proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Jens Christian Moesgaard

Jens Christian Moesgaard, nado en 1963 en Aarhus, Xutlandia, é un numismático danés. Traxectoria
Moesgaard estudou Historia na Universidade de Copenhague, onde se graduou en 1992 cunha tese acerca da política monetaria da Casa de Lancaster na Alta Normardía. Ese mesmo 1992 desprazouse a Francia para traballar nos Museos Departamentais de Seine-Maritime, en Ruán, onde se encargou das súas coleccións de moedas. En 1996 colaborou coa Asociación para as Escavacións Arqueolóxicas Nacionais (AFAN), na vila de Petit-Quevilly, próxima a Ruán, no ámbito da localización e a avaliación de achados monetarios.
En xaneiro de 1997 foi contratado como investigador asociado polo Museo Fitzwilliam, en Cambridge, para o seu proxecto sobre achados monetarios Early Medieval Coin Finds, onde traballou xunto con Mark Blackburn; mais en maio dese mesmo ano deixou ese proxecto para entrar a formar parte do cadro científico do Museo Nacional de Copenhague, onde estivo como investigador ata 2009. En marzo de 2015 foi profesor invitado na Escola Práctica de Altos Estudos de París, e no curso 2017-2018 acadou a bolsa de investigación Marie Sklodowska-Curie do Instituto de Estudos Avanzados do Val do Loira (Le Studium).
En febreiro de 2020, Moesgaard ingresou no Instituto Numismático de Estocolmo, da Universidade de Estocolmo, onde exerce como profesor de Numismática e Historia Monetaria.
Jens Christan Moesgaard forma parte do comité científico de diversas publicacións periódicas de carácter numismático, como Revue Numismatique ou Brussels Journal of Archaeological Numismatic, e é editor de Nordisk Numismatisk Unions Medlemsblad, da Unión Numismática Nórdica. Ademais, é membro correspondente da Sociedade Numismática Sueca desde 2007 e membro honorario da Association Numismatique du Centre, de Orleáns. Recoñecementos
2014: Medalla Holger Hede, da Sociedade Numismática Danesa.
2017: Jeton de Vermeil, da Société française de numismatique.
2020: Medalla Gunnar Holst, da Gunnar Holst Stiftelse för Numismatik, de Gotemburgo. Publicacións
Estas son as monografías máis salientables publicadas por Jens-Christian Moesgaard ao longo da súa carreira: (1992). La politique monétaire des rois lancastriens en Haute-Normandie de 1417/19 à 1449/50: une étude de la circulation monétaire. Institut d'histoire, Université de Copenhague.
(2015). Les trésors monétaires médiévaux découverts en Haute-Normandie (754–1514). Moneta, Wetteren. ISBN 978-94-91384-51-6
(2015). King Harold’s Cross Coinage. Christian Coins for the Merchants of Haithabu and the King’s Soldiers. University Press of Southern Denmark, Odense. ISBN 978-87-7602-323-2
(2018): Denar til daler. Danmarks Mønthistorie indtl 1550 (con H. W. Horsnæs e M. Märcher). Nationalmuseet. ISBN 9788792933072
Jens Emil Mungard

Jens Emil Mungard, nado o 9 de febreiro de 1885 en Keitum e finado o 13 de febreiro de 1940 no campo de concentración de Sachsenhausen, foi un escritor alemán en frisón setentrional. Traxectoria
Naceu na illa de Sylt, era o fillo máis vello de Nann Peter Mungard. autor dun dicionario da variedade frisoa local. Perdeu á súa nai cando tiña tres anos e educouno unha súa tía. Dende novo interesouse pola poesía e a mitoloxía. Logo de casar en 1910 asumiu a facenda paterna en Keitum, así e todo apenas daba para vivir e finalmente perdeu a granxa, divorciouse en 1932 e rompeu coa súa familia, e mesmo en 1934 deixou a illa temporalmente.
Tras a vitoria do nazismo Jens esperaba unha promoción da cultura frisoa mais axiña quedou decepcionado coa actitude dos novos gobernantes, denunciou nalgúns poemas o réxime nacionalsocialista, ridiculizando o seu antisemitismo e negándose a permitir a tradución ao alemán da súa poesía. En 1935 detivérono por primeira volta e polos seus contactos con movementos frisóns occidentais cualificárono como "nacionalmente pouco fiable", e estableceuse en Flensburg baixo vixilancia da Gestapo. En 1938 prohibíronlle escribir pero non fixo caso e a finais de 1938 ingresou no campo de concentración de Sachsenhausen, onde morreu en 1940, logo de pasar alí 377 días. Obra
En 1909 publicou os seus primeiros poemas en libros de lectura frisóns, e a partir de 1911 en diversas publicacións, en especial no Sylter Zeitung. Catalogáronse máis de 700 poemas, seis pezas teatrais, e numerosos textos en prosa da súa autoría.
Jens Stoltenberg

Jens Stoltenberg, nado o 16 de marzo de 1959, é un economista e político noruegués, que foi primeiro ministro de Noruega e dúas ocasións e antigo líder do Partido dos Traballadores Noruegueses. Designado como secretario xeral da OTAN a partir do 1 de outubro de 2014. Carreira
O seu pai, Thorvald Stoltenberg, é un dos políticos máis prominentes de Noruega, chagando ocupar o cargo Ministro de Asuntos Exteriores de Noruega. A súa nai, Karin Stoltenberg tamén foi ministra. Jens Stoltenberg foi educado na Universidade de Oslo.
Durante o seu primeiro mandato como primeiro ministro (2001 a 2002) foi polémico dentro do seu propio partido, xa que privatizou varias empresas estatais. Nas eleccións parlamentarias do 10 de setembro de 2001 o partido sufriu un dos seus peores resultados: 24% dos votos. Nas eleccións parlamentarias de 2005, o partido gañou as eleccións, logo dunha coalición co Partido Socialista de Esquerda e o Partido Centro. O segundo mandato de Stoltenberg como primeiro ministro comezou o 17 de outubro de 2005. Está casado con Ingrid Schulerud e ten dous fillos.
O 22 de xullo de 2011, estoupou unha ou varias bombas na rúa onde están as oficinas do primeiro ministro, matando polo menos a sete persoas e ferindo a outras. Stoltenberg non estaba no seu despacho no momento dos estoupidos. Unhas horas máis tarde, un home armado e vestido de policía matou a 84 persoas en Utøya, unha illa a uns corenta quilómetros de Oslo onde se celebraba o acampamento anual das mocidades do Partido dos Traballadores Noruegueses. A policía detivo ao home que realizou os disparos, un cidadán noruegués de 32 anos de ideoloxía ultradereitista e islamófoba.
Jerome Isaac Friedman

Jerome Isaac Friedman, nado en Chicago o 28 de marzo de 1930, é un físico estadounidense. Traxectoria
Naceu nunha familia de pais que emigraron aos Estados Unidos desde Rusia. Empezou a interesarse pola física despois de ler un libro de relatividade de Albert Einstein, e por iso estudou física na Universidade de Chicago. Traballou con Enrico Fermi, e recibiu o seu Ph. D. en física en 1956.
Codescubriu experimentalmente a evidencia dos quarks. Gañou o Premio Nobel de Física en 1990. En 2011 era profesor do MIT.
Jerome Karle

Jerome Karle, nado o 18 de xuño de 1918 en Nova York e finado o 6 de xuño de 2013 en Annandale (Virxinia), foi un químico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química en 1985. Traxectoria
Tras cursar estudos secundarios na Abraham Lincoln High School de Nova York, pasou a estudar química e física na Universidade de Nova York, na que se graduó en 1937. Posteriormente ampliou estudos na Universidade Harvard, na que levou a cabo un máster en 1938, e para rematar na Universidade de Detroit Misericordia en Míchigan, na que se doutorou en 1944.
Investigación científica
Involucrouse inicialmente no Proxecto Manhattan para a fabricación da bomba atómica, xunto á súa esposa, Isabella Karle, unha das poucas mulleres involucradas no proxecto.
Especialista en cristalografía, como director de investigación do Laboratorio de Investigación Naval dos Estados Unidos en Washington iniciou unha colaboración co matemático Herbert A. Hauptman na procura de estruturas cristalinas moleculares de átomos lixeiros para analizar os correspondentes espectros de difracción de raios X dos neutróns e electróns mediante novos métodos matemáticos. Os resultados destes estudos contribuíron de modo decisivo a mellorar o coñecemento de temas de química inorgánica como a determinación de radios iónicos e atómicos de átomos metálicos, as estruturas de complexos inorgánicos e compostos intermetálicos.
En 1985 foi galardoado, xunto a Herbert A. Hauptman, co Premio Nobel de Química pola súa contribución ao desenvolvemento de métodos directos para determinar estruturas cristalinas.
Faleceu como consecuencia dun cancro de fígado nun fogar de anciáns.
Jerome Robbins

Jerome Rabinowitz, nado en Nova York o 11 de outubro de 1918 e finado na mesma cidade o 29 de xullo de 1998 foi un director e produtor teatral e coreógrafo estadounidense. Traxectoria
Comezou a estudar química na universidade, pero tivo que deixalo tras un ano por motivos económicos. Foi entón cando iniciou os seus estudos de danza.
Tras pasar polo mundo do ballet, creou coreografías para musicais de Broadway, como como On the Town.
En 1961 dirixiu xunto con Robert Wise o filme West Side Story. A pesar de ser despedido antes de rematar a rodaxe, foi acreditado coma codirector, gañando o Óscar ó mellor director. É o único director que gañou este premio coa única película que dirixiu.
Nos anos noventa a súa saúde viuse resentida, morrendo finalmente dun ataque ao corazón. A noite da súa morte as luces dos teatros de Broadway foron apagadas uns momentos coma homenaxe.
Jerry Cantrell

Jerry Fulton Cantrell Jr. , nado o 18 de marzo de 1966 en Tacoma, Washington, é o guitarrista e principal compositor da banda de rock alternativo Alice in Chains dende a formación do grupo en 1987. O grupo acadou a fama internacional a principios dos anos 90 durante o movemento grunge de Seattle e é coñecido polo seu distintivo estilo vocal e as voces harmonizadas de entre Cantrell e Layne Staley (e posteriormente de Cantrell e William DuVall). Cantrell comezou a cantar as voces principais no EP Sap de 1992. Tras a morte de Staley en 2002 Cantrell tomou o papel de vocalista principal de Alice in Chains nos álbums posteriores da banda, Black Gives Way to Blue (2009), The Devil Put Dinosaurs Here (2013) e Rainier Fog (2018), facendo DuVall as harmonías con el e cantando as partes de Staley das vellas cancións ao vivo.
Tamén ten unha carreira en solitario, tendo publicados os álbums Boggy Depot en 1998 e Degradation Trip Volumes 1 & 2 en 2002. Cantrell tamén colaborou e actuou conn Heart, Ozzy Osbourne, Metallica, Pantera, Circus of Power, Metal Church, Gov't Mule, Damageplan, Pearl Jam, The Cult, Stone Temple Pilots, Danzig, Glenn Hughes, Duff McKagan e Deftones, entre outros.
Cantrell foi nomeado "Riff Lord" pola revista británica de hard rock/metal Metal Hammer en 2006. A revista Guitar World colocou a Cantrell no número 38 da súa lista dos "100 mellores guitarristas de heavy metal de todos os tempos" en 2004, e no 37 da lista dos "Mellores guitarristas de todos os tempos" en 2012. Guitar World tamén situou ao solo de Cantrell en "Man in the Box" no 77 da lista dos "100 mellores solos de guitarra" en 2008.
Tamén colaborou nas bandas sonoras de The Cable Guy (1996), John Wick: Chapter 2 (2017) e Dark Nights: Metal (2018), e realizou cameos en filmes como Jerry Maguire (1996), Rock Slyde (2009) e Deadwood: The Movie. Cantrell tamén actuou nos mockumentais de Alice in Chains The Nona Tapes (1995) e AIC 23 (2013).
Jerry Robinson

Jerry Robinson, nado o 1 de xaneiro de 1922 en Trenton (Nova Jersey) e finado o 7 de decembro de 2011, foi un debuxante e ilustrador de cómics norteamericano, principalmente coñecido polo seu traballo no cómic de Batman durante a década de 1940. Está incluído no Salón da fama do cómic dende 2004.
Jerry Scott

Jerry Scott, nado o 2 de maio de 1955 en South Bend, Indiana, é un debuxante estadounidense, co-creador de Baby Blues como tamén co-creador de Zits. Traxectoria
Empezou a debuxar profesionalmente a mediados dos 70 facendo debuxos para revistas. Máis tarde, fixo amizade con Rick Kirkman e crearon Baby Blues en 1990, un cómic baseado na vida familiar duns nenos pequenos. Logo, en 1997, Scott e Jim Borgman colaborarían para crear Zits, que segue as historias dun rapaz adolescente.
Jerzy Kuryłowicz

Jerzy Kuryłowicz, nado en Stanisławów (daquela en Austria-Hungría, hoxe, cidade de Ivano-Frankivsk, Ucraína), o 26 de agosto de 1895 e finado en Cracovia o 28 de xaneiro de 1979, foi un lingüista polonés. Traxectoria
Foi especialista en linguas indoeuropeas e en linguas semíticas. Fíxose célebre polo seu descubrimento das laringais en hitita naquelas palabras onde foran previstas pola teoría de Saussure sobre a apofonía indoeuropea.
É coñecido polos seus traballos sobre a apofonía e a analoxía. Obra
Kuryłowicz, J. , 1936. Derivation lexicale et derivation syntaxique. Kuryłowicz, J. ,1960, 41-50.
Kuryłowicz, J. , 1938. Struktura morfemu. Kuryłowicz, J. , 51-65.
Kuryłowicz, J. , 1949a. La nature des proces dits ’analogiques’. Acta Linguistica 5: 121-38.
Kuryłowicz, J. , 1949b. La notion de l’isomorphisme. Kuryłowicz, J. , 1960, 16-26.
Kuryłowicz, J. , 1949c. Le probleme du classement des cas. Kuryłowicz, J. , 1960, 131-154.
Kuryłowcz, J. , 1960. Esquisses linguistiques. Wrocław – Kraków, Polska Akademia Nauk.
Jesolo

Jesolo é unha comuna de 23. 705 habitantes e 95 km² da provincia de Venecia, Italia.
Jessie Little Doe Baird

Jessie Little Doe Baird (tamén coñecida como Jessie Little Doe Fermino), nada o 18 de novembro de 1963, é unha lingüista coñecida polos seus esforzos por revivir a lingua wampanoag (wôpanâak). Recibiu unha bolsa MacArthur en 2010.
Reside en Mashpee, Massachusetts. Traxectoria
En 1992 ou 1993, Baird experimentou moitos soños ou visións dos seus devanceiros ​​reuníndose con ela e falando na súa lingua, a cal ela non entendía nun primeiro momento. Tamén afirmou que, segundo unha profecía, tal e como cre a súa comunidade wampanoag, unha muller da súa tribo abandonaría a súa casa para recuperar a súa lingua e "os fillos dos que participaron na ruptura do ciclo lingüístico axudarían a curalo". Ao redor do mesmo ano, Baird comezou a ensinar a lingua wôpanâak en lugares tribais en Mashpee e Aquinnah.
Baird estudou un máster no Massachusetts Institute of Technology tres anos máis tarde, onde estudou co lingüista Kenneth L. Hale, e xuntos colaboraron na creación dunha base de datos lingüística baseada en rexistros escritos oficiais, correspondencias gobernamentais e textos relixiosos, especialmente unha Biblia de 1663 impresa polo ministro puritano John Eliot gardada nos arquivos do MIT, isto levou a un primeiro dicionario de máis de 10. 000 palabras compiladas por eles en 1996.
Ela e o seu traballo sobre a reconstrución e o renacemento da lingua wôpanâak son obxecto dun documental da PBS, "We Still Live Here – Âs Nutayuneân", dirixido por Anne Makepeace. Tamén serve como vicepresidenta do Consello Tribal Indio Mashpee Wampanoag. En 2017, recibiu un doutoramento honoris causa en Ciencias Sociais pola Universidade Yale.
Jessika Roswall

Jessika Roswall, nada co nome de Jessika Vilhelmsson en Uppsala o 18 de decembro de 1972, é unha política sueca do Partido Moderado. Serviu como Ministra para Asuntos de Unión Europea e Ministra para Cooperación Nórdica no goberno de Ulf Kristersson desde 2022 e foi Membro do Riksdag desde as eleccións xerais de 2010, representando o condado de Uppsala. Traxectoria
É filla do avogado Anders Roswall; a súa nai é profesora. Rematou o o en 1991, estudou historia na Universidade de Estocolmo entre 1995 e 1997 e estudou dereito na Universidade de Uppsala, onde se graduou en 2002. Despois de graduarse comezou a traballar como pasante no bufete Wigert & Placht. Xa como avogada especializouse en lei criminal e familiar.
Ao tempo, foi deputada do consello municipal en Enköping. Nas eleccións ao parlamento de 2010 foi escollida deputada polo Partido Moderado, e elixida membro do Comité de Impostos. Desde 2011 foi membro do Comité de Asuntos Civís, e entre outros temas trata asuntos de dereitos do consumidor. Desde 2015 tamén foi membro do Consello de Transparencia da Axencia de Consumidor sueca. Deveu portavoz do seu partido en Relacións coa Unión Europea en 2019.
Desde o 18 de outubro de 2022 é Ministra para Asuntos da Unión Europea e para Cooperación Nórdica no goberno de Kristersson. En 2023 mostrouse escéptica sobre a incorporación do catalán, o éuscaro e o galego como linguas oficiais nas institucións da Unión Europea.
Jesús Andreu Lázaro

Jesús Andreu Lázaro, finado en Madrid o 2 de novembro de 1962, foi un enxeñeiro agrónomo español. Traxectoria
Enxeñeiro agrónomo. Destinado a Lleida en 1908. Cara 1910 foi axudante do Servizo Agronómico Provincial de Pontevedra e ao pouco tempo pasou a xefe do mesmo Servizo, no que permaneceu até 1925. Iniciou programas de mellora gandeira, do vacún e do porcino en colaboración coa Deputación de Pontevedra. A memoria elaborada polo Servizo Agronómico Provincial para o comité de mellora pecuaria da Deputación foi a orixe do seu opúsculo La mejora de la ganadería. En 1927 publicou Sobre la mejora del ganado bovino en relación coa mellora xenética. Colaborou en Agricultura Práctica e publicou artigos de divulgación en El Pueblo Gallego.
Puxo en práctica un programa para a mellora xenérica do porcino, baseado no cruzamento xeneralizado da raza do país coa Large-White. Considera ao porco como o animal máis importante da economía labrega xa que a relación entre o que produce e o que gasta é favorable ao produtor. Mide a cantidade idónea de alimentos que o animal debía inxerir para establecer unha relación adecuada entre peso e tempo de mantenza. Tamén establece a relación entre alimentación e patoloxías do porco. Aplica a mesma experimentación ao gando bovino, establecendo unha relación entre a alimentación dos animais e a carne que produce. En 1925 pasou a ocupar un cargo na Dirección xeral de Agricultura do Ministerio de Fomento, en 1933 foi nomeado enxeñeiro xefe do corpo de enxeñeiros agrónomos do Ministerio. Apoiou ao asentamento da Misión Biolóxica de Galicia en Salcedo, animando á Deputación de Pontevedra. Mantivo unha colaboración fluída con Cruz Gallástegui. Mentres estivo en Pontevedra, traballou nos diferentes proxectos da Misión e colaborou no Boletín do Sindicato de Productores de Semillas. Desde o ministerio procurou apoio orzamentario para a Misión e os seus proxectos. No franquismo foi presidente do Consello Superior Agronómico. Vida persoal
Casou en Pontevedra con Carmen Peón Carrera en 1922. Carmén Peón era mestra, foi tamén enfermeira, e despois aprobou as oposicións a contador do Estado, obtendo un posto na delegación de Facenda de Pontevedra.
Jesús Balboa López

Jesús Balboa López, nado en Malpica de Bergantiños cara a 1915 e finado na Coruña o 25 de outubro de 1982, foi un político e guerrilleiro antifranquista galego. Traxectoria
Fillo de José Balboa e Carmen López. Estudante en Santiago de Compostela. Era secretario de Axitación e Propaganda do comité local do Partido Comunista de España de Santiago de Compostela. Detido en febreiro de 1945 encartado na causa 94/45 acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Mariano Otero Castelao, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo. Posto en liberdade condicional, e ante o temor a ser novamente detido, fuxiu ao monte. Volveu ser procesado na causa 159/46 da Coruña contra María Pérez Mellid, Benigno Andrade García, Manuel Ponte, Pedro Oso Guerra, Manuel Pena Camino, Francisco Rey Drox, José Vázquez Míguez, Teresa Lorenzo Gallas, e os seus irmáns Carmen, Anselmo e José Balboa López. Marchou a Guatemala.
Finou na Coruña o 25 de outubro de 1982. Vida persoal
Casou en Oza con Manuela Slavich Quintela o 18 de decembro de 1949.
Jesús Bea

Jesús Bea Martínez, coñecido deportivamente como Bea, nado en Portonovo o 11 de setembro de 1950, é un ex futbolista galego que xogaba de defensa. Desenvolveu case toda a súa carreira entre a Segunda División e a Segunda B, disputando máis de 500 partidos. Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol nas categorías inferiores do Portonovo SD. Sendo xuvenil, compaxinaba as súas actuacións no equipo coa súa profesión de patrón de baixura. En marzo de 1969, despois dun partido coa selección galega xuvenil no que se enfrontou ao Atlético Pontevedrés, filial do Pontevedra CF, fichou polo club granate. Comezou a tempada 1969/70 no filial pontevedrés e en marzo foi cedido ao CD Ourense, da Segunda División, a petición do adestrador Francisco Campos (que substituíra a Fernando Bouso no banco). Foi titular no equipo ourensán dende o seu debut na xornada 29, na visita a El Sadar que rematou cunha derrota (1-0) contra Osasuna. No verán regresou ao Pontevedra, acabado de descender dende Primeira División, e onde xogou dúas tempadas.
Na tempada 1972/73 fichou polo Sevilla FC, que acababa de descender a Segunda. Xogou no Ramón Sánchez-Pizjuán durante tres tempadas, logrando o ascenso na 1974/75, aínda que apenas contou con minutos esa tempada.
Despois de non entrar nos plans do adestrador do Sevilla Roque Olsen na 1ª División, Bea fichou polo Deportivo Alavés, de Segunda, onde xogou as seguintes 5 tempadas. Marcou o seu primeiro gol na categoría contra o Levante UD nunha derrota por 2-1. Deixou Mendizorroza no verán de 1980, fichando de novo polo Pontevedra, que estaba naquel momento en Segunda B. Xogou 31 partidos naquela campaña e anotou tres goles, dous deles nun encontro fronte ao Deportivo da Coruña, pero o equipo acabou por descender a Terceira.
Fichou entón polo CF Lorca Deportiva, de Terceira División, sendo a primeira tempada onde se disputaba o Grupo XIII, tras separarse os equipos adscritos á Federación de Fútbol da Comunidade Valenciana e a Federación de Fútbol da Rexión de Murcia. Na tempada 1982/83 tivo un breve paso pola AD Ceuta, de Segunda B, onde conseguiu ser o máximo goleador do equipo a pesar de ser defensa central, con 12 tantos en 43 partidos. Volveu logo ao Lorca, xogando no equipo murciano até a súa retirada na tempada 1988/89, e vivindo un ascenso a 2ª (83-84), dous ascensos a 2ªB (80-81 e 86-87), un descenso a 2ªB (84-85) e dous descensos a 3ª (85-86 e 88-89).
Jesús Calvo García

Jesús Antonio Calvo García, coñecido como Miñón, nado en Santiago de Compostela en 1915, foi un ferreiro e político galego. Traxectoria
Ferreiro, afiliado á CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. Foi detido o 20 de xullo de 1937. Xulgado en consello de guerra por rebelión o 24 de agosto de 1937, o fiscal pediu a pena de morte, finalmente foi condenado a cadea perpetua. Foi reclamado polo xuíz militar da Coruña en setembro de 1948 encartado na causa 36/46 xunto con Diego Romero Jiménez, Benigno Fraga Pita, Segundo Vilaboy Martínez, Antonio Tenreiro Leira e Adolfo Allegue Allegue. Foi detido pola policía coruñesa en marzo de 1947. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Palencia, da que saíu en liberdade condicional en 1949.
Jesús Carracedo

Jesús Carracedo Fernández, nado en Lugo, foi un profesor e xornalista galego. Traxectoria
Fillo de Catalina Fernández Rodríguez e José María Carracedo Vilanova, que fora director do Orfeón Gallego, finado en 1911. Estudou o bacharelato no Instituto de Lugo e foi premio extraordinario de Bacharelato no curso 1910-11. Estudou medicina na Universidade de Valladolid.
Colaborou en El Regional e Diario de Galicia co pseudónimo Teófilo Gay. Ao constituírse en decembro de 1918 a Irmandade Nazonalista de Lugo, foi elixido vicesecretario. Nos anos vinte colaborou en Gráfica e Ronsel. En 1933 aprobou os cursos para substitución en ensinanza secundaria na especialidade de Francés. Profesor de Francés, foi nomeado vicesecretario do Instituto elemental de Guadix en abril de 1934, e encargado interino do curso de Francés no Instituto de Vilalba en marzo de 1935. Colaborou en Alborada. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi catedrático de Francés do Instituto de Cidade Real e en 1937 foi nomeado tamén profesor especial de Francés da Escola Normal de Cidade Real. Colaborou en Galicia Libre. Abríronlle expediente de depuración sendo profesor encargado de curso do Instituto de Quintanar de la Orden en 1941, foi sancionado con traslado e inhabilitación para cargos directivos e de confianza.
Jesús Fernández Suárez

Jesús Fernández Suárez, nado en Pontevedra cara a 1854 e finado en Santiago de Compostela o 24 de xuño de 1930, foi un avogado e xornalista galego. Traxectoria
Estudou no seminario de Tui, onde cursou o grao de Teoloxía. Abandonou a carreira eclesiástica para estudar Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, onde foi compañeiro de estudos de Juan Vázquez de Mella, o Marqués de Figueroa, Juan Barcia Caballero, Alfredo Brañas, José González Salgado, Antonio Toledo Quintela e outros. Con eles figurou na Juventud Católica.
Desde 1880 ata a súa morte foi o notario de Santiago de Compostela, labor que compatibilizou co xornalismo. Escribiu nos periódicos tradicionalistas santiagueses El Pensamiento Galaico e El Pensamiento Gallego, primeiro con Vázquez de Mella e despois con Mariano Jamardo e Ramón Gallego, destacando como polemista e dando mostras do seu entusiasmo pola causa carlista, que defendeu toda a súa vida. Asinaba co pseudónimo Franco Leal. Colaborou tamén noutros periódicos e revistas de España, como o diario madrileño El Correo Español, órgano da Comuñón Tradicionalista.
En Santiago tamén mantivo xunto con Mella e Jamardo institucións como o Ateneo de León XIII e outros periódicos como El Libredón e a revista Galicia Católica. En 1889 formou parte da Asociación Regionalista Gallega, constituída baixo a presidencia de Manuel Murguía.
Os concellos e deputacións de Galicia solicitaron para el a Medalla do Traballo, pero faleceu antes de que se rematase a tramitación do expediente. Formou parte do Padroado do Reformatorio de Menores de Santiago como secretario. Vida persoal
Estivo casado con Luisa Nóvoa Álvarez, con quen tivo oito fillos.
Jesús Gato Figueiras

Jesús Gato Figueiras, nado en Bembrive (Vigo) o 15 de setembro de 1905, foi un sindicalista e político galego. Traxectoria
Foi vogal da sociedade cultural Helios de Bembrive (1928-1929). En 1936 era presidente da Junta del Sindicato Agrario Ganadero de Bembrive. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 12 de agosto. Xulgado en consello de guerra en Vigo o 20 de outubro polo sumario 496/36 con Cándido Seijo Vila, Urbano Costas Seijo, Jesús Román Gómez e Claudio Pérez Fernández, foi defendido por José Queizán Hermida. Foi condenado a 15 anos de prisión. Internado na Colonia Penitenciaria da illa de San Simón, pasou á Prisión de Astorga en marzo de 1939, e de alí á Prisión Provincial de Lugo en novembro dese ano. Saíu en liberdade provisional o 12 de xullo de 1940. Incoáronlle expediente de responsabilidades políticas en 1940, recuperando a libre disposición dos seus bens en 1944. Vida persoal
Casou con Rosa Seijo Rodríguez e foi pai de tres fillos.
Jesús González Celeiro

Jesús González Celeiro, nado en Bóveda cara a 1894, foi un político galego. Traxectoria
Instalado en Ferreira de Pantón, militou no PSOE. Logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936, foi nomeado alcalde de Pantón. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido. En 1939 foi detido e ingresou no cárcere de Lugo o 18 de xuño. Foi procesado na causa 630/39 acusado de rebelión, e a súa causa resultou con sobresemento provisional. Saíu da cadea o 27 de novembro.
Foi sancionado por responsabilidades políticas. Volveu ser detido e xulgado o 19 de outubro de 1949 na causa 351/49 por atentado contra a seguridade do Estado ("protección al Socorro Rojo") xunto con Francisco Javier Álvarez Vázquez, Delfín Pedrido Estrada, José Rodríguez Vázquez, Justo Salgueiro Rodríguez e Javier Sampayo Núñez. Volveu ser detido e xulgado en Lugo o 13 de outubro de 1952 na causa 181/52 por colaboración con bandoleiros xunto con José Cid Salgueiro, Julio Garrido Fernández, Elio González López, Antonio López Mantilla, José López Touza, Zenón Pérez Vidán, Alberto Rodríguez, Raimundo Santomé Losada, Pedro Varela González e Antonio Vázquez Vázquez. Foi condenado a dous anos de prisión, pena da que foron indultados. Saíu en liberdade o 23 de maio de 1953. Vida persoal
Casou con María Rodríguez Rodríguez, e tivo dous fillos.
Jesús González Ferreiro

Julio Jesús González Ferreiro, nado en Negreira cara a 1916 e finado no mesmo concello o 3 de maio de 1984, foi un médico e político galego. Traxectoria
Iniciou os estudos de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela en 1932. Militante da Juventudes Socialistas Unificadas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Santiago de Compostela por auxilio á rebelión o 30 de marzo de 1937 xunto con outros 31 veciños do partido xudicial de Negreira, foi condenado a pena de morte, que lle foi conmutada por cadea perpetua. En 1947 volveu ser detido, xulgado e condenado a tres anos de prisión. Foi médico municipal de Brión nos anos sesenta. Militante do PCG, nas primeiras eleccións democráticas promoveu e encabezou a Agrupación Democrática Independiente de Negreira que obtivo catro concelleiros. Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura ADI que obtivo dous concelleiros. Vida persoal
Casou con Socorro Framil Martínez e foi pai de Blanca María, María Isabel e Juan Francisco González Framil.
Jesús Iglesias Vázquez

Jesús Iglesias Vázquez, coñecido como Pichel e Muros, nado en Viveiro cara a 1914, foi un carpinteiro e guerrilleiro antifranquista galego. Traxectoria
Carpinteiro aveciñado en Galdo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e ingresou no Depósito de Viveiro o 20 de agosto. Trasladado ao Cárcere de Lugo, foi xulgado en consello de guerra na causa 353/37 por auxilio á rebelión e condenado a 15 anos de prisión. Saíu en liberdade condicional o 23 de agosto de 1940. Uniuse ao Grupo Neira. Morreu no monte.
Jesús Lema Lema

Jesús Juan Lema Lema, nado en Santiago de Compostela cara a 1910 e finado na mesma cidade o 22 de xullo de 1948, foi un practicante e político galego. Traxectoria
Practicante e corredor de comercio en Santiago de Compostela. Dirixiu o periódico satírico Ciclón (1934). Foi secretario do Recreo Artístico de Compostela. Militante de Unión Republicana, foi nomeado delegado da sección de prensa do grupo local de Compostela en xuño de 1935, e vicepresidente en xaneiro de 1936. En febreiro de 1936 foi nomeado delegado gobernativo, e foi o encargado de destituír á corporación municipal de Compostela. Na campaña do referendo do Estatuto participou nos mitins organizados polo Comité pro-Autonomía da zona de Santiago.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 8 de agosto. Xulgado en consello de guerra o 19 de novembro xunto cos demais membros do Comité de Defensa da República de Compostela, José Germán Fernández, Manuel Maroño Calvo, Modesto Pasín Noya, Luis Rastrollo González, Luís Martínez Nouche, José Maroño Calvo, Francisco Ponte Ces, Rafael Pardo Carmona, Fernando Domínguez Caamaño, Rafael Frade Peña e José Carnero Valenzuela, acusados de traizón, foron condenado a pena de morte. A Jesús e a José Carnero Valenzuela foilles conmutada a pena. Saíu en liberdade condicional en xullo de 1940. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942. Finou en Compostela o 22 de xullo de 1948.
Jesús Luis Cunchillos

Jesús Luis Cunchillos Ilarri, nado en Novallas o 11 de xuño de 1936, e finado o 20 de maio de 2006, foi un mestre, investigador e orientalista español do Consello Superior de Investigacións Científicas con emprego no Instituto de Filoloxía de España. Estudou en diferentes universidades europas: En Italia: a Universidade da Sapienza en Roma, a Universidade de Viena, a Universidade de París e en España: a Universidade de Salamanca e a Universidade Complutense de Madrid. Ensinou durante 10 anos en l´École pratique des hautes études e con anterioridade en varios centros superiores universitarios: Chateaudân (Francia); O Escorial e As Palmas de Gran Canaria (España), así como na Universidade Pontificia de Salamanca e na Universidade de Zaragoza. Cunchillos dedicou a súa vida científica ó esclarecemento de problemas filolóxicos do mundo semítico (hebreo, ugarítico, fenicio), conectando coas disciplinas veciñas da filoloxía, como arqueoloxía e historia.
Nos últimos anos a súa actividade dirixiuse á informatización dos coñecementos adquiridos nas etapas anteriores. Neste campo foi pioneiro nunha perspectiva internacional. Jesús Luís Cunchillos foi o epigrafista de inscricións fenicias e púnicas aparecidas no xacemento arqueolóxico de Doña Blanca (El Puerto de Santa María); dirixiu como investigador principal dous proxectos: a creación dun Banco de datos semíticos Noroccidentais (ugarítico) de tres anos de duración con trece especialistas e o Banco de Datos Semíticos Noroccidentais: ugarítico, fenicio e púnico de categoría C e cinco anos de duración con 18 especialistas.
Jesús Mejuto Vázquez

Jesús Mejuto Vázquez, nado na Coruña en 1888 e finado a principios dos anos sesenta, foi un mestre, xornalista e político galego. Traxectoria
Estudou o Bacharelato no Instituto da Coruña e fíxose mestre na Escola Normal da Coruña (1919). Foi mestre en Carral e pasou a Celas en 1920 e logo a Sésamo (1922-1931). Foi directivo da Sociedad Pro-Cultura de Celas e enfrontouse ao alcalde Augusto Seijas negándose a participar na Unión Patriótica. Militante do Partido Republicano Radical Socialista, foi director de El Noroeste cando este xornal pasou a ser órgano do partido en 1932. Membro da Agrupación a la Tercera República, foi candidato independente a deputado nas eleccións de 1933. Foi presidente do Comité local da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza. Posteriormente foi dirixente do Partido Radical-Demócrata e de Unión Republicana. En 1933 converteuse en mestre da Escola do Asilo municipal da Coruña. Masón, colaborou coa revista Ser e foi directivo da Liga de los Derechos del Hombre. Participou na campaña da Fronte Popular para as eleccións de febreiro de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido durante un breve tempo. Foi destituído como mestre da Escola do Asilo en agosto. Concedéronlle pasaporte en setembro de 1936 e saíu para Cuba. Volveu á zona gobernamental e estivo en Madrid, Valencia e Barcelona. En febreiro de 1939 cruzou a fronteira francesa. Estivo en Auterive (Alta Garona). Regresou a Galicia e permaneceu entobado na Coruña máis de sete anos. Vida persoal
Fillo de Roberto Mejuto e de Francisca Vázquez Amado, era irmán de María, Carlos, Roberto, José e Antonio Mejuto Vázquez. Casou con Amparo Cagiao Muíño en 1914, e foi pai de Amparo, Fernando, Jaime e Rafael Mejuto Cagiao.
Jesús Nieves Sánchez

Jesús Nieves Sánchez, coñecido como Xastriño, nado no Saviñao cara a 1913, foi un xastre e político galego. Traxectoria
Fillo de Antonio Nieves Méndez e Emilia Sánchez Curto. Xastre en Escairón. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 15 de agosto. Xulgado en Lugo por rebelión militar na causa 729/36 o 28 de decembro xunto con Manuel Pérez Fernández e os irmáns Bernardo, Francisco e Antonio Sánchez Quiroga, foi condenado a cadea perpetua o 19 de xaneiro de 1937. Cumpriu condena na Prisión Provincial da Coruña, onde ingresou o 20 de marzo de 1937. Volveu ser detido o 18 de abril de 1947, sendo posto en liberdade o 12 de maio. Volveu ser detido o 14 de setembro de 1948 e saíu en liberdade o 25 de outubro de 1949. Foi xastre-xefe de Alta Sastrería Walker de Ourense nos anos sesenta.
Jesús Olimpio Giráldez Fernández

Jesús José Olimpio Giráldez Fernández, nado en Redondela o 17 de xuño de 1896 e finado na mesma vila en outubro de 1969, foi un político galego. Traxectoria
Fillo de Avelino Giráldez Pazó. Foi vicepresidente do Redondela FC (1924) e concelleiro en varias ocasións. Na Segunda República foi elixido presidente da Asociación de Beneficencia (1932) e do Casino (1934). Militou no Partido Galeguista, formando parte da última directiva do período republicano. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en setembro, xulgado en Vigo por rebelión militar o 16 de decembro xunto con José Pereira Míguez, Gustavo Otero Sestelo, Manuel Loureiro Pérez, Francisco Darriba Pérez, Pompeyo Blanco Villar, Manuel Bouzas Puerta, Constante Carballido, Manuel Álvarez Castro, Manuel Martínez Barreiro, Leopoldo Garrido Leirós, Manuel Rodríguez Magariños, Jesús Gómez Casal, Manuel Blanco Camiña e Manuel Barros Montero, e condenado a cadea perpetua. Estivo preso no cárcere de Vigo, na illa de San Simón e no Forte de San Cristovo (Pamplona). Tamén foi condenado a pagar unha forte indemnización polo que lle foron embargados todos os bens. Durante o franquismo foi presidente da Hermandad Sindical de Labradores de Redondela. Finou en Redondela en outubro de 1969. Vida persoal
Casou con Carmen Lera Figueras.
Jesús Pérez Bustos

Para outros artigos sobre persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos Ponce de León
Jesús Pérez Bustos Ponce de León, nado en Aranjuez cara a 1902 e finado en Burgos o 17 de marzo de 1948, foi un político español. Traxectoria
Fillo de Antonio Pérez Bustos e Purificación Ponce de León. Empregado en Vigo. Era secretario de Axitación e Propaganda do comité local do Partido Comunista de España de Vigo. Detido en Vigo en febreiro de 1945 acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Mariano Otero Castelao, Manuel Montero Malvar, Jesús Balboa López, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo, encartados na causa 94/45. Ingresou na prisión da Coruña o 17 de maio de 1945, saíndo en liberdade condicional o 21 de decembro dese ano. Volveu ser detido en Vigo o 6 de marzo de 1946, pasou á prisión da Coruña o 12 de abril. Condenado a doce anos. Ingresou na prisión de Burgos o 23 de outubro. Finou na prisión de Burgos o 17 de marzo de 1948. Vida persoal
Casou con María Sienes.
Jesús Quindós Pardo

Jesús Quindós Pardo, nado en Cervantes cara a 1895 e finado no mesmo concello o 8 de marzo de 1959, foi un político galego. Traxectoria
Empresario en Savane. Foi elixido concelleiro de Cervantes nas eleccións do 12 de abril de 1931, e foi segundo tenente alcalde. Vicepresidente da Agrupación Republicana Agraria en 1934. Co triunfo da Fronte Popular foi nomeado alcalde de Cervantes. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Estivo agochado. Entregouse ás autoridades franquistas a mediados de 1939. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1937, e foi sancionado cunha multa de 1500 pesetas e cinco anos de inhabilitación en 1942. Finou en Cervantes o 8 de marzo de 1959 con 63 anos e foi soterrado no cemiterio de Quindous. Vida persoal
Casou con Florinda Digón e foi pai de María de los Ángeles Quindós Digón.
Jesús Romero Suárez

Jesús Romero Suárez, nado en Beba (Mazaricos) o 23 de novembro de 1899 e finado en Guiliade (Betanzos) en xaneiro de 1949, foi un mestre e escritor galego. Traxectoria
Mestre. En 1921, na guerra do Rif, foi destinado a Marrocos co Batallón Expedicionario de Rafael Dieste. Con Dieste e Xosé María Brea, con quen despois continuou a amizade, editaron a revista manuscrita Charamuscas. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1925. Foi nomeado mestre interino en Cima de Aranga (Aranga) en setembro de 1925, e mestre substituto de Beba en 1928. Aprobou as oposicións en 1930, e foi nomeado mestre de Piadela en 1931.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído e cesado en agosto. Reposto pola Comisión Depuradora, en xuño de 1938 foi destinado a Pezobre (Santiso). En setembro de 1940 resolveuse o seu expediente de depuración co resultado de suspensión de emprego e soldo por dous meses e traslado forzoso fora da provincia. Foi destinado a Oviedo, e en xullo de 1947 concedéronlle o traslado a Cabo de Cruz (Boiro). Vida persoal
Casou con María Veiga López.
Jesús Romero Álvarez

Jesús Romero Álvarez, nado en Leiro cara a 1885, foi un carpinteiro, sindicalista e político galego. Traxectoria
Carpinteiro en Barzamedelle (Bieite). Presidente da Sociedade de Oficios Varios de Leiro, na folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido por "manifestarse desfavorablemente en contra del Estado" xunto co secretario da sociedade Ginés Alemparte Alén e outros veciños. Foron liberados días despois. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Leiro en marzo, na nova corporación presidida por Manuel Fernández Neira.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Procesado en decembro de 1939, foi xulgado en Ourense por auxilio á rebelión o 21 de febreiro de 1940. Foi condenado a 20 anos e un día de prisión. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en maio de 1940. Satisfeita a sanción, recuperou a libre disposición dos seus bens en maio de 1942.
Jesús Salvador García Vázquez

Jesús Salvador García Vázquez, coñecido como Fletita e Suso Salvador, nado en Becerreá en 1902, foi un tenor e político galego. Traxectoria
Fillo de Jesús García Rodríguez e Otilia Vázquez. Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela, sen rematar a carreira. Marchou a Madrid onde iniciou a carreira de cantante. Discípulo de Miguel Fleta, era coñecido como Fletita. Debutou en 1927 e actuou no Teatro Principal de Lugo en marzo. Viaxou a Italia para ampliar estudos. De regreso a Madrid continou os estudos con Iribarne. Actuou en Bordeos, Berlín e Barcelona. Tamén utilizou como nome artístico o apellido García-Iró.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 26 de xullo e ingresou no Depósito de Becerreá. Trasladado ao Cárcere de Lugo o 13 de decembro. Foi procesado na causa 190/37 xunto co seu irmán Luis García Vázquez, Abel Valcárcel Puente, Emilio Núñez Cabana, Ricardo García Santín, Isidro Gómez Gerbolés, Pedro Gutiérrez Gutiérrez, Nicomedes Lamas Díaz, José González Rivero, José María Fátima Ben-Alí, José M. Freijo López, Nicolás Freijo López e José Poy Arrojo, foron xulgados en consello de guerra o 16 de febreiro de 1938; Jesús Salvador foi condenado a pena de morte polo delito de rebelión, pero conmutáronlle a pena pola de reclusión perpetua. En decembro de 1938 abríronlle expediente de responsabilidade civil, e foi condenado ao pago dunha multa de 100 pesetas o 1 de xullo de 1940. O 6 de setembro de 1939 foi trasladado á Prision Provincial de Las Palmas de Gran Canaria de onde saíu en liberdade provisional en marzo de 1944. Na cadea fixo amizade con Henry Torrès. O 11 de abril de 1945 concedéronlle a liberdade definitiva.
Retomou a súa carreira como tenor en 1945 facendo varias actuacións por Galicia usando o nome artístico Suso Salvador. Tamén actuou en Santander en agosto de 1946. Domiciliado en Pontevedra, en 1946 o xulgado de instrución da cidade abríulle a causa 381/46 por estafa; nunha requisitoria de marzo de 1947 solicítase a súa comparecencia ante o xulgado. Marchou a Francia, onde foi acollido por Henry Torrès, e deu un concerto na Salle Gaveau de París.
Jesús Sampedro Vázquez

Jesús Sampedro Vázquez, nado na Pontenova, foi un practicante e político galego. Traxectoria
Fillo de Miguel Sampedro Villar, xefe da estación de Vilaoudriz, e Elena Vázquez Gayoso. Estudou o bacharelato no Instituto de Lugo. Foi nomeado practicante do Concello de Vilaoudriz en novembro de 1931. Foi secretario da Agrupación local do Partido Republicano Radical Socialista de Vilaodriz en 1933. Estaba vinculado ao sindicalismo de clase nas minas de Vilaoudriz.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do comité da Fronte Popular de Vilameá e Vilaoudriz constituído o día 20, xunto con Ángel Pérez Gándaras, José Antonio Dopacio Mesa e Manuel Enríquez Fernández. Fuxiu e despois estivo agochado varios meses na súa casa, sen ser descuberto nos continuos rexistros que se realizaban. Xulgado en Lugo, foi declarado en rebeldía. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1937, e foi reclamado polo xuíz de instrución especial militar de Ribadeo en maio de 1937 xunto con Cándido Rodríguez, Antonio Ferreiro Vérez, Emilio Roncandio Vicario e José Murias Rodríguez. Entregouse en 1939 e ingresou na Prisión de Lugo o 27 de maio. Xulgado en Lugo por rebelión militar o 28 de marzo de 1940 xunto con José Murias Rodríguez e Emilio Roncandio Vicario, foi condenado a prisión. Saíu do Cárcere de Lugo o 4 de agosto de 1940. Volveu traballar como practicante na Pontenova nos anos corenta. Despois exiliouse en Venezuela. Vida persoal
Casou na Pontenova con María de las Mercedes Gallo Lamas en agosto de 1941.
Jesús Suevos

Jesús Suevos Fernández-Jove, nado en Ferrol o 12 de decembro de 1907 e finado en Madrid o 19 de maio de 2001, foi un político e xornalista galego. En 1955 foi nomeado presidente do Atlético de Madrid. Traxectoria
Jesús Suevos licenciouse en Dereito e Filosofía e Letras. En marzo de 1935 foi un dos fundadores da Falange en Galiza, sendo nomeado presidente territorial directamente por José Antonio Primo de Rivera, do que era amigo persoal, e foi membro do I Consello Nacional de Falange.
Trala sublevación do 18 de xullo de 1936 sumouse ao pronunciamento contra a República. Durante a Guerra Civil actuou como xefe de Centuria das Milicias de Falange nos combates da serra de Guadarrama. Foi nomeado director do xornal El Pueblo Gallego, que fora incautado polas autoridades franquistas, e en xaneiro de 1937, Xefe de Falange da provincia de Pontevedra, para substituír o defenestrado Manuel Castro Pena.
Foi representante de Falange en Portugal, agregado de Prensa en 1943 e durante a segunda guerra mundial foi correspondente, no París ocupado polos nazis, da prensa do Movemento. Tamén ocupou importantes postos no Servicio de Información e Investigación e no Servicio Exterior de Falange.
En 1957 foille concedido o Premio Nacional de Xornalismo Francisco Franco. Foi nomeado Director Xeral de Radiodifusión en 1960 e Director Xeral de Cinematografía en 1961. Foi o primeiro Director de Televisión Española. Tamén foi xefe do Sindicato Nacional do Espectáculo, como substituto de David Jato, e procurador en Cortes (1943-1977). Durante varios anos foi Tenente de Alcalde de Madrid, ocupando provisionalmente a alcaldía entre os mandatos de Carlos Arias Navarro e Miguel Ángel García-Lomas.
En maio de 1955, tras cesar como presidente do Atlético de Madrid Luis Benítez de Lugo, Marqués de la Florida, Suevos foi nomeado presidente, cargo que ostentou até decembro dese mesmo ano, cando foi substituído por Javier Barroso. En xuño de 1975 integrouse no Frente Nacional Español, xunto a outros falanxistas «históricos» como Manuel Valdés Larrañaga, José Antonio Elola, Agustín Aznar e Raimundo Fernández-Cuesta.
Segundo publicou o xornal Público, na década dos setenta, Suevos organizou en Ferrol unhas patrullas de inspiración paramilitar, coñecidos como "cadeneros" que se dedicaban a amedrentar sindicalistas e demócratas con paus, cadeas e pistolas. Deses grupos formou parte o despois deputado e director da Garda Civil, Arsenio Fernández de Mesa, tras ser adoptado intelectual e ideoloxicamente por Suevos. Obras
La luna y sus complices, 1948.
Vida, obra y muerte de José Antonio, 1949.
Antonio Failde, 1960.
Madrid Y Azorín, 1971.
Jesús Torres Junquera

Jesús Torres Junquera, nado en Caldas de Reis o 13 de marzo de 1980 é un exfutbolista profesional e dende 2017 o director da Biblioteca Ánxel Casal. Traxectoria
Estudou Ciencias Políticas na Universidade de Santiago de Compostela. Dende 2017 é o director da biblioteca Ánxel Casal, en Santiago de Compostela.
Jesús Villaverde Rey

Jesús Villaverde Rey, coñecido como Achiño, nado en Vilagarcía de Arousa o 30 de outubro de 1897 e finado no mesmo concello o 25 de decembro de 1984, foi un empresario e político galego. Traxectoria
Fillo de Jesús Villaverde Buceta e Rosalía Rey Barreiro (natural da Arxentina), e irmán de Elpidio Villaverde. Foi elixido concelleiro de Vilagarcía de Arousa en 1931 e destituído polo Gobernador civil en agosto de 1934, acusado de falsidade en documento público. Absolto polo xulgado de Cambados, foi reposto no cargo o 19 de xaneiro de 1936 e elixido primeiro tenente alcalde.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en agosto e conducido á prisión de Pontevedra o 22 de outubro. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra por rebelión militar o 21 de novembro con Luis Pando Rivero, Valentín Briones Rey, Manuel Oubiña López, José Otero Lago, Román Mondragón Cores, Ángel Navia Cores e Román Torrado Torrado, foi condenado a cadea perpetua. Estivo preso no campo de concentración da illa de San Simón e foi trasladado ao Forte de San Cristovo de Pamplona en marzo de 1937. O 1 de febreiro de 1939 foi trasladado novamente ao campo de concentración de Illa de San Simón. Finou en Vilagarcía de Arousa o 25 de decembro de 1984. Vida persoal
Casou con María del Pilar Cameron-Walker Bolado e foi pai de María del Pilar, Jesús María e María del Carmen Villaverde Cameron.