proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
ISEE 2

ISEE 2, acrónimo de International Sun-Earth Explorer 2, foi un satélite artificial colaboración da NASA e da ESA lanzado o 22 de outubro de 1977 mediante un foguete Delta 2914 desde Cabo Cañaveral. Características
ISEE 2 foi parte dunha flotilla de tres naves (xunto con ISEE 1 e ISEE 3) para estudar os campos e partículas da magnetosfera terrestre e solar e a súa interacción. As tres naves fixeron medicións en diferentes partes do espazo, das proximidades terrestre ao espazo interplanetario. A chamada parte nai/filla da misión consistía de ISEE 1 e 2 orbitando a Terra en proximidade a unha da outra para facer medicións simultáneas da variación dos campos e partículas interactuando entre o sistema Terra-Sol.
A nave estabilizábase mediante xiro a 19, 8 r. p. m. , co eixo de xiro case perpendicular ao plano da eclíptica. Tiña unha masa de 165, 78 kg e forma Cilíndrica, co corpo cuberto de células solares que producían ata 112 W de potencia. Tanto ISEE 2 como ISEE 1 reentraron na atmosfera o 26 de setembro de 1987.
ISEE 3

ISEE 3, acrónimo de International Sun-Earth Explorer 3, tamén coñecido como Explorer 59 e máis tarde como International Cometary Explorer (ICE), foi un satélite artificial colaboración da NASA e da ESA lanzado o 12 de agosto de 1978 mediante un foguete Delta 2914 desde Cabo Cañaveral. Características
ISEE 3 formaba parte do Programa Explorer e foi parte dunha flotilla de tres naves (xunto con ISEE 1 e ISEE 2) para estudar os campos e partículas da magnetosfera terrestre e solar e a súa interacción. As tres naves fixeron medicións en diferentes partes do espazo, das proximidades terrestre ao espazo interplanetario. ISEE 3 foi colocada inicialmente no punto de Lagrange L1 do sistema Terra-Sol nunha órbita de halo. En 1982 modificouse a súa órbita para rematar nunha órbita heliocéntrica e sobrevoar o cometa Giacobini-Zinner o 11 de setembro de 1985, fase durante a cal a nave pasou a renomearse International Cometary Explorer (ICE). Posteriormente estudou o espazo próximo ao cometa Halley, en marzo de 1986.
A nave estabilizábase mediante xiro a 20 r. p. m. , co eixo de xiro case perpendicular ao plano da eclíptica. Tiña unha masa de 390 kg e forma Cilíndrica, co corpo cuberto de células solares que producían ata 173 W de potencia.
ISG Paris

A ISG Paris é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Nova York e Tokyo.
ISO (observatorio espacial)

ISO (acrónimo de Infrared Space Observatory) foi un observatorio espacial da Axencia Espacial Europea lanzado o 17 de novembro de 1995 mediante un foguete Ariane 44P desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa. Características
ISO foi lanzado para facer observacións astronómicas no infravermello cunha sensibilidade mil veces superior ó do observatorio espacial IRAS grazas á súa capacidade de permanecer observando un mesmo obxecto durante horas. Entre as observacións de interese contábanse as ondas de densidade no medio interestelar e a súa contribución á formación estelar e o estudo dos planetas xigantes, os asteroides e os cometas do sistema solar.
O telescopio de ISO era de tipo Ritchey-Chretien, cunha apertura de 60 cm e un campo de visión de 20 minutos de arco, cunha precisión no apuntado de 5 segundos de arco. Podía observar no rango de lonxitudes de onda entre 2 e 120 micrómetros e os instrumentos estaban refrixerados ata os 1, 9 K mediante helio e hidróxeno líquidos. Cada órbita proporcionaba unhas dez horas de observación. Os datos transmitíanse a 44 kbps.
ISO foi inxectado nunha órbita inicial de 70. 998 km de apoxeo e 990 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 5, 2 graos e un período de 1440 minutos. O helio e hidróxeno refrixerantes esgotáronse o 8 de abril de 1998, tras do cal algúns instrumentos seguiron observando durante unhas 150 horas ata que a temperatura subiu demasiado. Durante o mes posterior ISO foi usado para facer probas dalgúns dos seus elementos fora do rango normal de condicións de uso e máis tarde baixouse o seu perihelio para asegurarse de que acabará reentrando na atmosfera entre 20 e 30 anos a partir da data en que deixou de funcionar. ISO foi apagado definitivamente o 16 de maio de 1998. Instrumentos
ISO levaba os seguintes instrumentos a bordo: Cámara infravermella (ISOCAM): cámara de alta resolución con dous detectores para lonxitudes de onda entre 2, 5 e 17 micrómetros.
Fotopolarímetro (ISOPHOT): deseñado para medir a cantidade de radiación infravermella emitida polos obxectos astronómicos entre 2, 4 e 240 micrómetros.
Espectrómetro de onda curta (SWS): espectrómetro para o intervalo entre 2, 4 e 45 micrómetros para obter información sobre a composición química, densidade e temperatura.
Espectrómetro de onda longa (LWS): espectrómetro para o intervalo entre 45 e 196, 8 micrómetros para obter información sobre a composición química, densidade e temperatura de obxectos moito máis fríos que os que podía observar o SWS, como nubes de po frías interestelares.
ISO 1

A norma ISO 1 especifica as condicións normais de presión e temperatura para a especificación e verificación xeométricas dun produto. A temperatura fíxase a 20 °C, o que equivale a 293, 15 K e 68 F.
Debido á dilatación térmica, as medicións de precisión de lonxitude necesitan facerse ou converterse a unha temperatura definida, polo que esta norma axuda con medicións de comparación definidas para a temperatura de referencia. A temperatura de 20 °C adoptouse polo CIPM o 15 de abril de 1931, e converteuse na recomendación ISO número 1 en 1951.
Substituíu en todo o mundo a outras referencias de temperatura para medicións de lonxitude empregadas ata entón pola industria e equipos de precisión, incluíndo 0 °C, 62 °F, e 25 °C. O valor de 20 °C considerouse coma unha temperatura confortable e práctica para o traballo, e resultante nun valor enterio nas escalas Celsius e Fahrenheit.
ISO 3166-1 alfa-3

A marcación ISO 3166-1 alfa-3 refírese a un código de países comporto de tres letras definido en ISO 3166-1, parte da estándar ISO 3166 publicado pola Organización Internacional para a Estandarización (ISO), para representar países, territorios dependentes e zonas de especial interese xeográfico. Permítese así unha asociación visual entre os códigos e o respectivos nomes dos países mellor ca o modelo de dúas letras do estándar alpha-2 (o terceiro conxunto de códigos é o ISO 3166-1 numérico e, polo tanto, non ofrece asociación visual ningunha). Estes conxuntos foron incluídos inicialmente como parte do ISO 3166, na súa primeira edición, de 1974. Usos e aplicacións
Os códigos ISO 3166-1 alfa-3 son utilizados de modo máis relevante no estándar ISO/IEC 7501-1 para pasaportes lexibles por máquinas, conforme estandarización da Organización de Aviación Civil Internacional, cun número de códigos adicionais para pasaportes especiais. Algúns destes códigos áchanse actualmente reservado e non utilizado no presente en 3166-1.
As Nacións Unidas usan unha combinación dos ISO 3166-1 alfa-2 e alfa-3, mailos códigos que existían antes da creación do ISO 3166, para os códigos de rexistro de vehículos internacionais, que son os códigos utilizados para identificar o país emisor do rexistro dun vehículo. Algúns destes códigos áchanse reservados por tempo indeterminado no ISO 3166-1.
ISO 3166-2

A ISO 3166-2 é a segunda parte do estándar da ISO 3166. É un sistema geocode creado para cifrar os nomes de subdivisións dos países (entidades territoriais), así coma tamén as Áreas dependentes. O obxectivo do estándar é estableces unha serie mundial de abreviaturas curtas para os lugares, para o seu uso en etiquetas de paquetes, envases e outros obxectos semellantes. Un código alfanumérico curto pode servir para indicar claramente unha localización dun xeito máis conveniente e menos ambigua có topónimo ao completo.
ISO 4217

A norma ISO 4217 foi creada pola ISO co obxectivo de definir códigos de tres letras para todas as moedas do mundo. Isto elimina as confusións causadas por algúns nomes de divisas como dólar, franco ou libra, que son empregados en numerosos países pero teñen tipos de cambio moi diferentes.
As dúas primeiras letras do código son as dúas letras do código do país da moeda segundo o estándar ISO 3166-1 e a terceira é normalmente a inicial da divisa en si. Esta norma define tamén as relacións entre a unidade monetaria principal e as súas subdivisións.
Inclúe tamén códigos para metais preciosos (ouro, prata, paladio e platino) e outras definicións utilizadas no mundo financeiro. Tamén existen códigos especiais para probas (XTS), e para indicar transaccións non monetarias (XXX). Todos estes códigos comezan coa letra "X". Os metais preciosos utilizan "X" e o símbolo químico do metal. ISO 3166 nunca asigna códigos de país comezando con "X", polo que ISO 4217 pode usar códigos que comecen con esa letra sen arriscarse a colisións. Códigos
Códigos obsoletos
ISO 9362

A norma ISO 9362 establece un código de identificación bancario empregado principalmente para facilitar as transferencias internacionais de diñeiro. Este código coñécese coma código SWIFT ou código BIC.
O código consta de 11 caracteres: Os primeiros catro caracteres identifican o banco;
Os seguintes dous caracteres identifican o país (seguindo a norma ISO 3166-1);
Os seguintes dous caracteres identifican a localidade;
Os últimos tres caracteres son opcionáis e identifican a oficina; pódese empregar XXX para referirse á oficina principal.
Tamén se pode empregar unha versión abreviada de oito caracteres, na que se entende que a oficina referenciada é a principal.
A Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication (SWIFT) xestiona estes códigos, dos que existen ao redor duns 7. 500 activos (para contrapartes conectadas activamente á rede BIC) e ao redor de 10. 000 códigos adicionáis empregados en transaccións manuais. Exemplos de códigos
O Banco Santander (BSCH) español (ES) en Madrid (MM) ten o código SWIFT BSCHESMMXXX.
O Banco estadounidense (US) JP Morgan Chase (CHAS) en Nova York ten o código SWIFT CHASUS33XXX.
O Banco da China (BKCH) en Hong Kong (HK) ten o código SWIFT BKCHHKHHXXX.
ISP

Os ISP (Internet Service Provider), ou "fornecedores de servizos de Internet", son as empresas dedicadas a conectar os usuarios a Internet, e dar outras prestacións relacionadas coa rede (venda de dominios web etc. )
Existen numerosas empresas ISP, e conviven seguindo unha xerarquía.
Evidentemente, o grao de implantación no terreo é quen marca o tipo de ISP (local, rexional ou nacional). Por exemplo, empresas como Jazztel ou Retevisión teñen unha cobertura (rede) propia no ámbito nacional (en España), mentres que existen outras como Nora cunha rede no ámbito local (neste caso en León). Estas pequenas empresas non poden acceder fóra da cidade coa súa propia rede, polo que deberán "alugar" liñas a ISP maiores para poder ofrecer o acceso á rede ós seus clientes. En cambio, o intercambio de tramas entre ISP de maior ámbito (nacionais) farase mediante acordos comerciais de igual a igual (peering). Evolución da rede en España
Debido ó problema das diferentes coberturas dos ISP e á necesidade de ter que intercambiar a información entre elas, ás veces o percorrido dos datos era innecesariamente longo. Un exemplo moi claro é o seguinte:
Como pode ollarse na imaxe, o percorrido que as tramas de información teñen que seguir é absurdo. Isto débese a que o intercambio entre ISP locais é imposible e por iso, aínda que os dous usuarios estean na mesma cidade, o fluxo de datos ten que pasar por ISP estranxeiros, ata chegar a un punto onde poida realizarse un intercambio entre diferentes redes. Estes puntos chámanse NAP (Puntos de Acceso Neutro).
A solución, en certa parte, do problema, chegou en xaneiro de 1997 coa creación do espanix, o punto de acceso neutro español. Alí, os ISP nacionais conectan os seus equipos a un backbone (rede principal), permitíndolles ós seus usuarios ter unha conexión directa cos demais ISP operativos en España e reducindo así, os tempos de demora.
Ademais do espanix, existe outro NAP no territorio nacional. Este sitúase en Cataluña, é un punto neutro rexional e chámase Catnix. Fora das nosas fronteiras, o NAP máis salientable é, evidentemente, o europeo (euro-ix). Consta de catro puntos físicos comunicados entre eles con redes especiais dedicadas e de enormes anchos de banda.
ISSN

ISSN ou International Standard Serial Number é un número de oito díxitos usado para identificar de maneira única publicacións en serie, electrónicas ou de papel. O sistema ISSN adoptouse como estándar internacional ISO 3297 en 1975.
ITunes

iTunes é un reprodutor de medios e unha tenda de contidos multimediais desenvolvido por Apple Inc. É usado para reproducir, descargar e organizar son e vídeo dixital en ordenadores co sistema operativo macOS e os dispositivos baseados en iOS iPod, iPhone e iPad (iPadOS), con edicións tamén para Microsoft Windows.
A través da iTunes Store, os usuarios poden mercar e descargar música, vídeos musicais, programas de televisión, xogos para o iPod, audiolibros, podcasts, películas (tamén alugalas nalgúns países) e tons para os móbiles. A aplicación para iPhone, iPad e iPod Touch pode ser descargada dende a App Store. iTunes ten sido criticado por non ser capaz de transferir música dun dispositivo portátil a outro.
iTunes 12. 7 é a versión máis recente de iTunes, dispoñible para Mac OS X Snow Leopard ou posterior, ademais de para Windows XP ou posterior. Foi lanzada o 6 de decembro de 2017.
IUPAC

A Unión Internacional de Química Pura e Aplicada (en inglés International Union of Pure and Applied Chemistry, IUPAC) é unha organización non gobernamental internacional fundada en 1919 que representa a química e as ciencias e tecnoloxías relacionadas con ela. Historia e características
Promove a cooperación continua entre tódolos químicos dos estados membros, estuda temas de importancia internacional para a química que precisan de estandarización ou codificación; coopera con outras organizacións internacionais en temas de natureza química e contribúe ó avance e á comprensión de tódolos aspectos da química, tanto pura coma aplicada.
A IUPAC é recoñecida coma unha autoridade internacional en nomenclatura química, terminoloxía, símbolos, unidades, pesos atómicos e temas afíns. Os seus informes e recomendacións son decotío aceptados coma definitivos e son as bases dos regulamentos de manufactura química, comercio internacional e asuntos relacionados coa alimentación, a saúde e ciencias ambientais.
IUPAP

A International Union of Pure and Applied Physics (Unión Internacional de Física Pura e Aplicada) é unha asociación fundada en 1922 que ten como obxectivos a promoción da cooperación internacional no campo da física, a difusión dos coñecementos científicos, a normalización de símbolos, unidades, nomenclatura e patróns, e a libre circulación de científicos.
Ten comisións internacionais, comisións internacionais asociadas e participa en comisións mixtas con outras unións científicas.
A IUPAP é membro do Consello Internacional para as Ciencias (ICSU, International Council for Science).
O seu presidente é o doutor Y. Petroff, e ten a súa sede na American Physical Society (APS, Sociedade Estadounidense de Física).
IV milenio a. C.

O IV milenio a. C. comezou o 1 de xaneiro do 4000 a. C. e rematou o 31 de decembro do 3001 a. C. Fitos
4000 a. C. (aprox. ): Mesopotamia (rexión de Asia situada entre os ríos Tigris e Éufrates, actualmente Iraq, Siria e Turquía) é invadida e poboada polos sumerios. Estes fundaron cidades que se constituíron en estados independentes; a principal delas foi Ur.
4000 a. C. : Empeza a escrita cuneiforme a través de táboas feitas de arxila (Mesopotamia) ou en papiro (Exipto).
4000 a. C. : No actual Reino Unido, grupos de familias de agricultores chegan á illa de Britania.
Entre o 3800 e o 3600 a. C. construíuse o Dolmen de Dombate.
IXO

IXO ( Iconic Xtrem Objects ), tamén coñecida como IXO Carbon, é unha empresa galega con nave en Nigrán, Pontevedra, fundada en 2007 está especializada na elaboración artesanal de pezas de fibra de carbono para a industria aeronáutica, automoción e de luxo.
É a única empresa que está recoñecida en España como reparador autorizado de pezas Ferrari, McLaren ou Bentley, ademais de ter como socio oficial a Bugatti. Contan no seu catálogo coa primeira mesa de billar fabricada en fibra de carbono do mundo.
IZAR

Izar construcciones navales foi constituída como sociedade en xullo de 2000, situándose como noveno grupo naval do mundo e segundo de Europa, sendo resultado da fusión entre Estaleiros Españois (AESA), sociedade que aglutinaba os estaleiros públicos civís: Astilleros de Cádiz
Juliana Constructora Xixonesa
Manises Diesel Engine Company
Astilleros y Talleres del Noroeste (ASTANO)
Astilleros de Puerto Real
Astilleros de Sestao
Astilleros de Sevilla
e os estaleiros públicos militares Bazán: Ferrol
Cartagena
San Fernando
En decembro de 2004 a Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI), accionista e xestora do grupo, decide a segregación da rama militar de Izar, creando en marzo de 2005 a sociedade Navantia, formada polos estaleiros de: Izar Ferrol
Izar Fene (anteriormente ASTANO)
Izar Puerto Real
Izar San Fernando
Izar Cádiz
Izar Cartagena
estando a produción civil dos mesmos limitada a un 20% da actividade total do grupo. En abril de 2005 a SEPI comeza o proceso de liquidación de Izar, que desde entón non pode conseguir novos contratos.
Ialma

Ialma é un grupo galego de música de raíces étnicas estabelecido en Bruxelas. Unha das súas intérpretes, Verónica Codesal, foi a primeira en levar xunto co grupo Urban Trad unha representación galega ao Festival de Eurovisión.
Os seus inicios son como grupo de pandeireteiras. Discografía
Palabras darei (2000)
Marmuladas (2002)
Nova era (2007)
Simbiose (2011)
Camiño (2016)
Ialta

Ialta (en ucraíno: Ялта, tr. "Yalta"; en ruso: Ялта; en tártaro de Crimea: Yalta) é unha cidade de Crimea, no sur de Ucraína, a beiras da costa setentrional do mar Negro. Até o século XV chamouse Yalita. En 2005 a súa poboación era de 80. 552 habitantes.
A cidade é famosa pola conferencia que se realizou nela pouco antes de concluír a segunda guerra mundial. Demografía
Segundo o censo ucraíno realizou o 1 de xaneiro de 2001, a poboación de Ialta é de 80. 552.
A linguaxe absolutamente predominante nas rúas da cidade é o ruso. Este número total non inclúe a poboación dos pobos veciños e pobos pequenos. A poboación da área metropolitana é de 125. 000. Actualidade
Tras a disolución da Unión Soviética en 1991, Ialta loitou por manter a súa economía. Moitos dos novos ricos empezaron a ir a outros destinos turísticos europeos. Pola contra, o empobrecemento de moitos cidadáns ex-soviéticos significou que estes xa non podían darse o luxo de ir a Ialta como en tempos soviéticos.
Ialta ten un fermoso dique a beiras do Mar Negro. Durante todas as estacións dos anos pódense ver as persoas do lugar ou turistas paseando por alí, que ademais serve como lugar de reunión. Hai varias praias a ambos os costados do terraplén. A cidade conta cunha sala de cinema, un teatro, un mercado ao aire libre e varios restaurantes.
Dúas praias de Ialta teñen bandeira azul desde maio de 2010, as primeiras con este recoñecemento nun CIS Estado membro.
Iambo

Un iambo é un pé métrico usado en varias tradicións poéticas, pero fundamentalmente no verso grego e latino e na poesía anglosaxoa. Consiste na alternancia de sílabas breves e longas, ou tónicas e átonas, ao longo do verso. Características
O ritmo iámbico da poesía grega e latina consistía na alternancia dunha sílaba breve seguida dunha sílaba longa, constante ao longo de todo o verso. Opúñase ao verso trocaico, onde a alternancia era a oposta: primeiro unha sílaba longa e logo unha sílaba breve.
Na tradición moderna anglosaxoa o esquema é semellante, pero no canto de sílabas longas e breves o que se alternan son sílabas tónicas e átonas. Polo tanto, o verso iámbico será o que combina unha sílaba átona, outra tónica, outra átona etc. , e o trocaico o que combina unha tónica, unha átona, unha tónica. ..
A representación habitual dun par iámbico é: Porén, para que exista unha cadencia ten que producirse unha repetición de iambos ao longo de todo o verso, ou cando menos un esquema de repetición de iambos en posicións homólogas de distintos versos da mesma composición.
O inglés e o alemán, como linguas xermánicas, acomodaron ben o ritmo acentual e que é nesas literaturas onde tivo un maior cultivo. Pola contra, as versificacións románicas baseáronse fundamentalmente no número de sílabas e na rima. Pero iso non impediu que as dúas tradicións se fosen mesturando e a aparición de versos iámbicos na literatura italiana, catalá, española, portuguesa ou galega, e de formas que contaban o número de sílabas, coma o soneto en Shakespeare. Exemplos clásicos
Literatura inglesa
'Twas brillig, and the slithy toves
Did gyre and gimble in the wabe. (Lewis Carroll, "Jabberwocky")
Shall I compare thee to a summer's day? (William Shakespeare, soneto 18)
And straightway in his palace-hall, where commonly is set
Some coat of arms, some portraiture ancestral, lo, we met
His mean estate’s reminder in his fisherfather’s net!
(Robert Browning, The Pope and the Net, sSsSsSsS||sSsSsS)
Literatura alemá
In spiegelbildern wie von Fragonard
ist doch von ihrem Weiß und ihre Röte
nicht mehr gegeben, als dir einer böte,
wenn er von seiner Freundin sagt: sie war
(Rainer Maria Rilke, Die Flamingos)
Literatura neerlandesa
Wilhelmus van Nassouwe
ben ik, van Duitsen bloed,
den vaderland getrouwe
blijf ik tot in den dood.
(Het Wilhelmus, o himno dos Países Baixos)
Literatura galega
Que din as altas copas
de_escuro_arume_arpado. (Eduardo Pondal, Himno galego)
Aquí pode verse que a distribución en iambos se interrompe no último pé tónico, e que o que queda por detrás carece de valor no que compete á métrica rítmica.
Ian Goodfellow

Ian Goodfellow, nado en 1985, é un enxeñeiro informático estadounidense e investigador dentro do proxecto de Google Brain, na sede central da compañía Google en Mountain View, California. Foi galardoado como un dos 35 perfís máis innovadores por debaixo dos 35 anos en 2017 polo MIT Technology Review a revista do propio MIT pola súa invención das redes xenerativas antagónicas, avance no campo da aprendizaxe automática. Traxectoria
O traballo académico de Goodfellow acada a 2018 máis de 14. 000 citas que protagonizan as redes xenerativas antagónicas, algoritmos de intelixencia artificial adestrados sobre o mesmo conxunto de datos. Ambos algoritmos compiten, un pretendendo aumentar o índice de erro do outro, encargado de discriminar o resultado. Goodfellow é coautor dun libro introdutorio á aprendizaxe profunda aberto en liña e publicado por The MIT Press.
Ian Murdock

Ian Murdock, nado o 28 de abril de 1973 en Constanza e finado o 28 de decembro de 2015, foi un enxeñeiro alemán de computación. Foi o fundador e primeiro líder do proxecto Debian GNU/Linux. Traxectoria
En 1993 escribiu o manifesto Debian mentres estudaba na Universidade Purdue, onde en 1996 obtivo a súa licenciatura. A palabra Debian provén da combinación do nome da súa entón noiva Debra (agora a súa ex-esposa) e o seu, por tanto, Deb (ra) e Ian. Fundou tamén a empresa Progeny Linux Systems.
Ian Wiséhn

Kent Ian Bertil Wiséhn, nado en 1951, é un numismático sueco, exdirector do Gabinete Real de Moedas de Estocolmo (Kungliga Myntkabinettet). Wiséhn e os roubos no Kungliga Myntkabinettet
Durante o período da súa dirección do Gabinete Real de Moedas, en 2013, producíronse uns roubos de moedas e medallas por valor de varios millóns de coroas. Nas investigacións levadas a cabo en 2017, Wiséhn confesou a súa participación nestes feiros, polos que foi procesado e condenado.
O propio Ian Wiséhn participou na serie documental dirixida por Åsa Blank titulada Guldfeber: stölderna på Kungliga Myntkabinettet ("Febre do ouro: os roubos no Gabinete Real de Moedas), da canle SVT en abril de 2020. Nela, admite algúns dos roubos no Gabinete, aínda que afirma que na súa confesión de culpabilidade actuou baixo presión. Recoñecementos
(2006): Medalla Gunnar Holst, da Gunnar Holst Stiftelse för Numismatik, de Gotemburgo, Suecia. Escolma de publicacións
(1982). Myntfynd från Östergötland (con B. Malmer). Kungliga Myntkabinettet, Estocolmo. ISBN 9789171925145
(1987). Numismatiska forskare och myntsamlare i Sverige fram till 1830-talet (con E. Nathorst-Böös). Svenska numismatiska föreningen, Estocolmo. ISBN 9789185204113
(1993). Myntfynd från Ångermanland (con B. Malmer). Kungliga Myntkabinettet, Estocolmo. ISBN 9789171925497
(1995). Myntningen i sverige, 995-1995 (con K. Jonsson et al. ). Svenska numismatiska föreningen, Estocolmo. ISBN 9789185204168
(1995). Att samla mynt, sedlar och medaljer (con U. Schenkmanis Ulf). Ica. Libris länk, Västerås. ISBN 9789153416470
(1998). Christian Jürgensen Thomsen: 1788-29. december - 1988 (con C. Jürgensen et al. ). Nordiske Oldskriftselskab, Copenhague. ISBN 9788787483117
(1990). Myntfynd från Dalarna. Kungliga Myntkabinettet, Estocolmo. ISBN 9789171928061
(2012). Sedlar i beredskap: Sveriges pengar i kristider (con M. Widell). Kungliga Myntkabinettet, Estocolmo. ISBN 9789189256538
Iatromantis

Iatromantis é unha palabra grega cuxo significado literal é "médico-vidente" ou "home-medicina". Iatromantis, unha forma de xamanismo grego, está relacionado con figuras semi-míticas como Abaris, Aristeas, Epiménides e Hermótimo.
No período clásico, Esquilo emprega o termo para referirse a Apolo e a Asclepio, o fillo de Apolo.
Segundo o estudoso Peter Kingsley, as figuras iatromantis pertencen a unha tradición xamánica máis ampla con orixe en Asia central.
Iași

Iași é a segunda cidade de Romanía por tamaño e capital do condado do seu nome.
A cidade sitúase nunha rexión forestal, no extremo nordeste do país, facendo fronteira con Moldova. Ten 320. 888 habitantes (2002).
Na segunda guerra mundial a cidade foi testemuña dun pogrom contra a poboación xudía e da batalla de Târgul Frumos.
Ibadan

Ibadan é unha cidade de Nixeria, a segunda en tamaño e importancia despois de Lagos. Segundo o censo do ano 2006, tiña 2550593 habitantes. Sitúase a pouco máis de cen quilómetros ó nordés da gran metrópole, na liña do ferrocarril e estarda que a comunica cos territorios do norte do país (Kano).
Capital do estado de Oyo e habitada polos ioruba, é un centro comercial e de servizos para a poboada zona agrícola circundante (cacao, algodón, aceite de palma, caucho). Así mesmo, é un núcleo da industria transformadora desas materias primas.
Ten as súas orixes en 1829. Tralas guerras intertribais dos ioruba, os vencedores acamparon no lugar, conformando o seu xermolo inicial.
Iberdrola

Iberdrola é unha multinacional eléctrica española con base en Bilbao, cuns 31330 empregados en países de catro continentes que dan servizo a uns 31, 67 millóns de clientes. Entre as súas filiais están Scottish Power (Escocia), Avangrid (Estados Unidos) e Elektro Holding (Brasil). No 2013 o principal accionista da empresa era Qatar Investment Holding, seguido doutros como ACS, Kutxabank e Bankia.
Dende que adoptou un plan de crecemento e expansión internacional en 2001, Iberdrola pasou a ser o grupo enerxético máis grande de España por capitalización de mercado, o líder global no sector da enerxía eólica e unha das principais empresas de electricidade do mundo por capitalización de mercado. A empresa é parte do índice bolsista Euro Stoxx 50. Presenza en Galiza
Froito das diversas fusións e adquisicións que deron pé a Iberdrola, a compañía posúe varias empresas hidroeléctricas que operan en diversos ríos galegos, como Saltos del Sil.
Iberoamérica

Chámaselle Iberoamérica ós países de América que formaron parte dos imperios español e portugués. Está conformado por Brasil xunto con tódolos países de Hispanoamérica. Estes territorios comprenden case a totalidade do continente americano (de onde habería que exceptuar Canadá, EEUU, Belize, Suriname e a Güiana francesa) e inclúen tamén Cuba, a República Dominicana e Porto Rico. Precisións xeográficas
A pesar de que unha parte importante do territorio dos Estado Unidos formou parte do Imperio español o posteriormente do México independente, como a Luisiana, Florida ou os estados do suroeste e do oeste, non se considera este país como parte de Iberoamérica debido a que as súas orixes histórico-culturais non son hispánicas. Cume Iberoamericano
Dende 1991 vénse realizando anualmente o Cume Iberoamericano. Nesta conferencia participan os dezanove países independentes de Iberoamérica e os tres da Península Ibérica (Andorra, España e Portugal). Bélxica, Filipinas, Francia, Guinea Ecuatorial, Haití, Italia, Marrocos e os Países Baixos participan como membros asociados.
Ademais de Porto Rico, outros países que foron posesións españolas ou portuguesas en África, Asia e Europa, como Angola, Guinea-Bissau, Mozambique, a República Árabe Saharauí Democrática e Timor Leste, solicitaron formar parte do cume.
Ibn Abdun (xurista)

Ibn Abdun, Muhammad Ahmad Abdun al-TuyÌbÌ al-IsbÌlÌ, nado posibelmente en Sevilla no século quinto do calendario musulmán (século XI da era Común), e finado no s. VI H]]. (s. XII), foi un xurista informador da realidade económica, social e ética dos mercados urbanos musulmáns da Sevilla de Al-Andalus durante o final do reino taifa e dos primeiros anos da invasión almorábide.
Foi coetáneo do rei da taifa de Sevilla Al-Mu'tamid, que reinou de 1068 a 1091, e en época almorábide, polos comentarios despectivos que fixo nos escritos conservados sobre eles. Tampouco se coñece o ano da súa morte.
Foi coetáneo de Ibn Abdun, poeta de Al-Andalus natural de Évora, secretario do rei da taifa de Badaxoz. Obra
Ibn Abdun foi autor dun tratado hisba, de ordenanzas para actividade artesanal nos zocos titulada Risala fil-Qada’ wa-l-hisba Epístola sobre o cadiazgo e o almotacenazgo, xeralmente coñecida como Tratado de Ibn Abdun. É unha das 2 ordenanzas municipais conservadas na Península Ibérica xunto á de Al-Saqali de Málaga, sobre a legalidade e ética no mercado, destinada aos inspectores de mercado (zabazoque ou almotacene). O manuscrito en árabe deste libro foi rescatado polo historiador francés Évariste Lévi-Provençal, quen o traduciu e editou por primeira vez en lingua francesa ao publicalo como Un document sur a vie urbaine et lles corps de métiers à Séville au début du XII. e siècle: Le traité de Ibn Abdun, en Journal Asiatique CCXXIV (1934, pp. 177-299). En 1936 apareceu unha versión en italiano publicada polo profesor da Universidade de Roma Francesco Gabrieli, titulada Il trattado censorio dei Ibn 'Abdun sul buon governo dei Siviglia, en Rendiconti delle Clase de Scienze morali, storische e filologiche da Reale Academia Nacionale dei Linzei. En castelán está a versión traducida e adaptada por Emilio García Gómez, que, co título de Sevilla a comienzos del siglo XII El tratado de Ibn 'Abdun, foi publicado por Ediciones Moneda y Crédito en 1948. Pedro Chalmeta en 1973 fixo unha reedición comentada con apreciacións sobre os trazos sicolóxicos e sociolóxicos na obra.
A maior parte do Tratado está dedicado a recomendar medidas para evitar as fraudes e a realizar un control de calidade dos numerosos produtos nos zocos, e a lograr unha hixiene axeitada nos alimentos para impedir a transmisión de enfermidades. O propio Ibn Abdún escribiu que as materias do tratado eran unha mínima parte das necesarias para emendar as nocivas prácticas comerciais e artesanais daquel momento.
Ibn Taymiyyah

Taqī ad-Dīn Aḥmad ibn Taymiyyah (en árabe: تقي الدين أحمد ابن تيمية), nado en Harran (Sultanato de Rum) o 22 de xaneiro de 1263 e finado en Damasco o 26 de setembro de 1328, coñecido simplemente como Ibn Taymiyyah (en ابن تيمية), foi un estudoso sunnita, muhaddith, teóloxo, xuíz, xurisconsulto, lóxico e filósofo, recoñecido por algúns como o mujaddid do século VII do calendario islámico. É célebre por involucrarse diplomaticamente co gobernante mongol Ghazan Khan e pola súa participación vitoriosa na batalla de Marj al-Saffar (1303) que acabou coa invasión mongol de Siria. Membro da escola Hanbali, as opinións iconoclastas de Ibn Taymiyyah sobre as doutrinas sunnitas aceptadas amplamente no seu tempo como a veneración dos santos e a visita aos santuarios fixérono pouco popular entre os estudosos e os gobernantes do seu tempo, polos que foi encarcerado varias veces. Figura polarizadora na súa época e nos séculos seguintes, Ibn Taymiyyah converteuse nun dos escritores medievais máis influentes do islam, e as súas interpretacións particulares do corán e a Sunna e o seu rexeitamento dalgúns aspectos da tradición clásica islámica pénsase que tiveron unha influencia considerábel en ideoloxías ultraconservadoras contemporáneas como o wahhabismo, o salafismo e o xihadismo. De feito, algúns aspectos particulares da súa ensinanza tiveron unha influencia profunda en Muhammad ibn Abd al-Wahhab, fundador do movemento de reforma hanbali que se practica en Arabia Saudita e noutros membros posteiores da escola wahabi. Ademais, a controvertida fatwa de Ibn Taymiyyah permitindo a xihad contra outros musulmáns foi citada por al-Qaeda e outros grupos xihadistas. Obras
Ibn Taymiyyah deixou unha obra considerábel, de entre 350 obras segundo o seu alumno Ibn Qayyim Al-Jawziyya ás 500 segundo o seu alumno al-Dhahabi. Oliver Leaman di que Ibn Taymiyyah produciu uns 700 traballos no campo das ciencias islámicas. Non todas as obras de Ibn Taymiyyah se conservan, e os trinta e cinco volumes sobreviventes están incompletos.
Ibn Tufayl

Ibn Ṭufayl (en árabe: ابن طفيل), nado cara a 1105 e finado en 1185, foi un polímata árabe andalusí. Destacou como escritor, filósofo, teólogo islámico, médico, astrónomo e visir. A súa obra máis coñecida é a novela filosófica Hayi ibn Yaqdhan (coñecida no mundo occidental como O filósofo autodidacta), considerada unha das principais obras da literatura árabe producidas en Al-Andalus. Como doutor, foi pioneiro na defensa das diseccións e das autopsias, tal e como se expresa na súa novela. Traxectoria
Ibn Tufayl naceu en Guadix, preto de Granada, e foi discípulo de Ibn Bajjah (en latín: Avempace). A súa familia pertencía a unha tribo árabe, os qays. Traballou como secretario de diversos líderes, entre eles os gobernadores de Ceuta e Tánxer, en 1154. Tamén serviu como secretario do gobernante de Granada e logo como visir e doutor do califa almohade Abu Yaqub Yusuf, a quen lle recomendou a Ibn Rushd como o seu futuro sucesor en 1169.
Ibrillos

Ibrillos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 61 habitantes (INE 2012).
Ibtesam Badhrees

Ibtesam Saeed Badhrees, nada en Jeddah (Arabia Saudita), é unha investigadora experimental de física de partículas en King Abdulaziz City for Science and Technology (KACST) e unha Distinguished Fellow do New Westminster College.
Foi a primeira e na actualidade única muller saudita do CERN. Ademais é a única muller saudita cun doutoramento que traballa no Centro Nacional de Matemáticas e Física no King Abdulaziz City for Science and Technology. As súas áreas de investigación son física de partículas, astrofísica, física médica e física nuclear. Badhrees tamén traballa como profesora adxunta na Universidade de Carleton en Ottawa, Canadá. Traxectoria
Ibtesam Badhrees naceu en Yeda, Arabia Saudita. graduouse en física na Universidade do Rei Abdulaziz en 1990 e obtivo unha mestría en física aplicada/láser na Universidade Fairleigh Dickinson en 1997. Completou o seu doutoramento en física de partículas na Universidade de Berna en 2011. Tamén obtivo un doutoramento en relacións internacionais da Escola de Diplomacia e Relacións Internacionais de Xenebra. Recibiu o premio á excelencia académica Misión Cultural Saudita en 1996, 1997, 2007 e foi nomeada "Física do Mes" en agosto de 2014 pola American Physical Society.
Ibuki

O satélite Ibuki (いぶき, Ibuki), en xaponés respiro (tamén coñecido en inglés como GOSAT, Greenhouse Gases Observing Satellite) é o primeiro satélite artificial dedicado a medir en forma regular os gases invernadoiro na atmosfera terrestre. Ibuki será capaz de medir a cantidade de dióxido de carbono e metano en máis de 56. 000 puntos da atmosfera.
Construído pola Axencia Xaponesa de Exploración Aeroespacial, foi lanzado o 23 de xaneiro de 2009 dende o Centro Espacial Tanegashima, na illa do mesmo nome.
O Ministerio de Medio ambiente xaponés e o Instituto Nacional para Estudos Medio Ambientais usará a información recollida para realizar un seguimento dos gases que provocan o efecto invernadoiro, e os datos serán compartidos coa NASA e outras organizacións de varios países.
Ibídem

Ibídem (abreviado ib. ) é unha locución latina que significa literalmente "alí mesmo, no mesmo lugar".
Emprégase xeralmente nas notas que se poñen nos escritos para non ter que repetir todas as indicacións da fonte de onde están tomadas varias citas. Estas indicacións escríbense completas só a primeira vez, na primeira nota; as demais veces que se cita esa fonte utilízase o termo ibídem ou, en abreviatura, ib. , e indica que o lugar de onde se tomou a segunda cita e as posteriores, pertencen ao mesmo escrito que o da primeira nota.
Neste sentido, ten a mesma función que o vocábulo opere citato ("na obra citada", abreviado, op. cit. ) ou loco citato ("no lugar citado", abreviado, loc. cit. ). Con todo, ambos úsanse en distintos casos e non deben confundirse. A abreviatura ib. só fai referencia á cita inmediatamente anterior, significando que ambas as citas tratan sobre o mesmo autor e o mesmo libro, por iso eses datos non se colocan novamente e só se sinala a páxina correspondente en cada caso.
Tamén se usa con frecuencia nas biografías para indicar que o lugar do falecemento da persoa é o mesmo que o de nacemento. En certo modo é moi similar a ídem (que significa "algo xa mencionado anteriormente", "o mesmo").
Ice Cube

O'Shea Jackson, nado no barrio de Baaldwin Hills, nos Ánxeles (California) o 15 de xuño de 1969, é un cantante de hip hop estadounidense, así como actor e director, coñecido artisticamente como Ice Cube. Traxectoria
As súas letras no álbum de 1988 Straight Outta Compton de N. W. A contribuíron a popularizar o gangsta rap, e os seus álbums en solitario de rap político, AmeriKKKa's Most Wanted e Death Certificate foron grandes éxitos comerciais que tamén foron aclamados pola crítica. Tamén tivo unha activa carreira cinematográfica dende comezos da década de 1990. Discografía
Álbums de estudio
AmeriKKKa's Most Wanted (1990)
Death Certificate (1991)
The Predator (1992)
Lethal Injection (1993)
War & Peace Vol. 1 (The War Disc) (1998)
War & Peace Vol. 2 (The Peace Disc) (2000)
Laugh Now, Cry Later (2006)
Raw Footage (2008)
I Am the West (2010)
Everythang's Corrupt (2018)
Icenos

Os icenos (en latín: iceni) foron unha tribo britana que habitou unha área de Inglaterra que correspondería máis ou menos co que hoxe é o condado de Norfolk, entre os séculos -I e I. Os cenimagnos que se renderon a Xulio César durante a súa segunda expedición a Britania no ano -54, puideron ser unha parte da tribo icena.
Hai probas arqueolóxicas da súa existencia, representadas por torques, pesados colares de ouro, prata ou elektron, que estaban deseñados para ser levados arredor do pescozo e que sinalaban a quen os portaba como pertencentes á nobreza.
Os icenos comezaron a acuñar a súa propia moeda contra o 10 a. de C. , creando unha adaptación especial do deseño galo “cara/cabalo”, pero nalgunhas moedas máis antigas, sobre todo da zona preto de Norwich, o cabalo foi substituído por un porco ou xabaril. O primeiro nome rexistrado que aparece nas moedas é o de “Antedios” cara ao -10, seguíndolle nomes abreviados como AESU e SAEMU.
Ichthys

O ichtus ou ichthys (en grego, ΙΧΘΥΣ, ['ix. θys], peixe) é un símbolo que consiste en dous arcos que se intersecan de forma que parece o perfil dun peixe, e que foi empregado polos primeiros cristiáns como un símbolo secreto e un método de identificación entre os crentes.
É un acrónimo, a partir do grego e que significa: Iēsoûs Christós Theoû hYiós Sōtér; "Xesucristo, Fillo de Deus, Salvador".
O uso do ichtus como símbolo secreto puido ser o seguinte: unha persoa debuxaba unhas liñas rectas e curvas na area de xeito aparentemente aleatorio, das que unha delas era un arco circular (medio ichtus). Se outra persoa debuxaba máis liñas no chan e completaba a figura, os dous saberían que ambos eran cristiáns.
Tamén era usado secretamente cando dúas persoas que non se coñecían moi ben se vían novamente, unha delas facíalle a metade do símbolo do peixe na palma da man a un ao saudalo e o outro respondía facendo a outra metade se tamén era fervente Cristián, se non pasaba como unha cóxega ou accidente, pero a maioría das veces tomábanse moitas precaucións, como o de investigar á outra persoas de antemán.
Antes do Edicto de Milán os cristiáns non podían revelar abertamente a súa fe, xa que corrían o risco de seren perseguidos ou executados. Interpretacións
O peixe tamén se interpreta desde a psicoloxía arquetípica como símbolo da verdade profunda (baixo a auga) que se oculta para ser atrapada e, de seguido, saír á luz; que brilla en segredo nun primeiro momento, e o pescador debe obtelo para alimentarse.
Interpretación bíblica
Na Biblia aparece Pedro como pescador, e Xesús simbolicamente representaría como o guía á verdade. Púidose establecer un vínculo entre Xesus e o peixe a partir do baño no baptisterio (piscina, que literalmente significa estanque de peixes) e a parábola dos pescadores de homes que refería aos apóstolos. O peixe era un símbolo de boa sorte.
Interpretación astrolóxica
Outra interpretación deriva das condicións astrolóxicas da "Era de Piscis" xa que a conxunción aúrea de Xúpiter e Saturno tivo lugar no ano 7 a. C. (o ano do presunto nacemento de Cristo) tres veces no signo de Piscis no zodíaco. Interpretouse que Xesús era a primeira deidade cósmica dos peixes. E designábase aos recentemente convertidos como "pisciculi" (peixiños) e o peixe converteuse, xunto co pan en símbolo da eucaristía.
Icona (Informática)

Unha icona é, en informática, un pictograma utilizado para representar ficheiros, cartafoles, programas etc. nun sistema operativo gráfico. No uso actual, a icona pode representar calquera cousa que o usuario queira.
En canto á súa aparencia, unha icona informática xeralmente está situada no rango entre 16 por 16 píxeles ata 128 por 128 píxeles. Algúns sistemas operativos ofrecen iconas de ata 512 por 512 píxeles. Os usuarios con problemas de visión teñen, nalgúns sistemas operativos, a opción de axustar parámetros como o tamaño ou o contraste, para mellorar a súa visibilidade. Historia
As primeiras iconas foron desenvolvidas nos anos 1970 por Xerox, como unha forma de facer o uso dos computadores máis sinxelo para os usuarios. David Canfield Smith, entón traballador de Xerox, acuñou o termo icon para referirse a este tipo de imaxes. As interfaces con iconas foron popularizadas máis adiante polo sistema operativo macOS e copiado por Microsoft Windows. Formato
As iconas poden ser imaxes nun formato clásico (como PNG ou JPEG) ou ficheiros binarios en formato propietario. En Windows, as iconas son ficheiros binarios. ico. En Mac, trátase de ficheiros de tipo. icns. En sistemas operativos baseados ​​en UNIX úsanse imaxes simples de tipo PNG, SVG o XPM. Programas
Existen programas para crear e editar iconas para distintos sistemas operativos. Os sistemas que utilizan imaxes simples só necesitan un editor de imaxes estándar.
Os editores de iconas adoitan ter un editor básico de imaxes para debuxar píxel por píxel utilizando ferramentas simples e filtros. Algúns programas, sobre todo comerciais, presentan características máis avanzadas, xunto co software de edición de imaxes.
Unha función importante destes tipos de programas é a xeración das iconas a partir de imaxes. Algúns dispoñen dunha función de captura para crear unha icona da captura dunha parte da pantalla. Outra característica común é a posibilidade de extracción de iconas dos ficheiros binarios (ficheiro executable. EXE ou biblioteca de software. DLL).
Tamén hai sitios web para facer operacións simples nas iconas.
Icona (comunicación)

En comunicación e semiótica, denomínase icona a calquera signo visual ou imaxe que representa unha entidade física ou simplemente representativa, unha idea, ou un proxecto co que mantén unha relación de semellanza.
As iconas son signos substitutivos, é dicir, poden usarse no lugar da cousa representada, e de contido derivativo: a foto dunha paisaxe, por exemplo, representa a propia paisaxe, o mapa dunha rexión representa a propia rexión etc.
A icona posúe unha relación de semellanza co obxecto que representa. E pode ter tres niveis: imaxe (aparencia visual) - por exemplo, unha caricatura
diagrama (relacións internas e estruturais) - por exemplo, un mapa
metáfora (posúe un significado semellante nalgún aspecto) - por exemplo, o león, unha fera indomábel, asociado ao imposto sobre a renda. Cómpre non confundir as iconas cos glifos, que son, en xeral, signos específicos dun alfabeto cun signo icónico de orixe.
Icona cultural

Unha icona cultural é unha persoa ou un obxecto que é identificado por membros dunha cultura como representante dela. O seu proceso de identificación é subxectivo, e "as iconas" son xulgadas pola extensión pola que poden ser vistas como un símbolo auténtico daquela cultura. Cando os individuos perciben unha icona cultural, relaciónana coas súas percepcións xerais da identidade cultural representada. As iconas culturais tamén poden ser identificadas como unha representación auténtica das prácticas dunha cultura por outra. Exemplos
Segundo Canadian Journal of Communication, a literatura académica describiu todo o seguinte como "iconas culturais": Shakespeare, Oprah, Batman, Anne, a de Tellas Verdes, os Cowboy, unha cantante pop dos anos 60, os cabalos, Las Vegas, a biblioteca, a boneca Barbie, o ADN e os New York Yankees".
En 2006 creouse unha enquisa na web que permitiu ao público presentar as súas ideas para as iconas nacionais de Inglaterra, e os resultados mostran a gama de diferentes tipos de iconas asociados a unha visión inglesa da súa propia cultura. Un exemplo é o autobús vermello de dous pisos AEC Routemaster de Londres. As bonecas Matryoshka son ​​vistas internacionalmente como iconas culturais de Rusia. Na antiga Unión Soviética, o símbolo da fouce e martelo e as estatuas de Lenin representaban as iconas culturais máis destacadas do país.
Os valores, normas e ideais representados por unha icona cultural varían entre as persoas que se subscriben a ela e, de forma máis ampla, as iconas culturais como símbolo de valores poden variar bastante na súa interpretación. Así, unha empanada de mazá é unha icona cultural dos Estados Unidos, pero o seu significado varía entre os estadounidenses.
As iconas nacionais poden converterse en obxectivos para aqueles que se opoñen ou critican un réxime, por exemplo, as multitudes que destrúen estatuas de Lenin en Europa do Leste despois da caída do comunismo ou queiman a bandeira dos Estados Unidos de América para protestar contra as accións dese país no estranxeiro.
As iconas relixiosas tamén poden converterse en iconas culturais en sociedades onde a relixión e a cultura están profundamente entrelazadas, como as representacións da Madonna en sociedades cunha forte tradición católica. Críticas
Describir algo como icónico ou como unha icona volveuse moi común nos medios populares. Isto xerou críticas sobre o seu uso excesivo. Mark Larson do Christian Examiner considerou "icónico" como unha palabra usada en exceso, atopando máis de 18. 000 usos de "icónico" só nas novas, con outros 30. 000 usos para "icona".