Casete

Un casete é un tipo de casete que pode almacenar música e sons e tamén información informática (por exemplo xogos). Para reproducir unha cinta utilízase un reprodutor de casetes, que tamén se coñece como platina. Os casetes almacenan o son nunha cinta magnética que se enrola ao redor das dúas bobinas. Do mesmo xeito que os discos de vinilo, a maioría dos casetes teñen dúas caras, chamadas cara A e cara B. O oínte voltea o casete para reproducir ou gravar no outro lado. Algúns reprodutores teñen retroceso automático, o que significa que poden ler os dous lados independentemente sen ter que voltear a man. A maioría dos casetes na esquina superior teñen unha platina de plástico que se pode quitar para evitar a gravación accidental sobre a cinta. A duración pode ser desde uns minutos a unha hora de son por lado. Canto máis longa sexa a cinta, máis delgada debe ser. As cintas de máis de 60 minutos (30 minutos por lado), e especialmente as de máis de 90 minutos (45 minutos por lado), adoitan ser fráxiles e teñen máis probabilidades de romperse ou atascarse no interior do reprodutor. Historia
O casete de son estándar foi inventado en 1962 por Lou Ottens da empresa Philips. Chamáronlle o " Cassette compacto". Os primeiros casetes e gravadoras de casete tiñan mala calidade de son. Usáronse para gravar a fala en lugar de música. Co paso do tempo, a calidade do son mellorou e habilitáronse para a música. Durante a década de 1970, o casete pasou a ser un formato de son físico moi empregado. O seu éxito medrou aínda máis durante as décadas seguintes. O Walkman, lanzado en 1979, fixo que o casete fose moi popular nos anos 80. Na década de 1990, os CD fixéronse máis comúns que os casetes para música pregravada, con todo, o casete seguía sendo o formato máis popular para as gravacións caseiras até que as gravadoras de CD chegaron a ser accesíbeis a principios dos anos 2000. Tipos de casete
Hai catro tipos de casetes, cada un usando unha partícula magnética diferente unida á cinta de plástico. O tipo de cinta por si só non é un indicador da calidade da cinta. Tipo I - Férrico - O tipo I foi a formulación orixinal do casete e está feito de partículas de óxido férrico semellantes á ferruxe. Estas partículas dan á cinta a súa característica cor marrón. As cintas tipo I teñen graves e medios de alta calidade, pero menos resposta aos agudos que os outros tipos.
Tipo II - CrO2 e cobalto - As cintas tipo II están feitas de dióxido de cromo ou dunha mestura de partículas de cobalto e óxido férrico. A cinta adoita ser negra ou marrón moi escuro. As cintas tipo II teñen unha boa resposta de agudos e unha resposta de graves aceptable, aínda que os graves non son tan fortes como o Tipo I.
Tipo III - Ferrochrome - As cintas tipo III son un híbrido dos Tipos I e II. Constan dunha capa de cinta férrica para graves fortes e unha capa de cinta de dióxido de cromo para agudos fortes. As cintas tipo III xa non se fabrican e nunca foron moi populares. Moitas gravadoras non teñen unha configuración para elas. Nas plataformas sen configuración de Tipo III, deberían rexistrarse como Tipo I.
Tipo IV - Metal - As cintas tipo IV están feitas de partículas metálicas en lugar de óxidos metálicos. A cinta adoita ser de cor negra metálica brillante. Teñen boa resposta de agudos e graves e rango dinámico moi alto. Xa non se fabrican cintas tipo IV. Descenso da popularidade
A medida que os discos compactos creceron en popularidade, os casetes foron usados menos. En 2011 o Oxford English Dictionary tentou eliminar a expresión "cassette tape" dunha versión pequena do seu libro. Os casetes aínda son populares entre algúns audiófilos, xa que é un formato analóxico que é portátil e máis cómodo que o vinilo.