proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Relampo do Catatumbo

O raio, lóstrego ou relampo de Catatumbo (en castelán Relámpago del Catatumbo) é un fenómeno atmosférico que se dá en Venezuela. Desenvólvese exclusivamente nunha zona situada sobre a desembocadura do río Catatumbo na súa desembocadura no lago de Maracaibo, no estado Zulia. Os frecuentes e poderosos raios sobre esta área relativamente pequena considéranse o maior xerador de ozono troposférico do mundo, é dicir, o ozono que non enche a ozonosfera estratosférica. Historia
Frecuencia
Orixínase a partir dunha masa de nubes de tormenta que crea un arco de máis de 5 km de altura, durante unha media de 140-160 noites ao ano, 10 horas ao día e até 280 veces á hora. Grazas a esa frecuencia de até cinco relampos por minuto, era un faro natural, chamado Faro de los navegantes ou Faro de Maracaibo.
Atópase no lago de Maracaibo e arredores, normalmente nunha zona de páramo formada onde o río Catatumbo desemboca no lago.
Parón de 2010
Despois de aparecer continuamente durante séculos, o raio cesou de xaneiro a abril de 2010 ao parecer debido á seca. Isto provocou o temor de que puidese extinguirse definitivamente. O fenómeno reapareceu despois duns meses.
Récord en 2014
O espectáculo natural recibiu de parte de Guinnes WR en xaneiro do ano 2014 a certificación que o recoñece como o lugar de maior concentración de lóstregos do mundo, producindo 1176000 relampos ao ano, equivalendo a 250 por km2 ao ano, superando por 92 relampos por km2 á rexión de Kifuka, na República Democrática do Congo. Lugar e mecanismo de formación
Os relampos do Catatumbo adoitan desenvolverse entre as coordenadas 8°30′N 71°0′O e 9°45′N 73°0′O. As treboadas (e os raios asociados) probablemente sexan o resultado dos ventos que sopran polo lago de Maracaibo e as chairas pantanosas circundantes. Estas masas de aire atópanse inevitabelmente coas cordilleiras altas dos Andes, a Serra de Perijá (3. 750 m) e a Serra Nevada de Mérida, que rodean a chaira por tres lados. A calor e a humidade recollidas nas terras baixas crean cargas eléctricas e, cando as masas de aire se desestabilizan na dorsal da montaña, producen actividade treboenta practicamente continua. O fenómeno caracterízase por caer relampos case continuos, principalmente dentro das nubes, que se producen dentro dunha gran formación de nubes vertical que forma un longo arco eléctrico entre 2 e 10 km de altura (ou máis). Os raios adoitan comezar unha hora despois do solpor. Solicitude de inclusión na Lista de Patrimonio Natural da UNESCO
A rexión de Maracaibo no estado Zulia foi proclamada pola NASA como "Capital Mundial do Raio" e foi proposta como "Patrimonio Natural da Humanidade", en base á súa alta espectacularidade, á súa historia como Faro de navegantes, ao excepcional valor científico e ao seu papel como rexenerador de ozono. En 2005 foi aprobada na Asemblea Nacional de Venezuela o inicio das xestións, retomadas en 2021 despois dos recoñecementos da NASA e do Guinnes WR.
Relative strength index

O Indicador Relative Strength Index (RSI) é un indicador técnico usado na análise de mercados financeiros. O seu obxectivo é mostrar de xeito gráfico a forza (ou debilidade) dun activo financeiro nun período determinado. Baséase nos prezos de peche dun período de cotización recente.
O RSI é un oscilador de momento, que mide a velocidade e a magnitude dos movementos dirixidos no prezo dun activo. O momento é a taxa de caída ou crecemento no prezo. O índice valora o momento como a taxa entre os peches á alta e os peches á baixa. Así, os activos que teñen máis cambios positivos (ou cambios máis fortes) teñen un valor de RSI máis altos ca aqueles que teñen máis baixadas no prezo.
Acotío, este indicador emprega un período de 14 días no seu cálculo, medido nunha escala de 0 a 100. Tradicionalmente considéranse niveis altos e baixos no mercado os valores 70 e 30 respectivamente. Con todo, outros valores do período poden empregarse cando se precisa información sobre intervalos maiores ou menores. Como é sinxelo de intuír, valores máis extremos do indicador coma 80-20 indican un momento máis forte, pero danse con menor frecuencia.
O índice de forza relativa (RSI) foi definido por primeira vez por J. Welles Wilder en 1978, no seu libro New Concepts in Technical Trading Systems. Hoxe en día é un dos indicadores técnicos máis empregados, especialmente no FOREX. Cálculo
Para cada período de cotización considerado calcúlanse dous valores U e D.
No caso en que o peche do período considerado como actual sexa maior ca o valor ó peche previo, temos: U
p e c h e a c t u a l − p e c h e p r e v i o {\displaystyle U
peche_{actual}-peche_{previo}} D
0 {\displaystyle D
0} Así mesmo, no caso de que o prezo baixase dende o período previo ó actual: U
0 {\displaystyle U
0} D
p e c h e p r e v i o − p e c h e a c t u a l {\displaystyle D
peche_{previo}-peche_{actual}} Estes valores para U e D serán sempre maiores ou iguais que 0, tendo a situación U
D
0 {\displaystyle U D 0} no caso de que o prezo de peche sexa o mesmo nos dous períodos considerados.
As medias destes valores calcúlanse usando unha media móbil exponencial (EMA) cun período n. Esta proporción é coñecida como Forza Relativa (Relative Strength ou RS) R S
E M A ( U, n ) E M A ( D, n ) {\displaystyle RS
{\frac {EMA(U, n)}{EMA(D, n)}}} A continuación aplícase a corrección: R S I
100 − 1001 + R S {\displaystyle RSI
100-{\frac {100}{1+RS}}} Cando os valores de D son cero, o valor da Forza Relativa aproximase a infinito, que resulta no RSI tomando valores próximos a 100 (por causa da corrección)
Relativo

O relativo é unha clase de palabra que se define pola súa natureza pronominal, é dicir, por substituír sintagmas ós cales representa na oración, desenvolvendo asemade dúas funcións, unha suboracional (no interior da cláusula subordinada) e outra oracional (no interior da oración complexa). Ademais, o relativo transpón a oración que encabeza á categoría substantiva, adxectiva, ou adverbial. As diferenzas entre os distintos relativos
Atendendo ó trazo léxico que achegan, canto é cuantificador, quen é persoal; como, modal; cando, temporal; onde, é local; e que carece de trazo léxico sinalable.
Atendendo a como actúan, canto é cuantificador, quen é substantivo; como, cando e onde, adverbios. Que carece non ten función clasificable.
Atendendo á transposición, canto e quen nominalizan a secuencia posterior, como, cando e onde, adverbializan; que, adxectiva, inda que, segundo Serafina García García, que é tamén aquí un disidente pois é a única unidade que admite ser incrementado cun artigo para cambia-la súa capacidade transpositiva. Con artigo transpón a cláusula á categoría substantiva; sen el, a cláusula pode cubri-lo papel do adxectivo: Xoán dixo o que quería –> Xoán dixo cousas.
Desde outro punto de vista, poderiamos agrupar-los relativos en tres tipos segundo como fagan funcionar a cláusula: Como adxacente verbal: canto.
Como adxacente nominal: que, cal.
Quen, onde, cando e como, teñen ámbalas dúas posibilidades de construción.
As diferenzas entre os relativos débense a que estes fan referencia ó texto lingüístico (forese) ou ó contexto. Algúns teñen como única posible referencia o texto (que, cal).
Relatos salvajes

Relatos salvajes é un filme hispano-arxentino dirixido e escrito por Damián Szifron que se estreou no 2014. É unha antoloxía de seis curtas de comedia negra e drama que conta cun elenco coral integrado por Ricardo Darín, Oscar Martínez, Leonardo Sbaraglia, Érica Rivas, Rita Cortese, Julieta Zylberberg e Darío Grandinetti. Foi producido por Hugo Sigman a través da produtora Kramer & Sigman Films e coproducida por Agustín Almodóvar e Pedro Almodóvar. Foi seleccionada para a Palma de Ouro na sección principal de competición do Festival de Cannes de 2014, na que foi amplamente aclamada. Sinopse
O filme consta de seis episodios que alternan a intriga, a comedia e a violencia. O seus personaxes veranse empurrados cara ao pracer de perder o control, cruzando a delgada liña que separa a civilización da barbarie. Personaxes
Ricardo Darín como Simón Fisher (episodio Bombita)
Óscar Martínez como Mauricio Pereyra Hamilton (episodio La propuesta)
Leonardo Sbaraglia como Diego Iturralde (episodio El más fuerte)
Érica Rivas como Romina (episodio Hasta que la muerte nos separe)
Rita Cortese como Cook (episodio Las ratas)
Julieta Zylberberg como Camareira (episodio Las ratas)
Darío Grandinetti como Salgado (episodio Pasternak)
María Onetto como Helena Pereyra Hamilton (episodio La propuesta)
Nancy Dupláa como Victoria Malamud (episodio Bombita)
Osmar Núñez como Avogado (episodio La propuesta)
César Bordón como Cuenca (episodio Las ratas)
Diego Gentile como Ariel (episodio Hasta que la muerte nos separe)
María Marull como Isabel (episodio Pasternak)
Germán de Silva como Caseiro (episodio La propuesta)
Diego Velázquez como Fiscal (episodio La propuesta)
Walter Donado como Mario (episodio El más fuerte)
Mónica Villa como Profesora Leguizamón (episodio Pasternak) Galardóns e nomeamentos
2014: Festival de Cannes: Sección oficial longametraxes a concurso.
2014: Festival de San Sebastián: Premio do Público (mellor filme europeo).
2014: Festival de Cine de Saraxevo: Premio do Público.
Relaxina

A relaxina é unha hormona proteica descrita en 1926 por Frederick Hisaw.
A familia de péptidos similares á relaxina pertence á superfamilia da insulina e consta de 7 péptidos de gran semellanza estrutural pero baixa semellanza secuencial, que son as relaxinas 1 (RLN1), 2 (RLN2) e 3 (RLN3), e os péptidos similares á insulina (INSL), INSL3, INSL4, INSL5 e INSL6. As funcións da relaxina-3, INSL4, INSL5, e INSL6 non foron aínda caracterizadas. Síntese
Na femia prodúcese no corpo lúteo do ovario, no peito e, durante o embarazo, na placenta, corion, e decidua.
No macho prodúcese na próstata e está presente no seme humano. Estrutura
Estruturalmente, a relaxina é un heterodímero formado por dúas cadeas peptídicas de 24 e 29 aminoácidos unidas por pontes disulfuro, e está relacionada coa insulina.
A relaxina prodúcese a partir da súa prohormona, "prorelaxina", á que se lle elimina unha cadea peptídica adicional. Funcións
Nos humanos
Nos machos a relaxina potencia a motilidade de esperma no seme.
Nas mulleres a relaxina prodúcese principalmente no corpo lúteo, tanto en mulleres preñadas coma non preñadas; a súa produción chega a un pico aproximadamente 14 días despois da ovulación, e despois declina se non hai embarazo, e prodúcese a menstruación. Durante o primeiro trimestre de xestación, os seus niveis aumentan e a decidua produce relaxina adicional.
O papel ou a necesidade de relaxina durante o embarazo humano aínda está a investigarse, xa que nos humanos o seu pico atínguese durante as 14 semanas do primeiro trimestre de embarazo e no parto. Crese que relaxa a sínfise pubiana.
Noutros animais
Nos animais a relaxina alarga o óso pubiano e facilita o parto; abranda o cérvix (maduración cervical), e relaxa a musculatura uterina. Por esta razón, durante un longo tempo, a relaxina foi vista como unha hormona do embarazo. Porén, pode ter máis efectos. A relaxina afecta ao metabolismo do coláxeno, inhibe a síntese de coláxeno e aumenta a súa degradación ao incrementar as metaloproteinases da matriz. Tamén aumenta a anxioxénese e é un potente vasodilatador renal. Receptores
A relaxina interacciona co receptor da relaxina LGR7 (RXFP1) e o LGR8 (RXFP2), que pertencen á superfamilia de receptores acoplados á proteína G. Estes receptores conteñen un dominio transmembrana heptahelicoidal e un ectodominio glicosilado grande, vagamente relacionado cos receptores de hormonas glicoproteicas, como o receptor de LH ou o receptor de FSH.
Os receptores da relaxina atopáronse no corazón, músculo liso, tecido conectivo, e sistema nervioso central e autónomo. Enfermidades
Non se describiron trastornos específicos relacionados coa relaxina, aínda que se suxeriu que ten unha relación co escleroderma e a fibromialxia.
Relay 1

Relay 1 foi un satélite artificial da NASA lanzado o 13 de decembro de 1962 mediante un foguete Thor Delta B desde o centro espacial de Cabo Cañaveral Características
Relay 1 foi un satélite de comunicacións que levaba a bordo tamén algúns instrumentos científicos para estudar os cintos de radiación arredor da Terra.
A nave estabilizábase mediante xiro, inicialmente cunha velocidade de 167, 3 rpm. Pouco despois do lanzamento xurdiron problemas coa resposta do satélite a algúns comandos e cunha fuga nun regulador de alta potencia, causando que durante dúas semanas o satélite non puidera funcionar normalmente, despois das cales traballou tal como estaba previsto. A bordo levaba un transmisor para seguimento e outro para telemetría, que operaba a 1152 bps. Finalmente, máis tarde, a fuga causou que o sistema eléctrico do satélite pasara a un modo de baixa voltaxe a principios de 1965. Producíronse transmisións esporádicas ata febreiro de 1965.
Relay 2

Relay 2 foi un satélite artificial da NASA lanzado o 21 de xaneiro de 1964 mediante un foguete Thor Delta B desde o centro espacial de Cabo Cañaveral. Características
Relay 2 foi, ao igual que Relay 1, un satélite de comunicacións que levaba a bordo tamén algúns instrumentos científicos para estudar os cintos de radiación arredor da Terra.
A nave estabilizábase mediante xiro, inicialmente cunha velocidade de 173 rpm. En Relay 2 elimináronse os fallos que producían problemas na resposta de Relay 1 a algúns comandos. A bordo levaba un transmisor para seguimento e outro para telemetría. Un dos transmisores comezou a ter problemas o 20 de novembro de 1966, tardando en acender máis tempo do normal, para acabar fallando o 20 de xaneiro de 1967. O outro transmisor deixou de funcionar o 9 de xuño de 1967.
Relay Mirror Experiment

Relay Mirror Experiment, coñecido tamén polo seu acrónimo RME e como Losat-R (Low Altitude Satellite) e USA 52, foi un satélite artificial dos Estados Unidos construído pola empresa Ball Aerospace e lanzado o 14 de febreiro de 1990 mediante un foguete Delta 6920-8 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral Características
O obxectivo de RME foi probar novas tecnoloxías relacionadas co reflexo desde o espazo de láseres disparados deste terra e validar e caracterizar cuestións como o apuntado, o seguimento e a dispersión dos feixes no contexto dun sistema de defensa contra mísiles. O experimento consistiu no disparo dun láser en terra cunha lonxitude de onda de 1064 micróns contra o satélite, consistente basicamente nun espello de 61 cm de diámetro, para reflectilo e alcanzar a un obxectivo situado tamén en terra, cunha distancia total recorrida polo láser de 1200 km. RME concluíu as probas con éxito, demostrando que tras unha etapa de calibrado un láser pode reflectirse desde o espazo mediante un espello con gran precisión e estabilidade.
RME foi inxectado nunha órbita inicial de 479 km de apoxeo e 459 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 43, 1 graos. O control de actitude do satélite fallou inicialmente, téndose que apagar un dos volantes de inercia do mesmo. O primeiro experimento de reflexión tivo lugar o 26 de xuño de 1991. O satélite acabou reentrando na atmosfera terrestre e destruindose o 24 de maio de 1992.
Relek

Relek (por Relyativistskiye Elektrony), tamén coñecido como MKA-PN 2 e máis tarde renomeado como Vernov, foi un satélite artificial de Rusia lanzado o 8 de xullo de 2014 mediante un foguete Soiuz 2-1b Fregat desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Relek foi un pequeno satélite lanzado para estudar o comportamento dos electróns nos cintos de radiación terrestres. Foi rebautizado como Vernov en honor a Sergei Vernov, un físico ruso. Relek foi construído usando o bus Karat e tiña unha masa duns 250 kg. Deixou de funcionar tras cinco meses en órbita en vez dos tres anos anos previstos de vida.
Relevant, Ain

Relevant é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Relevo (escultura)

Un relevo en escultura é un traballo onde unha forma se proxecta dun fondo plano (a propia musculatura tensa pode ser vista como unha forma de relevo). Dependendo da profundidade, o relevo pode ser chamado baixorrelevo — tal como aparece na numismática — ou altorrelevo, con bastante material removido e o restante proxectado do fondo plano case como se fose a parte visíbel dunha escultura embutida na pedra.
Os relevos son un tipo de traballo común en todo o mundo, en especial na decoración de edificios monumentais, tales como templos. O friso no estilo corintio clásico está frecuentemente enriquecido con baixorrelevos. Os alto relevos poden ser vistos nos frontóns de templos clásicos, como por exemplo no Partenón. Os relevos poden ser usados nunha escena única, ou ordenados nunha narrativa. Algúns exemplos de relevos
Grande altar de Pérgamo, hoxe no Museo Pergamon, en Berlín
Leóns e dragóns na porta de Ishtar, na Babilonia
Templo de Karnak, no Exipto
Angkor Wat en Camboxa
Capitel dos Leóns de Asoka, o símbolo nacional da India
Glifos e relevos da civilización maia
O monumento á Confederación en Stone Mountain, Xeorxia (EUA)
Os selos reais de D. Afonso Henriques nas moedas de euro portuguesas
Relevo de Vilarín

O relevo de Vilarín é unha peza arqueolóxica romana atopada en 1999 preto do castro da Coroa, na aldea de Ouselle durante as obras de construción da autovía A-6, no treito Agüeira‑O Cereixal. Consérvase na sala de plástica romana do Museo Provincial de Lugo, onde forma parte dunha colección dedicada á arte e cultura romanas de Galicia. Descrición
Trátase dun bloque de granito de arredor de 1 m de longo por 40 cm de alto, onde aparecen tallados en baixorrelevo tres bóvidos –un touro, unha vaca e un tenreiro– aliñados en actitude procesional.
A iconografía dos tres bovinos suxire unha representación ritual relacionada cun culto romano posiblemente de orixe oriental, quizais vencellado a Mitra, xa que hai poucos exemplos en Galicia. Podería formar parte dun friso decorativo dun templo ou edificio relixioso ou cultural da Roma antiga.
A súa reutilización como compoñente de fornos cerámicos datados entre os séculos III e IV d. C. complicou reconstruír o seu contexto orixinal.
Relevo terrestre

En xeografía o relevo terrestre refírese ao conxunto das diferentes formas que adopta a superficie da Terra. É o obxecto de estudo da xeomorfoloxía. O relevo orixínase ou transfórmase pola interferencia de dous tipos de axentes, os endóxenos, como o vulcanismo e a tectónica de placas, e os esóxenos, como a meteorización e a antropicidade. Factores que condicionan a forma do relevo
O proceso polo que a superficie terrestre adquire unha determinada forma denomínase modelaxe do relevo. A súa semellanza coa actividade dun escultor xustifica que en ambos os casos se empregue o termo «modelar».
A diversidade de relevos existente débese aos seguintes factores: O tipo de rocha. Cada rocha ten unhas características específicas. Isto fai que o granito proporcione formas diferentes ás da arxila; de xeito similar ocorre cunha peza de mármore, pois non se esculpe igual ca unha de barro.
O clima. O tipo de axente xeolóxico externo que predomina nunha zona vén determinado polo clima. Así, en climas temperados, a auga é o axente máis importante, mentres que en zonas frías é o xeo. Cada axente xeolóxico externo erosiona, transporta e sedimenta dun xeito específico. Empregando a analoxía do escultor, diremos que o clima determina o «instrumento» co que se esculpe o terreo; a forma resultante será diferente se empregamos un cicel ou se empregamos unha lima.
A estrutura dos materiais. Adoito, as rochas foron pregadas ou fracturadas, e iso proporciónalles unha forma inicial que condicionará a modelaxe que sufran.
A antigüidade do relevo. Os axentes xeolóxicos externos retiran materiais dun lugar e deposítanos noutro; isto fai que o relevo de calquera zona cambie ao longo do tempo. Así, un relevo novo será diferente doutro moi antigo.
Os seres vivos. A presenza ou ausencia de vexetación, e o tipo de bosque configura a paisaxe e o tipo de relevo. Agora, amais, hai que ter en consideración, ineludibelmente, a acción humana.
Relinga

A relinga (de ralinga, á súa vez do francés ralingue, ) é un dos bordos das velas chamadas de relinga. Consiste no bordo que queda a proa da embarcación e que se enfronta ó vento. A relinga leva unha costura reforzada que alberga no seu interior un cabo que ten como misión manter tenso a beira de relinga para que poida corta-lo vento e facer que a vela porte. A punta baixa da relinga é chamada puño de relinga e é con ela que a vela se amura.
Tamén se chama relinga (ou tralla) a un cabo que se cose en cada un dos bordos das redes ou artes de pesca, especialmente nas de deriva. Na chamada relinga superior estaban colocadas antigamente as cortizas que aseguraban o sostemento e flotabilidade da rede, e que hoxe están substituídas por flotadores de plástico, mentres que na relinga inferior se sitúan as chumbadas que facilitan o calado da rede, mantendo así, entre ambas as dúas, a rede tensa.
Relixión hitita

A relixión hitita era a relixión dos hititas.
Tiña numerosos deuses ademais dos que importaba doutras culturas, (influencia salientábel tiveron os hurritas). O deus máis importante era o do trono e a chuvia. O rei era o sacerdote supremo, e encargábase dos asuntos relixiosos principais.
As taboíñas de Hattusa deron bastante información sobre a relixión hitita e os seus deuses, os principais dos cales serían Taru (das tormentas), Silinkatti ou Wurunkatti (da guerra), a deusa Wurusemu (tutelar da cidade de Arinna), Elkunirsa e Aserdus, entre as consideradas hatti, e Teshub, Hebat, Kumarbi e Sausga entre as de orixe hurrita. Os principais centros de culto serían Samuha, Arinna e Uda, pero houbo moitos máis. Descubriuse un santuario rupestre en Yazilikaya e hai outros.
Facíanse ofrendas aos deuses e sacrificábanse animais. Nas estacións facíanse festivais relixiosos.
Relixión matriarcal

Unha relixión matriarcal é unha relixión que se concentra nunha deusa ou deusas. O termo é frecuentemente utilizado para referirse ás teorías de relixións matriarcais prehistoricas que foron propostas por estudosos como Johann Jakob Bachofen, Jane Ellen Harrison, e Marija Gimbutas, e máis tarde popularizada pola segunda onda do feminismo. Historia
O concepto dun matriarcado prehistórico foi introducido en 1861 cando Johann Jakob Bachofen publicou Unha Investigación do Carácter Relixioso e Xurídico do Matriarcado no Mundo Antigo. El postulou que o patriarcado histórico é relativamente recente, substituíndo un estado anterior de matriarcado. Bachofen presenta un modelo onde a sociedade matriarcal e os cultos de misterio son a segunda das catro fases históricas do desenvolvemento da relixión. A primeira fase é a que el chama "hetaerismo", que se caracteriza pola existencia de cazadores coletores paleolíticos que practicaban a poligamia. A segunda fase é a neolítica, un estado matriarcal lunar da agricultura, cunha primeira forma da deusa Deméter dominante. Este foi seguido por un período "dionisíaco" de emerxencia do patriarcado, que finalmente conseguiu estabelecerse no período "apolíneo" do patriarcado e a aparición da civilización na antigüidade clásica.
No inicio de 1900, a historiadora Jane Ellen Harrison presentou a teoría de que o panteón olímpico substituíu unha anterior adoración ás deusas da terra.
Reloxo (constelación)

Horologium ou Reloxo é unha das constelacións menores do sur, cunha declinación preto dos -60 graos.
Orixinalmente chamado Horologium Oscillitorium por Nicolas Louis de Lacaille, o nome da constelación foi acurtado para que sexa menos pesado. Horologium Oscillitorium foi posto na honra ó inventor do reloxo de péndulo, Christiaan Huygens. Mitoloxía
Dado que foi creada no século XVII, e non foi visible para os pobos do Mediterráneo, non hai mitoloxía anterior asociada a esta constelación. Obxectos Notables do espazo profundo
Galaxia espiral barrada NGC 1512.
NGC 1261, un cúmulo globular de magnitude 8 que pode verse ben cun telescopio grande.
Reloxo de area

Un reloxo de area é un instrumento mecánico que serve para medir un determinado transcurso de tempo. É, como o cuadrante solar e a clepsidra (reloxo de auga), un dos obxectos máis antigos para medir o tempo. Descrición
Está contituído por dous bulbos de vidro (cónicos ou cilíndricos) transparentes que se comunican entre si por un pequeno burato que deixa pasar unha cantidade ou fluxo determinado de material (normalmente area miúda) dun para o outro - o tempo decorrido en pasar dunha ampola para a outra corresponde, en principio, sempre ao mesmo período de tempo. Fisicamente só require da enerxía potencial da gravidade para o seu funcionamento. Unha vez que o bulbo superior está baleiro, pode ser invertido para empezar a cronometrar de novo. Factores que inflúen no tempo medido inclúen a cantidade e calidade de area, o talle da amploa e a largura do colo. Aínda que as fontes discrepan sobre o mellor material, alternativas á area inclúen po de mármore e a casca de ovo en po. Usos
Eran utilizados decote en navíos (onde se usaban reloxos de media hora), en igrexas e, nos comezos da utilización do teléfono, servía, nalgúns lugares, para contar o tempo transcorrido nunha chamada (no Norte de Portugal, por exemplo, esta práctica era común nalgunhas casas comerciais).
Foi moi utilizado na arte para simbolizar a transitoriedade da vida. A morte, por exemplo, é moitas veces representada como un esqueleto cunha fouce nunha das mans e un reloxo de area na outra.
Dende o século XX está en desuso, substituíndose co reloxo de pulso para saber a hora, e mailo cronómetro para medir o tempo preciso transcorrido entre dous sucesos. Nos tempos modernos, os reloxos de area son ornamentais, ou se utilizan cando unha medida aproximada é de abondo, coma nos temporizadores de ovo para cociñar ou en xogos de mesa.
Reloxo de auga

Un reloxo de auga ou clepsidra (grego κλέπτειν kleptein, 'roubar'; ὕδωρ hydor, 'auga') é calquera reloxo en que o tempo se mide mediante a regra que sinala o fluxo de líquido que entra no (clepsidra de entrada) contedor, ou a regra que mide a saída (clepsidra de saída) do líquido pola boca do contedor. Historia
Son, xunto co reloxo de sol, os máis vellos instrumentos de medida do tempo, coas únicas excepcións dos gnomons verticais e a conta de días con varas regradas. Onde e cando foron inventados descoñécese, dada a súa grande antigüidade.
A clepsidra de saída con forma de cunca é a forma máis sinxela dun reloxo de auga, existía xa en Babilonia e Exipto arredor do século XVI a. C. Nestas clepsidras de saída a regra situábase no interior da cunca, existindo unha regra horaria para cada mes do ano exipcio.
Outras rexións do mundo, incluíndo a India e a China, tamén teñen evidencias precoces de reloxos de auga, pero as datas son menos seguras. Algúns autores afirman que os reloxos da auga apareceron na China no 4000 a. C.
Os gregos e romanos fixeron avances no deseño do reloxo de auga para incluír na clepsidra de entrada un sistema de retroalimentación inicial, e un mecanismo de fuga, que estaban ligados a autómatas e amosan unha maior precisión. En Bizancio fixeron outros avances, e particularmente no mundo islámico, con complexos segmentos e engrenaxes epicicloides, facendo cada vez máis precisos os reloxos, incorporando rodas de auga, e programación, avances que eventualmente fixeron a viaxe de volta cara a Europa. Independentemente diso, os chineses desenvolveron os seus propios deseños e construcións de reloxos avanzados de auga, incorporando as engrenaxes, mecanismos de escape e rodas de auga, pasando as súas ideas a Corea e ao Xapón.
Estes primeiros reloxos de auga calibrábanse cun reloxo de sol. A pesar de non acadar un nivel de precisión comparable aos patróns de cronometraxe de hoxe en día, o reloxo de auga foi o dispositivo de cronometraxe máis preciso e máis comunmente utilizado por milenios (non dependía da visibilidade do sol), ata que foi substituído polos reloxos de péndulo máis precisos da Europa do século XVIII.
Remake

No cinema, un remake é un filme baseado noutro producido con anterioridade. Unha nova versión dunha serie de televisión tamén é chamada remake. Cinema
O termo "remake" emprégase en xeral para referirse a un filme que usa un filme anterior como fonte principal, e non a unha segunda parte ou continuación baseada na mesma fonte. Por exemplo, Ocean's Eleven (2001) é un remake de Ocean's 11; Batman (1989) é unha reinterpretación do material da banda deseñada que xa inspirara o filme de 1966; Psycho, dirixida por Gus Van Sant en 1998 é unha copia plano por plano de Psicose de Alfred Hitchcock.
Ocasionalmente os remakes son filmados polo mesmo director: Yasujirō Ozu dirixiu en branco en negro Ukigusa monogatari e en cor o seu remake Herbas errantes. Alfred Hitchcock tamén fixo o mesmo con The Man Who Knew Too Much (1934, en branco e negro) e The Man Who Knew Too Much (1956, en cor). En 2008, Michael Haneke dirixiu Funny Games calcando plano a plano o seu orixinal Funny Games, levando aos Estados Unidos e en inglés o que orixinariamente ocorría en Austria e en alemán. Televisión
Os remakes son menos habituais na televisión, pero téñense feito novas versións de series, como Battlestar Galactica (1978 e 2004) ou Hawaii Five-O (1968, 2010). Porén, si se fixeron varios remakes nos Estados Unidos de series británicas, como Three's Company, remake de Man About the House, que mesmo deu lugar a remakes de spin-offs, como The Ropers e George e Mildred.
Remela

As remelas, carrañas, lagañas ou lepas son unha secreción de moco calcificado e mesturado con outras substancias, que aparece nas comisuras das pálpebras ao espertar, como secreción do ollo. Crese que a súa función é axudar a manter as pálpebras pechadas mentres se dorme e expulsar corpos estraños do ollo.
Están formadas pola combinación de moco (consistente en mucina procedente da córnea ou conxuntiva), bágoas, células de sangue, células epiteliais mortas das pestanas e po.
Normalmente, ao pestanexar elimínase esta substancia coas bágoas. Con todo, ao non realizarse esta función mentres se dorme, créanse pequenas cantidades de humor nas córneas dos ollos, mesmo en persoas saudables, especialmente os nenos.
Aínda así, a formación de grandes cantidades de cortiza ou a presenza de pus nas remelas, podería ser síntoma dun ollo seco ou outras infeccións oculares máis serias como a conxuntivite ou a queratite.
As persoas novas e adultas poden quitar as remelas lavándose con auga ou simplemente fregándose cos dedos (preferiblemente limpos). Porén, nos nenos e certos adultos (como os que padecen conxuntivite) pode darse o caso de que a formación excesiva de remelas impida mesmo abrir os ollos tras espertar, o cal pode indicar unha probable infección bacteriana. Os bebés e persoas baixo coidados poden necesitar axuda para quitárllelas.
Remo feminino

O remo feminino en España estaba prohibido para as mulleres na época franquista, pero a mediados do século XX comezaron ós poucos a facer unha incursión no remo. En Galicia, comezaron a competir nos clubs sociais na década de 1960. En 1976, a competición feminina de remo converteuse en deporte olímpico.
Na actualidade o número de competicións de homes e de mulleres é moi similar. O Centro Galego de Tecnificación Deportiva é un lugar de adestramento específico que inclúe a modalidade de remo; a competición onde participan as deportistas galegas é a Liga ACT feminina. As agrupacións mixtas non existen a nivel competitivo en España, pois a Federación optou pola segregación, como quedou demostrado no caso de Victoria Piñeiro, unha piragüista canguesa que comezou a exercer de temoeira para os regatistas da embarcación cántabra de Astillero e recibiu a negativa para competir a nivel oficial.
Entre as regatas con sección dedicada a embarcacións de mulleres están a Bandeira da Concha. Algunhas das asociacións galegas que participaron algunha vez con agrupacións femininas son: Sociedade Deportiva Samertolameu, Club de Remo Vila de Cangas, Asociación Deportiva Esteirana, Club Regatas Perillo e Club do Mar Mugardos.
Remolacha de horta

A remolacha de horta ou remolacha hortícola, cos nomes científicos máis habituais de Beta vulgaris var. rubra ou Beta vulgaris var. conditiva, é unha planta da cal se consome a parte da raíz primaria. Ademais do seu valor como alimento, empréganse como colorante natural e como planta medicinal. As remolachas hortícolas son diversas variedades cultivadas da especie de nome común remolacha azucreira (Beta vulgaris). Descrición
Esta variedade destaca pola súa raíz de cor intensa, que varía desde tons de vermello até morado, e é máis doce que outras variedades de remolacha, facéndoa ideal para o consumo directo e en preparacións culinarias. Taxonomía
Taxonomicamente, inclúese dentro da subespecie B. vulgaris subsp. vulgaris, co grupo de Conditiva. Este grupo concreto diferénciase das variedades utilizadas para a produción de azucre ou como forraxe. Usos
Ademais do seu valor nutricional, utilízase como colorante natural debido á betanina, e desde a Idade Media ten un papel na medicina tradicional grazas ás súas propiedades antioxidantes. No século XIX, valorouse a súa capacidade de producir azucre como alternativa á variante azucreira. Recentemente, investigouse o seu potencial para mellorar o rendemento deportivo.
Renania do Norte-Westfalia

Renania do Norte-Westfalia (en alemán: Nordrhein-Westfalen, [ˈnɔʁtʁaɪ̯n vɛstˈfaːlən] (AFI), escoitar; abreviado habitualmente coma NRW, e oficialmente coma NW), ás veces escrito Renania do Norte-Vestfalia, é o máis occidental e grande -en termos de poboación e economía- Estado de Alemaña. División administrativa
Renania-Palatinado

Renania-Palatinado (en alemán: Rheinland-Pfalz) é un dos 16 Estados federados de Alemaña. Ten unha superficie de 19. 846 km² e está bañado polos ríos río Rin e Mosela. A capital do estado é Maguncia. Outras cidades importantes do estado son Kaiserslautern, Tréveris, Coblenza e Ludwigshafen.
O estado federado de Renania-Palatinado ten unha composición territorial de 24 distritos rurais (Landkreise), 12 distritos urbanos (Kreisfreie Städte), 163 comunidades (Verbandsgemeinde), 37 comunidades independentes (verbandsfreie Städte und Gemeinden) así como 2. 257 municipios. No 2005 había 4. 059. 604 habitantes no estado.
Renania-Palatinado componse das seguintes rexións: ao norte o Westerwald, ao oeste o Eifel, no medio do territorio o Hunsrück, ao leste o Taunus e o Rheinhessen e ao sur o Palatinado Renano ou Baixo Palatinado. Historia
A comezos do século XIX e como consecuencia das guerras napoleónicas, o territorio que comprende este estado pasou a formar parte da Confederación do Rin, e tralo congreso de Viena uniuse á Confederación Xermánica.
Renania-Palatinado foi formado ao final da segunda guerra mundial con partes de Baviera e do sueste de Prusia. O novo estado foi conformado legalmente vía referendo o 18 de maio de 1947.
Desta rexión proveñen historicamente importantes continxentes migratorios asentados especialmente na Arxentina, Brasil, Nova York, Valencia, Ruanda, Fujian e Iwate. Economía
Renania-Palatinado ostenta o índice máis elevado de exportación entre todos os estados federados e un crecemento económico superior á media alemá.
Ademais, Renania-Palatinado é a rexión vinícola máis extensa de Alemaña con: Ahr
Mittelrhein
Mosel-Saar-Ruwer
Nahe
Palatinado
Rheinhessen Divisións territoriais
Até o 31 de decembro de 1999, os distritos da Renania-Palatinado estaban agrupados en 3 rexións administrativas (Regierungsbezirke), Koblenz, Trier e Rheinhessen-Pfalz, cando foron disoltas.
Renaud Detressan

Renaud Detressan, nado en Lorient o 16 de novembro de 1956, é un músico, cantante e compositor bretón, principalmente coñecido por formar parte do grupo Soldat Louis (uo Dave).
Renda básica universal

A renda básica universal (RUB), renda básica incondicional (RUB) ou renda do cidadán é unha forma de sistema de seguridade social na que todos os cidadáns ou residentes dun país reciben regularmente unha cantidade de diñeiro sen condicións. Con este sistema preténdese cubrir a toda a poboación cunha renda garantida independentemente das súas condicións laborais, económicas ou sociais. Unha renda que permite a supervivencia básica mes a mes, garantida polo Estado. No contexto da pandemia de coronavirus 2019-2020, diferentes países do mundo e o Foro Económico Mundial (WEF) manifestáronse a favor da implantación dunha Renda Básica Universal. Defensores da Renda Básica Universal
A renda básica é defendida por economistas, filósofos, sindicalistas, políticos e, anecdoticamente, algúns empresarios. Os precursores da Renda Básica foron, entre outros, Thomas Paine (autor de Xustiza Agraria e promotor do dividendo da cidadanía). Hoxe os defensores da renda básica, sen prexuízo das diferenzas en canto á súa implantación e en canto á súa xustificación filosófico-política, son entre outros Daniel Raventós, Osmo Soininvaara, Jeremy Rifkin, Bruce Ackerman, Florent Marcellesi, Yanis Varoufakis, Philippe Van Parijs, Julen Bollain, Gabriel S. Juan Carlos Monedero, Ramón Espinar Merino, Alejandro Bonet, Rutger Bregman e Byung-Chul Han.
A automatización e o desemprego tecnolóxico levaron a moitos magnates da industria de alta tecnoloxía a propoñer esta renda como consecuencia necesaria dos seus modelos de negocio. O xornalista Nathan Schneider destacou primeiro o cambio da "eplite tecnolóxica" cara a estas ideas cun artigo da revista Vice, que citaba a figuras como Marc Andreessen, Sam Altman, Peter Diamandis e outros. Tamén Mark Zuckerberg, Bill Gates ou Jeff Bezos consideran que a Renda Básica é axeitada para amortecer os efectos da crise en termos de desigualdade e para afrontar a inevitable automatización do futuro inmediato. Outros como Elon Musk, o cofundador de Facebook Chris Hughes e o presidente de Y Combinator, Sam Altman, advirten de que remataremos co establecemento da Renda Básica Universal: "Será necesario, cada vez haberá menos postos de traballo que fagan". non podo facer unha máquina moito mellor. .. e quero aclarar que non son cousas que me gustaría que sucedan, senón que son cousas que sucederán. .. "
Renda per cápita

A renda per cápita ou PIB per cápita é a relación que hai entre o PIB (Produto Interior Bruto) dun país e a súa cantidade de habitantes. Para conseguilo, hai que dividir o PIB dun país pola poboación deste.
É un indicador comunmente usado para estimar a riqueza económica dun país. Numerosas evidencias mostran que a renda per cápita está positivamente correlacionada coa calidade de vida dos habitantes dun país. Críticas
Existen diversas críticas ao uso deste indicador como medida do benestar social ou da calidade de vida dos habitantes dun país. Algunhas destas críticas son: Ignora as desigualdades da renda. Así, ao dividir o total do PIB entre o seu número de habitantes, o que fai é atribuír o mesmo nivel de renda a todos, ignorando as diferenzas económicas entre os habitantes. Para medir aproximadamente a distribución uniforme da renda entre todos os individuos dun país determinado existen indicadores económicos alternativos como o coeficiente de Gini ou o índice de Atkinson.
Non contabiliza externalidades negativas. Cando os recursos naturais dun país diminúen, ou se consomen excesivamente rápido ou se produce polución, aparecen factores que fan diminuír o benestar social dun país, que non están contabilizados dentro do PIB.
Non toda a produción incrementa o benestar material. Certo tipo de gastos contabilizados do PIB non teñen por obxecto ser consumidos ou aumentar as posibilidades de produción, senón que só teñen por obxecto protexernos de externalidades negativas. Tal é o caso dos gastos militares ou en seguridade.
Existen medidas alternativas da renda nacional que contabilizan dalgún xeito os factores englobados nas críticas 2 e 3, estes indicadores son: o índice de benestar económico sostible (IBES) e o índice de progreso xenuíno (IPG).
RenderMan

RenderMan Interface Specification (RISpec) é unha API desenvolvida por Pixar para transformar as escenas tridimensionais das súas producións en imaxes dixitais de alta calidade. Existe un protocolo de comunicación entre o programa de modelado e o de renderizado, necesario para poder "comprender" os comandos do programa e "traducilos" a unha imaxe fotorrealística.
Este programa é usado, principalmente, de dúas maneiras: Para crear longametraxes mediante a técnica da animación por ordenador (como as coñecidas Toy Story, Finding Nemo, Antz, Monsters, Inc. ou The Incredibles).
Para rodar fragmentos de maior ou menor duración en longametraxes de non-animación. Estes fragmentos son, principalmente, efectos visuais dixitais (como os vistos en Star Wars ou O Señor dos Aneis).
Renderización

A palabra renderización (procedente do inglés rendering) define un proceso de cálculo complexo desenvolvido por un ordenador destinado a xerar unha imaxe ou secuencia de imaxes. Unha tradución máis literal sería interpretación; tamén se empregan coloquialmente os termos renderizar e renderizado.
A renderización aplícase ós gráficos por ordenador, máis comunmente á infografía, aínda que é aplicable tamén a procesos 2D como a edición de vídeo ou o filtrado de imaxes.
Na infografía, este proceso desenvólvese co fin de imitar un espazo 3D formado por estruturas poligonais, comportamento de luces, texturas, materiais, animación, simulando ambientes e estruturas físicas verosímiles. Unha das partes máis importantes dos programas dedicados á infografía son os motores de renderización, os cales son capaces de realizar técnicas complexas como radiosidade, raytrace (trazador de raios) e iluminación global, entre outros.
Cando se traballa nun programa de deseño 3D por computadora, non é posible visualizar en tempo real o acabado final desexado dunha escena complexa en tres dimensións, xa que isto require unha potencia de cálculo demasiado elevada. Por iso, óptase por crear o contorno 3D cunha forma de visualización máis simple e técnica e logo xerar o lento proceso de renderización para conseguir os resultados finais desexados.
Renderén

Renderén é un colectivo editorial autoxestionado creado en Galiza no 2007, con sede en Ourense. Características
É unha formación asemblearia. Os textos editados están dispoñibles en formato físico, e son descargables de modo gratuíto desde a rede.
A súa primeira publicación, A falacia da sustentabilidade, é un monográfico de 68 páxinas en branco e negro, editado no inverno de 2008. Conta con colaboración de diferentes autores coma Agustín García Calvo, Pedro García Olivo, Diego Ameixeiras, Santiago Alba Rico ou Eliseo Fernández.
A segunda publicación é A Civilización enferma, monográfico de 68 páxinas con capa e contracapa en cor, editada en xuño de 2009. Nela, ademais dalgúns dos autores mencionados, aparecen colaboracións de Miguel Amorós, Marcos Abalde Covelo, Emma Dourado, Rebeca Baceiredo e ilustracións de Miguel Brieva.
Renedo de la Vega

Renedo de la Vega é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 214 habitantes (INE 2012).
Renio

O renio é un elemento químico de número atómico 75 situado no grupo 7 da táboa periódica dos elementos que ten como símbolo Re.
É un metal de transición branco prateado, pesado, que se atopa raramente na natureza. O renio obtense como subproduto do tratamento de minerais de molibdeno. Foi o último elemento que se atopou na natureza. Emprégase principalmente formando parte en catalizadores. Propiedades
O renio é un metal branco prateado, brillante, e ten un dos puntos de fusión máis altos de todos os metais, só superado polo volframio. Ademais é un dos máis densos, só superado polo platino, o iridio e o osmio. Preséntase nun amplo rango de estados de oxidación: -1, +1, +2, +3, +4, +5, +6 e +7, sendo os máis comúns +7, +6, +4, +2 e -1.
Comercialízase en forma de po, e ademais en forma compacta, cunha maior densidade. Cando se quenta e se volve a arrefriar, resulta ser dúctil, polo que pode traballarse con el. As aliaxes de renio-molibdeno son supercondutoras a 10 K.
Rennes School of Business

A Rennes School of Business é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Rennes. Descrición
Esta institución foi fundada en 1990. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos.
A escola, cunha rede de 13. 800 antigos alumnos.
Reno

O reno (Rangifer tarandus), tamén chamado caribú (Rangifer tarandus ssp. caribou) en América do Norte, é un cervídeo de gran porte, característico das rexións árticas do norte do Canadá, Alasca, Rusia, Escandinavia e Islandia. En 1952 reintroduciuse a especie con éxito en Escocia, onde se extinguira no século X. Hai oito subespecies de reno recoñecidas, que corresponden ás poboacións de diferentes áreas.
O reno presenta dimorfismo sexual, sendo os machos, de ata 300 kg, bastante maiores que as femias. Ambos os sexos teñen galladas, que son máis elaboradas nos machos. A principal fonte de alimentación das renas son liques e herbas rastreiras. Este animais poden, no entanto, comer tamén pequenos paxaros e ovos. O reno ten dentes frontais só no maxilar inferior.
É de grande importancia na economía das poboacións nativas do Ártico como os Inuit e os habitantes de Laponia. Estes pobos domesticaron o reno como fonte de alimento e de peles e animal de tracción. Os renos tamén se cazan nalgúns lugares polos mesmos motivos.
Na cultura popular, a zorra do Papá Noel é tirada por renos.
Renovação (Lisboa)

Renovação, de nome completo Renovação: revista quinzenal de artes, literatura e atualidades foi unha publicación periódica editada pola Sección Editorial de “A Batalha” (jornal diário operário), con Alexandre Assis como redactor e Gonçalves Vidal como director. Publicouse entre xullo de 1925 e xuño de 1926, facendo un total de 24 números, publicados quincenalmente. O seu programa serviu de propaganda para o movemento anarcosindical, mediante a organización grupal e a escrita aberta de militantes e simpatizantes da causa libertaria, co obxectivo de renovar a sociedade portuguesa mediante a difusión cultural. Como eles mesmos referiron “desvelar novos horizontes para o pensamento. Trae a arte á comunidade de todos. Non fagas das ideas privilexio de tantos”. Colaboradores
A revista conta cunha ampla lista de colaboradores: Adelaide Cabete, Adriano Botelho, Adolfo Lima, Alexandre Vieira, Armando Figueiredo de Lucena, Artur Portela, Assis Esperança, Bernardo Marques, Clementina Carneiro de Moura, César Porto, Costa Júnior, Emílio Martins Costa, José Régio, Ferreira de Castro, Jaime Brasil, José Carlos Rates, Mário Domingues, Julião Quintinha, Manuel Joaquim de Sousa, Mário Castelhano, Neno Vasco, Nogueira de Brito, Pinto Quartim, Roberto Nobre, Rocha Martins, José Santos Arranha, Stuart Carvalhais, Tomás da Fonseca e Vitorino Nemésio.
René Charles Joseph Maire

René Charles Joseph Maire, nado en Gray (Alta Saona) o 29 de maio de 1878 e finado en Alxer o 24 de novembro de 1949, foi un botánico francés. Traxectoria
A súa carreira botánica comezou moi cedo. Aos 18 anos creou un herbario na Alta Saona, actualmente o museo de historia natural de Gray. En 1905, doutorouse en ciencias, e a partir de 1911 foi profesor de botánica na Facultade das Ciencias de Alxer. Ocupouse principalmente da pescuda da fitopatoloxía no laboratorio da facultade. Recolleu e estudou plantas en Alxeria e en Marrocos de 1902 á 1904. De 1921 ata 1930 o goberno marroquí comisionouno para o estudo da flora do Sáhara central, principalmente da cadea montañosa de Hoggar, en 1928.
Foi membro da "Sociedade Micolóxica da Francia" e da "Sociedade de Historia Natural de Mosela" en Metz a partir de 1897.
Terminou a súa carreira como reitor da Universidade de Alxeria. Obras
Publicou numerosas obras, incluíndo contribucións para o estudo da flora da África do Norte (1918-1931). . A súa obra principal é a Flore de l'Afrique du Nord, en 16 volumes, publicada logo da súa morte en 1953.
René Goscinny

René Goscinny, nado en París o 14 de agosto de 1926 e finado o 5 de novembro de 1977, foi un guionista de historietas. Traxectoria
Foi director da revista Pilote. Traballou xunto a Morris nas tiras de Lucky Luke (1955-1973); posteriormente creou xunto ó debuxante Sempé O Nicolasiño (1960-1964) e con Jean Tabary o personaxe de Iznogoud (1962-1977) e Les dingodossiers (1965-1967) con Gotlib.
A súa creación de maior éxito foron as aventuras de Astérix xunto ó debuxante Albert Uderzo en Pilote (1959). Có mesmo colaborador creou o personaxe de Oumpah-Pah (1958-1962), pero non tivo excesivo éxito.
Goscinny é un dos autores franceses de maior éxito en todo o mundo, con máis de 500 millóns de álbums e libros vendidos, traducidos a varios idiomas.