proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Simone Assemani

Simone Assemani, nado en Roma o 19 de febreiro de 1752 e finado en Padua o 7 de abril de 1821, foi un numismático e orientalista Italiano de orixe libanesa. Traxectoria
Orixe familiar
Assemani é o apelido dunha ilustre familia maronita do Líbano, catro de cuxos membros, todos eles cregos, se distinguiron pola súa erudición durante o século XVIII en Oriente e en Europa.
Un deles foi Simone Assemani, nado en Roma o 19 de febreiro de 1852, fillo de nai italiana, chamada Marta Maria Devoti, e de pai libanés maronita, chamado Elia Antonio Assemani. Simone era sobriño neto do tamén orientalista Giuseppe Simone Assemani.
Carreira como erudito
Cursou estudos de Teoloxía na Universidade La Sapienza de Roma e recibiu a orde sacerdotal polo rito latino, en lugar do maronita. Logo pasou varios anos de ministerio en Siria e Exipto.
De volta en Europa en 1778, regresou a Roma e a Xénova, coa intención de viaxar a América, aínda que non llo permitiron. Logo viaxou a Alemaña e a Austria, onde traballou na Biblioteca Imperial de Viena. En 1875 exerceu como profesor de linguas orientais no Seminario Maior de Padua, e en 1807 encomendóuselle o ensino das linguas orientais das Sagradas Escrituras na Universidade de Padua, actividade que mantivo ata a súa morte en 1821.
Simone Assemani foi académico xubilado da Real Academia Imperial das Letras e as Artes de Padua.
Morreu en Padua o 7 de abril de 1821. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables de Simone Assemani:
Numismática
(1787-1788). Museo Cufico Naniano. Parte I (1787); Parte II (1788). Padua.
(1809). Supra le monete Arabe effigiate. Padua.
(1818). Spiegazione di due rarissime medaglie cufiche della famiglia degli Ommiadi appartenenti al Museo Majnoni in Milano. Milán.
(1820). Descrizione di alcune monete cufiche del museo di Stefano Mainoni. Milán.
Orientalismo
(1787). Saggio sull'origine culto letteratura e costumi degli arabi avanti il pseudoprofeta Maometto. Padua.
(1787-1792). Catalogo dei codici manoscritti orientali della Biblioteca Naniana. Parte I (1787); Parte II (1792). Padua.
(1790). Globus Caelestis Cufico-Arabicus Veliterni Musei Borgiani. Padua.
(1803). Trattato intorno al santo sacrificio della messa. Padua.
(1804). Illustrazione della patena mistica creduta di S. Pier Grisologo la quale si conserva nella chiesa cattedrale d'Imola. Padua.
(1807). Se gli Arabi ebbero alcuna influenza sull' origine della poesia moderna in Europa. Padua.
Simosyrphus grandicornis

Simosyrphus grandicornis é unha especie de díptero sírfido propio de Australasia, e é un dos dous sírfidos máis comúns de Australia, xunto con Melangyna viridiceps. Foi introducido en varias illas de Polinesia e Hawai.
Simplesat

Simplesat foi un satélite artificial da axencia espacial estadounidense NASA lanzado o 10 de agosto de 2001 a bordo do transbordador espacial Discovery na misión STS-105 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral en Florida. Características
Simplesat foi un satélite experimental construído para estudar a posibilidade de facer satélites baratos e funcionais a partir de pezas comerciais. A bordo levaba un GPS para determinar a súa orientación e un pequeno telescopio. O satélite foi despregado desde a bodega de carga do transbordador espacial Discovery, pero despois de soltalo non se conseguiu establecer contacto por radio co mesmo. Reentrou na atmosfera terrestre o 30 de xaneiro de 2002.
Simplesiomorfía

En cladística, unha simplesiomorfía (algúns escriben sinapomorfia) ou estado de carácter simplesiomórfico, é un trazo ou carácter compartido por dous taxons emparentados, cando este coincide co carácter presente no antepasado común de ambos. É dicir, cando o carácter representa o estado ancestral. Etimoloxía
O termo simplesiomorfía foi introducido en 1950 polo entomologo alemán Willi Hennig.
Está formado polos elementos sim-, -plesio- e -morfía, tirados das voces do grego antigo σύν, sýn, 'xuntos'; πλησίος, plēsíos, 'veciño', e μορφή morphḗ, 'forma'. Exemplo
Un exemplo de simplesiomorfía é a posesión de cinco dedos por moitos vertebrados tetrápodos (pentadactilia), para os que representa o estado ancestral. En moitos grupos adaptacións específicas reduciron o seu número, pero a man humana comparte este carácter con, por exemplo, os lagartos. Simplesiomorfía e monofiletismo
Porén, as simplesiomorfías non son unha indicación de que os taxons sexan considerados máis estreitamente relacionados entre si que cos taxons máis distantes, aínda que todos compartan o estado do carácter máis ancestral.
Na sistemática cladística deféndese que os grupos ou taxons non poden basearse en simplesiomorfías, senón que deben facelo en sinapomorfías. Pero na sistemática evolutiva clásica admítense tamén grupos parafiléticos, que non cumpren estritamente esta condición.
Polo tanto, a presenza de cinco dedos nas extremidades non permite funbdamentar a monofilia dun grupo constituído, por exemplo, polos primates e os crocodilos, por tratarse dunha mera simplesiomorfía, igual que a posesión dunha epiderme ciliada en todos os platihelmintos de vida libre, non fundamenta a monofilia do taxon dos turbelarios cos platihelmintos parasitos.
Simpsonaias ambigua

Simpsonaias ambigua é unha especie de molusco bivalvo da familia Unionidae, que vive en Norteamérica. Ten a caracterísitca única entre os mexillóns de auga doce de utilizar as píntegas Necturus como hóspedes das súas larvas gloquidios, que parasitan as súas branquias. É o único mexillón de auga doce coñecido que ten un hóspede que non é un peixe. Distribución e status de conservación
É nativo dos Estados Unidos e Ontario, no Canadá. No Canadá está na lista de especies en risco clasificada como en perigo.
Simulación

Nas ciencias, a simulación é o artificio contextual que referencia a investigación dunha hipótese ou un conxunto de hipóteses de traballo utilizando modelos.
Thomas T. Goldsmith Jr. e Estle Ray Mann defínena así:
"Simulación é unha técnica numérica para conducir experimentos nunha computadora dixital. Estes experimentos comprenden certos tipos de relacións matemáticas e lóxicas, as cales son necesarias para describir o comportamento e la estrutura de sistemas complexos do mundo real a través de longos períodos. "
Unha definición máis formal, formulada por R. E. Shannon, é:
"A simulación é o proceso de deseñar un modelo dun sistema real e levar a termo experiencias con el, coa finalidade de comprender o comportamento do sistema ou avaliar novas estratexias —dentro dos límites impostos por un certo criterio ou un conxunto deles— para o funcionamiento do sistema. "
Simulium

Simulium é un xénero de moscas negras da familia Simuliidae, que poden transmitir doenzas como a oncocercíase (cegueira dos ríos).
É un xénero grande con case 2. 000 especies e 38 subxéneros.
Estas moscas aliméntanse en lagoas. Chuchan sangue e a súa saliva, que contén anticoagulantes, varios encimas e histamina, mestúrase co sangue cando pican, impedindo que se coagule ata que é inxerido pola mosca. Estas picadas causan danos localizados nos tecidos, e se o número de moscas que se alimentan é suficientemente grande, poden producir anemia.
A reacción do hóspede aos ataques da mosca pode ser doenzas sistémicas, reaccións alérxicas ou mesmo a morte, probablemente polos efectos da histamina. Nos humanos esta reacción sistémica denomínase ás veces "febre da mosca negra" e caracterízase por dores de cabeza, febre, náuseas, adenite, dermatite xeneralizada e asma alérxica. Sistemática
Subxéneros: Especies: Lista de especies de Simulium No folclore balcánico
Na mitoloxía serbia hai unha lenda sobre o que chaman un ala (demo) (unha entidade feminina asociada coas sarabiadas, a loucura e as doenzas) que morreu nunha cova preto da cidade de Golubac, e o seu corpo descomposto envía todas as primaveras un enxame de moscas Simulium colombaschense que chuchan o sangue e transmiten doenzas. O nome específico da mosca, colombaschense significa 'de Golubac' (e o nome da cidade en serbio significa 'pombal', o cal está relacionado co latín columba, 'pomba').
Simurg

O simurg é un ser mitolóxico descrito en textos zoroástricos de grande antigüidade, coma o Avesta e o Bundehish. Nestes escritos noméase ó paxaro lendario Saena (ou senmurv en idioma pahleví. Descríbese coma un gran grifón, dotado dunha especial preeminencia e sabedoría. Sentábase no máis alto da Árbore de tódalas sementes e co seu bater de ás esparexía estas sementes por toda a terra. Esta árbore medraba no medio do Vourukasha, ou mar descrito coma o punto de reunión de tódalas augas, e ademais albergaba o niño do propio Simurg. ​ O Simurg na tradición cultural persa
Textos posteriores vinculan ó Simurg cos heroes propios da tradición persa. Un exemplo son os textos do Shahnama escritos por Firdusí, preto do 1010 (2000 anos despois do Avesta). Aínda que non é seguro, moitos estudosos consideran o Saena o mesmo ser co Simurg, por ter ás mesmas características e poderes.
O​ Shahnama explica a vida do pai do grande heroe persa Rustam, Zal. Zal, nace de pais que ansiaban ter un fillo, mais o aspecto do bebé é infrecuente: o seu corpo é puro e a súa pel é resplandecente. O pai, Sam, séntese avergoñado e abandona ó neno no macizo de Elbuz.
O Simurg descobre o neno nas montañas cando busca alimento para as súas crías. O ave leva o neno o seu niño para alimentar as crías pero unha voz interna ordénalle que coide do neno.
Unha vez feito adulto, O Simurg suxire a Zal que regrese cos homes profetizándolle que será pai dun dos meirandes heroes. O Simurg dálle unha das súas plumas para que en momentos de perigo lle prenda lume e a faga servir coma sinal, prometéndolle que o axudaría en todo momento.
Pasados os anos, Zal pídelle axuda ó Simurg no nacemento do seu fillo xa que a súa muller, Rudabeh, sofre grandes dores no parto. O Simurg axuda no nacemento do neno por cesárea e grazas as súas menciñas, a nai recupérase do parto. Ademais o Simurg prognostica o gran futuro do neno Rustam.
Noutro relato do Shahnama o Simurg, grazas á intersección de Zal, cura a Rustam as feridas deste recibidas por Isfandiyar e extrae as frechas cravadas no seu corpo. ​ Ademais revela a Rustam como vencer a Isfandiyar: ten que preparar unha frecha especial con tres plumas e dúas puntas de frecha. Esta frecha ten que cravarse nun dos ollos de Isfandiyar. Así Rustam gaña a batalla.
Noutra historia contada por Firdusí, no Shahnama, Isfandiyar mata a outra ave tamén chamada Simurg. Mais aquí identificada coma unha ave perversa. O Simurg na tradición islámica
Posteriormente coa chegada do islamismo e da súa corrente mística, o ​sufismo, o Simurg pasou a considerarse un símbolo relixioso. Na obra A conferencia dos paxaros identificase ó Simurg coa divindade, porén ​noutras ocasión identificouse ó Simurg co mestre sufí que orienta ós seus discípulos no seu camiño espiritual.
Simón Díaz

Simón Narciso Díaz Márquez, nado en Barbacoas, Aragua, o 8 de agosto de 1928 e finado en Caracas o 19 de febreiro de 2014 foi un músico, compositor e intérprete venezolano de música popular. A súa obra é considerada como un dos legados máis importantes tanto para a música venezolana coma para o repertorio musical latinoamericano en xeral.
Sin City (filme)

Sin City é un filme estadounidense co-dirixido por Frank Miller, Robert Rodriguez e Quentin Tarantino que se estreou no 2005. Baséase nas historias de banda deseñada Sin City de Frank Miller. Sinopse
En Sin City, cidade de policías corruptos e atractivas mulleres, uns buscan vinganza, outros, redención, ou ambas cousas á vez. Marv (Mickey Rourke) proponse vingar a morte do seu único amor. Dwight (Clive Owen) é un investigador privado con problemas que resolver. Hartigan (Bruce Willis), o único policía honrado da cidade, segue a pista dunha moza que está en mans do sádico fillo dun senador. Personaxes
Josh Hartnett como The Salesman
Marley Shelton como The Customer
Mickey Rourke como Marv
Jaime King como Goldie/Wendy
Carla Gugino como Lucille
Rutger Hauer como Cardeal Patrick Henry Roark
Jason Douglas como Hitman
Frank Miller como Sacerdote
Brittany Murphy como Shellie
Jessica Alba como Nancy Callahan
Alexis Bledel como Becky
Clive Owen como Dwight McCarthy
Benicio del Toro Det. Tte. Jack "Jackie Boy" Rafferty
Rosario Dawson como Gail
Michael Clarke Duncan as Manute
Devon Aoki como Miho
Patricia Vonne como Dallas
Nicky Katt como Stuka
Bruce Willis como Detective John Hartigan
Nick Stahl como Roark Junior
Powers Boothe como Senador Roark
Michael Madsen como Bob
Makenzie Vega como Nancy Callahan de nena
Jude Ciccolella como Liebowitz
Rick Gomez como Klump
Nick Offerman como Shlubb
Tommy Flanagan como Brian
Elijah Wood como Kevin Galardóns e nomeamentos
2005: Festival de Cannes: Premio Técnico.
Sina 1

Sina 1 (ás veces escrito como Sinah 1) foi un satélite artificial iraniano lanzado o 27 de outubro de 2005 a bordo dun foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Sina 1 foi o primeiro satélite iraniano, construído pola empresa rusa NPO Polyot usando o bus Sterkh. O satélite tiña unha masa de 160 kg e levaba unha carga experimental para comunicacións, aínda que algúns informes indican que tamén tiña capacidade para obter imaxes.
Sinagoga de Delft

A sinagoga de Delft é unha sinagoga de estilo neoclásico situada na praza Koornmarkt, ao pé da canle Nieuwe Delft, da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.
O edificio, construído entre os anos 1861 e 1862 para levar a cabo as celebracións relixiosas da poboación xudía, presenta unha fachada branca á maneira dos templos xónicos. En 1967 acadou a consideración de monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument). Historia
Prolegómenos
O número de persoas de relixión xudía medrou considerablemente en Delft durante a primeira metade do século XIX, partindo das 29 que en 1811 se contabilizaron por mor da obriga de Napoleón de rexistrar os nomes das familias. Por este motivo, xurdiu a necesidade de fundar a primeira comunidade xudía na cidade, en 1821, que celebraba os seus servizos relixiosos nunha casa particular.
Posteriormente, en 1861, á medida que a comunidade seguía expandíndose, Léon Winkel tivo a iniciativa de crear unha comisión para estudar a posibilidade de construír unha sinagoga.
A sinagoga como centro relixioso
O proxecto púxose en marcha axiña grazas ás numerosas achegas económicas, chegadas mesmo do rei Guillerme III, e o 8 de outubro dese mesmo ano colocábase a primneira pedra do edificio. A mediados de agosto de 1862 concluíuse a construción da sinagoga, que foi formalmente inaugurada o día 22 dese mesmo mes polo gran rabino da Haia.
Tras un período de prosperidade nos anos seguintes ao establecemento da sinagoga, a cantidade de membros da comunidade minguou ata as 100 persoas durante a primeira guerra mundial e 46 en 1938. Tras o bombardeo de Rotterdam, algúns xudeus desa cidade establecéronse en Delft, pero entre 1942 e 1943 todos os xudeus da cidade foron deportados. Ao acabar a guerra, soamente 12 destas persoas regresaron a Delft e, ao vérense incapaces de manter a sinagoga, esta foi comprada polo Concello de Delft en 1949 e o edificio deixou de utlizarse para o seu propósito orixinal como centro relixioso
No entanto, desdea creación en 1996 da Fundación para a Conservación da Sinagoga de Delft, que recomprou o edificio, e, en 2006, da comunidade xudía OJG Klal Israël, recuperouse o seu uso relixioso, aínda que só esporadicamente.
Ademais, o edificio utilízase tamén como centro cultural para actividades diversas. Elementos arquitectónicos
A sinagoga construíuse cun estilo neoclásico e cunha fachada que lembra a dos templos xónicos, diante da cal hai un patio pechado por unha reixa metálica con adornos que lembran as estrelas de David.
Dentro da sinagoga está a Arca da Alianza rodeada de elementos corintios, columnas e un taboado de fronte curvada.
A maioría dos elementos orixinais da sinagoga desapareceron durante os anos en que estivo abandonada. No entanto, tras a restauración, de 2002 dispúxose unha vidreira na que se pode ver unha representación detes elementos.
Un dos aspectos máis salientables son os coloridos paneis a ambos os lados da Arca, que datan de 1887 e foron restaurados en 1977.
Sinal

Un sinal ( pronunciación ) é un símbolo, un xesto ou outro tipo de signo que informa ou avisa de algo. O sinal substitúe polo tanto á palabra escrita ou á linguaxe. Os sinais obedecen a convencións, polo que son facilmente interpretados.
Cando se trata de símbolos, os sinais están colocados en lugares visibles e están realizados normalmente en diversas cores e formas. No caso dos xestos, os sinais son feitos polas persoas mediante as mans e os brazos. Tamén hai sinais consistentes en bandeiras, empregadas sobre todo na navegación marítima, e sinais luminosos, como os dos faros nas costas.
Así mesmo, un sinal pode ser tamén a variación dunha corrente eléctrica ou outra magnitude que se emprega para transmitir información. Por exemplo, en telefonía, existen diferentes sinais, que consisten nun ton continuo ou intermitente, nunha frecuencia característica que permite coñecer ó usuario en que situación se atopa a chamada. Tipos de sinais
Sinais de seguridade
Sinais de tráfico
Sinais de bandeiras marítimas
Sinais de ferrocarril
Sinais analóxicas
Sinais dixitais
Sinal (informática)
Sinal Wow!

O sinal Wow! é o nome polo que se coñece o sinal de radiofrecuencia detectado por Jerry R. Ehman o 15 de agosto de 1977, mentres estaba a traballar no proxecto SETI no radiotelescopio do Radio Observatorio da Universidade do Estado de Ohio, daquela localizado no observatorio Perkins da Universidade Wesleyana de Ohio.
O sinal tiña as marcas que indicaban a súa orixe non terrestre e de fóra do Sistema Solar. Durou polo menos os 72 segundos que o Big Ear foi quen de captalo, mais non volveu ser detectado de novo. Dende aquela, o sinal foi suxeito de atención dos medios. O sinal coñécese como Wow por mor da anotación que Jerry Ehman fixo no papel no que escribiu a secuencia, denotando o seu abraio e emoción. A súa secuencia foi: 6EQUJ5. Hipóteses
Un estudo recente utilizando datos do observatorio de Arecibo propuxo unha explicación natural para o sinal. Detectáronse catro sinais procedentes de nubes de hidróxeno frío preto da estrela de Teegarden, similares ao sinal Wow! pero moito menos intensos. A hipótese suxire que estes sinais poderían ser emisións máser transitorias, relacionados con laparadas de magnetars ou repetidores de raios gamma suaves (SGR), que interactúan con nebulosas interestelares. Esta interacción podería amplificar a súa intensidade, explicando a súa prolongada duración. Estas observacións apuntan a unha causa excepcional pero natural, afastando a posibilidade de que teñan orixe en civilizacións extraterrestres.
Sinal de benvida

O sinal de benvida ou sinal de entrada é un sinal viario no limiar dunha cidade, concello, xurisdición ou rexión que introduce ou acolle aos visitantes no lugar. Pódense atopar exemplos de sinais de benvida preto das fronteiras políticas, como cando se entra nun estado, provincia, condado, cidade ou vila, e poden existir tamén en barrios e comunidades privadas. Nos países europeos baixo o Acordo de Schengen, pódese atopar un sinal de benvida nas fronteiras entre países. A súa finalidade é en parte informativa, para informar os condutores onde se atopan, e en parte turística, xa que ofrece a oportunidade de anunciar características da rexión ás persoas que están a entrar nela. Un sinal de benvida é un tipo de sinal urbano: un sinal situado na entrada e na saída dunha vila, cidade ou aldea. En moitas xurisdicións, o formato dos letreiros da cidade está estandarizado; nalgúns, os sinais de benvida poden ser distintos do letreiro legalmente obrigado da cidade. Sinais de benvida en Galicia
En Galicia existen tanto sinais de benvida regulados e estandarizados, coma outros propios de vilas, parques ou outras localizacións que dependen de administracións locais, comarcais ou mesmo deputacións.
Os sinais de benvida presentes en estradas e autoestradas que fan referencia a estados, provincias e núcleos de poboación adoitan estar estandarizados: País: na fronteira galega con Portugal, o sinal de benvida consiste nun panel azul coas estrelas amarelas da Unión Europea e o nome do estado no que se entra dentro das estrelas.
Comunidade autónoma e provincia: os cartaces de entrada en cada provincia e na Comunidade Autónoma de Galicia son verdes con letras brancas.
Núcleo urbano: o sinal de entrada dos núcleos urbanos adoita ser branco, rectangular, con letras en negro e marxes en cor vermello.
Pola contra, outros sinais de benvida propios de cidades, parques naturais, nacionais ou outros lugares, non están estandarizados, polo a súa localización, tamaño, cores ou mesmo materiales poden variar. Nos parques naturais e nacionais, os sinais adoitan ser de madeira, con cores e estilo que intenta respectar ou simular a contorna natural. Ás veces, existen sinais de benvida a vilas e cidades turísticas nas que se tenta salientar o máis destacado do lugar con fins turísticos ou comerciais.
Ás veces, outras adminsitracións, coma gobernos de comunidades autónomas, poden establecer as súas propias normas de sinalización homoxeneizada.
Sinal de fume

Os sinais de fume son os que se empregan para a comunicación entre áreas amplas e deshabitadas e que son feitas con fogueiras. É un dos medios de comunicación a distancia máis antigos. Estes sinais permiten comunicar mensaxes complexas e codificadas con antelación entre atalaias ou lugares de vixilancia. Un dos seus usos era avisar de avistamento de inimigos.
Fixéronse famosas grazas á súa representación nos filmes do xénero western, onde eran empregados polos indios de América do Norte. Historia
Na Antiga China, soldados que estaban alerta nas torres da Gran Muralla Chinesa podían alertar sobre ataques inimigos, enviando mensaxes de fume de torre a torre.
Os nativos americanos utilizábanos. Os selk'nam tamén utilizaban sinais de fume, tal como rexistraron os exploradores españois e portugueses durante o século XVI. A etnia ranquel, que habita A Pampa (Arxentina), tamén o utilizaba. Na conca do río Cachapoal a poboación rural utilizábao.
Sinaloa

Sinaloa, oficialmente chamado Estado Libre y Soberano de Sinaloa, é un dos trinta e un estados que, xunto coa Cidade de México, forman os Estados Unidos Mexicanos. A súa capital e cidade máis poboada é Culiacán Rosales. Está situado na rexión noroeste do país, limitando ao norte con Sonora e Chihuahua, ao leste con Durango, ao sur con Nayarit e ao oeste co golfo de California ou mar de Cortés (océano Pacífico). Foi fundado o 14 de outubro de 1830. É o estado agrícola máis importante da Federación, o que fixo que se alcumase como «o graneiro de México». Adicionalmente, conta coa segunda frota pesqueira máis grande do país. Culturalmente, é coñecido a nivel nacional e incluso mundial pola súa música típica, a Banda ou Tambora. A Ulama, versión rexional do xogo de pelota prehispánico, practícase aínda no estado. Divídese en 18 municipios. A súa capital é Culiacán. Outras localidades importantes son Mazatlán, Los Mochis, Guasave, Guamúchil, Escuinapa, El Fuerte, Sinaloa de Leyva, El Rosario, San Ignacio de Piaxtla e Choix.
Sinapsia

A sinapsia en lingüística refírese á unión de dous lexemas escritos en dúas palabras distintas anexados por medio dunha preposición. O significado individual de cada palabra difire do que se deriva da unión de ambas coa preposición por medio. Algúns exemplos son cabeza de turco, pan de Calatrava, arco da vella ou santiña do ollo.
Sinatura

A sinatura ou firma, é unha escritura gráfica ou grafo manuscrito que representa o nome e apelidos, ou título, que unha persoa escribe da súa propia man e ten fins identificatorios, xurídicos, representativos e diplomáticos. A súa finalidade é identificar, asegurar ou autenticar a identidade dun autor ou remitente, ou servir como unha proba de consentimento e/ou de verificación da integridade e aprobación da información contida nun documento ou semellante, e ten carácter legal.
Os trazos ou debuxos que ornamentan e que adoitan acompañar a sinatura non son unha sinatura en si, senón un conxunto de trazos propios que funcionan como compoñente opcional e que non pode utilizarse de xeito independente a esta. Estes trazos cumpren dúas funcións; facer que a sinatura non poida ser reproducida manuscritamente por outra persoa, e distinción propia.
Sincipicio

O sincipicio é a parte superior e anterior da testa, que está relacionada coa fronte e limitada polo occipicio
Na obstetricia ou tocoloxía (parte da medicina que trata da gravidez, parto e puerperio), tamén se lle chama sincipicio ao intre onde se liga a sutura coronal e a sutura saxital situadas na parte superior do cranio.
Sincitiotrofoblasto

O sincitiotrofoblasto (do grego 'syn'- "xuntos"; 'cytio'- "das células"; 'tropho'- "nutrición"; 'blast'- "xema") é o recubrimento epitelial das moi vascularizadas vilosidades da placenta embrionaria, que durante a implantación invaden a parede do útero para establecer a circulación de nutrientes entre o embrión e a nai. Trátase dun sincitio multinucleado diferenciado terminalmente, que abrangue uns 13 cm. Función
É a capa externa do trofoblasto e invade activamente a parede do útero durante a implantación, rompendo os capilares maternos e establecendo así unha interface entre a circulación sanguínea materna e o fluído extracelular embrional, facilitando o intercambio pasivo de materiais entre a nai e o embrión.
A proliferación do sincitiotrofoblasto causa a formación de vilosidades coriónicas e os espazos intervilosos cos que se incrementa masivamente a superficie dispoñible para o intercambio de nutrientes entre a nai e o feto. Ás dúas semanas é recuberta por unha membrana procedente do mesoderma chamada lámina coriónica. O sincitiotrofoblasto proxéctase progresivamente invadindo o endometrio. As células do sincitiotrofoblasto dixiren as células uterinas axudando ao blastocisto a implantarse. Ao dilatarse o sincitiotrofoblasto, énchense de sangue materno formando a cavidade hemática, permitindo o comezo do intercambio de produtos entre a nai e o feto.
A propiedade sincitial é importante xa que o sistema inmunitario da nai inclúe leucocitos que poden migrar aos tecidos pasando entre as células. Se conseguen chegar ao lado fetal da placenta serían recoñecidas moitas proteínas alleas, iniciándose unha reacción inmune. Porén, o sincitio actúa como unha célula xigante que non ten ocos por onde as células poidan migrar. [Cómpre referencia]
Un modo polo cal tamén realiza esta tarefa é suprimindo a expresión dos xenes realcionados coa inmunidade HLA-A e HLA-B, que se expresan en células nucleadas. Estes xenes expresan normalmente o ligando MHC-I que actúa durante a unión a células T. Ao diminuír a tradución destes produtos xénicos, o sincitiotrofoblsto reduce as posibilidades de ataque polo sistema inmunitario materno realizado por células T.
O sincitiotrofoblasto segrega proxesterona e leptina ademais de gonadotropina coriónica humana (hCG) e lactóxeno placentario humano (HPL); a hCG prevén a dexeneración do corpo lúteo. A proxesterona serve para manter a integridade do endometrio uterino e, ata que o sincitiotrofoblasto é dabondo maduro para segregar suficiente proxesterona para manter o embarazo (no cuarto mes do desenvolvemento embrionario), é axudado polo corpo lúteo da gravidez. Formación
O sincitiotrofoblasto carece de capacidade proliferativa, pero mantense pola fusión de células do citotrofoblasto subxacente. Nesta fusión intervén a sincitina, unha proteína que foi integrada nos xenomas dos mamíferos a partir dun retrovirus endóxeno.
Sinclinal

Un sinclinal é unha dobra da codia terrestre que presenta os estratos máis recentes no seu núcleo. Fórmanse polos efectos tectónicos da dinámica terrestre.
Denonmínase «sinforma» ou «dobra sinforme» á dobra cóncava (forma de U ou V); normalmente úsase en lugar do termo sinclinal cando non se sabe a orde cronolóxica da sucesión sedimentaria. Igualmente, denomínase «falso sinclinal» ou «anticlinal sinforme» cando un anticlinal (dobra cos estratos máis antigos no núcleo) foi invertido pola tectónica, mostrando entón a convexidade cara a arriba (sinforma). Denomínase «sinclinorio» á estrutura sinformal rexional composta por unha sucesión de anticlinais e sinclinais máis pequenos.
Os nomes das súas partes son similares ás do anticlinal: flancos e charneira ou cunca sinclinal. A súa formaión débese ás forzas de compresión dun movemento oroxénico. Igual que no anticlinal, nun sinclinal podemos destacar: o plano axial, o eixe e o buzamento ou inclinación dos estratos. Tendo en conta o seu plano axial, pode ser: recto ou simétrico, ou inclinado (tombado) ou asimétrico. E pola súa forma pode ser: en cunca, pinzado, de V, de cubeta ou braquisinclinal. Igual que o anticlinal, ao que vai unido, o sinclinal puido estar sometido a modificacións e ser fallado, pinzado, tombado, desprazado do seu lugar de orixe e erosionado. Un sinclinal pode estar conforme coa topografía do terreo, é dicir máis baixo que os anticlinais dos lados (no Xura chámase val) ou, debido á erosión, quedar a máis altura (relevo invertido ou inverso), e entón recibe o nome de sinclinal colgado e, cando quedou moi achaiado, nalgúns sitios falan de páramo, aínda que para evitar confusións, no uso xeomorfolóxico tende a usarse este último termo só para plataformas estruturais horizontais.
En xeomorfoloxía denomínase sinclinal colgado, a unha estrutura sinclinal que queda máis elevada que os anticlinais adxacentes, porque estes estiveron sometidos a unha erosión que os rebaixa.
Sincretismo

Sincretismo fai referencia ao sistema filosófico integrado por elementos que son froito da unión e conciliación de doutrinas distintas. Comunmente enténdese que estes axustes non gardan unha coherencia substancial. Tamén se utiliza en alusión á cultura ou a relixión para resaltar o seu carácter de fusión e asimilación de elementos diferentes. Etimoloxía
A palabra provén do grego antigo sinkretismós ("coalición de dous adversarios contra un terceiro"), en alusión pexorativa aos cretenses, a quen os gregos consideraban traizoeiros.
Isto pódese reflectir claramente coa chegada dos españois a América e Canarias, coa fusión entre o cristianismo e as crenzas dos habitantes destas terras nesa época, creando así unha mestura entre doutrinas, crenzas, tradicións e lendas típicas de certos países. O sincretismo nos novos movementos relixiosos
No contexto dos novos movementos relixiosos falar de sincretismo é falar da ''New Age'' ("nova era"). Na espiritualidade desta doutrina existen movementos de múltiples relixións e doutrinas, baseándose na crenza de que todas as relixións son basicamente unha con "distintas roupas". Isto, unido á súa popularidade, fai que a New Age sexa o máximo expoñente do sincretismo no contexto dos movementos sectarios.
Aínda que o sincretismo é un trazo típico da New Age, este fenómeno afecta tamén a outras seitas, e en xeral aplícase a aquelas que toman elementos prestados de distintas relixións ou credos para facelos propios.
Sincronía e diacronía

A sincronía é un concepto lingüístico referido á percepción nun momento concreto da historia dos diversos aspectos dunha lingua.
A oposición entre sincronía e diacronía, así como estes dous termos nesta acepción, débense a Ferdinand de Saussure, primeiro lingüista que separou claramente os dous puntos de vista. Esta oposición é frutífera tamén en filosofía, onde foi explotada entre outros por Barthes e Sartre.
O enfoque sincrónico estuda unha lingua nun momento preciso da súa historia. O termo procede do grego συν-, «con» e χρόνος, «temps». A gramática escolar é esencialmente sincrónica: indica cales son as normas consideradas como regras dunha lingua, que poden ter mudado desde estados anteriores.
O enfoque diacrónico estuda historia da lingua e as súas evolucións (etimoloxía, evolucións fonéticas, semánticas, léxicas, sintácticas etc. ). O termo é un préstamo culto construído sobre raíces gregas, δια-, «a través», e χρόνος, «tempo». A Lingüística comparada, por exemplo, ten un enfoque diacrónico.
Sincrónico é equivalente a estático, diacrónico éo a evolutivo ou histórico. Son dúas perspectivas diferentes á hora de observar unha mesma realidade: o sistema nun momento dado e o sistema en desenvolvemento, inda que, se se ten en conta o carácter parcialmente innovador de todo acto lingüístico, só existe o aspecto diacrónico, mentres que o aspecto sincrónico é unha abstracción científica necesaria para estudar como funciona a lingua. Ó aspecto sincrónico correspóndelle a disciplina denominada gramática e que, en sentido amplo do termo, é a descrición do sistema da lingua; ó aspecto diacrónico correspóndenlle a gramática histórica e a historia da lingua.
Sindicación

Na radio e na televisión, a sindicación é a venda de programas e series a múltiples canles para a súa difusión en directo ou gravada, é un sistema común en países onde a televisión está composta por cadeas con canles locais afiliadas, como é o caso dos Estados Unidos. Nos países con cadeas nacionais sen afiliados locais é pouco común. Clases
Na televisión dos Estados Unidos existen tres clases de programas e series sindicadas: Aquelas que se emiten por primeira vez xa como sindicadas, sen que as emita ningunha grande cadea nacional, tamén se inclúen as estranxeiras que se emiten por vez primeira nun país como sindicadas
Aquelas que se emiten como sindicadas despois de emitilas xa unha gran cadea nacional, constitúen tamén unha tipo de repetición
Aquelas sindicadas na rede "pública", que constitúen un servizo paralelo da PBS ás canles afiliadas é as canles públicas independentes. Syndicator
Nos Estados Unidos as produtoras ou distribuidoras que se dedican á venda de programas coñécense como syndicator, na radio as grandes compañías teñen paquetes con gran variedade de formatos, aínda que algunhas están especializadas nun ou dous formatos. En televisión o syndicator busca vender en exclusiva os seus programas sindicados a unha canle local de cada área. Aínda que o habitual é que o syndicator venda os dereitos do programa por diñeiro, existe o que se coñece como Barter Syndication que se desenvolveu a partir de comezos da década de 1980, consiste en distribuír programas de balde ou por un prezo reducido ás canles locais que veñen con todos ou varios dos segmentos publicitarios engadidos de orixe. Para o ano 2010 os syndicators nacionais dos Estados Unidos ofrecen ás canles locais 136 programas semanais
Sindicato

Un sindicato é unha agrupación de traballadores organizados para loitar pola defensa e promoción dos seus intereses sociais, económicos e laborais, con respecto ao centro de produción (empresa, fábrica) ou ao empregador.
Xeralmente o termo é aplicado ao sindicato obreiro, formado polo proletariado industrial, pero tamén pode referirse a outros grupos, como o sindicato campesiño, que agrupa os traballadores do campo, o sindicato agrícola, que agrupa sobre todo os grandes propietarios rurais, o sindicato patronal, ou agrupación de empresarios para defender os seus intereses, e o sindicato de estudantes, que agrupa fundamentalmente estudantes universitarios. Sindicatos
Galiza
Sindicatos de clase
Confederación Intersindical Galega (CIG)
Unión Xeral de Traballadores (UXT-Galicia)
Comisións Obreiras (CCOO)
Central Unitaria de Traballadores (CUT)
Confederación Nacional do Traballo (CNT)
Confederación Xeral do Traballo (CXT)
Unión Sindical Obrera (USO)
Unión Sindical de Traballadores de Galicia (USTG)
Sindicatos agrarios
Sindicato Labrego - Comisións Labregas
Unións Agrarias (UUAA)
Xóvenes Agricultores-Asaja Galicia
Sindicatos do ensino
ANPE
Federación de Sindicatos Independentes de Ensinanza de Galicia (FSIE-GALICIA)
Sindicato de Traballadores e Traballadoras do Ensino de Galiza (STEG)
Sindicatos da Función Pública
CSI-CSIF
Outros sindicatos
Sindicato de Xornalistas de Galicia
Sindicato Galego de Profesionais do Espectáculo
Sindicato Galego do Espectáculo
Federación Noroeste de Asociacións Sindicais de Representantes de Comercio
Estranxeiro
AFL-CIO
Sinea diadema

Sinea diadema é unha especie de hemíptero da familia Reduviidae. É un insecto bivoltino, depreda pequenos escaravellos e outros insectos e pasa o inverno en estado de ovo. Nome
O seu nome científico vén do hebreo, na que sinea significa 'arbiusto espiñento' ou 'arbusto ardente', mentres que diadema significa 'coroa'. Dieta
O canibalismo non é común nesta especie. Porén, cando este ocorre xeralmente consiste en que femias grandes comen machos máis pequenos. Reprodución
As femias poden poñer ata 412 ovos en condicións de laboratorio. Poñen os ovos formando grupos. Distribución
É nativa de América do Norte e atópase na parte centrooccidental en campos, a miúdo asociada con Solidago missouriensis Nuttall. Atópanse xeralmente en praderías, xardíns e campos.
Sinecismo

O termo sinecismo (grego antigo: συνοικισμóς, synoikismós) refírese, no caso grego, ao proceso histórico de unión de dúas ou máis cidades, tanto desde o punto de vista físico como xurídico. O sinecismo podería contribuír ao fortalecemento dunha polis existente ou crear unha nova. As razóns que deron orixe ao sinecismo podería ser: o dominio dunha terra por parte dunha cidade máis poderosa (caso da Ática por parte de Atenas), o fortalecemento da situación económica e financeira dunha cidade, as necesidades urbanísticas ou as necesidades militares (caso de Beocia por parte de Tebas).
O diocismo (διοικισμóς, dioikismos) é o contrario de sinecismo: a creación de comunidades independentes dentro do territorio dunha polis. Este proceso podía manifestarse de distintos xeitos, como o asentamento de comunidades novas pero independentes dentro do territorio de Constantinopla en terreos abandonados debido á contracción da poboación, ou a contracción de Tesalónica desde o territorio que ocupaba fora dos muros debido á ocupación dos campos polos turcos.
Sinemuriano

O Sinemuriano é unha idade e un piso da escala temporal xeolóxica que corresponde coa época xeolóxica e a serie do Xurásico Inferior, primeira época do período Xurásico. Esta etapa esténdese entre os 199. 3 ± 2 Ma e os 190. 8 ± 1. 5 Ma. Esta etapa esténdese desde 196, 5 até 189, 6 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Sinemuriano sucede o Hettanxiano e precede o Pliensbaquiano.
Sinerxía

A sinerxía é o resultado ou efecto resultante da integración de elementos individuais, cando ese resultado excede ao simple agregado dos efectos que tales elementos terían.
O termo sinerxía deriva do grego synergía, de syn "cooperación" máis érgon, "traballo". A sinerxía en bioloxía
En bioloxía refírese ao concurso activo e concertado de varios órganos para realizar unha función. A sinerxía en socioloxía
A sinerxia fai referencia a asociacións que se reforzan mutuamente, sendo que todo proceso sinérxico produce resultados cualitativamente superiores ao agregado de actuacións illadas individuais. A sinerxía na teoría xeral de sistemas
En relación coa teoría de sistemas, a forma máis sinxela para explicar o termo sinerxía é examinando un obxecto ou ente tanxible ou intanxible e se ao analizar as partes illadamente estas non dá unha explicación relacionada coas características ou a conduta deste, entón estase falando dun obxecto sinérxico. Pódese dar recursividade en canto a que un sistema sinérxico estea composto á súa vez de subsistemas tamén sinérxicos.
Sinesio de Cirene

Sinesio de Cirene (370-413) foi un filósofo neoplatónico grego nado en Cirene, na actual Libia.
Os seus pais encargáronse de que tivese unha educación privilexiada, cun preceptor privado en casa e arredor do ano 390 foi a Alexandría, a capital cultural de Occidente no seu tempo, onde estudou con Hipatia (entre o ano 393 e o 395). Alí iniciouse en diversos saberes, incluíndo a filosofía neoplatónica e ciencias ocultas. Hypatia iniciou a Sinesio na filosofía, e concretamente no neoplatonismo; igualmente iniciou ó seu discípulo no misticismo de Jámblico e posiblemente nos oráculos caldeos. Mais Sinesio tamén se dedicou á investigación científica, elaborando un planisferio celeste e un hidroscopio para pesar líquidos. Realiza despois unha viaxe a Atenas, que o decepciona moito, chegando a dicir que os atenienses non se distinguen do resto na súa capacidade para entender a Platón e Aristóteles. Eloxio da calvicie
Escrita arredor de 396, a obra máis coñecida hoxe de Sinesio é o seu Eloxio da calvicie (φαλακρας εγκώμιον ), no que seguindo os tradicionais Encomios de Helena, responde ao Eloxio da cabeleira de Dión Crisóstomo: No ano 399 vai a Constantinopla a expor ao emperador Arcadio as queixas dos cidadáns da Cirenaica, que non poden facer fronte á presión fiscal. Nesa época escribe tamén os Contos exipcios e Da providencia.
Casa en Alexandría no 404 cunha cristiá e retírase ao campo para dedicarse a escribir. No 405 nace o seu primeiro fillo.
Bispo
O ano 410 ofrecéselle o bispado de Tolemaida, Sinesio medita ante o grande sacrificio e cambio de vida que suporía, e declara non estar disposto a defender cousas nas que non cre, como di en carta ao seu irmán (Carta 105): e tamén: Finalmente, tras seis meses de dúbidas, aceptou o nomeamento, e foi consagrado por Teófilo en Alexandría.
O seu pensamento era fundamentalmente neoplátónico e estaba influído por Platón e Aristóteles. Obras
Conservadas
De regno (Sobre o reinado)Un discurso ante o emperador Arcadio.
Dio, sive de suo ipsius instituto
Encomium calvitii, un jeu d'esprit, escrito como resposta ao ""Eloxio da cabeleira de Dión Crisóstomo
De providentia, tamén coñecido como O conto exipcio
De insomniis, un tratado sobre os soños
Constitutio
Catastasis, unha descrición do fin da Cirenaica romana
159 Epistolae (cartas, incluíndo unha -a 57- que é realmente un discurso)
10 Hymni
2 homilias
Un ensaio sobre a construción dun astrolabio
Perdidas
Un libro sobre a cría de cans
Poemas mencionados nas súas cartas
Sinestesia

A sinestesia é un tropo que consiste en mesturar elementos que se corresponden con percepcións de diferentes sentidos "fría mirada" ou tamén sentimentos con percepcións sensoriais (visuais, olfactivas, gustativas. .. ) como "amarga vitoria", "doce vinganza". Exemplos
Dous exemplos tirados da literatura galega poderían ser as frases: "Primaveras amargas" ou ben "áxiles cadros", da pluma de Manuel Antonio, na súa obra de poesía de vangarda titulada De catro a catro.
Na obra Ás de bolboreta (2009) de Rosa Aneiros, podemos atopar un parágrafo construído sobre a figura da sinestesia aplicada para a descrición da voz de Ana, unha das personaxes:
Sinfonía nº 39 (Mozart)

A sinfonía nº 39 en mi bemol maior, KV 543, é unha sinfonía composta por Wolfgang Amadeus Mozart en xullo-agosto de 1788.
Non se coñece nada sobre as circunstancias da súa creación, dura 28 minutos e está constituída por catro movementos Movementos
Adagio, Allegro
Andante con moto
Minueto e Trío
Allegro Orquestración
A partitura de Mozart require da utilización de:
Sinfonía nº 7 (Prokofev)

A Sinfonía Nº 7 en dó sostido menor Op. 131 de Serguei Prokofiev foi composta en 1952 como encargo da División Infantil da Radio Soviética. A súa estrea (a derradeira en vida do compositor) tivo lugar en outubro de 1952 baixo a batuta de Samuil Samosud. Movementos
Moderato
Allegetto
Andante espressivo
Vivace Orquestración
Sing Star

O SingStar é un videoxogo para as consolas PlayStation 2 e PlayStation 3 que simula un karaoke que emprega a entoación da voz para calcular as puntuacións.
Durante as cancións, na pantalla sae de fondo o videoclip da canción e no medio unha barras horizontais que representan o ton no que se ha de cantar a canción, e que serve para guiar aos concursantes. Segundo o nivel de dificultade, as barras son máis ou menos estreitas para esixir un nivel máis alto de afinación. A letra aparece na zona inferior da pantalla.
A compatibilidade coa cámara Eye Toy fai que sexa posíbel, en troques de ver o videoclip da canción, verse a un mesmo mentres canta. Hai diversas categorías en base ás puntuacións obtidas. A máis baixa é "Sen oído" mentres que a máis alta é "Singstar". As puntuacións van de 0 a 10. 000. Na actualidade existen 6 xogos sing star diferentes. O último é o "SingStar Latino.
Singular e plural en galego

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. O plural en galego fórmase utilizando as seguintes regras: Cando unha palabra remata en -n, hai que engadir un -s Cando unha palabra remata en -l, ten máis dunha sílaba e se pronuncia cargando a voz ao final (aguda), hai que suprimir o -l e engadir -is Pero, cando unha palabra non é aguda, o plural faise engadindo -es Cando unha palabra remata en vogal acentuada ou en ditongo, hai que engadir -s Para o resto das palabras, se remata en vogal engadimos -s, e se remata en consoante engádese -es:
Sinigrina

A sinigrina é un glicosinolato que pertence á familia dos glicósidos que se encontra nalgunhas plantas da familia das brasicáceas como as coles de Bruxelas, brócoli, e en sementes de mostaza negra (Brassica nigra) entre outras moitas. Cando os tecidos da planta que conteñen sinigrina son esmagados, relados ou danados, o encima da planta mirosinase degrada a sinigrina orixinando aceite de mostaza (alil isotiocianato), que é responsable do sabor picante da mostaza e do ravo picante (Armoracia rusticana). As sementes da mostaza branca, Sinapis alba, orixinan unha mostaza moito menos picante porque esta especie contén un glicosinato diferente chamado sinalbina.
O nome químico da sinigrina é alilglicosinolato ou 2-propenilglicosinolato.
A sinigrina é tamén alelopática (os seus produtos químicos inflúen no crecemento doutros organismos). .
Sinlap (cráter)

Sinlap é un cráter da lúa Titán, un dos satélites de Saturno. Aínda que antes de imaxes obtidas por radar pola sonda Cassini, falábase deste accidente xeolóxico coma depresión circular xa que o cráter está parcialmente erosionado e as imaxes anteriores ó uso do radar pola sonda Cassini eran de pouca calidade.
Recibiría o nome de Sinlap, un espírito do pobo Jingpo. Características
Sinlap está centrado a 11, 3° latitude norte e 16, 0° lonxitude oeste, dentro da rexión de Fensal e o oeste de Barazuto Facula (fácula que tamén está dentro de Fensal), ten uns 80-60 kms de diámetro, 1. 300 m de profundidade e non posúe un cumio central. Sinlap é extremadamente brillante e posúe unha grande área de terreo brillante circundante, indicativo da súa formación mediante un cráter de impacto, mediante un cometa ou asteroide de gran velocidade que se estima que debería ter un tamaño entre 5-10 kms. Este cráter (coma outros en Titán) asemellan estar parcialmente erosionados por unha mestura de axentes erosivos -area, metano ou parcialmente enchidos polo criovulcanismo-, a Cassini tamén albiscou o que poderían ser dunas de area, o que reafirmaría a erosión debida a area.
Sinoloxía

A sinoloxía (do grego antigo Σίνα Sína, "China", + -λογία -logía, "tratado", "estudo", "disciplina", derivado de λόγος lógos, "palabra", "dito", "expresión") é o estudo do mundo chinés, os seus idiomas e a súa cultura, exercido por persoas alleas a ela. Historia
En Occidente, o estudo da China data dos séculos XIII e XIV, época na que Marco Polo e Ibn Battuta introduciron a súa cultura. Pero o estudo sistemático comezou no século XVI, cos misioneiros cristiáns, entre os que destacaron os dominicos Francisco Varo e Juan Cobo, e o xesuíta Matteo Ricci. Estes temperáns traballos se centraron no estudo dos idiomas chineses, co fin de facilitar a conversión. Outras obras intentaron encontrar coincidencias entre o cristianismo e a cultura chinesa, a fin de poder difundilo.