Creatinina

A creatinina (do grego kreas: carne) é un produto de degradación da fosfocreatina no músculo.
A creatina sintetízase principalmente no fígado a partir da metilación da glicociamina (guanidinoacetato, sintetizado nos riles a partir dos aminoácidos arxinina e glicina). É despois transportada polo sangue a outros órganos, músculo e cerebro, onde, por fosforilación, convértese no composto de alta enerxía fosfocreatina. A conversión de creatina en fosfocreatina é catalizada pola creatina quinase; durante esta reacción prodúcese unha formación espontánea de creatinina. Esta será eliminada pola urina. A taxa sanguínea de creatinina depende da capacidade de eliminación do ril e da masa muscular; a súa avaliación dá unha indicación da capacidade de filtration renal. Fisioloxía
Agás despois dun esforzo importante, a creatinina é xeralmente producida polo corpo a unha taxa constante. Esta taxa é función da masa muscular do individuo.
Esta molécula é eliminada en case a súa totalidade polo ril, que non a reabsorbe e que a segrega moi pouco. Difunde totalmente e é excretada pola urina.
Cada día, o 1–2% da creatina muscular convértese en creatinina. A conversión é non encimática e irreversible. Os homes tenden a ter niveis maiores de creatinina que as mulleres porque, en xeral, teñen unha masa maior de músculo esquelético. O incremento do consumo dietario de creatina ou comer moitas proteínas (moita carne, por exemplo) pode incrementar a excrecion diaria de creatinina. Dose
Interpretación
A dose de creatinina é unha análise moi útil en nefroloxía. A taxa de creatinina como é estable nunha persoa (fóra de estados catabólicos tansitorios como o esforzo deportivo ou a febre) e como se elimina na súa totalidade nos riles, representa un indicador moi bo da función glomerular renal.
Malia todo, a secreción tubular de creatinina, aínda que menor, cortacircuíta o glomérulo e orixina unha lixeira subestimación do aclaramento da creatinina, e, por tanto, da función renal. Esta subestimación, non significativa cando a función renal é boa, fai que o aclaramento da creatinina sexa inutilizable para medir a función renal cando é moi baixa.
Varias fórmulas, que están baseadas na medida da taxa plasmática da creatinina, permiten unha estimación que adoita ser suficiente do déficit de filtración glomerular: Cockcroft & Gault (nomes dos creadores), baseado no sexo do individuo, a idade e o peso;
MDRD (do inglés Modification of Diet in Renal Disease'), baseado no sexo, etnia e idade;
CKD Epi (do inglés Chronic Kidney Disease Epidemiology collaboration), baseado igualmente no sexo, etnia e idade.
Desaconséllase empregar o método baseado na medida da taxa plasmática de creatinina asociada á medida da creatinina urinaria en 24 horas, en razón da calidade aleatoria das mostras de urina das 24 horas e do carácter imperfecto da creatinina como marcador dunha insuficiencia renal: se non se queda satisfeito cun aclaramento calculado, entón cómpre facer unha medida do déficit de filtración glomerular nun servizo especializado. .
O aclaramento renal da creatinina en relación á superficie corporal de referencia (1, 73 m2) é de 1, 5 a 2, 3 mL/s ou 90 a 140 mL/min.
Valores
O valor da taxa de creatinina non ten realmente significación por si soa e debe ser interpretada en función dos elementos citados antes. Exprésase na taxa da creatinina (creatininemia) en micromol por litro (ou en mg/dL nos Estados Unidos: 1 mg/dL de creatinina corresponde a 88, 4 μmol/L).
Os valores de referencia son (atención ás unidades), para un adulto medio do cal non se coñece o sexo, de 56, 6 a 112, 3 µmol/L (6, 4 a 12, 7&nbswp; mg/L) ou, de maneira máis precisa; para as mulleres, como media é de 45 a 84 μmol/L (510 mg/L);
para os homes, como media é de 70 a 110 μmol/L (9 a 14 mg/L).
Esta taxa pode dobrarse en practicantes de culturismo ou ao contrario ser bastante baixo nunha persoa moi delgada ou con amputacións de membros, aínda que teñan funcións renais normais. Propiedades antibacterianas e potencialmente inmunosupresoras
Os estudos indican que a creatinina pode ser efectiva para matar bacterias de moitas especies tanto grampositivas coma gramnegativas e mesmo a diversas cepas bacterianas resistentes a antibióticos. A creatinina non parece afectar ao crecemento de lévedos e outros fungos; isto pode utilizarse para illar fungos de crecemento lento libres das poboacións bacterianas normais que se encontran na maioría das mostras ambientais. O mecanismo polo cal a creatinina mata as bacterias non se coñece. Un informe recente tamén suxire que a creatinina pode ter propiedades inmunosupresoras.