proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Carme Adán

Carme Adán Villamarín, nada en Donostia (Guipúscoa) o 16 de decembro de 1966, é unha política e intelectual e profesora galega. Traxectoria
A súa familia é orixinaria de Lalín. Ao regresar da emigración en Guipúscoa, foi vivir a Vigo. Licenciouse en Filosofía pola Universidade de Santiago de Compostela. En 1990 comezou a impartir aulas de ensino secundario, tendo actualmente o seu destino no IES Politécnico de Vigo. En 2002 doutorouse na mesma universidade coa tese Epistemoloxía, natureza e xénero, baixo a dirección de María Xosé Agra.
Amais, escribiu ducias de artigos. Presidiu a Aula Castelao de Filosofía entre 1999 e 2005. Nese ano pasou a formar parte da comisión de xénero do Consello da Cultura Galega.
Foi elixida parlamentaria galega nas eleccións de 2005, tras presentarse nas listas do Bloque Nacionalista Galego como número 1 da provincia de Pontevedra. Posteriormente, foi nomeada Secretaria Xeral da Igualdade da Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar da Xunta de Galicia.
É membro da plataforma cívica ProLingua. Libros publicados
Ensaio
Feminismo e coñecemento. Da experiencia das mulleres ao ciborg, 2003, Espiral Maior.
Cartografías do derrubo, 2011, Difusora.
Feminicidio. Unha nova orde patriarcal en tempos de submisión (2018). Ed. Galaxia. 188 páxs. ISBN 978-84-9151-257-8.
Carmela Otero Túñez

María del Carmen Otero Túñez, máis coñecida como Carmela Otero Túñez, nada en Santiago de Compostela o 25 de agosto de 1932, e finada na mesma cidade o 23 de outubro de 1981, foi unha bibliotecaria galega. Traxectoria
Carmela Otero realizou os estudos de Filosofía e Letras na Universidade da súa cidade natal, onde se graduou co traballo de investigación (tese de licenciatura) Política africana de Isabel II, En 1956 obtivo por oposición unha praza na Biblioteca da Universidade de Santiago de Compostela, na que desenvolveu o seu traballo até o día da súa morte. Durante os vinte e cinco anos de traballo nesta biblioteca tivo ao seu cargo, ademais da reorganización e ordenación da Biblioteca América, a catalogación e clasificación da maior parte dos libros de novo ingreso que diariamente ían arrequecendo os fondos da Biblioteca Xeral da Universidade, tarefas que compaxinou coa investigación. Na súa primeira etapa investigadora colaborou asiduamente con José María de Bustamante y Urrutia; en 1959 publícase o volume 1º do tomo V dos Catálogos da Biblioteca Universitaria e, en 1963, o 2º volume, nos que se inclúen 15200 libros. Morto xa Bustamante, en 1967 Otero Túñez entregou á imprenta, como derradeiro froito daquela colaboración, un novo volume de preto de 300 páxinas que contén os índices correspondentes. En 1968 comezou a publicar a edición de novos catálogos destinados a incluír todos os fondos que, procedentes doutras institucións, como a Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, incrementaron os da Universidade, e tamén os desta que, por razóns diversas, tampouco non foran incluídos nos catálogos anteriores. A maioría das súas obras publicáronse despois da súa morte. Publicacións
As principais publicacións de Carmela Otero Túñez son: Política africana de Isabel II (1957). Memoria de licenciatura, dirixida por Ángel Rodríguez González.
Catálogos de la Biblioteca Universitaria (1944-1967). Universidade de Santiago de Compostela. Secretariado de Publicacións.
Más libros y folletos de la Universidad Compostelana (1982-1984). Universidade de Secretariado de Compostela. Secretariado de Publicacións.
Tomo I: Impresos de los siglos XV, XVI y XVII, no incluidos en los Catálogos del Sr. José Mª de Bustamante. Prólogo, Manuel C. Díaz y Díaz. ISBN 84-7191-296-1.
Tomo II, 1: Impresos de la primera mitad del siglo XVIII no incluidos en los Catálogos del Ilmo. Dr. D. José Mª de Bustamante. Prólogo Antonio Tovar Llorente. ISBN 84-7191-312-7.
Tomo II, 2: Impresos de la segunda mitad del XVIII y otros sin datación segura del mismo siglo no incluidos en los Catálogos del Ilmo. Sr. D. José Mª de Bustamante. Prólogo de Amalia Sarriá. ISBN 84-7191-296-1.
Carmelo Carmet

Carmelo Félix Camet, nado o 29 de outubro de 1904 e finado o 22 de xullo de 2007, foi un tirador de esgrima arxentino, gañador dunha medalla olímpica. Traxectoria
Fillo do tirador Francisco Carmelo Camet, que competira nos Xogos Olímpicos de 1900, comezou a practicar esgrima de neno guiado por seu pai. Estudante de dereito, en 1922 representou a Arxentina nas denominadas Olimpiadas Latinoamericanas, celebradas con motivo do centenario da declaración da independencia do Brasil, e a Arxentina foi a primeira en espada, florete e sabre. En 1926 gañou o campionato arxentino, e estivera a piques de ir ás Olimpiadas de 1924 pero si fixo parte da delegación arxentina nos Xogos Olímpicos de 1928, como suplente no equipo de florete composto por Roberto Larraz, Luis Lucchetti, Raúl Anganuzzi e Héctor Lucchetti. Non participou nas dúas primeiras roldas, pero substituíu a Héctor Lucchetti no enfrontamento con Bélxica e en todos os seguintes. O equipo gañou a medalla de bronce.
Carmelo Lisón Tolosana

Carmelo Lisón Tolosana, nado en novembro de 1929 en La Puebla de Alfindén (provincia de Zaragoza) e finado en Madrid o 17 de marzo de 2020, foi un antropólogo español. Traxectoria
Doutor en Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid e en Antropoloxía Social pola Universidade de Oxford. Escribiu máis dunha vintena de libros, ademais de colaboracións en diferentes publicacións, sobre temas antropolóxicos. Resultado dos seus traballos de campo en Galicia publicou diversas obras. Obras
Antropología Cultural de Galicia (1971, Siglo XXI, Madrid).
La antropología social en España, 1971.
Invitación a la Antropología cultural en España, 1971.
Ensayos de antropología social (1973, Editorial Ayuso, Madrid).
Estructura antropológica de la familia en España, 1976.
Antropología social y hermenéutica, 1983.
Endemoniados en Galicia hoy, 1984.
Individuo, estructura y creatividad: etopeyas desde la antropología cultural, 1984.
Perfiles simbólico-morales de la cultura gallega (1984).
Antropología social: reflexiones incidentales, 1987.
La España mental 1. El problema del mal, 1990.
Demonios y exorcismos en los siglos de oro, 1990.
Endemoniados en Galicia hoy. La España mental II, 1990.
La imagen del rey: monarquía, realeza y poder ritual en la Casa de los Austrias, 1991 (con Salustiano del Campo Urbano).
Individuo, estructura y creatividad, 1992.
Aragoneses: políptico desde la Antropología Social, 1992.
Las brujas en la historia de España, 1992.
Las máscaras de la identidad: claves antropológicas, 1997.
La Santa Compaña: fantasías reales, realidades fantásticas, 1998.
Caras de España: desde mi ladera, 2002.
La España mental 2. El problema del mal, 2004.
Brujería, estructura social y simbolismo en Galicia, 2004.
Antropología cultural de Galicia (obra recompilatoria en 6 vols. ) 2004.
La fascinación de la diferencia. La adaptación de los jesuitas al Japón de los samuráis, 1549-1592, 2005.
Introducción a la antropología social y cultural, 2007.
Carmen (Bizet)

Carmen é unha ópera en catro actos con música do compositor francés Georges Bizet sobre un libreto en francés de Henri Meilhac e Ludovic Halévy, baseado na novela de Prosper Mérimée Carmen. A ópera foi estreada o 3 de marzo de 1875 na Opéra-Comique de París baixo a dirección de Adolphe Deloffre sen un particular éxito. Personaxes
Os detalles do elenco están proporcionados por Mina Curtiss (Bizet and his World, 1959) da partitura orixinal para piano e voz. A escenografía acredítase a Charles Ponchard.
Carmen Arnold-Biucchi

Carmen Arnold-Biucchi, nada en Lugano, cantón de Tesino, é unha arqueóloga e numismática suíza, afincada nos EEUU e vinculada á American Numismatic Society. Traxectoria
Arnold-Biucchi estudou Arqueoloxía Clásica na Universidade de Friburgo, onde acadou o seu grao de mestrado en 1971 e o seu doutoramento en 1976, baixo a dirección de Lilly Kahil, cunha tese acerca das terracotas chipriotas, cuxa preparación a obrigou a pasar estadías en Heidelberg, Alemaña. O seu interese pola numismática xurdiulle durante un seminario en Friburgo impartido por Herbert Cahn.
Entre 1974 e 1977 formou parte do equipo de numismáticos que se encargaron da elaboración do Lexicon Iconographicum Mythologiae Classicae (LIMC), en Basilea, no que se encargou da iconografía numismática. Este proxecto levouna a desprazarse aos EEUU, para traballar no LIMC US Center, da Universidade Rutgers, de Nova Jersey.
En Nova York, Carmen Arnold-Biucchi accedeu en 1982 ao posto de conservadora axudante de moeda da Antiga Roma e da Antiga Roma na American Numismatic Society (ANS), e en 1989 foi nomeada conservadora de moeda da Antiga Grecia. Na ANS, compaxinou este labor co de profesora nos seus seminarios de verán desde 1982 ata 1999. Así mesmo, foi profesora adxunta na Universidade Columbia (1995-1999), no Bryn Mawr College, de Pensilvania (2000) e na Universidade da Cidade de Nova York (2001), e profesora visitante en diversas institucións europeas, como a Universidade de Padua (1993) ou a Sorbona, en París (2007). Desde 2002 é profesora de Numismática na Universidade Harvard, onde tamén desempeña o papel de conservadora, foi a primeira, da colección de moedas antigas do Harvard Art Museum; cargo do cal se retirou en 2019.
En 2003 foi elixida membro do Consello Internacional de Numismática, organismo do que foi secretaria ata 2009 e presidenta entre ese ano e 2015. En tal condición, encargouse da organización do XV Congreso Internacional de Numismática, que tivo lugar en Taormina, Sicilia, en 2015. Recoñecementos
2012: Medalla Gunnar Holst, da Gunnar Holst Stiftelse för Numismatik, de Gotemburgo, Suecia.
2014: Jeton de Vermeil, da Société française de numismatique, de París.
2022: Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres. Publicacións
Carmen Arnold-Biucchi é autora de ducias de artigos publicados en diversas revistas científicas sobre historia e numismática. Esta é unha selección dos seus traballos monográficos máis significativos: (1990). The Randazzo Hoard and Sicilian Chronology in the Early Fifth Century B. C. American Numismatic Society, Nova York. Numismatic Studies, 18.
(2006). Alexander’s Coins and Alexander’s Image. Harvard University Art Museums. ISBN 978-1891771415
(2015). Survey of numismatic research: 2008-2013 (con M. Caccamo Caltabiano). International Association of Professional Numismatists / International Numismatic Counicl. ISBN 9788897805427
(2019) (ed. , con M. Beckmann). Sculpture and Coins: Margarete Bieber as Scholar and Collector. Harvard University Press. ISBN 978-0674428379
Carmen Balboa López

Carmen Balboa López, nada en Malpica de Bergantiños en 1915 e finada na Coruña o 20 de abril de 1998, foi unha mestra galega. Traxectoria
Irmá máis nova de Benjamín Balboa López. Foi mestra nacional. Vivía en Santiago de Compostela. Coñeceu a Manuel Ponte Pedreira en 1945 cando foi detido o seu irmán Jesús. Posto Jesús en liberdade condicional, e ante o temor a ser novamente detido, fuxiu ao monte. Para axudar ao seu irmán Carmen converteuse en enlace da guerrilla, creando con Isabel Ríos unha rede de apoios. Cando caeu María Pérez Mellid, a muller de Benigno Andrade García, o 13 de marzo de 1946, Carmen foi detida. Ingresou na Prisión Provincial da Coruña o 17 de abril de 1946 e foi procesada na causa 159/46 da Coruña contra María Pérez Mellid, Benigno Andrade, Manuel Ponte, Pedro Oso Guerra, Manuel Pena Camino, Francisco Rey Drox, José Vázquez Míguez, Teresa Lorenzo Gallas, e os seus irmmáns Jesús, Anselmo e José Balboa López. Pasou dous anos nas prisións da Coruña e País Vasco. O 25 de novembro de 1947 saíu en liberdade condicional, e instalouse en Santiago, inhabilitada como mestra. Volveu exercer como mestra en Bamiro de 1961 a 1973 e despois no Colexio Labarta Pose de Baio de 1973 a 1980. Vida persoal
Casou con Roberto Veloso Gómez en 1962.
Carmen Cervera

María del Carmen Rosario Soledad Cervera, coñecida popularmente como Tita Cervera ou Tita Thyssen, nada en Sitges o 23 de abril de 1943, é unha coleccionista e marchante de arte de orixe catalá.
Foi Miss España en 1961 e esposa de Lex Barker, Espartaco Santoni e Hans Heinrich von Thyssen-Bornemisza, II barón Thyssen-Bornemisza.
Carmen Fernández Seguín

Carmen Fernández Seguín nada en Coalloso en 1905 e finada en Sandiás en 1999, foi unha guerrilleira antifranquista galega. Traxectoria
Naceu no seo dunha familia conservadora, pero cando coñeceu a Jesús de Dios, fundador do Partido Comunista de España (PCE) en Sandiás, politizouse e máis tarde casou con el e tiveron tres fillos, dous deles Perfecto e Camilo de Dios Fernández. Fuxiron a Portugal cando se declarou a guerra civil española e Galicia quedou en mans dos rebeldes. Poucos días despois ela regresou a Galicia coa axuda de dous irmáns falanxistas, pero sufriu insultos, ameazas e a incautación da súa casa, utilizada como centro de detención. Rematada a guerra civil o seu marido volveu ocasionalmente a España, pero foi detido e condenado, falecendo poucos anos despois debido unha anxina de peito. Carmen Fernández seguiu o compromiso político do seu marido e, xunto cos seus fillos Camilo e Perfecto, foi enlace e subministradora de alimentos da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Deu o salto á loita armada de xeito inesperado, cando tiña na casa varios guerrilleiros ceando e parou un camión da Garda Civil moi cerca deles. Tivo medo de ser detida ela e mais os seus fillos por axudar os guerrilleiros e decidiron fuxir. A súa actividade comezou máis por humanidade ca por ideoloxía, pero terminou sendo por convicción. En 1950, despois dunha serie de caídas nas filas guerrilleiras na que prenderon o seu fillo Camilo en Ourense, e coa idea de establecer contacto cos grupos da zona co seu fillo, Perfecto de Dios, pensaron marchar a Madrid desde Ourense, e logo ao exilio. No entanto, o 16 de maio, en Chaherrero (Crespos, Ávila), o grupo foi descuberto e tras un tiroteo da Garda Civil, mataron a Perfecto e detivérona a ela, que quedara xunto ao corpo do seu fillo morto. Carmen Fernández foi trasladada a Ourense e acusada de participar en varios atracos efectuados pola guerrilla na Limia e na queima da casa do cura de Couso de Salas. A causa militar nº 111/50 recollía que eses feitos era constitutivos do delito de formar partidas armadas dedicadas ao bandidaxe e o terrorismo, polo que o Fiscal Militar solicitou a pena de morte e a responsabilidade civil para pago de indemnizacións. Finalmente, o 27 de outubro de 1950 foi condenada a 30 anos de prisión maior e o embargo dos bens. Estivo 13 anos en diferentes cárceres e destacou pola súa actividade clandestina organizando celas comunistas en cárceres, colaborando con Mundo Obrero e realizando diferentes tipos de protestas e folgas. Durante anos mantivo correspondencia co seu fillo Camilo estando na cadea. O 23 de decembro de 1958 concedéronlle o indulto da sexta parte da pena total. Conseguiu a liberdade condicional o 13 de decembro de 1961. Unha vez liberada regresou a Sandiás, onde nunca revelou as súas actividades fóra dun pequeno grupo de familiares. Morreu no ano 1999.
Carmen Laforet

Carmen Laforet Díaz, nada en Barcelona o 6 de setembro de 1921 e finada en Majadahonda (Madrid) o 28 de febreiro de 2004, foi unha escritora española. Obras
Nada (1944), novela.
La isla y los demonios (1952), novela.
El piano (1952), novela.
Un noviazgo (1953), novela curta.
El viaje divertido (1954), novela curta.
La niña (1954), novela curta.
Los emplazados (1954), novela curta.
La llamada (1954), relatos.
La mujer nueva (1955), novela.
Un matrimonio (1956), novela.
Gran Canaria (1961), ensaio.
La insolación (1963), novela.
Paralelo 35 (1967), libro de viaxes.
La niña y otros relatos (1970), relatos.
Artículos literarios (1977), recompilación de artigos.
Mi primer viaje a USA (1981), ensaio.
"Rosamunda". En: Cuentos de este siglo, Encinar, Ángeles (ed. ), Barcelona, 1995.
"Al colegio. Cuento". En: Madres e hijas, Freixas, Laura (ed. ), Barcelona, 1996.
Al volver la esquina (2004), novela póstuma. Continúa a historia de La insolación.
Carta a don Juan (2007), recompilación de tódolos seus relatos curtos.
Romeo y Julieta II (2008), recompilación dos seus relatos amorosos.
Carmen López Alvaredo

Carmen López Alvaredo, nada en Sarria cara a 1915 e finada en Nespereira o 5 de decembro de 2010, foi unha vendedora e loitadora antifranquista galega. Traxectoria
Vendedora de peixe. Casada con Emilio Golás Rodríguez. Multada pola Fiscalía provincial de Taxas de Lugo o 12 de setembro de 1940 con 1300 pesetas, foi detida o 29 de decembro de 1941 e condenada a 130 días de prisión. Volveu ser detida o 15 de xaneiro de 1947 e procesada na causa 38/47 do Xulgado Militar Eventual nº 1 de Lugo por relación con bandoleiros e asasinato. Saíu en liberdade condicional o 6 de marzo. Vida persoal
Casou con Emilio Golás Rodríguez e tivo tres fillos.
Carmen López Bello

Carmen López Bello, nada en Ourense cara a 1901, foi unha mestra galega. Traxectoria
Filla de Amadeo López Vázquez e da mestra Amparo Bello Carballo. En 1933 foi nomeada mestra interina de Mones (Petín). Despois foi mestra do Coutiño (Parada de Sil). Pertenceu á Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense, da que era vogal 3ª do Consello directivo provincial en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituída a principios de agosto. Como resultado do expediente de depuración foi separada definitivamente do servizo e baixa na escala en abril de 1940.
Carmen Martín Serantes

Carmen Martín Serantes, nada en Winterthur (Suíza) en 1971, é unha pintora galega. Traxectoria
Fundadora e directora da Escola Aberta de Arte de Ferrol, é unha pintora e gravadora expresionista. Estudou Belas Artes en Pontevedra, onde foi alumna de Rafael Úbeda Piñeiro e Marina Núñez entre outros, e en Barcelona, onde estudou gravado e pintura, licenciándose nesta última especialidade no ano 1997.
Carmen Martín está casada co tamén artista Miguel-Anxo Varela e ten tres fillos froito dese matrimonio. Reside en Ferrol.
Ten exposto en Els Quatre Gats, Galería Punt Jota Art, Galería Fenicia, en Barcelona ou o Gran Hotel de Sitges durante a súa estadía en Cataluña. En Galicia ten exposto no Teatro Principal de Pontevedra, no Centro Cultural Torrente Ballester, na Galería Sargadelos (Ferrol), Círculo Mercantil de Marín, na gran sala de exposicións do Concello de Ortigueira, Galería Arte-Imagen, Hotel Meliá-María Pita (A Coruña) ou no Liceo de Noia.
Acadou diversos premios como o primeiro premio en dúas edicións consecutivas (2007 e 2008) do Certame Pérez Rebón de Ares e o primeiro premio tamén no Certame Bello Piñeiro de Mugardos no ano 2008. En 2024 acadou o primeiro premio do VII Certame de pintura ao aire libre Fernando Álvarez de Sotomayor en Ponteceso.
Pintura en Acción
Desde 2007 emprendeu un proxecto consistente en maratóns artísticos de 12 horas seguidas pintando en diferentes lugares para reivindicar a pintura como arte viva, actual, e levala á xente, máis tamén para protestar pola dificultade dos pintores menores de 50 anos para achar lugares onde expoñer. En 2008 Martín levou simultaneamente dous ciclos de Pintura en Acción. Un tivo por obxecto o concello de Narón, e outro saíu fóra da bisbarra ferrolá, visitando lugares de toda Galicia e mesmo a localidade de Vic en Cataluña. No 2009 o ciclo de Pintura en Acción desenvolveuse integramente na cidade da Coruña, coa colaboración da Concellería de Cultura do Concello da Coruña. O nome do proxecto/ciclo é Pintura en Acción en referencia tanto á actividade que desenvolve nas xornadas como ironicamente á pintura en acción ou Action Painting de Jackson Pollock.
Pintura mural
Unha das especialidades da artista é a pintura mural. Destacan as súas pinturas para a Igrexa de San Fernando en Santiago de Compostela e mais un mural para a biblioteca do colexio CEIP "Recimil" de Ferrol chamado "A Biblioteca Máxica".
Participación do público
Unha das constantes do seu facer é achegar a arte ao público, polo que adoita pintar diante de xente (Pintura en Acción) ou organizar xogos e concursos participativos nas súas exposicións e/ou a través do seu blog.
Hartismo
Carmen Martín é parte dunha xeración de artistas que estudaron nos primeiros anos da Facultade de Belas Artes de Pontevedra, e que rexeitan o tipo de arte normalmente chamada arte contemporánea, e simpatizan co "stuckism" inglés. Carmen Martín é cofundadora do movemento artístico Hartismo xurdido en Galicia en 2008.
Carmen Orozco Muñoz

Carmen Orozco Muñoz, coñecida como María Castro Martínez, nada en Valencia en 1916, foi unha mestra e guerrilleira antifranquista. Traxectoria
Mestra, afiliada á FETE de Valencia. Militante do Partido Comunista de España dende 1937, foi secretaria de axitación e propaganda do partido. Ao remate da guerra ingresou na Prisión Nueva de Mujeres de Santa Clara o 22 de agosto de 1939. O 14 de decembro foi conducida pola Garda Civil á sala de maternidade do Hospital Provincial para dar a luz. Saíu en liberdade condicional o 12 de xullo de 1940. Fuxiu a Madrid, onde entrou en contacto co PCE. Colaborou con José Bartrina Villanueva na impresión e difusión de propaganda clandestina. Trasladouse con el a Galicia por mandato do partido en setembro de 1947. Participou no Exército Guerrilleiro de Galicia, dedicándose a tarefas de propaganda clandestina con José Bartrina. Foi detida en xullo de 1948. Encartada na causa 370/48, foi xulgada na Coruña o 18 de outubro con José Gómez Gayoso, Antonio Seoane Sánchez, José Bartrina Villanueva, Juan José Romero Ramos, José Rodríguez Santos, Juan Martínez Montero, María Blázquez del Pozo, Clementina Gallego Abeledo e Josefina González Cudeiro. Foi condenada a trinta anos de prisión. Pasou polos cárceres da Coruña, Segovia, Valencia, de novo Segovia e finalmente Alcalá de Henares. Foi novamente xulgada en consello de guerra en Valencia o 19 de outubro de 1950 pola causa 13811/39 por auxilio á rebelión, o proceso xudicial pendente. O 9 de outubro de 1960 obtivo a liberdade condicional pola aplicación de dous indultos. Fixou a súa residencia en Valencia.
Carmen Panero

Carmen Panero Menor, nada en Pontevedra en 1949, é unha escritora e crítica literaria galega. Traxectoria
Estudou filoloxía románica na Universidade de Santiago de Compostela e é profesora de literatura española en Vigo. Realizou o seu labor de crítica literaria en revistas como Nó, Andaina e Festa da Palabra Silenciada, Faro de Vigo, Diario 16 de Galicia. Obra
Narrativa
Diario do mimo (1989, Galaxia).
A casa de Limpias (1994).
Ensaio
Códice Calixtino de Luz Pozo Garza (1993, Edicións do Cumio).
Obras colectivas
O relato breve. Escolma dunha década (1980-1990) (1990, Galaxia).
Elas 2: antoloxía poética (2003, Unión Comarcal de CCOO de Vigo).
Narradio: 56 historias no ar (2003, Xerais).
Carmen Pena López

María del Carmen Pena López, nada en Salamanca en 1947, é unha historiadora da arte galega, especialista en pintura contemporánea. Traxectoria
Filla do xuíz Pablo Pena de Olano, aos dezaseis anos trasladouse a terra das súa raíces, Vilalba, Lugo. Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela. Pertence á primeira promoción universitaria que obtivo a licenciatura na especialidade de Historia da Arte, que fixo na Universidade Complutense de Madrid. Na UCM, foi profesora dende 1971 e catedrática dende 1992 ata 2008, ano no que se xubilou. Dirixiu dous cursos, en 1996 e 1997, na Universidade Internacional Menéndez Pelayo, en Santander. Obra
El paisaje español del S. XIX del naturalismo al impresionismo, tese de doutoramento, UCM, 1978
Pintura de paisaje e ideología. La generación del 98, Madrid, 1983. ISBN 84-306-1221-1
A Arte, con prólogo de Antonio Bonet, Biblioteca Básica da Cultura Galega, 1992, ISBN 84-7154-761-9.
Arte de fin de siglo, con Simón Marchan Fiz e María Victoria Carballo-Calero, Fundación Caixa Galicia, 1998
El arte reproducido. Fotografías de la colección Lafuente Ferrari, VVAA, 2008, ISBN 978-84-691-2042-2.
A Coruña, a cidade na arte, Museo de Belas Artes da Coruña, 2009, ISBN 978-84-453-4695-2.
Territorios sentimentales. Arte e identidad, 2012, ISBN 978-84-9940-272-7.
Carmen Posadas

Carmen Posadas, nada o 13 de agosto de 1953 en Montevideo, Uruguai, é unha escritora en lingua castelá. Obras
Contos infantís
Una cesta entre los juncos (1980)
El cazador y el pastor (1980)
El chico de la túnica de colores (1980)
Hacia una tierra desconocida (1980)
El Niño de Belén (1980)
El pastor que llegó a ser Rey (1980)
El señor viento Norte (1983) (Gañadora do Premio Nacional de Literatura ao libro mellor editado 1984)
El parque de papel (1984) Libro de texto con lecturas para nenos no primeiro ciclo de ensino.
Kiwi (novela) (1986)
Hipo canta (1987)
Mi hermano Salvador y otras mentiras (1990) (Volume de contos)
El mercader de sueños y otros relatos (1990)
Padres, padres (1993)
María Celeste (1994)
Liliana, bruja urbana (1995)
Nada es lo que parece (1997) (novela)
Encuentro con Cousteau en el polo Sur (1999)
Tú y yo tan raros como siempre (1999) (en Hijas y padres)
Dorilda (2000)
El peinador de ideas (2002)
Dorilda y Pancho (2003)
Cuac (novela) (2004)
Elemental, querido Freud (2005) (en Mujeres en ruta)
Mi primer libro sobre Machado (2009)
Novelas
Una ventana en el ático (1993)
Cinco moscas azules (1996)
Pequeñas infamias (1998) (Gañadora do XLVII Premio Planeta 1998)
La bella Otero (novela) (2001)
El buen sirviente (2003)
Juego de niños (novela) (2006) Literatura, adulterio y Visa platino (2007)
Hoy caviar, mañana sardinas (2008) (en colaboración co seu irmán Gervasio Posadas)
La cinta roja (2008)
Invitación a un asesinato (2010)
El testigo invisible (2013)
La hija de Cayetana (2016)
La maestra de títeres (2018)
La leyenda de la peregrina (2020)
Ensaios
Yuppies, jet set, la movida y otras especies (1987)
El síndrome de Rebeca: guía para conjurar fantasma (1988)
Un veneno llamado amor (1999)
Por el ojo de la cerradura (2001)
La hernia de Viriato (2002) (en colaboración coa súa filla Sofía)
A la sombra de Lilith (2004) (en colaboración con Sophie Courgeon)
Outros
Escena improbable (1986) (libro de entrevistas, en colaboración con Lucrecia King-Hedinger)
Carmen Álvarez Lorenzo

Carmen Álvarez Lorenzo, nada en Santiago de Compostela en 1970, é unha farmacéutica, e académica especializada no campo dos novos sistemas poliméricos para aplicacións farmacéuticas e biomédicas. Traxectoria
Carmen Álvarez é licenciada e doutora en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela, coa tese "Hidroxipropilcelulosas (L-HPCs y HPCs) como excipientes base en liberación controlada: importancia", lida en 1998 e dirixida polo Dr. Ángel Concheiro Nine.
Realizou unha estadía entre 1998 e 2001 no Departamento de Física e Centro para Ciencia e Enxeñaría de Materiais no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT). Posteriormente, incorporouse como investigadora do Programa Ramón y Cajal ao Departamento de Farmacia e Tecnoloxía Farmacéutica da USC, no que é profesora dende o 2007 e catedrática dende outubro do 2020. Realiza o seu labor investigador no grupo I+DFarma, sendo coautora de numerosos artigos en revistas indexadas, comunicacións a congresos, dous libros e 17 patentes. É membro de consorcios europeos orientados ao deseño de novos sistemas de administración de fármacos para enfermidades oculares e a sistemas trampa para células tumorais. Recentemente foi nomeada fellow da asociación American Institute for Medical and Biological Engineering (AIMBE).
Participa activamente en actividades de achegas á Ciencia (Campus de Verán da FECYT) e para persoas maiores a través do Cuarto Ciclo. Ademais de coordinar o mestrado Interuniversitario en Nanociencia e Nanotecnoloxía.
É académica de número da Real Academia de Farmacia de Galicia, e foi distinguida con diversos premios. Entre eles a medalla Ánxeles Alvariño González, da sección de Bioloxía e Ciencias da Saúde da Real Academia Galega de Ciencias.
O 27 de setembro de 2022 ingresou como académica de número na Real Academia Galega de Ciencias, ocupando unha cadeira na Sección de Bioloxía e Ciencias da Saúde. Publicacións, teses dirixidas, membro de Tribunais de teses e patentes
A doutora Álvarez Lorenzo é autora de 372 publicacións (1 libro, 14 capítulos de libros, 340 artigos, 11 relatorios en Congresos e 6 máis), dirixíu 21 teses de doutoramento, partcipou como membro en 20 tribunais de teses de doutoramnto, e rexistrou 16 patentes.
Carmine Crocco

Carmine Crocco, coñecido como Donatello, nado o 5 de xuño de 1830 en Rionero in Vulture e finado o 18 de xuño de 1905 en Portoferraio, foi un bandido e guerrilleiro italiano, o máis temible no século XIX en Italia.
Deixou o servizo militar despois de matar un compañeiro e, para evitar a prisión, entrou no exército de Giuseppe Garibaldi para recibir a graza pero foi detido. Tras a unificación italiana, tornouse o xefe da reacción borbónica e dirixiu un exército de 2. 000 homes contra o Reino de Italia. Foi preso e morreu en prisión.
Carmiña Sierra. A primeira muller do Seminario de Estudos Galegos

Carmiña Sierra. A primeira muller do Seminario de Estudos Galegos é un ensaio de Aurora Marco, publicado en 2023 e editado por Alvarellos Editora e que foi presentado o 28 de setembro dese mesmo ano en Pontecesures.
Este libro dedícase a recuperar a traxectoria de Carmen Sierra, muller comprometida coa xustiza e a liberdade, e abrangue todo o seu percorrido vital, desde o nacemento até a morte.
Carnada

Chámase carnada, ou engado, a calquera alimento ou substancia que o imita utilizados para atraer a unha presa, na pesca e na caza.
O obxecto da carnada é o de atraer a un animal (peixe, crustáceo ou molusco) a a unha trampa (por exemplo, unha nasa) e, nos casos dos peixes, sobre todo a que mordan un anzol. Na caza, o de atraer ao animal ao lugar onde se encontra o cazador, ou a unha trampa. A carnada na pesca
O termo utilízase especialmente con respecto á pesca con anzol (corricán, palangre, liña, con cana etc. ). A carnada pínchase no anzol de xeito que o peixe poida quedar enganchado nel no momento en que se dispón a comela.
Na pesca deportiva tradicionalmente as miñocas, insectos e peixes máis pequenos utilizábanse adoito para este propósito. Porén, o uso de carnadas naturais foi restrinxido en moitas zonas de España, debido á súa alta eficacia. No seu lugar, os pescadores utilizan carnadas sintéticas, e onxectos como as cucharillas.
Ademais das carnadas de plástico os pescadores comezaron a utilizar engados electrónicos para atraeren aos peixes.
Debido ao risco de transmitir enfermidades, a troita e o salmón non deben ser utilizados como ccarnada.
As carnadas naturais poden dividirse en: Simples.
Animais. Adecuados para as especies depredadoras.
Vexetais. Recomendados para a pesca en auga doce en ríos con pouca corrente.
Compostos. Son carnadas que requiren algún tipo de preparación, e nas que interveñen diferentes substancias.
Entre as carnadas artificiais encóntranse: Os peixes artificiais
As plumas e os vinilos
As "cucharillas"
A carnada na caza
O uso de engados é unha práctica común na caza do leopardo nos safaris. Un pequeno antílope morto (ou unha cabra), colócase na parte alta dunha árbore para enganar ao leopardo. O cazador sitúase, agochado, a unha distancia de tiro e axexa ao animal, xeralmente de noite, para matalo cando vai a coller o engado.
O engado tamén se usa, en determinados países, para a caza do oso. Nas zonas de caza pódense encontrar adoito engados á venda nas gasolineiras e os almacéns de artigos de caza. O engado consiste nun pouco de substancia, a miúdo melaza doce, combinada con algunha outra substancia aromática, por exemplo carne ou peixes putrefactos. Colócasde a engado, e o cazador espera baixo cuberto á súa presa.
Carne de polo

A carne de polo ou pito é como se denomina ós tecidos musculares e órganos procedentes do polo. É moi frecuente atopalo en moitos pratos e preparacións da culinaria de todo o mundo. A súa carne considérase un alimento básico e é por esta razón pola que se inclúe no índice de prezos ao consumo. Características do pito
Do polo consómense diferentes partes: as patas ou mans de pito, a crista, as ás (un dos pratos máis coñecidos son os buffalo wings estadounidenses), as pernas ou coxas de pito, a peituga e os miúdos (fígado, corazón ou moega). As partes das vísceras en moitos países son descartadas e non se inclúen na alimentación humana, aínda que, por exemplo, na cociña xaponesa emprégase ás veces no yakitori. Os ósos son aproveitados por regra xeral (no que se denomina carcasa, ou carapacho en Venezuela, do mesmo xeito que o pescozo) para a elaboración, xunto con diversas verduras de caldo de pito. Adóitase preparar á calor, a carne non se inxire crúa xa que pode posuír salmonela.
As ás e coxas son cortes moi apreciados. Pola súa banda, as patas son altamente ricas en coláxeno.
Carne de porco

A carne de porco é todo tipo de carne obtida a partir do porco doméstico (Sus domesticus). É unha das carnes máis consumidas do mundo, tendo evidencias da gandaría porcina que datan do 5000 a. C. . No entanto, o seu consumo é considerado como un tabú alimentario por diversas Relixións, como o xudaísmo, islamismo e o adventismo, que á considran unha carne impura. En Galicia e boa parte de Europa é un dos alimentos máis tradicionais.
A carne de porco, tamén chamada carne porcina, consómese de diversas maneiras, incluíndo cocida, salgada ou afumada (xamón, incluíndo o prosciutto italiano) ou unha combinación destes métodos (touciño, touciño entrefebrado ou pancetta). Tamén é un ingrediente común das salchichas e longaínzas. A chacinaría é o ramo da gastronomía dedicada aos produtos de carne preparada, principalmente de porco.
A suinicultura desempeña un papel estratéxico na alimentación humana. A carne de porco é a carne máis consumida no mundo; para algúns autores representaría o 44% do consumo global, contra 29% da bovina e 23% da carne de aves, mentres que outros apuntan que supón o 38% da produción mundial de carne, seguida pola carne de polo, co 30%, e a bovina coEW 25. Despezamento
cacheira. Consta de diferentes partes comestíbeis: orellas, faceira etc.
barbada.
lingua
miolos
cinta de lombo ou raxo. Situada a partir da sexta vértebra lumbar correspondente á peza de lombo. Moi apreciada e gustosa.
espiñazo
magro do pescozo.
peito
costela.
costeleta.
solombo. Sitúase á altura das costelas lumbares e é unha peza magra e algo pequena que se adoita vender enteira, é unha parte zumarenta que sae sen nervios.
entreteto. Rexión ventral, da que se tira un touciño entrefebrado acompañado da pel, considerada de segunda categoría, e que pode comercializarse fresca ou curada.
faldra.
pa ou paleta. É a extremidade dianteira do animal, considerada de inferior calidade que as extremidades traseiras.
lacón
xamón.
lomedro. Peza de porco que comprende a articulación que une o fémur coa tibia e o peroné, xunto coa musculatura que a envolve, rica en graxa, considerada de categoría inferior. Comercialízase con óso e contén unha febra moi xelatinosa.
mans. Considérase unha das partes máis xelatinosas.
rabo.
agulla
gónadas.
roxón
Carne de porco à alentejana

Carne de Porco à Alentejana é un dos pratos de porco máis tradicionais da cociña portuguesa. Trátase dun prato típico da rexión portuguesa do Alentexo. O prato é unha combinación de carne de porco e ameixas.
Carneiro (astroloxía)

Carneiro, tamén chamado Aries ou Ariete, (♈︎) é o primeiro signo astrolóxico do zodíaco e o primeiro de natureza positiva e de calidade cardinal. Simboliza o renacemento e o seu símbolo representa os cornos dun carneiro; pertence xunto a León e Saxitario ó elemento lume. Está rexido por Marte. O seu signo oposto e complementario é Libra.
Carneiro (constelación)

Aries ou Carneiro (símbolo, Unicode ♈) é unha das constelacións do zodíaco; atópase entre as constelacións de Pisces, ó oeste, e Taurus ó leste. Estrelas principais
α Arietis (Hamal ou Hamel), a estrela máis brillante da constelación con magnitude 2, 01, unha xigante alaranxada rodeada dun fermoso grupo de estrelas.
β Arietis (Sheratan), a segunda máis brillante con magnitude 2, 64, binaria espectroscópica de cor branca.
γ Arietis (Mesarthim), de magnitude 3, 88 é unha estrela binaria onde as súas dúas compoñentes brancas están separadas 8 segundos de arco. Unha delas é unha estrela lixeiramente variable.
δ Arietis (Botein), estrela xigante laranxa.
ε Arietis, estrela binaria onde as súas compoñentes están separadas 1, 5 segundos de arco.
λ Arietis, binaria ampla cunha separación de 37, 4 segundos de arco.
41 Arietis (Bharani), estrela branco-azulada de magnitude 3, 61, aínda que non ten designación de Bayer é a terceira máis brillante da constelación.
HD 20367, anana amarela cun planeta extrasolar.
Estrela de Teegarden, anana vermella moi feble a uns 12, 6 anos luz da Terra.
TZ Arietis (Luyten 1159-16), anana vermella e estrela fulgurante tamén próxima ó sistema solar, a 14, 5 anos luz. Obxectos Notables do espazo profundo
NGC 772 AR: 01h 59m 18. 0s Dec: +19°01'00" (Época 2000). Galaxia difusa en espiral, a un grao de γ Arietis. Visualización gráfica
As estrelas da constelación Aries poden ser conectadas dun forma alternativa, coma graficamente indica o carneiro que está correndo (ou saltando). A cabeza do cordeiro está formada polas estrelas α Ari, λ Ari, e β Ari: sendo α Ari de segunda magnitude e beta Arietis de terceira magnitude.
O corpo do carneiro consiste nas estrelas α Ari, η Ari, ε Ari, 41 Ari, e 35 Ari: ε Ari e 41 Ari son de cuarta magnitude.
O rabo do carneiro está formado polas estrelas 35 Ari, 41 Ari, e 39 Ari.
A estrela γ Ari, de cuarta magnitude, representa as patas de adiante, e a estrela δ Ari, tamén de cuarta magnitude, representa as patas de atrás. Mitoloxía
Frixo e Hele son fillos de Atamante, rei de Tesalia e de Néfele. Tras quedar viúvo, Atamante volta a casar con Ino. Anos despois o reino sofre unha etapa de fames e a raíña decide sacrificar ós irmáns para rematar con esa desgraciada época. Hermes salva ós nenos entregándolles un carneiro alado, coa lá ou vélaro de ouro, e dotado do don da fala. Os nenos parten enriba del rumbo a Asia, salvando a vida. Durante a viaxe Hele cae ó mar e afoga, dando o seu nome a esa rexión mariña, que pasará nomearse Helesponto. Frixo chega á Cólquida, onde o seu rei Eeteso adopta e concedelle en matrimonio a súa filla Calcíope.
En agradecemento a Eetes, Frixo sacrifica o carneiro e ofrécelle o vélaro ó rei, quen o consagra a Ares e cólgao dunha anciña nun bosque adicado ó deus, gardado por un descomunal dragón e rodeado por campos onde pastan enormes touros salvaxes.
Segundo algúns, Aries é unha constelación de pouco brillo porque o vélaro de ouro do carneiro ficou na Cólquida.
Carnes tollendas

Carnes tollendas é unha abreviación da expresión Dominica ante carnes tollendas ( en latín "domingo antes de quitar as carnes"). Chamábase así ao domingo antes de iniciarse a coresma, período de xaxún, segundo o calendario católico, no que estaba prohibido comer carne. De aquí provén a denominación castelá carnestolendas aplicada aos días de Entroido no calendario eclesiástico.
Carniano

O Carniano é unha división da escala temporal xeolóxica, o primeiro piso e idade do Triásico Superior, que se estende desde 235 a 228 millóns de anos atrás, aproximadamente. É o sucesor do último piso do Triásico Medio (Ladiniano) e anterior ao segundo piso do Triásico Superior (Noriano). Nesta idade aparecen os primeiros dinosauros, diversifícanse os réptiles sinápsidos e «monstros mariños» como o Cymbospondylus e o Tanystropheus.
Carniola Interior

Carniola Interior (esloveno: Notranjska) é unha rexión tradicional da Eslovenia. Formou parte do territorio da coroa dos Habsburgo de Carniola. O centro administrativo da rexión é Postojna, e outros centros urbanos son Idrija, Logatec, Cerknica, Ilirska Bistrica, e Pivka.
Carnivore

Carnívore é un dos proxectos máis polémicos na historia da espionaxe norteamericana. Trátase dunha enorme aplicación informática (software) coa misión de interceptar comunicacións a través de Internet, como por exemplo correos electrónicos. Polémica
A polémica viu ó ser esta unha aplicación sen un control propio (permitindo ós seus usuarios un uso inapropiado), e ó haber constancia de erros, nos que invadiu a privacidade de millóns de cidadáns inocentes. [Cómpre referencia]
Carnizaría

Unha carnizaría, carnicería, cortadoría ou antigamente buxaría é un establecemento onde se comercializan diferentes tipos de carnes crúas dedicadas ó consumo humano. Xeralmente, na carnizaría realízanse as tarefas de procesado finais tales como despezamento e o picado das carnes. O equipamento mínimo dunha carnizaría consta dun refrixerador industrial, un soporte para o despezamento, un conxunto de coitelos e un mostrador refrixerado. Historia
Dende tempos dos romanos, o oficio de carniceiro estivo regulamentado, diversificado e ás veces dotado de certos privilexios. Na idade media europea era un cargo hereditario. En 1096, creouse o primeiro establecemento de venda de carne en París (actual Place du Châtelet) deste xeito iniciouse a caste da Grandepenee en mans dunhas familias determinadas que foron ós poucos facéndose máis ricos (eran só unhas 20 familias aproximadamente). Os estatutos de 1589 en Francia obrigaron ós carniceiros a comercializar a carne xusto no intre no que se pesaba a carne en balanzas, e non a ollo como se viña facendo dende moi antigo.
Carnotita

Carnotita é un mineral de vanadato de potasio e uranio hidratado, cuxa fórmula química é: K2( UO2 )2( VO4 )2·3H2O, podendo conter pequenas cantidades de calcio, bario, magnesio, ferro e sodio. O índice de auga pode variar. Características
A carnotita é un mineral brillante, amarelo esverdeado, que aparece tipicamente en forma de costras e escamas en arenitas, tornándoas amarelas brillante. O índice elevado de uranio fai da carnotita un minerio de uranio importante e tamén radioactivo. É un mineral secundario de vanadio e uranio xeralmente encontrado en rochas sedimentares de climas áridos.
Pódese encontrar nos estados americanos de Wyoming, Colorado, Arizona, Utah, Novo México, e tamén en Pensilvania. Relátanse tamén depósitos no Zaire, Marrocos, Australia e Kazakhstán.
Foi nomeado en homenaxe a Adolphe Marie Carnot ( 1839 – 1920 ), enxeñeiro de minas e químico francés.
Existen diversas variedades do mineral: Margaritasita (( Cs, K, H3O)2( UO2 )( VO4 )2•H2O )
Tyuyamunita, (Ca(UO2)2(VO4)2•5-8H2O).
Carnívoro

Os animais carnívoros son os que teñen en común o feito de que se alimentan de carne, e que se sitúan no máis alto da cadea trófica.
Estes animais predan outras especies pero non son comidos (exceptuando os ataques que poidan sufrir doutro carnívoro).
A súa principal fonte de alimento en terra provén dos herbívoros e no mar procede de peixes, mamíferos, crustáceos etc.
Ademais da denominación anterior, en función do seu réxime alimentario e que carece de valor taxonómico, co nome de carnívoros (ou Carnivora) desígnase unha orde de mamíferos.
Un caso particular é o dos animais que se alimentan de pequenos invertebrados, que adoitan recibir a cualificación de insectívoros.
Por outra parte, tamén existen algúns vexetais que se alimentan de animais, as denominadas plantas carnívoras. Características
As características dos carnívoros adoitan seren moi evidentes: Teñen unha importante dentadura coa que poder arrincar a carne as súas presas.
Vista: ollos en posición dianteira, que lles permite captar a profundidade de campo e, polo tanto, calcular a posición exacta da presa. A súa vista tamén é moi sensible ao movemento.
Corpo axeitado á caza: forza, velocidade, elasticidade.
Sistema dixestivo adaptado á dieta propia, con capacidade para alternar grandes inxestas con días ou semanas de xexún.
Adoitan vivir en pequenas mandas coas que chegan a desenvolver estratexias grupais de caza, ou sós.
Carnívoros

Os carnívoros (Carnivora) son unha orde dos mamíferos, caracterizados pola forma dos seus molares. Toma o seu nome do feito de que a maioría dos seus membros están adaptados á inxesta e consumo de carne; porén, varios son omnívoros. Clasificación
Orde Carnivora
Suborde Feliformia
Familia Viverravidae (extinta)
Familia Nimravidae (extinta)
Familia Nandiniidae
Infraorde Feloidea
Familia Prinonodontidae
Familia Barbourofelidae (extinta)
Familia Felidae
Infraorde Viverroidea
Familia Viverridae
Superfamilia Herpestoidea
Familia Hyaenidae
Familia Eupleridae
Familia Herpestidae
Suborde Caniformia
Familia Miacidae (extinta)
Familia Amphicyonidae (extinta)
Familia Canidae
Infraorde Arctoidea
Familia Hemicyonidae (extinta)
Familia Ursidae
Superfamilia Musteloidea
Familia Ailuridae
Familia Mephitidae
Familia Mustelidae
Familia Procyonidae
Superfamilia Pinnipedia
Familia Enaliarctidae (extinta)
Familia Odobenidae
Familia Otariidae
Familia Phocidae
Cladograma
Carol Bartz

Carol Ann Bartz, nada o 29 de agosto de 1948, en Winona, Minnesota, foi Directora executiva de Yahoo! desde o 13 de xaneiro de 2009 até o 6 de setembro de 2011. Anteriormente foi Directora, Presidenta e CEO de Autodesk, a cuarta empresa máis grande do mundo de software de empresa para PC desde 1992 até 2009. Os ingresos netos de Autodesk aumentaron de 285 millóns de dólares a máis de 534 millóns durante o seu mandato.
Cando Carol foi contratada por Yahoo a principios de 2009 o seu salario era de 1 millón de dólares anuais. O 6 de setembro de 2011, Bartz foi destituída do seu cargo en Yahoo (vía telefónica), e o director financeiro Tim Morse foi nomeado novo director executivo da empresa. O despedimento de Carol custoulle a Yahoo 14 millóns de dólares.
Carol Greider

Carolyn "Carol" Widney Greider, nada en San Diego o 15 de abril de 1961, é unha bioquímica estadounidense, descubridora da telomerase, un encima que forma os telómeros durante a duplicación do ADN. Traxectoria
Recibiu xunto con Elizabeth Blackburn e Jack Szostak en 2009 o Premio Nobel de Medicina.
Carol Shaw

Carol Shaw, nada en Palo Alto (California) en 1955, é unha enxeñeira informática estadounidense coñecida por ser a primeira muller deseñadora de videoxogos. Traxectoria
Inicios
Carol Shaw era filla dun enxeñeiro mecánico que traballaba no Centro de Aceleradores Lineais da Universidade de Stanford. O seu interese pola informática e concretamente polo deseño de videoxogos comezou cando estaba no instituto, cando descubriu que o ordenador podía ser usado para xogar. Ingresou na Universidade de California, Berkeley e licenciouse en Enxeñaría Eléctrica e Informática en 1977, completando os seus estudos cursando un máster en Informática na mesma universidade.
Carreira profesional
Antes de rematar os seus estudos, a empresa Atari contratouna para traballar como deseñadora de videoxogos, realizando oficialmente o traballo de Enxeñeira de Microprocesadores de Software, converténdose así na primeira muller deseñadora de videoxogos polo seu traballo no xogo Polo, en 1978. Ao ano seguinte programou e deseñou o videoxogo en 3D Tic-Tac-Toe para o Atari 2600. Deixou o seu traballo en Atari en 1980 e pasou a traballar para Tandem Computers. Despois de 16 meses, Activision contactou con ela para ir traballar para esta empresa. A pesar de ser entrevistado por recrutadores da empresa Imagic, o traballo fracasou debido á falta de experiencia de Carol escribindo xogos de acción. É entón cando decide incorporarse a Activision en 1982, onde programa o seu mellor xogo, o coñecido River Raid descrito nalgúns países europeos como Alemaña como un xogo violento e prohibido a menores, converténdose no primeiro consola de videoxogos prohibida por violencia.
En 1983, Shaw deseñou e programou completamente o videoxogo Happy Trails, pero publicouse nun momento no que a industria dos videoxogos estaba saturada e en contracción, polo que non tivo moito éxito comercial.
En 1984, despois de deseñar Happy Trails para Intellivision e River Raid para Atari 800 e Atari 5200, Carol Shaw deixou a empresa e volveu traballar para Tándem ata 1990, ano no que decidiu retirarse para iniciar unha nova etapa como voluntaria en diferentes organizacións, entre elas o Foresight Institute, onde foi profesora voluntaria.
En 2017, The Game Awards entregoulle o Industry Icon Award polas súas contribucións á industria.