proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Vía do metileritritol fosfato

A vía do metileritrol fosfato (vía MEP/DOXP, vía MEP) tamén chamada vía non do mevalonato (do inglés non-mevalonate pathway) ou vía alternativa á do mevalonato ou independente do mevalonato é unha vía metabólica para a síntese de isoprenoides que orixina a formación de isopentenil pirofosfato (IPP) e dimetilalil pirofosfato (DMAPP) a través dos compostos 2-C-metil-D-eritritol 4-fosfato (MEP) e 1-desoxi-D-xilulosa 5-fosfato (DOXP), en lugar de pola vía do mevalonato clásica. Diversidade da biosíntese de isoprenoides
A vía do mevalonato clásica ou vía da HMG-CoA redutase é unha importante vía metabólica celular presente en todos os eucariotas superiores e moitas bacterias. É importante para a produción de IPP e DMAPP, os cales serven de base para a biosíntese de moléculas utilizadas en procesos tan diversos como a prenilación de proteínas, mantemento das membranas celulares, hormonas, ancoramento de proteínas e N-glicosilación.
En contraste coa vía do mevalonato clásica da biosíntese de isoprenoides, as plantas e os protozoos apicomplexos, como os parasitos causantes da malaria, teñen a capacidade de producir os seus isoprenoides (terpenoides) utilizando unha vía alternativa, chamada vía non do mevalonato, que ten lugar nos seus plastidios. Ademais, a maioría das bacterias, incluíndo importantes patóxenos como o Mycobacterium tuberculosis, sintetizan IPP e DMAPP por esta vía alternativa. Reaccións
As reaccións da vía son as seguintes: Inhibición
A fosmidomicina inhibe especificamente a DOXP redutoisomerase, un encima clave na vía alternativa á do mevalonato, polo que representa un candidato atractivo para usarse como antibiótico ou fármaco antimalárico. Activación de células T
O intermediato desta vía o HMB-PP é o activador natural das células T Vγ9/Vδ2 humanas, que é a maior poboación de células T γδ no sangue periférico.
Vía do mevalonato

A vía do mevalonato ou vía da HMG-CoA redutase ou ruta mevalonato dependente ou vía isoprenoide, é unha importante vía metabólica celular presente en todos os eucariotas superiores e moitas bacterias. É importante para a produción de dimetilalil pirofosfato (DMAPP) e isopentenil pirofosfato (IPP), que serven como base para a biosíntese de moléculas utilizadas en procesos tan diversos como a síntese de terpenoides, prenilación de proteínas, mantemento das membranas celulares, síntese de hormonas, ancoramento de proteínas a lípidos, e N-glicosilación. Tamén é unha parte da biosíntese de esteroides. Regulación e retroalimentación
Varios encimas chave poden ser activados por medio da regulación transcricional do ADN pola activación das SREBP (proteínas 1 e 2 de unión ao elemento regulatorio). Este sensor intracelular detecta os niveis baixos de colesterol e estimula a produción endóxena pola vía da HMG-CoA redutase (ou do mevalonato), e incrementando a captación de lipoproteína ao aumentar a formación do receptor de LDL. A regulación desta vía tamén se consegue controlando o grao de tradución do ARNm, degradación da redutase e fosforilación. Farmacoloxía
Varios fármacos teñen como obxectivo a vía do mevalonato: Estatinas (usadas para facer decrecer os niveis de colesterol);
Bisfosfonatos (usados para tratar varias doenzas dexenerativas dos ósos). Vía alternativa
As plantas e protozoos apicomplexos como os produtores da malaria teñen a capacidade de producir os seus isoprenoides (terpenoides) utilizando unha vía alternativa adicional chamada vía non do mevalonato, vía alternativa á do mevalonato ou vía do metileritritol fosfato (MEP), que ten lugar nos plastos. Ademais, a maioría das bacterias incluíndo importantes patóxenos, como Mycobacterium tuberculosis, sintetízan IPP e DMAPP pola esta vía alternativa á do mevalonato.
Vía verde

Vía verde é o nome que reciben en España os antigos trazados ferroviarios en desuso acondicionados como infraestruturas para desprazamentos non motorizados. Características
As vías verdes, debido á súa orixe ferroviaria, están dotadas de especiais calidades: máxima accesibilidade, facilidade e seguridade. Son lugares ideais para promover a mobilidade sostible e a práctica do paseo e o cicloturismo, especialmente atractivos para persoas con mobilidade reducida (nenos, anciáns, discapacitados). Estas infraestruturas convertéronse en espazos para o goce e o encontro de todos os cidadáns, onde poden practicar hábitos saudables que melloran o seu benestar e elevan a súa calidade de vida. E todo iso, á vez que proporcionan un beneficio adicional ás comarcas atravesadas: impulsan a cohesión territorial e a dinamización socioeconómica do mundo rural.
En España a lonxitude das liñas férreas existentes cara a 1950 excedía os 18. 000 km, pero na actualidade sitúase ao redor de 10. 000 km. Recuperación
A recuperación dos antigos ferrocarrís para o seu uso como vías verdes estase realizando por parte de deputacións provinciais, concellos e outras entidades públicas, ás que se sumaron tamén algunhas iniciativas privadas. A coordinación de todas estas accións realízaa a Fundación dos Ferrocarrís Españois (FFE) mediante o seu Programa de Vías Verdes. Os percorridos que estean homologados de acordo con devandito programa poden exhibir un logotipo (rexistrado e patentado) como indicativo de calidade. A FFE foi encargada de devandita tarefa en 1993 polo Ministerio de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente (MOPTMA), RENFE e FEVE.
Dos case 8. 000 km de trazados en desuso en España acondicionáronse 64 vías verdes, que totalizan 1. 550 km. En Galicia hai dúas Vías Verdes: a Vía Verde do Eo, inaugurada en 2013, que segue o trazado dun antigo ferrocarril mineiro xunto ao río Eo, de 12 km desde A Pontenova ata Santiso de Abres, en Asturias; e a Vía Verde do Salnés, inaugurada en 2020 e de 9, 2 km de lonxitude, desde Rubiáns (en Vilagarcía de Arousa) ata a antiga fábrica azucreira de Portas.
Víctor Cucurull

Víctor Cucurull Miralles, nado en Rubí, Barcelona, é un pseudohistoriador catalán, membro do secretariado da Assemblea Nacional Catalana (ANC), membro do Institut Nova Història e Presidente da Fundación Sociedad y Cultura. En 1980, foi candidato ó parlamento de Cataluña pola circunscrición de Barcelona, ocupando o Nº 17 na lista do partido Unión de Centro Democrático, baixo o nome de "Centristas por Cataluña". Posteriormente foi xirando cara a unha ideoloxía máis catalanista. Como membro da ANC, foi o ideólogo da manifestación masiva do 11 de setembro de 2014 na que se formou unha V en Barcelona, reclamando a independencia de Cataluña.
En xaneiro de 2020 foi un dos primeiros asinantes do manifesto en apoio a Quim Torra titulado manifest en suport al MHP Quim Torra i a les institucions de Catalunya, cuxa redacción proclamaba que «o presidente non se toca». Teorías sobre a historia de Cataluña
Fíxose famoso polas súas apacicións en actos da ANC e por impartir varias conferencias, baixo o patrocinio do Institut Nova Història, nas que divulga unhas teorías "extravagantes" sobre a súa visión catalanista da historia ("as orixes da nación catalá remóntanse ó século VII a. C. " e que foi "a primeira nación do mundo", "os Tartessos teñen a súa orixe na cidade tarraconense de Tortosa", "Roma non comezou a ser a capital que foi, ata que non entraron os cataláns", "o descubrimento de América non se levou a cabo por españois, senón por cataláns", "Cataluña foi a nación máis importante do mundo dende finais de século XV até a metade do século XVI", "O Quixote foi escrito inicialmente en catalán". .. ), así como de personaxes históricos (San Ignacio de Loyola, Cristovo Colón, Américo Vespucio, Miguel de Cervantes e Santa Tareixa de Xesús entre outros).
Víctor Gulías

Para o xornalista véxase Víctor Gulías Vicioso.
Víctor Manuel Gulías Fernández, nado no Carballiño en 1970 e finado na Coruña o 28 de xaneiro de 2012, foi un programador informático, empresario e investigador galego. Traxectoria
Víctor Gulías comezou a impartir clase na Facultade de Informática da Universidade da Coruña na década de 1990, onde comezou sendo profesor axudante e acadou a praza de titular. Doutorouse en 2001 por esa mesma universidade.
A partir de 2000 desenvolveu co seu equipo de investigación un sistema de vídeo baixo demanda programado con Erlang. En 2003 funda a empresa Lambda Stream, apoiándose nesa investigación, para desenvolver economicamente ese sistema de vídeo baixo demanda. En catro anos a empresa conseguiu abrir oficinas en Dubai e Zürich, e facturar dous millóns de euros anuais, ata que os seus propietarios a venderon a un fondo de investimento suízo. Posteriormente desenvolveu o proxecto Syntheractive, unha plataforma para crear contidos televisivos 2D e 3D interactivos. Galardóns
O Colexio Profesional de Enxeñaría en Informática de Galicia concedeulle a título póstumo o Premio Traxectoria Profesional. Tamén a facultade onde impartía clase, a de Informática da Coruña, lle puxo o seu nome ao salón de graos.
Víctor Mora

Víctor Mora Pujadas, nado en Barcelona o 6 de xuño de 1931 e finado na mesma cidade o 17 de agosto de 2016, foi un escritor, tradutor e guionista de cómics catalán. O seu personaxe máis coñecido foi Capitán Trueno.
Víctor Muñoz Baijón

Víctor Muñoz Baijón, nado en Madrid e finado na mesma cidade o 6 de novembro de 1936, foi un farmacéutico e político de Santiago de Compostela. Traxectoria
Coa súa parella a alemá Ottilia Ulbricht, chegaron a Galicia ao comezo da ditadura de Primo de Rivera. Instaláronse en Santiago de Compostela cunha academia de idiomas. Cando concluíu os estudos, Víctor Muñoz fíxose cargo da farmacia da rúa Casas Reais.
Na década de 1930 fundou a sección da Falanxe Española en Santiago de Compostela con outros camaradas como Fermín Zelada de Andrés Moreno. Firme partidario de José Antonio Primo de Rivera, recibiuno na súa farmacia das Casas Reais o 16 de marzo de 1935. Alí Primo de Rivera improvisou un mitin ante un centenar de camaradas.
Pilar Primo de Rivera visitou Santiago o 5 de febreiro de 1936 para apoiar os nomeamentos de María Laura Colmeiro Laforet como secretaria da Sección Femenina e de Otilia Ulbricht como tesoureira. Días despois do triunfo da Fronte Popular, varios asaltantes intentaron prender lume á farmacia, e Otilia púxoos en fuga pistola en man. O 6 de novembro de 1936 Muñoz foi encarcerado e asasinado en Madrid, e o mando provincial da Falanxe foi confiado a Carlos Colmeiro Laforet.
Ao rematar a guerra, cando lle ían facer unha homenaxe, presentouse en Santiago de Compostela a súa muller, descubríndose que Ottilia só fora a súa amante. Até o final do franquismo, o "Hogar del Frente de Juventudes" de Santiago, sito na Alameda desta cidade, levou o nome de Víctor Muñoz.
A súa amante, Ottilia Ulbricht, foi profesora de alemán na Universidade de Santiago de Compostela, no Instituto Arcebispo Xelmírez e no seu propio domicilio.
Víctor Solís Suárez

Víctor Solís Suárez, nado en Sada cara a 1906 e finado no mesmo concello o 14 de marzo de 1996, foi un político galego. Traxectoria
Militante do PCE. No franquismo foi detido e condenado a 20 anos, despois estivo tres anos nun batallón disciplinario. Foi un dos promotores da Asociación de Ex-Presos Políticos e Persoas Afectadas por Actividades Político-Sociais constituída na Coruña en marzo de 1977. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de Unión dos Veciños e foi elixido concelleiro de Sada. Finou en Sada o 14 de marzo de 1996. Vida persoal
Casou con María Souto Sanjurjo, que finou en 1978.
Vídeo viral

Un vídeo viral é unha gravación que foi amplamente difundida a través de Internet, por publicidade ou por envío, por correo electrónico, por mensaxería instantánea, por blogs e mediante outros sitios web. Características
Os vídeos virais adoitan ser de carácter humorístico, e poden proceder de programas televisados ou de vídeos afeccionados subidos sen a intención de causar tal impacto, como Star Wars Kid, Numa Numa ou Tano Pasman, entre moitos outros.
Tamén, algúns eventos que foron presenciados graváronse e fixéronse vídeos virais.
Debido á proliferación de móbiles con cámara, moitos afeccionados gravan estas escenas e cólganas en portais como YouTube. Dada a dispoñibilidade de programas de edición de vídeos é posíbel mellorar e distribuír gravacións por correo ou en páxinas web, ou por Bluetooth ou MMS entre teléfonos.
Estes vídeos en xeral non son comerciais e a única intención de quen os publican é compartilos, por exemplo, con familiares e amigos.
Vítor Manuel Fernandes dos Santos

Vítor Manuel Fernandes dos Santos (coñecido artisticamente como Vítor Santos), nado en Algés, Oeiras, en 1946, é un escultor, medallista e deseñador de moedas portugués coñecido por ser o creador dos anversos da primeira serie de moedas do euro de Portugal. Traxectoria
Vítor Santos cursou estudos superiores de Escultura na Facultade de Belas Artes da Universidade de Lisboa (FBAUL), onde despois acadou un mestrado en Deseño. Posteriormente formouse como deseñador e gravador litográfico na Escola de Artes Decorativas António Arroio, da mesma cidade. Como medallista foi un dos fundadores do grupo de escultores medallistas Anverso/Reverso e é membro da Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM). A súa obra está en varias coleccións particulares e en institucións como o Museo Británico, onde se expón a súa medalla do 50 aniversario da Polyphonia Schola Cantorum.
A primeira moeda deseñada por Fernandes dos Santos foi a bimetálica de 100 escudos cuñada pola Imprensa Nacional-Casa da Moeda en 1997 en conmemoración da Exposición Mundial de Lisboa de 1998. Logo da integración de Portugal na Eurozona, Vítor Manuel Fernandes dos Santos foi o vencedor do concurso nacional para os deseños dos anversos nacionais das moedas de euro portuguesas. O deseñador inspirouse para iso nos selos reais do primeiro rei de Portugal, Afonso Henriques: na de dous euros e na dun euro, o selo real de 1144; nas de 50, 20 e 10 céntimos, o selo real de 1142; e nas de 5, 2 e 1 céntimo, o primeiro selo real, de 1134.
Ademais das moedas ordinarias en circulación, Fernandes dos Santos encargouse tamén dos deseños de diversas moedas conmemorativas cuñadas en metais nobres destinadas ao coleccionismo e ao investimento. Entre elas, a moeda de ouro de cinco euros conmemorativa dos 150 anos do primeiro selo postal portugués, emitida en 2003, foi premiada na XXIII Conferencia de Directores de Ceca (San Francisco, 2004) como a moeda conmemorativa con acabamento proof tecnicamente máis avanzada.
Vómito

O vómito é a expulsión violenta e espasmódica do contido do estómago a través da boca. Aínda que posibelmente se desenvolveu evolutivamente como un mecanismo para expulsar do corpo velenos inxeridos[Cómpre referencia], pode aparecer como síntoma de moitas enfermidades non relacionadas con estes, nin sequera co estómago (gastrite) como patoloxía cerebral ou ocular.
A sensación que se ten xusto antes de vomitar (pródromo) chámase náusea, e pode preceder ao vómito ou aparecer illada.
Os medicamentos chamados antieméticos poden ser necesarios para a supresión da náusea e o vómito. Os eméticos (Psychotria ipecacuanha ou emetina) xa non se usan dende a xeneralización do lavado gástrico, pois ao provocar o vómito os ácidos do estómago ou o tóxico inxeridos danan o esófago.
Võ Văn Kiệt

Vo Van Kiet, Võ Văn Kiệt, nado en Trung Hiep o 23 de novembro de 1922, finado en Singapur o 11 de xuño de 2008, foi un político vietnamita e Primeiro Ministro de Vietnam (en 1988 e entre 1991 e 1997). Biografía
Naceu na poboación de Trung Hiep. A súa primeira dona e os seus dous fillos morreron a causa dunha bomba do exército norteamericano durante a guerra de Vietnam.
Foi admitido no Partido Comunista de Indochina en 1939. Uniuse ao Movemento Xuvenil Anti-imperialista e participou na insurrección de Nam Kỳ (Cochinchina) no distrito de Vũng Liêm.
Foi primeiro Ministro de Vietnam desde o 8 de agosto de 1991 até o 25 de setembro de 1997.
Tamén xa actuara como tal desde o 10 de marzo de 1988 até o 22 de xuño do mesmo 1988.
Völundr

O mestre ferreiro e artesán Völundr é un personaxe da mitoloxía nórdica. A súa historia aparece nunha parte da Edda Poética chamada ''A Balada de Völundr" (Völundarkvida‎ en nórdico antigo, Völundskvädet en sueco e Volundkvadet en noruegués). É mencionado tamén en fontes anglosaxoas como Beowulf, así como nunha colección de poesía alemá do século XIII (Das Heldenbuch o Der Helden Buoch, "O libro dos heroes").
Vúmetro

Un vúmetro ou VU-meter (Volume Unit Meter) amosa o nivel de volume en unidades VU, que se inclúe nos equipos de son, como a mesa de mesturas, para indicarnos o volume do son.
Foi desenvolto orixinalmente en 1939 polo esforzo combinado de Bell Labs e os organismos de radiodifusión CBS e NBC para a medición e a normalización dos niveis de liñas telefónicas.
Consta dun instrumento de bobina móbil dun tipo determinado, alimentado por medio dun rectificador de onda completa que se alimenta á súa vez da liña mediante unha resistencia en serie. Non necesita máis fonte de enerxía para o seu funcionamento que o sinal de entrada.
É intencionalmente "lento" na medición (tempo de integración estándar 300 ms), promediando máximos e mínimos de curta duración para mostrar o volume percibido. A súa escala vai desde -20 VU até +3 VU, sendo 0 VU o correspondente a 1'23 V, para o nivel nominal (nivel medio que o fabricante emprega como referencia) de +4 dBu (en Europa).
Ademais, algúns vúmetros electrónicos tamén reflicten os picos ou máximos. Como regra xeral, os niveis de gravación deben ser tales que non superen a área vermella superior a 0 VU, ou só en contadas ocasións. Se o volume de gravación é demasiado alto, a calidade do son e a resposta en frecuencia é xeralmente máis pobre e os efectos de saturación recorte poden ser especialmente problemáticos para un sistema de gravación dixital. Tamén, se o nivel é demasiado baixo, os niveis de ruído serán altos en relación ao son principal. Unidade VU
A unidade de volume (VU) defínese como:
"O indicador de volume marca 0 VU cando se conecta á saída unha resistencia de 600 ohms, para un sinal sinusoidal de 1000 Hz. "
W

O W (uve dobre) é unha letra non propia do alfabeto galego, pero usada en palabras doutras linguas.
W. B. Kennedy Shaw

William Boyd Kennedy Shaw ou Bill Kenney Shaw, nado en 1901 e finado en 1979, foi un explorador inglés e oficial das patrullas do exército británico no deserto líbico na segunda guerra mundial. Foi o autor dun libro sobre estas unidades regulares, Long Range Desert Group, en 1945.
WASP

WASP é o acrónimo en inglés para "Branco, Anglosaxón e Protestante" (White, Anglo-Saxon and Protestant). Tamén se traduce como "Branco, Americano, Sudista e Protestante" (White, American, Southern and Protestant).
Xurdiu no inicio do século XX tendo como base o combate contra as etnias, nacionalidades e relixións alleas. Inicialmente combatían aos negros e calquera aspecto relacionado con eles (principalmente a música, jazz e blues, que comezaba proliferar en discos e radios), mais logo volveron os seus ideais contra outros grupos: os italianos, aducindo que bebían demais, creándose a Lei seca na década de 20; os irlandeses, por toleraren aos italianos e tamén pola cuestión do alcoholismo; e os xudeus, por comezaren a dominar a estrutura bancaria do país a través dos empréstitos de diñeiro.
A cultura WASP focalízase nos chamados valores tradicionais e está fortemente baseada nunha relixiosidade inflexíbel e visións "tradicionais" da sociedade en todas as súas vertentes, desde a familia e sexualidade aos papeis home/muller en xeral.
WINDS

WINDS (acrónimo de Wideband InterNetworking engineering Demonstration Satellite), rebautizado tras o lanzamento como Kizuna, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 23 de febreiro de 2008 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
WINDS foi un satélite de comunicacións xeoestacionario experimental lanzado para probar novos sistemas de banda larga en satélites, sendo capaz de transmitir con velocidades de ata 1, 2 Gbps en banda Ka mediante dúas antenas multifeixe, un feixe cubrindo Xapón e o outro cubrindo varias cidades do sueste asiático. Tamén levaba a bordo unha matriz de antenas de fase activa (APAA, Active Phased Array Antenna) capaz de cambiar rapidamente a dirección do feixe de transmisión.
WOEID

Un WOEID (Where On Earth IDentifier) é un identificador de referencia de 32 bits, orixinalmente definido por GeoPlanet e agora asignado por Yahoo! , que identifica calquera característica da Terra. No ano 2009, Yahoo! liberou por primeira vez a información do WOEID de GeoPlanet ó público, producíndose a última liberación o 1 de xuño de 2012. Pouco despois Yahoo! decidiu deter a descarga de datos até que determinasen un xeito mellor de achegar os datos como parte do servizo".
WOEIDs son empregado por outros proxectos, incluíndo Flickr, OpenStreetMap, e zWeather.
WSDL

WSDL é o acrónimo da expresión inglesa Web Services description language (Linguaxe para a descrición de Servizos Web en tradución literal ó galego). Trátase dun estándar definido para facilitar a comunicación web entre sistemas informáticos. Orixe
O estándar WSDL foi definido pola organización W3C para facilitar a comunicación entre sistemas informáticos. Coa universalización do acceso á Internet por parte das diferentes plataformas surdiu unha nova necesidade: a de interconectar plataformas con diferentes sistemas operativos e a de facilitar o acceso universal ás aplicacións web fornecidas por diversos sistemas de comunicacións. En xuño do 2007, publicouse a versión 2. 0, ata o de agora, a última publicada. Características
Para a utilización deste estándar, creánse arquivos coa extensión. wsdl en formato XML. Este arquivo, estruturado e seguindo as convención definidos pola W3C, é autocontido. É dicir, nel defínese con exactitude o servizo web en cuestión: como acceder a el, a información que se fornece, os tipos de variable empregadas, etc.
Cada arquivo WSDL estrutúrase en catro partes básicas, tamén coñecidas coma Elementos e que se delimitan por <>: <types>: nesta seción defínense as variables que se empregan no servizo web
<message>: defínense os elementos de datos a empregar para cada unha das operacións que se realizan no servizo web
<portType>: descríbense as operacións que se poden realizar no servizo web e as mensaxes a empregar para cada unha das operacións
<binding>: descríbense o protocolo e o formato a seguir para cada unha das operacións do servizo web
WYSIWYG

WYSIWYG é o acrónimo de What You See Is What You Get (en inglés, "o que ves é o que obtés"). Aplícase ós procesadores de texto e outros editores de texto con formato (como os editores de HTML) que permiten escribir un documento vendo directamente o resultado final, frecuentemente o resultado impreso. Historia e características
Dise en contraposición a outros procesadores de texto, hoxe en día pouco frecuentes, nos que se escribía sobre unha vista que non mostraba o formato do texto, até a impresión do documento. No caso de editores de HTML este concepto aplícase ós que permiten escribir a páxina sobre unha vista preliminar similar á dun procesador de textos, ocupándose neste caso o programa de xerar o código fonte en HTML.
Exemplos de editores HTML tipo WYSIWYG son: Dreamweaver, NVU/Kompozer, as versións de Composer de Netscape e Mozilla, Amaya, Writer (de OpenOffice. org), Adobe Golive, Frontpage e Microsoft Word. Tamén existen editores que se poden integrar en formularios de páxinas web como FCKeditor, TinyMCE, FreeRichTextEditor.
Na área de deseño web existen tamén ferramentas WYSIWYG, dentro dos chamados CMS (Content Management System); aínda que un CMS non ten porqué ser WYSIWYG, é dicir, pode ser un xestor de contidos cuxo panel de xestión non se corresponda co deseño final, senón que neste caso utilízase un back-end ou panel de xestión para crear-modificar os contidos, que serán reflectidos no front-end ou parte final que ven os usuarios. No grupo dos CMS WYSIWYG hai varias aplicacións, incluso algunha delas con tecnoloxía flash, por exemplo Easy Site Manager.
Un bo e actual exemplo de editor específico de textos que non é WYSIWYG é aquel que utiliza o formato de documento LaTeX.
Waag (Delft)

O Waag (en galego: "a pesa") é un edificio situado na parte traseira da sede histórica da casa do Concello, no lado occidental da Gran Praza da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos. O edificio
Trátase dun edificio levantado en ladrillo, cunha cubrición a dúas augas e cun frontal triangular en madeira cunha representación dos símbolos do comercio. Na súa fachada principal exhibe tamén unha pedra conmemorativa do gremio de ourives da cidade coa data de 1770, e a súa fachada posterior está adornada con outra pedra, do Collegium Medico Pharmaceuticum, datada en 1767. O edificio ten a consideración de monumento nacional dos Países Baixos ou rijksmonument. Historia
Aínda que o edificio loce na cornixa da súa fachada o ano de 1770, esta data debe corresponder a unha restauración e o ano da súa construción debe ser moi anterior, probablemente despois do incendio da cidade de 1536.
Ata 1960 o edificio mantivo o seu uso inicial como balanza de uso público da cidade. A partir desa data tivo usos diversos, e entre eles serviu como teatro. Desde 1999 o edificio está en uso como bar e restaurante (Stadscafé De Waag). Este local de hostalaría foi o primeiro nos Países Baixos en aceptar os Bitcoin como medio de pagamento.
Wabi-sabi

De acordo coa estética tradicional xaponesa, wabi-sabi (侘寂) é unha visión do mundo centrada na aceptación da fugacidade e da imperfección. Esta estética é descrita como a beleza do que é "imperfecto, non permanente e incompleto". É un concepto que deriva da ensinanza budista dos tres sinais da existencia (三法印, sanbōin), especificamente a transitoriedade (無常, mujō), o sufrimento (苦, ku) e o baleiro ou ausencia da propia natureza (空, kū).
As características da estética wabi-sabi inclúen a asimetría, a rugosidade, a simplicidade, a economía, a austeridade, a modestia, a intimidade, e a apreciación da xenuína integridade dos obxectos e dos procesos naturais.
Wado-ryu

O wadō-ryū (en xaponés: 和道流) é un estilo de karate, creado polo mestre nipón Hironori Otsuka en 1932. Constitúe unha evolución do estilo shotokan, ao que se engaden moitas técnicas do estilo yoshin-ryū de jujutsu. Creouse por causa da diverxencia entre os puntos de vista do mestre Gichin Funakoshi e de Hironori Otsuka. Debido á súa orixe, adoitase dicir que o wadō-ryū é a forma de karate con maiores características xaponesas, pois o creador xa era un recoñecido mestre de jujutsu.
O termo "wadō" significa "camiño da paz", en razón dos kanji usados: wa 和 (paz) e dō 道 (camiño). Diferénciase doutros estilos pola énfase nos movementos esquivos e nas técnicas de proxección, que son máis comúns no jujutsu e no aikido. Kata
Wag the Dog

Wag the Dog é un filme estadounidense dirixido por Barry Levinson que se estreou en 1997. Sinopse
Tras ser pillado in fraganti nunha situación escandalosa uns días antes da súa reelección, o presidente dos Estados Unidos decide inventar un conflito que desvíe a atención da prensa do seu erro. Un dos seus conselleiros ponse en contacto cun produtor de Hollywood para crear unha cortina de fume: unha guerra en Albania á que o presidente poida por fin heroicamente ante as cámaras de televisión. Personaxes
Dustin Hoffman como Stanley Motss
Robert De Niro como Conrad Brean
Anne Heche como Winifred Ames
Denis Leary como Fad King
Willie Nelson como Johnny Dean
Andrea Martin como Liz Butsky
Kirsten Dunst como Tracy Lime
William H. Macy como Axente da CIA Charles Young
John Michael Higgins como John Levy
Suzie Plakson como Grace
Woody Harrelson como Sarxento William "Zapato Vello" Schumann
Michael Belson como O Presidente
Suzanne Cryer como Amy Cain
Jason Cottle como A. D.
David Koechner como O Director
Craig T. Nelson como Senador John Neal Galardóns e nomeamentos
1997: 2 nomeamentos ó Oscar: Mellor actor (Dustin Hoffman) e guión adaptado.
1998: Nomeado ó Premios BAFTA: Mellor guión adaptado.
1997: 3 nomeamentos ós Globos de Ouro: Filme comedia, actor comedia e guión.
1997: National Board of Review: Mellor actriz secundaria (Anne Heche).
1998: Festival de Berlín: Oso de Prata - Premio Especial do Xurado.
Wahliya

Wahliya foi unha cidade da rexión de Biblos que foi dominada polos apiru de Amurru, dirixidos por Abdi-Asirta e despois polo seu fillo Pu-Bahla, cuxo irmán, Aziru, a incorporou sobre o -1330 no reino de Amurru, vasalo hitita.
Waldemar Dalenogare Neto

Waldemar Dalenogare Neto nado en Porto Alegre o 3 de abril de 1991, máis coñecido como Dalenogare, é un crítico de cine, investigador, historiador, streamer e profesor universitario brasileiro. Reside nos EEUU, onde traballa nun laboratorio de investigación en Boston. En xuño de 2021, Dalenogare descubriu a primeira mención do termo Oscar na prensa, que figuraba na columna "Cinematters" do xornalista Relman Morin no Los Angeles Evening Post-Record o 5 de decembro de 1933. Traxectoria
Formación
É doutor en Historia pola Pontificia Universidade Católica do Rio Grande do Sul (PUCRS) e posgrao en cinema.
Membresías
Foi o primeiro suramericano en unirse á Critics Choice Association, que organiza os Critics' Choice Movie Awards. É membro de Film Independent (onde vota polos Independent Spirit Awards), da Academia Brasileira de Cinema, de Online Film Critics Society (OFCS) e director do CINESOV (Centro de Estudos Cinematográficos Soviéticos).
Premios
Premio Tese Fulbright-Capes 2021, coa investigación «Os Estados Unidos e a Operación Cóndor», realizada baixo a dirección do profesor Helder Gordim da Silveira.
Walden Two

Walden Two é unha obra de ciencia ficción creada por Burrhus Frederic Skinner en 1948. Nela Skinner comenta as ideas sobre o condutismo e a súa enxeñería da conduta.
Esta sociedade ficticia caracterízase pola súa forte reiteración do aspecto máis social dos humanos, o papel dos instintos e todo o que foi herdado da natureza. Interesase en mellorar a capacidade de convivencia mediante a redución dos instintos pero Skinner non intenta acabar coa diferenza senón coa desigualdade. Contido
Skinner mostra na obra unha sociedade construída cientificamente, que funciona utilizando a teoría condutista operante. Na obra descríbense cada un dos métodos empregados para condicionar aos membros da comunidade: os seus ideais en canto a aprendizaxe e a formación dunha sociedade sen envexas, maldade e enfrontamentos; onde se coopere en lugar de competir; unha forma de goberno que nada teña que ver coas formas de gobernar dos nosos países, todo desde o punto de vista condutista, e faino despregando sobre esta novela toda a súa doutrina psicolóxica desde o punto de vista de Frazier, creador de Walden Two.
Nesta comunidade todos os membros son felices, traballan catro horas ao día como máximo e poden dedicar o tempo restante a facer o que cada un queira. A comunidade enteira é a encargada do coidado de todos os fillos, desfacéndose así dos ideais de familia baseados nos lazos de sangue.
Os problemas desta comunidade son resaltados a través da aplicación da ciencia. Na novela, cun estilo en certo modo achegado ao ensaio, explícase o fundamento de tal comunidade en detalle, explicando certos sistemas que son unha mellora sobre os sistemas utilizados na sociedade actual, pero o obxectivo principal da comunidade de Walden Two é que cada membro sexa feliz como individuo mentres funciona como parte dun colectivo. A comunidade
A novela describe "unha comunidade experimental chamada Walden Two". A comunidade está situada nunha zona rural e "ten preto de mil membros". Os membros
Os membros da comunidade son felices, produtivos e creativos, a felicidade deriva da promoción de ricas relacións sociais e da vida familiar, o afecto libre, a creación de arte, música e literatura, oportunidade para xogos, e o merecido descanso, alimentación, e durmir. A comunidade é auto-gobernada, os membros rexistrarte para o Código Walden de técnicas de auto-control, que permiten o mantemento dunha vida feliz, a vida produtiva en Walden Two, con esforzo mínimo. O autogoberno, con todo, é complementado con conselleiros comunitarios que supervisan o comportamento e están dispoñibles para axudar aos membros cos seus problemas en seguir o Código de Walden. Moitas das normas do Código Walden, son como un mandato xeral para evitar expresións de gratitude persoal, para os membros da sociedade americana.
Walkabout (filme)

Walkabout é un filme británico-australiano de 1971 dirixido por Nicolas Roeg, e está protagonizado por Jenny Agutter, Luc Roeg e David Gulpilil. Ambientado na Australia salvaxe, Edward Bond escribiu o guión, que está vagamente baseado na novela de 1959 Walkabout de James Vance Marshall. Céntrase na historia de dous rapaces brancos que son abandonados no deserto que se encontran cun rapaz aborixe que os axuda a sobrevivir.
Un dos primeiros filmes da Nova onda australiana, recibiu críticas positivas malia o seu fracaso de recadación; entrou no Festival Internacional de Cine de Cannes de 1971, onde Roeg foi nomeado á Palma de Ouro. Personaxes
Jenny Agutter como rapaza
Luc Roeg (acreditado como Lucien John) como neno branco
David Gulpilil (acreditado como David Gumpilil) como mozo aborixe
John Meillon como pai
Robert McDarra como home
Pete Carver como No Hoper
John Illingsworth como marido
Hilary Bamberger como muller
Barry Donnelly como científico australiano
Noeline Brown como científico alemán
Carlo Manchini como científico italiano
Wall Street

Wall Street é unha rúa do Baixo Manhattan, na cidade de Nova York. Corre ao sueste desde Broadway, a través do distrito financeiro até South Street no East River. Etimoloxía
O seu nome significa "rúa do muro" e de feito provén dun muro construído polos holandeses no século XVII. O muro foi erixido para protexer a colonia de Nova Ámsterdam, que máis tarde se convertería en Nova York, dos ataques e posíbeis invasións ou incursións por parte de colonos ingleses e tribos nativas americanas incluíndo osindios iroqueses. O muro estaba situado na parte norte da colonia, que hoxe simboliza o distrito financeiro neoiorquino.
Aínda que a orixe máis aceptada do nome é a de que a presenza deste muro é o que eventualmente deu nome á rúa, tamén hai relatos que suxiren unha orixe alternativa, que o nome podería derivar dos "walloons", que eran parte dos primeiros colonos belgas de fala francesa nesa área. Actividade financieira
É o fogar da Bolsa de Nova York (New York Stock Exchange), a maior bolsa de valores do mundo e do Salón Federal (Federal Hall). A maioría das sedes de moitas outras bolsas estadounidenses NYSE, NASDAQ, AMEX, NYMEX, NYBOT tamén se realizan desde Wall Street.
O termo "Wall Street" úsase a miúdo para referirse en xeral a toda a industria financeira estadounidense ou mesmo como unha metonimia da economía estadounidense no seu conxunto.
Wallops Flight Facility

Wallops Island é un complexo de lanzamento da NASA usado principalmente para lanzar foguetes sonda e foguetes espaciais da familia Scout. Tamén dispón dunha zona desde a que facer lanzamentos aéreos de foguetes Pegasus. Entre 1985 e 2005 o complexo viu disminuida a súa actividade por falta de lanzamentos orbitais e pola escaseza de lanzamentos de foguetes sonda, pero en 2006 o reacondicionamento das instalacións permitiu retomar a actividade orbital co lanzamento do primeiro foguete Minotaur.
O complexo ten a súa orixe na decisión da NACA (a antecesora da NASA) de crear unhas instalacións en Wallops para facer investigacións aeronáuticas con foguetes. O primeiro lanzamento desde Wallops Island tivo lugar o 4 de xullo de 1945.
Walter Baade

Wilhelm Heinrich Walter Baade, nado en 1893 e finado en 1960, foi un astrónomo alemán que emigrou aos Estados Unidos en 1931. Traxectoria
Traballou no observatorio de Bergedorf (1919-1931) e foi director dos observatorios Monte Wilson (1931-1947) e Monte Palomar (1947-1958). Definiu o concepto de poboación estelar, descubriu dez asteroides e a existencia de dous tipos de cefeidas, o que levou a unha importante corrección na escala das distancias extragalácticas.
Walter Bagehot

Walter Bagehot, nado o 3 de febreiro de 1826 e finado o 24 de marzo de 1877, foi un home de negocios, ensaísta e xornalista, que escribiu extensamente sobre literatura, política, economía e outros moitos asuntos. Traxectoria
Bagehot naceu en Langport, Somerset, Inglaterra, seu pai, Thomas Walter Bagehot, era xerente e vicepresidente de Stuckey's Banking Company. El estudou no University College de Londres, onde cursou matemáticas e realizou un máster en filosofía intelectual e moral.
Traballou con seu pai desde 1852 e escribiu para varios xornais, logo durante dezasete anos foi o editor de The Economist, xornal que fora fundado polo seu sogro (James Wilson). Despois de asumir a dirección en 1860, engadiu a The Economist' información sobre os Estados Unidos e política, aumentando a influencia do xornal entre os medios políticos.
En 1867, escribiu un libro titulado The English Constitution no cal explora a constitución do Reino Unido, especificando o funcionamento do Parlamento e a monarquía británica e os contrastes entre o goberno británico e o americano. O libro converteuse nun manual que se traduciu a varias linguas.
Tamén escribiu Physics and Politics (1872), no cal acuñou a expresión aínda en uso no mundo anglosaxón "the cake of custom" para referirse á tensión entre as institucións tradicionais e a innovación. Lombard Street (1873), explica o mundo das finanzas e da banca, e especialmente como resolver crises financeiras. Polas súas contribucións á teoría sociolóxica a través dos estudos históricos, Bagehot pode ser comparado co seu contemporáneo, Henry James Sumner Maine.
Despois da súa morte publicouse unha colección cos seus ensaios económicos, literarios e políticos.
Cada ano a Political Studies Association británica outorga o Premio Walter Bagehot á mellor disertación no campo da administración pública e gobernativa. Obras
The Collected Works of Walter Bagehot: Volumes 1-15, ed. Norman S. John-Stevas, Nova York, Oxford U. Press, (1986) ISBN 0-85058-039-0
Emily (Mrs Russell) Barrington, ed. , The Works and Life of Walter Bagehot, in 10 vols. Londres, Longman, Green (1915) On line.
The Postulates of English Political Economy, with a Preface by Alfred Marshall, Londres, Longmans Green & Co. (1885); Google books
Economic Studies, ed. Richard Holt Hutton, Londres, Bombai e Calcuta, Longmans, Green (1879); Nova York, Augustus M. Kelley (1998) ISBN 0-678-00852-3
Walter Burkert

Walter Burkert, nado en Neuendettelsau, Baviera o 2 de febreiro de 1931, e finado en Zürich o 11 de marzo de 2015, foi un estudoso da relixión grega. Traxectoria
Profesor emérito de cultura clásica da Universidade de Zürich (Suíza), tamén impartiu clases no Reino Unido e nos Estados Unidos. Foi experto en Filosofía da relixión e interveu no Círculo Eranos.
En 2000 foille concedido o Premio Balzan e en 2003 foille conferido o Sigmund-Freud-Preis für wissenschaftliche Prosa. Obras
De Gruyter, ed. (1972). Homo necans: Interpretationen Altgriechischer Opferriten und Mythen. Berlín. ISBN 3-11-003875-7. Boringhieri, ed. (1981). Homo necans: Antropologia del Sacrificio Cruento nella Grecia Antica. trad. Francesco Bertolini. Turín. ISBN 88-339-5114-6. University of California Press, ed. (1983). Homo necans: The Anthropology of Ancient Greek Sacrificial Ritual and Myth. trad. Peter Bing. Berkeley. ISBN 0-520-03650-6. University of California Press, ed. (1979). Structure and History in Greek Mythology and Ritual. Berkeley. ISBN 0-520-03771-5. Harvard University Press, ed. (1985). Greek Religion. trad. John Raffan. Cambridge, Mass. ISBN 0-674-36280-2. Harvard University Press, ed. (1987). Ancient Mystery Cults. Cambridge, Mass. ISBN 0-674-03386-8. Harvard University Press, ed. (1992). The Orientalizing Revolution: Near Eastern Influence on Greek Culture in the Early Archaic Age. trans. Margaret E. Pinder. Cambridge, Mass. ISBN 0-674-64363-1. University of Chicago Press, ed. (2001). Savage Energies: Lessons of Myth and Ritual in Ancient Greece. trans. Peter Bing. Chicago. ISBN 0-226-08085-4. Harvard University Press, ed. (2004). Babylon, Memphis, Persepolis: Eastern Contexts of Greek Culture. Cambridge, Mass. ISBN 0-674-01489-8.
Escolma de artigos
Das hunderttorige Theben und die Datierung des Ilias en Wiener Studien, vol. 89 (1976), pp. 5–21.
Kynaithos, Polycrates and the Homeric Hymn to Apollo en Arktouros: Hellenic studies presented to B. M. W. Knox, ed. G. W. Bowersock, W. Burkert, M. C. J. Putnam. Berlim: De Gruyter, 1979, pp. 53–62.
Lydia between East and West or how to date the Trojan War: a study in Herodotus' en The ages of Homer: a tribute to Emily Townsend Vermeule ed. Jane B. Carter, Sarah P. Morris. Austin: University of Texas Press, 1995, pp. 139–148.
Walter Gilbert

Walter Gilbert, nado o 21 de marzo de 1932 en Boston, (EEUU) é un físico, bioquímico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1980. Traxectoría
Estudou física, química e matemáticas na Universidade Harvard. Posteriormente realizou o doutoramento en matemáticas na Universidade de Cambridge e en bioquímica en Harvard, onde foi nomeado profesor de bioloxía molecular. Investigacións científicas
En 1980, a súa contribución á determinación das secuencia de bases dos ácidos nucleicos valeulle o Premio Nobel de Química, que compartiu co seu compatriota Paul Berg e o británico Frederick Sanger.
Gilbert e Sanger foron premiados polo seu traballo pioneiro na determinación da secuencia de nucleótidos dos ácidos nucléicos.
Walter Gilbert tamén propuxo por primeira vez a hipótese do mundo ARN para o orixe da vida, modelo proposto por Carl Woese en 1967.
É cofundador da empresa de biotecnoloxía Biogen e foi o primeiro presidente do consello de dirección. Disidencia con respecto ao SIDA
Walter Gilbert é un disidente do SIDA, xa que considera que o doutor Peter Duesberg está no certo nas súas posicións heterodoxas con respecto á enfermidade.
Citas: '"[Duesberg] está absolutamente no certo ao dicir que o SIDA non está provocado polo virus do SIDA. Non hai modelo animal para o SIDA, e sen modelo animal, un non pode establecer os postulados de Koch (para probar o papel de algo que se sospeita que é patóxeno).
"A comunidade no seu conxunto non escoita pacientemente aos críticos que adoptan puntos de vista alternativos. Aínda que a gran lección da historia é que o coñecemento desenvólvese a través do conflito entre puntos de vista".
Walter H. Rich

Walter Herbert Rich, nado en Portland, Maine, o 12 de outubro de 1866 e finado o 19 de outubro de 1949, foi un debuxante, pintor da natureza e deseñador de moedas estadounidense. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Walter Herbert Rich naceu en Portland en 1866. Comezou a debuxar e a pintar desde a súa infancia e formouse nestas artes dun xeito autodidacta, centrando o seu foco de interese na ornitoloxía e na fauna mariña.
Rich cursou os seus estudos de secundaria na Portland High School, onde se graduou en 1885.
Carreira artística e profesional
Xa na súa madureza traballou durante dúas décadas como axente da Oficina de Pesca dos Estados Unidos en Portland, desde 1913 ata a súa xubilación en 1936, aos 70 anos. Durante eses anos foi tamén curador do Museo da Sociedade de Historia Natural de Portland.
Na súa carreira artística cómpre salientar as súas ilustracións publicadas en varias publicacións sobre especies de peixes, entre elas Fishes of New England - The Salmon Family ("Peixes de Nova Inglaterra: a familia do salmón), de W. C. Kendall. Un dos seus traballos máis recoñecidos foi a autoría e a ilustración do libro Feathered Game of the Northeast ("Aves de caza do nordés"), publicado en Nova York en 1907, e o ano seguinte Feathered game of New England, publicado en Londres. En 1947 publicou un terceiro libro, titulado The Swordfish and Swordfishery of New England ("O peixe espada e a súa pesca en Nova Inglaterra"), editado pola Portland, Society of Natural History. Un crítico de The Nation escribiu en 1908 que Rich era digno de felicitación por ser «non só estudoso e coleccionista de material sobre o que escribe, senón tamén o artista». Á marxe das ilustracións de vida salvaxe, Walter H. Rich foi contratado como deseñador da moeda de medio dólar conmemorativa do Tricentenario do Condado de York, Maine, en 1936, na súa condición de artista local.
Walter Herber Rich finou o 19 de outubro de 1949, os 83 anos.
Walter Hallstein

Walter Hallstein, nado en Maguncia en 1901 e finado en Stuttgart en 1982, foi un político da Alemaña Occidental. Foi alumno da Universidade de Berlín, e das de Bonn e de Múnic. Foi membro da Unión Demócrata Cristiá de Alemaña e defendeu a Doutrina Hallstein, e tamén foi o primeiro presidente da Comisión Europea.
Walter Houser Brattain

Walter Houser Brattain, nado en Xiamen (China) o 10 de febreiro de 1902 e finado en Seattle (Washington) o 13 de outubro de 1987, foi un físico norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1956. Traxectoria
Naceu na cidade de Xiamen, situada na provincia chinesa de Fujian. Estudou no Whitman College de Walla Walla, no Estado de Washington, licenciándose en física e matemáticas en 1924. Investigacións científicas
Tras traballar como físico na división de radio do Instituto Nacional de Modelos e Tecnoloxía, o 1929 incorporouse aos Laboratorios Bell. O seu principal campo de investigación foi o estudo das propiedades das superficies dos sólidos, e en particular a da estrutura atómica dun material a nivel superficial, a cal difire da do interior. Xunto aos físicos norteamericanos William Shockley, director do proxecto, e John Bardeen inventaron un pequeno dispositivo electrónico denominado transistor. Anunciouse por primeira vez en 1948 e acabouse o 4 de xullo de 1951, empregándose comercialmente en radios portátiles, audífonos e outros aparellos.
No ano 1956 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Shocley e Bardeen, pola súa investigación en semicondutores e polo descubrimento do efecto transistor.
Walter Jonathan Andrew

Walter Jonathan Andrew, nado en Derbyshire en 1859 e finado en 1934, foi un numismático e arqueólogo afeccionado británico. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Walter Jonathan Andrew naceu en Derbyshire en 1859, no seo dunha familia coñecida pola súa implicación en asuntos cívicos. Asistiu á escola de Rugby, Warwickshire, e titulouse como avogado en 1882.
Aruqeoloxía e numismática
Á marxe do mundo do Dereito, Andrew tiña outros variados intereses, sinaladamente a arqueoloxía e a numismática. Formou parte do grupo de afeccionados á numismática que en 1903 fundaron a British Numismatic Society, entidade da que foi o seu segundo presidente, entre 1909 e 1910, e tamén foi elixido membro da Sociedade de Anticuarios de Londres, en 1902, e do Hampshire Field Club and Archaeological Society.
Como afeccionado á arqueoloxía participou na escavación na que se achou unha importante cunca saxoa en Oliver's Battery, Hampshire, hoxe depositada no Winchester City Museum. A partir de 1927, centrou o seu foco na descuberta da King John's House, un edificio medieval de pedra en Romsey, Hampshire, da que logrou determinar, a través da investigación en rexistros, que fora construído polo rei Xoán I de Inglaterra e que posteriormente o seu fillo, Henrique III, llo concedera á abadía de Romsey.
Outros intereses
Outros dos seus intereses eran a navegación en globo aerostático —recibiu a medalla de ouro da Balloon Society—, a historia natural —foi editor de honra da Derbyshire and Natural History Society— e o sendeirismo —pertenceu ao Manchester Pedestrian Club —. Recoñecementos
(1914): Medalla Sanford Saltus, da British Numismatic Society. Publicacións
Estes son os traballos monográficos máis representativos dos publicados por Andrew ao longo da súa traxectoria: (1901). A numismatic history of the reign of Henry I (1100-1135). 2 volumes. Separata de Numismatic Chronicle. Quaritch, Londres.
(1903). Notes on ‘A numismatic history of the reign of Henry I.
(1928). History of King John’s House, Romsey. Romsey.
(1933). Numismatic sidelights on the battle of Brunanburh, A. D. 937. Harrison, Londres.
(1934-1935). The die for Stephen's coinage in the Guildhall Museum, and secondary evidence there of an unpublished penny of Henry I. Separata de Numismatic Chronicle, Londres.