proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Crónica de el-rei D. Pedro I

A Crónica de el-rei D. Pedro I, ou Crónica de D. Pedro, é un rexistro histórico do xénero crónica escrito por Fernão Lopes e que abrangue o período de tempo correspondente ao reinado de Pedro I de Portugal, de cognome o Xusticeiro, ou o Cruel, que decorreu entre 1357 e 1367. Características
A Crónica de D. Pedro I está dividida en corenta e catro capítulos e iniciada por un Prólogo. Dos diversos temas tratados ao longo da Crónica destacan a Xustiza, á que dedicou o Prólogo e seis capítulos, a organización do Estado e as decisións do rei, Inés de Castro, á que dedicou seis capítulos, relatando en especial a declaración de Pedro sobre o seu casamento con Inês, a persecución aos seus asasinos e a descrición dos restos mortais de Inés de Coímbra trasladados para Alcobaça, un capítulo dedicado a Xoán I, fillo bastardo de Pedro e futuro rei, e aínda o Reino de Castela ao cal dedica dezaseis dos capítulos, que se trata neste caso de decisións ou realizacións do rei Pedro I de Castela, sobriño do homónimo rei portugués, e para cuxa historia Fernão Lopes debe ter tido acceso ás Crónicas sobre a mesma época do cronista castelán Pedro López de Ayala.
Fernão Lopes, que comezou por ter a profesión de tabelión, foi en 1418 nomeado garda mor da Torre do Tombo, ou sexa, xefe dos arquivos do Estado, lugar de confianza da corte, e que lle permitiu o acceso a importante documentación para a elaboración das súas Crónicas. Fernão Lopes inicia probablemente a escrita da Crónica de D. Pedro en 1434, pois foi neste ano que o rei Duarte de Portugal lle atribuíu polo seu futuro traballo a paga anual de catorce mil reais.
É a primeira das tres grandes crónicas do precursor da historia portuguesa, e tamén a primeira crónica rexia con características próximas ás que definiran o xénero cultivado no século XV e nos dous seguintes, sendo as outras dúas crónicas da autoría de Fernão Lopes a Crónica de D. Fernando e a Crónica de D. João I.
Crónica lusitana

A Crónica lusitana (coñecida como Chronicon Lusitanum e cuxo título orixinal era Chronica/Chronicon Gothorum), é unha crónica da historia de Portugal desde as primeiras migracións dos visigodos (que data no ano 311) ata o reinado do primeiro rei de Portugal, Afonso I (1139–1185). Características
As entradas da crónica, ordenadas por anos e datadas en Era hispánica, son cada vez máis longas e a maior parte do texto trata sobre o reinado de Afonso. O título convencional da crónica significa "crónica lusitana (é dicir, portuguesa)" ou "crónica dos godos". Foi publicada por primeira vez polo editor Enrique Flórez, quen rexeitou o título baixo o que fora editado anteriormente (Gothorum Chronica) pola súa temática. Flórez tamén afirma que o manuscrito do Chronicon fora utilizado anteriormente por André de Resende, o primeiro arqueólogo de Portugal, e Manuel Severim de Faria, o primeiro xornalista de Portugal; tamén foi editado no terceiro volume da Monarchia Lusitana de António Brandão (1632). Edicións
Enrique Flórez. España Sagrada (Madrid: 1796), XIV: 415–32. (en latín)
Marc Szwajcer, trans. Chronique de Lusitanie. Tradución francesa baseada na edición de Flórez (en francés)
Unha tradución parcial ao inglés pode atoparse na publicación de Lucas Villegas-Aristizábal, "Revisiting the Anglo-Norman Crusaders' Failed Attempt to Conquer Lisbon c. 1142" Portuguese Studies 29: 1 (2013): 7–20. (en inglés)
Ctenidio

O ctenidio é o órgano respiratorio ou branquia da maioría dos moluscos. Así mesmo, denomínase tamén ctenidios ás estruturas formadas por unha fileira de espiñas, que se asemellan aos dentes dun peite, que presentan na cabeza, no tórax ou en ambas as partes, algunhas pulgas, e tamén ás que forman as oito fileiras lineais de cilios que se moven sincronicamente para nadar, nos ctenóforos. Etimoloxía
O termo do latín científico ctenidium, que romanceamos como ctenidio, está construído polos elementos cten-, tirado do neoloxismo grego κτενίδιον ktenídion, diminutivo derivado do grego antigo κτείς κτενός kteís ktenós, 'peite', e -ĭdium, sufixo que indica 'cousa pequena'. Nos moluscos
Estrurura e localización
Os ctenidios constan dun eixe lonxitudinal que ten nervios, músculos e vasos sanguíneos e numerosas expansións filiformes laterais, cuxa posición alterna coa dos filamentos do lado oposto. Para impedir que os filamentos colapsen, posúen unha variña esquelética quitinosa.
Localízanse a cada lado da cavidade paleal e mantéñense na súa posición mediante unha membrana dorsal e outra ventral, de modo que as branquias dividen a cavidade paleal en dúas cámaras, unha superior e outra inferior.
Funcionamento
A auga penetra na cámara inferior ou inhalante, ascende, atravesa os ctenidios, alcanza a cámara dorsal ou exhalante e sae ao exterior. A circulación da auga na cavidade paleal lévase a cabo principalmente polo batido dos cilios que recobren os filamentos do ctenidio.
Os vasos sanguíneos discorren polo eixe do ctenidio. O vaso aferente, que provén do corazón, achega o sangue desoxixenado, e o vaso deferente devolve o sangre oxixenado ao corazón. O sangue circula entre os filamentos por difusión, formando unha corrente contraria á da auga, o que maximiza o intercambio de gases. Nas pulgas
Nos sifonápteros (as pulgas comúns), os ctenidios son apéndices moi curtos articulados en tres segmentos (antenómeros) que sobresaen da súa cabeza e que son utilizados para adherirse mellor á pel dos animais que os hospedan.
Falando propiamente, o termo utilízase sobre todo para as especies do xénero Ctenocephalides (que integra, por exemplo, ás pulgas do gato ou as do can).
Noutros casos prefírense os nomes de antenas, serdas ou espiñas. Nos ctenóforos
Nos ctenóforos o ctenidio é unha especie de peite ou paleta vibrátil provisto de cilios distribuñidos nalgunhas series (normalmente oito) ao longo do corpo do animal. Batendo estas estruturas de maneira coordinada entre elas, os ctenidios permiten ao organismo moverse lentamente na auga.
Este ritmo está regulado por un estatocisto, un órgano do sentido do equilibrio (denominado apical porque está situado na parte superior do corpo, o polo apical). Cada ctenidio está relacionado co sistema nervioso, e permite a cada unaha das series ciliadas vibrar coa mesma frecuencia, ou a diferentes velocidades, dependendo do movemento que o animal pretende lograr.
Ctenosaura bakeri

A Ctenosaura bakeri é unha especie de escamosos da familia Iguanidae e é unha das especies da súa familia en maior perigo de extinción. Distribución xeográfica
É endémica dos mangleiros da illa de Útila, nas illas da Bahía (Honduras), e fóra desta zona só existen unhas ducias de exemplares repartidos por varios zoolóxicos europeos e estadounidenses.
Cuadernos de Estudios Gallegos

Cuadernos de Estudios Gallegos é unha publicación científica, de periodicidade irregular, do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento (CSIC), con sede en Santiago de Compostela.
O primeiro número é de 1944. A temática da revista abrangue áreas como a prehistoria, a arte, a crítica literaria, a filoloxía ou a etnografía e refírese principalmente a Galicia. O idioma empregado é fundamentalmente o castelán. Está dirixida por Eduardo Pardo de Guevara, director do propio IEGPS, cargo que ocuparon anteriormente Francisco Javier Sánchez Cantón e Xosé Filgueira Valverde sucesivamente.
Na páxina web do Instituto pódense descargar os contidos da revista publicados a partir de 1991. Autores
Publicou artigos de, entre outros autores: Fermín Bouza-Brey, Isidro García Tato, Florentino López Cuevillas, Ramón Otero Pedrayo, Paulino Pedret, Vicente Risco, Francisco Javier Sánchez Cantón e Xesús Taboada Chivite.
Cuadrante (moeda)

O cuadrante (en latín quadrans, "un cuarto", ou teruncius, "tres onzas"), foi unha moeda romana de bronce de escaso valor, correspondente á cuarta parte dun ás ou tres onzas (unciae). Historia
Na República
O cuadrante foi emitiuse desde os primeiros tempos das emisións de moeda de bronce fundido, durante a República Romana, baixo o sistema uncial. Eses primeiros cuadrantes exhibían entre os seus motivos tres puntos que representaban as tres onzas, a modo de marca de valor.
Logo dunha época de indefinición dos motivos (mans, xabarís, grans de trigo, imaxes relixiosas etc. ), chegou a establecerse como regular nestas moedas a figura de Hércules nos seus anversos, en tanto que os seus reversos representaban unha característica proa de navío. Este motivo converteuse en habitual en todas as emisións de bronce da República.
Os cuadrantes de época republicana, á parte de seren fabricados na cidade de Roma, emitíronse tamén noutras cidades da Italia central, utilizando sempre o sistema de fundición e non de cuñaxe.
Despois de ca. 90 a. C. , cando a moeda de bronce foi reducida en peso co padrón semuncial, o quadrante converteuse na moeda de máis baixo valor das emitidas en Roma.
No Imperio
Xa en tempos do Imperio, a súa produción foi moi esporádica ata o reinado de Antonino Pío (138-161), en que cesou definitivamente. Ao contrario doutras moedas imperiais, os cuadrantes case nunca amosaron a imaxe do emperador, feito que dificulta a datación destas emisións, e os seus motivos foron moi variados durante esta época. Abandonaron os puntos que indicaban o seu valor e pasaron a ser cuñados en cobre (coa excepción dalgún cuadrante de Nerón en latón). O seu peso medio era de en torno aos 2, 8 gramos.
Nesta época imperial, a cuñaxe de cuadrantes, igual que o resto das emisións de bronce, era competencia do Senato, motivo polo cal amosaban xeralmente nos seus reversos as iniciais SC (Senatus Consulto, "por decisión do Senado).
A palabra grega para o cuadrante era κοδράντης (kodrantes). No Novo Testamento, no Evanxeo de Marcos, cando unha pobre viúva deu dous lepta (λεπτα) ao tesouro do templo, indícase que esa cantidade era equivalente a un cuadrante.
Cuadrantectomía

A cuadrantectomía, en cirurxía oncolóxica, é o termo médico para denominar a extirpación dun cuarto da mama.
A cuadrantectomía recoméndase nos casos nos que o tumor é de pequeno tamaño, o que ocorre dun 10 a un 20% dos casos. O tecido extirpado é o cativo abondo como para que non se aprecie unha diferenza significativa entre unha mama operada e a que non foi sometida a cirurxía.
Segundo demostrou o creador deste tipo de cirurxía, Umberto Veronesi, os índices de supervivencia entre as mulleres que foron intervidas con esta cirurxía que permite conservar a mama e as que foron sometidas a cirurxía máis agresiva ou á extirpación da totalidade da mama son semellantes.
Cuadriga

A cuadriga (en latín: quadriga, de quadri-, "catro", e jungere, "xunguir"), en tempos da Antiga Roma, era un tipo de carruaxe tirada por catro cabalos en liña. O vehículo foi utilizado polos xenerais do Imperio Romano cando entraban triunfalmente nas cidades. A cuadriga como símbolo
Esta situación deulle un carácter "vitorioso" a este tipo de carro, polo que na cultura occidental os monumentos que representan este vehículo serven para conmemorar as vitorias.
O monumento deste tipo máis famoso é a Cuadriga de Berlín (Alemaña) que coroa a Porta de Brandeburgo. Esta escultura, obra de Johann Gottfried Schadow, foi retirada de Berlín en 1806 polo exército de Napoleón I, quen a levou a Francia como trofeo. Trala caída de Napoleón, a obra foi devolta a Berlín onde permanece actualmente. A obra foi gravemente danada durante a segunda guerra mundial, polo que nos anos 1950 foi necesario fundir novamante a escultura empregando os moldes orixinais.
Dende 2003, a asociación 'Werkstatt Deutschland' (Taller Alemaña) concede en Berlín cada 3 de outubro, día daReunificación alemá, o premio 'Quadriga' a persoas destacadas pola súa «amplitude de miras, pragmatismo, compromiso e credibilidade».
Outra cuadriga famosa é a que adorna o "Arco de Triunfo do Carrusel" en París (Francia), en terreos do Museo do Louvre.
Cuadrigato

O cuadrigato (en latín: quadrīgātŭs) foi unha moeda de prata emitida pola República Romana durante o século III antes de Cristo, caracterizada polo busto bifronte de Xano nos seus anversos e unha representación da Vitoria conducindo unha cuadriga nos seus reversos (que lle dá o nome), coa inscrición ROMA debaixo.
O peso teórico desta moeda é de 6 escrúpulos (arredor de 6, 8 gramos), o que a fai equivalente ao didracma grego do sur de Italia, e o seu diámetro rolda os 20 milímetros. O cuadrigato cuñouse durante varios anos ata pouco antes da introdución do denario (cara ao 211 a. C. ). Á parte do cuadrigato, cuñáronse tamén pezas de ouro coa mesma tipoloxía, con idéntico anverso, e que exhiben no seu reverso unha escena de dous soldados facendo un xuramento sobre un terceiro que sostén un porco, tamén coa lenda ROMA no pé.
Crese que a elección de Xano para os anversos destas moedas se debe ao pechamento das portas do templo deste deus, indicativo dunha etapa de ausencia de guerra. Michael Crawford, no entanto, suxeriu que a cabeza bifronte de Xano representa os Dióscuros, e non a Xano, xa que este se representa adoito como unha figura madura e con barba.
Os historiadores da época romana, como Tito Livio e Plutarco, refírense frecuentemente a estas moedas temperás como denarios, aínda que as modernas referencias numismáticas as consideran moedas diferentes, producidas antes da estandarización do denario.
Tito Livio cita o cuadrigato, entre outros, en Ab urbe condita libri. XXII, 58: En época posterior houbo outra moeda, denominada vitoriato (lat. victoriatus) co valor equivalente a medio cuadrigato e, xa que logo, cun peso de 3 escrúpulos.
Cuadrimomento

Na relatividade especial, o cuadrimomento é un cuadrivector que substitúe ó momentum clásico. O cuadrimomento dunha partícula defínese como a masa da partícula multiplicada pola súa cuadrivelocidade. P a
m U a
m ( γ c, γ u x, γ u y, γ u z )
( γ m c 2 / c, γ m u x, γ m u y, γ m u z )
( E c, γ p x, γ p y, γ p z ) {\displaystyle P^{a}
mU^{a}
m\left(\gamma c, \gamma u_{x}, \gamma u_{y}, \gamma u_{z}\right)
\left(\gamma mc^{2}/c, \gamma mu_{x}, \gamma mu_{y}, \gamma mu_{z}\right)
\left({E \over c}, \gamma p_{x}, \gamma p_{y}, \gamma p_{z}\right)} onde γ m c 2
E {\displaystyle \gamma mc^{2}
E\, \! } é a enerxía do corpo en movemento, e c é a velocidade da luz.
Calculando a norma de Minkowski do cuadrimomento resulta: P a P a
E 2 c 2 − γ 2 m 2 u 2
m 2 c 2 {\displaystyle P^{a}P_{a}
{E^{2} \over c^{2}}-{\gamma }^{2}m^{2}u^{2}
m^{2}c^{2}} Como c é unha constante, pódese dicir que, seleccionando unidades de medida nas que c 1, a norma de Minkowski do cuadrimomento é igual á masa do cuerpo.
A conservación do cuadrimomento orixina as tres leis de conservación clásicas: A enerxía (p0) é conservada.
O momentum clásico tamén.
A norma do cuadrimomento asemade.
Nas reaccións entre un grupo de partículas illadas, o cuadrimomento consérvase. A masa dun sistema de partículas pode ser meirande que a suma da masa das partículas, debido a que a enerxía cinética cóntase como masa. Por exemplo, se temos dúas partículas con cuadrimomento {5, 4, 0, 0} e {5, -4, 0, 0} cada unha tería unha masa de 3 unidades, pero a súa masa total sería de 10. Nótese que a lonxitude do cuadrivector {t, x, y, z} é t 2 − x 2 − y 2 − z 2 {\displaystyle {\sqrt {t^{2}-x^{2}-y^{2}-z^{2}}}}.
Cuadrivio

O cuadrivio (quadrivium) comprendía as catro materias ensinadas nas universidades medievais despois do trivio. En latín quadrivium significa 'as catro vías', 'os catro camiños'. O cuadrivio supoñía completar o estudo das denominadas artes liberais. Texto de cabeceira
Nas teorías educativas da Idade Media, o cuadrivio consistía en aritmética, xeometría, música e astronomía. Estas materias continuaban o traballo preparatorio do trivio, consistente en gramática, lóxica (chamada tamén elocuencia) e retórica. Pola súa parte, o cuadrivio era considerado como a preparación para o estudo da filosofía e teoloxía.
O cuadrivio podería ser considerado o estudo do número: a aritmética era o puro número; a xeometría era o número no espazo, a música, o número no tempo, e a astronomía, o número no espazo e no tempo.
Andreas Capellanus (século XII) é unha das fontes que fornece maior información sobre o trivio e cuadrivio no período medieval.
Cuadrántidas

As Cuadrántidas son unha chuvia de meteoros de actividade alta. O seu período de actividade esténdese entre o 1 e o 5 de xaneiro. O seu máximo é o día 3 con THZ 120, o que a converte na chuvia máis activa do ano, xunto as Xemínidas.
Son meteoros de velocidade moderada que radian da constelación do Boiero ou Boötes. Porén, reciben o nome da desaparecida constelación de Quadrans Muralis, que ocupaba parte do actual Boiero. A zona atópase entre o extremo do mango da Osa Maior e o cuadrilátero de estrelas que forman a cabeza da constelación do Dragón.
O corpo proxenitor das Cuadrántidas foi probablemente identificado (nun artigo de Peter Jenniskens) como o asteroide 2003 EH1, que se cre que foi á súa vez o cometa C/1490 Y1, que observaron astrónomos chineses, xaponeses e coreanos hai 500 anos.
Cuadríceps

O músculo cuadríceps femoral ou simplemente cuadríceps (denominación científica: musculus quadriceps femoris ) é o músculo máis potente e voluminoso de todo o corpo humano. É o que soporta o noso peso e permítenos andar, camiñar, sentar e correr. Denomínase cuadríceps por ter catro testas musculares. Atópase na cara anterior do fémur. Descrición
Músculos que o compoñen e a súa orixe
Músculo recto femoral ou recto anterior: Cobre o vasto intermedio e parte dos vastos medial e lateral. Orixínase na espiña ilíaca anteroinferior e cella cotiloidea, ambas as dúas no óso coxal.
Músculo vasto medial ou vasto interno: Cara antero-medial (cara á liña media ou cara interna) da coxa. Insérese na patela (rótula) e tibia. Ten unha orixe extensa que vai desde a parte distal (extremo medial inferior) da liña intertrocantérea até o labio medial da liña áspera, ambas as liñas pertencentes ao fémur.
Músculo vasto lateral ou vasto externo: Cara antero-lateral (cara externa) da coxa. Orixínase na parte superior da liña intertrocantérea, no trocánter maior, e bordo lateral da liña áspera.
Músculo vasto intermedio ou crural, situado entre os dous anteriores, na cara anterior do fémur e por baixo do recto femoral. É o máis profundo dos 4 ventres do cuadríceps. Orixínase nos dous terzos superiores das caras anterior e lateral do fémur.
Inserción
O catro ventres converxen e forman un tendón moi groso e potente chamado tendón do cuadríceps (ou cuadricipital), o cal se insere na base e costados da rótula. Logo este tendón pasa a constituír o ligamento ou tendón rotuliano, o cal vai desde o vértice da rótula até a tuberosidade anterior da tibia. Función
Os cuadríceps son potentes extensores do artellamento do xeonllo. Son cruciais para camiñar, correr, saltar e porse en crequenas. Debido a que o recto femoral liga co óso ilio, tamén é un flexor da cadeira. Esta acción tamén é crucial para camiñar ou correr, xa que balancea a perna cara a adiante no seguinte paso. Os cuadríceps, especificamente o vasto medial, desempeñan a importante función de estabilización da rótula e o artellamento do xeonllo durante a marcha. Innervación
Nervio crural ou femoral (L2-L4).
Cuantificador

En lingüística, un cuantificador é aquela parte da oración que expresa unha magnitude, con maior ou menor precisión da realidade. Segundo a precisión, pódese distinguir entre cuantificadores indefinidos, definidos e absolutos. Poden ter función pronominal, cando suplen un sintagma nominal (collín algúns), ou función adxectiva, cando o acompañan (collín algúns libros). Cuantificadores indefinidos
Non expresan a magnitude con exactitude. Sinalan obxectiva ou subxectivamente unha cantidade indefinida. Poden ser: Apreciativos: Chega ben, xa temos bastantes cartos.
Correlativos: Non crin que tiveramos tantos cartos (manifestan unha valoración sobre a cantidade en relación a unha magnitude xa suposta) Cuantificadores absolutos
Sinalan a cantidade total ou negan a existencia de calquera cantidade. O vocábulo "cero" pode ser ás veces cuantificador absoluto: cero graos, cero euros. Cuantificadores definidos
Precisan con exactitude as magnitudes cuantificando con precisión a realidade.
Cuantificadores definidos unitarios
Tamén se chaman numerais cardinais. Os cuantificadores definidos unitarios dous, tres e catro poden tamén desenvolver a función de cuantificadores indefinidos: Só sei catro cousas da vida.
É salientable que o cómputo de base cen coas centenas está inda presente na fala: dez centos, once centos, trece centos, .. . dezanove centos
Cuantificadores definidos partitivos
Tamén se chaman numerais partitivos. A partir de quíntuplo acostuma empregarse o unitario seguido da palabra veces.
Cuantificadores definidos multiplicativos
Tamén se chaman numerais múltiplos. Desenvolven a mesma función os substantivos carteirón ('cada unha das catro partes en que algo está dividido) e quiñón ('determinada parte da ganancia ou herdanza).
Cuantificadores definidos colectivos
Tamén se chaman numerais colectivos. Milleiros tamén é cuantificador definido colectivo.
Algúns substantivos son cuantificadores colectivos, mais non pronomes: bienio, trío, cuarteto, oitava, década, quincena, corentena (referido a días), lustro, século, milenio. ..
Cuarcita

A cuarcita, ás veces chamada metacuarcita, é unha rocha metamórfica dura cun alto contido de cuarzo, de textura non foliada. A súa coloración pode ser branca, gris, rosada o avermellada. Na súa composición, a maioría das cuarcitas chegan a ter máis do90 % de cuarzo e algunhas incluso 99 %. O termo cuarcita a miúdo é usado erroneamente para designar á cuarzoarenita ou ortocuarcita, rocha sedimentaria cementada con sílice que precipitou de augas intersticiais durante a súa diaxénese. Formación
A cuarcita fórmase por recristalización a altas temperaturas e presións. É unha rocha carente de foliación. Se presenta capas de folliñas paralelas de mica branca a rocha adquire unha estrutura xistosa e pasa a chamarse xisto de cuarzo.
A súa meteorización é lenta e produce solos infrecuentemente delgados. A súa resistencia á erosión fai que formacións de cuarcita sobresaian na paisaxe, como é o caso de numerosas cristas nos montes Apalaches, ou, a menor escala, no val do río Ulla no lugar de Gundián. Usos
A cuarcita pura emprégase como unha fonte natural de cuarzo para procesos metalúrxicos e para fabricar ladrillos de sílice.
Na industria úsase cuarcita de alta pureza para fabricar ferrosilicio, aliaxes de ferro e silicio nas que o contido en silicio varía entre o 15 e o 90 %, sendo as máis utilizadas as que conteñen o 75 % de silicio, xa que representan os 3/4 do uso do silicio (excluíndo o SiO 2) e o 20 % da produción de aliaxes ferrosas. A este respecto cabe destacar que a fábrica da FerroAtlántica de Cee, a de maior antigüidade e cabeceira do complexo industrial Cee-Dumbría, ten unha capacidade anual de produción de 18. 000 t de ferrosilicio (ademais de 37. 000 de silicomanganeso, 55. 000 de ferromanganeso, 6. 000 de pasta de eléctrodos e 3. 000 de microsílice).
As cuarcitas úsanse tamén como balasto* en camiños e vías férreas. Outros usos son como rocha ornamental na construción e para facer esculturas.
Cómpre dicir tamén que, durante a Idade de pedra a cuarcita era usada como un substituto de menor cualidade para o sílex.
Cuarcita armoricana

A cuarcita armoricana (denominada tamén como cuarcita ordovícica) é unha formación xeolóxica composta por cuarcitas e cuarzoarenitas con cemento silícico, que se formou no ordovícico inferior.
É unha formación rochosa moi típica dos macizos, como no macizo Ibérico (nas zonas Asturoccidental-Leonesa, Cantábrica, Centroibérica e Ossa-Morena) e no macizo Armoricano, que é o que lle dá o nome, xa que este procede das descricións realizadas neste macizo situado na antiga Armórica, rexión xeolóxica da Bretaña. Aparicións na Península Ibérica
Existen exemplos na Península Ibérica, como no Parque Nacional de Monfragüe ou na Serra Morena, así como no cabo de Peñas, os montes de Toledo e na serra da Culebra (provincia de Zamora). En Galicia atópase, por exemplo, na serra do Courel.
Cuarta

Unha cuarta é un intervalo musical entre a tónica e a cuarta nota dunha escala. Na escala diatónica occidental corresponde a dous tons e medio.
Cuarta Internacional

A Cuarta Internacional foi unha organización de diversos partidos comunistas arredor do mundo, que traballaba en oposición ó stalinismo e o capitalismo. Os integrantes seguían as ideas do revolucionario Lev Trotski, e traballaban a prol do proletariado para acadar o socialismo. Historia e características
Na Francia de 1938, Trotski e moitos dos seus seguidores, que foran expulsados da Unión Soviética, consideraban o Comintern perdido polo estalinismo e incapaz de lidera-lo proletariado internacional cara a toma do poder político. De modo que fundaron a súa propia internacional en contraposición, a IV Internacional.
Na meirande parte da súa existencia, a IV Internacional foi acosada por axentes da KGB (Policía secreta soviética), reprimida polos países capitalistas, como Francia e os Estados Unidos, e cualificada de ilexítima polos seguidores da Union Soviética e máis tarde do Maoísmo -posición que aínda hoxe manteñen-. Perante a segunda guerra mundial, loitaron por manter contacto baixo condicións de ilegalidade e ataques constantes contra eles.
A IV Internacional sufriu unha escisión en 1940 e unha se cabe máis significativa en 1953. A pesar dunha reunificación parcial en 1963, son moitos os grupos que reclaman para si mesmos a continuidade da IV Internacional.
Cuartel

No ámbito militar, recibe o nome de cuartel o edificio destinado a dar residencia aos soldados. Tamén fai referencia ao destacamento, gornición, estancia e permanencia das tropas nalgún punto. Historia
Hai un certo número de restos de cuarteis do exército romano en fortalezas de fronteira tales como Housesteads e Vindolanda. Destes e de fontes romanas contemporáneas podemos ver que os fundamentos da vida nun campo militar continuaron sendo constantes durante miles de anos.
Antes de 1780, estes tipos de vivendas non eran coñecidos cumpridamente en Gran Bretaña.
Os cuarteis en forma de bloques de edificios foron utilizados para aloxar a tropas en fortalezas no Canadá superior.
Actualidade (Estados Unidos)
Mentres están no adestramento básico e ás veces o adestramento de continuación, os efectivos militares viven en cuarteis. Os corpos de mariña de Estados Unidos, así como a forza aérea (salvo os aprendices de oficial), teñen unidades de adestramento básico separadas por xénero. Isto diferencia o exército dos Estados Unidos, dos gardacostas e da mariña de guerra, onde os recrutas masculinos e femininos adestran e comparten os cuarteis durante o período básico, pero sepáranse durante o tempo persoal e ao apagar as luces. Con todo, todas as ramas do exército integran a membros masculinos e femininos despois do campo de probas e da primeira asignación.
A tendencia de hoxe en día nos militares de Estados Unidos é conter soamente aos solteiros alistados de baixa gradación en cuarteis a menos que estea requirido por razóns de necesidade militar. Espérase que os suboficiais solteiros e os mozos de máis alta gradación alistados atopen xeralmente aloxamento fóra da base. Os que residen en cuarteis agora gozan xeralmente de cuartos individuais de acordo ás pautas do Ministerio de Defensa dos Estados Unidos. O corpo de mariña é a miúdo a excepción a esta práctica. Tipos de cuarteis
Cuartel da saúde: Paraxe defendida do risco onde se refuxian os soldados que non queren pelexar nin arriscarse.
Cuartel de víveres: Sitio que sinala o xeneral en xefe para a reunión e seguridade dos víveres que deben repartirse ás tropas.
Cuartel xeral: Cantón, punto ou campo onde se estabelece co seu Estado Maior o xeneral en xefe do exército.
Cuarteis de inverno: Acantonamento total das tropas dun exército en campaña efectuado con obxecto de suspender as operacións durante o inverno.
Cuartel maestre ou Cuartel maestre xeral: Antigo emprego de oficial xeral encargado de previr e arranxar mapas, planos e noticias instructivas das circunstancias, calidade e situacións do país en que se ha de facer a guerra e de formar o plan de campaña e o da marcha e campamentos do exército.
Cuartel real: Punto ou campo en que se establece o aloxamento do soberano cando se acha este no exército. Expresións relacionadas
Estar de cuartel: Dise dos oficiais xenerais cando non están empregados e gozan de menos soldo.
Non dar cuartel: Non perdoar vidas e facendas. Actualmente, úsase figuradamente como sinónimo de acosar persistentemente ao adversario.
Cuarteto (xénero musical)

O cuarteto é un xénero de música popular de Córdoba, Arxentina, caracterizado por un ritmo movido e tropical, que se escoita na Arxentina e máis nalgúns países de América do Sur. Historia
Dende a súa creación na década de 1940 foi bailado exclusivamente pola clase traballadora, e desprezado pola clase media e alta. Nos anos 90, o xénero volveuse máis popular en toda Arxentina e xa non era escoitado só pola clase baixa, senón tamén por un gran sector da poboación sen distinción de clases.
Cuarteto de corda

Un cuarteto de corda é un conxunto instrumental de catro instrumentos de corda ou tamén un tipo de composición musical.
Entre os principais autores de cuartetos de corda atopamos a Haydn, Mozart, Beethoven ou Schubert. Conxunto
Un cuarteto de corda é unha formación normalmente composta por dous violíns, unha viola e un violoncello. Composición
Denomínase tamén cuarteto á composición para un conxunto das características citadas, e tamén á estrutura dunha forma en catro movementos similar á sonata clásica.
Cuartil

En estatística os cuartís dun conxunto ordenado de datos son os tres puntos que dividen os datos en catro grupos iguais, cada un deles formado pola cuarta parte dos datos. Definicións
Considéranse tres cuartís: O primeiro cuartil (Q1) ou cuartil inferior deixa por baixo del o 25% dos datos. Coincide co percentil 25.
O segundo cuartil (Q2) é a mediana, que divide os datos en dúas partes.
O terceriro cuartil (Q3) ou cuartil superior deixa por baixo o 75% dos datos. Coincide co percentil 75.
Chámase percorrido intercuartílico á diferenza entre os cuartís superior e inferior (Q3 - Q1). Valores anómalos
Existen métodos na estatística e na análise estatística para buscar datos anómalos. No caso dos cuartís o percorrido intercuartílico pode empregarse para caracterizar eses datos.
Tras determinar o primeiro e o terceiro cuartil ademais do percorrido intercuartílico (IQR) calculamos os seguintes valores: Extremo inferior
Q 1 − 1. 5 ( I Q R ) {\displaystyle {\text{Extremo inferior}}
Q_{1}-1. 5(\mathrm {IQR} )\, } Extremo superior
Q 3 + 1. 5 ( I Q R ) {\displaystyle {\text{Extremo superior}}
Q_{3}+1. 5(\mathrm {IQR} )\, } e poden considerarse valores anómalos os que están fóra deste intervalo.
Cuarto

Un cuarto, peza ou estancia, do latín quartus, -a, -um, en arquitectura, é cada un dos espazos dunha vivenda situados entre tabiques e destinados a durmir, comer etc. Situación
O cuarto adoita estar separado doutros espazos interiores mediante paredes interiores con porta; e do exterior, mediante paredes exteriores con xanelas. Normalmente accédese a ela mediante unha porta desde un corredor, outra habitación, un patio etc. Historia
Historicamente o uso de cuartos data polo menos desde a civilización minoica nos anos 2200 a. C, onde escavacións en Akrotiri, no arquipélago grego de Santorini, revelan cuartos claramente definidas mediante certo tipo de estrutura.
Cuarto de baño

Un cuarto de baño (chamado tamén sanitario ou simplemente baño) é unha habitación xeralmente utilizada para o aseo persoal, o baño e a evacuación de refugallos humanos. Elementos fundamentais dun baño
Bañeira e/ou ducha, aínda que tamén existe o baño de visitas que non adoita ter este elemento.
Inodoro ou retrete utilizado para a evacuación.
Lavabo (tamén chamado lavamans), onde se adoitan lavar as mans. Tamén se usa para afeitarse (os homes), cepillarse os dentes ou colocarse lentes de contacto.
Espello, onde se reflicte a nosa imaxe e podémonos ver (adoita servir de apoio para peitearse, para retocarse a maquillaxe, afeitarse etc).
Adicionalmente, tamén poden terse os seguintes elementos:
Bidé, recipiente baixo con auga corrente e desaugadoiro, ideado para asear os órganos xenitais externos e o ano, aínda que tamén é utilizado para lavarse os pés;
Armarios ou baldas para almacenar produtos de aseo.
Urinarios, elementos usados nos sanitarios públicos para cabaleiros (recintos educativos, centros comerciais, oficinas etc. ) sendo moi raro o seu uso en cuartos de baño residenciais.
Accesorios habituais
Toalleiros, tanto para toallas de man como de baño;
Portarrolos, para colocar o papel hixiénico;
"Escobilleiro", para facilitar a hixiene do inodoro e doutras zonas.
Particularidades
En certos baños non se instalan todos os aparellos e accesorios que foron sinalados. En países fríos adóitase separar o inodoro (cun lavamans) noutro local á parte, posto que esta área require máis ventilación, e iso arrefriaría demasiado o ambiente cando se desexa tomar unha ducha.
Cube (filme)

Cube é un filme canadense de 1997 de ciencia ficción e terror psicolóxico dirixido e coescrito por Vincenzo Natali. Unha produción de Canadian Film Centre, o filme conta a historia dun grupo de persoas atrapadas en habitacións con forma de cubo, algunhas das cales teñen trampas preparadas para matalos.
Cube acadou notoriedade como filme de culto debido á súa atmosfera surrealista e ambientación kafkiana, ademais das habitacións cúbicas de inspiración industrial. Na súa estrea recibiu críticas diversas e tivo dúas secuelas. Personaxes
Maurice Dean Wint como Quentin McNeil, un oficial de policía. É un home forte e agresivo que se fai cargo do grupo e asume a maioría das tarefas perigosas.
Nicole de Boer como Joan Leaven, unha moza estudante con habilidades matemáticas.
David Hewlett como David Worth, un descontento crónico e cínico que deseñou sen querer a carcasa exterior do Cube.
Andrew Miller como Kazan, un home autista coa habilidade de facer cálculos moi rápidos de números primos.
Nicky Guadagni como Dr. Helen Holloway, unha doutora e teórica das conspiracións
Wayne Robson como Rennes, tamén coñecido como "the Wren", un escapista que fuxiu de sete prisións.
Julian Richings como Alderson, un prisioneiro e misterioso personaxe. Espertou noutra habitación e nunca se encontrou co resto do grupo.
Cube 2: Hypercube

Cube 2: Hypercube (estilizado como Cube2: Hypercube no filme) é un filme canadense de 2002 de terror e ciencia ficción dirixido por Andrzej Sekuła, escrito por Sean Hood e producido por Ernie Barbarash, Peter Block e Suzanne Colvin. É o segundo filme da serie e a secuela de Cube. Personaxes
Kari Matchett como Kate Filmore
Geraint Wyn Davies como Simon Grady
Grace Lynn Kung como Sasha / Alex Trusk
Neil Crone como Jerry Whitehall
Matthew Ferguson como Max Riesler
Lindsey Connell como Julia Sewell
Greer Kent como Becky Young
Bruce Gray como Coronel Thomas H. Maguire
Barbara Gordon como Mrs. Paley
Andrew Scorer como Dr. Phil Rosenzweig
Paul Robbins como Tracton
Philip Akin como o Xeneral
Cube Zero

Cube Zero é un filme canadense de ciencia ficción e terror de 2004 escrito por Ernie Barbarash. É o terceiro filme de serie Cube, sendo a precuela dos dous anteriores, Cube e Cube 2: Hypercube. Personaxes
Zachary Bennett como Eric Wynn
David Huband como Dodd
Stephanie Moore como Cassandra Rains
Michael Riley como Jax
Mike "Nug" Nahrgang como Meyerhold
Terri Hawkes como Jellico
Richard McMillan como Bartok
Tony Munch como Owen
Jasmin Geljo como Ryjkin
Joshua Peace como Finn
Diego Klattenhoff como Quigley
Alexia Filippeos como Anna
Sandy Ross como Chandler
Dino Bellisario como Smith
Ashley James como McCaw
Fernando Cursione como Doutor
Araxi Arslanian como Doutora
CubeSat

CubeSat é un tipo de bus estándar para Satélites. O concepto foi ideado en 1999 polos profesores Jordi Puig-Suari, da Universidade Politécnica do Estado de California (Cal Poly) e Bob Twiggs, do Laboratorio de Desenvolvemento de Sistemas Espaciais da Universidade de Stanford (SSDL). Características
A finalidade do estándar é permitir o lanzamento de picosatélites (satélites artificias cunha masa da orde de kg) funcionais e de baixo custo, cun baixo tempo de desenvolvemento e facilitando o acceso ao espazo a organizacións modestas. O proxecto CubeSat abrangue máis de cen universidades, institutos e empresas privadas que desenvolven picosatélites con finalidades científicas, comerciais e gobernamentais.
O estándar especifica que a forma dun CubeSat básico é un cubo de 10 cm de lado cunha masa de ata 1, 33 kg, coa posibilidade de apilar unidades para formar picosatélites de 3 ou máis unidades.
Algúns CubeSats son: AAUSAT-II
Lume-1
Xatcobeo
Delfi-C3
Cuberta axilar

A cuberta axilar é unha cuberta fibrosa da axila, que protexe o primeiro tramo da arteria axilar, da vea axilar e do plexo braquial. Continúase a través da fascia cervical fonda.
Nos procedementos anestésicos esta zona pode servir para un bloqueo farmacolóxico.
Cuberta crebada

Unha cuberta crebada, cuberta en mansarda ou simplemente mansarda é unha cuberta a dúas augas con dous declives, sendo a parte inferior máis pendente ca a superior. Ás veces denomínase tellado francés por ser moi abundante este tipo de cuberta en Francia.
Porén o termo mansarda (tamén chamado de lucernario, lucarna ou lumieira) designa normalmente a fiestra disposta sobre a cuberta dun edificio formando unha especie de caseta, para iluminar e ventilar o faiado.
O nome mansarda provén do francés: mansarde, que á súa vez vén do arquitecto parisiense François Mansart (1598-1666), quen o popularizou en Francia, o seu sobriño neto Jules Hardouin Mansart deulle aínda máis sona ao utilizalo coma cuberta no Palacio de Versalles.
O recubrimento dos edificios mediante cubertas inclinadas xera un espazo, ás veces aproveitábel, denominado faiado. As mansardas típicas atópanse recuberta de tellas (as máis das veces en forma de escama), de lousas de xisto ou con chapas de cinc artisticamente cuñadas.
Por extensión, aplícase tamén o termo mansarda coma apelativo do propio faiado.
A casa tradicional galega poucas veces tiña unha cuberta con pendente de abondo para formar un faiado habitábel. Ao longo do século XX construíronse casas de cubertas de máis pendente para formar faiados, moitas veces con lucernarios. A finais de século comezaron a agromar as cubertas crebadas (non tradicionais en Galicia) para aproveitar máis espazo nos faios. A lei galega de construción non permite as cubertas crebadas nin a abertura de lucernarios ou mansardas nas cubertos agás as tipo velux.
Cubewano

Un cubewano, chamado tamén obxecto clásico do cinto de Kuiper (en inglés, classical Kuiper belt object, CKBO), é un obxecto transneptuniano que evoluciona no cinto de Kuiper.
Estes obxectos localízanse a gran distancia de Neptuno e non están controlados polas forzas gravitacionais nin deste planeta nin doutros. As súas órbitas, non obstante, mantéñense estables por ser case circulares como as dos planetas; a esta similitude cos planetas débese o nome de obxectos "clásicos" do cinto de Kuiper. O seu raio de revolución medio localízase entre as 42 e as 48 UA. A teoría da súa formación é idéntica á dos planetas, por acreción lenta de materia do disco protoplanetario. Porén, a baixa densidade de materia detectada nesa rexión leva a algúns científicos a imaxinar que estes obxectos se formaron máis preto do Sol para emigrar posteriormente á súa posición actual, despois da migración de Neptuno. Nome
O nome cubewano deriva do primeiro obxecto desta clase, o 1992 QB1; os seguintes obxectos desta clase denomináronse ao principio os QB1-os, e logo "cubewanos". En inglés QB-1 pronúnciase /kju: bi wʌn/. Membros da familia dos cubewanos
1992 QB1 é o primeiro obxecto transneptuniano descuberto dende a descuberta de Plutón e Caronte.
Varuna (900 km), primeiro grande obxecto transneptuniano descuberto no cinto.
Quaoar, que foi o obxecto transneptuniano máis grande coñecido ata o descubrimento de Sedna en 2003.
1998 WW31, que foi o primeiro obxecto transneptuniano binario coñecido á parte de Plutón e Caronte.
486958 Arrokoth.
(58534) Logos, sobresae por posuír un satélite, Zoé.
Cubillas de Rueda

Cubillas de Rueda é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 486 habitantes (INE 2011). Localidades
Cubillas de Rueda
Herreros de Rueda
Llamas de Rueda
Palacios de Rueda
Quintanilla de Rueda
Sahechores de Rueda
San Cipriano de Rueda
Vega de Monasterio
Villapadierna
Cubillas de Santa Marta

Cubillas de Santa Marta é un concello e localidade español da provincia de Valladolid, en Castela e León. Está situado a 25 km de Valladolid e a outros 25 da cidade de Palencia. Pertence a Denominación de Orixe Cigales. Patrimonio cultural
Igrexa de Santa María.
Ermida do Santo Cristo.
Adegas tradicionais en boa conservación.
Casas-cova
Lavadoiro e fonte tradicional situada en Las Fuentes.
Casas blasonadas.
Cubillos

Cubillos é un concello da provincia de Zamora na comunidade autónoma de Castela e León. Esténdese por unha área de 24. 73 km² onde no ano 2007 vivían 377 habitantes.
Demografía
Cubismo órfico

Orfismo ou cubismo órfico, foi un termo creado polo poeta francés Guillaume Apollinaire en 1912 para referirse ás pinturas de Robert Delaunay, relacionándoas con Orfeo, o poeta e símbolo das artes, da canción e da lira na mitoloxía grega. O termo tamén facía referencia á Sonia Terk, coñecida como Sonia Delaunay, e ó pintor checo Frantisek Kupka xunto con outros membros do Puteaux Group.
Fundado por Jacques Villon, o orfismo estaba relacionado co cubismo pero diferenciábase na súa lírica abstracción, vendo as pinturas como unha sensación de cores rechamantes. O movemento influenciou a artistas como Patrick Henry Bruce e Andrew Dasburg xunto ós membros do grupo alemán Blaue Reiter e ó movemento americano e do Synchromist. O movemento é a chave da evolución do cubismo cara á abstracción.
O Orfismo tamén está relacionado cunha antiga relixión grega nada no século 6 a. C.
Cubo

En xeometría, un cubo ou hexaedro regular é un obxecto sólido e tridimensional formado por seis caras cadradas, con tres que se xuntan en cada un dos vértices. O cubo forma parte dos cinco sólidos platónicos, é dual co octaedro e posúe simetría cúbica (ou simetría octaédrica). O hexaedro regular está formado por seis caras, oito vértices e doce arestas. Coordenadas cartesianas
Para un cubo con centro na orixe de coordenadas, con arestas paralelas aos eixes e cunha lonxitude de 2, as coordenadas cartesianas dos vértices son (±1, ±1, ±1)
mentres que o interior está formado por todos os puntos (x0, x1, x2) con −1 < xi < 1. Fórmulas
Para un cubo de lonxitude a de aresta: Dado que o volume dun cubo é a terceira potencia dos seus lados, a × a × a, a esta terceira potencia chámaselle tamén cubo, por analoxía co cadrado, que é a segunda potencia.
Cubo OLAP

Un cubo OLAP é un conxunto de datos organizados e estruturados xerárquica e multidimensionalmente. A diferenza da base de datos relacional a base de datos estruturada como cubos OLAP é un modelo multidimensional lóxico que pode ter varias dimensións e niveis de datos. Usualmente, cada cubo deriva dun subconxunto do depósito de datos. Estrutura
Os datos dentro do cubo organízanse nun nivel xerárquico, en dimensións e medidas. As dimensións son datos agrupados en categorías naturais (por exemplo Cidades, Produtos, Tempo), estas dimensións poden ter diferentes niveis de agrupación (por exemplo, o tamaño dos niveis previstos por anos, meses, días). Os niveis organízanse nunha ou máis xerarquías, xeralmente comezando polos menos refinados (por exemplo, ano), e rematando no nivel máis detallado (por exemplo, día). Os valores individuais (2009 ou o 26 de agosto de 2009) chámanse membros.
As medidas son valores que están *sumarizados e analizados. Exemplos de medidas pode ser o total de vendas e custos operativos. A información das medidas localízase nas células, e representa a intersección de cada membro coa dimensión.
Cubo de Necker

O cubo de Necker é un cubo que proporciona unha imaxe interpretada polo cerebro como unha ilusión óptica Foi publicado por primeira vez en 1832 polo cristalógrafo suízo Louis Albert Necker. Historia
O cubo de Necker é unha figura ambigua nomeada en honor de L. A. Necker, que a publicou por primeira vez na revista Philosophical Magazine en 1832. Necker era un cristalógrafo e, nos seus estudos de cristais, observou a natureza ambigua da figura que hoxe leva o seu nome. Ilusión óptica
O cubo de Necker é unha figura de liñas que pode ser interpretada de dúas formas distintas en tres dimensións. A primeira interpretación é a dun cubo coa esquina superior esquerda máis próxima ao observador, e a segunda é a dun cubo coa esquina inferior dereita máis próxima. Esta ambigüidade provoca un fenómeno de alternancia perceptiva ou multiestabilidade, onde a percepción do observador pode oscilar entre as dúas interpretacións. Bases perceptivas e psicolóxicas
Estudos de psicoloxía e neurociencia demostraron que o cerebro humano busca constantemente patróns tridimensionais en imaxes bidimensionais, o que contribúe á ilusión óptica. Ademais, a interpretación que o cerebro fai do cubo pode verse afectada por pistas visuais previas, o ángulo de visión, e a orientación da figura. A través do estudo do cubo de Necker, os investigadores poden aprender máis sobre como funciona a percepción visual e como o cerebro interpreta a información visual.
Cuboide

O óso cuboide (os Cuboideum) é un óso do pé, curto, par, de forma cúbica irregular, con seis caras: superior e inferior, laterais e anterior e posterior, das cales tres son articulares.
Encóntrase na parte externa da segunda fila do tarso.
Articúlase co calcáneo, escafoide, 3º cuneiforme e cos metatarsianos 4º e 5º, sendo estas articulacións do tipo artrodias. Caras
Cara posterior
Cara en forma de sela de montar para o calcáneo. Cara anterior
Caras interna e externa para o cuarto e quinto metatarsianos. Cara inferior
Suco oblicuo carfa a adiante e cara a dentro ocupado en ocasións polo tendón do peroneo lateral longo, o ligamento plantar longo se insire nos labios deste suco; cara a atrás presenta unha superficie aplanada que é a tuberosidade do cuboide, onde se sitúa o tendón do peroneo lateral longo. Cara interna
Articúlase co cuneiforme e ás veces co escafoide.
Cuboku

Cuboku é o nome dunha variación do Cubo de Rubik no que en cada cara está os números do 1 ao 9 como nunha grella dun Sudoku. Isto fai que a resolución do cubo sexa un pouco máis difícil que a dun cubo de Rubik convencional porque cada número debe ir no seu lugar adecuado e os cubiños do centro deben ter tamén a orientación correcta. Os demais cubiños alinearanse unha vez que estean na súa posición exacta como se fose un cubo de Rubik común.
Esta variante está dispoñible nos tamaños 3×3×3 e 4×4×4. O que merca o cuboku acostuma notar que realmente non é un cubo de Rubik con números escritos nel. Se o cubo está coloreado de maneira que este pode ser resolto tan só mirándolle ás cores, non é un cuboku. Descrición
O deseño das pezas do cubo de Rubik permite xirar as súas caras sen que o cubo se desarme, e para buscar a súa solución hai que conseguer que cada cara sexa dunha mesma cor. No cuboku as caras dunha mesma cor foron substituídas por rexións de sudokus. Se se observa a cara superior do cuboku observarase que non pode ser un sudoku, posto que hai números que se repiten na mesma fila ou columna, o que vai en contra da principal regra dos sudokus. Os números do cuboku
Un cuboku está formado por 27 cubiños, 26 visibles e un deles oculto (como no cubo de Rubik). Hai 8 cubiños de esquiña, que mostran 3 caras ao exterior.
Son 12 os cubiños con dúas caras visibles.
No centro de cada unha das 6 caras do cuboku hai un cubiño que só mostra unha cara ao exterior.
Cada cara dun cubiño mostra unha rexión dun sudoku, o que implica que o cuboku contén 54 rexións coas que se forman 6 sudokus principais.
O número de sudokus posibles, sen ter en conta a orientación das rexións, non está calculado e é o reto do cuboku.