proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Estación Científica Charles Darwin

A Estación Científica Charles Darwin (ECCD) é unha estación de investigación biolóxica operada pola Fundación Charles Darwin. Atópase situada en Porto Ayora na illa Santa Cruz, nas Illas Galápagos, con oficinas satélites nas illas de Isabela e San Cristóbal. Porto Ayora é unha cidade no centro das illas Galápagos, Ecuador. Antecedentes
En Porto Ayora, Illa Santa Cruz e Ecuador científicos estranxeiros traballan constantemente na investigación e proxectos para a conservación dos ecosistemas mariños de Galápagos. A Estación Científica Charles Darwin, creada en 1964, conta cun Centro de Interpretación de Historia Natural e tamén leva a cabo proxectos educativos en apoio da conservación das Illas Galápagos. Traballo e obxectivos
O obxectivo da CDRS é levar a cabo a investigación científica e educación ambiental para a conservación. A estación conta cun equipo de máis dun centenar de científicos, educadores, voluntarios, estudantes de investigación e persoal de apoio de todo o mundo.
A investigación científica e o monitoreo de proxectos lévanse a cabo na EXXD en colaboración e coordinación co seu socio principal, o Parque Nacional Galápagos (PNG), que funciona como a autoridade gobernamental principal responsable da conservación dos recursos naturais nas Illas Galápagos.
O traballo dos CDR ten como obxectivos principais: Promover, facilitar, deseñar e implementar a investigación científica necesaria para a comprensión dos principios biolóxicos, unha mellor comprensión dos ecosistemas e a xestión adecuada dos recursos naturais das illas, bosques e todo tipo de hábitats.
Asesorar as autoridades ecuatorianas sobre o tema da conservación e xestión dos recursos naturais nas Illas Galápagos.
Colaborar coas institucións do Ecuador sobre a aplicación dos programas especializados en ciencias naturais e a xestión dos recursos naturais.
Contribuír e colaborar en programas educativos relacionados coa conservación das illas.
Compilar os resultados das investigacións científicas e outras actividades da organización e difundir esta información a nivel rexional, nacional e internacional.
En 2002, a estación foi galardoada co Premio Internacional Cosmos.
Estación Ferroviaria de Bananal

A Estación Ferroviaria de Bananal é un edificio histórico e turístico da cidade brasileira de Bananal, no Estado de São Paulo. Construída en 1888, é o único exemplar de construción en aceiro de Bélxica nas Américas.
Estación Libre

Estación Libre é un grupo activista fundado no 1997 para traballar en solidariedade co Exército Zapatista de Liberación Nacional (EZLN) en San Cristóbal de las Casas, no estado de Chiapas, México. Foi creado especificamente para reforzar "as conexións entre as comunidades de cor estadounidenses entre elas e co movemento zapatista". Características
Conforme co seu ideario, o movemento internacional de solidariedade co Exército Zapatista de Liberación Nacional estaría dominado polos brancos, e o grupo trataría de vencellar aos activistas das comunidades de cor dos Estados Unidos coa poboación indíxena de Chiapas.
Un dos proxectos da organización consiste en mandar brigadas de xente de cor estadounidense a Chiapas a traballar coas comunidades zapatistas e construír lazos para un futuro traballo de solidariedade.
Estación da Forza Espacial de Cabo Cañaveral

A Estación da Forza Espacial de Cabo Cañaveral (CCSFS, polas súas siglas en inglés Cape Canaveral Space Force Station) é unha instalación da 45. ª Ála Espacial (45 SW, do inglés Space Wing) da Forza Espacial dos Estados Unidos, con sede na próxima Base da Forza Espacial Patrick. Localizada en cabo Cañaveral no estado de Florida, a CCSFS é o principal lugar de lanzamentos de mísiles do rango leste. A base Patrick proporciona os cuarteis xerais e as funcións de apoio para o 45 SW, así como un aeródromo, liderado loxístico no aire e as funcións de apoio completo propias dunha base da forza aérea. Ademais das instalacións na base Patrick, a CCSFS tamén ten o seu propio aeródromo separado, o Cape Canaveral AFS Skid Strip, que proporciona unha pista de 10000 pés (3 km) próxima ós complexos de lanzamento para o uso de avións militares que leven as enormes e pesadas cargas útiles ata o cabo.
Ademais, a CCSFS está situada xunto ó Centro espacial John F. Kennedy da NASA na illa Merritt, coas dúas instalacións conectadas por pontes e pasos elevados.
Estación de Bioloxía Mariña da Graña

A Estación de Bioloxía Mariña da Graña é unha institución científica pertencente á Universidade de Santiago de Compostela que está situada na parroquia da Graña no concello de Ferrol, e dentro da ría de Ferrol. A finalidade desta institución, dirixida por Victoriano Urgorri, é o maxisterio e a investigación da bioloxía mariña en xeral e o asesoramento e difusión en todos os temas e estudos relacionados coa fauna e flora mariñas de Galicia. Tamén serve como un instrumento para as relacións e intercambios de coñecementos científicos entre outras institucións semellantes e universidades do estado español e o resto do mundo.
A Estación está composta de dous edificios singulares, a Casa do Hórreo e a Casa da Estrela. Estas dúas antigas construcións foron rehabilitadas con fondos europeos para adecualas á investigación. Conta cunha superficie duns 900 m² e os equipamentos seguintes: 4 laboratorios.
Biblioteca e sala de ordenadores.
8 cuartos cun total de 28 prazas.
Sala de mergullo.
Sala de lecer, comedor e cociña.
Aula e sala de mergullo.
2 cámaras de conxelación.
Cámara de investigación con control de temperatura e fotoperíodo.
Tanque de auga de mar de 15 m³.
2 barcos de 12 e 5, 25 m de eslora respectivamente.
Imaxes da Estación
Estación de Bioloxía Mariña de Inhaca

A Estación de Bioloxía Mariña, ou polo seu nome en portugués Estação de Biologia Marítima de Inhaca, na illa de Inhaca, á entrada da baía de Maputo, no sur de Mozambique, é un centro de investigación da Universidade Eduardo Mondlane. Historia
Foi inaugurado en 1951 polo Instituto de Investigação Científica de Moçambique, para apoiar a investigación da Universidade de Witwatersrand en Suráfrica.
Situación
A illa da Inhaca forma parte da Reserva Mariña Parcial da Ponta do Ouro. O complexo está situado preto dunha enseada na beira occidental da illa e está separado da praia por unha franxa de vexetación autóctona, só aberta en dous lugares para o acceso das persoas. Polo lado terrestre, a estación está protexida por unha duna duns 100 m de altura, sobre a cal está a casa do director da estación e un pequeno posto meteorolóxico.
Estrutura
A Estación está formada por un bloque con laboratorios, biblioteca e museo e outro con dous dormitorios separados por un conxunto de salas; as salas teñen capacidade para unhas 30 persoas cada unha e normalmente están ocupadas por estudantes de cada sexo, que se desprazan até alí para realizar traballos de campo. As aulas están reservadas para o profesorado.
Museu
A Estación de Bioloxía Mariña, cuxo museo -que reflicte as actividades de investigación que alí se desenvolven- non só conta cunha enorme colección de organismos mariños, senón tamén de ecosistemas terrestres.
Estación de autobuses

Unha estación de autobuses, tamén denominada terminal de autobuses, é unha estrutura de correspondencia entre varias liñas de transporte público que circulan por estradas (autobuses ou trolebuses), na que se verifican as saídas de vehículos a diferentes cidades ou vilas, así como as entradas doutros procedentes dos mesmos lugares.
Poden implicar redes de diferentes tamaños, e así, poden ser urbanas/suburbanas, rexionais, interrexionais ou incluso internacionais. Cando proporcionan unha correspondencia cun modo de transporte público diferente (ferrocarril, metro, tranvía), cualifícase como estación intermodal.
Os autobuses colócanse en dársenas nas que se apean e soben os pasaxeiros.
As estacións de autobuses poden pertenceren ao transporte privado ou público.
Algunhas destas terminais tamén inclúen outros servizos comerciais para servir aos pasaxeiros como restaurantes e tendas, entre outras cousas. Características
Unha estación de autobuses difire dunha simple parada de autobús polo seu tamaño e polas infraestruturas que posúa, que poden ser en forma dun edificio que alberga tanto as dársenas como diversos servizos para os pasaxeiros como: sala de espera, quioscos de prensa, despachos de tabaco, bebidas, restaurante, caixa de venda de billetes e tarxetas de bono, servizos hixiénicos (lavabos, urinarios, retretes) etc. Historia
A historia destas estacións comezou en 1830 a partir da invención do autobús (bus en inglés) en Londres, Inglaterra.
Despois de varios anos en que se usaron experimentalmente, chegaron aos Estados Unidos de Norteamérica en 1920 e, na seguinte década, desenvolveuse a construción de terminais polo resto dos países.
A maior estación do mundo é a Estación Central de Autobuses de Tel Aviv en Israel, aberta en 1993, que ocupa unha superficie de 44. 000 m². [Cómpre referencia]
Estación de investigación Concordia

A estación de investigación Concordia é unha base científica franco-italiana situada na Antártida. Características
Nesta base estúdanse fenómenos relacionados coa Antártida, pero tamén co clima ou mesmo co espazo (como MELiSSA ou experiencias sobre illamento da ESA).
No inverno o persoal descende a tan só 16 persoas, mais no verán antártico pode aloxar máis de oitenta investigadores.
Está situada na meseta antártica, a 3233 m de altura sobre o nivel do mar. Acada temperaturas de -80 °C no inverno austral, pasando meses sen ver o Sol, en condicións de illamento. Consta de dúas torres, unha, como habitáculo, e outra, para maquinaria e salas de traballo. Establecida no 2005, é a única base europea no interior do continente.
Estación de recarga

Unha estación de recarga ou estación de recarga eléctrica, tamén chamada en electrineira, é un lugar que prové electricidade para a recarga rápida das baterías dos vehículos eléctricos, incluíndo os vehículos híbridos enchufables, mediante procedementos que non levan máis de dez minutos (dispensadores rápidos de electricidade ou estación de recambio de baterías).
As tarifas de recarga son usualmente determinadas polos gobernos locais.
Os deseños importantes inclúen Park & Charge, N-2-S e iGSEGeS en Europa, así como Columb Technologies en América. PARVE é un deseño aberto con unidades de enchufes apto para construción artesanal.
Hoxe en día, o desenvolvemento destas instalacións está dividido en dous conceptos diferentes: os sistemas de recarga de baterías e os sistemas de cambio de batería. Infraestrutura
A infraestrutura de recarga é o conxunto de dispositivos físicos e lóxicos, destinados á recarga dos vehículos eléctricos que cumpran os requisitos de seguridade e dispoñibilidade previstos para cada caso, con capacidade para prestar servizo de recarga de forma completa e integral. Inclúe as estacións de recarga, o sistema de control, canalizacións eléctricas, os cadros eléctricos de mando e protección e os equipos de medida, cando estes sexan exclusivos para a recarga do vehículo eléctrico.
Os vehículos eléctricos non necesariamente precisan de infraestruturas novas: enquisas sobre os coches eléctricos en 2017 mostraron que máis da metade dos fogares nos Estados Unidos teñen acceso a un enchufe para cargar os seus coches.
Estación de traballo de son dixital

Unha estación de traballo de son dixital (en inglés: digital audio workstation, DAW) é un dispositivo electrónico ou software de aplicación utilizado para gravar, editar son e producir ficheiros de son. Os DAW veñen nunha gran variedade de configuracións desde un único programa informático nun portátil, ata unha unidade autónoma integrada, ou cunha configuración moi complexa de numerosos compoñentes controlados por un ordenador central. Independentemente da configuración, os DAW modernos teñen unha interface central que permite ao usuario alterar e mesturar varias gravacións e pistas ata chegar a peza final producida.
Os DAW utilízanse para producir e gravar música, cancións, voz, radio, televisión, bandas sonoras, podcasts, efectos de son e case calquera outra situación onde se necesite gravacións complexas de son.
Estación de tren de Delft

A estación de tren de Delft (en neerlandés: Station Delft) é a principal estación ferroviaria desta localidade da Holanda Meridional, nos Países Baixos. Sitúase nunha sección das liñas ferroviarias máis antigas do país, que une as cidades da Haia e Rotterdam. Historia
Instalacións anteriores
Inicialmente, a estación de tren de Delft situábase en Houttuinen, nas inmediacións das instalacións actuais, nun edificio que foi declarado en 2002 monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument). O primeiro tren que pasou por ela fíxoo o 31 de maio de 1847, tres días antes da apertura oficial ao público das instalacións.
O rápido incremento do número pasaxeiros e do transporte de mercadorías fixo necesaria a construción dunha nova estación, de maior tamaño, que foi inaugurada en 1885, ao do sur da estación primitiva. Ese segundo edificio, deseñado por Christiaan Posthumus Meyjes, goza dun indubidable valor histórico-artístico.
O edificio actual
Xunto cun novo túnel ferroviario de 2, 3 quilómetros que discorre baixo o centro de cidade, a estación actual inaugurouse o 28 de febreiro de 2015. O edificio novo, que comparte as instalacións de estación con oficinas públicas municipais, foi deseñado pola empresa de arquitectura Mecanoo, de ámbito internacional e orixinaria da propia cidade de Delft. O proxecto incluíu tamén a reconstrución da estación de autobuses, novas paradas do tranvía e a mellora do aparcadoiro de bicicletas. Proxecto de zona ferroviaria de Delft
Desde 1964, o ferrocarril circulaba por Delft por un viaduto de dobre vía creado para eliminar os cruzamentos a nivel, concibido para mellorar a seguranza e a fluidez do tráfico pola cidade. Cada día pasaban por el entre 300 e 350 trens, e isto ocasionaba un importante problema de contaminación acústica. Para ver de solucionalo, en 1999 presentouse un proxecto de envergadura deseñado polo experto en planificación urbana catalán Joan Busquets, que consistiu na substitución do viaduto por dous túneles baixo a cidade. A primeira fase das obras finalizouse en febreiro de 2015, e consistiu nun primeiro túnel con dúas vías operativas. Prevese que o antigo viaduto sexa derrubado en 2020 e se vexa substituído por un segundo túnel, con dúas novas vías, que discorra pola mesma traxectoria que o viaduto.
Estación intermodal

Unha estación intermodal é unha infraestrutura de transporte construída sobre a base dunha estación de ferrocarril que acolle traxectos de longa distancia (incluíndo a alta velocidade), de media distancia e, de ser o caso, de proximidade, así como unha estación de autobuses para o transporte interurbano e unha parada de autobús urbano. En cidades que contan con rede de metro tamén adoitan integrar unha unha estación de metro. Exemplos
Exemplos destas estacións son: a Estación do Oriente de Lisboa. Proxectada polo arquitecto e enxeñeiro español Santiago Calatrava e inaugurada en 1998, dá servizo ás liñas de ferrocarril de Lisboa, Sintra e Azambuja, Intercidades, Alfa Pendular, Sud-Express (Internacional) e trens Rexionais. Inclúe unha terminal de autobuses e unha estación da liña vermella do metro de Lisboa. Conta ademais con aparcadoiro e parada de taxis.
a Estación de Vigo-Urzaiz. Construída no mesmo lugar en que se levantaba a antiga estación de trens de Vigo, estaba chamada a ser a primeira estación intermodal de Galiza, se ben a de Santiago acabou tornando intermodal antes. Inaugurouse, unicamente como terminal ferroviaria, o 6 de marzo de 2015, coa entrada do primeiro tren comercial de viaxeiros. A construción da nova infraestrutura intermodal iniciou en 2016 e a conclusión prevíase para 2018, coa integración da nova terminal de autobuses. Segundo a Xunta, estas actuacións debían ir acompañadas da execución dos «compromisos do Concello no referente á reordenación dos accesos viais e das necesidades urbanísticas». En 2021 abriu o centro comercial anexo e en 2022 comezou a operar como estación de autobuses.
a Estación da Coruña-San Cristovo. A transformación en intermodal da estación coruñesa comezou a planearse nos primeiros anos da década do 2000, baseándose principalmente nas directrices do urbanista Joan Busquets, para agrupar nun mesmo recinto a estación de ferrocarril, a de autobuses interurbanos, a do proxectado metro lixeiro e unha parada de taxis, barallándose posibilidades de incluír vivendas e até un parque botánico nela. Entre os 7 proxectos presentados a concurso, foi elixido por unanimidade do xurado establecido ao efecto, en 2011, o presentado polo arquitecto César Portela. Como consecuencia da crise económica de 2008, a finais do 2012 o goberno central solicitou ao gañador do proxecto a presentación dunha nova proposta para abaratar o seu custo.
Estación meteorolóxica

As estacións meteorolóxicas teñen como finalidade rexistrar e axudar a previr o tempo atmosférico (temperatura, presión atmosférica, precipitacións, vento, radiación solar, humidade). Para medir todas estas variacións atmosféricas empréganse diferentes aparellos: Termómetro (temperatura),
Barómetro (presión),
Pluviómetro (precipitacións),
Anenómetro (vento),
Catavento (dirección do vento),
Piranómetro (radiacións solares),
Higrómetro (humidade).
Estes datos utilízanse para elaborar predicións meteorolóxicas.
As estacións meteorolóxicas deben de estar ó aire libre, aínda que hai algúns aparellos, os cales son introducidos nunha casiña ventilada, que precisan maior protección.
Galería de imaxes
Estación seca

A estación seca é unha expresión climatolóxica empregada comunmente ao describir o clima nos trópicos. O clima nos trópicos está dominado polo cinto de chuvias tropicais, que oscila do norte ao sur do trópico no transcurso do ano. Este cinto de chuvias tropicais permanece no hemisferio sur de outubro a marzo e, durante este tempo, o trópico norte experimenta a estación seca, onde a precipitación é moi escasa, con xornadas tipicamente quentes e asolladas. De abril a setembro, o cinto de chuvias pasa ao hemisferio norte e o trópico do sur experimenta a súa estación seca. Distribución xeográfica
O cinto de chuivas tropicais atópase no hemisferio sur aproximadamente de outubro a marzo; durante ese tempo, os trópicos do norte teñen unha estación seca con precipitacións máis escasas, e os días adoitan ser asollados en todas as partes. De abril a setembro, o cinto de chuvias sitúase no hemisferio norte e os trópicos do sur teñen a súa estación seca. Segundo a clasificación climática de Köppen, para os climas tropicais, un mes de estación seca defínese como un mes en que a precipitación media é inferior a 60 mm. O cinto de chuivas adoita chegar polo norte ata o trópico de Cáncer e polo sur ata o trópico de Capricornio. Anualmente, preto desas latitudes hai unha estación chuviosa e unha estación seca. No ecuador hai dúas estacións chuviosas e dúas secas, xa que o cinto de chuvias pasa dúas veces ao ano: unha cando se move ao norte e outra ao moverse ao sur. Entre os trópicos e o ecuador as localidades poden experimentar unha curta estación chuviosa e outra prolongada. A xeografía local pode modificar substancialmente estes patróns climáticos. Doenzas
As investigacións realizadas indican que en África o inicio da estación seca coincide cun aumento nos casos de xarampón, o que os investigadores cren que podería atribuírse á maior concentración de persoas na estación seca, xa que as operacións agrícolas son practicamente imposibles sen risco. Durante este tempo, algúns agricultores marchan ás cidades, creando núcleos de maior densidade de poboación e permitindo que a doenza se propague máis facilmente. Investigación
Os novos datos amosan que nas partes estacionais da selva amazónica de América do Sur, o crecemento e a cobertura da follaxe varía entre as estacións seca e húmida, con aproximadamente un 25 % máis de follas e un crecemento máis rápido na estación seca. Os investigadores cren que o propio Amazonas ten o efecto de traer o inicio da tempada de chuvias: ao facer crecer máis follaxe, evapórase máis auga. Porén, este crecemento aparece só nas partes non perturbadas da conca do Amazonas, onde os investigadores cren que as raíces poden chegar máis fondas e recolectar máis auga de chuvia. Tamén se demostrou que os niveis de ozono son moito máis altos na estación seca que na estación húmida na conca do Amazonas. Duración
En Australia e en Suramérica, a estación seca ábrese oficialmente entre maio e setembro. Polo menos nas áreas costeiras, o período entre a estación seca e o comezo das chuvias monzónicas (outubro a decembro) é unha tempada de chuvias ocasionais e alta humidade.
Estada

Unha estada ou andamio é unha construción temporal constituída de pasarelas e plataformas sostidas por tubaxes de madeira ou aceiro, aínda que nalgúns países de Asia fanse de bambú. As estadas empréganse para acceder a certa altura a tódolos puntos dun edificio cando se está a construír, arranxar ou pintar.
Estadificación do cancro

A estadificación do cancro é a descrición (xeralmente en números de I a IV) de en que grao o cancro xa se espallou polo corpo. O estadio xeralmente ten en conta o tamaño do tumor, como de profundo penetrou, se xa invadiu órganos adxacentes, cantos linfonodos entraron en metástase e se está espallado en órganos distantes. A estadificación do cancro é importante porque o estadio no diagnóstico é un importante indicativo do prognóstico, planificación do tratamentos máis axeitados, previsión das posíbeis complicacións e, tralo tratamento, avaliación dos resultados das terapias. Estadios tradicionais
Os estadios son numerados de 0 a IV de acordo coa facilidade de eliminalo cancro con éxito cunha cirurxía: Estadio 0: Carcinoma in situ, ou sexa, restrinxidos a área inicial. É un tipo de displasia.
Estadio I: Tumor restrinxido a unha parte do corpo, sen compromiso linfático.
Estadio II: Localmente avanzando que compromete o sistema linfático ou se espalla por máis dun tecido.
Estadio III: Localmente avanzado, espallado por máis dun tecido e causando compromiso linfático.
Estadio IV: Metástase a distancia, ou sexa, espallando para outros órganos ou todo o corpo.
Estadio Olímpico de Berlín

O Estadio Olímpico de Berlín é un estadio deportivo de Berlín. Antes da construción do actual estadio levou ese nome o estadio construído por Otto March para os finalmente non celebrados Xogos Olímpicos de 1916. O estadio actual realizouno Werner March para os Xogos Olímpicos de 1936.
Estado Islámico

O Estado Islámico de Iraq e Levante (árabe: الدولة الإسلامية في العراق والشام), tamén coñecido como Estado Islámico de Iraq e Siria (ISIS en inglés), Estado Islámico de Iraq e ash-Sham, Estado Islámico (EI) ou Daesh (داعش), é un grupo militar extremista wahhabí/xihadista salafí e autoproclamado califato, e antigo protoestado non recoñecido que seguía unha doutrina fundamentalista, salafí do sunnismo. Estado Islámico conseguiu a atención global a comezos de 2014 cando desprazou ás forzas do goberno iraquí fóra de cidades estratéxicas na ofensiva iraquí occidental, seguida da captura de Mosul e o masacre de Sinjar.
O grupo foi descrito como unha organización terrorista polas Nacións Unidas e por moitos países de xeito individual. EI é coñecido polos seus vídeos propagandísticos de decapitacións e outro tipo de execucións a militares e civís, incluíndo xornalistas e axuda humanitaria, así como pola destrución de lugares considerados patrimonio cultural. As Nacións Unidas consideran a Estado Islámico responsable de violar os dereitos humanos e de crimes de guerra. EI tamén realizou limpeza étnica a grande escala no norte de Iraq. Historia
Estado Islámico naceu como Jama'at al-Tawhid wal-Jihad en 1999, prometendo lealdade a al-Qaeda e participaron na insurxencia iraquí despois da invasión do país de 2003 por forzas occidentais e principalmente polos Estados Unidos. O grupo proclamouse a si mesmo califato mundial e comezou a referirse a si mesmo como Estados Islámico (en árabe: الدولة الإسلامية ad-Dawlah al-Islāmiyah) ou IS en xuño de 2014. Como califato, reclamou autoridade relixiosa, política e militar sobre tódolos musulmáns do mundo. A adopción do nome de Estado Islámico e a idea dun califato foron amplamente criticados, polo cal as Nacións Unidas, varios gobernos e representantes mundiais musulmáns rexeitaron a súa calidade de estado.
En Siria, o grupo levou a cabo ataques contra as forzas do goberno e ás forzas da oposición, e en decembro de 2015 controlaban unha grande área do oeste de Iraq e o leste de Siria, cunha poboación estimada de 2, 8 a 8 millóns de persoas, onde cumprían a súa propia interpretación da xaria. Crese que EI está operativo en 18 países en todo o mundo, incluíndo Afganistán e Paquistán, con "pólas aspirantes" en Malí, Exipto, Somalia, Bangladesh, Indonesia e Filipinas. En 2015, estimouse o orzamento anual de EI en máis de $1 billón de dólares estadounidenses e unha forza de máis de 30000 soldados.
En xullo de 2017, o grupo perdeu o control da súa meirande cidade, Mosul, en prol do exército iraquí. Despois da súa meirande derrota, EI continuou a perder territorio en varios estados e fronte a forzas aliadas, chegando a non controlar ningún territorio significativo en novembro de 2017. Os oficiais militares dos Estados Unidos e outras análises militares reportaron en decembro de 2017 que o grupo só mantiña o 2% do territorio que tiña anteriormente. O 10 de decembro de 2017, o Primeiro Ministro iraquí Haider al-Abadi dixo que as forzas iraquí eliminaron os últimos restos do Estado Islámico no país, tres anos despois de que o grupo militante capturase preto dun terzo do territorio iraquí.
Estado Libre

O Estado Libre (en afrikaans: Vrystaat; en soto Foreistata, en inglés Free State) é unha das provincias de Suráfrica formada en 1995. Ten a súa orixe e coincide coa antiga provincia do Estado Libre de Orange mais o antigo bantustán de QwaQwa. A súa capital é Bloemfontein, a capital xudicial surafricana. A súa superficie é de 129. 825 km² e a poboación de 2745590 habitantes, a maioría de etnia soto.
Estado Novo

Estado Novo ou II República Portuguesa é o nome do réxime político que tivo lugar durante 41 anos en Portugal de forma ininterrompida, desde 1933, coa aprobación dunha nova Constitución por plebiscito nacional, até 1974, coa Revolución dos Cravos. Historia
Características
Este período dictatorial, autoritario e corporativista, caracterizouse pola centralización do poder, a represión das liberdades civís e políticas, e a censura dos medios de comunicación. O sistema corporativista organizaba a sociedade en corpos ou gremios, controlados polo Estado, eliminando a participación política libre e a pluralidade de partidos.
Tratouse da ditadura máis longa na Europa Occidental durante o século XX. Alongouse durante 48 anos, incluíndo a ditadura militar de 1926 a 1933 e o Estado Novo que abrangue o período entre os anos 1933 e 1974. [Cómpre referencia] O réxime mantivo unha política colonialista e resistiu as correntes democráticas que se espallaban por Europa, sendo finalmente derrubado en 1974.
Terminoloxía
Coa designación Estado Novo pretendíase dicir que se iniciaba unha nova fase política do país, diferente da Primeira República Portuguesa. [Cómpre referencia] A pesar de que o período era formalmente a Segunda República Portuguesa, tanto Salazar como o seu sucesor Marcelo Caetano evitaron empregar ese termo, entre outras cousas por teren apoios monárquicos. É tamén chamado Salazarismo, malia que este último termo pode tamén ser aplicado ao período en que António de Oliveira Salazar gobernou, é dicir, desde a súa ascensión ao cargo de Presidente do Consello de Ministros en 1932 até o seu afastamento por doenza en 1968. Salazar foi substituído despois por Marcelo Caetano, xefe do Goberno entre 1968 e 1974. Non obstante, esta última designación revela que o Estado Novo estaba moi centrado e dependía profundamente da figura de Salazar, o seu fundador e "xefe". [Cómpre referencia] Caetano asumiuse como "continuador" de Salazar pero, varios autores prefiren dar un nome de seu a este período do Novo Estado e falan de Marcelismo. Aínda que Marcelo Caetano tentou renomear publicamente o réxime ou designalo como “Estado Social”, simulando o resultado dun pacto social que, nos termos liberais, nunca existiu, esa designación nunca enraizou.
Estado confesional

O estado confesional é aquel estado que se adhire a unha relixión específica, chamada relixión oficial, igrexa estatal ou Igrexa estabelecida. Esta situación pode ser simplemente o resultado de usos e costumes ou tradición, ou reflectida na súa lexislación, especialmente na constitución do país.
O feito de que o estado recoñeza unha relixión oficial, non significa que non se permita practicar con liberdade outras relixións, ora publicamente ora de maneira restrinxidas ao eido privado. Esa situación é a de tolerancia relixiosa ou intolerancia, respectivamente. Estados confesionais actuais
Nesta lista inclúense os estados que teñen unha relixión considerada como oficial na súa constitución. Israel defínese como un estado xudeu, mais por mor da polisemia do termo non se pode asegurar que sexa un estado confesional.
Cristianismo
Cidade do Vaticano (Teocracia)
Costa Rica
Dinamarca
Grecia
Inglaterra
Islandia
Liechtenstein
Malta
Noruega
Islam
Afganistán
Alxeria
Arabia Saudita
Bangladesh
Brunei
Comores
Exipto
Emiratos Árabes Unidos
Iemen
Irán (Teocracia)
Iraq
Kuwait
Libia
Malaisia
Maldivas
Mauritania
Marrocos
Omán
Paquistán
Qatar
Somalia
Tunisia
Xordania
Budismo
Bután
Camboxa
Sri Lanka
Tailandia
Estado da arte

O estado da arte é unha referencia ao estado actual do coñecemento sobre un tema concreto que se está a analizar ou estudar. En xeral, o estado da arte representa o nivel máis alto dun proceso de desenvolvemento, xa sexa dun dispositivo, dunha técnica ou dunha área científica, alcanzado até un momento determinado. Porén, nalgúns contextos, tamén pode referirse ao nivel de desenvolvemento alcanzado até un momento determinado. Nos traballos científicos e académicos
É habitual destacar o estado da arte como parte da introdución, como mecanismo para establecer un punto de partida para o estudo proposto. O establecemento formal do estado da arte permite que os lectores da obra comprendan os coñecementos e as ferramentas dos que dispón o autor do estudo no momento en que se realizou o traballo, así como os complementos que se ofrecen ao estado actual do coñecemento. Orixe
O primeiro uso documentado do termo en inglés (State of Art) foi en 1910, nun manual de enxeñería de Henry Harrison Suplee titulado Gas Turbine: progress in the design and construction of turbines operated by gases of combustion. Hai unha pasaxe no libro, que di: "In the present state of the art this is all that can be done " (No estado actual da arte isto é todo o que se pode facer). A expresión tamén se usa en galego nos eidos da investigación e divulgación a expresión como neoloxismo científico traducido do inglés, así mesmo préstamo do grego antigo. Do mesmo xeito, a tradución literal tamén se emprega en linguas románicas coma o portugués, castelán, catalán, italiano ou francés, e tamén en alemán, neerlandés, etc. .
A orixe da expresión posibelmente estea no Libro I da Metafísica, onde Aristóteles discute o coñecemento e expón as nocións de έμπειρία (translit. empeiría ) e τέχνη (téchne), é dicir, "experiencia" e "arte", referíndose á experiencia como o coñecemento dos singulares, e a arte como coñecemento dos universais. Aristóteles pensa que hai máis coñecemento e coñecemento na arte que na experiencia, considerando que os homes de arte son máis sabios que os empiristas. Isto débese a que os primeiros coñecen a causa e os outros non, é dicir, mentres os empiristas saben "o que", pero non "o porqué", os homes da arte coñecen "o porque", a causa. Así, a verdadeira ciencia é, para Aristóteles, a que resulta do coñecemento teórico, especulativo, non práctico, cuxo obxecto é o coñecemento das causas ou da razón de ser. Estado da técnica
A expresión estado da técnica úsase alternativamente a "estado da arte", e ás veces estado da ciencia, tamén en galego. No contexto da concesión dunha patente europea, o estado da técnica (ou da arte) integra os criterios de avaliación das innovacións, con vistas á concesión de patentes. Segundo o Convenio sobre Patente Europea (EPC 1973) "unha invención considérase nova se non está incluída no estado da técnica" (ou no estado da arte), e o estado da técnica consiste en todo o que xa era accesíbel ao público antes da data de solicitude de patente europea.
Estado de Aguascalientes

Aguascalientes é un dos trinta e un estados que, xunto coa Cidade de México, forman os Estados Unidos Mexicanos. A súa capital e cidade máis poboada é Aguascalientes. Atópase na rexión centronorte do país, limitando polo norte con Zacatecas e polo sur con Xalisco. Con 5618 km² é o terceiro estado menos extenso, por diante de Morelos e Tlaxcala, o máis cativo. Con 1513544 habitantes en 2015, é o sexto menos poboado, por diante de Tlaxcala, Nayarit, Campeche, Baixa California Sur e Colima, o menos poblado. Con 210, 93 hab/km², é o cuarto máis densamente poblado, por detrás do Estado de México, Morelos e Tlaxcala. Foi fundado o 5 de febreiro de 1857.
O seu nome refírese ás augas termais que os invasores españois descubriron na zona. Divídese en 11 concellos e a súa capital é a cidade de Aguascalientes. Atópase na macro rexión de El Bajío, no Bajío Occidente o Centro Occidente. Limita, polo norte, con Zacatecas; e polo sur, con Xalisco. Representa o 0, 3% da superficie do país.
Estado de Chiapas

Chiapas é un dos 31 estados, que xunto coa Cidade de México, conforman os Estados Unidos Mexicanos. Atópase no sueste de México, sendo o 19º estado de México, tras plebiscito popular, o 14 de setembro de 1824. É coñecido polos seus atractivos turísticos, coa natureza e ruínas das civilizacións precolombianas, entre cidades coloniais e co contacto directo coas diferentes etnias que cohabitan no estado. Exemplos de lugares turísticos son a zona arqueolóxica de Palenque e as fervenzas de Agua Azul.
Limita polo leste con Guatemala, polo oeste con Oaxaca, polo norte con Tabasco, polo sur co océano Pacífico e polo noroeste con Veracruz. Ten 122 concellos.
Estado de Chihuahua

Chihuahua é o maior dos 31 Estados do México. Limita cos Estados mexicanos de Coahuila de Zaragoza, Durango, Sinaloa e Sonora, así como o Estado norteamericano de Texas. A súa área é de 244. 938 km², o estado máis extenso de México, e a súa poboación é de 3047900 habitantes. A capital do Estado é a cidade de Chihuahua, e a súa maior cidade é Ciudad Juárez. Outras cidades importantes son Delicias, Cuauhtémoc, Parral, Nuevo Casas Grandes, Camargo e Jiménez.
Ten 67 concellos.
Estado de Colima

Colima é un dos 31 estados que xunto coa Cidade de México, forma México. A capital do estado recibe o mesmo nome, Colima.
É dos estados máis pequenos por extensión, con 5. 625 km². No 2015 tiña unha poboación de 711235 habitantes.
Limita polo norte co estado de Xalisco, polo sur co estado de Michoacán e polo oeste co océano Pacífico. Divídese en dez concellos: Armería, Colima, Comala, Coquimatlán, Cuauhtémoc, Ixtlahuacán, Manzanillo, Minatitlán, Tecomán e Villa de Álvarez.
Estado de Guanajuato

O Estado de Guanajuato, é un dos 31 estados do México, localizado no centro do país, e facendo fronteira cos estados mexicanos de Xalisco, San Luis Potosí, Zacatecas, Querétaro e Michoacán. A súa área é de 30. 589 km² e a súa poboación é de 4656760 habitantes. A capital do Estado é a cidade de Guanajuato. A súa principal fonte de renda é a minaría de prata (o Estado posúe unha das maiores reservas mundiais deste mineral), entre outros como estaño, ouro, cobre, chumbo e mercurio.
Ten unha extensión territorial de 30. 491 km². Por esta extensión ocupa o vixésimo segundo lugar entre as entidades de México. É maior que Nayarit, Estado de México, Tabasco, Querétaro, Aguascalientes, Colima, Hidalgo, Morelos, Tlaxcala e o Distrito Federal. Se se compara a súa extensión coa doutras entidades, Guanajuato cabe oito veces en Chihuahua e é sete veces máis grande que Tlaxcala.
O estado de Guanajuato conta con 46 municipios e cada un deles ten unha localidade na que se acha a denominada cabecera municipal, onde se asenta o goberno do municipio. Etimoloxía
A verba Guanajuato remóntase ao século XIII ou XIV, cando os purépechas ou tarascos chegaron e ocuparon o que actualmente é o Estado de Michoacán e a parte sur do Estado de Guanajuato. O pobo purépecha acostumaba bautizar os lugares coas súas características físicas, coa abundancia dalgunha planta ou material en específico.
A palabra Guanajuato provén dos vocábulos Kuanasï e Uato da lingua purépecha. O nome significa "Lugar montuoso de ras" ou "cerro de ras". Puxéronlle este nome debido a que os cerros que se encontran arredor da cidade de Guanajuato, aos antigos purépechas pareceulles que tiñan forma de ras. Historia
Os habitantes máis antigos do estado, segundo estudos recentes, puideron ser os chupícuaros; á chegada dos españois, os otomís e os chichimecas eran os grupos que habitaban a rexión.
O feito máis destacable da historia estatal (e tamén feito nacional importante) foi o acontecido na madrugada do 16 de setembro de 1810, nunha pequena localidade de Los Altos, chamada Dolores (actualmente Dolores Hidalgo). O cura Miguel Hidalgo, guanajuatense nado en Pénjamo, e os seus compañeiros independentistas levantáronse en armas contra o réxime virreinal, lanzando o famoso Grito de Dolores.
Xa consumada a independencia iniciada por Miguel Hidalgo, o territorio converteuse nun estado libre e soberano por decreto do 3 de febreiro de 1824.
Estado de Hidalgo

O estado de Hidalgo é un dos 31 estados de México. Localízase na rexión centro-oriental de México. Limita polo norte cos estados San Luis Potosí e Veracruz, polo leste co de Puebla, polo sur cos estados de Tlaxcala e México, e polo oeste co de Querétaro. A súa área é de 20. 813 km², ocupando o posto 26º dos estados por extensión, e a súa poboación, no 2015, era duns 2858359 habitantes. A capital do estado é a cidade de Pachuca de Soto.
Ten 84 concellos. Topónimo
O estado debe o seu nome a Miguel Hidalgo, un persoeiro da independencia mexicana. Xeografía
O estado atópase no centro do país, e a súa área é de 20, 813 km².
Estado de México

O estado de México, é un dos 32 estados do México, localizado no centro do país. Fai fronteira polo norte cos estados de Hidalgo e Querétaro, polo sur cos estados de Morelos e Guerrero, polo oeste co estado de Michoacán, e polo leste cos estados de Tlaxcala e Puebla, e tamén rodea á Cidade de México. A súa área é de 22. 499, 95 km² e a súa poboación é de 16187608 habitantes (2015). A capital do estado é a cidade de Toluca de Lerdo. A súa principal fonte de renda é a industria (o estado posúe unha das maiores zonas industriais do país) tamén conta co turismo e agricultura. Topónimo
Etimoloxicamente tense varias definicións do nome de México, o estado adoptou o nome do país e da capital mexicana. Identifícase co nome na lingua náhuatl de Mexihco (cfr. náhuatl Mexihtli (deus Mexihtli (Huitzilopochtli) e o sufixo de lugar -co). O seu actual nome provén do náhuatl que significa "lugar do deus Mexihtli". Outra versión máis común identifícase como "lugar no embigo da lúa". Historia
O estado de México foundouse o 2 de marzo de 1824, ao consumarse a independencia do país; o mesmo día creouse o congreso estatal. División política
O estado está dividido en 16 rexións administrativas e 125 concellos. Demografía
O estado de México ten unha poboación de 16. 992. 418 habitantes, é a entidade federal máis poboada do país.
Relixón
De acordo co censo de 2020, a maioría dos habitantes do estado son católicos, cun total de 11. 988. 016 persoas que profesan o catolicismo ese ano, o que representa o 92, 9% da poboación, ten dous bispados. Aínda que para os efectos o censo, este expresa que relixión practican, moitos adoitan dicir que son crentes, o que significa que se consideran seguidores do catolicismo, aínda que non determinan se son practicantes habituais. Tamén hai seguidores do cristianismo evanxélico, do cristianismo pentecostal e de grupos como as Testemuñas de Xehová e os mormóns ou a Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días.
O Estado de México concentra a maior poboación poboación xudía do país, a maioría son azkenazis, a segonda comunidade é a sefardi.
Estado de Ondo

Ondo é un dos Estados formantes da República Federal de Nixeria. Foi creado o 3 de febreiro de 1976 a partir do antigo Estado Occidental. Orixinalmente incluía o que é agora o estado de Ekiti, que foi creado en 1996. A súa capital é a cidade de Akure. Segundo a estimación do censo para o 2005, ten unha poboación de 4011407 habitantes, nunha área de 14. 606 km2. Áreas de Goberno Local
Atópase subdivido internamente nun total de 18 áreas de goberno local:
Estado de Querétaro

Querétaro é un dos 31 estados de México, localizado no centro do país, e facendo fronteira cos estados mexicanos de Guanajuato, San Luis Potosí, Hidalgo, México e Michoacán. A súa área é de 11499 km² e a súa poboación é de 1. 827. 937(2010) habitantes. A capital do Estado é a cidade de Santiago de Querétaro.
Estado de San Luis Potosí

San Luis Potosí é un dos trinta e un estados que, xunto coa Cidade de México, conforman os Estados Unidos Mexicanos.
Está situado na rexión centronorte do país, limitando ao norte con Nuevo León e Tamaulipas, ao leste con Veracruz, ao sur con Hidalgo, Querétaro e Guanajuato e ao oeste con Zacatecas. Foi fundado o 3 de novembro de 1592. Xeografía
A súa capital e cidade máis poboada é a homónima San Luis Potosí, con 824229 habitantes (Censo de 2015). Divídese en 58 municipios. Á parte da capital do estado, outros municipios importantes son: Matehuala
Tamasopo
Río Verde
Tamuín
Cidade Valles
Tamazunchale
Cerro de San Pedro
Vanegas
Cerritos
San Vicente Tancuayalab
Charcas
Forma parte da Alianza Bajío-Occidente.
Estado de Zacatecas

Zacatecas é un estado do centro de México, a superficie é de 77. 684 km² e a poboación de 1. 579. 209 habitantes (2015), a capital é a cidade de Zacatecas e abrangue 58 municipalidades. As principais actividades económicas son a minería, a agricultura e o turismo.
Estado de conservación

O estado de conservación dun grupo de organismos, como poden ser unha especie, refírese en ecoloxía da conservación a se ese grupo aínda sobrevive e se aínda ten potencial de continuar existindo nunha área ou ecosistema. A extinción é un proceso natural. Con todo, na actualidade ás especies enfróntanse a unha importante acción antrópica, sexa pola agricultura intensiva, a construción de cidades ou de estradas, centrais hidroeléctricas e outras obras, que favorece as extincións.
O estudo das poboacións permite coñecer o seu estado de conservación, aínda que a protección delas depende de medidas de preservación que son tomadas polos poderes públicos ou, ás veces, por particulares. Categorías
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (IUCN) clasifica cada poboación nunha das seguintes nove categorías (a abreviatura que segue é, por convención, a da categoría en inglés): Criterios de clasificación
Tamaño da área de distribución: ampla en varios biomas / ampla en apenas un bioma / restrinxida a un bioma ou microrrexión / restrinxida e microendémica.
Alteracións ambientais: hábitat natural con pouca acción antrópica / con moderada presión antrópica (como máximo estradas asfaltadas) / hábitat natural case totalmente destruído ou descaracterizado.
Amplitude de distribución: grande ocorrencia en ambientes secundarios / sobrevive en ambientes secundarios / ocorre en ambientes secundarios aínda que depende de poboacións en ambientes primarios / só ocorre en vexetación primaria.
Variación poboacional do taxon: é moi frecuente ao longo da súa área de distribución / é frecuente / é pouco frecuente / é raro.
Variación poboacional: poboadores estables ou crecentes / poboacións declinando a un ritmo lento / a un ritmo moderado / con acentuada redución.
Estado de dereito

O Estado de dereito é unha forma de estado, nacida da evolución das doutrinas da Revolución francesa, que se caracteriza porque os poderes públicos (poder executivo poder lexislativo e poder xudicial) están sometidos á lei. O Estado de Dereito está dotado dunha Constitución, que é a lei suprema que establece as bases da convivencia política.
O seguinte estadio do Estado de dereito é o Estado social.
Estado de emerxencia

Baixo a denominación de estado de emerxencia agrúpanse os réximes de excepción que pode ditar o goberno dun país en situacións de grave alteración da normalidade ou da orde interna dun estado. Estas alteracións poden ser consecuencia de catástrofes, epidemias ou circunstancias políticas, civís ou bélicas que impiden a vida normal da totalidade ou parte do territorio dun país.
O estado de emerxencia abrangue distintas categorías, graduadas en función das circunstancias que provocan a alteración da normalidade. Aínda que a lexislación de cada estado estabelece as categorías oportunas, nun estado de emerxencia o goberno resérvase o poder para restrinxir ou suspender o exercicio dalgúns dereitos da cidadanía. Os dereitos restrinxidos poden ser os referentes á liberdade e a seguridade persoal, a inviolabilidade do domicilio e a liberdade de reunión ou de tráfico, entre outros. Durante este estado, as forzas armadas dun país poden asumir o control da orde interna.
Polo xeral, as distintas categorías que abrangue o estado de emerxencia estabelécense na constitución de cada país. No caso portugués, por exemplo, a Constitución da República Portuguesa de 1976 determina no seu artigo 19 que os réximes excepcionais son o estado de emerxencia e o estado de sitio. En troques, a Constitución Española de 1978 sinala tres réximes excepcionais no seu artigo 116: alarma, excepción e sitio.
Estado de oxidación

Na química, o estado de oxidación dun elemento, que forma parte dun composto, considerase coma a carga aparente coa que o elemento está funcionando nese composto. Os estados de oxidación poden ser positivos, negativos, cero, enteiros e fraccionarios.
O átomo tende a obedecer a regra do octeto para así ter unha configuración electrónica similar á dos gases nobres, moi estables electronicamente. Esta regra sostén que un átomo achégase a ter oito electróns no seu nivel de enerxía máis externo.