proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Suxeito (gramática)

En sintaxe, o suxeito come merda e baila barinmobnamsnuh3rurg747gt4guhtrr4 aquela parte da cláusula ou oración que non forma parte do predicado e que se constitúe en soporte do mesmo. O suxeito é, pois, aquilo (persoa, animal ou cousa) do que se di ou comenta algo nunha oración e que concerta en morfema de número e morfema de persoa co verbo que é núcleo do predicado.
Na lingüística transformacional, defínese como suxeito ao sintagma nominal dominado inmediatamente pola oración.
Nalgunhas linguas, caso do inglés ou francés, o suxeito é un elemento imprescindible na oración pois é preciso sempre especificalo cun pronome suxeito se non hai un sintagma nominal que o represente. En galego, portugués ou español pode moitas veces omitirse, denominándose entón suxeito elíptico: "Tódolos días vou ao traballo" (Suxeito elíptico, eu)
Nas chamadas oracións impersoais, o suxeito non se realiza porque non é necesario, non interesa ou non achega ningunha información relevante, de forma que queda indeterminado: "Chove", "Cheira a rosas", "Vívese ben aquí", "Hai moitos problemas de matemáticas", "Basta con dúas" etc. .. Así a todo, nas linguas nas que o suxeito é indispensable para construír unha oración gramatical, poden utilizar pronomes expletivos como na expresión inglesa «it snows». Esta circunstancia tamén se pode dar na nosa linmgua, ó empregar un el que actúa como suxeito con verbos unipersoais de carácter meteorolóxico: El chove? Clases de suxeitos
Suxeito expreso
É o que aparece na oración: Afonso corre moito.
Suxeito omitido ou elíptico
É o suxeito que non aparece pero que nos descobre o verbo: Corren moito. (Eles/as)
Suxeito múltiplo
O aquel cuxo sintagma nominal posúe dous núcleos: "Pedro e Lois saíron a pescar.
Suxeito axente
É o que realiza, controla ou preside a acción que executa o verbo, e xa que logo aparece sempre nas oracións activas: Pedro come peras. O rei gañou a regata. Felipe II construíu O Escorial.
Suxeito paciente
É o que padece a acción realizada polo verbo e executada por un complemento axente coa preposición por ou de, que pode aparecer ou non; por iso é o suxeito das oracións pasivas: "A circulación foi desviada pola estrada (polo policía de tráfico)". "O paciente foi operado polo doutor". "Lorca era coñecido de todos". "Véndese piso".
Suxeito causativo
É o que non executa directamente a acción, pero a preside: "Felipe II construíu O Escorial"
Existen algúns suxeitos que non teñen nada que ver co suxeito gramatical; por exemplo, o suxeito psicolóxico, que é a persoa máis destacada dunha oración; en "A min, e soamente a min me corresponde a herdanza" o suxeito psicolóxico é "eu", pero o gramatical é "A herdanza", porque é o que concerta en número e persoa co verbo.
Véxase ademais suxeito axente, suxeito paciente, construcións pasivas. Sintaxe dependencial
Desde a perspectiva da sintaxe dependencial un suxeito é un nominal (sintagma nominal, cláusula completiva, .. .) cunha valencia pasiva xeral, sen preposición (normalmente), que concorda en número e persoa coa flexión verbal. A concordancia, en número e persoa co verbo, pode ser a única indicación do suxeito. A posición non marcada é a posición inicial.
Suxestopedia

A suxestopedia (Suggestopaedia, en inglés) é un método de aprendizaxe desenvolvido polo psicoterapeuta búlgaro Georgi Lozanov. Utilízase en campos diversos, pero principalmente para o ensino de linguas estranxeiras.
Lozanov defende que polo uso deste método os estudantes poden aprender unha lingua en aproximadamente tres ou catro semanas máis rapidamente que a través doutros métodos convencionais. A suxestopedia, que foi catalogada de pseudociencia, depende basicamente da confianza que os estudantes teñan no método, en creren que realmente vai funcionar.
O método consiste en aplicar unha suxestión positiva e foi desenvolvido nos anos setenta aínda que acadou o seu auxe na década seguinte. Baséase no feito de que a aprendizaxe máis efectiva para o estudante ten lugar a través da suxestión, cando se atopa relaxado e con baixa ansiedade. Características
O seu obxectivo é a linguaxe cotiá e a eliminación de barreiras psicolóxicas (ansiedade, inhibición, baixa autoestima…) que dificultan a aprendizaxe.
É esencial a creación dun contorno no que o alumnado se sinta cómodo e relaxado (sofás, luz suave, música. .. )
Mínimo estudo da gramática.
A aprendizaxe concéntrase en vocabulario e destrezas comunicativas orais.
Actividades: diálogos, traducións, cancións, dramatizacións e listas de palabras para memorizar.
Evítanse a corrección inmediata de erros e a avaliación por métodos formais por perturbaren a contorna relaxada.
Suzaku

Suzaku (en xaponés, Fénix Bermellón do sur), denominado ASTRO-EII ou ASTRO-E2 antes do lanzamento, foi un observatorio espacial xaponés de raios X pertencente á JAXA. Foi lanzado o 10 de xullo de 2005 mediante un foguete M-V desde o Centro Espacial de Uchinoura (antes coñecido como Centro Espacial de Kagoshima). Características
Suzaku foi a substitución de ASTRO-E, perdido nun lanzamento errado o 10 de febreiro de 2000 por problemas co foguete lanzador, un M-V.
É o quinto satélite de astronomía de raios X do Xapón e o rango de enerxías que pode observar vai de 0, 3 keV a 700 keV. O seu obxectivo é a obtención de medicións precisas de procesos de alta enerxía en estrelas, remanentes de supernova, galaxias e grupos de galaxias e do contorno das estrelas de neutróns e buratos negros.
Leva a bordo catro experimentos: XIS (X-ray Imaging Spectrometer, espectrómetro de imaxes en raios X)
XRS (X-ray Spectrometer, espectrómetro de raios X)
HXD (Hard X-ray Detector, detector de raios X duros)
XRT (X-Ray Telescope, telescopio de raios X)
O 29 de xullo de 2005 o satélite sufriu un problema no seu sistema de refrixeración que levou á perda de toda a reserva do helio líquido de a bordo o 8 de agosto dese mesmo ano. A perda do refrixerante inutilizou o instrumento XRS, pero non afectou ó resto.
Suzanne Batra

Suzanne Wellington Tubby Batra, nada o 15 de decembro de 1937 en Nova York, é unha entomóloga estadounidense especializada no estudo das abellas. Propuxo o termo en inglés eusociality, traducido ao galego como eusocialidade. Traxectoria
Doutorouse en 1964 na Universidade de Kansas. Especializouse no estudo das abellas e en 1966 publicou un artigo no que conceptuou o termo eusociality. En 1974 traballou para o Ministerio de Agricultura dos Estados Unidos. Investigou a polinización das abellas, o control biolóxico das herbas, o comportamento dos insectos e máis temas entomolóxicos.
Suzeranía

A suzeranía[Cómpre referencia] era unha situación na cal unha rexión ou un pobo daba tributo a unha entidade máis poderosa que permitía ao tributario unha autonomía doméstica limitada para manexar relacións internacionais. A entidade máis poderosa na relación de suzeranía, ou a cabeza de estado desta entidade máis poderosa chámase suzerán. Historia e características
O termo suzeranía empregábase orixinalmente para describir a relación entre o Imperio Otomán e as súas rexións contiguas. Diferénciase da soberanía en que o tributario ten unha autonomía limitada. Un suzerán tamén era un señor feudal a quen os vasalos pagábanlle un tributo. O concepto de suzeranía é un concepto que se aplica aos imperios na historia, non ten cabida na lei internacional do século XXI.
Svante Arrhenius

Svante August Arrhenius, nado en Wijk en 1859 e finado en Estocolmo en 1927, foi un químico sueco, Premio Nobel de Química en 1903. Traxectoria
Formulou a teoría da disociación electrolítica, que se converteu nun dos alicerces da química física e a electroquímica actuais, e unha cosmogonía para explicar a mecánica da evolución dos astros.
Estudou na escola da catedral de Uppsala e logo na universidade desa cidade ata que pasou á de Estocolmo, onde deu clases entre 1891 e 1904. Dende 1904 dirixiu o Instituto Nobel de Química e Física ata 1927.
Svarog Patera

Svarog Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 124 kms de diámetro e está situado a 48, 66° S 265, 74° O. O nome de Svarog provén da mitoloxía rusa, onde Svarog era un deus ferreiro, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1979. Ó norte de Svarog Patera está Lyrcea Planum, ó norte da cal está Babbar Patera. Cara ao sur podemos atopa-lo Silpium Mons, e cara ao leste está Hermes Mensa. En dirección sueste están Pyerun Patera e Epaphus Mensa. Svarog Patera foi un dos puntos quentes detectados grazas á misión Voyager.
Sven Stolpe

Sven Stolpe, nado en Estocolmo o 24 de agosto de 1905 e finado en Filipstad o 26 de agosto de 1996, foi un escritor, tradutor, xornalista e crítico literario sueco. Era un intelectual moi activo e nos anos 1930 argumentou a favor do internacionalismo e en contra do esteticismo. Foi membro da organización Oxford Group, que avogaba por un "rearmamento moral e espiritual" e converteuse ao catolicismo en 1947. Obra
Två generationer (1929)
I dödens väntrum (1930)
Livsdyrkare: studier i modern primitivism (1931)
Den franska kulturen: en orientering (1932; con Ernst Rober Curtius)
Sigfrid Siwertz (1933)
Hjalmar Söderberg (1934)
Kristna falangen (1934)
Diktens frihet (1935)
Det svenska geniet och andra studier (1935)
Kristna falangen: franska essäer. Ny samling (1936)
Oxfordprofiler (1938)
I smältdegeln: Inlägg och skisser (1941)
Fem norrmän: Christopher Bruun, Eivind Berggrav, Arne Fjellbu, Ronald Fangen, Fredrik Ramm (1942)
General von Döbeln (1942; teatro)
Kvinnor i fångenskap (1943; teatro)
En dag skall gry (1944; teatro)
Excellensen (1944; teatro)
Vi behöver varann (1944; teatro)
Brott och straff (1945; teatro)
Francois Mauriac och andra essayer (1947)
Lätt, snabb och öm (1947)
Änglar och demoner: karikatyrer och skisser (1948)
Den glömda vägen (1949)
Stefan George och andra studier (1956)
Ungdom (1957)
Student -23 (1958)
Från stoicism till mystik: studier i drottning Kristinas maximer (1959)
Drottning Kristina (1960-1961)
Klara: komedi i fem akter (1962)
I dödens skugga (1962)
Tre franska författare: essäer om André Gide, François Mauriac, Georges Bernanos (1963)
Dag Hammarskjölds andliga väg (1964)
Låt mig berätta (1970)
Låt mig berätta mer, minnen och anekdoter (1971)
Svenska folkets litteraturhistoria (1972)
Memoarer (1974-1976)
Geijer: en essay (1976)
Birgitta i Sverige och i Rom (1976)
Tål ni höra mer? : minnen och anekdoter (1976)
Olof Lagercrantz (1980)
40 svenska författare (1980)
Livets löjen: glada minnen och bagateller (1983)
Nikolaj Berdjajev (1983)
Äventyr i Paris - och annorstädes: essayer av Sven Stolpe 1934-1974 (1984)
Mitt Värmland (1985)
Jeanne d'Arc: en biografi (1988)
Franciskus: lärjunge och diktare (1988)
Tal till vänner (1990)
Sverre Fehn

Sverre Fehn nado en Kongsberg (Noruega) o 14 de agosto de 1924 e finado o 23 de febreiro de 2009, foi un arquitecto noruegués.
Recibiu a súa curta formación da arquitectura logo da segunda guerra mundial en Oslo, e axiña converteuse no líder dos arquitectos da súa xeración.
Á idade de 34 anos gañou o seu recoñecemento internacional grazas ao deseño do Pavillón de Noruega na Exposición Universal de Bruxelas de 1958. Nos sesenta fixo dous traballos que marcarían dous cumes na súa carreira: o Pavillón Nórdico na Biennale de Venecia e o Museo Hedmark en Hamar, Noruega. Foi profesor na Escola de Arquitectura de Oslo entre 1971 e 1995.
Pero o momento máis importante da súa carreira coma arquitecto chega cando é galardoado co Premio Pritzker da Arquitectura no ano 1996 e coa Medalla de Ouro Heinrich Tessenow. Principais proxectos
Casa de anciáns de Økern en Oslo (1955), en colaboración con Geir Grung
Pavillón de Noruega na Exposición Internacional de Bruxelas (1958)
Pavillón dos Países Escandinavos na Bienal de Venecia (1962)
Escola Skådalen en Oslo 81971-77)
Casa Brick en Baerum (1986)
Casa Kise en Skien (1987-90)
Casa Busk en Bamble (1990)
Norsk Bremuseum, Museo do Glaciar en Fjaerland, Noruega (1991)
Casa Eco en Norrköping en Suecia (1991-92)
Museo de Aukrust en Alvdal (1995)
Centro de Ricerca del Museo de Ghiacciai en Finlandia (1995)[Cómpre referencia]
Centro Ivar Aasen en Ørsta (2000)
Museo da Fotografía en Horten (2001)
Svetlana Goršenina

Svetlana Gorshenina (tamén transliterado como Svetlana Goršenina; ) nada co nome de Svetlana Michajlovna Gorshenina en 1969, é unha historiadora e historiadora da arte uzbeka. Traxectoria
Especializada en Asia Central, é lectora asociada no Collège de France, onde é catedrática de Historia e Cultura da Asia Central Preislámica. Traballa principalmente en lingua francesa. Baixo a dirección de Galina Pougatchenkova e Valery Germanov defendeu a súa disertación sobre a epistemoloxía da arqueoloxía e a historia da arte de Asia Central.
Foi investigadora no Instituto de Artes e o Instituto da Historia da Academia das Ciencias de Uzbekistán, así como da Fundación Nacional Suíza das Ciencias da Universidade de Lausana e a Universida de Manchester. Foi tamén investigadora asociada no equipo Helenismos das Civilizacións de Asia e Oriente do Centre national de la recherche scientifique na École Normale Supérieure. Obra
La route de Samarcande: l'Asie centrale dans l'objectif des voyageurs d'autrefois, Geneva: Olizane, 2000
Explorateurs en Asie centrale: Voyageurs et aventuriers de Marco Polo à Ella Maillart, Geneva: Olizane, 2003
The Private Collections of Russian Turkestan in the 2nd Half of the 19th and Early 20th Century, Berlin: Klaus Schwarz Verlag, 2004
L'invention de l'Asie centrale: Histoire du concept de la Tartarie à l'Eurasie, coll. "Rayon Histoire" (nº 4). Geneva: Droz, 2014
Obras colaborativas
Con Claude Rapin, De Kaboul à Samarcande: Les archéologues en Asie centrale, coll. "Découvertes Gallimard" (nº 411), série Archéologie. París: Gallimard, 2001
Con Aymon Baud e Philippe Forêt, La Haute-Asie telle qu'ils l'ont vue: Explorateurs et scientifiques de 1820 à 1940, Geneva: Olizane, 2003
Svetlana Mojsov

Svetlana Mojsov (Светлана Мојсов), nada en Skopje (Macedonia) en 1947, é unha bioquímica estadounidense-macedonia. Traxectoria
Realizou unha importante contribución á investigación sobre o péptido 1 similar ao glucagón (GLP-1), o seu papel no metabolismo da glucosa e a secreción de insulina. En outubro de 2024 recibirá o Premio Princesa de Asturias polo seus descubrimentos que permitiron o desenvolvemento do Ozempic, un medicamento para tratar a diabetes e a obesidade.
Svetlana Ražnatović

Svetlana Ražnatović (en serbio: Светлана Ражнатовић) ou tamén coñecida como Ceca (en serbio: Цеца), nada en Žitorađa o 14 de xuño de 1973, é unha popular cantante de Turbo-folk en Serbia.
É popular tamén no resto dos Balcáns e en Europa Central. Ceca foi ademais a muller do paramilitar serbio Željko Ražnatović. Discografía
Cvetak Zanovetak (1988)
Ludo srce (1989)
To Miki (1990)
Babaroga (1991)
Šta je to u tvojim venama (1993)
Ja još spavam u tvojoj majici (1994)
Fatalna ljubav (1995)
Emotivna luda (1996)
Maskarada (1997)
Ceca 2000 (1999)
Decenija (2001)
Gore od ljubavi (2004)
Idealno loša (2006)
Ljubav živi (2011)
Poziv (2013)
Autogram (2016)
Swarm

Swarm é unha serie de satélites artificiais da Axencia Espacial Europea lanzados para medir con precisión o campo magnético terrestre e facer outras observacións. Características
O obxectivo de Swarm é facer o estudo máis preciso ata a data do campo magnético terrestre e dos seus cambios no tempo para comprender o funcionamento do interior da Terra e a súa influencia no clima. Swarm é a sucesora da misión CHAMP, lanzada en 2000 e está formada por tres satélites (Swarm A, B e C) de 468 kg de masa cada un. Cada satélite leva a bordo os seguintes instrumentos: Un magnetómetro de escala absoluta.
Un magnetómetro de campo vectorial.
Un instrumento de campo eléctrico.
Un acelerómetro.
Un reflector láser.
Os satélites orbitan a entre 450 e 530 km de altura en órbitas polares. Os tres foron lanzados a bordo do mesmo foguete Rokot-KM o 22 de novembro de 2013.
Swathi Muthyam

Swathi Muthyam (en telugu: స్వాతిముత్యం) é un filme indio de 1986 rodado en lingua telugu escrito e dirixido por K. Viswanath e producido por Edida Nageswara Rao. O filme está protagonizado por Kamal Haasan e Radhika, con Gollapudi Maruti Rao, J. V. Somayajulu, Nirmalamma, Sarath Babu e Y. Vijaya nos papeis secundarios. A banda sonora é obra de Ilaiyaraaja. Swathi Muthyam representa a difícil situación dunha moza viúva que é rescatada por un home con discapacidade cognitiva.
Foi escollido como candidato da India para o Óscar ó mellor filme internacional na 59ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sweet Lady

Sweet Lady é unha canción de rock composta por Brian May, guitarrista de Queen. A canción está incluída como a sexta pista do álbum A Night at the Opera, realizado en 1975.
No comezo da canción, apréciase o son moi persoal e especial da guitarra de Brian May, chamada Red Special.
Musical e literalmente é a canción predecesora de Tie Your Mother Down, que aparecería o ano seguinte no álbum A Day at the Races.
Roger Taylor lembra esta canción como a execución de batería máis difícil que lle tocou interpretar.
Sweetbox

Sweetbox, na actualidade coñecido como Jade, é un grupo estadounidense fundado en 1995 e liderado por Jade Villalon (2000-2007) e logo por Jamie Pineda desde 2007. O estilo entra dentro do pop comercial, con algunhas influencias puntuais doutros estilos. Discografía
Sweetbox - 1998 (único álbum con Tina Harris como vocalista, no mercado asiático foi lanzado baixo o nome "Everything's Gonna Be Alright")
Classified - 2001
Jade - 2003
Adagio - 2004
13 Chapters - 2004
After The Lights - 2004
Best of Sweetbox - 2005 Tamén editado coma Greatest Hits
Raw Treasures Volume 1 - 2005
Addicted - 2006
Live - 2006 CD+DVD
Best of 12" Collection - 2006
Out Of The Box - 2007 (primeiro lanzamento baixo o nome de "Jade")
Swift (observatorio espacial)

Swift é un observatorio espacial estadounidense lanzado nun Delta 7320 desde o Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral o 20 de novembro de 2004. Características
Swift forma parte do programa MIDEX da NASA e a instrumentación é parte dun esforzo internacional que inclúe ao Reino Unido e Italia, con implicación de Francia, Xapón, Alemaña, Dinamarca, España e Suráfrica. Foi lanzado para estudar os abrochos de raios gamma, explosións moi enerxéticas que destacan en lonxitudes de onda moi curtas. O observatorio leva un detector de raios gamma, un telescopio de raios X e un telescopio para o ultravioleta e o óptico coa finalidade de atopar contrapartidas visibles aos abrochos e descubrir a súa orixe cunha precisión de menos de 5 segundos de arco. A nave ten unhas dimensións de 1, 16 m de altura por 0, 13 m de diámetro, cunha envergadura de 0, 31 m cos paneis solares estendidos. Ten a capacidade de apuntar automaticamente á zona na que detecta un abrocho entre 20 e 75 segundos despois de que ocorra e avisar ao control de terra para facer observacións conxuntas con outros observatorios.
Swing (música)

O swing é unha interpretación do pulso no que a duración dos tempos difire en función de se son fortes ou débiles. Duke Ellington dixo del que It doesn't mean a thing if it ain't got that swing ("Non vale nada se non ten ese swing"). Características
O swing é unha forma de tocar jazz (para moitos a única), que apareceu a mediados dos anos vinte e consiste en leves alteracións do beat que fan que o ritmo, no canto de ser cadrado e sólido se "abanee". Así, nun tema en 4/4 un músico clásico ou tradicional acentuará no primeiro e terceiro tempo e se o tema é sincopado no segundo e no cuarto, pero se o músico ten swing acentuará un pouco antes ou despois do tempo e fará que o ritmo teña "swing".
A fusión da forma de tocar swing co Jazz de Big Band deu lugar á música que arrasou os Estados Unidos nos anos trinta, os mozos acudían en tropel aos salóns de baile a danzaren ao ritmo das súas orquestras favoritas e acudían como auténticos hooligans a apoialas nas guerras de bandas. Grandes bandas e músicos de swing
Duke Ellington
Count Basie
Fletcher Henderson
Jimmie Lunceford
Bennie Goodman
Glenn Miller
Artie Shaw
Swisscom

Swisscom é unha empresa suíza de telecomunicacións, de telefonía e de telefonía móbil e é un provedor de servizos de Internet.
Switch

Dende hai tempo, a necesidade de interconectar ordenadores é primordial. Comezouse co uso dos hub ou concentradores, que o único que facían era xuntar fisicamente tódalas liñas que lle chegaban, coa única particularidade de que as amplificaba. É dicir, se tiña doce entradas e lle chegaba un dato por unha delas, este devolvía ese dato, amplificado, polas outras once.
Máis adiante, este obsoleto dispositivo evolucionou, e chamouse switch ou conmutador. Trátase dunha matriz intelixente, que lendo a MAC (enderezo físico da tarxeta de rede do equipo), saberá por que saída manda-lo dato (amplificado tamén).
Esta distinción evita a saturación doutras liñas e equipos, xa que a chegada dun dato non desexado a un equipo fai que este teña que collelo, le-la MAC de destino (na tarxeta de rede) e rexeitalo. Ademais, ó estar ocupada a liña, pode haber colisións. Funcionamento
Primeiro
Supoñamos que acendemos toda unha sala de ordenadores e co switch. Cando os equipos comecen a enviar datos, o switch non saberá cal é o enderezo MAC da tarxeta do equipo que entra por cada porto (debemos recordar que cada equipo se conecta a un porto de conmutador switch). Polo tanto, non lle queda outro remedio máis que funcionar como un hub ordinario, repetindo o dato por tódalas súas saídas.
Segundo
Ó entrar un dato por un porto, o switch lerá a MAC de orixe e anotará na súa táboa a correspondencia entre ese porto e a MAC lida.
Como xa se sixo, o switch difunde o dato como un hub. A información chegara a tódolos equipos conectados. Ós que non lles interese (non son os destinatarios) rexeitarano, mentres que os outros elaboran unha resposta.
Terceiro
O switch recibe agora, por un (ou máis) dos seus portos unha resposta. Agora xa poderá introducir na súa táboa a relación entre eses portos e as MAC de orixe.
Sword & sceptre

A sword & sceptre (en galego "espada e cetro") era unha moeda escocesa de ouro cuñada por Xacobe VI entre 1601 e 1604, co valor de seis libras escocesas ou 120 xilins escoceses. Historia e caracterización
A sword & sceptre foi introducida por Xacobe VI no marco da súa oitava serie de emisións (a derradeira antes de acceder ao trono de Inglaterra), como unha nova moeda de ouro cun peso de 78, 52 grans (ca. 5, 07 gramos), un diámetro de 29 milímetros, unha lei de 22 quilates e un valor de 120 xilins escoceses (seis libras escocesas), en substitución do antigo rider. O seu nome vénlle da espada e o cetro que caracterizan o seu reverso.
O motivo principal do anverso da sword & sceptre é o escudo de armas de Escocia co característico león, rodeado pola lenda · IACOBVS · 6 · D · G · R · SCOTORVM · ("Xacobe VI, pola graza de Deus, rei dos escoceses"). A espada e o cetro do seu reverso dispóñense formando entre eles unha cruz de Santo André, cunha coroa arriba e a data abaixo, flanqueados por dous cardos, e todo rodeado pola lenda · SALVS · POPVLI · SVPREMA · LEX · ("A seguridade do pobo é a lei suprema").
Xunto coa unidade, introduciuse tamén como moeda fraccionaria a media sword & sceptre, de 60 xilins ou tres libras, coa mesma tipoloxía, aínda que coa metade de peso e cun diámetro de 22 mm.
Coñécense exemplares de falsificacións de época desta moeda en prata durada, datados en 1611.
Syacium

Scyacium é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos paralictíidos. Catacterísticas
Trátase dun xénero de peixes planos que comprende varias especies que presentan unha boca dotada de grandes dentes e que habitan nas costas dos océanos Atlántico e Pacífico.
Coa excepción de S. guineensis, da costa atlántica de África, todas as especies son propìas das augas das Américas.
A especie máis grande do xénero alcanza os 40 cm de lonxitude.
Algunhas das súas especies son de interese pesqueiro. Taxonomía
O xénero foi descrito en 1842 polo naturalista italiano Camillo Ranzani.
Sinónimos
Ademais de polo nome Syacium que lle deu Ranzani, o xénero coñécese polos sinónimos: Aramaca Jordan & Goss, 1885
Hemirhombus Bleeker, 1862
Especies
Na actualidade dentro do xénero Syacium a FishBase recoñece as seguintes 8 especies: Syacium guineensis (Bleeker, 1862)
Syacium gunteri Ginsburg, 1933
Syacium latifrons (D. S. Jordan & C. H. Gilbert, 1882)
Syacium longidorsale Murakami & Amaoka, 1992
Syacium maculiferum (Garman, 1899)
Syacium micrurum Ranzani, 1842 - Rapapelos es escamas pequenas.
Syacium ovale (Günther, 1864)
Syacium papillosum (Linnaeus, 1758)
Syacium micrurum

Syacium micrurum é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos paralictíidos, coñecida en galego como rapapelos de escamas pequenas ou rascón de escamas pequenas. Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1842 polo naturalista italiano Camillo Ranzani.
Sinónimos
Ademais do nome que lle deu Ranzani, e que é o actualmente válido, ao longo do tempo a especie coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos: Características
As principis características deste peixe son: É un peixe plano mariño, demersal, de corpo ovalado, deprimido, sinistro (é dicir, cos dous ollos situados no lado esquerdo do corpo), de até 40 cm de lonxitude e 500 g de peso como máximo (aínda que a maioría dos espécimes apañados roldan os 20 cm).
A aleta dorsal ten de 83 a 92 raios, e a anal, de 64 a 74.
Nos machos, o 1º e o 2º raios da aleta pectoral son filamentosos.
A coloración do lado pigmentado é apardazada uniforme, máis ou menos clara. Hábitat, distribución e bioloxía
Trátase dun peixe mariño, batipeláxico, que habita a profundidades de entre 1 e 412 m, sobre fondos de grava, lama ou area da plataforma continental, no Atlántico occidental, entre os 30° N e os 23° S, desde o Canadá até a Florida (Estados Unidos) e, por Suramérica, até São Paulo (Brasil). O rexistros de Syacium micrurum no Atlántico oriental corresponden realmente á especie Syacium guineensis (Bleeker, 1862).
Aliméntase de vermes e crustáceos. Pesca
Captúrase nas zonas onde habita.
Sydney Brenner

Sydney Brenner, nado o 13 de xaneiro de 1927, e finado o 5 de abril de 2019, foi un biólogo surafricano e gañador do Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina no 2002, compartido con Bob Horvitz e John Sulston. Traxectoria
Brenner fixo achegas significativas na investigación do código xenético, e noutras áras de bioloxía molecular mentres traballaba no Medical Research Council (MRC) Laboratory of Molecular Biology de Cambridge, Inglaterra. Estabeleceu o nematodo Caenorhabditis elegans como organismo modelo para a investigación da bioloxía do desenvolvemento, e fundou o Molecular Sciences Institute in Berkeley, California. Recoñecementos
En 2014, foi nomeada doutora honoris causa pola Universidade Pompeu Fabra de Barcelona.
Sydney F. Martin

Sydney Furman Martin, nado en decembro de 1945 en Salina (Kansas) e finado o 19 de xaneiro de 2021 en Jacksonville (Florida), foi un industrial, filántropo e numismático estadounidense. Traxectoria
Sydney F. Martin naceu na base de Smoky Hill da forza aérea dos EEUU en Salina, Kansas, fillo de Furman C. Martin e de Naomi Louise Stevens. Durante a súa infancia desprazouse a varios lugares dos EEUU coa súa familia ata o retiro do seu pai en 1959, cando se instalou en Warsaw, Indiana, onde se graduou en educación secundaria en 1963. Posteriormente cursou tanto o grao como o mestrado en Ciencias no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, e a partir de aí comezou a súa carreira na industria de defensa, primeiro en diferentes empresas e a partir de 1988 en Sytex, Inc. , a compañía que fundou xunto coa súa esposa, Sharon Martin.
Paralelamente ao seu labor profesional, durante as tres décadas que residiu en Doylestown, Filadelfia, Martin foi un grande interesado pola filantropía, a arte e, sobre todo, a numismática. Nestes ámbitos ocupou diversos postos, como o de presidente do Museo de Arte de Michener, vicepresidente da Sociedade Histórica de Doylestown, e membro da dirección da Sociedade Bibliográfica Nacional e mesmo dos Boy Scouts dos EEUU.
No ámbito numismático, Sydney F. Martin foi membro da American Numismatic Society desde 1997, e entre 2013 e 2020 exerceu a presidencia desta institución. Tanto como coleccionista como nas súas investigacións, especializouse na moeda estadounidense da época colonial e prefederal, aspecto sobre o que realizou numerosas publicacións, e tamén foi o editor da revista Colonial Coin Collectors Society Newsletter. Na súa honra, a Sociedade de Coleccionistas de Moedas Coloniais creou o premio F. Martin á publicación numismática.
Xunto coa súa muller emprendeu varios proxectos filantrópicos, entre o que destaca a creación do proxecto Philadelphia Prostate Cancer Bioma no Jefferson Hospital.
Sydney Furman Martin morreu vítima do cancro o 19 de xaneiro de 2021 en Jacksonville, Florida. Recoñecementos
Defensa
Medalla da Orde de Santa Barbara.
Medalla Knowlton.
Numismática
(2020): Medalla Huntington, da American Numismatic Society, de Nova York. Publicacións
(2007). The Hibernia Coinage of William Wood (1722-1724). Colonial Coin Collectors Club, Fort Myers. ISBN 9780615153964
(2011). The Rosa Americana Coinage of William Wood. Colonial Coin Collectors Club, Fort Myers. ISBN 9780692013625
(2015). French Coinage Specifically for Colonial America. Colonial Coin Collectors Club, Fort Myers. ISBN 9781495171567
(2018). St. Patrick Coinage for Ireland and New Jersey. Colonial Coin Collectors Club. ISBN 9781532366253
Sylvicapra grimmia

Sylvicapra grimmia é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos cefalofinos,
É unha especie monotípica, isto é, a única do seu xénero, na que se recoñecen numerosas subespecies.
Trátase dun pequeno antílope pertencente á tribo dos cefalofininos, que habita en gran parta da África subsahariana excepto nas selvas tropicais das zonas central e occidental do continente. Subespecies
Sylvicapra grimmia altivallis Heller, 1912
Sylvicapra grimmia caffra Fitzinger, 1869
Sylvicapra grimmia campbelliae (Gray, 1843)
Sylvicapra grimmia coronata (Gray, 1842)
Sylvicapra grimmia grimmia (Linnaeus, 1758)
Sylvicapra grimmia hindei (Wroughton, 1910)
Sylvicapra grimmia lobeliarum Lönnberg, 1919
Sylvicapra grimmia madoqua (Rüppell, 1836)
Sylvicapra grimmia nyansae Neumann, 1905
Sylvicapra grimmia orbicularis (Peters, 1852)
Sylvicapra grimmia pallidior Schwarz, 1914
Sylvicapra grimmia splendidula (Gray, 1891)
Symphonie

Symphonie foi unha serie de dous satélites de comunicacións europeos froito da colaboración entre Francia e Alemaña. Características
Os dous satélies Symphonie foron satélites experimentais cos que Europa gañou experiencia no campo das comunicacións por satélite. O proxecto comezou en 1967 como unha colaboración entre Francia e Alemaña. Os dous satélites eran relativamente pequenos, de 230 kg ao chegar á órbita xeoestacionaria, estaban estabilizados nos tres eixos e usaban paneis solares. Cada un levaba dous transpondedores e excederon o seu tempo de vida previsto de cinco anos. Foron lanzados entre 1974 e 1975, con Symphonie 1 sendo enviado a unha órbita cemiterio en 1983 e Symphonie 2 en 1985. Construíuse unha terceira unidade, pero non foi lanzada. Para os lanzamentos usáronse foguetes Delta 2914, aínda que orixinalmente estaba planeado usar foguetes Europa 2 que nunca chegaron a estar en servizo.
Symphytum officinale

Symphytum officinale é unha especie de planta perenne pertencente ao xénero Symphytum da familia Boraginaceae chamada consolda. É orixinaria de Europa e é coñecida noutros lugares, incluíndo América do Norte, como unha especie introducida e, ás veces unha mala herba. Descrición
A planta é resistente e pode crecer até unha altura de 1 m. Flores péndulas e rosadas, follas grandes e brillantes. Usos
As raíces de Symphytum officinale utilizáronse na medicina tradicional austríaca internamente (como té ou tintura) ou externamente (como ungüento, compresas, ou a dixestión alcohólica) para o tratamento de trastornos do sistema locomotor e o tracto gastrointestinal. As follas e talos tamén se utilizaron para o tratamento dos mesmos trastornos, e tamén para o tratamento de reumatismo e gota.
A Symphytum officinale utilizouse na medicina popular como unha cataplasma para o tratamento de queimaduras e feridas. Con todo, o consumo interno, como en forma de tisana, non é recomendable, xa que foi moi debatido sobre se pode causar dano grave ao fígado.
Contén alantoína que ten un efecto cicatrizante, reepitelizante; os mucílagos actúan como demulcente (hidratante, antiinflamatorio); os taninos son adstrinxentes (antidiarreico, hemostático local).
Indicado para o tratamento da gastritis, úlceras gastroduodenais, diarreas e síndrome do intestino irritable. En uso tópico: escoceduras, eczemas secos, prurito, gretas dos seos, ictiosis, psoriasis, distrofia da mucosa vulvovaxinal, parodontopatías, tendinite, bursite, inflamacións osteoarticulares, contusións, hematomas. Tradicionalmente empregouse para acelerar a consolidación de fracturas. Taxonomía
Symphytum officinale foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 1: 136. 1753. Etimoloxía Symphytum: nome xenérico que provén do grego sympho ou symphein
"medrar xuntos", e phyton
"planta", o nome symphyton foi utilizado por Dioscórides para esta planta que tiña fama de curar feridas.
officinale: epíteto latino que significa "planta medicinal de venda en herbarios".
Symphytum tuberosum

A Symphytum tuberosum é unha planta da familia das boraginaceae. Descrición
Planta vivaz, de 25 a 50 (60) cm, provista de rizomas tuberosos máis ou menos deformes. Talos pouco ramificados e pelosos. Follas lanceolado-oblongas, grandes (até 12 cm), estreitadas en pecíolo nada ou moi pouco decurrente; as superiores sentadas; as medias superan en tamaño ás inferiores. Flores tubulares de cor amarela pálida, con escamas na garganta. Lóbulos do cáliz cunha lonxitude 3 veces maior que o tubo. Ovario con tubérculos, estilo saínte e estames ocultos. Froito granuloso e brillante. Florece na primavera. Hábitat
Bosques caducifolios. Distribución
Gran parte de Europa excepto no norte, Portugal, Irlanda, Bélxica, Holanda. Propiedades
Symphytum tuberosum desempeñou un papel curativo na medicina natural ao longo dos séculos. Nestas curas tradicionais, as receitas utilizan as follas e as raíces, antigamente utilizábase para acelerar a curación das abrasións menores a través de ser aplicada directamente sobre a pel danada baixo unha compresa. Taxonomía
Symphytum tuberosum foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 1: 136. 1753. Etimoloxía Symphytum: nome xenérico que deriva do grego sympho ou symphein
"medrar xuntos", e phyton
"planta", o nome symphytum foi utilizado por Dioscórides para esta planta que tiña fama de curar as feridas.
Synaptura cadenati

Synaptura cadenati Chabanaud, 1948 é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como linguado da Guinea.
Trátase dun pequeno linguado que habita nas costas do Atlántico centro-oriental, desde Senegal até o golfo de Guinea. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita por primeira vez en 1948 polo ictiólogo francés Paul Chabanaud.
Sinónimo
Ademais de polo nome orixinario que lle outorgou Chabanaud, e actualmente válido, a especie coñécese tamén polo sinónimo Dagetichthys cadenati (Chabanaud, 1948).
Controversia
Esta especie, de acordo con Desoutter et al. (2001) sería sinónimo de Synaptura lusitanica de Brito Capello, 1868. Características
Como todos os linguados ten unha aparencia característica, asimétrica e con ambos os ollos no mesmo lado do corpo, o chamado "lado" ocular" ou "lado pigmentado" (o dereito, neste caso), mentres que o lado sen ollos é o chamado "lado cego. O corpo, como o de todos os soleidos, ten forma de lingua (de aí os seus nomes vulagares) ou de sola de sandalia (de aí, o seu nome científico), máis alto cara a arriba, cara á cabeza, pero que se vai estritando pouco a pouco cara ao extremo caudal.
Podea alcanzar un tamaño de até 35 cm de lonxiutude. Hábitat, distribución e bioloxía
O linguado de Guinea é un peixe mariño e de augas salobres, demersal, que habita en augas tropicais pouco profundas, de até os 50 m de profundidade, entre os 16° N e os 5° S, nas costas do Atlántico leste, desde Senegal até o golfo de Guinea.
Encóntrase en fondos areosos e lamacentos, principalmente en augas pouco profundas. Pesca
O linguado de Guinea captúrase na área de pesca 34 (Atlántico centro-leste).
Synaptura lusitanica

Synaptura lusitanica de Brito Capello, 1868, tamén coñecida como Synaptura lusitanica lusitanica de Brito Capello, 1868, é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos.
Como todos os linguados ten unha aparencia característica, asimétrica e con ambos os ollos no mesmo lado do corpo, o chamado "lado" ocular" ou "lado pigmentado" (o dereito, neste caso), mentres que o lado sen ollos é o chamado "lado cego".
Synaptura lusitanica vive nas costas do Atlántico centro-oriental, onde é obxecto de pesca comercial. Características
O corpo, como o de todos os soleidos, ten forma ovalada, de lingua (de aí os seus nomes vulgares) ou de sola de sandalia (de aí, o seu nome científico), máis alto cara a arriba, cara á cabeza, pero que se vai estreitando pouco a pouco cara ao extremo caudal.
As narinas do lado cego non están expandidas e formando unha roseta, como nas especies do xénero Pegusa. A narina anterior do lado ocular presenta un tubo dirixido cara a atrás atrás, que non alcanza o bordo dianteiro do ollo inferior.
As aletas dorsal e anal están unidas na súa parte posterior, por unha membrana, á aleta caudal. A aleta dorsal orixínase na cabeza, e está sustentada por de 79 a 83; a anal presenta de 57 a 67 raios, e as aletas pectorais, de 6 a 10.
A liña lateral está formada por de 100 a 123 escamas porosas; a súa rama supratemporal forma unha curva suavemente arredondada.
A coloración do lado pigmentado é parda agrisada, con manchas mouras, que tenden a formar unha serie lonxitudinal de manchas máis grandes ao longo da liña lateral.
Pode alcanzar un tamaño de até 40 cm de lonxitude. Hábitat, distribución e bioloxía
Synaptura lusitanica é un peixe mariño e de augas salobres, demersal, que habita en augas tropicais pouco profundas, de até os 60 m de profundidade, nas costas do Atlántico leste, desde o sur do estreito de Xibraltar e as costas mediterráneas da Península Ibérica, até o Congo, polo sur.
Encóntrase en fondos areosos e lamacentos, principalmente en augas pouco profundas. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita por primeira vez en 1868 polo ictiólogo portugués Félix António de Brito Capelo.
Subespecies
Dentro desta especie, na actualidade recoñécense as seguintes dúas subespecies: Synaptura lusitanica lusitanica de Brito Capello, 1868
Synaptura lusitanica nigromaculata Pellegrin, 1905
Synaptura lusitanica lusitanica

Synaptura lusitanica lusitanica, de Brito Capello, 1868 tamén coñecida como Synaptura lusitanica de Brito Capello, 1868 é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como linguado portugués.
Trátase dun pequeno linguado que habita nas costas do Atlántico oriental, desde Mauritania até Angola. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita por primeira vez en 1868 polo ictiólogo portugues Félix António de Brito Capelo.
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario que lle outorgou de Brito Capelo, Synaptura lusitanica, e o actualmente válido, a especie coñécese tamén polos sinónimos: Dagetichthys lusitanicus (de Brito Capello, 1868)
Synaptura lusitanica de Brito Capello, 1868 (aceptado, como representación alternativa)
Synaptura lusitanica punctatissima Peters, 1876
Synaptura punctatissima Peters, 1876 Características
Como todos os linguados ten unha aparencia característica, asimétrica e con ambos os ollos no mesmo lado do corpo, o chamado "lado" ocular" ou "lado pigmentado" (o dereito, neste caso), mentres que o lado sen ollos é o chamado "lado cego. O corpo, como o de todos os soleidos, ten forma de lingua (de aí os seus nomes vulagares) ou de sola de sandalia (de aí, o seu nome científico), máis alto cara a arriba, cara á cabeza, pero que se vai estritando pouco a pouco cara ao extremo caudal.
Podea alcanzar un tamaño de até 40 cm de lonxiutude. Hábitat, distribución e bioloxía
O linguado portugués é un peixe mariño e de augas salobres, demersal, que habita en augas tropicais pouco profundas, de até os 60 m de profundidade, entre os 21° N e os 18° S, e entre os 19° W e os 14° E, nas costas do Atlántico leste, desde o cabo Branco (Mauritania) até Angola.
Encóntrase en fondos areosos e lamacentos, principalmente en augas pouco profundas. Pesca
O linguado portugués captúrase nas áreas de pesca 27, 34 e 47 (Atlántico nordeste, Atlántico centro-leste e Atlántico sueste, respectivamente ).
Synapturichthys kleinii

Synapturichthys kleinii (Risso, 1827) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, a única existente no xénero Synapturichthys, coñecido en galego como linguado xaspeado.
Trátase dun linguado que habita nas costas do Atlántico leste (incluído o mar Mediterráneo), de Suráfrica e do océano Índico occidental Taxonomía
Xénero
O xénero foi creado en 1927 polo ictiólogo francés Paul Chabanaud.
Especie
A especie foi descrita por primeira vez en 1827 polo naturalista nizardo Antoine Risso, co nome de Rhombus kleinii.
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario que lle outorgou Risso, e de polo actualmente válido, a especie coñeceuse tamén ao longo do tempo polos seguintes sinónimos:
Etimoloxía
Xénero
O xenérico Synapturichthys está fomado pola adición a Synaptura nome doutro xénero de soleidos — véxase a súa etimoloxía en Synaptura— da adaptación latina do termo do grego antigo ἰχθύς chthýs, "peixe".
Especie
O epíteto específico, kleinii, foi unha homenaxe que lle fixo Risso ao naturalista xermano-polaco Jacob Theodor Klein. [Cómpre referencia] Características
Como todos os linguados ten unha aparencia característica, asimétrica e con ambos os ollos no mesmo lado do corpo, o chamado "lado" ocular" ou "lado pigmentado" (o dereito, neste caso), mentres que o lado sen ollos é o chamado "lado cego. O corpo, como o de todos os soleidos, ten forma de lingua (de aí os seus nomes vulagares) ou de sola de sandalia (de aí, o seu nome científico), máis alto cara a arriba, cara á cabeza, pero que se vai estritando pouco a pouco cara ao extremo caudal. As escamas do lado ocular están provistas de espínulas, o que fai que o tarto da súa pel sexa áspero. A liña lateral é recta e visíbel no lado ocular, con tan só unha soa pequena curvatura cerca da cabeza, á altura da aleta pectoral. A zona superior das narinas do lado cego está expandida, formando unha roseta, como nas especies do xénero Pegusa.
As aletas dorsal e anal están unidas na súa parte posterior, por unha membrana, á aleta caudal.
A súa columna vertebral está constituída por de 46 a 47 vértebras. A aleta dorsal presenta de 75 a 92 raios, e a anal, de 63 a 72. A coloración da súa cara pigmantada é típica: beixe ou de cor area, salferida ás veces de manchas escuras, con puntos brancos. A aletas dorsal e anal están boredas de escuro. A aleta pectoral deste lado leva unha mancha negra no centro, e o extremo é abrancazado. O lado cego é abrancazado.
Pode alcanzar un tamaño máximo de até os 40 cm, aínda que os espécimes capturados roldan os 15 cm. Hábitat, distribución e bioloxía
O linguado xaspeado é un peixe mariño e de augas salobres, demersal, que habita en fondos de entre os 20 e os 460 m de profundidade, en augas subtropicais, entre os 44° N e os 32° S, nas costas do Atlántico leste (incluído o mar Mediterráneo), de Suráfrica e do océano Índico occidental.
Encóntrase en fondos areosos e lamacentos, principalmente en augas pouco profundas. Pesca
O linguado xaspeado captúrase nas áreas de pesca 27, 34, 37 e 47 (Atlántico nordeste, Atlántico centro-leste, Mediterráneo e Atlántico sueste, respectivamente).
Synchronet

Synchronet é un paquete de software multiplataforma para BBS, actualmente portado para Microsoft Windows, Linux, e versións de BSD. As versións antigas tamén funcionaban en MS-DOS e OS/2, pero as versións máis recentes deixaron de darlles soporte.
O enxeñeiro de software Rob Swindell foi o autor de Synchronet en 1991, formou a súa propia compañía, Digital Dynamics, para distribuír o produto, sobre todo a través de anuncios en Boardwatch e BBS Callers Digest. A partir da versión 1a. 10 (xullo de 1992) Synchronet foi o primeiro sotware BBS en soportar de forma nativa o formato QWK, e foi tamén o primeiro en soportar o protocolo RIP (versión 1b. 1, 23 de xaneiro de 1993).
Synechocystis

Synechocystis é un xénero de cianobacterias de auga doce da familia Merismopediaceae. Entre as súas cepas está Synechocystis sp. PCC 6803, que é un organismo modelo moi estudado.
Synergistetes

Os Synergistetes son un filo de bacterias de creación recente. Os seus membros son bacterias gramnegativas, bacilares, anaerobias obrigadas. Algunhas especies do filo son infecciosas e foron implicadas en infeccións periodontais, gastrointestinais e dos tecidos brandos. O filo comprende unha soa familia, Synergistaceae. Filoxenia
O cladograma mostra a taxonomía actualmente aceptada do grupo baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e a filoxenia está baseada nas secuencias dos ARNr 16S do LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree Project. Notas:
♠ Estirpes encontradas no NCBI (National Center for Biotechnology Information) pero non na LPSN.
Synkavičy

Synkavičy (en belaruso cirílico Сынкавічы) é unha localidade de Belarús, na rexión de Hrodna e no distrito de Zeĺva.
A maior atracción de Synkavičy é a súa igrexa fortificada medieval. É un templo gótico ortodoxo construído no século XIX, e é un dos edificios máis antigos de estilo gótico en Belarús. Galería
Synthpop

O synthpop (tamén coñecido como electropop ou technopop) é un xénero de música popular que inicialmente se fixo popular nos anos 80, década na cal o sintetizador foi o instrumento musical dominante. Fi presaxiado nos anos 60 e comezos dos 70 polo uso de sintetizadores no rock pogresivo, art rock electrónico, disco e particularmente no Krautrock de bandas como Kraftwerk. Xurdiu como un xénero distinto no Xapón e no Reino Unido na época do post-punk como parte do movemento new wave de finais dos 70 ata mediados dos 80.
O primeiros pioneiros do synthpop son o grupo xaponés Yellow Magic Orchestra e as bandas británicas Ultravox e The Human League; esta última usaba varios sintetizadores monofónicos para producir música cun son sinxelo e austero. Tras a ruptura de Tubeway Army e Gary Numan na lista de sinxelos británica, un gran número de artistas comearon a colleitar éxitos cun son baseado en sintetizadores a principios dos anos 80, como Soft Cell, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Japan e Depeche Mode no Reino Unido, mentres que no Xapón o éxito de Yellow Magic Orchestra abriu o camiño a bandas de synthpop como P-Model, Plastics e Hikashu. O desenvolvemento dos sintetizadores polifónicos económicos, a definición do MIDI e o uso de ritmos dance, levaron a un son máis comercial e accesible para o synthpop. Este feito e a súa adopción por artistas do movemento New Romantic, xunto coa aparición da MTV, fixo que moitos grupos británicos de synthpop, como Duran Duran e Spandau Ballet, tivesen éxito nos Estados Unidos.
A finais dos anos 80, dúos como Erasure e Pet Shop Boys adoptaron un son que foi un grande éxito nas listas de baile estadounidenses, pero cara finais da década o synthpop en gran parte fora abandonado. O interese comezou a revivir cos movementos indietronica e electroclash de finais dos anos 90 e, na primeira década do século XXI, gozou dun rexurdimento xeneralizado con éxito comercial para artistas como La Roux, Kesha e Owl City.
O synthpop axudou a establecer o lugar do sintetizador como un elemento principal do pop e o rock, influíndo directamente a posteriores xéneros como a música house e o Detroit techno, e indirectamente a moitos outros xéneros e gravacións individuais.
O xénero ten recibido críticas pola presunta falta de emoción e musicalidade. A imaxe "andróxina" proxectada polos artistas de durante os anos 80 deu lugar a posturas hostís cara ao estilo.