Mégara, Grecia

Mégara, (en grego: Μέγαρα) é unha cidade nos arredores de Ática, Grecia, situada na costa do golfo de Egina, fronte á illa de Salamina. Esta illa pertenceu a Mégara en tempos pasados, antes de ser conquistada por Atenas. Demografía
En 2011, o concello de Mégara tiña unha poboación de 36 habitantes 924 habitantes, a unidade municipal tiña 28591 e a cidade tiña 23456.
Primeiros poboadores
Posiblemente o cidadán máis famoso de Mégara na antigüidade foi Byzas, o lendario fundador de Bizancio no século VII a. C. O poeta do século VI a. C. Teognis tamén veu de Mégara. A principios do século IV a. C. , Euclides de Mégara fundou a escola de filosofía megariana que floreceu durante aproximadamente un século, famosa polo uso da lóxica e da dialéctica. Tradición mítica
Segundo unha lenda foi fundada por Carro, fillo de Foroneo; Doce xeracións máis tarde chegaron de Exipto, Lelexe, heroe homónimo dos Lexios, sucedido polo seu fillo Clesón, e Pilas sucesivamente, e Escirón, que casou coa filla de Pandión, rei de Atenas. Niso, fillo de Pandión, disputou a Escirón a posesión de Mégara, e o árbitro, Éaco, asignouno a Atenas. A Niso sucedeuno Megareo, fillo de Poseidón, que casou con Iffinoe, filla de Niso e Abrota; Megareo foi sucedido polo seu fillo Alcatoo.
Outra lenda di que o rei Pandión II, expulsado de Atenas, foi a Mégara e casou coa filla de Pilas, a quen sucedeu. Na repartición do reino entre os seus fillos, Mégara quedou en mans do máis novo, Niso, e chamábase Nisea (Νίσα). Cando Minos atacou a Niso, Megareo veu de Beocia para axudalo, e foi enterrado na cidade; Niso foi derrotado e Minos ocupou a cidade e derrubou as murallas que foron restauradas por Alcatoo, fillo de Pélope, que veu de Elis, coa axuda de Apolo. Hiperión (chamado como o titán Hiperión), fillo de Agamenón, foi o último rei de Mégara e á súa morte instauráronse a república e a democracia. Historia
Orixes, Grecia antiga
Mégara foi unha cidade dórica, probabelmente fundada polos dorios. Outra tradición indica que primitivamente os habitantes da rexión de Megaride vivían en aldeas e estaban divididos en cinco grupos: hereeos, pireos, megarios, cinosurianos e tripodiscios.
Na antigüidade, Mégara estaba nunha chaira entre as montañas Xerania e Kerata, ao pé de dúas acrópoles, unha chamada CarÍa (Καρία) e a outra Alcátoo (Ἀλκαθόη). Non moi lonxe estaba o porto, chamado Nisea, ao que estaba unido polas murallas.
Durante os séculos VIII e VII a. C. viviu un período de esplendor comercial e cultural, chegando mesmo a fundar colonias na illa de Sicilia e en Oriente. Ao redor de 728 a. C. fundou a colonia de Megara Hiblea en Sicilia, en 712 a. C. Astacus en Bitinia, en 675 a. C. Cícico sobre a Proponte, en 674 a. C. Calcedonia e no 657 a. C. Bizancio. Suponse que a comedia se inventou neste momento en Mégara.
As loitas das clases baixas polo poder na cidade levaron á tiranía de Teáxenes, sogro de Cilón, representante dos pobres. Construíu un acueduto e fixo outros edificios; gobernou entre os anos 630 e 600 a. C. e máis tarde os demócratas e os aristócratas disputáronse o poder. Tamén houbo enfrontamentos con Ática pola illa de Salamina, que finalmente pasou a Atenas grazas a Solón.
Nas guerras persas, Mégara participou con vinte barcos na batalla de Artemisium e na batalla de Salamina. Un corpo do exército persa enviado contra o país foi rexeitado. Tres mil megarianos loitaron na batalla de Platea.
No século V a. C. rivalizaba con Atenas e Corinto. Mégara enfrontouse con Corinto polos límites entre ambos. Daquela, Mégara era aliada de Atenas, mentres que Corinto era aliada de Esparta (455 a. C. ) Nese século construíronse as murallas que a unían con Nisea. Os atenienses estableceron unha guarnición na cidade e tamén ocuparon Pegas, no golfo de Corinto. Dez anos despois, Mégara rebelouse contra Atenas e expulsou os atenienses da cidade, pero mantiveron a Nisea e Pegas até o ano 445 a. C. , cando pola tregua con Esparta entregaron estes cargos. Atenas aprobou decretos (chamados decretos megarianos) que excluían aos megarios dos seus mercados e portos. Isto afectou tanto a Mégara que esixiu con forza a guerra contra Atenas ao seu aliado Esparta e á Liga do Peloponeso. Na guerra do Peloponeso (431 a. c. - 404 a. C. ), Mégara foi aliada de Esparta; despois da guerra comezou a decaer. Ao estalar a guerra, os atenienses invadiron Mégara e devastaron o territorio, mentres a frota bloqueaba o porto. Os sucesivos anos da guerra, os atenienses repetiron a súa incursión, e algúns anos dúas veces.
No 427 a. C. (quinto ano de guerra) Nicias tomou posesión da illa de Minoa, fronte a Mégara e o seu porto e instalou alí unha guarnición.
No oitavo ano da guerra (424 a. C. ), o partido democrático de Mégara, que expulsara aos aristócratas refuxiados en Pegas, entrou en contacto con Atenas, á que ofreceu entregar a cidade. Os atenienses foron admitidos na cidade e o porto de Nisea foi ocupado despois de dous días, pero o espartano Brásidas avanzou polo Peloponeso e deu batalla aos atenienses ao lado de Mégara, e os atenienses, superados en número, retiráronse.
A aristocracia e a oligarquía conseguiron o poder. A guarnición ateniense nas murallas rendeuse ao cabo duns meses, pero aínda mantivo a Nisea e Minoa. A tregua do ano seguinte respectou estes cargos (421 a. C. ). Mégara opúxose á Paz de Nicias, pero non entrou en ningunha alianza e despois de dous anos renovou a que tiña con Esparta. Os atenienses ocuparon o porto até o 409 a. c. Despois, os datos da súa historia case desaparecen. Mégara era aliada de Esparta, pero mantivo a súa independencia, aínda que cun poder cada vez máis débil.
Alexandre Magno e Imperio Romano
Mégara reaparece nas crónicas pola época de Alexandre Magno, tras cuxa morte obedeceu a Antípatro e logo a Casandro. A guarnición desta foi expulsada por Demetrio Poliorcetes, quen proclamou a liberdade da cidade (307 a. C. ). Estaba baixo a influencia dos reis macedonios, pero Arato foi obrigada a unirse á Liga Aquea. Durante a invasión celta no 279 a. C. , Mégara enviou unha forza de 400 peltastas (infantes lixeiros) ás Termópilas. Durante a guerra de Cremónides, no 266 a. C. , os megarios foron asediados polo rei macedonio Antígono Gonatas e conseguiron derrotar aos seus elefantes de guerra empregando porcos en chamas. A pesar deste éxito, os megarios tiveron que someterse aos macedonios.
Na guerra contra Roma entregouse aos romanos sen loitar. Posteriormente, aínda existía na época de Estrabón, e alí estableceuse unha colonia romana.
Unha tribo da cidade chamábase "os Adrianos" en honra de Adriano e da súa muller Sabina, e era adorada co nome de νέα Δημήτηρ; Adriano construíu alí un templo en honor de Apolo. Durante o Imperio Romano mantivo certa importancia.
Idade Media
No século V, as fortificacións foron reparadas por un oficial do emperador bizantino, Anastasio I, chamado Dióxenes. Durante os dous séculos seguintes foi saqueada repetidamente polos piratas do Mediterráneo. Cultura
Mégara foi a sede dunha escola filosófica fundada por Euclides, un discípulo de Sócrates, cuxos membros eran chamados megarios ( Μεγαρικοί ). O poeta Theognis tamén era de Mégara. Os habitantes de Mégara eran famosos pola súa xenerosidade na construción de edificios e templos. Xerome, en 409 escribe: «Hai un dito moi coñecido sobre os habitantes de Mégara, " constrúen coma se vivisen para sempre; viven coma se fosen morrer mañá». Xeografía
Está situado a 42 quilómetros ao O-NO de Atenas, enclavado entre dous outeiros e unido por unha estrada ao Peloponeso, o oeste de Grecia e Atenas. Está prevista a construción dunha liña ferroviaria de alta velocidade. Mégara é unha cidade que se sitúa na chaira de Megáride, onde se atopa a maior parte do concello. A agricultura era o sector dominante antes de que se comezasen a construír casas en Mégara nos anos 60 e 70. A tres km ao sur hai unha pequena comunidade que no norte a menos dun km da illa de Salamina, chamada Pachi. A poboación é pequena. Pachi é famosa polas súas tabernas de peixe e é visitada por xente de toda Grecia. Neos Peramos é a cidade veciña ao leste e Kakia Skala ao oeste. A zona tamén conta cun aeroporto militar no Ne-E. O sur da cidade está a baía de Mégara. Descrición de Pausanias
Pausanias fai unha descrición detallada das tradicións e monumentos de Mégara, destacando: Fonte de Teáxenes, grande, con decoración e columnas. A súa fonte chamábase a das ninfas Sítnidas. Cunha destas ninfas, segundo a mitoloxía, Zeus procreou a Megaro, que escapou do diluvio de Deucalión nadando ata o cumio do monte Xerania, despois de seguir o chirrido das grúas.
Un santuario con estatuas de emperadores romanos e outro de Artemisa Soteira. A estatua foi erixida despois dunha vitoria dos megarios sobre algúns soldados persas de Mardonio. Tamén había estatuas dos doce deuses que se atribuían á man de Praxíteles, agás Artemisa, que estaba feita en bronce, obra de Strongilion.
Un recinto de Zeus dentro do que había un templo, cunha estatua do deus, sen rematar xa que unha parte era de ouro e marfil e a outra de xeso e barro, obra de Teocosmo. Alí consérvase un esporón de bronce dun barco, supostamente capturado en Salamina nun enfrontamento contra os atenienses.
A acrópole caria, onde había un templo de Dioniso Nictelio, un santuario de Afrodita Epistrofia, un oráculo da Noite e un templo sen teito de Zeus Conio. Tamén había imaxes de Asclepio e Hygiea de Briaxis e do chamado Megaron de Deméter.
Unha segunda acrópole, chamada Alcátoo, onde estaba a tumba de Megareo, casa dos deuses prodomeos, preto da cal había unha pedra onde a tradición dicía que Apolo deixara a súa cítara para axudar a Alcátoo a construír as murallas. Tamén había un buleuterion que antes se consideraba a tumba de Timalco, un templo de Atenea, outro santuario de Atenea Nike, outro santuario de Ayantis, un templo de Apolo, un santuario de Demeter Thesmophora e unha tumba que se lle atribuíu. a Calípolis, fillo de Alcato.
Un altar dedicado a Aqueloo que fora ordenado construír por Teáxenes.
En diferentes zonas da cidade había túmulos notables que se cría de Alcmena, de Hilo, de Hipólita, de Tereo, de Corebo, de Orsipo, de Evipo, de Isquepolis, de Asticratea e de Manto.
Varios heroes de Pandión, Ino, Ifixenia e Alcátoo repartíronse pola cidade. Neste último dicíase que tamén estaban as tumbas da súa muller Pirgó e da súa filla Ifínoe. No sepulcro de Ifínoe as nenas de Mégara fixeron libacións e ofrecéronlle os primeiros froitos do seu cabelo. Adrasto tamén foi adorado na cidade.
Un templo de Isis.
Un templo de Apolo Agreo e Artemisa Agrotera.
Un santuario de Artemisa cuxa construción se dixo que ocorreu en tempos de Agamenón.
A rocha de Anacletra, onde a tradición dicía que Deméter subira a chamar á súa filla cando foi secuestrada. Por iso as mulleres de Megara representaban esa lenda.
Un santuario de Dioniso cunha xoana e unha segunda estatua do deus, así como outra estatua de mármore dun sátiro que foi atribuída a Praxíteles.
Un templo de Afrodita Praxis, cunha imaxe de marfil da deusa, outra estatua de Peito feita por Praxíteles e outras de Scopas.
Un santuario de Tyche cunha imaxe súa feita por Praxíteles. No templo próximo había estatuas feitas por Lisipo das Musas e de Zeus.
Un santuario de Apolo Prostaterius con imaxes.
Un ximnasio preto da porta de Ninfada, onde había unha pedra en forma de pirámide chamada Apolo Carino. Preto del había un santuario para os Ilithyahs. Restos arqueolóxicos
Consérvanse aínda restos do acueduto e da fonte de Teáxenes, do século VII a. C. Por outra banda, no ano 2000 inaugurouse o Museo Arqueolóxico de Mégara, que alberga numerosos restos materiais das escavacións tanto de Mégara como dos arredores que van dende o século VIII a. C. ao século II d. c.