proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Jan Brueghel o Novo

Jan Brueghel o Novo, nado en 1601 e finado en 1678, foi un pintor flamengo. Traxectoria
Era fillo de Jan Brueghel o Vello, neto de Pieter Brueghel o Vello e sobriño de Pieter Brueghel o Novo. O seu segundo fillo foi o pintor Abraham Bruegel (1631-1690).
Formado con seu pai, Jan trasladouse aínda novo a Milán para encontrarse con Federico Borromeo, mecenas do proxenitor. Logo dunha viaxe por Italia que o levou a Roma, Nápoles e Palermo (en Sicilia estivo en compaña do seu amigo Anton van Dyck), Jan retornou a Anveres en 1625, onde traballou para numerosos comitentes prestixiosos, como a Casa Real francesa. Viaxou tamén por Francia, en data imprecisa do sexto decenio do século XVII.
As súas pinturas lembran abondo o estilo miniaturístico do seu pai; como el, traballou con frecuencia con outros artistas como o célebre mestre barroco celebre Peter Paul Rubens.
Jan Gehl

Jan Gehl, nado en Copenhaguen o 17 de setembro de 1936, é un arquitecto e urbanista dinamarqués. Traxectoria
A súa carreira está enfocada na mellora da calidade de vida urbana, polo que orienta o seu traballo ao deseño de cidades peonís e nas que prima o uso da bicicleta. Ten a sede da súa compañía na súa cidade natal.
Jan Neruda

Jan Neruda, nado en Praga o 9 de xullo de 1834 e finado na mesma cidade o 22 de agosto de 1891, foi un escritor checo. Traxectoria
Atinxiu os campos da novela, do teatro, da poesía e do conto. Foi un dos principais representantes do realismo checo e membro da chamada Escola de Maio. A súa principal obra é Contos de Malá Strana (1877), un libro de relatos sobre a burguesía deste sonado barrio de Praga.
O escritor chileno Ricardo Neftalí Reyes Basoalto tomou o seu apelido para crear o pseudónimo co que é coñecido, Pablo Neruda.
Jan Saudek

Jan Saudek, nado en Praga (daquela Checoslovaquia) o 13 de maio de 1935, é un fotógrafo e artista plástico checo. Foi distinguido como Cabaleiro da Artes e das Letras de Francia en 1990 e recibiu o
Premio Artis Bohemiae Amicis en 2006. É coñecido por colorear á man fotografías de temática onírica, decote con figuras espidas ou semiespidas.
Jan Tinbergen

Jan Tinbergen, nado na Haia (Países Baixos) en 1903 e finado na mesma cidade en 1994, foi un matemático e físico neerlandés galardoado co Premio Nobel de Economía o ano 1969. Traxectoria
Naceu o 12 de abril de 1903 na cidade da Haia, fillo de Dirk Cornelis Tinbergen e Jeannette van Eek, e irmán do médico Nikolaas Tinbergen, galardoado co Premio Nobel de Medicina o ano 1973 e do botánico Luuk Tinbergen. Estudou matemáticas e física na Universidade de Leiden so a dirección de Paul Ehrenfest, universidade na que tamén se doutorou en 1929. Entre este ano e 1945 foi profesor da Universidade Erasme de Rotterdam, ao tempo que se converteu en consultor da Sociedade de Nacións. En 1967 foi galardoado co Premio Erasmus.
Morreu o 9 de xuño de 1994 na súa cidade natal. Investigación económica
Especialista na investigación dos ciclos económicos, foi un dos pioneiros na aplicación de métodos matemáticos na economía, na que desenvolveu o modelo macroeconómico. Xuntamente con Ragnar Frisch desenvolveu métodos estatísticos para probar hipóteses económicas, creando modelos multiecuacionais de economía e desenvolvendo un modelo de 48 ecuacións co cal explicou os ciclos económicos norteamericanos.
No ano 1969, xunto co seu compañeiro Ragnar Frisch, foi galardoado co Premio Nobel de Economía, precisamente na súa primeira edición, pola análise dos procesos económicos e o desenvolvemento dinámico de modelos de decisión económica.
Jan Šverma

Jan Šverma foi un activista político checoslovaco, considerado un heroe nacional durante o réxime comunista.
Naceu o 23 de marzo de 1903 en Mnichovo Hradiště, membro do Partido Comunista Checoslovaco, colaborou no seu xornal oficial Rudé Právo e desde 1929 cando entrou a dirección encabezada por Klement Gottwald foi membro do Comité Central e do Buró Político do PCC.
Redactor xefe de Rudé Právo (1936-1938). En 1938 pola situación política ten que marchar a Moscova. Entre 1939 e 1940 traballou no Buró Exterior do PCC en París e cando entran os nazis marchou outra volta a Moscova para traballar na dirección do PCC converténdose nun dos colaboradores máis próximos a Gottwald e asumiu a dirección política das unidades militares checoslovacas que se forman na URSS.
Morreu o 10 de novembro de 1944 nas montañas eslovacas mentres dirixía a insurrección dos comunistas eslovacos contra o goberno filonazi.
Jane Addams

Jane Addams, nada en 1860 en Cedarville (Illinois) e finada en Chicago en 1935, foi unha traballadora social e reformadora norteamericana. Traxectoria
Foi educada entre os Estados Unidos e Europa, en 1899 funda con Ellen Gates Starr a coñecida como Hull House en Chicago, o primeiro centro de axuda social nos Estados Unidos, influído polo Toynbee Hall do East End de Londres (fundado en 1884 por Samuel Barnett).
Socia da Liga Antiimperialista de América e fundadora da Unión das Liberdades Civís de América. En 1911 foi elixida presidenta da National Foundation of Settlements and Neighborhodd Centers, entre 1915 e 1954 foi presidenta da Liga Internacional das Mulleres pola Paz e a Liberdade. Premios
En 1931 recibiu o Premio Nobel da Paz.
Jane Arden

Jane Arden, nada o 29 de outubro de 1927 e finada o 20 de decembro de 1982, foi unha directora de cinema, actriz, guionista, dramaturga, compositora e poeta galesa. Traxectoria
Comezos
Jane Arden (de solteira Norah Patricia Morris) naceu na 47 Twmpath Road, Pontypool, en Gales.
O feminismo, o cine e o teatro radical
O traballo de Arden converteuse cada vez máis en radical por mor do seu maior interese e participación no feminismo e o movemento anti-psiquiatría da década de 1960. Isto é particularmente evidente a partir de 1965, comezando coa serie de televisión The Logic Game, que ela escribiu e protagonizou. The Logic Game, a cal foi dirixida por Saville, tamén a protagonizou o actor británico David de Keyser, quen traballou xunto a Arden de novo no filme Separation (1967). Arden, unha vez máis, escribiu o guión e o filme foi dirixido polo seu socio creativo Jack Bond (nado en 1937). Separation, que foi fotografado na atmosfera en branco e negro por Aubrey Dewar, tamén contou coa música das listas de éxitos do grupo británico Procol Harum.
Arden e Bond traballaran previamente no documental Dalí de 1966 en Nova York, que consistiu principalmente no famoso artista surrealista Salvador Dalí e Arden camiñando polas rúas de Nova York en discusións sobre a súa obra.
O traballo de Arden no teatro experimental a finais de 1960 e 1970 coincidiu co seu regreso ó cinema como actriz, guionista e directora (ou co-directora). A obra Vagina Rex and the Gas Oven (1969), protagonizada por Victor Spinetti, Sheila e Allen, foi interpretada coa sala chea durante seis semanas no Laboratorio das Artes de Londres. Foi descrita por Arthur Marwick, no seu libro The Sixties como "quizais a produción máis importante" no lugar durante ese período. Tamén por esta época Arden escribiu o drama The Illusionist. Escolma de obras
1947 Romeo and Juliet (BBC TV) (actriz)
1947 Black Memory (filme) (actriz)
1948 A Gunman Has Escaped (filme) (actriz)
1954 Conscience and Desire, and Dear Liz (teatro) (dramaturga)
1955 Curtains For Harry (ITV) (co-guionista)
1958 The Party (teatro) (dramaturga)
1959 The Thug (ITV) (guionista)
1964 Huis Clos (BBC TV) (actriz)
1965 The Logic Game (BBC TV) (guionista, actriz)
1965 The Interior Decorator (actriz)
1966 Exit 19 (unha comentarista)
1966 Dalí in New York (BBC TV) (entrevistadora)
1968 Separation (filme) (guionista, actriz)
1968 The Illusionist (guionista)
1969 Vagina Rex and the Gas Oven (teatro) (guionista)
1971 A New Communion for Freaks, Prophets and Witches (aka Holocausto) (teatro) (dramaturga)
1972 The Other Side of the Underneath (filme de 1972) (guionista, actriz sen acreditar, directora)
1974 Vibration (filme) (guionista, co-directora)
1978 You Don't Know What You Want, Do You? (poesía) (writer)
1979 Anti-Clock (filme) (guionista, compositora, co-directora)
Jane Eyre

Jane Eyre é unha famosa e influente novela da escritora inglesa Charlotte Brontë. Foi publicada en Londres en 1847 por Smith, Elder & Co. co título de Jane Eyre. An Autobiography e baixo o pseudónimo de Currer Bell.
Jane Eyre é a personaxe principal do libro, no que se conta a súa vida, de nena de orfanato por mor da morte de seus pais, ata que se fai muller.
Jane Flax

Jane Flax, nada o 31 de decembro de 1948, é unha teórica feminista, doutorada en filosofía, e psicanalista estadounidense. En 2017 impartía clases no departamento de Filosofía e Relixión na American University en Washington D. C, e practicaba a psicanálise de forma privada.
Ten unha perspectiva crítica coas posturas esencialistas do feminismo da diferenza. A través da análise de escritos de diversos pensadores, a autora reflexiona e escribe en forma de diálogo, sobre tres importantes modos do pensamento occidental contemporáneo: a psicanálise, as teorías feministas e as filosofías posmodernas. Formación
A súa formación superior comezou cando estudou Teoría Política en Berkeley. Involucrouse no Movemento polos Dereitos Civís e contra a Guerra de Vietnam. Interesouse polo pensamento social xermánico e polas relacións entre coñecemento e poder.
Durante os anos nos que estudou un posgrao de Teoría política e Filosofía en Yale, entre 1969 e 1974, xurdiu a segunda onda do feminismo norteamericano, onde ela militou. Organizou grupos de discusión no Women´s Center sobre feminismo. En Yale comezou a interesarse pola psicanálise. Involucrouse na revista feminista americana Quest.
Mudouse a Washington D. C en 1978, onde escribiu os seus primeiros artigos sobre teoría feminista. Traxectoria
Jane Flax defende que a cultura occidental está nunha fase de transición. Examina as construcións de xénero e os modos de pensamento, ou Metateoría, que apoian esas construcións. Localiza a teoría feminista dentro da filosofía posmoderna como unha análise de relacións sociais fluídas e históricas. Defende que o posmodernismo distancia a xente das crenzas sobre a verdade, o coñecemento, o poder, o eu, e a linguaxe, a través da deconstrución.
Desenvolveu, xunto a outras teóricas feministas, a psicanálise feminista, argumentando que a psicanálise é vital para o proxecto feminista e que debe, do mesmo xeito que outras tradicións teóricas, ser criticado e transformado por mulleres, para liberalo de calquera vestixio de sexismo.
As súas publicacións tratan principalmente sobre teoría feminista, teoría crítica de raza, psicanálise, teorías políticas contemporáneas europeas e americanas, filosofía moral e ética, e relacións entre raza e xénero.
Publicacións
Ao longo da súa traxectoria Jane Flax escribiu e publicou unha gran variedade de libros entre os que destacan: Thinking Fragments: Psychoanalysis, Feminism and Postmodernism in the Contemporary West (1990/1991)
Disputed Subjects: Essays on Psychoanalysis, Politics and Philosophy (1993)
The American Dream in Black and White: The Clarence Thomas Hearings (1998/1999)
Resonances of Slavery in Race/Gender Relations: Shadow at the Heart of American Politics (2010)
Ademais, escribiu artigos en xornais e revistas especializadas.
Janez Boljka

Janez Boljka, nado en Subotica o 21 de xuño de 1931 e finado en Liubliana o 20 de agosto de 2013, foi un pintor, escultor, medallista e deseñador gráfico esloveno, responsable do gravado da primeira serie de euros circulantes no seu país. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Janez Boljka trasladouse coa súa familia desde Subotica a Liubliana ao finalizar a segunda guerra mundial. Alí cursou estudos superiores artísticos e de deseño, na Academia de Belas Artes da Universidade de Liubliana, dos que se graduou en 1956.
Despois realizou estudos de posgrao co escultor Karl Putrih e en 1961 co artista gráfico Riku Debenjak. Logo de numerosas viaxes por Europa, Boljka estableceuse novamente en Liubliana e desenvolveu alí o seu traballo. De feito, a maioría das súas obras en espazos públicos está nesta cidade.
Escultura, pintura e obra gráfica
Como escultor, Boljka fíxose especialmente coñecido polas súas obras realizadas con chatarra de aceiro e armas antigas. Tamén acadaron sona as súas esculturas de animais, como a do búfalo da entrada do zoo de Liubliana. As súas obras posteriores serán en bronce.
Entre as esculturas que se poden atopar en espazos públicos de Liubliana cabe destacar o monumento ás vítimas da Fronte de Liberación Nacional no cemiterio de Žale (1965), o monumento aos voluntarios da primeira guerra mundial na praza Dvorné, o busto de Richard Jakopič fronte á Galería Jakopič e os relevos de Alojz Gradnik, Jožef Petkovšek, Boris Kraigher e Ivan Cankar. Tamén hai varias estatuas decorativas, como o dragón da fonte da rúa Trubarjevu ou o peixe da fonte da rúa Nazorjeva. A súa Piedade de bronce foi presentada pola Arquidiocese de Liubliana ao Papa Xoán Paulo II.
Na súa vellez dedicouse máis á pintura. Unha parte importante da súa obra pictórica exponse na galería do mosteiro de Kostanjevica na Kiri e algunhas pinturas están tamén no castelo Volčji Potok, preto de Kamnik.
Boljka realizou varias exposicións individuais en Eslovenia, Iugoslavia, toda Europa e os Estados Unidos. A súa derradeira exposición en vida tivo lugar en maio e xuño de 2012 na Galería Prešeren de Kranj. A súa obra gráfica expúxose xunto a outros gravados da "Escola de Liubliana" por todo o mundo.
Deseño de moedas
Janez Boljka ocupouse do gravado das moedas do sistema do tólar esloveno —a partir dos deseños de Miljenko Licul e Zvone Kosovelj—, cuñadas entre 1992 e 2006, logo da independencia de Eslovenia en 1991. Coa entrada do país na Eurozona e a asunción do euro como moeda de curso legal, Boljka foi tamén o encargado do gravado dos anversos nacionais da primeira serie de moedas do euro de Eslovena, a partir dos deseños de Miljenko Licul e Maja Licul. Recoñecementos
1966: Premio da Fundación Prešeren, polos seus logros no deseño gráfico.
1988: Premio Prešeren á traxectoria artística.
Janez Mencinger

Janez Mencinger, nado en Brod o 26 de marzo de 1838 e finado en Krško o 12 de abril de 1912, foi un prosista esloveno, considerado un dos pioneiros da novela en esloveno.
Estudou filoloxía clásica. A súa primeira colección de relatos foi Jerica en 1859 de tema ético-social. En Mešana gospoda (1881) e Cmokavzar in Ušperna (1883) ensaia a sátira. Nas súas últimas producións como Abandon (1893) introduce elementos simbolistas. Moja hoja na Triglav (1897), é a súa autobiografía.
Janjanbureh

Janjanbureh ou Jangjangbureh é unha cidade, fundada en 1832, na illa homónima, tamén coñecida como Illa MacCarthy, no río Gambia, na zona oriental de Gambia. Foi coñecida anteriormente como Georgetown. Actualmente é a capital da División Central River.
A súa poboación en 2013 era de 3789 habitantes.
Janus Friis

Janus Friis, nado en Copenhaguen o 26 de xuño de 1976, é un informático dinamarqués coñecido por ter sido o cofundador da aplicacións para compartir ficheiros chamada KaZaA, así como a aplicación de telefonía peer-to-peer Skype. Traxectoria
En setembro de 2005, canda o seu compañeiro Niklas Zennström, Friis vendeu Skype a eBay for 2600 millóns de dólares. Tamén desenvolveron Joost, un software interactivo para a distribución de shows televisivos e de vídeo.
Janusz Kusociński

Janusz Tadeusz Kusociński, nado o 15 de xaneiro de 1907 en Varsovia e finado o 21 de xuño de 1940 en Palmiry, foi un atleta polaco, gañador dos 10. 000 metros nos Xogos de 1932 dos Ánxeles. Traxectoria
Fillo dun traballador do ferrocarril, Janusz Kusociński, ou Kusy o seu alcume, xogou ao fútbol en varios equipos de Varsovia no colexio. Comezou no atletismo en 1928 logo de unirse ao club deportivo "Sarmata". O seu adestrador foi o famoso decatleta estoniano Aleksander Klumberg-Kolmpere.
Na súa primeira participación nos Campionatos Nacionais de Polonia, Kusociński deu a sorpresa gañando a proba dos 5. 000 m e a de cross-country. Perdeuse a seguinte tempada porque foi chamado pola Armada Polaca, pero volveu máis forte ca nunca. Gañou nos campionatos de Polonia as probas dos 1. 500 m e de 5. 000 m, cross-country en 1930 e 1931, e dos 800 metros en 1932.
Xusto un mes antes dos Xogos Olímpicos dos Ánxeles, Kusociński marcou un novo recorde mundial nos 3. 000 m (8: 18. 8) e despois nese mesmo ano, marcou un récord mundial non oficial nas 4 millas nun tempo de 19: 02. 6. Nos Xogos, Kusociński gañou unha dura batalla contra os finlandeses Volmari Iso-Hollo e Lasse Virtanen nos 10. 000 m, co mellor tempo mundial da tempada (30: 11. 4).
Despois de rematar segundo nos primeiros Campionatos de Atletismo de Europa en Turín nos 5. 000 m, Kusociński decidiu retirarse do atletismo, aínda que volveu en 1939 gañando os 10. 000 m nos Campionatos Nacionais de Polonia.
Kusociński foi voluntario na Armada Polaca, logo de que fora atacada polos alemás e resultou ferido en dúas ocasións. Janusz Kusociński foi arrestado pola Gestapo o 26 de marzo de 1940 durante a AB Aktion. Foi executado tres meses despois en Palmiry preto de Varsovia.
Jardim, Mato Groso do Sur

Jardim é un municipio brasileiro situado no estado de Mato Groso do Sur. A cidade ten a gandería e turismo como actividades principais.
Jared Fogle

Jared Scott Fogle, nado en Indianapolis, Indiana, o 23 de agosto de 1977, é o antigo portavoz de Subway.
Jarinko Chie

Jarinko Chie (xaponés: じゃりン子チエ; lit. "Chie, a tunanta") é unha serie de banda deseñada xaponesa escrita e ilustrada por Etsumi Haruki. Foi publicada pola editorial Futabasha na revista Manga Action entre o 1978 e o 1997, e reunida en 67 volumes, o que a converte no 45. º manga máis longo da historia. Jarinko Chie recibiu o premio Shogakukan no 1981, na categoría de manga para o público xeral. Sinopse
Chie é unha nena con mal xenio que vive nas aforas de Osaca, dominadas pola presenza da yakuza e os seus casinos. Neste perigoso contexto, Chie terá que atender o posto de comidas do seu pai, un xogador empedernido que sempre anda metido en leas. Cun estilo humorístico, o manga narra a tenra relación entre pai e filla. Personaxes
Chie Takemoto. A protagonista, unha rapaza con mal xenio.
Tetsu Takemoto. O pai de Chie, un xogador desempregado.
Kotetsu. A mascota de Chie, un gato que destaca pola marca en forma de lúa da súa fronte. Adaptacións
Jarinko Chie foi adaptada en dúas ocasións. Por unha banda, está o filme das produtoras Tokyo Movie Shinsha e Toho, dixirido polo célebre Isao Takahata. Esta película estreouse no Xapón o 11 de abril do 1981. En segundo lugar, houbo unha serie de animación para televisión de 64 episodios, producida tamén por Tokyo Movie Shinsha e dirixida por Takahata. Este anime emitiuse no país nipón entre o 3 de outubro do 1981 e o 25 de marzo do 1983. Unha secuela de 39 episodios emitiuse entre o 19 de outubro do 1911 e o 22 de setembro do 1992. Videoxogos
En total, producíronse dous videoxogos baseados no manga, ningún dos cales se vendeu fóra do Xapón.
Jarlath Hayes

Jarlath Fabian Hayes, nado en Dublín o 11 de setembro de 1924 e finado o 17 de maio de 2001, foi un tipógrafo e deseñador gráfico irlandés, coñecido polo seu deseño das moedas do euro de Irlanda. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Jarlath Hayes foi o cuarto dos seis fillos de Lilian Delahunty e o contable Richard Hayes. Cursou o seu ensino secundario na Synge Street Christian Brothers School, de Dublín.
Publicista
En 1945, Hayes iniciou a súa carreira no sector publicitario, traballando na compañía O'Kennedy-Brindley & O'Keeffe's Advertising, e tamén foi profesor de deseño publicitario a tempo parcial no Instituto de Tecnoloxía de Dublín (DIT). En 1958 foi un dos fundadores, xunto con Talbot Kelly, do Instituto de Publicidade e Deseño Creativo, entidade que presidiu entre 1964 e 1966. En 1963 fundou Group 3 Design, xunto con dous socios deseñadores.
Artista gráfico e tipógrafo
A partir de 1970 pasou a traballar como artista gráfico independente, e máis tarde coa súa filla Susan. Residía e traballaba en Stillorgan, no condado de Dublín, e o seu traballo centrouse na tipografía e no deseño de libros. Entre 1973 e 1986 dedicouse ao deseño de libros para varias compañías editoras irlandesas, como Dolman Press, Gill & Macmillan, Four Courts Press e The Lilliput Press.
Como tipógrafo, Jarlath Hayes traballou intensamente na procura dun tipo de letra con serifas perfectas. A súa Tuam Uncial fíxose moi coñecida polos telespectadores irlandeses porque se utilizaba nos créditos da serie de televisión Glenroe, emitida pola RTÉ One durante 18 tempadas. En Irlanda, este tipo de letra tamén é recorrente en publicidade exterior e utilizouse nas cubertas dos discos do grupo musical irlandés Clannad. En maio de 2020 púxose a disposición unha versión dixital desta fonte deseñada por Hayes.
Deseñador de selos e moedas
O deseño do selo postal irlandés de 1995 conmemorativo do 50º aniversario da fundación das Nacións Unidas tamén foi obra de Hayes. No entanto, a obra que lle achegou a Hayes unha maior proxección internacional foi o anverso nacional común para toda a serie de moedas do sistema do euro cuñadas por Irlanda a partir de 2002, desde o céntimo ata os dous euros, baseado na representación dunha Arpa celta, símbolo do país. Hayes foi tamén o autor dunha moeda de prata con valor de 10 euros emitida por Irlanda en conmemoración dos Xogos Olímpicos Especiais celebrados en Dublín en 2003. Vida persoal
Jarlath Hayes estivo casado con Oonagh Hayes, con quen tivo un fillo e catro fillas.
Finou o 17 de maio de 2001 aos 76 anos.
Jaron Lanier

Jaron Zepel Lanier, nado en Nova York o 3 de maio de 1960, é un informático, compositor, artista visual e autor estadounidense. Foi pioneiro e popularizou a expresión realidade virtual (VR das siglas en inglés: Virtual Reality) ao principio dos anos 80s. Daquela, fundou a VPL Research, a primeira compañía para vender produtos de VR. As súas citas actuais inclúen a Interdisciplinary Scholar-in-Residence, CET, Universidade de California, Berkeley.
Jaroslav Heyrovský

Jaroslav Heyrovský, nado en Praga o 20 de decembro de 1890 e finado na mesma cidade o 27 de marzo de 1967, foi un químico e inventor checo, que recibiu o Premio Nobel de Química de 1959 polos seus traballos en química electroanalítica. Traxectoria
Naceu na cidade de Praga, cidade que naqueles momentos formaba parte do Imperio Austrohúngaro pero que hoxe en día é a capital da República Checa. Iniciou os seus estudis de física, química e matemáticas na Universidade de Praga, traslandándose en 1910 á Universidade de Londres, onde se licenciou en 1913 baixo a supervisión de William Ramsay.
Durante a primeira guerra mundial realizou o servizo militar nun hospital militar como radiólogo e á súa finalización realizou o doutoramento en Praga en 1918 e un máster posterior en Londres en 1921, ambos sobre electroquímica.
En 1926 Heyrovský casou con Marie Koranová, e tiveron dous fillos: Judith e Michael.
Heyrovský morreu o 27 de marzo de 1967 na súa residencia de Praga, naqueles momentos capital de Checoslovaquia, e enterrouse no cemiterio Vyšehrad na súa Praga natal. Investigacións científicas
En 1920 foi invitado polo profesor B. Kucera a estudar as anomalías das curvas electrocapilares determinadas polo método do peso da pinga de mercurio. As investigacións realizadas sobre as curvas de intensidade de corrente-tensión permitíronlle entrever moi pronto un novo e prometedor método de análise analítica. En 1925 deu a coñecer un aparello automático para o rexistro destas curvas, ideado en colaboración co xaponés Masuzo Shikata, ao que bautizou como polarógrafo e co cal reducíase a duración de moitas análises electroquímicas.
En 1959 foi galardoado co Premio Nobel de Química polo descubrimento e desenvolvemento do método analítico de polarografía. Recoñecementos
Na súa honra bautizouse o cráter Heyrovský sobre a superficie da Lúa.
Jasmine Thompson

Jasmine Ying Thompson, nada en Londres o 8 de novembro de 2000, é unha cantante inglesa, máis coñecida simplemente como Jasmine Thompson. Acadou a fama após colaborar na canción de Robin Schulz "Sun Goes Down". Este tema acadou o top 10 en moitos países como Australia, Alemaña, Austria e Suíza. En 2015, a súa canle de YouTube tiña máis de 1, 9 millóns de subscritores e máis de 220 millóns de reproducións. O seu cover acústico da canción de Chaka Khan "Ain't Nobody" acadou o número 32 nas listas do Reino Unido despois de aparecer nun anuncio de Sainsbury's. O seu cover foi mesturado polo DJ Felix Jaehn en 2015, e converteuse nun grande éxito, acadando o número 2 no Reino Unido. Ela é medio inglesa (por parte de pai) e medio chinesa (por parte de nai).
Jasminum grandiflorum

Jasminum grandiflorum é unha especie de planta do xénero Jasminum orixinaria do sur de Asia, a península Arábiga, leste e nordeste de África e as rexións de Yunnan e Sichuan, na China. Subespecies
Recoñécense dúas subespecies: Jasminum grandiflorum subsp. floribundum (R. Br. ex Fresen. ) P. S. Green (syn. , Jasminum floribundum R. Br. ex Fresen. ) - Hábitars de África e a península Arábiga.
Jasminum grandiflorum subsp. grandiflorum - Plantas do sur de Asia, así como exemplares cultivados e poboacións naturalizadas.
Jason (foguete)

Jason, tamén coñecido coa denominación Argo-E5, foi un foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido a finais dos anos 1950 e formado por cinco etapas.
Jason foi desenvolvido pola Forza Aérea dos Estados Unidos para ser lanzado durante as probas nucleares da operación Argus e estudar os efectos da radiación a alturas de entre 700 e 800 km. Cada Jason estaba formado por unha primeira etapa Honest John, dous foguetes Nike como segunda e terceira etapas, un Recruit como cuarte etapa e un T-55 como quinta. Tiñan unha masa de 3330 kg, unha lonxitude de 17, 5 m, un diámetro de 58 cm e eran capaces de chegar aos 800 km de altura. Todos os Jason, 22 en total, foron lanzados durante 1958. Foi sucedido polo foguete Javelin.
Jason 1

Jason 1 foi é un satélite artificial colaboración da NASA e do CNES francés lanzado o 7 de decembro de 2001 mediante un foguete Delta 7920 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea para estudar os océanos terrestres. Características
Jason 1 foi o sucesor de TOPEX/Poseidon, un satélite oceanográfico que medíu a topografía dos mares cunha precisión de 4, 2 cm. A misión de Jason 1 foi continuar coas medicións dos océanos cos instrumentos que levaaba a bordo: JMR, un radiómetro de microondas.
TRSR, un receptor de GPS.
LRA, unha matriz retrorreflectora.
Poseidon-2, un altímetro radar de estado sólido.
DORIS, un receptor de efecto Doppler.
Jason 1 foi retirado en xullo de 2013, tras 11, 5 anos de servizo. A súa misión foi continuada polos satélites Jason 2 e Jason 3.
Jason Cropper

Jason Cropper, nado o 27 de xuño de 1971 en Oakland (California), é un músico estadounidense. É coñecido por ser un dos membros orixinais e guitarrista na banda de rock Weezer. Cropper deixou Weezer durante a gravación do seu primeiro álbum en 1993.
Jasseron

Jasseron é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Está a 7 quilómetros ó leste de Bourg-en-Bresse.
Jaume Pérez Montaner

Jaume Pérez Montaner, nado en L'Alfàs del Pi en 1938, é un escritor valenciano en lingua catalá. Traxectoria
Estudou en Alcoi, nestes anos coñeceu a Joan Fuster, o que o marcou fondamente e o achegou ao coñecemento da literatura en lingua catalá. Fixo filosofía e letras na Universidade de Valencia e polas súas actividades antifranquistas estivo preso durante quince meses. Dende 1967 e durante anos viviu nos Estados Unidos exercendo como profesor en varias universidades.
Profesor de literatura catalá na Universidade de Valencia. Dende 1999 até 2007 presidiu a Associació d'Escriptors en Llengua Catalana.
Adveniment de l'odi, o seu primeiro poemario, que publicou en 1976, aínda que está escrito entre 1973 e 1975, ten como tema central a saudade pola terra e a esperanza de volver a ela. Entre os seus outros poemarios destacan Museu de cendres (1980), L'heura del desig (1985), Fronteres (1994), L'oblit (1996). Tamén é autor de diversos ensaios de crítica literaria.
Javelin (foguete)

Javelin, tamén coñecido coa denominación Argo-D4, foi un foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido a finais dos anos 1950 e formado por catro etapas.
Javelin foi desenvolvido pola Forza Aérea dos Estados Unidos para subistituir ao foguete Jason. Foi usado para multitude de experimentos a grande altitude, tendo un apoxeo de 1100 km. A primeira etapa consistía nun Honest John, coa segunda e terceiras formadas por dous foguetes Nike e un Altair X-248 como cuarte etapa. Tiña unha masa de 3385 kg, unha lonxitude de 14, 80 m e un diámetro de 58 cm. Os Javelin, 85 en total, foron lanzados entre 1959 e 1976. .
Javier Alfonso Cendón

Javier Alfonso Cendón, nado en León o 21 de outubro de 1983, é un sindicalista e político leonés. Traxectoria
De familia berciana residente na capital provincial, licenciouse en enxeñería informática na Universidade de León en 2005 e logo exerceu como profesor nesa universidade. Afiliado á UGT, foi o responsable de xuventude da UGT en Castela e León ata 2018 e foi membro da dirección moza da Confederación Europea de Sindicatos. Afiliado ao PSOE foi responsable de participación da agrupación local leonesa dende 2012 ata 2016 e dende finais de 2017 é secretario xeral provincial de León. Encabezou a lista do PSOE ao Congreso dos Deputados por León nas eleccións xerais de 2019.
Javier Alonso Seoane

Javier Alonso Seoane, nado en Pontevedra en 1966, é un empresario e político galego. Traxectoria
Licenciouse en ciencias empresariais na Universidade de Santiago de Compostela. En 2007 canda outros tres socios fundou PROTEC, dedicada á xestión de activos de administracións públicas e entidades financeiras e dende 2014 é xerente e socio de Tecyp Ingeniería. Militante de Ciudadanos, é dende 2017 membro da xunta directiva local da formación en Pontevedra e voceiro na provincia de Pontevedra.
Na Eleccións xerais de abril de 2019 foi candidato ao Congreso dos Deputados por Ciudadanos. Nas Eleccións municipais de maio de 2019 foi o candidato do seu partido á alcaldía de Vigo. Nas Eleccións xerais de novembro de 2019 repetiu candidatura ao Congreso.
Javier Chércoles Blázquez

Javier Chércoles Blázquez nado en Caracas (Venezuela) en 1964, é un directivo do sector da moda. Traxectoria
É licenciado en Dereito pola UNED e Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade Complutense.
Entre 2000 e 2010 traballou para Inditex. Chércoles foi o encargado de confeccionar o Código Ético Interno de Conduta de Zara, documento que regula o funcionamento das fábricas que traballan para Inditex. Ten traballado para PwC.
En Bangladesh
En 2008, Chércoles foi a Bangladesh para comprobar persoalmente a situación dunha fábrica en Dhaka, na que se sucedían abusos verbais e físicos, así como recortes de soldo. Chércoles recoñeceu que a fábrica estaba en condicións "moi pobres", pero asegurou que non había evidencia de que estivesen a fabricar para Inditex. Despois descubriu que estaba asociada a outra fábrica que si producía roupa para Zara. Os obradoiros estaban preto uns doutros, e Chércoles admitiu que era posible que transferisen parte da produción dun a outro sen a autorización nin coñecemento de Inditex. Como director de RSC decidiu afondar nos controis laborais na cadea de produción, medidas de control coas que non estaba de acordo a dirección de Inditex. En 2010 deixou o posto cobrando 1, 57 millóns de euros. En abril de 2013 en Dacca, Bangladesh, derrubouse o edificio Rana Plaza e morreron 1134 traballadores. Foi contratado pola multinacional irlandesa Primark para pagar 14 millóns de euros ás vítimas. A finais de 2024, deixou Primark para asumir a dirección do Simon Institute, organización que impulsa, entre outros, un proxecto de responsabilidade corporativa promovido por Associated British Foods, matriz de Primark.
Na universidade
Recluíuse no mosteiro de Santo Domingo de Silos, durante seis meses para escribir a súa tese de doutoramento en inglés. Dende xuño de 2013 traballa como profesor na Universidade de Dacca, Bangladesh no Institute of Disaster & Vulnerability Management Studies. Obra
Navigating into the Spider’s Web. Developing Resilience in the Wake of an Industrial Disaster in the Bangladesh Ready Made Garment Sector (2012). Tese de doutoramento, dirixida por Alfred Vernis i Domènech. Universitat Ramon Llull.
Javier Costas Comesaña

Javier Costas Comesaña, coñecido como Ligero, nado en Coruxo (Vigo) o 3 de decembro de 1909 e finado en Vigo en decembro de 1986, foi un sindicalista e político galego. Traxectoria
Carpinteiro veciño de Oia. Na Segunda República foi secretario do Sindicato Agrícola de San Miguel de Oia e secretario do Partido Comunista de Canido. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. Procesado nas causas 805/36 e 52/37. O seu irmán Manuel Costas Comesaña foi paseado en Mos o 22 de setembro de 1936. Reclamado polo xuíz militar de Vigo mediante requisitoria o 12 de novembro xunto con José Gabriel Rodríguez Domínguez. A Xunta Provincial de Incautación de Bens determinou a apertura de expediente de responsabilidades políticas. En 1940 foi condenado polo Tribunal de Responsabilidades políticas a 500 pesetas de multa, 15 anos de inhabilitación e 10 anos de desterro a 150 quilómetros de Vigo. Permaneceu entobado ata o 18 de xullo de 1948, cando se entregou ás autoridades franquistas. Procesado na causa 52/37, foi acusado de rebelión, e o fiscal solicitou vinte anos de reclusión, conmutábel pola de tres anos de prisión. Finou en Vigo en decembro de 1986.
Javier Krahe

Javier Krahe de Salas, coñecido como Javier Krahe, nado en Madrid o 30 de marzo de 1944 e finado en Zahara de los Atunes o 12 de xullo de 2015, foi un cantautor e poeta español. O seu estilo caracterizábase polas letras satíricas e un uso habitual da rima consoante. Gravou 15 discos e foi cofundador do selo discográfico independente 18 Chulos. Durante unha etapa actuou canda o tamén cantautor Joaquín Sabina. Biografía
Nado en Madrid o 30 de marzo de 1944, estudou no Colegio del Pilar. Iniciou estudos de Ciencias empresariais, pero deixounos para dedicarse ao cine como axudante de dirección.
Logo de facer o servizo militar, coñece ao amor da súa vida en París, a canadense Annick, coa que parte ao Canadá, onde empeza a súa carreira como letrista, inspirado polo exemplo de Georges Brassens e Leonard Cohen. O seu irmán Jorge ocúpase de musicar os textos. Compón algunhas cancións que interpreta, entre outros, Rosa León.
Xa en España, Chicho Sánchez Ferlosio anímao a actuar en locais como "La Aurora", onde coñece a Joaquín Sabina e Alberto Pérez. Como trío gravan o disco La mandrágora (1981), que toma o seu nome dun dos locais onde adoitaban actuar neses días. Tamén actúa en TVE no programa Si yo fuera presidente.
Faleceu dun infarto de miocardio en Zahara de los Atunes, provincia de Cádiz, o 12 de xullo de 2015. Discografía
Valle de lágrimas (1980)
La mandrágora (1981)
Aparejo de fortuna (1984)
Corral de cuernos (1985)
Haz lo que quieras (1987)
Elígeme (en vivo) (1988)
Sacrificio de dama (1993)
Versos de tornillo (1997)
Dolor de garganta (1999)
Cábalas y cicatrices (2002). .. Y todo es vanidad (2004)
Cinturón negro de karaoke (2006)
Querencias y extravíos (2007)
Javier León (antropólogo)

Javier León Gómez, nado en Barcelona en 1973 é un antropólogo, editor e ensaísta español especializado en comunidades utópicas. Dirixe o grupo editorial Dharana, que inclúe as editoriais Séneca, Nous e Dharana. É o fundador do proxecto Ou Couso unha comuna ecolóxica en Samos (Lugo), creada en 2013. Como ensaísta publicou dez obras e colaborado con outros autores destacados. Formación e desenvolvo
Doutor en Antropoloxía pola Universidade de Sevilla, a súa investigación está centrado nas comunidades utópicas, sendo relevante o seu traballo de campo en Francia, Escocia, Alemaña e India. É o fundador dunha comuna ecolóxica situada en Samos (Lugo) e baseada en principios utópicos como o decrecemento e o apoio mutuo e que integra diversas nacionalidades. ​ Tamén preside a Fundación Dharana e é vicepresidente da Fundación Acacia. Editor
O seu labor editorial comezou co apoio financeiro de coñecidos empresarios. É o fundador e director das editoriais Séneca, Nous e Dharana. ​ Séneca (que recupera o nome da antiga editorial Séneca creada polos españois do exilio en México e funcionando entre 1939 e 1946) empezou a publicar en 2006 ensaios de cultura e identidade, e editou trescentas obras ata 2025. Nous funciona desde 2008 con diversas obras de espiritualidade e nova consciencia e Dharana publica ensaios centrados na actualidade política social e económica. Obra como autor
“Entrevista a un masón, perspectiva antropolóxica dunha realidade ignorada” (Séneca, 2006).
“Creando Utopías, o papel da rebeldía #ante a nova orde mundial” (Séneca, 2007).
"Masonería: Antigos Manuscritos"(Séneca, 2010).
“Ama ata que che doia” (Nous, 2011).
“Apoio Mutuo e Cooperación nas Comunidades Utópicas” (Dharana, 2012).
“Asexualidad: pódese vivir sen sexo? : vivir sen sexo, a maior insubordinación do noso tempo” (Nous, 2014).
“Practica os camiños: camiñando cara á impermanencia” (Sirio, 2014).
“Antropoloxía das comunidades utópicas: perspectiva comparada de proxectos alternativos para un planeta finito”(Dharana, 2022) Obra en colaboración con outros autores
Ramiro Calle “Amor é Relación” (Nous, 2014).
Emilio Carrillo “A xestión do Misterio: un achegamento á sabedoría perenne nos nosos días (Nous, 2021).
Javier Polo

Javier Polo Noche, nado en Vigo o 12 de marzo de 2002, é un matemático galego e presidente da Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas desde xullo de 2025.
Como matemático, centra a súa investigación na teoría de números. Traxectoria
Estudou no Colexio Compañía de María de Vigo, onde foi seleccionado para o Estalmat en 2015.
Máis adiante, estudou no IES do Castro de Vigo. No 2018, conseguiu un premio como acertantes do Enigma dos cofres da revista Ombú na modalidade de Bacharelato.
Estudou matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela. En xullo de 2023, participou no equipo da USC que gañou unha medalla de prata na Open Mathematical Olympiad for University Students.
En 2023, xunto con Diego Martínez García, Yago Méndez Domínguez, Francisco Morales Vidal, Ángel Mourelle Abelenda, Lois Omil Pazos e Javier Polo, recibiu un dos XVIII Premios á calidade lingüística en lingua galega da Xunta de Galicia polo traballo "Campañas electorais: un modelo de fluxo de votantes nun sistema cuadripartidista" (Departamento de Ciencias) na categoría de artigo académico.
Foi o primeiro delegado do Funtor de Breogán na primeira edición da Liga Matemática, liderando o seu equipo para ser un dos catro finalistas.
En 2024, participou na cerimonia de entrega dos premios Estalmat Galicia. Na Asemblea Xeral da Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas celebrada durante o Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas de 2024, foi nomeado membro da Política Universitaria da Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas, baixo a presidencia de Marina Díaz.
En maio de 2025, uniuse á plataforma En defensa do mestrado de Matemáticas da USC. Na súa conta de Twitter, dixo: En xullo de 2025, durante o Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas de 2025, foi elixido presidente da Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas.
Javier Valle-Inclán Alsina

Javier Valle-Inclán Alsina, nado en Pontevedra o 7 de maio de 1959, é un militante anarcosindicalista e escritor galego. Traxectoria
Afiliado á Confederación Nacional do Traballo desde 1976, formou parte do colectivo Rosalinda (sendo editor da revista Rosalida), e do colectivo libertario Ricardo Mella. Bibliotecario, logo de traballar en Madrid, Zaragoza e Santander, desde 1992 traballa na Universidade de Santiago de Compostela. É membro do colectivo Mar de Tinta, formado por traballadores das bibliotecas e arquivos de dita universidade. Foi membro da xunta da Fundación Anselmo Lorenzo. Obra
Colaborou nas publicacións (Anarquista), Bicel, CNT e Ólisbos. Biografía de La Revista Blanca.
Valle-Inclán en Galiza
Xunto a Joaquín Valle-Inclán é autor de Bibliografía de Don Ramón María del Valle-Inclán (1995) e Entrevistas, conferencias y cartas (1994).
Javier Waterproof

Javier Pérez Gómara, nado en Santander no 1995, coñecido polo seu nome artístico Javier Waterproof é un músico e produtor musical galego que reside en Barcelona. Traxectoria
Aínda que naceu en Santander pasou a súa vida en Pontevedra. Durante o instituto formou parte do grupo Aerials (guitarra) cos que entrou en contacto co Local de Música de Pontevedra. Formouse como técnico de son na Coruña e marchou a continuar a súa formación en Barcelona.
Presentou na XIX edición do Festival de Cans "The scarf she wore in red" como canción da curtametraxe "A moza da bufanda vermella contra a xente de dentes brancos" do coruñés Martín Caínzos. No 2022 presentou o sinxelo "Orfeo y Eurídice" e en 2023 "Otra ronda", inspirado no filme Druk do director danés Thomas Vinterberg, cun videoclip gravado nos cines Dúplex de Ferrol. Obra
Filmografía
Falso directo 2020
A quinta de Basilio 2022
A moza da bufanda vermella contra a xente de dentes brancos 2022
Discografía
Las puertas de Orán 2020
Académicamente previsto 2020
Ideas mágicas 2020
Perdón por divertirme 2020
The scarf she wore in red 2021
Orfeo y Eurídice 2022
Otra ronda 2023
Javier de Burgos

Francisco Javier de Burgos y del Olmo, nado en Motril (Granada) o 22 de outubro de 1778 e finado en Madrid o 22 de xaneiro de 1848, foi un político, xornalista, dramaturgo e tradutor andaluz. Traxectoria
De familia nobre aínda que non adiñeirada estaba destinado a servir á Igrexa, pero abandonou axiña os estudos relixiosos en Granada, trasladándose a Madrid para adicarse aos estudos de xurisprudencia. Coa invasión napoleónica pasou ao seu servizo ocupando en Andalucía distintos cargos. Dada a súa condición de afrancesado, en 1812 trasladouse a París onde completou a súa formación mediante o estudo das obras dos clásicos, Horacio principalmente, do que traduciu ao castelán as súas obras. Esta tradución de Horacio foi comentada á súa vez por Andrés Bello nun celebrado artigo sobre a tradución. Bello cualifica a Javier de Burgos de «débil tradutor y excelente comentarista de Horacio». Anos máis tarde, en 1844 publicou unha revisión desta obra que coas súas imperfeccións segue sendo un referente, entre outras cousas pola utilización da estrofa sáfica en versos soltos.
A creación das provincias
Regresou a Madrid en 1819 e en 1822 foi nomeado director de El Imparcial, xornal ao redor do cal se reuniron os afrancesados portadores das novas ideas. O seu labor como xornalista compaxinábase co labor como escritor, destacando a súa "Biografía universal antiga e moderna", unha tradución do francés que publicou moi reformada e ampliada en varios tomos. De 1827 a 1833 desempeñou distintos cargos de importancia na Administración. En 1833, ao comezo do reinado de Isabel II, baixo a rexencia de María Cristina de Borbón, foi nomeado Secretario de Estado de Fomento baixo o ministerio de Cea Bermúdez e foi nese cargo no que estableceu a división territorial por provincias, baseándose nas formulacións do Novo Réxime pero tomando como base a antiga división en reinos da monarquía borbónica. O decreto foi aprobado o 30 de novembro e o 22 de decembro dese mesmo ano foi nomeado Ministro de Facenda. Foi senador e conselleiro real e en 1846 co primeiro goberno de Narváez ministro da Gobernación, cargo que deixou nese mesmo ano ao ser nomeado Francisco Javier de Istúriz á fronte do goberno.
Durante os seus últimos anos volveu cultivar a poesía e ademais da revisión da tradución de Horacio xa mencionada escribiu poesía de circunstancias sendo de destacar unha canción fúnebre á morte da raíña Isabel de Bragança, unha oda ao casamento do rei Fernando VII con María Cristina de Borbón, aínda que destacou entre todas elas a súa Oda a la Razón e Al porvenir. Tamén destacou moi cedo como comediógrafo e unha peza súa no xénero, Los tres iguales, foi, por certo, a causa do desterro do grande actor Isidoro Máiquez. Ao morrer deixou inacabados uns Anales del reinado de Doña Isabel II, que concluíu o seu fillo Augusto.
Javián Antón

Francisco Javier Antón Díaz, nado en Dos Hermanas (Sevilla) o 18 de setembro de 1974 e máis coñecido como Javián, é un cantante e enxeñeiro técnico industrial español que saltou á fama como concursante da primeira edición de Operación Triunfo. Traxectoria
Tras o seu paso polo programa en 2001, formou parte do grupo Fórmula Abierta con tres dos seus compañeiros entre 2002 e 2004. En 2007 participou no reality Supervivientes. Realizou estudos de enxeñería técnica industrial electrónica. Participou en varios musicais e actualmente atópase no grupo La Década Prodigiosa, no que volveu coincidir con Mireia, excompañeira de OT e Fórmula Abierta.
En outubro de 2016 participou en OT: El Reencuentro xunto aos seus 15 excompañeiros, unha serie de tres documentais e un gran concerto para rememorar os 15 anos da primeira edición do programa. Discografía
Fórmula Abierta
Aún hay más (2002)
La verdad (2003)
Fórmula 04 (2004)
Sinxelos: "Te quiero más" (2002)
"Mi cruz, mi fe" (2002)
"Dile sí al amor" (2002)
"Hello my friends" (2003)
"Ya llegó el carnaval" (2004)
"Qué calor" (2004)
"Salsa para vivir" (2005)
En solitario
No somos héroes (2016)
Jayat

Jayat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Jaz

O Jaz foi unha unidade de almacenamento desenvolvida por Iomega en 1996, baseada na tecnoloxía de cartuchos Winchester, sistema de funcionamente moi semellante ao dos discos ríxidos. Tiña unha taxa de transferencia de ata 6'73 Mb/s e un tempo de acceso de 12 ms. Tiña unha capacidade de almacenamento de 1 ou 2 Gb segundo as versións. Nunca tivo o éxito dos discos zip, a pesar da súa maior capacidade de almacenamento, malia iso Iomega lanzou posteriormente o disco REV, que emprega unha tecnoloxía semellante.
Jean Auguste Barre

Para outros artigos de persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos Barre Jean Auguste Barre, nado en París o 25 de setembro de 1811 e finado na mesma cidade o 4 de febreiro de 1896, foi un escultor, medallista e deseñador de moedas francés, que exerceu o cargo de gravador xeral de moedas de Francia entre xaneiro e decembro de 1879. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Jean Auguste Barre naceu en París en 1811, o fillo máis vello de Marguerite Louise Augustine Nogaret (1788-1952) e do eminente gravador e medallista Jean Jacques Barre (1793-1855), de quen aprendeu a arte da medalla. Na súa xuventude, Jean Auguste continuou en 1826 a súa formación na Escola Nacional Superior de Belas Artes de París, onde estudou co escultor Jean Pierre Cortot e do medallista David D'Angers.
Carreira artística e profesional
A súa actividade artística principal foi a escultura, sinaladamente na modalidade de retrato. Participou adoito nas exposicións do Salón de París entre 1831 e 1886, inicialmente con medallas e moedas, e logo con obras escultóricas de maior tamaño. As súas esculturas reflicten os trazos neoclásicos e románticos predominantes no século XIX en Francia, aínda que cun enfoque propio recoñecible.
O 1 de xaneiro de 1879 foi nomeado gravador xeral de moedas de Francia, posto que ocupou ata o 31 de decembro dese mesmo ano.
En 1852, Barre foi recoñecido polo rei como Cabaleiro da Lexión de Honra. Vida persoal
Jean Auguste Barre casou con Louise Anastasie Eugenie Gabrielle Bégin en París, o 13 de febreiro de 1841, con quen tivo un fillo chamado Eugène Raoul.
Barre finou en París o 4 de febreiro de 1896, aos 84 anos. Obra
Barre é particularmente salientable por ser un dos primeiros escultores franceses que creou miniaturas de persoeiros contemporáneos sobranceiros, desde monarcas como Napoleón III de Francia (1852-1870) ou Vitoria do Reino Unido (1837-1901), ata bailarinas como Fanny Elssler e Marie Taglioni ou activistas como a estadounidense Susan B. Anthony. Ademais dos retratos, Barre tamén creou obras doutros xéneros, algunhas das cales están expostas en entidades tan significativas como o Louvre, o Museo de Arte de Cleveland ou o Museo Británico. A súa contribución á arte funeraria está representada polo busto do seu amigo o escritor Alfred de Musset na súa tumba do cemiterio do Père Lachaise, en París.