proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Tiranía dos Trinta

A tiranía dos Trinta (en grego οἱ Τριάκοντα, hoi Triakonta) foi un goberno oligárquico de Atenas composto por trinta maxistrados chamados tiranos, que sucedeu á democracia ateniense ao final da guerra do Peloponeso, durante menos dun ano, no ano 404 a. C. Historia
Pausanias conta que os Trinta destruíron a muralla de Atenas que fora construída por Temístocles, tras a retirada dos persas. A destrución das murallas foi unha das condicións impostas polos éforos de Esparta para a rendición de Atenas; quen negociou a rendición e convenceu aos atenienses que era Terámenes, fillo de Hagno. Estes muros foron reconstruídos por Conon despois da batalla naval de Cnido.
Segundo Plutarco, os aliados de Lisandro e Esparta destruíron as murallas e queimaron as trirremes de Atenas, establecendo trinta tiranos en Atenas e dez tiranos no Pireo, colocando unha guarnición espartana na acrópole, comandada por Calibio.
Cando os atenienses atacaron aos Trinta, Lisandro resolveu retomar Atenas, pero os reis de Esparta (o réxime de Esparta era unha diarquía), envexosos de Lisandro porque tiña que capturar Atenas dúas veces, decidiron que un deles iría; o elixido foi Pausanias, quen disuadiu aos atenienses de sublevarse. Pouco despois, os atenienses subleváronse de novo e Pausanias foi censurado, mentres que Lisandro foi eloxiado en Esparta.
Segundo o xeógrafo Pausanias, Trasíbulo derrotou aos Trinta Tiranos, levando un exército inicial de sesenta homes de Tebas e, tras a vitoria, provocou a reconciliación dos atenienses, que estaban divididos en varias faccións. Foi para opoñerse a Trasíbulo que Pausanias, rei de Esparta e neto do xeneral Pausanias que gañou a batalla de Platea, invadiu a Ática, pero volveu a Esparta, porque non quería axudar ao despotismo dos homes sen carácter.
Tirizó

Tirizó ou orizó refírese a un gran furuncho que sae na beira das pálpebras. Tamén se coñece como toromelo, arzón ou torzollo. Orixínase por unha inflamación dalgunha glándula de Zeiss ou de Moll na base das pestanas. Tamén se lle dá este nome á inflamación das glándulas de Meibomio na pálpebra, aínda que neste caso o termo que se adoita empregar é o de tirizó interno ou calacio.
Non é unha afección grave, mais pode chegar a ser bastante dolorosa. A causa deste trastorno é unha infección bacteriana producida comunmente polo Staphylococcus aureus. Os tirizós son particularmente comúns nos nenos. Cadro clínico
Un tirizó externo é unha inflamación arroibada e mol ao tacto no bordo da pálpebra que tende a drenar espontaneamente en pouco tempo. No lugar da lesión pálpase un nódulo duro e moi doloroso.
Os tirizós internos adoitan localizarse máis afastados da beira da pálpebra e tardan máis en sandaren se os comparamos cos tirizós externos, porque absceso non pode drenar de xeito tan doado. Os síntomas poden asemellarse aos doutros trastornos polo que cómpre consultar un médico. Etioloxía
O tirizó débese a unha proliferación de xermes que forman un pequeno absceso nas glándulas sebáceas antes mencionadas. Tratamento
Non se debe intentar apertar, fretar nin extirpar os tirizós ou calquera outro tipo de protuberancia da pálpebra, senón deixalos que drenen por si sos.
O tratamento consiste simplemente nas medidas hixiénicas que axuden ao mantemento da limpeza da zona, para previr infeccións. Tamén pode ser de axuda para ceibar o atoamento da glándula, a aplicación de compresas quentes. A administración de gotas con antibióticos pode ser eficaz se se produciu unha conxuntivite secundaria por contaminación directa nos casos de orizós recorrentes ou persistentes. Xa que o ollo fornece un ingreso directo no sistema linfático e sanguíneo é particularmente recomendábel consultar un médico antes de aplicar unha menciña, xa que aplicala sen unha previa recomendación clínica pode ser perigosa para o ollo e incluso para a vista. Os tratamentos de elección foron cambiando de acordo cos resultados das pescudas máis recentes. O cloranfenicol, por exemplo, foi eliminado como sistema de antibiótico polos posíbeis danos que pode producir no ollo. Os tirizós nalgúns casos poden deixar coma secuela unha bóla de graxa dura, que cómpre extirpar cirurxicamente ou ben realizar a súa drenaxe mediante unha fendiña co bisturí. Cómpre non premer para conseguir o seu baleirado, pois con esta manobra podería espallarse a infección.
Tiro deportivo

O tiro deportivo é un deporte que implica poñer a proba a precisión e concentración no manexo dunha arma de fogo ou de aire comprimido.
Todas as súas normas réxense de acordo coa Federación Internacional de Tiro Deportivo, (en inglés, International Shooting Sport Federation, ISSF), organismo internacional con sede en Alemaña, que é a organización que dirixe o tiro deportivo a nivel internacional, e é a encargada de celebrar periodicamente competicións e eventos en cada unha das súas disciplinas.
A práctica deste deporte require formación e disciplina, sendo esencial o uso dun equipo de protección persoal (PPE) (lentes protectoras e protector auditivo). Tiro olímpico
O programa olímpico de tiro deportivo consta de 15 competicións diferentes: 9 para homes (M
masculino) e 6 para mulleres (F
feminino), en tres disciplinas diferentes, son cinco eventos de tiro con carabinas, cinco con pistolas e cinco para tiro ao prato con escopeta.
O programa olímpico cambiou para os Xogos Olímpicos de Pekín 2008, e o número de eventos de tiro pasou de 17 a 15. A pesar da redución, houbo maior participación, 390 tiradores procedentes de máis de 100 países participaron nesa edición dos XX. OO.
Tiro parabólico

Emprégase a expresión tiro parabólico para describir o movemento de obxectos cunha traxectoria aproximada á dunha parábola. O termo provén da terminoloxía militar, pois durante moito tempo un dos campos fundamentais da enxeñaría foi o cálculo da traxectoria de proxectís. Un punto que se despraza cunha velocidade inicial na dirección horizontal distinta de cero e se mantén a unha altura reducida, cando no seu desprazamento só actúa a aceleración debida á forza da gravidade describe aproximadamente unha parábola (a desviación debese á variación da forza da gravidade coa altura -diminúe co cadrado da distancia ao centro da terra). Debido a isto, a aceleración só se produce nunha dirección e sentido e o resto do movemento débese unicamente á velocidade inicial.
O habitual é descompoñer tódolos vectores na dirección da gravidade (vertical) e na súa dirección ortogonal (horizontal). Unha vez feito isto obtéñense as seguintes funcións vectoriais:
Posición en x: r x
r 0 x + v 0 x t {\displaystyle r_{x}
r_{0x}+v_{0x}\, t} Posición en y: r y
r 0 y + v 0 y t + 12 a t 2
r 0 y + v 0 y t − g 2 t 2 {\displaystyle r_{y}
r_{0y}+v_{0y}\, t+{\frac {1}{2}}\, at^{2}
r_{0y}+v_{0y}\, t-{\frac {g}{2}}\, t^{2}} Velocidade en x: v x
v 0 x {\displaystyle v_{x}
v_{0x}\, } Velocidade en y: v y
v 0 y + a t
v 0 y − g t {\displaystyle v_{y}
v_{0y}+a\, t
v_{0y}-g\, t} onde v 0 x
v 0 cos ⁡ ϕ {\displaystyle v_{0x}
v_{0}\, \cos \phi }; v 0 y
v 0 sin ⁡ ϕ {\displaystyle v_{0y}
v_{0}\, \sin \phi }, onde ϕ {\displaystyle \phi \, } é o ángulo da velocidade inicial respecto á horizontal. Isto é unha aproximación matemática, nun obxecto real que se move na atmosfera, existe unha forza resistente de sentido contrario ao movemento e que depende da forma do obxecto e da velocidade (pódese aproximar cunha función do cadrado desta).
Tiroidite de Hashimoto

A tiroidite de Hashimato ou tiroidite linfocítica crónica é unha enfermidade autoinmune. Historia
Esta enfermidade foi a primeira enfermidade que se describiu como autoinmune. Foi descrita por primeira vez polo especialista xaponés Hakaru Hashimato en Alemaña en 1912. Desenvolvemento da doenza
A causa da tiroidite de Hashimoto é que o corpo comeza a producir anticorpos contra o tecido tiroide normal.
Tiroteo e secuestro no centro comercial Westgate

O tiroteo e secuestro no centro comercial Westgate foi un ataque terrorista producido en Kenya o 21 de setembro de 2013 e prolongado durante varios días. Descrición
Aproximadamente unha ducia de homes e mulleres armados atacaron o centro comercial Westgate, un centro comercial de luxo da cidade de Nairobi, Kenya. O ataque foi asumido pola milicia radical islámica somalí Al-Shabaab, en represalia pola presenza de militares de Kenya na misión da ONU en Somalia, onde o país traballa xunto a outras tropas de paz africanas para conter os militantes islámicos.
Tirso (símbolo)

Un tirso é un bastón de canafrecha (Ferula communis), forrado de vide ou hedra (e ás veces de lazos) e rematado por unha piña de piñeiro. Trátase dun símbolo fálico que representa a forza vital asociada polo xeral co deus grego Dioniso (no panteón romano, Baco). Crese que a súa orixe está no antigo Exipto e en Fenicia. O pobo tracio asimilouno na Antigüidade e despois pasou a todo o mundo helenístico.
O tirso relaciónase tamén coa vara máxica dos conxuros e cos símbolos axiales verticais, que representan o eixo do mundo ou teñen relación analóxica con el.
Titan (foguete)

Titan é o nome dunha familia de foguetes espaciais estadounidenses que ten súa orixe no mísil SM-68 Titan, desenvolvido a principios da década de 1960. Historia
Os foguetes Titan desenvolvéronse para cubrir as necesidades da USAF de levar cargas medias a órbita nos anos 1960, competindo en primeiro lugar co Saturno I e máis tarde cos transbordadores espaciais, sobrevivindo a ambos. Con todo non tivo éxito comercial e acabou sendo substituído polos foguetes Delta IV e Atlas V.
Orixinalmente tiñan que ter servido para lanzar o avión espacial tripulado X-20A Dynasoar, a Gemini B e as estación MOL, pero todos eses proxectos acabaron cancelados. No seu lugar usáronse para lanzar satélites de comunicación, recoñecemento e escoita electrónica na súa maior parte. Algúns lanzaron tamén sondas espaciais. O último Titan lanzouse o 19 de outubro de 2005.
Titan II GLV

O Titan II GLV foi un foguete espacial tripulado dos Estados Unidos usados no programa Gemini entre 1964 e 1966. Características
Os Titan II GLV eran mísiles Titan II modificados como lanzadores orbitais para as cápsulas tripuladas do programa Gemini. As principais modificacións eran as relativas á redundancia de sistemas e á detección de problemas durante o lanzamento. Tódolos doce Titan II GLV lanzados funcionaron sen problemas e puxeron en órbita ás súas respectivas cápsulas Gemini tripuladas, co primeiro engalando o 8 de abril de 1964 e o último o 11 de novembro de 1966.
Cada foguete podía poñer ata 3600 kg de carga en órbitas de 300 km de altura, tiñan un impulso de 2090 kN e unha masa total, incluíndo, propelente, de 150. 530 kg. Medían 32, 8 m de altura e 3, 05 m de diámetro.
Titan II SLV

O Titan II SLV, coñecido tamén como Titan 23G, Titan-2(23)G e Titan 2G, foi unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1988 e 2003. Características
Os Titan II SLV eran mísiles Titan II modificados como lanzadores orbitais non tripulados, de maneira similar a como os Titan II GLV o foron para o programa Gemini. A principal diferenza era que os Titan II SLV eran realmente mísiles Titan II postos fóra de servizo e reconvertidos a lanzadores orbitais sen os sistemas de seguridade e redundantes usados no programa tripulado. Segundo a versión podían poñer ata 3175 kg en órbita baixa terrestre. As versións diferenciábanse na clase de etapa final utilizada en cada foguete: Titan II SLV: a versión orixinal non utilizaba unha terceira etapa.
Titan II SLV Star-37/XFP-ISS: usaba como última etapa un foguete de propelente sólido Star-37/XFP-ISS.
Titan II SLV Star-37/ISS: usaba como última etapa un foguete de propelente sólido Star-37/ISS.
Lanzáronse 13 foguetes Titan II SLV en total, todos con éxito salvo un.
Titan IIIA

Titan IIIA ou Titan 3A foi un foguete espacial dos Estados Unidos usado entre 1964 e 1965. Características
O Titan IIIA foi un foguete de tres etapas derivado do mísil SM-68 Titan e posto en servizo entre 1964 e 1965. Podía poñer ata 3100 kg de carga en órbita baixa terrestre. Fixo catro voos, cun só fallo.
Titan IIIB

Titan IIIB, coñecido tamén como Titan 3B, foi unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1966 e 1984. Características
Os Titan IIIB eran mísiles Titan II modificados como lanzadores orbitais non tripulados cunha terceira etapa Agena D. Segundo a versión podían poñer ata 3300 kg en órbita baixa terrestre. As versións diferenciábanse en modificacións na primeira e segunda etapas, en especial o uso de diferentes motores e diámetros das etapas, dando lugar a diferentes variantes: o Titan IIIB orixinal, o Titan 23B, o Titan 33B, o Titan 24B e o Titan 34B.
Lanzáronse 57 foguetes Titan IIIB en total, con catro fallos totais e tres fallos parciais.
Titan IIIC

Titan IIIC, coñecido tamén como Titan 3C, foi unha serie de dous foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1965 e 1982. Características
Os Titan IIIC eran foguetes Titan IIIA modificados con foguetes aceleradores laterais. Inicialmente foron deseñados tamén para voos tripulados usando o avión espacial Dynasoar que nunca chegaría a ser lanzado. Ademais da versión básica usouse unha versión denominada Titan 23C de maior capacidade. Eran capaces de poñer en órbita baixa terrestre cargas de máis de 13 toneladas.
Lanzáronse 36 foguetes Titan IIIC en total, con tres fallos totais e tres fallos parciais.
Titan IIID

Titan IIID, coñecido tamén como Titan 3D, foi un foguete espacial dos Estados Unidos usado entre 1971 e 1982. Características
Os Titan IIID eran foguetes Titan IIIC modificados sen a terceira etapa. Eran capaces de poñer en órbita baixa terrestre cargas de máis de 12 toneladas. Lanzáronse 22, todos con éxito.
Titan IIIE

Titan IIIE, coñecido tamén como Titan 3E, foi unha serie de dous foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1974 e 1977. Características
Os Titan IIIE eran foguetes Titan IIID cunha etapa superior Centaur D1T e nalgúns casos unha etapa adicional Star 37E. Podían poñer máis de 15. 000 kg en órbita baixa terrestre ou enviar 3700 kg a órbitas interplanetarias. Os Titan IIIE foron usados pola NASA para o lanzamento de varias sondas espaciais. Lanzáronse sete Titan IIIE cun só fallo, o do voo inaugural, que só levaba cargas de proba.
Titan IV

Titan IV é unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1989 e 2005. Características
Os Titan IV foron desenvolvidos pola Forza Aérea dos Estados Unidos para lanzar cargas militares despois do accidente do transbordador espacial Challenger. Podía usar diferentes tipos de foguetes de propelente sólido como aceleradores e cofias de gran tamaño. Segundo a versión podían poñer en órbita baixa terrestre ata case 18 toneladas. O Titan IVB, desenvolvido como unha evolución do orixinal, podía subir ata 21 toneladas a órbita baixa e case 6 a órbita de transferencia xeoestacionaria. Versións
Titan 401A Centaur e Titan 401B Centaur
Os Titan 401A Centaur e Titan 401B Centaur eran foguetes Titan IV e IVB cunha etapa superior Centaur T. Voaron entre 1994 e 2003.
Titan 402A IUS e Titan 402B Centaur
Os Titan 402A IUS e Titan 402B Centaur eran Titan IV e IVB con etapas superiores IUS de propelente sólido. Usáronse entre 1989 e 2004.
Titan 403A, Titan 403B, Titan 404A, Titan 404B, Titan 405A e Titan 405B
Non usaban ningún tipo de etapa superior, co que estaban pensados para lanzar cargas de menor masa. Usáronse entre 1990 e 2005.
Titoniano

O Titoniano é unha división da escala temporal xeolóxica, a última idade ou piso do período Xurásico. Esténdese desde 150, 8 até 145, 5 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Titoniano sucede ao Kimmeridxiano e precede ao Berriasiano, do Cretáceo inferior.
Os dinosauros, plesiosauros e ictiosauros dominan o planeta.
O nome provén da mitoloxía grega. Titono foi o fillo de Laomedonte de Troia. Namorouse de Eos, a deusa grega do amencer e empregouse na estratigrafía porque esta etapa, o Titoniano, é o albor do Cretáceo.
É equivalente ao período Postlandiano de Inglaterra.
Galería de imaxes
TiungSat-1

TiungSat-1, tamén coñecido como Mysat, é un satélite artificial de Malaisia lanzado o 26 de setembro de 2000 a bordo dun foguete Dnepr desde o cosmódromo de Baikonur. Características
TiungSat-1 é o primeiro satélite malaisio. Foi construído por SSTL no Centro Espacial de Surrey baixo un contrato de transferencia de coñecementos entre Reino Unido e Malaisia. Os obxectivos do satélite son facer observacións da superficie terrestre, probar comunicacións cun sistema de almacenamento e envío, probar un sistema de transferencia dixital de datos, probar un receptor GPS e levar a cabo un experimento de detección de raios cósmicos.
TiungSat-1 usa frecuencias de radioafeccionado, polo que as imaxes que obtén da Terra poden ser accesibles desde equipos de radioafeccionado en terra. A alimentación eléctrica a proporcionan células solares que cobren os catro lados do satélite, xerando ata 35 W de potencia.
Tiven a chave, a bicicleta e os catro libros

Tiven a chave, a bicicleta e os catro libros. Primeiras científicas na Universidade de Santiago é un ensaio da doutora en Bioloxía, investigadora en estudos de xénero e actriz galega Xoana Pintos Barral publicado en 2021 no marco da colección Feminismos editado pola Editorial Galaxia.
Este traballo ten coma orixe a súa tese de doutoramento As mulleres nos estudos experimentais da Universidade de Santiago: 1910-1960, e no libro fala dalgunhas destas primeiras científicas (Eugenia Pereira, Paz Parada, Olimpia Valencia, Elisa Díaz, Inmaculada Paz Andrade. .. ), os atrancos que padeceron e os seus éxitos. Segundo a autora ″Precísanse referentes para a xente nova. Como vas querer ser como elas se non sabes que existiron? ″
Tiwol Chan Mat

Tiwol Chan Mat ou Tiwohl Chan Mat, nado en 648 e finado en 680, foi un membro da nobreza maia do ajawlel ou señorío de B'aakal, cuxa sede principal era Lakam Ha', no presente coñecida como a zona arqueolóxica de Palenque, no estado mexicano de Chiapas. É tamén referido como Batz' Chan Mat. Traxectoria
Foi fillo do ahau K'inich Janaab' Pakal ou Pakal “o Grande” e Tz'akbu Ajaw. Os seus irmáns foron K'inich Kan Bahlam II e K'inich K'an Joy Chitam II. Casou con Ix Kinuuw Mat, quen, do mesmo xeito que a súa nai, era orixinaria de Ux Che' K'uh, polo que se cre que o matrimonio foi concertado para reforzar os vínculos coa familia real, xa que esta poboación fora atacada por B'ahlam Ajaw, señor de Tortuguero, quen se escindiu da dinastía real de B'aakal tralas mortes de Aj Ne' Ohl Mat e Pakal “o Vello” e a derrota inflixida por K'uhul Kaan Ajawel, señor de Kaan, cuxa sede era Calakmul.
De acordo á conta longa do calendario maia, o 9. 14. 10. 4. 29 ik 5 kayab, equivalente ó 13 de setembro de 678, foi pai de K'inich Ahkal Mo' Naab III, quen anos máis tarde gobernaría o señorío de B'aakal. Tiwol Chan Mat morreu dous anos, tres meses e días despois, na data 9. 12. 8. 9. 187 etz'nab 6 muwan, equivalente ó 23 de decembro de 680, cando Pakal “o Grande” aínda vivía.
O seu retrato atópase tallado no taboleiro dos escravos onde, nunha escena imaxinaria, el e a súa esposa realizan a entronización do seu fillo Ahkal Mo' Naab III. É probable que tamén sexa pai de Upakal K'inich Janaab' Pakal.
Tiy

Tiy, nada c. 1400 a. C. e finada c. 1340 a. C. foi unha raíña exipcia, esposa de Amenhotep III, da dinastía XVIII, e unha das mulleres máis carismáticas da historia exipcia. Orixe
Ao contrario que todas as súas predecesoras, as Grandes Esposas Reais, Tiy non era de liñaxe real, o seu pai, Yuya, procedente de Akhmin era un oficial de alto rango na corte real, obstentando entre outros títulos o de xefe de carros de guerra do faraón, e podería ser de orixe estranxeira, mentres que a súa nai, Tuya, era unha alta sacerdotisa do palacio. Reinado
Tiy casou con Amenhotep III logo de este acceder ao trono, aínda os dous nenos. Tiy gozou dun papel prominente, foi a primeira raíña consorte exipcia en aparecer regularmente á beira do faraón en estatuas, relevos, estelas, vasillas, ourivaría en todos os monumentos construídos polo seu marido, e o seu nome foi o primeiro dunha raíña en quedar rexistrado en actos oficiais. Do seu matrimonio naceron cando menos seis fillos, entre eles Akhenatón; dúas das súas fillas, Sitamón e Isis levaron o título de Grande Esposa Real na última década do reinado de Amenhopted, o que aumentaba o status da propia Tiy e outras dúas fillas tiñan tamén o título de esposas real. Sobreviviu ao seu home doce anos e seguiu a manter un papel importante durante a primeira parte do reinado do seu fillo Akhenatón Tumba
É posible que Tiy recibira sepultura orixinalmente na tumba real de Akhenatón en Amarna, xa que se atoparon os restos dun sarcófago seu nesa tumba; non obstante a súa cámara funeraria atopouse en KV55 e aínda ushabtis (figuras funarias) seus na tumba WV22 de Amenhotep III.
Finalmente en 1898 os seus restos momificados atopounos Victor Loret xunto a outras dúas momias nunha cámara no lado oposto da de Amenhotep II na tumba KV35. As outras momias eran un rapaz de aproximadamente dez anos, e unha muller nova. Os tres estaban xuntos, nunha pequena antecámara da tumba, danados pola acción de antigos ladróns de tumbas Os investigadores non foron quen de identificar os restos, e á máis vella recibiu o nome de “A vella dama” e non foi ata o ano 2010 cando unha análise de ADN confirmou que correspondía coa raíña Tiy.
Tiziano

Tiziano Vecelli, coñecido simplemente como Ticiano, nado en Pieve di Cadore (República de Venecia) cara a 1488 e finado en Venecia o 27 de agosto de 1576, foi o principal pintor da escola veneciana do Renacemento italiano do século XVI. Foi coñecido como Da Cadore durante a súa vida. Traxectoria
Discípulo de Giovanni Bellini e coincidiu tamén con Giorgione, xa nas súas primeiras obras aínda recollendo os valores cromáticos e luminosos do seu mestre, Tiziano afástase del polo seu dramatismo e a expresión de contrastes que se poden ver nunha das súas primeiras obras mestras, Asunción (1518), maxistral tanto en retratos, heroicos, suntuosos, solemnes, refinados e cunha alta penetración psicolóxica, e paisaxes, como os temas relixiosos, cheos de sentimentalismo, e mitolóxicos, cheos de gozosa sensualidade.
A partir de 1550 a pincelada faise máis ampla e o toque desunido ata chegar a constituír manchas fluídas e incandescentes por efecto da luz e a cor.
Tlacaelel

Tlacaelel (do náhuatl: o que anima o espírito - o desposuído; tlacatl, persoa; elel, de gran corazón e de fortes e rigorosas entrañas), nado en 1398 e finado en 1480, foi un guerreiro, pensador, economista, estadista e reformador relixioso mexica. Traxectoria
Desempeñouse no cargo de xefe de goberno ou sumo sacerdote Cihuacóatl (muller serpe), un asesor ou conselleiro de varios huey tlatoanis (grandes oradores) mexicas e rematou asumindo o poder tralo trono do señorío mexica durante cincuenta anos (1428-1478), segundo a historiografía actual. Conselleiro de tres tlatoanis (quizais até de cinco): Itzcóatl, Moctezuma Ilhuicamina e Axayácatl. Sobrino de Itzcóatl e irmán de Chimalpopoca e de Moctezuma Ilhuicamina. Foi o autor intelectual da reforma relixiosa, ideolóxica e histórica máis importante na historia dos mexicas.
Tlapitzalli

Un tlapitzalli é un instrumento musical de vento coñecido polas culturas de Mesoamérica (inclúe partes de México, Guatemala, Belize etc. ), particularmente os aztecas. Adoita ter forma de frauta, pero tamén poden ser máis anchas como as ocarinas. Está feito xeralmente de barro ou madeira, decorado con motivos naturais ou debuxos de divindades aztecas. Os tlapitzalli poderían dividirse en compartimentos, xa que se atopou un tlapitzalli con até catro cámaras. Ademais, "tlapitzalli" era unha forma de chamar ao caracol que se usaba como corneta nas cerimonias e batallas mexicas.
Hoxe segue usándose no Estado de México. Uso
O tlapitzalli era un instrumento común nas orquestras mexicas, ademais de ser usado para sinalar o inicio dunha batalla. [Cómpre referencia]
Tlatoani

Tlatoani ou Tlahtoāni (náhuatl clásico: tlahtoāni; "gobernante, soberano"), plural tlahtohqueh, é un título empregado historicamente polos soberanos dinásticos dos āltepēmeh ou cidades-estado náhuatl do val de México, nos tempos anteriores á conquista. O título de huēyi tlahtoāni ou "gran soberano" foi empregado polos señores da Tripla Alianza Azteca.
Cada altepetl tiña o seu propio tlatoani, que exercía a un tempo as funcións de gobernante, sumo sacerdote e xefe militar. O tlatoani tiña autoridade sobre a terra dos seus dominios, recadaba tributos, controlaba o mercado, xestionaba a actividade dos templos e resolvía disputas legais. Ao ser un título hereditario, adoitaban exercer o seu cargo de por vida. Porén, nalgúns āltepēmeh existía un consello de anciáns nobres que elixían ao tlatoani dunha lista de candidatos. Etimoloxía
O termo tlahtoāni é un nome derivado do verbo tlahtoa, que significa "falar"; xa que logo, tlahtoāni quere dicir "aquel que fala" ou "o que fala". Nas linguas europeas, tense traducido como "rei", "soberano" ou "gobernante". O seu plural é tlahtohqueh, e aparece como raíz en palabras como tlahtohcāyōtl (reino, territorio), tlahtohcātlālli (terreos reais) ou tlahtohcācalli (palacio real).
Outros títulos nobiliarios relacionados son tlahtohcāpilli, dado aos príncipes e nobres máis senlleiros, e cihuātlahtoāni, empregado para referirse a princesas ou consortes.
Tmese

A tmese é un recurso estilístico do compoñente morfosintáctico, relacionado coa orde.
Consiste nun hipérbato que intercala un elemento entre dous compoñentes dunha palabra, habitualmente composta.
Tmux

Tmux é un multiplexor de terminal de código aberto para sistemas operativos Unix-like. Permite acceder a múltiples sesións de terminal simultaneamente nunha única xanela. É útil para executar máis dun programa de liña de comandos ó mesmo tempo. Tamén se pode usar para desanexar procesos dos seus terminais de control, permitindo que as sesións remotas permanezan activas sen ser visibles. Características
tmux inclúe a maioría das características de GNU Screen. Permite aos usuarios iniciar unha sesión de terminal con clientes que non están vinculados a unha consola física ou virtual específica; pódense crear múltiples sesións de terminal dentro dunha única sesión de terminal e despois reanexar libremente dunha consola virtual a outra, e cada sesión pode ter varios clientes conectados.
Algunhas características notables de tmux son: Menús para a selección interactiva de sesións, xanelas ou clientes en execución
As xanelas poden estar vinculadas a un número arbitrario de sesións
Modo de comando semellante a vi ou Emacs (con autocompletado) para xestionar tmux
Soporte para división de xanelas en vertical e horizontal
tmux carece de soporte integrado para portos serie e telnet. Utiliza diferentes teclas de comando das que usa screen, polo que non é un substituto directo para screen, pero pódese configurar para usar combinacións de teclas compatibles. Dispoñibilidade
tmux está incluído no sistema base de OpenBSD, e está dispoñible como paquete para moitos outros sistemas operativos Unix-like.
Toalla

Unha toalla é un corte de tecido absorbente, chamado felpa, cuxo uso principal é secar a humidade no corpo humano mediante o contacto directo. Outros materiais que tradicionalmente se empregan para fabricar as toallas son o liño e o cotón. O secado dos obxectos realízase mediante panos ou trapos. Tipos de toallas
Unha toalla de pé utilízase para secar os pés.
Unha toalla de baño utilízase para secar o corpo despois de bañarse ou ducharse. É xeralmente rectangular, cun tamaño típico de arredor de 75×150 cm. Algunhas toallas de baño máis pequenas deséñanse para usalas coma esteiras de baño co fin de apoiar os pés e non escorregar ao saír da ducha.
Unha toalla de praia é xeralmente un pouco máis grande ca unha toalla de baño. Aínda que se emprega a miúdo para secarse despois de estar na auga, o seu principal propósito é proporcionar unha superficie sobre a que deitarse. Tamén se usan para preservar o pudor namentres un se muda de roupa nun lugar público e para limpar a area do corpo ou dos obxectos de praia. As toallas de praia teñen a miúdo formas con varias cores impresas ou tecidas nelas.
Unha toalla de man é perceptibelmente máis pequena ca unha toalla de baño (30x60 centímetros ou un pouco máis) e utilízase para secar as mans despois de lavalas. Adoitase pendurala nun toalleiro xunto ao lavabo.
Unha toalla de papel é un anaco de papel absorbente que se pode utilizar unha vez como toalla e para despois desbotala. Un rolo perforado das toallas de papel móntase normalmente nunha barra un pouco máis longa que a anchura do rolo, ou nun tipo alternativo de suspensión que teña fendas nos laterais, fendas nas que caben os extremos do rolo. As toallas de papel pódense tamén atopar empaquetadas coma finos tecidos de kleenex en follas dobradas individuais.
Unha toalla compactada é unha toalla comprimida a altas presións conseguindo reducir o seu volume a un cilindro de 2×1 cm. As toalliñas recuperan a súa forma orixinal (32×25 cm estendida) mantendo tódalas súas propiedades ao humedecerse cun líquido. Cunha densidade de até 50 g/m², a un formato de 2 cm de diámetro × 1 cm de alto. A súa textura é moi similar ao cotón, o produto é 100% biodegrádabel e totalmente reciclábel. Material: 100% raión. 100% biodegradábel e reciclábel. Non é tóxico e está esterilizado.
Unha "toalla turca", coñecida tamén coma futa, é unha toalla de exquisita textura e suavidade. Usos alternativos
As toallas utilízanse a miúdo para usos diferentes aos de secar cousas ou persoas: Para sentar, recostarse e deitarse, evitar o contacto directo coa terra, a rocha, a cadeira, etc. Isto pode ser por razóns de hixiene e comodidade e en saunas ou outros lugares onde é común estar espido.
Os peiteadores e barbeiros utilizan as toallas cocidas ao vapor para preparar a pel para afeitar.
Para reservar as hamacas, por exemplo para tomar o sol, xunto as piscinas ou lugares similares.
Unha toalla pode actuar coma roupa ou manta de urxencia.
En países asiáticos, as toallas (máis pequenas que as toallas de man, xeralmente cadradas) utilízanse coma panos. Tanto os homes coma as mulleres as levan.
Unha toalliña quente pode usarse para lavar as mans antes dunha comida.
Toalleiro

Denomínase toalleiro a un utensilio empregado nos baños para pendurar as toallas. Poden ser de aceiro inoxidábel, madeira ou plástico, e existen en forma de barra (para pendurar as toallas de xeito que fiquen estendidas), de aro (para pasar as toallas polo medio), ou ben coma un diminuto soporte para pendurar as toallas.
Tamén existen os toalleiros eléctricos, cuxa función principal é quentar e secar as toallas. Poden ser usados no cuarto de baño e para funcionar só precisan ser ligados á corrente.
Toarciano

O Toarciano é unha división da escala temporal xeolóxica, a última idade ou piso do Xurásico Inferior, primeira época do período Xurásico. Esta idade esténdese de 182, 7 ± 0, 7 até 174, 1 ± 1, 0 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Toarciano sucede o Pliensbaquiano e precede o Aaleniano do Xurásico Medio.
Tobias Smollett

Tobias George Smollett, nado en Dalquhurn (West Dunbartonshire) o 19 de marzo de 1721 e finado en Livorno o 17 de novembro de 1771, foi un médico, escritor, tradutor, historiador e xornalista escocés. Entre as súas novelas destacan The Adventures of Roderick Random (1748) e The Adventures of Peregrine Pickle (1750).
Todo sobre mi madre

Todo sobre mi madre é un filme español dirixido por Pedro Almodóvar no ano 1999. Cecilia Roth, Marisa Paredes, Candela Peña, Penélope Cruz e Antonia San Juan encabezan o elenco da cinta.
Trátase dun dos grandes éxitos da carreira de Pedro Almodóvar, que conseguiu excelentes críticas e numerosos premios, entre eles o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa e tamén o Goya. Sinopse
Manuela (Cecilia Roth) é unha nai que se dedicou totalmente ó seu fillo Esteban (Eloy Azorín) e que traballa como enfermeira nun hospital en Madrid.
O seu fillo escribe un guión chamado "Todo sobre a miña nai" e neste reflicte a súa inquietude polo seu pai, a quen non coñece. O mesmo día do aniversario do fillo van ver unha obra de teatro e ó terminar a obra, el vai en busca dun autógrafo da actriz Huma Rojo (Marisa Paredes), e no intento perde a vida accidentalmente. Manuela mantén a súa compostura na clínica de transplantes ante os pacientes e, posteriormente, constrúe un muro edificado polas feridas que lle deixa a perda de Esteban, o seu fillo.
Manuela parte cara a Barcelona para buscar o pai de Esteban e revelarlle que cando ela partiu tempo atrás foi cun fillo deles dous. Pero a procura non será fácil e mentres o busca, Manuela recupérase no mundo feminino.
As mulleres do filme amosan a súa capacidade de actuar, finxir, mentir, transformarse, improvisar e, como non, capacidade de fuxir de todo, cando en realidade dentro do ser humano non hai nada. Agrado fai mercadotecnia do seu corpo para venderse como mercancía no campo; Huma Rojo engánase a si mesma esperanzándose en confiar cegamente nunha relación de amor-odio con Nina Cruz (Candela Peña), que vaporiza a realidade que a rodea con autoestradas de heroína que a conducen a un inferno sen saída.
Finalmente, Lola (Tony Cantó), volve xunto ó que vai ser o seu novo fillo, Esteban, con Huma e Nina. Elenco de actores
Cecilia Roth como Manuela
Marisa Paredes como Huma
Antonia San Juan como Agrado
Penélope Cruz como Rosa
Candela Peña como Nina
Rosa Maria Sardà como Nai de Rosa
Eloy Azorin como Esteban
Toni Cantó como Lola
Fernando Fernán Gómez como Pai de Rosa
Carlos Lozano como Mario
Fernando Guillén
Manuel Morón
José Luis Torrijo
Juan José Otegui
Carmen Balagué
Toga (vestimenta)

Na antiga Roma, a toga era o vestido público dos cidadáns. O seu uso era requirido en todos os actos da vida oficial, tanto civil como militar ou relixiosa e estáballes prohibido levala aos estranxeiros, os escravos ou os proscritos.
Unha toga era un pano branco, habitualmente de lá, semicircular e de aproximadamente tres por catro metros. Unha parte estaba plisada ou pranchada en pregues paralelos cuxa disposición variou. Dobrábase en sentido lonxitudinal, de modo que unha das dúas metades era máis grande. Botábase un extremo por riba do ombro esquerdo de xeito que chegase até ao chan por diante e que por detrás fose case o dobre de longa que quen a levaba. Este extremo libre pasábase por baixo do brazo dereito e logo volvía de novo sobre o ombro esquerdo. Desta maneira o costado dereito quedaba completamente cuberto entre a axila e a canela. O peito cubríase en diagonal e esa parte, o sinos, formaba un pregue no que se podían levar obxectos pequenos.
O seu primeiro uso foi militar, pois antes de que se crease un uniforme propio levábase ao modo da cidade de Gabies (cinctus gabinus): o extremo que cubría o ombro esquerdo anudábase á cintura, servindo de cíngulo e impedindo que a toga se desprendese do corpo.
Coa incorporación dunha vestidura militar específica, a toga pasou a ser un símbolo de paz e xerarquía civil. As mulleres deixárona de usar, aínda que as prostitutas non, xa que a estas estáballes prohibido levar a stola.
A toga uirilis, ou toga pura, era a dos homes e era branca. Os pobres levábana negra e tamén se usaba esta cor como sinal de loito; neste caso recibía o nome de toga pulla.
A toga praetexta, que tiña unha franxa púrpura na parte baixa, vestíana os adolescentes, os maxistrados e os funcionarios superiores.
A toga picta, con estrelas douradas, usábana os xenerais vitoriosos, os cónsules con imperio e determinados maxistrados que presidían celebracións públicas.
A toga candida, branqueada con xeso ou amidón, levábana os aspirantes a maxistraturas (e de aí que se lles chamase candidati).
A toga palmata era sinal do triunfo.
Tohil Mons

Tohil Mons é unha montaña da lúa de Xúpiter, Ío. Segundo a U. S. Geological Survey ten un diámetro medio de 371, 47 km, aínda que a Io Mountain Database dálle un longo de 345, 3 km por 111, 6 km de ancho. Ten 8, 8 km de altura e está localizado na rexión de Culann–Tohil, no hemisferio oculto de Ío. Recibiría o nome dun deus centroamericano chamado Tohil.
Xeoloxicamente, Tohil Mons é considerada polos científicos da NASA unha das montañas máis complexa do Sistema Solar, xa que amosa evidencias de terse formado en parte por procesos tectónicos e que amosa procesos erosivos, en combinación con rochas de silicatos volcánicos ou con actividade magmática.
O macizo principal de Tohil Mons está caracterizado polas escarpas e sucos, o cal indica que os materiais presente foron emprazados por forzas tectónicas. Isto incluiría os materiais máis novos da codia que terían sido colocados durante os vastos procesos erosivos.
As áreas entre a montaña e os volcáns próximos, Radegast Patera e Tohil Patera conteñen un respectable número de lugares co chan composto por silicatos claros e escuros, o cal poderían ser lagoas ou pequenos lagos de lava.
Estudos topográficos do terreo indican que este tería menos de 1 km de relevo dentro da rexión de Culann–Tohil e que non hai unha conexión apreciable entre os centros de vulcanismo activo e a topografía do lugar.
Tohloppi

O Tohloppi (tamén chamado Iso-Tohloppi, en galego Tohlopi Grande) é un lago situado na cidade de Tampere, Finlandia. Encóntrase nos barrios de Tohlopi, Ristimäki e Epilänharju.
Con 63 hectáreas é o 13º lago máis grande da cidade. Está situado a 104, 8 msnm e ten unha profundidad máxima de 10 metros. O Tohloppi conta cunha única illa chamada Tohlopinsaari. No seu extremo norte encóntrase un pequeno estanque chamado Pikku-Tohloppi (en galego Pequeno Tohloppi).
O Tohloppi é habilitado durante o inverno como pista de xeo cun percorrido que segue a costa do lago. Existe ademais unha rota duns cinco quilómetros entre a área do lago e Epilänharju.
Toiriz, Pantón

Santa María de Toiriz é unha parroquia do concello de Pantón na comarca de Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 213 habitantes (103 homes e 110 mulleres), un menos ca en 2006. Xeografía
Limita ao sur coa parroquia de Santalla de Toiriz, ao oeste coa de Tribás e Seteventos (O Saviñao), ao leste coas de Tor e San Xillao de Tor (Monforte de Lemos) e ao norte coa de Ousende (O Saviñao). Onomástica
En 2016 o Concello de Pantón solicitoulle á Comisión de Toponimia da Xunta de Galicia a modificación do topónimo por Tuiriz. O xentilicio é «toirizao/toirizá».
Tokusatsu

Tokusatsu (特撮) é a palabra xaponesa para denominar os efectos especiais e que fóra do Xapón identifica os filmes e series xaponesas que fan un considerable uso dos efectos especiais como filmes ou series de imaxe real tales como os de superheroes, como son as series de Metal Hero; kaijus como Godzilla; as de mecha, como Giant Robot ou aquelas producións que combinan dous ou máis destes xéneros, como Ultraman ou Super Sentai. En xeral abrangue temas que teñen que ver coa ficción científica, fantasía e terror. Constitúe unha das formas de entretemento máis populares do Xapón, pero fóra de Asia apenas teñen éxito uns poucos filmes e series, aínda que si conta cun importante número de afeccionados en todo o mundo. Etimoloxía e orixe
A orixe da palabra é unha contracción da expresión tokushu satsuei (特殊撮影), literalmente fotografía especial, aínda que a palabra é recente a orixe do tokusatsu hai que buscala no kabuki coas súas escenas de acción e loita e no bunraku, coa súa utilización dos monicreques
Tokushima

Tokushima (徳島市, とくしまし, Tokushima-shi) é un concello e cidade do Xapón, capital da prefectura de Tokushima, na illa de Shikoku. Situado no noroeste da prefectura na foz do río Yoshino, o concello cobre unha área de 191'23 km² e ten unha poboación de 267. 343 habitantes. Historia
O 1 de outubro de 1889 déuselle a Tokushima o título de cidade. Turismo e lugares de interese
Peregrinación de Shikoku (四国八十八箇所, しこくはちじゅうはっかしょ, Shikoku hachijū hakkasyo) - É moi coñecida e popular esta peregrinación no Xapón, tamén chámase Ohenro e Shikoku junrei, á peregrinación de 88 templos de Shikoku. Dentro de Tokushima hai 5 templos. Cultura
Danza de Awa odori (阿波踊り). Universidades
Universidade de Tokushima (徳島大学)　- Universidade estatal. Cidades irmandadas
Saginaw (1961). Leiria (1969). Sendai (1970). Obihiro (1977).
Tolerancia

A tolerancia é unha noción a que define o grao de aceptación cara a un elemento contrario a unha regra moral, civil ou física particular. Máis xeralmente, define a capacidade dun individuo a aceptar unha cousa coa cal non é de acordo. E por extensión moderna, a actitude dun individuo cara ao que é diferente dos seus valores. Características
A tolerancia é determinante para a convivencia harmónica de todo grupo humano. Facilita a integración dos seus compoñentes para diferentes tarefas e actividades sumando forzas. A tolerancia desenvolve o espírito de unidade, facilita a cooperación e a interacción e aumenta o grao de confianza entre os membros dunha organización pola maior apertura de cada un. A intolerancia corresponde xeralmente a cosmovisións elementais, esquemáticas e emocionais. A tolerancia fai posible un maior desenvolvemento evolutivo do ser humano, porque á vez que contribúe a unha mellor comunicación e a unha mellor integración.
Tolkien and the Great War

Tolkien and the Great War: The Threshold of Middle-earth é un libro de 2003 escrito por John Garth, sobre a vida do filólogo e autor de fantasía J. R. R. Tolkien, centrándose nas súas experiencias militares durante a primeira guerra mundial. John Garth é lector de inglés en St Anne's College, Oxford. Formouse como xornalista e traballou durante 18 anos en xornais incluído o "Evening Standard" en Londres. Despois converteuse nun autor autónomo mentres seguía colaborando en artigos de xornais.
Tolypeutes matacus

Tolypeutes matacus é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos e subfamilia dos tolipeutinos, unha das dúas que integran o xénero Tolypeutes. que comprende os chamados armadillos de tres bandas, os úncos armadillos que son capaces de enrolarse en bóla para defendérense (o outro é Tolypeutes tricinctus).
Habita na Arxentina, Brasil, Bolivia e Paraguai onde se coñece polos nomes locais de mataco bola, corechi, quirquincho bola e tatú bolita.
Tolypeutes tricinctus

Tolypeutes tricinctus é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos e subfamilia dos tolipeutinos, unha das dúas que integran o xénero Tolypeutes, que comprende os chamados armadillos de tres bandas, os úncos armadillos que son capaces de enrolarse en bóla para defendérense (o outro é Tolypeutes matacus).
Chamado tatu-bola-da-caatinga no Brasil, é endémico deste país, onde a especie está en perigo de extinción debido á caza e a deforestación e críase que estaba definitivamente extingudo cando foi redescuberto en 1988.
Catalogado como vulnerable (VU) pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), este armadillo é extremadamente raro e difícil de ser observados, coñecénsose moi pouco sobre o seu modo de vida.
En 2014, foi elixido como a mascota do campionato Mundial de Fútbol Brasil 2014, co nome de Fuleco.
Tom Stoppard

Tom Stoppard, nado en Zlín (República Checa, daquela Checoslovaquia) o 3 de xullo de 1937, é un autor teatral británico.
Escribiu pezas como The Coast of Utopia, Arcadia, Rosencrantz & Guildenstern Are Dead e Rock 'n' Roll. Cooperou así mesmo na elaboracións dos guións para os filmes Brazil e Shakespeare in Love.
Tom Waits

Thomas Alan Waits nado en Pomona (California) 7 de decembro de 1949 é un cantautor, compositor e actor americano. Famoso polas súas cancións de ton áspero inspiradas en escritores da xeración beat, en especial Jack Kerouac e Charles Bukowski. Discografía
Álbums de estudio
Tomahawk (machada)

Un tomahawk (tamén chamado hawk) é un tipo de machada orixinaria de Norte América, tradicionalmente de mango estreito e recto. O nome provén da lingua inglesa no século XVII como unha adaptación da palabra dos powhatan (Algonquinos de Virxinia).
Os tomahawks eran ferramentas de uso xeral empregadas por amerindios e colonos europeos, e eran usadas a miúdo como arma para a loita de man a man e como arma arroxadiza. As cabezas de metal dos tomahawk baseáronse nas machadas da Royal Navy e foron produto de troco cos nativos americanos para obter comida e outras provisións.
O mango dun tomahawk mide usualmente uns 60 centímetros, tradicionalmente feito de madeira de carballo. A cabeza pesaba entre 250 gramos e un quilo, cun gume cortante duns 10 centímetros. A cabeza podía ser como un pequeno martelo, ter un garfo pola parte posterior ou estar redondeada, e usualmente non tiña punta na parte superior. A cabeza dos tomahawks era xeralmente feitas de pedra puída ou óso. Algúns exemplares ornamentados con gravados eran usados en rituais, e adoitaban ter un orificio na cabeza, que se prolongaba a través do mango, para fumar tabaco a través do tomahawk. Hai tamén exemplares con cabeza metálica destas infrecuentes pipas. As pipas-tomahawk eran poderosos símbolos nos encontros entre europeos e americanos: un extremo era a pipa da paz. O outro, a machada da guerra.
Galería de imaxes
Tomari-te

Tomari-te (kanji: 泊手, hiragana: とまりて), ou Tumaidi (en lingua okinawana), xunto co Naha-te e Shuri-te, é dos tres estilos clásicos de karate que xurdiu da evolución da loita nativa de Okinawa influenciada polas técnicas de loita levadas á rexión por comerciantes e diplomáticos chineses, ao redor do fin do século XVII. Alén desas influencias, converxeron elementos dos outros dous estilos tradicionais, pois as cidades de Naha e Tomari non son moi distantes, xa que Okinawa é unha illa.
Tomasa Cuevas

Tomasa Cuevas Gutiérrez, nada en Brihuega (Guadalaxara) no ano 1917 e finada en Barcelona o 25 de abril de 2007, foi unha militante comunista e antifranquista española. Traxectoria
Comezou traballar aos nove anos e con catorce ingresou na Unión de Mocidades Comunistas de España. Ao estalar a Guerra Civil, incorporouse a multitude de tarefas en defensa da Segunda República desde as filas desa organización e despois no seo do Partido Comunista de España (PCE).
Foi detida e encarcerada en maio de 1939 e condenada a trinta anos de prisión, dos que cumpriu cinco anos en varias cárceres de mulleres: Guadalaxara, Durango, Santander, Amorebieta e Segovia.
Ao saír en liberdade, foi desterrada a Barcelona. Alí incorporouse ao referente catalán do PCE, o Partit Socialista Unificat de Catalunya (PSUC), ata que en 1945 foi detida de novo e torturada polos irmáns Antonio e Vicente Juan Creix na sede policial da Vía Layetana, tras o cal foi trasladada á prisión de mulleres de Lles Corts. Xa posta en liberdade condicional en 1946, casou co seu compañeiro, o dirixente comunista Miguel Núñez González. Ambos traballaron na clandestinidade en Andalucía durante un tempo. Ao regresar a Barcelona, ante a posibilidade de ser detida, o PSUC facilitou a Tomasa a saída a Francia primeiro, e a Praga despois. En 1969 regresou a Barcelona e á actividade política contra a ditadura no equipo central de propaganda do PSUC.
Foi membro da Asociación Catalá de Expresos Políticos. Faleceu o 25 de abril de 2007 en Barcelona. Recoñecementos
En 2004, a Generalidad de Cataluña otorgoulle o Premio Cruz de Sant Jordi.
En 2007 o goberno de España entregoulle a Medalla al Mérito en el Trabajo.
Na recollida de ambos premios reivindicou a memoria pública de todas as mulleres represaliadas. En Barcelona existe un Centro Cívico que leva o seu nome. Memoria histórica
Propúxose escribir a memoria das mulleres que sufriran prisión e cárcere durante a ditadura. Co rexistro de multitude de testemuñas escribiu tres libros, como forma de manter a memoria daquelas mulleres e aqueles anos. Os títulos dos libros son: Cárcel de mujeres (1939-1945); Cárcel de mujeres: Ventas, Segovia, Lles Corts e Mujeres de la resistencia. En 2004 foron publicados xuntos baixo o título: Testimonios de mujeres en las cárceles franquistas As testemuñas son numerosas: Manolita do Arco, Josefina Amalia Villa, María Salvo, Petra Cuevas, Juana Dona, Adelaida Abarca, Paz Azzati, Flor Cernuda, entre outras. Obras
Cárcel de mujeres (1939-1945) (1985) Tomo 1
Cárcel de mujeres (1985) Tomo 2
Mujeres en la resistencia (1986) Tomo 3
Testimonios de mujeres en las cárceles franquistas (2004)
Ángeles Egido León (2011). Ciudadanas, militantes, feministas. Mujer y compromiso político en el siglo XX. Eneida. El precio de la militancia femenina: Acción política y represión, pp. 47-74.