proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Patria

A patria (do latín patria, -ae ‘país de nacemento’, derivado de pater, -tris ‘pai’) adoita designar a terra natal ou adoptiva á que un individuo se sente ligado por vínculos de diversa índole, como afectivos, culturais ou históricos.
Tamén se chama patria á terra natal dos pais dunha persoa, á cal se sente ligado afectivamente aínda que non nacese nela.
O significado adoita estar unido a connotacións políticas ou ideolóxicas, e xa que logo é obxecto de diversas interpretacións así como de uso propagandístico. Historia
O vocábulo patria remóntanos á cultura romana. A patria, terra dos devanceiros ou pais, tiña unha orixe mítico. Era unha doazón dos deuses. Non obstante, o seu sentido principal non estivo relacionado nin á terra especificamente nin a priori, e coas novas conquistas romanas a patria foise estendendo.
No terreo físico que comprendía existía unha comunidade, termo este que implica unha común unidade, en particular, unidade para o fin ao que se tende, establecéndose desta maneira unha relación dese concepto co cultural. A unidade no imperio estaba dada primeiro polo idioma común e logo por outras características culturais. A decadencia romana viu coa perda dos antigos costumes, os mores maiorum, que se recuperan coa chegada a Roma de Octavio como Imperator, de aí que fose chamado Augusto. Co relatado pódese apreciar o sentido real do vocábulo patria. Logo cabe desenvolver o seu nexo con nación.
Seguindo a historia da Península Itálica, podemos apreciar que a nación italiana xurdiu a partir dunha herdanza da historia da patria propiamente. Cando Maquiavelo chama á unión dos italianos, faino segundo esta xénese cultural. A nación viría a ser unha etapa de comunidade posterior á patria.
Cabe destacar que patria é un concepto eminentemente latino. Por exemplo, nas culturas saxoas dábase maior importancia ao country, que se refire ao estritamente territorial, o que nós chamariamos país.
Patria potestade

A patria potestade é a autoridade que legalmente teñen os pais e as nais sobre as fillas e os fillos non emancipados.
A patria potestade lexislouse inicialmente só como autoridade paterna. Etimoloxía
Procede da frase latina patria potestas, literalmente poder do pai.
Patriarcado

O patriarcado é un concepto da antropoloxía que describe unha organización sociopolítica e cultural en que a totalidade das relacións sociais estrutúrase polo dominio do home. Nesta ideoloxía inclúese unha valoración desigual entre homes e mulleres, establecendo que eles son superiores e elas inferiores. A teoría do patriarcado foi unha das primeiras teorías feministas.
O patriarcado é o poder, público ou privado, do home sobre a muller. É unha división do poder, que define valores diferentes para persoas diferentes e que uns están por riba de todo o resto. Nun sistema patriarcal, o machismo, indica que ten que ser, sentir, pensar e facer para non ir para abaixo na pirámide de poder. A palabra machismo foi creada para nomear calquera tipo de opinión, disposición ou práctica que diferenza de forma negativa o feito de ser muller. Non arremete unicamente sobre as mulleres, senón tamén sobre os homes que polos seus gustos, forma de ser ou por non cumprir as normas e comportamento supostamente asignadas a homes ou á masculinidade estándar dunha comunidade ou sociedade.
O termo patriarcado tamén é usado en sistemas xerárquicos dalgunhas igrexas, tal como a ortodoxa grega e a ortodoxa rusa, e en sistemas sociais de familia en que os pais teñen autoridade suprema nas súas familias, en que os membros masculinos da sociedade predominan en posicións de poder, e en que a posición de máis poder vai ser propiedade dun varón.
Patricio

Este artigo trata sobre unha caste romana, para o nome véxase Patricio (nome). Na Roma Antiga, a clase social dos patricios, (do latín patricii; singular, patricius) estaba composta polos descendentes das trinta curias primitivas.
O nome vén de pater (pai), en referencia aos fundadores, é dicir, aos primeiros pais de Roma. Historia
Eran os senadores por excelencia e formaban parte da nobreza primixenia de Roma, chamada a nobreza de sangue e ilustrii ou nobiles patritii e, por substrato cultural, a de toda Europa.
En torno ao emperador e aos senadores patricios desenvolvíase toda a sociedade, cultura e civilización romana que culminaría no imperio Romano.
As ramas patricias dos Valerios, Fabios, Cornelios, Claudios, Emilios e Manlios formaban unha aristocracia dentro do patriciado coñecida como gentes maiores.
Eran os descendentes das familias máis antigas da cidade. Constituían a clase aristocrática e formaban o verdadeiro pobo romano.
Eran considerados superiores ao resto dos habitantes, gozaban de todos os dereitos, posuían terras e estaban chamados a formar parte do exército romano, a lexión.
Patricio Arce Susilla

Patricio Arce Susilla, nado na provincia de Burgos o 16 de marzo de 1886, foi un mestre e político español. Traxectoria
Foi mestre en Carcedo (Valdés) (1916), Muñas (Oviedo) e en 1920 concedéronlle permuta para Ribeseya; en 1933 déronlle o traslado para Ourense. Pertenceu a Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense, presidiu a Asemblea Extraordinaria da ATEO de abril de 1936. Tamén foi vogal da directiva da Asociación de inquilinos de Ourense.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e destituído como mestre a principios de agosto por ser un dos dirixentes da ATEO. Detido, foi xulgado en Ourense por auxilio á rebelión en consello de guerra na causa 391/37 xunto con Luis Acuña Nóvoa, José Fernández Pérez, Enrique Nanín Ansias, Severino Nóvoa Gutiérrez, José Pérez Gómez, Ramiro Pérez Serrano, Antonio Raimúndez Somoza e Luis Vidal. Foi condenado a 12 anos e 1 día de prisión. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en novembro de 1941. Foi inhabilitado como mestre en marzo de 1942. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Ourense, da que saíu en liberdade condicional en abril de 1942.
Patricio Pérez Morales

Patricio Pérez Morales, nado en Noia en 1889 e finado en 1971, foi un pintor e escritor galego. Traxectoria
Irmán de Francisco Pérez Morales. Colaborou en Gaceta de Galicia. Foi secretario da Axudantía de Mariña de Noia. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionado coa pena de desterro a Viana do Bolo xunto co seu irmán Francisco en xullo de 1937. Obras
Foron dous milagros, Madrid: autor-editor, 2010.
Patrick Blackett

Patrick Maynard Stuart Blackett, nado en Londres o 18 de novembro de 1897 e finado na ibídem o 13 de xullo de 1974, foi un físico inglés galardoado no ano 1948 co Premio Nobel de Física. Traxectoria
Graduouse na Universidade de Cambridge o ano 1921 pasando a traballar posteriormente durante dez anos no Laboratorio Cavendish. En 1933 ingresou na Universidade de Londres e despois na de Manchester. Entre 1965 e 1970 foi presidente da Royal Society británica. Investigacións científicas
Interesado desde ben novo sobre os raios cósmicos conseguiu, grazas á utilización da cámara de Wilson, confirmar a existencia do positrón e descubrir a produción de xiros atopados entre o positrón e o electrón. Este traballo, así como o realizado na eliminación da radiación, vano converter no primeiro investigador da antimateria.
Durante a segunda guerra mundial foi un dos principais impulsores da fundación do campo de estudo coñecido como Investigación de operacións, que mellorou as probabilidades matemáticas. Durante a Guerra discutiu fortemente contra as tácticas do bombardeo estratéxico, usando a "investigación de operacións" para demostrar que non tiña os efectos que os comandantes militares pensaban, é dicir, que "non romperon a vontade" do inimigo nin obstaculizou perceptiblemente as súas capacidades de produción. Esta opinión púxoo en contra da autoridade militar existente e foi expulsado de varios círculos de comunicacións. Tras a Guerra o estudo sobre o bombardeo estratéxico aliado probou que Blackett tiña razón.
En 1947 introduciu unha teoría para explicar o campo magnético da terra en función da súa rotación, coa esperanza que unificaría a forza electromagnética e a forza da gravidade. pasou un número de anos desenvolvendo magnetómetros de alta calidade para probar a súa teoría, rexeitándoa finalmente. O seu traballo sobre o tema, con todo, conduciu Blackett no campo da xeofísica, onde axudou a procesar datos referentes ao paleomagnetismo e axudou casualmente a proporcionar a evidencia forte para a idea da Deriva continental. Ideoloxía política
A finais dos anos 40 Blackett chegou a ser coñecido polas súas opinións políticas radicais, que incluíron a crenza que o Reino Unido non estaba en condicións de desenvolver as armas atómicas e que o país tiña unha obrigación de mellorar as situacións científicas e tecnolóxicas nas súas colonias anteriores, especialmente a India.
Patrick Bruun

Patrick Magnus Bruun, nado o 17 de abril de 1920 en Helsinqui e finado o 30 de xuño de 2007 en Turku, foi un numismático finlandés especialista na moeda da Antiga Roma. Traxectoria
Patrick Bruun era fillo de Otto Bruun e de Elsa Maria Inberg, e irmán do sociólogo Kettil Brunn. Graduouse en 1953 na Universidade de Helsinqui coa tese titulada The Constantinian Coinage of Arelate. De 1952 a 1957 foi redactor cultural do xornal finlandés Nya Pressen, e entre 1957 e 1960 ocupou nese medio o posto de secretario de redacción.
Durante case dúas décadas (1956-1972) exerceu a docencia universitaria de Numismática Romana na Universidade de Helsinqui, cunha interrupción entre 1965 e 1968, cando foi director do Institutum Romanum Finlandiae, en Roma.
En 1968 foi chamado a ocupar a cátedra de Historia Xeral en Åbo Akademi, a universidade en lingua sueca con sede en Turku, onde exerceu a docencia ata 1983 e na que tamén exerceu o cargo de vicerreitor entre 1969 e 1975.
O interese principal das súas investigacións foi sempre a moeda romana, sinaladamente a da Antigüidade tardía. En 1966 saíu á luz o sétimo volume de Roman Imperial Coinage (RIC), de cuxa edición se responsabilizou Bruun, que abrangue as emisións monetarias do período entre Constantino I e Licinio (313-337 d. de C. ).
Vida persoal
Canto á súa vida persoal, Patrick Bruun casou dúas veces, a primeira en 1945 coa actriz finlandesa Kyllikki Forssell, da que se divorciou en 1950, e a segunda (1953-1992) con Eva Ulli Margareta Aminoff. Recoñecementos
Bruum foi nomeado membro correspondente do Instituto Alemán de Arqueoloxía (1979) e membro de honra da Sociedade Numismática Finlandesa (1989) e da Sociedade de Anticuarios de Londres (1990).
Premios
(1974): Jeton de Vermeil, da Société française de numismatique.
(1980): Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres.
(1989): Medalla Huntington, da American Numismatic Society, de Nova York.
(1992): Medalla Gunnar Holst, da Fundación Numismática Gunnar Holst (Gunnar Holst Stiftelse för Numismatik), de Gotemburgo, Suecia. Publicacións
Esta é unha escolma das monografías máis representativas de Patrick Bruun publicadas ao longo da súa traxectoria académica: (1953). The Constantinian Coinage of Arelate. Helsingfors, Helsinqui.
(1961). Studies in Constantinian Chronology. American Numismatic Society, Nova York.
(1966). The Roman Imperial Coinage. Vol. 7: Constantine and Licinius, A. D. 313–337. Spink, Londres.
(1987). Die spätrömische Münze als Gegenstand der Thesaurierung. Mann, Berlín. ISBN 978-3786113805
(1991). Studies in Constantinian Numismatics. Papers from 1954 to 1988. Institutum Romanum Finlandiae, Roma.
Patrick Doyle

Patrick Doyle, nado en Uddingston (South Lanarkshire) o 6 de abril de 1953, é un compositor escocés dedicado á creación de bandas sonoras para filmes. Neste emprego, Doyle traballou frecuentemente con recoñecidos directores como Kenneth Branagh, Mike Newell, Alfonso Cuarón ou Brian de Palma.
Patrimonio cultural

O patrimonio cultural é a herdanza de elementos tanxibles e intanxibles dun grupo ou sociedade que procede das xeracións pasadas. Non todos os patrimonios das xeracións pasadas son “patrimonio”; máis ben, o patrimonio é un produto da selección pola sociedade.
O patrimonio cultural inclúe a cultura material (como edificios, monumentos, paisaxes, libros, obras de arte e artefactos), a cultura inmaterial (como o folclore, as tradicións, a lingua e o coñecemento) e o patrimonio natural (incluíndo paisaxes culturalmente significativas e a biodiversidade). O termo tamén se usa a miúdo en relación coa protección da propiedade intelectual indíxena.
O acto deliberado de manter o patrimonio cultural do presente para o futuro coñécese como preservación, e é o que promoven os museos e os centros culturais, étnicos e históricos, aínda que estes termos poden ter significados máis específicos ou técnicos nos mesmos contextos. O patrimonio preservado converteuse nunha áncora da industria turística global, un importante contribuínte de valor económico ás comunidades locais.
A protección legal dos bens culturais comprende unha serie de acordos internacionais e leis nacionais. As Nacións Unidas, a UNESCO e Blue Shield International ocúpanse da protección do patrimonio cultural. Isto tamén se aplica á integración de Forzas de Paz da ONU.
Patrimonio natural

O patrimonio natural, segundo a Convención sobre a Protección do Patrimonio Mundial, Cultural e Natural de 1972, está conformado, de xeito similar ao patrimonio cultural, por: Monumentos naturais de excepcionalidade estética ou científica constituídos por formacións físicas e biolóxicas.
Formacións xeolóxicas e fisiográficas así como áreas delimitadas que constitúen o hábitat de especies animais e vexetais ameazadas.
Lugares naturais ou espazos de excepcional valor dende o punto de vista científico, conservacionista ou estético. Marco legal para a protección do patrimonio natural
O patrimonio natural goza dun conxunto de leis e categorías específicas de protección que garanten a súa conservación. Malia ser considerado patrimonio inmoble, as leis que o regulan son significativamente diferentes das que regulan o patrimonio cultural. A normativa que regula o patrimonio natural procede de ámbitos como as políticas forestais, as de augas, a prevención de incendios, etc, normativas que están principalmente baixo os auspicios dos departamentos de Medio Ambiente. Así, por exemplo, a Norma de Granada ocúpase da valoración de árbores e arbustos ornamentais para poder declaralos patrimonio natural e poder ser protexidos pola lei polos órganos de goberno competentes.
Patrimonio.org

A páxina de Internet Patrimonio cultural galego, aloxada no dominio Patrimonio. org, era un servizo da Dirección Xeral de Patrimonio, dependente da Consellería de Cultura e Deporte da Xunta de Galicia, que tiña coma obxectivo categorizar o conxunto do patrimonio cultural galego.
A páxina comezou a funcionar en marzo do 2009, contando nos seus comezos con 122 fichas sobre elementos do patrimonio cultural galego, nas que se inclúían fotografías e vídeos, xunto con datos sobre a localización, estado, grao de protección, e valores históricos e artísticos, así coma diversas rutas culturais.
Mediante un formulario en liña, podíase poñer en coñecemento da Consellería o estado de abandono ou calquera outra incidencia de interese sobre dito patrimonio.
Patriot Act

A US Patriot Act ("Lei Patriota" en inglés), é un texto legal estadounidense promulgado o 26 de outubro do 2001. Foi aprobada por maioría tanto pola Cámara de Representantes como polo Senado estadounidense despois dos atentados do 11 de setembro de 2001.
O obxectivo desta lei é ampliar a capacidade de control do Estado sobre a cidadanía co gallo de combater o terrorismo, mellorando a capacidade das distintas axencias federais de seguridade estadounidenses ó coordinalas e dotalas de maiores poderes de vixilancia contra os delitos de terrorismo. Do mesmo modo a lei tamén promulgou novos delitos e endureceu as penas por delitos de terrorismo.
A Lei Patriótica foi duramente criticada por diversos organismos e organizacións de dereitos humanos, debido á enorme restrición de liberdades e garantías constitucionais que supuxo para a cidadanía, tanto estadounidense como estranxeira. A renovación do 2005
As estipulacións máis restritivas de dereitos desta lei foron inicialmente sancionadas como normas provisorias de emerxencia ata o 31 de decembro de 2005. Nos meses previos á data límite, os sectores defensores da Lei Patriótica comezaron a meter presión para que as limitacións dos dereitos e garantías constitucionais fosen permanentes. A mediados de 2005 as dúas cámaras do Congreso aprobaron proxectos de reforma radicalmente distintos: mentres que o Senado deixaba sen efecto a maior parte das limitacións, a Cámara de Representantes mantiña a lei orixinal case sen alteracións, dándolle carácter permanente. Ambos os proxectos foron finalmente compatibilizados nunha comisión bicameral, eliminándose a maior parte das normas de restablecemento dos dereitos que contemplaba o proxecto do Senado, sendo sancionada polo Congreso o 2 de marzo de 2006 e promulgada como lei polo presidente George Walker Bush o 9 de marzo. Senadores de ambos os partidos criticaron duramente a emenda, sostendo que afectaba ás liberdades constitucionais. .
Patriot Hills

Patriot Hills é un campamento base de exploración situado na Antártida. Localización
O campamento atópase a 80º 19' sur e 81º 16' oeste, a 1000 m sobre o nivel do mar e a uns 1. 076 km de distancia do Polo Sur. Está situado ao pé do Macizo Vinson (4. 897 m), nun sistema montañoso coñecido como montes Ellsworth. Atópase nas proximidades da península de Skytrain, a poucos quilómetros da barreira Ronne, e en territorio reclamado por Chile.
O campamento atópase nunha ampla chaira de xeo o que permite a aterraxe de avións de carga e transporte, procedentes da base chilena d Punta Arenas.
A temperatura oscila entre os -15 °C no verán e os -40º C no inverno. O campamento é só accesible polo aire, e só está aberto nos meses de verán. Durante o inverno as tendas sotérranse. Historia
Establecido en 1987, é o único campamento base de titulariedade privada na Antártida, e está operado por unha empresa chamada Antarctic Logistics & Expeditions. En decembro de 2002 a Universidade Stanford situou neste punto unha estación meteorolóxica.
Patriotismo

O termo patriotismo emprégase para referise ao amor e/ou devoción polo país propio. A palabra provén do grego patris. Non obstante, trátase dun termo conflitivo que foi mudando o seu significado co correr das épocas, dependendo o seu sentido nun alto grao do contexto imperante. Distínguese o patriotismo do chauvinismo en que o patriotismo non ten connotacións forzosamente negativas. Así mesmo, o patriotismo distínguese tamén do nacionalismo en que este último termo fai referencia a unha ideoloxía política.
Patronato da Cultura Galega de Montevideo

O Patronato da Cultura Galega de Montevideo é unha asociación creada en Montevideo en 1964. O seu obxectivo principal era dar cobertura aos galegos emigrados ao Uruguai, pero tamén defenden e espallan a lingua e a cultura galega nese país. Historia
Foi fundado por un grupo de galegos que compartían un sentimento común de galeguidade. O proxecto comezou coa creación dunha biblioteca que pouco a pouco foi transformándose no actual padroado. Entre os seus fundadores están Manuel Meilán Martínez, primeiro presidente da institución e galardoado coa Medalla Castelao en 1987. A entidade é membro da Unión de Sociedades Gallegas, e foille recoñecida a condición de galeguidade o 29 de xaneiro de 1992.
O número de socios fundacionais da entidade era de 94, todos eles galegos. No 1998, ano no que se rexistrou o maior número de socios, acadáronse os 910 afiliados, dos cales o 98 % eran galegos. Na última comprobación rexistrada, no ano 2012, o número de socios eran 871, dos cales o 58 % eran galegos. Obxectivo
O Patronato da Cultura Galega e é unha asociación cultural sen fins políticos, relixiosos, filosóficos e lucrativos, cuxo obxectivo é a defensa e espallamento dos valores culturais de Galicia e a unión entre o pobo galego e o uruguaio. Actividades
Realiza moitas actividades coa fin de fortalecer os lazos culturais. Por exemplo, dende a súa fundación até a remate do franquismo o padroado publica libros en galego de temas e autores prohibidos en Galicia.
Actividades dos membros do padroado
A institución leva a cabo a emisión do programa de radio semanal Sempre en Galicia. Fundado no ano 1950 constitúe a audición máis antiga do mundo falada enteiramente en lingua galega.
O padroado conta con publicación periódicas na revista Guieiro. Órgao do Patronato da Cultura Galega, que recolle diversas expresións culturais de Galicia e a súa repercusión fora da terra, así como producións propias de galegos emigrados.
Actividades para os socios
Realiza tamén diversos cursos e obradoiros que rodean sempre a temática galega e a promulgación ou ensinanza da lingua e cultura de Galicia. Algúns exemplos son: Clases de historia de Galicia, clases de lingua e cultura galegas, obradoiros de fotografía, literatura e pintura etc.
Na institución realízanse tamén actividades de tipo conmemorativo, como homenaxes a galegos ilustres ou celebracións do aniversario das letras galegas, entre outros. Vieira de Prata
O Premio Vieira de Prata e o máximo galardón que outorga o Patronato anualmente, a aquela persoa ou institución que destaque pola súa achega ou servizo ben ao Patronato, ben á cultura galega en xeral. A entrega deste galardón faise en acto público na celebración do Xantar aniversario da Irmandade. Figuras destacadas que obtiveron este galardón son, por exemplo, Isaac Díaz Pardo, Xosé Neira Vilas ou Luís Seoane entre outros.
Patrón costeiro

O patrón costeiro ou de costa é o profesional náutico-pesqueiro encargado do mando en buques pesqueiros de ata 24 metros de eslora de puntal a puntal e 400 kW de potencia efectiva da máquina.
Para acceder a un posto de patrón de costa é preciso superar unha formación de Patrón Costeiro Polivalente, cunha duración mínima de 600 horas, de máquinas e de ponte. Atribucións
O patrón costeiro ten legalmente recoñecidas as seguintes atribucións: O Mando en buques pesqueiros de ata 24 metros de eslora pp e 400 kW de potencia efectiva da máquina, adicado á pesca costeira, de litoral ou auxiliar de acuicultura e a unha distancia de ata 60 millas da costa
A xefatura de máquinas en buques pesqueiros con potencia propulsora non superior a 400 kW.
O enrolamento coma oficial encargado da garda de navegación en buques adicados á pesca litoral.
O enrolamento coma oficial encargado da garda de máquinas en barcos adicados á pesca de litoral.
Previa autorización da Dirección Xeral da Mariña Mercante, exercer en buques mercantes que operen en augas interiores, coas atribucións determinadas anteriormente e ata un máximo de 150 persoas en buques de pasaxe.
Patróns de arquitectura

Os patróns arquitectónicos, ou patróns de arquitectura ofrecen solucións a problemas de arquitectura software na enxeñaría de software. Un patrón arquitectónico proporciona unha descrición dos elementos que compoñen un sistema e o tipo de relación que teñen, xunto cun conxunto de restricións sobre as súas responsabilidades e interaccións. O esquema de organización estrutural e de comportamento expresado por un patrón arquitectural presenta unha solución aplicable a diferentes sistemas, en relación normalmente aos seus requirimentos funcionais ou non funcionais mais abstractos. Dise a miúdo que os patróns de arquitectura son solucións organizacionais estritamente descritas e comunmente dispoñibles. En comparación cos patróns de deseño, os patróns arquitectónicos teñen un nivel de abstracción maior.
Aínda que un patrón arquitectónico comunica unha imaxe do sistema, non é unha arquitectura como tal. Un patrón arquitectónico é un concepto que captura elementos esenciais dunha arquitectura de software. Moitas arquitecturas diferentes poden implementar un mesmo patrón e polo tanto compartir as mesmas características.
Un dos aspectos máis importantes dos patróns arquitectónicos é que encarnan diferentes atributos de calidade. Por exemplo, algúns patróns representan solucións a problemas de rendemento e outros poden ser utilizados con éxito en sistemas de alta dispoñibilidade. Durante as fases mais temperás do deseño, a persoa ou persoas co rol de arquitectas de software escollen que patróns arquitectónicos ofrecen de mellor maneira as calidades desexadas para o sistema.
Exemplos de patróns arquitectónicos inclúen os seguintes: Patróns de acceso e configuración de servizos:
Fachada envoltorio (wrapper facade)
Configurador de compoñentes
Interceptador
Extensión de interface
Patróns de xestión de eventos:
Reactor
Proactor
Token de finalización asíncrono
Aceptador-conector
Patróns de concorrencia:
Obxecto activo
Obxecto monitor
Metade-síncrono/metade-asíncrono
Líder/seguidores
Almacenamento específico Dominios no deseño de patróns
Control de acceso. Hai moitas situacións nas cales o acceso a datos, características e funcionalidade son limitadas á definición dos usuarios. Desde un punto de vista arquitectónico, acceder a determinadas partes do software debe ter un rigoroso control.
Concorrencia. Moitas aplicacións deben manexar múltiples tarefas de forma que simule o paralelismo. Hai moitas formas de manexar esta concorrencia e cada unha delas pode ser presentada por un patrón arquitectónico diferente.
Distribución. O problema da distribución dirixe o problema de forma en que os sistemas ou compoñentes se comunican con outros nun contorno distribuído. O patrón máis común para afrontar o problema é the broker. Actuando como un home no medio entre o compoñente cliente e o servidor. O cliente envía unha mesaxe ó broker e este encárgase de completar a conexión.
Persistencia. Os datos persistentes son almacenados en bases de datos ou arquivos e poden ser lidos ou modificados por outros procesos máis adiante. Nos contornos orientados a obxectos isto vai máis alá e o que pode ser accedido ou modificable son as propiedades dos obxectos.
Patxi Saez Beloki

Patxi Saez Beloki, nado en Beasain (Guipúscoa) o 8 de marzo de 1964, é un sociolingüista vasco membro da Academia da Lingua Vasca Euskaltzaindia. Licenciado en Ciencias Sociais e da Información e Especialista en Planificación Lingüística pola Universidade do País Vasco. O Paradigma do Carro
O 12 de febreiro de 2016, en Bilbao, na sede oficial da Academia da Lingua Vasca, ante máis dun centenar de académicos, investigadores e especialistas en lingua éuscara, presentou por primeira vez o Paradigma do Carro, tamén denominado Paradigma da Necesidade Natural.
O Paradigma do Carro propón unha novo paradigma sociolingüístico para a revitalización das linguas minorizadas. É un arquetipo ou padrón teórico que artella o carro da revitalización das linguas sobre dúas rodas motrices —a da adquisición da lingua e a da súa utilización— que viran simultaneamente sobre un mesmo eixo retroalimentándose mutuamente. A tracción do carro da revitalización lingüística orixínase pola necesidade vital e funcional de utilizar a lingua como instrumento de comunicación social para satisfacer as necesidades humanas. É así que o construto teórico do Paradigma do Carro está interconectado coa pirámide de Maslow ou xerarquía das necesidades humanas.
Segundo determina este marco teórico, a revitalización lingüística de todo idioma debe comezar por atender e satisfacer, nun primeiro momento, as necesidades humanas de comunicación efectivas e afectivas máis básicas e primitivas do individuo (como son as relacións maternofiliais e familiares, así como as relacións máis íntimas de amizade e confraternidade). Despois de colmar as necesidades vitais de comunicación da primeira socialización do individuo, a revitalización lingüística debe centrarse nas necesidades naturais de comunicación da segunda socialización como a educación e culturización do individuo na que interveñen axentes socializadores tan importantes como a escola e os medios de comunicación cun papel moi relevante para Internet e as redes sociais. Por último, segundo o Paradigma do Carro, a actividade humana por antonomasia, vinculada estreitamente coa evolución social e que é transversal a todas as necesidades humanas, é o traballo. Co traballo sáciase desde a necesidade humana máis primixenia, como é a necesidade vital de alimentación, ata a máis complexa ou sofisticada, como é a autorrealización do ser humano, situada na cúspide da Pirámide de Maslow. Polo tanto, a recuperación efectiva de toda lingua, en canto a instrumento de comunicación social, culmínase coa normalización da lingua no ámbito laboral, actividade central da organización social do individuo.
Pau Donés

Pau Donés Cirera, nado en Barcelona o 11 de outubro de 1966 e finado na mesma cidade o 9 de xuño de 2020, foi un cantante, guitarrista e compositor español coñecido por ser o vocalista da banda musical Jarabe de Palo. Traxectoria
O músico aragonés, nado e criado en Barcelona, comezou a súa andaina con 12 anos. A esa idade tivo a súa primeira guitarra e adquiriu os seus primeiros discos.
Aos 15 anos, co seu irmán Marc, quen tocaba a batería, formou o seu primeiro grupo, J. & Co. Band, e máis tarde, Dentaduras Postizas. Compaxinaba desta maneira concertos en locais de Barcelona co traballo nunha axencia de publicidade. Con ese salario adquiriu o seu primeiro equipo, composto por unha gravadora, un sintetizador, unha mesa de mesturas e unha guitarra eléctrica Fender Stratocaster. Con estes medios gravou os seus primeiros temas.
Posteriormente formou Jarabe de Palo, grupo que empezou a ser coñecido no outono de 1996. O seu primeiro tema, La flaca, fíxose famoso por un anuncio de Ducados para a campaña publicitaria de Carácter Latino. O éxito do grupo naceu tras a campaña desta publicidade en plena primavera de 1997.
Saúde e pasamento
O 1 de setembro de 2015 anunciou que o operaran dun cancro colorrectal, polo que se viu obrigado a cancelar os concertos programados en España e en América a partir de entón. O 5 de abril de 2016 anunciou na súa conta de Twitter que estaba limpo de cancro. O 8 de febreiro de 2017 comunicou unha recaída do cancro. Porén, manifestou a súa intención de afrontar a enfermidade sen parar os seus proxectos profesionais, que incluían unha xira, novo disco e libro durante o 2017.
En outubro de 2018 anunciou que deixaba a música de maneira indefinida, incluíndo o retiro temporal de Jarabe de Palo, a partir do 4 de xaneiro de 2019. O 13 de abril de 2020 informouse que o grupo volvía gravar disco coa previsión de publicalo en setembro. Porén, a publicación do que sería o seu último traballo Tragas o escupes realizouse o 28 de maio por sorpresa.
O 9 de xuño de 2020 a súa familia comunicou o falecemento do cantante aos 53 anos por causa do tumor. En setembro dese ano estreouse no cinema a película Eso que tú me das. Nela, Pau é entrevistado dúas semanas antes do seu pasamento polo xornalista catalán Jordi Évole, e fala da súa visión sobre a vida. A finais de 2020 concedéuselle a Medalla de Ouro ao mérito nas Belas Artes de xeito póstumo. Discografía
Con Jarabe de Palo: 1996 - La flaca
1998 - Depende
2001 - De vuelta y vuelta
2003 - Bonito
2004 - 1 m²
2007 - Adelantando
2009 - Orquesta reciclando
2011 - ¿Y ahora qué hacemos?
2014 - Somos
2015 - Tour Americano 14-15 (CD/DVD)
2017 - 50 palos (10-03-2017)
2020 - Tragas o escupes
Discografía adicional: 2003 - ¿Grandes éxitos?
2004 - Colección "Grandes"
2005 - Completo, incompleto
2006 - Edición 10º aniversario "La Flaca"
Paul A. Gilkes

Paul Allen Gilkes, nado o 17 de abril de 1954, é un escritor e investigador numismático estadounidense. Traxectoria
Paul Gilkes cursou os seus estudos superiores no Grove City College, de Pensilvania.
En 1988 ingersou na redacción da revista numismática Coin World, da que posteriormente chegou a ocupar o posto de redactor xefe, no que se mantivo durante toda a súa carreira profesional.
En Coin World ocupouse, entre outros asuntos, da actualidade da Casa da Moeda dos Estados Unidos. Gilkes é coleccionista de autógrafos e de obxectos relacionados coa comedia de situación estadounidense The Andy Griffith Show. Recoñecementos
2013: Premio Burnett Anderson Memorial, da ANA, a ANS e o Numismatic Literary Guild (NLG).
2022: Premio Embaixador Numismático, de Florida United Numismatists (FUN).
Paul Alexis

Paul Alexis, nado en Aix-en-Provence o 16 de xuño de 1847 e finado en Levallois-Perret o 28 de xullo de 1901, foi un escritor francés, amigo de Auguste Renoir e de Émile Zola. Obras
La Fin de Lucie Pellegrin (1880)
Après la bataille (1880)
Le Collage (1883)
Madame Meuriot, moeurs parisiennes (1891)
Paul Allen

Paul Allen, nado en Seattle (Washington) o 21 de xaneiro 1953 e finado o 15 de outubro de 2018, foi un informático estadounidense cofundador de Microsoft e amigo de Bill Gates, con quen desenvolveu as primeiras versións de MS-DOS. Traxectoria
Comezos
Xa dende os 14 anos comezou a ser un grande entusiasta dos ordenadores. Allen foi á Washington State University, pero deixouna dous anos máis tarde xunto con Bill Gates para perseguir o seu soño de escribir software comercial para os novos ordenadores persoais.
Microsoft
Xunto con Bill Gates fundou Microsoft (inicialmente "Micro Soft") en Albuquerque, Novo México, en 1975, e comezaron vendendo un intérprete da linguaxe de programación BASIC. Allen foi a punta de lanza dun trato de Microsoft para comprar un sistema operativo chamado QDOS por 50, 000 $; non era esperable que sendo programadores pagasen por un sistema baseado na súa totalidade en terminais e comandos, mais con isto Microsoft gañou un contrato para subministrar o sistema operativo para os novos PC de IBM. Isto fixo que Microsoft tivera un remarcable crecemento.
Saída de Microsoft
Allen viuse obrigado a renunciar a Microsoft en 1983 despois de diagnosticárselle a enfermidade de Hodgkin, a cal superou despois de moitos meses de tratamento de radioterapia e un transplante de medula ósea.
Paul Anka

Paul Albert Anka, nado en Otava o 30 de xullo de 1941, é un cantante canadense-libanés. Traxectoria
Comezou cantando nun templo da Igrexa Ortodoxa Siríaca. En 1957 foi a Nova York para facer unha proba para a ABC cantando unha canción de amor, "Diana", que se converteu nun éxito instantáneo, un dos temas máis vendidos da historia da música.
Paul B. Preciado

Paul B. Preciado, nado en Burgos o 11 de setembro de 1970, é un filósofo e escritor español. A súa obra céntrase en temas aplicados e teóricos relacionados coa identidade, o xénero, a pornografía, a arquitectura e a sexualidade. Traxectoria
Fixo o doutoramente en teoría da arquitectura na Universidade de Princeton, onde obtivo premio extraordinario fin de carreira e onde foi investigador. Fixo tamén un mestrado de Filosofía Contemporánea e Teoría de Xénero na New School for Social Research de Nova York. Foi alumno de Ágnes Heller e Jacques Derrida. É profesor de historia política do corpo, teoría do xénero, e historia da performance na Universidade París VIII.
Inspirado nas teses de Michel Foucault, reflexiona sobre os modos de subxectivación e identidade, tomando parte en distintos foros internacionais. O seu libro Manifesto contra-sexual (2002), traducido a varios idiomas, é hoxe unha referencia na teoría queer. Vida persoal
Preciado anunciou a súa transición en 2014. O nome que lle deron ao nacer foi Beatriz; posteriormente adoptou o nome de Paul. Obra
Manifiesto contrasexual (2002)
Testo yonqui (2008)
El deseo homosexual (2009)
Pornotopía. Arquitectura y sexualidad en «Playboy» durante la guerra fría (2010)
Un apartamento en Urano. Crónicas del cruce (2019).
Yo soy el monstruo que os habla. Informe para una academia de psicoanalistas (2020).
Dysphoria Mundi (2022).
Colaboracións en libros colectivos
VV. AA. : Soft Power: biotecnología, industrias de la alimentación y de la salud y patentes sobre la vida. Bilbao: Consonni, 2012
Cinema
Orlando. Ma biographie politique (2023). Filme de autoficción baseado na novela Orlando, de Virginia Woolf.
Paul Balban

Paul John Balban é un político xibraltareño, dietista rexistrado e ex-taxista. Foi elixido por primeira vez ao Parlamento de Xibraltar nas eleccións xerais de 2011 e agora é un ministro do Goberno de Xibraltar, membro do Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP). Está casado e ten tres fillas. Traxectoria
Paul Balban está casado con Gina e ten tres fillas. Durante moitos anos, traballou como taxista en Xibraltar, e foi tesoureiro do Comité da Asociación de Taxis de Xibraltar. Estudou Nutrición e Ciencia dos alimentos na Oxford Brookes University e tamén ten un posgrao en Dietética do King's College de Londres. Máis tarde tornouse un nutricionista, practicando na Central Clinic, en Horse Barrack Lane, Xibraltar.
Carreira política
Balban foi nomeado para a Executiva do GSLP en febreiro de 2007, e foi un dos 10 candidatos da alianza GSLP-Liberais para participar nas eleccións xerais dese ano, pero non foi escollido como un dos dezasete membros do Parlamento. Foi elixido ao goberno nas eleccións xerais de 2011 co 8. 281 votos. O ministro xefe acabado de elixir, Fabian Picardo, nomeou Balban como Ministro de Tráfico, Saúde e Seguridade e Servizos Técnicos.
Paul Bartsch

Paul Bartsch, nado o 14 de agosto de 1871 en Tuntschendorf, Silesia, Imperio alemán, e finado o 24 de abril de 1960, foi un malacólogo e carcinólogo estadounidense, coñecido por ser o último dos pertencentes á "Idade Descritiva da Malacoloxía". Traxectoria
Paul Bartsch emigrou cos seus pais aos Estados Unidos en 1880, primeiro a Missouri e logo a Burlington, Iowa. Cando era neno comezou a traballar no seu tempo libre en varios empregos. Pronto se interesou pola natureza, primeiro mantendo un pequeno taller na casa e, durante os seus anos de instituto, recolleu paxaros e preparou peles. Estableceu un club de historia natural na súa casa cun pequeno museo e o taller. Cando ingresou na Universidade de Iowa, en 1893, xa recollera 2000 peles.
Entre os seus profesores da Universidade estaban o xeólogo Samuel Calvin, os botánicos Thomas H. Macbride e Bohumil Shimek e o zoólogo Charles C. Nutting. Acadou o B. S. en 1896, o M. S. en 1899 e o doutoramento en 1905.
Foi profesoror da Universidade George Washington e comisario da Smithsonian Institution de 1914 a 1945. Inventou, en 1922, unha das primeiras cámaras subacuáticas. Taxons nomeados por Bartsch
Paul Bartsch propuxo 3278 taxons, dos cales 2979 foron de novas especies e subespecies e 299 son nomes supraespecíficos. Destes, 1257 publicáronse xunto con outros autors. Estes taxons, excepto tres, eran todos de moluscos. Taxons nomeados en homenaxe a Paul Bartsch
A especie lura de Bartsch (Uroteuthis bartschi) foi nomeada na súa honra por Harald A. Rehder.
O WoRMS enumera 61 taxa co epíteto, bartschi, moitos dos cales convertéronse en sinónimos.
Unha especie e unha subespecie de lagartos do Caribe foron nomeadas na súa honra: Anolis bartschi e Cyclura carinata bartschi. Abreviatura
A abreviatura Bartsch emprégase para recoñecer a Paul Bartsch como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Paul Berg

Paul Naim Berg, nado o 30 de xuño de 1926 en Brooklyn, Nova York (USA) e finado en Stanford, California, o 15 de febreiro de 2023, foi un bioquímico e profesor emérito da Universidade Stanford, galardoado co premio Nobel de Química de 1980. Traxectoria
Graduouse no instituto Abraham Lincoln en 1943, licenciouse en bioquímica na Universidade Estatal de Pensilvania en 1948 e doutorouse na Cásea Western Reserve University de Cleveland en 1952.
Desde 1959 foi profesor de bioquímica na Universidade Stanford. Investigacións científicas
Os seus estudos como posgraduado incluíron o uso de trazadores radioisotópicos no metabolismo intermedio. O resultado foi a comprensión sobre como os alimentos son convertidos en material celular, a través do uso de carbonos isotópicos ou átomos nitroxenados pesados. A súa tese doutoral é agora coñecida como a conversión de ácido fórmico, formaldehido e metanol para reducir completamente os grupos metilo a metionina. Foi tamén un dos primeiros en demostrar que os cofactores do ácido fólico e a vitamina B12 tiñan influencia nos procesos mencionados.
En 1980 recibiu o Premio Nobel de Química xunto a Walter Gilbert e Frederick Sanger polos seus traballos sobre a bioquímica dos ácidos nucleicos, e en especial polo estudo do ADN híbrido.
Os novos traballos do profesor Berg foron no campo da bioquímica metabólica, e como profesor na Universidade de Stanford estivo investigando nos campos de bioloxía molecular e a recombinación do ADN. El e o seu equipo estiveron investigando sobre o virus VIH. O virus VIH-1 induce unha inmunodeficiencia que infecta as células T4.
Berg recibiu a Medalla nacional de Ciencia en 1983, de mans do presidente Ronald Reagan.
Paul Claude Silva

Paul Claude Silva, nado o 31 de outubro de 1922 en San Diego, California, e finado o 12 de xuño de 2014 en Berkeley, California, foi un biólogo mariño e ficólogo estadounidense especializado na taxonomía das algas. Traxectoria
Silva completou o seu grao na Universidade do Sur de California, aínda que a súa educación foi interrompida pola segunda guerra mundial, na que serviu na Mariña estadounidense no USS Darby, participando na batalla do golfo de Leyte. Asistiu á Universidade Stanford para o seu máster, estudando con Gilbert Morgan Smith, e á Universidade de California en Berkeley (UCB) para o seu doutoramento. Máis tarde Silva traballou como botánico de investigación e conservador de algas no herbario da UCB. Silva foi un experto en nomenclatura botánica, e está considerado como o principal experto mundial no xénero Codium das clorófitas (algas verdes). Foi un dos editores desde o oitavo ao décimo sexto Congreso Internacional de Botánica, congresos que establecen o Código Internacional de Nomenclatura para Algas, Fungos e Plantas.
En 1958 foi elixido presidente da Phycological Society of America. Abreviatura
A abreviatura P. C. Silva emprégase pare recoñecer a Paul Claude Silva como autoridade na descrición e taxonomía e botánica.
Paul D. Boyer

Paul Delos Boyer, nado o 31 de xullo de 1918 en Provo, Utah (Estados Unidos), e finado nos Ánxeles, California, o 2 de xuño de 2018, foi un químico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1997. Traxectoria
Estudou química na Universidade Brigham Young, pertencente á Igrexa mormoa, onde se graudou en 1939. En 1943 realizou o doutoramento en bioquímica na Universidade de Wisconsin-Madison.
En 1956 foi nomeado profesor de química na Universidade de Minnesota, e desde 1963 foi profesor no Departamento de Química e Bioquímica da Universidade dos Ánxeles. Investigacións científicas
Logo do seu doutoramento realizou investigacións nos laboratorios das Universidades Stanford e Minnesota sobre a estabilización do sérum para as transfusións, e posteriormente sobre a cinética dos mecanismos químicos das enzimas.
Desde a súa posición na Universidade dos Ánxeles, e á beira de John E. Walker, desenvolveu métodos para estudar a síntese química das enzimas que catalizan a adenosina trifosfato, o principal elemento de achega de enerxía aos organismos. Ademais conseguiron unir as dúas moléculas formantes do fosfato: a adenosina trifosfato ou ATP e a adenosín difosfato ou ADP.
En 1997 foi galardoado, xunto co seu colaborador John E. Walker, coa metade do Premio Nobel de Química "polo descubrimento da síntese da molécula da adenosina trifosfato". A outra metade do premio recaeu no químico danés Jens Christian Skou polo descubrimento do enzima transportador de ións de sodio e potasio, a bomba de sodio-potasio.
Paul Dumol

Paul A. Dumol é un dramaturgo, historiador e profesor universitario filipino. A súa obra, Ang paglilitis kay Mang Serapio[cando? ] considérase a primeira peza modernista na arte filipina.
Paul Ehrlich

Paul Ehrlich, nado en Strehlen, Silesia, hoxe chamado Strzelin, localizado en Polonia, o 14 de marzo de 1854 e finado en Hamburgo o 20 de agosto de 1915, foi un eminente bacteriólogo alemán. En 1908, gañou o premio Nobel de Medicina en 1908, premio compartido co ruso Ilya Mechnikov en recoñecemento ao traballo de ambos os dous no terreo da química inmunolóxica.
Paul J. Crutzen

Paul Jozef Crutzen, nado en Ámsterdan (Países Baixos) o 3 de decembro de 1933 e finado o 28 de xaneiro de 2021, foi un químico holandés, gañador do premio Nobel de Química en 1995 polas súas investigacións sobre a incidencia do ozono na atmosfera. Traxectoria
Naceu en Ámsterdam en 1933 e en 1973, estudou enxeñería, en 1958 estabeleceuse en Suecia coa súa familia, traballou na Universidade de Estocolmo ata 1974 e onde obtivo o título de doutor en Meteoroloxía. Traballou na Universidade de Oxford, Inglaterra e no "National Center for Atmospheric Research" (NCAR), Boulder, Colorado, nos Estados Unidos. Desde 1980 foi membro da Sociedade Max-Planck para o avance da ciencia e Director da División de química atmosférica do Instituto Max-Planck, en Maguncia (Alemaña) e desde 1983 director executivo desta mesma institución. Traballo científico
Activista no campo das ciencias ambientais contribuíu, xunto a Mario J. Molina e Frank Sherwood Rowland, á comprensión da formación do buraco da capa de ozono. Os seus estudos sobre as substancias contaminantes permitiron a comprensión do posible cambio climático que padece a Terra, relacionada coa emisión dos Clorofluorocarbonos (CFC) e outros gases organohalóxenos cun desprazamento do equilibrio químico na formación e destrución do ozono estratosférico.
En 1995 foi galardoado xunto a Molina e Rowland, co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre a química da atmosfera, especialmente sobre a formación e descomposición do ozono.
Paul J. Flory

Paul John Flory, nado o 19 de xuño de 1910 en Sterling, Illinois (EUA) e finado o 9 de setembro de 1985 en Big Sur, California, foi un químico e profesor universitario galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1974. Biografía
Tras graduarse en química na Elgin High School en 1927, conseguiu o doutoramento na Universidade do Estado de Ohio en 1934. En 1961 foi nomeado profesor de química na Universidade Stanford. Investigacións científicas
Iniciou a súa investigación na compañía farmacéutica DuPont xunto a Wallace Carothers, o inventor do nailon, co cal traballou acerca da creación dos polímeros. Flory foi o primeiro en esclarecer e explicar a conexión entre as lonxitudes das moléculas formadas en cadea e as condicións de reacción que estas determinan. Para iso operou cunha técnica que denominou temperatura zeta e punto zeta (rebautizada actualmente na súa honra temperatura Flory) pola cal a molécula asume un tipo de estado óptimo de compactación e insolubridade que varía segundo os tipos de polímeros e os diferentes axentes disolventes. As súas investigacións orientáronse en descubrir como se forman as moléculas que despois se enlazan en longas cadeas, procesos de grande importancia na fabricación de plásticos.
En 1974 foille concedido o Premio Nobel de Química polos seus estudos, teóricos e prácticos, na fisicoquímica das macromoléculas.
Paul J. Hopper

Paul J. Hopper, nado o 23 de outubro de 1939, é un lingüista británico que traballa sobre diversos aspectos da indoeuropeística e da relación entre a gramática e o discurso. Traxectoria
En 1973, propuxo a teoría glotálica que busca a reconstrución do sistema consonántico protoindoeuropeo, en paralelo co lingüista xeorxiano Tamaz Gamkrelidze e o ruso Vyacheslav V. Ivanov. Posteriormente tamén se fixo coñecido pola súa teoría da gramática emerxente (Hopper 1987), polas súas contribucións á teoría da gramaticalización e outras obras que tratan da relación entre gramática e uso.
Traballa na Carnegie Mellon University en Pittsburgh, Estados Unidos.
Paul Kane

Paul Kane, nado en Mallow (Condado de Cork) o 3 de setembro de 1810 e finado en Toronto (Ontario) o 20 de febreiro de 1871, foi un pintor irlandés-canadense. Quizais o máis famoso de quen crearon pinturas das First Nations (indíxenas canadenses) localizadas no oeste do Canadá e doutros en Oregon Country.