proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Tribolium confusum

Tribolium confusum é unha especie de escaravello tenebriónido, un dos que se coñece como escaravello da fariña (ver tamén Tenebrio molitor e Tribolium castaneum). É unha praga común que ataca a grans de cereais e fariñas almacenadas. É un dos insectos máis comúns e destrutuivos para os cereais e outros produtos alimenticios almacenados en silos, almacéns de comestibles e casas.
O seu nome científico específico, confusum, débese a que se confunde co Tribolium castaneum, que é moi parecido. Descrición
T. confusum é moi similar en aspecto e hábitos a Tribolium castaneum e Tribolium destructor. Tanto T. castaneum coma T. confusum son pequenos, duns 3–6 mm de lonxitude e de cor marrón avermellado. A principal diferenza física distintiva é a forma das antenas: as antenas da especie confusum increméntanse gradualmente en tamaño e teñen catro mazas, mentres que en castaneum só teñen tres. Ademais, os castaneum adoitan voar a curtas distancias, cousa que confusum non fai. Tribolium destructor é moito máis escuro ca eles e menos común. Ecoloxía
Aínda que T. confusum e T. castaneum non poden alimentarse dos grans cereais completos non danados, é frecuente que aparezan en gran número nos grans infestados, alimentándose ao contrario de grans rotos, po de gran e outros alimentos que hai nas casas, como a fariña, arroz, froitos secos, noces e feixóns. Ambos as especies atópanse a miúdo non só en grans infestados, senón tamén en gretas, en despensas, adegas e lacenas. O dano que sofren os alimentos débese en parte á alimentación dos escaravellos, pero tamén polos seus corpos mortos, pelets fecais e secrecións fedorentas. Ademais de crear mal cheiro, a presenza dos escaravellos favorece o crecemento de mofos.
Tribolium destructor

Tribolium destructor é unha especie de escaravello tenebriónido (os chamados escaravellos da fariña). É unha praga común que ataca grans de cereais e fariñas almacenadas.
É unha especie moi escura, máis escura que outros Tribolium, de 5 a 6 mm de longo. Atópase en Norteamérica, Europa e África. Ademais de causar danos á fariña e grans, ataca aos pellets de comida para animais, copos de avea e alimento para aves.
Tribuna (Tui)

Tribuna foi un semanario editado en Tui entre 1933 e 1936. Historia e características
Subtitulado Semanario popular de Tuy, apareceu o 19 de marzo de 1933. O seu director e propietario era Guillermo Vicente. De tendencia republicana de esquerdas, anticaciquil e anticlerical, apoiou o Estatuto de autonomía. Entre os seus colaboradores figuraron Joaquín Azurmendi Alonso e José Cortés Fernández. Cesou a súa edición en 1936, cando a revista e a imprenta foron incautados.
Tribunal

Un tribunal é un órgano da Administración de Xustiza, que en sentido propio se identifica cos órganos xurisdicionais pluripersoais, é dicir, os formados por varios xuíces, actuando de xeito colexiado. Funcionamento e características
A expresión tribunal pode ser utilizada en sentido amplo para comprender calquera órgano xudicial, tanto os tribunais propiamente ditos como os orgános xurisdicionais unipersoais ou xulgados. Neste sentido é utilizada a palabra nalgunhas leis e tamén en expresións como "levalo aos tribunais". Por extensión, tamén se denomina tribunal ao conxunto de persoas reunidas para xulgar exames e concursos ou para outorgar premios.
Maxistrados
Os xuíces que forman parte nos tribunais teñen a categoría de maxistrados. De ordinario son tres os maxistrados que forman tribunal para administrar xustiza, aínda que para determinados asuntos e sempre en instancias superiores, incluída a constitucional, o número é maior, dependendo do ámbito xurídico do que estemos a falar, pero sempre en número impar, para evitar empates nas votacións.
Na función de maxistrado dun tribunal cómpre destacar como roles específicos o de presidente do tribunal e o de relator. O cargo de presidente ten vocación de permanencia e accédese a el a través de concurso ou outros mecanismos de provisión de postos de traballo; o presidente dirixe os debates nos xuízos e vistas públicas e ten funcións de carácter orgánico. En cambio, o relator desígnase para cada preito ou causa, a designación efectúase entre os compoñentes do tribunal segundo unha quenda preestablecida; o relator informa dos recursos interpostos contra as decisións do tribunal e propón e redacta os autos e sentenzas. Administración galega
A Administración de xustiza galega está integrada por cinco tribunais xurisdicionais: o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia e as catro audiencias provinciais.
Tribunal Constitucional

Un Tribunal Constitucional ou Corte Constitucional é aquel órgano que ten ao seu cargo, principalmente, facer efectiva a primacía da Constitución. Ten a atribución de revisar a adecuación das leis e procesos referentes á Constitución e eventualmente dos proxectos de lei e os decretos lexislativos o do poder executivo, á Constitución, realizando un exame de constitucionalidade de tales actos.
De acordo ó modelo kelseniano, o Tribunal Constitucional actúa como un lexislador negativo, pois carece da facultade de crear leis, mais no caso de que entenda que unha das promulgadas vulnera o disposto na Constitución, ten poder para expulsala do ordenamento xurídico, declarando a súa inconstitucionalidade. Teorías máis recentes, sosteñen que a tarefa do Tribunal Constitucional é exercer unha función xurisdicional, resolvendo conflitos de carácter constitucional, que poden incluír a revisión da actuación do poder lexislativo, a protección dos dereitos fundamentais e a distribución de competencias entre os poderes constituídos.
Tribunais constitucionais
Tribunal Constitucional de Andorra

O Tribunal Constitucional de Andorra é o órgano xurisdicional encargado de interpretar a constitución e exercer o control de constitucionalidade do Principado de Andorra. Intégrase por catro maxistrados e a súa sede está en Andorra la Vella. Competencias
Naceu ao abeiro da aprobación da constitución andorrana de 1993. O título VIII da constitución e a Lei Cualificada do Tribunal Constitucional, aprobada nese mesmo ano polo Consello Xeral, supoñen os seus alicerces xurídicos. Segundo o artigo 98 da carta magna, o Tribunal Constitución é competente para: Determinar de inconstitucionalidade das leis, decretos ou do regulamento do Consello Xeral.
Facer os ditames previos sobre a constitucionalidade das leis e tratados internacionais.
Amparar os dereitos dos cidadáns.
Resolver os conflitos de competencia entre os copríncipes, o Consello Xeral, o goberno, o Consello Superior da Xustiza e os municipios (comuns, na denominación andorrana). Composición
O Tribunal Constitucional de Andorra está conformado por catro maxistrados con mandatos de oitos anos, renovándose un cuarto dos seus membros con frecuencia bianual. Dous destes son nomeados polos copríncipes (cada un, cadanseu maxistrado) e outros dous polo Consello Xeral. É frecuente que as persoas designadas non teñan cidadanía do principado, aínda que a Lei Cualificada do Tribunal Constitucional confírelles o estatuto de nacionalidade durante o exercicio do cargo. A presidencia do tribunal é rotatoria e cada dous anos correspóndelle exercela a un dos maxistrados. Unha vez entra unha causa no tribunal, faise un sorteo para determinar a cal maxistrado lle corresponde facer un relatorio que deberá ser posteriormente presentado ante o plenario para facer a sentenza.
Tribunal Europeo de Xustiza

O Tribunal Europeo de Xustiza (en inglés: European Court of Justice, ECJ, formalmente chamado Tribunal da Comunidade Europea), é a máis alta institución xudicial da Unión Europea (UE) segundo o dereito da Unión Europea. Función
A súa tarefa é interpretar as leis que se aplican á UE e garantir unha aplicación equilibrada para todos os estados membros. Historia e estrutura
O instituto foi fundado en 1952 e ten a súa sede na cidade de Luxemburgo. Os seus membros son 27 xuíces, cada un dun estado membro (27 actualmente, en 2022), aínda que adoitan estar formados por mesas de tres, cinco ou trece membros. Esta asemblea está presidida por un presidente. O presidente en servizo desde 2015 é Koen Lenaerts (Bélxica), con mandato previsto até 2024.
O Tribunal de Xustiza Europeo conta co apoio dun xulgado de primeira instancia, o (Court of First Instance), competente para resolver a demanda dunha persoa física ou xurídica, e o Tribunal da Función Pública, que se ocupa dos asuntos presentados por funcionarios de institucións da Unión Europea.
Tribunal Internacional de Arbitraxe

O Tribunal Internacional de Arbitraxe (ICC, polas súas siglas en inglés) é unha institución para a resolución de disputas comerciais internacionais. Opera baixo os auspicios da Cámara de Comercio Internacional e consiste en máis de 100 árbitros de preto de 90 países.
Ao contrario do que suxire o seu nome, o ICC non realiza xuízos formais. Polo contra, proporciona "supervisión xudicial de procedementos de arbitraxe. "
As linguas oficiais de traballo do tribunal son o inglés e o francés. Con todo, os casos poden ser administrados en calquera lingua. A sede central do ICC está en París, Francia.
A 9 de xaneiro de 2020, o tribunal levaba rexistrados 25000 casos dende a súa creación. Tamén viu un número recorde de casos rexistrados en 2019, unha mostra dos esforzos do ICC para expandir os seus servizos nos últimos anos. Antecedentes
O Tribunal foi fundado en 1923 baixo o liderado do primeiro presidente do ICC, o socialista radical Étienne Clémentel, exministro francés de Finanzas.
Os membros do Tribunal do ICC son designados por períodos de tres anos polo Consello Mundial do ICC seguindo as recomendacións dos grupos ou "comités nacionais" do ICC. Nas xurisdicións nas que non hai grupo ou comité nacional, os membros son recomendados polo Presidente do Tribunal. Os membros suplentes son designados polo Consello Mundial seguindo as recomendacións da Corte do Presidente.
A Presidenta do Tribunal de ICC é a estadounidense Claudia Salomon.
Tribunal Penal Internacional para Ruanda

Tribunal Penal Internacional para Ruanda (nome oficial en francés: Tribunal pénal international pour le Rwanda, TPIR) é un tribunal internacional creado en novembro de 1994 polo Consello de Seguridade das Nacións Unidas para procesar aos responsábeis do xenocidio e outras violacións do dereito internacional ocorridos no territorio nacional de Ruanda en 1994, causada por funcionarios e cidadáns ruandeses entre o 1 de xaneiro e o 31 de decembro de 1994.
En 1995, o tribunal tiña a súa sede en Arusha, Tanzania e a partir de 1998 as súas actividades foron ampliadas. A ONU ordenou ao tribunal completar as súas investigacións en 2004, todas as actividades do xuízo en 2008 e concluír o traballo en 2010.
O Tribunal ten competencia en materia de xenocidio, crimes de lesa humanidade e crimes de guerra, que se definen como violacións dos artigos relativos a xenocidios cometidos en conflitos internos pola Convención de Xenebra.
En decembro de 2008, o Tribunal condenou a cadea perpetua aos tres principais líderes do goberno de etnia hutu que masacraron a 800. 000 tutsis en 1994, Theoneste Bagosora, Aloys Ntabakuze e Anatole Nsengiyumva.
Tribunal Penal Internacional para a exIugoslavia

O Tribunal Penal Internacional para a exIugoslavia foi establecido en cumprimento da resolución 827 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas de 25 de maio de 1993.
O Consello de Seguridade considerou que dende 1991 viñan producindo en territorio da antiga Iugoslavia graves violacións dos dereitos humanos, así como unha ameaza real e seria para a paz e seguridade da zona balcánica en particular e europea en xeral. Xurisdición e tipoloxía
Ao Tribunal outorgóuselle xurisdición internacional para perseguir e procesar ás persoas naturais (non organizacións públicas ou privadas) culpables polos seguintes delitos: Graves violacións das Convencións de Xenebra de 1949.
Violacións das Convencións Internacionais sobre a guerra e o costume internacional acuñado dende o fin da segunda guerra mundial.
Crimes contra a humanidade
Xenocidio.
A eles uniuse, seguindo o criterio do propio Tribunal, os delitos sexuais, a tortura como instrumento ilegal da guerra e a non exculpación por orde superior da comisión de varios delitos.
Todas as funcións realízanse seguindo o criterio do dereito internacional recoñecido pola ONU e baixo o principio de garantías procesuais habituais das lexislacións máis prestixiosas do mundo. Organización do Tribunal
O Tribunal está formado por 16 xuíces nomeados pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas, que son renovados cada 4 anos, podendo ser reelixidos. Conta ao mesmo tempo cunha Cámara ou Sala de Apelacións, que comparte co Tribunal Penal Internacional para Ruanda.
Xunto ao Tribunal, actúa a OTP (Oficina de Fiscalía) cuxa misión é cumprir as funcións de acusación pública, recollida de información e proba e, en xeral, todos os labores de investigación. Actuacións
Ata 2004, o Tribunal recibira 3. 500 testemuños e ten procesadas a data de marzo de 2005 a 124 persoas, entre elas Slobodan Milošević, expresidente de Iugoslavia, quen foi entregado en 2001 pero faleceu nas dependencias do Tribunal pendente de xuízo o 11 de marzo de 2006.
O día xoves 8 de decembro de 2005 o xeneral croata Ante Gotovina foi detido por forzas policiais españolas nas Canarias, cumprindo un requirimento da Corte na súa contra.
Naser Oric, antigo comandante das forzas musulmás de Srebrenica, foi condenado a dous anos de prisión por crimes de guerra contra os serbobosníacos desa zona oriental bosníaca entre 1992 e 1993. Porén, Oric foi posto en liberdade, xa que levaba máis de dous anos en prisión preventiva e viaxou a Saraxevo onde foi recibido por varios centenares de cidadáns con aclamacións e aplausos. A pesar dos seus crimes.
Tribunal Superior de Xustiza de Galicia

O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia é o órgano que culmina a estrutura da Administración de Xustiza na Comunidade Autónoma. Con sede na cidade da Coruña, exerce xurisdición a través de tres salas: Sala do Civil e Penal, Sala do Contencioso-Administrativo e Sala do Social. Ademais, a súa Sala de Goberno desempeña funcións gobernativas sobre a xudicatura galega.
Nos supostos admitidos polo ordenamento xurídico este tribunal resolve recursos contra as sentenzas das audiencias provinciais, os xulgados do contencioso-administrativo e os xulgados do social. Xulga en única instancia determinadas demandas en procesos civís, contencioso-administrativos e laborais, e instrúe e xulga causas criminais contra autoridades aforadas. O recurso de casación fundado na infracción de normas do dereito propio de Galicia é tamén competencia do Tribunal Superior de Xustiza, mentres que nos demais casos está atribuído ao Tribunal Supremo.
O presidente do Tribunal Superior de Xustiza, con categoría de maxistrado do Tribunal Supremo, exerce a representación do poder xudicial en Galicia.
O seu actual presidente é José María Gómez y Díaz-Castroverde. Lista de presidentes
Xosé Cora (1989-1990)
Xosé Ramón Vázquez Sandes (1990-1999)
Xesús Souto Prieto (1999-2006)
Antonio González Nieto (presidente en funcións, 2006 - febreiro 2009)
Miguel Ángel Cadenas Sobreira (2009 - 2019)
José María Gómez y Díaz-Castroverde (dende xullo de 2019) Planta do Tribunal Superior de Xustiza
Sala do Civil e Penal: un presidente e cinco maxistrados. Sala do Contencioso-Administrativo: un presidente e dezaoito maxistrados (véxase BOE do 10/06/2010, inclúense as dúas prazas creadas polo Real decreto 819/2010, que serán efectivas cando o determine o Ministerio de Xustiza). Sala do Social: un presidente e dezasete maxistrados. O presidente do Tribunal o é tamén da Sala do Civil e Penal. A Sala do Contencioso-Administrativo está organizada actualmente en catro seccións; tamén está organizada en catro seccións a Sala do Social. Sede
O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia está instalado no Pazo de Xustiza da Coruña, na Praza de Galicia. O edificio, de estilo modernista con influencia neoclásica foi construído entre os anos 1926 e 1929 seguindo planos do arquitecto Antonio Palacios.
Tribunal de Orde Pública

O Tribunal de Orde Pública, tamén coñecido como TOP, foi unha instancia xudicial especial existente nos últimos anos do franquismo. A súa misión foi a represión das condutas que baixo ese réxime eran consideradas delitos políticos.
Este Tribunal existiu desde 1963 até 1977. Con anterioridade, a gran maioría dos procesos de tipo político do franquismo recaían na xurisdición militar.
A súa creación data do 2 de decembro de 1963 e asume as funcións da entidade chamada Tribunal Especial de Represión da Masonería e o Comunismo. Nos seus case catorce anos de existencia foron condenados miles de cidadáns. Procesos como o famoso Proceso 1001, contra dirixentes do sindicato Comisións Obreiras, corresponderon ao TOP.
Tribunal internacional

Un Tribunal ou Corte Internacional é toda aquela institución xurisdicional creado por tratados multilaterais entre Estados, ou mediante acordos ou resolucións de organizacións internacionais ou rexionais, que ten competencia para resolver conflitos xurídicos entre partes. Tribunais do sistema das Nacións Unidas
A Corte Internacional de Xustiza (CIJ) é un órgano das Nacións Unidas (ONU), cuxo estatuto forma parte da súa carta constitutiva. A súa competencia ratinae personae é universal (todos os Estados membros da ONU son automaticamente parte da CIJ, e un Estado non membro pode ser tamén parte da mesma). A súa competencia ratione materiae é xeral (todas as controversias de Dereito internacional que lle sometan). Está composto por 15 membros elixidos por 9 anos (renovábeis e por terzos cada 3) elixidos en dobre votación pola Asemblea Xeral e o Consello de Seguridade sen posibilidade de veto. Ten competencia contenciosa cando os Estados sométense por medio dun compromiso, tratado vixente, cláusula facultativa e forum prorrogatur (dedúcese dunha actitude do demandado). Exerce competencia consultiva por medio de ditames que pode solicitar tamén a OIT.
O Tribunal Internacional do Dereito do Mar é un órgano xudicial creado na Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar de 1982. Tribunais rexionais ou de organizacións rexionais
O Tribunal Europeo de Dereitos Humanos, creado en 1950, coñece os asuntos relativos á interpretación e aplicación da Convención Europea de Dereitos Humanos. Están lexitimados a Comisión e os Estados parte.
O Tribunal de Xustiza da Unión Europea, creada en 1957, a súa competencia ratione materiae é obrigatoria na maioría dos casos e máis diversificada que outro tribunal internacional. A lexitimación non corresponde só aos Estados, senón a órganos comunitarios e a particulares. A solución de controversias é só unha das súas funcións.
A Corte Interamericana de Dereitos Humanos, creada pola Convención Americana sobre Dereitos Humanos de 1969. A súa competencia material é especializada e só é aplicábel aos Estados que son parte da Convención e da Comisión Interamericana de Dereitos Humanos.
O Tribunal de Xustiza Andino, creado en 1979, é o órgano xudicial na Comunidade Andina (CAN) e exerce funcións como o control de legalidade. Tribunais de Dereito penal internacional
Existen cortes ou tribunais que non resolven controversias entre Estados senón conflitos individuais, aplicando penas individuais (por delitos internacionais), que foron creados polas Nacións Unidas en casos puntuais (tribunais ad-hoc), como os de Nüremberg, Tokio, Ruanda e o Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia; ou previstos pola Convención de Xenocidio de 1948 e a Convención contra o Apartheid de 1973.
A Corte Penal Internacional, cuxo estatuto foi asinado en Roma en 1998 e entrou vigor o 2002, significou o establecemento dun sistema permanente internacional de persecución penal internacional.
Tributo

Un tributo é unha prestación pecuniaria de carácter coactivo establecida polo Estado ou outro Ente Público, de acordo cos procedementos establecidos no ordenamento xurídico e coa finalidade ou obxectivo primordial de financiar gastos públicos. Clasifición dos tributos
Taxas: feito impoñible consistente na prestación dun servizo ou a realización dunha actividade administrativa que beneficie ao suxeito pasivo se:
Son de solicitude ou recepción obrigatoria.
Non poden prestarse polo sector privado.
Contribucións especiais: feito impoñible consistente na obtención dun beneficio ou dun aumento de valor dos seus bens, como consecuencia da realización de obras públicas ou do establecemento de servizos públicos.
Impostos: tributos esixidos sen contraprestación cuxo feito impoñible está constituído por negocios, actos ou feitos de natureza xurídica ou económica que poñen de manifesto a capacidade contributiva, como consecuencia da posesión dun patrimonio, a circulación ou a adquisición ou gasto da renda. O poder tributario español
Estado: a potestade orixinaria para establecer os tributos corresponde exclusivamente ao Estado mediante lei.
Comunidades autónomas: poden establecer e esixir tributos de acordo coa Constitución e as leis. As Comunidades autónomas gozan de autonomía financeira para o desenvolvemento e a execución das súas competencias consonte o principio de coordinación coa Facenda estatal e de solidariedade entre todos os españois.
Corporacións locais: os concellos e deputacións tamén poden establecer tributos de acordo coa Constitución española e as leis. Carecen de potestade lexislativa e deben contar coa facultade expresa dunha lei. Fontes do dereito tributario español
Constitución.
Tratados e convenios internacionais.
Normas comunitarias: decisións, directivas e regulamentos.
Leis, regulamentos, decretos e ordes ministeriais.
Dereito supletorio: disposicións xerais do Dereito administrativo e preceptos do Dereito común.
Trichodes alvearius

Trichodes alvearius é unha especie de escaravello da familia Cleridae, subfamilia Clerinae. Descrición
Trichodes alvearius é un escaravello moi peludo de cabeza e escutelo negros. Os élitros alongados mostran unha cor vermella brillante con bandas negras. Esta especie pode distinguirse doadamente do seu conxénere Trichodes apiarius pola banda negra no medio do dorso (ao longo da beira interna dos élitros) e o ápice vermello, non alcanzado pola mancha negra terminal. Non voa facilmente, confiando na súa coloración de advertencia para protexerse dos predadores. Distribución
Están amplamente distribuídos polo sur de Europa en Albania, República Checa, Italia, Grecia, Francia, Alemaña, Hungría, Polonia, España, Suíza, a metade oeste dos Balcáns e o norte de África. A especie extinguise en Inglaterra no século XIX. Ciclo vital
No estadio larval son parasitos de varias especies de abellas e avespas, xa que os adultos poñen ovos preto dos niños ou colmeas de himenópteros (de aí o seu nome “alvearius”, 'das colmeas de abellas'), alimentándose de varios estadios das súas vítimas.
Os adultos poden encontrarse desde maio a agosto sobre as flores, principalmente especies de Apiaceae, Asteraceae e Crataegus, alimentándose de pole. Porén, inclúen na súa dieta pequenos insectos que cazan activamente, especialmente especies de Oedemera, Psilothrix, Stenopterus e Clytus.
Trichodesmium

Trichodesmium é un xénero de cianobacterias filamentosas, planctónicas e coloniais. Teñen poboacións estables e xeran floracións visibles en rexións oceánicas tropicais e subtropicais, pobres en nutrientes, do Atlántico, o Pacífico e o Índico. Thricodesmium son diazótrofos: fixadores de nitróxeno atmosférico (N2). Son quen de realizar a fixación en condicións de luz diúrna e en condicións aerobias sen precisar de heterocistes.
Trichodesmium pode vivir só ou formando colonias, visibles a simple vista. As colonias que forman xeran o substrato pseudobentónico doutros grupos de microorganismos, como bacterias, diatomeas, dinoflaxelados, protozoos e copépodos. Os copépodos son os principais predadores de Trichodesmium. É un xénero totalmente fotoautótrofo e que é determinante nos ciclos bioxeoquímicos globais xa que fixa entre 60-80 Tg de N anuais, entre unha terza e a metade do nitróxeno fixado no planeta. Especies
Trichodesmium erythraeum – descrita por Ehrenberg in 1830 T. erythraeum é o axente principal que descolora o Mar Vermello durante as floracións. É o único secuenciado ao completo (denomínase como Trichodesmium IMS 101).
Trichodesmium thiebautii – descrita por Gomont in 1892.
Trichodesmium hildebrantii – descrita por Gomont in 1892.
Trichodesmium contortum – descrita por Wille in 1904.
Trichodesmium tenue – descrita por Wille in 1904.
Trichodesmium radians – descrita por Wille in 1904.
Análises filoxenéticas establecen que existen dous clados do xénero: (i) T. tenue e T. erythraeum e (ii) T. thiebautii, T. hildebrandtii e T. contortum. Estudos co xene de referencia nifH mostraron que Trichodesmium spp. e os membros do xénero Katagnymene (K. pelagica e K. spirali) de cianobacterias están moi próximos, malia que ocupan nichos ben diferenciados.
Tricio

O tricio ou tritio, terceiro isótopo do hidróxeno, é o menos común. O seu núcleo consta dun protón e dous neutróns. É un isótopo radioactivo que ten unha vida media de 12, 3 anos. Características
O ter no seu núcleo tres nucleóns que participan na interacción forte, e só un protón cargado electricamente, co tritio pódese realizar fusión nuclear máis facilmente que co isótopo máis común do hidróxeno.
O tritio(Hidróxeno-3) é un isótopo de gas hidróxeno. Pode ser feito polo ser humano, pero tamén é unha substancia que se produce naturalmente pola acción de raios cósmicos e a degradación do núclido radioactivo natural en rochas e na terra. É un gas incoloro e inodoro, máis livián que o aire. Está presente no aire e na auga en todo o mundo e é habitualmente inxerido e respirado por todos. Todos os seres humanos temos trazas de tritio así como outros isótopos radioactivos que ocorren naturalmente.
Moitos isótopos son estables e reteñen a súa estrutura indefinidamente. Porén, algúns isótopos, incluído o tritio, non son estables e dise que son radioactivos. A medida que o núcleo do tritio se degrada, emite un electrón, causando unha liberación de enerxía en forma de radiación beta. Formase entón un novo núcleo con dous protóns e un neutrón, de forma tal que se converte nunha forma non radioactiva de helio.
As emisións de tritio beta son moi febles. Non se emite ningunha outra radiación primaria. En efecto, o tritio emite o nivel máis baixo de enerxía por radiación beta que todos os isótopos. As partículas beta son facilmente detidas por finas capas de calquera material sólido.
Tricociste

Un tricociste é un orgánulo que se encontra en ciliados e dinoflaxelados.
É unha estrutura no córtex de certos protozoos ciliados e flaxelados que consiste nunha cavidade e filamentos longos e delgados que poden ser exectados en resposta a certos estímulos. Os tricocistes poden estar amplamente distribuídos por todo o microorganismo ou en certas áreas restrinxidas (por exemplo, en tentáculos, papilas, arredos da boca). Hai varios tipos. Os tricocistes mucoides son inclusións alongadas que poden ser exectados como corpos visibles despois dunha estimulación artificial. Os tricocistes filamentosos en Paramecium e outros ciliados son descargados como filamentos compostos por un talo con estriacións cruzadas e unha punta. Os toxicistos (en Dileptus e certos protozoos carnívoros) tenden a estar localizados arredor da boca. Cando descarga un toxicisto, expulsa un longo filamento non estriado con extremo con forma de bastón, que paraliza ou mata outros microorgnismos; este filamento utilízase para capturar alimento e, presumiblemente, na defensa.
A importancia funcional doutros tricocistes non está clara, aínda que os de Paramecium aparentemente poden ser extrudidos para ancorarse ao substrato durante a alimentación.
Tricocito (algas)

Os tricocitos en algas son células que crecen na parte exterior da estrutura talofítica, a partir das cales crecen pelos. Son frecuentes nalgunhas algas coralinas. En algas como Jania adherens os tricocitos crecen principalmente no verán e o seu crecemento depende da temperatura da auga e das horas de luz diúrna.
Nas algas coralinas os tricocitos orixínanse en meristemos do talo nos cales unha célula se divide en dúas células que non se calcifican e orixinan pelos non calcificados que sobresaen da superficie da alga co núcleo na base e un gran vacúolo. Na maioría das especies estes pelos múrchanse rapidamente. J. Cabioch distingue tres tipos de tricocitos nestas algas: (1) simples, como en Fosliella, na que o tricocito permanece aínda que caia o pelo; (2) complexos, como en Jania rubens e Metagoniolithon radiatum, nos que o pelo se murcha e o tricocito desaparece, e (3) máis complexos, como en Neogoniolithon notarisii e Parolithon oncodes, nos que os tricocitos se murchan, pero transfórmanse nas chamadas megacélulas, que persisten certo tempo pero non teñen pelos.
Tricoleucemia

A tricoleucemia, tamén coñecida coma leucemia de células pilosas ou reticuloendoteliose leucémica, é unha neoplasia hematolóxica de estirpe linfoide B. Clasifícase coma un subtipo de leucemia linfática crónica. Historia
Foi descrita por vez primeira a comezos do século XX, cando se denominou orixinalmente coma "leucemia histiocítica", "reticulose maligna" ou "reticulosis linfoide". En 1958 renomeouse coma "tricoleucemia" polo aspecto "peludo" das células B malignas que aparecen nesta patoloxía. Signos e síntomas
Pancitopenia
Esplenomegalia (que pode ser masiva)
Escasas adenopatías (<5%) (o que a diferenza doutras doenzas linfáticas), malia descubrirse nas técnicas de imaxe (TAC) adenopatías abdominais con frecuencia.
Alteracións inmunolóxicas: vasculites (polo xeral panarterite nodosa) e infeccións (adoito pneumonías por Legionella) Diagnóstico
O diagnóstico da tricoleucemia realízase en base á sospeita por mor dos síntomas e signos, que posteriormente son confirmados con probas específicas. Na extensión de sangue periférica observaranse "células pilosas". O estudo da medula ósea cómpre dunha biopsia, xa que normalmente o aspirado medular é seco. O estudo inmunohistoquímico porá de manifesto a positividade para as tincións para a fosfatase ácida resistente ao tartarato e o marcador CD25. Ocasionalmente tamén expresan CD19, CD20, CD22, CD11c, CD103 e FMC7. Tratamento
Son tratados soamente os doentes nos que os síntomas son evidentes e acusados. Nos individuos asintomáticos adóitase manter unha conduta expectante, con controis periódicos a miúdo.
A base do tratamento é a quimioterapia. O fármaco de primeira elección é a cladribina (un análogo das purinas), que consegue remisión nun 95% dos casos. A pentostatina tamén pode ser útil no tratamento desta doenza.
Tricolor

Unha bandeira tricolor é un tipo específico das bandeiras de tres bandas, coas tres franxas de igual tamaño e con cada unha das franxas dunha cor distinta, xa sexan verticais ou horizontais.
Na actualidade son varios os países do mundo que teñen unha bandeira tricolor: Tricolores de África
Bandeira do Chad.
Bandeira de Costa do Marfil.
Bandeira de Gabón.
Bandeira de Guinea.
Bandeira de Malí.
Bandeira de Serra Leoa. Tricolores de América
Bandeira de Bolivia.
Bandeira de Colombia.
Bandeira de Ecuador.
Bandeira de México. Tricolores de Asia
Bandeira do Iemen. Tricolores de Europa
Bandeira de Armenia.
Bandeira de Bélxica.
Bandeira de Bulgaria.
Bandeira de Estonia.
Bandeira de Francia.
Bandeira de Alemaña.
Bandeira de Hungría.
Bandeira de Irlanda.
Bandeira de Italia.
Bandeira de Lituania.
Bandeira de Luxemburgo.
Bandeira dos Países Baixos.
Bandeira de Romanía.
Bandeira de Rusia.
Tricorne

O tricorne é un tipo de sombreiro que ten a aba dura e dobrada formando tres picos. Características
O sombreiro redondo de aba ancha, usado polos soldados no século XVII, foise modificando sucesivamente até se converter no de tres picos, que como peza militar se usou durante o século XVIII e desapareceu a partir da Guerra da Independencia Española. No seu período máis popular, tamén foi de uso civil. Ao ser recollida a punta dianteira transformouse no actual tricorne que, fabricado en charón e con dúas puntas a cada lado da cabeza, caracteriza a Garda Civil española.
Tridimita

A tridimita (do grego Trydimos (tripleto) debido á formación frecuente de maclas con tres cristais) é un mineral silicatado e un polimorfo de alta temperatura do cuarzo. Áchase apenas en rochas magmáticas efusivas ácidas de alta temperatura (riolitas, obsidianas, traquitas, andesitas e dacitas). Tamén pode ser encontrado en meteoritos. Xeralmente está asociada á cristobalita.
A tridimita foi descrita por primeira vez en 1868. A tridimita tipo sitúase en Hidalgo, México. Usos
A tridimita emprégase na area para moldes de fundición; na fabricación de vidro, esmalte, saponáceos, dentífricos, abrasivos, lixas, fibras ópticas, refractarios, cerámica, produtos electrónicos e reloxos; na industria de ornamentos; na fabricación de instrumentos ópticos; e na fabricación de vaixelas químicas; entre outros usos.
Triens

Para a moeda romana e bizantina con valor dun terzo de sólido, ver Tremissis. O triens (plural trientes), tamén denominado triente, foi unha moeda da antiga Roma de bronced da época republicana, co valor dun terzo de ás ou catro onzas (unciae). Caracterización
O deseño máis común do triens correspóndese coa representación do bust de Minerva e catro puntos grosos (a modo de marca de valor, indicando as catro onzas) no anverso, e unha proa de navío no reverso, xunto co topónimo ROMA.
Nos seus inicios tratábase dunha moeda fundida da serie do aes grave, e produciuse tanto na cidade de Roma como noutras vilas da Italia central que utilizaban este circulante.
A súa produción non foi moi regular nin numerosa e o derradeiro triens emitido data de ca. 89 a. de C.
Triforio

O triforio (palabra que provén de triforium, en latín medieval) é un elemento arquitectónico característico da arquitectura gótica. Está situado enriba das arcadas das naves laterais dunha igrexa ou dunha catedral e consiste nun paso estreito que mira cara á nave central mediante unha liña de vans, normalmente xeminados, abertos no groso dos muros. O conxunto deses vans ou aberturas leva o nome de triforio.
Non debe confundirse coa tribuna, que é un corredor cuxa anchura coincide coa da nave lateral sobre a que está construída e pretende ampliar a capacidade da igrexa; mentres que o triforio é estreito e, orixinalmente, non tiña unha función clara, pero ao ser un paso estreito que permite a circulación dunha persoa, facilita que se poida usar para facer o mantemento das partes elevadas da construción. Co tempo, a función principal dos triforios foi a de facilitar a entrada de luz á nave central, aínda que tamén os había cegos. Cando coinciden tribuna e triforio, aquela constitúe o segundo piso, sendo o triforio o terceiro.
Nas catedrais situadas en rutas de peregrinación como o Camiño de Santiago, adoitaban ter a función de ser os lugares onde albergar aos peregrinos.
Trifuncionalidade indoeuropea

Enténdese por Trifuncionalidade indoeuropea ou Teoría da trifuncionalidade o modelo explicativo da sociedade indoeuropea baseado na existencia naquela época dunha organización social formada por tres elementos. Historia
O concepto das funcións tripartitas indoeuropeas desenvolveuno Georges Dumézil. Os seus traballos mostran que os esquemas mentais de todos os pobos indoeuropeos, sexan gregos, armenios, celtas, indoiranios, bálticos, xermanos, eslavos ou latinos, presentan un trazo común: a organización da sociedade segundo tres funcións primordiais. Atopamos esta estrutura esencialmente nos mitos, pero tamén nas estruturas narrativas, e na organización social - visíbel na teoría das ordes de Adalbéron de Laon: «os que rezan» (oratores), «os que loitan» (bellatores) e «os que traballan» (laboratores). A primeira función, chamada función sacerdotal, está ligada ao sagrado.
Tamén denominada función soberana, atopámola nos druídas celtas, a casta dos brahmanas indios, ou mesmo nos flamines romanos. Esta función corresponde ás divindades ligadas á maxia.
A segunda función, chamada función guerreira, está ligada á defensa do pobo.
Podemos considerar que abrangue o que poderiamos chamar a nobreza de espada, representada, por exemplo, polos cabaleiros medievais, os guerreiros ou os soldados. Atopamos esta función na segunda casta da India: os kshatriyas (tamén - rājanya). No seo desta función atopamos o principio de Xefatura, do rei, do rāja. Ademais, como resultas disto, na Roma antiga, para ser emperador, había que ter sido senador, e para iso tamén cidadán romano — o que non necesariamente significa habitar en Roma, senón sobre todo gozar do status de home libre do Imperio Romano, e, xa que logo, ter o dereito de voto. Para ser cidadán, había que ter sido soldado, polo tanto, guerreiro. Esta función corresponde ás divindades ligadas á forza física.
A terceira función, chamada función produtiva, está ligada á fecundidade.
Reúne os agricultores, gandeiros, artesáns e comerciantes. Corresponde á terceira casta da India: os vaisya (tamén - ārya), e ás divindades ligadas á paz, ao amor e a prosperidade.
Por medio da mitoloxía comparada Dumézil sacou á luz a existencia dun esquema tal. Por exemplo, é digno de mención que a máis antiga tríade (conxunto de tres deuses superiores) da mitoloxía romana, chamada tríade precapitolina, comprenda a Xúpiter, Marte e Quirino, que ocupan claramente cadansúa destas tres funcións. As tres funcións hoxe
Para Dumézil, Influencia e debates
Esta tese tivo unha considerábel importancia. Hoxe continúa de actualidade, malia ser criticada (moi fortemente por Arnaldo Momigliano, un discípulo de Dumézil) e matizada. O mesmo Dumézil reelaborouna e matizouna de resultas das discusións que seguiron á primeira presentación.
Trim

Trim (en irlandés Baile Átha Troim) é unha localidade do Condado de Meath (Irlanda). Foi a capital histórica do Condado de Meath, papel que na actualidade ocupa a cidade de Navan. Está situada no centro do Condado e no 2006 contaba cunha poboación de 6870 habitantes e a partir do 2007 foise estendendo cara ao Oeste.
Tripla Alianza (1717)

A Tripla Alianza, pactada mediante a sinatura do tratado da Haia de 1717, do 4 de xaneiro de 1717 na Haia, foi a unión das Provincias Unidas dos Países Baixos, Francia e Gran Bretaña, nun intento por obrigar a España a cumprir as disposicións do tratado de Utrecht de 1713. Contidos do acordo
O 4 de xaneiro de 1717, o abade Dubois e Pierre Antoine de Châteauneuf, enviados por Filipe II de Orleans (rexente de Francia durante a minoría de idade do rei Lois XV), William Cadogan en representación de Xurxo I de Gran Bretaña e dos delegados dos Estados Xenerais dos Países Baixos, reunidos na cidade da Haia, asinaron o acordo, que incluía coma principais puntos os seguintes: Ratificación dos acordos pactados nos tratados de Utrecht de 1713.
Francia expulsaría da súa residencia en Aviñón a Xacobe Estuardo, pretendente á coroa inglesa.
As Provincias Unidas expulsarían do seu territorio aos partidarios de Xacobe Estuardo, considerados rebeldes contra Inglaterra.
Francia debería demoler o cal de Mardyke, construído tras o desmantelamento do porto de Dunquerque pactado no tratado de Utrecht.
En caso de que algún dos países asinantes vera invadido o seu territorio por forzas dun país estranxeiro ou tivera que facer fronte a rebelións internas, os outros dous o socorrerían con axuda militar. En tal caso, Francia e Inglaterra proporcionarían 8. 000 soldados de infantaría e 2. 000 de cabalaría cada un; as Provincias contribuirían con 4. 000 infantes e 1. 000 xinetes. A requirimento do país invadido, estas tropas poderían ser substituídas por unha forza naval equivalente. Este punto só tería validez nos territorios dos asinantes en Europa. Repercusións
En 1718, coa adhesión do Sacro Imperio Romano Xermánico mediante a firma do tratado de Londres, converteuse na Cuádrupla Alianza.
Tripla Alianza (1882)

Este artigo refírese á Tripla Alianza de 1882; para a de 1717, véxase Tripla Alianza (1717) A Tripla Alianza foi un pacto entre Alemaña, o Imperio Austrohúngaro e Italia acadado o 20 de maio de 1882. Historia
A Tripla Alianza foi promovida por Otto von Bismarck trala vitoria na guerra franco-prusiana para buscar o illamento de Francia, sabendo que esta nación tiña a intención de recuperar Alsacia e Lorena. Alemaña reafirmou a súa alianza co Imperio Austrohúngaro, receoso de Rusia (aliada de Francia), tralo Tratado de Berlín (1878), polo que Austria-Hungría pasaba a ter a hexemonía nos Balcáns. Despois Alemaña buscou a aproximación a Italia, resentida con Francia, ao ocupar esta Tunisia fronte as aspiracións italianas.
Porén, esta alianza tiña un punto feble: a hostilidade de Italia contra Austria-Hungría, debida aos italianos irredentos de Trento, Trieste, Istria e Dalmacia.
Tripla Entente

A Tripla Entente foi unha coalición conformada pola alianza franco-rusa de 1893, a Entente Cordiale franco-británica de 1904 e o acordo anglo-ruso de 1907.
Eric J. Hobsbawm, no seu libro Historia do século XX, defínea deste xeito: triplo entente, constituída por Francia, Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda e o Imperio Ruso. O Reino de Serbia e Bélxica incorporáronse á tripla entente inmediatamente como consecuencia do ataque austríaco contra Serbia (que, de feito, desencadeou o inicio das hostilidades) e o ataque de Alemaña contra Bélxica. A nova potencia mundial, Alemaña, gobernada por Guillerme II de Alemaña, en 1890 conseguiu que tres potencias que tiñan importantes diferenzas entre si, Francia, Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda e o Imperio Ruso, aproximásense e terminasen por coligarse como a Aliada Maior Nacionalista para facer fronte á Tripla Alianza do Imperio Alemán, o Imperio Austrohúngaro e o Reino de Italia.
A crise definitiva do verán de 1914 demostrou o funcionamento da alianza ao terminar implicando no conflito ás tres potencias signatarias. As outras unións
Tralo abandono da Tripla Alianza por parte do Reino de Italia en 1915, esta uniríase á Entente polos seus intereses e pola inconformidade que sentía ao non ter garantías nas Potencias Centrais. Outros aliados
Reino de Grecia
Reino de Romanía
Imperio do Xapón
Portugal
Triple Frontier

Triple Frontier é un filme estadounidense de 2019 dirixido por J. C. Chandor. O guión foi escrito por Chandor e Mark Boal a partir dunha historia orixinal de Boal. Está protagonizado por Ben Affleck, Oscar Isaac, Charlie Hunnam, Garrett Hedlund e Pedro Pascal, e conta a historia dun grupo de antigos soldados das forzas especiais que se reúnen para roubar a un narcotraficante suramericano. Personaxes
Ben Affleck como Tom "Redfly" Davis
Oscar Isaac como Santiago "Pope" Garcia
Charlie Hunnam como William "Ironhead" Miller
Garrett Hedlund como Ben Miller
Pedro Pascal como Francisco "Catfish" Morales
Adria Arjona como Yovanna
Louis Rodriguez como Duke
Juan Camilo Castillo como Capitán Diego
Reynaldo Gallegos como Gabriel Martin Lorea
Madeline Wary como Tess Davis
Michael Benjamin Hernandez como David Estrea
O filme estreouse en Nova York o 3 de marzo de 2019. Foi estreado en cinemas escollidos o 6 de marzo, antes da súa estrea en todo o mundo a través de Netflix o 13 de marzo.
Triplete hexadecimal

A paleta de cores RGB consta, basicamente, de tres cores primarias aditivas: Vermello-Verde-Azul. Estas cores primarias aditivas, en HTML, están representadas por tres pares hexadecimais do tipo 0xHH-HH-HH segundo o formato seguinte: #RRGGBB
Os valores que pode adoptar cada un dos tres pares hexadecimais van do 0x00 (0 decimal) ao 0xFF (255 decimal).
Canto maior sexa o valor do par, tanto maior será tamén a intensidade (matiz, brillo ou claridade) da cor correspondente a ese par (e viceversa).
Isto implica que o extremo inferior da escala cromática parte dunha intensidade de cor mínima (nulo
par 0x00), pasa por unha intensidade de cor media (mediano
par 0x80 [128 decimal]) ata chegar a unha intensidade de cor máxima (saturado par 0xFF).
O grao de máis alta pureza (absoluto) dunha cor primaria aditiva estará determinada pola presenza total da mesma (saturación
0xFF) xunto coa ausencia total (nulidade
0x00) das outras dúas cores primarias aditivas.
Triploblásticos

Os triploblásticos ou triblásticos son animais (metazoos) en cuxo desenvolvemento embrionario temperán se diferencian tres follas embrionarias ou capas de tecido embrionario: ectoderma, endoderma e mesoderma. Esta última está ausente nos diploblásticos, cuxo nome alude á presenza de só dúas follas embrionarias (por exemplo, no caso dos cnidarios).
Os triblásticos forman un clado, é dicir, suponse que son monofiléticos, xa que se cre que todos derivan dun mesmo antepasado común; é unha característica presente en todos os animais do clado Bilateria (bilaterais), e hai hoxe algúns estudos que propoñen a posíbel triploblastia nun grupo de animais radiados, os ctenóforos.
A sistemática dos triploblásticos baséase no destino do blastóporo embrionario; así, distínguense dúas grandes liñaxes: Protóstomos: o blastóporo orixina a boca, e o ano é de neoformación, aínda que non sempre se presenta, como é o caso dos platihelmintos.
Deuteróstomos: o blastóporo orixina o ano, e a boca é de neoformación.
Tripofobia

A tripofobia[Cómpre referencia] (do grego antigo: τρύπα, trýpa, "burato" e φόβος, phóbos, “medo”) é unha fobia proposta ós padróns irregulares ou conxuntos de pequenos buratos ou vultos. O termo ten a súa orixe máis probable nunha mensaxe de 2005 dun foro de Internet.
O termo Tripofobia non está recollido como diagnose no Diagnostic and Statistical Manual (5ª ed) (DSM-5) da American Psychological Association e úsase en moi poucas ocasións na literatura científica, segundo Jennifer Abbasi de Popular Science.
Arnold Wilkins e Geoff Cole da Universidade de Essex foron os primeiros científicos en publicar sobre este fenómeno. Segundo eles a reacción está baseada nunha revulsión biolóxica, no lugar de ser un medo cultural adquirido. Nun artigo de 2013 da revista Psychological Science, Wilkins e Cole escribiron que a reacción baséase nunha resposta do cerebro que asocia as formas co perigo.
Tripura

Tripura é un dos vinte e nove estados que, xunto cos sete territorios da Unión, forman a República da India. A súa capital é Agartala. Atópase no nordeste do país, limitando polo nordeste con Assam e Mizoram, e polo resto con Bangladés. É o terceiro estado máis pequeno, cunha área de 10, 491 km2, e con 3, 67 millóns de habitantes no 2011 é o sétimo en poboación.
Triqueta Verde

Triqueta Verde é unha editorial galega fundada en Vigo que dende 2009 publica libros en galego, castelán e inglés, principalmente de literatura infantil e xuvenil.
No seu catálogo figuran autores tanto galegos como de fóra. Entre eles, Paula Carballeira, Xoana Almar, Dorothy Canfield Fisher, Miguel Peralta Maraver ou Xoana Álvarez Martín.
Trisomía

A trisomía consiste na presenza de tres (e non dous, como sería normal) cromosomas dun tipo específico nun organismo. Un exemplo é a presenza de tres cromosomas 21, que é designada trisomía 21. A maioría das trisomías resultan nun número variable de deficiencias ao nacer (normalmente presentes na maioría dos individuos con cromosomas extra). Moitas trisomías resultan en mortes precoces. Unha trissomia dise parcial cando parte dun cromosoma extra (e non todo) é acoplado a un dos outros cromosomas. Unha trisomía en mosaico é unha condición na que non todas as células conteñen a información xenética do cromosoma extra.
Aínda que a trisomía poida ocorrer con calquera cromosoma, os tipos máis comúns (en humano s) son: Trisomía 21 (Síndrome de Down)
Trisomía 18 (síndrome de Edwards)
Trisomía 13 (síndrome de Patau)
Trisomía 8 (Síndrome de Warkany)
Trissomia relacionada con cromosomas sexuais: Trisomía X (Síndrome Triplo X)
Síndrome de Klinefelter (XXY)
Síndrome XYY