proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Nathan Rosen

Nathan Rosen, nado en Brooklyn (Nova York) o 22 de marzo de 1909 e finado en Haifa (Israel) o 18 de decembro de 1995, foi un físico israelí. Traxectoria
Rosen foi o coautor con Albert Einstein e Boris Podolsky dun artigo de probas da Physical Review de 1935 ("¿Pode considerarse completa a descrición Mecano-Cuántica da realidade física? ") sobre o paradoxo da EPR na mecánica cuántica. Tamén foi co-descubridor da ponte Einstein-Rosen na relatividade xeral. Rosen foi o fundador do Instituto de Física no Technion de Haifa, onde hai series de conferencias que leva o seu nome. Obra
Algunhas publicacións "Can quantum mechanical description of physical reality be considered complete? ". Albert Einstein, Boris Podolsky, Nathan Rosen (Princeton, Inst. Advanced Study) 1935. 4 p. Phys. Rev. 47: 777-780 (en Wheeler, J. A. , Zurek, W. H. (eds. ) Quantum theory and measurement, Princeton U. Press, 1983 pp. 138–141)
"The Particle Problem in the General Theory of Relativity". Albert Einstein, N. Rosen (Princeton, Inst. Advanced Study). 1935. Phys. Rev. 48: 73-77, 1935.
"Energy and momentum of cylindrical gravitational waves". N. Rosen (Technion) K. S. Virbhadra 1993. Gen. Rel. Grav. 25: 429-433, 1993.
"On Gravitational waves". Albert Einstein, N. Rosen. 1937. 12 p. J. Franklin Inst. 223: 43-54, 1937.
"General Relativity and Flat Space. I. " N. Rosen (MIT) 15 de xaneiro de 1940. 3 p. Phys. Rev. 57: 147-150, 1940.
Nathaniel Palmer

Nathaniel Brown Palmer, nado en 1799 en Stonington, Connecticut, e finado na mesma cidade en 1877 foi un mariñeiro baleeiro estadounidense, considerado o co-descubridor da Antártida. Traxectoria
Embárcase coma mariñeiro moi novo, acadando o rango de patrón con 19 anos e ampliando as rutas de caza de baleas máis ao sur, na busca de novas colonias de focas.
O 17 de novembro de 1820 descobre terras que non aparecían no mapa, terras que resultarían ser a Antártida, porén por esas mesmas datas tamén navegaban pola zona outros dous barcos, un da Armada Imperial Rusa comandada por Fabian Gottlieb von Bellingshausen e outro da Royal Navy Británica ao mando de Edward Bransfield, polo que aos tres se lle recoñeceu o título de co-descubridores do continente.
Na honra do navegante na actualidade reciben o seu o nome a terra que el avistou, Península Palmer, o arquipélago Palmer, unha estación científica estadounidense situada no dito arquipélago (Estación Palmer) e un quebraxeos estadounidense (RV Nathaniel B. Palmer).
National Biodiversity Network

A National Biodiversity Network (NBN) é unha iniciativa colaborativa xurdida no Reino Unido cuxo obxectivo é facer dispoñible información sobre a biodiversidade a través de varios medios de comunicación, incluíndo a Internet vía NBN Gateway, o portal da base de datos de NBN.
Cóidase que unhas 60000 persoas achegan habitualmente información de biodiversidade no Reino Unido e en Irlanda. A maioría deste esforzo é voluntario e é organizado a través de 2000 sociedades nacionais. O goberno do Reino Unido e as súas axencias tamén recollen dato de biodiversidade e un dos elementos principais para a interpretación destes datos é a rede de Local (Biological) Records Centres.
National Center for Biotechnology Information

O National Center for Biotechnology Information (NCBI), en galego Centro Nacional para a Información Biotecnolóxica, forma parte da Biblioteca Nacional de Medicina dos Estados Unidos (National Library of Medicine), unha rama dos Institutos Nacionais de Saúde (National Institutes of Health ou NIH). Está localizado en Bethesda, Maryland e foi fundado o 4 de novembro de 1988 coa misión de ser unha importante fonte de información de bioloxía molecular. Bases de datos
O NCBI almacena e constantemente actualiza a información referente a secuencias xenómicas en GenBank, un índice de artigos científicos referentes a biomedicina, biotecnoloxía, bioquímica, xenética e xenómica en PubMed, unha recompilación de enfermidades xenéticas humanas en OMIM, ademais doutros datos biotecnolóxicos de relevancia en diversas bases de datos.
Todas as bases de datos do NCBI están dispoñíbeis en liña de maneira gratuíta, e son accesíbeis usando o buscador Entrez. .
O NCBI ofrece ademais algunhas ferramentas bioinformáticas para a análise de secuencias de ADN, ARN e proteínas, sendo BLAST unha das máis usadas.
NCBI alberga xenoma secuenciado en GenBank, e un índice dos artigos biomédicos de investigación en PubMed Central e PubMed, así como outra información relevante para a biotecnoloxía. Todas estas bases de datos son accesíbeis en liña co motor de busca de Entrez.
O NCBI está dirixido por David Lipman, un dos autores orixinais do programa de aliñaación de secuencias BLAST e unha figura moie respectada en bioinformática. Tamén dirixe un programa de investigación intramuros, incluíndo grupos dirixidos por Stephen Altschul (outro coautor de BLAST), David Landsman e Eugene Koonin (autor prolífico sobre xenómica comparada). GenBank
O NCBI ten a responsabilidade de facer accesíbel a base de datos de secuencias de ADN de GenBank desde 1992. GenBank coordínase con laboratorios individuais e outras bases de datos de secuencias tales como as do European Molecular Biology Laboratory (EMBL) e a Base de Datos de ADN do Xapón (DDBJ).
Desde 1992, NCBI creceu para proporcionar outras bases de datos ademais de GenBank. NCBI proporciona Herdanza Mendeliana no Home en liña, a Molecular Modeling Database (estruturas 3D de proteínas), dbSNP (unha base de datos de polimorfismos de nucleótidos simples, a Unique Human Gene Sequence Collection, un mapa de xenes do xenoma humano, un buscador taxonómico, e tamén se coordina co National Cancer Institute para proporcionar o Cancer Genome Anatomy Project.
En taxonomía
O NCBI asigna un identificador único (número de identificación da taxonomía) a cada especie.
National Institutes of Health

National Institutes of Health (NIH), en galego, Institutos Nacionais da Saúde, é o nome dun grupo de institucións do goberno dos Estados Unidos cuxos obxectivos céntranse na investigación médica. O grupo ten as súas oficinas centrais en 9000 Rockville Pike, Bethesda, Maryland. Programas de investigación
O NIH leva a cabo a súa propia investigación científica a través do seu Intramural Research Program (Programa de Investigación Intramural, IRP) e subministra importantes fondos de investigación biomédica a institucións de investigación non pertencentes aos NIH a través do seu Programa de Investigación Extramural. Historia
As raíces dos NIH remóntanse ao Marine Hospital Service a finais da década de 1790, que daba asistencia médica a homes enfermos e discapacitados da Armada dos Estados Unidos de América (USS Navy). Contra 1870, a rede de hospitais navais desenvolvérase considerabelmente, e colocouse baixo o mando dun oficial médico dentro da Oficina do Departamento do Tesouro. A fins da década de 1870, o Congreso asignou fondos para investigar as causas de epidemias como o cólera e a febre amarela, e creu a Xunta Nacional de Saúde, facendo da investigación médica unha iniciativa oficial do goberno.
Fundados en 1887, os NIH representan hoxe en día un dos grupos de centros de investigación médica máis grandes do mundo, e son o referente federal dos Estados Unidos no ámbito da saúde pública. Comprenden un conxunto de 27 centros e institutos separados, e son, en conxunto, unha das oito[Cómpre clarificar] axencias do Servizo Público de Saúde que, á súa vez, forma parte do Departamento de Saúde e Servizos Humanos dos Estados Unidos.
National Women's Hall of Fame

National Women's Hall of Fame (en galego, Salón Nacional da Fama de Mulleres) é unha institución estadounidense creada en 1969, na cidade de Seneca Falls, Nova York, onde se celebrou a primeira Convención sobre os Dereitos da Muller en 1848. A misión do salón, establecida na súa declaración de 1969, é: "honrar a perpetuidade as mulleres cidadás dos Estados Unidos de América cuxas contribucións ás artes, deportes, negocios, educación, goberno, humanidades, filantropía e ciencia foron de grande importancia e valor para o desenvolvemento do seu país.
O National Women's Hall of Fame distingue as mulleres estadounidenses a través dun rigoroso proceso de selección no que participan representantes de importantes organizacións do país e expertos en diferentes áreas. As nomeadas son seleccionadas en función da medida en que os cambios que realizaron afectan aos aspectos sociais, económicos e culturais da sociedade; o impacto que tiveron a nivel nacional ou global, os resultados do cambio producido; e o valor duradeiro deses logros ou cambios.
A idea xurdiu de John Rosenkrans, presidente do Eisenhower College, onde se albergou o salón ata 1979, cando a organización comprou un edificio bancario no distrito histórico de Seneca Falls e renovouno para convertelo na nova sede do salón e no lugar da súa residencia e da exposición permanente. A residencia está situada no número 76 de Fall Street, preto do Parque Nacional dos Dereitos da Muller que se estableceu no lugar da Convención de 1848. Membros do Salón da Fama da Muller Nacional
Lista de mulleres que foron elixidas para o Salón da Fama da Muller Nacional:
Nativo dixital

A expresión nativo dixital refírese á persoa que naceu e medrou xa coas tecnoloxías dixitais presentes, como videoxogos, Internet, teléfono móbil, MP3 ou Teléfono intelixente. A expresión foi formulada por Marc Prensky en 2001, no seu artigo "On the Horizon".
As persoas nativas dixitais caracterízanse principalmente por non necesitar do uso de papel nas tarefas co computador. No sentido máis amplo, refírese a persoas nadas a partir da década de 1970 e máis tarde, na Era da Información que tivo inicio entrado o século XX. Este termo teñen sido aplicado en contextos como a educación.
Nattages

Nattages é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Naturalis Historia

Naturalis Historia (ou Historia Natural) é un tratado escrito por Plinio o Vello entre os anos 77 e 79. O prefacio da obra dá a data exacta do seu inicio, cando Tito foi cónsul por sexta vez (seis cónsules). Plinio chama á súa obra Libri Naturalis Historiae (Libros de Historia Natural), e o seu sobriño Plinio o Mozo, que foi o editor, chámaa Naturae Historiarum Libri (Libros de Historia Natural). Plinio morreu no 79, e o seu sobriño, que recolleu datos dispersos, debeu de telo publicado ese mesmo ano. Estrutura da obra
Na súa forma actual, a Historia Natural consta de 37 libros. O primeiro inclúe un prefacio descritivo e índices, así como unha relación das súas fontes, que precederon orixinalmente a cada un dos libros publicados por separado. A distribución do traballo é a seguinte: Publicación
Ao parecer, Plinio publicou os dez primeiros libros por conta propia, en 1977, e revisou e ampliou o resto durante os dous anos restantes da súa vida. A súa obra probablemente foi publicada, con pouca ou ningunha revisión, polo seu sobriño, Plinio o Mozo. A falta dunha revisión final pode explicar en parte as numerosas repeticións, algunhas contradicións e erros nas pasaxes extraídas dos autores gregos, así como a inserción de engadidos marxinais en lugares incorrectos do texto. Fontes utilizadas por Plinio
Plinio di que compuxo a súa obra despois de ler dous mil volumes correspondentes a máis de cen autores escollidos. Segundo explica Marçal Olivar, (tradutor ao catalán desta obra e autor da introdución), unha estatística extraída das listas do propio Plinio fai referencia a 146 autores latinos e a 327 autores estranxeiros.
Os autores máis utilizados por Plinio son: Posidonio ( Poseidonius, Ποσειδώνιος), directamente ou a través de Varrón e do De natura deorum de Cicerón.
Diágoras (Diágoras, Διαγόρας), un médico grego que menciona varias veces a Plinio o Vello, e que probablemente viviu no século III a. C. e puido ser orixinario de Chipre (Erotián menciona a un médico chipriota chamado Diagoras). Tamén é mencionado por Erasístrato e Aecio, que conservaron unha das súas fórmulas.
Tamén cabe destacar Aristóteles, Teofrasto, Catón, sobre todo no que se refire á agricultura, Virxilio, Ovidio, Vitruvio, Celso, Columela e Pomponio Mela.
Naturalista

Naturalista é a denominación coa que se coñeceu aos investigadores que realizaron estudos sobre ciencias naturais ou historia natural desde os séculos XVII ao XIX, aínda que o interese pola descrición da natureza e o seu estudo estímase que se remonta á Grecia clásica.
Desde o século XX é a denominación coa que se designa aos científicos de campo dedicados á investigación e estudo da natureza e protección do ambiente. Naturalistas destacados
José de Acosta (español, 1539–1600).
Anna Maria Sibylla Merian (alemá, 1647-1717).
Carl von Linné (sueco, 1707–1778).
Georges Louis Leclerc, conde de Buffon (francés, 1707–1788).
Antonio José de Cavanilles (español, 1745–1804).
Juan Ignacio Molina (chileno, 1740–1829).
Jean-Baptiste Lamarck (francés, 1743–1829).
Andrés Manuel del Río (hispano-mexicano, 1764–1849).
Francisco José de Caldas y Tenorio (colombiano, 1768–1816).
Alexander von Humboldt (prusiano-alemán, 1769–1859).
John James Audubon (estadounidense, 1785-1851).
Charles Darwin (británico, 1809–1882).
Claudio Gay (chileno-francés, 1800-1873).
Alfred Russel Wallace (británico, 1823–1913).
Guillermo Enrique Hudson (arxentino, 1841-1922).
David Attenborough (británico, n. 1926).
Félix Rodríguez de la Fuente (español, 1928-1980).
Luis Ceballos y Fernández de Córdoba (español, 1896-1967).
Edward Osborne Wilson (estadounidense, n. 1929).
Nick Baker (británico, n. 1973).
Naturalización

A naturalización é un medio de adquisición derivativa da nacionalidade, distinto por tanto da adquisición orixinaria, polo nacemento.
Comunmente, a nacionalización prodúcese ben por instancia do interesado, por concorreren as circunstancias que se prevexan legalmente, ou ben polo outorgamento excepcional da carta de natureza polo Goberno do Estado.
As circunstancias que normalmente se prevén como requisitos para a nacionalización son: As derivadas do parentesco cun cidadán nacional do Estado (ius sanguini).
As relativas ao territorio onde se nace (ius soli)
Naturalización (bioloxía)

En bioloxía, a naturalización é o proceso de expansión de organismos alóctonos nos ecosistemas.
Este proceso implica a adaptación permanente duna especie animal ou vexetal á vida nunha área diferente daquela da que procede orixinalmente.
As especies naturalizadas poden pasar a ser especies invasoras de facerse o suficientemente abundantes como para provocaren un efecto adverso sobre as plantas e os animais nativos. [Cómpre referencia] Dous exemplos significativos son[Cómpre referencia]: o da cortadeira ou plumeiro da Pampa (Cortaderia selloana), que está considerada a sétima especie máis daniña da Península Ibérica, e en lugares como Galicia, Cantabria, Asturias ou Euskadi xa ten consideración de praga,
e o do coello (Oryctolagus cuniculus) en Australia, onde os coellos asilvestrados convertéronse na principal praga do país debido á ausencia de depredadores e competidores naturais.
Nature

Nature é unha das máis antigas e famosas revistas científicas. O seu primeiro número foi publicado o 4 de novembro de 1869. A diferenza doutras non está especializada en ningún campo en concreto, publicando artigos nunha ampla variedade de temas, aínda que a súa principal área é a bioloxía. O seu principal competidor é a revista Science. Historia e características
Cunha periodicidade semanal, Nature é publicada en Reino Unido pola compañía Nature Publishing Group subsidiaria de Macmillan Puiblishers. Nature ten oficinas en Londres, Nova York, San Francisco, Washington, D. C. , Tokyo, París, Múnic e Basingstoke, e dispón de correspondentes propios na maioría dos países industrializados. A editorial publica tamén varias revistas especializadas baixo o nome de Nature como Nature Neuroscience, Nature Methods e Nature Structural and Molecular Biology entre outros.
A revista é lida por científicos e investigadores de todo o mundo sendo a maior parte dos artigos exposicións de traballos de investigación moi técnicos. Con todo tamén inclúe editoriais e noticias científicas de carácter xeral así como artigos sobre política científica en diferentes países, críticas de libros técnicos e de divulgación e artigos sobre a historia e o futuro dalgunhas disciplinas científicas.
Para a maioría dos científicos publicar en Nature constitúe unha marca de prestixio. A revista rexeita en torno ao 95 % dos artigos que lle son enviados (peer review). Os artigos publicados aparecen en ocasións apuntados pola prensa xeral e considérase que se atopan na fronte da investigación científica. Algúns artigos famosos publicados por Nature foron: O descubrimento da estrutura do ADN en dobre hélice por James Watson e Francis Crick en 1953.
O descubrimento do primeiro planeta extrasolar 51 Pegasi b por Mayor e Queloz en 1995.
Os artigos publicados en Nature sométense a un rigoroso sistema de arbitraxe por expertos internacionais na área aos que a revista pide a súa opinión sobre os artigos enviados. En casos dubidosos algúns dos experimentos son repetidos por outros científicos confidencialmente antes da publicación. Os editores da revista realizan tamén un importante rastrexo determinando se o artigo é ou non de interese xeral e se está ou non entre os temás de interese científicos superior. A pesar de todos estes filtros algúns artigos publicados pola revista constituíron famosos escándalos ao demostrarse a falsidade dos resultados presentados. Tales foron os casos da memoria da auga ou a fusión fría.
En 2007 esta revista xunto con Science foi galardoada co Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades.
Nature Communications

Nature Communications é unha revista científica publicada por Nature Portfolio dende 2010. É unha revista multidisciplinar e cobre as ciencias naturais, incluíndo física, química, ciencias da Terra, medicina e bioloxía. A revista ten oficinas de editorial en Londres, Berlín, Nova York e Shanghai.
A editora en xefe fundadora da revista foi Lesley Anson, seguida por Joerg Heber, Magdalena Skipper e Elisa De Ranieri. No ano 2022, os editores eran Nathalie Le Bot para as áreas de saúde e ciencia clínica, Stephane Larochelle por ciencias da bioloxía, Enda Bergin para química e biotecnoloxía e Prabhjot Saini para física e ciencias da Terra. Dende outubro de 2014, a revista só acepta artigos de autores dispostos a pagar un cargo por procesamento de artigos. Ata finais de 2015, parte dos envíos publicados só estaban dispoñibles para os subscritores. En xaneiro de 2016, todo o contido pasou a ser de libre acceso.
Naturgy

Naturgy (anteriormente, Gas Natural Fenosa), cuxo nome legal é Naturgy Energy Group, S. A. (NEGSA), é unha empresa española que opera nos sectores eléctrico e gasístico. A súa sede operativa está en Barcelona, mentres que o seu domicilio social sitúase en Madrid. O seu actual presidente executivo é Francisco Reynés.
Naturgy é unha das tres grandes compañías do sector eléctrico en España, que xunto a Endesa e Iberdrola, dominan en torno ao 90 % do mercado eléctrico nacional. Naturgy desenvolve actividades de aprovisionamento, xeración, distribución e comercialización de electricidade e gas natural.
En 2021 estivo entre as 10 empresas que emitiron máis toneladas equivalentes de CO2 en España con 4, 9 Mt. Distribución de gas e electricidade
Distribución de gas
Naturgy distribúe gas natural no mercado doméstico-comercial (fogares e comercios que utilizan o gas natural como combustible en caldeiras de auga, calefacción ou na cociña), e no mercado industrial de grandes clientes que utilizan o gas como combustible nos seus procesos industriais.
A compañía controla por completo o mercado de distribución español, onde vende o gas natural a 5 millóns de clientes de máis de mil municipios. O seu segundo mercado é Italia, con máis de 400000 clientes. Ao outro lado do Atlántico, é o primeiro operador de distribución de gas natural de Iberoamérica, con presenza na Arxentina, o Brasil, Colombia e México, onde suman máis de 6 millóns de clientes.
Distribución de electricidade
A compañía realiza a actividade de distribución eléctrica en España, Moldova e Latinoamérica. Un dos principais negocios de Naturgy, é a distribución de electricidade a pequenos usuarios, tanto a consumidores residenciais, como a pemes e grandes empresas. En España opera como Unión Fenosa Distribuidora.
Naturopatía

A medicina tradicional europea (MTE) ou tamén medicina naturalista (Real Academia Galega), naturopatía ou tamén naturoterapia é a medicina non convencional e que pode ser englobada dentro das técnicas da medicina alternativa. Ten como obxectivo equilibrar o funcionamento do organismo humano (a homeostase) mediante métodos ditos "naturais" e holísticos: réxime ou dieta alimentarios, hixiene de vida, fitoterapia, técnicas manuais, exercicios físicos e mentais, aromaterapia, homeopatía etc. Tanto o modus operandi coma o método terapéutico na naturopatía son "holísticos", ou sexa atópanse xeralmente fóra da medicina clásica ou dita convencional e abranguen todo o ser humano de xeito global, enteiro. Nunha publicación relativa aos procedementos da medicina natural, o doutor Matthew Stanbrook, redactor xefe adxunto do Canadian Medical Association Journal, escribe que os resultados "aportan a proba de que certos aspectos da prevención cardiovascular poderían (. .. ) ser delegados aos especialistas en naturopatía. (. .. ) Os elementos de base da intervención naturopática que inclúen por exemplo recomendacións relativas á alimentación e mailo exercicio, foron individual e cientificamente validadas e consolidadas. "[Cómpre referencia] Etimoloxía
A noción de naturopatía deriva do pensamento do naturista John Scheel en 1885. Procede do latín natura, «a natura, a esencia» e do grego πάθος, pathos, «a enfermidade, o mal». Perante esta etimoloxía inhabitual deste termo (podería ser interpretado como "a enfermidade da natureza"), outros defensores da vía naturalista ou versados na medicina natural, danlle outra orixe e definen a naturopatía como "o camiño (do inglés "path") da natureza" ou tamén como "o mal estudado en función da súa natureza", atinando máis na idea de curar a orixe da doenza, concentrándose así menos na sintomatoloxía da enfermidade, porén si na causa. Por outra banda outros terapeutas naturistas prefiren utilizar o termo "naturoterapia", ou sexa "curar con procedementos tirados da natureza".
Naufraxio da Monchiña

O naufraxio da Monchiña tivo lugar o 22 de agosto de 1950 cando unha motora de pasaxe envorcou no traxecto entre a illa de San Simón e Redondela. Historia
Na década de 1940 a illa de San Simón deixou de ser cárcere e pasou a ser Colonia de Educación e Descanso, e nas épocas estivais os membros da Garda de Franco, fundada no verán de 1944, pasaban alí as súas vacacións.
O 22 de agosto de 1950 uns sesenta pasaxeiros dirixíronse a Redondela para xogar un partido de fútbol. Un dos homes caeu ao mar, e axiña cundiu o pánico. Varios homes intentaron rescatalo e debido ao peso a motora escorou, co cal todos os homes foron a pique. Como case ningún sabía nadar comezaron a agarrarse os uns aos outros e a maioría afogaron. Un total de corenta e tres tripulantes perderon a vida no accidente.
O propio día recolléronse dez corpos mortos, os de Francisco Fernández (Biscaia), Ramón Rodríguez (Biscaia), Francisco Peñalver (Madrid), José Feliú Olucha (Castelló), Francisco Montero Antón (León), Rosendo Serrano López (León), Lorenzo Bescós Durango (Alacant), José María Lamas Lens (Santiago de Compostela), Francisco Montero Piqueras (Madrid) e Pascual Llop Martínez (Valencia). O día 23 atopáronse 29 corpos máis, os de Ángel Aguarón de Diego (Madrid), Alfredo Molina Muñoz (Madrid), Alfredo Vigara López (Madrid), Jorge Orive (Salamanca), José Romo Sánchez (Salamanca), Nereo López Rojo (O Porriño), Manuel Nogueira Pérez (Pontellas), Tomás Tudela Pomares (Alacant), Enrique Poveda Medina (Alacant), José Burgos Aldaguer (Alacant), Antonio Juan Morán (Alacant), Agustín del Valle García (A Rioxa), Isaac José María Iglesias González (A Rioxa), Pablo Giménez López (Toledo), Nicolás Barrios Peliz (Valladolid), Ismael Moliner Villalba (Castelló), Jesús Ontáz Monleón (Castelló), Eduardo Nevot Segarra (Castelló), Miguel Domingo Gaspar (Zamora), Isaac Rosón Pérez (Lugo), Avelino Nistal Arias (León), Simplicio Dafonte Salinas (Paradela de Abeleda), Manuel Seara Iglesias (Ourense), Ramón Mateo Reinoso (Ourense), Luciano González (Ourense), Vicente Moliner Ginés (Castelló), José Camino Alvarez (Guadalaxara), Gregorio Martínez Somolinos (Guadalaxara) e Miguel Encabo Montero (Guadalaxara). Desapareceron os corpos de Eulogio Pérez Morante (Madrid), Bienvenido Cañamares Vinuesa (Madrid), José Arcos Giménez (Madrid) e Genaro Beato (Salamanca). Homenaxes
En 1958 colocouse unha pequena cruz na illa de San Norberto, na cara sur do arquipélago. Ao acto acudiu José Solís Ruiz, ministro-secretario xeral do Movemento.
Nauplio (bioloxía)

A larva nauplio (tamén chamada nauplius) é a primeira larva característica dos crustáceos. Etimoloxía
No nome nauplio foille aplicado a este tipo de larvas por Claus en 1858, en referencia a Nauplio, fillo do deus Poseidón e de Amimone, filla de Dánao e que, segundo a mitoloxía grega foi o fundador da cidade de Nauplia, aínda que algúnas atribúenlle o feito a O. F. Müller. Morfoloxía
O nauplio ten forma piriforme (aproximadamente, "de pera"), e presenta só tres pares de apéndices cefálicos: anténulas, antenas e mandíbulas, cos que nada. O primeiro sempre é unirrámeo, e os outros, en xeral, birrámeos, podendo presentar na base enditos.
Un ocelo mediano, ou ollo nauplius, e un labro que oculta a boca, completan a súa descrición anatómica.
Partes do corpo
No corpo dun nauplius distínguense: A cabeza
O telson
Os tres pares de apéndices, que no adulto converteranse en anténulas, antenas, e mandíbulas.
O tórax e o abdome aínda non se desevolveron. Bioloxía
Este tipo de larva pode desenvolverse dentro do ovo o ser de vida libre. Cando é de vida libre, pode, ou non, alimentarse, sendo habitual que pase este estado reabsorbendo substancias de reserva (sen alimentación activa); de feito, en moitos casos non ten desenvolvido aínda o tubo dixestivo nin aberta a boca ao exterior.
Ao seren larvas dun crustáceo, para creceren necesitan mudas (écdise). A medida que van mudando e desenvolvéndose van incorporando segmentos entre as mandíbulas e a rexión final do corpo, o telson. A estes estados adoita denominárense metanauplius, ou tamén se poden nomear asignando números romanos detrás do termo nauplius como, por exemplo, nauplius I, nauplius IV, etc. Usos
Os nauplios, ao igual que outras larvas de pequeno tamaño, utilízanse en acuicultura (piscifactorías), sendo á súa vez obxecto de cultivo (nos chamados cultivos auxiliares). Utilízanse na alimentación de peixes nas súas primeiras fases de crecemento, dado o seu alto valor en proteínas, e na doutras especies de interese comercial. Unha característica importante desta fonte de alimento é que ao encontrarse xeralmente nun ambiente salino, existe menor posibilidade de inclusión parasitaria. Outros estadios de desenvolvemento dos crustáceos
Zoea
Misis
Metanauplio
Caliptopsis
Furcilia
Nauterra

Nauterra, anteriormente chamado Grupo Calvo, é un grupo empresarial galego de alimentación con sede en Carballo. Calvo dedícase á pesca, produción, transformación e comercialización de conservas de peixe e pratos precociñados. A empresa vende os seus produtos en 60 países. Historia
As orixes da empresa están na Maragatería previo paso por Cuba. A familia Calvo estableceuse en Carballo a finais do século XIX. Dende entón é unha empresa familiar.
Calvo foi creada en 1940 por Luís Calvo Sanz. En 2004 Calvo mercou a marca brasileira Gomes da Costa, pasando a ser unha das cinco maiores empresas conserveiras do mundo. En 2008 Calvo colleitou unhas ganancias de dous millóns de euros. . O Grupo Calvo está agrupado baixo o nome de Luis Calvo Sanz, S. A.
En 2012 a multinacional Bolton International Group comprou o 40% das accións da empresa por uns 125 millóns de euros.
En 2023 contaba con 5200 empregados, e mais con fábricas e oficinas en siete países, entre eles O Salvador, Venezuela e Costa Rica e filiais en Italia (baixo a marca Nostromo) e o Brasil (baixo a marca Gomes da Costa). O grupo tivo un volume de negocio de 678 millóns de euros en 2022. Produtos
Conservas de peixes e marisco
Pratos precociñados
Navahrudak

Navahrudak (en belaruso: Навагрудак; en lituano: Naugardukas; en polaco: Nowogródek) é unha cidade da rexión de Hrodna, en Belarús. No século XIV foi unha sé episcopal. É tamén posiblemente a primeira capital do Gran Ducado de Lituania.
Naval Ocean Surveillance Satellites 1

Naval Ocean Surveillance Satellites 1 ou Naval Ocean Surveillance System 1 (NOSS 1), tamén coñecidos como Parcae e White Cloud, foi unha serie de satélites de recoñecemento electrónico para a localización de buques por triangulación dos seus sinais electromagnéticos. Características
Os satélites NOSS 1 eran lanzados en tripletes de tal xeito que unha vez en órbita podían triangular navíos pola detección das súas emisións de radar. Os satélites foron desenvolvidos polo Laboratorio de Investigación Naval (NRL) baseándose na experiencia cos satélites Grab e Poppy. Para lanzalos usáronse foguetes Atlas E, Atlas F e Atlas H modificados para poder orbitar múltiples cargas. Tódolos lanzamentos se fixeron desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Unha vez en órbita cada triplete de satélites voaba en formación, formando un triángulo cunha separación entre satélites de entre 30 e 240 km. Cada satélite estabilizábase mediante gradente gravitatorio grazas a un mastro de 15 m de longo, asegurando que as antenas de cada satélite apuntaran sempre cara terra. Aos NOSS 1 lles seguiron os NOSS 2.
Naval Ocean Surveillance Satellites 2

Naval Ocean Surveillance Satellites 2 ou Naval Ocean Surveillance System 2 (NOSS 2), tamén coñecidos como Intruder, foi unha serie de satélites de recoñecemento electrónico para a localización de buques por triangulación dos seus sinais electromagnéticos. Características
Os satélites NOSS 2, sucesores dos NOSS 1, tamén eran lanzados en tripletes de tal xeito que unha vez en órbita podían triangular navíos pola detección das súas emisións de radar. Moito máis masivos que os seus predecesores, para lanzalos eran necesarios foguetes Titan 4 dotados do dispensador Titan Launch Dispenser, que funcionaba á súa vez como unha carga de comunicacións secundaria. Lanzáronse catro tripletes de NOSS 2 entre 1990 e 1996, cun deles sen chegar a órbita por fallo do foguete lanzador. O primeiro triplete foi lanzado desde Cabo Cañaveral e o resto desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Aos NOSS 2 lles seguiron os NOSS 3.
Naval Ocean Surveillance Satellites 3

Naval Ocean Surveillance Satellites 3 ou Naval Ocean Surveillance System 3 (NOSS 3), tamén coñecidos como Intruder, é unha serie de satélites de recoñecemento electrónico para a localización de buques por triangulación dos seus sinais electromagnéticos. Características
Os satélites NOSS 3, sucesores dos NOSS 2, son lanzados en pares en lugar de tripletes, como os seus antecesores, podendo igualmente triangular navíos pola detección das súas emisións de radio e radar. Cada par ten unha masa conxunta de 6500 kg e son lanzados mediante foguetes Atlas 2AS, Atlas 3B e Atlas 5, tanto desde Cabo Cañaveral como desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Navalcarnero

Navalcarnero é un concello situado ao suroeste da provincia de Madrid, en España. Xeografía
Situado a 670 metros sobre o nivel do mar, o concello de Navalcarnero atópase a tan só 31 km da capital do país, Madrid. Esténdese por unha superficie de 100. 2 km cadrados.
No ano 2009 tiña unha poboación de feito de 21. 584 habitantes, deles 10. 832 eran homes e 10. 752 eran féminas. Mentres que o núcleo principal do concello tiña unha poboación, no mesmo ano, de 21. 004 habitantes.
Navan

Navan (An Uaimh en irlandés) é unha cidade da República de Irlanda, na provincia de Leinster e no condado de Meath.
Navantia

Navantia é unha sociedade pública de construción naval militar creada en 2005 como resultado da segregación da rama militar da antiga Izar. Historia
As orixes da empresa están en 1730 coa creación dos arsenais para a Armada Española en Ferrol, Cartagena e La Carraca. En 1908 creouse a Sociedad Española de Construcción Naval (La Naval). Rematada a Guerra Civil foron nacionalizados e en 1947 baixo o nome de Bazán e xunto co INI en AESA (Astilleros Españoles Sociedad Anónima). No ano 2000 créase Izar e no 2005 trocan o nome por Navantia. Centros de traballo
En Galicia, os seus dous únicos estaleiros e centros de actividade localízanse na comarca de Ferrolterra. As plantas, asentadas en Ferrol e Fene, correspóndense respectivamente coas antigas Empresa Nacional Bazán-Ferrol e Astano, agora unidas baixo un mesmo organigrama directivo.
Na baía de Cádiz están, Puerto Real e San Fernando. En Murcia os de Cartagena. Construcións navais
Navantia ademais de traballar para a Armada Española fai construcións para outros países, xeralmente despois de ter que participar e gañar en concursos internacionais. Armada Española
Xeira de 5 fragatas da serie F-100 construídas en Ferrol (proxecto inicialmente iniciado sendo Izar)
Buque LHD Juan Carlos I (L-61)
Buque de aprovisionamento loxístico Cantabria (A-15)
4 patrulleiros clase BAM
12 lanchas de desembarco LCM-1E
4 Submarinos serie 80 (en construción)
5 fragatas Clase F-110 en proxecto Acciona Transmediterránea
2 buques Ro-Ro (carga rodante) Real Armada Norueguesa
5 fragatas da Clase Fridtjof Nansen (F-300), construídas en Ferrol Armada de Venezuela
4 Corvetas Tipo Povzee
3 Patrulleiros Tipo BVL Armada de Chile
2 submarinos Clase Scorpène (50%, xunto cos estaleiros franceses DCNS) Armada Real Malaya
2 submarinos Clase Scorpène (50%, xunto aos estaleiros franceses DCNS) Real Armada de Australia
2 LHD Clase Canberra baseados no deseño do Juan Carlos I (L-61) (a construír 80% en Ferrol, 20% en Australia) que toman o nome de Adelaide e Camberra.
3 Destrutores AWD Clase Hobart derivados das fragatas Clase Álvaro de Bazán, deseño, enxeñería.
12 lanchas de desembarco LCM-1E (a construír en San Fernando (Cádiz).
2 buques tipo Cantabria (A-15) en construción en Ferrol. Armada turca
1 LHD Tipo L61, enxeñería. Construído en Turquía. Armada Saudita
5 Corvetas construídas en Navantia Cádiz
Navarrete

Navarrete é un concello situado na comunidade autónoma da Rioxa (España), a 11 quilómetros da capital, Logroño. Ten 2. 722 habitantes, unha superficie de 28, 49 km² e unha densidade de 95, 54 hab/km². Monumentos
Igrexa da Asunción
Ermida da Santa María
Nave (arquitectura)

Nave, en arquitectura, denomínase ao espazo comprendido entre dous muros ou filas de columnas.
Este termo adoita utilizarse habitualmente ao referirse aos templos.
A nave principal é a que ocupa o centro do templo desde a porta de ingreso ata o cruceiro ou o presbiterio, xeralmente con maior elevación e máis anchura que as laterais a ela paralelas.
Nave espacial

Unha nave espacial é un vehículo deseñado para funcionar alén da superficie e da atmosfera terrestres, no espazo exterior. As naves espaciais poden ser robóticas (sondas non tripuladas) ou tripuladas (poden transportar persoas).
As naves tripuladas posúen equipos e sistemas de soporte vital, que permiten aos astronautas comer, exercitarse, e facer as súas necesidades diarias.
A nave espacial é un dos elementos primarios da ciencia ficción. Hai moitos contos e novelas que tratan temas relacionados coas naves espaciais. No cinema, destacan os filmes Le voyage dans la Lune (1902) e 2001: A space odyssey (1968).
Nave xeracional

Unha nave xeracional é unha nave espacial hipotética que atravesaria grandes distancias entre as estrelas, a velocidades inferiores á velocidade da luz. Dado que tal vehículo pode levar de séculos a decenas de miles de anos para alcanzar mesmo as estrelas máis próximas, os seus ocupantes orixinais, dependendo da duración da vida dos tripulantes e de efectos relativísticos, poderían morrer durante a viaxe, deixando que sexan os seus descendentes quen conclúan a misión. Hoxe, soamente se entende o concepto nave xeracional dentro do contexto da Ciencia ficción.
Navegación aérea

A navegación aérea é o conxunto de técnicas e procedementos que permiten conducir eficientemente unha aeronave ao seu lugar de destino, asegurando a integridade dos tripulantes e pasaxeiros e dos que están en terra. A navegación aérea baséase na observación do ceo e o terreo e nos datos achegados polos instrumentos de voo.
O elemento responsable en terra da navegación aérea é o control de tráfico aéreo, apoiado na información proporcionada polos pilotos e polos sistemas de radar. Métodos
Existen varios métodos básicos que os navegantes e pilotos combinan para navegar eficazmente: Navegación observada: baséase na observación directa por parte do navegante ou piloto das referencias necesarias no terreo para coñecer a posición da aeronave.
Navegación a estima: o piloto estima a posición actual, coñecidas a dirección e a velocidade respecto ao terreo.
Radionavegación ou navegación asistida por instrumentos: baséase na información proporcionada polos instrumentos de voo a bordo. Hai instrumentos autónomos, receptores de sinais de estacións terrestres, ou de satélites (GPS). Nos avións de liña modernos, o principal sistema de navegación é o VOR/DME, o VOR, o DME e o RNAV. Para voos transoceánicos ou para lugares onde non é posible instalar radioaxudas emprégase o INS (sistema de navegación inercial), extraordinario dispositivo que unha vez establecida a posición xeográfica de partida da aeronave, localízaa instantaneamente en calquera punto da terra. O seu funcionamento é moi sinxelo: sabendo as aceleracións nos tres eixo (x, y, z) intégrase dúas veces e atópase a velocidade e a posición, respectivamente, aínda que esta ten un erro sistemático acumulativo de arredor de 1MN/h. Non depende de ningún tipo de instalación exterior ao avión, sendo o único medio autónomo de navegación que se coñece. Existe desde hai décadas, e aínda que os aparellos actualizáronse enormemente, o principio básico de funcionamento (as forzas que actúan sobre o avión e os seus resultantes) é o mesmo.
Outros métodos: Navegación aérea astronómica, que na aviación moderna está en desuso. Regras
Dependendo das condicións mínimas de visibilidade, distancia ás nubes, e do tipo de espazo aéreo atravesado existen dous conxuntos de regras de obrigado cumprimento: as Regras de voo visual ou VFR (necesitando visibilidade maior de 5NM ou 8 Km. e teito de nubes por riba dos 1500m. ) e as Regras de voo instrumental ou IFR, que opera mediante instrumentos. Os avións de liña, por razóns de seguridade, operan soamente baixo as regras de voo instrumental, independentemente das condicións meteorolóxicas.
Naveta

Unha naveta é unha construción prehistórica da illa de Menorca. A súa función era de sepulcro colectivo, e estaba construída con grandes pedras e técnica ciclópea, é dicir, colocadas en seco, sen cemento nin argamasa. As navetas funerarias pertencen aos inicios da Cultura talaiótica de Menorca, cara ao ano 1000 a. C. , aínda que polas súas características morfolóxicas, moi similares aos dolmens da illa, foron consideradas frecuentemente moito máis antigas. Isto pódese deber a que, malia ser posteriores aos dolmens en mil anos, a longa perduración no uso destes, e as tradicións inamovibles propias dunha cultura insular, propiciaron que as navetas estean realmente inspiradas neles. Estas similitudes son especialmente patentes nas navetas máis antigas.
Do mesmo xeito que os dolmens de Menorca, as navetas máis arcaicas son practicamente circulares polo seu exterior, e a súa cámara sepulcral é rectangular, delimitada por grandes lousas planas dispostas verticalmente. O exterior dos dolmens é un túmulo de pedras que recobre a estrutura da cámara sepulcral. No caso das navetas, este túmulo realizouse con esmero, colocando as pedras de xeito que as súas paredes exteriores queden máis ou menos planas. En moitos casos, tamén recorren á disposición das ditas pedras en fileiras. Tamén teñen unha antecámara similar á dos dolmens e, o que é máis revelador, a separación entre as dúas cámaras vén marcada pola colocación dunha lousa plana vertical cunha abertura máis ou menos cadrada perforada nela, e con rebaixes para poder encaixar unha lousa de peche. As navetas máis evolucionadas perderon a forma circular ou ovalada das primeiras e tomaron forma de naves invertidas, o que lles deu o seu nome. A fachada da naveta corresponderíase coa popa da nave. Tamén se empezaron a construír cun segundo piso, ao que se ascendía por unha angosta "cheminea" desde a antecámara. A separación entre pisos, do mesmo xeito que o teito, faise por medio de grandes lousas planas dispostas de lado a lado. O mal estado de conservación de moitas delas fai que sexa imposible saber se todas tiñan dous pisos, ou se foi unha mellora construtiva. Finalmente, unha das máis modernas e mellor conservadas, a Naveta des Tudons, construíuse sen a lousa perforada, culminando así unha evolución construtiva que as separa dos dolmens.
Naveta dels Tudons

A Naveta d'Es Tudons, ou Naveta de Es Tudons (en Menorquí, naveta, ou naueta, forma diminutiva de nau). , significa nave, e Es Tudons, lit. as pombas torcais, é o nome do lugar), é a tumba de cámara megálito máis notable das Illa Baleares de Menorca, España. Atópase na parte occidental da illa, na estrada Ciutadella de Menorca-Maó, aproximadamente a 5 km. de Ciutadella, e 200 m ao sur da estrada. Atópase nun terreo lixeiramente elevado nun val inclinado. Actualmente a Naveta d'Es Tudons está aberta ao público para as visitas (salvo o seu interior como medida de protección). É un dos principais atractivos turísticos de Menorca.
É anaveta máis coñecida, datada entre o 2000 e o 1500 a. C. durante a época pretalaiótica, lugar de soterramento colectivo, realizada con perpiaños de pedras cortados de forma regular. A súa planta é de ferradura e no seu interior conta con dúas cámaras, unha superposta á outra. Galería
Navid

Navid foi u satélite artificial da Universidade de Ciencia e Tecnoloxía de Irán lanzado o 3 de febreiro de 21012 mediante un foguete Safir 1B desde o centro de lanzamento de Semnan. Características
Navid foi un satélite de observación terrestre inxectado nunha órbita de 250 x 370 km. foi construído por estudantes da Universidade de Ciencia e Tecnoloxía de Irán e levaba a bordo unha cámara pancromática capaz de tomar imaxes cunha resolucion de 400 m. O satélite tiña 50 kg. Reentrou na atmosfera o 2 de abril de 2012.
Navío de permiso

O navío de permiso consistía no permiso concedido pola Coroa española a Inglaterra tras a sinatura do Tratado de Utrecht, que autorizaba aos ingleses a enviaren un barco ao ano cunha capacidade de carga de 500 toneladas ás colonias españolas americanas para comerciar con elas.
Esta concesión foi utilizada polos británicos para exercer o contrabando reabastecendo o barco con novas mercadorías mar a fóra desde Xamaica e regresando ao porto para intercambiar estas mercadorías. Ademais, con esta concesión recoñeceuse a fin do monopolio comercial español con América e introduciuse a idea do libre comercio.
Posteriormente, no Tratado de Madrid de 1750, Gran Bretaña renunciou á nave do permiso xunto ao asiento de negros a cambio de 100000 libras, poñendo fin ao comercio británico na América española, e España recuperou totalmente o monopolio e o dereito a comerciar cos seus territorios americanos.
Naxma Idris

Naxma Abdala Idris (árabe: نجمة عبدالله إدريس), nada en Kuwait o 25 de decembro de 1952, é unha escritora, xornalista e profesora kuwaití. Traxectoria
En 1976 graduouse na Universidade de Kuwait en literatura árabe. En 1987 doutorouse pola Escola de Estudos Orientais e Africanos da Universidade de Londres, cunha tese sobre "O concepto da morte e o seu desenvolvemento na poesía árabe moderna". Deu clase no ensino secundario en Kuwait entre 1976 e 1981, e na Universidade de Kuwait entre 1987 e 2007.
Idrees comezou a escribir poesía e investigar cando estaba na Universidade. Publicou a maior parte dos seus primeiros traballos na revista Al-Bayan, publicada pola Asociación de Escritores de Kuwait. Uniuse á Asociación de Escritores de Kuwait sendo nova, e atopou moito apoio por parte dos demais membros, e con este estímulo comezou a participar en recitais organizados pola asociación. En 2010 pasou a ser redactora xefe da revista Al-Bayan.
Adoita participar na Semana Cultural que organiza o Consello Nacional de Cultura, Artes e Literatura que ten lugar anualmente en diferentes países de fala árabe. A primeira participación de Idrees coa NCCAL foi en Marrocos en 1979, durante a cal formou parte da delegación cultural de Kuwait. Desde entón participou en conferencias, foros culturais e recitais en ligares como Bagdad, O Cairo, os Emiratos Árabes Unidos, París, Rabat, Tunes, Arxel, Muscat ou Iemen.
Publica unha columna semanal no xornal Al-Jarida, ademais de artigos para revistas mensuais e discusións abertas na prensa local e entrevistas de radio. Recoñecementos
Premio de Literatura do Estado de Kuwait (2002) Arab Women Award (Kuwait, 2013) Obra
تتكسّر لغتي. . أنمو ("A miña lingua racha. .. eu medro", 2004)
Nayala

Nayala é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Boucle du Mouhoun. A súa capital é a cidade de Toma. Departamentos
A provincia divídese en seis departamentos: Gassam
Gossina
Kougny
Toma
Yaba
Yé
Nazareth

Este artigo trata sobre un concello belga, para a vila portuguesa véxase Nazaré, para a israelita véxase Nazaret. Nazareth é un concello da provincia de Flandres Oriental, Bélxica. A súa superficie é de 35, 19 km² e está habitado por 10. 947 persoas (2006). En 1977 integrou o antigo concello de Eke.
O seu nome procede da cidade bíblica de Nazaret.
Naím Thomas

Naím Thomas Mansilla, nado en Premià de Mar (Barcelona) o 16 de outubro de 1980, é un cantante e actor español que saltou á fama como concursante da primeira edición de Operación Triunfo. Traxectoria
Participou como actor en varios filmes entre 1992 e 2003. En 2001 deuse a coñecer en toda España ao participar na primeira edición de OT, que lle serviu para lanzar o seu primeiro disco. Estivo tres anos nos Ánxeles. Foi presentador nunha canle autonómica de Madrid. A maior parte da súa carreira dedicouna ao teatro e os musicais. Discografía
No tengo prisa (2002)
Con sólo una palabra (2003)
Nainonain (2007)
Ne Tak

Ne Tak foi unha alianza política creada para participar nas eleccións parlamentarias de 2006 en Ucraína. Leonid Kravchuk, primeiro presidente de Ucraína e nese tempo membro do parlamento, era o seu cabeza de lista. Características
Ne Tak agrupaba as seguintes forzas: Partido Socialdemócrata de Ucraína (unido)
Partido Republicano de Ucraína
Mulleres para o Futuro
Centro de Unión de Todos os Ucraínos
Algúns dos candiatos e apoios deste bloque foron Viktor Medvedchuk, actual presidente do Partido Socialdemócrata de Ucraína (unido), Oleg Blokhin, Hrihorii Surkisantigo, presidente da Federación de Fútbol de Ucraína.
Ne Tak recibiu 257. 106 votos (1. 1%), quedando en 11 º lugar e sen lograr escano ningún no parlamento.
NeXT

NeXT Computer, Inc. , cuxo nome cambiou máis tarde a NeXT Software, Inc. , foi unha empresa de informática estadounidense con sede en Redwood City (California) que desenvolveu e fabricou unha serie de estacións de traballo destinadas á educación superior e ás empresas. NeXT foi fundada en 1985 polo cofundador de Apple, Steve Jobs, despois da súa renuncia forzada de Apple. As vendas dos seus ordenadores eran relativamente baixas, con aproximadamente 50. 000 unidades vendidas en total, malia isto, o seu sistema operativo NeXTSTEP foi moi influente, pois este software foi a base para os sistemas operativos macOS e iOS.
O NeXT Computer foi utilizado por Tim Berners-Lee no CERN e chegou a ser o primeiro servidor web no mundo.
Near Earth Object Surveillance Satellite

NEOSSat, acrónimo de Near Earth Object Surveillance Satellite, é un observatorio espacial da Axencia Espacial do Canadá lanzado o 25 de febreiro de 2013 mediante un foguete PSLV CA desde o Centro Espacial Satish Dhawan. Características
NEOSSat é o primeiro observatorio espacial deseñado para detectar asteroides próximos á Terra que poden chegar a supoñer unha ameaza de impacto. Tamén é capaz de detectar e seguir satélites en órbitas elevadas arredor da Terra. Ten unha masa de so 65 kg e usa o bus Multi-Mission Microsatellite. O telescopio do satélite ten 15 cm de diámetro.