proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Georg Baier

Georg Baier (en ruso: Георгий Степанович Байер), nado en Kamenka (uezd de Kamyshin, gobernación de Saratov, Imperio Ruso) en 1870/1871 e finado en Novosibirsk (RSFS de Rusia) o 13 de xaneiro de 1938, foi un sacerdote católico latino ruso-alemán. Traxectoria
Naceu en 1870 ou 1871 na colonia alemá de Kamenka, no uezd de Kamyshin da gobernación de Saratov (hoxe no distrito de Krasnoarmeisk, óblast de Saratov). Estudou no seminario de Saratov e foi ordenado sacerdote da diocese de Tiraspol en 1897/1898. Comezou o seu ministerio como vigairo parroquial en Saratov, e posteriormente foi párroco nesta cidade. Entre 1903 e 1910 foi párroco da Nai de Deus na colonia de Rohleder, a partir de 1910 tamén na colonia de Herzog, e a partir de 1911 en Katharinenstadt, todas na rexión do Volga.
O 29 de abril de 1930 foi arrestado nun caso contra sacerdotes católicos alemáns da RASS dos Alemáns do Volga, e o 6 de xuño de 1931 condenado baixo os artigos 58-10 e 58-11 do Código Penal da RSFS de Rusia a tres anos de traballos forzados; a sentenza lle foi conmutada polo exilio en Siberia. Posteriormente volveu a Markstadt. Foi arrestado novamente en 1935, e o 20 de abril de 1935 foi sentenciado a 10 anos en campo de traballo baixo os artigos 58-4, 58-10 e 58-11, e foi enviado á provincia de Kemerovo. En 1937 foi arrestado en Novo-Ivanovskoe, e o 25 de decembro de 1937 foi sentenciado a morte. Foi executado o 13 de xaneiro de 1938 na prisión de Novosibirsk.
Georg Brandes

Georg Morris Cohen Brandes, nado o 4 de febreiro de 1842 e finado na mesma cidade o 19 de febreiro de 1927, foi un crítico, investigador literario, ensaísta e xornalista dinamarqués moi influente na literatura escandinava entre 1870 e principios do século XX.
Georg Wittig

Georg Wittig, nado o 16 de xuño de 1897 en Berlín (Alemaña) e finado o 26 de agosto de 1987 en Heidelberg (Alemaña), foi un químico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1979. Biografía
Georg estudou química na Universidade de Tubinga, onde se licenciou en 1924, e posteriormente realizou o doutoramento na Universidade de Marburg en 1926. A partir de 1932 dedicouse á docencia da química na Universidade Técnica de Brunswick e posteriormente pasou polas de Friburgo e Heidelberg, onde foi nomeado catedrático de química orgánica en 1956, cargo que ocupou ata a súa xubilación. Investigacións científicas
Especialista en química orgánica, ideou un método para a síntese de alcenos desde aldehidos e cetonas usando uns compostos chamados iluros de fósforo, o que se coñece como reacción de Wittig. Esta reacción supuxo unha nova vía para a síntese de substancias activas con dobres enlaces mediante o uso de compostos de fósforo en síntese orgánica.
En 1979 foi galardoado co Premio Nobel de Química, compartido con Herbert C. Brown, polo seu desenvolvemento do uso de compostos de boro e fósforo en reaccións importantes no campo da síntese orgánica.
Georg von Békésy

Georg von Békésy (Békésy György), nado o 3 de xuño de 1899 en Budapest e finado o 13 de xuño de 1972 en Honolulú, foi un biofísico húngaro que recibiu o Premio Nobel de Medicina en 1961 pola súa investigación relativa ós mecanismos físicos de estimulación da cóclea do oído. Traxectoria
Békésy naceu en Budapest, fillo do diplomático Alexander von Békésy e da súa dona Paula Mazaly, foi á escola en Budapest, Istambul, Múnic e Zürich. Estudou química en Berna e recibiu o doutoramento pola Universidade de Budapest en 1926.
Durante a segunda guerra mundial, Békésy traballou no Correo húngaro, realizando investigacións en telecomunicacións, o que lle levou a se interesar polos mecanismos do oído. En 1946, deixou Hungría e seguiu as súas investigacións no Instituto Karolinska de Suecia. En 1947 marchou ós Estados Unidos, traballando na Universidade Harvard ata 1966 ó ser nomeado profesor da Universidade de Hawaii Investigacións
Békésy desenvolveu un método para a disección do oído interno dos cadáveres humanos mentres deixaba a cóclea parcialmente intacta. Usando fotografías realizadas por medio dun estroboscopio e unha pequena peza de prata como marcador foi quen de observar como a membrana basilar se movía como unha onda de superficie cando recibía estímulos por medio do son. Segundo a estrutura da cóclea e a membrana basilar, diferentes frecuencias de son causan amplitudes máixmas das ondas en diferentes lugares da membrana basilar ó longo da cóclea. Békésy chegou á conclusión que as súas observacións amosaban que diferentes frecuencia de onda despersabanse localmente antes de excitar diferentes axón que se movían da cóclea ó cerebro. Békésy teorizou que lugar de cada célula sensorial ó longo da espiral da cóclea correspóndes a unha frecuencia específica de son; posteriormente Békésy desenvolveu un modelo mecánico da cóclea, que confirmou o concepto de dispersión da frecuencia pola membrana basilar da cóclea.
George Andrew Olah

George Andrew Olah (en húngaro: György András Oláh), nado en Budapest o 22 de maio de 1927 e finado en Beverly Hills o 8 de marzo de 2017, foi un químico estadounidense de orixe húngara, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1994. Traxectoria
Estudou química na Universidade de Tecnoloxía e Economía de Budapest, onde se doutorou en 1949. Tras a Revolución Húngara de 1956 fuxiu, inicialmente a Inglaterra e posteriormente ao Canadá, onde traballou na Dow Chemical Company. En 1965 aceptou o seu nomeamento como profesor de química na Case Western Reserve University e en 1977 na Universidade do Sur de California dos Ánxeles. En 1971 conseguiu a nacionalidade estadounidense. Investigacións científicas
Interesado en química orgánica desenvolveu as súas investigacións sobre os catións de carbono, denominados carbocatións, fragmentos cargados positivamente que proceden de moléculas de hidrocarburos e que aparecen en fraccións de segundos nos estadios intermedios das reaccións químicas.
En 1994 foi galardoado co Premio Nobel de Química polas súas investigacións sobre os carbocatións, fundamentais na produción de materiais sintéticos.
George Astaloș

George Astaloș, nado en Bucarest o 4 de outubro de 1933 e finado o 27 de abril de 2014, é un escritor romanés. Traxectoria
A súa primeira composición poética data de 1948 nunha revista escolar. Debutou no teatro en 1968 coa peza Vin soldaţii, crítica coa invasión soviética de Checoslovaquia. O PEN Club Internacional ofreceulle unha bolsa de estudos na Academia Francesa, e Astaloș estableceuse definitivamente en París en 1971 e cinco anos despois obtivo a cidadanía francesa. Foi redactor xefe da revista plurilingüe Nouvelle Europe desde 1971.
George Atwood

George Atwood (1746 - 1807). Matemático inglés.
Estudou na Escola de Westminster e graduouse polo Trinity College en 1769, foi profesor de matemáticas en Cambridge. Na súa obra Treatise on the Rectilinear Motion and Rotation of Bodies (1784), describe a máquina, que dende entón leva o seu nome, para demostrar experimentalmente a lei da gravidade.
George Back

George Back, nado en Stockport o 6 de novembro de 1796 e finado en Londres o 23 de xuño de 1878, foi un navegante e explorador británico. Traxectoria
Embarcouse como voluntario en 1808 no Arthemisa durante as guerras napoleónicas, entre 1818 e 1837 explorou os grandes lagos de América do Norte, e confirmou a comunicación entre estes lagos co océano Ártico, en 1834 descubriu o río Back
George Bain

George Bain, nado en 1881 en Scrabster e finado en 1968, foi un profesor de arte, especializado na arte celta e na arte insular.
En 1951 publicou Celtic Art: The Methods of Construction (Arte celta: os métodos de elaboración, publicado pola Ed. Toxosoutos en 2000). Tivo pouca repercusión nun primeiro momento, pero a súa reedición en 1971 supuxo unha introdución aos nós celtas, as pedras pictas, o Book of Kells e o Book of Durrow. Describe e ilustra uns 200 exemplos históricos, e dá instrucións detalladas para crear deseños similares de espirais, entretecidos e figuras antropomorfas e zoomorfas, ademais de deseños das letras empregadas na Idade Media.
A súa obra foi seguida polo seu fillo Iain, enxeñeiro, que escribiu os libros Celtic Knotwork e "Celtic Key Patterns. Obra
Arte celta: os métodos de elaboración. Ed. Toxosoutos, 2000. ISBN 84-95622-04-1.
George Baxter

George Baxter, nado en 1804 e finado en 1867, foi un artista inglés e editor radicado en Londres. Atribúesella comercialización da impresión en cores. A impresión en cores
Malia que a impresión en cores fora xa desenvolvida na China séculos atrás, non foi atén entón comercialmente viábel. Con todo, nos primeiros anos do século XIX o proceso de impresión de cor fora revivido por George Savage, un tipo de Yorkshire residente en Londres, e foi en base aos métodos de Savage como Baxter desenvolveu ose de seu. En 1828, Baxter empezou as experimentacións con impresión de cor servíndose de moldes de madeira, e os primeiros froitos comerciais datan de 1834, con dúas pequenas viñetas.
George E. Smith

George Elwood Smith, nado en White Plains, Nova York o 10 de maio de 1930 e finado en Barnegat Township, New Jersey, o 28 de maio de 2025, foi un físico estadounidense, coinventor xunto a Willard Boyle do sensor CCD, invención pola cal foron galardoados co Premio Nobel de Física de 2009. Traxectoria
Smith comezou os seus estudos na Universidade de Pensilvania, en 1955, e obtivo o seu doutoramento na Universidade de Chicago en 1959, disertando sobre un guión de só tres páxinas. Traballou nos Laboratorios Bell, en Murray Hill (Nova Jersey), desde 1959, até a súa xubilación en 1986, onde dirixiu investigacións sobre láseres e dispositivos semiconductores. Durante toda a súa carreira, Smith conseguiu ducias de patentes e dirixiu o departamento de VLSI de Bell.
En 1969, Smith e Willard Bayle inventaron o CCD, polo cal recibiron a medalla Stuart Ballantine do instituto Franklin, en 1973. Tamén recibiron o premio Memorial Morris N. Liebmann do IEEE, o premio Charles Stark Draper en 2006, e por último, o premio Nobel de Física en 2009.
Boyle e Smith eran grandes navegantes, que realizaban habitualmente travesías xuntos. Despois da súa xubilación, Smith, navegou ó redor do mundo coa súa esposa Janet, durante cinco anos.
Residiu en Waretown, Nova Jersey.
George Edward Cokayne

George Edward Cokayne, nado en Londres o 29 de abril de 1825 e finado na mesma localidade o 6 de agosto de 1911, foi un xenealoxista inglés e oficial de armas do College of Arms de Londres, que chegou ao rango de Clarenceux King of Arms. Escribiu obras de referencia que se converteron en estándar como The Complete Peerage e The Complete Baronetage. Traxectoria
Naceu na Russell Square, o cuarto fillo do avogado William Adams e Mary Anne Cokayne, filla do vizconde Cullen. Recibiu o nome de bautismo de George Edward Adams, pero o 15 de agosto de 1873 asumiu o apelido e armas dos Cokayne por licenza real consonte as disposicións testamentarias de súa nai. Tras recibir unha educación privada na casa, como era habitual na época, entrou o 6 de xuño de 1844 no Exeter College de Oxford, logrou o BA en 1848 e o mestrado en 1852. O Lincoln's Inn admitiuno como estudante o 16 de xaneiro de 1850 e entrou na avogacía o 30 de abril de 1853. O 2 de decembro de 1856 casou con Mary Dorothea Gibbs, filla de George Henry Gibbs e de Caroline Crawley. A parella tivo oito fillos, dous homes e dúas mulleres sobreviviron a seu pai. Un dos seus fillos, Brien, foi gobernador do Banco de Inglaterra de 1918 a 1920 e ennobreceu en 1920 como barón Cullen de Ashbourne. Como parte da comitiva do principal oficial de armas do Royal College, o Rei de Armas Principal da Xarreteira, estivo en misións oficiais heráldicas en Portugal (1865), Rusia (1867), Italia (1868), España (1881) e Saxonia (1882). George Edward Cokayne morreu en Roehampton o 6 de agosto de 1911 aos 86 anos.
Colexio de Armas
Comezou a súa carreira heráldica no College of Arms de Londres co nomeamento en 1859 para un dos catro postos de pasavante de armas, o Rouge Dragon Pursuivant of Arms in Ordinary, e en 1870 promoveu a arauto co cargo de Lancaster Herald of Arms in Ordinary. En 1882 ascendeu a rei de armas, primeiro como Norroy King of Arms, cargo que ocupou ata o seu nomeamento como Clarenceux King of Arms en 1894 e que desempeñou ata a súa morte en 1911.
The Complete Peerage
A súa principal obra foi The Complete Peerage, que publicou como The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain, and the United Kingdom Extant, Extinct, or Dormant por orde alfabética en oito volumes entre 1887 e 1898. Unha segunda edición totalmente revisada e ampliada apareceu entre 1910 e 1959 en doce volumes.
George Eliot

Mary Ann Evans, tamén escrito como Mary Anne ou Marian, e coñecida polo seu pseudónimo George Eliot, nada o 22 de novembro de 1819 e finada o 22 de decembro de 1880, foi unha novelista, xornalista e tradutora británica. Trátase dunha das figuras máis destacadas da era vitoriana. É autora de sete novelas, entre as que figuran Adam Bede (1859), The Mill on the Floss (1860), Silas Marner (1861), Middlemarch (1871–72), e Daniel Deronda (1876), moitas delas contextualizadas na Inglaterra provincial e enfocadas dende un punto de vista realista e psicolóxico. De entre esas obras destaca sobre todo Middlemarch, que foi descrita por Martin Amis e Julian Barnes como a máis importante novela en lingua inglesa. Traducións ao galego
Silas Marner. O tecelán de Raveloe (Silas Marner: The Weaver of Raveloe, 1861). Tradución de Celia Recarey, Irmás Cartoné, 2016.
O veo alzado (The Lifted Veil, 1859). Tradución de Alejandro Tobar, Editorial Hugin e Munin, 2019.
George Ellery Hale

George Ellery Hale, nado en Chicago o 29 de xuño de 1868 e finado o 2 de febreiro de 1938, foi un astrónomo solar. Recibiu educación no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), no Observatorio de Harvard College, (1889-1890), e na Universidade Humboldt de Berlín (1893-94). Como estudante do MIT inventou o espectroheliógrafo, co que realizou os seus descubrimentos acerca dos vértices solares e os campos magnéticos das manchas solares.
George Gershwin

George Gershwin, nado en Brooklyn (Nova York) o 26 de setembro, 1898 e finado nos Ánxeles (California) o 11 de xullo de 1937, foi un compositor estadounidense. Traxectoria
Naceu co nome de Jacob Gershowitz, segundo fillo de pais xudeus procedentes de Rusia. George escribiu a maioría das súas composicións coa colaboración do seu irmán máis vello Ira Gershwin. Gershwin compuxo para Broadway, para orquestras clásicas e escribiu tamén cancións populares con éxito. As súas obras sintetizan aspectos do jazz dentro da tradición da música clásica. Dúas das súas pezas máis coñecidas son "Rhapsody in Blue" (1924) e "Porgy and Bess" (1935)
George Grey Barnard

George Grey Barnard, nado en Bellefonte, Pensilvania o 24 de maio de 1863 e finado en Nova York o 24 de abril de 1938, foi un escultor norteamericano. Traxectoria
Pasou a súa infancia en Kankakee, Illinois. Estudou na Escola de Artes de Chicago e entre 1883 e 1887 traballou no obradoiro de P. T. Cavelier en París mentres estudaba na École des Beaux-Arts. A súa primeira exposición realizouna en 1894 e constituíu un grande éxito. En 1896 volveu aos Estados Unidos.
Nas súas primeiras obras a influencia de Rodin faise evidente, as súas principais esculturas son The Boy (1885), Cain (1886), posteriormente destruída, Brotherly Love (1887), Two Natures (1894), The Hewer (1902), Great God Pan.
En 1912 realizou numerosas figuras para o novo capitolio estatal en Harrisburg, Penilvania. Unha estatua colosal de Abraham Lincoln que realizou en 1917 foi controvertida no seu tempo pola súa feitura.
George Herbert de Carnarvon

George Edward Stanhope Molyneux Herbert, quinto conde de Carnarvon, nado en Highclere Castle (Hampshire) o 26 de xuño de 1866 e finado en O Cairo o 5 de abril de 1923, foi un aristócrata británico, famoso por ser quen financiou a escavación da tumba de Tutankhamon no Val dos Reis. Traxectoria
Naceu nunha familia acomodada de Highclere Castle, Hampshire e era fillo único. O sei pai, Henry Herbert, cuarto conde de Carnarvon, formaba parte do partido conservador. Estudou en Eton e no Trinity College de Cambridge e sucedeu o seu pai como conde en 1890.
Carreiras de cabalos
Carnarvon era extremadamente rico e posuía cabalos de carreiras e algúns dos primeiros modelos de automóbiles da historia, os cales conducía con temeridade. En 1901 sufriu un accidente de motocicleta en Alemaña que o deixou parcialmente discapacitado.
En 1902 dedicouse a criar cabalos de carreiras e en 1905 foi designado como xuíz para a carreira de cabalos de Newbury. A súa familia estivo vinculada a este hipódromo dende entón. O seu neto, sétimo conde de Carnarvon, foi xefe de equipo da raíña Isabel II dende 1969 e converteuse en íntimo amigo dela.
Exiptoloxía
Lord Carnarvon era un afeccionado da exiptoloxía e, en 1907, decidiu financia-la escavación de tumbas de nobres en Deir el-Bahri (Tebas) á que se lle uniu Howard Carter como axudante de escavación. En 1914 o conde logrou a concesión para escavar no Val dos Reis, onde se atoparon tesouros como nunca se viran en toda a historia da arqueoloxía, entre eles, a tumba do famoso emperador Tutankhamon.
Morte
O 19 de marzo de 1923, lord Carnarvon contraeu unha infección grave causada pola picadura dun mosquito, que se agravou ao cortarse cunha navalla. Morreu o 5 de abril no Hotel Savoy Continental de O Cairo. A súa morte levantou comentarios sobre a existencia da “maldición de Tutankhamon”.
Malia iso, a súa morte probablemente a causara a presenza de veleno no sangue trala picadura dun mosquito que o conde accidentalmente abriu ao afeitarse cunha navalla, provocando que a ferida se infectase con erisipela. Esta infección podería ter evolucionado a pneumonía e foi así como acabou a vida do lord inglés.
Como bo arqueológo, a súa tumba atópase nun antigo forte situado no monte dende onde se observan tódalas súas terras de Beacon Hill (Hampshire).
George Hoyt Whipple

George Hoyt Whipple, nado en Ashland, Nova Hampshire o 28 de agosto de 1878 e finado en Rochester, Nova York o 1 de febreiro de 1976, foi un médico e profesor universitario estadounidense. Os seus traballos fundamentais de investigación médica foron sobre a función dos nutrientes na estimulación da medula ósea.
Obtivo o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1934, compartíndoo con William Parry Murphy e George Richards Minot. Traxectoria
Fillo de Ashley Cooper Whipple e Frances Anna Hoyt, naceu en Ashland, Nova Hampshire. Era fillo e neto de médicos. Foi á Phillips Academy e logo á Universidade Yale, onde se graduou en 1900. Logo estaría na Universidade Johns Hopkins, onde se doutorou en 1905.
Whipple traballou logo no departamento de patoloxía de Hopkins até que foi para Panamá, durante a construción da Canle de Panamá, como patólogo para o Ancon Hospital en 1907–08. Logo volvería para Baltimore, para traballar para a Universidade Johns Hopkins entre 1910 e 1914.
En 1914, Whipple foi nomeado director da Fundación Hooper para a Investigación Médica na Universidade de California. Foi decano na facultade de medicina desta universidade en 1920 e 1921.
A instancias de Abraham Flexner, que fixera estudos pioneiros na educación médica, e o presidente da Universidade de Rochester, Rush Rhees, Whipple aceptou en 1921 ser profesor na recente e aínda en construción facultade de medicina de Rochester. Traballaría para este centro até 1954 e ficaría en Rochester para o resto da súa vida, sendo recordado como un gran profesor. Whipple faleceu en 1976 con 97 anos e está soterrado no Mount Hope Cemetery de Rochester.
George Latimer Bates

George Latimer Bates, nado o 21 de marzo de 1863 en Abingdon, Illinois (Estados Unidos), e finado o 31 de xaneiro de 1940 en Chelmsford, Essex (Reino Unido), foi un explorador e naturalista (botánico, zoólogo) estadounidense. Traxectoria
Bates estudou no Knox College de Galesburg (Illinois) e no Seminario Teolóxico de Chicago, da Universidade de Chicago.
En 1895, visitou África Occidental e viviu no sueste do Camerún, gañándose a vida como agricutor. Recolleu espécimes de historia natural nas súas viaxes e enviou moitos destes ao Museo de Historia Natural de Londres.
En 1928 trasladouse a Inglaterra e escribiu o Handbook on the Birds of West Africa (1930).
Aprendeu árabe e visitou Arabia en 1934, onde estudou a ornitoloxía do país. Non puido publicar o seu traballo, pero escribiu varios artigos sobre aves árabes para o Ibis. O seu manuscrito inédito sobre as aves de Arabia foi utilizado máis tarde por Richard Meinertzhagen. Epónimos
Unha especie de serpe africana, Rhamnophis batesii, reciu o seu nome na súa honra.
Así mesmo foron nomeados na súa honra tres especies de anfibios africanos (Astylosternus batesi, Phrynobatrachus batesii e Nectophryne batesii), vinte aves e catro mamíferos. Abreviatura
A abreviatura Bates emprégase para recoñecer a George Latimer Bates como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
George Michael

Georgios Kyriacos Panayiotou, nado en Londres o 25 de xuño de 1963 e finado o 25 de decembro de 2016, coñecido profesionalmente como George Michael, foi un cantautor e produtor musical inglés. Michael acadou a fama nas décadas de 1980 e 1990 co estilo post-disco dance-pop. Tamén destacou como cantante de blue-eyed soul, malia que as súas cancións pertencen máis ó estilo musical do pop middle-of-the-road. Discografía
Álbums de estudio
Faith (1987)
Listen Without Prejudice Vol. 1 (1990)
Older (1996)
Songs from the Last Century (1999)
Patience (2004)
EP
Five Live (1993)
Recompilatorios e directos
Ladies & Gentlemen: The Best of George Michael (1998)
Twenty Five (2006)
Symphonica (2014)
George Minot

George Richards Minot, nado en Boston, Massachusetts o 2 de decembro de 1885 e finado no mesmo lugar o 25 de febreiro de 1950, foi un médico estadounidense. Foi asistente na Universidade Johns Hopkins, sendo galardoado co Premio Nobel de Medicina en 1934 canda William Parry Murphy e George H. Whipple, polos seus traballos relacionados coa anemia. Traxectoria
Durante a súa vida como profesional publicou varios traballos sobre diversos temas como o cáncer, a artrite e as deficiencias alimenticias. Non obstante, foi aínda máis lonxe no estudo da coagulación do sangue, a transfusión, as plaquetas e certas desordes asociadas coa anemia prolongada. Tamén estudou a condición do sangue en certos casos do envelenamento industrial.
Entre os seus intereses estaban tamén a leucemia e as desordes dos tecidos finos linfáticos, mais as súas contribucións máis importantes son os seus estudos sobre a anemia. O seu nome está intimamente ligado á terapia da anemia perniciosa, dado que foi o primeiro en interesarse por ela, en 1914. Con todo, non será até máis tarde que, xunto a George Hoyt Whipple e Willian Murphy, describiron un tratamento eficaz para esta enfermidade.
A anemia perniciosa está causada pola carencia dunha proteína producida polo estómago (factor intrínseco) que lle axuda ao corpo a absorber a vitamina B12. Cando o estómago non ten a suficiente cantidade desta proteína non pode absorber a vitamina axeitadamente. A vitamina B12 é necesaria para que as células nerviosas e sanguíneas funcionen ben.
Minot, posteriormente, en colaboración con Edwin Cohn, estendeu os estudos que realizara con Whipple e Murphy. Agregou por exemplo ao coñecemento as funcións gastrointestinais e a terapia do ferro para a anemia, entre outros aspectos.
George Newnes

George Newnes, nado en Matlock (Derbyshire) o 13 de marzo de 1851 e finado o 9 de xuño de 1910, foi un editor británico. Traxectoria
O seu pai, Thomas M. Newnes, era pastor da Igrexa congregacionalista. Estudou na Silcoates School e, máis tarde, no Shireland Hall de Warwickshire e mais na City of London School.
A día de hoxe é lembrado como fundador da The Strand Magazine, iniciada en 1891, na que entre outros autores Arthur Conan Doyle publicou a súa serie de misterio Sherlock Holmes. Fundou tamén outras publicacións, por exemplo The Westminster Gazette (1873), Tit-Bits (1881), The Wide World Magazine (1888) ou Country Life (1897).
Newnes foi membro do Parlamento Británico, representando a circunscrición de Newmarket (1885-1895).
George Onslow

Andre George Louis Onslow, coñecido como George Onslow, nado en Clermont-Ferrand o 27 de xullo de 1784 e finado no mesmo lugar o 3 de outubro de 1853, foi un compositor francés.
George Oppen

George Oppen nado en New Rochelle, Nova York, o 24 de abril de 1908 e finado en California o 7 de xullo de 1984, foi un poeta estadounidense. Traxectoria
Nado nunha familia xudía en New Rochelle, George Oppen estableceuse como membro da corrente poética obxectivista, só para abandonar a poesía na década de 1930 para dedicarse ao activismo político. Marxista fervoroso, Oppen trasladouse a México en 1950 para evitar problemas coa Comisión de Actividades Antiamericanas. En 1958 volve aos Estados Unidos e comeza a dedicarse de novo á poesía; publicou sete coleccións de poemas nos anos 60 e 70, e en 1969 gañou o Premio Pulitzer de poesía por Of Being Numerous. Obras
Discrete Series (1934)
The Materials (1962)
This in Which (1965)
Of Being Numerous (1968)
Alpine (1969)
Seascape: Needle's Eye (1972)
The Collected Poems (1975)
Primitive (1978)
George Orwell

Eric Arthur Blair, nado en Motihari (India) o 25 de xuño de 1903 e finado en Londres o 21 de xaneiro de 1950, foi un escritor inglés, máis coñecido co pseudónimo de George Orwell. É recoñecido como un dos mellores ensaístas do século XX, se ben cobra especial relevancia no campo da ficción narrativa como autor de dúas novelas fundamentais da literatura contemporánea: A revolta dos animais e 1984. Traxectoria
Estudou no Eton College de Inglaterra grazas a unha bolsa de estudos. En decembro de 1921 ingresa nunha academia de Southwold en Suffolk para prerapar o seu ingreso na policía. Prestou os seus servizos na Policía Imperial India destinado en Birmania, de 1922 a 1927, data en que volveu a Inglaterra.
Enfermo e loitando por abrirse camiño como escritor, viviu varios anos na pobreza, primeiro en París e máis tarde en Londres. Como resultado desta experiencia escribiu o seu primeiro libro Down and Out in Paris and London (1933), onde relata as sórdidas condicións de vida das xentes sen fogar. Burmese Days (1934), un feroz ataque contra o imperialismo, é tamén en gran medida unha obra autobiográfica. A súa seguinte novela, A Clergyman's Daughter (1935), conta a historia dunha solteirona infeliz que atopa de xeito efémero a súa liberación vivindo entre os labregos.
En 1937, durante a Guerra civil española, Orwell loitou na fronte de Aragón coa 29ª División, formada pola milicia do POUM trotskista. Durante a ofensiva de Huesca recibiu un balazo na gorxa, o que o obrigou a retirarse da guerra. Despois pasa seis meses en Marrocos para recuperarse da ferida. O autor describe a súa experiencia bélica en Homage to Catalonia (1938), un dos relatos máis conmovedores escritos sobre esta guerra e no que se fai responsable ó Partido Comunista de España (PCE) e á Unión Soviética da destrución do anarquismo español que supuxo o triunfo das tropas de Franco. The Road to Wigan Pier (1937), escrita nesta mesma época, é unha crónica desgarradora sobre a vida dos mineiros sen traballo no norte de Inglaterra.
A súa condena da sociedade totalitaria queda brillantemente plasmada nunha enxeñosa fábula de carácter alegórico, Rebelión na granxa (1945), baseada na traizón de Stalin á Revolución Rusa, así como na novela satírica 1984 (1948). Esta última ofrece unha descrición estarrecedora da vida baixo a vixilancia constante do "Grande Irmán".
Cabe citar entre outros escritos, a novela Keep the Aspidistra Flying (1936) e Shooting an Elephant (editado en 1950 xunto con outros ensaios), ambas consideradas modelos da prosa descritiva, e unha recompilación de ensaios editada en 1953, como un recordo dos seus difíciles anos de estudante. En 1968 publicáronse en catro volumes os seus Ensaios Completos: Periodismo e Cartas.
Orwell morreu de tuberculose en xaneiro de 1950.
George Paget Thomson

George Paget Thomson, nado en Cambridge o 3 de maio de 1892 e finado na mesma cidade o 10 de setembro de 1975, foi un físico británico. Biografía
Foi fillo de sir Joseph John Thomson, premio Nobel de Física en 1906, considerado o descubridor do electrón polos seus experimentos co fluxo de partículas (electróns) que compón os raios catódicos. Ambos recibiron o Premio Nobel, sendo o único caso de dúas xeracións nunha familia, a máis de Marie Curie e Pierre Curie coa súa filla Irène_Joliot-Curie.
Estudou e graduouse no Trinity College da Universidade de Cambridge. Entre 1922 e 1930, impartiu clases de filosofía natural na Universidade de Aberdeen. En 1930 obtivo a cátedra de física no Colexio Imperial de Ciencias e Tecnoloxía da Universidade de Londres, onde permaneceu ata 1952. Desde ese ano e ata 1962, foi reitor do Corpus Christi College da Universidade de Cambridge.
En 1937 foille outorgado o premio Nobel de Física, compartido co físico estadounidense Clinton Davisson, polo seu traballo sobre a difracción de electróns en cristais e a demostración das súas propiedades ondulatorias.
Nos últimos anos da década de 1930 e durante a segunda guerra mundial, especializouse en física nuclear, concentrándose no estudo das aplicacións prácticas militares da enerxía nuclear. Na última parte da súa vida continuou os seus traballos ao redor da enerxía nuclear, e tamén escribiu traballos sobre aerodinámica e sobre o valor da ciencia na sociedade.
Entre 1937 e 1941, asesorou o ministerio do Aire en materia de aeronáutica, e en materia científica en xeral entre 1943 e 1944. En 1943 foi nomeado cabaleiro (sir) e en 1946 ocupou a asesoría da delegación británica no Consello de Seguridade das Nacións Unidas e da Comisión da Enerxía Atómica.
George Porter

George Porter, Barón Porter de Luddenham, OM, FRS, nado o 6 de decembro de 1920 en Stainforth (Inglaterra) e finado o 31 de agosto de 2002 en Canterbury (Inglaterra), foi un químico e profesor de universidade inglés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1967. Traxectoria
Naceu en Stainforth, condado de Yorkshire. Realizou os seus estudos de química na Universidade de Leeds onde se licenciou. Durante a segunda guerra mundial alistouse na Mariña Real Británica como voluntario e ao terminar esta estivo axudando a Ronald George Wreyford Norrish da Universidade de Cambridge. Posteriormente traballa como profesor na Universitat de Shefield e como chanceler da Universidade de Leicester entre 1984 e 1995.
Membro da Royal Society de Londres, da que foi presidente entre 1985 e 1990. En 1972 recibe a Orde do Imperio Británico de mans da raíña Isabel II do Reino Unido, en 1989 foille concedida a Orde do mérito, en 2002 trasládase á súa residencia de Canterbury, situada no condado de Kent. Investigación científica
Inicia a súa carreira científica á beira de Ronald Norrish, realizando estudos sobre as reaccións químicas que se realizan a gran velocidade. Realizou traballos sobre as partículas de clorina e o equilibrio entre átomos e moléculas.
En 1967 foi galardoado co Premio Nobel de Química "polas súas investigacións sobre as reaccións químicas extremadamente rápidas, que son causadas por destrución do equilibrio debido a un curto impulso enerxético", premio que comparte co británico Ronald Norrish e o alemán Manfred Eigen.
George Sand

George Sand ([ʒɔʁʒ sɑ̃d]), pseudónimo de Amantine Aurore Lucile Dupin de Francueil, de casada, baronne Dudevant, nada o 1 de xullo de 1804 en París e finada o 8 de xuño de 1876 en Nohant-Vic, foi unha escritora, xornalista, crítica literaria e dramaturga francesa. Sand é recoñecida coma unha das escritoras máis notábeis do Romanticismo, concretamente do Romanticismo francés, amais de ser considerada coma unha das autoras máis célebres do século XIX. Traxectoria
Foi unha autora feminista, escribiu novelas, novelas curtas, contos, pezas de teatro, críticas literarias, textos políticos. .. Comprometeuse na política e dise que participou dalgún xeito no goberno provisorio do 1848 en París.
Foi parella do escritor Alfred de Musset e do músico Frédéric Chopin, e amiga de Jules Verne, de quen se afirma que nomeou o protagonista de Un capitan de quince anos na súa honra. Obra
Algunhas das principais obras da autora son: Indiana
Lélia
Mauprat
Consuelo
La Mare au diable
La Petite Fadette
Les Maîtres sonneurs
Le Meunier d'Angibault
Un hiver à Majorque
Histoire de ma vie
As damas verdes (Les Dames vertes), Hugin e Munin, traducido ao galego por Xavier Senín, ISBN 978-84-945403-6-3
George Severeanu

George Severeanu, nado en Bucarest o 26 de xullo de 1879 e finado na mesma cidade o 20 de setembro de 1939, foi un radiólogo romanés, un dos fundadores da radioloxía médica, coñecido tamén pola súa actividade como coleccionista de moedas e antigüidades, e estudoso numismático. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Nado en Bucarest o 26 de xullo de 1879, era fillo do cirurxián Constantin C. Dimitrescu Severeanu, profesor da Facultade de Medicina da Universidade de Bucarest e construtor do primeiro aparello de raios X de Röntgen en Romanía, en 1896.
Cursou a súa educación secundaria no Instituto de San Sava, de Bucarest e, logo de se graduar en 1897, ingresou ese mesmo ano na Facultade de Medicina da Universidade de Bucarest. En 1904 acadou o título de doutor en Medicina e Cirurxía, cunha tese titulada "Circulación arterial dos hemisferios cerebrais", que recibiu o premio Alexandru Cristescu, outorgado pola Facultade de Medicina. Logo especializouse en Radioloxía asistindo a estadías formativas en Viena e en Berlín.
Radioloxía médica
En 1907 accedeu ao posto de xefe do Laboratorio Central de Radioloxía e Electricidade Médica do Hospital Brâncovenesc. En 1923 foi nomeado profesor do departamento de Radioloxía da Facultade de Medicina de Bucarest e en 1932 profesor asociado, posto que ocupou ata o seu falecemento.
Severeanu foi un asiduo participante dos Congresos de Fisioterapia, como o de París de 1910, o de Estocolmo de 1928 ou o de Belgrado de 1935, e en 1936 encomendóuselle a presidencia do Congreso Nacional de Radioloxía e Electroloxía Médica, celebrado en Bucarest, co gallo do décimo aniversario da Sociedade Romanesa de Radioloxía e Electroloxía Médica.
Numismática e outros intereses
Apaixonado pola historia, Severeanu era desde a súa infancia coleccionista de obxectos antigos de diversas épocas históricas, e tamén un entusiasta numismático, o que o levou a ser un dos fundadores da Sociedade Numismática Romanesa en 1903, entidade da que foi secretario xeral durante case 20 anos, entre 1913 e 1932. Igualmente foi o editor do boletín publicado pola Sociedade, entre os anos 1905 e 1913.
George Severeanu foi tamén, entre os anos 1933 e 1938, o primeiro director do Museo Municipal de Bucarest, inaugurado en 1931. Xunto cun comité de especialistas, en 1935 fundou a Bucureștii: Revista Muzeului și Pinacotecii Muzeului Municipiului București ("Bucarestii: Revista dos Museos e as Galerías de Arte de Bucarest"), que se mantivo activa ata 1937.
Logo do pasamento de Severeanu en setembro de 1939 e respectando os seus desexos, a súa esposa, Maria Lerescu, finalizou o 9 de decembro dese mesmo ano o proceso de doazón das súas coleccións ao Municipio de Bucarest, e posteriormente pasaron a estar expostas na que fora a súa casa familiar, convertida no Museo Maria e George Severeanu. Publicacións
Nas referencias adxuntas pódese acceder ao repertorio de traballos publicados polo profesor George Severeanu ao longo da súa traxectoria, que ascende a máis de 60 referencias.
George Smoot

George Fitzgerald Smoot III, nado en Yukon, Florida o 24 de febreiro de 1945 e finado en París o 18 de setembro de 2025, foi un físico e astrónomo estadounidense. É doutor en Física polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) e Profesor de Física na Universidade de Berkeley en California. Traxectoria
Foi galardoado, xunto con John C. Mather, co Premio Nobel de Física en 2006.
A súa principal contribución foi o estudo da radiación de fondo de microondas mediante o satélite artificial COBE demostrando que pouco despois do big-bang existían no Universo irregularidades que foron as sementes da posterior formación das galaxias.
George Steiner

Francis George Steiner, nado en Neuilly-sur-Seine o 23 de abril de 1929 e finado en Cambridge o 3 de febreiro de 2020, foi un crítico e teórico da literatura e da cultura, e escritor. Trátase dun dos intelectuais de influencia internacional máis relevantes desde mediados do século XX. Traxectoria
O seu ámbito de interese principal é a literatura comparada. A súa obra como crítico tende á exploración, con recoñecida brillantez, de temas culturais e filosóficos de interese permanente, contrastando coas correntes máis actuais polas que transitou boa parte da crítica literaria contemporánea. A súa obra ensaística exerceu unha importante influencia no discurso intelectual público dos últimos cincuenta anos.
Contribúe habitualmente cos seus artigos para revistas e xornais, entre os que se inclúen The New Yorker, The Times Literary Supplement e The Guardian.
Publicou, ademais, varias novelas e libros de poesía. Declaracións polémicas sobre a lingua galega
En agosto de 2008, nunha entrevista no xornal El País, fixo as seguintes declaracións sobre a lingua galega, sobre as cales posteriormente pediu perdón: Este comentario subscitou certa polémica no eido cultural galego. Obras
Narrativa
Anno Domini, 1964.
Ensaio
Tolstoy or Dostoevsky, 1958.
The Death of Tragedy, 1960.
After Babel, 1975.
Antigones, 1984.
Passion Spent: Essays 1978-96, 1996.
Errata: an Examined Life, 1997.
Grammars of Creation, 2001.
George Thorogood

George Thorogood, nado en Wilmington (Delaware) o 24 de febreiro de 1950, é un cantante de blues e rock estadounidense. Traxectoria
Coa banda de The Delaware Destroyers acadou importantes éxitos con versións de clásicos do blues e do rock como Bo Diddley, Muddy Waters ou Jonh Lee Hooker. O seu maior éxito foi Bad to the Bone. Dos seus dezaseis álbums, acadou dous discos de Platino (Live e The Baddest of George Thorogood and the Destroyers) e seis de ouro. Leva vendidas unhas quince millóns de copias. As súas discográficas foron Rounder, MCA, EMI, Eagle e CMC International.
Foi tamén un notable xogador de béisbol.
George Washington Carver

George Washington Carver, nado o 12 de xullo de 1861 e finado o 5 de xaneiro de 1943, foi un botánico estadounidense afroamericano que traballou no concepto de extensión agraria no Tuskegee Institute en Tuskegee (Alabama). Aprendeuelles aos ex-escravos as técnicas de cultivo necesarias como para que fosen autosuficientes. É famoso por inventar moitos usos do cacahuete así como doutras plantas, aínda que a miúdo deixaba escritos procedementos sen explicación ou aserción científica.
George Wells Beadle

George Wells Beadle, nado en Wahoo, Nebrasca, o 22 de outubro de 1903 e finado en Chicago o 9 de xuño de 1989, foi un biólogo norteamericano. Premio Nobel de Fisiloxía e Medicina de 1958 compartido con Edward Lawrie Tatum polo seu descubrimento de que os xenes actúan regulando procesos bioquímicos dentro da célula. Traxectoria
Beadle naceu en Wahoo, Nebrasca, licenciouse en ciencias na Universidade de Nebrasca en 1928 e doutorouse na Universidade de Cornell en 1931. Traballou con Thomas Hunt Morgan no Instituto de Tecnoloxía de California ata 1936 e traballou como profesor nas universidades de Harvard, Stanford e Pasadena. Presidiu a American Association for de Advancement os Science en 1956 e de 1961 a 1968 foi reitor da Universidade de Chicago. En 1966 publicou The Language of Life.
Os seus traballos con Tatum centráronse nas transmisións hereditarias dos caracteres bilolóxicos dos mofos, en concreto do Neurospora crassa ou mofo do pan, chegando a controlar a súa bioquímica en certa medida, modificando os seus xenes.
George van Rossem

George van Rossem, nado na Haia o 13 de maio de 1882 e finado en Wassenaar o 14 de xaneiro de 1955, foi un tirador de esgrima e dirixente deportivo neerlandés, gañador de catro medallas olímpicas. Traxectoria
Van Rossem participou nos Xogos Olímpicos de 1906, 1908, 1912 e 1920. Nos de 1906, actualmente non recoñecidos polo COI, levou unha medalla de prata e unha de bronce e nos de 1912 dúas medallas de bronce. En 1913 foi o campión nacional neerlandés en espada.
Despois de deixar a alta competición, foi director deportivo, presidiu a Fédération Internationale d'Escrime (FIE) entre 1925 e 1928. Foi membro do comité organizador dos Xogos Olímpicos de 1928 e do Comité Olímpico dos Países Baixos.
Georges Auric

Georges Auric, nado en Lodève en 1899 e finado en París en 1983, foi un compositor francés. Traxectoria
Publicou as súas primeiras composicións aos 15 anos, en 1920 cando estudaba no conservatorio de París, Auric formou parte do grupo Les Six. Dende 1930 escribiu a música para os filmes de Jean Cocteau e para numerosas películas de Hollywood. En 1962 asumiu a dirección da Ópera de París.
Georges Bernanos

Louis Émile Clément Georges Bernanos, nado en París o 20 de febreiro de 1888 e finado en Neuilly-sur-Seine o 5 de xullo de 1948 foi un novelista, ensaísta e dramaturgo francés e soldado na Primeira guerra mundial. Obras
Novelas
Sous le soleil de Satan, París, 1926.
Les Ténèbres
L'Imposture, París, 1927.
La Joie, La Revue universelle, 1928; París, 1929.
Un crime, París, 1935.
Journal d'un curé de campagne, La Revue hebdomadaire, 1935-1936; París, 1936.
Nouvelle histoire de Mouchette, París, 1937.
Monsieur Ouine, Río de Xaneiro, 1943; París, 1946.
Un mauvais rêve, edición póstuma, París, 1950.
Teatro
Dialogues des carmélites, París, 1949.
Ensaios
La Grande Peur des bien-pensants, París, 1931.
Les Grands Cimetières sous la lune, París, 1938.
Scandale de la vérité, París, 1939.
Nous autres, Français, 1939.
Lettre aux Anglais, Río de Xaneiro 1942.
La France contre les robots, Río de Xaneiro, 1944.
Le Chemin de la croix-des-âmes, Río de Xaneiro, 4 volumes, 1948.
Français, si vous saviez. .. , París, 1961.
Les Enfants humiliés, 1949.
La Liberté, pour quoi faire? (cinco conferencias pronunciadas de 1946 a 1947), 1953.
Le Crépuscule des vieux, 1956.
Brésil, terre d'amitié, choix de lettres et de textes consacrés au Brésil présentés par Sébastien Lapaque, coll. « La petite vermillon », La Table Ronde, París, 2009.
La révolte de l'esprit, Les Belles Lettres, 2017, 426 p.
Recompilacións
Romans e Dialogues des carmélites, La Pléiade, Gallimard, 1961.
Essais et écrits de combat, tome 1, La Pléiade, 1971.
Essais et écrits de combat, tome 2, La Pléiade, 1995.
Correspondencia
Le Combat pour la liberté. Tome 1 (1904-1934), París, 1971.
Le Combat pour la liberté. Tome 2 (1934-1948), París, 1971.
Lettres retrouvées. Tome III (1904-1948), París, 1983.
Georges Charpak

Georges Charpak, nado o 1 de agosto de 1924 e finado o 29 de setembro de 2010, foi un físico polaco-francés gañador do Premio Nobel de Física. Traxectoria
Charpak naceu na cidade de Dąbrowica en Polonia (actual Dubrovytsia, Ucraína) nunha familia xudía de orixe polaca-ucraína. A familia de Charpak emigrou de Polonia a París cando el tiña sete anos de idade.
Durante a segunda guerra mundial Charpak enrolouse na Resistencia francesa, foi feito prisioneiro polas autoridades da Francia de Vichy en 1943. En 1944 foi deportado a un campo de concentración Nazi no Dachau, onde permaneceu ata que o campo foi liberado no 1945. Despois de graduarse no instituto de Montpellier, en 1945 entrou na École des Mines, en París, unha das máis prestixiosas escolas de enxeñería de Francia. O ano seguinte nacionalizouse como cidadán francés.
Graduouse en 1948, obtivo o seu grao de enxeñaría de minas e comezou a traballar para o Centre national de la recherche scientifique (CNRS). Recibiu o seu doutoramento en 1954 de Física nuclear no Collège de France, París, onde traballou no laboratorio de Frédéric Joliot-Curie. En 1959 uniuse ao CERN (European Organization for Nuclear Research) en Xenebra e en 1984 converteuse en profesor da Escola de Estudos Avanzados en Física e Química en París.
Foi membro da Academia de Ciencias Francesa en 1985. En 1992, recibiu o Premio Nobel de Física "polo invento e desenvolvemento de detectores de partículas, en particular a cámara multicable".
En Francia, Charpak foi un defensor decidido da enerxía nuclear e era membro do comité que publica o Bulletin of the Atomic Scientists Arquivado 05 de agosto de 2009 en Wayback Machine. .
Georges Méliès

Marie Georges Jean Méliès, nado en París o 8 de decembro de 1861 e finado o 21 de xaneiro de 1938, foi un mago, actor e realizador de cine francés. Liderou moitos dos desenvolvementos técnicos e narrativos nos primeiros anos do cine, principalmente nos xéneros de fantasía e ciencia ficción. Méliès saltou á fama creando "películas con trucos" e fíxose coñecido polo seu uso innovador de efectos especiais, popularizando técnicas como o stop trick, exposicións múltiples, fotografía time-lapse, fundidos e coloración a man. Tamén foi un dos primeiros cineastas en utilizar storyboards no seu traballo. Entre as súas películas máis importantes destacan Le Voyage dans la Lune (1902) e Le Voyage à travers l'impossible (1904). Traxectoria
Naceu nunha familia de fabricantes de zapatos de luxo. Despois dos estudos secundarios quere ser pintor, traballa un tempo na empresa do seu pai Jean Louis Stanisla Méliès (decátase alí sobre todo do oficio de mecánico que lle será moi útil a continuación na súa carreira). En 1883 o seu pai enviouno a Londres para perfeccionar alí o seu inglés.
É coñecido polos desenvolvementos que achegou ás técnicas do cine, esencialmente dos argumentos e das falsificacións. É considerado como o pai dos efectos especiais, o primeiro realizador, o creador do primeiro estudio de cine en Francia así como un dos primeiros iniciadores do cine de diversión. O seu filme Le Voyage dans la Lune (1902) converteuse o 30 de maio do 2002 na primeira película incluída no Patrimonio Mundial da UNESCO.
Georges Perrot

Georges Perrot nado en Seine-et-Oise ou Villeneuve-Saint-Georges o 12 de novembro de 1832 e finado en París o 30 de xuño de 1914 foi un arqueólogo e clasicista francés. Traxectoria
Perrot asistiu ao Liceo de Carlomagno e á École Normale Supérieure de París. En 1861, xunto co arquitecto Edmond Guillaume e o médico ambulante Jules Delbet, realizou para o Departamento de Instrución Pública unha misión científica e literaria en Grecia e Asia Menor. Durante esta expedición descubriu unha tradución ao grego do documento Monumentum Cyranum, unha versión grega do Index rerum gestarum divi Augusti ("O testamento político do emperador Augusto"). Publicou os seus achados como Souvenirs d'un voyage en Asie mineur en 1863. Isto levoulle unha gran reputación e foi nomeado profesor de retórica en Angoulême en Orleans e no Liceo Luís Magno entre 1868-1870. En 1871 foi nomeado mestre da Escola Normal Superior. En 1874 foi elixido para a Academia das Inscricións e Belas Letras e en 1875 para a Sorbona. En 1888 deixa a Sorbona para ser director da Escola en 1888; os seus estudos influirían no alumno Maxime Collignon. Perrot retirouse da Escola en 1904, e foi o seu secretario perpetuo desde 1904 ata a súa morte. Converteuse en editor da revista Revue archéologique. A finais do século XIX realizou co arquitecto Charles Chipiez un gran percorrido de estudos sobre arquitectura antiga, co apoio da editorial Hachette. Esta viaxe levounos por Grecia, Turquía, Exipto, o Irán e outros países. . Realizaron estudos de arquitectura, baseados na observación de esculturas e ruínas. A partir de 1882 comezaron a publicar unha obra importante (Histoire de l'art dans l'antiquité ) con varios volumes que ofrecen unha síntese da historia da arquitectura antiga.