proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
G20

O Grupo dos 20, coñecido habitualmente como G20 ou G-20, é un foro de 19 estados, máis a Unión Europea, onde se reúnen regularmente, dende 1999, xefes de Estado, gobernadores de bancos centrais e ministros de finanzas. Está constituído por sete dos países máis industrializados -Alemaña, Canadá, Estados Unidos, Francia, Italia, o Reino Unido e o Xapón (G7), máis Rusia (G8), máis once países recentemente industrializados de todas as rexións do mundo, así como a Unión Europea. Dende 2009, o G20 desprazou ao G8 e ao G8+5 como foro de discusión da economía mundial. Función
É un foro de cooperación e consultas entre os países en temas relacionados co sistema financeiro internacional. Estuda, revisa e promove discusións sobre temas relacionados cos países industrializados e as economías emerxentes, co obxectivo de manter a estabilidade financeira internacional, e de encargarse de temas que estean máis aló do ámbito de acción doutras organizacións de menor xerarquía. Historia
O Grupo dos Vinte (G20) de Ministros de Finanzas e Gobernadores de bancos centrais estabeleceuse en 1999, para reunir ás economías industrializadas e en desenvolvemento máis relevantes e debater cuestións clave na economía mundial. A conferencia inaugural do G20 levouse a cabo en Berlín do 15 ao 16 de decembro de 1999, organizada polos ministros de finanzas de Alemaña e o Canadá.
O Cume de Washington celebrado o 15 de novembro de 2008 na capital estadounidense, é considerado como unha das reunións máis importantes do G20, xa que tratou da reforma do sistema financeiro mundial. Foi proposto pola Unión Europea e organizado polos Estados Unidos. O 2 de abril de 2009 celebrouse o chamado Cume de Londres. En setembro de 2009 tivo lugar a reunión de Pittsburgh, Estados Unidos, onde formalmente se decidiu que o G-20 substituíse ao G8 ou ao G8+5 de aí en diante no concernente aos plans de desenvolvemento mundial en conxunto. O 26 de xuño de 2010 celebrouse o cuarto cume do G-20 de Toronto, Canadá. A conferencia do G-20 en Seúl, Corea do Sur, tivo lugar en novembro de 2010. Dende ese ano, o número de invitados sería de cinco. Galería
G3C

G3C é a denominación dun tipo de traxe espacial estadounidense fabricado pola empresa Dave Clark para algunhas misións do programa Gemini. Usouse por primeira vez en 1964, na misión Gemini 3, e posteriormente nas Gemini 6 e Gemini 8.
G4C

G4C é a denominación dun tipo de traxe espacial estadounidense fabricado pola empresa Dave Clark para algunhas misións do programa Gemini. Usouse por primeira vez en 1964 e existía unha versión para actividades extravehiculares, o G4C AMU, usado en 1966 por primeira vez. Unha evolución posterior foi o traxe A1C, pensado para as misións Apolo, pero que nunca chegou a usarse.
Co G4C os deseñadores buscaron un traxe con gran mobilidade. Foi usado por primeira vez na misión Gemini 4, durante o paseo espacial, e posteriormente en tódalas misións Gemini agás na Gemini 7. O traxe combinaba vexigas e unha capa de malla restritiva que melloraban a flexibilidade do traxe cando era presurizado.
G5C

G5C é a denominación dun tipo de traxe espacial lixeiro estadounidense fabricado pola empresa Dave Clark para a misión Gemini 7 polos astronautas Frank Borman e James Lovell. Estaba deseñado para poder ser quitado con facilidade durante o voo e proporcionar máis comodidade que os traxes anteriores.
G8

O Grupo dos Oito, máis coñecido como G8 ou G-8, agrupa aos sete países países máis industrializados do mundo e máis a Rusia.
O G8 ten a súa orixe na crise do petróleo de 1973 e na posterior recesión mundial, cando a petición do secretario do tesouro nortemaricano, George Shultz, reuníronse os ministros de facenda dos cinco países máis industrializados, aínda que non se formou oficialmente ata 1975 na xuntanza de Rambouillet cando o presidente francés Valéry Giscard d'Estaing convidou a participar nun cumio aos seis países máis industrializados: Francia, Alemaña, Italia, o Xapón, o Reino Unido e os Estados Unidos (G6). En 1976, uníuselles o Canadá (G7) e en 1998, Rusia.
Os representantes destes oitos países xúntanse anualmente para analizar o estado da política e a economía internacionais e coordinar as súas políticas económicas. Cumios do G8
O cumio anual de líderes do G8 reúne aos xefes de estado ou goberno das oito potencias industrializadas máis importantes. É un evento político internacional de primeira magnitude que ten gran repercusión nos medios de comunicación. O país membro que ostenta a presidencia rotatoria anual é o encargado de organizar o cumio nalgún lugar do seu estado.
GALPon

O Grupo de Amigos de Linux de Pontevedra (GALPon) é unha asociación sen ánimo de lucro que agrupa entusiastas de GNU/Linux e de todo o relacionado co software libre na provincia de Pontevedra. Ten coma principal obxectivo o de promover e difundir o uso de software libre na sociedade en xeral e en especial o sistema GNU/Linux.
GAMMA

GAMMA é unha revista galega de Educación Matemática. Toma o nome de Galicia + Matemáticas.
Está editada por AGAPEMA, que edita tamén a colección de monográficos Lemniscata, ademais das actas dos seus congresos. Recolle traballos/experiencias/investigacións de interese para as e os docentes das Matemáticas.
Números publicados: 1 (2001), 2 (2002), 3 (2003), 4 (2004), 5 (2005), 6 (2006), 7 (2007), 8 (2008), 9 (2009), 10 (2010), 11 (2011), 12 (2012), 13 (2014), 14 (2024).
GATE

GATE (General Architecture for Text Engineering) (Arquitectura Xeral para a Enxeñería de Textos) é un proxecto emprendido polo grupo de procesamento da linguaxe natural da Universidade de Sheffield que trata de reunir as ferramentas precisas para o procesamento da linguaxe natural mediante aplicacións informáticas.
GCiencia

GCiencia é un periódico de divulgación científica en lingua galega fundado en 2013 polos xornalistas Pablo López e Eduardo Rolland, que se atopa entre os medios dixitais máis seguidos de Galicia. O seu obxectivo consiste en dar a coñecer as novidades e avances no mundo da ciencia, especialmente en Galicia, con contidos que se estenden á tecnoloxía, a saúde, as universidades, a historia e o pensamento. A lingua galega é o idioma preferente da gran maioría dos seus contidos xornalísticos, principalmente escritos, pero tamén audiovisuais, en streaming ou formato podcast. GCiencia exerce ademais como un axente de divulgación a través doutras actividades como a convocatoria de premios, a organización de obradoiros, ciclos de conferencias, edición de revistas en papel e exposición, entre outras. Conta cunha comunidade de máis de 100. 000 seguidores en redes sociais, 71. 000 deles en Facebook, o que o converte no terceiro medio con maior alcance en Galicia nesta rede social, incluídos os xeneralistas. Premios
Premio Iprox 2013, concedido polo Colexio de Xornalistas de Galicia.
Premio de Xornalismo Dixital de Galicia 2015.
Premio Galicia de Xornalismo Científico 2017.
Premio Prismas 2019.
Premio Rosalía de Castro de Lingua 2019
Premio da Crítica Galicia 2020 na modalidade de Iniciativas Culturais e Científicas.
Finalista do Premio do Público da feira Culturgal 2020.
XXVII Premio Lois Peña Novo 2023.
GEM 40

O motor foguete GEM 40 (Graphite-Epoxy Motor 40) é un motor de propelente sólido que fixo o seu primeiro voo en 1990. Consome HTPB e ten un impulso específico de 283, 4 segundos, cun pulo de 499, 2 KN e unha masa de 13. 064 kg baleiro. Mide 1, 02 m (40 polgadas) de diámetro e 12, 96 m de altura, funcionando durante 63 segundos. Foi usado como motor acelerador dalgúns modelos de Delta II.
GEM 46

O motor foguete GEM 46 (Graphite-Epoxy Motor 46) é un motor de propelente sólido. Ten un impulso específico de 278 segundos (273 s a nivel do mar), cun pulo de 628, 31 KN e unha masa de 19. 327 kg baleiro. Mide 1, 17 m (46 polgadas) de diámetro e 14, 70 m de altura, funcionando durante 75 segundos. Foi usado como motor acelerador dalgúns modelos de Delta II e no Delta III.
GEM 60

O motor foguete GEM 60 (Graphite-Epoxy Motor 60) é un motor de propelente sólido que usa HTPB como propelente. Ten un impulso específico de 275 segundos (243 s a nivel do mar), cun pulo de 826, 55 KN e unha masa de 33. 798 kg baleiro. Mide 1, 52 m (60 polgadas) de diámetro e 16, 20 m de altura, funcionando durante 90 segundos. É usado como motor acelerador dalgunhas versións de Delta IV.
GEOS 3

GEOS 3 (acrónimo de Geodetic Earth Orbiting Satellite) foi un satélite artificial da NASA lanzado o 9 de abril de 1975 mediante un foguete Delta 1410 desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
A misión de GEOS 3, ao igual que a dos seus predecesores Explorer 29 (GEOS 1) e Explorer 36 (GEOS 2), foi realizar estudos xeodésicos. GEOS 3 non pertencía ao programa Explorer. O satélite tiña forma de octaedro de 1, 22 m de diámetro e 1, 11 m de altura coroado por unha pirámide truncada cun reflector parabólico na parte contraria. Un mastro estendíase 6, 1 m a partir da pirámide truncada un anel de retrorreflectores láser rodeaba a antena parabólica.
Entre os obxectivos de GEOS 3 estaba un experimento de altimetría para calibrar outros sistemas de radar en banda C e facer un experimento de seguimento entre satélites xunto co satélite ATS 6 usando tranpondedores en banda S. Instrumentos
GEOS 3 levaba a bordo sete instrumentos: Sistema de retrorreflectores.
Dúas antenanas en banda C.
Unha antena en banda S.
Unha antena de retransmisión ATS.
Unha antena en VHF.
Un altímetro radar.
Unha baliza Doppler.
GF-02

GF02 é a designación dun motor foguete usado como terceira etapa no lanzador chinés CZ-1. Características
O motor GF-02 usa polisulfuro como propelente sólido. Foi desenvolvido a finais dos anos 1960 e converteuse no primeiro motor de propelente sólido de acendido no baleiro fabricado na China. Usábase como terceira etapa do CZ-1.
GFZ-1

GFZ-1 (acrónimo de Geo Forschungs Zentrum Potsdam 1) foi un satélite artificial alemán lanzado o 9 de abril de 1995 mediante un foguete Soiuz U desde o Cosmódromo de Baikonur. Características
GFZ-1 é o primeiro satélite deseñado e subvencionado polo GeoForschungsZentrum Potsdam, de Alemaña. Era un satélite pasivo cuberto con 60 retrorreflectores para poder determinar variacións nas características rotacionais da Terra e para medir cambios no campo gravitatorio terrestre. Foi levado ata a estación espacial Mir no cargueiro Progress-M 27 e soltado desde a mesma nunha órbita duns 400 km de altura. Reentrou na atmosfera terrestre o 23 de xuño de 1999.
GGTS 1

Gravity Gradient Test Satellite 1, tamén coñecido polo seu acrónimo GGTS 1, foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos de América lanzado o 16 de xuño de 1966 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral. Características
GGTS 1 foi un satélite experimental lanzado á órbita xeoestacionaria para estudar a estabilización de satélites mediante gradente gravitatorio. Usaba o mesmo bus que os satélites IDCSP, pero alimentado con baterías e non con células solares. O sistema elixido para a estabilización, denominado MACS (Magnetically Anchored Gravity Systems) consistían en dous subsistemas idénticos composto cada un por unha vara extensible e un amortecedor viscoso esférico magneticamente ancorado. Cando o satélite extendía as dúas varas tiña unha lonxitude de 15, 8 m, cos amortecedores, de 5 kg cada un, situados nos extremos, o que lle daba un aspecto de haltere. A masa total do sistema de estabilización era de 12 kg. Os resultados de GGTS 1 foron inconcluintes ao estar un dos amortecedores contaminado magneticamente.
GGTS 1 debería ter sido sucedido por un satélite xemelgo, GGTS 2, pero perdeuse debido ao fallo do foguete lanzador.
GIF

GIF (Graphics Interchange Format) é un formato gráfico de mapa de bits para imaxes de ata 256 cores. O formato introduciuno CompuServe en 1987. Deseñado especificamente para comprimir imaxes e gráficos creados por ordenador, o formato tivo unha gran popularidade na World Wide Web xa que, ao utilizar o algoritmo de compresión sen perda LZW, mesmo imaxes de gran tamaño podían descargarse nun período de tempo razoable, aínda con módems moi lentos.
É un formato propietario e o programador que queira facer uso del ten que pagar á compañía creadora tanto do formato como do algoritmo que emprega, aínda que en 2004 caducaron moitas das súas patentes. Para evitar este problema, xurdiu o formato PNG, pero que non permite a simulación de animacións mediante a concatenación de imaxes presente nos GIF.
GIMP

GIMP (acrónimo de GNU Image Manipulation Program) é un programa informático para a edición de imaxes en formato mapa de bits, coma por exemplo fotografías. O proxecto foi iniciado en 1995 por Spencer Kimball e Peter Hattis. Actualmente é mantido por un grupo de voluntarios. Existen versións para varios sistemas operativos. GIMP está licenciado baixo as cláusulas da licenza (L)GPLv3 (GNU Lesser Public License), diferente da GPL en que é máis flexible a que outros programas poidan usar o software sen teren necesariamente que licenciarse coma GPL. Historia
GIMP foi inicialmente un programa de manipulación e retoque fotográfico de propósito xeral dos creadores Spencer Kimball e Peter Mattis. O desenvolvemento de GIMP iniciouse en 1995 como un proxecto dun semestre de duración na Universidade Berkeley de California. O primeiro lanzamento público de GIMP (o 0, 54) realizouse en xaneiro de 1996 e no ano seguiente (en 1997) converteuse en GIMP pasando a ser unha parte do proxecto GNU. As iniciais GIMP pasaron a significar o GNU Image Manipulation Program e na reflexión da súa existencia no marco do Proxecto GNU. Actualmente GIMP está desenvolvido por un grupo auto-organizado de voluntarios baixo a bandeira do proxecto GNOME.
O número de arquitecturas de ordenadores e sistemas operativos compatibles con GIMP ampliouse considerablemente desde o seu primeiro lanzamento. A primeira versión compatible de sistemas UNIX foi como GNU / Linux, SGI IRIX e HP-UX. Desde o lanzamento inicial, GIMP foi portado a moitos sistemas operativos, incluíndo Microsoft Windows e Mac OS X, o paso á plataforma Windows 32-bit iniciouse polo programador finlandés Tor Lillqvist (TML) en 1997 e foi apoiado pola versión GIMP versión 1. 1.
GIMP viu a formación dunha comunidade e a rápida adopción despois da primeira versión. A comunidade comezou a formarse e desenvolver tutoriais, material gráfico e compartir mellor os fluxos de traballo e técnicas.
Un novo kit de ferramentas GUI chamado GTK+ (GIMP Tool Kit) foi desenvolvido para facilitar o desenvolvemento de GIMP. GTK+ GTK substitúe ao seu predecesor (sen símbolo máis) despois de ter sido redeseñado utilizando unha técnica de software de deseño moderno chamado orientado a obxectos de programación. O desenvolvemento de GTK+ atribuíuse a Peter Mattis ao verse desencantado co Motif GUI toolkit de GIMP empregado orixinalmente. Motif empregouse ata GIMP 0, 60. Última versión
A última versión do programa foi liberada o 8 de novembro de 2018, despois de 6 anos de traballo no seu desenvolvemento. Parte do traballo realizado consistiu en migrar as bibliotecas de GTK+ a GEGL (Generic Graphical Library), o novo motor de procesamento de imaxes.
A versión inclúe numerosas novidades tanto de deseño de interface como de ferramentas novas ou melloradas, dando un pulo ás utilidades para pintores e debuxantes dixitais.
GLAST

GLAST, acrónimo de Gamma-ray Space Telescope e máis tarde bautizado como Fermi en honor ó físico Enrico Fermi, é un telescopio espacial de raios gamma lanzado pola NASA o 11 de xuño de 2008 mediante un foguete Delta 7920H desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
A misión de GLAST é observar o ceo no rango de lonxitudes de onda dos raios gamma, con enerxías entre 10 keV e máis de 300 GeV.
Os obxectivos científicos principais de GLAST son estudar os contornos máis extremos do Universo, buscar sinais de novas leis físicas e comprender a composición da materia escura, estudar a aceleración ata velocidades relativistas dos chorros de materia nos buratos negros, estudar as explosións de raios gamma e outros fenómenos, como erupcións solares, púlsares e raios cósmicos. Instrumentos
GLAST leva a bordo dous instrumentos principais: Large Area Telescope (LAT, telescopio de grande área): estuda os raios gamma no rango de enerxía entre 20 MeV e 300 GeV. LAT está formado por unha matriz de 4 x 4 torres, cada unha cunha pantalla de anticoincidencia feita de plástico só sensible ós raios cósmicos, respaldada por 19 capas de follas de tungsteno alternándose con 19 capas de tiras de silicio, e finalmente cun calorímetro de ioduro de cesio para medir a enerxía total dos fotóns incidentes. LAT pode determinar a orixe dun raio gamma no ceo cunha precisión dun minuto de arco.
GLAST Burst Monitor (GBM, monitor de explosións de GLAST): monitoriza todo o ceo en busca de explosións de raios gamma no rango de enerxías entre 10 keV e 30 MeV e con duracións de entre un milisegundo a varios minutos. O instrumento contén 12 discos de ioduro de sodio orientados cara doce direccións distintas. A dirección na que se produce a explosión dedúcese do disco que detecta a maior intensidade de fotóns, información que se usa para apuntar LAT, máis sensitivo, na dirección do evento.
GLIC

O receptor GLIC é unha canle iónica regulada por ligando da bacteria Gloeobacter. As siglas proceden do inglés Gloeobacter Ligand-gated Ion Channel. É un homólogo dos receptores de acetilcolina nicotínicos. É unha canle selectiva de catións (pasan a través dela ións positivos) regulada por protóns (a canle abre cando se une a ela un protón, ión H+). Igual que os receptores de acetilcolina nicotínicos, é un oligómero pentámero funcional (a canle funciona como unha ensamblaxe de cinco subunidades). Porén, mentres que os seus homólogos eucariotas son heterooligómeros (as unidades ensambladas son diferentes), todas as bacterias coñecidas ata agora que expresan estas canles codifican unha soa unidade monómera, o que indica que o receptor GLIC é funcionalmente un homooligómero (con todas as subunidades idénticas).
A semellanza na secuencia de aminoácidos cos canles iónicas reguladas por ligando (LGICs) eucariotas non está localizada en ningún dominio particular de estrutura terciaria, o que indica unha función dos receptores GLIC similar á dos seus equivalentes eucariotas. En calquera caso, a función de regular o limiar de excitación do potencial de acción na transmisión do sinal nervioso de organismos multicelulares non se pode trasladar a organismos unicelulares, o que fai que o propósito das canles iónicas reguladas por ligando bacterianas non sexa inmediatamente obvio. Estrutura
A estrutura da canle aberta foi resolta por dous equipos independentes de investigadores en 2009 a valores de pH baixos de 4-4, 6 (co receptor GLIC sendo regulado por protóns).
GLOMR

GLOMR (acrónimo de Global Low Orbiting Message Relay Satellite) foi un satélite artificial da axencia estadounindese DARPA lanzado o 30 de outubro de 1985 desde a bodega de carga do transbordador espacial Challenger. Características
A misión de GLOMR foi probar a capacidade de recoller datos enviados por estacións remotas, almacenalos e retransmitilos ao seu destino. O satélite foi construído por Defense Systems Inc. (DSI) e Rockwell e consistía nun poliedro de 62 caras sen ningún tipo de estabilización. Inicialmente ía ser lanzado coa misión STS-51-B, pero un problema nas baterías fixo que se devolvera a terra. Finalmente voou na misión STS-61-A. Reentrou na atmosfera o 26 de decembro de 1986
GLOMR foi sucedido por SECS, un satélite con funcións semellantes pero máis avanzado.
GLUD2

A glutamato deshidroxenase 2, mitocondrial, tamén chamada GDH 2, é un encima que nos humanos está codificado polo xene GLUD2 do cromosoma X sen intróns. Esta deshidroxenase é un dos encimas da familia das glutamato deshidroxenases, que están moi estendidas entre os seres vivos. Función
A glutamato deshidroxenase 2 está localizada nas mitocondrias e actúa como un homohexámero para reciclar glutamato durante a neurotransmisión. O encima codificado cataliza a desaminación oxidativa reversible do glutamato a alfa-cetoglutarato (tamén chamado 2-oxoglutarato).
GN-z11

GN-z11 é unha galaxia redshift, é dicir, con corremento ao vermello, (debido movemento de afastamento) atopada na constelación de Ursa Major e é actualmente a máis antiga e máis distante galaxia coñecida no universo observable. O nome GN deriva da súa localización no campo GOODS-North de galaxias.
Esta galaxia ten un desvío para o vermello espectroscópico de z
11, 1, o que corresponde a unha distancia de aproximadamente 32 millóns de anos luz da Terra. GN-z11 é observada como era hai 13, 4 millóns de anos, só 400 millóns de anos despois do big-bang, como resultado, a súa distancia é amplamente (e erroneamente) relatada como 13, 4 millóns de anos luz.
Referencias
GNU Compiler Collection

O GNU Compiler Collection (máis coñecido como GCC) é un conxunto de compiladores de linguaxes de programación producidos polo Proxecto GNU. É software libre distribuído pola Fundación polo software libre (Free Software Foundation) baixo as licenzas GNU/GPL e GNU/LGPL, e é un compoñente esencial do desenvolvemento GNU. É o compilador estándar dos sistemas operativos tipo UNIX, e de certos sistemas operativos propietarios tales coma macOS.
Orixinalmente foi nomeado coma o GNU/C Compiler, porque soamente manexaba a linguaxe de programación C, máis tarde (en 1987) o GCC foi ampliado para compilar C++, Java, Fortran, Ada e outros.
GCC foi portado a unha ampla variedade de arquitecturas de procesador, e está amplamente implantado coma unha ferramenta no desenvolvemento tanto de software libre como de propietario. GCC tamén está dispoñible para a maioría de plataformas embedidas, incluíndo symbian (chamado GCCE), AMCC e Freescale Power Architecture-based chips. O compilador pode ser usado dende unha gran variedade de plataformas, incluíndo vídeo consolas de xogos como PlayStation e Dreamcast.
Así como o compilador oficial do Sistema operativo GNU, GCC adoptouse coma o compilador estándar por gran parte doutros modernos sistemas operativos baseados en Unix, incluíndo Linux e a familia Berkeley Software Distribution, aínda que FreeBSD e Mac OS X mudaron o sistema LLVM.
GNU Hurd

GNU Hurd é o microkernel multiservidor que desenvolve o Proxecto GNU da Free Software Foundation. Está pensado como substituto do núcleo Unix e libérase con licenza GNU. Malia que o kernel de Linux se converteu na solución máis viable no proxecto GNU, o desenvolvemento de GNU Hurd continúa arestora só que a modo.
GNU Hurd consiste nunha serie de protocolos e procesos de servidor (ou daemons) que se executan no microkernel GNU Mach. Hurd intenta superar en funcionalidade ao kernel de Unix, e en estabilidade, máis sen perder a compatibilidade con este. O Proxecto GNU, con desenvolvedores a favor desde a década dos 1980, escolleu a opción de ser multiservidor pola aparente vantaxe sobre das arquitecturas traducionais monolíticas de Unix. Nome e logo
Thomas Bushnell, do alcume BSG e o primeiro arquitecto do Hurd dixo en 1991, describiu a Hurd como unha acrimonia mutuamente recursiva: O logotipo son as caixas Hurd e reflicten a arquitectura do sistema. No logo móstranse os noodos dos servidores do núcleo de Hurd e a comunicación entre eles, por pontes directas entre procesos ou mensaxes IPCs. Características
GNU Hurd é unha colección de servidores que corren no microkernel Mach para poñer en funcionamento sistemas de ficheiros, protocolos de rede, control de acceso a ficheiros, e outras funcións que están postas en funcionamento polo kernel Unix ou por kernels similares (coma o Linux). O Proxecto GNU estívose desenvolvendo dende 1990 como software libre, distribuíndose baixo a licenza GPL. Hurd intenta superar ós kernel tipo Unix en canto a funcionalidade, seguridade e estabilidade, aínda manténdose compatible con eles. Isto lógrase grazas a que Hurd pon en funcionamento a especificación POSIX, entre outras, pero eliminando as restricións arbitrarias ós usuarios.
GNU Hurd está orientado a ter unha programación e un ambiente de usuario familiares para múltiples propósitos. O Hurd utiliza desenvolvemento para plataformas IA-32, i686 en Assembly e C. Coa librería de C para GNU deséñanse as liñas estándar coma as ANSI/ISO, BSD, POSIX, Single Unix, SVID, e a X/Open. Hurd ten unha estrutura orientada a obxectos. [Cómpre referencia] As interfaces do Hurd están deseñadas para permitir redes agrupadas (colectivas), aínda que esta función aínda non foi posta en funcionamento.
GOA Invest

GOA Invest é unha empresa galega da construción ligada a Inditex e con sede en Arteixo.
A empresa foi fundada en 1987 para levar a xestión das obras de Inditex e tódalas marcas do grupo. A CIG ten denunciado reiteradamente á construtora GOA Invest polas condicións laborais das empresas que fan as tendas de Inditex.
GOCE

GOCE (acrónimo de Gravity field and steady-state Ocean Circulation Explorer) é un satélite artificial da Axencia Espacial Europea lanzado o 17 de marzo de 2009 mediante un foguete Rokot KM desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
A misión de GOCE é medir o campo gravitatorio da Terra para crear mapas de moi alta resolución do xeoide para estudar as correntes oceánicas e os cambios de nivel do mar e das terras.
GOCE mide 5 metros de longo por 1 metro de ancho. Leva paneis solares fixos que producen ata 1, 4 kW de potencia. As medicións da gravidade fainas mediante seis acelerómetros de alta sensibilidade e colocados ó longo dos tres eixos da nave. Para facer as medicións o satélite debe orbitar á menor altura posible, a menos de 300 km, pero as órbitas baixas teñen o problema de que a atmosfera a esas alturas, a pesar de ser extremadamente tenue, exerce un leve rozamento continuo que interfire nas medicións e produce un decaemento que faría reentrar ao satélite na atmosfera inferior, coa destrución consecuente. Para solucionar este problema, GOCE ten forma aerodinámica, en frecha, e ademais leva a bordo un motor iónico para compensar o rozamento.
GSLV

GSLV (acrónimo de Geostationary Launch Vehicle ou Geosynchronous Satellite Launch Vehicle) é un modelo de foguete pertencente á axencia espacial india, a ISRO. Características
O GSLV, derivado en parte do PSLV, é un foguete indio cunha arquitectura infrecuente na que se alternan etapas que consomen propelente líquido con etapas que usan propelente sólido. A primeira etapa é de propelente sólido, rodeada por catro aceleradores de propelente líquido que consomen UDMH e tetróxido de nitróxeno. A segunda etapa é de propelente líquido, consumindo o mesmo que os aceleradores da primeira, mentres que a terceira e última etapa usa propelentes crioxénicos, hidróxeno e osíxeno líquidos. Tódalas etapas de propelente líquido, excepto a terceira, usan motores Vikas, que non é máis que unha versión dos motores Viking dos foguetes Ariane fabricados baixo licenza.
A cofia, de 3, 4 m de diámetro e 7, 8 m de alto, está feita dunha aliaxe de aluminio. O GSLV estabilízase nos tres eixos mediante un sistema de control autónomo en cada etapa. As tobeiras dos aceleradores da primeira etapa poden moverse mediante cardáns para modificar a traxectoria do foguete. A segunda etapa usa unha combinación de movemento da tobeira mediante un cardán cun sistema de control a reacción mediante gas para o control da traxectoria. Finalmente, a terceira etapa usa pequenos motores para controlar a orientación durante a fase propulsada, mentres que usa un sistema de gas frío para os momentos nos que non hai propulsión.
A versión básica foi substituído polo GSLV Mk. 2, que ten a diferenza de usar o motor CE7. 5, de construción india, na terceira etapa.
GWAS

GWAS son as siglas en inglés de estudo de asociación de xenoma completo ou genome-wide association study ou whole genome association study (WGAS), que é un método científico para identificar as variantes xenéticas hereditarias relacionadas co risco dunha enfermidade ou trazo específico. Con este método inspecciónase o xenoma completo en busca de polimorfismos, polo xeral, polimorfismos dun só nucleótico (SNP), que son máis frecuentes nos casos (persoas coa enfermidade ou trazo en estudo) que nos controis (persoas sen a enfermidade ou trazo). Tamén se chama EAGC e estudo de asociación de xenoma completo. Introdución
A análise GWAS revolucionou o campo das enfermidades xenéticas complexas na década pasa, aportando numerosas asociacións convincentes para características e enfermidades humanas complexas. Aínda que o éxito é claro en canto a identificar novos xenes, novas rutas biolóxicas susceptibles de provocar enfermidades e permitiu trasladar estes achados ao coidado clínico, o GWAS segue presentando certa controversia, debido ás súas limitacións.
Gabbro, Rosignano Marittimo

Gabbro é unha pequena vila na Toscana, en Italia central, que administrativamente é unha frazione (fracción xeográfica ou entidade local menor) do comune (concello) de Rosignano Marittimo, provincia de Livorno. No censo de 2011 a súa poboación era de 898 habitantes.
A vila está situada a unha altura de 204 m sobre o nivel do mar e a uns 12 km de distancia de Livorno e a 10 km de Rosignano Marittimo.
Por esta vila déuselle nome á rocha magmática gabro.
Gabia

Unha gabia, foxo ou cuneta (do italiano cunetta, derivado de lacuna ou lagoa) é unha cal que se abre ao beiril das vías terrestres de comunicación (camiños, estradas, .. .) e que, por mor ao seu menor nivel, recibe as augas pluviais conducíndoas até un sumidoiro ou lugar onde non provoquen danos. Tamén pode servir como defensa de pequenos derrubamentos cando as vías transitan por trincheiras.
Ás veces, algunhas especies animais ou vexetais poden usalas como xeito de espallamento.
Gabinete na sombra

Nos países que aplican o sistema de Westminster (maiormente membros da Commonwhealth) o goberno na sombra ou gabinete na sombra (en inglés shadow cabinet) tamén chamados goberno sombra ou gabinete sombra, inclúe os deputados dun partido da oposición que, baixo a dirección do líder do seu partido, forman un gabinete ou consello de ministros alternativo ao do goberno. Cada membro do gabinete na sombra é responsábel dunha área determinada e de supervisar e criticar a actuación dun ministro do goberno.
Os membros do gabinete en sombra son xeralmente chamados «ministro na sombra de [nome do ministerio supervisado]» (“Shadow Minister for. .. "). Na Cámara dos Comúns do Canadá, falamos máis ben de «crítico» e na Cámara dos Lords británica ou na Cámara de Representantes de Nova Zelandia de «portavoz» de área.
Se o partido da oposición pasa a gobernar, é habitual que o ministro na sombra reciba a carteira ministerial do goberno que se encargaba de supervisar mentres estaba na oposición. Aplicación
En xeral, é o líder da Oposición Oficial quen reparte os cargos do gabinete na sombra entre os deputados do seu partido.
Nalgúns partidos, especialmente o Partido Laborista de Australia, é o grupo parlamentario o que elixe os ministros na sombra desde dentro e o líder asígnalles carteiras.
Terceiros
Cando hai máis de dous partidos representados na cámara, os partidos da oposición distintos do que forma a oposición oficial, ou "líder da oposición", tamén adoitan nomear gabinetes sombra. En Irlanda, os partidos da oposición e os deputados independentes poden formar un grupo técnico para ter máis dereitos dentro do Dáil Éireann.
Outros países
Fóra dos países que aplican o sistema de Westminster, algúns partidos políticos e sistemas electorais non esencialmente bipartidistas tamén se estableceron gobernos na sombra ou adoptaron prácticas similares. En Alemaña é chamado Kompetenzteam ou Spitzenteam ao Bundestag; en Francia é o contragoberno; no Xapón é Seguinte Xapón ou dito tamén en inglés, «Shadow Cabinet».
O BNG conformou un «Goberno na sombra» xusto despois das Eleccións ao Parlamento de Galiza de 2024 para facer unha "marcaxe á Xunta". En 1995, o líder do PP andaluz, Javier Arenas, empregou o termo para falar da súa oposición ao goberno da Junta de Andalucía, mais, paradoxalmente, deixou de empregalo cando as enquisas lle foron máis favorábeis. Posteriormente tamén foi anunciado en Cataluña e de novo en Andalucía. En Portugal, o PSD Moreira prometeu en 2022 un "Governo sombra à inglesa"; Governo Sombra é tamén o nome dun programa de debate político portugués en clave de humor, frecuentemente comparado co Eixo do Mal, da mesma canle SIC Notícias.
Gabino Díaz de Herrera

Gabino Díaz de Herrera Iglesias, coñecido como Mauro do Sil, nado no Barco de Valdeorras o 22 de novembro de 1906 e finado na Coruña o 12 de febreiro de 1983, foi un escritor galego. Traxectoria
Fillo de Antonio Díaz de Herrera, capitán de Infantaría, e Brenda Lucrecia Iglesias, dunha rica familia de viñateiros. Estudou o bacharelato na Coruña. Estudou os primeiros cursos de Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e frecuentou os parladoiros do Café Español. Marchou a Madrid en 1925, onde rematou a carreira. Publicou poemas en Galicia Gráfica, Vida Gallega, Almanaque Gallego e Cristal. En 1927 publicou o poemario Abril e ao ano seguinte apareceu a súa tradución ao castelán de El Teniente azul de Colette-Willy. En 1933 obtivo o premio de poesía no concurso da Asociación da Prensa de León e o premio do certame de poesía do Concello de Lugo. Despois da guerra civil publicou poemas en Cartel. Desde os anos corenta traballou como arquiveiro na Biblioteca Nacional de Madrid. Ao morrer a súa muller trasladouse ao Arquivo do Reino de Galicia da Coruña. Finou na Coruña o 12 de febreiro de 1983. Obras
Abril, 1927.
Azar marinero. Persuasión de amor y gallardetes amistosos, 2007. Vida persoal
Casou con María Guitián Barreiro.
Gabión

En enxeñería, os gabións son contedores de pedras engaioladas con malla de arame. Lévanse a pé de obra desarmados e, unha vez no seu sitio, énchense con pedras. Características
Como as operacións de armado e recheo de pedras non require ningunha pericia, utilizando gabións pódense executar obras que doutro xeito requirirían moito máis tempo e operarios especializados.
Os gabións fabrícanse con mallas (de tripla torsión e escuadradas tipo 8x10 cm) de arame de aceiro (con baixo contido de carbono) de 2, 7 mm, ao que se lle dá tres capas de galvanizado, con 270 gramos de zinc. As arestas dos gabións refórzanse tamén con arame de 3, 4 mm. Tamén se utiliza arame para o amarre das pezas de 2, 2 mm.
Os gabións poden ter diferentes aspectos, é moi frecuente encontralos con forma de caixas, que poden ter largos de 1, 5, 2, 3 e 4 metros, un ancho de 1 metro e unha altura de 0, 5 ó 1, 0 metros.
Tamén se poden encontrar en forma de colchóns ou sacos, en diferentes tamaños.
A palabra provén do italiano gabbione, aumentativo de gabbia, que significa «gaiola». Usos
Muros de contención: os muros de gabións están deseñados para manter unha diferenza nos niveis de solo nos seus dous lados constituíndo un grupo importante de elementos de soporte e protección cando se localiza en leitos de ríos.
Conservación de solos: a erosión hídrica acelerada é considerada sumamente prexudicial para os solos, pois debido a este fenómeno, grandes superficies de solos fértiles pérdense; xa que o material sólido que se desprende nas partes media e alta da conca provoca o azolvamento da infraestrutura hidráulica, eléctrica, agrícola e de comunicacións que existe na parte baixa.
Control de ríos: en ríos, o gabión acelera o estado de equilibrio do leito. Evita erosións, transporte de materiais e derrubamentos de marxes, ademais o gabión controla crecentes protexendo vales e poboacións contra inundacións.
Uso militar
O gabión era orixinalmente un sistema defensivo utilizado para protexer rapidamente unha posición do fogo de artillaría ou de balas. Apareceu por volta do século XVI e foi substituído no século XX polo sistema do saco de area, máis simple de utilizar.
O gabión componse entón dunha especie de cesto en vime cheo de terra e grava, destinado a protexer das balas e amortecer as explosións. Os cilindros de vime eran leves e podían ser transportados dun xeito conveniente nun carro de municións, particularmente se fosen feitos en varios diámetros, inseríndose uns nos outros. No lugar de utilización serían colocados en posición e cheos de terra para formar un muro en torno do canón.
Gablete

Un gablete[Cómpre referencia] é unha coroación ou remate a modo de frontón triangular e peraltado formado por dúas liñas rectas e vértice agudo que se colocou nos edificios do primeiro período gótico.
Algúns autores supón que foi unha imitación en pedra das construcións de madeira que formaban armaduras, construcións que na Idade Media empregáronse moito para cubrir as bóvedas de monumentos que quedaban sen rematar por falta de recursos e que logo a arte simulou coa pedra utilizándoo como ornamentación e adornándoo de moi diversos xeitos.
No período arquitectónico apuntado, aparece sinxelo e severo, deliñado por unha cornixa e decorado no centro cun trevo, cuadrifolio ou multifolio, só relevado polo regular e moitas veces substituído por esculturas.
O gablete foi moi empregado no estilo denominado hispanoflamengo a finais do século XV. En cidades como Toledo podemos velo nalgúns edificios como a capela de Alvaro de Luna, ou na Torre da Catedral.
Gabriel Rei-Doval

Gabriel Rei-Doval Grela, nado no Baño (Mugardos) en 1967, é un profesor, escritor e sociolingüista galego. Traxectoria
Despois de facer o bacharelato en Mugardos, estudou filoloxía na Universidade de Santiago, onde se licenciou e fixo a tese de doutoramento. Foi na USC onde comezou a investigar sobre sociolingüística e onde tiveron orixe as súas primeiras obras no eido.
Lector de lingua galega no Queen's College da Universidade de Oxford, baixo a supervisión de John Rutherford, e na Universidade de Birmingham, ás ordes de David Mackenzie, entre 1998 e 2003, en 2004 marchou a Milwaukee a dar clase na Universidade de Wisconsin-Milwaukee, no departamento de linguas castelá e lusófona.
Impulsor dos estudos galicianistas, foi directivo da AIEG. Colabora desde hai anos co xornal dixital Galicia Confidencial. Obra
Cartas de Marco Polo e outros relatos (Embora, 2004)
A lingua galega na cidade no século XX: unha aproximación sociolingüística (Xerais)
A lingüística galega desde alén mar
Publicidade e lingua galega
En memoria de tanto miragre. Estudos dedicados ó profesor David Mackenzie (coeditado por Gabriel Rei-Doval e Francisco Dubert).
Contacto de linguas, hibridade, cambio: contextos, procesos e consecuencias (co-coordinada por Eva Gugenberger, Henrique Monteagudo e Gabriel Rei-Doval, Consello da Cultura Galega - Instituto da Lingua Galega).
Vender en galego, con Fernando Ramallo.
Lingua inicial e competencia lingüística en Galicia, con Fernando Ramallo e Montserrat Recalde.
Actitudes lingüísticas en Galicia, con Fernando Ramallo e Montserrat Recalde.
Usos lingüísticos en Galicia, con Fernando Ramallo
Manual de Ciencias da Linguaxe, con Fernando Ramallo e Xoán-Paulo Rodríguez-Yañez Vida persoal
Casou para os Estados Unidos.
Gabriele Falloppio

Gabriele Falloppio, nado en Módena en 1523 e finado en Padua o 9 de outubro de 1562, foi un naturalista, botánico, anatomista e cirurxián italiano, considerado un dos anatomistas e médicos máis importantes do seu tempo. Traxectoria
Gabriele Falloppio estudou medicina na Universidade de Ferrara. A súa foi a época dourada da anatomía, pasando dun saber de base a unha disciplina autónoma, co seu propio programa de desenvolvemento, as diseccións eran cada volta máis frecuentes seguindo técnicas rigorosas. Entre os contemporáneos de Falloppio atópanse grandes anatomistas como Vesalio, Eustaquio ou Realdo Colombo, a quen sucedeu en Padua. Ensinou anatomía e cirurxía na Universidade de Ferrara, despois en Pisa (1548) e finalmente a partir de 1551 en Padua, onde foi capaz de disecar ata 7 cadáveres ao ano, algo pouco frecuente na época. Tamén ensinou botánica na primeira cátedra de farmacognosia fundada en Europa, que foi a de Padua (1533), converténdose no seu segundo titular ao suceder a Francesco Bonafede. Obra
Falloppio foi o primeiro en esclarecer a anatomía do embrión humano, demostrando a ausencia da vesícula alantoide (que só existe en aves e réptiles). Tamén realizou unha descrición da dentición primaria e da súa substitución pola secundaria, cun tecido diferente ao óseo. Así e todo os traballos de Falloppio centráronse fundamentalmente na anatomía dos nervios craniais e no sistema reprodutor feminino.
Sistema nervioso
Falloppio corrixiu e concretou a anatomía do ollo realizada por Vesalius, localizando a posición do cristalino e do corpo ciliar, e recoñeceu a orixe dos nervios ópticos preto dos colículos. Describiu detalladamente o tímpano e a súa relación co anel óseo no que se sitúa, así como as estruturas do oído medio e do oído interno; tamén describiu correctamente o curso do nervio auditivo; do mesmo xeito, describiu o nervio facial, o nervio glosofarínxeo e os núcleos do nervio trixémico. Distinguiu o plexo cardíaco, pero estivo equivocado ao ligar o nervio vago co tronco simpático.
Aparello xenital feminino
Notou a analoxía estrutural entre o clítoris e o pene, recoñecendo que o pene non penetra no útero durante o coito. Deulle o seu nome a un dos seus descubrimentos, as tubas uterinas ou trompas de Falloppio. Así a todo, estes apéndices xa os coñecían escritores antigos, como Rufo de Efesio, aínda que caeron no esquecemento Propuxo a utilización do que se considera un preservativo, "vaíña de pano lixeiro, feito a medida, para protexerse de enfermidades venéreas", como a sífilis en De morbo gallico que se publicou logo da súa morte en 1564 tras testar a súa eficacia en 1. 100 homes. Libros
De Metallis atque Fossilibus, 1557.
Observationes anatomicae, Venecia, 1561
Secreti diversi et miracolosi ne, Venecia, 1563
De medicatis aquis atque de fossilibus, Venecia 1569
De morbo gallico, Padoue 1563
De partibus similaribus humani corporis, Nuremberg, 1575.
De ulceribus, Venecia 1577
Opera tam practica quam theorica, Venecia, 1584
Opera omnia (1584; 1600; 1606).
Gabriele d'Annunzio

Gabriele d'Annunzio, nado en Francavilla al Mare (Pescara) o 12 de marzo de 1863 e finado en Gardane Riviera o 1 de marzo de 1938, foi un escritor italiano, precursor do fascismo. Traxectoria
Gabriele d'Annunzio naceu co nome de Gaetano Rapagnetta, fillo dun rico comerciante, xa dende moi novo deu mostras do seu talento literario, publicou aos dezaseis anos (1879) o seu primeiro poemario, Primo vere. En 1881 entrou na Universidade de Roma, onde integrou varios grupos literarios e escribiu artigos e críticas nos xornais locais. En 1889 publica a súa primeira novela Il piacere.
En 1897 d'Annunzio entra na Cámara dos deputados como independente, . En 1910 marcha a Francia para escapar das fortes débedas contraídas polo seu estilo de vida. Colabora con Claude Debussy na comedia musical Le martyre de Saint Sébastien (1911). Durante a primeira guerra mundial loitou como aviador e perdeu un ollo en combate aéreo. Ao rematar a guerra ocupou a cidade de Fiume (1919) á fronte dun grupo de voluntarios para propiciar a súa integración en Italia, diante a negativa dos aliados (Francia, Gran Bretaña e Estados Unidos) declarouse Duce e proclamou a independencia de Fiume (Rexencia italiana da Carnaro), cunha Constitución que é un precedente do fascismo italiano, e mantívose na cidade ata que a armada italiana bombardeou a cidade en decembro de 1920.
Despois de triunfar o fascismo en Italia, en 1924 recibiu o título de príncipe de Montenevoso, aínda que Gabriele d'Annunzio non participou na política de Benito Mussolini, tivo unha grande influencia na súa ideoloxía. Pouco antes da súa morte a Real Academia Italiana elixiuno como o seu presidente.
Obra
Gabriella Morreale

Gabriella Morreale de Castro, nada en Milán en 1930 e finada en Madrid o 4 de decembro de 2017, foi unha científica española de orixe italiana, precursora de endocrinoloxía moderna en España xunto co seu home, o médico e cirurxián Francisco Escobar del Rey. Adicou a súa vida á investigación das enfermidades por deficiencia de iodo. A ela se deben os traballos que levaron á erradicación do bocio en España. Traxectoria
Morreale estudou Ciencias Químicas, licenciatura que completou en 1951 na Universidade de Granada. En 1955, fixo a tese doutoral co catedrático Enrique Gutiérrez Ríos, ​ que completou cunha estancia posterior na Universidade de Leiden con Andreas Querido.
No 1958, volveu a España, ó Centro de Investigacións Biolóxicas, onde foi xefe da Sección de Estudos Tiroideos do Instituto Gregorio Marañón, entre 1963 e 1975. Foi directora do Instituto de Endocrinoloxía e Metabolismo Gregorio Marañón entre 1975 e 1980. Logo, no campus da Facultade de Medicina da Universidade Autónoma de Madrid, o seu laboratorio foi o xerme do actual Instituto de Investigacións Biomédicas, do que ostentou a vicedireción de 1984 a 1990. Tamén presidiu a Sociedade Española de Endocrinoloxía, de 1975 a 1979 e foi membro fundador da European Thyroid Association, da que foi presidente no 1977.
Ademais de acumular máis de 200 traballos científicos publicados, algúns importantes, a súa investigación sobre a tiroide permitiu a práctica erradicación do bocio por déficit de iodo en España, ó incorporarse comercialmente o sal iodado, e contribuíu de xeito decisivo na decisión de achegar suplementos de iodo ás nais embarazadas para asegurar o correcto desenvolvemento cerebral do feto. Recoñecementos
En 2022 o Ministerio de Ciencia e Innovación publicou as bases da primeira convocatoria dos Premios Nacionales de Investigación para Jóvenes, entre eles o Premio Nacional Gabriela Morreale, na área de medicina e ciencias da saúde.
Gabrielle (filme de 2013)

Gabrielle é un filme canadense de 2013 dirixido por Louise Archambault e protagonizado por Gabrielle Marion-Rivard no papel de Gabrielle, unha muller nova con síndrome de Williams que participa nun coro para adultos con discapacidades. Alí comeza unha relación romántica co seu compañeiro de coro Martin (Alexandre Landry).
O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Locarno o 12 de agosto de 2013. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Gabrielle Marion-Rivard como Gabrielle
Alexandre Landry como Martin
Mélissa Désormeaux-Poulin como Sophie
Vincent-Guillaume Otis como Rémi
Benoit Gouin como Laurent
Sébastien Ricard como Raphael
Marie Gignac como nai de Martin
Isabelle Vincent como nai de Gabrielle
Robert Charlebois como el mesmo
Gabu

Gabu é a principal cidade do leste de Guinea-Bissau e capital da rexión homónima, a súa poboación estimada para 2010 é de 37. 525 habitantes, o que a converte na segunda cidade do país despois da capital. Foi o centro do reino de Kaabu ata a súa conquista polo reino de Fouta Djallon en 1867. Gabu ten importancia como centro comercial do leste do país e do comercio con Guinea e o Senegal. Durante a época colonial chamouse Nova Lamego.
Gadaña

A gadaña é unha ferramenta agrícola, composta dunha coitela curva ensartada nun pau, usada para segar herba, forraxe para o gando ou cereais. A chegada dos medios mecánicos levouna ó desuso nos países desenvolvidos, aínda que sobrevive hoxe en día en moitas zonas rurais, realizándose ata campionatos de sega en zonas como o País Vasco.