proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Mecánica

A mecánica é a ciencia que estuda a posición que teñen os corpos, incluíndo as súas variacións, causas, aplicacións, a maneira como se produce o movemento, as súas propiedades etc.
É unha parte fundamental da física, e subdivídese en varias ramas segundo o criterio utilizado. Etimoloxía
A palabra mecánica deriva do grego μηχανική (mēkhanikē), que significa "relativo a un enxeño". Este termo compónse de μηχανή (mēkhanē), que se traduce como "dispositivo" ou "ferramenta", e é unha variante dórica da palabra ática μηχανή. Deriva da raíz protoindoeuropea *magh-, que significa "poder" ou "ter poder", da que derivan outras palabras relacionadas, como máquina, mecano, mecanismo, mecanografía, mecatrónica ou maquillaxe.
O adxectivo mēkhanikos, indicando algo "relacionado con máquinas", entrou no latín como mechanicus.
Ao longo dos séculos, mecánico tamén adquiriu o significado de "operario que se ocupa da fabricación ou reparación de maquinaria", sendo o seu uso máis común desde finais do século XIX co auxe do automóbil. Subdivisións da mecánica
Segundo as magnitudes implicadas
Cinemática: Parte da mecánica que estuda o movemento independentemente das causas que o producen. Inclúe conceptos como velocidade, aceleración e traxectorias.
Dinámica: Parte da mecánica que estuda o movemento dos corpos en relación coas forzas que o producen.
Segundo o campo xeral de estudo
Mecánica clásica ou Mecánica newtoniana: Baseada nas leis do movemento de Isaac Newton, aplica a obxectos que se moven a velocidades moito menores que a velocidade da luz e a escalas maiores que as atómicas.
Mecánica cuántica: Estuda o comportamento de partículas a escalas atómicas e subatómicas, onde as leis da mecánica clásica non se aplican.
Mecánica cuántica relativista: Desenvolvida por Albert Einstein, aborda obxectos que se moven a velocidades próximas á velocidade da luz e en campos gravitacionais intensos.
Segundo campos particulares
Mecánica do sólido ríxido: Estuda o movemento de corpos ríxidos que non se deforman.
Mecánica de medios continuos: Inclúe a análise de materiais que poden deformarse.
Mecánica de fluídos: Estuda o comportamento dos fluídos (inclúe líquidos e gases).
Mecánica dos sólidos deformabeis: Inclúe a elasticidade (deformacións reversibeis) e a plasticidade (deformacións permanentes).
Mecánica celeste: Rama da mecánica e a astronomía que estuda o movemento dos astros e obxectos astronómicos.
Segundo as ferramentas usadas
Mecánica estatística: Aplica métodos estatísticos para estudar sistemas compostos por un gran número de partículas.
Mecánica lagranxiana: Baseada no principio de mínima acción, usa coordenadas xeneralizadas para describir o movemento.
Mecánica hamiltoniana: Reformulación da mecánica clásica que utiliza funcións de enerxía (Hamiltonianas) para describir a evolución dos sistemas físicos.
Tendo en conta que moitas destas subdivisións poden solaparse entre si.
Mecánica celeste

A mecánica celeste é a parte da astronomía que estuda o movemento dos corpos celestes e as leis que o rexen. Aplícanse os principios da física coñecidos como mecánica clásica (lei da gravitación universal de Isaac Newton). Estuda o movemento dos corpos, coñecido como problema de Kepler, o movemento dos planetas ao redor do Sol, dos seus satélites e o cálculo das órbitas de cometas e asteroides.
Mecánica de fluídos

A mecánica de fluídos é a rama da mecánica de medios continuos que estuda o movemento de fluídos (gases é líquidos), sen ter en conta as causas que o provocan (cinemática) ou téndoas en conta (dinámica). Tamén estuda as interaccións entre o fluído e o contorno que o limita. Para iso presuponse a similitude da estrutura dos fluídos á dun medio continuo a través do concepto de partícula fluída (hipótese de continuidade). Hipótese de continuidade (A partícula fluída)
Considéranse tanto os gases como os líquidos xa non moléculas, senón masas fluídas. Deste xeito asegúrase que as propiedades varíen suavemente (sen descontinuidades).
O xeito de distinguir cando a hipótese de continuidade é válida consiste en comparar o camiño percorrido libre medio das moléculas coa lonxitude característica do sistema físico. Ó cociente entre estas lonxitudes denomínaselle número de Knudsen. Cando este número adimensional é moito menor á unidade, o material en cuestión pode considerarse un fluído (medio continuo). No caso contrario os efectos debidos á natureza molecular da materia non poden ser desprezados e debe utilizarse a mecánica estatística para predicir o comportamento da materia. Outras aplicacións
Unha derivación alternativa dos principios da mecánica de fluídos mediante a mecánica estatística xustifica o uso de modelos de mecánica de fluídos e a súa terminoloxía na enxeñaría do tránsito.
Mecánica de medios continuos

A mecánica de medios continuos é unha rama da física (especificamente da mecánica) que propón un modelo unificado para sólidos deformables, sólidos ríxidos e fluídos. Fisicamente os fluídos clasifícanse en líquidos e gases. O termo medio continuo úsase tanto para designar un modelo matemático, como calquera porción de material cuxo comportamento se poida describir de xeito adecuado por ese modelo. Existen tres grandes grupos de medios continuos: Mecánica do sólido ríxido
Mecánica dos sólidos deformables.
Mecánica de fluídos, que distingue á súa vez entre:
Fluídos compresibles.
Fluídos incompresibles.
Aínda que a mecánica de medios continuos é un modelo que permite investigar as propiedades de sólidos deformables e fluídos con gran precisión, hai que lembrar que a escalas moi pequenas a materia está feita de átomos. E esa natureza atómica da materia dá lugar a certo tipo de microestrutura heteroxénea que viola algún dos principios da mecánica de medios continuos. Con todo, malia esta dificultade, a mecánica de medios continuos é unha aproximación válida na maioría de situacións macroscópicas nas que a microestrutura asociada á natureza atómica da materia pode ser ignorada (nos fluídos, o número de Knudsen úsase para determinar ata que punto a hipótese de continuidade do medio é adecuada).
No modelo suscitado pola mecánica de medios continuos as magnitudes físicas como a enerxía ou a cantidade de movemento poden ser manexadas no límite infinitesimal. Por esa razón as relacións básicas en mecánica de medios continuos toman a forma de ecuacións diferenciais. Os tipos básicos de ecuacións usadas en mecánica de medios continuos son: Ecuacións Constitutivas que caracterizan as propiedades do material que trata de modelizarse como medio continuo.
Leis de conservación que son leis físicas fundamentais como as correspondentes a:
Conservación da cantidade de movemento.
Conservación da enerxía.
Posto que as propiedades dos sólidos e fluídos non dependen do sistema de coordenadas elixido para o seu estudo, as ecuacións da mecánica de medios continuos teñen forma tensorial. É dicir, as magnitudes básicas que aparecen na mecánica de medios continuos son tensores, o cal permite escribir as ecuacións nun xeito básico que non varía dun sistema de coordenadas a outro.
Medalla

As medallas xeralmente son discos metálicos, similares en aparencia ás moedas, pero usualmente con maior diámetro e un relevo máis pronunciado. Porén, existen múltiples excepcións tanto na forma como no material. Etimoloxía e orixe
A palabra "medalla" ten a súa orixe no termo latino Metallum. Historicamente, as medallas eran as pezas que, segundo a opinión máis aceptada, servían como moeda nos seus respectivos tempos. Isto é certo, agás polos Medallóns que en Italia e noutras partes, probabelmente non eran moedas. En cambio, eran obxectos que se lanzaban ao pobo durante as aclamacións dos reis ou que se fabricaban para conmemorar grandes eventos e se distribuían como agasallos. Tipos
As medallas son emitidas con diversos fins, e así existen: As emitidas con propósitos puramente artísticos (afíns usualmente ás plaquetas).
As conmemorativas ou de recordo.
As que outorga unha organización por servizos distinguidos nun campo específico (como o premio Nobel).
As que se outorgan como premio nun evento (como as medallas olímpicas ou as medallas de ouro, medallas de prata e medallas de bronce entregadas en competicións deportivas ou artísticas; tamén se entregaron nas competicións artísticas nos Xogos Olímpicos).
As que outorga un goberno por servizos ao país ou estado, que se ostentan prendidas ao peito ou colgadas ao pescozo; estritamente falando, isto refírese só a medallas de aparencia similar a unha moeda, pero informalmente esténdese tamén á condecoración militar ou institucional en xeral, como as Medallas de Galicia.
As de culto relixioso, usualmente cun aro que permite colgalas.
Forma e material
Aínda que a forma é xeralmente redonda, con todo non faltan medallas ovais, poligonais, cadradas. .. A materia de que se compoñen é o ouro, a prata, o chumbo, o estaño, o platino, o níquel e o cobre pero tamén as hai de cristal, cerámica, arxila cocida etc. En casos raros e especialmente durante o asedio a unha praza, fabricábanse moedas de coiro, papel ou ferro (obsidionais). Estudo
O estudo das medallas, a súa autenticidade, orixe, clasificación etc. , constitúe o obxecto da medallística, unha rama da numismática. No Renacemento chamábanse "medallas" a todas aquelas moedas da antigüidade que xa non estaban en circulación e por tanto non tiñan valor de cambio.
Medalla Alvar Aalto

O Medalla Alvar Aalto estableceuse no 1967 polo Museo finlandés de Arquitectura e a Asociación Finlandesa de Arquitectos (SAFA), na honra de Alvar Aalto. Outórgase cada cinco anos como recoñecemento da contribución arquitectónica creativa do galardoado. A cerimonia celébrase no centro Alvar Aalto Symposium da cidade Jyväskylä, lugar de nacemento de Alvar Aalto. Lista de galardoados
Medalla Anders Retzius

A medalla Anders Retzius foi un premio concedido pola Sociedade Sueca de Antropoloxía e Xeografía a un xeógrafo ou a un antropólogo. O seu nome foi unha homenaxe ao antropólogo e anatomista sueco Anders Adolph Retzius. A partir de 2015 a medalla non foi nunca máis concedida. Galardoados coa medalla
Medalla Ashanti

A medalla Ashanti é unha condecoración británica de campaña instituída o 1 de xuño de 1874. Esta medalla concedeuse aos integrantes as forzas armadas nativas británicas, ás coloniais e ás aliadas, baixo o mando do xeneral de división Garnet Wolseley, que se despregaron contra o exército do monarca ashanti Kofi Karikari que ameazaba o Protectorado Británico da Costa de Ouro, no transcurso da terceira guerra Anglo-Ashanti, entre xuño de 1873 e febreiro de 1874. Entre as forzas participantes nesa contenda estaba un continxente da Mariña Real Británica que superaba os 3. 500 efectivos e dous batallóns do Rexemento das Indias Occidentais, así como un batallón dos Royal Welch Fusiliers, outro dos Black Watch e a Brigada de Fusileiros. Caracterización
A condecoración está cuñada na Royal Mint de Londres, nun disco de prata, cun diámetro de 36 milímetros. Coñécense tamén exemplares desta medalla en bronce, con idéntica caracterización. Anverso: no anverso reprodúcese a cabeza diademada e velada da raíña Vitoria do Reino Unido (1837-1901) ollando cara á esquerda, rodeada pola inscrición VICTORIA REGINA, partida a ambos os lados. O deseño do anverso correspóndelle ao daquela gravador xefe da Royal Mint Leonard Charles Wyon, cuxa marca de gravador L. C. WYON se aprecia en letras de pequeno tamaño no truncamento do pescozo da raíña.
Reverso: a escena reproducida no reverso consiste nunha loita entre británicos e guerreiros ashanti na densidade da xungla, representativa da campaña conmemorada. O deseño desta face, obra de Edward Poynter, utilizouse tamén posteriormente para os reversos da medalla de África Oriental e Occidental, e da medalla de África Central.
Canto: no canto de cada exemplar gravouse o nome e a denominación da unidade á que corresponde cada receptor, en letras maiúsculas e con recheo negro, xunto coas datas da campaña 1873-1874.
Cinta: a cinta da que pendura a medalla ten unha anchura de 31, 7 milímetros; é de cor amarela con bordos negros e dúas estreitas franxas centrais tamén de cor negra, do mesmo xeito que a medalla de África Oriental e Occidental. Broches
En novembro de 1892 estableceuse a concesión da medalla dotada dun broche coa inscrición COOMASSIE, destinada aos militares que participaron na batalla de Amoaful e na toma de Coomassie (ou Kumasi), a cidade capital da rexión Ashanti, na actual República de Ghana, así como aos que protexeron as liñas de comunicación ao norte do río Pra.
O 5 de xullo de 1895, Vitoria determinou conceder novamente a medalla Ashanti nos mesmos termos que en 1874 e en 1892, aos membros da Armada participantes nas operacións do río Brass, en febreiro dese ano, e que non a recibiran anteriormente. Nesta ocasión, a medalla debía estar acompañada por un broche coa inscrición BRASS RIVER, ademais da data.
Por outra banda, aos receptores da medalla Ashanti que con posteriormente acadaron tamén a medalla da África Oriental e Occidental concedéuselles o seu broche correspondente para poder acomodar nel ambas as medallas.
Medalla Copley

A Medalla Copley é unha institución de carácter premial, que con carácter anual outorga a The Royal Society of London a unha persoa física como o maior recoñecemento ao traballo científico polos seus logros sobresalientes en calquera das ciencias físicas ou biolóxicas. É o galardón máis antigo concedido por unha institución académica, xa que a primeira medalla se concedeu en 1731. Historia
O premio creouse tralo legado póstumo realizado á Real Sociedade de Londres en 1709, por Godfrey Copley, próspero terratenente de Sprotbrough, cerca de Doncaster, membro por elección da Real Sociedade de Londres desde 1691. O total ascendía a 100 £, e o interese sobre o mesmo utilizaríase para a realización de experimentos durante unha serie de anos.
As condicións da medalla variaron varias veces ao longo do tempo. En 1736 acordouse conceder unha medalla por valor de 5 £, xa fose para o descubrimento científico máis importante ou para a maior achega experimental, norma que seguiu ata 1831, cando as condicións se modificaron de modo que a medalla se concedese ao autor da investigación que o Consello da Real Sociedade de Londres decidise por maioría que fose o maior merecedor de dito honor. Joseph William Copley realizou en 1881 unha segunda doazón por valor de 1. 666 £, 13 s e 4 d, da que se destinaría a metade dos intereses que rendese dita cantidade a cubrir os custos do galardón.
No seu formato actual o galardón concédese anualmente e consiste nunha medalla de prata dourada e un premio en metálico de 5. 000 £. Os premiados, que en anos consecutivos se alternan entre as ciencias físicas e biolóxicas, son elixidos polo Consello da Real Sociedade de Londres, a proposta dos respectivos Comité de Premios en Ciencias Físicas e Comité de Premios en Ciencias Biolóxicas. O premio está aberto aos cidadáns dun país da Mancomunidade de Nacións ou da República de Irlanda, ou de persoas que habitualmente residan e traballen neses países durante o período mínimo dos tres anos inmediatamente anteriores á data da súa proposta. Non hai limitacións para o período no que se realizasen os logros de investigación e pódese conceder máis dunha vez á mesma persoa. Os nomeamentos son válidos durante cinco anos, e o candidato non pode ser renomeado ata un ano despois de que expirase a súa candidatura.
A Real Sociedade de Londres tamén instituíu en 1825 e 1965 a Medalla Real, de maneira independente á Medalla Copley, que nas súas tres modalidades galardoa anualmente as contribucións máis importantes nas ciencias físicas (1825), nas ciencias biolóxicas (1825) e nas ciencias aplicadas (1965). Galardoados
Medalla Davy

A Medalla Davy é unha medalla de bronce que é outorgada desde 1877 pola Royal Society, de Londres. Os que a reciben son destacados por un «descubrimento recente sumamente importante en calquera rama da química». A medalla toma o nome de Humphry Davy, químico británico do século XIX e está acompañada dun premio de 1000 £. .
Medalla Eckhel

A Medalla Eckhel (en alemán: Eckhel Medaille), outorgada desde 1958 pola Sociedade Numismática Austríaca (Österreichische Numismatische Gesellschaft –ÖNG–), é un dos recoñecementos máis prestixiosos do ámbito numismático en Austria, que premia os servizos destacados á numismática no seu aspecto científico por parte dos seus receptores. Creación
A data oficial de creación desta condecoración é o 13 de xaneiro de 1957, día en que se celebrou o 220 aniversario do nacemento de Joseph Hilarius Eckhel (1737-1798), numismático austríaco que lle dá nome. No entanto, non foi formalmente instituída ata a correspondente resolución tomada na asemblea xeral da ÖNG que tivo lugar o día 26 de marzo de 1958. Galardoados
Esta é a lista dos numismáticos galardioados coa medalla Eckel: 1958: Franz Wolny.
1959: August Loehr e Karl Pink.
1960: Amtsrat Josef Beisser.
1962: Günther Freiherr Probszt von Ohstorff.
1967: Eduard Holzmair.
1970: Fritz Dworschak.
1971: Robert Göbl.
2001: Franz Leypold.
2004: Günther Dembski.
2008: Wolfgang Szaivert.
2011: Franziska Schmidt-Dick.
2012: Heinz Tursky.
2013: Bernd Kluge.
2017: Michael Alram.
2021: Helmut Rizzolli, Bernhard Prokisch e Wolfgang Hahn.
2023: Hubert Emmerig.
2024: Wolfgang Fischer-Bossert e Haim Gitler.
2025: Lutz Ilisch e Heinz Winter.
Medalla Elias Brenner

A medalla Elias Brenner é un recoñecemento ao mérito numismático outorgado pola Sociedade Numismática Sueca (Svenska numismatiska föreningen –SNF–). Concesión
Trátase dunha medalla de prata que a xunta directiva da Sociedade concede anualmente, desde 1976, a un ou varios cidadáns suecos ou estranxeiros distinguidos pola promoción do coñecemento da numismática en Suecia.
De concorreren razóns extraordinarias, a medalla pode entregarse bañada en ouro (Vera Ekström, 1977; Torgny Lingren, 1981). Caracterización
A medalla de prata foi creada en 1976 polo medallista franco-sueco Léo Holmgren. O seu anverso reproduce o retrato do numismático sueco Elias Brenner (1647-1717) realizado polo gravador Adolf Lindberg (1839-1916), coa lenda dividida en tres seccións: ELIAS BRENNER na súa parte superior: NAT[us]. MDCXLVII OB[iit]. MDCCXVII ás beiras, e NUMMOS SUECICOS PRIMUS COLLEGIT & EXPLICAVIT no exergo.
No seu reverso amósase o emblema da Sociedade Numismática Sueca e, tres coroas unidas nun anel, rodeado pola lenda SOCIETAS NUMISMATICA SUECICA CONDITA ANNO MDCCCLXXIII, e no medio PRO / MERITIS.
Medalla Emperatriz da India

A medalla Emperatriz da India é unha medalla conmemorativa británica que foi concedida con motivo da proclamación da raíña Vitoria do Reino Unido como Emperatriz da India en 1877. Trátase da primeira medalla para conmemorar unha efeméride no Imperio Británico que se podía levar posta. Caracterización
A medalla fabricouse en dúas versións, en ouro e en prata, con idéntico deseño. En ambos os casos, o seu diámetro é de 58 milímetros.
No seu anverso represéntase un busto diademado e coroado da raíña Vitoria ollando cara á esquerda, cun velo que cae sobre a caluga e o pescozo. A ambos os lados amosa a inscrición VITORIA 1ST JANUARY, coa data de 1877 no exergo.
O reverso está ocupado pola inscrición EMPRESS OF INDIA ("Emperatriz da India") en inglés, en hindustano e en persa, todo rodeado por un elemento decorativo xeométrico.
Non é unha medalla nominativa, aínda que nalgúns dos casos se lle gravou posteriormente de xeito privado o nome da persoa receptora.
A medalla vai acompañada por unha fita de 42 milímetros para a colocar arredor do pescozo. Esta fita é de cor carmesí, con raias finas de cor amarela nos bordos. Concesión
A medalla concedeuse en dous graos, en ouro e en prata; a primeira para príncipes e altos funcionarios indios, e a segunda para oficiais militares e civís británicos e indios, así como a un soldado de cada rexemento británico e indio en servizo naquel territorio no momento das celebracións da proclamación na asemblea coñecida como Delhi Durbar, do 1 de xaneiro de 1877.
Os oficiais e os soldados uniformados dos exércitos británico e indio non podían levar posta a medalla, en tanto que os príncipes e os civís indios si que a portaban adoito. Cerimonia
Durante o Delhi Durbar no que se proclamou a Vitoria como Emperatriz da India, o vicerrei, adobiado coas roupaxes do gran mestre da Orde da Estrela da India, recibiu por quendas a cada un dos 63 gobernantes da India:
Consonte relata o mariscal de campo Frederick Sleigh Roberts: Receptores
Estes son as 28 persoas que foron recoñecidas coa concesión da medalla Emperatriz da India:
Medalla Fields

A Medalla Internacional para Descubrimentos Sobresaíntes en Matemáticas, coñecida polo nome de medalla Fields, é unha distinción que concede a Unión Matemática Internacional cada catro anos. Ante a carencia do Premio Nobel de matemáticas, instaurouse este premio aos mellores matemáticos en tempos anteriores da Segunda guerra mundial. Estas medallas concédense a un ou máis matemáticos. A súa orixe está no matemático John Charles Fields. Ademais, só se lles concede a matemáticos con idades non superiores aos 40 anos, cunha retribución de 10. 000 euros. Laureados
Listaxe dos premiados coa medalla Fields.
Medalla Garvan-Olin

A Medalla Francis P. Garvan–John M. Olin, coñecida como Medalla Garvan-Olin, é un premio anual que recoñece os logros científicos, o liderado e o servizo á química de mulleres químicas. Os gañadores deben ser mulleres e estadounidenses O premio é ofrecido pola American Chemical Society e consiste nun premio en metálico (5. 000 dólares estadounidenses) e unha medalla. A medalla foi deseñada pola escultora Margaret Christian Grigor. Fonte
O premio foi establecido por Francis Garvan e Mabel Brady Garvan en 1936 en homenaxe á súa filla. En 1984, a Corporación Olin asumiu o copatrocinio. O Premio Garvan-Olin é o terceiro premio máis antigo da American Chemical Society e o primeiro premio establecido para honrar ás mulleres químicas.
Medalla Gunnar Holst

A Medalla Gunnar Holst é un recoñecemento numismático outorgado con periodicidade anual pola Fundación Numismática Gunnar Holst (Gunnar Holst Stiftelse för Numismatik), de Gotemburgo, Suecia, para premiar a numismáticos distinguidos desde o punto de vista académico. Tomou o nome de Gunnar Holst, un numismático especializado en moeda do mundo islámico. Galardoados
Estes son os numismáticos recoñecidos coa mellalla desde a súa institución en 1991:
Medalla Huntington

A Medalla Huntington, outorgada desde 1918 pola Sociedade Numismática Americana, é un dos recoñecementos máis prestixiosos do ámbito numismático, que premia a traxectoria dun numismático destacado de calquera país do mundo. Historia
A condecoración denomínase así na honra de Archer M. Huntington (1870-1955), un home de negocios neoiorquino herdeiro dunha familia de industriais ferroviarios que se afiliou á American Numismatic Society en 1899 e permaneceu nela ata o seu falecemento. Huntington chegou a ser presidente da entidade entre 1905 e 1910, e foi un dos seus principais benfeitores, en forma non só de moedas e medallas para a colección da Sociedade, senón tamén como doador de fondos económicos para a construción da súa sede e para outros fins.
A medalla está cuñada en prata e foi deseñada en 1908 por Emil Fuchs con motivo do 50 aniversario da Sociedade, e con ela recoñécense as contribucións destacadas dentro da traxectoria dun investigados numismático de calquera lugar do mundo.
Inicialmente distribuíronse exemplares da medalla en bronce entre os membros da sociedade que participaban nas exposicións que esta organizaba, ata que o seu consello de dirección decidiu a emisión de exemplares en prata "en recoñecemento dos servizos literarios ou outros á ciencia da numismática". Galardoados
Estes son os numismáticos aos que se lles concedeu a medalla Huntington desde o seu establecemento como galardón en 1918:
Medalla J. Lawrence Smith

A Medalla J. Lawrence Smith é un premio outorgado cada tres anos pola Academia Nacional de Ciencia dos Estados Unidos.
Este premio foi creado por Sarah Julia Smith en homenaxe ao seu marido J. Lawrence Smith e pretende premiar a investigación sobre meteoritos.
Foi outorgada por primeira vez en 1888. Laureados
1888 - H. A. Newton
1922 - George P. Merrill
1945 - Stuart H. Perry
1949 - Fred Whipple
1954 - Peter M. Millman
1957 - Mark G. Inghram
1960 - Ernst J. Opik
1962 - Harold Clayton Urey
1967 - John H. Reynolds
1970 - Edward P. Henderson
1971 - Edward Anders
1973 - Clair C. Patterson
1976 - John A. Wood
1979 - Ralph B. Baldwin
1985 - G. J. Wasserburg
1988 - A. G. W. Cameron
1991 - Robert M. Walker
1994 - Donald E. Brownlee
1997 - Ernst Zinner
2000 - George Wetherill
2003 - John T. Wasson
2006 - Klaus Keil
2009 - Robert N. Clayton
2012 - Harry Y. McSween, Jr.
2015 - Hiroko Nagahara
2018 - Kevin D. McKeegan
Medalla John von Neumann

A Medalla John von Neumann é un premio de ciencias da computación establecido pola dirección do IEEE (The Institute of Electrical and Electronics Engineers) en 1990, recibe o seu nome en honra do eminente matemático John von Neumann. Concédese anualmente "en recoñecemento a logros sobresaíntes en ciencia e tecnoloxía relativos aos computadores". Os logros poden ser teóricos, tecnolóxicos ou empresariais, e non teñen por que terse acadado con precedencia inmediata á concesión do galardón.
A medalla debe o seu nome ao matemático e pioneiro das ciencias da computación John von Neumann (1903-1957). A lista completa de gañadores é a seguinte: 1992 C. Gordon Bell
1993 Frederick P. Brooks
1994 John Cocke
1995 Donald E. Knuth
1996 Carver A. Mead
1997 Maurice V. Wilkes
1998 Ivan Edward Sutherland
1999 Douglas C. Engelbart
2000 John L. Hennessy e David A. Patterson
2001 Butler W. Lampson
2002 Ole-Johan Dahl e Kristen Nygaard
2003 Alfred V. Aho
2004 Barbara H. Liskov
2005 Michael Stonebraker
2006 Edwin Catmull
2007 Charles P. Thacker
2008 Leslie Lamport
2009 Susan L. Graham
2010 John Hopcroft e Jeffrey Ullman
2011 Tony Hoare
2012 Edward J. McCluskey
2013 Jack Dennis
2014 Cleve Moer
2015 James A. Gosling
2016 Christos Papadimitriou
2017 Vladimir Vapnik
2018 Patrick Cousot
2019 Éva Tardos
2020 Michael I. Jordan
Tamén existe o Premio de Teoría John von Neumann, outorgado polo Institute for Operations Research and Management Science (INFORMS) por contribucións á teoría da investigación operacional.
Medalla Leeuwenhoek

A Medalla Leeuwenhoek foi establecida en 1877 pola Real Academia de Artes e Ciencias dos Países Baixos (Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, KNAW) na honra do microscopista holandés Anton van Leeuwenhoek. Concédese cada dez ou doce anos ao científico ou científica que fixo a contribución máis significativa á microbioloxía durante a década anterior. Ata a edición de 2003 o premio outorgouno a KNAW, pero a partir da edición de 2015 o premio está organizado pola Real Sociedade Neerlandesa de Microbioloxía (Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Microbiologie, KNVM). En 2023 a profesora estadounidense Jillian Banfield converteuse na primeira muller en recibir este premio.
Medalla OTAN

A Medalla OTAN é unha recompensa militar internacional que se outorga a membros de diversos exércitos do mundo pola Organización do Tratado do Atlántico Norte.
Existen seis variantes, Former Iugoslavia (dende 1992), Kosovo (1998), Macedonia (2001), Article 5(2001), No article 5 (2003) e Meritorious (2003).
Represéntase sobre o uniforme cunha sección da súa cinta (pasador) na súa modalidade de diario e coa medalla completa na modalidade de gala.
En España a resolución da súa concesión publícase no Boletín Oficial do Ministerio de Defensa co texto "En cumprimento do establecido no apartado quinto da Orde ministerial 160/1995, de 11 de decembro, e ós efectos previstos no mesmo, a continuación relaciónase o persoal ó que o Secretario Xeral da Organización do Tratado do Atlántico Norte concedeu a Medalla OTAN". Descrición
É circular, no anverso presenta a estrela da OTAN, entre unha coroa de ramas de oliveira. No reverso leva o nome da organización en inglés e francés NORTH ATLANTIC TREATY ORGANIZATION na parte superior e ORGANISATION DU TRAITÉ DE L'ATLANTIQUE NORD na inferior. No centro leva as inscricións en inglés e francés IN SERVICE OF PEACE AND FREEDOM e AU SERVICE DA PAIX ET DA LIBERTÉ, separadas por unha rama de follas de loureiro.
Medalla Sanford Saltus

Non confundir co Premio Sanford Saltus de Medalla da American Numismatic Society. A Medalla John Sanford Saltus é a máxima distinción da Sociedade Británica de Numismática (British Numismatic Society). Concédese cunha periodicidade trianual para recoñecer contribucións académicas destacadas á numismática británica. Historia
Esta medalla estabeleceuse en 1910 a partir da doazón feita á Sociedade polo pintor e escultor estadounidense John Sanford Saltus (1853-1922), quen fora anteriormente o seu presidente.
Malia estar concibida inicialmente para se basear nas publicacións feitas no British Numismatic Journal, as normas foron reformuladas en 2005 para abranguer a totalidade das publicacións dun estudoso en materia de numismática británica. Características
Trátase dunha medalla cuñada en ouro, deseñada polo artista Frank Bowcher. O seu peso é de 46, 49 gramos e o seu diámetro de 44 milímetros. Anverso: imaxe de Britannia en pé cos seus habituais atributos do escudo e o tridente, rodeada pola lenda: THE BRITISH NUMISMATIC SOCIETY.
Reverso: na parte superior hai unha grilanda coroada e coa data MCMX no seu interior. No campo da medalla lese esta lenda: THE JOHN SANFORD SALTUS MEDAL AWARDED TO [nome do premiado] FOR SCHOLARLY CONTRIBUTIONS TO BRITISH NUMISMATICS [data de concesión. Nalgunhas edicións hai pequenas alteracións desta lenda.
Medalla Timoshenko

A Medalla Timoshenko é un recoñecemento que se lles concede aos investigadores que destaquen polas súas salientables contribucións á mecánica aplicada, instituído en 1957 pola Sociedade Norteamericana de Enxeñeiros Mecánicos (ASME).
Trátase dun dos premios de máis sona internacional na área da mecánica técnica e foi establecido en memoria de Stephen Timoshenko, enxeñeiro ucraíno-norteamericano considerado como o pai da enxeñaría mecánica moderna. O premio consiste nunha medalla de bronce, un certificado e dous mil cincocentos dólares en metálico. O investigador agraciado pronuncia o seu discurso no ano correspondente á recepción da medalla na reunión anual da ASME. Precedemento
O comité da Medalla Timoshenko está composto por quice persoas: os cinco últimos agraciados co recoñecemento, os cinco membros do comité executivo da ASME e os cinco membros anteriores do devandito comité. Tras o nomeamento dos candidatos, o comité delibera acerca de quen será finalmente o agraciado e este pasa a ser recoñecido pola ASME. Agraciados
Esta é a listaxe completa dos científicos aos que se lles concedeu a Medalla Timoshenko:
Medalla da Royal Numismatic Society

A medalla da Royal Numismatic Society (en inglés: Medal of the Royal Numismatic Society) é un galardón anual outorgado pola Royal Numismatic Society, radicada en Londres, a partir do ano 1883, que supón un dos máis altos recoñecementos que un numismático pode recibir a nivel mundial. A presidencia e o Consello que rexen a Sociedade outorgan a medalla "a título individual a quen se distinga polos servizos prestados á ciencia numismática".
Nos anos máis recentes o medallista foi convidado para recibir a medalla en persoa e pronunciar unha conferencia, coincidindo habitualmente coa Xunta Xeral Anual que a Royal Numismatic Society celebra cada mes de decembro.
O gravador John Evans foi o autor dos cuños da medalla de prata orixinal da Sociedade en 1883. Posteriormente, o deseño da medalla foille encargado a Ian Rank-Broadley en 1993; tratábase dunha medalla de prata fundida co motivo clásico de Heracles e o León de Nemea. A medalla deseñada por Rank-Broadley estivo vixente ata 2021, cando se esgotou a tiraxe cuñada no seu día coa súa entrega a François de Callataÿ. A partir de 2022, a compañía Thomas Fattorini, de Birmingham, produce unha nova medalla deseñada por Robert Elderton, que amosa no seu anverso unha cuncha cunha medalla no seu interior, e no reverso un polbo con presas de moedas nos seus tentáculos, como motivos principais. Listaxe de medallistas
Esta é unha listaxe das personalidades receptoras da medalla da Royal Numismatic Society, por orde cronolóxica da súa concesión. A partir de 2005 engádese tamén o título da súa conferencia.
Ningún galego acadou este recoñecemento, que só foi recibido por dous españois desde a súa fundación: Leandre Villaronga (1989) e Pere Pau Ripollès (2016).
Medalla de Honra

A Medalla de Honra (en inglés: Medal of Honor) é a máxima condecoración entregada nas Forzas Armadas dos Estados Unidos. É coloquialmente coñecida, aínda que de xeito errado, como a Medalla de Honra do Congreso (Congressional Medal of Honor) xa que é entregada polo Presidente quen a presenta "en nome do Congreso dos Estados Unidos". " O criterio para a súa entrega é "valentía e intrepidez con risco da propia vida, alén da chamada do deber, estando en combate contra un inimigo dos Estados Unidos".
Todos os membros das Forzas Armadas poden ser condecorados coa Medalla, e cada unha das súas pólas conta cun deseño propio, agás o Corpo de Marines e os Gardacostas, que reciben a mesma versión que a Armada. A Medalla adoita ser entregada persoalmente polo Presidente dos Estados Unidos de América ó condecorado ou, no caso de que se outorgue a título póstumo, a unha persoa que a recolle no seu nome. Xa que é unha medalla de alto nivel, recibe protección especial das leis estadounidenses.
A Medalla de Honra é unha das dúas condecoracións de colar outorgadas polas Forzas Armadas dos Estados Unidos, e é a única que se entrega ós membros das mesmas. O grao de Comandante da Lexión do Mérito autorízase para dignatarios non estadounidenses, usualmente equivalentes a xefes militares do gabinete dos Estados Unidos. O persoal do exército pode ser condecorado co grao de Lexionario da Lexión do Mérito, que é unha medalla tradicional suspendida. En 2011, a Casa da Moeda dos Estados Unidos emitiu, co gallo do 150 aniversario desta condecoración, o coñecido como dólar de prata conmemorativo da Medalla de Honra.
Medalla de Ouro da Arquitectura

A Medalla de Ouro da Arquitectura é o galardón máis importante dos que concede o Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España (CSCAE). Recoñece os méritos de institucións e persoas que se distingan polo seu labor en favor da arquitectura e da profesión de arquitecto. Concédese, en vida, a persoas ou institucións que destacaran especialmente en: A promoción da Arquitectura con ben cultural dos pobos e integrada nas Belas Artes.
O desenvolvemento da Arquitectura na consecución do benestar socioeconómico.
A divulgación do feito arquitectónico e do labor dos arquitectos.
A defensa e mellora da imaxe do Arquitecto.
O exercicio moi relevante da profesión de Arquitecto.
A primeira foi outorgada ó rei don Juan Carlos I. Recibiuna tamén o Aga Khan.
En 2016, un grupo de arquitectas entre as que se atopan Inés Sánchez de Madariaga, co-directora do proxecto Gendered Innovations, da Comisión Europea e a Universidade de Stanford e expresidenta do Comité de Expertos da Comisión Europea, a comisaria Ariadna Cantis, Martha Thorne, directora do Premio Pritzker; e as deseñadoras Izaskun Chinchilla (Izaskun Chinchilla Architects), Blanca Lleó e Carmen Espegel (espegel-fisac), elevaron unha petición ao Presidente do Consello Superior dos Colexios de Arquitectos de España reclamando unha representación equilibrada de homes e mulleres entre as persoas do seu xurado e as premiadas, dado que en 35 anos de outorgamento do Premio non foi recoñecida ningunha arquitecta. Arquitectos galardoados
1981 Félix Candela.
1981 Josep Lluís Sert.
1988 Alejandro de la Sota.
1988 Álvaro Siza.
1989 Francisco Javier Sáenz de Oiza.
1990 Francisco Cabrero.
1990 Oriol Bohigas.
1991 Julio Cano Lasso.
1992 José Antonio Corrales.
1992 Ramón Vázquez Molezún.
1994 Miguel Fisac.
1996 Joaquín Vaquero Palacios.
1998 Fernando Chueca Goitia.
2000 Rafael de la Hoz Arderius.
2002 Antonio Fernández Alba.
2004 Luis Peña Ganchegui.
2006 Rafael Moneo.
2008 Juan Navarro Baldeweg.
2010 Manuel Gallego Jorreto
Medalla de Ouro do AIA

A Medalla de Ouro do AIA é un galardón concedido polo Instituto Americano de Arquitectos (American Institute of Architects, AIA). O premiado é elixido polo Comité nacional de Directores do AIA en recoñecemento dun significativo traballo de influencia duradeira na teoría e na práctica da arquitectura. É o maior galardón do AIA. Dende 1947, a medalla foi concedida, máis ou menos, anualmente.
Medalla de Ouro do RIBA

A Medalla de Ouro do RIBA (Royal Gold Medal (en inglés)) de arquitectura é un galardón que se outorga anualmente polo Real Instituto de Arquitectos Británicos (Royal Institute of British Architects, RIBA) en representación do monarca británico e como recoñecemento dunha contribución substancial (individual ou colectiva) á arquitectura internacional.
Foi concedida por primeira vez no ano 1848 a Charles Robert Cockerell e entre os seus galardoados atópanse moitos dos máis recoñecidos arquitectos dos séculos XIX e XX, entre eles Sir Giles Gilbert Scott (1925), Frank Lloyd Wright (1941) ou Le Corbusier (1953). Non todos os que recibiron a medalla foron arquitectos. Tamén foron recoñecidos enxeñeiros como Ove Arup (1966) e Peter Rice (1992) que sen dúbida tiveron un papel fundamental na realización dalgúns dos edificios clave do século XX. Tamén se entregou a influentes escritores sobre arquitectura, incluíndo estudos como o reverendo Robert Willis (1862), Sir Nikolaus Pevsner (1967) e Sir John Summerson (1976) ademais de teóricos como Lewis Mumford (1961) e Colin Rowe (1995). Foron recoñecidos arqueólogos como Sir Austen Henry Layard (1868), Karl Richard Lepsius (1869), Melchior de Vogüé (1879), Heinrich Schliemann (1885), Rodolfo Lanciani (1900) e Sir Arthur Evans (1909), e pintores como Lord Leighton (1894) e Sir Lawrence Alma-Tadema (1906). Outra notable excepción foi o premio de 1999 outorgado á cidade de Barcelona.
O premio recoñece principalmente unha traxectoria, non obras puntuais.
Medalla de bronce

Unha medalla de bronce é unha medalla que se outorga ao terceiro clasificado de diversas competicións como, por exemplo, nos Xogos Olímpicos, nos Campionatos Mundiais de Atletismo ou nos Campionatos Europeos de Atletismo.
Nestas competicións, os que acaban en primeiro e terceiro lugar reciben, respectivamente, a medalla de ouro e a medalla de prata.
Porén, nos primeiros Xogos Olímpicos modernos o subcampión recibía a medalla de bronce e o campión a de prata. Primeira medalla de bronce galega nun campionato absoluto de Europa
Ana Peleteiro, aos seus 22 anos, no concurso de triplo salto no campionato europeo de Berlín de 2018, obtivo a medalla de bronce, cun mellor salto de 14, 44 m, a un centímetro da prata, que foi para a alemá Kristin Gierisch; o ouro foi para a grega Paraskevi Papachristou, que saltou 14, 60 m. A galega estivo en posicións de podio de principio a fin do concurso. Fixo dous moi bos saltos, pero que resultaron nulos, e tiña a marca de 14, 55 m conseguidos ese ano en Xetafe). Noutras institucións
Outras institucións, como, por exmplo, a Xunta de Galicia, outorga medallas nesta categoría, como na Medalla de Galicia.
Medalla de ouro

Unha medalla de ouro é unha medalla que se outorga ao campión de diversas competicións como, por exemplo, nos Xogos Olímpicos, nos Campionatos Mundiais de Atletismo ou nos Campionatos Europeos de Atletismo, entre outros. Outras medallas nos campionatos
Nestas competicións, os que acaban en segundo e terceiro lugar reciben, respectivamente, a medalla de prata e a medalla de bronce. Porén, nos primeiros Xogos Olímpicos modernos o subcampión recibía a medalla de bronce e o campión a de prata. Institucións que outorgan medallas de ouro
Outro tipo de institucións outorgan medallas douradas: Na cerimonia de entrega de certos galardóns faise entrega, así mesmo, dunha medalla de ouro aos homenaxeados:
Premio Nobel.
Premio Carlomagno.
Medalla de Galicia.
Algunhas institucións académicas, en particular as universidades, entregan unha medalla de ouro ao mellor alumno da promoción.
Medalla de prata

Unha medalla de prata é unha medalla que se outorga ao subcampión de diversas competicións, como por exemplo os Xogos Olímpicos, nos Campionatos Mundiais de Atletismo ou nos Campionatos Europeos de Atletismo, entre outros.
Nestes Xogos, os que acaban en primeiro e terceiro lugar reciben, respectivamente, a medalla de ouro e a medalla de bronce. Porén, nos primeiros Xogos Olímpicos modernos o subcampión recibía a medalla de bronce e o campión a de prata. Noutras institucións
Outras institucións, como, por exemplo, a Xunta de Galicia, outorga medallas nesta categoría, como na Medalla de Galicia.
Medalla olímpica

A Medalla olímpica é o principal premio que reciben os participantes duns Xogos Olímpicos que rematan nos tres primeiros postos de cada proba.
Actualmente hai tres clases de medallas: medalla de ouro, outorgada ao gañador de cada proba
medalla de prata, outorgada ao subcampión
medalla de bronce, outorgada ao terceiro posto da competición.
O deseño das medallas variou considerablemente desde os primeiros Xogos Olímpicos de verán de 1896, especialmente en tamaño e peso. O deseño estándar do anverso (frontal) das medallas dos Xogos Olímpicos de verán comezouse nos Xogos Olímpicos de verán de 1928 celebrados en Ámsterdam, Países Baixos, e mantívose durante moitos anos, ata a súa substitución nos Xogos Olímpicos de verán de 2004 celebrados en Atenas, Grecia, como resultado. da polémica arredor do uso do Coliseo en Roma en lugar dun edificio que representa as raíces gregas dos Xogos. As medallas olímpicas de inverno nunca tiveron un deseño común, pero adoitan presentar flocos de neve. Historia
Nos Xogos Olímpicos de Antígoras, o gañador de cada proba foi premiado cunha rama de oliveira, tamén coñecida como kotinos. Era unha rama de oleácea de Olimpia, entrelazada formando un círculo ou ferradura. Segundo Pausanias foi introducido por Heracles como premio para o gañador da carreira a pé na honra de Zeus.
Cando a competición comezou nos Xogos Olímpicos de Verán de 1896 celebrados en Atenas, Grecia, adoptouse o ideal dos Xogos de Antígoras, polo que nesta edición entregaba ao gañador de cada proba unha medalla de prata e unha rama de oliveira, mentres que o finalista recibiu unha póla de loureiro ou unha moeda ou medalla de bronce. Nos Xogos Olímpicos de verán de 1900 celebrados en París, Francia, con todo, a maioría dos gañadores recibiron copas ou trofeos en lugar de medallas.
O costume de outorgar a secuencia de ouro, prata e bronce aos tres primeiros postos de cada evento comezou nos Xogos Olímpicos de verán de 1904 celebrados en Saint Louis, Estados Unidos. Deste xeito, o Comité Olímpico Internacional (COI) concedeu retroactivamente as medallas de ouro, prata e bronce aos tres mellores deportistas das anteriores edicións (1896 e 1900). Se hai empate nalgún dos tres primeiros postos, todos os competidores teñen dereito a recibir a medalla correspondente de acordo coas normas do COI.
As medallas non son os únicos premios que se conceden aos competidores, xa que todos os atletas que finalicen nos oito primeiros lugares de cada proba reciben un diploma olímpico.
Medallas de Pisanello

Coñécense como medallas de Pisanello a serie de 23 medallas creadas en Italia por Antonio di Puccio Pisano, alcumado Pisanello (Pisa ou Verona, antes de 1390 - Nápoles, ca. 1455), un pintor e medallista considerado como un dos máximos expoñentes do gótico internacional en Italia, primeiro en retomar a tradición das medallas de retrato abandonada no século XI, coa dedicada a Xoán VIII Paleólogo, en 1438. Esta medalla do emperador bizantino tivo unha difusión extraordinaria e motivou que Pisanello comezase a recibir numerosas encargas doutras medallas por parte de nobres de Milán, Mantua, Ferrara, Rimini e Nápoles, e tamén doutros dignatarios aliados das respectivas cortes. Esta serie de novas creacións coñécese como as "medallas de Pisanello". Tipoloxía
As medallas dos señores da corte italiana (Gonzaga, Este, Malatesta, Visconti, d'Aragona, etc. ) gozaron dun éxito extraordinario grazas á combinación perfectamente equilibrada de idealización e realismo. Os potentados da súa época representábanse na medalla de Pisanello de perfil no anverso, como nas moedas romanas, en tanto que no reverso aparecían escenas alegóricas ou figuras simbólicas de carácter evocador. Todo isto acompañábase adoito de lemas, símbolos e atributos diversos, de interpretación culta e pouco retóricos.
O tamaño da medalla estaba, ata certo punto, influído pola revelancia social do personaxe representado; deste xeito, a medalla do Paleólogo, as do rei Afonso e as dos señores italianos teñen un diámetro de arredor de dez centímetros, en tanto que as dos humanistas e os dignatarios da corte se sitúan entre os oito e os seis centímetros. As excepcións a esta norma constitúenas as medallas de Leonello d'Este, que son máis pequenas.
As medallas de Pisanello, admiradas xa na súa época, cuñáronse nun número moi limitado de exemplares. Por exemplo, Leonello d'Este, nunha carta de 1448 aclara que só se fixeron dous exemplares da medalla de Pier Candido Decembrio, un para o interesado e outro conservado polo Duque de Ferrara.
Os escasos exemplares destas medallas, xeralmente cuñadas, forman hoxe parte das coleccións máis prestixiosas do mundo: o Gabinete de Medallas de París, o Museo Nacional do Bargello (Florencia), o Metropoloitan Museum of Art (Nova York), a National Gallery of Art (Washington), o Victoria and Albert Museum (Londres), etc. Medallas
Medallas de atribución dubidosa
Ademais destas 23 medallas, hai un bo número delas de atribución dubidosa, como é o caso dunha sobre Lionello d'Este, co vaso de Este no reverso. Hai outras medallas que aparecen citadas nalgungas fontes dos séculos XV e XVI (como Vasari, Giovio, Basinio e Porcellio) como obra de Pisabelo, mais non se coñece a súa especie física. Estes son os seus personaxes:
Medalleiro dos Xogos Mundiais Nómades 2016

Medalleiro
Medalleiro histórico dos Xogos Panamericanos

O Medalleiro histórico dos Xogos Panamericanos reúne as medallas conseguidas por cada Comité Olímpico Nacional participante de entre todas as edicións disputadas.
Medan

Medan é unha importante cidade de Indonesia, a maior da illa de Sumatra e capital da provincia de Sumatra Setentrional. A vinte quilómetros da costa do Estreito de Malaca onde se sitúa o seu porto Belawan, Medan é o centro comercial da extensa rexión agrícola circundante (caucho, tabaco, té). Conta cunha poboación de seu de 2109339 habitantes (2010) e unha área metropolitana que supera os catro millóns.
Seica fundada a finais do século XVI por Guru Patimpus na que era a Rexión de Deli e axiña (século XVII) Sultanato de Deli tributario do de Aceh, non coñeceu un desenvolvemento significativo ata o século XIX cando os colonos holandeses (presentes na área dende 1658) comezaron a explotación extensiva de tabaco para a exportación.
Medardo Rosso

Medardo Rosso foi un escultor italiano, nado en Torino o 21 de xuño 1858 e morto en Milán o 31 de marzo de 1928. Vida
Con doce anos marchou coa súa familia a Milán, onde comezou a frecuentar a Accademia di Brera, onde non se adecuaba ben ao sistema académico de ensinanzas artísticas. Alí traba contacto co movemento da Scapigliatura.
En 1883 marcha a París onde anda nos grupos de artistas impresionistas, aínda que pouco despois regresa a Milán para casar e montar unha familia.
Realizou sobre todo esculturas en cera, pero tamén en bronce, terracota e xeso. Explorou os distintos materiais para desprenderse deles, facendo e refacendo nun e noutro os mesmos motivos de aparicións e fugas. Expuxo nos principais salóns e eventos do seu tempo, e exerceu unha notábel influencia nos postimpresionistas franceses e italianos, se ben a súa repercusión foi silenciada.
O Centro Galego de Arte Contemporánea organizou unha exposición de toda a súa traxectoria entre novembro de 1996 e febreiro de 1997. Obra
"Il cantante a spasso" (1882)
"El Locch" (1882)
"Il bacio sotto il lampione" (1882)
"La portinaia" (1883)
"Carne Altrui" (1883)
"Impressione d'omnibus" (1883-84)
"Maternità" (1886)
"Maternità" (1889)
"Il malato all'ospedale" (1889)
"Bimba che ride" (1890)
"Rieuse" (1890)
"Grande rieuse" (1891)
"Impressione di bimbo ebreo" (1892)
"Bimbo al sole" (1892)
"Conversazione in giardino" (1893)
"Bambino presso l'asilo" (1893)
"Signora della veletta" (1893)
"Uomo che legge il giornale" (1894)
"Yvette Giulbert" (1894)
"Il bookmaker" (1894)
"Bambino malato" (1895)
"Ecce puer" (1906)
"Madame X" (1913)