Nitrocelulosa

A nitrocelulosa (que dependendo da súa forma pode chamarse nitrato de celulosa, papel de nitrocelulosa, algodón pólvora ou fulmicotón e piroxilina, entre outros nomes) é un composto moi inflamable formado por celulosa nitrada por exposición a unha mestura de ácido nítrico e ácido sulfúrico. Un dos seus primeiros usos importantes foi o algodón pólvora, que substituía á pólvora como propelente en armas de fogo. Tamén substituía á pólvora como explosivo de baixa orde en minaría e outras aplicacións. En forma de colodión era un compoñente fundamental nas primeiras emulsións fotográficas, cuxo uso revolucionou a fotografía na década de 1860. Produción
O proceso para producilo utiliza unha mestura de ácido nítrico e ácido sulfúrico para converter a celulosa en nitrocelulosa. A calidade da celulosa é importante. A hemicelulosa, lignina, pentosanos, e sales minerais dan lugar a unha nitrocelulosa de inferior calidade. En termos químicos precisos, a nitrocelulosa non é un composto nitro, senón un éster de nitrato. A unidade repetida de glicosa (anhidroglicosa) da cadea de celulosa ten tres grupos OH, cada un dos cales pode formar un éster de nitrato. Deste xeito, a nitrocelulosa pode ser mononitrocelulosa, dinitrocelulosa e trinitrocelulosa, ou unha mestura delas. Como ten menos grupos OH que a celulosa parental, as nitrocelulosas non se agregan por medio de enlaces de hidróxeno. A consecuencia principal é que a nitrocelulosa é soluble en solventes orgánicos, como a acetona e ésteres; por exemplo, acetato de etilo, acetato de metilo, carbonato de etilo. A maioría das lacas prepáranse a partir do dinitrato, mentres que os explosivos son maiormente trinitratos.
A ecuación química para a formación do trinitrato é 3 HNO3 + C6H7(OH)3O2 H2SO4→ C6H7(ONO2)3O2 + 3 H2O
Os rendementos obtidos son dun 85 %, con perdas atribuídas á oxidación completa da celulosa a ácido oxálico. Uso
O principal uso do nitrato de celulosa é para a produción de lacas e recubrimentos, explosivos e celuloide.
En canto ás lacas e recubrimentos, a nitrocelulosa disólvese doadamente en solventes orgánicos, os cales por evaporación deixan unha película incolora, transparente e flexible. As lacas de nitrocelulosa foron utilizadas como un acabado en mobiliario e instrumentos musicais.
O algodón pólvora, disolto ao 25 % en acetona, forma unha laca usada nas etapas preliminares do acabado da madeira para desenvolver un acabado duro e brillo profundo. Normalmente é a primeira capa que se aplica, despois é puída e danse outras capas que se unan a ela.
O esmalte de uñas contén nitrocelulosa, xa que é barata, seca rapidamente creando unha película dura e non dana a pel.
As aplicacións en explosivos son diversas e o contido en nitrato adoita ser maior para aplicacións propulsoras que para recubrimentos. Para voos espaciais, a nitrocelulosa utilizouna o programa espacial Copenhagen Suborbitals en varias misións como medio de desfacerse de compoñentes do foguete/cápsula espacial e despregar sistemas de recuperación. Porén, despois de varias misións e voos, demostrou que non tiña as propiedades desexadas como explosivo nun ambiente de case baleiro. En 2014, a sonda Philae que tiña que aterrar sobre un cometa non conseguiu despregar os seus arpóns porque os seus 0, 3 gramos de cargas de propulsión de nitrocelulosa non se dispararon durante a aterraxe.
Outros usos
O colodión é unha solución de nitrocelulosa usada hoxe en aplicacións tópicas na pel, como vendaxe líquida de feridas e na aplicación de ácido salicílico, o ingrediente activo no eliminador de verrugas Composto W.
Usos en laboratorio
Os filtros de membrana feitos dunha rede de febras de nitrocelulosa con varias porosidades utilízanse en procedementos de laboratorio para a retención de partículas e captura de células en solucións líquidas ou gasosas e, inversamente, obter filtrados libres de partículas.
Un portaobxectos de película de celulosa, membrana de nitrocelulosa ou papel de nitrocelulosa é unha membrana artificial pegañenta usada para inmobilizar ácidos nucleicos nas técnicas da Southern blot e northern blot. Tamén se usa para a inmobilización de proteínas en western blots e microscopia de forza atómica pola súa afinidade non específica polos aminoácidos. A nitrocelulosa utilízase amplamente en probas de diagnóstico onde se produce a unión de antíxeno-anticorpo; por exemplo, tests de embarazo, tests de U-albumina e tests de proteína C-reactiva (CRP). A glicina e os ións cloruro fan a transferencia de proteínas máis eficiente.
Os tests de radon para gravados de trazas partículas alfa usan nitrocelulosa.
Adolph Noé desenvolveu un método de pelar as chamadas bólas de carbón do Carbonífero usando nitrocelulosa para estudar os fósiles que conteñen.
Utilízase para cubrir naipes e manter unidas as grampas nas grampadoras de oficina.
Hobbies
En 1851, Mariyatul inventou o proceso do colodión húmido para substituír o albume nas primeiras emulsións fotográficas, unindo os haluros de prata sensibles á luz a unha placa de cristal.
Os ilusionistas utilizan papeis flash que son follas de papel ou teas feitas de nitrocelulosa, que arden case instantaneamente cun resplandor brillante sen deixaren cinzas.
Como medio para facer cadernos dun só uso criptográficos, facilita que a eliminación do caderno sexa completa, segura e eficiente.
Discos fonográficos. A laca de nitrocelulosa aplícase como cuberta xirando sobre aluminio ou discos de cristal, despois grávase un suco cun torno, para facer discos fonográficos únicos, usados como copias mestras (masters) para a prensa ou para facelos soar en clubs de baile. Denomínanse discos de acetato.
Dependendo do proceso de fabricación, a nitrocelulosa é esterificada en varios graos. As pelotas de pimpón ou tenis de mesa, as pugas para tocar a guitarra e algunhas películas fotográficas teñen niveis de esterificación bastante baixos e arden comparativamente máis de vagar deixando algún residuo carbonizado. En 1846, descubriuse que a celulosa nitratada era soluble en éter e alcohol. A solución obtida chamouse colodión e axiña empezou a usarse na vendaxe de feridas. Usos históricos
Traballos iniciais sobre a nitración da celulosa
En 1832 Henri Braconnot descubriu que o ácido nítrico, cando se combinaba con amidón ou fibras de madeira, producía un material combustible lixeiro de peso e explosivo, que el denominou xiloidina. Uns poucos anos despois, en 1838, outro químico francés, Théophile-Jules Pelouze (profesor de Ascanio Sobrero e Alfred Nobel), tratou o papel e o cartón da mesma maneira. Jean-Baptiste Dumas obtivo un material similar, ao cal chamou nitramidina.
Algodón pólvora
Arredor de 1846 Christian Friedrich Schönbeiniloi, un quínico xermano-suízo, descubriu unha formulación máis práctica. Cando estaba traballando na cociña da súa casa en Basilea, verteu accidentalmente unha mestura de ácido nítrico (HNO3) e ácido sulfúrico (H2SO4) na mesa de cociña. Foi buscar un trapo, que era un mandil de algodón, e limpou a vertedura. Colgou o mandil na porta da estufa para que secase, e en canto estivo seco, produciuse un fulgor e o mandil ardeu. O seu método de preparación foi o primeiro que se utilizou. O método era mergullar unha parte de algodón fino en 15 partes dunha mestura a partes iguais dos ácidos sulfúrico e nítrico. Pasados dous minutos, retirábase o algodón e lavábase en auga fría para conseguir o nivel de esterificación desexado e eliminar todo residuo de ácido. O algodón era despois secado de vagar a unha temperatura por debaixo de 40 °C. Schönbein colaborou co profesor de Frankfurt Rudolf Christian Böttger, que descubrira o proceso independentemente ese mesmo ano.
Por coincidencia, un terceiro químico, o profesor de Brunswick F. J. Otto tamén producira algodón pólvora en 1846 e foi o primeiro en publicar o proceso, para desilusión de Schönbein e Böttger.
Os dereitos de patente da fabricación de algodón pólvora obtívoos John Hall & Son en 1846, e a produción industrial do explosivo empezou nunha fábrica feita a propósito en Marsh Works en Faversham, Kent, un ano despois. O proceso de fabricación non se comprendía ben e tomáronse poucas medidas de seguridade. Unha explosión grave matou en xullo case dúas ducias de traballadores, o que tivo como resultado o peche inmediato da planta. A fabricación de algodón pólvora cesou durante 15 anos ata que se consguiu idear un procedemento máis seguro.
O químico británico Frederick Augustus Abel desenvolveu o primeiro procedemento de seguridade para a produción de algodón pólvora, que patentou en 1865. Os tempos de lavado e secado da nitrocelulosa ampliáronse a 48 horas e repetíase oito veces. A mestura ácida cambiouse a dúas partes de ácido sulfúrico por unha parte de ácido nítrico. A nitración pode controlarse e axustar as concentracións dos ácidos e a temperatura de reacción. A nitrocelulosa é soluble nunha mestura de etanol e éter ata que a concentración de nitróxeno excede o 12 %. A nitrocelulosa soluble, ou unha solución dela, adoita denominarse colodión.
O algodón pólvora que contén máis do 13 % de nitróxeno (ás veces chamado nitrocelulosa insoluble) preparábase por unha exposición prolongada á calor e ácidos concentrados para o uso limitado como explosivo estourador ou para cabezas explosivas de armas submarinas como minas navais e torpedos. A produción segura e sostida de algodón pólvora comezou nas Waltham Abbey Royal Gunpowder Mills na década de 1860, e o material converteuse rapidamente no explosivo dominante e o estándar para as cabezas explosivas militares, aínda que seguía sendo demasiado potente para utilizalo como propelente. Preparáronse finalmente mesturas de colodión máis estables e que ardían máis lentamente usando ácidos menos concentrados a temperaturas menores para a pólvora sen fume en armas de fogo. A primeira pólvora sen fume práctica feita de nitrocelulosa para armas de fogo e munición de artillaría, inventouna o químico francés Paul Vieille en 1884.
Jules Verne vía o desenvolvemento do algodón pólvora con optimismo. Referiuse á substancia varias veces nas súas novelas. Os seus personaxes aventureiros levaban armas de fogo que empregaban esta substancia. Na súa obra Da Terra á Lúa, o algodón pólvora utilizábase para lanzar un proxectil ao espazo.
Debido ao seu aspecto esponxoso e case branco, os produtos de nitrocelulosa adoitan denominarse "algodóns", por exemplo, laca algodón, celuloide algodón, e algodón pólvora.
O algodón pólvora facíase orixinalmente de algodón (como fonte de celulosa) pero os métodos contemporáneos usan celulosa altamente procesada procedente da polpa de madeira. Aínda que o almacenamento do algodón pólvora é perigoso, os perigos que presenta poden minimizarse almacenándoo humedecido con diversos líquidos, como o alcohol. Por esta razón, os informes do uso de algodón pólvora que datan de inicios do século XX denomínano "algodón pólvora húmida". A potencia do algodón pólvora faino axeitado para as explosións. Como impulsor de proxectís xera unhas seis veces máis gas que un volume igual de pólvora negra e produce menos fume e menos calor.
As bombas de artillaría cheas de algodón pólvora foron amplamente usadas durante a guerra civil americana, e o seu uso foi unha das razóns de que o conflito fose considerado como a "primeira guerra moderna". En combinación cos canóns que se cargaban por detrás (retrocarga), ditas bombas altamente explosivas podían causar un maior dano que as bólas de canón sólidas usadas anteriormente.
Durante a primeira guerra mundial, as autoridades británicas introduciron o uso de granadas tardiamente, e os soldados na fronte improvisaban enchendo latas con algodón pólvora, restos de chatarra e unha espoleta básica.
Investigacións adicionais indicaron a importancia de lavar o algodón acidificado. A nitrocelulosa non lavada (ás veces chamada pirocelulosa) pode facer ignición espontaneamente e estoupar a temperatura dunha habitación, xa que a evaporación da auga ten como resultado a concentración do ácido que non reaccionou.
Películas
En 1855 Alexander Parkes creou o primeiro plástico feito polo ser humano, a nitrocelulosa (co nome comercial Parkesine, patentado en 1862), a partir de celulosa tratada con ácido nítrico e un solvente. En 1868 o inventor americano John Wesley Hyatt desenvolveu un material plástico que denominou Celluloid (celuloide), mellorando a invención de Parkes ao plastificar a nitrocelulosa con alcanfor para que puidese ser procesada formando unha película fotográfica. Utilizouse comercialmente como celuloide, un plástico moi inflamable que ata a metade do século XX era a base para formar lacas e películas fotográficas.
En 1887 Hannibal Goodwin presentou unha solicitude de patente para unha "película fotográfica e o proceso de producila. .. especialmente en conexión coas cámaras de rolos", pero non se lle concedeu a patente ata 1898. Mentres tanto, George Eastman xa empezara a produción dos rolos de película usando o seu propio proceso.
A nitrocelulosa utilizouse como a primeira base de película flexible, empezando cos produtos de Eastman Kodak en agosto de 1889. O alcanfor utilízase como un plastificador para as películas de nitrocelulosa, a miúdo chamada película de nitrato. A patente de Goodwin vendeuse a Ansco, que se querelou con éxito contra Eastman Kodak por infrinxir a patente e foi indemnizada con 5. 000. 000 de dólares en 1914 para Goodwin Film.
Incendios de pelíclas de nitrato
Foron comúns os incendios desastrosos relacionados co celuloide ou a "película de nitrato" na industria das películas de cine durante a era do cine mudo e seguiron durante moitos anos durante a era do cine sonoro. Os lumes iniciados no proxector e a combustión espontánea de películas filmadas de nitrato almacenadas nas bóvedas dos estudos e noutras estruturas foron responsables a miúdo durante os inicios e metade do século XX de destruír ou causar moitos danos en salas de cine, causando moitas lesións graves e mortes, e de reducir a cinzas os negativos mestres e copias orixinais de decenas de miles de filmes, o que fixo que moitos deles acabasen sendo filmes perdidos. Mesmo nos casos en que o material de nitrato non era o que empezaba un lume devastador, unha vez que as lapas procedentes doutras fontes se espallaban ata chegar preto das coleccións de filmes, a combustión resultante intensificaba moito o lume e aumentaba substancialmente a extensión dos danos.
No ano 1914 (o mesmo ano en que Goodwin Film foi indemnizado con 5. 000. 000 de dólares por Kodak por unha infracción de patente) os incendios das películas de nitrato incineraron unha porción significativa da historia cinematográfica inicial dos Estados Unidos. Só nese ano, cinco incendios moi destrutivos ocorreron en catro estudos importantes e nunha planta de procesamento de películas. Millóns de metros de películas de obras cinematográficas arderon o 19 de marzo na Eclair Moving Picture Company en Fort Lee, Nova Jersey. Posteriormente, ese mesmo mes, moitos máis carretes e latas de películas con negativos e copias tamén arderon nos Edison Studios na cidade de Nova York, no Bronx; despois, de novo, o 13 de maio, un lume na "fábrica de filmes" Colonial Hall de Universal Pictures en Manhattan consumiu outra ampla colección. E unha vez máis, o 13 de xuño en Filadelfia, un lume e unha serie de explosións producíronse dentro dunha bóveda de películas de 186 m2 da Lubin Manufacturing Company que rapidamente destruíu practicamente todo o catálogo do estudio previo a 1914. Despois, un segundo incendio afectou a Edison Company noutro lugar o 9 de decembro, no seu complexo de procesamento de películas en West Orange, Nova Jersey. Ese lume catastrófico comezou dentro dun edificio de inspección de películas e causou danos materiais por valor duns 7. 000. 000 de dólares (equivalentes a 213. 000. 000 de hoxe). Incluso despois de que cambiou a tecnoloxía das películas, os arquivos de filmes antigos seguían sendo vulnerables; o incendio da bóveda de MGM de 1965 queimou moitas películas que tiñan décadas de idade. O uso da película de nitrocelulosa volátil para as películas de cine fixo que moitos cines blindasen a proba de lume as súas cabinas e salas de proxección con paredes feitas de amianto para intentar previr ou polo menos atrasar o espallamento das lapas alén da área de proxección. Unha película filmada para adestrar aos proxeccionistas incluía a gravación cunha ignición controlada dun carrete de película de nitrato, que continuaba ardendo mesmo cando se mergullaba totalmente en auga. Unha vez que empezaba a arder era extremadamente difícil de extinguir. A diferenza doutros materiais inflamables, a nitrocelulosa non necesita unha fonte de aire (oxíxeno) para continuar ardendo, xa que contén suficiente oxíxeno dentro da súa estrutura molecular para manter o lume. Por esta razón, mergullar unha película ardendo en auga podía non extinguilo e mesmo podía incrementar a cantidade de fume producido. Debido a precaucións de seguridade públicas, o Metro de Londres prohibiu o transporte de películas no seu sistema ata bastante despois da introdución da película de seguridade.
Os incendios en cines causados pola ignición de películas de nitrocelulosa eran comúns tamén. En Irlanda en 1926, causou a traxedia do cine de Dromcolliher no condado de Limerick no cal morreron 48 persoas. Despois, en 1929 no cine Glen en Paisley, Scotland, outro incendio relacionado coa fita da película matou a 69 nenos. Hoxe, a proxección de películas de nitrato é rara e normalmente está moi regulada e require grandes precaucións, incluíndo un adestramento extra de saúde e seguridade dos proxeccionistas. Un proxector especial certificado para funcionar con películas de nitrato ten moitas modificacións, entre elas a cámara de alimentación e carretes de recollida con grosas cubertas metálicas con pequenas rañuras por onde corre a película. O proxector está modificado para acomodar varios extintores de lume con boquillas que apuntan á porta onde está a película. Os extintores dispáranse automaticamente se un cacho da película preto da porta empeza a arder. Aínda que este chorro probablemente destruirá ou danará unha parte significativa dos compoñentes do proxector, tamén conterá o lume e impedirá maiores danos. As cabinas de proxección deben ter cubertas metálicas automáticas para as fiestras de proxección, impedindo que se espalle o lume ao auditorio. Hoxe, o Teatro Dryden no Museo George Eastman é un dos poucos teatros do mundo que pode proxectar con seguridade películas de nitrato e faino con regularidade ao público.
O uso da película de nitrato e a ameaza que supoñía o seu voraz potencial de arder non foi certamente un asunto limitado ao mundo das películas de cine ou á fotografía fixa comercial. A película de nitrato utilizouse durante moitos anos no campo da medicina, onde a súa natureza perigosa era maior, especialmente na súa aplicación para radiografías. En 1929 arderon varias toneladas de radiografías almacenadas por causa dunha corrente de vapor que saía dunha tubaxe de calefacción rota na Cleveland Clinic en Ohio. Esa traxedia custou 123 vidas durante o propio lume e coas mortes adicionais ocorridas días despois de vítimas que inhalaran fume, o cal contiña gases tóxicos procedentes da película, como dióxido de xofre e cianuro de hidróxeno. Incendios relacionados noutras instalacións médicas suscitaron que se fose deixando de almacenar as radiografías de nitrocelulosa arredor de 1933, case dúas décadas antes de que o seu uso cesase definitivamente na industria do cine en favor da película de acetato de celulosa, máis coñecida como "película de seguridade".
Descompoición da nitrocelulosa e novos materiais "de seguridade"
A nitrocelulosa descomponse gradualmente, liberando ácido nítrico, o cal cataliza aínda máis a descomposición (finalmente ata un po inflamable). Décadas despois descubriuse que almacenala a baixas temperaturas atrasaba estas reaccións indefinidamente. Perdéronse moitas películas producidas durante os inicios do século XX por esta acelerada e autocatalizada desintegración ou polos incendios nos almacéns dos estudos, e moitas outras foron destruídas a mantenta precisamente para evitar o risco de incendio. Gardar os filmes vellos é un importante problema para os arquiveiros de filmotecas.
A base de película de nitrocelulosa fabricada por Kodak pode identificarse pola presenza da palabra "nitrato" en letras escuras no bordo da fita; pero cando a palabra está escrita en letras claras sobre fondo escuro indica que deriva dun negativo orixinal ou copia de proxección de base de nitrato; porén o filme que se ten entre mans pode ser unha copia ou negativo copia, feita en película de seguridade. A película de acetato fabricada durante a época na que as películas de nitrato aínda se usaban está marcada como "Seguridade" ou "Película de seguridade" no bordo en letras escuras. Os materiais de películas de 8, 9, 5 e 16 mm, para uso amador ou non teatral, nunca se fabricaron cunha base de nitrato no mundo occidental, pero se sospeita que había películas de 16 mm de nitrato na antiga Unión Soviética e na China.
O nitrato dominou o mercado de películas de 35 mm de cine para uso profesional desde as orixes da industria ara inicios da década de 1950. Aínda que as películas de seguridade baseadas no acetato, concretamente de diacetato de celulosa e propionato acetato de celulosa, producíronse do ancho para uso a pequena escala en certos nichos de aplicación (como a impresión de anuncios e outras filmacións curtas que se poden enviar por correo sen necesidade de precaucións de seguridade), as primeiras xeracións de base de película de seguridade tiñan dúas grandes desvantaxes respecto ao nitrato: eran moito máis caras de fabricar, e duraban considerablemente menos para proxeccións repetidas. O custo das precaucións de seguridade asociadas co uso de nitrato era significativamente menor que o custo de usar calquera das bases de película de seguridade dispoñibles antes de 1948. Estes inconvenientes foron finalmente superados co lanzamento de película base de triacetato de celulosa de Eastman Kodak en 1948. O triacetato de celulosa acabou substituíndo o nitrato como a base fundamental para a industria fílmica moi rapidamente. Aínda que Kodak deixara de producir algunhas películas de nitrato antes, suspendeu a produción de varias películas en rolo de nitrato en 1950 e cesou de vez de producir películas de cine de 35 mm de nitrato en 1951.
A vantaxe crucial do triacetato de celulosa sobre o nitrato xa non era o risco de incendio (o material denomínase a miúdo "non inflamable": isto é verdade, pero é combustible, aínda que non tan volátil ou perigoso coma o nitrato), senón que case igualaba o custo e durabilidade do nitrato. O uso case exclusivo que lle quedou foi o de todos os anchos de película ata a década de 1980, cando a película de poliéster/PET empezou a substituíla para a impresión intermedia e final.
O poliéster é moito máis resistente que a degradación do polímero que o nitrato ou o triacetato. Aínda que o triacetato non se descompón de maneira tan perigosa coma o nitrato, aínda está suxeito a un proceso chamado desacetilación, a miúdo chamado "síndrome do vinagre" (debido ao cheiro a ácido acético das películas en descomposición) polos arquiveiros, o cal causa que a película se encolla, deforme, se faga fráxil e finalmente inutilizable. O PET, igual que o mononitrato de celulosa, ten menos tendencia a estirarse que outros plásticos dispoñibles. A finais da década de 1990, o poliéster case substituíra totalmente ao triacetato para a produción de elementos intermedios e copias para a proxección.
O triacetato segue usándose como material de negativos para cámaras porque pode ser empalmado de maneira "invisible" usando solventes durante a ensamblaxe negativa, mentres que a película de poliéster adoita empalmarse usando fita adhesiva, que deixa marcas visibles na área do fotograma. Porén, o empalme ultrasónico na área da liña de fotograma (que separa dous fotogramas) pode ser invisible. Ademais, a película de poliéster é tan forte que non rompe baixo tensión e pode causar serios danos a unha cámara cara ou mecanismos proxectores en caso de atasco da película, mentres que a película de triacetato rompe facilmente, reducindo o risco de danos. Moita xente se opoñía o uso do poliéster para as copias finais de proxección por esa razón, e porque os empalmadores ultrasónicos son moi caros, e quedaban fóra dos orzamentos de moitos pequenos teatros. Porén, na práctica, isto demostrou non ser un problema tan grande como se temía. Ao contrario, co incremento do uso dos sistemas de long-play automatizado nos cines, a maior forza do poliéster foi unha vantaxe significativa para diminuír os riscos de que a proxección dun filme sexa interrompida por unha rotura. [Cómpre referencia]
Malia os perigos de autooxidación, o nitrato aínda ten unha alta consideración, xa que é un material máis transparente que os materiais de substitución, e os filmes máis vellos usaban prata máis densa na emulsión. Os resultados combinados eran unha imaxe notablemente máis luminosa cunha alta razón de contraste.
Tecidos
A solubilidade da nitrocelulosa foi a propiedade base para fabricar a primeira "seda artificial" de Georges Audemars en 1855, á que chamou "Rayón". . Porén, Hilaire de Chardonnet foi o primeiro en patentar unha fibra de nitrocelulosa comercializada como "seda artificial" na Exposición Universal de París de 1889. A produción comercial empezou en 1891, mais o resultado era inflamable e máis caro que o acetato de celulosa ou raión cupramonio. Debido a este dilema, a produción cesou xa en 1900. A nitrocellosa coñeceuse brevemente como a "seda da sogra".
Frank Hastings Griffin inventou o double-godet (unha roda especial), un proceso de fiado-estirado especial que cambiou a seda artificial ao raión, facendo que sexa utilizable en moitos produtos industriais como cordas de pneumáticos (unha das súas capas internas) e roupa. Nathan Rosenstein inventou o "proceso Spunize" polo cal convertía unha fibra dura de raión nun tecido. Isto permitiu que o raión se convertese nunha materia prima moi usada en téxtiles.
Lacados e pinturas
As lacas de nitrocelulosa fabricadas (entre outros) por DuPont, foron o material principal para pintar automóbiles durante moitos anos. A durabilidade do acabado, as complexidades dos acabados modernos de "múltiples etapas", e outros factores incluíndo as normas ambientais levaron aos fabricantes a escoller novas tecnoloxías. Seguiron sendo as favoritas dos afeccionados como hobby aos automóbiles tanto por razóns históricas coma pola facilidade coa cal se pode obter un acabado profesional. A maioría das pinturas para "retoques" para automóbiles aínda se fan de lacas debido a que secan rápido, son de fácil aplicación e teñen propiedades de adhesión superiores, sen importar cal foi o material usado no acabado orixinal. As guitarras ás veces comparten códigos de cores con automóbiles actuais. Perdeu o favor dos fabricantes para a produción en masa por varias razóns, como as regulacións ambientais e o custo de aplicación fronte aos acabados "poli". Porén, Gibson aínda usa as lacas de nitrocelulosa de todas as guitarras, así como Fender cando quere reproducir guitarras historicamente exactas. A laca de nitrocelulosa amarelea e agrétase co tempo, e as tendas de instrumentos personalizados reproducen estas marcas da idade para facer instrumentos que parezan de estilo vintage. As guitarras feitas en obradoiros máis pequenos (luthiers) tamén adoitan usar a "nitro", xa que ten unha consideración case mítica entre os guitarristas. Bólas de billar e outros perigos
Debido á súa natureza explosiva, non todas as aplicacións da nitrocelulosa tiveron éxito. En 1869, cando os elefantes foran cazados furtivamente case ata a extinción, a industria das bólas de billar ofreceu un premio de 10. 000 dólares a quen atopase un substituto mellor para as bólas de billar de marfil. John Wesley Hyatt creou o substituto gañador cun novo material que el inventara chamado nitrocelulosa alcanforada, o primeiro termoplástico, mellor coñecido como celuloide. O invento gozou dunha breve popularidade, pero as bólas de Hyatt eran extremadamente inflamables, e por veces porcións da capa exterior podían estoupar ao recibiren un impacto. Un propietario dun salón de billar en Colorado escribiu a Hyatt sobre estas tendencias explosivas dicindo que non lle importaba moito persoalmente salvo que todos os homes que estaban no salón sacaban inmediatamente a pistola ao oíren o son. O proceso usado por Hyatt para fabricar bólas de billar, patentado en 1881, supoñía situar a masa de nitrocelulosa nunha bolsa de goma, que se colocaba despois nun cilindro con líquido e quentábase. Aplicábase presión ao líquido do cilindro, o cal tiña como resultado unha compresión uniforme da masa de nitrocelulosa, comprimíndoa formando unha esfera uniforme a medida que a calor vaporizaba os solventes. A bóla era despois arrefriada e xirada para facer unha esfera perfecta. Debido aos seus resultados explosivos, este proceso chamouse "método da pistola de Hyatt".
Crese que un contedor de nitrocelulosa seca sobrequentado foi a causa inicial das explosións de Tianjin de 2015.