Hermann Güntert

Hermann Güntert, nado o 5 de novembro de 1886 e finado o 23 de abril de 1948, foi un lingüista alemán que se especializou en xermánico e lingüística indoeuropea. Traxectoria
Hermann Güntert naceu en Worms, Alemaña o 5 de novembro de 1886. O seu pai era un comerciante católico romano, e a súa nai era hugonote. Güntert coñecía perfectamente o sánscrito e o hebreo como estudante de instituto, graduándose o primeiro da súa clase en 1905.
Güntert posteriormente estudou filoloxía clásica e filoloxía alemá na Universidade de Heidelberg. Estudou lingüística comparativa con Hermann Osthoff, linguas indoiranias con Christian Bartholomae, e estudos relixiosos con Albrecht Dieterich e Franz Boll. Recibiu o seu doutoramento coa disertación Zur Geschichte der griechischen Gradationsbildungen, que trataba sobre a lingua grega. Foi publicado en Indogermanische Forschungen en 1909. Güntert posteriormente estudou un semestre na Universidade de Leipzig.
En 1909, Güntert aprobou o Staatsexamen en alemán, grego e latín, e posteriormente traballou como profesor de ximnasio en Heidelberg desde 1909 a 1921. Completou a súa habilitación en 1912/1913 en lingüística europea e clásicas coa tese Reimwortbildung im Arischen und Altgriechischen, que examinaba rimas en indoiranio e grego antigo. Foi nomeado Profesor asociado na Universidade de Heidelberg en 1918. En 1921, Güntert sucedeu a Gustav Herbig como Profesor de Lingüística Comparativa na Universidade de Rostock. En 1926, sucedeu a Bartholomae como Profesor na Universidade de Heidelberg. Foi elixido Membro da Academia de Ciencias e Humanidades de Heidelberg en 1931. Desde 1933, Güntert foi tamén profesor universitario en estudos xermánicos. Desde 1938, foi o editor de Wörter und Sachen.
Desde a primavera de 1938, Güntert padeceu unha saúde minguante, o cal o forzou a reducir a súa actividade na Universidade. Retirouse en decembro de 1945, e morreu en Heidelberg o 23 de abril de 1948.
Investigador
As investigacións de Güntert centráronse en indoiranio, grego antigo e xermánico. Era crítico da hipótese europea do norte de Gustav Kossinna. Polo contrario apoiou o hipótese da estepa de Otto Schrader e do seu colega de Heidelberg Ernst Wahle. No seu Der Ursprung der Germanen (1934), Güntert suxeriu que os pobos xermánicos xurdiron pola conquista da Cultura dos vasos de funil por invasores indoeuropeos da Cultura da cerámica cordada.
Güntert era un dos máis influentes mitógrafos da súa era. O seu Der arische Weltkönig und Heiland (1923) é amplamente considerado como o traballo máis fino nunca publicado en relixión indoeuropea. A súa investigación en relixión indoeuropea tivo unha influencia forte no traballo máis tardío de Georges Dumézil, Mircea Eliade, Herman Lommel e outros eruditos.
Vida persoal
Güntert casou con Gisela Wachenfeld en 1923. Obras seleccionadas
Zur Geschichte der griechischen Gradationsbildungen, 1909.
Über Reimwortbildungen im Arischen und Altgriechischen, 1914
Indogermanische Ablautprobleme. Untersuchungen über Schwa secundum, einen zweiten indogermanischen Murmelvokal, 1916.
Kalypso. Bedeutungsgeschichtliche Untersuchungen auf dem Gebiet der indogermanischen Sprachen, 1919.
Von der Sprache der Götter und Geister. Bedeutungsgeschichtliche Untersuchungen zur homerischen und eddischen Göttersprache, 1921.
Der arische Weltkönig und Heiland. Bedeutungsgeschichtliche Untersuchungen zur indo-iranischen Religionsgeschichte und Altertumskunde, 1923.
Grundfragen der Sprachwissenschaft, 1925.
Zur Frage nach der Urheimat der Indogermanen, 1930.
Labirinto. Eine sprachwissenschaftliche Untersuchung, 1932.
Son Nornenquell (Gedichte), 1933.
Der Ursprung der Germanen, 1934.
Das faustische Wesen des germanischen Menschen, 1934.
Das germanische Erbe En der deutschen Seele, 1934.
Runen, Runenbrauch und Runeninschriften der Germanen, 1934.
Altgermanischer Glaube nach Wesen und Grundlage, 1937.
Geschichte der germanischen Völkerschaften, 1943.