Asistencia sanitaria transxénero

A asistencia sanitaria transxénero fai referencia a como as institucións médicas, as comunidades e os individuos abordan o coidado das persoas transxénero. Inclúe a prevención, diagnóstico e tratamento de condicións de saúde física e mental, así como terapias de reasignación sexual. Varianza de xénero e medicina
A varianza de xénero defínese na literatura médica como "identidade de xénero, expresión ou comportamento que está fóra das normas definidas culturalmente asociadas a un xénero específico". Por séculos, a medicina considerou a varianza de xénero como unha patoloxía. A Organización Mundial da Saúde identificou a disforia de xénero como un trastorno mental na Clasificación Internacional de Enfermidades (CID) ata o 2018. A disforia de xénero tamén se listou no Manual de diagnóstico e estatística dos trastornos mentais (DSMD-5) da Asociación Psiquiátrica Americana, onde anteriormente chamábase "transexualidade" e "trastorno de identidade de xénero".
En 2018, a ICD-11 incluíu o termo "incongruencia de xénero" como "incongruencia marcada e persistente entre o xénero experimentado do individuo e o sexo asignado", onde o comportamento e as preferencias de variante de xénero non implica necesariamente un diagnóstico médico. Non obstante, a diferenza entre "disforia de xénero" e "incongruencia de xénero" non sempre está clara na literatura médica.
Algúns estudos indican que o tratamento da variación de xénero como condición médica ten efectos negativos sobre a saúde das persoas transxénero e afirma que deben evitarse os supostos de síntomas psiquiátricos coexistentes. Outros estudos argumentan que o diagnóstico de incongruencia de xénero pode ser importante e incluso positivo para as persoas transxénero a nivel individual e social.
Terapia de reasignación de sexos
Hai varias opcións dispoñibles para que as persoas transxénero persigan unha transición física. Houbo opcións para a transición de individuos transxénero dende 1917. A terapia de reasignación de sexo axuda ás persoas a cambiar o seu aspecto físico e/ou as súas características sexuais para concordar coa súa identidade de xénero; inclúe terapia de substitución hormonal e cirurxía de reasignación sexual. Aínda que moitas persoas transxénero elixen a transición física, todas as persoas transxénero teñen necesidades diferentes e, como tal, non hai un plan de transición necesario. A asistencia sanitaria preventiva é unha parte crucial da transición e recoméndase un médico de atención primaria para as persoas transxénero que están en transición.
Terapia de substitución hormonal
A terapia de substitución hormonal preocúpase principalmente de aliviar a disforia de xénero nas persoas transxénero. As mulleres trans son normalmente tratadas con estróxenos e terapia anti-androxénica complementaria. Esta terapia induce a formación de mamas, reduce o crecemento do patrón de cabelo masculino e cambia a distribución da graxa, provocando tamén unha diminución do tamaño dos testículos e a función eréctil. Os homes trans son normalmente tratados con testosterona exóxena, que se espera que cese a menstruación, para aumentar o pelo facial e corporal, para causar cambios na pel e na distribución de graxas e para aumentar a masa muscular e a libido. Despois de polo menos tres meses, espérase outros efectos, como o afondamento da voz e os cambios nos órganos sexuais (como a atrofia dos tecidos vaxinais e o aumento do tamaño do clítoris). O seguimento periódico por parte dun endocrinólogo é unha forte recomendación para garantir a seguridade dos individuos mentres transitan.
O acceso ás terapias de substitución hormonal mellorou a calidade de vida das persoas da comunidade muller-a-home cando se compara con persoas home-a-muller que non teñen acceso á terapia de reposición hormonal. A pesar da mellora na calidade de vida, aínda existen perigos coa terapia de reposición hormonal, en particular coa automedicación. Un exame do uso da automedicación descubriu que as persoas que se automedicaban tiñan máis posibilidades de experimentar efectos adversos para a saúde por condicións preexistentes, como a hipertensión arterial, así como o desenvolvemento máis lento das características sexuais secundarias desexadas.
Na literatura médica demostrouse que a terapia hormonal para os individuos transxénero é segura cando é supervisada por un profesional médico cualificado. As persoas transxénero que buscan cirurxía e non hormonas poden ser presionadas ou obrigadas a usar hormonas para obter cirurxías.
O seguimento dos factores de risco asociados á terapia de substitución hormonal, como os niveis de prolactina nas mulleres transxénero e os niveis de policitemia en homes transxénero, son cruciais para a asistencia sanitaria preventiva das persoas transxénero que toman estes tratamentos.
Cirurxía de reasignación de sexos
O obxectivo da cirurxía de reasignación sexual, tamén coñecida como cirurxía de reasignación de xénero, é aliñar as características sexuais secundarias das persoas transxénero coa súa identidade de xénero. Como terapia de substitución hormonal, a cirurxía de reasignación sexual tamén se empregou como resposta ó diagnóstico de disforia de xénero.
Os estándares de atención da World Professional Association for Transgender Health, en galego "Asociación Profesional Mundial para a Saúde Transxénero", (WPATH) recomendan requisitos adicionais para a cirurxía de reasignación sexual cando se compara coa terapia de reposición hormonal. Mentres que a terapia de reposición hormonal pódese obter mediante algo tan sinxelo coma un formulario de consentimento informado, a cirurxía de reasignación sexual pode requirir unha carta de apoio dun terapeuta licenciado (dúas cartas para cirurxía xenital como a vaxinoplastia ou a faloplastia), tratamento hormonal e (para cirurxía xenital) completar un período de 12 meses no que a persoa vive a tempo completo como o seu xénero. As normas de WPATH, aínda que comunmente usadas en clínicas de xénero, non son vinculantes; moitos pacientes trans que se someten a cirurxía non cumpren todos os criterios de elixibilidade. Riscos para a saúde
Violencia
Os niveis máis elevados de violencia e abuso que experimentan as persoas transxénero resultan en efectos adversos únicos na saúde corporal e mental. Especificamente, nos escenarios con recursos limitados nos que as políticas non discriminatorias poden ser limitadas ou non forzadas, as persoas transxénero poden atopar altas taxas de estigma e violencia que están asociadas a malos resultados na saúde. Os estudos realizados en países industrializados mostran niveis máis altos de discriminación e acoso na escola, no lugar de traballo, nos servizos de saúde e na familia cando se comparan coas poboacións cisxénero, situando a transfobia como factor clave de risco para a saúde física e mental das persoas transxénero.
Hai datos limitados sobre o impacto dos determinantes sociais da saúde sobre os resultados de saúde dos individuos transxénero e de sexo non conformes. Non obstante, a pesar dos poucos datos dispoñibles, atopouse que individuos transxénero e de sexo non conformes teñen maior risco de sufrir malos resultados de saúde e restrinxiu o acceso á asistencia sanitaria debido ó aumento do risco de violencia, illamento e outros tipos de discriminación tanto dentro como dentro e fóra do ámbito sanitario.
A pesar da súa importancia, o acceso a coidados preventivos tamén está limitado por varios factores, incluíndo a discriminación e o borrado. Un estudo sobre o acceso das mulleres mozas transxénero ó tratamento contra o VIH descubriu que un dos principais contribuíntes ó non acceder ó coidado era o uso de nomes e pronomes incorrectos. Unha metaanálise da Enquisa Nacional de Discriminación Transxénero examinou ós enquisados ​​que usaron a enquisa e as súas experiencias co acceso á atención médica. Máis dun terzo das persoas que elixiron esta opción dixeron que evitaran acceder á atención xeral debido a prexuízos e temores de repercusións sociais. Saúde mental
As taxas de depresión e ansiedade na comunidade transxénero son significativamente máis altas que as que se atopan na poboación xeral, afectando tanto a homes transxénero como a mulleres transxénero. As taxas máis elevadas son causadas en parte pola falta de apoio social efectivo para as persoas transxénero, especialmente aquelas pre-transicionais ou no inicio da súa transición.
Varios estudos mostraron a relación entre o estrés minoritario e a elevada taxa de depresión e outras enfermidades mentais entre homes e mulleres transxénero. A esperanza de experimentar o rexeitamento pode converterse nun factor de estrés importante para os individuos transxénero e os non conformes de xénero. Os problemas de saúde mental entre as persoas trans están relacionados con taxas máis altas de autolesión, consumo de drogas e ideas e intentos suicidas. Asistencia sanitaria para mozos transxénero
As opcións de transición para os adolescentes e os mozos transxénero son significativamente limitadas en comparación coas dos adultos transxénero. Os mozos transxénero prepubescentes poden pasar por varios cambios sociais, como presentar o seu xénero e pedir que sexan chamados por un nome ou pronomes diferentes. As opcións médicas para a transición están dispoñibles cando o neno empeza a entrar na puberdade. Baixo a estreita supervisión dun equipo de médicos, os bloqueadores da puberdade poden usarse para limitar os efectos da puberdade.
A discriminación ten un efecto significativo na saúde mental das mozas transexuais. A falta de aceptación da familia, o rexeitamento nas escolas e os abusos dos compañeiros poden ser factores de estrés poderosos, o que leva a unha mala saúde mental e abuso de substancias. Un estudo realizado sobre mozos transxénero en San Francisco atopou que altas taxas tanto de prexuízos transxénero como raciais están asociadas cun aumento das taxas de depresión, trastorno postraumático e ideas suicidas.
Está en cuestión o uso de bloqueadores da puberdade como forma de tratamento para os mozos transxénero. Aínda que a Asociación Profesional Mundial para a Saúde Transxénero recomenda o seu uso, a probabilidade de resolver problemas de disforia de xénero antes da adolescencia e antes do uso de bloqueadores da puberdade son bastante elevadas. Tamén se suscitaron preocupacións sobre o impacto dos bloqueadores da puberdade na saúde física, como a densidade ósea. O uso a longo prazo dos bloqueadores da puberdade está relativamente pouco estudado, provocando dúbidas sobre os efectos secundarios nocivos a longo prazo. Asistencia sanitaria para adultos maiores transxénero
Os adultos maiores transxénero poden atopar desafíos no acceso e na calidade da atención recibida nos sistemas de saúde e nos fogares de anciáns, onde os provedores poden estar mal preparados para proporcionar atención culturalmente sensible ás persoas trans. Os individuos trans están en risco de envellecerse cun apoio máis limitado e en ambientes máis estigmatizadores que os individuos heteronormativos. A pesar da imaxe bastante negativa retratada pola literatura médica en relación á depresión e illamento que moitas persoas transxénero atopan en primeiras etapas da vida, algúns estudos atoparon testemuños de adultos LGBT máis antigos relacionando sentimentos de inclusión, confort e apoio á comunidade.