Reynoutria japonica

Reynoutria japonica é unha especie da familia Polygonaceae, orixinaria do leste asiático e naturalizada en Europa, así como en Canadá e Estados Unidos nunha gran diversidade de ambientes. Está considerada unha das peores plantas invasoras do planeta e perturba os ecosistemas. Taxonomía
O nome actualmente aceptado é Reynoutria japonica Houtt. , 1777.
Sinónimia
Fallopia japonica (Houtt. ) Ronse Decr. 1988
Polygonum cuspidatum Siebold & Zucc.
Polygonum zuccarinii Small
Pleuropterus cuspidatus (Siebold & Zucc. ) H. Gross
Pleuropterus zuccarinii (Small) Small
Etimoloxía
O nome Knotweed refírese ao aspecto do talo con nós moi inchados. Descrición e ciclo de desenvolvemento
Aparello vexetativo
Esta planta grande e vigorosa ten talos erectos, ocos e avermellados, semellantes ás canas de bambú, de 1 a 4 m. de altura. O seu crecemento pode ser 1 a 8 cm. por día, polo que pode alcanzar a súa altura máxima de 4 m. en 2 meses na primavera. Os talos xorden dun enorme rizoma que pode alcanzar 30 cm. de diámetro. As follas ovaladas ou triangulares son alternas e forman característicos zigzags.
R. japonica é unha planta xeofítica rizoma/hemicriptófita erecta. Os talos aéreos morren no inverno e só os gomos persisten baixo terra e/ou ao nivel do chan. Na primavera (marzo-abril), desenvólvense xemas próximas á superficie do solo; entón os talos novos fanse visibles e medran moi rapidamente en altura ( 4–5 cm. por día). Unha vez alcanzada a súa altura máxima, os talos ramifican. A formación das follas continúa ata finais do verán e a floración prodúcese tarde, de setembro a outubro. Unhas semanas despois (principios de novembro), as follas caen masivamente e os talos aéreos morren pouco despois.
Aparello reprodutor
As pequenas flores brancas están dispostas en panículas nas axilas das follas (ao nivel da ócrea). Teñen 5 tépalos persistentes, 8 estames e 3 estilos. O froito é un aquenio de 2–4 mm. de lonxitude. Polinizadas por insectos, as flores proporcionan unha interesante fonte de néctar nunha época do ano na que as flores son moi raras. En Francia, as sementes non son moi fértiles e, polo tanto, a dispersión da planta por sementes non é moi eficaz. A reprodución realízase principalmente por propagación vexetativa a través de longos rizomas, fragmentos de rizomas espallados (un fragmento de rizoma de 10 grammos é suficiente para rexenerar a planta) ou cortes de talo.
Beerling e colaboradores consideran que a planta é xinodioica: inclúe individuos estériles masculinos e individuos hermafroditas. Non se coñecen individuos fértiles masculinos en Gran Bretaña para a var. japonica.
Para Lambinon e colaboradores, as flores deste R. japonica (observadas en Bélxica e no norte de Francia) «aparentemente hermafroditas en idade nova, compórtanse como unisexuais -e os individuos como dioicos-: as chamadas flores femininas (ou mellor “masculinas-estériles") mostran pequenas anteras que permanecen incluídas no perigono e estigmas ben desenvolvidos, mentres que as chamadas flores masculinas (ou mellor " masculinas-fértiles") teñen as súas anteras exsertadas e producen pole. Bioloxía
Considerado un dos cen peores invasores do planeta, a R. japonica debe esta fama aos seus métodos de reprodución moi eficientes. O máis utilizado é sen dúbida a propagación vexetativa. Case dous terzos da biomasa dunha planta atópase no chan nunha gran rede de rizomas, que se estenden de 1 a 3 metros de profundidade e ata 10 metros de diámetro. A planta tamén se pode propagar por fragmentos de rizomas ou talos. Un fragmento de rizoma dun centímetro (7 gramos) pode formar un novo individuo. A reprodución sexual tamén está presente en R. japonica. Anteriormente, a maduración das sementes foi detida pola chegada das xeadas do outono. Grazas ao alongamento da tempada de crecemento no sur de Quebec, R. japonica agora produce sementes cunha taxa de viabilidade entre 40 e 60%. Ecoloxía
Carece de depredadores e competidores locais, demostrou ser moi invasora e, polo tanto, desfavorable para a biodiversidade. Moi rápida, a súa progresión vai en detrimento da flora local (como Angelica heterocarpa Lloyd), pero tamén da diversidade de vertebrados e especialmente de invertebrados (a abundancia total reduciuse de media nun 40% en cursos de auga inventariados, cun número de grupos de invertebrados diminuído de entre o 20 e o 30%). Isto explicaría que, do mesmo xeito que outras plantas invasoras, R. japonica reduce as poboacións de anfibios, réptiles e aves, así como de moitos mamíferos nos hábitats de ribeira, porque estes últimos dependen directa ou indirectamente de especies herbáceas autóctonas e/ou invertebrados asociados para a súa supervivencia. . As condicións para romper a latencia de R. japonica son, entre outras cousas, a presenza de metais pesados. A súa presenza indica polo tanto solos ricos en metais pesados. É un indicador da contaminación do solo. R. japonica é frecuente en neosoles e ambientes degradados con escasa biodiversidade polo seu modo de propagación mediante o transporte de fragmentos de rizomas (río, maquinaria de construción e agrícola, outros vehículos, etc. ). É moi difícil eliminalo (persistencia dos rizomas). O seu vigor e a rapidez da súa propagación son tales que un pequeno brote pode colonizar rapidamente as zonas circundantes ata o punto de formar zonas de varias decenas de metros cadrados apoderándose da baixa vexetación local — incluso ben establecida. Tamén se desenvolve ao seu paso a especie igualmente invasora de formigas, Lasius neglectus, orixinaria do mar Negro occidental. Atopa alí abundante alimento grazas aos nectarios que están na base das súas follas. Aquí atopamos un problema moi particular da hemerocoria, onde dúas especies, unha animal e outra vexetal, compiten para cambiar o biótopo. Especie invasora
Historia
Introducida xa na Idade Media pola Ruta da Seda como planta forraxeira, foi reintroducida nos Países Baixos por Philipp Franz von Siebold, oficial médico da Compañía Holandesa das Indias Orientais estacionada en Nagasaki entre 1823 e 1829. Cultivouna no seu xardín de aclimatación en 1825, en Leiden, como planta ornamental, mel e forraxe. En 1847, a sociedade agrícola e hortícola da cidade de Utrecht concedeu a medalla de ouro a R. japonica pola beleza da súa follaxe e as inflorescencias perfumadas. A súa aparición en Francia anotouse por primeira vez en 1939.
Introducido en Europa no século XIX, R. japonica naturalizouse a finais do século XIX pero hai que destacar a colonización exponencial a mediados do século XX. Estendeuse por terreos abandonados, ao longo de estradas e ferrocarrís e especialmente ao longo de canles, presentando serios problemas ecolóxicos. As actividades humanas, especialmente polo desprazamento de terras contaminadas por rizomas, durante obras de enxeñería civil e rural, e as inundacións, que arrancan estes rizomas (ou talos verdes) das beiras, son os vectores esenciais de dispersión da planta. Debido a problemas de fertilidade, a dispersión de sementes segue sendo bastante anecdótica. En Bélxica, esta especie considérase invasora e a súa plantación está prohibida na Rexión Valoa desde o de 1 de xaneiro de 2013.
En Gran Bretaña, a lei prohibe a dispersión deliberada da planta e esixe a súa erradicación dos terreos edificables.
Tamén existe unha lei en Francia contra as introducións, voluntarias ou non, de especies invasoras (L411-5 ) pero actualmente non se aplica a R. japonica.
R. japonica está agora ben establecido na maioría dos países europeos e xera numerosos impactos. A súa presenza simboliza a degradación do solo. Tamén se introduciu en América do Norte primeiro na costa oeste e logo na costa leste dos Estados Unidos. As dúas ondas de colonización xuntáronse no interior do país. A súa progresión cara ao nordeste, cara ao norte do río San Lourenzo en Canadá, observouse por primeira vez ao redor de 1942 no distrito de Limoilou da cidade de Quebec. Agora está presente no bordo do bosque boreal canadense. Onde queira que se asenta, comeza a medrar. A provincia de Ontario atribúelle certa importancia.
R. japonica bloquea as sucesións naturais de plantas ao evitar a rexeneración doutras plantas por sementeira ou rexeitamento. Por tanto, supón unha ameaza real para o equilibrio biolóxico e físico de regatos, ríos e bosques de ribeira.
Consecuencias
Sobre a biodiversidade
Cando esta planta se atopa en terreos baleiros, abandonados ou en barbeito, ocupa rapidamente o espazo dispoñible. Esgota a biodiversidade vexetal e animal, perturbando así o equilibrio dos ecosistemas. Esta planta invasora chega incluso a ocupar o lugar doutras plantas, xa que medra máis rápido ca elas. Crece máis alto que as herbas ou outras plantas, creando demasiada sombra para outras especies. Ademais, esta planta libera toxinas a través das súas raíces, o que retarda o crecemento doutras plantas.
Sobre edificios
As raíces de R. japonica son moi robustas. Poden filtrarse a través do formigón, rompendo os cimentos das casas ou o pavimento da calzada. En Inglaterra, moitos propietarios xa non poden vender as súas casas porque o terreo está literalmente invadido pola planta. Nalgúns países, os prestamistas hipotecarios ás veces néganse a financiar determinadas propiedades debido á presenza da planta.
Custos adicionais
Se se permite que a planta invada cunetas e cursos de auga, os contribuíntes e os propietarios poden esperar custos adicionais xa que cortala require máis cartos que as gramíneas convencionais. Ademais, os talos secos poden acabar en sumidoiros, obstruíndoos e limitando o libre fluxo de auga.
Medidas de erradicación
Os métodos de control combinan medidas preventivas e medidas de eliminación ou compensatorias.
As técnicas preventivas inclúen todas as medidas para evitar a dispersión voluntaria ou involuntaria da planta, ou o seu establecemento nun lugar (destrución temperá da planta antes de que enraice). Antes de iniciar os programas de control, é fundamental avaliar en que fase de invasión se atopa a planta.
Métodos físicos
A planta é moi difícil de erradicar, sobre todo durante o período vexetativo, porque é capaz de reparar os seus tecidos danados moi rapidamente (en poucos días). Atacar a súa parte aérea (talos e follas) non impide a supervivencia da parte perenne enterrada no chan. Ademais, a sega pode favorecer a dispersión da planta xa que os talos cortados rompen moi facilmente. Extraer todos os rizomas é tedioso e ilusorio, porque a súa densidade no chan é moi alta. Ademais, só se necesita un fragmento de rizoma que leve un gomo para rexenerar a planta.
Os restos vexetais derivados desta eliminación non deben ser compostados senón incinerados para evitar un alto risco de rebrote da vexetación, e polo tanto de difusión.
Por tanto, aínda non hai medios mecánicos completamente fiables para erradicar a planta, pero en Francia están en marcha probas para destruír a súa parte subterránea perenne, en particular mediante o tratamento con cubos-filtros-trituradores, que parecen eficaces para tratar o aluvión infestado sen produtos químicos e para destruír os rizomas moéndoos (segundo 2 ensaios feitos na rexión Ródano-Alpes en 2005/2006 e 2007/2008). Con todo, os materiais e máquinas deben limparse con moito coidado para que non se dispersen propágulos.
Desde 2011, a Compagnie nationale du Rhône (CNR) desenvolveu unha técnica deste tipo para neutralizar inmediatamente as terras infestadas. Despois de dous anos de probas e tres anos de aplicación interna dos métodos probados, esta técnica demostrou ser moi eficaz. O método en cuestión componse de dous pasos fundamentais: un primeiro cribado que permite separar os elementos finos dos grosos presentes nos materiais aluviais; o segundo permite neutralizar os rizomas presentes na fracción grosa mediante unha moenda fina. Así, os materiais poden ser devoltos ao curso de auga, empregados como substrato de plantación ou evacuados a unha instalación de almacenamento de residuos inertes ( ISDI ) (anteriormente "descarga clase 3"). En total, o CNR supervisou con éxito o tratamento de máis de 100000 m3 entre 2014 e 2018.
Escavación temperá nun ambiente de ribeira
En Drôme, Hérault, Savoia e Loira, campañas anuais de sendeirismo denominadas “déterrage précoce" (en galego, escavación temperá) (distribuídas de 2001 a 2018 en función da conca hidrográfica) puxéronse en marcha para detectar e eliminar con rapidez as novas plantas de R. japonica derivadas de fragmentos vexetativos arrincados en períodos de inundación, transportados pola auga e depositados augas abaixo. A retroalimentación desta xestión levada a cabo ao longo de ríos pequenos e medianos de caudal rápido e ao redor dun lago mostra que esta técnica suave ten a vantaxe de ser á vez económica e eficaz para retardar a propagación de R. japonica. " Así, no lago de Bourget, por exemplo, este tipo de campañas postas en marcha entre 2012 e 2018 polo estudio de deseño de Aquabio evitaron sen dúbida 280 macizos cun custo de prevención e detección precoz de 260 euros, o que supón un custo ínfimo en comparación co custo de eliminar os macizos existentes".
Cubrindo o chan
A cuberta pode axudar a controlar a expansión das especies invasoras, en particular R. japonica, como demostran numerosos comentarios e a comercialización de novas cubertas ad hoc. Pero a eficacia desta técnica depende en gran medida de métodos específicos de uso que deben ter en conta as capacidades de desenvolvemento, sobre todo no subsolo, de R. japonica. As probas foron realizadas en 2017 pola rede SNCF en colaboración con Dupont De Nemours SARL (Luxemburgo) e Irstea para probar científica e técnicamente a eficacia dos dispositivos a gran escala. Os primeiros resultados despois de dous anos de instalación son concluíntes.
Outro enfoque adoptado pola Compagnie nationale du Rhône consiste en combinar a lona coa revexetación dos leitos (plantar machos de 125–150 cm de sanguiños, flor do mundo, engos, etc. ). Despois de catro tempadas de crecemento (2015-2018), R. japonica case desapareceu das parcelas de proba.
Non obstante, estas técnicas relativamente caras deberían reservarse para lugares pequenos e illados.
Métodos biolóxicos
Como parte do control biolóxico, previuse atopar un depredador natural de R. japonica na súa zona natal. Gran Bretaña anunciou así «o martes 9 de marzo, os insectos serían soltados en dous a seis sitios, mantidos en segredo, antes dunha posible xeneralización ». Estes insectos son Aphalara itadori, un pequeno Psyllidae tamén orixinario de Xapón, e que, probado no laboratorio, «non mostrou apetito polas plantas nativas do Reino Unido ».
Técnicas de enxeñería vexetal
Baseándose no uso dos efectos competitivos das plantas autóctonas, as técnicas de enxeñaría ecolóxica teñen como obxectivo controlar o desenvolvemento de R. japonica e restaurar unha comunidade vexetal diversificada nas zonas invadidas. Estes métodos alternativos interesan cada vez a máis xestores. Plántanse estacas de salgueiro ou plantas de diversas especies (abeleira, espiñeiro, arce, etc. ) para debilitalas, asociadas ou non a un pretratamento (desbroce, sega, colocación de xeotextil ). Pódense empregar certas especies herbáceas: a elección pode ser en plantas que forman densos macizos ou plantas trepadoras capaces de crecer sobre R. japonica. Numerosas experiencias foron realizadas por xestores, en particular de cursos de auga (sindicatos fluviais, concellos, ONF, etc. ). Os resultados destes ensaios son variados, con éxitos pero tamén fracasos, sen que se comprendan claramente os factores explicativos. Os xestores e os científicos recomendan un censo de experimentos de enxeñería ecolóxica para o control de R. japonica en toda Francia a través da plataforma de envío de comentarios dirixida polo centro de recursos de especies exóticas invasoras. De 2012 a 2019, en SNCF Réseau, máis de cincuenta iniciativas permitiron implantar o pastoreo ecolóxico, unha innovadora forma de manter a vexetación de R. japonica en terreos ós que ás veces é difícil acceder con maquinaria. Ao pastorear en R. japonica, as cabras e ovellas ( ovellas de Ouessant, Solognots, etc. ) limitan o rebrote dos talos esgotando as reservas almacenadas nos rizomas. Tamén se realizaron experimentos concluíntes nunha zona húmida de Mayenne, clasificada como zona natural sensible. As comunidades están adoptando cada vez máis esta técnica en zonas empinadas e/ou inaccesibles.
Métodos químicos
O uso de produtos químicos é moi frecuentemente complicado (cumprimento de estritas condicións de aplicación, seguimento durante varios anos) e ás veces imposible debido á normativa. Por exemplo, en Francia, a aplicación de herbicidas está prohibida a menos de 5 metros das marxes dos cursos de auga. Ademais, o enfoque actual para reducir o uso de produtos fitosanitarios debería levar a un cesamento total (2020) do uso de herbicidas en todos os lugares, incluso en zonas afastadas dos cursos de auga. Usos
Uso hortícola
Considerada unha planta moi decorativa, leva moito tempo introducida en moitos xardíns e vendida polos centros de xardinería.
Biomasa
En climas temperados, é unha planta que produce unha gran cantidade de biomasa, tanto radicular ( 16 toneladas por hectárea) como aérea ( 13 toneladas por hectárea). Moitas plataformas de compostaxe rexeitan os residuos verdes procedentes da sega ou arrincado de R. japonica polo alto risco de difusión. Os estudos realizados pola oficina de deseño de Aquabio permitiron estudar obxectivamente a supervivencia de R. japonica, no contexto particular da plataforma Grand Chambéry (duración da produción de compost de 8 meses, dous torneados mecánicos e altas temperaturas no interior da pila, arredor 70 °C o primeiro mes, despois máis de 55 °C durante varios días consecutivos despois de cada torneado, imposibilidade de mesturar produtos con diferentes niveis de maduración, etc. ). Os resultados concluíntes (sen risco de atopar restos vivos de R. japonica no produto final) deben ser moderados noutros contextos de compostaxe que a miúdo son menos extensos.
Melífero
En Europa é unha planta melífera interesante para os apicultores porque florece a finais do verán, nunha época na que quedan poucas flores. Os apicultores do nordeste dos Estados Unidos elaboran un mel monofloral, chamado bamboo honey, mel de bambú, de cor marrón escura, con corpo como o mel de trigo sarraceno. O mel é unha substancia moi particular e moi variable, cuxa composición pode modificarse considerablemente en función das fontes alimentarias florais, animais e incluso fúnxicas, da calidade do aire e da auga empregada. Así, o mel e outros produtos apícolas poden concentrar oligoelementos metálicos que certamente están presentes no substrato das poboacións de R. japonica, en particular metais pesados, prexudicando a calidade do mel e outros produtos, así como a saúde das plantas (L. Leita et al. 1996). A invasión dos espazos naturais por R. japonica provoca lamentablemente a desaparición de moitas plantas con flores que poderían ter producido néctar para moitos insectos ao longo do período vexetativo.
Usos alimentarios
Consumo en Europa
Porén, non sempre é seguro consumir R. japonica collido en Europa, porque a maioría dos macizos de flores creceron en solos artificiais. R. japonica é unha planta metalófita, polo que tamén é posible que un macizo sexa un indicador da contaminación metálica no chan. É, polo tanto, significativa a probabilidade de que estes solos estean contaminados e de que a vexetación que crece neles non sexa apta para o consumo humano: debe estar "seguro" do lugar onde se realiza a recollida.
En Romanía, as follas novas substitúen as follas de repolo ou vide na preparación culinaria do sarmale.
Usos alimenticios e medicinais en Xapón
Os brotes novos cómense crus ou cocidos. Na primavera, os brotes novos, semellantes aos do bambú, recóllense antes de que o talo e as follas se separen. Retiramos a casca e comemos crúas. Os nenos cóllenos ás beiras das estradas e mastigan mentres camiñan. Teñen un sabor ácido pola presenza de ácidos orgánicos e en particular ácido oxálico que lles confire certa dureza. Consumilos en cantidades demasiado grandes no seu estado natural pode ter efectos nocivos para a saúde.
Un uso máis axeitado é cocelos e logo poñelos en auga fría. Perden así a súa dureza pero tamén o seu sabor agradablemente picante.
No inverno, cando os talos comezan a morrer, os rizomas son retirados e déixanse secar. Chámanse kojôkon (虎杖 raíz de cana de tigre). Utilízanse na farmacopea tradicional para suavizar as feces e como diurético. As follas novas amasadas sobre arañazos sangrantes paran a hemorraxia (propiedade adstrinxente ) e calman a dor. De aí o nome da planta itadori (痛取 イタドリ analxésico).
Durante a Segunda Guerra Mundial, cando había escaseza de follas de tabaco, as follas de itadori mesturáronse con tabaco. Na India e no sueste asiático, as follas de itadori úsanse principalmente como rolo de mascar.
Uso medicinal
Usos medicinais na China
O rizoma seco e as follas novas de R. japonica (chamado huzhang: 虎杖 en chinés), úsanse como materia médica en China. Están enumerados na Farmacopea chinesa (1999). O rizoma úsase como analxésico, antipirético, diurético, expectorante, no tratamento da bronquite crónica, hepatite, diarrea, cancro, hipertensión, aterosclerose, leucorrea, queimaduras e mordedura de serpes.
Extracción de moléculas de interese para a industria
Recoñecida dende hai moito tempo polas súas virtudes terapéuticas, R. japonica está incluído na farmacopea da medicina tradicional chinesa. Tamén serve como fonte principal para a extracción de resveratrol, un antioxidante empregado polos seus efectos na ralentización do envellecemento celular e cuxas outras propiedades dan lugar a centos de estudos clínicos publicados ao ano. Non obstante, é nos rizomas que son os principais causantes da proliferación da planta onde a concentración de resveratrol é a maior porque acumulan de 20 a 50 veces máis de resveratrol que as demais partes. En Savoia (Francia), a empresa Rhizomex Consulting comezou en 2018 a recoller rizomas dos lugares de arranque para convertelos nun recurso de resveratrol. Ao preparar os rizomas, a molécula pódese recuperar mediante un proceso de extracción respectuoso co medio ambiente. Unha vez purificado ata o 95%, o produto véndese a fabricantes de complementos alimenticios ou cosméticos, que o integran en cápsulas ou cremas. Os residuos da extracción, moi similares aos residuos da madeira, pódense recuperar e recoller para servir de combustible.
Un estudo realizado en 2018 polo grupo de traballo IBMA (invasión biolóxica en ambientes acuáticos) mostra que a valorización socioeconómica non constitúe, porén, unha solución milagre. Así, a dependencia económica pode inducir efectos perversos como as introducións involuntarias e o mantemento de poboacións a xestionar en limiares de explotación sostible. No estudo propóñense 25 preguntas con 50 puntos de vixilancia para identificar os problemas e riscos dos proxectos de desenvolvemento comercial para R. japonica e outras especies exóticas invasoras, antes da súa implementación.
Composición química
R. japonica é a planta que se sabe que é máis rica en resveratrol, unha molécula que tamén se atopa no viño tinto, que espertou o interese de biólogos e comerciantes de complementos alimenticios desde os anos 90. Para Bae e Pyee (2004), os rizomas conteñen aproximadamente 197 μg/g MS de resveratrol mentres que os talos só teñen 9 e non se detectou ningún rastro nas follas. Ao redor de trinta constituíntes foron illados nos rizomas. Os compostos de interese farmacolóxico pódense agrupar nas seguintes cinco clases: antraquinonas, estilbenos, flavonoides, lignanos e compostos fenólicos. As antraquinonas, ás doses terapéuticas habituais, son laxantes estimulantes. Emodol tamén ten propiedades estroxénicas. Os flavonoides conteñen algúns poderosos antioxidantes.
Os estilbenos inclúen o resveratrol e os seus derivados, con propiedades farmacolóxicas prometedoras. O resveratrol está presente en doses suficientemente grandes para permitir a súa extracción pola industria farmacéutica. A cantidade de compoñentes da raíz « de Polygonum cuspidatum recollidos en varias rexións de China varían considerablemente segundo as condicións de crecemento, o proceso de secado, as condicións de almacenamento, etc. ». (Zhang et al. ) Estes autores dan o seguinte rango: de 6 a 29 μg/g MS de resveratrol (mediante cromatografía en fase inversa RP-HPLC). Por outro método (cromatografía de capa fina HPTLC), Zhao et al (2005) atoparon 1810 μg/g MS.
A principios da década de 2010, a industria chinesa procesaría 6000 toneladas de rizomas de Reynoutria japonica e ofrecería no mercado 60 toneladas de extractos máis ou menos puros. No mercado apareceron moitos complementos alimenticios ricos en resveratrol. Xeralmente combinan polifenois de uva con extractos de R. japonica, proporcionando resveratrol abundante e máis barato.
A planta sería, polo tanto, unha importante fonte de ingresos no seu país de orixe, pero alí non é invasora e non causa danos aos medios naturais como nas rexións onde foi introducida.