proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Microanticorpo

Un microanticorpo é unha cadea curta de aminoácidos artificial, que é copia dunha parte dun anticorpo natural completamente funcional, que se corresponde coa zona do anticorpo por onde se une ao epitopo do antíxeno, onde están as rexións CDR. Os microanticorpos poden deter a infección das células por virus como o VIH in vitro. Un destes microanticorpos preparouse recentemente a partir dun anticorpo monoclonal en células de ratos, e tiña a capacidade de inactivar ao VIH in vitro.
Os anticorpos prodúceos o corpo de forma natural e xogan un papel chave na loita contra as infeccións bacterianas e víricas. Poden utilizarse para tratar infeccións utilizando inxeccións de plasma que conteñan unha gran cantidade delas (antisoros). Pero o uso de anticorpos naturais como medicinas presenta algúns problemas: só poden producilos células vivas e este proceso é difícil de controlar a escala industrial, e ademais, son moléculas grandes e ao seren inxectados non difunden doadamente polo sangue e nos tecidos onde se necesitan. Mesmo os anticorpos monoclonais que foron "humanizados" (modificouse a súa secuencia para que se parezan aos humanos) poden aínda causar unha resposta inmune. Porén, no recoñecemento e inactivación dos patóxenos só están implicadas rexións relativamente pequenas dos anticorpos, e os microanticorpos son moito máis pequenos e só imitan esas rexións, pero carecen das rexións máis longas do anticorpo que inducen a resposta.
O uso de microanticorpos podería potencialmente resolver estes problemas. Poden ser sintetizados quimicamente e o seu pequeno tamaño permite que abandonen a circulación sanguínea rapidamente e chegan aos sitios de infección nos tecidos. Tamén son pouco inmunoxénicos e non estimulan respostas inmunes no hóspede. Malia todo, a súa produción presenta algúns problemas, pero poderían chegar a ser unha importante arma para loitarmos contra as infeccións e outras doenzas.
Microchirus ocellatus

Microchirus ocellatusa, (Linnaeus, 1758) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como acedía de ollos.
Trátase dun pequeno linguado, de até 20 cm de lonxitude como máximo (de aí o nome vulgar de acedía), que habita en fondos mariños areosos ou lamacentos, entre os 20 e os 300 m de profundidade, no Atlántico centro oriental (incluído o Mediterráneo), desde o suroeste da Península Ibérica até Serra Leoa, e en Suráfrica e no Índico occidental. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita por primeira vez en 1758 polo naturalista sueco Carl von Linné (Linneo), na 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Pleuronectes ocellatus.
Sinónimos
Ao longo do tempo foi coñecida, ademais de polo nome orixinario de Linneo e polo actualmente válido, polos sinónimos seguintes:
Etimoloxía
O nome específico, ocellatus, é a forma masculina do nominativo do adxectivo latino ocellātus, -a, -um, "que ten ollos pequenos", aludindo aos catro ocelos que presenta no lado pigmentado. Características
É moi semellante, na forma do corpo, ao linguado común do que se diferencia, ademais de polo seu tamaño moito menor, sobre todo pola súa característica librea do lado pigmentado.
A coloración xeral deste lado é parda, e na parte anterior presenta algunhas manchas escuras de forma indefinida e, na posterior, catro ocelos de cor azulada e rodeados dunha liña amarela.
As aletas dorsal e anal son de cor negra ou escura coas marxea brancas.
A columna vertebral está constituída por de 40 a 43 vértebras.
A aleta dorsal está sustentada por de 62 a 70 raios; e a anal, por de 64 a 75 raios.
O seu tamaño máximo é de 20 cm, aínda que os espécimes capturados roldan tan só os 15 cm. Hábitat e distribución
É unha especie mariña, demersal, oceanódroma que habita en mares subtropicais, en fondos de entre os 30 e os 300 m de profundidade, entre os 43° N e os 4° N, , no Atlántico centro-oriental, encontrándose nas costas do suroeste da Península Ibérica, o mar Mediterráneo, a illa de Madeira, as illas Canarias, Senegal, Ghana, Guinea-Bissau e Serra Leoa, e nas do océano Índico occidental, desde a antiga provincia de Natal (Suráfrica), até as costas occidentais da India. Pesca
Microchirus ocellatus é obxecto de pesca nas zonas 27, 34 e 37 (nordeste do Atlántico, Atlántico centro-leste e Mediterráneo e mar Negro, respectivamente).
Microchirus theophila

Microchirus theophila, (Risso, 1810) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como acedía xudía.
Trátase dun pequeno linguado (de aí o nome vulgar de acedía), que habita en fondos mariños areosos ou lamacentos do Atlántico oriental, especialmente en augas de Mauritania e as illas Canarias, estendéndose polo norte até Portugal e o suroeste da Gran Bretaña. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita por primeira vez en 1810 polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque, baixo o nome de Pleuronectes theophilus.
Sinónimos
Ao longo do tempo foi coñecida, ademais de polo nome orixinario de Risso e polo actualmente válido, polos sinónimos seguintes: Solea angulosa Kaup, 1858
Solea stephanica Chabanaud, 1926
Solea theophila (Risso, 1810)
Zevaia theophila (Risso, 1810)
Etimoloxía
O nome específico, theophila, é a forma latinizada do adxectivo do grego antigo θεοφιλής theophilés, "amado dos deuses", e tamén "fermoso". Características
É moi semellante, na forma e coloración do corpo, ao linguado común do que se diferencia, ademais de polo seu menor tamaño, polas súas pequenas aletas pectorais, das que, a do lado oculado, presenta unha mencha escura na súa porción distal.
O seu tamaño máximo é de 46 cm. Hábitat, distribución e biuoloxía
É unha especie mariña, demersal, oceanódroma que habita en mares subtropicais, en fondos areosos e lamacentos, de 40 a 380 m de profundidade, entre os 52° N E os 18° N, no Atlántico centro-oriental, en augas de Mauritania e as illas Canarias, estendéndose polo norte até Portugal e o suroeste da Gran Bretaña. Pesca
Microchirus theophila é obxecto de pesca nas zonas 27, 34 e 37 (nordeste do Atlántico, Atlántico centro-leste e Mediterráneo e mar Negro, respectivamente).
Microchirus variegatus

Microchirus variegatus, (Donovan, 1808) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como acedía raiada, ou lirpia raiada.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, ten o corpo aplanado, asimétrico, e os dous ollos situados no mesmo lado, na chamada cara pigmentada (ou ocular).
Trátase dun pequeno linguado de até 35 cm de lonxitude máxima (de aí o nome vulgar de acedía), que habita en fondos mariños areosos ou lamacentos de 20 a 400 m de profundidade, no Atlántico nororiental, desde as illas Británicas até o norte de Mauritania, e no mar Mediterráneo. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita por primeira vez en 1808 polo zoólogo irlandés Edward Donovan, baixo o nome de Pleuronectes variegatus.
Sinónimos
Ao longo do tempo foi coñecida, ademais de polo nome orixinario de Donovan e polo actualmente válido, polos sinónimos seguintes:
Etimoloxía
O nome específico, variegatus, é a forma masculina do adxectivo do latín científico variegatus, -a, -um, tirado de variegātus, participio pasado de variegāre, "pintar de varias cores". Literalmente, "de diversas cores", "multicolor". Características
É moi semellante, na forma do corpo, ao linguado común do que se diferencia, ademais de polo seu menor tamaño, polas seguintes características: O corpo é relativamente longo, ovalado e deprimido.
A liña lateral móstrase na cara ocular ou pigmentada, e é recta.
A cabeza é pequena.
O ollos encóntranse no lado dereito; o superior está situado en posición máis adiantada ca o inferior.
O fociño é arredondado, e a boca, que se encontra nunha posición algo ínfera, é pequena e oblicua.
Os dentes son pequenos.
O preopérculo non é visíbel (está cuberto poa pel).
Tanto a aleta dorsal como a anal son bastante longas.
A aleta pectoral do lado pigmentado é un pouco máis grosa que a do lado cego
A coloración do lado pigmentado é amarela agrisada, con cinco bandas transversais escuras, que aparecen tamén nas aletas. A do lado cego é branca.
O seu tamaño máximo é de 35 cm, aínda que os espécimes capturados roldan os 14 cm. Hábitat e distribución
É unha especie mariña, demersal, oceanódroma que habita en mares subtropicais, en fondos areosos e lamacentos, no Atlántico nororiental, entre os 60° N e os 15° N, e entre os 18° W e os 36° E, en augas das costas das illas Británicas, polo norte, até Mauritania (na baía de Nuadibú, ou du Lévrier, ao leste do cabo Branco), polo sur, e no mar Mediterráneo. Bioloxía
Nutrición
Microchirus variegatus aliméntas duna ampla gama de pequenos organismos bentónicos, principalmente crustáceos (anfípodos e camaróns), vermes poliquetos e moluscos bivalvos.
Reprodución
A desova prodúcese no Canal da Mancha no mes de abril, e no Mediterráneo máis cedo, en febreiro. Pesca e usos
Microchirus variegatus é obxecto de pesca comercial, aínda que de non moita importacia, capturándose con artes de arrastre, nas zonas de pesca 27, 34 e 37 (nordeste do Atlántico, Atlántico centro-leste e Mediterráneo e mar Negro, respectivamente).
Consómese fritido. A súa carne é de bo sabor.
Microclima

Un microclima é un clima local de características distintas ás da zona en que se sitúa. É un conxunto de patróns e procesos atmosféricas que caracterizan unha contorna ou ámbito reducido.
Os factores que o compoñen son a topografía, temperatura, humidade, altitude-latitude, luz, a cobertura vexetal e as obras humanas (arquitectura urbana, industria ou procesos económicos, entre outros) que poden incidir nas variables atmosféricas (meteorolóxicas máis que climáticas) e que serven para suavizar os valores extremos (aire acondicionado en época de calor, calefacción en épocas de frío) dun lugar xeralmente urbano e que terminan por modificar a escala moi local o clima normal dun lugar.
Ademais dos microclimas naturais, existen os microclimas artificiais, que se crean principalmente nas áreas urbanas debido ás grandes emisións de calor e de gases de efecto invernadoiro destas.
Microcontrolador

Un microcontrolador (MCU) é un computador programable nun circuíto integrado optimizado para controlar equipos electrónicos; é un tipo de microprocesador pechado, xa que no microcontrolador todas as partes do ordenador están no seu interior. Microprocesadores
Atmel
AVR
Hitachi
H8
Holtek
HT8
Intel
8 bits
8XC42
MCS51
8xC251
16 bits
MCS96
MXS296
National Semiconductor
COP8
Microchip
Gama baixa (Familia 12Cxx de 12 bits) (p. e. PIC12C508)
Gama media (Familia 12Fxx, 16Cxx e 16Fxx de 14 bits)(p. e. PIC16F84)
Gama alta (18Cxx e 18Fxx de 16 bits) (p. e. PIC18F452)
dsPIC (DSPs)
Motorola
8 bits
68HC05
68HC08
68HC11
16 bits
68HC12
68HC16
32 bits
683xx
NEC
78K
ST
ST 62
ST 7
Texas Instruments
TMS370
Zilog
Z8
Z86E02
Microcorpo

Os microcorpos son orgánulos citoplasmáticos eucarióticos de forma máis ou menos globular, xeralmente de entre 0, 1 e 1, 5 μm de diámetro, rodeados de membrana simple, que conteñen un conxunto de encimas que interveñen no metabolismo celular, entre os cales están os peroxisomas e os glioxisomas. A súa función varía segundo o tipo de microcorpo de que se trate.
Foron atopados por primeira vez por Rhodin en 1954 e na década de 1960 os traballos de de Duve e Baudhuin (1966-69) caracterizaron estes orgánulos. Por todos estes traballos de illamento e descubrimento de orgánulos subcelulares (microcorpos, lisosomas) Christian de Duve recibiu o premio Nobel. Máis tarde foise descubrindo que o contido encimático e función non eran iguais en todos os microcorpos, polo que se estableceron tipos diferentes. Os microscopistas son os que máis seguen usando actualmente o termo microcorpo, como un termo xeral, xa que teñen un aspecto parecido; pero cando se coñecen as propiedades bioquímicas encimáticas do microcorpo xa se utilizan termos máis específicos como peroxisoma (termo proposto por de Duve) ou glioxisoma (termo proposto por Breidenbach e Beevers). Os glicosomas e corpos de Voronin parece que derivan evolutivamente dos peroxisomas. Tipos e funcións
Entre os microcorpos inclúense os seguintes orgánulos: peroxisomas, glioxisomas, glicosomas e os corpos de Voronin. Os peroxisomas conteñen encimas que interveñen principalmente no metabolismo oxidativo da célula, detoxificación do alcohol e na β-oxidación dos ácidos graxos.
Os glioxisomas poden considerarse como un tipo especial de peroxisoma das plantas, que realiza o ciclo do glioxilato.
Os glicosomas son típicos dos protozoos cinetoplástidos, como os tripanosomas. Xunto con moitos encimas peroxisómicos teñen tamén encimas da glicólise.
Os corpos de Voronin atópanse só nos fungos filamentosos. Unha das súas funcións é tapar o poro septal cando se producen danos nas hifas, restrinxindo a perda de citoplasma ao lugar do dano.
Microeconomía

A Microeconomía (do prefixo grego mikro-, que significa "pequeno" e economía) é unha rama da economía que estuda o comportamento das familias e as empresas na toma de decisións sobre a asignación de recursos limitados. Normalmente, aplícase aos mercados de bens e servizos que se mercan e se venden. A microeconomía examina como estas decisións e comportamentos afectan á oferta e demanda de bens e servizos, que determinan os prezos, e como os prezos, á súa vez, determinan a cantidade ofrecida e a cantidade demandada de bens e servizos.
Isto contrasta coa macroeconomía, que implica "a suma total da actividade económica, tratando cuestións de crecemento, inflación, e desemprego. " A microeconomía tamén se ocupa dos efectos das políticas económicas (como os cambios dos impostos) nos aspectos económicos nomeados anteriormente.
Microelectrónica

A microelectrónica é a aplicación da ciencia electrónica a compoñentes e circuítos de dimensións moi pequenas, microscópicas e ata de nivel molecular para producir dispositivos e equipos electrónicos de dimensións reducidas pero altamente funcionais. O teléfono móbil, o microprocesador da CPU e a computadora tipo Palm son claros exemplos dos alcances actuais da tecnoloxía microelectrónica.
Microestrutura

Terminoloxía pertencente á disciplina da lingüística denominada lingüística textual.
A microestrutura é a semántica lineal do texto e ten que ver cos significados das oracións e as relacións lineais que contraen. A reconstrución das relacións entre as proposicións facilítano-la microestrutura.
Microevolución

A microevolución é a evolución a pequena escala; é dicir, por debaixo do nivel de especie. A microevolución contraponse coa macroevolución, pero a diferenza entre elas é só de tempo e escala. A macroevolución ocorre no nivel de especie ou por riba do nivel de especie e durante longos períodos de tempo xeolóxico, e a microevolución ocorre por debaixo do nivel de especie e en escalas de tempo pequenas por variacións das frecuencias alélicas. Segundo a escola da síntese evolucionista moderna unha acumulación de cambios microevolutivos orixina os cambios macroevolutivos, agás excepcións de casos de especiación súbita (por duplicacións xenómicas, por exemplo). Mecanismos da microevolución
Os cambios microevolutivos prodúcense por medio duns poucos procesos básicos. Os procesos que poden afectar directamente as frecuencias xénicas dunha poboación son a mutación, migración, deriva xenética e selección natural.
Se se puidese ampliar unha rama da escala da árbore da vida os insectos, por exemplo, veríase outra filoxenia relativa a tódalas diferentes liñaxes de insectos. Se se continúa ampliando, seleccionando a rama que representa os escaravellos, veríase outra filoxenia relativa ás distintas especies de escaravellos. Poderíase continuar ampliando ata ver as relacións entre as poboacións de escaravellos. Mecanismos da microevolución
Os cambios microevolutivos prodúcense dunhas poucas formas básicas. Os procesos que poden afectar directamente as frecuencias xénicas dunha poboación son a mutación, migración, deriva xenética e selección natural.
Mutación
Algúns xenes «verde» mutaron aleatoriamente, transformándose en xenes «marrón» (aínda que, dado que calquera mutación en especial é rara, este proceso por si só non pode ser responsable dun gran cambio na frecuencia alélica nunha xeración).
Migración(o fluxo xénico)
Algúns escaravellos con xenes marrón inmigraron desde outra poboación, ou algúns escaravellos que tiñan xenes verde emigraron.
Deriva xenética
Ao reproducirse os escaravellos acabaron na descendencia máis xenes marrón que xenes verde, simplemente polo azar. No diagrama da dereita, os xenes marrón están presentes cunha frecuencia lixeiramente superior na descendencia (29%) que na xeración parental (25%).
Selección natural
Os escaravellos con xenes marrón evitaron ser cazados e sobreviviron para reproducirse con máis frecuencia que os escaravellos con xenes verde, polo que pasaron máis xenes marrón á seguinte xeración.
Microfibrila

O termo microfibrila utilízase para designar unha fibrila moi fina ou filamento, que pode estar formado por proteínas (fibrilina, coláxeno) ou por compostos non proteicos como a celulosa da parede celular das plantas. Microfibrilas de celulosa
A celulosa sintetízase pola celulosa sintase da membrana celular. A medida que se sintetizan as fibrilas de celulosa, crecen extracelularmente e son empurradas contra as células veciñas. Finalmente, isto ten como resultado que a célula queda envolta por unha capa de microfibrilas, a cal constitúe a parede celular. A organización das microfibrilas que forman a parede celular primaria é bastante desorganizada. Porén, na parede celular secundaria teñen unha maior organización en capas, nas cales as microfibrilas son paralelas en cada capa, pero teñen distinta dirección nas sucesivas capas. Fibrilina
As microfibrilas de fibrilina fórmanse no tecido conectivo, principalmente feitas de fibrilina-1 e proporcionan elasticidade. Durante a ensamblaxe, as microfibrilas teñen unha disposición repetitiva de colar de doas producida polos enlaces cruzados entre as moléculas que forman un padrón estriado cunha periodicidade dada cando se ven tinguidas baixo o microscopio electrónico. Na formación de fibras elásticas, as microfibrilas de fibrilina guían o depósito de tropoelastina (precursor da elastina) e permanecen formando a capa externa das futuras fibras de elastina maduras. As microfibrilas están tamén asociadas coa comunicación celular. A formación de microfibrilas na rexión pericelular afecta á actividade dun factor de crecemento chamado TGFβ.
Mutacións no xene da fibrilina-1 orixinan un trastorno xenético chamado sínrome de Marfan. As mutacións na fibrilina afectan o funcionamento do TGFβ e a formación de matriz extracelular, causando trastornos no sistema nervioso central, sistema crculatorio, ollos e sistema esquelético. Coláxeno
O coláxeno está formado por monómeros de tropocoláxeno. Os monómeros de tropocoláxeno colócanse liñalmente cabeza con cola e paralalemente a outros e con certo desfase, formando microfibrilas e despois fibrilas. O coláxeno así formado pode unirse ás membranas celulares por medio de diversas proteínas, como a fibronectina e a integrina. As fibrilas de coláxeno poden unirse formando fibras de coláxeno máis grandes.
Microfilme

O microfilme é un sistema analóxico e fotográfico para a conservación, xestión e difusión de documentos. Foi inventado en 1859 en París por René Dagron.
A súa produción está sometida a un alto grao de normalización, tanto na súa metodoloxía como nos materiais empregados e un estrito control dos produtos resultantes. O seu obxectivo é obter unha reprodución exacta do documento orixinal, representado nun grao de redución determinado e coñecido, sobre un soporte fotográfico normalizado e cuxa posición dentro dunha serie documental poida establecerse.
Todo isto fai que cada unha das súas imaxes teña un valor individual e que as institucións e mesmo os gobernos dalgúns países acepten o microfilme como un documento con valor probatorio nos xulgados. Microficha
A microficha é unha variante plana, que resolve as dificultades de mantemento das bobinas. Ambos formatos tiñan a vantaxe de reproducir unha gran cantidade de información nun pequeno volume. Até a chegada dos métodos dixitais ou electrónicos, era a solución máis empregada para reducir o volume de documentos en papel ou para distribuír documentos raros ou preciosos, dos que a consulta con demasiada frecuencia do orixinal podía contribuír á súa deterioración. Tiñan a desvantaxe de que tanto as bobinas de microfilme como as microfichas estaban suxeitas a un desgaste considerable debido á súa manipulación.
Tamén tiña unha función militar, debido á posibilidade de transportar en segredo unha gran cantidade de información. Antes da aparición de Internet, as microfichas usábanse na industria para poñer a disposición debuxos técnicos e identificar compoñentes. O método permitiu deixar unha copia da Biblia na lúa en só catro centímetros cadrados. A pesar da súa boa fiabilidade, o formato analóxico do soporte non permite procuras automatizadas.
Microfluídica

A microfluídica estuda o comportamento de líquidos e gases nas escalas máis pequenas. Este comportamento diferénciase de maneira fundamental do observado en fluídos macroscópicos porque a esta escala algúns efectos normalmente considerados insignificantes en mecánica de fluídos clásica poden ser dominantes. Se por exemplo as forzas de fricción son predominantes con respecto ás forzas inercias, o que se corresponde cun fluxo a baixo número de Reynolds, o fluxo resultante é laminar sen turbulencias apreciables. Isto dificulta a mestura de líquidos, que só pode ocorrer neste caso a través da difusión. Unha diferenza adicional é o posible dominio de forzas capilares sobre as forzas gravitatorias. Isto tradúcese nun número de Bond pequeno e como resultado o efecto do peso no transporte de pequenas cantidades de líquido é insignificante, o que contradí a experiencia cotiá. Exemplos de aplicacións
A microfluídica utilízase en moitas areas da bioloxía e da medicina, a miúdo baixo a etiqueta de Lab on a Chip. Así, os compoñentes microfluídicos pódense utilizar para o cultivo e análise de células, tecidos ou partes de órganos ou para a investigación de novos medicamentos. Atopa ademais aplicacións en campos como sensores, e máis recentemente, bens de consumo. Para isto utilízanse diferentes tecnoloxías e materiais, incluíndo vidro, materiais compostos ou silicio, así como o transporte, mestura e separación de fluídos. Estes procesos poden ocorrer de forma pasiva, por exemplo con estruturas que empregan forzas capilares, ou activas con microbombas hidráulicas, microválvulas e micromesturadores. Microfluídica de gotas
Ao inxectar dous líquidos inmiscibles nun mesmo microcanal fórmase unha interface, ou límite de fase, e baixo certas condicións un dos líquidos pode formar gotas no interior do outro. Esta técnica denominase “microfluídica de gotas”. Neste proceso prodúcense habitualmente secuencias enteiras de gotas. Estas gotas representan microreceptáculos independentes nos que se poden investigar milleiros de reaccións químicas ou procesos biolóxicos. Adicionalmente, esta técnica pódese empregar para o procesamento lóxico de información.
Microfotografía

A microfotografía, inventada e patentada por René Dagron, consiste na obtención de imaxes moi pequenas (de 1 mm de diámetro) de obxectos de tamaño real, e comprende toda a tecnoloxía necesaria para a arte de facer este tipo de imaxes. As aplicacións de microfotografía inclúen a espionaxe, como no caso de William Fischer até os obxectos de agasallo con visor para as tendas de recordos de viaxe. Hoxe en día aínda se utiliza en parte das técnicas empregadas na fabricación de microchips, onde se chega a reducir a imaxe do circuíto a nivel de micróns. Historia
Empregando un proceso de daguerrotipo, John Benjamin Dancer foi un dos primeiros en producir microfotografías, en 1839. Dancer conseguiu unha proporción de redución de 160: 1, e perfeccionou os seus procedementos de redución co proceso do colodión húmido, de Frederick Scott Archer, desenvolvido en 1850-1851, pero desaproveitou o seu traballo de décadas de microfotografías como un pasatempo persoal, e non documentou os seus procedementos. A idea de que a microfotografía sería tan só unha novidade curiosa era unha opinión compartida polo Dictionary of Photography, de 1858, que bautizou o proceso como "unha cousa insignificante e infantil. " Microfilme e microfichas
Despois da segunda guerra mundial, xurdiron aplicacións importantes da microfotografía: as microfichas, tamén chamadas microfilmes, e distintos soportes con finalidades de arquivo e documentación, pero con moita menos redución (unha microficha ten un diámetro de 1 cm, comparado con 1 mm de diámetro dunha fotomicrografia de Dagron). Desafortunadamente, o desenvolvemento das técnicas dixitais de arquivo fixo que esta tecnoloxía se atope nun desuso cada vez maior.
Microfundamentos

Microfundamentos, en economía, é o termo que se refire á análise microeconómica do comportamento dos axentes individuais, como os fogares ou as empresas, sobre os que se sustentan as teorías macroeconómicas.
A maioría dos primeiros modelos macroeconómicos, incluídos os keynesianos, baseábanse en hipóteses sobre as relacións entre magnitudes agregadas como a produción, o emprego, o consumo e o investimento. Os críticos e partidarios destes modelos estaban en desacordo sobre se tales relacións agregadas eran consistentes cos principios da microeconomía. Por esta razón, nas últimas décadas os macroeconomistas intentaron combinar modelos microeconómicos do comportamento de fogares e empresas para derivar as relacións entre variables macroeconómicas. Na actualidade, moitos modelos macroeconómicos, representando distintas correntes teóricas, son modelos derivados da agregación de modelos microeconómicos, o que permite que poidan ser contrastados con datos macro e microeconómicos. Historia
Os críticos dos métodos macroeconómicos keynesianos sinalaron axiña que algúns dos supostos de Keynes non eran consistentes coa microeconomía estándar. Por exemplo, a teoría do consumo ao longo do tempo de Milton Friedman, coñecida como a 'hipótese da renda permanente', suxería que a propensión marxinal ao consumo da renda temporal —crucial no multiplicador keynesiano— era seguramente moito menor do que asumían os keynesianos. Por este motivo, moitos estudos empíricos intentaron medir dita propensión, e os macroeconomistas tamén estudaron modelos microeconómicos alternativos (como modelos con imperfeccións nos mercados de crédito e aforro por prudencia) que puidesen xustificar unha maior propensión marxinal ao consumo.
A crítica de Robert Lucas aos modelos de previsión macroeconométrica tradicionais foi especialmente influente no desenvolvemento dos microfundamentos. Tralo aparente cambio na relación da curva de Phillips nos anos 70, Lucas argumentou que as correlacións entre variables agregadas observadas nos modelos macroeconómicos tenderían a variar cando mudasen as políticas macroeconómicas. Isto implicaba que os modelos con microfundamentos eran máis axeitados para predicir os efectos dos cambios de política, baixo a suposición de que ditos cambios non alterasen a estrutura microeconómica subxacente da economía. Controversia
Algúns autores, como Alan Kirman e S. Abu Turab Rizvi, argumentan que o proxecto dos microfundamentos é conceptualmente erróneo, baseándose no teorema de Sonnenschein–Mantel–Debreu.
Microlingüística

A lingüística interna é a parte da lingüística que estuda as linguas á marxe dos factores externos, estuda as leis propias da lingüística.
Dentro da lingüística interna atópanse disciplinas como a fonoloxía, a fonética, a lexicología e maila gramática. A fonoloxía é unha disciplina que estuda os fonemas. Estuda os trazos pertinentes que diferencian a un fonema doutro, (as características fónicas que os diferencian e xa que logo danlles a súa natureza).
A fonética é unha disciplina que estuda a realización dos fonemas.
A lexicología describe o plano léxico-semántico e observa como se clasifican e se agrupan as palabras.
A gramática describe o plano morfosintáctico, as leis dos sistemas morfolóxicos e sintácticos. Describe as clases gramaticais e como se combinan entre elas.
Micromatriz

Unha micromatriz ou microarray é un sistema de análise de moléculas usado en bioloxía molecular, que permite analizar en paralelo miles de moléculas cunha pequena cantidade de mostra biolóxica e nun pequeno espazo. É un lab-on-a-chip (laboratorio nun chip) múltiplex (mide moitos analitos nunha soa proba) do que hai varios tipos, que ás veces tamén se chama biochip ou chip xenético, porque ocupa espazos tan pequenos como os dun chip de computadora. Trátase dunha matriz bidimensional sobre un substrato sólido (xeralmente unha placa de vidro ou unha célula de película fina de silicio) que pode analizar grandes cantidades de material biolóxico usando un cribado de alto rendemento miniaturizado, un procesamento paralelo múltiplex e métodos de detección. O concepto e metodoloxía das micromatrices foron introducidos e ilustrados inicialmente nas micromatrices e anticorpos (tamén chamadas matrices de anticorpos) por Tse Wen Chang en 1983 nunha publicación científica e nunha serie de patentes. A industria do "chip de xenes" empezou a crecer significativamente despois da publicación científica de 1995 dos laboratorios de Ron Davis e Pat Brown na Universidade Stanford. Coa aparición de varias compañías como Affymetrix, Agilent, Applied Microarrays, Arrayit, Illumina, e outras, a tecnoloxía dos micromatrices de ADN converteuse na máis sofisticada e máis amplamente usada, mentres que as micromatrices de proteínas, péptidos e carbohidratos están tamén expandíndose. Tipos
Entre os diversos tipos de micromatrices están: Micromatrices de ADN, como as micromatrices de ADNc, micromatrices de oligonucleótidos, micromatrices BAC e micromatrices de SNP.
MMChips, para a vixilancia de poboacións de microARN.
Micromatrices de proteínas.
Micromatrices de péptidos, para análises detalladas ou optimización de interaccións proteína-proteína.
Micromatrices de tecidos.
Micromatrices celulares (tamén chamadas micromatrices de transfección).
Micromatrices de compostos químicos.
Micromatrices de anticorpos.
Matrices de carbohidratos (glicomatrices).
Matrices fenotípicas.
Micromatrices de proteínas en fase inversa, micromatrices de lisados de soro.
Sensores de imaxes de reflectancia interferométrica (IRIS).
As persoas que traballan no campo da biotecnoloxía CMOS están desenvolvendo novos tipos de micromatrices. Por exemplo está a desenvolverse unha micromatriz de resonancia magética nuclear na que se usan nanopartículas magnéticas.
Micromesistius

Micromesistius é un xénero de peixes osteítios da orde dos gadiformes e familia dos gádidos. Especies
Actualmente recoñécense dúas especies neste xénero: Micromesistius australis Norman, 1937 – o lirio austral Micromesistius poutassou Risso, 1827) – o lirio
Microondas

Microondas (tamén designadas SHF- Super High Frequency) son ondas electromagnéticas con lonxitudes de onda maiores que as dos raios infravermellos, mais menores que as das ondas de radio. Esta magnitude varía, consoante os autores, de 30 cm (1 GHz de frecuencia) ata 1 cm (30 GHz de frecuencia).
Nota: enriba dos 300 GHz, a absorción da radiación electromagnética pola atmosfera da Terra é tan grande que esta é practicamente opaca para as frecuencias máis altas, ata que se torna novamente transparente na, así chamada, "fiestra" do infravermello ata a luz visíbel. Xeración
As microondas poden xerarse por varios dispositivos, xeralmente divididos en dúas categorías: dispositivos de estado sólido e dispositivos a válvulas. Os dispositivos de estado sólido son constituídos por semicondutores tales como silicio ou arseniato de galio, e inclúen o transistor de efecto de campo (coñecido pola sigla en inglés FET: Field Effect Transistor), o transistor de unión bipolar (coñecido pola sigla en inglés BJT Bipolar Junction Transistor), o díodo Gunn e o díodo IMPATT, entre outros. Os dispositivos de válvulas funcionan con base no movemento balístico dos electróns no baleiro, baixo a influencia de campos de control eléctricos ou magnéticos, e inclúen o magnetrón, o klystron, o TWT e o xirotrón. Usos
Un forno de microondas usa un xerador de microondas de tipo magnetrón para producir micro-ondas nunha frecuencia de aproximadamente 2, 45 GHz para cociñar os alimentos. As microondas cociñan os alimentos, facendo que as moléculas de auga e outras substancias presentes nos alimentos vibren. Esta vibración crea unha calor que aquece o alimento. Debido a que a maior parte dos alimentos orgánicos está composta de auga, este proceso cocíñaos facilmente.
As microondas úsanse nas transmisións para un satélite de comunicacións, porque as microondas atravesan facilmente a atmosfera terrestre, con menos interferencia que as ondas máis longas. Alén diso, as microondas permiten unha maior largura de banda que o restante do espectro de radiofrecuencia.
O Radar tamén usa radiación en microondas para detectar a distancia, velocidade e outras características de obxectos distantes.
As redes sen fíos, tales como Bluetooth e outros usan microondas na faixa de 2, 4 a 5 GHz. Os servizos de Aceso á Internet por radio tamén usan a faixa de 3, 5 a 4, 0 GHz.
Televisión por cable e Internet de banda larga por cable coaxial e por MMDS, ben como certas redes de telefonía celular móbil, tamén usan as frecuencias máis baixas das microondas.
As microondas poden usarse para transmitir enerxía a longas distancias e, despois da 2ª Guerra Mundial, teñen sido realizadas diversas investigacións para verificar esas posibilidades. A NASA realizou investigacións, durante os anos 1970/80, sobre o uso de Satélites de Enerxía Solar que captarían as emisións solares e as retransmitirían para a superficie da Terra por medio de microondas.
Un máser é un dispositivo semellante ao láser, excepto polo feito de que traballa na faixa das microondas, en lugar da luz visíbel.
Microorganismo

Un microorganismo, tamén chamado microbio ou organismo microscópico, é un ser vivo que só pode visualizarse co microscopio. A ciencia que estuda os microorganismos é a microbioloxía.
Son organismos dotados de individualidade que presentan, a diferenza das metafitas e os metazoos, unha organización biolóxica elemental. Na súa maioría son unicelulares, inda que nalgúns casos se trate de organismos cenóticos compostos por células multinucleadas, ou incluso multicelulares.
Dentro dos microorganismos encóntranse organismos unicelulares procariotas, coma as bacterias, e eucariotas, coma os protozoos, unha parte das algas e os fungos, e incluso os organismos de tamaño ultramicroscópico, coma os virus.
Os microbios teñen múltiples formas e tamaños. Se un virus tivese o tamaño dunha pelota de tenis, unha bacteria sería do tamaño de media pista de tenis e unha célula eucariota sería como un estadio enteiro de fútbol.
Microprocesador

Un microprocesador é unha Unidade Central de Procesamento (CPU), composta de transistores miniaturizados e outros elementos circuitais, todo incluído nun único circuíto integrado, tamén chamado microchip ou chip.
Ata que os microprocesadores chegaron, as CPUs estaban constituídas por válvulas de baleiro, que primeiro se substituíron por transistores individuais e logo por varios circuítos integrados separados. Historia
Entre 1968 e 1970 foi deseñado o Central Air Data Computer, un sistema integrado de control de voo. Este sistema empregaba un chipset denominado MP944, que se converteu no primeiro microprocesador da historia.
En 1971, tres enxeñeiros da empresa Intel Corporation crearon o Intel 4004, deseñado para a fabricación de calculadoras de pequenas dimensións. O primeiro microprocesador en saír ao mercado foi o Intel 8008 en 1972, que foi o que comezou unha familia de microprocesadores, entre as que está o Intel 8088, o microprocesador empregado nos IBM PC.
O Intel 8086 foi un dos primeiros de 16 bits e o primeiro axeitado para a multitarefa dos contornas gráficas de Windows e IBM OS/2. Fabricantes
Na actualidade os procesadores máis frecuentes nos ordenadores domésticos son das compañías Intel (Pentium, Celeron, Itanium, Xeon); AMD (Opteron, Athlon, Turion); Via (VIA C7, VIA Eden-N, VIA Eden ESP, VIA C3-N, VIA C3) e IBM nos Macs actuais (Power PC G4 e G5). Outras compañías son Transmeta, Zilog e Motorola. ..
Microraptor

Microraptor ( do grego "pequena rapaz") é un xénero de dinosauros terópodos dromeosáuridos, que viviron a principios do período Cretáceo, fai aproximadamente 130 e 125 millóns de anos, no Barremiano, no que hoxe é Asia.
Como Archaeopteryx, Microraptor prové importante información das relacións evolutivas entre aves e dinosauros. Posúe longas plumas pennáceas que forman superficies de sustentación en patas, brazos e cola. Xu (2003) descríbeo como un "dinosauro de catro ás", e especula que puido usar os catro membros para fornecerse elevación. Dúas especies foron nomeadas, M. zhaoianus e M. gui. Suxeriuse recentemente que todos os espécimes pertencen a unha soa especie, que se chamaría M. zhaoianus. Cryptovolans, outro dromeosáurido de catro ás, pode tamén ser unha especie de Microraptor. Filoxenia
O seguinte cladograma segue unha análise de 2012 realizada polos paleontólogos Phil Senter, James I. Kirkland, Donald D. DeBlieux, Scott Madsen e Natalie Toth.
Microscopia

A microscopia (dos elementos de orixe grega micro-, de μικρός micrós 'pequeno', e -scopia, de σκοπείν shopeín, 'observar'), é o conxunto de técnicas e métodos destinados a facer visíbeis obxectos de estudo que polo seu diminuto tamaño están fóra do poder de resolución do ollo normal.
Aínda que o microscopio é o elemento central da microscopia, o uso deste intrumento require, para producir imaxes adecuadas, de todo un conxunto de métodos e técnicas afíns pero extrínsecas ao aparello, como técnicas de preparación e manexo dos obxectos de estudo, técnicas de saída, procesamento, interpretación e rexistro de imaxes etc. Historia
Anton van Leeuwenhoek (1632-1723), un vendedor de telas holandés, afeccionado a puír lentes, logrou fabricalas o suficientemente poderosas como para observar bacterias, mofos e protozoos, aos que chamou "animálculos".
En óptica, as lentes converxentes, denominadas lupas cando se aplican á visión aumentada, coñécense como microscopios simples.
O primeiro microscopio composto foi desenvolvido polo inglés Robert Hooke (1635-1703), que o utilizou para estudar cortes de cortiza describindo os pequenos poros que viu en forma de favos de panal de abella, e aos que denominou "células".
A partir deste momento, os avances tecnolóxicos permitiron chegar aos modernos microscopios do noso tempo, dos que existen varios tipos e son usados con diferentes fins. Microscopia óptica
A microscopía óptica (ou microscopia con luz clásica) consiste en facer pasar luz visíbel dunha fonte (reflectida, difractada ou refactada) no suxeito de estudo a través de lentes ópticas simples ou múltiplas, para lograr unha vista ampliada da mostra.
A imaxe resultante pode ser vista directamente polo ollo humano, impresa nunha placa fotográfica ou rexistrada e mostrada dixitalmente (e eventualmente almacenada nalgún soporte dixital). Na imaxe á dereita pode verse un microscopio estereoscópico, adecuado principalmente para unha visión binocular directa. Microscopia electrónica
A microscopia electrónica baséase na utiulización do microscopio electrónico, instrumento que utiliza electróns en vez de fotóns ou luz visíbel para formar imaxes de obxectos diminutos.
Os microscopios electrónicos permiten alcanzar unha capacidade de aumento moi superior á dos microscopios convencionais (ópticos), de até 500. 000 aumentos (contra os 1. 000 aumentos dos mellores microscopios ópticos) debido a que a lonxitude de onda dos electróns é moito menor que a dos fotóns.
O primeiro microscopio electrónico foi deseñado por Ernst Ruska e Max Knoll entre 1925 e 1930, investigadores que se basearon nos estudos de Louis-Victor de Broglie sobre as propiedades ondulatorias dos electróns.
Microscopia electrónica crioxénica

A microscopia electrónica crioxénica (cryo-EM) é unha técnica de criomicroscopia aplicada a mostras arrefriadas a temperaturas crioxénicas, na que se utiliza o microscopio electrónico de transmisión e ás veces o de varrido, segundo o método. Presérvase a estrutura dos espécimes biolóxicos incrustándoos nun ambiente de xeo vítreo. Aplícase unha mostra de solución acuosa a unha grella-rede e mergúllase ata a conxelación en etano líquido ou nunha mestura de etano e propano líquidos. Aínda que o desenvolvemento da técnica empezou na década de 1970, os avances recentes na tecnoloxía detectora e en algoritmos de software permitiron a determinación de estruturas biomoleculares a resolución case atómica. Este método suscitou moita atención como alternativa á cristalografía de raios X ou á espectroscopia RMN para a determinación de estruturas macromoleculares sen a necesidade de cristalización.
En 2017 concedeuse o premio Nobel de Química a Jacques Dubochet, Joachim Frank e Richard Henderson "polo desenvolvemento da microscopia crioelectrónica para a determinación de estruturas a alta resolución de biomoléculas en solución. " Ademais, Nature Methods nomeou a cryo-EM como "método do ano" en 2015.
O Instituto Federal de Tecnoloxía da Universidade de Lausana e a Universidade de Xenebra abriron o Centro Dubochet para Imaxes (DCI, Dubochet Center for Imaging) en novembro de 2021, co propósito de aplicar e desenvolver máis a cryo-EM. Menos dun mes despois da primeira identificación da variante Omicron do virus SARS-CoV-2, os investigadores do DCI conseguiron definir a súa estrutura, identificar as mutacións cruciais que conseguían escapar das vacinas e proporcionaron datos para novos enfoques terapéuticos. Aplicacións e variedades
Algunhas aplicacións son: A criomicroscopia electrónica de transmisión (cryo-TEM) é unha técnica de microscopia electrónica de transmisión que se usa na bioloxía estrutural e ciencia dos materiais.
A criomicroscopia electrónica de varrido (cryo-SEM) é unha técnica de microscopia electrónica de varrido na que se usa o estado frío do microscoio electrónico de varrido nunha cámara crioxénica.
A tomografía electrónica crioxénica (cryo-ET), unha aplicación especializada na que se toman imaxes das mostras a medida que son inclinadas.
A cristalografía electrónica, método para determinar a disposición de átomos en sólidos usando un microscopio electrónico de transmisión.
A MicroED, método para determinar a estrutura de proteínas, péptidos, moléculas orgánicas e compostos inorgánicos usando difracción de electróns en cristais tridimensionais.
A cryo-EM de análise de partícula única, un método de media para determinar a estrutura de proteínas a partir de mostras monodispersas.
Cryo-ET e cryo-TEM de luz correlativa. En 2019 utilizáronse conxuntamente a cryo-ET e a cryo-TEM de luz correlativa para observar nanotubos de membrana en células neuronais.
Microscopio

O microscopio (das palabras gregas micro-, μικρο, pequeno, e scopio, σκοπεω, observar) é un aparello utilizado para visualizar estruturas minúsculas, demasiado pequenas para ser observadas a simple vista, como as células.
O tipo máis común, e o primeiro en ser inventado, foi o microscopio óptico. Trátase dun instrumento óptico que contén unha ou varias lentes que permiten obter unha imaxe aumentada do obxecto e que funciona por refracción.
A ciencia que investiga os obxectos pequenos empregando este instrumento recibe o nome de microscopia.
Crese que o microscopio foi inventado en 1590 por Hans Janssen e o seu pai Zacharias, dous holandeses fabricantes de óculos. Todo indica, porén, que o primeiro en facer observacións microscópicas de materiais biolóxicos foi o holandés Antoni van Leeuwenhoek (1632 - 1723).
Os microscopios de Leeuwenhoek estaban dotados dunha única lente, pequena e case esférica. Neses aparellos el observou polo miúdo diversos tipos de material biolóxico, como embrións de plantas, os glóbulos vermellos do sangue e os espermatozoides presentes no seme dos animais. Foi tamén Leeuwenhoek quen descubriu a existencia dos microbios, como eran antigamente chamados os seres microscópicos, hoxe coñecidos como microorganismos.
Microscopio (constelación)

Microscopium ou Microscopio é unha pequena constelación austral introducida por Nicolas Louis de Lacaille. Estas estrelas son moi febles. Historia
Dado que Microscopium foi descuberta no século XVII, e que se atopa moi preto do polo sur non foi coñecida por culturas clásicas, polo tanto non hai mitoloxía relacionada. Estrelas
Estrelas principais
α Microscopii, cuarta estrela máis brillante da constelación con magnitude 4. 89, é unha xigante amarela a 380 anos luz de distancia.
γ Microscopii, con magnitude 4, 67 é a estrela máis brillante da constelación e tamén unha xigante amarela.
θ Microscopii, denominación compartida por dúas estrelas distintas: θ1 Microscopii, de magnitude 4, 80, unha variable Alfa2 Canum Venaticorum a 187 anos luz; θ2 Microscopii, xigante branca de magnitude 5, 76 unhas tres veces máis afastada.
Outras estrelas con designación de Bayer
β Mic 6, 06; δ Mic 5, 69; ε Mic 4, 71; ζ Mic 5, 32; η Mic 5, 55; ι Mic 5, 11; ν Mic 5, 12
Outras estrelas notables
AT Microscopii (GJ 799), estrela binaria composta por dúas ananas vermellas, unha delas unha estrela fulgurante. Atópase a 33 anos luz de distancia.
AU Microscopii (GJ 803), con magnitude 6, 61 posúe un disco protoplanetario; situada a só 1, 2 anos luz de AT Microscopii probablemente forma un sistema estelar triplo con ela.
BO Microscopii, estrela nova cunhas erupcións que foron estudadas na franxa de rayos X.
Lacaille 8760 (AX Microscopii), anana vermella e estrela fulgurante de magnitude 6, 67 situada a 12, 8 anos luz.
Microscopio electrónico

Un microscopio electrónico é un microscopio que utiliza electróns en vez de fotóns ou luz visible para formar imaxes de obxectos diminutos. Os microscopios electrónicos permiten atinxir unha capacidade de aumento moi superior ós microscopios convencionais (ata 500. 000 aumentos comparados cos 1000 aumentos dos mellores microscopios ópticos) debido a que a lonxitude de onda dos electróns é moito menor cá dos fotóns.
O primeiro microscopio electrónico foi deseñado por Ernst Ruska e Max Knoll entre 1925 e 1930, investigadores que se basearon nos estudos de Louis-Victor de Broglie sobre das propiedades ondulatorias dos electróns.
Un microscopio electrónico funciona cun feixe de electróns acelerados por unha alta voltaxe e focalizados por medio de lentes magnéticas. A amplificación da imaxe prodúcese por un conxunto de lentes magnéticas que forman unha imaxe sobre unha placa fotográfica ou sobre unha pantalla sensible ó impacto dos electróns que transfire a imaxe formada á pantalla dun ordenador. os microscopios electrónicos só se poden ver en branco e negro posto que non utilizan a luz, pero as imaxes poden ser coloreadas no ordenador.