proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Orchata

A orchata (en valenciano: orxata de xufa, do latín: hordeata, "feita de cebada ou orxo") é unha bebida refrescante (tamén sobremesa), preparada con auga, azucre e chufas. As chufas son uns pequenos tubérculos subterráneos con forma de noz que proceden das raíces da xunca doce (Cyperus esculentus). Orixe
A chufa era moi usada en terra de Exipto, onde se atoparon vasos con elas nas tumbas dos faraóns. Así mesmo, diversos autores persas e árabes mencionaban xa nos seus escritos os beneficios dixestivos e desinfectantes da chufa. Naquela época utilizábase como bebida medicinal xa que é moi beneficiosa para a saúde por ser altamente enerxética e diurética, xa que a orchata é rica en minerais e vitaminas, entre os que destacan o fósforo, o potasio e as vitaminas C e E. Mais, foi especialmente no século VIII, cando os árabes introducen o seu cultivo na zona mediterránea, denominándoa «leite de chufa», antecedente directo do que máis tarde pasou a chamarse orchata, sendo a horta de Valencia moi apropiada para o seu cultivo, xa que require terra solta e areosa así como temperaturas suaves.
Unha lenda popular di que o seu nome provén dos tempos da conquista de Valencia. A bebida foi ofrecida ao rei da coroa aragonesa Xaime I de Aragón na entrada de Valencia por unha moza das hortas valencianas. Ao probar o seu sabor, Xaime contestou «Açò és or, xata», que significa «Isto é ouro, filliña». Con todo esta pintoresca historia é falsa. A etimoloxía auténtica lévanos ao latín hordeata, de hordeum, que significa "de cebada" (tamén chamada orxo en galego). Orixinalmente, pois, a orchata era unha auga de cebada. Elaboración
A elaboración da orchata comeza co lavado do tubérculo, posteriormente pasando a un muíño para a súa trituración. Déixase un tempo en maceración, prénsase varias veces e obtense o extracto final. Para finalizar o proceso engádeselle azucre e vólvese a peneirar. Información nutricional
Información nutricional da orchata de chufa (por 100 ml) É rica en minerais, coma o fósforo, o calcio, o magnesio e o ferro, e en vitaminas, entre as que destacan as vitaminas C e E.
Tamén achega numerosos encimas que facilitan a dixestión.
O seu valor enerxético (100 kcal/100 g) convértea nunha boa bebida enerxética.
Contén baixo sodio.
Non contén lactosa nin caseína nin glute.
Ordalía

A ordalía é unha práctica xudicial na cal a culpabilidade ou inocencia do acusado se determina expoñéndoo a unha proba dolorosa. Idade Media
En Europa este modo de xuízo formalizouse despois da caída do Imperio Romano e foi apoiado pola Igrexa católica ata o IV Concilio de Letrán (1215), supuña a intervención directa da divindade por medio principalmente da lide ou batalla xudicial, que podía ser a cabalo ou a pé segundo o rango dos participantes, considerábase culpable ao que saía do campo, ao que morría ou ao que se declaraba culpable o que daba lugar á imposición da pena correspondente ao delito. Outras ordalías era a das candeas, na que a culpabilidade estaba determinada pola candea que se consumira primeiro; a da auga quente, neste caso o acusado tiña que extraer uns croios ou pedras dun recipiente con auga fervendo, a súa culpabilidade determinábase uns días despois segundo o estado das súas queimaduras; o da auga fría, para ser declarado inocente era preciso afogar na auga; a do ferro quente estaba tamén moi esparexida sobre todo entre as mulleres, consistía en coller un ferro quente nas palmas das mans e depositalo uns pasos máis aló, aos tres días un xuíz tiña que examinar a man, de estar queimada era declarado culpable.
Orde (bioloxía)

En bioloxía, a orde é a unidade sistemática entre a clase e a familia, na clasificación por categorías taxonómicas. Porén, en sistemática antiga, era sinónimo de familia.
Ao igual que ocorre con outros niveis na taxonomía dos seres vivos, e debido á enorme dificultade á hora de clasificar certas especies, varias ordes poden agruparse en superordes, e os individuos dunha orde poden organizarse en subordes (e estes á súa vez en infraordes).
Niveis de clasificación (de xeral a concreto) (os niveis obrigatorios marcáronse con fondo rosa)
Orde Hermética da Alba Dourada

A Orde Hermética da Alba Dourada (The Hermetic Order of the Golden Dawn) foi unha asociación secreta fundada no Reino Unido a finais do século XIX.
En 1887 William Wynn Westcott, William Robert Woodman e Samuel Liddell MacGregor Mathers fundaron a sociedade baseada nas teorías da cábala, teosofía, filosofía oriental e o misticismo cristián. En 1888 fundouse o Templo de Isis-Urania en Londres. O sistema da orde baseábase no xerarquía e a iniciación como nas loxas masónicas, porén a diferenza destas admitían como iguais ás mulleres. En 1900 debido a conflitos internos diversas sociedades reclamaron ser a verdadeira Orde Hermética e acabou desaparecendo como tal. Ordes Modernas
Estas son algunhas organizacións ocultistas que proclaman ser herdeiras da célebre Golden Dawn, e que están hoxe a actuar: Order of the Golden Dawn
The Hermetic Order of the Golden Dawn
August Order of the Mystic Rose
Orde da Xarreteira

A Orde da Xarreteira (en inglés Order of the Garter) é unha orde militar creada por Eduardo III de Inglaterra, a máis importante comenda do sistema honorífico do Reino Unido. Suponse que foi creada para destacar os esforzos de Inglaterra na cruzadas para conquistar Terra Santa. Características
Na lenda asociada á creación desta Orde, Eduardo III estaba danzando coa Condesa de Salisbury nunha gran festa da corte, cando esta deixou caer a súa xarreteira. Ao apañala do chan e amarrala de novo na súa perna, o rei reparou que os presentes fitábanos con sorrisos e murmurios. Irado, exclamou: «Honni soit qui mal y pense» ("avergóñese quen nisto ve malicia"), frase que se tomou como lema da orde. Tamén dixo que aquela pequena xarreteira azul sería tan gloriosa que todos a haberían desexar.
Sendo esta historia verdadeira ou non, a Orde do Xarreteira foi, de feito, creada por Eduardo III, o seu símbolo é unha xarreteira azul escura, de rebordo dourado, en que aparecen inscritas, en francés, as palabras ditas polo rei. O monarca reinante do Reino Unido é sempre o gran mestre da Orde. Ademais do gran mestre existen os cabaleiros reais, nos cales se inclúe sempre ao Príncipe de Gales (o monarca pode tamén nomear varios membros máis da familia real), os cabaleiros extranumerarios (monarcas reinantes de países estranxeiros nomeados polo británico) e os cabaleiros ou damas-compañeiras (24 personalidades nomeadas polo monarca británico).
Orde de Avis

A Orde de San Bieito de Avis, ou de Avís, (inicialmente chamada de Milicias de Évora ou Freires de Évora) foi unha orde relixiosa militar de cabaleiros portugueses. Esta Orde parece ter tido orixe en España, como ramo da Orde de Calatrava, aínda que moitos historiadores afirman a súa creación en Portugal, no século XII, por D. Afonso Henriques. Lista de Grandes mestres da Orde de Avis
Gonçalo Viegas de Lanhoso (entre 1175/76-19 de xullo de 1195), morto na Batalla de Alarcos
Pelágio (1200)
Fernando Anes (1201-1227)
Fernando Rodrigues Monteiro (1227-1237)
Martim Fernandes (22/08/1238-1264)
João Portariva (sen probas documentais )
Pedro Afonso (1268-1269)
Fernando Soares (sen probas documentais )
Simão Soares (1269-1280)
Egas Martins de Outeiro (1280-1290)
João Peres (1291-1292)
João Afonso (1294)
Lourenço Afonso (1296-1310)
Garcia Peres do Casal (1311-1316).
Gil Martins do Outeiro (1316-1319), primeiro Grande mestre da Orde de Cristo.
Vasco Afonso (1320-1329)
Gil Peres de Noudar (1330-1332)
Afonso Mendes (1334)
Gonçalo Vasques (1336-1341)
João Rodrigues Pimentel (1342-1351)
Sancho Soares (sen probas documentais )
Diogo Gracia (sen probas documentais )
João Afonso de Pena de Aguiar (1351-1356)
Martim de Avelar (1357-1363)
João de Avis (1364-1385), Rei de Portugal en 1385 como Xoán I de Portugal.
Orde de Calatrava

A Orde de Calatrava é unha orde militar fundada na Coroa de Castela. A bula papal que confirmaba a Orde de Calatrava foi emitida polo Papa Alexandre III o 26 de setembro de 1164. A maior parte do poder político e militar da orde disipouse a finais do século XV, pero a última disolución dos bens da orde non se produciu ata 1838. A insignia da orde é unha cruz vermella con flores sobre o hábito. Historia
No ano 1150, Afonso VII doou os dominios da fortaleza de Calatrava, no río Guadiana, á Orde do Temple para defendela dos ataques musulmáns. Abandonada pouco despois, foi só durante o reinado de Sancho III de Castela que o castelo foi reocupado polo abade Raimundo de Fitero e algúns outros monxes que seguían a Orde Cisterciense. Por estas datas, o número de cabaleiros da orde aumentou rapidamente, e o Papa recoñeceu a Orde Relixiosa Militar de Calatrava en 1164.
Co establecemento dalgúns frades da nova orde en Évora, Portugal, en 1211, o rei Afonso II ( r. 1211 - 1223) concedeulles os dominios da Orde de Avis, inda así, a orde portuguesa tiña un status independente, aínda que permanecía subordinada á orde castelá.
Orde de San Raimundo de Peñafort

A Cruz de San Raimundo de Peñafort creouse en España, por Decreto do 23 de xaneiro de 1944, para premiar os relevantes méritos contraídos por cantos interveñen na Administración de Xustiza e no seu cultivo e aplicación do estudo do Dereito en todas as súas ramas, así como os servizos prestados sen nota desfavorable nas actividades xurídicas dependentes do Ministerio de Xustiza. Descrición
En virtude da autorización contida no artigo sexto do Decreto referido, fóronse ditando disposicións que desenvolven e complementan as normas que se estableceron para a concesión da condecoración mencionada, e co fin de evitar a dificultade e confusión nas citas e conseguir a unificación da disposición normativa proposta do Ministro de Xustiza.
Actualmente, os distintos graos desta Orde son:
Cruces
Gran Cruz (antigamente Cruz Meritísima)
Cruz de Honra
Cruz Distinguida de 1ª Clase
Cruz Distinguida de 2ª Clase
Cruz Sinxela
Medallas
Medalla de Ouro do Mérito á Xustiza
Medalla de Prata do Mérito á Xustiza
Medalla de Bronce do Mérito á Xustiza
Orde de Santa María do Monte Gaudio

A Orde de Santa María do Monte Gaudio de Xerusalén, ou simplemente Montegaudio, foi unha orde relixiosa militar de cabalaría fundada polo conde galego Rodrigo Álvarez de Sarria, grazas ao consentimento de Afonso II de Aragón que cedeu tenencias á orde no Reino de Aragón, concretamente o castelo de Alfambra e o de Orrios.
Esta orde foi aprobada pola bula papal de 1173, pero non tivo posesións ata o traslado do castelo de Alfambra, que pasou a ser a súa sede.
Foi unha das ordes militares máis importantes do século XII, cunha ampla presenza internacional, incluso en Xerusalén. Contará co apoio dos monarcas aragoneses, o que lle permitirá absorber a Orde do Hospital de San Redentor, con sede en Teruel. Esta unión de ordes coñécese como Orde Alfambra. Finalmente, será absorbido pola orde do Temple en 1196, por influencia da Casa Condal de Barcelona.
Tras a súa absorción polo Temple, parte dos seus cabaleiros rexeitaron esta medida e renunciaron ao seu hábito. Acabarán fundando a comandancia de Monfragüe, en Estremadura, dentro da Orde de Calatrava.
Tras a desaparición da Orde do Temple, a maior parte das súas posesións pasarán á Orde de San Xoán do Hospital de Xerusalén, Rodas e Malta, dentro da que destacará Xoán Fernández de Heredia como Gran Mestre de Rodas, que comezou a súa carreira na orde como comandante de Alfambra.
Existen diferentes nomes para a Orde de Monte Gaudio, como Montjoie ou Trufac, que non eran os nomes oficiais e posiblemente fosen sinónimos locais da mesma.
O símbolo é unha cruz ensanchada ou patada vermella. Ás veces foi substituída pola mesma cruz en branco (tamén pasou a representarse cunha cruz metade vermella e metade branca de oito puntas, semellante á de Malta, que non é medieval.
Orde e Mandato de San Miguel Arcanxo

A Orde e Mandato de San Miguel Arcanxo (popularmente miguelianos) foi unha asociación católica nacida na diocese de Tui-Vigo e que derivou en orde relixiosa non recoñecida oficialmente. Historia
En 1996 formouse en Vigo un grupo musical de carácter relixioso que participaba das cerimonias católicas que organizaban distintas parroquias da diocese de Tui-Vigo. O coro transformouse nunha asociación en 1997 e posteriormente converteuse nunha asociación pública de carácter privado e o 30 de xuño de 2009 nunha orde relixiosa aberta. Non obstante, para Igrexa Católica permaneceu como asociación pública de fieis de dereito diocesano e nunca foi un instituto de dereito diocesano. O seu principal impulsor e fundador foi Feliciano Miguel Rosendo.
A finais de 2012 comezaron a aparecer denuncias sobre abusos sexuais dentro da orde. A investigación realizada polo bispado ao longo de 2013 e 2014 concluíu no apartamento de Miguel Rosendo da dirección da orde. A comunidade, que chegara a ter 400 membros, desfíxose na súa práctica totalidade, e a finais de 2014 só quedaba unha trintena. En decembro dese ano, Miguel Rosendo, foi detido. En decembro de 2018 foi condenado a nove anos de prisión por un delito de abuso sexual continuado. Características
Os membros consagrados son dos dous sexos, e denomínanse miguelianos e miguelianas. Os seus hábitos son unha túnica de cor azul intenso e un escapulario amarelo. O máis destacado é a súa afección pola música e a canción, e teñen participado en distintos concertos e festivais relixiosos.
A súa sede principal está no Porto (Mougás, Oia). Tamén teñen un local en Bustarviejo (Madrid), onde coidan de anciáns. Persoas destacadas
Estivo vinculada a esta orde a modelo e actriz viguesa Olalla Oliveros, que se consagrou monxa migueliana
Orde xigante

A orde xigante ou orde colosal é, en arquitectura clásica, unha orde na que as columnas ou pilastras presentan unha disposición especial na que se estenden atravesando varios niveis de altura.
Aínda que en tempos antigos algúns edificios achegábanse á orde xigante, este termo desenvolveuse co renacemento. Un dos primeiros edificios así construídos é a Basílica de San Andrés de Mantua, obra de Leon Battista Alberti. Tamén destaca aquí o Palacio dos Conservadores de Miguel Anxo. O James A. Farley Post Office Building de Nova York, afirma ser a maior columnata corintia de orde xigante no mundo.
Galería de imaxes
Ordem e Progresso

Ordem e Progresso (en galego: Orde e Progreso) é o lema nacional da República Federativa do Brasil dende o momento da súa formación. Orixe
O lema está inspirado por un lema do filósofo francés Auguste Comte. Ten a súa orixe nalgunhas persoas pertencentes ao movemento que depuxo a Monarquía e proclamou a República no Brasil, seguidores dos ideais de Comte. Significado
O lema é a forma abreviada dun adaxio do positivista Auguste Comte: "O Amor por principio e a Orde por base; o Progreso por fin" (en francés: L'amour pour principe et l'ordre pour base; le progrès pour but. ). O seu significado ten que ver coa realización dos ideais republicanos: a busca de condicións sociais básicas (respecto aos seres humanos, salarios dignos etc. ) e a melloría do país (en termos materiais, intelectuais e, principalmente, morais).
A expresión é utilizada como lema na bandeira do Brasil, idealizada por Raimundo Teixeira Mendes e pintada por primeira vez polo artista Décio Villares.
Ordiarp

Ordiarp en francés, Urdiñarbe en éuscaro, é unha localidade e comuna francesa situada no departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión de Aquitania e no territorio histórico vascofrancés de Zuberoa.
A igrexa de Urdiñarbe é un edificio do século XII declarado monumento histórico en 1922.
Ordinal (gramática)

O ordinal é un numeral que sinala a posición que un elemento ten nunha serie ou sucesión. Teñen variación xenérica e poden estar compostos por unha soa palabra (primeiro, segundo, terceiro, .. .) ou por máis (vixésimo cuarto, trixésimo quinto, centésimo décimo primeiro, .. .). Nas unidades de tempo, a partir do undécimo, no canto do ordinal, acostuman empregarse os cuantificadores unitarios ou numerais cardinais: Século XX (Século vinte) ante Século V (Século quinto).
Ordinariato para os fieis de rito oriental

Un ordinariato para os fieis de rito oriental é un tipo de circunscrición eclesiástica da que dependen as comunidades de católicos orientais naqueles lugares onde non hai estabelecida ningunha circunscrición eclesiástica (diocese) da súa igrexa particular. Esta estrutura foi introducida polo papa Pío X, na carta apostólica Officium supremi Apostolatus do 15 de xullo de 1912.
No Annuario Pontificio os nove ordinariatos que existen hoxe lístanse xunto aos quince exarcados apostólicos. Destes nove, cinco son para todos os católicos orientais que carecen de xurisdición diocesana propia nun determinado país, outro é para católicos bizantinos, e os outros tres para católicos armenios. Antigos ordinariatos
Ordinariato de Eritrea, hoxe arquieparquía de Asmara.
Ordinariato dos Estados Unidos de América, hoxe arquieparquía ucraína de Filadelfia.
Ordovícico

O Ordovícico ou Ordoviciano é un período da escala de tempo xeolóxico, correspondente á era paleozoica do eón fanerozoico, que comezou hai 488, 3 ± 1, 7 millóns de anos e terminou hai 443, 7 ± 1, 5 millóns de anos.
Sucesor do Cámbrico e anterior ao Silúrico, no Ordovícico o día tiña 21 horas e non había animais en terra firme pola escaseza de oxíxeno na atmosfera. Terminoloxía
En obras clásicas considerábase que o ordovícico abarcaba desde os 505 millóns de anos até hai 440 millóns de anos.
O ordovícico, nomeado así en honor da tribo galesa dos ordovicos, foi definido por Charles Lapworth en 1879, para resolver unha disputa entre os seguidores de Adam Sedgwick e os de Roderick Murchison, que situaban os mesmos estratos do norte de Gales no Cámbrico e no Silúrico, respectivamente. E Lapworth recoñeceu que a fauna fósil presente nos estratos en disputa eran diferente tanto da do cámbrico como da do silúrico e deuse de conta de que estes restos tiñan que situarse nun período propio. Eventos xeolóxicos
Durante o Ordovícico, producíronse importantes eventos xeolóxicos, incluíndo a formación de novas cordilleiras e o movemento dos continentes que configuraron os océanos e mares da época. A oroxenia tacónica foi un dos eventos tectónicos significativos deste período, afectando o que hoxe é América do Norte.
Bioloxía
A fauna mariña do Ordovícico foi diversa e incluíu trilobites, braquiópodos, graptólitos, e os primeiros corais. Tamén apareceron os primeiros cefalópodos e peixes con mandíbulas primitivas. A flora mariña estivo dominada por algas verdes e vermellas. As primeiras plantas terrestres comezaron a colonizar os ambientes costeiros cara ao final do período.
Fósiles
Abundan os fósiles, entre os que destacan os trilobites, e nalgunhas rexións formáronse nesta época os xacementos de petróleo e de gas natural.
Extinción do Ordovícico
Cara ao final do Ordovícico, ocorreu unha das maiores extincións masivas da historia da Terra, afectando gravemente a vida mariña. As causas desta extinción inclúen a glaciación masiva, a caída do nivel medio do mar e a redución do hábitat mariño. Esta extinción marcou o final do período e abriu camiño para a diversificación da vida no Silúrico.
Orella

A orella (do diminutivo latino de auris, auricula) ( pronunciación ) é a parte visible do órgano do sentido do oído, e está formada polo pavillón auricular ou pavillón auditivo externo que, canda o conduto auditivo externo, constitúe o chamado oído externo.
É unha estrutura cartilaxinosa (composta por cartilaxe e pel) que ten como función captar as vibracións sonoras e dirixilas cara ao interior do oído.
Moitos animais son capaces de mover a vontade o pavillón auricular cara a dirección da que procede o son (por exemplo, os cans). En cambio, a orella humana é moito menos direccional, pois non posuímos este control voluntario sobre a súa orientación.
Na especie humana, é unha lámina pregada sobre ela mesma en diverso sentidos, oval, cunha grosa extremidade superior, e tendo no seu conxunto aparencia dunha corneta acústica.
O pavillón ten un esqueleto de cartilaxe elástica que lle permite volver á súa posición normal despois dunha deformación. Cuberto de pel, non existe tecido celular subcutáneo. A parte inferior é o lobo (ou lóbulo) da orella, na que a parte central é adiposa, pouco innervada e ricamente vascularizada. Partes da orella
As partes que se distinguen na orella humana son:
Cuncha.
Hélice.
Antihélice.
Trago (Tragus).
Antítrago (Antitragus).
Lobo ou lóbulo.
Fosa triangular.
Scapha (barco).
Orella (doce)

As orellas son unha sobremesa doce moi típica, xunto coa filloa, do Entroido galego. Son un prato de elaboración sinxela, consistente en amasar fariña con ovos e cortar en anacos con forma de orella a masa que se obtén. Os anacos son fritidos en aceite e espolvoréxaselle azucre por riba.
As orellas tamén son típicas de Cataluña e do País Valenciano co nome de orelletes. No sur de Francia, onde se coñecen coma aurelhetas (en francés oreillettes, orelliñas), e ao igual que en Galicia, son típicas no Entroido. Elaboración
Ingredientes
Os principais ingredientes que poden levar son fariña, ovos, auga, manteiga, lévedo, azucre, anís, relas de limón, laranxa, leite, canela e sal.
Receita
Orellas para 6 persoas.
O primeiro de todo é quentar nunha tixola unha cunca de aceite coas relas de limón e un anaco de pan. Cando isto estea dourado, deixámolo arrefriar e retiramos o limón e o pan. Pomos unha cunca con dous ovos batidos, unha cunca de leite, media cunca de anís, unha culler e media de lévedo nun recipiente e batemos. Logo engadímoslle as relas de limón e unhas gotas de zume de laranxa. Botámoslle a esta mestura o aceite que tiñamos gardado e vámoslle engadindo fariña ata conseguir unha pasta que poder amasar. Estiramos a masa e vámola cortando en anacos con forma de orella. Estes anacos hanse de ir fritindo en abundante aceite e logo, espallamos o po de azucre por riba.
Esta é unha delas, pero hai moitas variedades e receitas distintas para facer este doce.
Orella de Xudas

Auricularia auricula-judae, comunmente coñecido como orella de Xudas, é un fungo basidiomiceto comestible, da orde Auriculariales. O epíteto específico auricula-judae, en latín, significa "orella de Xudas". Descrición
Nace en forma de cuncha de cor parda escura, coa cara externa un pouco máis pálida que a interna e, a medida que vai crecendo, toma a forma dunha orella coa marxe engurrada. O esporocarpo, ou corpo frutífero, é de consistencia xelatinosa, deshidrátase en ambiente seco e recobra a elasticidade coa humidade.
Pola parte de encima é máis pálido que pola de abaixo, que está percorrida por unha especie de pregos moi irregulares. Hábitat
Crece habitualmente en grupos, sobre ramas mortas de sobreiras, platanáceas, sabugueiros, piñeiros, freixos, pradairos negundos e outras coníferas e latifoliadas.
O corpo frutífero adoita aparecer no outono en lugares húmidos, despois das choivas, pero ocasionalmente pódese encontrar na primavera e no verán.
Gastronomía
É comestible e moi apreciado na cociña oriental (é o "fungo negro" dos restaurantes chineses, en China cultívanse sobre troncos mortos).
Pode comerse cru, aínda que non ten un sabor moi marcado, pero polo seu aspecto emprégase como decoración de ensaladas. Tamén pode comerse frito ou en sopas
Pode gardarse seco e se se pon a remollo antes de usalo recupera a súa consistencia xelatinosa.
Medicinais
Ten propiedades antibióticas e antiinflamatorias.
Oreo

Oreo (/ˈɔːrioʊ/ pronunciado en inglés) é unha marca de galletas tipo sándwich creada pola compañía estadounidense Nabisco, unha división de Mondelēz International Inc. e Kraft Foods, caracterizada por estar constituída por dúas galletas circulares unidas por un doce cremoso no centro. As oreos orixinais eran de galleta de chocolate negro forte e crema de vainilla, aínda que na actualidade existen multitude de variedades, mantendo o estilo básico de deseño e preparación.
De acordo con Kraft Foods Company, considérase como unha das galletas máis vendidas nos Estados Unidos e distintas partes do mundo. En marzo de 2012, a revista Time informou que Oreos estaban dispoñibles en máis de 100 países diferentes, onde os Estados Unidos, a China, Venezuela, o Canadá e Indonesia completan os 5 primeiros países en termos de vendas. Etimoloxía
Descoñécese a orixe do nome de Oreo, pero existen moitas teorías, incluíndo as derivacións da palabra francesa 'Or', isto é, ouro, ou a palabra grega 'Oreo', que significa fermoso, agradable ou ben feito. Outra teoría é que a galleta foi chamada Oreo porque era curto e doado de pronunciar. Historia
A "Oreo Biscuit" foi creada en Chelsea, Manhattan, Nova York no ano 1912 pola National Biscuit Company (hoxe coñecida como Nabisco), e introducida no mercado o mesmo ano. Na actualidade, este mesmo bloque da Avenida onde se creou coñécese como "Oreo Way". A primeira Oreo vendeuse o 6 de marzo de 1912 a un tendeiro en Hoboken, Nova Jersey. O nome Oreo rexistrouse por primeira vez o 14 de marzo de 1912.
Lanzouse como unha imitación da galleta da competencia, Hydrox, que fora introducida en 1908, e producida por Sunshine company, que despois de rexistrar perdas de mercado ante Oreo, foi retirada en 1996. O deseño orixinal da galleta contou cunha coroa de flores arredor do bordo da galleta e o nome "OREO" no centro.
A Oreo Biscuit foi rebautizada en 1921 como "Oreo Sandwich". Introduciuse un novo deseño en 1924. En 1948, o sándwich de Oreo foi rebautizado como "Oreo Creme Sandwich"; que foi cambiado en 1974 a "Oreo Chocolate Sandwich Cookie". O actual deseño de Oreo desenvolveuse en 1952 por William A. Turnier, para incluír o logotipo de Nabisco.
No caso do recheo da galleta Oreo, este foi desenvolvido polo director científico de alimentos de Nabisco, Sam Porcello. Porcello celebrou cinco patentes directamente relacionadas co seu traballo nas Oreo. Tamén creou unha liña de galletas Oreo cubertas de chocolate negro e chocolate branco. Porcello retirouse de Nabisco en 1993.
A comezos de 1990, os problemas de saúde impulsaron a Nabisco para substituír a manteiga no recheo con aceite vexetal parcialmente hidroxenado. A partir de xaneiro de 2006, as galletas Oreo substituíron a graxa trans na galleta con aceite vexetal non hidroxenado.
Oreotragus oreotragus

O Oreotragus oreotragus é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos antilopinos.
É unha especie monotípica, isto é, a única do seu xénero, na que se recoñecen cinco subespecies.
Trátase dun pequeno antílope (pertence á tribo dos neotraguinos, os chamados antílopes ananos), que habita en zonas rochosas da África austral e oriental desde Etiopía até Suráfrica. Taxonomía
Oreotragus A. Smith, 1834 Oreotragus oreotragus (Zimmermann, 1783)
Oreotragus oreotragus aceratos Noack, 1899
Oreotragus oreotragus oreotragus (Zimmermann, 1783)
Oreotragus oreotragus saltatrixoides (Wagner, 1855)
Oreotragus oreotragus stevensoni Roberts, 1946
Oreotragus oreotragus tyleri Hinton, 1921
Orfandade

Un orfo (do grego ὀρφανός) é un neno cuxos pais están ausentes ou mortos, ou o abandonaron. Unha definición legal utilizada nos Estados Unidos de América é: alguén privado a través de "a morte ou a desaparición, por abandono ou deserción, ou a separación ou a perda, de ambos os pais". O seu uso común está referido a nenos (ou a animais novos) que perderon ambos os pais. Sobre esta base os medio-orfos son os que teñen un pai aínda vivo.
A Real Academia Galega define o concepto de orfandade como: O abandono é o estado en que quedan os fillos pola morte dos seus pais ou dun dos dous, a pesar de vivir coa súa familia, considérase orfo aquel que está descoidado, abandonado e que non pode valerse por si mesmo para remediar o seu abandono ou falta de compaña e agarimo.
Nalgunhas especies animais, onde normalmente o pai abandona a nai e os mozos durante ou antes do nacemento, os mozos serán chamados orfos cando a nai faleza, independentemente da condición do pai. Orfos na literatura
Os personaxes orfos son moi comúns como protagonistas literarios, especialmente na literatura infantil e na literatura fantástica. A falta dos pais deixa aos personaxes vidas máis interesantes e a posibilidade de aventurar, liberándose das obrigacións familiares e do control, e prívanos dunha vida máis prosaica. Crea personaxes que son independentes e que se esforzan no desenvolvemento introspectivo e do afecto. Os orfos poden metaforicamente realizar unha procura para a autocomprensión a través de tratar de coñecer as súas raíces. Os pais tamén poden ser aliados e fontes de axuda para os nenos, e a eliminación dos pais fai que o carácter das dificultades se agrave. Os pais, ademais, poden ser irrelevantes para o tema que un escritor está a tratar de desenvolver, a orfandade e o carácter libera o escritor da necesidade de describir esa relación irrelevante; se unha relación pai-fillo é importante, a eliminación dos demais impide aos pais que compliquen a relación necesaria. Todas estas características fan dos orfos atractivos personaxes dos autores.
Os orfos son comúns nos contos de fadas, como algunhas variantes de Cincenta e máis recentemente a saga de Harry Potter, que se basea no sacrificio materno e a orfandade recompensada.
Moitos superheroes, incluíndo Superman, Batman, Robin, Spiderman, Wolverine, Iron Man, Tormenta e Daredevil, son orfos.
Orfeón Gallego (Buenos Aires)

O Orfeón Gallego foi unha agrupación cultural da emigración galega en Buenos Aires. Fundouno Xosé María Cao Luaces en 1890, aínda que a súa presentación pública foi en 1891. En 1896 sufriu unha escisión, unha parte formou o Orfeón Gallego Primitivo. Disolveuse en 1922.
Orfo da SIDA

Un orfo da SIDA é un neno que se converteu en orfo ó morrer un ou ambos pais de SIDA.
Segundo estatísticas do Programa Conxunto das Nacións Unidas sobre o VIH/SIDA (ONUSIDA), a Organización Mundial da Saúde (OMS) e o Fondo de Nacións Unidas para a Infancia (UNICEF), o termo aplícase a un neno cuxa nai morreu a causa da SIDA antes do 15º aniversarios do neno, sen ter en conta que o pai permaneza aínda vivo. Como consecuencia desta definición, un estudo estimou que o 80% de todos os orfos da SIDA aínda teñen un proxenitor vivo.
Cada ano, 70. 000 novos nenos convértense en orfos da SIDA, e prevese que para o ano 2010 máis de 20 millóns de nenos sexan orfos debido a esta causa.
Posto que a SIDA afecta principalmente a aqueles que son sexualmente activos, as mortes relacionadas coa SIDA afectan a miúdo a persoas que, mediante os seus salarios, constitúen o principal sustento da economía familiar. Consecuentemente, os orfos da SIDA frecuentemente dependen do Estado para o seu coidado e manutención, particularmente en África.
O número máis alto de orfos a causa da SIDA en 2007 atopábase en Suráfrica (aínda que a definición de orfos da SIDA nas estatísticas de Suráfrica inclúe ós nenos até a idade de 18 anos que perderon a un dos pais biolóxicos). En 2005 o número máis alto de orfos da SIDA, medido en porcentaxe sobre o número total de orfos, localizábase en Zimbabue.
Organigrama

Un organigrama é a representación gráfica da estrutura dunha empresa ou organización ou a representación esquemática da organización ou das operacións sucesivas dunha tarefa ou dun proceso industrial ou informático. Organigrama informático
En termos de programación informática, un organigrama ou organigrama lóxico é unha estrutura gráfica que define a sucesión de eventos, opcións e accións polas que pasará o código para chegar a unha ou outra opción que o usuario da aplicación quere que se execute.
Terminoloxía
A orixe do termo, tanto para a acepción empresarial como para a informática, é organigramme, do francés organiser 'organizar' e -gramme '-grama', á súa vez do grego γράμμα (escrito, letra).
A mesma acepción é recollida en portugués, onde tamén existen as variantes ordinogama e organograma e fluxograma, e en castelán.
No eido informático tamén se emprega o termo diagrama de fluxo. Organigrama de organización ou de empresa
Representa as estruturas departamentais e, nalgúns casos, as persoas que as dirixen, compoñendo un esquema sobre as relacións xerárquicas e competenciais na organización.
O organigrama é un modelo abstracto e sistemático, coa función de ser unha idea uniforme da estrutura formal dunha organización. Debe conter os elementos indispensábeis e ser sinxelo de utilizar.
Clases de organigramas de empresa
Pola finalidade
Informativos: só amosa os grandes departamentos da empresa.
De análise: reflicte grandes e pequenos departamentos.
Pola extensión
Xerais: representan todos os departamentos da empresa.
De detalle: representan só un departamento en concreto.
Polo contido
Estrutural: toda a estrutura da empresa.
Funcional: o contido do departamento.
De persoal: representan as persoas que dirixen.
Pola forma
Vertical: mostra as xerarquías seguindo unha pirámide, de arriba cara a abaixo.
Horizontal: mostra as xerarquías de esquerda a dereita.
Mixto: é unha combinación entre os dous anteriores.
Circular: a autoridade máxima está no centro, formándose arredor círculos concéntricos onde se poñen os xefes inmediatos.
Escalar: empréganse sangrías para sinalar a autoridade, canto maior é a sangría, menor é a autoridade dese cargo.
Tabular: é igual que o escalar, só que mentres que o escalar leva liñas que unen os mandos de autoridade, o tabular non.
Organismo pluricelular

Un organismo pluricelular ou multicelular (das formas do latín plures, plura, plurium que significan "varios", "moitos"; e cellula, diminutivo tamén latino de cella, "cela", "cuarto pequeno") é aquel organismo que está constituído por máis dunha célula e que posúe células diferenciadas que realizan funcións especializadas, en contraposición aos organismos unicelulares (protozoos e bacterias, entre moitos outros) que reúnen todas as súas funcións vitais nunha única célula.
A pluricelularidade ten a vantaxe de que permite a especialización de diferentes grupos celulares, ao liberar as células de ter que asumir todas as funcións vitais. Así, posibilítase a formación de diferentes tecidos e órganos. Un grupo de células similarmente diferenciadas que levan a cabo unha determinada función nun organismo multicelular coñécese como un tecido. Non obstante, nalgúns organismos unicelulares, tales como as Myxobacteria, atópanse células diferenciadas, aínda que a diferenciación é menos pronunciada que a que se atopa tipicamente en organismos pluricelulares.
Os organismos pluricelulares deben afrontar o problema de rexenerar o organismo enteiro a partir de células xerminais, obxecto de estudo pola bioloxía do desenvolvemento. A organización espacial das células diferenciadas como un todo o estuda a anatomía.
Os organismos pluricelulares poden sufrir de cancro, cando falla a regulación do crecemento das células dentro do marco de desenvolvemento normal.
Organismo unicelular

Un organismo unicelular é aquel organismo que está constituído por unha soa célula, como son todas as bacterias, os protozoos, paramecios, amebas, ciliados etc. Representan a inmensa maioría dos seres vivos que poboan actualmente a Terra. Porén, os seres vivos que nos resultan familiares están constituídos por un conxunto de células, son os chamados organismos pluricelulares, aínda que na súa orixe tamén estes organismos proceden dunha única célula. Todos os organismos pasan nun momento inicial da súa existencia por ser unha soa célula. Por exemplo as bacterias, protistas, arqueas e certas algas e fungos, malia que hai un bo número de casos de algas e fungos pluricelulares.
Organismo xeneticamente modificado

Un organismo modificado xeneticamente (abreviado polas siglas OMX, OXM ou mesmo GMO, esta última do inglés Genetically Modified Organism) é un organismo cuxo material xenético foi alterado usando técnicas coñecidas como ADN recombinante ou enxeñaría xenética. ADN recombinante é a capacidade para combinar moléculas de ADN procedentes de diferentes fontes nunha molécula nun tubo de ensaio. Deste xeito as proteínas ou os fenotipos do organismos poden ser alterados desde os seus xenes.
A maioría das veces que se fala de organismos xeneticamente modificados referímonos a organismos transxénicos. OMX e transxénicos non son sinónimos: todo transxénico é un organismo xeneticamente modificado, mais non todo OXM é un transxénico.
Un transxénico é un organismo que posúe unha secuencia de ADN ou parte do ADN doutro organismo, pode até ser dunha especie diferente. Non obstante, un OXM é un organismo que foi modificado xeneticamente, mais pode ser que non recibise ningunha rexión doutro organismo. Por exemplo, unha bacteria pode ser modificada para expresar un xene ben mais veces. Iso non quer dicir que ela sexa unha bacteria transxénica, senón só un OMX, xa que non foi necesario inserir material externo. Outras veces o que se fai é inactivar un xene propio. Sempre que se insire un ADN exóxeno nun organismo, ese pasa a ser transxénico. Debate ético
Existe unha grande discordia relativa a este asunto, unha vez que os seus efectos nos seres humanos, nos animais e na terra aínda non son coñecidos a longo prazo. Así, poderán resultar irreversibelmente na contaminación xenética da vida, sen contar co feito de os alimentos do mundo enteiro se encontraren nas mans dunhas poucas multinacionais. A perda da soberanía alimentaria das poboacións é outro dos graves problemas da proliferación dos OXM.
Os defensores dos transxénicos argumentan que os transxénicos son usados co obxectivo de aumentar a produtividade e reduce o uso de pesticidas no agro. Porén, un artigo publicado na revista brasileira Valor Econômico o día 23 de abril de 2007, titulado "Avanço da soja transgênica amplia uso de glifosato", revelou que o uso de transxénico amplía o uso de glifosato. Alén diso, un estudo na Universidade de Kansas, nos EUA, descubriu que a soia transxénica produce un 10 por cento menos que os alimentos convencionais e a propia Monsanto admitiu que "a soia non fora proxectada para aumentar os rendementos".
Organización Comunista Marxista-Leninista Portuguesa

A Organización Comunista Marxista-Leninista Portuguesa (OCMLP, en portugués Organização Comunista Marxista-Leninista Portuguesa) foi unha organización e posteriormente un partido político comunista portugués. Foi creada en 1972, pola xuntanza dos herdeiros do CMLP, reunindo aos membros do xornal O Grito do Povo cos partidarios de O Comunista. Dará orixe, despois de 1974, á FEC, Fronte Electoral dos Comunistas (Portugal). En maio de 1976, integrase no PCP (R), Partido Comunista Portugués (Reconstruído), entón liderado por Francisco Martins Rodrigues.
Foi disolto oficialmente en 1988.
Organización Común Africana e Malgaxe

A Organización Común Africana e Malgaxe foi unha organización internacional que países francófonos africanos creada o 12 de febreiro de 1965 en Nouakchott (Mauritania) en substitución da Unión Africana e Malgaxe de Cooperación Económica e que tiña como obxectivo fortalecer a solidariedade e cooperación económica, cultural, técnica e social entre os países membros. Estaba formada polos 12 países membros da UAMCE, máis Togo uníndose en maio de 1965 Ruanda e Zaire pero xa en xuño dese ano Mauritania decidiu retirarse da organización. A sede da organización estivo primeiro en Yaundé (Camerún) para máis tarde trasladarse a Bangui (República Centroafricana). En 1970 logo de integrarse Mauritius mudou de nome para Organización Común Africana, Malgaxe e Mauriciana e en 1974 tras a retirada de Madagascar quedou en Organización Común Africana e Mauriciana finalmente en 1985 disolveuse a organización.
Organización Hidrográfica Internacional

A Organización Hidrográfica Internacional (en inglés International Hydrographic Organization, en francés Organisation hydrographique internationale) é unha organización intergobernamental consultiva e técnica de hidrografía, establecida por un acordo asinado en Mónaco o 3 de maio de 1967 que entrou en vigor en 1970.
A OHI concreta unha cooperación iniciada a comezos do século XX entre os Estados que dispoñían de capacidade para realizar levantamentos hidrográficos e de publicar as súas propias cartas mariñas. No 2006, a Organización Hidrográfica Internacional con sede central en Mónaco, estaba composta por 77 membros. Obxectivos
É o organismo coordinador dos Servizos Hidrográficos, oficialmente acreditados polos seus respectivos gobernos e os seus obxectivos son: Coordinar as actividades das Oficinas Hidrográficas Estatais.
Lograr estandarización nas publicacións cartográficas e náuticas en xeral.
Adoptar métodos fiables e eficientes para o procedemento de levantamentos hidrográficos.
Promover o desenvolvemento das ciencias no eido da hidrografía e das técnicas usadas na oceanografía física.
Organización Marxista Leninista de España

A Organización de Marxistas-Leninistas de España (OMLE) foi un grupo comunista español formado en Bruxelas en setembro de 1968 ao unirse membros de dous grupos escindidos do PCE, do Partido Comunista de España (marxista-leninista) e do Partido Comunista de España (internacional), seguía as liñas da Revolución Cultural maoísta.
O seu voceiro foi Bandera Roja que publicou desde xaneiro de 1969. En 1975 a OMLE transformouse no Partido Comunista de España (reconstituído).
Organización Marítima Internacional

A Organización Marítima Internacional OMI, (International Maritime Organization IMO en inglés) é un organismo especializado das Nacións Unidas que promove a cooperación entre Estados e a industria de transporte para mellorar a seguridade marítima e para previr a contaminación mariña. Historia e características
Recentes iniciativas da OMI incluíron reformas aos: Convenio Internacional para a Seguridade da Vida Humana no Mar (SOLAS)
Convenio Internacional para previr a contaminación dos Buques (MARPOL 73/78)
A súa sede está en Londres, no Reino Unido.
As súas primeiras reunións datan de 1959. Orixinalmente tiña carácter consultivo, polo que se coñecía como OCMI (Organización Consultiva Marítima Internacional) ou IMCO polas súas siglas en inglés, e as súas recomendacións ficaban no carácter optativo.
As disposicións dos Convenios son de cumprimento obrigatorio dos Estados, parte de cada un deles e estes á súa vez asumen o compromiso de facer efectiva esas disposicións a bordo dos buques que teñan dereito "a levar a súa bandeira"".
Cada Convenio ten un ámbito de aplicación específico e se ben a grandes trazos pode afirmarse que se aplica aos buques dedicados ao tráfico internacional. Isto non é así en tódolos casos. Países membros
Estados membros de OMI son 170 dos membros das Nacións Unidas e as Illas Cook. O estado fundador foi o Reino Unido en 1949. O máis recente membro que se uniu foi Tuvalu, o cal chegou a membro de OMI en 2009.
Membros asociados son: Illas Feroe, Hong Kong e Macau.
Non membros: Afganistán, Andorra, Armenia, Belarús, Bután, Burkina Faso, Botswana, Burundi, República Centro Africana, o Chad, Kyrgyzstan, Laos, Lesotho, Liechtenstein, Malí, Micronesia, Nauru, Níxer, Niue, Ruanda, Swazilandia, Taiwán, Taxiquistán, Uzbekistán, Cidade do Vaticano, Zambia e os estados con recoñecemento limitado.
Organización Meteorolóxica Mundial

A Organización Meteorolóxica Mundial (OMM), coñecida coas siglas WMO (do inglés: World Meteorological Organization) é unha organización intergobernamental dependente da ONU, creada no ano 1950 e que na actualidade conta cun total de 191 territorios e estados membros.
A OMM é herdeira da antiga Organización Meteorolóxica Internacional (OMI), fundada en Viena (Austria) no ano 1873. A OMM ten a súa sede central na cidade de Xenebra (Suíza).
Organización Mundial da Propiedade Intelectual

A Organización Mundial da Propiedade Intelectual (OMPI) é un organismo especializado dependente do sistema das Nacións Unidas, creado en 1967 coa sinatura do Convenio de Estocolmo. A OMPI está dedicada a fomentar o uso e a protección das obras do intelecto humano. Con sede en Xenebra (Suíza), a OMPI é un dos 16 organismos especializados do sistema de organizacións das Nacións Unidas. Ten ao seu cargo a administración de 24 tratados internacionais que abordan diversos aspectos da regulación da propiedade intelectual. A Organización ten 183 estados membros. O seu director xeral en 2010 era Francis Gurry, un avogado oriúndo de Australia.
Organización Mundial de Boxeo

A Organización Mundial de Boxeo ou OMB (en inglés World Boxing Organisation, WBO) é unha organización sancionadora de Boxeo profesional con sede en San Xoán, Porto Rico. Xurdiu como unha escisión da AMB, desgustados polas cuestionables regras e sistema de clasificación da Asociación, e establecéndose nunha convención que tivo lugar na Illa de Margarita en Venezuela.
Organización Mundial do Retrete

[ A Organización Mundial do Retrete (World Toilet Organization), con sede en Singapur é unha organización sen ánimo de lucro estabelecida co fin de mellorar as condicións a nivel mundial tanto do retrete coma do resto de elementos sanitarios. OMT (WTO) é así mesmo unha das poucas organización centradas no retrete e non nas augas residuais, as cales reciben maiores atencións e prestacións baixo o termo global de saneamento. Fundada en 2001 por 15 membros, en 2009 conta con máis de 150 distribuídos en máis de 50 países, que traballan co obxectivo común de erradicar os tabús e facilitar a sostibilidade do mundo do retrete e por extensión do saneamento. Cumio Mundial do Retrete
A Organización comezou a facer cumios no 2001. 2009 - Singapur
2008 - Macau, China
2007 - Nova Delhi, India
2006 - Moscova, Rusia
2005 - Belfast, Irlanda do Norte
2004 - Pequín, China
2003 - Taipei, Taiwán
2002 - Seúl, Corea do Sur
2001 - Singapur Día Mundial do Retrete
No 2001, a Organización Mundial do Retrete delarou 19 de novembro como día mundial do retrete.
Organización Mundial do Turismo

A Organización Mundial do Turismo (OMT) é un organismo internacional creado en 1925 que ten como propósito promover o turismo. Vincula formalmente ás Nacións Unidas dende 1976 ao transformarse nunha axencia executiva do PNUD. En 1977 asínase un convenio que formaliza a colaboración coa ONU, sendo un organismo especializado do sistema das Nacións Unidas dende 2003. Ten a súa sede en Madrid e contaba con 154 estados membros o 23 de setembro de 2008.
Organización Todt

A Organización Todt, en alemán Organisation Todt, coñecida tamén polas siglas OT, foi o grupo de construción e de enxeñaría durante os anos da Alemaña nazi, que escravizou a preto dun millón e medio de persoas dos países ocupados pola Wehrmacht. O seu fundador foi o enxeñeiro e militar alemán Fritz Todt, ministro de armamento e produción bélica do réxime.