proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Kosmos 481

Kosmos 481 (Космос 481 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 51, foi un satélite artificial soviético lanzado o 25 de marzo de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 481 foi o quincuaxésimo primeiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo quinto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 481 foi inxectado nunha órbita inicial de 540 km de apoxeo e 279 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de setembro de 1972.
Kosmos 485

Kosmos 485 (Космос 485 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 52, foi un satélite artificial soviético lanzado o 11 de abril de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 485 foi o quincuaxésimo segundo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo sexto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 485 foi inxectado nunha órbita inicial de 506 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de agosto de 1972.
Kosmos 487

Kosmos 487 (Космос 487 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 53, foi un satélite artificial soviético lanzado o 21 de abril de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 487 foi o quincuaxésimo terceiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo sétimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 487 foi inxectado nunha órbita inicial de 531 km de apoxeo e 278 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 24 de setembro de 1972.
Kosmos 49

Kosmos 49 (Космос 49 en ruso), tamén denominado DS-MG N°2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de outubro de 1964 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 49 foi o segundo e último satélite da serie DS-MG. Foi inxectado nunha órbita inicial de 271 km de apoxeo e 215 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 51, 3 graos e un período de 91, 9 minutos.
O satélite pesaba 400 kg e foi deseñado para facer probas sobre sistemas eléctricos de orientación no espazo e facer medicións da magnetosfera terrestre. Xunto co outro satélite da serie DS-MG, Kosmos 26, Kosmos 49 supuxo a contribución da Unión Soviética ó Estudo Magnético Mundial correspondente ó programa internacional IQSY (International Quiet Sun Year). Reentrou na atmosfera o 21 de agosto de 1965.
Kosmos 496

Kosmos 496 ou Cosmos 496 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 26 de xuño de 1972 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 496 foi unha Soiuz modelo 7K-T lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas despois da traxedia da Soiuz 11, na que faleceron tres cosmonautas. A investigación do accidente deu como resultado a proposta dunha serie de melloras implementadas na Kosmos 496, como a redución de masa eliminando os paneis solares debido á imposición de que os cosmonautas en adiante usaran traxes de presión durante a engalaxe e a aterraxe para evitar repetirse o accidente da Soiz 11. A necesidade do uso dos traxes ademais reduciría a tripulación de tres a dous nas naves Soiuz por cuestións de espazo e masa. Como resultado, a Soiuz 7K-T, deseñada para acoplarse a estacións espaciais e pasando polo tanto un tempo limitado no espazo sendo autónoma, funcionaría so con baterías. A misión da Kosmos 496 ademais duraría seis días en lugar dos tres normais con tripulación. A nave regresou a terra o 1 de xullo de 1972 tras cumprir os seus obxectivos.
Kosmos 497

Kosmos 497 (Космос 497 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 13, foi un satélite artificial soviético lanzado o 30 de xuño de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 497 foi o décimo terceiro membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 812 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 95, 2 minutos.
Kosmos 497 reentrou na atmosfera o 7 de novembro de 1973.
Kosmos 498

Kosmos 498 (Космос 498 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 55, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de xullo de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 498 foi o quincuaxésimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo oitavo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 498 foi inxectado nunha órbita inicial de 511 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 25 de novembro de 1972.
Kosmos 501

Kosmos 501 (Космос 501 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 56, foi un satélite artificial soviético lanzado o 12 de xullo de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 501 foi o quincuaxésimo sexto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo noveno lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 501 foi inxectado nunha órbita inicial de 2149 km de apoxeo e 222 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 5 graos e un período de 109, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 9 de maio de 1974.
Kosmos 51

Kosmos 51 (Космос 51 en ruso), tamén denominado DS-MT N°3, foi un satélite artificial soviético lanzado o 9 de decembro de 1964 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 51 foi o terceiro satélite da serie DS-MT de tres que se lanzaron, e o segundo lanzado con éxito. Foi inxectado nunha órbita inicial de 537 km de apoxeo e 258 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 8 graos e un período de 92, 6 minutos.
O satélite pesaba 350 kg e foi deseñado para facer probas sobre sistemas de orientación eléctrica mediante xirodino no espazo, así como facer observacións sobre raios cósmicos. .
Kosmos 51 reentrou na atmosfera o 14 de novembro de 1965.
Kosmos 521

Kosmos 521 (Космос 521 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 5, foi un satélite artificial soviético lanzado o 29 de setembro de 1972 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 521 foi o quinto membro da serie de satélites DS-P1-M (e o cuarto lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 523

Kosmos 523 (Космос 523 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 57, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de outubro de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 523 foi o quincuaxésimo sétimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 523 foi inxectado nunha órbita inicial de 507 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 7 de marzo de 1973.
Kosmos 524

Kosmos 524 (Космос 524 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 58, foi un satélite artificial soviético lanzado o 11 de outubro de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 524 foi o quincuaxésimo oitavo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo primeiro lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 524 foi inxectado nunha órbita inicial de 537 km de apoxeo e 277 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 24 de marzo de 1973.
Kosmos 526

Kosmos 526 (Космос 526 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 59, foi un satélite artificial soviético lanzado o 25 de outubro de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 526 foi o quincuaxésimo noveno membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo segundo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 526 foi inxectado nunha órbita inicial de 511 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 8 de abril de 1973.
Kosmos 545

Kosmos 545 (Космос 545 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 60, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de xaneiro de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 545 foi o sexaxésimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo terceiro lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 545 foi inxectado nunha órbita inicial de 521 km de apoxeo e 279 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 31 de xullo de 1973.
Kosmos 553

Kosmos 553 (Космос 553 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 61, foi un satélite artificial soviético lanzado o 12 de abril de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 553 foi o sexaxésimo primeiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo cuarto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 553 foi inxectado nunha órbita inicial de 519 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 11 de novembro de 1973.
Kosmos 558

Kosmos 558 (Космос 558 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 62, foi un satélite artificial soviético lanzado o 17 de maio de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 558 foi o sexaxésimosegundo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo quinto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixesimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 558 foi inxectado nunha órbita inicial de 526 km de apoxeo e 279 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 22 de decembro de 1973.
Kosmos 562

Kosmos 562 (Космос 562 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 63, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de xuño de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 562 foi o sexaxésimo terceiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo sexto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 562 foi inxectado nunha órbita inicial de 510 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 22 de decembro de 1973.
Kosmos 573

Kosmos 573 ou Cosmos 573 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 15 de xuño de 1973 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 573 foi unha Soiuz modelo 7K-T lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas despois da traxedia da Soiuz 11, na que faleceron tres cosmonautas, e da proba da Kosmos 496. Inicialmente a Soiuz renomeada como Kosmos 573 debería ter sido unha Soiuz tripulada, pero a perda da estación espacial DOS-3 durante o lanzamento en maio de 1973, cando esta Soiuz estaba lista xa para engalar con tripulación cara a ela, fixo que se tomara a decisión de lanzala non tripulada para facer probas extra. Kosmos 573 estivo en órbita so dous días, regresando tras cumprir tódolos seus obxectivos.
Kosmos 580

Kosmos 580 (Космос 580 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 64, foi un satélite artificial soviético lanzado o 22 de agosto de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 580 foi o sexaxésimo cuarto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo sétimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 580 foi inxectado nunha órbita inicial de 518 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 1 de abril de 1974.
Kosmos 6

Kosmos 6 (Космос 6 en ruso), tamén denominado DS-P1 Nº1 e mencionado ocasionalmente como Sputnik 16 en occidente, foi un satélite artificial soviético lanzado o 30 de xuño de 1962 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 6 foi o primeiro membro da serie de satélites DS-P1, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración e para a elaboración dunha metodoloxía de detección de obxectos no espazo próximos á Terra. Foi o primeiro satélite deseñados pola oficina de deseño Yuzhnoye en usar células solares, colocadas en forma de dodecaedro arredor do contedor principal que formaba o corpo do satélite.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 360 km de apoxeo e 274 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 90, 6 minutos.
Kosmos 6 reentrou na atmosfera o 8 de setembro de 1962.
Kosmos 601

Kosmos 601 (Космос 601 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 65, foi un satélite artificial soviético lanzado o 16 de outubro de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 601 foi o sexaxésimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo oitavo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 601 foi inxectado nunha órbita inicial de 1561 km de apoxeo e 210 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 98, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 15 de agosto de 1974.
Kosmos 608

Kosmos 608 (Космос 608 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 66, foi un satélite artificial soviético lanzado o 20 de novembro de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 608 foi o sexaxésimo sexto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo noveno lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 608 foi inxectado nunha órbita inicial de 528 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 10 de xullo de 1974.
Kosmos 611

Kosmos 611 (Космос 611 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 67, foi un satélite artificial soviético lanzado o 28 de novembro de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 611 foi o sexaxésimo sétimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 611 foi inxectado nunha órbita inicial de 507 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 19 de xuño de 1974.
Kosmos 613

Kosmos 613 ou Cosmos 613 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 30 de novembro de 1973 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 613 foi unha Soiuz modelo 7K-T lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas despois da traxedia da Soiuz 11. Ningunha Soiuz pasara voando en solitario máis de 18 días, pero a Soiuz 11 permaneceu máis de tres semanas no espazo acaroada á Saliut 1 antes de regresar a terra e despresurizarse na reentrada, falecendo seus tres ocupantes. A Kosmos 613 foi lanzada para un test de resistencia de longa duración sen tripulación e verificar que os compoñentes se comportaban acorde o seu deseño. Finalmente a nave pasou case dous meses en órbita, regresando con éxito o 28 de xaneiro de 1974 e certificando o seu correcto funcionamento en estancias de longa duración.
Kosmos 615

Kosmos 615 (Космос 615 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 14, foi un satélite artificial soviético lanzado o 13 de decembro de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 615 foi o décimo cuarto membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 834 km de apoxeo e 270 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 95, 7 minutos.
Kosmos 615 reentrou na atmosfera o 17 de decembro de 1975.
Kosmos 633

Kosmos 633 (Космос 633 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 68, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de febreiro de 1974 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 633 foi o sexaxésimo oitavo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo primeiro lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 633 foi inxectado nunha órbita inicial de 516 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 4 de outubro de 1974.
Kosmos 634

Kosmos 634 (Космос 634 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 69, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de marzo de 1974 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 634 foi o sexaxésimo noveno membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo segundo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 634 foi inxectado nunha órbita inicial de 516 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 9 de outubro de 1974.
Kosmos 638

Kosmos 638 ou Cosmos 638 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 3 de abril de 1974 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 638 foi unha Soiuz modelo 7K-TM lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas como parte do proxecto de probas Apollo-Soiuz. Kosmos 638 regresou a terra o 13 de abril de 1974.
Kosmos 63S1

Kosmos ou Cosmos, código GRAU 63S1, foi o nome dun modelo de foguete espacial soviético activo entre 1961 e 1967. Características
Kosmos foi desenvolvido a partir do mísil de alcance medio R-12. Foi lanzado un total de 38 veces, con doce fallos.
Kosmos 656

Kosmos 656 ou Cosmos 656 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 27 de maio de 1974 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 656 foi unha Soiuz modelo 7K-T lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas de cara á posta en funcionamento do programa Almaz. A nave estivo dous días en órbita, regresando o 29 de maio.
Kosmos 662

Kosmos 662 (Космос 662 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 15, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de xuño de 1974 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 662 foi o décimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 838 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 95, 5 minutos.
Kosmos 662 reentrou na atmosfera o 28 de agosto de 1976.
Kosmos 668

Kosmos 668 (Космос 668 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 71, foi un satélite artificial soviético lanzado o 25 de xullo de 1974 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 668 foi o septuaxésimo primeiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo terceiro lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto, quincuaxésimo cuarto e septuaxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 668 foi inxectado nunha órbita inicial de 519 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 21 de febreiro de 1975.
Kosmos 670

Kosmos 670 ou Cosmos 670 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 6 de agosto de 1974 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 670 foi unha Soiuz S lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas con este novo modelo de nave, deseñada para dar servizo a unha estación espacial militar que nunca se chegou a lanzar. Kosmos 670 regresou a terra o 8 de agosto de 1974. So se lanzaron tres Soiuz S, todas sen tripulación.
Kosmos 672

Kosmos 672 ou Cosmos 672 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 12 de agosto de 1974 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 672 foi unha Soiuz modelo 7K-TM lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas como parte do proxecto de probas Apollo-Soiuz. Kosmos 672 regresou a terra o 18 de agosto de 1974.
Kosmos 686

Kosmos 686 (Космос 686 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 72, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de setembro de 1974 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 686 foi o septuaxésimo segundo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo cuarto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto, quincuaxésimo cuarto e septuaxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 686 foi inxectado nunha órbita inicial de 515 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 1 de maio de 1975.
Kosmos 695

Kosmos 695 (Космос 695 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 73, foi un satélite artificial soviético lanzado o 20 de novembro de 1974 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 695 foi o septuaxésimo terceiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo quinto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto, quincuaxésimo cuarto e septuaxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 695 foi inxectado nunha órbita inicial de 493 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 15 de xullo de 1975.
Kosmos 703

Kosmos 703 (Космос 703 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 74, foi un satélite artificial soviético lanzado o 21 de xaneiro de 1975 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 703 foi o septuaxésimo cuarto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo sexto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto, quincuaxésimo cuarto e septuaxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 703 foi inxectado nunha órbita inicial de 1545 km de apoxeo e 207 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 102, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 20 de novembro de 1975.
Kosmos 705

Kosmos 705 (Космос 705 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 75, foi un satélite artificial soviético lanzado o 28 de xaneiro de 1975 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 705 foi o septuaxésimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo sétimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto, quincuaxésimo cuarto e septuaxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 705 foi inxectado nunha órbita inicial de 524 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 18 de novembro de 1975.
Kosmos 725

Kosmos 725 (Космос 725 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 76, foi un satélite artificial soviético lanzado o 8 de abril de 1975 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 725 foi o septuaxésimo sexto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo oitavo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto, quincuaxésimo cuarto e septuaxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 725 foi inxectado nunha órbita inicial de 508 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 6 de xaneiro de 1976.
Kosmos 745

Kosmos 745 (Космос 745 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 77, foi un satélite artificial soviético lanzado o 8 de abril de 1975 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 745 foi o septuaxésimo sétimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo noveno lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto, quincuaxésimo cuarto e septuaxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 745 foi inxectado nunha órbita inicial de 540 km de apoxeo e 274 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 4 minutos. Reentrou na atmosfera o 12 de marzo de 1976.
Kosmos 750

Kosmos 750 (Космос 750 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 16, foi un satélite artificial soviético lanzado o 17 de xullo de 1975 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 750 foi o décimo sexto membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 830 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 95, 4 minutos.
Kosmos 750 reentrou na atmosfera o 29 de setembro de 1977.
Kosmos 76

Kosmos 76 (Космос 76 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 3, foi un satélite artificial soviético lanzado o 23 de xullo de 1965 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 76 foi o terceiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o segundo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 76 foi inxectado nunha órbita inicial de 531 km de apoxeo e 261 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 8 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 16 de marzo de 1966.
Kosmos 772

Kosmos 772 ou Cosmos 772 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 29 de setembro de 1975 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 772 foi unha Soiuz S lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas con este novo modelo de nave, deseñada para dar servizo a unha estación espacial militar que nunca se chegou a lanzar. Kosmos 772 regresou a terra o 2 de outubro de 1975. So se lanzaron tres Soiuz S, todas sen tripulación.
Kosmos 8

Kosmos 8 (Космос 8 en ruso), tamén denominado DS-K-8 e mencionado ocasionalmente como Sputnik 18 en occidente, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de agosto de 1962 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 8 foi o único satélite da serie DS-k-8. De orixe militar, adicouse á investigación sobre o fluxo de micrometeoritos no espazo próximo á Terra. Reentrou na atmosfera o 17 de agosto de 1963.
Kosmos 801

Kosmos 801 (Космос 801 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 17, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de febreiro de 1976 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 801 foi o décimo sétimo membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 796 km de apoxeo e 268 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 95, 3 minutos.
Kosmos 801 reentrou na atmosfera o 5 de xaneiro de 1978.
Kosmos 803

Kosmos 803 (Космос 803 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 7, foi un satélite artificial soviético lanzado o 12 de febreiro de 1976 mediante un foguete Kosmos 3 desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 803 foi o sétimo membro da serie de satélites DS-P1-M (e o quinto lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 818

Kosmos 818 (Космос 818 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 78, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de maio de 1976 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 818 foi o septuaxésimo oitavo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o septuaxésimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto, quincuaxésimo cuarto e septuaxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 818 foi inxectado nunha órbita inicial de 506 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 7 de marzo de 1977.
Kosmos 839

Kosmos 839 (Космос 839 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 8, foi un satélite artificial soviético lanzado o 8 de xullo de 1976 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 839 foi o oitavo membro da serie de satélites DS-P1-M (e o sexto lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 849

Kosmos 849 (Космос 849 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 18, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de agosto de 1976 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 849 foi o décimo oitavo membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 889 km de apoxeo e 276 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 96, 0 minutos.
Kosmos 849 reentrou na atmosfera o 24 de abril de 1978.
Kosmos 850

Kosmos 850 (Космос 850 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 79, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de agosto de 1976 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 850 foi o septuaxésimo noveno e último membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o septuaxésimo primeiro lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto, quincuaxésimo cuarto e septuaxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 850 foi inxectado nunha órbita inicial de 518 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 16 de maio de 1977.
Kosmos 869

Kosmos 869 ou Cosmos 869 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 29 de novembro de 1976 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 869 foi unha Soiuz S lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas con este novo modelo de nave, deseñada para dar servizo a unha estación espacial militar que nunca se chegou a lanzar. Kosmos 869 regresou a terra o 17 de decembro de 1976. So se lanzaron tres Soiuz S, todas sen tripulación.
Kosmos 880

Kosmos 880 (Космос 880 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 9, foi un satélite artificial soviético lanzado o 9 de decembro de 1976 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 880 foi o noveno membro da serie de satélites DS-P1-M (e o sétimo lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas. Foi inxectado nunha órbita inicial de 624 km de apoxeo e 562 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 66 graos e un período de 96, 3 minutos.
Kosmos 901

Kosmos 901 (Космос 901 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 19, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de abril de 1977 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 901 foi o décimo noveno membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 845 km de apoxeo e 279 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 95, 5 minutos.
Kosmos 901 reentrou na atmosfera o 28 de xuño de 1978.
Kosmos 909

Kosmos 909 (Космос 909 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 10, foi un satélite artificial soviético lanzado o 19 de maio de 1977 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 909 foi o décimo membro da serie de satélites DS-P1-M (e o oitavo lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 919

Kosmos 919 (Космос 919 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 20, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de abril de 1977 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 919 foi o vixésimo e último membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 847 km de apoxeo e 278 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 95, 6 minutos.
Kosmos 919 reentrou na atmosfera o 28 de xuño de 1978.
Kosmos 93

Kosmos 93 (Космос 93 en ruso), tamén denominado DS-U2-V Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 19 de outubro de 1965 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 93 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U2-V. Estivo adicado a desenvolver tecnoloxía militar aínda clasificada. Foi seguido polo Kosmos 95. Kosmos 93 foi inxectado nunha órbita inicial de 522 km de apoxeo e 220 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 91, 8 minutos. Reentrou na atmosfera o 3 de xaneiro de 1966.
Kosmos 95

Kosmos 95 (Космос 95 en ruso), tamén denominado DS-U2-V Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 4 de novembro de 1965 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 95 foi o segundo membro do modelo de satélites DS-U2-V. Estivo adicado a desenvolver tecnoloxía militar aínda clasificada. Foi precedido polo Kosmos 93 e seguido polo Kosmos 197. Kosmos 95 foi inxectado nunha órbita inicial de 521 km de apoxeo e 207 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 91, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 18 de xaneiro de 1966.
Kosmos 959

Kosmos 959 (Космос 959 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 11, foi un satélite artificial soviético lanzado o 21 de outubro de 1977 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 959 foi o undécimo membro da serie de satélites DS-P1-M (e o noveno lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas. Foi inxectado nunha órbita inicial de 891 km de apoxeo e 153 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 66 graos e un período de 94, 6 minutos.
Kosmos 967

Kosmos 967 (Космос 967 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 12, foi un satélite artificial soviético lanzado o 13 de decembro de 1977 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 967 foi o décimo segundo membro da serie de satélites DS-P1-M (e o décimo lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 97

Kosmos 97 (Космос 97 en ruso), tamén denominado DS-U2-M Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de novembro de 1965 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 97 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U2-M. Estaba adicado a facer probas para o desenvolvemento de reloxos atómicos perfeccionados. Foi inxectado nunha órbita inicial de 2100 km de apoxeo e 220 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 108, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de abril de 1967.
Kossi

Kossi é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión de Boucle du Mouhoun. A súa capital é a cidade de Nouna. Departamentos
A provincia de Kossi divídese en 10 departamentos: Barani
Bomborokuy
Bourasso
Djibasso
Dokuy
Doumbala
Kombori
Madouba
Nouna
Sono
Koudougou

Koudougou é unha poboación que se encontra 75 km ao oeste de Ouagadougou, Burkina Faso. É a capital da provincia de Boulkiemdé, como tamén da rexión Centro-Oeste, como do departamento homónimo.
Está principalmente habitada polos mossi, e no 2006 tiña censada unha poboación de 131. 825 persoas.
Koulpélogo

Koulpélogo é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Leste. A súa capital é a cidade de Ouargaye. Departamentos
A provincia divídese en oito departamentos: Comin-Yanga
Dourtenga
Lalgaye
Ouargaye
Sangha
Soudougui
Yargatenga
Yonde
Kouritenga

Kouritenga é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Leste. A súa capital é a cidade de Koupéla. Departamentos
A provincia divídese en nove departamentos: Andemtenga
Baskoure
Dialgaye
Gounghin
Kando
Koupela
Pouytenga
Tansobentenga
Yargo
Kourwéogo

Kourwéogo é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión do Plateau-Central. A súa capital é a cidade de Boussé. Departamentos
A provincia divídese en departamentos: Boussé
Laye
Niou
Sourgoubila
Toéghin
Koza

Koza é un filme eslovaco de 2015 dirixido por Ivan Ostrochovský. Estreouse na sección de Cinema Mundial Contemporáneo do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2015. O filme foi escollido como candidato eslovaco ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Peter Baláž como el mesmo
Nikola Bongilajová como Nikolka
Stanislava Bongilajová como Misa
Ján Franek como Franek
Alexandra Palatinusová como Mia (voz)
Tatiana Piussi como HItchhiker
Manfred Schmid como o alemán
Końskowola

Końskowola é unha vila de Polonia, situada no sueste do país. A súa poboación en 2004 era de 2188 habitantes.
A vila fundouse probablemente no século XIV, có nome de Witowska Wola. Posteriormente mudou o nome ao actual no século XIX.
Durante a segunda guerra mundial a vila foi ocupada polo exército da Alemaña nazi, establecendo un campo de prisioneiros na vila.
Kraft durch Freude

Kraft durch Freude (KdF), que en galego podería traducirse por Forza pola Alegría, foi unha organización política da Alemaña nazi co obxectivo de organizar, controlar e sincronizar as actividades de lecer da poboación alemá. Creada en 1933, a Kraft durch Freude formaba parte da Deutsche Arbeiterfront (DAF), a Fronte Alemá de Traballo, unha organización de masa alemá dos empregados e empregadores, que deveu a maior operadora de viaxes do mundo.
Krai de Khabarovsk

Khabarovsk é un krai, un tipo de suxeito federal de Rusia. O centro administrativo é a cidade de Khabarovsk. A superficie do territorio é de 788. 600 km² e a poboación era de 1436570 en 2002. O krai divídese en 17 distritos e 7 cidades baixo a autoridade directa do krai.
A maior parte dos habitantes son rusos, os pobos orixinarios, evenkis, negidals, ulchs, nanais, orochs, udeges e nivkhs constitúen unha pequena minoría.
Krai de Stavropol

O krai de Stavropol ou krai de Stávropol[Cómpre referencia] (en ruso: Ставропольский край) é un suxeito federal de Rusia (un krai). O seu centro administrativo é a cidade de Stavropol. Xeografía
O krai de Stavropol rodea a parte central do Cáucaso e a maioría das vertentes do norte do Cáucaso Maior. Limita coa óblast de Rostov, o krai de Krasnodar, a República de Kalmukia, a República de Daguestán, a República de Chechenia, a República de Kabardino-Balkaria e a República de Karachayevo-Cherkesia.
Fuso horario
O krai de Stavropol está situado na zona horaria de Moscova (MSK/MSD). O desfase respecto o UTC é +0300 (MSK)/+0400 (MSD).
Krajina do Banato

A Krajina do Banato ou Fronteira militar do Banato era a porción da Fronteira Militar austrohúngara situada no Banato.
A fronteira militar do Banato englobaba a Šajkaška, e estaba limitada polo Principado de Serbia (daquela vasalo otomán) ao sur, o Voivodato de Serbia e do Banato de Timișoara (provincia autónoma do Imperio Austrohúngaro) ao norte, o principado de Transilvania e Valaquia ao leste, e a Krajina de Eslavonia ao oeste.
As principais cidades eran Pančevo, Bela Crkva, Titel, Žabalj, Alibunar, Kovin e Caransebeş.
Este territorio está hoxe dividido entre Serbia e Romanía. Historia
Historia dos serbios na Krajina do Banato
À morte de Estevo Lazarević o 19 de xullo de 1427, Djuradj Branković subiu ao trono de Serbia, e despois do acordo con Hungría perdeu Belgrado a pesar das protestas dos habitantes da cidade, levando a súa capital a Kruševac en 1427.
Fixo construír entón unha cidade nova no Danubio, Smederevo, que foi comparada pola riqueza das súas igrexas a Constantinopla, de aí o seu sobrenome, "Djuradj Smederevac" en serbio latino (Djuradj de Smederevo).
O déspota serbio recibiu do emperador Sexismundo I refundador da Orde do Dragón, terras en Hungría: Zemun, Slankamen, Kupinik (hoxe Kupinovo), Mitrovica (hoxe Sremska Mitrovica) no Srem; Stari Bečej (Bečej), Kulpin, Čurug, Sveti Petar, Perlek, Peser e Petrovo Selo (Bačko Petrovo Selo) no Bačkoj, e Bečej (Novi Bečej), Aradac, Veliki Bečkerek (Zrenjanin) e Vršac no Banato.
Como xa fixera o seu predecesor Estevo Lazarević, todas estas cidades e terras foron poboadas por serbios de Macedonia ou de Kosovo que fuxían do avance turco. Polo tanto, antes mesmo da caída de Serbia, as migracións serbias do sur cara ao norte xa comezaran.
O emperador xermánico instalara, con iso, no sur do seu Imperio, ao longo da fronteira cos turcos, tropas de orixe serbia, motivadas e experimentadas na loita contra os otománs. Contaba coas poboacións serbias das terras de Djuradj para reforzas a frontieira.
Oficialización do Banato militar
En 1718, despois do Tratado de Passarowitz, os Habsburgo crearon unha provincia militarizada na súa fronteira, o Banato de Temesvar. En 1751, a emperatriz María Teresa introduciu a administración civil ao norte da provincia, pero deixou a parte sur co seu estatuto militar, que foi entón coñecida co nome de Krajina do Banato (Fronteira Militar do Banato. A provincia conservou o seu estatuto de fronteira militar até a supresión destas, en 1871.
Kraken Mare

Kraken Mare é o lago máis grande na superficie da lúa de Saturno, Titán. Foi descuberto pola sonda Cassini no 2007 e recibiu o nome de Kraken, o lendario monstro mariño da mitoloxía nórdica. Con case toda seguridade Kraken Mare é o lago máis grande da rexión do polo norte de Titán, xa que conta con preto de 400. 000 km2 (cinco veces máis có lago Superior de Norte América e un pouco máis có Mar Caspio, o lago máis grande da Terra) e a superficie total das áreas escuras que moi posiblemente sexan lagos non sería moi superior nestas estimacións (baseadas nas imaxes obtidas por radar) aos 510. 000 km2 (un 40% máis de tamaño có Mar Caspio), polo cal este lago sería con moito o máis grande dos lagos da rexión do polo norte de Titán.
O seu status coma mar de hidrocarburos foi confirmado polas imaxes e datos obtidos por radar. Só unha porción do mar escaneada por radar, pero coma se pode ver na imaxe da caixa de información, o seu tamaño e moito máis grande, coma así reflicte a imaxe de fondo feita no espectro visible.
Unha illa existente neste mar recibiu o nome de Mayda Insula.
Coma parte do proxecto da Titan Saturn System Mission, propúxose que esta sonda probase amarar no Kraken Mare para analiza-la súa composición, profundidade e outras moitas propiedades.
Krasnoiarsk

Krasnoiarsk, en ruso Красноярск, é unha cidade de Rusia, o centro administrativo do krai de Krasnoiarsk. Xeografía
A cidade encóntrase situada a ambas as beiras do río Ienisei e en 2017 tiña unha poboación de 1083865 habitantes (688000 en 1972, 412000 en 1959 e 190000 en 1939). Historia
O gobernador (voivoda) Andréi Dubenski fundou a cidade en 1628 na confluencia dos ríos Kacha e Ienisei como bastión defensivo, co nome de Krasni (Красный en cirílico, que quere dicir vermello), tomando posteriormente o nome de Krasni iar (Красный Яр, barranco vermello). A categoría de cidade foille outorgada en 1690. En 1822 estableceuse o gobernorato de Ieniseisk, que cubría un territorio moi similar ao do krai de Krasnoiarks actual, con Krasnoiarsk como centro administrativo. En 1934 creouse o krai de Krasnoiarsk, coa cidade de Krasnoiarsk como capital.