proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Antonio García Bellido

Antonio García Bellido, nado en Villanueva de los Infantes (Cidade Real) o 10 de febreiro de 1903 e finado en Madrid o 26 de setembro de 1972, foi un arqueólogo español. Traxectoria
Estudou Filosofía e Letras en Madrid, onde tivo como mestres, entre outros, a José Ramón Mélida, Manuel Gómez Moreno, Hugo Obermaier e Elías Tormo, quen dirixiu a súa tese doutoral sobre os Churriguera e que foi mentor seu para o ingreso na Real Academia da Historia. Esta formación inicial en Historia da Arte tivo a súa importancia metodolóxica para posteriores traballos sobre o urbanismo e a arquitectura do mundo antigo, a cerámica grega ou a escultura romana.
En 1931 obtivo a cátedra de Arqueoloxía Clásica na Universidade de Madrid, e tras a guerra civil iniciou dous novos campos de investigación: a colonización grega, fenicia e púnica en Occidente, e a arqueoloxía dos pobos prerromanos do Norte peninsular, neste caso participando nas escavacións que Juan Uría Riu, da Universidade de Oviedo, promovera no castro de Coaña.
En 1949 sae a súa obra Esculturas romanas de España y Portugal, publicada polo Consello Superior de Investigacións Científicas, institución na que fundaría, dous anos despois, o Instituto de Arqueoloxía Rodrigo Caro, onde sairía, á súa vez, a revista Archivo Español de Arqueología, converténdose, desde entón, ambas as dúas, institución e publicación, no duplo núcleo de toda a actividade de García Bellido, centrada xa fundamentalmente en todos os aspectos do mundo hispanorromano.
Paralelamente producirase o seu recoñecemento internacional polo seu labor como arqueólogo e historiador: doutor honoris causa pola Universidade de Bordeos, ingreso na Academie de Inscriptions et Belles Letres, membro da Hispanic Society of New York e da Comisión histórica da UNESCO, entre outras moitas distincións.
Actualmente considérase a García Bellido coma un dos grandes impulsores dos estudos de Arqueoloxía Clásica en España e coma creador de frutíferas liñas de investigación na Arqueoloxía hispanorromana.
Antonio González Basanta

Antonio González Basanta, nado en Miño cara a 1918, foi un político e guerrilleiro galego. Traxectoria
Mariñeiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. O 11 de agosto de 1937 conseguiu fuxir na lancha pesqueira La Golondrina xunto con Ricardo Pérez Medín e outros nove compañeiros e logrou chegar a Francia. Abríuselle causa en Ferrol por rebelión militar (subtracción da motora Golondrina), e foi declarado fuxido e en rebeldía.
Refuxiado en Francia despois da guerra, no outono de 1944 participou coa X Brigada Guerrillera en penetracións na provincia de Huesca, como parte da Operación Reconquista de España. Feito prisioneiro polo exército franquista, foi internado na prisión de Lleida. Foi trasladado con outros 86 guerrilleiros á prisión de Torrero (Zaragoza) o 30 de decembro de 1944, en espera de xuízo. No consello de guerra, que tivo lugar en Zaragoza o 27 de xuño de 1945, foron xulgados varios membros da Brigada (entre eles A. Asenjo Terreros, J. Piquer Montaña, J. Cruz Carmona Sola, Flor Alcalde, E. Castellón, Castellón e F. Crespo Torres). Antonio González Basanta foi condenado a 12 anos e un día de prisión.
Antonio Hervella Ferreira

Antonio Hervella Ferreira foi un avogado e notario galego. Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade Central de Madrid e licenciouse en Dereito Civil e Canónico. Foi notario en Castro Caldelas, Monforte de Lemos, Redondela, O Barco de Valdeorras e Cartaxena. É autor do libro Las comunidades familiares y la compañía gallega después de la publicación del Código Civil, publicado por El Eco de Lemos en 1898. Xubilouse como notario de Sama (Langreu) en 1935. Obras
Historia jurídica de las diferentes clases de censos, 1892.
Las comunidades familiares y la compañía gallega después de la publicación del Código Civil, 1898. Vida persoal
Casou con Francisca Nieto Bustos, que finou no Barco de Valdeorras en 1927, e foi pai de Consuelo, Antonio, Pedro Tertuliano e Evelina Hervella Nieto.
Antonio Lage Méndez

José Antonio Lage Méndez, coñecido como Antón da Amora, nado en Celeiro (Viveiro) en 1928 e finado na mesma vila o 8 de maio de 2020, foi un patrón de pesca galego, pioneiro en ir á pescada do Gran Sol. Traxectoria
Fillo do republicano Manuel Lage Vieiro e Carmen Méndez Vizoso, matrimonio que agochou ó guerrilleiro, Marrofer, Manuel Rodríguez Fernández.
A súa labor como descubridor de caladoiros foi un fito para a frota galega e o porto de Celeiro. Coñecido pola defensa dos navíos galegos na guerra das 200 millas capitaneando o barco Nemesia Santos, polas incursión nos mares do Sur co Acacio Vale e co Catalina nos caladoiros do norte. Naufragou ata en tres ocasións. Tivo un papel heroico mandando o Colindres no rescate de embarcacións e mariñeiros na galerna de 1961, que describen os historiadores coma Hixinio Puentes. Con forte compromiso social local, loitando polos dereitos dos mariñeiros, a protección da Ría de Viveiro ou estivo vencellado á creación da Asociación de Veciños de Celeiro. Finou en Celeiro o 8 de maio de 2020.
Antonio Lago Outeiral

Antonio Lago Outeiral, nado en Boiro, foi un carpinteiro e político galego. Traxectoria
Carpinteiro. Foi concelleiro en Boiro logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936. Foi nomeado depositario dos fondos municipais. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído o 21 de agosto. Fuxiu na lancha San José n. º 2 do Cabo de Cruz en xullo. Declarado fuxido e en rebeldía. Foi capturado en 1939 e xulgado por adhesión á rebelión en Ferrol na causa 8/1939. A sentenza do Consello de Guerra foi cadea perpetua. Ingresou no Forte de San Cristovo o 24 de outubro de 1939, permanecendo nesa prisión ata o 14 de decembro de 1942 cando foi trasladado aos Talleres Penitenciarios de Alcalá de Henares. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1937.
Antonio Losada Ferreiro

Antonio Losada Ferreiro, coñecido como Canillas, nado no Saviñao cara a 1899 e finado en Escairón en decembro de 1956, foi un labrego e político galego. Traxectoria
Labrego e chofer, membro da sociedade Trabajadores de la Tierra afecta á UGT en 1931. Participou na constitución do Comité Republicano Socialista de Escairón. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu fuxido, sendo declarado en rebeldía en 1938. Os seus irmáns José, Manuel e María foron detidos en varias ocasións para conseguir que se entregara. Entregouse o 11 de marzo de 1940 xunto con Ramón Pérez Vispo e Armando López Losada. Ingresou en prisión o 11 de marzo e foi xulgado por auxilio á rebelión e condenado a 12 anos de prisión. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Lugo ata que lle concederon a prisión atenuada o 10 de outubro de 1941. Finou en Escairón en decembro de 1956.
Antonio Luis Baena Tocón

Antonio Luis Baena Tocón, nado en 1915 e finado en 1998, foi un militar e funcionario español que nos anos posteriores á guerra civil española formou parte de varios tribunais militares do Franquismo. Traxectoria
Entre 1939 e 1943, coa graduación de alférez, Baena Tocón foi destinado ó Xulgado Especial de Prensa, encargado de perseguir e depurar a aqueles que escribiran en medios de comunicación durante a República. Baixo as ordes do xuíz instrutor encargouse de investigar a Hemeroteca Municipal de Madrid, anotando os nomes de escritores e xornalistas xunto con comentarios sobre o carácter dos presuntos delitos que estes terían cometido nos seus escritos literarios.
Foi tamén membro de varios consellos de guerra relacionados co Xulgado Especial de Prensa, entre eles o instruído contra o poeta Miguel Hernández, condenado a morte en marzo de 1940, pena posteriormente conmutada por 30 anos de prisión. Baena Tocón figurou como secretario deste consello, malia non posuír a titulación necesaria para este posto por non ter finalizado a carreira de Dereito.
En xuño de 1966 foi nomeado interventor do concello de Córdoba, posto que desempeñou ata a súa xubilación. Anteriormente fora habilitado como viceinterventor da Deputación Provincial de Córdoba. Polémica
En xuño de 2019 a Universidade de Alacante, tras unha solicitude do fillo de Baena Tocón, borrou dos seus arquivos dixitais toda referencia á participación de Antonio Luis Baena Tocón no xuízo de Miguel Hernández. Isto provocou un efecto Streisand, e o nome de Baena Tocón pasou a ser trending topic nesa data.
Antonio López Díaz

Antonio López Díaz, nado en Cabarcos (Barreiros) en 1964 é un xurista galego, especialista en dereito financeiro e reitor da Universidade de Santiago de Compostela dende 2018. Traxectoria
Estudou no seminario de Mondoñedo e rematou o bacharelato no IES San Rosendo de Mondoñedo. Marchou estudar a Santiago de Compostela, onde se licenciou en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1986 e se doutorou en 1991. Como investigador e docente, desenvolveu a súa carreira na área do dereito financeiro.
Formou parte do equipo reitoral de Darío Villanueva entre 1998 e 2002, ocupándose das áreas de infraestruturas e de coordinación do campus de Santiago. En 2002 abandonou a dirección da USC e tres anos máis tarde, en 2005, foi elixido decano da Facultade de Dereito, cargo en que permaneceu durante tres anos. En 2007 foi elixido conselleiro de Contas polo Parlamento de Galicia e pasou a presidir a institución como conselleiro maior ata 2010, ano en que foi substituído por Luciano Fariña Busto.
En 2013 abandonou o Consello de Contas e reincorporouse á carreira universitaria. Meses despois presentou a súa candidatura a reitor da USC, pero foi derrotado en abril de 2014 polo matemático Juan Viaño por unha estreita marxe. Con todo, volvería postularse para o posto de reitor, obxectivo que logrou ao derrotar a Viaño nas eleccións universitarias de maio de 2018.
Antonio Manso Fernández

Antonio Manso Fernández, nado en agosto de 1934 en Madrid e finado en 1993, foi un gravador español. Traxectoria
Estudou na Escola Nacional de Artes Gráficas desde 1947 e dous anos despois entrou na Escola de Formación da FNMT, foi xefe do seu departamento de gravado e autor de máis de cen gravados entre selos e billetes.
Antonio Manso Fernández (carpinteiro)

Antonio Manso Fernández, nado en Ombre (Pontedeume) e finado na mesma parroquia o 14 de xaneiro de 1937, foi un carpinteiro e político galego. Traxectoria
Foi concelleiro de 1924 a 1925. Afiliado á UGT, era membro da Sociedade Agraria de Cabría, Ombre e os seus lugares e vicario da Confraría de Santo Antonio de Padua de Ombre. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte dos grupos que trataron de frear o golpe dedicándose a requisa de armas e dinamita. Logo fuxiu ao monte e agochouse en varias casas propiedade da súa familia. Foi detido o 13 de xaneiro de 1937 por un grupo de falanxistas ao mando de Nicolás Pardo Armas e levado ao cemiterio de Ombre, onde foi torturado e asasinado o 14 de xaneiro. Sufriu expediente de Responsabilidades Políticas en 1941 co resultado de 200 pesetas de sanción.
Antonio María López de la Peña

Antonio María López de la Peña, nado no século XVIII en Millares (A Braña, Baleira) e finado no mesmo lugar en 1853, foi un notario-escribán e político galego. Traxectoria
Foi notario-escribán pola casa nacional de San Marcos de León, membro da orde militar de Santiago e perito. En 1840 foi alcalde de Baleira. Vida persoal
Casou en Millares onde viviu ata o seu falecemento.
Antonio Meijide Pardo

Antonio Meijide Pardo, nado no Barco de Valdeorras o 30 de abril de 1917 e finado na Coruña o 24 de xuño de 2004, foi un historiador galego. Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela. Residiu na Coruña desde 1940 onde foi catedrático de Xeografía e Historia do Instituto Eusebio da Guarda, posto do que se xubilou en 1985. Investigou a invasión inglesa de 1719 e as reais fábricas en Galicia.
Socio fundador do Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses, ingresou na Real Academia Galega o 25 de maio de 1963 co discurso Origen y progresos de la Escuela de Náutica de La Coruña (1790-1825), respondido por Ramón Otero Pedrayo. Foi tesoureiro da RAG entre 1983 e 1997, ademais de vicepresidente do Padroado da Biblioteca do Real Consulado da Coruña. Obra
La URSS, Geografía, Economía, Industria (1952)
Brasil: la gran potencia del siglo XXI (Porto y Cía. Editores, 1955. 2ª ed. 1957)
La emigración gallega intrapeninsular en el siglo XVIII (1960)
Estudio geoeconómico del complejo industrial de La Grela (1962).
Correos marítimos entre Falmouth e A Coruña (1689-1815) (1966). Discurso de ingreso no Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses.
La invasión inglesa de Galicia en 1719 (1970)
Economía marítima de la Galicia Cantábrica en el siglo XVIII (1971)
Negociantes catalanes y sus fábricas de salazón en la ría de Arosa (1780-1830) (1973)
Jerónimo Piñeiro de las Casas, liberal gallego (1975)
Documentos para la historia de las Reales Fábricas de Sargadelos (1978, 1993)
Vigo en su historia (con Fernando Acuña, J. M. Álvarez Blázquez, Álvaro Cunqueiro, Antonio Odriozola et alii, 1980).
El comercio del bacalao en la Galicia del XVIII (1981)
Vicente Vizcaíno. Biografía de un jurista y economista del XVIII (1981)
Documentos para la historia de las reales fábricas de Sargadelos (Cuadernos del seminario de estudios cerámicos de Sargadelos, 1982).
Escritos e autores na Galicia da Ilustración (Real Academia Galega, 1982).
El puerto de La Coruña en el siglo XVIII (1984)
Testimonios históricos sobre la antigüedad del cultivo de la patata en Galicia (1984)
La antigua minería del cobre en el valle de Valdeorras (1985)
Mentalidades gallegas de antaño: El científico Fernández Taboada (1775-1841) (1988)
Eusebio da Guarda y el Instituto de 2ª Enseñanza de A Coruña (1991)
El ilustrado, político y economista gallego Jacobo María de Parga y Puga 1774-1850 (1992)
Nuevas aportaciones para la historia de las reales fábricas de Sargadelos (Cuadernos do Seminario de Sargadelos, 1993).
Sinforiano López, pionero del liberalismo (1995)
Temas y personajes de la historia coruñesa contemporánea (1997) Recoñecementos
Recibiu a Cruz de Afonso X o Sabio e a Medalla Castelao (1996).
Antonio Muñiz Álvarez

José Antonio Muñiz Álvarez, nado en Vilar (Negueira de Muñiz) o 18 de agosto de 1883 e finado en Lugo o 3 de xaneiro de 1956, foi un político galego. Traxectoria
Emigrou a Cuba, dende onde marchou a Francia anos máis tarde. En 1923 regresou á súa vila natal. Entre 1923 e 1925 agrupou aos veciños do val de Negueira en sociedades agrarias a modo de cooperativas e creou varios colexios, impulsando a cultura para que os nenos non quedaran analfabetos. Foi secretario da Federación Agraria Liga Provincial Agraria de Lugo (1923) e presidente da Federación de Sociedades y Sindicatos Agrícolas del distrito da Fonsagrada (1927-1933).
Logrou a constitución en concello de seis freguesías que pertencían á Fonsagrada (Río de Porto, Negueira, Ernes, Ouviaño, Barcela e Marentes), pasando a chamarse Concello Constitucional de Negueira. En 1929 por Real Orde, concedeuse o cambio de nome de Negueira polo de Negueira de Muñiz.
Na Segunda República continuou coa súa actividade como líder agrario, foi proclamado candidato da esquerda agraria independente para as eleccións de novembro de 1933 e despois estivo afiliado a Izquierda Republicana. Foi recadador de contribucións da Deputación Provincial. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 25 de xullo e encarcerado, foi condenado e as súas propiedades confiscadas. Saíu da prisión o 14 de xuño de 1942 e casou en xullo con Estrella Méndez Campa. Instalouse en Lugo, onde morreu anos despois.
Antonio Méndez Casal

Antonio Méndez Casal, nado en Monforte de Lemos cara 1884 e finado en Madrid o 13 de xaneiro de 1940, foi un crítico de arte galego. Traxectoria
Nado en Monforte de Lemos. Durante a súa mocidade tamén cultivou o debuxo. Foi colaborador das publicacións ABC e Blanco y Negro. Foi académico da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando. Unha rúa de Monforte leva o seu nome.
Antonio Neira Otero

Antonio Neira Otero, nado en Vilagarcía de Arousa en 1911 e finado no mesmo concello o 9 de xuño de 1997, foi un político galego. Traxectoria
Dependente de comercio. Membro da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Vilagarcía de Arousa. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia de Vilagarcía. Foi detido o 17 de setembro e enviado á prisión da illa de San Simón. Xulgado en consello de guerra por rebelión militar o 1 de abril de 1937, foi condenado a 30 anos de reclusión. O 15 de xuño de 1938 foi enviado á prisión do Forte de San Cristovo de Pamplona, de onde saíu en prisión atenuada o 2 de setembro de 1940. Vida persoal
Casou con Francisca Ruperta Rietz Vázquez, filla de Robert Rietz Sieman, e foi pai de Roberto, Juan Antonio e Alejandrina Neira Rietz.
Antonio Nieves Ferreiro

Antonio Nieves Ferreiro, coñecido como Narote, nado en Vilasante (O Saviñao) en 1913 e finado en Vigo en decembro de 2019, foi un militar e político galego. Traxectoria
Facía o servizo militar na base aérea de León, e nos primeiros días da revolución de Asturias de 1934 liderou un movemento de apoio aos sublevados; asaltaron o arsenal e impediron a engalaxe dos avións repletos de bombas para descargar sobre Oviedo. Detido, un tribunal de guerra condenouno a 20 anos de prisión, que se reduciron a 16 meses no forte de Guadalupe de Irún. Logo do triunfo da Fronte Popular foi amnistiado e regresou a Escairón con Antonio Sánchez Quiroga, sendo recibidos con fogos artificiais e un banquete o 1 de marzo.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. Nos dous primeiros meses alternaba dous agochos: pasaba 15 días no muíño do Pimento, a tres quilómetros de Escairón, e outros tantos na cova da Pena de Abeado, a 8 quilómetros. Canso do frío e da fame volveu a Escairón camuflado nun carro de centeo. Na súa casa improvisou primeiro un agocho nas táboas do tellado, e despois construíu un zulo na parede onde se metía sempre cunha pistola e unha bomba de man. Descuberto finalmente e detido, saíu do calabozo en 15 días porque a Garda Civil redactou un "informe inmejorable en el que se callaban muchas cosas" grazas a unha tía súa. Foi novamente detido nos anos cincuenta e encarcerado en Quiroga. Salvou outra volta grazas a un antigo compañeiro do servizo militar agora avogado en Quiroga. Exiliouse en Venezuela. Traballou como representante de bixutería fina e instalouse en Vigo, onde morreu en decembro de 2019. Vida persoal
Casou en segundas nupcias con Olga Martínez.
Antonio Núñez Jiménez

Antonio Núñez Jiménez, nado o 20 de abril de 1923 en Alquízar, antiga provincia da Habana, e finado o 13 de setembro de 1998 na Habana foi un científico, revolucionario e político cubano. Traxectoria
Coma científico
A nivel puramente académico obtivo o grao de Doutor en Filosofía e Letras en 1951 pola Universidade da Habana, en Ciencias Xeográficas pola Universidade de Lomonosov de Moscova en 1960. Sendo fundador da Sociedade Espeleolóxica de Cuba en 1940.
Tamén ten unha ampla traxectoria como explorador, participando en varias expedicións, como ao Polo Norte en 1972, á Antártida en 1982 ou as exploracións que desenvolveu pola Cordilleira dos Andes dende Perú ata Venezuela. Tamén dirixiu a expedición En canoa do Amazonas ao Caribe (1987-1988), na que se percorreron vinte países das concas do Amazonas e do Orinoco e o Mar das Antillas. A maiores levou a cabo investigacións xeográficas na China, África, Illas Galápagos ou a Illa de Pascua.
Foi fundador e presidente da Academia das Ciencias de Cuba entre 1962 e 1972. Tamén foi presidente da Sociedade Espeleolóxica de Cuba, da Comisión Nacional de Monumentos, do Centro de Estudos de Arte Rupestre de América Latina e do Caribe, da Sociedade Cubana de Xeografía e da Fundación da Natureza e o Home.
Foi respectado academicamente tanto en Cuba coma no estranxeiro, recibindo máis de 95 condecoracións e 180 diplomas. En 1995 recibiu o diploma de Cuarto descubridor de Cuba e recoñecido como Membro de mérito da Academia das Ciencias de Cuba e como Doutor Honoris Causa en Ciencias Xeográficas da Universidade da Habana.
Coma revolucionario
Combateu na Guerra de Liberación de Cuba que levou ao triunfo á Revolución Cubana baixo as ordes de Ernesto Che Guevara, chegando ao grao de Capitán. No Goberno Revolucionario ocupou diversos e importantes postos da administración, coma Director do Instituto Nacional da Reforma Agraria (1959-1962), Xefe de Artillaría (1960-1962), Embaixador de Cuba no Perú (1972-1978), Viceministro de Cultura (1978-1989) ou Deputado da Asemblea Nacional (1976-1993). Tamén foi membro fundador do Partido Comunista de Cuba. Publicacións
Ao longo da súa vida publicou máis de 190 libros e folletos e 1665 artigos, así coma documentais e entrevistas para o cine e a televisión, sendo Nuestra América (Edicións Pueblo y Educación, 1992) unha das súas obras con máis repercusión.
Antonio Núñez Vázquez

Antonio Núñez Vázquez, nado en Lugo, foi un funcionario e político galego. Traxectoria
Funcionario de prisións. Destinado no Penal de Figueres, foi trasladado ao Cárcere Modelo de Lugo en 1922. Na República militou no Partido Republicano Gallego, do que foi elixido membro do Comité Regional en outubro de 1932. Pasou a Izquierda Republicana e foi elixido vicesecretario do Consello provincial de Izquierda Republicana de Lugo. Foi recadador de cédulas persoais da Deputación de Lugo. Foi candidato a compromisario para elixir o presidente da República en abril de 1936. Exiliado en Francia, foi xefe de relacións do Frente Liberador Gallego creado en Tolosa en 1944 e en decembro do ano seguinte foi nomeado secretario do Bloque Repubricán Nazonal Galego. Foi dado de baixa como oficial do corpo de prisións en 1939, e como consecuencia do proceso de depuración foi separado do servizo en abril de 1942.
Antonio Odriozola

Antonio Odriozola Pietas, nado en Gasteiz o 1 de xuño de 1911 e finado en Pontevedra o 7 de decembro de 1987, foi un bibliógrafo, investigador e erudito vasco. Traxectoria
Era fillo de Victoriano Odriozola Egaña, director da Granja Modelo de Gasteiz. Fixo o Bacharelato na súa cidade natal e estudou Dereito en Valladolid, Madrid e Compostela. Despois da Guerra Civil española empezou a centrarse na bibliofilia e en 1964 estableceuse en Pontevedra. Foi bibliotecario da Misión Biolóxica de Galicia ata a súa xubilación en 1981. Colaborou en Faro de Vigo e na Revista do Museo de Pontevedra. Vida persoal
Casado con Dolores Casalderrey Blanco, non tiveron descendencia. Morreu atropelado polo trolebús que cubría a liña Pontevedra-Lérez. Obra
Algunos problemas bibliográficos que plantean las obras de Nebrija (1945)
Camelias en Pontevedra (1974)
Ediciones incunables de Diego de Muros (1975)
Bibliografía de Luis Seoane (1979)
La imprenta en Vigo (1980)
Vigo en su historia, xunto con Fernando Acuña Castroviejo, Xosé María Álvarez Blázquez, Álvaro Cunqueiro, Antonio Meijide Pardo et alii (1980)
Alegrías y tristezas de la investigación sobre impresiones españolas de los siglos XV y XVI (1986)
Las imprentas de Pontevedra en el siglo XIX (1989)
Historia de la imprenta en Galicia, xunto con con Xosé Ramón Barreiro (1992)
Antonio Outerelo Pereira

Antonio Outerelo Pereira, nado en Bueu en 1909 e finado na ría de Cedeira o 14 de setembro de 1968, foi un mariñeiro e sindicalista galego. Traxectoria
Veciño da Coruña, membro do Sindicato de Industria Pesquera El Despertar Marítimo da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu en outubro no vapor Sagrado Corazón de Jesús dende A Coruña a Xixón. Xulgado en Ferrol por rebelión militar na causa instruída pola desaparición do dito buque, foi declarado en rebeldía e fuxido. En Asturias permaneceu embarcado até febreiro ou marzo de 1937, cando se incorporou ao Batallón 207. Militante da Agrupación Confederal Galaica en Asturias pertencente á Federación de Grupos do Batallón 207, na 3ª Compañía. En xuño de 1937 era o encargado do nomeamento de delegados na súa Compañía e foi relevado por José Fernández Moreda en xullo de 1937.
Coa caída de Asturias caeu prisioneiro e foi levado ao campo de concentración de Camposancos. Incorporárono ao Batallón de Trabajadores 149. Foi condenado a cadea perpetua en abril de 1941. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. Estaba no cárcere da Coruña en maio de 1942, onde recibiu a visita de Honorato Martínez Fuster. Foi indultado en 1947. Foi tesoureiro do Comité Rexional da CNT na clandestinidade. Reclamado polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947, fuxiu. Nos anos sesenta foi patrón do 2º Monte San Pedro que naufragou na ría de Cedeira o 14 de setembro de 1968, perecendo Antonio no naufraxio. Vida persoal
Foi pai de Dolores Outerelo. Casou en segundas nupcias con Josefa Díaz e foi pai de Antonio e Cesar Outerelo Díaz. É avó de Mar Outerelo Salorio.
Antonio Pacheco Bermúdez

Antonio Pacheco Bermúdez, nado en Noia e finado en París o 5 de xullo de 1832, foi un xornalista e cirurxián galego. Traxectoria
Exerceu como médico nos exércitos de Castela a Vella, Cataluña e Galicia. En 1793 foi o segundo cirurxián do buque San Telmo da Real Armada. En 1794 exerceu en Palencia e en 1795 deu clases na Universidade de Santiago de Compostela e na Real Academia Físico-Cirúrxica da mesma vila. Regresou ao exército, estando no terceiro batallón do Rexemento de Infantaría de Borbón até agosto de 1798, e no 4º Rexemento desde maio de 1803.
En 1814, sendo primeiro axudante de cirurxía do corpo nacional de Artillaría, foi apresado no castelo de Santo Antón e sentenciado a dez anos de cárcere en Ceuta, pena que finalmente non cumpriu por mor de varias doenzas físicas. De ideas liberais, foi apresado logo de estar involucrado no levantamento de Juan Díaz Porlier, sendo liberado o 15 de febreiro de 1819. En 1820 foi rehabilitado, servindo no 5º Rexemento de Artillaría. Retirouse en 1821 cun soldo de mil reais, logo de lograr que lle considerasen como anos de servizo o tempo que estivo en prisión. Obra
Foi redactor da Gaceta Instructiva da Coruña entre 1811 e 1815, ano en que foi prohibida por Fernando VII.
Traduciu a obra Política natural, co subtítulo de Discurso sobre los verdaderos principios de gobierno, por un magistrado anciano. Extracto hecho por la Biblioteca del Hombre Público. Traducido libremente con notas, que traducira tamén Ignacio García Malo en Mallorca. A obra saíu publicada en Santiago de Compostela en 1811, e por ese motivo foi acusado polo tribunal da Inquisición en 1817.
En 1820 escribiu unha Descripción de las honras fúnebres que se hicieron en La Coruña al general Don Juan Díaz Porlier, adicada ao Conde de Toreno. Vida persoal
O 27 de xullo de 1800 casou con Ventura San Miguel, irmá do consultor de cámara Evaristo San Miguel.
Antonio Pazos Figueroa

Antonio Mauricio (ou Mauriño) Pazos Figueroa, nado en Pontevedra en 1524 e finado en Córdoba o 28 de xuño de 1586, foi un xurista, eclesiástico e estadista galego. Traxectoria
Nado nunha familia da nobreza, estudou xurisprudencia na universidade de Salamanca e no colexio maior de San Clemente da universidade de Boloña, da que posteriormente foi reitor. De regreso a Galiza, foi oínte na Real Audiencia da Coruña. En 1560 marchou a Madrid, e logo de trabar amizade co inquisidor xeneral Fernando Valdés y Salas, tomou o estado eclesiástico e exerceu como inquisidor en Sicilia, Sevilla e Toledo, sendo amais nomeado cóengo doutoral da catedral de Tui. Trala súa intervención no proceso contra o arcebispo Bartolomé de Carranza, o papa Pío V concedeulle a abadía do Parque e o bispado de Patti (Sicilia), posto que ocupou durante dez anos.
En 1578 Filipe II nomeouno bispo de Ávila, se ben non chegou a tomar posesión, pois antes da consagración foi nomeado presidente do Consello de Castela. Como tal, exerceu de gobernador do reino entre 1581 e 1583 durante a viaxe do rei a Lisboa co gallo da fin da conquista de Portugal.
Cesou na presidencia do Consello en 1583 para ocupar o bispado de Córdoba, onde fundou o seminario conciliar de San Paio e participou no Concilio Provincial de Toledo.
Trala súa morte foi soterrado na capela do Sagrario da catedral de Córdoba.
Antonio Peinado García

Antonio Peinado García, máis coñecido como Mella, nado na Coruña c. 1894 e finado na mesma cidade o 27 de novembro de 1959, foi un futbolista, boxeador, bombeiro e sindicalista galego. Traxectoria
Debutou na dianteira do Deportivo da Coruña o 30 de agosto de 1914, no primeiro dos dous partidos que os futbolistas do club xogaron contra o Real Club Coruña sen permiso da directiva e que provocaron a posterior escisión chamada Deportivo Auténtico. Militou na escisión durante os seus catro anos de existencia, disputando o Campionato de Galicia, e volveu ao Deportivo trala reunificación de 1918. Na temporada 1921-22 xogou no Racing Club de Ferrol e logo continuou no Deportivo cinco anos máis, proclamándose campión galego na tempada 1926/27, aínda que os últimos anos pasounos como suplente. En abril de 1926 xogou un partido de cuartos de final da Copa do Rei, contra o Real Unión no estadio de Amute en Hondarribia. En 1927 pasou ao Olímpico FC (antigo Racing Orillamar), co que disputou a Serie B do Campionato de Galicia.
Posteriormente foi boxeador, derrotando entre outros a Eladio Cabaco ou Vázquez, e gañando o título de campión galego do peso wélter.
Bombeiro de profesión e de ideoloxía socialista, foi delegado da Federación Local de UXT e membro da Federación de Colectividades Socialistas. Coa chegada do franquismo foi xulgado na Coruña por rebelión e condenado a doce anos de prisión. Faleceu na Coruña o 27 de novembro de 1959, aos 65 anos, Palmarés
Deportivo da Coruña
Campionato de Galicia (1): 1926/27.
Antonio Platas Reinoso

Antonio Platas Reinoso, nado en Santiago de Compostela o 3 de agosto de 1907 e finado en Baio o 9 de abril de 1971, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Obtivo o título de mestre e foi Premio Extraordinario da Escola Normal de Santiago de Compostela en 1926. Ao ano seguinte obtivo o Premio á Virtude e ao Traballo. En novembro de 1926 comezou a carreira docente na escola da Escravitude (Padrón). Despois pasou polas escolas de Sorribas (Rois), Serres (Muros) e As Somozas. En 1930 obtivo praza definitiva en Lañas (Arteixo). Na República foi presidente do Consello Local de Primeira Ensinanza de Arteixo e organizou as Misións culturais en xuño de 1932, nas que impartiu a conferencia "Concepto de la libertad, derechos y deberes". Vinculouse ao Partido Galeguista facendo propaganda do seu ideario. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado. Abríronlle expediente de depuración que se resolveu en xullo de 1940 co resultado de suspensión durante dous anos de emprego e soldo e traslado fóra da provincia durante cinco anos. Conseguiu a revisión do expediente e a finais de 1942 foi rehabilitado. Foi destinado a Pedrafita, e despois a San Cremenzo de Pazos (Zas). En 1944 foi destinado a Alfoz, onde permaneceu ata 1948 cando foi trasladado a Corme. Despois permutou a praza de Corme pola de Baio. Foi mestre en Baio durante 23 anos. En Baio dirixiu as obras das Escolas Agra Regueiro inauguradas en 1954 e foi un dos fundadores do CD Baio, do que foi directivo e foi un dos responsables de que o club dispuxese do Campo do Balsiño. Finou en Baio o 9 de abril de 1971. Recoñecementos
Unha rúa de Baio leva o nome de Mestre Platas dende 1990.
O campo de fútbol de Baio foi nomeado como Platas Reinoso en 1990. Vida persoal
Casou en 1938 con Consuelo Tasende Fachal e foi pai de Antonio e Ana María Platas Tasende.
Antonio Polo Díez

Antonio Carmelo Jesús Polo Díez, nado en Corcubión o 20 de xaneiro de 1907 e finado en Barcelona o 1 de marzo de 1992, foi un avogado e profesor galego. Traxectoria
Fillo de Juan de Dios Polo Hurtado e María de las Mercedes Díez Martínez. Estudou o bacharelato no Instituto de Salamanca. Licenciouse en Dereito na Universidade de Salamanca en 1927. Doutorouse na Universidade Central coa memoria “Aspecto penal del tratamiento médico quirúrgico arbitrario”. Foi bolseiro da Junta para la Ampliación de Estudios e Investigaciones científicas (JAE) para facer estudos de Dereito mercantil e Dereito comparado en Alemaña. Foi profesor auxiliar da Facultade de Dereito da Universidade de Salamanca (1930-1935), e despois catedrático de Dereito Mercantil da Universidade de Oviedo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi depurado. Tras o expediente de depuración e a resolución de varios recursos, foi destinado con carácter forzoso á Facultade de Dereito da Universidade de Granada en 1941. Cinco anos despois, por concurso de traslado, pasou á Universidade de Barcelona ata a súa xubilación en 1977.
Foi vicedecano da Facultade de Dereito de Barcelona e Decano da Facultade de Ciencias Económicas da mesma Universidade de 1956 a 1962. Desde 1970 a 1975 foi Decano en funcións da Facultade de Dereito. Vida persoal
Casou con Consuelo Sánchez, e tivo cinco fillos; un deles, Eduardo Polo Sánchez, foi tamén catedrático de Dereito Mercantil.
Antonio Pousada Pérez

Antonio Pousada Pérez, nado en Poio e finado en Cotobade o 28 de novembro de 1959, foi un practicante e político galego. Traxectoria
Dependente. Veciño de Cotobade, foi nomeado fiscal de Cotobade en decembro de 1927. En febreiro de 1928 foi elixido contador da xunta directiva da Federación Agraria de Cotobade, e en 1929 foi nomeado presidente da Federación. Foi elixido presidente do Centro Republicano de Cotobade en 1930.
Coa proclamación da República foi elixido concelleiro de Cotobade en 1931, nomeado primeiro tenente-alcalde e despois alcalde de Cotobade. Dimitiu do cargo de alcalde de Cotobade en decembro de 1932. Militante do Partido Republicano Gallego, foi nomeado deputado provincial polo distrito de Redondela-Pontecaldelas en 1933, sendo cesado en xaneiro de 1934. Militante de Izquierda Republicana, logo do triunfo da Fronte Popular foi nomeado alcalde de Cotobade en marzo de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 detivérono e internárono no campo de concentración da illa de San Simón ata que o xulgou un consello de guerra en Pontevedra co resultado de sobresemento provisional e o pase a disposición da autoridade gobernativa. Incoado expediente de responsabilidades políticas en 1941, foi sobresido en 1944. Finou en Cotobade o 28 de novembro de 1959. Vida persoal
Casou con Aurora Cerviño e foi pai de Manuel, José e Lucrecia Pousada Cerviño.
Antonio Páramo Sánchez

Antonio Páramo Sánchez, nado en Sarria en 1912 e finado en Lugo o 24 de maio de 1959, foi un avogado, xornalista e político galego. Traxectoria
Neto de Antonio Sánchez Teijelo (que fora alcalde de Sarria nos anos vinte) e sobriño de José Sánchez Arias e Vicente Páramo Losada, foi un destacado avogado e ocupou a presidencia da sociedade La Unión de Sarria. Organizou o Partido Republicano na comarca de Sarria e foi delegado do centro republicano de Sarria, constituído en 1931. Nese ano asumiu a dirección do periódico La Voz de Sarria. En 1933 dirixiu o periódico Loita, Órgano del Cento Republicano de Sarria.
Accedeu á alcaldía de Sarria con 24 anos logo do triunfo da Fronte Popular en marzo de 1936, e ocupou un papel relevante en Izquierda Republicana. Formou parte do comité provincial do partido, e foi un dos compromisarios que participaron na elección do presidente Manuel Azaña.
Antonio Páramo exercía como alcalde ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e foi perseguido durante a guerra civil. Declarado en rebeldía en varias causas, e confiscado o seu patrimonio, estivo fuxido uns doce anos, agochado en Chave (O Saviñao). Abríronlle expediente de responsabilidades políticas e foi condenado ao pago de cen mil pesetas en concepto de responsabilidade civil en xuño de 1940. Finalmente presentouse e foi xulgado en Lugo por auxilio á rebelión e condenado a dous anos de prisión. Ao saír en liberdade instalouse en Lugo como avogado. Finou en Lugo o 24 de maio de 1959. Vida persoal
Casou con María de los Ángeles Suances Pereiro e foi pai de María Consuelo, Antonio e Javier Páramo Suances.
Antonio Páramo e Somoza

Antonio Montenegro Páramo e Somoza, coñecido como Antonio Páramo e Somoza, nado en Santa María de Ferreira, (actual concello de Pantón) o 7 de setembro de 1731 e finado en Santiago de Compostela o 8 de marzo de 1786, foi un eclesiástico e xurista galego. Traxectoria
Membro da fidalguía galega (casa dos Somoza de Galicia), foi fillo de Manuel Montenegro Páramo y Osorio, natural da Pobra do Burón, señor da xurisdición de Fontesta e San Vicente, e da súa esposa María Benita Somoza e Sangro, do lugar e casa de Goián (Santa María de Ferreira). Probou a súa nobreza de sangue ante a Real e Distinguida Orde Española de Carlos III en 1781.
Tras concluír a carreira eclesiástica e a de Xurisprudencia e Cánones, ocupou os cargos de cóengo e cardeal da Igrexa de Santiago, Administrador Xeral, Capelán Maior e Xuíz Privativo Eclesiástico do Gran Hospital Real de Santiago, reitor da universidade compostelá (1781) e bispo electo de Lugo en 1785, non chegando a tomar posesión por morrer repentinamente.
Foi fundador da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago (1784) e, tras o seu nomeamento como Director da mesma, exerceu dito cargo até a súa morte, o 8 de marzo de 1786, en Santiago de Compostela.
Foi soterrado na Capela do Salvador, da Catedral de Santiago.
Antonio Ramos Varela

Antonio Ramos Varela, nado en Ferrol o 27 de outubro de 1903 e finado en Santiago de Compostela o 19 de xaneiro de 1945, foi un escritor, sindicalista e político galego. Traxectoria
Fillo de Marcelino Ramos López, coronel de Infantaría de Mariña de Ferrol. A familia trasladouse a Santiago de Compostela cando Antonio era moi novo. Acadou o título de bacharel en 1922 e matriculouse na Facultade de Ciencias da USC. Volveu a Ferrol e regresou a Compostela cara 1930, comezando a súa amizade con Cesáreo Briones Varela. Colaborou en ¡Despertad! . Durante a Segunda República frecuentou os faladoiros do Café Español con Luís Manteiga, Luís Seoane e Carlos Maside. De ideoloxía anarquista e militante da FAI compostelá, escribiu a obra teatral Un suceso en los arrabales, publicada en 1933 por Ediciones Resol. Formou parte das Misións Pedagóxicas que recorreron Galicia entre agosto e decembro de 1933.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado, pero foi detido o 14 de decembro. Xulgado en Compostela por rebelión militar o 30 de decembro de 1936, foi condenado á pena de morte, pero a sentenza foi conmutada por cadea perpetua grazas á intervención de Santiago Montero Díaz. Permaneceu no presidio de Santiago até que o 15 de decembro de 1938 foi trasladado á Coruña. O 16 de febreiro de 1943 foille conmutada a pena por seis anos de prisión menor e o 6 de marzo quedou en liberdade provisional. Ao saír da cadea morreu de tuberculose en 1945. Obras
Un suceso en los arrabales (estampa dramática en un acto), 1933.
"Notas en torno a Sören Kierkegaard: el concepto de la angustia y la categoría psicológica de la ambigüedad" in Boletín de la Universidad de Santiago de Compostela, Ano 5, nº 17 (1933), 155-166.
Antonio Reyes Ferreiro

Antonio Reyes Ferreiro, nado en Pontevedra cara a 1911, foi un xornalista e político galego. Traxectoria
Fillo de Ramón Reyes e Dolores Ferreiro. Xornalista. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Declarado en rebeldía. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1939, e en agosto de 1940 foi condenado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas a 10 anos de desterro a 150 quilómetros de Pontevedra, 10 anos de inhabilitación absoluta e multa de 250 pesetas.
Antonio Rodríguez Zapata

Antonio Rodríguez Zapata, nado en Huesca a finais da primeira década do século XX, foi un avogado e escritor galego. Traxectoria
Fillo de Eumenio Rodríguez Rodríguez, que era catedrático de lingua francesa no Instituto de Huesca. Instalouse na Coruña coa familia en 1913. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, e obtivo a licenciatura en 1932. Colaborou en La Voz de Galicia, publicou a novela curta Un drama en la ciudad sonrisa, dedicada a Plácido Peña Novo, e foi director literario da revista Alma co pseudónimo Antonio Derody. Na República exerceu como avogado na Coruña e impartiu conferencias no Casino Republicano da cidade.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xulgado na Coruña por rebelión e o seu caso foi sobresido. Incoáronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. En setembro de 1939 obtiveron el e a súa muller en Barcelona sendos salvocondutos para viaxar ao estranxeiro. Emigrou a Uruguai nos anos corenta. Nos anos cincuenta publicou en España novelas e teatro co pseudónimo Antonio de Huesca. Obras
Un drama en la ciudad sonrisa, 1929.
El trono de fieltro gris, 1954.
Los acabados, 1958.
Gibraltar (drama en cuatro actos), 1958.
Hechicera Babilonia (Argumento cinematográfico), 1980. Vida persoal
Casou na Coruña con Asunción Pérez-Cabello García o 29 de xuño de 1935, e foi pai do maxistrado Jorge Rodríguez-Zapata Pérez.
Antonio Rojo Varela

Antonio Rojo Varela, nado en Malpica de Bergantiños o 22 de novembro de 1905, foi un mariñeiro e sindicalista galego. Traxectoria
Mariñeiro, tripulante da Segunda Polar. Membro do Sindicato de Obreros y Profesiones Varias de Malpica da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu de Malpica en agosto de 1938 na evasión do Rocío. Dedicouse á pesca en Cataluña. Abríronlle causa en Ferrol por adhesión á rebelión. Foi condenado a 12 anos e 1 día de prisión en 1942. A condena foi conmutada por 8 anos en 1943.
Antonio Rueda Muñiz

Antonio Rueda Muñiz, nado en Asturias en 1901 e finado en San Fernando (provincia de Cádiz) o 27 de xullo de 1983, foi un enxeñeiro agrícola español. Traxectoria
Fillo de Domingo Rueda Mesanza e Oliva Muñiz González. Estudou na Escola Especial de Enxeñeiros Agrónomos de Madrid, rematando en 1931. Ingresou no corpo de enxeñeiros agrícolas do Estado en 1933 e foi destinado á sección agronómica de Xaén, e en xaneiro do ano seguinte ao Instituto de Reforma Agraria. En xullo de 1936 era xefe do servizo provincial de Agricultura de Xaén. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado, polo goberno da República, Delegado do Ministerio de Agricultura para a presidencia da Xunta provincial de expropiación de propiedades rústicas da provincia de Xaén. Partidario da entrega das propiedades ás sociedades de campesiños legalmente autorizadas, colaborou coas colectividades rurais. Continuou como xefe do servizo provincial de Agricultura até 1939. Foi investigado ao rematar a guerra. Foi presidente do Xerez Club Deportivo de 1949 a 1951. Foi enxeñeiro delegado do Servizo de Colonización de Pontevedra nos anos cincuenta e foi nomeado enxeñeiro xefe da Xefatura Agronómica de Pontevedra en febreiro de 1959. Foi Delegado provincial de Pontevedra do Ministerio de Agricultura. Foi fundador e primeiro presidente do grupo filatélico de Pontevedra. Recoñecementos
Encomenda ao Mérito Agrícola, 1962. Vida persoal
Casou con María de los Dolores Crespo Torres e foi pai de Cayetana, Jesús, Domingo, María Victoria, María José, Paloma e José Antonio Rueda Crespo.
Antonio Seoane

Antonio Seoane Sánchez, coñecido como Julián ou Jorge, nado en Boiro o 13 de outubro de 1906 e finado na Coruña o 6 de novembro de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego. Traxectoria
Emigrou a Arxentina cando tiña cinco anos, instalándose no barrio de San Telmo, onde vivían miles de emigrantes galegos. Cando medrou comezou a traballar no xornal La Prensa. Foi bailarín de tango e directivo da Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina, o que o levou a relacionarse con moitos galegos do bando republicano, fuxidos da Guerra Civil. En 1939 afiliouse ao Partido Comunista de España co propósito de loitar contra a ditadura franquista.
Volveu clandestinamente a España en 1943 e logo de fallarlle os contactos establecidos en Pamplona e Barcelona onde realizou tarefas de axitación e propaganda, pediu instrución a Buenos Aires e ordenáronlle dirixirse a Madrid. En 1946 chegou a Galicia como responsábel do Exército Guerrilleiro de Galicia xunto a José Gómez Gayoso.
En 1948, Julián, como era coñecido dentro do Exército Guerrilleiro e no Partido Comunista, foi delatado por un infiltrado na guerrilla, e o 10 de xullo agardábao o Xefe do Servizo de Información da Garda Civil no bar “Barlovento” da cidade da Coruña, onde foi detido por axentes da benemérita, xunto coa súa compañeira Josefina González Cudeiro. O traidor que delatou a Seoane tamén lle facilitou información á policía sobre unha reunión que ía ter lugar a mañá seguinte entre Seoane e Gayoso no domicilio do primeiro, situado no número 23 da rúa Real no centro da Coruña. Cando Gayoso chegou ao domicilio de Seoane foi recibido por axentes que o feriron gravemente cun disparo que lle entrou pola sen e lle saíu por un ollo, conseguiu fuxir pero ao pouco foi detido completamente ensanguentado. Xulgado en consello de guerra sumarísimo o 18 de outubro con José Gómez Gayoso, José Bartrina Villanueva, Juan José Romero Ramos, Carmen Orozco Muñoz e outros, foi condenado a morte. Seoane, como Xefe do Exército Guerrilleiro de Galicia e Gayoso, como Secretario Xeral do PCE en Galicia, sendo os máximos responsables, sabían que tiñan poucas opcións de salvar a vida, pero apelaron ás familias para que mobilizasen a opinión internacional e exerceran presión sobre a ditadura franquista e conseguir que lles rebaixen as condenas aos outros condenados. A campaña non deu os froitos agardados e o día 6 de novembro de 1948, ás 7 horas e 45 minutos, Seoane e Gaioso foron executados no garrote vil, sendo soterrados no Cemiterio Civil da Coruña, nas tumbas número 98 e 99.
Antonio Soto Magariños

Antonio Soto Magariños, nado en Santiago de Compostela, foi un político galego. Traxectoria
Foi elixido secretario da Sociedad de Barberos de Santiago de Compostela en 1929. Pola folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e acusado de sedición; foi xulgado en consello de guerra en Santiago de Compostela o 9 de decembro xunto con Manuel Penas Cimadevila, Luis Figueiras Míguez e Constante Rodríguez Fariña. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo detido no campo de concentración de Rianxo. Detido a principios de 1945, procesado na causa 94/45 acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Jesús Balboa López, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Mariano Otero Castelao, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Francisco Rey Drox, Eduardo Malvido Rúa, Luis Alonso Freijanes, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo.
Antonio Sánchez González

Antonio Sánchez González, nado en Ourense o 28 de xullo de 1901 e finado na mesma cidade o 15 de agosto de 1965, foi un mestre galego. Traxectoria
Fillo de Delfín Sánchez Novoa e da mestra Sira González Cid. Estudou o bacharelato no Instituto de Ourense. Foi mestre interino de Piñor, e propietario de San Xurxo (San Xoán de Río), As Neves, e Trasalba; despois foi director da escola graduada de Ourense. Amigo de Otero Pedrayo e membro das Irmandades da Fala, asistiu á IV Asemblea Nacionalista de Monforte. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido temporalmente de emprego e soldo pola Comandancia Militar de Ourense en agosto. Foi reposto provisionalmente en outubro de 1937, e sancionado con perda de haberes dos tres primeiros meses de suspensión en novembro dese ano. En 1941 abríronlle expediente de responsabilidades políticas. Finou en Ourense o 15 de agosto de 1965. Vida persoal
Casou en Tui con Margarita Abundancia Fortes, filla de Pío Abundancia Álvarez, en 1930, e foi pai de Margarita, que casou con Adelmo Salgado Pérez, Sira-Petra, que casou con Paulino Fernández Otero, María Rita, que casou con Manuel Domínguez Lorenzo, e María de los Dolores Sánchez Abundancia.