Híbrido grizzly-oso polar

Un híbrido grizzly-oso polar (tamén chamado con nomes mixtos como oso grolar, polar grizz, polizzle, oso pizzly, grizzlar ou nanulak) é un raro úrsido híbrido que se pode orixinar en catividade e na natureza pola hibridación desas dúas especies de oso. En 2006, a presenza deste híbrido na natureza foi confirmada por tests de ADN feitos a un oso de aparencia rara cazado preto de Sachs Harbour, Territorios do Noroeste na illa Banks no Ártico canadense. Desde entón, o número de híbridos confirmados ascende a oito, todos os cales son descendentes dun mesmo individuo femia de oso polar. Informouse de posibles híbridos salvaxes de oso polar e oso grizzly cazados no pasado, pero daquela non se dispoñía de tests de ADN para confirmar a ascendencia deses osos.
A análise xenética revelou múltiples exemplos de hibridación introgresiva entre especies de oso, incluíndo a introgresión de ADN de oso polar en osos pardos durante o Plistoceno ("oso grizzly" é un nome local común en Norteamérica par Ursus arctos, mentres que "oso pardo" é máis utilizado internacionalmente e en ciencia para referirse á especie no seu conxunto). Presenza na natureza
Con varios avistamentos de posibles híbridos e oito casos confirmados, a existencia deses híbridos na natureza xa non é hipotética. Aínda que estas especies irmás adoitan ocupar rexións adxacentes, o contacto directo entre elas non é a norma, porque os osos polares cazan, reprodúcense e ás veces mesmo constrúen toqueiras para a maternidade sobre o xeo, mentres que os osos pardos teñen un estilo de vida case totalmente terrestre.
Descubrimento de 2006
Jim Martell, un cazador de Idaho, informou de que cazara un híbrido de grizzly–oso polar preto de Sachs Harbour na illa Banks, Territorios do Noroeste o 16 de abril de 2006. Martell, co seu guía local Roger Kuptana, estaba cazando osos polares, e matou un exemplar que se cría que era un oso polar normal. Os funcionarios que o examinaron interesáronse pola criatura ao decatárense de que aínda que tiña unha grosa pelame cor branca crema típica do oso polar, tiña tamén longas garras, un dorso arqueado, unha cara pouco profunda e manchas marróns arredor dos ollos, nariz, dorso e pés, que son todas características do oso grizzly. Se o oso fose considerado un grizzly, o cazador tería que facer fronte a unha posible multa de 1000 dólares canadenses e ata un ano de cadea, xa que estaría violando a lei.
Un test de ADN realizado por Wildlife Genetics International na Columbia Británica confirmou que era un híbrido, cunha nai osa polar e un pai oso grizzly. É o primeiro caso documentado na natureza, aínda que se coñecía que este híbrido era bioloxicamente posible e orixináronse outros úrsidos híbridos en zoos no pasado.
Entre moita controversia, o oso foi finalmente devolto como trofeo de caza ao Sr. Martell.
Seguintes descubrimentos
O 8 de abril de 2010, David Kuptana, un cazador inuvialuit da comunidade de Ulukhaktok na illa Victoria cazou o que e pensaba que era un oso polar. Despois de que o oso foi examinado e de facerlle test de ADN, descubriuse que a nai dese oso era un híbrido de grizzly-oso polar e o pai era un oso grizzly. O oso posuía características físicas intermedias entre os osos grizzly e polar, como pelame pardo nos pés, garras longas e cabeza de tipo grizzly.
Entre 2012 e 2014 outros seis osos híbridos foron matados por cazadores ou capturados vivos por biólogos. Recolléronse mostras de todos eles e fixéronse análises xenéticas que confirmaron tanto o seu carácter de híbridos coma as súas relacións de familia. Os oito híbridos identificados ata agora inclúen catro primeiras xeracións (F1, 50: 50) e catro individuos de cruzamentos retrógrados con oso grizzly (75: 25 grizzly: oso polar). Unha soa femia da F1 era a nai dos catro individuos de cruzamento retrógrado, e unha soa femia de oso polar era a nai dos catro F1s, e, deste modo, a avoa dos catro osos de cruzamento retrógrado. Dous machos de grizzly apareáronse coa femia de oso polar para daren lugar aos catro F1s, e un oso grizzly parece que se apareou coa femia de oso polar en dous anos distintos (dous dos F1s son irmáns completos, pero nacidos con tres anos de diferenza). Os mesmos dous machos de osos pardos apareáronse ambos coa femia da F1 para producir os cato individuos de cruzamento retrógrado, con tres osiños machos da camada procreados por un macho, e un só oso 3/4 grizzly máis vello procedente dun cruzamento entre a femia da F1 e o seu pai.
É difícil saber se estes eventos son un indicador da rotura da barreira de especies ou simplemente unha anécdota rara, xa que todos os casos confirmados ata agora debéronse a unha elección de apareamento pouco común dunha soa osa polar.
O oso de Arviat
Informouse nos medios que un oso cazado en 2016 preto de Arviat na costa oeste da baía de Hudson era un híbrido, e as axencias de novas apresuráronse a dicir que se trataba dun resultado do cambio climático no Ártico. Este oso era de cor clara, pero os chamados osos grizzly 'loiros' son comúns nos Barren Grounds, e o oso de Arviat non tiña outras características propias destes híbridos. Posteriormente, confirmouse por análise xenética que o oso de Arviat era en realidade un oso pardo puro, aínda que poucos dos medios de información que publicaran a historia orixinal deron nova desta actualización. Área de expansión dos osos pardos como posible factor contribuidor
Aínda que en 1951 se cazou un oso grizzly na illa Banks, ata tempos recentes era raro que esta especie se desviase tan ao norte da costa da terra continental do Canadá. En 1991 documentouse que un ou máis osos grizzly estaban cazando focas xunto con osos polares no xeo mariño preto da illa Melville, a uns 500 km da costa continental. En 2003 e 2004 un equipo xeolóxico que traballaba na illa Melville obtivo probas fotográficas e de ADN dun oso grizzly nesa área. O seu informe tamén recollía información doutros varios avistamentos no Arquipélago Ártico Canadense.
Os osos grizzly aparentemente tamén ampliaron a súa área cara ao leste a través dos Barren Grounds cara á baía de Hudson e cara ao sur polo norte de Saskatchewan e Manitoba. Entre 2003 e 2008 enxergáronse sete individuos no Parque Nacional de Wapusk ao sur de Churchill, Manitoba, unha área usada polos osos polares para facer toqueiras para a maternidade e como refuxio durante a estación libre de xeo da baía de Hudson. Hibridación antiga
Os métodos xenéticos usados para confirmar as relacións de familia e a ascendencia dos osos híbridos do norte do Canadá remóntanse a inicios da década de 1990, e non son dabondo potentes como para revelar unha historia antiga. Porén, os novos métodos xenómicos poden analizar miles de sitios no xenoma, permitindo rastrear a historia de fragmentos individuais de cromosomas ata unha determinada poboación (ou especie no caso de hibridación). Os estudos xenómicos de osos pardos e polares revelaron un fluxo xénico dos osos polares cara a osos pardos, pero non ao revés, que foi común no tempo e no espazo durante o Plistoceno. Especialmente interesante é que os osos que viven nas illas do Arquipélago Alexander do sueste de Alasca teñen un ADN mitocondrial herdado maternalmente enteiramente de osas polares, pero un 90% dos seus xenomas nucleares procede de osos pardos. Isto parece reflectir un proceso no cal unha poboación de osos polares quedou atrás a medida que a especie se retirou cara ao norte ao fin da última idade do xeo, e os osos pardos machos introduciron seguidamente os ses xenes desde a terra continental adxacente, pero as femias de oso pardo eran xeralmente incapaces ou non querían aventurarse a nadar ao longo de varios quilómetros de océano aberto para chegar ás illas (así se explica a falta de intercambio de ADN mitocondrial).
Tales estudos non foron limitados aos osos polares e pardos, e agora parece que o fluxo xénico entre especies foi moi común durante a evolución das especies vivas de osos. Nomes
Desde o descubrimento de 2006 que puxo estes híbridos no foco, os medios referíronse a este animal con varios nomes compostos con partes dos nomes de ambos os osos, como oso pizzly (polar + grizzly), oso grolar (grizzly + polar), e polizzly (polar + grizzly), pero non hai consenso sobre o seu uso. Os funcionarios encargados da vida silvestre canadense propuxeron chamarlles a estes híbridos "nanulak", palabra tomada dos nomes inuit para oso polar (nanuk) e oso grizzly (aklak).
Segundo unha convención sobre nomenclatura de híbridos, o nome do pai que procrea ponse primeiro na palabra composta, polo que o fillo dun macho de oso polar e unha femia de grizzly sería un nanulak ou "oso pizzly", mentres que o fillo dun macho de grizzly e unha femia de oso polar sería un "oso grolar" ou posiblemente un aknuk. Características
Dúas crías híbridas de osos grizzly e polar (unha femia e un macho) naceron no Zoo de Osnabrück en Osnabrück, Alemaña en 2004, e as súas características físicas son xeralmente intermedias entre o oso polar e o grizzly. Por exemplo, os seus corpos son menores que os dos osos polares, pero maiores que os dos grizzly, mentres que as súas cabezas son intermedias entre a máis ancha dos grizzly e a máis delgada dos polares. Teñen pescozos longos como os osos polares, pero pequenas xibas no ombreiro como os grizzly. As plantas dos pés están cubertas parcialmente de pelo; os osos polares teñen plantas cubertas de pelos, que actúan como illamento, e os grizzly teñen plantas sen pelo.
De xeito similar, o pelo dos híbridos mostra unhas particularidades en canto á característica de ser máis ou menos ocos, que son intermedias entre as características dos osos polares e dos grizzly. En sección transversal o pelo dos osos polares é oco, mentres que os dos grizzly é ou sólido ou ten pequenas rexións ocas. Isto varía segundo de que parte se tome o pelo do oso grizzly. No macho híbrido, o pelo dos pés é sólido, pero o pelo escuro do dorso é parcialmente oco, pero con "rexións baleiras máis pequenas que as atopadas no pelo dos osos polares". O pelo da femia híbrida "contén un rango de rexións ocas".
Os híbridos demostran un comportamento máis similar aos osos polares que aos grizzly. Apisoan xoguetes que se lles dan de xeito similar a como os osos polares rompen o xeo, e arroxan bolsas a un lado igual que os "osos polares poden arroxar as presas". Os grizzly aos que se lles dan as mesmas bolsas non demostran este comportamento. Tamén se observou que os híbridos descansan de maneira similar aos osos polares: sobre a barriga coas patas posteriores estarricadas.