proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Garpun

Garpun (índice GRAU 14F136) é unha serie de satélites de comunicacións militares rusos. Características
Os satélites Garpun son a substitución dos satélites Potok (GRAU 11F663), lanzados entre os anos 1980 e 2000, para dar servizo ao Sistema de Mando e Comunicacións ruso. Foron desenvolvidos por ISS Reshetnev e aínda que as súas especificacións están clasificadas posiblemente usan o bus Ekspress 2000.
Lanzáronse dous satélites Garpun, ambos mediante foguetes Proton M desde o cosmódromo de Baikonur: Garpun 11L (Kosmos 2473), lanzado o 20 de setembro de 2011.
Garpun 12L (Kosmos 2513), lanzado o 13 de decembro de 2015.
Garuda 1

Garuda 1 foi un satélite de comunicacións de indonesio lanzado o 12 de febreiro de 2000 mediante un foguete Proton K/DM-3 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Garuda 1 foi o primeiro satélite de comunicacións en ofrecer servizos de telefonía móbil desde a órbita xeoestacionaria. Pertencía á empresa Asia Cellular Satellite (ACeS). Ía ser o primeiro dunha constelación de satélites adicada a dar este tipo de servizo, pero o Garuda 2 nunca se chegou a lanzar e o proxecto non se levou a cabo.
O satélite usaba o bus A2100AXX e os seus paneis solares xeraban 14 kW de potencia. Levaba 110 transpondedores de banda L a bordo e daba cobertura a unha zona con 3500 millóns de habitantes. Potencialmente era capaz de xestionar 2 millóns de chamadas diarias, pero un problema nos seus transpondedores diminuíu esa cifra a 1, 4 millóns. Garuda 1 foi retirado en 2015 e movido a unha órbita cemiterio máis alá da órbita xeoestacionaria.
Garudá

Garudá é un paxaro mítico, considerado un deus menor (ou semideus) no hinduísmo e no budismo.
Xeralmente é iconizado como unha aguia xigante e antropomórfica: corpo humano de cor dourada, rostro branco, peteiro de aguia e grandes ás vermellas. É moi antigo, enorme e pode tapar a luz do Sol. Etimoloxía
Posiblemente Garudá proveña da raíz grī e signifique ‘devorador’, quizais, porque antigamente era identificado co devastador fogo do Sol. Aínda que no alfabeto devanágari non leva ningún acento diacrítico (polo que debería ser grave), a pronunciación aguda /garudá/ provén de tradición oral. Formas de escrita:
garuḍa, no sistema AITS (alfabeto internacional de transliteración sánscrita).
गरुड, en escritura devanágari do idioma sánscrito. Mitoloxía
É xefe da raza das aves e inimigo da raza das serpentes, vahana do deus Visnú, e fillo de Kashiapa e Vinatā. Segundo o sagrado texto épico Mahábharata, ao nacer Garudá, os deuses aterráronse debido ao seu terrible brillo corporal. Supuxeron que era Agní (o deus do lume) e pedíronlle protección. Logo descubriron que era un bebé, e aínda así loárono como un ser supremo e chamárano Lume e Sol (segundo o Mahábharata, 1. 1239).
Aruná, o amencer personificado e auriga de Suria (o deus do Sol), é irmán máis vello —ou irmán máis novo— de Garudá.
Swahá, a esposa de Agnídev (o deus do fogo), adopta a forma dunha Garudī feminina, tamén chamada Suparṇī (segundo o Suparṇādhiāia e o Taittirīia āraṇiaka) para aparearse con Garudá (segundo o Mahábharata, 3. 14307 e 3. 14343).
Garudá, xunto cos rishis, axudou a crebar as hostilidades entre Indra (o rei do ceo) e o piadoso asura (‘demonio’) Vritra. No Xapón, Malaisia, Indonesia e Tailandia
Considérase que Garudá é a versión malaia do mito da ave Fénix (ser que podía renacer das súas cinzas). Indonesia e Tailandia teñen esta ave como símbolo nacional.
A liña aérea nacional de Indonesia chámase Garudā Airlines.
Os xaponeses tamén coñecen a Garudá, a quen denominan Karurá. Din que Garudá comía aos seus inimigos serpentes até que un príncipe budista lle ensinou a importancia do vexetarianismo. Despois Garudá resucitou todas as víboras que comera e dixerira. Outros Garudá
Garudá: nome dun fillo de Krisná (segundo o Jari vamsha, 9196).
garudá: nome dun ordenamento peculiar dun exército, coa forma da ave Garudá (segundo o Mánava samjitá, 7. 187, de Manu).
garudá: nome dun edificio de planta con forma básica da ave Garudá (segundo o Brijat samjitá, de Varaja Mijira).
garudá: nome do décimo cuarto período kalpa.
Garudá: na relixión xainista, nome do servente do décimo sexto arhat do actual avasarpiṇī (segundo lexicógrafos sánscritos, tales como Amara Siṃja, Jalaiuda, Jema Chandra etc. ).
Gary Bouma

Gary Bouma, nado en Grand Rapids (Míchigan) en 1942 e finado en Melbourne o 19 de agosto de 2021, foi un sacerdote e sociólogo australiano-norteamericano, profesor na Universidade Monash en Melbourne, Australia. Traxectoria
Estudou na Universidade Cornell e foi profesor na Universidade Dalhousie (Canadá), reside en Australia desde 1979, é mais tamén é pastor anglicano; o foco da súa investigación académica é a interrelación entre sociedade e relixión nas sociedades occidentais, con especial interese no multiculturalismo, o pluralismo relixioso e o diálogo interrelixioso, e para alén participou na Conferencia Mundial de Relixións para a Paz e a Christian Research Association. Obras
A Handbook of Social Science Research, 1987 (con B. Atkinson; 2ª edición aumentada 1995)
The Research Process, 1993 (5ª ed. aumentada 2004)
Mosques and Muslim Settlement in Australia, 1994
Believe It or Not: Australian Spirituality and the Churches in the 90s, 1996 (con Philip Hughes, Craig Thompson e Rohan Pryor)
Many Religions All Australian: Religious Settlement, Identity and Cultural Diversity, 1997
Religion in an Age of Change, 1999 b2011 Being Faithful in Diversity: Religions and Social policy in Multifaith Soceties. Adelaide: ATF Press.
Managing Religious Diversity: From Threat to Promise, 1999
Religion, Cultural Diversity and Safeguarding Australia, 2004
Australian Soul: Religion and Spirituality in the 21st Century, 2006
Democracy in Islam, 2007
Religious Diversity in Southeast Asia and the Pacific Islands: National Case Studies, 2009 (con Rod Ling e Doug Pratt)
Being Faithful in Diversity: Religions and Social policy in Multifaith Soceties, 2011
Gas (inhalante)

Os gases inhalantes son empregados algunhas veces como drogas, e entre eles temos as anestesias médicas así como gases que se empregan en produtos domésticos ou comerciais. Características
Os gases das anestesias médicas inclúen o éter, cloroformo, halotano e óxido nitroso, comunmente coñecido como gas hilarante. Entre estes, o óxido nitroso é o gas do que máis se abusa e pode atoparse nos dispensadores de crema batida e produtos que incrementan os octanaxes en vehículos de carreiras. Entre os produtos caseiros e comerciais que conteñen gases están os acendedores de butano, tanques de gas propano, dispensadores de crema batida e refrixerantes.
Efectos
Inhalando gas butano pode causar somnolencia, narcose, asfixia, arritmia cardíaca e conxelación. Algúns gases inhalantes poden causar indirectamente a morte súbita por paro cardíaco nun síndrome coñecido como morte súbita por nifrado (Sudden Sniffing Death).
Gas de envasado

Un gas de envasado é un gas empregado para envasar alimentos ou materiais e evitar ou atrasar así a súa deterioración. Xeralmente son gases inertes, ou dun tipo específico que protexa o produto envasado.
Para envasar comida empréganse algúns gases aprobados (os seus números E indícanse entre parénteses): Argon (E938), para produtos enlatados.
Helio (E939), para produtos enlatados.
Nitróxeno (E941).
Osíxeno, para envasar verduras e outros produtos vexetais.
Hidróxeno (E949).
Dióxido de carbono (E290), tamén se emprega como propelente.
Algúns tipos específicos de gas para envasado son os propelentes: Diclorodifluorometano, un CFC perigoso (E940), empregado en raras ocasións.
Óxido nitroso (E942), emprégase como propelente para botes de nata.
Butano (E943a), moi usado en produtos cosméticos e insecticidas.
Isobutano (E943b).
Propano
Gas mostaza

O gas mostaza foi un tipo de gas bélico inventado e utilizado por Alemaña durante a primeira guerra mundial. Foi o principal gas velenoso dos que Alemaña utilizou durante este conflito para aniquilar as posicións inimigas. Este gas, previamente fervido a altas temperaturas, provocaba vapores tóxicos que mataba, en grandes concentracións, as persoas que se vían en contacto directo con el, ademais diso e de ser un gas letal, tamén contaminaba o medio ambiente. O seu nome deriva do olor que ten, parecido ao da mostaza.
Gas nobre

Os gases nobres son elementos químicos situados no grupo VIII A da táboa periódica dos elementos. Concretamente os gases nobres son os seguintes: O nome de gas nobre provén do feito de que non tenden a reaccionar como outros elementos. Debido a isto, tamén son denominados ás veces gases inertes, aínda que realmente si participan nalgunhas reaccións químicas. O xenon reacciona espontaneamente co flúor e a partir dos compostos resultantes alcanzáronse outros. Tamén se illaron algúns compostos con cripton.
Teñen oito electróns no seu último nivel de enerxía o que ás veces lles impide formar compostos facilmente; ás súas moléculas son moi estables. Todos teñen o seu último nivel de enerxía máis externo totalmente cheo (dous electróns no helio e oito nos demais).
Como curiosidade indicar que a discusión científica sobre a posibilidade de licuar estes gases deu lugar ao descubrimento da supercondutividade polo físico holandés Heike Kamerlingh Onnes.
Propiedades físicas
Gasoduto Trans-Mediterráneo

O Gasoduto Transmediterráneo (TransMed; tamén Gasoduto Enrico Mattei) é un gasoduto de gas natural que vai desde Alxeria a través de Tunisia até Sicilia e desde alí á Italia continental. Unha extensión do gasoduto TransMed leva gas alxerino a Eslovenia. Historia
O gasoduto de Alxeria a Italia foi proposto na década de 1960. En 1969 realizouse un estudo preliminar de viabilidade e o primeiro levantamento de rutas en 1970. En 1974–75 realizáronse probas técnicas de colocación de tubaxes no mar Mediterráneo. En 1977 asináronse acordos de subministración e tránsito.
A primeira fase do gasoduto foi construída en 1978-1983 e a segunda fase en 1991-1994. A capacidade do gasoduto duplicouse en 1994. En 2000, o gasoduto recibiu o nome de Enrico Mattei.
No outono de 1997, un atentado cortou o gasoduto en Alxeria durante cinco días. O gasoduto foi catalogado baixo a Critical Foreign Dependencies Initiative dos Estados Unidos nun cable diplomático filtrado a WikiLeaks.
O 28 de febreiro de 2010, un novo tramo de 549km completouse en Bir El Ater, provincia de Tebessa, o que se esperaba que aumentase a capacidade de transporte en 7000 millóns de metros cúbicos anuais. Ruta
O gasoduto comeza desde o campo de Hassi R'mel en Alxeria e percorre 550km até a fronteira tunisiana. En Tunisia, o gasoduto ten 370km até El Haouaria, na rexión de Cabo Bon, tras o cal cruza os 155km da Canle de Sicilia. Toca terra en Mazara del Vallo, en Sicilia. A partir de aí, o gasoduto continúa 340km en Sicilia, 15km atravesando o estreito de Messina e 1055km pola Península Itálica até Eslovenia. Descrición técnica
O tramo alxerino consta dunha estación de compresión e dúas liñas de 1'22m de diámetro. O tramo tunisiano consta de tres estacións de compresión e dúas liñas de 1'22m de diámetro. En 2007, SCOGAT (Société pour la Construction du Gazoduc Transtunisien) adxudicou ao contratista italiano Saipem un contrato para dúas novas estacións de compresión de gas e a mellora das estacións de compresión existentes, permitindo aumentar a capacidade do tramo tunisiano en 6, 5 bcm. As regalías polo transporte de gas que recibe Tunisia son 5, 25 — 6, 75 do valor porcentual do gas transportado. A sección offshore a través da Canle de Sicilia consta de tres liñas cun diámetro de 20 inches (510 mm) e dúas liñas cun diámetro de 26 inches (660 mm). En Italia, o diámetro de dúas liñas varía entre 1'07m e 1'22m. A capacidade actual do gasoduto é de 30, 2 millóns de metros cúbicos (bcm) de gas natural ao ano. Hai plans para ampliar a capacidade ata 33, 5 bcm para 2012. Operadores
A sección alxerina é operada pola empresa estatal alxerina Sonatrach. A sección tunisiana é propiedade de Sotugat (Société Tunisienne du Gazoduc Trans-tunisien) e operada por TTPC (grupo Eni, 100%). A sección a través da Canle de Sicilia está operada por TMPC, unha empresa conxunta de Eni e Sonatrach. A sección italiana está operada por Snam Rete Gas.
Gaspar Massó García

Gaspar Massó García, nado en Bueu o 9 de xuño de 1893 e finado en Vigo o 18 de febreiro de 1991, foi un industrial conserveiro e escritor galego. Traxectoria
Fillo de Gaspar Massó Ferrer. Da terceira xeración da empresa conserveira Massó, foi presidente da Asociación Nacional de Fabricantes de Conservas de Pescados y Mariscos (ANFACO) entre 1935 e 1937. Foi deputado provincial (1920-1929). Militou na Unión Patriótica e na República en Acción Popular. En 1936 negáronlle o ingreso en Falanxe, pero foi admitido o 18 de xullo de 1937 como adherido. Axudou economicamente a Falange en varias ocasións. En 1939 foi sancionado polo gobernador civil Manuel Gómez Cantos con 1. 500 pesetas por “pronunciar frases incorrectas y protestar en tonos airados contra lo dispuesto por la Superioridad sobre la expedición de salvoconductos”.
Colaborou na fundación do Museo de Pontevedra, no establecemento da Misión Biolóxica de Galicia, na edición de Cien obras de la colección Massó e participou na elaboración do Diccionario de la lengua española da Real Academia Española (da que foi membro correspondente) con numerosas achegas técnicas. Foi procurador en Cortes (1943-1946) como empresario pertencente ao Sindicato Nacional de Pesca.
Xerou abundantes patentes de maquinaria para tratar o peixe das conservas. Foi pioneiro en rotular en galego nas súas fábricas. Obras
Cantares populares gallegos
Itinerarios turístico gastronómicos de la provincia de Pontevedra, 1964
Nuestro futuro alimenticio: pesca y conservas, 1964
Comentarios gastronómicos, apéndices sobre Economía Conservera, 1967
Origen y desarrollo de la industria conservera en Galicia, 1967
Pedro Madruga de Soutomayor, caudillo feudal, 1975. Vida persoal
Casou en maio de 1929 con Amalia Bolívar Sequeiros, filla de Tomás Bolívar Massó.
Gaspar de Lemos

Gaspar de Lemos foi un navegante e explorador portugués do século XVI. Comandou un dos barcos da frota de Pedro Álvares Cabral, que chegou a Brasil o 22 de abril de 1500. Foi enviado de volta a Portugal con noticias do seu descubrimento e foi acreditado polo vizconde de Santarém como o que descubriu o arquipélago Fernando de Noronha no océano Atlántico. Traxectoria
Directamente, pouco se sabe sobre as súas orixes. Este fidalgo quizais descenda dunha familia de morgados, orixinaria do Reino de Galicia, que chegou a Portugal durante o reinado de Afonso IV (1325-1357), que recibiu terras e estableceu morgados baixo Xoán I de Portugal. Aínda que as fontes non mencionan as orixes de Gaspar de Lemos, algúns libros portugueses utilizan as armas da Casa de Lemos para ilustrar entradas sobre el.
Como comandante do navío que transportaba o avituallamento, foi nomeado por Cabral para regresar a Portugal, tras unha breve estancia en terras de Veracruz, dando noticias a Manuel I do descubrimento da que se pensaba que era unha illa. Así, volveu a Portugal coa carta de Pero Vaz de Caminha, que informaba do achado ao rei. Regresou ao Brasil en 1501 nunha viaxe exploratoria ás terras continentais descubertas recentemente por Vicente Yáñez Pinzón, na compañía, entre outros, de Amerigo Vespucci. Partiu de Lisboa o 10 de maio de 1501 e regresou o 7 de setembro de 1502. Os seguintes logros atribúenselles a esta expedición: o 7 de agosto de 1501, instalou o primeiro estandarte portugués coñecido no Brasil, en Touros, Río Grande do Norte;
o 1 de novembro de 1501 descubriu unha baía que bautizou como Baía de Todos os Santos;
o 1 de xaneiro de 1502 descubriu a baía de Guanabara, que confundiu cun río e chamouna Río de Xaneiro;
o 6 de xaneiro de 1502 fundou Angra dos Reis;
o 22 de xaneiro de 1502 descubriu a illa de São Vicente.
Algúns autores portugueses atribúen esta viaxe de 1501/1502 a Gonçalo Coelho, que, porén, só saíu de Lisboa en 1503, acompañado tamén de Amerigo Vespucci. Outras fontes confúndeno con Gaspar da Gama, novo cristián que chegou das Indias con Vasco da Gama.
Gaspard Musabyimana

Gaspard Musabyimana, nado en Nyamugali (Ruhengeri) o 12 de marzo de 1955, é un escritor de Ruanda residente en Bélxica. Ten unha formación multidisciplinar. Obra
Les années fatidiques pour le Rwanda. Coup d'œil sur les préparatifs intensifs de la « guerre d'octobre », 1986-1990, (Kigali, 1993)
Sexualité, rites et mœurs sexuels de l'ancien Rwanda. Une facette de la culture rwandaise (Bruxelas 1999)
La vraie nature du FPR. D'Ouganda en Rwanda (L'Harmattan, 2003)
Sprookjes uit afrikaanse savanne (Bruxelas, Hujmos vzw, 2003). Con amigos
L'APR et les réfugiés rwandais au Zaïre 1996-1997. Un génocide nié (L'Harmattan, 2004)
Pratiques et rites sexuels au Rwanda (L'Harmattan, 2006).
Rwanda: le mythe des mots (L'Harmattan, 2008)
Rwanda, le triomphe de la criminalité politique (L'Harmattan, 2009)
Dictionnaire de l'histoire politique du Rwanda (Éditions Scribe, 2011).
Rwanda. Vingt ans de pouvoir du FPR. Quel bilan? (Editions Scribe 2014) con Emmanuel Neretse.
Gasto cardíaco

O gasto cardíaco ou débito cardíaco é o volume de sangue que bombea o corazón nun minuto. É, polo tanto, unha medida de volume, e adóitase expresar en litros. O gasto cardíaco normal nun adulto san é de 5 litros por minuto. Fisiolóxicamente, o sexo feminino ten un gasto cardíaco un 15% menor.
O gasto cardíaco réxese pola seguinte ecuación: G C
V S × F c {\displaystyle GC
VS\times \ Fc} Onde; VS: volume sistólico
FC: frecuencia cardíaca
Gaston Bonnier

Gaston Eugène Marie Bonnier, nado en París o 9 de abril de 1853 e finado na mesma cidade o 2 de xaneiro de 1922, foi un botánico francés e ecólogo de plantas. A súa abreviación oficial como autor cando se citan nomes de plantas é Bonnier. Traxectoria
Bonnier estudou primeiramente na École Normale Supérieure de París desde 1873 a 1876. Xunto con Charles Flahault, estudou na Universidade de Uppsala en 1878. Publicou dous artigos sobre as súas impresións, ambos con Charles Flahault en 1879: "Observations sur la flore cryptogamique de la Scandinavie" e "Sur la distribution des végétaux dans la region moyenne de la presqu’ile Scandinave".
Converteuse en profesor asistente, posteriormente profesor numerario, de botánica na Sorbona en 1887 e, ademais, fundou un laboratorio biolóxico de plantas en Fontainebleau en 1889. Ese mesmo ano, cofundou a revista científica Revue Générale de Botanique, que el editou ata 1922.
Foi un dos primeiros expoñentes da ecoloxía de plantas experimental. Transplantou plantas alpinas entre os Alpes e os Pireneos e o xardín de investigación de Fontainebleau. Os resultados publicáronse en: Cultures expérimentales dans les Alpes et les Pyrénées. Revue Générale de Botanique 2 (1890): 513–546.
Les plantes arctiques comparées aux mêmes espèces des Alpes et des Pyrénées (1894).
Nouvelles observations sur les cultures expérimentales à diverses altitudes et cultures par semis. Revue Générale de Botanique 22 (1920): 305–326.
Foi autor de varias floras de Francia, como: Nouvelle flore du Nord de la France et de la Belgique pour la détermination facile des plantes sans mots techniques. Vol. I. Tableaux synoptiques des plantes vasculaires de la flore de la France. P. Dupont, París, 1894 (con Georges de Layens (1834–1897)).
Vol. II. Nouvelle Flore des mousses et des hépatiques con Charles Isidore Douin (1858–1944). P. Dupont, París, 1895.
Vol. III. Nouvelle Flore des champignons con Julien Noël Costantin (1857–1936) e Léon Jean Marie Dufour (1862–1942). P. Dupont, París, 1895.
Flore complète illustrée de France, Suisse et Belgique. (1911).
Notables estudantes de Gaston Bonnier son Henri Devaux, Maurice Bouly de Lesdain, Paul Becquerel, Louis Emberger, Paul Jaccard e Albert Maige entre outros.
Gaston Thorn

Goston Thorn, nado o 3 de setembro de 1928 e finado o 26 de agosto de 2007, foi un político luxemburgués, presidente da Comisión Europea (1981 — 1985).
Naceu na cidade de Luxemburgo. Mentres que aínda estaba na escola uniuse a actividades da resistencia durante a ocupación alemá, e pasou varios meses na prisión. Despois da guerra estudou lei en Montpellier, Lausana e París, e practicou o dereito en Luxemburgo antes de se incorporar á política en 1959, representando o Partido Democrático Liberal, do que foi presidente a partir de 1961. Foi ministro de asuntos exteriores e ministro do comercio exterior de Luxemburgo de 1969 ó 1980, primeiro ministro entre 1974 e 1979 e ministro de economía desde 1977 ó 1980. Foi tamén membro do Parlamento Europeo entre 1959 a 1969. Elixido en 1980 presidente da Comisión das Comunidades Europeas (agora chamada a Unión Europea), sucedendo a Roy Jenkins. Tomou posesión o 12 de xaneiro de 1981. Visto politicamente moi próximo do presidente de Francia, Valéry Giscard d'Estaing, e en xeral como un defensor dos intereses franceses en políticas europeas.
Gastornis

Gastornis é un xénero extinto de aves incapaces de voar que viviu durante o Paleoceno tardío e o Eoceno. Gastornis significa "ave de Gaston", o seu nome foille dado polo francés Gaston Plantei, quen descubriu fósiles deste animal en Geiseltal (Alemaña) en 1855. En 1876 Edward Drinker Cope descubriu outro xacemento de fósiles en América do Norte e chamounos Diatryma (do grego antigo diatrêma, "canoa"). Como ambos espécimes son extremadamente próximos e o descubrimento de Gastornis é anterior a Diatryma este último termo foi abandonado e todos os fósiles do xénero reciben o nome xenérico de Gastornis, en aplicación do Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica.
Gastos xerais

Nun negocio ou proxecto de calquera tipo denomínanse gastos ou custos xerais, en inglés overhead (abreviado de overhead cost ou overhead expense), ao gasto polo mero feito de ter unha actividade en funcionamento.
Exemplos diso son os custos de gas, electricidade, limpeza, alugamento ou o salario dos traballadores. O termo adóitase utilizar para englobar os gastos necesarios para non cesar a actividade, pero que non están directamente relacionados cos produtos ou servizos que se ofrecen, é dicir, non aumentan os beneficios económicos da empresa.
Os gastos xerais son custos sobre o estado de resultados, con excepción do traballo directo, materiais directos e gastos directos. Os gastos xerais inclúen gastos de contabilidade, depreciación, seguros, intereses, tarifas legais, reparacións, alugamento, materiais adquiridos, impostos, facturas de teléfono, gastos utilitarios e viaxes.
Gastrectomía

A gastrectomía (do grego γαστήρ "estómago" e ἐκτομή "escisión") é a intervención cirúrxica que consiste na extirpación ou exérese parcial ou total do estómago. Dito procedemento está indicado en diversas doenzas, como úlceras complicadas (isto é, que cursan con hemorraxia, perforación ou obstrución), tumores gástricos (tanto malignos coma beningnos), doenzas inflamatorias (doenza de Crohn) ou pólipos non cancerosos.
A gastrectomía é unha operación levada a cabo por cirurxiáns xerais. O precedemento realíza baixo anestesia xeral, e consiste na exérese, ben do estómago completo (gastrectomía total), ben dunha porción deste (gastrectomía parcial) e a posterior reparación da continuidade do tubo dixestivo.
A primeira operación deste tipo foi realizada polo cirurxián Theodor Billroth en 1881 para tratar un cancro de estómago.
Na actualidade moitos cirurxiáns empregan a técnica de laparoscopia para operar unha gastrectomía. Na gastrectomía laparoscópica, unha cámara é introducida no abdome do paciente, e a través de pequenas incisións en diferentes puntos da parede abdominal, prodúcese a extracción do estómago. As vantaxes da gastrectomía laparoscópica fronte a gastrectomía aberta ou tradicional son a menor estancia hospitalaria, menor dor, menor índice de complicacións e cicatrices máis pequenas. Tipos de gastrectomía
Gastrectomía radical
Consiste na extirpación de todo o estómago e dos tecidos linfáticos adxacentes. Realízase principalmente en tumores de estómago.
Gastrectomía total
Consiste na extracción do estómago dende o cardias até o píloro. Os muñóns resultantes únense entre si, de xeito que o esófago conéctase directamente o íleo ou ao colon.
Dentro da gastrectomía subtotal existen certas variantes que permiten conservar unha parte pequena do estómago. Esta intervención denomínase gastrectomía subtotal, destacando tres técnicas: Gastrectomía en Y de Roux. Após a gastrectomía, realízase un corte no íleo. O polo proximal deste corte é asendido até anastomosalo co cardias. O polo distal do corte ileal únese lateralmente a un segmento inferior do propio ileon. Esta unión lateral proporciónalle á anatomía intestinal unha forma de Y que lle da o nome a esta técnica. Finalmente, o polo do cardias e duodeno fica sen anastomosar.
Gastrectomía Bilroth I
Gastrectomía Bilroth II. Do mesmo xeito que acontece coa gastrectomía en Y de Roux, o polo duodenar fica libre, sen volver a unirse ao tubo dixestivo. A parte superior do estómago que non se extrpou conéctase coas asas intestinais, dando unha forma de letra omega maiúscula (Ω).
Gastrectomía parcial
Consiste na extirpación dunha parte do estómago. Dita extirpación implica case seempre tamén a eliminación do píloro. O tránsito do estómago cara ao intestino prodúcese mediante unha gastroduodenostomía.
Gastrite

A gastrite é unha inflamación das mucosas gástricas. A palabra procede do grego γαστήρ (gastēr, gastro
ventre, estómago) e -ίτις (-itis, -ite
inflamación). Dependendo da causa, pode persistir de forma aguda ou crónica e pode coincidir con outras enfermidades graves como a atrofia do estómago. Causas
As causas coñecidas da gastrite son: Infección bacteriana (principalmente Helicobacter pylori e outras bacterias Helicobacter).
Infección fúnxica.
Infección parasitaria (por exemplo por mariscos pouco cocidos).
Infección viral.
Refluxo biliar.
Fármacos antiinflamatorios non esteroides.
Tabaquismo
Trastornos autoinmunes.
Consumo excesivo de alcol.
Algúns alérgenos.
Algúns tipos de radiación. Síntomas
Síntomas que poden resultar da gastrite: Dor abdominal.
Hemorraxia gástrica.
Hipoclorhidria.
Anorexia.
Eructos, arrotos.
Náuseas.
Vómitos.
Febre.
Cansazo. Prevención
Evítese o uso de medicamentos irritantes como antiinflamatorios e aspirinas, acudir a un médico xa que os fármacos sen receita alivian a dor pero non curan o estómago. Evitar o abuso de bebidas alcohólicas e tabaco. Existen controversias sobre o hábito de beber café e té negro que inflúe na gastrite[Cómpre referencia], polo que o seu consumo debería depender da tolerancia individual.
A mellora das condicións sanitarias, o tratamento da auga para o consumo doméstico, a hixiene persoal (lavado de mans antes de tocar os alimentos), o coidado na preparación e conservación dos alimentos, diminúe significativamente o número de vítimas de intoxicación alimentaria (gastroenterite). Tratamento
O tratamento está relacionado co axente causante. Nos casos de gastrite aguda asociada ao uso de fármacos antiinflamatorios, a súa suspensión e/ou substitución, asociada ao uso de fármacos que neutralicen, inhiban ou bloqueen a secreción de ácido estomacal, é o tratamento básico.
A endoscopia, máis utilizada nos casos de gastrite aguda acompañada de hemorraxia, ademais de poder facer o diagnóstico, pode deter o sangrado aplicando diversos tratamentos locais. Non existe consenso sobre a vantaxe de tratar a bacteria Helicobacter pylori cando hai gastrite sen úlcera, xa que non se observou unha mellora significativa nos síntomas dixestivos. [Cómpre referencia] Nos casos en que existe unha indicación de tratamento para a erradicación da bacteria, este consiste na administración de antibióticos e bloqueadores da produción de ácido gástrico. O tratamento da gastrite consiste en eliminar as súas causas e utilizar medicamentos baixo supervisión médica. Algúns exemplos de remedios para a gastrite son omeprazol, ranitidina e cimetidina, pero unha nutrición adecuada é moi importante para un tratamento exitoso.
A gastrite ou inflamación da mucosa do estómago, ademais de estar relacionada co consumo de alcohol, tamén se pode xerar por infeccións e pola acción de antiinflamatorios non esteroides (como a aspirina). "Nestes casos, comer amorodos durante ou despois da patoloxía podería aliviar a lesión na mucosa gástrica", suxeriu Maurizio Battino, coordinador do grupo de investigación da Universidade Politécnica das Marcas, en Italia. [Cómpre referencia]
Gastroenterite rotavírica

A gastroenterite rotavírica é a causa máis común da diarrea severa en neonatos e nenos pequenos, e é provocada polo virus rotavirus. Á idade de cinco anos, a gran maioría dos nenos de todo o mundo padeceron gastroenterite rotavírica como mínimo unha vez. Porén, cunha nova infección, o sistema inmunitario fortalécese e a infección é cada vez máis feble; en adultos é moi pouco común.
O virus transmítese por ruta fecal-oral. Infecta e dana as células que recobren o intestino delgado e causa gastroenterite. Malia que o rotavirus foi descuberto en 1973 e causa arredor do 50% das hospitalizacións por diarrea grave infantil, aínda non se coñece amplamente. Ademais de ser un patóxeno humano, tamén afecta outros animais: é un patóxeno para o gando.
A gastroenterite rotavírica é unha doenza doada de curar, pero en todo o mundo preto de 500000 nenos menores de cinco anos aínda morren por mor da súa infección cada ano e case dous millóns máis resultan gravemente afectados. Nos Estados Unidos, antes do comezo do programa de vacinación contra a gastroenterite rotavírica, dábanse preto de 2, 7 millóns de casos severos de gastroenterite, con 60000 hospitalizacións e uns 37 mortos cada ano. Téñense feito diferentes campañas públicas para combater a gastroenterite rotavírica coa prestación de terapias de rehidratación oral dos nenos infectados e a vacinación para previr a doenza.
Gastroenteroloxía

A gastroenteroloxía é a especialidade médica que se ocupa das doenzas do aparello dixestivo e órganos asociados, conformado por: esófago, estómago, fígado e vías biliares, páncreas, intestino delgado (duodeno, xexuno, íleo), colon e recto. O médico que practica esta especialidade chámase gastroenterólogo ou especialista en aparello dixestivo. Historia
No primeiro Congreso Mundial de Gastroenteroloxía celebrado na cidade de Washington en 1958, presentouse por Basil Isaac Hirschowitz (1925-2013) un fibroscopio gastroduodenal flexible de fibra de vidro que abriu unha nova etapa na especialidade, pois permitía ollar con facilidade o interior do esófago e do estómago, logrando desta forma o diagnóstico visual das lesións de devanditos órganos. O perfeccionamento técnico posterior converteu á endoscopia nun procedemento diagnóstico e terapéutico que fixo posible logros considerados imposibles con anterioridade. Pólas da gastroenteroloxía
Hai pólas da gastroenteroloxía que se focalizan en áreas específicas: [Cómpre referencia] Hepatoloxía: enfermidades do fígado e as vías biliares.
Gastroenteroloxía pediátrica. Estuda as doenzas do aparello dixestivo nos nenos.
Endoscopia dixestiva.
Gastromyzon fasciatus

Gastromyzon fasciatus é unha especie de peixe do xénero gastromyzon. Morfoloxía
Os machos poden acadar os 7 cm de lonxitude total. Distribución xeográfica
É un peixe de auga doce que habita na illa de Borneo.
Gateway

Un gateway ou pasarela é un dispositivo que permite interconectar redes que utilizan arquitecturas diferentes, é unha porta de enlace cunha rede. Os gateway actúan no nivel 4 (de transporte) e superiores do modelo OSI. A maioría dos gateways implementanse por software.
Resolven incompatibilidades como estas: Tipo de conexión: Pode darse que unha rede utilice servizos orientados a conexión e a outra non.
Tamaño da mensaxe: O tamaño das mensaxes de ambas redes pode ser diferente, o gateway deberá adaptalos.
Control de erros: Unha das redes pode ser pouco sensibel ós erros, ou simplemente mantelos durante demasiado espazo de tempo.
Gato (ferramenta)

O gato é unha máquina empregada para a elevación de cargas pesadas mediante o accionamento manual dunha manivela ou unha panca, ou ben mediante un sistema de accionamento asistido por un motor eléctrico ou por un compresor de aire.
Diferéncianse dous tipos, segundo o seu principio de funcionamento: Gatos mecánicos: normalmente válense dun sistema multiplicador baseado nunha peza roscada e nun eixo.
Gatos hidráulicos: baseados no principio de Pascal, aproveitan o efecto da repartición uniforme da presión a través dun fluído entre dous émbolos de distinta sección.
As formas máis comúns son as de gato de coche, e a de gato de chan ou de taller, que elevan os vehículos de maneira que se poida realizar o seu mantemento, aínda que tamén existen outros tipos de gatos especiais que teñen múltiples aplicacións na construción ou a industria.
Estes dispositivos clasifícanse xeralmente pola súa capacidade máxima de elevación (por exemplo 1, 5 toneladas ou 3 toneladas), e para algunhas aplicacións tamén é importante fixar a máxima distancia á que poden desprazar a carga.
Gato de Kellas

O gato de Kellas ou gato Kellas é un pequeno felino negro atopado en Escocia. É un híbrido entre o gato bravo escocés (Felis silvestris silvestris syn. Felis silvestris grampia) e o gato doméstico (Felis catus). Descrición
O gato de Kellas descríbese como de vinte e catro a trinta e seis polgadas (61 a 91 cm) de longo, con patas traseiras longas e poderosas e unha cola que pode chegar a medir ao redor de doce polgadas (30 cm) de longo; o seu peso varía de cinco a quince libras (2. 3 a 6. 8 kg). O animal atrapado en 1984 medía quince polgadas (38 cm) á altura do ombreiro e corenta e tres polgadas (110 cm) de lonxitude. Un espécime gárdase nun museo en Elgin. O Museo de Zooloxía da Universidade de Aberdeen tamén ten un espécime montado que foi atopado durante 2002 na área de Insch de Aberdeenshire. Un investigador do Museo Nacional de Escocia examinou oito espécimes de gatos Kellas. Un cadáver xa estaba na colección do Museo; os sete restantes foron proporcionados por Dei Francis, a quen Thomas describe como un "escritor, investigador e naturalista práctico". Identificou a un dos animais como un gato montés melanístico; este macho xuvenil foi o primeiro gato montés documentado como melanístico en Escocia. Concluíuse que a maioría dos outros espécimes examinados eran híbridos pero estaban máis estreitamente aliñados co gato montés escocés; só un híbrido inclinouse máis cara a un gato doméstico. Relación coa mitoloxía
Ás veces pensouse que o gato de Kellas era un gato salvaxe mitolóxico e os poucos avistamentos foron tomados como farsas. Un espécime foi morto dun disparo en 1984 por un garda de coto chamado Ronnie Douglas e descubriuse que era un híbrido dun gato salvaxe e un doméstico. Non é unha raza formal de gato, senón unha variedade de felinos híbridos. O espécime foi nomeado polo criptozoólogo Karl Shuker levando o nome de Kellas, Moray, onde foi avistado por primeira vez. Shuker suxeriu que o gato sidhe da lenda celta está baseada no folclore dos gatos de Kellas.
Gato manx

O gato manx (en manx: kayt Manninagh) é unha raza de gato doméstico (Felis catus) orixinaria da Illa de Man, coa particularidade de ter de forma natural unha mutación que lle acurta o rabo. Moitos gatos Manx teñen un pequeno cacho de rabo, pero os gatos Manx son mellor coñecidos por non ter nada del; esta é a característica máis distintiva da raza, xunto coas patas traseiras alongadas e unha cabeza redondeada. Os gatos manx teñen toda clase de cores e patróns, malia que os espécimes todo brancos son raros, e a variedade de patróns era máis limitada orixinalmente. As variedades de pelaxe longa son consideradas a miúdo unha raza diferente, a cymric. Os manx son gatos prezados polas súas habilidades como cazadores, e por ese motivo, eran adoitos nas granxas con problemas de ratos e foi a raza favorita polos mariñeiros.
Gato negro

O gato negro é considerado un animal moi simbólico con interpretacións moi ambiguas. En civilizacións como o Antigo Exipto eran animais sagrados, por estaren relacionados co culto á deusa Bastet. Porén, nas tradicións hebrea e babilónica, os gatos comparábanse coas cobras arroladas nun fogar. Disque a Igrexa Católica considerábaos como vencellados á bruxaría.
Están asociados coa deusa grega Hécate e coa deusa nórdica Freia. Ambas tiñan relación coa bruxaría, polo que na Idade Media o gato negro xa era considerado un símbolo do demo. Bruxaría e superstición
Historicamente, os gatos negros foron símbolo da bruxaría e do mal. Temíase que os gatos negros (e ás veces, outros animais da mesma cor, ou mesmo brancos) fosen familiares de bruxas. No século XVII, comezou a ser asociado á bruxaría en moitas áreas do mundo. O gato negro foi visto xeralmente como un símbolo de boa sorte. Con todo, nos EUA e en zonas de Europa, que mantiveron cazas de bruxas, a asociación con estas fixo que fosen considerados como portadores da mala sorte. Anarcosindicalismo
Xa dende a década de 1880, a cor negra asóciase co anarquismo. O gato negro nunha postura de alerta foi adoptado posteriormente coma símbolo do movemento, máis concretamente do anarcosindicalismo.
En 1918, no xuízo contra os líderes do sindicato estadounidense Industrial Workers of the World ("Traballadores Industriais do Mundo"), Ralph Chaplin, a quen se lle adoita atribuír a creación de dito símbolo, afirmou: Prevalencia
Un estudo de 1977 sobre a prevalencia de distintas cores entre os gatos de Europa e os EUA sinala que había máis gatos negros en Gran Bretaña, ao longo da costa oeste de África, no litoral de España e Francia e nos vales do Ródano e o Sena. Isto suxire que talvez fose distribuído por mercadores gregos ou fenicios. A súa pouca prevalencia en Italia concorda con que non existen imaxes de gatos negros na Arte da Roma antiga.
Gato rubio de Borneo

O gato de Borneo[Cómpre referencia] (Catopuma badia), coñecido tamén como gato vermello de Borneo, [Cómpre referencia] é un felino endémico da illa de Borneo que vive na selva e en áreas próximas a ela. Características
Mide uns 60 cm, máis cunha cola de 40 cm, e o seu peso varía entre 2 e 3 kg. O gato de Borneo é un animal nocturno que se alimenta de pequenos mamíferos e aves. Debido aos poucos exemplares que se viron, non se puido estudar o seu comportamento social nin reprodución.
A pel do gato de Borneo usualmente é terracota (rubia pardenta), pero ten unha gama de cores de variantes do gris. A análise de ADN relaciónao con Catopuma temminckii, diferenciándose na estrutura ósea e que é moito máis pequeno. Dieta
Este gato salvaxe caza de noite aves e roedores, e algunhas veces incluso monos.
Gauche divine

A Gauche divine ('esquerda divina' en francés) foi un movemento de intelectuais e artistas de esquerda que se estendeu por Barcelona durante os anos sesenta e comezos dos setenta. O grupo estivo ligado ao movemento cinematográfico denominado Escola de Barcelona. O escritor e periodista Joan de Sagarra foi quen bautizou ao grupo co nome de Gauche divine no xornal Tele/exprés en outubro de 1969, despois da festa de presentación de Tusquets Editores na sala Gran Price. Membros
A maioría dos seus membros proviñan da burguesía e das altas clases da capital catalá. Entre eles atopábanse escritores e poetas como Félix de Azúa, José María Carandell, Ana María Moix, Terenci Moix, Jaime Gil de Biedma, José Agustín Goytisolo e Rosa Regàs; arquitectos e deseñadores como Óscar Tusquets, Ricardo Bofill, Oriol Bohigas e Elsa Peretti; cantantes como Guillermina Motta, Raimon e Serrat; fotógrafos como Colita, Xavier Miserachs ou Oriol Maspons; modelos como Teresa Gimpera ou Isabel Gil Moreno de Mora, coñecida como «Belle Bel» ou «A nena Isabel» e considerada a musa do grupo; editores como Jorge Herralde, Esther Tusquets ou Beatriz de Moura; xente do mundo do cine como Gonzalo Herralde e integrantes da Escola de Barcelona como Gonzalo Suárez, Román Gubern e Vicente Aranda e outros como El Perich, Oriol Regàs, Eugenio Trías e Serena Vergano.
Gaudapada

Gauḍapāda (en sánscrito: गौडपाद), que floreceu no século VI, tamén referido como Gauḍapādācārya ("Gauḍapāda o Mestre"), foi un filósofo medieval hindú e estudoso da escola Advaita Vedanta da filosofía hindú. Aínda que os detalles da súa biografía son incertos, as súas ideas inspiraron a outros como Adi Shankara que o chamou Paramaguru (o máis alto mestre).
Gaudapada foi o autor ou compilador do Māṇḍukya Kārikā, tamén coñecido como Gaudapada Karika. O texto consiste en catro capítulos, (tamén se di catro libros), e aínda que que no capítulo catro a terminoloxía é budista, doutrinalmente a obra de Gaudapada é vedanta, non budista. Os primeiros tres capítulos do texto de Gaudapada influíron na tradición Advaita Vedanta. Partes do primeiro capítulo que inclúe o Mandukya Upanishad foron considerados unha fonte válida polas escolas Dvaita e Vishistadvaita da Vedanta. Traxectoria
Posiblemente era orixinario de Caxemira ou de Bengala.
Aínda que non hai moito escrito sobre a súa vida, segundo unha lenda, Gaudapada era fillo de Vishnudatta e Gunavati, unha devota familia saraswat brahmana en Bhupalam, preto de Vitta, e o seu nome foi Shukadatta. Renunciou á súa vida (é dicir, aceptou a orde de saniasa) cando era moi novo e foi ao bosque nun outeiro próximo na procura da sabedoría espiritual. Máis tarde dixo que foi instruído directamente por Deus a través de nabhovani (unha voz interior) e despois viaxou ata Badarika Ashrama no Himalaia onde recibiu a sabedoría do Vedanta-sutra coas beizóns do seu escritor, o mítico Vyasa (primeiro milenio a. C. ).
Gaullismo

O gaullismo é unha ideoloxía política francesa baseada nas ideas e na acción do xeneral Charles de Gaulle. O eixo principal da política internacional de De Gaulle foi a independencia nacional, con algunhas consecuencias prácticas, como a reticencia a certas asociacións internacionais como a ONU ou a antiga Comunidade Económica Europea. O seu punto principal era que Francia non debería depender dun país ou organización estranxeira para a súa supervivencia, de aí a creación da forza disuasoria nuclear, e que o país debería rexeitar todas as formas de servidume militar a unha potencia estranxeira, sexa os Estados Unidos. ou a Unión Soviética.
O conservadorismo social e o dirixismo económico tamén se poden mencionar como partes da ideoloxía gaullista, pero estes puntos non son necesariamente aceptados por aqueles que se chaman gaullistas. O gaullismo foi ás veces caracterizado como unha forma de populismo, xa que De Gaulle apoiouse moito no seu carisma.
Desde a morte de De Gaulle, o significado exacto do gaullismo variou. En xeral, "gaulismo" refírese ao Rassemblement pour la République [que foi integrado na Unión por un Movemento Popular e hoxe está presente no seu sucesor, o actual partido Os Republicanos (Les Républicains), o partido de dereitas de Jacques Chirac. Chirac adoptou, no pasado, tanto o dirixismo como o liberalismo laissez-faire en materia económica. Actualmente, ten unha tendencia europeísta.
Tamén hai políticos de esquerdas que se din gaullistas. Mesmo François Mitterrand, quen denunciou a forma de gobernar de De Gaulle como un golpe de estado permanente, esforzouse por manter a disuasión nuclear e a independencia militar francesa. Significado
O principal compoñente doutrinal do gaullismo é o desexo de conseguir a independencia de Francia das potencias estranxeiras, pero tamén hai compoñentes sociais e económicos para algunhas formas da filosofía.
O termo "gaulismo" úsase en termos para cualificar as súas accións, as súas opinións, os seus feitos, etc. O significado do termo foi evolucionando co paso do tempo: Durante a Segunda guerra mundial, o termo gaullismo foi usado como sinónimo da palabra resistencia, en particular polas autoridades alemás e o goberno de Vichy.
Despois da liberación, o termo gaullismo adquire o seu significado actual, máis político, designando as ideas do xeneral de Gaulle e dos seus partidarios, fronte a outros partidos e correntes políticas.
Gaussian

Gaussian é un programa informático comercial utilizado en química computacional. A súa primeira versión desenvolveuna John Pople e o seu grupo en 1970 na Universidade Carnegie-Mellon, o seu nome procede da utilización por Pople de orbitais de tipo gaussiano para aumentar a velocidade de cálculo, aínda así os seus cálculos eran aínda limitados. As primeira versións eran de balde mercé a un programa de intercambio con outras universidades, a partir de 1980 comezou a pagarse unha pequena cota e desde 1987 distribúeo comercialmente Gaussian Inc. Pola súa versatilidade e fácil manexo converteuse no programa estándar no campo da química cuántica e emprégano químicos, enxeñeiros, bioquímicos, físicos e outros investigadores que traballan noutras áreas relacionadas coa química. O programa predí a estrutura molecular, frecuencias de vibración, enerxía e moitas outras propiedades dos sistemas moleculares
Gauteng

Gauteng é unha das nove provincias que forman a República de Suráfrica. A súa capital é Johannesburgo. Está situada ao noroeste do país, limitando ao norte con Limpopo, ao leste con Mpumalanga, ao sur co Estado Libre e ao oeste con Noroeste.
Antigamente formaba parte da provincia de Transvaal, até as eleccións multirraciais do 27 de abril de 1994. Ao principio chamouse Pretoria-Witwatersrand-Vereeniging (PWV) pero en decembro dese ano recibiu o nome actual.
Situada no corazón do Highveld (Alto Veld), Gauteng é a provincia máis pequena do país, con só un 1, 4 % da súa superficie, pero está altamente urbanizada.
O nome Gauteng provén da lingua sesotho, e significa "Terra do ouro", en referencia á minaría deste metal precioso que se instalou na zona tras o descubrimento de 1886 en Johannesburgo. A frase en sesotho deriva do vocábulo en lingua afrikaans "goud" (ouro) máis o sufixo de lugar "-ng". Xeografía
Situada a unha altitude media de 1652 msnm, a superficie da provincia é de 18176 km2.
Segundo o censo de 2011, a súa poboación era de 12272263 habitantes. , polo que a súa densidade de poboción nese ano era de 680 hab. /km² (a maior de Suráfrica), estimándose que en 2022 sexa de 16100000. Linguas
Segundo o censo de 2011, en Gauteng as linguas máis faladas eran:
Gavialis

Gavialis é un xénero de crocodilianos que inclúe unha especie viva, o gavial (Gavialis gangeticus), e varias especies fósiles extintas, como son Gavialis bengawanicus, Gavialis breviceps, Gavialis browni, Gavialis curvirostris, Gavialis hysudricus, Gavialis leptodus, Gavialis lewisi e Gavialis pachyrhynchus. A maioría das especies, incluída a actual G. gangeticus, proceden do subcontinente indio, mentres que G. bengawanicus coñécese como o gavial de Xava. Gavialis probablemente apareceu no subcontinente Indio a inicios do Mioceno hai uns 20 millóns de anos e espallouse polo arquipélago malaio seguindo un camiño chamado a ruta Siva–malaia no Cuaternario. Tamén se atoparon restos atribuídos a Gavialis en Sulawesi e a illa Woodlark ao leste da liña de Wallace, o que suxire que unha liñaxe prehistórica de Gavialis conseguiu atravesar os hábitats mariños e chegar a lugares posiblemente tan afastados como a Oceanía occidental.