proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Raio de van der Waals

O raio de van der Waals é o raio dunha esfera sólida imaxinaria empregada para modelizar o átomo.
Os gases reais non se comportan exactamente como predí o modelo de gas ideal podendo ser a desviación considerábel nalgúns casos. Así, por exemplo, os gases ideais non presentan transicións de fase líquida ou sólida, independentemente do descenso de temperatura ou incremento de presión ao que sexan sometidos.
Unha das modificacións da lei dos gases ideais proposta é a ecuación de estado de van der Waals, que introduce dous parámetros a e b obtidos experimentalmente e que dependen da natureza do gas. O factor de corrección b denominado volume de exclusión, fai referencia tanto ao volume propio dos átomos, coma ao volume circundante no que non pode haber outros porque a esa distancia predominan as forzas de repulsión entre os átomos do gas (forzas de van der Waals).
Unha vez coñecido o valor do volume de exclusión, obtido experimentalmente para axustar a ecuación de van der Waals ao comportamento real do gas, o raio r pode obterse da ecuación: b
43 π N a r 3 {\displaystyle b
{\frac {4}{3}}\pi N_{a}r^{3}} onde: Na é o número de Avogadro.
r é o raio de Van der Waals.
Raio verde

Raio verde, ou brillo verde, é un fenómeno óptico atmosférico que ocorre pouco despois do solpor ou pouco antes da saída do sol, no que se pode ver un punto verde, normalmente por un ou dous segundos, sobre a posición do sol. Tamén pode verse como un raio verde que sae do punto onde se puxo o sol. Estes escintileos verdes son en realidade un grupo de fenómenos que xorden por diferentes causas, sendo algúns máis comúns que outros. Os raios verdes pódense ollar desde calquera altitude (mesmo dende un avión). Acostuman verse cando o horizonte non presenta obstáculos, coma no océano, mais aparecen así mesmo sobre nubes e sobre montañas.
Igualmente pódese ver un escintileo verde producido por outros obxectos brillantes no horizonte, como a Lúa, Venus ou Xúpiter.
O concepto do brillo ou raio verde foi popularizado pola novela Le Rayon vert de 1882, de Jules Verne, na que se describe a súa cor como
". .. un verde que ningún artista podería endexamais obter na súa paleta, un verde do cal nin as variadas tinguiduras da vexetación nin os tons do máis limpo mar poderían nunca producir un igual! Se houber un verde no Paraíso, non pode ser senón este ton, que moi seguramente é o verdadeiro verde da Esperanza! " Explicación
As causas dun brillo verde atópanse na refracción da luz (como sucede nun prisma) ao atravesar a atmosfera: a luz móvese máis amodo no ar baixo, máis denso, ca no ar en camadas superiores, menos denso. Por mor disto, os raios de luz solar seguen unha traxectoria lixeiramente curva, na mesma dirección que a curvatura da Terra. A luz de alta frecuencia (verde/azul) cúrvase máis ca a luz de baixa frecuencia (vermella/laranxa), así que os raios verdes e azuis da parte superior do Sol no horizonte fican visíbeis mentres que os raios vermellos están agochados polo horizonte.
O escintileo verde refórzase polo efecto de espellismo, que incrementa o gradiente de densidade na atmosfera e, polo tanto, incrementa a refracción. O raio verde vese con maior probabilidade en ar limpo, que permite que máis luz acade o observador sen se dispersar. O posíbel "escintileo azul" pola luz de devandita cor non se ve porque a cor azul dispérsase máis no ar e só fica a luz de cor verde.
Cun lixeiro zoom, pódese chegar a ver un bordo verde na parte superior do disco solar en moitos solpores, se o día está claro. Con todo, o efecto de raio ou de brillo cómpre dunha forte estratificación por camadas na atmosfera e un espellismo que magnifique a cor verde durante un período de entre unhas fraccións de segundo e dous segundos.
Raion

Un raion (distrito) (ruso e ucraíno: район; belaruso: раён), é unha entidade subnacional de Azerbaidján, Belarús, Letonia, Moldova, Rusia, Ucraína e anteriormente da URSS. Pode ser unha subdivisión: dun voblast (en Belarús);
dun óblast, krai, república autónoma, distrito autónomo ou grande cidade (Rusia);
dunha pequena Repúblida Soviética; dun óblast, krai, república ou grande cidade dunha grande R. S. S. (República Socialista Soviética, na antiga Unión Soviética)
dun óblast, unha grande cidade ou da República Autónoma de Crimea (en Ucraína).
Raios catódicos

Os raios catódicos son correntes de electróns observados en tubos de baleiro, é dicir, os tubos de cristal que se equipan polo menos con dous eléctrodos, un cátodo (eléctrodo negativo) e un ánodo (eléctrodo positivo) nunha configuración coñecida como díodo. Cando se quenta o cátodo, emite unha certa radiación que viaxa cara ao ánodo. Se as paredes internas de vidro detrás do ánodo están cubertas cun material fosforescente, brillan intensamente. Unha capa de metal colocada entre os eléctrodos proxecta unha sombra na capa fosforescente. Isto significa que a causa da emisión de luz son os raios emitidos polo cátodo ó golpea-la capa fosforescente. Os raios viaxan cara ao ánodo en liña recta, e continúan máis aló del durante unha certa distancia. Este fenómeno foi estudado polos físicos a finais do século XIX, outorgándoselle un premio Nobel a Philipp von Lenard. Os raios catódicos primeiramente foron producidos polos tubos de Geissler. Os tubos especiais foron desenvolvidos para o estudo destes raios por William Crookes e chamóuselles tubos de Crookes. O feito de que os raios fosen emitidos polo cátodo, é dicir, o eléctrodo negativo, demostrou que os electróns teñen carga negativa.
Os raios catódicos propáganse en liña recta en ausencia de influencias externas, pero son desviados polos campos eléctricos ou magnéticos (que poden ser producidos colocando os eléctrodos de alta voltaxe ou imáns fora do tubo de baleiro, o que explica o efecto dos imáns nunha pantalla de TV). O refinamiento desta idea é o tubo de raios catódicos (TRC), tamén coñecido coma tubo de Braun (porque foi inventado no 1897 por Ferdinand Braun). O TRC é a chave nos sistemas de televisión, nos osciloscopios, e nas cámaras de televisión vidicon.
Raión

O raión, tamén chamado viscosa, é unha fibra semisintética feita a partir de fontes naturais de celulosa rexenerada, como madeira e produtos agrícolas relacionados. Ten a mesma estrutura molecular que a celulosa. Existen moitos tipos e calidades de fibras de viscosa. Algunhas imitan a sensación e textura das fibras naturais como a seda, a la, o algodón e o liño. Os tipos que se asemellan á seda adoitan chamarse seda artificial. Pódese tecer para facer téxtiles para roupa e outros fins.
A produción de raión implica solubilizar a celulosa para permitir transformar as fibras na forma necesaria. Tres métodos de solubilización comúns son: O proceso de cupramonio, xa en desuso, utilizando solucións amoniacais de sales de cobre;
O proceso da viscosa, o máis común na actualidade, empregando álcali e disulfuro de carbono;
O proceso Lyocell, usando óxido de amina, que evita producir disulfuro de carbono neurotóxico, pero é máis caro.
Ralf Dahrendorf

Ralf Gustav Dahrendorf, nado en Hamburgo o 1 de maio de 1929 e finado en Colonia o 17 de xuño de 2009, foi un sociólogo, filósofo, politicólogo e político xermano-inglés. Está considerado un dos creadores da teoría do conflito social. Traxectoria
Estuda filosofía, filoloxía clásica e socioloxía en Hamburgo entre 1947 e 1952, conseguindo o doutoramento nesta universidade este último ano. Amplía seguidamente estudos na London School of Economics. Máis tarde se dedicará á docencia: en 1957 empeza na Universidade de Hamburgo; en 1960 vai á Universidade de Tubinga; en 1966 á de Constanza, onde estará ata 1969. Do seu labor destaca a súa achega para a creación da Comunidade Europea. É autor de importantes traballos como Soziale Klassen und Klassenkonflikt in der industriellen Gesellschaft (1973), onde analiza os problemas da sociedade poscapitalista.
Entre 1974 e 1984 foi director da London School of Economics e entre 1987-1997 Decano de St. Anthony's College na Universidade de Oxford.
En 1993 foi nomeado sir co título de Barón Dahrendorf de Clare Market na Cidade de Westminster pola raíña Isabel II. En 2007 recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Ciencias Sociais. Teoría sociolóxica
A partir do estudo das clases sociais descritas por Karl Marx os estudos de Dahrendorf promoven a creación de sociedades abertas e universalistas con dereitos humanos e civís para toda a humanidade.
Interesado nas teorías da sociedade e os factores do conflito, afirma que a tendencia ao conflito é innata no sistema: a aparición de grupos con poder xera diversos intereses, e polo tanto é o xerador dos conflitos. O poder para Dahrendorf determina a estrutura social da poboación. As normas, mantidas polo "poder", definen os criterios da desestabilización social, que non son máis que as cousas (valores, estatutos, ambicións. .. ) designadas pola colectividade. Así contribúen a estabelecer unha orde xerárquica de estamentos sociais. Para Dahrendorf o concepto de "autoridade" tamén é un dos responsábeis dos desequilibrios sociais.
Para poder realizar a mobilización e a protesta social, Dahrendorf enumera catro requisitos básicos: requisito técnico: un fundador, unha ideoloxía ou un estatuto.
requisito político: o liberalismo, a excepción do totalitarismo, favorece a protesta.
requisito social: a concentración xeográfica dos membros do grupo e a súa facilidade de comunicación.
requisito psicolóxico: os intereses a defender deben ser reais.
O conflito aparecerá, finalmente, entre o que dá ordes e o que as recibe. Obras
Soziale Klassen und Klassenkonflikt in der industriellen Gesellschaft (Clases e conflitos de clases na sociedade industrial) (1973).
Rallentando

Rallentando é unha diminución gradual de velocidade similar ao ritardando e indica unha desaceleración relaxada do tempo. Rallentando provén do italiano.
Raloxifeno

O raloxifeno é un medicamento que está indicado no tratamento da osteoporose en mulleres posmenopáusicas. A súa acción principal é diminuír a probabilidade de que se produzan fracturas vertebrais neste grupo de pacientes, mais non diminúe o risco de fractura de cadeira.
Pertence ó grupo terapéutico dos moduladores selectivos do receptor de estróxeno, polo que a súa acción débese a que se une ós receptores estroxénicos existentes en diferentes tecidos. No óso diminúe a resorción ósea, polo que favorece o aumento de masa ósea e diminúe a probabilidade de fractura vertebral. En troques, actúa sobre o útero de maneira antagonista ós estróxenos, polo que non provoca o crecemento do endometrio nas mulleres posmenopausicas nin causa sangrado uterino. Tampouco estimula o tecido mamario polo que ten acción antagonista sobre este órgano e inhibe o trofismo e por esas razóns é utilizado no tratamento de cancro de mama preferentemente, polo que se deixou de usar o tamoxifeno, que é un agonista parcial do receptor estroxénico en útero aínda que sexa antagonista de estróxenos en mama.
Ralph A. Bagnold

Ralph Alger Bagnold, nado o 3 de abril de 1896 e finado o 28 de maio de 1990, foi un explorador inglés da segunda guerra mundial no deserto líbico e autor do libro Lybian sands, travel in a dead world en 1935.
Ralstonia

Ralstonia é un xénero de proteobacterias, que antes estaba incluído no xénero Pseudomonas. Recibe o seu nome pola bacterióloga estadounidense Ericka Ralston (nada Ericka Barrett), a cal identificou 20 cepas de Pseudomonas que formaban un grupo fenotípico, e denominounas Pseudomonas pickettii, por M. J. Pickett, investigador do Universidade de California en Los Angeles que lle enviara as cepas. Posteriormente, P. pickettii foi transferida ao novo xénero Ralstonia, xunto conoutras especies. Xenómica
Proectos Xenoma de Ralstonia (de Genomes OnLine Database)
Análise Comparativa de Xenomas de Ralstonia (no sistema IMG do Departamento de Enerxía dos Estados Unidos)
Especies do xénero Ralstonia foron tamén identificadas como contaminantes comúns dos kits de extracción de ADN ou de reactivos de PCR, o que pode causar que apareza erradamente como presente en conxuntos de datos de microbiota ou metaxenómica.
Ram Narayan

Ram Narayan (en devanágari राम नारायण), nado en Udaipur o 25 de decembro de 1927 e finado o 9 de novembro de 2024, foi un músico indio e un virtuoso da sarangi. Traxectoria
Narayan naceu e viviu a súa infancia en Udaipur.
Ramaria flaccida

Ramaria flaccida é unha especie de fungo coral na familia Gomphaceae. Oririnariamente descrito coma Clavaria flaccida por Elias Fries en 1821, a especie pasouse ao xénero Ramaria por Hubert Bourdot en 1898.
Aparece en Europa e América do Norte. Ten presenza en Galicia e Norte de Portugal.
Considérase un cogomelo tóxico. Descrición
Componse dun esporocarpo que ten forma de multitude de varetas dispostas a xeito de pólas verticais de 3 a 10 cm de alto. As pólas rematan en forma de pequenas subramas de puntas espiñentas.
Ramasse

Ramasse é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Rambla (urbanismo)

En urbanismo e arquitectura, unha rambla é unha vía urbana típica de España e outros países de América Latina. Morfoloxicamente trátase dunha especie de avenida ou bulevar caracterizada por ter a meirande parte do seu espazo peonil no medio da avenida, mentres que as beirarrúas laterais adoitan ser estreitas. A rambla como estrutura de vertebración urbana predomina máis na parte mediterránea española, especialmente en Cataluña, onde se atopan multitude delas, como a Rambla de Catalunya. Tamén existen ramblas senlleiras en Santa Cruz de Tenerife, nas illas Canarias ou na Habana, en Cuba. Orixe
O termo "rambla" é un vocábulo árabe (rámla, areal) designado para nomear aos torrentes ou correntes de auga intermitentes. O termo rambla, por tanto, comezouse a empregar en zonas áridas e con escaseza de chuvias agás en momentos puntuais, coma en Andalucía, Cataluña ou Valencia. Porén, o uso do termo rambla predominou en Cataluña, mentres que noutros lugares foi substituído polos termos riera ou torrente.
Ao teren un curso definido e seco a meirande parte do tempo, as ramblas convertéronse en cursos naturais de paso, camiños ou vías de comunicación. Tamén, en moitas ocasións, eran empregados como método de defensa natural, que complementaban ou substituían ás murallas na defensa do asedio ás cidades. Coa urbanización de moitos destes territorios, os leitos e torrentes foron desviados, reencauzados ou urbanizados, dando lugar ás actuais ramblas coma avenidas ou bulevares. Ramblas urbanas
Algunas ramblas urbanas son:
Cataluña
La Rambla, en Barcelona.
Rambla de Catalunya, en Barcelona.
Rambla do Raval, en Barcelona.
España
Rambla de Palma, en Palma de Mallorca.
Rambla de Santa Cruz, en Santa Cruz de Tenerife.
Rambla de Méndez Núñez, en Alacante.
América
Rambla de Montevideo, no Uruguai.
Paseo del Prado, na Habana.
Ramiro Alfonso Castro Dono

Ramiro Alfonso Castro Dono, nado en Guimarei (A Estrada) o 17 de novembro de 1912 e finado na Estrada o 10 de outubro de 1969, foi un mestre, escritor e político galego. Traxectoria
Fixo o bacharelato en Pontevedra e estudou maxisterio na Escola Normal de Pontevedra, obtendo o título en 1932. Foi secretario do Comité pro Monumento a Pardo de Cela constituído na Estrada en decembro de 1932. Foi secretario do Comité Pro-Estatuto da Estrada en 1933 e interveu nos mitins da campaña. Publicou poemas en El Compostelano, Vida Gallega, na revista Nós, El Emigrado e El Pueblo Gallego. Mestre destinado na escola da Mariña da Guarda dende 1934, foi secretario do Partido Galeguista da Guarda, e logo do triunfo da Fronte Popular foi nomeado concelleiro da Guarda. Con Rafael Varela Pazo representaron A Estrada no enterro de Antón Vilar Ponte en marzo de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse e permaneceu fuxido durante 12 anos. Entre outros lugares refuxiouse na casa de Manuel García Barros, onde escribiu un “Cara o Sol vermello” como resposta á degradación a que eran sometidos ao obrigarlles a cantar esta canción; a letra circulou clandestinamente durante o franquismo sen saberse do seu autor. Sancionado coa inhabilitación como mestre por orde ministerial de 31 de outubro de 1941, resistiu até 1947 en que se entregou nunha das amnistías do franquismo.
Foi nomeado axente executivo interino do concello da Estrada en xullo de 1947. Aprobou os exames de procurador na Audiencia Territorial da Coruña o 29 de maio de 1948. Revisado o seu expediente de depuración en 1951, recuperou a praza de mestre coa sanción de "traslado durante cinco anos e inhabilitación para cargos directivos e de confianza" en 1952. Foi destinado a escola de Saians (Moraña) en 1953, a de Salgueiros (Vila de Cruces) en 1954, e despois foi mestre en Pardemarín (A Estrada). Renunciou á súa vocación literaria, limitándose a exercer a docencia e queimando toda a súa obra. Sospeitoso para as autoridades, foi detido en varias ocasións. Vida persoal
Casou con María Maceira Matalobos e foi pai de José Castro Maceira.
Ramiro Torres

Ramiro Torres Maceiras, nado na Coruña o 15 de decembro de 1973, é un poeta galego. Traxectoria
É diplomado en Graduado social.
Colabora no grupo surrealista galego Xalundes, e en publicacións como Poseidónia ou Agália. En 2013 publicou o seu poemario Esplendor arcano, que inclúe unha ilustración de Alba Torres Ferreiro e un poema-epílogo de Pedro Casteleiro. Adoita escribir coa norma reintegracionista.
Nas eleccións municipais de 2015 en Galicia, formou parte da listaxe electoral do BNG para o concello de Oza-Cesuras.
É editor habitual na Galipedia desde 2011. Obra
Poesía
Esplendor arcano, 2013, Grupo Surrealista Galego.
Obras colectivas
Versus cianuro. Poemas contra a mina de ouro de Corcoesto, 2013, A. C. Caldeirón.
Xabarín 18, 2013, EEI Monte da Guía/Concello de Vigo/Galaxia.
150 Cantares para Rosalía de Castro (2015, libro electrónico).
Ramiro de Maeztu

Ramiro de Maeztu y Whitney, nado en Vitoria o 4 de maio de 1875 e asasinado en Madrid o 29 de outubro de 1936, foi un destacado escritor español pertencente á xeración do 98. Biografía
Fillo de nai inglesa e pai español, pasou a súa xuventude entre París e A Habana iniciándose no xornalismo. Trasladouse a Madrid en 1897, iniciando unha importante colaboración con diversos xornais e revistas, como Germinal, El País, Vida Nueva, La España Moderna ou El Socialista, iniciando tamén amizade con varios intelectuais como Azorín ou Pío Baroja. Xunto a eles formou o chamado grupo dos tres, sendo autor destacado da xeración do 98.
Ramon Casanellas

Ramon Casanellas Lluch, nado en Barcelona en 1897 e finado no Bruc (Anoia) en 1933, foi un político e sindicalista catalán. Traxectoria
Afiliado desde moi novo á Confederación Nacional do Traballo, tivo un papel moi activo nas folgas revolucionarias do 1918, polas que tivo que exiliarse para evitar represalias do Estado. Máis tarde volveu a Barcelona no 1919. Xunto con Pedro Mateu e Luis Nicolau participou no atentado contra o Presidente do Goberno Eduardo Dato e Iradier o 8 de marzo do 1921, disparándolle máis de 20 tiros desde unha motocicleta con sidecar, causándolle a morte. O atentado foi preparado coma resposta do sindicalismo barcelonés á dura represión e terrorismo branco, coñecidos como pistoleirismo, exercidos polo gobernador civil de Barcelona Martínez Anido e a patronal catalá, contra o movemento obreiro.
Aínda que os seus compañeiros foron detidos, el conseguiu fuxir e refuxiarse na URSS, desde onde escribiu unha carta exculpatoria dos seus compañeiros. Ficando na URSS, foi recrutado coma axente bolxevique e mandado a América latina para axudar na organización de movementos comunistas.
No 1931 volveu a España para reorganizar o Partido Comunista de Cataluña e máis o Partido Comunista de España, prohibido naquel intre, polo que o dirixiu desde o estranxeiro, a pesar de que fora expulsado e despois readmitido.
O 28 de xuño do 1931 foi presentado coma cabeza da candidatura do Partido Comunista de Cataluña por Barcelona, colleitando un pobre resultado. No 1932 volveu a España para participar no congreso do PCE en Sevilla, co gallo do cal se rexistraron fortes presións para que non fose obrigado a cumprir a condena imposta polo asasinato de Dato. Estas presións lograron o seu froito e Casanellas puido pasearse ceibe pola cidade.
Pasamento
Morreu en 1933 nun accidente de moto, cando se dirixía a Madrid na compaña de Francisco Barrio para asistir a unha reunión do partido. Existiron sospeitas de que o accidente fora un atentado, e Manuel Trueba Miramontes acusou directamente á dirección do Partido de facelo.
Ramon Solsona

Ramon Solsona Sancho, nado en Barcelona o 2 de xullo de 1950, é un escritor, xornalista e publicista en lingua catalá. Traxectoria
Licenciado en Filoloxía románica e profesor de instituto, destaca polo seu estilo irónico e polas numerosas colaboracións con medios de prensa escrita (Diario Avui, Diari de Barcelona, La Vanguardia) e de radio ( RAC 1, Catalunya Ràdio), actualmente é colaborador no programa El Matí de Catalunya Ràdio a carón de Mònica Terribas no espazo "Entre paraules".
Tamén foi poeta (satira|satírico) co pseudónimo Lo Gaiter del Besòs. A súa novela Les hores detingudes conquistou tres premios literarios o mesmo ano e foi traducido á lingua española. Para a televisión, traballou como guionista para as series Agència de viatges Estació d'enllaç e El cor de la ciutat, emitidas pola TV3. Obra
Novela
1989: Figures de calidoscopi
1993: Les hores detingudes
1998: DG
1999: No tornarem mai més
2001: El cor de la ciutat
2004: Línia blava
2011: L'home de la maleta
Narrativa breve
1991: Llibreta de vacances
2006: Cementiri de butxaca
Poesía
1989: Sac de gemecs
Non Ficción
1995: Ull de bou
1995 Ull de vaca
2005: A paraules em convides Premios
1994- Premio Crítica Serra d'Or de novel·la por Les hores detingudes
1994- Premio Prudenci Bertrana de novel·la por Les hores detingudes
1994- Premio Lletra d'Or por Les hores detingudes
1994- Premio Avui de artículos periodísticos
2010- Premio Sant Jordi de novel·la por L'home de la maleta
Ramos Mejía

Ramos Mejía é unha cidade arxentina, localizada no partido de La Matanza na área metropolitana do Gran Buenos Aires, provincia de Buenos Aires.
A cidade conta cunha superficie duns 11, 9 km2 e unha poboación de 97076 habitantes (INDEC, 2001). A cidade é unha das máis grandes zonas comerciais do Gran Buenos Aires.
Rampla

A rampla é un elemento arquitectónico que conecta dúas áreas a diferentes alturas, facilitando a transición entre estas. En diversos lugares de Europa, a pendente de calquera rampla destinada ao tránsito de peóns non debe superar o 8%, para garantir a accesibilidade, incluíndo ás persoas con discapacidade. En Galiza, as características das ramplas están reguladas pola Lei 10/2014, do 3 de decembro, de accesibilidade, polo Decreto 35/2000 e polo Decreto polo que se aproba o regulamento de accesibilidade. Terminoloxía
Segundo a xeometría descritiva, as ramplas poden ser ramplas planas ou ramplas helicoidais.
Etimoloxía
O termo rampla no dicionario da RAG é o recoñecido para describir un plano inclinado, o mesmo que no Dicionario visual da construción do COAG. A palabra rampante provén da mesma raíz, do francés rampe.
En dicionarios de galego reintegracionista e de portugués inclúese o termo "rampa".
En castelán e catalán existe a palabra rambla, con acepcións relacionadas derivada do árabe "رمل" ramhla, relacionada tamén cun plano inclinado xa que designaba un areal. En portugués o mesmo termo deu rambla e râmola. Rampla de vehículos
As ramplas para vehículos deben manter un ángulo de ataque cunha pendente máxima do 6% para facilitar a accesibilidade. Recoméndase unha pendente media do 12% cando a situación o permita. Rampla peonil
A normativa técnica xeralmente recomenda anchos mínimos de 0, 90 m para accesibilidade en ramplas para permitir o tránsito dunha persoa en cadeira de rodas. A ampliación a 1, 50 m para dúas persoas en paralelo é recomendada para garantir unha adecuada accesibilidade.
Andeis horizontais cada 10 m cunhas dimensións mínimas de 1, 50x1, 50 m. Esta recomendación é consistente coas directrices xerais para permitir descansos e facilitar as manobras en cadeiras de rodas. As dimensións mencionadas proporcionan suficiente espazo para que os usuarios xiren ou repousen se for necesario. Acesibilidade
Un desnivel superior a 3, 20 m non se considera accesíbel se só se supera mediante ramplas inclinadas. Este criterio busca fomentar solucións de deseño que integren ascensores ou outras alternativas de accesibilidade cando o desnivel é considrábel.
Ramsgate

Ramsgate é unha localidade costeira inglesa no distrito de Thanet, ao oeste do condado Kent. Foi un importante porto británico durante o século XIX e pertence á confederación dos "Cinque Ports". A poboación estimada en 1989 foi de 38. 200 habitantes.
As principais industrias son o turismo e a pesca, aínda que existe unha pequena industria lixeira. Tamén hai que destacar a fonte de ingresos da ensinanza do inglés como lingua estranxeira.
As dúas igrexas principais son a parroquia de St. Lawrence, adicada a San Lourenzo e construída no século XII e posteriormente reconstruída no século XII. A igrexa de St. Augustine foi construída no século XIX en estilo neoclásico, e foi adicada a san Agostiño (primeiro arcebispo de Canterbury), que estivo en Ramsgate no 596 e cristianizou Britania.
Ramus Pomifer

Constelación do Ramo (Ramus Pomifer), en latín "Ramo da Mazanceira", foi unha constelación localizada entre Hércules e Lyra, adicada ás serpes que atacaron a Hércules na súa infancia, as cales pasaron a se-lo ramo de mazás sostidas por Hércules na súa man esquerda. Comparte as mesmas estrelas que a xa tamén extinta constelación de Cerberus.
Ramzi Binalshibh

Ramzi Binalshibh (en árabe رمزي بن الشيبة), nado en Ghayl Bawazir o 1 de maio de 1972, é un terrorista iemení, membro de Al-Qaeda. Foi acusado de ser unha das persoas máis importantes na planificación dos atentados do 11 de setembro nas Torres Xemelgas. Mohamed Atta e mais el eran os líderes da Célula de Hamburgo. Traxectoria
Antes do 11 de setembro de 2001 pediu varias veces sen éxito unha visa para acceder aos Estados Unidos. En setembro de 2002 foi arrestado nun tiroteo en Karachi, e a policía de Paquistán entregouno aos Estados Unidos. Dende esa data atópase no centro de detención de Guantánamo cumprindo unha condena de pena de morte.
Ramziya al-Iryani

Ramziya Abbas al-Iryani (árabe: رمزية عباس الإرياني) ou al-Eryani, nada en Iryan (gobernación de Ibb) en 1954 e finada en Berlín (Alemaña) o 14 de novembro de 2013, foi unha escritora, diplomática e feminista iemení. Traxectoria
Fixo os estudos secundarios en Taiz e cursou Filosofía na Universidade do Cairo, licenciándose en 1977. Fixo tamén un mestrado en literatura árabe. En 1980 converteuse na primeira muller en unirse ao corpo diplomático iemení. Foi presidenta da Unión de Mulleres Iemenís e membro da xunta directiva da Organización de Familias Árabes.
Comezou a publicar textos sendo adolescente. A súa novela Ḍaḥīyat al-Jasha ("A vítima da codicia", 1970) foi a primeira novela publicada por unha muller no seu país. En 1981 publicou o seu primeiro libro de contos, La'allahu ya'ud ("El quizais volverá"). Desde entón escribiu varios volumes máis de ficción, así como varios libros infantís. Tamén escribiu un libro sobre mulleres pioneiras iemenís, Raidat Yemeniyat (1990). Algúns dos seus relatos foron traducidos ao inglés nunha antoloxía de escritoras árabes.
Os seus escritos abordan cuestións de xénero nunha sociedade en boa medida patriarcal e islámica. Tamén escribiu sobre a importancia da educación para as mulleres na sociedade árabe. Tratou tamén as loitas políticas iemenís da época.
Defendeu o feminismo no seu país, e alentou as mulleres a postularse para cargos políticos. En 2012, durante a celebración do Día Internacional da Muller, pronunciou un discurso de apertura como directora da Unión de Mulleres Iemenís.
Morreu durante unha operación cirúrxica. Foi soterrada en Saná, no cemiterio de al-Rahma.
Foi sobriña do expresidente Abdul Rahman al-Iryani.
Ramón Alonso Martínez

Ramón Alonso Martínez, nado en Mos, foi un carpinteiro e político galego. Traxectoria
Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro en Lavadores en 1924 e secretario e despois presidente da Federación Agraria de Lavadores. Na Segunda República militou no Partido Radical, foi presidente da Federación Agraria Provincial de Pontevedra e candidato en Pontevedra pola coalición de Izquierda Republicana como agrario nas eleccións a Cortes de novembro de 1933. Foi elixido presidente da Federación Agraria Provincial de Pontevedra en abril de 1936. Foi elixido compromisario para a elección do presidente da República en 1936.
Ramón Amilibia Machimbarrena

Ramón Amilibia Machimbarrena, nado en Donostia cara a 1908, foi un avogado e político vasco. Traxectoria
Fillo de Eustasio de Amilibia Calbetón e irmán de Tatxo Amilibia. Afiliouse á UGT na sección de empregados de oficina en 1931. En 1932 ingresou no PSOE e a finais de 1934 afiliouse ao Partido Comunista de España. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 prestou servizos de carácter burocrático na Comisaría de Guerra de Guipúscoa na sección de salvocondutos. Despois foi xefe da Intendencia Militar do Exército de Euskadi en Éibar en maio de 1937. Colaborou en Euzkadi Roja. Foi detido en Santander en agosto de 1937. Pasou polo campo de concentración de Corbán e despois foi trasladado ao penal de Santoña. Xulgado en consello de guerra en Santoña por adhesión á rebelión no sumario 174/37 o 9 de decembro de 1937, foi condenado a morte, pero a sentenza foi conmutada pola de reclusión perpetua. Cumpriu condena na Colonia Penitenciaria del Dueso, no Penal de El Puerto de Santa María, onde ingresou o 6 de agosto de 1938, e no Forte de San Cristovo a onde foi trasladado o 23 de setembro de 1939. Revisada a causa, a pena foi reducida a tres anos. Saíu en liberdade provisional o 1 de setembro de 1940. Concedéronlle a liberdade definitiva o 31 de xaneiro de 1941. Fixou a residencia en Errenteria.
Refuxiado clandestinamente en Redondela, seguiu mantendo contactos coa estrutura do PCE. Contactaron con el Calixto Pérez Doñoro e Concepción Santalla Nistal, enviados pola dirección para reorganizar o Comité Regional de Galicia. Foi detido en abril de 1942 no domicilio de José García Méndez, xunto con el foron detidos Francisco Darriba Pérez, Segundo Freire Rivas e Manuel Domínguez Esteiro, logo da caída en Portugal dun grupo dirixente do PCE. Ingresou na Prisión Provincial de Madrid o 25 de abril. Pasou á prisión de Porlier o 27 a disposición do xulgado de Madrid. Xulgado en consello de guerra o 5 de xuño de 1943 por un delito contra a seguridade do Estado, foi condenado a morte. Conmutada a pena, cumpriu condena en Yeserías, penal de Ocaña, novamente Yeserías, Talleres penitenciarios de Alcalá de Henares e Prisión Central de Burgos, de onde saíu en liberdade provisional en xaneiro de 1958. Vida persoal
Casou con Pilar e tivo un fillo.
Ramón Baltar Domínguez

Ramón Baltar Domínguez, nado en Santiago de Compostela o 10 de abril de 1902 e finado na mesma cidade o 8 de setembro de 1981, foi un médico galego. Traxectoria
Fillo de Ángel Baltar Cortés, estudou Medicina en Compostela. Foi profesor axudante de Anatomía, Patoloxía e Cirurxía na Facultade de Medicina da USC. Traballou desde 1928 como cirurxián no Hospital Real de Santiago. Dende a morte do seu pai dirixiu o Sanatorio Baltar (1934-1963) e o Gran Hospital (1940). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi mobilizado como capitán médico asimilado para traballar como cirurxián nos hospitais da vangarda da fronte no bando franquista. Cómpre sinalar que concederlles o grao de capitán era o que se facía con catedráticos e médicos de alto prestixo. Inicialmente non tivo problemas, pois foi acusado polo Servizo de Información Militar de Burgos de ser "cotizante del Socorro Rojo, izquierdista y propagandista del Frente Popular. Tenido comúnmente por masón". Conseguiu saír sobresido grazas ás testemuñas que presentou. Pero en 1939 foi novamente sancionado coa inhabilitación perpetua para todo tipo de cargos directivos e de confianza.
Ao rematar a guerra volveu exercer a docencia na Facultade de Medicina. Deu apoio médico a fuxidos, guerrilleiros e represaliados da comarca de Santiago. No seu sanatorio fixéronselle radiografías ao guerrilleiro Foucellas en marzo de 1945 despois de que se ferise coa súa arma de forma fortuíta, e tras ser inicialmente atendido en Ordes e Tordoia. En 1947 foi encarcerado breves días en Vigo xunto co médico Ulpiano Villanueva, acusados de contribuír ao Socorro Rojo Internacional aínda que, en realidade, estaban vinculados á Unión de Intelectuales Libres. Saíron libres axiña. A súa relación co franquismo foi a dun liberal con certa controversia xa que ocupou cargos de dirección a pesar dos problemas que tivo coa ditadura. Gañou a oposición a profesor da Sala de Cirurxía da Beneficencia Provincial e foi nomeado decano do corpo médico desa entidade (1952). Recibiú nos anos sesenta a gran cruz o mérito da Beneficencia. Foi presidente da Sociedade Española de Cirurxía (1965). Publicou libros relacionados coa medicina e a historia e investigou a relación entre Castelao e a medicina, como reflicten o artigo "Castelao médico" e o volume Castelao ante la medicina, la enfermedad y la muerte. Obras
Opúsculos médicos gallegos del siglo XVIII, 1961.
La Escuela Médica Compostelana, 1968.
Castelao ante la medicina, la enfermedad y la muerte, Editorial Bibliófilos Gallegos, 1979. Vida persoal
Casou en 1928 con Emma Tojo Sieyro, con quen tivo doce fillos, entre eles Luís, Rafael, Fernando, Alberto e Asunción Baltar Tojo, esta última casou con Xerardo Fernández Albor.
Ramón Cabirta Otero

Ramón Cabirta Otero, nado en Vilaboa o 29 de agosto de 1898, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra, rematando en 1920. Foi mestre interino en Orazo (1923), e despois do pósito de Vilagarcía de Arousa. Aprobou as oposicións en 1926. Foi destinado a Vilarxoán, foi mestre de Angoares (1928), e dende 1930 do pósito de Moaña. Ingresou na Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Vigo (UGT) en xuño de 1932, e foi socio fundador da Casa del Maestro de Pontevedra en 1934; estaba afiliado ao Partido Galeguista.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu de Moaña ás agachadas para non comprometer a súa vida. Suspendido de emprego e soldo. Foi detido en Arcade pola Garda Civil de Moaña en decembro de 1936 acusado de ter unha pistola. Resolto o seu expediente de depuración foi reposto con perda dos haberes de seis meses e traslado dentro da provincia en novembro de 1937. Foi trasladado ao pósito do Grove, e foi secretario da confraría do Grove. Dende finais da década de 1950 foi mestre no Picacho (Vigo).
Ramón Cueto Noval

Ramón Cueto Noval, coñecido como Ramón del Cueto, nado en Asturias en 1858 e finado na Coruña o 27 de febreiro de 1928, foi un enxeñeiro de minas e xornalista vinculado a Galiza. Traxectoria
Pertencía ao Corpo de Enxeñeiros de Minas. Foi nomeado xefe do distrito mineiro da Coruña e Lugo, pasando a vivir na Coruña, onde fundou o Boletín de la Cámara Minera, colaborou en La Voz de Galicia, El Ideal Gallego e América-Galicia e dirixiu tamén a revista Galicia Industrial y Comercial. Foi vicepresidente do Sindicato Cámara Agrícola da Coruña, tenente de alcalde do Concello da Coruña e membro do Consejo Provincial de Fomento. Obra
La minería en Galicia; A Coruña, 1910, con Antonio de Irimo.
Historia, situación actual y solución para su desarrollo; A Coruña, 1919.
Impresiones sobre la minería en Galicia; A Coruña, 1922.
Minería en generalidades de la geografía de Galicia; Barcelona, s. d. Distincións
Foi nomeado fillo adoptivo de Ribadeo polos seus estudos e xestións e favor da minería do concello.
Cruz de Afonso XII.
Ramón Enríquez Cadórniga

Ramón Enríquez Cadórniga, nado en Xinzo de Limia, foi un xuíz galego. Traxectoria
Fillo de Rudesindo Enríquez Rodríguez, rexistrador da propiedade, e Concepción Cadórniga Enríquez. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi xuíz de Luarca e Santiago de Compostela. Foi maxistrado da Audiencia provincial de Lugo (1931), Cidade Real, Cádiz (1932-1935), sendo o presidente do tribunal que xulgou os sucesos de Casas Viejas, Pamplona, e presidente da Audiencia provincial de Madrid en 1936. Foi o maxistrado que condenou a José Antonio Primo de Rivera por tenencia ilícita de armas.
Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba de vacacións en Xinzo de Limia. Con motivo da condena a José Antonio e da do capitán Rojas polos sucesos de Casas Viejas, foi detido e estivo a piques de perder a vida. Foi enviado a Burgos, onde ás poucas semanas foi encarcerado por orde gobernativa. Permaneceu na Prisión Central de Burgos ata marzo de 1939. Mentres tanto, foi depurado, o 17 de febreiro de 1937 abriron o expediente, que se resolveu o 4 de xuño coa súa destitución da carreira xudicial. . Permaneceu en situación de liberdade vixiada ata 1942.
Reintegrouse ao servizo activo a finais de 1947, e foi trasladado á Audiencia de Palma de Mallorca como maxistrado por cinco anos. Despois foi maxistrado da Audiencia provincial da Coruña, posto no que se xubilou en 1955. Vida persoal
Casou con Elvira Gayoso García-Ondina, que faleceu en Santiago de Compostela en 1931.
Ramón Espinar Merino

Ramón Espinar Merino, nado en Madrid o 30 de marzo de 1986, é un político, politicólogo e activista en movementos sociais español. En maio de 2015 foi escollido Deputado na Asemblea de Madrid por Podemos. En xullo foi designado senador en representación da Comunidade de Madrid.
Ramón Ferreiro Lago

Ramón Ferreiro Lago, nado en Mondoñedo o 20 de xaneiro de 1872 e finado no Carballiño o 25 de xullo de 1962, foi un avogado, escritor e xornalista galego. Traxectoria
Fillo de Jesús Ferreiro Hermida e Pascuala de Lago Baamonde Montenegro Pérez Villarmea. Estudou dereito. Fundou en Valladolid a Revista Notarial de Castilla la Vieja (1898). Ingresou por oposición no notariado en 1907. Foi notario en Ledesma (1912), Belchite (1915), Cerdedo (1916), Rábade (1918) e Vilalba (1924), onde fundou a Unión Ciudadana Anticaciquil da que foi secretario. En 1925 pasou a ser notario de Lodosa (Navarra) e ao ano seguinte do Carballiño.
No Carballiño dirixiu os periódicos Hermandad (1928), Vanguardia Republicana (1931) e La Tribuna Forense Gallega (1931). Colaborou en Faro Villalbés. Foi membro do Partido Republicano Gallego e despois integrouse en Izquierda Republicana da que foi elixido presidente no Carballiño. En novembro de 1934 pasou a desempeñar a notaría de Carballo.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xulgado na Coruña por rebelión e o seu proceso foi sobresido. Foi novamente xulgado na Coruña en 1939 por inxurias ao xefe do Estado, acusado de insultar a Franco durante unha representación teatral, e novamente sobresido. No franquismo foi notario na Estrada (1940) e Sueca, onde se xubilou en 1947. Finou no Carballiño o 25 de xullo de 1962. Obras
Código civil. Cuestiones selectas, 1897.
Condición juridica de la mujer. Estudio filosófico, historico y del código civil, 1902.
El gobierno de Sancho. Estudio filosófico-crítico (con José María de Mariscal y Luis), 1905.
Los nuevos horizontes del Derecho civil y el provenir de la institución notarial, 1917. Recoñecementos
Era cabaleiro da Orde de Afonso XII e comendador da Orde de Sabela a Católica. Vida persoal
Casou con Concepción Rodríguez Meyre en 1906. Foi tío de Fernando, Ramón Ferreiro Rodríguez e de Julio García-Gabilán Ferreiro.
Ramón Gil Rey

Ramón Antonio Gil Rey, nado en Santiago de Compostela en 1818 e finado en Madrid en 1844, foi un debuxante, pintor e litógrafo galego. Traxectoria
Irmán de José María Gil Rey, Ramón Antonio trasladouse a Madrid en 1839 e ao ano seguinte ingresou na Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Foi pintor de historia e profesor de paisaxe no Liceo artístico e literario de Madrid. Introduciu a pintura arqueolóxica romántica na plástica galega. Concorreu cos seus traballos á varías exposicións anuais de belas artes, chamando a atención na de 1839 e na de 1840, nesta última cunha vista da Red de San Luis, que foi unanimemente eloxiada. Nese ano cedeu un dos seus traballos para a rifa que se fixo a beneficio do pintor Antonio María Esquivel, cego e doente daquela.
Colaborou no Semanario Instructivo (1838), o Semanario Pintoresco Español (1841), El Recreo Compostelano (1841) e La Aurora de Galicia (1845). Fixo retratos da aristocracia madrileña, entre eles Espartero e a raíña María Cristina.
Finou prematuramente en Madrid, aos 26 anos de idade.
Ramón Iglesia Parga

Ramón Iglesia Parga, nado en Santiago de Compostela o 3 de xuño de 1905 e finado en Madison (Wisconsin) o 5 de maio de 1948, foi un bibliotecario, arquiveiro e historiador galego. Traxectoria
Estudou o bacharelato no Instituto da Coruña. Licenciouse en Filosofía e Letras na Universidade Central, onde se iniciou na investigación histórica. Viaxou polo norte de Europa e foi lector de español en Gotemburgo (Suecia) en 1928. Ingresou no Centro de Estudios Históricos de Madrid e en 1931 no Cuerpo Facultativo de Archiveros, Bibliotecarios y Arqueólogos, sendo destínano á Sección de Libros estranxeiros polo seu coñecemento de idiomas. En 1933 substituíu a Agustín Millares Carlo como director da Comisión de Biblioteca do Ateneo de Madrid, sendo ademais Arquiveiro-bibliotecario da Biblioteca Nacional. Pertenceu ás Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista en 1931, pero afiliouse ao Partido Comunista moito antes da Guerra Civil, na que foi comandante nas Brigadas Internacionais e axudante do xeneral Lukács.
Exilio
Trala derrota, marchou a Suecia e despois embarcou o 23 de maio de 1939 rumbo a México onde chegou o 13 de xuño ao porto de Veracruz. Foi profesor no Colexio de México (1940) e en 1942 trasladouse aos Estados Unidos. Alí foi profesor da Universidade de California e bolseiro da Fundación Guggenheim. Foi editor da Historia verdadera de la conquista de la Nueva España de Bernal Díaz del Castillo (1943). En 1944 volveu a México, pero a crise nese país fixo que retornase novamente aos Estados Unidos como profesor invitado da Universidade de Illinois (1946-1947) e despois como profesor asociado da Universidade de Wisconsin (1947-1948). Suicidouse en Madison o 5 de maio de 1948. Obras
"Trailer" de cuatro crónicas, 1936.
Cronistas e historiadores de la conquista de México. El ciclo de Hernán Cortés, 1942.
El hombre Colón y otros ensayos, 1944. Vida persoal
Casou en xuño de 1928 con Raquel Lesteiro López.
Ramón Lago Portela

Ramón Lago Portela, nado na Coruña cara a 1885, foi un político galego Traxectoria
Membro da Juventud Republicana da Coruña (1910) e do Centro Republicano da Coruña, participou no pacto de Lestrobe. Foi membro da comisión promotora do xornal Adelante que apareceu na Coruña en maio de 1930. Militante do Partido Radical Socialista, foi elixido concelleiro da Coruña en abril de 1931, foi destituído en outubro de 1934. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado na Coruña por rebelión na causa 213/37 o 13 de abril de 1937 con Eduardo Blanco Lemus e Antonio Zapata Fernández; a súa causa foi sobresida. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1938 e foi sancionado con multa e oito anos de inhabilitación. Vida persoal
Casou con Matilde Ínsua Sánchez en 1919.
Ramón Losada Fernández

Ramón Elías Losada Fernández, nado en Chantada, foi un xastre e político galego. Traxectoria
Fillo de Ramón Losada Vázquez e Teresa Fernández Veira. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Chantada como agrario en 1924. Foi elixido vogal da directiva da Asociación Republicana de Chantada presidida por Daniel Vázquez Campo en 1930, bibliotecario en 1931, e presidente en 1935. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. Abríronlle expediente de responsabilidade civil en 1937 por 25. 000 pesetas e foron postos a poxa os seus bens; foille incoado expediente de responsabilidades políticas en 1940. Vida persoal
Casou con Concepción Rodríguez Cervelo e foi pai de Ramón, María Teresa, María Pilar, Concepción, Segundo e María Luisa Losada Rodríguez.
Ramón Margalef (2011)

O Ramón Margalef é un buque oceanográfico operado polo Instituto Español de Oceanografía, que foi botado o 21 de febreiro de 2011 e que entrou en servizo en setembro de 2012. É o primeiro dos dous buques da súa clase, o seu xemelgo, o Ángeles Alvariño entrou en servizo en xullo de 2012. Recibe o seu nome na honra de Ramón Margalef. Historial
O Ramón Margalef participou na vixilancia da erupción submarina de El Hierro de 2011 para estudar as súas consecuencias, así como para cartografar o cono volcánico.
Entrou en augas reclamadas por Xibraltar para investigar os efectos do lanzamento de bloques de formigón e pedras de canteira nos ecosistemas mariños a petición da Fiscalía Xeral do Estado, provocando que o embaixador de España no Reino Unido fose chamado a consulta en Londres. Características
Ten unha eslora de 46 m, unha manga de 10, 5 m e un calado de 4 m; a súa característica proa é de tipo finlandés. Para a súa propulsión, conta con tres alternadores diésel cunha potencia de 1040 hp cada un deles, que activan dous convertedores de frecuencia (Ingeteam) e estes, á súa vez, moven dous motores eléctricos (Indar) de 900 kW cada un deles; para casos de emerxencia, dispón doutro alternador máis, así como dun quinto alternador de 274 hp para dar servizo eléctrico ao buque cando se encontra en porto. Está cualificado como "barco limpo e sen ruído".
Está dotado de quilla retráctil na que ten dispostas sondas e cámaras, así como dunha trapela desde a que se controla un robot non tripulado.
A súa autonomía é de 10 días, e conta con espazo para 11 investigadores e técnicos e 12 tripulantes. O seu deseño permítelle emitir niveis moi baixos de ruído á auga, o cal permite que a súa navegación non afecte ao comportamento da fauna mariña nos seus arredores. Construción
Foi construído nos Astilleros Armón Vigo, onde foi botado o 21 de febreiro de 2011 en presenza da entón ministra de ciencia e innovación Cristina Garmendia. A madriña do buque foi Rosalía Mera, presidenta da fundación Paideia Galiza. O buque foi deseñado e comezou a súa construción en Astilleros M. Cíes. Despois do peche deste estaleiro, o buque foi transferido a Astilleros Armón nun estado moi avanzado de construción e estando o barco á boia.
Ramón Máiz

Ramón Máiz Suárez, nado en Santa Cruz de Tenerife o 5 de xullo de 1953, é un politicólogo galego. Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1975 e doutor pola mesma universidade en 1982, é Catedrático de Ciencias Políticas e da Administración da Facultade de Ciencias Políticas e Sociais da USC. Foi vicedecano (1989-1996) e decano da Facultade de Ciencias Políticas (1996-2004). Obra en galego
Ensaio
Alfredo Brañas. O ideario do rexionalismo católico tradicionalista, 1983, Galaxia.
O rexionalismo galego: organización e ideoloxía 1886-1907, 1984, Ediciós do Castro.
As Institucións políticas no Estatuto de Autonomía para Galicia.
O sistema político de Galicia. As Institucións, 1994.
Idea de Nación, 1997, Xerais.
A arte do imposible, 2011, Galaxia.
Edición
Sempre en Galiza, de Castelao, 1992.
Obras colectivas
Á beira de Beiras. Homenaxe nacional, 2011, Galaxia.
O(s) sentido(s) da(s) cultura(s), 2012, Consello da Cultura Galega. Obra en castelán
Ensaio
Las elecciones en Galicia. El Parlamento Gallego, 1982.
Las elecciones generales de 1982 en Galicia, 1983.
Discurso, Poder, Sujeto: lecturas sobre Michel Foucault, 1987.
Enmanuel Sièyes. Escritos y Discursos de la Revolución, 1990.
Los nacionalismos en la España de la II República, 1991.
Enmanuel Sièyes: el Tercer estado y otros escritos de la Revolución, 1991.
Nación y Revolución: la teoría política de E. Sièyes, 2007.
La frontera interior, 2008, Tres Fronteras, Murcia.
Nación y Literatura en América Latina, 2008. Obra en inglés
Ensaio
Nation and Representation.
Identity and Territorial Autonomies in Plural Societies, 2000. Recoñecementos
Premio Ramón Piñeiro de Ensaio por A arte do imposible (2010).
Ramón Núñez Gamallo

Ramón José Núñez Gamallo, nado en Caracas en 1964, é un economista galego, na actualidade conselleiro do Consello de Contas. Traxectoria
Licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade de Santiago, accedeu a unha praza de profesor da área de Economía Aplicada na universidade da Coruña. En 2009 foi nomeado conselleiro do Consello de Contas a proposta do PSdeG.