proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Josefa Masegosa Gallego

Josefa Masegosa Gallego, nada en Oria, Almería en 1957 é unha astrónoma española, investigadora científica do CSIC no Instituto de Astrofísica de Andalucía (IAA). Traxectoria
Estudou na Facultade de Ciencias da Universidade de Granada onde se licenciou en Ciencias Físicas en 1981. Posteriormente realizou un máster de ciencias, con especialidade en Astronomía, na Universidade de Sussex (Reino Unido) e, en 1988 obtivo o doutoramento en Ciencias Físicas na Universidade de Granada co traballo Condiciones físicas de la formación estelar en galaxias: de regiones HII gigantes a galaxias HII.
Foi a investigadora principal de 6 proxectos de investigación financiados polo Plan Nacional ou plans rexionais de investigación e de dous proxectos internacionais financiados con fondos europeos. Participou en diferentes comités de xestión da investigación, entre os que destacan a vocalía na Comisión da área de Ciencia e Tecnoloxía Físicas do CSIC, entre 1992 e 1994; é representante de devandita área na Comisión de Mulleres e Ciencia do CSIC.
Na súa actividade profesional compaxina a astrofísica e os estudos das mulleres e ciencia. No campo da Astrofísica, cuxo tema principal de interese é o estudo dos mecanismos responsables do aceso da Formación Estelar Violenta, Estudos Multifrecuencia, Formación e Evolución de Galaxias, Cartografiados extragalácticos e eventualmente da Actividade Nuclear nas galaxias. Publicou 97 artigos en revistas do Scil, que acumulan máis de 3000 citas e participou en máis de 50 congresos internacionais, publicando un total de 70 contribucións. No campo de Mulleres e Ciencia, publicou unha decena de artigos sobre astrónomas, visibilizando ás astrónomas tanto históricas como actuais; impartiu numerosas conferencias e organizado diferentes eventos de difusión do papel das mulleres na ciencia. Cabe destacar a coordinación do programa da UNED para TVE Mulleres nas Estrelas emitido pola canle 2. A súa mensaxe animando a participación das nenas na ciencia, dilles que a ciencia e divertida e que recibir un salario por facer algo que te diverte é o mellor que te pode pasar na vida.
Foi cofundadora do nodo AMIT-Andalucía en 2012, ocupando os cargos de vogal e coordinadora para Selecta-Xaén-Almería até 2013 e vicepresidenta.
É investigadora científica do CSIC no Instituto de Astrofísica de Andalucía (IAA) onde ocupou diferentes cargos de responsabilidade: representante do persoal científico, xefa do Departamento de Astronomía Extragaláctica, Vicedirectora de Asuntos Tecnolóxicos. Premios e recoñecementos
2018: Premio Mujeres en la Ciencia, na súa primeira edición de premios «Granada Ciudad de la Ciencia y la Innovación».
2022: Premio Mariana Pineda de Igualdad.
2023: Premio al Espíritu Universitario y Valores Humanos.
Josefa Sabor

Josefa Emilia Sabor, nada en Vilanova de Arousa o 23 de novembro de 1916 e finada en Buenos Aires o 11 de xaneiro de 2012, foi unha bibliotecaria e docente arxentina de ascendencia galega. Traxectoria
Josefa Sabor era filla de Francisco Sabor e Carmen Riera. A súa familia trasladouse a Buenos Aires en 1918. Nacionalizouse arxentina en 1937. Foi irmá de Celina Sabor de Cortazar e de María Ángeles Sabor Riera e cuñada de Augusto Raúl Cortázar.
Fixo os seus estudos na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Buenos Aires, onde se converteu en profesora de Historia e bibliotecaria. Por medio dunha bolsa da UNESCO, realizou viaxes de estudo por España, Francia, Italia, Alemaña e o Brasil entre os anos 1958 e 1959. Posteriormente, en 1963, recibiu unha bolsa do Departamento de Educación e Cultura dos Estados Unidos para estudar as técnicas de ensino en dez universidades dese país.
Desempeñouse como directora do Instituto de Bibliografía e Biblioteconomía da Universidade de Buenos Aires (1943-1946), da Biblioteca do Museo de Ciencias Naturais da Arxentina (1948-1952) da Biblioteca Central da Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Buenos Aires (1955-1964) como fundadora e primeira directora do Instituto de Investigacións Bibliotecolóxicas INIBI da Facultade de Filosofía e Letras, UBA (1967-1973), da biblioteca e do Departamento de Publicacións do Interamerican Living Center de Bogotá, para a Organización de Estados Americanos e como experta da UNESCO en temas de asesoramento de bibliotecas.
Publicou diversos artigos en revistas especializadas da área da Biblioteconomía. Obras
Manual de Fuentes de Información (1957)
Bibliografía Básica de Obras de Referencia de Artes y Letras para la Argentina (1969)
Métodos para enseñar Biblioteconomía (1969)
Las normas y conclusiones de Medellín y la formación de bibliotecarios en América Latina (1974)
El Planeamiento Bibliotecario a través de los Congresos y Reuniones celebradas en América Latina (1974)
Desarrollo del Planeamiento Bibliotecario en América Latina (1975)
Josefina Ling Ling

Josefina Faen-Faen Ling Ling, nada en Madrid. É unha astrónoma, profesora e investigadora da Universidade de Santiago de Compostela e do Observatorio Astronómico Ramón María Aller. No ano 2014 recibiu o Premio Edmond Girard, concedido pola Sociedade Astronómica de Francia. Traxectoria
Josefina Ling estudou o primeiro ciclo da licenciatura en Matemáticas na Universidade Autónoma de Madrid e logo decidiu trasladarse á Universidade Complutense de Madrid para estudar a especialidade de Astronomía, Mecánica e Xeodesia. Posteriormente en 1983 trasladouse a Santiago de Compostela, realizando o doutoramento na Universidade de Santiago de Compostela (USC). É profesora titular da área de Astronomía e Astrofísica no departamento de Matemática Aplicada da USC, e traballa como investigadora e divulgadora no Observatorio Astronómico Ramón María Aller. Tamén foi secretaria do equipo de goberno da Facultade de Matemáticas desde 2009 até 2017. A súa investigación céntrase nos Sistemas Estelares Dobres e Múltiples, na mecánica celeste e na contaminación luminosa. Ten participado en numerosas campañas de observación astronómica, en diferentes observatorios internacionais, para a obtención posicións relativas destes astros utilizando técnicas micrométricas e de interferometría speckle. No transcurso dunha delas descubriu a estrela dobre, LING 1, situada na constelación de Cassiopeia. É membro da Comisión G1da Unión Astronómica Internacional e asesora científica da Sociedade Astronómica de Francia.
Pertence á Comisión Muller e Astronomía da Sociedade Española de Astronomía, e desenvolve unha importante actividade divulgadora, participando en actividades para fomentar as vocacións femininas en ciencias como Unha enxeñeira ou científica en cada cole. Foi comisaria, xunto con Eulalia Pérez Sedeño, da exposición "Con A de Astrónomas", e coordinou o calendario "Astrónomas que fixeron historia". É unha das científicas da axenda feminista 2016 do Observatorio da Mariña pola Igualdade e do proxecto Donas do código. Recoñecementos
En 2010 recibiu o I premio á Introdución da Perspectiva de Xénero na Docencia da USC, e en 2014 o premio Edmond Girad da Sociedade Astronómica de Francia.
Josei

Josei (kanji: 女性漫画, Josei manga) é un tipo de manga dirixido a mulleres adultas. Circulación
Circulación de revistas de manga josei en 2007:
Josep Lluís Sert

Josep Lluís Sert i López, nado en Barcelona o 1 de xuño de 1902 e finado na mesma cidade o 15 de marzo de 1983, foi un arquitecto e urbanista catalán. Traxectoria
Interesado desde ben novo pola obra do arquitecto Antoni Gaudí e pola do seu tío, o pintor Josep Maria Sert, estudou na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona. No ano 1976 foi galardoado coa Medalla de Ouro da Academia de Arquitectura de Francia, e no 1981 coa Medalla de Ouro da Arquitectura concedida polo Colexio de Arquitectos de España. O mesmo ano foi galardoado coa Medalla de Ouro da Generalitat de Cataluña.
En 1926 viaxou a París, cidade onde coñeceu a obra de Le Corbusier. No ano seguinte incorporouse ao obradoiro de Le Corbusier, no cal colaborou varios anos, e co que realizou o Plano Macià para remodelar a cidade condal.
En 1930 comezou a proxectar os primeiros edificios, que reflectían xa a cor branca e a profusión lumínica, carácter eminentemente mediterráneo. Edificios, á vez, de clara tendencia racionalista, que eluden calquera ornamentación ou elemento innecesario. Desta época destacan o Dispensario Antituberculoso e un edificio na rúa Muntaner de Barcelona.
Cofundador do GATCPAC (Grup d'Arquitectes i Tècnics Catalans per al Progrés de l'Arquitectura Contemporània), no ano 1941, emigrou para os Estados Unidos, onde creou, xunto outros arquitectos o Town Planning Associates (Asociación de Planificación Urbana), obradoiro de arquitectura que proxectou diversos planos urbanísticos, entre os cales, un plano piloto para a cidade da Habana, Cuba.
Profesor de Arquitectura na Universidade Yale, no ano 1953 foi nomeado decano da Escola de Deseño da Universidade Harvard, cargo que exercería até fins do ano 1969. En 1955 abriu un novo despacho de arquitectura con diversos socios, que realizou numerosos proxectos nos Estados Unidos, tanto de tipo comercial, como residencial, institucional e incluso para oficinas. No contorno da Universidade Harvard deseñou diversos edificios que forman parte das súas obras máis representativas e nas que se reflicte a atmosfera mediterránea, que Sert conservou nos seus deseños ao longo da súa vida profesional. Obras representativas
1930-1931: Edificio de vivendas, rúa Muntaner, Barcelona.
1932-1936: Casa-bloque, (Barcelona).
1933-1935: Dispensario Antituberculoso, Barcelona.
1934: Cidade de Repouso e de Vacacións, Barcelona.
1936-1937: Pavillón da República, Exposición Universal de 1937, París.
1955: Estudio Joan Miró, Fundació Pilar i Joan Miró, Palma.
1958-1965: Centro da Ciencia Holyoke, Universidade Harvard, Boston.
1960: Embaixada dos Estados Unidos, Bagdad, Iraq.
1961-1963: Apartamento da Universidade Harvard, Boston.
1964: Fundación Maeght, Saint Paul de Vence, Francia.
1972-1975: Fundación Joan Miró, Barcelona.
Joseph Banks

Joseph Banks, nado en Londres o 13 de febreiro de 1743 e finado na mesma cidade o 19 de xuño de 1820, foi un naturista e botánico inglés que participou na primeira viaxe de James Cook.
Nos seus anos de estudante en Oxford adquiriu paixón pola botánica. Publica as súas primeiras descrición, de especies de Terra Nova e Labrador, utilizando o sistema de Carl von Linné.
En 1768 embarcou a bordo do HMB Endeavour, acompañando a Cook na súa primeira expedición cara ao sur do océano Pacífico. No Brasil fixo a primeira descrición científica coñecida (buganvílea), e con Daniel Solander fixo a maior colección de flora australiana, describindo especies novas para a ciencia.
Arredor de 75 especies levan o nome de Banks e está considerado o introdutor en occidente do eucalipto, a acacia, a mimosa e o xénero coñecido como Banksia.
Joseph Campbell

Joseph Campbell, nado en White Plains o 26 de marzo de 1904 e finado en Honolulú o 30 de outubro de 1987, foi un escritor e mitólogo estadounidense, coñecido pola súa obra sobre mitoloxía e relixión comparada. Ideas
Tras comparar os mitos en diferentes culturas chegou á conclusión que son a transposición en relato da mesma busca espiritual. Nestas historias, aparece un heroe que funciona como arquetipo e que segue un camiño marcado pola aventura e a apoteose final (monomito). Este camiño amósase tamén nos soños e na ficción, xa que é universal e pertence ao inconsciente colectivo, seguindo a teoría de Jung. Xa que logo o relato particular non é máis ca unha "máscara" cultural e para o estudar ha de se ver que elementos esencias o forman, elementos que están en descrédito no mundo contemporáneo e polo tanto agroman na forma de trastornos mentais ou obras de fantasía.
Os mitos de diferentes culturas comparten mitemas ou elementos comúns, de maneira que son variantes de historias semellantes, que pasan por diferentes fases: no Paleolítico xorden os mitos sobre animais fabulosos, tótems e espíritos ligados á natureza; no Neolítico o foco está na fertilidade e a Nai Natureza, os ciclos naturais e outros fenómenos semellantes; na Idade de Bronce xorden os primeiros panteóns, con deuses especializados en diferentes funcións e mitos derivados e finalmente xorden os mitos que aumentan en abstracción, onde o ser humano tamén xoga un papel relevante. Obras
A Skeleton Key to Finnegans Wake (1944)
The Hero with a Thousand Faces (1949)
The Masks of God (1959-1968)
The Mythic Dimension: Selected Essays (1959-1987)
The Hero's Journey: Joseph Campbell on His Life and Work (1990), obra editada por Phil Cousineau baseada en entrevistas con Campbell
Joseph Charles Roëttiers

Para outros artigos de persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos Roettiers Joseph Charles Roëttiers, nado en París o 13 de abril de 1691 (ou 1692) e finado na mesma cidade o 14 de marzo de 1779, foi un gravador de moeda e medallista francés, o undécimo en ocupar o posto de gravador xeral de moedas de Francia. Traxectoria
Joseph Charles pertencía a unha ampla familia de gravadores, prateiros e ourives franceses, de orixe flamenga. Era fillo de Joseph Roëttiers (1635-1703) e de Hélène Stonehouse. Tanto o seu pai como o seu curmán, Norbert Roëttiers (1666-1727), foron antecesores seus no cargo de gravador xeral e amosáronlle a arte do gravado da medalla. Pola súa banda, o seu fillo Charles Norbert Roëttiers (1720-1772) sucedeuno como gravador xeral. Xa en 1711, Joseph Charles Roëttiers acadou o segundo Premio de Roma de Escultura, outorgado polas academias francesas, e o 31 de decembro de 1717 ingresou na Real Academia de Pintura e Escultura, da que foi conselleiro en 1748.
Antes de ser designado como gravador xeral de moedas de Francia o 18 de xuño de 1727, xa fora nomeado en 1715 como gravador de moedas do rei e en 1720 como gravador particular de moedas e medallas do rei, con residencia na Casa da Moeda. Ocupou o posto de gravador xeral ata que en 1753 llo cedeu ao seu fillo Charles Norbert, aínda que entre 1772 e 1774 volveu ocupalo interinamente logo do falecemento do fillo e ata o nomeamento do seu sucesor definitivo, Pierre Simon Benjamin Duvivier. Joseph Charles Roëttiers foi un asiduo participante nos Salóns de París entre 1737 e 1775, onde expuña as súas medallas e outros traballos, como proxectos e retratos de personalidades. As sinaturas coas que Roëttiers marcaba adoito as moedas e medallas da súa creación foron: J. C. Roettiers. f. ou C. Roettiers ou J C R ou I·CROETTIERS ou I C ROETT· ou ICR ou ROETTIERS. Vida familiar
En 1715 casou coa súa primeira esposa, Catherine Hérault (finada en 1753), con quen tivo dúas fillas e dous fillos, entre eles o gravador Charles Norbert Roëttiers. Logo do falecemento desta, casou en segundas nupcias en 1753 coa súa parente Jeanne Hermant.
Joseph Hooton Taylor Jr.

Joseph Hooton Taylor, Jr. , nado o 29 de marzo de 1941 en Filadelfia, é un astrofísico estadounidense. Traxectoria
Gañou o Premio Nobel de Física, xunto con Russell Alan Hulse, en 1993, polo seu descubrimento dun novo tipo de púlsar, que abre novas posibilidades para o estudo da gravitación.
Joseph John Thomson

Sir Joseph John Thomson, nado en Cheetham Hill, Reino Unido, o 18 de decembro de 1856 e finado en Cambridge o 30 de agosto de 1940, foi un físico británico, premio Nobel de Física en 1906. Traxectoria
Nacido no 1856 en "Cheetham Hill, Manchester", Reino Unido.
Estudou no Owens College (hoxe parte da Universidade de Manchester) e no Trinity College, da Universidade de Cambridge. Nesta institución ensinou matemáticas e física, foi profesor de física experimental no laboratorio de Cavendish, e reitor do Trinity College (1918-1940). Tamén foi presidente da Royal Society (1915-1920) e profesor de filosofía natural da Institución rexia de Gran Bretaña (1905-1918).
En 1906 Thomson recibiu o Premio Nobel de Física polo seu traballo sobre a condución da electricidade a través dos gases. Considéraselle o descubridor do electrón polos seus experimentos co fluxo de partículas (electróns) que compoñen os raios catódicos. Teórico e experimentador, Thomson elaborou en 1898 o modelo "pastel de ameixas" da estrutura atómica, na que sostiña que os electróns eran como 'ameixas' negativas incrustadas nun 'pudding' de materia positiva. En 1908 foi nomeado sir.
Foi pai de George Paget Thomson, Premio Nobel de Física en 1937, sendo o único caso de dúas xeracións nunha familia, a máis de Marie Curie e Pierre Curie coa súa filla Irène_Joliot-Curie.
Joseph Luns

Joseph Antoine Marie Hubert Luns, nado en Róterdam, Países Baixos, en 1911 e finado en Bruxelas, Bélxica, en 2002, foi un político holandés, ministro de Asuntos Exteriores no seu país e secretario xeral da OTAN entre 1971 e 1984. Traxectoria
Formación
Estudou xurisprudencia na Universidade de Ámsterdam e Leiden, e máis tarde aumentou os seus estudos na London School of Economics e na Universidade de Berlín.
Funcionario e diplomático
En 1938 obtivo unha praza de funcionario no Ministerio de Asuntos Exteriores, pero durante a Segunda guerra mundial traballou no goberno holandés no exilio en Londres, así como como diplomático dos aliados en Suíza, Portugal e o Reino Unido.
Actividade política
Entre 1933 e 1936 foi membro do Partido Nacional Socialista dos Países Baixos (Nationaal-Socialistische Beweging in Nederland, NSB), partido con tendencias nazis pero que aínda non falaba abertamente do seu posterior antisemitismo.
Entre 1949 e 1952 foi o representante do seu país na Organización das Nacións Unidas con sede en Nova York.
Máis tarde foi membro do Partido Popular Católico ( Katholieke Volkspartij, KVP) e en 1956 foi nomeado Ministro de Asuntos Exteriores, cargo que ocupou até 1971, baixo os sucesivos gobernos de Willem Drees, Louis Beel, Jan de Quay, Victor Marijnen, Jo Cals, Jelle Zijlstra e Piet de Jong. Durante os seus mandatos negouse a entregar a Nova Guinea Occidental, a parte occidental da illa de Nova Guinea baixo mandato neerlandés, ás autoridades indonesias até que se viu obrigado a facer esta entrega pola administración do presidente estadounidense John F. Kennedy. En 1967 foi galardoado co Premio Internacional Carlomagno, concedido pola cidade de Aquisgrán, polos seus esforzos a favor da unidade europea. Dous anos despois foi o home máis popular do seu país segundo unha enquisa.
Asinante no lado holandés do Tratado de Roma que marcou a fundación da Comunidade Económica Europea (CEE), bloqueou posteriormente varios intentos de Charles de Gaulle e Konrad Adenauer de crear unha unión política por temor a crear un "condominio europeo franco-alemán".
Secretario Xeral da OTAN
En outubro de 1971, foi nomeado quinto secretario xeral da OTAN, en substitución do italiano Manlio Brosio. Durante a súa etapa á fronte da Secretaría Xeral da OTAN avogou por un rearme europeo a grande escala mediante a instalación de mísiles de cruceiro para facer fronte ao bloque do leste.
O seu apoio explícito á política colonial do portugués Antonio de Oliveira Salazar nas colonias de Mozambique e Angola valeulle as críticas de moitos países africanos, pero ao mesmo tempo recibiu o apoio dos Estados Unidos de América. En decembro de 2022, documentos desclasificados do Servizo Nacional de Seguridade neerlandés (BVD) sobre obxectivos de investigación entre 1948 e 1998, mostraron que Luns rompeu o embargo de armas ao goberno salazarista do Estado Novo.
Joseph Murray

Joseph Edward Murray, nado o 1 de abril de 1919 en Milford (Massachusetts) e finado o 26 de novembro de 2012 en Boston, (Massachusetts), foi un cirurxián e profesor estadounidense galardoado co Premio Nobel de Medicina no ano 1990. Traxectoria
Realizou o primeiro transplante de órganos en humanos no ano 1954 en Boston, ó implantar un ril dun irmán xemelgo noutro, mais o paciente morreu once días despois porque o seu corpo rexeitou o órgano.
Tamén foi membro da Academia Pontificia das Ciencias dende o 30 de maio de 1996. Joseph faleceu o 26 de novembro de 2012 por mor dun fallo vascular cerebral.
Joseph Plunkett

Joseph Mary Plunkett (en irlandés Seosamh Máire Pluincéid), nado en Dublín (Irlanda) o 21 de novembro de 1887 e finado na prisión de Kilmainham (Dublín) o 4 de maio de 1916 executado tralo Alzamento de Pascua, foi un nacionalista irlandés, poeta, xornalista, e un dos líderes do Alzamento de Pascua de 1916.
Joseph Priestley

Joseph Priestley, nado en Birstall o 13 de marzo de 1733 e finado en Northumberland o 6 de febreiro de 1804, foi un teólogo británico.
Foi clérigo disidente, ademais filósofo natural, educador, teórico e político. Publicou máis de 150 obras. Adoita estar recoñecido como descubridor do osíxeno illado no seu estado gasoso, a pesar de tamén se lle atribúe o descubrimento a Carl Wilhelm Scheele e Antoine Lavoisier.
Joseph Thomas Cunningham

Joseph Thomas Cunningham (1859–1935) foi un biólogo mariño e zoólogo británico coñecido polos seus experimentos sobre peixes planos e os seus escritos sobe o neolamarckismo. Traxectoria
Cunningham traballou no London Hospital Medical College. Completou os seus estudos de ciencias no Balliol College, Oxford. Cunningham foi un neolamarckista. No seu libro Hormones and Heredity (1921) propuxo que o mecanismo para a herdanza dos caracteres adquiridos eran as hormonas. Denominou a isto "lamarckismo químico".
Segundo o historiador da ciencia Peter J. Bowler, a idea sostida por Cunningham de que as hormonas se transferían dunha xeración á seguinte independentemente do plasma xerminal era considerada daquela polos neolamarckistas como unha hpótese plausible; porén, "os seus partidarios eran incapaces de ir alén do estadio de proporcionar probas indirectas do efecto que postulaban. " Experimentos
Nunha serie de experimentos (en 1891, 1893 e 1895) sobre a acción da luz sobre a coloración dos peixes planos, Cunningham dirixiu luz ás partes ventrais de peixes planos por medio dun acuario con fondo de cristal situado sobre un espello. Descubriu que a luz causa a produción de pigmentos nas partes inferiores destes peixes, e deulle unha interpretación lamarckista a estes resultados. Outros científicos interpretaron os seus resultados de xeito diferente. George Romanes escribiu aprobando a interpretación de Cunningham, pero o xenetista William Bateson non estaba convencido de que a causa do incremento na pigmentación se debese á iluminación. Thomas Hunt Morgan criticou os experimentos e non cría que os resultados fosen unha proba do lamarckismo. Oposición á selección sexual
Cunningham poñía en dúbida o concepto de selección sexual. O seu libro Sexual Dimorphism in the Animal Kingdom (1900) intentaba explicar as características sexuais secundarias por medio de principio lamarckistas. O químico Raphael Meldola sinalou nunha revisión para a revista Nature que "aínda que moitos de nós podemos chegar á conclusión que o Sr. Cunningham non conseguiu establecer o seu caso, xeralmente admitirase que discutiu o problema, no seu conxunto, cun espírito máis ou meno científico. "
Traduciu o libro de Theodor Eimer's Die Enstehung der Arten (1888) ao inglés. Publicacións
Charles Darwin: Naturalist (1886)
Sexual Dimorphism in the Animal Kingdom: A Theory of the Evolution of Secondary Sexual Characters (1900)
The Preservation of Fishing Nets (1902)
Hormones and Heredity (1921)
Modern Biology: A Review of the Principal Phenomena of Animal Life in Relation to Modern Concepts and Theories (1928)
Joseph von Fraunhofer

Joseph von Fraunhofer, nado en Straubing o 6 de marzo de 1787 e finado en Múnic o 7 de xuño de 1826, foi un astrónomo, óptico e físico alemán. O cráter Fraunhofer da Lúa foi chamado así na súa honra.
Como científico, enxeñeiro e emprendedor acadou logros como o descubrimento das "liñas de Fraunhofer" no espectro óptico da luz do sol, inventou un novo método de manufactura de lentes e iniciou un negocio de produción de vidro para microscopios e telescopios. Debido ao seu carácter multifacético o instituto tecnolóxico Fraunhofer-Gesellschaft leva o seu apelido. Traxectoria
Ao quedar orfo aos once anos, empezou a traballar como aprendiz no obradoiro dun cristaleiro chamado Philipp Anton Weichelsberger.
En 1801 a empresa na que traballaba derrubouse, e Fraunhofer quedou sepultado baixo os cascallos. Dirixiu a operación de salvamento o propio príncipe elector de Baviera, Maximiliano IV Xosé (futuro Maximiliano I de Baviera. A partir dese intre, o príncipe entrou na vida de Fraunhofer, axúdandolle a obter os libros que necesitaba e forzando a quen lle daba traballo a que permitisen o seu estudo.
Tras oito meses de estudos, Fraunhofer comezou a traballar no Instituto de Óptica da abadía de Benediktbeuern, un mosteiro bieito desamortizado adicado á fabricación de cristal. Aquí descubriu o xeito de crear os mellores cristais ópticos, á vez que inventou un método extraordinariamente preciso para medir a dispersión. En 1818 pasou a dirixir o Instituto. Grazas aos extraordinarios instrumentos ópticos que desenvolvera, Baviera substituíu a Inglaterra como referencia na industria óptica.
En 1814 Fraunhofer foi o primeiro que investigou con seriedade sobre as liñas de absorción no espectro do Sol, que serían explicadas de modo exhaustivo por Kirchhoff e Bunsen en 1859, coa invención do espectroscopio. Esas liñas séguense chamando nos nosos días liñas de Fraunhofer en honor seu. Tamén inventou a retícula de difracción transformando así a espectroscopia de arte a ciencia, demostrando o xeito exacto de medir a lonxitude de onda da luz. Foi o primeiro en decatarse de que os espectros de Sirio e doutras estrelas brillantes eran distintos entre si e do Sol, comezando dese xeito a espectroscopia estelar.
A súa ilustre carreira permitiulle obter un doutoramento honoris causa na Universidade de Erlangen en 1822. En 1824 foi distinguido coa orde do Mérito, foi declarado nobre e concedéuselle a cidadanía honoraria de Múnic. Do mesmo xeito que outros moitos fabricantes de cristal na súa época, envelenado polos vapores dos metais pesados Fraunhofer morreu novo, en 1826, aos 39 anos.
José Adolfo Veiga Paradís

José Adolfo Araujo Veiga Paradís, nado en Tui en 1885 e finado en Madrid, foi un músico e compositor galego. Traxectoria
Nado en Tui en 1885, sobriño de Pascual Veiga. Foi discípulo de Manuel Martínez Posse en Tui. Cursou os estudos preliminares e superiores no Conservatorio de Nova York e obtivo o título de licenciado en harmonía. Debutou como director da Orqustra da Cása Víctor de Nova York. Despois pasou a dirixir a banda de Policías de Río de Xaneiro e máis tarde foi director da banda do Rexemento nº 19 de gornición en Iquitos. Por enfermidade no fígado trasladouse ao Arquipélago de Madeira e xa curado marchou a Italia. Ampliou estudos no Conservatorio Nacional de Roma onde obtivo o título de Mestre de composición e fuga.
Coa Primeira guerra mundial regresou a España para dirixir a banda de Valencia de Alcántara, a banda provincial de Guadalaxara, a de Ribadavia (1929), a Sociedad Coral Helios de Bembrive (1930), a banda de Cartelle (1931), e o Orfeón Coral San Lorenzo de Vigo. Rexistrou ao seu nome a partitura do Himno galego en 1926. Colaborou en El Pueblo Gallego e Vida Gallega, onde asinaba como José A. Veiga. En 1935 foi nomeado director da Unión Musical Gaditana. Logo da disolución da Unión Musical Gaditana a principios de 1936, creou con outros músicos a Agrupación Artística, da que foi elixido director-presidente.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 marchou a Vigo en setembro. Foi director do coro e orfeón da Agrupación Artística de Vigo. Dende marzo de 1942 residiu en Muxía. Abríronlle expediente de depuración como membro do Cuerpo Nacional de Directores de Bandas Civiles en 1943 co resultado de postergación durante un ano na escala do corpo. En 1945 foi director da banda de música de Villa del Río (Córdoba), e en 1948 da de Pradoluengo (Burgos).
Escribiu obras diversas como un Himno regional gallego, Artabria, Rapsodia galega nº 1, Rapsodia portuguesa, Rapsodia astúrica, A gallegada, Terra a nosa, A Virxe do Cristal.
José Alemán Illán

José Alemán Illán, nado en Almería e finado en Turón (provincia de Granada) en maio de 1938, foi un político republicano radical que chegou a ser alcalde da súa cidade entre 1934 a 1936, durante a Segunda República Española. Como alcalde foi vogal nato do Monte de Piedade e Caixa de Aforros de Almería. Traxectoria
Foi xestor do imposto polo recoñecemento sanitario do peixe e contratista de diversas obras como a do porto pesqueiro de Almería, nos primeiros anos da Segunda República. Presentouse ás eleccións municipais de abril de 1931 polo Partido Republicano Radical, sendo elixido concelleiro. En 1934 era delegado da alcaldía para os servizos de vías e obras. Viaxou ese ano a Madrid, xunto co concelleiro Vicente Pérez Martín, para solicitar diversas obras públicas para mitigar o paro obreiro; custeouse a viaxe polos seus medios.
Foi designado alcalde da cidade de Almería en 1934, tras a revolución de outubro, en substitución de Francisco Sánchez Moncada. A súa proclamación produciuse o día 22 de outubro, ás tres da tarde. Durante o seu mandato tomáronse medidas para a limpeza da cidade, o arranxo de diversas rúas, a construción dun quiosco para a banda de música, e impulsou a construción da estación de autobuses e o inicio dunha subscrición nacional para a construción dun monumento a Nicolás Salmerón.
Tras a vitoria da Fronte Popular nas eleccións de 16 de febreiro de 1936, José Alemán presentou a súa dimisión ante o Gobernador Civil, Salvador Escrig Bort, o 19 de febreiro, sendo substituído por Antonio Ortiz Estrella. Tras o inicio da Guerra Civil Española en xullo de 1936 foi detido e encarcerado. Cando en abril de 1938 Eustaquio Cañas Espinosa foi nomeado novo Gobernador Civil de Almería, este decidiu o traslado de varios prisioneiros ao campo de traballo en Turón, na provincia de Granada, onde José foi executado ilegalmente en maio, xunto co seu irmán Antonio.
José Alfonso Osorio Rodríguez

José Alfonso Osorio Rodríguez, coñecido como Catuxo, nado en Paradela (Barral, Castrelo de Miño) o 6 de xaneiro de 1904 e finado no mesmo lugar o 18 de abril de 1975, foi un comerciante e político galego. Traxectoria
Militante de Unión Republicana. En xullo de 1936 era alcalde de Castrelo de Miño. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pasouse á zona leal. Ao rematar a guerra foi detido e xulgado en Ourense por auxilio á rebelión na causa 755/39. Foi condenado a 12 anos e 1 día de prisión o 4 de marzo de 1942. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas e foi declarado exento. Vida persoal
Casou coa mestra nacional Luisa Novoa Vázquez, con quen tivo tres fillos: José Alfonso, María Luisa e David Adolfo.
José Alguero Penedo

José Alguero Penedo, nado en Betanzos en 1872 e finado en Xixón o 2 de marzo de 1956, foi un avogado, notario, fotógrafo, debuxante e xornalista galego. Traxectoria
Fillo do capitán do exército Miguel Alguero Nicolau, natural de Ascó. Fixo o bacharelato en Santiago de Compostela e estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela obtendo a licenciatura en 1892. Foi profesor de Xeografía do Colegio Privado de Bentanzos no curso 1897-98. Exerceu como fiscal municipal de Betanzos (1898-99). Aprobou as oposicións e foi nomeado notario de Negreira en 1904, permanecendo nese posto até 1924 cando se trasladou a Betanzos. Participou no faladoiro A Cova Céltica. Foi redactor de ¡Ya Somos Tres! , El Valdoncel e El Mendo e colaborou en Revista Gallega, El Brigantino, El Progreso, El Noroeste, Galicia Moderna, Revista Núñez e Anuario Brigantino. Escribiu apropósitos para o antroido de Betanzos.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi acusado de rebelión militar e xulgado en consello de guerra en maio de 1937 con José Rivas Acea e Manuel Cachaza Carro; foi absolto pero foi desterrado a Xixón, onde volveu exercer como notario. Finou en Xixón o 2 de marzo de 1956.
Fotógrafo afeccionado, consérvanse medio cento das súas imaxes de Negreira, e tamén foi debuxante. Amigo de Emilia Pardo Bazán, de quen foi secretario particular, foi membro correspondente da Real Academia Galega. Recoñecementos
Unha rúa de Betanzos leva o seu nome dende 1980. Vida persoal
Casou en Negreira con Josefa Caamaño Rodríguez en 1911, e foi pai de Miguel (médico), José (aparellador) e Luis Alguero Caamaño (avogado).
José Alonso Puente

José Alonso Puente, nado en Santiago de Compostela en 1913 e finado na mesma cidade o 28 de xaneiro de 2008, foi un mestre e sindicalista galego. Traxectoria
Fillo de José Alonso Vieites e sobriño de Eduardo Puente Carracedo. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Foi mestre na Escola número 1 de Santiago se Compostela. En 1933 participou na creación da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza (ATE) de Santiago de Compostela, da que foi nomeado vicesecretario en xaneiro de 1936. Representou a ATE de Compostela no Congreso fundacional da Federación Galega de Trabajadores de la Enseñanza da UGT celebrado en Vigo en maio de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído. En decembro de 1942 conseguiu que se revisase o seu expediente e se reducise a sanción a traslado fóra da provincia durante tres anos e inhabilitación para o exercicio de cargos directivos e de confianza. En 1943 foi nomeado propietario provisional para a escola nacional do Pósito Marítimo de Cariño como rehabilitado. Pasou despois a Bullán (Becerreá) e en 1946 a Pontecesures. Licenciose en Filosofía e Letras en 1948. Finou en Santiago de Compostela o 28 de xaneiro de 2008. Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela con María Cándida Vila Rodríguez o 20 de marzo de 1957, e foi pai de Chus, José e Marta Alonso Vila.
José Antonio Abreu

José Antonio Abreu Anselmi, nado en Valera (Estado Trujillo) o 7 de maio de 1939 e finado o 24 de marzo de 2018, foi un director de orquestra, compositor, intérprete (pianista, organista, clavecinista) educador, activista e político venezolano. Era de confesión católica, economista summa cum laude e recibiu doutoramentos honoris causa en economía, música, educación e medicina de diversas universidades do mundo. Estaba considerado unha das iconas culturais de Venezuela. Traxectoria
Desde moi novo, dedicouse á música, estudando con Doralisa Jiménez de Medina en Barquisimeto e máis tarde en Caracas, aos dezanove anos, con Moisés Moleiro, Evencio Castellanos e Vicente Emilio Sojo. Completou estudos en Europa e nos Estados Unidos. Graduouse como economista na Universidade Católica Andrés Bello e desempeñou diversos cargos políticos en Venezuela.
El Sistema
Abreu fíxose coñecido pola súa asociación coa docencia da música, como creador de El Sistema. Este programa, aínda vixente, busca proporcionar oportunidades educativas e de desenvolvemento persoal a través da música a nenos e mozos, especialmente aqueles en situacións desfavorecidas. Baixo a dirección de Abreu, El Sistema ten participado en programas de intercambio e de cooperación musical con países de todo o mundo. En 1975 fundou a Orquesta Sinfónica Nacional Juvenil e a Fundación del Estado para el Sistema Nacional de las Orquestas Juveniles e Infantiles de Venezuela (FESNOJIV), unha rede de orquestras infantís, xuveniles e de coros que involucra a miles de rapaces e raparigas. Co mesmo método fundouse a Orquesta Sinfónica de la Juventud Venezolana Simón Bolívar fundada en 1979. Recibiu o Premio Nacional de Música de Venezuela de 1979 polo seu traballo en El Sistema, e o Príncipe de Asturias de 2008.
Honras
Abreu foi galardoado co Premio Nacional de Música Sinfónica en 1967. Foi homenaxeado co Premio Latin Grammy Trustees 2009, unha honra concedida a personalidades que contribuíron á música pola Academia Latina de Artes y Ciencias de la Grabación. Tamén recibiu o premio TED.
José Antonio Caneda

José Antonio Caneda Goyanes, nado na Pobra do Brollón en 1951, é un notario e directivo de entidades deportivas galego. Traxectoria
Exerce como notario en Quiroga ata 1995, Barcelona ata 2005, despois en Ourense e posteriormente en Lugo até a súa xubilación en 2021. Converteuse en presidente do Club Baloncesto Breogán o 2 de outubro de 2019, sucedendo no cargo a Jesús Lázare. Dimitiu o 24 de novembro de 2023.
José Antonio Durán

José Antonio Durán Iglesias, nado en Requeixo de Seabra (provincia de Zamora) o 15 de maio de 1941 e finado en Pontevedra o 29 de agosto de 2020, foi un escritor e investigador galego. Traxectoria
Fillo dos galegos José Manuel (Pepe) Durán Lusquiños e Evangelina Iglesias Tobío, criouse en Pontevedra, onde residían os seus pais e onde fixo o bacharelato. Diplomado en Maxisterio en Pontevedra e licenciado en Ciencias da Educación en Madrid, traballou como técnico en planificación educativa. Dende 1972 dedicouse aos estudos históricos e sociolóxicos. As súas investigacións centráronse no estudo da sociedade galega, do agrarismo e dos poderes locais. Colaborou n'A Nosa Terra, Boletín da Real Academia Galega, Estudios de Historia Social, Triunfo, Diario de Pontevedra, Tiempo de Historia, La Voz de Galicia e El País.
Dirixiu, produciu e escribiu o guión dos vídeos Republicanismo histórico coruñés: 1868-1936 (2001) e Triunfo y tragedia de los Casares: de La Coruña al escenario universal (2001). Recibiu o premio do Instituto Nacional del Libro e o Premio Fernández Latorre (1976).
Escribiu no premiado blog de Internet La Cueva de Zaratustra.
En febreiro de 2022 o Ateneo de Pontevedra en colaboración coa Deputación de Pontevedra e a Universidade de Vigo organizou as xornadas Celebración de José Antonio Durán. Falaron Luís Cochón Touriño, Rosario Álvarez Blanco, Carlos Valle Pérez, Rafael Chacón Calvar, Justo Beramendi, Miguel Anxo Seixas e Mª Xesús Fortes. Obras
Historia de caciques, bandos e ideologías en la Galicia urbana. Rianxo 1910-1914 (1972)
El primer Castelao. Biografía y antologías rotas (1909-1916) (1972)
Cronicas 1. Agitadores, poetas, caciques, bandoleros y reformadores en Galicia (Colección Arealonga, 1974)
Agrarios del minifundio. La prensa agraria, 1900-1912 (1975)
Agrarismo y movilización campesina en el país gallego, 1875-1912 (1976)
Castelao en "El Sol" (1976)
Crónicas 2. Entre el anarquismo agrario y el librepensamiento (Colección Arealonga, 1977)
Galicia. Realidad económica y conflicto social (1978)
Crónicas 3. Entre la Mano Negra y el nacionalismo galleguista (1981)
Aldeas, aldeanos y labriegos en la Galicia tradicional (1984)
"Antonio Losada Diéguez, perfil dun agrarista" en Beramendi, J. , ed. (1985). Losada Diéguez. Obra completa. Xerais. ISBN 84-7507-181-3. Crónicas 4. Conflictos de hoy, historias románticas y diarios modernos (1986)
Camilo Díaz Baliño. Crónica de otro olvido inexplicable (1990)
A loita pola vida (1833-1923). Conflictos e tenruras de Manuel Murguía. Fundación Caixa Galicia-RAG (1999)
Alfredo Vicenti, "El maestro" del periodismo español (Santiago, 1850 / Madrid, 1916) (2001)
Galiciana básica de Alfredo Vicente (poesía e prosa, 1868-1916) (2001)
Cesáreo González, el empresario espectáculo. Viaje al taller de cine, fútbol y varietés del general Franco (2003)
Historia e lenda dos Muruais. Do folletín posromántico ó andel modernista (2004)
Los Vega. Memorias íntimas de Juana de Vega, condesa de Espoz y Mina (Coruña, 1805-1872) (2006)
Arredor das Irmandades da Fala (2016, Xerais).
José Antonio Lombardero

José Antonio Lombardero Cabodevila, nado en Vilameá (A Pontenova) cara a 1904, foi un obreiro e sindicalista galego. Traxectoria
Fillo de Amalia Lombradero. Veciño de Vilameá. Vicesecretario do Sindicato de Obreros Mineros de Lugo Sección Pontenova da UGT e vicesecretario da Agrupación Socialista Obrera La Lucha de Villaodrid y Vilameá. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e ingresou na Prisión de Lugo o 28 de xullo. Xulgado en Lugo por rebelión militar na causa 228/36, foi condenado a cadea perpetua. Saíu en liberdade condicional o 23 de agosto de 1940. En maio de 1945 abríronlle expediente de responsabilidades políticas.
José Antonio Vázquez Rey

José Antonio Vázquez Rey, nado en Campaña (Valga) o 14 de abril de 1888 e finado en Buenos Aires, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Mestre nacional en Brión e despois en Pontecesures onde foi director da escola graduada. Afiliado ao PSOE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido a principios de agosto e trasladado á prisión de Compostela. Foi sunpendido como mestre e en xullo de 1937 foi separado do servizo e baixa na escala. Un antigo alumno falanxista axudouno para saír en liberdade. Marchou a Suramérica e instalouse en Buenos Aires, onde traballou nunha entidade bancaria e na editorial EMC.
José Araújo Pérez (canteiro)

José Araújo Pérez, nado en Mourente (Pontevedra) o 10 de novembro de 1870 e finado en Vigo o 8 de agosto en 1929, foi un canteiro, construtor, sindicalista e político galego. Traxectoria
Canteiro. Fixo o servizo militar en Vigo e quedou na cidade traballando como canteiro. En 1892 participou na constitución da Sociedad de Canteros, Marmolistas y Similares de Vigo da que foi secretario e presidente moitos anos; a sociedade ingresou no PSOE en 1905. En 1895, durante a primeira folga obreira importante de Vigo, revelouse como un líder de masas. Foi candidato socialista nas eleccións municipais de 1901. Perseguido pola patronal estableceuse como mestre construtor de edificios por contrata. Asistiu ao VII Congreso da UGT en 1902 como delegado de varias sociedades Obreiras de Vigo e ao IX Congreso en 1908 como delegado das seccións da Federación Nacional de Canteiros. Foi o artífice da construción da Casa do Pobo de Vigo en 1908, encargándose da edificación e financiándoa, e participou na constitución da Cooperativa Socialista. En 1917 foi encarcerado pola súa participación na folga xeral de agosto, e ao ano seguinte foi amnistiado. Representou ás agrupacións socialistas de Vigo, Pontevedra e Lugo e á Sociedade de Canteiros de Vigo no X Congreso do PSOE en 1915 e á agrupación socialista e á Sociedade de Canteiros de Vigo no Congreso Extraordinario de 1921 e no XII Congreso en 1928.
Como contratista e mestre de obras, participou na construción do edificio da Caixa Municipal de Vigo, a sede do Banco de Vigo, o Edificio Pardo Labarta, panteóns do Cemiterio de Pereiró e outros.
Finou por causa dunha úlcera de duodeno e foi soterrado no cemiterio civil de Pereiró. Vida persoal
Casou con María Carmén Pérez Lago, e foi pai de 19 fillos, dos que só 12 alcanzaron a idade adulta, entre eles José Araújo Pérez e Maruja Araújo Pérez, que casou con Antonio Vidal Vilas.
José Arias Crecente

José Arias Crecente, nado en Baralla cara a 1889, foi un político galego. Traxectoria
Presidente da Sociedad de Labradores de Santiago de Covas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 24 de agosto. Ingresado no depósito de Sarria e despois no Cárcere de Lugo sen procesamento xudicial, saíu en liberdade o 24 de decembro de 1938.
José Barral Souto

José Barral Souto nado en Oleiros o 23 de outubro de 1903 e finado na Arxentina o 15 de novembro de 1976, foi un economista, estatístico e actuario galego nacionalizado arxentino en 1928. Está considerado o anticipador do método da programación linear na teoría económica. Traxectoria
José Barral Souto realizou os estudos universitarios e de doutoramento na Facultade de Ciencias Económicas da Universidade de Buenos Aires, e na Facultade de Ciencias Físico-Matemáticas da Universidade Nacional de La Plata, doutorándose en 1934 cunha tese titulada Expresión de la renta vitalicia mediante una serie potencial entera de la variación del tipo de interés. En 1925 recibiu o título de Contador Público Nacional, e entre 1929 e 1931 fixo a carreira de actuario. En 1927 ingresou no Instituto de Economía Bancaria, en 1930 no Instituto de Biometría e en 1933 acadou o posto de profesor adxunto de Estatística. Relevancia científica
Entre 1939 e 1940 José Barral Souto reformulou e obtivo unha nova solución do problema dos custos comparados, mediante inecuacións lineais, co que, en palabras do Premio Nobel de Economía Wassily Leontief, anticipou en esencia a aproximación mediante programación linear á teoría económica que foi redescuberta anos máis tarde nos Estados Unidos Foi un dos fundadores en 1936 da Unión Matemática Arxentina. Recoñecementos
Presidente honorario (1965) do Instituto Interamericano de Estatística
Membro co sitial 19 da Academia Nacional de Ciencias Económicas da Arxentina
Profesor emérito (1971) da Universidade de Buenos Aires.
José Barreiro Chamosa

José Barreiro Chamosa, nado en Chamosa (Forcarei) cara a 1913, foi un canteiro e político galego. Traxectoria
Canteiro membro da Sociedad obrera de Oficios Varios La Polar (UGT) durante a Segunda República. Marchou a Burgos en 1934 como encargado da compañía Ormaeche. En setembro de 1935 pasou a Villarcayo de Merindad de Castilla la Vieja co contratista Marcelino Uriarte. En marzo de 1936 pasou a Madrid. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi secretario do Comité de Defensa de Moralzarzal e despois ingresou nas Milicias Rojas de La Sierra combatindo como soldado no exército leal. Foi ferido e actuou como axudante do comisario dunha Brigada. Coa derrota da República incorporouse ao Rexemento de Infantaría Zaragoza nº 30 de Lugo o 30 de maio de 1939. Iniciouse un procedemento para a súa clasificación e como consecuencia Ingresou na cadea de Lugo o 14 de setembro de 1939, onde permaneceu ata o 15 de maio de 1940 en que foi trasladado á prisión de Colmenar Viejo para ser xulgado na causa 59855/40. Foi sobresido o 21 de xuño de 1940 por consideralo suficintemente sancionado coa prisión preventiva sufrida, e posto en liberdade o 77 de xullo. Volveu a Forcarei. Coa caída do Comité Comarcal do PCE de Pontevedra en setembro de 1948, foi detido con José González Rey acusados de constituír un Comité local do partido no Cachafeiro. Procesado en consello de guerra o 30 de marzo de 1949, foi condenado a un ano de prisión menor, que cumpriu na cadea de Vigo.
José Barro (automoción)

José Barro foi unha fábrica de automóbiles galega, creada en 1905 polo empresario galego José Barro González en Chavín (Viveiro). Foi a primeira fábrica de automóbiles de Galicia. Construíu carrozarías que logo montaba en chasis que importaba de Francia. Este empresario de Viloalle (Mondoñedo) era un apaixonado por todo o que levase algún tipo de motor, hélice ou turbina. Chegou a Chavin en 1895 con 22 anos de idade e comezou a súa carreira empresarial coa construción dunha pequena central eléctrica. Ao mesmo tempo, adquiriu un antigo taller de teares, que pouco a pouco se converteu nunha das fábricas de automóbiles máis avanzadas do seu tempo. Historia
En 1904 José Barro viaxou a París decidido a mercar dous autobuses coa idea de crear un servizo de transporte entre Viveiro e Baamonde. Non obstante, regresou cunha licenza exclusiva para a venda de vehículos, autobuses e camións da marca De Dion-Bouton para Galicia e Asturias. Un ano despois comezaron a chegar os primeiros chasis De Dion Bouton de París, famosos pola súa fiabilidade e dureza. Barro, ademais da venda, ofrece servizos de reparación para todo tipo de vehículos. Coches de Valladolid, León ou mesmo Madrid comezaron a estar entre os seus clientes.
Carrocerías viveirenses
Durante a primeira guerra mundial o fabricante francés non pode fornecer as pezas necesarias á fábrica de Chavín, polo que o empresario vese obrigado a carrozar e construír pezas. Deste xeito, convértese nunha fábrica para a construción de carrozarías e montaxe de vehículos, autobuses e camións ata o final dos seus días. Nos anos 30, esta empresa ocupa unha das posicións máis altas da clasificación nacional en termos de produción de material automotriz, con sinais de identidade como a solidez e acabado dos seus autobuses e camións.
Unha característica única destes modelos carrozados en Chavín é a súa estrutura de madeira feita por carpinteiros de ribeira. Os artesáns expertos en embarcacións aplicaron os seus coñecementos en estruturas mariñas ás carrozarías de automóbiles, o que elevou a calidade en termos de resistencia e finura dos acabados.
Durante a guerra civil española construíu equipos militares, retomou as súas anteriores funcións ao final da guerra ata a súa morte en 1943. Os seus herdeiros dividiron a compañía en dúas liñas de negocio e a mantiveron ata que a crise económica de finais da década de 1970 obrigounos a pechar definitivamente no ano 1981.