proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Gárgola (arquitectura)

En arquitectura, as gárgolas son desaugadoiros, ou sexa, son a parte saínte das calexas dos tellados que se destinan a botar as augas pluviais a certa distancia da parede dos edificios e que, especialmente na Idade Media, eran ornadas con figuras monstruosas, humanas ou animalescas, comunmente presentes na arquitectura gótica.
O termo orixinouse a partir do francés gargouille, de gargouiller 'producir un ruído semellante ao dun líquido nun tubo', derivado do latín gurgulio, e este do grego antigo γαργαρίζω gargarídso, 'facer gargarexos'.
No pasado pensábase que as gárgolas eran os gardiáns das catedrais e que durante a noite cobraban vida.
As quimeras ou figuras grotescas son un tipo de esculturas semellantes ás gárgolas. Malia que non funcionan como desaugadoiros, tamén son popularmente coñecidas como gárgolas. Historia
O termo gárgola é maioritariamente aplicado ao traballo medieval, aínda que tamén existiron en épocas anteriores. No antigo Exipto, as gárgolas empregábanse para botar a auga usada para lavar os vasos sagrados, o que aparentemente precisaba ser feito no tellado plano dos templos. Nos templos gregos, a auga dos tellados pasaba a través das bocas de leóns que eran esculpidos ou modelados en mármore ou en terracota na cornixa. Na cidade de Pompeia, acháronse moitas gárgolas de terracota modeladas con forma de animais.
Unha lenda local que xira en torno de Sanctus Romanus ("San Román") (631 - 641 d. C. ), o primeiro chanceler do rei merovinxio Clotario II, que foi bispo de Ruán, tenta explicar a orixe das representacións de dragóns nas gárgolas. A historia relata como el e máis un prisioneiro, voluntario, derrotaran a Gargouille, un dragón de río (ou serpe de río) que vivía no Sena, en París, e que comía navíos. Un día, o bispo atraeu a Gargouille para fóra do río cun crucifixo, levándoo até a praza principal. Aló os aldeáns queimaran a besta até a súa morte.
A pesar de que a maioría das gárgolas son figuras grotescas, o termo gárgola inclúe todo o tipo de imaxes. Algunhas gárgolas son esculpidas como monxes, outras combinando animais reais e persoas, e moitas son incluso cómicas. Séculos XIX e XX
Gárgolas, ou máis precisamente quimeras, foron usadas na decoración, no século XIX e no comezo do século XX, en construcións de cidades como Nova York e Chicago. Tamén poden encontrarse en moitas igrexas e edificacións.
Unha das máis impresionantes coleccións de gárgolas modernas pode verse na Catedral Nacional de Washington, nos Estados Unidos. A catedral, iniciada en 1908, mostra demos incrustados en pedra calcaria. Esa colección tamén inclúe a Darth Vader, un político entortado, robots e moitos outras modernizacións da tradición antiga. No século XX, o neogótico produciu moitas gárgolas modernas, notabelmente na Universidade de Princeton, na Universidade de Duke e na Universidade de Chicago.
Gárgola (mitoloxía)

Unha gárgola é un ser imaxinario, representado xeralmente en pedra, que presenta características a moitas veces grotescas.
O termo orixinouse a partir do francés gargouille, de gargouiller, 'producir un ruído semellante ao dun líquido nun tubo', derivado do latín gargărīzo, e este do grego antigo γαργαρίζω gargarízo, 'facer gargarexos'. Isto débese a que adoito as gárgolas mitolóxicas asimílanse ás gárgolas arquitectónicas. No pasado pensábase que as gárgolas eran os gardiáns das catedrais e que durante a noite cobraban vida.
As quimeras ou figuras grotescas son un tipo de esculturas semellantes ás gárgolas. Historia
A orixe das gárgolas remóntase á Idade Media e relaciónase co auxe dos bestiarios e os tormentos do inferno. Certo é tamén que a imaxinación dos artistas medievais estaba influída por mitos aínda máis antigos. De feito, as primeiras gárgolas foron bautizadas co nome de 'grifóns', evidenciando así a súa raigame clásica. Porén, a iconografía gargólica non se limitaba á mera representación de grifóns, senón que plasmaba, ademais, a outros seres fabulosos que podían tomar a forma de animais, seres humanos ou unha mestura de ambos; pero sempre representados de maneira máis ou menos monstruosa.
As gárgolas cumprían basicamente a función de escorrentar a bruxas, demos e outros espíritos do mal, semellante á dos cans de Fu no extremo Oriente.
Gástrula

A gástrula é a terceira etapa do desenvolvemento embrionario dos animais triploblásticos, que segue á fase de blástula.
A fase de gástrula é o resultado dunha drástica reestruturación denominada gastrulación, proceso mediante o que a blástula se converte en gástrula. Na súa iniciación, o embrión (blástula) é unha esfera chea de líquido, cun polo animal e un polo vexetativo. As células do polo vexetativo comezan a dividirse máis rapidamente que as outras e invaxínanse, formando un espazo chamado arquéntero ou intestino primitivo.
Algunhas células sepáranse da parede e migran para o blastocele transformándose en células do mesénquima; estas células divídense formando filamentos que empuxan ao arquéntero para o polo animal. O arquéntero, que até ese momento era un tubo pechado, ábrese para o exterior, formando a boca nos protóstomos e o ano nos deuteróstomos.
O embrión adquire unha oreientación axial e tres capas xerminativas: o endoderma, que forma o arquéntero;
o ectoderma, que forma a superficie exterior da gástrula (e que dará orixe á pel e ao sistema nervioso central do animal; e
o mesoderma, formada polas células do mesénquima, que dará orixe aos restantes órganos internos.
Cando a gastrulación se completou, o embrión convértese nunha néurula, a fase seguinte do desenvolvementlo do embrión.
Nos humanos, a gástrula aparece na terceira semana do embarazo, despois da implantación.
Gävle

Gävle é unha cidade que se atopa no país escandinavo de Suecia, concretamente situada no condado de Gävleborg. Datos xeográficos
En 2017 a poboación alcanzaba os 100603 habitantes. Abarca unha superficie de 1, 485. 1 km². Gävle atópase situada no Mar Báltico preto da desembocadura do río Dalälven.
Gérard Buquoy

Gérard Buquoy, nado en Vaupillon, Eure e Loir, o 20 de xuño de 1944, é un escultor e medallista e deseñador e gravador de moedas francés. Traxectoria
Gérard Buquoy é un gravador da Monnaie de Paris, que exerceu o cargo de xefe do Servizo de Gravado do 1 de marzo ao 31 de decembro de 2001, cando foi substituído por Serge Levet. O sinal distintivo utilizado por Buquoy durante o exercicio do seu cargo foi unha ferradura, que aparece inscrito en todas as moedas cuñadas nese período pola ceca pública parisiense. Ademais dalgunhas medallas, Buquoy foi tamén o creador de dúas moedas conmemorativas francesas, a moeda de 20 francos dos Xogos Mediterráneos (1993) e a de 500 francos dos Xogos Olímpicos de 1992 (1991) co busto de Pierre de Coubertin, ambas en asociación con Daniel Ponce.
Gérard Mourou

Gérard Albert Mourou, nado o 22 de xuño de 1944, é un científico francés e pioneiro no campo dos láseres e da enxeñaría eléctrica. Foi galardoado co Premio Nobel de Física en 2018, xunto con Donna Strickland, pola invención da ampliación por deriva de frecuencia unha técnica que se utilizou máis tarde para crear pulsos láser de pulso ultracurto e de moi alta intensidade (petavatios).
En 1994, Mourou e o seu equipo da Universidade de Míchigan descubriu que o equilibrio entre a refracción de autoenfoque (véxase efecto Kerr) e a difracción autoatenuante por ionización e a rarefacción dun raio láser de intensidades de teravatios na atmosfera crea "filamentos" que actúan como guías de ondas para o raio, evitando así a diverxencia.
Géyser

Un géyser, , ou geyser, pronunciado [ˈɡajzə] ou [ˈɡajse̝ɾ], é unha nacente termal que entra en erupción periodicamente, lanzando unha columna de auga quente e vapor para o ar. O nome géyser provén de Geysir, o nome dunha nacente eruptiva en Haukadalur, na Islandia; este nome deriva pola súa vez do verbo gjósa, "chorrear". [Cómpre referencia]
A formación de géyseres require unha hidroxeoloxía favorábel, o que existe só en poucos lugares na Terra; logo, son fenómenos razoabelmente raros. Existen cerca de mil en todo o mundo, e a metade destes no Parque Nacional de Yellowstone nos Estados Unidos. Tamén son coñecidos os géyseres de Nova Zelandia e o Strokkur Geysir de Islandia.
Gónada

As gónadas (do grego antigo γονή goné xeración, xerme), son os órganos reprodutores dos animais que producen gametos, ou células sexuais. (Os órganos equivalentes das plantas denomínanse gametanxios).
Nos vertebrados tamén exercen unha función hormonal, polo que tamén se denominan glándulas xenitais ou glándulas sexuais. As gónadas femininas denomínanse ovarios, e as masculinas denomínase testículos. Algúns animais hermafroditas presentan unha estrutura gonadal única que produce ambos os gametos, denominada ovotestes.
Gösta Peterson

Gösta "Gus" Peterson, nado en Estocolmo o 25 de abril de 1923 e finado en Nova York o 28 de xullo de 2017, foi un fotógrafo sueco de moda.
Os seus traballos fotográficos apareceron en varias publicacións e revistas incluíndo The New York Times, Esquire e Harper's Bazaar.
Götaland

Götaland (ˈjøːtaland) é un dos tres territorios de Suecia que inclúe a dez provincias do país. Xeograficamente localízase no sur de Suecia, lindando ó norte con Svealand, facendo fronteira en Tiveden, Tylöskog e Kolmården.
Götaland foi antigamente un conxunto de pequenos reinos, e os seus habitantes eran coñecidos como Gautar en antigo nórdico. Considérase que estes habitantes eran os memos que os chamados Geats, o pobo do heroe Beowulf na epopea homónima Beowulf.
Unha parte de Götaland fusionouse con Svealand ó redor do ano 1100 formando Suecia. Outros territorios pertencían naquel momento a Dinamarca e Noruega. A provincia de Småland, incluíndo a cidade costeira de Kalmar, tiña unha poboación diseminada e o status de illa báltica de Gotland variou durante a Idade Media. Bohuslän incorporouse a Suecia durante o século XVII tras un período de dominación norueguesa, mentres que na mesma época Dinamarca perdeu Escania, Halland e Blekinge.
Götterdämmerung

Götterdämmerung (en galego O ocaso dos deuses, ou literalmente O crepúsculo dos deuses) é unha ópera en 3 actos cun prólogo, con música e libreto de Richard Wagner. É a última das catro óperas que compoñen o ciclo Der Ring des Nibelungen (O anel do Nibelungo). Tivo a súa estrea no Bayreuth Festspielhaus de Bayreuth o 17 de agosto de 1876, dentro da primeira representación completa da tetraloxía.
O título é unha tradución ao alemán da expresión Ragnarök, que en antigo nórdico e no contexto da mitoloxía xermánica se refería á profetizada guerra entre os deuses que conduciría á fin do mundo. Porén, como no resto das óperas do ciclo, a narración da apocalipse que fai Wagner, difire significativamente das antigas fontes nórdicas.
É a terceira xornada do anel chamada "Götterdammerung". Aquí os personaxes mitolóxicos que sostiveron a acción das xornadas anteriores ceden o seu posto aos homes, que proseguen na terra a loita iniciada na segunda escena de Das Rheingold, ao saber Wotan, polo relato de Loge, da existencia dos tesouros do Nibelungo. O mesmo título mostra que, aínda que Wotan non aparece en escena, tamén aquí a acción principal é a que se desenvolve na alma do deus, e tanto a música (co leitmotiv de Wotan, o da súa lanza, e o do poder dos deuses) coma os relatos dos personaxes, nos lembran permanentemente a presenza do deus.
Esta ópera segue no repertorio, aínda que non está entre as máis representadas; nas estatísticas de OperabaseArquivado 14 de maio de 2017 en Wayback Machine. aparece no posto nº 59 das cen óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a 16ª en Alemaña e a oitava de Wagner, con 75 representacións. Instrumentación
A partitura de Wagner require da utilización de:
Güiana Francesa

A Güiana Francesa (en francés: Guyane) é un departamento de ultramar de Francia xunto á costa do mar Caribe, en América do Sur. Limitada ao norte co océano Atlántico, ao leste e sur co Brasil e ao oeste co Suriname.
A súa área é de 90. 000 km², e conta con 191. 309 habitantes (xullo 2004). A súa capital é Caiena. O idioma oficial é o francés, aínda que tamén se fala o patois.
Neste territorio, a Axencia Espacial Europea ten o Centro de lanzamento de Kourou, sede dos cohetes Ariane. Relixións
Catolicismo: 85, 8 %
Ateísmo: 5 %
Protestantismo: 4, 2 %
Bahaísmo: 0, 8 %
Relixións folclóricas chinesas: 0, 8 %
Islam: 0, 8 %.
Günter Blobel

Günter Blobel, nado en Niegosławice (Polonia) o 21 de maio de 1936 e finado en Nova York o 18 de febreiro de 2018, foi un bioquímico xermano-estadounidense. Recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina o 1999 polos seus traballos realizados na década de 1970, ao descubrir que as proteínas teñen sinais intrínsecos que gobernan o seu transporte e situación na célula. Traxectoria
Naceu en Waltersdorf, Prusia (actual Polonia) e nacionalizouse estadounidense en 1987. En 1967 graduouse en oncoloxía, realizou toda a súa carreira na Universidade Rockefeller de Nova York, da que é profesor e en cuxo laboratorio de bioloxía celular (no Instituto Médico Howard Hughes) traballou.
H

O H (hache) é a oitava letra do alfabeto galego, e non representa ningún fonema. Historia
A letra semítica ח (ḥêṯ) probabelmente representaba a fricativa farínxea xorda ([ħ]). A forma da letra probabelmente representaba unha reixa. O H grego primitivo pronunciábase /h/ mais, con posterioridade, esta letra, eta (Η, η), tornouse nunha vogal longa, /ɛː/.
Tanto o etrusco como o latín contaban co /h/ entre os seus fonemas, mais a maioría das linguas romances perdérono (o romanés tomouno de novo das linguas eslavas veciñas, o castelán desenvolveu un /h/ secundario a partir de F e perdeuno despois e, por outra banda, o /x/ produciu un alófono [h] nalgúns dialectos). En galego emprégase por motivos etimolóxicos.
H-1 (motor foguete)

H-1 é a designación dun motor foguete usado no Saturno I e no Saturno IB. Características
O motor H-1 foi construído Rocketdyne e usaba osíxeno líquido e queroseno como propepelentes.
H-18

H-18 é o nome dunha etapa final usada nalgunhas versións dos foguetes CZ-3A, CZ-3B e CZ-3C. Comezou a usarse en 1994.
H-I

O H-I (ou H-1) foi un foguete espacial xaponés que voou entre 1986 e 1992. Era unha versión licenciada dos foguetes Delta estadounidense e podía ser lanzado en tres variantes: Con 9 aceleradores e sen etapa superior de propelente sólido.
Con 6 aceleradores e con etapa superior de propelente sólido.
Con 9 aceleradores e con etapa superior de propelente sólido.
Os nove lanzamentos de foguetes H-I, feitos todos desde o Centro Espacial de Tanegashima, foron exitosos, pero foi retirado de servizo polo baixo rendemento económico á hora de lanzar satélites.
H-II

O H-II (ou H-2) foi un foguete espacial xaponés que voou entre 1994 e 1999. Foi o primeiro foguete pesado feito con tecnoloxía completamente xaponesa. Atopouse que o lanzador era demasiado custoso e que a súa fiabilidade non era a desexada, polo que foi redeseñado para paso ao H-IIA.
O H-II podía ser lanzado en tres variantes: Con 2 aceleradores de propelente sólido.
Con 2 aceleradores de propelente sólido e dous subaceleradores máis pequenos.
Con 2 aceleradores de propelente sólido e unha terceira etapa mellorada (LE-5B).
Dos sete lanzamentos de foguetes H-II, feitos todos desde o Centro Espacial de Tanegashima, un resultou nun fracaso total e outro nun fallo parcial, sendo os restantes exitosos.
H-II Transfer Vehicle

O H-II Transfer Vehicle (Vehículo de Transferencia H-II), máis coñecido polo seu acrónimo HTV e tamén como Kounotori, é unha nave xaponesa automática para enviar carga á Estación Espacial Internacional. Características
As HTV son naves non reutilizables para enviar carga á ISS e que son lanzadas mediante foguetes H-IIB. Unha vez cerca da ISS son capturadas mediante o seu brazo robótico e acopladas á estación xa que non dispoñen de medios de atraque propios. Están formadas por catro compoñentes principais: O módulo de propulsión, na parte posterior, formado polos motores principais para os cambios de órbita e polo sistema de control a reacción para o control de actitude da nave, así como os tanques de presurización e os de propelente. Os HTV 1, 2 e 4 usaron motores R-4D, mentres que os restantes usaban motores HBT-5.
O módulo de aviónica, instalado na parte central, coa electrónica necesaria para o control de guiado, enerxía e comunicacións.
Unha sección de transporte non presurizada para levar cargas expostas ao baleiro ata a ISS.
Unha sección de transporte presurizada para levar cargas que deben poder introducirse na ISS. A sección únese á estación mediante un mecanismo de acoplamento CBM ('Common berthing mechanism).
A enerxía para a nave a proporcionan células solares que cobren parte da superficie externa. A carga total que os HTV poden levar á ISS é de 6000 kg: ata 5200 kg na parte presurizada e ata 1500 na non presurizada, combinadas de tal xeito que non superen as 6 toneladas. Os HTV poden cargarse con desperdicios da estación para que se queimen na reentrada xunto co vehículo. O máximo tempo de voo en solitario para os HTV é dunhas 100 horas, mentres que poden permanecer acoplados á estación ata 30 días. Ao seu regreso quedan destruídos durante a reentrada atmosférica.
H-IIA

O H-IIA (ou H-2A) é un foguete espacial xaponés produto do profundo redeseño do H-II. A diferenza do seu predecesor, o H-IIA é comercialmente viable e ten un menor custo de fabricación e uso. A versión do H-IIA mellorada e usada principalmente para lanzar vehículos HTV denomínase H-IIB.
O H-IIA pode ser lanzado en catro variantes: Con 2 aceleradores de propelente sólido SRB-A.
Con 2 aceleradores de propelente sólido SRB-A e 2 aceleradores máis pequenos Castor 4AXL.
Con 2 aceleradores de propelente sólido SRB-A e 4 aceleradores máis pequenos Castor 4AXL.
Con 4 aceleradores de propelente sólido SRB-A.
H-IIB

O H-IIB (ou H-2B) é un foguete espacial xaponés produto da mellora do H-IIA para principalmente lanzar os vehículos HTV (Kounotori) á Estación Espacial Internacional. A primeira etapa ten un diámetro 1, 2 m maior que a do H-IIA, leva un 70% máis de propelente e usa dous motores LE-7A en lugar de un, así como unha cofia máis grande. Tanto a segunda etapa como os aceleradores de propelente sólido son os mesmos que no H-IIA.
H. P. Bulmer

H. P. Bulmer, tamén coñecida como Bulmers Cider (sidra de Bulmer), é unha compañía fundada en 1887 en Hereford, Inglaterra, por Percy Bulmer, o fillo de 20 anos do reitor local de Credenhill, seguindo o consello da súa nai de adicarse á comida ou á bebida "porque nunca vai pasar de moda". . Historia
Usando mazás da horta da reitoría do seu pai, e unha vella prensa de pedra da granxa veciña, Percy fixo a primeira sidra, levando a fortuna á súa familia. Na actualidade H. P. Bulmer fai o 65% dos 5000000 de hectolitros de sidra vendidos anualmente no Reino Unido e a maior parte das exportacións (decembro de 2007).
O seu irmán máis vello Fred, ó regreso do King's College de Cambridge, rexeitou a oferta de converterse no titor do fillo do rei de Siam para axudar a Percy no boiante negocio da sidra.
Cun préstamo de 1. 000 libras esterlinas do seu pai, os irmáns compraron unha veiga de 3, 2 hectáreas a carón da cidade e construíron a súa primeira fábrica de sidra. Era pouco maior que un pendello comparado coa moderna factoría con enormes cubas de aceiro inoxidable informatizadas que hai na actualidade nun recinto de 30, 4 hectáreas preto da antiga.
Facer sidra naquela primeira época era un éxito ou un fracaso. A fermentación levábase a cabo co primitivo lévedo nas mazás, e a sidra agreaba con facilidade. Foi un amigo do instituto de Fred, o doutor Herbert Durham, quen nos anos 90 retirou o vello lévedo para crear unha cultura do lévedo propia da sidra, que garantiría a a consistencia das fermentacións. Estes foron os comezos da fabricación comercial de sidra.
Bulmers recibiu por primeira vez a Royal Warrant (garantía real) en 1911, e continúa na actualidade como 'Cider Maker to Her Majesty the Queen'. Feitos recentes
A compañía foi independente ata 2003, cando, logo de problemas financeiros, foi adquirida pola gran cerveceira Scottish and Newcastle, que á súa vez foi adquirida polas compañías Heineken e Carlsberg en 2008. Porén, os negocios en Australia e Nova Zelandia foron vendidos á cerveceira Foster's.
Na primavera do 2006 a compañía volveu lanzar a Bulmers Original no Reino Unido, unha sidra embotellada de primeira calidade destinada ó mercado de "served over ice" (sírvase con xeo), que acadou gran popularidade nos últimos anos. A Bulmers Original ten un 4. 5% de alcol e adoita venderse en botellas dunha pinta (568 ml. ), pero tamén de barril, en botellas de 1 litro e latas de 500 ml. En novembro de 2007 á gama Bulmers uniuse a sidra Bulmers Pear (feita con peras), e na primavera de 2008 a Bulmers Light, co mesmo alcol cá orixinal pero cun 30% menos de calorías.
Outra das variedades producidas é a Jacques, cun 5, 5% de alcol, feita en Bélxica por Stassen SA. Está dispoñible en Fruit De Bois (sidra con aromas de cereixa, framboesa e grosella), e a Jacques Orchard Fruits foi lanzada no verán de 2008. Marcas
Bulmers Original
Bulmers Pear
Bulmers Light
Strongbow
Scrumpy Jack
Woodpecker Cider
Jacques from Strongbow
Strongbow Sirrus
Pomagne
HALCA

HALCA (acrónimo de Highly Advanced Laboratory for Communication and Astronomy), orixinalmente nomeado como Muses B e logo rebautizado como Haruka (moi lonxe en xaponés) foi un observatorio espacial da axencia xaponesa ISAS lanzado o 12 de febreiro de 1997 mediante un foguete M-5 desde o Centro Espacial de Uchinoura. Características
HALCA foi lanzado para facer observacións astronómicas no rango das ondas de radio. Levaba a bordo unha antena despregable en forma de prato de 8 metros de diámetro formado por arames de molibdeno recubertos de ouro coa que observar en frecuencias de 1, 6, 5 e 22 GHz e poder facer interferometría de moi longa base en conxunción con observatorios radioastronómicos situados en terra. O seu obxectivo principal era facer observacións de moi alta resolución grazas ó método de interferometría para poder medir os movementos dos chorros dos quasares e das fontes máser galácticas.
HALCA foi lanzado para unha duración de entre 3 e 5 anos, pero funcionou máis alá do especificado. O satélite foi apagado e deixado fóra de servizo o 30 de novembro de 2005.
Ray Experiment Telescope)
HBO Max

HBO Max é un servizo estadounidense de streaming propiedade de Warner Bros. Discovery. Foi lanzado nos Estados Unidos o 27 de maio de 2020, e o servizo constrúese arredor das bibliotecas de contido de HBO, Warner Bros. , e as súas marcas relacionadas. O servizo tamén ofrece a primeira programación do servizo de televisión de pago de HBO, programación orixinal baixo o selo "Max Originals" (incluíndo os programas producidos en conxunto con Warner Bros. Discovery, como Cartoon Network e Adult Swim), e contido adquirido mediante acordos de bibliotecas de terceiros (como aqueles con estudios cinematográficos para dereitos de televisión de pago) e acordos de coprodución (como aqueles con BBC Studios e Sesame Workshop entre outros).
O servizo substitúe tanto a HBO Now, un servizo SVOD de HBO anterior, como a HBO Go, a plataforma de transmisión baixo demanda para os subscritores da televisión de pago de HBO. Nos Estados Unidos, os subscritores de HBO Now e os subscritores de televisión de pago de HBO migraron a HBO Max sen ningún custo adicional, suxeito á dispoñibilidade e á compatibilidade do dispositivo. HBO Max tamén suplantou o compoñente de streaming do servizo DC Universe de DC Entertainment, e a súa serie orixinal foi migrada a HBO Max como Max Originals. O servizo HBO Max comezou a expandirse nos mercados internacionais en 2021.
HD 97950

HD 97950 é un sistema estelar múltiple do tipo Wolf-Rayet situado no centro do cúmulo estelar NGC 3603. Inicialmente foi catalogado coma unha estrela única pero máis tarde púidose apreciar que tiña catro compoñentes principais designadas coma A1, A2, A3 e B, ademais de varias estrelas máis orbitando ó redor. Este sistema estelar é considerado ás veces coma un cúmulo estelar.
HD DVD

HD DVD (High Density Digital Versatile Disc ou High Definition Digital Video Disc) é un formato de almacenamento óptico desenvolvido como un estándar para o DVD de alta definición. O HD DVD foi promovido por Toshiba, NEC, Sanyo e máis recentemente por Microsoft e Intel. O disco do HD DVD mide 120 mm de diámetro, ten 0. 6 mm de grosor.
Proposto por Toshiba e NEC en agosto de 2002 ó DVD Forum (Asociación internacional que se encarga de definir os formatos DVD), este elixiuno o 19 de novembro de 2003 como o formato de vídeo de alta definición sucesor do DVD. Os primeiros modelos de reprodutores saíron ó mercado o 31 de marzo de 2006 no Xapón e o 18 de abril de 2006 nos Estados Unidos.
HD1 (galaxia)

HD1 é unha suposta galaxia de alto desprazamento ao vermello, e considérase, en abril de 2022, a galaxia coñecida máis antiga e máis distante identificada até agora no universo observábel. Descubrimento
O descubrimento de HD1 ( RA: 10: 01: 51. 31 DEC: +02: 32: 50. 0) na constelación de Sextans, xunto cunha galaxia relacionada, HD2 ( RA: 02: 18: 52. 44 DEC: - 05: 08: 36. 1) na constelación de Cetus, foi informado por astrónomos da Universidade de Tokyo o 7 de abril de 2022. Propiedades físicas
HD1 ten un desprazamento espectroscópico ao vermello de z 13. 27, o que significa que a luz da galaxia viaxou durante 13. 500 millóns de anos no seu camiño cara á Terra, que debido á expansión do universo, corresponde a unha distancia propia de aproximadamente 33. 400 millóns de anos luz (10. 200 millóns de parsecs) A posición observada de HD1 determinouse uns 330 millóns de anos despois do big-bang. Outra galaxia similar de alto desprazamento ao vermello, HD2, determinouse que estaba case tan lonxe como HD1.
A galaxia anterior máis afastada coñecida, GN-z11, cun desprazamento ao vermello de 11, o que suxire que a posición observada da galaxia é uns 420 millóns de anos despois do Big Bang, foi descuberta en 2016. O brillo infrecuentemente alto do HD1 foi unha cuestión aberta para os seus descubridores; ten unha emisión ultravioleta significativamente luminosa. Propuxéronse posibles explicacións, unha delas é que se trata dunha galaxia activa de ruptura de Lyman (Lyman-break galaxy), ou unha galaxia de explosión estelar máis ben extrema que produce estrelas a un ritmo moi superior ao observado anteriormente. Tamén se considera que pode ter unha poboación significativa de estrelas da Poboación III que son moito máis masivas e luminosas que as estrelas actuais. Outro escenario é que pode ser un quásar que alberga un buraco negro supermasivo; tal escenario poñería restricións aos modelos de crecemento do burato negro nunha etapa tan temperá do universo. Probabelmente, unha resolución sobre a verdadeira natureza da galaxia esperaría confirmacións do telescopio espacial James Webb. Consideracións futuras
Segundo os descubridores de HD1 e HD2, "Se se confirma espectroscopicamente, estas dúas fontes [é dicir, HD1 e HD2] representarán un laboratorio notábel para estudar o Universo en desprazamentos ao vermello previamente inaccesibles". Os investigadores esperan aínda máis aclaracións dos obxectos astronómicos, incluíndo unha mellor identificación dos obxectos como galaxias, ou, posiblemente, como quásares ou buracos negros, cando os examinarán coidadosamente o próximo telescopio espacial James Webb, o telescopio espacial Nancy Grace Roman e as misións espaciais GREX-PLUS. HD1, nun exame detallado, tamén pode revelar as primeiras estrelas visíbeis da Poboación III, debido á súa vellez. Ademais, os investigadores afirman que o uso dos novos telescopios espaciais próximos podería axudar a descubrir máis de 10. 000 galaxias nesta primeira época do Universo.
HEC Paris

A HEC Paris (École des hautes études commerciales de Paris) é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París e Doha. Descrición
Esta institución foi fundada en 1881. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times
A escola, cunha rede de 60. 000 antigos alumnos.
HFS

Siglas de Hierarchical File System (sistema de heráldico de ficheiros). Sistema de ficheiros creado por Apple Computer para ser empregado nos sistemas operativos MacOS.
HILAT

HILAT (acrónimo de High Latitude Research Satellite), tamén coñecido como P83-1, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 27 de xuño de 1983 mediante un foguete Scout G1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
HILAT era un satélite Transit modificado para facer experimentos relacionados coa ionosfera a altas latitudes. Os obxectivos de HILAT eran obter máis datos sobre as irregularidades da intensidade de ionosfera e a súa forma tridimensional, probar diferentes hipóteses sobre o desenvolvemento, o transporte e o decaemento das irregularidades, estudar o papel das inestabilidades convectivas a altas latitudes e estudar as diversas influencias na ionosfera a altas latitudes, como a precipitación de partículas e o acoplamento entre a ionosfera e a magnetosfera.
O satélite estabilizábase nos tres eixos mediante o sistema de gradente gravitatorio grazas a unha pértega e ademais mediante un volante de inercia. A inclinación orbital foi elixida para facer pases sobre o meridiano xeomagnético nas zonas de recepción de datos. A órbita precesionaba 24 horas nuns seis meses, polo que podíanse facer observacións diúrnas e nocturnas durante toda unha estación.
Dos instrumentos que levaba a bordo, a sonda Langmuir deixou de funcionar nada máis chegar o satélite a órbita, e a cámara auroral perdeuse o 23 de xullo de 1983. O resto de instrumentos funcionaron ata o 5 de xuño de 1989, en que HILAT deixou de funcionar tras o fallo do sistema de enerxía.
OS experimentos de HILAT foron continuados polo satélite Polar Bear.
HISTAGRA

HISTAGRA é un grupo de investigación da Facultade de Xeografía e Historia da Universidade de Santiago de Compostela. Investigación
A súa investigación está centrada na Historia Agraria e Política do Mundo Rural, nos séculos XIX e XX. Consituíuse en 2006 e funcionou tamén en 2010, 2013 e 2017.
En 2016 organizaron o congreso 1936. Un novo relato? 80 anos entre historia e memoria.
En 2020 colaborou na Querela arxentina contra os crimes do franquismo.
En 2024 foron Premio da Crítica de Galicia.
HIVToolbox

HIVToolbox é unha aplicación de Internet que axuda ós científicos a identificar e desenvolver novas hipóteses e facilita a interpretación de experimentos, co obxectivo de axudar ós científicos a comprender mellor o VIH, o virus que causa a SIDA, e identificar novos obxectivos potenciais de medicinas.
A información sobre o VIH inclúe as diferentes partes das proteínas do VIH, moitas veces referidas como dominios. As rexións máis pequenas das proteínas chamadas minimotivas tamén están presentes nas proteínas do VIH. Estes minimotismos, tamén chamados motivos lineais curtos, codifican diferentes funcións moleculares nas proteínas do VIH. HIVtoolbox é unha aplicación de Internet que sae dunha base de datos MySQL deseñada para integrar datos do VIH para secuencias de proteínas derivadas de diferentes illados, estruturas de proteínas, dominios de proteínas, interaccións proteína-proteína, elementos funcionais en proteínas e minimotos coñecidos e previstos da base de datos Minimotif Miner. Tamén se inclúen outros aminoácidos implicados en funcións moleculares como a catálise, a dimerización, etc. A base de datos para o programa tamén contén a conservación de aminoácidos calculada para todas as proteínas do VIH. Isto axuda a identificar as rexións do virus que non cambian, polo que se cre que representan rexións importantes. O segundo lanzamento de HIVToolbox, HIVToolbox2 tamén contén información sobre a localización das proteínas nas que se unen diferentes medicamentos contra o VIH e a súa relación espacial coas mutacións que xorden no VIH e fan que o virus sexa resistente á medicina.
HM7-A

HM7-A é a designación dun motor foguete crioxénico utilizado na terceira etapa do Ariane 1. Características
O motor HM7-A era fabricado por Snecma e usábase na terceira etapa do Ariane 1. Usaba un sistema de arrefriamento rexenerativo polo que o hidróxeno líquido era usado para arrefriar a cámara de combustión antes de ser consumido. Unha versión máis avanzada, o HM7-B, foi usado nos sucesivos foguetes Ariane.
HM7-B

HM7-B é a designación dun motor foguete crioxénico utilizado na última etapa dos foguetes Ariane 2, Ariane 3, Ariane 4 e Ariane 5. Características
O motor HM7-B era fabricado por Snecma e era unha versión mellorada do HM7-A para incrementar o rendemento dos novos foguetes Ariane. Para aumentar a eficiencia, aumentouse a presión na cámara de combustión e estendeuse a lonxitude da tobeira para incrementar o impulso específico. O tempo de combustión ampliouse de 570 a 735 segundos. O HM7-B usouse nos primeiros Ariane 5 ata que foi substituído por un motor máis eficiente.
HOMO, LUMO e SOMO

En química, HOMO, LUMO e SOMO son tipos de orbitais moleculares. Estes acrónimos son as siglas en inglés de highest occupied molecular orbital ("orbital molecular ocupado máis alto" -en enerxía-), de lowest unoccupied molecular orbital ("orbital molecular desocupado máis baixo") e de singly occupied molecular orbital ("orbital molecular ocupado por un só electrón"), respectivamente. Brecha HOMO–LUMO
A diferenza de enerxía entre o HOMO e o LUMO denomínase banda prohibida ou brecha HOMO–LUMO. O HOMO e LUMO denomínanse ás veces orbitais fronteirizos na teoría dos orbitais moleuclares fronteirizos. As diferenzas de enerxía entre estes dous orbitais fronteirizos poden utilizarse para predicir a forza e estabilidade de complexos de metais de transición, así como as cores que producen en solución. Semiconductores
O nivel HOMO é en semicondutores orgánicos aproximadamente o mesmo que o máximo da banda de valencia en semicondutores inorgánicos e os puntos cuánticos. Pode facerse a mesma analoxía entre o nivel LUMO e o mínimo da banda de condución. Química organometálica
En química organometálica, o tamaño do lobo LUMO pode servir para predicir onde ocorrerá unha adición a ligandos pi. SOMO
Un SOMO é un tipo de orbital, como un HOMO medio cheo nunha molécula dun radical. A sigla procede do inglés singly occupied molecular orbital (orbital molecular ocupado por un só electrón). Esta sigla pode significar tamén orbital molecular semiocupado.
HPFS

HPFS, as siglas de High Performance File System (sistema de ficheiros de alto rendemento), é o nome polo que se coñece un sistema de ficheiros desenvolvido por IBM e Microsoft para o sistema operativo OS/2.
HSV

O modelo HSV (H
matiz (en inglés Hue), S
Saturación, V
Valor), tamén chamado HSB (H
matiz (Hue), S
Saturación, B
Brillo), define un espazo de cores en base aos tres compoñentes constituíntes: Matiz: o tipo de cor (vermello, verde, azul):
Varía de 0-360 (normalizado a porcentaxe 0-100% nalgunhas aplicacións)
Saturacion: a "viveza" da cor:
Varía de 0-100%
Canto menor é a saturación, mais gris é, e máis escuro parecerá.
Valor da cor: o brillo da cor:
Varía de 0-100%
O modelo HSV criouno en 1978 Alvy Ray Smith. É unha transformada non lineal do espazo de cores RGB.
HTML5

HTML5 (HyperText Markup Language, versión 5) é a quinta revisión importante da linguaxe básica da World Wide Web, HTML. HTML5 especifica dúas variantes de sintaxe para HTML: un «clásico» HTML (text/html), a variante coñecida como HTML5 e unha variante XHTML coñecida como sintaxe XHTML5 que deberá servirse como XML (XHTML) (application/xhtml+xml). Esta é a primeira vez que HTML e XHTML se desenvolven en paralelo.
HYLAS

HYLAS, acrónimo en inglés de Highly Adaptable Satellite (satélite altamente adaptábel), é un pequeno satélite de comunicacións xeostacionario lanzado polo Ariane 5 V198 dende o Centro Espacial de Kourou na Güiana Francesa. Proporcionará novos e innovadores servizos, incluídos a HDTV (televisión en alta definición) e servizos de banda larga. O satélite axudará a solucionar o problema de cobertura de banda larga en moitas partes de Europa que ten unha infrastrutura terrestre menos desenvolvida.
Ha*Ash

Ha*Ash é un dúo musical estadounidense composto polas irmás Ashley Grace (nada o 23 de xaneiro de 1987) e Hanna Nicole (nada o 21 de xuño de 1985). Discografía
2003: Ha*Ash
2005: Mundos Opuestos
2008: Habitación Doble
2011: A Tiempo
2014: Primera Fila: Hecho Realidad (Live)
2017: 30 de febrero
Singles
2003: Odio amarte
2003: Estés en donde estés
2004: Te quedaste
2005: Amor a medias
2005: Tu mirada en mi
2006: Me entrego a ti
2006: ¿Qué hago yo?
2008: No te quiero nada
2008: Lo que yo sé de ti
2009: Tu y yo volvemos al amor
2011: Impermeable
2011: Te dejo en libertad
2012: ¿De dónde sacas eso?
2012: Todo no fue suficiente
2014: Perdón, perdón
2015: Lo aprendi de ti
2015: Ex de verdad
2015: No te quiero nada ft Axel
2015: Dos copas de más
2016: Sé que te vas
2017: 100 años ft Prince Royce
2018: No pasa nada
2018: Eso no va a suceder
2019: ¿Qué me faltó?
Habanera

A habanera é un tipo canción orixinaria de Cuba que data de finais do século XIX, de ritmo lento e compás cuaternario. Poden ser cantadas e instrumentais e é un xénero adaptado e usado por diferentes formacións musicais como grupos corais, bandas de música, tunas e outros.
Habent sua fata libelli

Habent sua fata libelli é unha locución latina que significa literalmente "Teñen o seu destino os libros". A frase alude á importancia do lector na interpretación das obras literarias, xa que o destino dos libros varía segundo o parecer deste.
Habilitación

A habilitación é a máis alta cualificación académica ou administrativa que pode acadar unha persoa en moitos países para aspirar ao posto de profesor universitario. Obtida tras o doutoramento universitario, a habilitación require que o candidato realice unha segunda tese, revisada e defendida ante unha comisión académica nun proceso similar ao de doutoramento. Ás veces é necesaria unha publicación nun libro para que teña lugar a defensa. Aínda que na maioría dos países o doutoramento é suficiente para cualificar para un posto de profesorado nunha universidade, noutros países só a habilitación habilita o titular para supervisar os candidatos a doutoramento. Tal posición coñécese en Alemaña como Privatdozent (abreviado como PD ou Priv. -Dúas. ), despois do cal é posible ser admitido como profesor da facultade.
O sistema de habilitación, que data do século XVIII, existe en Francia (chamado "Habilitation à direct des recherches" desde 1984), Alemaña, Austria, Suíza, Bulgaria, España, Polonia, Portugal, República Checa, Eslovaquia, Hungría, Eslovenia, e os países da antiga Unión Soviética, como Armenia, Azerbaidján, Belarús, Letonia, Lituania, Moldova, Kirguizistán, Kazakhstán, Rusia, Uzbekistán, Ucraína, etc. Un título similar coñecido como Livre-docência aínda existe nas universidades públicas do estado brasileiro de São Paulo, pero desapareceu noutros lugares do Brasil.
A palabra habilitación utilízase para describir a propia cualificación, o proceso de obtención da mesma ou, incorrectamente, a tese escrita como parte do proceso (que se denomina Habilitationsschrift en alemán). Unha habilitación exitosa require que o candidato (Habilitand en alemán) reciba oficialmente a venia legendi, unha expresión latina que significa "permiso para ler", ou o ius docendi, "dereito a ensinar".
Habitabilidade planetaria

A habitabilidade planetaria é unha medida do potencial que ten un corpo astronómico de sustentar vida. Pódese aplicar tanto ós planetas coma ós satélites naturais dos planetas.
O único requisito absoluto para a vida é unha fonte de enerxía. Por este motivo, é interesante determinar a zona de habitabilidade de diferentes estrelas, mais a noción de habitabilidade planetaria implica o cumprimento de moitos outros criterios xeofísicos, xeoquímicos e astrofísicos para que un corpo astronómico sexa quen de sustentar vida.
Como se descoñece a existencia de vida extraterrestre, a habitabilidade planetaria é, en gran parte, unha extrapolación das condicións da Terra e as características do Sol e do Sistema Solar que semellan favorables para a aparición da vida. É de interese particular o conxunto de factores que favoreceron o xurdimento na Terra de animais pluricelulares e non só organismos unicelulares. A investigación e a teoría sobre este tema son compoñentes da ciencia planetaria e a disciplina emerxente da astrobioloxía.
A idea de que outros planetas poidan aloxar vida é moi antiga, aínda que historicamente estivo enmarcada tanto dentro da filosofía como dentro das ciencias físicas. A finais do século XX vivíronse dous grandes avances nesta materia. Para comezar, a exploración robótica e a observación doutros planetas e satélites naturais do Sistema Solar subministraron información esencial para definir os criterios de habitabilidade e permitiron establecer comparanzas xeofísicas substanciais entre a Terra e outros corpos. O descubrimento de planetas extrasolares —que comezou en 1992 e se disparou dende entón— foi o segundo fito. Confirmou que o Sol non é único que aloxa planetas e estendeu o horizonte da investigación sobre habitabilidade alén do Sistema Solar.
Hachette

Hachette é un gran grupo de comunicacións francés, agora transformado en multinacional.
Orixinalmente, Hachette era unha libraría e casa editorial fundada por Louis Hachette en 1826. . Divisións
A partir de 2004, Hachette pasou a formar parte do grupo Lagardère Media e a diversificar os seus intereses. Hachette inclúe agora tres empresas: Hachette Livre (inclúe Hachette Book Group USA): editorial
Hachette Filipacchi Medias: revistas
Hachette Distribution Services: loxística
Hachette Livre é dona do grupo editorial London Hodder Headline, de W. H. Smith. É tamén propietaria do Orion Publishing Group.
Hackeamos o patriarcado

Hackeamos o patriarcado é un ensaio coordinado por Soledad Torres publicado en 2024 no marco da colección Feminismos editado pola Editorial Galaxia. Características
Este traballo amosa como "As desigualdades de xénero amplifícanse no mundo dixital, onde non hai barreiras temporais e xeográficas, nin, por tanto, refuxio. Nas redes sociais, a violencia contra as mulleres e as disidencias sexuais e identitarias multiplícase. Tamén a asistencia dixital, cada vez máis presente nas nosas vidas, está ateigada de estereotipos sexistas e de tolerancia á violencia de xénero". O libro amosa resultados de investigacións da Universidade de Vigo, que analizan estes problemas e "propoñen solucións e referentes para que o mundo dixital sexa un espazo seguro e de crecemento para todas"
Os capítulos son: Unha ollada feminista á asistencia dixital de Torres Guijarro, Soledad, Vázquez Silva, Iria e Rodríguez García, Mercedes
Violencias de xénero dixitais, a falacia do virtual como un espazo alleo ao real de Piñeiro Otero, Teresa. e Martínez Rolán, Xabier
Por que hai tan poucas mulleres no eido da enxeñaría? : unha imaxe conxelada de Rivas Brea, Teresa, Vázquez Silva, Iria; Alonso Prieto, Elena; Saavedra González, Angeles; Pozo Antonio, José Santiago. ; Torres Guijarro, Soledad; Araújo, María; Longo González, María Asunción.
As mulleres que nos levaron ao espazo de Lorenzo González, María de las Nieves, Calvo Iglesias, Encina e Alvarez Fernández, María Inés.
Instagram e os perigos sexistas para a mocidade de Arévalo Iglesias, Lorena e Martínez López de Castro, Rut.
A mocidade galega diante da elección de estudos tecnolóxicos de Alvarez Lires, Mari e Alvarez Lires, Xabier
A importancia de deseñar algoritmos que detecten a violencia de xénero dixital de Rebeca Díaz Redondo, Mateo Ramos, Ana Fernández e Sonia Valladares
Hacker

Hacker (do inglés hack, recurtar), tamén coñecido como sombreiro branco (white hat), é o neoloxismo utilizado para referirse a un experto en varios campos relacionados coa computación e as telecomunicacións: programación, redes de comunicacións, sistemas operativos, hardware de rede/voz etc. O seu entendemento adoita estar centrado nos sistemas informáticos, xa sexa de tipo hardware ou software.
Chámase normalmente hackeo e hackear ás obras propias dun hacker.
Pode atoparse tamén escrito en xerga co termo haxor ou H4X0R (unha posíbel escritura no alfabeto Leet). Orixe
Parece ser que o termo hacker xurdiu dos programadores do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT). Estes programadores comezaron a partir dos anos 60 a chamárense a si mesmos hackers, xa que utilizaban hacks. Así indicaban que eles podía facer programas mellores e máis eficaces, ou que facían cousas que ninguén máis era quen de facer.
No mesmo sentido, adoita dicirse que o sistema GNU/Linux foi creado e actualmente é mantido por hackers. O nome composto deste sistema operativo débese á adopción por parte do Proxecto GNU do núcleo do sistema operativo deseñado por Linus Torvalds, Linux. Outros usos do termo Hacker
O termo hacker transcende aos expertos relacionados coa informática, para se referir tamén a calquera profesional que está no cumio da súa profesión, xa que na descrición máis pura, un hacker é aquela persoa a quen apasiona o coñecemento, descubrir ou aprender novas cousas e/ou compartilas sen limitacións cos demais.
O termo actualmente é algo ambiguo, xa que tamén se utiliza para referirse a afeccionados á informática que buscan defectos, portas traseiras (backdoors) e mellorar a seguridade do software, así como prever posibles erros no futuro. Uso incorrecto do termo Hacker
Incorrectamente, úsase en ocasións o termo hacker para facer referencia a delincuentes informáticos. Estes delincuentes son en realidade os chamados crackers.
Tamén se usa incorrectamente para referirse aos chamados sombreiros negros (black hat), que utilizan o seu coñecemento con fins maliciosos, antimorais ou ata bélicos.
Hackers (filme)

Hackers é un filme estadounidense dirixido por Iain Softley que se estreou en 1995. Sinopse
Poden quebrantar calquera código e entrar en calquera sistema. Zero Cool, de nome Dadee Murphy, é unha lenda entre os piratas informáticos. En 1988 provocou el só a caída de 1. 507 ordenadores en Wall Streeet e as autoridades prohibíronlle tocar un só teclado ata que cumprise os 18 anos. Personaxes
Jonny Lee Miller como Dade Murphy, alias Zero Cool
Angelina Jolie como Kate Libby, alias Acid Burn
Renoly Santiago como Ramόn Sánchez, alias The Phantom Phreak
Matthew Lillard como Emmanuel Goldstein, alias Cereal Killer
Laurence Mason como Paul Cook, alias Lord Nikon
Jesse Bradford como Joey Pardella
Fisher Stevens como Eugene Belford, alias The Plague
Lorraine Bracco como Margo Wallace
Alberta Watson como Lauren Murphy
Penn Jillette como Hal
Wendell Pierce como Axente especial Richard Gill
Marc Anthony como Axente especial Ray
Michael Gaston como Axente especial Bob
Felicity Huffman como Ministro fiscal
Darren Lee como Razor
Peter Y. Kim como Blade
Max Ligosh como Dade Murphy de pequeno
Hacklab

A verba hacklab ven da fusión entre os termos hacker e laboratorio. O Hacklab é un espazo (físico e/ou virtual) onde se xunta un grupo de persoas para investigar, debater e difundir temas relacionados con Internet, as novas tecnoloxías e os dereitos civís relacionados con isto dende unha perspectiva social. Orixe e organización
Nun hacklab utilizase polo xeral un sistema de organización e aprendizaxe cooperativos, baseado na filosofía do software libre, que ao tempo é a ferramenta básica para traballar, debido ás vantaxes que ofrece.
Os primeiros hacklabs xurdiron en Italia a partir do primeiro hackit no 1998, pero foi en Barcelona, onde se creou o primeiro hacklab no Estado Español. Na actualidade hai un par de hackabs na Galiza, pero o número probablemente irá medrando en pouco tempo.
Música
Music Hackspace (Londres), Music Hackspace Dublin, CPH Music Maker Space (Copenhagen), Ljudmila (Ljubljana), Radiona (Zagreb).