proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Museos Científicos Coruñeses

Os Museos Científicos Coruñeses son un servizo do Concello da Coruña que abrangue tres centros: a Casa das Ciencias, a Domus (Casa do Home) e o Aquarium Finisterrae, que se sitúan en diferentes lugares da cidade.
O seu obxectivo é a divulgación, comunicación e educación científica e tecnolóxica dos cidadáns de todas as idades. Organiza exposicións, conferencias, premios, cursiños, proxeccións, edicións, e colabora cos medios de comunicación nas tarefas de difusión científica. Tamén participa no desenvolvemento e creación de reunións, foros e congresos.
Nas súas instalacións pretende crear entretemento e ambientes distendidos onde os visitantes se familiarizaren coa ciencia. Ofrece oportunidades para a diversión e máis o xogo, buscando a educación en valores, aptitudes e procedementos científicos, e vencellándoos a outros máis xerais coma os de solidariedade, tolerancia, racionalidade, respecto e protección do medio. Historia
O primeiro en crearse foi a Casa das Ciencias, en 1983. Tiña como obxectivo cultural contribuír á cultura e educación científica, prestando especial atención aos escolares. Converteuse en pouco tempo no museo máis visitado de Galiza.
En 1995 abriuse a Domus, dedicada monograficamente ao ser humano, que mostra nos seus aspectos biolóxicos, demográficos, psicolóxicos e culturais.
En 1999 inaugurouse o Aquarium Finisterrae, que se centra nos ecosistemas mariños da costa galega. A súa creación veu motivada polos desastres ecolóxicos ocasionados polos accidentes que se producen na costa.
No 2000 presentouse o Plan Hércules, co que se creou a marca de Museos Científicos Coruñeses ( mc2) e se integraban os tres centros co obxecto de ampliar as súas actividades e servizos.
Os tres museos ofrecen servizos que inclúen: 5000 m² de salas de exposicións
30000 m² de espazo expositivo ao aire libre (Aquarium)
Un planetario
Dous salóns de actos
Unha sala de proxección de cine
Videoteca, con máis de 1500 títulos
Musgo knockout

Un musgo knockout é unha planta de musgo na cal un ou máis xenes específicos son eliminados (deleción) ou inactivados (o que se denomina knockout de xenes) por medio da técnica da gene targeting. Despois da deleción dun xene, o musgo knockout perde o trazo que estaba codificado por ese xene. Así, pode inferirse a función deste xene. Este enfoque científico denomínase xenética inversa, xa que os científicos tratan de desvelar a función dun xene específico. Na xenética clásica o científico empezaba estudando un fenotipo de interese e buscaba o xene que causaba dito fenotipo. Os musgos knockout son importantes en investigación básica en bioloxía e en biotecnoloxía. Fundamento científico
A deleción ou alteración dirixidas de xenes depende da integración dunha febra de ADN nunha posición específica e predicible no xenoma da célula hóspede. Esta febra de ADN debe ser sometida a enxeñaría para que ambos os extremos sexan idénticos para este locus xénico específico. Isto é un requisito previo para que sexa integrado eficientemente por recombinación homóloga. Basicamente, faise o mesmo proceso para os ratos knockout.
Ata agora, este método de gene targeting en plantas terrestres foi levado a cabo nos musgos Physcomitrella patens e Ceratodon purpureus, xa que nestas especies de plantas sen sementes a eficiencia da recombinación homóloga é varias ordes de magnitude maior que nas plantas con sementes.
Os musgos knockout son almacenados e distribuídos por un biobanco especializado chamado International Moss Stock Center (Centro de Almacenamento de Musgos Internacional). Método
Para alterar os xenes de musgo de maneira dirixida, o construto de ADN debe ser incubado xunto con protoplastos de musgo e con polietilenglicol (PEG). Como os musgos son organismos haploides, os filamentos de musgo rexeneradores (protonemas) poden ser ensaiados directamente con gene targeting en 6 semanas cando se utilizan métodos de PCR. Exemplos
División de cloroplastos
A primeira publicación científica sobre a identificación e función dun xene ata ese momento descoñecido utilizando musgos knockout apareceu en 1998 e os autores foron Ralf Reski e colaboradores. Delecionaron o xene ftsZ e así identificaron funcionalmente o primeiro xene fndamental para a división dun orgánulo nun eucarionte, o plastidio.
Modificacións de proteínas
Por medio de knockout de xenes múltiple sometéronse a enxeñaría as plantas de Physcomitrella, que carecían de glicosilación de proteínas específica de plantas, unha importante modificación postraducional. Estes musgos knockout son utilizados para producir compostos biofarmacéuticos complexos no campo da molecular farming.
Colección de mutantes
En cooperación coa compañía química BASF, Ralf Reski e colaboradores estableceron unha colección de musgos knockout que se utiliza para a identificación de xenes.
MusicBrainz

MusicBrainz é un proxecto cuxo obxectivo é a creación dunha base de datos musical de contido aberto. MusicBrainz recolle información sobre música gravada, nomes de artistas, títulos, listaxes de cancións, datas de publicación, etc. O 30 de xaneiro de 2016, MusicBrainz contiña información de arredor dun millón de artistas, un millón e medio de álbums e máis de quince millóns e medio de gravacións.
Os rexistros fanse grazas ao traballo de editores voluntarios que seguen unhas normas de edición precisas. As obras rexistradas poden conter outra información como a data de gravación, país de orixe ou a duración das cancións. Os usuarios finais poden utilizar programas que se comunican con MusicBrainz para etiquetar os seus arquivos de son como MP3, Ogg Vorbis ou AAC.
Musicoloxía

A musicoloxía é o estudo científico ou académico de todos os fenómenos relacionados coa música, como as súas bases físicas, a súa historia e a súa relación co ser humano e a sociedade. As súas orientacións son moi diversas, fan énfase en diferentes áreas de traballo, obxectos de estudo e problemas de investigación. A musicoloxía definiuse e desenvolveuse de maneira moi diferente segundo as diversas tradicións nacionais. Por exemplo, na academia inglesa, a teoría da música non pertence á musicoloxía; ambas ensínanse en departamentos universitarios diferentes e posúen asociacións e revistas específicas. Campos da musicoloxía
A musicoloxía na historia
A historia da música é un subcampo da musicoloxía que estuda como se desenvolveu a música ó longo do tempo. Este campo tamén é chamado ás veces musicoloxía histórica. En teoría, a historia da música pode referirse ó estudo da historia de calquera tipo de xénero musical (por exemplo a historia da música india ou a historia do rock). Na práctica, a historia da música áchase directamente relacionada co estudo da música clásica europea.
As ferramentas para abastecer a historia da música inclúen o estudo de manuscritos, estudo de traballos de compositores (ás veces realizando crítica textual), estudo das biografías de compositores e músicos, iconografía, estudo da relación entre a palabra e a música ou entre a música e a sociedade. O uso da análise musical para conseguir estas metas é a miúdo unha parte da historia da música, aínda que a análise “pura” ou o desenvolvemento de ferramentas novas da análise da música é máis probable que se inclúa no campo da teoría da música.
Na maior parte de Occidente, a historia da música ensínanos xeralmente que existe cronoloxicamente un equilibrio no repertorio (a través de audicións), o estudo e a análise destes traballos, os detalles biográficos e culturais da música e os músicos, e o escribir sobre música, habitualmente a través da crítica musical.
Etnomusicoloxía
A etnomusicoloxía é o estudo da música no seu contexto cultural. Pode ser considerado a antropoloxía da música. Sempre se considera dentro da etnomusicoloxía toda aquela música que non estea dentro de occidente. Jeff Todd Titon denominouno o estudo da "xente que fai música". A etnomusicoloxía pode incluír tamén o estudo da música clásica occidental dende unha perspectiva antropolóxica e frecuentemente, no canto de observar á música cunha cultura, observa a música como un reflexo da cultura.
Despois de estudar publicacións previas, os etnomusicólogos observan a música in situ nos lugares onde se dan (pero non sempre). Este traballo de campo pode implicar a gravación e transcrición da música nos seus lugares orixinarios, entrevistas cos músicos autóctonos e aprender a realizarse dentro dese estilo musical (chamado biomusicalidade).
Teoría da música
A teoría da música é un campo de estudo que describe os elementos da música e inclúe o desenvolvemento e o uso dos métodos para compoñer e analizar a música a través da notación musical e, en ocasións, do son musical en si mesmo. Xeralmente a teoría pode incluír calquera opinión, crenza ou concepto sobre a música (Boretz, 1995).
Musicoterapia

A musicoterapia consiste no uso da música dentro dunha estrutura organizada de traballo cun fin terapéutico. Obxectivos e recoñecementos
Os seus obxectivos inclúen restaurar, potenciar ou manter a saúde das persoas. Para iso utilízanse técnicas e procedementos específicos da disciplina. Dentro desta pódense atopar distintas correntes de pensamento e diversas influencias doutras disciplinas como a psicoloxía, a pedagoxía musical, o medicamento, a filosofía, a musicoloxía etc.
Incluída dentro das Terapias Creativas, recoñécese a existencia da musicoterapia como profesión en Estados Unidos desde 1950. Actualmente a musicoterapia estúdase no ámbito universitario en países como a Arxentina, o Brasil, Inglaterra e moitos outros[Cómpre referencia]. En España existe a titulación de máster ou posgrao, se aínda que é unha carreira universitaria como tal. Así mesmo, o Ministerio de Traballo non a recoñece a día de hoxe como profesión.
Pode ser un tipo de terapia en si mesma, aínda que o seu carácter interdisciplinario favorece a súa integración con outras modalidades terapéuticas.
A musicoterapia contempla aconteceres musicais e estéticos que promoven o desenvolvemento e recoñecemento de distintos aspectos da comunicación emocional das persoas. O musicoterapeuta debe comprender e non xulgar como de maior ou menor calidade as producións dos seus pacientes en tanto calidades técnicas dos mesmos
Entre as diversas técnicas usadas pódese distinguir primeiramente entre técnicas pasivas e activas segundo a música sexa escoitada ou executada en vivo. A musicoterapia aplícase tanto na práctica clínica como na social ou a educativa. Inicios da musicoterapia
Na Biblia, no primeiro libro de Samuel atopamos un exemplo de musicoterapia. Neste caso, o paciente é o rei Xaúl e o terapeuta o futuro rei David, polo contexto, podeos entender que se trata dalgunha enfermidade psicolóxica: Moitas civilizacións, ao longo da historia, recoñeceron a influencia que ten a música nas persoas e utilizaron os sons do tambor para efectuar terapias de grupo. O uso terapéutico dos sons, na actualidade segue unhas pautas definidas que, segundo os expertos, permiten atopar ritmos vitais e realizar interaccións creativas en grupo (para moitos terapeutas, a ferramenta sonora máis poderosa é o canto humano).
Neste sentido, os sentimentos humanos poden reflectirse na escala musical. Por exemplo:
O bemol é o signo musical que expresa a dor e o sostido representa a alegría. Tendo en conta algunhas teorías, a escala de dó maior é nobre e franca, a de re maior, brillante; a de sol, guerreira; a de do menor, patética, e máis tristes aínda, as de fa e sol menor. Dise que a marcha fúnebre de Beethoven diminúe as pulsaciones do corazón, e os clásicos máis curativos son Mozart, Bach, Vivaldi, os clásicos da India, e a música Taoísta.
Musiqq

Musiqq é un dúo de Letonia que se formou en 2009. O 23 de febreiro de 2011, o dúo gañou a selección nacional de Letonia para o Festival de Eurovisión 2011 en Alemaña coa canción "Angel in Disguise". Discografía
2010: Šī ir tikai mūzika
Mustang (filme)

Mustang é un filme dramático de 2015 dirixido pola turco-francesa Deniz Gamze Ergüven. A historia do filme está ambientada nunha vila turca remota e conta a vida de cinco rapazas orfas e os retos ós que se enfrontan como mulleres novas nunha sociedade fortemente conservadora. O evento da praia que desencadea a reacción da familia contra as cinco irmás ó comezo do filme baséase na vida persoal de Ergüven.
Foi estreado na sección Quincena dos Realizadores do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2015 onde gañou o Premio de Cinema Europeo. Mustang é o primeiro filme de Deniz Gamze Ergüven. Ela explicou que a súa motivación para facelo era desvelar as dificultades das mulleres de Turquía. O filme tamén gañou o Lux Prize. Foi escollido para a súa presentación especial no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2015. O filme gañou o premio da Asociación de Directores Polacos no festival Ale Kino! . Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios. Tamén foi nomeado ós Globos de Ouro na categoría de mellor filme en lingua non inglesa. Recibiu nove nomeamentos nos Premios César, e gañou catro, nas categorías de mellor filme, mellor guión orixinal, mellor edición e mellor banda sonora orixinal. Mustang recibiu a aclamación da crítica.
Durante a produción do filme, Deniz Gamze Ergüven estaba embarazada e case non puido continuar coa produción logo de que un produtor se retirase no derradeiro minuto. O produtor alegou preocupacións polo embarazo de Ergüven e se ela podería manterse ó día coas esixencias de rodaxe. Sinopse
O filme comeza con Lale, a máis pequena das cinco irmás e a protagonista, despedindo na escola a súa profesora, que se está a mudar a Istambul. As irmás deciden ir á casa en vez de coller unha furgoneta, para gozar do día asollado. No camiño, xogan na auga na praia cos compañeiros. Por un xogo, sentan sobre os ombreiros dos rapaces. Cando chegan á casa, a súa avoa repréndelles e pégalles por ter este tipo de contacto corporal cos nenos e así "darse pracer" con eles. O seu tío Erol está igualmente furioso. A partir de entón prohibe ás nenas saír da casa, mesmo para ir á escola. Personaxes
Güneş Şensoy como Lale
Doğa Doğuşlu como Nur
Elit İşcan como Ece
Tuğba Sunguroğlu como Selma
İlayda Akdoğan como Sonay
Nihal Koldaş como avoa
Ayberk Pekcan como Erol
Erol Afşin como Osman
Mutación BRCA

A mutación BRCA é unha mutación nos xenes BRCA1 e BRCA2, que son xenes supresores de tumores. Foron identificadas centos de tipos diferentes de mutacións nestes xenes, algunhas das cales foron determinadas como nocivas, mientres que outros non teñen un impacto comprobado. As mutacións nocivas neses xenes poden producir a síndrome de cancro hereditario de mama e ovario nas persoas afectadas. Só o 5-10% dos casos de cancro de mama son atribuídos a mutacións dos xenes BRCA1 e BRCA2 (sendo as mutacións de BRCA1 lixeiramente máis comúns que as de BRCA2), mais o impacto nas mulleres coa mutación xenética é máis profundo. As mulleres con mutacións nocivas nos xenes BRCA1 ou BRCA2 teñen cinco veces máis risco de padecer cancro de mama, e o risco de padecer cancro de ovario é de entre dez e trinta veces máis alto do normal. O risco de cancro de mama e ovarios e superior en mulleres con mutacións BRCA1 en comparanza con mutacións BRCA2. Ter mutacións de alto risco non garante que a muller chegue a desenvolver calquera tipo de cancro, ou que o cancro que apareza sexa debido á mutación.
Mutación dinámica

En xenética, unha mutación dinámica é un elemento herdable inestable no que a probabilidade de expresión dun fenotipo mutante é función do número de copias da mutación. Isto quere dicir que o produto de replicación (a proxenie) dunha mutación dinámica ten unha probabilidade diferente de mutación que o seu predecesor. Estas mutacións, normalmente curtas secuencias repetidas moitas veces, dan lugar a numerosas doenzas, incluíndo os trastornos de repetición de trinucleótidos.
Robert I. Richards e Grant R. Sutherland chamaron este fenómeno, no marco da xenética dinámica, mutaciós dinámicas. A expansión de tripletes está causada polo escorregamento (slippage) durante a replicación do ADN. Debido á natureza repetitiva da secuencia de ADN nesas rexións poden formanrse estruturas en bucle ('loop out') durante a replicacion de ADN mentres se mantén o apareamento complementario de pares de bases entre a febra parental e a febra filla que esta sendo sintetizada. Se se forma a estrutura en bucle a partir da secuencia na febra filla isto resultará nun incremento do número de repeticións. Porén, se a estrutura loop out está formada na febra parental ocorre unha diminución no número de repeticións. Parece que a expansión destas repeticións é máis común que a redución. Xeralmente, canto maior é a expansión máís probable é que causen unha doenza ou se incremente a gravidade da doenza. Esta propiedade resulta na característica anticipación vista en trastornos de repetición de trinucleótidos. A anticipación describe a tendencia a diminuír a idade de comezo e a aumentar a gravidade dos síntomas ao longo das sucesivas xeracións dunha familia afectada debido á expansión destas repeticións. Características comúns
A maioría desta doenzas teñen síntomas neurolóxicos.
A anticipación/o paradoxo de Sherman refírese a unha expresión progresivamente máis temperá ou máis grave da doenza en xeracións máis recentes.
As repeticións son usualmente polimórficas en número de copias, con inestabilidade mitótica e meiótica.
O número de copias está relacionado coa gravidade e/ou idade de comezo
Efectos de impresión
Mutación inversa. A mutación pode reverter ao normal ou a un estado portador de premutación. Exemplos
Síndroma do X fráxil
Enfermidade de Huntington
Distrofia miotónica
Atrofia muscular espiñal e bulbar
ataxia espiñocerebelar tipo 3
Ataxia de Friedreich
Distrofia muscular ocularfarínxea
Epilepsia mioclónica progresiva
Mutase

Unha mutase é un encima da clase das isomerases que catliza o movemento dun grupo funcional dunha posición a outra dentro da mesma molécula. Noutras palabras, as mutases catalizan transferencias intramoleculares de grupos químicos. Exemplos de mutases son a bisfosfoglicerato mutase, que se encontra dentro dos glóbulos vermellos do sangue e a fosfoglicerato mutase, que é un encima integral da glicólise. Na glicólise este encima cambia o 3-fosfoglicerato a 2-fosfoglicerato ao mover un só grupo fosfato dentro da mesma molécula.
Mutatis mutandis

Mutatis mutandis é unha locución latina que significa “cambiadas (as cousas) que deben ser cambiadas” ou “despois de cambiar as cousas que deben ser cambiadas”. A locución indica que, facendo os cambios necesarios entre dous textos, exemplos ou situacións análogas (pequenas diferenzas coma os nomes, lugares, datas etc. ), todo o demais podería permanecer igual sen prexuízo do sentido, compresión ou finalidade dos mesmos.
Úsase frecuentemente en economía, filosofía, leis e en lóxica, para considerar unha expresión cun termo novo, ou observar o seu uso nun conxunto de cambios implícitos e mutuamente entendidos. A expresión tamén é usada no estudo de hipóteses, onde se fai o cambio requirido sobre as bases factuais do pasado e se seguen as causalidades resultantes.
No contexto xurídico utilízase esta expresión cando se chega a un acordo entre as partes e se firma coa condición de facer só as modificacións necesarias a un modelo anterior, é dicir, sen pasar por unha negociación extensiva do texto. Etimoloxía
Ambos os termos “mutatis” e “mutandis” veñen do verbo latino “mūtō” (mūtō, mūtāre, mūtāvī, mūtātum) que significa “cambiar”. Mūtātīs é o participio de pasado pasivo (ablativo plural neutro), literalmente “tendo cambiado, despois de cambiar”. Mūtandīs é un xerundivo (ablativo plural neutro), que expresa idea de necesidade, así que: “cousas que teñen ou que deben de ser cambiadas”.
A locución é unha construción do ablativo absoluto, e probablemente ten unha orixe medieval.
Mutaxénese de saturación

A mutaxénese de saturación ou mutaxénese de saturación de sitios (SSM) ou, simplemente, sturación de sitios, é unha técnica de mutaxénese aleatoria usada na enxeñaría de proteínas, na cal un só codón ou conxunto de codóns é substituído por todos os posibles aminoácidos nesa posición. Hai moitas variantes da técnica de saturación de sitio, desde a saturación de sitios emparellados (saturando dúas posicións en cada mutante da biblioteca) ata a saturación de sitios escaneados (realizando unha saturación de sitios en cada sitio da proteína, o que ten como resultado unha biblioteca de tamaño [20 x (número de residuos da proteína)] que contén cada posible mutante puntual da proteína). Método
A mutaxénese de saturación conséguese normalmente por PCR de mutaxénese dirixida a sitio cun codón aleatoriado nos cebadores (por exemplo na mutaxénese de saturación de secuencias ou SeSaM) ou por síntese de xenes artificiais, cunha mestura de nucleótidos de síntese usada nos codóns que van ser aleatorizados.
Poden utilizarse diferentes codóns dexenerados para codificar conxuntos de aminoácidos. Como algúns aminoácidos están codificados por máis codóns que outros, a proporción exacta de aminoácidos non pode ser igual. Ademais, é habitual usar codóns dexenerados que minimizan os codóns de stop (que xeralmente non se desexan). En consecuencia, o 'NNN' (ver abreviaturas na táboa) non completamente aleatorizado non é ideal, e como alternativa utilízanse codóns dexenerados máis restrinxidos. Os 'NNK' e 'NNS' teñen a vantaxe de codificar todos os 20 aminoácidos proteinoxénicos, pero seguen codificando codóns de stop nun 3% das veces. Codóns alternativos como 'NDT', 'DBK' evitan completamente os codóns de stop e codifican un mínimo conxunto de aminoácidos que comprenden todos os principais tipos biofísicos (aniónicos, catiónicos, alifáticos, hidrófobos, aromáticos hidrófobos, hidrófilos, pequenos). No caso de que non haxa restricións para usar soamente un codón dexenerado, é posible reducir o nesgo considerablemente. Desenvolvéronse varias ferramentas computacionais para permitir un alto nivel de control sobre os codóns dexenerados e os seus correspondentes aminoácidos. (Significado dos símbolos de bases nos codóns dexenerados: N
calquera base; K
cetona; S
forte; D
non citosina; T
timina; B
non adenina; R purina. Os símbolos dos aminoácidos da última columna son os símbolos dunha letra dos aminoácidos proteinoxénicos). Aplicacións
A mutaxénese de saturación é utilizada xeralmente para xerar variantes para a evolución dirixida.
Mutaxénese etiquetada con sinatura

A mutaxénese etiquetada con sinatura (signature-tagged mutagenesis, STM) é unha técnica xenética utilizada para estudar a función dos xenes. Nesta técnica insírese no xenoma un transposón que contén unha secuencia "etiqueta" que o identifica. Os recentes avances en secuenciación do xenoma permitiron catalogar unha gran variedade de xenomas de organismos, pero a función dos xenes que conteñen aínda é en gran parte descoñecida. Usando esta técnica, a función dun produto dun determinado xene pode inferirse ao desactivalo e observar o efecto sobre o organismo. O uso orixinal e máis común da STM é descubrir que xenes dun patóxeno están implicados na súa virulencia na célula hóspede, para axudar ao desenvolvemento de novas terapias médicas e fármacos. Premisa básica
O xene en cuestión é inactivado por medio dunha mutación insercional. Utilízase un transposón que se autoinsire na secuencia do xene. Cando ese xene se transcribe e traduce a proteínas, a inserción do transposón afecta a estrutura das proteínas e (en teoría) impide o seu funcionamento. Na STM, os mutantes créanse pola inserción aleatoria dun transposón e cada transposón contén unha secuencia "etiqueta" (tag) exclusiva que o indentifica. Se unha bacteria mutante insercional mostra un fenotipo de interese, como a susceptibilidade a un antibiótico ao que anteriormente era resistente, o seu xenoma pode ser secuenciado e poden buscarse (usando un computador) as etiquetas usadas no experimento. Cando se localiza unha etiqueta, o xene que foi alterado queda tamén localizado (atoparase nalgún lugar entre un codón de inicio e de parada que marcan os límites dun xene).
A STM pode utilizarse para descubrir que xenes son críticos para a virulencia dun patóxeno inxectando un conxunto de diferentes mutantes aleatorios nun animal modelo (por exemplo, un modelo de infección en rato) e observar cales dos mutantes sobreviven e proliferan no hóspede. Eses mutantes patóxenos que non sobreviven no hóspede deben ter un xene inactivado, que cómpre para a virulencia. Por tanto, este é un exemplo de método de selección negativa.
Foi aplicada para buscar xenes de virulencia en especies como Mycobacterium tuberculosis, Salmonella typhimurium, Staphylococcus aureus, Vibrio cholerae ou Streptococcus pneumoniae.
Mutilación xenital

A mutilación xenital consiste en calquera tipo de procedemento que supoña a lesión dos xenitais externos ou a súa extirpación parcial ou total por motivos alleos ás necesidades médicas e sen ter en conta o parecer da persoa á que se lle practica.
As razóns para levar a cabo a mutilación xenital adoitan ser de tipo cultural ou social. Para a maioría das culturas nas que se practica, a principal razón para a mutilación xenital feminina é a crenza de que é necesaria para conseguir un bo casamento. Ámbito xeográfico
En todo o mundo, máis de 200 millóns de nenas e mulleres padeceron algún tipo de mutilación xenital. En África máis de 125 millóns de nenas maiores de 10 anos foron vítimas de mutilación xenital. África Occidental é a rexión con maior incidencia desta práctica, onde o número de vítimas supera o 85% das mulleres de entre 15 e 45 anos.
En América existe tamén esta tradición entre o pobo emberá chamí, que se estende entre zonas de Ecuador, Colombia e Panamá. Calcúlase que aínda se realiza a dúas de cada cinco nenas. Clasificación
Tipos de mutilación xenital feminina
En 1995 a OMS establece catro tipos de mutilación xenital feminina, que son os seguintes: Tipo I: Resección parcial ou total do clítoris e/ou do prepucio (clitoridotomía). Na cultura islámica recoñécese como unha sunna (tradición) e adoita equipararse á circuncisión masculina.
Tipo II: Resección parcial ou total do clítoris e labios menores, que pode incluír o corte dos labios maiores (escisión).
Tipo III: Estreitamento da abertura vaxinal mediante o corte e a recolocación dos labios menores ou maiores, con ou sen resección do clítoris (infibulación ou circuncisión faraónica). Déixanse dous pequenos orificios para a saída da urina e do sangue menstrual.
Tipo IV: Todos os demais procedementos lesivos dos xenitais externos con fins non médicos, tales como a perforación, a incisión, o raspado, a cauterización ou a introdución de substancias corrosivas na zona xenital.
Mutual Aid: A Factor of Evolution

Mutual Aid: A Factor of Evolution (Axuda mutua: un factor da evolución) é un libro do ruso Piotr Kropotkin sobre o concepto da axuda mutua e a cooperación voluntaria dentro do proceso evolutivo.
Foi escrito durante o seu exilio en Inglaterra. Foi publicado por primeira vez por William Heinemann en Londres en outubro de 1902, pero os distintos capítulos xa foran publicados orixinalmente entre 1890 e 1896 como unha serie de ensaios na revista literaria mensual británica, Nineteenth Century (século XIX).
Escrito en parte como resposta ó darwinismo social e, en particular, ó ensaio de Thomas H. Huxley The Struggle for Existence, o libro baséase na súa experiencia do día a día nas expedicións científicas en Siberia para ilustrar o fenómeno da cooperación. Tras examinar as probas da cooperación en comunidades de animais non humanos, "salvaxes", "bárbaros", nas autónomas cidades medievais, e na época moderna, chega á conclusión de que a cooperación e a axuda mutua son tan importantes ou máis na evolución da especie como a competencia e a loita mutua.
Considerada como unha das súas maiores obras, Kropotkin mostra toda a súa esencia como ideólogo sen deixar de lado o plano científico e analítico do tema en si. Partindo desa base, converte o principio do apoio mutuo e voluntario nun principio político.
Mutualismo

Mutualismo é, en Bioloxía e Ecoloxía, unha relación interespecífica na que dous organismos se benefician mutuamente. Precisamente, o concepto mutualismo deriva da axuda mutua que poden brindarse dous individuos que pertencen a diferentes especies. A relación de mutualismo é a miúdo temporal e, a diferenza da simbiose, a relación de mutualismo non é obrigada.
Muwatallis I

Muwatallis I, rei hitita, sucedeu a Huzziyas II tras asasinalo. Traxectoria
O seu goberno forma parte do "período escuro" ou "Reino Medio", do que case non se ten información algunha.
Morreu asasinado a mans de dous homes do seu séquito Kantuzzilis e Himuilis, quen, segundo algúns historiadores, poderían ser fillos de Huzziyas II.
Sucedeuno Tudhaliyas I, o primeiro gobernante do Reino Novo hitita.
Muxe

O nome de muxe, munxe ou muxo designa varias especies de peixe, esencialmente Mugil sp, dentro da familia dos Muxílidos (Mugilidae). Tamén se aplica a outros peixes das familias Cyprinidae, Lebiasinidae ou Polynemidae.
Muín Queimado, Trabada, Trabada

Muín Queimado é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 estaba deshabitado. Toponimia
O topónimo Muín Queimado (á espera da oficialización da forma O Muín Queimado) ten dous elementos: Muín (de Mŏlīnu, "muíño", coa forma dialectal -ín) e Queimado, facendo referencia a unha construción para a moenda que sufriu un incendio.
Muíño De Roos (Delft)

De Roos (en galego: "A Rosa"), é o derradeiro muíño de vento dos quince que noutrora estiveron sobre as murallas da cidade neerlandesa de Delft, na Holanda Meridional. O muíño, que foi declarado en 1967 monumento nacional des Países Baixos (rijksmonument) funciona aínda con regularidade moendo gran. Historia
A primeira mención a un muíño, situado na actual rúa Phoenixstraat, remóntase a 1352, coa denominación de Gasthuismolen. Naquel momento dispuña dunha parte superior de madeira, que foi posteriormente substituída pola pedra no século XVIII.
Descoñécese en que momento o muíño adquiriu a súa fisionomía actual, aínda que, en todo caso, tivo que ser con anterioridade a 1727.
A súa actividade reduciuse moi notablemente en 1929, por mor das escavacións producidas nas murallas da cidade cara ao norte do muíño, con motivo das obras da liña 1 do tranvía a través da rúa Phoenixstraat. Desde esa data ata os anos oitenta apenas mantivo a súa actividade de moenda de gran. Restauración
Nos anos 80 descubriuse que o muíño pandeaba por mor da súa actividade de moenda e polas condicións do lugar. A fundación Molen de Roos ("Muíño A Rosa") comezou entón unha colecta de fondos para a restauración, que durou tres anos. Tras os traballos de restauración, o muíño foi reinaugurado o 28 de setembro de 1990 polo Príncipe Claus, marido da raíña Beatriz.
Na parte superior do muíño áchase a exposición permanente Delftse Windmolens ("Muíños de vento de Delft"), así como unha tenda de produtos feitos á base de fariña. Construción do túnel baixo o muíño
Debido á construción dun túnel para o tráfico ferroviario, a titularidade do muíño De Roos transferíuselle en decembro de 2009 á empresa ProRail, titular das infraestruturas ferroviarias dos Países Baixos. Inicialmente, nesa operación reforzouse a base do muíño cunha base de formigón armado sustida sobre 45 columnas de aceiro. O 4 de xullo de 2012, o muíño elevouse un metro mediante estas columnas e extraeuse o chan por debaixo da lousa de formigón, para fabricar a estrutura portante do túnel; é dicir, o seu teito. O 12 de decembro de 2012 o muíño foi baixado e pasou a estar asentado sobre o teito do túnel. O 4 de setembro de 2013, ao remate das obras do túnel, a titularidade do muíño volveu novamente á asociación de defensa dos muíños holandeses De Hollandsche Molen ("O muíño holandés"), que é a súa propietaria desde 1926. Visitas
As visitas, cunha duración recomendada duns 30 minutos, pódense realizar os luns (de 13: 00 horas a 18: 00 horas), de martes a venres (de 9: 00 horas a 18: 00 horas) e os sábados (de 9: 00 horas a 17: 00 horas). Os domingos permanece pechado ao público.
Muíño da Correa, Oleiros, Ribeira

Muíño da Correa (á espera da oficialización da forma O Muíño de Correa) é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Lugares e parroquias
Parroquias de Ribeira
Myspace

Myspace é un servizo de rede social virtual fundado nos Estados Unidos, que pon gratuitamente á disposición dos seus membros rexistrados un espazo web personalizado, que permite crear un blog, mostrar as súas composicións musicais e difundir información de tipo persoal, sobre gustos, afeccións etc.
O site posúe tamén un sistema de mensaxería que facilita a comunicación entre os seus membros. Unha das maiores achegas deste espazo é a posibilidade que dá de albergar numerosos sites de grupos musicais e dj's dos estilos musicais máis variados, procedentes de múltiples países. Myspace é empregado por moitos artistas para daren a coñecer a súa obra.
Fundado por Tom Anderson e Chris DeWolfe en agosto de 2003, Myspace foi comprado polo grupo de Rupert Murdoch, News Corp. en xullo de 2005.
Myspace non ofrece servizo en galego.
Máis Mates

Máis Mates é unha revista dixital estudantil de matemáticas que comezou a publicarse no 2023. Tenta saír bimestralmente e está publicada por un grupo de estudantes da Facultade de Matemáticas da USC. Características
Máis Mates publica artigos en galego de divulgación matemática, incluíndo unha sección de problemas.
As súas seccións son: Historia, actualidade, sociedade e retos. As persoas autoras dos artigos son estudantes da Universidade de Santiago de Compostela.
En 2024 presentouse no IES Celanova Celso Emilio Ferreiro e na Casa dos Poetas.
Máis-menos

O sinal máis-menos (±) é un símbolo matemático empregado con distintos significados tamén noutros campos. Outro símbolo relacionado con este é o menos-máis (∓). Historia
Unha versión do signo, coa palabra francesa "ou", aparece nunha obra de Albert Girard de 1626 e o signo na forma moderna foi empregado por William Oughtred en Clavis Mathematicae, en 1631. Usos
En Matemáticas indica que un número ou unha expresión pode tomar dous valores, un positivo e un negativo, como na solución da ecuación x2
1, que é x
±1, é dicir, x
+1 ou x
–1.
Nalgúns casos emprégase para resumir dúas ecuacións, como na fórmula para resolver ecuacións de segundo grao: : x
− b ± b 2 − 4 a c 2 a. {\displaystyle \displaystyle x
{\frac {-b\pm {\sqrt {b^{2}-4ac}}}{2a}}. } que describe as dúas solucións da ecuación ax2 + bx + c 0.
Do mesmo xeito as dúas fórmulas trigonométricas cos ⁡ ( A + B )
cos ⁡ ( A ) cos ⁡ ( B ) − sin ⁡ ( A ) sin ⁡ ( B ) {\displaystyle \cos(A+B)
\cos(A)\cos(B)-\sin(A)\sin(B)\, } cos ⁡ ( A − B )
cos ⁡ ( A ) cos ⁡ ( B ) + sin ⁡ ( A ) sin ⁡ ( B ) {\displaystyle \cos(A-B)
\cos(A)\cos(B)+\sin(A)\sin(B)\, } poden resumirse con cos ⁡ ( A ± B )
cos ⁡ ( A ) cos ⁡ ( B ) ∓ sin ⁡ ( A ) sin ⁡ ( B ) {\displaystyle \cos(A\pm B)
\cos(A)\cos(B)\mp \sin(A)\sin(B)} En Estatística e outras ciencias experimentais indica o erro aleatorio ou erro nunha medida, no caso da estatística a miúdo o desvío estándar.
En xadrez o símbolo ± indica vantaxe para o xogador branco, mentres o símbolo ∓ representa vantaxe para o xogador negro.
Mámoa

As mámoas ou medoñas son túmulos funerarios característicos do Neolítico do noroeste da Península Ibérica. Características
Son amoreamentos artificiais de terra e/ou pedras, habitualmente de forma circular (xa que ás veces presentan unha estrutura lixeiramente elíptica), que se presentan de forma brusca sobre o terreo que sinalan e conteñen un ou varios enterramentos. Son coñecidas con variados nomes que aluden as súas diversas manifestacións ou tipos, como dolmen, anta, medoña, modia, medorra ou túmulo, que deixaron unha enorme pegada na toponimia e microtoponimia de Galicia. [Cómpre referencia]
Normalmente no seu interior agachan unha estrutura pétrea coñecida como dolmen ou anta, formando o conxunto un túmulo funerario característico da cultura megalítica. É habitual que presenten unha depresión na parte superior coñecida como cono de violación, resto dalgunha escavación ilegal na busca de materiais preciosos ou máis comunmente para aproveitar as pedras. Atópanse mámoas en moitos lugares onde houbo cultura megalítica.
Ao longo da historia serviron como sinalizadores de rutas e como límites territoriais, aparecendo habitualmente nos documentos medievais e modernos para facer puntualizacións xeográficas. No imaxinario popular atribuíronselles propiedades sanadoras e de fecundidade, así como unha constante relación co mundo imaxinario dos mouros e mouras que as converteron nas protagonistas de multitude de lendas e contos, moitos delas afirmando que no seu interior había grandes tesouros, o que provocou que a maioría fosen espoliadas. [Cómpre referencia] A mámoa máis antiga datada en Galicia é A Chousa Nova I, en Silleda. Está datada hai 6350 anos, mil máis antiga que o dolmen de Dombate.
As mámoas forman grupos en campos chamados ás veces oleiros ou campo das olas, polos restos de cerámica que conteñen. Sinalouse restos de escritura hemisférica e talvez altares druídricos sospeitados por Obermayer.
Arredor das mámoas hai lendas, como a que di que se aparece unha galiña con pitos debaixo dun dolmen na noite de san Xoán, convértense en ouro, ou que nelas hai escondidas pota que poden ter ouro ou veleno. Denominacións
A denominación máis estendida para coñecer este tipo de monumentos é a de mámoa e procede do diminutivo latino mammula 'órgano glandular das femias dos mamíferos'. Esta denominación aplícase metaforicamente a este tipo de monumentos pola similitude dos mesmos cun peito feminino. Tamén se usan diminutivos como mamoíña ou mamoela.
Outras denominacións teñen que ver coa voz latina meta (galego meda), obxecto de forma cónica ou marco de delimitación. Esta palabra unida a distintos sufixos deu á súa vez distintas verbas usadas para referirse a este tipo de túmulos: META + ONEA > medoña META + ORRA > medorra META + ELA> medela
Máquina Enigma

Enigma era o nome dunha máquina que dispoñía dun mecanismo de cifrado rotatorio, que permitía usala tanto para cifrar como para descifrar mensaxes. Varios dos seus modelos foron moi empregados en Europa dende comezos dos anos 1920.
A súa fama débese a ter sido adoptada polas forzas militares de Alemaña dende 1930. A súa facilidade de manexo e suposta inviolabilidade foron as principais razóns para o seu amplo uso. O seu sistema de cifrado foi finalmente descuberto e a lectura da información que contiñan as mensaxes supostamente protexidas é considerada como unha das causas de ter rematado a segunda guerra mundial cando menos dous anos antes do que ocorrería sen o seu descifrado. A máquina equivalente británica, Typex, e varias estadounidenses, como a SIGABA (ou M-135-C no exército), eran semellantes a Enigma. A primeira máquina moderna de cifrado rotatorio, de Edward Hebern, era considerablemente menos segura, feito constatado por William F. Friedman cando foi ofrecida ó goberno dos Estados Unidos.
Máquina Pneumática

Máquina Pneumática (nome latino Antlia) é unha constelación tamén chamada Antlia Pneumática (máquina pneumática) coma o invento do físico inglés Robert Boyle do século XVII. O seu nome foi reducido na protocolización das 88 constelacións por parte da Unión Astronómica Internacional.
O astrónomo Nicolas-Louis de Lacaille púxolle este nome na época en que estivo traballando no observatorio do Cabo de Boa Esperanza, dende 1750 ata 1754. Despois de observar unhas 10. 000 estrelas meridionais, Lacaille fixo unha división do ceo sur con catorce novas constelacións, entre as cales estaba Antlia. Observación
α (alpha) Antliae: (Ascensión recta (A. R. ) 10 h, 27 min, 9, 1 s - declinación (Dec. ) de -31°, 04' 04". ). Magnitude aparente de Alfa Ant é 4, 25 e o seu tipo espectral é K4.
δ (delta) Antliae: A. R. 10 h, 29 min, 35, 3 s - Dec. de -30°, 36', 26". A magnitude aparente de Delta Ant é 5, 56 e o seu tipo espectral é B9. A Delta Ant acompañada unha estrela branco-azulada de magnitude 9, 7 e ambas atópanse a 1100 anos luz de distancia do Sol.
ζ (zeta) Antliae: Sistema triplo de estrelas que se pode ver con pequenos telescopios.
NGC 3132, nebulosa planetaria coñecida coma Nebulosa "estalido 8" ou Nebulosa de Anel do Sur. No seu corazón contén un sistema estelar binario.
NGC 2997, galaxia espiral grande e feble, cun núcleo estelar. Resulta moi difícil observala cun telescopio pequeno dados o seu tamaño e intensidade.
Máquina comecartos

Unha máquina comecartos ou simplemente un comecartos é un aparello automático concibido para ofrecer xogos de aposta sen a intervención dun empregado. Estes dispositivos poden ser mecánicos, electrónicos ou dixitais. O xogo consiste en introducir unha moeda coa esperanza de que saia unha combinación gañadora e obter un premio en metálico que proporciona a propia máquina. Tipos de comecartos e formas de xogar
As máquinas comecartos poden ser de dous tipos: Programadas: nestas máquinas o premio depende dun programa interno na máquina, de tal forma que ao cabo dunha secuencia de xogadas a máquina devolverá unha cantidade determinada do que se meteu nela. Este tipo de máquinas son habituais dos salóns de xogo e nalgúns países tamén en bares ou cafetarías.
De azar: nestas máquinas os premios dependen exclusivamente do azar. Para coñecer a porcentaxe de pago destas máquinas hai que acudir á estatística e a probabilidade. Só se adoitan atopar en salóns de xogo dos casinos.
Existen distintas apostas nunha máquina. Tamén se pode xogar a sinxelo, dobre, triplo, quíntuplo. Canto máis alta sexa a aposta, os premios tamén aumentan. Existen tamén comecartos progresivos. Os comecartos progresivos ofrecen un gran potencial de gañar interesantes botes. Cada vez que alguén xoga un xogo de comecartos progresivo, engádese cada vez máis diñeiro ao bote e por iso se lle chama “progresivo”.
Actualmente estanse impoñendo as máquinas dixitais, que substitúen aos tradicionais rodetes. Hai tamén máquinas mixtas, nas que se combinan rodetes no xogo inferior e un sistema dixital no superior.
Máquina de coser

Unha máquina de coser é unha máquina que se emprega para coser tea e outros materiais xunto con fío. Historia e características
As máquinas de coser inventáronse durante a primeira Revolución Industrial para diminuír a cantidade de traballo manual de cosido realizado nas empresas de confección de roupa. Dende a invención da primeira máquina de coser para traballar, atribuída en xeral ao inglés Thomas Saint en 1790, a máquina de coser mellorou moito a eficiencia e a produtividade da industria da confección.
As máquinas de coser domésticas están deseñadas para que unha persoa poida coser artigos individuais empregando un único tipo de puntada. Nunha máquina de coser moderna a tea deslízase de xeito doado dentro e fóra da máquina sen o inconveniente das agullas, dedais e outras ferramentas que se empregan na costura a man. A automatización do proceso comporta un aforro de tempo. Pola súa banda, as máquinas de coser industriais son meirandes, máis rápidas, máis complexas e máis variadas no seu custo, aparencia e tamaño.
O mecanismo de desprazamento da tea pode ser unha guía ou pode ser un patrón controlado (por exemplo, o tipo Jacquard). Nalgunhas máquinas de coser modernas tamén se adoitan atopar protectores de agullas e dispositivos de seguridade para evitar lesións accidentais por picadas de agulla.
Máquina de fluído

Denomínanse máquinas de fluído aquelas que intercambian enerxía mecánica a partir das trasnformacións sufridas por un fluído.
Se no proceso o fluído incrementa a súa enerxía, a máquina denomínase xeradora (compresores, bombas), mentres que se a diminúe, a máquina denomínase motora (turbinas, motores de explosión).
As máquinas de fluído clasifícanse en función da compresibilidad do fluído en: Máquina hidráulica: Aquela que traballa con fluídos incompresibles. A este grupo pertencen as máquinas que traballan con líquidos (por exemplo, auga) pero ademais inclúense aquelas que traballan con gases cando estes compórtanse como incompresibles, por exemplo os ventiladores.
Estas máquinas aproveitan unicamente a enerxía mecánica dispoñible no fluído (cinética e potencial), de modo que se se incrementa a temperatura do fluído á entrada da máquina, simplemente obterase á saída un fluído máis quente, sen que o devandito incremento de temperatura supoña un aproveitamento maior da enerxía dispoñible.
Así, os muíños, aproveitan a enerxía cinética dos cursos de auga, mentres que as modernas centrais hidroeléctricas aproveitan a enerxía potencial da auga embalsada.
O intercambio enerxético nestas máquinas está gobernado pola ecuación de Bernoulli.
Máquina térmica: Aquela que traballa con fluídos compresibles, xa sexan condensables (caso da máquina de vapor) ou non condensables (como a turbina de gas).
Neste caso, si se aproveita a enerxía térmica do fluído, xa que a enerxía mecánica prodúcese mediante a expansión do fluído (incremento do seu volume específico). Neste caso, ó incrementar a temperatura do fluído á entrada da máquina, obterase unha maior cantidade de enerxía mecánica no eixe da máquina.
O estudo dos intercambios de enerxía nas máquinas térmicas é obxecto da termodinámica.
As máquinas de fluído tamén se clasifican atendendo a dous criterios, a cantidade de fluído e o movemento da máquina. Denomínanse volumétricas ou de desprazamento positivo aquelas máquinas que son atravesadas por unha cantidade de fluído coñecida. Estas á súa vez clasifícanse en alternativas ou rotativas en función do movemento obtido.
Aquelas máquinas que son atravesadas por un fluxo continuo, denomínanse turbomáquinas. As turbomáquinas son sempre rotativas.
As tres clasificacións anteriores son complementarias de modo que, por exemplo, un ventilador é unha turbomáquina hidráulica xeradora, mentres que un motor de explosión é un motor térmico alternativo (de desprazamento positivo).
Máquina expendedora

Unha máquina expendedora é un dispositivo mecánico con compoñentes electromecánicos ou electrónicos empregado para a venda e distribución de produtos ou servizos. O obxecto é a venda e distribución autónoma, sen presenza humana, e de xeito automático. Existen máquinas expendedoras de todo tipo de produtos e servizos: larpeiradas, bebidas quentes ou frías, comida, artigos comerciais e todo tipo de servizos como entradas ou billetes.
En inglés as máquinas expendedoras son chamadas «vending machine», termo que se aplica a todo o sector como: vending. [Cómpre referencia] Descrición xeral
Unha máquina expendedora en xeral componse de: Carcasa exterior, xeralmente metálica e de seguridade.
Pantalla informativa para a selección de artigos, visualización de prezos e crédito.
Moedeiro para o cobro e dar voltas da compra.
Exposición de produtos e servizos en venda.
Caixón de recollida do produto mercado.