proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Priorado de Sión

O Priorado de Sión (en francés: Prieuré de Sion), é o nome dado a unha organización fraternal, fundada e disolta en Francia en 1956 por Pierre Plantard como parte dun engano. Na década de 1960, Plantard creou unha historia ficticia para a organización, describíndoa como unha sociedade secreta fundada por Godofredo de Bouillon no Monte Sión do Reino de Xerusalén en 1099, confundíndoa cunha orde monástica verdadeira e histórica, a Abadía da Nosa Señora do Monte Sión. Na versión de Plantard, o priorado dedicouse a instalar unha liña de sangue da dinastía Merovinxia nos tronos de Francia e dos resto de Europa. Este mito foi expandido e popularizado polo libro pseudohistórico The Holy Blood and the Holy Grail de 1982 que máis tarde sería representado como feito no prefacio da novela de 2003 O código Da Vinci.
Priroda

Priroda (índice GRAU 11F77I) foi o último módulo da estación espacial soviético-rusa Mir. Foi deseñado orixinalmente para a observación da Terra con fins civís e militares e despois reacondicionado para servir como módulo na nova estación. Tiña unha masa de 19. 000 kg e foi lanzado o 23 de abril de 1996 a bordo dun foguete Proton K.
Priroda, ao igual que o módulo Spektr, ten a súa orixe no programa de estacións espaciais militares soviéticas. Co derrubamento do réxime soviético o programa finalizou, e Priroda, xunto con Spektr, aínda sen rematar, pasaron a almacenamento. Anos máis tarde os Estados Unidos acordaron con Rusia proporcionar fondos para rematar ambos módulos a cambio de levar a bordo entre 600 e 700 kg de experimentos americanos. Priroda foi o último módulo da Mir e foi destinado principalmente a facer observacións da Terra, como a busca de recursos naturais e o estudo da atmosfera. Tamén serviu para facer experimentos de materiais, biolóxicos e de tecnoloxía espacial. O volume presurizado total do módulo era de 66 m3 e non levaba ningún panel solar, polo que cando estaba desconectado da estación tiña que facer uso das súas baterías. Como sistema de propulsión contaba con dous motores principais de 3, 9 kN de impulso e varios propulsores de 400 N de impulso para o control de actitude. O módulo acoplouse coa estación polos seus propios medios, automaticamente, o 26 de abril de 1996.
Entre os instrumentos que levou a bordo destacan: Alissa, un lídar para facer medicións na capa superior de nubes cunha resolución vertical de 150 m e horizontal de 1 km.
Receptor Centaur, un receptor de 400 MHz para recoller datos enviados por boias mariñas.
Interferómetro DOPI, para o estudo de gases de aerosois de entre 2, 4 e 20 micrómetros.
Altímetro oceánico Greben, un altímetro con 10 cm de resolución vertical.
Radiómetro de microondas Ikar D.
Radiómetro de microondas Ikar N.
Radiómetro de microondas Ikar P.
Espectroradiómetro Istok 1 no infravermello.
Espectrómetro MOS-Obzor para o estudo de aerosois e reflectancia mariña.
Cámara multiespectral MOMS 02P.
Explorador óptico de alta resolución MSU-E2.
Espectrómetro Ozon M para o estudo do ozono e de aerosois.
Radar de apertura sintética Travers.
Priroda foi destruído xunto co resto da Mir durante a reentrada controlada da estación o 23 de marzo de 2001 sobre o océano Pacífico.
Prisa TV

Prisa TV (anteriormente Sogecable) é un grupo líder da televisión de pago en España, fundado en 1989. Foi o pioneiro na introdución de sistemas interactivos e principalmente da Televisión Dixital en España. O seu labor consiste en xestionar e adquirir dereitos audiovisuais, así coma a distribución e produción de canles e xestión de abonados. Outras das súas actividades máis importantes é a produción, distribución e exhibición cinematográfica.
O seu proceso de reestruturación comezou en outubro de 2003 e finalizou en decembro de 2004, coa integración de Vía Dixital. Pretendían así redimensionar e reordenar as actividades de Sogecable absorbendo os compromisos con canles temáticos, provedores con dereitos audiovisuais e outros servizos. Con esta reestruturación contribuíu ó relanzamento audiovisual en España.
A produtora de Sogecable é Sogecine. É unha das principais distribuidoras e produtoras no territorio español, con especial importancia nestes momentos (ano 2005), tal que se vive unha profunda crise nesta industria.
As instalacións de Sogecable encóntranse en Tres Cantos, producindo a diario 23 canles de televisión, incluíndo as nove versións do Canal + España e outras 14 canles que están especializadas na emisión exclusivamente de diversas materias, como deportes, cine, documentais, programación infantil, música. Estas emítense e distribúense a través de Digital+, cable e ADSL.
En 2005, o grupo lanzou unha nova canle de televisión en aberto e con carácter xeneralista e gratuíto; o quinto en España. O seu nome é Cuatro e ocupa a frecuencia que deixou Canal+ cando pasou a formar parte unicamente da emisión de Digital+ o 7 de novembro de 2005.
En 2006 Prisa lanzou unha Oferta Pública de Adquisición sobre un 20% das accións de Sogecable para aumentar a súa participación ata case un 50%. Deste xeito, Prisa controla de feito Sogecable. En decembro de 2009 Sogecable separou as súas licenzas de TDT nunha nova sociedade chamada Sogecuatro (Sociedad General de Televisión Cuatro, S. A. ) que posteriormente Mediaset a través da súa empresa participada Gestevisión Telecinco, mercou Sogecuatro a cambio de levar Prisa o 18, 3% das accións da nova Gestevisión Telecinco, ademais cedeu un dos seus 8 sinais a Sogecable para que a xestione como emisión en aberto, sinal ocupado por CNN+, e outro como emisión de pago, sinal ocupado por Canal+ Dos.
Prisciano

Prisciano, nado en Cesarea (Mauritania) a finais do século V) foi un gramático latino. Formouse e ensinou en Constantinopla.
Prisciano é coñecido especialmente polas súas Institutiones grammaticae, dezoito libros de exposición sistemática da gramática latina ricos en citas de poetas e prosistas latinos e gregos. Trata cuestións de fonética, formación léxica, conxugación e sintaxe. Tamén redactou outros textos sobre temas gramaticais, metrolóxicos e métricos e un panexírico de Anastasio I en 312 hexámetros, De laude imperatoris Anastasii.
As obras de Prisciano e de Donato influenciaron profundamente o ensino do latín e da gramática durante a Idade Media.
Prisioneiro de guerra

Un prisioneiro de guerra (PDG), (en inglés: Prisoner of War ou War Prisoner, POW, PoW, PW, P/W, WP, ou PsW), e tamén coñecido como inimigo prisioneiro de guerra ou inimigo de prisioneiro de guerra (EPG), (en inglés: enemy prisoner of war ou enemy war prisoner) (EPW), é un soldado, piloto ou mariño que é feito prisioneiro polo inimigo durante ou inmediatamente despois dun conflito armado. Existen leis para asegurarse de que os prisioneiros de guerra serán tratados humana e diplomaticamente. As nacións varían no cumprimento de tales leis.
O artigo 4 da Terceira Convención de Xenebra protexe o persoal militar capturado, algúns guerrilleiros e certos civís. Isto aplícase desde o momento da captura ata cando é liberado ou repatriado. Un dos principais puntos da convención fai que sexa ilegal torturar os prisioneiros, e o prisioneiro só lle poden pedir o seu nome, data de nacemento, rango e número de servizo (se é aplicable).
O status de prisioneiro de guerra non inclúe desarmados ou non combatentes capturados en tempo de guerra, os cales están protexidos pola Cuarta Convención de Xenebra algo máis que pola terceira. En moitas culturas renderse ante un inimigo era considerado un acto moi deshonroso. Lista de prisioneiros famosos
Esta é unha lista de prisioneiros de guerra que chamaron a atención da opinión pública: Friedrich Paulus
Werner Drechsler
Walther von Seydlitz-Kurzbach
Laurens van der Post
General Yahya Khan
A. A. K. Niazi
Airey Neave
Rudolf Hess
John McCain
Louis Zamperini
Jeremiah Denton
Ronald Searle
Jessica Lynch
Kurt Vonnegut
E W Swanton
Romeo Langlois
Charles de Gaulle
Prisión de Maze

A Prisión de Maze (en inglés: Her Majesty's Prison Maze, tamén coñecida como The Maze, o Bloque-H ou Long Kesh) foi un cárcere de Irlanda do Norte no que se recluían terroristas e paramilitares unionistas e republicanos durante o conflito de Irlanda do Norte, dende 1971 a 2000.
Estaba situada no antigo centro de detención da Royal Air Force de Long Kesh, nos arredores de Lisburn. Estaba no townland de Maze, a uns catorce quilómetros ó suroeste de Belfast. A prisión e os seus presos xogaron un papel salientado na historia das últimas décadas do século XX en Irlanda, particularmente durante a folga de fame de 1981 de prisioneiros da IRA. A prisión foi pechada en 2000; a súa demolición comezou o 30 de outubro de 2006, pero dende 2010 as obras detivéronse. Antecedentes
Tras a introdución de internamento (prisión sen xuízo) para os sospeitosos de pertencer á IRA en 1971 lanzouse a "Operación Demetrius" por parte da Real Policía do Ulster (RUC) e o exército británico, unha redada na que se detivo a 452 sospeitosos o 9 de agosto. 342 católicos foron arrestados. Porén, os membros máis importantes do PIRA foran alertados e 104 dos arrestados foron postos en liberdade cando se soubo que non tiñan conexión cos paramilitares. Os responsables da operación foron tachados de torpes, arrestando a moitas persoas equivocadas, usando información non actualizada. Máis tarde foron arrestados algúns lealistas. En 1972 había 924 internados; no momento en que acabou o internamento (5 de decembro de 1975) detivéronse a 1. 981 persoas: deles o 95% (1. 874) eran católicos e o 5% restante (107) protestantes
Prisión de Neumünster

A prisión de Neumünster é un centro penitenciario situado na cidade homónima, en concreto no número 30 de Boostedter Straße. En 2018 era o máis grande do estado alemán de Schleswig-Holstein. [Cómpre referencia] Historia e características
As instalacións contan con 596 prazas. Trátase dun centro exclusivo para homes adultos con penas de até cinco anos.
Criminalidade
En 2011 Neumünster foi cualificada, xunto coa cidade de Frankfurt, como a cidade alemá con maior taxa de criminalidade. Dende ese ano, a taxa comezou a diminuír.
Reos de relevancia internacional
O escritor Rudolf Wilhelm Friedrich Ditzen, co pseudónimo Hans Fallada (1893-1947), foi denunciado en marzo de 1933 ás autoridades alemás por unha conversa que Fallada mantivera co tamén escritor alemán Ernst von Salomon con suposto contido hostil cara ao Estado. O seu paso pola cadea plasmouno na novela Wer einmal aus dem Blechnapf frisst
O 18 de abril de 2018 o presidente catalán Carles Puigdemont, por petición da xustiza española, foi detido nunha viaxe en coche dende Dinamarca e trasladado a este cárcere.
Prisma de acreción

Un prisma de acreción é unha gran masa de sedimentos e codia oceánica deformada, que se acumula en forma de cuña na zona de subducción (zona de contacto entre dúas placas que converxen). Nesta zona os sedimentos son arrancados da codia oceánica en subducción e acrecionados ó bloque de codia continental ou mixta. Fórmanse nas marxes continentais activas, se non hai prisma, os materiais que chegan do continente subdúcense coa placa.
O prisma de acreción é unha estrutura formada pola acumulación desordeada de sedimentos e codia oceánica deformada.
Prismas de xeo

Os prismas de xeo, tamén chamados po de diamante, están constituídos por cristais de xeo con forma de agullas ou láminas, tan pequenos que semellan estar suspendidos no aire. Estes cristais poden caer dunha nube ou do ceo despexado.
Este fenómeno meteorolóxico tamén se coñece simplemente como cristais de xeo e infórmase no código METAR como IC. O po de diamante fórmase xeralmente baixo ceos que doutra maneira estarían despexados ou case despexados, polo que ás veces chámaselle precipitación de ceo despexado. O po de diamante obsérvase con maior frecuencia na Antártida e o Ártico, mais pode ocurrer en calquera lugar cunha temperatura moi por debaixo o punto de conxelación. Nas rexións polares da Terra, o po de diamante pode persistir durante varios días sen interrupción. Formación
Estes cristais de xeo fórmanse xeralmente cando hai unha inversión de temperatura na superficie e o aire máis quente sobre o chan se mestura co aire máis frío preto da superficie. Xa que o aire mái quente contén a miúdo máis vapor de auga ca o aire máis frío, esta mestura tamén adoita transportar vapor de auga ao aire preto da superficie, o que fai que aumente a humidade relativa do aire preto da superficie. Se o aumento da humidade relativa preto da superficie é grande abondo, pódense formar cristais de xeo.
Privacidade

A privacidade pode ser definida como o ámbito da vida persoal dun individuo, quen se desenvolve nun espazo reservado, o cal debe manterse confidencial. Tamén se aplica á calidade de privado.
O desenvolvemento da sociedade da información e a expansión da informática e das telecomunicacións expón novas ameazas para a privacidade que han de ser afrontadas desde diversos puntos de vista: social, cultural, legal, tecnolóxico etc. Máis cando aumenta por todo o mundo a recolección de datos, tanto por entidades privadas como públicas, e tamén o número de entidades que fan dita recolección e os casos de filtración de datos.
A privacidade consiste nun entendemento colectivo sobre as barreiras e limitacións dunha situación dada e o coñecer o modo no que operar dentro delas.
Privatdozent

Privatdozent é, desde o século XIX, un título universitario de tradición alemá en Europa. Designa aos ensinantes que recibiron unha habilitación, pero que non obtiveron (aínda) unha cátedra de ensinanza ou de investigación. Por iso, o Privatdozent non recibía remuneración ningunha por parte do goberno; porén, era un paso obrigado para obter unha cátedra.
O título de Privardozent estableceuse en Prusia ao redor de 1810, e non se convertería en común até 1860. Este título académico existe en Alemaña, Austria e Suíza.
O Privatdozent está autorizado para dar, ademais de titorías, conferencias na Universidade, polo privilexio de venia legendi. En Suíza, o dereito de venia legendi concédese por un período de tres anos, renovábel.
Noutros países utilízanse os termos equivalentes docent / dosent / dozent / доцент en Bosnia-Hercegovina, Bulgaria, Croacia, Dinamarca, Estonia, Finlandia, Hungría, Lituania, Macedonia do Norte, Noruega, Polonia, República Checa, Rusia, Serbia, Eslovaquia, Eslovenia, Suecia, Turquía, Ucraína etc.
Privatización

A privatización é un proceso mediante o cal as actividades, empresariais ou non, son transferidas do sector público ao sector privado, é dicir, traspasadas ou trasferidas dende o Estado cara á sociedade civil. Este proceso permite aos actores non gobernamentais intervir cada vez máis no financiamento e a prestación de servizos empresariais, asistenciais etc. , e leva consigo a introdución de cambios nas funcións e responsabilidades públicas e privadas. Non se limita á venda de empresas públicas nin é ese aspecto especialmente indispensábel, xa que esta sería só unha dimensión dun proceso moito máis profundo. A privatización, fundamentalmente, é desmontar o Estado e deixar os particulares vender libremente, baseándose nos criterios económicos das forzas do mercado e a libre competencia. Os procesos de privatización conducen entre outras cousas á desaparición dos monopoloios estatais e son propios do coñecido como liberalismo económico e en contra dos denominados sistemas socialistas.
Privilexio

O privilexio era unha norma promulgada por un rei ou pontífice mediante a que se concedía, normalmente como recompensa, o dereito a imprimir durante un determinado número de anos un certo número de edicións sobre un tema, coa prohibición aos demais impresores de imitar ou falsificar as edicións privilexiadas. O privilexio era tanto unha honra como un favor económico ao autor. Historia
A partir do século XVIII o privilexio decae, e desaparece definitivamente no século XIX, dando lugar aos dereitos de autor das editoriais modernas. Privilexios célebres
O privilexio que o papa Alexandre VI lle concedeu a Aldo Manuzio.
Os privilexios outorgados por Filipe II a Cristovo Plantino.
Os privilexios concedidos aos Elzevir.
Privilexio do branco

O privilexio do branco (en francés, privilège du blanc; en italiano, privilegio del bianco) é concedido a certas raíñas católicas e consortes de monarcas católicos. Mediante este privilexio, poden vestir de branco nunha audiencia co Papa, mentres que para as demais mulleres é obrigatorio vestiren de negro. Historia
Este privilexio trátase dunha concesión ás raíñas e consortes católicas como símbolo de agradecemento ás casas reais que se mantiveron fieis á Igrexa católica cando outros reinos se converteron ás igrexas protestantes.
O protocolo formal vaticano para as audiencias papais esixía que as mulleres utilizasen vestido negro de manga longa sen escote, saia por baixo do xeonllo e mantela. Aos homes esixíaselles frac, con chaleco e bolboreta de piqué brancos. Tamén están permitidos os traxes típicos do propio país.
Desde os anos 80 os códigos da etiqueta vaticana convertéronse en opcionais. Así, diversos invitados, diplomáticos e xefes de Estado optaron polo traxe de gravata na misa de inauguración de Bieito XVI en 2005. Uso
Actualmente poden vestir de branco: A raíña Sofía de España, desde a proclamación do seu esposo, Xoán Carlos I de España, en 1975.
A raíña Paola de Bélxica, desde a coroación do seu esposo, Alberte II de Bélxica, en 1993.
A Gran Duquesa María Tareixa de Luxemburgo, desde o acceso ao trono do seu esposo, Henrique I de Luxemburgo, en 2000.
A princesa Charlene de Mónaco, desde a súa voda en 2011 con Alberte II de Mónaco.
A raíña Matilde de Bélxica, desde a coroación do seu esposo, Filipe de Bélxica, en 2013.
A raíña Letizia de España, desde a proclamación do seu esposo, Filipe VI de España, en 2014.
As raíñas de España son as únicas que o poden combinar cunha peita. Só teñen o “privilexio do branco” as raíñas ou consortes de catro monarquías católicas: Bélxica (as raíñas Paola de Bélxica e Matilde de Bélxica)
España (as raíñas Sofía de España e Letizia de España)
Luxemburgo (a Gran Duquesa María Teresa de Luxemburgo)
Mónaco (a princesa Charlene de Mónaco)
Non teñen este privilexio outras monarquías católicas, como María Kinsky de Wchinitz e Tettau, de Liechtenstein ou Masenate Mohato Seeiso, de Lesotho, nin as monarquías anglicanas ou luteranas, como Reino Unido, Noruega, Suecia ou Dinamarca. Tampouco ten dito privilexio a raíña consorte Máxima dos Países Baixos, malia non renunciar ao catolicismo ao contraer matrimonio.
Tamén posúe este dereito a Princesa de Nápoles, como consorte do pretendente ao trono de Italia e princesa da Casa de Savoia. As princesas de Italia, malia non seren raíñas, tamén fixeron uso deste privilexio.
Nos últimos anos, O Vaticano non é tan estrito co protocolo da indumentaria. De feito, Cherie Blair, a esposa de Tony Blair, exprimeiro ministro do Reino Unido e católico converso, acudiu vestida de branco á audiencia papal. Lista de ocasións de uso
O privilexio do branco non é usado en todos os casos, só nas seguintes ocasións, as máis sinaladas no Vaticano.
Proba (ciencia)

En ciencias, unha proba é un feito conxecturado por algunha teoría cuxa presenza ou ausencia só é compatíbel con determinada(s) teoría(s) científica(s). Así as probas permiten discriminar que teorías científicas poden dar conta adecuadamente de certo conxunto de feitos e cales non.
Ademais, unha proba tamén ten connotacións de experimento no seu significado científico, xa que, neste campo, habitualmente cámbianse os parámetros das probas ou ensaios que se están experimentando para poder verificar os resultados e determinar diferentes resultados.
Proba (dereito)

A proba en Dereito é a actividade precisa que implica demostrar a verdade dun feito, a súa existencia ou contido segundo os medios que estabelece a lei
A proba recae sobre quen alegar algo, xa que o principio estabelece que quen alega debe probar. Así, quen afirmar algo ten de acreditar o que afirma mediante un feito afirmativo. Se se tratar dun feito negativo, quen afirma deberá acreditalo mediante un feito positivo.
En resumo, a obriga de probar dependerá da situación adquirida polas partes nun proceso. Cada unha delas deberá probar os feitos sobre os que se fundar a súa defensa.
Proba (educación)

Un exame ou proba de avaliación é unha proba na que se mide o nivel de coñecementos, aptitudes, habilidades ou dunhas capacidades físicas. Úsase como ferramenta para determinar a idoneidade de alguén para a realización dunha actividade ou o aproveitamento duns estudos.
Pode ser realizado de forma oral, en papel, facendo uso dun ordenador (ou unha computadora), nunha contorna controlada (como en determinadas probas físicas) ou nunha contorna aberta (como nun exame de condución), nun período definido de tempo baixo supervisión. Pode compoñerse de varias preguntas, cuestións, exercicios ou tarefas a realizar que teñen asignados uns valores en puntos.
Os exames poden variar en estilo, rigor e requirimentos previos. Por exemplo, nunha proba de libro pechado o tomador da proba a miúdo debe usar a memoria para responder a temas específicos, e nunha proba de libro aberto o tomador da proba pode usar unha ou varias ferramentas complementarias, como un libro de referencia ou unha calculadora para responder.
Un exame pode ser realizado de maneira formal ou informal. Un exemplo de proba informal sería unha proba de lectura realizada por un pai a un neno. Un exemplo dunha proba formal sería un exame final administrado por un profesor nunha aula. As probas formais a miúdo resultan nunha cualificación nas probas. A cualificación da proba pode ser interpretada en relación a unha norma ou criterio. A norma pode ser estabelecida independentemente ou por análise estatística de varios individuos.
Un exame rápido (quiz en inglés) usualmente ten menos preguntas que un exame, ofrece preguntas de menor dificultade e pódese resolver en menos tempo. Pode dividirse en varias seccións, cada unha fai referencia a un tema ou ten unha forma diferente de preguntar sobre o mesmo tema.
Un exame estandarizado compara os resultados individuais cunha pauta. A pauta estabelécese independentemente ou por análise estatística dun gran número de individuos. Tipos de exame
Existen tipos de exames: Exames de preguntas abertas
Exames de preguntas pechadas
Exames con opción a resposta múltiple
Exames orais
Proba Q

En estatística, a proba Q úsase para a identificación de valores atípicos.
Para aplicar unha proba Q para datos erróneos deben engadirse os datos ordenados de menor a maior e calcular Q definido como: Q n
| x n − x n − 1 | R {\displaystyle Q_{n}
{\frac {|x_{n}-x_{n-1}|}{R}}} onde R é a amplitude do intervalo (max(x)-min(x)) no que están os valores
Se Qn é maior do Qtáboa pódese desbotar o valor.
Proba Trinity

Trinity foi o nome en código da primeira detonación dunha arma nuclear na historia, levada a cabo polo Exército dos Estados Unidos ás 5: 29 A. M. do 16 de xullo de 1945 como parte do Proxecto Manhattan. A proba realizouse no deserto Jornada del Muerto a uns 56 km ó sueste de Socorro, Novo México, no que entón era o Campo de Tiro e Bombardeo da USAAF en Alamogordo. As únicas estruturas ali presentes orixinalmente eran a casa de campo McDonald e os seus edificios complementarios, que os científicos usaron como laboratorio para probar compoñentes de bombas. Na semana da proba houbo unhas 425 persoas presentes no lugar.
O nome en código "Trinity" designouno Robert Oppenheimer, director do Laboratorio de Los Alamos, inspirado na poesía de John Donne. A bomba era un artefacto de implosión de plutonio, co alcume informal "O Trebello" (inglés: "The Gadget"), co mesmo deseño que a bomba Fat Man detonada sobre Nagasaki o 9 de agosto de 1945. A complexidade deste deseño requiriu un grande esforzo por parte do persoal de Los Alamos, e as preocupacións sobre a súa efectividade deron lugar á realización da primeira proba nuclear, planeada e dirixida por Kenneth Bainbridge.
Por mor da preocupación dunha efervescencia construíuse un contedor de aceiro denominado "Jumbo" para o plutonio que permitiría a súa recuperación, aínda que non se utilizou finalmente. O 7 de maio de 1945 realizouse un ensaio, detonando 98 toneladas de explosivos ós que se lle engadiron isótopos radioactivos. A detonación do "Trebello" liberou unha enerxía explosiva equivalente a uns 22 quilotóns de TNT. Entre os observadores da proba estiveron Vannevar Bush, James Chadwick, James Conant, Thomas Farrell, Enrico Fermi, Richard Feynman, Leslie Groves, Robert Oppenheimer, Geoffrey Taylor e Richard Tolman. O sitio da proba foi declarado Fito Histórico Nacional en 1965 e engadiuse á lista do National Register of Historic Places ó ano seguinte.
Proba condicional

Unha proba condicional é unha proba que trata de afirmar un condicional demostrando que o antecedente do condicional implica necesariamente ao consecuente.
O antecedente asumido dunha proba condicional chamase suposto de proba condicional (SPC). Polo tanto, o obxectivo dunha proba condicional é demostrar que se o SPC fose certo, entón a conclusión desexada segue necesariamente. A validez dunha proba condicional non require que o SPC sexa realmente certo, só que se fose certo iso implicase ao consecuente.
As probas condicionais son de grande importancia para as matemáticas. Existen probas condicionais que unen varias conxecturas non probadas doutra forma, de modo que unha proba dunha conxectura pode implicar inmediatamente a validez de varias outras. Pode ser moito máis sinxelo demostrar a verdade dunha proposición que se desprende doutra proposición que demostrar de forma independente.
Unha rede de probas condicionais é a clase NP completa da teoría da complexidade. Hai un gran número de tarefas interesantes, e aínda no se sabe se existe unha solución en tempo polinomial para calquera delas, sabese que se existe tal solución para calquera delas, existe para todas. Do mesmo modo, a hipótese de Riemann ten un gran número de consecuencias xa probadas. Lóxica simbólica
Como exemplo dunha proba condicional en lóxica simbólica, supoñamos que queremos probar A → C (se A, entón C) a partir das dúas primeiras premisas seguintes: Véase tamén Teorema da deducción
Consecuencia lógica
Lóxica proposicional
Proba de Turing

A Proba de Turing ou Test de Turing é o procedemento desenvolvido polo matemático inglés Alan Turing para identificar a existencia de intelixencia nunha máquina.
Fundaméntase na hipótese positivista de que, se unha máquina se comportase en todos os aspectos como intelixente, entón debe selo.
A proba consiste nun desafío. A máquina debe facerse pasar por humano nunha conversación cun home a través dunha comunicación de estilo chat. O suxeito non será avisado de que o outro interlocutor é unha máquina. Para que o test teña éxito, o humano non deberá decatarse disto. Consiste nunha serie de preguntas que fai un interrogador a outro humano e a unha máquina. O interrogador debe dicir quen é o humano e quen a máquina. Se non é capaz de decidirse, consideraríase esa máquina intelixente.
Existe unha versión modificada do test de Touring proposta por John Searle e popularizada por Roger Penrose, chamada sala chinesa. Aínda que se trata dun problema con enormes propostas filosóficas, esta nova proposta non achega nada ó problema. Exemplos de aplicación
Unha das aplicacións da proba é o control do spam. A proba de Turing poderase usar para eliminar un correo electrónico enviado por unha máquina.
Proba diabólica

A proba diabólica (en latín, probatio diabolica) é unha expresión do ámbito do Dereito que describe a práctica de esixir unha proba imposible. Nunha probatio diabolica o interpelado deberá, por exemplo, demostrar que algo non ocorreu, a inexistencia de algo, ou a súa propia inocencia nun proceso xudicial, cando o correcto segundo o Dereito moderno é que a «carga da proba» corresponde a quen ha de probar a existencia de algo, ou probar a culpabilidade.
Os procedementos xudiciais do Antigo Réxime non respectaban a presunción de inocencia e adoitaban incorrer en absurdos lóxicos dos que os acusados non podían saír (por exemplo: se confesas, es culpable; se non confesas, nin aínda baixo tortura, é que o diaño deuche forzas para soportala, e xa que logo es tamén culpable).
Un exemplo de proba diabólica sería pedirlle a alguén que demostre que non existen os extraterrestres. Aínda que, hipoteticamente, sería posible demostrar a existencia de vida non terrestre (bastaría con mostrar un caso empiricamente contrastable), non é fácticamente posible demostrar a súa inexistencia. Probar a inexistencia (de culpa ou de calquera outra cousa) é tamén un imposible lóxico, que alimenta en moitos casos a pervivencia de crenzas como o fenómeno OVNI, a teoría da conspiración. Pola súa natureza xurídica e racionalmente perversa, este tipo de proba é rexeitada polos tribunais modernos suxeitos ao Estado de Dereito e aos procedementos garantistas, pois supón un investimento do onus probandi ou carga da proba. Por extensión, é tamén excluída de calquera procedemento racional de proba.
Proba do indol

A proba do indol é unha proba bioquímica utilizada en microbioloxía que se realiza con especies bacterianas para determinar a capacidade do microorganismo de converter o aminoácido triptófano en indol. Esta conversión realízana un conxunto de encimas intracelulares, que se denominan triptofanase. Bioquímica
O indol xérase por desaminación redutiva do triptófano por medio da molécula intermediaria ácido indolpirúvico. A trioptofanase cataliza a reacción de desaminación, durante a cal se retira o grupo amino (-NH2) do triptófano. Os produtos finais da reacción son indol, ácido pirúvico, amonio (NH4+) e enerxía. Requírese como coencima o fosfato de piridoxal. Realización da proba
Igual que en moitas probas bioquímicas realizadas en bacterias, os resultados da proba do indol quedan indicados por un cambio de cor despois de realizar a reacción engadindo un reactivo.
Os cultivos bacterianos puros deben cultivarse nun caldo de peptona ou triptófano estéril durante 24–48 horas antes de realizar a proba. Despois da incubación, engádense 5 pingas do reactivo de Kovac (formado por alcohol isoamilíco, para-dimetilaminobenzaldehido, ácido clorhídrico concentrado) ao caldo de cultivo.
Unha variante desta proba utiliza o reactivo de Ehrlich (que usa alcohol etílico en vez de alcohol isoamílico, e foi desenvolvido por Paul Ehrlich), e utilízase cando se está a realizar a proba a bacterias anaerobias e non fermentadoras.
O resultado positivo vén indicado pola aparición dunha cor vermella ou vermella violeta na capa de alcohol superficial do caldo. Cando o resultado é negativo a cor é amarela. Tamén poden darse resultados variables, nos que se produce unha cor laranxa. Isto débese á presenza de escatol, tamén chamado metil indol ou indol metilado, que é outro posible produto da degradación do triptófano.
Bacterias indol positivas
Entre as bacterias que dan positivo na proba do indol están: Aeromonas hydrophila, Aeromonas punctata, Bacillus alvei, Edwardsiella sp. , Escherichia coli, Flavobacterium sp. , Haemophilus influenzae, Klebsiella oxytoca, Proteus sp. (pero non P. mirabilis e P. penneri), Plesiomonas shigelloides, Pasteurella multocida, Pasteurella pneumotropica, Streptococcus faecalis, e Vibrio sp.
Bacterias indol negativas
Entre as bacterias que dan negativo na proba do indol están: Actinobacillus spp. , Aeromonas salmonicida, Alcaligenes sp. , a maioría dos Bacillus sp. , Bordetella sp. , Enterobacter sp. , Lactobacillus spp. , a maioría dos Haemophilus sp. , a maioría das Klebsiella sp. , Neisseria sp. , Pasteurella haemolytica, Pasteurella ureae, Proteus mirabilis, Proteus penneri, Pseudomonas sp. , Salmonella sp. , Serratia sp. , e Yersinia sp.
Proba do malvarisco

A proba do malvarisco de Stanford é un experimento dunha serie de estudos sobre gratificación atrasada realizado a fins dos anos 60 e comezos dos 70, dirixido polo psicólogo Walter Mischel, entón un profesor da Universidade de Stanford. Desenrolo
Nestes estudos, ofrecéuselle a un neno que elixise entre unha recompensa pequena inmediata ou dúas recompensas pequenas (é dicir, unha recompensa maior) se esperasen un pequeno período de aproximadamente 15 minutos. Durante este período, o investigador deixa a habitación e logo regresa. A recompensa era ás veces un malvarisco, pero a miúdo unha galleta ou un pretzel.
Suxeitos
Os suxeitos postos a experimentación eran 16 nenos e 16 nenas que asistían á Bing Nursery School da Universidade Stanford. Outros tres nenos participaron pero foron eliminados por non comprender as instrucións. Os nenos variaron en idade de 3 anos e 6 meses a 5 anos e 8 meses (cun idade media de 4 anos e 6 meses). Os procedementos estiveron conducidos por dous investigadores. Oito suxeitos (catro homes e catro mulleres) foron elixidos ao azar para o catro condicións experimentais. En cada condición cada investigador utilizou dous mozos e dúas mozas para evitar rumbos sistemáticos por efectos de sexo ou dos investigadores.
Condicións
Ambos os inmediatos (menos preferidos) e o pospostos (máis preferidos) a recompensa quedou fronte ao suxeito, dispoñible para atención
Ningunha recompensa para o suxeito, ambas as recompensas non eran deixadas á vista.
Só a recompensa posposta quedou de fronte ao suxeito e dispoñible para atención mentres el ou ela esperaba
Só a recompensa inmediata quedou de fronte ao suxeito, dispoñible para a atención mentres el ou ela esperaba
Estudos de seguimento
En estudos de seguimento, Mischel atopou correlacións inesperadas entre os resultados da proba do malvarisco e o éxito dos nenos moitos anos máis tarde. O primeiro estudo de seguimento, en 1988, mostrou que "os nenos preescolares que atrasaron máis a gratificación na paradigma de pospor de forma autoimposta, 10 anos máis tarde foron descritos polos seus pais como significativamente máis competentes. "
Conclusión
En estudos posteriores os investigadores atoparon que os nenos que eran capaces de esperar máis polo premio teñen en media mellores resultados na súa vida en diversos aspectos, como ser os medidos pola puntuación SAT, traballo educativo, índice de masa corporal (IMC), entre outras medidas.
Validez e explicación
Nun novo intento de replica, cunha mostra de poboación 10 veces máis grande e diversa que o estudo orixinal, fallou en apoiar as conclusións do estudo inicial, suxerindo que a contorna económica en contraposición á vontade explicaba os resultados.
Proba rápida de urease

Ver tamén Proba de alento da urea. A proba rápida de urease ou test rápido de/da urease, tamén chamada proba CLO (Campylobacter-like organism, de organismos de tipo Campylobacter), é unha proba de diagnóstico rápida para detectar a bacteria Helicobacter pylori, que pode orixinar úlceras pépticas. A proba está baseada na capacidade de H. pylori de segregar o encima urease, o cal cataliza a conversión da urea en amoníaco e dióxido de carbono. Proceso
A proba realízase no momento en que se fai unha gastroscopia. Extráese unha biopsia da mucosa do antro do estómago, e sitúase nun medio que contén urea e un indicador como o vermello fenol. A urease producida por H. pylori hidroliza urea a amoníaco, o que eleva (fai máis básico) o pH do medio, e cambia a cor da mostra analizada de amarelo (que indica resultado negativo) a vermello (positivo). Analogamente, coas especies bacterianas que non producen urease a proba é negativa. Limitacións
Como non hai evidencias que suxiran que H. pylori se move a zonas proximais do estómago en pacientes sometidos a terapia con inhibidores da bomba de protóns, neses casos deben tomarse mostras de zonas máis distais do estómago como o fondo (fundus) e corpo do estómago.
As hemorraxias gastrointestinais activas reducen a exactitude desta proba.
A especificidade e sensibilidade desta proba é alta comparada co exame histopatolóxico ou unha proba parecida, non invasiva e que non require biopsia, chamada proba de alento da urea (ou da urease). A proba rápida da urease elimina o tempo e os gastos necesarios para facer probas patolóxicas de detección de H. pylori.
Proba-2

Proba-2 é un satélite artificial da Axencia Espacial Europea, o segundo da serie do Project for Onboard Autonomy. Foi lanzado en 2009. Características
Foi deseñado como paraugas para estudar efectos solares que poidan interferir no tempo celeste máis próximo á Terra, así como variacións na propia Terra.
Proba-3

A Misión PROBA-3 da ESA é unha misión espacial que pretende probar a operación de satélites en formación, na procura de medios para operar no espazo misións que requiren de grandes dimensións, que non poden ser soportadas por unha única nave. Prepara así misións multisatélites operando como unha única estrutura virtual. Está formada por dous satélites, Coronagraph e Occulter, que manterán a formación cunha precisión duns poucos milímetros e segundos de arco a distancias de 144 m ou máis por máis de seis horas cada vez no apoxeo, o que farán de xeito autónomo, sen guía dende Terra.
O seu lanzamento está previsto para 2024. A súa órbita será moi elíptica, de 600 km x 60530 km cunha inclinación duns 59 º.
Fará observacións científicas usando un coronógrafo solar xigante que bloqueará a luz cegadora do disco solar para ter vista continua da coroa solar.
Proba-V

Proba-V (Proba-Vegetation) é un microsatélite lanzado pola ESA o 7 de maio de 2013 mediante un foguete Vega, o terceiro lanzado da serie PROBA (Project for On-Board Autonomy). A súa misión é mapear a superficie terrestre e o crecemento da vexetación cada dous días. A súa cámara recolle luz en tomas de 2250 km de largo en azul, vermello, infravermello próximo e infravermello intermedio cun tamaño de largo de píxel de 300 m nos laterais, e de 100 m na súa parte central.
VITO Remote Sensing, en Bélxica, procesa e distribúe os datos de Proba-V.
Probainognathidae

Os Probainognathidae son unha familia extinta de réptiles mamiferoides da orde dosTherapsida os cales viviron durante o Triásico. Existen dous xéneros coñecidos dentro desta familia: os Probainognathus de América do Sur, e os Lepagia de Europa.
Problema das tres casas

O problema das tres casas, tamén coñecido como problema dos tres servizos públicos, é un crebacabezas matemático que pide que se tracen conexións non cruzadas entre tres casas e tres compañías de servizos públicos nun plano. Ao plantexalo a principios do século XX, Henry Dudeney escribiu que xa era un vello problema. É un crebacabezas imposíbel: non é posíbel facer as nove conexións sen que ningunha delas se cruce. Pódense resolver versións do problema en superficies non planas como un toro ou unha banda de Möbius, ou que permiten que as conexións pasen por outras vivendas ou servizos públicos. Enunciado
O problema das tres casas pódese expresar do seguinte xeito: En termos de teoría de grafos máis formais, o problema pregúntase se o grafo bipartito completo K 3, 3 {\displaystyle K_{3, 3}} é un grafo plano. Este grafo ten seis vértices en dous subconxuntos de tres: un vértice para cada casa e un para cada servizo. Ten nove arestas, unha aresta para cada un dos aparellos dunha casa cun servizo, ou máis abstractamente unha aresta para cada par de vértices un deles nun subconxunto e un vértice no outro subconxunto. Os grafos planos son os grafos que se poden debuxar sen se cruzaren as liñas no plano, e se se puidese atopar tal debuxo, resolvería o enigma dos tres servizos. Solucións do crebacabezas
Sen solución
Tal e como adoita presentarse (nun plano bidimensional plano), a resposta ao crebacabezas de utilidade é "non ten solución": non hai forma de facer as nove conexións sen que ningunha das liñas se cruce entre si. Noutras palabras, o grafo K 3, 3 {\displaystyle K_{3, 3}} non é plano. Kazimierz Kuratowski afirmou en 1930 que K 3, 3 {\displaystyle K_{3, 3}} non é plano, do que se desprende que o problema non ten solución. porén, afirma que "Curiosamente, Kuratowski non publicou unha proba detallada de que [ K 3, 3 {\displaystyle K_{3, 3}} ] non é plano". Unha proba da imposibilidade de atopar un mergullo plano de K 3, 3 {\displaystyle K_{3, 3}} utiliza unha análise de casos que inclúe o teorema da curva de Jordan. Nesta solución, examínanse diferentes posibilidades para as localizacións dos vértices en relación aos 4 ciclos do grafo e móstrase que todos son inconsistentes cun mergullo plano.
Mudando as regras
K 3, 3 {\displaystyle K_{3, 3}} é un grafo toroidal, o que significa que se pode mergullar sen cruzamentos nun toro, unha superficie do genus un. Estes metgullos resolven versións do quebracabezas nas que as casas e empresas están debuxadas nunha cunca de café ou outra superficie semellante en lugar de nunha superficie plana. Mesmo hai suficiente liberdade adicional no toro para resolver unha versión do quebracabezas con catro casas e catro servizos. Do mesmo xeito, se o crebacabezas dos tres servizos se presenta nunha folla de material transparente, pode resolverse despois de torcer e pegar a folla para formar unha fita de Möbius.
Outra forma de mudar as regras do quebracabezas que o farían solucionable, suxerida por Henry Dudeney, é permitir que as liñas de servizos públicos pasen por outras casas ou servizos públicos distintos dos que ligan.
Probóscide

A probóscide é un apéndice alongado e tubular situado na cabeza dun animal. Usos
O seu uso máis común é para comer e absorber, como é o caso de certos invertebrados como as bolboretas (nas que se chama espiritrompa), as frigáneas (haustelo), nalgúns vermes, etc.
Nos mamíferos
A trompa dos elefantes (os proboscídeos), os tapires e os dalgúns simios, como o Nasalis larvatus (mono narigudo), tamén é chamada ás veces probóscide.
Nos invertebrados
Probóscide é un termo que adoita empregarse para referirse maioritariamente ao prolongamento do aparato bucal dalgúns invertebrados (especialmente nos artrópodos) en contraposición á palabra trompa, usada como sinónimo de probóscide nos vertebrados. Etimoloxía
Probóscide
O termo probóscide procede da palabra latina proboscis, que é unha latinización da palabra do grego antigo προβοσκίς proboskis "trompa" (e tamén "tentáculo" dos cefalópodos), a cal é o resultado de combinar o prefixo προ- pro- (derivado de πρό pró, "antes, diante"), e o verbo βόσκω bóskō, "alimentar, nutrir". O acusativo latino é proboscidem, sendo este a orixe da palabra en galego.
Espiritrompa
O termo espiritrompa provén do francés spiritrompe e, a súa vez, do latín spira, -ae ('espiral') e o francés trompe (que significa 'trompa'). Este termo é utilizado en zooloxía para describir o aparato bucal consistente nun longo tubo que o animal usa para chupar o néctar das flores e que logo recolle arrolándoo en espiral​​. En canto á súa historia nomenclatural, os lepidópteros foron clasificados por Fabricius no s. XVIII como insectos con pezas bucais succionadoras, denominándoos "Glossata". Outros científicos, como Clairville e MacLeay, crearon o taxon "Haustellata" para clasificar aos lepidópteros con estas características. O termo "haustellum" refírese a calquera estrutura usada para absorber alimentos líquidos. No século XX, Ross et al. (1982) clasificaron o sifón de lepidópteros como "sifón tipo" de pezas bucais. Chaudonneret (1986) tamén discutiu a estrutura da probóscide dos lepidópteros, denominándoa "spiritrompe des palillons", englobando pezas bucais haustoriadas e sifonadas baixo unha denominación máis ampla.
O termo é usado como título e figura estilística nun conto de Manuel Rivas, levado ao cine como A lingua das bolboretas por José Luis Cuerda.
Proceedings of the British Academy

Proceedings of the British Academy é unha serie de publicacións académicas sobre asuntos relativos ás humanidades e ás ciencias sociais, editada desde 1905, baixo os auspicios da Academia Británica. Historia
A serie comezou a publicarse en 1905 e tivo unha periodicidade anual ata 1927.
Ata 1991, os volumes publicados consistían maioritariamente en textos de conferencias pronunciadas dentro das actividades da Academia Británica, así como obituarios e memorias biográficas dos membros da institución que ían falecendo. Mais a partir de 1992 os Proceedings convertéronse nunha serie carente de regularidade, con volumes constituídos por colleitas temáticas de artigos, derivados das conferencias pronunciadas na Academia. Desde o curso 2011-2012, a publicación destes textos de conferencias trasladouse ao novo Journal of the British Academy, accesible en liña a través de Internet, en tanto que a sección de obituarios se transferiu á nova serie independente chamada Biographical Memoirs of Fellows of the British Academy. Como resultado desta reconstitución, a serie Proceedings of the British Academy pasou a centrarse desde ese momento na publicación de ensaios temáticos de carácter monográfico.
A serie foi publicada desde os seus inicios por Oxford University Press en nome da Academia Británica. A partir de 2012, o contido dos volumes que a constitúen tamén se inclúe en British Academy Scholarship Online.
Proceedings of the Royal Society

Proceedings of the Royal Society (abreviado Proc. R. Soc. ) é o título de dúas revistas científicas publicadas pola Royal Society. Historia
A revista inicial, Philosophical Transactions, continúa a ser publicada e está agora dedicada a temas especiais. Orixinalmente era unha única revista, foi despois dividida en dúas series no ano 1905.
Proceedings of the Royal Society A
Tamén chamada Serie A, publica investigacións relacionadas coas matemáticas, a física e a enxeñaría.
Proceedings of the Royal Society B
Tamén chamada Serie B, publica investigacións relacionadas coa bioloxía.
Actualmente son as principais revistas de investigación da Royal Society. Moitos nomes famosos da ciencia publicaron as súas investigacións en Proc. R. Soc. , incluíndo Paul Dirac, Werner Heisenberg, James Clerk Maxwell, Ernest Rutherford e Erwin Schrödinger.
Procesado dixital de sinais

O procesamento dixital de sinais, en inglés digital signal processing (DSP), é unha técnica de análise e procesamento dixital de sinais eléctricos baseada no uso de procesadores dedicados cun alto grao de especialización: os procesadores de sinal dixital. A diferenza dun microprocesador, un circuíto electrónico DSP realiza principalmente a función dun procesador dixital. Descrición
Un tipo importante de DSP é aquel capaz de realizar operacións aritméticas de alta precisión (floating point) como suma, resta e produto. Estas tres operacións son suficientes para o desenvolvemento de filtros numéricos FIR e IIR. Os DSP son de grande importancia para o control automático e para os sistemas de procesamento de sinais sen retroalimentación como os sistemas de vídeo ou son.
Dado que o propósito de DSP adoita ser a medición ou filtrado de sinais analóxicos do mundo real, o primeiro que hai que facer é converter o sinal de analóxico a dixital usando un conversor analóxico a dixital. Moitas veces o sinal de saída requirido é outro sinal analóxico e neste caso é necesaria a presenza dun conversor dixital a analóxico. Aínda que procesar un sinal dixital é máis complexo que procesar directamente nun sinal analóxico, ofrece moitas vantaxes, como a aplicación de técnicas de detección e corrección automáticas de erros e menos vulnerabilidade ao ruído, tanto que é máis vantaxoso en moitas, se non todas, aplicacións.
Se non hai procesamento de sinal falamos de bitPerfect. Para a conversión de sinais de analóxico a dixital, úsase normalmente un convertedor de tensión a frecuencia.
Proceso 1001

O proceso 1001/72 do Tribunal de Orde Pública tivo lugar durante a ditadura franquista en España, no ano 1973. Saldouse coa condena a prisión de toda a dirección do sindicato Comisións Obreiras.
Un ano antes, o 24 de xuño de 1972, a dirección de Comisións Obreiras, sindicato ilegal e principal opositor á ditadura no ámbito obreiro, fora detida no convento dos Oblatos de Pozuelo de Alarcón (Madrid), onde se encontraba reunida.