proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Florencio Pol Ramos

Florencio Pol Ramos España, nado en 1824 e finado na Coruña o 3 de xuño de 1902, foi un notario e teósofo galego. Traxectoria
Foi notario e escribán en Ordes dende 1852, onde financiou e promoveu a construción dun cemiterio civil gratuíto. Coa chegada da I República (1873), participou na constitución dun comité federal en Ordes. En 1888 viaxou a Barcelona para apoiar a Romero Robledo. Dende 1885 aplicou curas magnéticas a miles de pacientes. Publicou artigos en Brisas y Tormentas e na revista esotérica Sophia, órgano oficial da Sociedad Teosófica. Entre 1873 e 1891 foi Presidente de Grupo desta sociedade. Publicou artigos de opinión sobre fenómenos paranormais acontecidos en España e Galicia. Foi tamén un estudoso da Biblia. Obras
Espello de Diputados [sic], 1838. Asinado co pseudónimo Xan Porentrelas.
El Secreto del Redentor, según Roma redimida.
Inexistencia de la materia y existencia y modos vitales del Absoluto Ser, 1890.
La Fé. Consideraciones bíblico-espiritistas, 1902. Vida persoal
Casou con Francisca Caamaño Quiroga e foi pai de Sofía, Julio e Carlos Pol Caamaño.
Florencio de la Torre

Florencio de la Torre Carrillo, finado en Palencia en maio de 1940, foi un profesor, xornalista e político galego. Traxectoria
Foi catedrático de Matemáticas do Instituto de Ourense e director do mesmo. Viaxou ao estranxeiro como bolseiro pola Junta para Ampliación de Estudios en 1927. Colaborou en Heraldo de Galicia, onde publicaba a sección "Apuntes de Roma". Na República formou parte da Agrupación Socialista de Ourense. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado, separado da cátedra e sufriu expediente de incautación dos seus bens. Foi sancionado cunha multa de 500. 000 pesetas o 26 de xullo de 1937. Marchou a Palencia, onde vivía a súa nai Anastasia Carrillo de la Torre. Finou en Palencia en maio de 1940.
Florentino del Río López

Florentino del Río López de Ipiña, nado en Vitoria cara a 1902, foi un telegrafista e político vasco. Traxectoria
Telegrafista, foi oficial suplente no Centro provincial da Coruña, e despois foi telegrafista de Muros. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colaborou cos republicanos que lograron fuxir do porto de Muros. Detido, foi procesado e xulgado por rebelión en Santiago de Compostela o 20 de marzo de 1937. Defendido por Gonzalo Romero Osende, foi condenado á pena de morte, que foi conmutada por cadea perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. Vida persoal
Casou en Frades con Julia Negreira Agrafojo en 1933, e foi pai de Julia, Emilia, Isabel, Carmen Blanca, Rosario e Julián Antonio del Río Negreira.
Floresta, Buenos Aires

Floresta é un barrio situado ao oeste da cidade de Bos Aires, capital da Arxentina. Localización
As ordenanzas municipais nº 23. 698 do 11 de xuño de 1968 e 26. 607 do 4 de maio de 1972 estableceron os límites precisos de todos os barrios da Cidade de Bos Aires. Así, Floresta esténdese entre as rúas Juan Agustín García, Joaquín V. González, Av. Gaona, Cuenca, Portela, Av. Directorio, Mariano Acosta e Av. Segurola. Limita cos barrios veciños de Monte Castro, ao norte, Vila Santa Rita, ao nordeste, Flores, ao leste, Parque Avellaneda, ao suroeste, e Vélez Sársfield, ao oeste. Está situado na Comuna 10. Información
Cada 29 de agosto conmemórase a chegada en 1857 da locomotora La Porteña ao lugar denominado deste xeito.
Este barrio é recoñecido polo número de emigrantes galegos que se estableceron nesta zona da cidade desde principios do século XX. Precisamente, a rúa Galicia termina aquí.
Floretina

A floretina é unha dihidrochalcona, un tipo de fenol natural. Pode atoparse nalgunhas plantas, como nas follas da maceira. Farmacoloxía
A floretina inhibe o transporte activo de glicosa nas células realizado polos cotransportadores de sodio/glicosa SGLT1 e SGLT2, aínda que a súa inhibición é máis feble que a realizada polo seu derivado floricina. Tomada por vía oral a floricina é case enteirmente convertida en floretina polos encimas hidrolíticos do intestino delgado. Un importante efecto disto é a inhibition da absorción de glicosa no intestino delgado e a inhibición da reabsorción renal de glicosa. A floretina tamén inhibe varios transportadores de urea. Induce unha perda de urea e diurese cando está combinada con dietas ricas en proteínas. Biosíntese e metabolismo
A floretina prodúcese da mesma maneira que a chalcona: unha molécula de 4-cumaroíl-CoA reacciona con 3 moléculas de malonil-CoA, reacción catalizada polo encima narinxinina-chalcona sintase.
A floretina hidrolase utiliza floretina e auga para producir floretato e floroglucinol. Usos
A floretina tense utilizado nos alimentos como potenciador do sabor doce. . Glicósidos
Floricina. É o 2'-glucósido da floretina.
Narinxina dihidrochalcona. É un diglicósido da floretina.
Florida, Chile

Florida é un municipio, unha cidade e unha comuna da provincia de Concepción, na rexión de Biobío, que se sitúa a uns 42 quilómetros da capital rexional Concepción, Chile. Segundo o censo INE de 2002, en termos de poboación, a comuna tiña un total de 10. 177 habitantes, unha área é de 609 km2 e unha densidade de poboación de 16, 69 hab/km². A poboación comunal corresponde ao 0, 55% dos habitantes na rexión. A cidade foi fundada por Antonio de Seravia no 1755 co seu nome de San Antonio de Florida. Sitúase na altitude de 280 metros sobre o nivel do mar. O xentilicio da comuna é floridano/a.
Floruit

Floruit (a miúdo abreviado fl. ou flor. ) é unha voz proveniente do latín, a terceira persoa de singular do pretérito de indicativo do verbo florere 'florecer, prosperar'.
Emprégase para facer referencia a un período de tempo durante o cal unha persoa se atopaba nunha etapa florecente, unha escola, un movemento ou mesmo unha especie biolóxica, e úsase cando non se coñece con seguridade nin a data de inicio (nacemento, formación, creación etc. ) nin a data de finalización (morte, ruptura, destrución etc. ), só algúns fitos que amosan a actividade de tal persoa, escola, movemento ou especie.
O uso desta expresión comezou entre os gregos, onde se facía referencia á idade das celebridades (políticas, literarias, filosóficas) tendo en conta só o momento no que acadara o cumio (ἀκμή transliter. akmé ou acmé) da súa actividade, que en xeral se asociaba a un evento determinado (os Xogos Olímpicos, o acceso ó poder dun gobernante etc. ).
Florín de Aruba

O florín de Aruba (arubaanse florijn en neerlandés; tamén chamada florin en inglés e papiamento, as dúas linguas máis utilizadas en Aruba, e non o neerlandés, aínda que sexa tamén oficial e mantén o termo gulden, pouco utilizado e que non aparece en moedas e billetes) é a moeda oficial de Aruba. O seu código ISO 4217 é AWG. Divídese en 100 cents.
Introduciuse en 1986, substituíndo ao florín das Antillas Neerlandesas, ao mesmo tempo que se creaba o Banco Central de Aruba, no novo Estado autónomo dentro da coroa neerlandesa, con paridade coa aquela moeda. Valor
Como o florín das Antillas Neerlandesas, está ligado ao dólar estadounidense coa taxa nominal de 1 USD por 1, 79 AWG. Porén, as compravendas de divisas teñen custos de transacción sometidos á competencia dos mercados, e o Banco Central de Aruba emite e vende as moedas e billetes a un prezo lixeiramente superior ao da súa taxa nominal (estes custos non se aplican nas transaccións financeiras non materiais).
Por isto, os trocos medios reais nos mercados poden variar algo en función das cantidades de divisas e de liquidez dispoñíbeis, ou das limitacións ligadas ao control dos trocos. O troco do florín de Aruba permaceceu moi estábel desde a súa introdución en 1986, e o troco nominal, ligando a divisa ao dólar estadounidense, non variou despois (aínda que non o seu troco en relación ao euro ou, antes, ao florín neerlandés, que variaron moito). Moedas e billetes
Existen billetes de 10, 25, 50, 100 e 500 floríns. Os billetes de 5 floríns foron emitidos a partir de 1986 (daquela, cunha serie provisional de billetes: a serie de 1990 substituíu todas as precedentes que se manteñen, non obstante, de curso legal), pero a produción destes billetes de baixo valor cesou en 1995. O billete de 500 floríns introduciuse en 1993.
As moedas teñen un valor facial de 5, 10, 25 e 50 cents, e de 1 e 2½ floríns. As moedas de 5 floríns emitíronse a partir de 1995, substituíndo os billetes. As moedas de 50 cent, e as de 5 floríns, de antes de 2005, eran cadradas e, como nas Antillas Neerlandesas, a peza de 50 cents chámase aínda hoxe yotin (da palabra francesa guillotine —guillotina— en alusión ao corte dunha antiga peza de Curaçao).
Florín húngaro

O forint ou florín húngaro (en húngaro: forint) é a moeda de uso oficial en Hungría. Un forint divídese en 100 fillér (división só teórica: o fillér xa non está en circulación). O código ISO 4217 para esta unidade monetaria é HUF e a súa abreviatura Ft. Moedas
As moedas en circulación responden ás seguintes características técnicas: As moedas de 1 e 2 forint foron retiradas da circulación o 1 de marzo de 2008. Os fíller, acuñados en valores de 2, 5, 10, 20 e 50, desapareceron da circulación a finais dos anos noventa.
A Casa da Moeda de Hungría (Magyar Pénzvero) é a encargada en exclusiva da cuñaxe destas moedas. Billetes
Os billetes en circulación en 2006 son os das denominacións que a continuación se describen: 200 floríns
154 x 70 mm
Tonalidade: verde
Anverso: o Rei Károly Róbert
Reverso: o castelo Diósgyőr
500 floríns
154 x 70 mm
Tonalidade: rosa e violeta
Anverso: o príncipe Rákóczi II
Reverso: o castelo de Sárospatak
1000 floríns
154 x 70 mm
Tonalidade: azul
Anverso: o Rei Matías Corvino
Reverso: a fonte de Hércules en Budapest
2000 floríns
154 x 70 mm
Tonalidade: gris e marrón
Anverso: o príncipe Gabriel Bethlen de Transilvania
Reverso: o príncipe e os seus científicos
5000 floríns
154 x 70 mm
Tonalidade: púrpura
Anverso: o conde István Széchenyi
Reverso: o pazo Nagycenk
10. 000 florines
154 x 70 mm
Tonalidade: violeta
Anverso: o Rei Estevo I de Hungría
Reverso: o castelo de Esztergom
20. 000 florines
154 x 70 mm
Tonalidade: gris e vermello
Anverso: o político Ferenc Deák
Reverso: antigo Congreso de Deputados de Budapest
Florín neerlandés

O florín neerlandés (en neerlandés gulden) é o nome da moeda usada nos Países Baixos dende o século XV até o ano 2002, cando foi substituída polo euro. Dúas versións do gulden están aínda vixentes en Aruba e nas Antillas Holandesas. A versión de Suriname foi substituída polo dólar surinamés en 2004.
O tipo exacto de cambio, importante para os contratos antigos, é de 2, 20371 floríns (NLG) por 1 euro (EUR). Isto supón 0, 45378 euros por 1 florín.
Florón (arquitectura)

O elemento arquitectónico florón, tamén crista, designa un pequeno elemento decorativo de pedra difundido en edificios da Idade Media, especialmente durante o estilo gótico. Xeralmente situado en lugares altos como parte integrante de elementos de acentuación de verticalidade, o florón xorde como remate illado no cumio de pináculos, gabletes etc. , onde proliferan tamén os cogullos. Este elemento é a representación estilizada dunha flor (por exemplo a Flor de lis) e está composto por un elemento central vertical rodeado de catro follas ou pétalos que se abren para o exterior e que, en conxugación, forman unha planta e alzado cruciformes. Os floróns poden tamén xurdir en par (un por riba do outro).
Flotabilidade

A flotabilidade é a capacidade que teñen os corpos de manterse na superficie dun líquido sen afundirse. Se a densidade dun corpo é maior que a do líquido, afundirase e, se é menor, flotará. Así pois, distínguese: corpo de flotabilidade positiva: o obxecto remonta, saíndo a flote (Po < Pa, sendo Po o peso do obxecto e Pa o peso do líquido desaloxado por el);
corpo de flotabilidade negativa: o obxecto afonda (Po > Pa);
corpo de flotabilidade nulea: o obxecto mantense entre dúas augas (Po Pa).
O cálculo e modificación da capacidade de flotación dun corpo ten aplicacións na vida diaria, como o deseño de naves (barcos, submarinos), deseño de aeróstatos: globos, dirixibles) ou a práctica de deportes subacuáticos (mergullo, pesca submarina etc). Introdución
Se un objecto é máis lixeiro que a auga que despraza, flota; se é máis pesado, afonde.
Un obxecto cóncavo (por exemplo un barco de aceiro) pode desprazar un volume de auga de masa maior á súa propia, e flotar, mais arrisca de afondir se a auga penetra na parte cóncava (un navío de ferro pode ir ó fondo, mentres unha balsa de cortiza non é mergullable).
Fluazifop-p-butil

O Fluazifop-p-butil é un herbicida sistémico de post-emerxencia que se emprega en cultivos de folla ancha para o control de gramíneas anuais e perennes. Pode botarse nos cultivos e patacas, leguminosas, horta, cultivos industriais florais e ornamentais, froiteiras e vide.
Flubber

Flubber é un filme estadounidense dirixido por Les Mayfield que se estreou en 1997. Sinopse
Un simpático e despistado científico, profesor dunha universidade en risco de pechar por falta de cartos, realiza un sorprendente descubrimento que pode salvar ó centro do seu peche: unha substancia voadora, fonte de enerxía, que se move a velocidades supersónicas: Flubber. Pero antes deberá enfrontarse ós malos de quenda e reconquistar á súa moza. Personaxes
Robin Williams como Profesor Philip Brainard
Marcia Gay Harden como Doutora Sara Jean Reynolds
Christopher McDonald como Wilson Croft
Raymond J. Barry como Chester Hoenicker
Clancy Brown como Smith
Ted Levine como Wesson
Wil Wheaton como Bennett Hoenicker
Edie McClurg como Martha George
Shane Vicker como pedestrian.
Jodi Benson como Voz de Weebo
Leslie Stefanson como Sylvia
Malcolm Brownson como Padre
Benjamin Brock como Neno da fiestra
Dakin Matthews como Ministro
Zack Zeigler como Adolescente
Sam Lloyd como Adestrador Willy Barker
Scott Michael Campbell como Dale Jepner
Bob Sarlatte como Rutland Coach
Bob Greene como Referee
Tom Barlow como Xogador de basket Medfield
Scott Martin Gershin como a Voz de Flubber
Julie Morrison como a voz de Weebette
Fluidización

A fluidización é unha operación unitaria pola cal unha corrente ascendente de fluído (líquido, gas ou ambos) se utiliza para suspender partículas sólidas, xeralmente para suspender un material granular. Dende un punto de vista macroscópico, a fase sólida (ou fase dispersa) compórtase como un fluído, de aí a orixe do termo fluidización. O conxunto de partículas fluidificadas denomínase tamén leito fluidificado. Características
Nun leito de partículas con fluxo ascendente, a circulación dun gas ou un líquido a baixa velocidade non produce movemento das partículas. Esta pode considerarse como a primeira etapa do proceso de fluidización, onde o leito permanece en repouso mentres o fluído pasa polos espazos baleiros do material. O fluído circula polos ocos do leito perdendo presión. Esta caída de presión nun leito estacionario de sólidos vén dada pola ecuación de Ergun.
Se se aumenta progresivamente a velocidade do fluído, aumenta a caída de presión, a porosidade e o rozamento sobre as partículas individuais. Chégase a unha segunda etapa, onde hai unha recolocación das partículas. Alcánzase un punto no que as partículas non permanecen por máis tempo estacionarias, senón que comezan a moverse e comezarán a quedar suspendidas no fluído, é dicir, «fluidizan» pola acción do líquido ou o gas. Finalmente, a derradeira etapa do proceso de fluidización darase cando a caída de presión e a porosidade do leito se manteñen constantes ao aumentar o caudal de circulación do fluído. Este proceso xeralmente denomínase "fluidización en fase densa", e nesta etapa as partículas do leito están completamente individualizadas e flotan no seo do fluído. Xerarase un movemento desordeado e haberá un aumento do volume considerable.
A velocidade superficial do fluído á cal se inicia un estado de fluidización nas partículas denomínase "velocidade mínima de fluidización". Para obtela adoita establecerse un equilibrio dinámico entre a forza que exerce o fluído sobre as partículas sólidas e a forza que xera sobre elas o campo gravitatorio.
Os leitos fluidificados teñen variedade de aplicacións, sobre todo no ámbito da enxeñaría química, entre as cales se poden mencionar: Clasificación mecánica de partículas segundo o seu tamaño, forma ou densidade.
Lavado ou lixiviación de partículas sólidas.
Cristalización.
Absorción e intercambio iónico.
Intercambiado de calor en leito fluidificado.
Reaccións catalíticas heteroxéneas (incluíndo a descomposición catalítica do petróleo).
Combustión de carbón en leito fluidificado.
Gasificación de carbón en leito fluidificado.
Biorreactores de leito fluidificado.
Flunitracepam

O flunitracepam (que tamén presenta entre outros os nomes comerciais de Rohypnol®, Fluscand®, Flunipam®, Ronalin® ) é unha droga da familia dos derivados da benzodiacepina. É un potente hipnótico, sedante, ansiolítico e relaxante muscular.
O Rohypnol (flunitracepam) é un hipnótico de Hoffman-La Roche. É da familia da benzodiacepina, como Librium, Xanax e Valium. O Rohypnol é 10 veces máis tóxico có diacepam Valium.
Nos Estados Unidos nunca se aprobou para uso médico porque hai outros hipnóticos máis seguros. Historia
O Flunitracepam sintetizouse en 1970 por Roche e era usado hospitalariamente cando se necesitaba unha profunda sedación. Entrou no mercado europeo en 1975 e, a partir dos 80, comezou a estar dispoñible noutros países. Presentacións
Viña en doses de 1 mg, 2 mg e 5 mg pero, debido á súa extrema potencia e perigo, actualmente só está dispoñible en 1 mg. Cada tableta ten cuñado "Roche" dun lado, e o número 1 encerrado nun círculo indicando as doses de 1 mg. Posoloxía e farmacoloxía
Como outras benzodiacepinas, o flunitracepam produce sedación, relaxación muscular, redución da ansiedade, prevención de convulsións. Os efectos son aproximadamente 10 veces máis potentes có diacepam. Aparecen ós 15 a 20 min despois da administración oral, e duran de catro a seis horas. Algúns efectos residuais persisten 12 h ou máis. Por vía oral absórbese o 80% de flunitracepam; en supositorios, o 50%.
Fluorescencia

A fluorescencia é a propiedade dunha substancia para emitir luz cando se expón a radiacións do tipo ultravioleta, raios catódicos ou raios X. As radiacións absorbidas (invisíbeis para o ollo humano), son transformadas en luz visíbel, é dicir, dunha lonxitude de onda maior á incidente.
No proceso, unha molécula absorbe un fotón de alta enerxía, o cal é emitido como un fotón de baixa enerxía (maior lonxitude de onda). A diferenza de enerxía entre a absorción e a emisión, é disipada como calor (vibracións moleculares). Todo o proceso é moi curto (millonésimas de segundo) e este tempo é a principal diferenza co outro coñecido fenómeno luminoso, a fosforescencia.
As substancias que producen este tipo de radiación denomínanse fluoritas, mentres que o fenómeno en si mesmo, débese á presenza de materia orgánica ou de ións de terras raras.
Porén, nunha mostra de minerais que posúen propiedades fluorescentes, non todos eles, incluso os que se extraeron dun mesmo lugar, presentan a característica luminiscencia. Por outra banda existe unha ampla variedade de cores, dependendo da lonxitude de onda emitida.
Fluorita

A fluorita ou espatoflúor é un mineral da clase dos haluros formado pola combinación do calcio e o flúor, de fórmula CaF2 e que cristaliza no sistema cúbico. Aspecto
A fluorita é un mineral moi difundido na natureza. Aparece en estruturas de xeodas ou drusas ocupando as fisuras e cavidades. No seu estado puro é incolora e transparente, pero na maioría dos casos presenta diversas coloracións debidas a impurezas orgánicas ou minerais; as máis habituais van do lila ó violeta, pero a fluorita tamén pode ser azul, verde, rosa, alaranxada, amarela ou de tons menos definidos. Moitas variedades mostran tamén fluorescencia.
Adóitanse presentar con forma de cristais de hábito cúbico moi ben formados, na maioría dos casos maclados. As demais formas son raras pero poden obterse octaedros por medio da exfoliación. A fluorita aparece tamén de forma masiva, compacta e granular. Localizacións
Este mineral acostuma encontrarse en vetas puras ou asociado con minas de chumbo, prata ou cinc. É común en calcarias e en dolomitas e, nalgunhas ocasións, é un mineral accesorio en pegmatitas e noutras rochas ígneas.
A fluorita é típica de España, Rusia, Inglaterra, China, Estados Unidos, México, Namibia e Alemaña. España é un importante produtor de fluorita. Os principais xacementos encóntranse en Asturias e Cantabria. Usos
Aínda que as variedades cristalinas son utilizadas para esculpir materiais ornamentais e a variedade clorofano utilízase como xema, o uso principal da fluorita foi sempre a produción do ácido fluorhídrico, material esencial na fabricación de fluoruro de aluminio para a industria do aluminio, e noutras moitas aplicacións da industria química. A fluorita é un fluxo común na fundición de aceiro e úsase en grandes cantidades na produción de esmalte e de vidro translúcido; os cristais perfectos utilízanse na fabricación de lentes apocromáticas. Outros haluros
Outros haluros importantes son a halita, de interese culinario, e a silvina.
Fluorosurfactante

As substancias fluorosurfactantes, polifluoroalquiladas ou perfluoroalquiladas (PFAS), tamén coñecidas como substancias fluoroorgánicas ou "químicos eternos", son compostos químicos organofluorados sintéticos caracterizados por varios átomos de flúor (F) unidos a átomos de carbono (C). Estes compostos teñen unha 'cola' fluorada e unha 'cabeza' hidrófila, e poden ser perfluorados ou polifluorados, o que significa que a cola pode estar total ou parcialmente fluorada (todos os átomos de carbono unidos a flúor ou só algúns deles). Debido á súa estrutura molecular e ao forte enlace CF, os PFAS son extremadamente estables e resistentes á degradación. Como surfactantes, son máis eficaces reducindo a tensión superficial da auga que os tensioactivos baseados en hidrocarburos. Algunhas destas substancias, como o PFOS, foron detectadas en humanos e animais salvaxes. Investigación
En 1997, mentres traballaba para a compañía 3M, a científica Kris Hansen descubriu que as mostras de sangue recollidas por todo Estados Unidos contiñan PFAS, que eran perigosos para a saúde humana e que se converteron nunha presenza constante nos ecosistemas. Hansen revelou que a empresa tentou desacreditar os seus datos e ocultar a toxicidade dos PFAS.
Un estudo do Centro Helmholtz de Investigación Ambiental (UFZ) explorou os efectos nocivos dos PFAS no cerebro, utilizando métodos avanzados de bioloxía molecular e o peixe cebra como organismo modelo. Revelouse que os PFAS poden levar a danos hepáticos, obesidade, trastornos hormonais e cancro, e descubriuse que alteran certos xenes implicados no desenvolvemento cerebral e no comportamento. Utilizando a técnica CRISPR/Cas9, os investigadores determinaron que a exposición a PFAS inducía hiperactividade nos alevíns de peixe cebra, un efecto que cesaba ao retirar os químicos.
Unha investigación transnacional recente desvelou máis de 14. 000 documentos que mostran como a industria química encubriu durante décadas a toxicidade dos PFAS, asociados con varios tipos de cancro, infertilidade e unha menor resposta ás vacinas. Ademais, o Ministerio de Sanidade de España está a realizar estudos para detectar a presenza destes químicos en persoas e en auga potable, coa participación de 3. 800 voluntarios para medir os químicos de risco acumulados no organismo. Regulación
As medidas regulatorias recentemente implantadas obrigan a todas as empresas de abastecemento de auga potable a controlar os catro PFAS máis perigosos e, a partir de 2025, a suma de 20 PFAS, incrementando os custos de análise e tratamento da auga.
Fluvial

Fluvial é un adxectivo que fai referencia ás augas de calquera río.
É habitual empregar o termo "concas fluviais" en referencia ás bacías hidrográficas, "transporte fluvial" en referencia ao transporte realizado sobre os ríos e "manancial fluvial" ou "fonte fluvial" en referencia ao nacemento dos ríos dunha rexión.
Flux

O flux ou decapante é un material que ten por misión facilitar o proceso de soldadura de metais.
Algúns dos materiais empregados como fluxes son o cloruro de amonio, o ácido clorhídrico, o cloruro de zinc e o cloruro de litio.
Nos procesos de soldadura o flux realiza principalmente dúas funcións: remover o óxido das superficies que van ser soldadas e facilitar a amalgamación, co que mellora as características de mollado da soldadura líquida.
Fluxbox

Fluxbox é un xestor de xanelas para X Windows System en Unix baseado en Blackbox 0. 61. 1. É lixeiro e altamente persoalizable, con suporte mínimo para iconas, gráficos e con capacidades básicas de estilo para a interface, en definitiva veloz e simple. A configuración xestionase enteiramente en arquivos de texto (por defecto no directorio ~/. fluxbox), aínda que tamén é posible usar FluxConf.
Fluxo magnético

O fluxo magnético Φ (representado pola letra grega fi Φ), é unha medida da cantidade de magnetismo, e calcúlase a partir do campo magnético, a superficie sobre a cal actúa e o ángulo de incidencia formado entre as liñas de campo magnético e os diferentes elementos de dita superficie. A unidade de fluxo magnético no Sistema Internacional de Unidades é o weber e desígnase por Wb (motivo polo cal se coñecen como weberímetros os aparatos empregados para medir o fluxo magnético). No sistema ceguesimal utilízase o maxwell (1 weber
108 maxwells). [Wb]
[V]·[s]
Se o campo magnético B é vector paralelo ao vector superficie de área S, o fluxo Φ que pasa a través de dita área é simplemente o produto do valor absoluto de ambos vectores: Φ
B ⋅ S {\displaystyle \Phi
{B}\cdot S\, \! } En moitos casos o campo magnético non será normal á superficie, senón que forma un ángulo φ coa normal, polo que podemos xeneralizar un pouco máis tomando vectores: Φ
B → ⋅ S →
| B → | ⋅ | S → | cos ⁡ ( φ ) {\displaystyle \Phi
{\vec {B}}\cdot {\vec {S}}
|{\vec {B}}|\cdot |{\vec {S}}|\, \cos(\varphi )\, \! } Xeneralizando aínda máis, podemos ter en conta unha superficie irregular atravesada por un campo magnético heteroxéneo. Deste xeito, temos que considerar cada diferencial de área: Φ
∫ S B → ⋅ d S → {\displaystyle \Phi
\int _{S}{\vec {B}}\cdot d{\vec {S}}\, } Denomínase fluxo magnético á cantidade de liñas de forza que pasan por un circuíto magnético. Cuantización do fluxo magnético
Como xa predixo Fritz London en 1948, é posible observar a cuantización do fluxo magnético en substancias supercondutoras. O cuanto de fluxo magnético é unha constante física: Φ 0
h 2 e
2. 067833636 ⋅ 10 − 15 W b {\displaystyle \Phi _{0}
{\frac {h}{2e}}
2. 067833636\cdot 10^{-15}\, Wb\, \! }.
A inversa do cuanto de fluxo magnético KJ 1/Φ0 acostúmase coñecer como constante de Josephson, por Brian David Josephson.
Empregando o efecto Josephson é posible medir con moita precisión o cuanto de fluxo magnético, o cal se empregou xunto co efecto Hall cuántico para medir a constante de Planck coa máxima precisión até hoxe feita. É bastante irónico que a constante de Planck adoite estar asociada a sistemas microscópicos, pero que o seu valor se calcule a partir de dous fenómenos macroscópicos como o efecto Josephson e o efecto Hall cuántico.
Fluxus

Fluxus (palabra latina que significa "fluxo") é un movemento artístico que se denvolveu en Nova York nas décadas dos 60 e dos 70 do século XX, estreitamente relacionado coa mestura entre a música, a poesía e a performance. Historia
George Maciunas foi o primeiro organizador do movemento, pero os artistas de Fluxus crían na completa liberdade aínda que houbese unha asociación. Máis que adherirse eles mesmos a un movemento, foron os críticos os que o fixeron. Desde o seu necemento arredor de 1958, sen moita exactitude na data, o movemento estendeuse internacionalmente con grande rapidez nas décadas dos 60 e dos 70.
A maioría dos seguidores de Fluxus ven este movento máis que como un tipo de arte como unha forza creativa, centrado na creatividade, na cultura e na consciencia. Foi nas clases de John Cage na New School for Social Research en Nova York onde se xuntaron parte dos fundadores do fluxus. Estas clases experimentais tiñan moitos asistentes sen bases musicais, como é o caso dos artistas Joseph Beuys, Nam June Paik, Wolf Vostell, Charlotte Moorman, Jackson Mac Low, Al Hansen, George Brecht e Dick Higgins. A visión de que calquera cousa arredor deles podía ser considerada bela e, polo tanto, perfectamente utilizable para as súas experiencias artísticas é a base do nacemento de Fluxus. Fluxus en pouco tempo obtivo recoñecemento por parte de crítica e museos, o cal, segundo moitos dos artistas que se poden enmarcar nel, foi bastante prexudicial e decisivo para despoxalo da inxenuidade característica das súas influencias dadaístas. Moitos deles estaban en completo desacordo co circo que se estaba montando.
Despois da morte de George Maciunas en 1978 a arte fluxus sufriu unha ruptura. Varios críticos ou comisarios como Jon Hendricks (dono dunha ampla colección de arte fluxus) proclamaron a morte deste movemento, mentres que artistas como Dick Higgins e outros moitos, que hoxe en día teñen claras reminiscencias deste movemento, sosteñen que Fluxus segue a fluír. Artistas vinculados
A Fluxus, ao non estar enmarcado nunhas regras concretas, pódense asociar artistas de todo tipo: compositores, artistas plásticos, escritores, videoartistas. ..
Fluído

Un fluído é unha substancia ou medio continuo que se deforma continuamente no tempo ante a aplicación dunha solicitación ou esforzo cortante sen importar a magnitude desta. Tamén se pode definir un fluído como aquela substancia que, debido á súa pouca cohesión intermolecular, carece de forma propia e adoita a forma do recipiente que o contén. Características
Os fluídos son substancias capaces de fluír.
A posición relativa das súas moléculas pode cambiar continuamente.
Todos os fluídos son compresibles en certo grao.
Teñen viscosidade Clasificación
Os fluídos pódense clasificar de acordo a diferentes características que presentan en: Newtonianos
Non newtonianos
Ou tamén en: Líquidos
Gases Movemento
O movemento dos gases e os líquidos pode estudarse en forma aproximada mediante as ecuaciones da dinámica de fluídos baixo a hipótese do medio continuo. Con todo, para que dita hipótese sexa válida o percorrido libre medio das moléculas que constitúen os devanditos materiais debe ser moito menor que unha lonxitude característica do sistema físico no que se atopa o gas ou o líquido en cuestión. Deste xeito, as variables de estado do material, tales como a presión, a densidade e a velocidade poderán ser consideradas como funcións continuas do espazo e do tempo, conducindo naturalmente á descrición do material como un medio continuo.
Ó dividir a lonxitude do percorrido libre medio das moléculas pola lonxitude característica do sistema, obtense un número adimensional denominado número de Knudsen. Calculando o número de Knudsen é fácil saber cando pode describirse o comportamento de líquidos e gases mediante as ecuacións da dinámica dos fluídos. En efecto, se o número de Knudsen é menor á unidade, a hipótese do continuo poderá ser aplicada; se o número de Knudsen é semellante á unidade ou maior, deberá recorrerse ás ecuacións da mecánica estatística para describir o comportamento do sistema.
Cando o número de Knudsen é semellante ou maior á unidade, o percorrido libre medio das moléculas é do mesmo tamaño (aproximadamente) que o sistema físico que contén ó material. Nestas circunstancias, dada unha rexión do espazo do tamaño da lonxitude característica, só ocasionalmente pasará unha molécula por devandita rexión. É por iso que a rexión de números de Knudsen próximos ou maiores á unidade denomínase tamén rexión de gases rarificados.
Fluído newtoniano

Un fluído newtoniano é un fluído cuxa viscosidade pode considerarse constante.
Os fluídos newtonianos son uns dos fluídos máis sinxelos de describir. A curva que mostra a relación entre a forza ou cizalla contra a súa velocidade de deformación é lineal. O mellor exemplo deste tipo de fluídos é a auga, en contraposición aos pegamento, os xeles e o sangue, que son exemplos de fluídos non newtonianos.
Un bo número de fluídos comúns compórtanse como fluídos newtonianos baixo condicións normais de presión e temperatura: o aire, a auga, a gasolina, o viño e algúns aceites minerais. Ecuación constitutiva
Matematicamente, o rozamento nun fluxo unidimensional dun fluído newtoniano pódese representar pola relación: τ x y
μ d v x d y {\displaystyle \tau _{xy}
\mu {\frac {dv_{x}}{dy}}} Onde: τ x y {\displaystyle \tau _{xy}\, } é a tensión tanxencial exercida nun punto do fluído ou sobre unha superficie sólida en contacto co mesmo, ten unidades de tensión ou presión (Pa). μ {\displaystyle \mu \, } é a viscosidade do fluído, e para un fluído newtoniano depende só da temperatura, pode medirse en [Pa·s] ou [kp·s/cm2]. d v x d y {\displaystyle {\frac {dv_{x}}{dy}}} é o gradiente de velocidade perpendicular á dirección ao plano en que estamos calculando a tensión tanxencial, [s−1].
É dicir, ao aplicarlle unha tensión de cizalla a un fluído newtoniano, a velocidade de deformación do fluído é directamente proporcional á tensión previamente aplicada, sendo a constante de proporcionalidade μ {\displaystyle \mu \, }.
A ecuación constitutiva que relaciona o tensor tensión, o gradiente de velocidade e a presión nun fluído newtoniano é simplemente: σ i j
− p δ i j + μ ( ∂ v i ∂ x j + ∂ v j ∂ x i − 23 δ i j ∇ ⋅ v ) {\displaystyle \sigma _{ij}
-p\delta _{ij}+\mu \left({\frac {\partial v_{i}}{\partial x_{j}}}+{\frac {\partial v_{j}}{\partial x_{i}}}-{\frac {2}{3}}\delta _{ij}\nabla \cdot \mathbf {v} \right)} Viscosidade e temperatura
A medida que aumenta a temperatura dun fluído líquido, diminúe a súa viscosidade. Isto quere dicir que a viscosidade é inversamente proporcional ao aumento da temperatura. A ecuación de Arrhenius predí de maneira aproximada a viscosidade mediante a ecuación: μ ( T )
μ 0 exp ⁡ ( E R T ) {\displaystyle \mu (T)
\mu _{0}\exp \left({\frac {E}{RT}}\right)}
Flysch

O flysch é unha secuencia de rochas sedimentarias que se depositou nunha facies mariña profunda na conca antepaís dun oróxeno (cadea montañosa) en formación. O flysch deposítase tipicamente durante os estadios temperáns das oroxéneses. Cando evoluciona o oróxeno, a conca antepaís faise menos profunda e deposítanse molasas na parte superior do flysch. Por esta razón, denomínase sedimento sinoroxénico, é dicir, depositado ao mesmo tempo que se formaba a cadea montañosa. O nome flysch procede dunha voz do idioma alemán. Propiedades sedimentolóxicas
O flysch consta de ciclos sedimentarios repetidos nos que os sedimentos se fan máis finos cara ás capas superiores. No fondo de cada ciclo aparecen ás veces conglomerados grosos ou brechas, que evolucionan gradualmente cara ás capas superiores a arenitos e lousas/lutitas. O flysch normalmente consiste nunha secuencia de lousas ritmicamente intercaladas con arenitos finos, grosos e de tipo grauvaca. Tipicamente as lousas non conteñen moitos fósiles, e os arenitos máis grosos a miúdo teñen fraccións de micas e glauconita.
O flysch fórmase en condicións mariñas profundas, nun ambiente deposicional tranquilo de baixa enerxía. As capas de gran máis groso (que requiren maior enerxía) son resultado de distorsións desas circunstancias tranquilas, causadas por fluxos de tipo pulsante de transporte en masa desde a cuña acrecional oroxénica en formación. En moitos casos os transportes en masa están representados no rexistro por turbiditas. Tectónica
Os depósitos flysch fórmanse en límites de placa converxentes cando se chega ao estadio de colisión continental, a miúdo en concas oceánicas remanentes que están presentes ao longo do mesmo límite de placas. O material sedimentario do flysch deriva das montañas en formación e foi depositado ao longo do eixe da nova cadea montañosa na conca oceánica remanente. A mesma conca oceánica está en proceso de subducir baixo a cuña oroxénica. A medida que progresa a subdución, os sedimentos flysch son raspados da placa oceánica descendente e son acrecionados na cuña oroxénica. Como resultado, os depósitos flysch están xeralmente moi deformados por acabalgamentos e pregamentos. Nome e uso
O nome flysch foi introducido na literatura xeolóxica polo xeólogo suízo Bernhard Studer en 1827. Studer usou o termo para designar as típicas alternancias de arenitos e lousas atopadas no antepaís dos Alpes. O termo procede da palabra do idioma alemán fliessen, que significa fluír, porque Studer pensaba que o flysch fora depositado por ríos. Non foi ata moito máis tarde que se soubo que o flysch é en realidade un depósito sedimentario mariño profundo típico dun determinado escenario da tectónica de placas.
O termo flysch utilízase actualmente en moitas cadeas montañosas que pertencen ao cinto alpino. Depósitos de tipo flysch ben coñecidos atópanse no antepaís dos Pireneos e Cárpatos e en rexións tectonicamente similares de Italia, os Balcáns e en Chipre. No norte dos Alpes, o Flysch é tamén unha unidade litoestratigráfica.
Flúor

O flúor é un elemento químico de número atómico 9 situado no grupo dos halóxenos (grupo 17) da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é F. É un gas a temperatura ambiente, de cor amarela pálida, formado por moléculas diatómicas F2. Historia
O flúor (do latín fluere, que significa fluír) formando parte do mineral fluorita, CaF2, foi descrito en 1529 por Georgius Agricola polo seu uso como fundente, empregado para conseguir a fusión de metais ou minerais. En 1670 Schwandhard observou que se conseguía gravar o vidro cando este era exposto a fluorita que fora tratada con ácido. Karl Scheele e outros investigadores posteriores coma Humphry Davy, Gai-Lussac, Antoine Lavoisier ou Louis Thenard realizaron experimentos co ácido fluorhídrico.
Non se conseguiu illalo ata moitos anos despois debido a que cando se separaba dalgún dos seus compostos, inmediatamente reaccionaba con outras substancias. Finalmente foi o químico francés Henri Moissan quen conseguiu illalo en 1886.
A primeira produción comercial de flúor foi para a bomba atómica do Proxecto Manhattan, na obtención de hexafluoruro de uranio (UF6), empregado para a separación de isótopos de uranio. Este proceso séguese empregando para aplicacións de enerxía nuclear na actualidade. Características principais
O flúor é o elemento máis electronegativo e reactivo e forma compostos con practicamente todo o resto de elementos, incluíndo os gases nobres xenon e radon. Ata en ausencia de luz e a baixas temperaturas, o flúor reacciona explosivamente co hidróxeno. O flúor diatómico, F2, en condicións normais é un gas corrosivo de cor amarela case branco, fortemente oxidante. Baixo un chorro de flúor en estado gasoso, o vidro, metais, auga e outras substancias, quéimanse nunha chama brillante. Sempre se atopa na natureza combinado e ten tal afinidade por outros elementos, especialmente có silicio, que non se pode gardar en recipientes de vidro. Abundancia e obtención
O flúor é o halóxeno máis abundante na codia terrestre, cunha concentración de 950 ppm. Na auga de mar atópase nunha proporción de aproximadamente 1, 3 ppm. Os minerais máis importantes nos que está presente son a fluorita, CaF2, o fluorapatito, Ca5(PO4)3F e a criolita, Na3AlF6.
Obtense mediante electrólise dunha mestura de HF e KF na que se produce a oxidación dos fluoruros: 2F- - 2e- → F2
No cátodo descargase hidróxeno, polo que é necesario evitar que entren en contacto estes dous gases para evitar posibles explosións. Precaucións
O flúor e os seus compostos deben ser manexados con gran coidado e débese evitar totalmente calquera contacto coa pel ou cos ollos. O HF anhidro ferve a 19°C i é capaz de destruír un cadáver, incluíndo os seus ósos, sendo os seus vapores moi irritantes e tóxicos.
Fobia

A fobia é un medo irracional, é dicir, sen base real que xustifique a reacción da persoa afectada. Pode ter como obxecto persoas, situacións, animais, ou incluso números, palabras etc. Lista de fobias
Sen pretender esgotar tódolos tipos posibles, e seguindo unha orde alfabética, podemos falar de:
Fobos 1

Fobos 1 foi unha sonda espacial soviética lanzada cara Marte o 7 de xullo de 1988 mediante un foguete Proton K/D-2 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Fobos 1 foi unha sonda espacial soviética que, xunto coa súa case xemelga Fobos 2, foi enviada a estudar Marte e o seu satélite Fobos. Sucesoras das sondas Vega 1 e Vega 2 destinadas a estudar Venus, os obxectivos das sondas Fobos era estudar a contorna interplanetaria, o Sol, o plasma nas proximidades de Marte, estudar a superficie e atmosfera do planeta e estudar a composición superficial de Fobos. Ambas sondas contaron con colaboración internacional, con 14 países contribuíndo con experimentos ou infraestrutura.
A sonda estaba composta por unha sección principal presurizada con forma de toro que contiña a electrónica da nave, rodeando un módulo cilíndrico coa instrumentación científica e, por debaixo do conxunto, catro tanques esféricos de hidracina para a propulsión e o control de actitude, formado por 28 propulsores: 24 cun impulso de 50 N e catro de 10 N. Ademais cada sonda levaba unha subsonda que debería ser soltada na superficie de Fobos para estudala, e Fobos 2 levaba un pequeno aterrizador que sería capaz de saltar entre varios puntos da lúa.
A sonda funcionou con normalidade ata que fallou en comunicarse coa Terra o 2 de setembro de 1989. O contacto non se recuperou xamais. Unha investigación revelou que o problema estivo nos comandos de software enviados desde o control de terra á nave entre o 29 e o 30 de agosto, que contiñan erros que desactivaron os propulsores, impedindo á nave orientarse para comunicarse ou xerar enerxía cos seus paneis solares.
Fobos 2

Fobos 2 foi unha sonda espacial soviética lanzada cara Marte o 12 de xullo de 1988 mediante un foguete Proton K/D-2 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Fobos 2 foi unha sonda espacial soviética que, xunto coa súa case xemelga Fobos 1, foi enviada a estudar Marte e o seu satélite Fobos. Sucesoras das sondas Vega 1 e Vega 2 destinadas a estudar Venus, os obxectivos das sondas Fobos era estudar a contorna interplanetaria, o Sol, o plasma nas proximidades de Marte, estudar a superficie e atmosfera do planeta e estudar a composición superficial de Fobos. Ambas sondas contaron con colaboración internacional, con 14 países contribuíndo con experimentos ou infraestrutura.
A sonda estaba composta por unha sección principal presurizada con forma de toro que contiña a electrónica da nave, rodeando un módulo cilíndrico coa instrumentación científica e, por debaixo do conxunto, catro tanques esféricos de hidracina para a propulsión e o control de actitude, formado por 28 propulsores: 24 cun impulso de 50 N e catro de 10 N. Ademais cada sonda levaba unha subsonda que tería que ser soltada na superficie de Fobos para estudiala, e Fobos 2 levaba un pequeno aterrizador que sería capaz de saltar entre varios puntos da lúa.
A sonda entrou en órbita de Marte, recollendo datos científicos, pero na súa aproximación final cara Fobos perdeuse o contacto coa nave e nunca se chegou a recuperar. A investigación apuntou a un problema do ordenador de a bordo como causa do fallo da misión.
Fobos-Grunt

Fobos-Grunt foi unha sonda espacial rusa lanzada cara Marte o 8 de novembro de 2011 mediante un foguete Zenit-2FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Fobos-Grunt foi unha sonda espacial rusa enviada a estudar Marte e o seu satélite Fobos. Como carga adicional levaba a sonda Yinghuo 1, que debería ter sido a primeira sonda chinesa en orbitar Marte. A misión de Fobos-Grunt era estudar a superficie e atmosfera de Mrte e estudar a superficie e composición de Fobos, recollendo mostras para devolver á Terra.
A sonda chegou á órbita terrestre, desde a que un acendido da última etapa debía tela inxectado na órbita cara Marte. No momento de dar a orde de acendido a sonda non respondeu. Tódolos intentos de poñer en marcha os motores foron infructuosos e o conxunto de etapa e sondas reentraron na atmosfera terrestre o 15 de xaneiro de 2012, destruíndose.
Foca anelada

A foca anelada (Pusa hispida) é un mamífero pertencente á familia dos fócidos. Características
A lonxitude dos individuos oscila entre os 120 e os 150 centímetros. Cun peso que vai dende os 45 ós 100 kg. A femia é lixeiramente menor có macho. Moi semellante á foca común. O pelame dorsal é agrisado e pardo, con manchas escuras irregulares e rodeadas por un ton máis claro. É unha especie sedentaria que repousan habitualmente sobre o xeo e raramente sobre a terra. Chega a mergullarse ata os 300 metros de profundidade e aguanta 20 minutos sen respirar, alimentándose de crustáceos, peixes e moluscos. Distribución
Vive por toda a costa ártica de Europa e Norteamérica, chegando ata o noroeste de Rusia. Tamén presente no mar Báltico e nas augas continentais de Finlandia
Foca de Groenlandia

A foca de Groenlandia (Pagophilus groenlandicus) é un mamífero pertencente á familia dos fócidos. Características
Os machos poden acadar ata os 220 centímetros e os 220 kg de peso. As femias son máis pequenas, raramente chegan ós 185 cm e ós 180 kg. O pelame é entre gris e amarelo, coa rexión do abdome gris prata. As crías teñen un pelame branco e sedoso, que ó cabo dunha semana comeza a caer para a primeira muda. É este pelame branco ó que atrae ós peleteiros, que cazan moitas destas crías.
É unha especie sociable que vive en pequenos grupos. Son moi nómades e realizan grandes migracións a través dos xeos flotantes. Distribución
Presente por todo o Atlántico norte e o océano Ártico.
Foca mediterránea

A foca mediterránea, ás veces foca monxe, (Monachus monachus) é unha especie pertencente á familia dos fócidos. Características
Os machos poden acadar os 3, 40 metros de lonxitude, namentres as femias non pasan dos 2, 50 metros. O lombo é escuro, sendo a parte ventral máis pálida. Non ten orellas e posúe unhas unllas fortes nas aletas dianteiras. Habita en costas e areais do mar Mediterráneo, en lugares de difícil acceso. É unha especie diúrna, sedentaria, que vive en pequenas colonias. Aliméntase de peixes, luras e crustáceos. Distribución
Antigamente estendíase por todo o mar Mediterráneo e o mar Negro. Tamén estaba presente nas costas atlánticas de Marrocos, chegando ata as Illas Canarias e Madeira. A comezos do século XXI só sobreviven uns 500 exemplares. Trátase dunha especie en grave risco de extinción.
Focalización

Focalización é un concepto utilizado na crítica literaria para describir a relación que se dá entre quen "ve", o que acontece e o que "se ve".
Cando se presentan acontecementos sempre se fai desde unha certa perspectiva. Elíxese un punto de vista, unha forma específica de ve-las cousas, un certo ángulo. A focalización é, segundo Mieke Bal, a relación entre a "visión", o "axente" que ve, e o que se ve. Implica a elección dunha ou máis perspectivas desde as que abordar o conxunto da historia que se quere transformar nun discurso modalizado (relato).
O suxeito da focalización, o focalizador, constitúe o punto desde o que se contemplan os elementos e permítenos distinguir entre focalización interna (cando a focalización se corresponde a un personaxe que participa como actor) e focalización externa (un axente anónimo situado fóra da trama opera como focalizador). Tipos de focalización
Jean Pouillon establece unha tripla distinción: A visión "por detrás": o narrador sábeo todo. Coñece ata os pensamentos íntimos do personaxe.
A visión "con": o narrador sabe o mesmo cós personaxes, e sábeo con eles. Esta visión "con" caracterízase pola elección dun personaxe como centro do relato. Pódese variar o personaxe elixido ó comezo producíndose plurivocidade.
A visión "desde fóra": o narrador sabe menos cós personaxes, porque se limita unicamente a ser testemuña ocular dos feitos.
Segre, na súa obra Principios de análise do texto literario, perfecciona o concepto de Jean Pouillon: Narración de focalización cero: nunca se toma o punto de vista dos personaxes
Narración de focalización interna: cando a narración está dada polos personaxes. Pode ser:
Focalización fixa: todo está visto por un personaxe
Focalización variable: segundo os episodios varía o personaxe focal
Focalización múltiple: cando un mesmo acontecemento se presenta por máis dun personaxe
Narración con focalización externa: os personaxes actúan ante o narrador, sen que este mostre coñece-los seus pensamentos ou sentimentos
Narración con focalización progresiva: o narrador pode empezar o seu relato en focalización cero -de modo enigmático- para achegarse despois, lentamente, a outro tipo de focalización