proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Abrebocas

O abrebocas é un instrumento médico utilizado en cirurxía, odontoloxía e cirurxía maxilo-facial para mante-la boca aberta durante unha operación. Os diferentes abrebocas reciben o nome dos seus inventores, os máis coñecidos son os abrebocas Jennings, Whitehead e Hallam.
Abreviación

A abreviación é a redución do corpo fónico dunha palabra (por exemplo "cine" por "cinematógrafo"), ou a redución da cantidade vocálica por paso da longa á breve (Lei de Osthoff). No latín clásico, toda vogal longa seguida de vogal se abrevia (vocalis ante vocalem corripitur).
Abril

Para o artigo sobre o nome propio, véxase Abril (nome). Abril é o cuarto mes do ano no calendario gregoriano e ten 30 días. Acontecementos en abril
25 de abril: día da Revolução dos Cravos en Portugal, cando se conmemora a caída da ditadura de Salazar en 1974. Festas e celebracións
O último sábado de abril celébrase o Día Mundial do Veterinario Abril na cultura popular
A abella e a ovella en abril deixan a pelexa.
A auga de abril enche o carro e o carril.
A liñaza por San Marco nin nada, nin no saco.
A sardiña por abril cóllea polo rabo e déixaa ir, por maio ásaa no rescaldo e por san Xoán xa molla o pan.
Abrollo

O abrollo (Tribulus terrestris) é unha planta cigofilácea, nativa de Eurasia. Medra en climas cálidos. As súas flores son pequenas (0, 6 cm) e de cor amarela, dá un froito espiñento. Úsase como remedio contra da impotencia e para aumentar o nivel de testosterona.
Abrotelia

Abrotelia foi unha filósofa pitagórica que viviu no século V a. C. Era unha de quince mulleres incluídas na Vida de Pitagoras, escrita por Iámblico. O pai de Abrotelia foi Abroteles de Tarentum e crese que naceu en Tarentum.
Abruñeiro

O abruñeiro ou escambrón (Prunus spinosa) é un arbusto espiñento da familia das rosaceae. Nativo de Europa, Asia e norte de África. Chega ata os catro metros de altura e medra formando abruñedos (ou abruñais), chegando a ser ás veces tan densas que impiden o paso. É común en Galicia.
As follas son pequenas (2 a 4 cm), de cor verde apagada, o extremo en forma de punta e as beiras dentadas; son peludas nos nervios do envés.
As flores son hermafroditas e aparecen soas ou en pares, antes que as follas. Son brancas e o cáliz e corola constan de cinco pezas; contan con numerosos estames e un ovario cun estilo.
O froito, denomidado abruño, é unha drupa globosa, azul escura ou negra de 1 a 1, 5 cm. Utilízase en marmeladas e fermentado produce o viño da abruñeira; macerado en augardente produce un licor denomidado en Navarra pacharán.
En Galiza é común en zonas de baixa e media altitude, formando sebes e en bosques illados. As especies silvestres reciben tamén o nome de espiño, ameixeira brava e escambroeira. O nome de ameixeira brava tamén se lle dá ao Prunus domestica subsp. insititia, especie coa cal é doado confundir o abruñeiro.
O cerolleiro é unha variedade de abruñeiro que dá o cerollo, un abruño doce.
Abrótano femia

O abrótano femia, herba da loba ou santolina (Santolina chamaecyparissus) é unha especie de planta herbácea ou gamallo, pertencente á familia das Asteráceas, de talo erecto e magro, moi ramificado, follas estreitas e lineares de cor verde agrisada e flores amarelas en capítulos, moi aromáticas, da que se utilizan principalmente as flores en infusión. Ademais das propiedades medicinais, cultívase en Galiza coma ornamental. Descrición
Posúe numerosos talos delgados sobre o que medran follas de cor verde cinsenta, estreitas, lineais, divididas, carnosas e recendentes. Botan un intenso cheiro aromático que lembra ao da macela, aínda que un chisco desagradábel. No alto agroman unhas testiñas hemisféricas con flores tubulosas de cor amarela. A súa altura pode oscilar entre os 20 e 70 cm. O seu froito é cuadrangular. Hábitat
Planta de clima mediterráneo, orixinaria do sur de Europa, atopándose tamén no norte de África e en América do Norte. Medra en outeiros e ladeiras arxilosas ou pedrentas. En Galiza non é común atopala brava, agás nas zonas de clima de influencia mediterránea. Propiedades
Utilízase para evitar as traza meténdoo dentro das gabetas ou caixóns da roupa.
É rica en óleos aromáticos.
Pode servir como vermífugo.
Ten propiedades estomacais.
Antibiótico e desinfectante. Taxonomía
Santolina chamaecyparissus foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 842. 1753. Etimoloxía
Santolina: nome xenérico que deriva do latín sanctus
"sagrado" e linum
"liño", baseada nun antigo nome dunha especie deste xénero.
chamaecyparissus: nome xenérico en latín derivado do grego χαμαικυπάρισσος ("alcipreste do chan"), e xa usado na antiga Roma para nomear a especie. Este nome designa tamén ao Chamaecyparis, un xénero de Cupressaceae. Sinonimia
Santolina chamaecyparissus subsp. chamaecyparissus
Santolina chamaecyparissus subsp. insularis (Gennari ex Fiori) Yeo
Santolina chamaecyparissus subsp. pecten Rouy
Santolina chamaecyparissus subsp. squarrosa (DC. ) Nyman
Santolina chamaecyparissus subsp. tomentosa (Pers. ) Arcang.
Santolina chamaecyparissus var. insularis Gennari ex Fiori
Santolina pectinata Benth. , non Lag.
Santolina pinnata Viv.
Abrotanum foemina Garsault
Santolina marchii Arrigoni
Abrótano macho

O abrótano macho ou herba lombrigueira[Cómpre referencia] (Artemisia abrotanum) é un arbusto da familia das artemisias. As súas follas e o sámago, que desprende un aroma semellante ao dun limón, empréganse como purgante, en especial para botar fóra as lombrigas e contra da calvicie.
Non ten relación co abrótano femia (Santolina chamaecyparissus).
Absceso

Un absceso é unha acumulación de pus nunha cavidade formada pola destrución de tecido orgánico como consecuencia dunha infección. É unha reacción defensiva producida por microbios patóxenos para previr o esparexemento da infección a outras partes do corpo. Combátese con antibióticos aínda que nalgúns casos é preciso realizar unha incisión para retira-lo pus.
Absceso de Brodie

O absceso de Brodie é unha doenza ósea infecciosa. É unha complicación subaguda da osteomielite, que pode persistir durante anos até facerse crónica. O organismo que máis adoita causalo é o Staphylococcus aureus. Fisiopatoloxicamente, esta doenza é o resultado da formación dun absceso infeccioso que posteriormente queda arrodeado de óso de nova formación. O ósos do organismo máis frecuentemente afectados por esta doenza son as metáfises dos ósos longos, e de entre eles o máis afectado é a tibia, por ser ademais o óso máis afectado pola osteomielite. Deste xeito, o material pióxeno queda encerrado, como acontece en todos os abscesos.
O termo provén do nome do cirurxián inglés Benjamin Collins Brodie. Síntomas
O principal síntoma é a dor, que adoita ser localizada no lugar da lesión. É unha dor nocturna, que se alivia coa administración de aspirina. Ás veces, os síntomas poden ser semellantes aos do osteoma osteoide, o cal é típicamente menor de 1 cm de diámetro. Diagnóstico
O método máis eficaz para diagnosticar un absceso de Brodie é a radiografía simple, por ser unha técnica barata e efectiva. Radiolóxicamente obsérvase unha zona radiolucente (branca) ovalada ou elíptica, de máis dun centímetro de diámetro, con tecido de granulación e certa esclerose. Outras técnicas de imaxe, coma a TAC ou a resonancia magnética son tamén útiles para o diagnóstico desta enfermidade. Diagnóstico diferencial
O absceso de Brodie pode ser confundido con outras doenzas: Fracturas por fatiga
Displasia fibrosa
Osteoblastoma
Osteosarcoma
Osteoma osteoide
Sarcoma de Edwig
Reticulosarcoma
Mieloma múltiple
Metástases óseas
Tumor de células xigantes
Encondroma
Condroblastoma
Goma sifilítica
Granuloma tuberculoso
Infarto óseo
Quiste óseo
Quiste óseo aneurismático Tratamento
O tratamento principal para esta doenza é a cirurxía. O tipo de cirurxía dependerá do tamaño do absceso. Se este é pequeno, a cirurxía consiste na exérese do absceso, con posterior curetaxe e tratamento antibiótico. Se o absceso e de gran tamaño, haberá de fixarse o óso con enclavaxes endomedulares ou outros dispositivos cirúrxicos, tratamento semellante a unha fractura.
Abscisa e ordenada

En matemáticas, a abscisa e a ordenada son respectivamente a primeira e a segunda coordenada dun punto nun sistema de coordenadas cartesianas: abscisa ≡ {\displaystyle \equiv } coordenada do eixo x (horizontal).
ordenada ≡ {\displaystyle \equiv } coordenada do eixo y (vertical).
Xuntas forman un par ordenado que define a localización dun punto no espazo rectangular bidimensional.
Abscisión

A abscisión é a separación dunha parte do corpo. En botánica utilízase para referirse ó proceso polo que unha planta perde autóxenamente (inducida pola propia planta) unha ou máis partes da súa estrutura como poden se-las follas, froitos, sementes ou flores. Nas plantas caducas esta caída dáse nunha estación, mentres que nas perennes esténdese ó longo de todo o ano. O proceso débese a unha capa de células especial que separa a parte que vai caer do resto persistente do vexetal.
Dálle nome do ácido abscísico por crerse que este tiña un papel determinante na abscisión, o que non é certo senón que é o etileno o que estimula a abscisión de follas, froitos e flores en moitas especies.
Absintio

Este artigo trata sobre a planta medicinal, para o artigo sobre a bebida alcohólica elaborada a partir dela véxase Asente. O absintio, asente ou asento (Artemisia absinthium) é unha planta composta, perenne, de 1 m de altura, moi amarga e algo aromática, os talos empréganse medicinalmente en infusión para estimular o apetito, a secreción de zumes gástricos e biliares e para eliminar as lombrigas, pero o seu consumo prolongado pode causar adicción. Tradicionalmente engadíaselle ás verduras cocidas como acompañante. É o compoñente principal dunha bebida alcohólica coñecida co mesmo nome, o absintio.
Orixinaria das rexións continentais de clima tépedo de Europa, Asia e África do Norte, cultívase comercialmente tamén nos estados de Indiana e Míchigan (Estados Unidos), México e o Brasil.
Absolutismo

O absolutismo é unha forma de goberno na que o poder reside nunha única persoa, xeralmente un monarca, á que deben obedecer tódalas demais e sen que ningunha lei constitucional limite o seu poder. Abrangueu os séculos XVI, XVII, e XVIII, cando a influencia política da nobreza declinou. A teoría do dereito divino do poder real ou do absolutismo teolóxico naceu en Francia no último cuarto do século XVI e no ambiente das guerras de relixión. As catro características esenciais da autoridade real eran a de ser sagrada, paternal, absoluta e racional. Causas do xurdimento do Absolutismo
A burguesía apoiaba a concentración do poder para estabilizar a economía dentro de todo o territorio dun Estado.
O protestantismo ou Reforma protestante, iniciado por Martiño Lutero, distanciou a un Estado como Alemaña da Igrexa e os Estados papais e diminuíu a súa importancia nas decisións do rei.
A conquista de América levou a países como España e Portugal a acumular grandes cantidades de riquezas en ouro e prata, o que demostrou que o absolutismo tiña máis poder sobre os países veciños.
A necesidade de xuntar forzas militares como no caso da Guerra dos Cen Anos entre Francia e o Imperio Británico obrigou aos Estados a posuír un exército regular comandado polo rei e xa non por señores feudais dispersos e incomunicados.
A crise da servidume
Absoluto (filosofía)

En filosofía o significado do termo absoluto queda expresado perfectamente na súa etimoloxía, do verbo latino solvo, 'soltar', no sentido de 'desatar', 'desvincular', é dicir solto, co reforzo da preposición "ab", que engade a idea de separación total.
O absoluto, pois, aparece como o incondicionado e independente, o que é por si mesmo, o que non está suxeito a nada, porque non ten ningún vínculo de dependencia con calquera outra realidade.
Calquera outra realidade, en tanto que poida ser considerada como tal, deberá ter unha relación de dependencia, en último termo, co absoluto.
O absoluto é o que existe separado (ab-solto) de calquera outra cousa.
Absorción fonética

A absorción é o fenómeno polo cal unha vogal desaparece ó se incorporar a un son consonántico veciño, concretamente, pola acción dunha soante veciña.
Estaría relacionado co fenómeno gramatical da amálgama.
Abstención

En política, a abstención é unha das opcións ou posicións posíbeis na que se encadrar perante un escenario de toma de decisións, coma pode ser un referendo ou unha votación. Quen practica a abstención non emite a súa opinión en forma de voto. Ten certos paralelismos co voto en branco, aínda que non son o mesmo. Ás veces o carácter político a abstención aparece reforzado se é precisa unha determinada porcentaxe de votantes sobre o total do corpo electoral para validar o resultado.
Nunhas eleccións considéranse "abstencionistas" aqueles electores que non acoden ás urnas. Este tipo de abstención denomínase abstención pasiva. Considérase, en troques, abstención activa á suma de votantes que emiten votos en branco e nulos, aínda que en ocasións se propugna a non participación nunha consulta popular como unha postura política de protesta, cuxos partidarios considerarán polo tanto activa toda a abstención que se produza. Dependendo das lexislacións de cada estado, o abstencionismo pode ser legal -como no Estado español- ou ben unha falta puníbel.
Para os membros dun Parlamento (deputados ou senadores) a abstención e o voto en branco son equivalentes, mentres que a non comparecencia ten distintos efectos, posto que, dependendo do regulamento, pode alterar o quórum e o cálculo das maiorías.
Abstinencia (concepto)

Denomínase abstinencia (do latín abstinentia, "temperzanza", "desinterese", "integridade", "xexún", "continencia") a unha actitude humana de decisión caracterizada por absterse dalgunha cousa, como unha bebida, un alimento ou até mesmo unha necesidade, ou privarse de facer unha determinada acción. .
A abstinencia está, usualmente, ligada á restrición do uso de substancias tóxicas, sendo case sempre citada en relación con algúns problemas, como o alcoholismo ou outras drogodependencias.
Existen varios tipos de abstinencias comúns como, por exemplo, a abstinencia alimentaria, a abstinencia sexual ou a abstinencia disciplinaria, entre outras.
A abstinencia sexual refírese á privación de relacións sexuais, e acostuma a defenderse por algúns como un recurso preventivo contra a SIDA e outras doenzas de transmisión sexual, principalmente entre adolescentes. A súa adopción é preconizada por determinadas denominacións relixiosas que a consideran como unha virtude, estando ligada ao termo castidade.
Abstracción

A abstracción é o proceso mental polo que se reduce a propia información dun concepto ó que é relevante para un propósito particular. A través da abstracción podemos imaxinar os resultados de determinada acción sen necesidade de recorrer a mecanismos físicos ou mecánicos. A disciplina coñecida como semántica xeral formula a hipótese que unha gran parte dos malentendidos entre os homes ou os grupos humanos veñen do feito que eles realizan abstraccións diferentes dun mesmo obxecto: non falan do mesmo aínda pensando na mesma cousa.
Abstracción xeométrica

A abstracción xeométrica é unha forma de arte abstracta baseada no uso de formas xeométricas en composicións non representativas. Esta arte non pretende representar o noso mundo visual cotián, senón que usa as formas da xeometría básica. Wassily Kandinsky, un dos precursores da pintura puramente non-obxectiva, foi un dos primeiros artistas modernos en explorar este enfoque xeométrico na súa obra abstracta. Outros exemplos de abstraccionistas pioneiros como Kasimir Malevich e Piet Mondrian tamén adoptaron este enfoque cara á abstracción. Historia
A arte islámica, no seu aniconismo, a prohibición de describir figuras relixiosas que se estendeu á menor representación figurativa doutros elementos animais ou vexetais, é un exemplo desta arte baseada en patróns xeométricos. Existiu séculos antes do movemento moderno en Europa, e en moitos xeitos influíron na arte occidental. Os patróns xeométricos eran a miúdo utilizados na arquitectura de civilizacións islámicas desde o século VIII ao XX, para conectar visualmente a espiritualidade coa ciencia e a arte. Anteriormente tamén as culturas clásicas da antiga Grecia, onde desenvolveron a xeometría euclidiana, e a Roma imperial utilizaron con profusión elementos decorativos sen referentes figurativos reconocíbeis na realidade.
A abstracción xeométrica non é só un invento de artistas ou movementos de vangarda do século XX. Está presente en moitas culturas ao longo da historia tanto como motivos decorativos como como propias pezas de arte.
A arte abstracta tamén se comparou historicamente coa música na súa capacidade para transmitir sentimentos e ideas emocionais ou expresivas sen depender nin facer referencia a formas obxectivas recoñecibles xa existentes na realidade. Wassily Kandinsky discutiu esta conexión entre a música e a pintura, así como sobre como a práctica da composición clásica influíra na súa obra, no seu ensaio fundamental Concerning the Spiritual in Art (Do espiritual na Arte).
A pintura abstracta expresionista, practicada por artistas como Jackson Pollock, é oposta á abstracción xeométrica.
Entre os artistas que traballaron intensamente na abstracción xeométrica atópanse Josef Albers, Theo van Doesburg, Wassily Kandinsky, Kasimir Malevich, Piet Mondrian, Barnett Newman, Kenneth Noland, Bridget Riley, Alexander Rodchenko e Sophie Taeuber-Arp, entre outros.
Abstract Wikipedia

Abstract Wikipedia é un proxecto da Fundación Wikimedia cuxo obxectivo é crear unha versión de Wikipedia independente da linguaxe utilizando datos estruturados de Wikidata. Foi ideado por Denny Vrandečić, cofundador de Wikidata, nun documento de traballo de Google de abril de 2020, formalmente proposto en maio de 2020 (como Wikilambda) e aprobado pola Xunta Directiva da Fundación Wikimedia en xullo de 2020. O nome é considerado provisional.
Despois de dez anos de vida de Wikipedia e ante o declive dos seus editores, o fundador Jimmy Wales recoñeceu publicamente que os millóns de voluntarios que escriben os diversos artigos están a diminuír e é difícil atopar novos editores e os que estaban presentes vanse por causa das incesantes guerras de edición. Así por exemplo con Wikidata, agora permítese unha breve descrición de cada tema en calquera idioma e wiki, co único requisito de que un artigo estea nun só idioma.
Abu Bakr

Abu Bakr (en árabe: ابو بكر الصديق), nado no ano 573 na Meca e morto no ano 634 en Medina, foi o primeiro califa tras a morte de Mahoma. Traxectoria
Orixinariamente chamado Abd-el-Kaba (servo do templo) recibiu o nome de Abu Bakr (O home dos camelos) pola súa actividade comercial.
Naceu no seo do clan de Banu Taim e gañou gran reputación nas súas actividades comerciais, chegando a ser recoñecido como xuíz, intérprete de soños e depositario das tradicións do seu pobo.
Foi un dos primeiros homes adultos convertidos ao islam (o primeiro foi Ali ibn Abi Talib), asumiu o nome de Abd-Allah (servo de Deus), e tivo grande éxito en captar novos adeptos.
Na héxira (622) foi el o único que acompañou a Mahoma. Cando volveu a Medina casou súa filla Aixa con Mahoma.
Segundo a tradición sunnita, durante a última enfermidade de Mahoma, este permitiulle dirixir as oracións na súa ausencia, a maioría dos seus seguidores tomaron este feito como o desexo que fora el quen o sucedese, polo que cando morreu Mahoma o 8 de xuño do 632, o pobo aclamouno primeiro califa. A tradición xiíta afirma, pola contra, que Mahoma designara a Alí, seu xenro, como sucesor. Abu Bakr e Uthman intrigaron para impedilo. Esta disputa aínda divide aos chiítas e aos sunnitas.
Abu Bakr asumiu o seu novo cargo baixo o título de Khalifet-Rasul-Allah ("sucesor do profeta de Deus"). Tivo que facer fronte con éxito á revolta dalgunhas tribos do Hejaz e Nejd e loitar contra Ibn Habib al-Hanefi, autoproclamado profeta e sucesor de Mahoma, vencéndoo na batalla de Akraba. Unha vez pacificada Arabia dirixiu os seus xenerais cara ao exterior, conquistando Iraq e Persia nunha soa campaña, proseguindo axiña coa conquista de Siria.
Algunhas tradicións sobre da orixe do Corán afirman que Abu Bakr foi fundamental na preservación das revelacións de Mahoma. Outras afirman que despois da vitoria sobre al-Hanefi, Omar ibn al-Khattab viu que a maior parte dos musulmáns que memorizaran o Corán dos labios do profeta morreran na batalla, e pediu a Abu Bakr que as recollese por escrito.
O sartego de Abu Bakr está na mesquita de Masjid al Nabawi en Medina, a carón de Mahoma e Omar ibn al-Khattab.
Abu Dhabi TV (Canadá)

Abu Dhabi TV Canada é unha canle canadense a cal é integramente propietaria e xestionada polo grupo Ethnic Channels Group. O nome da canle é utilizado baixo licenza da Abu Dhabi Media. Os propietarios da canle están establecidos nos Emiratos Árabes Unidos, Abu Dhabi TV. Abu Dhabi TV Canadá transmite a programación de Abu Dhabi TV na maioría do tempo, ademais de contidos canadenses. Posúe unha gran variedade de programación, incluíndo noticias, actualidades, deportes, películas e moito máis. Historia
En setembro de 2003, ao grupo Ethnic Channels Group foilles concedida a licenza da Radiotelevisión Canadense e da Comisión de Telecomunicacións (CRTC) para lanzar unha canle de televisión chamada Arabic TV e o emprego da lingua árabe.
A canle foi lanzada o 9 de novembro de 2005, como Abu Dhabi TV na teleoperadora de cable Rogers Cable. O 30 de agosto de 2013 a CRTC aprobou a petición Ethnic Channels Group para cambiarlle o nome ao de Abu Dhabi TV.
Abu Ghosh

Abu Ghosh (en árabe: أبو غوش; en hebreo: אבו גוש) é un consello local en Israel, situado a 10 km ao oeste de Xerusalén. Está situado a 610–720 metros sobre o nivel do mar. Recibiu o seu nome actual do clan dominante que habitaba a cidade, mentres que o seu nome tradicional en árabe era Qaryat al-'Inab ("Aldea das uvas").
Abu Ghraib

Abu Ghraib (أبو غريب en árabe) é unha cidade de Iraq, localizada a 20 km ao oeste de Bagdad. Ten entre 750000 e 1500000 habitantes. En 1944 creouse o distrito de Abu Ghraid.
Na cidade está o Presidio de Abu Ghraib, tristemente famoso polas torturas e vexacións aí perpetradas, primeiro polo réxime de Saddam Hussein e logo polo exército americano, denunciadas en primeiro lugar por Joseph Darby.
Abu Sufiyan de Harb

Abu Sufyan de Harb (أَبُو سُفيَان بن حَرب) foi líder dos Omeias Banu, clan da tribo Quraish, e curmán terceiro de Mahoma.
Pertenceu ós sahaba.
Abu'l-Hasan al-Uqlidisi

Abu'l-Hasan al-Uqlidisi foi un matemático árabe, probabelmente orixinario de Damasco. Escribiu o primeiro libro sobre o sistema de numeración indio, coñecido en Occidente como sistema de numeración arábigo, arredor do ano 952.
Abu-Saïd Gardezí

Abu- Saïd Abd-al-Hayy ibn ad-Dahhak ibn Mahmud Gardizí (en persa: ابوسعید عبدالحی بن ضحاک بن محمود گردïed گردïی گرد ید گردید زی دید زی دیحی بن ضحاک بن محمود گرد. Foi autor dun libro de historia xeral chamado Zayn al-Akhbār ou Tarikh-i Gardezi, de grande importancia para a historia medieval de Afganistán, Persia e Asia Central.
Gardizí adoptou unha visión desapaixonada da historia, bastante notábel para a súa época. Por exemplo, non eloxiou aos Ghaznavids nin a chegada dos selxúcidas. O seu estilo de escritura considérase un exemplo da prosa clásica persa.
Abubakar Imam

Abubakar Imam, nado en Kontagora en 1911 e finado en Zaria en 1981, foi un político e escritor nixeriano. Estudou nunha escola coránica e no Katsina Training College. Foi profesor de inglés e escribiu libros escolares. Foi editor do primeiro xornal en hausa, Gaskiya Tafi Kwabo. Foi deputado e exerceu a docencia nas universidades de Kano e Zaria. Obra
Ruwan Bagaja, 1933 (novela)
Magana Jari Ce, 1960 (novela)
Abulcasis

Abu al-Qasim Jalaf ibn al-Abbas Al-Zahrawi ou Abul-Qasim Khakaf ibn al Abbas al Zahravi (en árabe: أبو القاسم بن خلف بن العباس الزهراوي), máis coñecido como Abulcasis, na súa forma latinizada (en galego, Abulcasis ou Albucasís), foi un médico e científico andalusí, (Madīnat al-Zahrā, Córdoba, Al-Ándalus, 936 - Córdoba, Al-Ándalus, 1013). Vida
Sábense moi poucas cousas da súa vida máis alá dos poucos datos que explica nas súas propias obras.
Apenas que naceu na vila de Madīnat al-Zahrā, a uns dez quilómetros ao noroeste do barrio real de Córdoba, dentro da tribo árabe dos Ansar.
Tamén sabemos que viviu a maior parte da súa vida en Alhaurín de la Torre, onde estudou, deu clases e practicou a medicina até pouco antes da súa morte, dous anos despois do saqueo da súa vila natal por tropas cristiás.
O seu nome aparece mencionado por primeira vez nunha obra de Abu Muhammad ibn Hazm, que o cita entre os médicos máis famosos de Al-Ándalus. A primeira biografía detallada escribiuse sesenta anos despois da súa morte, por Al-Humaydi, na súa obra Jadhwat al-Muqtabis. Kitab al-Tasrif
Abulcasis foi un médico cordobés considerado como un dos pais e o fundador da cirurxía moderna.
Nos seus textos, onde combinaba as ensinanzas clásicas greco-latinas cos coñecementos da ciencia do Oriente Próximo, foron a base dos procedementos cirúrxicos europeos até o Renacemento.
A súa maior contribución á historia da medicina e a cirurxía é Al-Tasrif (1000), unha obra enciclopédica en trinta volumes sobre a práctica médica, onde recompilou todo o coñecemento médico e farmacéutico da época.
Foi, así mesmo, un gran innovador nas artes médicas, sendo o primeiro en empregar o fío de seda nas suturas.
Especialista en cirurxía, na súa obra describe os procedementos que utilizaba nas súas operacións de ollos, oídos, garganta, amputacións, implantes de dentes etc.
Abulcasis tamén inventou o fórceps para a extracción de fetos mortos, con ilustracións, no Al-Tasrif. Así mesmo, tamén describe o uso do fórceps nos partos.
El Al-Tasrif tamén introduce o uso de ligaduras para controlar hemorraxias en arterias, en cauterización.
Desenvolveu máis de 200 novos instrumentos cirúrxicos que describe no último libro da súa magna enciclopedia, a cal foi profusamente estudada en toda Europa durante máis de cinco séculos despois da súa morte.
Abulites

Abulites foi o sátrapa de Susiana que se rendeu a Alexandre o Grande cando este chegou a Susa. Alexandre mantívoo no posto, pero máis tarde foi executado por orde do rei macedonio, xuntamente co seu fillo Oxiatres, por crimes cometidos no goberno do territorio.
Abundancia natural

A abundancia natural é a cantidade presente na natureza de cada isótopo dun elemento químico expresado en porcentaxe. As abundancias naturais de cada isótopo empréganse para o cálculo do peso atómico dos elementos.
Calquera intento de illar un elemento debe comezar polo coñecemento da súa abundancia, que é a cantidade do elemento nunha rexión particular do mundo. A abundancia dos elementos na Terra e nas diversas rexións é o resultado da xeografía e da evolución específica do noso planeta.
Abundancia relativa

No campo da ecoloxía, a distribución de abundancias relativas (RAD, do inglés relative abundance distribution) ou distribución da abundancia de especies describe a relación entre o número de especies observadas no campo de estudo como unha función da súa abundancia observada. Os gráficos que se obteñen deste xeito son axústane de xeito habitual á Lei Zipf-Mandelbrot, e que é o estimador que serve como un índice de biodiversidade nos ecosistemas en estudo.
Abundio Ledo Gómez

Abundio Ledo Gómez, nado en Salvaterra de Miño cara a 1888 e finado en Burgos o 18 de xaneiro de 1940, foi un xastre, sindicalista e político galego. Traxectoria
Carteiro de Fornelos, marchou a Cuba en outubro de 1920. Colaborou en El Tea. Retornou a Salvaterra en maio de 1922, e instalouse como xastre en Fornelos (Salvaterra de Miño). Elixido concelleiro de Salvaterra de Miño en 1931 e nomeado cuarto tenente alcalde. Foi elixido presidente do sindicato El Progreso de Fornelos en xaneiro de 1933, Logo do triunfo da Fronte popular na eleccións de febreiro de 1936 foi reposto como concelleiro de Salvaterra de Miño.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Reclamado polo xuíz militar de Vigo mediante requisitoria o 15 de setembro xunto con Manuel Monteagudo Rodríguez, Manuel Mariño Méndez, José Macías Gutiérrez, Vicente Domínguez Vilar, Etelvino Tielas e Román Santillán. Detido, foi xulgado en consello de guerra en Vigo o 27 de xullo de 1937 e condenado a 30 anos. Trasladado á Prisión Central de Burgos para cumprir condena o 27 de setembro. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en marzo de 1938. Finou na Prisión de Burgos por tuberculose pulmonar o 18 de xaneiro de 1940. Pecharon o seu expediente de responsabilidades políticas en decembro de 1940. Vida persoal
Casou con Rosa Estévez Rodríguez o 9 de decembro de 1918.
Abuso de poder

O abuso de poder é a imposición da vontade dunha persoa sobre a doutra, tendo por base o exercicio do poder. O abuso de poder pódese dar en diversos niveis de poder. O poder exercido pode ser económico, político ou calquera outra forma. O abuso caracterízase polo uso coercitivo deste poder para atinxir un determinado fin. Poder
A noción de poder envolve aspectos máis amplos e complexos que o mero exercicio da autoridade sobre outro. Caracterizar o abuso de non é unha tarefa de simple identificación da acción do forte sobre o débil, senón que o poder, en determinadas situacións, muda de mans e toma matices que dificultan a identificación do seu abuso. Formas
Económico: uso do diñeiro ou dos bens materiais en detrimento doutro.
Político: uso da autoridade lexítima ou da influencia.
Informativo: quen ten o coñecemento ou a información négaa aos demais.
Ideolóxico: uso ilícito da ideoloxía.
Apadriñamento (nepotismo): uso de notoriedade, coñecementos ou autoridade.
Abuso de autoridade
Dáse un abuso de autoridade cando se atenta contra a liberdade de movemento, a inviolabilidade do domicilio, o secreto da correspondencia, a liberdade de conciencia e de crenza, a liberdade relixiosa, a liberdade de asociación, os dereitos e garantías legais, o dereito de reunión, a integridade física e os dereitos e garantías legais do exercicio profesional.
Abuso de poder económico
Constitúe abuso do poder económico toda forma de actividade co obxectivo da eliminación da competencia, dominio dos mercados ou aumento arbitrario dos lucros.
Acoso laboral
O asedio moral no ambiente de traballo é a exposición dos traballadores a situacións humillantes e constritivas, repetitivas e prolongadas durante a xornada de traballo e no exercicio das súas funcións. Este tipo de asedio é máis común en relacións xerárquicas autoritarias e desiguais, nas que predominan condutas negativas, relacións pouco humanas e anti-éticas de longa duración. O asedio moral desestabiliza á vítima en relación ao ambiente de traballo e á organización.
Coerción
A coerción é o acto de inducir, premer ou compeler a alguén a facer algo pola forza, intimidación ou ameaza. Cando tal coerción é permanente, considérase escravitude. Aínda que a coerción sexa considerada moralmente reprensíbel en moitas filosofías, é amplamente practicada en prisioneiros. Algúns críticos do capitalismo moderno denuncian que, sen redes de protección social, a escravitude salarial é inevitábel.
Acoso sexual
O acoso sexual é un tipo de coerción de carácter sexual, normalmente no canto de traballo ou ambiente académico. O asedio sexual caracterízase por unha ameaza, insinuación de ameaza ou hostilidade contra o subordinado, en base a posturas sexistas. O acoso sexual tamén pode ocorrer fóra do ambiente de traballo, en situacións en que a vítima pode ser coaccionada.
Abuso de substancias

O abuso de substancias refírese á auto-indulxencia no consumo e dependencia dunha droga ou outro químico que leva a efectos que xeran unha deterioración na saúde física e mental da persoa que o realiza, ou o benestar doutros.
Esta afección caracterízase por un patrón de uso patolóxico continuo dun medicamento ou estado de drogadicción, que resulta en consecuencias sociais adversas repetidas en relación co uso de drogas, tales como a incapacidade de cumprir coas obrigacións laborais, familiares ou escolares, conflitos interpersoais ou problemas legais. Aínda se debate sobre as diferenzas exactas entre o abuso de substancias e a drogodependencia, pero as prácticas estándares distinguen unha da outra ó definir a dependencia de substancias en termos dos síntomas fisiolóxicos e de comportamento do uso de substancias, e ó abuso de substancias en termos das consecuencias sociais do uso de substancias.
O abuso de substancias pode levar á adicción ou dependencia de substancias. Medicamente, a dependencia fisiolóxica require do desenvolvemento de tolerancia fisiolóxica que leva a síntomas da síndrome de abstinencia. Tanto o abuso como a dependencia son distintas da adicción, que involucra unha compulsión por continuar usando a substancia malia as consecuencias negativas, e pode involucrar ou non a dependencia fisiolóxica. A dependencia case sempre implica o abuso, pero o abuso ocorre frecuentemente sen dependencia, particularmente cando unha persoa empeza por abusar no consumo dunha substancia. A dependencia involucra procesos fisiolóxicos, mentres que o abuso de substancias reflicte unha interacción complexa entre quen abusa de substancias, a substancia da que se abusa e a sociedade.
Abuso sexual

O abuso sexual é actividade sexual entre dúas ou máis persoas sen consentimento dunha delas. Pode producirse entre adultos, dun adulto a un menor, o que se coñece como abuso sexual a menores e abuso sexual infantil- ou mesmo entre dous menores. Pode estar referido a calquera tipo de penetración de órganos xenitais en contra da vontade, ou aproveitando a incapacidade dun menor para comprender certos actos. Tamén se inclúe o inducir ou obrigar a tocar os órganos xenitais do abusador. Tamén pode ser calquera acción que incite ao menor a presenciar contido sexual impropio (observar ao adulto espido ou mentres mantén relacións sexuais con outras persoas, ver material pornográfico ou asistir a conversas de contido sexual, por exemplo).
Abuso sexual infantil

Abuso sexual de menores, abuso sexual infantil ou abuso sexual de nenos é unha forma de abuso infantil na que un adulto ou adolescente máis vello usa un neno para a estimulación sexual. Formas de abuso sexual infantil inclúen pedir ou forzar o neno a participar en actividades sexuais (independentemente do resultado), exposición indecente (dos órganos xenitais, mamilas femininas, etc) a un neno coa intención de satisfacer os seus propios desexos sexuais, ou para intimidar o neno, ter contacto físico sexual cun neno, ou usar un neno para producir pornografía infantil.
Os efectos do abuso sexual de nenos pode incluír depresión, ansiedade, trastorno de estrés postraumático complexo, propensión de máis vitimización na idade adulta, e lesión física no neno, entre outros problemas. O abuso sexual por parte dun membro da familia é unha forma de incesto e pode resultar en trauma psicolóxico máis serio e de longo prazo, especialmente no caso de incesto parental.
Abázcaro

O abázcaro, abáboro, abellón ou tártago (Vespa crabro) é un insecto himenóptero. A raíña mide entre 25 e 35 mm, mentres que os machos e as obreiras son máis pequenas. Ten o corpo peludo, e o abdome mestura as cores amarela e negra. A trompa mide tamén entre 20 e 30 mm e as antenas están divididas en segmentos (13 no caso dos machos, 12 no das femias), como tamén está o abdome: sete segmentos os machos, seis as femias.
Vive en enxames pouco numerosos, con niños construídos por baixo de vexetación ou de pedras. Non son particularmente agresivos, pero poden atacar para defender o niño, e o seu ferrete é moi doloroso.
Abū Ḥanīfa

Abū Ḥanīfa al-Nuʽmān ibn Thābit (en árabe: أبو حنيفة نعمان بن ثابت بن زوطا بن مرزبان), nado en Kufa (Iraq) en 699 e finado en Bagdad en 767, foi un teólogo e xurista musulmán de ascendencia persa coñecido como Abū Ḥanīfa ou como Imam Abū Ḥanīfa polos musulmáns sunnitas. Converteuse no fundador da escola sunnita de xurisprudencia Hanafi, que continúa a ser a máis practicada na tradición sunnita, predominando en Asia Central, Persia (ata o século XVI), Bosnia, Albania, Skopje, Rusia, Chechenia, Afganistán, Paquistán, Bangladesh, a India, Turquía e algunhas partes do mundo árabe.
No islam sunnita adoita ser aludido polos títulos de al-Imām al-Aʿẓam ("O Máis Grande Imán") e Sirāj al-aʾimma ("A Lámpada dos Imáns"). Tamén é un recoñecido estudoso e unha importante personalidade entre os musulmáns sunnitas. Traxectoria
Fillo dun comerciante de Kufa, fixo fortuna no negocio da seda e estudou dereito a cargo do célebre xurista Ḥammād. Despois da morte do seu mestre en 738, Abū Ḥanīfah converteuse no seu sucesor. Foi o primeiro en desenvolver doutrinas legais sistemáticas a partir da tradición xurídica islámica acumulada. Foi principalmente un home de letras, non aceptou unha xudicatura nin tampouco tomou parte activa na política dos tribunais; apoiou os herdeiros de Ali ibn Abi Talib por riba das gobernantes dinastías Omeia e Abbásida.
O seu sistema doutrinal converteuse nunha das catro escolas de xurisprudencia da lei islámica e continúa a ser a máis seguida das catro madhahab sunnitas. Abū Ḥanīfa e os imáns xiítas
É ben sabido que Abū Ḥanīfa foi un dos alumnos destacados de Muhammad al-Baqir e de Ya'far as-Sadiq (considerados como o quinto e sexto imáns xiítas, respectivamente) na universidade deste último, en que estudaron tamén recoñecidas personalidades como Jābir ibn Hayyān, considerado o fundador da química moderna. Obras
Kitaab-ul-Aathar - compilación de 70000 hadith
Kitabul Assar
Aalim wa'l-muta‘allim
Fiqh al-Akbar
Jaami’ul Masaneed
Kitaabul Rad alal Qaadiriyah
Acacia do Senegal

A acacia do Senegal (Acacia nilotica) é unha especie de acacia nativa de África e do subcontinente indio. Actualmente tamén hai unha especie invasiva de presenza significativa en Australia. Sinónimos
Acacia arabica - Willd
Acacia abyssinica - Willd
Acacia glaucophylla - Willd
Acacia gummifera -Willd
Acacia scorpioides - W. Wight
Acacia senegal - Willd
Acacia vera - Willd
Acacia verek - Guill
Mimosa arabica (Lam)
Mimosa nilotica (L)
Mimosa scorpioides (L) Hábitat
É un arbusto ou pequena árbore natural de zonas tropicais de África ao subcontinente indio. Medra dende Exipto ao Mozambique e tamén se atopa en Zanzíbar, na India e Arabia, medrando preferentemente en terreos secos, areentos e desérticos nos que predomina un clima seco. Características
Moi apreciado pola exsudación gomosa das súas pólas, que se produce na parte interna da casca, obténdose a goma arábiga. É unha pequena árbore cunha copa densa e esférica, que acada os 5-8 metros de altura. O talo e as pólas posúen a casca gretada que exsuda resina gomosa. As follas son bipinnadas, con 3-6 pares de pínnulas e con folíolos agrupados apareados de oito ou dez en cada unha. As espiñas punxentes aparecen de catro en catro. As flores moi numerosas son de cor amarela, pedunculadas en cabezas globulares de 1'5 cm. Propiedades
A casca é adstrinxente, usada contra a diarrea, disentería, lepra e en cataplasma sobre úlceras.
No oeste de África emprégase (a goma e a casca) contra o cancro e tumores.
O zume, a casca, a vaíña e as follas máscanse no Senegal para combater o escorbuto.
A goma (ademais de para pegamento) emprégase para aliviar mucosas inflamadas.
Polo seu baixo contido en fécula recoméndase para casos de diabetes.
Acacia negra

A acacia negra (Acacia melanoxylon), tamén chamada oliveira de Australia ou simplemente acacia é unha especie nativa do leste de Australia. Coñecida coma "madeira negra de Tasmania", esta árbore medra axiña e acada alturas de 45 m. Ten ampla tolerancia a unha gran diversidade de ambientes, mais prospera mellor en climas fríos. En Galicia está catalogada como especie exótica invasora. Problemática
Como moitas outras acacias (por exemplo a mimosa), en moitos países pode transformarse nunha especie invasora. O seu control ocasiona altos custos. En Galicia aparece nas zonas máis temperadas, preto da costa, onde se estendeu con gran rapidez dando lugar a formacións escuras. Descrición
Árbore perennifolia de 8 a 15 (até 45) m de alto; fuste recto, copa densa de piramidal a cilíndrica, ás veces con poucas pólas moi pesadas. Ten un sistema radicular extenso, mesto, con raíces fortes superficiais.
Folla
As follas son bipinnadas nos individuos e pólas máis novas. Os individuos adultos, en troques, substitúen as follas por filodios (coma ocorre nos eucaliptos). Os filodios teñen de 7 a 10 cm de longo, de cor cinsenta a verde escura, rectos a mainamente tortos, con 3 a 7 veas prominentes lonxitudinais e veas magras entre eles.
Flor
As flores son de cor amarela esbrancuxada. Fican en testas globosas.
Froito
Os froitos, como fabácea, son vaíñas de cor parda-avermellada, tortas, máis angostas cós filodios.
Semente
As sementes son planas, arredondadas, negras, de 2 a 3 mm lonxitude. Reprodución
Espallamento das sementes: Darredor das sementes hai uns fíos arroibados característicos que chama á atención dos paxaros, que espallan as sementes. Isto tamén ocorre onde a especie foi introducida, como en Galicia ou Suráfrica. Se non existir os fruxívoros as sementes caen no chan almacenándose, logo, no solo. Os bancos de sementes fican viábeis por moitos anos. As sementes xermolan de xeito doado se se mergullan unha noite en auga moi quente, cando o banco de sementes fica exposto ao sol, ou despois dos lumes forestais (Hill, 1982). Acacia melanoxylon reprodúcese prolificamente despois dos incendios.
Pode ademais reporducirse vexetativamente.
Academia Chinesa de Ciencias

A Academia Chinesa de Ciencias é a academia nacional de ciencias naturais da República Popular da China. É unha institución do Consello de Estado da China. Estrutura
Ten a súa sede en Pequín, con institutos repartidos por todo o país. Foi fundada en Pequín o 1 de novembro de 1949, foi creada para ser a forza chinesa nas áreas de investigación, animando aos seus científicos a regresar ao seu país, adestrando e asignándoos. A Academia Chinesa de Ciencias supervisa uns 120 institutos, incluídas as instalacións "grandes científicas" da China, e tres institucións de ensino superior. Despois dunha serie de renovacións, os científicos de moitos dos seus laboratorios dedícanse a investigacións de clase mundial nunha variedade de disciplinas, incluídas a física cuántica, as matemáticas e a neurociencia.
Academia Europea de Filatelia

A Academia Europea de Filatelia (Académie Européenne de Philatélie) fundouse en 1977 como Academia de Estudos Postais pola iniciativa de Jean Storch, en 1988 adoptou o nome de Academia Europea de Estudos Filatélicos e Postais.
Na academia participan especialistas en filatelia, marcofilia, maxilofilia e cartofilia máis tamén comerciantes, editores de catálogos e revistas filatélicas e presidentes de federacións filatélicas de Europa.
Nun primeiro momento formaron a Academia 24 membros, a maioría franceses, actualmente son 270 membros. Dirixe a AEF un Consello de Administración de 15 persoas. As linguas oficiais da AEF son o francés e o inglés. O seu primeiro presidente foi Robert Françon ata a súa morte en 1999. Sucedeuno Jean-Pierre Mangin e durante o seu mandato, en xaneiro de 2000, adoptou o nome actual. A súa sede social está no Musée de la Poste, París e publica o boletín trimestral Trait d'Union e o anuario Opus.
Entre os seus membros figura o galego Francisco Javier Padín Vaamonde
Academia Galega da Língua Portuguesa

A Academia Galega da Língua Portuguesa (AGLP) é unha institución científica e cultural galega constituída como órgano da Fundação Academia Galega da Língua Portuguesa coa misión de «promover o estudo da lingua da Galiza para que o proceso da súa normalización e naturalización sexa congruente cos usos que vigoran no conxunto da lusofonía». Historia
A idea de crear unha Academia destas características xa fora enunciada no seu día polo catedrático Ricardo Carvalho Calero, e posteriormente defendida polo profesor José Martinho Montero Santalha nun artigo publicado en 1994 na revista Temas do Ensino e, máis recentemente, nunha intervención en Braganza (Portugal, en outubro de 2006 (no marco do V Coloquio Anual da Lusofonía).
Para facer efectiva a proposta, o 1 de decembro de 2007 creouse a Associação Pró-Academia Galega da Língua Portuguesa en Santiago de Compostela. Finalmente, o 20 de setembro de 2008 creouse formalmente a AGLP.
En 2011 o seu presidente era o profesor José-Martinho Montero Santalha, catedrático da Universidade de Vigo.
Academia Galega de Teatro

A Academia Galega de Teatro (AGT) é unha entidade galega que traballa no ámbito das artes escénicas. Foi creada en outubro de 2017 por 17 profesionais vencellados ao mundo do teatro, e foi presentada o 27 de marzo de 2018 no Consello da Cultura Galega
O seu obxectivo principal é converterse nun foro das e dos profesionais da escena galega onde analizar e debater as políticas culturais actuais e, a través dun Congreso de Teatro Galego en 2020, establecer directrices estratéxicas para o desenvolvemento do sistema teatral galego na próxima década. Outro obxectivo fundamental é a creación do Centro Galego de Documentación Teatral, un órgano onde recuperar e difundir a longa historia do teatro do país.
A súa primeira presidenta é a experimentada actriz e dramaturga Inma António. En 2019 acordou nomear académico de honra ao actor e director Celso Parada pola súa longa traxectoria, como tamén anunciou que organizará en 2020 o Congreso Internacional de Teatro Galego.
Academia da Lingua Guaraní

A Academia da Lingua Guaraní (en guaraní: Guarani Ñe’ ẽ Rerekuapavẽ) é unha institución paraguaia que promove e regula o guaraní, unha das linguas oficiais de Paraguai e o Mercosur. É a principal institución encargada de estandarizar a lingua guaraní. Foi promovida en Paraguai a través da Lei de Linguas, a cal foi aprobada en 2010; e que ademais, autorizou a creación da Secretaría de Políticas Lingüísticas con rango ministerial.
Academia da Lingua Hebrea

A Academia da Lingua Hebrea (en hebreo: הָאָקָדֶמְיָה לַלָּשׁוֹן הָעִבְרִית, ha-akademya la-lashon ha-ivrit) foi fundada polo Goberno de Israel en 1953 como a «Institución Suprema para o Estudo da Lingua Hebrea». Historia
A Academia substituíu o Consello da Lingua Hebrea (Vaʻad ha-lashon ha-ʻIvrit) establecido en 1890 por Eliezer Ben-Yehuda, quen foi o seu primeiro presidente. Conforme o hebraico se converteu na lingua falada en Palestina e foi adoptada polo sistema educativo, o Consello da Lingua Hebrea publicou numerosos boletíns e dicionarios. Acuñou miles de palabras que están en uso diario actualmente.
A súa sucesora, a Academia da Lingua Hebrea, continuou con esta misión e é responsábel da creación de novas palabras en hebraico, a fin de adaptarse ás mutacións da propia sociedade contemporánea.
Embora o negocio da academia sexa crear novas palabras a partir de raíces e estruturas hebreas para substituír préstamos derivados doutras linguas, o seu propio nome é un préstamo, "akademya". Ela mesma aborda esta ironía na súa páxina web. [Cómpre referencia]
O obxectivo da academia, tal como se define na súa Constitución, é «dirixir o desenvolvemento da lingua hebrea de acordo coa súa natureza» (לכוון את דרכי התפתחותה של הלשון העברית לפי טבעה). A Academia é a encargada de establecer a variedade padrón do hebraico moderno baseada no desenvolvemento histórico do idioma; mais élle outorgada a última palabra no que respecta a asuntos relacionados con ortografía, gramática, transliteración e puntuación. Ademais, tamén redacta un Dicionario Histórico Hebreo. Organización
A Academia está integrada por 23 membros, entre eles lingüistas, profesores en estudos xadaicos e bíblicos, así como catedráticos doutras disciplicas, poetas, escritores e tradutores, entre outros. As decisións da Academia son de carácter obrigatorio para todas as reparticións oficiais israelís.