Probas de detección de antíxenos da malaria

As probas de detección de antíxenos da malaria son un grupo de probas de diagnóstico rápido dispoñibles no mercado do tipo de proba rápida de antíxeno que permiten o diagnóstico rápido da malaria por parte de persoas que non son hábiles en técnicas tradicionais de laboratorio para diagnosticar a malaria ou en situacións nas que non están dispoñibles tales equipos. Actualmente hai máis de 20 probas deste tipo dispoñibles comercialmente (probas de produtos da OMS en 2008). O primeiro antíxeno de malaria adecuado como obxectivo para tal proba foi un encima glicolítico soluble glutamato deshidroxenase. Actualmente ningunha das probas rápidas é tan sensible como unha película de sangue grosa nin tan barata. Un gran inconveniente no uso de todos os métodos actuais de varilla de nivel é que o resultado é esencialmente cualitativo. Non obstante, en moitas áreas endémicas da África tropical, a avaliación cuantitativa da parasitaemia é importante, xa que unha gran porcentaxe da poboación dará positivo en calquera ensaio cualitativo. Probas de diagnóstico rápido de malaria baseadas en antíxenos
A malaria é unha enfermidade curable se os pacientes teñen acceso a un diagnóstico precoz e un tratamento rápido. As probas de diagnóstico rápido baseadas en antíxenos (RDT) teñen un papel importante na periferia da capacidade dos servizos de saúde porque moitas clínicas rurais non teñen a capacidade de diagnosticar a malaria no lugar debido á falta de microscopios e técnicos adestrados para avaliar os filmes sanguíneos. Ademais, en rexións onde a enfermidade non é endémica, os tecnólogos de laboratorio teñen unha experiencia moi limitada na detección e identificación de parasitos da malaria. Un número cada vez maior de viaxeiros de zonas temperadas cada ano visitan países tropicais e moitos deles volven cunha infección por malaria. As probas RDT aínda se consideran complementos á microscopía convencional, pero con algunhas melloras pode substituír o microscopio. As probas son sinxelas e o procedemento pódese realizar no lugar en condicións de campo. Estas probas empregan o dedo ou sangue venoso, a proba completada leva un total de 15 a 20 minutos e non é necesario un laboratorio. O limiar de detección por estas probas de diagnóstico rápido está no rango de 100 parasitos / µl de sangue en comparación con 5 mediante microscopía de película grosa.
pGluDH
Glutamato deshidroxenase de plasma (pGluDH) precipitada por anticorpos do hóspede. Cada vez ten máis importancia un diagnóstico preciso, tendo en conta a crecente resistencia de Plasmodium falciparum e o alto prezo das alternativas á cloroquina. O encima pGluDH non ocorre nos glóbulos vermellos do hóspede e foi recomendado como encima marcador para as especies de Plasmodium por Picard-Maureau et al. en 1975. A proba enzimática marcador da malaria é adecuada para o traballo de rutina e agora é unha proba estándar na maioría dos departamentos que tratan a malaria. Sábese que a presenza de pGluDH representa a viabilidade do parasito e unha rápida proba de diagnóstico usando pGluDH como antíxeno tería a capacidade de diferenciar organismos vivos dos mortos. Na China desenvolveuse un RDT completo con pGluDH como antíxeno e agora está a ser sometido a ensaios clínicos. Os GluDH son encimas omnipresentes que ocupan un importante punto de ramificación entre o metabolismo do carbono e do nitróxeno. Tanto os encimas GluDH dependentes da nicotinamida adenina dinucleótido (NAD) [EC 1. 4. 1. 2] como os fosfatos de nicotinamida adenina dinucleótido (NADP) están presentes en Plasmodia; o GluDH dependente de NAD é relativamente inestable e non é útil para fins diagnósticos. A glutamato deshidroxenase proporciona unha fonte de carbono oxidable utilizada para a produción de enerxía, así como un portador de electróns reducido, NADH. O glutamato é o principal doador de amino doutros aminoácidos nas reaccións de transaminación posteriores. Os múltiples papeis do glutamato no balance de nitróxeno convérteno nunha porta de entrada entre o amoníaco libre e os grupos amino da maioría dos aminoácidos. Publícase a súa estrutura cristalina. A actividade do GluDH en P. vivax, P. ovale e P. malariae nunca se probou, pero dada a importancia do GluDH como encima do punto de ramificación, cada célula debe ter unha alta concentración de GluDH. É ben sabido que os encimas cun alto peso molecular (como o GluDH) teñen moitos isozimas, o que permite diferenciar as cepas (dado o anticorpo monoclonal correcto). O hóspede produce anticorpos contra o encima parasito que indican unha identidade de secuencia baixa.
Proteína rica en histidina II
A proteína II rica en histidina (HRP II) é unha proteína soluble en auga rica en histidina e alanina, que se localiza en varios compartimentos celulares, incluído o citoplasma parasito. O antíxeno só se expresa con trofozoítos de P. falciparum. O HRP II de P. falciparum estivo implicado na biocristalización da hemozoína, unha forma inerte e cristalina de ferriprotoporfirina IX (Fe (3 +) - PPIX) producida polo parasito. O parasito segrega unha cantidade substancial de HRP II ao torrente sanguíneo do hóspede e o antíxeno pódese detectar en eritrocitos, soro, plasma, líquido cefalorraquídeo e incluso na urina como proteína soluble en auga secretada. Estes antíxenos persisten no sangue circulante despois de que a parasitaemia se eliminou ou se reduciu moito. Xeralmente tardan dúas semanas despois de que o tratamento exitoso das probas baseadas en HRP2 se volva negativo, pero pode tardar ata un mes, o que compromete o seu valor na detección de infección activa. Informáronse resultados falsos de varilla positiva en pacientes con artrite reumatoide positiva para o factor reumatoide. Dado que HRP-2 só se expresa por P. falciparum, estas probas darán resultados negativos con mostras que conteñen só P. vivax, P. ovale ou P. malariae; polo tanto, moitos casos de malaria non falciparum poden diagnosticarse erroneamente como malaria negativa (algunhas cepas de P. falciparum tampouco teñen HRP II). A variabilidade nos resultados dos RDT baseados en pHRP2 está relacionada coa variabilidade no antíxeno diana.
pLDH
P. falciparum lactate deshidroxenase (PfLDH) é unha oxidoreductase de 33 kDa [EC 1. 1. 1. 27]. É o último encima da vía glicolítica, esencial para a xeración de ATP e un dos encimas máis abundantes expresados ​​por P. falciparum. Plasmodium LDH (pLDH) de P. vivax, P. malariae e P. ovale) presenta un 90-92% de identidade a PfLDH de P. falciparum. Os niveis de pLDH reducíronse no sangue antes do tratamento que HRP2. A este respecto, pLDH é similar a pGluDH. Non obstante, as propiedades e sensibilidades cinéticas dos inhibidores dirixidos ao sitio de unión ao cofactor difiren significativamente e son identificables medindo as constantes de disociación para os inhibidores que difiren ata 21 veces.
pAldo
A frutosa-bisfosfato aldolase [EC 4. 1. 2. 13] cataliza unha reacción clave na glicólise e na produción de enerxía e é producida polas catro especies. A aldolase P. falciparum é unha proteína de 41 kDa e ten unha semellanza de secuencia do 61-68% ás aldolases eucariotas coñecidas. A súa estrutura cristalina publicouse. A presenza de anticorpos contra p41 nos soros de adultos humanos parcialmente inmunes á malaria suxiren que p41 está implicado na resposta inmune protectora contra o parasito.