Hermann Klaatsch

Hermann Klaatsch, nado o 10 de marzo de 1863 e finado o 5 de xaneiro de 1916, foi un médico, anatomista, antropólogo físico e evolucionista alemán, profesor da Universidade de Heidelberg dese 1890, e da Universidade de Breslau (Wrocław) ata 1916.
Klaatsch estudou teoría evolutiva, sendo mencionado nalgúns libros de pegadas dactilares polos seus estudos iniciais sobre o desenvolvemento das cristas e sucos da pel de fricción. Investigou as xemas palmares dos dedos asociadas cos padróns epidérmicos, agrupando xuntas as xemas de humanos e primates. Posteriormente a Arthur Kollmann, Klaatsch tamén lles deu nomes a varios tipos de xemas en 1888.
Klaatsch fixo moitos descubrimentos e era partidario de separar a antropoloxía da relixión. Vida e obra
Klaatsch naceu en Berlín, fillo dun médico. De neno mostrou interese en coleccionar espécimes e nas ciencias naturais. Graduouse na escola (gymnasium) Königliches Wilhelms en 1881 e estudou medicina e bioloxía na Universidade de Heidelberg. Posteriormente seguiu os seus estudos na Universiade de Berlín e na estación biolóxica de Villefranche.
Klaatsch empezu a traballar no laboratorio de Rudolf Virchow e no Hospital Augusta. En 1885, converteuse en axudante científico no instituto anatómico baixo a dirección de Waldeyer, e obtivo o título de doutor (M. D. ).
En 1888, Klaatsch recibiu unha invitación persoal á Universidade de Heidelberg dun vello amigo colega, Karl Gegenbaur, que foi o primeiro que o fixo interesarse pola anatomía. En 1890 Klaatsch empezou a ensinar alí.
Entre 1904 e 1907, Klaatsch viaxou a Australia e Xava para estudar os pobos nativos. Deespois publicou os artigos dos seus descubrimentos.
Coa súa esposa Julie Klaatsch, de solteira Schwendler (1829-1895), tivo tres fillos: Clara Klaatsch, casada con von Gossler (1857-1931), Hermann Klaatsch (1863-1916) e Julie Klaatsch, casada con von Hake (1867-1910).
Período en Australia
De 1904 a 1907 emprendeu unha viaxe a Australia por suxestión do seu amigo e colega de profesión o antropólogo e prehistoriador de Heidelberg Otto Schoetensack, o cal tiña a teoría de que a humanidade se orixinara en Australia. Nese período viaxou por diversas partes de Australia e foi a Xava. Aínda que non atopou probas de que Australia fose o berce da humanidade, tomou notas, fixo debuxos e recolleu máis de 2000 obxectos etnográficos dos aborixes australianos, que enviou a museos de Alemaña.
En Queensland, Australia o seu principal contacto foi Walter Roth; despois de pasar algún tempo examinando as coleccións privadas de Roth en Brisbane, en xuño de 1904 Klaatsch viaxou ao norte a Newellton, preto de Cairns, onde foi hóspede de F. E. Clotten da Lancelot Tin Mining Company. Preto de alí mostráronlle campamentos de aborixes en abrigos rochosos, examinou primeiro a arte pictórica das rochas decoradas polos aborixes, e coleccionou ferramentas líticas. Despois pasou algún tempo na illa Melville.
Klaatsch tiña unha gran conexión co norte de Queensland porque volveu ao río Russel Superior ao final de 1904, onde adquiriu o corpo momificado do 'rei de Bellenden Ker', que enviou a Berlín. Herman Klaatsch escavou tumbas aborixes para obter material para a súa propia colección. As evidencias históricas mostran que algúns pobos indíxenas se opuxerons á retirada de restos humanos e de facelo podería haber graves consecuencias. El escavou unha tumba pola noite e informou que o seu axudante fora posteriormente matado por esa causa, e foi tamén perseguido e expulsado da área de Normanton por nativos que lle chemaban ‘demo demo’ debido á súa actividade de saquear as tumbas.
Retorno a Breslau
Cando volveu da súa viaxe, Klaatsch empezou a ensinar anatomía e anropoloxía na Universidade de Breslau (Wroclaw). En 1912 ensinou un curso de anatomía topográfica. Durante esa época en Breslau, Oetteking describiu outros logros de Klaatsch: "Ademais da súa actividade como profesor na Universidade, Klaatsch tiña varios cargos honorarios, académicos e gobernamentais, e o seu goberno honrouno concedéndolle varias ordes. "
Klaatsch foi un activo membro do congreso anual de anatomistas e foi orador en case todas as xuntanzas.
Klaatsch tamén escribiu moitos artigos, todos na súa lingua nativa, o alemán. Nos artigos máis importantes escribiu as semellanzas comparadas entre os aborixes australianos e os neandertaloides en canto ás estruturas óseas. Tamnén escribiu sobre os restos esqueléticos atopados no sur de Francia en 1913.
Foi ben coñecido polos seus estudos anatómicos comparativos de primates e o seu traballo sobre a historia tribal e racial. Tamén fixo unha contribución significativa á primeira descrición da mandíbula de Mauer do Homo heidelbergensis. Klaatsch foi un dos científicos que sostiña a opinión de que os humanos non puideron terse orixinado a partir dos simios.
A contribución máis importante de Klaatsch foi moi polémica. Segundo Oetteking, "Klaatsch foi un dos primeiros que avogaba enerxicamente por unha clara separación da relixión e a ciencia. Oetteking engadiu que "pode ser difícil para nós… decatarnos de que unha concepción da antropoloxía que a eleve ao nivel dunha ciencia académica non se remonta nin sequera a unha xeración (en 1916), e débese a espiritos do tipo de Klaatsch. "
Klaatsch cambiou a maneira en que se ensinaba a antropoloxía.
Hermann Klaatsch morreu inesperadamente en Eisenach en 1916. O seu principal traballo foi reunido postumamente polos seus colegas.