proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Pequena e mediana empresa

A pequena e mediana empresa, coñecida tamén polo acrónimo PEME, é unha empresa con características distintivas, e ten dimensións con certos límites ocupacionais e financeiros prefixados polos estados ou rexións.
Segundo a Recomendación da Comisión Europea da Unión Europea de 6 de maio de 2003, baseándose na Carta da Pequena Empresa emitida no Consello europeo de Santa María da Feira en xuño de 2000, con entrada en vigor o 1 de xaneiro de 2005, é a unidade económica con personalidade xurídica ou física que reúna os seguintes requisitos: Características
As pemes son axentes con lóxicas, culturas, intereses e un espírito emprendedor específicos. Usualmente viuse tamén o termo MiPEME (acrónimo de "micro, pequena e mediana empresa"), que é unha expansión do termo orixinal, onde se inclúe á microempresa.
As pequenas e medianas empresas son entidades independentes, cunha alta predominancia no mercado de comercio, quedando practicamente excluídas do mercado industrial polos grandes investimentos necesarios e polas limitacións que impón a lexislación en canto ao volume de negocio e de persoal, os cales se son superados converten, por lei, a unha microempresa nunha pequena empresa, ou unha mediana empresa convértese automaticamente nunha grande empresa. Por todo iso unha peme nunca poderá superar certas vendas anuais ou unha cantidade de persoal.
Per Daniel Amadeus Atterbom

Per Daniel Amadeus Atterbom, nado en Åsbo o 19 de xaneiro de 1790 e finado en Estocolmo o 21 de xullo de 1855, foi un escritor sueco, un dos máis destacados representantes do romanticismo en Suecia. Traxectoria
Estudou na Universidade de Uppsala.
Pera

A pera (do latín pira, plural de pirum, -i) é unha froita carnosa (realmente, sobre o plano botánico, un falso froito), con pebidas, da pereira común, unha árbore da familia das rosáceas. Descrición
Maduración
Como o plátano e o aguacate, a pera non madura completamente na árbore. A súa carne en efecto transfórmase alí en areosa e granulada.
Percentil

En estatística, o k-ésimo percentil (Pk) é o valor x (xk) que separa o k% dos valores máis pequenos da mostra. Definicións
O percentil k-ésimo é o valor x (xk) que corresponde á frecuencia acumulada de N k/100, onde N é o tamaño da mostra. Polo tanto o primeiro percentil determina o 1 % menor dos datos e o 98º percentil determina o 98 % menor dos dados.
O 25º percentil é o primeiro cuartil; o 50º percentil é a mediana e o 75º percentil é o terceiro cuartil. De igual forma, o 10º percentil é o primeiro decil e o 80º percentil é o oitavo decil.
A definición de Mendenhall e Sincich para o p-ésimo percentil de N valores ordenados é correspondente ao valor que ocupa a posición k
p ( n + 1 ) 100 {\displaystyle k
{\frac {p(n+1)}{100}}}, arredondada ao enteiro mais próximo. A definición Minitab é dada como a interpolación linear do valor correspondente á k
p ( n + 1 ) 100 {\displaystyle k
{\frac {p(n+1)}{100}}} posición.
Percepción da cor

A percepción da cor é un fenómeno que se produce no fondo do ollo, onde existen millóns de células especializadas en detectar as lonxitudes de onda procedentes da nosa contorna. Estas células, principalmente os conos e os bastóns, recollen os diferentes elementos do espectro de luz solar e transfórmanas en impulsos eléctricos, que son enviados logo ó cerebro a través dos nervios ópticos. É o cerebro (concretamente a cortiza visual, que se atopa no lóbulo occipital) o encargado de facer consciente esta percepción.
Os conos concéntranse nunha rexión próxima ó centro da retina chamada fóvea. A súa distribución segue un ángulo de ó redor de 2°, medidos dende a fóvea. A cantidade de conos é de 6 millóns e algúns deles teñen unha terminación nerviosa que se dirixe cara ó cerebro. Os conos son os responsables da visión da cor e crese que hai tres tipos de conos, sensibles ás cores vermella, verde e azul, respectivamente. Dada a súa forma de conexión ás terminacións nerviosas que se dirixen ó cerebro, son os responsables da definición espacial. Tamén son pouco sensibles á intensidade da luz e proporcionan visión fotópica (visión a altos niveis).
Os bastóns concéntranse en zonas afastadas da fóvea e son os responsables da visión escotópica (visión a baixos niveis). Os bastóns comparten as terminacións nerviosas que se dirixen ao cerebro e, por conseguinte, o seu achegue á definición espacial resulta pouco importante. A cantidade de bastóns sitúase ao redor de 100 millóns e non son sensibles á cor. Os bastóns son moito máis sensibles que os conos á intensidade luminosa, polo que achegan á visión da cor aspectos como o brillo e o ton, e son os responsables da visión nocturna.
Percepción pública das matemáticas

A percepción pública das matemáticas inclúe como a xente (non só os matemáticos) as percibe e a opinión pública sobre esta área do coñecemento.
A forma en que o público percibe as matemáticas é importante por moitas razóns, especialmente as relacionadas coa educación e as cuestións sociais.
En Italia, como noutros países europeos, a percepción pública das matemáticas é negativa e está chea de prexuízos, a miúdo relacionados coa forma en que se ensinan. A falta de coñecemento sobre matemáticas é a causa de varios prexuízos.
A maioría das percepcións sobre as matemáticas son estereotipos amplamente estendidos e coñecidos, e ás veces son opinións e feitos reais sobre o coñecemento matemático en xeral.
O obxectivo da divulgación das matemáticas é mellorar a opinión pública e aumentar o interese polas matemáticas. O educador Dan Meyer dixo que «é común que moitos estudantes rematen o curso sentindo incomodidade, menos competencia e menos produtividade que antes de comezar a estudar».
Existen ideas erróneas sobre as matemáticas, como que é un sistema intelectualmente pechado no que se fai todo; as matemáticas non significan contabilidade; mentres que os cálculos aritméticos son importantes para os contables, os avances nas matemáticas reais non se refiren só á contabilidade; e as matemáticas non significan numeroloxía; é dicir, non teñen interpretacións ou significados esotéricos baseados en pseudociencia.
Percival e outras historias

Percival e outras historias é un libro de relatos de Xosé Luís Méndez Ferrín, publicado en 1958 por Editorial Galaxia. Está adicado a Ramón Piñeiro e Ramón Otero Pedrayo, e a primeira edición inclúe un prólogo de Francisco Fernández del Riego.
O libro inclúe catorce relatos: "Percival", "A cancela", "Os ollos de Kelma", "O asesino", "Nhadron", "Lorelai", "O verdugo", "Grieih", "O crime do chalet vermello", "Mantis religiosa", "O templo", "Philoctetes", "Triafo e o vento" e "O dique de area". Edición
O libro foi publicado por vez primeira na colección Illa Nova de Editorial Galaxia, en febreiro de 1958. En 2013 foi reeditado por Edicións Xerais de Galicia. Traducións
Ao éuscaro por Andrés Urrutia Badiola co título de Percival publicado en 1989 por Hegats.
Ao inglés por Benigno Fernández Salgado, John Rutherford e Xelís de Toro co título de Them and other stories publicado en 1996 por Planet Books.
Ao castelán por Moncha Fuentes Arias e Víctor Fernández Freixanes co título de Percival en su bosque publicado en 1997 por Alianza Editorial, Col. Minibolsillo.
Percy Williams Bridgman

Percy Williams Bridgman, nado en Cambridge, Massachusets, o 21 de abril de 1881 e finado en Randolph, Nova Hampshire, o 20 de agosto de 1961, foi un físico e profesor universitario norteamericano, galardoado en 1946 co Premio Nobel de Física. Traxectoria
Estudou física na Universidade Harvard, exercendo en 1919 como profesor nesta universidade. Foi membro da delegación estranxeira da Royal Society británica.
Suicidouse logo de serlle diagnosticado un cancro. Investigacións científicas
En 1905 iniciou as súas investigacións de certos fenómenos atmosféricos baixo a influencia da presión. Por mor dun mal funcionamento da maquinaria modificou a súa máquina de presión, e o resultado foi que inventara un novo enxeño, o cal lle permitiría crear presións por encima de 100. 000 kg/cm². Isto supuxo unha mellora enorme respecto á instrumentación anterior, na cal as presións podían chegar soamente ata os 3000 kg/cm².
Con este novo aparello investigou o efecto da presión sobre a resistencia eléctrica, e as condicións sólidas e fluídas baixo presión. Así mesmo tamén estudou a condución eléctrica en metais, as características de certos cristais e desenvolveu unha gran tarefa divulgativa.
En 1946 foi galardoado co Premio Nobel de Física polo seu traballo sobre a física de altas presións.
Foi un dos 11 signatarios do manifesto Russell-Einstein realizado no ano 1955. Aquel mesmo ano sometendo grafito a presións de 20. 000 a 30. 000 atm a temperaturas de 3. 000 °C obtivo diamantes sintéticos, a produción industrial dos cales foi empresa pouco despois.
Perdida (filme de 2014)

Perdida (en inglés: Gone Girl) é un filme estadounidense de 2014 dirixido por David Fincher e cun guión de Gillian Flynn baseado na súa novela homónima de 2012. Está protagonizado por Ben Affleck, Rosamund Pike, Neil Patrick Harris e Tyler Perry. Ambientado en Missouri, a historia empeza como un misterio que segue os acontecementos que rodean Nick Dunne (Affleck), que se converte no principal sospeitoso pola desaparición da súa muller Amy (Pike).
Estreouse en galego o 14 de maio de 2024 a través da TVG.
Pere Comte

Pere Comte ou Pere Compte, nado en Xirona no século XV, foi un arquitecto catalán. Traxectoria
Como mestre de obras da catedral de Valencia, débeselle a ampliación do primeiro tramo da nave. A súa obra máis importante é a Llotja de la Seda (1482-1498), hoxe Patrimonio da Humanidade, en Valencia. Tamén interveu na construción das Torres de Quart e o mosteiro de San Xerome de Cotalba. En 1498 iniciou as obras para a construción do Consulado de Mar.
Pere Mir i Puig

Pere Mir i Puig, nado en Barcelona o 1919 e finado en Barcelona o 10 de marzo de 2017, foi un empresario e mecenas catalán. Traxectoria
Doutor en Ciencias Químicas, dedicouse á investigación, á síntese e á fabricación de produtos químicos, así como á promoción de varias empresas e patentes. Mir fixera fortuna como químico tras inventar unha nova técnica para extraer formol da madeira, que tiña máis de vinte patentes, algunhas das cales aínda se utilizan hoxe en día, e iniciou a súa actividade filantrópica na década de 1960 cunha doazón á Casa Pairal, de Vilassar de Mar. Tamén foi profesor na Escola de Enxeñeiros Técnicos da Universidade Politécnica de Cataluña e fundador do Centro de Estudos Cataláns da Sorbona, en París. En 1993 recibiu a Creu de Sant Jordi en recoñecemento ao seu traballo.
No ano 2002 creou a Fundación Cellex, que liderou nos últimos anos as achegas do sector privado ao progreso científico de Cataluña. Algúns dos proxectos que financiou son o Instituto de Ciencias Fotónicas (ICFO), o Centro de Formación Interdisciplinaria Superior (CFIS) da UPC, que ofrece a posibilidade de cursar dúas carreiras simultáneas a alumnos de altas capacidades, o Centro de Investigación Biomédica da Universidade de Barcelona, o Instituto de Investigacións Biomédicas August Pi i Sunyer (IDIBAPS), o Instituto de Oncoloxía Vall d'Hebron e o programa de CiMs+CELLEX de bolsas de estudo para estudantes de bacharelato, especializado en ciencias e matemáticas.
A achega ao ICFO foi a doazón de patrocinio científico máis grande feita en España, e permitiu a construción do edificio Nest, que foi inaugurado en xuño de 2012.
Cun perfil moi discreto, estímase que entre 2004 e 2010 a súa fundación financiou con 62 millóns de euros diferentes institutos e proxectos científicos.
O ano 2011 concedéuselle o Premio Nacional de Investigación, na categoría de patrocinio científico. En 2013 recibiu a medalla de ouro do Concello de Barcelona, co premio ao Mérito Científico, pola súa participación no patrocinio de investigación en física, química e a biomedicina.
Pere Mir decidiu levar sempre unha vida discreta e pediu morrer coa mesma discreción. Solicitou que a súa morte non se fixese pública ata que as súas cinzas fosen depositadas no panteón familiar do cemiterio de Vilassar de Mar, tal e como ocorreo, na presenza da súa viúva, Núria Pamias.
Peregrina Martínez Santos

Peregrina Martínez Santos, nada en Pontevedra o 17 de setembro de 1914, foi unha mestra e política galega. Traxectoria
Filla de Arturo Martínez Fernández. Estudo Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra rematando en 1932. Foi mestra en Rouxique (Sanxenxo). Estaba afiliada ás Xuventudes Socialistas.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendida de emprego e soldo e detida o 27 de outubro. Xulgada en Pontevedra por rebelión militar, con sobresemento provisional, saíu en liberdade o 25 de outubro de 1937. Foi novamente procesada na causa 379/38 en marzo de 1938, coas súas tías Aurora, María e Nicereta Martínez Fernández (as Corseteiras) e María Fandiño Estévez, acusadas de agochar armas, pero ao non atopar probas, a causa foi sobresida. Foi depurada, co resultado de separación do servizo e baixa na escala o 11-05-1940. En 1941 abríronlle outro expediente por responsabilidades políticas, que tamén foi sobresido en 1943.
Conseguiu o reingreso no corpo en abril de 1958, pero foi sancionada co traslado fóra da provincia durante cinco anos.
Peregrino

Un peregrino é aquel que emprende unha peregrinación, é dicir, que se encamiña a facer unha visita a un lugar de significación, xa relixiosa ou histórica; decote estas camiñadas son longas. Características
Algúns exemplos poden ser os católicos que visitan Fátima, ou os cristiáns ou xudeus que visitan Xerusalén, ou un musulmán que visita a Meca. Nos Estados Unidos o termo "peregrino" normalmente refírese aos novos asentamentos de europeos en Nova Inglaterra, quen celebraron o primeiro Día de Acción de Grazas cos americanos nativos no ano 1621.
En Galiza, a palabra peregrino é ben coñecida, pois véñense facendo peregrinacións a Santiago de Compostela por parte dos católicos dende a Idade Media.
Tamén está o termo de turigrino (contracción de turista e peregrino) que se utiliza para referirse ás persoas que realizan o Camiño de Santiago sen ánimo de transcendencia e sen aceptar, máis que para aproveitarse deles, os conceptos de hospitalidade, solidariedade, compañeirismo e esforzo que se supón que caracterizan aos que fan a Ruta Xacobea. É común que estas persoas non carguen as súas mochilas senón que sexan usuarias das empresas de transporte de equipaxe, que a súa roupa e comportamento sexa pouco respectuoso, e que realicen prácticas pseudo-espirituais daniñas para o contorno natural como amorear pedras ás beiras do camiño.
Máis recentemente, a dexeneración progresiva do camiño de Santiago está a chegar a tal extremo que agora empregase o termo "cagagrino" (contracción de "cagón" e "peregrino"), un tipo de peregrino que xa non achega nada económica nin espiritualmente, senón só as súas defecacións.
Peregrino Lestón González

Peregrino Lestón González, nado en Serres (Muros) en 1912 e finado en Francia o 29 de outubro de 1992, foi un mariñeiro e político galego. Traxectoria
Mariñeiro de Serres. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi procesado e xulgado por rebelión en Santiago de Compostela con Manuel Lago Ramos, Isidro Caramés Tajes e Lino Tieles Blanco o 15 de febreiro de 1937. Defendidos por Gonzalo Romero Osende, Peregrino foi condenado a cadea perpetua. Saíu en liberdade provisional. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas, que foi sobresido en xaneiro de 1947. Foi procesado na causa 49/46 por roubo a man armada xunto con Isidro Caramés Tajes e Lino Tieles Blanco. O xulgado militar de Santiago de Compostela publicou unha requisitoria reclamando a súa presentación en setembro de 1946. Fuxiu a Francia. Finou en Bruay-la-Buissière (Departamento do Paso de Calais) o 29 de outubro de 1992 con 80 anos.
Pereiroa, Damil, Begonte

Pereiroa (á espera da oficialización da forma Pereirá) é un lugar da parroquia de Damil no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Toponimia
O topónimo Pereirá é un fitónimo referido á presenza de pereiras, derivado do latín *Pirariola. Lugares e parroquias
Parroquias de Begonte
Perenne

Permanente. De duración indefinida.
Dise daquelas plantas que viven como mínimo tres anos, entre elas as árbores.
Dise das follas das árbores que non se renovan cos cambios estacionais e que durando máis dun ano se renovan pouco e pouco. Véxase
Perennifolio.
Caducifolio.
Perennifolio

Os termos perennifolio e perennifolia, derivados do latín perennis, duradeiro, perenne, e folium, folla, emprégase en botánica para cualificar as árbores e aos arbustos que posúen follas vivas ao longo de todo o ano, en contraposición aos termos caducifolio e caducifolia.
Nas árbores caducifolias e nos arbustos caducifolios, todas as follas morren cada ano durante a estación fría e volven a brotar follas novas á chegada da estación cálida.
Nas árbores e arbustos de folla perenne, en cambio, só morren unha parte das follas cada inverno e outras, as máis novas, permanecen na planta e únense ás novas que brotan cada primavera, de maneira que o período vital de cada folla pode durar varios anos, polo que tamén se denominan sempreverdes.
Perestroika

A perestroika (en ruso: перестройка) foi, en conxunto coa Glasnost, unha das políticas introducidas na Unión Soviética por Mikhail Gorbachev, en 1985. A palabra perestroika, que literamente significa reconstrución, gañou a conotación de 'reestruturación económica'. Gorbachev percibiu que a economía da Unión Soviética estaba a fallar e sentiu que o sistema socialista, a pesar de que non necesitaba ser substituído, certamente necesitaba dunha reforma, e isto sería levado a cabo polo proceso da perestroika. Unha chave principal da perestroika era reducir a cantidade de diñeiro gastado na defensa nacional, e para facer iso Gorbachev sentiu que a Unión Soviética debería: Desocupar Afganistán.
Negociar cos Estados Unidos de América a redución de armamento.
Non interferir noutros países comunistas (A Doutrina Sinatra).
En contraste coas reformas económicas da República Popular da China, a perestroika é longamente avaliada como tendo fallado no seu obxectivo principal de reestruturar a economía soviética. As razóns para o seu fracaso foron examinadas por moitos economistas e historiadores, incluíndo Merle Goldberg. Unha das razóns citadas para ese fracaso foi a incapacidade na promoción da creación de entidades económicas privadas e semi-privadas e a indisposición de Gorbachev en relación a unha reforma na agricultura soviética. Outra posíbel razón sería a mala vontade dos altos oficiais do Partido Comunista da Unión Soviética (a liña dura) e da facción liberal apoiada polos EUA, que tiña como principal líder a Boris Eltsin, en aceptar as medidas da Perestroika. En canto aos primeiros non querían mudanzas, os últimos querían que elas acontecesen máis rapidamente. Iso xerou forte oposición ao proxecto da Perestroika. Contrariamente ás reformas de Deng Xiaoping na China, a perestroika non só fallou o propósito de traer beneficios económicos inmediatos para a maioría das persoas, senón que tamén ao desmantelar a economía planeada creou o caos económico, o que constituíu un factor importante para o colapso da Unión Soviética en 1991.
Perexil

O perexil ou pirixel (nome científico: Petroselinum crispum) é unha planta herbácea do xénero Petroselinum dentro da familia Apiaceae, que se distribúe amplamente por todo o mundo, e é cultivada como condimento culinario. Hábitat
Atópase naturalizado en hortos, xardíns e ás veces en marxes de camiños, muros, cultivos etc. de toda Europa e en parte de Asia. Descrición
O perexil (Petroselinum crispum) é un planta herbácea bienal, aínda que pode cultivarse tamén como anual. Forma unha roseta empenachada de follas moi divididas, alcanza os 15 cm de altura e posúe talos floríferos que poden chegar a pasar os 60 cm con pequenas flores verdes amareladas. O seu cultivo coñécese desde hai máis de 300 anos, sendo unha das plantas aromáticas máis populares da gastronomía mundial.
A variedade perexil grande Petroselinum crispum tuberosum, posúe unha raíz engrosada axonomorfa, semellante á charouvía, que é a que se consome como hortaliza crúa ou cociñada. Esta variedade ten follas máis grandes e rugosas que as do perexil común e máis semellantes á especie brava. Compoñentes
As follas de todos os tipos de perexil son ricas en vitaminas A, B1, B2, C e D, sempre que se consuman en cru, xa que a cocción elimina parte dos seus compoñentes vitamínicos. Uso medicinal
Unha infusión de perexil pódese usar como diurético. Os herboristas chineses e alemáns recomendan tomalo como un té para regular a hipertensión, e os indios Cherokee úsano como medicamento tónico para mellorar o rendemento da vexiga urinaria. Tamén se usa frecuentemente como emenagogo.
O perexil incrementa a diuresis por inhibición da bomba de Na /K -ATPase no ril, favorecendo a excreción de sodio e auga, con todo incrementando a reabsorción de potasio e o seu aumento (PMID 11849841). Cultivo
A súa reprodución realízase por sementes, nun lugar asollado e en calquera chan que non sexa demasiado compacto. Tamén é apta para cultivar en macetas ou xardineiras, podendo dispoñer dunhas follas frescas e tenras para aderezar os pratos cortando simplemente as necesarias e regando despois para estimular o crecemento vexetativo. Etnoloxía
Ditos
Estar feito un pirixel: dise da persoa feble e enfermiza, que está moi magra.
Ser un pirixel, parecer un pirixel: aplícase á persoa persoa feble de saúde ou exquisita no carácter ou na comida.
Refráns
Quen queira ter prixel todo o ano, seménteo no mes de maio.
Sementa o prixel en maio, e terás prixel todo o ano.
Perfect Sense

Perfect Sense é un filme dirixido por David Mackenzie que se estreou no 2011. Sinopse
Un chef e unha investigadora coñécense namóranse mentres se estende unha epidemia que priva á xente dos seus sentidos. Personaxes
Ewan McGregor como Michael
Eva Green como Susan
Connie Nielsen como Jenny
Stephen Dillane como Samuel
Ewen Bremner como James
Kathryn Engels como Narradora
Perfil HE

O perfil HE é un tipo de perfil laminado correspondente á normativa europea cuxa sección transversal ten forma de dobre T, con ás máis anchas que un perfil dobre T de tipo IPN ou IPE. As caras exterior e interior das ás son paralelas entre si e perpendiculares á rede, polo que as ás teñen un grosor constante. As unións entre as caras da alma e as caras interiores das ás son redondeadas. Ademais, as ás teñen bordos exteriores e interiores afiados. Series
Os perfís HE comprenden as seguintes tres series: Serie normal: HEB -perfil base
Serie lixeira: HEA - máis lixeiro que HEB
Serie pesada: HEM - máis pesada que HEB
Estes perfís desígnanse coas letras HEB, HEA ou HEM, seguidas dun número que indica a altura total nominal (h) do perfil base HEB, expresada en milímetros. Para perfís cunha altura nominal do perfil HEB igual ou inferior a 300 mm, a anchura das bridas (b) é igual á altura h. Para perfís h > 300 mm, o ancho das ás é igual a 300 mm. Normativa
Os perfís HE defínense segundo os seguintes estándares: UNE 36524: 1994 - Produtos de aceiro laminados en quente. Perfís HE con ás anchas e caras paralelas. Medidas.
UNE-EN 10034: 1994 - Perfís estruturais de aceiro I e H. Tolerancias dimensionais Propiedades
Aínda que os perfís HE teñen un rendemento η {\displaystyle \eta } algo máis baixos que os perfís IPE ou IPN, teñen un mellor comportamento torsional e tamén teñen unha carga crítica significativamente maior debido a que teñen os dous momentos de inercia seccionais máis equilibrados. Isto significa que en vigas con certa flexión ou columnas con compresión moderada, prefírese un perfil HEB a un perfil IPE ou IPN.
Perfil do solo

O perfil do solo é a exposición vertical de capas horizontais do solo, denominadas precisamente horizontes. Estes son o conxunto de calidades que lle son propias a un solo (textura, cor etc. ). Nos solos pódense distinguir horizontes órganicos e minerais. Horizontes
Nun solo ben desenvolvido podemos distinguir tres horizontes: Horizonte A: é unha capa superficial (máximo de 0, 5 metros de profundidade). Está constituído maioritariamente por materia orgánica, polo que é de cor escura; as partículas que o compoñen son moi finas. É unha capa moi porosa.
Horizonte B: é o subsolo (profundidade máxima de 1 metro). Está formado por produtos da alteración das rochas lindantes e recibe tamén o material orgánico e mineral do horizonte superior. A súa cor é parda ou avermellada pola presenza do óxido de ferro.
Horizonte C: é o máis profundo e está constituído por materiais separados do fondo rochoso. Está formado por cantos soltos nunha matriz de arxila e area, cada vez máis numerosas e de maior tamaño. Procesos
O perfil do solo está suxeito a tres procesos: Adicións ao solo: son os elementos achegados dende o exterior, como poden ser a auga, elementos da atmosfera (O2, CO2, nitróxeno, xofre etc. ), materia orgánica e enerxía solar.
Perdas dende o solo: son os elementos eliminados dende o solo, tales como a auga (por evaporación e transpiración), o CO2 (polo efecto de descomposición dos microbios), nitróxeno (desnitrificación), volume (por erosión) e enerxía solar (por radiación).
Transformacións no mesmo solo: refírese á circulación de nutrientes (ciclos bioxeoquímicos), materia orgánica, formación de compostos minerais, reaccións entre materia orgánica e arxila e formación de estruturas e concrecións.
Todos estes procesos son importantes para a conservación dos solos.
Perfil lipídico

Un perfil lipídico, tamén denominado lipidograma ou perfil de risco coronario, é un grupo de probas ou exames diagnósticos de laboratorio clínico, solicitadas xeralmente de maneira conxunta, para determinar o estado do metabolismo dos lípidos corporais, comunmente en soro sanguíneo. Probas que se inclúen nun perfil lipídico
Colesterol total
HDL: lipoproteínas de alta densidade (a miúdo denominadas «colesterol bo»)
LDL: lipoproteínas de baixa densidade (a miúdo denominadas «colesterol malo»)
VLDL: lipoproteínas de moi baixa densidade
Triglicéridos
Algunhas veces o informe do laboratorio inclúe valores adicionais, segundo a relación HDL/colesterol, ou cálculos baseados nos resultados do perfil lipídico: idade, sexo e outros factores de risco.
Igualmente, algúns lipidogramas inclúen a medición de: a) total de lípidos; b) lipoproteínas de densidade intermedia (IDL); c) apoproteínas; d) quilomicrons. Usos
O médico utiliza a información para avaliar, xunto con outros signos e síntomas, o risco dunha dislipidemia e as súas complicacións, como un infarto de miocardio ou unha apoplexía, provocados por obstrución dos vasos sanguíneos, causados por ateromas ou placas de colesterol, é dicir, para valorar o risco cardiovascular da persoa e instituír así un réxime axeitado de prevención e tratamento. Notas e referencias
Correa Jiménez, Luz Marina. Ayudas diagnósticas: análisis e interpretación. Colección Ciencias para la salud. Editorial Universidad de Caldas, 2002. ISBN 958-8041-41-4, 9789588041414.
Díaz Portillo, Jacobo, e Fernández del Barrio, María. Aspectos básicos de bioquímica clínica. Ediciones Díaz de Santos, 2005. ISBN 84-7978-282-X, 9788479782825.
Perfil topográfico

Un perfil topográfico ou corte topográfico é unha representación do relevo do terreo que se obtén cortando transversalmente as liñas dun mapa de curvas de nivel ou mapa topográfico. Cada curva de nivel pode definirse como unha liña pechada que une puntos do relevo situados a igual altura sobre o nivel do mar. Debúxase xeralmente na mesma escala horizontal que o mapa, mais a utilización dunha escala vertical realzada ou esaxerada é ás veces aconsellable para subliñar os elementos do relevo. Isto pode variar segundo a inclinación e amplitude do relevo terrestre, pero adoita ser de tres a cinco veces a escala horizontal.
Unha serie de perfís paralelos, tomados a intervalos regulares nun mapa, pode combinarse para proporcionar unha visión tridimensional máis completa da área que aparece no mapa topográfico. Grazas á informática, poden realizarse modelos tridimensionais máis sofisticados da paisaxe a partir de datos dixitais do terreo.
A liña do plano definida polos puntos que limitan o perfil chámase directriz e a liña horizontal de comparación sobre a que se constrúe o perfil, base. Aplicacións
Unha das aplicacións máis importantes dos perfís ou seccións verticais é na construción de obras de gran lonxitude e pouca anchura, por exemplo estradas, sumidoiros e oleodutos.
Ás veces inclúense perfís topográficos escollidos nos mapas impresos, como os que se deseñan para as rutas ou rumbos de navegación, as escavacións e, especialmente, para os mapas xeolóxicos, onde se utilizan para mostrar a estrutura interna das formacións rochosas presentes nun territorio.
As persoas que estudan os recursos naturais como os xeólogos, xeomorfólogos, edafólogos e estudosos da vexetación, entre outros, constrúen perfís para observar a relación dos recursos naturais cos cambios de topografía e analizar numerosos problemas.
Perfugas

Perfugas é un concello italiano da provincia de Sassari, na rexión de Sardeña. Ten 2. 487 habitantes (en 2004) e esténdese por unha área de 60 km², cunha densidade de poboación de 41 hab. /km².
Fai fronteira cos concellos de Bortigiadas, Bulzi, Chiaramonti, Erula, Laerru, Martis, Santa Maria Coghinas e Tempio Pausania.
Pergamiño Sharrer

O Pergamiño Sharrer é un fragmento de pergamiño copiado a finais do século XIII ou comezos do XIV, que contén sete cantigas de amor compostas polo rei de Portugal, don Dinís. Consérvase en Lisboa, no Arquivo Nacional da Torre do Tombo, Fragmentos, caixa 20, n. 2 (Casa Forte). Historia
O fragmento foi descuberto o 2 de xullo de 1990 por Harvey Leo Sharrer, profesor da Universidade de California, Santa Barbara, no Arquivo Nacional da Torre do Tombo, en Lisboa. O pergamiño formaba parte da encadernación dun libro de rexistros notariais do século XVI.
Constitúe, xunto co Pergamiño Vindel, un dos dous únicos documentos achados de cantigas galaico-portuguesas con notación musical e o único deste tipo con cantigas de amor. É ademais, a fonte manuscrita portuguesa máis antiga de música profana en lingua vernácula que se conservou. Descrición
O seu tamaño é de 45, 6 x 26, 8 cm e está escrito polas dúas caras a tres columnas. O texto está manuscrito en letra gótica redonda e cursiva, e a música, en notación pre-franconiana con algúns trazos propios ibéricos. Cando se descubriu, o seu estado de conservación era bastante peor que o do Pergamiño Vindel, e non estaba completa a música de ningunha das sete cantigas que contén. En 1993 foi sometido a un proceso de restauración no cal se perdeu a maior parte da notación musical, que nos é coñecida só polas fotografías feitas denantes da restauración.
Pénsase que podería ser un fragmento pertencente ao cancioneiro "Livro das Trovas de Dom Dinis", que como o seu nome indica, contiña composicións musicais da autoría do rei don Dinís e foi copiado no scriptorium real. A música
Musicalmente, as cantigas de amor do Pergamiño Sharrer son bastante diferentes ás cantigas de amigo de Martín Codax achadas no Pergamiño Vindel. Conteñen gran cantidade de melismas, cunha media de tres notas por sílaba e unha maior amplitude que as cantigas do Pergamiño Vindel, cun rango próximo á oitava.
A cantigas de amor que contén o pergamiño son as seguintes: "Pois que vos Deus amigo quer guisar".
"A tal estado m'adusse senhor".
"O que vos nunca cuidei a dizer".
"Que mui gran prazer que eu ei senhor".
"Senhor fremosa non poss'eu osmar".
"Non sei como me salv'a mia senhor".
"Quix bem amigos e quer'e quereei". Discografía
Cantigas from the Court of Dom Dinis (1994). Devotional, satirical & courtly medieval love songs. Theatre of Voices. Paul Hillier. Harmonia mundi HMU 907129.
Cantigas de amor e de amigo (2004). Paula Ceremuzynska, Zofia Dowgiallo. Clave Records 3015.
Pergamiño Vindel

O pergamiño Vindel ou pergameo Vindel é un texto copiado a finais do século XIII ou comezos do XIV e posúe características similares ao Cancioneiro da Ajuda. Contén as sete cantigas de amigo de Martín Codax, coa notación musical incluída de seis. Historia
A descuberta deste pergamiño debeuse ao azar. Ocorreu cando o comerciante de libros antigos Pedro Vindel o encontrou na súa biblioteca en 1914 servindo de forro a un exemplar do De officiis de Cicerón, do século XIV con encadernación do século XVIII.
O pergamiño desapareceu pouco tempo despois de se descubrir, créndose perdido durante moitos anos. Porén, o pergamiño fora adquirido a Pedro Vindel polo diplomático e musicólogo Rafael Mitjana, quen o depositou na súa biblioteca de Uppsala, cidade sueca onde residía xacando. Tras a súa morte, en 1921, a biblioteca pasou á súa viúva e posteriormente foi vendida polos seus herdeiros. Despois de varias vicisitudes, o pergamiño foi adquirido polo bibliófilo Otto Haas e posto á venda en Londres polo seu colega Albi Rosenthal. Finalmente foi comprado pola Pierpoint Morgan Library de Nova York, onde se conserva desde 1977.
A primeira noticia do descubrimento foi dada a coñecer por Pedro Vindel, en febreiro de 1914, na revista Arte Español. Ao ano seguinte, en 1915, o libreiro publicou a primeira edición facsímile do manuscrito.
Entre os meses de outubro do ano 2017 e marzo do ano 2018, o pergamiño Vindel expúxose no Museo do Mar de Galicia, situado na cidade de Vigo. Descrición
O tamaño do pergamiño é de 34 x 45 cm. Está escrito por unha soa cara a catro columnas, con 26, 24, 23 e 17 liñas respectivamente. A primeira columna contén 5 pentagramas, 6 a segunda, 6 a terceira e 4 a cuarta. O texto foi escrito en tinta negra e os pentagramas en tinta vermella. As iniciais están ornamentadas en azul e vermello. O nome do xograr Martín Codax aparece na parte superior do pergamiño, en vermello. Na copia do pergamiño interviñeron varias mans.
Contén sete cantigas de amigo, seis delas con notación musical: Ondas do mar de Vigo
Mandad'ei comigo ca ven meu amigo
Mia yrmana fremosa treides comigo
Ay Deus se sab'ora meu amado
Quantas sabedes amar amigo
En o sagrad' e Vigo (só o texto, sen a notación musical)
Ay ondas que eu vin veer
Os seus textos xa eran coñecidos por formar parte dos cancioneiros sen música da lírica galaico-portuguesa. Porén, a súa música constitúe, xunto coas sete cantigas de amor de don Dinís, achadas no Pergamiño Sharrer, as únicas mostras que se encontraron até hoxe da canción profana galaico-portuguesa. A música das cantigas está escrita en notación cadrada, con ligaduras moi similares ás das Cantigas de Santa María.
A descuberta do pergamiño veu confirmar a hipótese da existencia de follas voantes, co texto e a música das poesías trobadorescas que eran entregadas polos trobadores aos xograres para a súa interpretación. Discografía
Véxase a sección de discografía de: Martín Codax (discografía).
Periclasa

A periclasa ou periclasio un mineral da clase 04 (óxidos), segundo a clasificación de Strunz; é unha forma natural do óxido de magnesio (MgO). Antigamente denominada magnesia.
Foi descuberto en 1840.
A magnesia da rexión de Magnesia en Tesalia contiña tanto óxido de magnesio como carbonato de magnesio hidratado, así como óxido de ferro (como a magnetita). Así as chamadas na antigüidade pedras de Magnesia, coas súas propiedades magnéticas, foron as que deron nome ao magnetismo. Trituradas son un po branco, lixeiro, pouco soluble na auga, inodoro, con lixeiro sabor alcalino, usado en medicina como antiácido. Tamén pode ser utilizado contra o estrinximento. Formación e xacementos
A periclasa fórmase normalmente en mármore como produto do metamorfismo de rocas sedimentarias dolomíticas. Fórmase por alteración da brucita baixo certas condicións ambientais preto da superficie do terreo. Entre os xacementos deste mineral podemos destacar o que hai na provincia de León, en España.
Perieco

Crese que os periecos eran os habitantes das cidades costeiras e dalgúns asentamentos terra dentro de Laconia conquistados polos espartanos, pero non reducidos á condición de ilotas. Eran persoas libres que gozaban de certos dereitos, excepto dos políticos. Condicións de vida
Vivían e cultivaban as súas terras en asentamentos sometidos á autoridade de Esparta, afastados do núcleo central espartano en torno ao río Eurotas, onde se situaban os klêros (parcelas propiedade de cidadáns), cultivados polos ilotas. De aí deriva o nome, posto que periecos significa que viven ao redor de (provén de περί: ao redor de, e οἴκος -pronunciado «oikos»-: casa); é dicir, ao redor de Esparta. En efecto, moraban na costa e en zonas montañosas de Laconia.
A terra onde habitaban era alleábel: susceptíbel de compra e venda, pois non pertencía ao estado. Segundo fose a localización dos asentamentos variaban as súas actividades. As principais eran a artesanía e o comercio, daquela a agricultura e a gandaría. Inclusive podían participar nos Xogos Olímpicos e posuír escravos.
Os núcleos de poboación dos periecos chegaron a desenvolver certa autonomía. Estaban suxeitos ao control de maxistrados espartanos, os harmostas. Había vinte harmostas, un por cada división do territorio perieco. Obrigacións
Aos individuos desta clase social, o Estado impúñalles varias obrigacións, fundamentalmente no servizo militar: debían proporcionar continxentes de hoplitas, que combatían xunto aos espartanos, aínda que en unidades separadas. Tamén integraban a tripulación da escasa mariña espartana e o persoal de manufactura dalgúns artigos. Así mesmo estaban suxeitos a pago de tributos (os mesmos que achegaban os cidadáns espartanos).
Non podían casar con espartanas. Non se atopa rexistrada algunha rebelión ou sublevación protagonizada por periecos. Por iso inférese que a súa posición no Estado espartano era levadía.
Vivían en comunidades de organización autónoma en Laconia, ao redor dos lugares ocupados polos espartiatas, en Cinura, na illa de Citera e en Mesenia. Incluso podían desempeñar cargos de importancia e responsabilidade, como o perieco Diníada, que aparece ao mando dunha embarcación da frota peloponesia. Probabelmente eran descendentes de poboacións locais sometidas polos dorios.
Periferia do Peloponeso

A periferia do Peloponeso (en grego: Περιφέρεια Πελλοποννήσου) é unha das 13 periferias de Grecia, e ocupa a maior parte da península do Peloponeso, ao sur do país. Xeografía
Ten unha superficie de 15490 km2 e, no ano 2011, tiña unha poboación de 577903 habitantes, o que facía unha densidade de 41, 2 hab. /km².
A capital da periferia é a cidade de Trípoli.
Está dividida en 5 unidades periféricas ou nomos, das sete que conta a península: Arcadia
Argólida
Corintia
Laconia
Mesenia
Soamente dúas unidades periféricas da penísula, as de Acaia e Élide (ou Élis), forman parte da periferia de Grecia Occidental.
Periférico

Un periférico é un compoñente externo dun sistema computacional que se liga mediante conexións físicas directas (cabos ou cables) ou indirectas (radiofrecuencia ou raios infravermellos) e que serve para interactuar co sistema. Poden ser para introducir ou recibir información, caso no que se adoitan chamar respectivamente periféricos de entrada (input, abreviado "I") ou de saída (output, abreviado "O"). Polo tanto, algúns elementos como o microprocesador non son periféricos, senón que forman parte do sistema mesmo. Aínda así, outros como o disco duro ou a memoria USB tamén se poden entender como periféricos de saída, pois permiten almacenamento de datos. Hai tamén dispositivos mixtos de entrada e saída (I/O), como o módem, e casos de elementos intermediarios ou posibilitadores do funcionamento dun periférico, como a tarxeta que permite o uso do módem, a tarxeta de rede. Nótese que as abreviacións O e I semellan tamén os números 0 e 1 do código binario. Periféricos de saída
monitor ou pantalla: para que o usuario poida recibir información visual dinámica do sistema
impresora: para que o usuario poida recibir información impresa do sistema
altofalante: para recibir información audible
tarxeta: para que o sistema poida enviar información dos tipos anteriores (tarxeta gráfica, tarxeta de son)
gravadora de CD-ROM Periféricos de entrada
rato: para actuar sobre os elementos da pantalla ou monitor
teclado: para introducir os caracteres definibles polo teclado
disqueteira ou lector de CD-ROM: para ler dispositivos de almacenamento externo de información como disquetes ou discos compactos
taboíña gráfica: para enviarlle información ó sistema
escáner: para enviarlle ó sistema información con formato de imaxe
Perigonio

O perigonio (peri: ao redor; gonio: estruturas de reprodución) é unha envoltura que presentan algunhas flores nas que o cáliz e a corola son moi semellantes en tamaño e cor fusionándose preto do receptáculo, e polo tanto non se pode determinar se son pétalos ou sépalos (é dicir, tódalas pezas dos ciclos estériles da flor son iguais entre si). As pezas que o compoñen reciben o nome de tépalos.
Se os tépalos se parecen a un pétalo, o perigonio chámase corolino (de corola), e se se parecen a sépalos dise perigonio calicino (de cáliz).
Perigordense

Perigordense é o termo utilizado para englobar diferentes culturas aínda que estreitamente relacionadas do Paleolítico Superior, que se desenvolveron entre hai 35. 000 e 20. 000 anos. Debe o seu nome ó sitio paleontolóxico francés de Périgord.
A primeira das culturas perigordenses foi a Châtelperronense.
Perihelio

O perihelio é o punto dunha órbita no que o obxecto celeste orbitante (planeta, asteroide, ou cometa) está a menor distancia do Sol ou da estrela arredor da cal orbita. A variación da distancia orbitais entre o obxecto orbitante e o obxecto arredor do cal orbita débese a que as órbitas son elípticas.
Perillus bioculatus

Perillus bioculatus é unha especie de insecto hemíptero da familia Pentatomidae. Son nativos de América do Norte, pero foron introducidos en Europa oriental e norte da India. Tanto os estadios larvais como adultos están especializados en depredar ovos e larvas do escaravello da pataca (Leptinotarsa decemlineata). Porén, o primeiro estadio ou ínstar larval aliméntase chuchando zumes dos talos da planta da pataca. Galería
Periodismo fotográfico

Dende a aparición da fotografía, o xornalismo fotográfico empregouse para deixar constancia de calquera feito memorable en publicacións escritas. Obtivo unha importancia moi considerable a partir dos anos 20 en diante, cando se crean axencias xornalísticas baseadas nas reportaxes fotográficas. Historia e características
Ata tal punto se implantou a fotografía na prensa escrita, que hoxe en día é habitual que o que se chama "mancha" sexa un 70% do xornal. Esa "mancha" é a superficie de imaxe con respecto ó total do papel. Cabe destacar que na maioría das noticias, desprázase só o fotógrafo, xa que a noticia en si obtense de axencia ou de memorando.
A fotografía cobra especial importancia no xornalismo e fai chegar ó público máis cantidade de información, facendo realidade a frase "vale máis unha imaxe ca mil palabras". Moitos autores reflexionan, dende os tempos da orixe da fotografía, sobre a súa importancia social. Susan Sontag afirma que Coleccionar fotografías é coleccionar o mundo. Así mesmo, engade que a fotografía "xustifica".
Así a todo, non hai que esquecer que quen fai unha fotografía plasma unha parte da realidade dunha determinada maneira, e dende un punto de vista en concreto. Non podemos pensar polo tanto que a fotografía é un fiel reflexo da realidade, senón a plasmación* dunha parte da mesma. Non só hai que pensar naquilo que a fotografía recolle, senón tamén no que puidese ficar fóra.
Periodización

Coñécese como periodización ao eido das ciencias sociais que trata de dividir a historia ou outro eido do coñecemento (a ciencia, a literatura, a arte) en distintos períodos que posúan uns trazos comúns entre si, o suficientemente importantes como para facelos cualitativamente distintos a outros períodos.
En historia a periodización máis ampla dá períodos denominados idades, mentres que os denominados época designan divisións máis curtas ou locais. No eido da historia natural ou xeoloxía emprégase a expresión eras (eras xeolóxicas), aínda que tamén se fala de era como período histórico no campo da cronoloxía, dando cada unha delas orixe a distintos calendarios; termo que se aplica tamén a períodos dominados por un personaxe histórico, un feito ou un proceso que se considera fundamental. Época xeolóxica é unha subdivisión da era xeolóxica. A escala do tempo xeolóxico divídese en orde descendente de xerarquía da seguinte maneira: Eón, era, sistemas ou períodos, series ou épocas e pisos.
Periostite

A oeriostite, tamén coñecida coma periostalxia é unha condición médica e unha doenza ósea infecciosa causada pola inflamación do periósteo, a capa de tecido conectivo que arrodea ao óso. Esta doenza, polo xeral crónica, é unha das causas de dor ósea.
Periscopio

Un periscopio (etim. do grego peri- e -scopio, περισκοπεῖν, "mirar arredor") é un aparello que serve para ver arredor, en particular de xeito elevado á liña de visión dende a situación dos ollos. Usa espellos ou prismas para a redirección dos raios luminosos.
Na súa forma sinxela é un tubo cun xogo de espellos nos extremos, paralelos e nun ángulo de 45º respecto da liña que os une. Pódese usar para ver sobre a cabeza da xente nunha multitude. Esta forma de periscopio, coa adición de simples lentes, foi usado para propósitos de observación en trincheiras durante a primeira guerra mundial.
Os periscopios máis complexos usan prismas no canto de espellos, e dispón de aumentos, como os usados nos submarinos.
Galería de imaxes
Perisodáctilos

Os perisodáctilos (Perissodactyla) son unha orde de mamíferos placentarios. Son mamíferos ungulados que se caracterizan pola posesión de extremidades cun número impar de dedas rematadas en pezuños, estando a deda central, que serve de apoio, máis desenvolvida cás demais. Son herbívoros. Na actualidade soamente inclúe os équidos, os tapires e os rinocerontes. Clasificación
Divídense en tres familias: Familia Equidae
Familia Tapiridae
Familia Rhinocerotidae
Perixeo

O perixeo (do grego peri
arredor de, e gaia
Terra) é o punto da órbita elíptica que percorre un corpo (natural ou artificial) arredor da Terra, cando dito corpo se encontra máis preto do centro da mesma. O punto oposto, o máis afastado ó centro da Terra, chámase apoxeo. No caso dun planeta orbitando ó Sol, empréganse os termos análogos afelio e perihelio.
Perióstraco

O perióstraco, (en latín científico periostracum; plural periostraca), é a capa máis externa da cuncha dos moluscos e dos braquiópodos. É unha película de espesor variábel, composta unicamente de materia orgánica.
Trátase dunha delgada capa orgánica ou "pel". Nos moluscos está presente principalmente en caracois e ameixas, é dicir, en gasterópodos e bivalvos, pero tamén se encontra nalgúns cefalópodos Allonautilus scrobiculatus. O perióstraco é parte integral da cuncha, xunto coas outras capas dela.
É visíbel como a capa externa da cuncha de moitas especies de moluscos de hábitats de auga doce, mariños e terrestres. Etimoloxía
O termo perióstraco está formado polos elementos do latín científico peri-, calco do grego antigo περι- peri-, do adverbio περί perí, 'ao redor de', e -ostracum, neutro tirado do grego antigo ὄστρακον ‎óstracon, 'vasilla de barro', 'anaco dunha vasilla rota'; e tamén 'cuncha'. (O termo óstracum, nos dous primeiros significados, úsase en arqueoloxía; no terceiro, en malacoloxía). Nos moluscos
O perióstraco dos moluscos está formado por polisacáridos e unha proteína, a conquiolina, que son segregadas polo manto. Adoita ser de cor amarela ou parda, ás veces negra nalgunhas especies. En xeral, é dunha cor diferente da capa subxacente. Está comunmente ausente nunha parte da cuncha, en particular nas zonas máis antigas, polo que se ven as partes acabadas de sintetizar. Nos braquiópodos
Nos braquiópodos o perióstraco está formado por quitina, e é segregado por células situadas no bordo do manto. Estas células son empuxadas cara á parte periférica do manto por células novas e, daquela, segregan a parte mineral da valva.
Perkunas Virgae

Perkunas Virgae é unha gran estría de cor na superficie sobre Titán, a lúa de Saturno. Características
Perkunas Virgae está centrada a 27° latitude sur e 162 lonxitude oeste, e ten unha lonxitude máxima de 980 km. Situada moi ó oeste dentro da rexión de Xanadu, preto da fronteira desta rexión con Shangri-La, e o sur de Shikoku Facula (a cal xa está dentro de Shangri-La). Observación
Perkunas Virgae foi descuberta a partir de imaxes transmitidas pola misión Cassini.
Recibiu máis tarde o nome de Perkūnas, o deus da mitoloxía lituana da choiva, o trono e os lóstregos.