proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Bandeira do Salvador

A bandeira do Salvador consiste en tres franxas horizontais iguais, azuis as extremas, representando os dous océanos que bañan Centroamérica: o Atlántico e o Pacífico; e branca a central, representando a paz. A lexislación vixente distingue tres tipos en función do seu uso, a Bandeira Magna, co Escudo Nacional na franxa central para cerimonias nas que participen os tres Poderes do Estado e as festas patrias, a de edificios e oficinas públicas coa lenda Dios Unión Libertad na franxa central, e a dos desfiles, de deseño similar ó anterior. Os tamaños difiren lixeiramente entre elas, sendo as dimensións da Bandeira Magna de 3, 25 metros de longo e 1, 89 metros de alto, segundo o regulado pola Lei de Símbolos Patrios. O deseño baséase na bandeira das Provincias Unidas do Centro de América, concibida por Manuel José Arce, quen á súa vez se inspirou na bandeira das Provincias Unidas do Río da Prata, actual Arxentina.
Bandeira do Senegal

A bandeira do Senegal foi adoptada o 20 de agosto de 1960.
As orixes da bandeira do Senegal remóntanse á antiga Federación de Malí, cuxa bandeira era moi similar, tendo como única diferenza unha silueta negra na sección central en lugar da estrela verde. A bandeira consta de tres franxas verticais de iguais dimensións coas cores panafricanas: verde (do lado do pau da bandeira), amarelo (a franxa central) e vermello. O significado das súas cores é: Verde: é a cor do profeta Mahoma (e dos musulmáns), da esperanza para os cristiáns, e da fecundidade para os animistas.
Amarelo: representa a riqueza froito do traballo, é tamén a cor do espírito, das artes e das letras.
Vermello: a cor vermella é a cor do sangue e da vida, e do sacrificio de toda nación na loita para o seu desenvolvemento.
A estrela de 5 puntas na cor verde, simboliza a abertura para o mundo, a esperanza da independencia do país e os 5 piares do islam para os musulmáns: A aceptación do credo.
Orar cinco veces ao día.
Pagar a zakat ou zakah ou azaque, décimo para axudar aos pobres.
Observar o xaxún do ramadán.
Facer a peregrinación a Meca.
Bandeira do Sudán

A bandeira do Sudán (en árabe: علم السودان) foi adoptada o 20 de maio de 1970. É unha bandeira dividida en franxas horizontais do mesmo tamaño. A franxa superior é de cor vermella, a central é branca e a inferior negra. No lado máis próximo ó mastro figura un triángulo de cor verde. Ata o golpe militar encabezado por Gaafar Nimeiry que tivo lugar en 1969, a bandeira do Sudán foi de cor azul, amarelo e verde.
Bandeira do Sudán do Sur

A bandeira do Sudán do Sur adoptouse tras asinar o Acordo Xeral de Paz que puxo fin á segunda guerra civil sudanesa. A bandeira foi utilizada anteriormente como a bandeira do Sudán polo Exército de Liberación do Pobo do Sudán. A bandeira é similar á bandeira de Kenya coa adición dun triángulo azul e unha estrela de ouro dentro do mesmo. As cores representan a poboación sudanesa do Sur (negro), o sangue ciscado pola liberdade (vermello), a terra (verde); a devandita estrela de ouro representa a Estrela de Belén, como unión dos estados do Sudán do Sur. A bandeira do Sudán do Sur é unha das dúas bandeiras de seis cores que hai no mundo, xunto coa bandeira de Suráfrica.
Bandeira do Sáhara Occidental

A bandeira do Sáhara Occidental é a mesma que utilizou a Fronte Polisario dende 1973 na súa loita contra a colonización española, e está baseada no deseño da bandeira da rebelión árabe fronte ao Imperio Otomán que tivo lugar durante a primeira guerra mundial. A bandeira consiste en tres franxas horizontais do mesmo tamaño (negro, branco e verde), unidas cun triángulo vermello situado no bordo máis próximo ó mastro; ademais, ten o engadido da media lúa e a estrela vermellas no centro da bandeira, símbolo utilizado noutros países magrebís.
Bandeira do Territorio Antártico Británico

A bandeira do Territorio Antártico Británico foi adoptada o 1 de agosto de 1963, un ano despois da creación do Territorio antártico británico, un Territorio Ultramarino británico. Anteriormente, o territorio formou parte das Dependencias das Illas Malvinas, e utilizou a mesma bandeira.
Bandeira do Territorio Británico do Océano Índico

A bandeira do Territorio Británico do Océano Índico (BIOT) é un dos símbolos deste territorio británico de ultramar. É semellante ás bandeiras doutras dependencias e colonias británicas, xa que ten a bandeira da Unión no esquina superio. A árbore de palma e a coroa son símbolos do Territorio do Océano Índico. Nun principio, a bandeira só ía ser utilizada polo Comisario do Territorio, mais gañou status semioficial.
Bandeira do Uruguai

A bandeira do Uruguai é un dos símbolos nacionais do Uruguai. Foi adoptado polas leis do país o 16 de decembro de 1828 e o 11 de xullo de 1830.
Bandeira do Xapón

A bandeira do Xapón, coñecida como Nisshōki (日章旗) ou Hinomaru no hata (日の丸の旗) traducido como "o disco solar" en xaponés, consiste nun fondo branco cun gran disco vermello (representando ao sol) no centro. As súas proporcións son de 2: 3; o disco atópase exactamente no centro e o diámetro do mesmo é igual a tres quintas partes da medida vertical.
Non se coñece cando comezou a empregarse como símbolo pero quedaron recollidos discos solares en abanos pregables chamados guisen que datan do século XII e foron debuxados por guerreiros samurai (bushi). Durante os séculos XV e XVI, na Era Sengoku, o Hinomaru foi usado como insignia militar. O círculo vermello sobre o fondo branco era o máis común, pero tamén empregouse un círculo dourado sobre un fondo de cor azul escuro.
Quedou documentado o emprego do Hinomaru como símbolo no século XVI. Tamén comezou a ser utilizado nos barcos enviados ao estranxeiro polo menos dende o século XVII. Porén, ata 1854 non se regulou expresamente o uso do Hinomaru nas naves xaponesas para que non fosen confundidas con embarcacións estranxeiras.
O 27 de xaneiro de 1870, durante a era Meiji, o Hinomaru foi oficialmente declarado nun decreto a bandeira do Xapón para a mariña mercante.
O Hinomaru comezou a ser pendurado en edificios gobernamentais en 1872 e pouco despois comezou a ser empregado pola poboación como símbolo nacional.
Durante a ocupación norteamericana trala segunda guerra mundial o uso do Hinomaru foi restrinxido. Só en 1999 foi oficialmente adoptada como símbolo nacional na Lei Acerca da Bandeira e o Himno Nacional.
Outras bandeiras
Bandeira do arco da vella

Non confundir coa Bandeira LGBT. Unha bandeira do arco da vella ou bandeira arco iris é unha bandeira de diversas cores composta de bandas ou padróns que forman as cores do arco da vella. As cores despregadas poden diferir, mais conteñen xeralmente vermello, laranxa, amarelo, verde, celeste, azul e violeta, (excluíndo ás veces o celeste ou usando turquesa, azul clara ou Azul escura no seu canto). O uso de bandeiras coas cores do arco da vella ten unha longa tradición. Hainas en moitas culturas no mundo como signo de diversidade e inclusividade, de esperanza e cobiza.
Hai varias bandeiras do arco da vella independientes en uso hoxe en día. A máis coñecida no mundo é a bandeira LGBT, que representa o orgullo LGBT. A bandeira da paz é especialmente popular en Italia e a bandeira da ACI simboliza o movemento cooperativo internacional. Tamén é usada polos pobos orixinarios dos Andes para representar o legado do Imperio Inca, a través da Wiphala, e outros movementos ou grupos andinos.
Bandeira dos Emiratos Árabes Unidos

A bandeira dos Emiratos Árabes Unidos (en árabe: علم الإمارات العربية المتحدة‎) foi adoptada o 2 de decembro de 1971. Deseño
Está composta polas cores do panarabismo: vermello, verde, branco e negro, que simbolizan a unidade árabe. Ademais cada unha das cores teñen os seguintes significados: Verde: a fertilidade
Branco: Neutralidade
Negro: a riqueza petroleira dentro das fronteiras do país
Vermello: a unidade Bandeiras dos Emiratos
Cada un dos sete emiratos que compoñen o Estado ten a súa propia bandeira:
Bandeira dos Estados Federados de Micronesia

A bandeira dos Estados Federados de Micronesia foi adoptada o 10 de novembro de 1979. O campo azul representa o océano Pacífico, mentres que as catro estrelas brancas representan os catro grupos de illas que compoñen a Federación: Chuuk, Pohnpei, Kosrae e Yap.
Un deseño similar con seis estrelas en vez de catro utilizouse a partir de 1965 para o Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico, cando tamén se representaba a Palau, as Illas Marshall e as Marianas do Norte, que decidiron non integrarse na Federación. (Kosrae era entón parte da illa Pohnpei, polo que ambas foron representadas por unha soa estrela. ) Bandeiras históricas
Bandeiras compoñentes dos Estados Federados de Micronesia
Bandeira dos Estados Unidos de América

A bandeira dos Estados Unidos de América, tamén chamada bandeira americana, consta de 13 barras horizontais, sete vermellas e seis brancas alternadas, e un rectángulo azul no cantón con 50 estrelas brancas. As 50 estrelas da bandeira representan os 50 estados do país, e as 13 barras representan ás Trece Colonias orixinais que se independizaron do Reino de Gran Bretaña e se converteron nos primeiros estados da Unión. Ten varios alcumes, como "Stars and Stripes" (estrelas e barras), "Old Glory" (vella gloria), e "The Star-Spangled Banner" (A bandeira das estrelas escintilantes). Historia
O deseño da bandeira foi modificado 26 veces de xeito oficial dende 1777. A bandeira con 48 estrelas foi a oficial durante 47 anos até que a versión con 49 estrelas foi adoptada o 4 de xullo de 1959. A bandeira de 50 estrelas foi proposta durante o goberno do Presidente Eisenhower o 21 de agosto de 1959, e foi adoptada en xullo de 1960. Esta última versión é a que máis tempo leva en uso, (65 anos).
Primeira bandeira
No momento da Declaración de Independencia en xullo de 1776, o Congreso Continental non adoptaría bandeiras con "estrelas brancas nun campo azul" até un ano despois. A bandeira coñecida contemporaneamente como "Continental Colors" está considerada historicamente como a primeira bandeira nacional.
O nome de "Grand Union" foi aplicado por vez primeira por George Preble na súa historia da bandeira americana de 1872.
A bandeira aseméllase á da Compañía Británica das Indias Orientais, e Sir Charles Fawcett suxeriu en 1937 que a bandeira da Compañía inspirou o deseño. Ámbalas dúas puideron terse creado engadindo raias brancas á Red Ensign, unha das tres bandeiras marítimas empregadas daquela polo Imperio Británico.
As primeiras bandeiras americana estaban feitas de cánabo.
Bandeira dos aborixes australianos

A bandeira dos aborixes australianos é a bandeira étnica que representa aos pobos aborixes australianos. Malia ser unha das bandeiras de Australia e posuír un status legal e político especial, non é a bandeira nacional do país. Adoita ondear a carón da bandeira australiana e da bandeira dos insulares do estreito de Torres, que tamén é oficial. Historia
Foi deseñada en 1971 polo artista aborixe Harold Thomas, que é descendente do pobo luritja e posúe os dereitos de propiedade intelectual da bandeira. Orixinalmente foi ideada para o movemento dos dereitos das terras, mais posteriormente converteuse nun símbolo dos pobos aborixes de Australia. O Goberno de Australia concedeulle o status de bandeira oficial o 14 de xullo de 1995. Simbolismo
Segundo o seu creador, o significado simbólico das súas cores é: Franxa negra – representa o pobo aborixe.
Círculo amarelo – representa o Sol, protector e creador da vida.
Franxa vermella – representa a terra ocre.
Bandeira dos arameos

A bandeira dos arameos ou bandeira siríaco-aramea (en siríaco: ܐܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ; ʾOtho Suryayto) é a bandeira étnica do pobo arameo, creada para representar a súa nación e patria, así como á diáspora aramea. Unha primeira versión, semellante á actual, foi desenvolvida en 1980 por Bahro Suryoyo ("luz siríaca"), un xornal siríaco-arameo que forma parte da federación siríaca de Suecia (sueco: Syrianska Riksförbundet). A versión actual foi desenvolvida a principios de 1982. O Consello Mundial de Arameos, unha organización internacional non gobernamental recoñecida polas Nacións Unidas, elixiu oficialmente a bandeira para representar a nación siríaco-aramea en todo o mundo o 16 de xullo de 1983 en Nova Jersey. O deseño baseouse no símbolo do Sol alado, substituíndo o sol por un facho que simboliza o Espírito Santo no cristianismo. Simbolismo
O deseño baséase especificamente nun relevo que representa a Gilgamesh entre dous touros apoiando un disco solar alado, o cal foi escavado en 1927 polo arqueólogo alemán Max von Oppenheim (1860-1946) e o semitólogo francés André Dupont-Sommer (1900-1983) en Tell Halaf, a antiga cidade-estado aramea de Bit Bahiani, que está situada na fronteira da rexión de Tur Abdin, hoxe situada na gobernación de Al Hasakah, no nordeste de Siria. O relevo formaba parte da entrada do palacio do rei arameo Kapara.
A principal característica da bandeira é a aguia, que representa a forza e o poder. O disco solar é substituído por unha chama para simbolizar o Espírito Santo e a herdanza cristiá dos arameos. As catro estrelas representan os ríos da patria aramea: Tigris, Éufrates, Gihon e Pishon. O fondo vermello da bandeira foi elixido para representar o sangue que se derramou durante o xenocidio arameo. A cor amarela representa a esperanza dun estado arameo independente. Pretende representar "a nación aramea (siríaca) na patria aramea e na diáspora aramea".
Bandeira dos arromaneses

A bandeira dos arromaneses (en arromanés: flãmbura-a armãnjilor) é unha bandeira étnica oficiosa empregada por algúns membros do pobo arromanés, un grupo étnico orixinario dos Balcáns que vive espallado por Albania, Bulgaria, Grecia, Macedonia do Norte, Romanía e Serbia. Non existe ningunha entidade oficial arromanesa en ningún deses países.
A bandeira é un campo branco cun contorno azul preto dos bordos. No centro, hai un círculo branco delineado en azul e atravesado por bandas azuis horizontais e diagonais. Os arromaneses doutros países tamén teñen as súas propias versións desta bandeira. Ademais, durante a Conferencia de Paz de París (1919), os arromaneses utilizaron unha bandeira horizontal composta por cinco franxas: vermella, amarela, azul pálida, amarela e negra.
Nalgúns casos e entre algúns colectivos, a bandeira considérase "santa" e existen regras estritas sobre o seu uso nas vodas. Variacións
As seguintes son algunhas bandeiras históricas ou tradicionais usadas polos arromaneses:
Bandeira dos asirios

A bandeira dos asirios (en siríaco: ܐܬܐ ܐܬܘܪܝܬܐ: ʾāṯā ʾāṯōrāytā ou ܐܬܐ ܕܐܬܘܪ ʾāṯā d-ʾāṯōr) é a bandeira étnica que representa ao pobo asirio, creada para representar a súa nación e patria, así como á diáspora asiria. Os seus dous compoñentes, a estrela de Utu/Shamash, que era un símbolo do deus Shamash, e que tamén se usaba habitualmente nos postes dende o Imperio Acadio como símbolo da nación, combínase co antigo símbolo do deus Assur.
George Bit Atanus deseñou a bandeira por primeira vez en 1968; a Alianza Asiria Universal, a Federación Nacional Asiria e o Partido Democrático de Bet-Nahrain adoptárona en 1971. A bandeira ten un fondo branco cun círculo dourado no centro, rodeado por un estrela de catro puntas en azul. Catro franxas onduladas de tripla cor (vermello-branco-azul), ensanchadas e onduladas, conectan o centro coas catro esquinas da bandeira. Sobre o centro aparece a figura do deus asirio precristián Assur, coñecido pola iconografía da Idade de Ferro. Galería de imaxes
Variantes Inspiracións Outras bandeiras
Bandeira dos bérberes

A bandeira dos bérberes (en lingua bérber: ⴰⴾⴻⵏⵢⴰⵍ ⴰⵎⴰⵣⵉⵗ; Akenyal Amaziɣ) é unha bandeira étnica que representa os bérberes, creada para representar a súa nación así como á diáspora, manifestacións culturais e políticas. No presente, é empregada por organización políticas e culturais bérberes de 10 países do norte de África, incluíndo Marrocos, Alxeria, Tunisia, Libia, Mauritania, Malí, Níxer, Burkina Faso, Exipto e as Illas Canarias (España).
A bandeira foi izada orixinalmente en Wadya, unha vila de Cabilia, en Alxeria, polo veterano cabilo alxeriano Youcef Medkour.
Bandeira dos cherokees

A bandeira dos cherokees foi adoptada oficialmente pola Nación Cherokee de Oklahoma o 9 de outubro de 1978. Contexto
A Nación Cherokee é a meirande das tres tribos federalmente recoñecidas do pobo cherokee nos Estados Unidos. Foron recoñecidos por primeira vez pola administración de Franklin Roosevelt en 1941, que elaborou unha constitución baixo o nome de "Nación Cherokee de Oklahoma". A constitución non foi finalmente ratificada polos membros da tribo ata 1976. Deseño
A bandeira para a nova nación foi deseñada por Stanley John e aprobada polo Consello Tribal Cherokee o 9 de outubro de 1978. A bandeira ten un campo laranxa co "Gran Selo da Nación Cherokee" no centro. O selo está rodeado por sete estrelas amarelas con sete puntas. Cada unha das estrelas apunta cara á estrela do centro do selo. As estrelas de sete puntas representan os sete clans do pobo cherokee.
A versión actual modificou a bandeira nunha resolución aprobada polo consello o 9 de setembro de 1989. Despois, engadiuse unha estrela negra de sete puntas na esquina superior dereita da bandeira para representar a luz que se apagou coa morte dos que pereceron no sendeiro das bágoas. A bandeira oficial tamén ten un bordo de corda verde e negro.
O texto en lingua cherokee no selo central di: "Tsalagihi Ayeli " (tradución: "Nación Cherokee").
Bandeira dos coptos

A bandeira dos coptos (en copto: Ⲡⲓⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛ̀Ⲣⲉⲙⲕⲩⲡⲧ) é unha bandeira étnica que foi creada no ano 2005 por activistas de diferentes países para representar ás comunidades coptas de Exipto e da diáspora. Non está recoñecido pola Igrexa Copta Ortodoxa de Alexandría e nin por ningunha organización copta oficial. A única organización copta que recoñeceu a bandeira é a Asociación Copta de Nova Zelandia, que é a mesma asociación que creou a bandeira, así como coptos libres.
Bandeira dos livonios

A bandeira dos livonios (en livonio: Līvõd plagā; en letón: Līvu karogs) é a bandeira étnica do pobo livonio. A bandeira foi utilizada por primeira vez pola Sociedade de Livonia (en livonio: Līvõd Īt) no ano 1923, e no presente é usada por varios grupos culturais de Livonia. As proporcións da bandeira son 2: 1: 2 e a relación entre a altura da bandeira e o seu ancho fíxase en 1: 2. A cor verde representa os bosques, o branco representa a costa de Livonia e o azul representa o océano. Estes representan a cultura pesqueira de Livonia, e as cores simbolizan a visión dun pescador cando mira á costa.
Bandeira dos quechuas

A bandeira dos quechuas (en quechua: Unancha), é un emblema e símbolo utilizado polo pobo quechua do Perú, Ecuador, Bolivia, a Arxentina e Chile. Termo unancha
É unha palabra que provén do quechua e que quere dicir símbolo, sinal, insignia, estandarte ou simplemente bandeira. Historia
Estandarte do Imperio Inca
As crónicas e referencias dos séculos XVI e XVII apoian a idea dun estandarte imperial. Porén, representaba ao gobernante Inca e non ao Imperio Inca. Francisco de Jerez escribiu en 1534 na súa crónica Verdadera relación de la conquista del Peru y provincia de Cusco, llamada la Nueva Castilla: O cronista Bernabé Cobo escribiu: O libro de 1615 de Felipe Guamán Poma de Ayala, Primer nueva corónica y buen gobierno, amosa numerosos debuxos lineais de bandeiras incas. No seu libro de 1847, Historia de la conquista del Perú, William H. Prescott di que "no exército inca cada compañía tiña o seu estandarte particular e que o estandarte imperial, sobre todo, amosaba a relocente figura do arco da vella, a insignia heráldica dos incas". Na edición de 1917 de Flags of the World dise que entre os incas "o herdeiro aparente. .. tiña dereito a exhibir o estandarte real do arco da vella nas súas campañas militares".
Bandeira carmesí de Túpac Amaru I e II
Túpac Amaru I, o cuarto e derradeiro inca de Vilcabamba, empregaba unha unancha na porta da súa vivenda. Durante a revolución de 1780 de Túpac Amaru II, tamén se utilizou a bandeira carmesí, que incluía no seu interior dúas cobras das cales saía das súas bocas un arco da vella, heráldica semellante aos estandartes incas prehispánicos.
Bandeira de Raúl Montesinos Espejo
No presente, a unancha é coñecida por estar conformada por sete franxas horizontais de cores baseadas no arco da vella; vermello, laranxa, amarelo, verde, celeste, azul e violeta.
En 1948, Raúl Montesinos Espejo, fundou unha radiodifusora de Cuzco co nome de Radio Rural, a cal se dedicaba á transmisión de música folclórica e alcanzou gran difusión e audiencia; posteriormente en 1970 foi renomeada como Radio Tawantinsuyo. En 1973, co gallo do vixésimo quinto aniversario da estación, Montesinos propuxo o deseño da bandeira do arco da vella presentándoa como propia dos incas. A xerencia da cervexeira Cervesur auspiciou con 500 soles a confección da bandeira, a cal foi trasladada nunha procesión dende a radio da avenida El Sol, até a Praza de Armas de Cuzco, onde finalmente foi izada. Montesinos nunca achegou estudos para probar a idoneidade deste deseño de bandeira e foi aceptado de facto sen máis probas.
Cinco anos despois, o 9 de xuño de 1978, a municipalidade provincial de Cuzco adoptou a bandeira como oficial a proposta do profesor Mario Cutimbo Hinojosa, daquela rexedor e inspector de Cultura do concello, mediante Resolución Municipal N. º 17 desa mesma data.
Bandeira dos sículos

A bandeira dos sículos (en húngaro: Székely zászló; en romanés: Drapelul secuilor) é unha bandeira étnica do pobo sículo de Transilvania. Componse dun fondo de cor azul cunha faixa en ouro e un "sol-estrela" e lúa crecente, ámbolos dous considerados símbolos antigos dos sículos. Foi deseñada por Ádám Kónya, o Consello Nacional Sículo adoptouna en 2004. Dende entón é un símbolo para o pobo sículo. As autoridades romanesas impuxeron algunhas restricións sobre as condicións en que se pode mostrar a bandeira, o que supostamente fomentou a súa popularidade.
O deseño da bandeira susténtase en que tanto os símbolos da bandeira como as súas cores son tradicionais dos sículos. Respecto deste último, non hai probas fixas, pero a lúa crecente e o sol utilízanse polo menos desde o século XV en Transilvania. Porén, o uso dunha "estrela do sol" como a definiu Kónya é controvertido xa que non cumpre coas regras heráldicas. Ademais da azul e dourada, existe outra versión non oficial da bandeira sícula, unha vermella e negra utilizada por algúns grupos e organizacións sículas.
Bandeira dos wayuu

A bandeira dos wayuu (en wayuu: Panteera Wayuu) é a bandeira étnica do pobo wayuu, un pobo indíxena que habita na rexión da península de La Guajira, dividida entre Colombia e Venezuela. Foi deseñada polo docente wayuu Elimenes Zambrano Sapuana e foi presentada o 14 de xaneiro de 2012 á comunidade durante o encontro "Ouutkajawaa sa'u Wakua'ipa". Deseño
A bandeira é produto de conversas e investigación con anciáns, artesáns e mestres wayuu de Venezuela e Colombia para representar á nación wayuu. Vermello: Representa a cosmovisión wayuu e a enerxía dos devanceiros.
Verde: Representado polo cardón, planta emblemática do territorio da Guajira.
Amarelo: Representa o deserto da Guajira e a hospitalidade do pobo wayuu.
Marrón: En forma de sol representa a inmensidade.
Azul: Representa a arte, a narración, e a palabra, garantía da honra dun wayuu.
A simboloxía dos clans representan a unidade do pobo wayuu e as súas tradicións.
Bandeira dos Ánxeles

A Bandeira dos Ánxeles, está composta por un fondo de tres raias marcadas de verde, de ouro e de vermello. As cores representan olivares (verdes), laranxais (o ouro) e viñedos (vermellos). A bandeira foi deseñada por Roy E. Silencioso e E. S. Jones no 1931. O selo da cidade aparece no centro.
Bandeira vermella

A bandeira vermella é un emblema socialista e comunista asociado particularmente coa esquerda revolucionaria, aínda que tamén forma parte da tradición socialdemócrata e laborista, tendo sido un estandarte empregado por partidos tales como o Partido Laborista no Reino Unido, o Partido Socialista francés e grupos semellantes no mundo enteiro. O uso polos socialdemócratas diminuíu en anos recentes, se ben é preciso sinalar que moitos deles veñen afastándose da esquerda política. Por outra parte, o sentido radical da bandeira é moito máis antigo có socialismo.
É común ver bandeiras vermellas sobreimpresas cos nomes ou emblemas de partidos, movementos, organizacións ou sindicatos. As bandeiras vermellas son a miúdo vistas en protestas, manifestacións e marchas. Tamén, ondear unha bandeira vermella é un eufemismo para a incitación en tauromaquia, e o vermello é a cor do desafío tanto como tamén un símbolo da clase traballadora, ou proletariado.
A auténtica orixe do seu uso como insignia dos movementos obreiros remóntase a 1789, durante a Revolución Francesa; a Lei do 20 de outubro dese mesmo ano decretaba o despregue dunha bandeira vermella para anunciar que o exército ía intervir, coa fin de reprimir unha revolta. No século XIX, para mostrar a oposición a esta Lei, a bandeira vermella converteuse no símbolo da insurrección revolucionaria e do movemento obreiro, sendo empregada na Comuna de París polos insurrectos, e tamén polos partidos socialistas; de alí o cualificativo de vermello que se lle dá ao esquerdista. Por esta razón pasou a ser a bandeira da Unión Soviética e dos Partidos Comunistas da Terceira Internacional. Outros estados socialistas como a República Popular Chinesa, Vietnam, tamén teñen bandeiras maioritariamente vermellas. Porén, outros estados e territorios de gobernos non socialistas tamén manteñen bandeiras vermellas por razóns históricas, como é o caso de Marrocos ou Turquía. A expresión bandeira vermella ten sido empregada tamén nas cancións ou marchas conmemorativas de diversos partidos ou movementos de inclinación socialista; así se observa no caso do desaparecido Partido Comunista Italiano, cuxo himno se denominaba precisamente Bandeira Vermella (Bandiera Rossa en italiano).
Bandeira xitana

A bandeira xitana (en romaní: O styago le romengo) é a bandeira étnica do pobo xitano. Foi aprobada polos representantes de varias comunidades xitanas no primeiro e no segundo Congresos Mundiais Xitanos, celebrados en 1971 e 1978. A bandeira está formada por un fondo azul e verde, que representan o ceo e a terra, respectivamente; tamén contén un dharmachakra vermello de 16 raios, ou roda de carro, no centro. Este último elemento representa a tradición itinerante do pobo romaní e tamén é unha homenaxe á bandeira da India, engadida á bandeira polo estudoso Weer Rajendra Rishi. Substituíu unha serie de emblemas e pancartas tribais, varios dos cales evocaban afirmacións sobre que os xitanos descendían dos antigos exipcios.
A bandeira de 1971 reafirmou o deseño bicolor azul-verde, creado polo activista Gheorghe A. Lăzăreanu-Lăzurică na Gran Romanía do período de entreguerras. Este deseño fora avalado na década de 1950 por Ionel Rotaru, quen tamén o reivindicou como bandeira para unha zona de asentamento independente, ou "Romanistán". Unha versión tricolor, creada por superviventes do xenocidio romaní, quedou en desuso debido ás acusacións de que representaba o comunismo. A variante definitiva de Rishi de 1978, coa roda engadida, gañou en popularidade a finais do século XX; asóciase especialmente a grupos que defenden a unidade transnacional do pobo romaní. A bandeira foi promovida polo actor Yul Brynner e o violinista Yehudi Menuhin, e tamén adoptada por Florin Cioabă, autoproclamado "Rei dos xitanos". Este deseño foi especialmente popular na Iugoslavia socialista, que lle concedeu o recoñecemento oficial tras a súa adopción.
O Congreso Mundial Xitano nunca proporcionou especificacións para a bandeira, que existe en varias versións e ten moitos derivados, incluíndo bandeiras nacionais desfiguradas co dharmachakra de Rishi. Varios países e comunidades recoñecérona oficialmente durante a década de 2010, pero a súa exhibición tamén provocou polémica en varias partes da Unión Europea. Os derivados tamén foron moi utilizados no simbolismo político romaní durante o mesmo período. Porén, dentro da comunidade académica, a bandeira romaní foi criticada por ser eurocéntrica, e a súa exhibición como unha solución superficial aos problemas aos que se enfronta o grupo étnico que representa. Foi rexeitada continuamente por varias tribos romanís, así como polos exipcios ashkali e balcánicos, que forman unha etnia distinta.
Bandeira étnica

Unha bandeira étnica é unha bandeira que simboliza un certo grupo étnico. As bandeiras étnicas adoitan introducirse na comunidade étnica a través dos respectivos movementos étnicos culturais ou políticos. Son populares entre as diásporas, as minorías étnicas e algunhas maiorías étnicas, especialmente nos países multiétnicos. Historia
Do mesmo xeito que o propio concepto da bandeira nacional dun estado, o de "bandeira étnica" é moderno, xurdindo por primeira vez a finais do século XIX; de feito, as bandeiras nacionais dos estados-nación son en si mesmas "bandeiras étnicas", e moitas veces son usadas polas minorías étnicas dos estados veciños, especialmente no contexto do irredentismo (por exemplo, a bandeira da República de Albania usada como "bandeira étnica albanesa" polos albaneses de Kosovo).
As bandeiras étnicas úsanse a miúdo no irredentismo, representando a "bandeira nacional" dun estado proposto ou non recoñecido. As primeiras bandeiras deste tipo foron deseñadas a finais do século XIX, como a bandeira vasca (1894) ou a "Bandeira de Sión" utilizada para simbolizar o sionismo a partir de 1898, que se converteu na bandeira nacional de Israel 50 anos despois.
A maioría das primeiras bandeiras étnicas implican unha conexión cun estado non recoñecido reivindicado polas respectivas etnias, como a bandeira do Kurdistán que se orixinou como bandeira da efémera República de Ararat (1927). Unha bandeira do pobo hispánico foi deseñada en 1932. Alternativamente, unha "bandeira étnica" pode representar un pannacionalismo, como a bandeira panárabe que se orixina como bandeira da revolta árabe durante a primeira guerra mundial, a bandeira proposta do paneslavismo (1848), paniranismo ou panturquismo.
O concepto de usar bandeiras étnicas para simbolizar grupos étnicos dentro dun estado multiétnico, non necesariamente relacionado co irredentismo, fíxose popular a finais do século XX, como a bandeira aborixe australiana (1971), a bandeira asiria (1971), a bandeira xitana (1971), a bandeira bérber (década de 1970), a bandeira saami (1986) ou a bandeira maorí (1990). O deseño de bandeiras étnicas ou tribais fíxose moi popular dende a década de 1990, especialmente para o seu uso en liña, e na súa maioría non teñen ningún tipo de status "oficial" e deben ser xulgados en función do seu uso de feito. A bandeira dun estado soberano adoita ser vista e utilizada como bandeira étnica de facto polo seu pobo.
Bandidaxe

A bandidaxe é un tipo de crime organizado executado de xeito organizado e sistemático. Unha persoa que se dedica a bandidaxe é coñecida como bandida ou bandido e comete principalmente delitos como extorsión, roubo e asasinato, xa sexa individualmente ou en grupo.
Bandoneón

O bandoneón é un instrumento musical de vento, libre (ou de palletas libres) a fol, parente da concertina e o acordeón, de forma rectangular, sección cadrada e timbre particular. O seu nome provén orixinalmente do alemán, bandonion, pero a súa castelanización no Río da Prata estableceu a palabra "bandoneón" para denominar o instrumento en español.
Naceu en Alemaña como evolución de instrumentos de palletas soltas anteriores como a concertina entre outros. Dise que o seu uso foi inicialmente como órgano portátil para executar música relixiosa; de aí o seu son sacro e melancólico único.
Ao chegar ao Río da Prata da man de mariñeiros e inmigrantes, foi adoptado por músicos da época e foi así que colaborou na formación do son particular do tango riopratense, converténdose nun verdadeiro símbolo deste.
Bangui

Bangui é a capital da República Centroafricana. No ano 2005 tiña 684190 habitantes. É sede da Universidade de Bangui. A cidade localízase na ribeira norte do río Ubangui, preto dunha serie de rápidos que limitan o transporte dos produtos comerciais, na outra beira do río está a cidade de Zongo, xa na República Democrática do Congo. Historia
A cidade fundouse en 1889 como capital da colonia francesa de Ubangui-Chari.
Banlieue

En Francia, banlieue (pronúnciase bɑ̃ljø) é un suburbio das grandes cidades. Estes suburbios están divididos en distritos administrativos, pero non forman parte da propia cidade. Por exemplo, o 80% da poboación da Metrópole de París vive fóra da cidade París. Estes suburbios poden ser de moitas clases: Versalles ou Neuilly-sur-Seine son de clase alta; Clichy-sous-Bois e Bondy (Sena Saint-Denis) ou Corbeil-Essonnes (Essonne), pola súa banda, pertencen son banlieue de clase obreira. Expresión "banlieue"
Tomada en sentido estrito, a palabra refírese ás aglomeracións, barrios que rodean un centro urbano e están situados na periferia. Neste sentido, O concepto inclúe barrios acomodados, clases medias e traballadoras.
Porén, desde a década de 1970, a palabra banlieue converteuse en sinónimo de HLM, cos barrios de inmigrantes converténdose en trampas de pobreza.
Banovina (rexión)

A Banovina é unha rexión do centro de Croacia situada entre os ríos Sava, Una e Kupa.
Está situada case enteiramente no condado de Sisak-Moslavina, e sufriu graves danos na Guerra de Croacia nos anos 1990.
Banqueta

Unha banqueta, tallo, meso ou moucho, é un moble que serve de asento, normalmente sostido por tres ou catro patas, pero sen repousabrazos nin respaldo. Normalmente acomoda a un só ocupante. Son tamén moi comúns os deseños pregables.
A orixe das banquetas é escura, pero sábese que son unha das primeiras formas de mobles. Existen banquetas conservadas do Antigo Exipto que se remontan ao II milenio a. C. , e era popular na Grecia antiga, o difros era un banqueta de catro patas dispoñible tanto en versión fixa como abatible. Despois poularizouse no Imperio Bizantino espallándose o seu uso por toda Europa, coa axuda das invasións normandas. Galería
Banwa

Banwa é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión de Boucle du Mouhoun. A súa capital é a cidade de Solenzo. Departamentos
A provincia de Banwa divídese en 7 departamentos: Balavé
Kouka
Sami
Sanaba
Sanaba Solenzo
Solenzo
Tansila
Banxing

Banxing (en chinés: 伴星), tamén coñecido como BX-1, foi un satélite artificial chinés soltado a man desde unha cápsula tripulada Shenzou durante a misión Shenzou 7 o 25 de setembro de 2008. Características
Banxing foi soltado durante a misión orbital Shenzou 7 por un dos astronautas da cápsula. O satélite foi usado para tomar imaxes da misión tripulada. Unha vez terminada a misión e regresados os astronautas a terra, Benxing foi usado para probar o voo en formación co módulo orbital da cápsula Shenzou deixado atrás como parte da misión.
Poucas horas despois do seu lanzamento, Banxing pasou infrecuentemente preto da Estación Espacial Internacional, levantando especulacións sobre unha posible finalidade como experimento militar.
Banxo

O banjo ou banxo é un instrumento musical de corda, de orixe africana, que ten de catro a seis cordas afinadas de formas diversas, aínda que o máis común ten cinco, unha delas máis curta. O banjo está afinado da seguinte maneira: Sol-Do-Sol-Si-Re. A versión de seis cordas afínase e tócase de forma semellante a unha guitarra. O corpo do banjo moderno é de metal, cunha membrana plástica onde se seguran as cordas e cun mastro similar ao dunha guitarra.
As primeiras formas do instrumento xurdiron dentro da poboación africana dos Estados Unidos de América, como adaptacións de instrumentos africanos de deseño semellante. O banjo adoita asociarse co country, folk, coa música irlandesa e co bluegrass, aínda que tamén se pode escoitar en moitos outros xéneros musicais. Os banjos acústicos modernos máis comúns son o banjo con resoador e o banjo aberto.
Bar-le-Duc

Bar-le-Duc é unha cidade e comuna do nordeste de Francia, no departamento de Mosa, rexión do Gran Leste.
Foi, noutros tempos, a sede do Condado, e máis tarde, Ducado de Bar.
É a localidade natal, entre outros, do presidente da República Raymond Poincaré.
A Ville Haute (parte alta da cidade), conserva numerosos edificios renacentistas que lle confiren carácter. Na igrexa de St. Étienne (Praza de St. Pierre), está a famosa estatua "Le Transi", de Ligier Richier. No presbiterio e do mesmo autor áchase o gran grupo escultórico do Calvario: Cristo crucificado entre os dous ladróns.
A confeitura de grosellas de Bar-le-Duc, na que se eliminaron as sementes dos froitos manualmente mediante unha pluma de ganso, é unha famosa especialidade ancestral coñecida como caviar de Bar.
Bar-sur-Seine

Bar-sur-Seine é unha poboación e comuna francesa, na rexión de Champaña-Ardenas, departamento de Aube, no distrito de Troyes e cantón de Bar-sur-Seine.
Barallete

O barallete é a xerga utilizada polos afiadores do concello ourensán de Nogueira de Ramuín para se comunicar entre eles. A finalidade da fala era a de evitar a comprensión por parte das persoas que non pertencesen ao gremio. Esta xerga tamén era utilizada por músicos e por outros profesionais ambulantes, como follateiros ou paraugueiros ourensáns.
Hai unha serie de trazos básicos que caracterizan o barallete: Abundan os substantivos que designan as ferramentas do seu oficio, obxectos de uso común, comidas e bebidas etc.
Moitos termos son construídos por derivación: Pilde significa cu; e pildares, nádegas; pildar, cagar; pildarse, cagarse (ou faltar á palabra); pildona, merdeira; pildatorio, cagadoiro; pildaría, merda, porcallada.
Os adxectivos, menos abundantes, expresan a calidade das cousas ou a pouca habilidade no oficio.
Os verbos, case todos da primeira conxugación, expresan maioritariamente accións desenvolvidas polos distintos oficios.
Barbada

A barbada ou barbada de tres barbelas (Gaidropsarus vulgaris) atópase en augas europeas desde a costa central norueguesa e as Illas Feroe, polo Mar do Norte, arredor das illas británicas, até a rexión do Mediterráneo occidental. Pode chegar a medir uns 60 cm de lonxitude. A súa coloración varía do escuro ao pálido, con grandes manchas marróns na cabeza e no corpo, e a coloración da aleta varía segundo a súa localización. As tres barbelas, unha na mandíbula inferior e dúas no fociño, danlle ao peixe o seu nome común.
Barbada da pedra

A barbada da pedra ou barbada de area (Gaidropsarus mediterraneus) é un peixe de pequeno talle, alongado, con manchas marróns. Lembra a unha anguía con tres barbelas na cabeza, coa segunda aleta dorsal e a aleta anal percorrendo o seu corpo. Estas aletas están en continuo movemento de onda.
A barbada da pedra é a miúdo confundida coa mariola, ou bacallau de cinco barbelas (Ciliata mustela) ou a barbada de tres barbelas (Gaidropsarus vulgaris), debido ás súas cores semellantes, así como a forma e o hábitat. Como o seu nome indica, as principiais diferenzas visuais son que o bacalllau de cinco barbelas ten cinco barbelas arredor da boca, e a barbada de tres barbelas ten un marrón máis avermellado comparado coa barbada da pedra.
As barbadas da pedra viven entre e preto de zonas rochososas, alimentándose de vermes e crustáceos. Atópanse polo Atlántico europeo e o Mediterráneo.
Barbantesa

Unha barbantesa (Mantis religiosa), tamén chamada barbatesa, galbana, parraguesa ou carballesa é un insecto da familia dos mántidos (Mantidae), orde Mantodea.
Adoitan ser de cor verdosa ou castaña por mor da camuflaxe, e posúen un abdome alongado que representa 2 terzos da súa lonxitude, que rolda os 6-8 cm ().
A femia é significativamente máis robusta có macho, o cal provoca un conflito durante a cópula, pois é frecuente que durante esta o macho sexa devorado pola femia. A raíz deste impedimento evolutivo, a especie evolucionou o seu sistema nervioso de tal modo que está descentralizado. Isto significa que a cópula prosegue aínda cando o macho está sendo devorado.
Barbara J. Gregory

Barbara Jean Gregory, nada en Geneva, New York, o 14 de marzo de 1954, é unha editora e numismática estadounidense. Traxectoria
Bárbara J. Gregory cursosu estudos superiores de Lingua Inglesa na Alfred University, de Nova York, onde se graduou en 1976.
En 1980 iniciou a súa carreira editorial como ilustradora médica asistente na Universidade de Rochester, Nova York, e como editora axudante da publicación Aeronautics Digest, publicada pola Academia das Forzas Aéreas dos Estados Unidos en Colorado Springs, Colorado.
A partir de 1981 comezou a súa vinculación laboral coa American Numismatic Association (ANA) como asistente editorial, e en 1985 pasou a ser editora de produción. En 1988 converteuse na primeira muller editora da principal publicación periódica desta entidade, The Numismatist, e en 1990 foi nomeada editora xeral de todas as súas publicacións, posto que ocupou ata a súa xubilación en 2020. Á parte da súa vinculación á ANA, Gregory tamén é membro do Numismatic Literary Guild, que en 2004 a nomeou "embaixadora numismática", ademais de horala con outros galardóns.
Logo da súa xubilación na ANA, en 2022 foi nomeada editora de The Centinel, a revista da Central States Numismatic Society.
Á marxe do seu labor editorial, Gregory é coleccionista de medallas deseñadas polo medallista Jacques Wiener e, ademais, medallas relacionadas co entretemento e a cinematografía. Recoñecementos
2004: Premio Embaixador Numismático, de Florida United Numismatists (FUN).
2006: Premio Clemy, do Numismatic Literary Guild (NLG).
2021: Incluída no Salón da Fama da American Numismatic Association (ANA).
2023: Premio Elvira Clain-Stefanelli Memorial, da ANA.
Barbara McClintock

Barbara McClintock, nada en Hartford (Connecticut) o 16 de xuño de 1902 e finada en Huntington (Nova York) o 2 de setembro de 1992, foi unha xenetista estadounidense, que obtivo o Premio Nobel de Medicina no 1983, a terceira muller pero a primeira en conseguilo de xeito individual. Traxectoria
Estudou na Universidade Cornell, acadando o doutoramento no 1927. Descubriu os transposóns mentres traballaba para explicar os patróns de cor das sementes do millo. O seu traballo foi pasado por alto moitos anos, ó non estar conforme cos entón vixentes modelos de xenética.
Os seus descubrimentos non se recoñeceron até que Jacob e Monod chegaron ás mesmas conclusións.
Barbara Terhal

Barbara M. Terhal, nada en 1969 na cidade surholandesa de Leiden, é unha física teórica dos Países Baixos.
Entre o seu labor investigador son salientables os seus traballos centrados no entrelazamento cuántico, ámbito no que se lle debe a cuñaxe do termo entanglement witness ("testemuño de entrelazamento"). Traxectoria
Terhal cursou os seus estudos universidatarios na Universidade de Ámsterdam, onde en 1999 acadou o título de doutora en Física Teórica cunha tese titulada Quantum Algorithms and Quantum Entanglement ("Algoritmos Cuánticos e Entrelazamento Cuántico").
Logo da súa estadía posdoutoral, de 1999 a 2001, no IBM Watson Research Center de Nova York, nos Estados Unidos, formou parte de diversos grupos de investigación nese país, ata que en 2010 tomou posesión do seu posto como profesora de Física teórica da Universidade Técnica de Aquisgrán, no estado alemán de Renania do Norte-Westfalia, onde se mantivo ata o ano 2017.
Desde 2015 é xefa dun grupo de nanoelectrónica teórica no Forschungszentrum Jülich ("Centro de Investigación de Jülich") en Alemaña.
En 2017 entrou a formar parte como profesora da Universidade de Tecnoloxía de Delft, onde dirixe un grupo de investigación cuántica no QuTech, onde tamén desenvolven o seu labor outros destacados investigadores en Física cuántica, como os profesores Kouwenhoven ou DiVincenzo.
Desde 2014 é, ademais, profesora investigadora visitante no Perimeter Institute for Theoretical Physics en Waterloo, Canadá.
En abril de 2020 foi elixida membro da Real Academia Neerlandesa de Artes e Ciencias (Koninklihjke Nederlandse Akademie Van Wetenschappen). Publicacións salientables
Esta é unha escolla das publicacións máis significativas de Barbara Terhal: B. M. Terhal e J. A. Smolin, “Single quantum querying of a database”, Phys. Rev. A 58, 1822 (1998)
B. M. Terhal, I. L. Chuang, D. P. DiVincenzo, M. Grassl e J. A. Smolin, “Simulating quantum operations with mixed environments, ” Phys. Rev. A 60, 881 (1999)
B. M. Terhal, “Bell Inequalities and The Separability Criterion”, Physics Letters A 271, 319 (2000)
B. M. Terhal e D. P. DiVincenzo, “Adaptive quantum computation, constant depth quantum circuits, and Arthur Merlin games”, Quant. Inf. and Comp. 4: 2, pp. 134–145 (2004)
R. Oliveira e B. M. Terhal, “The Complexity of Quantum Spin Systems on a Two-dimensional Square Lattice”, Quant. Inf. Comp. Volume 8, No. 10, pp. 0900–0924 (2008)
S. Bravyi e B. M. Terhal, “A No-Go Theorem for a Two-Dimensional Self-Correcting Memory Based on Stabilizer Codes”, New J. Phys. 11 (2009)
B. M. Terhal, F. Hassler e D. P. DiVincenzo, “From Majorana Fermions to Topological Order”, Phys. Rev. Lett. 108, 260504 (2012)
B. M. Terhal, “Quantum Error Correction for Quantum Memories”, Rev. Mod. Phys. 87, 307 (2015)
K. Duivenvoorden, B. M. Terhal e D. Weigand, “Single-mode Displacement Sensor”, Phys. Rev. A 95, 012305 (2017)
E. T. Campbell, B. M. Terhal e C. Vuillot, “Roads towards fault-tolerant universal quantum computation”, Nature 549, 172 (2017)
Barbarian Prophecies

Barbarian Prophecies é un grupo musical lucense de death metal fundado no ano 2000 como resultado da fusión de dúas bandas locais de metal extremo chamadas Venomous Prophecies e Barbarianth. Membros
Óscar Besteiro (guitarra e voces)
Diego Maya (batería)
Arnt Bünz (guitarra)
Alicia Chousa (voz e baixo) Discografía
Álbums
Condemned Land (The War Begins) (2008)
Remember The Fallen (2011)
XIII (2013)
Origin (2018)
Horizon (2021)
EPs
War Is Imminent (2004)
Remains of Existence (2015)
Demos
Conquerors of the Wolfthrone (2002)
War Promo 2007 (2007)
Recompilatorios
N: C: U Dreadnaught Compilation (2002) Colaboran con dous temas.
Barbarroxa (filme)

Barbarroxa (赤ひげ, Akahige) é un filme xaponés de 1965 dirixido por Akira Kurosawa. Conta a relación entre un doutor e o seu novo aprendiz. O filme baséase na colección de historias curtas Akahige shinryōtan (赤ひげ診療譚) de Shūgorō Yamamoto. A novela de Fiódor Dostoievski Humillados e ofendidos achegou a fonte para unha subtrama sobre unha moza, Otoyo (Terumi Niki), que é rescatada dun bordel. O filme céntrase no problema da inxustiza social e explora dous dos temas favoritos de Kurosawa, o humanismo e o existencialismo. Personaxes
Toshiro Mifune como Dr. Kyojō Niide (新出 去定, Niide Kyojo) tamén coñecido como "Barbarroxa" (Akahige)
Yūzō Kayama como Dr. Noboru Yasumoto (保本 登, Yasumoto Noboru)
Tsutomu Yamazaki como Sahachi (佐八)
Reiko Dan como Osugi (お杉)
Miyuki Kuwano como Onaka (おなか)
Kyōko Kagawa como "a barbantesa"
Tatsuyoshi Ehara como Genzo Tsugawa (津川 玄三, Tsugawa Genzo)
Terumi Niki como Otoyo (おとよ)
Akemi Negishi como Okuni (おくに)
Yoshitaka Zushi como Choji (長次)
Yoshio Tsuchiya como Dr. Handayu Mori (森 半太夫, Mori Handayu)
Eijirō Tōno como Goheiji
Takashi Shimura como Tokubei Izumiya
Chishū Ryū como Mr. Yasumoto
Kinuyo Tanaka como Mrs. Yasumoto
Kōji Mitsui como Heikichi
Haruko Sugimura como Kin, a madame do bordel.
Barbas de raposo

Cuscuta epithymum é unha planta parasita nativa de Europa, pertencente á familia Convolvulaceae, aínda que estaba clasificada anteriormente na antiga familia Cuscutaceae. É un parasito notable do toxo ou das xestas. Ten os nomes populares de barbas de raposo, liño de raposo, etc. Descrición
É unha planta parasita, herbácea, anual, sen follas e que se fixa aos seus hóspedes con pequenas raíces succionantes. Os seus hóspedes principais son a ortiga, o trevo e o lúpulo. Parasita tamén leguminosas, como as mencionadas toxos e xestas, e ericáceas. Ten o talo arroibado moi ramificado con escamas foliares. As flores son pequenas, brancas ou rosadas con corola de cinco lóbulos agrupados en glomérulos. O froito é unha cápsula. Taxonomía
Cuscuta epithymum foi descrita por Carl Linnaeus e publicado en Systemat Vegetabilium. Editio decima quarta 140. 1774. Sinonimia Cuscuta acutiflora Rota
Cuscuta campanulata Stokes
Cuscuta coriariae Sennen & Pau
Cuscuta epithymiphyta St. -Lag.
Cuscuta europaea var. epithymum L.
Cuscuta hygrogenes Gand.
Cuscuta muelleri Strail
Cuscuta trifolii Bab.
Cuscuta ulicis Godr.