Réplica (sismoloxía)

As réplicas dun terremoto son movementos sísmicos que ocorren na mesma rexión onde houbo un tremor ou terremoto central (xeralmente dentro dunha lonxitude próxima de ruptura). Estes tremores son unha consecuencia de readecuaciones da codia terrestre ao redor da falla en que se deu o sismo principal.
Unha réplica sempre é de menor magnitude que o sismo principal. No caso de que unha réplica tivese unha magnitude maior que o sismo principal, é catalogada como o novo sismo principal, e o sismo principal orixinal é considerado un sismo premonitor. Frecuencia e magnitude de réplicas
As réplicas adoitan obedecer a unha serie de patróns comúns relativos á frecuencia e magnitude en que ocorren.
Lei de Omori
As réplicas ocorren cun patrón común que segue a lei de Omori, que é unha relación empírica para a decadencia temporal de taxas de réplicas. Omori publicou a súa obra sobre réplicas de terremotos, onde afirmou que a frecuencia das réplicas diminúe bruscamente polo recíproco de tempo despois do sismo principal, en 1894: n ( t )
K c + t {\displaystyle n(t)
{\frac {K}{c+t}}} onde: n(t) é o número de sismos n medido nun certo tempo t
K é a amplitude; e
c é o parámetro temporal de compensación
A versión modificada da lei, usada comunmente hoxe en día, foi proposta por Utsu en 1961. n ( t )
K ( c + t ) p {\displaystyle n(t)
{\frac {K}{(c+t)^{p}}}} onde p modifica a taxa de decaimiento e tipicamente sitúase nun rango 0. 7–1. 5.
O que estas ecuacións describen é que a taxa en que se producen réplicas decrece rapidamente co tempo, pois é proporcional á inversa do tempo que pasa desde o sismo principal. Desta forma, sexa cal for a probabilidade de que unha réplica prodúzase o primeiro día, o segundo día haberá 1/2 das probabilidades do día 1, e ao décimo día serán aproximadamente 1/10 (cando p sexa igual a 1). Estes patróns describen só o comportamento da masa das réplicas; o momento exacto de ocorrencia, a cantidade de réplicas e a súa locación é aleatoria, aínda que tendan a seguir devanditos patróns. Como esta é unha lei empírica, os valores dos seus parámetros son obtidos cadrando os datos obtidos logo que o sismo principal ocorra, e non ten unha base ou significado físico.
Lei de Bath
Outra lei, coñecida como lei de Bath, describe que calquera sismo típico ten réplicas de aproximadamente 1 magnitude (en media 1. 2) menor que o movemento principal que as orixina.
Lei de Gutenberg-Richter
As secuencias das réplicas tamén adoitan seguir a lei de Gutenberg-Richter, que se refire á relación entre a magnitude e o número total de terremotos nunha rexión nun determinado período de tempo. N
10 A − b M {\displaystyle \! \, N
10^{A-bM}} onde: N {\displaystyle \! \, N} é o número de eventos nun determinado rango de magnitude M {\displaystyle \! \, M} é a magnitude mínima A {\displaystyle \! \, A} e b {\displaystyle \! \, b} son constantes
En resumo, adoitan ocorrer máis réplicas pequenas que réplicas grandes. Terremotos iniciais
Moitos científicos esperan que os terremotos iniciais (tamén coñecido como "terremotos premonitores") poidan servir para predicir outros maiores. A rexión de fallas da Dorsal do Pacífico Oriental en particular, demostra actividade de terremotos iniciais antes de que ocorre un evento sísmico maior.