proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Centre national de la recherche scientifique

O Centre national de la recherche scientifique (Centro Nacional de Investigación Científica), coñecido polo acrónimo da súa sigla CNRS, é o meirande organismo de investigación científica de carácter público de Francia. Historia
Fundouse o 19 de outubro de 1939 tras fusionárense a Caisse nationale de la recherche scientifique e a Office national des recherches scientifiques et des inventions. Funcións
Produce sabedoría e pon este saber ao servizo da sociedade. A Lei 82-610 do 15 de xullo de 1982 de orientación e de programación para a investigación e o desenvolvemento tecnolóxico de Francia, coas súas modificacións posteriores, rexe os obxectivos, funcións e funcionamento da investigación pública en Francia e polo tanto é un dos textos fundamentais do CNRS, sendo este organismo un medio institucional da política de investigación en Francia.
É o artigo 14 do segundo capítulo da lei o que fixa os obxectivos dos organismos públicos encargados da investigación: o desenvolvemento e o progreso da investigación en todos os terreos do coñecemento;
a valorización dos resultados da busca;
a difusión dos coñecementos científicos;
a formación á investigación e pola investigación.
A organicación e o funcionamento do CNRS están nese marco. O CNRS dedícase á investigación fundamental para favorecer o desenvolvemento. Desenvolve colaboracións en Europa e no resto do mundo, coas empresas, co ensino superior, coas colectividades territoriais e outros organismos en capacidade de aproveitar a busca básica, coa finalidade de responder ás necesidades da economía e da sociedade. É un dos editores de publicacións científicas dos máis recoñecidos a nivel internacional. No CNRS formanse científicos de nivel internacional, a maioría dos científicos franceses que recibiron premios Nobel, iniciaron carreira no CNRS ou pasaron unha etapa da carreira científica nel. Organización
Institutos públicos
No 2010, dez institutos, dos cales tres son nacionais, reagrupan todas as disciplinas maiores: Institut des sciences biologiques (INSB) (ciencias biolóxicas)
Institut de chimie (INC) (química)
Institut écologie et environnement (INEE) (ecoloxía e medio ambiente)
Institut des sciences humaines et sociales (INSHS) (ciencias humanas e sociais)
Institut des sciences informatiques et de leurs interactions (INS2I) (ciencias informáticas e das súas interaccións)
Institut des sciences de l’ingénierie et des systèmes (INSIS) (ciencias da enxeñaría e dos sistemas)
Institut national des sciences mathématiques et de leurs interactions (INSMI) ciencias matemáticas e das súas interaccións
Institut de physique (INP) (física)
Institut national de physique nucléaire et physique des particules (IN2P3) (física nuclear e física das partículas)
Institut national des sciences de l’univers (INSU) (ciencias do universo)
Centro (xeometría)

En xeometría, o centro dun obxecto é un punto en certo sentido no medio do obxecto. Se a xeometría é considerada como o estudo dos grupos isométricos, entón un centro é un punto fixo de todas as isometrías que moven o obxecto sobre si mesmo. Círculos, esferas e segmentos
O centro dun círculo é o punto equidistante dos puntos do bordo. Do mesmo xeito, o centro dunha esfera é o punto equidistante dos puntos da superficie da esfera, e o centro dun segmento de liña é o punto medio dos dous extremos. Obxectos simétricos
Cando temos obxectos con varias simetrías, o centro de simetría é o punto que deixan invariable as accións simétricas. Polo tanto, o centro dun cadrado, un rectángulo, un rombo ou un paralelogramo é onde se cruzan as diagonais, este é (entre outras propiedades) o punto fixo das simetrías de rotación. Do mesmo xeito, o centro dunha elipse ou dunha hipérbole é onde se cruzan os eixes. Triángulos
Defínenese como centros do triángulo varios puntos especiais: o circuncentro, que é o centro da circunferencia que pasa polos tres vértices.
o centroide ou baricentro ou centro de masas, é o punto no que se equilibraría o triángulo se tivese unha densidade uniforme.
o incentro é o punto onde se intersecan tódalas bisectrices dos seus vértices, polo cal é o centro da circunferencia inscrita.
o ortocentro, a intersección das tres altitudes do triángulo.
o centro de nove puntos, o centro da circunferencia que pasa por nove puntos clave do triángulo.
Nun triángulo equilátero, todos eles son o mesmo punto, que se atopa na intersección dos tres eixes de simetría do triángulo, un terzo da distancia desde a súa base ata o seu vértice. Polígonos tanxenciais e polígonos cíclicos
Un polígono tanxencial ten cada un dos seus lados tanxentes a unha determinada circunferencia, chamada circunferencia inscrita. O centro da circunferencia, chamado incentro, pódese considerar un centro do polígono.
Un polígono cíclico ten cada un dos seus vértices nunha círcunferencia particular, chamada circunferencia circunscrita. O centro da circunferencia circunscrita, chamado circuncentro, pódese considerar un centro do polígono.
Cando un polígono é tanxencial e cíclico, chámase bicéntrico. (Todos os triángulos son bicéntricos, por exemplo. ) O incentro e o circuncentro dun polígono bicéntrico non son en xeral o mesmo punto. Polígonos en xeral
O centro habitual, chamado centroide (centro de área) vén de considerar a superficie do polígono como de densidade constante.
Centro Cultural Torrente Ballester

O Centro Torrente Ballester é un centro cultural ferrolán, creado en 1993 no antigo Hospital do Hospicio de Ferrol na rúa Concepción Arenal. Leva o nome do famoso escritor local Gonzálo Torrente Ballester. Trátase dun centro multidisciplinar de mostra de arte contemporánea. Nel realízanse numerosas exposicións que teñen que ver co cinema, a pintura, a arquitectura e outras disciplinas da arte e pretenden atraer a Ferrol ós amantes da cultura. Son de especial interese as obras e espectáculos de pequena escala que se realizan na súa capela frecuentemente.
É de propiedade municipal e dende hai uns anos cabe a posibilidade de celebrar as vodas civís alí, ademais de no Concello. Historia
No século XVIII, nun marco de toma de conciencia social das necesidades sanitarias, erixiuse na localización do ruinoso Hospital de Peregrinos da Idade Media, o Hospital de Caridade. O inmoble tivo como fundador a Dionisio Sánchez Aguilera. Este ilustre enxeñeiro militar, co obxectivo de obter o financiamento que precisaba para o hospital, creou en 1780 a Congregación da Caridade, da que foi Irmán Maior ata a súa morte.
O edificio foi deseñado polo propio fundador e comezou a construírse o 29 de xuño de 1783. A estrutura da edificación consiste nunha planta cadrada, con dous andares e un patio central. Con todo, non sería ata o ano 1792 cando, a raíz das obras de ampliación, se levantaría ó seu carón a capela da Virxe da Boa Viaxe. Esta pequena igrexa posúe unha planta de cruz latina de factura moi sinxela e unha fachada neoclásica.
Centro Espacial John F. Kennedy

O Centro Espacial John F. Kennedy (KSC, orixinalmente coñecido como o Centro de Operacións de Lanzamento da NASA), situado na illa Merritt, Florida, é un dos dez centros de campo da Administración Nacional para a Aeronáutica e o Espazo (NASA). Dende decembro de 1968, o KSC foi o principal centro de lanzamento de voos espaciais con humanos da NASA. As operacións de lanzamento dos programas Apollo, Skylab e os transbordadores espaciais leváronse a cabo dende o Complexo de Lanzamento do Centro Espacial Kennedy 39 e xestionáronse polo KSC. Situado na costa leste de Florida, KSC está adxacente á Estación da Forza Espacial de Cabo Cañaveral (CCSFS). A dirección das dúas entidades traballan moi xuntas, comparten recursos e operan instalacións na propiedade da outra.
Aínda que os primeiros voos Apollo e todos os voos dos proxectos Mercury e Gemini engalaron da estación da Forza Aérea do entón Cabo Cañaveral; os lanzamentos foron xestionados pola KSC e a súa anterior organización, a Dirección de Operacións de Lanzamento. A partir da cuarta misión Gemini, o centro de control de lanzamento da NASA en Florida (Mercury Control Center, máis tarde Launch Control Center) comezou a entregar o control do vehículo ao Mission Control Center de Houston, pouco despois da engalaxe; en misións anteriores mantivo o control durante toda a misión.
Ademais, o centro xestiona o lanzamento de misións de tripulación robótica e comerciais e investiga a produción de alimentos e a utilización de recursos in situ para a exploración fóra da Terra. Dende 2010, o centro traballou para converterse nun porto espacial multiusuario a través de asociacións coa industria, mesmo engadindo unha nova plataforma de lanzamento (LC-39C) en 2015.
Hai preto de 700 instalacións e edificios agrupados nos 580 km2 do centro. Entre as instalacións únicas de KSC atópanse o edificio de montaxe de vehículos de 160 metros de altura para ensamblar os foguetes máis grandes da NASA, o Launch Control Center, que realiza lanzamentos espaciais no KSC, o Operations and Checkout Building, que alberga os cuartos dos astronautas, unha fábrica da estación espacial e unha instalación de aterraxe de 4, 8 km de lonxitude. Tamén hai un complexo de visitantes aberto ao público.
Centro Espacial Satish Dhawan

O Centro Espacial Satish Dhawan, tamén coñecido como Centro de Lanzamento de Sriharikota, é o centro principal de lanzamento de foguetes espaciais da India desde 1971. Está situado na costa leste, na illa de Sriharikota, na baía de Bengala, e a 80 km ao norte de Chennai. Desde o centro lanzáronse ou lánzanse os foguetes SLV, ASLV, PSLV e GSLV.
Centro Espacial de Kourou

O Centro Espacial de Kourou oficialmente coñecido como Centre Spatial Guyanais o CSG é o lugar de lanzamento da Axencia Espacial Europea no territorio de ultramar da Güiana Francesa, moi preto de Kourou. Historia
En 1964 o goberno de Francia creouno como base espacial para lanzar satélites. Cando se fundou a Axencia Espacial Europea no ano 1975 Francia ofreceuse a compartir o porto espacial de Kourou coa ESA. A ESA mellorou as instalacións e preparounas para o foguete europeo Ariane. Plataforma de lanzamento
A súa situación a unha latitude de 5° 3', a uns 500 km do ecuador terrestre fai o lugar axeitado para lanzamentos espaciais, permitindo aproveitar a velocidade de rotación da Terra gañando pulo, aforrando combustible e cartos. O centro ten tres zonas de lanzamento.
ELA 1
Foi plataforma de lanzamento do foguete Ariane, usada para os modelos Ariane 1, Ariane 2 e Ariane 3 os cales foron retirados do servizo en 1989. Volveu utilizarse para o lanzamento do foguete Vega que iniciou a súa primeira engalaxe o 13 de febreiro de 2012.
ELA 2
Foi usado para lanzar Ariane 4 ata o ano 2004.
ELA 3
Desde 1996 úsase para o lanzamento de Ariane 5.
Ensemble de Lancement Soiouz (ELS) no Centre Spatial Guyanais (CSG)
Plataforma de lanzamento do foguete fabricado por Rusia Soiuz. A plataforma é case idéntica a doutros sitios como Baikonur en Kazakhstán e Plesetsk en Rusia e capaz de poñer 3 toneladas en órbita xeoestacionaria no Centro espacial de Kourou comparadas 1, 7 toneladas do Cosmódromo de Baikonur. O seu primeiro lanzamento puxo en orbita os dous primeiros satélites do europeo Sistema de Navegación por Satélite Galileo o 21 de novembro de 2011
Centro Espacial de Uchinoura

O Centro Espacial de Uchinoura, antes denominado como Centro Espacial de Kagoshima, é un centro de lanzamento de foguetes do Xapón situado na prefectura de Kagoshima, ao sur do arquipélago xaponés. Características
O centro espacial foi establecido en 1962 en Uchinoura, agora pertencente á cidade de Kimotsuki, na prefectura de Kagoshima. Orixinalmente era parte do Instituto de Ciencia Industrial da Universidade de Tokio, despois de que as instalacións equivalentes, en Iwaki (prefectura de Akita), pecharan. En 1964 o centro espacial pasou a ser parte do ISAS (Institute of Space and Aeronautical Science) e en 1981 converteuse nunha instalación de investigación independente, aínda que asociado ao ISAS. O seu nome cambiou de Centro Espacial de Kagoshima a Centro Espacial de Uchinoura ao formarse a JAXA (Japan Aerospace Exploration Agency). Desde o centro lánzanse tanto foguetes sonda como satélites, facendo tamén labores de seguimento e recolección de datos.
Centro Europeo de Prevención e Control de Enfermidades

O Centro Europeo de Prevención e Control de Enfermidades (en inglés European Center for Disease Prevention and Control ou ECDC) é unha axencia da Unión Europea (UE) que se ocupa da loita contra as enfermidades infecciosas. Historia
Creada en marzo de 2004 polo Consello da Unión Europea e o Parlamento Europeo, entrou en funcionamento en marzo de 2005 e ten a súa sede na cidade de Estocolmo, no municipio de Solna.
A súa directora executiva desde 2024 é a doutora Pamela Rendi-Wagner, substituíndo á doutora Andrea Ammon. Funcións e programas
Os programas de enfermidades do ECDC cobren a resistencia aos antibióticos e as infeccións asociadas á asistencia sanitaria; doenzas emerxentes e transmitidas por vectores; enfermidades e zoonoses transmitidas por alimentos, SARS e auga; VIH/ SIDA, infeccións de transmisión sexual e hepatite viral; gripe e outros virus respiratorios; tuberculose; e enfermidades prevenibles por vacinas.
Centro Internacional da Estampa Contemporánea

O Centro Internacional da Estampa Contemporánea (CIEC) é unha fundación constituída en Betanzos en 1997 co obxecto de promover e difundir o gravado. Orixe
A Fundación ten o seu xermolo nos cursos internacionais "Gráfica" dirixidos por Jesús Núñez Fernández en Betanzos, celebrados desde 1985. Debido ao éxito destes cursos, especialmente entre estudantes de Belas Artes, propiciou o seu establecemento como escola permanente de arte, con axudas da Deputación da Coruña e do concello de Betanzos.
O centro está localizado na Casa Núñez, edificio modernista deseñado por Rafael González Villar, cunhas instalacións de máis de 1. 500 m², que inclúen: Obradoiros: albergan o material necesario para o desenvolvemento das técnicas gráficas máis comúns: litografía, serigrafía, xilografía, fotografía, técnicas dixitais. .. Contan con prensas, laboratorios fotográficos, equipos informáticos e reprográficos, almacéns de secado de soportes, e todo tipo de instrumentos para a elaboración e ensino do gravado, e serven de aulas para a realización tanto de cursos monográficos como dun mestrado en Obra Gráfica, dirixido a licenciados en Belas Artes.
Biblioteca: nutrida a base de doazóns e de edicións propias do centro, conta cunha base de datos de documentación e eventos relativos á arte gráfica: bienais, exposicións, convocatorias de premios e concursos. ..
Museo da Estampa Contemporánea: nado a partir das obras producidas por profesorado e alumnado no marco dos cursos Gráfica, na actualidade, e grazas a doazóns e depósitos realizados tanto por particulares como por institucións, alberga obras de artistas coma Pablo Picasso, Salvador Dalí ou Joan Miró, ademais de tres salas monográficas dedicadas a Jesús Núñez, Luís Seoane e Amadeo Gabino.
Sala de exposicións: albergan mostras de carácter mensual de artistas consagrados e de novos valores. Exhibíronse coleccións de autores coma Le Corbusier, Antoni Clavé, Rafael Canogar, Antonio Saura o Luis Feito.
Centro Internacional de Matemática Pura e Aplicada

O Centro Internacional de Matemática Pura e Aplicada (en francés: Centre International de Mathématiques Pures et Appliquées, CIMPA) é unha asociación francesa cuxa misión é promover a investigación matemática nos países en desenvolvemento. Historia
Tras unha recomendación formulada na 18ª sesión da Conferencia Xeral da UNESCO en París en 1974, a creación do CIMPA decidiuse na 19ª sesión da Conferencia Xeral da UNESCO en Nairobi en 1976. Por iniciativa do goberno francés e dun grupo de membros fundadores (J. P. Aubin, J. Cea, P. Deheuvels, F. Vestido, C. Godbillon, H. Hogbe Nlend, J. L. Lions, J. L. Koszul, E. J. Picard, A. Revuz, P. Sabourin), o Centro Internacional de Matemáticas Puras e Aplicadas estableceuse formalmente como asociación en virtude da Lei de 1901 o 30 de outubro de 1978. Segundo os seus estatutos, a súa misión é formar matemáticos principalmente de países en desenvolvemento a través de cursos anuais, escolas temáticas e bolsas para programas temáticos e estadías de investigación. O CIMPA ten a súa sede en Niza e a súa universidade anfitrioa é a Université Côte d’Azur. Actividades
A principal actividade do CIMPA é a organización duns vinte centros de investigación cada ano en países en desenvolvemento, coñecidos como Centros CIMPA. Esta actividade compleméntase con iniciativas como os Cursos CIMPA, que financian cursos de apoio para programas de máster, centros de doutoramento ou outros programas. As bolsas CIMPA ofrecen apoio financeiro para a participación de estudantes ou investigadores novos en trimestres temáticos. Finalmente, o programa de Investigación en Parellas CIMPA-ICTP ofrece aos seus colegas de países en desenvolvemento a oportunidade de traballar nun proxecto de investigación cun colega en Europa durante varias semanas.
O CIMPA tamén financia centros en colaboración con sociedades científicas como a Unión Matemática Africana (UMA), a Unión Matemática de América Latina e o Caribe (UMALCA), a Sociedade Matemática do Sueste Asiático (SEAMS) e a Asociación de Ciencias Matemáticas do África Austral. O CIMPA tamén traballa en colaboración con outras organizacións con obxectivos similares, como a Unión Matemática Internacional e o Centro Internacional de Física Teórica.
Centro Memorial das Vítimas do Terrorismo

O Centro Memorial das Vítimas do Terrorismo é un espazo dedicado á vítimas do terrorismo en España situado en Vitoria que foi inaugurado o 1 de xuño de 2021. Está rexido por unha fundación pública española do mesmo nome adscrita á Administración Xeral do Estado. Ten como fins preservar e difundir os valores democráticos e éticos que encarnan as vítimas do terrorismo, construír a memoria colectiva das vítimas e concienciar ao conxunto da poboación para a defensa da liberdade e dos dereitos humanos, e contra o terrorismo.
Centro Nacional de Intelixencia

O Centro Nacional de Intelixencia (CNI) é a axencia de intelixencia española, creada pola lei 11/2002 do 6 de maio en substitución do antigo CESID. O CNI é o responsable de facilitar ao presidente do goberno e ao goberno da nación as informacións, análises, estudos ou propostas que permitan previr e evitar calquera perigo, ameaza ou agresión contra a independencia ou integridade territorial de España, os intereses nacionais e a estabilidade do Estado de dereito e as súas institucións. O CNI depende do Ministerio de Defensa e a súa directora dende 2022 é Esperanza Casteleiro Llamazares.
Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades

O Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades (ou CIRP, da antiga denominación: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro) é un organismo investigador dependente da Consellaría de Educación e Ordenación Universitaria no que se desenvolven diferentes proxectos a prol da lingua e a cultura galegas. Descrición
Foi fundado en 1993 baixo o nome de Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro, designación que foi modificada en 1997 pola que exerce na actualidade.
Entre os proxectos que desenvolve cómpre destacar: Proxecto Termigal: centro terminolóxico do galego onde se investiga a terminoloxía de certos campos e os interesados poden tamén facer consultas:
Proxecto Base de datos do ALiR (Atlas Lingüístico Románico), dirixido por Manuel González González
Proxecto de Fraseoloxía: o equipo dirixido por Xesús Ferro Ruibal ata 2015 e por Isabel González Rey desde esa data, pon en marcha os monográficos e a revista Cadernos de Fraseoloxía Galega (22 números ata 2022);
Proxecto CORGA (Corpus de Referencia do Galego Actual);
Proxecto Dicionario de literatura;
Proxecto Dicionario de termos literarios;
Proxecto de Recuperación de textos poéticos e xornalísticos galegos;
Proxecto de Dimensións da identidade colectiva en Galicia;
Proxecto de Informes anuais de literatura;
Proxecto de Cantigas de Santa María;
Proxecto de Investigación e estudo do galego exterior;
O centro naceu na estrada de Santiago de Compostela a Noia, na Barcia - Lamas de Laraño, Santiago de Compostela, pero en xaneiro de 2014 trasladouse ó Hospitaliño de San Roque, na rúa de San Roque (Santiago).
Centro Singular de Investigación en Tecnoloxías Intelixentes

O Centro Singular de Investigación de Tecnoloxías Intelixentes (CiTIUS) é un centro de investigación situado en Santiago de Compostela, que investiga as tecnoloxías da información e, máis concretamente, as tecnoloxías intelixentes.
O CiTIUS pertence á Rede de Centros Singulares de Investigación (RCSI) da Universidade de Santiago de Compostela, do mesmo xeito que o CiQUS e o CiMUS. Historia
As raíces desta organización están no "Grupo Estratéxico CiTIUS" fundado en 2009, tras o cal se fundou o Centro Singular de Investigación en Tecnoloxías da Información en 2010, e en 2012 trasladáronse ás súas instalacións no Campus Vida.
En 2019, decidiuse cambiar o nome a Centro Singular de Investigación para Tecnoloxías Intelixentes e centrarse no campo de estudo das tecnoloxías intelixentes, un mercado en continua expansión.
A tecnoloxía desenvolvida neste centro levou á fundación de dúas empresas: Situm Technologies, unha empresa que ofrece localización e posicionamento en interiores a través do teléfono móbil, e Imagames, unha empresa que permite a creación de aplicacións interactivas para facilitar a formación de empregados e como estratexia de mercadotecnia para fidelizar os clientes. Investigación
O CiTIUS céntrase nas seguintes liñas de investigación: Aprendizaxe automática
Computación avanzada
Saúde electrónica
Procesamento aproximado
Robots persoais
Sensores autónomos
Tecnoloxías da linguaxe natural
Visión artificial
Centro Tecnolóxico do Mar

O Centro Tecnolóxico do Mar (CETMAR) é unha fundación de interese galego constituída en 2001 por iniciativa da Consellería de Pesca e Asuntos Marítimos á que está adscrita, da Dirección Xeral de I+D+I da Xunta de Galicia e do Ministerio de Ciencia e Innovación.
O obxectivo fundamental do Centro é impulsar a mellora do medio mariño e os sectores que del dependen a través da cooperación entre institucións, centros de investigación e o sector marítimo-pesqueiro; fomentando a implicación dos sectores dependentes do mar en actividades de investigación, desenvolvemento e innovación e favorecendo a eficiencia de tódalas actividades relacionadas co uso e explotación do medio mariño.
O CETMAR ten a súa sede en Bouzas, Vigo.
Centro de Alto Rendemento (España)

Un Centro de Alto Rendemento (CAR) é unha instalación deportiva cuxa finalidade é a melllora do rendemento deportivo, subministrando aos deportistas de alto nivel as mellores condicións de adestramento posíbeis. Fundamentos e funcións
Os Centros de Alto Rendemento fundaméntanse na formación dos atletas españois para as competicións internacionais, grazas aos medios de importante calidade técnica e científica dos que disponoñen. Procúrase dar ao deportista unha formación integral, e facer partícipe á sociedade dos coñecementos que xeran polas súas actividades.
Estes Centros tamén fécense cargo da formación educativa dos seus deportistas, algo que se considera prioritario. O Centro facilita aos seus deportistas as ferramentas necesarias para o seu desenvolvemento educativo. Os deportistas dun CAR teñen opción á Educación Secundaria Obrigatoria grazas ao Instituto que se encontra nas mesmas instalacións do CAR.
Cada CAR conta taién cunha residencia para as concentracións. Debido a que existe unha gran cantidade de seleccións e equipos de diferentes modalidades deportivas (atletismo, fútbol, balonmán, voleibol, hóckey, tenis, natación, ximnasia, taekwondo, etc), xa sexan de España ou de fóra do Estado, que realizan as súas concentracións preparatorias no CAR. Personalidade xurídica
O Centro de Alto Rendemento é unha entidade de dereito público, que ten personalidade xurídica propia, actuando en réxime de empresa mercantil e con autonomía organizativa. Os CARs están adscritos á Secretaría Xeral do Deporte, que ten un convenio de financiamento co Consello Superior de Deportes. Centros
Os Centros de Alto Rendemento existentes na actualidade, clasificados polo Consello Superior de Deportes, segundo establece a Resolución de 27 de maio de 2014, da Dirección Xeral de Deportes, pola que se clasifican as
instalacións e os programas deportivos para o desenvolvemento do deporte de alto nivel e de competición en España, son os seguintes: Centros de Alto Rendemento
Centro de Alto Rendemento do CSD en Madrid, Madrid.
Centro de Alto Rendemento de San Cugat del Vallés, Sant Cugat del Vallès.
Centro de Alto Rendemento para adestramento en altura do CSD en Serra Nevada, Monachil.
Centro de Alto Rendemento do CSD en León, León.
Centros Especializados de Alto Rendemento
Centro Especializado de Alto Rendemento de Ciclismo en Palma de Mallorca, Palma de Mallorca.
Centro Especializado de Alto Rendemento de Golf en Madrid, Madrid.
Centro Especializado de Alto Rendemento de Remo e Piragüismo "La Cartuja" en Sevilla, Sevilla.
Centro Especializado de Alto Rendemento de Tiro Olímpico "Juan Carlos I" en Granada, Las Gabias, Granada
Centro Especializado de Alto Rendemento de Vela "Príncipe Felipe" en Santander, Santander.
Anteriormente houbo outras clasificacións, segundo as Resolucións de 9 de marzo de 1998 (BOE de 17 de marzo) e de 17 de xuño de 2002 (BOE de 12 de xullo).
Centro de Arte Fotográfica de Vigo

O Centro de Arte Fotográfica de Vigo (CAFVI) foi un espazo expositivo que abriu as súas portas en maio de 2015, e que pechou o 17 de agosto dese mesmo ano. Historia
Inicialmente o proxecto chamouse Centro Galego de Fotografía. Foi concibido como centro de exposición e investigación de referencia da fotografía galega, e estaba destinado a albergar as colección municipais (arquivo Pacheco, Ksado, Fotobienal e Vigo Visión) e promover a fotografía contemporánea.
A idea xurdiu da Concellaría de Cultura, a cargo entón do BNG, (cando, xunto ó PSdeG, formaba parte do goberno municipal bipartito). O investimento inicial, dun millón de euros, do Ministerio de Cultura de España, procedeu de fondos do Plan-E. Logo, o proxecto estivo detido durante case tres anos, ata que o Concello destinou 379. 000 euros para equipamentos. Finalmente o centro abriu o 7 de maio de 2015, dúas semanas antes das eleccións municipais dese mes.
"Vigo, a cidade retratada", de comisariado non divulgado, foi a exposición inaugural, formada por unha pequenísima mostra de cincuenta fotografías, das cento corenta mil que compoñen o Arquivo Pacheco. A primeira mostra do centro só estaba programada durante os seus tres primeiros meses de funcionamento, e ocupaba a planta baixa do inmoble (pois o resto non foi acondicionado).
Despois das eleccións, o PSdeG, que obtivo unha maioría absoluta no Concello, xa non dependía do BNG para constituír un goberno municipal, e a Concellería de Cultura volveu ás mans do PSdeG. A consecuencia disto, o centro pechou ao termo da exposición inaugural o 17 de agosto do mesmo ano de xeito provisional, á espera de que o Concello decida cal será o seu destino definitivo.
Durante a súa apertura e nas semanas posteriores ao seu peche, a corporación municipal escusábase en que se estaba a redactar un plan director para fixar os seus usos e contidos estables (chegaron a dicir que antes de que rematase o 2016 produciríase a súa reapertura).
En xaneiro de 2020 trasladouse ao edificio a sede da Deputación de Pontevedra en Vigo.
Centro de Ciencias de Macau

O Centro de Ciencias de Macau, tamén MSC polas súas siglas en inglés (en portugués: Centro de Ciência de Macau, en inglés: Macao Science Center) é un centro científico en Macau, no sur da República Popular da China. Ten salas de exposicións e un planetario con proxeccións en 3D.
O proxecto para construír o centro científico comezou en 2001 e rematou en 2009. O edificio foi deseñado por Pei Partnership Architects en colaboración con IM Pei e a súa construción comezou en 2006. O centro foi inaugurado en decembro de 2009 por Hu Jintao, daquela presidente da China.
O edificio principal é unha estrutura cónica de forma asimétrica, cun corredor en espiral e un grande adro interior.
Centro de Cultivos Mariños de Ribadeo

O Centro de Cultivos Mariños é unha sección do Centro de Investigacións Mariñas, dependente da Consellaría do Mar da Xunta de Galicia. Ten a súa sede no peirao de Porcillán, en Ribadeo. En 2023 a súa directora é Dorotea Martínez Patiño. Función e organización
A súa función básica é o desenvolvemento de investigacións encamiñadas a conseguir unha xestión racional e eficiente dos recursos mariños renovables no ámbito xeográfico de competencia da Administración autonómica de Galicia. Dispón dunha biblioteca, duns 700 volumes, para o persoal, mais de acceso público con carácter restrinxido. A súa evolución caracterízase pola estabilidade: en 2015 contaba con 19 postos de traballo (incluídos bolseiros e persoal de mantemento), pasando a 20 en 2020. Produción
Nos 1990 logrou a reprodución de coquina para o seu cultivo nas rías galegas. Entre 2018 e 2023 produciu máis de 12 millóns de sementes de moluscos bivalvos para a súa implementación nas rías. No 2023 está a traballar en investigacións relacionadas co ourizo, ostra, macroalgas ou os bancos naturais das distintas rías.
Centro de Documentación Sociolingüística de Galicia

O Centro de Documentación Sociolingüística de Galicia forma parte do Consello da Cultura Galega. O seu obxectivo principal é a normalización lingüística do galego.
Ten dúas vías de traballo, por unha banda, como Arquivo de Planificación Lingüística compila a documentación relacionada coa planificación do galego e doutras linguas minorizadas e, por outra banda, como Centro de Documentación Sociolingüística xestiona documentación e información para a planificación lingüística.
Centro de Extensión Universitaria e Divulgación Ambiental de Galicia

O Centro de Extensión Universitaria e Divulgación Ambiental de Galicia (CEIDA) é un centro universitario, creado por un convenio de colaboración entre a Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas da Xunta de Galicia, a Universidade da Coruña e o Concello de Oleiros, para promover, coordinar e dinamizar a educación ambiental en todos os sectores sociais, así como o intercambio científico e cultural, traballando na procura de solucións aos problemas ambientais e fomentando as boas prácticas cidadás neste eido.
Está situado no castelo de Santa Cruz, na illa do mesmo nome, no Porto de Santa Cruz (Oleiros). O seu director é o biólogo Carlos Vales Vázquez. Obxectivos
Favorecer, como centro de referencia, a colaboración entre os demais equipamentos para a educación ambiental (aulas da natureza, granxas escola, centro de visitantes, parques etnográficos e arqueolóxicos, etc. ).
Proporcionar, como centro de formación, os medios axeitados para a capacitación de técnicos en medio ambiente, do profesorado e doutros grupos sociais interesados pola educación ambiental.
Mostrar, como centro de interpretación, a interacción dos diversos elementos que interactúan sobre a natureza para propiciar a utilización racional dos recursos cara a un uso sustentábel.
Facilitar, a través do centro de documentación, a difusión de todo tipo de material formativo, educativo e divulgativo relacionado co Medio Ambiente e a Educación Ambiental.
Fomentar, como centro de divulgación, o coñecemento dos valores e dos problemas ambientais actuais, co fin de sensibilizar e xerar unha conciencia crítica. Áreas de traballo
O CEIDA conta con catro áreas principais de traballo: Educación e divulgación
Formación e capacitación
Cooperación
Centro de documentación ambiental "Domingo Quiroga"
Centro de Investigación Médica Aplicada

O Centro de Investigación Médica Aplicada da Universidade de Navarra inaugurouse no ano 2004 coa misión de levar a cabo investigación translacional de excelencia orientada ao beneficio dos pacientes e da sociedade. O seu propósito é achegar a investigación médica básica á aplicación clínica, especialmente no campo das enfermidades que aínda non teñen cura, e colabora coas industrias farmacéutica e biotecnolóxica no desenvolvemento de produtos para o diagnóstico e o tratamento. Para iso, traballa con equipos multidisciplinares de médicos, biólogos, bioquímicos, farmacéuticos, enxeñeiros, técnicos especialistas e outros profesionais, nos campos da oncoloxía (tumores sólidos e hematolóxicos), neurociencias, enfermidades cardiovasculares e hepatoloxía, mediante o desenvolvemento de terapias avanzadas como a terapia xénica, a terapia celular, a inmunoterapia e a xenómica.
É o maior centro privado do seu tipo en España.
Centro de Investigación e Tecnoloxía Matemática de Galicia

O Centro de Investigación e Tecnoloxía Matemática de Galicia (CITMAga) é un centro interuniversitario creado en 2021 mediante convenio das tres universidades públicas galegas Universidade de Santiago de Compostela, Universidade de Vigo e Universidade da Coruña. O seu obxectivo é integrar as capacidades científicas no ámbito das Matemáticas, compartindo visión e estratexia, e cunha clara aposta pola transferencia de coñecemento. Historia
CITMAga nace coa motivación de fomentar unha cultura colaborativa que busque a excelencia na investigación, a innovación e a formación. Aspira a converterse nun centro de referencia nacional e internacional, constituíndo unha contorna atractiva para o desenvolvemento científico e profesional.
En 2025, CITMAga manifestou o seu sólido e decidido apoio a En defensa do mestrado de Matemáticas da USC e á consideración do Mestrado Universitario en Matemáticas da Universidade de Santiago de Compostela como unha titulación chave na formación, determinante na consolidación das carreiras investigadoras e singular dentro do Sistema Universitario de Galicia. Axenda científica
O centro integra as capacidades científicas máis competitivas das tres universidades nunha Axenda Científica común, aliñada cos programas marco europeos, a Estratexia Estatal de Innovación e a RIS3 de Galicia. Transferencia de coñecemento
Un dos piares fundamentais de CITMAga é a súa aposta pola transferencia de coñecemento, proporcionando á industria rexional e nacional unha vantaxe competitiva sostible mediante o fácil acceso á tecnoloxía habilitante líder a nivel mundial.
CITMAga integra na súa estrutura o consorcio Instituto Tecnolóxico de Matemática Industrial (ITMATI), como unidade de transferencia dos resultados da investigación, en clara aposta pola transferencia de coñecemento que foi un dos distintivos da comunidade matemática en Galicia.
Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan

O Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan foi o primeiro centro de lanzamento de foguetes da China, tanto civís como militares. Está situado na rexión de Jiuquan, na provincia de Gansu, no noroeste do país. Características
O primeiro lanzamento desde Jiuquan tivo lugar o 1 de setembro de 1960 e desde el lánzanse foguetes membros da familia de lanzadores Longa Marcha. O aeroporto de Jiuquan queda a 75 km ao sur do sitio de lanzamento e o centro conta cun ferrocarril adicado que vai ata a cidade. O centro conta con todas as instalacións necesarias para cada fase da preparación dun lanzamento, desde o centro técnico ao centro de control, pasando polo control de misión, o provisionamento de propelentes, sistemas de seguimento e comunicación e soporte loxístico.
Centro de Lanzamento de Satélites de Wenchang

O Centro de Lanzamento de Satélites de Wenchang é o centro de lanzamento de foguetes de China localizado máis ao sur. Desde el lánzanse entre eles os foguetes CZ-5 e CZ-7. Características
O centro está localizado ao leste da illa de Hainan, na costa, ao contrario que os tres outros centros de lanzamento da China, situados no interior. A súa localización na costa reduce o risco de caída de etapas de foguetes en zonas poboadas e amplía o rango de acimut no que se poden facer lanzamentos, ademais de permitir a chegada ao centro de lanzamento de etapas de maior tamaño por barco, eliminando a restricción de tamaño imposta polos transportes por estrada ou ferrocarril. A súa localización cara ao sur permite poñer en órbita maiores cargas usando os mesmos foguetes.
Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia

O Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia (CRZG), é un organismo dependente da Consellería do Medio Rural da Xunta de Galicia que ten por obxectivo a recuperación e conservación das razas animais autóctonas en perigo de extinción. Creouse en 2006.
Ten a súa sede no pazo de Fontefiz (Ucelle, Coles). No Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia as razas bovinas autóctonas críanse seguindo a agricultura ecolóxica, caracterizada pola crianza ao aire libre e a alimentación natural.
Centro de São Paulo

A Zona Central de São Paulo, ou simplemente Centro de São Paulo, é a rexión administrada pola Prefeitura Regional da Sé, que engloba os distritos da Bela Vista, Bom Retiro, Cambuci, Consolação, Liberdade, República, Sé e Santa Cecília, onde se atopan varios centros comerciais e administrativos.
Nas décadas de 1940 á 1970, a rexión foi un dos maiores centros financeiros da América Latina, e foi polo que a cidade comezou a urbanizarse.
Non debe ser confundida coa rexión coñecida como centro expandido, utilizada eventualmente pola prefectura da cidade en acións de planificación urbanística, a cal engloba tamén partes das subprefecturas da Mooca, Lapa, Pinheiros, Vila Mariana e Ipiranga, ou co Centro Histórico de São Paulo, que engloba só a parte máis antiga da rexión central.
Centro de Transfusión de Galicia

O Centro de Transfusión de Galicia é un centro dedicado á medicina transfusional. É un órgano dependente de Axencia de Doazón de Sangue e Órganos, pertencente á Consellería de Sanidade da Xunta de Galicia. Encárgase de almacenar, procesar, xestionar e distribuír o sangue e outros compoñentes sanguíneos derivados (hemoderivados) entre os hospitais e centros sanitarios de Galicia. Funciona ininterrompidamente durante as 24 horas do día. Está localizado no Campus Sur de Santiago de Compostela.
Centro de detención de Guantánamo

O centro de detención de Guantánamo é un cárcere de alta seguridade situada na Base Naval da Baía de Guantánamo, localizada na illa de Cuba. É unha propiedade estadounidense. Dende 2002, as autoridades estadounidenses usárona como centro de detención para detidos acusados de terrorismo, a maioría deles detidos en Afganistán durante a invasión deste país, que seguiu ós atentados do 11 de setembro de 2001.
Guantánamo é só unha parte do sistema de campos de detención que mantén Estados Unidos no exterior, e que inclúe outros campos en Iraq e Afganistán. Ducias de detidos foron levados a Guantánamo dende outros centros de detención secretos da CIA. Historia
Base militar
A base foi instalada na illa de Cuba durante a ocupación militar dos Estados Unidos que seguiu á guerra hispano-estadounidense de 1898. Tras independizarse Cuba dos Estados Unidos en 1902, a base seguiu baixo propiedade estadounidense protexida pola Emenda Platt. O 1 de xullo de 1904 entrou en vigor o acordo polo que Cuba arrenda a perpetuidade a base aos Estados Unidos. Cuba rexeita actualmente o acordo alegando que foi asinado baixo ameaza dunha nova invasión estadounidense.
Cárcere
Foi acondicionado o cárcere trala incursión en Afganistán, a finais de 2001. Dous días despois dos atentados do 11 de setembro de 2001, o Congreso dos Estados Unidos aprobou unha resolución pola que se outorgaba ó presidente George W. Bush unha autorización sen precedentes para empregar a forza contra "nacións, organizacións e individuos" que, segundo o seu criterio, estivesen relacionados en calquera xeito cos atentados ou con actos futuros de terrorismo internacional.
O 17 de setembro, o presidente Bush asinou un memorando no que autorizaba á CIA a instalar centros de detención fóra do territorio dos Estados Unidos. Este documento ten carácter secreto.
En novembro de 2001, George W. Bush asinou unha orde executiva en materia militar sobre "Detención, tratamento e axuizamento de certos estranxeiros na guerra contra o terrorismo", pola que autorizou ó Pentágono a manter a cidadáns non estadounidenses baixo custodia indefinida sen cargos. Os 20 primeiros prisioneiros chegaron o 11 de xaneiro de 2002.
Centro de especialidades Coia

O Centro de especialidades Coia situado no bario do mesmo nome, no concello de Vigo era un centro sanitario de titularidade pública que ofrecía atención ambulatoria especializada ademais de servizos como análises clínicas, fisioterapia ou orientación familiar.
Formaba parte do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo.
En setembro do 2015 foi pechado debido ao mal estado das instalacións, [Cómpre referencia] a apertura do Hospital Álvaro Cunqueiro e o traslado dos seus servizos a outros centros do Complexo.
Centro de especialidades da Dobrada

O Centro de especialidades A Doblada situado no barrio da Dobrada, no concello de Vigo, foi un centro sanitario de titularidade pública que ofrecía atención ambulatoria especializada ademais de servizos como análises clínicas ou radioloxía.
Era[cando? ] parte do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo.
Centro de gravidade

O centro de gravidade é o punto de aplicación da resultante de tódalas forzas de gravidade que actúan sobre as distintas porcións materiais dun corpo, de tal forma que o momento respecto a calquera punto desta resultante aplicada no centro de gravidade é o mesmo que o producido polos pesos de tódalas masas materiais que constitúen ese corpo. Propiedades
A resultante de tódalas forzas gravitacionais que actúan sobre as partículas que constitúen un corpo poden substituírse por unha forza única M g {\displaystyle M\mathbf {g} }, que é o propio peso do corpo, aplicada no centro de gravidade do corpo. Isto equivale a que os efectos de tódalas forzas gravitacionais individuais sobre as partículas poden contrarrestarse por unha soa forza − M g {\displaystyle -M\mathbf {g} } mentres se aplique no centro de gravidade do corpo. Cálculo do centro de gravidade
O centro de gravidade dun corpo dáse polo único vector que cumpre: M g ( r c. g. )
∫ V g ( r ) ρ ( r ) d V {\displaystyle M\mathbf {g} (\mathbf {r} _{\text{c. g. }})
\int _{V}\mathbf {g} (\mathbf {r} )\rho (\mathbf {r} )dV} r c. g. × M g ( r c. g. )
∫ V r × g ( r ) ρ ( r ) d V {\displaystyle \mathbf {r} _{\text{c. g. }}\times M\mathbf {g} (\mathbf {r} _{\text{c. g. }})
\int _{V}\mathbf {r} \times \mathbf {g} (\mathbf {r} )\rho (\mathbf {r} )dV} onde M é a masa total do corpo e × {\displaystyle \times } denota o produto vectorial. Nun campo gravitacional uniforme no que o vector de campo gravitacional g {\displaystyle \mathbf {g} } é o mesmo en tódolos puntos, a definición anterior redúcese á definición do centro de masas: r c. m.
1 M ∫ V r ρ ( r ) d V {\displaystyle \mathbf {r} _{\text{c. m. }}
{\frac {1}{M}}\int _{V}\mathbf {r} \, \rho (\mathbf {r} )dV} No campo gravitacional creado por un corpo material cuxa distancia ao obxecto considerado sexa moi grande comparado coas dimensións do corpo e do propio obxecto, o centro de gravidade do obxecto calcúlase da forma: u ^ c. g. r c. g. 2
∫ V u ^ r r 2 d V {\displaystyle {\frac {{\hat {\mathbf {u} }}_{\text{c. g. }}}{r_{\text{c. g. }}^{2}}}
\int _{V}{\frac {{\hat {\mathbf {u} }}_{r}}{r^{2}}}\ dV}
Centro de investigación de Langley

O Centro de investigación de Langley (en inglés: "Langley Research Center") (LaRC), é o máis antigo dos centros da NASA, atópase en Hampton, Virxinia, nos Estados Unidos de América. Está situado preto de Poquoson, Virxinia e da Base aérea de Langley. Aínda que o LaRC especialízase en investigacións aeronáuticas, o Módulo lunar do Apolo foi ensaiado en canto á súa capacidade de voo neste centro e varias misións espaciais de importancia foron planificadas e deseñadas neste centro. Historia
Fundado en 1917 polo Comité Asesor Nacional para a Aeronáutica, dous terzos dos programas do centro concéntranse na aeronáutica, e o resto no espazo exterior. Os investigadores do LaRC dispoñen de máis de 40 túneles de vento para estudar deseños de avións e naves espaciais máis seguros, con mellor eficacia e eficiencia. Entre 1958 e 1963, cando a NASA comezou o Proxecto Mercury, no LaRC atopábase a oficina principal do Space Task Group, dita oficina trasladouse entre 1962-63 ao Manned Spacecraft Center (actualmente o Lyndon B. Johnson Space Center) en Houston.
Centro de lanzamento de Taiyuan

O centro de lanzamento de Taiyuan, tamén coñecido como Wuzhai, é un centro de lanzamento chinés desde o que se envían satélites (principalmente de comunicacións e meteorolóxicos) a órbitas polares. Está situado no en Kelan, no noroeste da provincia de Shanxi, a 280 km por estrada da cidade de Taiyuan. A primeira engalaxe dun foguete desde o complexo de lanzamento, formado por un centro técnico, un mando de misión e un centro de control, tivo lugar en 1979. Tamén se usa para probar mísiles.
Centro de lanzamento de Xichang

O centro de lanzamento de Xichang é un centro de lanzamento chinés desde o que se envían satélites principalmente cara a órbita xeosincrónica. Está situado en Xichang, na provincia de Sichuan, no suroeste da China. As oficinas centrais están situadas na cidade de Xichang, a uns 65 km de distancia. O centro de lanzamento dispón dun ferrocarril adicado en exclusiva. A maior parte dos lanzamentos comerciais feitos pola China tiveron lugar desde este centro.
Centro de saúde

Un centro de saúde ou centro de atención primaria é un edificio sanitario onde se prestan servizos asistenciais de saúde á poboación na escada dun primeiro nivel de asistencia médica. A diferenza dun hospital, que proporciona atención secundario ou especializada, a atención primaria posúa unha asistencia máis temperá e próxima. Os centros de saúde esténdense polos diferentes concellos, poboacións ou barrios, e teñen como referencia un hospital da zona. No centro de saúde tamén poden darse prestacións de atención hospitalaria, en forma de consultas externas, pequenas intervencións cirúrxicas (cirurxía menor) ou servizo de urxencias con maior ou menor grao de prestacións. Algúns centros de saúde máis pequenos e limitados en prestacións, nos que incluso non se pasa consulta todos os días, denomínanse consultorios, e adoitan estar en poboacións máis pequenas e remotas. Outros sinónimos dos centros de saúdes usados coloquialmente son centro médico ou ambulatorio. En Galicia
Habitualmente en Galicia os centros de saúde están compostos por diferentes especialidades médicas coas súas respectivas consultas: médicos de familia e pediatras, fundamentalmente. Eventualmente, nalgúns centros de saúde poden pasar consulta certos días da semana especialistas de outros ámbitos, coma reumatólogos, cardiólogos, cirurxiáns ou anestesiólogos. En canto ao persoal de enfermaría, a maioría de centros de saúde contan con enfermeiros especializados en pediatría, atención primaria ou matronas. Tamén é habitual que exista persoal de saúde mental (psiquiatras, enfermeiros de saúde mental, psicólogos) ben no propio centro de saúde ou en lugares anexos coma unidades de saúde mental (CSM). Finalmente, atópanse outras profesións relacionadas coa asistencia sanitaria tales coma auxiliares de enfermaría, fisioterapeutas, asistentes sociais e odontólogos; e outras non relacionadas coa asistencia sanitaria, coma persoal administrativo, celadores, de mantemento ou de limpeza.
En Galicia existe unha rede de centros de saúde públicos, dependentes da administración sanitaria, isto é, o Servizo Galego de Saúde (SERGAS). En 2023, Galicia posuía 399 centros de saúde públicos.
Centro histórico de Angra do Heroísmo

O centro histórico de Angra do Heroísmo localízase na cidade de mesmo nome, na Illa Terceira, nos Azores. É un conxunto arquitectónico clasificado como patrimonio mundial pola UNESCO.
Centro histórico de Lima

O Centro histórico de Lima é un importantes destinos turístico do Perú. Está conformado principalmente por áreas correspondentes ao Cercado de Lima e ao distrito de Rímac.