proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Sabrina Gonzalez Pasterski

Sabrina Gonzalez Pasterski, nada o 3 de xuño de 1993, é unha física estadounidense que estuda física de partículas. Completou os seus estudos de licenciatura no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) e despois recibiu o seu doutoramento en física pola Universidade de Harvard en 2019. Traxectoria
En 1998, matriculouse no Edison Regional Gifted Center e asistiu á Academia de Matemáticas e Ciencias en 2010. Sabina Gonzalez Pasterski ten unha paixón pola aviación, tanto que tomou a súa primeira clase de voo aos dez anos, co-pilotou o FAA1 no Salón Aeronáutico de Oshkosh aos doce e comezou a construír un avión cun kit aos trece. O seu primeiro voo en solitario foi con ese avión do kit en 2009 despois de ser asinado polo seu instrutor de voo Jay Maynard.
Afirmou que os seus referentes científicos son Leon Lederman, Dudley Herschbach e Freeman Dyson, e afirmou que se sentiu atraída pola física grazas a Jeff Bezos. Recibiu ofertas de traballo de Blue Origin, empresa aeroespacial fundada por Amazon. com, e da NASA.
Como estudante de segundo (sophomore), traballou no experimento CMS no Large Hadron Collider. Despois de licenciarse, realizou o seu doutoramento en física de altas enerxías baixo a supervisión de Andrew Strominger, producindo traballos que levaron ao descubrimento do efecto memoria de spin, no contexto dos efectos memoria das ondas gravitacionais, e dos efectos da memoria electromagnética, completando o chamado triángulo Pasterski-Strominger-Zhiboedov, citado tamén por Stephen Hawking en 2015. Recibiu o seu doutoramento na Universidade de Harvard en maio de 2019. Recoñecementos
Premio ao logro da industria da Asociación de Comercios de Aviación de Illinois 20102012, Scientific American 30 under 30 (30 menos de 30)
2012, Encontros do Premio Nobel de Lindau Young Researcher 2013, Premio Orloff do Departamento de Física do MIT 2015, Forbes 30 menos de 302015, Bolsa da Fundación Hertz 2017, Forbes 30 under 30 All Star 2017, Premio Genius Marie-Claire 2017 Silicon Valley Comic Con Headliners 2017, Google Trends #3 Trending Scientist para 20172018, Forbes 30 under 30 Science Judges
2018, Fundación Albert Einstein Genius: 100. Un "dos 100 maiores innovadores, artistas, científicos e visionarios do noso tempo. .. "
Sacajawea Patera

Sacajawea Patera é unha gran e alongada caldeira situada na parte occidental da Ishtar Terra, dentro da suave planicie de Lakshmi Planum, no planeta Venus. A caldeira está situada nas coordenadas 64, 3° N 335, 4° E. Ten uns 420 km de diámetro na súa base. Sacajawea en si é unha depresión de 1–2 km de profundidade e dunhas dimensións de 120 x 215 quilómetros; a dirección do seu alargamento é suroeste-nordeste. A depresión está rodeada dunha zona circunferencial de estruturas de liñas curvas interpretadas como graben e escarpas de fallas. Estas estruturas están espazadas entre si entre 0, 5 a 4 km, adoitan ter un ancho de entre 0, 6 a 4 km e poden chegar a pasar dos 100 km de longo. Chegando a estenderse 140 km no flanco sueste do patera, existe un sistema de fisuras e fendas lineares que se pensa que poderían representar unha zona de fisuras no flanco da caldeira, estas fisuras laterais poderían ter emitido magma. Unha estrutura en forma de escudo duns 12 km de diámetro cun prominente pico central descansa ó longo do camiño dunha destas grandes fisuras.
Existe un cráter de impacto chamado Zlata, de aproximadamente 6 km de diámetro, que está situado na zona dos graben do noroeste do patera. Só existen algúns regueiros asociados a Sacajawea, esta escaseza seguramente é debida a idade e a gran degradación destes regueiros. Existen uns depósitos brillantes moteados de entre 4 a 20 km de ancho, que están situados na periferia e no centro do chan do patera, dentro das depresións do patera. Tamén existen unhas machas de material escuro de aproximadamente 40 km de ancho que se poden observar no suroeste do patera, superpoñéndose a algunhas porción dos graben circundantes. Pensase que a formación de Sacajawea é o resultado da drenaxe e posterior colapso dunha gran caldeira de magma. A relaxación gravitacional podería ter causado o desinflado da caldeira, producindo as numerosas fallas e graben que existen circunscribindo o patera. Tamén cabe subliñar a rexións de terreo de tipo tessera moi complexas e moi deformadas que están situadas no norte e leste do patera e que poden ser vistos na parte alta da imaxe da caixa de información.
Sacarolípido

Os sacarolípidos son glicolípidos formados por un ácido graxo unido directamente por enlace covalente a un esqueleto de glícidos. O sacarolípido máis coñecido é o lípido A, que contén glicosamina, e forma parte do lipopolisacárido da capa externa da envoltura celular bacteriana gramnegativa, Outro exemplo de sacarolípido é a trehalosa acilada da parede de Mycobacterium, que protexe estas bacterias de efectos osmóticos e do sistema inmunitario do hóspede. As micobacterias que carecen deste compoñente son facilmente destruídas polos macrófagos.
Sacas de presos

As sacas de presos —coñecidas no argot da época como «sacas»— son situacións de violencia ocorridas en diversos cárceres de España principalmente durante a Guerra Civil española (1936-1939), aínda que tiveron continuidade durante os primeiros anos da ditadura de Francisco Franco.
O procedemento consistía na extracción masiva e sistemática de presos dos cárceres co obxecto de seren executados. As vítimas eran sacadas segundo criterios militares, relixiosos ou de status social, entre outros. Estes sucesos foron dos máis controvertidos e polémicos da guerra civil española, e tiveron lugar en ambos bandos principalmente a finais de 1936. Foi unha das formas de violencia empregadas durante a contenda, como o foron os paseos e as checas. O precedente foi sen dúbida a xenerosa aplicación do asasinato paralegal sen hábeas corpus na forma chamada «lei de fugas».
Saccharomyces pastorianus

Saccharomyces pastorianus é unha especie de lévedo utilizado para a fabricación de cervexa de tipo lager, ou de fermentación baixa. O epíteto específico pastorianus púxollo o alemán Max Rees na honra de Louis Pasteur en 1870. Trece anos despois, outro epítico específico, carlsbergensis, deullo Emil Christian Hansen en 1883 cando traballaba na cervexería Carlsberg.
Saccharomyces carlsbergensis está considerado un sinónimo por numerosos autores, porén un estudo de 2008 amosa unha diferenza significativa nos xenes ADH. Utilízase para a vinificación, como Saccharomyces ellipsoideus.
Sacho

Un sacho, chamado tamén aixada, laia, sacha ou legón, é unha ferramenta agrícola consistente nunha peza de metal, ferro polo xeral, en forma de pa aguzada por un lado e unida a un mango perpendicular, e que se utiliza para cavar ou remexer a terra. A súa forma e tamaño varía en función da zona do país na que nos situemos.
Sachs Patera

Sachs Patera é un patera situado no hemisferio norte de Venus. Definida coma unha caldeira descolgada, Sachs é unha depresión elíptica duns 130 metros de profundidade, e que ten uns 40 km de longo (só se inclúe a distancia dentro da depresión), vista a través do seu eixo máis longo. A súa morfoloxía indica que unha caldeira con material magmático quedou baleira e a consecuencia disto a caldeira colapsouse sobre si mesma, formando unha depresión rodeada de escarpas concéntricas que están espazadas entre si entre 2 a 5 km. A forma de arco das escarpas, que se seguen estendendo cara ao norte onde existe un profundo alongamento da elipse da depresión (de aí o de caldeira descolgada), evidencian varias etapas distintas na drenaxe da caldeira magmática; a protuberancia que se pode ver no suroeste da caldeira podería ser un evento por separado do ocorrido coa depresión central.
Son tamén moi visibles os campos de lava de entre 10 a 25 km ó longo da caldeira (sobre todo no norte) e que lle dan un aspecto de flor á caldeira grazas ós seus regueiros finais. Estes campos e regueiros de lava aparecen nun gris claro na imaxe de radar xa que estas lavas teñen unha textura de mosaico (ou bloques), textura que fai que a lava devolva máis ondas de radar. Moita desta lava foi emitida dende a caldeira, algunha probablemente viaxando polo subsolo posiblemente a outras partes do subsolo, e inclusive, podendo saír á superficie moi ó sur da caldeira. Isto é bastante infrecuente nas caldeiras que existen na Terra, onde normalmente a saída da lava está moi próxima á caldeira.
Saco gular

O saco gular ou bolsa gular é unha bolsa de pel inflable presente na rexión cervical nalgunhas especies de aves, mamíferos, réptiles e anfibios, utilizada para amplificar sons, almacenar alimentos ou o cortexo.
Esta bolsa é particularmente prominente nalgunhas aves mariñas como os corvos mariños e os pelicanos, nos cales forman un saco utilizado para almacenar alimento temporalmente. Nos corvos mariños esta bolsa é coloreada, o cal posiblemente teña unha función nas interaccións sociais e o cortexo. Isto é evidente nas fragatas, as cales ínflana durante os rituais de apareamento durante uns 20 minutos, lucindo como un gran globo vermello.
Como os corvos mariños son parentes máis próximos dos mascatos e Anhinga (que non teñen unha bolsa gular prominente) que de fragatas ou pelicanos, pode deducirse que neles a bolsa gular pode ser plesiomórfica ou adquirida por evolución paralela.
En mamíferos como as morsas, algunhas especies de xibóns e o siamang, os orangutáns machos e moitos anfibios (saco vocal), e réptiles (pregamento gular) esta bolsa pode inflarse para producir e amplificar os sons, advertir aos seus rivais e atraer ás femias. No dragón de Komodo funciona facilitando a respiración mientres corre.
Sacrificio

Un sacrificio é unha ofrenda de comida, obxectos ou vidas de animais na honra dun propósito maior, particularmente de deuses ós que se pretende louvar ou congraciar. Malia que o termo sacrificio a miúdo implica unha morte ritual, o termo ofrenda (do latín oblatio) pode referirse a sacrificios de alimentos e artefactos. Para ofrendas de vertedura de líquidos, emprégase o termo libación.
Sacrificio de Isaac (Donatello)

O Sacrificio de Isaac, é unha escultura do Renacemento italiano, realizada en 1421 polo escultor Donatello e o seu axudante Nanni dei Bartolo. Consérvase no Museo dell'Opera del Duomo (Florencia).
Sadako Ogata

Sadako Ogata, (緒方 貞子 Sadako Ogata ) nada en Tokyo como Sadako Nakamura o 16 de setembro de 1927 e finada ibídem o 22 de outubro de 2019, foi unha mestra, diplomática e conferenciante xaponesa, antiga Alta Comisionada das Nacións Unidas para os Refuxiados. Despois de rematar o seu mandato, foi nomeada presidenta da Axencia de Cooperación Internacional do Xapón o 1 de outubro de 2003. Traxectoria
Procedente dunha familia de diplomáticos, estudou ciencias políticas. En 1953 obtivo un máster na Universidade de Georgetown en Washington e graduouse na Universidade de California, Berkeley en 1963 antes de regresar ao Xapón. De 1965 a 1974 foi profesora de Relacións Internacionais na Universidade do Sagrado Corazón e na Universidade de Oftalmoloxía de Tokyo. De 1974 a 1976 foi profesora axudante na Universidade Cristiá Internacional. En 1976, regresou aos Estados Unidos, esta vez para representar ao seu país nas Nacións Unidas en Nova York, onde inicialmente ocupou o rango de ministra, máis tarde foi enviada especial. En 1980 regresou a Tokyo e converteuse en profesora e máis tarde directora do Instituto de Relacións Internacionais da Universidade Sophia de Tokyo. En 1989 foi decana.
Ogata era membro do Club de Roma.
Actividades para a ONU
De 1982 a 1985 foi a representante xaponesa da Comisión de Dereitos Humanos des Nacións Unidas. En 1990, traballou brevemente como experta independente na Comisión de Dereitos Humanos da ONU en Myanmar.
De 1991 a 2000 Sadako Ogata foi a Alta Comisionada das Nacións Unidas para os Refuxiados (ACNUR). Foi elixida por primeira vez pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas en 1990 para un mandato de tres anos e tomou posesión o 1 de xaneiro de 1991. En 1993 foi elixida por outros cinco anos e de novo en 1998 por dous anos. ACNUR nese tempo, na década de 1990, interveu no xenocidio de Ruanda e no conflito bélico da antiga Iugoslavia (guerras iugoslavas).
O seu sucesor neste cargo en 2001 foi o holandés Ruud Lubbers.
A principios de 2002, Ogata rexeitou a oferta do primeiro ministro Jun'ichirō Koizumi de suceder ao ministro de Asuntos Exteriores destituído Makiko Tanaka.
Familia
Sadako Ogata era bisneta de Inukai Tsuyoshi; o seu avó materno era o antigo ministro de Asuntos Exteriores Kenkichi Yoshizawa. O sogro de Ogata era o antigo vice-primeiro ministro Taketora Ogata,
Sadomasoquismo

Sadomasoquismo é un acrónimo dos termos sadismo e masoquismo.
O sadismo é a obtención de pracer ao realizar actos de crueldade ou dominio. Este desfrute pode ser de natureza sexual e consensuada, en cuxo caso se considera unha das parafilias que se engloban baixo o acrónimo BDSM. No caso contrario, pode ser indicativo de trastorno mental ou o resultado de emocións humanas coma a xenreira, a vinganza e mesmo certas concepcións da xustiza. Estamos, pois, ante unha polisemia con matices de significado netamente diferenciados.
O termo sadismo deriva do Marqués de Sade, escritor e filósofo francés autor de numerosas obras onde o sadismo sexual ocupa un papel de grande importancia. O seu antónimo e complemento potencial é o masoquismo. O masoquismo é a obtención de pracer ao ser vítima de actos de crueldade ou dominio. Este desfrute tamén pode ser sexual ou non sexual. A característica fundamental do masoquismo que o distingue doutros tipos de submisión é a algolagnia, isto é, a satisfacción obtida sufrindo dor física en distintos graos.
Saeima

A Saeima é o órgano unicameral que ostenta o poder lexislativo na República de Letonia. Componse de 100 deputados electos por método proporcional de lista aberta, cos escanos asignados aos partidos políticos que obteñen polo menos o 5 % dos votos.
O Presidente de Letonia pode disolver a Saeima e solicitar a celebración de eleccións anticipadas. O procedemento de disolución implica un risco político considerable para o presidente, incluído o risco de perda do seu cargo. O 28 de maio de 2011, o presidente Valdis Zatlers decidiu iniciar a disolución da Saeima, que foi aprobada en referendo, e a Saeima disolveuse o 23 de xullo de 2011. Elección máis recente
Safari (expedición)

Un safari (/səˈfɑːri/) é unha viaxe terrestre para observar ou cazar animais salvaxes, especialmente no leste e no sur de África.
Os chamados "Cinco Grandes" animais de África (león, leopardo, rinoceronte, elefante africano e búfalo africano) forman particularmente unha parte importante do mercado de safaris, tanto para a observación da vida salvaxe como para a caza maior. Etimoloxía
A palabra safari significa "viaxe" en suahili, a lingua franca de África centro-oriental. A súa raíz é a voz árabe safar (سفر) de significado equivalente, que en suahili queda substantivada á terminación en i, como é característico daquela lingua. Foi asimilada por todas as linguas adxacentes e comunmente estendido o seu significado en gran parte do mundo. Turismo
Países como Kenya, Tanzania, Suráfrica, Namibia, Botswana, Zambia, Zimbabwe ou Mozambique son os preferidos polos turistas para ver en vivo grandes animais. Grazas á súa privilexiada situación, dispoñen dun gran número de Reservas Naturais e Parques Nacionais que permiten ao visitante ver elefantes, leóns, xirafas, búfalos africanos, leopardos, guepardos, rinocerontes, cebras, gacelas, antílopes, flamengos e un incríbel número de animais que viven en liberdade, que moita xente só logra coñecer nos zoolóxicos das grandes cidades.
Os safaris en Kenya adoitan facerse en dúas modalidades: unha moi económica, en tendas de campaña e con vehículos de oito persoas e outras máis custosas: en lodges, que son aloxamentos en medio dos Parques con comodidades comparábeis a hoteis de 5 estrelas, e con grandes vehículos todo terreo. Os prezos flutúan entre os 60 dólares o día e os outros unhas dez veces máis.
Safari (navegador)

Safari é un navegador web desenvolvido por Apple para os seus sistemas operativos macOS, iOS e IPadOS. O código utilizado para renderizar páxinas web baséase no motor KHTML, creado para o proxecto KDE. Como resultado disto, o motor interno de Safari é software libre e é liberado baixo os termos da licenza GPL. As melloras ao código de KHTML por parte de Apple son incorporadas ao código de KDE rapidamente.
En xuño de 2007 Apple anunciou unha versión de Safari para Windows, e puxo a disposición pública unha versión beta da mesma. Pero no 2012 Apple deixou fora a versión de Windows abandonándoa na versión 5. 1. 7. Historia
A primeira versión beta de Safari foi presentada na exposición Macworld no ano 2003. A súa versión 1. 0 lanzouse en xuño de 2003. A versión 1. 1 publicouse en outubro do mesmo ano e converteuse na primeira versión de Safari en ser o navegador predeterminado para macOS.
Anteriormente ao lanzamento de Safari, Apple incorporaba o navegador Internet Explorer para Mac de Microsoft ás súas computadoras como navegador predeterminado. No Mac OS X v10. 3, Internet Explorer continúa sendo incluído, pero xa non é o navegador predeterminado, e en Mac OS X v10. 4 só se atopa Safari.
Apple Computer e Sun Microsystems decidiron unirse para substituír o motor KHTML por un novo motor denominado Sunrise, e que se incorporaría nas novas versións de Safari. Características
Motor de renderizado KHTML
Interface de estilo metálico
Administración de marcadores similar á de iTunes
Integración da tecnoloxía multimedia de Apple, QuickTime
Navegación dividida en lapelas, do mesmo xeito que a maioría dos navegadores actuais
Caixa de texto para procura, a través do motor de procura de Google
Lectura de feeds (RSS)
Gardado de páxinas en arquivos locais
Safir 1

Safir 1 é o nome dun foguete de Irán derivado do mísil Shahab 3. Características
O lanzador lixeiro Safir 1 é o primeiro foguete orbital de Irán. Baseado no foguete sonda Kavoshgar (baseado á súa vez no mísil Shahab 3, é capaz de poñer un mínimo de 25 kg de carga nunha órbita de 245 km de altura. Usa dúas etapas alimentadas con propelente líquido e dous motores na primeira etapa. Ten dúas variantes, os Safir 1A e Safir 1B, con diferentes melloras para poñer cargas máis pesadas en órbita.
Safranina

A safranina (tamén chamada Safranina O ou vermello básico 2) é unha tingidura biolóxica usada en histoloxía e citoloxía. A safranina úsase como tinguidura de contraste nalgúns protocolos de tinguidura, e colorea os núcleos celulares de vermello. É o colorante de contraste clásico nas tinguiduras de Gram, e de endósporas. Pode usarse tamén para a detección de cartilaxe, mucina e os gránulos dos mastocitos.
A safranina ten a estrutura química mostrada na imaxe da dereita (ás veces descrita como dimetil safranina). Existe tamén a trimetil safranina, na que se engadiu un grupo metilo na posición orto- do anel inferior. Ambos os compostos compórtanse esencialmente igual nas aplicacións en tinguiduras biolóxicas, e a maioría dos fabricantes de safranina non distinguen entre as dúas. As preparacións de safranina comerciais adoitan conter unha mestura dos dous tipos.
A safranina tamén se usa como indicador redox en química analítica. Safraninas
As safraninas son os compostos azonio da 2, 8-dimetil-3, 7-diamino-fenazina simétrica. Obtéñense pola oxidación conxunta dunha molécula de para-diamina e dúas moléculas dunha amina primaria; pola condensación de compostos para-aminoazo con aminas primarias, e pola acción de para-nitrosodialqulanilinas con bases secundarias como a difenilmetafenilenodiamina. Son sólidos cristalinos que presentan unha cor característica verde metálica; son facilmente solubles en auga e tinguen de cor azul ou violeta. Son bases fortes e forman sales de monoácidos estables. A súa solución alcohólica presenta fluorescencia vermello amarelada. A fenosafranina non é moi estable no seu estado libre; o seu cloruro forma placas verdes. Pode ser facilmente diazotizada, e o sal de diazonio cando se ferve con alcohol rende aposafranina ou benceno indulina, C18H12N3. F. Kehrmann mostrou que a aposafranina podía ser diazotiada en presena de ácido sulfúrico concentrado frío, e o sal de diazonio fervido con alcohol rende sales de fenilfenazonio. A aposafranona, C18H12N2O, fórmase ao quentar aposafranina con ácido clorhídrico concentrado. Estes tres compostos poderían representarse como orto- ou para-quinonas. A "safranina" comercial é unha orto-tolusafranina. O primeiro colorante de anilina que foi preparado a escala industrial foi a mauveína, que foi obtida por Sir William Henry Perkin quentando anilina crúa con bicromato de potasio e ácido sulfúrico. A mauveína foi convertida en parasafranina (1, 8-dimetil safranina) por Perkin en 1878 por perda oxidativa/redutiva do grupo 7-N-para-tolil.
Outra safranina ben coñecida é a fenosafranina (C. I. 50200, 3, 7-diamino-5-fenilfenazinio cloruro), amplamente utilizada como tinguidura histolóxica, fotosensibilizador, e sonda redox.
Saga Völsunga

A Saga dos volsungos, en nórdico antigo: Völsunga saga, é unha saga lendaria islandesa do século XIII en forma de prosa, sobre a orixe, o ascenso e o declive do clan dos Volsungs (descendentes do rei Volsung), incluíndo a historia de Sigurd, o matador de dragóns, e os seus descendentes, e Brunhilda (Brynhildr) e a destrución dos burgundios.
A saga Volsunga é unha saga islandesa, escrita arredor de 1300, baseada na tradición xermánica. Os feitos reais que inspiraron a narración fantasiosa da saga ocorreron en Europa Central nos séculos V e VI, pero o único manuscrito medieval da obra que se conserva actualmente data de c. 1300. Crese que a versión en prosa da saga está baseada en poemas épicos escandinavos anteriores.
O poema épico alemán medieval Nibelungenlied ("Canción dos Nibelungos") está baseado nas mesmas historias antigas que a saga dos volsungos, que eran comúns a todas as terras xermánicas desde a primeira Idade Media. Nos Nibelungos, porén, a narración ten trazos de romance cortés.
J. R. R. Tolkien afirmou terse inspirado na mitoloxía nórdica para escribir O hobbit e O Señor dos Aneis, e escribiu dous poemas narrativos e textos relacionados agrupados en 2009 baixo o título The Legend of Sigurd and Gudrún.
Sagas lendarias

As sagas lendarias (Fornaldarsögur) son un tipo de saga que relatan acontecementos que teñen lugar antes da colonización de Islandia, a acción sitúase as máis das veces en Escandinavia inda que a acción se poida mover temporalmente a outras localizacións de Europa e nalgunhas aparecen referencias a Galicia, á que os viquingos chamaban "Galizuland" ou "Jakobsland". Aparecen moitos elementos mitolóxicos pero teñen tamén valor histórico. Consérvanse 36 e divídense en tres grupos principais: as que tratan de temas épicos comúns aos pobos de lingua xermánica; as que tratan de expedicións bélicas e por último as de aventuras.
Estas sagas están impregnadas de elementos mitolóxicos, pero tamén proporcionan visións da cultura e historia nórdica. Consérvanse 36 destas sagas, e poden ser agrupadas en tres categorías principais: aquelas que abordan temas épicos compartidos entre os pobos de lingua xermánica; as que describen expedicións bélicas; e aquelas centradas en aventuras.
Sahara Press Service

Sahara Press Service (Servizo de Prensa do Sáhara en galego) (SPS; en árabe: وكالة الأنباء الصحراوية, literalmente Axencia de Noticias Saharauí) é a axencia de prensa multilingüe oficial da República Árabe Saharauí Democrática. A axencia principalmente informa sobre eventos relacionados coa causa e realidade saharauí, tanto dende os territorios liberados e ocupados por Marrocos de Sáhara Occidental, e dende os campamentos de refuxiado saharauí en Tindouf, Alxeria. Historia
Sahara Press Service fundouse o 29 de marzo de 1999 con apoio do Servizo de Prensa da Alxeria en colaboración coa Asociación Suíza por un Referendo Libre e Xusto no Sáhara Occidental, coñecido tamén como ARSO, en medio das interaccións que resultaron do alto ao fogo da Guerra de Sáhara Occidental o 6 de setembro de 1991. Os despachos do SPS empezaron a publicarse en Internet dende abril do 1999, grazas aos esforzos combinados dos Amigos do Pobo Saharauí en Suíza e España. Entre os fundadores encóntrase o xornalista e entón Ministro de Información da SADR, Mohamed Fadel Ismail Ould Es-Sweyih. O seu director actual e editor en xefe é Saleh Nafee. O SPS tamén publica a revista mensual El Karama, a cal informa sobre as violacións de dereitos humanos na rexión.
Os artigos escribíanse exclusivamente en francés até o 2001, cando se abriu o sitio web de SPS. En marzo de 2001, empezaron a publicar noticias en español. O 20 de abril de 2003, a axencia comezou a reportar en inglés no seu sitio web. En 2005, SPS engadiu o árabe ás opcións de lingua. En setembro de 2010, SPS empezou sacar un boletín informativo semanal en formato PDF. O 1 de xullo de 2012 comezaron a reportar tamén en ruso.
En 25 de xaneiro de 2012 o presidente Sahraui Mohamed Abdelaziz inaugurou a nova sede central da axencia de prensa no campamentos de refuxiados saharauís. O SPS creou un sitio web novo e un logo o 11 de outubro de 2023. Veéxase tamén
RASD TV
Sahib Bibi Aur Ghulam

Sahib Bibi Aur Ghulam (en hindi: साहिब बीबी और ग़ुलाम) é un filme indio de 1962 rodado en lingua hindi e dirixido por Abrar Alvi e producido por Guru Dutt, quen tamén é protagonista xunto con Meena Kumari, Rehman e Waheeda Rehman. O filme, que se basea na novela en lingua bengalí Saheb Bibi Golam (1953) de Bimal Mitra, é a segunda adaptación logo do filme filme homónimo de Saheb Bibi Golam protagonizado por Sumitra Devi, Uttam Kumar e Chhabi Biswas. Logo de ler a novela e ver a súa versión escenificada, Dutt quixo adaptala. Foi ambientada no século XIX durante o Raj Británico e céntrase en Bhoothnath (Dutt), que coñece a Chhoti Bahu ( Kumari), a solitaria esposa dun zamindar (Rehman). A película segue o esforzo de Chhoti Bahu por manter o seu marido, ao que lle gusta beber e ver actuar a tawaif. Ela vólvese adicta ao alcohol, levando a ambos á bancarrota.
Foi escollido como candidato da India para o Óscar ó mellor filme internacional na 35ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
O elenco está composto por:
Saida Menebhi

Saida Menebhi, nada en Marrakech en setembro de 1952 e finada en Casablanca o 11 de decembro de 1977 foi unha profesora e activista do feminismo marroquí, militante do movemento marxista-leninista Ila l-Amam (literalmente, «Adiante»). Traxectoria
Tras terminar o bacharelato, estudou literatura inglesa na Universidade de Rabat. Alí comezou a militar no sindicato estudantil Unión Nacional de Estudantes de Marrocos a través do seu compoñente comunista Vía Democrática, movemento marxista-leninista marroquí fundado na década de 1970 por opositores comunistas, que reivindicaba a independencia do Sáhara Occidental. Durante dous anos cursou o primeiro ciclo no Centro Pedagóxico Rexional, e posteriormente ensinou inglés nun instituto de Rabat. Uniuse na clandestinidade ao movemento marxista-leninista Ila al-Amam e ao primeiro sindicato marroquí, a [[Unión Marroquí do Traballo.
Nun contexto de intensificación da represión e do aumento do número de detencións en Marrocos, no período coñecido como anos de chumbo), o 16 de xaneiro de 1976 foi detida xunto con outras tres mulleres -Rabea Ftouh, Pierra di Maggio e Fatima Oukacha- polas súas actividades políticas en Ila al-Amam. Sufriu torturas físicas e psicolóxicas no centro de detención Derb Moulay Cherif de Casablanca.
En 1977 foi xulgada xunto con outros 138 inculpados por atentado contra a seguridade do estado. Durante as audiencias reafirmou o seu apoio á autodeterminación do pobo saharauí. Tamén denunciou a opresión que sufrían as mlljeres en Marrocos. Foi condenada a cinco anos de prisión máis outros dous por inxuria a maxistrado. Se ben os demais militantes condenados no proceso foron trasladados ao cárcere central de Kenitra, Saida Menebhi, Rabea Ftouh, Abraham Serfaty e Fatima Oukacha ingresaron na prisión de Casablanca.
Despois dunha folga de fame de 34 días, faleceu no hospital Averroes de Casablanca.
Escribiu numerosos poemas, antes e durante a estancia en prisión, nos que denunciou o réxime represivo de Hasan II de Marrocos, e deixou escrita a súa esperanza nunha sociedade mellor.
Saimel

Saimel é en arquitectura, a primeira doela do extremo dun arco, que está en contacto coa imposta e que recibe o peso de todo el. Polo tanto é a primeira pedra dun arco alintelado, que deita de plano sobre o machón cuxa parte é e está con corte inclinado do lado do arco para recibir a primeira forra.
Entre o saimel e a doela de arranque hai unha diferenza: que a doela de arranque é parte do arco e recíbeo sobre unha superficie inclinada oposta ao seu leito e o saimel é parte do machón e recibe o arco sobre unha superficie inclinada que está par do seu leito. Xeralmente decorado cunha imposta. Expresións relacionadas
Mover de saimel. Estar as dúas primeiras cuñas ou forras dun arco asentadas sobre un saimel.
Sainete

Un sainete é unha peza teatral breve, evolucionada do entremés que, coma este, consta dun só acto dividido en escenas, é breve (20 ou 30 minutos, máis longo có entremés) ten intencionalidade cómica, as personaxes están escasamente caracterizadas
As diferenzas co entremés son as seguintes: Maior perfección formal: presenta acoutacións.
Actitude crítica
Sátira de costumes
Autonomía relativa que o diferencian do resto dos xéneros
Presenza da música e o baile.
Maior número de personaxes (de 10 a 30).
As personaxes pertencen a estratos sociais diferentes. Exemplos
A casamenteira, sainete en gallego para cuatro personas, de Antonio Benito Fandiño, presenta un enredo aldeán en torno ós matrimonios por interese.
Saint Andrew, Granada

Saint Andrew ou Saint Andrew Parish, é a parroquia máis grande de Granada. A cidade principal é Grenville que é tamén a segunda cidade en importancia no país despois de Saint George's.
Saint George, Granada

Saint George, é unha das parroquias de Granada. A cidade principal e capital do país, Saint George's, sitúase nesta parroquia.
A illa Glover é parte da parroquia de Saint George.
Saint Michel, Mónaco

Saint Michel era unha área residencial de Monte Carlo no principado de Mónaco, sendo agora un dos dez barrios do Principado e unha nova circunscrición electoral. Posúe 14, 22 hectáreas de superficie e ten unha poboación de 3. 907 habitantes segundo o censo de 2000.
Saint-Alban, Ain

Saint-Alban é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-Amé

Saint-Amé é unha poboación e comuna francesa do departamento dos Vosgos, na rexión do Gran Leste. Xeografía
Situada a unha altitude entre os 773 e os 385 msnm, o concello ocupa unha superficie de 8, 07 km².
Segundo o censo de 1999 ccontaba cunha poboación de	2012 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 266, 91 hab. /km².
Saint-André-d'Huiriat

Saint-André-d'Huiriat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-André-de-Bâgé

Saint-André-de-Bâgé é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-André-de-Corcy

Saint-André-de-Corcy é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-André-le-Bouchoux

Saint-André-le-Bouchoux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-André-sur-Vieux-Jonc

Saint-André-sur-Vieux-Jonc é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-Benoît, Ain

Saint-Benoît é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-Bernard, Ain

Saint-Bernard é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-Bois

Saint-Bois é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-Brieuc

Saint-Brieuc é unha comuna francesa situada no departamento de Côtes-d'Armor, na rexión da Bretaña. É a capital (préfecture) do departamento En 1999 tiña 46087 habitantes.
Saint-Bénigne

Saint-Bénigne é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-Champ

Saint-Champ é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-Denis-d'Aclon

Saint-Denis-d'Aclon é unha comuna francesa do departamento do Sena Marítimo, na rexión da Normandía. Ten 2, 42 km² e 140 habitantes.
Saint-Denis-en-Bugey

Saint-Denis-en-Bugey é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes.
Saint-Denis-lès-Bourg

Saint-Denis-lès-Bourg é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-Didier-d'Aussiat

Saint-Didier-d'Aussiat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Demografía
Saint-Didier-de-Formans

Saint-Didier-de-Formans é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-Didier-sur-Chalaronne

Saint-Didier-sur-Chalaronne é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Demografía
Forma parte da aglomeración urbana de Thoissey. Dase a circunstancia peculiar de que a súa poboación é maior que a da propia Thoissey.
Saint-Genis-Pouilly

Saint-Genis-Pouilly (coñecida localmente como Saint-Genis) é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes, lindeira con Toiry, Prévessin-Moëns e o cantón de Xenebra (Suíza).
A súa proximidade coa fronteira suíza (e coa propia Xenebra, uns 9 km), e que parte do CERN estea situado en solo de Saint-Genis-Pouilly e áreas lindeiras, fai que sexa un lugar no que comunmente habitan persoas que traballan ó outro lado da fronteira, moitos deles no CERN ou nas Nacións Unidas (Sede de Xenebra).
Por este motivo, pola falta de oferta de vivenda de Xenebra e os seus elevados prezos, e trala adhesión de Suíza ó Acordo de Schengen, Saint-Genis sufriu un espectacular crecemento durante a década do 2000, sendo unha vila en constante expansión e incremento do prezo da vivenda.
Antes da decisión por referendo de pechar as fronteiras por parte de Suíza, o servizo de Transportes Públicos de Xenebra (TPG) e a administración de Saint-Genis acordaran prolongar a liña de tranvía de Xenebra, que conectaría a vila francesa coa cidade suíza. Trala decisión de pechar as fronteiras, ese acordo quedou suspendido e probablemente o proxecto sexa cancelado antes de comezar.
Saint-Georges-d'Hurtières

Saint-Georges-d'Hurtières é unha comuna francesa do departamento de Savoia, na rexión Ródano-Alpes. En 2006 tiña 267 habitantes. O lugar pertence ao distrito de Saint-Jean-de-Maurienne. Xeografía
O concello de Saint-Georges-d'Hurtières ten unha superficie de 11, 9 km², e unha densidade de poboación de 17, 6 hab. /km². Demografía
Gráfico da variación de poboación nos últimos anos
Saint-Georges-sur-Renon

Saint-Georges-sur-Renon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-Germain-de-Joux

Saint-Germain-de-Joux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-Germain-des-Prés Café

Saint-Germain-des-Prés Café é unha serie de compilatorios de nu-jazz que tivo a súa primeira edición no ano 2001, nacida á sombra do éxito do movemento denominado Frech Touch que proxectou numerosos artistas franceses en todo o mundo. As edicións publicadas desta serie son as seguintes: 2001 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 1
2002 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 2
2003 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 3
2004 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 4
2004 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 5
2005 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 6
2005 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 7
2006 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 8
2007 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 9
Nota: O artista St Germain non está asociado a esta serie de edicións compilatorias de nu-jazz.
Saint-Germain-sur-Renon

Saint-Germain-sur-Renon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Demografía
Saint-Jean-de-Gonville

Saint-Jean-de-Gonville é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-Laurent-sur-Saône

Saint-Laurent-sur-Saône é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Xeografía
Saint-Laurent-sur-Saône ocupa unha illa no río Saona fronte a Mâcon. É a comuna de menor superficie do departamento de Ain.
Demografía
Saint-Éloi, Ain

Saint-Éloi é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint-Étienne-sur-Reyssouze

Saint-Étienne-sur-Reyssouze é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Sainte-Croix, Ain

Sainte-Croix é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Sainte-Euphémie

Sainte-Euphémie é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Sainte-Julie, Ain

Sainte-Julie é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Sainte-Olive

Sainte-Olive é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saintes

Saintes é unha comuna de Francia situada no departamento do Charente Marítimo, na rexión Poitou-Charentes. En 1999 tiña 25595 habitantes.
Sakura (satélite)

Sakura, coñecido tamén como CS 1 (acrónimo de Communications Satellite) foi un satélite artificial da axencia espacial xaponesa NASDA lanzado o 15 de decembro de 1977 mediante un foguete Delta 2914 desde Cabo Cañaveral. Características
Sakura era un satélite de comunicacións experimental cunha masa de 664, 17 kg. Tiña forma de cilindro de 2, 18 m de altura, cunha antena que sobresaía outros 1, 31 m. Estabilizábase mediante xiro, a 90 r. p. m. e co eixo de xiro perpendicular á súa órbita, e a súa superficie estaba cuberta de células solares para proporcionarlle enerxía. A antena mantíñase fixa, sen rotación, e cunha precisión no apuntado mellor de 0, 3 graos. Emitía en banda K e banda C e o disco da antena estaba orientado cunha inclinación de 45 graos respecto do eixo de rotación. Os experimentos a bordo usaron frecuencias de 2, 1, 2, 3, 4, 6, 20 e 30 GHz para telefonía e televisión e foron usados para estudar as características do equipamento, a transmisión de sinais, a operación dos sistemas de comunicacións e o control e operación do satélite.
Sakura 2A

Sakura 2A, coñecido tamén como CS 2A (acrónimo de Communications Satellite) foi un satélite artificial da axencia espacial xaponesa NASDA lanzado o 4 de febreiro de 1983 mediante un foguete N-2 desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
Sakura 2A, xunto con Sakura 2B, era parte da segunda xeración de satélites de comunicación xaponeses. Foi usado para operacións comerciais de comunicacións e en misións cooperativas, como transmisións de emerxencias e comunicacións con illas xaponesas distantes. Usáronse tamén para probar novos sistemas de comunicacións. Levaba a bordo 4 transpondedores en banda Ka e foi inxectado nunha órbita xeoestacionaria, nunha posición de 132º E.
Sakura 2B

Sakura 2B, coñecido tamén como CS 2B (acrónimo de Communications Satellite) foi un satélite artificial da axencia espacial xaponesa NASDA lanzado o 5 de agosto de 1983 mediante un foguete N-2 desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
Sakura 2B, xunto con Sakura 2A, era parte da segunda xeración de satélites de comunicación xaponeses. Foi usado como satélite de reserva en caso de fallo de Sakura 2A. Levaba a bordo 4 transpondedores en banda Ka e foi inxectado nunha órbita xeoestacionaria, nunha posición de 136º E.
Sakura 3A

Sakura 3A, coñecido tamén como CS 3A (acrónimo de Communications Satellite) foi un satélite artificial da axencia espacial xaponesa NASDA lanzado o 19 de febreiro de 1988 mediante un foguete H-I desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
Sakura 3A, xunto con Sakura 3B, era parte da tereceira xeración de satélites de comunicación xaponeses que substituíu a Sakura 2A e Sakura 2B. Foi usado para operacións comerciais de comunicacións e en misións cooperativas, como transmisións de emerxencias e comunicacións con illas xaponesas distantes. Levaba a bordo 3 transpondendores en banda C e 15 en banda Ka. Foi inxectado nunha órbita xeoestacionaria, nunha posición de 132º E. Cesou as súas operacións o 30 de novembro de 1995.
Sakura 3B

Sakura 3B, coñecido tamén como CS 3B (acrónimo de Communications Satellite) foi un satélite artificial da axencia espacial xaponesa NASDA lanzado o 16 de setembro de 1989 mediante un foguete H-I desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
Sakura 3B, xunto con Sakura 3A, era parte da tereceira xeración de satélites de comunicación xaponeses que substituíu a Sakura 2A e Sakura 2B. Foi usado como satélite de reserva para Sakura 3A. Levaba a bordo 3 transpondendores en banda C e 15 en banda Ka. Foi inxectado nunha órbita xeoestacionaria, nunha posición de 132º E. Cesou as súas operacións o 31 de maio de 1996.
Sal Khan

Salman Amin Khan, nado en Nova Orleáns o 11 de outubro de 1976, é un profesor, informático, enxeñeiro eléctrico e matemático estadounidense, que en setembro de 2006 creou unha organización de aprendizaxe electrónica de educación gratuíta chamada Khan Academy, que produciu máis de 6500 leccións en vídeo sobre diferentes materias académicas, centrándose orixinariamente en matemáticas e ciencias. Recibiu o Premio Princesa de Asturias de Cooperación Internacional en 2019.
En 2012, a revista Time nomeouno na súa listaxe anual das 100 persoas máis influentes do mundo. O mesmo ano apareceu na portada de Forbes. Traxectoria
Salman Khan naceu en Luisiana no seo dunha familia bengalí. O seu pai era de Barisal (Bangladesh), e a súa nai era de Murshidabad, Bengala Occidental (India). Asistiu á escola pública Grace King High School en Metairie, Louisiana, onde, como lembra, "algúns compañeiros de clase saían do cárcere e outros ía as mellores universidades". Traballou como debuxante no xornal do instituto e graduouse como mellor alumno en 1994.
Khan realizou estudos no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, onde obtivo se graduou cun Bachelor of Science e un Master of Science no Curso 6 (enxeñaría eléctrica e ciencias da computación) e outro no Curso 18 (matemáticas), en 1998. Foi presidente da clase no seu último ano. Tamén posúe un mestrado en administración de empresas pola Harvard Business School.
A idea de Khan Academy xurdiu mentres procuraba a maneira de axudar a súa prima Nadia en 2004. Cando outros parentes e amigos pediron a súa axuda moveu os seus tutoriais de Yahoo! a YouTube onde creou unha conta o 16 de novembro de 2006. A popularidade dos seus vídeos educativos levouno a abandonar o seu traballo como analista financeiro a finais de 2009.
A Academia é unha organización sen fins de lucro que ten como obxectivo cambiar a educación compartindo coñecementos para calquera persoa en calquera lugar; os recursos da páxina están dispoñibles na súa totalidade de xeito gratuíto. Vida persoal
Khan está casado coa médica paquistaní Umaima Marvi. A parella vive cos seus fillos en Mountain View, California.
Sal do Himalaia

O sal do Himalaia é un tipo de sal mineral procedente da halita, e que se adoita extraer das montañas de Paquistán. Este tipo de sal empezou a comercializarse en diveresas partes de Europa, os Estados Unidos e Australia. Usos
Pódese empregar disolta en auga coma unha elaboración caseira de auga mineral, pódese empregar na cociña como "sal de mesa" usando muíños especiais. O ministerio de Saúde de Alemaña puido detectar neste tipo de sal ata 10 tipos de oligoelementos diferentes, cun contido dun 98% de cloruro sódico (o que o converte nun sal non refinado). O maior contido tras o NaCl é o do Magnesio (un 0, 7%).
Sal mariño

O sal mariño é o sal extraído da auga mariña mediante evaporación en lugares denominados salinas, fronte ó sal mineral procedente da extracción de minas. As salinas son os centros por excelencia de produción do sal mariño. Composición
O sal mariño posúe diferentes composicións dependendo da procedencia da salina, por regra xeral ten un 86% de cloruro sódico (NaCl) e outros oligoelementos como poden ser calcio, magnesio e manganeso.
O sal mariño é obtido por un método apropiado de salinas en lugares cálidos, mentres que os lugares máis fríos necesitan empregar para a evaporación outros medios. Usos
O sal mariño emprégase frecuentemente na elaboración de salgaduras de peixes, como pode ser o bacallau, os bocartes, as sardiñas etc. aínda que tamén de carnes.
Sala chinesa

A Sala Chinesa é un experimento mental, proposto orixinalmente por John Searle e popularizada por Roger Penrose, mediante o que se procura rebater a validez da proba de Turing. Argumento
Suponse unha sala completamente illada do exterior, agás por algún tipo de dispositivo (un oco para follas de papel, por exemplo) polo que se poden facer entrar e saír textos escritos en chinés.
Suponse tamén que nesa sala hai unha persoa que non sabe chinés, pero que está equipada cunha serie de manuais que lle indican as regras que relacionan os caracteres chineses (algo parecido a "Se entran tal e tal caracteres, escribe tal e tal outros").
Deste xeito, a persoa que manipula eses textos é capaz de responder a calquera texto en chinés que se lle introduza, e facer crer a un observador exterior que entende o chinés.
Dada esta situación, cabe preguntarse: ¿O operador da sala entende chinés?
¿Os manuais entenden chinés?
¿É a sala en conxunto a que entende chinés?
De acordo aos creadores do experimento, os defensores da intelixencia artificial deben admitir que, ou ben a sala comprende o idioma chinés, ou ben o pasar a proba de Turing non é proba suficiente de intelixencia.
Sala de estar

O cuarto de estar, sala de estar ou salón é un cuarto dedicado a recibir visitas, ler, ver a televisión ou realizar outras actividades.
Nos fogares e apartamentos modernos o cuarto de estar substituíu o vello salón. O termo marca o esforzo dos arquitectos e construtores do século XX por sacar ao salón das súas connotacións formais e convertelo nunha habitación confortable ademais de acolledora. O cuarto de estar concentra agora a actividade familiar ao tratarse dun espazo amplo que reúne comodidades e/ou un equipo de música, andeis, así como outros mobles. Usos e localizacións
Un cuarto de estar no Reino Unido tería tradicionalmente unha cheminea aberta, aínda que agora moitos se converteron á calefacción de gas en anos máis recentes.
En moitos fogares, o cuarto de estar está reservado para un entretemento máis tranquilo e reservado mentres que un cuarto separado de entretemento ou cuarto familiar utilízase para actividades máis ocasionais.
Nalgúns fogares, a sala está na área social, xeralmente á beira do comedor, e está reservada para ocasións e visitas especiais.