proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Valentín Briones Rey

Valentín Briones Rey, nado en Vilagarcía de Arousa o 4 de outubro de 1889, foi un empresario e político galego. Traxectoria
Fillo de Valentín Briones Manteca e Juana Rey Barreiro. Foi rexente da fonda La Argentina e despois propietario do Balneario La Concha de Arosa e a fábrica La Caneda de Vilagarcía de Arousa. Formou parte da Juventud de Defensa de Vilagarcía encabezada en 1918 por Laureano Gómez Paratcha que editaba o periódico Heraldo de Arosa, e foi concelleiro en 1922. Foi presidente do Recreo Liceo en 1924. Coa chegada da Segunda República foi elixido concelleiro e segundo tenente de alcalde. Destituído polo Gobernador civil en agosto de 1934, foi reposto no cargo o 8 de xaneiro de 1936 e logo da renuncia de Elpidio Villaverde a ocupar o cargo, foi elixido alcalde o 19 de xaneiro.
Ocupou o cargo ata o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Detido o 10 de agosto, conducírono á prisión de Pontevedra o 22 de outubro. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra por rebelión militar o 21 de novembro con Luis Pando Rivero, Manuel Oubiña López, Jesús Villaverde Rey, José Otero Lago, Román Mondragón Cores, Ángel Navia Cores e Román Torrado Torrado, foi condenado a cadea perpetua. Estivo preso no campo de concentración da illa de San Simón e trasladárono ao forte de San Cristovo de Pamplona en febreiro de 1937. Volvérono trasladar á illa de San Simón en febreiro de 1939. Vida persoal
Casou en 1928 con Carmen Gómez.
Valentín García Gómez

Non confundir con Valentín García Gómez (1963), político extremeño do PSOE.
Valentín García Gómez, nado en Abades (Silleda) o 10 de xuño de 1970, é un sociolingüista e político galego. Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, cursou mestrado en Administración Local na mesma universidade. Foi responsábel do Servizo de Normalización Lingüística do Concello da Estrada (1994-2011). Foi presidente da Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua (CTNL) (1996-2002). A finais de 2011 asumiu a coordinación técnica da Rede de Dinamización Lingüística. En xaneiro de 2012 foi nomeado secretario xeral de Política Lingüística substituíndo a Anxo Lorenzo Suárez.
No ano 2017 foi recoñecido como Xuíz Honorario do Couto Mixto.
Valentín Méndez Rodríguez

Valentín Méndez Rodríguez, nado en Baralla en 1900 e finado en Lugo o 6 de decembro de 1974, foi un funcionario e político galego. Traxectoria
Na Segunda República foi oficial do concello de Neira de Xusá. Pertenceu á Agrupación Socialista de Neira de Xusá, da que foi elixido secretario-contador en 1931. En 1936 era membro do Comité de Propaganda do Estatuto de Autonomía.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído como oficial auxiliar do concello de Neira de Xusá o 31 de xullo. Detido o 4 de febreiro de 1937, ingresou no cárcere de Lugo e pasou ao Depósito Municipal de Mondoñedo o 10 de marzo. En 1940 foi denunciado por contactos co fuxido Domingo Pérez Gándaras e desterrado durante un ano e quince días a Mombeltrán (Ávila) por orde do Xefe da Terceira Columna de Operacións de Asturias pola súa "marcada tibieza para la Causa". Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en febreiro de 1943, que foi sobresido en abril ano seguinte.
Volveu ser detido e o 12 de febreiro de 1946 e ingresou no cárcere de Lugo encartado no proceso 75/1946. O 9 de marzo foi conducido ao Cárcere da Coruña para ser xulgado en consello de guerra canda outras 63 persoas. En xuño de 1952 dirixiu un escrito ao gobernador civil de Lugo solicitando ser reposto na súa praza como funcionario do concello de Neira de Xusá. A resposta foi desestimatoria malia o pleno municipal recoñecer que a sanción de separación de servizo "es considerada excesiva por esta Corporación".
Despois foi secretario do xulgado de paz de Baralla. Finou en Lugo o 6 de decembro de 1974. Vida persoal
Casou con Carmen Díaz Fouz.
Valentín Paz Andrade (barco)

O Valentín Paz Andrade é un buque escola do Servizo de Gardacostas de Galicia. Descrición
Leva o nome en honra de Valentín Paz-Andrade, empresario galeguista pontevedrés.
Está dotado de equipo para actividades pesqueiras de arrastre por popa con aparello peláxico, semipeláxico e de fondo, arrastre por tangóns, corricán, cerco e palangre.
Parte da tripulación está subcontratada a empresa civil Remolcanosa.
Valentín Puga Franco

Valentín Puga Franco, nado na Guarda cara a 1888 e finado en Sabarís (Baiona) o 25 de marzo de 1963, foi un empresario e político galego. Traxectoria
Propietario dunha fábrica de conservas e salgazón en Vigo, trasladouna nos anos vinte a terreos próximos á praia de Santa Marta de Baiona. Na Segunda República e logo da anulación das eleccións municipais de Baiona, foi nomeado presidente da comisión xestora de Baiona polo delegado do gobernador civil en abril de 1931. Asociado con Manuel Godoy Agrelo, dono da antigua fábrica de conservas de Julián Revollar, iniciaron unha nova fábrica en 1938 que se inaugurou o 9 de agosto de 1939 co nome de Puga & Godoy. Cara a 1938 construíu un pequeno peirao para mellorar a loxística da fábrica. A conserveira chegou a contar cun centenar de empregados. Dedicouse principalmente á sardiña en aceite, pero tamén ao xurelo, agulla e ata lamprea. Finou en Sabarís o 25 de marzo de 1963 aos 74 anos. Logo da súa morte a fábrica esmoreceu ata a súa desaparición en 1975. Vida persoal
Casou con Florinda de la Peña Pacheco e foi pai de Valentín, Manuel, María del Carmen, Celia, Alejandro, María del Rosario (que casou con Andrés Barros Dacosta), José Benito e Rocío Puga de la Peña.
Valeriana

Este artigo trata sobre o xénero, para a planta chamada comunmente valeriana, véxase artigo herba benta. Valeriana é un xénero de plantas da familia Valerianaceae. Inclúe un número de 200 especies, das cales a máis coñecida é Valeriana officinalis, chamada comunmente herba benta ou valeriana menor ou herba dos gatos. Algunha especies son nativas de Europa e outras de América do Norte. Adóitanse usar coma somnífero. Descrición
Son herbas perennes, rizomatosas. Flores hermafroditas, en inflorescencias cimosas simples ou escasamente ramificadas. Cáliz con dentes lineares enrolados durante a antese, acrescente, plumoso e persistente na frutificación en forma de papo. Corola con tubo infundibuliforme, con 5 lóbulos desguais. Androceo con 3 estames. Estigma trífido. Froitos coas dúas cavidades estériles moi pouco desenvolvidas.
A herba benta emprégase en Galiza dende a antigüidade.
A planta chamada valeriana vermella, valeriana roxa ou alfinetes (Centranthus ruber), non pertence a este xénero. Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 31–34. 1753. Etimoloxía Valeriana: nome xenérico derivado do latín medieval xa sexa en referencia aos nomes de Valerio (que era un nome bastante común en Roma, Publio Valerio Publícola é o nome dun cónsul nos primeiros anos da República), ou ao provincia de Valeria, unha provincia do imperio romano, ou coa verba valere, "para estar san e forte" do seu uso coma menciña popular para o tratamento do nerviosismo e a histeria. Especies máis importantes
Valeriana acutiloba
Valeriana alliariifolia
Valeriana altaica orixinaria da rexión de Xinjiang (China e Mongolia)
Valeriana apula
Valeriana arburua
Valeriana arizonica
Valeriana californica
Valeriana capitata
Valeriana carnosa
Valeriana celtica
Valeriana columbiana
Valeriana dioica
Valeriana edulis
Valeriana locusta
Valeriana longiflora
Valeriana montana, valeriana maior.
Valeriana occidentalis
Valeriana officinalis, herba benta, herba dos gatos, valeriana menor.
Valeriana panciflora
Valeriana pyrenaica
Valeriana sambucifolia
Valeriana scandens
Valeriana scouleri
Valeriana septentrionalis
Valeriana saxatilis
Valeriana sitchensis
Valeriana sorbifolia
Valeriana supina
Valeriana texana
Valeriana tiliifolia
Valeriana tripteris
Valeriana tuberosa
Valeriana wallichii
Lista completa de especies
Valeriano Domínguez Bécquer

Valeriano Domínguez Bécquer, nado en Sevilla o 15 de decembro de 1833 e finado en Madrid o 23 de setembro de 1870, foi un pintor español. Traxectoria
Era fillo do pintor José Domínguez Bécquer, sobriño do tamén pintor Joaquín Domínguez Bécquer e irmán do poeta Gustavo Adolfo Bécquer. Iniciouse na pintura da man de seu pai, aínda que tamén tivo como mestre a Antonio Cabral Bejarano. Trasladado a Madrid, foi seu irmán quen lle abriu as portas dos ambientes artísticos da capital española. En 1864 recibiu do Goberno de España o encargo dunha serie de pinturas que reflectisen as festas populares, os costumes e os traxes típicos das distintas rexións españolas e que deron lugar a obras como "O baile", "Festa popular do Moncaio (Aragón)" ou "Costumes españois da provincia de Soria". Con todo, un cambio do Goberno supuxo para o pintor abandonar o traballo ao ver suspendida a bolsa que tiña concedida para a súa realización. Traballou como debuxante e ilustrador de importantes publicacións como La Ilustración Española y Americana, El Museo Universal e El Arte en España.
Valeriano Yepes Hernández de Madrid

Valeriano Yepes Hernández de Madrid, nado en Novés (provincia de Toledo) o 14 de abril de 1925 e finado na Coruña o 29 de xullo de 2012, foi un enxeñeiro agrónomo español. Traxectoria
Estudou Enxeñería Agrónoma en Madrid e posteriormente doutorouse en 1966. Trasladouse a Galicia en 1951 onde traballou no seu campo. Iniciou campañas para amosar o uso de praderías artificiais, a construción de silos e o ensilado da herba en 1966. Destas campañas naceron as melloras realizadas nas explotacións gandeiras de Galicia.
En 1969 é nomeado director do Centro de Investigacións de Galicia, organismo dende o que se concentrou na organización e difusión da investigación agraria. Este traballo culminouse coa creación do Centro Rexional de Investigación e Desenvolvemento Agrario en Mabegondo, e do que foi director ata 1983.
O seu traballo foi recoñecido con diversas condecoracións, e en 1984 ingresou na Real Academia Galega de Ciencias como membro de número coa lectura do discurso Ideas sobre la investigación agraria. Vida persoal
Casou con Magdalena Stork Gadea, e foi pai de María de los Ángeles, Ricardo, Silvia e Pablo Yepes Stork. Obras
La producción de carne en la provincia de La Coruña, 1966.
Intensificación de la producción pratense y forrajera, 1955.
Mezclas pratenses en las praderas artificiales de Galicia, 1957.
Posibilidades de expansión de la agricultura del noroeste de España, 1964.
Ensayo de abonado de praderas con nitrógeno, 1966.
Variedades de gramíneas y leguminosas recomendadas para Galicia, 1977, en colaboración con outros autores.
El uso de la tierra en Galicia, 1983.
Ideas sobre la investigación agraria, 1984.
Valerie Aurora

Valerie Anita Aurora nada en San Francisco en 1965, é unha hacker estadounidense, escritora, conferenciante e activista a favor do incremento da presenza feminina no mundo da cultura libre e do software libre e de código aberto. En 2008 cambiou oficialmente e legalmente o seu nome de nacemento, Valerie Aurora Henson. Traxectoria
Aurora foi directora executiva e cofundadora —xunto con Mary Gardiner— da Iniciativa Ada, unha organización sen ánimo de lucro centrada a promocionar o papel das mulleres na tecnoloxía. Tamén é cofundadora de Double Union, un espazo para mulleres hackers en San Francisco. Desde 2015 é a consultora principal de Frame Shift Consulting. Tamén traballou para Sun Microsystems, IBM, Intel e Red Hat.
Como programadora traballou no desenvolvemento do núcleo Linux durante máis dunha década, especializándose na mellora e o perfeccionamento do sistema de arquivos. En 2012 Valerie Aurora e Mary Gardner foron nomeadas por SC Magazine como dúas das persoas máis influentes na seguridade informática do mundo. Premios
Premio O'Reilly Open Source 2013
Valerii Gergiev

Valerii Abisalovich Gergiev (en ruso: Валерий Абисалович Гергиев), nado en Moscova o 2 de maio de 1953, é un director de orquestra e director artístico de ópera ruso.
É director xeral do Teatro Mariinski e tamén asociado coa Ópera do Metropolitan, a Orquestra Filharmónica de Rotterdam e a Orquestra Sinfónica de Londres.
Valery Leontiev

Valery Yakovlevich Leontiev, nado en Ust-Usa, República dos Komis (Rusia) o 19 de marzo de 1949, daquela Unión Soviética, é un cantante pop ruso. É coñecido como un dos artistas máis destacados da música rusa. Ao longo da súa carreira de moitas décadas, xa gravou máis de 30 álbums, moitas das cales vendeu en millóns de copias
Valina

A valina (abreviadamente Val ou V) é un α-aminoácido coa fórmula HO2CCH(NH2)CH(CH3)2. A L-valina é un dos 20 aminoácidos que forman parte das proteínas. Pola súa cadea lateral alifática clasifícase como aminoácido hidrófobo ou non polar. Xunto coa leucina e isoleucina, a valina é un aminoácido coa cadea lateral ramificada. Os seus codóns son GUU, GUC, GUA, e GUG. É un aminoácido esencial, xa que o noso metabolismo non o pode sintetizar e debemos tomalo na dieta.
O seu nome vénlle da planta valeriana (Valeriana officinalis). Biosíntese
Como a valina é un aminoácido esencial os alimentos da nosa dieta deben incluíla, normalmente como compoñente das súas proteínas. Abunda no queixo fresco, peixe, aves, cacahuetes, sementes de sésamo, e lentellas. As plantas poden sintetizala en varios pasos a partir do ácido pirúvico. A parte inicial desta vía metabólica tamén serve para producir leucina. O intermediato α-cetoisovalerato sofre unha aminación redutiva con glutamato. Entre os encimas implicados nesta biosíntese están: Acetolactato sintase (tamén coñecido por acetohidroxiácido sintase).
Acetohidroxiácido isomerorredutase.
Dihidroxiácido deshidratase.
Valina aminotransferase. Síntese
A valina racémica pode sintetizarse por brominación do ácido isovalérico seguida de aminación do α-bromo derivado HO2CCH2CH(CH3)2 + Br2 → HO2CCHBrCH(CH3)2 + HBr
HO2CCHBrCH(CH3)2 + 2 NH3 → HO2CCH(NH2)CH(CH3)2 + NH4Br Degradación
Na degradación oxidativa da valina orixínase succinil-CoA, polo que é un aminoácido glicoxénico.
Vallabhbhai Patel

Vallabhbhai Patel, nado en Nadiad o 31 de outubro de 1875 e finado en Bombai o 15 de decembro de 1950, coñecido popularmente como Sardar Patel, foi un político indio. Foi o primeiro Viceprimeiro Ministro da India. Foi avogado e estadista, líder do Congreso Nacional Indio e pai fundador da República da India que tivo un papel principal na loita pola independencia do seu país e guiou a integración nunha única nación independente. Na India e noutros lugar adoita ser chamado Sardar, que significa "xefe" en hindi, urdú e persa. Actuou como ministro do interior durante a integración política da India e a guerra indopaquistaní de 1947. Traxectoria
Patel creceu na área rural do estado de Gujarat. Foi un avogado de éxito e organizou os campesiños de Kheda, Borsad e Bardoli en Gujarat nun movemento non violento de desobediencia civil contra o Raj británico, converténdose nun dos líderes máis influentes do estado. Foi nomeado o 49. º presidente do Congreso Nacional da India, organizando o partido para as eleccións de 1934 e 1937 mentres promovía o movemento Quit India.
Como primeiro ministro do interior e viceprimeiro ministro da India, Patel fixo esforzos polos refuxiados do Panxab e Delhi e traballou para restaurar a paz. Liderou as tarefas para forxar unha India unida, integrando con éxito na nova nación independente as provincias coloniais británicas que foran "colocadas" no país. Ademais destas provincias que estaban baixo o goberno directo británico, aproximadamente 565 estados principescos autónomos foran liberados da soberanía británica pola Acta de Independencia India de 1947. Ameazando as forzas militares, Patel persuadiu a case todos os estados principescos a acceder á India. O seu compromiso coa integración nacional foi total e inflexible, valéndolle o alcume de "Home de Ferro da India". Tamén é lembrado como o "santo patrón dos servidores civís da India" porque estableceu o moderno sistema administrativo do país. Tamén se lle chamou "Unificador da India". A Estatua da Unidade, estatua máis alta do mundo, dedicóuselle o 31 de outubro de 2018 e mide aproximadamente 182 metros. Na cultura popular
1947: Patel apareceu na portada da revista Time.
1976: Kantilal Rathod dirixiu un documental sobre el.
1982: En Gandhi, de Richard Attenborough (1982), o actor Saeed Jaffrey interpreta a Patel.
1989: Na novela satírica The Great Indian Novel de Shashi Tharoor, a personaxe de Vidur Hastinapuri está baseada simultaneamente en Patel e na personaxe mitolóxica de Vidura.
1993: Ketan Mehta dirixiu o filme biográfico Sardar.
2000: Arun Sadekar interpretou a Patel en Hey Ram, de Kamal Haasan.
Valle de Cuelgamuros

O Valle de Cuelgamuros, anteriormente Valle de los Caídos, é un monumento funerario situado na serra de Guadarrama, no municipio de San Lorenzo de El Escorial, na Comunidade de Madrid. Foi construído por prisioneiros republicanos da guerra civil española entre os anos 1940 e 1958. Nel están enterrados uns 40. 000 combatentes dos dous bandos da guerra civil (a partir da década dos 50, xa que anteriormente só eran enterrados os afíns ao réxime franquista), moitos deles trasladados dende outros puntos de España, onde tiveron lugar as batallas máis importantes da guerra. Tamén se atopan os restos mortais do falanxista José Antonio Primo de Rivera. Na basílica de Santa Cruz estivo sepultado o ditador Francisco Franco, trasladado ó cemiterio do Pardo na capital madrileña o 24 de outubro de 2019.
O complexo consta dunha abadía beneditina, unha basílica de 262 metros de lonxitude escavada na roca, varias construcións monolíticas e por enriba de todo unha cruz cristiá de 150 metros de altura. Historia
Aínda que o monumento foi concibido teoricamente para honrar os mortos tanto franquistas como republicanos, en realidade ten unha clara apoloxía franquista. O monumento ten a inscrición Caídos por Dios y por España (Caídos por Deus e por España) e abondosa simboloxía do réxime. A súa construción foi anunciada por Francisco Franco o día 1 de abril de 1939, o mesmo no que acabou a guerra.
A orixe dos enterrados no Valle de los Caídos é incerta. Aínda que existen arquivos con aproximadamente a metade dos defuntos, descoñécese a identidade dos outros. Foron recollidos de moitos campos de batalla como os de Brunete, Grado, Gandesa, Teruel e a Batalla do Ebro, entre moitos outros.
Para a súa construción utilizáronse presos políticos, aos que prometeron unha redención de pena a cambio de traballo e un pequeno salario. Non obstante, moitos deles morreron na súa construción debido á falta de medios técnicos e á pouca seguridade.
Durante moitos anos foi lugar de reunión cada 20 de novembro de varios grupos de falanxistas e nostálxicos da ditadura.
O 12 de maio de 2017 o pleno do Congreso dos Deputados aprobou a proposta de exhumar os restos de Franco e trasladar os de José Antonio Primo de Rivera a un lugar menos destacado como desenvolvemento da Lei de memoria histórica.
Valle de Trápaga

Trapagaran (en éuscaro) ou Valle de Trápaga (en castelán; oficialmente Valle de Trápaga-Trapagaran) é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 12. 224 habitantes (2011).
Valle de la Mocha

Valle de la Mocha é un val chileno que se atopa actualmente no litoral norte do río Biobío que contiña a redución dos mapuches que foron transportados en 1685, desde a illa Mocha polo gobernador Xosé de Garro; a partir da cal o val e a chaira tiveron o seu nome.
O gobernador Domingo Ortiz de Rosas trasladou a antiga cidade de Concepción ao sito actual desde Penco despois do Terremoto de Concepción de 1751 no 25 de maio do mesmo ano.
Vallenato

O vallenato é un xénero musical orixinario do Caribe colombiano, con epicentro na antiga provincia de Padilla e unha variante importante na rexión sabanera dos departamentos de Bolívar, Sucre e Córdoba. A súa popularidade estendeuse hoxe a todas as rexións do país e países veciños como Venezuela e Ecuador. Interprétase tradicionalmente con tres instrumentos: o acordeón diatónico, a guacharaca e a caixa, un tambor pequeno de coiro de chibo.
Valles Marineris

Os Valles Marineris é un sistema de enormes canóns ó leste da rexión de Tharsis ó longo do ecuador de Marte. O sistema comeza no oeste cos Noctis Labyrinthus e remata no leste coa Chryse Planitia. Xeografía
O sistema esténdese ó longo de 4. 500 quilómetros, ten 200 quilómetros de ancho e 7 de profundidade. Historia
Descubriuse grazas á sonda Mariner 9 en 1971-1972 que lle deu o nome.
Valonia

Valonia, oficialmente a Rexión Valoa, é unha das tres rexións da Bélxica. A rexión representa ao 33% da poboación e ao 55% do territorio do país. A lingua maioritaria da rexión é o francés, aínda que existe unha pequena comunidade xermanófona no leste do país. Como as outras rexións, a rexión de Valonia posúe o seu propio goberno e parlamento tendo funcións propias limitadas e definidas pola constitución belga. A capital da rexión é a cidade de Namur. Divisións administrativas
A rexión de Valonia atópase dividida en 5 provincias: Provincia de Hainaut - Mons
Provincia de Liexa (Liège en francés) - Liexa
Provincia de Luxemburgo (Luxembourg en francés) - Arlon
Provincia do Brabante Valón (Brabant Wallon en francés) - Wavre
Provincia de Namur - Namur
Valor

Un valor é unha calidade dun suxeito ou obxecto. Os valores son agregados ás características físicas ou psicolóxicas, tanxibles do obxecto; é dicir, son atribuídos ao obxecto por un individuo ou un grupo social, modificando, a partir desa atribución, o seu comportamento e as súas actitudes cara ao obxecto en cuestión. O valor é unha calidade que lles confire ás cousas, aos feitos ou ás persoas unha estimación, sexa negativa ou positiva. Características
Pódese dicir que a existencia dun valor é o resultado da interpretación que fai o suxeito da utilidade, o desexo, a importancia, o interese ou a beleza do obxecto. É dicir, a valía do obxecto é, en certa medida, atribuída polo suxeito de acordo cos seus propios criterios e a súa interpretación, produto dunha aprendizaxe, dunha experiencia, a existencia dun ideal incluso da noción dunha orde natural que transcende o suxeito en todo o seu ámbito. Valores como honestidade, lealdade, identidade cultural, respecto, responsabilidade, solidariedade, amor, tolerancia, sinceridade etc. son fundamentais para a convivencia pacífica da sociedade.
Con todo, como en moitos dos temas antropolóxicos pódese considerar que a liberdade ou a solidariedade máis que valores persoais ou sociais son os seus fundamentos de valor, o que delimita o ámbito axiolóxico. Como calidades apreciadas polo suxeito só adquiren o rango de valores no momento en que son alcanzadas como prácticas persoais e/ou colectivas. Noutras palabras, a liberdade non é un valor polo contido do concepto ou por ser apreciada como unha práctica desexable dun determinado grupo social; a liberdade é un valor cando é apreciada e exercida polos suxeitos, é dicir, demanda situacións praxeológicas, é o exercicio da liberdade nunha comunidade. Isto coñécese como dialéctica obxecto-suxeito, relación recíproca entre o obxecto considerado como valioso polo pensamento e a práctica do suxeito de hábitos virtuosos. Tipos de valores
Existen diversos tipos de valores, como son os valores económicos, os sociais e os morais ou espirituais. A axioloxía non pode xerarquizar os valores; cada un ten aspectos ou propiedades importantes e ademais interactúan entre si. Son antivalores aqueles que desvalorizan o mundo na súa riqueza natural e espiritual.
Valor (ética)

No ámbito da ética, o valor é unha propiedade dos obxectos, que representa o seu nivel de importancia. Características
O valor ético de algo denota o seu grao de importancia, co obxectivo de determinar que acción ou vida é mellor realizar ou vivir (Deontoloxía), ou polo menos un intento de describir o valor de distintas accións (Axioloxía). Pode ser descrito como tratando ás accións mesmas como obxectos abstractos asignándolles valor a elas. Trata sobre a conduta correcta e a vida boa, no sentido que unha acción que posúe moito valor ou un valor relativamente elevado pode ser considerada "boa" dende un punto de vista ético (no sentido dun adxectivo), e unha acción que posúe un valor baixo ou polo menos baixo no sentido relativo pode ser considerada "mala".
O que fai que unha acción sexa valorada depende dos valores éticos dos obxectos que ela aumenta, diminue ou altera. Un obxecto cun "valor ético" pode ser identificado como "ético ou filosóficamente bo" (no sentido dun substantivo)
Moitos obxectos poden ser valiosos para nós, tanto obxectos naturais (a auga ou o aire), como obxectos artificiais (unhas deportivas ou un ordenador). Pero estas valoracións non pertecen ao ámbito da ética, son valoracións que consideran a utilidade ou outros aspectos de certos obxectos. Igualmente, podemos afirmar que unha persoa é elegante, áxil ou obxectiva, e podemos cualificar unha acción de eficaz, enriquecedora ou oportuna, pero aínda non falamos de valores que pertencen ao ámbito da ética.
Valor Agregado Bruto

O Valor Agregado Bruto (VAG) ou Valor Engadido Bruto é unha medida en economía do valor dos bens e servizos producidos nunha zona, industria ou sector dunha economía. En contabilidade nacional, o VAG é a produción menos o consumo intermedio. Mantén unha estreita relación co PIB, xa que ambos están medindo o mesmo fieto. O PIB obténse despois de engadirlle ao valor agregado do país os impostos indirectos que gravan as operacións de produción.
Valor de verdade

En lóxica e matemáticas, un valor de verdade (ou valor lóxico), é un valor que indica o grao de verdade dunha proposición, dependendo da interpretación. Este valor pode ser verdadeiro ou falso. Lóxica clásica
Na lóxica clásica, na súa semántica, os valores de verdade son: verdadeiro (1 ou T) e falso (0 ou ⊥ ou F). É dicir, a lóxica clásica é unha lóxica de dous valores. Este conxunto de valores tamén se denomina dominio booleano. A semántica correspondente da lóxica conectiva son funcións de verdade, nas que os valores se expresan en forma de táboa de verdade. O conectivo lóxico bicondicional convértese na relación de equivalencia binaria, e a negación convértese nunha bixección que cambia verdadeiro por falso e falso por verdadeiro. A conxunción e a disxunción son opostas con respecto á negación, que se expresan nas leis de De Morgan: ¬( p∧q) ⇔ ¬p ∨ ¬q
¬( p∨q) ⇔ ¬p ∧ ¬q Intuicionismo e lóxica construtivista
Na lóxica intuicionista, e en xeral, na matemática construtivista, as declaracións (sentenzas) só teñen valor de verdade se teñen unha proba construtiva. Comeza cun conxunto de axiomas, e a sentenza é verdadeira se se pode probar que a sentenza procede destes axiomas. A frase é falsa se podes deducir dela unha contradición. Isto deixa aberta a posibilidade de frases ás que aínda non se lles deu valor de verdade. Exemplos
As sentenzas que aparecen a continuación son verdadeiras ou falsas, dependendo da interpretación que se dea a cada unha delas (quen é Iago? que é a lóxica? que quere dicir gustar? etc. ). "A Iago gústalle a lóxica"
"1 máis 2 é igual a 12"
"Todos os estudantes de informática están tolos" Cando argumentamos, é dicir, cando construímos unha demostración, facémolo nunha lingua. Se a linguaxe está formalizada, tamén se poden formalizar os argumentos, utilizando así unha linguaxe lóxica formal, e non unha lóxica especulativa ou informal.
A lóxica proposicional clásica é un dos exemplos máis sinxelos de lóxica formal. Esta lóxica só ten en conta os valores de verdade (verdadeiro ou falso) e a forma das proposicións.
O argumento (o obxecto de estudo da lóxica clásica) é unha entidade composta por entidades máis sinxelas chamadas proposicións, é dicir, frases que son declarativas e cuxos únicos valores lóxicos posíbeis son verdadeiro ou falso. Non obstante, na lóxica multivalorada, outros valores son posíbeis. Na lóxica difusa, que usa máis valores lóxicos que simplemente verdade ou falsidade.
Considere a proposición embaixo: "No Nadal fai moita calor" Esta frase é unha proposición no sentido de que é unha afirmación declarativa, é dicir, que afirma ou nega un feito, e ten un valor de verdade, que pode ser verdadeiro ou falso. Neste caso, o verdadeiro valor dependerá de varios factores, como o lugar do que estamos a falar e quen o está a avaliar. Noutras palabras, o valor de verdade dunha proposición non é un concepto absoluto, senón que depende dun contexto interpretativo.
Os valores de verdade dunha proposición pódense mostrar usando cero ou un: Verdade 1
Falso 0
Valor enerxético

O valor enerxético é a enerxía endosomática específica dos alimentos que está dispoñible no seu metabolismo (respiración celular) dentro do corpo. Na Unión Europea, a información fornécese oficialmente en unidades de enerxía kJ por 100 gramos de alimentos, pero por tradición aínda se usan as calorías. Para determinar o valor da enerxía termodinámica, úsase un calorímetro onde se queima o alimento. Hai diferenzas entre o valor enerxético calorífico (térmico) e fisiolóxico, xa que hai partes non dixeríbeis que non engaden calorías ó corpo e especialmente dentro do corpo os alimentos non se queiman como combustíbeis. Nutricionalmente, non só é precisa a enerxía para alimentarse cunha dieta sa, isto sería calorías baleiras, o corpo tamén precisa substancias que non ten e non pode fabricar, ademais de auga (que non ten enerxía) e outros nutrientes.
Considérase que un home con idades comprendidas entre os 20 e os 25 anos con peso de 68 kg e con actividade física moderada precisa preto de 3. 100 calorías por día, mentres que unha muller de idade e condicións semellantes, de peso de 55 kg precisan 2. 410 calorías.
Valor esperado

En estatística o valor esperado ou esperanza matemática (ou simplemente esperanza) dunha variable aleatoria é a suma da probabilidade de cada suceso multiplicado polo seu valor. Por exemplo nun xogo de azar o valor esperado é o beneficio medio.
Se tódolos sucesos son de igual probabilidade a esperanza é a media aritmética. Definición
Para unha variable aleatoria discreta con valores posibles x 1, x 2 … x n {\displaystyle x_{1}, x_{2}\ldots x_{n}} e as súas posibilidades representadas pola función de masa p ( x i ) {\displaystyle p(x_{i})} a esperanza calcúlase con E [ X ]
∑ i
1 n x i p ( x i ) {\displaystyle E[X]
\sum _{i
1}^{n}x_{i}p(x_{i})} Para unha variable aleatoria continua a esperanza calcúlase mediante a integral de tódolos valores e a función de densidade f ( x ) {\displaystyle f(x)}: E [ X ]
∫ − ∞ ∞ x f ( x ) d x {\displaystyle E[X]
\int _{-\infty }^{\infty }xf(x)dx} As esperanzas E [ X k ] {\displaystyle E[X^{k}]} para k
0, 1, 2. .. {\displaystyle k
0, 1, 2. .. } chámanse momentos de orde k {\displaystyle k}. Máis importantes son os
momentos centrados E [ ( X − E [ X ] ) k ] {\displaystyle E[(X-E[X])^{k}]}.
Non tódalas variables aleatorias teñen un valor esperado (por exemplo a distribución de Cauchy).
O valor esperado é unha función lineal. Por iso E [ a X + b ]
a E [ X ] + b {\displaystyle E[aX+b]
aE[X]+b}
Valor facial

O valor facial dos selos, as moedas e os billetes é o valor que reciben estes, asignado pola entidade de emisión correspondente. Contrasta co valor nominal, que se refire xeralmente ao valor verdadeiro da moeda, do selo ou da acción (como coas moedas de curso legal).
No caso dos certificados comúns, o valor nominal é o valor nominal da acción. No caso da acción ordinaria, o valor nominal é en gran parte simbólico. No caso da acción preferida, os dividendos pódense expresar como porcentaxe do valor nominal.
Valor p

Na estatística clásica, o valor p (tamén chamado de nivel descritivo ou probabilidade de significación), é a probabilidade de obter unha estatística de proba igual ou mellor que aquela observada nunha mostra, baixo a hipótese nula. Por exemplo, en probas de hipótese, pódese rexeitar a hipótese nula co 5% no caso de que o valor-p sexa menor que 5 %. Así, outra interpretación para o valor p, é que este é o menor nivel de significación co que se rexeitaría a hipótese nula. En termos xerais, un valor p pequeno significa que a probabilidade de obter un valor da estatística de proba como o observado é moi improbábel, levando así ao rexeitamento da hipótese nula.
Nunha proba clásica de hipóteses, defínense dúas hipóteses, a nula (H0) e a alternativa (HA). En moitas aplicacións da estatística, por convenio defínese a hipótese alternativa como a hipótese formulada polo pescudador, mentres que a hipótese nula é o seu complementario. En principio, a hipótese nula considérase certa. Ao confrontarmos a hipótese nula cos achados dunha mostra aleatoria tomada dunha poboación de interese, verifícase a súa plausibilidade en termos probabilísticos, o que nos leva a rexeitarmos ou non H0. Se non rexeitamos H0, tomámola como certa; en caso contrario, tomamos HA como certa.
Por utilizarmos nesta toma de decisión unha mostra (unha parte da poboación) e non a poboación enteira, podemos cometer dous tipos de erro. Cometemos un erro tipo I cando rexeitamos H0 e H0 é certa, e cometemos un erro tipo II cando non rexeitamos H0 e H0 é falsa. A táboa abaixo describe estas situacións. A probabilidade de cometermos un erro tipo I é chamada de nivel de significación, denotado pola letra grega α. O nivel de significación é determinado xeralmente polo pescudador antes da recollida dos datos. En moitas aplicacións da estatística, o nivel de significación fíxase tradicionalmente en 0, 05.
Con base nestes conceptos, podemos definir o valor p como a menor escolla que fariamos para o nivel de significación, de forma que rexeitariamos H0. Por exemplo, se supomos que o nivel de significación foi fixado en α
0, 05. Un valor p igual a 0, 20 indica que se rexeitaría H0 se tivésemos escollido un nivel de significación de 0, 20, polo menos. Como escollemos α
0, 05, non se rexeita H0. Isto leva a unha regra simplista, máis usual, onde se rexeita H0 se o valor p é menor que α e non se rexeita no caso contrario.
Cómpre ter moita cautela na interpretación dun valor p, dado que esta medida está bastante influenciada polo tamaño da mostra. As mostras grandes tenden a producir valores p pequenos, aínda que o efecto observado non teña grande importancia práctica, mentres mostras pequenas tenden a producir valores p grandes, aínda que exista un importante efecto nun punto de vista práctico. Por iso, o uso dos valores p nas pescudas médicas foi bastante criticado por varios autores.
Valse

O valse (do galicismo valse, que á súa vez procede do xermanismo Walzer, que provén do verbo alemán wälzen, 'xirar, rodar') é un estilo de baile folclórico e de salón a ritmo lento. Historia
Aínda que non existe acordo no tocante á súa orixe, pénsase que o valse naceu na zona austríaca do Tirol no século XII. Porén, tamén hai teorías que sitúan a súa orixe nunha danza do século XVIII chamada ländler que bailaban os labregos de Austria e do sur de Alemaña, e tamén nunha danza italiana chamada volte.
O valse acadou gran popularidade nos anos 1760 en Viena, estendéndose axiña por outros países. Características
É un baile de tempo ternario que se escribe normalmente en compás de 3/4 e que se baila en parella. No primeiro pulso de cada compás ábrese diagonalmente unha perna, no segundo a outra xúntase facendo que os pés se unan de novo, e no terceiro pulso faise un pequeno paso sen desprazamento co primeiro pé. Despois repítese o mesmo comezo co outro pé. Son famosos os valses vieneses da familia dos Strauss, como os de Johann Strauss.
Valverde do Fresno

Valverde do Fresno (na fala: Valverdi du Fresnu; en castelán: Valverde del Fresno), é un concello da provincia de Cáceres que cobre unha superficie de 197, 27 km², na que vivían 2. 578 habitantes no ano 2004, cunha densidade de poboación de 13, 07 h/km². O xentilicio tradicional é «valverdeiro» e, xunto coas Ellas e San Martiño de Trebello, é onde se pode atopar a fala de Estremadura. Demografía
Evolución demográfica segundo datos do (INE):
Valverde, El Hierro

Valverde é un municipio canario pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife. Está situado no nordeste da illa de El Hierro, da que é a capital.
A súa localización en altitude supón que está con frecuencia cuberto polas nubes que arrastran os ventos alisios, sendo o seu clima húmido. É a única capital insular cuxo centro urbano, Villa de Valverde, non se atopa á beira do mar. Tamén é a capital insular máis occidental e meridiana.
O aeroporto da illa e o porto de La Estaca atópanse situados dentro deste municipio. Festas
Cada catro anos a Virxe dos Reis (Virgen de Los Reyes), patroa da illa, baixa en romaría ata Valverde tras percorrer a illa de lado a lado. Esta romaría popular dura case un mes. Mentres a virxe está na capital, permanece na Igrexa da nosa Señora da Concepción.
Vampirélidos

Os vampirélidos (Vampyrellidae) son un grupo de protozoos que posúen pseudópodos filosos e carecen de cunchas. Vampyrella é un xénero típico do grupo, que tamén contén outros xéneros como Platyreta e Arachnula.
Ás veces os vampirélidos denomínanse Aconchulinida, que foi descrito como unha orde. . Noutras clasificacións considérase o grupo Vampyrellida como orde. Características
Cando nadan libremente as células son esféricas dun diámetro duns 30 μm, con pseudópodos filosos dirixidos radialmente pero tamén con outros distintivos curtos e con forma de maza, polo que son parecidos a heliozoos. Ao moverse a célula estírase e adopta unha forma ameboide, cunha distinción nítida entre a periferia clara e os pseudópodos e unha parte interior verdosa. Nesta forma entra no interior das células das algas e aliméntase no seu interior. Os vampirélidos caracterízanse por ter mitocondrias con cristas tubulares. Algúns outros vampirélidos son parasitos de fungos. Como tales, estes vampirélidos poden ser un importante control contra os fungos parasitos do trigo e outros cereais.
A maioría das amebas filosas están incluídas nos grupos dos vampirélidos e nucleáriidos. Aínda que se consideran posibles membros dos Cercozoa, as súas relacións con outros protistas son discutidas e incertas.
Van (anatomía)

O van, cós ou cintura é a parte do corpo entre as costelas e a pelve, onde en persoas cunhas medidas proporcionais acostuma se producir un estreitamento riba das cadeiras.
A medida do van fai referencia á liña horizontal onde a cintura é máis estreita.
A complexión feminina ten, polo xeral, un van máis estreito ca os homes. Índice van/cadeira
O índice cintura/cadeira é unha relación para dividir o perímetro da cintura entre o da cadeira. O índice a proporción na que a graxa está distribuída a través do tronco.
Un índice de 0, 7 para as mulleres e de 0, 9 para os homes corresponden aos ideais de saúde e fertilidade. Medida da cintura
O tamaño da circunferencia do van dunha persoa utilízase para determinar a obesidade. Un exceso de graxa abdominal é un factor de risco para o desenvolvemento de doenzas cardíacas e outras doenzas ligadas co sobrepeso. O Instituto Nacional do Corazón, Pulmóns e Sangue dos Estados Unidos (The National, Heart, Lung and Blood Institute, NHLBI) categoriza o risco de enfermidades relacionadas coa obesidade como alto se a circunferencia do van é maior de 102 cm e 88 cm, para os homes e mulleres, respectivamente.
Un estudo publicado por The European Heart Journal en abril de 2007 mostrou que a circunferencia do van, do mesmo xeito que o índice van/cadeira axudan a predicir problemas cardiovasculares.
Van (construción)

Un van é calquera espazo baleiro, polo xeral, calquera abertura nun elemento arquitectónico, e por extensión, emprégase tamén para se referir á distancia entre apoios nunha estrutura (tamén denominada "luz"). Como significado particular, un van consiste nun oco aberto nun muro coa intención de alumear un lugar. Normalmente este espazo baleiro ou desocupado acolle unha porta, unha fiestra ou unha bufarda.
O elemento clave dun van é o lintel, ás veces a xeito de arco. O lintel ou traveseiro apoia nas xambas e estas na soleira (no caso de ocos nos muros) ou en piares noutras construcións, coma nas pontes.
Historicamente, tense coñecemento da utilización de vans alintelados xa dende a época mesopotámica, sendo os persas os primeiros en crealo mediante arcos.
Van Canto

Van Canto é un grupo musical alemán de power metal a capela formado no ano 2006 e composto por cinco cantantes e un batería. O grupo mestura o canto a capela co heavy metal tradicional e o power metal, no que dous dos cantantes actúan como voces principais mentres que os outros tres empregan as súas voces para imitar os sons de guitarra e baixo coa axuda de amplificadores. Membros
Dennis "Sly" Schunke – voz principal masculina (2006–)
Inga Scharf – voz principal feminina (2006–)
Ross Thompson – voz (son de guitarra) (2006–)
Stefan Schmidt – voz (son de guitarra e distorsións) (2006–)
Bastian Emig – batería (2007–)
Jan Moritz – voz (son de baixo) (2015–)
Antigos membros
Ingo "Ike" Sterzinger – voz (son de baixo) (2006–2015)
Dennis Strillinger – batería (2006–2007) Discografía
A Storm to Come (2006)
Hero (2008)
Tribe of Force (2010)
Break the Silence (2011)
Dawn of the Brave (2014)
Voices of Fire (2016)
Van, Turquía

Van (en kurdo central: وان; en kurdo setentrional: Wan; en armenio: Վան) é unha cidade do leste de Turquía, a carón do lago homónimo, e na provincia homónima. Ten preto de 400. 000 habitantes. Historia
A cidade foi devastada durante a primeira guerra mundial polos otománs, como parte do xenocidio armenio. Durante este tempo celebrouse a batalla de Van.
Vanadinita

A vanadinita é un mineral de fórmula química Pb5(VO4)3Cl, clorovanadato de chumbo (79% de PbO e 19% de V2O5). Aspecto
Na súa forma cristalina, a vanadinita preséntase en cristais prismáticos hexagonais ou aciculares. Tamén é frecuente que o faga en forma de agregados amorfos ou de forma esférica. A súa cor máis característica é a vermella. Lugares onde se atopa
É frecuente que a vanadinita apareza en zonas de oxidación asociada a minerais como a calcita. Usos da vanadinita
Utilízase a vanadinita como fonte de vanadio (tamén coma fonte secundaria de chumbo). O vanadio, á súa vez, emprégase para o endurecemento do aceiro e a fabricación de bronce vanádico. Outros vanadatos
Os vanadatos non son compostos moi numerosos na natureza polo que existen poucos minerais pertencentes a este grupo. Outro vanadato coñecido é a carnotita (vanadato de potasio e uranio).
Vance D. Brand

Vance DeVoe Brand, nado en Longmont, Colorado o 9 de maio de 1931, foi un piloto de probas e astronauta estadounidense que participou nas misións ASTP, STS-5, STS-41-B e STS-35. Pasou un total de 31, 08 días no espazo. Traxectoria
Está graduado en enxeñaría aeronáutica en 1960 e un grao en administración de empresas por UCLA en 1964.
Foi un dos 19 astronautas seleccionado pola NASA en abril de 1966 e serviu como apoio nas misións Apollo 8 e Apollo 13. Formou parte da tripulación suplente do Apollo 15 e as misións Skylab 3 e Skylab 4. Formou parte das misións ASTP, STS-5, STS-41-B e STS-35.
Vanda

A vanda é un xénero da familia das orquídeas, Orchidaceae. Hai 90 especies, e é cultivada para o mercado, é moi apreciado na horticultura polas súas flores vistosas, perfumadas, de longa duración e de cores moi intensas. As especies de Vanda están moi espalladas polo leste de Asia, o sueste asiático e Nova Guinea, con algunhas especies que se estenden por Queensland e algunhas das illas do Pacífico occidental.
Vandalismo

O contido deste artigo refírese aos actos vandálicos en xeral; se o que quere é ver o vandalismo na Galipedia, véxase Wikipedia: Vandalismo. O vandalismo é a desfiguración ou a destrución visible dunha estrutura ou dun símbolo contra a vontade do propietario ou das autoridades. Historicamente xustificouno o pintor Gustave Courbet como destrución dos monumentos que simbolizaban "guerra e conquista". Polo tanto, pódese facer como expresión do desprezo, da creatividade, ou de ambas. O vandalismo soamente ten sentido nunha cultura que recoñece a historia e a arqueoloxía. Como outros termos similares (bárbaro), o vándalo era orixinalmente un xentilicio étnico que se refería ó pobo vándalo que saqueou Roma en 455.
Vandeins

Vandeins é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Vangelis Meimarakis

Evangelos "Vangelis" Meimarakis (en grego: Ευάγγελος "Βαγγέλης" Μεϊμαράκης), nado en Atenas o 14 de decembro de 1953, é un avogado e político grego. Foi presidente do Parlamento grego desde 2012 a 2015 e ministro de Defensa entre 2006 e 2009. Traxectoria
Meimarakis foi un dos organizadores, en 1974, das mocidades de Nova Democracia, ONNED, liderándoa entre 1984 e 1987. Entrou no Comité Central de ND na segunda conferencia realizada en 1986. Elixido deputado por Atenas no Parlamento en 1989, revalidou o posto en todas as eleccións posteriores. Foi viceministro de cultura (1992-1993), secretario xeral de ND (2001-2006) e ministro de defensa (2006-2009). Do 29 de xuño de 2012 ao 6 de febreiro de 2015 foi presidente do Parlamento Helénico. Tras a renuncia de Antonis Samaras accedeu ao liderado interino do seu partido o 5 de xullo de 2015.
Vanguard (foguete)

Vanguard foi o nome do primeiro foguete civil dos Estados Unidos. Pragado de problemas, non chegou a ser o primeiro foguete americano en poñer un satélite en órbita. Características
O foguete Vanguard foi desenvolvido pola Armada dos Estados Unidos como lanzador civil coa idea de poñer en órbita o primeiro satélite artificial no contexto do Ano Xeofísico Internacional. Finalmente a Unión Soviética adiantaríase, poñendo en órbita o Sputnik 1 e ademais sería o Jupiter C o primeiro foguete americano en poñer en órbita un satélite artificial.
Vanguard 1

Vanguard 1 foi o segundo satélite artificial posto en órbita polos Estados Unidos. Foi lanzado nun foguete Vanguard desde o Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral o 17 de marzo de 1958. Características
A misión principal de Vanguard 1 foi comprobar as capacidades do foguete Vanguard e unha vez en órbita medir os efectos da contorna espacial no satélite e os seus sistemas. A medición da súa órbita serviu tamén para refinar os modelos xeodésicos da Terra. A alimentación eléctrica do satélite proviña dunha batería que se esgotou en xuño de 1958 e de seis células solares distribuídas polo exterior que proporcionaban ata 1 vatio de potencia. Tiña forma de esfera de 1, 46 kg e 16, 5 cm de diámetro, dentro da cal un cilindro albergaba a instrumentación, que consistía nun transmisor a 108 MHz, unha baliza de radio. Do corpo do satélite sobresaían seis antenas de 30 cm de longo que á parte de ser usadas para transmitir serviron para estimar a cantidade de electróns entre o satélite e a estacións receptoras. No interior tamén levaba dous termistores para medir a temperatura interna e comprobar a efectividade do illamento térmico.
Estímase que dada a súa órbita, Vanguard 1 permanecerá no espazo varios séculos ata a súa reentrada na atmosfera terrestre.
Vanguard 2

Vanguard 2 foi un satélite artificial dos Estados Unidos lanzado nun foguete Vanguard desde o Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral o 17 de febreiro de 1959. Características
Vanguard 2 foi o primeiro satélite adicado ao estudo da capa de nubes da Terra mediante a medición da parte diúrna da luz solar reflectida pola capa nubosa e pola superficie terrestre. Unha vez en órbita o satélite, estabilizado mediante xiro, comezou a precesionar debido á ignición de restos de propelente sólido na terceira etapa no momento da separación entre esta e o satélite. Esta oscilación degradou o sinal do satélite e o envío dos datos da capa de nubes. O transmisor funcionou durante 26 días ata o esgotamento das baterías. O satélite foi seguido tamén opticamente para facer estudos do arrastre atmosférico mediante a determinación da súa órbita.
Vanguard 2 tiña forma de esfera de 10, 75 kg de masa e 50, 8 cm de diámetro. Estaba construído nunha aliaxe de magnesio, co interior recuberto dunha capa de ouro e o exterior recuberto de aluminio para proporcionar protección térmica. O interior da esfera estaba presurizado e contiña a instrumentación, incluída a electrónica de seguimento, o sistema de telemetría e a electrónica dos experimentos. No interior había tamén dous telescopios ópticos con dúas fotocélulas, apuntando cada un deles en sentido oposto e que facían as medicións da luz reflectida pola Terra. As comunicacións tiñan lugar na frecuencia de 108 MHz e unha cinta grabadora a bordo podía rexistrar ata 50 minutos de datos.
Dada a súa órbita, Vanguard 2 permanecerá no espazo entre 200 e 300 anos antes da súa reentrada na atmosfera terrestre.