proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Filosofía da mente

A filosofía da mente é unha rama da filosofía que se ocupa da natureza da mente e as súas relacións co corpo e co mundo exterior.
Un dos seus temas paradigmáticos é o problema mente-corpo, mais existen outros debates basilares na disciplina como o problema da experiencia consciente ou a natureza concreta dos estados mentais. Tamén se estudan características da mente como os eventos mentais, as funcións e as propiedades da mente, a consciencia e os seus correlatos neurais, a ontoloxía da mente, a natureza da cognición e do pensamento, ou a relación entre a mente e o corpo.
Filosofía feminista

O filosofía feminista é unha corrente filosófica nada hai tres séculos, con maior relevancia nos séculos XX e XXI. Esta liña de pensamento soubo vincular os conceptos de muller e filosofía a partir de novos puntos de vista. Anteriormente, algúns pensadores recollían nos seus libros as opinións da filosofía acerca das mulleres. Co feminismo filosófico, foron elas as que pasaron a opinar sobre a filosofía e filosofar sobre as súas propias condicións. Despois das obras precursoras doutras filósofas como a marquesa de Châtelet, Olympe de Gouges e fundamentalmente Mary Wollstonecraft, o ensaio O segundo sexo, de Simone de Beauvoir, consolidou, na metade do século XX, o nacemento desta nova disciplina filosófica, centrada na muller.
A disciplina reexaminou criticamente o que pensadores como Aristóteles ou Hegel teorizaron sobre as mulleres, comprobando os prexuízos filosóficos impregnados no pensamento androcéntrico, non soamente na cultura popular (como, por exemplo, nos ditados populares), senón tamén na ciencia.
A revisión dos clásicos dotou estes estudos dunha estrutura conceptual tal que lles permite teorizar sobre o feminino e os problemas que as mulleres afrontan nas súas vidas diarias.
Na España, salientan autoras como Celia Amorós e Amelia Valcárcel. Nos Estados Unidos, as principais filósofas feministas contemporáneas son Nancy Fraser, Seyla Benhaib e Judith Butler.
Filosofía medieval

Denomínase filosofía medieval á filosofía dada en Europa e o Oriente Medio durante o período coñecido como Idade Media, período que se estende desde a caída do Imperio Romano de Occidente no século V até a caída do Imperio Romano de Oriente en 1453. Contidos
Os problemas fundamentais discutidos durante este período foron a relación entre a fe e a razón, a natureza e a existencia de Deus, os límites do coñecemento e a liberdade no home, a natureza dos universais e a individuación das substancias divisibles e indivisibles.
Delimitación histórica e temática
Desde un punto de vista histórico, a Idade Media esténdese desde a caída do Imperio Romano de Occidente até a caída do imperio bizantino, pero temáticamente, segundo autores como Gilson, a filosofía medieval iníciase no século II co diálogo entre a filosofía helenística e as grandes relixións monoteístas. Por isto algúns autores sosteñen que a filosofía antiga perde a súa antiga autonomía e devén ancilla Theologiae, vale dicir, pasa a estar subordinada ou cunha actitude servil con respecto á especulación relixiosa. Etapas e representantes
A patrística é a fase na historia da organización e a teoloxía cristiá que abarca desde o fin do cristianismo primitivo, coa consolidación do canon neotestamentario, até ao redor do século VIII. Ademais da elucidación progresiva do dogma cristián, a patrística ocupouse sobre todo da apoloxía ou defensa do cristianismo fronte ás relixións pagás primeiro e as sucesivas interpretacións heterodoxas que logo darían lugar ás herexías.
O cristianismo é difundido masivamente polos profetas, tomando forza entre a poboación e desprazando ás relixións politeístas.
O seu nome deriva dos pais da Igrexa, os teólogos cuxa interpretación dominaría a historia do dogma. A influencia apoloxética debeuse entre outras cousas ao ataque hostil, e por penetrar nos datos da revelación, ou de formarse unha imaxe totalizadora do mundo e da vida humana á luz da fe. O progreso do implícito ao explícito foi un progreso na ciencia teolóxica; no proceso de argumentación e definición empregáronse conceptos e categorías tomadas da filosofía. A filosofía imperante era o platonismo, neoplatonismo (con toque estoico).
Os escritores cristiáns non fixeron distinción entre filosofía e teoloxía. Estes mostraron unha diverxencia de actitude ante a filosofía clásica: como inimiga ou como utilidade.
Tránsito ao mundo cristián
Mario Victorino
Boecio
Isidoro de Sevilla
Agostiño de Hipona
Xoán Escoto Eríxena
Filosofía árabe
Al-Ghazali
Al-Farabi
Avicena, do árabe Ibn Sīnā
Ibn Tufail, tamén coñecido como Abuchafar Abentofail
Averroes, do árabe Ibn Rushd
Filosofía xudía
Maimónides
Nahmánides
Ibn Gabirol
Escolástica
Pierre Abélard
Alberte o Magno
Anselmo de Canterbury (ou de Aosta)
Ramon Llull
Tomé de Aquino
Duns Scoto (voluntarista)
Boaventura de Bagnoregio
Xoán de Jandun
William de Ockham (voluntarista e nominalista)
Petrus Hispanus
Paolo dá Pergola
Francisco Suárez (pertencente á escolástica da Idade Moderna)
Mística
Eckhart, Meister
Nicolao de Cusa
Filosofía moderna

A filosofía moderna abrangue os comezos do Renacemento e a reforma protestante até os derradeiros anos do século XX, que se asentará nos terreos da subxectividade.
As dúbidas sobre a posibilidade dun coñecemento obxectivo da realidade, material ou divino, farán do problema do coñecemento o punto de partida da reflexión filosófica. Son moito os acontecementos que teñen lugar ao final da Idade Media, tanto de tipo social e político, como cultural e filosófico, que abrirán as portas cara a modernidade.
En canto ao filosófico, o desenvolvemento do humanismo e da filosofía renacentista, xunto coa revolución copernicana, asociada ao desenvolvemento da Nova Ciencia, provocarán o derrubamento dunha escolástica xa en crise e impoñerán novos esquemas conceptuais. Das abadías e mosteiros a filosofía volverá á cidade; da glosa e o comentario, á investigación da razón. Correntes
Catro elementos enmarcan o esquema básico da época: A Filosofía Racionalista
A Filosofía Empirista
O nacemento das Ciencias Modernas
A Ilustración
A filosofía moderna caraterízase por centralizar, sen excepción, o suxeito e facer da subxectividade o seu eixe. Tanto o racionalismo, dominante na Europa continental, como o empirismo británico son subxectivistas, aínda que diversos nos seus desenvolvementos teóricos, que darán lugar, a finais do século XVIII a unha síntese de notable profundidade especulativa como é a de Kant. Tamén hai que destacar que a filosofía moderna empeza co importante filósofo chamado Descartes. Filósofos modernos
Filosofía política: Adam Smith, Thomas Hobbes
Empirismo: Locke
Racionalismo: Descartes
Ilustración: Voltaire, Rousseau, Montesquieu
Idealismo: Kant, Schelling
Irracionalismo: Kienkegaard
Ultiritarismo: Bentham
Filosofía no Exipto Antigo

A filosofía no Antigo Exipto é unha filosofía moral, é dicir, é unha aplicación práctica dunhas doutrinas dunha pureza extraordinaria. [Cómpre referencia] Grazas a ela desenvolveuse unha actividade política, relixiosa, científica e artística.
A filosofía exipcia ía acompañada de bos preceptos como facer a Deus as ofrendas debidas, dar de comer ao famento, vestir ao espido etc. Pero tamén tiña prohibicións como por exemplo, blasfemar, matar, falar mal do rei ou dos pais, a envexa, a nugalla, a curiosidade. ..
Os exipcios crían nun xuízo divino tras a morte e foron os primeiros en falar da inmortalidade da alma. Pensamento exipcio
O pensamento exipcio está integrado no concepto de Maat, que se traduce como Orde Cósmica, Verdade e Xustiza. Maat é aquilo que regula todo. O seu contrario é o Caos. Maat como Orde Cósmica. Maat é o conxunto de forzas que fan do mundo algo ordenado, regulando os cambios cíclicos da natureza e dándolle sentido á oposición de contrarios.
Maat como Verdade. Maat como Verdade sería a unidade do existente, xa que, aquilo que non existe non é verdade.
Deste xeito, poderíase dicir que o pensamento exipcio concibe o mundo como racional e polo tanto, a razón humana debe axustarse a Maat para alcanzar a Verdade. Maat como Xustiza. Maat no ámbito moral é o equilibrio, o que se traduce como xustiza. Unha acción será boa cando sexa xusta e se adapte a Maat e será mala no caso contrario.
A racionalidade exipcia concibe un mundo dualista, dinámico e cíclico, regulado por unha orde cósmica universal que recolle todos os elementos e os seus contrarios e dálles equilibrio, sendo desta forma, fonte de coñecemento e de moral. O home e os seres
O home exipcio consideraba aos seres como unha suma de forzas (Ka) e enerxías vitais (dyet) que viven no seu corpo. Esta concepción trasladouse ás cousas.
Para que exista un ser, non se pode perder nin o corpo nin a suma de Ka e dyet, por iso se leva a cabo o proceso de momificación. Consérvase o corpo para que nel habite a Ka e o dyet e, así non se perdan os seres. Filósofos
Pitágoras
O pitagorismo formulou principios que influíron en Platón e Aristóteles. Pitágoras fundou en Crotona a Irmandade Pitagórica, unha escola filosófica e relixiosa que tiña un carácter matemático, concibían todos os seres do universo como expresables matematicamente. Os principios matemáticos tamén eran os principios dos seres reais. Ademais, esta escola tiña un carácter relixioso xa que afirmaba a inmortalidade e a transmigración das almas. Unha das máximas desta fundación é que a filosofía pode usarse para purificar a alma a través do coñecemento. A fisis do pensamento pitagórico son os números.
Filosofía política

A filosofía política é unha disciplina filosófica que se encarga do estudo dos fins que deben seguir as comunidades políticas. Entendemos por comunidade política un conxunto de axentes que interactúan entre si. Nesta interacción poden xurdir conflitos de intereses entre os fins dos diferentes individuos, así como entre estes e aqueles que son positivos para a comunidade política en xeral. A filosofía política encargáse así de determinar cales destes fins son lexítimos, e os medios máis eficientes para chegar a eles.
Polo tanto, tratará temas tales como a liberdade, a xustiza, a propiedade, os dereitos, e a lexitimidade da autoridade para exercer o seu poder: que fai a un goberno lexítimo, que dereitos e liberdades debemos protexer e por que, ou que deberes asumen os cidadáns fronte ao Estado, entre outros.
Filosofía social

A filosofía social é a rama da filosofía encargada do estudo do comportamento social (en especial nos humanos).
Comparte coa socioloxía o seu obxecto material, a sociedade, pero, mentres que a socioloxía estuda como son as relacións en e entre as diversas comunidades, a filosofía social apunta a saber como deben ser esas relacións para que realmente sexan formalizadas como unha perfección para o ser humano. Así mesmo imparte coa ciencia política a racionalidade xurídica na sociedade para que todo isto sexa eficaz na práctica.
A esencia mesma da filosofía social constitúea o concepto de relación, en canto a sociedade non é senón un conxunto de relacións libremente constituídas entre os homes dende a súa remota antigüidade. Polo tanto, a filosofía social céntrase no estudo do home en canto ser libre e relacionable, pois a súa esencial sociabilidade non pode senón proceder da creatividade consubstancial a súa natureza. Só dende a súa liberdade enténdese a sociedade como unha determinación da súa propia vontade, e deste xeito responsabilidade colectiva do grupo que a constitúe.
Filosofía transcendental

A expresión filosofía transcendental (Transzendentalphilosophie) usouna por primeira vez o filósofo alemán Manuel Kant (1724-1804) para definir a parte da metafísica especulativa que "considera só o entendemento, e a razón mesma, nun sistema de todos os conceptos e principios referidos en xeral a obxectos, sen supoñer obxectos que se dean" (cf. "Arquitectónica da razón pura" en Crítica da razón pura). Así mesmo, tamén empregou o predicado "transcendental" para referirse ó modo de coñecemento propio deste proxecto filosófico: "Chamo transcendental a todo coñecemento que se ocupa en xeral non tanto de obxectos, como do noso modo de coñecer obxectos, en tanto que sexa posible a priori" (cf. "Introducción", VII en Crítica da razón pura). En consecuencia, o sistema de todos os conceptos obtidos con este método sería a filosofía transcendental. Tales conceptos son "conceptos a priori", é dicir, anteriores á experiencia e condición de posibilidade dela. Deste xeito Kant apartábase do significado escolástico do predicado "transcendental". Os filósofos medievais usaban o termo "transcendental" para designar a universalidade do ente e das propiedades que lle conveñen en tanto que ente (unum, verum, bonum). Trátaríase dunha universalidade da máxima amplitude que, polo tanto, excedería a universalidade limitada das especies e os xéneros (por exemplo. "ser humano", "animal" etc. ). Trans significa, precisamente, "alén de", neste caso alén da universalidade dos xéneros e especies ou de calquera outra determinación particular dos entes. Así, unidade, verdade e bondade serían predicables de todos os entes e non só dunha parte deles. Fronte a esta concepción realista dos transcendentais Kant, en cambio, pensa que non designan propiedades dos entes senón do modo en que pensamos ou coñecemos os entes dunha experiencia posible. Os transcendentais kantianos, en consecuencia, non son propiedades das cousas senón conceptos que regulan a maneira en que coñecemos as cousas.
Desde entón a palabra "transcendental" aparece case sempre ligada a á Teoría do coñecemento, aínda que non unicamente, significando en xeral "condición de posibilidade de algo". Con este sentido xeral aparecerá en Fichte quen, emulando a Kant, denominou “"idealismo transcendental" ó seu sistema filosófico e, tamén, na expresión "fenomenoloxía transcendental" empregada por Husserl. Para este último é transcendental o método filosófico polo cal a conciencia, nun acto reflexivo, é capaz de volverse sobre si mesma. Deste xeito, a filosofía convertese nunha ciencia da conciencia. A conciencia actuaría como condición de posibilidade de todos os coñecementos (Conciencia transcendental). Tamén o filósofo K. O. Apel fixo uso da expresión "pragmática transcendental" para denominar o proxecto filosófico de fundamentación reflexiva do feito da comunicación e da argumentación, que consistiría en explicitar as condicións de posibilidade destas, é dicir, as condicións que ten que aceptar a priori todo individuo que pretenda comunicar ou argumentar algo.
Filotas (músico)

Filotas (en latín Philotas, grego antigo Φιλωτας) foi un músico e poeta ditirámbico ateniense que viviu no Século -V. Foi discípulo de Filoxeno de Citera. Traxectoria
Só é coñecido porque unha vez gañou unha vitoria sobre o seu contemporáneo Timoteo de Mileto. Foi aguda e enxeñosamente reprendido por Estratónico de Atenas, porque se gababa en exceso daquela vitoria, segundo Claudio Eliano.
Filotas de Anfisa

Filotas (grego antigo Φιλώτας; latín Philotas) foi un médico grego nado en Anfisa (Lócrida) a mediados do século -I. Estudou na cidade exipcia de Alexandría e estaba nesa cidade cando Marco Antonio tamén estaba alí, onde foi testemuña das súas extravagancias.
Fíxose amigo de Marco Antonio Antilo, fillo de Marco Antonio, con quen ás veces ceaba. Plutarco conta unha anécdota sobre o rapaz: Antilo fixera amizade con Filotas de Anfisa e, un día, mentres ceaban xuntos, divertido por unha frase filosófica que dixo, compensouno dándolle a vaixela, que era de prata.
Probabelmente fose o mesmo médico do que Apuleio Celso e Asclepíades Farmación conservaron varias fórmulas, e tamén o cita Galeno.
Filozoos

Os filozoos (Filozoa) son unha agrupación monofilética dentro do grupo Opisthokonta de seres vivos. Comprenden os animais xunto cos seus parentes unicelulares máis próximos (que son os organismos máis estreitamente relacionados cos animais que cos fungos ou Mesomycetozoa).
Actualmente asígnanse tres grupos ao clado Filozoa, que son: Clase Filasterea – establecida recentemente para albergar os xéneros Ministeria e Capsaspora
Clase Choanoflagellatea – flaxelados con "colar"
Reino Animalia ou Metazoa – animais. Características
Asúmese que a célula opistoconta ancestral posuía unha proxeccións delgadas filosas ou "tentáculos". Nalgúns opistocontos (Mesomycetozoa e Corallochytrium) estas proxeccións perdéronse. Os Filozoa mantivéronas, e neles son simples e non se adelgazan cara ao extremo, e presentan un núcleo ríxido de feixes de actina (o que os diferencia dos filopodios flexibles, adelgazados cara ao extremo e ramificados dos nucleáriidos e dos rizoides ramificados e hifas dos fungos). Nos coanoflaxelados e nos animais máis primitivos, principalmente as esponxas, agréganse nun colar no que filtran o alimento situado arredor do cilio ou flaxelo; e isto crese que é un carácter herdado do seu antepasado filozoo común máis recente.
Fils

O fils (en árabe: فلس) é unha moeda divisionaria da unidade monetaria principal utilizada por diversos países árabes. Denominación
Fils é unha palabra singular en lingua árabe; a súa forma de plural é fulûs (فلوس) e significa tamén, xenericamente, "diñeiro", nalgunhas das variedades do árabe.
O termo é unha transcrición moderna de fals, unha moeda altomedieval dos califatos Omeias (661-750) e dos Abbásidas (750-1258), e procede, pola súa vez, da forma latina follis, que designaba unha moeda romana de cobre e tamén, posteriormente, unha moeda bizantina.
Filtro Chamberland

O filtro Chamberland, tamén coñecido como filtro Chamberland-Pasteur, é un filtro de auga feito en porcelana por Charles Chamberland en 1884. Baixo un principio similar atópase o coñecido como filtro Berkefeld. Deseño
O filtro consiste nun tubo de porcelana sen esmaltar que contén un anel de porcelana esmaltada no que se encaixa o tubo de entrada. O núcleo da porcelana consta dun tubo metálico con buratos polos que sae e se recolle a auga. O influxo presurízase para que a filtración se produza exercendo esta forza.
Tipos
Hai 13 tipos en xeral: L1 a L13. Os filtros L1 teñen poros máis grosos mentres que os do modelo L13 son máis delgados.
Utilidade
É tan efectivo como calquera outro filtro de cerámica ou de porcelana. Resulta ser un bo filtro de auga para as bacterias, empregándose fundamentalmente a modo de filtro para inxentes cantidades de auga. O filtro funciona con máis celeridade cando a auga administrada se atopa baixo presión. Ao igual que lles sucede a outros filtros similares, o modelo Chamberland non pode filtrar partículas de reducido tamaño tales como virus ou micoplasma. É empregado na eliminación de organismos en cultivos fluídos, co propósito de obter toxinas bacterianas.
Filtro de resposta finita ó impulso

Un filtro de resposta finita ó impulso (FIR) é un tipo de filtro dixital, que normalmente se implementa mediante electrónica dixital. A transformada Z dun filtro FIR ten só ceros e ningún polo.
Os filtros dixitais caracterízanse a miúdo pola súa orde que está determinada polo número de elementos de retardo, por exemplo, un filtro de segunda orde ten dous elementos de retardo. Transformada Z
Dado un sinal de entrada invariable x ( n ) {\displaystyle x(n)} e un filtro FIR h ( n ) {\displaystyle h(n)} de orde
Pth, a convolución de x {\displaystyle x} con h {\displaystyle h} defínese como segue: y ( n )
∑ k
0 P − 1 h ( k ) x ( n − k ) {\displaystyle y(n)
\sum _{k
0}^{P-1}h(k)x(n-k)} A transformada Z de h ( n ) {\displaystyle h(n)}, representada por H ( z ) {\displaystyle H(z)} defínese así: H ( z )
∑ k
0 P − 1 h ( k ) z − k
h ( 0 ) + h ( 1 ) z − 1 + ⋯ + h ( P − 1 ) z − ( P − 1 ) {\displaystyle H(z)
\sum _{k
0}^{P-1}h(k)z^{-k}
h(0)+h(1)z^{-1}+\cdots +h({P-1})z^{-(P-1)}} A transformada Z de y ( n ) {\displaystyle y(n)} é entón Y ( z )
H ( z ) X ( z ) {\displaystyle Y(z)
H(z)X(z)}. Propiedades
Un filtro FIR ten un bo número de propiedades útiles que ás veces o fan preferible a un filtro IIR: Os filtro FIR son inherentemente estables.
Non requiren retroalimentación.
Poden ter fase lineal.
Un filtro FIR ten fase lineal se e só se os seus coeficientes son simétricos e todos eles están dentro do círculo unidade.
Filón (xeoloxía)

Filón, vea ou veta é a designación que se dá en xeoloxía e petroloxía aos corpos foliares de diferentes materiais, ás veces duns poucos milímetros de espesor, incrustados nunha masa rochosa ou rocha. Composición e formación
O filón está formado xeralmente por minerais distintos dos presentes na rocha hóspede. Fórmanse cando os constituíntes minerais transportados por unha solución acuosa que se filtran (percolación) a través da rocha son depositados por precipitación. O fluxo hidráulico subxacente ao proceso adoita ser debido á circulación hidrotermal. Etimoloxía
Filón provén do latín filum (fío) e este da raíz indoeuropea *gwhi (filamento).
Vea provén, o mesmo que a acepción biolóxica de vea, do latín vena, que designaba a todo tipo de condutos.
Veta provén do latín vitta (lazo, banda). A palabra latina provén da raíz indoeuropea *wei (dobrar, torcer).
Filón de Lárisa

Filón de Larisa (grego antigo Φίλων; latín Philo) nado en Larisa, Tesalia, no século -II e finado no século -I) foi un filósofo grego. Traxectoria
Durante quince anos foi discípulo de Clitómaco Asdrúbal, que daquela dirixía a Academia. Sucedeuno no -110 e permaneceu en Atenas ata o -88 Ese ano, debido ás axitacións no país debido á guerra de Mitrídates VI Eupátor, trasladouse a Roma. Alí abriu unha escola de filosofía e oratoria, contando entre os seus alumnos a Cicerón, quen nos fala del en moitas das súas obras.
Numenio de Apamea e Sexto Empírico preséntano como o fundador dunha cuarta Academia, baseándose no feito de que Filón de Larisa rectificou o probabilismo ou semiescepticismo no que aquela escola caera en mans de Arcesilao de Pitane e Carnéades.
Filón de Larisa, baixo a influencia do seu mestre Clitómaco, foi nun primeiro momento adversario dos estoicos, ampliando a crítica da súa teoría do coñecemento; pero máis tarde, xa establecido en Roma, tomou unha posición diferente. Supoñía que o pensamento que guiaba a Carnéades e aos seus adictos non difería fundamentalmente do de Platón, e así entendía continuar a obra daqueles, o que levou a un retorno ao dogmatismo. Non negaba que a representación procedese dun obxecto, pero si a posibilidade de demostrar que fose semellante a el.
O criterio da fantasía cataleótica dos estoicos parecíalle inadmisíbel. A súa actitude parece responder ao desexo de evitar as consecuencias do escepticismo absoluto. Ademais, propoñía, na súa filosofía, levar ao home por medios teóricos á felicidade, como o médico o conduce á saúde. As súas ideas sonnos coñecidas por Cicerón, Sexto Empírico, Plutarco, Estobeo e Dióxenes Laercio e outros escritores antigos.
As ideas de Filón de Larisa son sintomáticas, porque responden ao estado de ánimo da época na que conflúen a cultura grega e romana e comeza o eclecticismo.
Filóstrato de Atenas

Filóstrato de Atenas (en grego antigo: Φιλόστρατος; latín: Lucius Flavius Philostratus), nado c. 175 e finado c. 250, foi un escritor grego, coñecido sobre todo por ser o biógrafo de Apolonio de Tiana. Traxectoria
Entre os seus mestres estaban Proclo de Náucratis e Antípatro de Hierápole. Escribiu varias obras que levan o seu nome, pero os estudosos están divididos sobre se realmente as escribiu todas, xa que a sintaxe do nome non é idéntica e nalgún caso dise que era ateniense cando Eunapio di que era de Lemnos e Focio di que era de Tiro. Probabelmente era de Lemnos, que en certo modo era ser ateniense, e estudou retórica con Proclo de Náucratis na escola de Atenas. Co mesmo nome, Filóstrato, hai polo menos cinco sofistas ou filósofos que adoitan confundirse nas fontes.
Suídas di que tivo como rival en Atenas a Frontón de Emisa, e a Apsines de Gádara como amigo e colega. Suídas sitúao aínda vivo no reinado de Filipo o Árabe (244-249). Non está claro cando Filóstrato se trasladou de Atenas a Roma, pero era membro do selecto círculo de escritores e filósofos que atraera a emperatriz Xulia Domna, esposa de Septimio Severo. Parece que a vida de Apolonio foi un encargo da emperatriz, pero o feito de que non lle dedicase o libro significa que Xulia Domna xa morrera cando rematou a obra.
As súas obras coñecidas son: Vida de Apolonio de Tiana en oito libros (Τὰ ἐς τὸν Τυανέα Ἀπολλώνιον). Escrito antes de 217, probabelmente en Roma.
Vida dos sofistas (Βίοι Σοφιστω̂ν). Probabelmente escribiuno antes do 238 e considérase probábel a data do 237. No prólogo da obra fai unha coidada distinción entre filósofos e sofistas.
Heroica ou Heroico (̔Ηρωικὰ ou ̔Ηρωικός). Un diálogo entre un comerciante e un viticultor sobre os heroes da guerra de Troia.
Imagines (εἰκόνες). O autor presenta figuras de distintos escritores e filósofos da antigüidade, amosando a súa erudición.
Epistolae (ἐπιστολαί). Unha colección de setenta e tres cartas, que Suídas chama έρωτικάς, 'de amor' porque a maioría delas tratan temas amatorios.
Fimbria P

As fimbrias P (tamén chamadas pili asociados á pielonefrite), pili P ou Pap, son un tipo de fimbrias de tipo chaperona-acomodadora (especificamente da familia π) que se encontran na superficie de moitas bacterias da especie Escherichia coli. As fimbrias P considérase que son un dos máis importantes factores de virulencia na E. coli uropatoxénica e exercen un importante papel nas infeccións do tracto urinario superior. As fimbrias P funcionan como mediadoras da adherencia a células hóspede, un paso clave na patoxénese de infeccións do tracto urinario. Estrutura e expresión
As fimbrias P son grandes estruturas liñais que se proxectan desde a superficie das células bacterianas. Con lonxitudes de 1-2um, os pili poden ser maiores que o diámetro da propia bacteria. O corpo principal da fimbria está composto por aproximadamente 1000 copias da proteína principal das subunidades da fimbria PapA, formando un bastón helicoidal. O curto extremo da fimbria está formado polas subunidades PapK, PapE, PapF e a adhesina do extremo PapG, que é mediadora na adhesión.
As fimbrias ensámblanse por medio dun sistema de chaperona-acomodadora (chaperone-usher), e as proteínas necesarias para a ensamblaxe exprésanse polo operón Pap, que está localizado en illas de patoxenicidade. Os xenes do operón Pap codifican cinco proteínas estruturais (PapA, PapK, PapE, PapF e PapG), catro proteínas implicadas no transporte e ensamblaxe (PapD, PapH, PapC, PapJ) e dúas proteínas (PapB, PapI) que regulan a expresión do operón. Papel durante a infección
A adherencia ás células uroepiteliais do hóspede é un paso fundamental durante unha infección que permite que as E. coli uropatoxénicas colonicen o tracto urinario e impide a eliminación das bacterias durante a micción. A unión das fimbrias P ás células epiteliais depende da adhesina do extremo PapG. Describíronse catro alelos de PapG, que se unen a diferentes estruturas glicolipídicas das células hóspede. Nos humanos, as variantes relevantes clinicamente son a papGII e a papGIII.
A variante PapGII únese preferentemente ao globósido (GbO4), que é abondoso nas células epiteliais renais humanas. A PapGII desencadea unha forte resposta inflamatoria que orixina danos no tecido. A maioría das cepas de E. coli que causan pielonefrite, bacteremia de orixe urinaria e urosepse producen pili P con PapGII. O PapGIII únese ao antíxeno Forssman (GbO5) así como isorreceptores presentes no tracto urinario humano. As cepas de E. coli que portan o xene papGIII están asociadas con infeccións do tracto urinario inferior (cistite) e bacteriúria asintomática. As adhesinas PapGI únense preferentemente á globotriaosilceramida (GbO3), mentres que os isorreceptores de PapGIV son descoñecidos. As E. coli que levan xenes para PapGI e PapGIV raramente se encontran entre as E. coli que causan infeccións en humanos.
Fina Birulés

Fina Birulés Bertran, nada en Xirona o 29 de marzo de 1956, é unha profesora de filosofía española fundadora na Universidade de Barcelona do Seminario "Filosofía e Xénero". É unha das máis recoñecidas especialistas na obra de Hannah Arendt. Traxectoria
É profesora de filosofía na Universidade de Barcelona e foi profesora visitante nas universidades de Porto Rico, Chile, Parma, Florencia e Viena.
En 1990 fundou na Universidade de Barcelona o Seminario "Filosofía e Xénero" no que xunto con Rosa Rius e outras investigadoras traballou na recuperación da obra e o pensamento das filósofas, unha recuperación -dixo- na que non só se xoga o paliar unha inxustiza histórica pola súa exclusión da cronoloxía, senón o poder emendar importantes lagoas teóricas do discurso dominante. A súa tarefa de investigación articulouse ao redor de dous núcleos: subxectividade política, historia e acción e cuestións de teoría feminista e estudo da produción filosófica feminina, con especial atención á obra de Hannah Arendt de cuxa obra é unha das súas principais tradutoras ao castelán. Tamén investigou o traballo de filósofas do século XX como Simone Weil, Sarah Kofman, Rachel Bespaloff, Simone de Beauvoir e Françoise Collin. Vida persoal
Foi compañeira sentimental da escritora Maria Mercè Marçal. [Cómpre referencia] Publicacións
É tradutora de varias obras de filosofía contemporánea, autora de numerosos ensaios e editora de volumes colectivos sobre o pensamento de Hannah Arendt e outras pensadoras contemporáneas (Filosofía y género, El género de la memoria, En torno a Hannah Arendt, con Manuel Cruz; Pensadoras del Siglo XX. Aportaciones al pensamiento filosófico y político e Lectoras de Simone Weil, os dous con Rosa Rius).
Entre as súas principais obras atópanse: Una herencia sin testamento: Hannah Arendt (Herder, 2007)
Hannah Arendt. Más alla de la filosofía. Escritos sobre cultura, arte y literatura con Ángela Lorena Fuster (Trotta 2014) ISBN 978-84-9879-531-8
Entreactes, Entorn del pensament, a política i el feminisme (El Trabucaire, 2014)
Final Destination 5

Final Destination 5 é un filme estadounidense de 2011 dirixido por Steven Quale e escrito por Eric Heisserer. É a quinta entrega da serie de filmes de Final Destination. Nicholas D'Agosto interpreta a un mozo que ten unha premonición e salva a un grupo de persoas da morte cando unha ponte colgante comeza a derrubarse. Porén, axiña descobren que non poden escapar do plan da morte. Emma Bell, Miles Fisher, Arlen Escarpeta, David Koechner e Tony Todd interpretan os papeis secundarios. Personaxes
Nicholas D'Agosto como Sam Lawton
Emma Bell como Molly Harper
Miles Fisher como Peter Friedkin
Ellen Wroe como Candice Hooper
Jacqueline MacInnes Wood como Olivia Castle
P. J. Byrne como Isaac Palmer
Arlen Escarpeta como Nathan Sears
David Koechner como Dennis Lapman
Courtney B. Vance como Axente Jim Block
Tony Todd como William Bludworth
Brent Stait como Roy Carson
Roman Podhora como John
Jasmin Dring como Cho
Barclay Hope como Dr. Leonetti
Chasty Ballesteros como recepcionista do spa
Mike Dopud como chef
Financial Times

O Financial Times (FT) é un xornal diario internacional impreso en gran formato e publicado dixitalmente que se centra en asuntos económicos e de negocios. Con sede en Londres, Inglaterra, pertence ao holding xaponés Nikkei, cun núcleo de oficinas editoriais no Reino Unido, os Estados Unidos e a Europa continental. En xullo de 2015, Pearson vendeu a publicación a Nikkei por 844 millóns de libras esterlinas (1320 millóns de dólares) despois de ser o seu propietario dende 1957. Na primavera de 2019, informou de que tiña un millón de subscritores de pago, tres cuartos deles dixitais. O xornal céntrase especialmente no xornalismo económico e na análise económica, recibindo tanto críticas como eloxios. Patrocina un premio anual para libros e publica un número sobre a "Persoa do Ano".
O xornal fundouse en 1888 como London Financial Guide antes de cambiar o nome un ano despois por Financial Times. Ao principio circulou na área metropolitana de Londres por parte de James Sheridan, que xunto co seu irmán e Horatio Bottomley, buscaba informar sobre os negocios da cidade en contra de Financial News. A competición durante medio século dos dous xornais culminou coa fusión en 1945, liderada por Brendan Bracken, que o converteu nun dos maiores xornais de negocios do mundo. A globalización de finais do século XIX a mediados do século XX facilitou a expansión editorial de FT, engadindo columnas de opinión, informes especiais, caricaturas políticas, cartas dos lectores, críticas de libros, artigos sobre tecnoloxía e artigos sobre política global. O xornal é recoñecible polo seu gran formato e a cor salmón. Ten suplementos de estilo de vida (FT Magazine), unha edición de fin de semana (FT Weekend) e un pequeno cartafol de publicacións sobre industria.
A liña editorial do Financial Times céntrase no liberalismo económico, en particular no libre comercio e nos mercados libres. Dende a súa fundación apoiou a democracia liberal, favorecendo as políticas do liberalismo clásico e dos gobernos internacionais. A súa redacción é independente da súa dirección. Dada a súa historia como comentarista económico, o FT publica varios índices financeiros, principalmente o FTSE All-Share Index. A súa típica profundidade na cobertura ligou o xornal dende finais do século XX cun público educado de colo branco. O cuartel xeral de Financial Times está en Bracken House en 10 Cannon Street, preto do centro financeiro da cidade, onde mantén a súa editorial, centro corporativo e oficina editorial principal.
Finding Dory

Finding Dory é un filme estadounidense de animación por ordenador producido por Pixar Animation Studios e distribuído por Walt Disney Pictures no 2016. Dirixido e coescrito por Andrew Stanton, con codirección de Angus MacLane, o guión foi coescrito por Victoria Strouse e Stanton. O filme é unha secuela de Finding Nemo (2003) e está protagonizado polas voces de Ellen DeGeneres e Albert Brooks, Hayden Rolence, Ed O'Neill, Kaitlin Olson, Ty Burrell, Diane Keaton e Eugene Levy. A historia de Finding Dory céntrase no peixe amnésico Dory, que viaxa para reunirse cos seus pais. No seu camiño, é capturada e levada a un acuario de California, do cal Marlin e Nemo intentan rescatala.
Finn E. Kydland

Finn Erling Kydland, nado en Ålgård o 1 de decembro de 1943, é un economista noruegués, coñecido polas súas achegas á teoría do ciclo económico real.
Foi distinguido co Premio Nobel de Economía en 2004, xunto con Edward C. Prescott, «polas súas contribucións á Macroeconomía dinámica: a coherencia temporal da política económica e as forzas impulsoras detrás do ciclo económico». Na actualidade é profesor de economía na Universidade de California en Santa Bárbara; anteriormente ensinou na Tepper School of Business da Universidade Carnegie Mellon. Vida e formación
Kydland medrou como o maior de seis irmáns na granxa familiar de Søyland, Gjesdal, na rexión agrícola de Jæren, no condado de Rogaland, Noruega. El mesmo lembra ter recibido unha educación liberal, sen moitas limitacións por parte dos pais. Comezou a interesarse polas matemáticas e a economía de mozo, ao levar a contabilidade da granxa dun amigo.
Graduouse na Escola Norueguesa de Economía (NHH) en 1968 e obtivo o doutoramento en economía na Universidade Carnegie Mellon en 1973 cunha tese titulada Planeamento macroeconómico descentralizado. Despois regresou á NHH como profesor axudante. En 1978 incorporouse de novo á Carnegie Mellon como profesor asociado e dende entón vive nos Estados Unidos. Dende 2010 é académico correspondente da Real Academia de Ciencias Económicas e Financeiras de España e preside o seu Observatorio de Investigación. Carreira académica
Os seus campos de especialización inclúen a economía xeral e a política económica. As áreas principais de docencia e investigación son os ciclos económicos, a política monetaria e fiscal, e a economía do traballo. Traballou na Carnegie Mellon ata o 1 de xullo de 2004, cando pasou á Universidade de California en Santa Bárbara. É tamén profesor asociado ad honorem na NHH, doutor honoris causa pola Universidade Torcuato Di Tella de Bos Aires, Arxentina, e consultor asociado de investigación nos Bancos da Reserva Federal de Dallas, Mineápolis e Cleveland. Vida persoal
Kydland casou con Liv Kjellevold en 1968, coa que tivo catro fillos. Actualmente está casado con Tonya Schooler. Honras e premios
Premio Nobel de Economía (2004)
Membro (Fellow) da Econometric Society (1992–presente)
Bolsa nacional John Stauffer, Hoover Institution (1982–1983)
Premio Alexander Henderson Award da Carnegie Mellon (1973)
Membro da Academia Norueguesa de Ciencias e Letras.
International Chamber of Commerce Oslo Business for Peace Award (2017)
Finspång

Finspång e un concello do condado de Östergötland, no sueste de Suecia. A municipalidade ten unha área de 1, 059. 8 km². Ten un total de poboación de 21, 477 persoas, a maioría viven na cidade de Finspång, 10, 878 son homes, e 10, 599 mulleres. A densidade de poboación é de 20 persoas por quilómetro cadrado.
O concello ten a peculiaridade de conter 170 lagos, que o converte nun centro lacustre de Suecia. Cidades do municipio
Finspång (cidade)
Rejmyre
Lotorp
Sonstorp
Falla
Hällestad
Ljusfallshammar
Grytgöl
Igelfors
Borggård
Butbro
Hävla
Bränntorp
Byle
Kolstad
Lämmetorp
Lövlund
Prästköp
Fiorde

Un fiorde (do noruegués fjord) é un val formado pola erosión que a entrada dun glaciar fixo ao profundar na terra. Normalmente son estreitos e están bordeados por empinadas montañas, que nacen por debaixo do nivel do mar. Os fiordes sitúanse principalmente na costa oeste da península escandinava, onde son un dos elementos xeolóxicos máis emblemáticos da paisaxe. Formación
A súa orixe remonta a hai aproximadamente 12 mil anos, cando o mar ocupou os espazos que os glaciares escavaran na costa atlántica durante so a última Era Glacial. Esas enormes entradas de relevo poden chegar a centos de quilómetros, desde a costa ao interior. Están circundadas por cantís separados entre si por poucos quilómetros.
Atópanse en lugares onde a glaciación (presente ou pasada) chegou ao nivel (actual) do mar. Fórmanse cando un glaciar chega ao mar e se derrete. Isto deixa ao seu paso un val, que queda alagado polo mar ao retirarse o xeo. Adoitan ser longos, estreitos e de gran profundidade.
Os maiores fiordes do mundo son o Scoresby Sund, en Groenlandia con 350 quilómetros de longo, e o Sognefjorden, en Noruega, con 204 km. Localización
Pódense encontrar fiordes ao longo das costas de: Noruega
Islandia
Groenlandia
Finlandia
Escocia (costa oeste)
Nova Zelandia (ao suroeste)
Terra Nova (costa oeste)
Columbia Británica
Alasca (costas sur e oeste)
Chile (sur)
Rusia (costa norte) Etimoloxía
O termo fiorde é un préstamo procedente do noruegués fjord, á súa vez evolución do protoescandinavo *ferþuz, cunha orixe indoeuropea común a outras palabras europeas como o inglés ford, o grego poros e o latín portus.
Fire (filme de 1996)

Fire (en hindi: Phāyar, फायर) é un filme indio-canadense de 1996 escrito e dirixido por Deepa Mehta. Está protagonizado por Shabana Azmi e Nandita Das. É o primeiro título da "triloxía dos elementos" de Mehta, que foi seguido por Earth (1998) e Water (2005).
O filme está vagamente baseado na historia de Ismat Chughtai Lihaaf. Foi un dos primeiros filmes de Bollywood en amosar explicitamente unha relación homosexual. Non foi estreado na India até 1998, e certos grupos organizaron protestas, desencadeando un debate sobre cuestións como a homosexualidade e a liberdade de expresión no país. Personaxes
Nandita Das como Sita
Shabana Azmi como Radha
Karishma Jhalani como Radha de nena
Ramanjit Kaur como nai de Radha
Dilip Mehta como pai de Radha
Javed Jaffrey como Jatin
Vinay Pathak como guía no Taj Mahal
Kushal Rekhi como Biji
Ranjit Chowdhry como Mundu
Kulbhushan Kharbanda como Ashok
Alice Poon como Julie
Ram Gopal Bajaj como Swamiji
Fire of Love (filme de 2022)

Fire of Love é un filme documental estadounidense-canadense de 2022 dirixido, escrito e producido por Sara Dosa. Segue a vida e a carreira dos vulcanólogos Maurice e Katia Krafft.
Estreouse o 20 de xaneiro no Festival de Cinema de Sundance de 2022, onde gañou o premio de edición Jonathan Oppenheim. Foi lanzado o 6 de xullo de 2022 por National Geographic Documentary Films e Neon. Sinopse
A película segue a vida e a carreira dos atrevidos vulcanólogos franceses Katia e Maurice Krafft, que finalmente morreron nunha explosión volcánica en 1991, a través de imaxes de arquivo. Produción
En marzo de 2021, anunciouse que Sara Dosa dirixiría un documental sobre Katia e Maurice Krafft. En xaneiro de 2022, anunciouse que Miranda July sería a narradora. Estrea
A película estreouse no Festival de Cine de Sundance de 2022, onde gañou o premio de edición Jonathan Oppenheim na categoría de documental estadounidense. Pouco despois, National Geographic Documentary Films adquiriu os dereitos de distribución da película, gañando unha guerra de ofertas contra Netflix, Amazon Studios, Sony Pictures Classics, IFC Films, Universal Pictures e Paramount Pictures. Tamén se proxectou en South by Southwest o 11 de marzo de 2022. En abril de 2022, anunciouse que Neon codistribuiría a película.
FireChat

FireChat é unha aplicación móbil propietaria, desenvolvida por Open Garden, que utiliza a creación de redes sen fíos en malla para conectar teléfonos intelixentes vía Bluetooth, Wi-Fi, ou a tecnoloxía Multipeer Connectivity de Apple sen ter unha conexión de Internet ao conectarse en modo peer-to-peer.
Ao longo do 2014 FireChat foi usada como ferramenta de comunicación en protestas civís, aínda que non fora deseñada para este propósito. Historia
A aplicación foi presentada primeiro en marzo de 2014 para iPhones, seguido por unha versión para dispositivos de Android en abril seguinte.
As aplicacións de mensaxería instantánea fóra da rede existiron desde 2007, antes de que as tecnoloxías sen fíos tivesen dispoñibilidade e adopción ampla. Por exemplo, Blueeee! era unha aplicación para Sony Ericsson, Nokia, LG, Motorola, Siemens, dispositivos Samsung, e utilizaba bluetooth para deixar a usuarios próximos comunicarse o un co outro.
Firmamento

Considérase firmamento a bóveda celeste ou esfera celeste na que están aparentemente fixos os astros.
Na antigüidade os sacerdotes e os astrónomos crían que as estrelas estaban fixas na bóveda celeste (o fragmento de ceo observable), polo que se chamou firmamento a este conxunto “firme”. Diferenciando as estrelas fixas das errantes ou "planetas".
No sistema xeocéntrico de Claudio Tolomeo (ano 2 d. C. ), a “esfera das estrelas fixas” constituía a casca externa do Universo, no centro da cal se atopaba a Terra. A idea de “fixas ou firmes” continuou con Copérnico e Kepler ata que finalmente, no século XVIII, desbotouse polos traballos de Edmund Halley, o cálculo das órbitas dos cometas cruzaba ditas esferas polo que non podían ser de ningún material sólido.
O termo firmamento séguese utilizando de xeito coloquial e xenérico referido ao ceo na súa totalidade.
Firmware

Firmware é un bloque de instrucións de programa para propósitos específicos, gravado nunha memoria tipo ROM, que estabelece a lóxica de máis baixo nivel que controla os circuítos electrónicos dun dispositivo de calquera tipo. Ao estar integrado na electrónica do dispositivo é en parte hardware, mais tamén é software, xa que proporciona lóxica e disponse nalgún tipo de linguaxe de programación.
Funcionalmente, o firmware é o intermediario (interface) entre as ordes externas que recibe o dispositivo e a súa electrónica, xa que é o encargado de controlar a esta última para executar correctamente ditas ordes externas.
Encontramos Firmware en memorias ROM dos sistemas de diversos dispositivos periféricos, como en monitores de vídeo, unidades de disco, impresoras etc. , mais tamén nos propios microprocesadores, chips de memoria principal e en xeral en calquera circuíto integrado.
Moitos dos Firmwares almacenados en ROM están protexidos por Dereitos de Autor.
O programa BIOS dun ordenador é un firmware cuxo propósito é activar unha máquina desde o seu acendido e preparar o contorno para a instalación dun Sistema Operativo complexo, así como responder a outros eventos externos (botóns de pulsación humana) e ao intercambio de ordes entre distintos compoñentes do ordenador.
Nun microprocesador o firmware é o que recibe as instrucións dos programas e as executa na complexa circuitaría do mesmo, emitindo ordes a outros dispositivos do sistema.
Firn

Firn ou neve firn (do dialecto suízo-alemán: 'do ano pasado') é unha neve parcialmente compactada, un tipo de neve que quedou de invernos pasados e recristalizou ata formar unha substancia máis densa que a neve fresca. É xeo que se encontra nun estado intermedio entre a neve e o xeo glacial. O firn ten o aspecto do azucre húmido, posúe unha dureza que fai que sexa moi difícil de traballar cunha pa. En xeral, a súa densidade está entre 0, 4 g/cm³ e 0, 83 g/cm³, e a miúdo pode encontrarse debaixo da neve que se acumula no circo dun glaciar.
As folerpas de neve que caen quedan comprimidas polo peso da masa de neve que caeu posteriormente e as cubriu. Os cristais individuais que posúen unha temperatura próxima á de fusión son semilíquidos, permitindo que se deslicen sobre os seus planos cristalinos e enchan os espazos entre eles, aumentando así a densidade do xeo. Onde os cristais se tocan estes quedan pegados entre si, empurrando o aire cara á superficie ou atrapándoo en burbullas.
Durante os meses de verán, a metamorfose dos cristais pode ocorrir máis rapidamente debido ao percolado da auga entre os cristais. Cara ao final do verán o resultado é que se formou firn.
A altitude mínima á cal se acumula firn nun glaciar chámase límite do firn, liña do firn ou liña de neve.
First Cow

First Cow é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Kelly Reichardt. O guión é obra de Reichardt e Jonathan Raymond, e baséase na novela de Raymond The Half Life. Está protagonizado por John Magaro, Orion Lee, Toby Jones, Ewen Bremner, Scott Shepherd, Gary Farmer e Lily Gladstone. Tamén conta coa interpretación de René Auberjonois, nun dos seus últimos papeis no cinema.
Estreouse subtitulado en galego o 21 de maio de 2021 nos cinemas NUMAX. Foi traducido por Samuel Solleiro. Personaxes
John Magaro como Otis "Cookie" Figowitz
Orion Lee como King-Lu
René Auberjonois como Man with Raven
Toby Jones como Chief Factor
Ewen Bremner como Lloyd
Scott Shepherd como Captain
Gary Farmer como Totillicum
Lily Gladstone como esposa de Chief Factor
Alia Shawkat como Woman with Dog
Dylan Smith como Jack
Stephen Malkmus como Fiddler
Mitchell Saddleback como servo de Chief Factor
Jared Kasowski como Thomas
Fiscalía Provincial de Taxas

A fiscalía Provincial de Taxas foi unha institución franquista creada para regular o mercado de produtos de primeira necesidade en 1940. Historia e características
Creadas pola Lei de Taxas de 30 de novembro de 1940, formaban parte do tramado institucional organizado polo Estado franquista para a regulación do mercado de produtos de primeira necesidade durante a época do racionamento. Ocupábase de recibir as denuncias de infraccións da Lei de Taxas (venda de produtos a prezos superiores ao establecido, etc. ) e de aplicar as sancións correspondentes. Os Fiscais Provinciais dependían do Fiscal Superior de Taxas e eran nomeados directamente pola Presidencia do Goberno a proposta do Fiscal Superior.