proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Libra (astroloxía)

Libra ou Balanza (♎︎) é o sétimo signo astrolóxico do zodíaco, o cuarto de natureza positiva e o terceiro de calidade cardinal. Simboliza o equilibrio e a harmonía e o seu símbolo representa a balanza. Pertence xunto a Xémini e Acuario ó elemento ar. Está rexido por Venus e o seu signo oposto e complementario é Carneiro. Considérase que alguén é do signo Libra cando nace entre o 23 de setembro e o 22 de outubro (Tropical). Tamén se estabeleceu do 24 de setembro até o 23 de outubro.
Libra da Illa de Man

A libra da Illa de Man ou Libra Manesa (Manx: Punt Ellan Vannin; Inglés: Manx pound) é a divisa oficial da Illa de Man, unha dependencia da Coroa británica. É emitida polo Goberno da Illa de Man (Reiltys Ellan Vannin en manx, Isle of Man Government en inglés). A pesar de todo, a libra da Illa de Man non é, legalmente falando, unha unidade monetaria independente, senón que se trata dunha emisión especial da libra esterlina para a Illa.
Ao non tratarse dunha moeda independente, non ten un código ISO 4217 específico. Polo tanto, comparte o código estándar internacional das moedas británicas, GBP, aínda que se acostuma a empregar tamén o código non oficial IMP. O símbolo máis habitual da libra da Illa de Man é £. Subdivídese en 100 peniques.
A Illa de Man emite billetes dende 1840; e dende 1971, ano no que se leva a cabo a decimalización da libra esterlina, emite tamén moedas. A libra da Illa de Man ten o mesmo valor que a esterlina e ámbalas dúas poden ser empregadas na Illa, cousa que non sucede ao revés, xa que a libra da Illa de Man non se acepta no resto do Reino Unido. Isto aplícase sobre todo no caso dos billetes, xa que as moedas si que circulan no resto do Reino Unido debido a que teñen a mesma forma e tamaño que as moedas de libra esterlina. Moedas e billetes
Circulan moedas de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 peniques e de 1, 2 e 5 libras, e billetes de 1, 5, 10, 20 e 50 libras. Como se pode comprobar, algúns valores están representados tanto en moedas como en billetes.
O anverso, tanto das moedas coma dos billetes conta coa efixie da raíña Isabel II do Reino Unido, mentres que o reverso mostra paisaxes e elementos tradicionais da Illa de Man, coma por exemplo o tríscele nas moedas dunha libra.
As imaxes que aparecen nos billetes da Illa son as seguintes: £1 - Tynwald Hill.
£5 - Castle Rushen.
£10 - Peel Castle.
£20 - the Laxey Wheel.
£50 - Douglas Bay.
Libra de Xibraltar

A libra xibraltareña (£ GIP) é a moeda oficial de Xibraltar. É intercambiable coa libra esterlina do Reino Unido 1 a 1. Historia
Ata 1898, a situación da moeda en Xibraltar era complicada, cun sistema baseado no real de Xibraltar, abarcando a moeda británica, española e xibraltareña. Desde 1825, o real de prata español equivaleu 6½ con respecto a unha libra. (1 real español 4 peniques británicos).
En 1898, a libra esterlina introduciuse en curso legal. Desde 1927, Xibraltar produce os seus propios billetes e desde 1988, as súas propias moedas equivalendo estas a 1 libra de Xibraltar
1 libra esterlina
100 peniques. Moedas
No 1988, a denominación das moedas quedou en 1, 2, 5, 10, 20 e 50 peniques e 1 libra. Estas teñen un deseño específico e inclúen o nome de Xibraltar. Estas moedas son de igual tamaño e forma que as moedas que circulan polo Reino Unido.
A moeda de 2 libras foi introducida np 1999. Billetes
En 1914, o goberno introduce billetes de 2 e 10 xilins, 1, 5 e 50 libras. Os billetes de 2 xilins e 50 libras deixaron de producirse coa nova edición de 1927. O billete de 10 xilins foi substituído pola moeda de 50 peniques. En 1975, os billetes de 10 e 20 libras foron introducidos, seguidos do de 50 en 1986. O billete de 1 libra deixou de circular no 1988. Na nova edición do 1995, foi introducida por primeira vez a palabra "libras esterlinas" en lugar de só "libras".
Libra esterlina

A libra esterlina (en inglés pound sterling) é a unidade monetaria oficial do Reino Unido. Habitualmente denomínase simplemente libra (pound), e para diferenciala da unidade de peso homónima acordouse usar o cualificativo de sterling, nome que tiña o antigo penique (penny) de prata, xa que os peniques (a 240ª parte dunha libra) eran a unidade monetaria básica e o seu valor equivalía a pouco menos có dunha libra actual.
O símbolo da libra esterlina é £, e o seu código ISO 4217 é GBP. Desde 1971, logo da introdución do sistema decimal, a moeda británica está dividida en 100 novos peniques (en inglés pence, plural de penny), e o seu símbolo é p. Anteriormente a libra estaba dividida en 20 xilins (en inglés shillings; símbolo: s), e cada un destes, á súa vez, dividíase en 12 peniques antigos (símbolo: d). Un penique antigo equivale a 2, 4 dos novos.
As moedas dunha libra esterlina de ouro emitidas desde 1817 ata os nosos días reciben o nome de "soberano".
A libra esterlina é unha das moedas con que se realizan máis transaccións comerciais, xunto co dólar dos Estados Unidos de América, o euro, o ien xaponés e o dólar australiano. Segundo datos de xuño do 2005, era a sexta unidade monetaria de valor máis alto no mundo. Emisións
É emitida polo Banco de Inglaterra (Bank of England) para o seu uso en Inglaterra e máis Gales. Hai diversas libras equivalentes emitidas noutras partes das Illas Británicas e nos Territorios británicos de ultramar, como: a libra escocesa (Escocia)
a libra de Xibraltar (Xibraltar)
a libra de Guernsey (Guernesey)
a libra de Irlanda do Norte (Irlanda do Norte)
a libra de Jersey (Illa de Jersey)
a libra das Malvinas (Illas Malvinas / Falkland)
a libra da illa de Man (Illa de Man)
a libra de Santa Helena (Santa Helena)
Todas estas tiraxes teñen validez legal en todos os territorios, independentemente de que, no aspecto práctico, non todas sexan ben recibidas.
Circulan moedas de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 peniques e de 1 e 2 libras, e billetes de 5, 10, 20 e 50 libras. O billete de 1 libra retirouse da circulación en 1984, con motivo da aparición da moeda do mesmo valor. Taxa de cambio
Con data do 2 de abril de 2007, 1 GBP equivalía a 1, 47 EUR.
Libra exipcia

A libra exipcia (en árabe: الجنيه المصرى, el-Ginaih el-Miṣrī) é a moeda legal de Exipto. A libra divídese en 100 piastras (قرش qirsh), ou 1. 000 milliemes (مليم mallim). O código ISO 4217 para a libra exipcia é EGP. Localmente emprégase a abreviatura LE ou L. E. , que significa en francés, livre égyptienne. O nome en árabe exipcio, ginaih, pode ser relacionado ao nome inglés, guinea. Historia
En 1834, un decreto real promulga un proxecto de lei parlamentario que foi publicado para prever a aplicación dunha moeda exipcia baseada nunha base bimetálica. A libra exipcia foi introducida, substituíndo así a piastra exipcia como unidade monetaria. A piastra continuou en circulación como 1/100 parte dunha libra, coa piastra subdividida en 40 para. En 1885, a para deixou de circular e a piastra foi dividida en décimos. Estes décimos foron renomeados como malleem (milliemes) no 1916.
As taxas de cambio legais foron fixadas por forza de lei para moedas importantes estranxeiras, e estes foron aceptados para as transaccións internas. Eventualmente isto levou a Exipto a usar "de facto" o estándar de ouro entre 1885 e 1914, co cambio de 1 libra exipcia 7. 4375g de ouro puro. Co estalido da primeira guerra mundial, a libra exipcia quedou igualada á libra esterlina 1 a 1. Moedas
Entre 1834 e 1836, as moedas de cobre de 1 e 5 para, as de prata de 10 e 20 para e 1, 5, 10 e 20 piastras, as de ouro de 5, 10 e 20 piastras e a moeda de 1 libra, foron introducidas coas moedas de ouro de 50 piastras en 1839. As moedas de cobre de 10 para foron introducidas en 1853, aínda que a de prata seguiu en circulación. As moedas de cobre de 10 para foron reintroducidas en 1862, seguidas das de 4 para e 2½ piastras (tamén de cobre) en 1863. A moeda de 25 piastras de ouro foi introducida no 1867.
En 1885, un novo sistema foi introducido consistente en ¼, ½, 1, 2 e 5 millieme de bronce e as 1, 2, 5, 10 e 20 piastras de prata. As moedas de ouro practicamente desapareceron, aínda que as de 5 e 10 piastras seguiron en uso.
Logo de varios cambios máis nos materiais e as moedas, o 1 de xuño de 2006, as moedas de 50 piastras e 1 libra foron introducidas cun equivalente en billete. As moedas levan as caras de Cleopatra VII e Tutankhamon, e a moeda dunha libra é bimetálica. Billetes
Na actualidade, hai dúas entidades emisoras distintas, o Banco Central de Exipto e o Goberno do País. Ambas as emisións teñen carácter oficial e son de libre circulación.
O Banco Central de Exipto emite billetes de: £1.
£5.
£10.
£20.
£50.
£100.
£200.
Mentres que o Goberno só emite billetes de baixa denominación: 5, 10, 25 e 50 piastras.
Todos os billetes exipcios son bilingües, con textos e números en árabe no anverso e en inglés e números indo-árabes no reverso. No anverso obsérvanse imaxes de edificios islámicos mentres que no reverso imaxes de edificios do Antigo Exipto.
Libra irlandesa

A Libra irlandesa (en irlandés Punt Éireannach e en inglés Irish pound) foi a moeda oficial da República de Irlanda ata a introdución do Euro en 1999 e foi retirada definitivamente o 28 de febreiro do 2002. Foi emitida como moeda independente en 1928 como substituta da libra esterlina, aínda que mantivo paridade coa moeda británica ata 1979.
A súa taxa de troco era de 0, 787564 libras por cada Euro. O seu código ISO 4217 era IEP.
Libra sursudanesa

A libra sursudanesa é a moeda oficial do Sudán do Sur. Antes da proclamación oficial da súa independencia o 9 de xullo do 2011, o goberno do Sudán do Sur anunciou o establecemento dunha moeda propia, inicialmente en paridade cambiaria coa libra sudanesa, que se efectuaría unha vez se producira a declaración.
A libra sursudanesa, que se espera substitúa ao dólar estadounidense e ao xilin keniata como unidades monetarias frecuentes no recentemente fundado país, foi lanzada o 18 de xullo e está dividida en 100 piastras sursudanesas. Moedas e billetes
O 18 de xullo do 2011, puxéronse en circulación os primeiros billetes con valor facial expresado na nova unidade monetaria do Sudán do Sur, sendo emitidos en denominacións de 1, 5, 10, 25, 50 e 100 libras sursudanesas. En todas elas aparece o rostro de John Garang, primeiro presidente do Goberno Autónomo do Sudán do Sur no 2005 e que finou meses despois.
Aínda se descoñecen as características técnicas e deseños das moedas, aínda que todo apunta a que se acuñarán nun futuro próximo en valores de 1, 5, 25 e 50 piastras.
Library of Congress Control Number

O Library of Congress Control Number (LCCN) é un sistema baseado en números de serie para numerar os rexistros de catálogo da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos. Este sistema de numeración están en uso dende 1898. Non ten relación algunha cos contidos dos libros e non debe confundirse coa Library of Congress Classification (LCC). Historia
O acrónimo LCCN aludía orixinalmente ao Library of Congress Card Number (número de tarxeta da Biblioteca do Congreso), xa que a Biblioteca do Congreso preparaba tarxetas de información bibliográfica para o seu catálogo e vendía conxuntos duplicados das tarxetas a outras bibliotecas para usalos nos seus catálogos. Este costume coñecíase como catalogación centralizada. A cada conxunto de tarxetas dábase un número de serie para facilitar a súa identificación.
Como a maioría da información bibliográfica créase, almacénase e compártese actualmente de forma dixital, segue existindo a necesidade de identificar univocamente cada rexistro, facendo aínda o LCCN esta función.
Bibliotecarios de todo o mundo empregan este identificador unívoco no proceso de catalogar a maioría dos libros que foron publicados nos Estados Unidos de América. Isto axúdalles a corrixir os datos de catalogación (coñecidos como rexistro de catálogo), que a Biblioteca do Congreso e terceiros poñen a disposición na web e por outros medios.
En febreiro de 2008, a Biblioteca creou o servizo de ligazóns permanentes do LCCN, que contén unha URL estable para tódolos números de control. Formato
Na súa forma máis elemental o número inclúe un ano e un número de serie. O ano ten dous díxitos desde 1898 a 2000, e catro díxitos a partir de 2001. Os tres anos ambiguos (1898, 1899 e 1900) distínguense pola lonxitude do número de serie. Hai tamén algunhas peculiaridades cos números que empezan por un «7» debido a un experimento errado levado a cabo entre 1969 e 1972.
Os números de serie teñen seis díxitos e deben incluír ceros á esquerda. O guión que a miúdo separa o ano e o número de serie é opcional. Porén, recentemente, a Biblioteca indicou aos editores que non o inclúan.
LibraryThing

LibraryThing é unha aplicación web de catalogación social para almacenar e compartir listaxes de libros coa fin de establecer un catálogo ordenado e etiquetado que permite as valoracións e os comentarios e que posibilita conectarse con xente con gustos semellantes, destínase tanto a particulares como a autores, bibliotecas e editoriais. Desenvolvida polo estadounidense Tim Spalding, subiuna por vez primeira a Internet de forma pública o 29 de agosto de 2005. En maio de 2006 AbeBooks mercou o 40% da compañía, que dous anos despois adquiriu Amazon. Desde o ano 2009 Cambridge Information Group ten unha participación minoritaria e Booker é o distribuídor mundial dos produtos LibraryThing para as bibliotecas. En xullo de 2013 tiña máis de 1700000 usuarios rexistrados e máis de 83000000 de libros catalogados. Funcións
A inscrición na web é gratuíta mais só permite inserir un máximo de 200 libros, sendo preciso pagar unha cota anual ou vitalicia para engadir máis. A función máis importante de LibraryThing é a catalogación automática de libros, importándoos de bases de datos de distribuidores e bibliotecas por medio do protocolo Z39. 50, totalizando unhas 700 fontes dispoñibles de todo o mundo, aínda que polo de agora non hai ningunha galega, que fornecen rexistros MARC e Dublin Core a LibraryThing. Tras enviar o ISBN ou algunha palabra clave como o título ou o autor e atopar o libro e a edición correcta prémese para engadilo ao catálogo do usuario. Se o libro ou a edición atopadas non están dispoñibles ou os datos non son correctos pódese engadir manualmente ou modificar o rexistro posteriormente. Tamén se poden importar libros polo ISBN ou do catálogo doutro membro.
A función "Recomendacións", aparecida en abril de 2006, fornece recomendacións de libros baseadas en nubes de etiquetas cos que os usuarios poden catalogar os seus libros, e tamén amosa as recomendacións de lectura a partir dun libro ou dun autor específico.
Libraría Andel

Andel foi unha libraría da cidade de Vigo, aberta en decembro de 1999 e que anunciou o seu peche o 21 de febreiro do ano 2019. Estivo considerada emblemática da cultura galega.
Libre de cadrados

Un número enteiro n é libre de cadrados se non é divisíbel por ningún cadrado perfecto maior ca 1. Isto quere dicir que os factores primos de n son todos distintos.
Desta forma, 10
2 ⋅ 5 {\displaystyle 10
2\cdot 5} é libre de cadrados, mais 20
22 ⋅ 5 {\displaystyle 20
2^{2}\cdot 5} non o é, porque é divisíbel por un cadrado. Os primeiros enteiros positivos libres de cadrados son: 1, 2, 3, 5, 6, 7, 10, 11, 13, 14, 15, 17, 19, 21, 22, 23, 26, 29, 30, 31, 33, 34, 35, 37, 38, 39, .. . (secuencia A005117 na OEIS). Caracterizacións equivalentes
Un número é libre de cadrados se e só se: Non existe ningún primo p tal que p2 divide a n.
n factoriza en produto de primos distintos. Outra forma de dicir isto é que para toda factorización de n ab, os factores a e b son primos entre si.
O valor da función de Möbius de n, μ(n), é non nulo. Distribución dos números libres de cadrados
Se Q(x) indica o número de números libres de cadrados menores ou iguais que x, entón Q ( x )
6 x π 2 + O ( x ) {\displaystyle Q(x)
{\frac {6x}{\pi ^{2}}}+O({\sqrt {x}})} (véxase π). A densidade dos números libres de cadrados é, polo tanto, lim x → ∞ Q ( x ) x
6 π 2 {\displaystyle \lim _{x\to \infty }{\frac {Q(x)}{x}}
{\frac {6}{\pi ^{2}}}}
LibreCAD

LibreCAD é un aplicación libre de deseño asistido por computador (CAD), ou deseño 2D. Está baseado en QCAD, e foi un fork dese proxecto. Baséase nas librarías de Qt4 grazas ao cal está dispoñible para os sistemas operativosLinux, macOS, Unix e Windows.
A súa interface e funcionamento é similar a AutoCAD ou MicroStation en 2D. Permite traballar con arquivos DXF de AutoCAD en varios versións, e DGN empregando extensións.
Libredón

Véxase tamén El Libredón, diario que se publicou en Santiago de Compostela de 1881 a 1887.
Libredón era un monte ou bosque próximo a Santiago de Compostela no que, segundo a lenda, se soterrou o corpo do apóstolo Santiago. Descrición
O Códice Calixtino, escrito en 1139, relata que os discípulos de Santiago Teodoro e Atanasio trasladaron o seu corpo desde Padrón nun carro tirado por bois até o bosque Libredón (anteriormente Liberum Donum), no que foi soterrado. O lugar foi esquecido até que, no século X, o ermitán Paio (Pelagius) viu unhas luces que iluminaban o lugar. Imaxinando a razón, pois coñecía a tradición, avisou a Teodomiro, bispo de Iria Flavia. Este atopou unha pequena capela cun altar e unha cripta na que había tres tumbas, a de Santiago e a dos seus dous discípulos. Informou ao rei de Galiza, Afonso II o Casto, que viaxou desde Oviedo polo que se denomina o Camiño Antigo, para verificar que os ósos correspondían cos do apóstolo. De Oviedo viñeron doce monxes beneditinos, a primeira basílica ergueuse no bosque de Libredón e ao seu redor naceu Compostela.
Libreto

Un libreto, do italiano libretto, é o texto empregado nunha obra musical do tipo ópera, opereta, musical, oratorio ou cantata.
Libretto, cuxo plural é libretti, é unha palabra italiana que significa literalmente libriño. Inclúe tanto as palabras das partes cantadas como das faladas e é diferente dunha sinopse ou do guión da trama da obra.
O autor dun libreto é chamado libretista.
LibriVox

LibriVox é unha biblioteca dixital en liña, con libros en formato de son (Audiolibros), en Dominio público e de balde. Os lectores que gravan a súa propia lectura en voz alta, creando así o audiolibro, son sempre voluntarios, e proceden de distintas partes do mundo. En decembro de 2015 había 9290 audiolibros dispoñibles para o seu escoita e descarga. O 90% da colección de gravacións está en lingua inglesa, aínda que LibriVox produce tamén audiolibros en 36 linguas.
Libro (anatomía)

O libro ou, tecnicamente, omaso, é o terceiro dos preestómagos dos animais ruminantes, caracterizado polas longas láminas que tapizan a súa mucosa interna, que semellan as follas dun libro. Descrición
Ten unha forma esférica, lixeiramente aplanada lateralmente, cunha capacidade de 11-12 litros, na vaca; situado á altura da 9ª-12ª vértebra dorsal, no terzo medio da cavidade abdominal, entre o rume e o fígado. Na zona da abertura ó rume a víscera é un pouco máis estreita e forma unha especie de colo.
A mucosa interna é característica e explica os nomes metafóricos que recibe esta víscera: libro, cenfollas, entrefollo ou salterio. Desde o bordo lateral, a mucosa emite cara ao centro da víscera numerosos e apertados pregos lonxitudinais, ordenados en series regulares, que forman amplas láminas a modo das follas dun libro. Na vaca, o número de láminas alcanza cifras de 96 a 112; na ovella, 72 a 80; e na cabra, 80 a 88.
Hai catro tipos distintos de láminas, segundo a súa altura: grandes, medianas, pequenas e moi pequenas. A altura de cada folla é variable, sempre maior cara a metade da súa lonxitude. Son máis grosas na base e no bordo libre que no resto da lámina. As superficies laterais das láminas están cubertas de pequenas papilas, duns 5 mm no caso da vaca.
As láminas, que enchen practicamente toda a cavidade, deixan un espazo entre os bordos libres e o fondo do omaso polo que avanza o alimento cara ao calleiro. Neste fondo fórmanse dúas cristas na dirección desde o retículo ó calleiro. Estas cristas, cubertas de papilas ásperas e altas, delimitan o suco do libro, de fondo liso ou con papilas pequenas. Fisioloxía
No libro remata a fermentación que se iniciou nos preestómagos anteriores. O contido estomacal, ó paso por esta víscera, sofre unha nova trituración nun proceso de dixestión mecánica. A superficie da víscera, aumentada considerablemente con estas láminas, permite a reabsorción do exceso de líquido do contido dixestivo, antes de ser conducido ó calleiro para ser obxecto da verdadeira dixestión, de tipo bioquímico. Usos gastronómicos
Os preestómagos (rume, retículo e libro), forman parte na cortadoría dos miúdos brancos, e aprovéitanse para elabora-los callos. Véndense conxuntamente baixo nome colectivo de ventre. Na cultura popular
O pai que a súa filla quixer casar, déalle o cenfollas a lavar.
O que a súa filla queira casar, díalle un cenzafollo a lavar.
Quen a súa filla quixer casar, déalle o centofollas/ centifollo a lavar.
Os refráns fan referencia á dificultade de limpar correctamente esta víscera, separando e lavando folla a folla. A moza que o saiba facer demostra que pode gobernar unha casa.
Libro Branco de Rhydderch

O Libro Branco de Rhydderch (en galés: Llyfr Gwyn Rhydderch) é un dos máis notábeis e famosos manuscritos en lingua galesa. Historia do manuscrito
Escrito a mediados do século XIV (ca. 1350) é a colección máis antiga de textos galeses en prosa, malia conter tamén algúns exemplos de poesía galesa antiga. Agora forma parte da colección da Biblioteca Nacional de Gales, e antes achábase conservado na biblioteca do anticuario do século XVII Robert Vaughan (Vaughan herdárao do caligrafista John Jones) e pasou aos seus descendentes.
O que foi un só manuscrito encadernouse agora como dous volumes separados que se coñecen como Peniarth MS 4 e Peniarth MS 5. Peniarth MS 4 contén os contos galeses que agora se coñecen colectivamente como os Mabinogion, e Peniarth MS 5 (a primeira parte do manuscrito orixinal) contén textos relixiosos cristiáns en galés, a meirande parte traducidos desde o latín.
O Libro Branco foi copiado a mediados do século XIV, moi probabelmente por Rhydderch ab Ieuan Llwyd (ca. 1325-1400) de Parcrhydderch na parroquia de Llangeitho en Ceredigion. Rhydderch, que viña dunha familia cunha longa tradición de padroado literario, ocupou postos da Coroa Británica e foi tamén unha autoridade sobre a lei galesa nativa. Téñense identificado as mans de cinco escribas nos manuscritos, que moi probabelmente traballaron na abadía de Strata Florida, non lonxe da casa de Rhydderch.
Libro Vermello das Linguas Ameazadas

O Libro Vermello das Linguas en Perigo de extinción foi recollido por Tapani Salminen, publicado pola UNESCO, e recolle unha ampla lista de linguas de todo o mundo en perigo de extinción. Pódese consultar en liña e aparecen a maioría das linguas faladas por pobos indíxenas de todo o mundo. Aínda que foi actualizada por última vez no ano 2003, a UNESCO tamén publicou un atlas das linguas do mundo en perigo.
Libro da Memoria

O Libro da Memoria é unha iniciativa educativa do CEIP López Ferreiro de Santiago de Compostela, creado no curso 2017-18. O seu obxectivo é que o alumnado descubra, valore e participe activamente na súa propia cultura a través da tradición oral galega. Características
Inicialmente desenvolveuse no segundo ciclo de Educación Infantil coa colaboración das familias, para levar a cabo unha compilación de arrolos, trabalinguas, ditos e outros textos transmitidos oralmente. No curso 2021/22 ampliouse a outros niveis educativos baixo a coordinación do Equipo de Dinamización da Lingua Galega do centro. Este libro destaca a importancia da oralidade na educación, xa que os textos recollidos axudan ao desenvolvemento da linguaxe, o ritmo e a expresión emocional, ademais de integrarse nos xogos infantís tradicionais.
Está enmarcado dentro do proxecto Sentindo en Feminino, que pon en valor o papel fundamental da muller como transmisora da cultura e garante da continuidade da tradición oral ao longo do tempo.
Libro de Aneirin

O Libro de Aneirin (en galés Llyfr Aneirin) é un manuscrito galés de finais do século XIII que contén poesía en lingua galesa antiga e media atribuída a Aneirin, un poeta britano de finais do século VI. Historia e características
O manuscrito está na Cardiff Central Library. Data aproximadamente de 1265, pero probabelmente é unha copia dun manuscrito orixinal do século IX. A poesía púidose manter viva a través da transmisión oral. O poema máis coñecido que conteñen as súas páxinas é Y Gododdin, un antigo poema galés que conmemora os guerreiros de Gododdin (Lothian, na actual Escocia) que caeron na Batalla de Catraeth (probabelmente Catterick en North Yorkshire) sobre o ano 600. Partes deste parecen ser contemporáneas de Aneirin. A outra poesía, sen conexión coa batalla, inclúe, entre outros, un curto poema para un neno chamado Dinogad, que describe como seu pai vai cazar e pescar.
Libro de Leinster

O Libro de Leinster (en irlandés Lebor Laignech), é un manuscrito medieval irlandés completado arredor do ano 1160 e conservado no Trinity College de Dublín. Anteriormente foi coñecido como Lebor na Nuachongbála "Libro de Nuachongbáil", un lugar monástico coñecido hoxe como Oughaval.
Algúns fragmentos do libro, como o Martiroloxio de Tallaght, están na colección do University College Dublin. Data e orixes
A redacción do manuscrito realizouse por parte de máis dun redactor, tal como se pode comprobar no texto do mesmo no que aparecen distintas caligrafías. O compilador principal foi probablemente Áed Ua Crimthainn, quen foi abade do mosteiro de Tír-Dá-Glas en Shannon, hoxe Terryglass (Condado de Tipperary), e o último abade dese mosteiro do que se teñen rexistros. Probas internas do manuscrito dan testemuña do envolvemento de Áed. A súa sinatura pode lerse en f. 32r: Nunha carta copiada posteriormente por outro escritor nunha marxe inferior, o bispo de Kildare, Finn mac Gormáin (m. 1160), se refire a el como un home de ensinanzas (fer léiginn) do alto-rei de Leth Moga, o coarb de Colum mac Crimthainn, e xefe de estudos (prímsenchaid) de Leinster. Unha teoría alternativa suxerida por Eugene O'Curry, propón que Finn mac Gormáin transcribiu ou recompilou o Libro de Leinster para Áed.
O manuscrito foi producido por Aéd e algún dos seus pupilos durante un longo período de tempo entre os anos 1151 e 1224. Dos anais recollidos no manuscrito, poderíase dicir que foi escrito entre o 1151 e 1201, coa maior parte do traballo rematada arredor da década de 1160. Como Terryglass foi queimado no ano 1164, o manuscrito debeu ser rematado en outro scriptorium. Entre os lugares suxeridos están Stradbally (Co. Loais) e Clonenagh (Co. Laois), fogar de Uí Chrimthainn.
Eugene O'Curry suxeriu que o manuscrito puido estar encargado por Diarmait Mac Murchada (m. 1171), rei de Leinster, quen tiña unha fortaleza (dún) en Dún Másc, preto de Oughaval (An Nuachongbáil). Dún Másc pasouno de Diarmait Mac Murchada a Strongbow, de Strongbow á súa filla Isabel, de Isabel ao Marshal Earls de Pembroke e deste, a varias xeracións posteriores na súa liña. Cando Meiler fitz Henry estableceu un priorado augustiniano no condado de Laois, Oughaval quedou incluída nas terras deste. Contidos
O Libro de Leinster é unha das fontes máis importantes para a xenealoxía, a mitoloxía e a literatura irlandesa antiga, xa que contén, entre outros, textos como o Lebor Gabála Érenn ("Libro das invasións irlandesas"), o Táin Bó Cuailnge ("O roubo do touro de Cuailnge"), as Metrical Dindshenchas e unha tradución ou adaptación ao irlandés de De excidio Troiae Historia.
O manuscrito contén 187 follas, de aproximadamente 33 cm x 23 cm. Unha nota no manuscrito suxire que se puideron perderse ata 45 follas. O Instituto Dublín de Estudos Avanzados publicou unha edición en seis volumes publicada ao longo de 29 anos. Exposición en Galicia
O 30 de outubro de 2019, o manuscrito chegou a Galicia para ser exposto temporalmente no Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura co gallo da exposición Galicia, un relato no mundo. É a primeira vez en oitocentos anos que o manuscrito sae de Irlanda.
Libro de Taliesin

O Llyfr Taliesin (Libro de Taliesin en galés) é un dos manuscritos galeses máis famosos. Está datado na primeira metade do século XIV (outros autores propoñen o ano 1275), aínda que se cre que a maioría dos seus poemas son moito máis antigos. O manuscrito está custodiado na Biblioteca Nacional de Gales de Aberystwyth coa sinatura Peniarth MS 2. Consérvase incompleto logo de que se perdesen algunhas follas, incluída a primeira.
O volume contén unha colección dalgúns dos máis antigos poemas en galés, moitos deles atribuídos ao poeta case mítico Taliesin, activo durante o século VI. Outros poemas reflicten un estilo particular, herdeiro tanto dos textos latinos como da tradición celta de Gales. Parece que un único amanuense compuxo o volume, probabelmente en Glamorgan, aproveitando outros textos e atribuíndo os poemas anónimos a Taliesin, que para entón representaba o paradigma do sabio profeta e mago.
No manuscrito recóllense tamén varios poemas galeses, entre os que destacan: Armes Prydein (A profecía de Bretaña), atribuído a un clérigo do sur de Gales desexoso de conseguir unha alianza co rei da futura Inglaterra levando o estandarte de san David. Este texto parece referirse á derrota no ano 937 dunha coalición contra o rei Aethelstan de Inglaterra na batalla de Brunanburh.
Preiddeu Annwfn (O botín de Annwfn), que relata a travesía do Rei Artur e os seus guerreiros a través do mar cara a Caer Siddi (castelo das Fadas) para gañar diversos tesouros, como un caldeiro máxico
Varias elexías a Urien, Owein, Cunedda e Dylan Eil Ton, heroes, guerreiros e gobernantes galeses.
Tamén inclúe algunhas das primeiras mencións en lingua vernácula ás fazañas de Hércules e Alexandre Magno. O estilo dos poemas varía entre o profético, mitolóxico, relixioso e histórico.
Libro de horas

Un libro de horas, aínda que cada un sexa único, contén unha colección de textos litúrxicos, de oracións e de salmos, coas ilustracións correspondentes, constituíndo unha escolma básica para a práctica da relixión católica. É o tipo máis corrente de obra medieval con ilustracións miniadas ou iluminuras.
Na súa forma orixinaria o libro de horas non recollía senón os textos apropiados para as horas litúrxicas. Co tempo, o texto foi enriquecido con datos como un calendario cos rezos e as misas para certos días festivos.
Como numerosos libros de horas están ilustrados, constitúen a fonte dunha importante documentación iconográfica da vida, en especial para os séculos XV e XVI, e tamén sobre o cristianismo tardomedieval.
Desde finais do XV, foron impresos libros de horas, realizados por xeral con técnicas xilográficas.
O máis célebre dos libros de horas é posibelmente Les Très Riches Heures du Duc de Berry, realizado polos irmáns de Limbourg entre 1412 e 1416 por encargo do duque de Jean I de Berry, e que tamén encargou Les Petites Heures de Jean de Berry, Les belles heures du Duc de Berry e Les Riches heures du Duc de Berry.
Con frecuencia ao longo do XVI, o libro de horas era o primeiro e único libro que se compraba. Porén estes libros impresos, menos luxuosos, eran denominados, sinxelamente, "devocionarios".
Libro de horas da raíña María de Navarra

Libro de horas da raíña María de Navarra é un libro de miniaturas iluminadas góticas feito en Barcelona por encarga do rei Pedro IV de Aragón en 1342, como agasallo para a súa primeira esposa, María de Navarra. O seu autor é Ferrer Bassa, segundo a encarga real, se ben estilisticamente identifícanse dous artistas máis do seu taller, o seu fillo Arnau Bassa e o Mestre de Baltimore. Características
A obra conta cunha abondosa ilustración que complementa a riqueza do contido litúrxico, de características exclusivas, como as horas en honra do seu ascendente directo, Lois IX de Francia. Ás imaxes engádeselle o tratamento do espazo e uso de cores vivas e delicadas. A característica que define o estilo do artista é a forma de retratar as facianas das personaxes, con fociños picudos e ollada penetrante.
O exemplar do Libro de horas atópase actualmente na Biblioteca Marciana de Venecia.
Libro de tapa dura

Un libro de tapa dura, pasta dura, capa dura ou cartoné é un libro no que a encadernación cunha tapa protectora ríxida normalmente de cartón, cuberta con tea de buckram ou outro tecido, con papel ou ocasionalmente con coiro, implica un proceso específico de deseño do libro. Ten na lombada ou lombo unha espiña flexíbel e cosida que permite que o libro aumente na superficie cando se abre. Seguindo os números de secuencia do ISBN, os libros deste tipo pódense identificar coa abreviatura Hbk de 'Hardbook' (do inglés, literalmente libro-duro).
Os libros de tapa dura adoitan imprimirse en papel sen ácido e son moito máis duradeiros que un libro de peto, que ten unha tapa de papel flexíbel que pode ser danada máis facilmente. Os libros de tapa dura son lixeiramente máis caros de fabricar. As tapas duras adoitan estar protexidas por sobrecubertas artísticas, pero unha alternativa "sen tapas" é cada vez máis popular: as encadernacións de "paper-over-board" ou "tapa dura sen tapa" prescinden da sobrecuberta en favor da impresión de deseño directamente na encadernación da placa.
Libro dos testamentos dos reis de León

O Libro dos testamentos dos reis de León ou Libro das Estampas é un códice cartulario ou tombo de finais do século XII da catedral de León. Recibe o seu nome porque contén retratos dos reis e a condesa que contribuíron coas súas doazóns á construción da catedral en León.
Os sete reis que aparecen retratados son: Ordoño II, Ordoño III, Ramiro III, Vermudo II, Afonso V, Fernando I e Afonso VI, ademais do retrato do asasinato da condesa Sancha Muñiz a mans do seu sobriño. Estas magníficas representacións de estilo románico cumpriron unha función de autenticación dos diferentes reis. As ilustracións, con todo, son anacrónicas. O traxe representado é típico do século XII, non de principios do X. Do mesmo xeito, os selos colgantes non se fixeron habituais en Iberia ata o século XII. Cada rei é representado coroado e sentado nun trono, levando un cetro. Os pergamiños que posúen os doadores levan os seus nomes e unha confirmación da súa doazón. Por exemplo: Ego Ordonius minor rex confirmo Eu, Ordoño, o novo, confirmo Galería de imaxes
Libro electrónico

Un libro electrónico, tamén coñecido polo seu nome en inglés (e-book ou eBook) é un tipo de libro que se caracteriza por ser accesible en forma dixital e que pode estar composto de texto, son e/ou imaxes. Pode ser lido na pantalla dun ordenador ou noutros dispositivos, como tabletas e teléfonos intelixentes. Ás veces é definido como "unha versión dixital dun libro impreso" Porén, o dicionario da RAG defíneo como unha tipoloxía específica de libro que se pode ler nos lectores de libro electrónico, adicándolle a estes aparellos a primeira acepción do termo. Invención
Existen varias persoas que son consideraradas precursoras do libro electrónico: Ángela Ruiz Robles e a súa Enciclopedia Mecánica, en 1949.
Roberto Busa, creador do Index Thomisticus
Michael S. Hart, fundador do Proxecto Gutenberg
Libyan Jamahiriya Broadcasting Corporation

Libyan Jamahiriya Broadcasting Corporation (LJBC) é a compañía pública de radio e televisión de Libia Canles
Televisión
Jamahiriya TV
Jamahirya Satellite Channel
Al-Nadi
Radio
Jamahiriya Radio
Voice of Africa
Licenciatura

A licenciatura é unha carreira universitaria de longa duración (entre 4 e 6 anos), diferente á arquitectura e á enxeñería, na que xeralmente se imparten cursos máis especializados que nunha diplomatura. Outra diferenza salientable é que en xeral, as licenciaturas créanse en torno a unha área do saber (Química, Literatura, Dereito etc. ), mentres que as diplomaturas e outras carreiras de menor duración adóitanse configurar atendendo ás necesidades dun oficio concreto (Óptica, Enxeñería Técnica, Enfermería). As licenciaturas impártense nas facultades.
Dependendo da universidade na que se curse, unha licenciatura pode conformar unha unidade académica independente, ou ser parte duns estudos segmentados nos que a Diplomatura é o primeiro ciclo e a Licenciatura é o segundo. Consecuentemente, ós estudos de máster e doutoramento coñéceselles coma estudos de terceiro ciclo. O conxunto de estudos de diplomaturas, licenciaturas e doutorados pertence á Educación Superior e son chamados Estudos Superiores.
No mundo anglosaxón as licenciaturas coñécense coma Bachelor's Degree, e normalmente distínguese entre letras e ciencias: BA ou Bachelor of Arts e BS o Bachelor of Science. Licenciaturas
Licenciatura de Física
Licenza BSD

A licenza BSD é unha licenza especial de software libre que se lle aplica ós sistemas Berkeley Software Distribution (BSD). A diferenza da licenza BSD comparada coa GPL é que permite o uso do código fonte en software propietario.
Licenza Creative Commons

As licenzas de Creative Commons (CC) son licenzas de dereitos de autor que permiten aos autores e autoras establecer os criterios de distribución das súas obras, de maneira que poidan escoller os dereitos de uso que lles dan á súa obra establecer así baixo que condicións a comparten co público.
Hai moitos tipos de licenzas Creative Commons en función dos diferentes termos que se establecen na distribución das obras. Estas licenzas foron creadas no 2002 por Creative Commons, unha asociación sen animo de lucro fundada no 2001. Obras ás que se pode aplicar
Pódese aplicar a calquera obra susceptible de ter dereitos de autor: libros, xogos, filmes, música, artigos, fotografías, blogs, páxinas web. Creative Commons non recomenda o uso de Creative Commons para software. Tipos de licenzas
Atribución CC BY
Esta licenza permítelles a outros distribuír, fusionar, axustar e recrear sobre a súa obra, mesmo comercialmente, mentres que proporcionen o recoñecemento da creación orixinal. Son as licenzas máis comodamente flexíbeis. Creative Commons recoméndaa para materiais de máxima difusión e uso. Atribución-Compartir igual CC BY-SA
Esta licenza permite a outros fusionar, axustar e recrear sobre a súa obra mesmo con fins comerciais, mentres lle ofrezan o seu recoñecemento e as súas novas obras teñan os mesmos termos. É dicir, é similar a anterior, so que explicita que as obras derivadas deben manter a mesma licenza. Recoñecemento-Sen obra derivada CC BY-ND
Esta licenza permite a redistribución, comercial e non comercial, mentres se faga sen modificar e respectando a integridade, xunto co recoñecemento para vostede. Recoñecemento-Non comercial CC BY-NC
Esta licenza permítelles a outros fusionar, e recrear sobre a súa obra non comercialmente, e malia que as novas obras deben tamén recoñecer e ser non comerciais, non teñen que licenciar as obras derivadas nos mesmos termos. Atribución-Non comercial-Compartir igual CC BY-NC-SA
Esta licenza permítelles a outros fusionar, axustar e recrear sobre a súa obra non comercialmente, mentres que lle ofrecen o seu recoñecemento e licencian as súas novas obras en idénticos termos. Atribución-Non comercial-Sen obra derivada CC BY-NC-ND
Esta licenza é a máis restritiva entre as principais licenzas CC, soamente permite a outros descargar as súas obra e compartilas con outro mentres lle ofreza o seu recoñecemento mais non pode cambialas de ningunha maneira nin utilizalas comercialmente.
Licenza de documentación libre de GNU

A Licenza de documentación libre de GNU (GNU Free Documentation License, GFDL) é unha licenza copyleft para contido libre. Foi creada pola Free Software Foundation (FSF, "Fundación para o software libre") para o proxecto GNU.
Esta licenza foi deseñada para a documentación do software e outros documentos de axuda. A licenza estipula que calquera copia dos documentos, inclusive se é modificada, sempre levará a mesma licenza. Os documentos poden ser vendidos, pero sempre se facilitará a forma de poderen ser editados.
Liceo

Un liceo (do lat. ‘lyceum’, e á súa vez do gr. 'λύκειον' -lykeion-) é un centro de ensino, xeralmente institucionalizado dentro do sistema de educación media de moitos países, aínda que tamén pode designar asociacións culturais de índole diversa. O nome provén do Liceo, fundado por Aristóteles na Antiga Atenas, onde xurdiu a escola peripatética. Orixe
O Liceo era un do tres ximnasios de Atenas, un espazo dedicado ó exercicio físico e a discusión filosófica, a reflexión e o estudo. Alí rendíase culto a Hermes, ás musas e ó deus Apolo. A escola data do ano 335 a. C. , cando Aristóteles comezou os seus ensinos, e continuou sendo centro de reunión dos peripatéticos. O liceo foi en gran parte destruído durante o saqueo de Atenas polo militar romano Lucio Cornelio Sila no ano 86 a. C. , e a súa actividade decreceu considerablemente. Máis tarde, chamóuselle así ós establecementos de ensino filosófico en Roma.
Licoperseno

O licoperseno é un carotenoide atopado nas bacterias do xénero Corynebacterium e nas plantas lentella de auga, millo e tomate, entre outros organismos. Ten a fórmula química C40H66 e posúe extremos ψ. Ten efectos antioxidantes, antimutaxénicos, antiproliferativos, citotóxicos, antibacterianos e pesticidas. O licoperseno é un intermediario na biosíntese de carotenos.
Licurgo (lexislador)

Licurgo foi un lexislador de Esparta, considerado dende a Antigüidade como autor da constitución dese Estado (a Gran Retra), mais a súa existencia real é discutida. A Constitución
Dende finais do século VIII a. C, Esparta atravesou conflitos e tensións: internamente, derivadas das relacións entre as institucións políticas (reis, éforos e xerusía); a nivel externo, Argos e Texea rivalizaban con Esparta polo control do Peloponeso. A isto cómpre engadir o desafío que para Esparta supuña a guerra para dominar Mesenia. Neste complexo contexto de crise (stasis), as elites espartanas buscaron o xeito de garantir a seguridade interior e acadar a superioridade militar. Para os autores clásicos, o responsable da obra lexislativa que permitiu lograrlo foi Licurgo. Segundo Plutarco, Licurgo redactou a Retra ou constitución tras consultar no Oráculo de Delfos. A nivel político, creou cinco maxistraturas, os éforos, anualmente elixidos, desenvolveron as tarefas executivas e serviron para limitar o rol dos dous reis. Doutra banda, o consello de anciáns (gerusía en grego, ou geroia en dialecto espartano) tiña 30 membros vitalicios, e nel tamén se integraban os dous reis: encargábase de facer propostas á asemblea e tiña poder de veto sobre as decisións da mesma. Por último, a asemblea popular estaba integrada polos espartanos hoplitas e que eran chamados "os iguais" (homoîoi). A Constitución de Licurgo procuraba garantir a igualdade ante a lei de todos os cidadáns de Esparta, a eumonia. Segundo Plutarco, tamén fixo unha repartición de terras entre os cidadáns de Esparta para facer desaparecer as diferenzas de patrimonio entre eles. Deste xeito, o Estado proporcionaba a cada cidadán unha parcela de terra (kleros) e uns ilotas para obter o seu sustento. Doutra parte, Xenofonte tamén o considera o fundador da agogé, a educación espartana. Historicidade
Hoxe en día considérase que Licurgo é unha construción literaria. No século V a. C. , non aparece nas obras nin de Tucídides nin de Helánico de Mitelene, pero si en Heródoto, quen afirma que as estruturas creadas por Licurgo explicaban as particularidades sociopolíticas de Esparta dentro da Hélade. Xenofonte, no século IV a. C, na súa obra A Constitución dos Lacedemonios describiu o sistema afirmando que Licurgo fora o seu creador, e, no século II d. C. , Plutarco fixo unha biografía de Licurgo en Vidas paralelas comparándoo con Numa Pompilio. Segundo o relato destes autores, Licurgo debeu levalas a cabo cara ao 800-770 a. C. , mais hoxe afírmase que estas medidas non foron froito dun único autor e que se fixeron en períodos posteriores, ben no século VII a. C. , ben no VI a. C. Atribuíndolle a esta figura a creación do sistema político espartano, procurábase dotalo de maior consistencia e prestixio. O propio nome deste personaxe asóciase con epítetos atribuídos a Zeus e a Apolo. Ademais, Licurgo contou cun templo a súa honra que recibía ofrendas cívicas cada ano. Este foi erixido polo éforo Quilón de Esparta no século VI a. C. quen, para algúns investigadores, foi o responsable de adxudicar a constitución espartana a Licurgo.
Licurgo (orador)

Licurgo (en grego antigo Λυκοῦργος, Lukoúrgos) nado en Atenas en -396 e finado en -323, foi un orador ático que foi fillo de Licofrón, quen pertenceu á aristocrática familia sacerdotal dos Eteobutadas. Non debe confundirse co lexislador espartano, do mesmo nome. Traxectoria
Na escena política, xogou un papel trala derrota ateniense na Batalla de Queronea (-338) fronte ao exército do rei macedonio Filipo II. Tiña daquela 52 anos, e ignórase o que fixo antes desta data, na que se lle concedeu unha maxistratura durante un período de catro anos. Foi reelixido dúas veces: estivo en total 12 anos dirixindo as finanzas públicas. Ocupouse cun rigor absoluto destas, do exército, e da construción de edificios públicos. Atenas débelle, entre outras cousas, o acondicionamento do ximnasio do Liceo e do Teatro de Dioniso. Intentou exaltar o patriotismo do corpo cívico contra Macedonia. Obras
Conserváronse varias obras retóricas. Son as alegacións das defensas pronunciadas nos procesos políticos (γραϕαί). Unha gran parte son eisanguelías (εἰσαγγελία), procedementos excepcionais por alta traizón.
Lidar

LIDAR (son as siglas en inglés de Light Detection and Ranging ou Laser Imaging Detection and Ranging) é unha tecnoloxía que consiste en calcular distancias dende un emisor láser cunha luzada láser. O sistema é moi sinxelo xa que consiste en calcular distancias sabendo o tempo que tarda a luzada láser en chegar ó destino final da distancia. Esta tecnoloxía é parecida ós contaquilómetros dos coches que calculan a velocidade do vehículo calculando canto tardan en dar unha volta sobre si mesmas as rodas dianteiras. En xeral, a tecnoloxía lidar, ten aplicacións en xeoloxía, sismoloxía e física da atmosfera.
Por exemplo en xeoloxía: fanse medicións de distancias con láser para aplicacións de mapas a grande escala, procesos de contorno e curvas de nivel para ortofotos dixitais. Características e vantaxes
Centrándonos máis no tipo de tecnoloxía, podemos dicir que a tecnoloxía empregada é como a que usan os policías nas súas pistolas láser para determinar a velocidade dos vehículos que circulan no tráfico rodado. Deste xeito podemos destacar algunhas das vantaxes da tecnoloxía láser fronte outras tecnoloxías de medición de distancias: É moito máis rápido.
Ó emitir unha luzada láser, non diverxe tanto e é moito máis estreito que o do radar que se dispersa e rebota no contorno.
É máis fácil de manexar, transportar e manter.
É máis económico que un radar.
Lidia Brito

Lidia Brito, nada en 1985, é unha enxeñeira mozambicana experta en silvicultura, conferenciante universitaria, investigadora e asesora na Universidade Eduardo Mondlane. [Cómpre referencia] Traxectoria
Brito posúe un grao en Enxeñaría forestal pola Universidade Eduardo Mondlane (Mozambique) e acadou un mestrado en ciencias e o título de doutora en Ciencias Forestais pola Universidade Estatal de Colorado (EEUU). Foi primeira Ministra de Educación Superior, Ciencia e Tecnoloxía de Mozambique entre 2000 e 2005 e vicerreitora da Universidade Eduardo Mondlane entre 1998 e 2000. Máis tarde desempeñou as funcións de asesora do Alcalde para a Planificación Estratéxica e Relacións Externas en Maputo. Internacionalmente é unha recoñecida académica que promove o desenvolvemento sustentable e a administración comunitaria baseada en África en xeral, e é membro do Consello de Gobernanza IHE-UNESCO desde decembro de 2009. Brito é directora de política de ciencia en UNESCO e é copresidenta da conferencia, Planet under pressure.
É tamén unha participante activa e conferenciante en moitas conferencias e cumes internacionais.
Lidl

Lidl, pronunciado /ˈliːdəl/, é unha cadea de supermercados de desconto. A empresa é orixinaria da Alemaña e o nome completo da compañía é Lidl Stiftung & Co KG, pertencente ao grupo Schwarz. Historia
Lidl foi fundado na década dos anos 30 do século XX, por un membro da familia Schwarz baixo o nome de Lidl & Lebensmittel Sortimentsgroßhandlung, como supermercados tradicionais. Os primeiros supermercados coa aparencia actual provén dos anos setenta.
Existen máis de cinco mil supermercados Lidl distribuídos por 17 países por todo o mundo. Actualmente, é a segunda empresa máis grande de supermercados de Alemaña, e é o principal competidor de Aldi, outra cadea similar. Países con presenza de Lidl
Lidl ten a súa sede e centro loxístico para Galiza no polígono de Río do Pozo en Narón.