proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Bill Conti

William "Bill" Conti, nado o 13 de abril de 1942 en Providence, Rhode Island, é un compositor e director de orquestra estadounidense, coñecido principalmente polas súas composicións para producións audiovisuais. Traxectoria
Bill Conti compuxo bandas sonoras de películas como Rocky (e catro das súas secuelas), The Karate Kid (e todas elas as súas secuelas), For Your Eyes Only, He-Man and the Masters of The Universe, The Big Chill ou The Right Stuff, entre outras, que gañou un Oscar á mellor banda sonora orixinal. Recibiu nomeamentos na categoría de mellor canción orixinal por "Gonna Fly Now" de Rocky e a canción principal de Só para os teus ollos. Tamén fixo sintonías para series como Dinastía (Dynasty). Foi director musical dos Oscars dezanove veces.
Premios e Honras
Oscar
Conti foi nomeado tres veces aos premios da Academia, gañando un na categoría de mellor banda sonora orixinal por The Right Stuff. Tamén recibiu nomeamentos na categoría de mellor canción orixinal por " Gonna Fly Now " de Rocky e a canción principal de For Your Eyes Only.
Globos de Ouro
Tivo tres nomeamentos aos Globos de Ouro; dous á mellor banda sonora orixinal para Rocky e One Woman, e unha á mellor banda sonora orixinal para a canción principal de For Your Eyes Only.
Emmy
Conti tamén recibiu trece nomeamentos aos Emmy, todas menos unha polo seu papel de director musical nos Premios da Academia (a excepción, o seu primeiro nomeamento, foi pola súa música para a serie de 1985 North and South). Gañou cinco premios Emmy á mellor dirección musical nas cerimonias 64ª, 70ª e 75ª dos premios da Academia.
O 22 de abril de 2008, no LSU Union Theatre da Universidade Estatal de Luisiana, Conti foi incluído no Louisiana Music Hall of Fame.
Bill Gates

William Henry "Bill" Gates III, nado en Seattle (estado de Washington) o 28 de outubro de 1955, é un informático, empresario e filántropo estadounidense. Gates foi director xeral e actualmente é presidente de Microsoft, a compañía de software que fundou xunto con Paul Allen. Traxectoria
Infancia e comezos
Seu pai, William H. Gates II, era un avogado de Seattle e a súa nai, Mary Gates, profesora da Universidade de Washington e presidenta de United Way International. Gates realizou os seus estudos primarios na escola privada Lakeside School onde comezou a interesarse no software e comezou a programar ordenadores aos 13 anos.
Estudos universitarios
En 1973, Gates entrou en Harvard onde coñeceu Steve Ballmer, actual Director Xeral (en inglés «chief executive») de Microsoft. Mentres estaba en Harvard, Gates desenvolveu un compilador para a linguaxe de programación BASIC destinada o primeiro microordenador, o MITS Altair.
A creación de Microsoft
En 1975 funda co seu amigo da infancia Paul Allen a empresa de informática Microsoft. Inicialmente cada un tiña o metade das accións da compañía aínda que logo Gates obtivo maiores cotas de poder. Microsoft adquire a unha empresa chamada Seattle Computer o QDOS (Quick and Dirty Operating System, sistema operativo rápido e sucio) que renomea como MS-DOS e vende a IBM coma sistema operativo do primeiro PC, obtendo unha parte de beneficio por cada copia que se vendese co IBM-PC e conservando Microsoft os dereitos para licenciar o sistema a terceiras compañías.
En 1995 a súa compañía presenta o sistema operativo Windows 95.
O home con máis diñeiro do mundo
En 1996, a revista Forbes colócao primeiro na súa lista de persoas máis ricas do mundo, cunha fortuna aproximada de 18. 500 millóns de dólares. En 1997 a súa fortuna é a segunda do mundo, sendo de 36. 400 millóns de dólares. En 1998 recuperou o primeiro posto, cunha fortuna estimada ese ano como de 51. 000 millóns de dólares. En 1999 a súa fortuna continúa sendo a primeira, concretamente de 90. 000 millóns de dólares triplicando o terceiro na lista, o seu amigo e cofundador de Microsoft Paul Allen. En 2000 a súa fortuna calculábase en 60. 000 millóns de dólares.
Bill & Melinda Gates Foundation
Gates casou con Melinda French o 1 de xaneiro de 1994 coa que ten tres fillos: Jennifer Katharine Gates (nada o 26 de abril de 1996), Rory John Gates (nado o 23 de maio de 1999) e Phoebe Adele Gates (nado o 14 de setembro de 2002).
En xaneiro do 2000 Gates fundou coa súa esposa a Bill & Melinda Gates Foundation, unha organización sen ánimo de lucro destinada levar os avances tecnolóxicos a todo o mundo, abrir bibliotecas públicas, loitar contra as enfermidades máis estendidas. .. a fundación ten a súa sede en Seattle, Washington. Obra
Bill Gates publicou dous libros: The Road Ahead (1995)
Business @ the Speed of Thought (1999), traducido a 25 idiomas.
Bill Haley

Bill Haley, nado en Highland Park (Míchigan) o 6 de xullo de 1925 e finado en Harlingen (Texas) o 9 de febreiro de 1981, foi un músico estadounidense. Traxectoria
Foi un dos primeiros músicos de rock and roll, e o primeiro en popularizar esa forma de música na metade dos anos 50 co seu grupo Bill Haley & His Comets e a súa primeira canción "Rock Around the Clock". O seu é un rock con influencias do country que orixinará o que despois será o rockabilly.
Bill Mollison

Bill Mollison (1928, Tasmania, Australia) é un investigador, científico, profesor e naturalista coñecido como 'pai da permacultura', un sistema de deseño integrado desenvolvido conxuntamente con David Holmgren que enlaza agricultura, horticultura, arquitectura e ecoloxía, avanzando na súa conexión con sistemas económicos, estratexias de acceso ás terras e sistemas legais para empresas e comunidades.
Recibiu o premio Nobel alternativo en 1981 xunto con Patrick van Rensburg.
Bill Whelan

Bill Whelan, nado o 22 de maio de 1950 en Limerick, é un compositor irlandés. É coñecido polo espectáculo de danza Riverdance, gañador dun Grammy.
Antes do Festival da Canción de Eurovisión de 1994 en Dublín, pediuse a Whelan que compuxese o número de intermedio na competición. O resultado, Riverdance, unha actuación de sete minutos de danza tradicional irlandesa, foi un grande éxito. Ao ano seguinte, estreouse a primeira longametraxe musical en Dublín. Relación con Galiza
Participou coa Orquestra Sinfónica de Galicia en «Corazón celta: de Irlanda a Galicia», un concerto dirixido por Proinnsías O´Duinn, director da orquestra da Raidió Teilifís Éireann (Radio Televisión de Irlanda). Nel tocou «Inishlacken», «Riverdance» e «The Seville Suite (De Kinsale a La Coruna)», composición que fixo para a EXPO 92 sobre a derrota del Hugh O´Donnell O Roxo polos exércitos ingleses en 1601 e a súa chegada ao Reino de Galiza (á Coruña e Compostela) para obter apoios (Véxase a Fuga dos Condes). Anteriormente, xa tiña colaborado co grupo Milladoiro.
Bill Willingham

Bill Willingham, nado en decembro de 1956 en Fort Belvoir, Virxinia, é un escritor e artista estadounidense de banda deseñada. Traxectoria
Primeiros anos
Willingham comezou a traballar como escritor de banda deseñada a tempo completo a principios da década de 1980, despois de conseguir un traballo como editor en IRS, un fabricante de xogos de rol, a finais dos anos 70.
Debutou artisticamente con Elementals, escribindo a primeira serie e a maioría da segunda, así como algúns especiais como Elementals Special, Elementals: Sex Special (1991), Elementas: Ghost of a Chance (1995) e Elementals: The Vampire's Revenge. Seguiu con historias para o clásico de DC Comics Green Lantern e tres números da serie Coventry creada por el. Tamén produciu algúns cómics pornográficos en 1991 baixo o título Ironwood.
Anos 90 e 2000
A finais da década de 1990, Willingham escribiu a serie de trece partes Pantheon, publicada por Lone Star Press. A continuación seguiu unha concentración gradual na súa obra literaria: escribiu unha serie de novelas curtas que trataban sobre as aventuras modernas da antiga figura mítica do guerreiro anglosaxón Beowulf e a novela fantástica Down the Mysterly River.
Desde o inicio dos anos 2000, Willingham escribiu para DC Comics, incluíndo traballos sobre a bruxa Thessaly e series de superheroes como Robin (2004 a 2006), Batman e Legends of the Dark Knight. Tamén colaborou con Marvel Comics en Ultimate X-Men. Despois de escribir Day of Vengeance, comezou a serie Shadow Pact, que presenta un grupo de seres sobrenaturais, incluíndo Deadman e Zatanna. Ademais, desde 2002, a serie Fables de Willingham, publicada por Vertigo (un selo de DC), narra as aventuras de personaxes de contos de fadas en Nova York actual, gañando premios como o Eisner e inspirando o videoxogo The Wolf Among Us.
Posicións políticas
Willingham mantivo unha posición ambigua sobre a súa ideoloxía, nun mundo coma o da banda deseñada maioritariamente de esquerda. Tanto a súa obra como el mesmo foron caracterizados como de dereitas ou conservadores, sionistas e mesmo racistas.
Polémica sobre os dereitos de autor
Moitos autores da BD criticaron as grandes editoras respecto ao tratamento da propiedade intelectual e os dereitos dos creadores. Alan Moore, sentiuse traizoado por DC pola xestión dos dereitos de Watchmen, Jack Kirby tivo desacordos con Marvel, Frank Miller criticou á industria centrado en temas sociais, Neil Gaiman apoiou licenzas abertas como Creative Commons, e outros como Cory Doctorow, aínda que non é un autor de BD, criticaron activamente as políticas tradicionais de dereitos de autoría.
Bill Willingham, asegurou que desde o 15 de setembro de 2023, toda a propiedade de Fables está no dominio público, sendo previamente da súa propiedade exclusiva. Despois deste anuncio, DC respondeu que tomaría medidas legais para protexer os seus dereitos.
Billa

Coñécese por billa a conxunción dunha chave (dispositivo, xeralmente de metal, polímeros ou de materiais cerámicos, usado para dar paso ou cortar o fluxo de auga ou outro fluído) e dun cano de saída da auga.
Un exemplo de billa ou canela para a auga do fogar coa válvula de asento correspondente, consta de vásteza con rosca e ao final unha arandela grande e grosa de caucho, coiro ou de goma que, ao xirar o mando, pecha o conduto de chegada e desta forma interrompe o paso da auga. Tradicionalmente a peza de peche, chamada frisa, era de coiro. Actualmente son de caucho sintético.
Billar

O billar é un deporte que se practica nunha mesa con taboleiro de lousa tapizada, sobre o cal pode rodar un número variable de bólas, confinadas sobre a súa superficie mediante taboleiros perimetrais recubertos na parte de contacto coas bólas por bandas de material elástico. Tivo a carta olímpica para as olimpíadas do 2004, aínda que non chegou a ser incluído nelas. Antecedentes históricos
O billar, que dende comezos do século XVI constitúe un verdadeiro e luxoso moble destinado ao entretemento doméstico, derívase dos diferentes xogos de bólas que estiveron en uso dende tempos remotos. Parece ser de invención francesa, xa usado, aínda que de xeito primitivo, nos últimos séculos da Idade Media. En canto ao valor artístico da mesa de billar, foi evolucionando, seguindo as variantes de estilo dende o Renacemento e os caprichos do gusto, ao igual que calquera moble de salón ou gabinete. O nome venlle dos tacos ou punteiros que serven para empurrar as bolas de marfil, os cales se chamaban billard en Francia. Deles, pasou o nome a todo o xogo e de aquí á mesa que serve para o mesmo, que sempre ten que ser robusta e pesada para evitar que se curve ou perda o equilibrio.
Billetes da coroa austrohúngara

Os billetes da coroa austrohúngara son os emitidos consonte o sistema monetario oficial do Imperio Austrohúngaro, desde 1892 (cando a coroa substituíu o florín ao se adoptar o padrón ouro) ata a disolución do imperio en 1918. A unidade monetaria era a coroa austrohúngara (alemán: Krone; húngaro: korona) que tiña o heller como divisionaria na parte austríaca e o fillér na parte húngara do imperio (ademais de halier en Eslovaquia e haléř en Chequia), todas elas equivalentes á centésima parte da coroa. Billetes contramarcados logo da fin do Imperio
Logo da disolución do Imperio, non só Austria e Hungría contramarcaron os billetes da coroa austrohúngara para limitar o seu uso ás novas fronteiras en tanto que non se creaban as novas moedas nacionais, senón que o mesmo sucedeu noutras áreas do extinto imperio:
Checoslovaquia
A primeira República de Checoslovaquia utilizou uns selos adhesivos colocados sobre os billetes austrohúngaros como primeira versión da coroa checoslovaca, ata que o 15 de abril de 1919 creou oficialmente a coroa checoslovaca cunha equivalencia á par coa antiga coroa do Imperio. Hoxe a coroa (koruna) segue a ser a unidade monetaria oficial da República Checa e foino tamén de Eslovaquia ata a adopción do euro.
Fiume
No Estado Libre de Fiume (na actual Croacia), a autoridade do Consello Nacional Italiano, que gobernaba a cidade, acordou o 18 de abril de 1819 a creación da coroa de Fiume ou corona fiumana (abreviada Cor. ou FiuK). Con tal propósito, reestampáronse en 1919 e 1921 billetes dunha e de dúas coroas austrohúngaras, e en 1920 os valores de 2, 10, 20, 50, 100 e 1. 000 coroas. Estes billetes contramarcados estiveron en circulación ata febreiro de 1921 e, xa antes, en setembro de 1920, introducírase no territorio a lira italiana como moeda oficial, cunha taxa de cambio de 0, 40 liras por coroa.
Romanía
En Romanía houbo dúas emisións de billetes mediante a estampaxe de billetes austrohúngaros, ambas en 1919: a primeira destas emisións provisionais consistiu na colocación dun selo na face austríaca dos billetes, en tanto que na segunda se colocou na face húngara. Os valores reestampados foron 10, 20, 50, 100, 1. 000 e 10. 000 coroas das emisións de coroa austrohúngara de 1902 a 1918.
Croacia, Eslovenia e Bosnia e Herzegovina
Nestes territorios, que se converteron en parte do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos en 1918 (máis tarde Iugoslavia), as novas autoridades reestamparon os billetes do imperio para seren usados coa denominación de coroa serbia, croata e eslovena, moeda que en 1920 foi substituída polo dinar, cunha taxa de cambio de 1 dinar 4 coroas.
Billy Crystal

William Edward "Billy" Crystal, nado o 14 de marzo de 1948, é un actor, escritor, produtor, comediante, e director de cinema estadounidense. Acadou sona na década de 1970 e deveu nunha estrela de cine de Hollywood durante os 80 e 90, grazas ao éxito dos filmes Cando Harry atopou a Sally e City Slickers.
Billy Madison

Billy Madison é un filme estadounidense dirixido por Tamra Davis que se estreou en 1995. Sinopse
As únicas materias ás que Billy, herdeiro do Madison Hotel, adicou o seu tempo foron as mozas e o alcohol. Para el, a vida foi unha festa continua durante os dez anos transcorridos dende que acabou o colexio. Mais cando Brian Madison informa ó seu irresponsable fillo de que pensa poñer a súa millonaria empresa a nome do cobizoso vicepresidente Eric Gordon, Billy vai a por todas. Retoma os seus estudos dende o comezo para conseguir un título en 24 semanas. Personaxes
Adam Sandler como Billy Madison
Darren McGavin como Brian Madison
Bridgette Wilson como Veronica Vaughn
Bradley Whitford como Eric Gordon
Josh Mostel como Director Max Anderson
Norm Macdonald como Frank
Mark Beltzman como Jack
Larry Hankin como Carl Alphonse
Theresa Merritt como Juanita
Jim Downey como Director/Xuíz do "Décatlon"
Hrant Alianak como Pete
Vincent Marino como Cook
Robert Smigel como Mr. Oblaski
Chris Farley como Condutor de bus
Steve Buscemi como Danny McGrath
Billy Ray Cyrus

Billy Ray Cyrus, nado o 25 de agosto de 1961 é un cantante, compositor e actor estadounidense. Traxectoria
Música
É coñecido polo seu popular sinxelo "Achy Breaky Heart" (1992).
Televisión
De 2001 a 2004, Cyrus protagonizou a serie de televisión Doc. A serie trataba dun médico rural que se mudou de Montana á cidade de Nova York. Estivo na serie de Disney Channel, Hannah Montana, que coprotagonizou coa súa filla Miley Cyrus.
Billón (aliaxe)

O billón (do francés billon, tronco de árbore —e diñeiro en argot—; do latín medieval billia tronco da árbore) é unha aliaxe de prata e cobre. Tipos e usos
A aliaxe utilizouse principalmente para facer moedas e medallas en épocas con escaseza de metais nobres e de desvalorización monetaria. O uso máis extenso do billón foi na antiga Grecia e na Idade Media. Por exemplo, durante os séculos VI e V a. C. algunhas cidades da illa de Lesbos utilizaban moedas feitas dun 60 % de cobre e un 40 % de prata, mais no medievo o contido de prata baixaba a entre un 25 % ou un 20 %.
En períodos de inflación, como no século III na Roma ou durante as revoltas de 1620 no imperio dos Habsburgo, as moedas de prata, a causa da redución constante e gradual do contido de prata, acaban sendo moedas de billón.
Xeralmente en numismática utilizouse o termo billón para referirse directamente ao anaco de metal empregado para cuñar a moeda independentemente da súa composición. Distínguese entre billón rico se o metal que predomina é a prata, e billón pobre se predomina o cobre.
Bimba y Lola

Bimba y Lola é unha empresa galega do sector da moda e complementos con sede en Mos, Pontevedra. Historia
A empresa foi creada en 2005 polas sobriñas de Adolfo Domínguez, Uxía e María. Creada como Moet & Mos para a venda e deseño de roupa e complentos de muller, ata 2013 en que trocou o nome por Bimba y Lola.
Cun investimento inicial de 15 millóns de euros, abriron 60 tendas en ano e medio, en España e Portugal. En Portugal ten rexistrado o nome Moet Mos Ltda. O logo inicial foron dous galgos en negro, mascotas das donas chamadas Bimba e Lola.
A empresa ten tendas en propiedade e franquías. Litixios
Dende 2006 a 2008 a empresa foi levada aos tribunais por Bimba Bosé polo uso da marca.
Bimenes

Bimenes é un concello do Principado de Asturias, en España. Limita ao noroeste con Siero, ao nordés con Nava, ao sur con Laviana e ao suroeste con Samartín del Rei Aurelio.
Está situado na zona centro oriental de Asturias. A súa capital é Martimporra, a unha distancia de 32 quilómetros de Oviedo, e a súa principal vía de comunicación é a AS-25, que segue paralela ao curso fluvial do río Pra. Demografía
Conta cunha poboación de 1669 habitantes (INE, 2023). Os núcleos máis poboados deste concello son Martimporra, Santuyano, Rozaes, Suares, Melendreros e Taballes.
Binapacril

O binapacril é un acaricida, que ten no dinoseb a súa base estrutural. A súa fórmula química é C 15 H 18 N 2 O 6 {\displaystyle C_{15}H_{18}N_{2}O_{6}}. Características
Usábase principalmente contra os ácaros nos frutais ata que se prohibiu internacionalmente a produción, uso e comercialización de todos os produtos de protección de plantas que conteñan binapacril, non obstante permítese o uso do produto químico para a investigación ou propósitos de laboratorio en cantidades menores de 10 kg. É un posible carcinóxeno e de efecto fetotóxico. A substancia pódea absorber o corpo ao inhalar os seus aerosois, a través da pel e por inxesta, afectando ao metabolismo, provocando nunha temperatura corpórea e suoración. O binacril é moi tóxica para os organismos acuáticos.
Binario multiarquitectura

Un binario multiarquitectura (tamén chamado fat binary) é un arquivo executable que foi expandido (ou «engordado») con código nativo para varios conxuntos de instrucións de forma de que poida executarse en múltiples tipos de procesadores. O método máis habitual da súa aplicación consiste en incluír unha versión do código de máquina para cada conxunto de instrucións, sendo precedido por un código compatible con todos os sistemas operativos, que executarán un salto cara á sección apropiada. Isto dá como resultado un arquivo máis pesado que un arquivo binario normal con código para unha soa arquitectura; de aí provén o seu nome «binario gordo» ou «fat binary».
Binomio

En álxebra, un binomio é un polinomio que é a suma de dous termos, cada un dos cales é un monomio separados por un signo máis ou un signo menos. Exemplos
3 x − 2 x 2 {\displaystyle 3x-2x^{2}} x y + y x 2 {\displaystyle xy+yx^{2}} 0. 9 x 3 + π y 2 {\displaystyle 0. 9x^{3}+\pi y^{2}} 2 x 3 + 7 {\displaystyle 2x^{3}+7} 3 tan 2 ⁡ ϕ − b 2 e i π θ {\displaystyle 3\tan ^{2}\phi -{\frac {b^{2}}{e^{i\pi \theta }}}~} Operacións sobre binomios sinxelos
O binomio x2 − y2, a diferenza de dous cadrados, pódese factorizar como o produto doutros dous binomios: x 2 − y 2
( x − y ) ( x + y ). {\displaystyle x^{2}-y^{2}
(x-y)(x+y). } Este é un caso especial da fórmula máis xeral: x n + 1 − y n + 1
( x − y ) ∑ k
0 n x k y n − k. {\displaystyle x^{n+1}-y^{n+1}
(x-y)\sum _{k
0}^{n}x^{k}y^{n-k}. } Cando se traballa sobre os números complexos, tamén se pode estender a: x 2 + y 2
x 2 − ( i y ) 2
( x − i y ) ( x + i y ). {\displaystyle x^{2}+y^{2}
x^{2}-(iy)^{2}
(x-iy)(x+iy). } O produto dun par de binomios lineais (ax + b) e (cx + d ) é un trinomio: ( a x + b ) ( c x + d )
a c x 2 + ( a d + b c ) x + b d. {\displaystyle (ax+b)(cx+d)
acx^{2}+(ad+bc)x+bd. } Un binomio elevado á n ésima potencia, representado como (x + y)n pódese expandir mediante o teorema do binomio ou, de forma equivalente, usando o triángulo de Pascal. Por exemplo: ( x + y ) 2
x 2 + 2 x y + y 2. {\displaystyle (x+y)^{2}
x^{2}+2xy+y^{2}. } Unha aplicación da fórmula anterior para o cadrado dun binomio é a fórmula para xerar ternas pitagóricas:
Para m < n, sexa a
n2 − m2, b
2mn e c
n2 + m2; entón a2 + b2
c2.
Os binomios que son sumas ou diferenzas de cubos pódense factorizar en polinomios de menor grao do seguinte xeito: x 3 + y 3
( x + y ) ( x 2 − x y + y 2 ) {\displaystyle x^{3}+y^{3}
(x+y)(x^{2}-xy+y^{2})} x 3 − y 3
( x − y ) ( x 2 + x y + y 2 ) {\displaystyle x^{3}-y^{3}
(x-y)(x^{2}+xy+y^{2})}
Binormativismo

O binormativismo é unha proposta para establecer dúas normas ortográficas plenamente válidas e oficiais para o galego que os seus impulsores afirman tomar da existencia de dúas formas oficiais para o noruegués. Noruegués, lingua con dúas formas oficiais
Existen dúas normas consideradas formas da mesma lingua norueguesa: a bokmål, máis próxima á lingua dinamarquesa, e a nynorsk, elaborada a partir dos dialectos occidentais do país. Proposta para a lingua galega
A Lei de normalización lingüística, na súa disposición adicional, marca que Nas cuestións relativas á normativa, actualización e uso correcto da lingua galega, estimarase como criterio de autoridade o establecido pola Real Academia Galega. e, xa que logo, é a norma elaborada pola Real Academia Galega a normativa oficial da lingua galega.
Da outra banda, existen varios colectivos do movemento chamado reintegracionismo, que promoven a converxencia ortográfica entre o galego e o portugués. Entre elas destaca a Associaçom Galega da Língua, que promove a súa propia norma ortográfica desde 1981; e a Academia Galega da Língua Portuguesa, observador consultivo da Comunidade dos Países de Língua Portuguesa.
Por causa disto, existen hoxe en día dúas normas contrapostas, a normativa oficial do galego e a normativa reintegracionista do galego, sen carácter oficial. Para intentar superar este conflito normativo, a AGAL lanzou unha proposta coñecida como binormativismo que asumiu como eixo programático en 2018. Así e todo, dentro do movemento reintegracionista a súa aceptación non foi xeral.
Desde entón foron varias as persoas que teñen manifestado a súa opinión, ben a favor, ben en contra da proposta. En 2019 Víctor Freixanes, director da RAG nesa altura e falando desde o ámbito persoal, non o apoiaba e o escritor Francisco Castro, tampouco. . Pola súa parte, mostráronse favorábeis o filólogo Xosé Ramón Freixeiro Mato, a escritora Marica Campo, o filólogo e escritor Carlos Callón e o escritor Vítor Vaqueiro.
Bintkha

Bintkha (en xeorxiano: ბინთხა) é unha aldea de Abkhazia, no concello de Aatsi, no distrito de Gudauta, ao pé da marxe esquerda do río Aapstis. Sitúase a 800m sobre o nivel do mar, a 7 km do Mar Negro, a 17 km de Gudauta. Dende 2008 está ocupado polo goberno separatista de Abkhazia, con axuda do goberno ruso.
Bintou Keita

Bintou Keita, nada en 1958, é unha funcionaria das Nacións Unidas guineana experta en paz, seguridade, desenvolvemento e dereitos humanos en situacións de conflito e postconflito. Tamén traballou na incorporación das mulleres nas misións internacionais de mantemento da paz. O 14 de xaneiro de 2021 foi nomeada Representante Especial do Secretario Xeral da ONU na República Democrática do Congo e xefa da Misión das Nacións Unidas na República Democrática do Congo (MONUSCO) que asumiu en febreiro de 2021 substituíndo a Leila Zerrougui. Traxectoria
O seu pai é militar e creceu, explica nunha entrevista, escoitando historias sobre como o compromiso militar entre varios países pode ser unha cuestión positiva ou pode implicar dificultades. Estudou Administración de negocios, dereito, xestión en economía social na Universidade París II (1979-1983), ten unha mestría neste tema e un posgrao en administración e xestión de empresas da Universidade de París IX, (1983-1984). Incorporouse ás Nacións Unidas en 1989 onde traballou en varias axencias: UNICEF e PNUD.
Durante máis de 18 anos asumiu varias funcións directivas e de alta dirección no Fondo das Nacións Unidas para a Infancia (UNICEF) no Chad, Congo, Madagascar, Cabo Verde, Ruanda, Burundi e os Estados Unidos de 1989 a 2007. Posteriormente, de 2007 a 2010, foi Representante Executiva Adxunta do Secretario Xeral da Oficina Integrada das Nacións Unidas en Burundi. Tamén traballou co Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) e a Axencia Canadense de Desenvolvemento Internacional en Guinea.
De 2014 a 2015 xestionou a Crise do Ébola en Serra Leoa, e foi xefa de Gabinete e directora de Operacións da Misión das Nacións Unidas para a Resposta de Emerxencia ao Ébola. En 2015, incorporouse como Representante Especial Adxunta Conxunta na Operación Híbrida da Unión Africana e as Nacións Unidas en Darfur (UNAMID).
O 18 de setembro de 2017 foi nomeada asistenta do Secretario Xeral Antonio Guterres para Misións de Paz e en xaneiro de 2019 subsecretaria Xeral da ONU para África en misións de paz.
O 14 de xaneiro de 2021 foi nomeada Representante Especial do Secretario Xeral da ONU na República Democrática do Congo e Xefa da Misión das Nacións Unidas na República Democrática do Congo (MONUSCO), substituíndo a Leila Zerrougui tras o final do seu mandato en febreiro. A MONUSCO conta cuns 15. 000 cascos azuis cun orzamento anual de máis dun milleiro de dólares e sendo a misión con maior número de efectivos e orzamento das misións de Nacións Unidas.
Binóculo

O binóculo ou prismáticos é un instrumento óptico empregado para ampliar a imaxe dos obxectos afastados, igual que o anteollo e o telescopio, mais a diferenza destes provoca o efecto da estereoscopía na imaxe e por iso é máis cómodo apreciar a distancia entre obxectos afastados e seguilos en movemento.
O binóculo posúe un par de tubos e cada tubo contén unha serie de lentes e un prisma, que amplían a imaxe para cada ollo, producindo a estereoscopía. Funcionamento
Este instrumento serve para ver obxectos afastados que non se poden ver a simple vista. A ampliación lógrase cando a luz atravesa cada serie de lentes. Os prismas corrixen a imaxe colocándoa na posición correcto, por medio do principio da reflexión interna total, a diferenza dos telescopios que a amosan invertida. Tradicionalmente, a maioría dos modelos empregan un par de prismas. O ocular de cada cámara non está aliñado co obxectivo e o prisma reflicte a luz en forma de S cara ao ocular.
Moitos modelos permiten axustar a distancia entre os oculares para adaptarse ao observador. Tamén posúen unha roda de enfoque que se xira para enfocar a imaxe. Xeralmente o ocular dereito ten un anel de corrección dióptrica que se xira para conseguir a dioptría diferente no ocular esquerdo e mellorar o enfoque da imaxe observada con ambos os ollos. Ao ser o binóculo un pequeno telescopio refractor cun sistema de prismas para acurtar o tubo de soporte e evitar a visión invertida, ten menor capacidade de aumento ca un telescopio, mais ten maior campo de visión. Para impedir as vibracións convén fixalo nun trípode. Clasificación de binóculos
A clasificación baséase no nivel de ampliación da imaxe e o diámetro do obxectivo medido en milímetros; indícase con dous números separados por un ×. Por exemplo, un binóculo de 12×50 ten un nivel de ampliación de 12× (12 aumentos) e un par de obxectivos de 50 mm de diámetro.
O binóculo de menor alcance é de 3×10 e adoita usarse nos teatros. Os de 7×50 e 10×50 son para a observación afeccionada e observacións astronómicas. Os de 12×50 ata 20×50 para a exploración. Todos estes sostéñense coas mans, mais existen binóculos tan grandes como 20×80, 20×140, que teñen que soster en trípodes debido ao seu peso.
Nos binóculos de ampliación variable como os 8-24×50 aprovéitase unha configuración interna móbil para proporcional un binóculo que amplía dende 8× ata 24× empregando o corpo dun só binóculo.
O nivel de ampliación práctico é ata 10× e os modelos que se poden soster coas mans son de ata 20×.
BioLib

BioLib (Biological Library) é unha base de datos que vén sendo unha enciclopedia internacional de plantas, fungos e animais. Carecteristicas
Ademais da clasificación taxonómica, pódese visitar nela unha galería, un glosario, un dicionario de nomes vernáculos, unha base de datos de ligazóns e bib liografía, biótopos, un foro de discusión e outras funcións relacionadas coa bioloxía. É un proxecto educativo non comercial destinado a ser empregado tanto por expertos como polo público en xeral. O seu contido pódese ampliar mediante as contribucións dos usuarios. Obxectivo
O obxectivo deste proxecto é recompilar información biolóxica e presentala ao público tanto profesional como amante da natureza. A súa primeira tarefa foi crear unha lista de especies de animais, plantas e fungos da República Checa (de 70000 a 9000 especies). O sistema tamén contén (ou, nalgúns casos, "conterá") unha galería de imaxes relacionadas cos rexistros da base de datos de especies, base de datos de termos biolóxicos, lista de bibliografía e ligazóns sobre a natureza, listas de verificación, dicionario de linguas de especies, artigos, etc. O proxecto BioLib permite a calquera que queira axudar a inserir datos nas súas bases de datos. Despois do rexistro, o usuario pode engadir imaxes, ligazóns, escribir descricións de imaxes, engadir termos ao dicionario biolóxico ou textos sobre as especies. Por suposto, os datos enviados revísanse antes de engadilos á base de datos. O propósito de BioLib é crear un sistema que axude ás persoas a atopar o maior número posible de recursos sobre o tema que lles interesa, non só nos datos contidos nas bases de datos, senón tamén dándolles unha lista de ligazóns e bibliografía sobre o tema.
Biocenose

A biocenose, ou tamén comunidade biótica, biolóxica ou ecolóxica, é o conxunto de organismos que coexisten nun hábitat definido, ou biótopo, que ofrece as condicións necesarias para a súa supervivencia. O termo biocenose foi acuñado en 1877 por Karl Möbius, quen subliñaba así a necesidade de enfocar a atención non só cara ao individuo, senón ao conxunto de individuos.
A biocenose pode dividirse, segundo a clase de organismos que a forman, como en fitocenose (organismos vexetais) e zoocenose (organismos animais). O conxunto formado pola biocenose e o biótopo coñécese como ecosistema. En agricultura, o campo de cultivo e mais o seu ambiente inmediato reciben o nome de agrobiocenose. Interaccións entre especies
As relacións entre os individuos que conforman unha biocenose clasifícanse en dous grupos: Relacións intraespecíficas: son as que teñen lugar entre individuos da mesma especie.
Relacións interespecíficas: son as que se dan entre individuos de especies diferentes.
Biocida

Os biocidas poden ser substancias químicas sintéticas ou de orixe natural, ou microorganismos, destinados a destruír, contrarrestar, neutralizar, impedir a acción ou exercer un control doutro tipo sobre calquera organismo ou microorganismo considerado nocivo para o home. Mecanismos de acción
As substancias biocidas polo xeral actúan a nivel da membrana celular dos organismos, penetrándoa e destruíndo os sistemas que lle permiten vivir. O biocida provoca a lise da parede proteica ou lipoproteica do organismo e penetra no seu interior interrompendo as reaccións bioquímicas que sustentan a vida no organismo. Tipos de biocidas
Pódense presentar de tres formas: Físicos: fontes de radiación de alta enerxía (luz, radiación UV) que oxidan a parede proteica e practicamente queiman as células do microorganismo.
Biolóxicos: substancias creadas por organismos superiores para autodefensa; xeralmente son de tipo proteico (enzimas; por exemplo, a lisozima).
Químicos: poden ser, á súa vez, inorgánicos ou de síntese orgánica. Por exemplo: dióxido de cloro (ClO2), isotiazolinas, cloraminas, bromuros de alquilo, cloruros de alquilo ou arilo, etc. Condicións dun bo biocida
Debe ter un amplo espectro de actividade, é dicir, debe cubrir unha ampla gama de microorganismos (bacterias, virus e fungos).
Efectivo a baixa concentración: canto máis baixa sexa a dose, máis económico resulta o tratamento.
Efectivo nun amplo rango de pH.
Solúbeis en auga.
Compatíbel con outras especies químicas no medio.
Alta persistencia: debe ser efectivo a través do tempo.
Fácil de neutralizar: debe posuír mecanismos desactivadores para a súa posterior neutralización.
Baixa toxicidade humana: non debe ser prexudicial na súa manipulación segura por parte do operador.
Biocombustible

O biocombustible é o termo para denominar calquera tipo de combustible que derive da biomasa -organismos recentemente vivos ou os seus refugallos metabólicos, tales como o esterco da vaca-. Os restos orgánicos foron a primeira fonte de enerxía que coñeceu a humanidade: a madeira ou os excrementos secos son biocombustibles.
Se se administra ben, a madeira dos bosques pode ser un recurso renovable. Deste xeito propúxose a biomasa como fonte de enerxía. Unha destas biomasas sería a lavra de madeira (un exemplo), produto da limpeza dos bosques ou ata da súa explotación racional. [Cómpre referencia] Os combustibles de orixe biolóxica poden substituír parte do consumo dos combustibles fósiles tradicionais (petróleo, carbón). Os biocombustibles máis usados e desenvolvidos son o bioetanol e o biodiésel. O bioetanol, tamén chamado etanol de biomasa, obtense a partir de millo, sorgo, cana de azucre ou remolacha. Brasil é o principal produtor de Bioetanol (45% da produción mundial), Estados Unidos representa o 44%, China o 6%, a Unión Europea o 3%, India o 1% e outros países o restante 1%.
O biodiésel fabrícase a partir de aceites vexetais, que puideron ser usados ou non. Neste último caso acostúmase usar raps, colza, soia ou jatropha, os cales son cultivados para este propósito. O principal produtor de biodiésel no mundo é a Alemaña, que concentra o 63% da produción. Séguea a Francia co 17%, os Estados Unidos co 10%, a Italia co 7% e Austria co 3%. Regulación
En España existe un tipo impositivo especial para biocarburantes de cero euros por 1000 litros. O tipo especial aplicarase exclusivamente sobre o volume de biocarburante aínda cando este se utilice mesturado con outros produtos. [Cómpre referencia]
Considéranse como biocarburantes os seguintes produtos: O alcohol etílico, producido a partir de produtos agrícolas ou de orixe vexetal (bioetanol) definido no código NC 2207. 20, xa for utilizado como tal ou previa modificación química.
O alcohol metílico (biometanol), definido no código NC 2905. 11. 00 e obtido a partir de produtos de orixe agrícola ou vexetal, xa for utilizado como tal ou previa modificación química.
Os aceites vexetais definidos nos códigos NC 1507, 1508, 1510, 1511, 1512, 1513, 1514, 1515 e 1518, utilizados como tales ou previa modificación química.
Bioconductor

Bioconductor é un proxecto de software de código aberto e libre para o procesamento e análise de datos de secuenciación masiva en xenómica e bioloxía molecular; e así mesmo o grupo que o desenvolve. Bioconductor baséase na linguaxe de programación R, aínda que ten algunhas contribucións noutras linguaxes. Está pensado para ser modular e facilitar a colaboración interdisciplinar e software de rápido desenvolvemento.
Bioconductor sincroniza os seus lanzamentos con R. Conta con case 1400 paquetes de software de R, ademais de conxuntos de datos, que cobren análises como as de microarrays e anotación de xenomas, SNPs, proteómica ou citometría de fluxo.
O proxecto comezárono en 2001 científicos norteamericanos, na súa meirande parte do Centro de investigación do cancro Fred Hutchinson de Seattle, Washington, e europeos. O desenvolvemento de Bioconductor xestiónao un grupo principal de desenvolvedores homónimo. Paquetes
A meirande parte dos paquetes de Bioconductor créanse no formato de paquetes de R, que son módulos engadidos á base de R.
Os primeiros paquetes creados no proxecto de Bioconductor centráronse na análise de datos dunha canle de Affymetrix e unha ou dúas canles de microarrays de ADN complementario ou oligo. Arestora, Bioconductor fornece as estruturas base e a metodoloxía necesaria para as análises a escala global de xenomas e de secuenciación de nova xeración nun contorno de R. Permite a anotación e ten ferramentas para a análise de microarrays. Agora conta con librarías para o procesamento de datos de secuenciación masiva de ADN, ARN, inmunoprecipitación de cromatina, Hi-C, metilomas ou perfís ribosomais.
Segundo o proxecto foi avanzando, en especial no 2008, fóronse creando outros paquetes para Bioconductor que aumentaron os seus campos de aplicación tanto ás novas técnicas de secuenciación masiva como á análise de datos xenómicos obtidos con SAGE, de secuencias, ou de SNPs, proteómica e espectrometría de masas.
Os paquetes desenvólvense na comunidade e deposítanse no repositorio central de Bioconductor. Estes pasan por unha fase inicial de revisión e probas automáticas continuas. Cada paquetes de Bioconductor contén o código cas funcións e cando menos unha viñeta, unha documentación estruturada con todos os seus detalles de uso e función creados con Sweave e R. Moitos paquetes son conxuntos de datos, como poden ser rexións xenómicas ou exemplos de resultados prácticos. Bioconductor ten un ciclo de lanzamentos con dous lanzamentos ao ano sincronizados cos lanzamentos de R. En cada momento están dispoñibles versións estables de Bioconductor así como unha versión en desenvolvemento, baseada na versión en desenvolvemento de R. Lanzamentos
O primeiro lanzamento de Bioconductor foi o 2 de maio de 2002 e contou con 15 paquetes, que cubrían as necesidades de análise de xenomas e de datos de expresión xénica, como datos de SNPs.
Biodispoñibilidade

A biodispoñibilidade é un termo farmacéutico que se usa para describir a porción da dose, dun fármaco ou nutriente administrado de maneira esóxena, que chega ata o órgano ou tecido no que leva a cabo a súa acción (por exemplo, no sistema circulatorio).
Así, cando se administra un fármaco de forma intravenosa, a súa dispoñibilidade aproxímase ao 100%. Pola contra, cando un medicamento adminístrase mediante outras vías (como por exemplo a vía oral ou tópica) a súa biodispoñibilidade diminúe (a causa da absorción incompleta e o metabolismo primario). A biodispoñibilidade é unha das ferramentas esenciais na farmacocinética que se considera para calcular doses para as vías de administración non intravenosas.
Como determinar a concentración do xenobiótico nun tecido resulta excesivamente invasivo, acostuma aceptarse o valor da concentración do mesmo no plasma. Pode expresarse en porcentaxe ou nunha escala que vai dende o 0 ata o 1, e represéntase pola letra F.
Este concepto pode utilizarse para cuantificar o grao en que unha substancia é aproveitada polo organismo. Biodispoñibilidade absoluta
A biodispoñibilidade absoluta mestura a dispoñibilidade do fármaco activo no torrente circulatorio despois dunha administración non intravenosa (por exemplo: oral, rectal, transdèrmica o subcutánea).
Para determinar a biodispoñibilidade absoluta dun fármaco, débese facer un estudo farmacocinético para obter unha gráfica da concentración plàsmica do fármaco fronte o tempo despois da administración intravenosa e a extravascular. A biodispoñibilidade absoluta é a área sobre a curva (ASC) da gràfica extravascular dividida pola ASC da gràfica intravenosa. F
[ A S C ] p o ∗ d o s i I V [ A S C ] I V ∗ d o s i p o {\displaystyle F
{\frac {[ASC]_{po}*dosi_{IV}}{[ASC]_{IV}*dosi_{po}}}} Tendo en conta así que o fármaco administrado por vía intravenosa terá unha biodispoñibilidade d'1 (F 1). Os fármacos administrados mediante outras vías terán unha biodispoñibilidade abosoluta de menos d'1. Algúns exemplos de biodispoñibilidade
A Vitamina C axuda á absorción do ferro.
A Vitamina D axuda ao aproveitamento do calcio.
Bioetanol Galicia

Bioetanol Galicia é unha empresa galega do sector enerxético situada en Curtis fundada en 2002 por Abengoa que a vendeu en 2017. A súa produción emprégase como aditivo nas gasolinas sen chumbo. Factoría
A fábrica está situada no Polígono industrial Curtis-Teixeiro nunha superficie de 150. 000 metros cadrados que ocupaba a antiga factoría siderúrxica Sidegasa. Investíronse 108, 6 millóns de euros na súa construción.
O centro ten unha capacidade de produción de 196 millóns de litros anuais de bioetanol, 130. 000 toneladas de gran soluble deshidratado para pensos, e 204 megavatios anuais de produción eléctrica. Anualmente consome 340. 000 toneladas de cereais e uns 50 millóns de litros de alcohol vínico e outros.
En 2017 Abengoa vendeu o seu negocio de bioetanol a Trilantic Europe por 111 millóns de euros. Condena
En 2012 a empresa foi condenada polo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia cunha sanción de 30. 001 euros por unha denuncia do Consello da Xunta en 2010 por empregar a etiqueta eco nun dos seus produtos para fabricar penso.
Biofarma

BioFarma é o nome co que se coñece o "grupo de investigación GI-1685", que estuda a bioloxía de membranas e mecanismos de transdución de sinais en farmacoloxía aplicada.
Foi creado en 2005 e comprende dous centros de investigación, o departamento de Bioloxía Celular, localizado na Facultade de Bioloxía, e o departamento de Farmacoloxía, localizado no Edificio CiMUS (Centro de Investigación en Medicina Molecular e Enfermidades Crónicas), ambos os dous pertencentes á Universidade de Santiago de Compostela.
BioFarma é un grupo transdepartamental con expertos investigadores en distintas disciplinas e en distintos campos da Bioloxía, a Farmacoloxía, a Química e a Bioinformática.
O grupo de investigación BioFarma está coordinado pola catedrática Mabel Loza García.
Biofísica

A biofísica é unha ciencia interdisciplinar que aplica as teorías e os métodos da física para resolver cuestións de bioloxía. Tópicos en biofísica e en campos relacionados
Locomoción animal
Biofísica celular
Canais iónicos
Electrofisioloxía
Membrana celular
Bioenerxética
Músculo
Fotobiofísica
Proteínas
Espectroscopía
Neurobioloxía
Biónica
Biografisch Portaal

O Portal biográficos dos Países Baixos (en neerlandés: Biografisch Portaal Nederland) abreviado como BioPort ou BPN, é un sitio web do Instituto Huygens de Historia dos Países Baixos (Huygens ING) que realiza unha rexistro de autoridades na historia dos Países Baixos. Segundo a prensa da época do seu lanzamento é unha especie de "mausoleo dixital".
En marzo de 2015 xa contiña máis de 125. 641 biografías sobre 80. 133 neerlandeses: persoas que naceron en Holanda ou tiveron un papel importante na historia. Non acepta os datos de persoas vivas e só publica os datos das persoas que tiveron un papel na historia dos Países Baixos. O rexistro segue a medrar con novas institucións que están afiliadas e por proxectos específicos, como por exemplo artistas ou mulleres famosas, un grupo ata hai pouco esquecido nos repertorios biográficos tradicionais.
Bioindicador

Os bioindicadores son especies ou comunidades de organismos cuxa presenza, comportamento ou estado fisiolóxico presenta unha estreita correlación con determinadas circunstancias da contorna, polo que poden utilizarse como indicadores destas. Características dos bioindicadores
Como bioindicadores empréganse diferentes organismos que reaccionan máis rápido que o ser humano aos produtos tóxicos e ás perturbacións do medio ambiente ou ben aqueles que son sensibles a exposicións curtas a situacións extremas que non son detectables en mostraxes puntuais. Por exemplo, as plantas nitrófilas son un indicador dun exceso de fertilizantes nitroxenados, mentres que a composición da fauna de invertebrados acuáticos indica distintos niveis de calidade das augas. Os liques utilízanse como bioindicadores da contaminación atmosférica. Numerosas especies de liques reaccionan de modo moi sensible á contaminación, mentres que outros liques poden non verse afectados. Un desprazamento da composición de especies en beneficio dos liques menos sensibles indica un aumento da contaminación atmosférica.
O índice de organismos saprófitos para estimar a calidade da auga fluvial tamén se basea na observación dos organismos existentes. Nas augas fluviais non pode utilizarse a medición do contido en nutrientes como ocorre en masas de auga en repouso. Os ríos son sistemas dependentes das terras circundantes, e os nutrientes vanse acumulando cada vez máis ao longo do seu curso. Se no curso superior do río atópanse organismos do curso inferior, isto indica un exceso de nutrientes na auga.
As reducións intensas, repentinas e inesperadas na poboación de especies concretas poden indicar situacións perigosas. Por exemplo, os riscos do DDT só se puxeron de manifesto cando se reduciu a poboación do falcón peregrino. Debido á súa posición na cadea trófica como depredador de aves que se alimentan nos campos, o falcón peregrino reaccionou con especial sensibilidade a ese composto tóxico. Igualmente, o envelenamento silencioso por mercurio dos lagos escandinavos e o mar Báltico só se detectou pola diminución do número de exemplares de aguia pescadora. O correlacionar a reacción dos organismos con determinadas concentracións de compostos nocivos leva grandes problemas, debido aos numerosos factores que inflúen na difusión e o metabolismo dos seres vivos. Por iso, os bioindicadores serven fundamentalmente para manter unha supervisión previa de carácter xeral. En ecoloxía, o termo bioindicador emprégase para especies indicadoras que, polo seu hábitat limitado, están vinculadas a determinadas circunstancias. Por exemplo, unha especie de violeta, viólaa calaminaria, é un indicador de chans con contido en zinc. A presenza de varias especies deste tipo pode caracterizar un biótopo con gran precisión.
Biolo

Un biolo ou mainel é unha pequena abertura no teito, nunha parede ou nunha porta utilizada para fornecer luz a un cuarto. Ao situárense no teito, a iluminación é moi superior á das fiestras das paredes, malia seren os biolos pequenos e abarcar un espazo polo que pode pasar con dificultade unha persoa.
Existen varios termos moi achegados con lixeiras diferenzas: Lucerna, abertura na parte alta dunha parede que serve para dar luz.
Lumieira, pequena xanela aberta no teito para dar claridade e ventilar.
Claraboia, xanela aberta no teito ou na parte alta dunha parede. Nalgunhas construcións, coma por exemplo no Panteón de Roma, a existencia dunha claraboia ten a función de aliviar o peso da cúpula.
Bufarda, pequena abertura na parede das casas que serve para ventilar as cortes do gando ou as adegas formada normalmente por unha peza de cantaría furada ou dúas pezas que deixan entre elas unha fenda.
Tubo de luz ou lumiduto (lightway en inglés), tubo solar que permiten levar luz solar a habitacións; non está situado xusto baixo o teito. Son captadores de luz solar natural en forma de tubo que a transmite ao interior dunha vivenda mediante un difusor. Adoita ser un tubo de metal, por exemplo aluminio, e está cuberto internamente por cristais que actúan como elemento difusor da luz.