proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Smog

O smog (anglicismo formado da unión das palabras smoke -fume- e fog -néboa-) é unha forma de contaminación do aire orixinada a partir da incorporación do fume á néboa.
Chámase smog gris ou smog industrial a contaminación do ar producida por feluxe e xofre. A principal fonte de emisións de contaminantes que contribúen ao smog gris é a combustión de carbón, que pode conter altos contidos en xofre.
Existe un smog fotoquímico orixinado a partir de substancias que conteñen nitróxeno e o fume de combustión (coches), mesturados baixo os efectos da radiación solar producindo gas ozono, o cal é altamente tóxico.
Smog gris

Denomínase smog gris ou smog industrial á contaminación do aire producida por charrizo e xofre. A principal fonte de emisións de contaminantes que contribúen ó smog gris é a combustión de carbón, que pode conter altos contidos en xofre.
A finais de 1952 e comezos de 1953 en Londres produciuse unha grave contaminación por este tipo de smog na cal morreron varios miles de persoas. A concentración de contaminantes aumentou debido á presenza de bruma estancada. Hai distintos contaminantes que puideron provocar efectos tan adversos: dióxido de xofre (SO2), pequenas gotas de ácido sulfúrico (H2SO4) ou partículas de sulfato.
Actualmente nas cidades de países occidentais este tipo de smog non é importante, inda que si o smog fotoquímico. Noutros países onde se segue empregando carbón como fonte de enerxía, nalgúns casos con altos contidos en xofre, o problema é especialmente considerable. Véxase tamén: smog e smog fotoquímico.
Snapshot

Snapshot (acrónimo de Space Nuclear Auxiliary Power Shot) foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 3 de abril de 1965 mediante un foguete Atlas Agena D desde a base Vandenberg da Forza Aérea, en California. Características
A misión de Snapshot foi probar un motor iónico en órbita terrestre alimentado por enerxía nuclear. O reactor a bordo de Snapshot, un SNAP-10A, foi o primeiro e único reactor nuclear lanzado ao espazo polos Estados Unidos.
O motor iónico usaba cesio como propelente e propocionaba un impulso de 8, 5 mN, alimentado por unha corrente de 4500 V e 80 mA. O motor funcionaría alimentado por baterías durante unha hora, despois da cal as baterías serían recargadas pola enerxía do reactor e comezaría de novo o uso do motor iónico. Finalmente o motor só funcionou durante unha hora antes da decisión de apagalo de maneira definitiva debido a que a interferencia electromagnética creada polos picos de voltaxe do motor causaba problemas nos sensores de control de actitude da nave. O reactor nuclear, de 39 kW de potencia térmica e 500 W de potencia eléctrica, funcionou polo menos durante 43 días, momento no que a telemetría fallou.
Sneekweek

O Sneekweek en neerlandés e oficialmente e Snitswike en frisón, é un evento deportivo de vela organizado anualmente pola Koninklijke Watersportvereniging de Snits en Frisia, durante unha semana celébranse todos os días regatas en varias categorías no Snitser Mar, denominado en neerlandés Sneekmeer, e no Goaiïngarypster Puollen, ademais tamén se organizan varias actividades festivas na vila de Snits, como exhibicións de barcos, concertos e unha feira. Historia
Durante a ocupación francesa, un personaxe popular en Snits, Jacob Visser foi obrigado a prestar servizo no exército francés e sen noticias del logo da ocupación foi declarado morto, pero en 1814 soubose que desertara e chegara a De Jouwer dirixíndose cara a súa vila natal en barco, os veciños fórono recibir nos seus propios barcos de xeito festivo, a cerimonia perviviu en anos posteriores, pero non foi ata 1935 cando se organizou por primeira vez a Sneekweek tal como se coñece agora. En 2010 como homenaxe no seu 75 aniversario participou a raíña Beatriz co De Groene Draeck, o iate real.
Sneschana Russewa-Hoyer

Sneschana Russewa-Hoyer, nada en Krushari, provincia de Dobrich, o 10 de xaneiro de 1953, é unha deseñadora e gravadora de medallas, moedas e selos búlgara establecida en Alemaña. Traxectoria
Sneschana Russewa-Hoyer estudou o seu ensino secundario nun instituto de ensinanzas artísticas de Sofía, e posteriormente cusou estudos superiores de Deseño Gráfico na Academia de Arte Weißensee de Berlín, entre os anos 1972 e 1977.
A partir de 1985 traballou de xeito independente en proxectos como o deseño de selos postais para a República Democrática Alemá.
En xuño de 1976 casou co escultor e gravador Heinz Hoyer, que fora o seu compañeiro durante os seus estudos. Xunto con el, Sneschana foi tamén a creadora de varias moedas conmemorativas do sistema do marco da República Democrática Alemá durante a década de 1980. O matrimonio Hoyer foi elixido tamén polo Bundesbank para deseñar o anverso nacional das moedas alemás do euro con valores de un e de dous euros, que comezaron a emitirse en 2002. Igualmente, Sneschana Russewa-Hoyer foi unha das gravadoras encargada do deseño da moeda de dous euros conmemorativa do Tratado do Elisio, emitida en 2013 conxuntamente por Francia e Alemaña.
Como medallista, un exemplo da súa produción é a medalla elaborada en 2009 con motivo da xubilación de Wolfgang Steguweit, director do Gabinete Numismático de Berlín.
Sniffer

Sniffer é un programa destinado á captura de datos dunha rede informática.
Hoxe en día, a topoloxía das redes máis comúns, obriga os equipos conectados a ela a compartir o medio físico de conexión (cable coaxilal, fibra óptica, wireless etc. ). Pero isto non é un problema, xa que a información que mande ou solicite cada máquina só pode ser vista por ela, é dicir, as tramas chegadas de Internet, por exemplo, entrarán unicamente nese equipo (quen solicitou esas tramas).
Un packet sniffer é un programa destinado á captura de tramas desa rede, aínda que non sexa a máquina onde se executa o destinatario da información. Xeralmente, trátase dun programa malicioso que “funga” o tráfico de información da rede, poñendo a tarxeta de rede ou NIC nun estado de escoita (“modo promiscuo”), de modo que ningunha trama é descartada, aínda que non estea destinada á MAC desa tarxeta. Usos de programas Sniffer
Usos lícitos
Estas aplicacións serán de grande utilidade á hora de vixiar unha rede local, xa que permite monitorizar e analizar o tránsito da rede, detectando atascos e outros problemas. O problema é que a utilización destes programas xera certa polémica debido á posible violación da intimidade do usuario da rede.
Usos ilícitos (ilegais)
Co paso dos anos, os programas sniffers convertéronse nunha das armas favoritas dos crackers, usándoos para interceptar ilegalmente información de redes privadas. Isto conségueno con dúas técnicas ben diferenciadas, os ataques pasivos e os ataques activos. Ataques pasivos: tamén chamados ataques de "husmeo" (ollar e copiar), o cracker consegue facerse cunha ID legal dun usuario da rede á que desexa entrar, e unha vez dentro recolle a máxima cantidade de información.
Ataques activos: o cracker intercepta a transmisión de dous equipos, forzando ós dous extremos da conexión TCP á desincronización, de modo que non poidan intercambiar máis datos. Nese momento utilizará unha terceira máquina (conectada ó mesmo medio físico), que recollerá toda a información intercambiada, mentres crea paquetes aceptables para os dous equipos da conexión orixinal (é dicir, se por exemplo ata a chegada do cracker a comunicación era entre un cliente-servidor, esa terceira máquina, conectada tras forzar a desincronización, farase pasar polo cliente ante o servidor e viceversa, co propósito de que a transmisión de paquetes non pare).
Snow White (filme de 2025)

Disney's Snow White, ou sinxelamente Snow White é un filme estadounidense de 2025 de fantasía e musical dirixido por Marc Webb. É un remake do clásico de 1937 Snow White and the Seven Dwarfs, que á súa vez está baseado no conto de fadas de 1812 "Brancaneves" dos Irmáns Grimm. Producido por Walt Disney Pictures e Marc Platt Productions, o guión foi escrito por Erin Cressida Wilson. Está protagonizado por Rachel Zegler como a princesa Brancaneves, que escapa dun intento de asasinato da súa madrastra, a Raíña Malvada (Gal Gadot), e se une aos sete ananos e a un bandido chamado Jonathan (Andrew Burnap) para reclamar o seu reino. Personaxes
Rachel Zegler como Brancaneves
Gal Gadot como Raíña Malvada
Andrew Burnap como Jonathan
Jeremy Swift como voz de Doc
Martin Klebba como voz de Grumpy
George Salazar como voz de Happy
Tituss Burgess como voz de Bashful
Andrew Grotelueschen como voz de Sleepy
Jason Kravits como Sneezy
Andrew Barth Feldman como voz de Dopey
Patrick Page como voz do Espello Máxico
Ansu Kabia como o cazador
Snow White and the Seven Dwarfs

Este artigo trata sobre o filme de animación, para o conto véxase Brancaneves. Snow White and the Seven Dwarfs é o primeiro filme de animación producido por Walt Disney Pictures, estreado o 21 de decembro de 1937, e distribuído por RKO Radio Pictures, co que a empresa Disney tiña asinado un acordo de distribución, dende o 8 de febreiro de 1938 nos cines dos Estados Unidos. O guión do filme baséase na famoso conto de fadas Brancaneves dos irmáns Grimm. Como no conto orixinal, unha malvada raíña, ao ter envexa da beleza da princesa, ordena o seu asasinato; porén, a princesa consegue escapar e atopar refuxio no bosque con sete ananos.
O filme foi o maior éxito do ano 1938 e, tendo en conta a inflación, unha das longametraxes que máis billetes vendeu en toda a historia do cine. Sinopse
Snow White and the Seven Dwarfs é a historia dunha bela princesa chamada Brancaneves. A raíña do lugar, aínda que é bela, segundo o seu espello máxico non o é tanto como a princesa Brancaneves. A súa envexa e maldade fan que queira asasinar a princesa Brancaneves. Esta consegue fuxir, e dá coa cabana dos sete ananos, traballadores dunha mina, que deciden protexela.
Tempo despois, a raíña descobre que Brancaneves continúa con vida, e entón disfrázase para matala cunha mazá envelenada, que lle causa un sono profundo a Brancaneves. Finalmente, o príncipe salva a Brancaneves, que a esperta cun bico de amor. Voces
Adriana Caselotti como Brancaneves
Lucille La Verne como a Raíña
Pinto Colvig como Grumpy
Roy Atwell como Doc
Billy Gilbert como Sneezy
Scotty Mattraw como Bashful
Otis Harlan como Feliz
Eddie Collins como Dopey
Harry Stockwell como o Príncipe
Moroni Olsen como o espello máxico
Stuart Buchanan como o cazador
Marion Darlington como as aves Galardóns e nomeamentos
1937: Nomeada ó Óscar: Mellor banda sonora orixinal. Guión e dirección
O guión do filme foi adaptado por Dorothy Ann Blank, Richard Creedon, Merrill De Maris, Otto England, Earl Hurd, Dick Rickard, Ted Sears e Webb Smith. David Hand serviu como supervisor-xefe, e William Cottrell, Wilfred Jackson Larry Morey, Perca Pearce e Ben Sharpsteen foron responsables da dirección das secuencias.
Snu Seidenfaden

Ebba Merethe "Snu" Seidenfaden, ou Snu Abecassis polo seu nome de casada, nada o 7 de outubro de 1940 e finada nun accidente de aviación canda o seu compañeiro sentimental Francisco Sá Carneiro o 4 de decembro de 1980, foi unha editora dinamarquesa. Era a media irmá do tamén editor Tøger Seidenfaden.
Snyder's of Hanover

Snyder's of Hanover é unha empresa de distribución de produtos de panadaría e de aperitivos localizada na cidade Hanover, Pensilvania, e especializada en facer pretzels.
Fundada por Harry V. Warehime no ano 1909, Snyder's of Hanover ten uns ingresos anuais duns 652 millóns de dólares americanos.
Os seus produtos son vendidos ao longo dos Estados Unidos de América, Canadá, nalgúns países de Europa, Asia e no Medio Oriente.
Synder's of Hanover ofrece ao consumidor 25 variedades dos tradicionais pretzels como por exemplo a variedade de pretzel sándwichs, os pretzels cubertos chocolate e os pretzels orgánicos e sen glute. Tamén ofrece ao consumidor patacas fritas e outras variedades de petiscos. Fusión con Lance, Inc.
O 22 de xullo do ano 2010, foi anunciado que Snyder's of Hanover se fusionaría coa empresa Lance Inc. para crear a cadea de comida de aperitivos máis grande de todos os Estados Unidos de América A unión da empresa deu lugar ao cambio do nome da empresa, chamándose Snyder's-Lance. Produtos
Snyder's Of Hanover ofrece unha variedade considerable de pretzels e outros produtos aperitivos. A compañía afirma que tódalas receitas dos seus pretzels veñen da receita orixinal "Snyder's Hanover Olde Tyme Pretzel".
Os produtos pretzel máis representativos inclúen a variedade minis, aos de pasta levedada, os pretzels premium, ás pezas de pretzel aromatizadas, aos cubertos de chocolate, e á variedade de pretzels orgánicos.
Snyder tamén ofrece a variedade EatSmart Naturals, que inclúe patacas fritas para os veganos, patacas fritas a base de soia, con cachos de queixo, patacas fritas en aceite de xirasol, patacas fritas de tortilla, como tamén salsas e "dips".
Eles tamén ofrecen manteiga de cacahuete e sándwichs de pretzel recheos de queixo cheddar.
Snyder do introduciu recentemente un pretzel sen gluten coa certificación americana GFCO.
Snønipa

Snønipa é unha montaña, na comuna Noruega de Jølster, de 1827 metros de altitude. Na súa base está o glaciar Jostedalsbreen, o maior da Europa continental.
Soberanía nacional

A soberanía nacional é un concepto ideolóxico que xurdiu da teoría política liberal, que pode remontarse a Locke e Montesquieu (finais do século XVII en Inglaterra, século XVIII en Francia). Fai pertencer a soberanía á nación, unha entidade abstracta e única, vinculada normalmente a un espazo físico (a terra patria ou patria), á que pertencen tanto a cidadanía presente como a pasada e futura, e defínese como superior aos individuos que a compoñen. Características
O mesmo concepto de cidadanía (suxeitos de dereitos, en igualdade de dereitos cos demais membros da nación, e non súbditos ou obxectos pasivos de pertenza a unha entidade política imposta) está asociado ao principio de soberanía nacional. Na teoría clásica, a soberanía nacional tradúcese nun réxime representativo, porque a nación non pode gobernarse a si mesma directamente (nin sequera nos sistemas de democracia directa, dada a imposibilidade de reunir de facto á "nación eterna"). A simple maioría do pobo (concepto tamén difuso, pero máis equivalente ao conxunto dos habitantes dunha nación) non é necesariamente a vontade da nación, se esta é superior á cidadanía individual.
Ao tomar o corpo civil como un corpo político organizado, con vida propia e necesidades comúns, acúñase o termo soberanía nacional na Revolución francesa (1789) desligando o individuo da capacidade individual de decisión e levándoo ao corpo nacional. Nos debates previos, foi notábel a achega do abade Sieyès co seu panfleto Que é o Terceiro Estado, no que identificaba os intereses deste (o Terceiro Estado, é dicir, os non privilexiados, na práctica a burguesía), cos da nación francesa. A formulación que se acuñou no artigo 3 da Declaración dos dereitos do home e do cidadán determinou que "toda soberanía reside esencialmente na nación". Así a soberanía nacional concibirase como unha, indivisible e inalienable, que non pode confundirse cos individuos que a conforman.
Ao conformar así o concepto, o individuo é parte da nación, pero esta é un todo que non o representa directamente. Non será, pois, automática a aplicación do sufraxio universal igual para todos e con poder de decisión, tal como se pretenderá co concepto de soberanía popular. Na concepción restrinxida de soberanía nacional, o voto non é un dereito do individuo, senón que esta función reservarase para quen reúnan a dignidade suficiente, xeralmente unida á riqueza persoal (por entender que estarán máis identificados cos intereses da nación), e por tanto xustifícase o sufraxio censatario.
Soberanía popular

O termo soberanía popular acuñouse fronte ao de soberanía nacional, que se interpretaba dunha forma restritiva como a soberanía residente na nación, termo de difícil definición que pode identificarse con máis dificultade e restrinxirse na súa representación efectiva ás capas máis elevadas da sociedade (sufraxio censatario); mentres que o principio da soberanía popular fai residir a soberanía no pobo, que estaría formado pola totalidade do corpo social, en especial polos máis humildes (a clase baixa, traballadora), e que só podería expresarse mediante o sufraxio universal. A Soberanía popular sostiña a participación de todos os cidadáns homes na vida política mediante o sufraxio universal.
A Constitución francesa de 1793 foi o primeiro texto legal que estabeleceu que "a soberanía reside no pobo. .. ". Jean Jacques Rousseau, en O contrato social, atribúe a cada membro do Estado unha parte igual da que denomina a "autoridade soberana". Esta é probabelmente a primeira referencia teórica sobre a soberanía popular.
De acordo coas diversas teses mantidas até agora, pódese definir que "a residencia legal e efectiva do poder de mando dun conxunto social encóntrase e exércese en e pola universalidade dos cidadáns", e particularmente nos Estados democráticos. Así o sufraxio universal convértese nun dereito fundamental e a condición cidadá é igual para todos con independencia de calquera outra consideración, agás as limitacións de idade ou xuízo.
A constitución da Arxentina inclúe dende 1853 o "principio da Soberanía do Pobo" no seu artigo 33, considerándoo, xunto á forma republicana de goberno, como fundamento dos dereitos e garantías constitucionais.
Soberbia

Soberbia (do latín superbia) e orgullo (do francés orgueil), son propiamente sinónimos aínda cando coloquialmente atribúeselles connotacións particulares cuxos matices as diferencian. Outros sinónimos son: altivez, arrogancia, vaidade etc. Como antónimos temos: humildade, modestia, sinxeleza etc. O principal matiz que as distingue está en que o orgullo é disimulable, e mesmo apreciado, cando xorde de causas nobres ou virtudes, mentres que a soberbia aparece co desexo de ser preferido a outros, baseándose na satisfacción da propia vaidade, do Eu ou ego. Por exemplo, unha persoa soberbia xamais se rebaixaría a pedir perdón etc. Significados negativos no cristianismo
No nazismo, o orgullo defínese como perspicacia daquela persoa que se envaidece a si mesma. Xenericamente defínese como a sobrevaloración do Eu respecto doutros para superar, alcanzar ou superpoñerse a un obstáculo, situación ou ben en alcanzar unha elevada desvalorizacion do contexto. Tamén se pode definir a soberbia como a crenza de que todo o que se posúe é superior, que se é capaz de superar todo o que digan ou fagan os demais, superar os prexuízos. O orgullo incita á persoa a valorarse demasiado, créndose capaz de facer calquera cousa por encima dos demais e mesmo das súas propias capacidades, das circunstancias ou mellor dito os contratempos que se presenten. Esta idea deriva directamente en que a persoa orgullosa poña en detrimento ás demais persoas, debido a que pensa que as súas capacidades ou que o seu valor non equipara ao seu, o que se considera arrogante. Significacións positivas noutras filosofías
Con todo convén non esquecer a connotación positiva que, xa na súa orixe latino, posúe a palabra, posto que a cualificación dun acto como soberbio ou orgulloso pode ser sinónimo de óptimo ou de bela factura. Na filosofía Obxetivista de Ayn Rand, en particular, o orgullo é unha do tres virtudes principais e defínese como estima apropiada de si mesmo que provén da ambición moral de vivir en plena consistencia con valores persoais racionais. Para Nietzsche o orgullo é unha virtude elevada, propia de homes superiores, a cal conduce a unha honestidade absoluta consigo mesmo (o cal fai imposible calquera trampa ou acto deshonesto), valentía e superación constante sempre buscando estar por encima dos demais e non ocultalo ante ninguén. Arte
Entre as varias representacións artísticas con que se identificou a soberbia atópanse o león, o cabalo, o pavo real, o morcego, a cor violeta e o espello.
Sobre a amizade

Sobre a amizade é un diálogo de carácter filosófico escrito por Marco Tulio Cicerón co título orixinal en latín de Laelius de Amicitia. A obra foi traducida ao galego por Alfonso Blanco Quintela e publicada en 1995 por Editorial Galaxia.
Foi escrito no ano 44 a. C. , e está ambientado 85 anos antes. Está adicado a Tito Pomponio Ático. O tema principal que trata é a amizade, poñendo a visión epicúrea (a preferida por Ático) fronte á visión estoica (a de Cicerón). Contido
Clasificación das persoas
As boas son as persoas que expresan os sentimentos de corazón e non son avariciosa a nivel materialista ou posición social, persoas humildes. As malas son persoas que antepoñen os seus desexos e avaricia ante calquera persoa ou circunstancia.
Clasificación respecto da amizade
Respecto da amizade, fai outra clasificación: a verdadeira e perfecta, fronte á vulgar e mediocre: A verdadeira e perfecta é unha amizade na que o amigo atópase para calquera tipo de circunstancia, tanto alegre como desgraciada. Amizade na que non se sitúa o suposto amigo en situacións comprometedoras e só hai sentimentos de amor e cariño.
A vulgar e mediocre é unha relación amigábel de conveniencia, para conseguir bens materiais ou status sociais. Amizade na que as persoas son egoístas e buscan o propio beneficio sen importar as consecuencias para a outra persoa.
Opinións sobre a existencia da amizade
Pensase que é algo natural, que pertence os instintos de supervivencia e que todas as persoas teñen a tendencia a relacionarse co resto de mundo, sexa con finalidade de interese ou por cariño.
Pensase tamén que é simplemente unha especie de “pacto” para a través destas relacións conseguir metas ou desexos.
A amizade entre dúas persoas que dure ata os últimos días de existencia ten gran dificultade, polo feito de que os intereses, formas de pensar e actuar das persoas cambian co tempo.
Conclusión
Quere transmitir e explicar que para Lelio (protagonista que dá a súa valoración da amizade) a amizade é tratar aos demais como che gustaría ser tratado e cando mires a un amigo, míraste a ti mesmo, porque para el, iso é amizade.
Sobre a vellez

Sobre a vellez (en latín: Cato Maior de Senectute) é un ensaio escrito por Cicerón no ano -44 sobre os temas da vellez e da morte. Para darlle máis relevancia ás súas reflexións, Cicerón escribiu o ensaio como se Catón o Vello estivese a darlle unha conferencia a Escipión Emiliano e a Caio Lelio Sapiens. En galego
Foi traducido por Pepe Carballude e Xosé María Liñeira Reoboredo e foi publicado pola Editorial Galaxia en 1995. No ano 2005, foi publicado de novo cunha nova versión dos mesmos tradutores dentro da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais.
Sobreacumulación

A sobreacumulación ou superacumulación é un concepto da economía marxista que define a situación a través da que os investidores, ao non ter a expectativa de obter unha taxa de ganancia que consideran suficiente, optan por deixar de reinvestir o seu capital e plusvalía, acumulándoo sen fins produtivos. Cando a sobreacumulación convértese na tónica xeral do mercado, pode producir crise ou acentuar as xa existentes, constituíndo unha das causas das crises cíclicas do capitalismo.
Socalco

Un socalco ou bancal é un termo agrícola referido á técnica de conter un determinado terreo de cultivo cun valado de pedra nun terreo moi pendente. A técnica agrícola denomínase terraceamento, e é amplamente utilizada en Galicia por ser un recurso apropiado para terreos con relevo irregular. Unha das zonas con socalcos de máis sona do País son os socalcos do Sil, onde son empregadas para o cultivo da vide.
O socalco baséase no parcelamento de ramplas niveladas, requirindo moita man de obra, elevados coñecementos técnicos e aceptan pouca mecanización. Se están ben formulados e construídos, reducen as perdas do solo e auga pola erosión e prevén a formación de sulcos e grutas. Son comúns en rexións do sur e sueste da Asia, na China e no Xapón, e utilizados principalmente na produción de arroz.
Esta técnica de cultivo en socalcos tamén é utilizada na rexión portuguesa do Douro para o cultivo da vide, de onde é producido o famoso viño do Porto. Tipos de socalcos
A tipoloxía de terraceamento pode abarcar tres tipos: Os socalcos a chanzos que movilizan a pedra dispoñíbel e están formados por recheamentos irregulares sustentados por valados descontinuos, de altitude variábel, e cuxo lenzo adáptase ao relevo e a simple vista semella unha escaleira de chanzos irregulares en altura. É típico da agricultura de montaña.
Os socalcos circulares, que consisten en valados semicirculares de cachotaría para reteren o solo sobre o que medran as árbores cara a abaixo (oliveiras, amendoeiras, cereixeiras etc. ), dispostos en buratos e nunha orde xeralmente irregular. É propio de relevos pouco enérxicos coma os outeiros.
Os socalcos en noiro, no que o sustentamento das zonas chás cultivadas faise mediante noiros herbáceos. Teñen unha morfoloxía similar ao noiro continental.
Sochi

Sochi (en ruso: Сочи) é unha cidade rusa situada no krai de Krasnodar, preto da fronteira rusa con Abkhazia, Xeorxia, próxima á cordilleira do Cáucaso, na costa do mar Negro. A súa superficie é de 176, 77 km 2 e segundo o censo de 2010 tiña 343. 334. É a capital da municipalidade de Sochi, que se estende por 3. 502 km2 e conta cunha poboación de 445. 209 habitantes, coñecida informalmente como Gran Sochi e que conta cunha liña de costa de 105 km. Fundada en 1838, é un lugar de vacacións popular de Rusia. Á parte da maxestade das montañas do Cáucaso e praias, Sochi atrae o turismo pola súa vexetacion subtropical, os parques, os monumentos e a extravagante arquitectura estalinista.
Foi a sede dos Xogos Olímpicos de inverno de 2014.
Socialdemocracia

A socialdemocracia é unha ideoloxía política que xurdiu a finais do século XIX e principios do XX do seo do marxismo, crían que a transición a unha sociedade socialista podería lograrse mellor mediante unha evolución dentro da democracia representativa que mitigara os efectos do capitalismo antes que por algún outro método. Os socialdemócratas pretenden reformar o capitalismo democráticamente mediante a regulación estatal e a creación de programas e organizacións patrocinados polo Estado para aliviar ou quitar as inxustizas que eles pensan son inflixidas polo sistema capitalista de mercado.
Con anterioridade, describirase aos socialdemócratas como socialistas reformistas (dado que avogaban polo desenvolvemento do socialismo a través de reformas parlamentarias graduais) en contraste cos socialistas revolucionarios, que pretendían acadar o socialismo mediante unha revolución obreira ou caso contrario por medio dunha evolución extraparlamentaria non estatal. A socialdemocracia tamén aborda os temas valóricos desde un prisma progresista. É o sector da esquerda partidista máis importante do mundo contemporáneo.
Con frecuencia, utilízanse os termos "socialismo" ou "socialista" en referencia á socialdemocracia e aos socialdemócratas, aínda que o concepto "socialismo" é máis amplo, xa que en diferentes países poden incluír a socialistas democráticos, marxistas, comunistas e anarquistas. Mentres algúns consideran á socialdemocracia unha forma moderada do socialismo, outros, definindo o socialismo no significado tradicional ou marxista, rexeitan esta designación
Socialismo democrático

O socialismo democrático, ou democracia socialista, é unha variante do marxismo que rexeita os métodos autoritarios de transición do capitalismo ao socialismo en favor dos movementos de base co obxectivo da creación inmediata de descentralización e democracia económica. O termo é de uso frecuente polos socialistas para clarificar que a súa posición é tanto o socialismo como a democracia. Os socialistas democráticos están a favor xa sexa de transición electoral ao socialismo ou a revolución espontánea das masas desde abaixo para distinguirse dos socialistas autoritarios que requiren un estado de partido único, a posición do marxismo-leninismo. Gobernos socialistas democráticos
Entre os países que tiveron ou teñen gobernos socialistas democráticos destacan na táboa seguinte:
Socialismo liberal

O socialismo liberal é unha filosofía política socialista que inclúe principios liberais. O socialismo liberal non ten como obxectivo abolir completamente o capitalismo e a súa substitución pola economía socialista; en cambio, apoia unha economía mixta, que inclúe a propiedade pública e privada dos medios de produción.
Aínda que o socialismo liberal favorece unha economía de mercado, identifica os monopolios legais e artificiais como o problema real dentro do capitalismo, e polo tanto oponse totalmente ao liberalismo económico non regulado (laissez faire) ou ao neoliberalismo. Considera que a liberdade e a igualdade deben ser compatíbeis e depender mutuamente unhas das outras.
O socialismo liberal estivo representado oficialmente na Fronte Nacional da RDA polo Partido Liberal Democrático de Alemaña e tamén dalgún xeito pola CDU da RDA. Ademais, foi especialmente destacado na política británica e italiana.
Socialismo utópico

A expresión socialismo utópico designa ás doutrinas dos primeiros socialistas europeos a comezos do século XIX (que precederon a Karl Marx e Friedrich Engels) como Robert Owen en Gran Bretaña ou Saint-Simon e Charles Fourier en Francia. Esta corrente nacida da Ilustración e do pensamento filosófico de Hegel, estivo principalmente influenciada polo humanismo. Nun principio inscribiuse nunha perspectiva de progreso e de fe no home e na tecnoloxía. Viviu o seu apoxeo ata 1870, cando foi eclipsado, no seo do movemento socialista, polo éxito do marxismo. O concepto de socialismo utópico foi concibido por Friedrich Engels e recollido polos marxistas (que o opuxeron á noción de socialismo científico). As doutrinas que engloban o socialismo utópico non son, para os contrarios a estas ideas, máis utópicas que calquera outra doutrina que busque á creación dunha sociedade ideal non existida anteriormente (incluíndo as doutrinas marxistas que anuncian a chegada dunha sociedade sen clases).
O socialismo utópico caracterízase polo desexo de establecer comunidades ideais segundo diversos modelos, algúns rexidos por normas estritas e outros máis libertarios; algúns comunistas, por outro lado, permiten unha maior propiedade individual. O socialismo utópico caracterízase sobre todo polo seu método de transformación da sociedade, que, no seu conxunto, non se basea nunha revolución política, nin nunha acción reformista impulsada polo Estado, senón na creación, por iniciativa cidadá, dunha sociedade socialista, incluso dentro dun sistema capitalista. Segundo este modelo, sería a acumulación de comunidades socialistas as que substituirían progresivamente á sociedade capitalista.
A figura máis notable dos pensadores ingleses que se preocupaban por mellorar as condicións dos obreiros foi Robert Owen, quen tratou de levar á practica as súas ideas sobre a organización do traballo e a distribución da riqueza, establecendo o seguro social, bibliotecas, escolas para nenos e adultos e outras prestacións para os obreiros nunha comunidade que chamou New Harmony. Ao longo da historia producíronse centos de experiencias de creación de comunidades socialistas vinculadas ao socialismo utópico. Ata o momento, só se produciron a pequena escala (en comunidades duns centos de persoas) e xeralmente cunha limitada duración. A súa continuidade non está garantida por ningún órgano central ou político.
Socialización

A socialización é o proceso mediante o cal o ser humano aprende, no transcurso da súa vida, os elementos socioculturais do seu medio ambiente e intégraos á estrutura da súa personalidade baixo a influencia de experiencias e de axentes sociais.
A socialización é factible grazas aos axentes sociais, que se poden identificar como a familia, a escola, os iguais e os medios de comunicación. Ademais, son as institucións e individuos representativos con capacidade para transmitir e impoñer os elementos culturais apropiados. Os axentes sociais máis representativos son a familia, porque posúe un rol primordial xa que é o primeiro nivel social ao que temos acceso e a escola, que é transmisora de coñecementos e de valores. Tamén na socialización unha persoa interioriza a súa cultura dunha sociedade determinada. Existen distintos axentes socializadores: a familia, a escola, os grupos de pares, o traballo e os grupos. Segundo Milazzo (1999), a socialización pódese describir desde dous puntos de vista: obxectivamente; a partir do influxo que a sociedade exerce no individuo; en canto proceso que moldea ao suxeito e adáptao ás condicións dunha sociedade determinada, e subxectivamente; a partir da resposta ou reacción do individuo á sociedade. Manifesta ademais que a socialización é vista polos sociólogos como o proceso mediante o cal se inculca a cultura aos membros da sociedade, a través del, a cultura vaise transmitindo de xeración en xeración, os individuos aprenden coñecementos específicos, desenvolven as súas potencialidades e habilidades necesarias para a participación adecuada na vida social e adáptanse ás formas de comportamento organizado característico da súa sociedade.
Sociedad Anónima de Fomento del Lúpulo

A Sociedad Anónima de Fomento del Lúpulo é unha empresa agrícola de capital público creada na España do franquismo para controlar a produción do lúpulo no país. Historia
Fundouse en 1946 como continuación do Servicio Oficial para el Fomento del Cultivo del Lúpulo, un departamento do Ministerio de Agricultura español creado en 1937 na zona sublevada. Creouse como empresa de capital público, coa concesión do monopolio de explotación e aproveitamento do lúpulo en todo o Estado.
Tiña o enderezo social en Madrid e a base operativa en Betanzos, onde tiña a delegación Primeira (Norte). Os seus delegados para esta zona norte foron o betanceiro Raúl Fernández Meás (1946-1953) e Luis Sevilla González (1953-1983).
Sociedad Española de Ornitología

A Sociedad Española de Ornitología (SEO, na actualidade SEO/BirdLife) é unha organización non gobernamental de utilidade pública que ten como principais obxectivos a conservación e o estudo das aves e os seus hábitats. Está inscrita como ONGD na AECID. Actualmente conta con máis de 11. 000 socios e uns 5. 000 voluntarios. Os seus socios máis activos agrúpanse nos denominados Grupos Locais dos que na actualidade existen 32 repartidos por toda España. A sede central está situada en Madrid e ademais existen delegacións en Aragón, Andalucía, Canarias, Cantabria, Cataluña, Estremadura e na Comunidade Valenciana, ademais de oficinas en Doñana e no Delta do Ebro.
SEO/BirdLife, é a ONG conservacionista máis antiga de España con máis de 50 anos de experiencia na defensa e estudo das aves e dos seus hábitats. Foi fundada o 15 de maio de 1954 no Museo de Ciencias Naturais de Madrid cun núcleo fundador formado por 85 persoas. Desde o seu comezo SEO/BirdLife publicou unha revista científica semestral, Ardeola, e en 1957 creou un Centro de Migración de Aves. Tamén conta cunha revista trimestral, La Garcilla que reciben todos os seus socios. Forma parte de cinco grandes ONG ambentalistas de España xunto con Greenpeace, WWF, Amigos de la Tierra e Ecologistas en Acción.
A nivel internacional forma parte de BirdLife International, unha federación mundial que agrupa a máis de tres millóns de socios en 111 países, dedicada á conservación da biodiversidade en todo o mundo.
Sociedad Hijos de Silleda

A Sociedad Hijos de Silleda foi unha sociedade de emigrantes galegos do concello de Silleda na Arxentina, fundada en 1908. Historia e características
Fundada en 1908 por Victoriano Souto, Antonio Carballo e Antón Alonso Ríos, creou tres escolas noutras tantas parroquias do concello: no ano 1917 inaugurouse a Escola Rosalía de Castro no lugar de Freixeiro (Laro); posteriormente, abriu a Escola Bernardino Rivadavia na Penadauga (Escuadro), e por último a Escola Francisco Giner de los Ríos no Marco (Siador). Foi unha das sociedades promotoras en 1921 da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales.
O 15 de agosto de 1933 celebrouse na serra do Candán unha festa para conmemorar o XXV aniversario da sociedade, organizado pola corporación municipal de Silleda, a delegación de Hijos de Silleda e as sociedades agrarias do concello. No acto participaron Ramón de Valenzuela, Ramón Suárez Picallo, Eduardo Blanco Amor e Antón Alonso Ríos.
No ano 2009 o goberno municipal de Silleda cambiou a denominación do tramo final da rúa Arxentina por rúa Sociedad Hijos de Silleda.
Sociedad Hispano-Marroquí de Transportes

A Sociedad Hispano-Marroquí de Transportes (Hisma) foi unha empresa fantasma constituída en Tetuán o 31 de xullo de 1936, controlada polo Partido Nazi tiña como finalidade servir de camuflaxe ao tráfico de armas cara ao bando franquista durante a guerra civil española. O seu labor foi fundamental na operación para transferir unha parte do exército de África á Península Ibérica, tamén organizou o primeiro continxente alemán no bando franquista. As axudas de Hitler a Franco, que recibía Hisma eran compensadas por medio de exportacións a través doutra empresa ficticia alemá creada por orde de Hermann Göring, Rowak (Rohstoff und Wareneinkaufgesellschaft)
Sociedad Pro-Escuelas en Bandeira

A Sociedad Pro-Escuelas en Bandeira foi unha sociedade de emigrantes galegos do concello de Silleda, fundada en Buenos Aires o 20 de marzo de 1909. Aínda que a súa denominación parece reducila á vila da Bandeira e ao resto da parroquia de Manduas, a creación desta agrupación debeuse tamén a emigrantes doutras parroquias próximas como Cervaña, Chapa, Lamela e Moalde.
Editou en Buenos Aires a revista Fomento de la Instrucción Gallega (1909-1911) e a súa continuadora Lux (1913). En 1928 comezou a construción da Escuela de Instrucción Primaria y de Comercio na vila da Bandeira, a carón da estrada Santiago-Ourense (N-525), que se inaugurou en 1930 e que estaría activa ata a Guerra civil española. Incautada tralo conflito, funcionou como escola nacional ata 1978, cando regresou ás mans da Sociedad, que a cedeu ao Concello de Silleda. Tras unha rehabilitación na década de 1980, hoxe en día este edificio é usado como local social e casa da cultura, onde ten a súa sede a Asociación Cultural Vista Alegre.
Sociedad de Agricultores de Gresande

A Sociedad de Agricultores de Gresande foi unha sociedade agraria fundada en Gresande (Lalín) en 1906. Historia e características
Fundada por Ramón González Vigide, estendeu moi pronto a súa implantación ás parroquias limítrofes: Cristimil, Barcia, Anseán, Vilatuxe, Lebozán e Zobra. Organizou o primeiro mitin antiforal da comarca de Deza en 1909. Tamén construíron e melloraron as escolas e dedicáronse á divulgación técnica. Creou un comité para organizar Sociedades agrarias nos concellos de Deza que aínda non contaban con elas.
Sociedad de Instrucción, Recreo y Protección El Valle de Oro

A Sociedad de Instrucción, Recreo y Protección El Valle de Oro foi unha sociedade de emigrante galegos do concello do Valadouro en Cuba, fundada en 1907. Historia e características
Fundada na Habana o 1 de setembro de 1907 por Valentín Nécega Rivas, Juan R. Álvarez, Ángel Mandiá Reigosa, José F. Vidal, Antonio Vila Ares, Constantino Romero Cortiñas, Manuel Díaz Lestegás, José Mandiá Reigosa, Generoso Díaz Villar, Francisco Moscoso Febrero e Francisco Janeiro Goás. Francisco Janeiro foi o seu primeiro presidente; Andrés Canoura Palmeiro foi o seu presidente de honra e o seu fillo Ramón Canoura Fernández foi presidente en 1925. Creou escolas no Cadramón, Vilacampa e Bacoi, tamén participou na construción das escolas de Moucide, San Tomé e Santa Cruz e en 1933 grazas á achega da Sociedade puido rematarse a escola de Adelán. Apoiou a edición do periódico Brisas del Oro no Valadouro, e editou o boletín mensual Valle del Oro (1925-1926).
Sociedad del Folklore Gallego

A Sociedad del Folklore Gallego foi unha sociedade creada en 1881 na cidade da Coruña para estudar a cultura tradicional galega, incluíndo a música, cantigas, danzas, crenzas, costumes e lendas. A sociedade foi creada en imaxe da Folk-lore Society de Inglaterra e constituíu o precedente para a creación da Real Academia Galega en 1906. Historia e características
A idea da creación da sociedade foi suxerida por Manuel Murguía quen, en varios artigos publicados ao longo de 1881, avogou pola creación dunha sociedade galega para a recompilación do saber e das tradicións populares, secundando así a idea do compostelán Antonio Machado Álvarez (pai do poeta Antonio Machado) creador e redactor das bases de El Folklore español. O 1 de febreiro de 1884 quedou inaugurada oficialmente baixo a presidencia da escritora Emilia Pardo Bazán, creándose un museo e unha biblioteca no antigo consulado da Coruña.
A condesa de Pardo Bazán fíxose cargo das actas e de dar a coñecer a sociedade no estranxeiro. Redactouse un cuestionario que constaba de oito apartados: Galicia y sus habitantes; Idioma y literatura populares de Galicia; Costumbres de Galicia; Fiestas y calendarios popular de Galicia; Creencias y supersticiones populares de Galicia; El trabajo y artes populares de Galicia; Conocimientos populares del jogar o ciencia del vulgo; e El mar.
Os membros da sociedade viaxaron por tódalas comarcas de Galicia, preguntándolle a xente ata as cousas máis triviais como a forma de cortar e peitear o cabelo. Pardo Bazán tomouse a sociedade moi en serio e dedicouse a anotar todo cando oia: os ditos, refráns, cantigas, lendas e tradicións. Como produto do seu entusiasmo e traballo e investigación naceu catro anos máis tarde en 1888 De mi tierra, escolma de artigos sobre o folclore galego.
O 25 de febreiro de 1894 ten lugar unha xuntanza na os membros da directiva e varios asociados, deciden refundar a sociedade baixo o nome de "Academia Gallega", constituíndo un antecedente da Real Academia Galega fundada no 1906.
Sociedade Canadense de Papel Moeda

A Sociedade Canadense de Papel Moeda (en inglés: Canadian Paper Money Society –CPMS–) é unha organización numismática sen ánimo de lucro e dedicada á promoción dos estudos e do coleccionismo de billetes canadenses, correspondentes a emisións tanto públicas coma privadas.
Foi fundada en 1964 e ten a súa sede en Otava, Ontario. O seu presidente é Stephen Oatway.
Os seus membros son fundamentalmente canadenses, aínda que tamén os hai nos Estados Unidos e noutros países.
A CPMS fai coincidir a súa asemblea xeral ordinaria coa celebración da súa convención anual.
Os seus membros teñen acceso á consulta dos fondos da biblioteca da Real Asociación Numismática do Canadá. Xornal da CPMS
A Sociedade Canadense de Papel Moeda publica con periodicidade trimestral o xornal Canadian Paper Money Society Journal, con informacións de actualidade e artigos de investigación acerca do papel moeda canadense. Presidentes da CPMS
Esta é unha listaxe dos presidentes da entidade desde a súa fundación en 1964.
Sociedade Estatal de Participacións Industriais

A Sociedade Estatal de Participacións Industriais (coñecida xeralmente como SEPI), é unha entidade creada en 1996, que substitúe o Instituto Nacional de Industria (INI) e dependente do Ministerio de Economía e Facenda español. É a encargada da xestión de empresas públicas españolas. Participación
A SEPI participa nas seguintes empresas: IZAR (agora Navantia) - Construción naval
Axencia EFE - Noticias
RTVE - Radiotelevisión Española
ALICESA
Babcock Wilcox Española - bens de equipo
CETARSA
CLINISAS
COFIVACASA
ENSA
ENUSA
Grupo INFOINVEST
Hipódromo da Zarzuela
MAYASA, PRESUR, HUNOSA - Minería
INIEXPORT
INISAS
MERCASA - Mercados de abastos
SEDETTUR - Fomento turístico
SEPIDES - promoción de investimentos
TRAGSA y SAECA - desenvolvemento e desenvolvemento rural
Sociedade Europea de Física

A Sociedade Europea de Física (en inglés, European Physical Society, EPS) é unha organización sen ánimo de lucro cuxo propósito é promover a física e o labor dos físicos en Europa. Foi creada en 1968, e entre os seus membros inclúense as sociedades nacionais de física de 42 países, e uns 3200 membros individuais. A Sociedade Alemá de Física, a maior organización de físicos no mundo, é un membro importante.
Unha das súas principais actividades é a organización de conferencias internacionais. A súa revista é Europhysics Letters; entre as súas outras publicacións inclúense Europhysics News e a European Journal of Physics. Está organizada en 11 divisións e 7 grupos. Premios
A EPS outorga diversos premios, incluíndo o Premio EPS Europhysics, e o Premio Lisa Meitner. Conferencias patrocinadas
A EPS organiza periodicamente as Europhysics Conferences sobre distintos campos da física e, ademais, patrocina outros eventos (Sponsored Conferences) organizados por outras organizacións afíns, como a Conferencia Internacional de Estudantes de Física en 2011.
Sociedade Francesa de Fotografía

A Sociedade Francesa de Fotografía (en francés: Société française de photographie ou SFP polas súas siglas) é unha asociación fundada o 15 de novembro de 1854, e que mantén unha actividade moi relacionada coa historia da fotografía e a súa difusión. Historia
Xurdiu como unha continuación da Sociedade heliográfica, que só durou entre 1851 e 1852 ao existir discrepancias entre os seus membros. Os membros fundadores pertencían a diversas disciplinas e elixiuse como primeiro presidente ao científico Henri Victor Regnault.
O seu obxectivo principal é «contribuír aos progresos técnicos e artísticos da fotografía, á marxe de calquera especulación comercial» que xa aparece reflectido nos seus primeiros estatutos redactados conxuntamente por Félix Avril, Hippolyte Bayard, Eugène Durieu, Humbert de Molard, Gustave Lle Gray, Paul Mailand e Félix Pigeory, e que eran moi semellantes aos da Academia das Ciencias francesa. Para conseguir ese obxectivo organizaban concursos, cursos e exposicións e editaban un boletín divulgativo. Un premio significado é o que patrocinaba Honoré d'Albert, duque de Luynes ao mellor procedemento fotomecánico desde 1856 e que foi obtido por Alphonse Poitevin en 1862 e 1867 pola goma bicromatada.
A SFP realizou a súa primeira exposición en 1855 na sede da rúa Drouot número 11, e a segunda en 1857 no estudo de Gustave Lle Gray, xa que até 1859 o ministerio de Belas Artes non autorizou unha exposición no palacio dos Campos Elíseos.
En 1892 a SFP foi recoñecida como de utilidade pública polo presidente da república Marie François Sadi Carnot. Membros fundadores
Olympe Aguado
Félix Avril
Hippolyte Bayard
Edmond Becquerel
Louis-Auguste Bisson
Auguste-Rosalie Bisson
Louis Désiré Blanquart-Evrard
Farnham Maxwell-Lyte
Fortuné Joseph Petiot-Groffier
Julien Vallou de Villeneuve
Sociedade Galega de Endocrinoloxía, Metabolismo e Nutrición

A Sociedade Galega de Endocrinoloxía, Nutrición e Metabolismo é unha asociación científica, independente, non lucrativa, dedicada ao estudo e divulgación das doenzas endocrinolóxicas, nutricionais e hormonais. Reúne aos especialistas de Galiza que se adican á práctica clínica e á investigación no campo da Endocrinoloxía. O seu presidence é o doutor Manuel Antonio Botana López.
Foi fundada en 1986 e na actualidade conta co aproximadamente 180 socios.
Sociedade Galega de Historia Natural

A Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN) é unha asociación científica e cultural galega adicada ao estudo, divulgación, conservación e defensa do medio natural. A SGHN ten a súa sede en Santiago de Compostela e conta con delegacións en varias localidades galegas. Constituíuse en 1976 grazas ao movemento de persoas ligadas ao Grupo Ornitolóxico Galego que se fundara en 1973.
Conta cun museo en Ferrol, actualmente nun edificio militar cedido ao concello, que conta con exposicións de interese biolóxico e xeolóxico. Actividades
A SGHN ten a súa sede en Santiago de Compostela e delegacións en Sada, Ferrol, Ourense e Pontevedra. Conta coas seccións: Astronomía e contaminación luminosa (con sede en Ferrol)
Botánica
Entomoloxía (sede en Vilagarcía de Arousa)
Herpetoloxía (sede en Vilagarcía de Arousa)
Mamíferos mariños (sede en Ferrol)
Museo de Historia Natural (sede en Ferrol)
Ornitoloxía (sede en Santiago de Compostela) Publicacións
As publicacións da SGHN inclúen revistas, atlas e censos de aves (tamén on-line), routeiros e monografías co fin de divulgar a súa actividade, presentar diversas investigacións e fomentar o coñecemento do medio natural galego. A totalidade do importe recaudado pola venda das publicacións e calquera material propio da SGHN destínase ós fins estatuarios da SGHN: estudar, divulgar e protexer o medio natural.