proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Colexio Fingoi

O Colexio Fingoi é un centro de ensino privado da cidade de Lugo, cuxo primeiro director foi Ricardo Carvalho Calero. Historia
Foi fundado no ano 1950 polo empresario Antonio Fernández López, acolléndose á Lei de Centros Experimentais que permitía poñer en marcha unha serie de reformas de tipo pedagóxico. Nos Estatutos deixa deseñado un Modelo Pedagóxico centrado nos Ciclos da Natureza, científico, de coeducación, de ensino globalizado e personalizado, natural, experimental e experiencial que require dun profesorado implicado e comprometido coa reflexión sobre a práctica para ir dando resposta ás diferenzas individuais e ás novas necesidades e retos educativos de cada momento con afán innovador.
Tivo como primeiro director a Ricardo Carvalho Calero, e como profesores a Anxel Xeán, José Cabanillas, Vicente Devesa, Chicha Fernández, Ana María Pardo Múgica, Luís Gómez Pacios, Carlos Varela Veiga, María Luisa Pumariño Vilela e tamén a Xosé Luís Méndez Ferrín, Bernardino Graña, Arcadio López Casanova.
O colexio formaba parte dun proxecto cultural máis amplo, o denominado "Centro de Estudos Fingoi", onde se concedían bolsas para investigación e estudo da cultura galega. Para dignificar a cultura galega e introducila na escola, desde os anos corenta organizou Cursos de Formación para mestres rurais.
No mes de xuño de 2010 tiveron lugar os actos de celebración do 60 aniversario da fundación do colexio. Arquitectura
O edificio principal foi deseñado polo arquitecto galego Manuel Gómez Román.
Colexio Oficial de Médicos de Pontevedra

O Ilustre Colexio Oficial de Médicos de Pontevedra (coñecido tamén coas siglas CMPONT) é unha corporación de carácter profesional de dereito público que foi constituída en Pontevedra o 15 de outubro de 1898. Está integrada na Organización Médica Colexial de España (OMC). Ten dúas sedes, unha na cidade de Pontevedra e outra en Vigo. Xunta directiva
O organigrama da xunta directiva está formada, en 2016, polos seguintes membros: Presidente: Luis María Campos Villarino
Vicepresidente primeiro: Isidro J. Lago Barreiro
Vicepresidente segundo: Manuel Rodríguez Piñeiro
Vicepresidente terceiro: Jaime Gonzálvez Rey
Vicepresidente cuarto: Jorge Nogueira Dios
Secretario Xeral: Pedro Silva Arochena
Tesoureira: María Concepción Almansa
Colexio Oficial de Podólogos de Galicia

O Colexio Oficial de Podólogos de Galicia (cuxo acrónimo é COPOGA) é unha entidade de dereito público con personalidade xurídica propia e plena capacidade para o cumprimento dos seus fins creada pola lei 2/1996, do 27 de decembro, por decisión unánime na Asemblea Xeral da Asociación Galega de Podoloxía. Obxectivos
Os seus obxectivos básicos son a promoción progresiva e xeral do desenvolvemento da podoloxía e a defensa os intereses xerais dos seus colexiados; comprometéndose coa súa representación e defensa, así como tamén, coa ordenación da podoloxía, a loita contra o intrusismo, a promoción da formación, e o coidado polo cumprimento das normas éticas e deontolóxicas.
Colexio dos xesuítas de Camposancos

O Colexio Apóstolo Santiago dos Padres Xesuítas, na Pasaxe (Camposancos, A Guarda) hoxe en ruínas, foi xermolo das universidades de Deusto e Comillas. Historia
Situado á beira do río Miño, preto da desembocadura. Foi fundado en 1875, se ben tivera antes a súa sede en Anceis (Cambre), e o seu primeiro director foi Tomás Gómez Carral. Por primeira vez en España, os xesuítas intentaban instituír unha universidade privada. O colexio chegou a contar cun prestixio enorme ata o punto que del xurdiron dúas notables institucións como a Universidade de Deusto e a Universidade Pontificia de Comillas. Entre os profesores máis destacados estivo Baltasar Merino e entre os alumnos avantaxados que saíron do colexio están o político pontevedrés Manuel Portela Valladares, que chegaría a ser ministro e presidente do goberno coa república; José María Montenegro Soto; Ramón María Aller; Xosé Franco Montes; Antón Losada Diéguez, Alejo Diz Jurado, Javier Bugallal Pérez de Castro; Manoel de Oliveira ou Javier Ozores Pedrosa.
En 1916 os ocupantes trasládanse a Vigo e ceden as instalacións a xesuítas portugueses, procedentes dun colexio de Lisboa, porén baixo o mandato da Segunda República a orde dos xesuítas foi expulsada e o centro pasou a ser un sanatorio.
Campo de concentración
O recinto, convertido en hospital, empregouse, entre 1938 e 1941, durante a Guerra Civil Española e a posguerra, como campo de concentración e acolleu prisioneiros políticos e combatentes do exército republicano. Habilitado como centro de reclusión a finais de 1937, chegou a estar ocupado, en 1938, por 1066 reos, cando a capacidade (segundo informe oficial do réxime franquista) era de 868 presos. As fontes diverxen en torno a poboación reclusa que pasou por el, pero oscila entre os 2000 e os 3000 presos.
En 1943 volveu ser un centro de ensino dos xesuítas, aínda que non retornou ó esplendor anterior e pechou as aulas en 1959.
Tralo abandono
No ano 2007 estreouse o documental Memorial de Camposancos, de José Ballesta de Diego (Vigo, 1964), que conta a historia do centro.
Dada a súa privilexiada posición na foz do Miño, houbo un proxecto dunha construtora propiedade do exfutbolista Valery Karpin, para converter o edificio nun complexo turístico de luxo.
Colexio electoral (concepto)

Este artigo é sobre o concepto de colexio electoral. Para ver información sobre o edificio, consulta Colexio electoral (local) O colexio electoral é o conxunto de persoas encargado de elixir un determinado representante político mediante o sistema de sufraxio indirecto.
No sistema de sufraxio indirecto os votantes non elixen directamente o candidato senón electores, que á súa vez teñen a misión de escolleren o candidato. Unha vez escollidos os electores deben formar un colexio electoral para proceder a votar, e eventualmente negociar e deliberar, co fin de determinar cal será en definitiva o candidatos elixido.
A forma de elixir os electores pode variar desde un sistema de maioría, onde todos os electores correspóndenlle ao partido gañador; un sistema de maioría e minoría, onde os electores se dividen entre a primeira e a segunda minorías; ou un sistema de representación proporcional.
Nalgunhas lexislacións os electores están obrigados a votar o candidato do partido que representan, pero noutras non. É posíbel mesmo, como sucede nos Estados Unidos que nun mesmo colexio electoral convivan ambos tipos de electores.
En xeral as maiorías que se forman no colexio electoral non coinciden exactamente coas maiorías formadas polo voto dos cidadáns. Esta diferenza abre a posibilidade de que un colexio Electoral elixa un candidato diferente do que resultou máis votado na elección popular.
Colexio electoral (local)

Este artigo é sobre un espazo físico para a realización de votacións. Sobre o concepto de colexio electoral, consulte o artigo correspondente. Un colexio electoral é un edificio, habitualmente de carácter público, onde se realizan as votacións dunhas eleccións. Os colexios electorais poden acoller varias mesas electorais.
A tipoloxía dos colexios electoral é variada: en Galicia son frecuentes as escolas, casas do concello e demais edificios públicos, pero en lugares pequenos onde non existe esta infraestrutura básica, poden usarse propiedades particulares: garaxes, pendellos etc. No Reino Unido, son frecuentes os colexios electorais localizados en igrexas, porque esas teñen numerosas dependencias anexas destinadas á realización de reunións.
Os colexios electorais acostuman ter: a lista exposta do censo, unha ou varias mesas electorais, cabinas para realizar o voto de forma secreta, e un espazo para recoller as papeletas. Habitualmente os colexios están custodiados por persoal de seguridade, para protexer o dereito do voto.
Colgante da Pedra Grande de Férvedes

O colgante da Pedra Grande de Férvedes é un colgante paleolítico feito de pedra branda de forma ovalada achada no abrigo da Pena Grande de Férvedes en Xermade. Características
Ten unha sección plana cunha lixeira convexidade, presenta unha rotura do que puido ser unha perforación e no centro dunha das caras ten unha incisión recta que parte a cara en dous. Polas súas características parece ser un colgante grande de decoración simple. Polas características da industria lítica, pertence ao final da cultura magdaleniense e é, por tanto, unha das manifestacións artísticas máis antigas de Galicia cunha idade aproximada de 10000 anos.
Mide 43 x 34 x 11 mm e pesa 24 g.
Colias nastes

A Colias nastes é unha especie de insecto lepidóptero da familia Pieridae. Encóntrase no norte de Escandinavia, norte de Rusia (península de Taimyr, península de Yamal, Nova Zembla e norte dos Montes Urais), tamén en Groenlandia e Norteamérica ata as Montañas Rochosas. Subespecies
Recoñécense as seguintes subespecies: Colias nastes aliaska
Colias nastes dezhnevi
Colias nastes ferrisi
Colias nastes moina
Colias nastes nastes
Colias nastes streckeri
Coliflor

A coliflor (Brassica oleracea var. botrytis) e unha variedade de col (Brassica oleracea) da familia das Brassicaceae. Outras variedades da mesma planta son o brócoli, o repolo, as verzas ou as coias de Bruxelas, todas elas importantes hortalizas e esenciais na gastronomía galega. Existen en galego algunhas variedades dialectais coma: culliflor, culiflor e coubeflor (en portugués couve-flor).
Trátase dunha planta anual pero encóntrase no seu mellor momento entre os meses de setembro e febreiro, aínda que se pode dispor dela durante todo o ano. Parécese ó brócoli e está emparentada con el.
A planta está composta por unha cabeza redondeada, denominada masa, que é a única parte comestible, rodeada de grosas follas verdes. A cor da masa pode ser branca amarelada, verde o violeta segundo a variedade cultivada, pero se ten manchas, inflorescencias separadas ou partes brandas na masa, significa que está vella. O seu tamaño pode alcanzar os 30 centímetros de diámetro e pode chegar a pesar máis de 2 kg. Ten un sabor suave e, en ocasións, lixeiramente dulzón.
Colima

Colima é unha cidade mexicana, capital do estado de Colima. Limita con municipios de Cuauhtémoc polo norte, Ixtlahuacán polo sur, Tecomán polo suroeste; co estado de Michoacán polo sueste; co estado de Xalisco polo leste; Coquimatlán polo oeste; e Villa de Álvarez polo noroeste.
Tiña 123597 habitantes no 2005.
Colin Chapman

Anthony Colin Bruce Chapman foi un deseñador, inventor e construtor na industria automobilista. Naceu o 9 de maio de 1928 en Londres e morreu o 16 de decembro de 1982. Biografía
Fillo de Stanley Chapman, propietario do Orange Tree Pub en Richmond e do Railway Hotel Pub en Hornsey, un hostaleiro publicano, e de Mary Chapman.
No ano 1952 fundou Lotus Engineering Ltd, que é unha compañía de automóbiles deportivos. Estudou enxeñería estrutural na University College de Londres, onde se integrou a University Air Squadron e alí aprendeu a voar. Despois da súa graduación, en 1954 acudiu por un pouco tempo a Royal Air Force. Os seus coñecementos das novidosas técnicas da enxeñería aeronáutica foron vitais para alcanzar as mellores técnicas automobilísticas polas cales será recordado. Os seus fitos máis destacados na automoción, foron: O seu Fórmula One Team Lotus gañou 7 Campionatos Mundiais de pilotos e as 500 millas de Indianapolis entre os anos 1972 e 1978.
Deseñador dos Lotus Eleven, Elite e Seven.
Mellora do deseño do chasis do Vanwall, o primeiro coche británico en gañar o Grand Prix.
Arranxos do BRM P25 en seguridade cando se expuña a alta velocidade o ano en que gañou o Grand Prix.
Consegiu a entrada da súa compañía Lotus en Fórmula 1 e Fórmula 2.
Piloto de Fórmula 1 e manager dunha decena de pilotos na década de 1960, Emerson Fittipaldi, Nigel Mansell ou John Surtees entre outros.
A liña de produción de Lotus cars foi de varios centos de vehículos. Lotus foi dos grandes construtores, após a decadencia industrial dos anos 70. O propio competidor xaponés Mazda citou ao Lotus Elan de 1962 como unha inspiración directa do MX-5, un vehículo 25 anos posterior. Chapman morreu dun ataque cardíaco.
Nunha comparecencia infrecuente en 1983 o xuíz Lord Murray expresou tras a súa morte que debido as súas conclusións sobre as investigacións de posíbel malversación de 18 millóns de libras do goberno británico en axudas industriais aos proxectos de Chapman e John Z Delorean este houbera sido sentenciado a 10 anos de prisión de non ser polo seu falecemento.
Colin M. Kraay

Colin Mackennal Kraay, nado en Hampstead, Londres, o 23 de marzo de 1918, e finado en Oxford, o 27 de xaneiro de 1982, foi un numismático británico. Traxectoria
Kraay, logo da súa educación secundaria no Lancing College, en West Sussex, cursou os seus estudos universitarios de Ciencias da Antigüidade a partir de 1937 no Magdalen College, da Universidade de Oxford. Logo de acadar o primeiro grao en 1939, colaborou con Alan Wace nas escavacións de Micenas. O seu período de formación interrompeuse pola II guerra mundial, na que tivo que participar nas forzas armadas do Norte de África e en Italia. Acabada a guerra, entre 1946 e 1947 puido retomar os seus estudos en Oxford, onde en 1953 presentou a súa tese The aes coinage of Rome and its subsidiary mint in the West, A. D. 68-81. En 1948 comezou a traballar no gabinete numismático do Museo Ashmolean, dependente da mesma universidade, como responsable de moeda da Antiga Grecia na coñecida como Heberden Coin Room. Entre 1975 e 1982 ocupou alí o posto de conservador.
Kraay dedicouse inicialmente á moeda da Antiga Roma, aínda que o seu contacto coa moeda grega nas coleccións do Museo Ashmolean fixo que pasase a sentirse máis interesado nela. En 1976 publicou un resumo sobre o seu traballo coas moedas gregas dos períodos arcaico e clásico, e en 1974, xunto con Margaret Thompson e Otto Mørkholm, publicou An Inventory of Greek Coin Hoards, a obra de referencia para os tesouros gregos.
Entre 1970 e 1974 foi o presidente da Royal Numismatic Society, de Londres. Recoñecementos
1978: Medalla da Royal Numisatic Society.
1978: Membro electo da Academia Británica.
1980: Medalla Huntington, da American Numismatic Society. Publicacións
(1956): The Aes coinage of Galba Arquivado 06 de xuño de 2020 en Wayback Machine. . American Numismatic Society. Nova York.
(1956): Archaic and classical Greek coins. University of California Press. [Reimpresión: Londres, 1976. ISBN 978-0915262755]
(1962): Die Münzfunde von Vindonissa (bis Trajan). Birkhäuser. Basilea.
(1966): Greek coins. Thames and Hudson. Londres. ISBN 978-0500160107
(1968): Coins of ancient Athens. Corbitt and Hunter, Newcastle upon Tyne. ISBN 978-0900309090
(1969): Greek coins and history. Some current problems. Methuen. Londres. ISBN 978-0389010654 (1973): An Inventory of Greek Coin Hoards (con M. Thompson e O. Mørkholm). American Numismatic Society. Nova York. ISBN 978-0-89722-068-2
(1984): The archaic coinage of Himera. Centro internazionale di studi numismatici. Nápoles.
Colin Renfrew

Andrew Colin Renfrew, nado en Stockton-on-Tees o 25 de xullo de 1937 e finado en Cambridge o 24 de novembro de 2024, foi un arqueólogo británico. O seu nome vai ligado á hipótese anatólica sobre a Urheimat (patria orixinaria) dos indoeuropeos (Teoría da continuidade), segundo a cal os proto-indoeuropeos terían xurdido entre o VII e o VI milenio a. C. en Anatolia e desde alí se terían espallado, por irradiación cultural e non por migración física, cara Europa, difundindo as conquistas da Revolución agropecuaria do Neolítico. A hipótese de Renfrew oponse a alternativa kurgánica de Marija Gimbutas. Traxectoria
Renfrew despois de estudar en St Albans (Hertfordshire), entre 1956 e 1958 prestou servizo militar na Royal Air Force. Unha vez licenciado, asistiu aos cursos de Arqueoloxía e de Antropoloxía no St John's College da Universidade de Cambridge, na que se graduou no ano 1961. No 1965 defendeu a súa tese de doutoramento: Neolithic and Bronze Age cultures of the Cyclades and their external relations ("As culturas neolíticas e da Idade de Bronce das illas Cícladas e as súas relacións externas") e casou con Jane M. Ewbank.
Desde 1965 foi investigador adscrito ao departamento de Prehistoria e Arqueoloxía da Universidade di Sheffield. Entre 1968 e 1970 dirixiu escavacións arqueolóxicas en Sitagroi, Grecia. No ano 1972 obtivo a cátedra de Arqueoloxía na Universidade de Southampton, pasando a dirixir de seguido escavacións nas illas Orcadas (Gran Bretaña) e máis en Milos, Grecia. Máis tarde volveu a Sitagroi, onde traballou con Marija Gimbutas.
En 1981 foi chamado pola Universidade de Cambridge, na cal ensinou arqueoloxía até o ano da súa xubilación (2001). No 1990 tornouse director do Instituto de Investiagación Arqueolóxica "McDonald". Desde 2004 é presidente do Managing Council for the British School en Atenas. Honras
En 1991 foi nomeado "barón de Kaimsthorn", no distrito de Renfrew (Escocia).
No 2004 foi distinguido co Premio Balzan polo seu labor en Arqueoloxía. Obra publicada
The Emergence of Civilisation: The Cyclades and the Aegean in The Third Millennium BC, Londres. 1972.
Before Civilisation, the Radiocarbon Revolution and Prehistoric Europe, Pimlico, Londres. 1973. ISBN 0-7126-6593-5 An Island Polity, the Archaeology of Exploitation in Melos, con Malcolm Wagstaff (ed. ), Cambridge University Press, Cambridge 1982. The Archaeology of Cult, the Sanctuary at Phylakopi (ed. ), British School at Athens and Thames & Hudson, Londres. 1985.
Archaeology and Language: The Puzzle of Indo-European Origins, Pimlico, Londres. 1987. ISBN 0-7126-6612-5
Archaeology: Theories, Methods and Practice, con Paul Bahn, Thames and Hudson, Londres 1991. ISBN 0-500-28147-5
Loot, Legitimacy and Ownership: The Ethical Crisis in Archaeology, Duckworth, Londres. 2000. ISBN 0-7156-3034-2
Figuring It Out: The Parallel Visions of Artists and Archaeologists, Thames and Hudson, Londres. 2003. ISBN 0-500-05114-3
Prehistoric Sitagroi: excavations in northeast Greece, 1968-1970, con Marija Gimbutas ed Ernestine S. Elster (ed. ), Cotsen Institute of Archaeology, University of California, Los Angeles, 1986-2003.
Colleita

A colleita é o conxunto dos produtos do agro, ou dun produto en particular, que se recollen ao chegar a época, normalmente unha vez ao ano. Por extensión, tamén se denomina colleita á operación e ao tempo de recolectar eses froitos, sementes ou hortalizas maduras dos campos. A colleita marca o final do crecemento dunha estación, xeira ou a fin do ciclo dun froito ou cultivo en particular. O termo colleitar no seu uso xeral inclúe tamén as accións posteriores á recolección do froito propiamente dita, tales como a limpeza, clasificación e embalado do recolectado até a súa almacenaxe na granxa (no celeiro ou hórreo), ou o seu envío ao mercado de venda a por xunto ou ao consumidor.
A sincronización de plantación e recolleita é unha decisión crítica, que depende do equilibrio entre as posíbeis condicións atmosféricas e o grao de madureza da colleita. As condicións atmosféricas como as xeadas ou períodos fríos e quentes fóra de tempada poden afectar a produción e calidade.
Colleitar cedo pode evitar as condicións prexudiciais amis dar lugar a unha produción máis pobre en cantidade e calidade. A colleita serodia pode redundar nunha maior cantidade e calidade, pola contra fai máis probábel a exposición a condicións climatolóxicas non desexadas. Atinar coa data ideal da colleita ten a súa parte de xogo de azar.
Nas granxas máis cativas onde a mecanización é mínima, na recolleita, o traballo manual é máis intenso durante a época de recolección. Nas granxas grandes e mecanizadas é nesta época cando se emprega a maquinaria máis pesada e sofisticada coma a colleitadora.
Collige, virgo, rosas

Collige, virgo, rosas é unha locución latina extraída dun verso de Ausonio ou de Virxilio que significa literalmente "Colle, rapaza, as rosas". É unha incitación a aproveitar a mocidade mentres dura porque o tempo pasa e pérdese a beleza, simbolizada pola rosa. É unha variante do tópico do carpe diem, pero centrada nun aspecto concreto: a plenitude física. Tamén se relaciona co tempus fugit, xa que o tempo pasa de maneira inevitable e chega a vellez, levándose o mellor da mocidade, cousas como a beleza, que é a porta do amor, e declarando que o que fai falla facer é aproveitar o momento de máximo esplendor. Este tema foi tratado amplamente na literatura e na arte, baseándose en descricións (normalmente de mulleres) que terminan cunha incitación ao pracer. Os autores que máis o empregaron foron os poetas do renacemento e do barroco, como, por exemplo, Garcilaso de la Vega, no seu soneto XXIII. O que ps autores tentaban era volver aos modelos clásicos na lírica e, por tanto, tomaban como referencia principios latinos ou gregos (como esta frase), pero aplicadas á súa época; no renacemento facíase énfase na importancia de gozar, cunha mentalidade antropocéntrica contraposta ao teocentrismo medieval (que convidaba a esquecerse do corpo pecador) e, no barroco, en cambio, subliñábase máis o pesimismo do inevitable que é o paso do tempo.
Collins Bird Guide

O Collins Bird Guide é unha guía de campo de paxaros do Occidente Paleártico.
Os seus autores son Lars Svensson, Killian Mullarney, Dan Zetterström e Peter J. Grant, e está ilustrado por Killian Mullarney e Dan Zetterström (con dous debuxos de paseriformes norteamericanas proporcionados por Larry McQueen). Foi descrito como "indiscutiblemente a guía de campo de maior calidade nunca producida", e "o último gran libro de paxaros do século XX".
Foi publicado orixinalmente en sueco e danés en 1999, e en inglés en tapa dura no mesmo ano, e máis tarde en tapa branda. Tamén foi producida unha edición inglesa en gran formato, así como unha edición alemá e holandesa. A primeira edición foi traducida a 14 linguas europeas, incluíndo español, portugués, francés, holandés e alemán. Unha segunda edición, revisada e ampliada, foi publicada en xaneiro de 2010. Unha serie de actualizacións e correccións foron feitas en 2015, sen cambio no número de edición.
A cuberta da primeira edición, en tódolos formatos, amosa unha curuxa común. Na segunda edición foi substituído por un carrán ártico.
Once páxinas de material introdutorio está seguido do contido principal do libro: 366 páxinas de texto e debuxos a cor. O texto para cada especie dá notas breves do estado, seguidas dunha sección detallando a identificación, e conclúe cunha sección sobre o canto. Acompañando á maioría das fichas de especies hai un pequeno mapa a cor amosando as zonas de cría, invernada e gama migradora.
A guía tamén está dispoñíbel como aplicación de pago, para dispositivos iPhone e Android. A aplicación inclúe todo do texto e imaxes da edición impresa, así como rexistros de son. Poden mercarse paquetes de datos adicionais por separado; o primeiro paquete é un conxunto de mapas de distribución para 271 especies, do Bird Atlas 2007–11 da British Trust for Ornithology.
Tódalas versións cobren Europa, as illas do Atlántico Norte, gran parte do Norte de África e o Oriente Medio.
A maioría das especies cubertas na parte principal da guía teñen cría regular, invernada ou migración na súa área de cobertura, a pesar de que tamén se incluíu algunha especie accidental. Hai seccións adicionais dando información breve de (a) especies accidentais e (b) especies de crianza introducidas e especies citadas só como escapadas.
Collinstown

Collinstown en irlandés Baile na gCailleach é unha vila do condado de Westmeath, situado a 18 km ao nordeste da cidade do condado Mullingar. Collinstown é unha parroquia católica e conta con case 700 habitantes.
Collège Calvin

O Collège Calvin, ou Instituto ou Colexio Calvino de Xenebra, é unha institución de educación secundaria da cidade de Xenebra, no cantón do mesmo nome. Está situado no barrio de Rive, na rúa Théodore-de-Bèze n° 2. Historia
O Collège Calvin foi fundado en 1559 por Jean Calvin (Calvino) e o goberno do cantón co nome de Collège de Genève. Erixiuse sobre un antigo convento franciscano e un colexio creado en 1428. O edificio data da época da súa fundación e segue en uso. Trátase dunha das primeiras escolas públicas, gratuítas e obrigatorias fundadas no mundo e que seguen en funcionamento. A Reforma Protestante impuxo en Xenebra a obriga e a gratuidade da ensinanza en 1536, como se menciona no Muro dos Reformadores da cidade de Xenebra. Recibiu o seu nome actual en 1969 en honor de Jean Calvin, o fundador do Calvinismo (e da Escola).
O conxunto de edificios actualmente une ás súas instalacións orixinais, terminadas en 1561, dúas ás construídas no século XIX e en 1987, respectivamente. Algúns alumnos célebres
Esta escola, que aínda se continúa a coñecer como a escola en Xenebra, contou entre os seus alumnos persoas como o botánico Augustin Pyrame de Candolle, o pedagogo, escritor, pintor e debuxante Rodolphe Töpffer, o lingüista Ferdinand de Saussure, o escritor e poeta arxentino Jorge Luis Borges e Jean Henri Dunant un dos fundadores do Comité Internacional da Cruz Vermella (CICV).
Collège Stanislas (París)

O Collège Stanislas (frecuentemente chamado "Stan" polos seus alumnos) é un centro de ensino católico privado con contrato de asociación co estado francés. Fundación
Foi fundado en 1804 polo padre Claude Liautard (1774-1844) no distrito de Notre-Dame-des-Champs en París. Situación
Encóntrase desde 1847 no n° 22 da rue Notre-Dame-des-Champs, no 6º arrondissement de París. As súas entradas encóntranse nos números 6 e 28 da rue du Montparnasse. A do nº 155bis da rue de Rennes xa non se usa. Edificios e educación
Os edificios que o compoñen están incluídos no bloque formado polas rúas mencionadas, coa excepción do edificio na esquina das rúas de Montparnasse e Notre-Dame-des-Champs, construído en 1988 polo Instituto Superior de Electrónica de París. Polo tanto, a columnata de Lois XVI no Hôtel de Silène (1777) encóntrase xunto a outros edificios da década de 1960 de Jacques Barge ou máis recentes (2011). Dúas das súas portas foron catalogadas como monumentos históricos por orde do 22 de febreiro de 1926, e logo outros elementos do edificio fron ordenados á súa vez por orde do 16 de marzo de 1966.
O Stanislas é propiedade dunha sociedade anónima fundada en 1903 por antigos alumnos. Desde 1804 esta institución esrivo a punto de desaparecer varias veces. A súa permanencia como centro de educación católica débese a varios dos seus directores e exalumnos. No curso académico 2012-2013, o establecemento tiña 3400 estudantes que ían desde o xardín de infancia até clases preparatorias. O liceo é recoñecido polos seus excelentes resultados no bacharelato, a competencia xeral e nos exmes de ingreso nas grandes Escolas Técnicas e Científicas.
Colmea Dadant

A colmea Dadant, denominada exactamente colmea Dadant modificada, é a colmea estándar, máis grande que se usou nos Estados Unidos e Inglaterra. Xa non adoita empregarse nos Estados Unidos, pero existe un bo número en Gran Bretaña, gozando de certa popularidade en Europa continental. En España, é unha colmea popular naquelas rexións onde se practica a transhumancia.
É un deseño norteamericano, de Charles Dadant, estritamente de parede simple, con paso de abella superior. Os cadros Dadant para cría miden 448 mm por 286 mm. Os cadros están espazados entre si por 38 mm.
A colmea Dadant modificada é de 11 cadros na cámara de cría, pero o Irmán Adán, na Abadía de Buckfast empregou unha colmea de 12 cadros, con forma cadrada, denominada colmea Dadant de Buckfast ou en inglés Buckfast Dadant.
Colmea Smith

A Colmea Smith foi deseñada por W. Smith, un apicultor de orixe escocesa, moi célebre en Escocia. É unha colmea de estilo norteamericano, cunha cámara de cría de 463 mm por 416 mm, que emprega cadros estándares ingleses, de saíntes curtas, polo xeral con separación Hoffman. A piqueira atópase no lado longo da colmea, os cadros colócanse en perpendicular á piqueira, no que se coñece como exposición en frío. No norte do país, para lograr unha exposición en quente, adóitase modificar o chan para que teña a entrada no lado máis curto.
Colmea horizontal

A colmea horizontal é unha variante de colmea empregada para apicultura. O seu uso está recomendado en países de baixo nivel tecnolóxico, dada a facilidade da súa construción e o seu baixo prezo. Características
Actualmente a colmea horizontal é empregada con frecuencia en África, pero na Europa antiga era moi frecuente. Se ben agora non se emprega a escala industrial, non debe ser menosprezada como medio de produción de mel a escala artesanal.
En canto á exposición dos panais, atopamos que poden ser utilizados co método en frío ou en quente. Existen basicamente dous tipos de colmeas horizontais: A que ten lados verticais, chamada tamén do tipo tanzano, ou TTBH (do inglés Tanzanian top-bar hive).
A que ten lados inclinados, chamada tamén do tipo kenyano, ou KTBH (do inglés Kennian top-bar hive).
Colmea tanzana
A colmea tanzana é un caixón rectangular no cal se poden albergar 30 ou 40 cadros de tipo langstroth ou doutras medidas, como pode ser Layens ou Dadant. As dimensións verticais dunha colmea de tipo vertical aplícanse aquí en horizontal. O seu manexo non difire da colmea vertical. Para aumentar ou reducir o espazo empréganse tabiques de madeira.
Este tipo de colmeas é empregado con variantes para a cría de abellas mestras, dividíndoas con reixas excluidoras. Deste xeito pódense crear dúas cámaras de cría, unha en cada extremo, e en cada unha delas unha mestra. Os cadros centrais serven para alimento e cría de celas reais.
Vantaxes: Maior economía na construción da alza que na colmea vertical.
Facilidade de manexo da cámara de cría e dos cadros.
Facilidade para xerar novas colonias (poden trasladarse cadros a nucleiros ou alzas verticais).
Poden centrifugarse os marcos como nas colmeas verticais.
Poden pendurarse entre árbores para evitar a predación.
Desvantaxes: Non difire da colmea vertical en custos (leva cadros móbiles).
Maior dificultade para a transhumancia que as colmeas verticais.
É necesario usar cera estampada (maior custo que a colmea kenyana.
Colmea kenyana
A colmea kenyana é un caixón trapezoidal con lados inclinados 60º que pode albergar 30 ou 40 cadros. Só se empregan caros móbiles nos cabezais, reforzados con algún tipo de soporte central ou con aramios dispostos de forma circular. A construción do panal queda a cargo das abellas, polo que non hai que colocar cera estampada. O ángulo das paredes laterais busca evitar que as abellas peguen os panais aos lados da caixa.
Vantaxes: Economía na construción da alza e, sobre todo, nos cadros, para os que só se utiliza un listón como cabezal superior.
Non se utiliza cera estampada.
Facilidade no manexo da cámara de cría e dos cadros.
Poden pendurarse entre árbores para evitar a predación.
Facilmente transportable (dúas persoas pódena cargar).
Desvantaxes: Imposibilidade de centrifugar os cadros.
Maior dificultade para trasladar as colmeas en vehículos.
Menor produción de mel, porque na extracción os panais rompen.
Colmo

Este artigo trata sobre a palla, para o tipo de cuberta véxase colmado. O colmo (do latín culmus, palla de centeo) refírese á palla escollida dalgúns cereais como o centeo, o trigo, o orxo ou a avea. O colmo, ademais de servir como estrume, era tradicionalmente empregado coma material de recubrimento e impermeabilización, tanto para a construción de cubertas vexetais coma para a confección de prendas de abrigo, como as corozas.
As cubertas vexetais, chamadas colmados, utilizábanse en palleiras, alpendres, celeiros e outras construcións rústicas. Este tipo de cubertas aparecen en todos os continentes. En Europa mantéñense vivas incluso coma cubertas de vivendas na Europa atlántica, principalmente nas Illas Británicas e o noroeste da Península Ibérica: como por exemplo nas pallozas galegas e nos teitos asturleoneses, últimos vestixios das vivendas circulares con cubertas vexetais dos castros atlánticos prerromanos.
Nun contexto botánico, o termo colmo, designa o tipo de talo encontrado noutras gramíneas como a cana de azucre, o millo, o arroz e o bambú; talos nos que os nós e os entrenós son ben visibles, e poden ser ocos (bambú) ou cheos (cana de azucre).
Colo volcánico

Un colo volcánico, pitón volcánico ou neck é unha forma do relevo de forma máis ou menos cilíndrica de orixe volcánica que se crea cando a lava endurece dentro dun conduto de alimentación dun volcán por onde ascende a lava, e despois o volcán é erosionado. A súa estrutura é resistente á erosión, polo que unha vez que o cono volcánico se erosiona, este colo permanece como unha agulla ou columna relicta do cono desaparecido. Frecuentemente é o único resto que queda dunha antiga cheminea volcánica.
Non se deben confundir os colos volcánicos cos tapóns volcánicos que aparecen nalgúns volcáns activos e non erosionados, como é frecuente nos de tipo peleano, que teñen un tapón que tapa o cráter, que pode ser agudo (tipo pitón) ou abovedado (domo volcánico). Cando estes volcáns fan erupción a presión interior pode facer rebentar este tapón orixinando unha erupción na que se forman grandes nubes de piroclastos. Exemplos notables
A Torre do Demo, en Wyoming (Estados Unidos) é, probablemente, o exemplo máis característico e ben conservado dun neck ou colo volcánico e, ao estar formado por basalto, ten grandes columnas basálticas.
Nos arredores de Rhumsiki, no Camerún, hai varias decenas de colos volcánicos.
O castelo de Edimburgo está asentado sobre un colo volcánico, coñecido como Castle Rock (rocha do castelo).
Colocación do produto

A colocación do produto, tamén coñecida polo anglicismo Product placement, consiste nunha estratexia publicitaria baseada na introdución dun determinado produto ou unha marca nun soporte audiovisual.
Esta técnica xorde nos Estados Unidos dos anos 30 no eido cinematográfico cun fin narrativo que tras a segunda guerra mundial se ve truncada pola desconfianza que transmitía a publicidade.
Na década dos 70 tivo un gran prestixio pola aparición das axencias especializadas encargadas de buscar e negociar cos creadores das series e filmes.
Entre as características podemos diferenciar as seguintes: Gran exposición: os produtos son visualizados por unha gran cantidade de espectadores, xa que os soportes nos que se presentan teñen unha ampla audiencia.
Construción de percepción: créase unha idea acerca do produto na mente do espectador.
Menos intrusivo: o produto incorpórase de maneira sutil, dun xeito menos violento cara ao espectador.
Facilidade para crear un vínculo entre o produto e o público.
Non é un formato que implique unha gran investimento de diñeiro.
Podemos diferenciar dous tipos de product placement: Pasivo: non hai unha mención nin unha interacción directa co produto por parte dos personaxes. Xeralmente, este tipo desenvólvese a través de carteis ou curtametraxes.
Activo: hai unha interacción e relación directa co produto por parte dos personaxes. Esta pode clasificarse á súa vez en dous subtipos:
Por acción, cando hai unha interacción directa por parte dos personaxes pero estes non citan o produto.
Por mención, cando ademais de haber unha interacción directa por parte dos personaxes co produto, estes menciónano.
Colocación do pronome átono en galego

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. Posición por defecto
Por regra xeral, o pronome átono vai colocado sempre detrás do verbo e pegado a el. Excepcións
Hai determinadas palabras que, precedendo ao pronome, fan que o pronome se coloque diante do verbo. Neste caso o pronome non vai pegado ao verbo. Estas palabras son: As que marcan subordinación: que (aínda que, sempre que, posto que, xa que. .. ) se. .. Os adverbios de negación (non, nunca, xamais) Os adverbios de dúbida (quizais, talvez, seica, disque) Algúns outros adverbios: xa, só, ben, mal, axiña, sempre, aínda, aquí, aí, alí, máis, menos. .. Os pronomes interrogativos: onde, cando, canto, como Algúns indefinidos: ninguén, alguén, calquera, mesmo, algo, nada, bastante. .. Posición variable
Nalgúns casos o pronome pode ir diante ou detrás: Cando o precede unha preposición Nas perífrases verbais pode ir a carón do verbo principal (téñoche que dicir), despois da conxunción ou preposición (teño que che dicir) ou detrás do verbo se este está en infinitivo (teño que dicirche)
Colodión húmido

O colodión húmido é un procedemento fotográfico creado no ano 1851 por Frederick Scott Archer que supuxo un grande avance no desenvolvemento da fotografía. O método supón a utilización do colodión, unha especie de verniz que se aplica ás placas, sobre o cal se entende a emulsión química, así como unha placa de cristal transparente e puída que permite a obtención de imaxes nítidas en negativo ou, incluso, positivo.
Chámase colodión húmido porque a placa ha de permanecer húmida durante todo o procedemento de toma e revelado das imaxes. Isto supuña que os fotógrafos tiñan que levar consigo o laboratorio fotográfico a fin de preparar a placa antes da toma e proceder a revelala inmediatamente. Xeneralizouse así o uso de tendas de campaña e carromatos reconvertidos en laboratorios para os fotógrafos que traballaban no exterior. Outro dos grandes inconvenientes deste método era o da fraxilidade das placas de cristal empregadas como soporte, que en multitude de ocasións acababan raiadas ou rotas.
Co emprego deste procedemento conseguiuse reducir o tempo de exposición a un máximo de trece segundos e un mínimo dun segundo, o cal provocou unha diminución dos custos. Outra das grandes vantaxes era a estabilidade da emulsión empregada.
A súa xeneralización motivou o abandono do emprego doutros procedementos como o daguerrotipo ou o calotipo, á vez que supuxo a popularización do acceso ó mercado de imaxes de famosos por parte das clases obreiras.
Na década de 1870 o seu uso acabou sendo desprazado pola aparición da instantánea fotográfica e o carrete fotográfico. Na actualidade
Hoxe a técnica emprégase con fins artísticos e organízanse obradoiros. Algúns personaxes actuais, como a activista Greta Thunberg, foron retratados con esta técnica.
Colofón (editorial)

O termo colofón (en grego: κολοφων), en tipografía e edición de libros, designa unha nota que, no mor das veces, é atopada na parte final dunha obra e compila os detalles de impresión, responsables polo traballo, marcas tipográficas e outros datos.
Coloide

Un coloide, unha suspensión coloidal ou unha dispersión coloidal é un sistema fisicoquímico composto por dúas fases: unha continua, normalmente fluída, e outra dispersa a xeito de partículas.
Adoita estar en estado sólido, de tamaño mesoscópico (a medio camiño entre os mundos macroscópico e microscópico). Son partículas non apreciábeis a simple vista, pero moito máis grandes que calquera molécula.
O nome de coloide provén da raíz grega "kolas" que significa "que pode colar ou pegar". Este nome fai referencia a unha das principais propiedades dos coloides: a súa tendencia espontánea a se agregar ou formar callos.
Malia que o coloide por excelencia é aquel no que a fase continua é un líquido e a fase dispersa componse de partículas sólidas, poden atoparse coloides cuxos compoñentes se atopan noutros estados de agregación.
Distintos tipos de coloides segundo o estado das súas fases continua e dispersa:
Brétema, neboeiro, fume, po en suspensión, escuma de barbear, leite, mollos (maionesa), crema de mans, sangue, tinturas, tinta chinesa, pedra Pómez, aeroxeles, xel, xelatina, queixo, cristal de Rubí. .. Moitas macromoléculas en solución forman coloides, como por exemplo, proteínas globulares en solución. O citosol da célula é un coloide complexo.
Colonia (bioloxía)

Unha colonia, en bioloxía, é un termo utilizado amplamente como un grupo de seres vivos organizados baixo bases cooperativas. Descrición
Moitos invertebrados inferiores son coloniais, como moitos hidrozoos e antozoos (corais), ou os briozoos; diversos individuos, chamados zooides, viven máis ou menos fusionados e, nalgúns casos, existen diversos tipos de zooides especializados en diferentes funcións (alimentación, defensa, reprodución).
No caso dos insectos sociais como as abellas, formigas, térmites ou avispas, os individuos son independentes, pero non poden sobrevivir fóra da colonia; existen castes con especialización de traballos, así como un niño, que pode ser un formigueiro, un oco de árbore, un termitero, unha colmea rústica ou unha colmea semiartificial, como as que utiliza o apicultor. No caso das abellas melíferas cando o apicultor as traslada aos seus caixóns falamos de colmea. A colmea é a suma do material vivo (abellas), máis os caixóns onde se confinan as mesmas; na natureza, a colonia ocupa un oco dunha árbore, gretas ou cavernas en roca, ou elementos que o home construíu (recipientes, construcións, etc. ). Tipos de colonias
Colonia de organismos unicelulares
Unha colonia celular é un grupo de células con similares características, que actúan en conxunto, coa particularidade de non formar unha unidade estrutural maior ou tecido.
Esta organización obsérvase tanto en organismos unicelulares procariotas como eucariotas.
Hai colonias nas que cada unha das células desempeña todas as funcións dun ser vivo independente, noutros casos, existe un principio de división do traballo, xa que algunhas células poden diferenciarse e converterse en células reprodutoras; este tipo de colonias microbianas pódense conformar biopelículas.
Colonia de organismos pluricelulares
Colonias de animais
Unha colonia é un grupo de individuos da mesma especie relacionados que viven xuntos. Por exemplo: castores, pingüíns e mexillóns.
Os insectos eusociales como as formigas, certas abellas (abella doméstica e abellóns), térmites e certas especies de avespas viven en colonias cunha estrutura social complexa. Poden ser consideradas como superorganismos.
Colonia de abellas
A abella doméstica vive en grandes colonias, onde os individuos interactúan intercambiando alimentos e outras substancias necesarias para a súa vida, e levando diferentes actividades (defensa da colonia, alimentación da cría, procura de alimentos, etc. ). As tarefas distribúense entre as diferentes etapas que pasan as abellas obreiras.
Debido ás características do apareamento natural unha colonia de abellas é unha superfamilia (cunha nai común, a raíña) formada por varias subfamilias de obreiras (que teñen o pai en común: cada un dos abázcaros que se aparearon coa raíña). Desta maneira, nun mesmo momento, hai dentro da colonia individuos con diferente grao de parentesco.
Colonia administrativa

Unha colonia, en política, pode ser un asentamento ou forma de poboamento (dado ata o século XIX), ou un territorio suxeito á administración e goberno dun país remoto, chamado metrópole (século XIX). Nunha situación colonial, os nativos do territorio colonizado carecen de autonomía -aínda que poden estar politicamente representados en órganos gobernamentais- e están suxeitos á soberanía do goberno metropolitano. A práctica totalidade de África (salvo Liberia e Etiopía) e a totalidade de América foron colonias das potencias europeas durante séculos, ata que as guerras de independencia do século XIX no Continente Americano e o proceso de descolonización respaldado pola ONU despois da segunda guerra mundial en África, Asia e o Caribe permitiu aos territorios gañar a súa independencia. A denominación de posesións de ultramar conta cun número considerable de entidades suxeitas a un estatuto xurídico similar.
Actualmente, a colonia é xeralmente transformada administrativamente nunha posesión de ultramar: No caso dunha colonia, a poboación local, aínda que parte dela non proveña da metrópole, non goza de dereitos de cidadanía. Os procesos políticos son xeralmente restrinxidos, especialmente excluíndo as cuestións relacionadas coa independencia. Neste caso, hai colonos do país dominante e moitas veces as propiedades en mans dos pobos indíxenas do lugar son escasas. Os sistemas legais, relixiosos, etc. son tributarios e en algúns casos a poboación local foi escravizada ou aínda sometida a xenocidio.
No caso dunha posesión de ultramar, os cidadáns son formalmente iguais aos respectivos das metrópoles, permitíndose formar movementos proindependencia, pero para o logro teñen que alcanzar unha maioría, por exemplo nun referendo. Non obstante, en algúns casos os colonos da metrópole poden superar en número os indíxenas da posesión de ultramar e polo tanto é posible que o territorio non logre independencia contra os desexos dos seus habitantes indíxenas. Territorios non autónomos
En 2010 o Comité de descolonización das Nacións Unidas consideraba 16 territorios non autónomos a descolonizar: Ánguila, Bermudas, Xibraltar, Guam, Illas Caimán, Malvinas, Turks e Caicos, Illas Virxes Británicas, Illas Virxes Americanas, Montserrat, Nova Caledonia, Illas Pitcarin, Sáhara Occidental, Samoa Americana, Santa Helena e Tokelau.
As potencias que agora controlan territorios non autónomos son: Reino Unido (10): Ánguila, Bermudas, Xibraltar, Illas Caimán, Malvinas, Turks e Caicos, Illas Virxes Británicas, Montserrat, Illas Pitcarin, Santa Helena
Estados Unidos da América (3): Guam, Illas Virxes Americanas, Samoa Americana
Francia (1): Nova Caledonia.
Territorios transferidos:
España a Marrocos e Mauritania: en 1976 España transferiu a ex colonia do Sáhara Occidental ao Marrocos e á Mauritania, pero a ONU non recoñeceu este acto.
Gran Bretaña a Nova Zelandia: En 1948 Gran Bretaña transferiu a soberanía de Tokelau a Nova Zélanda, acto non recoñecido polas Nacións Unidas.
Colosas

Colosas (Κολοσσαί en grego antigo, Colossae en latín) era unha antiga cidade de Frixia, na península de Anatolia, cuxo nome pode ser unha deformación do termo colosal. A cidade estaba xunto ao río Licos, afluente do río Menderes, e situada a 18 quilómetros de Laodicea (nas proximidades da actual cidade turca de Denizli), preto da vía que unía Éfeso e o Éufrates. O lugar nunca foi escavado.
No ano -396, no transcurso das Guerras Médicas, o sátrapa persa Tisafernes foi atraído a Colosas mediante un engado e asasinado por un axente do seu rival Ciro o Mozo. Plinio o Vello afirmou que a la de Colosas daba o seu nome á flor da violeta persa. Durante o período helenístico, a cidade foi un importante centro de comercio, con todo, no século primeiro o seu tamaño e importancia reduciuse considerabelmente.
É coñecida principalmente pola epístola do apóstolo san Paulo, coñecida como Carta ou Epístola aos colosenses, carta enviada á comunidade cristiá de Colosas no ano 57 ou 62. Naquel tempo a cidade estaba baixo xurisdición romana, formando parte da provincia de Asia. Aínda que a maioría da poboación era de orixe frixia, habitaban tamén a cidade xudeus, gregos e romanos.
Ao parecer, Paulo non visitara a cidade antes de escribir a súa epístola aos colosenses, xa que expresa a Filemón na súa epístola o desexo de visitar a cidade nada máis sexa liberado de prisión. Parece ser que foi Epafrás o fundador da comunidade cristiá da cidade. A poboación entrou en decadencia, posibelmente debido a un terremoto, e as súas ruínas foron ocupadas pola cidade bizantina de Chonai ou Konia, a actual Honaz (Turquía). Chonai foi o lugar de nacemento dos escritores medievais Nicetas Coniates e o seu irmán Miguel.