proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Erisipeloide

O erisipeloide é unha doenza infecciosa humana causada pola bacteria Erysipelothrix rhusiopathiae que afecta o ser humano e transmítese por contacto sanguíneo cun animal ou carne infectado (xeralmente por abrasións nas mans por un rabuñazo, mordida ou por contacto con carne crúa ou case crúa). Xeralmente a infección restrínxese á pel (erisipeloide cutáneo ou de Rosenbach), fundamentalmente nas mans, mais en casos raros migra ao interior do corpo e causa unha infección xeneralizada (septicemia). Esta bacteria produce unha doenza parecida en animais, que son a fonte de contaxio para o home. É máis común entre persoas que tratan con carne e animais, como veterinarios, pescadores, carniceiros, cociñeiros e tratantes de animais.
Non se debe confundir coa erisipela humana, a cal é causada por outras bacterias, os estreptococos, e ten outras características. Causa
A Erysipelothrix rhusiopathiae é unha bacteria bacilar grampositiva que pode encontrarse en peixes, aves, mamíferos e moluscos. Na pel, pode producir certos encimas que lle axudan a abrirse camiño a través dos tecidos como a neuraminidase. Este encima axuda o microorganismo a invadir tecidos e entrar na corrente sanguínea. Ademais, ten dúas proteínas de superficie adhesivas, RSPA e RSPB, que serven para axudar o microorganismo a adherirse tanto a tecidos vivos, coma a fibras de coláxeno de tipo I e IV, e a superficies abióticas, como o polistireno. Cando entra na corrente sanguínea pode causar problemas cardíacos, neurolóxicos e articulares serios. Sinais e sintomas
Na pel causa unhas manchas vermellas, sensibles e quentes (eritema), fundamentalmente no dorso das mans. Xeralmente o organismo elimina a bacteria por conta propia sen deixar secuelas. Raramente, consegue entrar na corrente sanguínea (bacteremia) causando problemas cardíacos, neurolóxicos ou articulares e sintomas de infección bacteriana como febre, dor e malestar. Epidemioloxía
É común en diversos animais domésticos e salvaxes, dos que forma parte da súa flora normal, e encóntrase no 20 a 40% do gando saudáble, especialmente en porcos, onde na maioría dos casos son pouco ou nada sintomáticos. A infección en humanos é rara, e considérase principalmente unha doenza laboral. Tratamento
En xeral a bacteria é sensible ás penicilinas. No raro caso de bacteremia, ademais de penicilinas, pode usarse cefalosporina, ceftriaxona ou ciprofloxacino soa ou en combinación con eritromicina ou rifampicina. O tratamento pode ser por vía oral durante 5 a 7 días ou intramuscular en dose única. A bacteria é naturalmente resistente á vancomicina. Prevención
Limpar as superficies que entran en contacto con animais ou carne con desinfectante, usar luvas e cociñar ben a carne axuda a previr esta infección.
Eritroaférese

Unha eritroaférese é unha doazón de eritrocitos ou glóbulos vermellos, que son as células do sangue encargadas de transportar o osíxeno polas veas. O seu resultado utilízase nas urxencias e nas operacións cirúrxicas ou de transplantes de órganos. A rápida recuperación dos compoñentes despois deste tipo de aférese permite incrementar a frecuencia no número de doazóns anuais e mesmo se pode combinar con doazóns convencionais cumprindo o establecido pola lei.
Os grupos sanguíneos máis demandados en Galicia son o A- e o 0-, debido a que este último é o doante universal. Isto débese a que os grupos dos sistema AB0 e do sistema Rh se caracterízan polos antíxenos eritrocitarios, unhas moléculas que están na superficie da membrana dos eritrocitos e que provocan a aglutinación cos antíxenos incompatibles (doutro grupo). Por iso o sangue de alguén do grupo A ten unha certa molécula que é recoñecida e neutralizada polos antíxenos presentes no sangue doutro grupo pero non cando entra en contacto con outro sangue do grupo A. Cando un ferido chega a urxencias e precisa unha transfusión de sangue, se non se lle coñece o grupo sanguíneo, debe tratárselle con sangue do grupo 0- para evitar unha reacción que doutro xeito lle podería matar.
Eritroblasto

Os eritroblastos son células eritropoéticas que constitúen estados intermedios durante a maduración dos eritrocitos humanos na medula ósea, e que aínda conservan o núcleo. Moitas veces utilízase como sinónimo de eritroblasto o termo normoblasto, e outras veces resérvase normoblasto para designar unha das etapas de maduración (ortocromatófila). Cando o eritroblasto se desenvolve anormalmente adquire gran tamaño e denomínase megaloblasto, como pode ocorrer en casos de deficiencia de vitamina B12 (como na anemia perniciosa) ou de deficiencia de ácido fólico (nas anemias megaloblásticas).
Durante a eritropoese, o primeiro eritroblasto presente en humanos (que provén do proeritroblasto) denomínase eritroblasto basófilo. Este eritroblasto é pequeno, duns 12 microns, e posúe un citoplasma basófilo debido á presenza de abundantes ribosomas encargados de sintetizar a hemoglobina (a proteína que transporta o oxíxeno). O eritroblasto basófilo capta ferritina do sangue por pinocitose para aumentar o seu contido en ferro.
Os eritroblasto basófilos dan lugar aos eritroblastos policromatófilos cando o seu contido de hemoglobina pasa a ser moi alto. Presentan variacións tintoriais. Isto ocorre porque esta proteína se sintetiza en cantidades crecentes e é ácidófila e enmascara a afinidade por tinguiduras básicas dos ribosomas. A súa cromatina está máis condensada que en estados anteriores.
O seguinte estado eritroblástico é o eritroblasto ortocromático, eritroblasto ortocromatófilo ou normoblasto. Son de citoplasma acidófilo (eosinófilo) e teñen unha menor presenza de ribosomas, porque xa non se require unha síntese de hemoglobina activa.
Posteriormente, continúa a eritropoese coa transformación do normoblasto en reticulocito (ao perder o núcleo), que madura a eritrocito e sae da medula ósea á circulación sanguínea. En vertebrados non mamíferos o eritrocito normalmente conserva o núcleo.
Eritrocruorina

A eritrocruorina é unha proteína de grande tamaño transportadora de oxíxeno que se encontra no sangue de moitos anélidos e algúns artrópodos. As eritrocruorinas son complexos de enorme tamaño, de máis de 3, 5 millóns de Da, que están formadas por moitas subunidades de hemoglobina unidas por outras subunidades non de tipo hemoglobina. As eritocruorinas flotan libremente no plasma, xa que non están dentro de células sanguíneas. A eritrocruorina presenta cooperatividade na unión ao oxíxeno. A natureza extracelular e o grande tamaño destes complexos fixo que se utilizasen nalgúns dos primeiros estudos de cristalización, ultracentrifugación e exame de proteínas por microscopio electrónico.
No caso da eritrocruorina de Lumbricus terrestris esta consta de 180 subunidades, das cales 144 subunidades son de hemoglobina (de catro tipos de cadeas diferentes de hemoglobina) e 36 son doutras cadeas de enlace de tipo non hemoglobínico (de catro tipos distintos). As subunidades de hemoglobina dispóñense en doce estruturas dodecaméricas, e as non hemoglobínicas forman doce estruturas triméricas que proxectan prolongacións cara ao centro do complexo, e interdixítanse estabilizando o complexo. O complexo ten unha forma hexagonal de dobre capa.
A estrutura da proteína é en grande medida en hélice alfa; oito hélices conservadas (denominadas do A ao H) forman un armazón para un peto onde está o grupo hemo. O anel imidazol do residuo de histidina "proximal" proporciona o quinto ligando para o ferro hémico; a outra posición do ferro hémico axial está libre para coordinarse co oxíxeno. Moitas eritrocruorinas carecen dos residuos de histidina e valina "distais" que están conservados nas globinas de vertebrados.
Eritrosa 4-fosfato

A eritrosa 4-fosfato ou eritrosa-4-fosfato é o monosacárido derivado da eritrosa cun fosfato esterificado no carbono 4. Trátase dun azucre de 4 carbonos (tetrosa), cun grupo aldehido (aldosa) e un grupo fosfato no carbono 4. É un intermediario importante na ruta da pentosa fosfato e do ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese, e intervén tamén na síntese de aminoácidos aromáticos como tirosina, fenilalanina e triptófano. Na ruta da pentosa fosfato
A eritrosa 4-fosfato é un dos azucres que intervén na fase non oxidativa da ruta da pentosa fosfato. Orixínase na reacción entre a sedoheptulosa 7-fosfato e o gliceraldehido 3-fosfato catalizada polo encima transaldolase, na que se orixina frutosa 6-fosfato e eritrosa 4-fosfato. sedoheptulosa 7-fosfato + gliceraldehido 3-fosfato → eritrosa 4-fosfato + frutosa 6-fosfato
Na reacción final da ruta a eritrosa 4-fosfato reacciona coa xilulosa 5-fosfato, dando lugar a gliceraldehido 3-fosfato e frutosa 6-fosfato, pola acción da transcetolase. eritrosa 4-fosfato + xilulosa 5-fosfato → gliceraldehido 3-fosfato + frutosa 6-fosfato No ciclo de Calvin
No ciclo de Calvin da fase rexenerativa da fase escura da fotosíntese a eritrosa 4-fosfato orixínase na reacción do gliceraldehido 3-fosfato coa frutosa 6-fosfato, que é a mesma da ruta da pentosa fosfato, pero en sentido contrario. gliceraldehido 3-fosfato + frutosa 6-fosfato → eritrosa 4-fosfato + xilulosa 5-fosfato
Despois, a eritrosa formada reacciona coa dihidroxiacetona fosfato orixinando sedoheptulosa 1, 7-difosfato eritrosa 4-fosfato + dihidroxiacetona fosfato → sedoheptulosa 1, 7-difosfato Síntese de aminoácidos
A eritrosa 4-fosfato intervén na síntese de aminoácidos aromáticos como fenilalanina, tirosina e triptófano. A fenilalanina é un aminoácido esencial para o home. As plantas sintetízana a partir de fosfoenolpiruvato e eritrosa 4-fosfato, as cales orixinan en varios pasos ácido siquímico, o cal nunha ruta de 5 reaccións orixina a fenilalanina. A partir de intermediarios da mesma ruta orixínanse nas plantas a tirosina e o triptófano. No home a tirosina pode sintetizarse a partir da fenilalanina, e o triptófano é esencial.
Ermeloíta

Ermeloíta é un mineral descuberto en Moaña en 2015 e descrito en 2022 na revista científica Mineralogical Magazine. É da clase dos fosfatos, do grupo da kieserita. Nome
O seu nome vén do monte Ermelo onde foi identificado. Descubriuno persoal técnico de investigación da Área de Infraestruturas de Investigación da Universidade de Santiago de Compostela. É o cuarto mineral descuberto en Galicia ao longo da historia, despois da morenosita, a cervantita e a bolivarita, todos eles descubertos na metade do século XIX. Características
A ermeloíta é un fosfato de fórmula química Al(PO₄)·H₂O. Foi validada pola Asociación Mineralóxica Internacional en 2022, e divulgada nos medios de comunicación en 2024. Cristaliza no sistema monoclínico. É o análogo AlP da kieserita, e é o equivalente pouco hidratado tanto da variscita como da metavariscita.
O primeiro exemplar que serviu para determinar a especie mineral (coñecido como material tipo) atópase conservado nas colecións mineralóxicas do Museo de Historia Natural da USC, co número de catálogo: cm64083, e e no Museo Geominero custódiase a mostra de ensaio utilizada para a súa caracterización química cuantitativa. Formación e xacementos
Foi descuberta no monte Ermelo, situado entre os concellos de Moaña e Bueu, sendo o único lugar do planeta onde foi descrita esta especie mineral.
Ermida de San Nicolao de Puente Fitero

A ermida de San Nicolao de Puente Fitero, tamén chamada hospital de San Nicolás ou albergue San Nicolás, é unha antiga ermida de Itero del Castillo, na provincia de Burgos, Castela e León.
Dedicada a Nicolao de Mira, quen deu lugar ao mito de Papá Noel, toma o seu nome do próximo Puente Fitero e é utilizado como albergue para os peregrinos do Camiño de Santiago. Historia
Construída na Idade Media, posibelmente entre os s. XII e XIII, de estilo románico, ten unha soa nave. A historia da ermida de San Nicolao en Puente Fitero, marcada pola falta de documentación detallada, pero citada nas Cantigas de Santa María de Afonso X o Sabio, revela que sufriu diversas transformacións ao longo dos séculos. Pertenceu aos Cabaleiros da Orde do Hospital de San Xoán de Xerusalén (máis tarde Cabaleiros de Malta). Servía como hospicio para peregrinos que, rumbo a Compostela, cruzaban a ponte Fitero sobre o río Pisuerga unindo o reino de Castela e o reino de León (hoxe as provincias de Burgos e Palencia). Nos anos 90, grazas á iniciativa de Paolo Caucci von Saucken, a ermida foi emprestada pola arquidiocese de Burgos, restaurada e reconvertida en hospicio xestionado por voluntarios, principalmente italianos da Confraría de San Jacopo de Compostela, de abril até outubro, ofrecendo hospitalidade e lavado dos pés segundo a tradición cristiá.
Ermione

Ermione é unha ópera seria en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Andrea Leone Tottola, baseado na obra teatral Andromaque de Jean Racine. Foi estreada no Teatro San Carlo de Nápoles o 27 de marzo de 1819 baixo a batuta de Nicola Festa, resultando un fracaso rotundo, polo que nunca se volveu representar ata tempos modernos no Rossini Opera Festival de 1987. Posteriormente foi representado varias veces en Italia e no estranxeiro.
Ermua

Ermua é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 16. 274 habitantes (2011).
Ernani

Ernani é unha ópera en catro actos con música de Giuseppe Verdi sobre un libreto en italiano de Francesco Maria Piave, baseada na peza teatral Hernani de Victor Hugo, obra que introducira o Romanticismo en París derrotando as convencións do teatro clásico francés. Foi estreada o 9 de marzo de 1844 no Teatro La Fenice de Venecia. Esta ópera tivo éxito dende o principio, especialmente pola súa riqueza de melodías.
Para o final da ópera, Verdi compuxo un trío que cría que melloraba o orixinal de Hugo, en canto que a acción podía desevnvolverse máis rapidamente ata acadar a súa culminación. Aquí, Ernani, Silva e Elvira se enfrontan. Silva reclama a vida de Ernani, mentres Elvira lle pide compaixón e Ernani renega do seu destino.
Esta ópera é pouco representada; nas estatísticas de OperabaseArquivado 14 de maio de 2017 en Wayback Machine. aparece no posto 154 das óperas representadas no período 2005-2010, sendo a 48ª en Italia e a 16ª de Verdi, con 20 representacións nese período. Personaxes
Ernest Hemingway

Ernest Miller Hemingway, nado en Oak Park (Illinois) o 21 de xullo de 1899 e finado en Ketchum, Idaho, o 2 de xullo de 1961, foi un escritor estadounidense, correspondente de guerra en Europa. Membro da chamada Xeración Perdida, foi galardoado co Premio Nobel de Literatura en 1954. Traxectoria
Acadou sona con novelas como For Whom the Bell Tolls ou A Farewell to Arms, e gañou o Nobel de literatura con O vello e o mar. Publicou un pequeno número de contos, pero todos de gran valor. Sempre viaxou moito, morando durante algún tempo en cada un dos continentes. Combateu en Francia, na Guerra Civil de España e na China.
Todos os personaxes deste escritor enfróntanse co problema da "evidencia tráxica" do fin, cun correlato evidente co propio autor. Hemingway non puido aceptala. A vida enteira xogou coa morte, ata que, na mañá do 2 de xullo de 1961, na súa casa nas montañas de Cuba, matouse co seu fusil de caza. Obras
Novelas
The Torrents of Spring (1925)
The Sun Also Rises (1926)
A Farewell to Arms (1929)
To Have and Have Not (1937)
For Whom the Bell Tolls (1940)
Across the River and Into the Trees (1950)
O vello e o mar (The Old Man and the Sea, 1952)
Adventures of a Young Man (1962)
Islands in the Stream (1970)
The Garden of Eden (1986)
True at First Light (1999)
Non ficción
Death in the Afternoon (1932)
Green Hills of Africa (1935)
The Dangerous Summer (1960)
A Moveable Feast (1964)
Coleccións de historias curtas
Three Stories and Ten Poems (1923)
In Our Time (book)|In Our Time (1925)
Men Without Women (1927)
The Snows of Kilimanjaro (1932)
Winner Take Nothing (1933)
The Fifth Column and the First Forty-Nine Stories (1938)
The Essential Hemingway (1947)
The Hemingway Reader (1953)
The Nick Adams Stories (1972)
The Complete Short Stories of Ernest Hemingway (1976)
Outras
Soldier's Home (1925)
Ernest Shackleton

Ernest Henry Shackleton, nado en Irlanda o 15 de febreiro de 1874 e finado o 5 de xaneiro de 1922, foi un explorador británico. É especialmente coñecido polas súas expedicións antárticas, nas que participou ao longo de toda a súa vida. Traxectoria
En 1901 acompañou a Robert Falcon Scott na viaxe realizada no barco Discovery. Esta foi a primeira vez que o ser humano se internou no Mar de Ross. Nesta mesma expedición Scott, Shackleton e Edward Wilson tentarían chegar ao Polo Sur Xeográfico, chegando aos 82°17'S o 31 de decembro de 1902.
Antártida
No ano 1907 Shackleton organizaría a súa propia viaxe a Antártida, de novo co obxectivo de achegarse ao Polo Sur. A expedición conseguiu escalar por vez primeira o Monte Erebus, situar o Polo Sur Magnético e descubrir o paso do Glaciar Beardmore, que facilitaría a chegada ao Polo en seguintes expedicións. Porén, Shackleton tivo que abandonar o seu obxectivo a 180 quilómetos do punto final, aos 88°23'S.
Expedición de 1914
No entanto, a expedición que deu máis fama a este explorador foi a iniciada en 1914, que tivo por nome Expedición Imperial Trans-Antártica. Poucos anos antes, en 1911 o noruegués Roald Amundsen conseguiría chegar ao Polo Sur, tras vencer nunha carreira que lle custou a vida a Scott e catro dos seus acompañantes. Shackleton consideraba que debía superar este éxito, e tentou cruzar o continente branco dende o Mar de Weddell ata a Illa Ross cruzando o polo xeográfico, apoiado por outro barco de provisións que debería deixar depósitos de comida e combustible ao longo da segunda metade da ruta.
A expedición non acadou o seu obxectivo, pero converteuse na máis sorprendente proba de resistencia humana. O barco no que viaxaban, o Endurance, quedou atrapado nos xeos antes de tocar terra, e os tripulantes pasaron nel varios meses. Cando o barco afundiu máis tarde pola presión, tiveron que percorrer andando o Mar de Weddel e navegar en bote ata a Illa Elefante. Shackleton e cinco homes máis continuaron a viaxe en busca de axuda nun pequeno bote ata Xeorxia do Sur. Os 22 homes que aínda permanecían na Illa Elefante foron rescatados polo buque chileno Yelcho, ou mando do capitán da expedición, o 30 de agosto de 1916, 22 meses despois da súa partida de Gran Bretaña.
Asemade, o barco de provisións afundiu nunha tormenta, pero os seus tripulantes conseguiron situar os depósitos, e foron rescatados polo propio Shackleton no Nadal de 1916. Pasamento
En 1921 iniciou outra expedición o continente antártico, pero finou en Xeorxia do Sur, onde foi soterrado.
Ernest Walton

Ernest Thomas Sinton Walton, nado en Dungarvan, Irlanda, en 1903 e finado en Belfast, Irlanda do Norte, en 1995, foi un físico e profesor universitario irlandés galardoado co Premio Nobel de Física o ano 1951. Traxectoria
Naceu o 6 de outubro de 1903 na cidade irlandesa, naqueles momentos parte do Reino Unido, de Dungarvan, fillo dun ministro metodista. Graduouse en física no Colexio Metodista de Belfast o ano 1922 e no Trinity College da Universidade de Cambridge o 1927. O 1936 foi profesor de física nesta última escola superior, conseguindo en 1946 a cátedra Erasmus Smith de Filosofía Natural e Experimental, cargo que ocupou ata o 1974.
Ernest Walton morreu o 25 de xuño de 1995 na cidade de Belfast. Investigacións científica
Desde 1927 ata o ano 1934 dedicouse á investigación en física nuclear baixo a dirección de Ernest Rutherford, na Universidade de Oxford, e colaborou con John Cockcroft na construción dun dos primeiros aceleradores de partículas sendo os primeiros en desintegrar un núcleo atómico con partículas subatómicas.
O ano 1951 foi galardoado, xunto con John Cockcroft, co Premio Nobel de Física polos seus traballos sobre a transmutación dos núcleos atómicos mediante o uso de partículas artificialmente aceleradas.
Ernesto Caballero Bellido

Ernesto Caballero Bellido, nado en Salamanca o 5 de agosto de 1858 e finado en Pontevedra o 20 de febreiro de 1935, foi un micrógrafo español. Traxectoria
Comezou coa práctica fotográfica ós 12 anos. Aos 21 obtivo a cátedra de Física e Química, comezando como catedrático no instituto de Xixón (Asturias). Foi en Xixón onde entrou en contacto con Alfredo Truán y Luard, fabricante de lentes e iniciador do estudo das diatomeas en España. No 1881 ocupa a cátedra no instituto de Pontevedra, onde foi director 22 anos. Nesta vila colaborou coa instalación eléctrica, dirixiu a fábrica da luz, o laboratorio municipal, a estación meteorolóxica etc. No 1892 volveu á micrografía, tendo, debido ás súas moitas ocupacións, unha actividade irregular cos traballos sobre diatomeas, comezados a metade do século.
Foi alcalde de Pontevedra durante de xullo a setembro de 1899. Foi Director do Instituto de Pontevedra de 1900 a 1921. Xubilouse en outubro de 1921 debido a unha xordeira que lle impedía totalmente a audición.
Mantivo relación con Baltasar Merino e López Seoane, que lle proporcionaron exemplares, ocupándose el dos aspectos técnicos (non da clasificación). De xeito parello colaborou coa elite da ciencia en España naquel momento, traballando para as institucións máis sobresaíntes e impartindo cursos de formación nas súas técnicas.
As súas fotos sobre diatomeas fósiles de Morón constituíron un álbum con 331 figuras de 171 especies baixo a denominación de 'Atlas'. Asemade, as súas fotos foron usadas na afamada obra Diatomología española en los comienzos del siglo XX, de Florentino Azpeitia.
Doou parte do seu patrimonio científico ó Museo Nacional de Ciencias Naturales. Publicacións
"La fotomicrografía", na revista La naturaleza (1893). Inclúe a primeira foto de diatomeas publicada en Galiza.
"Técnicas de las preparaciones microscópicas sistemáticas", nos Anales de la Sociedad Española de Historia Natural (1925). Inclúe a comunicación dun sistema inventado por el.
Artigo sobre unha instalación para fotomicrografiar co microscopio en calquera posición, principalmente inclinada, aparecido en Anales de la Sociedad Española de Física y Química (1925).
Ernesto Canoa Galiana

Ernesto Canoa Galiana, nado en Vigo o 24 de outubro de 1928 e finado o 16 de xuño de 1981, foi un médico urólogo galego. Traxectoria
Nado na rúa Alta do casco vello de Vigo, foi o cuarto e derradeiro fillo dun empregado de banca. De 1946 a 1952 estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela e en Madrid. Traballou de urólogo no Hospital de la Princesa de Madrid. En 1957 gañou unha bolsa de estudos. Formarse en Düsseldorf, Berlín, Viena, París e Londres. En 1959 estableceuse no número 88 da rúa Urzáiz de Vigo e ao ano seguinte nunha clínica maior no número 7 da mesma rúa. De 1962 a 1964 ocupou por oposición unha praza de urólogo en Murcia. Desde 1967 colaborou no equipo urolóxico da Residencia Sanitaria Almirante Vierna (despois Hospital Xeral).
Era políglota (dominaba o francés e o inglés e tiña un título de profesor de alemán), radioafeccionado, fotógrafo afeccionado e amante da poesía e a pintura.
Finou nun accidente de tráfico. Recoñecementos
Dende 1983 unha rúa da súa cidade leva o nome de "Doutor Canoa" na súa memoria.
Ernesto Doural Campos

Ernesto Doural Campos, nado en Vigo en 1904 e finado na mesma cidade o 9 de decembro de 1996, foi un loitador antifranquista galego. Traxectoria
Transportista de peixe. Militante do PCE dende 1931. Chegou a Madrid o mesmo día que se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Combateu no exército republicano como tanquista e alcanzou o grao de capitán. Coa fin da guerra foi detido, estivo preso na prisión do partido de Cieza, e permaneceu na cadea até novembro de 1942, en que saíu en liberdade condicional da Prisión Provincial de Murcia. Volveu a Vigo e foi secretario de organización do Comité Rexional de Galicia do PCE. Foi detido de novo en Vigo en 1944 e procesado na causa 94/45 acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Jesús Balboa López, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Mariano Otero Castelao, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Francisco Rey Drox, Eduardo Malvido Rúa, Antonio Soto Magariños, Luis Alonso Freijanes, Saturnino Rodríguez Fernández, Leopoldo Garrido Leirós, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo, e condenado a 12 anos de cadea. Cumpriu condena na Colonia Penitenciaria del Dueso, de onde saíu en liberdade provisional en abril de 1955. Finou en Vigo o 9 de decembro de 1996.
Ernesto Ferro

Ernesto Ferro Borrajo, nado en Ourense en 1926 e finado na mesma cidade o 10 de febreiro de 2013, foi un ebanista e actor galego. Traxectoria
Nado en Ourense, herdou de seu pai a profesión de ebanista, na que traballou até a súa xubilación. Posteriormente comezou a facer teatro no grupo Aturuxo de Ourense e aos 75 anos debutou como actor de televisión co papel de Don Cosme na serie da Televisión de Galicia Pequeno Hotel.
Traballou tamén no cine, nos filmes Días de voda e O ano da carracha e nos seguintes anos tivo pequenos papeis en series de televisión como Libro de familia, Terra de Miranda, Hospital Central ou Pepe o inglés. Faleceu en Ourense aos 86 anos de idade. Filmografía
Cine
Días de voda (2002), de Juan Pinzás. Como avó.
O ano da carracha (2004), de Jorge Coira.
Televisión
Pequeno Hotel (2001). Como Don Cosme.
Libro de familia (2005).
Terra de Miranda (2005).
Hospital Central (2005). Como Paco.
Pepe o inglés (2006).
Ernesto Mauri

Ernesto Mauri, nado en 1791 e finado en 1836, foi un botánico e micólogo italiano. Traxectoria
Ernesto Mauri realizou unha importante contribución á botánica coa súa obra Florae romanae en coautoría con F. Antonio Sebastiani (1782-1821). Chegou a ser director do Xardín Botánico de Roma e profesor de botánica. Abreviatura botánica
A abreviatura Mauri emprégase para indicar a Ernesto Mauri como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais. ​
Un exemplo de planta descrita por el é Romulea bulbocodium (L. ) Sebast. & Mauri, publicada en Florae Romanae Prodromus 171818. Esta planta tamén se chama Romulea uliginosa e ten por nome común aberiota. Honores
Epónimos
As seguintes plantas levan o epónimo de E. Mauri: (Geraniaceae) Pelargonium maurii Dehnh.
(Orchidaceae) Orchis mauri Jord. ex Cortesi 1903
Curiosamente, a pesar de ser botánico, tamén hai algúns animais nomeados en honra a Mauri: Existe unha ave á que o seu descritor, o ornitólogo alemán Jean Louis Cabanis (1816-1906) lle puxo en 1859 o nome mauri en honra de Ernesto Mauri. Trátase do pilro Calidris mauri. En realidade, Cabanis foi persuadido polo ornitólogo Charles Lucien Bonaparte, que tamén nomeara previamente a ave e era amigo de Mauri, de que lle puxese ese nome.
Bonaparte tamén lle puxera a un peixe o nome Smaris maurii en honra de E. Mauri, pero este é un sinónimo júnior e hoxe denominase Spicara smaris.
Ernesto Mauri (editor)

Ernesto Mauri, nado o 2 de decembro de 1946 en Vimercate, provincia de Monza e Brianza, Lombardía, é un home de negocios e editor italiano. Traxectoria
Licenciado en economía pola Universidade Católica do Sagrado Corazón de Milán.
A súa carreira profesional, despois dun período nunha empresa de auditoría, comezou en 1975 con Rusconi Editore. Dentro de Rusconi Editore, Mauri realizou varias tarefas, contábeis, administrativas e publicitarias, até ocupar o cargo de xerente xeral en 1989. O período en Rustioni concluíu en 1991, época na que o número de xornais aumentou de 6 a 26.
Como editor, Mauri tivo a oportunidade de desenvolver unha experiencia internacional, primeiro en Francia con Hachette e logo en España co Grupo 16. Participou no nacemento de Italia 1, a rede de televisión fundada en 1982.
Desde 2008 é o presidente de Mondadori France, desde 2013 é o conselleiro delgado do Grupo Mondadori, e desde xaneiro de 2015 é o presidente de Mondadori Libri S. p. A.
Desde xullo de 2014 é membro do comité de presidencia da Federación italiana de editores de xornais (FIEG).
O 9 de novembro de 2011 foi nomeado Cabaleiro da Orde das Artes e as Letras polo Ministro de Cultura do goberno francés Frédéric Mitterrand.
Ernesto Sabato

Ernesto Sabato (pronunciado /sáβato/)​, nado en Rojas (Provincia de Buenos Aires) o 24 de xuño de 1911 e finado o 30 de abril de 2011, foi un escritor, físico e pintor arxentino.
Escribiu as novelas El túnel, Sobre héroes y tumbas e Abaddón el exterminador, así como tamén diferentes ensaios sobre a condición humana. Foi un home de ideoloxía comunista.
En 2002 foi Premio Rosalía de Castro do Centro PEN Galicia. Obra
Novelas
1948: El túnel
1961: Sobre héroes y tumbas
1974: Abaddón el exterminador
Ensaios
1945: Uno y el Universo
1951: Hombres y engranajes
1952: Heterodoxia
1956: El otro rostro del peronismo
1956: El caso Sábato: torturas y libertad de prensa. Carta abierta al general Aramburu
1963: El escritor y sus fantasmas
1963: Tango, discusión y clave
1967: Pedro Henríquez Ureña
1968: Tres aproximaciones a la literatura
1974: Eduardo Falú
1975: Carta a un joven escritor
1976: Diálogos con Jorge Luis Borges
1976: La cultura en la encrucijada nacional
1979: Apologías y rechazos
1979: Los libros y su misión en la liberación e integración de la América Latina
1985: Nunca más: informe de la Comisión Nacional sobre la Desaparición de Personas (CONADEP)
1988: Entre la letra y la sangre
1990: Querido y remoto muchacho
1998: Antes del fin (memorias)
2000: La resistencia
2004: España en los diarios de mi vejez
Antoloxías
1967: ¿Qué es el existencialismo?
1967: El pensamiento nacional y la encíclica Popularum Progressio
1969: Itinerario
1969: La convulsión política de nuestro tiempo. Enfrentamientos y coincidencias de una dramática selección de textos, frases, citas y aforismos
1971: Claves políticas
1973: La cultura en la encrucijada nacional
1974: Páginas vivas
1975: Antología
1981: La robotización del hombre y otras páginas
1982: Narrativa completa
1985: Páginas de Ernesto Sábato
1986: Sábato: cultura y educación
1989: Lo mejor de Ernesto Sábato
1995: Ernesto Sábato: pintura
Recompilacións
1999: Cuentos que me apasionaron 1
1999: Cuentos que me apasionaron 2
Obras completas
1966 Obras de ficción
1970 Obras de ensayo
1997 Obras completas. Ensayos
1997 Obras completas. Narrativa
Ernesto Vázquez Souza

Ernesto Vázquez Souza, nado na Coruña en 1970, é un escritor e investigador galego. Traxectoria
Doutorado pola Universidade da Coruña en Filoloxía Hispánica, sección de Galego-portugués, é especialista en historia do impreso galego na etapa contemporánea. Ten publicado artigos e outros traballos sobre as Irmandades da Fala, a figura de Ánxel Casal ou a Xeración Nós. Traballa como bibliotecario en Valladolid. Obras publicadas
Ensaio
Vázquez Souza (2000). Anxel Casal: biografía no seu contexto cultural, político e empresarial (Tese). UdC. ISBN 978-84-692-8957-0. Xuana de Vega ou "Os mártires": dúas versións dunha obra inconclusa de Antón Vilar Ponte, Laiovento, 2001).
A Fouce, o Hórreo e o prelo, Anxel Casal ou O libro galego moderno, (Ediciós do Castro, 2003).
Desta beira do Leteu. Artigos de historia cultural, literatura e sociedade desde o esquecemento (Laiovento, 2004).
Noticia mínima e contexto da "Asociación Regional de Padres de Familia para la Defensa del Laicismo en la Enseñanza", A Coruña (1931-1936) (Laiovento, 2006).
Obras colectivas
Máis alá! , edición facsímile, (Eira Vella, 2000).
Ánxel Casal (1895-1936): textos e documentos, con Xosé María Dobarro, e introdución de Xesús Alonso Montero (Ediciós do Castro, 2003).
Galiza: língua e sociedade (XIV ensaios), 2009, Associação de Amizade Galiza-Portugal.
Ernesto Winter

Ernesto Winter Blanco, nado en Xixón en 1872 ou 1873 e finado en Oviedo o 6 de novembro de 1936, foi un pedagogo, enxeñeiro de minas e ensaísta español. Traxectoria
Familia e formación
O seu pai, de orixe francesa (de Alsacia), acabara en Asturias para traballar nunha empresa de vidro. Realizou os seus estudos primarios en Francia e dende pequeno relacionouse cos membros máis activos do mundo cultural asturiano. Comezou a súa carreira como arquitecto na Universidade Central de Madrid onde contactou con algúns membros da Institución de Educación Gratuíta como Concepción Arenal (con quen mantiña unha relación familiar; a súa irmá estaba casada co fillo de Concepción Arenal, Fernando García Arenal). En 1895 cambiou a súa carreira para estudar Enxeñaría de Minas na Universidade de Lieja, en Bélxica, onde se licenciou en 1901, ao tempo que colaboraba como técnico de laboratorio e en diversas revistas profesionais con ensaios sobre o traballo nas minas.
Carreira
En 1922 regresou a Asturias como enxeñeiro nas minas de Coto Musel en Pola de Laviana até 1925. Alí tivo os seus primeiros contactos cos sindicatos mineiros e comezou o seu interese pola pedagoxía, colaborando con aqueles traballadores que recibían bolsas da Junta de Ampliación de Estudios e que completaban a súa formación en Barcelona. Mentres tanto, continuou publicando en revistas especializadas até que, en 1930, foi nomeado director do Orfanato Minero de Oviedo. Durante todo ese tempo percorreu Europa e os Estados Unidos, instalándose temporadas en Barcelona, onde traballou en dúas publicacións vinculadas á economía, El Constructor e La Industria Metalúrgica, ambas en vésperas da Exposición Internacional de 1929, aprendendo ao mesmo tempo sobre as técnicas pedagóxicas que se aplicaban en diversas institucións relacionadas coa minería.
1936
Despois das eleccións xerais de 1936, dimitiu como Director, dado que as novas autoridades solicitaran a súa substitución en beneficio de Eleuterio Quintanilla, dirixente anarquista. Porén, cando se produciu o golpe de Estado que iniciou a Guerra civil, quedou no cargo á espera de ser relevado. Detido pouco despois, foi interrogado polo coronel Aranda e posteriormente liberado.
Fusilamento
Con todo, o 6 de novembro de 1936, mentres traballaba no Orfanato, un grupo de rebeldes franquistas detívoos a el e ao seu fillo e fusiláronos en Pando, parroquia do concello de Oviedo, xunto ás vías do ferrocarril. O seu corpo foi enterrado no Cemiterio de Ceares. Obras
Entre as obras que escribiu destaca Elogio de la inquietud, de 1922, cun prólogo de Fernando de los Ríos. Homenaxes
No ano 1990 o Concello de Oviedo inaugurou unha escultura homenaxe a este ilustre personaxe. A obra denominada "Ernesto Winter Blanco" está situada nos xardíns da Fundación Docente de Mineiros Asturianos (Avenida Pando), na cidade de Oviedo, e é obra de Pablo Maojo.
Ernst Boris Chain

Ernst Boris Chain, nado en Berlín o 19 de xuño de 1906 e finado en Castlebar (Irlanda) o 12 de agosto de 1979, foi un bioquímico británico. En 1945 recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina canda a Alexander Fleming e mais Howard Walter Florey polos seus traballos sobre a penicilina.
Ernst Curtius

Ernst Curtius, nado en Lübeck o 2 de setembro de 1814 e finado en Berlín o 11 de xullo de 1896, foi un historiador e arqueólogo alemán. Traxectoria
Foi profesor na Universidade de Berlín e director do Museo de Antiguidades, tamén en Berlín. É coñecido polas escavacións que dirixiu en Olimpia (Grecia) dende 1874, onde descubriu o Templo de Zeus e o Templo de Hera e esculturas como o Hermes co neno Dioniso de Praxíteles. Entre os científicos que o acompañaron atopábanse os arquitectos e tamén arqueólogos Friedrich Adler e Wilhelm Dörpfeld. Escribiu a obra de divulgación Geschichte Griechenlands (en galego, Historia de Grecia), entre 1857 e 1867. Foi o avó do filólogo e romanista Ernst Robert Curtius. Obras
Con Emanuel Geibel: Klassische Studien. Bonn 1840.
Inscriptiones atticae duodecim. Berlin 1843.
Anecdota Delphica. Berlin 1843.
Akropolis von Athen. Ein Vortrag. Berlin 1844.
Naxos. Berlin 1846.
Peloponnes. Gotha 1/1851 – 2/1852.
Olympia. Berlin 1852.
Ionier. Berlin 1855.
Griechische Geschichte. Berlin 1/1857 – 3/1861.
Teil 1: Von den Uranfängen bis zum Tode des Perikles. Gekürzte Ausgabe: Deutsche Buchgemeinschaft, Berlin, Bernina, Wien, Leipzig, Olten 1936; Gekürzte Ausgabe, Phaidon-Verlag, Essen 1997, ISBN 3-88851-229-8.
Teil 2: Blüte und Verfall Griechenlands. Gekürzte Ausgabe: Bernina, Wien, Leipzig, Olten 1936, Deutsche Buchgemeinschaft, Berlin 1936.
Sieben Karten zur Topographie von Athen nebst erläuterndem Text. Gotha 1868.
Beiträge zur Geschichte und Topographie Kleinasiens. Berlin 1872.
Über den religiösen Charakter der griechischen Münzen. Berlin 1872.
Ephesus. Berlin 1874.
Altertum und Gegenwart. Berlin 1/1875 – 2/1882.
Con Johann August Kaupert: Atlas von Athen. Berlin 1878.
Con Friedrich Adler: Ausgrabungen zu Olympia. Berlin 1/1877 – 3/1878.
Curtius, Friedrich (Hrsg. ): Ein Lebensbild in Briefen. Ernst Curtius. Berlin 1903.
Curtius, Friedrich (Hrsg. ): Ernst Curtius. Ein Lebensbild in Briefen. Neue Ausgabe von Friedrich Curtius. Erster Band mit zwei Bildnissen. Zweiter Band mit zwei Bildnissen. 2 Bde. , Berlin 1913.
Ernst E. Areen

Ernst Erik Areen, nado o 29 de marzo de 1882 en Borgholm e finado o 15 de setembro de 1943, foi un autor, investigador e numismático sueco. Traxectoria
Formación
Ernst Erik Areen Areen cursou estudos de Medicina na Universidade de Uppsala, onde se licenciou en 1910. Logo continuou os seus estudos cunha licenciatura en Letras na Universidade de Lund en 1914, e unha licenciatura en Filosofía na Universidade de Uppsala en 1916. Finalmente acadou o seu doutoramento en Filosofía en 1925.
Carreira profesional
Areen exerceu a docencia como profesor adxunto no departamento de Patoloxía da Universidade de Uppsala en 1907, e como profesor do departamento de Farmacoloxía entre 1908 e 1910. Á marxe da docencia, traballou tamén na Academia Sueca de Agricultura e na Axencia Central de Experimentación Agrícola de 1922 a 1924, e dirixiu o instituto de investigación e mediación cultural AB Scriptor.
Como resultado da súa ampla formación e das frecuentes viaxes de investigación ao estranxeiro, Areen publicou artigos e ensaios sobre gran variedade de temas, como a historia da arte, a cultura, as armas, a numismática ou a xenealoxía.
Entre 1934 e 1935 foi o presidente da Sociedade Numismática Sueca. Vida persoal
Ernst E. Areen casou con Manda Albertina Andersson en 1926, con quen tivo un fillo, chamado Erik Gustaf.
Areen finou o 15 de setembro de 1943 aos 61 anos. Escolma de publicacións
(1916). Gustavianska konstnärsbref [Cartas de artistas gustavianos].
(1923). Den kungliga Djurgårdsinrättningen på Öland [A Institución Real de Djurgården en Öland].
(1925). Uppsala universitetsbiblioteks byggnadshistoria [Historia dla construción da Biblioteca da Universidade de Uppsala].
(1938). De nordiska ländernas officiella belöningsmedaljer [As medallas de honra oficiais dos países nórdicos].
Ernst Hartert

Ernst Johann Otto Hartert, nado en Hamburgo o 29 de outubro de 1859 e finado en Berlín o 11 de novembro de 1933, foi un zoólogo alemán especializado en ornitoloxía. Traxectoria
Desde mozo interesouse pola zooloxía e, en particular, pola ornitoloxía. Vixou África e ao Oriente Medio. En 1892 foi contratado por Lionel Walter Rothschild como conservador ornitolóxico do seu museo privado en Tring, cargo no que permaneceu até 1929.
Hartert publicou trimestralmnte o diario do museo Novitates Zoologicae (1894-1939) con Rothschild, e Hand List of British Birds (1912) con Jourdain, Ticehurst e Witherby. Escribiu tamén Die Vögel der paläarktishen Fauna (1903-1922) e viaxou pola India, África e Suramérica pola conta do seu patrón.
En 1930 retirouse a Berlín, onde morreu o 11 de novembro de 1933.
Hartert foi o mentor de Erwin Stresemann, cuxos restos cremados foron enterrados na tumba de Hartert en 1972. Outras publicacións
Entre as obras escritas por Ernst Hartert están: 1891: Katalog der Vogelsammlung im Museum der Senckenbergischen Naturforschenden Gesellschaft in Frankfurt am Main
1897: Podargidae, Caprimulgidae und Macropterygidae.
1897: Das Tierreich. Podargidae, Caprimulgidae und Macropterygidae. (Reeditado en 2016 en Norderstedt, Schleswig-Holstein, Alemaña, por Hansebooks. ISBN 978-3-7428-4684-6. )
1900: Trochilidae (en alemán). (Reeditado en 2019 en inglés, en Sydney, Nova Gales do Sur, Australia, por Wentworth Press. ISBN 978-0-5263-9975-8. )
1902: Aus den Wanderjahren eines Naturforschers: Reisen und Forschungen in Afrika, Asien und Amerika, nebst daran anknüpfenden, meist ornithologischen Studien.
1903: Ueber die Pipriden-Gattung Masius Bp.
1910–1922: Die Vögel der paläarktischen Fauna: Systematische Übersicht der in Europa, Nord-asien und der Mittelmeerregion vorkommenden Vögel. 3 vol.
1920: Die Vögel Europas Abreviatura
A abreviatura Hartert emprégase para recoñecer Ernst Hartert como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía. Epónimos
Unha especie de lagarto, Hemiphyllodactylus harterti, foi así nomeada na súa honra. Así mesmo, os nomes de 12 especies de aves foron dedicados a este autor.
Ernst Lubitsch

Ernst Lubitsch, nado en Berlín o 28 de xaneiro de 1892 e finado no barrio de Hollywood (Os Ánxeles) o 30 de novembro de 1947, foi un director de cinema xudeu nado en Alemaña, de nacionalidade rusa, aínda que naturalizado alemán e, máis tarde, estadounidense. As súas comedias urbanas déronlle a reputación de ser o director máis elegante e sofisticado de Hollywood; a medida que medraba o seu prestixio, os seus filmes foron promocionados por ter "o toque Lubitsch". Entre as súas obras máis coñecidas están Trouble in Paradise (1932), Design for Living (1933), Ninotchka (1939), The Shop Around the Corner (1940), To Be or Not to Be (1942) e Heaven Can Wait (1943). Foi nomeado ao Óscar ó mellor director en tres ocasións, por The Patriot (1928), The Love Parade (1929) e Heaven Can Wait (1943). En 1946, recibiu o Óscar honorífico polas súas achegas á arte do cinema. Traxectoria
Lubitsch naceu en 1892 en Berlín, fillo de Simon Lubitsch, un xastre, e Anna Lindenstaedt. A súa familia era xudía asquenací; o seu pai naceu en Grodno, daquela no Imperio Ruso (hoxe Belarús), e a súa nai era de Wriezen, preto de Berlín. Deulle as costas ao negocio de xastre do seu pai para entrar no teatro, e en 1911 era membro do Deutsches Theater de Max Reinhardt.
Ernst Mach

Ernst Waldfried Josef Wenzel Mach, nado en Brno o 18 de febreiro de 1838, e finado en Vaterstetten o 19 de febreiro de 1916, foi un físico e filósofo austríaco.
De 1864 a 1867 foi profesor de matemáticas en Graz. Despois (1867-1895) ensinou física na Universidade de Praga, cando se opuxo á introdución da lingua checa como lingua oficial na mesma universidade, aliñándose entre os partidarios da dominación alemá na rexión. De 1895 a 1901 foi o titular da cadeira de historia e teoría da ciencia indutiva na Universidade de Viena. En 1901, tras abandonar o ensino, foi nomeado membro da Cámara dos Pares polo emperador da Austria.
As súas obras filosóficas e científicas exerceron profunda influencia no pensamento do século XX. Os seus primeiros libros conteñen os fundamentos dunha nova teoría filosófica, o empirocriticismo. Defendeu unha concepción positivista: ningunha proposición das ciencias naturais é admisíbel se non for posíbel verificala empiricamente. Obras principais
Die Geschichte und die Wurzel des Satzes von der Erhaltung der Arbeit (A Historia e a Orixe do Principio da Conservación da Enerxía), de 1872;
Die Mechanik in ihrer Entwicklung (A Ciencia da Mecánica), de 1883;
Beiträge zur Analyse der Empfindungen (Contribución á Análise das Sensacións), de 1886;
Die Principien der Wärmelehre (Principios da Termoloxía), de 1896;
Erkenntnis und Irrtum (Coñecemento e Erro), de 1905.
Ernst Nordin

Ernst Erik Axel Nordin, nado en Selånger, condado de Västernorrland, en 1934, é un escultor, pintor, medallista e deseñador de moedas sueco. Traxectoria
Enst Nordin recibiu a súa educación artística na Konstfackskolan (Universidade de Artes, Artesanía e Deseño) e na Academia de Belas Artes, ambas en Estocolmo.
Como escultor, modelou varias esculturas públicas instaladas non só en Estocolmo, senón en diversas cidades de todo o país, como Umeå, Trelleborg, Boden, Sundsvall ou Linköping. Unha das súas esculturas públicas máis sobranceiras é Non Serviam (1980), sita na rúa Malmskillnadsgata, Estocolmo. Tamén é salientable a súa colección de retratos para salas. Ademais, foi o creador de decenas de medallas, entre as que destaca a dedicada a Carl Linnaeus (2007). Arredor de 40 medallas foron creadas para institucións como a Academia Sueca de Ciencias, a Universidade de Uppsala, a Real Casa da Moeda de Suecia e o Gabinete Real de Moedas de Suecia.
Nordin foi tamén o creador dunhas 20 moedas da coroa sueca, tanto circulantes como conmemorativas, todas elas emitidas a nome do rei Carlos XVI Gustavo. Tanto nas súas medallas como nas súas moedas, a arte de Nordin exprésase sinaladamente a través dos seus retratos.
En paralelo ao seu labor creativo, Nordin desenvolveu tamén unha longa carreira docente, na Konstfackskolan e na Escola de Arquitectura do Real Instituto de Tecnoloxía, nesta última como profesor titular de Teoría da Forma. Recoñecementos
2014: Medalla de ouro do Rei de Suecia (12ª edición).
2015: Medalla Gunnar Holst, da Fundación Numismática Gunnar Holst (Gunnar Holst Stiftelse för Numismatik), de Gotemburgo, Suecia.
Ernst Otto Fischer

Ernst Otto Fischer nado o 10 de novembro de 1918 en Múnic (Imperio Alemán) e finado o 23 de xullo de 2007 en Múnic (Alemaña), foi un químico e profesor universitario alemán, quen gañou o Premio Nobel de Química polo seu traballo pioneiro na área da química organometálica. Biografía
Ernst naceu en Solln, preto de Múnic. Os seus pais foron Karl T. Fischer, Profesor de Física na Universidade Tecnolóxica (UT) de Múnic, e Valentine née Danzer. Graduouse en 1937 con Abitur. Antes de completar dous anos de servizo militar obrigatorio, estalou a segunda guerra mundial, e debeu prestar servizo en Polonia, Francia e Rusia. Durante un período de licenza por estudos, cara a fins de 1941 comezou a estudar química na UT de Múnic. Tras o fin da Guerra, foi liberado polos estadounidenses no outono de 1945 e renovou os seus estudos, graduándose en 1949.
En 1964 foi electo como membro da sección de Matemática/Ciencias Naturais da Academia Bávara de Ciencias. En 1969 foi designado membro da Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina (Academia alemá das ciencias naturais Leopoldina) e en 1972 foille outorgado un doutoramento honorario pola Facultade de Química e Farmacia da Universidade de Múnic. Investigacións científicas
Traballou na súa tese de doutoramento como asistente do Profesor Walter Hieber no Instituto de Química Inorgánica. A súa tese titulouse "Os Mecanismos das Reaccións Monóxido de Carbono de Sales de Níquel (II) en Presenza de Ditionita e Sulfoxilato Logo de recibir o seu doutoramento en 1952, continuou coa súa investigación na química organometálica do metal de transición e na súa tese sobre "Os Complexos Metálicos de Ciclopentadienos e Indenos". En 1955 foi designado conferenciante na Universidade Tecnolóxica, en 1957 profesor e logo en 1959, profesor C4. En 1964 tomou o cargo de Xefe de Química Inorgánica na UT.
Ernst deu conferencias ao redor do mundo sobre complexos metálicos de ciclopentadienil, indenil, olefinas e carbonilos metálicos. Nos anos 60, o seu grupo descubriu un metal-alquilideno e complexos alquilidinos, desde entón chamados carbenos e carbinos Fischer. En total, publicou ao redor de 450 artigos e adestrou a varios estudantes de PhD e postdoctorado, moitos dos cales seguiron carreiras importantes. Entre as súas múltiples conferencias no estranxeiro, foi Conferenciante de Firestone na Universidade de Wisconsin (1969), profesor visitante na Universidade de Florida (1971) e profesor visitante de Arthur D. Little, Inc. no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (1973).
Recibiu moitos premios incluíndo, en 1973 xunto a Geoffrey Wilkinson, o Premio Nobel de Química polo seu traballo sobre compostos organometálicos.
Ernst Ruska

Ernst August Friedrich Ruska, nado en Heidelberg o 25 de decembro de 1906 e finado en Berlín o 25 de maio de 1988, foi un físico alemán. Traxectoria
En 1931 construíu o primeiro microscopio electrónico e en 1986 gañou o Premio Nobel de Física precisamente por aquela achega, sendo o premio compartido con Gerd Binnig e Heinrich Rohrer, polo deseño do microscopio de efecto túnel.