proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Lipdub

Lipdub ou lip dub (do inglés "dobraxe de beizos") é unha realización dun vídeo musical realizado por un grupo de persoas que sincroniza os seus beizos, xestos e movementos cunha canción popular ou calquera outra fonte musical. Adóitase realizar nunha soa toma (plano secuencia), na que os participantes fan playback mentres soa a música nun reprodutor móbil, sen importar a calidade do son da toma porque é na edición posterior cando se incorpora a canción como banda sonora. O feito de que se trate dun plano secuencia fai moi sinxelo o proceso. Con estes vídeos, os seus autores, amais de realizaren de xeito colectivo unha experiencia creativa, moi divertida e sen complicacións técnicas, adoitan tratar de mostrar o bo ambiente nunha institución determinada: universidade, empresa etc.
Actualmente o récord mundial de máis xente participando nun lip dub é o LipDub per la independència, realizado o 24 de outubro de 2010 na cidade de Vic. Participaron 5. 771 persoas, segundo a World Records Academy. A canción escollida foi La Flama, do grupo Obrint Pas. Características
Tom Johnson, un blogueiro especialista en tecnoloxía e comunicación, describiu que as características mínimas que debía que ter un bo lip dub eran: Espontaneidade: É a característica máis importante. Non se trata de algo preparado nin con decorados.
Autenticidade: A xente e as situacións deben semellar reais.
Participativo: O vídeo mostra un grupo de persoas facendo un esforzo colectivo.
Humor: a xente mostra unha actitude divertida.
A parte disto, para poder cualificado de lip dub, un vídeo respectará certas regras: ser rodado nun só plano secuencia;
posuír unha ou varias cancións, orixinais ou reinterpretadas;
mostrar unha ou diversas persoas cantando a canción; Orixe
Jakob Lodwick, o fundador de Vimeo, encuñaba o termo lip dubbing (dobraxe de labios) o 14 de decembro de 2006, nun vídeo titulado Lip Dubbing: Endless Dream. Na descrición do vídeo, escribiu, "Ía paseando cunha canción soando nos meus auriculares, e graveime a min mesmo cantando. Cando cheguei á casa, abrino co iMovie e engadinlle un Mp3 da canción orixinal, e sincroniceino co meu vídeo. Hai un nome pra isto? Se non hai, suxiro lip dubbing. "
Lipidoma

O lipidoma é o conxunto dos tipos diferentes de lípidos das células. Os lípidos son un dos catro principais compoñentes dos organismos biolóxicos, xunto coas proteínas, azucres e ácidos nucleicos. Lipidoma é un termo acuñado no contexto das ciencias ómicas da bioloxía moderna, dentro do campo da lipidómica. Pode ser estudado usando espectrometría de masas e bioinformática así como métodos de laboratorio tradicionais. O lipidoma dunha célula pode ser subdividido en lipidoma de membrana e lipidoma mediador.
O primeiro lipidoma dunha célula que se publicou foi o do macrófago de rato en 2010. O lipidoma do lévedo Saccharomyces cerevisiae foi tamén caracterizado cunha cobertura estimada no 95%; e están realizándose estudos sobre o lipidoma humano. Por exemplo, o lipidoma do plasma humano consta de case 600 especies moleculares distintas de lípidos. As investigacións realizadas suxiren que o lipidoma dun individuo pode indicar os riscos de cancro asociados coas graxas da dieta, especialmente no cancro de mama.
Lipoamida

A lipoamida é unha amida drivada do ácido lipoico. É unha amida monocarboxílica e un ditiolano. Orixínase pola condensación formal do grupo carboxilo do ácido lipoico con amoníaco. É un metabolito que se encontra en bacterias, lévedos e animais, entre eles os humanos. O grupo carboxilo únese a unha lisina dunha proteína por medio dun enlace amida. A lipoamida é un coencima que transfire acetilos e hidróxenos no proceso de desacilación oxidación do piruvato, usado en farmacoloxia. É un cofactor esencial para encimas do ciclo do ácido cítrico, do catabolismo da glicina e de aminoácidos de cadea ramificada. É ilustrativa do papel bioquímico da lipoamida a conversión do piruvato en acetil lipoamida. Pode xerarse a partir da dihidrolipoamida por medio do encima dihidrolipoamida deshidroxenase (EC: 1. 8. 1. 4) e despois convertida en S-glutaril-dihidrolipoamida polo encima oxoglutarato deshidroxenase (EC: 1. 2. 4. 2).
Lipoatrofia semicircular

A lipoatrofia semicircular é un trastorno da graxa subcutánea que se adoita manifestar cun afundimento na cara anterior e lateral das coxas e, ás veces, dos antebrazos. Historia
O fenómeno foi relacionado por primeira vez con edificios en tres pacientes, en 1974 por dous médicos alemáns, Gschwandtner e Munzberger, e en 1981 por dous dermatólogos do ST. Bartholomew's Hospital, de Londres (Karkavitsas e Millar). Descrición
Pode estar presente tanto nunha extremidade (unilateral) como nas dúas (bilateral). Ás veces pode estar acompañada de proídos, alteracións na sensibilidade da zona afectada e no menor dos casos de molestias e dor. A enfermidade, benigna e reversible, adoita afectar as mulleres e acostuma aparecer nas coxas. A lipoatrofia semicircular afecta os oficinistas. A súa forma típica consiste nunha diminución da graxa das coxas formando un semicírculo a unha altura duns 70–75 cm, distancia que coincide coa altura media dos mobles de oficina ou por campos electromagnéticos. As forzas do campo magnético non superaban ningún valor límite recomendado; con todo, eran sempre apreciabelmente máis altas cando o posto de traballo o ocupaba un/ha traballador/a diagnosticada/o de LS.
A Generalitat de Cataluña recoñece a lipoatrofia como enfermidade laboral, a pesar de que aínda se están estudando as súas causas. Ten que ver coa contorna laboral, a baixa humidade relativa, as mesas con estruturas metálicas, con cantos a unha altura entre 70–75 cm e sen toma de terra, cousa que favorece as descargas electrostáticas.
Aínda que houbo algún caso anterior, a enfermidade apareceu en forma de gromo en febreiro de 2007 en Barcelona, e desde entón foise detectando un número maior de casos en diferentes oficinas ao longo do territorio nacional. A pesar de ser unha enfermidade bastante descoñecida, con pouca literatura científica e pouco estudada, crese que hai diversos factores (comúns alí onde houbo casos) que facilitan a súa aparición: lugares con baixa humidade relativa, mesas con estrutura metálica e descargas electrostáticas. O LS parece ser reversible. No 95% das/os empregadas/os que se xubilaban desaparecía totalmente. Diagnóstico diferencial
É importante distinguir entre a forma anular de lipoatrofia e as formas adquiridas, que se producen como consecuencia de inxeccións intramusculares ou subcutáneas.
Lipofilia

A lipofilia (do grego λίπος, 'gordo' e φίλος. 'amigo de') é a capacidade dun composto químico de disolverse en graxas, aceites e lípidos en xeral (son liposolubles) e en solventes non polares como o hexano ou tolueno. Tales solventes non polares son eles mesmos lipófilos, e o axioma de que "o similar disolve o similar" xeralmente é certo. Así, as substancias lipófilas tenden a disolverse noutras substancias lipófilas, mentres que as substancias hidrófilas ('amigas da auga') tenden a disolverse en auga e outras substancias hidrófilas.
A lipofilia, a hidrofobia e a non polaridade poden describir a mesma tendencia na participación na forza de dispersión de London, xa que os termos se usan a miúdo intercambiablemente. Porén, os termos "lipófilo" e "hidrófobo" non son sinónimos, como pode ilustrarse cos exemplos das siliconas e fluorocarbonos, que son hidrófobos pero non lipófilos (non se disolven en lípidos). Surfactantes
Os surfactantes baseados en hidrocarburos son compostos que son anfifílicos (ou anfipáticos), tendo un extremo hidrófilo que interacciona coa auga, denominado "grupo de cabeza" polar, e un extremo lipófilo, xeralmente un fragmento dun hidrocarburo de cadea longa, denominado "cola". Xúntanse en superficies de baixa enerxía, como a interface aire-auga (que rebaixa a tensión superficial) e as superficies das pingas inmiscibles en auga atopadas en emulsións de aceite en auga (que rebaixan a tension interfacial). Nestas superficies oriéntanse espontaneamente de forma natural cos seus grupos de cabeza en contacto coa auga e as súas colas pegadas entre si e fóra do contacto coa auga (como na interface aire-auga) ou disoltos na fase imiscible coa auga (por exemplo, as pingas de aceite da emulsión). En ambas as configuracións os grupos de cabeza interaccionan fortemente coa auga, mentres que as colas evitan todo contacto coa auga. As moléculas surfactantes tamén se agregan en auga formando micelas esféricas cos seus grupos de cabeza xuntos no exterior e as colas agrupadas no interior. As micelas poden manter substancias aceitosas no seu oco interior hidrófobo, o que explica a acción básica dos xabóns e deterxentes usados para a limpeza persoal, de obxectos e roupa (arrastran esas graxas). As micelas son tamén bioloxicamente importantes para o transporte de substancias graxas no intestino delgado no primeiro paso que leva á absorción dos compoñentes das graxas (maiormente ácidos graxos e 2-monoglicéridos).
As membranas celulares son estruturas en bicapa formadas principalmente de fosfolípidos, moléculas anfipáticas que teñen unha forte interacción coa auga, con grupos de cabeza cun fosfato iónico unidas a dúas colas longas alquílicas hidrófilas. Tamén conteñen proteínas.
En contraste, os fluorosurfactantes non son anfipáticos ou deterxentes porque os fluorocarbonos non son lipófilos.
A oxibenzona, un ingrediente común de cosméticos usado a miúdo en cremas protectoras solares, é especialmente penetrante porque non é moi lipófilo. Un 0, 4% a 8, 7% de oxibenzona pode ser absorbido despois dunha aplicación tópica desas cremas protectoras, tal como se mide nas excrecións urinarias.
Lipoma

Un lipoma é un tumor benigno composto de tecido adiposo (corpo graxo). É a forma benigna máis común de tumor de tecido mole. Os lipomas son brandos ó tacto, móbiles, e xeralmente non causan dor. A maioría dos lipomas son pequenos (menos dun centímetro de diámetro) pero poden medrar ata os seis centímetros. Lipomas son comúns en adultos entre os 40 e os 60 anos de idade, pero poden aparecer tamén en mozos e nenos. Algúns estudos sosteñen que poden transformarse en malignos, mentres que outros din que esa teoría non está convincentemente documentada.
Lipoproteína

Unha lipoproteína é un complexo formado por elementos proteicos e lipídicos, que se manteñen unidos por enlaces non covalentes, que se encontra no sangue. Cada unha das lipoproteínas posúe unha masa molecular, estrutura e densidade características. Á porción proteica da lipoproteína denomínase apolipoproteína. A súa misión é transportar os lípidos insolubles polo sangue.
En xaxún hai catro lipoproteínas, denominadas en función da súa densidade: Lipoproteína de alta densidade (High density lipoprotein ou HDL)
Lipoproteína de baixa densidade (Low density lipoprotein ou LDL). Nalgúns casos é denominada LDL 1
Lipoproteína de densidade intermedia (Intermediate lipoprotein ou IDL). Nalgúns casos é denominada LDL 2
Lipoproteína de moi baixa densidade (Very low density lipoprotein ou VLDL).
Tras a comida, áchase outra, o quilomicron, que transporta os triglicéridos dende o intestino delgado ata o sangue venoso por medio do conduto torácico.
Ademais destas, moitos encimas, transportadores, proteínas estruturais, antíxenos, adhesinas e toxinas son lipoproteínas. Lipoproteínas transmembrana
Algúns proteolípidos transmembrana, especialmente os que se encontran en bacterias, denomínanse lipoproteínas, pero non están relacionadas coas partículas lipoproteicas do plasma antes mencionadas. Estas proteínas transmembrana son difíciles de illar, xa que están estreitamente unidas á membrana lipídica, e adoitan necesitar lípidos para mostrar a súa verdadeira estrutrua e poden ser insolubles en auga. Xeralmente son necesarios deterxentes para illalas das membranas ás que está asociadas.
Lipopéptido

Un lipopéptido é unha molécula que consiste nun lípido unido a un péptido. Poden autoensamblarse orixinando diferentes estruturas. Moitas bacterias producen estas moléculas como parte do seu metabolismo, especialmente as dos xéneros Bacillus, Pseudomonas e Streptomyces. Certos lipopéptidos utilízanse como antibióticos. Outros lipopéptidos son agonistas de receptores de tipo Toll. Certos lipopéptidos poden ter fortes actividades antifúnxicas e hemolíticas. Demostrouse que a súa actividade está xeralmente ligada a interaccións coa membrana plasmática, e compoñentes esterois da membrana plasmática poderían exercer un importante papel nesta interacción. A tendencia xeral é que engadir un grupo lipídico de certa lonxitude (normlmente C10–C12) a un lipopéptido fai incrementar a súa actividade bactericida. Os lipopéptidos cun gran número de átomos de carbono, por exemplo 14 ou 16, na súa cola lipídica teñen normalmente actividade antibacteriana, así como actividade antifúnxica.
Os deterxentes lipopéptidos están compostos de anfífilos e dúas cadeas alquilo que están localizadas na parte final do esqueleto peptídico. Foron deseñados para imitar a arquitectura de membranas nativas nas cales dúas cadeas alquilo dunha molécula lipídica interaccionan de fronte co segmento hidrófobo da membrana. Exemplos
Bacilomicina
Daptomicina
Equinocandina (por exemplo, caspofunxina)
Iturina A
Micosubtilina
Surfactina
Liptornis

Liptornis hesternus é unha especie de ave fósil de afinidades incertas. Foi descrita polo paleontólogo arxentino Florentino Ameghino en 1894 a partir de vértebras cervicais datadas no Mioceno medio da Patagonia. Daquela foi relacionado cos Pelecanidae, aínda que isto é cuestionable. Nunha revisión paleontolóxica feita en 1933, Lambrecht relacionouno coa superfamilia Sulides sen clasificalo nunha familia. Un estudo posterior suxeriu clasificalo na familia Anhingidae.
Lira (constelación)

Lyra ou Lira é unha constelación pequena pero facilmente identificable pola súa estrela Vega que é o vértice do denominado "triángulo de verán" (as outras dúas estrelas son Deneb, na constelación Cisne e Altair, na Aguia). Mitoloxía
Segundo a mitoloxía grega, tratase da lira das Musas, que foi inventada por Hermes, este deulla a Apolo, quen lla cedeu ó músico Orfeo, fillo da musa Calíope, para que deleitase á humanidade coa súa música. Cando Orfeo morreu a mans das bacantes de Tracia, a súa lira foi colocada por Zeus entre as constelacións. Obxectos Notables do espazo profundo
Cabe destacar M57, unha das nebulosas planetarias mellor estudadas cunha magnitude total de 8. 8, chamada tamén nebulosa do anel de Lyra estimase que ten entre 6. 000 e 8. 000 anos de idade; o cúmulo globular M56 a unha distancia de 32. 900 anos luz e un diámetro de 85 anos luz; así coma NGC 6791, un cúmulo aberto rico que conta con aproximadamente 300 estrelas. Tamén menciona-los casos das estrelas variables RR Lyrae e Beta Lyrae, que teñen dado nome a dous tipos de variables distintas: a primeira de período curto e a segunda de tipo 'eclípsante'. Estrelas principais
α Lyr (Vega): unha brillante estrela azulada situada a uns 27 anos luz da Terra de magnitude 0, 03 que pode verse no cénit durante as noites de verán, é a quinta estrela en brillo do firmamento e a segunda do hemisferio norte (despois de Arcturus); a súa clase espectral é A0 V e fica a unha distancia de tan só 25, 3 anos luz.
β Lyr (Sheliak): un grupo de binarias eclipsantes que ademais dan nome a este tipo de estrela variable, as variables Beta Lyrae (3. 45m, pertence a clase espectral B8 II).
γ Lyr (Sulafat): a estrela principal deste sistema estelar múltiple é de magnitude 3, 24e clase espectral B9 III.
En torno á estrela Delta2 Lyrae existe un pequeno e novo cúmulo de estrelas dispersas, Stephenson 1, formado por uns 240 astros de diversos tipos espectrais e cores entre magnitudes 8 e 14; Delta2 é tamén unha estrela variable vermella (espectro M4 II) de pequena amplitude. En febreiro do 2008 investigadores españois (do Observatorio Astronómico de Cáceres) descubriron que unha das súas estrelas, BD +363317, é un sistema binario eclípsante cun período de 4, 30216 días.
ε Lyr: coñecida coma a estrela cuádrupla, ou tamén chamada "a Dobre Dobre" por que cada unha das súas compoñentes máis brillantes están moi pechadas sobre si (moi próximas ás súas respectivas compañeiras).
ζ Lyr, é unha estrela dobre fácil de ver cuns prismáticos, está formada por un astro de magnitude 4, 3 e outro de magnitude 5, 7 separados por unha distancia de 44".
RR Lyr, é unha estrela variable que dá nome a este grupo de astros púlsantes de curto período (Estrelas RR Lyrae).
Kuiper 90 tamén coñecida coma 17 Lyrae C (Gliese 747AB), é unha anana vermella preto de 17 Lyrae, está a 26 anos luz da Terra, o seu período é de 5 anos e ten unha magnitude de 11, 26 na banda V.
Lira italiana

A lira italiana (en italiano: lire) foi a moeda oficial de Italia desde 1861 ata o ano 2002. Entre 1999 e 2002 coexistiu co euro, sendo substituída definitivamente por este. A taxa de cambio fixa final foi de 1 euro 1936, 27 liras italianas (ITL). A lira tamén foi a moeda oficial do Reino Napoleónico de Italia entre 1806 e 1814. O termo provén do valor do peso físico dunha libra de prata de alta pureza, gardando unha directa relación coa libra esterlina; nalgúns países, como Chipre e Malta, as palabras liras e libra foron empregadas como se fosen sinónimos, antes de que o euro fose aprobado no 2008 naqueles países. Historia
A lira data desde antes de Carlomagno. Ao igual que a libra esterlina, representaba unha libra peso de prata, e equivalía a 20 soldi o 240 denari. Antes da unificación italiana, moitos dos estados italianos xa empregaban a lira coma a súa moeda oficial.
No ano 1807, o Reino Napoleónico de Italia, que ocupaba o norte da actual Italia, presentou á lira como a súa moeda. Ao igual que o franco francés, estaba dividida en 20 soldi ou 100 centesimi. Esta lira estivo en circulación ata que o reino caeu en 1814. Trala creación do Reino de Italia baixo o goberno de Vítor Manuel II en 1861, unha lira estableceuse en, 4, 5 gramos de prata ou 290, 322 miligramos de ouro. Isto foi unha continuación directa das liras empregadas no Reino de Sardeña. Outras moedas que substituíron a lira italiana foron o florín da Lombardía, a piastra de Dúas Sicilias, o florín de Toscana, o escudo do Vaticano, e as liras de Parma. No 1865, Italia formou parte da Unión Monetaria Latina, establecéndose unha igualdade entre o seu valor e o do franco francés, o franco suízo e o franco belga.
A primeira guerra mundial acabou coa Unión Monetaria Latina, traducíndose isto nun aumento dos prezos en toda Italia. A inflación foi freada polo xefe do estado e ditador Benito Mussolini, quen o 18 de agosto de 1926, estableceu que o tipo de cambio entre as liras e a libra esterlina sería de £1
90 liras, aínda que a taxa de cambio real estivera próxima ás 140-150 liras por libra. En 1927 un dólar estadounidense equivalía a 19 liras. Este cambio perdurou ata 1934, cunha taxa de cambio separada para os turistas, de US$1
24, 89 liras. No ano 1939, o cambio oficial foi de 19, 8 liras por dólar. Logo da invasión dos aliados a Italia en xuño do 1943, o tipo de cambio fixouse en US$1
120 liras (1 libra esterlina
480 liras), reducido a 100 liras ao mes seguinte. Nas zonas ocupadas por Alemaña, o tipo de cambio fixouse en 1 marco
10 liras. Ao rematar a guerra, o valor da lira flutuou, ata fixarse en US$1
575 liras dentro do sistema Bretton Woods en novembro de 1947. O 21 de setembro de 1949 foi depreciada a 625 liras por dólar. Esta taxa mantívose ata o final do sistema Bretton Woods na década de 1970. Nos anos seguintes sucedéronse varios episodios inflacionistas até que a lira foi substituída definitivamente polo euro.
Lira italiana napoleónica

A lira italiana napoleónica foi, xunto co franco francés, a moeda oficial do Reino de Italia baixo o poder napoleónico, entre 1806 e 1814. Historia
Contexto histórico-numismático
De xeito análogo ao caso de Francia, a moeda baseada no vello sistema diñeiro, o soldo e a libra —chamada lira en Italia— mantívose vixente ata o século XVIII. Co éxito da Revolución Francesa e o nacemento da I República, o 7 de outubro de 1793, intentouse introducir en Italia unha nova moeda decimal con base na republicana francesa, cunha unidade de 9 gramos de prata fina. Francia cambiou a súa moeda nacional o 7 de abril de 1795, pasando da libra tornesa ao franco francés, que quedou regulado definitivamente pola Lei do 7 de abril de 1803. O franco debía ser de 900 milésimas de prata e cuñaríanse tamén moedas de 20 francos de ouro, igualmente de 900 milésimas, cun peso teórico de 6, 251612 g, creando así un sistema bimetálico cunha relación entre o ouro e a prata de 1: 15, 5.
En 1796, co inicio da Campaña de Italia dirixida por Napoleón Bonaparte, o nacemento das "repúblicas irmás" e a conquista de Italia, as moedas utilizadas na Península Itálica sufriron unha transformación. No Reino de Sardeña, substituído no período napoleónico pola República Subalpina, o escudo piemontés foi substituído polo franco e, mediante un decreto do 13 de marzo de 1801, ordenouse a emisión de moedas de 5 e de 20 francos desta república. A moeda de 5 francos seguía as prescricións establecidas en Francia en 1795, en tanto que a de 20 francos, cuñada en homenaxe da batalla de Marengo, se cuñou cuns parámetros de tamaño diferentes, que se oficializarían dous anos despois, mediante unha lei de 1803. Na República Lígur reorganizouse a moeda coa introdución dun novo sistema baseado na lira xenovesa; no Reino de Etruria a situación seguiu a ser confusa e arraigou a cuñaxe do florín do Gran Ducado de Toscana; finalmente, no Reino das Dúas Sicilias mantívose a piastra ata 1812, cando Joachim Murat introduciu a nova lira napolitana, copia fiel do franco francés e que se mantivo en circulación durante tres anos.
O nacemento da lira italiana
Na Italia noroccidental Napoleón creou en 1805 o chamado Reino de Italia, que polo Decreto do 21 de marzo de 1806 pasou a dotarse dunha nova moeda, intercambiable co franco francés á par, a lira italiana. Cuñáronse en cobre moedas de 1, 3 e 5 centésimos, en billón a de 10 centésimos, en para as de 25, 50 e 75 centésimos, e 1, 2 e 5 liras, e en ouro de 20 e 40 liras, todas elas cos pesos e coas medidas establecidas pola citada lei de 1803. Moedas
Todas estas moedas foron deseñadas e gravadas polo escultor e medallista boloñés Luigi Manfredini (1771-1840), e da súa produción encargáronse as cecas de Boloña, Milán e Venecia.
Lira sanmarinesa

A lira sanmarinesa (en italiano: lira sammarinese, plural: lire sammarinesi) foi a divisa oficial de San Marino desde 1865 até a introdución do euro en 2002. O seu valor estaba ligado ao da lira italiana.
A lira sanmarinesa tiña valor legal en San Marino xunto coa lira italiana e a lira vaticana, ademais de ser de curso legal en toda Italia e na Cidade do Vaticano. San Marino, aínda non formando parte da Unión Europea, grazas aos acordos financeiros con Italia, pasou ao euro no ano 2002. O país pode, por tanto, acuñar as súas propias moedas de euro.
Lira vaticana

A lira vaticana foi a divisa oficial da Cidade do Vaticano. O seu valor estaba ligado ao da lira italiana, segundo os termos dos Pactos Lateranenses de 1929. A lira italiana e a sanmarinesa eran de curso legal en toda a Cidade do Vaticano; así mesmo, a lira vaticana tiña valor legal en Italia e San Marino.
A Cidade do Vaticano, aínda non pertencendo á Unión Europea, adoptou o euro en 2002, como consecuencia dos acordos financeiros con Italia. Como todos os outros países da Eurozona, a Cidade do Vaticano pode acuñar as súas propias moedas de euro.
Lisa Angell

Lisa Angell, nada co nome de Lisa Vetrano en París o 21 de setembro de 1968, é unha cantante francesa que representará o seu país no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "N'oubliez pas".
Lisa Fonssagrives

Lisa Birgitta Bernstone, nada no condado de Västra Götaland o 17 de maio de 1911 e finada en Nova York o 4 de febreiro de 1992, foi unha modelo sueca coñecida como Lisa Fonssagrives, considerada unha das primeiras supermodelos da historia. Traxectoria
Lisa Fonssagrives naceu en Suecia en 1911, en Göteborg ou Uddevalla e creceu en Uddevalla. De nena, aprendeu pintura, escultura e danza. Pasou á escola de Mary Wigman en Berlín, onde estudou arte e danza. Tras volver a Suecia, abriu unha escola de baile. Mudouse de Suecia a París para adestrarse en ballet tras participar coa coreógrafa Astrid Malmborg nunha competición internacional e traballou como profesora privada de danza con Fernand Fonssagrives, o que a levou a facer unha carreira como modelo. Posteriormente dixo que ser modelo era "continuar a bailar". Mentres estaba en París en 1916, o fotógrafo Willy Maywald descubriuna nun ascensor e propúxolle que fose modelo de sombreiros para el. As fotografías foron enviadas á revista Vogue, e o seu fotógrafo Horst realizou probas fotográficas dela. En xullo de 1939, apareceu na revista semanal alemá Der Stern. Antes de que Fonssagrives marchase aos Estados Unidos en 1939 xa era unha top model. A súa imaxe aparecu na portada de moitas revistas nas décadas de 1930, 1940 e 1950, incluídas Town & Country, Life, Time, Vogue e Vanity Fair. Díxose dela que era "a mellor pagada, a máis eloxiada e a mellor modelo do negocio". Fonssagrives describiuse a ela mesma como unha "boa percha para a roupa".
Traballou con fotógrafos de moda como George Hoyningen-Huene, Man Ray, Horst, Erwin Blumenfeld, George Platt Lynes, Richard Avedon e Edgar de Evia. Casou co fotógrafo parisiense Fernand Fonssagrives en 1935; divorciáronse en 1949 e casou con outros fotógrafo, Irving Penn, en 1950. Converteuse en escultora na década de 1960 e exhibiu a súa obra na Marlborough Gallery de Manhattan.
Fonssagrives faleceu aos 80 anos en Nova York, sobrevivida polo seu segundo marido e os seus dous fillos, a súa filla Mia Fonssagrives-Solow (deseñadora de moda e xoias e escultora casada co investidor inmobiliario e coleccionista de arte Sheldon Solow) e o seu fillo, Tom Penn (deseñador).
A poxa da colección de fotografías de Elton John que tivo lugar en Christie's o 15 de outubro de 2004 vendeu unha foto tomada por Irving Penn da súa esposa en 1950 por 57360 dólares.
Lisardo Longueira García

Lisardo Longueira García, nado en San Pedro de Nós (Oleiros) en 1897 e finado na Coruña o 26 de xaneiro de 1938, foi un carpinteiro e político galego. Traxectoria
Coñecido polo alcume de "Ferranchín". Veciño de Pravio (Cambre), onde organizou e foi directivo dun sindicato anarquista. En xuño de 1933 foi multado polo Gobernador civil. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte. Detido en 1937, foi procesado por rebelión militar na causa 1168/37 e condenado a morte. Foi fusilado no Campo da Rata o 26 de xaneiro de 1938 con Justo Galán Barbero, José Maseda Vaamonde e Antonio Santos Fernández.
Lisardo del Río Méndez

Lisardo del Río Méndez, nado en Baralla cara a 1888, foi un político galego. Traxectoria
Veciño de Costantín. Na República foi elixido concelleiro de Neira de Xusá en xuño de 1931 e nomeado terceiro tenente alcalde na corporación presidida por Manuel Mourín Pérez. Permaneceu no cargo ata que toda a corporación foi suspendida polo gobernador civil o 12 de outubro de 1934. Volveu ser concelleiro de Neira de Xusá en xaneiro de 1936 e ocupou o posto de alcalde accidental a partir de marzo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 11 de setembro e internado no cárcere de Lugo. Saíu en liberdade o 17 de setembo. Vida persoal
Casou con Remedios Becerra Fernández.
Lissodelphis

Lissodelphis é un xénero de cetáceos odontocetos da familia dos delfínidos que comprende dúas especies que se caracterizan por careceren de aleta dorsal. Especies
Lissodelphis borealis (Peale, 1848)
Lissodelphis peronii (Lacépède, 1804)
Lista Real de Abidos

A Lista real de Abidos, tamén coñecida como a Tabela de Abidos, é unha lista dos nomes de setenta e seis faraóns do antigo Exipto, atopados nunha parede do Templo de Seti I en Abidos, Exipto. Consta de tres ringleiras de trinta e oito cartuchos (bordos que encerran o nome dun faraón) en cada liña. As dúas filas superiores conteñen nomes dos faraóns, mentres que a terceira fila simplemente repite o nome de trono de Seti I e o Nome de Sa-Ra.
Ademais de fornecer a orde dos faraóns do Antigo Reino, é a única fonte ata a data do nome de moitos dos faraóns das Sétima e Oitava Dinastías, polo que a lista é moi valorada por iso. .
Esta lista omite os nomes de moitos faraóns anteriores que aparentemente foron considerados ilexítimos, como o Hicsos, Hatshepsut, Akhenatón, Semenkhkare, Tutankhamon e Ay.
Lista Vermella da IUCN

A lista vermella da IUCN (Unión Internacional para a Conservación da Natureza) é unha lista de especies, subespecies, variedades ou mesmo poboacións de seres vivos ameazados de extinción, en graos variados, e organizada no ano 1964. É o inventario máis completo das especies animais e vexetais a nivel mundial.
Pola súa solidez científica, a lista vermella da UICN está considerada como a relación de maior autoridade sobre o estado da diversidade biolóxica.
O obxectivo da lista vermella é transmitir a urxencia e magnitude dos problemas de conservación a toda a sociedade e ás autoridades, motivando así á comunidade mundial para tratar de reducir a extinción das especies animais e vexetais. A lista vermella actualízase cada 4 ou 5 anos.
Na versión 3. 1 dos criterios e categorías da lista vermella, que é a utilizada actualmente, considera nove criterios estruturados da seguinte maneira, desde maior a menor risco (as abreviaturas oficiais proveñen do nome orixinal en idioma inglés): Extinta (EX),
Extinta en estado silvestre (EW),
En perigo crítico (CR),
En perigo (EN),
Vulnerable (VU),
Case ameazada (NT),
Preocupación menor (LC),
Datos insuficientes (DD),
Non avaliada (NE) (especie non avaliada para ningunha das outras categorías).
De maneira nominativa, as categorías VU, EN e CR integran o grupo de "especies ameazadas". A lista incorpora tamén as categorías "non avaliada" (NE) para as especies que aínda non foron cualificadas, e "datos insuficientes" (DD) para as especies das que non se posúe suficiente información para unha cualificación rigorosa.
Lista alfabética de códigos telefónicos por país

Está é unha lista de códigos para as chamadas telefónicas internacionais. Os números actuais asignounos a Unión Internacional de Telecomunicacións na súa recomendación E. 164.
O símbolo '+' diante dos códigos de cada país simboliza o prefixo de chamada internacional. Este prefixo a marcar depende do país dende o que fagamos a chamada. A UIT aprobou o 00 coma o estándar a seguir, que xa foi implantado pola maioría dos países. Por exemplo, chamando dende un teléfono localizado en Galicia, substituiriamos o símbolo '+' por '00'; para chamar ao Perú (que ten código +51) marcariamos un número do tipo ' 0051########## '. Nos teléfonos móbiles si que é posible introducir directamente o símbolo '+', no lugar do prefixo de chamada internacional.
Lista da Unión Europea de grupos terroristas

Esta é a lista de grupos terroristas aprobada polo Consello de Ministros de Exteriores da Unión Europea na posición común 2004/309/PESC.
Os grupos terroristas relatados nela concéntranse principalmente en América do sur, Oriente medio e Europa. Global
Al Qaida Europa
España
Euskadi Ta Askatasuna (ETA) e tódalas aquelas formacións consideradas do seu contorno mediante sentenza xudicial: KAS, Xaki, Ekin, Jarrai, Haika e Segi; Xestoras Pro-Anmistía, Askatasuna, e Batasuna, Herri Batasuna e Euskal Herritarrok.
Grupos de Resistencia Antifascista Primero de Octubre, (GRAPO).
Irlanda do Norte
Continuity Irish Republican Army (CIRA).
Real Irish Republican Army (RIRA).
Orange Volunteers (OV).
Ulster Defence Association (UDA), tamén chamados Ulster Freedom Fighters (UFF).
Loyalist Volunteers Force (LVF).
Red Hand Defenders (RHD).
Grecia
Epanastati Pirines.
Epanastatikos Laikos Agonas (ELA).
Dekati Evdomi Noemvri.
Países Baixos
Stichting Al Aqsa, tamén coñecidos como Stichting Al Aqsa Nederland ou Al Aqsa Nederland. Asia
Afganistán
Lashkar e Tayyaba.
Irán
Organización de Muyahidines Khalq, tamén coñecidos como Exército de Liberación Nacional de Irán, Muyahidin do Pobo de Irán ou Sociedade de Estudantes Musulmáns de Irán.
Israel
Kahane Chai, tamén coñecidos como Kach.
India
Babbar Khalsa.
Federación Internacional de Mozos Sij.
Palestina
Xihad Islámico Palestino.
Fronte de Liberación de Palestina.
Fronte Popular de Liberación de Palestina.
Fronte Popular de Liberación de Palestina - Comando Xeral.
Organización Abu Nidal, tamén denominada Consello Revolucionario de Al Fatah, Brigadas Revolucionarias Árabes, Setembro Negro ou Organización Revolucionaria dos Musulmáns Socialistas.
Brigadas dos Mártires de Al-Aqsa.
Hamas e Hamas-Izz al-Din al Qassem.
Turquía
Exército Revolucionario de Liberación Popular (DHKP).
Partido dos Traballadores do Kurdistán (PKK).
Fronte de Guerreiros do Grande Oriente Islámico (IBDA-C).
Xapón
Aum Shinrikyo, tamén denominada Verdade Suprema Aum ou Aleph. África
Exipto
Gama'a al Islamiyya.
Al-Takfir wal-Hijra. América
Colombia
Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia, (FARC).
Autodefensas Unidas de Colombia, (AUC).
Ejercito de liberación Nacional, (ELN).
Estados Unidos
Holy Land Foundation for Relief and Development. ku klux klan ].
Perú
Sendero Luminoso, (SL).
Lista da flora e fauna que leva o nome dos muiscas

Os muiscas foron un pobo indíxena que viviu nas terras altas do centro de Colombia, no Altiplano Cundiboyacense e nos vales veciños. A variación de climas e ecozonas dentro dos seus territorios fixeron dos muiscas uns labregos excelentes. Ao longo da historia, varias especies de flora e fauna foron descubertas en Colombia. Esta lista contén xéneros e especies viventes e fósiles que foron nomeadas na honra dos muiscas, a súa relixión ou os seus asentamentos.
Lista da presidencia de Malí

En Malí o presidente é xefe de estado e tamén comandante en xefe das Forzas Armadas. Esta é a lista de presidentes e xefes de estado de Malí dende o 1960.
Lista das constelacións por data de creación

A seguinte táboa organiza as constelacións actuais pola data na que foron adoptadas. Organízanse por data de creación, e dentro da súa categoría, alfabeticamente, segundo os seus nomes latinos. 1 Antigamente, as estrelas de Libra pertencían á constelación de Scorpius.
2 Algúns acreditan a creación desta constelación a Petrus Plancius.
3 Algúns acreditan a creación desta constelación ó francés Augustin Royer.
4 Algúns acreditan a creación desta constelación ó astrónomo polaco Jakob Bartsch.
5 Estas constelacións formaron parte da antiga constelación de Argo Navis.
Lista das constelacións por área

Esta é a lista das 88 constelacións modernas, organizada segundo a área que cobren de firmamento, medido en graos cadrados, determinados polos límites trazados por Eugène Joseph Delporte no 1930, por mandato da Unión Astronómica Internacional (UAI) e publicadas no Délimitation scientifique des constellations (Cambridge University Press). Antes do traballo de Delporte, os límites só foron vagamente definidos.
Delporte debuxou os límites usando as liñas verticais e horizontais de ascensión recta e declinación; Porén, fixo esta tarefa segundo a época besseliana B1875. 0, o que significa que, debido á precesión dos equinoccios, os bordos dos mapas modernos (por exemplo, para a época xuliana X2000) téñense movido un pouco, polo que xa non son liñas perfectamente verticais ou horizontais. Este desvío aumentará cós anos e séculos vindeiros. Porén, isto non altera a área que cobre cada constelación.
Amósanse os nomes latinos das constelacións. A área está dada en graos cadrados.
Lista das estatuas máis altas

Esta lista das estatuas máis altas inclúe as estatuas completadas que teñen, cando menos 50 m de alto. Os valores de altura nesta lista son medidos á parte máis alta da figura humana (ou animal), excluíndo a altura de calquera pedestal ou outra plataforma de base así como calquera mastro, chapitel, ou outra estrutura que se estende máis alto que a figura máis alta no monumento.
A definición da estatua para esta lista é un escultura de pé por si soa (en oposición a un relevo), representando unha ou máis persoas ou animais (reais ou míticos), na súa forma completa ou parcial (como un busto). As alturas indicadas son as da propia estatua e (separadamente) a altura total do monumento que inclúe as estruturas sobre as que está en pé ou sostén a estatua. Os monumentos que conteñan estatuas só se inclúen nesta lista se a estatua cumpre estes e os criterios de altura.
Lista das estrelas menos masivas

Esta é unha lista das estrelas coñecidas con menos masa. A lista está ordenada por masas solares e masas xovianas.
Esta lista inclúe ananas marróns e ananas vermellas. O fondo do nome de cada anana marrón esta en marrón, e os fondos dos nomes das ananas vermellas están en rosa para aquelas que teñan clase fría M ou clase morna M.
Pensase que as ananas marróns poden ter suficiente masa para inicia-la fusión do hidróxeno no seu núcleo cando teñen entre 75-87 masas de Xúpiter, dependendo da súa metalicidade), as estrelas realmente máis pequenas (ananas vermellas) poden ter temperaturas superficiais "frías" (por debaixo dos 4, 000 K), o que as fai difícil de distinguir das ananas marróns.
A masa da estrela non pode ser menor de 13 masas de Xúpiter, por que por debaixo dese punto crítico o núcleo non ten suficiente presión gravitatoria para inicia-la fusión do deuterio, o cal require coma mínimo unha temperatura de 1500 a 4000 K (dependendo da metalicidade), en combinación dunha masa ó redor do 7% da masa Solar.
Así pois unha anana marrón é máis pesada cun xigante gasoso pero non o suficientemente masiva para ser unha estrela. Nota:
O obxecto Cha 110913-773444 é algunhas veces mencionado coma a anana marrón máis pequena, pero a súa masa é demasiado baixa para ser catalogada coma tal (8 veces a masa de Xúpiter). É moito máis pequeno que algún planeta extrasolar coñecido. No canto sería mellor chamalo sub-anana marrón ou Planemo.
Lista das estrelas máis brillantes

As Estrelas Brillantes sono porque teñen luminosidades altas e/ou están preto do noso sistema solar. Debaixo poderás atopa-las 91 estrelas máis brillantes vistas dende a Terra en lonxitudes de onda visibles e para magnitudes menores de 2, 50. O número de estrelas ascende rapidamente conforme a magnitude é incrementada, así pois a lista podería ser máis longa. O mapa do firmamento foi trazado totalmente para magnitudes inferiores a 11 dentro das lonxitudes de onda visibles, e hoxe en día continúan as exploracións, atopando cada día obxectos máis febles.
Para pór en comparación, obxectos do noso Sistema Solar que teñen magnitudes iguais ou por debaixo 2, 50 en lonxitudes de onda visibles son a Lúa (−12, 9), Venus (−4, 6), Xúpiter (−2, 9), Marte (−2, 9), Mercurio (−1, 9), e Saturno (−0, 2).
A orde exacta da lista destas estrelas non esta totalmente definida polas seguintes razóns: As estrelas múltiples están listadas individualmente cando estas teñen unha diferenza igual ou menor de cinco. Outras listas amosan a magnitude combinada de tódalas compoñentes do sistema estelar en cuestión. Por exemplo, a magnitude combinada para Alpha Centauri sería −0. 27 (3ª), Capella sería 0. 08 (6ª), e Acrux sería 0. 77 (13ª).
Hai algunhas variacións estadísticas nos valores medidos.
Algunhas estrelas son actualmente estrelas variables (indicado con var).
Lista das estrelas máis grandes coñecidas

Esta é unha lista das estrelas máis grandes coñecidas por raio. A unidade de medida é o raio do Sol (aproximadamente 695. 500 quilómetros, ou 432. 450 millas).
A orde exacta desta lista non está completamente definida debido a dous factores: As estrelas dobres ás veces son tratadas individualmente, mentres que noutras listas son tratadas coma unha combinación de ambas.
Hai variacións estadísticas nos valores medidos.
Lista das estrelas máis luminosas

Debaixo hai disposta unha lista das estrelas máis luminosas, é dicir, unha listaxe de estrelas ordenadas decrecentemente en base á súa magnitude bolométrica absoluta (por luminosidade decrecente). A magnitude absoluta é a magnitude aparente que se supón que tería a estrela se esta estivese a 10 parsecs de distancia de nós. A magnitude bolométrica absoluta é a medida da luminosidade dunha estrela − o total de enerxía irradiada por unha estrela nun segundo.
Esta lista non está completa xa que moitas estrelas están demasiado lonxe, o cal imposibilita o seu estudo. Outras referencias doutras listas poden ser diferentes, poden estar ordenadas doutro xeito ou poden estar baseadas en estimacións baseadas en distintos métodos. Hai estrelas que son moi difíciles de observar, e son usados varios métodos de estudo, dando diferentes resultados, caso da Estrela Pistola ou de Eta Carinae que está rodeada por unha nebulosidade rica en po que absorbe a súa luz, dificultando o seu estudo (inclusive poderían nestes casos ser estrelas dobres). Mencionar que a estrela máis luminosa (40 millóns de veces a luminosidade do Sol) é moito menos luminosa que obxectos extragalácticos coma os quásares, do cales xa se coñecen varios centos. O quásar máis luminoso do que se ten coñecemento é o impresionantemente luminoso 3C 273 na constelación de Virgo. A súa magnitude aparente media é de 12, 8 (cando é observado cun telescopio), pero a súa magnitude absoluta é de −26, 7. Se este obxecto estivese a 10 parsecs de nós, aparecería no ceo case tan brillante coma o noso Sol (de magnitude aparente −26, 8). A luminosidade deste quásar é polo tanto de preto de 2 billóns (1012) de veces a luminosidade do Sol, ou ó redor de 100 veces máis da luminosidade media dunha galaxia xigante coma a nosa Vía Láctea. Tense observado que os quásares poden variar de luminosidade en diferentes períodos de tempo.
En termos de radiación gamma, unha magnetoestrela (un tipo de estrela de neutróns) chamada SGR 1806-20, tivo un inmenso estoupido que chegou no 27 de decembro do 2004. Foi o evento máis luminoso que "impactou" co noso planeta dende fóra do noso sistema solar; se os raios gamma fosen visibles, estes terían unha magnitude absoluta de aproximadamente −29, posiblemente máis brillante co noso Sol (medido polo enxeño espacial Swift).
O Estoupido de Raios Gamma GRB 971214 medido no 1998 considerase que foi até hoxe en día o evento con máis enerxía acontecido no universo, equivalente a mitos centos de supernovas. Estudo posteriores apuntan a que podería se-la enerxía procedente dunha supernova, a cal "iluminou" na dirección da Terra debido á configuración do gas circundante.
Lista das maiores cidades dos estados dos Estados Unidos de América

Esta é unha lista das maiores cidades dos Estados dos Estados Unidos de América (as capitais están en cursiva)
Lista das maiores áreas metropolitanas de Europa

Esta é unha lista das maiores áreas metropolitanas de Europa coa súa poboación de acordo a cinco fontes diferentes. A lista inclúes as áreas metropolitanas que teñen unha poboación de máis de 1 millón.
As cifras da primeira columna columna proveñen do Proxecto ESPON (European Spatial Planning Observation Network), "Estudio sobre as funcións urbanas", que define as cidades de acordo co concepto funcional de área urbana (núcleo urbano morfoloxicamente definido sobre a base da densidade de poboación). Os datos da segunda columna son da Eurostat Arban Audit (Auditoría Urbana). Na terceira columna os datos proveñen das Nacións Unidas, correspondendo a áreas urbanas. Os da cuarta columna son da Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico (OCDE) correspondente a "rexións metropolitanas". As cifras da última columna proceden do sitio web Figures citypopulation. de, correspondendo a aglomeracións urbanas. Para máis infamación véxanse os documentos da fonte orixinal. Os datos deben considerarse unha interpretación e non un feito conclúente. Lista
Dentro da Unión Europea
Lista das árbores de Galicia

A seguinte é unha lista das árbores de Galicia, só inclúe as árbores que medran de forma espontánea en Galicia excluíndo as árbores ornamentais de parques e xardíns e outros lugares, a non ser que conseguiran naturalizarse no medio galego. Tampouco se inclúen nesta lista os arbustos.
Lista das óperas máis importantes

O renacemento da presenza da ópera no mundo da música, decote grazas ás gravacións, supuxo un considerable incremento do repertorio. Antes, os teatros ofrecían sempre os mesmos títulos, limitando a cincuenta ou como moito a cen as obras que ofrecían regularmente. Porén, actualmente non para de medrar o número de óperas redescubertas que se foron incorporando aos circuítos operísticos.
Esta lista de óperas máis importantes segue o criterio dos expertos que se mostran no apartado de bibliografía consultada e pretende mostrar todas aquelas óperas que se interpretan con frecuencia, tiveron un éxito considerable na súa estrea, ou ben pasaron á historia por algún motivo que as fixo notables. As óperas da lista cobren tódolos xéneros importantes, e inclúen tódalas óperas interpretadas regularmente, a partir do século XVII as obras de Monteverdi, Cavalli, e Purcell, ata finais do século XX as óperas de Messiaen, Berio, Glass, Adams, Birtwistle, e Weir. Os comentarios que acompañan a cada ópera ofrecen unha breve explicación de por que se considerou importante. As óperas da lista aparecen por orde cronolóxica segundo o ano da súa primeira representación, ou no caso de que se estrearan moito despois da morte do compositor, a data aproximada da composición.
Lista de Capitáns Xenerais de Galicia

A lista de Capitáns Xenerais de Galicia é unha lista cronolóxica das diferentes persoas que ocuparon o cargo de Capitán Xeneral de Galicia.
Lista de Gobernadores Xerais de Australia

O Gobernador Xeral de Australia é o xefe da rama executiva do goberno federal, servindo como representante do monarca australiano (actualmente Isabel II). O cargo creouse coa adopción da nova constitución nacional o 1 de xaneiro de 1901, e foi ocupado por 26 persoas dende entón. O mandato do gobernador xeral non ten unha duración determinada, mais adoita ser de 5 anos.
Durante as dúas primeiras décadas, os gobernadores xerais foron seleccionado só polo goberno británico. Comezouse a consultar ao monarca nos anos 30. Os primeiros catro gobernadores xerais foron lords. Ronald Munro Ferguson (nomeado en 1914) foi o primeiro membro da Cámara dos Comúns que ocupou o posto, a pesar de que logo foi tamén ascendido á Cámara dos Lords. En 1920, Billy Hughes converteuse no primeiro Primeiro Ministro en ser consultado sobre nomeamento dun novo gobernador xeral. Stanley Bruce (1925) e Joseph Lyons (1935) pediron ou foilles entregada unha lista de candidatos entre os que escoller.
James Scullin (1930) foi o primeiro Primeiro Ministro de Australia que decidiu completamente un nomeamento, o de Isaac Isaacs, e converteu a Australia no primeiro dominio en ter un gobernador xeral nacido no propio dominio. En 1945, John Curtin nomeou o príncipe Henrique, Duque de Gloucester para o posto, o primeiro e único membro da casa real en ocupalo. Un segundo australiano (William McKell) foi nomeado en 1947, foi seguido doutros tres británicos, todos escollidos por Robert Menzies. O cuarto nomeamento de Menzies foi Richard Casey, quen tomou posesión en 1965. El e todos os gobernadores xerais seguintes foron cidadáns australianos. Todos os estados excepto Tasmania e Australia Meridional proporcionaron polo menos un nomeado. A primeira muller gobernadora xeral foi, Quentin Bryce, que tomou posesión en 2008.
O 16 de decembro de 2018, o primeiro ministro Scott Morrison anunciou que o próximo gobernador xeral sería David Hurley, actual gobernador de Nova Gales do Sur.
Lista de Gobernadores Xerais do Canadá

A seguinte é unha lista dos gobernadores e Gobernadores Xerais do Canadá. Aínda que o actual cargo de Gobernador Xeral do Canadá está lexislativamente cuberto baixo a Acta de Constitución de 1867, e legalmente constituído pola Patente de Letras de 1947, a institución é, xunto coa institución da Coroa á que representa, a institución unicamente canadense máis antiga que segue existindo dende o nomeamento de Samuel de Champlain en 1627. Administradores
A seguinte é unha lista de Administradores do Goberno (e xuíces do Tribunal Supremo do Canadá), que exerceron como gobernadores nomeados como resultado da morte ou ausencia prolongada do vicerrei, ou por calquera outra razón:
Lista de Illas de Kiribati

Esta é unha "lista das illas de Kiribati. A República de Kiribati consta de 32 atois, e unha illa de coral. Estas illas atópanse dispersas ao longo dos tres grupos de illas que forman Kiribati: As Gilbert,
As Illas Fénix
e as Illas da Liña.
Todas, menos a illa Cantón que ten unha baixa densidade de poboación, no grupo Phoenix están deshabitadas. As restantes Illas Phoenix son unha zona mariña protexida, son a terceira maior área mariña protexida do mundo. A táboa inclúe datos de superficie e poboación. Gilberts Oeste