Ameixeira

A ameixeira ou ciroleira (Prunus domestica) é unha árbore froiteira da familia das rosáceas, cultivada polos seus froitos, as ameixas. É unha das froiteiras máis cultivadas nos pomares de Galiza dende a antigüidade.
Agroma en primavera (marzo-abril). As flores son brancas ou rosadas e ovais e o froito é unha drupa. A vida dunha ameixeira varía entre 30 e 50 anos. Descrición
É unha arboriña de altura media, entre 3 e 8 metros até 7(10) m, de folla caediza e inerme con franzas glabrescentes, polo xeral avermelladas e brillantes. As follas, de 4-8(10) por 1, 7-3, 5(4) cm, son obovadas, elípticas ou ovado-lanceoladas, acuminadas, crenadas ou aserradas, de face glabra, e envés máis ou menos pubescente nos nervios; o pecíolo de 1-2, 5 cm, é glabrescente; as estípulas, caedizas, son linear-lanceoladas con dentes glandulíferos. As flores son solitarias ou xeminadas, raramente en fascículos de 3-5 con pedicelos de 8–15 mm, glabros ou pubescentes. O receptáculo ten 4–5 mm e é acopado, glabro ou pubescente. O cáliz ten sépalos de 4–5 mm, reflexos, ovado-oblongos, denticulados, obtusos, glabros ou pubescentes, e os pétalos da corola miden de 8-13(15) mm e son obovados, emarxinados, brancos ou branco-averdados. O ovario é glabro e o froito (a ameixa) é unha drupa monocarpelar de (3)4-5(6) cm, elipsoidal ou algo globosa, glabra, de cor negra azulada, púrpura escura, avermellada, amarela, averdada etc. , con pruína; o mesocarpo é comestíbel e de sabor doce; o endocarpo, esclerificado, é ovoide ou elipsoidal, lixeiramente engurrado ou punteado, aquillado e adherido ao mesocarpo. Cultivo
É unha especie froiteira cultivada dende a antigüidade. Hai dous grandes grupos de variedades cultivadas de ameixeiras. As denominadas europeas (Prunus domestica) e as asiáticas (Prunus salicina). Na actualidade son as variedades asiáticas as que máis se cultivan, un dos motivos é a menor necesidade de frío invernal destas variedades polo que se pode cultivar en zonas menos frías e son máis precoces.
Algunhas das variedades europeas son: Claudia, Agen, Fellemberg, Stanley, President etc.
Entre as xaponesas: Red Beaut, Santa Rosa, Angeleno, Laroda etc. Propiedades e usos
A polpa é laxante. O óleo da súa semente utilízase coma alimento. Coas ameixas faise un licor semellante ao kirsch moi popular en Hungría. A ameixa é un dos froitos máis apreciados no verán, con eles pódese elaborar confeituras e marmeladas; tamén se poden secar para facer ameixas pasas, moi consumidas nos meses de inverno. Denominacións galegas
A árbore denomínase normalmente ameixeira ou ciroleira, dependendo da zona. Existen algunhas variedades tradicionais: Fatoeiro, dá os fatóns, normalmente ameixas alongadas e amarelas.
Claudieira, dá as claudias ou ambruíñas, unha variedade de ameixas doces e verdes.
Mirabeleiro, dá os mirabeis, ameixiñas moi doces.
Abruñeiro, dá os abruños, ameixas bravas. É en realidade outra especie: Prunus spinosa.
Cerolleiro, dá o cerollo, un tipo de abruño de sabor doce. Taxonomía
Prunus domestica foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 475, no ano 1753. Sinonimia Druparia insititia Clairv.
Prunus communis Huds.
Prunus communis subsp. domestica (L. ) Syme in Sm.
Prunus communis var. domestica (L. ) Huds.
Prunus domestica (L. ) B. Boivin
Prunus domestica subsp. insititia (L. ) Fiori & Paol.
Prunus domestica L. subsp. domestica L.
Prunus domestica subsp. italica var. claudiana
Prunus domestica subsp. oeconomica Borkh. ex C. K. Schneid.
Prunus domestica L.
Prunus domestica var. syriaca (Mirabeleiro)
Prunus insititia L.
Prunus oeconomica Borkh.
Prunus oeconomica var. domestica (L. ) Borkh.
Prunus sativa subsp. domestica (L. ) Rouy & E. G. Camus
Prunus sativa Rouy & E. G. Camus in Rouy & Foucaud