proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Instituto de Empresa

O Instituto de Empresa S. L. é unha empresa española dedicada ao ensino. Profesorado e alumnado
O Instituto de Empresa conta cun claustro integrado por máis de 500 profesores que imparten clases a alumnos de máis de 90 países en titulacións de pregrao, posgrao e formación de executivos a través de IE Universidad.
A plataforma de antigos alumnos do IE está presente en máis de 100 países.
Algúns profesores e alumnos destacados
Entre outros, foron profesores ou alumnos desta institución: Luis de Guindos (profesor e director)
Eduard Punset (profesor)
Félix Bolaños (profesor)
Rosa María Sánchez-Yebra Alonso (alumna)
Leticia Iglesias Herraiz (alumna)
José Joaquín Martínez Sieso (alumno)
Daniel Álvarez Lamas (alumno)
José Joaquín Martínez Sieso (alumno)
Diego Sánchez de la Cruz (alumno) Historia
1973: Nace o IE, actual IE Business School, como unha escola de negocios privada.
1983-1992: Dá inicio ao seu programa International MBA. O seu campus de Madrid medrou até alcanzar os 7000 m², con capacidade para acoller a 1000 alumnos.
1993-2002: Creouse a Fundación IE para promover a investigación e conceder bolsas de estudos a alumnos sobresalientes. Adheriuse á Alianza Sumaq de executive education.
Xaneiro de 2007: Subscribe un acordo coa Universidade SEK de Segovia, e o IE faise co 80 % do seu accionariado.
2008: A Universidade SEK de Segovia cambia a súa denominación pola de IE University.
Instituto de Estudios Gallegos

Non confundir co Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. O Instituto de Estudios Gallegos foi unha institución cultural creada na Coruña en 1918 por Manuel Casás Fernández. Tiña carácter rexionalista, e xurdiu como contrapunto ás Irmandades da Fala. Traxectoria
O seu presidente foi propio Casás, e o secretario era Fernando Martínez Morás. A principal realización do organismo foi a organización dun Congreso de Estudios Gallegos que se celebrou na Coruña en agosto de 1919. Outra realización do Instituto foi a creación da Biblioteca Concepción Arenal en 1924.
En xuño de 1931 o Instituto elaborou as Bases para un anteproyecto de Estatuto Político de Galicia, que consistía nunha folla asinada por Manuel Casás e Fernando Martínez Morás con 18 artigos e unha disposición transitoria, que se inserían nunha traxectoria rexionalista sen considerar tan só a oficialidade plena da lingua galega.
Instituto de Estudos Chairegos

O Instituto de Estudos Chairegos, tamén coñecido como IESCHA, é unha organización chairega fundada a mediados do ano 2000 que ten como obxectivos a investigación, o estudo, a conservación, a defensa e máis a difusión da cultura galega, poñendo especial atención a todo canto teña que ver coa lingua, a historia e as tradicións de Galiza, e facendo así mesmo fincapé naquilo relacionado coa Terra Chá. O presidente da Xunta Xestora que creou o IESCHA foi Manuel Roca Cendán; os presidentes foron, por orde cronolóxica: Xosé M. Felpeto Enríquez, José Luís Novo Cazón, Manuel Castro Santamariña e Marisa Barreiro Mejuto -que é a actual presidenta-.
Instituto de Estudos Miñoráns

O Instituto de Estudos Miñoráns, tamén coñecido polas siglas IEM, é unha asociación da bisbarra do Val Miñor creada o 27 de outubro de 1999. Traxectoria
O instituto ten como principais obxectivos a divulgación da cultura galega e, en xeral, todo o referente ao patrimonio natural, histórico, artístico, arquitectónico, etnográfico, lingüístico etc. , dos tres concellos do Val Miñor (Baiona, Nigrán e Gondomar). Así mesmo promove a realización de estudos de todo tipo sobre os ámbitos sinalados e fomenta a conservación e respecto polo patrimonio miñorano como un ben económico e cultural actual.
Desde 2008 organiza, xunto á entidade local de Morgadáns, os Premios de poesía Victoriano Taibo.
Instituto de Estudos Políticos de París

O Instituto de Estudos Políticos de París (en francés Institut d'études politiques de Paris) tamén coñecido polo nome de Sciences Po Paris, é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París.
Esta institución, fundada en 1872, é famosa polos seus graos en ciencia política, administración, economía, xeopolítica, ciencias sociais e humanas.
François Hollande, presidente da República Francesa gradouse nesta institución. En canto aos docentes de sona, cabe destacar a Pierre George, xeógrafo.
Instituto de Estudos Ulloáns

O Instituto de Estudos Ulloáns (IEU) é unha entidade de ámbito comarcal que ten como obxectivos a divulgación e preservación cultural, patrimonial e paisaxística da Comarca da Ulloa; así como promover estudos sobre o Camiño de Santiago e impulsar a creación do Museo Etnográfico da citada Comarca, no centro xeográfico de Galicia.
Foi fundada en novembro de 2015 na aldea de Chorexe, parroquia de Pidre (Palas de Rei). As súas actividades teñen ámbito galego, mais centrándose basicamente na cultura dos tres concellos que conforman a comarca: Antas de Ulla, Monterroso e Palas de Rei.
O seu voceiro é a publicación Cairón, coordinada polo xornalista Daniel Salgado e que toma o seu nome dun verso de Lorenzo Varela, nado na Habana mais fillo de pai e nai de Monterroso.
Instituto de Estudos Xacobeos

O Instituto de Estudos Xacobeos ou Centro de Estudos Xacobeos, é unha institución cultural galega dependente da Arquidiocese de Santiago de Compostela. Creación
O Centro de Estudos Xacobeos foi creado en Santiago de Compostela o 22 de outubro de 1954 por un decreto do cardeal-arcebispo de Santiago Fernando Quiroga Palacios. O 26 de novembro do mesmo ano foi incorporado ao "Patronato Marcelino Menéndez y Pelayo" do Consello Superior de Investigacións Científicas.
Na súa carta fundacional dise que «terá como finalidade impulsar os estudos de investigación en torno ao santuario do apóstolo Santiago, preocupándose de todo o que fai referencia á persoa de Santiago o Maior, a súa actividade apostólica, sepulcro, culto, peregrinacións ao seu santuario, e aínda —en segundo termo— do que se refire á sede compostelá».
Foi o primeiro centro que se preocupou por dar un novo impulso ao renacemento dos estudos xacobeos e á peregrinación a Compostela no século XX. É significativa a categoría intelectual do seu primeiro consello directivo: Obxectivos
A súa principal finalidade é a publicación dos traballos realizados polas diversas autoridades culturais, principalmente especializados en temas xerados polo apóstolo Santiago e a súa peregrinación. Tamén dar novo impulso ao rexurdimento dos Estudos Xacobeos e a peregrinación a Compostela no século XX. O seu maior logro é o de manter vivo o espírito da dimensión teolóxica-cultural do feito Xacobeo.
Revista Compostellanum
Único órgano do Centro de Estudos Xacobeos e do Instituto Teolóxico Compostelán. Comeza a publicarse en 1956 e publica ao ano catro volumes; dous de investigación teolóxica e dous de estudos históricos, preferentemente sobre o tema de Santiago na historia. Trata temas como a peregrinación cristiá, a igrexa católica, relixión ou arquitectura relixiosa. O primeiro número da revista foi publicado no primeiro trimestre de 1956, baixo a dirección do profesor Manuel Rey Martínez.
Instituto de Investigacións Biomédicas August Pi i Sunyer

O Instituto de Investigacións Biomédicas Augusto Pi i Sunyer (IDIBAPS), creado en 1996, é un dos motores da investigación biomédica en Cataluña. Nel traballa persoal investigador básico e clínico para achegar unha resposta, a través da investigación científica, aos principais retos da biomedicina moderna.
O IDIBAPS está formado polo Hospital Clínico de Barcelona, a Facultade de Medicina da Universidade de Barcelona e o Instituto de Investigacións Biomédicas de Barcelona, do Centro Superior de Investigacións Científicas, e o seu obxectivo é acadar un modelo de investigación que permita un traspaso rápido das novas descubertas á práctica clínica. As iniciativas divulgativas que lidera e as súas frecuentes aparicións nos medios de comunicación reforzan o impacto do alta número de publicacións científicas do seu persoal investigador. En 2009 gañou un dos premios Narcís Monturiol.
Instituto de Investigacións Mariñas

O Instituto de Investigacións Mariñas (IIM) é un centro de investigación mariñas e pesqueiras que pertence ao Consello Superior de Investigacións Científicas e que se atopa en Bouzas, Vigo. Creouse no 1951 e dependeu do Instituto de Investigacións Pesqueiras de Barcelona ata o 1978, cando se desvencellou del e recibiu o nome de Instituto de Investigacións Pesqueiras. O nome actual asignóuselle en 1986 Liñas de investigacións
O IIM adícase especialmente ao estudo dos ecosistemas mariños, á fisioloxía e enfermidades de organismos acuáticos cultivados, aos produtos mariños de consumo e aos problemas ambientais xerados por actividades humanas en costas.
Os departamentos do IIM e a as súas liñas de investigación son: Oceanografía: oceanoloxía, bioxeoquímica mariña, fotobioloxía e pigmentos do fitoplancto.
Ecoloxía e recursos mariños: ecoloxía e diversidade mariña, ecoloxía pesqueira, bioloxía e fisioloxía larval de peixes e fitoplancto tóxico.
Biotecnoloxía e acuicultura: ecofisioloxía, biomarcadores e xestión sostible de bivalvos, inmunoloxía e xenómica, reciclaxe e patobioloxía molecular.
Tecnoloxía dos alimentos: química de produtos mariños, bioquímica de alimentos, microbioloxía e tecnoloxía de produtos mariños e enxeñaría de procesos. Historia
En 1943 o CSIC creou o Instituto de Bioloxía Aplicada e no 1949 creou a súa sección de bioloxía mariña. No 1951 esa sección recibiu a denominación de Instituto de Investigacións Pesqueiras. Ese ano creáronse os laboratorios costeiros de Blanes, Vinaròs, Castelló e o de Vigo. No ano 1957, trala creación do centro de Cádiz, creouse o centro de Barcelona, do que pasaron a depender tódolos laboratorios.
O IIM dependeu do IIM de Barcelona ata o 1978, dándoselle o nome de Instituto de Investigacións Pesqueiras. No 1986 recibiu o nome actual de Instituto de Investigacións Mariñas.
Antes de se inaugurar o edificio actual de Bouzas no 1973, o centro ocupaba parte do Instituto Alemán de Vigo, entre os anos 1951 e 1960 e unha sede enteira na Avenida Orillamar dende o 1961 ata o 1973. Foi no 1973 cando o IIM pasou á súa actual localización en Bouzas.
Instrucións previas

As instrucións previas ou o testamento vital é un documento no que unha persoa maior de idade, capaz e libre deixa por escrito cales son as decisións que quere que se tomen sobre coidados ou destino final do seu corpo para situacións nas que non as puidese manifestar.
Instrumento de medida

Un instrumento de medida é un aparello que se usa para comparar magnitudes físicas mediante un proceso de medición. Como unidades de medida utilízanse obxectos e sucesos previamente estabelecidos como estándares ou patróns, e da medición resulta un número que é a relación entre o obxecto de estudo e a unidade de referencia. Os instrumentos de medida son o medio polo que se fai esta lóxica conversión. Características principais
As características máis importantes dun instrumento de medida son: Precisión: é a capacidade dun instrumento de dar o mesmo resultado en medicións diferentes realizadas nas mesmas condicións
Exactitude: é a capacidade dun instrumento de medir un valor próximo ao valor da magnitude real
Apreciación: é a medida máis pequena perceptible nun instrumento de medida
Sensibilidade: é a relación de desprazamento entre o indicador da medida e a medida real. Tipos
Utilízanse unha gran variedade de instrumentos para levar a cabo medicións das diferentes magnitudes físicas que existen. Desde obxectos sinxelos como regras e cronómetros até os microscopios electrónicos e aceleradores de partículas.
Deseguido indícanse algúns instrumentos de medición existentes en función da magnitude que miden:
Instrumento de percusión

Un instrumento de percusión é un instrumento musical que produce son mediante golpes contra unha superficie ou impactando unha peza contra outra, así mesmo como tamén por axitación ou raspado, con ou sen o auxilio de baquetas. Das formas de clasificación de instrumentos musicais, esta é a menos precisa e a que posúe a maior variedade de instrumentos, a maior parte dos cales posúen altura indeterminada (ou sexa, non poden ser precisamente afinados), que son utilizados primordialmente con función rítmica, como é o caso da maior parte dos tambores, os ferriños e os pratos. Os instrumentos de percusión de altura definida, como son os xilófonos, poden ser empregados con función melódica e harmónica. Historia
Os instrumentos de percusión son os máis antigos que existen. En moitos sitios arqueolóxicos encontráronse representacións de persoas danzando arredor dun tambor. Tamén se encontraron moitos obxectos musicais como toros de árbores fosilizadas, posiblemente usados como tambores primitivos, ou diversas versións de litófonos, rochas de diversos tamaños que eran dispostas sobre un tronco ou buraco no chan, usadas para producir música melódica por percusión. Clasificación
Aínda colectivamente chamados instrumentos de percusión, esta categoría pode ser subdividida por diversos criterios. As formas máis comúns de clasificación dividen os instrumentos de percusión por definición do son (se poden producir notas afinadas ou non), polo método de execución (percusión, axitación ou raspado) ou polo elemento produtor do son (idiófonos, membranófonos e cordas percutidas). Mais ningunha destas formas de clasificación é cerrada, e en xeral, combínanse entre elas. Así podemos dicir que un xilófono é un idiófono percutido de altura definida e que un taiko é un membranófono percutido de altura indefinida.
Instrumento de vento

Os instrumentos de vento caraterízanse pola grande diversidade de timbre que presentan. O son débese á vibración do aire dentro do tubo. Da maneira de introducir o aire dependerá a que subgrupo pertencerá.
A altura do son depende de varios aspectos: Da lonxitude do tubo: canto máis longo sexa, máis grave será o son.
Algúns instrumentos poden aumentar ou diminuír a súa lonxitude, mediante pistóns, chaves etc.
A presión do aire: canto maior sexa a presión, máis agudo será o son.
A familia de vento divídese en tres: Vento-madeira
Vento-metal
Vento con teclado Instrumentos de vento-madeira
Clarín
Clarinete
Contrafagot
Corno inglés
Fagot
Frauta
Frautín
Gaita
Óboe
Requinta
Saxofón Instrumentos de vento metal
Bombardino
Trombón
Trompa
Trompeta
Tuba Instrumentos de vento mecánico
Acordeón
Harmonio
Órgano
Outro xeito de clasificación é atendendo á forma de producirse o son no instrumento e é a seguinte: Bisel
Lingüeta sinxela
Lingüeta dobre
Embocadura
Instrumento óptico

Un instrumento óptico é un instrumento que serve para formar unha imaxe dun obxecto, mellorándoa para a súa visualización, ou para analizar as ondas de luz para determinar as súas propiedades características.
Xeralmente está constituído pola asociación de varios sistemas ópticos (por exemplo, obxectivo e ocular).
Os primeiros instrumentos ópticos foron os telescopios, utilizados para a magnificación de imaxes de obxectos moi distantes, e os microscopios, utilizados para magnificar imaxes de obxectos moi pequenos. Desde os días de Galileo e van Leeuwenhoek, estes instrumentos foron moi mellorados e se estenderon a outros rangos do espectro electromagnético.
De maneira máis xeral, chámase instrumento óptico calquera instrumento que utiliza a óptica no seu funcionamento. Tipos de instrumentos ópticos
Segundo o tipo de imaxe formada, os instrumentos ópticos poden clasificarse en dous grupos: Cando se necesita a presenza do ollo humano para observar a imaxe do obxecto, os instrumentos ópticos denomínanse subxectivos, por exemplo, a lupa ou microscopio simple, o microscopio óptico, o telescopio, o periscopio etc. , que dan unha imaxe virtual grazas a un ocular.
Cando os instrumentos ópticos non necesitan a presenza do ollo humano, a contrario, denomínanse obxectivos, por exemplo, os proxectores (de cine, de diapositivas, retroproxectores etc. ), as cámaras fotográficas (tradicionais, ou de película, ou dixitais), de cinematográficas, as webcams etc. , que dan unha imaxe real, é dicir, que se pode recoller nun soporte (pantalla, placa fotográfica, negativo, memoria dixital etc. ).
O ollo é un instrumento óptico que forma unha imaxe real dos obxectos na retina.
Segundo as finalidades do seu uso, os instrumentos ópticos poden clasificarse así mesmo en dous grupos: Algúns son principalmente de observación, como a lupa, os microscopios ópticos etc.
Outros son de medida, como os instrumentos xeodésicos: o telémetro, o teodolito, o goniómetro etc. Outros instrumentos ópticos
Outra clase de instrumentos ópticos son os utilizados para analizar as propiedades da luz ou de materiais ópticos. Entre eles se inclúen: Interferómetros, para medir a interferencia das ondas de luz.
Fotómetros, para medir a intensidade da luz.
Polarímetros, para medir a dispersión ou rotación da luz polarizada.
Reflectómetros, para medir a reflectividade da superficie dun obxecto.
Refractómetros, para medir os índices de refracción de materiais transparentes.
Esprectómetros, para o estudo do espectro luminoso dos corpos, utilizados en química, física e astronomía.
E outros.
Insua dos Poetas

A Insua dos Poetas é un parque situado en Esgueva (Madarnás, O Carballiño), a carón do río Pedriña.
O espazo acolle esculturas adicadas a poetas da literatura galega. Está xestionado pola Fundación Insua dos Poetas, que preside Luís González Tosar. Galería de imaxes
Insuficiencia respiratoria

A insuficiencia respiratoria é unha síndrome clínica caracterizada pola incapacidade do organismo para manter os niveis arteriais axeitados de oxíxeno e de dióxido de carbono, necesarios para o correcto metabolismo celular. Concepto
A insuficiencia respiratoria aguda é a incapacidade do sistema respiratorio de cumprir a súa función básica, que é o intercambio gasoso de oxíxeno e dióxido de carbono entre o ar ambiental e o sangue circulante, culminando na falla do metabolismo celular do organismo.
De acordo co seu encabezado médico pódese definir como: En termos médicos, a insuficiencia respiratoria defínese coma a presenza dunha hipoxemia arterial (PaO2 menor a 60 mmHg) en reposo, a nivel do mar e respirando ar ambiental. Este criterio pode acompañarse de hipercapnia (PaCO2 maior de 45 mmHg). Para fins prácticos, pode entenderse que unha saturación de oxíxeno entre 90 e 95 equivalen a unha PaO2 de 60 e 80 mmHg.
Insula

Normalmente na xeoloxía planetaria, reciben o nome de insula (plural: insulae, palabra procedente do latín que significa illa, illas), illas ou áreas illadas do terreo circundante (ou case illadas por completo) por lagos ou mares líquidos (este líquido non ten por que ser auga) que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar.
Insulares do estreito de Torres

Os insulares do estreito de Torres son os poboadores orixinarios das Illas do estreito de Torres e de parte do actual estado de Queensland. Segundo a lexislación australiana, constitúen xunto cos aborixes australianos os dous grupos de indíxenas australianos do país. O 6% dos indíxenas australianos identifícase plenamente como Insular do estreito de Torres. Outro 4% dos indíxenas australianos identifícase tendo herdanza mixta aborixe e do estreito de Torres. Poboación
Hai preto de 6. 000 Insulares do estreito que viven nas Illas do estreito de Torres, e outros 42. 000 que viven fóra delas, maioritariamente no norte de Queensland, destacando as localidades de Townsville e Cairns. Cultura
Os insulares do estreito de Torres posúen unha herdanza cultural e historia distinta das tradicións aborixes. Os que viven na área leste do Estreito de Torres, están relacionados cos pobos de Papúa-Nova Guinea, e falan unha lingua papúa. Así pois, non son xeralmente incluídos baixo a denominación "aborixes australianos". Este foi outro factor para a promoción do máis inclusivo termo "indíxenas australianos". Linguas
Os indíxenas de Torres falan dúas linguas autóctonas. Os da parte central e occidental falan linguas do grupo pama-nyunganas (kalaw lagaw ya, kalau kawau ya, kulkalgau ya e kawalgau ya), mentres que os da parte oriental falan a lingua meriam mìr, do grupo de linguas papúas. Insulares do estreito destacábeis
Eddie Mabo
Christine Anu
Seaman Dan
Wendell Sailor
Sam Thaiday
Brent Webb
Robert Lui
Michael Bani
Albert Proud
Insulto

Un insulto é unha palabra que se utiliza polo emisor coa intención de magoar ou ofender a outro individuo como tal. Que constitúe ou non un insulto é difícil de determinar con precisión, xa que se acha suxeito a convencionalismos sociais e culturais. Antropoloxicamente, que constitúe ou non un insulto soamente pode ser definido no nivel émico das ciencias sociais. Tamén, dentro da pragmática, e concretamente da teoría dos actos de fala, pode exporse que constitúe ou non un insulto.
Xeralmente o insulto é unha práctica social desaprobada e rexeitada. Con frecuencia o insulto refírese á sexualidade, aos proxenitores, aparencia, discapacidades físicas ou ás capacidades mentais da persoa a quen se dirixe o insulto; en resumo, calquera cousa que poida ofender ou molestar a aquel ao que vai dirixido.
IntEnz

A IntEnz (do inglés Integrated relational Enzyme database, Base de datos de Encimas relacional Integrada) é unha base de datos de libre acceso que reúne información sobre encimas.
Foi creado e mantido polo EBI (European Bioinformatics Institute), parte do EMBL (European Molecular Biology Laboratory), un instituto de investigación académica con sede no Wellcome Trust Genome Campus, en Hinxton, preto de Cambridge, Reino Unido, coa colaboración do Swiss Institute of Bioinformatics (SIB).
Utiliza o sistema de nomenclatura de encimas desenvolvido pola Unión Internacional de Bioquímica e Bioloxía Molecular.
Intact Media Group

Intac Media Group é un conglomerado de empresas formado por unha serie de empresas de medios de comunicación en Romanía. Os seus negocios baséanse enteiramente nos negocios de ámbito privado. Un considerable número dos máis importantes medios audiovisuais e da industria da empresa escrita lanzaron baixo unha mesma marca o seu primeiro produto, Intact Printing House, a cal foi constituída no ano 1991.
Forma parte do Holding GRIVCO, propiedade do político e home de negocios Dan Voiculescu. Intact é un dos grupos máis grandes de capital enteiramente romanés e no ano 2007 facturou 130 millóns de euros.
As oficinas da Intact Media Center en Bucarest (Romanía) foron desmanteladas polo Estado romanés en 2014, como consecuencia da sentenza do xuízo (entre outros imputados) contra Dan Voiculescu, o fundador de Intact Media Group. O edificio foi posto á venda coa finalidade de que o Estado poida recuperar os prexuízos causados como consecuencia da privatización fraudulenta do Instituto de Investigación Alimentaria no ano 2003. Listaxe de compañías da Intact Media Group
En xullo do ano 2011, as compañías que forman parte da Intact Group eran:
Televisión
Antena 1 (Romanía)
Antena Stars
Antena 3 Romanía
Euforia lifestyle TV Antena Internaţional ZU TV
Prensa
Jurnalul Național
Gazeta Sporturilor
Income Magazine
BBC Good Food
BBC Science Focus
BBC Top Gear
The Industry
Radio
Romantic FM
Radio ZU
B2B
Intact Production
Tipografia Intact
Open Media Network
Euroexpo
Intact Media Academy
Seed Consultants Branding & Design
Integrón

Un integrón é un conxunto de elementos xenéticos (xenes, sitios de integración, promotores) presente en xenomas bacterianos, especialmente de gramnegativas, que serven como mecanismos xenéticos para a adquisición, acumulación e expresión diferencial de novos xenes, que lle permiten ás bacterias adaptarse e evolucionar rapidamente, e están implicados, por exemplo, na adquisición de resistencia a antibióticos. Estes xenes adquiridos están incrustados nunha estrutura xenética específica chamada casete de xenes (un termo que ultimamente está cambiando a casete de integrón) que xeralmente leva un ORF sen promotor cun sitio de recombinación (attC). Os casetes de integrón son incorporados no sitio attI da plataforma integrón por reaccións de recombinación específica de sitio mediadas por unha integrase. Descubrimento
Os integróns foron descubertos inicialmente en plásmidos conxugativos polo seu papel na resistencia a antibióticos. Estes integróns móbiles, como se chaman agora, poden portar unha variedade de casetes que conteñen xenes que están case exclusivamente relacionados coa resistencia a antibióticos. Posteriores estudos chegaron á conclusión de que os integróns son elementos cromosómicos, e que a súa mobilización a plásmidos foi promovida por transposóns e seleccionada polo uso intensivo de antibióticos. A función da maioría dos casetes atopados en integróns cromosómicos non se coñece. Estrutura
Un integrón está minimamente composto por: Un xene que codifica unha recombinase específica de sitio: intI, pertencente á familia das integrases.
Un sitio de recombinación proximal: attI, que é recoñecido pola integrase e no cal pode inserirse un casete de xene.
Un promotor: Pc, que dirixe a transcrición de xenes codificados en casetes.
Casete de xenes
Adicionalmente, un integrón xeralmente contén un ou máis casetes de xenes que foron incorporadas nelas. Os casetes de xenes poden codificar xenes para a resistencia a antibióticos, aínda que a maioría dos xenes dos integróns non foron caracterizados. A secuencia attC (tamén chamada 59-be) é unha repetición que flanquea os casetes e permite que os casetes sexan integrados no sitio attI, escindidos e poidan experimentar transferencia horizontal de xenes. Localización
Os integróns poden encontrarse formando parte de elementos xenéticos móbiles como plásmidos e transposóns. Os integróns poden atoparse tamén no cromosoma bacteriano. Terminoloxía
O termo superintegrón foi utilizado por primeira vez en 1998 (pero sen definilo) para referirse a un integrón cun longo casete no pequeno cromosoma de Vibrio cholerae. Desde entón, o termo foi utilizado para referirse a integróns de varias lonxitudes de casetes ou a integróns nos cromosomas bacterianos (fronte, por exemplo, os de plásmidos). Hoxe, o uso de "superintegrón" é desaconsellado polo seu significado ambiguo.
Intelectio

Primeirísima e necesaria etapa do proceso retórico de construción dun discurso, aínda que non é unha operación constituínte do mesmo, senón previa a el, de aí que este aspecto fose pouco tratado na tradición retórica. Nesta etapa o relator examina aquilo que desexa comunicar, o seu grao de verosimilitude, se o asunto é xeral ou concreto, se crea ou non controversia etc.
As etapas da retórica para a construción do discurso son: Intelectio, inventio, dispositio e elocutio.
Intelectual

Un intelectual é aquela persoa que dedica unha parte importante da súa actividade vital ao estudo e á reflexión crítica sobre a realidade.
O termo intelectual está dotado socialmente dun valor de prestixio. Enténdese que esa actividade dedicada ao pensamento ten unha dimensión e unha repercusión públicas moi valiosas.
Intelixibilidade mutua

A intelixibilidade mutua é unha propiedade das variedades lingüísticas ou dialectos pola cal dous falantes de variedades diferentes poden comprenderse mutuamente sen ter estudado ou aprendido previamente a variedade allea. Trátase dunha propiedade non moi ben definida, xa que a intelixibilidade é cuestión de graos e subxetividade, e tamén depende de varios factores, como o nivel edcuativo e cultural do falante e a súa habilidade lingüística. Dificultades co concepto
Tradicionalmente díxose que dúas variedades dialectales mutuamente intelixibles en alto grao son dialectos da mesma lingua. Porén, existen algunhas dificultades: Non-transitividade. Dadas tres variedades A, B e C. Pode suceder que A e B sexan mutuamente intelixibles en alto grao, e que B e C sexan tamén mutuamente intelixibles en alto grao, e porén, A e C sexan practicamente inintelixibles. Por exemplo, existe un alto grao de intelixibilidade mutua entre o castelán e o catalán, e entre o catalán e o occitano, mais o castelán e o occitano son dificilmente entendibles entre elas.
Asimetría. Nalgúns casos atopáronse variedades A e B, tales que a comprensión de B polos falantes de A, é moi diferente da comprensión de A polos falantes de B. Por exemplo, un falante do portugués estándar europeo entende perfectamente o castelán, mais para un castelánfalante é un pouco menos intelixible o portugués polas diferenzas fonéticas e fonolóxicas respecto do castelán (p. ex. , "palavra" /plávr/ en portugués e "palabra" /palábra/ en castelán, asemade, "rádio" /jádyu/ en portugués e "radio" /rádio/ en castelán).
Intelligence Gathering Satellite

Intelligence Gathering Satellite ou Information Gathering Satellite, coñecidos tamén polo seu acrónimo IGS, é unha serie de satélites de recoñecemento xaponeses. Os satélites IGS poden ser ópticos, con cámaras para observar a Terra (denominados IGS-Optical), ou de radar (denominados IGS-Radar). Son satélites coa maior parte das súas características clasificadas e que teñen entre un dos seus principais obxectivos o seguimento da actividade militar norcoreana. IGS-Optical 1 e 2
Construídos por Mitsubishi Electric, teñen unha masa de 850 kg e suponse que teñen unha resolución de 1 metro. Foron lanzados o 28 de marzo de 2003]] e o 11 de setembro de 2006 respectivamente, mediante foguetes H-IIA. A segunda unidade foi lanzada orixinalmente o 29 de novembro de 2003 e destruída durante o lanzamento, polo que tivo que ser substituída. IGS-Radar 1 e 2
Foron os primeiros satélites de recoñecemento por radar da serie IGS. Fabricados por Mitsubishi Electric, tiñan unha esperanza de vida de 5 anos e unha masa de 1200 kg. Usaban un radar de apertura sintética cunha resolución probable de 3 metros. Foron lanzados xuntos cos seus homólogos ópticos o 28 de marzo de 2003 e o 11 de setembro de 2006, coa segunda unidade igualmente destruída no lanzamento do 29 de novembro de 2003 e tendo que ser substituída máis tarde. IGS-Optical 3V
IGS-Optical 3V é un satélite experimental da serie IGS para probar novas tecnoloxías de cara novos modelos. Foi lanzado o 24 de febreiro de 2007 mediante un H-IIA. IGS-Optical 3 e 4
OS IGS-Optical 3 e 4 son a segunda xeración de satélites IGS. Foron lanzados o 28 de novembro de 2009 e o 23 de setembro de 2011 a bordo de H-IIA. O IGS-Optical 3 deixou de funcionar en setembro de 2017 debido a problemas no sistema de enerxía. IGS-Optical 5V
IGS-Optical 5V é un prototipo para a terceira xeración de satélites IGS. Pénsase que tiña unha resolución de 40 cm. IGS-Radar 3, 4, 5, 6, 7 e 8 e de reposto
OS IGS-Radar de 3 a 8 máis a unidade de reposto son a segunda xeración de satélites IGS de radar. Teñen unha resolución de menos de 1 metro e foron lanzados entre 2011 e 2024, sempre mediante foguetes H-IIA. IGS-Optical 5, 6, 7 e 8
OS IGS-Optical 5, 6, 7 e 8 son a terceira xeración de satélites IGS. Foron lanzados entre 2015 e 2024, todos mediante foguetes H-IIA. Teñen unha resolución de ata 40 cm e úsanse tanto para recoñecemento como para monitorización de desastres naturais.
Intensidade de corrente eléctrica

A intensidade de corrente é a cantidade de carga eléctrica que circula por un condutor unidimensional por unidade de tempo, polo tanto o valor (i) da intensidade instantánea será: i
d q d t {\displaystyle i
{\frac {dq}{dt}}} Se a intensidade permanece constante (en tal caso denotamos I), utilizando incrementos finitos de tempo, podemos definila como: I
Δ q Δ t {\displaystyle I
{\frac {\Delta q}{\Delta t}}} Se polo contrario a intensidade é variable a fórmula anterior daranos o valor da intensidade media no intervalo de tempo considerado.
A unidade de intensidade de corrente no Sistema internacional de unidades é o ampere.
Intensidade de radiación

En radiometría, a intensidade radiante é a medida da potencia (ou fluxo de enerxía) da radiación electromagnética emitida por unha fonte case puntual, por unidade de ángulo sólido, nunha dirección determinada.
A intensidade radiante é distinta da irradiancia e a emitancia, que a miúdo se denominan intensidade en ramas da física distintas da radiometría. Na enxeñaría de radiofrecuencia, a intensidade radiante ás veces tamén se denomina intensidade de radiación. Definición matemática
A intensidade radiante, denotada Ie, Ω ("e" para "enerxético", para evitar confusión con cantidades fotométricas, e "Ω" para indicar que se trata dunha cantidade direccional), defínese como I e, Ω
∂ Φ e ∂ Ω, {\displaystyle I_{\mathrm {e}, \Omega }
{\frac {\partial \Phi _{\mathrm {e} }}{\partial \Omega }}, } onde ∂ é o símbolo de derivada parcial;
Φe é o fluxo radiante emitido, reflectido, transmitido ou recibido;
Ω é o ángulo sólido.
Ao calcular a intensidade radiante emitida por unha fonte, Ω refírese ao ángulo sólido no que se emite a luz. Ao calcular a radiancia recibida por un detector, Ω refírese ao ángulo sólido subtendido pola fonte como se ve dende ese detector. Enxeñaría de radiofrecuencia
A intensidade radiante utilízase para caracterizar a emisión de radiación por unha antena: I e, Ω
E e ( r ) r 2, {\displaystyle I_{\mathrm {e}, \Omega }
E_{\mathrm {e} }(r)\, r^{2}, } onde Ee é a irradiancia da antena;
r é a distancia dende a antena.
Intensidade luminosa

En fotometría, a intensidade luminosa defínese como a cantidade de fluxo luminoso que emite unha fonte por unidade de ángulo sólido. A súa unidade de medida no Sistema Internacional de Unidades é a candela (cd). Matematicamente, a súa expresión é a seguinte: I V
d F d Ω {\displaystyle I_{V}
{\frac {dF}{d\Omega }}} onde: I V {\displaystyle \scriptstyle {I_{V}}} é a intensidade luminosa, medida en candelas. F {\displaystyle \scriptstyle {F}} é o fluxo luminoso, en lumens. d Ω {\displaystyle \scriptstyle {d\Omega }} é o elemento diferencial de ángulo sólido, en estereorradiáns.
A intensidade luminosa pódese definir a partir da magnitude radiométrica da intensidade radiante sen máis que ponderando cada lonxitude de onda pola curva de sensibilidade do ollo. Así, se I V {\displaystyle \scriptstyle {I_{V}}} é a intensidade luminosa, I ( λ ) {\displaystyle \scriptstyle {I(\lambda )}} representa a intensidade radiante espectral e V ( λ ) {\displaystyle \scriptstyle {V(\lambda )}} simboliza a curva de sensibilidade do ollo, entón: I V
K ∫ v i s i b l e I ( λ ) V ( λ ) d λ {\displaystyle I_{V}
K\int _{visible}^{\ }I(\lambda )V(\lambda )\, d\lambda } Intensidade luminosa e diferentes tipos de fontes
En fotometría, denomínase fonte puntual aquela que emite a mesma intensidade luminosa en todas as direccións consideradas. Un exemplo práctico sería unha lámpada. Polo contrario, denomínase fonte ou superficie reflectora de Lambert aquela na que a intensidade varía co coseno do ángulo entre a dirección considerada e a normal á superficie (ou eixe de simetría da fonte). Unidades
Unha candela defínese como a intensidade luminosa dunha fonte de luz monocromática de 540 THz que ten unha intensidade radiante de 1/683 vatios por estereorradián, ou aproximadamente 1. 464 mW/sr. A frecuencia de 540 THz corresponde a unha lonxitude de onda de 555 nm, que se corresponde coa luz verde pálida preto do límite de visión do ollo. Xa que hai aproximadamente 12. 6 estereorradiáns nunha esfera, o fluxo radiante total sería de aproximadamente 18. 40 mW, se a fonte emitise de forma uniforme en todas as súas direccións. Unha candea corrente produce con pouca precisión unha candela de intensidade luminosa.
Interacción

Interacción é un tipo de acción que ocorre cando dous ou máis obxectos sofren efectos mutuos. A idea de acción de dobre sentido é esencial no concepto de interacción, como diferenciador de efecto de sentido único. As combinacións de moitas interaccións sinxelas pode desembocar en fenómenos sorprendentes. Ámbitos
En diferentes campos pode levar a diferentes significados. Por exemplo:
Na física, unha interacción ou campo de forza refírese en xeral a acción dun obxecto físico sobre outro e resulta nunha enerxía potencial. Os obxectos físicos baixo consideración interactiva poden ir de partículas puntuais a campos cuánticos. Por exemplo, a interacción de partículas cargadas ten lugar a traverso da mediación de campos electromagnéticos, mentres a radiación beta ren lugar a raíz da interacción débil. Crese que hai catro interaccións fundamentais na natureza.
En medicina: Efectos que se poden producir cando se toman varios medicamentos.
En deseño: Proceso que establece un usuario cun dispositivo, sistema ou obxecto determinado. Entre outros factores, no deseño de interacción interveñen disciplinas como a usabilidade e a ergonomía.
Interacción biolóxica

As interaccións biolóxicas son as relacións entre os organismos dunha comunidade biolóxica dentro dun ecosistema. Nun ecosistema non existen organismos totalmente illados da súa contorna. Estes son parte do medio ambiente, rico en elementos non vivos —materia inorgánica— e noutros organismos da mesma ou doutras especies, cos cales forman múltiples interaccións. As relacións entre as especies poden ser moi diversas, e varían dende unha especie que se alimenta doutra (predación), até a de ambas as especies vivindo nun beneficio mutuo (mutualismo). Clasificación
As interaccións biolóxicas clasifícanse en: Neutralismo: a interacción entre dúas especies, onde ningunha das dúas resulta beneficiada ou prexudicada
Mutualismo: é unha interacción biolóxica, entre individuos de diferentes especies, onde ambos se benefician e melloran a súa aptitude biolóxica.
Simbiose: é a relación entre dúas ou máis especies, obrigatoria, nas que todos ou algúns dos simbiontes saen beneficiados.
Protocooperación: interacción na cal dous organismos ou poboacións se benefician mutuamente, a relación non é esencial para a vida de ambos, xa que poden vivir de forma separada. Pódese dar mesmo entre organismos de diferentes reinos, como no caso de flores e polinizadores ou de certas plantas e as súas micorrizas.
Amensalismo: interacción que é prexudicial para unha das especies e neutral para a outra.
Comensalismo: interacción na que unha especie é beneficiada e neutral para a outra.
Inquilinismo: interacción similar ao comensalismo na que unha especie se beneficia ao ser albergada mentres que a outra non é beneficiada nin prexudicada.
Facilitación: interacción na que polo menos unha das especies se beneficia.
Competencia: é unha interacción biolóxica entre seres vivos na cal a aptitude ou adecuación biolóxica dun é reducida a consecuencia da presenza do outro.
Depredación: a interacción na que unha especie captura e se alimenta doutra. O predador normalmente é máis grande que a presa.
Parasitismo: interacción na cal unha especie se beneficia e outra é prexudicada. O parasito normalmente é máis pequeno que o hóspede.
Alelopatía: interacción química entre dous organismos da mesma especie ou entre organismos de especies diferentes na cal un organismo prexudica ou elimina a outro mediante a expulsión de sustancias químicas.
Exclusión mutua: interacción na que unha especie exclúe a outra do mesmo hábitat, e viceversa. Xeralmente, a exclusión realízase por alteración do hábitat común.
Interamnia World Cup

A Interamnia World Cup é unha competición deportiva internacional de balonmán que se celebra anualmente na cidade italiana de Téramo. Características
O torneo, cuxa primeira edición foi en 1972, realízase anualmente en Teramo durante os primeiros días de xullo, competindo tamén noutras localidades da provincia teramana.
No torneo participan equipos xuvenís procedentes de tódolos continentes, contando cada ano con máis de trinta nacións participantes. A Interamnia World Cup dura xeralmente seis días e iníciase cun gran desfile pola rúa principal de Teramo.
Desde 2005 está asociada a manifestación Teramo cidade aberta ao mundo, que ten a fin de promover a cultura da paz entre os pobos. Este título deriva do recoñecemento que fixo UNICEF a Teramo en 1989, por mérito da Interamnia World Cup, cando declarou precisamente "Teramo, cidade aberta ao mundo".
Intercalación (química)

Para a intercalación de moléculas no ADN ver Intercalación (bioquímica).
En química, a intercalación é a inclusión ou inserción reversible dunha molécula (ou ión) nos compostos ou materiais con estruturas formadas por capas. Son exemplos os compostos de intercalación do grafito. Moitos sólidos formados por capas levan intercaladas moléculas hóspedes. Un exemplo famoso é a intercalación de ións potasio no grafito. a Intercalación expande o espazo de van der Waals que hai entre as láminas, o cal require enerxía. Xeralmente esta enerxía é subministrada por transferencia de carga entre o hóspede e o sólido hospedador, é dicir, un proceso redox. Dous compostos de grafito de potasio son KC8 e KC24. Outros compostos distintos son os fluoruros de carbono (por exemplo, (CF)x e (C4F)), que se preparan por reacción do flúor con carbono grafítico. A cor é cincenta, branca ou amarela. O enlace entre os átomos de carbono e de flúor é covalente; este flúor non está intercalado. Estes materiais foron considerados como cátodos en varias baterías de litio. Tratar o grafito con ácidos fortes en presenza de axentes oxidantes, causa a oxidación do grafito. O bisulfato de grafito, [C24]+[HSO4]−, prepárase seguindo esa estratexia usando ácido sulfúrico e algo de ácido nítrico ou ácido crómico. O análogo perclorato de grafito pode obterse de xeito similar por reacción con ácido perclórico.
Ademais do grafito, outros hospedadores ben coñecidos para a intercalación son os dicalcoxénidos de metais en capas como o disulfuro de tántalo e o oxicloruro de ferro.
De maneira característica, a intercalación é analizada por difracción de raios X, xa que o espazado entre as capas se incrementa, e tamén por condutividade eléctrica, xa que a transferencia de carga altera o número dos portadores de carga. Exfoliación
Un caso extremo de intercalación é a separación completa de capas dun material. Este proceso denomínase exfoliación. Xeralmente requírense condicións agresivas que implican solventes polares e reactivos agresivos. Materiais relacionados
En bioquímica, a intercalación é a inserción de moléculas entre as bases do ADN. Este proceso utilízase como un método para analizar o ADN e tamén para explicar certos tipos de envelenamentos.
Os clatratos son substancias químicas que constan dun retículo que atrapa ou contén moléculas. Xeralmente os compostos clatratos son poliméricos e envolven completamente a molécula incorporada. Os compostos de intercalación non son tridimensionais, a diferenza dos compostos clatratos. Segundo a IUPAC, os clatratos son "compostos de inclusión nos que a molécula hóspede está nunha gaiola formada pola molécula hospedadora ou polo retículo de moléculas hospedadoras. "
Intercambiador de calor

Un intercambiador de calor é un dispositivo deseñado para transferir calor entre dous medios separados por unha barreira ou que se encontren en contacto. Son parte esencial dos dispositivos de calefacción, refrixeración, climatización, produción de enerxía e procesamento químico.
Entre outras aplicacións un intercambiador de calor permite mellorar o rendemento dunha instalación frigorífica ao subenfriar o líquido que admite a válvula de expansión. Por outra banda implica que o sobrequentamento dos vapores que chegan ao compresor sexa máis importante. Clasificación
Os intercambiadores de calor poden clasificarse en: Intercambiadores de contacto directo: os fluídos sofren unha mestura física completa.
Intercambiadores de contacto indirecto:
Alternativos: os fluídos percorren un mesmo espazo de forma alternada, a mestura entre os fluídos é desprezable.
De Superficie: son equipos nos que a transferencia de calor se realiza a través dunha superficie, cilíndrica ou plana, sen permitir o contacto directo. Segundo o sentido de movemento dos fluídos existen varios tipos de intercambiadores de superficie como o intercambiador de fluxo paralelo, o intercambiador de fluxo a contracorrente e o intercambiador de fluxo cruzado. O intercambiador indirecto máis simple é o de tubos concéntricos; consta de dúas canalizacións concéntricas, unha no interior da outra, circulando os dous fluídos polo espazo anular e pola canalización interior. Outro tipo de intercambiador moi utilizado é o intercambiador de placas soldadas. Sistemas de transmisión de calor
Transmisión de calor por condución
A condución de calor é a forma en que ten lugar a transferencia de enerxía a escala molecular. Cando as moléculas absorben enerxía térmica vibran sen desprazarse, aumentando a amplitude da vibración conforme aumenta o nivel de enerxía. Esta vibración transmítese dunhas moléculas a outras sen que teña lugar movemento ningún de traslación. Na transmisión de calor por condución non hai movemento de materia. A condución é o método máis habitual de transmisión de calor en procesos de quentamento/arrefriamento de materiais sólidos opacos. Se existe unha gradiente de temperatura nun corpo, terá lugar unha transmisión de calor dende a zona de alta temperatura cara á que está a temperatura máis baixa. O fluxo de calor será proporcional ao gradiente de temperatura.
Transmisión de calor por convección
Cando un fluído circula ao redor dun sólido, por exemplo polo interior dunha canalización, se existe unha diferenza de temperatura entre ambos os dous, ten lugar un intercambio de calor entre eles. Esta transmisión de calor débese ao mecanismo de convección. O quentamento e arrefriamento de gases e líquidos son os exemplos máis habituais de transmisión de calor por convección. Dependendo de se o fluxo do fluído é provocado artificialmente ou non, distínguense dous tipos: forzada e libre (tamén chamada natural). A convección forzada implica o uso dalgún medio mecánico, como unha bomba ou un ventilador, para provocar o movemento do fluído. Ambos os dous mecanismos poden provocar movemento laminar ou movemento turbulento do fluído.
Intercambio de poboacións entre Grecia e Turquía

O intercambio de poboacións entre Grecia e Turquía foi o primeiro intercambio de poboacións a grande escala ou expulsión de acordo mutuo do século XX. Tratábase duns dous millóns de persoas, a maioría deles convertidos en refuxiados pola forza e de jure desnaturalizados dos seus países de orixe. O "Convenio de intercambio de poboacións grega e turca" foi asinado en Lausana, Suíza, o 30 de xaneiro de 1923, polos gobernos de Grecia e Turquía. O intercambio produciuse entre os cidadáns turcos de relixión ortodoxa grega estabelecidos en territorio de Turquía, e dos cidadáns gregos de relixión musulmá estabelecidos en territorio de Grecia. Os dirixentes de Grecia e Turquía viron a homoxeneización étnica resultante dos seus respectivos estados como positiva e estabilizadora, que axudou a fornecer a natureza de estado-nación dos dous estados. Desprazamentos
A maioría dos gregos que vivían en Turquía xa foran expulsados cando se asinara o acordo e só quedaban por marchar uns 400000. En Grecia, o intercambio considerouse parte dos acontecementos chamados Catástrofe de Asia Menor (en grego: Μικρασιατική καταστροφή). Xa se tiñan producido desprazamentos de refuxiados e movementos importantes de poboación durante as Guerras balcánicas, a primeira guerra mundial, e a Guerra grecoturca (1919-1922). Estes intercambios incluían a expulsión de case 500000 turcos de Grecia e as súas illas, e arredor de 1500000 gregos de Asia Menor, Anatolia Oriental e Tracia.
O convenio afectaba as poboacións de xeito seguinte: case todos os cristiáns ortodoxos gregos (falasen grego ou turco) de Asia Menor, incluíndo unha poboación de lingua turca pero de relixión ortodoxa grega de Anatolia Central (Karamanlides), a rexión do Exeo (por exemplo, Esmirna, Aivali), a Rexión do Mar Negro (por exemplo, Trebisonda, Samsun), Prusa (Bursa), a rexión de Bitinia (por exemplo, Nicomedia (Izmit), Calcedonia (Kadıköy), Tracia oriental e outras rexións foron expulsados ou formalmente desnaturalizados do territorio turco. Esta poboación, arredor de medio millón, sumáronse ós máis dun millón de gregos xa expulsados polo exército turco antes da sinatura do tratado. Unhas 500000 persoas foron expulsadas de Grecia, a maioría turcos, e outros como os musulmáns gregos, musulmáns xitanos, pomacos, albaneses e romaneses.
Interceptor (filme)

Interceptor é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Matthew Reilly a partir dun guión que el escribiu xunto con Stuart Beattie. Está protagonizado por Elsa Pataky e Luke Bracey.
Interceptor estreouse a través de Netflix o 3 de xuño de 2022, e conta con opción de subtitulado en galego. Personaxes
Elsa Pataky como JJ Collins
Luke Bracey como Alexander
Aaron Glenane
Mayen Mehta
Rhys Muldoon
Belinda Jombwe
Marcus Johnson
Colin Friels
Zoe Carides