proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Familia ensamblada

Unha familia reconstituída é unha familia na cal un ou ambos os membros da actual parella ten un ou varios fillos de unións anteriores. Dentro desta categoría entran tanto as segundas parellas de viúvos como de divorciados e de nais solteiras. Cando comezaron as investigacións sobre o tema, despois da segunda guerra mundial, a maior parte destes casos conformábanos os viúvos de guerra. Na actualidade o groso das familias reconstituídas do mundo occidental constitúeno os divorciados con fillos que volven formar parella.
As estatísticas sobre a cantidade destas familias son variables, xa que moitos cómputos toman en conta só unións legais daqueles que teñen dous ou máis matrimonios. Estes números non contemplan nin os fillos de nais solteiras nin as segundas unións de feito que non foron legalizadas, o cal é frecuente polo menos en Latinoamérica. Stepfathers of America, unha organización que agrupa nos Estados Unidos de América segundas parellas con fillos, calcula que dentro de 10 anos esta será a forma máis común de organización familiar nos Estados Unidos.
En Europa a taxa media de divorcios é do 30% dos matrimonios (sendo máis alta nos países escandinavos e máis baixa en España e Francia) e nos Estados Unidos chega ao 50% do total deles. Tanto europeos como estadounidenses coinciden na porcentaxe de novas unións: o 75% das mulleres e o 80% dos homes téntano novamente.
O termo «familia ensamblada» foi creado na Arxentina tras a entrada en vigor da lei de divorcio (1987) xa que este grupo humano demograficamente, que é cada vez máis significativo, constituía con todo un caso concreto de cambio social non recoñecido no institucional en moitos países. Polo xeral, os sistemas legais mundiais non lograron ampliar o seu concepto de familia para incluír así as familias ensambladas, a pesar de que as investigacións de poboación sinalan a continuidade do incremento deste tipo de familias. Con todo, os dereitos e obrigacións legais con respecto á familia do primeiro matrimonio, aínda que sexa breve, non se estenden polo xeral á familia do segundo matrimonio, aínda que perdure por máis tempo e sexa estable.
Familia extensa

A familia extensa —ou familia complexa— é un concepto con varios significados distintos. En primeiro lugar, é empregado como sinónimo de familia consanguínea. En segundo lugar, naquelas sociedades dominadas pola familia conxugal, refire á parentela —unha rede de parentesco egocéntrica que se estende máis aló do grupo doméstico—, mesma que está excluída da familia conxugal. Unha terceira acepción é aquela que define á familia estendida como aquela estrutura de parentesco que habita nunha mesma unidade doméstica (ou fogar) e está conformada por parentes pertencentes a distintas xeracións.
Nas familias estendidas, a rede de afíns actúa como unha comunidade pechada. Este tipo de estruturas parentais pode incluír aos pais cos seus fillos, os irmáns dos pais cos seus fillos, os membros das xeracións ascendentes —avós, tíos avós, bisavós. .. — ou da mesma xeración que Ego. Ademais pode abarcar parentes non consanguíneos, como medios irmáns, fillos adoptivos ou putativos. Todo o anterior estabelece un contraste coa pequena familia nuclear.
Nas culturas onde a familia estendida é a forma básica da unidade familiar, a transición dun individuo cara á adultez non necesariamente implica a separación dos seus parentes ou dos seus pais. Cando un pequeno crece, trasládase ao máis amplo e real ámbito dos adultos, aínda cando en circunstancias normais estabeleza unha identidade separada do resto da súa comunidade. A familia extensa ao redor do mundo
As definicións da "familia inmediata" persisten notablemente no Medio Oriente e en África; nas estruturas familiares tradicionais de países mediterráneos como Grecia, Italia, España e Portugal —aínda que nestes países tende a prevalecer cada vez menos nas grandes cidades, debido ás pautas sociais que lles impón o estilo de vida das sociedades industriais— e en toda América Latina e o Caribe.
Nalgunhas sociedades —especialmente as non occidentais, pero non só nelas— a familia extensa constitúen o tipo básico de familia, en contraste coa familia nuclear, que é o tipo familiar por antonomasia entre as nacións de tradición occidental. As sociedades onde a familia extensa é común son definidas como sociedades de cultura colectivista, ou noutras palabras, son sociedades onde os intereses do individuo quedan supeditados aos intereses da colectividade. Poligamia
As familias poligínicas e poliándricas —agrupadas baixo a definición de familias poligámicas— foron moi comúns en varios sitios de Asia, África, pero foron historicamente rexeitadas polas sociedades modernas de Occidente. Os antropólogos sociais empregan a evidencia empírica dispoñible para sinalar que durante boa parte da súa historia, os seres humanos deberon vivir en sociedades onde a poligamia era unha forma de estrutura familiar común, e que nesas sociedades, as partes da familia (un esposo con varias esposas e os seus respectivos fillos, por exemplo), podían convivir en harmonía social. Desta sorte, Khomegah sinala que en Ghana, a poliginia redituaba en varios beneficios sociais.
Familia léxica

Unha familia léxica é un conxunto de palabras que presentan o mesmo lexema.
Hai dous tipos de familias léxicas: Familias léxicas regulares:
· bugallo, bugalla, esbugallar, .. .
· vitoria, vitorioso, vitorear, .. .
Familias léxicas irregulares:
· flor, floral, florecer, florido, chor, chorima
· dor, doloroso, dorido
· oito, oitenta, oitocentos, octoxenario, octógono
· chea, preamar, plena, .. .. lúa, luada, aluar, .. .
Family office

As Family office son plataformas de investimento dedicadas a levar integramente grandes patrimonios: investimentos financeiros, inmobiliarias e empresariais, a fiscalidade, a sucesión, a planificación global etc. Son os encargados de xestionar o patrimonio dun único grupo familiar con elevado patrimonio, xeralmente maior a 100 millóns de dólares americanos. O concepto tradicional de family office (FO) céntrase nunha empresa dirixida por e para unha soa familia. A súa función é centralizar a xestión do patrimonio familiar significativo. O obxectivo é a transferencia do patrimonio entre xeracións.
Os obxectivos principais de contar cunha plataforma de investimento Family Office son os seguintes: Protección do Patrimonio Análise e implementación da estrutura patrimonial
Custos e divisa de referencia
Planificación sucesoria
Crecemento do Patrimonio Perfil de risco
Asignación de activos
Selección de xestores
Xestión e seguimento.
Tamén hai FA multifamiliares.
Fan

Un fan (do inglés: fan [fæn], abreviatura de fanatic, fanático) é unha persoa que ten unha intensa e forte paixón por algún club deportivo, persoa (normalmente alguén de sona), grupo de persoas, produto, idea, creación artística etc. Nalgúns casos estas persoas levan este entusiasmo ata uns límites próximos á enfermidade, chegando a adquirir a súa idolatría un carácter obsesivo.
É habitual que os fans se organicen en clubs, organicen convencións ou xuntanzas, cren fanzines, e demais cousas co gallo de promocionar o obxecto de interese, reunirse con outras persoas que comparten esta paixón e exhibir publicamente estes gustos.
Fanatismo

Denomínase fanatismo o entusiasmo desmesurado a favor dunha crenza relixiosa ou ideoloxía política, aínda que tamén se pode dar en distintos aspectos da vida relacionados co deporte, coas estrelas musicais, ou con outras actividades promovidas pola sociedade do espectáculo. O fanatismo na relixión, por exemplo, atinxe aquelas persoas que non só cren que as súas crenzas son as únicas válidas, senón que perseguen e castigan ademais a quen non comparten esa fe.
A psicoloxía afirma que a orixe do fanatismo xorde da necesidade de seguridade que experimentan algunhas persoas ou algúns grupos sociais. Trataríase dun mecanismo de compensación fronte ao sentimento de inferioridade.
Unha das causas das que deriva o fanatismo é o integrismo relixioso, defendido por faccións relixiosas partidarias de manter as normas e os costumes tradicionais, sen introducir cambios. Isto supón un gran perigo para o desenvolvemento das sociedades, pois se todas as comunidades se encerrasen nas súas particulares verdades, tan só lles quedaría a alternativa da destrución dos grupos que as descoñecen ou non as secundan. O fanatismo é unha actitude emocional vinculada a calquera tipo de totalitarismo.
Entre os distintos tipos de fanatismo, o relixioso é un dos tipos que máis controversia xerou ao longo da Historia provocando conflitos bélicos, holocaustos, asasinatos e actos terroristas. Un exemplo recente serían os disturbios rexistrados tras a publicación de caricaturas de Mahoma en revistas europeas.
Fand Mons

Fand Mons é o nome que se lle outorgou no 2001 polo Working Group for Planetary System Nomenclature (WGPSN) da Unión Astronómica Internacional, a unha montaña en Venus, situada a 7°, 0 N-158°, 0 E. O nome homenaxea á deusa celta Fand, deusa da curación e o benestar.
Fandango

O fandango é unha composición musical e un baile de pulso ternario. Similar á xota, estivo de moda nos séculos XVII e XVIII. Características
A orixe do fandango é incerta, as primeiras noticias descritivas sobre el indican que se debeu formar a finais do século XVII e popularizarse no XVIII. No sur da Península Ibérica, onde probabelmente se orixinou, comprende diferentes variantes: malagueñas, rondeñas, granadinas e murcianas. Na súa extensión cara ao norte peninsular existe unha gran confusión á hora de definilo, sendo difícil distinguiren a súa música da xota, da que ven a ser unha versión antiga a ritmo máis lento. É probábel que os puntos cos que se bailaba o fandango fosen adaptándose para a súa reutilización nas xotas. De feito o baile faise cos mesmos puntos, aínda que dun xeito máis pausado e case sen saltar.
En Galiza o fandango referénciase por primeira vez na obra A Gaita Gallega de Xoán Manuel Pintos onde se menciona xunto a outro baile galego, a muiñeira. Destas mencións pódese deducir que era un baile común na Pontevedra do século XIX. A comezos do século XX, o cancioneiro de Casto Sampedro presenta o fandango como un estilo musical chegado de fora que dificilmente se pode distinguir da xota, e a finais deste mesmo século, na obra El baile en Galicia do bailador Juanjo Liñares, afírmase que o baile foi importado polos recrutas que volvían do servizo militar. Este autor contaba nas súas aulas que na súa mocidade chegara a ver bailar o fandango aos vellos da zona da Mariña. Outro folclorista, Manuel Cajaraville, chegou a aprender o baile na década de 1970 axudado por un informante da zona de Muros, o que lle permitiu crear unha representación do mesmo para a Agrupación Folklórica Aturuxo.
Fanerozoico

Na escala de tempo xeolóxico, o Fanerozoico é o máis recente eón, que se inicia hai preto de 542 millóns de anos e se estende ata o presente. Sucede o eón Proterozoico e dividese nas eras Paleozoica, Mesozoica e Cenozoica, da máis antiga para a máis recente.
Fang (alquimista)

Fang foi unha alquimista chinesa que viviu durante o século I a. C. É a muller alquimista máis antiga coñecida na China.
Só é coñecida polo seu apelido, Fang. Criada nunha familia de estudosos especializados nas artes alquímicas, estudou alquimia cunha das esposas do emperador Han Wudi, tendo así acceso aos niveis máis altos da sociedade.
A Fang atribúeselle a descuberta do método para converter o mercurio en prata. Crese que puido utilizar a técnica de extraer prata dos minerais utilizando mercurio, onde o residuo de prata pura queda do mercurio fervido. Sábese que o marido de Fang, Cheng Wei Cheng Wei (en chinés tradicional: 程偉; en chinés simplificado: 程伟), abusaba fisicamente dela tratando de obter o procedemento secreto, aínda que ela se negou a darllo.
Fang acabou volvéndose tola e suicidouse. Os detalles da súa vida foron rexistrados polo autor e alquimista Ge Hong.
Fang Lizhi

Fang Lizhi, escrito en lingua chinesa 方励之, nado en Beijing o 12 de febreiro de 1936 e finado en Tucson, Arizona, o 6 de abril de 2012, foi un astrofísico e activista político chinés. Traxectoria
Profesor de astrofísica e vicepresidente da Universidade de Ciencia e Tecnoloxía da China, os seus escritos inspiraron as revoltas prodemocráticas de Tiananmen en 1989. Xa en 1986 fora expulsado do Partido Comunista da China e logo do masacre do 4 de xuño exiliouse nos Estados Unidos, traballando como profesor de física na Universidade de Arizona.
Fanhui Shi Weixing

Fanhui shi weixing (en chinés simplificado: 返回式卫星; en pinyin: Fānhuí shì wèixīng; en galego: satélite recuperable), abreviadamente FSW, é o nome dunha serie de satélites chineses recuperables de recoñecemento tanto civil como militar. Foron lanzados un total de 23 entre 1974 e 2005, cun único fallo. Os FSW agrúpanse en diferentes variantes, con cada unha delas con características distintas á anterior. FSW-0
O programa que deu lugar á variante orixinal comezou en 1966, co seu primeiro lanzamento en 1974, que fallou por un problema co cableado. Posteriormente lanzáronse nove, entre 1975 e 1987, sen problemas. Tiñan forma de cono romo, unha masa duns 1800 kg e levaban cámaras coas que facer fotografías en película que logo era recuperada cando os satélites volvían a terra. Estaban formados por dúas seccións: o módulo de reentrada, de 1, 5 m de longo, e o módulo de equipamento e retropropulsión, de 1, 6 m. O seu diámetro máximo era de 2, 2 m. Alimentábanse mediante baterías e non tiñan capacidade de manobra en órbita. Lanzábanse sen cofia, os catro primeiros mediante foguetes CZ-2A e os seis restantes mediante CZ-2C. FSW-1
Os FSW-1 foron a continuación dos FSW-0. Ademais das cámaras de recoñecemento é posible que levasen experimentos de microgravedade a bordo. Tiñan unha maior masa (ata 2100 kg) pero a mesma forma cónica cunha altura total de 3, 14 m (a dividir entre as seccións de reentrada e de equipamento) e 2, 2 m de diámetro máximo. Tamén se alimentaban con baterías e se lanzaban sen cofia. Tiñan unha maior resolución: de entre 10 e 15 m para as cámaras de película (que só podían revelarse unha vez recuperadas) e de 50 m para as cámaras CCD, que ofrecían imaxes case en tempo real. Lanzáronse cinco cápsulas deste modelo, todas mediante foguetes CZ-2C entre 1987 e 1993, a última das cales non puido recuperarse por un problema co sistema de control de actitude. A duración típica de cada misión era de entre 7 e 10 días. FSW-2
Da versión FSW-2 lanzáronse tres satélites entre 1992 e 1996, os tres mediante foguetes CZ-2D. Tiñan unha maior lonxitude e masa que os anteriores, 4, 6 m e 3000 kg, pero o mesmo diámetro máximo, 2, 2 m. Seguían tendo a mesma estrutura en dous módulos e seguían usando baterías como fonte de alimentación. As melloras en resolución e fiabilidade permitiron que cada satélite devolvera ata 13 veces máis volume de información que as versións anteriores. Os FSW 2 si tiñan certa capacidade de manobra en órbita, na que podían permanecer ata 18 días. FSW-3
Lanzáronse tres FSW-3 entre 2003 e 2005, todos mediante foguetes CZ-2D. Podían permanecer ata 24 días en órbita. FSW-4
A última versión constou de dous satélites, lanzados en 2004 e 2005 mediante CZ-2C. A diferenza de tódolos anteriores, lanzáronse dentro de cofias. Podían permanecer 27 días en órbita.
Fanny Mendelssohn

Fanny Mendelssohn, nada en Hamburgo o 14 de novembro de 1805 e finada en Berlín o 14 de maio de 1847, posteriormente Fanny [Cäcilie] Mendelssohn Bartholdy e, tralo seu matrimonio, Fanny Hensel, foi unha compositora e pianista alemá.
En Hamburgo, o Museo Fanny e Felix Mendelssohn está dedicado ás vidas e ás obras de Fanny e do seu irmán Felix. Obra
Fanny Mendelssohn compuxo máis de 460 obras musicais. As súas composicións inclúen un trío de piano e varios libros con pezas e cancións de solos de piano. Numerosas composicións dela foron publicadas inicialmente co nome do seu irmán, Felix Mendelssohn nas súas coleccións opus 8 e 9. As súas obras para piano adoitan ter a forma de cancións, e moitas levan o nome de Lieder für das Pianoforte ("Cancións para piano", paralelismo con Cancións sen palabras do seu irmán). Este estilo e título foi desenvolvido con máis éxito por Felix Mendelssohn, aínda que algúns estudosos modernos afirman que Fanny o precedeu no xénero.
Tamén escribiu entre outras obras para piano, un ciclo de pezas que mostran os meses do ano, Das Jahr ("O ano"). A música foi escrita en páxinas de papel de cor, e ilustradas polo seu marido Wilhelm. Cada peza estaba tamén acompañada por un breve poema. Nunha carta dende Roma, Fanny Mendelssohn describiu o proceso trala composición Das Jahr: Estiven a compoñer unha boa cantidade posteriormente, e chamei as miñas pezas de piano cos nomes dos meus lugares favoritos, en parte porque me viñan á mente neses momentos, en parte porque as nosas excursións de pracer estaban na miña mente mentres as escribía. Formarán un delicioso recordo, unha caste de segundo diario. Mais non imaxino que lles dese eses nomes cando os toque en público, son para completamente para uso na casa.
Entre as súas obras está a Sonata de Pascua escrita en 1828, inédita durante a súa vida, descuberta posteriormente e atribuída ao seu irmán en 1970, antes de que o exame do manuscrito e unha mención da obra no seu diario establecese definitivamente en 2010 que era obra dela. Foi estreada co seu nome o 8 de marzo de 2017, Día Internacional da Muller.
FannyAnn Eddy

FannyAnn Viola Eddy, nada en Serra Leoa o 14 de xuño de 1974 e finada en Freetown o 29 de setembro de 2004, foi unha activista polos dereitos das persoas gais e lesbianas tanto no seu país, Serra Leoa, como en toda África. Traxectoria
En 2002 fundou a Sierra Leone Lesbian and Gay Association, a primeira asociación LGBTI do país. Viaxou moito e acudiu á ONU e a outras agrupacións internacionais. En abril de 2004 apoiou a aprobación da Resolución brasileira a prol dos dereitos LGBTI na ONU en Xenebra. Eddy foi asasinada o 29 de setembro de 2004. Un grupo de polo menos tres homes asaltaron a oficina da Sierra Leone Lesbian and Gay Association no centro de Freetown, violárona en grupo, acoitelárona e rompéronlle o pescozo. Porén, ninguén foi condenado polo crime.
Eddy tiña un fillo de 10 anos e unha parella, Esther Chikalipa. Legado
A Hirschfeld Eddy Foundation, unha entidade a prol dos dereitos humanos de lesbianas e gais, leva o seu apelido e o de Magnus Hirschfeld, físico e sexólogo gai alemán.
En 2008 creouse o premio FannyAnn Eddy de Poesía.
Fanta

Fanta é unha marca e empresa de bebidas refrescantes propiedade de Coca-Cola. Os sabores máis coñecidos son os de limón e laranxa aínda que hai máis de 70 sabores, con variantes para mercados locais. Véndese en formato botella de plástico e lata. Existe tamén o formato botella de vidro para hostalería e o xarope concentrado para surtidor ao que se engade auga e gas. Historia
As orixes da marca están nos inicios da segunda guerra mundial. Co bloqueo económico a fábrica de Coca-Cola en Alemaña quedou illada da empresa dos Estados Unidos. Non tendo acceso ás materias primas necesarias para fabricar Coca-Cola, decidiron sacar un produto alternativo coas materias ás que tiñan acceso.
O nome da empresa veu dun concurso interno no que se pedía aos traballadores que propuxeran un novo nome deixando voar a súa fantasía (en alemán fantasie) do cal xurdiu Fanta. Rematada a segunda guerra mundial Coca-Cola recuperaría o control das súas fábricas en Alemaña e continuaría coa produción de Fanta. En 1961, chegaría a España o sabor a laranxa e en 1962 o sabor a limón. Ingredientes
Os ingredientes varían duns países a outros, a receita básica contén: Fanta laranxa: auga carbonatada, azucre, zume de laranxa 8% en España (de concentrado), aromas, acidulante E330, conservante E211, antioxidante E300, estabilizante E412 e colorante E160a. [Cómpre referencia]
A diferenza das variedades europeas, en Latinoamérica non contén zume de laranxa nin polpa, coma a Fanta comercializada en Europa similar á Orangina, Mirinda, Kas ou TriNa. [Cómpre referencia] Fanta limón: Auga carbonatada, azucre, 6% de zume de limón, aromas, acidulante E330, conservante E211, antioxidante E300, estabilizante E414, estabilizante E445 e colorante E104. [Cómpre referencia]
Hai estudos que indican que o colorante E104, chamado amarelo de quinoleína, incrementa a hiperactividade dos nenos e causa dermatite. O uso deste colorante está prohibido nos Estados Unidos, Australia, o Xapón e Noruega. Conter E104 é unha das causas polas que non existe Fanta Limón en numerosos países.
Fantasma Spot

"Fantasma Spot" é o quinto sinxelo do artista xaponés Cornelius, lanzado ao mercado no Xapón o ano 1997 e producido por el mesmo.
Fantastic Beasts: The Secrets of Dumbledore

Fantastic Beasts: The Secrets of Dumbledore é un filme de 2022 dirixido por David Yates a partir dun guión de J. K. Rowling e Steve Kloves. É a secuela de Animais fantásticos e onde atopalos (2016) e Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald (2018), sendo o terceiro título da serie Fantastic Beasts e o onceavo filme da franquía Wizarding World. O elenco está composto por Eddie Redmayne, Jude Law, Ezra Miller, Dan Fogler, Alison Sudol, Callum Turner, Jessica Williams, Katherine Waterston e Mads Mikkelsen. Ambientada varios anos despois dos acontecementos do seu predecesor, o filme segue a Albus Dumbledore, Newt Scamander e os seus aliados nunha misión que os leva ao corazón do exército do mago escuro Gellert Grindelwald. Personaxes
Fantastic Mr. Fox (filme)

Fantastic Mr. Fox é un filme de comedia en stop motion dirixido por Wes Anderson que se estreou no 2009. Baséase na novela homónima de Roald Dahl. Conta a historia dun raposo que rouba comida pola noite a tres ricos granxeiros. Fartos dos roubos de Mr. Fox tratan de matalo, pero os animais son quen de evadir os granxeiros e vivir baixo terra. Personaxes
George Clooney como Mr. Fox
Meryl Streep como Felicity Fox
Jason Schwartzman como Ash Fox
Bill Murray como Clive Badger
Willem Dafoe como Rat
Owen Wilson como Coach Skip
Wallace Wolodarsky como Kylie
Eric Anderson como Kristofferson Silverfox
Michael Gambon como Franklin Bean
Jarvis Cocker como Petey, Mr. Bean's employee.
Wes Anderson como Stan Weasel
Karen Duffy como Linda Otter
Robin Hurlstone como Walter Boggis
Hugo Guinness como Nathan Bunce
Helen McCrory como Mrs. Bean
Juman Malouf como Agnes
Garth Jennings como fillo de Bean
Brian Cox como Daniel Peabody
Tristan Oliver como Home dos explosivos
James Hamilton como Phil Mole
Steven M. Rales como Mr. Beaver
Jeremy Dawson como fillo de Mr. Beaver
Adrien Brody como Rickity
Roman Coppola como Nelson Squirrel
Mario Batali como Mr. Rabbit
Rob Hersov como Piloto
Jennifer Furches como Dr. Badger
Allison Abbate como Mr. Rabbit's Ex-Girlfriend
Molly Copper como Rabbit Girl
Martin Ballard como Xefe de bombeiros
Fantasía heroica

Fantasía heroica ou fantasía épica é un subxénero da fantasía, principalmente da literatura, e tamén presente na historieta, o cinema fantástico e os xogos de rol, caracterizado pola presenza de seres mitolóxicos ou fantásticos, a ambientación ficticia de carácter medieval, antigo, indefinido ou, en calquera caso, sobre a base de sociedades tecnoloxicamente atrasadas, e un forte compoñente máxico e épico. Diferénciase do relato fantástico en que os elementos claramente ficticios e os posibles ou reais harmonizan entre si, non creando tensións, senón sendo unhas continuacións coherentes dos outros.
O xénero está errroneamente asociado á ciencia ficción, xa que posúe trazos moi distintos, debido á denominación inicial de science fantas, pronto substituída por fantasía heroica, intercambiable na maioría dos casos polo de "espada e bruxaría", inventado por Fritz Leiber en 1966. Nunha introdución a un libro de Conan deuse unha definición que, aínda que deixa fóra os avances e as tramas de finais do século pasado e do presente, dá unha idea de como tivo a súa orixe:
Far Ultraviolet Spectroscopic Explorer

FUSE (acrónimo de Far Ultraviolet Spectroscopic Explorer), tamén coñecido como Explorer 77, é un observatorio espacial da NASA lanzado o 24 de xuño de 1999 mediante un foguete Delta II 7320 desde Cabo Cañaveral. Características
FUSE é o satélite número 77 do programa Explorer. É un observatorio espacial adicado a observar no ultravioleta remoto, no rango de lonxitudes de onda entre 90, 5 e 119, 5 nanómetros, principalmente para obter espctros de alta resolución.
O satélite ten unha lonxitude duns 7, 6 metros de longo e leva catro telescopios coaliñados e cunha apertura de 39 cm x 35 cm.
FUSE foi deseñado para ter unha vida operativa de tres anos, que foi ampliada posteriormente. Tódolos volantes de inercia do satélite foron fallando sucesivamente, ata que o último deixou de funcionar o 12 de xullo de 2007, impedindo un apuntado preciso dos telescopios e por tanto poñendo fin á misión científica.
Far-Eastern blot

O Far-Eastern blot é unha técnica desenvolvida en 1994 por Taki e colegas na Universidade Médica e Dental de Tokio, Xapón para a análise de lípidos separados por cromatografía en capa fina de alto rendemento (HPTLC). Os lípidos son transferidos desde a placa de HPTLC a unha membrana de polivinilideno difluoruro (PVDF) para facer unha ulterior análise, por exemplo por medio de ensaios de unión de ligandos ou encimáticos ou por espectrometría de masas.
O colesterol, os glicerofosfolípidos e os esfingolípidos son os principais constituíntes da membrana plasmática e en certos casos funcionan como un segundo mensaxeiro na proliferación celular, apoptose e adhesión celular na inflamación e metástases de tumores. O far-eastern blot foi establecido como un método para transferir lípidos desde a placa de HPTLC á membrana de PVDF en só un minuto. Foron tamén estudadas as súas aplicacións con outros métodos. O far-eastern blot permite realizar as seguintes técnicas: Purificación de glicoesfingolípidos e fosfolípidos.
Análise estrutural de lípidos en conxunción con espectrometría de masas directa.
Estudo de unión de moléculas utilizando varios ligandos como anticorpos, lectinas, bacterias, virus, e toxinas.
Reacción de encimas sobre membranas.
Con este método son posibles non só as análises de lípidos senón tamén as de metabolitos de fármacos e compostos naturais de plantas e hormonas ambientais. Nome
A técnica de blotting inicial foi a Southern blot, que recibiu o seu nome polo científico Edwin Southern. Despois apareceron outras técnicas que foron bautizadas con nomes xeográficos facendo un xogo de palabras co apelido Southern. No caso do far-eastern blot faise unha referencia á técnica do eastern blot e ao concepto xeográfico do "Far East" ou Oriente Distante, zona xeográfica onde está incluído Xapón, onde se inventou a técnica.
Far-western blot

O far-western blot (ou far-western blotting) é un método de bioloxía molecular que está baseado na técnica do western blot que se utiliza para detectar interaccións proteína-proteína in vitro. . Mentres que o western blot normal usa un anticorpo para detectar a proteína de interese, o far-western blot usa unha proteína que non é un anticorpo, que se pode unir á proteína de interese. Así, o western blot utilízase para a detección de certas proteínas, o far-western blot emprégase para detectar interaccións proteína-proteína. Método
No western blot tradicional utilízase unha electroforese en xel para separar proteínas da mostra; estas proteínas son despois transferidas a unha membrana nun paso de transferencia (blotting). No western blot, identifícanse proteínas específicas utilizando unha sonda de anticorpo.
O far-western blot emprega proteínas que non son anticorpos como sondas que se unen ás proteínas de interese no blot. Desta maneira, poden identificarse só as proteínas do blot con capacidade de unirse á sonda. A proteína que se utiliza como sonda é a miúdo producida en E. coli utilizando un vector de clonación de expresión (crea unha biblioteca de clons). As proteínas dos lisados da célula que conteñen as proteínas a detectar (que podemos chamar proteínas "diana" ou "presa") son separadas primeiramente con SDS-PAGE ou PAGE nativa, e transferidas a unha membrana, igual que nun western blot estándar. Despois, as proteínas na membrana son desnaturalizadas e renaturalizadas. As membranas son despois bloqueadas e sondadas, xeralmente con proteínas sonda purificadas (que podemos chamar proteínas "isco"). Estas proteínas sonda son detectadas en puntos da membrana onde se uniron á proteína diana cando forman un complexo coa proteína diana.
A proteína sonda pode despois visualizarse por medio dos métodos usuais. Pode ser marcada radioactivamente; pode ter unha etiqueta de afinidade específica como unha His ou unha etiqueta FLAG para as cales existen anticorpos que as poden detectar; ou pode haber un anticorpo específico para a proteína que fai de sonda (non para a proteína diana coma no western blot).
Como os extractos de células son xeralmente desnaturalizados ao fervelas con deterxente antes de facer a electroforese en xel, esta estratexia é máis útil para detectar interaccións que non requiran o pregamento da estrutura nativa da proteína de interese.
Farad

O farad (símbolo F), ás veces galeguizado como faradio, é a unidade do SI de capacitancia (capacidade). O seu nome foi dado en homenaxe á Michael Faraday. Un capacitor ten a capacitancia de 1 farad se 1 coulomb de carga eléctrica causa unha diferenza de potencial de 1 volt nos seus bornes (extremos). A súa expresión equivalente noutras unidades SI é: C ⋅ V − 1
m − 2 ⋅ kg − 1 ⋅ s 4 ⋅ A 2 {\displaystyle {\mbox{C}}\cdot {\mbox{V}}^{-1}
{\mbox{m}}^{-2}\cdot {\mbox{kg}}^{-1}\cdot {\mbox{s}}^{4}\cdot {\mbox{A}}^{2}} Xa que o farad é unha unidade moi grande, valores de capacitores son xeralmente expresados en microfarads (μF), nanofarads (nF), ou picofarads (pF). O milifarad é raramente usado na práctica, entón unha capacitancia de 4, 7×10−3 F, por exemplo, escríbese xeralmente como 4700 μF.
O farad non debe ser confundido co faraday, unha unidade de carga antiga que hoxe foi substituída polo coulomb.
Farallón

Un farallón é unha formación rochosa que consiste nunha columna ou columnas de rocha, fortes e con frecuencia verticais, que sobresaen no mar ou preto da costa, que quedaron illadas doutras rochas pola erosión. Noutros idiomas utilízanse en xeomorfoloxía termos con significado similar para describilos, como stack, en inglés, raukar, en sueco, ou kekur, en ruso. Formación
Orixínanse por procesos de xeomorfoloxía costeira, que son completamente naturais: o decurso do tempo, o vento e a auga son os únicos factores que interveñen na súa formación. Fórmanse cando unha parte dun promontorio é erosionado pola acción da auga, que é o bater do mar ou da auga que choca contra a rocha. A forza da auga debilita as gretas do promontorio, provocando o seu posterior colapso, formando un farallón ou stack permanente e mesmo unha pequena illa. Os farallóns adoitan ser importantes lugares de nidificación para as aves mariñas, e moitos son populares destinos de escalada.
Os farallóns ou stacks fórmanse habitualmente en zonas con capas horizontais de rochas sedimentarias ou volcánicas, en especial nos acantilados de pedra calcaria. Estes tipos de rocha teñen unha resistencia media á erosión. Unha capa máis resistente pode formar unha tapa de remate. Os acantilados con rochas débiles, tales como as arxilas, tenden a afundirse e erosionarse demasiado rápido como para que cheguen a formar farallóns, mentres que as rochas máis duras, como o granito, poden erosionarse de diferentes maneiras.
O proceso de formación, en xeral, comeza cando o mar ataca pequenas gretas nun promontorio e as abre. As gretas fanse logo gradualmente máis grandes e convértense nunha pequena cova. Cando a cova progresa a través do promontorio, fórmase un arco. Unha maior erosión fai que o arco colapse, deixando un piar de rocha dura en pé, a distancia da costa, o farallón. Finalmente, a erosión causara que o propio farallón acabe por colapsar, deixando un "toco". Este toco que quedou adoita ser unha pequena illa rochosa, que adoita quedar mergullada en marea alta. Exemplos
The Big Flowerpot, Flowerpot Island, Lago Huron, Canadá.
Three Sisters, Eatonville, Nova Scotia, Canadá.
Goat Rock, California, Estados Unidos de América.
Sugar Loaf, illa Mackinac, Míchigan, Estados Unidos de América.
Haystack Rock, Cannon Beach, Oregón, Estados Unidos de América.
Old Harry Rocks, Dorset, Inglaterra.
The Needles, illa de Wight, Inglaterra.
Am Buachaille, Sutherland, Escocia.
Old Man of Hoy, Orkney, Escocia.
The Twelve Apostles na Great Ocean Road, Victoria, Australia.
O farallón de Rocher Percé, Percé Quebec, Canadá.
Hopewell Rocks, Hopewell Cape New Brunswick, Canadá.
Po Pin Chau, Illa Alta, Hong Kong, China.
Étretat, Seine-Maritime, Francia.
Lange Anna en Helgoland, Alemaña.
Stac an Armin, St Kilda, Escocia.
Stac Dhomnuill Chaim, Lewis, Escocia.
Tri Brata e Sail Rock, Rusia.
Les Jumeaux, Hendaya, Francia.
Ko Tapu, Phang Nga Bay, Tailandia.
Rockall, mar do Norte (disputada entre o Reino Unido, Irlanda, Islandia e Dinamarca).
Fariña de peixe

A fariña de peixe é un produto obtido do procesamento de peixe, eliminando o seu contido de auga e aceite. O aceite de pescado é un importante produto secundario.
Cun 70 % ao 80 % do produto en forma de proteínas e graxas dixeríbeis, o seu contido de enerxía é notabelmente maior que moitas outras fontes de proteínas animais ou vexetais, xa que subministra unha fonte concentrada de proteínas de alta calidade e unhas graxas ricas en ácidos graxos omega-3, DHA e EPA, indispensábeis para o rápido crecemento dos animais.
Os principais produtores no mundo son Chile e o Perú. Uso
Utilízase como ingrediente de alimentos para aves (poñedoras e de carne), porcos, ruminantes (gando vacún, ovino e caprino), e animais acuáticos (camaróns, peixes e outros), diminuíndo notabelmente os custos de produción industrial destes animais polo seu rápido crecemento, a súa mellor nutrición, a mellora da fertilidade e a notoria diminución de posíbeis enfermidades. Requirimentos
De acordo con estudos realizados pola International Fishmeal and Fish Oil Organisation (IFFO), estimábase que para o ano 2013 os requirimentos de fariña de peixe elevaríanse a catro millóns de toneladas métricas, debido á variedade de aplicacións deste produto industrial.
O seu uso pode estar limitado pola dispoñibilidade ou o custo. Principais mercados
Os principais mercados de consumo son a República Popular Chinesa e a Unión Europea, aínda que as exportacións se realizan a máis de cincuenta países polos dous produtores mundiais máis importantes, achegando estes o setenta por cento da oferta de fariña de peixe a nivel global. Na China utilízase a fariña de peixe sobre todo para a acuicultura.
No ano 2003, Chile e o Perú presentaron conxuntamente a súa protesta ante a Organización Mundial do Comercio (OMC), polas restricións á importación que, con fins proteccionistas, pretendía implantar a Unión Europea. Riscos
A fariña de peixe pode presentar combustión espontánea, polo tanto débense ter as precaucións necesarias para previr este fenómeno cando se almacene ou transporte. Ditas precaucións esténdense, pero non están limitadas, a ventilación, distribución física e control de cambios de temperatura.
Farmacoloxía

A farmacoloxía é unha área da química farmacéutica que estuda como afectan certas substancias químicas ó funcionamento celular no organismo. Ramas da farmacoloxía
Farmacocinética: o estudo dos procesos físico-químicos que sofre un fármaco cando se administra ou incorpora a un organismo. Estes procesos serían liberación, absorción, distribución, metabolización e eliminación.
Farmacodinámica: ciencia que estuda o mecanismo de acción dos fármacos, é dicir estuda como os procesos bioquímicos e fisiolóxicos dentro do organismo ven afectados pola presenza do fármaco.
Biofarmacia: o estudo da biodisponibilidade dos fármacos.
Farmacognosia: estudo de plantas medicinais e drogas que delas derívanse.
Química farmacéutica: estuda os fármacos desde o punto de vista químico, o que comprende o descubrimento, o deseño, a identificación e preparación de compostos biolóxicamente activos, a interpretación do seu modo de interacción a nivel molecular, a construción da súa relación estrutura-actividade e o estudo do seu metabolismo.
Farmacia galénica ou Farmacotecnia: rama encomendada á formulación de fármacos como medicamentos.
Posoloxía: o estudo da dosificación dos fármacos.
Toxicoloxía: o estudo dos efectos nocivos ou tóxicos dos fármacos.
Farmacoloxía clínica: avalía a eficacia e a seguridade da terapéutica por fármacos.
Farmacovixilancia: é unha disciplina que permite a vixilancia despois da comercialización dos medicamentos a fin de detectar, previr e notificar reaccións adversas en grupos de pacientes.
Cronofarmacoloxía: O estudo da correcta administración de medicamentos conforme ao ciclo circadiano do ser humano, isto co fin de maximizar a eficacia e diminuír os efectos colaterais.
Farmacéutico, farmacéutica

Un farmacéutico ou farmacéutica é un profesional da saúde que exerce a farmacia, na súa función tradicional os farmacéuticos teñen a función de dar ós doentes as medicinas receitadas por un médico, así como aconsellar sobre a uso correcto e os efectos adversos desa medicación, pero un farmacéutico, ademais de traballar nunha oficina de farmacia, pode dedicarse á investigación biomédica, á cosmetoloxía, á análise de augas, traballar nun hospital, colaborar coa administración pública no control do uso de medicamentos ou na industria farmacéutica ostentando a dirección técnica dun laboratorio farmacéutico ou nunha distribuidora de medicamentos.
Farmer Giles of Ham

Farmer Giles of Ham, en galego O granxeiro Giles de Ham, é unha novela de John Ronald Reuel Tolkien que foi publicada en 1949 e é a presunta tradución dun manuscrito en latín insular que conta as orixes do Pequeno Reino.
Tolkien non concluíra aínda O Señor dos Aneis, pero Giles é, en moitos sentidos, unha parodia desa novela. Aparecen as ferramentas de cabaleiros coma n' O hobbit e no señor, a insensatez e a vaidade dos poderosos e o ascenso dun home común e sen ambicións que chega a rei polos azares dunha aventura.
Faro, Portugal

Faro é unha cidade portuguesa, de 41. 307 habitantes (ano 2006). É a capital do Distrito de Faro, da rexión, subrexión e da antiga provincia do Algarve É sede dun municipio con 201, 31 km² de área e 58. 051 habitantes (2001), subdividido en 6 freguesías. O municipio limita ó norte e oeste co municipio de san Brás de Alportel, ó leste con Olhão, ó oeste con Loulé e ó sur co océano Atlántico.
As freguesías de Faro son: Conceição
Estoi (anteriormente Estói)
Montenegro
Santa Bárbara de Nexe
São Pedro
Se
Farruco Sesto Novás

Francisco de Asís Sesto Novás, nado en Vigo o 14 de outubro de 1943, é un arquitecto, político e escritor galego. Membro correspondente da Real Academia Galega desde 2011. Traxectoria
Neto do pedagogo Juan Novás Guillán, e fillo do intelectual galeguista Xosé Sesto, emigrou coa familia a Venezuela con 18 anos, onde estudou arquitectura. Foi profesor da Cátedra de Deseño na Escola de Arquitectura da Universidade Central de Venezuela. Foi Director Xeral Sectorial de Ordenamento Urbano do Ministerio de Infraestrutura e Director Xeral Sectorial de Planificación, Presidente do Instituto do Patrimonio Cultural e Director do Fondo Nacional de Desenvolvemento Urbano. En 2003 foi nomeado Viceministro de Cultura e Presidente do Consello Nacional da Cultura. Foi Ministro de Cultura de Venezuela ata xuño de 2008 e volveu ser nomeado ministro en febreiro de 2010.
Moi vinculado á esquerda venezolana, mantivo estreitos lazos co nacionalismo galego, especialmente coa UPG, asumiu a representación deste partido en Venezuela cando Celso Emilio Ferreiro regresou a Galicia. [Cómpre referencia] Tamén tivo un papel salientábel na literatura galega con poemarios como: Da estrela e da fouce (1967), UPG poemas (1973), Por unha muller (1976), Porta Aberta (1976) e Arte Poética. Poema de Amor a Rosalía (1985). Obra en galego
Poesía
Da estrela e da fouce, 1967, Santiago de León de Caracas.
UPG poemas, 1973, edición do autor, Venezuela.
Por unha muller, 1976, edición do autor, Venezuela.
Porta aberta, 1976, edición do autor, Venezuela.
Arte Poética. Poema de Amor a Rosalía, 1985, Caracas. Edición bilingüe galego-castelán.
Isolda, 1990, Sotelo Blanco.
Pequenos encontros, as marcas deixadas. Obra poética reunida (1967-1995), 2010, Espiral Maior.
Obras colectivas
Os novísimos da poesía galega, 1973, Akal. Obra en castelán
Poesía
Ensayo poético-tendencioso acerca del color y la finalidad y las circustancias de una muerte en la montaña, 1968, edición do autor, Caracas.
Apócrifos sobre la unidad, 1980, edición do autor, Venezuela.
La más nueva poesía de Venezuela, 1981, Venezuela.
Relación de pérdidas, 1982, edición do autor, Caracas.
Una pasión, 1987, Caracas.
Libro de la luna interior (poemas, 1967-1995), 1995, edición do autor, Venezuela.
Desnudo el tuyo, tan hermoso y, para nosotros, necesario (dibujos y poemas), 1997, Fondo Editorial Asamblea Legislativa del Estado de Miranda, Venezuela.
Estudio de la mirada, la presencia, la belleza, la necesidad, el deseo, la desolación y la resurrección, 2002, Instituto de Cultura del Estado de Cojedes, Venezuela.
Fatigas y fulgores, 2003, edición do autor, Venezuela.
Dibujos con la cabeza en otra parte y diez poemas, 2006, edición do autor, Venezuela.
Narrativa
Una pasión, 1990.
La clase, 2007.
Ensaio
Por qué soy chavista, 2002, Venezuela. Traducido ao galego por Xurxo Martínez Crespo en 2013 como Por que son chavista?
Obras colectivas
La más nueva poesía en Venezuela: antología, Ediciones del Agua Mansa. Coeditor.
Farsa

A farsa é un xénero teatral que nace na Idade Media como obriña intercalada en dramas relixiosos; o termo farcire latino expresa que é un recheo. As primeiras mostras documentais son francesas do século XII, sendo a fonte de inspiración a tradición contística medieval e renacentista. Presenta gran flexibilidade: desde un simple desfile cómico ata unha especie de comedia de costumes.
Tres trazos definitorios: brevidade, comicidade e dependencia sinalan as coincidencias co entremés, inda que as diferenzas existen e veñen dadas polos recursos e matices, recursos que procuran unha acumulación esquemática de situacións caricaturescas ó redor dunha anécdota cómica.
O elenco é reducido, 3 ou 4 personaxes de estrato social modesto: artesáns, pastores, criados, mestre de escola, .. . Están caracterizados como tipos mediocres moral ou intelectualmente. A falta de acoutacións -non hai apoios espaciais nin temporais- nos textos dificulta a reconstrución do desenvolvemento da farsa (suponse que se confiaba na capacidade de improvisación verbal e non verbal dos actores).
Tematicamente encontramos unha repetición incansable sobre os mesmos temas que xiran ó redor das vivencias cotiás: amor, autoridade, relación amo-criado, compañeiro e compañeira, astucia e engano. Exemplos
Como farsa pódese sinalar Farsas para títeres, de Eduardo Blanco Amor. Componse de seis pezas esperpénticas protagonizadas por personaxes caricaturizados con violencia sarcástica e corrosiva.
Fartlek

O Fartlek (en sueco xogo de velocidade) é un sistema de adestramento que consiste en facer varios exercicios, tanto aeróbicos como anaeróbicos, principalmente exercicios de velocidade.
O termo "fartlek" provén do sueco e significa "xogo de correr". Foi desenvolvido do polo adestrador sueco Gosta Hölmer (1891-1983), e posteriormente foi adoptado por moitos fisiólogos.
Inclúe xogos de velocidade nos cales os individuos corren a través de bosques, praias ou en campo aberto movéndose en liberdade no medio da natureza. As características do fartlek veñen definidas polas irregularidades do terreo, canto máis variado mellor, e no cal non hai un trazado preestablecido (excepto en adestramentos xa estudados, posto que quita emoción á práctica deste deporte e o individuo móvese por instinto cambiando a velocidade, a intensidade e o volume ao seu propio gusto. O termo tamén se emprega para o exercicio adaptado a interiores, baseado nos exercicios ao aire libre. Vantaxes
Traballo dos músculos extensores e elevadores, o que fai mellorar a forza elástica e a potencia cíclica.
É un sistema mixto no que se fusiona o traballo aeróbico e a actividade neuromuscular debido aos cambios de ritmo. Características
A frecuencia cardíaca varía entre as 147 e as 170 pulsacións por minuto, aínda que pode chegar ás 190.
O volume do traballo non ten que ser excesivo, xa que iso traería un empeoramento da calidade, razón pola cal é recomendable que a duración non exceda unha hora, aínda que as especialidades varían a duración:
Fondo (1h)
Mediofondo longo (45'-60')
Mediofondo curto (30'-40')
Velocidade (20'-30')
Fasces

Na antiga Roma, as fasces eran feixes de varas que formaban un cilindro e representaban a autoridade dos altos maxistrados. Medían 1, 5 m de longo e atábanse con correas vermellas. Portábanas os líctores, funcionarios que acompañaban aos maxistrados superiores (cum imperio), ao Pontifex Maximus e ás Vestais. Fóra do recinto da cidade engadíaselles un machado indicando o dereito de vida e morte que os cónsuis adquirían así.
Fasciíte

fasciíte ou fascite refírese en medicina á inflamación dunha fascia ou aponeurose, o tecido fibroso que recobre os músculos e ósos. Etioloxía
Pode ser causada por traumatismos únicos ou de repetición, por unha infección, ou durante unha inflamación autoinmunitaria xeneralizada do tecido conxuntivo. Clasificación
Hai diversas formas de presentación: Fasciíte necrotizante
Fasciíte plantar
Fasciíte palmar
Fasciíte eosinofílica Tratamento
Ao igual que as inflamacións doutros tecidos moles, a fasciíte tende a desaparecer por si soa ás veces si ás veces non. A melloría acelera con menciñas para a dor, en contra da inflamación, a aplicación de frío nas primeiras 48 horas do incidente e calor nas subseguintes 48 horas e terapia física ou terapia ocupacional. Se non haber melloría considerarase a infiltración con corticoides de depósito.
Fases da lúa

Chámanse fases da lúa (ou cuarteiróns da lúa) aos diferentes aspectos visuais que presenta a Lúa no seu xiro arredor da Terra segundo sexa a súa posición con respecto ao Sol. Fases
Cando a Lúa está entre a Terra e o Sol, ofrécenos a súa cara non iluminada (novilunio ou lúa nova) e polo tanto non se ve máis que a súa sombra. Cousa dunha semana máis tarde a Lúa deu 1/4 de volta arredor da Terra, e preséntanos media cara iluminada (cuarto crecenteou o crecente da lúa). Chámase así porque cada día medra a superficia lunar á vista. Outra semana máis e a Lúa está en liña co Sol e coa Terra, co planeta no medio, ofrecéndonos toda a cara visible iluminada (plenilunio ou lúa chea). Unha semana máis tarde prodúcese o cuarto minguante. Coma no caso da lúa crecente, son máis empregadas as denominacións cuarto minguante ou o minguante, a minguante (da lúa). Como cultismo, tamén se usa Devalo.
Transcorridas unhas catro semanas estamos outra vez en novilunio. O tempo transcorrido entre dous novilunios chámase mes lunar ou mes sinódico e é de 29, 53 días solares medios. As fases da Lúa teñen moita relación co establecemento do calendario e os seus diferentes períodos como semana e mes. As fases lunares constitúen a base do calendario musulmán, entre outros.
Coloquialmente, enténdese que cada fase dura unha semana, non de xeito exclusivo o tempo xusto no que a Lúa ten a característica visual comentada. Fases noutras lúas
Os diferentes planetas tamén teñen as súas fases. Galileo foi o primeiro en descubrir que Venus presentaba fases como a Lúa, argumento que apoiaba a teoría heliocéntrica. Os planetas en órbitas interiores á terrestre Mercurio e Venus poden presentar fases elevadas. Debido ás diferentes condicións xeométricas de posición relativa entre o Sol, a Terra e os planetas en órbitas exteriores estes non posúen fases apreciables observados desde a Terra. Galería de imaxes