Gabriel, ata o final do reinado. As súas obras principais incluíron a Ecole militaire, o conxunto de edificios que dominan a Praza Lois XV (agora Praza da Concordia; 1761–1770) e o Petit Trianon de Versalles (1764). Ao longo do reinado de Lois XV, mentres os interiores estaban profusamente decorados, as fachadas foron gradualmente máis simples, menos ornamentadas e máis clásicas. As fachadas deseñadas por Gabriel estaban coidadosamente rimadas e equilibradas por filas de fiestras e columnas e, en grandes edificios como a Praza da Concordia, a miúdo presentaban grandes arcos ao nivel da rúa e frontóns ou balaustradas clásicas na liña do tellado. Os elementos ornamentais incluían ás veces balcóns curvos de ferro forxado con deseños de rocaille ondulados, semellantes á decoración de rocaille de interiores.
A arquitectura relixiosa da época tamén era sobria e monumental, e tendía, a finais do reinado, cara ao neoclásico. Exemplos principais inclúen a Igrexa de Saint-Genevieve (agora Panteón ), construída entre 1758 e 1790 segundo un proxecto de Jacques Germain Soufflot, e a Igrexa de Saint-Philippe-du-Roule (1765-1777) de Jean Chalgrin, que presentaba unha enorme nave con bóveda de canón.
Estilo Lois XVI

O estilo Lois XVI, tamén chamado Luís Seize, é un estilo de arquitectura, mobiliario, decoración e arte que se desenvolveu en Francia durante o reinado de 19 anos de Lois XVI (1774–1793), xusto antes da Revolución Francesa. Viu a fase final do estilo barroco así como o nacemento do neoclasicismo francés. O estilo foi unha reacción contra o elaborado ornamento do período barroco anterior. Inspirouse en parte nos descubrimentos de pinturas, esculturas e arquitectura romanas antigas en Herculano e Pompeia. As súas características incluían a columna recta, a sinxeleza do poste e lintel, o arquitrabe do templo grego. Tamén expresaba os valores inspirados por Rousseau do retorno á natureza e a visión da natureza como un modelo idealizado e salvaxe, pero aínda ordenado e inherentemente digno para as artes.
Entre os arquitectos notables da época figuran Victor Louis (1731–1811), quen completou o teatro de Burdeos (1780). O teatro Odeón de París (1779–1782) foi construído por Marie-Joseph Peyre (1730–1785) e Charles de Wailly (1729–1798). François-Joseph Bélanger completou o Chateau de Bagatelle en só sesenta e tres días para gañar unha aposta polo seu construtor, o irmán do rei. Outro fito de época foi o miradoiro do Petit Trianon, construído por Richard Mique. O edificio máis característico do estilo residencial de finais de Lois XVI é o Hôtel de Salm en París (hoxe Palais de la Légion d'Honneur), construído por Pierre Rousseau entre 1751 e 1783.
Os ebanistas Jean-Henri Riesener e David Roentgen crearon escritorios e armarios moi elaborados para o Palacio de Versalles e outras residencias reais, utilizando incrustacións de madeiras finas (especialmente caoba) e decoradas con bronce dourado e nácara. Conxuntos igualmente finos de cadeiras e mesas foron feitos por Jean-Henri Riesener e Georges Jacob.
Os traballos de tapicería reais dos Gobelinos, Aubusson e Beauvais continuaron facendo grandes tapices, pero unha parte cada vez maior da súa actividade foi a fabricación de tapicerías para os novos conxuntos de cadeiras, sofás e outros complementos para as residencias reais e a nobreza. O papel tapiz tamén se converteu nunha parte importante do deseño interior, grazas aos novos procesos desenvolvidos por Reveillon.