proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Pedro Muñoz Seca

Pedro Muñoz Seca, nado en El Puerto de Santa María (Provincia de Cádiz) o 20 de febreiro de 1879 e finado en Paracuellos de Jarama o 28 de novembro de 1936, foi un escritor e autor de teatro. Foi considerado por Sainz de Robles como o «fénix dos enxeños do século XX», e Valle-Inclán deixou escrita esta definición: «Quítenlle ao teatro de Muñoz Seca o humor; íspano de caricatura, arrebátenlle o seu enxeño satírico e facilidade para a parodia, e seguirán diante dun monumental autor de teatro». Morreu fusilado polo bando republicano nunha das matanzas de Paracuellos, catro meses despois do golpe de estado co que tivo lugar o comezo da guerra civil española. Traxectoria
Estudou bacharelato no colexio xesuíta San Luis Gonzaga da súa vila natal, xunto a Juan Ramón Jiménez e Fernando Villalón. Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Sevilla, licenciándose en 1901. Nesta cidade coñeceu o mundo do teatro. Alí estreou Las Guerreras, e en 1903 o sainete El Maestro Canillas en El Puerto de Santa María.
Marchou a Madrid en 1904, onde estreou a súa primeiras obra, El Contrabando, no teatro Lara, escrita en colaboración con Sebastián Alonso. En Madrid traballou de profesor de grego, latín e hebreo. En 1908 comezou a traballar no Ministerio de Fomento.
Casado en 1908 con Asunción Ariza Diez de Bulnes. É avó do escritor Alfonso Ussía.
Pedro Oso Guerra

Pedro Oso Guerra, nado en Malpartida de Plasencia cara a 1912 e finado en Madrid en agosto de 1970, foi un político español. Traxectoria
Fillo de Luis Oso e Francisca Guerra. Combatiu no exército leal onde foi comisario político. Foi detido en 1939 e ingresou no campo de concentración de Trujillo o 6 de xullo de 1939. En maio de 1940 pasou á prisión de Alcalá de Henares. O 1 de maio de 1942 ingresou na prisión de Celanova. O 10 de febreiro de 1942 pasou ao Destacamento Penal das Minas de Casaio de onde saíu en liberdade provisional o 15 de xaneiro de 1946. Volveu ser procesado na causa 159/1946 da Coruña contra María Pérez Mellid, Benigno Andrade García, Manuel Ponte, Manuel Pena Camino, Francisco Rey Drox, José Vázquez Míguez, Teresa Lorenzo Gallas e os irmáns Jesús, Carmen, Anselmo e José Balboa López. . Finou en Madrid en agosto de 1970.
Pedro Penabad Rodríguez

Pedro Penabad Rodríguez, nado en Viveiro cara a 1907 e executado en Sevilla o 15 de xullo de 1937, foi un avogado galego, colaborador de Agapito García Atadell. Traxectoria
Foi fillo de Eugenio Penabad e Filomena Rodríguez. Emigrado en Cuba, retornou a España en 1934 instalándose en Madrid. En Madrid foi presidente de Prensa Hispana Unida e director do seu órgano Suplemento. En 1936, tralo inicio da guerra civil española, foi chamado polo deputado Ramón Suárez Picallo, Xoán Xosé Plá e o xeneral Cecilio Bedia Caballería, para que confeccionase un regulamento para as Milicias Galegas. Foi un dos xefes das Milicias Populares Galegas. Foi nomeado axente de vixilancia en agosto de 1936 e destinado á Brigada de investigación criminal, ás ordes do comisario xeneral Antonio Lino Pérez-González. Converteuse en colaborador principal de Agapito García Atadell que dirixía unha das Milicias Populares de Investigación criminal.
En outubro de 1936, canda García Atadell e as súas respectivas parellas, tentaron escapar clandestinamente de España polo porto de Alacant. Nesa cidade embarcaron para Marsella no buque arxentino 25 de mayo. Dende Marsella marcharon a Saint-Nazaire, onde embarcaron cara a Cuba no transatlántico francés Mexique o 19 de novembro. Pero o buque aportou dúas veces en territorio controlado polo exército golpista: primeiro na Coruña e logo en Santa Cruz de la Palma, onde finalmente foron detidos Penabad e García Atadell. Foron trasladados primeiro a Santa Cruz de Tenerife e logo a Sevilla, onde lles fixeron un consello de guerra e os condenaron a pena de morte, sendo executados no garrote vil polo verdugo Cándido Cartón. Obras
El estatuto gallego o Los imbéciles inteligentes; (folleto-mitin), 1936.
Pedro Puy

Pedro Puy Fraga, nado en Granada en 1962, é un avogado e político galego do PPdeG. Traxectoria
Fillo de Francisco Puy Muñoz e Rosario Fraga Iribarne, foi polo tanto sobriño do líder conservador galego Manuel Fraga. Doutor en dereito, é profesor titular de Economía Aplicada na Universidade de Santiago de Compostela. [Cómpre referencia] Foi director xeral de Relacións Institucionais da Consellería de Presidencia e secretario da Comisión Mixta de Transferencias da Comisión Bilateral Administración Xeral do Estado-Comunidade Autónoma de Galicia. [Cómpre referencia] Foi conselleiro do Consello de Contas de Galicia entre os anos 2002 e 2005. Foi elixido deputado do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2009, actuando como voceiro de Economía do Grupo Popular e desde marzo de 2011 voceiro do Grupo Parlamentario Popular. Volveu ser elixido deputado nas autonómicas de 2012 e continuou como voceiro do Grupo Parlamentario Popular. [Cómpre referencia]
Pedro Sarmiento de Gamboa

Pedro Sarmiento de Gamboa, nado en Pontevedra en 1532 e finado no océano Atlántico, fronte a Lisboa, en 1592, foi un navegante, cosmógrafo, matemático, escritor, soldado, historiador, filólogo, astrónomo, científico, humanista, explorador y conquistador galego.
Nomeado polo rei Filipe II gobernador e capitán xeral das Terras do Estreito de Magalláns, fundou as primeiras poboacións de colonizadores na zona (Ciudad del Nombre de Jesús e Puerto del Hambre). Foi tamén un dos descubridores das Illas Salomón. Traxectoria
Participou con Álvaro de Mendaña na expedición que descubriu as Illas Salomón. Foi nomeado capitán dunha das naves de Mendaña (1567).
En 1579 impartíuselle a orde de seguirlle ós pasos ó pirata Drake, saíndo do Callao cara ao Estreito de Magalláns con once navíos. Ó non encontralo, foi enviado novamente en 1581, polo rei Filipe II a fortificar o estreito de Magalláns, con vinte e catro navíos e dous mil cincocentos homes establecendo o Forte de San Felipe, a primeira poboación patagoa de Chile, 60 quilómetros ó sur de Punta Arenas. Pero os colonos españois enfrontaron innumerables adversidades, morrendo de fame, e este lugar pasou á historia co tráxico nome de Port Famine (Porto da Fame). Nunha das súas viaxes a España buscando axuda para estes colonos foi apresado por piratas ingleses e levado a Londres. Liberado pola raíña Isabel I, foi de novo apresado polos franceses, ata que pagou o rescate en 1590.
Regresou por fin a España e foi recibido por Filipe II. Pouco despois foi nomeado Almirante da armada, e nun dos seus barcos morrería en 1592, fronte ás costas de Lisboa.
Diversos territorios de México e Guatemala foron percorridos por Pedro Sarmiento antes da súa chegada ó Perú en 1557. En 1569 o vicerrei Francisco de Toledo ordenoulle que escribise un compendio dos costumes, a vida cotiá e a organización política do Imperio Inca, realizando a "Historia Índica". O seu relato, escrito de xeito preciso e descritivo, serve de complemento ás crónicas doutros autores como Pachacútec ou Pedro Cieza de León. Os amplos coñecementos de astroloxía que Sarmiento demostrou ocasionaron problemas coa Inquisición. Outros Sarmiento
Non se debe confundir con: Pedro Sarmiento, protagonista da revolta de Toledo de 1449.
Pedro Gómez Sarmiento, bispo e cardeal contemporáneo seu.
Pedro Sáinz de Andino

Pedro Sáinz de Andino, nado en Alcalá de los Gazules (Cádiz) en 1786 e finado en Madrid en 1863, foi un xurista español. Traxectoria
Pedro Sáinz de Andino educouse no Seminario Conciliar de San Bartolomé en Sevilla, en cuxa Universidade gradouse de bacharel de Leis e logo se doutora. Ocupou a cátedra de Partidas da Universidade e logo foi claustral.
Durante a Guerra da Independencia non apoia a Lista para crear un exército patriota, mostrando Sáinz de Andino unha ideoloxía afrancesada.
Exerceu o cargo de promotor fiscal nas localidades de Tarrasa (Barcelona) e Tortosa (Tarragona). Escribiu un proxecto de Código de Comercio, o cal foi promulgado en 1829 e se mantivo en vigor ata a aprobación do Código de Comercio de 1885 e unha lei de axuizamento criminal, sancionada en 1830. A esta época pertencen obras como "Elementos de elocuencia forense" e "Dos ministros sobre o curso que debe darse ao xuízo de purificacións".
No 1829 foi nomeado fiscal do Consello de Facenda e en 1830 Ministro do Consello e Cámara de Castela e membro da Xunta de Lotarías. Ese ano recibiu a Gran Cruz da Orde de Carlos III e en 1848 a da Orde de Isabel a Católica. En 1848 foi nomeado membro de honra da Real Academia da Historia.
Trala morte de Fernando VII de España en 1834 declarouse no bando isabelino. En 1847 foi nomeado senador vitalicio.
Pedro Vera

Pedro Vera, nado en San Pedro del Pinatar, Murcia, en 1967, é un debuxante español de banda deseñada. Traxectoria
En 1993 recibiu o premio ó mellor guión no Concurso Murcia Joven, e en 1994 gañou o Concurso de Cómic Ciutat de Cornellà. Foi fundador da revista murciana El Tío Saín, e colaborou tamén en publicacións españolas da época: “La Comictiva”, “Kovalsky Fly”, “Annabel Lee” e "Subterfuge" (Subterfuge Records).
Pedro Vera foi nomeado a “Autor revelación” no Salón del Cómic de Barcelona. En 1996 volveu gañar no Concurso Murcia Joven e comezou a publicar a súa serie “Ortega y Pacheco” no xornal La Opinión de Murcia. Un ano despois colaborou na revista “Ruta 66” e continuou facendo historietas para “El Tío Saín”, creando para esta a Nick Platino.
Desde 1998 debuxa para El jueves corrosivas páxinas, normalmente protagonizadas polas súas dúas creacións máis populares: Nick Platino e Ortega y Pacheco.
Tamén participou en numerosas charlas e exposicións, realizou carteis, portadas de discos (pack de “Los Reyes del crimen” para Manga Films) etc.
O seu estilo é o debuxo en branco e negro e trazo gordo, e ás veces inclúe montaxes entre fotos e debuxos. Na súa labor exorciza a sociedade actual, co telelixo nun lugar desatacado, a golpe de gag iconoclasta e surrealista.
Pedro del Río Caramelo

Pedro del Río Caramelo, nado en Ordes cara a 1894, foi un industrial e político galego. Traxectoria
Ferreiro de profesión. Fiscal municipal de Ordes nos anos vinte. Dono dun salón en Ordes, en xaneiro de 1926 abriu o Café y Bar Pedro. En 1929 foi nomeado axente executivo de cédulas persoais do partido de Ordes. Logo do triunfo da Fronte Popular foi nomeado concelleiro de Ordes e elixido 1º tenente alcalde.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado por traizón en consello de guerra en Compostela o 22 de decembro na causa 230/36, foi condenado á cadea perpetua. A Comisión Provincial de Incautación de Bens abriulle expediente de responsabilidade civil en abril de 1938. Estivo preso na Prisión Provincial da Coruña, da que saíu en liberdade provisional en maio de 1941. Vida persoal
Casou con Manuela Calviño Fraga en 1922, e foi pai de Gabriel, Paz, José, Manuel e Antonio del Río Calvlño.
Pedrosa, Trasestrada, Riós

Pedrosa (á espera da oficialización da forma Pedroso) é un lugar da parroquia de Trasestrada, do concello ourensán de Riós, na comarca de Verín. Segundo o IGE, en 2023 tiña 36 habitantes (21 homes e 15 mulleres).
Pedrouzos, Vilapoupre, Antas de Ulla

Pedrouzos é un lugar da parroquia de Vilapoupre no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller). Toponimia
O topónimo Pedrouzos (á espera da oficialización da forma Os Pedrouzos) é un orónimo derivado do latín Pĕtra co sufixo prerromano -ouza, sinalando unha zona pedregosa.
Pedúnculo ocular

En anatomía, un pedúnculo ocular é unha protuberancia que separa o ollo do corpo, dándolle un mellor campo de visión. É unha característica común na natureza e aparece con frecuencia na ficción. Termo
O termo aparece mencionado en galego no bUSCatermos, no apartado ablación do pedúnculo ocular. Provén do latín científico pedunculus, e este é diminutivo do latín pes, pedis 'pé' e do latín ocŭlus “ollo” e o sufixo «-ar» que nos adxjectivos significa condición, relación ou pertenza, en latín tardío oculāris.
Tamén se emprega o termo omatóforo en galego reintegrado e en portugués, derivado do grego antigo ὄμμα (ómma, “ollo”) +‎ -phore.
En castelán existe a variante ommatóforo da mesma raíz, e en inglés ommatophore. Na natureza
Os pedúnculos oculares son un tipo de tentáculo especializado. Tamén poden ter órganos olfactivos nos seus extremos. Exemplos de criaturas con tentáculos olfactivos inclúen os caracois, a superfamilia dos trilobites Asaphida e a familia das moscas Diopsidae. Nas lesmas, lesmas de mar e caracois estes tentáculos volven medrar no caso de se danar gravemente, e nalgunhas especies son retráctiles. Os crustáceos tamén teñen pedúnculos oculares, que consisten en dous segmentos.
Peercoin

Peercoin (PPC ou PPCoin) é unha criptomoeda que se executa nunha rede peer-to-peer, cuxo código fonte baséase no código de bitcoin, pero para verificar a lexitimidade das súas unidades de conta, é dicir, para comprobar cadansúas moedas virtuais, emprega os sistemas de proba de traballo e proba de participación. E, ó contrario doutros sistemas de criptomoedas, prevé unha taxa anual de inflación, que é un mecanismo de control polo decrecemento do seu valor, e non posúe un límite ríxido de unidades que poden ser engadidas ao seu total.
Pegasus (foguete)

Pegasus é o nome dun foguete espacial fabricado por Orbital Sciences Corporation. Características
Pegasus é o primeiro foguete espacial lanzado desde o aire capaz de poñer cargas en órbita e foi ideado como substitución da familia de foguetes lixeiros Scout. Ao ser lanzado desde un avión ten a vantaxe de poder ser usado practicamente en calquera lugar do mundo onde haxa unha pista de engalaxe adecuada.
A primeira versión do Pegasus lanzábase desde un avión Boeing NB-52, mentres que as posteriores lánzanse desde un avión Lockheed L-1011 bautizado como Stargazer. En total existen catro versións do Pegasus: O Pegasus orixinal, de tres etapas e lanzado desde un bombardeiro B-52 e capaz de poñer ata 400 kg en órbita.
O Pegasus HAPS, cunha etapa adicional HAPS e lanzado tamén desde un B-52, cunha capacidade de 425 kg en órbita.
O Pegasus H (H de Hybrid), de tres etapas, modificado para o lanzamento desde o L-1011 Stargazer e orbitar ata 400 kg de carga.
O Pegasus XL, versión mellorada e máis potente, tamén de tres etapas e lanzada tamén desde o L-1011 Stargazer, cunha carga útil de 475 kg.
O Pegasus XL HAPS, un Pegasus XL cunha etapa adicional HAPS para poder orbitar ata 500 kg de carga útil.
Existe unha versión denominadao HXLV que fixo tres voos levando no morro o vehículo hipersónico experimental Hyper-X, sen necesidade de chegar a órbita.
Pegasus (satélites)

Pegasus foi unha serie de tres satélites da NASA lanzados para investigar a abundancia de micrometeoritos preto da Terra. Características
Os satélites Pegasus tiñan como misión estudar a abundancia de micrometeoritos no rango de masas de 10-4 a 10-7 gramos na rexión próxima á Terra. Cada satélite, lanzado mediante un Saturno I, consistía nunha etapa Saturno IV con dous grandes paneis despregables sensibles á penetración. Os paneis, despregados, tiñan unhas dimensións totais de 29, 3 m de lonxitude por 4, 3 m de alto. A masa total de cada satélite era de 10. 500 kg e todos se lanzaron durante 1965.
O uso de foguetes e etapas do proxecto Apollo serviu tamén para validar as operacións e compatibilidade destes elementos.
Peggy Sue casou

Peggy Sue casou (en inglés: Peggy Sue Got Married) é un filme estadounidense de 1986 dirixido por Francis Ford Coppola e protagonizado por Kathleen Turner, quen interpreta o papel dunha muller ao bordo do divorcio, que é transportada no tempo aos seus días no último ano de instituto en 1960. O filme foi escrito polo matrimonio formado por Jerry Leichtling e Arlene Sarner.
O filme foi un éxito de recadación e recibiu boas valoracións por parte da crítica. Foi nomeado a tres Premios Óscar: mellor actriz (Turner), mellor fotografía e mellor deseño de vestiario. Ademais, Turner foi nomeada ao premio de mellor actriz estranxeira nos Premios Sant Jordi.
Estreouse en galego o 9 de setembro de 1994 a través da TVG.
Pegmatita

As pegmatitas son rochas subvolcánicas moi abundantes. Están constituídas por grandes cristais, que poden chegar a medir máis dun metro e pesar varias toneladas. Características
Estas rochas teñen un grande interese económico. Delas extráense os seus compoñentes maioritarios, seixo e feldespato, para a industria do vidro e a cerámica. Algunhas conteñen pedras preciosas, como esmeraldas e topacios. Outras teñen minerais con elementos raros, como o berilio e o litio, que se usan na electrónica para obter aliaxes metálicas lixeiras.
Pegsat

Pegsat foi un satélite artificial lanzado o 5 de abril de 1990 mediante un foguete Pegasus desde a Base Edwards da Forza Aérea. Características
Pegsat foi o primeiro satélite lanzado por un foguete Pegasus. Foi inxectado nunha órbita inicial de 697 km de apoxeo e 468 km de perixeo, cun período orbital de 96, 0 minutos e 94, 1 graos de inclinación orbital.
A misión de Pegsat foi tripla: Facer medicións do contorno das cargas lanzadas mediante o foguete Pegasus establecendo parámetros como vibracións, temperatura, presión. ..
Exectar o microsatélite experimental de comunicacións 90-028B, da Armada dos Estados Unidos.
Levar a cabo un experimento de liberación de bario no espazo para estudar a interacción entre o elemento químico e a magnetosfera e ionosfera terrestres desde diferentes bases en terra. A liberación do bario fíxose en dúas ocasións: o 16 de abril e o 25 de abril de 1990. Ambas liberacións foron observadas con éxito.
Pegsat reentrou na atmosfera terrestre o 14 de novembro de 1998.
Pegusa nasuta

Pegusa nasuta (Pallas, 1814) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como linguado do mar Exeo.
É unha especie moi semellante a P. lascaris, o linguado do mar Exeo, coa que adoito se confunde, que habita nas costas do Mediterráneo, especialmente nas da beira norte, e nos mares Negro e de Azov. Taxonomía
A especie foi descrita en 1814 polo zoólogo alemán Peter Simon Pallas, co nome de Pleuronectes nasutus.
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario que lle impuxo Pallas, a especie coñécese tamén polos sinónimos: Pegusa impar nasuta (Pallas, 1814)
Solea bleekeri Boulenger, 1898
Solea lascaris nasuta (Pallas, 1814)
Solea nasuta (Pallas, 1814)
Etimoloxía
O nome específico, nasuta, é a forma feminina do adxectivo latino nāsūtus, -a, -um, "narigudo, nariguda".
Controversia taxonómica
No pasado, esta especie foi considerada como unha subespecie de Pegusa lascaris, Pegusa lascaris nasuta. Debiso a iso, ás veces meciónase, erroneamente, como Pegusa lascaris nos textos dobre a fauna do mar Negro. Características e bioloxía
Moi semellante a Pegusa lascaris, é un pequeno linguado de até 20 cm de lonxitude, que vive en augas subtropicais, mariñas e salobres, demersal e oceanódromo, nas costas do Mediterráneo, especialmente nas da beira norte, e nos mares Negro e Azov. Pesca
Pegusa nasuta captúrase na súa área de distribución, na zona de pesca 37 (Mediterráneo).
Pegusa triophthalma

Pegusa triophthalma (Bleeker, 1863) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como linguado de tres ollos.
É unha especie de pequeno linguado que habita nas costas da África centro-oriental, desde Mauritania até o golfo de Guinea. Taxonomía
A especie foi descrita en 1863 polo ictiólogo holandés Pieter Bleeker, co nome de Solea triophthalma.
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario que lle impuxo Bleeker, a especie coñécese tamén polos sinónimos: Pegusa triophthalmus (Bleeker, 1863) (incorrecto gramaticalmente)
Solea triophthalmus (Bleeker, 1863 (incorrecto gramaticalmente) Características e bioloxía
Pegusa triophthalma é un pequeno linguado de até 30 cm de lonxitude, que vive en augas tropicais, mariñas e salobres, demersal e oceanódromo, nas costas do Atlántico oriental, entre os 21° N e 1° N, desde Mauritania ao golfo de Guinea, non encontrándose ao sur do cabo López, Gabón (que marca os límtite sur do Golfo de Guniea). nin ao norte do Río de Oro.
Habita en fondos de area, de entre os 10 e os 30 m de profundidade, e pode entrar nas lagoas litorais, xa que soporta as augas salobres.
Aliméntase de moluscos e outros invertebrados bentónicos. Pesca
Este pequeno linguado captúrase na súa área de distribución, na zona de pesca 34 (Atlántico centro-leste).
PehuenSat 1

PehuenSat 1 é un satélite artificial da Arxentina lanzado o 10 de xaneiro de 2007 mediante un foguete PSLV desde o Centro Espacial de Sriharikota. Características
PehuenSat 1 é un nanosatélite arxentino de só 6 kg de masa alimentado por células solares. É unha colaboración entre AATE, a Universidade Nacional do Comahue e AMSAT Argentina. O obxectivo do satélite era gañar experiencia na construción e planificación de satélites. PehuenSat 1 quedou acaroado a unha estrutura da etapa superior do seu foguete lanzador.
Peinliche Befragung

O peinliche Befragung ou tamén hochnotpeinliche Befragung que se pode traducir como interrogatorio vergonzoso ou vergoñento ou mesmo interrogatorio altamente angustiante ou doloroso foi un elemento procesual da xurisdición de sangue na alta e baixa Idade Media, así como na Idade moderna. O interrogatorio vergonzoso tamén se chama pregunta aguda ou directamente tortura. O termo peinliche (vergoñento) deriva de pein (vergoña, embarazo, dor) polo que na linguaxe actual pódese traducir como doloroso. Historia
Orixinalmente, o embarazoso interrogatorio era o principal interrogatorio dos acusados nos procesos de inquisición. Máis tarde, entendíase xeralmente que os interrogatorios vergonzosos significaban o uso da tortura para obter unha confesión dun acusado. O uso da tortura como método de interrogatorio pódese probar en moitas épocas e continentes, pero desenvolveuse de forma moi diferente dunha rexión a outra. O interrogatorio vergoñento documentouse por escrito en 1499 na Orde Maléfica tirolesa baixo o rei Maximiliano I e despois en 1532 baixo o mandato do emperador Carlos V na orde da corte imperial uniforme. A chamada Constitutio Criminalis Carolina ou a Orde do Tribunal do Pescozo (Halsgerichtsordnung) de Carlos V é o primeiro código penal xeral alemán. Ela gañou fama en Europa a principios da Idade Moderna durante a Inquisición e as cazas de bruxas. Posteriormente, na Constitutio criminalis Theresiana dos Habsburgo no século XVIII incluíronse métodos similares.
O interrogatorio vergonzoso só debería usarse se o acusado non fora condenado nin por unha confesión, que se chamou Urgicht, nin polo método procesual de "proba" (Beweisung, podía consistir no testemuño de dúas persoas). Ademais, tiña que haber unha sospeita urxente dun delito. A partir do principio orixinal, o cuestionamento vergonzoso non podía usarse arbitrariamente. Nenos menores de 14 anos, discapacitados, anciáns, mulleres embarazadas, enfermos mentais, mudos e enfermos que, con toda probabilidade, non sobrevivirían ao proceso, eran excluídos do interrogatorio embarazoso como solicitude. Os nobres tamén adoitaban ser excluídos do peinliche Befragung.
A fase preliminar do interrogatorio é o "susto" (Territion), no que se lles mostraba aos acusados e se lles explicaba os instrumentos de tortura. Unha forma máis leve de interrogatorio vergonzoso foi o "calvario de Bamberg" (Bamberger Tortur).
Peiote

O peiote (Lophophora williamsii) é un pequeno cacto sen espiñas nativo da rexión que se estende entre o suroeste dos Estados Unidos de América ata o centro de México.
Contén numerosos alcaloides, entre eles a mescalina, un poderoso alucinóxeno. Tódalas especies de Lophophora son de crecemento extremadamente lento, a miúdo tardan máis de 30 anos en alcanzar a idade de floración (o tamaño dunha pelota de golf, sen incluír a raíz). Os espécimes cultivados crecen a maior velocidade, normalmente tardan entre 6 e 10 anos en alcanzar a madurez. Debido a este lento crecemento e á sobreexplotación a que está suxeito, considérase en perigo de extinción.
Peita

A peita é unha especie de peite, cun corpo convexo e un conxunto de púas que se encaixan sobre o moño. Cumpre unha función utilitaria, que é a suxeición do cabelo ou soporte dun elemento téxtil. Porén, tamén ten un carácter ornamental, como elemento de adorno no pelo. Evolución histórica
No último cuarto do século XVIII a peita incorpórase de forma xeneralizada ao adorno principalmente feminino. Así o mostran os retratos de corte tanto en Francia coma en España.
Historicamente, para a fabricación de peitas empregábanse metais nobres como o ouro e a prata, ou ben aliaxes como o latón e o aceiro. Conforme foi avanzando o século XIX medrou o tamaño destas. En consecuencia, o excesivo peso das pezas levou a substituír o metal por materiais máis lixeiros de orixe natural, coma o óso, o marfil ou o carei. A elaboración dunha peita de gran tamaño, a denominada peita española, que alcanzou as súas dimensións máximas a mediados do século XIX, podía chegar a necesitar a cuncha completa dunha tartaruga. Tratábase dun produto custoso e complexo en canto á súa manufactura. Na segunda metade do século XIX, a irrupción dos "plásticos" industriais que imitaban os materiais nobres e o emprego de moldes simplificou o proceso de manufactura. Amais, incrementou a súa produción e permitiu que a súa fabricación fose moito máis económica. Así, a peita fíxose moito máis popular.
É moi habitual nalgunhas zonas de España desde finais do século XVIII. O seu uso consérvase nas vodas, bautizos, procesións de Semana Santa, touradas, espectáculos tradicionais e espectáculos de música flamenca ou copla.
A mantela, complemento habitual da peita, adoita colocarse sobre esta. Tamén é elemento constitutivo dalgúns traxes típicos, como o de falleira valenciana ou o de flamenca andaluza.
Peiteado

Un peiteado refírese a un estilo de levar o cabelo. A súa elaboración pode considerarse un aspecto de hixiene, moda e cosmética, malia que tamén inflúen moito aspectos prácticos, culturais e populares. Os diferentes estilos de peiteados empréganse frecuentemente como sinal de identidade cultural, social ou étnica, e poden reflectir o status social e a individualidade. Polo xeral, os estilos de pelo axústanse a influencias culturais asignadas ó home e á muller.
A máis antiga representación dun cabelo recollido nunha trinca data de hai 30. 000 anos. Nas civilizacións antigas, o cabelo das mulleres era coidadosamente elaborado de formas especiais. No Imperio Romano, as mulleres levaban o seu cabelo en complicados estilos. Dende o Imperio Romano até a Idade Media, moitas mulleres deixaban medrar o seu cabelo tan longo como podían. A partir da segunda metade do século XV e comezos do XVI a liña do cabelo fina na fronte era considerada atractiva. Durante o mesmo período, os homes europeos deixaban o cabelo non máis longo da altura do ombreiro.
Peito

Este artigo trata sobre a rexión torácica anterior, para o artigo sobre as mamas dos mamíferos femias véxase Seo (anatomía).
Por outra parte, para a oceánide Peito, véxase Peito. O peito é, nos seres humanos, a rexión torácica anterior, a parte do corpo que vai desde a base do pescozo e os ombreiros ata o ventre, oposto ás costas. Nos cuadrúpedes vai desde a base do pescozo ata as patas anteriores, continuando coa zona que asenta sobre o esterno.
Por extensión, aplícase tamén á rexión corporal anterior das aves, entre a cabeza e as patas.
Peitoril

O peitoril ou antepeito, como elemento arquitectónico, é a parede que pecha a parte inferior dunha fiestra. Tamén adoita designar o parapeto ou muro, á altura do peito, que se coloca como protección en balcóns, terrazas, pozos, beiras das pontes etc. Sendo designada normalmente de varanda cando está formada por unha armazón de madeira, ferro, ou outro material Por extensión a repisa que forma o oco dunha ventá na parte inferior onde se apoian as persoas recibe os nomes de peitoril, antepeito ou soleira.
Ademais antepeito ou peitoril é o elemento de protección que se coloca nun lugar perigoso, normalmente por estar na beira dun desnivel, formando unha barreira que ofrece unha seguranza tanto psicolóxica como real. Tipos de peitoril
Entre os diversos tipos de peitoril, poden diferenciarse, segundo os materiais: Peitorís arquitectónicos de pedra natural, cantaría ou cachotaría.
Peitorís de formigón armado, moi frecuentes nas pontes e viadutos de autovías e autoestradas. Poden ser de cara exterior recta ou curva.
Peitorís de metal, tamén habituais no trazado das estradas de circulación interurbanas.
Peitorís mixtos.
Peixe Austral (constelación)

Piscis Austrinus ou Peixe Austral foi unha das 48 constelacións listadas por Tolomeo, e tamén é unha das 88 constelacións modernas. A súa única estrela brillante é Fomalhaut. Mitoloxía
Créese que orixinalmente, Piscis Austrinus foi a única constelación con forma de peixe, Pisces foi considerada con forma de peixe con posterioridade. Estrelas
Estrelas con nome propio:
(24/α PsA) 1, 17 Fomalhaut [Formalhaut] ou (Os) Piscis Meridiana [Os Piscis Meridionalis] ou Os Piscis Notii ou Difda al Auwel – ten un disco circumestelar. Fomalhaut representa a boca do peixe. É ben coñecida coma estrela binaria cunha compañeira anana branca.
Beta PsA é a outra estrela da constelación con nome propio, chamada na China Tien Kang (corda divina ou celestial). Tamén é unha binaria, aínda que ás súas dúas compoñentes teñen unha relación máis "equitativa".
Estrelas con designación de Bayer:
17/β PsA 4, 29; 22/γ PsA 4, 46; 23/δ PsA 4, 20 Aboras; 18/ε PsA 4, 18; ζ PsA 6, 43; 12/η PsA 5, 43; 10/θ PsA 5, 02; 9/ι PsA 4, 35; 16/λ PsA 5, 45; 14/μ PsA 4, 50; Pi PsA 5, 12; 15/τ PsA 4, 94; υ PsA 4, 99
Estrellas con designación de Flamsteed:
2 PsA 5, 20; 3 PsA 5, 41; 5 PsA 6, 52; 6 PsA 5, 97; 7 PsA 6, 10; 8 PsA 5, 73; 13 PsA 6, 45; 19 PsA 6, 12; 21 PsA 5, 99
Outras notables estrelas:
Lacaille 93527, 34 – estrela próxima cun movemento propio grande.
TW PsA 6, 48 – estrela resplandecente próxima.
HD 2167708, 10 – ten un planeta.
Pelagophyceae

Pelagophyceae é unha clase de algas unicelulares heterocontas mariñas. Estiveron clasificadas dentro de Chrysophyceae. . En rexións como a costa do golfo de México teñen impacto na pesca xa que forman mareas "marróns" e sustentan a cadea trófica.
Son ovoides e dun tamaño entre os 3-5 μm. Teñen unha teca orgánica, habitualmente estreita, que rodea a case toda a célula. Cando teñen flaxelos o aparato basal queda reducido a un menor tamaño. O pé dos flaxelos ten unha pequena hélice de transición, que está por riba da placa. A pelame dos flaxelos é bipartita ou tripartita, e sempre orientada no mesmo xeito. Carecen de placas "oculares", ou puntos de recepción lumínica.
Teñen cloroplastos con lamelas estreitas con tres tilacoides. Os plástidos conteñen clorofila a e c. A pigmentación que posúen son a fucoxantina, diatoxantina, diadinoxantina e nalgúns casos a 19'-butanoxilofucoxantina. Non teñen, porén, violaxantina. Posúen mitocondrias densas con cristas tubulares.
Adoitan ser bacterióvoros. Polo común, atópanse na fase vexetativa como células cocoidais flaxeladas con capacidade natatoria ou como masas celulares agregadas por algún composto excretado. Clasificación
Clase Pelagophyceae Andersen & Saunders, 1993
Orde Pelagomonadales Andersen & Saunders, 1993
Familia Pelagomonadaceae Xénero Aureococcus Hargraves & Sieburth, 1988
Xénero Chrysophaeum I. F. Lewis & H. F. Bryan, 1941
Xénero Pelagococcus R. E. Norris, 1977
Xénero Pelagomonas R. A. Andersen & G. W. Saunders, 1993
Orde Sarcinochrysidales Gayral e Billard, 1977
Familia Sarcinochrysidaceae Gayral & Billard, 1977
Xénero Andersenia R. Wetherbee & R. F. Waller, 2015
Xénero Ankylochrysis Billard, 1995
Xénero Aureoscheda M. J. Wynne & R. A. Andersen, 2014
Xénero Aureoumbra D. A. Stockwell, DeYoe, Hargraves & P. W. Johnson, 1997
Xénero Chrysocystis Lobban, D. Honda & Chihara, 1995
Xénero Chrysonephos W. R. Taylor, 1952
Xénero Chrysoreinhardia Billard, 2000
Xénero Nematochrysopsis Chadefaud, 1947
Xénero Sarcinochrysis Geitler, 1930
Pelecanus schreiberi

Pelecanus schreiberi é un pelicano fósil descrito por Storrs Olson que data do Plioceno Temperán (hai de 5, 3 a 3, 6 millóns de anos) atopado en depósitos da Formación Yorktown de Carolina do Norte, Estados Unidos. Era unha especie de gran tamaño con características distintivas que suxiren que representa unha liñaxe extinta que non deixou descendentes vivos. O seu nome específico conmemora a Ralph W. Schreiber (1942–1988), un antigo curador de aves no Natural History Museum of Los Angeles County e unha grande autoridade en pelicanos.
Foi recollido en 1972 por Gerard R. Case dunha mina ao sur de Pamlico River preto de Aurora, Carolina do Norte. O holotipo é un terzo inferior dun fémur dereito dunha femia en época de nidificación. Esta última característica ponse en evidencia pola densidade do tecido de óso medular, xa que é unha característica que tamén se observa en femias de pelicanos vivos en época de poñer ovos. As características do fémur permiten clasificalo como pelicano, pero é un pelicano bastante diferente das especies vivas. Xunto co fémur tamén se atoparon algúns ósos do pé (falanxes). Ademais, atopáronse un óso cadrado incompleto e unha vértebra axe sen apófise espiñosa procedente dunha mina de Polk County no centro de Florida, que son provisoriamente considerados desta mesma especie. Estes restos proceden da Formación de Bone Valley, de practicamente a mesma idade que a Formación Yorktown.
Esta femia é de aproximadamente o mesmo tamaño que os maiores individuos dos actuais Pelecanus onocrotalus ou Pelecanus crispus, polo que o macho debía de ser aínda meirande, posiblemente o maior fósil de pelicano nunca rexistrado, rivalizando só con restos subfósiles dun pelicano de Nova Zelandia que foi descrito como unha subespecie do pelicano australiano (Pelecanus conspicillatus) e unha misteriosa especie do Mioceno tardío, Pelecanus odessanus, atopada en Ucraína.
Pelegrín

Pelegrín foi unha mascota galega empregada para promocionar o camiño de Santiago e o Ano Xacobeo. Foi a mascota oficial do camiño entre o Ano Xacobeo de 1993 e o de 2004. É un boneco que leva un bordón con cabaza, dous dos elementos distintivos dos peregrinos. Características
Foi deseñada por Luís Carballo de cara ao Ano Santo de 1993. A súa imaxe presentouse en 1992 na Exposición Universal de Sevilla. Foi usado tamén no Ano Santo de 1999 e o de 2004. No Ano Xacobeo de 2010 foi substituído por Xubi, mascota deseñada por Alberte Permuy.
Peletaría

A peletaría ou peletería é o oficio de preparar peles finas para facer pezas de vestir, accesorios etc. Por exensión, denomínase igualmente peletaría á industria dedicada á elaboración de indumentaria a partir de coiro e pel animal, ou á tenda onde se venden artigos de pel. Trátase dunha das tecnoloxías máis antigas coñecidas, remontándose á prehistoria, e probabelmente a forma máis antiga de elaboración de indumentaria.
Peletaría é tamén o conxunto de peles que elabora ou vende o peleteiro.
Mentres o coiro, especialmente é obtido do gando, é hoxe un artigo estándar na vestimenta, a popularidade das pezas de pel sufriu unha importante diminución nos últimos anos por mor da concienciación de protexer algunhas especies de animais escasos, normativa CITES. Os coidados especiais que require tanto na súa confección como no seu uso fixeron que se considerase tradicionalmente un artigo de luxo; algunhas pezas, como as elaboradas de armiño, foron simbólicas da vestimenta real nalgunhas culturas.
Pelicosauros

Os pelicosauros (Pelycosauria) son unha orde dentro da clase sinápsidos de tamaño medio a grande (ata tres metros ou máis), que inclúe tamén a orde Therapsida (terápsidos).
Xurdiron no período Carbonífero e desapareceron ao final do período permiano, xusto cando houbo a meirande extinción de seres vivos da historia da Terra. Chegaron a existir algunhas familias entre as que destacan Edaphosauridae, a máis antiga, formada basicamente por animais herbívoros e Sphenacodontidae, máis recente, formada basicamente por animais carnívoros. Algúns representantes de ambas as familias tiñan unha curiosa estrutura en forma de vela nas costas, que consistía en espiñas dorsais moi apertadas. Pénsase que esa estrutura tiña unha función termorreguladora: os raios de Sol quentarían o sangue circulante nesa vela, permitindo aos animais unha adaptacion mellor ao ambiente. Sería unha das primeiras tentativas de homeotermia coñecidas.
Os pelicosauros tiñan tamén algunhas características físicas que aínda poden ser percibidas nos mamíferos: un principio de heterodontia (dentes diferentes, adaptados a funcións diferentes) e unha rotación dos ósos das patas para unha posición máis vertical sobre o corpo, cos cóbados volteados cara a atrás e os xeonllos volteados cara a adiante, da mesma forma que nos mamíferos actuais.
Os xéneros máis coñecidos dos pelicosauros son Edaphosaurus e Dimetrodon. Ambos son identificados popularmente como dinosauros, pero en verdade non pertencen a ese grupo. Viviron moito antes do xurdimento dos primeiros dinosauros e pertencen a unha liñaxe de réptiles diferente. Clasificación
Clase Synapsida
ORDE PELYCOSAURIA *
Suborde Caseasauria
Familia Eothyrididae
Eothyris
Oedaleops
Familia Caseidae
Angelosaurus
Casea
Caseopsis
Cotylorhynchus
Ennatosaurus
Knoxosaurus
Caseoides
Suborde Eupelycosauria
Familia Varanopseidae
Varanosaurus
Archaeovenator
Pyozia
Mycterosaurus
Mesenosaurus
Elliotsmithia
Ruthiromia
Aerosaurus
Varanodon
Varanops
Familia Ophiacodontidae
Archaeothyris
Baldwinonus
Clepsydrops
Limnostygis
Ophiacodon
Stereophallodon
Stereorhachis
Familia Edaphosauridae
Edaphosaurus
Ianthasaurus
Glaucosaurus
Familia Lupeosauridae
Lupeosaurus
Sphenacodontia? Watongia
Haptodus
Palaeohatteria
Pantelosaurus
Cutleria
Sphenacodontoidea
Familia Sphenacodontidae
Ctenorhachis
Steppesaurus
Bathygnathus
Ctenospondylus
Dimetrodon
Neosaurus
Secodontosaurus
Sphenacodon
ORDE THERAPSIDA *
Pelle Erobreren

Pelle Erobreren (en sueco: Pelle erövraren) é un filme dinamarqués-sueco de 1987 co-escrito e dirixido por Bille August. Baséase na novela homónima de 1910 escrita polo dinamarqués Martin Andersen Nexø. Conta a historia de dous inmigrantes suecos en Dinamarca, un pai e un fillo, que tentan construír unha nova vida por si mesmos. Está protagonizado por Pelle Hvenegaard no papel do Pelle neno, con Max von Sydow como o seu pai, xunto con Axel Strøbye e Astrid Villaume nos papeis secundarios.
Unha coprodución entre Dinamarca e Suecia, August escolleu adaptar Boyhood, a primeira parte da novela de Nexø, procurando facelo como un filme épico. Con 11 anos, Hvenegaard foi escollido nunha audición de máis de 3000 nenos; Hvenegaard recibiu o nome do personaxe epónimo.
Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1988 e no Festival de Cinema de Nova York. Foi aclamado pola crítica, gañando a Palma de Ouro e o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa de 1988, entre outros galardóns. Personaxes
Max von Sydow como Lassefar "Lasse" Karlsson
Pelle Hvenegaard como Pelle Karlsson
Erik Paaske como Foreman
Björn Granath como Erik
Astrid Villaume como Mrs. Kongstrup
Axel Strøbye como Kongstrup
Troels Asmussen como Rud
Kristina Törnqvist como Anna
Karen Wegener como Mrs. Olsen
Sofie Gråbøl como Miss Sine
Lars Simonsen como Niels Køller
Buster Larsen como Ole Køller
John Wittig como mestre da escola
Troels Munk como doutor
Nis Bank-Mikkelsen como Clergyman
Lena Pia Bernhardsson como The Sow
Anna Lise Hirsch Bjerrum como Karna
Thure Lindhardt como Nilen
Pelophila borealis

Pelophila borealis é unha especie de escaravello carábido da subfamilia Nebriinae que foi descrito por Gustaf von Paykull en 1790. A especie pode encontarse en Belarús, Canadá, Estonia, Finlandia, Letonia, Noruega, Rusia e Suecia. Ten unha cor negra brillante. O tamaño da especie é de 9, 5-10, 1 mm de lonxitude.
Pelota

Unha pelota ( pronunciación ) ou balón é unha bóla elástica utilizada principalmente en deportes e outros xogos. As pelotas normalmente son esféricas, pero poden ter outras formas, como as pelotas de rugby, que son ovaladas. Na actualidade as pelotas de moitos deportes están infladas con aire, polo que son tamén moi lixeiras en relación ó seu tamaño. Aerodinámica
Os factores físicos existentes inflúen no movemento da pelota, e no modo e aplicación das forzas para obter o desprazamento. Entre estes atópanse, mais non se limitan a eles, a forma, o aire, o volume, a presión, a temperatura, o material e textura etc.
Unha pelota que está inflada indica un volume e presión, que en relación á altura do mar e á temperatura do aire, vense influenciados no alcance e traxectoria da pelota cando se tira. Unha "pelota pinchada", é aquela que carece do suficiente ár para rebotar correctamente, e é xeralmente descartada tanto a nivel profesional como non profesional, xa que isto é un factor que pode afectar mesmo á propia forma da pelota ou balón, xa sexa esférica ou ovaloide, e por conseguinte afectar tamén ó seu lanzamento e á súa velocidade.
O material con que se constrúe, tanto no seu exterior como no interior tamén afecta ao peso, alcance e rebote da pelota; isto é evidente na manufactura de moitos tipos de pelotas: de tenis, de golf etc.
Pelote

O pelote era unha túnica sen mangas utilizada durante a baixa idade media, sobre a saia ou o brial. Popularizouse na Península Ibérica a comezos do século XIII, lugar desde o que se estendeu o seu uso ao resto de Europa. Descrición
O pelote tiña forma de túnica sen mangas, con dúas aberturas nos laterais polas que se introducían os brazos. Estas aberturas eran de diferente tamaño, os de época mais antiga tiñan aberturas mais reducidas e nos mais modernos chegaban debaixo da cadeira, permitindo ver gran parte da peza de roupa interior. Asegurábase cun cinto, e nalgúns casos presentábase cun encordado para axustalo.
Era empregado tanto por homes como por mulleres, o modelo masculino chegaba até o xeonllo e o feminino até os pés. Tamén era empregado por todas as clases socias variando só no material co que estaba feito, desde liño até sedas bordadas con peles de animais.
Peláxico

O adxectivo peláxico refírese ás zonas do mar moi distantes da terra, ou aos seres
que viven nas zonas máis profundas do mar.
O termo deriva do grego antigo πέλαγος pélagos, "mar aberto", é dicir, a parte dos océanos que están sobre a zona peláxica, ou sexa, a columna de auga do océano que non está sobre a plataforma continental. Os organismos que habitan esta área denomínanse, por tanto, peláxicos.
En ecoloxía e hidroloxía a columna de auga é unha columna conceptual de auga que se estende desde a superficie dun mar, un río ou un lago até o sedimento do fondo.
En contraste, a zona demersal comprende as augas achegadas á costa. Este último nome deriva do latín demergere, "somerxer", por ser a zona onde se pode un percibir o fondo para mergullarse.
Denomínase zona abisal ou zona abisopeláxica a un dos niveis nos que está dividido o océano segundo a súa profundidade; está por debaixo da zona batial ou zona batipeláxica, e por riba da zona hadopeláxica ou zona hadal, e corresponde ao espazo oceánico entre os 3000 e os 6000 m de profundidade. É unha zona escura, onde a luz solar non chega. Divisións
Esta zona divídese nun número de subzonas, baseadas nas súas diferentes características ecolóxicas (que, máis ou menos, indican a súa profundidade): Zona epipeláxica (desde a superficie até os 200 m, aproximadamente). É a zona onde hai suficiente luz para realizar a fotosíntese e, por tanto, onde están moi concentrados os animais e as plantas, polo que tamén se denomina zona fótica. Aquí tipicamente encontramos peixes como o atún e moitos tiburóns.
Zona mesopeláxica (dos 200 m até os 1000 m, aproximadamente). É a zona de penumbra. Aínda que penetra un pouco de luz até esta profundidade, esta é insuficiente para a fotosíntese. o nome vén do prefixo grego μέσον, méson, "intermedio.
Zona antropeláxica (1000 m, aproximadamente). É unha zona de transición; nalgunhas fosas existe presenza de material orgánico, pero non existen vexetais vivos.
Zona batial ou batipeláxica (dos 1000 m até os 4000 m. aproximadamente) O nome deriva do grego βάθος báthos, "profundidade", e de βαθύς bathýs, "profundo". A esta profundidade o océano está practicamente en completa escuridade (só con excepción da ocasional bioluminescencia dalgúns organismos). Non hai plantas vivas, e a maioría dos animais sobreviven consumindo a chamada neve mariña (que cae dos niveis superiores), ou depredando a outros. As luras xigantes viven neste nivel, e son cazadas polos cachalotes.
Zona abisal, o abisopeláxica (dos 4000 m até o leito mariño). Nesta zona non hai luz, e a maioría dos seus habitantes son cegos e transparentes. O nome vén do grego άβυσσος ábyssos, "abismo", ou sexa, sen fondo (unha reminiscencia dos tempos en que se cría que o océano non tiña fondo).
Zona hadal ou hadopeláxica (a zona que está dentro das fosas oceánicas). O nome vén do grego ᾍδης Hadēs, Hades, "O Invisíbel", que alude tanto ao antigo inframundo grego como ao deus deste. Esta zona é descoñecida nun 90 %, e coñécense moi poucas especies que vivan aí.
Película fotográfica

No uso común, o termo película fotográfica refírese a unha emulsión que contén unha substancia sensible á luz como nitrato de prata sobre unha capa plástica. As máis modernas capas fotosensibles son de sales de prata cun tamaño variable do cristal que afecta á sensibilidade da película. Cando esta emulsión é sometida a unha exposición controlada de luz ou raios X unha fotografía pode imprimirse nela. É entón cando os procesos químicos do revelado han de aplicarse á película para crear unha imaxe estable e inalterable en futuras exposicións á luz.
A fotografía en branco e negro usa unha soa capa de prata, mentres que as películas en cor usan tres capas. Terminoloxía
O termo película ou filme na súa definición máis xenérica fai referencia a substancias que poden ser aplicadas, como finas peles ou membranas. Algunhas ata poden ser tan finas como unha capa monomolecular. Debido a que a película fotográfica foi indispensable para a realización de películas de animación, o termo tamén se estendeu a este ámbito. Compañías que desenvolven películas fotográficas
Agfa
Efke
Foma
Forte
Ferrania
Fujifilm
Ilford
Kodak
Konica
Maco
Orwo
Polaroid