proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Reginald Bibby

Reginald Wayne Bibby, nado en Edmonton en 1943, é un sociólogo canadense, especializado na evolución das tendencias relixiosas no Canadá e o máis importante sociólogo da relixión do país. Traxectoria
Estudou nas universidades de Alberta e Calgary e foi profesor na Universidade Estatal de Washington, e desde 1975 no departamento de socioloxía na Universidade de Lethbridge. Bibby tamén completou un bacharelato en teoloxía no seminario baptista de Louisville.
Investigador das crenzas persoais dos canadenses e o seu impacto social, por medio do Project Canada Surveys que dirixe e que difunde e analiza por medio de libros, de artigos aparecidos en Globe and Mail, Calgary Herald, Edmonton Journal, Ottawa Citizen e de crónicas radiofónicas en Canada AM.
As súas investigacións déronlle un novo índice de análise psicolóxica que el denomina índice de relixiosidade e que lle permiten demostrar que Quebec a provincia máis crente (91%) pero coa menor asistencia a cerimonias relixiosas (24 %). Obras
Project Canada: A Study of Deviance, Diversity and Devotion in Canada, 1976
Religionless Christianity: Profile of Religion in Canada
The Emerging Generation: An Inside Look at Canada’s Teenagers, 1985
Fragmented Gods: The Poverty and Potential of Religion in Canada, 1987.
Teen Trends, 1992
The Bibby Report: Social Trends Canadian Style, 1995
Canada's Teens: Today, Yesterday and Tomorrow, 2001
Restless Gods: The Renaissance of Religion in Canada, 2002
The Future Families Project: A Survey of Canadian Hopes and Dreams, 2004
The boomer factor: What Canada's most famous generation is leaving behind", 2006 (ISBN 978-0-9780554-4-8)
The Bibby Report on Catholicism in Quebec, 2007*The emerging millennials: How Canada's newest generation is responding to change & choice", 2009 (ISBN 978-0-9810614-0-5)
Beyond the Gods & Back: Religion's Demise and Rise and Why It Matters, 2011
Regio

Normalmente na xeoloxía planetaria, as grandes rexións con variación de albedo, cor ou diferenzas orográficas distintivas das áreas circundantes que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar reciben o nome de regio (plural: regiones), que é a palabra latina para rexión.
Rego Corto, A Valboa, Trabada

Rego Corto é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Toponimia
O topónimo Rego Corto (á espera da oficialización da forma O Rego Corto) ten dous elementos: Rego é un hidrónimo referido a unha corrente de auga, mentres que Corto (castelanismo por curto) fai referencia á pouca distancia do mesmo. Lugares e parroquias
Parroquias de Trabada
Rego Rubio, Trabada, Trabada

Rego Rubio é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres). Toponimia
O topónimo Rego Rubio (á espera da oficialización da forma O Rego Rubio) ten dous elementos: Rego é un hidrónimo referido a unha corrente de auga, mentres que Rubio se refire á cor, propias das augas ferruxinosas. Lugares e parroquias
Parroquias de Trabada
Rego de Ansilán

O rego de Ansilán é un afluente do río Meiro. Percorrido
O regato nace no lugar de Abredo na parroquia de Folgueiras do concello de Coaña na aba oriental do alto da Vara, na serra de Abredo, a 378 metros sobre o nivel do mar e tras percorrer 3, 5 km aboca no río Meiro no lugar de Meiro tamén na parroquia de Folgueiras.
Regosol

Un regosol é, na Base de Referencia Mundial para os Recursos do Solo, un tipo de solo mineral moi pouco desenvolvido que se asenta sobre materiais non consolidados.
Regra (instrumento)

A regra graduada é un instrumento de medición con forma plana delgado e rectangular que inclúe unha escala graduada dividida en unidades de lonxitude, por exemplo, centímetros ou polgadas; é un instrumento útil para trazar segmentos rectilíneos coa axuda dun bolígrafo ou lapis, e pode ser ríxido, semirríxido ou moi flexible, elaborado de madeira, metal ou plástico, entre outros.
A súa lonxitude total de cando en cando chega a un metro de lonxitude, sendo a maioría de trinta centímetros. Adoitan vir con gradacións de diversas unidades de medida, como milímetros, centímetros e decímetros, aínda que tamén as hai con gradación en polgadas ou en ambas as escalas.
As regras teñen moitas aplicacións, xa que tanto serven para medir como para axudar ás persoas no seu labor diario no debuxo técnico; as que hai nas oficinas adoitan ser de plástico, pero as dos talleres e carpintarías adoitan ser metálicas, de aceiro flexible e inoxidable. É un instrumento que vén no xogo de xeometría e pódese utilizar igualmente co escuadro. É moi utilizada nos estudos técnicos e materias que teñan que ver co uso de medidas, como arquitectura, enxeñaría, etc.
Regra da man dereita

En matemáticas e física, a regra da man dereita (ou regra de Fleming) é unha convención e unha mnemotécnica, utilizada para definir a orientación dos eixos no espazo tridimensional e para determinar a dirección do produto vectorial de dous vectores, así como para estabelecer a dirección da forza sobre un condutor que transporta corrente nun corpo magnético. Historia
A regra da man dereita en física foi introducida a finais do século XIX por John Fleming no seu libro Magnets and Electric Currents. Fleming describiu a orientación da forza electromotriz inducida facendo referencia ao movemento do condutor e á dirección do campo magnético na seguinte representación: "Se un condutor, representado polo dedo medio, se move nun campo de fluxo magnético, cuxa dirección está representada pola dirección do dedo furabolos, a dirección deste movemento, estando na dirección da forza electromotriz, indicarase na dirección da forza electromotriz no que o dedo pai de todos sinala. " Rotacións
Un corpo xiratorio
En matemáticas, un corpo en rotación é normalmente representado por un pseudovector ao longo do eixo de rotación. A lonxitude do vector dá a velocidade de rotación e a dirección do eixo dá a dirección de rotación segundo a regra da man dereita: os dedos da dereita enrolados na dirección de rotación e o polgar dereito apuntando na dirección positiva do eixo. Isto permite realizar algúns cálculos sinxelos usando o produto vectorial. Ningunha parte do corpo se move na dirección da frecha do eixo. Se o polgar apunta ao norte, a Terra xira segundo a regra da man dereita ( movemento prógrado). Isto fai que o Sol, a Lúa e as estrelas parezan xirar cara ao oeste segundo a regra da esquerda. Orientación da curva e vectores normais
En cálculo vectorial, é necesario relacionar un vector normal dunha superficie coa curva límite da superficie. Dada unha superficie S cunha dirección normal especificada n̂ (unha elección de "dirección ascendente" cen relación a S), a curva límite C arredor de S defínese como "orientada positivamente" sempre que o polgar dereito apunte na dirección de n̂ e os dedos se curven ao longo da orientación da curva límite C. Electromagnetismo
Regra da man dereita de Ampère
A regra do agarre dereito de Ampère, tamén chamada "regra do parafuso dereito" ou "regra da cunca de café"; úsase cando se debe definir un vector (como o vector de Euler) para representar a rotación dun corpo, un campo magnético ou un fluído, ou viceversa, cando é necesario definir un vector de rotación para comprender como se produce a rotación. Revela unha conexión entre a corrente e as liñas de campo magnético no campo magnético que creou a corrente. Ampère inspirouse no seu compañeiro físico Hans Christian Ørsted, quen observou que as agullas xiraban cando estaban preto dun cabo que transportaba corrente eléctrica e concluíu que a electricidade podía crear campos magnéticos.
Regra de Haldane

A regra de Haldane ou lei de Haldane e unha lei da teoría da evolución das especies relacionada coa hibridación das especies e por extensión coa súa separación.
A regra afirma que cando na descendencia de dúas especies diferentes de animal un dos dous sexos non aparece, é raro ou estéril, este é sempre o sexo heterozigótico (heterogamético).
Esta lei foi formulada orixinalmente en 1922 polo biólogo británico J. B. S. Haldane.
En moitos organismos, coma os mamíferos ou as moscas do xénero Drosophila os machos son o sexo heterogamético (o que ten os cromosomas XY), e as femias o homogamético (cromosomas XX). Noutros animais, coma as aves ou as bolboretas, e nas plantas, en xeral a situación é a inversa. A norma foi testemuñada en diferentes tipos de hibridación.
Varias teorías tratan de explicar a base xenética da regra de Haldane. A teoría da dominancia: os híbridos heterogaméticos veríanse afectados por tódolos xenes X, recesivos e dominantes, implicados en incompatibilidades, mentres que os homogaméticos sono só polos dominantes.
A teoría da maior rapidez do macho: Os xenes masculinos evolúen máis axiña, grazas á selección natural.
O pulo meiotico: nas poboacións híbridas, elementos xenéticos "egoístas" inactivan as células espermáticas (un factor ligado a X inactiva un portador de Y e viceversa).
Teoría do X máis rápido: Os xenes X teñen efectos máis importantes no illamento reprodutivo.
A teoría da dominancia é a admitida máis xeralmente, por ben que as teses non se exclúen entre elas e, potencialmente, poderían actuar xuntas para causar a inviabilidade e a esterilidade dos sexos heterogaméticos.
A regra de Haldane ten correspondencia coas observacións que amosan o vínculo sexual de determinados xens recesivos negativos, máis correntes entre os homes ca entre as mulleres, como os xenes que producen a hemofilia ou a cegueira á cor.
Regra de Sarrus

A regra de Sarrus é un método e un esquema mnemotécnico para computar o determinante dunha matriz 3×3. Recibe o nome do matemático francés Pierre Frédéric Sarrus. Método
Considérese unha matriz 3×3 M
( a 11 a 12 a 13 a 21 a 22 a 23 a 31 a 32 a 33 ), {\displaystyle M
{\begin{pmatrix}a_{11}&a_{12}&a_{13}\\a_{21}&a_{22}&a_{23}\\a_{31}&a_{32}&a_{33}\end{pmatrix}}, } Entón o seu determinante pódese calcular da maneira seguinte:
Primeiro, escríbense as primeiras dúas columnas da matriz á dereita da terceira columna, para ter cinco columnas. Despois engádense os produtos das diagonais descendentes e réstanse os produtos das diagonais ascendentes. O resultado final é det ( M )
| a 11 a 12 a 13 a 21 a 22 a 23 a 31 a 32 a 33 |
a 11 a 22 a 33 + a 12 a 23 a 31 + a 13 a 21 a 32 − a 31 a 22 a 13 − a 32 a 23 a 11 − a 33 a 21 a 12. {\displaystyle \det(M)
{\begin{vmatrix}a_{11}&a_{12}&a_{13}\\a_{21}&a_{22}&a_{23}\\a_{31}&a_{32}&a_{33}\end{vmatrix}}
a_{11}a_{22}a_{33}+a_{12}a_{23}a_{31}+a_{13}a_{21}a_{32}-a_{31}a_{22}a_{13}-a_{32}a_{23}a_{11}-a_{33}a_{21}a_{12}. } Un esquema similar baseado nas diagonais tamén funciona para matrices 2×2: det ( a 11 a 12 a 21 a 22 )
| a 11 a 12 a 21 a 22 |
a 11 a 22 − a 21 a 12 {\displaystyle \det {\begin{pmatrix}a_{11}&a_{12}\\a_{21}&a_{22}\end{pmatrix}}
{\begin{vmatrix}a_{11}&a_{12}\\a_{21}&a_{22}\end{vmatrix}}
a_{11}a_{22}-a_{21}a_{12}} Ambos son casos especiais da fórmula de Leibniz, que, con todo, non produce mnemónicas similares para matrices máis grandes. A regra de Sarrus tamén pode ser derivada ao ollar a expansión de Laplace dunha matriz 3×3.
Outro xeito de pensar nisto é para imaxinar que a matriz envolve un cilindro, de tal xeito que os costados dereitos e esquerdos están unidos.
Regra de Simpson

Na análise numérica, a regra ou método de Simpson (chamada así na honra de Thomas Simpson) é un método de integración numérica que se utiliza para obter a aproximación da integral: ∫ a b f ( x ) d x ≈ b − a 6 [ f ( a ) + 4 f ( a + b 2 ) + f ( b ) ] {\displaystyle \int _{a}^{b}f(x)\, dx\approx {\frac {b-a}{6}}\left[f(a)+4f\left({\frac {a+b}{2}}\right)+f(b)\right]}. Derivación da regra de Simpson
Consideramos o polinomio interpolante de orde dous P 2 ( x ) {\displaystyle \mathrm {P_{2}(x)} }, que se aproxima a función integrando f ( x ) {\displaystyle \mathrm {f(x)} } entre os nodos x0
a, x1
b e m
(a+b)/2. A expresión dese polinomio interpolante, expresado a través da Interpolación polinómica de Lagrange é: P 2 ( x )
f ( a ) ( x − m ) ( x − b ) ( a − m ) ( a − b ) + f ( m ) ( x − a ) ( x − b ) ( m − a ) ( m − b ) + f ( b ) ( x − a ) ( x − m ) ( b − a ) ( b − m ). {\displaystyle P_{2}(x)
f(a){\frac {(x-m)(x-b)}{(a-m)(a-b)}}+f(m){\frac {(x-a)(x-b)}{(m-a)(m-b)}}+f(b){\frac {(x-a)(x-m)}{(b-a)(b-m)}}. } Así, a integral buscada pódese aproximar como: ∫ a b f ( x ) d x ≈ ∫ a b P 2 ( x ) d x
h 3 [ f ( a ) + 4 f ( m ) + f ( b ) ]. {\displaystyle \int _{a}^{b}f(x)\, dx\approx \int _{a}^{b}P_{2}(x)\, dx {\frac {h}{3}}\left[f(a)+4f(m)+f(b)\right]. } Erro
O erro de aproximar a integral mediante o método de Simpson é − h 590 f ( 4 ) ( ξ ), {\displaystyle -{\frac {h^{5}}{90}}f^{(4)}(\xi ), } onde h
( b − a ) / 2 {\displaystyle h
(b-a)/2} e ξ ∈ [ a, b ] {\displaystyle \xi \in [a, b]}. Regra de Simpson composta
No caso de que o intervalo [a, b] non sexa o suficientemente pequeno, o erro ao calcular a integral pode ser moi grande. Para iso, recórrese á fórmula composta de Simpson.
Dividiremos o intervalo [a, b] en n subintervalos iguais, de xeito que x i
a + i h {\displaystyle x_{i}
a+ih}, onde h
( b − a ) / n {\displaystyle h
(b-a)/n} para i
0, 1, .. ., n {\displaystyle i
0, 1, .. ., n}.
Aplicando a Regra de Simpson a cada subintervalo, temos: ∫ x j − 1 x j f ( x ) d x
x j − x j − 16 [ f ( x j − 1 ) + 4 f ( x j − 1 + x j 2 ) + f ( x j ) ] j
1, .. ., n. {\displaystyle \int _{x_{j-1}}^{x_{j}}f(x)\, dx
{\frac {x_{j}-x_{j-1}}{6}}\left[f(x_{j-1})+4f\left({\frac {x_{j-1}+x_{j}}{2}}\right)+f(x_{j})\right]j
1, .. ., n. } Sumando as integrais de todos os subintervalos, chegamos a que: ∫ a b f ( x ) d x ≈ h 3 [ f ( x 0 ) + 2 ∑ j
1 n / 2 − 1 f ( x 2 j ) + 4 ∑ j
1 n / 2 f ( x 2 j − 1 ) + f ( x n ) ], {\displaystyle \int _{a}^{b}f(x)\, dx\approx {\frac {h}{3}}{\bigg [}f(x_{0})+2\sum _{j
1}^{n/2-1}f(x_{2j})+4\sum _{j
1}^{n/2}f(x_{2j-1})+f(x_{n}){\bigg ]}, } O máximo erro vén dado pola expresión − h 4180 ( b − a ) f ( 4 ) ( ξ ). {\displaystyle -{\frac {h^{4}}{180}}(b-a)f^{(4)}(\xi ). }
Regra de inferencia

As regras de inferencia son xeitos de derivar conclusións desde premisas. Son partes integrantes da lóxica formal, servindo como normas da estrutura lóxica de argumentos válidos. Se un argumento con premisas certas segue unha regra de inferencia entón a conclusión non pode ser falsa. O modus ponens, unha importante regra de inferencia, conecta dúas premisas da forma "se P entón Q ", como no argumento "Se chove, entón o chan está mollado. Chove. Polo tanto, o chan está mollado". Hai moitas outras regras de inferencia para padróns diferentes de argumentos válidos, como o modus tollens, o siloxismo disxuntivo, o dilema construtivo e a xeneralización existencial. As regras de inferencia inclúen regras de implicación, as cales operan só nunha dirección desde premisas a conclusións, e regras de substitución, as cales expoñen que dúas expresións son equivalentes e poden ser libremente intercambiadas. As regras de inferencia contrastan coas falacias formais, que son formas de argumento non válido que conteñen erros lóxicos.
As regras de inferencia pertencen aos sistemas lóxicos, que poden diferenciarse segundo as regras de inferencia que empregan. A lóxica proposicional examina os patróns de inferencia das proposicións simples e complexas. A lóxica de primeira orde a lóxica proposicional artellando a estrutura interna das proposicións. Tamén introduce novas regras de inferencia, xa que a devandita estrutura interna afecta á validez dos argumentos. As lóxicas modais exploran conceptos como a posibilidade e a necesidade, achegando regras de inferencia relativas a estes conceptos. As lóxicas intuicionistas, paraconsistentes e plurivalentes propoñen patróns de inferencia alternativos aos da tradición dominantes, coñecida como lóxica clásica. Úsanse varios formalismos para expresar os sistemas lóxicos. Algúns toman regras intuitivas de inferencia para reflectir o razoamento natural das persoas, namentres outros asumen un enfoque minimalista que trata de representar os principios fundamentais sen redundancia.
As regras de inferencia son relevantes en moitas áreas, como as demostracións en matemáticas ou o razoamento automático en informática. Os seus fundamentos conceptuais e psicolóxicos son estudados polos filósofos da lóxica e os psicólogos cognitivos. Definición
Unha regra de inferencia é un xeito de chegar a unha conclusión a partir dun conxunto de premisas. Coñecidas tamén como regras de transformación, son normas que indican as inferencias correctas e, xa que logo, poden usarse como guía para o razoamento, a xustificación de conclusións ou a crítica de argumentos.
Regra do produto (combinatoria)

En combinatoria, a regra do produto ou principio de multiplicación é un principio básico de contaxe. Dito de forma sinxela, é a idea intuitiva de que se hai a maneiras de facer algo e b maneiras de facer outra, entón hai a · b formas de realizar ambas as dúas accións. Exemplos
{ A, B, C } ⏟ { X, Y } ⏟ E s c o l l e r u n d e s t e s E u n d e s t e s {\displaystyle {\begin{matrix}&\underbrace {\left\{A, B, C\right\}} &&\underbrace {\left\{X, Y\right\}} \\\mathrm {} \ \mathrm {Escoller} \ \mathrm {un} \ \mathrm {} &\mathrm {destes} &\mathrm {E} \ \mathrm {} \ \mathrm {un} &\mathrm {destes} \end{matrix}}} é e s c o l l e r u n d e s t e s. { A X, A Y, B X, B Y, C X, C Y } ⏞ {\displaystyle {\begin{matrix}\mathrm {\text{é }} \ \mathrm {} \ \mathrm {escoller} \ \mathrm {} \ \mathrm {un} &\mathrm {destes}. \\&\overbrace {\left\{AX, AY, BX, BY, CX, CY\right\}} \end{matrix}}} Neste exemplo, a regra di: multiplica 3 por 2, obtendo 6.
Os conxuntos { A, B, C } e { X, Y } neste exemplo son conxuntos disxuntos, pero iso non é necesario. O número de formas de escoller un membro de { A, B, C }, e despois facelo de novo, de feito, escollendo un par ordenado cuxos compoñentes están en { A, B, C }, é 3 × 39. Aplicacións
Na teoría de conxuntos, este principio de multiplicación adoita considerarse a definición do produto dos números cardinais. Temos | S 1 | ⋅ | S 2 | ⋯ | S n |
| S 1 × S 2 × ⋯ × S n | {\displaystyle |S_{1}|\cdot |S_{2}|\cdots |S_{n}|
|S_{1}\times S_{2}\times \cdots \times S_{n}|} onde × {\displaystyle \times } é o operador do produto cartesiano. Estes conxuntos non teñen que ser finitos, nin é necesario ter só un número finito de factores no produto. Conceptos relacionados
A regra da suma é outro principio básico de contaxe. Dito simplemente, é a idea de que se temos unha forma de facer algo e unha forma de facer outra cousa e non podemos facer as dúas cousas ao mesmo tempo, entón hai a + b formas de escoller unha das accións.
Regra dos terzos

A regra dos terzos é unha técnica de composición usada na fotografía. Consiste en dividir a foto en 9 cadrados, trazar dúas liñas horizontais e dúas verticais imaxinarias, e situar nos puntos de cruzamento o asunto que se desexa destacar para obter unha foto equilibrada. Os dous terzos da imaxe alcanzan o número 0, 666, que se aproxima á lonxitude da sección dourada dun segmento que é 0, 618, o número áureo. Historia
John Thomas Smith escribiu a regra dos terzos por primeira vez en 1797. No seu libro Remarks on Rural Scenery. Smith citou unha obra de Sir Joshua Reynolds de 1783, na que Reynolds discutiu, en termos non cuantificados, o equilibrio entre o escuro e a luz nun cadro. John Thomas Smith continuou entón cunha expansión da idea, e nomeouna a "Regra dos terzos".
Escribindo en 1845, no seu libro Chromatics, George Field sinala que Sir Reynolds dá a proporción 2: 1 como regra pola proporción de cores cálidas a frías nunha pintura, atribúe a Smith a expansión desa regra a todas as proporcións, e manifesta certo escepticismo sobre a universalidade de tal regra, polo menos en canto á cor.
A regra virou moi popular en todo o século XX, á vez que houbo fotógrafos e investigadores do mundo da arte que a seguiron a cuestionar (explorando iso mesmo xurdiu o método diagonal), dicindo que non é máis que unha simplificación afeccionada da reixa derivada da proporción áurea (tamén moi popular, mais que tivo tamén moitas extrapolacións indebidas, e moitos detractores).
Regras de Divisibilidade

A divisibilidade é a capacidade dun número enteiro b ser divisible entre outro enteiro a (distinto de cero) se existe un terceiro enteiro c tal que b
a·c. Adóitase expresar da forma a|b, léndose a divide a b ou a é divisor de b, ou mesmo b é múltiplo de a. Por exemplo, 6 é divisible por 3, xa que 6
3·2; pero non é divisible entre 4, pois non existe un enteiro c tal que 64·c. Isto é, o resto da división euclídea (enteira) de 6 entre 4 non é cero. Véxase o algoritmo da división.
Todo número enteiro maior que 1 é divisible por 1 e por si mesmo. Os números que non admiten máis que estes dous divisores denomínanse números primos. Os que admiten máis de dous divisores chámanse números compostos. Propiedades
Sexan a, b, c ∈ Z: 1. 1|a, a|0, a|a.
2. Se a|b e b|a, entón a ±b.
3. Se a|b e b|c, entón a|c.
4. Se a|b, entón a|bx, ∀x ∈ Z.
5. Se a|b e a|c, entón a|(bx + cy), ∀x, y ∈ Z.
6. Se a|b·c e mcd(a, b) 1, entón a|c Criterios de divisibilidade
Os seguintes criterios permiten pescudar se un número é divisible por outro dun modo simple, sen necesidade de realizar unha división.
Regresión

En matemáticas, unha regresión (ou pullback) é calquera de dous procesos diferentes, mais relacionados: a precomposición e o produto fibrado. O seu dual é o pulo. Precomposición
A precomposición cunha función probablemente proporciona a noción máis elemental de regresión: en termos sinxelos, unha función f {\displaystyle f} dunha variable y, {\displaystyle y, } onde y {\displaystyle y} en si é función doutra variable x, {\displaystyle x, } pode escribirse en función de x. {\displaystyle x. } Esta é a regresión de f {\displaystyle f} pola función y. {\displaystyle y. } f ( y ( x ) ) ≡ g ( x ) {\displaystyle f(y(x))\equiv g(x)} porén, non son só funcións as que se poden ser "regresadas" neste sentido. As regresións pódense aplicar a moitos outros obxectos como as formas diferenciais e as súas clases de cohomoloxía; Ver Regresión (xeometría diferencial)
Regresión (cohomoloxía) Produto fibrado
A regresión fibrada é un exemplo que une a noción de regresión como unha precomposición e a noción de regresión como un produto cartesiano. Nese exemplo, o espazo base dun fibrado regresa, no sentido de precomposición, arriba. As fibras viaxan entón xunto cos puntos do espazo base nos que están ancoradas: o novo fibrado de regresión resultante parece localmente un produto cartesiano do novo espazo base e o fibrado (sen mudar). O fibrado de regresión ten entón dúas proxeccións: unha cara ao espazo base, outra cara á fibra; o produto dos dous faise coherente cando se trata como un produto fibrado.
A noción de regresión como un produto fibrado leva finalmente á idea moi xeral dunha regresión categórica, con dous casos especiais importantes: regresións en xeometría alxébrica e regresións de fibrado en topoloxía alxébrica e xeometría diferencial. Análise funcional
Cando o regresión se estuda como un operador que actúa sobre espazos de funcións, pasa a ser un operador linear e coñécese como operador de transposición ou composición. O seu adxunto é o pulo que no contexto da análise funcional é o operador de transferencia. Relación
A relación entre as dúas nocións de regresión pode ilustrarse mellor mediante as seccións de fibrados: se s {\displaystyle s} é unha sección dun fibrado E {\displaystyle E} sobre N, {\displaystyle N, } e f: M → N, {\displaystyle f: M\to N, } entón a regresión (precomposición) f ∗ s
s ∘ f {\displaystyle f^{*}s
s\circ f} de s con f {\displaystyle f} é unha sección do fibrado de regresión (produto fibrado) f ∗ E {\displaystyle f^{*}E} sobre M. {\displaystyle M. }
Regreso ó futuro II

Regreso ó futuro II (en inglés: Back to the Future Part II) é un filme estadounidense dirixido por Robert Zemeckis que se estreou en 1989. Segunda parte da triloxía precedida por Back to the Future e seguida en Back to the Future Part III.
Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 3 de maio de 1999. Sinopse
Aínda que a Marty McFly aínda lle falte tempo para asimilar o feito de estar vivindo dentro da familia perfecta grazas á súa anterior viaxe no tempo, o seu amigo Doc aparece de improviso co DeLorean máquina do tempo (moito máis modernizado), e insta a que o acompañen el e súa moza Jennifer a viaxar ó futuro para solucionar un problema coa lei que terá un dos seus futuros fillos. No tremendo vórtice futurista do Hill Valley de 2015, a presenza de tales viaxeiros temporais causará un efecto maior que o que ían arranxar. Un almanaque deportivo e a posesión do segredo da existencia da máquina do tempo por parte do sempre vilán Biff Tannen, serán os ingredientes que conxugarán unha causa-efecto no pasado, no presente e no propio futuro, que fará que Marty e Doc se teñan que empregar a fondo para poñer fin ás catástrofes. Personaxes
Michael J. Fox como Marty McFly/Marty McFly Jr. /Marlene McFly
Christopher Lloyd como Dr. Emmett Brown
Thomas F. Wilson como Biff Tannen/Griff Tannen
Lea Thompson como Lorraine Baines-McFly
Elisabeth Shue como Jennifer Parker
James Tolkan como Mr. Strickland
Jeffrey Weissman como George McFly
Crispin Glover como George McFly (imaxes de arquivo)
Flea como Douglas J. Needles Galardóns e nomeamentos
1989: Nomeada ó Oscar: Mellores efectos visuais.
Regueifa (canto)

A regueifa é unha cantiga improvisada entre dúas ou máis persoas que seguen un mesmo cantar ou son durante o tempo que dura unha disputa sobre un tema determinado. Ademais, ten a característica de que cada regueifeiro canta unha estrofa de catro versos octosílabos nos que riman os pares e quedan libres os impares (de maneira que formalmente coincide coa copla popular). Pode verse certo parecido coa tenzón medieval, na que tamén había unha disputa entre dous trobadores sobre un tema determinado, mais a regueifa foi e é máis popular. Orixe e temas
A orixe desta controversia cantada ten que ver coa regueifa, que era un molete de pan -ou unha rosca de ovo e azucre- que antigamente se regalaba nas vodas aos convidados e aos mozos e mozas da parroquia non convidados (ou de fóra dela). A parte divertida consistía en "cantar a regueifa": un cantador dos de fóra da parroquia botaba unha copla meténdose cos de dentro, e entón un cantador da parroquia respondíalle. Iniciábase así entre os dous unha disputa dialéctica de coplas improvisadas cada vez máis incisivas, ás veces escarnecedoras para os noivos ou para as súas familias, de xeito que o certame poético podía rematar nunha pelexa. Por esta razón, os da casa escollían unha madriña para bailar a regueifa e armaren unha foliada salvadora. O regueifeiro gañador, aquel que cantaba a última copla, era quen tiña a honra de partir e repartir a regueifa.
Os temas da regueifas son variados, mais polo xeral, hai unha boa dose de humor ou retranca, o que fai que este tipo de cantares sexan moi divertidos para todos os públicos. A controversia entre os regueifeiros pode durar horas, e gáñaa o que canta a última copla. A regueifa é un xénero musical e popular que se está perdendo, ao igual que a cultura tradicional galega (contos, cantigas, refráns, algúns bailes. .. ), pois normalmente non hai relevo xeracional por diversas razóns (urbanización e abandono do agro, diminución do uso da lingua galega nas novas xeracións, novas tecnoloxías. .. ). Por estas razóns, son poucos os regueifeiros activos que quedan, mais hai algúns recuperadores e divulgadores deste xénero como Pinto d'Herbón ou Luis O Caruncho, os cales acostuman impartir obradoiros en escolas e colexios. e que deu orixe a certames escolares de regueifa, como o que se celebra en Vigo. Outros acontecementos importantes para a regueifa son o Certame Internacional de Regueifas en Valadares ou os Premios Galegos da Regueifa.
Este tipo de versos a varias voces poden escoitarse en Galiza, aínda que hai zonas máis ricas deste tipo de literatura popular, como pode ser o caso da costa da Morte ou as serras orientais. Así mesmo tamén se poden ouvir en Portugal, denominados cantares ao desafío, no Brasil e Colombia, chamados repentistas, e na Arxentina e no Uruguai hai un desafío entre payadores, mais a temática destes últimos é seria e máis poética. Na comunidade negra dos Estados Unidos, un rito de pasaxe similar son The Dozens.
Regueifa (pan de voda)

A regueifa era unha rosca ou bolo de pan tradicional das vodas galegas. Elaborado preferentemente con fariña de trigo, adoitaba repartirse despois do banquete nupcial entre os veciños non convidados ao casamento. Características
A regueifa podía facerse con centeo ou millo, se ben era máis valorada a que se elaboraba con fariña branca de trigo, un alimento de luxo durante os séculos do antigo réxime. O bolo enfeitábase segundo as posibilidades económicas da familia que o presentaba e o uso e costume do lugar xeográfico. Tíñanse en consideración o seu tamaño, canto máis grande mellor, e os seus adobios, que podían ser ovos, azucre, fitas, lambetadas, garrafas de licor, etc. Nalgunha zona recibía o nome de "rosca da señora madriña", pois era a madriña da voda a encargada de elaborala. Da súa calidade dependía en boa medida o éxito do casamento e o prestixio da casa, que de non cumpriren as expectativas, era satirizada polos asistentes. Cerimonia
Era tradicional que polo serán, despois do banquete nupcial, os veciños acudisen á casa onde tiña lugar o convite e comezasen a solicitar a regueifa con cantigas festeiras. Estes cantos, chamados tamén regueifas, eran respondidos polos convidados ao banquete nun intercambio de coplas enxeñosas. Concluídas estas, sacábase da casa o pan da voda para entregalo os asistentes. Antes de "rendelo" era tradicional que os noivos, ou os padriños, ou outra parella escollida para a ocasión, bailase unha muiñeira vella (denominada tamén regueifa) coa rosca da voda sobre a cabeza. A entrega da regueifa posterior ao baile facíase de xeito diferente segundo as zonas do país. Nalgúns lugares existía a tradición de "voltear a regueifa". Metíase esta nun pano que agarraba unha parella coa boca, cada un por un extremo. Así sostida dabaselle voltas, gañando o premio a parella que máis xirase o pano sen lle caer. Noutros entregábase a regueifa como trofeo a quen mellor improvisara no canto, sendo o vencedor o encargado de efectuar o repartimento entre a concorrencia. Tamén se podía facer un concurso de baile arredor da regueifa gañandoa o mellor bailador. Existen mesmo referencias á chamada "carreira da regueifa", unha corrida entre a mocidade na que gañaba o pan o mozo máis veloz.
A entrega da regueifa, xunto con outros convites cerimoniais, facía partícipe da celebración a toda a comunidade e servía para integrar os mozos foráneos, nunha época na que os pretendentes alleos non adoitaban ser ben recibidos.
Regueiro de Castelo

O regueiro de Castelo é un afluente do río Meiro. Percorrido
O curso de auga nace na aba norte da pena dos Xugos, na serra de Penouta, a 720 metros sobre o nivel do mar pola banda do concello de Boal e tras percorrer 1, 6 km e facer de límite natural entre os concellos de Boal e Coaña aboca no río Meiro á altura do lugar de Cabanas Trabazas
Regueiro de Llebredo

O regueiro de Llebredo é un afluente do río Meiro. Percorrido
O curso de auga nace na aba norte do pico Llebredo, na serra de Penouta, a 834 metros sobre o nivel do mar pola banda do concello de Coaña e tras percorrer 3, 3 km aboca no río Meiro á altura da aldea das Mestas
Reguengo (propiedade)

Reguengo é a cualificación xurisdiccional que teñen os lugares dependentes directamente do rei, é dicir, cuxo señor xurisdiccional é o mesmo rei. Utilízase como termo oposto a señorío. É propia do Antigo Réxime en España, pero similar á situación do resto de Europa Occidental.
O uso do termo reguengo non implica que o rei sexa o propietario das terras, que teñen os seus propietarios alodiales, obrigados a pagar ó rei os impostos e cargas que correspondan. O que si ten o rei é a potestade de dar en señorío (por mercede ou venda) ese lugar a un nobre ou eclesiástico.
A parte principal do reguengo eran as cidades libres, que de feito actuaban como señores colectivos sobre os seus alfoces (comunidade de vila e terra). A maior parte delas eran as dezasete que tiñan voto en Cortes, case todas elas da Meseta Norte. Na Meseta Sur a presenza das Ordes Militares restrinxiron moito a presenza de reguengo, o que fixo nomear Vila Real (despois Cidade Real) ó principal enclave de xurisdición directa do rei na Mancha.
Aínda que a denominación apareceu orixinalmente na Castela medieval, aplicábase a todos os reinos da Monarquía Hispánica durante o Antigo Réxime. O concepto deixa de ter sentido a comezos do século XIX coa supresión dos señoríos, desde que as Cortes de Cádiz implantan a unidade xurisdiccional.
Reguetón

O reguetón ou reggaeton é un ritmo musical latinoamericano, influenciado polo hip hop de diversas zonas onde habitan latinoamericanos nos Estados Unidos. Ten unha grande influencia doutros estilos da rexión, como a bomba, a salsa, a champeta, a cumbia, o vallenato e sobre todo o merengue house.
Regula Rytz

Regula Rytz, nada o 2 de marzo de 1962 en Thun, é unha política e sindicalista suíza, copresidenta dos Verdes desde o 21 de abril de 2012. Traxectoria
Entre 1983 e 1989 foi profesora de ensino primario. Despois estudou na Universidade de Berna, licenciándose en historia en 1997. Desde 1993 ata 1998 foi secretaria política da Alianza Verde de Berna. Entre 2001 e 2004 foi secretaria central da Unión Sindical Suíza.
Rytz foi entre abril de 1994 e abril de 2005 deputada no Gran Consello do Cantón de Berna e desde xaneiro de 2001 ata abril de 2005 foi a presidenta da Alianza Verde de Berna. Entre xaneiro de 2005 e decembro de 2012 participou no consello executivo da cidade de Berna, dirixindo os traballos públicos, o transporte e os espazos verdes. O 23 de outubro de 2011 entrou no Consello Nacional.
Canda Adèle Thorens Goumaz é copresidenta dos Verdes.
Regulamento xeral de protección de datos

O Regulamento xeral de protección de datos (GDPR) (Control (UE) 2016/679) é un regulamento europeo mediante o que o parlamento, o consello e a comisión pretenden fortalecer e unificar a protección de datos para todos os países da Unión Europea e o Espazo Económico Europeo, controlando tamén a transferencia de datos de fóra da Unión. Os seus principais obxectivos son devolverlles aos cidadáns o control sobre a súa información persoal e unificar o marco regulador para as empresas multinacionais. Establece un marco máis estrito que outras normas, e é a primeira norma sobre este asunto que lle afecta a todos os países da Unión Europea, e tanto os dereitos como as obrigas. Ao entrar en vigor derrogou a Directiva de protección de datos 95/46/CE de 1995. .
Entrou en vigor en abril de 2016, non obstante as empresas tiveron un prazo de dous anos, ata o 25 de maio de 2018, para se adaptaren á nova lexislación, e a diferenza das directivas, non require a incorporación na lexislación nacional, aplicándose directamente Características
Cando unha organización queira recolectar datos persoais de cidadáns da Unión Europea vai precisar un permiso explícito, podendo os cidadáns revogar ese consentimento cando o desexaren. As empresas están obrigadas a identificar os datos que están a usar, como os tratan, para que finalidade e quen é a persoa encargada. Os cidadáns tamén poden solicitar os seus datos a calquera organización que os rexistrara.
Esta lexislación aféctalle a todas as organizacións que tratan datos dos cidadáns europeos, con independencia da súa localización xeográfica, ou do seu carácter privado ou público. Establece a obrigatoriedade de comunicación os fallos de seguridade á axencia nacional encargada da protección nun prazo de 72 horas polo responsable do tratamento de datos, denominado delegado de protección de datos, e debe tamén notificalo aos afectados de existir algún risco para os seus dereitos.
Sancións
A GDPR prevé multas de ata 20 millóns de euros ou o 4% da facturación anual
Regurxitación

En fisioloxía animal, a regurxitación (do latín científico regurgitare, de re-, "atrás", e o latín eclesiástico gurgitare, "fartar", e este do latín gurges, -itis, "gorxa") refírese ao fenómeno da volta á boca do contido do estómago ou do esófago, usualmente caracterizado pola presenza de alimentos non dixeridos ou sangue.
Moitas aves regurxitan o alimento para as súas crías, e tamén algúns mamíferos, como os lobos e os raposos. Certos insectos, como os dípteros da familia dos sarcofáxidos, regurxitan auga para aumentar a concentración do alimento sólido inxerido.
Así mesmo, algunhas aves carnívoras regurxitan habitualmente a parte non dixeríbel das súas presas, formando unhas bólas con ósos, pel ou pelos denominadas egagrópilas.
En medicina, a regurxitación é un síntoma (distinto do vómito) que se observa con frecuencia nos bebés antes dos 4 meses (debido á inmadureza do seu aparello dixestivo, que pecha o esfínter esofáxico inferior (a válvula entre o esófago e o estómago), resultante dun aumento na presión abdominal en relación coa presión do peito. Nos adultos é un fenómeno anormal, é menos frecuente, que se denomina refluxo gastroesofáxico.
Unha maneira de evitar a regurxitación é equilibrar a presión entre as partes abdominais e as torácicas. A forma máis sinxela de facelo é practicar un eructo voluntariamente. É tamén por esta razón pola que se fai eructar aos bebés. Posibelmemnte os adultos tamén teñeen que facelo, especialmente aqueles que sofren de hernia de hiato.
Nos adultos o refluxo gastroesofáxico, consistestente no regreso sen esforzo do contido alimentario a través do esófago até a orofarinxe, é consecuencia, entre as causas máis frecuentes, dunha enfermidade ácido-péptica, da acalasia (obstrución d esfínter gastroesofáxico por hipertrofia muscular deste), ou da incompetencia deste esfínter, que pode incluír ou non hernia hiatal, divertículo esofáxico de Zenker e obesidade extrema (por aumento da presión intrabdominal).
En nenos ou en perosas adultas con atraso mental pódese presentar este fenómeno, que adoita chamarse daquela trastorno de rumiación, que é un trastorno da alimentación do inicio da infancia e a nenez.
Rei

Rei é un título que se dá a un monarca masculino en diversos contextos. Un rei é un monarca absoluto se ostenta os poderes de goberno sen control, ou toda a soberanía sobre unha nación; é un monarca limitado se o seu poder está restrinxido por leis fixas; e é absoluto, cando ostenta todo o poder lexislativo, xudicial e executivo, ou cando os poderes lexislativo ou xudicial, ou ámbolos dous, son conferidos a outras persoas polo rei. Os reis son soberanos hereditarios cando ostentan os poderes de goberno por dereito de nacemento ou herdanza, e electivos cando son elevados ao trono por elección. O seu equivalente feminino é a raíña. Contexto
No contexto da prehistoria, a antigüidade e os pobos indíxenas contemporáneos, o título pode referirse á realeza tribal. A realeza xermánica está emparentada coas tradicións indoeuropeas de goberno tribal (por exemplo, r-jan en hindi, reiks en gótico, rí en irlandés antigo, etc. ).
No contexto da Antigüidade clásica, rei pode traducirse en latín como rex e en grego como arconte ou basileos.
No feudalismo europeo clásico, o título de rei como gobernante dun reino enténdese como o máis alto rango na orde feudal, potencialmente suxeito, cando menos nominalmente, só a un emperador (remontándose aos reis clientes da República Romana e do Imperio Romano).
Nun contexto moderno, o título pode referirse ao gobernante dunha das diversas monarquías modernas (absolutas ou constitucionais). O título de rei utilízase xunto a outros títulos para monarcas: en Occidente, emperador, gran príncipe, príncipe, arquiduque, duque ou gran duque, e no mundo islámico, malik, sultán, emir ou hakim, etc.
Cada unha das cidades estado do Imperio Azteca tiña un tlatoani. Estes eran os reis da Mesoamérica prehispánica. O Huey Tlatoani era o emperador dos aztecas.
O termo rei tamén pode referirse a un rei consorte, título que ás veces se dá ao marido dunha raíña reinante, mais o título de príncipe consorte é máis común.
Rei Artur: A lenda de Excálibur

Rei Artur: A lenda de Excálibur (en inglés: King Arthur: Legend of the Sword) é un filme de 2017 de aventuras e fantasía escrito e dirixido por Guy Ritchie. Foi coescrito por Ritchie, Joby Harold e Lionel Wigram, e está inspirado polas lendas artúricas. Está protagonizado por Charlie Hunnam no papel da personaxe principal e Jude Law como o tiránico rei Vortigern que tenta matalo, xunto con Àstrid Bergès-Frisbey, Djimon Hounsou, Aidan Gillen e Eric Bana nos papeis secundarios.
King Arthur estreouse no TCL Chinese Theater o 8 de maio de 2017 e nos cinemas dos Estados Unidos o 12 de maio de 2017, e nos do Reino Unido o 19 de maio de 2017. O filme recadou 148 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 175 millóns, coa crítica "avisando ás audiencias de manterse lonxe". Orixinalmente, o filme ía ser o primeiro dunha franquía de seis filmes, mais as secuelas foron canceladas despois da mala acollida na recadación e a perda de Warner Bros. e Village Roadshow Pictures de máis de 150 millóns de dólares.
Estreouse en galego o 15 de xuño de 2020 a través da TVG. Foi traducido por Manuel Arca Castro. Personaxes
Charlie Hunnam como Rei Artur
Àstrid Bergès-Frisbey como a Maga
Djimon Hounsou como Sir Bedivere
Aidan Gillen como Goosefat Bill Wilson
Mikael Persbrandt como Greybeard
Jude Law como Vortigern
Eric Bana como Uther Pendragon
Annabelle Wallis como Maggie
Kingsley Ben-Adir como Sir Tristan "Wet Stick"
Neil Maskell como Back Lack
Freddie Fox como Rubio
Katie McGrath como Elsa
Lorraine Bruce, Eline Powell e Hermione Corfield como as tres sereas
Rei Gnomo Kyrië

O Rei Gnomo Kyrië (Kabouterkoning Kyrië en neerlandés) é segundo as lendas tradicionais o xefe dos gnomos da rexión de Kempen (territorio limítrofe entre Flandres e os Países Baixos) con base na vila de Hoogeloon, onde vivía o rei nunha mámoa coñecida como Kerkakkers do Monte dos Gnomos (Kabouterberg). Os gnomos de Kempen eran criaturas benéficas que axudaban os labregos e as familias da veciñanza pola noite e que non querían que os visen os humanos, que eran castigados polos propios gnomos cando se atrevían a espialos. A morte de Kyrië
Un día un cazador disparou sobre o rei Kyrië en Riethoven, coas súas últimas forzas logrou chegar á Montaña do Diaño (Duivelsberg), onde había unha aldea habitada por gnomos. O cazador curioso polo que sucedía na montaña escoitou laiarse aos gnomos que dicían: Morreu Kyrië! , a nova da morte do rei pola gravidade das súas feridas espallouse entre todos os gnomos da rexión, e tras soterralo nalgún lugar de Hoogeloon deixaron a rexión cara algún lugar descoñecido. Desde aquela ninguén volveu ver aos gnomos de Kempen.
Rei das ratas

Coñécese como rei das ratas o fenómeno que consiste no entrecruzamento das colas das ratas arrexuntadas no interior dun niño. Segundo a lenda, os animais convivirían en recintos de pequenas dimensións, polo que os rabos quedarían entrelazados e colados debido ao sangue, os excrementos e a sucidade reseca que os impregna, formando un nó imposíbel de desfacer.
Os animais así enlazados poden vivir e crecer xuntos. Segundo a lenda, habería un Rei das ratas que exercería unha certa autoridade sobre as outras ratas, conseguindo, por exemplo, que lle consigan comida. Explicación
A maioría dos investigadores cren que este fenómeno é produto da imaxinación e se cadra foi creado pola manipulación consciente por parte de seres humanos, que atan as colas de ratas mortas e as momifican. Por outra banda, a causa podería ser que as crías de rata ocupaban espazos pequenos dalgúns edificios, acabando unidas entre si. Con todo, a conduta natural das ratas, que normalmente buscan a súa propia comodidade, contradí esta teoría. Non hai estudos científicos que corroboren unha causa natural do fenómeno.
Reichsführer

Reichsführer é un termo en alemán que significa "Líder do Imperio". Esta denominación foi empregada exclusivamente referida ao Xefe das SS alemás durante o período da Alemaña Nazi. Houbo cinco Reichsführer na historia do Partido Nazi e da SS: Julius Schreck (1925 -1926)
Joseph Berchtold (1926 -1927)
Erhard Heiden (1927 -1929)
Heinrich Himmler (1929 -1945)
Karl Hanke (1945)
Reichstag

O Reichstag (en alemán Reichstagsgebäude, abreviado Reichstag) é un edificio localizado no barrio Tiergarten, no arrabalde de Mitte en Berlín, capital de Alemaña. Foi a sede do Reichstag en tempos do II Imperio Alemán (1871-1918) e máis tarde do parlamento da República de Weimar (1919-1933). Dende 1994 reúnese alí cada cinco anos a Convención Federal (Bundesversammlung) para elixir o presidente de Alemaña (Bundespräsident) e desde 1999 é o lugar de reunión do parlamento alemán (Bundestag). A súa denominación oficial é Plenarbereich Reichstagsgebäude, que significa "recinto de plenos do edificio do Reichstag".
O edificio rematou de construírse en 1894. En 1933 foi vítima dun incendio provocado cuxa autoría non chegou a esclarecerse completamente. Ao final da segunda guerra mundial, durante a Batalla de Berlín, foi escenario de cruentos combates e resultou seriamente danado. Na década de 1960 realizáronse as reformas máis urxentes. O aspecto que ten na actualidade adquiriuno durante unhas obras nos anos 90 responsabilidade do arquitecto británico Sir Norman Foster.
Tamén se coñece co nome de Reichstag a un Parlamento imperial elixido por sufraxio universal pero con escasas atribucións creado durante a Unificación alemá.
Reiden Patera

Reiden Patera é un accidente xeolóxico volcánico da superficie da lúa de Xúpiter, Ío. Foi visto por primeira (de preto) vez pola sonda Galileo mentres daba a primeira órbita ó redor de Xúpiter, e inicialmente detectou un punto quente. Pénsase que a súa actividade parou ou languideceu por debaixo da capacidade de detección do instrumental da sonda Galileo (SSI e NIMS). Aínda que dende o ano 2002 téñense novas de que Reiden Patera tornouse moito máis escuro a partir da 24ª órbita de Galileo. Ten tamén cuspido depósitos piroclásticos dun brillante vermello. Ten aproximadamente 70 kms de diámetro e está situado a 13, 4° S 235, 45° O. O nome de Reiden provén da mitoloxía xaponesa, onde Reiden era o espírito do trono, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1979. Asha Patera pode ser atopado cara ao leste e Kami-Nari Patera cara ao norte.
Reimar Lüst

Reimar Lüst, nado en Barmen (entón Renania do Norte-Westfalia, Imperio Alemán) o 25 de marzo de 1923 e finado o 31 de marzo de 2020, foi un astrofísico alemán. Traxectoria
Foi director Xeral da ESA entre 1984 e 1990 despois de ser director Científico da European Space Research Organization (ESRO) dende 1962. Premios
R. Lüst recibiu a Medalla Wilhelm Exner en 1987.
O planetoide 4836 foi nomeado "Lüst".
Foi galardoado co Adenauer-de Gaulle Preis de colaboración franco-alemá de 1994.
Recibiu o Premio Weizman en ciencias e Humanidadesdo Instituto Weizmann de Ciencia en 1995.
Foi nomeado Oficial da Lexión de Honor e Gran Cruz da orde do Mérito da República Federal de Alemaña.
No 10º aniversario da Universidade Jacobs de Bremen, outorgóuselle o primeiro doutorado honorario polos excepcionais logros na investigación espacial e o seu bo facer como xestor científico
Reimei

Reimei, coñecido antes do lanzamento como INDEX (Innovative Technology Demonstration Experiment) foi un satélite artificial da axencia xaponesa ISAS lanzado o 23 de agosto de 2005 mediante un foguete Dnepr desde o cosmódromo de Baikonur Características
O obxectivo de Reimei foi probar novas tecnoloxías no espazo, como un xiroscopio de fibra óptica para mellorar o control de actitude dos satélites, paneis solares máis eficientes e unha batería de ións de litio e manganeso. Adicionalmente levaba instrumentos para medir a enerxía dos ións e electróns que causan as auroras polares.
Reinhard Genzel

Reinhard Genzel, nado o 24 de marzo de 1952, é un astrofísico alemán, codirector do Instituto Max Planck de Física Extraterrestre, profesor na Universidade de Múnic e profesor emérito na Universidade de California en Berkeley. Foi galardoado co Premio Nobel de Física en 2020 "pola súa descuberta dun obxecto compacto supermasivo no centro da nosa galaxia", o cal compartiu con Andrea Ghez e Roger Penrose.