proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Səbinə Əliyeva

Səbinə Yaşar qızı Əliyeva, nada en Bakú o 7 de maio de 1980, é unha xurista azerí, valedora de Azerbaidján. Traxectoria
Filla do médico e político Yaşar Əliyev e da dentista pedriática Rəna Əliyeva. Estudou dereito na Universidade Estatal de Bakú entre 1996 e 2000 e tras graduarse entrou a traballar no Tribunal Constitucional e asemade realizou estudos de posgrao en dereito público na súa alma máter. Entre 2009 e 2012 realizou estudos de relacións internacionais na Academia da Administración Pública de Azerbaidján. En 2016 doutorouse cunha tese sobre relacións internacionais e dereitos humanos. O 29 de novembro de 2019 a Asemblea Nacional elixiuna Comisionada para os Dereitos Humanos (valedora) de Azerbaidján entre os tres candidatos que presentara o presidente da República de Azerbaidján.
T

O T (te) é a décimo novena letra do alfabeto galego, e representa o fonema consoante obstruínte, oclusivo dental xordo. Historia
Os hebreos, nas súas inscricións e monumentos epigráficos primitivos, representan por X o signo Thau, equivalente ao T dos gregos e latinos. Na inscrición da tumba dos Beni-Hezir a Thau é representada xa pola ת, que subsiste até as inscricións do chamado hebreo cadrado moderno. No hebreo sinástico, nas variantes cúfica, neski antigo, estranghelo, siríaco-nestoriano e peschito, a Thau reviste unhas formas gráficas as máis diversas e raras, que non gardan ningunha analoxía nin semellanza co proceso natural e corrente da Thau exipcia, fenicia nin hebraica.
O nome tau hebreo recordaba a idea da cruz, cuxa forma, efectivamente, é a da mesma letra en antigas medallas dos xudeus. O T é de articulación forte, xorda, momentánea ou explosiva, que corresponde á débil ou sonora d, a cal pode ser tamén á vez lingual e dental. A afinidade natural que existe entre as dúas letras explica a recíproca substitución das mesmas. Nalgúns manuscritos se acha ás veces quoT por «quod», hauT por «haud», adque por atque. O tu do latín ten por equivalente o du do alemán, mentres que goTT e Tag desta última lingua formaron God e day en inglés. O pobo alemán escribiu o seu propio nome nacional sucesivamente Teutsh e Deutsch.
No grego cadmeo o T confúndese co M, pero nas formas eolodórica e ática volve a tomar a figura de T, en todo semellante á latina clásica, medieval, e na propia de todas as linguas neolatinas. O alfabeto etrusco volve a ofrecer variedades moi diversas de T (desde o M até x, y, ๅ), e nas súas coetáneas o ibérico e turdetano privan as dúas formas x e M. Na epigrafía latina clásica, o T do alfabeto romano adquire a forma emprega aínda nos casos correntes en todas as linguas neolatinas. Outra forma de empregar o T é por códigos. Usos
En bioquímica é a abreviatura da timina, unha base dos ácidos nucleicos (ADN ou ARN).
En física, escrito en minúscula, é a abreviatura de tempo. Representacións alternativas
No alfabeto fonético aeronáutico asígnaselle a palabra Tango. No código Morse é: « - »
T-7

T-7 foi un foguete sonda de propelente líquido da República Popular da China desenvolvido ao finais dos anos 1950 e formado por unha soa etapa. Características
T-7 foi comezado a ser desenvolvido polo Instituto de Deseño Electromecánico de Shanghai en outubro de 1959. O resultado foi un primeiro foguete de probas a escala, o T-7M, que engalou con éxito desde Laoqong por primeira vez o 19 de febreiro de 1960, chegando a 8 km de altura. Un segundo lanzamento, usando foguetes auxiliares de propelente sólido, levaron a outro T-7M a 9, 8 km de altura. En marzo de 1960 comezouse a construír unha rampla de lanzamento para os T-7 a escala completa na zona de Guangde, na provincia de Anhui. O T-7 definitivo era un foguete de propelente líquido, sen guiado e auxiliado por propulsores de propelente sólido capaz de enviar 25 kg de carga a case 60 km de altura. O primeiro lanzamento con éxito dun T-7 tivo lugar o 13 de setembro de 1960, aínda que non sería ata o lanzamento do 23 de novembro de 1961 en que o foguete sonda chegaría á súa altura de deseño. Os foguetes usáronse tanto para probas tecnolóxicas como para estudar a atmosfera e facer investigacións meteorolóxicas. Ao T-7 substituíuno o T-7A, máis potente.
T-7A

T-7A foi un foguete sonda de propelente líquido da República Popular da China, sucesor do T-7. Características
T-7A foi desenvolvido a partir de xaneiro de 1962 para cumprir o obxectivo de facer investigacións por enriba dos 60 km de altura de teito máximo do T-7. Os requirimentos eran poder enviar 40 kg de carga a 115 km de altura ou 170 kg a 60 km. A sección de carga estaba deseñada para poder separarse do resto do foguete e ser recuperada mediante paracaídas, o que permitía enviar cargas biolóxicas, xeofísicas ou de estudos de radiación. O primeiro lanzamento dun T-7A tivo lugar o 1 de decembro de 1963 e foi un éxito, recuperándose a carga útil. En varios dos lanzamentos posteriores se enviaron ratas, ratos, moscas do vinagre e outros seres vivos a bordo. Nun lanzamento en xuño de 1965 enviouse un can a bordo bautizado como Xiao Bao para estudar, mediante unha cámara a bordo, o seu comportamento en microgravedade.
T. Ryan Gregory

T. Ryan Gregory, nado o 16 de maio de 1975, é un biólogo evolutivo e biólogo do xenoma canadense e profesor do Departamento de Bioloxía integrativa e da División de Diversidade Xenómica do Instituto de Biodiversidade de Ontario da Universidade de Guelph en Guelph, Ontario, Canadá. Traxectoria
Gregory completou a súa licenciatura (B. Sc. Hons) na Universidade McMaster en Hamilton, Ontario en 1997 e o seu doutoramento (Ph. D. ) en bioloxía evolutiva e zooloxía na Universidade de Guelph en 2002. Despois fixo un traballo posdoutoral no Museo Americano de Historia Natural da cidade de Nova York (2002–2003) e no Museo de Historia Natural de Londres, Inglaterra (2003–2004) antes de tornar á Universidade de Guelph como profesor.
O seus principais intereses no mundo da ciencia son a xenómica, citoxenética, bioloxía celular, morfoloxía, bioloxía do comportamento, fisioloxía, bioloxía do desenvolvemento, ecoloxía, e paleontoloxía, todos os cales están ligados polo tema unificador da evolución. As súas principais investigacións centráronse principalmente na evolución do tamaño do xenoma (o "enigma do valor C") en animais e as orixes e importancia biolóxica do "ADN lixo" (ADN non codificante). Elaborou o test da cebola como unha "comprobación da realidade para calquera que pense que atopou unha función universal do ADN lixo". Creou a Animal Genome Size Database en 2001. Tamén é activo na iniciativa do código de barras do ADN iniciado polo seu anterior titor de doutoramento Paul D. N. Hebert da Universidade de Guelph, facendo especial fincapé nos parasitos, patóxenos e vectores de doenzas.
Gregory é autor de máis de 65 artigos de revistas científicas revisadas por pares cun índice h de 51 segundo Google Scholar, e editou o libro The Evolution of the Genome en 2004. É editor xefe da revista Evolution: Education and Outreach fundada por Niles Eldredge. Mantén un blog chamado Genomicron, e creou a Evolver Zone, un recurso on line para estudantes e educadores.
Recibiu varios premios, como o Premio Posdoutoral Howard Alper do NSERC (2003), o Premio Arch da Asociación de Alumnos de McMaster (2005), o Premio ao Investigador Xove da Sociedade Americana de Naturalistas (2006), o Premio ao Investigador Novo Bob Boutilier da Sociedade Canadense de Zoólogos (2007), o Premio ao Profesor Distinguido da Asociación de Profesores da Universidade de Guelph pola ensinanza (2008), e o Premio ao Científico Xove Robert H. Haynes da Sociedade Xenética do Canadá (2010).
Ademais dos seus intereses científicos e educativos, desenvolveu proxectos de BioArt usando organismos vivos. O seu sitio web Microbial Art, que exhibe traballos de diversos artistas e científicos, contén obras que foron incluídas en publicacións impresas e on line en varios países.
T2 Trainspotting

T2 Trainspotting é un filme escocés de drama e comedia dirixido por Danny Boyle que se estreou en 2017. Está ambientado na cidade de Edimburgo, e baséase nas personaxes da novela de Irvine Welsh Trainspotting e a súa continuación Porno. T2 foi estreado no Reino Unido o 27 de xaneiro de 2017 e en todo o mundo entre febreiro e marzo dese mesmo ano.
É a secuela do filme de Boyle Trainspotting (1996), e conta co mesmo elenco, que inclúe a Ewan McGregor, Ewen Bremner, Jonny Lee Miller e Robert Carlyle, con Shirley Henderson, James Cosmo e Kelly Macdonald facendo cameos. T2 presenta unha nova personaxe, Veronika, intepretada por Anjela Nedyalkova. T2 é deliberadamente autorreferencial, con cortes, música e ecos do primeiro filme, pero é máis lento que o primeiro. O guión baséase en Porno, con elementos e personaxes extraídos de Trainspotting.
TACACS

TACACS (acrónimo de Terminal Access Controller Access Control System, en inglés “sistema de control de acceso mediante control do acceso desde terminais”) é un protocolo de autenticación remota que se usa para comunicarse cun servidor de autenticación comunmente usado en redes Unix. TACACS permite a un servidor de acceso remoto comunicarse cun servidor de autenticación para determinar se o usuario ten acceso á rede. TACACS está documentado no RFC 1492.
TACACS+

TACACS+ (acrónimo de Terminal Access Controller Access Control System, en inglés “sistema de control de acceso do controlador de acceso a terminais”) é un protocolo de autenticación remota que se usa para xestionar o acceso (proporciona servizos separados de autenticación, autorización e rexistro) a servidores e dispositivos de comunicacións.
TACACS+ está baseado en TACACS, ambos desenvolvidos por Cisco Systems, porén é un protocolo completamente novo e incompatible coas versións anteriores de TACACS.
TACK

TACK é o nome dun grupo de arqueas, que é un acrónimo de Thaumarchaeota (agora Nitrososphaerota), Aigarchaeota, Crenarchaeota (agora Thermoproteota) e Korarchaeota, os primeiros grupos descubertos. Encóntranse en ambientes diferentes que van desde termófilos acidófilos a mesófilos e psicrófilos e con diferentes tipos de metabolismo, predominantemente anaerobios e quimiosintéticos. TACK é un clado que é irmán da rama Asgard que deu lugar aos eucariotas. Propúxose que o clado TACK se clasificase como Crenarchaeota e que as "Crenarchaeota" (Thermoproteota) tradicionais fosen clasificadas como unha clase chamada "Sulfolobia", xunto cos outros filos con rango de clase ou orde. Clasificación
Thermoproteota (antes Crenarchaeota). É o filo mellor coñecido e comprende as arqueas máis abundantes no ecosistema mariño. Previamente chamábanse sulfobacterias debido á súa dependencia do xofre e son importantes fixadores de cabono. Hai hipertermófilos en chemineas hidrotermais e outros grupos son os mais abundantes a profundidades de menos de 100 m.
"Aigarchaeota". É un filo proposto a partir do xenoma da especie candidata Caldiarchaeum subterraneum atopada nas profundidades dunha mina de ouro do Xapón. As secuencias xenómicas deste grupo tamén se atoparon en ambientes xeotermais, tanto terrestres coma mariños.
"Geoarchaeota". Comprende organismos termófilos que viven en ambientes ácidos reducindo ferro férrico. Alternativamente, propúxose que este e mais un grupo máis temperán en realidade pertencen ao filo Nitrososphaerota.
Nitrososphaerota (anteriormente Thaumarchaeota). Inclúe organismos mesófilos ou psicrófilos (de temperaturas medias e baixas), de metabolismo quimiolitoautótrofo oxidante de amoníaco (nitrificante), que poden xogar un papel importante nos ciclos bioxeoquímicos, como o ciclo do nitróxeno e o do carbono.
"Bathyarchaeota". É abundante nos sedimentos do leito do mar con escaseza de nutrientes. Polo menos algunhas liñaxes desenvólvense por homoacetoxéese, un tipo de metabolismo polo momento considerado único entre os procariotas.
"Korarchaeota". Só se atoparon en ambientes hidrotermais e en baixa abundancia. Parecen diversificados a diferentes niveis filoxenéticos de acordo coa temperatura, salinidade (en auga doce ou mariña) e xeografía. Filoxenia
As relacións son aproximadamente as seguintes: Hipótese do eocito
A hipótese do eocito, proposta na década de 1980 por James Lake, suxire que os eucariotas xurdiron dentro dos eocitos procarióoticos.
Unha proba que apoia a relación estreita entre TACK e os eucariotas é a presenza dun homólogo da subunidade Rbp-8 da ARN polimerase en Thermoproteota pero non en Euryarchaea.
TCDD

Os TCDD, tetraclorodibenzodioxinas son dioxinas.
TCL

Tcl (pronunciado /tí. quel/, do acrónimo en inglés "Tool Command Language" ou linguaxe de ferramentas de comando), é unha linguaxe de programación dinámica creada por John Ousterhout. Emprégase principalmente para o desenvolvemento rápido de prototipos, aplicacións "script", interfaces gráficas e probas.
A combinación de Tcl con Tk (do inglés Tool Kit) é coñecida como Tcl/Tk, e emprégase para a creación de interfaces gráficas. Características
Entre as características da linguaxe Tcl inclúense as seguintes: É unha linguaxe interpretada, e o seu código pode ser creado e modificado dinamicamente.
Tódolos elementos dun programa son comandos, incluíndo as estruturas da linguaxe. Os devanditos comandos escríbense en notación polaca.
Tódolos comandos poden ser redefinidos ou sobrescritos de xeito dinámico.
Tódolos datos son manexados como cadeas de caracteres Unicode, incluíndo ou código fonte. En efecto, soporta totalmente Unicode desde o seu lanzamento do ano 1999.
Posúe regras de alcance dinámico.
Permite a programación orientada a eventos sobre "sockets" e ficheiros. Tamén son posibles os eventos baseados en tempo e definidos polo usuario.
Permite escribir código fácil de manter. Os scripts "" Tcl son a miúdo máis compactos e lexibles que os programas funcionalmente equivalentes noutros linguaxes de programación.
É facilmente "extensible" vía C, C++ e Java.
Ten IDEs que conectan coa súa interface Tk.
É unha linguaxe multiplataforma, con intérpretes que se executan sobre Windows, Linux, UNIX, macOS e microprocesadores PIC. Antecedentes
A linguaxe TCL orixinalmente foi proxectado para ser un linguaxe de comando reutilizable. Quen desenvolveron TCL estaban creando unha serie de ferramentas interactivas, e cada unha constaba dá súa propia linguaxe de comando. Desde que comezaron a interesarse máis nestas ferramentas que nas linguaxes de comandos que utilizarían, estas linguaxes comezaron a construírse rapidamente sen considerar ou deseño apropiado, sen moita importancia.
Logo de implementar varias linguaxes de comandos creados desta forma e experimentar problemas con cada un deles, decidiron concentrar a súa atención na implementación dun obxectivo xeral: unha linguaxe de comando eficaz que puidese ser integrado facilmente en novas aplicacións. É deste xeito que nace a linguaxe TCL (Tool Command Language), cuxas siglas en Inglés significan Linguaxe de Ferramentas de Comando.
Desde ese entón, a linguaxe TCL foi utilizado como linguaxe de código. En moitos casos, TCL é usado en combinación coa librería TK ("Tool Kit"), un conxunto de comandos e procedementos que fan relativamente fácil para programar interfaces de usuario gráficas.
Unha dás características máis usadas de TCL é a súa expansibilidade. Por exemplo, se unha aplicación require algo de funcionalidade non ofrecida polo TCL estándar, vos novos comandos de TCL poden ser implementados usando a linguaxe C, un integrado sumamente fácil. Desde que TCL comezou a ser unha linguaxe facilmente extensible escribironse engadidos para algunhas tarefas.
TCP1

A TCP1 ou proteína do complexo T 1, subunidade alfa ou complexo t 1 é unha proteína que en humanos está codificada polo xene TCP1 do cromosoma 6. Función
Este xene codifica unha chaperona molecular que é un membro do complexo TRiC. Este complexo consta de dous aneis idénticos empillados, cada un contén oito proteínas diferentes. Os polipéptidos non pregados entran na cavidade central do complexo e son pregados de maneira dependente do ATP. O complexo prega varias proteínas, incluíndo a tubulina. Caracterizáronse variantes de empalme alternativo transcricional deste xene, que codifican diferentes isoformas. Interaccións
TCP1 presenta interaccións con PPP4C e HDAC3. A CCT tamén interacciona directamente co receptor 1 de LDL oxidado de tipo lectina (LOX-1), mentres que o seu ligando a lipoproteína de baixa densidade oxidada (OxLDL) disocia CCT de LOX-1.
TD-1A

TD-1A foi un observatorio espacial da antiga axencia espacial europea ESRO lanzado a bordo dun foguete Delta N desde a base Vandenberg da Forza Aérea o 12 de marzo de 1972. Características
TD-1A (Thor Delta 1A) foi un observatorio espacial europeo con sete experimentos a bordo. A súa misión foi observar o ceo no rango do ultravioleta, os raios X e os raios gamma e detectando raios cósmicos. Cinco dos experimentos estaban adicados a observar o ceo en xeral, mentres que dous adicáronse a observar o Sol en raios X e raios gamma.
O satélite, de 472 kg de masa, estabilizábase nos tres eixos e alimentábase mediante paneis solares. Tiña forma de caixa de 1 x 0, 9 x 2, 2 m, coa parte interior adicada aos subsistemas de comunicacións, enerxía e propulsión e a superior albergando os experimentos científicos. O observatorio estivo funcionando ata maio de 1974, en que se terminou o gas que controlaba a actitude do satélite. TD-1A reentrou na atmosfera terrestre o 9 de xaneiro de 1980.
TECOR societario

Un TECOR societario é un tipo de TECOR (Terreo Cinexeticamente Ordenado) promovido polas sociedades ou asociacións de cazadores legalmente constituídas. A súa sinalización está indicada por carteis de forma rectangular cunha diagonal do lado superior esquerdo ao inferior dereito; a metade inferior en negro e a superior en branco.
TEMat

TEMat é unha revista científica que publica traballos de estudantes de matemáticas, patrocinada pola Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas.
É a primeira revista nacional que busca publicar traballos de estudantes de divulgación. Desde 2019, colabora coa Real Sociedade Matemática Española. Características
TEMat busca publicar traballos de divulgación sobre matemáticas, escritos principalmente por estudantes. As condicións son que non abarquen temas xa tratados nos cursos de matemáticas de grao e que estean escritos de xeito que os estudantes de matemáticas poidan ler os artigos. A revista persegue dous obxectivos principais: proporcionar aos estudantes de matemáticas a oportunidade de publicar os seus primeiros artigos e ofrecer aos seus lectores información sobre diferentes aspectos do vasto mundo das matemáticas. O público obxectivo son principalmente estudantes universitarios novos, pero tamén está aberta a todos os estudantes de matemáticas e a calquera persoa interesada nas matemáticas.
Entre os antigos editores están Ander Lamaisón, Juan Miguel Ribera Puchades e Miguel Camarasa, entre outros.
TET-1

TET-1 (acrónimo de Technologieerprobungsträger 1), tamén coñecido como FireBird 1, é un satélite artificial da DLR alemá lanzado nun foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur o 22 de xullo de 2012. Características
TET-1 é o elemento principal do programa alemán Verificación en Órbita (On-Orbit Verification Program, OOV) para probar novas tecnoloxías no espazo. Cunha masa de 120 kg, o satélite leva once experimentos a bordo. Foi inxectado nunha órbita heliosincrónica e o instrumento principal é unha cámara para lonxitudes de onda visibles e infravermellas capaz de detectar fenómenos de altas temperaturas como lumes forestais e volcáns.
TFT LCD

TFT-LCD (Thin film transistor liquid crystal display) é unha variante de LCD que emprega tecnoloxía de transistor de película delgada (TFT) para mellorar a cualidade de imaxe. Desenvolvemento
TFT LCD é un tipo de LCD de matriz activa, non obstante este termo considerarse sinómino da LCD. Emprégase en televisores, monitores, móbiles, sistemas de videoxogo de man, PDA, sistemas de navegacións, proxectores etc. . En computación están a substituír os tubos de raios catódicos.
THEMIS

Time History of Events and Macroscale Interactions during Substorms ou THEMIS é unha serie de satélites artificiais lanzados para estudar fenómenos xeomagnéticos. Características
THEMIS consta de cinco satélites idénticos coa misión de estudar a inestabilidade das subtormentas magnetosféricas en órbitas con alturas de varios radios terrestres. O uso de varios satélites permite obter datos simultáneos desde diferentes puntos da magnetosfera terrestre, o que permite comprobar a orixe das subtormentas e outros fenómenos en combinación con observacións feitas desde observatorios terrestres.
Cada un dos satélites estabilízase mediante xiro e foron lanzados no mesmo foguete, un Delta 7925, o 17 de febreiro de 2007. Cada satélite leva os seguintes instrumentos: Magnetómetros tridimensionais de porta de fluxo e bobina.
Un detector de campo eléctrico.
Un analizador electrostático para medir ións e electróns de enerxías entre 5 eV e 30 keV.
Un telescopio de estado sólido para medir ións e electróns de enerxías entre 20 keV e 1 MeV.
Despois da primeira fase da misión os satélites comezaron a fase denominada Artemis na que se adican a estudar subtormentas solares e os cintos de radiación terrestres. Os dous satélites denominados P1 e P2 foron enviados a unha órbita de Lissajous arredor dos puntos de Lagrange L1 e L2 da Lúa para estudar o vento solar, as ondas de choque e a contorna magnética lunar, para posteriormente ser enviados a órbitas elípticas arredor do noso satélite para continuar seus estudos.
TIFF

TIFF ou TIF (Tagged Image File Format) é un formato gráfico que xera arquivos grandes pero cunha boa calidade de imaxe e converteuse no formato padrón dos arquivos gráficos (32 bit) con elevada definición de cores. Úsase en aplicacións de manipulación de imaxes como Photoshop, DTP e escáneres e tamén para o intercambio de imaxes entre as diversas plataformas. Ademais dos datos da imaxe, os arquivos TIFF conteñen etiquetas nas que se arquiva información sobre as características da imaxe. Desenvolveuno orixinalmente a empresa Aldus para o uso no proceso de impresión PostScript. Actualmente é propiedade de Adobe, a última especificación do formato é a 6. 0 que data de 1992. O formato TIFF admite opcionalmente o sistema de compresión LZW (Lempel-Ziv-Welch) sen perda de calidade. Ata 2004 o uso desta opción estaba suxeito a varias patentes, que expiraaron a partir desta data.
TIROS

TIROS ou Television Infrared Observation Satellite é unha serie de satélites meteorolóxicos dos Estados Unidos. Características
Os satélites TIROS foron no seu inicio un experimento por parte da NASA para comprobar se satélites en órbitas polares podían ser útiles no estudo da Terra e na predición meteorolóxica. Os primeiros satélites foron útiles como medio de aprendizaxe para deseñar satélites meteorolóxicos. O primeiro TIROS foi lanzado en 1960. O programa continuou durante varias décadas a través de varias xeracións de satélites cada vez máis avanzados.
TIROS 1 a 10
Tiñan unha masa duns 123 kg e lanzáronse entre 1960 e 1965. TIROS 9, cunha masa algo maior (138 kg) foi usado como prototipo para a seguinte xeración, os Operational TIROS.
TIROS 11 a 19 (Operational TIROS)
Tamén coñecidos como ESSA, lanzáronse nove entre 1966 e 1969. Ao igual que os TIROS orixinais, tiñan forma cilíndrico con 107 cm de diámetro e 56 cm de altura pero eran máis masivos, entre 145 e 286 kg. Alimentábanse tamén mediante células solares e estabilizábanse mediante xiro. A bordo levaban un par de cámaras para fotografar a superficie e a cuberta de nubes.
TIROS N
Os TIROS N foron a terceira xeración de satélites TIROS, substituídos posteriormente polos Advanced TIROS-N. Tratábase de satélites estabilizados nos tres eixos baseados nos satélites meteorolóxicos militares DMSP-5D1. Tiñan 3, 71 m de longo e 1, 88 m de diámetro. Foron lanzados atro entre 1978 e 1981, pasándose a ser denominados posteriormente como NOAA.
Os satélites TIROS foron substituídos polos satélites ITOS.
TKM-Ebola

O TKM-Ebola é un fármaco experimental para o tratamento da enfermidade do virus Ébola, que actúa contra certas proteínas do virus.
O TKM-Ebola está sendo desenvolvido por Tekmira Pharmaceuticals Corp. , unha compañía localizada en Vancouver, Canadá. Inicialmente o fármaco chamouse Ebola-SNALP.
O fármaco é unha combinación de ARNs interferentes pequenos que silencian tres das sete proteínas que ten o virus Ébola, que son a polimerase L, a proteína asociada a membrana VP24, e a proteína do complexo polimerase VP35, e foi formulado coa tecnoloxía de nanopartículas lipídicas de Tekmira.
O fármaco foi primeiramente probado en monos con resultados prometedores. En xaneiro de 2014, Tekmira comezou os ensaios clínicos en fase I do TKM-Ebola para avaliar a súa seguridade en persoas sas. A FDA puxo o ensaio en retención clínica (clinical hold) en xullo de 2014 para avaliar os resultados, despois de que algúns suxeitos tivesen respostas similares ás dunha gripe. Non obstante, en agosto de 2014, a FDA cambiou o status do medicamento a "retención parcial" ("partial hold"), o que permitía que a droga fose usada baixo o programa de acceso expandido en persoas infectadas polo virus Ébola pero cos ensaios en fase I aínda suspendidos.
TODO

No ámbito da programación, TODO (do inglés to do, é dicir, "por facer") é unha etiqueta utilizada para indicar que hai unha tarefa pendente de realizarse. Xeralmente, utilízase nos comentarios en liña no propio código fonte, con vistas a salientar un aspecto que debe implementarse no futuro. Uso
Un exemplo do uso desta etiqueta sería o seguiente: O método setToolTipText queda bosquexado, e o comentario TODO indica que está pendente de rematarse e ser implementado. É habitual, coma neste caso, que ademais da tarefa que debe realizarse se engada información adicional sobre como debe levarse a cabo, a razón pola que non se realizou no momento en que se escribiu o comentario, etc. Ou tamén: O uso excesivo (ou o mero uso dos mesmos) de comentarios TODO é considerado por algúns autores unha forma de fomentar a débeda técnica
TOMS-EP

TOMS-EP, acrónimo de Total Ozone Mapping Spectrometer - Earth Probe, é un satélite artificial da NASA lanzado nun foguete Pegasus XL desde a Base Vandenberg da Forza Aérea o 2 de xullo de 1996. Características
A misión de TOMS-EP foi continuar as medicións da distribución de ozono e dióxido de xofre na atmosfera terrestre feitas por anteriores satélites, como o Nimbus 7 estadounidense e o Meteor 3 soviético. As medicións continuaron mediante satélites como ADEOS e Meteor 3M. Tiña unha altura de 1, 73 m e 3, 90 m de envergadura cos paneis solares estendidos, que xeraban unha potencia de ata 275 vatios. O satélite estabilizábase nos tres eixos.
O lanzamento de TOMS-EP estaba programado para 1994, pero o fallo dos dous primeiros Pegasus XL atrasou o lanzamento a 1996, facendoo coincidir con ADEOS, o seu sucesor, que tamén se adicou a facer medicións do ozono. Finalmente púxose TOMS-EP nunha órbita inferior á planeada para non recoller os mesmos datos que ADEOS e de paso facer medicións de maior resolución.
O instrumento TOMS tiña unha masa de 35 kg e consumía 25 W de potencia de media. Facía medicións cunha resolución de 47 km no nadir e 62 km en xeral, recollendo datos en bandas de 2750 km de longo. Era capaz de facer 35 medicións cada 8 segundos.
TOPEX/Poseidon

TOPEX/Poseidon é un satélite artificial colaboración da NASA e do CNES francés lanzado nun foguete Ariane 42P desde o Centro Espacial de Kourou o 10 de agosto de 1992. Características
A misión de TOPEX/Poseid foi estudar varios aspectos dos océanos terrestres, como o seu nivel, altura e correntes mariñas. Levaba a bordo dous altímetros por radar para facer medicións precisas e outros instrumentos. O satélite estabilizábase nos tres eixos e a enerxía era proporcionada por un panel solar capaz de producir ata 2100 vatios de potencia que alimentaban un conxunto de tres baterías cunha capacidade de 50 amperio-hora cada unha. As comunicacións tiñan lugar grazas a unha antena de alta ganancia de 1, 2 m de longo. O satélite foi posto fóra de servizo en xaneiro de 2006, pero a súa misión foi continuada por Jason 1. Instrumentos
TOPEX/Poseidon levaba os seguintes instrumentos a bordo: Altímetro de dúas frecuencias (nas bandas C e Ku) para medir a altura do satélite respecto da superficie do mar.
Radiómetro de microondas TOPEX (TMR) para medir a cantidade de vapor de auga na liña de visión do radar para corrixir os atrasos no pulso de radar e mellorar a precisión das medidas de altura.
Altímetro de estado sólido dunha soa frecuencia (SSALT), funcionando a 13, 65 GHz (banda Ku) para medir a altura sobre o nivel do mar, a velocidade do vento e a altura das ondas.
Reflector láser para facer seguimento do satélite desde terra e calibrar os altímetros.
Un receptor GPS para determinar a órbita con precisión.
O posicionador por radio e dopler DORIS para seguimento do satélite, medicións do campo gravitatorio e correccións ionosférica para o instrumento SSALT.
TOPO 1

TOPO 1 foi un satélite artificial do exército dos Estados Unidos de América adicado a probar novas tecnoloxías relacionadas coa xeodesia e o posicionamento na superficie terrestre lanzado o 8 de abril de 1970 mediante un foguete Thor Agena D desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
A misión principal de TOPO 1 foi estudar novas técnicas para a determinación en tempo real da posición sobre a superficie terrestre, para a comunicación con satélites e obter información sobre os efectos da ionosfera en estudos xeodésicos.
O satélite tiña unha masa de 21, 8 kg e estaba baseado nos satélites SECOR, con forma de caixa cunhas dimensións de 0, 36 x 0, 30 x 0, 23 m, e levaba a bordo un transpondedor para telemetría en 136, 84 MHz e un canal de 590 KHz para o estudo da ionosfera. A alimentación eléctrica era producida por células solares na superfie do satélite. O satélite deixou de usarse o 14 de xaneiro de 1972 debido a falta de fondos.
TOTEM

O Experimento TOTEM (TOTal Elastic and diffractive cross section Measurement), é un experimento integrado no Gran Colisor de Hadróns (LHC) do CERN. No 2021, certificou a descuberta do odderon polo cruzamento dos seus datos, cos recollidos anos atrás polo vello Tevatrón.
TRACE

TRACE, acrónimo de Transition Region and Coronal Explorer, foi un observatorio espacial da NASA lanzado nun foguete Pegasus XL desde a Base Vandenberg da Forza Aérea o 2 de abril de 1998. Características
A misión de TRACE foi estudar o Sol no ultravioleta, para o cal levaba un telescopio de 30 cm de apertura a bordo cun campo de visión de 8, 5 minutos de arco e unha resolución de 1 segundo de arco. Entre os obxectivos de TRACE estaban: Seguir a evolución das estruturas do campo magnético solar, desde o interior ata a corona.
Estudar o mecanismo de quecemento da atmosfera solar exterior.
Descubrir as causas das erupcións solares e das execcións de masa.
A nave estabilizábase nos tres eixos e a enerxía era proporcionada por catro paneis solares que proporcionaban uns 200 vatios de potencia que alimentaban unha batería cunha capacidade de 9 amperio-hora. As comunicacións tiñan lugar en banda S mediante un transpondendor de 5 W de potencia. O observatorio foi posto fóra de servizo o 21 de xuño de 2010.
TRS 1

TRS 1 (Tetrahedron Research Satellite 1), tamén denominado ERS 2, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 17 de setembro de 1962 mediante un foguete Atlas-Agena B desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
TRS 1 foi o primeiro membro da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. TRS 1 ía acoplado ó satélite de recoñecemento KH-412, e aínda que o lanzamento tivo éxito, TRS 1 non se desacoplou do satélite principal. A súa misión consistía na observación do cinto de radiación terrestre tras a proba nuclear espacial Starfish Prime que tivo lugar o 9 de xullo de 1962 sobre a illa Johnston, e o estudo da radiación nas células solares. Foi inxectado nunha órbita inicial de 616, 6 km de apoxeo e 199 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 81, 85 graos e un período de 92, 8 minutos. Reentrou na atmosfera o 19 de novembro de 1962.
TRS 2

TRS 2 (Tetrahedron Research Satellite 2), tamén denominado ERS 5, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 9 de maio de 1963 mediante un foguete Atlas-Agena B desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
TRS 2 foi o segundo membro exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. TRS 2 foi lanzado xunto con outros satélites no mesmo foguete, incluído o TRS 3. Levaba un único experimento a bordo consistente en 132 células solares en diferentes configuracións para investigar os efectos que o espazo tiña nelas, aínda que tamén foi usado para estudar os efectos da presión da radiación solar na órbita do satélite. TRS 2 devolveu datos sobre o experimento con células solares durante os primeiros 92 días en órbita. Foi inxectado nunha órbita inicial de 3705 km de apoxeo e 3614, 7 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 87, 43 graos e un período de 87, 43 minutos. Reentrou na atmosfera o 11 de novembro de 2011.
TRS 3

TRS 3 (Tetrahedron Research Satellite 3), tamén denominado ERS 6, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 9 de maio de 1963 mediante un foguete Atlas-Agena B desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
TRS 3 foi o terceiro membro exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. TRS 3 foi lanzado xunto con outros satélites no mesmo foguete, incluído o TRS 2. Levaba un único experimento a bordo, idéntico ó de TRS 2, consistente en 132 células solares en diferentes configuracións para investigar os efectos que o espazo tiña nelas, aínda que tamén foi usado para estudar os efectos da presión da radiación solar na órbita do satélite.
TRS 4

TRS 4 (Tetrahedron Research Satellite 4), tamén denominado ERS 9, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 19 de xullo de 1963 mediante un foguete Atlas-Agena B desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
TRS 4 foi o cuarto membro exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. TRS 4 foi lanzado xunto cos satélites Midas 7 e Dash 2. Levaba un único experimento a bordo, similiar ós de TRS 2 e TRS 3, consistente en 132 células solares en diferentes configuracións, algunhas protexidas e outras desprotexidas, para investigar os efectos que o espazo tiña nelas. O satélite recolleu datos durante 11 días.
TRS 5

TRS 5 (Tetrahedron Research Satellite 5), tamén denominado ERS 12, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 17 de outubro de 1963 mediante un foguete Atlas-Agena D desde Cabo Cañaveral. Características
TRS 5 foi o quinto membro exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. TRS 5 foi lanzado xunto cos satélites Vela 1 e Vela 2. Levaba a bordo un experimento consistente nun detector omnidireccional para medir a enerxía das partículas cargadas na magnetosfera, en concreto para electróns entre 0, 5 e 5 MeV e para protóns no intervalo entre 10 e 20 MeV e entre 50 e 100 MeV. O satélite foi inxectado nunha órbita inicial de 103. 852 km de apoxeo e 208 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 36, 69 graos e un período de 39 horas. Reentrou na atmosfera o 5 de febreiro de 1966.
TRS 6

TRS 6 (Tetrahedron Research Satellite 6), tamén denominado ERS 13, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 17 de xullo de 1964 mediante un foguete Atlas-Agena D desde Cabo Cañaveral. Características
TRS 6 foi o sexto membro exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. TRS 6 foi lanzado xunto cos satélites Vela 3 e Vela 4. Levaba a bordo un contador de centeleo e un detector de estado sólido para a detección dos electróns e protóns do cinto de radiación. O satélite transmitía datos na frecuencia de 136 MHz, pero debido á baixa potencia do transmisor (só 100 mW non se obtiveron datos a unha distancia de máis de 6 radios terrestres (uns 40. 000 km). Reentrou na atmosfera o 1 de xaneiro de 1966.
TTIP

TTIP son as siglas en inglés de Transatlantic Trade and Investment Partnership (Acordo Transatlántico para o Comercio e o Investimento). Os negociadores deste acordo político de comercio e investimento entre os Estados Unidos e a Unión Europea buscan con esta proposta mellorar as relacións económicas mutuas. Os Estados Unidos e a Unión Europea supoñen o 60% do PIB do mundo cunha poboación de 800 millóns de persoas, sería a maior zona de libre mercado do mundo. O acordo está a ser negociado de xeito secreto e nas altas instancias, á marxe da opinión pública. Non se coñece o texto íntegro e só se fala de filtracións e propostas.
En 2014 o xornal alemán Die Zeit filtrou un borrador do proxecto polo que a UE puxo en funcionamento medidas para garantir a confidencialidade do mesmo. Dende entón só persoas moi achegadas foron autorizadas á consulta de textos moi concretos e sempre comprometéndose a manter a confidencialidade do alí exposto por escrito. O acordo inclúe a prohibición dos estados a poñer limitacións legais aos investimentos así como compensar ás empresas que fagan investimentos ou que non os poidan facer por modificacións legais. O acordo garante tamén o libre movemento de capitais e limita o de traballadores pero garante que os xestores das empresas poidan moverse libremente polos distintos países.
A sinatura do acordo suporía: Maior dependencia do petróleo ao permitir a utilización de carburantes máis contaminantes.
Non marcado dos produtos modificados xeneticamente e prohibición da súa limitación.
Eliminación de regras sobre os mercados financeiros e movementos de capitais, agora máis esixentes nos Estados Unidos.
Eliminación das avaliacións independentes dos medicamentos non producidos nos Estados Unidos, libre comercialización.
Eliminación das regras de preferencia nacional nos contratos públicos e sectores estratéxicos.
TTS 1

TTS 1 (Test and Training Satellite 1), tamén coñecido como TETR 1 e ERS 30, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 13 de decembro de 1967 mediante un foguete Delta E desde Cabo Cañaveral. Características
TTS 1 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. TTS 1 foi lanzado no mesmo foguete que Pioneer 8 e a súa función foi servir de satélite de adestramento para as estacións terrestres asignadas ó proxecto Apollo, para o cal levaba a bordo un transpondedor de 9, 5 vatios en banda S (2101, 9 MHz e 2283, 5 MHz). Tiña forma de octaedro duns 30 cm de lado e a alimentación eléctrica era proporcionada por células solares que recubrían a superficie do satélite e que recargaban as baterías de a bordo, de níquel-cadmio. TTS 1 foi inxectado nunha órbita inicial menor do planeada, de 482 km de apoxeo e 293 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32, 9 graos e un período de 92, 3 minutos, reentrando na atmosfera o 28 de abril de 1968, chegando a cumprir a súa misión de todos modos.
TTS 2

TTS 2 (Test and Training Satellite 2), tamén coñecido como TETR 2, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 8 de novembro de 1968 mediante un foguete Delta E desde Cabo Cañaveral. Características
TTS 2 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. TTS 2 foi lanzado no mesmo foguete que a sonda Pioneer 9 e a súa función foi servir de satélite de adestramento para as estacións terrestres asignadas ó proxecto Apollo, para o cal levaba a bordo un transpondedor de 9, 5 vatios en banda S e un transmisor de VHF cunha potencia de 1, 2 vatios. Tiña forma de octaedro duns 30 cm de lado e a alimentación eléctrica era proporcionada por células solares que recubrían a superficie do satélite e que recargaban as baterías de a bordo, de níquel-cadmio. TTS 2 foi inxectado nunha órbita inicial de 938 km de apoxeo e 376 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32, 8 graos e un período de 97, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 19 de setembro de 1979.
TTS 4

TTS 4 (Test and Training Satellite 4), tamén coñecido como TETR 4, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 29 de setembro de 1971 mediante un foguete Delta N desde Cabo Cañaveral. Características
TTS 4 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. TTS 4 foi lanzado no mesmo foguete que o satélite OSO 7 e expulsado ao cumprirse o primeiro minuto da ignición da terceira etapa. A súa función foi servir de satélite de adestramento para as estacións terrestres asignadas ó proxecto Apollo antes da misión Apolo 16, para o cal levaba a bordo un transpondedor de 0, 5 vatios en banda S. Tiña forma de octaedro duns 30 cm de lado e a alimentación eléctrica era proporcionada por células solares que recubrían a superficie do satélite e que recargaban as baterías de a bordo, de níquel-cadmio. TTS 4 foi inxectado nunha órbita inicial de 571 km de apoxeo e 391 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 33, 0 graos e un período de 94, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 19 de setembro de 1978.
TUNEL

O marcado de final de corte de dUTP de Terminal desoxinucleotidil transferase (TUNEL en inglés, Terminal deoxynucleotidyl transferase dUTP nick end labeling) é un método para detectar a fragmentación do ADN marcando o fragmento terminal dos ácidos nucleicos. Método
TUNEL é un método común para detectar a fragmentación do ADN debido a cascadas de sinalización apoptótica. O ensaio baséase na presenza de roturas no ADN que poden identificarse mediante a terminal desoxinucleotidil transferase ou TdT, un encima que cataliza a adición de dUTPs que son marcados secundariamente cun biomarcador. Tamén podería marcar células que sufriron danos graves no ADN.
TWAIN

O TWAIN é unha tecnoloxía desenvolta polos fabricantes de software e hardware para imaxes. Trátase dunha interface multiplataforma para tomar imaxes electrónicas adquiridas mediante cámaras dixitais, escáneres. ..
Conseguese unha estandarización, de forma que asegurase a compatibilidade aínda que sexan diferentes fabricantes.
Taare Zameen Par

Taare Zameen Par (en hindi: तारे ज़मीन पर) é un filme indio de 2007 rodado en lingua hindi producido e dirixido por Aamir Khan. Está protagonizado polo propio Khan, xunto con Darsheel Safary, Tanay Chheda, Vipin Sharma e Tisca Chopra. Explora a vida e a imaxinación de Ishaan (Safary), un neno de 8 anos con talento artístico cuxo pobre rendemento académico fai que os seus pais o envíen a un internado, onde un novo profesor de arte, Nikumbh (Khan) sospeita que é disléxico e axúdalle a superar o seu trastorno lector.
Foi escollido como candidato da India para o Óscar ó mellor filme internacional na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Tabela de Saqqara

A Tableta de Saqqara, agora no Museo Exipcio do Cairo, é un antigo gravado en pedra que sobrevive do período Ramesside de Exipto que presenta unha lista de faraóns. Atopouse en 1861 en Saqqara, na tumba de Tjenry (ou Tjuneroy), un oficial ("sacerdote lector principal" e "supervisor das obras de todos os monumentos reais") do faraón Ramsés II. A inscrición lista cincuenta e oito reis, desde Anedjib e Qaa ( Primeira dinastía) ata Ramsés II ( XIX Dinastía), en orde cronolóxica inversa, omitindo "gobernantes do Segundo Período Intermedio, os Hicsos e aqueles gobernantes. .. que estiveran preto do herexe Akhenatón". Os nomes (rodeados cada un por un bordo coñecido como cartucho), dos que só sobreviven corenta e sete, están moi danados. Como ocorre con outras listas de reis exipcios, a Tabela de Saqqara omite certos reis e dinastías enteiras. A lista conta cara a atrás desde Ramsés II ata o punto medio da Primeira Dinastía, agás as Undécima e XII Dinastías, que atópanse invertidas. En 1865 publicouse unha coñecida fotografía da lista de reis. As imaxes detalladas e de alta resolución pódense ver en liña e dentro do libro Inside the Egyptian Museum with Zahi Hawass. Reis na lista
Os nomes están ordenados en orde cronolóxica inversa desde a parte superior dereita ata a parte inferior esquerda, xa que estaban destinados a ser lidos. Outras lista reais
Lista Real de Abidos
Lista real de Karnak
Lista real de Turín
Lista real de Medinet Habu
Tabelión

O tabelión era unha figura da administración da Roma imperial antecedente dos notarios actuais. Características
O Tabelion redactaba actas xurídicas e convenios entre partes, era o individuo técnico en aspectos de dereito e todo o referente co estado civil das persoas, que redactaba documentos relacionados coa actividade privada e que nalgúns casos ofrecía o seu asesoramento xurídico redactando escritos e documentos.
Coa caída do imperio romano a maioría das figuras referidas van esmorecendo e só resta o tabelion que converxe cos tabularii, aínda que con pouca presenza, até o renacemento da figura no século XII co avance da economía e o dereito. Esta confluencia atribúese a unha confusión intencionada do insigne xurista Accursio nas súas glosas e axiña outros xuristas comezaron a utilizar ambas as formas como sinónimas.
O uso da palabra notario aplicábase nesa época fundamentalmente aos notarios da igrexa que evidentemente eran moito máis comúns que os outros, polo que o nome pasou xa no século XIII a designar aos escribáns. O termo utilizase aínda hoxe no Brasil como sinónimo de notario.
Coexistía con outras de funcións similares, como o scriba (depositario ou custodio de documentos, o pretor utilizaba os seus servizos para a redacción dos decretos e as resolucións. Tiñan un soldo e eran hospedados polo estado; debían ser libres, non escravos e gozaban dun lugar preferente nos espectáculos públicos), o Notarii ("daba fe", era un especialista en pór por escrito con celeridade valéndose de signos e abreviaturas; redactaban conversacións, actos e o que declaraba outra persoa. Durante a República apareceron métodos de taquigrafía chamados notae e aos que os utilizaban chamábaselles notarii) ou o Tabularii (oficial encargado de facer a lista de impostos. Entre os romanos tiña carácter de funcionario publico, recibía as declaracións de nacemento e todo o referente co estado civil das persoas.
Taber

Taber é un municipio canadense localizado no sur da provincia de Alberta. A súa poboación no 2005 era de 7. 671 habitantes. A cidade atópase a poucos quilómetros das Montañas Rochosas.
Tabigal

Tabigal é unha empresa galega especializada en acabados interiores de reformas e construción. Traballa principalmente para Inditex e as súas marcas.
Forman parte do grupo Placas Norte, Metal Yeso, Metal Gips e Disc Acustic.
TabletSat-Aurora

TabletSat-Aurora é un satélite ruso lanzado a bordo dun foguete Dnepr desde Dombarovskii o 19 de xuño de 2014. Características
TabletSat-Aurora foi deseñado e construído pola compañía rusa SPUTNIX como demostrador tecnolóxico e para observación terrestre. O satélite utiliza o bus TabletSat-2U-EO, coas seguintes características: Estabilización nos tres eixos mediante volantes de inercia, xiroscopios, sensores solares e estelares, un magnetómetro e un sensor de velocidade de xiro.
Navegación mediante GPS.
Módulo de comunicación e telemetría mediante UHF.
Sistema de transmisión en banda X.
Baterías de litio como parte do sistema de enerxía.
paneis solars experimentais de arseniuro de galio.
O satélite leva a bordo unha cámara pancromática capaz de obter fotos e vídeo na banda espectral entre 430 e 950 nm, cunha resolución de 15 m.