proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
OICETS

OICETS (acrónimo de Optical Inter-orbit Communications Engineering Test Satellite), rebautizado tras o lanzamento como Kirari, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 23 de agosto de 2005 mediante un foguete Dnepr desde o Cosmódromo de Baikonur. Características
OICETS foi un satélite de comunicacións experimental lanzado para probar a comunicación óptica, mediante láser, entre satélites en órbita, separados miles de quilómetros entre eles. Para iso levaba a bordo o instrumento LUCE (Laser-Utilizing Communications Equipment), consistente nun pequeno telescopio duns 25 cm de diámetro, que funcionaba como transmisor e receptor para establecer contaco co satélite de comunicacións experimental europeo Artemis, a máis de 30. 000 km de distancia. OICETS estudou o efecto das vibracións sobre o apuntado do láser, que tiña que ter unha precisión de milésimas de grao.
OICETS foi deixado de usar o 24 de setembro de 2009, moito despois do ano inicialmente previsto de vida para o satélite.
OLED

Un OLED, acrónimo de organic light-emitting diode tamén chamado organic EL (en galego, díodo orgánico emisor de luz), é un tipo de LED no que a capa electroluminiscente é unha película de materia orgánica que xera e emite luz en resposta a unha determinada estimulación eléctrica. A capa de material semicondutor orgánico sitúase entre dous eléctrodos, e normalmente cando menos un deses eléctrodos é transparente. Desenvolvemento
Os OLED utilízanse en pantallas de televisor, monitores, móbiles ou PDA, e tamén se usan en fontes de luz para iluminar espazos, debido ao seu estadio de desenvolvemento aínda emiten menos luz por unidade de área que os baseados no sistema LED.
Unha pantalla OLED non precisa retroiluminación, o que lle confire un nivel de grises máis profundos e posibilita que sexa máis fina e lixeira que a LCD. De xeito semellante, en condicións de pouca luz ambiente, como cuartos escuros, unha pantalla OLED pode ter unha proporción de contraste máis alta que unha pantalla LCD usando lámpadas fluorescentes de cátodo frío ou o máis recentemente desenvolvido retroiluminación LED.
Existen dúas familias principais OLED, as baseadas en pequenas moléculas e aquelas que empregan polímeros. Ao engadir ions móbiles ao OLED créase a célula electroquímica luminescente ou LEC, que ten un modo de operación diferente.
Os dispositivos OLED poden usar un método de corrente matriz, que pode ser: Pasiva (PMOLED), utilizada sobre todo en pequenas pantallas
Activa (AMOLED), que require un transistor de película fina, empregado sobre todo en pantallas grandes.
OMIM

O proxecto Online Mendelian Inheritance in Man (en galego, Herdanza mendeliana online en humanos) é unha base de dados que cataloga todas as doenzas humanas que teñan unha compoñente xenética. Cando é posíbel fai a ligazón desas doenzas aos seus respectivos xenes. O código MIM
A cada doenza e xene élle atribuído un díxito con seis cifras. A primeira cifra reflicte o tipo de herdanza.
OPML

OPML (siglas de Outline Processor Markup Language) é un formato XML para esquemas (outlines). Foi creado inicialmente por Radio Userland para aplicacións que procesen texto en forma de esquema, aínda que o seu uso máis habitual é para listar varias sementes RSS xuntas; tamén se pode usar en programas xestores persoais de información.
Componse principalmente de 4 etiquetas: o nó raíz, opml; head e body para indicar a cabeceira e o corpo do documento; e outline para cada unha das liñas no esquema.
Google Reader inclúe o protocolo OPML para realizar importación e exportación das sementes RSS.
ORS 1

ORS 1 (Octahedron Research Satellite 1 ou Octahedral Research Satellite 1), tamén denominado ERS 15, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 19 de agosto de 1966 mediante un foguete Atlas-Agena D desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
ORS 1 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. ORS 1 foi lanzado xunto cos satélites RTS-12 e EGRS 7. Levaba a bordo varios experimentos, todos relacionados coa soldadura en frío no espazo e transmitía na frecuencia de 136, 44 MHz.
ORS 2

ORS 2 (Octahedron Research Satellite 2 ou Octahedral Research Satellite 2), tamén denominado ERS 16, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 9 de xuño de 1966 mediante un foguete Atlas-Agena D desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
ORS 2 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. ORS 2 foi lanzado xunto cos satélites RTS-11 e EGRS 6. Levaba a bordo varios experimentos, todos relacionados coa soldadura en frío no espazo. Foi inxectado nunha órbita inicial de 3601 km de apoxeo e 178 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 90, 02 graos e un período de 124, 7 minutos. Reentrou na atmosfera o 12 de marzo de 1967.
ORS 3

ORS 3 (Octahedron Research Satellite 3 ou Octahedral Research Satellite 3), tamén denominado ERS 17, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 20 de xullo de 1965 mediante un foguete Atlas-Agena D desde Cabo Cañaveral. Características
ORS 3 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. ORS 3 foi lanzado xunto cos satélites Vela 5 e Vela 6 e levaba a bordo cinco detectores de radiación para medir partículas cargadas, raios X, raios gamma e raios cósmicos no contorno próximo á Terra. O satélite estabilizábase mediante xiro (6 r. p. m. ) e devolveu datos ata o 3 de novembro de 1965, en que o transmisor deixou de funcionar. ORS 3 foi inxectado nunha órbita inicial de 112. 694 km de apoxeo e 153 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 34, 39 graos e un período de 2610, 5 minutos. Reentrou na atmosfera o 1 de xullo de 1968. Instrumentos
Os detectores de raios X consistían en tres tubos Geiger tipo EON 6213 e montados ó longo de tres eixos mutuamente perpendiculares. Os datos obtíñanse durante 4, 5 segundos en intervalos de 72 segundos e eran capaces de detectar fotóns de raios X con lonxitudes de onda entre 1 e 14 ángstroms. Deixaron de funcionar o 15 de setembro de 1965.
Para detectar raios gamma usaba un centeleador omnidireccional sensible fotóns con enerxías de entre 30 keV e 10 MeV, repartidos en cinco canais de enerxía. Os datos obtíñanse durante 4, 5 segundos en intervalos de 72 segundos. Debido ao fallo do escudo de rexeitamento de partículas cargadas e á saturación do amplificador o 5 de agosto de 1965, os datos obtidos por este instrumento foron difíciles de interpretar.
ORS 4

ORS 4 (Octahedron Research Satellite 4 ou Octahedral Research Satellite 4), tamén denominado ERS 18, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 28 de abril de 1967 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral. Características
ORS 4 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial.
Os obxectivos principais de ORS 4 eran: obter o espectro do fondo de raios gamma a enerxías entre 0, 25 e 6 MeV.
monitorizar o fluxo de raios X solares no rango de 1 a 14 ángstroms e enerxías da orde de 25 keV.
facer medicións de fondo para un prototipo de detector de raios gamma provenientes de explosións nucleares.
medir as partículas cargadas no interior da magnetosfera a enerxías entre 40 e 400 keV para os electróns, entre 0, 38 e 25 MeV para os protóns e entre 2, 6 e 6 MeV para partículas alfa.
O satélite tiña forma de octaedro cunha distancia de 29, 3 cm entre cada beira triangular e estabilizábase mediante xiro a 6 r. p. m. Cada unha das oito facetas triangulares estaba recuberta por 102 células solares que en conxunto producían unha potencia total de 4 vatios. A bordo levaba tres tubos Geiger, un contador de plástico de centeleo, un detector de silicio, un detector de barreira de superficie, un detector de ioduro de sodio blindado e un detector de ioduro de sodio rodeado por plástico de centeleo. A temperatura do satélite regulábase pasivamente e a posición do satélite respecto Sol determinábase mediante un sensor solar a bordo. O satélite deixou de transmitir o 3 de xuño de 1968 polo apagado do transmisor mediante un contador preprogramado. ORS 4 foi inxectado nunha órbita inicial de 111. 553 km de apoxeo e 8631 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32, 9 graos e un período de 2840 minutos. Instrumentos
O experimento de detección de raios gamma estaba formado por dous sistemas: o sistema principal (que detectaba radiación gamma no rango entre 0, 25 e 6 MeV) consistía nun cristal de ioduro de sodio de 7, 62 cm de diámetro e 6, 35 cm de longo rodeado por case tódolos lados por un contador de plástico de centeleo de 1 cm de espesor; o sistema secundario usouse como prototipo para determinar a factibilidade do uso dun cristal de ioduro de sodio totalmente blindado para detectar raios gamma retardados provenientes de explosións nucleares no espazo.
OS/2

O OS/2 (Operating System 2) é un sistema operativo orixinalmente desenvolto por IBM e Microsoft para substituír o MS-DOS que non era capaz de aproveitar todos os recursos das computadoras baseadas nos microprocesadores Intel 80286.
OS/21. 0 anunciouse en abril de 1987 e saíu ao mercado en decembro en versión de modo texto, como un sistema operativo de 16 bits, multitarefa, estable, rápido e moi potente, ao permitir a habilitación de memoria virtual.
OS/21. 1 que saíu en novembro de 1988 incluía un xestor en modo gráfico, o Presentation Manager.
En 1990 Microsoft decidiu concentrarse no sistema Windows e tan só IBM seguiu a desenvolver o sistema OS/2.
OS/22. 0, que saíu en 1992 foi a primeira versión de 32 bits, que aproveitaba a capacidade do modo virtual 8086 do microprocesador Intel 80386 e mellorou o Work Place Shell, que se converteu nun sistema de fiestras orientadas a obxectos.
OS/2 Warp 3 saíu en 1994 e que permitía o soporte de todo o hardware que existía nese momento no mercado, compatibilidade con Internet e un paquete multimedia.
OS/2 Warp 4 saíu en 1996 e engadiu soporte para linguaxe Java e software de recoñecemento de voz.
IBM anunciou que o 23 de decembro de 2005 deixaría de vender este sistema operativo, aínda que seguiría dándolle soporte estándar ata o 31 de decembro de 2006.
OSIRIS-REx

OSIRIS-REx (Origins, Spectral Interpretation, Resource Identification, Security, Regolith Explorer) é unha sonda espacial da Universidade de Arizona e da NASA lanzada o 8 de setembro de 2016 mediante un foguete Atlas 5 desde Cabo Cañaveral para estudar e recoller mostras do asteroide 101955 Bennu. Características
OSIRIS-REx é a terceira misión do programa New Frontiers. Foi deseñada para estudar e recoller mostras dun asteroide próximo á Terra, 101955 Bennu, un asteroide carbonáceo de categoría Apolo, potencialmente perigoso. Os obxectivos de OSIRIS-REx son: Traer á Terra polo menos 60 gramos de material do asteroide, e ata un máximo de 2 kg.
Cartografar as propiedades globais do asteroide, químicas e mineralóxicas.
Documentar a textura, morfoloxía, química e propiedades espectrais do sitio de recollida de mostras.
Medir a desviación da órbita do asteroide a causa de forzas non gravitatorias, como o efecto Yarkovsky.
Caracterizar as propiedades globais do asteroide comparándoo coas observacións desde terra.
A nave foi lanzada o 8 de setembro de 2016 e chegou Bennu en decembro de 2018, estudandoo ata a recollida de mostras que tivo lugar en outubro de 2020. OSIRIS-REx deixará Bennu en 2021 para enviar as mostras recollidas nunha cápsula de reentrada atmosférica na Terra en setembro de 2023.
A forma da nave é aproximadamente cúbica, con 2, 72 m de altura e 3, 1 m de ancho, e con dous paneis solares cunha superficie total de 8, 5 m2 que xeran enerxía que é almacenada en varias baterías de ións de litio. A masa ao lanzamento, incluído propelente, era de 1529 kg. O sistema de propulsión usa propulsores de 200 N de impulso alimentados por hidracina e as comunicacións teñen lugar a través dunha antena parabólica de 2 m de diámetro. O mecanismo de recollida de mostras usa un brazo robótico denominado TAGSAM (Touch and Go Sample Acquisition Mechanism) cun cabeceiro cunha área de recolección e un sistema de chorros de nitróxeno para mover o regolito da superficie do asteroide e metelo no sistema de captura.
Ademais do sistema de recollida de mostras OSIRIS-REx leva a bordo os seguintes instrumentos: OSIRIS-REx Camera Suite (OCAMS), un conxunto de cámaras.
OSIRIS-REx Laser Altimetry (OLA), un altímetro láser para estudar a forma do asteroide.
OSIRIS-REx Visible and IR SPectrometer (OVIRS), un espectrómetro para lonxitudes de onda visibles e infravermellas.
OSIRIS-REx Thermal Emission Spectrometer (OTES), un espectrómetro para estudar a emisión térmica do asteroide.
Spacecraft Telecom, para facer experimentos de gravidade e calcular a masa de Bennu.
OV5 1

OV51 (Orbiting Vehicle 51), tamén denominado ERS 27, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 28 de abril de 1967 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral. Características
OV51 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. O labor de OV51 consistiu en monitorizar os raios X solares (a lonxitudes de onda de entre 2 e 14 ángstroms e enerxías de entre 33 e 90 KeV) e os protóns provenientes das erupcións solares. Como misión secundaria, OV51 medíu as partículas do contorno terrestre con enerxías de entre 1 e 80 MeV (para protóns) e 0, 04 a 3, 3 MeV (para electróns). O satélite tiña forma de octaedro cunha distancia de 29, 3 cm entre cada beira triangular e estabilizábase mediante xiro a 12 r. p. m. Cada unha das oito facetas triangulares estaba recuberta por 102 células solares que en conxunto producían unha potencia total de 4 vatios.
A bordo levaba seis tubos Geiger, dous contadores de plástico de centeleo, un detector de silicio, un detector de barreira de superficie e un detector de ioduro de sodio rodeado por plástico de centeleo. A temperatura do satélite regulábase pasivamente e a posición do satélite respecto Sol determinábase mediante un sensor solar a bordo. O satélite deixou de transmitir en xuño de 1968 polo apagado do transmisor mediante un contador preprogramado. OV51 foi inxectado nunha órbita inicial de 111. 242 km de apoxeo e 8590 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32, 9 graos e un período de 2831, 0 minutos.
OV5 2

OV52 (Orbiting Vehicle 52), tamén denominado ERS 28, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 26 de setembro de 1968 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral. Características
OV52 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. OV52 foi lanzado no mesmo foguete que OV54 estivo adicado ó estudo das partículas cargadas (electróns e protóns) no contorno do cinto de Van Allen. Para iso o satélite levaba a bordo tres espectrómetros omnidireccionais, varios tubos Geiger e algúns detectores direccionais. OV52 foi inxectado nunha órbita inicial de 35. 786 km de apoxeo e 184 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 26, 4 graos e un período de 630, 8 minutos.
OV5 3

OV53 (Orbiting Vehicle 53), tamén denominado ERS 20, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 28 de abril de 1967 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral. Características
OV53 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. O labor de OV53 consistiu en facer experimentos con materiais para determinar como o contorno espacial afecta ós metais. OV53 foi inxectado nunha órbita inicial de 111. 242 km de apoxeo e 8590 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32, 8 graos e un período de 2831, 2 minutos.
OV5 4

OV54 (Orbiting Vehicle 54), tamén denominado ERS 21, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 26 de setembro de 1968 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral. Características
OV54 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. OV54 foi lanzado no mesmo foguete que OV52 e estivo adicado ó estudo da transferencia de calor en líquidos en gravidade cero como parte do programa SNAP para o deseño de sistemas de propulsión. O experimento fallou prematuramente. OV54 foi inxectado nunha órbita inicial de 35. 768 km de apoxeo e 35. 759 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 3, 0 graos e un período de 1435, 8 minutos.
OV5 5

OV55 (Orbiting Vehicle 55), tamén denominado ERS 29, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 23 de maio de 1969 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral. Características
OV55 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. OV55 foi lanzado no mesmo foguete que OV56 e estivo adicado ó estudo dos efectos da radiación solar e a magnetosfera terrestre mediante o uso dun detector de plasma, un sensor de altitude, un magnetómetro e sete detectores de partículas. OV55 foi inxectado nunha órbita inicial de 111. 727 km de apoxeo e 16. 866 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32, 9 graos e un período de 3119, 6 minutos.
OV5 6

OV56 (Orbiting Vehicle 56), tamén denominado ERS 26, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 23 de maio de 1969 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral. Características
OV56 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. OV56 foi lanzado no mesmo foguete que OV55 e estivo adicado ó estudo dos raios X e a radiación solar (electróns e protóns) coa finalidade de desenvolver técnicas de xestión de datos en tempo case real para o seu uso por parte do Centro de Predición Meteorolóxica do Aire respecto das erupcións solares. OV56 foi inxectado nunha órbita inicial de 111. 727 km de apoxeo e 16. 866 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32, 9 graos e un período de 3119, 6 minutos.
OV5 9

OV59 (Orbiting Vehicle 59) foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 23 de maio de 1969 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral. Características
OV59 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. OV59 foi lanzado no mesmo foguete que OV55 e OV56 e estivo adicado ó estudo dos efectos da radiación solar e a magnetosfera terrestre. A nave tivo problemas desde o primeiro día de lanzamento debido a un conmutador e a fallos no sistema de enerxía, devolvendo unha cantidade limitada de datos útiles. O satélite deixou de funcionar en outubro de 1972. OV59 foi inxectado nunha órbita inicial de 111. 727 km de apoxeo e 16. 866 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32, 9 graos e un período de 3119, 6 minutos.
Oasis

Un oasis é un espazo dun deserto no cal se poden atopar auga e vexetación. Adoitan constituír porcións de terreo fertilizado por unha fonte de auga no medio dos areais. Nestes lugares pode haber pequenos asentamentos habitados, como os da rexión do Sáhara, a península arábiga ou vilas como os de Pica, en Chile, Ica no Perú ou Parras de la Fuente, en México. Ademais de dar cultivos aos poboadores próximos, serven para abastecer aos viaxeiros e caravanas. Ás veces, por mor de ilusións ópticas coñecidas como miraxes ou espellismos, percibíanse visualmente onde non estaban. Orixe do termo
A palabra oasis provén do grego ὄασις [oasis], tomado do exipcio ouḥ3t, en demótico ouḥỉ e en copto uaḥe. Oasis de Exipto
Soados son os oasis de Exipto, que foron administrados coa mesma atención que as demais rexións durante a época do antigo Exipto. Servían de lugar de aprovisionamento e descanso ás grandes caravanas de beduínos comerciantes do interior de África, facéndose mención nos anais exipcios destes baixo a denominación máis xeral de habitantes do territorio líbico. Oasis en Suramérica
A lagoa de Huacachina é un oasis situado a 5 km ao oeste da cidade de Ica (no Perú) e a 60 km ao leste da costa do océano Pacífico. Preséntase como un verdadeiro oasis natural no medio das brancas areas do deserto costeiro do Perú. De augas cor verde esmeralda, xurdiu debido ao afloramento de correntes subterráneas e ao redor dela hai unha abundante vexetación composta de palmeiras, eucaliptos (especies introducidas) e a especie de alfarrobeira coñecida como huarango, que serven para o descanso das aves migratorias que pasan por esta rexión. Todo iso contribúe a facer de Huacachina un dos lugares máis vistosos e belos da costa peruana.
Oaxaca de Juárez

Oaxaca de Juárez é unha cidade mexicana, capital do estado de Oaxaca, así como cabeceira do municipio homónimo. Historia
Foi fundada por un destacamento de guerreiros, enviados polo oitavo tlatoani, o emperador azteca Ahuízotl no ano 1486, e instaláronse nas inmediacións dun cerro chamado en idioma zapoteco "Dani Noayaa Loani", (Outeiro de Boa Vista), ao que os nahuas chamaron Ehécatl (deus do vento). Hoxe esa elevación recibe o nome de "Cerro del Fortín". Achantada nos Valles Centrales, é a cidade máis extensa e poboada do Estado de Oaxaca, así como o seu centro económico e cultural. Contaba no 2010 con 555. 029 habitantes, 793. 522 contando a área metropolitana.
En 1532, por cédula real, recibiu do rei Carlos I de España o título de "Moi nobre e leal cidade", chamándose primeiramente Antequera, nome que en 1821 foi substituído polo de Oaxaca, palabra derivada de Huaxyácac, que na lingua náhuatl significa "No nariz dos huaxes". Noutras linguas indíxenas do estado, o significado do nome da cidade é o mesmo: La'a ou Lula'a en zapoteco, Nunduva ou Ñundua en mixteco, Ya³kweh4 ou Akwej en triqui, Na²xi¹tzhe4 en mazateca, Ku²nchia² en chocho, Chjui³ en ixcateco, Wahk'wihm en mixe.
En 1872, a raíz do falecemento de Benito Juárez toma o seu apelido, quedando finalmente como "Oaxaca de Juárez".
O centro histórico da cidade, así como a zona arqueolóxica de Monte Albán, foron declarados pola UNESCO en 1987 como Patrimonio Cultural da Humanidade.
Obediencia (actitude)

O termo obediencia, do latín ob audire, é dicir, o que escoita indica o proceso que conduce de escoita atenta en relación a unha acción, que pode ser puramente pasiva ou exterior ou, pola contra, pode provocar unha actitude interna de resposta. Obedecer requisitos ou prohibicións realízase por medio de consecuentes accións apropiadas ou omisións. Obedecer implica, en diverso grao, a subordinación da vontade a unha autoridade, o acatamento dunha instrución, o cumprimento dunha demanda ou a abstención de algo que prohibe.
A figura da autoridade que merece obediencia pode ser, ante todo, unha persoa ou unha comunidade, pero tamén unha idea, unha doutrina ou unha ideoloxía.
Obelisco dos Cantóns

O Obelisco dos Cantóns é un monumento da cidade da Coruña, situado na rúa do Cantón Grande. Construíuse en 1895 en memoria de Aureliano Linares Rivas, deputado, senador e ministro compostelán durante a rexencia de María Cristina.
A denominación de obelisco, que lle deron, é inexacta, pois o monumento é en realidade unha columna conmemorativa. Historia
En 1893 o concello coruñés creou un comité ad hoc, que decidiu que o monumento non só constituíse unha homenaxe a Linares Rivas, senón que ao tempo tivese utilidade pública, cun reloxo e aparellos meteorolóxicos.
O monumento foi proxectado polo mestre de obras Gabriel Vitini Alonso, e a cimentación polo arquitecto municipal Antonio de Mesa. Isto debeuse a que a cimentación foi pagada polo concello coruñés, en tanto que o monumento en si foi erguido a partir da recadación obtida por subscrición popular, e os mestres de obra eran os que proxectaban a maioría de obras privadas nesa época (profesión que logo cambiou a aparellador e máis tarde a arquitecto técnico ou enxeñeiro de edificación). O monumento foi feito polo construtor José Escudero, que cobrou 1. 995 pesetas. Foi inaugurado o 10 de febreiro de 1895.
O alcalde Alfonso Molina decidiu en 1952 aumentar a altura da estrutura xa que os edificios da zona medraran en altura e desmerecían o monumento.
Na base deste obelisco están gravados en placas de bronce os datos xeográficos e os climáticos extremos da cidade. Galería de imaxes
Object Management Group

Object Management Group (OMG) é un consorcio que ten como obxectivo a definición de estándares relacionados coa programación orientada a obxectos, así como a modelaxe de sistemas. Historia
Este consorcio creouse en 1989, e incluía a Hewlett-Packard, IBM, Apple Computer e mais a Sun Microsystems, orientado a crear estándares relacionados con sistemas distribuídos e orientación a obxectos.
OMG creou a primeira versión de CORBA en 1991. En marzo do 2003, acadouse a versión CORBA 3. 0, que define un modelo de compoñentes CORBA (CCM).
OMG creou ademais o estándar de Linguaxe de Modelaxe Unificada, en inglés Unified Modeling Language (UML) así como a tecnoloxía relacionada de Meta-Object Facility (MOF) e intercambio de metadatos en XML (XMI, XML Metadata Interchange). En abril de 2005 unha última versión de UML e MOF son 2. 0 e de XMI é a 2. 1.
Outro estándar no que a OMG está a traballar é a Arquitectura Definida polo Modelo (Model Driven Architecture, MDA), construída sobre UML.
Oblast’

Unha oblast’/obladas ou vóblasts/voblasts (en ruso область (feminino), en ucraíno: область, en búlgaro: о́бласт, en belaruso: вобласьць, transcrito: voblasts) é o nome de entidades subnacionais de Belarús, Bulgaria, a Federación Rusa, Ucraína, ademais de existir na antiga Unión Soviética.
As obladas están nun nivel por debaixo do nacional e subdivídense en distritos chamados raiony ou rayony (en ruso: районы; en ucraíno: райони). A palabra pode traducirse por "rexión" ou "provincia".
En Belarús utilízase unha palabra similar, voblast (voblasts), e en Kazakhstán úsase a variante oblys (plural: oblystar). Obladas de Bulgaria
Desde 1999, Bulgaria está dividida en 28 oblasti, que se acostuma traducir como rexión. Con anterioridade, o país subdividíase en 9 unidades maiores, tamén chamadas oblast. Obladas na Unión Soviética e estados sucesores
Na Unión Soviética, as obladas eran as divisións de cada unha das Repúblicas Soviéticas. Algunhas obladas da RSS de Rusia tiñan unha estrutura complicada, composta non só por raións e cidades, sino tamén por entidades autónomas.
Nas repúblicas postsoviéticas a oblast’ está un nivel por debaixo do nacional. Subdivídese ademais en distritos chamados raións (en ruso: районы; ucraíno: райони). Unha gran cidade pode ser parte constituínte dunha oblast’, no mesmo nivel que un raion.
As obladas noutros países postsoviéticos chámanse oficialmente: Voblasts na RSS de Belarús
Oblys na RSS de Kazakhstán
Oblast’ na RSS de Kirguizistán
Viloyat na RSS de Tadjiikistán
Welayat na RSS de Turkmenistán
Viloyat na RSS de Uzbekistán
Viloyat e welayat proveñen do árabe wilaya.
Oblicuidade da eclíptica

En astronomía denomínase oblicuidade da eclíptica (ás veces tamén como simplemente oblicuidade) á inclinación que presenta o eixo de rotación da Terra con respecto á normal ao plano da eclíptica.
Tamén é o ángulo que forma o plano do ecuador terrestre co plano da eclíptica. Dito ángulo presenta na actualidade 23, 5º, aínda que este valor non é constante debido ao movemento terrestre denominado nutación. Foi medido por primeira vez por Eratóstenes. Debido a esta inclinación prodúcense as estacións.
Ámbolos dous planos, o do Ecuador e a Eclíptica, córtanse no Punto Aries. Cando o Sol está aí prodúcese o inicio da primavera no hemisferio norte e o inicio do outono no hemisferio sur.
Para os demais planetas o ángulo que forman o plano do ecuador e o plano da órbita chámase inclinación do eixo e é o responsable neles das estacións. O caso máis sobresaínte é Marte onde a inclinación (25, 19º) é moi parecida á Terra e como o ano é o dobre de longo provoca estacións tamén o dobre de longas ca na Terra. O corte de ambos planos sinala o Punto Vernal do planeta ou o inicio da primavera no hemisferio norte marciano. Titán tamén parece ter estacións.
Obra de arte

Na arte, unha obra de arte (ou peza artística ou obra) é unha creación, tal como unha composición musical, un libro, unha película, un gravado, unha escultura ou unha pintura, que foi feita coa finalidade de ou ben ser un obxecto de beleza en si mesmo ou ben unha expresión simbólica ou ben a representación dun concepto determinado. O oposto é un obxecto práctico ou útil, aínda que ben pode acontecer que un obxecto sexa varias cousas ao mesmo tempo.
A partir do modernismo, o eido da arte espallouse incluíndo á fotografía, á cinematografía, a arte de performance (ou execución), a arte conceptual, e a arte en vídeo. Na arte contemporánea son habituais as denominadas instalacións artísticas e outras manifestacións artísticas de difícil catalogación entre os xéneros artísticos clásicos.
Que é o que se considera unha obra de arte difire entre as distintas culturas e eras, como tamén difire o significado mesmo do vocábulo "arte". Por exemplo ata a década de 1970, os críticos de arte e o público en xeral tendían a excluír as artes aplicadas do que se consideraban obxectos de arte.
Para establecer se unha obra é unha obra de arte, adóitase apelar aos conceptos de mérito artístico e mérito literario.
Unha obra de arte tamén pode ser chamada obxecto de arte, que significa que algo que se percibe posúe un mérito artístico. Deseño
Entre os artistas e científicos durante o Renacemento, a crenza prevalente establecía que o estudo da forma humana era en si mesmo o estudo de Deus, estando considerada a escultura do home como o traballo máis elevado. Obra
A obra é o conxunto de todos os traballos dun artista, ou unha peza individual. O termo francés œuvre posúe as súas raíces no latín opus (“un traballo”).
Obra derivada

Unha obra derivada é, en termos lexislativos de dereitos de autor, unha obra intelectual creada a partir dunha ou outras xa existentes incluíndo aspectos que poden estar suxeitos a dereitos de autor. A obra derivada debe garantir os dereitos de autor da obra orixinal. Exemplos de obras derivadas poden ser unha tradución, unha adaptación musical, unha adaptación a outro medio de comunicación ou un resumo. Obras derivadas e reproducións
Unha obra derivada presupón unha transformación, modificación ou adaptación dunha obra garantindo os dereitos de autor. Unha transformación puramente mecánica dunha obra orixinal (ex. criptográfica, duplicado) non é unha obra derivada senón unha reprodución.
A miúdo os requisitos que definen unha obra derivada non están ben definidos. Dereitos sobre a obra derivada
Segundo o Convenio de Berna, as obras derivadas gozan dos mesmos dereitos que as obras orixinais, sen detrimento da/s obra/s orixinal/is na/s que se basea/n. Unha obra derivada é propiedade do seu autor, a condición de que non limite os dereitos de autor do autor da obra orixinal; por iso é preciso contar coa autorización do autor orixinal, a non ser que o traballo dispoña dunha licenza libre ou se atope en dominio público.
De acordo ao Copyright Act presente no título 17 do Código dos Estados Unidos: O dereito francés prefire o termo œuvre composite (en español: obra composta) aínda que tamén se utiliza ás veces œuvre dériviée. Defínese no artigo L 113-2, parágrafo 2 do Code da propriété intellectuelle como: No dereito chileno doutra banda, a letra i do artigo 5 da Lei 17336 sobre Propiedade intelectual defínea como: A lei de propiedade intelectual española define o que é unha obra derivada:
Obra pública

Denomínase obra pública a cada un dos traballos de construción, xa sexan infraestruturas ou edificacións, promovidos por unha administración de goberno (en oposición á obra privada) tendo como obxectivo o beneficio da comunidade.
As obras públicas fomentáronse dende a antigüidade. Por exemplo, o emperador romano Nerón animou a construción de varios proxectos de infraestruturas durante a deflación xeneralizada. Tipos de contrata
Existen dous tipos de contrata para a obra pública: Contrata directa
Licitación pública (concurso de prezos). Nesta, distintas empresas poden presentarse ao concurso debendo realizar unha proposta de proxecto e unha proposta económica. O proxecto que mellor se adecúe ás necesidades do goberno será o ganador e a empresa que o presentou será a encargada de executar a obra. Principais tipos de obras públicas
Entre as principais obras públicas encóntranse: Infraestruturas de transporte, que inclúe:
o terrestre (autoestradas, autovías, estradas, camiños),
o marítimo e fluvial (portos, canais),
o aéreo (aeroportos),
o ferroviario e
o transporte por condutos (oleodutos).
Infraestruturas hidráulicas (presas, redes de distribución, depuradoras).
Infraestruturas urbanas, que inclúe rúas, parques, alumeamento público etc.
Edificios públicos (educativos, sanitarios, oficinas ou para outros fins.
Observación

A observación é unha actividade realizada por un ser vivo (por exemplo, un ser humano), que detecta e asimila a información dun feito, ou o rexistro dos datos utilizando os sentidos como instrumentos principais. O termo tamén pode referirse a calquera dato recollido durante esta actividade. Observación na ciencia
O método científico inclúe os seguintes pasos: Observar un fenómeno,
Elaborar unha hipótese como unha posíbel explicación a ese fenómeno,
Predicir unha consecuencia lóxica con isto,
Experimentar coa predición,
Revisar para descartar calquera erro, e
Chegar a unha conclusión.
A observación desempeña papel no primeiro e no cuarto paso da lista anterior. Neste recurso utilízanse os cinco sentidos fisiolóxicos, xunto coas técnicas de medición. Observación na filosofía
A observación en termos filosóficos é o proceso de filtrar información sensorial a través do proceso de pensamento. A entrada recíbese ou percíbese por algún dos cinco sentidos para despois ser analizada xa sexa a través do pensamento racional xa do pensamento irracional. Por exemplo: un individuo X "ve" a un pai golpear ao seu fillo, entón o individuo X "observa" e cualifica tal acción como boa ou mala. As deducións sobre se as condutas son boas ou malas poden basearse só en preferencias e non necesariamente na construción de relacións, ou estudos das consecuencias derivadas da conduta observada. Co paso do tempo as impresións almacenadas na conciencia relativas ás observacións, xunto coas conseguintes relacións e consecuencias, permitirán ao individuo X construír un concepto acerca das implicacións morais dun comportamento.
A característica definitoria da observación, en filosofía, é que trata de extraer conclusións, así como de construír puntos de vista persoais acerca de como manexar o cualificar situacións similares no futuro, en lugar de rexistrar simplemente algo que sucedeu. Porén, segundo Jiddu Krishnamurti, a observación non implica a elaboración de conclusións e a creación de puntos de vista persoais, facendo fincapé na non acumulación de coñecementos. Esta observación, afirma, permite que a mente sexa libre. O papel da observación na arte
Observar é mirar as formas e imaxes con atención e estudar as súas calidades visuais e o seu significado.
O gran debuxante español de banda deseñada Jesús Blasco cría que "a primeira condición para chegar a ser un bo ilustrador, consiste en cultivar e desenvolver perfectamente o espírito de observación". Observación na investigación cualitativa
É unha técnica de recolección de datos que explora, describe, comprende, identifica e xera hipóteses sobre ambientes, contextos, subculturas e a maioría dos aspectos da vida social. Os tipos de observación son: Observación participante, cando o investigador se involucra activamente en tarefas ou situacións.
Observación non participante, cando ninguén coñece o seu rol nin sabe que está observando.
Observador (xeometría)

O observador é un dos elementos primarios do sistema proxectivo. Ente primitivo da proxección central, cando esta proxección é adecuada, o observador é a base dun expediente xeométrico que produce a ilusión da realidade, e que mostra obxectos no espazo nas súas posicións e tamaños correctos.
Segundo o divulgador e documentalista Robert Hughes, a perspectiva cónica capta os feitos visuais e estabilízaos, transformando o observador naquel para quen converxe o mundo enteiro. O observador é o vértice deste cono imaxinario. O observador puntual fixo (punto propio) deu orixe á perspectiva cónica ou esférica. Por outro lado, o observador situado no infinito (punto improprio), orixinou as perspectivas paralelas, como a perspectiva isométrica ou a perspectiva cabaleira, entre outras.
Observatorio Astronómico Vera Rubin

O Observatorio Astronómico Vera Rubin (Vera C. Rubin Observatory, ou VRO segundo o seu nome en inglés), nomeado primeiro Large Synoptic Survey Telescope (LSST, «Gran Telescopio de estudo sinóptico»), é un telescopio óptico dos EEUU de gran tamaño en construción a unha centea de quilómetros de La Serena, ó norte de Chile, caracterizado por un campo de observación moi grande (3, 5° de diámetro, ou sexa, 49 veces a superficie aparente da Lúa, que ten 0, 5° de diámetro).
A construción da montura foi feita polas sociedades españolas GHESA Ingeniería y Tecnología (oficina técnica, Madrid) e Asturfeito (fabricante, Asturias) O 24 de xuño de 2025 púxose en funcionamento, despois de 29 anos entre a concepción e implementación, unhas 1400 persoas contribuíndo á súa construción, uns 3000 científicos implicados e a previsión de recollida duns 20 TB de datos cada noite.
A súa posta en marcha aumentou o número de alertas astronómicas ata dez millóns por noite, desenvolvéndose para o seu tratamento o sistema ALeRCE. O observatorio ten páxina en Mastodon: https: //astrodon. social/@VRubinObs
Observatorio Europeo Austral

O Observatorio Europeo Austral (en inglés European Southern Observatory: ESO ou formalmente the European Organisation for Astronomical Research in the Southern Hemisphere) é un organismo europeo dedicado á astrofísica que foi creado no ano 1962. Historia e características
Citado na súa web como a 'principal organización intergobernamental de astronomía en Europa e o observatorio astronómico máis produtivo do mundo', na actualidade está integrado por 16 estados europeo: Alemaña, Austria, Bélxica, Dinamarca, España, Finlandia, Francia, Países Baixos, Italia, Polonia, Portugal, Reino Unido, República Checa, Suecia e Suíza. Brasil esta en proceso de ratificación como membro sendo o primeiro pais non europeo á marxe de Chile que non sendo estado membro é unha das sedes. As súas oficinas centrais están en Garching, preto de Múnic, ademais dunha oficina en Santiago de Chile.
ESO opera en Chile dende novembro de 1963 por convenio co goberno chileno (arredor dun 10% do tempo de observación é para astrónomos dese país). No deserto de Atacama ten tres observatorios astronómicos: Observatorio de La Silla, (dende 1969) a 600 km ó norte de Santiago e 2400 msnm.
Observatorio de Paranal, en cerro Paranal a 2600 msnm, onde está o sistema VLT.
Radiotelescopio APEXEl no Llano de Chanjnantor a 5000 msnm, e a rede de antenas submilimétricas de 12 m Atacama Large Millimeter Array (ALMA, en construción). Divulgación
O ESO ten un sistema de difusión de información por diversos medios, como Mastodon (@esoastronomy@astrodon. social), difundindo con licenza CCBYSA 4. 0. Fitos
No 2019, obtense a primeira fotografía dun burato negro, con participación de ESO.
Os observatorios de La Silla e Cerro Paranal tiveron importancia no descubrimento de novos planetas extrasolares, tema galardoado co Premio Nobel de Física 2019.
Observatorio Fabra

O Observatorio Fabra é un observatorio astronómico situado en Barcelona, sobre un contraforte da montaña do Tibidabo, encarado ao sur, a 415 metros de altitude. É propiedade da Real Academia de Ciencias e Artes de Barcelona (en catalán: Reial Acadèmia de Ciències i Arts de Barcelona) e debe o seu nome ao mecenas que fixo posible a súa construción, o industrial Camilo Fabra. A súa actividade científica céntrase na actualidade no estudo de asteroides e cometas, de feito, foi neste observatorio onde Josep Comas Solà descubriu o cometa 32P/Comas Solà. Inaugurado en 1904, é o cuarto observatorio máis antigo do mundo que segue en activo.
Observatorio Nacional de Kitt Peak

O Observatorio Nacional de Kitt Peak ( en inglés Kitt Peak National Observatory, en siglas KPNO) é un obsertatorio astronómico estadounidense que se encontra a 2096 m en Kitt Peak, nos montes Quinlan, no deserto de Sonora, a 88 quilómetros de Tucson (Arizona).
Observatorio WM Keck

O Observatorio WM Keck é un par de dous grandes telescopios terrestres situados en Mauna Kea, Hawai. Situados a catro quilómetros (máis de dúas millas) sobre o nivel do mar, os telescopios emparellados úsanse para examinar a luz de estrelas distantes con gran detalle. Os espellos primarios de cada un dos dous telescopios miden 10 metros (33 pés) de ancho, o que os fai lixeiramente máis pequenos que os espellos primarios do Gran Telescopio Canarias.
Non obstante, toda a luz recollida polos espellos primarios do Observatorio Keck (75, 76 m2) envíase ao espello secundario e aos instrumentos, en comparación co espello principal de GTC, que ten unha área efectiva de recollida de luz de 73, 4 m2, ou 25, 4 pés cadrados menos que cada un dos espellos primarios do Observatorio Keck. Debido a esta diferenza fundamental no deseño, os telescopios do Observatorio Keck seguen sendo os telescopios ópticos/infravermellos orientables máis grandes da Terra.
Observatorio astronómico

Un observatorio astronómico é unha construción ou lugar destinado ao estudo dos corpos celestes e do ceo en xeral. Características
Historicamente os observatorios contiveron sextantes como ferramentas ou pedras aliñadas con certos fenómenos astronómicos, como é o caso de Stonehenge. A comezos da década de 1940 comezáronse a construír radiotelescopios para detectar e estudar radiofontes no Universo. O maior radiotelescopio do mundo atópase en Porto Rico, trátase do Radiotelescopio de Arecibo. O maior centro de Radiotelescopios está en Chajnantor, Chile.
Os modernos observatorios astronómicos conteñen enormes telescopios (con espellos de varios metros de diámetro) e ordenadores para o procesamento dos datos obtidos. Exemplos de observatorios deste tipo son o Mauna Kea en Hawái, Observatorio del Roque de los Muchachos e Observatorio do Teide nas Illas Canarias, Cerro Tololo e Cerro Pachón en Chile.
Cos derradeiros adiantos científicos foi posible enviar telescopios e instrumentos de observación celeste fóra do planeta Terra, como o Telescopio Espacial Hubble.
En Galiza existen catro observatorios astronómicos. O primeiro foi o Observatorio astronómico de Lalín, inaugurado en 1911. O Observatorio Ramón María Aller da Universidade de Santiago de Compostela funciona desde 1943. En 2008 inaugurouse o Observatorio astronómico de Forcarei (xa pechado), e en 2011 comezou a funcionar o Observatorio astronómico de Cotobade. Está en proxecto a construción doutro máis en Covelo.
Observatorio astronómico Ramón María Aller

O Observatorio astronómico Ramón María Aller é un centro de investigación e docencia científica pertencente á Universidade de Santiago de Compostela, sito no Campus Vida da capital de Galicia, e dirixido por José Ángel Docobo. O recinto foi construído en 1943 co patrocinio do CSIC polo propio astrónomo galego Ramón María Aller Ulloa, quen daquela traballaba na USC e decidiu trasladar dende o seu Lalín natal a Santiago de Compostela os aparellos do Observatorio astronómico de Lalín (actual Museo municipal Ramón Aller), que el mesmo construíra 31 anos antes na localidade dezá, para continuar co seu estudo dos astros.
O observatorio depende do Vicerreitorado de Investigación e Innovación da USC, e colabora co Instituto Nacional de Meteoroloxía.
Observatorio astronómico de Cotobade

O Observatorio Astronómico de Cotobade (OAC) é un observatorio situado no lugar do Campo da Poza (Carballedo, Cerdedo-Cotobade). Foi inaugurado en agosto de 2011, e está dirixido por David Filgueira. Características
O proxecto naceu da colaboración entre a asociación cultural Canón de Pau e a asociación astronómica Sirio de Pontevedra, que xa levaban tempo organizando actividades nese lugar. Logo da vaga de incendios de 2006, a Comunidade de Montes de Carballedo decidiu cederlle os terreos á asociación Canón de Pau por 25 anos. A Consellería de Industria concedeu unha subvención de 150. 000 € do Plan Galego de Investigación, Desenvolvemento e Innovación Tecnolóxica 2006-2010, para a construción do edificio, deseñado polos arquitectos César e Magdalena Portela.
O observatorio está situado ao pé do monte Coirego, na aba oeste. Ten unha cúpula de 4 m e un telescopio Meade LX200 ACF de 40 cm de diámetro. Nel realízanse actividades didácticas de divulgación da astronomía, como obradoiros de manexos de telescopios, reloxos de sol e outros instrumentos astronómicos.
Observatorio astronómico de Forcarei

O observatorio astronómico de Forcarei é un observatorio astronómico situado no concello de Forcarei. Foi fundado no ano 2009 e é propiedade da Fundación Ceo, Ciencia e Cultura (FC³). Situación
Áchase nun outeiro cunha altitude de 670 msnm no lugar das Casetas, a 3 km de Forcarei na estrada EP-7001 que une Forcarei coa Estrada. Na zona no existen industrias nin grandes vilas, trátase logo dunha zona con moi pouca polución lumínica. Ademais as montañas abeiran o lugar da luz de Santiago de Compostela, A Estrada ou Lalín. O ceo é escuro, transparente e limpo. Instalacións
Trátase dun edificio con dous andares: o inferior de 8 m de diámetro con diversos cuartos e control do telescopio, e o superior cunha cúpula de 5 m que acolle o telescopio principal. Equipamento
Telescopio Ritchey Chretien Carbon Trust fabricado por RC Optical Systems Apertura 20" (50, 8 cm. )
F/8. 1
Distancia focal de 4115 mm.
Cámara CCD SBIG STL-11000M con roda portafiltros interna de 5 posicións que inclúen: L (luminance), R (red), G (green), B (blue), C (clear). Liña de traballo
Diversos labores de divulgación científica a todos os niveis. Dende a súa primeira luz desenvólvense tarefas de investigación. Historia
O centro viu a primeira luz o 13 de marzo de 2009 tendo estado en período de proba e axuste final de equipos até inicios de abril do mesmo ano. Anteriormente, e co observatorio aínda en construción, dende o venres 8 ao domingo 10 de agosto de 2008, tivo lugar na súa contorna a primeira edición da Astrofesta Galega - "Astrogalicia 2008" á que acudiron astrónomos de todo o país. Entre outras actividades realizáronse obradoiros e déronse varias conferencias a cargo de poñentes de alto nivel, como José Luis Comellas, Ángel Gómez Roldan, Ángel Huelmo e Ramón Naves.
As primeiras sesións públicas de observación nocturna, co observatorio totalmente operativo realizáronse despois da Semana Santa do mesmo ano da súa apertura, concretamente o venres 17 e o sábado 18 de abril de 2009.
Entre os actos que celebraron o ano 2009 como Ano Internacional da Astronomía desenvolveuse, entre o 25 e o 27 de xuño de 2009, o Encontro Astronómico titulado Da teoría á práctica no OAF de 30 horas lectivas. Durante os anos 2009 e 2010 o observatorio continuou coas súas tarefas investigadoras, formativas e divulgativas, en especial a atención de grupos de visitantes, escolares, afeccionados e interesados pola astronomía.
En 2011 o observatorio viuse obrigado a modificar o seu funcionamento sustentándose coa axuda do Concello de Forcarei e dedicándose a labores do padroado que o dirixe e os seus colaboradores. A actividade continúa aínda que de xeito reducido e actualmente permanece aberto cun horario limitado.