proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Shutter Island

Shutter Island é un filme americano de intriga e suspense psicolóxico dirixido por Martin Scorsese. A película está baseada na novela do mesmo nome escrita por Dennis Lehane no 2003.
O filme está protagonizado por Leonardo DiCaprio, que interpreta a un policía de Boston enviado a un centro psiquiátrico, situado nunha pequena illa chamada Shuter Island, para investigar a estraña desaparición dunha perigosa paciente do hospital mental. A produción comezou en marzo do 2008 e fixouse o seu lanzamento para o 2 de outubro do 2010, pero a súa produtora, Paramount Pictures, adiantou esta data e, finalmente, foi estreada o 19 de febreiro do 2010 nos EUA e en Europa. Está considerado un dos filmes co final máis confuso, e o que máis pescudas en liña xera. Sinopse
No verán de 1954, os axentes federais Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) e Chuck Aule (Mark Ruffalo) son destinados a Ashecliffe, un perigoso hospital psiquiátrico situado nunha remota illa estadounidense chamada Shutter Island, para investigaren as estrañas circunstancias da desaparición dunha reclusa, Rachel Solando, que internara no centro mental despois de afogar os seus tres fillos.
Por outra banda, o axente Daniels acepta o caso cun interese persoal, atopar a Andrew Laeddis; o asasino da súa muller, o cal, segundo soubera Daniels, se atopa interno nese mesmo centro.
Os dous axentes comezan a facer indagacións acerca de Rachel, sen contar coa axuda do doutor John Cawley, a cabeza visible da institución, que non parece moi disposto a colaborar con eles na investigación. Por este motivo, ambos axentes deciden marchar da illa debido á falta de axuda por parte dos máximo responsable do hospital. Pero, debido a unha forte tormenta na illa, os dous axentes vense na obriga de quedaren uns días máis.
Os seguintes sucesos xirarán en torno á teoría de Daniels, na que sospeita que nese mesmo centro psiquiátrico se realizan crueis experimentos con reclusos. Pero, sen apenas descubrir o que ocorre nesa illa, o axente verase atrapado nun labirinto do que non lle será doado saír. Personaxes
Leonardo DiCaprio como Edward 'Teddy' Daniels
Mark Ruffalo como Chuck Aule
Ben Kingsley como Doutor John Cawley
Max von Sydow como Doutor Jeremiah Naehring
Michelle Williams como Dolores Chanal
Emily Mortimer como Rachel Solando
Patricia Clarkson como Doutora Rachel Solando
Jackie Earle Haley como George Noyce
Ted Levine como Warden
John Carroll Lynch como Garda McPherson
Elias Koteas como Andrew Laeddis
Jill Larson como Muller vella
Ken Cheeseman como Doutor 1
Ruby Jerins como Rachel Laeddis
Robin Bartlett como Bridget Kearns
Matthew Cowles como Capitán do Transbordador
Shàonián dě Nǐ

Shàonián dě Nǐ (en chinés: 少年的你) é un filme de Hong Kong de 2019 dirixido por Derek Tsang e protagonizado por Zhou Dongyu e Jackson Yee. O filme é unha adaptación da novela chinesa In His Youth, In Her Beauty escrita por Jiu Yuexi. Conta a historia dunha moza de instituto que sofre abusos dos seus compañeiros, e dun adolescente problemático da rúa, cuxas vidas cambian logo de encontrarse. A historia tamén aborda os seus soños e deseños respecto do futuro e de que maneira se protexen o un ó outro. O filme estreouse o 25 de outubro de 2019 na China, e o 8 de novembro de 2019 nos Estados Unidos, o Reino Unido e o Canadá. Recadou un total de 227, 3 millóns de dólares en todo o mundo. Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado. Personaxes
Zhou Dongyu como Chen Nian
Jackson Yee como Beishan (Liu Bei Shan)
Yin Fang como Zheng Ye
Huang Jue como Lao Yang
Wu Yue como nai de Chen Nian
Zhou Ye como Wei Lai
Zhang Xinyi como Xu Miao
Wu Yue como Zhou Lei
Liu Ran como Luo Ting
Xie Xintong como Wang Li
Zhang Yao como Li Xiang
Zhang Yifan como Hu Xiaodie
Zhao Runnan como Da Kang
Gao Xuanming como Lai Zi
Shériff

Shériff é o nome dado a unha autoridade policial, política ou de xustiza pública en vigor en varios países anglosaxóns (Gran Bretaña, Estados Unidos de América, Canadá) e á persoa que ten esta función. As súas funcións varían segundo os países; os shériff norteamericanos son ben coñecidos internacionalmente grazas en boa medida aos filmes de Hollywood do xénero western.
Si convenit

Si convenit (latín: "se convén") é unha bula do papa Alexandre VI a favor dos reis Isabel de Castela e Fernando de Aragón. Datada o 19 de decembro de 1496, é coñecida sobre todo por darlles o título de Reis Católicos. Contidos
A bula enumera os méritos dos reis que os fan, a ollos do Consistorio, merecedores do título de "católicos"; principalmente atribúelles o defender e propagar a fe e a Igrexa católica "coas armas e co sangue". Máis especificamente, nomea a unificación dos reinos, a reconquista de Granada, a expulsión dos xudeus, a liberación dos Estados Pontificios e o Reino de Nápoles e os seus esforzos contra os otománs.
Texto da bula
É notable a ausencia de mencións ao traballo de evanxelización dos misioneiros nos novos territorios da Coroa; porén, a bula céntrase na Reconquista e as futuras campañas en África.
Sialoglicoproteína

Unha sialoglicoproteína é unha glicoproteína que contén residuos de ácido siálico unidos a un extremo redutor da cadea polipeptídica. Estas proteínas adoitan conter un ou máis sialil oligosacáridos que están enlazados covalentemente ao resto da molécula.
As glicoforinas C e A son un bo exemplo de sialoglicoproteínas comúns, que se encontran nos glóbulos vermellos. A podocalixina é outra sialoglicoproteína que se encontra nas prolongacións pediculares das células podocitos, que se econtran nos glomérulos renais.
Siberia (continente)

Siberia, tamén coñecida como Angara ou Angaralandia, é un antigo cratón que actualmente forma a meseta central de Siberia, pero que se formou noutras latitudes como unha masa continental fusionada con outras e despois independente, antes de que acabase fusionándose con outros continentes formando a Panxea ao final do Carbonífero e o Permiano. No leste do cratón siberiano había un mar que bañaba a marxe continental pasiva, no que agora son as terras baixas do leste de Siberia.
Angaralandia foi bautizada así na década de 1880 polo xeólogo austríaco Eduard Suess, que cría erradamente que no Paleozoico había dous grandes continentes no hemisferio norte: "Atlantis", América do Norte conectada con Europa por unha península formada por Groenlandia e Islandia, e "Angaralandia", formada polo leste de Asia, nomeada así polo río Angara de Siberia. No Precámbrico
Hai uns 2500 millóns de anos (no período sideriano), Siberia formaba parte dun continente chamado Ártica, xunto co escudo canadense. Hai uns 1100 millóns de anos (no período esteniano), Siberia pasou a formar parte do supercontinente Rodinia, e continuou así ata o Toniano, hai uns 750 millóns de anos, cando este supercontinente se disgregou e Siberia converteuse en parte de Protolaurasia. Durante o Ediacárico, hai uns 600 millóns de anos, Protolaurasia uniuse ao continente meridional de Pannotia, pero hai uns 550 millóns de anos, tanto Pannotia coma Protolaurasia dividíronse orixinando os continentes de Laurentia, Báltica e Siberia. No Paleozoico
Siberia foi un continente independente na primeira metade do Paleozoico ata que, durante o Carbonífero, colidiu co continente menor de Casaquistania. Unha colisión posterior con Euramerica/Laurusia durante o final do Carbonífero-Permiano formou a Panxea. No Mesozoico e Cenozoico
A Panxea fragmentouse durante o Xurásico, aínda que Siberia seguiu unida a Laurasia. Laurasia dividiuse gradualmente durante o Cretáceo e Siberia seguiu formando parte do actual nordés de Eurasia. Hoxe, Siberia forma parte da masa continental de Afro-Eurasia. Polo leste está unida á placa norteamericana pola Cordilleira Chersky. [Cómpre referencia] Partes individualizadas
En Siberia podemos atopar as seguintes partes con características individualizadas: Oróxeno de Akitkan
Escudo de Aldán
Escudo de Anabar
Terreo de Birekte
Terreo de Daldyn
Terreo de Magan
Levantamento de Olenyok
Cunca de Tunguska
Terreo de Tungus
Sibilante

Dise sibilante da realización ou fonema fricativo con punto de articulación entre alveolar e palatal. Entre os existentes no galego están os que se escriben destes xeitos: o "s" de sega, fricativo alveolar xordo;
o "x" de xoia, fricativo prepalatal xordo;
En portugués e francés existen os seus homólogos sonoros: o "z" de zebra, fricativo alveolar sonoro;
o "j" de juri, fricativo prepalatal sonoro;
Existen máis e debido ó seu comportamento conxunto nos sistemas fonolóxicos reciben este nome colectivo. En galego, a realización sibilante coma fricativa alveolar xorda do fonema interdental xordo recibe o nome de seseo.
Sic

Sic é unha palabra latina que se coloca ao lado dunha palabra ou frase incorrecta ou incomprensible para indicar que non se trata dun erro de transcrición, senón que é así como figura no texto orixinal.
Provén da frase en latín sic erat scriptum, "así fora escrito", onde sic é un adverbio que significa "así, deste xeito". Uso
Por regra xeral prefírese o uso deste adverbio entre corchetes [sic], aínda que é frecuente atopalo tamén entre parénteses (sic). «Agora [engade] van a saver [sic] o tolo que eu estou
No ano 1764, o visitador da diocese «halló la hermita (sic) de san Antonio (. .. )"
Emprégase cando se reproducen erros, tipográficos ou doutra clase, ou inconveniencias ao citar textos, para informar ao lector que o uso indebido atópase na fonte orixinal e non é obra do que cita. Exemplos: Lembro que che ollou fixamente [sic]
O sol púñase no hourizonte [sic]
Regresamos o domingo de Balencia [sic]
Tamén pode usarse cando aparecen palabras pouco comúns cuxa grafía é similar á doutras moi coñecidas, e quérese evitar que o lector as interprete como erros. Por exemplo: A venencia [sic] non é Venecia.
Pode levar unha aclaración extra ou unha corrección explicativa: "O Congreso rexeitou os presupostos xerais do estado [sic, con inicial minúscula]"
Ten un uso común en entrevistas de carácter médico ou legal, para citar ao entrevistado: E termina dándolle os seus datos: "Creo que xa é todo, espero que che sirva. O outro cando chegue a casa direicho, aínda estou por Corea e chego o día 6 de setembro. De hematocrito xa che comentei que non baixo de 45. .46-47, de hemoglobina 15, 5-16. .. o outro xa mirarei en casa"(sic). Locucións latinas
Podemos atopar tamén este adverbio en varias locucións latinas. Exemplos: Sic itur ad astra: "Así vaise ata as estrelas"
Sic luceat lux: "Así luzca a luz"
Sic semper tyrannis: "Así sempre aos tiranos"
Sic transit gloria mundi: "Así pasa a gloria do mundo".
Sicario (filme de 2015)

Sicario é un filme estadounidense de suspense e acción de 2015 dirixido por Denis Villeneuve e escrito por Taylor Sheridan. Está protagonizado por Emily Blunt, Benicio del Toro e Josh Brolin. O filme conta a historia dunha axente do FBI que é recrutada por un grupo de traballo do goberno para derrocar ao líder dun poderoso e brutal cártel mexicano da droga. Sicario foi escollida para competir pola Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2015. Tivo unha distribución limitada nos cinema dos Estados Unidos o 18 de setembro de 2015, e despois tivo unha estrea máis ampla a nivel nacional o 2 de outubro de 2015.
Sicario recibiu eloxios polas súas actuacións, secuencias de acción, guión, dirección, partitura musical e fotografía. O filme foi nomeado á mellor fotografía, mellor banda sonora e mellor edición de son na 88ª edición dos Óscar. Tamén obtivo nomeamentos aos BAFTA ao mellor actor secundario, á mellor fotografía e á mellor banda sonora. A súa secuela, Sicario: Day of the Soldado, estreouse o 29 de xuño de 2018. Un terceiro título, Sicario: Capos, está en fase de desenvolvemento.
Estreouse en galego o 3 de maio de 2023 a través da TVG. Personaxes
Sicixia

Para ver o artigo sobre o filme, véxase Sicixia (filme) A sicixia (do tardolatino syzygia, conxunción, derivado do grego σύζυγος, syzygos -literalmente consortes, emparellados, isto é que casan, unen, ou enganchan) é un fenómeno astronómico de aliñamento de tres ou máis corpos celestes do mesmo sistema gravitacional ó longo dunha liña recta. Exemplos de sicixia son o da Lúa e do Sol dende a Terra, que produce unha lúa nova, tamén chamada novilunio (conxunción lunar); un plenilunio ou lúa chea na oposición lunar; unha eclipse anular ou unha eclipse total de Sol se a sicixia se dá na liña de eclipses.
Siclo

Para a unidade monetaria do moderno Estado de Israel, ver Novo shekel. O siclo, tamén coas grafías xéquel, shekel e sheqel (acadio: šiqlu ou siqlu; hebreo: שקל, shekel; latín: siclus) foi unha antiga unidade de peso e, paralelamente, unha denominación monetaria de prata e de ouro utilizada por varios pobos do Oriente Próximo mediterráneo, entre eles os antigos hebreos. Historia
Idade Antiga
Na súa orixe relaciónase cunha unidade de medida equivalente a unha certa cantidade de cebada, que variou co tempo e cos lugares. Na época do Antigo Israel pesaba arredor dos 11 gramos, aínda que o seu valor foi moi flutuante, e é frecuente atopalos con pesos desde os 7 ata os 14 ou mesmo 17 gramos. Como moeda hebrea, equivalía a 1/60 de mina e a 1/3600 de talento. En Mesopotamia durante o período paleobabilónico, estímase que o siclo tiña 8 gramos.
No Código de Hammurabi menciónanse os siclos nalgunhas leis referentes ao labor dos cirurxiáns, por exemplo:
Idade Contemporánea
En 1980, retomouse a denominación de siclo ou xéquel para a moeda que substituíu a libra como moeda de Israel. Posteriormente, en 1985, o xéquel foi novamente substituído polo novo shekel, cunha equivalencia de mil dos antigos por un novo. Moeda bíblica
Na Biblia menciónase varias veces esta moeda. Por exemplo, o prezo de venda da tumba de Sara e os patriarcas, que Abraham lle comprou a Efrón foi de 400 siclos e o prezo de venda de Xosé por parte dos seus irmáns á caravana de mercadores foi de 20 siclos de prata. Pénsase que as "30 moedas de prata" asignadas a Xudas Iscariote a cambio da entrega de Xesús de Nazaret puideron ser siclos de Tiro.
Sicose

A sicose, do grego σῦκον, figo, é a forma máis profunda da foliculite. A diferenza da ostiumfoliculitis, afecta máis profundamente ao folículo piloso. O seu axente causal habitual está en bacterias do xénero Staphylococcus. Maniféstase por pápula e pústulas vermellas arredor do folículo, aínda que non adoita deixar cicatriz. Pode ter un curso crónico.
Afecta principalmente á barba, polo que é coñecida tamén coma sicose da barba ou prúrigo do barbeiro (sicosis vulgaris), aínda que pode afectar aos folículos do pescozo (sicosis nuchae). [Cómpre referencia] A forma crónica e que deixa marcas denomínase sicose lupoide.
Side Effects (filme de 2013)

Side Effects é un filme estadounidense de 2013 dirixido por Steven Soderbergh e escrito por Scott Z. Burns. Está protagonizado por Rooney Mara no papel dunha muller que é prescrita con fármacos experimentais por psiquiatras (Jude Law e Catherine Zeta-Jones) após o seu marido (Channing Tatum) sae do cárcere. Side Effects estreouse nos cinemas dos Estados Unidosd o 8 de febreiro de 2013 a través de Open Road Films.
Sidecar

Un sidecar é un vehículo dunha soa roda enganchado ao costado dunha motocicleta, dando como resultado un vehículo de motor de tres rodas e con capacidade de transportar unha e nalgúns casos até tres persoas máis. A roda do sidecar atópase situada un pouco máis adiante da roda traseira da motocicleta, diferenciándose así do triciclo.
Algúns sidecares poden ser retirados da motocicleta. Estes vehículos foron moi populares nos anos 1950 cando eran unha alternativa para o transporte de pasaxeiros.
Tamén foron usados pola policía e o exército. Durante a Segunda guerra mundial, as tropas alemás utilizaron os sidecares das mascas BMW e Zündapp.
En México a fábrica de motocicletas Islo, durante os anos 1960 vendeu o seu propio modelo feito de fibra de vidro sendo este deseñado para a motocicleta de 175 cc.
Siderita

A siderita (do grego sideros que significa ferro) é un mineral da clase dos carbonatos cuxa fórmula química é FeCO3 (contén un 58% de Fe). Aspecto
A siderita preséntase en forma de cristais de forma romboédrica dunha coloración parda e a miúdo tamén en agregados amorfos e masivos. Lugares onde se atopa
A siderita atópase nas rochas volcánicas, en zonas sedimentarias e como ganga en xacementos de filóns hidrotermais. Acostuma a estar asociada á barita, á calcita e a minerales metalíferos.
É un mineral moi abundante en España. Podémolo atopar en Ribadeo (Lugo). Usos da siderita
Debido a súa composición a siderita utilízase para a extracción de ferro. Propiedades
Disólvese con facilidade en ácido clorhídrico. Outros carbonatos
Outros carbonatos de importancia son:
A calcita, a aragonita e a malaquita.
Siderurxia

A siderurxia é a técnica do tratamento do mineral de ferro para obter diferentes tipos deste ou das súas aliaxes. O proceso de transformación do mineral de ferro comeza na extracción nas minas. O ferro atópase na natureza en forma de óxidos, hidróxidos, carbonatos, silicatos e sulfuros. Os máis usados pola siderurxia son os óxidos, hidróxidos e carbonatos.
Óxidos -> Hematites (Fe2O3) e a magnetita (Fe3O4)
Hidróxidos -> Limonita
Carbonatos -> Siderita ou carbonato de ferro (FeCO3)
Os primeiros altos fornos privados xurdiron en Lugo. [Cómpre referencia] Concretamente en 1794 en Sargadelos.
Sidney Altman

Sidney Altman, nado en Montreal, Quebec (Canadá) o 7 de maio de 1939 e finado en Rockleigh, Nova Jersey, o 5 de abril de 2022, foi un biólogo molecular canadense-estadounidense, gañador do premio Nobel de Química de 1989. Traxectoria
Obtivo a súa licenciatura en física no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) en 1960, pasou 18 meses como estudante de gradación en física na Universidade de Columbia e despois obtivo o doutoramento en bioquímica da Universidade de Colorado en 1967.
Xunto a Thomas Cech recibiu o premio Nobel de Química polo descubrimento das propiedades catalíticas do ácido ribonucleico (ARN). Ambos os investigadores da Universidade Yale demostraron que o ARN é o soporte químico da herdanza, intervindo nas reaccións químicas que posibilitaron a aparición da vida na terra.
Desde 1971, foi profesor de bioloxía na Universidade Yale.
Sidón

Sidón, (árabe: صيدا, Ṣaydā; fenicio: , Ṣydwn; hebreo: צִידוֹן, Ṣīḏōn; grego: Σιδών; latín: Sidon; turco: Sayda) é a terceira maior cidade do Líbano. Áchase na costa do mar Mediterráneo, a uns 40 quilómetros ao norte de Tiro e 50 km ao sur da capital, Beirut.
Sidón foi unha importante cidade de Fenicia, fundada na mesma época que Tiro, Biblos (actual Djebail) e Beritos (Beirut), no III milenio a. C. Aínda que en 1900 tiña unha poboación duns 10. 000 habitantes; no 2000 contiña uns 200. 000. Posúe unha refinaría de petróleo, e o antigo porto agora só é utilizado por pequenas embarcacións de pesca. Tamén hai moitos cultivos de froita, así como tamén de cereais e vexetais.
Na relixión predomina o islam suní. Historia
Foi unha das máis importantes cidades fenicias, talvez a máis antiga. Foi fundado un grande imperio comercial mediterráneo. Homero eloxiou os seus habitantes pola especialización na fabricación de vidro e tecidos de cor púrpura. Foi tamén de aquí de onde saíron os colonos fundadores de Tiro.
Sidón tivo conquistadores filisteos, asirios, babilonios, exipcios, gregos e finalmente romanos, nos anos que decorreron antes de Xesús. Herodes o Grande visitou Sidón; e dise que tanto Xesús como Paulo de Tarso a visitaron.
O 4 de decembro de 1110, Sidón foi saqueada na Primeira Cruzada. Durante as Cruzadas foi saqueada varias veces até que foi finalmente destruída polos sarracenos en 1249. En 1260 foi destruída de novo polos mongois. Os estragos das murallas orixinais son aínda visíbeis.
Logo Sidón permanecería no dominio do Imperio Otomán no século XVII, recuperando unha gran parte da súa anterior importancia comercial. Os exipcios, apoiados por Inglaterra e Francia, capturaron e controlaron a cidade no século XIX. Durante a primeira guerra mundial, os británicos tomaron Sidón; e despois da Guerra, esta tornouse Protectorado dos Franceses no Mediterráneo Oriental.
Siebmachers Wappenbuch

O Siebmachers Wappenbuch (en alemán: literalmente armorial de Siebmacher) é un armorial publicado en 1605 e 1609 como dous libros heráldicos, parte dunha serie de varios volumes posteriores, que contén os escudos de armas da nobreza do Sacro Imperio Romano-Xermánico, así como os escudos de cidades-estado e dalgunhas familias burguesas. Foi creado e compilado polo alemán Johann Ambrosius Siebmacher (1561-1611), artista heráldico, gravador e editor de Nürnberg. A obra tornouse nunha importante fonte heráldica para as rexións xermanófonas. O Vello Siebmacher
O Alter Siebmacher foi compilado entre 1605 e 1806 e representa a heráldica contemporánea durante os dous séculos finais do Sacro Imperio Romano-Xermánico. Os dous primeiros volumes foron completados por Johann Sibmacher en 1605 e 1609. Compóñense de 3220 e 2400 armas respectivamente. A obra está impresa sen cor, mais existe un exemplar corado á man en Nürnberg. O traballo foi continuado con seis volumes con suplementos adicionais realizados por Paul Fürst, Wolfgang Gottlieb Fürst, Rudolf Johann Helmers, Christoph Weigel o Vello e Gabriel Nikolaus Raspe. Estas obras foron tamén publicadas baixo os títulos dos seus respectivos editores, como: Fürstsches Wappenbuch, Helmersches Wappenbuch, Weigelsches Wappenbuch ou Raspes Wappenbuch. O Novo Siebmacher
O Neuer Siebmacher, Siebmachers großes und allgemeines Wappenbuch foi compilado entre 1854 e 1967 por Adolf Matthias Hildebrandt, Maximilian Gritzner e Gustav A. Seyler. O índice xeral da obra enteira foi editado por Hanns Jäger-Sunstenau. Posteriormente, Ottfried Neubecker publicou tódalas armas burguesas do Novo Siebmacher sen o texto como unha especie de glosario ilustrado organizado por cargos heráldicos.
Siegfried (ópera)

Siegfried (en galego, Sigfrido) é unha ópera en tres actos con música e libreto en alemán de Richard Wagner. É a terceira das catro óperas que compoñen o ciclo Der Ring des Nibelungen (O anel do Nibelungo). Foi estreada no Bayreuth Festspielhaus de Bayereuth o 16 de agosto de 1876 como parte da primeira representación da saga completa. Forma parte do Canon de Bayereuth. Siegfried segue a ser unha das óperas máis populares; nas estatísticas de OperabaseArquivado 14 de maio de 2017 en Wayback Machine. aparece no posto nº 50 das cen óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a 13. ª en Alemaña e a quinta de Wagner, por detrás de Der fliegende Holländer, Das Rheingold, Die Walküre e Tristan und Isolde.
Siemens (unidade)

O siemens (símbolo S) é a unidade derivada do SI para a medida da condutancia eléctrica. É chamada así polo enxeñeiro alemán Werner von Siemens. S
Ω − 1 {\displaystyle \, {\mbox{S}}\, \,
\, \, \Omega ^{-1}} A condutancia eléctrica represéntase coa letra G nas fórmulas e ten de unidade o siemens, e a súa inversa, a resistencia eléctrica, represéntase coa letra R, e ten de unidade o ohm. G
1 R
I V {\displaystyle G
{\frac {1}{R}}
{\frac {I}{V}}} Onde I é a intensidade eléctrica ou corrente eléctrica, e V é a voltaxe (tamén chamada tensión ou diferenza de potencial eléctrico). S
Ω − 1
A V
C 2 ⋅ s kg ⋅ m 2
A 2 ⋅ s 3 kg ⋅ m 2. {\displaystyle {\mbox{S}}
\Omega ^{-1}
{\dfrac {\mbox{A}}{\mbox{V}}}
{\dfrac {{\mbox{C}}^{2}\cdot {\mbox{s}}}{{\mbox{kg}}\cdot {\mbox{m}}^{2}}}
{\dfrac {{\mbox{A}}^{2}\cdot {\mbox{s}}^{3}}{{\mbox{kg}}\cdot {\mbox{m}}^{2}}}. } Denominacións anteriores
Esta unidade tamén se denominaba mho (por ser a unidade inversa do ohm), porque a condutancia é a inversa da resistividade, pero este nome non está nos costumes e normas actuais. Representábase cun ípsilon latino maiúsculo (Ʊ) - unha letra omega maíúscula invertida (℧) -.
Siempre Casina

O Siempre Casina foi unha embarcación volanteira galega que afundiu nas costas de Ribadeo o 22 de febreiro de 2005.
O Siempre Casina tiña base no porto de Burela. Tiña 20, 5 metros de eslora, casco de ferro e 30 toneladas de rexistro. Fora botado en 1999. A súa matrícula era 3FE-2-10-99.
O accidente produciuse a unhas 21 millas ao norte de Ribadeo, con condicións climatolóxicas normais. O buque estaba detido e coas portas abertas para deitar as redes, cando se produciu un troco na dirección de vento que botou auga sobre a cuberta. A auga foi tanta que desequilibrou o pesqueiro, que escorou e afundiu de popa. Ademais, unhas obras interiores realizadas sen autorización dificultaron a evacuación da auga. O buque quedou en estado semiafundido e foi remolcado nestas condicións ata o porto de Viveiro.
Faleceron oito dos seus nove tripulantes, pero só se puideron rescatar os cadáveres de seis, atrapados no interior do barco. Os mortos eran oito burelaos, dous deles nados nesa vila, tres nados no Perú, dous nados no Senegal e un máis nado en Cabo Verde.
Sienita

A sienita é unha rocha magmática plutónica que se encontra constituída principalmente por minerais como feldespatos, oligoclasios, albita, e raramente con minerais máficos como a biotita e os piroxenos (auxita). Ten baixo contido de cuarzo.
É unha rocha relativamente rara, porén común na rexión litoral do Brasil. No Estado do Río de Xaneiro, extráese un tipo de sienita como rocha ornamental. En Portugal áchase un importante macizo sienítico na Serra de Monchique.
Sievert

O sievert (símbolo Sv) é unha unidade derivada do SI que mide a dose de radiación absorbida pola materia viva, corrixida polos posibles efectos biolóxicos producidos. 1 Sv é equivalente a un joule entre quilogramo, (1 J/kg). Esta unidade dá un valor numérico co que se poden cuantificar os efectos estocásticos producidos polas radiacións ionizantes. 1 S v
J k g
J ∗ k g − 1 {\displaystyle 1Sv
{\frac {J}{kg}}
J*kg^{-1}} Utilizouse este nome en honra ao físico sueco Rolf Sievert.
O organismo encargado das definicións de todas as unidades de medida utilizadas para as radiacións ionizantes e a radioactividade é a ICRU (International Commission on Radiation Units and measurements). As súas recomendacións son adoptadas polo BIPM (Bureau International des Poids et Mesures) co que se incorporan ao Sistema Internacional de Unidades.
A súa diferenza co gray (unidade da dose absorbida) é que o sievert está corrixido polo dano biolóxico que producen as radiacións, mentres que o gray mide a enerxía absorbida por un material.
Cúmprese a equivalencia 1 Sv 1 Gy para as radiacións electromagnéticas (raios X e gamma) e os electróns, pero para outras radiacións debe utilizarse un factor corrector: 20 para a radiación alfa, de 1 a 20 para neutróns libres.
Esta unidade é utilizada para medir diferentes magnitudes usadas en protección radiolóxica, como a dose equivalente, a dose colectiva, a dose ambiental ou a dose efectiva entre outras, cada unha delas corrixida ou "ponderada" por distintos factores que reflicten distintos aspectos, como a Eficiencia Biolóxica Relativa (RBE en inglés). Síntomas inmediatos na saúde
Síntomas nos humanos por mor da radiación acumulada durante un mesmo día (os efectos redúcense se o mesmo número de Sieverts se acumula nun período máis longo): Síntomas en humanos por radiación acumulada durante un ano, en milisieverts (1 Sv 1000 mSv): Dose máxima de radiación dos astronautas
Nas viaxes espaciais, e debido a que no espazo existe radiación a causa do vento solar e dos raios cósmicos, a NASA ten a norma pola cal en 10 anos de servizo, un astronauta non debería recibir maior radiación que a que incrementaría nun 3 % a probabilidade de sufrir nun futuro un cancro mortal.
Usando esta norma, a NASA calcula a cantidade de radiación máxima que un astronauta debería recibir en 10 anos de servizo (baseados en cálculos aproximados, sen moita estatística dispoñible): Conversión a outras unidades
1 Sv 100 rem
Nas aplicacións que poden atoparse comunmente adoitan ser utilizados os seus submúltiplos mSv e μSv. A partir de 1 Sv os efectos máis importantes son os deterministas, polo que se utiliza a dose absorbida (por tanto os gray).
Sifón

Un sifón está formado por un tubo, en forma de "U" invertido, cun dos seus extremos somerxidos nun líquido, que ascende polo tubo a maior altura que a súa superficie, desaugando polo outro extremo. Para que o sifón funcione debe estar cheo de líquido, xa que o peso do líquido na rama do desaugadoiro é a forza que eleva o fluído na outra rama. O sifón xa era coñecido polos romanos que o utilizaban nos seus acuedutos.
Sigata

Sigata foi unha cidade fenicia próxima a Biblos, situada seguramente un chisco ao sur desta.
Foi unha das primeiras cidades conquistadas sobre a metade do século –XIV polos apiru de Amurru (a terceira gran cidade). Crese que era independente e non pertencía a Biblos, ao contrario que a próxima Ampi, pero o rei de Biblos Rib-Hadda ocupouna aos apiru, o que induciu aos exipcios a considerar a Abdi-Asirta leal e non escoitar os avisos do rei de Biblos. Pouco despois Abdi-Asirta, xa co recoñecemento exipcio, recuperouna, xunto coa próxima Ampi e os exipcios deixaron facer. Á morte de Abdi sobre o -1340, o seu fillo Pu-Bahla conservouna e, sobre o -1330, foi integrada no Reino de Amurru, vasalo hitita.
Sigfrid Edström

Johannes Sigfrid Edström, nado o 21 de novembro de 1870 en Morlanda e finado o 18 de marzo de 1964 en Estocolmo, foi un enxeñeiro, industrial e dirixente deportivo sueco. Traxectoria
Sigfrid Edström era fillo do capitán da mariña mercante Martin Edström e de Charlotta Edström. Sigfrid graduouse en 1891 na Universidade Técnica Chalmers e continou logo os seus estudos no Instituto Técnico Federal de Zürich. Traballou en varias plantas eléctricas e entre 1897 e 1900 foi enxeñeiro dos tranvías de Zürich. Logo volveu a Suecia e foi director dos tranvías de Gotemburgo (1900-1903), e o encargado da súa electrificación. Foi director xeral da compañía eléctrica ASEA (1903-1933) e presidente do seu consello de administración (1934-1949). De 1904 a 1922 foi asemade concelleiro de Västerås. Foi un dos fundadores da Sveriges Industriförbund en 1910, e o seu presidente (1928-1929) e presidente desde a súa fundación en 1918 da Elektroindustriföreningen. Tamén participou na creación da Cámara de Comercio Internacional en 1919 e foi o seu presidente de 1939 a 1945.
De 1916 a 1939 foi presidente da Sveriges verkstadsförening e presidente da patronal Svenska Arbetsgivareföreningen (1931-42), e como tal foi un dos rsponsables da sinatura do Acordo de Saltsjôbaden cos sindicatos en 1938 que se converteu en modelo para outros acordos semellantes e que aínda está en vigor.
Afervoado defensor do deporte afeccionado, foi membro do Comité Olímpico Internacional (1920-1952), vicepresidente desde 1937 e desde a morte de Henri de Baillet-Latour actuou como o máximo dirixente de facto do COI, tentando grazas á neutralidade de Suecia manter vivo o olimpismo
e o seu presidente entre 1946 e 1952, encargado de reconstruír o movemento olímpico despois da guerra. Tamén foi un dos organizadores dos Xogos Olímpicos de 1912 e quen ideou o establecemento da Asociación Internacional de Federacións de Atletismo e o seu primeiro presidente (1913-1946). Estivo entre os fundadores da Confederación de Deportes de Suecia en 1903 e do Comité Olímpico Sueco en 1913.
Edström pertenceu desde 1925 da Real Academia Sueca de Ciencias da Enxeñaría.
Sigil

Sigil é un programa informático, libre, aberto e gratuíto para a edición e creación en formato EPUB de edicións electrónicas. Sigil ten sido desenvolvido por Strahinja Val Marković e outros colaboradores dende 2009.
Sigillaria

Sigillaria é un xénero extinto de licófitas arborescentes que se reproducían por esporas, coñecidas desde o Carbonífero e o Permiano. Está relacionado co xénero máis famoso Lepidodendron, e máis distantemente cos modernos Isoetes. Rexistro fósil
Este xénero coñécese polo rexistro fósil desde o Devoniano medio ou o Carbonífero tardío, pero diminuíu ata extinguirse a inicios do Permiano (o seu rango de idades vai desde hai 383, 7 a 254, 0 millóns de anos). Atopáronse fósiles en Gran Bretaña, os Estados Unidos, o Canadá, a China, Corea, Tanzania e Zimbabwe. Descrición
Sigillaria era unha planta de porte arbóreo que acadaba alturas de ata 30 m, e outras licópsidas podían chegar aos 50 m. Estas licópsidas tiñan un tronco alto, non ramificado ou ocasionalmente bifurcado que carecía de madeira. O sostén da planta dependía dunha capa de bases foliares estreitamente empaquetadas xusto debaixo da superficie do tronco, mentres que o centro do tronco estaba cheo dunha medula. As follas longas e parecidas a herba uníanse directamente ao tronco e crecían formando unha espiral ao longo do tronco. As bases foliares vellas expandíanse a medida que o tronco crecía en grosor, e deixaban unha cicatriz con forma de diamante, que é evidente nos fósiles. Estas cicatrices foliares estaban dispostas en ringleiras verticais. A superficie do tronco tiña tecido fotosintético, o que significa que probablemente era verde.
O tronco tiña na parte superior un plumeiro de longas follas tipo herba microfilas, así que a planta tiña o aspecto dun alto cepillo bifurcado. A planta producía esporas (non sementes) en estruturas parecidas a conos adheridas ao tronco.
As estruturas subterráneas das licófitas arborescentes, incluíndo Sigillaria e Lepidodendron, denomínanse Stigmaria (tratado como un taxon fósil). As licópsidas tiñan rizomas ou eixes rizomórficos parecidos a talos, con apéndices laterais unidos ás escamas circulares, formando unha rede subterránea de raiciñas ramificadas. Estas raiciñas de estigmarias ramificábanse dicotomicamente desde os rizomorfos similares a Isoetes, e espallábanse por áreas do bosque pantanoso no que se xeraba carbón onde normalmente vivían os licopodios. Identificáronse pelos radiculares que saían das raiciñas nas Stigmaria fósiles.
Sigillaria, como moitos antigos licopodios, tiña un ciclo vital relativamente curto; crecía rapidamente e acadaba a madureza en poucos anos. Pénsase que Sigillaria era monocárpico, o que significa que morría despois da reprodución, aínda que isto non está probado. Estaba asociado con Lepidodendron e outros licópsidos dos bosques que xeraron carbón do Carbonífero. Especies
Entre as especies deste xénero están:
Sigla

As siglas son palabras formadas polo conxunto de letras iniciais dunha expresión complexa. Por exemplo: Unión Europea UE
Tamén se denomina sigla a cada unha das letras que forman a mencionada palabra.
Pódense escribir puntos entre cada letra, pero o máis común é omitilos a menos que se queira salientar o seu carácter de sigla.
Cando a sigla se pronuncia habitualmente soa, denomínase acrónimo e é frecuente escribilo en minúsculas. Por exemplo láser, radar ou sida.
Cando as siglas son as iniciais de varias palabras que están en plural, adóitanse dobrar as letras. Por exemplo: Estados Unidos EE. UU.
Comisións Obreiras CC. OO.
Ferrocarís do Estado FF. CC. do E.
Neste caso pódense usar os espazos no canto de puntos: EE UU. Este tipo de siglas non se soletrean senón que se len igual có nome completo. Outra incorrección común é escribir puntos entre cada letra: Recursos humanos R. R. H. H. , RR. HH.
Sigma

Sigma é a décimo oitava letra do alfabeto grego (σῖγμα); equivale ao /s/. Minúscula σ ou ϛ, maiúscula Σ. A primeira das formas minúsculas úsase en posición inicial ou en medio de palabra e a segunda en posición final. Adoita transcribirse como s. Provén da letra do alfabeto fenicio šīn, que representaba nesa lingua o son /ʃ/. Como signo numérico representaba o douscentos. En maiúscula serve tamén para designar o décimo oitavo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o décimo oitavo da Odisea.
Signal Communication Orbit Relay Experiment

Signal Communication Orbit Relay Experiment, tamén coñecido polo seu acrónimo SCORE, foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado en segredo o 18 de decembro de 1958 mediante un foguete Atlas B desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral, en Florida. Só unha parte do equipo de lanzamento sabía que non se trataba dunha proba misilística senón da posta en órbita dun satélite. Características
A misión de SCORE foi probar a factibilidade de usar satélites para comunicacións. A carga útil, de 70 kg de masa, consistía nun par de transmisores UHF alimentados por baterías cunha vida estimada de 21 días e acaroados á última etapa do foguete Atlas B co que foi lanzado. Cada transmisor constaba dun receptor de comandos, unha cinta gravadora con capacidade para catro minutos de son ou sete canais de teletipo. A bordo ademais ían un par de balizas para telemetría
O satélite demostrou o concepto de comunicacións mediante satélite mediante "gardado e envío" polo cal a mensaxe se garda nun medio a bordo do satélite e é transmitido cando está ao alcance do destinatario. As baterías esgotáronse aos 13 días de permanecer en órbita.
Signario de Espanca

O signario de Espanca (Castro Verde, Baixo Alentexo, Portugal) é o único signario enteiro conservado dunha escritura paleohispánica. Está realizado sobre unha pequena placa de xisto (48 x 28 x 2 cm. ) que apareceu fóra de contexto e polo tanto non dispón de datación arqueolóxica. É un signario dobre que consta de 27 signos e que probabelmente corresponde a un exercicio de aprendizaxe, xa que consta de dúas liñas, a primeira está trazada con maior seguridade e seguramente corresponde ao exemplo trazado polo mestre, mentres que a segunda, trazada con maior inseguridade, parece corresponder ao alumno.
Non coincide exactamente con ningunha das escrituras coñecidas a través de inscricións, aínda que pertence claramente ao grupo meridional e apareceu na zona nuclear da escritura tartesa ou do suroeste. Cabe destacar que os 13 primeiros signos conservan a orde relativa correspondente ao alfabeto fenicio. Sobre a súa orixe non hai consenso: para algúns investigadores a súa orixe esta directa e unicamente vinculado ao alfabeto fenicio, mentres que para outros na a súa creación tamén influiría o alfabeto grego.
Significante

En semiótica e en lingüística, o significante é a imaxe acústica que, unida ó significado, constitúe o signo lingüístico A forma e a substancia do plano da expresión
Estruturalismo
O primeiro en profundar no concepto de signo lingüístico foi Ferdinand de Saussure, quen indicou que o que o signo lingüístico une non é unha cousa e un nome, senón un concepto (significado) e unha imaxe acústica (significante). O signo é unha entidade psíquica de dúas caras que presenta estes dous elementos intimamente unidos. No seu Curso de lingüística xeral, traduciu os termos utilizados con anterioridade polos pensadores do século XIX: Sinn (significante) e Bedeutung (significado).
Non se trata de entidades separadas, senón dunha relación que vai desde diferenzas significantes en son a potenciais denotacións diferenciais. Non se deben tomar os significantes como algo que se pode pronunciar fronte aos significados como cousas no mundo.
Glosemática
Na teoría da glosemática, elaborada por Hjemslev pártese de dúas afirmacións saussurianas: A lingua non é substancia, senón forma.
Toda lingua é á vez expresión e contido.
Hjemslev desenvolveu a teoría do signo de Seaussure, denominando ó nivel dos significantes plano da expresión e ó nivel dos significados plano do contido, e recoñecendo en cada un deles unha forma e unha substancia.
No plano da expresión, Hjemslev denomina substancia da expresión ó material fónico bruto do que se ocupa a fonética. A forma da expresión é, polo tanto o sistema fonolóxico en que se diferencian unidades pertinentes ou fonemas.
Signo

Un signo (do latín "signum", á súa vez do grego "σημειόν") é unha entidade que ten o significado doutra entidade, sendo a partícula máis pequerrecha no ámbito da expresión. Deste xeito, non obstante, trátase dun elemento complexo que leva consigo unha información significativa, así como da parte máis importante dunha mensaxe que chega aos nosos sentidos a través do sentido da vista ou o oído.
Un signo natural é unha entidade que posúe unha relación casual coa entidade significante, como un relampo como signo de tormenta. Un signo convencional ten significado de seu por acordo, así como un punto quere dicir que a oración remata. O signo está en contraste co símbolo, o cal representa outra cousa (por exemplo unha bandeira pode ser o símbolo dunha nación). Ao falarmos de signo, non existe motivación nin semellanza formal entre aquilo que se emprega para determinar e o obxecto ou idea á que se quere facer referencia. A asociación destas dúas caras (significante e significado) é puramente convencional.
Signo (matemáticas)

En álxebra o signo é unha propiedade que expresa a orde dun número real en relación ao cero.
Un número real x dise que ten un signo máis ou que é positivo se a relación x se mantén > 0; en cambio dicimos que x ten un signo menos ou que é negativo cando x é igual < 0. No caso de x 0 dicimos que x é neutro: entón o signo non está definido. Notación
Para a notación matemática do signo utilízanse os símbolos + (máis) e - (menos): o signo vai seguido inmediatamente do valor absoluto do número. Se o signo non se expresa diante dun número distinto de cero, o número considérase positivo.
Hai que ter en conta que os símbolos + e - tamén se usan en matemáticas con outros significados, por exemplo para anotar as operacións de suma e resta. a + b
a - b,
ou para distinguir os límites esquerdo e dereito dunha función nun punto de acumulación lim x → x 0 + f ( x ) {\displaystyle \lim _{x\to x_{0}^{\color {red}+}}f\left(x\right)} lim x → x 0 − f ( x ) {\displaystyle \lim _{x\to x_{0}^{\color {red}-}}f\left(x\right)}.
Nestes casos o uso de símbolos matemáticos non está ligado ao signo dun número. Falamos aquí dun signo no sentido común de símbolo ou carácter tipográfico.
O símbolo ± (máis ou menos) nas expresións matemáticas indica que dous valores de signo oposto son válidos. Signo dunha función
O concepto de signo esténdese naturalmente ao ámbito das funcións. O signo dunha función f nun intervalo I é, por definición, o común a todos os valores que a función toma no intervalo. f > 0 ⇔ f(x) > 0, f < 0 ⇔ f(x) < 0 ∀x ∈ I.
Na análise matemática, estudar o signo dunha función é particularmente útil para trazar a súa gráfica.
Se f(x) é unha función continua nun intervalo dado, os valores de x para os que f(x) muda de signo son as abscisas dos puntos nos que a gráfica da función corta o eixo x e, polo tanto, as solucións de ecuación f(x) 0.
Pódense obter máis indicacións sobre o comportamento dunha función continua estudando o signo da súa derivada, cando esta exista. Da definición matemática de monotonicidade pódese deducir que unha función continua e diferenciábel nun intervalo é estritamente crecente só se a súa derivada é positiva; a función é en cambio estritamente decrecente nos intervalos nos que a súa derivada é negativa. Aplicacións prácticas
Para algunhas aplicacións prácticas relacionadas coa física é interesante coñecer o signo dunha cantidade aínda que non se coñeza o valor exacto: tendo en conta, por exemplo, que as cargas eléctricas do mesmo signo se repelen e as cargas de signo oposto se atraen, daquela é posíbel en determinados casos predicir o comportamento dun sistema sen medir as súas características relevantes.
Signo de Babinski

O signo de Babinski consiste na extensión dorsal do dedo gordo do pé e a apertura en abano dos demais dedos como resposta á estimulación plantar. É característico de lesión do tracto piramidal.
Prodúcese raspando cun obxecto romo que produza unha molestia moderada pola beira externa da planta do pé, dende o talón ata os dedos. A resposta normal sería unha flexión plantar dos dedos.
Como no resto dos signos de lesión piramidal, existe un certo grao de parálise espástica, hipertonía, perda do ton do reflexo profundo do tendón e hiperactividade dos reflexos abdominais e cremasterianos.
Signo de Durkan

O Signo ou test de Durkan é un signo clínico utilizado para diagnostica-la síndrome do túnel carpiano. É unha variación do Signo de Tinel proposta por J. A. Durkan en 1991. Execución
O examinador aperta cos seus polgares sobre o túnel carpiano e mantén a presión durante trinta segundos. O test é positivo se aparecen parestesias ou dor na zona de distribución do nervio mediano nos primeiros trinta segundos. Fiabilidade
En estudos de fiabilidade, a sensibilidade do signo de Durkan varía entre o 87 e o 91%, mentres que a súa especificidade varía entre o 90 e o 95%, sendo así máis sensible que os signos de Tinel e Phalen.
Signo de Gordon

Denomínase signo de Gordon a presión profunda exercida sobre os músculos do papo da perna determina unha extensión da primeira deda do pé cando nos atopamos ante unha lesión da vía piramidal.
Signo de Phalen

O signo de Phalen é unha proba clínica, diagnóstica da síndrome do túnel carpiano, descuberta polo ortopedista estadounidense George S. Phalen. Técnica
Solicítase ao paciente que realice unha flexión forzada do pulso afecto durante aproximadamente 60 segundos. A medida que o pulso se flexiona, o flexor común profundo dos dedos contráese en dirección proximal, arrastrando os lumbricais consigo. Nalgúns individuos, os lumbricais poden ser "arrastrados" cara ao túnel carpiano, aumentando así a presión no devandito nivel debido ao efecto masa provocado. Así, a manobra de Phalen pode provocar un pinzamiento* do nervio mediano entre o bordo do ligamento transverso do carpo e o bordo distal do radio. Ao comprimi-lo nervio, provócanse os síntomas característicos do túnel carpiano (como sensación de ardor, formigueo ou adormecemento dos dedos polgar, índice e anular). A provocación de devanditos síntomas mediante esta manobra é moi suxestiva de que o doente padeza unha síndrome do túnel carpiano.
Que o Phalen sexa negativo non descarta o diagnóstico, xa que non en tódolos individuos afectados se producirá o efecto masa descrito. Fiabilidade
En estudos de fiabilidade diagnóstica, a sensibilidade do signo de Phalen varía entre un 51 e un 91%, mentres que a súa especificidade varía entre un 33 e un 88%. Phalen inverso
A manobra de Phalen inversa realízase solicitándolle ao doente unha extensión forzada dos pulsos, habitualmente xuntando as palmas en "actitude orante". É positiva cando os síntomas descritos previamente aparecen nos primeiros trinta segundos do test.
Signo de Tinel

O Signo de Tinel é un signo clínico utilizado para detecta-la irritación ou inflamación dun nervio. É positivo cando, ao percutir sobre o traxecto dun nervio, aparecen parestesias e cambras no territorio innervado por este. Foi descrito polo neurólogo francés Jules Tinel (1879-1952).
Utilízase habitualmente para a exploración da síndrome do túnel carpiano, percutindo a nivel do ligamento anular do carpo. É positivo ao xerar parestesias no polgar, índice, dedo medio e metade radial do anular. Nalgúns estadios de recuperación somatosensorial, poden aparecer estas mesmas parestesias.
Aínda que se asocia a esta síndrome, o signo de Tinel pode utilizarse tamén, por exemplo, na síndrome da canle de Guyon, no que o nervio atrapado é o cubital. Neste caso, as parestesias distais aparecen na metade cubital do anular e no dedo maimiño.
Signo de división

O signo de división ÷ é un símbolo formado por un trazo horizontal cun punto arriba e outro abaixo. Emprégase para representar a división e tamén representa, tradicionalmente, a progresión aritmética. Historia
Orixinariamente o símbolo era empregado como óbelo (segundo Martínez de Sousa, tamén era denominado lemnisco) para marcar pasaxes de manuscritos antigos que podían ser dubidosos ou espurios e tiña forma dun guión («-»). Posiblemente fose inventado por Aristarco de Samotracia.
Tras ser empregado para representar a subtracción, o símbolo foi utilizado por primeira vez como signo de división en 1659 no libro Teutsche Algebra de Johann Rahn. Uso
O uso habitual do signo ÷ é representar a división, especialmente nas calculadoras.
Nos países anglosaxóns emprégase na aritmética básica como signo para indicar unha división entre números, pero este uso é rexeitado nos textos científicos.
Colocado diante dunha sucesión indica que é unha progresión aritmética, igual que o signo ∺ indica que é unha progresión xeométrica:
÷ 2, 6, 10, 14…
∺ 2, 6, 18, 54…