proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Tálamo

O tálamo é unha estrutura neuronal que se orixina no diencéfalo (división do prosencéfalo no embrión), sendo a estrutura máis voluminosa desta zona. Áchase no centro do cerebro, encima do hipotálamo e separado deste polo suco hipotalámico de Monroe. A súa localización é moi importante posto que se esta sufrise algún dano non poderiamos recibir certos estímulos, por este motivo está no centro do noso encéfalo.
Tánatos

Na mitoloxía grega, Tánatos (en grego Θάνατος Thánatos, «morte») era a personificación da morte non violenta. O seu toque era suave, como o do seu irmán xemelgo Hipnos, o soño. A morte violenta era o dominio das súas irmás, amantes do sangue, as Keres, asiduas ao campo de batalla. O seu equivalente na mitoloxía romana era Mors.
Era unha criatura dunha escuridade aglaiante. Homero e Hesíodo facíano fillo de Nix, a noite, e xemelgo de Hipnos, insinuando que ambos os irmáns discutían cada noite quen levaría a cada home. Desempeña un papel pequeno nos mitos, pois quedou ensombrecido por Hades, o señor dos mortos.
Na arte, Tánatos representábase como un home novo con barba levando unha bolboreta, unha coroa ou un facho investido nas súas mans. Ás veces ten dúas ás e unha espada suxeita ao seu cinto.
Tántalo

O tántalo é un elemento químico de número atómico 73 que se sitúa no grupo 5 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Ta. Trátase dun metal de transición raro, azul agrisado, duro, presenta brillo metálico e resiste moi ben a corrosión. Atópase no mineral tantalita. É fisioloxicamente inerte, polo que, entre as súas variadas aplicacións, pódese empregar para a fabricación de instrumentos cirúrxicos e en implantes.
Táurida

Táurida (en grego: Ταυρις, Ταυριδα; en latín: Tauris, Taurida), tamén chamada Tauris, Táurica, Táuride ou Quersoneso táurico, era o nome co que eran coñecidos Crimea e os seus territorios adxacentes na Antigüidade clásica.
O nome que lle deron os gregos a esta rexión provén dos seus habitantes, os tauros. Como os tauros vivían unicamente nas rexións do sur de Crimea, o nome de Tauris aplicábase só a esta parte do sur, pero máis tarde estendeuse o nome a toda a península.
En ocasións, o nome de Táurida fai referencia ao Quersoneso táurico. Este é o nome grego para a "península Táurica" (Quersoneso significa literalmente "península"). Esta variante do nome non debe ser confundida co da cidade de Quersoneso.
Segundo as antigas lendas gregas, Tauris foi o lugar ao cal foi enviada Ifixenia tras ser rescatada por Ártemis do sacrificio humano ao que lle quería someter o seu pai Agamenón. A deusa converteu á princesa en sacerdotisa do Templo de Artemisa. Alí foi obrigada polo rei tauro Toante a sacrificar a calquera estranxeiro que chegara á terra.
Té bravo

O té bravo, de nome científico Dysphania ambrosioides, clasificada antano co basónimo Chenopodium ambrosioides, é unha planta da familia Amaranthaceae orixinaria de América. En Galicia tómase en infusión para tratar as doenzas dixestivas e dáselle tamén ó gando.
Naturalizada nas zonas de clima oceánico e mediterráneo de Europa e nas zonas de clima subtropical dos Estados Unidos de América. Descrición
Planta anual ou bianual de ata 1 m, con follas oblongo-lanceoladas. Flores verdes discretas dispostas en panícula ramificada no ápice do talo. A especie é orixinaria de América e vive naturalizada en case toda a Península Ibérica como ruderal e nitrófila. A planta ten un cheiro característico. Etimoloxía
O nome do xénero deriva do grego disphanis; escuro, en referencia ás flores discretas. O epíteto da especie deriva do grego ambrosia; non mortal, para referirse a algo que está reservado ós deuses. Historia
Pensase que foi introducida en Europa por Francisco Hernández de Toledo, médico de Filipe II, no ano 1577. Menciona Francisco Hernández as súas virtudes medicinais como antihelmíntico (contra os parasitos intestinais) amais como antiespasmódico que lle outorgaban os nativos de Nova España.
Coñécese na lingua náhuatl coma epazōtl (epazote) e nas linguas quechuas coma payqu (paico). Propiedades medicinais
A planta, que ten un arrecendo característico, prepárase en infusión e ten un gusto agradable cando non está demasiado concentrada. O seu uso no tratamento de trastornos dixestivos é bastante antigo e está estendido de xeito especial no oeste da Península Ibérica (Galicia, Estremadura, na parte occidental de Castela e León e no noroeste de Portugal). Dáselle tamén ó gando.
Tamén se utiliza coma axente antihelmíntico, especialmente efectivo fronte ó ascaris, anquilostoma e ós oxiuros, agás fronte ós tricocéfalos e a tenia; como anticatarral (contra o arrefriado), debido ó seu contido en ascaridol. É unha planta estreitamente relacionada coa Dysphania botrys, que se emprega para tratar a tose e probablemente trastornos dixestivos.
Empregado amais como antiespasmódico. Tamén se utiliza no tratamento doutras doenzas, para aliviar os seus síntomas.
Principios activos
aceite esencial (0, 6-1%): *ascaridol (60-80%), este composto é tóxico e dun sabor pouco agradable. Presúmese que o contido de ascaridol é menor no "té bravo" de México que no de Europa e Asia.
Hidrocarburos terpénicos (20%): alfa-terpineno, limoneno, p-cimeno etc.
Contraindicacións
Está contraindicado durante o embarazo e en caso de insuficiencia renal. Recoméndase a non prescrición do aceite esencial por vía interna. O aceite esencial pode producir cefaleas, vertixe, tremor de pés e mans, náuseas e vómitos sanguinolentos. En doses elevadas o aceite esencial pode orixinar irritación do parénquima renal e incluso a morte por parálise dos centros respiratorios bulbares. Usos culinarios
Dysphania ambrosioides, denominada epazote ou paico nos países hispanoamericanos, é unha planta vivaz aromática que se emprega na gastronomía coma condimento en México e noutros países de Hispanoamérica, amais de planta medicinal.
Técnica de May Grünwald Giemsa

A técnica de May Grünwald Giemsa emprégase para a demostración de bacterias ou outros microorganismos en sangue. Características
O frotis, unha vez seco, fíxase e tínguese mediante colorantes adecuados. Xeralmente, nos laboratorios hematolóxicos empregan colorantes baseados na tinguidura de Romanowsky, baseada nunha combinación de eosina e azul de metileno. Aínda que cada laboratorio emprega a súa receita, os colorantes e os métodos de tinguidura máis empregados son os de Giemsa, Wright e May Grünwald Giemsa.
A técnica de May Grünwald Giemsa baséase na acción complementaria de dous colorantes neutros e na afinidade dos elementos celulares polos colorantes ácidos ou básicos. Estes dous colorantes son May Grünwald e Giemsa, son solubles en alcohol metílico e son, polo tanto, inactivos: é o contacto coa auga o que lles da un poder colorante. Os sales disócianse entón coloreando ácido (eosina) e básico (azul de metileno).
Ocasionalmente utilízase en tecidos incluídos en parafina e cortados a 6 micrómetros. Reactivos
Solución stock de Jenner:
Líquido de Jenner, 1gr
Alcohol metílico, 400cc
Solución de traballo de Jenner:
Solución stock de Jenner, 25cc
Auga destilada, 25cc
Solución colorante de Giemsa:
Giemsa en po, 1gr
Glicerina, 66cc
Alcohol metílico, 66cc
Mesturar o Giemsa coa glicerina. Metelo na estufa a 60 °C durante 2 horas. Engadir o alcohol e mesturar ben. Solución diferenciadora de resina ó 1%
Resina, 1gr
Alcohol etílico ó 95 %, 100cc
Auga destilada (buffer pH 7):
Solución A
Fosfato dibásico sódico, 9, 47 gr
Auga destilada, 1000cc
Solución B
Fosfato monobásico potásico, 9, 80 gr
Auga destilada, 1000cc
Para cada 100 ml de auga destilada (buffer pH 7), combinar: 49. 6 ml de solución a
50. 4 ml de solución b. Procedemento
Desparafinar e hidratar ata a auga destilada.
Meter en alcohol metílico, 2 cambios de 5 minutos cada un.
Poñer os portaobxectos en solución de traballo de Jenner durante 6 minutos.
Aclarar na solución de auga destilada (buffer pH 7).
Poñer os portaobxectos en solución de Giemsa 45 minutos.
Aclarar rapidamente na solución diferenciadora de resina. Chequear ó microscopio.
Aclarar en auga destilada.
Deshidratar en alcohol de graduación ascendente.
Aclarar en xilol e montar.
Resultados
Núcleo: azul.
Citoplasma: rosa a rosa escuro.
Bacterias: azul palo.
Técnica de impresión

Baixo o concepto de técnica de impresión englóbase un conxunto de procesos de elaboración de obras de arte mediante impresión, na maioría dos casos sobre papel ou téxtil. Excepto no caso da monotipia, o proceso é capaz de producir múltiples copias dun mesmo documento ou imaxe. Técnicas
Xilografía
A xilografía é unha técnica de impresión sobre unha prancha de madeira cortada a febra, na que se labra o texto á man cun cicel ou buril.
Gravado
O gravado é unha das técnicas máis empregadas, tanto é así que ás veces se emprega como epónimo das técnicas de impresión, menciónase como as tarefas de elaboración de debuxos realizando incisións nunha "matriz", coa finalidade de aloxar nela a tinta para poder así reproducir o mesmo debuxo varias veces. A matriz acostuma ser de metal, empregándose xeralmente pranchas de Cobre ou Zinc.
Variantes
Gravado a buril
Gravado a punta seca
Gravado á augaforte
Verniz mol
Gravado á augatinta
Gravado a media tinta.
Litografía
Este técnica de impresión inventada en 1798 por Alois Senefelder emprega unha pedra calcaria previamente puída sobre a que se debuxa a imaxe en negativo a imprimir cunha materia graxa, ben sexa mediante lapis ou pincel.
Variantes litográficas
A litografía offset. Trátase dunha variante que a foi descuberta no ano 1904 por Ira W. Rubel
Augaforte
O augaforte trátase dunha técnica realizada mediante pranchas ou láminas dunha aliaxe metálica, habitualmente de ferro e/ou zinc.
Posteriormente a prancha é esparexida con ácido, que corroe o metal non vernizado, facendo visíbel o motivo.
Serigrafía
A serigrafía é un método de reprodución de documentos e imaxes sobre case todos os materiais, que consiste en transferir unha tinta a través dunha gasa.
Artistas que empregaron a serigrafía
Josef Albers
Chuck Close
Ralston Crawford
Robert Indiana
Roi Lichtenstein
Julian Opie
Robert Rauschenberg
Bridget Riley
Edward Ruscha
Andy Warhol
Técnica do Sudán III

A técnica do Sudán III é un método utilizado fundamentalmente para demostrar triglicéridos, aínda que tamén serve para tinguir outros lípidos.
Pertence ó grupo de colorantes indiferentes, que son aqueles que non teñen afinidade por estruturas ácidas ou básicas. Son insolubles na auga e tinguen aquelas substancias que teñen un poder de disolución superior ó do líquido empregado para prepara-la solución colorante. Fundamento
Os colorantes para graxas son máis solubles nas propias graxas que no medio no que van disoltos. Así, ó bañar a graxa coa solución do colorante este tende a disolverse na graxa que se vai cargando do colorante. Por regra xeral estes colorantes sempre van en solución alcohólica ou ben nunha mestura de alcohol/acetona ou alcohol/auga. Tecido control e diana
O tecido diana para esta técnica é o tecido adiposo e os lípidos en xeral. O fixador ideal é o formol 10%, e o grosor óptimo de corte é de 4 a 6 micrómetros. Procedemento
Os reactivos empregados son o Sudán III, escarlata e hematoxilina. Primeiro cómpre desparafinar e hidratar para posteriormente lavar en auga destilada. Seguidamente engádese o Sudan III máis 40 gotas de vermello escarlata e déixase de 1 a 24 horas, tralas que se volve a lavar con auga corrente. Engádese hematoxilina (para o contraste) e déixase durante 5-10 minutos para posteriormente lavar en auga corrente e tras outros 5 minutos proceder a montar. Os resultados aparecerán en vermello.
Técnica pictórica

As técnicas de pintura acostuman ser clasificadas segundo o diferente medio en que se dilúen os materiais para pintar. Distínguese así:
Óleos: Cando o vehículo empregado son óleos.
Acuarela e témperas: Cando o o vehículo é auga e diferentes tipos de colas.
Cera (ou encáustica): Cando o vehículo son ceras que normalmente se empregan quentes.
Acrílicos: Cando o vehículo usado son os diversos materiais sintéticos.
Pastel: Cando se pinta con xices de cores
Técnicas mixtas: Cando se empregan diversas técnicas nunha mesma obra.
Técnicas descritivas

Nos textos literarios, por predominar o intuído sobre a impresión observada, son moi frecuentes as técnicas impresionista e expresionista. Impresionismo: A descrición impresionista vén a ser a arte de pintar por medio de recursos lingüísticos como frases en suspensión, reticencias, ausencia de verbos e conxuncións, frases breves, frecuentes demostrativos, oracións exclamativas e interrogativas, léxico sensorial en enumeracións plurimembres, reiteracións, concatenacións, rimas, sinestesias, adxectivación emotiva e cromatística etc.
O recoñecemento do impresionismo está en función da sensibilidade do lector, o cal ten que distinguir o contido e a súa mensaxe, a forma e os seus motivos. No impresionismo hai que deixar de ser mero lector e chegar a recrear, a ser coautor con personalidade e criterios propios da obra lida.
Expresionismo: É máis rico de contido significativo, menos plástico e máis analítico.
Prefire a abstracción de nomes concretos, usa neoloxismos, frases máis longas e o léxico é máis descritivo e intelectual ca sensorial.
O discurso ten maior fluidez e hai predominio da mente sobre a afectividade. Conxuga con maior facilidade a forma realista e a imaxinativa e dá ó lector máis desgranada a mensaxe.
Témpera

A témpera é unha técnica pictórica que utiliza cores diluídas en auga mesturadas con aglutinantes, por exemplo auga con cola forte ou con xema de ovo batida, o ovo enteiro ou soamente a clara, usada para esluír as cores da pintura ao témpero e fixalas.
Por extensión chámase témpera á preparación pictórica que utiliza esta técnica ou á obra realizada con esta técnica.
Referida na obra de Cennino Cennini, Il Libro dell´Arte, do final do século XIV, a técnica de pintura a témpera foi largamente utilizada na arte italiana nos séculos XIV e XV, tanto en frescos como en paneis de madeira preparados con xeso ou xiz. Dadas as limitacións da técnica na gradación das tonalidades dunha cor, esta sería substituída, por pintores e artesáns, pola pintura ao óleo. Dende o punto de vista tecnolóxico, a gradación de tonalidades e a fusión de cores son difíciles por mor do secado rápido. De aí, a técnica utilizada para esa fin é a sobreposición de pinceladas coa pintura seca, con puntos ou liñas claras ou escuras, e con cruzamento de riscos. Pódese tamén traballar co verniz resinoso ou cunha goma sobre a tinta, realzando o brillo e os matices. En canto ao resultado final, as cores da témpera son brillantes e translúcidas, no entanto é posíbel crear cores opacas e fortes, sempre que o pigmento sexa menos diluído no aglutinante.
Témpera (metalurxia)

A témpera é un arrefecemento brusco dunha peza. É utilizado na química de polímeros e na ciencia dos materiais para evitar procesos que se dan en temperaturas máis baixas, tales como transformacións de fase. Impedindo que o material permaneza moito tempo nas condicións de formación de estruturas non desexadas favorécese a formación das fases procuradas.
En metalurxia, é mais frecuentemente usado no endurecemento de aceiro ao introducir martensita, sometendo ó aceiro a un arrefecemento brusco e obrigándoo a pasar polo seu punto eutectoide, a temperatura onde a austenita se encontra inestábel. Procedemento
A témpera ten como obxectivo a obtención dunha microestrutura que proporcione propiedades de tenacidade elevadas.
A peza a ser temperada é aquecida a temperatura de austenitización e en seguida é sometida a un arrefriamento brusco, ocorrendo o aumento de dureza. Durante o arrefriamento, a queda de temperatura promove transformacións estruturais que provocan o xurdimento de tensións residuais internas. Sempre após a témpera, realízase un o revenimento para conseguir a transformación da martensita en martensita revenida.
Como se ve no gráfico, a peza ten que se manter cando menos 3 minutos a 600º para que comece a formación de perlita, arrefriando máis rápido seguindo a liña 1 obtense como microestrutura final só martensita. Témperas intermedias producen diferentes estruturas finais. As témperas 2 e 3 producen microestrutura bainitíca.
Tipos
Témpera por chama
O quecemento provén de chama direccionada á peza, a través de mazarico ou outro instrumento, podendo así ser parcialmente temperada. Témpera por indución
O quecemento é obtido por indución eléctrica, seguida dun arrefriamento brusco, normalmente en auga. Témpera superficial
Quecemento soamente da superficie a través de indución ou chama até a austenitización, seguida dun arrefriamento rápido. Témpera total
Quecemento total da peza até temperatura de austenitización seguida de arrefriamento, en medio predeterminado.
Téutidos

A dos téutidos (Teuthida) é, para moitos autores, unha orde de moluscos cefalópodos coleoideos da superorde dos decabraquios.
Porén outros autores, como os do WoRMS, non consideran válido este grupo, debido a que se demostrou que Teuthida é un nomen dubium, que inclúe [Myopsida + Oegopsida], pero non está demostrado que estes formen un clado.
A orde comprende unhas 304 especies. Características
Como todos os outros cefalópodos, teñen unha cabeza diferenciada, simetría bilateral, un manto en forma de vaíña pou bolsa, e tentáculos, oito dispostos en pares e dous xenralmente máis de longos, de función función reprodutora. Son nadadores eficaces, e algunhas especies poden voaren a distancias curtas fóra da auga. Clasificación
A orde dos téutidos foi descrita en 1916 polo zoólogo e paleontólogo suízo Adolf Naef.
Comprende as seguintes familias:
Orde Teuthida Naef, 1916 Suborde Myopsina Familia Australiteuthidae C. C. Lu, 2005
Familia Loliginidae Lesueur, 1821
Suborde Oegopsina Familia Ancistrocheiridae Pfeffer, 1912
Familia Architeuthidae Pfeffer, 1900
Familia Batoteuthidae Young & Roper, 1968
Familia Brachioteuthidae Pfeffer, 1908
Familia Chiroteuthidae Gray, 1849
Familia Cranchiidae Prosch, 1849
Familia Cycloteuthidae Naef, 1923
Familia Enoploteuthidae Pfeffer, 1900
Familia Gonatidae Hoyle, 1886
Familia Histioteuthidae Verrill, 1881
Familia Joubiniteuthidae Naef, 1922
Familia Lepidoteuthidae Naef, 1912
Familia Lycoteuthidae Pfeffer, 1908
Familia Magnapinnidae Vecchione & Young, 1998
Familia Mastigoteuthidae Verrill, 1881
Familia Neoteuthidae Naef, 1921
Familia Octopoteuthidae Berry, 1912
Familia Ommastrephidae Steenstrup, 1857
Familia Onychoteuthidae Gray, 1847
Familia Pholidoteuthidae Adam, 1950
Familia Promachoteuthidae Naef, 1912
Familia Psychroteuthidae Thiele, 1920
Familia Pyroteuthidae Pfeffer, 1912
Familia Thysanoteuthidae Keferstein, 1866
Téxel (gráficos)

Un texel ou téxel (contracción do elemento de textura inglés, ou tamén texture píxel) é a unidade mínima dunha textura aplicada a unha superficie, utilizada en gráficos por ordenador. Do mesmo xeito que unha imaxe dixital se representa mediante unha matriz de píxeles, unha textura pódese representar mediante unha matriz de texels ou téxeles.
Cando se aplica unha textura a unha superficie 3D, nun proceso coñecido como mapeo de texturas, asígnanse téxeles aos píxeles correspondentes que aparecerán na imaxe final. Un téxel pode corresponder a varios píxeles, ou ter un tamaño inferior a un píxel, en cuxo caso pode non ser visible. O feito de que un texel corresponda a varios píxeles non significa que teñan unha cor uniforme.
Nos ordenadores modernos, este proceso realízase na tarxeta gráfica.
Téxtil

O téxtil (que provén do latín "textilis" que, á súa vez provén de "texere", tecer) é aquilo relacionado coas telas fabricadas por medio de tramas e tecidos. Trátase dun material flexible que consiste nunha rede de fibras, tanto naturais coma artificiais, chamadas fíos. Até o século XX había catro tipos de fibras empregadas, o algodón e o liño, que proveñen de fibras vexetais, e a la e a seda, que son fibras animais. No presente, a maioría de telas fanse con fibras artificiais. Historia
As primeiras roupas apareceron hai uns 70000 anos, e se cadra mesmo antes, e estaban feitas de peles de animais que axudaron a protexer ós humanos do frío da glaciación. Nalgún punto da historia, os humanos aprenderon a tecer fibras de plantas para fabricar téxtiles.
O descubrimento de fibras de liño tinguidas nunha cova de Xeorxia, datadas do -34000, suxire que o emprego de materiais téxtiles é propio tamén dos tempos prehistóricos. A produción de produtos téxtiles sufriu unha constante evolución cuxa velocidade e escala de produción foi alterada pola industrialización e pola introdución das modernas técnicas de fabricación. Porén, os principais tipos de tecido, como o ligamento tafetán, ligamento sarga ou o raso sufriron poucas diferenzas entre a antigüidade e a era moderna.
Ó longo do século XX as fibras plásticas fixéronse cunha parte importante no uso. No século XXI as fibras feitas a partir de reciclados e a madeira están probando o seu uso.
Tía

Unha tía é unha persoa que é a irmá, a medio irmá ou cuñada dun pai, mais tamén pode ser un alcume afectivo. As tías son parentes de segundo grao e participan no 25% da superposición xenética cando son a irmá directa do pai. Unha media tía é unha medio irmá dun pai e é parente de terceiro grao cun 12. 5% de superposición xenética. Se a tía é unha cuñada, a superposición xenética directa normalmente será 0%, cando esta persoa introduciu a familia por matrimonio e non é un parente de sangue.
Unha tía avoa é a irmá, medio irmá, ou cuñada dun avó. O equivalente de home dunha tía é un tío, e a relación recíproca é a dun sobriño ou sobriña.
Tímpano (arquitectura)

En arquitectura, denomínase tímpano a superficie entre o lintel e o arco dunha porta ou ventá. Tamén é o espazo comprendido no frontón do templo clásico. Pode ser liso ou estar decorado con relevos, como ocorre nas igrexas do románico e do gótico ou nos templos gregos.
Galería de imaxes
Tío

Tío é un parentesco ou relación familiar masculina dentro dunha familia estendida ou inmediata. Un tío é o irmán, medio irmán ou cuñado dun pai. Un tío biolóxico é un parente de sexo masculino de segundo grao que comparte o 25% de superposición xenética. Con todo, persoas que non son un tío biolóxico, son, ás veces, cariñosamente chamadas como un tío, como título de admiración e respecto.
Unha muller coa relación equivalente dun tío é unha tía. A relación recíproca a ambos destes é a dun sobriño ou sobriña.
Un tío avó é o irmán ou cuñado dun avó.
Tío Tom

O Tío Tom é o personaxe protagonista da novela de Harriet Beecher Stowe Uncle Tom's Cabin (A cabana do Tío Tom), na que se conta a triste historia dun escravo bo e a súa familia, que malia as múltiplas desgrazas que lles acontecen seguen a ser bos cristiáns e aceptan o seu destino e a súa situación fronte aos brancos.
Na actualidade o termo é utilizado por iso como termo pexorativo utilizado polos negros americanos para referírense aos negros moi servís cos brancos ou simplemente pouco reivindicativos.
Título Superior de Arte Dramática

As Ensinanzas Artísticas Superiores de Arte Dramática teñen como obxectivo xeral a formación cualificada de profesionais nos ámbitos da interpretación, a dirección escénica, a dramaturxia, a escenografía e aquelas áreas de coñecemento e investigación vinculadas con elas. A superación do período formativo dá lugar á obtención do Título Superior de Arte Dramática, seguido da especialidade que cursara o alumno. Duración
Catro cursos académicos de 60 créditos cada un, cun total de 240 créditos ECTS.
Os créditos ECTS incorpóranse como unidade de medida que reflicten os resultados da aprendizaxe e o volume de traballo realizado polo estudante. Requisitos de acceso
Estar en posesión do Título de Bacharel ou ter superado a proba de acceso á universidade para maiores de 25 anos.
Para os maiores de 19 anos de idade que non cumpren os requisitos anteriores, as Administracións educativas regulan e organizan unha proba que acredita que o aspirante posúe a madureza en relación cos obxectivos do bacharelato e os coñecementos, habilidades e aptitudes necesarias para cursar con aproveitamento as correspondentes ensinanzas.
En ambos casos, é necesario superar a proba específica. A superación da proba faculta, unicamente, para matricularse no curso académico no que foi convocada.
Corresponde ás Administracións educativas, no seu ámbito competencial, a convocatoria, organización, desenvolvemento e avaliación da proba específica de acceso a estes estudos.
As Administracións educativas realizan, polo menos, unha convocatoria anual da proba específica de acceso ás ensinanzas artísticas superiores de Arte Dramática. Esta proba faculta, unicamente, para matricularse no curso académico para o que tivese sido convocada.
A superación desta proba específica permite acceder a calquera dos centros do Estado onde se cursan estas ensinanzas, sen prexuízo da dispoñibilidade de prazas dos mesmos.
Tódalas mulleres que coñezo

Tódalas mulleres que coñezo é un filme documental galego de 2018 dirixido por Xiana do Teixeiro. Estreouse no Festival de Cinema de Málaga o 20 de abril de 2018. Recadou 1. 100, 00 € nos cinemas. Foi nomeado na categoría de mellor documental na 17ª edición dos Premios Mestre Mateo.
Tólar esloveno

O tólar foi a denominación da moeda de Eslovenia dende o 8 de outubro de 1991 até o 31 de decembro de 2006. Estaba dividida en 100 stotins. O código ISO 4217 para esta unidade monetaria é SIT. O nome de "tólar" provén de thaler, unha moeda de prata creada en 1518 en Joachimsthal, Bohemia, da cal tamén deriva a palabra dólar. O 28 de xuño de 2004 o tólar ingresou no MCEII, o Mecanismo de taxa de Cambios Europeo
O 16 de xuño de 2006 os xefes de Estado e de Goberno da Unión Europea aprobaron a proposta da Comisión Europea da entrada de Eslovenia no Euro para o 1 de xaneiro de 2007. Así fixaron en 239, 640 o cambio irrevogable do Tólar Esloveno. Os eslovenos xa escolleron as caras nacionais, que representarán paisaxes e heroes nacionais. A moeda dun euro, por exemplo, recolle a figura de Primoz Trubar, o autor do primeiro libro impreso en Eslovenia no século XVI. Etimoloxía
A palabra "tólar" provén da antiga divisa thaler, ao igual que o dólar. Como moitas das linguas eslavas, o esloveno ten un xénero dual gramaticalmente falando, polo que as denominacións de 2 tólar sería tolarja en vez de tolarjev. Historia
O tólar introduciuse por primeira vez o 8 de outubro de 1991, substituíndo ao dinar iugoslavo de 1990 cunha taxa de troco de 1: 1. Moedas
Antes da adopción do euro, circularon as seguintes denominacións: Billetes
Os primeiros billetes que se imprimiron o 8 de outubro de 1991 foron emisións provisionais en denominacións de 0'50, 1, 2, 5, 10, 50, 100, 200, 500, 1. 000 e 5. 000 SIT. Tódolos billetes tiñan no seu deseño unha abella e o peteiro do Triglav. En 1992 o Banco Central de Eslovenia emitiu as series que circularían até a adopción do euro e que son as seguintes:
Tómbolo

Un tómbolo é un accidente xeográfico sedimentario, que forma unha estreita lingua de terra entre unha illa ou unha gran rocha afastada da costa e terra firme, ou entre dúas illas. Polo xeral, fórmanse debido a que as illas producen a difracción das ondas, depositándose area e canto rodado onde as ondas se encontran. As subidas do nivel do mar poden contribuír na sedimentación, posto que o material é empuxado cara a arriba.
Un exemplo é o caso de Chesil Beach, que conecta á Illa de Portland con Dorset, en Inglaterra, e que constitúe unha liña de pequenos pelouros redondeados paralela, relativamente, á costa. Ou o da Ponte de Adán ou Ponte de Rama, que na antigüidade se atopaba entre a India e Sri Lanka.
Tórax

O tórax é a parte do corpo humano que está entre a base do pescozo e o diafragma. Contén os pulmóns, o corazón, grandes vasos sanguíneos como a arteria aorta (ascendente, arco e descendente), a vea cava inferior, a cadea ganglionar simpática de onde saen os esplácnicos, a vea ácigos maior e menor, o esófago, o conduto torácico e a súa división é o mediastino.
Ten a forma de cono truncado ou pirámide cuadrangular e a súa parede está formada polas costelas e os músculos intercostais polos lados, que se unen por diante ao óso esterno por medio das cartilaxes costais, e por detrás á columna vertebral dorsal. A función desta "caixa" é a de protexer os órganos internos de traumatismos mecánicos.
A caixa torácica ten a particularidade de ensancharse para permitir a inspiración. Ademais, o último par de costelas denomínase flotante, xa que só está unido ás vértebras na parte posterior. Anteriormente, este par é libre: isto permite o seu ensanchamento no embarazo.
Tórax (artrópodos)

O tórax (do grego antigo "θώραξ" thórax, "coiraza") dos artrópodos é o tagma ou rexión do corpo situado entre o céfalon (cabeza) e o abdome.
O termo aplícase a crustáceos e insectos, a pesar de que non son tagmas homólogos. Con frecuencia, a cabeza e o tórax fusiónanse parcial ou totalmente para formaren o cefalotórax, como ocorre en moitos crustáceos e quelicerados; nestes últimos, o termo apropiado para designalo é prosoma.
Os miriápodos teñen o corpo dividido en cabeza e tronco, de modo que non teñen tórax diferenciado.
Tótem

Un tótem é un obxecto, ser ou animal sobrenatural, que nas mitoloxías dalgunhas culturas se toma coma emblema da tribo ou do individuo; este pode incluír unha diversidade de atributos e significados.
No totemismo, enténdese tamén coma o principio ou orixe dun determinado grupo humano, que se cre descendente dese tótem, animal, vexetal ou obxecto inanimado. Neste senso, aínda que o termo provén da cultura ojibwa, orixinaria de América do Norte, o totemismo pódese observar ao longo da evolución das sociedades humanas noutros continentes e eras. Os postes Tótem
Os postes Tótem son esculturas monumentais entalladas en grandes árbores, especialmente de especies do Cedro Vermello, que realizan certas culturas de pobos indíxenas de América localizadas na zona noroeste da costa do Pacífico de América do Norte. A palabra "tótem", tomada en galego do inglés, deriva do Ojibwe odoodem, "seu totem, seu grupo familiar" (raíz -oode). Significado e fins
O significado da elaboración de postes tótem son tan variadas como as culturas que os producen. Poden contar lendas familiares, liñaxes de clans ou acontecementos notábeles. Algúns postes son erguidos para celebrar crenzas culturais, mentres outros tentan máis ser unha presentación artística. algúns deles forman parte de estruturas funerarias, incorporando caixas-sepulturas para o que se excaba o poste ou tronco, para poder colocar a caixa adecuadamente. Outros postes poden ilustrar historias, conmemorar personaxes históricas, representar poderes xamánicos ou fornecer obxectos de ridículo público.
Porén os postes tótem non foron nunca obxectos de culto. A asociación deles cun "culto idolátrico" era unha idea de misioneiros cristiáns. A mesma suxestión foi feita polos primeiros exploradores europeos, mais exploradores posteriores como Jean-François de La Pérouse percatáronse de que os postes tótem non eran xamais tratados reverencialmente; só se usaban así para crear alusións ou ilustrar algunhas narración, pero de feitos os postes eran deixados apodrecer cando se abandonaba a aldea. Postes tótem fóra de América do Norte
Postes semellantes aos tótem áchanse noutras partes do mundo. Debido as semellanzas foron descritos e nomeados como se fosen tales. As culturas que mostran exemplos de obxectos de uso similar son a dos maorís de Nova Zelandia, e a dos ainus do norte do Xapón e illas setentrionais.
Túmulo

Un túmulo é o nome que recibe unha morea de terra e pedras sobre unha tumba ou varias, e que se remonta á época das Idades de Pedra, de Bronce e de Ferro. En Galicia atopamos restos de túmulos en todo o territorio.
Orixinariamente consistía nunha morea de rochas que recubrían directamente o corpo, mais a súa estrutura foi modificada e estes soterramentos foron cubertos por terra até formar verdadeiras montañas artificiais, ao longo dos séculos, e medrando en tamaño até chegar a se converter en cámaras funerarias nas que repousaban tanto o guerreiro morto como as súas armas e as súas principais pertenzas. En ocasións acollían o soterramento de numerosos individuos. A aparición dos túmulos está habitualmente relacionada cunha forma de reivindicación de dereitos sobre as terras nas que se situaban. Canto menos visíbeis desde o lonxe eran os asentamentos, máis visíbeis se facían os túmulos, a xeito de indicadores de que o territorio estaba ocupado. Clasificación pola súa forma
Adóitanse distinguir pola súa forma e reciben os nomes a seguir: alongado;
en campá;
en disco;
en cunca;
en lomba.
Túnel

Un túnel é unha obra subterránea que comunica de dous puntos, permitindo o transporte de persoas ou materiais entre outras cousas. Normalmente é artificial e está feito seguindo un plan de trazado previo. Finalidade
Un túnel pode servir para peóns ou ciclistas, aínda que xeralmente serve para dar paso ao tráfico de vehículos automóbiles, para ferrocarril ou para unha canle. Algúns son acuedutos, construídos para o transporte de auga (para consumo, para aproveitamento hidroeléctrico ou para o saneamento). Así mesmo, existen túneles deseñados para servizos de telecomunicacións. Mesmo existen túneles para o paso de certas especies de animais. Algúns conectan zonas en conflito ou teñen carácter estratéxico. Nas grandes a rede de metro adoita trancorrer mediante túneles, posto que a posibilidade de soterrar aforra espazo e impide o cruzamento ao mesmo nivel do tren cos peóns ou os vehículos.
Tōno

Tōno (遠野市, とおのし, Tōno-shi) é un concello da prefectura de Iwate no Xapón. Está situado na rexión de Tōhoku e ao sueste da prefectura, no nordeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 825, 62 km², a poboación é de 29. 861 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 36, 2 h/km².
O concello de Tōno limita cos concellos de Ōshū, Hanamaki, Kawai, Ōtsuchi, Kamaishi e Sumita. Cidades irmandadas
Salerno, Campania, Italia (1984).
U

O U é a vixésima letra do alfabeto galego, e representa a vogal pechada posterior da lingua galega, ou a semivogal /w/ cando vai nun ditongo. Usos
En química, U é a abreviatura do elemento químico uranio.
En bioquímica é a abreviatura do uracilo, unha base dos ácidos nucleicos (ADN ou ARN).
UDFj-39546284

UDFj-39546284 é a designación que recibe unha estrutura estelar descuberta o 27 de xaneiro do 2011 mediante observación infravermella realizada polo telescopio espacial Hubble. G. Illingworth (Universidade de California), R. Bouwens (Universidade de California e Universidade Leiden) e o equipo HUDF09 identificaron este obxecto que se atopa na constelación Fornax. En novembro do 2012 confirmouse que o corremento ao vermello era Z~10 empregando datos dos telescopios espaciais Hubble e Spitzer, incluíndo os do Campo extremadamente profundo do Hubble (HXDF en inglés). En decembro do mesmo ano, empregando os mesmos telescopios e o Campo ultra profundo do Hubble (HUDF) precisouse que Z 11, 9. Descrición
A fonte da luz que hoxe en día se detecta xa non existe. Crese que a imaxe corresponde a unha pequena galaxia compacta de estrelas azuis que existiu hai 13. 420 millóns de anos, aproximadamente 380 millóns de anos despois do big-bang.
No momento da publicación do descubrimento, a galaxia era a máis vella e distante de todas as coñecidas, superando por 150 millón de anos luz a distancia á anterior.
A galaxia, formada cerca do fin dos anos escuros é salientable pola información que contén sobre os primeiros anos despois do Big Bang.
UDP

O UDP é un acrónimo do termo inglés User Datagram Protocol que significa protocolo de datagramas de usuario. O UDP fai a entrega de mensaxes independentes, designadas como datagramas, entre aplicacións ou procesos, en sistemas host. A entrega non é confiábel, porque os datagramas poden ser entregados fóra de orde ou ata perdidos. A integridade dos datos pode ser xestionada por un "checksum" (un campo na cabeceira de recoñecemento por suma).
O UDP dálle ás aplicacións un acceso directo ao servizo de entrega de datagramas, como o servizo de entrega que o IP dá. O UDP é pouco confiábel, sendo un protocolo non orientado para conexión. O "pouco confiábel" significa que non hai técnicas no protocolo para confirmar que os datos chegaron ao destino correctamente. O UDP usa número de porto de orixe e de destino de 16 bits na word 1 da cabeceira da mensaxe.
Os puntos de acceso do UDP son xeralmente designados como "Portos de protocolo" ou "portos" ou ata "portas", en que cada unidade de transmisión de datos UDP identifica o enderezo IP e o número de porto do destino e da fonte da mensaxe, os números poden ser diferentes en ambos os casos. Cabeceira UDP
A cabeceira UDP é extremadamente simple, contendo apenas os números de porta, lonxitude da mensaxe e o checksum. A cabeceira dos datagramas UDP colócase a seguir á cabeceira IP. RFC0768-UDP (User Datagram Protocol): Selección do número de portas no UDP
Os computadores que pretenden estabelecer unha comunicación deben definir un número de porto. O (proceso) servidor e agarda pola chegada de mensaxes, datagramas, o cliente selecciona un porto local, para a recepción de datagramas e envía datagramas ao porto seleccionado do proceso servidor. Moitos servizos coñecidos usan números de portos reservados, por exemplo: 161 para o Protocolo SNMP. Vantaxes do uso do UDP
Alta velocidade de procesamento. Neste caso, o UDP é a escolla acertada como protocolo da capa de transporte. As aplicacións que encaixan nun modelo cliente-servidor (pregunta-resposta) tamén son fortes candidatas a usar UDP. A resposta pode usarse como recoñecemento positivo para a pregunta. Se unha resposta non chega nun período de tempo estipulado, a aplicación envía outra pregunta. Outras aplicacións usan as súas técnicas para entregas confiábeis de dados que non necesitan do servizo dos protocolos da capa de transporte. Estes impleméntanse en procesos. UDP fiable
Existen varios protocolos para facer fiable o UDP, chamados RUDP (Reliable UDP), aínda que non hai un estándar pois cada un ten as súas vantaxes, dependendo dos requisitos.
UDP-galactosa

A UDP-galactosa ou uridín difosfato galactosa é un nucleótido azucre que intervén no metabolismo dos azucres. É importante no metabolismo dos nucleótidos azucres, e é o substrato do encima transferase B4GALT5. Metabolismo dos azucres
A UDP-galactosa é especialmente importante na glicólise. Deriva da galactosa, un epímero da glicosa, e por medio da vía de Leloir, adoita usarse como precursor na metabolización da glicosa a piruvato. Cando se hidroliza a lactosa, a D-galactosa entra no fígado desde o torrente sanguíneo. Alí, a galactoquinase fosforílaa a galactosa 1-fosfato utilizando ATP. Este composto despois realiza unha reacción "pimpón" coa UDP-glicosa, catalizada pola uridililtransferase, rendendo glicosa 1-fosfato e UDP-galactosa. Esta glicosa 1-fosfato entra na glicólise, mentres que a UDP-galactosa sofre epimerización para rexenerar a UDP-glicosa.
A deficiencia do encima galactosa-1-fosfato uridililtransferase, que é o responsable de metabolizar a galactosa 1-fosfato a UDP-galactosa, causa a galactosemia clásica.
UDP-glicosa

A UDP-glicosa ou uridín difosfato glicosa é un nucleótido azucre. Implicado nas reaccións de tipo glicosiltransferase do metabolismo, onde funciona como coencima transportador de unidades de glicosa.
A UDP-glicosa contén un grupo pirofosfato, a pentosa ribosa, a base uracilo e un residuo de glicosa unido ao último fosfato polo carbono 1.
O papel do UDP como transportador de glicosa e outros azucres no metabolismo foi descuberto polo bioquímico arxentino Luis Federico Leloir. Funcións
A UDP glicosa pode orixinarse en reaccións como a seguinte:
glicosa 1-fosfato + UTP → UDP-glicosa + PPi
A UDP-glicosa utilízase no metabolismo dos nucleótidos azucres como unha forma activada da glicosa que serve como substrato de encimas chamados glicosiltransferases. Pode intervir nas seguintes rutas:
Síntese de glicóxeno
A UDP-glicosa achega os residuos de glicosa necesarios para a síntese do glicóxeno realizada pola glicóxeno sintase. A glicosa achegada únese a un extremo non redutor do glicóxeno en formación segundo a reacción:
UDP-glicosa + (glicosa)n (rama do glicóxeno) → UDP + (glicosa)n+1
Síntese de sacarosa
A sacarosa sintetízase pola transferencia dun resto de glicosa desde a UDP-glicosa á frutosa 6-fosfato, formando sacarosa 6-fosfato, que despois perde o seu fosfato pola acción dunha fosfatase.
frutosa 6-fosfato + UDP-glicosa → UDP + sacarosa 6-fosfato
sacarosa 6-fosfato + H2O → sacarosa + Pi
Conversión de glicosa a galactosa
A UDP-glicosa pode converterse en UDP-galactosa en reaccións como esta:
galactosa 1-fosfato + UDP-glicosa → UDP-galactosa + glicosa 1-fosfato
Ademais, existe un encima epimerase que pode converter reversiblemente a UDP-glicosa e a UDP-galactosa. Nas glándulas mamarias, estas reaccións van no sentido de formación de UDP-galactosa, e a galactosa formada pode utilizarse para formar a lactosa do leite. No fígado ocorre o contrario, a UDP-galactosa convértese en UDP-glicosa.
Conversión en UDP-glicuronato
A UDP-glicosa pode dar lugar a UDP-glicuronato, que proporciona ácido glicurónico que se pode utilizar na síntese de ácido hialurónico, heparina, como intermediario na ruta de formación de ácido ascórbico ou na desintoxicación de fenois. Nesta conversión a intervén unha deshidroxenase:
UDP-glicosa + 2 NAD+ + H2O → UDP-glicuronato + 2 NADH + 3 H+
Síntese de glicolípidos
A UDP-glicosa pode tamén usarse como un precursor na síntese de lipopolisacáridos e glicoesfingolípidos.
UGATUSAT

UGATUSAT (Ufimskii Gosudarstvennii Aviatsionnii Tekhnicheskii Universitet Satellite) é un satélite artificial ruso lanzado nun foguete Soiuz 2-1b Fregat desde o cosmódromo de Baikonur o 17 de setembro de 2009. Características
A misión de UGATUSAT era observar a Terra mediante unha cámara con 50 m de resolución para monitorizar recursos hídricos e forestais, proporcionando experiencia ao estudantes que axudaron a deseñalo e construílo.
UGT-Galicia

A Unión Xeral de Traballadores de Galicia (UGT-Galicia) é a federación territorial galega da Unión General de Trabajadores (UGT), un sindicato cuxo ámbito de actuación abrangue todo o Estado español. Historia
Ver artigo principal: Historia da UGT.
A UGT foi fundada no ano 1888 en Barcelona polo galego Pablo Iglesias Posse como un sindicato de ideoloxía socialista. Só nove anos antes, o seu promotor fundara o PSOE como vertente política desta ideoloxía.
Após a fundación, a UGT comezou a operar en todo o Estado español, convivindo ou rivalizando con outros modelos sindicais. A sublevación militar de 1936 contra o réxime republicano resolveuse en moi pouco tempo en Galicia a favor dos golpistas, polo que moitos representantes da UGT se viron obrigados a fuxir e o patrimonio sindical foi incautado. Con todo, a UGT continuou a traballar en Galicia desde a clandestinidade durante toda a ditadura, e cando regresa a democracia a UGT contaba xa con 34 unións locais que posteriormente conformarían a UGT-Galicia.
O congreso de constitución da UGT-Galicia tivo lugar os días 13 e 14 de outubro de 1979, en Santiago de Compostela. O primeiro secretario xeral foi Javier Pedrido Fraiz. A Unión Xeral de Traballadores de Galicia, integrada na Unión General de Trabajadores de España, declárase como unha «organización autónoma e independente de calquera inxerencia externa, unha organización que se move única e exclusivamente pola vontade dos seus afiliados, tendo como norma máxima de funcionamento a democracia absoluta». Dirixentes
O máximo cargo na UGT-Galicia é a Secretaría Xeral. Desde a constitución do sindicato en 1979, os secretarios xerais foron: 1979-1980: Javier Pedrido Fraiz
1980-2005: Jesús Mosquera Sueiro
Desde 2005: José Antonio Gómez Gómez
UKUSA

UKUSA (UK–USA Security Agreement) en galego Tratado de Seguridade Reino Unido-Estados Unidos, é unha alianza de nacións de lingua inglesa co propósito de recoller información de intelixencia, especialmente a de sinais SIGINT. UKUSA está formada por: Estados Unidos, mediante a National Security Agency
Reino Unido, mediante Government Communications Headquarters (GCHQ)
Australia, mediante Defence Signals Directorate
Canadá, mediante Communications Security Establishment
Nova Zelandia, mediante Government Communications Security Bureau
O propósito principal de UKUSA é servir ao sistema de monitorización de ECHELON.
UNIFORM-1

UNIFORM-1 (acrónimo de University International Formation Mission 1) foi un satélite artificial do Xapón lanzado o 24 de maio de 2014 a bordo dun foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
UNIFORM-1 é parte dun proxecto que ten obxectivo de desenvolver unha rede de detección de incendios forestais mediante microsatélites. Tiña forma de cubo de 50 x 50 x 50 cm cunha masa de 50 kg e dous paneis solares para xerar electricidade. O satélite é o resultado da cooperación entre varias universidades xaponesas lideradas pola universidade de Wakayama.
UNII

O UNII ou Unique Ingredient Identifier (Identificador de ingrediente único) é un identificador non patentado (non propietario), libre, único e inequívoco, non semántico e alfanumérico vinculado á estrutura molecular dunha substancia química e/ou á información descritiva polo Sistema de Rexistro de Substancias (Substance Registration System, SRS) da FDA norteamericana. Un UNII sempre ten unha lonxitude de dez caracteres e xérase aleatoriamente, para que non conteña ningunha información inherente sobre o momento de entrada ou o tipo de substancia.
O SRS utilízase para xerar identificadores permanentes e únicos para as substancias en produtos regulados, tales como ingredientes de medicamentos. O sistema utiliza a estrutura molecular e a información descritiva para definir unha substancia e xerar un UNII. O principal modo usado para a definición dunha substancia é pola súa estrutura molecular representada nun plano bidimensional. Cando unha estrutura molecular non está dispoñible (por exemplo, produtos botánicos), o UNII defínese a partir da información descritiva.
O procedemento e manexo do SRS proporciónao o Consello SRS, que inclúe expertos da FDA e da United States Pharmacopeia (USP).
UNITY (grupo musical)

UNITY é un grupo musical de mozas neerlandesas que fórmase por Demi van de Bos, Maud Noordman, Jayda Monteiro da Silva e Naomi Traa. Naceu no ano 2020 co obxectivo de participar na selección nacional do seu país, Junior Songfestival 2020 onde elas gañaron coa súa canció "Best Friends" no 26 de setembro (sen Demi, que deu positivo en COVID-19 e non se lle permitiu participar e tampouco puido participar Robin, outra participante polo mesmo motivo). Despois quedaron na cuarta posición en Eurovisión Júnior 2020 con 132 puntos, tendo un punto menos que España. A canción foi seguida por Have my heart, que alcanzou o número un no Top 20 Kids. En agosto de 2021, lanzouse a terceira canción titulada We Stand On, que tamén alcanzou o primeiro posto no Kids Top 20. Lanzaron o sinxelo de Nadal Christmas en decembro de 2021. En abril de 2022 lanzouse o sinxelo Light it up. O sinxelo Let's Go On A Vacay foi lanzado en xuño de 2022. Este sinxelo tamén alcanzou o número un do Kids Top 20. Traxectoria
O grupo comezou en 2020 participando na selección do seu país, Junior SongFestival, onde elas gañaron coa súa canción "Best Friends" e no Eurovisión Júnior 2020 o grupo obtivo unha cuarta posición.
Despois do seu paso por Eurovisión Júnior fixeron varias cancións como We staan aan e algúns covers como Ding-a-Dong, para o álbum Songfestival: Nederlands Trots In Een Nieuw Jasje onde elas e outros artistas do Junior Songfestival fixeron covers das cancións dos Países Baixos en Eurovisión. Discografía
Best Friends (2020)
Best Friends (Versión acústica; 2020)
Most Girls (Cover; 2020)
Have my Heart (2021)
Ding-a-Dong (Cover; 2021)
We staan aan (2021)
Christmas (2021)
Light it up (2022)
Let's go on a vacay (2022)
UR 501

UR 501 é unha mandíbula fósil que atopou en Uraha, no norte do lago Malawi, o equipo encabezado por Friedemann Schrenk e Tim Bromage e que deron a coñecer en 1997, segundo todas as evidencias é un dos restos de homínidos máis antigos atopados, atribuído á especie Homo rudolfensis e datado cunha antigüídade de 2'5 a 2'3 millóns de anos pola fauna a ela asociada, representa a distribución máis ao sur da especie coñecida, algúns especialistas suxiren pola maior semellanza dos molares cun australopithecus que podería ser un Paranthropus.