Leopold von Ranke

Leopold von Ranke, nado en Wiehe o 21 de decembro de 1795 e finado en Berlín o 23 de maio de 1886, foi un historiador alemán, fundador da historia moderna baseada nas fontes. Traxectoria
Leopold von Ranke naceu en Wiehe, entón no electorado de Saxonia. Foi educado na casa e no instituto de Schulpforta. Aínda sendo un neno demostrou un forte interese nas culturas clásicas, o que o levou a perfeccionar o grego e o latín.
En 1814, Ranke entrou na Universidade de Leipzig, onde se concentrou en Estudos Clásicos e Teoloxía, influenciado fortemente pola igrexa luterana. En Leipzig, converteuse en experto en filoloxía e comezou a traducir textos de autores clásicos do latín. Historiografía
Influencia de Walter Scott
As circunstancias que o levaron á historia foron persoais. Esperta o seu interese polas novelas históricas de Walter Scott, inventor co xénero. Scott escribiu Waverley en 1814, ao final das Guerras Napoleónicas. A historia nesta obra non é o fondo, senón a protagonista. O novelista intenta recrear o pasado, reconstruíndo o conflito entre ingleses e escoceses. Este xénero tivo éxito e foi imitado. Ranke leu estas novelas e quedou fascinado, ocorréndoselle ler cousas do pasado real para saber se o pasado fora realmente así, descubrindo que era aínda máis fascinante.
Influencia de Niebuhr
A obra de Barthold Georg Niebuhr (1776-1831) inspirou a Ranke, posto que foi o inventor do que Ranke posteriormente fixo. Levou a cabo a reforma agraria en Prusia, xa que este país se atopaba nun sistema feudal e el conduciuno ata unha modernización. Barthold Georg Niebuhr é o encargado de realizala, e para a súa solución interesouse pola historia e intentou descubrir como se levou a cabo a reforma agraria romana, para logo aplicala á súa. Tamén analizou as reformas, polo que acudiu aos historiadores romanos (Tito Livio), chegando á conclusión de que este método non era fiable, polo que acudiu aos documentos contemporáneos, aplicándolles o método filolóxico. Como consecuencia deste estudo escribiu unha historia romana, en que o primeiro que intentou foi reconstruír o que ocorreu baseándose en documentos da época, mais, aínda que non posuía as mesmas cualidades historiográficas que Niebuhr, o seu labor inaugurou o método que Ranke ía levar ao máximo esplendor en datas posteriores.
Historia historiética
En 1824 Ranke publicou Geschichten der romanischen und germanischen Völker von 1494 bis 1514. Este foi o primeiro libro do tipo de historia historicista, e incluíu o programa ideolóxico desa nova historia. O contido analizaba un conflito entre a monarquía francesa e a española polos territorios de Italia; a tese de Ranke era que Europa xurdía como o conflito entre os pobos románicos e os xermánicos.
O importante do libro foi o método, o enfoque que deu ao tema. Por iso publicou un apéndice onde expuxo os seus métodos, á vez que criticou os autores anteriores que escribiran sobre esa historia, por exemplo Francesco Guicciardini, que na súa Historia de Florencia fixo algo que era insustentabe: recorrer á novela, xa que Ranke cría que había que acudir aos documentos para saber con seguridade o que ocorrera (Ranke baseouse para ese libro nos informes dos embaixadores venecianos).
Ranke obtivo un recoñecemento inmediato e foi nomeado para ocupar a cátedra da universidade de Berlín. Foi considerado como o gran mestre da historia de Alemaña e serviu como punto de referencia para todo o mundo; as súas obras completas abranguen 54 volumes e nelas fala da historia de Prusia, de Inglaterra e dos papas, mais non escribe unha historia universal. Ranke levou a cabo un ensino partindo do método dos seminarios, en que adoutrinou historiadores que traballaban xuntos baixo o mestrado de Ranke. Era para a mentalidade epistemolóxica da época en Alemaña un centro obrigado de formación histórica.
Postulados de Ranke
Non debe existir unha teoría histórica, con esquemas previos que impoña sobre o pasado, como se facía anteriormente. Ranke di que sexa o pasado o que fale, o historiador non ten boca. Pon de manifesto un método: o filolóxico, que consiste no recurso aos documentos. A súa historia ten un compoñente relixioso. Ranke foi un home ao que lle interesaba a historia porque cría que era un vehículo para atopar a Deus (consideraba que tiña unha presenza na historia ao xeito cristián, que dese sentido a esta). Entendéndose como pai da historiografía científica. Obra
Ranke puxo énfase na narración histórica, introducindo ideas como a confianza en fontes primarias, unha énfase na historia narrativa e especialmente política e internacional (Aussenpolitik), e un compromiso para escribir historia "como realmente foi" (wie es eigentlich gewesen ist).
Comezando co seu primeiro libro, a Geschichten der romanischen und germanischen Völker von 1494 bis 1514, Ranke fixo un uso extraordinariamente amplo de fontes para un historiador da época, incluíndo "memorias, diarios, cartas, as expedicións diplomáticas e de testemuños de primeira man de testemuñas oculares". Neste sentido apoiouse nas tradicións da filoloxía, mais deu énfase a documentos mundanos en lugar da literatura vella e exótica.
En 1834-36 publicou Die römischen Päpste ("Os papas de Roma"), un valioso estudo do papado e os seus representantes na Idade Moderna, dende o século XV á primeira metade do XIX. Considerada en extremo crítica e substancialmente escéptica, foi contestada amplamente dende a historiografía católica do momento, en especial polo historiador Ludwig von Pastor e a súa monumental Geschichte der Päpste seit dem Ausgang des Mittelalters ("Historia dos Papas dende finais da idade media").
No centro do seu método, Ranke non creu nas teorías xerais que puidesen cortar o tempo e o espazo. En cambio, falou de que a aproximación ao tempo histórico se facía mediante fontes primarias. Bibliografía seleccionada
Geschichten der romanischen und germanischen Völker von 1494 bis 1514 ("Historias dos pobos románicos e xermánicos de 1494 a 1514", 1824)
Serbische Revolution ("A revolución serbia", 1829)
Fürsten und Völker von Süd-Europa im sechzehnten und siebzehnten Jahrhundert ("Príncipes e pobo do sur de Europa nos séculox XVI E XVII")
Die römischen Päpste in den letzen vier Jahrhunderten ("Os papas de Roma nos últimos catro séculos", 1834–1836)
Neun Bücher preussischer Geschichte ("Historia de Prusia", 1847–1848)
Französische Geschichte, vornehmlich im sechzehnten und siebzehnten Jahrhundert ("Historia de Francia nos séculos XVI e XVII", 1852–1861)
Die deutschen Mächte und der Fürstenbund ("Os poderes alemáns e a liga dos príncipes", 1871–1872)
Ursprung und Beginn der Revolutionskriege 1791 und 1792 ("Orixe e comezo das guerras revolucionarias de 1791 e 1792", 1875)
Hardenberg und die Geschichte des preussischen Staates von 1793 bis 1813 ("Hardenberg e a historia do estado prusiano de 1793 a 1813", 1877)
Weltgeschichte - Die Römische Republik und ihre Weltherrschaft ("Historia do mundo: A república romana e o seu dominio mundial", 2 volumes, 1886)