proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Conidióforo

En certos fungos, denomínase conidióforo a unha estrutura microscópica especializada na produción asexual de miles de esporas llamadas conidios, da cal se desprenden cando chegan á madureza. Etimoloxía
O neoloxismo conidióforo está formado pola unión dos elementos conidio- e -foro. O primeiro é a raíz do termo conidio, e o segundo unha adapación do sufixo do grego antigo -φóρος -phóros, "que leva", derivado do verbo φέρω phérō "levar".
Este neoloxismo comexouse a usar en 1882 en inglés. Pola súa parte, conidio é a adptación dun termo do latín científico, conidium, tirado do grego antigo κόνις kónis, "po", e do sufixo do latín científico -idium, calco do grego antigo -ιδιον -idion, sufixo diminutivo. Características
Localízanse no extremo de hifas, as cales levantan o conidióforo no aire co fin de esparexer as esporas con máis eficiencia. Algúns conidióforos (en Geotrichum candidum, por exemplo) constan só de un filamento, mentres que outros (en Trichoderma viride, por exemplo) son ramificados. Os conidióforos aparecen illados, ou reunidos en corpos frutíferos asexuais denominados conidiomas, sendo a morfoloxía destes un carácter taxonómico importante na clasificación dos fungos imperfectos.
Conmutación (retórica)

A conmutación é un xogo de palabras que inverte ou intercambia os termos dunha frase na seguinte, para que o sentido desta forme contraste ou antítese co da anterior. É unha figura retórica que consiste en poñer a continuación dunha frase outra na que están os termos invertidos para que o sentido desta última forme contraste ou un sentido completamente distinto coa anterior. Exemplos
Curros Enríquez:
Si ela vai á romaría
El á romaría vai
Si ela da un ichavo ón cego
El outro ichavo ha de dar
Anaco dun poema de Uxío Novoneyra:
Conmutación de paquetes

A conmutación de paquetes é unha técnica que serve para facer un uso eficiente das ligazóns físicas nunha rede de computadores. Se non existise unha técnica de conmutación na comunicación entre os nodos, teríase que enlazar en forma de malla, sendo unha rede de conmutación de paquetes unha "malla" de interconexións facilitadas polos servizos de telecomunicacións, a través da cal os paquetes viaxan dende a fonte ata o destino.
Unha vantaxe adicional da conmutación de paquetes, ademais da seguridade de transmisión de datos, é que ao dividir en paquetes a mensaxe, esta ensámblase dunha forma máis rápida no nodo de destino, xa que se están a usar varios camiños para transmitir a mensaxe, producíndose un fenómeno coñecido como transmisión en paralelo. Ademais, se unha mensaxe tivese un erro nun bit de información e estivésemos usando a conmutación de paquetes, só hai que retransmitir o paquete co bit afectado, o cal e moito menos problemático. O único negativo no esquema da conmutación de paquetes é que o seu encabezado e máis grande. Funcionamento
A conmutación de paquetes realiza un procedemento mediante o cal, cando un nodo quere enviar información a outro divídeo en paquetes, os cales levan a dirección do nodo destino. En cada nodo intermedio polo cal pasa o paquete, detense o tempo necesario para procesalo. Cada nodo intermedio fai as seguintes funcións: Almacenamento e retransmisión (store and fordward): fai referencia ó proceso de establecer un camiño lóxico de forma indirecta facendo "saltar" a información de orixe a destino a través dos nodos intermedios.
Control de ruta (routing): fai referencia á selección dun nodo do camiño polo cal deben retransmitirse os paquetes para facelos chegar ao seu destino.
Conmutatividade

Unha operación binaria é conmutativa cando o resultado da operación é o mesmo sexa cal sexa a orde dos elementos cos que se opera. Definición alxébrica
Sexa E un conxunto no cal foi definida unha operación binaria ou lei de composición interna *, é dicir, unha aplicación: ⋆: E × E → E ( x, y ) → z
x ⋆ y {\displaystyle {\begin{array}{rcl}\star: \; E\times E&\to &E\\(x, y)&\to &z
x\star y\end{array}}} Dise que * é conmutativa se se comproba para todo (x, y) de E×E a igualdade x * y
y * x. Escrito formalmente: ∀ ( x, y ) ∈ E 2, x ⋆ y
y ⋆ x. {\displaystyle \forall (x, y)\in E^{2}, \quad x\star y y\star x. } Este diagrama ilustra a conmutatividade: p é o intercambio das variables x e y.
Dá o mesmo resultado percorrer a frecha horizontal, é dicir, aplicala operación *, que percorrer a frecha vertical (intercambiar as variables) e despois a diagonal (aplicar * ).
Estes diagramas, onde o resultado non depende do traxecto senón só do punto de partida e do de chegada, chámanse diagramas conmutativos.
Por convención, se unha operación está escita co símbolo +, suponse sempre que é conmutativa. Esta convención non é válida para o produto × nin · pois, por exemplo, o produto de matrices non é conmutativo en dimensións superiores a 1, nin o produto dos números cuaternións. O produto vectorial tampouco é conmutativo. Unha operación binaria é conmutativa cando o resultado da operación é o mesmo sexa cal sexa a orde dos elementos cos que se opera. Exemplos
No conxunto C {\displaystyle \mathbb {C} } dos números complexos, e por restrición, no conxunto R {\displaystyle \mathbb {R} } dos números reais, a suma e a multiplicación son operacións conmutativas.
A suma nos espazos vectoriais é conmutativa.
A suma de funcións tamén.
A reunión e a intersección na teoría de conxuntos e máis en xeral a suma e o produto das álxebras de Boole. Xeneralización
Xeneralízase o concepto a toda clase de aplicacións de dúas ou máis variables, e fálase de "simetría" no canto de conmutatividade: f, función de dúas variables é simétrica se para todo (x, y), f(x, y) f(y, x).
Unha función de n variables é simétrica se non cambia o seu valor cando intercambia os seus argumentos: con tres variables obtéñense:
f(x, y, z)
f(y, z, x)
f(z, x, y)
f(x, z, y)
f(z, y, x) f(y, x, z).
Estas propiedades están no seguinte diagrama conmutativo:
onde p é o intercambio de dúas variables, id é a aplicación identidade.
O diagrama resúmese en: f o (p×id)
f o (id×p)
f, onde o denota a composición das funcións. En álxebra linear existe un concepto "oposto": a antisimetría, propiedade que di que o intercambio de dúas variables implica un troco de signo: f(y, x) - f(x, y).
Connellita

A connelita é unha especie mineral rara, un clorosulfato de cobre hidratado, de fórmula química Cu19(OH)32(SO4)Cl4·3H2O, que cristaliza no sistema hexagonal.
Preséntase como penachos de cristais aciculares moi delicados dunha fina cor azul, e asóciase a outros minerais de cobre de orixe secundaria, como a cuprita e a malaquita.
A súa aparición en Cornualla foi observada por Philip Rashleigh en 1802, e foi examinada quimicamente por primeira vez polo profesor de Edimburgo Arthur Connell en 1847, de quen recibe o nome.
A localidade tipo é Wheal Providence en Carbis Bay en Cornualla. Fóra de Cornualla atopáronse en máis de 300 lugares do mundo, incluíndo Almería, Badaxoz, Castelo Branco, Namaqualand en Suráfrica, Bisbee en Arizona (EUA) e Neuquén na Arxentina.
Connoisseur

Para o xornal, visita The Connoisseur. Un connoisseur (do Fr. connaisseur, de conoistre, connaître que significa "saber de algo") é unha persoa que ten gran coñecemento de belas artes ou un experto en xulgar en temas de gusto. Características
O connoisseurismo moderno vai unido ós museos, galerías de arte e "o culto á orixinalidade". Os connoisseurs avalían traballos de arte en termos de estética. O xuízo baseado na intuición é esencial, pero ten que ter alicerces nunha profunda comprensión do traballo en si mesmo. Baseándose nas evidencias empíricas, nunha percepción refinada da técnica e da forma e un disciplinado método de análise a responsabilidade do connoisseur é a de atribuír autoría, comprobar autenticidade e aprecia-la calidade. Estes datos pódense xuntar e organizar nun catalogue raisonne do traballo dun só artista o dunha escola.
Durante o século XVII, porén, o termo usouse a miúdo como sinónimo dunha persoa de vago gusto ou dun pretendido crítico.
En 1760, Oliver Goldsmith dixo: "A pintura converteuse nun obxecto único de coidado elegante. O título de connoisseur nesta arte é agora mesmo o pasaporte máis seguro en toda Sociedade elegante, unha programada dúbida, unha actitude admirábel e un ou dous toques exóticos de exclamación son suficiente para que homes de baixa circunstancia lamban cus. "
En 1890, Giovanni Morelli escribiu: "Os connoisseurs de arte din dos historiadores de arte que eles escriben do que non entenden. Pola súa parte, os historiadores de arte menosprezan ós connoisseurs e miran para eles como escravos que recollen material para eles, pero que persoalmente non teñen nin o menor coñecemento da fisioloxía da arte. "
No seu Meaning in the Visual Arts (1955), Erwin Panofsky explica a diferenza entre un connoisseur e un historiador de arte: "O connoisseur pode ser definido como un lacónico historiador de arte e o historiador como un locuaz connoisseur. "
Connotación

A relevancia do termo connotación -oposto a denotación- débese a que os signos lingüísticos non significan por si mesmos, senón nas sociedades que os adoptan, polo que se integran nunhas estruturas socioculturais determinadas que lles achegan determinados valores ou propiedades de carácter adicional. As connotacións son asociacións de tipo cultural, ideolóxico, psicolóxico, social, individual, afectivo, estilístico etc. , que por motivos psico-sociais suxiren os termos.
Exemplos de connotación: Chuvia posúe o significado connotativo de "tristeza"
Vermello connota "socialismo".
Verde pode connota "Paso libre"
Droga connota "perigo de morte".
A connotación caracteriza habitualmente a linguaxe poética e metafórica; o poeta emprega palabras con sentidos subxectivamente adheridos. Así, por exemplo, Federico García Lorca adoita asociar a denotación do substantivo metal coa connotación persoal de «morte».
A connotación establece ademais relacións subxectivas, pero ás veces colectivas, entre os diferentes campos semánticos como se pode ver no seguinte exemplo:
Cono de violación

Un cono de violación é o buraco que presentan moitas mámoas na súa parte superior. Este buraco é froito do espolio e dunha escavación ilegal na procura de tesouros ou para o aproveitamento das pedras. Atópanse mámoas en moitos lugares onde houbo cultura megalítica.
Conocybe cyanopus

Conocybe cyanopus é unha especie do xénero Conocybe que contén o composto psicoactivo psilocibina. Foi escrita orixinalmente coma Galerula cyanopus por George Francis Atkinson en 1918, pasou a clasificarse no xénero Conocybe por Robert Kühner en 1950.
Conquest of the Planet of the Apes

Conquest of the Planet of the Apes é un filme estadounidense dirixido por J. Lee Thompson que se estreou en 1972. Cuarto filme da saga orixinal de O planeta dos simios. Sinopse
Estados Unidos, 1991. Tras unha epidemia que matou tódolos gatos e cans da Terra, os homes decidiron adoptar como mascotas os monos, que acabaron convertidos en serventes. Creouse entón un centro para civilizar os exemplares salvaxes por medio da violencia e do electrochoque. Armando criou en segredo a Caesar, o fillo de dous simios falantes: Zira e Cornelius. Cando Caesar comproba o que os homes están facendo cos da súa especie, manifesta publicamente o seu desacordo e, dende ese intre, vese obrigado a agocharse. Ó descubrir que pode comunicarse cos seus telepaticamente, comeza a tramar unha insurrección: incita á desobediencia xeral, arma os seus e comeza a entender que a intelixencia é poder. Personaxes
Roddy McDowall como Caesar
Don Murray como Gobernador Breck
Ricardo Montalbán como Armando
Natalie Trundy como Lisa
Hari Rhodes como Mr. MacDonald
Severn Darden como Kolp
Lou Wagner como Busboy
John Randolph como Director da comisión
Asa Maynor como Mrs. Riley
H. M. Wynant como Hoskyns
David Chow como Aldo
Buck Kartalian como Frank (Gorila)
John Dennis como Policía
Paul Comi como Policía
Gordon Jump como Poxador
Dick Spangler como Locutor
Conquista

Conquista é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía.
A súa poboación era de 371 habitantes en 2024, nunha superficie de 38, 53 km².
A localidade está situada a 597 metros de altitude sobre o nivel do mar, a unha distancia de 87 km de Córdoba, a capital provincial. Toponimia
O termo "Conquista" deriva do latín conquissitum, participio pasivo de conquirere, que significa apoderarse polas armas.
Conrad Heinrich Küchler

Conrad Heinrich Küchler, nado en Flandres cara a 1740 e finado en Handsworth, Midlands do Oeste, en 1810, foi un medallista alemán que desde 1793 ata a súa morte traballou como deseñador e gravador de moedas e medallas para Matthew Boulton na Ceca de Soho. Traxectoria
Küchler naceu en Flandres ca. 1740, e inicialmente traballou en Alemaña como gravador de cuños en Darmstadt, entre 1763 e 1772, en Mannheim en 1766 e en Frankfurt en 1775, e logo tamén en Francia. Küchler Chegou a Inglaterra cara a 1790 e en 1793 foi contratado por Matthew Boulton como medallista e gravador de moedas para a súa compañía Soho Mint, probablemente para ocupar o posto que deixara vacante o francés Jean Pierre Droz. El foi o único artista do que se valeu Boulton para o deseño e o gravado dos cuños, e foi o creador de moi diversas moedas, medallas e fichas comerciais privadas (tokens), entre elas as moedas de cobre oficiais a nome de Xurxo III (1760-1820) —desde o farthing ata os dous peniques—, o dólar do Banco de Inglaterra —cuñado sobre reais de oito españois— e as medallas emitidas en conmemoración da batalla de Trafalgar, ou na honra de Luís XVI e María Antonieta.
Durante a súa etapa na Soho Mint de Birmingham, Kiichler gravou os cuños para un gran número de moedas e medallas non só inglesas, senón tamén irlandesas, dinamarquesas, rusas, portuguesas e doutros países. Nos seus traballos adoitaba gravar as súas iniciais a modo de sinatura de artista, con distintas formas: H. C. ; KUCHLER FEC. ; C. H. K. FECIT ou C. H. K, entre outras.
Küchler foi o creador de polo menos tres dos retratos do anverso utilizados na moeda británica ao longo do reinado de Xurxo III. Máis tarde deixou a Ceca de Soho, mais seguiu a traballar para a empresa de Boulton en Londres ata a súa morte. Conrad Heinrich Küchler finou en Handsworth, na periferia urbana de Birmingham en 1810, e o seu corpo foi soterrado no cemiterio desa Localidade.
Samuel Timmins referíase así en 1866 á figura de Conrad Heinrich Küchler:
Conrotatorio e disrotatorio

Unha reacción electrocíclica pode ser clasificada como conrotatoria ou disrotatoria baseándose na rotación que se produce en cada extremo da molécula. No modo contrarotatorio ambos os orbitais atómicos dos grupos terminais xiran na mesma dirección (como cando ambos orbitais xiran no sentido das agullas do reloxo -ou horario- ou ben en sentido contrario). No modo disrotatorio, os orbitais atómicos dos grupos terminais xiran en direccións opostas (un dos orbitais en sentido horario e o outro no antihorario). A xeometría cis/trans do produto final está determinada directamente polas diferenzas entre conrotación e disrotación.
Para determinar se unha determinada reacción é conrotatoria ou disrotatoria o que se fai é examinar os orbitais moleculares de cada molécula e seguir unha serie de regras. Usando estas regras só se necesita información de dous aspectos para determinar se hai conrotación ou disrotación, que son: cantos electróns están no sistema pi (π) e se a reacción é inducida pola calor ou pola luz. Este conxunto de regras poden tamén derivarse da análise dos orbitais moleculares para predicir a estereoquímica das reaccións electrocíclicas. Exemplo dunha reacción fotoquímica
A análise dunha reacción electrocíclica fotoquímica implica analizar se o orbital molecular é de tipo o HOMO ou LUMO e diagramas de correlacións.
Un electrón é promovido ao LUMO cambiando o orbital molecular froteirizo implicado na reacción. Exemplo dunha reacción térmica
Supoñamos que o trans-cis-trans-2, 4, 6-octatrieno é convertido en dimetilciclohexadieno en condicións térmicas. Como o substrato octatrieno é unha molécula "4n + 2", as regras de Woodward-Hoffman predín que a reacción ocorre seguindo un mecanismo disrotatorio.
Dado que as reaccións electrocíclicas térmicas ocorren no HOMO, cómpre primeiro debuxar os orbitais moleculares apropiados. Seguidamente, fórmase o novo enlace carbono-carbono tomando dous dos orbitais p e rotándoos 90 graos (ver o diagrama). Como o novo enlace require un solapamento construtivo, os orbitais deben ser rotados de certa maneira. Realizar unha disrotación causa que os dous lobos negros (ver diagrama) se solapen, formando un novo enlace. Por tanto, a reacción co octatrieno acontece por medio dun mecanismo disrotatorio.
A diferenza do anterior, se tivo lugar unha conrotación entón un lobo branco solaparíase cun lobo negro. Isto causaría unha interferencia destrutiva e non se formaría ningún novo enlace carbono-carbono.
Ademais, pode determinarse tamén a xeometría cis/trans do produto. Cando se rotan os orbitais p cara a dentro isto tamén causa que os dous grupos metilo roten cara a arriba. Como ambos os metilos están apuntando cara "ariiba", entón o produto é o cis-dimetilciclohexadieno.
Consanguinidade

A consanguinidade é a relación de sangue entre dúas persoas: os parentes consanguíneos son aqueles que comparten sangue por ter algún parente común; os parentes non consanguíneos son aqueles que non presentan un vínculo de sangue, pero que son parentes por un vínculo legal (matrimonio ou adopción). A esta outra relación de parentesco denomínaselle afinidade.
A consanguinidade e a afinidade son termos moi empregados en dereito. O parentesco é moi importante para todos os sistemas xurídicos, e sobre ese concepto baséase o dereito de familia ou o dereito de sucesións.
En moitos sistemas xurídicos, a consanguinidade equipárase á relación de adopción, de forma que non existe diferenza entre un parente de sangue e un adoptado. Deste xeito, o fillo adoptivo ten os mesmos dereitos que o fillo natural e, mesmo, un neto adoptivo ten os mesmos dereitos que un natural (casos de herdanza, alimentos, etcétera), malia que eses parentes máis afastados na liña sucesoria non prestasen o seu consentimento no intre da adopción. Medición da consanguinidade
A consanguinidade ten graos en función do número de xeracións interpostas na árbore xenealóxica. Así, a relación pai-fillo é de primeiro grao, mentres que a de avó-neto é de segundo grao.
Consciencia

En termos filosóficos, a consciencia é a facultade de decidir e facerse suxeito, é dicir, actor dos seus actos e responsable das consecuencias que deles seguen, segundo a percepción do ben e do mal. Como concepto moral, da ética, un campo da filosofía. Como fenómeno psíquico, a consciencia é obxecto de estudo da psicoloxía e a ciencia cognitiva. Desenvolvemento
Na filosofía occidental o concepto de consciencia toma relevo a partir dos sistemas de René Descartes, John Locke, Gottfried Leibniz, Emmanuel Kant. Descartes expúxose a dúbida metódica como vía de coñecemento. Destacou a facultade do home de captar o seu propio pensamento. Interrogouse, ademais, acerca da existencia física da consciencia. Para Locke, esta é o conxunto das informacións recibidas a través dos sentidos. Leibniz, matemático e filósofo, perseguiu un "alfabeto dos pensamentos humanos" semellante a unha orde matemática. Kant coincidía con Locke en canto a que o coñecemento nos chega desde fóra, mediante os sentidos, pero a orde deses coñecementos determínano mecanismos internos da consciencia. Para Kant, a ética sintetízase na idea de que se debe obrar coma se a regra que se utiliza para un mesmo se puidese converter en norma universal.
A partir de Franz Brentano e os pre-fenomenólogos (ou proto-fenomenólogos) a consciencia adquire un papel central para as filosofías derivadas do redescubrimiento do concepto de intencionalidade, como a fenomenoloxía de Edmund Husserl. Segundo este punto de vista, a consciencia é o correlato do fenómeno, e é o punto de partida válido para a investigación filosófica. Visión científica
"Considero á consciencia como algo fundamental" Max Planck. O exame científico da consciencia, que estaba xa contido nas ideas de Locke e Leibniz, comezou a desenvolverse no século XIX. Wilhelm Wundt creou un laboratorio de estudo da consciencia. O seu propósito era investigar como se forman as sensacións, as imaxes no cerebro, a memoria, as percepcións de tempo e espazo etc. Wilhelm Wundt desenvolveu o seu traballo sobre a base do único medio de que dispuña, que era a introspección: é o propio individuo quen mellor pode examinar o comportamento da súa consciencia. Filosofía dialéctica
A consciencia é definida como “a reprodución polo individuo da imaxe ideal da súa actividade tendente a unha finalidade e da representación ideal nela das posicións das outras persoas. A actividade consciente do home está mediatizada polo colectivo; durante a súa realización o home toma en conta as posicións dos outros membros do colectivo". .A consciencia do individuo é a forma subxectiva, ideal, en que se presentan as súas relacións sociais reais, a súa existencia real.
Impacto social
De forma paralela ás ideas de Freud, o marxismo (inspirado na filosofía de Hegel) sostiña que a consciencia de clase era determinante nos actos dos seres humanos, levando o concepto de consciencia ao terreo político práctico e definindo de feito ao ser humano polas súas decisións en tanto partícipe dun grupo social.
Consecuente

Un consecuente é a segunda metade dunha proposición hipotética. Na forma estándar de tal proposición, é a parte que segue a palabra "entón" (ou daquela, logo). Nunha implicación, se P implica Q, entón P chámase antecedente e Q consecuente. Nalgúns contextos, o consecuente chámase apódose.
Exemplos: Se P {\displaystyle P}, entón Q {\displaystyle Q}. Q {\displaystyle Q} é o conxecuente desta hipotética proposición. Se X {\displaystyle X} é un mamífero, daquela X {\displaystyle X} é un animal.
Aquí, " X {\displaystyle X} é un animal" é o consecuente. Se os ordenadores poden pensar, logo están vivos.
"Están vivos" é o consecuente.
O consecuente nunha proposición hipotética non é necesariamente unha consecuencia do antecedente. Se os monos son morados, os peixes falan klingon.
"Os peixes falan klingon" é o consecuente aquí, mais intuitivamente non é unha consecuencia (nin ten nada que ver con) da afirmación feita no antecedente de que "os monos son morados.
Conselh de la Lenga Occitana

O Conselh de la Lenga Occitana (Consello da Lingua Occitana en galego) CLO, é o organismo de codificación da lingua occitana que se xuntou formalmente por primeira volta en xuño de 1997. Permaneceu activo ata o ano 2007 e logo deixou de traballar con regularidade ata que se volveu activar de novo en 2021. O consello é responsábel de xestionar e elaborar as regras normativas do occitano.
Consellaría

Denomínase consellaría ou consellería a cada unha das carteiras en que se dividen os gobernos das comunidades autónomas de España, incluídas as da Xunta de Galicia. Trátase do equivalente aos ministerios na repartición por funcións dos órganos de goberno estatais. A cabeceira dunha consellaría é rexida por un responsábel máximo, que se coñece como conselleiro. Así mesmo, a dependencia ou sede de cada consellaría recibe a mesma denominación. Consellarías da Xunta de Galicia
En 2023, o goberno da Xunta de Galicia está formado por 11 consellarías, amais das dúas Vicepresidencias. Non obstante, o número de consellarías é variábel e cada novo goberno dispón o número de carteiras en función das súas preferencias políticas. Vicepresidencia primeira e Consellería de Presidencia, Xustiza e Deportes: Diego Calvo.
Vicepresidencia segunda e Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda: Ángeles Vázquez
Consellería de Facenda e Administración Pública: Miguel Corgos.
Consellería de Infraestruturas e Mobilidade: Ethel Vázquez
Consellería de Economía, Industria e Innovación: María Jesús Lorenzana
Consellería de Cultura, Educación, Formación Profesional e Universidades: Román Rodríguez González
Consellería de Política Social e Xuventude: Fabiola García
Consellería de Sanidade: Julio García
Consellería de Promoción do Emprego e Igualdade: Elena Rivo
Consellería do Medio Rural: José González
Consellería do Mar: Alfonso Villares
Consellería de Economía, Industria e Innovación

A Consellería de Economía, Industria e Innovación é unha consellería da Xunta de Galicia que se ocupa da política enerxética, da planificación económica e empresarial e da promoción industrial. A súa actual conselleira é María Jesús Lorenzana Somoza. Historia
A consellería de Industria incorporou ao longo da súa historia distintas competencias que, á súa vez, tamén fixeron parte doutras consellerías. É o caso do comercio, por exemplo, que en 1983 se incorpora durante uns meses á consellería de Economía e Facenda, do turismo que se incorpora a Industria entre 1985 e 1990 e entre 2005 e 2009. A partir de 2009 incorpóranse ademais as competencias de planificación da antiga consellería de Economía e Facenda, que agora queda reducida a consellería de Economía. En 2020 cedeulle a competencia de emprego á nova Consellería de Emprego e Igualdade.
Conselleiros
Ramón de Vicente Vázquez (1982-1983). Como conselleiro de Industria, Enerxía e Comercio.
Juan Manuel de la Fuente (1983-1984). Como conselleiro de Industria e Enerxía
Ramón Díaz del Río (1984-1985). Como conselleiro de Industria, Enerxía e Comercio.
Luciano Asorey (1985-1987). Como conselleiro de Traballo, Industria e Turismo.
Santos Oujo Bello (1987-1990). Como conselleiro de Industria, Comercio e Turismo.
Xoán Fernández García (1990-1994). Como conselleiro de Industria e Comercio.
Antonio Couceiro (1994-1999).
Juan Rodríguez Yuste (1999-2005). A partir de 2003, como conselleiro de Innovación, Industria e Comercio.
Fernando Blanco Álvarez (2005-2009). Como conselleiro de Innovación e Industria.
Xavier Guerra (2009-2012). Como conselleiro de Economía e Industria.
Francisco Conde López (2012-2023). Como conselleiro de Economía e Industria.
María Jesús Lorenzana Somoza (2023-actual). Como conselleira de Economía, Industria e Innovación. Estrutura interna
Secretarías e direccións xerais
Ademais da necesaria Secretaría Xeral da consellería, dirixida por José Ramón Pardo Cabarcos, a consellería de Industria conta coas seguintes direccións xerais: Dirección xeral de Comercio e Consumo: Manuel Heredia Pérez
Secretaría Xeral de Industria: Paula Uría Traba
Dirección Xeral de Planificación Enerxética e Recursos Naturais: Pablo Fernández Vila
Secretaría Xeral de Apoio ao Emprego, Traballo Autónomo e Economía Social: Pablo Fernández López
Entes adscritos á consellería
Axencia Galega de Innovación (GAIN)
Centro de Supercomputación de Galicia (CESGA)
Instituto Enerxético de Galicia (INEGA)
Instituto Galego de Consumo (IGC)
Instituto Galego de Promoción Económica (IGAPE)
CIS Tecnoloxía e Deseño
Fundación Pública Artesanía de Galicia
Galicia Calidade
Xesgalicia
Laboratorio Oficial de Metroloxía de Galicia
Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza

A Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza foi unha consellería da Xunta de Galicia existente entre 1983 e 2018. Tivo como principais funcións a xestión das relacións da Xunta coas administracións locais e de xustiza. Tamén se ocupaba da xestión interna e da administración autonómica, así como da policía autonómica de Galicia. O seu último conselleiro foi Alfonso Rueda. Historia
A consellería de presidencia tivo distintas denominacións e funcións ao longo da historia. Ademais, durante algúns períodos levou tamén aparellado o cargo de vicepresidencia da Xunta.
En 1983 (por uns meses) e despois dende 1983 ata 1990 absorbe ademais as competencias da Consellería de Xustiza e Interior. Durante a maior parte da súa existencia, agás entre 1990 e 1993, e 2005 e 2009 a consellería integra tamén a área de Relacións Institucionais (véxase tamén Consellería de Relacións Institucionais). A consellería desapareceu durante a reorganización de 2018. As competencias en xustiza e presidencia pasaron á Vicepresidencia primeira e Consellería de Presidencia, Xustiza e Turismo e a competencia en administracións públicas pasou á Consellería de Facenda e Administración Pública.
Conselleiros
Xosé Luís Barreiro Rivas (1982-1983). Primeiro como conselleiro de Presidencia e en 1983 como conselleiro de Presidencia e Xustiza. Ese mesmo ano volve ser unicamente conselleiro de Presidencia, pero co engadido de ocupar a vicepresidencia de asuntos políticos.
Manuel Anxo Villanueva Cendón (1986-1987)
Pablo González Mariñas (1987-1989)
Dositeo Rodríguez (1989-1999). Conselleiro de Presidencia e Administración Pública.
Jaime Pita (1999-2005). Conselleiro de Presidencia e Administración Pública, e a partir de 2001, conselleiro de Presidencia, Relacións Institucionais e Administración Pública.
José Luis Méndez Romeu (2005-2009). Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Alfonso Rueda (2009-2018). Estrutura interna
Secretarías e direccións xerais
Ademais da necesaria Secretaría Xeral da consellería, a consellería de Presidencia conta coas seguintes direccións xerais: Dirección xeral de Xustiza: Juan José Martín Álvarez
Dirección xeral de Administración local: Norberto Uzal
Dirección xeral de Relacións institucionais e parlamentarias: Roberto Castro
Dirección xeral de Emerxencias e interior: Santiago Villanueva Álvarez
Dirección xeral de Relacións exteriores e coa Unión Europea: Xesús Gamallo
Dirección xeral de Avaliación e reforma administrativa: Jaime Bouzada
Entes adscritos á consellería
Escola Galega de Administración Pública (EGAP): Pablo Figueroa Dorrego, director.
Academia Galega de Seguridade Pública
Axencia Galega de Emerxencias
Policía autonómica de Galicia
Instituto de Medicina Legal de Galicia (IMELGA)
Consellería de Presidencia, Xustiza e Deportes

A Consellería de Presidencia, Xustiza e Deportes é unha consellería da Xunta de Galicia que ten como principais competencias a xustiza, o deporte, a administración local, as relacións institucionais e parlamentarias, emerxencias, interior, relacións exteriores e relacións coa Unión Europea. O actual conselleiro é Diego Calvo Pouso. Historia
A consellería de presidencia tivo distintas denominacións e funcións ao longo da historia. Ademais, durante algúns períodos levou tamén aparellado o cargo de vicepresidencia da Xunta.
En 1983 (por uns meses) e despois dende 1983 ata 1990 absorbe ademais as competencias da Consellería de Xustiza e Interior. Durante a maior parte da súa existencia, agás entre 1990 e 1993, e 2005 e 2009 a consellería integra tamén a área de Relacións Institucionais (véxase tamén Consellería de Relacións Institucionais). A consellería de Presidencia, Administración Pública e Turismo desapareceu durante a reorganización de 2018. As competencias en xustiza e presidencia pasaron á Vicepresidencia primeira e Consellería de Presidencia, Xustiza e Turismo e a competencia en administracións públicas pasou á Consellería de Facenda e Administración Pública.
Conselleiros
Xosé Luís Barreiro Rivas (1982-1983). Primeiro como conselleiro de Presidencia e en 1983 como conselleiro de Presidencia e Xustiza. Ese mesmo ano volve ser unicamente conselleiro de Presidencia, pero co engadido de ocupar a vicepresidencia de asuntos políticos.
Manuel Anxo Villanueva Cendón (1986-1987)
Pablo González Mariñas (1987-1989)
Dositeo Rodríguez (1989-1999). Conselleiro de Presidencia e Administración Pública.
Jaime Pita (1999-2005). Conselleiro de Presidencia e Administración Pública, e a partir de 2001, conselleiro de Presidencia, Relacións Institucionais e Administración Pública.
José Luis Méndez Romeu (2005-2009). Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Alfonso Rueda (2009-2022). Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza. Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Turismo.
Diego Calvo Pouso (2022-) Estrutura interna
Secretarías e direccións xerais
Ademais da necesaria Secretaría Xeral da consellería, a consellería de Presidencia conta coas seguintes direccións xerais: Secretaría Xeral Técnica.
Secretaría Xeral para o Deporte.
Dirección Xeral de Xustiza.
Dirección Xeral de Administración Local.
Dirección Xeral de Relacións Institucionais e Parlamentarias.
Dirección Xeral de Emerxencias e Interior.
Dirección Xeral de Relacións Exteriores e coa Unión Europea.
Entes adscritos á consellería
Escola Galega de Administración Pública (EGAP): Pablo Figueroa Dorrego, director.
Academia Galega de Seguridade Pública
Axencia Galega de Emerxencias
Policía autonómica de Galicia
Instituto de Medicina Legal de Galicia (IMELGA)
Consellería de Promoción do Emprego e Igualdade

A consellería de Promoción do Emprego e Igualdade é unha consellería da Xunta de Galicia con competencias en promoción do emprego, que foi creada no ano 2020. As súas competencias foron asumidas por outras consellerías en gobernos anteriores. Dende abril de 2024, o actual titular co nome de conselleiro de Emprego, Comercio e Emigración é José González Vázquez. Historia
A consellería de Traballo naceu xa en 1982, no primeiro goberno autonómico de Xerardo Fernández Albor. Durante estes anos mudou frecuentemente de nome e desapareceu sumíndose noutras áreas. Así, entre 1986 e 1987 incorpórase a Industria, entre 1993 e 1997 á consellería de Xustiza, entre 1997 e 2003 á de Familia e entre 2003 e 2005 á de Asuntos Sociais.
Conselleiros
Juan Corral (1982-1986). Como conselleiro de Traballo, Seguridade Social e Emigración.
Luciano Asorey (1986-1987). Como conselleiro de Traballo, Industria e Turismo
Miguel Martínez Losada (1987-1990). Como conselleiro de Traballo e Benestar Social.
Manuel Pérez Álvarez (1990-1991). Como conselleiro de Traballo e Servizos Sociais
Xosé Antonio Gil Sotres (1991-1993).
Xoán Manuel Diz Guedes (1993-1996). Como conselleiro de Xustiza, Interior e Relacións Laborais.
Xesús Palmou (1996-1997).
Manuela López Besteiro (1997-2001). Como conselleira de Familia, Promoción de Emprego, Muller e Xuventude.
María Xosé Cimadevila (2001-2004). Como conselleira de Consellería de Asuntos Sociais, Emprego e Relaciones Laborais.
Belén Prado (2004-2005).
Ricardo Varela Sánchez (2005-2009). Como conselleiro de Traballo.
Beatriz Mato (2009-2015). Como conselleira de Traballo e Benestar.
Francisco Conde (2015-2020). Como conselleiro de Economía, Emprego e Industria.
María Xesús Lorenzana (2020-2023). Como conselleira de Emprego e Igualdade.
Elena Rivo López (2023-2024). Como conselleira de Promoción do Emprego e Igualdade.
José González Vázquez (2024-actual). Como conselleiro de Emprego, Comercio e Emigración. Estrutura interna
Secretarías e direccións xerais
Secretario Xeral Técnico: Alberto Fuentes Losada
Secretaría Xeral de Igualdade: Susana López Abella (2012-actualidade).
Secretaría Xeral de Emprego: Covadonga Toca Carús (2015-actualidade).
Consellería de Traballo e Benestar

A consellería de Traballo e Benestar foi unha consellería da Xunta de Galicia con competencias en promoción do emprego, formación profesional e servizos sociais, o que inclúe dende garderías ata a asistencia a persoas dependentes ou a inmigración. A súa última titular foi Beatriz Mato. Historia
A consellería de Traballo naceu xa en 1982, no primeiro goberno autonómico de Xerardo Fernández Albor. Durante estes anos mudou frecuentemente de nome e despaareceu sumíndose noutras áreas. Así, entre 1986 e 1987 incorpórase a Industria, entre 1993 e 1997 á consellería de Xustiza, entre 1997 e 2003 á de Familia e entre 2003 e 2005 á de Asuntos Sociais.
Conselleiros
Juan Corral (1982-1986). Como conselleiro de Traballo, Seguridade Social e Emigración.
Luciano Asorey (1986-1987). Como conselleiro de Traballo, Industria e Turismo
Miguel Martínez Losada (1987-1990). Como conselleiro de Traballo e Benestar Social.
Manuel Pérez Álvarez (1990-1991). Como conselleiro de Traballo e Servizos Sociais
Xosé Antonio Gil Sotres (1991-1993).
Xoán Manuel Diz Guedes (1993-1996). Como conselleiro de Xustiza, Interior e Relacións Laborais.
Xesús Palmou (1996-1997).
Manuela López Besteiro (1997-2001). Como conselleira de Familia, Promoción de Emprego, Muller e Xuventude.
María Xosé Cimadevila (2001-2004). Como conselleira de Consellería de Asuntos Sociais, Emprego e Relaciones Laborais.
Belén Prado (2004-2005).
Ricardo Varela Sánchez (2005-2009). Como conselleiro de Traballo.
Beatriz Mato (2009-). Como conselleira de Traballo e Benestar. Estrutura interna
Secretarías e direccións xerais
Ademais da necesaria Secretaría Xeral da consellería, a consellería de Traballo conta coas seguintes direccións xerais: Secretaría xeral de Política social: Coro Piñeiro
Dirección xeral de Relacións laborais: Odilo Martiñá
Dirección xeral de Formación e colocación: Ana María Díaz López
Dirección xeral de Promoción do emprego: Andrés Hermida Trastoy
Dirección xeral da Xuventude e o voluntariado: Cristina Pichel Toimil
Entes adscritos
Instituto Galego de Seguridade e Saúde Laboral
Consello Galego de Relacións Laborais
Consellería de Xustiza e Interior

A Consellería de Xustiza e Interior foi unha antiga consellería da Xunta de Galicia que se encargou de tarefas relacionadas coa seguridade e coa relación coas administracións de Xustiza. Na actualidade, as súas competencias están recollidas dentro da Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza. Historia
A consellería de Xustiza e Interior naceu coa propia Xunta, en 1982. Despois dun período de cambios políticos, con catro conselleiros en menos de dous anos, as súas competencias pasaron a ser recollidas pola Consellería de Presidencia. En 1993 Manuel Fraga recupera de novo a figura da consellería, que se mantén ininterrompidamente ata 2005, onde coa chegada do bipartito formado por socialistas e nacionalistas desaparece, sendo as súas competencias recollidas pola Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Conselleiros
Xosé González Dopeso (1982). Conselleiro de Xustiza e Interior.
Xosé Manuel Romay Beccaría (1982-1983). Vicepresidente da Xunta de Galicia.
Xosé Luís Barreiro Rivas (1983). Conselleiro de Presidencia e Xustiza.
Juan Luis Pía Martínez (1983). Conselleiro de Xustiza e Interior.
Xoán Manuel Diz Guedes (1993-1996). Conselleiro de Xustiza, Interior e Relacións laborais.
Xesús Palmou (1996-1999)
Antonio Pillado (1999-2003)
Xesús Palmou (2003-2005).
Consello Asiático e do Pacífico

O Consello Asiático e do Pacífico (en inglés, Asian and Pacific Council ASPAC) foi unha organización internacional establecida o 14 de xullo de 1966 en Seúl entre países da rexión do Pacífico para establecer bases de cooperación económica, cultural, técnica e social entre eles e co obxectivo político de facer de contrapeso ao comunismo en Asia. Os cumios celébranse anualmente e tiña un comité permanente con sede en Bangkok. A cambio de política dos Estados Unidos con respecto a China, amosado coa visita de Richard Nixon a ese país en 1972 deixou obsoleta á organización que deixou de operar mais non se disolveu formalmente.
Consello Consultivo de Galicia

O Consello Consultivo de Galicia, creado pola Lei 9/1995, do 10 de novembro, e regulado na actualidade pola Lei 3/2014, do 24 de abril, é o supremo órgano consultivo de Galicia, e actúa de xeito independente. Ten a súa sede no pazo de Amarante na rúa da Algalia de Abaixo en Santiago de Compostela. Funcións
O Consello Consultivo de Galicia emite ditame en cantos asuntos, relativos ás materias sexan sometidos á súa consulta pola Presidencia da Xunta de Galicia, o Consello da Xunta ou calquera das persoas que forman parte del, as administracións do sector público autonómico, as entidades locais e as universidades públicas de Galicia.
No desempeño da súa función ditaminadora exerce o control previo do rigor técnico xurídico das actuacións do órgano consultante, velando do ordenamento xurídico, sen estenderse en valoracións de oportunidade ou conveniencia, agás que así o solicite expresamente o órgano consultante. A consulta ao Consello Consultivo de Galicia é preceptiva en determinados casos, porén os seus ditames non serán vinculantes. Por outra banda, o Consello da Xunta poderá encomendar ao Consello Consultivo a redacción de anteproxectos lexislativos e a elaboración de propostas lexislativas ou de reforma estatutaria. A súa realización deberá axustarse estritamente ao ámbito delimitado polos criterios expresados polo Consello da Xunta. Poderá tamén a Presidencia da Xunta de Galicia solicitar do Consello Consultivo a emisión de informes sobre calquera cuestión concreta cando sexan de transcendencia para a Comunidade Autónoma de Galicia. Así mesmo, os alcaldes e presidentes de deputacións provinciais poden solicitar do Consello Consultivo a emisión de informes sobre cuestións concretas de especial transcendencia. Composición
Existen dúas categorías de conselleiros os electivos e os natos, teñen carácter nato os expresidentes da Xunta de Galicia.
O seu actual presidente é José Luis Costa Pillado Dende o 2017 non hai membros natos no consello. Previamente serviran coma tales os expresidentes Xerardo Fernández Albor (2007-2017), Emilio Pérez Touriño (2010-2016) e Fernando González Laxe (2008-2009 e 2012-2017)
Consello Escolar do Estado

O Consello Escolar do Estado é un órgano consultivo do goberno español para a proposta de medidas de cara a decisións políticas referentes ó ensino e para a participación dos sectores afectados no ensino. Estivo presidido pola pedagoga Marta Mata até o 2006. Creouse por lei orgánica 8/1985 que regula o dereito é educación.
Actualmente (2012) está presidido por Francisco López Rupérez.
Consello Internacional de Museos

O Consello Internacional de Museos (International Council of Museums, ICOM) é unha organización non gobernamental creada en 1946 para coordina-la actividade de museos e os seus profesionais cara á conservación, mantemento e comunicación do patrimonio cultural, material ou inmaterial, presente e futuro, en todo o mundo.
Ten a sede en París (Francia) e está formada por representantes de máis de 140 países. O Comité Español é o cuarto en número de membros afiliados e conta con representantes das 17 Comunidades Autónomas.
As actividades do ICOM céntranse nos seguintes temas: Cooperación e intercambio profesional
Divulgación dos conceptos básicos sobre o mundo dos museos e a atención ó público
Profesionalización do persoal
Preservación do patrimonio e loita contra o tráfico ilícito dos bens culturais
Consello Internacional de Numismática

O Consello Internacional de Numismática –CIN– (en inglés: International Numismatic Council –INC–) é un organismo internacional de coordinación creado para fomentar a cooperación entre numismáticos e institucións deste campo ou de áreas relacionadas. Desde 2015 está oficialmente rexistrado como unha asociación e ten a súa sede central en Winterthur, Suíza. Historia
A institución fundouse en 1934 coa denominación de Comisión Internacional de Numismática (Internacional Numismatic Comission), e pasou a adoptar o nome de Consello na súa reconstitución en 2009. Funcionamento
Conta con aproximadamente 160 membros procedentes de 38 países. As actividades do Consello, entre as que cómpre salientar o outorgamento de subvencións, o patrocinio de proxectos investigadores (como é o caso do Sylloge Nummorum Graecorum) e de publicacións, e a organización do Congreso Internacional de Numismática, está coordinado por un comité de nove membros, que son elixidos por representantes das institucións que forman parte no seo dos seus congresos internacionais.
Os membros actuais do Comité do Consello Internacional de Numismática son: Ute Wartenberg (presidenta).
Bernhard Weisser.
Aleksander Bursche.
François de Callatay.
Andrew Meadows.
Haim Gitler.
Fleur Kemmers.
Frédérique Duyrat.
Cecilia von Heijne.
O INC tamén mantén, a modo de xornal de novidades, o blog INC News, aberto á participación dos membros das entidades que forman parte, en cinco idiomas: inglés, francés, español, alemán e italiano. Congreso Internacional de Numismática
Ten lugar cada seis anos e é o maior encontro international relacionado coa numismática. A partir da súa sétima edición, en Copenhague, o congreso coincide co lanzamento dunha nova tiraxe do Survey of Numismatic Literature, publicación na que os especialistas numismáticos revisan as investigacións e as publicacións que saíron á luz desde o congreso anterior.
Así mesmo, en cada edición do congreso faise entrega dunha medalla especial creada para o efecto.
A edición número 15 do Congreso Internacional de Numismática tivo lugar en Messina, Sicilia, do 21 ao 25 de setembro de 2015; os seguintes convocáronse en Varsovia, Polonia, en setembro de 2021, e en Melbourne, Australia, en setembro de 2027.
Consello Nacional Africano Unido

O Consello Nacional Africano Unido (CNAU, en inglés United African National Council UANC) foi un partido político de Zimbabwe fundado en decembro de 1971 como Consello Nacional Africano e dirixido polo bispo metodista Abel Muzorewa en 1974 adoptou o seu actual nome. En 1979 encabezou o goberno logo do acordo entre o primeiro ministro Ian Smith e Muzorewa e a formación dun goberno de unidade nacional pero que non contou co recoñecemento internacional. Nas eleccións de 1980 o CNAU sufriu unha derrota da man da Unión Nacional Africana de Cimbaue - Fronte Patriótica, o partido de Robert Mugabe, quedando fóra do parlamento nas eleccións de 1985 e 1990.
Consello Nórdico

O Consello Nórdico (Nordiska rådet) é unha organización interparlamentaria de cooperación entre o cinco países nórdicos: Islandia, Dinamarca, Suecia, Finlandia e Noruega, coas rexións autónomas das Illas Feroe, Groenlandia e Åland. Constitúeno 87 deputados dos parlamentos nacionais destes países. Dinamarca, Noruega, Finlandia e Suecia contan con vinte membros cada un e Islandia con sete. Historia
O Consello estableceuse en 1952. Segundo o Acordo de Helsinqui de 1962, existe para preservar e desenvolver a cooperación entre os estados membros en asuntos xurídicos, culturais, sociais, financeiros, de transportes e da protección do medio ambiente. Máis tarde agregáronselle asuntos de política exterior e de seguridade. Desde 1971, existe tamén o Consello de Ministros Nórdicos, organización inter-gobernamental distinta ao Consello Nórdico. Actualmente o Consello Nórdico foi opacado pola Unión Europea, xa que moitas das súas funcións coinciden. Hoxe en día é máis que nada un organismo de fomento cultural. Bandeira do Consello Nórdico
A bandeira do Consello Nórdico representa o cisne branco con oito ás sobre un círculo azul que á súa vez se atopa sobre un fondo branco. A bandeira foi adoptada en novembro de 1984. O símbolo representa ao cinco países do consello (Dinamarca, Finlandia, Islandia, Noruega e Suecia) máis as rexións autónomas das Illas Feroe, Groenlandia e Åland. Idiomas do consello nórdico
Durante algúns anos os idiomas oficiais do consello nórdico foron o danés, o sueco e o noruegués, debido á súa facilidade de intercomunicación e a que algún deles era oficial ou cooficial en todas as rexións nórdicas de fala xermana. No entanto, a situación de oficialidade variou lixeiramente e incorporáronse tamén como linguas de traballo o finés e o islandés e vai collendo forza o inglés como lingua franca e de traballo no consello, desprazando o danés, o sueco e mais o noruegués da función vehicular que desempeñaran.
O feroés é a única lingua "maioritaria" viva escandinava que non ten ningún rango de oficialidade no consello nórdico. Membros
Membros do Consello: Países: Dinamarca Finlandia Islandia Noruega Suecia
Rexións autónomas: Åland Illas Feroe Groenlandia
Ademais, os países bálticos de Estonia, Letonia e Lituania expresaron o seu desexo de incorporarse como membros ao Consello. Este abriu oficinas de información no tres países en 1991. Secretarios xerais
Noruega Emil Vindsetmoe 1971 - 1973 Noruega Helge Seip 1973 - 1977 Noruega Gudmund Saxrud 1977 - 1982 Finlandia Ilkka-Christian Björklund 1982 - 1987 Finlandia Gehard af Schultén 1987 - 1989 Noruega Jostein Osnes 1990 - 1994 Suecia Anders Wenström 1994 - 1996 Islandia Berglind Asgeirsdóttir 1996 - 1999 Noruega Frida Nokken 1999 - 2007 Finlandia Jan-Erik Enestam 2007 -