Odón Luís Abad Flores

Odón E. Luís Abad Flores, nado en Puerto Tarafa (Camagüey, Cuba) o 18 de novembro de 1929 e finado o 26 de maio de 2016, foi un profesor, escritor e enxeñeiro agrónomo galego. Desde 1932 residía en Galicia. Traxectoria
Fillo da emigración, acadou o título de Doutor Enxeñeiro Agrónomo pola Escuela Superior Técnica de Ingenieros Agrónomos de Madrid en 1960. Nesa escola fundou a revista Agro. Nese mesmo ano incorpórase ao Servizo Nacional de Concentración Parcelaria na Coruña, pasando a ser, en 1963, o primeiro enxeñeiro-xefe provincial de dito organismo en Lugo, ao mesmo tempo que subdirector e profesor de Fitotecnia e Motores e Máquinas da Escola de Enxeñería Técnica Agrícola de Lugo desde su fundación até 1971; nesa escola fundou a revista Fronte e Cocote, dirixindo os seus primeiros números. En 1972 foi designado inspector rexional en Galicia do recentemente creado Instituto Nacional de Reforma e Desenvolvemento Agrario (IRYDA, nas súas siglas en castelán), até 1984, en que foi nomeado director xeral de Planificación e Desenvolvemento Agrario da Xunta de Galicia, até 1986.
Dedicou toda a súa vida ao estudo da agricultura galega. Desenvolveu a súa actividade profesional realizando ou dirixindo a concentración parcelaria de máis de dez mil hectáreas e a execución de máis de cinco mil quilómetros de camiños e estradas rurais. Colaborou tamén no proceso de electrificación rural do Instituto Nacional de Colonización (INC).
Publicou varios libros e numerosos traballos científicos e literarios (Estampas do meu amigo Pepiño, Los Cinco Traperos, Década de Fermín, Una opción para la reforma agraria de Galicia, Complemento al Catón galego de Ben Cho Sey etc. ) e artigos na prensa diaria e especializada, e pronunciou innumerábeis conferencias sobre ecoloxía, residuos urbanos sólidos, enerxías alternativas, novas tecnoloxías, xenética de poboacións e alimentos transxénicos. Durante catro anos tivo o seu cargo as páxinas agrarias de La Voz de Galicia, e formou parte de varias comisións e organismos relacionados coa política agraria de Galicia. Nos seus escritos adoita usar os pseudónimos Dabades, Pau de Vimbio, Garabolos ou O cabalo de diante.
Foi socio fundador de FEROGASA, redactor do seu proxecto de execución e director do seu consello de administración no período 1996 - 1997.
Foi académico numerario da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia e da Real Academia de Ciencias de Galicia, desde 1982, e membro numerario do Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses desde 1984. Ademais formou parte da Association Général des Hygienistes et Techniciens Municupaux (1989 - 1999). Obras principais
Introdución á economía galega de hoxe, 1969. Con Mario Orjales Pita et al.
Una opción para la reforma agraria de Galicia
A reforma agraria do minifundio
Máquinas e trebellos pra labrar a terra: complemento agrícola ó catón galego. Sada (A Coruña): Ediciós do Castro, 1970
Estampas do meu amigo Pepiño. Sada (A Coruña): Ediciós do Castro, 1980. Ilust. do autor, limiar de Isaac Díaz Pardo. ISBN 84-7492-024-8
A cousa agraria no Estatuto de Autonomía. Vigo: Galaxia, 1980 Distincións
Premio "Pérez Lugín" (1951), da Asociación de la Prensa de La Coruña polo seu traballo Galicia a través de los personajes de Emilia Pardo Bazán.
Oficial da Orde Civil do Mérito Agrícola.
Premio "Fernández Latorre" (1964) polo seu artígoo O grao de corvo, un dos contos que forman parte do libro Estampas do meu amigo Pepiño.