proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Prorastomus

Prorastomus sirenoides é unha especie de sirenio primitivo extinguido cuxos restos fósiles atópanse en estratos do Eoceno de Xamaica, de hai 40 millóns de anos. É a única especie do xénero Prorastomus. Taxonomía
O nome xenérico Prorastomus é unha combinación do grego πρῷρα (prōra), proa, e στόμα (stoma), boca, referíndose á mandíbula inferior do animal que "lembra a proa dun balandro".
En 1892 o naturalista Richard Lydekker reescribiu o nome do xénero como Prorastoma (en feminino), o cal estaba inxustificado, xa que stomus é masculino en latín.
Prorastomus é un dos dus xéneros da familia Prorastomidae, sendo o outro Pezosiren, cada un cunha especie. As dúas especies son os sirenios máis antigos coñecidos e datan ambas do Eoceno.
A especie foi descrita por primeira vez polo paleontólogo Sir Richard Owen en 1855, e como o espécime que utilizou se encontrou en Xamaica no Grupo da Calcaria Amarela, isto parecía indicar que a orixe dos Sirenia era o Novo Mundo e non o Vello como se pensaba anteriormente. Porén, os coñecementos modernos sobre os Afrotheria como clado que se diversificou orixinalmente en África botan abaixo esa idea. O espécime holotipo, BMNH 44897, comprende un cranio, unha mandíbula e unha vértebra atlas do pescozo. Cando Owen conseguiu o cranio, este estaba roto en dous cachos entre os ollos e a caixa cranial. Atopouse outro espécime en 1989 na mesma formación, o USNM 437769, que comprendía un óso frontal, un cairo, fragmentos de vértebras e costelas. Descrición
Aínda que os modernos sirenios son completamente acuáticos, o Prorastomus, de 1, 5 m de longo, era probablemente terrestre a xulgar pola estrutura do seu cranio. Tendo en conta a forma de coroa dos seus molares e a forma do seu fociño, probablemente se alimentaba de plantas brandas. O fociño é longo, estreito e, no extremo, bulboso. Os ósos nasais son máis grandes que noutros sirenios. A crista nasal está ben desenvolvida, o que indica que tiña un bo olfacto. Os ósos frontais son menores do que é habitual nos sirenios, aínda que, como noutros sirenios, ten unha pronunciada crista ciliar. Como o outro xénero da familia, Pezosiren, ten unha crista saxital, é posible que o espécime de Prorastomus descrito tivese tamén unha antes de que fose desgastada pola erosión.
Prosas de combate e maldicer

Prosas de combate e maldicer é un ensaio do intelectual galeguista Xosé Manuel Beiras. Foi publicado en 1991, por Laiovento. O libro consiste nunha escolma de textos publicados en diversos ámbitos e medios, nos anos 1970 e 1980, realizada e anotada por Francisco Pillado Maior. Estrutura
Limiar confidencial
I. Combates
II. Encol de libros e autores
III. Academia Galega
IV. Maldiceres
V. A estratexia do nacionalismo
VI. A porta pechada
VII. Universidade
VIII. Cartón do Parlamento
IX. Sindicalismo
X. Intervencións parlamentarias
XI. Artigos publicados, ou de publicación frustrada, na prensa española
Epílogo transitorio: "Casus belli"
Prosector

Un prosector é unha persoa coa tarefa de preparar unha disección para a demostración ou estudo, normalmente en facultades de medicina ou hospitais. Moitos dos principais anatomistas comezaron a súa carreira traballando para profesores e demostradores de anatomía e patoloxía.
O acto difire do de soamente disecar ou diseccionar. Unha prosección é unha disección preparada profesionalmente por un prosector: unha persoa que coñece ben a anatomía e que, polo tanto, prepara un exemplar para que outros poidan estudar e aprender anatomía. Unha disección pode ser elaborada por un alumno que está a diseccionar o exemplar co obxectivo de coñecer máis as estruturas anatómicas que pertencen a ese exemplar. O termo disección tamén se pode usar para describir o acto de cortar aplicado a outros ámbitos como a mecánica ou a informática.
Prosencéfalo

O prosencéfalo (encéfalo anterior primitivo) é a porción anterior do cerebro durante a fase de desenvolvemento embrionario. É unha das tres partes nas que se divide o cerebro embrionario: prosencéfalo, mesencéfalo, e rombencéfalo.
Durante o desenvolvemento embrionario, o prosencéfalo divídese en diencéfalo (rexión do tálamo e hipotálamo), e telencéfalo (rexión dos hemisferios cerebrais). Diferenciación
O prosencéfalo dá lugar ao cerebro. O primeiro paso na diferenciación do encéfalo é a formación no extremo do primitivo tubo neural de 3 vesículas. A vesícula anterior forma o encéfalo anterior ou prosencéfalo, inmediatamente detrás, a segunda vesícula forma o encéfalo medio ou mesencéfalo e por último a terceira vesícula forma o rombencéfalo ou encéfalo posterior, que está conectado ao resto do tubo neural primitivo que acaba por transformarse na medula espiñal.
No estadio de cinco vesículas, o prosencéfalo divídese en diencéfalo (pretálamo, tálamo, hipotálamo, subtálamo, epitálamo e pretéctum) e telencéfalo (o córtex cerebral, a substancia branca subxacente e os ganglios basais).
Ás 5 semanas de vida intrauterina o prosencéfalo é visible como unha única porción na parte frontal do encéfalo do feto. Na oitava semana de vida intrauterina, o prosencéfalo divídese nos dous hemisferios cerebrais.
Do prosencéfalo sepáranse as dúas vesículas ópticas, que se transforman nas dúas retinas fotosensibles dos ollos. Por tanto, a retina pertence embrioloxicamente ao sistema nervioso central.
Cando se produce un erro no desenvolvemento do prosencéfalo embrionario e o cerebro non se divide nos dous lóbulos que foman os hemisferios cerebrais, isto dá lugar a un defecto chamado holoprosencefalia.
Prosodia

A prosodia é unha rama da lingüística que analiza e representa formalmente aqueles elementos da expresión oral, tales como o acento, os tons e a entoación. Introdución
A prosodia trata a manifestación concreta na produción das palabras. Desde o punto de vista fonético-acústico, os parámetros prosódicos físicos son a variación da frecuencia fundamental, a duración e a intensidade. A prosodia pode dividirse en dous aspectos: O primeiro considera aspectos suprasegmentais, isto é, que trata a entoación da frase no seu conxunto.
O segundo controla a melodía, fenómenos locais de coarticulación, acentuación.
A prosodia xerábase mediante sistemas baseados en regras, obtidas a partir de estudos lingüísticos e retocadas empiricamente até conseguir unha fala sintética aceptábel. Actualmente comezan a se utilizar métodos estatísticos sobre bases de datos para xerar automaticamente modelos prosódicos. Modelos prosódicos
Na xeración de modelos prosódicos pódense observar catro características básicas: a duración segmental.
a intensidade segmental.
as pausas.
os movementos melódicos.
A entoación é basicamente a evolución da frecuencia fundamental, mentres que o ritmo inclúe tanto as duracions de cada un dos signos de síntese como a localización e duración das pausas.
As variábeis tipicamente utilizadas na análise da prosodia son, por exemplo, o tipo de oración, a duración temporal, o número de sílabas do grupo entoativo, a distancia á última sílaba acentuada, a categoría gramatical da palabra etc. As variábeis útiles son diferentes para cada modelo (entoación, duración ou pausas) e, en xeral, poden ser numéricas ou simbólicas.
Os patróns entoativos teñen carácter suprasegmental, isto é, que lle afectan globalmente a un grupo entoativo en lugar de o facer particularmente sobre cada unidade.
Prosoma

Chámase prosoma ao tagma anterior dos dous en que se divide o corpo dos quelicerados (arácnidos e merostomados). O tagma posterior é o opistosoma.
O prosoma ás veces é denominado cefalotórax, termo desaconsellado xa que non é homólogo do cefalotórax dos crustáceos.
Nas arañas e nos amblipixios existe unha constrición ou cintura (pedicelo) que separa o prosoma do opistosoma, pero no resto dos arácnidos o límite entre ambos os tagmas é menos evidente. Etimoloxía
O termo prosoma está formado polo elemento do grego antigo προ- pro-, derivado do adverbio πρό pró, "diante", "adiante", e a palabra σῶμα sôma, "corpo". Literalmente: a parte dianteira do corpo. Características
Os quelicerados non teñen unha cabeza diferenciada do resto do corpo. Na maioría dos quelicerados o prosoma comprende un ácron sen segmentar, seguido de seis segmentos unidos que, coa cutícula endurecida dos seus escleritos tergais, forman unha especie de casca continua chamada escudo dorsal ou escudo prosómico, co que o prosoma adquire unha estrutura ríxida e compacta. Porén, nalgúns grupos, como os opilións e os solífugos, os dous últimos segmentos do prosoma son libres.
O prosoma tamén porta os ollos (simples) e a boca, así como diversos apéndices (quelíceros, pedipalpos) e catro pares de patas marchadoras, pero non antenas.
O prosoma realiza, por tanto, funcións sensoriais e de coordinación, inxestión de alimento e locomoción.
Segundo Armengol (p. 88): Pero, a pesar da categórica afirmación anterior, tradicionalmente se interpretaou que o prosoma dos quelicerados é o resultado da fusión da cabeza e o tórax.
Porén, diversos estudos comparados recentes de xenes homeobox, proporcionan grandes evidencias de que o prosoma sería en realidade a cabeza, e que os quelicerados serían unha liñaxe con sete segmentos cefálicos, en vez dos seis típicos dos mandibulados (crustáceos, miriápodos e hexápodos).
Prosopium cylindraceum

Prosopium cylindraceum é unha especie de peixe teleósteo da orde dos perciformes, familia dos salmónidos e subfamilia dos coregoninos, unha das seis icluídas no xénero Prosopium. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1784 polo naturalista inglés Thomas Pennant, baixo o nome de Salmo cylindraceus. na súa obra:
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Prosopium.
O epíteto específico, cylindraceum, alude á forma cilíndrica do seu corpo.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos: Coregonus cylindraceus (Pennant, 1784)
Coregonus mongolicus Warpachowski, 1900
Coregonus quadrilateralis Richardson, 1823
Prosopium cylindraceus (Pennant, 1784) (erro gramatical)
Prosopium preblei Harper & Nichols, 1919
Prosopium quadrilaterale (Richardson, 1823)
Salmo cylindraceus Pennant, 1784 (protónimo)
Salmo microstomus Pallas, 1814
Salmo quadrilateralis (Richardson, 1823) Distribución
Prosopium cylindraceum é un peixe dulciacuícola propio de Norteamérica e no norta de Asia. A súa área de distribución esténdese desde os 72° N e os 41° N, e os 103° L e 56° O. Encóntrase en ríos e lagos do norte do Canadá desede o leste da baía de Hudson até a Alasca, encontrándose na Columbia Británica, Quebec e Ontario. Nos Estados Unidos, ademais do estado citado, chega a Nova Inglaterra (Connecticut) e á zona dos Grandes Lagos (excepto o lago Erie).
No norte de Asia está amplamente distribuído nos ríos siberianos. Catacterísticas
A súa lonxitude oscila xeralmente entre os 23 e os 48 cm. O dorso é de cor marrón oliváceo, e os flancos e as partes inferiores de cor prateada clara. Biolxía
Aliméntanse no fondo, principalmente de invertebrados, como crustáceos, larvas de insectos e ovos de peixes. Estado da poboación
Aínda que algunha vez foi común, a súa poboación diminuíu desde o século XX debido a unha serie de causas posíbeis. Na actualidade está protexido nalgúns estados, como o de Nova Yorek. En Alasca é capturado ocasionalmente por pescadores pero, en xeral, non é buscado e rara vez se captura, xa que se alimenta no fondo.
Prosopografía da antiga Roma

A Prosopografía da Roma antiga, é unha aproximación aos estudos clásicos e á historia antiga que se centra nas conexións familiares, as alianzas políticas e as redes sociais na Roma antiga. A metodoloxía da prosopografía romana pasa por definir un grupo para o estudo —a miúdo escóllese o grupo social, chamado ordo en latín, dos senadores e equites— para despois recoller e analizar datos. As fontes literarias proporcionan probas principalmente sobre a elite gobernante mentres que a epigrafía e a papiroloxía son fontes que tamén poden documentar a xente común, que foi estudada en grupos como os dos libertos imperiais, as familias de clase baixa ou con ocupacións específicas como as nodrizas (nutrices). Estudosos da prosopografía histórica
Entre os estudos alemáns, moitos dos artigos biográficos de Friedrich Münzer para a Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft adoptaron un enfoque prosopográfico. Matthias Gelzer, un dos fundadores da metodoloxía prosopográfica en relación coa Roma antiga, centrouse na institución social do mecenado e os seus efectos no sistema político romano.
Entre os principais estudosos do século XX que escribiron en inglés sobre a prosopografía da República Romana destacna T. R. S. Broughton, cuxos tres volumes The Magistrates of the Roman Republic son unha referencia estándar; Ronald Syme, cuxa Roman Revolution (1939) converteuse na base dos traballos posteriores dos estudosos sobre a República tardía e a transición ao Principado; T. P. Wiseman, que estudou en particular as carreiras e as liñas familiares dos romanos dos municipia, cidades fóra de Roma; E. Badian, particularmente o seu traballo de 1965 sobre o xuízo de Caio Norbano; Lily Ross Taylor; e Erich Gruen.
Outros estudosos, como P. A. Brunt, advertiron sobre unha dependencia excesiva da prosopografía, en particular a tendencia a ver os procesos xudiciais como "guerras por poderes" entre faccións políticas en lugar de como procesos xudiciais en busca de resultados xustos: ata inimigos acérrimos como Cicerón e Clodio Pulcro están rexistrados como testemuñas sobre o mesmo partido.
Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit

Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit, abreviado PLP (en galego, «Léxico prosopográfico da era dos Paleólogos), é unha obra de referencia en grego e alemán sobre as persoas relevantes dos últimos dous séculos do Imperio bizantino, desde 1261 até a caída de Constantinopla en 1453, cando o imperio foi gobernado pola dinastía Paleólogo. O traballo é unha fonte completa de biografías e xenealoxías non só dos gregos bizantinos senón tamén de búlgaros, serbios, albaneses, turcos e outros pobos que interactuaron co Imperio bizantino nesa época.
Foi publicada entre 1976 e 1996 pola Academia de Ciencias de Austria, baixo a dirección de Erich Trapp, coa colaboración de Rainer Walther, Hans-Veit Beyer, Katja Sturm-Schnabl, Ewald Kislinger, Sokrates Kaplaneres e Ioannis Leontiadis. Consta de 15 volumes: 12 volumes principais, dous de apéndices e erratas, e un de índice. En 2001, o PLP lanzouse en liña como un servizo baseado en subscrición e un CD.
Prosopography of Anglo-Saxon England

A Prosopography of Anglo-Saxon England (PASE) é unha base de datos e un sitio web asociado que ten como obxectivo reunir todo o que se escribiu en rexistros contemporáneos sobre calquera persoa que vivise na Inglaterra anglosaxoa, nunha prosopografía. A base de datos en liña PASE, presenta detalles (que denomina factoides) das vidas de cada individuo rexistrado que viviu na Inglaterra anglosaxoa ou estivo estreitamente relacionado coa Inglaterra entre 597 e 1087, con citas específicas (e moitas veces citas de) de cada fonte primaria que describe cada factoide.
PASE foi financiada polo British Arts and Humanities Research Council de 2000 a 2008 como un importante proxecto de investigación baseado no King's College de Londres no Departamento de Historia e no Centre for Computing in the Humanities, e no Departamento de Anglosaxóns, nórdicos e celtas da Universidade de Cambridge.
A primeira fase do proxecto foi lanzada pola Academia Británica o 27 de maio de 2005 e está dispoñible gratuitamente en Internet. Unha segunda fase (PASE2), foi publicada o 10 de agosto de 2010, e engadiu á base de datos información extraída principalmente do Domesday Book. Directores
Dame Janet Nelson
Simon Keynes
Harold Curto
Stephen Baxter
Prosopopea

A prosopopea (do grego πρόσωπον, -ου "faciana" e ποιέω "facer") é unha figura retórica de pensamento que consiste en atribuír calidades humanas a seres ou obxectos que non poden telas. Exemplos
Do poema Danza da lúa en Santiago (Federico García Lorca, Seis poemas galegos):
É a lúa que baila
na Quintana dos mortos.
Prospero

Prospero ou X-3 foi un satélite artificial do Reino Unido lanzado o 28 de outubro de 1971 mediante un foguete Black Arrow desde Woomera (Australia). Características
Prospero ía ser nomeado orixinalmente como Puck e a súa misión foi probar varias novas tecnoloxías necesarias para satélites de comunicacións, como células solares, telemetría e sistemas de enerxía. Tamén levaba un detector de micrometeoritos. Tiña forma de prisma cun diámetro de 1, 2 m e unha altura de 0, 7 m. A grabadora de a bordo fallou o 24 de maio de 1973, pero o satélite seguiu funcionando. Foi desactivado oficialmente en 1996.
Prospero foi posto en órbita no último voo de proba do foguete Black Arrow, convertendo ao Reino Unido na sexta nación en poñer un satélite en órbita polos seus propios medios.
Prostaglandina G2

A prostaglandina G2 (PPG2 ou PPG2) é un peróxido orgánico pertencente á familia das prostaglandinas. O composto foi illado como sólido, aínda que adoita utilizarse in vivo. Convértese rapidamente en prostaglandina H2, nun proceso catalizado polo encima COX. A prostaglandina G2 prodúcese a partir do ácido graxo ácido araquidónico. A reacción, unha dobre oxixenación, require o encima ciclooxixenase, que insire dúas moléculas de O2 nos enlaces C-H do ácido substrato.
Prostaglandina H2

A prostaglandina H2 (PGH2 ou PGH2) é un tipo de prostaglandina e un precursor de moitos outros compostos bioloxicamente significativos. Sintetízase a partir do ácido araquidónico nunha reacción catalizada por un encima ciclooxixenase. É o substrato dos seguintes encimas: Prostaciclina sintase para crear prostaciclina.
Tromboxano-A sintase para xerar tromboxano A2 e ácido 12-(S)-hidroxi-5Z, 8E, 10E-heptadecatrienoico (HHT).
Prostaglandina D2 sintase para formar prostaglandina D2.
Prostaglandina E sintase para producir prostaglandina E2.
Modifícase non encimaticamente a: Unha mestura de ácido 12-(S)-hidroxi-5Z, 8E, 10E-heptadecatrienoico (HHT) e ácido 12-(S)-hidroxi-5Z, 8Z, 10E-heptadecatrienoico. Usos da prostaglandina H2
Regular a constrición e dilatación dos vasos sanguíneos.
Estimular a agegación plaquetaria. Efectos da aspirina sobre a prostaglandina H2
A aspirina considérase que bloquea a conversión do ácido araquidónico a prostaglandinas.
Prosthecobacter

Prosthecobacter é un xénero de bacterias do filo Verrucomicrobiota que presenta unha característica moi distintiva; posúe xenes similares aos da tubulina. As proteínas tubulinas son compoñentes dos microtúbulos, que nunca foran observadas antes en bacterias Gracilicutes.
Durante moito tempo pensouse que a tubulina era específica de eucariotas. Porén, máis recentemente, viuse que varias proteínas procariotas estaban relacionadas coa tubulina.
A maioría das bacterias teñen unha proteína homóloga chamada FtsZ. As Prosthecobacter son a excepción a isto porque conteñen xenes que teñen unha maior homoloxía de secuencia coa tubulina eucariota que coa FtsZ.
Estes xenes denomínanse tubulina bacteriana a (BtubA) e tubulina bacteriana b (BtubB). As súas propiedades non son exactamente as mesmas. Con todo, os seus bucles de superficie e microtúbulos son extremadamente similares. Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada está baseada na LPSN e o NCBI
Prostomio (anélidos)

Non confundir co prostomio dos artrópodos.
O prostomio é a rexión presegmentada (e sen sedas) dos anélidos, que forma o extrermo anterior da cabeza, contén o ganglio cerebroide e, ocasioanlmente, presenta os palpos, tentáculos, ou constitúe ventosas. Etimoloxía
O termo prostomio é a adaptación do inglés prostomium latinización do grego científico προστόμιον, construído cos elementos do grego antigo προ- pro-, tirado do adverbio πρό pró, 'antes', e στόμιον stómion, derivado de στόμα stóma, 'boca'.
Prostíbulo

Un prostíbulo, bordel ou mancebía é o lugar no que se practica a prostitución. A pesar de que hai moitas diferenzas, os bordeis «clásicos» teñen dous elementos comúns: un bar no que os clientes descansan e se relaxan e unha serie de habitacións nas que as prostitutas practican sexo cos clientes.
Hai estados do mundo onde os prostíbulos son legais e están suxeitos a unha regulación, como por exemplo nos Países Baixos ou Alemaña. [Cómpre referencia]
Protactinio

O protactinio é un elemento químico da táboa periódica de símbolo Pa e número atómico 91. Compostos
Compostos coñecidos do protactinio:
Protaetia cuprea

Protaetia cuprea é unha especie de escaravello da familia Scarabaeidae. A súa distribución xeográfica esténdese desde as illas Canarias e Península Ibérica polo oeste ata Vladivostok no leste distante de Rusia, Mongolia e norte da China. Esta especie aliméntase de pole e froitas, como mazás, nas árbores. Porén, como a froita é escasa en primavera e inverno, soamente fai a transición dunha dieta de pole a unha de froitas en verán. Como o pole é máis rico en proteínas e lípidos que en carbohidratos e a froita é máis rica en carbohidratos, poden viaxar máis lonxe cando toman unha dieta de froitas. Isto débese ao aumento do seu rendemento aeróbico cando está alimentado con comida rica en carbohidratos. Taxonomía
Protaetia cuprea contén as seguintes subespecies: Protaetia cuprea subsp. adelheid Mitter, 2017
Protaetia cuprea subsp. alainilerestifi (Montreuil & Legrand, 2010)
Protaetia cuprea subsp. algerica Motschulsky, 1849
Protaetia cuprea subsp. bourgini Ruter, 1967
Protaetia cuprea subsp. brancoi Baraud, 1992
Protaetia cuprea subsp. cuprea
Protaetia cuprea subsp. daurica (Motschulsky, 1860)
Protaetia cuprea subsp. ferreriesensis (Compte-Sart & Carreras-Torrent, 2013)
Protaetia cuprea subsp. hesperica (Motschulsky, 1849)
Protaetia cuprea subsp. hypocrita (Ragusa, 1905)
Protaetia cuprea subsp. ignicollis (Gory & Percheron, 1833)
Protaetia cuprea subsp. ikonomovi (Miksic, 1958)
Protaetia cuprea subsp. levantina (Schatzmayr, 1936)
Protaetia cuprea subsp. mehrabii (Montreuil & Legrand, 2008)
Protaetia cuprea subsp. metallica (Herbst, 1782)
Protaetia cuprea subsp. obscura (Andersch, 1797)
Protaetia cuprea subsp. olivacea (Mulsant, 1842)
Protaetia cuprea subsp. viridiaurata (Fuente, 1897)
Protaetia cuprea subsp. volhyniensis (Gory & Percheron, 1833)
Protanopia

A protanopia é a carencia de sensibilidade da cor vermella, unha disfunción visual relacionada coa percepción da cor. Denomínase tamén dicromacia vermella. Consiste na ausencia de actividade funcional dos protoconos, que son sensibles á porción vermella do espectro visible. Por tanto, os individuos que sofren protanopia padecen unha perda clara de sensibilidade á luminosidade do extremo vermello do espectro cromático.
Proteasoma

O proteasoma ou proteosoma é un grande complexo proteico presente en todas as células eucariotas e arqueas, así como nalgunhas bacterias, que se encarga de realizar a degradación de proteínas (denominada proteólise) que xa non son necesarias ou están danadas. Nas células eucariotas os proteasomas atópanse xeralmente tanto no núcleo coma no citoplasma.
Os proteasomas representan un importante mecanismo polo cal as células controlan a concentración de determinadas proteínas por medio da degradación das mesmas.
As proteínas que deben ser degradadas son marcadas por unha pequena proteína chamada ubiquitina. Unha vez que unha destas moléculas de ubiquitina se uniu a unha proteína a eliminar, por medio do encima ubiquitín ligase, agréganse máis proteínas de ubiquitina dando como resultado a formación dunha cadea de poliubiquitina, que lle permite ao proteasoma identificar e degradar dita proteína.
Estruturalmente un proteasoma é un complexo con forma de barril que contén un "núcleo" composto de catro aneis amontoados arrededor dun poro central. Cada un destes aneis está composto por sete proteínas. Os dous aneis internos conteñen subunidades proteicas β, conformando os sitios activos das proteases. Estes sitios sitúanse nas caras internas dos aneis, de tal xeito que a proteína que vai ser degradada teña que entrar a través do poro antes de ser procesada. Os dous aneis exteriores conteñen subunidades α, cuxa función é mantener unha "porta" pola cal as proteínas poidan entrar ao barril.
As subunidades α son controladas por rexións reguladoras, ás veces chamadas "pestanas", que recoñecen os compostos poliubiquitínicos nos substratos das proteínas e comezan o proceso de degradación. O proceso de ubiquitinación xunto co proceso de degradación proteasómica recibe o nome de sistema ubiquitino-proteasómico.
A degradación proteasómica é un mecanismo esencial en varios procesos celulares, incluíndo o ciclo celular, a regulación da expresión xénica e as respostas ao estrés oxidativo. A importancia da degradación proteica dentro das células e o papel da ubiquitina en dito proceso foi recoñecido co Premio Nobel de Química en 2004, outorgado a Aaron Ciechanover, Avram Hershko e Irwin Rose.
Protectorado

Denomínase protectorado á soberanía parcial que un Estado exerce, especialmente no referido ás relacións exteriores, nun territorio que non foi incorporado plenamente ao da súa nación e no cal existen autoridades autóctonas propias.
Como exemplo, podemos citar o protectorado que no seu día exerceron España e Francia sobre Marrocos, onde a autoridade sobre a poboación nativa era exercida polo Sultán, existindo forzas militares e policiais autóctonas, pero tuteladas polos exércitos dos países protectores.
Os gobernos destes países estaban representados, no caso da zona controlada por España, polo Alto Comisario, normalmente un xeneral, e no da zona francesa polo Residente Xeral.
Protein Data Bank

O Protein Data Bank ou PDB (Banco de Datos de Proteínas) é unha base de datos en Internet coa estrutura tridimensional das proteínas e os ácidos nucleicos, que se atopan baixo licenza de dominio público e poden ser empregados libremente. Historia
O PDB foi fundado no 1971 polos doutores Edgar Meyer e Walter Hamilton, do Brookhaven National Laboratory. No 1988, a xestión da base de datos foi transferida ao Research Collaboratory for Structural Bioinformatics (RCSB); actualmente a sede do proxecto se atopa na Universidade de Rutgers e está dirixido por Helen M. Berman.
Cando se fundou, o PDB contaba só con sete estruturas de proteínas. Dende entón, experimentou un crecemento exponencial no seu número de estruturas, analizado por diversos estudos.
Proteinoplasto

Os proteinoplastos, ás veces chamados proteoplastos, aleuroplastos ou aleuronaplastos, son orgánulos especializados exclusivos das células vexetais. Conteñen corpos cristalinos de proteínas e poden ser os lugares onde se desenvolve a actividade encimática na que están implicadas esas proteínas. Atopamos proteinoplastos en moitas sementes, tales como a noz do Brasil e os cacahuetes. Aínda que todos os plastos conteñen altas concentracións de proteínas, no caso dos proteinoplastos estas aparecen en grandes cantidades en grandes inclusións, que son visibles tanto con microscopio óptico coma con microscopio electrónico. Pero a súa especialización exclusiva no almacenamento de proteínas non está tan clara como a especialización dos amiloplastos no almacenamento de amidón, por exemplo. Aínda que foron estudadas as súas inclusións proteicas na década de 1960 e 1970, non se fixo moita investigación sobre eles, e un libro escrito en 2007 sinalaba que non se levaban publicado investigacións científicas sobre proteinoplastos nos anteriores 25 anos.
Os proteinoplastos pertencen a unha ampla categoría de orgánulos chamados plastos ou plastidios, entre os cales hai que clasificalos como leucoplastos, xa que carecen de pigmento.
Protelytroptera

Os Protelytroptera constitúen unha orde extinguida de insectos que se cre que son un grupo troncal a partir do cal evolucionaron os modernos Dermaptera (cadelas de frade). Estes insectos, que lembran en aspecto aos modernos Blattodea (cascudas), coñécense desde o Permiano de Norteamérica, Europa e Australia, por fósiles que se caracterizan por ter ás anteriores modificadas como escudos protectores e un abano anal grande e desigual. Non se coñecen fósiles deste grupo no Triásico, cando tiveron lugar presumiblemente os cambios dos Protelytroptera aos Dermaptera.
Proterozoico

Na escala de tempo xeolóxico, o Proterozoico (do grego πρότερος, próteros, 'o que vai diante', 'o máis vello', e ζῶον zôon, 'animal', 'ser vivo'; é dicir: 'o da primeira vida') é o terceiro e último dos eóns en que se dividen os tempos precámbricos. Comprende desde hai uns 2500 millóns de anos até hai uns 542 millóns de anos, durando, polo tanto, 1958 ± 1, 0 millóns de anos. e 542± 1, 0 millóns de anos, aproximadamente.
O eón Proterozoico sucede ao eón Arcaico e precede o eón Fanerozoico. Divídese en tres eras: Paleoproterozoico (2. 500 - 1. 600 millóns de ahos), Mesoproterozoico (1. 600 - 1. 000 millóns de anos) e Neoproterozoico (1. 000 - 542, 0 ±1, 0 millóns de anos).
Os acontecementos mellor identrificados desta época son: A transición a unha atmosfera osixenada, que se produciu probablemente durante o Mesoproterozoico, a Grande Oxidación.
Varias glaciacións, das que a máis severa produciuse durante o Neoproterozoico.
O período ediacárico, onde a evolución de organismos pluricelulares de corpos brandos acelerouse.
No curos deste eón, os núcleos continentais, tamén chamados escudos continentais, que apareceran durante o Arcaico, experimentan un forte crecemento. Á fin do Proterozoico, o volume da masa continental estabilízase. Historia e características
Ao principio do Proterozoico os primeiros continentes ou cratóns estaban xa formados, ao igual que a dinámica da codia terrestre representada pola súa división en placas tectónicas nas que se crea, transforma e destrúe a mesma.
Neste eón a Terra sofre cambios importantes rexistrándose un aumento da presión do osíxeno na atmosfera terrestre que deu lugar ao Grande Evento Oxidativo ou Gran Oxidación, e tamén se produciron as primeiras glaciacións.
Foi durante o Proterozoico cando se formaron os continentes e máis cando apareceron nos océanos as formas de vida eucarionte. O osíxeno formouse na atmosfera. Considérase que as algas azuis (cianobacterias) foron as principais responsables desta grande acumulación de osíxeno. Arredor de mil millóns de anos atrás moitos tipos de algas comezaron a aparecer no rexistro de fóseis, incluíndo as algas verdes e vermellas.
O Proterozoico caracterízase pola presenza de grandes cratóns que darán lugar ás plataformas continentais. As cordilleiras xeradas neste eón sufriron os mesmos procesos que os fanerozoicos. A intensidade do metamorfismo diminuíu neste momento xeolóxico. A Terra sofre as súas primeiras glaciacións, e rexístrase unha gran cantidade de estromatólitos que, sen dúbida, supuxeron un importante cambio na biota terrestre. O período ediacárico de finais do Proterozoico caracterízase pola evolución de abundantes organismos pluricelulares de corpo brando. Subdivisións
O Proterozoico está dividido en tres eras: Paleoproterozoico (2. 500 - 1. 600 millóns de anos),
Mesoproterozoico (1. 600 - 1. 000 millóns de anos) e
Neoproterozoico (1. 000 - 542, 0 ±1, 0 millóns de anos).
Protesta

A protesta expresa unha reacción contraria a eventos ou a situación. As protestas poden adoptar moitas formas diferentes, desde as declaracións individuais ás manifestacións masivas. Os protestantes organizan unha protesta como unha maneira pública de que as súas opinións se escoiten nunha tentativa de influenciar á opinión pública ou á política do goberno, ou poden emprender a acción directa tentando decretar directamente as mudanzas desexadas por eles mesmos. Formas de protesta
Algunhas formas recoñecidas de protesta son: A arte e literatura pode manifestarse en forma de protesta ou reacción por diversos motivos.
Boicot
Canción protesta
Desobediencia civil
Envío de cartas
Folga
Inmolación
Manifestación
Nudez pública
Ocupación
Queima de bandeira
Satyagraha
Sentada
Proteína de Bence Jones

Unha proteína de Bence Jones é unha proteína globulina monoclonal formada por unha cadea lixeira de inmunoglobulina que se encontra na urina en certas circunstancias, e ten un peso molecular de 22 a 24 kDa. A deteción da proteína de Bence Jones pode indicar a existencia dun mieloma múltiple ou dunha macroglobulinemia de Waldenström.
As proteínas de Bence Jones son diagnósticas especialmente do mieloma múltiple no contexto das manifestacións no órgano diana como insuficiencia renal, lesións óseas líticas, anemia, ou gran número de células plasmáticas na medula ósea dos pacientes. As proteínas de Bence Jones están presentes en 2/3 dos casos de mieloma múltiple.
Estas proteínas son cadeas lixeiras de inmunoglobulinas (paraproteínas) e son producidas por células plasmáticas neoplásticas. Poden ser kappa (a maior parte das veces) ou lambda. Estas cadeas lixeiras de inmunoglobulina poden estar fragmentadas ou non. Encóntranse na urina como resultado da diminución das capacidades de filtración renal debido á insuficiencia renal, ás veces producida pola hipercalcemia causada polo calcio liberado dos ósos a medida que estes son destruídos ou tamén polas propias cadeas lixeiras, xa que son nefrotóxicas. As cadeas lixeiras foron historicamente detectadas quentando a urina (o que causa a precipitación das proteínas) e agora por electroforese de urina concentrada. Máis recentemente, están utilizándose os ensaios de cadea lixeira libre no soro en varios estudos publicados que indicaron que é un método mellor que a das análises de urina, especialmente para pacientes que producen baixos niveis de cadeas lixeiras libres monoclonais, como se observa no mieloma múltiple non secretor e na amiloidose de cadea lixeira amiloide (amiloidose AL). Historia
As proteínas de Bence Jones foron descritas pola médico inglés Henry Bence Jones en 1847 e o traballo foi publicado en 1848. A proteína foi secuenciada posteriormente por Frank Putnam no laboratorio de Frederick Sanger en Cambridge, que foi o primeiro en publicar a secuencia completa.
As proteínas de Bence Jones foron moi importantes no estudo dos anticorpos, xa que no sangue existen millóns de anticorpos distintos (cada un cun sitio de unión do antíxeno e secuencia de aminoácidos diferente), polo que un determinado anticorpo era moi difícil de illar e de obter en cantidade suficiente para o seu estudo. O problema solucionouse usando as proteínas de Bence Jones de pacientes de mieloma múltiple (ou de ratos nos que se induciu o tumor), que producen grandes cantidades dun mesmo anticorpo monoclonal, xa que este tumor xeralmente se produce a partir dunha soa célula que se descontrola.
Proteína de replicación A

A proteína de replicación A (RPA) é a principal proteína que se une ao ADN monocatenario (ssDNA) nas células eucariotas. In vitro, a RPA mostra unha moita maior afinidade polo ADN monocatenario que polo ARN ou polo ADN bicatenario. A RPA é necesaria para a replicación do ADN, a recombinación xenética e os procesos de reparación como a reparación por escisión de nucleótidos e a recombinación homóloga. Tamén exerce unha función na resposta aos danos no ADN. Estrutura
A RPA é un heterotrímero composto polas subunidades RPA1 (RPA70, subunidade de 70kDa), RPA2 (RPA32, subunidade de 32kDa) e RPA3 (RPA14, subunidade de 14kDa). As tres subunidades da RPA conteñen seis pregamentos OB (de unión a oligonucleótidos/oligosacáridos), con dominios de unión ao ADN (DBD) designados como DBDs A-F, que unen a RPA ao ADN monocatenario.
Os DBDs A, B, C e F están localizados na RPA1, o DBD D está situado na RPA2 e o DBD E na RPA3. Os DBDs C, D e E constitúen o núcleo de trimerización da proteína con rexións enlazadoras flexibles que os conectan. Debido a estas rexións enlazadoras flexibles, a RPA considérase moi flexible e isto favorece a unión dinámica que a RPA pode conseguir. Debido a esta dinámica de unión, a RPA tamén pode adoptar diferentes conformacións e pode abranguer un variado número de nucleótidos.
Os DBDs A, B, C e D son os sitios que están implicados na unión ao ADN monocatenario. As interaccións proteína-proteína entre a RPA e outras proteínas ocorren no N-terminal da RPA1, especificamente no DBD F, xunto co C-terminal da RPA2. A fosforilación da RPA ten lugar no N-terminal da RPA2.
A RPA comparte moitas características co heterotrímero complexo CST, aínda que a RPA ten unha estequiometría máis uniforme 1: 1: 1. Funcións
Durante a replicación do ADN, a RPA impide que o ADN bicatenario se enrole de novo sobre si mesmo ou forme estruturas secundarias. Tamén axuda a protexer o ADN monocatenario do ataque das endonucleases. Isto mantén o ADN desenrolado para que a polimerase o replique. A RPA tamén se une ao ADN monocatenario durante a fase inicial da recombinación homóloga, un importante proceso na reparación do ADN e na profase I da meiose.
A hipersensibilidade a axentes que danan o ADN pode ser causada por mutacións no xene RPA. Igual que o seu papel na replicación do ADN, isto evita que o ADN monocatenario se una consigo mesmo (en zonas autocomplementarias) para que o filamento de nucleoproteína resultante poida unirse a Rad51 e aos seus cofactores.
A RPA tamén se une ao ADN durante o proceso de reparación por escisión de nucleótidos. Esta unión estabiliza o complexo de reparación durante o proceso de reparación. Un homólogo bacteriano denomínase proteína SSB, que exerce a mesma función pero non ten homoloxía de secuencias.
Proteína fluorescente amarela

A proteína fluorescente amarela, abreviada como YFP (do inglés yellow fluorescent protein), é un mutante xenético da proteína fluorescente verde (GFP, green fluorescent protein) extraída orixinalmente da augamar Aequorea victoria. O seu pico de excitación é de 513 nm e o seu pico de emisión é de 527 nm. Como a súa predecesora a GFP, a YFP é unha ferramenta útil en bioloxía molecular e celular, porque os picos de excitación e emisión da YFP son distinguibles dos da GFP, o que posibilita o estudo de múltiples procesos ou proteínas nun mesmo experimento.
Tres versións melloradas da YFP son Citrine, Venus e Ypet. Teñen unha reducida sensibilidade ao cloruro, maduración máis rápida e un brillo incrementado (definido como o produto do coeficiente de extinción e o rendemento cuántico). Tipicamente, a YFP serve como o aceptor de sensores FRET codificados xeneticamente, dos cales o doante máis probable é a proteína fluorescente ciano (mCFP). O desprazamento ao vermello en relación coa GFP é causado por unha interacción de empillamento Pi-Pi como resultado da substitución T203Y introducida pola mutación, que incementa esencialmente a polarizabilidade do ambiente cromóforo local así como proporciona unha densidade electrónica adicional no cromóforo. "Venus" contén unha nova substitución de aminoácido (F46L) que acelera a oxidación do cromóforo a 37 °C, o paso limitante da maduración. A proteína ten outras substitucións (F64L/ M153T/ V163A/ S175G), que permiten que Venus teña un bo pregamento e dálle unha tolerancia relativa á acidose e ao Cl−. Evolución da YFP a partir da GFP
Foron necesarias catro mutacións a partir do tipo silvestre da GFP atopadas na augamar Aequorea victoria para crear o mutante YFP. A mutación máis importante foi a substitución de treonina por tirosina no residuo na posición 203 (a substitución denomínase T203Y, onde T e Y representan a abreviatura dunha letra dos aminoácidos treonina e tirosina, respectivamente).
Proteína fluorescente vermella

A proteína fluorescente vermella, (RFP, red fluorescent protein) é un fluoróforo que emite fluorescencia vermella-laranxa cando é excitado. Desenvolvéronse varias variantes usando mutaxénese dirixida. A proteína orixinal illouse do cnidario Discosoma e denominouse DsRed. Agora están dispoñibles outras que fluorescen en laranxa, vermello e vermello distante.
A RFP é dunha masa molecular de aproximadamente 25, 9 kDa. O máximo de excitación é de 558 nm e o máximo de emisión é de 583 nm.
A primeira proteína fluorescente vermella que se descubriu, a proteína fluorescente verde (GFP), foi adaptada para identificar e desenvolver marcadores fluorescentes noutras cores. Variantes como a proteína fluorescente amarela (YFP) e a proteína fluorescente ciano (CFP) descubríronse en antozoos.
Un aspecto importante das proteínas fluorescentes é o tempo que hai que agardar entre a síntese de proteínas e a expresión da fluorescencia. DsRed ten un tempo de maduración de arredor de 24 horas, o cal fai que sexa inutilizable en moitos experimentos que teñen lugar nun intervalo de tempo máis curto. Ademais, DsRed ten forma tetramérica, o cal pode afectar o funcionamento das proteínas ás cales é ligada. Por medio da enxeñaría xenética mellorouse a utilidade da RFP ao incrementar a súa velocidade de desenvolvemento da fluorescencia e creando variantes monoméricas. Entre as variantes melloradas da RFP están as seguintes: mFruits (mCherry, mOrange, mRaspberry), mKO, TagRFP, mKate, mRuby, FusionRed, mScarlet e DsRed-Express.
DsRed é máis axeitada para obtención de imaxes ópticas que a EGFP.
Proteína inhibidora da quinase dependente de ciclina

Unha proteína inhibidora da quinase dependente de ciclina é unha proteína que inhibe a quinase dependente de ciclina. Hai varias. Algunhas funcionan como proteínas supresoras de tumores. A progresión do ciclo celular é controlada negativamente polos inhibidores de quinases dependentes de ciclinas (chamados CDIs, CKIs ou CDKIs). As CDIs están implicadas na detención do ciclo celular na fase G1.
Proteína nuclear

Unha proteína nuclear é unha proteína que se encontra no núcleo celular. Aínda que os xenes das case todas proteínas están no ADN nuclear (só 13 proteínas están codificadas no ADN mitocondrial en humanos) e que o orgánulo onde se forman, o ribosoma, se fabrica en subunidades separadas no núcleo (no nucléolo), ningunha proteína se sintetiza no núcleo, senón que todas se forman nos ribosomas do citoplasma. Por tanto, as proteínas do núcleo proceden todas do citoplasma e deben ser transportadas ao interior do núcleo coa axuda do complexo do poro nuclear situado na envoltura nuclear, que actúa como unha barreira entre o citoplasma e o núcleo. A importación e exportación de proteínas a través dos complexos do poro nuclear exerce un papel fundamental na regulación xénica e outras funcións biolóxicas. Moitas proteínas teñen unha secuencia chamada sinal de localización nuclear que as marca para ser transportadas ao núcleo. Trátase dunha secuencia de aminoácidos con lisinas e arxininas situado nunha parte da proteína que fai que unha proteína acabada de sintetizar no citoplasma sexa recoñecida por proteínas de transporte específicas citosólicas para o seu envío posterior ao núcleo. As proteínas que levan este sinal son transportadas unidas a unha proteína importina (un tipo de carioferina) formando un complexo, e xuntas, pasan a través do poro nuclear. Nese momento, a Ran-GTP únese ao complexo importina-proteína, e a unión da Ran causa que a importina perda afinidade pola proteína e a proteína quede libre no núcleo. Noutras proteínas nucleares existe un sinal de exportación nuclear, que as marca para ser exportadas do núcleo ao citoplasma, para o cal se unen a proteínas exportinas (outras carioferinas). Os ARNs únense a proteínas nucleares especiais para ser exportados ao citoplasma.
Entre as proteínas que se encontran no núcleo están as histonas, que están asociadas ao ADN formando a cromatina (e durante a división celular os cromosomas). Outras proteínas abundantes son as que forman a lámina nuclear pegada á parte interna da membrana nuclear. Outras son os encimas necesarios para diversos procesos que teñen lugar no núcleo, como a replicación do ADN, transcrición xenética, reparación do ADN, procesamento do ARN, regulación da expresión xénica etc. Outras son as proteínas necesarias para a constitución das subunidades ribosómicas, que se ensamblan co ARNr no nucléolo, e as ribonucleoproteínas dos espliceosomas.
Proteína precursora

Unha proteína precursora, tamén chamada proproteína ou propéptido, é unha proteína (ou péptido) inactiva que pode ser convertida na súa forma activa por medio dunha modificación postraducional, como a rotura dunha parte da molécula ou a adición doutra molécula. O nome do precursor dunha proteína adoita formase engadindo o prefixo pro. Exemplos son a proinsulina e a proopiomelanocortina, que son ambas prohormonas, ou os cimóxenos, que son proencimas.
As proteínas precursoras adoitan existir cando a proteína activa que se obtén delas podería ser nociva para o organismo se non se activa só no lugar e momento axeitados, pero necesita estar dispoñible en breve tempo ou en grandes cantidades. Este é o caso dos precursores de encimas chamados cimóxenos, exemplos dos cales son algúns encimas dixestivos humanos.
Algunhas proteínas precursoras orixinan unha proteína que se segrega ao exterior da célula. Moitas destas son sintetizadas cun péptido sinal N-terminal que as marca como proteínas para a secreción e as diríxe ás membranas e reciben o nome de preproteínas. Cando o que se ten que segregar é unha proproteína (que unha vez segregada sufrirá máis modificacións) esta leva tamén o péptido sinal. Igual que as outras proteínas que teñen un péptido sinal, o seu nome leva o prefixo pre. Deste modo, reciben o nome de preproproteínas ou prepropéptidos. O péptido sinal será cortado da molécula no retículo endoplasmático. Un exemplo é a preproinsulina.
As prosecuencias son áreas da proteína que son esenciais para o seu correcto pregamento, xeralmente na transición dunha forma inactiva da proteína a un estado activo. As prosecuencias poden tamén estar implicadas no transporte e secreción de proproteínas.
Prodominio é o dominio dunha proproteína.
Proteína receptora serina/treonina quinase

En encimoloxía, unha proteína receptora serina/treonina quinase (EC 2. 7. 11. 30) é un encima que cataliza a reacción química ATP + [proteína receptora] ⇌ {\displaystyle \rightleftharpoons } ADP + [proteína receptora] fosfato
Así, os dous substratos deste encima son o ATP e unha proteína receptora, mentres que os produtos son o ADP e unha proteína receptora fosfato.
Este encima pertence á familia das transferases, concretamente ás que transfiren grupos que conteñen fosfato proteína-serina/treonina quinases. O nome sistemático desta clase de encimas é ATP: [proteína receptora] fosfotransferase. Outros nomes de uso común que se lles dan son receptor de activina quinase, receptor tipo I serina/treonina proteína quinase, receptor tipo II serina/treonina proteína quinase, STK13, TGF-beta quinase e receptor serina/treonina proteína quinase. Este encima participa en 7 vías metabólicas: vía de sinalización da MAPK, interacción citocina-receptor de citocina, vía de sinalización de TGF beta, así como na unión adherente, cancro colorrectal, cancro pancreático e leucemia mieloide crónica. Estudos estruturais
En 2007, resolvéranse cinco estrcturas de encimas desta clase, que en PDB tiñan os códigos de acceso PDB 2GOO, PDB 2H62, PDB 2H64, PDB 2HLQ e PDB 2HLR.