proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
This Is England

This Is England é un filme inglés escrito e dirixido por Shane Meadows que se estreou no 2006. É un exemplo de cinema independente e social inglés, que mostra o movemento skinhead desde un punto de vista antirracista. Argumento
O argumento está ambientado na Inglaterra dos anos oitenta, na época da Guerra das Malvinas, onde un rapaz de 12 anos chamado Shaun (Thomas Turgoose), perde o seu pai na guerra e múdase de cidade.
A vida a Shaun na nova cidade non lle agrada moito, xa que sempre lea cos compañeiros de clase que se mofan do seu aspecto e do seu defunto pai. Un día, Shaun coñece a unha banda de mozos skinhead encabezada por Woody. Os membros, ao velo tan abatido, deciden animalo e adóptano na súa banda. A partir dese momento, o cativo participa nas esmorgas dos mozos. Entón Shaun decide converterse nun skinhead coma eles.
Semanas despois aparece Combo, un antigo membro da banda, que logo de tres anos no cárcere se presenta con ideas nacionalistas racistas, e a partir de aí, divídense entre os membros que teñen ideais antirracistas e os que seguen as ideas de Combo. Shaun, convencido polas palabras de Combo, que se aproveita da tristeza que este sofre pola morte do seu pai nas Malvinas, decide ficar ao lado do novo líder para "loitar polo orgullo de seu pai", mais co tempo darase conta do erro cometido.
Nunha noite, Combo, despois de fumar porros que lle mercara a Milky (o único negro do grupo) canda el, Shaun e outros máis; comeza a golpealo con rabia até deixalo inconsciente, aínda que ao final lle entra o remorso e o leva ao hospital coa axuda dos outros.
Na fin da película Shaun tira a bandeira da cruz de San Xurxo ao mar. Personaxes
Thomas Turgoose como Shaun Fields
Stephen Graham como Andrew "Combo" Gascoigne
Jo Hartley como Cynthia Fields
Joseph Gilgun como Woody
Vicky McClure como Lol Jenkins
Andrew Shim como Michael "Milky"
Rosamund Hanson como Michelle "Smell"
Andrew Ellis como Gadget
Perry Benson como Meggy
George Newton como Banjo
Jack O'Connell como "Pukey" Nicholls
Kieran Hardcastle como Kes
Chanel Cresswell como Kelly Jenkins
Danielle Watson como Trev Jenkins
Sophie Ellerby como Pob
Kriss Dosanjh como Mr. Sandhu
Michael Socha como Harvey
Frank Harper como Lenny
Charlie Smith como Mickey
Thoiry, Ain

Thoiry é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Thoissey

Thoissey é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Demografía
Forma con Saint-Didier-sur-Chalaronne a aglomeración urbana de Thoissey. Ten a peculiaridade de que aínda que o nome achégao Thoissey, Saint-Didier ten a maioría da poboación e da superficie. A área da aglomeración é de 26, 32 km² e a súa poboación é de 3. 617 persoas (censo de 1999). Lugares e monumentos
Canle des Echudes (século XV), de 5, 5 km de lonxitude.
Farmacia do hospital (século XVIII).
Igrexa (século XIX).
Lavadoiro (século XIX).
Tholos

Un tholos ou tolos (do grego θόλος) e plural tholoi é, na arquitectura da Grecia antiga, unha construción de forma circular.
As primeiras casas deste tipo remóntanse ao Neolítico. Tamén se denominan tholos certas construcións funerarias cun plano circular, como as usadas na cultura micénica. O arquetipo destas tumbas é o "Tesouro de Atreo".
Finalmente, o tholos designa principalmente un templo de estilo clásico, xeralmente grego, cun chan circular rodeado por unha columnata. O máis coñecido é o tholos de Delfos. Formas antigas
Prehistoria
Un tholos pode designar unha casa neolítica circular. Os restos máis antigos documentados atopáronse en Khirokitia (Chipre), c. 5800 a. C. , con paredes de terra apiñada e canas con barro e presentan cubertas de tipo cupular. Estas vivendas estaban amplamente estendidas no Neolítico tardío tamén por Creta. Nas Cícladas, atopouse un tipo de construción en tholos, pero para o seu uso como hórreo. Máis tarde, especialmente en Chipre e Creta, as cabanas circulares utilizáronse como tumbas colectivas.
Atopáronse estruturas semellantes en Los Millares, España. Actualmente, pódese visitar.
En Antequera atópase o tholos de El Romeral como exemplo de sepulcro de dúas cámaras do Calcolítico (3800 a. C)
Tholos micénicos
A tumba de tholos, tumba de cámara ou tumba de cúpula é un tipo de tumba moi estendida no mundo micénico (Ver: Micenas, Pilos, Tóricos. .. ). O Tesouro de Atreo, en Micenas é o máis importante.
Estas cámaras ou tumbas subterráneas, revestidas de pedras, estaban cubertas por unha falsa cúpula de cantilever, de sección oxival, á que se accedía a través dun corredor. Este sistema non se mantén durante moito tempo a menos que estea cuberto cunha masa de terra que faga peso e impida o seu movemento. Cando a erosión elimina esta contribución adicional da terra, ocorre o seu colapso. Isto adoita acontecer. Tholos da Grecia clásica
Tholos de Atenas
Este monumento construíuse na Ágora de Atenas no 465 a. C. , despois da destrución por Xerxes I no 480 a. C. , durante as Guerras Médicas, dun monumento máis antigo que tiña a mesma función.
Tholos de Delfos
O Tholos de Delfos está incluído no santuario de Atenea Pronaia. Esta construción circular construíuse entre o 380 a. C e o 360 a. C. . Ten 20 columnas dóricas dispostas nun círculo de 14´76 metros de diámetro exterior, con 10 columnas corintias dentro. O Tholos está situado a uns 800 metros do complexo monumental de Delfos. Restauráronse tres das columnas dóricas, mellorando a estética do monumento e converténdoo no máis emblemático e fotografado de Delfos.
Tholos de Montelirio

Tholos de Montelirio é un sitio arqueolóxico na provincia de Sevilla, cerca de Valencina de la Concepción e Castilleja de Guzmán. Consiste nun tholos que consta de dúas cámaras (unha grande e outra máis pequena), un corredor ao aire libre, duns 40 metros de lonxitude, e un atrio, cuberto por un túmulo artificial. Estímase que foi construído durante a Idade do Cobre, nalgún momento comprendido entre os anos 2900 e 2800 a. C. Dimensións
Está baixo un túmulo de 75 metros de diámetro. O tholos ten unha lonxitude aproximada de 50 metros: 37, 7 metros de lonxitude do corredor, 4, 75 metros de diámetro pertencentes á cámara grande e 2, 75m de diámetro da cámara pequena. Artefactos e restos humanos
Entre os artefactos hai un puñal cunha folla de cristal de rocha e un mango de marfil decorado con 90 contas discoides perforadas feitas de nácara. A cámara principal contén corpos humanos e estaba cuberta cunha pátina vermella de cinabrio e decorada con motivos do sol. A investigación da Universidade de Sevilla determinou que durante o solsticio de inverno o sol brillaba durante uns minutos polo corredor de entrada, iluminando a cámara funeraria e golpeando unha estela que representaba á deusa nai. Descubriuse que todos os restos humanos do lugar conteñen "niveis moi altos" de mercurio. Crese que isto se debe á súa continua exposición ao cinabrio que contén mercurio ou porque a súa pel estaba pintada con mercurio. Ademais, atopáronse evidencias de artrose nos ósos, que, tendo en conta a esperanza de vida media de 40 anos na Idade do Cobre, pode indicar que eses humanos andaban moito ou eran bailaríns. En 2008 descubriuse o esqueleto dun individuo de alto rango enterrado na tumba do lugar e pensábase que era un home. Debido aos artefactos de marfil circundantes, o esqueleto foi bautizado como o "Home de Marfil". Porén, en 2021 anunciouse que, baseándose na análise do péptido ameloxenina específico do sexo no esmalte dental. o esqueleto é o dunha muller. Os resultados correspondentes foron publicados en 2023 por Nature e propúxose un novo nome para o esqueleto, "Ivory Lady" (muller de marfil).
Tholos del Romeral

O tholos del Romeral é unha construción megalítica do 1800 a. C. situada en Antequera. Forma parte do conxunto megalítico xunto co dolmen de Menga e dolmen de Viera. Está situado a uns 4 km deles. Todos foron construídos cunha diferenza duns 700 anos. Descrición
Foi descuberto polos irmáns Viera a principios do século XX, o dolmen del Romeral non era coñecido ata entón. Ten un corredor con 11 grandes lousas no teito. O corredor de 26, 3 m de lonxitude, 1, 5 metros de anchura e unha altura de menos de dous metros ata unha cámara final seguida doutra máis pequena. O teito da cámara de base circular é unha falsa bóveda, constituída con pequenas pedras superpostas en capas sucesivas ata case pechar o teito que ten sobre el unha lousa. O diámetro inicial é de 5, 20 metros no chan e no teito 2, 20 metros. A altura total da cámara é duns catro metros. Na pequena cámara final atopáronse restos humanos. Está elevada 70 cm sobre a primeira e desviada uns 10 graos dela. Esta pequena cámara ten 2, 34 metros na base e 1 metro no alto, tamén pechado o teito cunha lousa. A altura máxima é de 2, 40 metros. A orientación é acimut de 199º, octante S-SO do horizonte. O dolmen está baixo un túmulo duns 80 metros de diámetro e 10 metros de altura.
Thomagata Patera

Thomagata Patera é un patera ou cráter volcánico da superficie da lúa de Xúpiter, Ío. Está situado no hemisferio oculto de Ío, nas coordenadas 25, 67° N 165, 94° O, cara ao leste dos volcáns activos Volund e Zamama, que están bastante próximos. Thomagata é un patera coma forma de ril, un tipo de cráter volcánico semellante a unha caldeira, con 56 km de longo por 26 km de ancho, cunha profundidade de 1, 2-1, 6 km de profundidade. O volcán está actualmente inactivo coma punto quente, e coma tal nun foi observado, o brillante chan do patera suxire que está frío dabondo coma para que se poida condensa-lo dióxido de sulfuro e sulfuro. Thomagata está localizado no centro dun baixío, o cal está situado nunha mesa (meseta, outón, mensa) duns 100 km de ancho. Os bordos da mesa elévanse uns 200 m sobre as planicies dos arredores, aínda que se descoñece a pendente dos bordos de Thomagata Patera. Se o chan do patera está ó mesmo nivel cás planicies dos arredores, a pendente occidental da mesa podería ser de 2°. A morfoloxía desta mesa e o patrón dos regueiros de lava que flúen ó longo das pendentes, afastándose de Thomagata (polo menos na cara oriental) suxire que Thomagata Patera e a mesa que rodea a este podería ser un escudo de volcán, chamados tamén tholus en Io. A marxe irregular da mesa e a morea de cascallos que hai na base da escarpa suxire que foi modificada polo acción erosiva do dióxido de suilfuro.
A sonda Galileo conseguiría observacións detalladas deste patera en outubro do 2001, Thomagata Patera recibiu o seu nome oficial no ano 2006 por parte da Unión Astronómica Internacional (UAI), nome procedente da mitoloxía chibcha, onde Thomagata era o deus da tronada. Tal coma se refire a este deus a UAI, o mítico Thomagata era "un terrorífico espírito que podía voar atravesando os ceos para transforma-los homes en animais. "
Thomas A. Steitz

Thomas Arthur Steitz, nado o 23 de agosto de 1940 en Milwaukee, Wisconsin, é un Sterling Professor (é o grao académico máis alto na Universidade Yale) de Biofísica e Bioquímica Molecular no Instituto Médico Howard Hughes da Universidade Yaleen New Haven, Connecticut, Estados Unidos. Steitz foi galardoado co Premio Nobel de Química en 2009 xunto con Venkatraman Ramakrishnan e Ada Yonath polo estudo da estrutura e función do ribosoma. Traxectoria
Steitz tamén gañou o Premio Internacional Gairdner en 2007 polos seus estudos sobre a estrutura e función do ribosoma, que mostrou que a peptidil transferase era unha reacción catalizada polo RNA, e por revelar o mecanismo de inhibición desta función polos antibióticos.
Steitz estudou química no Lawrence College e recibiu un doutoramento en Bioquímica e Bioloxía Molecular da Universidade Harvard en 1966. Está casado con Joan A. Steitz, tamén profesor de Biofísica e Bioquímica Molecular de Yale.
Thomas Bewick

Thomas Bewick, nado en Ovingham o 12 de agosto de 1753 e finado en Gateshead o 8 de novembro 1828) foi un gravador inglés. Traxectoria
Bewick naceu en Ovingham, preto de Newcastle upon Tyne, nunha familia de orixes humildes.
Bewick demostrou un bo talento para debuxar dende pequeno, e aínda que non recibiu clases de arte, aos 14 anos, converteuse en aprendiz de Ralph Beilby, un artesán gravador de produtos de madeira. Neste obradoiro desenvolveu tanto os seus coñecementos e habilidades que en 1775 obtivo un premio da Royal Society of Arts por unha obra titulada Huntsman and the Old Hound. Ao ano seguinte, asumiu o papel de socio no negocio de Beilby.
Non só se limitou a reproducir as técnicas de gravado dos adornos tradicionais de madeira, senón que tamén introduciu novos métodos de gravado como o de achegar a elaboración á dos metais en canto a refinamento e rendemento. Unha das súas técnicas favoritas era a xilografía sobre veta de punta que estendeu e fixo famosa. Grazas a esta actividade innovadora, Bewick abriu un laboratorio en Newcastle upon Tyne xunto co seu irmán, o seu fillo e un gran número de axudantes e estudantes, entre eles William Harvey, que é considerado o seu digno "herdeiro" profesional.
Bewick fixo e publicou numerosos libros de ilustracións, en branco e negro, nos que mostraba un gran respecto pola natureza.
En 1790 apareceu unha Historia xeral dos cuadrúpedes (A General History of Quadrupeds), na que describiu os mamíferos como o ensaio xeral do gran arquivo da natureza, publicado sete anos despois, que permaneceu indisolublemente ligado ao nome do seu autor: History of British Birds, unha obra valiosa aínda que vinculado ao territorio e á fauna inglesa, dividido en dous volumes, Land Birds e Water Birds, cun suplemento en 1821. Para este último traballo, Bewick utilizou o coñecemento obtido das súas excursións, así como a información obtida de veciños e historiadores da natureza da súa época, como Thomas Pennant e Gilbert White.
As outras obras que fixeron famoso a Bewick foron as coleccións das súas Viñetas (Vignettes), impresas postumamente en 1877, que se converteron en fonte de inspiración para xeracións enteiras de ilustradores e gravadores, tanto polo seu estilo inconfundible como pola súa riqueza e precisión iconográfica.
Ademais, Bewick contribuíu ao libro Traveller de Oliver Goldsmith, Deserted Village de Thomas Parnell, Ermitaño de William Somervile e á colección de fábulas de Esopo.
A súa autobiografía, Memoirs of Thomas Bewick, by Himself, publicouse en 1862.
Para honrar a súa memoria un establecemento educativo de Newcastle foi nomeado Thomas Bewick Primary School.
Thomas Cech

Thomas Robert Cech, nado o 8 de decembro de 1947 en Chicago, (Estados Unidos) é un químico, bioquímico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1989. Traxectoria
Cando era pequeno a súa familia trasladouse á cidade de Iowa. Estudou química no Grinnell College, onde se graduó en 1970, e posteriormente realizou o seu doutoramento na Universidade de Berkeley en 1975. Aquel mesmo ano entrou a traballar no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), e en 1978 foi nomeado profesor de química e bioquímica na Universidade de Colorado. Investigacións científicas
A área principal da investigación de Thomas Cech é a do proceso de transcrición xenética do núcleo das células, observando como o código xenético do ADN se transcribe en ARN. En colaboración con Sidney Altman descubriu que para conseguir a unión de fragmentos de ARN era necesario a presenza do nucleósido, compoñente básico do ARN, sen a necesidade de estar presente calquera outra actividade catalítica.
En 1989 foi galardoado, xunto con Sidney Altman, co Premio Nobel de Química polos descubrimentos dos procesos químicos de propiedades catalizadoras do ácido ribonucleico.
Thomas Cromwell

Thomas Cromwell, nado en 1485 en Putney e finado o 28 de xullo de 1540 en Londres, foi un avogado e político inglés que serviu como ministro principal do rei Henrique VIII de 1532 a 1540. Traxectoria
Cromwell foi un dos máis fortes e poderosos avogados da Reforma anglicana, axudou en procurar a anulación do matrimonio do rei con Catarina de Aragón para permitirlle casar con Ana Bolena. Tras o fracaso en 1534 das xestións para obter a aprobación do papa Clemente VII, papa, o Parlamento converteu ao rei en cabeza da rupturista Igrexa de Inglaterra, dándolle a Henrique a autoridade para anular o seu propio matrimonio. Cromwell logo teceu un rumbo evanxelista e reformista para a embrionaria igrexa como vicexerente real e vigairo xeral.
Enfrontado con Ana Bolena, xogou un papel importante na súa caída. Cromwell caeu en desgraza tras arranxar o matrimonio do rei coa princesa alemá Ana de Cleves, que se anulou logo de seis meses. Arrestouse a Cromwell durante unha xuntanza do Consello Privado o 10 de xuño de 1540 e foi executado o 28 de xullo por traizón e herexía.
Thomas Eugene Kurtz

Thomas Eugene Kurtz, nado en Oak Park, Illinois, o 22 de febreiro de 1928 e finado en Lebanon, New Hampshire, o 12 de novembro de 2024, foi un científico da computación estadounidense. Foi o desenvolvedor da linguaxe de programación BASIC (o Dartmouth BASIC) en 1964 canda John George Kemeny. Foi Presidente e membro do consello de administración de EDUCOM, da mesma maneira que o foi en NERComP. Tamén foi membro do comité de dirección no proxecto 'CONDUIT' e na conferencia na instrución da informática.
En 1991, a sociedade de informática IEEE premiou a Kurtz co IEEE Computer Pioneer Award3 e en 1994 foi instalado como un compañeiro (Fellow) da Association for Computing Machinery.
Thomas Fuller

Thomas Fuller, nado en 1710 e finado en decembro de 1790, tamén coñecido como "Tom o Negro" e "A Calculadora de Virxinia", foi un escravo africano coñecido polas súas habilidades na matemática. Traxectoria
Naceu en África, nalgún lugar dos actuais Liberia e Benín. Fuller foi feito escravo e levado a América en 1724, con 14 anos. Foi propiedade de Presley e Elizabeth Cox, de Alexandria (Virxinia). Fuller era analfabeto. Os Cox tiñan 16 escravos, mais semellaba que o seu favorito era Fuller. De feito, este mostroulles gratitude por non o venderen.
Falábase das súas habilidades por toda a Costa Leste. Mesmo se utilizaron para demostrar que a raza negra non era mentalmente inferior á branca. Probas documentais
En 1777 William Hartshorne, cuáquero e home de negocios de Filadelfia, mudouse coa súa numerosa familia a Alexandria. Ao saber de Fuller e do seu talento, decidiu visitalo, xunto con outros tres compañeiros cuáqueros seus, tamén de Pensilvania. Expuxéronlle algunhas cuestións para satisfaceren a súa curiosidade. Daquela, Fuller tiña xa arredor de 70 anos. En primeiro lugar, preguntáronlle cantos segundos había nun ano e medio, ao que respondeu, tras uns dous minutos, 47. 304. 000.
En segundo lugar, preguntáronlle cantos segundos viviu un home de 70 anos, 17 días e 12 horas vellas. Despois dun minuto e medio, a súa resposta foi 2. 210. 500. 800. Un dos homes, quen facía os cálculos en papel, afirmou que a cifra era demasiado alta. Fuller indicoulle a este que esquecera os anos bisestos. Efectivamente, cando estes foron engadidos, as contas coincidiron.
Malia a precisión das respostas de Fuller, Hartshorne e Samuel Coates, un dos seus compañeiros, coidaban que as súas habilidades mentais foran outrora superiores: Tiña o cabelo cano e mostraba marcas da febleza dunha persoa anciá. Traballara arreo nunha granxa durante toda a súa vida, mais nunca tivera excesos coa bebida. Falaba con moito respecto da súa ama e en particular das obrigas que tiña con ela por recusar vendelo, malia que lle ofreceron moito diñeiro por el. Un dos homes, Mr. Coates, laiouse de que Fuller non recibise unha educación acorde ao seu xenio. Fuller, quen o escoitara, retrucou: «Non, meu señor, mellor así, pois moitos dos homes instruídos son tamén grandes paspáns».
Hartshorne e os seus acompañantes regresaron a Filadelfia e axiña acudiron ao Dr. Benjamin Rush, daquela un destacado abolicionista. Rush envioulle unha carta coas notas deles á Abolitionist Society of Pennsylvania, que a transmitiu á súa vez á London Abolitionist Society. Así, xa a unha avanzada idade, «Tom o Negro» foi recoñecido a ambos lados do océano Atlántico. Recoñecemento
Na sepultura de Thomas Fuller figura este epitafio: «Aquí xace "Tom o Negro", aritmético autodidacta, académico inculto! -- Se chegase a ter as mesmas oportunidades cós seus iguais, nin a Royal Society of London, nin a Académie des Sciences de París, nin sequera o mesmísimo Newton, terían por que sentiren vergoña de recoñecelo como compañeiro na ciencia».
Thomas Jefferson

Thomas Jefferson, nado en Shadwell (Virxinia) o 13 de abril de 1743 e finado en Charlottesville (Virxinia) o 4 de xullo de 1826, foi o segundo vicepresidente e o terceiro presidente dos Estados Unidos.
Foi embaixador en Francia de 1785 a 1789. Secretario de Estado (ministro de Exteriores) de Washington de 1790 a 1793, cargo do que dimitiu polas súas desavinzas con Alexander Hamilton. De 1797 a 1800 ocupou a vicepresidencia baixo o federalista John Adams. As eleccións dese ano (1800) produciron unha rotunda vitoria para o Partido Republicano. O Congreso elixiuno terceiro presidente dos EUA (1801-1804), cargo para o que foi reelixido (1805-1809).
A súa importancia na historia vén dada por que foi o principal autor da Declaración de Independencia dos Estados Unidos de América de 1776. Jefferson foi un dos Pais Fundadores máis influentes, coñecido pola súa promoción dos ideais do republicanismo e do liberalismo nos Estados Unidos. Visulizou a América como a forza detrás dun gran "imperio da liberdade" que promovese a democracia e a loita contra o imperialismo británico.
Os principais acontecementos que tiveron lugar durante a súa presidencia inclúen a compra da Luisiana (1803) e a Expedición de Lewis e Clark (1804-1806), así como a escalada de tensións con Gran Bretaña e Francia, que conduciron á guerra con Gran Bretaña en 1812, despois de deixar o cargo.
Thomas Jefferson National Accelerator Facility

O Thomas Jefferson National Accelerator Facility é un Laboratorio Nacional dos Estados Unidos de América xestionado pola SURA (Southeastern Universities Research Association). Fundado en 1984 está situado en Newport News, preto de Norfolk no Estado de Virxinia. O seu cadro de persoal é de 675 persoas e arredor de 2000 científicos dos Estados Unidos e doutros países realizan investigacións nel.
O seu equipamento principal é o acelerador de electróns CEBAF (Continuous Electron Beam Accelerator Facility), formado por dúas seccións rectas paralelas de 1, 4 km de longo, constituídas de cavidades aceleradoras e de dous arcos unindo estas seccións. Está soterrado a oito metros baixo terra. O equipo dedícase principalmente aos estudos sobre a estrutura e a espectroscopia dos hadrons, en particular dos nucleons.
Thomas K. DeLorey

Thomas K. DeLorey, nado en Detroit, Míchigan, o 26 de agosto de 1950, é un investigador e escritor numismático estadounidense. Traxectoria
Thomas DeLorey cursou os seus estudos superiores na Universidade Estatal Wayne, en Míchigan, a súa cidade natal, onde se graduou en 1972.
O decembro do ano seguinte ingresou no cadro da revista numismática Coin World como corrector de probas e en maio de 1974 foi nomeado editor adxunto da sección "Collectors' Clearinghouse".
O 1 de novembro de 1978 foi contratado pola American Numismatic Association (ANA) como autenticador, e traballou na ANACS —a axencia de certificación da ANA— desde xullo de 1981, ata a súa dimisión o 30 de abril de 1984. Durante ese período é de salientar a súa identificación do espécime "Linderman" do dólar de 1804 que lle fora roubado a Willis DuPont.
En 1981 foi editor do TAMS Journal. Posteriormente traballou cos comerciantes numismáticos Walter Perschke (durante 1984-1988) e Harlan Berk (1989- 2010), ambos establecidos en Chicago. En 2004 ingresou no Professional Numismatic Guild ("Gremio Numismático Profesional").
DeLorey foi un estudoso dos produtos numismáticos do comerciante Thomas Elder, asunto sobre o que escribiu un coñecido artigo titulado "Thomas L. Elder: A Catalogue of his Tokens and Medals", publicado en The Numismatist en xuño e xullo de 1980, que o fixo merecedor dos premios Heath Literary e Wayte and Olga Raymond Memorial en 1981. Outro artigo seu sobre James N. Longacre publicado en 1985, na mesma revista, valeulle novamente a concesión de ambos os premios. E en 2020, por un artigo sobre o dólar da Liberdade Sentada de 1873-S publicado o ano anterior, logrou estes dous premios por terceira vez. Vida familiar
DeLorey casou o 18 de outubro de 1986 con Jean Hardwidge, quen faleceu en 2010. Volveu contraer matrimonio en 2013. Recoñecementos
1981, 1985 e 2020: Premio Heath Literary.
1981, 1985 e 2020: Premio literario Wayte and Olga Raymond Memorial.
1999: Premio Clemy, do Numismatic Literary Guild.
2009: Numismático do ano, da American Numismatic Association (ANA).
2011: Premio Burnett Anderson Memorial, da ANA, a American Numismatic Society (ANS) e o Numismatic Literary Guild (NLG).
2020: Premio á Traxectoria, da ANA.
2021: Incluído na listaxe das persoas máis influentes en numismática en 1960-2020, pola revista Coin World.
Thomas Mulcair

Thomas Joseph "Tom" Mulcair, nado en Ottawa o 24 de outubro de 1954, é un político canadense, líder do Novo Partido Democrático e mais Xefe da Oposición Oficial no Canadá. Traxectoria
Avogado de profesión, Mulcair entrou no NPD federal en 1974. Secasí foi deputado na Asemblea Nacional do Quebec entre 1994 e 2007, como membro do Partido Liberal do Quebec. Serviu como o ministro de Medio Ambiente desde 2003 ata 2006 no goberno do liberal Jean Charest. Elixido para a Cámara dos Comúns en 2007 polo NPD, Jack Layton nomeouno xefe adxunto desa formación pouco despois. O 26 de maio de 2011 coverteuse no líder parlamentario da oposición na cámara baixa e serviu tamén como o voceiro do líder do NPD para asuntos quebequeses (Lieutenant quebécois). Seleccionado como o xefe do NPD o 24 de marzo de 2012, co 57. 2% dos votos.
Thomas Pynchon

Thomas Ruggles Pynchon, Jr. , nado o 8 de maio de 1937, é un novelista americano residente en Nova York e coñecido polas súas complexas e densas obras de ficción. Traxectoria
Procedente de Long Island, Pynchon pasou dous anos na mariña e posteriormente graduouse na Universidade de Cornell. Despois de publicar historias curtas a finais dos anos 50 e principios dos 60, empezou a traballar nas novelas polas que é mudialmente coñecido: V. (1963), The Crying of Lot 49 (1966), Gravity's Rainbow (1973), Vineland (1990), Mason & Dixon (1997), Against the Day (2006) e Inherent Vice (2009).
Thomas Russell Crampton

Thomas Russell Crampton, nado en Kent o 6 de agosto de 1816 e finado en Westminster o 19 de abril de 1888, foi un enxeñeiro británico que principiou a súa carreira na construción do Great Western Railway de Brunel. É coñecido sobre todo por ser o deseñador das locomotoras Crampton; non obstante, traballou noutros moitos eidos da enxeñaría, coma o telégrafo eléctrico ou o proxecto de túnel do Canal da Mancha, para o cal deseñou unha máquina perforadora. As súas locomotoras tiveron unha grande acollida en Francia, Alemaña e Italia.
Thomas Wyon, o Vello

Para outros membros desta familia de medallistas ingleses, véxase a páxina de homónimos Wyon
Para o fillo de Thomas Wyon, chamado igual, véxase a páxina Thomas Wyon, o Novo Thomas Wyon, o Vello, nado en Birmingham en 1767 e finado en Londres 18 de outubro de 1830, foi medallista e gravador inglés que ocupou o cargo de gravador xefe de selos do rei.
Wyon foi o pai de Thomas Wyon, o Novo, gravador xefe da Royal Mint, así como do tamén medallista Benjamin Wyon e do escultor Edward William Wyon. Traxectoria
Thomas Wyon era o maior dos catro fillos do gravador George Wyon, orixinario de Colonia, Alemaña, que se desprazara a Inglaterra no séquito de Xurxo I (1714-1727) e traballara na ceca de Soho da man de Matthew Boulton.
Cara a 1796, Thomas comezou a traballar en Birmingham como gravador de cuños co seu irmán Peter Wyon, o pai de William Wyon, tamén gravador xefe da Royal Mint. En 1797 ambos residían en Lionel Street, en Londres. Os irmáns gravaron numerosos cuños para fichas e moedas privadas (tokens), moitas das cales reproducen edificios de Coventry. Algúns dos seus traballos non están asinados e noutros casos márcanse coa inicial W ou co apelido completo WYON.
A partir de 1800, Peter continuou en Birmingham e Thomas Wyon trasladouse en Londres e o 30 de setembro de 1816 foi nomeado gravador xefe dos selos reais
Wyon faleceu o 18 de outubro de 1830 en Nassau Street, Londres.
Thor (deus)

Thor (nórdico arcaico: Þórr, inglés arcaico: Þunor, alto alemán arcaico: Donar) é un deus de cabelos vermellos e barba, que representa a forza da natureza (trono) na Mitoloxía nórdica e tamén na Mitoloxía xermánica. Capaz de convocar treboadas, é o fillo de Odín -o deus supremo de Asgard- e Jord (Fjorgyn) -a deusa de Midgard (a Terra)-. Durante o Ragnarök, Thor matará e será morto por Jörmungandr, a gran serpe de Midgard.
El era grande aínda para ser un deus e extremadamente forte. Thor gustaba das disputas de poder e era o principal campión dos deuses contra os seus inimigos, os xigantes de xeo. A arma de Thor era un martelo de guerra máxico, chamado Mjolnir (que lanzaba raios de luz) cunha enorme cabeza e un mango curto e que nunca erraba o golpe e sempre retornaba ás súas mans. Tamén se servía dunhas luvas de ferro máxicas para suxeitar o mango do martelo branco e o cinto Megingjard que dobraba a súa forza, fóra da guerra axudaba os labregos co seu martelo e viaxaba nunha carroza tirada por carneiros. Tamén protexía os recentemente casados e daba fertilidade.
A súa esposa era Sif, a deusa da colleita, con quen tivo a filla Thrud; e da súa unión coa xiganta Jarnsaxa tivo os fillos Magni e Modi. Os antigos escritores (Saxo, Adam de Bremen, Aelfric, Snorri) identificaron a Thor coma o deus grecorromano Xúpiter porque ambos son fillos da Nai-Terra, comandante das choivas, dos raios e tronos, son protectores do mundo e da comunidade, cuxo símbolo era o carballo, representando ao tronco da familia. Os animais de ambos os deuses eran o carneiro, o bode e a aguia. Thor era sempre presentado co seu martelo e Xúpiter co seu cetro. Thor matou a serpente Jormungand e Xúpiter o dragón Tifon.
A Thor gustáballe a compañía de Loki, a pesar do seu talento de embusteiro para colocar a ambos en situacións difíciles. As historias das súas aventuras están entre as máis ricas da mitoloxía nórdica. No panteón nórdico, Thor era o destrutor do mal e o segundo maior expoñente dos deuses Aesir.
No Ragnarok, a tarefa de Thor era matar a cruel Jörmungandr ou Serpe Midgard (unha serpe que envolve a Terra), filla de Loki, mais el morrerá tamén no combate, debido ao veleno do seu inimigo.
Thor era un deus extremadamente popular, aparece citado frecuentemente en inscricións rúnicas e aparece nos himnos de louvanza dos poetas islandeses.
Os anglo-saxóns deron o nome de Thor ao quinto día da semana, Thursday ou sexa "Thor's day" (o día de Thor), xoves en inglés).
Thor (satélite)

Thor (anteriormente coñecido como Marcopolo) forma parte dunha serie de satélites proxectados, lanzados e testados pola Hughes Space and Communications (agora parte da Boeing Satellite Systems) para a British Satellite Broadcasting (BSB), e estes foron usados para o servizo de transmisión satelitial para a Gran Bretaña. Thor é de propiedade da compañía de telecomunciacións escandinava Telenor, e Intelsat pertence a unha compañía americana Marcopolo tivo a designación Hughes HS376.
O primeiro satélite de Telenor (Televerket era o nome cando era unha empresa pública) foi o Thor 1 con cinco transpondedores para cinco canles analóxicos. O satélite foi lanzado ao espazo o dezasete de agosto de 1990 para a British Satellite Broadcasting (BSB), chamándose desde entón Marcopolo 2. Telenor comproulla a BSkyB, e cambiou da posición do satélite desde 31º Oeste a 1º Oeste, e púxolle o nome Thor 1. Cadrado coa recepción dos respectivos satélitos e zonas: Polo satélite Thor 0. 8 Este e Intelsat 1 Este emiten as numerosas compañías de pago vía satélite dos países escandinavos, Europa central e Romanía, plataformas como Canal Digitaal, Digi TV, Telenor etc. como tamén podemos encontrar unha serie de canles de televisión e de radio gratuítos, como o Sky News e 1Music Channel. Satélites
Thor Able

Thor Able foi unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos. Características
Os foguetes Thor Able usaban unha primeira etapa baseada no mísil Thor xunto cunha segunda e terceira etapas formadas polo foguete Able (derivada do Vanguard) en diferentes configuracións. Foron usados un total de 16 entre 1958 e 1960, con catro fallos comletos e dous parciais. Tódolos lanzamentos se fixeron desde Cabo Cañaveral. Os foguetes foron manexados inicialmente pola Forza Aérea para máis tarde ser xestionados pola NASA. Versións
Thor Able
Thor Able a secas ou Thor-DM-18 Able foi a primeira versión dos foguetes Thor Able. Usaba unha primeira etapa Thor xunto cunha segunda e terceira etapas combinadas Able / AJ10-40. Os lanzamentos desta versión estaba deseñados para probar a cofia e levaban un rato cada un. O primeiro lanzamento fallou debido á explosión do foguete, mentres que os dous seguintes tiveron éxito, aínda que ningún dos ratos foi recuperado.
Thor Able I
O Thor Able I usaba unha última etapa Altair e podía lanzar cargas de ata 50 kg. Lanzáronse tres con dous fallos completos ao estoupar os foguetes e un fallo parcial ao non producir a terceira etapa suficiente pulo.
Thor Able II
O Thor Able II usaba unha etapa Able II sen etapas adicionais. Lanzáronse seis, unha cun fallo parcial.
Thor Able II M1
O Thor Able II M1 usaba unha etapa Able II e unha última etapa Altair. Lanzáronse dous, con un fallo.
Thor Able III
O Thor Able III usaba unha etapa Able III e unha última etapa Altair. Lanzáronse só un modelo deste foguete, con éxito.
Thor Able IV
O Thor Able III usaba unha etapa Able IV e unha última etapa Altair. Lanzouse un, con éxito.
Thor Ablestar

Thor Ablestar ou Thor Able-Star foi unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos. Características
Houbo dúas versións do Thor Ablestar: o primeiro usaba unha primeira etapa Thor DM21 acompañada dunha segunda etapa Able-Star e o segundo usaba unha primeira etapa Thor DSV-2A xunto cunha segunda etapa Able-Star mellorada. Podían poñer aproximadamente 150 kg de carga en órbita. En total lanzáronse 19 Thor Ablestar: 11 da versión DM21 e 8 da DSV2A, cun total de cinco fallos e tres fallos parciais.
Thor Agena

Thor Agena foi unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1959 e 1972. Características
A serie de foguetes Thor Agena estivo formada por tres membros que usaban unha primeira etapa común Thor nalgunha das súas variantes e unha de tres posibles variantes do foguete Agena como etapa superior. Lanzáronse 186 foguetes desta serie, con 23 fallos totais e 4 parciais.
Thor Agena A
O Thor Agena A usaba unha primeira etapa Thor DM18 e unha segunda etapa Agena A. Podía poñer ata 250 kg en órbita baixa terrestre. Voou entre 1959 e 1960.
Thor Agena B
O Thor Agena B podía usar unha primeira etapa Thor DM21 ou Thor SLV2A xunto cunha segunda etapa Agena B. Podía poñer ata 400 kg en órbita baixa. Voou entre 1960 e 1966.
Thor Agena D
O Thor Agena D podía usar unha primeira etapa Thor DM21 ou Thor SLV2A ou as etapas melloradas Thor SLV2G e Thor SLV2H xunto cunha segunda etapa Agena D. Voou entre 1962 e 1972.
Thor Agena Vibration Experiment

Thor Agena Vibration Experiment ou TEVA foi un conxunto de instrumentos acaroado á etapa superior do foguete Thor Agena B que lanzou o satélite Alouette 1. Características
TAVE foi deseñado para medir as vibracións de baixa frecuencia do foguete durante o lanzamento e medir o seu rendemento. Os datos permitiron verificar as predicións do fabricante, Lockheed Martin, sobre o comportamento do foguete, o que serviu para o deseño de futuros foguetes.
TAVE tiña unha masa de 790 kg e foi deseñado, construído e probado en só vinte días. Funcionou alimentado por baterías e quedou nunha órbita de 995 km de perixeo e 1021 km de apoxeo.
Thor Burner

Thor Burner é a denominación xenérica para unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1965 e 1976. Características
A serie de foguetes Thor Burner estivo formada por foguetes que combinaban unha primeira etapa Thor nalgunha das súas variantes cunha segunda etapa de propelente sólido e nalgúns casos engadindo unha terceira. Lanzáronse 26 foguetes desta serie, cun fallo total e dous parciais. Todos foron lanzados desde a base Vandenberg da Forza Aérea e a maior parte foi usada para poñer en órbita os satélites meteorolóxicos militares DMSP.
Thor Burner 1
O Thor Burner usaba unha primeira etapa Thor LV2D cunha segunda etapa MG-18 ou Altair 3. Podía poñer ata 770 kg en órbita baixa terrestre. Voou entre 1965 e 1966.
Thor Burner 2
O Thor Burner 2 usaba unha primeira etapa Thor LV2F xunto cunha segunda etapa Burner 2/Star 37B xunto cunha Star 13A nalgunhas misións. Voou entre 1966 e 1971.
Thor Burner 2A
O Thor Burner 2A usaba unha primeira etapa Thor LV2F xunto cunha segunda etapa Burner 2A/Star 37B e unha terceira etapa Burner 2A/Star 26B. Voou entre 1971 e 1976.
Thor Heyerdahl

Thor Heyerdahl, nado en Larvik, Noruega, o 6 de outubro de 1914 e finado en Andora, Italia, o 18 de abril de 2002, foi un zoólogo, xeógrafo, antropólogo e explorador noruegués. Traxectoria
Foi o ideólogo e líder da expedición do Kon Tiki (1947), na que nunha balsa construída a base de troncos e fibras vexetais naturais suramericanas percorreu os 8. 000 km existentes entre Perú e as Illas Tuamotu, na Polinesia, xunto con outros cinco compañeiros. Deste xeito, demostrou que era tecnicamente posible que coas técnicas da América precolombiana os nativos suramericanos puideran sulcar o océano Pacífico e colonizar as illas polinesias. A viaxe durou 101 días e toda a tripulación chegou en perfecto estado á Polinesia. A raíz da expedición, publicouse un libro, que foi traducido a 66 idiomas, e rodouse un documental que conseguiu o Óscar ó mellor documental en 1951.
Posteriormente estivo involucrado noutras expedicións e proxectos arqueolóxicos. Tras un intento errado o ano anterior, en 1970 conseguiu chegar nunha embarcación de papiro dende Marrocos ás Illas Barbados, demostrando que os habitantes do Antigo Exipto puideran chegar a América cruzando o océano Atlántico aproveitando a corrente das Canarias.
Thor: Ragnarok

Thor: Ragnarok é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Taika Waititi. É un filme de superheroes de Marvel Comics baseado no personaxe de Thor, foi producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. É a secuela dos filmes Thor de 2011 e Thor: The Dark World de 2013, e é o décimo sétimo filme do Universo Cinematográfico Marvel (MCU). O guión é obra de Eric Pearson e o equipo de guión de Craig Kyle e Christopher Yost, e está protagonizado por Chris Hemsworth no papel de Thor xunto con Tom Hiddleston, Cate Blanchett, Idris Elba, Jeff Goldblum, Tessa Thompson, Karl Urban, Mark Ruffalo e Anthony Hopkins. En Thor: Ragnarok, Thor debe escapar do planeta Sakaar co obxectivo de salvar Asgard de Hela e impedir o Ragnarök. Personaxes
Chris Hemsworth como Thor
Tom Hiddleston como Loki
Cate Blanchett como Hela
Idris Elba como Heimdall
Jeff Goldblum como Grandmaster
Tessa Thompson como Scrapper 142 / Valkyrie
Karl Urban como Skurge
Mark Ruffalo como Bruce Banner / Hulk
Anthony Hopkins como Odín
Thor: The Dark World

Thor: The Dark World é un filme estadounidense de 2013 baseado no personaxe de Marvel Comics Thor, producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. É a secuela do filme de 2011 Thor e o oitavo filme no Universo Cinematográfico Marvel (MCU). Foi dirixido por Alan Taylor, cun guión de Christopher Yost, xunto con Christopher Markus e Stephen McFeely. Está protagonizado por Chris Hemsworth como Thor, a carón de Natalie Portman, Tom Hiddleston, Anthony Hopkins, Stellan Skarsgård, Idris Elba, Christopher Eccleston, Adewale Akinnuoye-Agbaje, Kat Dennings, Ray Stevenson, Zachary Levi, Tadanobu Asano, Jaimie Alexander e Rene Russo nos papeis secundarios. En Thor: The Dark World, Thor únese a Loki para salvar os Nove Reinos dos elfos escuros, liderados polo vingativo Malekith, que quere sumir o universo na escuridade. Personaxes
Chris Hemsworth como Thor
Natalie Portman como Jane Foster
Tom Hiddleston como Loki
Anthony Hopkins como Odín
Stellan Skarsgård como Erik Selvig
Idris Elba como Heimdall
Christopher Eccleston como Malekith
Adewale Akinnuoye-Agbaje como Algrim / Kurse
Kat Dennings como Darcy Lewis
Ray Stevenson como Volstagg
Zachary Levi como Fandral
Tadanobu Asano como Hogun
Jaimie Alexander como Sif
Rene Russo como Frigga
Thouars

Thouars é unha localidade francesa situada no departamento de Deux-Sèvres, na rexión de Poitou-Charentes. En 2007 tiña 9. 928 habitantes.
Thrash metal

O thrash metal, moitas veces chamado erroneamente de trash metal (metal lixo), é unha subdivision do heavy metal. As súas orixes remontan á fin da década dos 70 e comezos da década dos 80, cando un gran número de bandas comezou a incorporar elementos da NWOBHM coa nova música punk e hardcore que surxa, creando así un novo estilo. Este novo xénero é moito máis agresivo có speed metal, considerado o seu predecesor. A deferencia do power Metal, que tamén ten influencias do speed Metal, o thrash, ten influencias máis agresivas. Dentro do mundo do heavy Metal, o speed Metal e o thrash Metal, son consideradas as dúas vertentes fundamentais. Algunhas das bandas mais influentes do estilo son Anthrax, Megadeth, Metallica, Kreator, Destruction, Overkill, Slayer, e Testament. Orixe e Influencias
Considérese que o termo Thrash Metal non quere dicir "Metal lixo" (tradución errónea de Trash metal literal do inglés), non é o mesmo Trash que Thrash -con hache intercalado-. Esta é unha confusión habitual incluso para os coñecedores deste estilo musical. O correcto sería traducilo por "Metal Azoutador".
Este estilo ten a súa orixe entre finais dos setenta e principios dos oitenta. Xurdiu grazas aos grupos de speed metal do momento, que incluíron variantes na súa música tales como a agresividade do Hardcore Punk, e fixeron un xénero máis pesado á vez que consevaban a esencia do speed metal. Consedérase como primeira banda "Thrash" a Metallica; porén, o riff da canción Stone Cold Crazy (1974) de Queen, é considerado como o primeiro riff de thrash metal, aínda que esta banda non ten nada que ver con esta tendencia musical. Tamén no disco Stained Class (1978) de Judas Priest, pódense apreciar ideas do que máis tarde sería o Thrash.
Por outra banda, a influencia de Black Sabbath esta sempre presente, tanto na historia do thrash metal, como do heavy metal en xeral.
O grupo máis coñecido do thrash metal é Metallica. Porén, segundo os entendidos, o son puramente "thrash" é o de Venom e Slayer, debido a que Metallica é un grupo que toca moitos estilos. Porén, Venom sufriu un desenvolvemento musical máis cru e evolucionou cara a outros estilos como o black metal, que de feito crearon eles. Representantes
Entre os fans do "thrash", son moi coñecidos os chamados "Catro Grandes do Thrash Metal", que son Metallica, Slayer, Anthrax e Megadeth
Megadeth é un grupo que recorda moito a Metallica, posto que o seu líder e fundador, e tamén compositor, fora anteriormente guitarrista de Metallica. Os outros dous (falamos dos "catro grandes") caracterízanse se cadra por un son máis cru e talvez máis "thrash" que os outros dous, aínda que son Metallica e Megadeth os máis populares e os de maior éxito comercial sobre todo en Estados Unidos
Three Men and a Baby

Three Men and a Baby é un filme estadounidense de 1987 dirixido por Leonard Nimoy. Está protagonizado por Tom Selleck, Steve Guttenberg, Ted Danson e Nancy Travis. Conta a historia de tres solteiros que se teñen que adaptar á vida de pais de familia cando aparece o bebé dun deles na súa porta. O guión baséase no filme francés de 1985 Trois hommes et un couffin.
O filme foi o maior éxito estadounidense dese ano, superando Fatal Attraction e recadando máis de 167 millóns de dólares só nos Estados Unidos. O filme gañou o People's Choice de 1988 á comedia favorita.
Thrymsa

A thrymsa (inglés antigo: þrymsa) foi unha moeda de ouro cuñada na Inglaterra anglosaxoa no século VII. Na súa orixe era unha copia dos tremissis dos merovinxios e das moedas romanas anteriores cun alto contido de ouro, mais a súa continua degradación entre os anos 630 e 650 reduciu o contido en ouro da súa aliaxe ata o punto de que despois de 655 a porcentaxe deste metal era inferior ao 35 %. A thrymsa deixou de cuñarse cara ao ano 675 e poi substituída pola sceat de prata. Historia
As primeiras thrymsas cuñáronse en Inglaterra na década de 630 nas cecas de Canterbury e de Londres, e quizais tamén na de Winchester. Charles Arnold-Baker suxire que o impulso para a creación desta moeda foi o aumento do comercio logo do matrimonio entre Aethelberht de Kent e Berta, unha filla do rei franco Cariberto I.
Esta moeda contiña orixinariamente entre un 40 % e un 70 % de ouro, mais a progresiva degradación da aliaxe fixo que os exemplares cuñados con posterioridade a 655 non superasen o 35 % deste metal. As moedas de ouro deixaron de cuñarse por completo cara ao ano 675, tras o cal comezaron a cuñarse no canto delas as sceattas de prata. .
O termo "thrymsa" utilízase tamén nos textos anglosaxóns posteriores para se refereir a un valor de catro peniques de prata. Os numismáticos actuais coñecen as thrymsas a partir de achados de varios tesouros, sinaladamente o tesouro de Crondall, atopado en 1828. Nun buque afundido en Sutton Hoo, que data de principios do século VII, atopáronse 37 tremissis merovinxios, mais ningunha moeda anglosaxoa. Pola contra, o tesouro de Crondall, datado despois do ano 630, contiña 101 moedas de ouro, das cales 69 eran anglosaxoas e 24 merovinxias ou francas. Tipoloxía
As primeiras thrymsas eran imitacións dos tremissis merovinxiosou de moedas de ouro romanas anteriores. Pesaban entre 1 e 3 gramos e tiñan un diámetro aproximado de 13 milímetros. No entanto, as thrymsas posteriores presentaban xa deseños máis variados, con bustos, cruces e outros obxectos como liras e estandartes lexionarios romanos. Tamén é habitual a aparición de inscricións, que ás veces se amosan en lingua latina e outras en runas anglosaxoas.
Thuggee

Thuggee ou tuggee (hindi: ठग्गी ṭhaggī'; urdú: ٹھگ; sánscrito: 'sthaga'; sindhi: ٺوڳي، ٺڳ; kannará: ಠಕ್ಕ thakka') refírese ós actos dunha sociedade secreta da India que se adicaba profesionalmente ó roubo e ó asasinato. Os thugs viaxaron en grupos a través do subcontinente indio durante seis séculos. Malia que eles sinalaron a súa orixe en sete tribos musulmás, os hindús semellan estar asociados a eles nun período máis antigo. Foron mencionados por vez primeira por Ẓiyā-ud-Dīn Baranī en Historia de Fīrūz Shāh, datado do ano 1356. Durante a década de 1830, os thugs foron sinalados para a súa erradicación polo Gobernador Xeral da India, William Bentinck e o seu capitán, William Henry Sleeman. Os thugs foron aparentemente destruídos polos seus esforzos. Para tomar vantaxe das súas vítimas, os thugs uníanse ós viaxeiros e gañaban a súa confianza. Isto permitíalles sorprender e esganar ós viaxeiros cun pano ou cunha soga. Despois roubábanos e enterraban as súas vítimas. Esta forma de actuar fixo que fosen chamados Phansigar ("que usan unha soga"), un termo máis común no sur da India. A verba "Thuggee" deriva do hindi ठग, que significa "mentirán".
Thunderheart

Thunderheart é un filme estadounidense de 1992 dirixido por Michael Apted a partir dun guión de John Fusco. O filme baséase vagamente nos eventos da ocupación de Wounded Knee en 1973, cando os seguidores do American Indian Movement se apoderaron da cidade de Wounded Knee, en Dacota do Sur en protesta contra a política do goberno federal con respecto aos nativos americanos. Na trama do filme incorporouse o personaxe de Ray Levoi, interpretado polo actor Val Kilmer, como un axente do FBI con herdanza síux que investiga un homicidio nunha reserva nativa americana. Sam Shepard, Graham Greene, Fred Ward e Sheila Tousey compoñen o resto do elenco. Tamén en 1992, Apted dirixira previamente un documental sobre un episodio de activistas nativos americanos que implicaba o asasinato de axentes do FBI titulado Incident at Oglala. O documental relata a acusación do activista Leonard Peltier durante un tiroteo en 1975 na reserva india de Pine Ridge.