proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Wilhelm Kubitschek

Wilhelm Kubitschek, nado o 28 de xuño de 1858 en Bratislava e finado o 2 de outubro de 1936 en Viena, foi un historiador clásico, epigrafista e numismático austríaco. Traxectoria
Logo de concluír a súa educación secundaria no Akademisches Gymnasium de Viena, entre 1875 e 1879 estudou Historia Antiga, Epigrafía e Arqueoloxía na Nuniversidade de Viena, onde contou con profesores como Otto Hirschfeld e Otto Benndorf. Posteriormente, ampliou a súa formación pasando unha estadía dun semestre na Universidade Humboldt de Berlín, como alumno de Theodor Mommsen, e obtivo o seu doutoramento en 1881. Entre 1881 e 1886 impartiu clases en institutos de secundaria de Hollabrunn, na Baixa Austria, e de Viena, e en 1887 acadou a habilitación como profesor universitario de Historia Antiga. En 1896 obtivo unha praza como profesor asociado da Universidade de Graz e o ano seguinte regresou a Viena como conservador do Gabinete Numismático (Münzkabinett) do Museo de Historia da Arte (Kunsthistorisches Museum), posto que compaxinou coa docencia de Arqueoloxía Romana, Epigrafía e Numismática na Universidade de Viena. En 1916 converteuse no sucesor de Eugen Bormann como profesor titular de Arqueoloxía e Epigrafía Romanas.
En 1903 foi nomeado conservador da Comisión Central para o Estudo e a Conservación da Arte e os Monumentos Históricos (Zentralkommission für Erforschung und Erhaltung der Kunst- und historischen Denkmale), e o ano seguinte conservador xeral dos monumentos antigos de Austria. Entre 1907 e 1913 foi o editor da publicación periódica Jahrbuch für Altertumskunde. Unha importante cantidade dos seus artigos foi publicada en Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft. Recoñecementos
(1923): Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres.
(1933): Medalla Huntington, da American Numismatic Society, de Nova York. Publicacións
Estes son algúns dos traballos monográficos máis representativos da traxectoria académica de Wilhelm Kubitschek. (1882). De Romanarum tribuum origine ac propagatione. Gerold, Viena.
(1889). Imperium Romanum tributim discriptum. Tempsky, Praga
(1896). Rundschau über ein Quinquennium der antiken Numismatik (1890-1894). Hölder, Viena.
(1915). Die kalenderbücher von Florenz, Rom und Leyden. Hölder, Viena.
(1916). Zur Geschichte von Städten des römischen Kaiserreiches, epigraphisch-numismatische Studien. Hölder, Viena.
(1923). Führer durch Carnuntum. Österreichisches Archäologisches Institut, Viena.
(1928). Grundriss der antiken Zeitrechnung. Beck, Múnic.
(1929). Ältere Berichte über den römischen Limes in Pannonien / 1. Hölder-Pichler-Tempsky, Viena.
(1932). Zur abfolge der prägungen der kaiser Marcus und Verus. Hölder-Pichler-Tempsky, Viena.
(1934). Studien zur Geographie des Ptolemäus. Hölder-Pichler-Tempsky, Viena.
Wilhelm Ostwald

Wilhelm Friedrich Ostwald (letón: Vilhelms Ostvalds); nado en Riga (Imperio Ruso) o 2 de setembro de 1853 e finado en Grossbothen (Alemaña) o 3 de abril de 1932, foi un químico, profesor universitario e filósofo alemán, premio Nobel de Química en 1909. Biografía
Naceu o 2 de setembro de 1853 na cidade de Riga, que naqueles momentos formaba parte do Imperio Ruso, e hoxe en día é a capital de Letonia, nunha familia de alemáns do Báltico.
Cursou estudos na Universidade de Dorpat (hoxe Universidade de Tartu), graduándose en 1875. Traballou como profesor en devandito centro ata 1881. De 1881 a 1887 foi profesor do Instituto Politécnico de Riga. En 1887 trasladouse á Universidade de Leipzig como profesor de química-física. Alí fundou o Instituto Ostwald, primeiro instituto dedicado ao estudo da físico-química, que dirixiu ata a súa xubilación en 1906.
Ostwald interesouse grandemente na idea da adopción dunha lingua auxiliar internacional, aprendendo primeiro esperanto, pero posteriormente interesaándose na reforma deste, o ido, movemento ao que doou parte do diñeiro obtido ao gañar o premio Nobel e traducindo parte da súa obra a devandito idioma.
Ostwald faleceu en Grossbothen, preto de Leipzig, o 3 de abril de 1932. Investigacións científicas
Formulou a lei de Ostwald que rexe os fenómenos de disociación nas disolucións de electrólitos. En 1900 descubriu un procedemento de preparación do ácido nítrico por oxidación do amoníaco, facilitando a produción en masa de fertilizantes e de explosivos por Alemaña durante a primeira guerra mundial. Ideou un viscosímetro que se segue utilizando para medir a viscosidad das disolucións.
Elaborou unha nova teoría da cor, defendendo a normalización das cores e creando en Dresde un laboratorio destinado ao seu estudo en 1920. Destacou, ademais, como escritor e editor científico. No campo da filosofía merece mencionarse a doutrina enerxética que elaborou e que intenta explicar a maioría dos fenómenos en función da súa enerxía física.
Entre as súas obras destacan Filosofía natural (1902) e Ciencia da cor (1923).
Obtivo o premio Nobel de Química en 1909 polas súas investigacións sobre a catálisis, os principios fundamentais que gobernan os equilibrios químicos e a velocidade de reacción e o equilibrio químico.
Wilhelm Streitberg

Wilhelm August Streitberg, nado en Rüdesheim am Rhein o 23 de febreiro de 1864 e finado en Leipzig o 19 de agosto de 1925, foi un lingüista alemán. Traxectoria
Estudou lingüística indoeuropea na Universidade de Leipzig, onde tivo como profesores a Karl Brugmann e Ernst Windisch. Dentro do ámbito dos estudos indoeuropeos especializouse nas linguas xermánicas, sendo recoñecidas as súas achegas ao estudo da lingua gótica. Xunto con Karl Brugmann editou a revista Indogermanische Forschungen, que se segue a publicar hoxe desde 1892. Obra
Urgermanische Grammatik (1896).
Gotisches Elementarbuch (1897; 2ª edición 1906, 3ª e 4ª edición 1910, 5ª e 6ª edición 1920).
Wilhelm Wien

Wilhelm Wien, nado en Fischhausen, Prusia Oriental, en 1864 e finado en Múnic en 1928, foi un físico alemán, Premio Nobel de Física en 1911. Traxectoria
Estudou en Göttingen, Heidelberg e Berlín. Profesor nas de Giessen, Würzburg e Múnic. Dedicouse sobre todo aos estudos de Termodinámica. O descubrimento da lei de radiación da calor (lei de Wien), fixo que se lle concedera o Premio Nobel de Física en 1911.
Wilkinson Microwave Anisotropy Probe

WMAP (acrónimo de Wilkinson Microwave Anisotropy Probe, Sonda de Anisotropía de Microondas Wilkinson) foi un observatorio espacial estadounidense lanzado o 30 de xuño de 2001 mediante un foguete Delta 7425 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral cara a unha órbita de Lisajous arredor do punto de Lagrange L2 do sistema Terra-Sol. Características
WMAP pertence ó programa Explorer da NASA, e dentro deste programa pertence ás naves de clase MIDEX, no que se encadran as sondas de presuposto medio. A súa misión era observar e estudar o fondo cósmico de microondas para determinar algúns parámetros da teoría do big-bang, investigar como e cando se formaron as primeiras galaxias. Para iso o observatorio medía as diferenzas de temperatura entre diferentes partes do ceo no rango das microondas.
O observatorio foi lanzado cara ao punto de Lagrange L2 do sistema Terra-Sol, a 1, 5 millóns de quilómetros de distancia da Terra na dirección contrario ao Sol, onde a gravidade dos dous corpos maiores se equilibran e o observatorio pode permanecer orbitando sen que nin a Terra nin o Sol lle pasen por diante.
Will Eisner

William Erwin "Will" Eisner, nado en Nova York o 6 de marzo de 1917 e finado en Lauderdale Lakes (Florida) o 3 de xaneiro de 2005, foi un creador de bandas deseñadas estadounidense. Traxectoria
Foi un dos primeiros teóricos da banda deseñada, experimentando na forma e no contido na serie The Spirit (1940–1952). Ademais popularizou a expresión novela gráfica coa publicación do seu libro Contrato con Deus. A súa importancia na historia da banda deseñada foi recoñecida coa creación dos Premios Eisner, entregados anualmente aos mellores autores e obras neste medio.
Outros traballos seus son Life on another planet, The force of life, New York - The Big City e os ensaios Comics & Sequential Art e Graphic Storytelling - Telling Comics Premios Eisner
En inglés Will Eisner Comics Industry Award é o premio da industria do cómic polos logros creativos na banda deseñada dos Estados Unidos. Creado en 1988, Will Eisner foi un habitual das cerimonias de entrega, na Convención Internacional de Cómic de San Diego (California) até o seu pasamento en 2005.
As categorías dos premios, que algúns equiparan aos Oscar dos cómics, inclúen mellor guionista, debuxante, rotulación, capa, colorista etc.
Dous galegos recibiron un Eisner, Miguelanxo Prado á mellor antoloxía, en 2004 pola súa participación en The Sandman: Endless Nights (obra colectiva de Neil Gaiman xunto a Dave McKean, Milo Manara, Bill Sienkiewicz entre outros), e Emma Ríos, en 2020 pola capa da súa obra Bella Muerte (Bela Morte).
Willard Boyle

Willard Sterling Boyle, nado en Amherst (Canadá), o 19 de agosto de 1924 e finado o 7 de maio de 2011 en Wallace, Nova Escocia (Canadá), foi un físico canadense. Traxectoria
Foi coinventor do CCD, un sensor usado nas cámaras fotográficas dixitais. Por este mesmo invento foille outorgado o Premio Nobel de Física en 2009, xunto a George E. Smith e Charles K. Kao.
Morreu o 7 de maio de 2011, ós 86 anos de idade.
Willem Barents

Willem Barents, nado en 1550 e finado en 1597, foi un navengante e explorador holandés. Traxectoria
Nado na illa frisoa de Terschelling, marchou a Ámsterdan e en 1594 dirixiu unha expedición de dous barcos na busca du paso polo norte cara ao leste de Asia. Explorou a costa oeste de Nova Cembla e seguiu cara ao norte ata que, cando estaba preto do extremo norte, viuse obrigado a regresar.
Ao ano seguinte dirixiu outra expedición de sete barcos que tamén fracasou. Na terceira viaxe o barco de Barents quedou atrapado na neve ao norte de Nova Zembla e Barents non sobreviviu. En 1871 descubriuse a cabana que Barents e a súa tripulación construíu para tentar sobrevivir, a casa estaba intacta e atopouse parte do seu diario.
Willem Einthoven

Willem Einthoven, nado en Semarang, (actual Indonesia), o 21 de maio de 1860 e finado en Leiden (Países Baixos) o 28 de setembro de 1927, foi un médico neerlandés. Traxectoria
Fillo dun médico militar, naceu na colonia holandesa de Xava, hoxe Indonesia. Trala morte do pai, a familia regresou ó seu país, onde Einthoven acabou obtendo a licenciatura en Medicina na Universidade de Utrecht.
Pronto foi nomeado profesor de fisioloxía e histoloxía na Universidade de Leiden, onde desenvolvería o seu labor investigador. Ós 26 anos de idade, era un científico de notable reputación, participaba en numerosos foros científicos internacionais e falaba varias linguas con extraordinario dominio.
En 1901, Einthoven publicou o seu primeiro artigo científico comunicando as súas experiencias co galvanómetro de corda e a súa utilidade para o rexistro dos potenciais cardíacos ("Un nouveau galvanométre. Arch Néerland Sci exactes naturelles, Serie 2, 6: 625-633"). Cinco anos máis tarde, describía con detalle as aplicacións clínicas do electrocardiograma nun artigo titulado: "Le telecardiogramme (1906). Arch Int Physiol. 4: 132-164". Este artigo sentou as bases para a extraordinaria avalancha informativa que se desenvolveu desde entón acerca desta imprescindible ferramenta na análise cardiolóxica.
Os seus traballos fixéronlle merecedor do Premio Nobel de Medicina en 1924.
Willem Schouten

Willem Cornelisz Schouten, nado en 1567, e finado en 1625, foi un navegador neerlandés natural da cidade de Hoorn. Con Jacob Le Maire realizou unha viaxe de exploración do océano Pacífico descubrindo o Cabo de Fornos. As illas Schouten, ó norte da Nova Irlanda, Papúa-Nova Guinea, recibiron o seu nome.
Willem Schouten era un navegante con experiencia que xa tiña feito tres viaxes para a Compañía Holandesa das Indias Orientais. Xuntouse á Compañía Australiana, organizada en Hoorn, como capitán do Eendracht na expedición de Jacob Le Maire (1615-1616). O seu irmán, Jan Schouten, era o capitán do Hoorn que se incendiou mesmo antes de dobrar o cabo de Fornos, e pouco despois Jan morreu de escorbuto.
Cruzou o Pacífico descubrindo, entre outras illas, as illas Hoorn (Futuna e Alofi en Wallis e Futuna), nome da súa cidade natal. Convenceu a Le Maire a seguir a ruta polo norte da Nova Guinea, doutro xeito irían parar ó perigoso Mar do Coral ó norte de Australia.
O navío foi confiscado en Xava por quebrar o monopolio da Compañía Holandesa das Indias Orientais, e Schouten foi enviado a Ámsterdam. Axiña publicou o relato da viaxe, en 1618, con grande éxito popular e múltiples reedicións e traducións.
Nunha quinta viaxe morreu, en 1625, próximo a Antongil, en Madagascar.
Willemita

A willemita é un mineral do grupo dos silicatos de fórmula Zn2(SiO4). A súa composición química corresponde a un 72, 96% de ZnO e un 27, 04% de SiO2. Como impurezas máis comúns contén aluminio, ferro, manganeso e chumbo.
Foi descuberto en 1830, e denominouse así na honra do rei Guillerme I dos Países Baixos (Willem I).
Ocasionalmente tamén recibe o nome de belxita. Propiedades
A willemita pode ter diversas cores —branca, verdosa, amarelada, gris, pardo, azul-verde— e ten brillo graxo ou mate.
É un mineral fluorescente e fosforescente, de cor verde brillante baixo luz ultravioleta de onda curta e raios X.
Se ben é un dos poucos silicatos que pertence ao sistema cristalino trigonal, a súa rede é romboédrica. Morfoloxía e formación
Os cristais da willemita son fibrosos, romboédricos ou tabulares.
É un silicato de cinc secundario relativamente común en moitos depósitos de zinc ou chumbo-zinc que conteñen ou contiveron blenda; fórmase a partir deste último mineral pola oxidación nun ambiente silíceo.
Xeralmente está asociado á pedra calcaria, aínda que tamén aparece asociado tipicamente á cincita vermella e á franklinita. Depósitos
Son escasos os xacementos deste mineral, podéndose destacar os de Franklin (Nova Jersey), onde aparece asociado a cincita e franklinita, e os de Arizona, ambos nos Estados Unidos. En México hai depósitos en Bolaños (Xalisco) e Batopilas (Chihuahua).
Willendorf

Willendorf, tamén coñecida como "Willendorf in der Wachau", é unha aldea de Wachau, Baixa Austria, no Distrito de Krems-Land, situada a 209 m sobre o nivel do mar, na marxe esquerda do Río Danubio. O lugar é unha Katastralgemeinde da comunidade política de Aggsbach.
A aldea é tamén famosa por ser o lugar onde se atopou a Venus de Willendorf.
William Alfred Fowler

William Alfred "Willie" Fowler, nado en Pittsburgh, EUA o 9 de agosto de 1911, finado en Pasadena o 14 de marzo de 1995, foi un físico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Física en 1983. Traxectoria
Estudou física na Universidade Estatal de Ohio e conseguiu o doutoramento en física nuclear no Instituto Tecnolóxico de California.
A publicación en 1957 do seu artigo Synthesis of the Elements in Stars, realizado con Margaret Burbidge, Geoffrey Burbidge e Fred Hoyle, conseguiu explicar como a abundancia de todos os elementos químicos nas estrelas podían ser explicados polo proceso de nucleosíntese.
Fowler gañou o Henry Norris Russell Lectureship da Sociedade Astronómica Americana en 1963, a medalla Eddington en 1978, a medalla Bruce en 1979 e, finalmente en 1983, foi recoñecido co Premio Nobel de Física polos seus estudos sobre os procesos importantes na estrutura e evolución das estrelas, premio que compartillou co físico indio Subrahmanyan Chandrasekhar.
William Baffin

William Baffin, nado en Londres en 1584 e finado na illa de Ormuz o 23 de xaneiro de 1622, foi un navegante inglés. Traxectoria
Foi piloto de James Hall, e á morte deste en Groenlandia pasou a servir nos baleeiros das Spitsbergen. En 1615 acompañou ao capitán Robert Bylot na procura do Paso do Noroeste, entre o Atlántico e o Pacífico, e en 1616 chegou á baía que agora se denomina Baía de Baffin.
William Bateson

William Bateson, nado en Whitby o 8 de agosto de 1861 e finado en Merton o 8 de febreiro de 1926, foi un biólogo e xenetista inglés, un dos redescubridores do traballo de Mendel, razón pola que é considerado un dos fundadores da xenética humana. Porén, Bateson foi moi crítico coa concepción exclusivamente cromosómica da herdanza e defendeu unha teoría saltacionista da evolución.
William Beebe

Charles William Beebe, nado o 29 de xullo de 1877 e finado o 4 de xuño de 1962, foi un naturalista, explorador e escritor estadounidense. Traxectoria
Naceu en Brooklyn, Nova York, conservador de ornitoloxía da York Zoological Society desde 1899 ata 1952 e director do departamento de Investigación Tropical desde 1919. Escribiu moitos libros sobre as súas expedicións que foron éxitos de venda nos anos vinte e trinta. Escribiu regularmente na National Geographic Magazine. A súa A Monograph of the Pheasants (1918-1922), permanece como unha referencia clásica para o estudo dos faisáns. Encabezou expedicións a Nova Escocia, Güiana, Venezuela, Galápagos, Borneo e outras rexións.
O 22 de setembro de 1927 casou con Helen Elswyth Thane Ricker, autora de novelas románticas co sobrenome de Elswyth Thane.
O seu interese na exploración das profundidades mariñas levouno a axudar no desenvolvemento da batisfera inventada por Otis Barton. En 1930 descendeu ós 183 m de profundidade nas proximidades da Illa Nonsuch nas Bermudas, onde en 1934 bateu o récord chegando ós 923 metros. Beebe fixo un total de 35 inmersións no batisferio entre 1930 e 1934.
En 1942 estableceu un centro para o estudo da xungla en Caripito, Venezuela. In 1950 mercou 92 ha de terra no Val de Arima en (Trinidad e Tobago), á que chamou "Simla", converténdose na Estación de Investigación Tropical da New York Zoological Society. Nos seus últimos anos, Beebe, adoitaba observar durante horas ás aves con binoculares en Simla Obra
Two Birds Lovers in Mexico, 1905
The Birds: Its Form and Function, 1906
Tropical Wild Life, 1917
Monograph of the Pheasants, 1918-1922 (4 volumes)
Jungle Peace, 1918
Galápagos, World's End, 1923
Jungle's Days, 1925
The Arcturus Adventure: Beneath Tropic Seas, 1928
Half Mile Down, 1934
Book of Bays, 1942
The Book of Naturalists, 1945
William Bradford Shockley

William Bradford Shockley, nado en Londres o 13 de febreiro de 1910 e finado en Stanford (California) o 12 de agosto de 1989, foi un físico estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1956. Traxectoria
Era fillo de pais norteamericanos. Instalado coa súa familia en California estudou física no Instituto Tecnolóxico de California para doutorarse no ano 1936 no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts.
Finou por mor dun cancro de próstata. Investigacións científicas
Iniciou os seus primeiros traballos ao redor dos electróns nos Laboratorios Bell de Nova Jersey, continuando posteriormente na investigación sobre o radar, até que en 1942 abandonou o seu trabalo nos Laboratorios Bell para desempeñar o cargo de director do Grupo de investigación da guerra antisubmarina da Universidade de Columbia.
Ao final da segunda guerra mundial os laboratorios Bell formaron un grupo de traballo ao redor da física de estado sólido, conducido por Shockley e o químico Stanley Morgan, coa colaboración de John Bardeen, Walter Houser Brattain, Gerald Pearson, Robert Gibney, Hilbert Moore e varios técnicos. A súa asignación era buscar unha alternativa de estado sólido aos amplificadores de cristal fráxiles da válvula sen carga. As súas primeiras tentativas foron baseadas nas ideas de Shockley sobre usar un campo eléctrico externo nun semicondutor para afectar á súa condutividade. Estes intentos fallaron a cada proba, até que Bardeen suxeriu unha teoría que facía que os estados superficiais evitaran que o semicondutor penetrase no campo. As súas procuras continuaron coa descrición do díodo, a versión electrónica da válvula sen carga. As súas procuras ao redor dos semiconductores levárono a formular o 4 de xullo de 1951 o transistor bipolar, obtendo o seu patente o setembro do mesmo ano.
En 1957 fundou o seu propio laboratorio de investigación, Fairchild Semiconductor, pero a súa forma de levar a empresa provocou que oito dos seus investigadores abandonasen a compañía o 1958, entre eles Robert Noyce e Gordon Moore que máis tarde crearían Intel.
No ano 1956 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con John Bardeen e Walter Houser Brattain, pola súa investigación en semicondutores e polo descubrimento do efecto transistor.
A finais da década de 1960 Sockley realizou unhas controvertidas declaracións sobre as diferenzas intelectuais entre as razas, defendendo que os test de intelixencia mostraban un factor xenético na capacidade intelectual revelando que os afro-norteamericanos eran inferiores aos norteamericanos brancos, así como que a maior taxa de reprodución entre os primeiros tivo un efecto regresivo na evolución.
William Burley Lockwood

William Burley Lockwood, nado o 13 de abril de 1917 e finado o 30 de abril de 2012, foi un profesor de filoloxía xermánica e indoeuropea e lingüista británico. Traxectoria
Tras saír da escola traballou nun hotel, nos ferrocarrís e nun emprego informal en Frankfurt cando estalou a Crise dos Sudetes en 1938. Ao ano seguinte trasladouse a Inglaterra e estudou nas Universidades de Manchester e Bristol, obtendo unha particular distinción en alemán. Traballou brevemente na Universidade de Durham (1945) e logo ensinou na de Birmingham ata que en 1961 foi invitado a presidir a cátedra de Filoloxía Comparada na Humboldt-Universität de Berlín Oriental; pero nese ano levantouse o famoso Muro de Berlín e tras catro anos de crecente desilusión política volveu a Occidente. Un ano máis tarde foi invitado a ocupar un posto especialmente establecido para el na Universidade de Reading, que se volveu cátedra en 1968, e permaneceu nela ata a súa xubilación en 1982. De extensos e profundos coñecementos, foron proverbiais tanto o seu fobia á tecnoloxía e ás tarefas administrativas como o seu contaxioso entusiasmo por resolver calquera problema erudito, lingüístico ou etimolóxico. Obras
An Informal History of the German Language (1965, 2ª ed. 1976).
Historical German Syntax (1968).
A Panorama of Indo-European Languages (1972).
Languages of the British Isles Past and Present (1975).
An Introduction to Modern Faroese (1977, 4th edn. 2002).
The Oxford Dictionary of British Bird Names (1984, 2nd edn. 1993).
German Today: The Advanced Learner's Guide (1987).
Lehrbuch der modernen jiddischen Sprache (1995).
An Informal Introduction to English Etymology (1995).
William Cameron Menzies

William Cameron Menzies, nado en New Haven (Connecticut) o 29 de xullo de 1896 e finado nos Ánxeles (California) o 5 de marzo de 1957 foi un director de produción e director artístico estadounidense que tamén traballou como director, produtor e guionista. Traxectoria
Menzies naceu en Connecticut, fillo dos emigrantes escoceses Charles A. e Helen. Estudou nas universidades de Yale e Edimburgo e tras servir no exército estadounidense na primeira guerra mundial asistiu á Art Students League of New York.
Menzies uniuse á Famous Players-Lasky, que logo evolucionou na Paramount Pictures, traballando en efectos especiais e deseño. En 1929, co produtor Joseph M. Schenck creou unha serie de curtametraxes sonoras, incluíndo unha versión de dez minutos de The Sorcerer's Apprentice, de Paul Lukas. O seu traballo en The Adventures of Tom Sawyer (1938) levou o produtor David O. Selznick a contratalo para Foise co vento (1939). Menzies foi o director da secuencia do incendio de Atlanta e remontou a secuencia onírica de Salvador Dalí no filme Spellbound (1945), de Alfred Hitchcock.
Ademais do seu traballo como director artístico, dirixiu filmes dramáticos e fantásticos, entre eles Things to Come, baseado na obra de H. G. Wells, e Invaders from Mars.
Menzies finou de cancro pouco despois de rematar o seu traballo como produtor asociado de A volta ao mundo en oitenta días (1956). Filmografía
Director artístico
The Iron Mask (1929)
Alibi (1929)
Condemned (1929)
Coquette (1929)
Puttin' on the Ritz (1930)
Alice in Wonderland (1933, tamén coguionista)
Made for Each Other (1939)
Sinfonía da vida (1940)
The Devil and Miss Jones (1941)
The Pride of the Yankees (1942)
Kings Row (1942)
For Whom the Bell Tolls (1943)
Arch of Triumph (1948)
Invaders from Mars (1953)
Director
Things to Come (1936)
Conquest of the Air (1936, codirector sen acreditar)
The Green Cockatoo (1937)
The Thief of Bagdad (1940, sen acreditar)
The Whip Hand (1951)
Address Unknown (1944)
Duel in the Sun (1946, sen acreditar)
Tambores do sur (1951)
The Maze (1953)
Invaders from Mars (1953)
William Clark

William Clark, nado en Caroline (Virxinia) o 1 de agosto de 1770 e finado en St. Louis (Missouri) o 1 de setembro de 1838, foi militar, naturalista, político e explorador estadounidense. É coñecido sobre todo por ter acompañodo a Meriwether Lewis na chamada Expedición de Lewis e Clark, levada a cabo no territorio de Luisiana.
William Daniel Phillips

William Daniel Phillips, nado en Wilkes-Varre (Pensilvania) o 5 de novembro de 1948, é un físico estadounidense. Traxectoria
A súa tese doutoral trataba sobre o momento magnético do protón na auga. Despois traballou co condensado Bose-Einstein. En 1997 gañou o Premio Nobel de Física xunto con Claude Cohen-Tannoudji e Steven Chu polas súas contribucións ao campo da refrixeración mediante láser, unha técnica para mover átomos en estado gasoso para estudalos mellor desenvolvidos no NIST. Phillips é tamén profesor de física na Universidade de Maryland.
William Henry Bragg

Sir William Henry Bragg, nado en Wigton o 2 de xullo de 1862 e finado en Londres o 10 de marzo de 1942, foi un físico e profesor universitario inglés galardoado en 1915 co Premio Nobel de Física xunto co seu fillo William Lawrence Bragg. Traxectoria
Estudou no King William's College (na Illa de Man), e no Trinity College de Cambridge. Foi profesor de física e matemáticas na Universidade de Adelaida (Australia, 1886-1908), na Universidade de Leeds (1909-1915), na de Universidade de Londres (1915-1923). Desde 1923 foi profesor de química no Real Instituto de Gran Bretaña (1923-1942) e director do laboratorio de investigación Davy-Faraday.
En 1906 foi elixido membro da Royal Society. En 1920 foi honrado cabaleiro (sir). En 1928, elixido presidente da Asociación Británica para o Progreso das Ciencias e en 1935 da Royal Society, cargo que ocupou ata 1940. Investigacións científicas
Xunto co seu fillo William Lawrence Bragg, formulou a lei de reflexión dos raios X dunha lonxitude de onda determinada cando inciden nunha superficie cristalina. Idearon o espectrógrafo de raios X, que lles permitiu determinar a posición dos átomos en varias clases de cristais.
En 1915 ambos recibiron o premio Nobel de Física, sendo a primeira vez que sucedía o feito de que un pai e o seu fillo recibisen o premio Nobel.
Entre as súas obras merecen ser apuntadas The World of Sound (1920), Concerning the Nature of Things (1925) e The Universe of Light (1933).
William Howard Stein

William Howard Stein, nado en Nova York o 25 de xuño de 1911 e finado na mesma cidade o 2 de febreiro de 1980, foi un químico, bioquímico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Química en 1972. Traxectoria
Estudou química na Universidade Harvard, onde se licenciou en 1930, e posteriormente doutorouse na Universidade de Columbia en 1939. Na Universidade Rockefeller de Chicago iniciou a súa investigación baixo a dirección de Max Bergmann, xunto a Stanford Moore e, posteriormente, foi nomeado catedrático de bioquímica. Investigación científica
Xunto a Stanford Moore logrou completar a secuencia da molécula da ribonucleasa, observando a natureza e orde dos seus cento vinte e cinco aminoácidos. Foi a primeira encima cuxa estrutura se clarificou definitivamente.
En 1972 foille concedido a metade do Premio Nobel de Química, que compartiu con Stanford Moore, polos seus traballos sobre a relación entre a estrutura química e a actividade catalítica do núcleo das moléculas da ribonucleasa. A outra metade do premio recaeu nos traballos independentes de Christian B. Anfinsen sobre a ribonucleasa.
William Huggins

William Huggins nado en Londres o 7 de febreiro de 1824 e finado o 12 de maio de 1910, foi un astrónomo británico. Traxectoria
Construíu un observatorio privado no número 90 de Tulse Hill, ao sur de Londres, onde realizou un amplo traballo de observación sobre as liñas de absorción e emisión espectral de varios corpos celestes. Foi o primeiro en distinguir entre nebulosas e galaxias, mostrando como algunhas (como Orión) teñen espectros característicos dos gases, mentres que outras, como Andrómeda, teñen espectros característicos das estrelas. Tamén foi o primeiro en intentar medir a velocidade radial das estrelas.
Huggins presidiu a Royal Society entre 1900 e 1905. Vida persoal
Casou con Margaret Lindsay Huggins, que foi a súa colaboradora.
William James Sidis

William James Sidis, nado o 1 de abril de 1898 en Nova York e finado o 17 de xullo de 1944, foi un matemático estadounidense. Tratouse dunha das persoas máis intelixentes das que se ten noticia a xulgar polo seu cociente intelectual, estimado entre 250 e 300. Era Fillo dos inmigrantes Sarah Mandelbaum Sidis e Boris Sidis. Inventou unha lingua: o vendergood.
William Jardine

Sir William Jardine, nado o 23 de febreiro de 1800 en Edimburgo, e finado na mesma cidade o 21 de novembro de 1874, foi un nobre (7º baronet de Applegirth) e naturalista escocés. Traxectoria
Jardine contribuíu considerabelmente á vulgarización da historia natural no Reino Unido vitoriano, editando a moi popular The Naturalist's Library (en corenta volumes). Esa obra está dividida en catro partes principais: ornitoloxía, mamiferoloxía, entomoloxía e ictioloxía. Cada parte foi preparada por eminentes naturalistas. Entre os artistas que colaboraron nese proxecto está Edward Lear (1812-1888).
Outras publicacións de Jardine son: Natural History of Selborne de Gilbert White (1720-1793) (o que contribuíu ao recoñeeimento deste naturalista).
Illustrations of Ornithology (1825-1843).
Tamén colaborou na publicación de Birds of America de Alexander Wilson (1766-1813).
Jardine foi o autor de numerosas descricións de especies de aves, moitas delas en colaboración co seu amigo Prideaux John Selby (1788-1867). Abreviatura
A abreviuatura Jardine emprégase para recoñecer a William Jardine como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
William Lawrence Bragg

Sir William Lawrence Bragg, nado en Adelaida (Australia) o 31 de marzo de 1890 e finado en Ipswich (Inglaterra) o 1 de xullo de 1971, foi un físico británico galardoado en 1915 co Premio Nobel de Física xunto co seu pai William Henry Bragg. Traxectoria
Naceu en Australia, daquela parte do Imperio Británico. Fillo do físico británico sir William Henry Bragg, en 1904, con tan só 15 anos, comezou a estudar na Universidade de Adelaida matemáticas, química e física. Graduouse en 1908, con 18 anos. Ese mesmo ano o seu pai aceptou un traballo na Universidade de Leeds, trasladándose a familia a Inglaterra. No outono de 1909 entrou no Trinity College de Cambridge. Graduouse en matemáticas a pesar de estar en cama con pneumonía cando tivo que facer o exame. Posteriormente dedicouse ao estudo da física, graduándose en 1911.
Foi profesor da Universidade Vitoria de Manchester (1919-1937) e nomeado director do Laboratorio Nacional de Física (1937-1938). En 1938 foi nomeado profesor de física experimental da Universidade de Cambridge. En 1941 foi honrado co título de cabaleiro (sir). Investigacións científicas
Colaborou nas investigacións que estaba levando a cabo o seu pai en canto aos fenómenos de refracción e difracción dos raios X, e por estas investigacións foille outorgado o premio Nobel de Física en 1915, xunto co seu pai. Desenvolveu a lei de Bragg.
William Lawrence Bragg con 25 anos é a persoa máis nova que recibiu un Premio Nobel.
Tras a segunda guerra mundial retornou ao laboratorio Cavendish da Universidade de Cambridge para continuar os seus traballos. A partir de 1948 interesouse pola estrutura das proteínas. Sen relación directa co descubrimento da estrutura do ADN en 1953 por parte de Francis Crick e James Watson, este último recoñeceu que puideron chegar a tal feito grazas aos avances de Lawrence Bagg na utilización dos raios X.
Entre os seus escritos hai que destacar The Crystalline State (1934) e Atomic Structure of Minerals (1937).
William Lawrence Tower

William Lawrence Tower, nado o 22 de decembro de 1872 e finado en xullo de 1967, foi un zoólogo estadounidense nado en Halifax, Massachusetts. Traxectoria
Educouse na Lawrence Scientific School (Harvard), na Harvard Graduate School, e na Universidade de Chicago (licenciado (B. S. ) en 1902), onde ensinou desde entón, converténdose en profesor asociado en 1911.
Tower destacou polo seu traballo experimental en herdanza, investigando a herdanza dos caracteres adquiridos proposta polo lamarckismo e a leis da herdanza en escaravellos e publicar An Investigation of Evolution in Chrysomelid Beetles of the Genus Leptinotarsa (1906). Este estudo documentaba a indución ambiental de mutacións e especiación e é probablemente o primeiro (aínda que posiblemente desacreditado) de xeración de mutacións en animais. Publicou tamén The Development of the Colors and Color Patterns of Coleoptera (1903) e, con Coulter, Castle, Davenport e East, un ensaio sobre Heredity and Eugenics (1912).
Tower estivo envolvido en escándalos persoais e profesionais. Dimitiu da Universidade de Chicago en 1917 despois dun divorcio moi público, pero por aquel entón xa creara descontento entre os estudantes e profesores. Na sociedade da súa época, o seu ateísmo profeso causaba ofensa a algúns, como o estudante graduado Warder Clyde Allee. Tower causou friccións políticas dentro do departamento e moitos membros non confiaban na súa ética profesional. Os resultados experimentais dos que informou Tower en 1906 e 1910 viuse que incluían graves discrepancias que el se negou a explicar. A súa afirmación de que os resultados experimentais se perderan nun incendio aumentou o escepticismo dos seus colegas. William Bateson, T. D. A. Cockerell e R. A. Gortner foron especialmente críticos co seu traballo. Unha recepción máis positiva foi a do botánico Henry Chandler Cowles.
Suxeriuse que a súa investigación puido ser unha falsificación. O xenetista William E. Castle, que visitou o laboratorio de Tower, non tivo unha boa impresión das condicións experimentais. Posteriormente concluíu que Tower falsificara os datos. Castle pensaba que o incendio era sospeitoso e tamén a afirmación de Tower de que unha fuga de vapor no seu invernadoiro destruíra todo o seu stock de escaravellos. Publicacións
The Development of the Colors and Color Patterns of Coleoptera (1903)
An Investigation of Evolution in Chrysomelid Beetles of the Genus Leptinotarsa (1906)
The Mechanism of Evolution in Leptinotarsa (1918)
William Lipscomb

William Nunn Lipscomb, Jr, nado o 9 de decembro de 1919 en Cleveland, Ohio, (EUA) e finado o 14 de abril de 2011, é un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1976. Traxectoria
Estudou na Universidade de Kentucky e doutorouse no Instituto Tecnolóxico de California en 1946. Foi profesor de química inorgánica na Universidade de Minnesota e desta mesma disciplina na de Harvard desde 1959. Investigacións científicas
Especialista en química experimental e teórica, así como en bioquímica, Lipscomb utilizou técnicas de difracción de raios X no estudo das enzimas da concavalina e o glicagón entre outras. Tamén estudou os hidruros de boro ou borano, desenvolvendo unha teoría de enlácelos interatómicos que explica a estrutura poliédrica destes compostos químicos.
Foi elixido para a Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos en 1961.
En 1976 foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre a estrutura do borano.
William M. Gardner

William Maving Gardner, nado en Newcastle upon Tyne o 25 de maio de 1914 e finado en Wittersham, Kent, o 28 de decembro de 2000, foi un gravador, calígrafo, deseñador de moedas e autor inglés, vinculado profesionalmente á Royal Mint de Londres durante tres décadas. Traxectoria
Nado en Newcastle upon Tyne en 1914, William M. Gardner cursou a súa formación artística no Royal College of Art de Londres.
A sona de Gardner vénlle dada sobre todo por ser o autor dos deseños de diversas moedas circulantes británicas, entre eles os reversos da popular moeda de tres peniques de latón e dos xilins cos escudos de Inglaterra e de Escocia cuñados a nome de Isabel II a partir de 1953, así como os da moeda de 20 peniques, xa de carácter decimal, emitida a partir de 1982. Ademais, Gardner creou tamén deseños para unha boa cantidade de moedas cuñadas pola Royal Mint para territorios como Chipre, Nova Zelandia ou as illas Malvinas.
En 1963, Gardner exerceu como profesor visitante e conferenciante do programa de belas artes da Universidade Estatal de Colorado, e nos anos seguintes fixo viaxes frecuentes para investigar a arte e a artesanía de países como os Estados Unidos, a Polinesia, Nova Zelandia, Australia e o Nepal.
Entre outras entidades e sociedades eruditas, William Gardner pertenceu á Society of Scribes and Illuminators, da Society of Numismatic Artists and Dersigners e á The Arts and Crafts Exhibition Society, e a partir de xaneiro de 1968 foi membro honorario da Real Sociedade Numismática de Nova Zelandia. Vida persoal
William Maving Gardner estivo casado con Joan Margaret Pollard (1912-1982). Gardner finou en Wittersham, Kent, o 28 de decembro de 2000, os 86 anos de idade, e o seu corpo foi soterrado no cemiterio desa localidade. Publicacións
(1982). Alphabet at Work. St. Martin's Press, Nova York. ISBN 0-312-02139-9
(1988). William Gardner's Book of Calligraphy. Wildwood House. ISBN 0-7045-3101-1 Obras
William Maddock Bayliss

William Maddock Bayliss, nado en Wolverhampton en 1860 e finado en Londres en 1924, foi un fisiólogo inglés. Traxectoria
Estudou en Londres e Oxford. En 1888 obtén un posto de profesor no University College de Londres e comeza a colaborar con Ernest Starling, con quen en 1902 descobre a secretina, hormona do páncreas.
Escribiu The Nature of Enzyme Action (1908), The Vaso-Motor System (1923). A súa mellor obra é Principles of General Physiology (1915), considerado o mellor libro sobre o tema na época.
William Morris

William Morris, nado en Clay Hill Walthamstow, Inglaterra, o 24 de marzo de 1834 e finado o 3 de outubro de 1896, foi un artesán, pintor, poeta, escritor e activista político británico, fundador do movemento Arts and Crafts. Obra
The Defence of Guinevere, and other Poems, 1858
The Life and Death of Jason, 1867
The Earthly Paradise, 1868-70
Love is Enough, or The Freeing of Pharamond, 1872
The Story of Sigurd the Volsung and the Fall of the Nibelungs, 1876
A Dream of John Ball, 1886
O clan dos Lupercos (The House of the Wolfings, 1888)
The Roots of the Mountains, 1889
News from Nowhere or An Epoch of Rest, 1890,
The Story of the Glittering Plain, 1890
The Well at the World's End, 1892
O bosque de alén do mundo (The Wood Beyond the World, 1892)
William Parry Murphy

William Parry Murphy, nado en Stoughton, Wisconsin o 6 de febreiro de 1892 e finado en Brookline, Massachusetts o 9 de outubro de 1987, foi un médico estadounidense que compartiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1934 con George Richards Minot e George Hoyt Whipple polo descubrimento da terapéutica da anemia perniciosa con extractos de fígado. Traxectoria
Estudou na Universidade de Oregón e na Facultade de Medicina da Universidade Harvard.
William Ramsay

Sir William Ramsay, nado en Glasgow o 2 de outubro de 1852 e finado en High Wycombe (Buckinghamshire) en 1916, foi un químico británico que recibiu o Premio Nobel de Química de 1904 polas súas investigacións acerca dos gases nobres. Xunto co físico John William Strutt, foi o descubridor do gas argon. Traxectoria
Fillo de William Ramsay e Catherine Robertson, era sobriño do xeólogo sir Andrew Ramsay.
Estudou química nas universidades de Glasgow e Tubinga. Foi profesor de química do University College de Bristol en 1880 e director do mesmo ao ano seguinte. En 1887 trasladouse a Londres onde exerceu como profesor de química do University College ata que se xubilou en 1913.
A boa situación de Ramsay nos círculos científicos conduciu ao seu desafortunado asunto en 1905 coa compañía Industrial and Engineering Trust Ltd. , unha corporación cun suposto proceso secreto para extraer o ouro da auga do mar. A corporación comprou propiedades ao longo da costa inglesa para pór en marcha o proceso de extracción, pero a compañía foi desenmascarada rapidamente pola opinión pública, e nunca conseguiu nada de ouro.
Ramsay faleceu aos 63 anos de idade na súa residencia de High Wycombe, situada no condado de Buckinghamshire, e foi enterrado na igrexa da parroquia de Hazelmere.
En 1976 construiose a escola superior Sir William Ramsay School, en Hazlemere en High Wycombe. Investigacións científicas
Entre 1885 e 1890 publicou notables estudos sobre os óxidos de nitróxeno. Descubriu cinco elementos gasosos inertes, os chamados gases nobres: o argon en 1894, traballando con Rayleigh; o helio en minerales terrestres, en 1895; e o cripton, o neon e o xenon, xuntamente con Morris Travers, en 1898. Contribuíu ao coñecemento de que o helio é un produto da desintegración atómica do radio.
Recibiu o premio Nobel de Química do ano 1904 polo descubrimento dos compoñentes do aire e determinar a súa situación na Táboa periódica dos elementos. Pero as súas achegas posteriores no campo da radioactividade teñen tanta ou máis importancia aínda.
Escribiu Gases of the Atmosphere (1896), Modern Chemistry (1902) e Essays, Biographical and Chemical (1908). Recoñecemento
Na súa honra bautizouse o cráter Ramsay da Lúa.
William Sharp Macleay

William Sharp Macleay ou MacLeay, nado en Londres o 21 de xullo de 1792 e finado en Sydney o 26 de xaneiro de 1865, foi un entomólogo británico Traxectoria
William Sharp Macleay era fillo do naturalista Alexander Macleay (1767-1848). A súa obra principal é Horae Entomologicae (1819-1821). Algunhas partes foron publicadas máis tarde por separado (como Annulosa Javanica or an attempt to illustrate the natural affinities and analogies of the insects collected in Java by T. Horsfield. Coleoptera). As súas outras publicacións inclúen Remarks on devastation occasioned by Hylobius abietis in fire plantations publicada no Zoological Journal así como notas distintas das Transactions of the Entomological Society of London. Macleay enviou moitos insectos a Frederick William Hope (1797-1862). Estes realízanse actualmente no Hope Entomological Department de Cambridge. Macleay é o defensor dun sistema de clasificación efémero: o sistema quinario que utiliza nas súas publicacións.
William Smith O'Brien

William Smith O'Brien (en irlandés Liam Mac Gabhann Ó Briain), nado en Newmarket-on-Fergus o 17 de outubro de 1803 e finado o 18 de xuño de 1864, foi un nacionalista irlandés, deputado e líder do movemento Irlanda Nova. Condenado por sedición pola revolta de 1848, a súa sentenza foi conmutada pola deportación á Terra de Van Diemen. En 1854 foi liberado a condición de exilarse de Irlanda, pasando a vivir en Bruxelas durante dous anos. En 1856, O'Brien foi indultado e regresou a Irlanda, mais non volveu entrar en política.
William Standish Knowles

William Standish Knowles, nado o 1 de xuño de 1917 en Taunton, Massachusetts (EUA) e finado o 13 de xuño de 2012 en Chesterfield, Missouri (EUA), foi un químico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2001. Traxectoria
Doutorouse na Universidade de Columbia en 1942. Xubilouse en 1986. En 2001 foi galardoado, xunto co xaponés Ryoji Noyori, coa metade do Premio Nobel de Química polos seus traballos conxuntos sobre a reacción de hidroxenización utilizando catalizadores quirais. A outra metade do premio recaeu no seu compatriota K. Barry Sharpless por conseguir o mesmo obxectivo aínda que por un proceso diferente, utilizando neste caso a oxidación. Investigacións científicas
William S. Knowles descubriu que era posible utilizar os chamados metais de transición para obter catalizadores quirais nun importante tipo de reacción chamada hidroxenación.
En 1968, cando traballaba para a compañía Monsanto en San Luís, Knowles achou o modo de producir a variante benigna do aminoácido Levodopa, que se usa para tratar a enfermidade de Parkinson.
William Wallace Denslow

William Wallace Denslow, nado en Filadelfia o 5 de maio de 1856 e finado o 29 de marzo de 1915, foi un ilustrador e caricaturista estadounidense. Traxectoria
É lembrado principalmente polas súas colaboracións co escritor Lyman Frank Baum, especialmente polos seus debuxos no libro O mago de Oz. As ilustracións de Denslow tiveron fortes cargas políticas, polo que o libro mencionado estivo sempre suxeito a numerosas interpretacións.
Estabeleceuse en Chicago, onde coñeceu a Baum. En 1902 a súa amizade con L. Frank Baum foi sacudida por unha pelexa entre ambos polas royaltys da adaptación ao cinema do Mago de Oz, e non volveron traballar xuntos. En calquera caso, as royaltys da película foron tales que permitiron a Denslow comprar unha illa. Morreu na escuridade por mor dunha pneumonía.
William Wesley Peters

William Wesley Peters nado o 12 de xuño de 1912 en Terre Haute, Indiana e finado o 17 de xullo de 1991 en Madison, Wisconsin, foi un arquitecto e enxeñeiro estadounidense. Traxectoria
Formación e familia
Peters foi o maior de dous fillos que naceron de Frederick Romer Peters e Claire Adelaide Peters. A súa irmá, Margedant Peters, foi a esposa de SI Hayakawa, o noveno presidente da Universidade Estatal de San Francisco, que máis tarde representou ao estado de California no Congreso. Peters foi ao Evansville College e logo asistiu ao Massachusetts Institute of Technology durante dous anos.
Carreira
Peters uniuse á Taliesin Fellowship, dirixida por Frank Lloyd Wright. Entre outras cousas, axudou a Wright na construción de Fallingwater e a sede de Johnson Wax. Tamén foi responsable do deseño estrutural do Museo Solomon R. Guggenheim. Deseñou o Palacio das Perlas e o Colexio Damavand, ambos construídos en Irán. Tamén deseñou a Lincoln Income Life Insurance Tower en Louisville, Kentucky.
En 1935, Peters casou coa fillastra de Wright, Svetlana Hinzenberg Wright (1917–1946), coa que tivo dous fillos. Svetlana morreu cun dos fillos nun accidente de tráfico en 1946. Despois da morte de Wright en 1959, Peters converteuse en presidente de Taliesin Associated Architects. En 1970 casou con Svetlana Alliluyeva, filla de Joseph Stalin. A parella tvo unha filla, Olga. O matrimonio divorciouse en 1973. En 1985, Peters converteuse en presidente da Fundación Frank Lloyd Wright, cargo que ocupou até a súa morte en 1991.
Willis Lamb

Willis Eugene Lamb, Jr. , nado nos Ánxeles (California) o 12 de xullo de 1913 e finado en Tucson (Arizona) o 15 de maio de 2008; foi un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado mo ano 1955 co Premio Nobel de Física. Traxectoria
Estudou química na Universidade de California licenciándose en 1934, ampliando posteriormente estudos e licenciándose en física en 1938. Entre 1956 e 1962 foi profesor de física na Universidade de Oxford e posteriormente tamén ensinou na Universidade Yale, Columbia e Stanford. Investigacións científicas
En 1955 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto co físico Polykarp Kusch polos seus descubrimentos referentes á estrutura fina do espectro do hidróxeno. Lamb e Kusch realizaron estudos parecidos sobre o electromagnetismo do electrón, establecendo Lamb o denominado efecto Lamb. Vida privada
En 1939 Lamb casou coa súa primeira esposa, Ursula Schaefer, estudante alemá que se converteu nunha destacada historiadora de Latinoamérica. Trala morte dela en 1996, casou coa física Bruria Kaufman, da que logo se divorciou. En 2008 casou con Elsie Wattson.