proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Academia das Ciências de Lisboa

A Academia das Ciências de Lisboa é o nome da academia de ciencias de Portugal e o órgano regulador da lingua portuguesa en coordinación coa Academia Brasileira das Letras. Historia
A Academia foi fundada durante o reinado de María I de Portugal o 24 de decembro de 1779, en plena Ilustración, como Academia Real das Sciencias de Lisboa co lema en latín nisi profit est quod facimus stulta est gloria (salvo se é de proveito, o que facemos é gloria estulta).
En 1910, coa proclamación da República Portuguesa, tomou o seu nome actual de Academia das Ciências de Lisboa.
O 28 de maio de 1930 foi concedida á Academia a Gran Cruz da Orde Militar de Sant'iago da Espada. Sede
Ao longo da súa historia, a Academia tivo a sede en seis lugares.
Desde 1833 atópase no antigo Convento de Xesús da Orde Terceira Franciscana, na parte baixa do Bairro Alto de Lisboa. Organización
A Academia réxese polo estatuto aprobado co Decreto-Lei n. º 5 do 12 de xaneiro de 1978 e posteriores modificacións.
No momento da súa fundación, a Academia estaba dividida en tres clases: Ciencias Naturais, Ciencias Exactas, Letras Belas.
En 1851, as dúas primeiras clases fusionáronse na categoría de Ciencias, mentres que a última cambiou o seu nome pola clase de Letras.
A clase de Ciencias consta de sete seccións: 1a sección: Matemáticas
2a sección: Física
3a sección: Química
4a sección: Ciencias da Terra e do Espazo
5a sección: Ciencias Biolóxicas
6a sección: Ciencias Médicas
7a sección: Ciencias da Enxeñaría e outras Ciencias Aplicadas
A clase de Letras componse de sete apartados: 1a sección: Literatura e Estudos Literarios
2a sección: Filoloxía e Lingüística
3a sección: Filosofía, Psicoloxía e Ciencias da Educación
4a sección: Historia e Xeografía
5a sección: Dereito e Ciencias Políticas
6a sección: Economía e Facenda
7a sección: Socioloxía e outras Ciencias Humanas e Sociais
Cada sección ten cinco membros activos e dez membros correspondentes. Tamén hai membros correspondentes brasileiros, membros correspondentes estranxeiros, membros de honra e membros eméritos.
A Academia de Ciencias de Lisboa tamén comprende dous institutos:
O Instituto de Altos Estudos, aberto a expertos e científicos non pertencentes á Academia, promove estudos avanzados en ciencias e humanidades.
O Instituto de Lexicoloxía e Lexicografía da Lingua Portuguesa, presidido por Anselmo Artur, ocúpase da conservación e divulgación da lingua portuguesa; nel participan tamén estudosos alleos á Academia. Entre outras cousas, o Instituto elaborou o Dicionário da Língua Portuguesa Contemporânea.
Academia de Artes Escénicas de Praga

A Academia de Artes Escénicas de Praga (en checo Akademie múzických umění v Praze) é unha universidade destinada ao estudo das diferentes artes interpretativas situada na cidade de Praga (República Checa). As especialidades presentes na universidade son música, danza, teatro, cine, televisión e estudos multimedia. Historia
Foi fundada en 1945 polo impulso de numerosos artistas checos coñecidos como a primeira escola de arte en Checoslovaquia, a Academia converteuse rapidamente nunha prestixiosa escola.
Actualmente acolle os departamentos de Composición, Dirección, Danza e Interpretación teatral anteriormente atribuídos. Facultades
A Academia de Artes Performativas conta na actualidade coas seguintes tres facultades: Cinema e TV - FAMU
Facultade de Música (en checo Hudební fakulta Akademie múzických umění v Praze) - HAMU
HAMU é unha escola de nivel profesional en Europa. Está situada no centro histórico de Praga. Foi fundada en 1946 polo Presidente Eduard Beneš como unha das tres facultades da Academia de Artes Performativas.
Facultade de Teatro - DAMU Mestres destacados
Karel Pravoslav Sádlo, violonchelista, Decano da Facultade de Música.
Ladislav Zelenka, violonchelista do Cuarteto Checo.
Jiří Novák, violonchelista do Cuarteto Smetana.
Zuzana Růžičková, clavecinista.
Jaroslav Tůma, organista
Bedřich Antonín Wiedermann, organista. Alumnos destacados
Anda-Louise Bogza
Oliver Dohnányi
Karel Fiala
Simon Gjoni
Rajko Grlić
Hana Jonášová
Jana Jonášová
Naděžda Kniplová
Emir Kusturica
Karel Roden
Ivan Romanoff
Norodom Sihamoni, Rei de Camboxa
Jan Švankmajer
Olivier Thouin
Ludmila Vernerová
Tomáš Víšek
Academia de Belas Artes de Praga

A Academia de Belas Artes de Praga (en checo: Akademie výtvarných umění v Praze, acrónimo AVU) fundouse en Praga en 1799 e trátase da Academia de Belas artes máis antiga da República Checa. A escola ofrece doce programas de posgrao e un de doutoramento.
Academia de Ciencias Veterinarias de Galicia

A Academia de Ciencias Veterinarias de Galicia (ACVG) é unha institución académica creada por Decreto da Xunta de Galicia o 21 de abril de 2005, Historia
A Academia creouse como resposta á solicitude presentada por José Luis Benedito Castellote e outros veterinarios á Consellería da Presidencia, Relacións Institucionais e Administración Pública, na que manifestaban a súa vontade da constitución, creación e inscrición no Rexistro Xeral de Academias de Galicia da Academia de Ciencias Veterinarias de Galicia. A Academia de Ciencias Veterinarias de Galicia ten a súa sede na Escola Galega de Administración Pública, en Santiago de Compostela. A Academia é unha das asociadas á Real Academia de Ciencias Veterinarias de España. Xunta de Goberno
No ano 2014 a Xunta de Goberno da ACVG estaba formada por: Presidente: José Luis Factor Rodríguez
Secretaria Xeral: María Patrocinio Morrondo Pelayo
Tesoureira: Cristina Castillo Rodríguez
Bibliotecario: Pedro Vila Arias
Vogal 1º: José Luis Benedito Castellote
Vogal 2º: Pablo Díez Baños
Desde 2016 o seu presidente é Antonio Crespo Iglesias.
Academia de Ciencias de Francia

A Academia de Ciencias de Francia (en francés, Académie des sciences) é a institución francesa que: «Anima e protexe o espírito da investigación, e contribúe ao progreso das ciencias e as súas aplicacións». Creada en 1666, durante o reinado de [Lois XIV baixo o patrocinio do seu primeiro ministro Jean-Baptiste Colbert, contou inicialmente con científicos como René Descartes, considerado o pai da filosofía, Blaise Pascal e Pierre de Fermat. Trátase dunha das cinco academias francesas que constitúen o actual Instituto de Francia.
Foi a primeira institución que adoptou e sistema métrico decimal como sistema universal. Historia
O 20 de abril de 1699, Lois XIV dá á Academia Real de Ciencias o seu primeiro regulamento: composta nun principio por 70 membros, a Academia recibe o título de real e instálase no Louvre.
Durante o século XVIII contribúe ao movemento científico do seu tempo por medio das súas publicacións, e xoga un rol de asesor para o poder. O 8 de agosto de 1793, a Convención Nacional suprime todas as academias. Dous anos máis tarde, o 22 de agosto de 1795, foi creado no seu lugar un "Instituto Nacional de Ciencias e Artes" reagrupando as antigas academias científicas, literarias e artísticas. A primeira clase do "Instituto de Ciencias Físicas e Matemáticas" foi a máis numerosa, con 66 membros de 144.
En 1816, a Academia de Ciencias recupera a súa autonomía participando no Instituto de Francia. O xefe do Estado é o seu protector.
En 1835, baixo a influencia de François Arago, foron creadas as «Actas da Academia de Ciencias», que volve a ser un instrumento de primeira importancia para a difusión de traballos de científicos franceses e estranexiros. Membros distinguidos
Algúns dos membros máis distinguidos desta institución foron: Pierre Simon Laplace, Henri Léon Lebesgue, Joseph Fourier, Simeon Poisson, Jean-Victor Poncelet, Henri Poincaré, Charles Hermite, Émile Borel, Alfred Grandidier, Frederick Sanger, Pedro Vicente Maldonado, Antoine Lavoisier, Louis Pasteur.
Academia de Infantería de Toledo

A Academia de Infantería (ACINF) é un centro de formación militar do Exército de Terra español situado na localidade de Toledo. O centro encárgase tanto de ofrecer formación básica, especialización e formación de oficiais e suboficiais de Infantería. Historia
A academia foi creada co nome de Colexio de Infantería en Toledo, en 1850. O 17 de outubro de 1875, tras ser trasladada temporalmente a Madrid, instalouse no Alcázar de Toledo. En 1882 pasou a chamarse Academia Xeral Militar e entre 1931 e 1936 fusionouse coas academias de Infantería, Cabalería e o Corpo de Intendencia. A academia foi destruída en dúas ocasións: unha en 1887 durante un incendio e outra durante a Guerra civil.
A actual academia empezou a construírse en 1941, estando preparada para o curso 1948-49. En 1974 fusionouse coa Escola de Aplicación da Arma, do mesmo xeito que o fixo a Academia de Enxeñeiros. Himno da infantaría española
Academia de Linguas Maias de Guatemala

A Academia de Linguas Maias de Guatemala (ALMG, ou K’ulb’il Yol Twitz Paxil) é unha organización guatemalteca que regula o uso das 22 linguas maias faladas dentro das fronteiras da república. Dedicou esforzos especiais á estandarización dos distintos sistemas de escrita empregados. Outra das súas funcións é promover a cultura maia, o que fai impartindo cursos nas diversas linguas maias do país e formando intérpretes castelán-maia.
Foi fundada o 16 de novembro de 1990 como unha organización estatal autónoma, tras a publicación da "Lei da Academia de Linguas Maias de Guatemala", que fora aprobada polo Congreso o outubro anterior.
Academias asociadas ao Instituto de España

Ademais das oito Reais Academias que forman o Instituto de España, en 1979 introduciuse a figura de Academia asociada. Son as seguintes (entre parénteses a data da asociación ao Instituto): Real Academia de Medicina de Distrito de Santa Cruz de Tenerife (1986)
Real Academia de Medicina de Salamanca (1986)
Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia (1986)
Reial Acadèmia de Bones Lletres de Barcelona (1986)
Reial Acadèmia Catalana de Belles Arts de Sant Jordi (1986)
Real Academia de Bellas Artes y Ciencias Históricas de Toledo (1986)
Real Academia de Medicina de Zaragoza (1986)
Real Academia de Medicina y Cirugía de Valladolid (1986)
Academia Burgense de Historia y Bellas Artes (1986)
Real Academia Gallega de Bellas Artes de Nuestra Señora del Rosario (1986)
Real Academia de Jurisprudencia y Legislación de Granada (1986)
Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación (1996)
Real Academia de Medicina de Valencia (1986)
Real Academia de Cultura Valenciana (1986)
Real Academia Hispanoamericana de Cádiz (1987)
Real Academia de Bellas Artes de San Carlos (1987)
Real Academia de Medicina y Cirugía de Granada (1989)
Academia Canaria de Ciencias (1989)
Real Academia de Ciencias Veterinarias (1990)
Real Academia de Medicina de Sevilla (1990)
Real Academia de Medicina y Cirugía de Murcia (1990)
Real Academia de Córdoba de Ciencias, Bellas Letras y Nobles Artes (1990)
Real Academia de Bellas Artes de la Purísima Concepción (1993)
Real Academia de Medicina del Principado de Asturias (1994)
Academia de Ciencias Veterinarias de Andalucía Oriental (1994)
Real Academia de Medicina y Cirugía de Palma de Mallorca (1994)
Real Academia Aragonesa de Nobles y Bellas Artes de San Luis de Zaragoza (1995)
Real Academia Sevillana de Bellas Artes de Santa Isabel de Hungría (1995)
Real Academia Sevillana de Legislación y Jurisprudencia (1995)
Real Academia Matritense de Heráldica y Genealogía (1996)
Real Academia de Medicina y Cirugía de Cádiz (1996)
Real Academia Sevillana de Ciencias Veterinarias (1996)
Real Academia de Historia y Arte de San Quirce de Segovia (1996)
Real Academia de San Romualdo de Ciencias, Letras y Artes (1997)
Real Academia de Legislación y Jurisprudencia de Murcia (1997)
Real Academia de Ciencias, Bellas Artes y Buenas Letras Luis Vélez de Guevara (1997)
Real Academia Alfonso X El Sabio (1998)
Real Academia de Extremadura de las Letras y las Artes (1999)
Real Academia de Bellas Artes de San Telmo de Málaga (1999)
Real Academia de Bellas Artes de Santa María de la Arrixaca (2000)
Real Academia Provincial de Bellas Artes de Cádiz (2001)
Real Academia Canaria de Bellas Artes de San Miguel Arcángel (2001)
Academia Sevillana de Ciencias (2002)
Real Academia de San Dionisio de Ciencias, Artes y Letras (2002)
Academia Malagueña de Ciencias (2003)
Reial Acadèmia de Farmàcia de Catalunya (2006)
Real Academia de Medicina de Cantabria (2006)
Academicismo

Chámase academicismo á corrente artística que se desenvolve principalmente en Francia ó longo do século XIX e que responde ás instrucións da Academia das Artes de Francia e ó gusto medio burgués. Non deixa así a todo de ser unha dexeneración do Clasicismo. Fóxese do realismo (isto é, dos aspectos máis desagradables da realidade), pero carece da grandeza do Clasicismo.
Empréganse os mesmos patróns unha e outra vez xa que non se busca unha beleza ideal partindo das belezas reais, o cal é propio do Clasicismo, que resulta ser un idealismo con base na realidade pola súa suma de experiencia.
O academicismo non é a fermosura ideal, pero tampouco é o feo; unicamente busca obxectos para seren consumidos. Trátase de representar idealmente a realidade a fin de manexala ou controlala.
En xeral, o poder e as institucións francesas favoreceron estas tendencias porque non xeraban problemas; esta é a causa pola que posteriores réximes políticos totalitarios impulsaron a súa recuperación. Artistas ligados ó Academicismo
Jacques-Louis David
Antoine-Jean Gros
Anne-Louis Girodet de Roucy-Triosson
William Bouguereau
Antonio Ciseri
Academy of Interactive Arts & Sciences

A Academy of Interactive Arts & Sciences (AIAS) é unha organización estadounidense non lucrativa de profesionais da industria do videoxogo. Organiza o encontro anual Design Innovate Communicate Entertain, máis coñecido como D. I. C. E. , durante o cal se presentan os premios D. I. C. E. Dende 1998, a Academy of Interactive Arts & Sciences (AIAS) anuncia anualmente o seu "Hall da Fama" dos desenvolvedores de xogos interativos que conseguiron logros revolucionarios e innovadores na industria dos computadores e dos videoxogos. Interactive Achievement Awards
Os Interactive Achievement Awards (ou IAA's) son os únicos premios anuais baseados no voto que recoñecen os mellores videoxogos, exemplos de entretemento en liña e individuos ilustres que permitiron o avanxe da industria mundial do software de entretemento. Os premios son presentados pola "Academy of Interactive Arts & Sciences" e son determinados polo voto dos membros cualificados de cada campo específico, o que converte aos Interactive Achievement Awards nun dos recoñecementos máis respectados polos creadores de software.
Acaia, Grecia

Acaia (grego clásico Ἀχαΐα, axaˈia; grego moderno Αχαΐα, Ajea) é unha antiga provincia e unha prefectura actual de Grecia que se atopa na costa norte do Peloponeso, pero na periferia de Grecia Occidental, lindando co golfo de Corinto.
Acaia limita ao oeste con Elis e ao leste con Sición. A súa poboación en 2001 superaba os 300000 habitantes. Historia
Historicamente os aqueos eran a tribo grega que habitaba a Acaia, e segundo Homero, a Acaia era o berce dos Mirmidóns, comandados por Aquiles.
Acaill

Acaill (do irlandés aguia), ou Achill en inglés, é unha illa de Irlanda no condado de Mayo, na costa oeste. Ten 146 km² e o 87 % da superficie illa está formado por turba, 2900 habitantes. Slievemore é o punto máis alto da illa a 672 metros. Unida á terra firme por unha ponte entre as vilas de Gob an Choire e Poll Rathnaí, esta última situada en terra firme.
Gob an Choire, Keel, Doagh, Doeega e Dugort son as vilas principais da illa entre os 22 lugares habitados. Historia
Na illa consérvanse restos megalíticos de hai 5000 anos. No século V chegaron os celtas, dedicados ao pastoreo. A illa establecéronse monxes cando menos dende o 450.
Heinrich Böll, escritor alemán, visitou a illa e escribiu as súas experiencias no seu Irisches Tagebuch. Economía
A economía da illa depende do turismo, a agricultura ten unha importancia menor, limitada pola propia constitución da illa: a cría de ovellas tivo historicamente máis importancia, e máis aínda da pesca, pero agora xogan un papel moi pequeno.
Acanaladura

As acanaladuras son estrías ou sucos verticais, usualmente de sección semicircular, talladas sobre o fuste dunha columna, un piar, unha pilastra ou nun tríglifo.
Na columna dórica, están separadas por arestas vivas; na xónica e na corintia, por nervaduras. A orde toscana non ten acanaladuras e son opcionais para as outras ordes.
As acanaladuras eran usadas con motivo decorativo na antigüidade, aínda que actualmente tamén se empregan na fabricación de mobles, na artesanía e na industria metalúrxica.
Acariocito

Un acariocito ou acariota é unha célula sen núcleo, coma os virus ou os glóbulos vermellos (os eritrocitos humanos carecen de núcleo despois de desenvolverse, ao revés que os doutras especies), libre de orgánulos e metabolismo. Porén, poden posuír información xenética, en forma de ADN ou ARN, e transcriptases inversas que lle permiten infectar unha célula (no caso dun virus). Os acariocitos non forman parte dos sete rangos principais de taxóns. Análise sobre o concepto de vida
Até a década de 2010, o termo "acariota" non se aplicaba aos organismos vivos, capaces de reproducirse sen necesitar un organismo hóspede: un organismo unicelular sen núcleo dise que é un procariota, en oposición aos eucariotas, organismos unicelulares ou pluricelulares caracterizados en particular pola presenza dun núcleo.
Hai virus, coma os da inmunodeficiencia humana con estruturas externas de membrana lipídica denominada envoltura viral e outras internas chamadas cápsidas, porén ningún virus posúe núcleo.
Con todo, o debate sobre a definición de vida baséase en nocións complexas e este debate está aberto de novo: ao ampliar a definición de vivir a unha entidade que diminúe o nivel de entropía e que se reproduce cometendo erros, os virus poderían considerarse vivos. Así, algúns dos acariocitos, aqueles que poden ser replicados, poderían considerarse vivos.
Acatalepsia

A acatalepsia é un concepto filosófico, referido á incapacidade ou imposibilidade da mente para comprender ou concibir unha cousa.
Os filósofos pirronistas, escépticos e mesmo a Academia de Platón afirmaban a existencia dunha acatalepsia absoluta: toda ciencia humana ou coñecemento non ía máis alá da aparencia e da verosimilitude. Filón de Lárisa pola contra negou nos seus últimos libros a existencia desa acaptalesia absoluta o que implicaba unha revisión radical da filosofía académica.
Accelerando

Accelerando é unha palabra italiana coa que indicamos o grao de velocidade que vai ter unha peza musical. Significa cada vez máis rápido. Cando aparece nunha partitura indica que o tempo da obra debe acelerar rapidamente.
Accesibilidade

A accesibilidade ou accesibilidade universal é o acceso en igualdade das persoas con ou sen discapacidade a calquera espazo, movemento, información ou comunicación. Refírese ao conxunto de medidas e disposicións que permiten que calquera recurso ou contorno (como páxinas web, caixeiros automáticos, edificacións etc. ) sexa accesible e utilizable por todas as persoas, con independencia da súa condición. Significa que unha persoa con discapacidade debería poder utilizar un produto ou servizo para acceder á sociedade ao mesmo nivel que unha persoa sen discapacidade, e considérase un dereito fundamental, garantindo que as persoas teñan igualdade de oportunidades e poidan vivir de forma autónoma. Eidos
O concepto de accesibilidade aplícase en moitos campos, como a arquitectura, o urbanismo, a medicina, a administración pública, os transportes, entre outros. En todos estes casos, enténdese como un dereito democrático que permite o acceso igualitario a servizos e oportunidades para todas as persoas. Esta reivindicación ten a súa base na Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade, especialmente no artigo 9, aprobada en 2006, que entrou en vigor o 3 de maio de 2008 tras a sinatura de vinte países. Exemplos
Entre as moitas medidas que se toman para mellorar a accesibilidade encóntranse as ramplas de acceso para persoas en cadeira de rodas ou outros vehículos motorizados; software e hardware adaptados para persoas cegas ou con discapacidade visual severa; subtítulos para persoas que non poden escoitar; lingua de sinais que permite ás persoas xordas comunicarse; braille para persoas cegas entre outros.
Barreiras arquitectónicas
Existen moitos tipos de barreiras que impiden a accesibilidade, pero as máis coñecidas son as barreiras arquitectónicas, xa que están presentes no contorno físico e son as máis evidentes na sociedade. Impiden ou dificultan a mobilidade de todas as persoas, pero afectan especialmente a certos grupos, como as persoas máis vellas, as que están doentes, as mulleres embarazadas, aquelas que precisan cadeiras de rodas.
Páxinas web accesibles
A accesibilidade nas páxinas web significa que as persoas con algunha discapacidade, limitación ou dificultade poidan acceder á información sen barreiras. Moitas persoas acceden ás páxinas web desde contextos moi diversos: con problemas de audición, visión ou mobilidade;
con dificultades para ler ou comprender;
sen capacidade para utilizar un teclado ou un rato. .. A atención á accesibilidade non só beneficia ás persoas con discapacidades, senón que tamén facilita a usabilidade e o acceso xeral ás páxinas web.
Accesión

A accesión en dereito é un método para adquirir a propiedade de bens a partir doutros bens que xa se teñan en propiedade, xa que o propietario dunha cousa accede á propiedade de todo o que ela produza ou de todo o que se lle incorpore, ben sexa de forma natural ou artificial.
Acceso directo á memoria

O acceso directo a memoria, tamén coñecido polo acrónimo DMA, do inglés Direct Memory Access, é unha técnica empregada polos periféricos dun ordenador para acelerar o funcionamento deste. Funcionamento e características
No canto de involucrar á CPU nas transferencias de información entre a memoria e un periférico, un compoñente electrónico específico, o controlador de DMA, encárgase de coordinar este movemento de datos sen a intervención do microprocesador. Deste xeito, as transferencias de información non consomen tempo de microprocesador. É unha solución moi utilizada para aumentar a concorrencia entre a UCP e os periféricos debido á lentitude destes últimos.
Cando se utilizaba entrada/saída programada, a UCP solicitaba un dato ó periférico, esperaba a que estivese dispoñible e o copiaba a memoria ou a un rexistro segundo o necesitase. Isto implicaba un desaproveitamento moi alto da UCP, polo que xurdiu a proposta de utilizar entrada/saída por interrupcións, na que a UCP solicitaba un dato e continuaba coa execución doutro proceso, para ser interrompida cando o dato estivese dispoñible, eliminando esa espera activa. A solución proposta para o acceso directo a memoria pasa por que o controlador do dispositivo sexa un pouco máis complexo, o suficiente como para ser quen de deixar bloques de datos en memoria sen necesidade de ser atendida pola UCP, obtendo así unha concorrencia máxima. Así, só serán necesarios os servizos da unidade central para realizar a petición e para atender á súa finalización.
Para que todo isto sexa posible, as peticións da UCP ao controlador do dispositivo a utilizar deben indicar polo menos tres datos: a dirección no dispositivo do primeiro dato a ler, a cantidade de datos a ler e a dirección de memoria principal onde almacenar eses datos. Este esquema é moi sinxelo e está suxeito a moitas posibles variacións dependendo do dispositivo co que se traballe, que podería requirir máis ou menos datos.
O controlador do dispositivo debe ser capaz de facer roubos de ciclo, que non son máis que solicitudes de utilización dos buses para acceder á memoria. A UCP pode actuar interrompendo a execución do ciclo en curso ou esperando a que esta finalice. En calquera caso, no próximo ciclo o controlador poderá utilizar o bus para acceder a memoria. O acceso pode ser para transferir un só dato ou en ráfaga (intercambio de varios datos coa memoria nun só roubo de ciclo).
A utilización de acceso directo a memoria permite alcanzar taxas de aproveitamento da CPU próximas ao 99%. A utilización de roubo de ciclo illado ou en refachos non ten grande influencia na ocupación da CPU, aínda que si inflúe no tempo que tardan os datos en seren transferidos a memoria ou dende ela.
Acceso libre

O acceso libre é un movemento xurdido nos anos noventa co obxecto de artellar un novo sistema de comunicación científica a través das novas tecnoloxías. Xorde fundamentalmente a causa dos fortes incrementos de prezos das revistas científicas, debidos ó carácter monopolístico que lle imprimiron á información científica os grandes grupos editoriais internacionais. Nado de proxectos individuais como ArXiv. org, está sendo asumido polos organismos de investigación (Declaración de Berlín) e por institucións políticas de investigación (Parlamento británico). Na actualidade segue dúas vías de comunicación científica complementarias: as revistas de acceso libre e os arquivos institucionais.
Accidente de aviación

Un accidente de aviación é un incidente que ocorre con calquera aeronave, xa sexa en terra ou en voo. Un incidente de aviación é definido como un suceso no que, distinto dun accidente, está asociada a operación dunha aeronave que afecta ou podería afectar á seguridade das operacións.
Cando unha aeronave sofre un dano tan severo que se declara como sinistro total (cando a reparación non é economicamente viable), ou no caso de que sexa completamente destruída e deuse de baixa nos rexistros, denomínase "perda en accidente do casco" (hull loss accident). Significa que o evento se rexistra como accidente malia que non existan vítimas fatais ou feridos graves, como sucedería por exemplo nunha aterraxe forzosa que resulte nun dano irreparable.
O primeiro accidente fatal ocorreu no Wright Modelo A en Fort Myer, Virxinia, o 17 de setembro de 1908, que resultou en feridas do piloto, Orville Wright, e a morte do pasaxeiro, o tenente do Exército Thomas Etholen Selfridge.
Accidente de tráfico

Un accidente de tráfico ocorre cando un vehículo colisiona con outro vehículo, cun peón, cun animal ou con outro elemento, como un sinal de tráfico, unha árbore ou un edificio. Os accidentes de tráfico frecuentemente provocan feridas, discapacidades ou a morte, e danos á propiedade, ademais de custos financeiros á sociedade e aos individuos involucrados. O transporte por estrada é a situación máis perigosa á que se enfronta a xente na súa vida cotiá, a pesar de que estes accidentes adoitan atraer menos a atención que outras traxedias menos frecuentes.
Numerosos factores contribúen ao risco de colisión, como o deseño do vehículo, a rapidez de operación, o deseño e as condicións da estrada, as habilidades na condución, a influencia do alcohol e as drogas e o comportamento, especialmente a condución agresiva, as distraccións, a velocidade excesiva e as carreiras.
En 2013, 54 millóns de persoas sufriron feridas en todo o mundo por accidentes de tráfico. Resultou en 1, 4 millóns de mortes ese ano, máis do 1, 1 millón de falecementos en 1990. Arredor de 68000 destas foron de nenos menores de cinco anos. Case todos os países desenvolvidos diminuíron a taxa de morte, mentres que a maioría dos países con rendas máis baixas incrementaron a taxa de falecemento por accidente de tráfico. Mentres a taxa de morte en África é a máis alta (24, 1 por 100000 habitantes), a taxa máis baixa é a de Europa (10, 3 por 100000 habitantes). Epidemioloxía
En 2013, morreron entre 1, 25 e 1, 4 millóns de persoas por esta causa, aumentando dende o 1, 1 millón en 1990. Esta cantidade supón arredor do 2, 5% de todas as mortes. Aproximadamente outros 50 millóns de persoas máis resultaron feridas, un número que non cambiou dende 2004.
A India rexistrou 105000 falecementos por accidentes de tráfico nun ano, seguido pola China con 96000. Os accidentes con vehículos de motor son a principal causa de lesións e de morte entre os nenos de entre 10 e 19 anos en todo o mundo e a sexta causa que se pode previr nos Estados Unidos. Historia
O primeiro accidente mortal de tráfico rexistrado aconteceu o 31 de agosto de 1869. A científica irlandesa Mary Ward morreu cando caeu do coche de vapor do seu primo e foi atropelada por el.
O primeiro accidente mortal dun coche autónomo que acabou coa vida dun peón ocorreu en Arizona o 18 de marzo de 2018. A peón, Elaine Herzberg estaba camiñando coa súa bicicleta fóra da beiravía, e faleceu no hospital despois de ser golpeada por un vehículo autónomo que estaba a ser probado por Uber.
Accidente do Marisquiño

O accidente do Marisquiño foi un suceso acontecido no paseo das Avenidas na noite do 12 de agosto de 2018 en Vigo durante a celebración do festival de deportes urbanos O Marisquiño. Non houbo vítimas mortais pero si feridos de diversa consideración. As causas do derrubamento foron o exceso de peso que soportaba a estrutura de madeira, que non estaba pensada para soportar concertos. Suceso
O accidente aconteceu ás 23: 58 horas do 12 de agosto de 2018, cando cedeu a estrutura de formigón sobre a que descansaba a plataforma de madeira do paseo marítimo das Avenidas, no porto de Vigo, durante o concerto de música da cantante Rels B.
Centos de persoas asistentes ao espectáculo caeron ao mar. Non se contabilizou ningunha vítima mortal. O número de feridos estableceuse en 377 persoas, aínda que de diversa consideración chegaron a 467. A aseguradora do festival, pola contra, foi condenada a pagar o custo da asistencia ás vítimas, logo dun fallo do TSXG.
En setembro dese mesmo ano o parlamento de Galicia creou unha comisión de investigación para esclarecer responsabilidades sobre o accidente. Investigación
Tras o suceso estableceuse unha investigación xudicial para tratar de dilucidar a responsabilidade do accidente. O Concello de Vigo defendía a tese de que era Portos de Galicia, concretamente o porto de Vigo, quen era propietario dos terreos. Porén, o porto defendía que, malia seren os propietarios das instalacións, o encargado do seu mantemento era o órgano municipal. Finalmente o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia fallou a prol destes últimos.
Accidente do transbordador espacial Challenger

O accidente do transbordador espacial Challenger produciuse o 28 de xaneiro de 1986, cando o transbordador espacial Challenger, na misión STS-51-L, rompe 73 segundos despois do lanzamento, provocando a morte dos sete membros da tripulación. A nave desintegrouse sobre o océano Atlántico, diante da costa do centro de Florida (Estados Unidos de América) ás 11: 39 (EST) (16: 39 UTC).
A desintegración do vehículo enteiro comezou despois que unha xunta tórica do seu foguete acelerador sólido (SRB) dereito fallase durante o lanzamento. O erro da xunta tórica causou a abertura dunha fenda, permitindo que o gas quente presurizado do interior do motor de foguete sólido saíse ó exterior e contactase coa estrutura adxacente de conexión co SRB e o tanque externo de combustible. Isto provocou a separación da conexión posterior do SRB dereito e o colapso estrutural do depósito externo. As forzas aerodinámicas destruíron axiña o orbitador.
O compartimento da tripulación e outros anacos do vehículo foron finalmente recuperados do fondo do océano despois dunha longa operación de busca e recuperación. Malia que non se sabe o intre exacto no que morreron os membros da tripulación, sábese que algúns membros sobreviviron á ruptura inicial da nave. Porén, o transbordador carecía de dispositivo de saída de emerxencia e os astronautas non sobreviviron ó impacto do transbordador contra a superficie do océano.
O accidente supuxo un paro de 32 meses do programa do transbordador espacial e a formación da Comisión Rogers, unha comisión especial creada polo presidente Ronald Reagan para investigar o accidente. A Comisión Rogers descubriu que a cultura organizativa da NASA e os procesos de toma de decisións contribuíran de xeito decisivo no accidente. Os directores da NASA coñecían dende 1977 que o deseño dos foguetes aceleradores sólidos do contratista Morton Thiokol tiñan un defecto potencialmente catastrófico nas xuntas tóricas, pero nunca se resolvera adecuadamente. Tamén ignoraron as advertencias de enxeñeiros sobre os perigos no lanzamento provocados polas frías temperaturas daquela mañá e non informaran axeitadamente ós seus superiores destas preocupacións. A Comisión Rogers fixo recomendacións á NASA que terían que ser postas en marcha antes de continuar cos voos de transbordadores.
Moita xente viu o lanzamento en directo porque entre a tripulación estaba Christa McAuliffe, a primeira membro do Proxecto Teacher in Space, que tería sido o primeiro mestre no espazo. A cobertura dos medios de comunicación sobre o accidente foi extensa: un estudo revelou que o 85 por cento dos estadounidense interrogados sentiran a nova durante a hora posterior ó accidente. O accidente do Challenger foi empregado como caso de estudo en moitas discusións sobre seguridade en enxeñaría e ética no lugar de traballo, e en 1990 inspirou un filme para televisión titulado Challenger.
Accidente do transbordador espacial Columbia

O accidente do transbordador espacial Columbia foi un accidente espacial que se produciu o 1 de febreiro de 2003 durante a misión STS-107, provocando a destrución do transbordador e a morte dos sete tripulantes durante a reentrada atmosférica.
A destrución do Columbia foi o resultado de danos sufridos polo transbordador durante o lanzamento, cando un anaco de escuma illante da medida dunha pequena maleta se desprendeu do tanque externo (o depósito principal de propergol) da nave espacial por mor das forzas aerodinámicas do lanzamento. Este anaco bateu contra o bordo de ataque da á esquerda, danando o sistema de protección térmica do transbordador espacial (TPS), que protexe o transbordador da calor xerada durante a reentrada á atmosfera. Cando o Columbia aínda estaba en órbita, algúns enxeñeiros xa sospeitaran que se produciran danos, pero os directores da NASA limitaron as investigacións, argumentando que aínda que se atopasen problemas, non se podería facer nada.
O comité da NASA encargado da seguridade do transbordador declarou que a escuma do revestimento do tanque externo e outros anacos que impactaron contra o transbordador son problemas de seguridade que terían que terse resolto antes de autorizar un lanzamento, pero que a miúdo daban luz verde a lanzamentos malia que os enxeñeiros detectaran un problema no revestimento de escuma sen achegar unha solución. A maioría de lanzamentos de transbordadores padecían estes desprendementos de escuma e danos nas tellas térmicas, cousa que violaba as normas de seguridade. Durante a reentrada da misión STS-107, a zona danada permitiu ós gases quentes penetrar e destruír axiña a estrutura interna da á, desencadeando a desintegración do vehículo. As buscas sobre un vasto territorio en partes de Texas, Luisiana e Arcansas permitiron recuperar restos dos tripulantes e numerosos anacos do vehículo.
Accidente xeográfico

Un accidente xeográfico é unha particularidade xeomorfolóxica no relevo do planeta Terra, tanto na formación de solos continentais e costeiros. Os accidentes xeográficos adoitan clasificarse por características tales como a elevación, pendente, orientación, estratificación, formación rochosa e tipo de solo.
Varios factores, desde a tectónica de placas até a erosión e a sedimentación, poden xerar e alterar accidentes xeográficos. Factores biolóxicos tamén poden influír neles, como é o caso das plantas no desenvolvemento das dunas e os saladares, e dos corais e algas na formación de arrecifes. Variedades
Por inclinación
Barranca
Cantil
Cavorco
Conca
Cordilleira
Costa
Montaña
Serra
Socalco
Val
Val glaciar
Accidentes montañosos e glaciares
Cumio
Glaciar
Iceberg
Porto de montaña
Accidentes volcánicos
Volcán
Supervolcán
Caldeira volcánica
Cova volcánica
Fonte hidrotermal
Tubo de lava
Géyser
Accidentes nucleares de Fukushima I

Os accidentes nucleares de Fukushima I comprenden unha serie de explosións nos edificios que albergan os reactores nucleares, fallos nos sistemas de refrixeración ou liberación de radiación á atmosfera, rexistrados nas instalacións da central nuclear de Fukushima I, que está localizado nos concellos de Ōkuma e de Futaba no distrito de Futaba na prefectura de Fukushima, a consecuencia dos danos ocasionados polo terremoto, e posterior tsunami, que afectou o nordés do Xapón o 11 de marzo de 2011. Causas
Hai evidencias dunha fusión parcial do núcleo nos reactores 1, 2 e 3; producíronse explosións que destruíron o revestimento superior de hidróxeno dos edificios de aloxamento dos reactores 1, 3 e 4; unha explosión damnificou o confinamento dentro do reactor 2; e múltiplos incendios producíronse no reactor 4. Alén diso, as barras de combustíbel almacenado en piscinas de combustíbel irradiado das unidades 1-4 comezaron a sobrequentar os niveis de auga nas piscinas abandonadas.
Os traballadores da fábrica sufriron exposición á radiación e foron temporalmente evacuados en varios momentos. O 11 de abril de 2011 as autoridades xaponesas designaron a magnitude do perigo nos reactores 1, 2 e 3 no nivel 7, considerando que a escala vai do 1 ao 7 na Escala Internacional de Accidentes Nucleares (INES). A enerxía foi restaurada para partes da central nuclear o 20 de marzo, mais máquinas damnificadas por inundacións, incendios e explosións permaneceron inoperantes.
Acción (finanzas)

Unha acción é cada unha das partes alícuotas nas que se divide o capital social dunha sociedade anónima, é un título de renda variable que confire ao titular o carácter de socio e unha serie de dereitos que deben estar estipulados nos estatutos da sociedade que as emite. Os estatutos determinarán a porcentaxe mínima de capital necesario, tanto para estar representado como para exercer o voto, cabendo a posibilidade de todos os xeitos do agrupamento de accións e accionistas para acadar os mínimos esixidos nos estatutos. Outro dos dereitos que confire a titularidade de accións é o de participar no repartimento de beneficios anuais (ou extraordinarios cando os houber) proporcionalmante ás accións que se posúan.
A diferenza entre unha acción e un bono ou obriga radica en que coa acción se é dono dos activos da empresa, mentres que no caso de posuír un bono ou obriga soamente se adquire parte da débeda da empresa ou entidade emisora. No caso dos bonos ou obrigas, se é un acredor desa empresa, e se ten dereito á devolución da débeda cos seus xuros. Son investimentos en renda fixa. Porén, no caso da acción se é propietario da devandita empresa, con maior risco de perda do investimento se o negocio vai mal, así como maior marxe de ganancia se vai ben. Clases de accións
Existen diversas clases de accións segundo os beneficios e dereitos que incorporan, ou segundo a parte do nominal que se debe desembolsar ou non. Accións desembolsadas: son as pagadas totalmente no momento da súa adquisición.
Accións liberadas (total ou parcialmente): son as que non teñen que ser aboadas polo accionista, xa que a sociedade o fai con cargo á parte de reservas que son, deste xeito, capitalizadas.
Accións con prima: son as que teñen un valor de emisión superior ao valor nominal.
Accións en carteira: son as que forman parte dunha emisión pero que non foron subscritas.
Accións preferentes ou privilexiadas: son aquelas que incorporan algún dereito de tipo económico como, por exemplo, preferencia na subscrición de novas ampliacións de capital, no repartimento de beneficios, ou que incorporan un tanto fixo de retribución.
Accións de voto limitado: son aquelas que só confiren o dereito a votar en certos asuntos da sociedade, determinados no contrato de subscrición de accións correspondentes, non son máis que unha variante das accións preferentes.
Accións sindicadas: son as que forman parte dun grupo determinado de accionistas que acordan como bloque co paquete accionarial conxunto.
Acción Comunista

Acción Comunista foi un partido político comunista español de inspiración marxista que se formou no exilio en 1964 ó expulsar ao Frente de Liberación Popular á súa sección exterior, activo en Bélxica, Francia e Alemaña. Colleu o nome da revista Acción Comunista que publicou o grupo desde 1965. Entre os militantes estiveron Carlos Semprún e José Antonio Ubierna. En 1976 unha parte dos seus militantes, sobre todo de Cataluña, ingresaron no POUM
AC legalizouse en España en 1977, nas primeiras eleccións democráticas participou na candidatura da Fronte para a Unidade dos Traballadores, logo dun proceso frustrado para fusionarse co POUM boa parte da militancia acabou por integrarse noutros partidos da esquerda estatal como a Liga Comunista Revolucionaria ó longo do ano 1978.
Acción Sadense

Acción Sadense foi unha revista aparecida en Sada entre 1921 e 1923. Historia e características
Subtitulada Revista-periódico independiente, apareceu en xuño de 1921. Publicación semanal anticaciquil fundada e dirixida por Manuel Lorenzo Freire-Calvelo, que foi o seu e principal redactor. Antonio Ríos era o xerente e Nicandro Golán, Román Balbís, José Sabio e Manuel Lugrís Freire os principais colaboradores. Acción Sadense estaba vinculada á Irmandade da Fala da Coruña. En maio de 1923 seguía publicándose.
Acción a distancia

En física, a acción a distancia é o concepto de que un obxecto pode ser movido, alterado ou afectado sen ser tocado fisicamente (como no contacto mecánico) por outro obxecto. É dicir, é a interacción non local de obxectos que están separados no espazo.
Este termo utilizouse con máis frecuencia no contexto das primeiras teorías da gravidade e do electromagnetismo para describir como responde un obxecto á influencia de obxectos distantes. Por exemplo, a lei de Coulomb e a lei da gravitación universal de Isaac Newton son estas primeiras teorías.
De forma máis xeral, "acción a distancia" describe o fracaso das primeiras teorías atomísticas e mecanicistas que buscaban reducir toda a interacción física á colisión. A exploración e resolución deste fenómeno problemático levou a importantes desenvolvementos na física, desde o concepto de campo, até as descricións do enredo cuántico e as partículas mediadoras do Modelo estándar.
Acción social

A acción social é toda acción que teña un sentido para quen a realizan, afectando a conduta doutros, orientándose a acción mencionada por devandita afectación. Unha acción é toda conduta humana na que o individuo, ou individuos que a producen, establécena cun sentido persoal. A acción social estará referida á conduta doutros. Non todo contacto entre homes é de carácter social. Non é idéntica, nin homoxénea, non toda acción social é orientada polas accións doutros. Acción e socioloxía
A acción individual provén, en definitiva, das ideas e das crenzas que levamos depositadas na nosa mente. Cando dita acción inflúe, dalgunha forma, no noso ambiente social, podemos dicir que se trata dunha acción social. Tales ideas e crenzas poden non ter unha correspondencia certa coa realidade, por iso é polo que a acción terá un fundamento subxectivo, en moitos casos. Non só debemos describir que ideas producen tales accións, senón tamén describir os efectos producidos por esas accións.
Segundo Max Weber, a socioloxía é unha ciencia que procura a comprensión e interpretación da acción social para, dende ela, conseguir unha explicación causal tanto do curso da propia acción social como dos seus efectos.
Marx despois de publicar o “Manifesto do Partido Comunista”, deu outro significado á acción social, asociándoa a unha mercadoría determinada. A acción social é entendida entón como a manifestación dunha forza colectiva e anónima nas mercadorías. Doutra banda, Comte, o fundador da socioloxía moderna, destacou que a instrución metafísica e literaria “exerce unha acción social moi perturbadora nas clases ilustradas e que se faría moito máis perigosa se se estendese ós proletariados.
Herbert Spencer aseveraba que a gran masa dos individuos é a que produce a acción social, e aínda que admitía que a suma de Acción Social dunha sociedade pouco numerosa non pode compararse coa dunha sociedade grande, defendía a idea que a aceptación indiscutida dos efectos da acción social é a consecuencia natural da espera colectiva destes resultados.
Herdeiro da filosofía positivista e crítico do evolucionismo social anglosaxón, Durkheim compartiu con Comte a idea de que só unha elite é quen de apreciar a orixe e orientación da forza colectiva exercida por e sobre a sociedade. Respecto diso escribiu: “a acción social segue camiños desviados de máis e demasiados escuros, emprega mecanismos psíquicos demasiados complexos para que o observador vulgar poida percibir de onde provén”.
AccuWeather

AccuWeather é unha empresa estadounidense que ofrece servizos comerciais de predición do tempo en todo o mundo. Os provedores de análise web de terceiros Alexa e SimilarWeb clasificaron o sitio como o sitio web número 200 máis visitado dos Estados Unidos, en novembro de 2015. Historia
Foi fundada en 1962 por Joel N. Myers, un estudante da Universidade Estatal de Pensilvania, quen, naquel momento, estaba a traballar nunha licenciatura en meteoroloxía. O seu primeiro cliente foi unha compañía de gas en Pensilvania. Mentres dirixía a súa empresa, Myers converteuse en membro da Facultade de Meteoroloxía da súa universidade. A compañía adoptou o nome de AccuWeather en 1971. Estrutura da empresa
AccuWeather ten a súa sede en State College, Pensilvania, pero tamén ten oficinas no Severe Weather Center en Wichita, Kansas, pero tamén ten oficinas no World Trade Center 7 en Nova York, Pequín, Dublín, Montreal, Bombai, Oklahoma City, Seúl e Tokyo. En 2006, AccuWeather adquiriu WeatherData, Inc. de Wichita, Kansas.
AccuWeather baséase en diversas fontes para as súas previsións, incluíndo datos do Servizo Meteorolóxico Nacional dos Estados Unidos, organizacións internacionais, a Axencia de Protección Ambiental e forzas armadas, ademais dos seus propios modelos exclusivos. En 2020, a empresa solicitou entre 5 e 10 millóns de dólares en axudas por causa da pandemia de COVID-19 para manter a 462 empregados. En 2021, tiñan case 500 empregados, con máis de 100 sendo meteorólogos operativos. Controversias
En abril de 2012, AccuWeather limitou de maneira drástica a accesibilidade dos seus datos históricos públicos, pasando de 15 anos a só 1 ano. AccuWeather ampliou progresivamente o rango das súas previsións de 15 días a 90 días. Varias avaliacións concluíron que estas previsións hiperestendidas son, con frecuencia, enganosas e inexactas e os seus prognósticos mostráronse menos precisos que as baseadas nas medias do Servizo Meteorolóxico Nacional durante 30 anos. O consenso científico sostén que o límite fiábel para predicións meteorolóxicas está entre 1 e 2 semanas, dadas as limitacións dos sistemas de observación e a natureza caótica da atmosfera.
A empresa foi criticada tamén por limitar avisos de eventos extremos como furacáns a usuarios premium, aínda que os datos meteorolóxicos son recollidos polo goberno e están dispoñíbeis gratuitamente no dominio público.
En 2005, o senador Rick Santorum propuxo unha lexislación que limitaría o acceso público á información do Servizo Meteorolóxico Nacional, beneficiando potencialmente a empresas como AccuWeather. Aínda que non prosperou, Santorum recibira contribucións do presidente de AccuWeather. En 2017, Donald Trump nomeou ao CEO de AccuWeather, Barry Myers, para dirixir a National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA). Myers, sen formación científica avanzada, renunciou a AccuWeather en 2019 e, posteriormente, renunciou ao seu nomeamento para a NOAA entre acusacións dun "ambiente laboral inapropiado".