proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
I

O I é a nona letra do alfabeto galego, e representa a vogal pechada anterior da lingua galega, ou a semivogal /j/ cando vai nun ditongo. Usos
En química, I é a abreviatura do elemento químico iodo.
I Ching

O I Ching, Yijing ou I King (chinés tradicional: 易經; chinés simplificado: 易经; pinyin: Yìjīng; Wade-Giles: I4 Ching1) é un libro oracular chinés cuxos primeiros textos suponse escritos cara ao 2400 a. C. É un dos Cinco Clásicos confucianos. Historia e contidos
O termo I Ching significa Libro das Mutacións. O texto foi aumentado durante a dinastía Chou e posteriormente por comentaristas da escola de Confucio. Crese que describe a situación presente de quen o consulta e predicir o modo en que se resolverá no futuro se se adopta ante ela a posición correcta. É un libro adivinatorio e tamén un libro moral, á vez que pola súa estrutura e simboloxía é un libro filosófico e cosmogónico.
En Occidente
Leibniz, que mantiña en correspondencia con xesuítas en China, escribiu o primeiro comentario europeo sobre o I Ching en 1703. Segundo el, isto demostraba a universalidade dos números binarios e o teísmo, xa que as liñas quebradas, o "0" ou a "nada", non poden converterse en liñas continuas, o "1" ou "unidade", sen a intervención de Deus. Ese argumento foi criticado por Hegel, quen proclamou que ese sistema binario e os caracteres chineses eran "formas baleiras" que non podían articular palabras faladas coa claridade do alfabeto occidental.
O comentario de Leibniz sobre o I Ching desencadeou un diálogo sobre temas filosóficos occidentais como a universalidade (a idea de que algúns conceptos ou sistemas son aplicables en todas as culturas) e a natureza da comunicación.
O uso do código binario en relación co I Ching foi fundamental para a Characteristica universalis de Leibniz (unha linguaxe universal teórica), que á súa vez inspirou os estándares da lóxica booleana e para que Gottlob Frege desenvolvese a lóxica de predicados a finais do século XIX. No século XX, Jacques Derrida identificou o argumento de Hegel como logocéntrico (segundo ese enfoque, outras formas de expresión e comprensión serían consideradas secundarias e inferiores), pero aceptou sen dúbida a premisa de Hegel de que a lingua chinesa non pode expresar ideas filosóficas. Carl Gustav Jung escribiu un prefacio para unha das primeiras versións occidentais do libro, traducida por Richard Wilhelm. Nel, Jung explora o concepto de "sincronicidade", que el define como a coincidencia significativa de eventos externos e estados psíquicos. Para Jung, o I Ching podía ser unha ferramenta para explorar esta idea de sincronicidade, xa que as súas respostas oraculares parecen coincidir de maneira significativa co estado interno do consultante.
O físico Fritjof Capra examinou no seu libro The Tao of Physics (O Tao da Física) as relacións entre a física moderna e filosofías orientais como o taoísmo e o I Ching. Aínda que a obra foi influente, tamén recibiu críticas por parte de científicos que consideran a súa abordaxe como superficial ou incorrecta.
I Like Trains

iLiKETRAiNS é unha banda de post-rock procedente de Leeds, Inglaterra. Teñen un contrato asinado coa Beggars Banquet Records, a pesar de que o seu EP de debut, Progress Reform, foi editado con Fierce Panda Records en xuño do 2006. O primeiro álbum de estudio de iLiKETRAiNS, Elegies to Lessons Learnt, foi lanzado o 1 de outubro do 2007.
I Lombardi alla prima crociata

I Lombardi alla prima crociata (en galego Os lombardos na primeira cruzada) é un drama lírico operístico nun preludio e catro actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Temistocle Solera, baseado no poema homónimo publicado en 1826 por Tommaso Grossi. A súa estrea tivo lugar no Teatro alla Scala de Milán o 11 de febreiro de 1843, obtendo un grande éxito. Verdi adicoulle a partitura a María Luisa, a duquesa Habsburgo de Parma, quen morreu unhas poucas semanas despois da estrea. En 1847 foi revisada para a súa estrea en París, baixo o título Jérusalem.
Esta ópera rara vez se representa na actualidade, aparecendo nas estatísticas de OperabaseArquivado 14 de maio de 2017 en Wayback Machine. con só 5 representacións no período 2005-2010.
I masnadieri

I masnadieri (en galego Os bandoleiros) é unha ópera en catro actos con música de Giuseppe Verid e libreto en italiano de Andrea Maffei, baseado na obra teatral Die Räuber de Friedrich von Schiller. A súa estrea tivo lugar no Her Majesty's Theatre de Londres o 22 de xullo de 1847 baixo a dirección do propio compositor.
Esta ópera representase pouco; nas estatísticas de Operabase aparece no posto n. º 229 das óperas representadas no período 2005-2010, sendo a 68. ª en Italia e a décimo novena de Verdi, con 11 representacións no período.
I milenio a. C.

O I milenio a. C. comezou o 1 de xaneiro de 1000 a. C. e rematou o 31 de decembro do 1 a. C. Persoas relevantes
Moisés
I puritani

I puritani (en galego Os puritanos) é unha ópera en tres actos con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Carlo Pepoli, baseado no drama Têtes rondes et cavaliers de Jacques-François Ancelot e Xavier Boniface Saintine. Algúns indican que o libreto tamén está baseado na novela Old Mortality de Walter Scott, mais outros só encontran relación co lugar e os feitos políticos que son narrados. Foi estreada o 24 de xaneiro de 1835 no Théâtre Italien de París. Ao mesmo tempo, Bellini compuxo unha versión alternativa pensada para a famosa cantante María Malibrán, debería ser representada en Nápoles e que, porén, non foi representada ata o 10 de abril de 1986 no Teatro Petruzzelli de Bari. Foi a última obra do compositor, que morreu 8 meses despois da súa estrea.
A ópera narra o drama amoroso de Elvira e Arturo en plena revolución entre os puritanos, partidarios de Oliver Cromwell, e os realistas que apoiaban á casa de Estuardo.
A pesar de que o libreto é cértamente confuso e pouco crible, a música de Bellini está entre a máis coidada e bela que escribiu. A foi o resultado do desexo de Bellini de compoñer unha ópera para o público parisiense. Para esta tarefa recibiu o apoio de Rossini, que daquela triunfaba en París.
I, Robot (filme)

I, Robot é un filme estadounidense dirixido por Alex Proyas que se estreou no 2004. Baséase no libro homónimo de Isaac Asimov. Sinopse
Chicago, ano 2035. Vivimos en completa harmonía con robots intelixentes. Cociñan para nós, conducen os nosos avións, coidan dos nosos fillos e confiamos plenamente neles debido a que se rexen polas Tres Leis da Robótica que nos protexen de calquera dano. Inesperadamente un robot vese implicado no crime dun brillante científico, e o detective Del Spooner (Will Smith) queda a cargo da investigación. Personaxes
Will Smith como Detective Del Spooner
Bridget Moynahan como Doutora Susan Calvin
Alan Tudyk como Sonny
Shia LaBeouf como Farber
Fiona Hogan como V. I. K. I.
James Cromwell como Doutor Alfred Lanning
Bruce Greenwood como Lawrence Robertson
Chi McBride como Tenente John Bergin
Terry Chen como Chin
Adrian Ricard como Gigi Galardóns e nomeamentos
2004: Nomeada ó Oscar: Mellores efectos visuais.
I-1K

O bus I-1K é un tipo de bus para satélites fabricado na India. Características
O bus I-1K é fabricado pola axencia espacial india ISRO. Está pensado para ser usado en satélites na órbita xeoestacionaria, pero pode adaptarse a outras funcións, como misións interplanetarias. O corpo central ten forma de caixa de 1, 505 x 1, 476 x 1, 530 m, cunha masa sen propelente de 500 kg e podendo albergar unha carga útil de 100kg. Os paneis solares poden proporcionar ata 1000 W de potencia e ten unha esperanza de vida de 7 anos.
Usouse por primeira vez no satélite METSAT 1, para logo ser usado polos satélites da serie IRNSS, os GSat e GISAT e logo a sonda marciana Mars Orbiter Mission.
I-2K

O bus I-2K é un tipo de bus para satélites fabricado na India. Características
O bus I-2K é fabricado pola axencia espacial india ISRO. Está pensado para ser usado en satélites de cerca de 2000 kg na órbita xeoestacionaria ou adaptarse a outras funcións, como misións interplanetarias. O corpo central ten forma de caixa de 1, 65 x 1, 53 x 3, 0 m, cunha masa sen propelente de 600 kg e podendo albergar unha carga útil de 200kg. Os paneis solares poden proporcionar ata 2800 W de potencia e ten unha esperanza de vida de 12 anos.
Usouse por primeira vez no satélite GSat 1 en 2001, para logo ser usado polos satélites da serie Insat, algúns GSat e HYLAS 1.
I-3K

O bus I-3K é un tipo de bus para satélites fabricado na India. Características
O bus I-3K é fabricado pola axencia espacial india ISRO. Está pensado para ser usado en satélites de cerca de 3000 kg na órbita xeoestacionaria. Pode proporcionar ata 6500 W de potencia.
Usouse por primeira vez no satélite Insat 4A en 2005, para logo ser usado por algúns satélites da serie Insat e algúns GSat.
IATE

IATE — sigla de «Inter-Active Terminology for Europe» — é a base de datos terminolóxicos, interinstitucional, interactiva e multilingüe da Unión Europea en proxecto desde 1999 e utilizada desde o verán de 2004 para a recollida, xestión e divulgación conxunta da terminoloxía utilizada nos textos das institucións europeas. O 28 de xuño de 2007 inaugurouse oficialmente o acceso libre do público á base de datos.
A base está dirixida á redacción, tradución e interpretación nos campos de actividade das institucións da Unión Europea, procurando promover o rigor terminolóxico e mellorar a coherencia e a calidade das traducións.
IATE inclúe as fichas de anteriores bases terminolóxicas: Eurodicautom (Comisión Europea)
TIS (Consello da Unión Europea)
Euterpe (Parlamento Europeo)
Euroterms (Centro de Tradución)
CDCTerm (Tribunal de Contas)
A base inclúe do mesmo xeito novas fichas que se foron engadindo nas institucións europeas. Os usuarios da base de datos pública poden interactuar enviando suxestións e comentarios sobre o contido das fichas terminolóxicas. Algúns números
A base incluía a comezos do ano 2007 preto de 1, 5 millóns de fichas terminolóxicas multilingües relativas a outros tantos conceptos, que se corresponden con preto de sete millóns de entradas por lingua. O número de termos elévase a preto de 8, 7 millóns, nas 23 linguas oficiais.
Institucións participantes no proxecto IATE
Comisión Europea
Parlamento Europeo
Consello da Unión Europea
Tribunal de Xustiza
Tribunal de Contas
Comité Económico e Social Europeo
Comité das Rexións
Banco Central Europeo
Banco Europeo de Investimento
Centro de Tradución dos Organismos da Unión Europea
O sitio web da base IATE é administrado polo Centro de Tradución de Luxemburgo en nome dos socios do proxecto.
IBEX 35

O índice IBEX 35 é o principal índice bolsista de referencia da bolsa de valores española elaborado por Bolsas y Mercados Españoles (BME). Está formado polas 35 empresas con máis liquidez que cotizan no Sistema de Interconexión Bolsista Electrónico (SIBE) nas catro bolsas españolas (Madrid, Barcelona, Bilbao e Valencia). É un índice ponderado por capitalización bolsista; é dicir, ó igual que índices como o S&P 500, non tódalas empresas que o forman teñen o mesmo peso. Cálculo
A fórmula empregada para o cálculo do valor do índice é: I ( t )
I ( t − 1 ) × ∑ i
135 C a p i ( t ) [ ∑ i
135 C a p i ( t − 1 ) ± J ], {\displaystyle I(t)
I(t-1)\times {\frac {\sum _{i
1}^{35}Cap_{i}(t)\, }{[\, \sum _{i
1}^{35}Cap_{i}(t-1)\, \pm J\, ]\, }}, } onde I(t) é o valor do índice no intre t, Cap é a capitalización bolsista do free float das compañías que integran o índice e J é un coeficiente empregado para axustar o índice para que non se vexa afectado por ampliacións de capital.
As empresas con maior capitalización bolsista teñen maior peso dentro do índice e as súas subas e baixas influirán en maior medida no movemento final do IBEX 35. Isto quere dicir que cando Banco Santander, Telefónica, BBVA, Inditex, Iberdrola e Repsol están en baixa, o IBEX 35 ten gran preocupación porque estas inflúen moito sobre o índice xeral. Por iso hai que mirar os 6 primeiros valores dos índices con moita frecuencia e moita atención.
Os criterios empregados polo CAT (Comité asesor Técnico) para a inclusión ou saída do IBEX 35 son principalmente a liquidez dos títulos, número de accións en circulación, valor de capitalización bolsista, etc.
Este comité reúnese cada 6 meses de forma ordinaria, (normalmente xuño e decembro), aínda que poden convocarse reunións extraordinarias cando as circunstancias así o requiran. Compoñentes
Actuais
Na seguinte táboa, indícanse os 35 valores que compoñen o IBEX 35 a 6 de agosto de 2018 e a súa ponderación no índice a 30 de xuño de 2017:
Históricos
IBM Aptiva

Os IBM Aptiva foron unha liña de computadores persoais que foron producidos por IBM. Foi deseñado principalmente para uso na casa e ofreceu unha gama de modelos con características e especificacións variábeis. Foi presentado en setembro de 1994 para substituír os antigos IBM PS/1.
O primeiro modelo de Aptiva estaba baseado nunha CPU Intel 80486, mentres que os modelos posteriores utilizaron o Intel Pentium e CPU's de AMD. Todos os sistemas foron desenvolvidos en privado excepto o máis tardío, a serie E, que foi desenvolvida por Acer.
Os computadores Aptiva eran tipicamente vendidos como bundle que incluíron monitor, falantes, teclado e rato. Os primeiros modelos viñeron con IBM PC DOS 6. 3 e Windows 3. 1. Os seguintes Aptiva con Pentium viñeron con Windows 95. A maioría dos modelos Aptiva incluíron un módem e unha función de hibernación chamada "Rapid Resume".
En 1999, unha serie de ordenadores Aptiva saíron infectados ao mercado co virus CIH, xusto un mes antes de que o virus se activase.
As funcións de son e módem foron providos nos modelos M, A, C e S cun adaptador IBM Mwave. O adaptador Mwave tivo problemas de rendemento e foron finalmente substituídos por tarxetas de son e módems estándares.
O último sistema Aptiva foi retirado de venda en maio de 2001 sen unha substitución directa cando IBM decidiu saír do mercado de fogares ou de consumo. Os clientes foron dirixidos ao IBM NetVista, o cal era máis apuntado a computadores de escritorio empresariais. Historia
Entre outras cousas, o desenvolvemento e a mercadotecnia de IBM de Lotus SmartSuite e OS/2 colocouno en competición directa con Microsoft Office e Windows, respectivamente. Como resultado, Microsoft "castigou a IBM con prezos máis altos, unha licenza tardía para Windows 95, e retención d0 soporte técnico e da mercadotecnia. "
IBM non tivo dereitos de OEM concedido para Windows 95 até 15 minutos antes da liberación de Windows 95, o 24 de agosto de 1995. Debido a esta incerteza, máquinas de IBM foron vendidas sen Windows 95, mentres Compaq, HP, e outras empresas venderon máquinas con Windows 95 dende o primeiro día.
Os Aptiva nunca puideron reasegurar a dominancia de IBM no mercado de computadores personais dos anos 80 contra empresas como Compaq, Dell, ou HP. O grupo de PC de IBM tivo custos máis altos que os seus competidores, que fixeron imposíbel igualar os seus prezos. Durante os anos 90, IBM perdeu a maioría da súa participación no mercado de PC's e durante aquela década non puido competir cintrs os seus rivais. Só o portátil ThinkPad mantivo algo de cota. A maioría de vendas de portátiles e computadores eran con clientes corporativos que xa utilizaban ordenadores IBM.
IBM PC

O IBM PC ou ordenador persoal de IBM é unha marca comercial da compañía IBM.
Debido ao éxito do IBM PC, o termo xenérico PC converteuse en algo común para todas as microcomputadoras compatíbeis coa especificación IBM. O termo é normalmente utilizado para referirse a todos os tipos de computadoras persoais, non só os compatibles con IBM.
IBM RS64

A familia de procesadores IBM RS64 usouse nos servidores e estacións de traballo RS/6000 e AS/400. É unha póla da familia PowerPC pero inclúe características que non están nela e tivo 64 bit desde o principio.
RS64 (Apache) apareceu en 1997 no RS/6000 e AS/400. Desenvolveuse a partir dun anterior procesador Power PC designado especificamente para o AS/400. Tiña 128 KB de memoria caché, 4 MB de memoria e un bus de 128 bit, e un reloxio de 125 MHz.
RS64-II (Northstar) data de 1998, tiña 8 MB de memoria e un bus de 256 bit
RS64-III (Pulsar) data de 1999, con 8 MB DDR SRAM L2 nun reloxio de 450 MHz e un bus de 256 bit. A memoria caché aumentou ata 256 KB.
RS64-IV (Istar, Sstar) data de 2000. Ten 16 MB DDR L2.
ICESat

ICESat (acrónimo de Ice, Cloud, and land Elevation Satellite) foi un satélite artificial da NASA lanzado o 13 de xaneiro de 2003 mediante un foguete Delta II desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
ICESat, baseado no bus BCP-2000, foi inxectado nunha órbita inicial de 586 km de perixeo, 594 km de apoxeo e 94 graos de inclinación orbital. Foi deseñado para determinar, mediante un láser altímetro, a masa das capas polares e a forma en que contribúen ó cambio do nivel dos océanos para axudar a modelar o comportamento futuro das capas de xeo e o nivel do mar. Como misión secundaria, o satélite mediu a altura das capas de nubes e a súa estrutura vertical, mediu a cantidade de aerosois na atmosfera, cartografiou a superficie terrestre e mediu a rugosidade, reflectividade e alturas da cuberta vexetal, das capas de neve e do xeo mariño.
O satélite alimentábase mediante paneis solares que proporcionaban 350 vatios de potencia de media. Os datos gardábanse nunha grabadora de estado sólida de 56 Gb de capacidade, suficiente para rexistrar 24 horas de datos, e transmitíanse mediante un enlace en banda X a unha velocidade de ata 40 Mbps.
ICESat foi desorbitado o 30 de agosto de 2010. Instrumentos
ICESat levaba a bordo un único instrumento: un láser altímetro denominado GLAS polo seu acrónimo en inglés (Geoscience Laser Altimeter System) que funcionaba emitindo pulsos cunha duración de 4 nanosegundos a lonxitudes de onda de 1064 nanómetros, correspondente ao infravermello, ou 532 nanómetros, correspondente a luz verde. Os fotóns reflectidos desde a Terra eran recollidos polo telescopio dun metro de diámetro de ICESat. GLAS emitía pulsos 40 veces por segundo, iluminando áreas de superficie de 70 metros de diámetro a intervalos de 170 metros.
ICMP

ICMP, sigla en inglés de Internet Control Message Protocol, é un protocolo integrante do Protocolo IP, definido polo RFC 792, e utilizado para prover notificación de erros á fonte orixinal. Calquera computador que utilice IP precisa aceptar as mensaxes ICMP, e alterar o comportamento en resposta ao erro relatado. Os gateways deben estar programados para enviar mensaxes ICMP cando receban datagramas que provoquen algún erro.
ICN Business School

A ICN Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en La Défense, Nürnberg, Berlín e Nancy. Descrición
Esta institución, foi fundada en 1905. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. A escola, cunha rede de 15. 000 antigos alumnos.
ICOMOS

O ICOMOS, ou Comité internacional dos monumentos e os sitios (da sigla en inglés International Council on Monuments and Sites) é unha asociación civil non gobernamental, con sede en París (Francia) ligada á ONU, a través da Unesco.
O deu labor é decisivo á hora de conseguir que un determinado monumento, cidade ou sitio de interese natural sexa declarado Patrimonio da humanidade, a que o proceso que hai que seguir para lograr a nomeamento comenza cando un país fai un inventario con todos os seus sitios con propiedades naturais e culturais significativas como para merecer seren incluídos na Lista Tentativa, o que é moi importante, porque un país non pode propoñer un sitio que non estea incluído nesta lista. A continuación, pode seleccionar un sitio desta lista para localizala nun Expediente de Nomeamento. O Comité de Patrimonio da Humanidade ofrece axuda na confección deste expediente, o cal debe ser o máis completo posíbel.
Logo, o expediente é avaliado independentemente por dúas organizacións: a Unión Mundial para a Conservación e o Comité Internacional de Monumentos e Sitios (ICOMOS), Estas entidades despois elevan ás súas recomendacións ao Comité do Patrimonio da Humanidade. O Comité reúnese unha vez ao ano para determinar se inclúe ou non a cada sitio nomeado á lista definitiva, e ás veces suspende a decisión para solicitar máis información aos Estados membros. Hai dez criterios de selección que un sitio debe cumprir para ser incluído na lista.
ICQ

ICQ é o primeiro programa informático de mensaxería instantánea do mundo, creado pola Mirabilis, unha compañía start-up israelita fundada na cidade de Tel-Aviv. O programa foi lanzado en novembro de 1996. O nome é un xogo de palabras da frase "I seek you"" (gal: búscote). En Galicia é pronunciado con fonética galega I-CE-QU.
En 1999 a AOL adquiriu a Mirabilis englobando o servizo. A empresa nunca se definiu sobre o seu sistema de mensaxes instantáneas padrón e desenvolveu o seu propio: AIM ou AOL Instant Messenger. Ese é outro motivo da caída do número de usuarios do ICQ e do crecemento e hexemonía do MSN Messenger nos últimos anos. Porén o ICQ continúa activo presentando novas versións regularmente con opcións innovadoras como o troco de mensaxes SMS de teléfonos móbiles.
IDCSP

IDCSP (acrónimo de Initial Defense Communication Satellite Program ou Interim Defense Communication Satellite Program) foi un programa da Forza Aérea dos Estados Unidos de mediados e finais da década de 1960 para establecer o primeiro sistema de comunicacións por satélites en órbita xeoestacionaria. IDCSP considérase a primeira fase do máis amplo programa DSCS (Defense Satellite Communications System) e foi o sucesor do cancelado programa ADVENT.
Os satélites IDCSP estabilizábanse mediante xiro e tiñan forma de poliedro de 26 caras e 86 cm de diámetro, cunha masa total de 45 kg. A súa superficie estaba cuberta de células solares. Por simplicidade, os satélites non tiñan baterías nin sistema activo de control de actitude. As transmisións tiñan lugar mediante un único transpondedor en banda X cun ancho de banda de 26 MHz. Tódolos satélites IDCSP superaron a súa expectativa de vida de tres anos, sendo apagados despois de seis anos de funcionamento.
Os IDCSP eran lanzados mediante foguetes Titan 3C en quendas de ata oito satélites á vez en órbitas lixeiramente por debaixo da xeoestacionaria para permitirlles derivar ata 30 graos ao día co fin de que o fallo dun deles puidera verse compensado polo movemento dos demais. Tiveron uso, por exemplo, durante a guerra de Vietnam, para retransmitir fotos e outros datos. Historial de lanzamentos
Tódolos satélites IDCSP foron lanzados mediante foguetes Titan 3C desde a rampla de lanzamento 41 do Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
IELTS

O IELTS (International English Language Testing System; en galego, sistema de avaliación internacional do idioma inglés) é unha proba de avaliación de nivel de inglés.
Foi creado no ano 1989. Equivalencias
Os exames IELTS correspóndese no Marco común europeo de referencia para as linguas (MCER) en seis niveis de coñecemento:
IGFBP1

A proteína que se une ao factor de crecemento similar á insulina 1 (IGFBP-1 polas súas siglas en inglés de insulin-like growth factor-binding protein 1) tamén chamada proteína placentaria 12 (PP12), é unha proteína que en humanos está codificada no xene IGFBP1 do cromosoma 7. Función
Este xene é membro da familia da proteína que se une ao factor de crecemento similar á insulina (IGFBP) e codifica unha proteína cun dominio IGFBP e un dominio de tiroglobulina de tipo I. A proteína únese aos factores de crecemento similares á insulina IGF-I e IGF-II e circula no plasma sanguíneo. Unirse a esta proteína prolonga a vida medio dos IGFs e altera a súa interacción con receptores da superficie celular. Caracterizáronse variantes transcricionais de empalme alternativo de ARNm que codifican diferentes isoformas.
IGH@

O locus pesado de inmunoglobulina, tamén chamado IGH (antes chamado tamén IGHDY1 e IGH@), é unha rexión do cromosoma 14 humano que contén un xene que codifica as cadeas pesadas dos anticorpos humanos (ou inmunoglobulinas).
As inmunoglobulinas recoñecen antíxenos estraños e inician as respostas inmunes como a fagocitose e o sistema do complemento. Cada molécula de inmunoglobulina consta de dúas cadeas pesadas idénticas e dúas cadeas lixeiras tamén iguais. Esta rexión representa a organización na liña xerminal do locus das cadeas pesadas. O locus inclúe os segmentos V (variable), D (de diversidade), J (de empalme ou acoplamento) e C (constante). Durante o desenvolvemento da célula B, un evento de recombinación V(D)J no ADN une un só segmento D cun segmento J; o exón D-J fusionado desta rexión D-J parcialmente rearranxada únese cun segmento V. A rexión resultante V-D-J que contén o exón fusionado V-D-J é despois transcrita e fusionada a nivel de ARN coa rexión IGHM constante; este transcrito codifica unha cadea pesada mu. Posteriormente no desenvolvemento da célula B xérase un pre-ARNm V-D-J-Cmu-Cdelta, que sofre empalme alternativo e codifica unha cadea pesada mu ou delta. As células B maduras nos ganglios linfáticos sofren unha recombinación de cambio de clase, de modo que o segmento xénico fusionado V-D-J lévase ao lado dun dos segmentos xénicos IGHG, IGHA ou IGHE e cada célula expresa ou ben a cadea pesada gamma ou a alfa ou a épsilon. A pottencial recombinación de moi difeentes segmentos V con varios segmentos J proporciona un amplo rango de recoñecemento de antíxenos. Conséguese unha diversidade adicional pola diversidade de acoplamento, que ten como resultado a adición aleatoria de nucleótidos pola desoxinucleotidiltransferase terminal, e por hipermutación somática, que ocorre durante a maduración da célula B no bazo e ganglios linfáticos. Sábese que hai varios segmentos V, D, J e C que non poden codificar proteínas e son considerados segmentos pseudoxénicos (xeralmente chamados simplemente pseudoxenes).
IGK@

O IGK@ ou locus kappa de inmunoglobulina (tamén chamado IGK) é unha rexión do cromosoma 2 humano que contén xenes que codifican a cadea lixeira kappa (κ) de anticorpos (ou inmunoglobulinas).
Nos humanos a cadea κ está codificada polos segmentos xénicos V (variable), J (de acoplamento) e C (constante) desta rexión. Estes xenes sofren a recombinación V(D)J para xerar un amplo repertorio de inmunoglobulinas. Xenes
O locus kappa de inmunoglobulina contén os seguintes xenes: IGKC: inmunoglobulina kappa constante
IGKJ@: inmunoglobulina kappa grupo de acoplamento
IGKJ1, IGKJ2, IGKJ3, IGKJ4, IGKJ5
IGKV@: inmunoglobulin kappa grupo variable
IGKV1-5, IGKV1-6, IGKV1-8, IGKV1-9, IGKV1-12, IGKV1-16, IGKV1-17, IGKV1-27, IGKV1-33
IGKV1D-8, IGKV1D-12, IGKV1D-13, IGKV1D-16, IGKV1D-17, IGKV1D-22, IGKV1D-27, IGKV1D-32, IGKV1D-33, IGKV1D-39, IGKV1D-43
IGKV2-24, IGKV2-28, IGKV2-30, IGKV2-40
IGKV2D-26, IGKV2D-28, IGKV2D-29, IGKV2D-30, IGKV2D-40
IGKV3-11, IGKV3-15, IGKV3-20
IGKV3D-7, IGKV3D-11, IGKV3D-20
IGKV4-1
IGKV5-2
e varios segmentos non funcionais e pseudoxenes
IGL@

IGL@ ou locus lambda de inmunoglobulina (tamén chamado IGL e IGLC6) é unha rexión do cromosoma 22 humano que contén os xenes para a cadea lixeira lambda dos anticorpos (ou inmunoglobulinas). Función
As inmunoglobulinas recoñecen antíxenos alleos e inician respostas inmunes como a fagocitose e o sistema de complemento. Cada molécula de inmnoglobulina consta de dúas cadeas pesadas idénticas e dúas cadeas lixeiras idénticas. Hai dúas clases de cadeas lixeiras, kappa e lambda. Esta rexión representa a organización da liña xerminal do locus da cadea lixeira lambda. O locus inclúe os segmentos V (variable), J (de acoplamento), e C (constante). Durante o desenvolvemento da célula B, un evento de recombinación no ADN únese a un só segmento V cun segmento J; o segmento C únese posteriormente por empalme no ARN. A recombinación de moitos segmentos V diferentes con varios segmentos J proporciona un amplo rango de recoñecemento de antíxenos. Obtense diversidade adicional pola diversidade de acoplamento, que se orixina pola adición aleatoria de nucleótidos pola desoxinucleotidiltransferase terminal, e pola hipermutación somática, que ocorre durante a maduración da célula B no bazo e ganglios linfáticos. Varios segmentos V e tres segmentos C son incapaces de codificar proteínas e son considerados pseudoxenes. O locus tamén inclúe varios xenes que non son de inmunoglobulinas, moitos dos cales son pseudoxenes ou son preditos por análise computacional automatizada ou por homoloxía con outras especies. Xenes
O locus lambda de inmunoglobulina contén os seguintes xenes: IGLC@ – grupo constante
IGLC1 – inmunoglobulina lambda constante 1 (marcador Mcg)
IGLC2 – inmunoglobulina lambda constante 2 (marcador Kern-Oz-)
IGLC3 – inmunoglobulina lambda constante 3 (marcador Kern-Oz+)
IGLC7 – inmunoglobulina lambda constante 7
IGLJ@ – grupo de unión
IGLJn – inmunoglobulina lambda unión n
IGLJ1, IGLJ2, IGLJ3, IGLJ6, IGLJ7
IGLV@ – grupo variable
IGLVm-n – inmunoglobulina lambda variable n-m
IGLV1-36, IGLV1-40, IGLV1-44, IGLV1-47, IGLV1-51, IGLV1-62
IGLV2-5, IGLV2-8, IGLV2-11, IGLV2-14, IGLV2-18, IGLV2-23
IGLV3-1, IGLV3-10, IGLV3-12, IGLV3-16, IGLV3-19, IGLV3-21, IGLV3-25, IGLV3-27
IGLV4-3, IGLV4-60, IGLV4-69
IGLV5-37, IGLV5-39, IGLV5-45, IGLV5-52
IGLV6-57
IGLV7-43
IGLV9-49
IGLV10-54
IGN

IGN (abreviatura do nome Imagine Games Network) é unha páxina web estadounidense de videoxogos e entretemento operada por IGN Entertainment Inc. , unha subsidiaria de Ziff Davis, á súa vez propiedade de j2 Global. A sede da compañía atópase en San Francisco e está dirixida polo seu antigo editor en xefe, Peer Schneider. A páxina web de IGN foi obra do emprendedor Chris Anderson e foi lanzada o 29 de setembro de 1996. Os seus contidos céntranse en videoxogos, filmes, televisión, banda deseñada, tecnoloxía e outros medios. Orixinalmente unha rede de páxinas web, IGN agora tamén se distribúe en plataformas móbiles, con programas de consola en Xbox e PlayStation, FireTV, Roku, e a través de YouTube, Twitch, Hulu e Snapchat.
Nun principio, IGN era o buque insignia de IGN Entertainment, unha páxina web que posuía e operaba outras páxinas web orientadas ós intereses, xogos e entretemento dos xogadores, como Rotten Tomatoes, GameSpy, GameStats, VE3D, TeamXbox, Vault Network, FilePlanet e AskMen, entre outros. IGN foi vendido á compañía Ziff Davis en febreiro de 2013 e dende entón opera como unha subsidiaria de J2 Global.
II Fórum Social Mundial

O segundo FSM tivo lugar en Porto Alegre (o mesmo que o primeiro), do 31 de xaneiro ao 5 de febreiro de 2002 acudiron máis de 12. 000 delegados oficiais, representando a xente de 123 países e 60. 000 asistentes. Leváronse a cabo 652 obradoiros e 27 conferencias. Un conferenciante soado foi o disidente estadounidense Noam Chomsky.
II milenio a. C.

O II milenio a. C. comezou o 1 de xaneiro do 2000 a. C. e terminou o 31 de decembro do 1001 a. C. Feitos relevantes
2050 - 1780 a. C. (datas aproximadas): Imperio Medio no Exipto, dinastías XI (2130-1991) e XII (1990-1780)
1900 a. C. : primeiros barcos. Personaxes destacados
Abraham (cara ao século XV a. C. ): conduciu aos hebreos desde Aram (Siria setentrional) ata Canaán.
Hammurabi rei de Babilonia (ca. 1810 a. C. - 1750 a. C. )
Thutmose III de Exipto (1500 - 1448 a. C. ), creou un imperio en Asia e África.
Tutankhamon faraón pertencente á dinastía XVIII de Exipto que reinou de c. 1336 a. C. /1335 a. C. a 1327 a. C. /1325 a. C. . Civilizacións, reinos e dinastías
As civilizacións, reinos e dinastías desta sección están organizadas de acordo a o xeoesquema das Nacións Unidas
III milenio a. C.

O III milenio a. C. comezou o 1 de xaneiro do 3000 a. C. e terminou o 31 de decembro do 2001 a. C. Fitos
Imhotep, visir, médico, astrólogo e arquitecto do faraón Zoser, constrúe (c. 2650 a. C. ) a pirámide de chanzos de Saqqara, a primeira «gran pirámide» do mundo.
Finalización da primeira fase do Stonehenge monumento megalítico de Inglaterra.
Comeza a civilización minoica en Creta; desenvolverase entre os anos 3000 e 1200 a. C. Os seus primeiros palacios foron construídos ao final do Minoico Inicial neste III milenio a. C.
A estatua O escriba sentado foi esculpida entre os anos 2480 e 2350 a. C. , nunha época en que Exipto estaban no cumio da súa gloria e xa se abandonara a construción de grandes pirámides.
Os primeiros cultivos da uva (vitis vinifera) ocorreron na idade de bronce en lugares próximos ao Oriente Próximo, Sumeria e Antigo Exipto.
IIT Institute of Design

O Institute of Design (ID, Instituto de Deseño) do Illinois Institute of Technology (IIT), fundado orixinalmente como New Bauhaus, é unha escola de deseño estadounidense fundada en 1937 por László Moholy-Nagy - deseñador, profesor pioneiro deseñador e coñecido especialmente por ter ensinado na escola Bauhaus. O instituto está situado en Chicago. O termo New Bauhaus foi empregado xa desde ese momento e até o día de hoxe con diversos matices. Historia
A facultade estaba composta principalmente por exiliados, antigos profesores da Bauhaus e baixo a dirección de László Moholy-Nagy, a escola enfrontouse a dificultades económicas. En só un ano a escola reformulouse e Moholy-Nagy deixou a dirección. En 1944 acadou certa estabilidade e pasou a chamarse Institute of Design. En 1949 uniuse ao Instituto Tecnolóxico de Illinois. O seu maior legado histórico puido ser o de difundir as ideas da Bauhaus nos Estados Unidos, o que, sumado aos importantes logros que xa acadaran a través doutras canles ideolóxicas (a dirección de Mies van der Rohe no propio ITT, o ensino doutros mestres como Walter Gropius ou Annie e Josef Albers no Black Mountain College e despois en Yale, a exposición do 38 no MOMA de Nova York, etc. ), produciu un excelente contrapunto de valores, madurando significativamente o deseño gráfico norteamericano. Nomes e sedes antigos
New Bauhaus - American School of Design 1938: 1905 S. Prairie Avenue, Chicago
The School of Design in Chicago 1939–1945: 247 E. Ontario Street, Chicago
The Institute of Design 1945–1946: 1009 N. State Street, Chicago
1946–1956: 632 N. Dearborn Street, Chicago
1956–1989: S. R. Crown Hall no campus do IIT (South State Street)
1989–1996: 10 West 35th Street
1996–actual: 350 N. LaSalle Blvd, Chicago
IMAP

IMAP é un acrónimo inglés de Internet Message Access Protocol, Protocolo de rede de acceso a mensaxes electrónicas almacenadas nun servidor. Mediante IMAP pódese ter acceso ao correo electrónico dende calquera equipo que teña unha conexión a Internet. Unha vez configurada a conta IMAP, pode especificar os cartafoles que desexa mostrar e os que desexa ocultar, esta característica faino distinto do protocolo POP.
IMS 1

Indian Mini-Satellite 1, tamén coñecido como IMS-1 foi un satélite artificial da axencia espacial india ISRO lanzado o 28 de abril de 2008 mediante un foguete PSLV-CA desde Sriharikota. Características
Indian Mini-Satellite 1 é un satélite indio adicado á observación terrestre. Ten unha masa de 83 kg e os seus paneis solares xeran unha potencia de ata 220 vatios. Leva a bordo unha cámara multiespectral no rango visible que ten unha resolución de 37 metros e unha cámara no infravermello próximo cunha resolución de 506 metros.
INSEE

O INSEE (en francés: Institut National de la Statistique et des Études Économiques) é o Instituto Nacional de Estatísticas e Estudos Económicos. Recolle e publica informacións da economía e sociedade francesas, realizando periodicamente o censo da nación. Atópase en París.
INTA-100

O INTA-100 foi un foguete sonda español de dúas etapas desenvolvido polo Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial nos anos 1980 para a investigación meteorolóxica.
O seu desenvolvemento tiña como obxectivo lanzar cargas útiles pequenas, así como a preparación do futuro programa Capricornio. O primeiro lanzamento de probas tivo lugar o 11 de xuño de 1984, sucedido por outros até o lanzamento en condicións reais, o 7 de abril de 1992.
Era capaz de levar unha carga útil de 6 kg até 115 km de apoxeo. A súa masa total era de 70 kg, cun diámetro de 10 cm e unha lonxitude de 4 m. A combustión do seu motor principal duraba 42 segundos. Usaba como primeira etapa o foguete aire-terra INTA S-12 e como segunda, a chamada Urbión. O foguete foi producido integramente en España e foi utilizado polo Instituto Nacional de Meteorología.
INTA-255

O INTA-255 foi o primeiro foguete sonda español desenvolvido polo INTA, con axuda da compañía inglesa British Aerojet, entre 1966 e 1969, utilizando 4 pequenos foguetes Chick usados como aceleradores, que rodeaban a un foguete Goose II. No momento do lanzamento, realizado ao longo dun raíl de 8 metros de altura, acendíanse todos os foguetes ao mesmo tempo. A combustión dos Chick duraba tan só 0, 2 s, mentres que o Goose tardaba 17 segundos en esgotar o seu combustible sólido.
O INTA-255 era capaz de elevar unha carga de 15 kg a 150 km de altura e podía chegar a unha velocidade máxima de Mach 6, 4.
Lanzáronse tres INTA-255, todos desde a base do Centro de Experimentación do Arenosillo, e os tres foron lanzados con éxito. O primeiro, unha maqueta en realidade para probar os foguetes aceleradores, lanzouse o 19 de xullo de 1969; o segundo, un prototipo, o 20 de decembro de 1969; e o terceiro e último, o segundo prototipo, o 22 de decembro de 1970. O INTA-255 serviu como base para desenvolver o máis ambicioso INTA-300.
INTA-300

O INTA-300 foi un foguete sonda español de dúas etapas desenvolvido polo Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial a partir de 1968, tras a experiencia co INTA-255. As súas dúas etapas derivaban do deseño do foguete británico Fulmar, a principal do Heron, e a superior do Snipe. Foi construído para levar 50 kg de carga útil até a 250 km de altura. A primeira etapa tiña un tempo de combustión de 3 segundos, mentres que a segunda ardía durante 16 segundos, xerando un pulo de 16, 3 kN.
O desenvolvemento tivo lugar con lentitude, lanzándose o primeiro INTA-300 o 18 de febreiro de 1981 desde O Arenosillo, momento no que se cortaron os fondos para o proxecto. Tiveron que pasar dez anos para que volvese haber fondos para o mesmo. Do proxecto orixinal quedaban tres motores, realizándose o aceso dun deles para verificar o estado dos mesmos. Os dous restantes montáronse en senllos foguetes modificados, capaces de levar maiores cargas. Estes foguetes modificados denomináronse INTA-300B e ambos foron lanzados exitosamente, o primeiro durante o 21 de outubro de 1993 e o segundo o 16 de abril de 1994.
INTEGRAL (satélite)

INTEGRAL (acrónimo de International Gamma-Ray Astrophysics Laboratory) é un observatorio espacial da Axencia Espacial Europea lanzado o 17 de outubro de 2002 mediante un foguete Proton desde o cosmódromo de Baikonur. Características
O obxectivo de INTEGRAL é facer observacións astronómicas nas lonxitudes de onda dos raios gamma, a enerxías de entre 15 keV e 10 MeV.
O satélite estabilízase nos tres eixos e ten unhas dimensións duns 3 x 4 x 5 metros sen os paneis solares estendidos. Os datos científicos transmítense a través dun enlace en banda S a unha velocidade de 86 kbps a dúas estacións terrestres, unha en Redu (Bélxica) e outra en Goldstone (Estados Unidos).
O Centro de Datos Científicos de Integral sitúase en Xenebra. Instrumentos
INTEGRAL leva catro instrumentos científicos a bordo: SPI: é un espectrómetro de raios gamma que traballa entre o 20 keV e os 8 MeV.
IBIS: trátase dunha cámara de raios gamma que traballa no rango entre 15 keV e 10 MeV.
JEM-X: monitor de raios X para o rango entre 3 e 35 keV.
OMC: é unha cámara óptica que funciona a unha lonxitude de onda de 550 nanómetros. Fitos
En 2020 contribúe a establecer a relación entre os magnetares e a emisión de ráfagas rápidas de radio. Seguridade
Un fallo producido en 2020 e de xeito posterior, un impacto recibido en setembro de 2021 fixeron ineludibles cambios na guía do aparello, pasando dun sistema baseado no propio instrumental a outro baseado en programación, implementado e probado o 2 de marzo de 2023.
INaturalist

iNaturalist é un proxecto científico e cidadán e unha rede social conectada de naturalistas, científicos e biólogos co obxectivo de construír e mapear a biodiversidade en todo o globo compartindo observacións. As observacións poden ser engadidas a través da páxina web ou dende unha aplicación móbil. As observacións achegan valiosos datos abertos a unha gran variedade de proxectos investigadores científicos, museos, xardíns botánicos, parques, e outras organizacións. Os usuarios de iNaturalist contribuíron con máis de dous millóns de observacións dende o súa creación no 2008, e o proxecto foi chamado "un líder das aplicacións móbiles de historia natural". e o proxecto está considerado como "líder entre as aplicacións móbiles de historia natural. " Historia
iNaturalist. org comezou no 2008 como un proxecto final de Nate Agrin, Jessica Kline, e Ken-ichi Ueda, da Universidade de California, Berkeley. Nate Agrin e Ken-ichi Ueda continuaron traballando no sitio con Sean McGregor, un desenvolvedor de web. No 2011, Ueda empezou a colaborar con Scott Loarie, un socio investigador en Universidade de Stanford e profesor universitario en Berkeley. Ueda e Loarie son os actuais co-directores de iNaturalist. org. O 24 de abril de 2014, iNaturalist. org fusionouse coa Academia de California de Ciencias. No 2014, iNaturalist celebrou a súa observación un millón.
IONISx

IONISx é unha plataforma educativa na que se imparten cursos online gratuítos e abertos a todo o mundo, na que participan algunhas das máis prestixiosas universidades a nivel internacional. Historia
Foi fundada en setembro de 2013 por dous directores executivo da IONIS Education Group, Marc Sellam e Fabrice Bardèche, co fin de desenvolver dentro do ámbito do e-learning unha ampla oferta educativa
Algúns destes cursos permiten obter un certificado que avala a realización do curso, previo pago dunha cantidade, sempre que o estudante expedise previamente un certificado de identidade verificada.
IPTV

Internet Protocol television (IPTV) é un sistema de distribución por subscrición de servizos de televisión con conexións de banda larga sobre o Protocolo de Internet, normalmente ofrécese xunto coa telefonía e Internet de alta velocidade no que se coñece no ámbito das telecomunicacións como Triple play.
A diferenza da televisión web o contido envíase vía streaming con garantía de entrega, o receptor é un aparello set-top box ou outros aparellos CPE (customer premises equipment) conectado ao televisor. Desenvolvemento
Un primeiro antecedente do IPTV foi a emisión en directo en 1994 do programa da ABC World News Now usando o software de videoconferencias CU-SeeMe.
O termo IPTV apareceu pola primeira vez en 1995 cando a compañía Precept Software deseñou e construíu un produto de vídeo para Internet denominado IP/TV, un mbone compatible con Windows e con Unix. En 1998 Cisco mercou a compañía retendo a marca IP/TV.
Kingston Communications, operador de telecomunicacións do Reino Unido, lanzou a KIT (Kingston Interactive Television) en setembro de 1999.
IPad

O iPad é unha tableta deseñado pola empresa estadounidense Apple Inc. Foi presentado ó público o 27 de xaneiro do 2010, nunha conferencia de prensa no Yerba Buena Center for the Arts na cidade de San Francisco. Antes da súa presentación, xurdiron diversos rumores acerca do seu nome, dentro dos que se incluían iSlate e iTablet. Distribución
O iPad comezará a ser distribuído o 3 de abril de 2010 nos Estados Unidos de América. As versións 3G venderanse libres, sen subrogarse á prestación de servizos por unha compañía concreta de comunicacións. Porén, varias compañías anunciaron paquetes de datos a prezos especiais para os modelos 3G de forma análoga ós servizos do iPhone.
A distribución e venda levarase a cabo mediante tendas Apple físicas e por Internet, así coma nos distribuidores habituais da marca.
IRAS

IRAS (acrónimo de Infrared Astronomical Satellite) foi un observatorio espacial conxunto entre a NASA, os Países Baixos e o Reino Unido, lanzado o 26 de xaneiro de 1983 mediante un foguete Delta 3910 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
IRAS foi lanzado para facer un estudo completo do ceo no rango de lonxitudes de onda do infravermello entre os 8 e os 120 micrómetros. As observación de IRAS aumentaron nun 70% o catálogo de obxectos infravermellos coñecidos no ceo, chegando a detectar 350. 000 fontes infravermellas.
IRAS levaba a bordo un telescopio de tipo Ritchey-Chretien refrixerado por helio a unha temperatura de 10 K e que contiña 62 detectores que en conxunto podían observar en bandas centradas en 12, 25, 60 e 100 micrómetros e cunha precisión na localización dos obxectos observados de 0, 5 minutos de arco. Tamén levaba un espectrómetro de baixa resolución e un fotómetro para as lonxitudes de onda de 60 e 100 micrómetros.
IRAS deixou de funcionar o 21 de novembro de 1983.
Os seus datos fixeron posible a descuberta de Faetón.
IRES do APC

o IRES do APC ou sitio de entrada ao ribosoma interno (IRES) do xene APC é un elemento de ARN que está localizado na secuencia codificante do xene APC e no ARNm que se transcribe a partir del. O APC é un xene supresor de tumores cuxas mutacións están asociadas coa enfermidade conxénita polipose adenomatosa do colon familiar. O xene codifica a proteína polipose adenomatosa do colon (ten o mesmo nome que a enfermidade). Pénsase que a tradución mediada polo IRES da proteína APC é importante na fervenza apoptótica.
ISA

Siglas de Industry Standard Architecture (arquitectura estándar da industria). Zócolo de conexión para sistemas informáticos deseñado para a conexión de tarxetas de expansión. Existen dúas versións, que empregan diferente zócolo, unha cun ancho de banda de 8 bits e outra cun de 16 bits. As tarxetas con conexión de 8 bits se poden conectar nun zócolo de 16 bits pero non o revés. A velocidade do bus no caso das de ancho de banda de 16 bits é de 16 MB/s, insuficiente para as tarxetas de son de alta resolución, polo que foi substituído polo bus PCI na maioría das configuracións.
Apareceu pola primeira vez integrado no IBM PC en 1981, o de 16 bits data de 1984
ISBD

O ISBD (inglés: International Standard Bibliographic Description; "Descrición bibliográfica normalizada internacional") é un conxunto de regras elaborado pola Federación Internacional de Asociacións e Institucións Bibliotecarias (IFLA) para crear descricións bibliográficas de xeito estandarizado e lexible para as persoas, especialmente usadas para bibliografías ou catálogos. Unha versión preliminar do estándar foi publicada en 2007, e a edición consolidada en 2011 (actualizada en 2021).
Un dos seus propósitos orixinais era ofrecer unha forma estandarizada de descricións bibliográficas para o intercambio internacional de rexistros, co obxectivo de contribuír ao programa de Control Bibliográfico Universal da IFLA. Áreas de descrición
O ISBD define nove áreas de descrición. Cada unha delas, agás a área 7, está composta por múltiples elementos con clasificacións estruturadas. Os elementos ou áreas que non se aplican a un recurso en particular omítense da descrición. A puntuación estandarizada (vírgula, punto e coma, barra, guión, punto. .. ) úsase para identificar e separar os elementos e mais as áreas. A orde dos elementos e a puntuación estandarizada axudan a interpretar os rexistros bibliográficos cando non se entende a linguaxe na que está elaborada a descrición.
As áreas do ISBD recóllense na seguinte táboa:
ISEE 1

ISEE 1, acrónimo de International Sun-Earth Explorer 1, e tamén coñecido como Explorer 56, foi un satélite artificial colaboración da NASA e da ESA lanzado o 22 de outubro de 1977 mediante un foguete Delta 2914 desde Cabo Cañaveral. Características
ISEE 1 formaba parte do Programa Explorer e foi parte dunha flotilla de tres naves (xunto con ISEE 2 e ISEE 3) para estudar os campos e partículas da magnetosfera terrestre e solar e a súa interacción. As tres naves fixeron medicións en diferentes partes do espazo, das proximidades terrestre ao espazo interplanetario. A chamada parte nai/filla da misión consistía de ISEE 1 e 2 orbitando a Terra en proximidade a unha da outra para facer medicións simultáneas da variación dos campos e partículas interactuando entre o sistema Terra-Sol.
A nave estabilizábase mediante xiro a 19, 75 r. p. m. , co eixo de xiro case perpendicular ao plano da eclíptica. Tiña unha masa de 340, 2 kg e forma Cilíndrica, co corpo cuberto de células solares que producían ata 175 W de potencia. Tanto ISEE 1 como ISEE 2 reentraron na atmosfera o 26 de setembro de 1987.