proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Banc Sabadell

O Banc Sabadell é unha entidade bancaria española, con sede na cidade de Alacant. Fundado en 1881, actualmente[cando? ] está considerado o cuarto grupo bancario de España. Cotiza na Bolsa de Madrid (SAB) e forma parte do índice IBEX 35. Marcas comerciais
A súa rede comercial alcanzou en outubro de 2007 as 1196 oficinas pertencentes á diversas marcas baixo as que opera a entidade: Sabadell Atlántico, marca principal do grupo con implantación en gran parte de España.
Solbank, marca especializada no negocio de estranxeiros residentes en España.
Banco Herrero, implantada en Asturias e León.
Banco Urquijo, orientada á banca privada.
Activobank, marca multicanal especializada na xestión de activos e investimentos. SabadellGallego
SabadellGallego é a marca coa que opera Banco Sabadell en Galiza trala adquisición do Banco Gallego por parte do Banco Sabadell. O SabadellGallego adícase á banca comercial para particulares e empresas.
O 17 de abril do 2013, Banco Sabadell adquiriu o Banco Gallego ó FROB.
O 28 de outubro do 2013, culminou o proceso de compra, e ese mesmo día púxose en marcha a marca comercial SabadellGallego.
O 21 de novembro do 2013, o consello de administración do Banco Sabadell aprobou a fusión por absorción do Banco Gallego.
Entre o 14 e o 16 de marzo do 2014, produciuse a plena integración do Banco Gallego no Banco Sabadell coa unificación dos sistemas operativos e tecnolóxicos e o cambio da marca. As oficinas do Banco Gallego en Galiza, que foron renomeadas coa marca SabadellGallego, integráronse á plataforma tecnolóxica do grupo Banco Sabadell. Por outra banda, as 28 oficinas do banco que aínda operaban coa marca de SabadellAtlántico na comunidade galega pasaron a denominarse SabadellGallego. A rede do Banco Gallego localizada fóra de Galiza integrouse coa marca SabadellAtlántico, agás nas provincias onde operaba coas marcas SabadellHerrero ou SabadellGuipuzcoano, onde adquiriron devanditas denominacións.
En xullo do 2015, anunciouse que Banco Sabadell decidira unificar as súas marcas territoriais baixo o nome 'Sabadell'. En agosto, comezarían a desenvolverse as modificacións de rotulación nas oficinas coas marcas SabadellAtlántico e SabadellCAM. SabadellHerrero, SabadellGuipuzcoano e SabadellGallego pasarán a adoptar tamén a nova denominación no futuro. SabadellUrquijo e SabadellSolbank mantenránse.
Desta modificación non se sabe aínda nada a día de hoxe[cando? ], xa que a marca SabadellGallego segue a operar con normalidade.
Bancada

Unha bancada é unha fileira de asentos desde os que se presencia un espectáculo, por exemplo nun estadio, circo, etc. O termo en plural: bancadas designa o conxunto de fileiras colocadas en xeito ascendente para visualizar o espectáculo.
Un termo semellante é o de chanzo, cada un dos distintos niveis que serven de asento para os espectadores dun estadio, anfiteatro etc.
Os primeiros exemplos aparecen nos circos e anfiteatros gregos e romanos. Hoxe en día aparecen en estadios, cinemas ou lugares de reunión como teatros, circos e lugares públicos. Outros significados
O termo bancada reférese tamén ao conxunto de táboas que teñen as embarcacións pequenas, como as dornas, gamelas, chalanas etc. , colocadas de babor a estribor, onde se sentan os que vogan. Taméns e lle chama así á división da embarcación, espazo que queda entre banco e banco.
Nalgúns dicionarios bancada aparece coma sinónimo socalco ou bancal, valado de pedra que serven para conter as terras de cultivo nos terreos moi pendentes, e tamén estas terras de cultivo.
Banco

Un banco é unha empresa financeira que encargase de captar recursos en forma de depósitos, prestar diñeiro, así como a prestación de servizos financeiros. A banca, ou o sistema bancario, é o conxunto de entidades ou institucións que, dentro dunha economía determinada, prestan o servizo dun banco. A internacionalización e a globalización promoven a creación dunha banca universal. Orixe do termo
Banco provén da palabra grego (trá‧pe‧za) que se traduce como banco e significa literalmente “mesa”. Nun contexto financeiro, como por exemplo o traballo dos cambistas, refírese ao mostrador para a transacción de diñeiro. Clases de banco
Segundo a orixe do capital: Bancos públicos: O capital é achegado polo Estado.
Bancos privados: O capital é achegado por accionistas particulares.
Bancos mixtos: O capital fórmase con achegas privadas e públicas.
Segundo o tipo de operación: Bancos correntes: Son os maioritarios comúns con que opera o público en xeral. As operacións habituais inclúen depósitos en conta, caixa de aforro, préstamos, cobros, pagos e cobros por contas de terceiros, custodia de artigos e valores, alugueiro de caixas de seguridade, financeiras etc.
Bancos especializados: Teñen unha finalidade crediticia específica.
Bancos de emisión: Actualmente presérvanse como bancos oficiais, estes bancos son os que emiten diñeiro.
Bancos centrais: Son as casas bancarias de categoría superior que autorizan o funcionamento de entidades crediticias, supervisan e controlan.
Bancos de segundo piso: son aqueles que canalizan recursos financeiros ao mercado, a través doutras institucións financeiras que actúan como intermediarios. Utilízanse fundamentalmente para canalizar recursos cara sectores produtivos.
Banco (mobiliario)

Un banco é un moble no que poden tomar asento varias persoas ao mesmo tempo. Esencialmente ten forma de cadeira alongada, feito normalmente de madeira tamén se usan outros materiais como o metal, a pedra ou materiais sintéticos. Moitos bancos teñen respaldo, os que non os teñen adoitan a ser accesibles polos dous lados. Normalmente tamén teñen repousabrazos, dispostos aos extremos. Historia
Atopáronse bancos de pedra, pegados aos muros interiores de edificios, nas antigas construcións cretenses e do período micénico. Tamén se utilizaron bancos de pedra para conformar as butacas dispostas nas bancadas dos teatros, hipódromos, circos e edificios similares de época grega e romana. Da época grega e romana coñecemos a klinè, un banco que se utilizaba para comer deitado e durmir. Os gregos non o inventaron, senón que se inspiraron nos modelos exipcios. No senado, as cortes e os teatros (agás os anfiteatros, que eran de pedra) estaban os subsellia (singular subsellium), uns bancos sen respaldo. A súa forma sinxela e austera era un símbolo de humildade e modestia para os ediles.
Xunto a banqueta, durante a Idade Media, era o único moble para sentarse, e a xente levábao aos distintos lugares onde o necesitaban. Eran mobles (móbiles, no sentido etimolóxico da palabra) para levar ás diferentes casas do nobre, normalmente moi escasamente amobladas. Nas igrexas, os fregueses seguían as cerimonias de pé, só había asentos para o clero.
Ata o século XIV o banco tiña formas moi sinxelas. A partir de entón, empezáronse a decorar como as cadeiras e foron evolucionando ata o sofá que coñecemos.
Banco Africano de Desenvolvemento

O Banco Africano de Desenvolvemento é unha institucional financeira multilateral fundada para contribuír ao desenvolvemento económico e ao progreso social dos países africanos, creouse en 1964 e comezou a operar o 1 de xullo de 1966, abrangue tamén o Fondo Africano de Desenvolvemento e o Fondo Especial de Nixeria. A súa sede oficialmente está en Abidjan pero a raíz da guerra civil en Costa do Marfil trasladouse temporalmente en setembro de 2003 a Tunes. Desde 1982 admite membros non africanos, como doadores, pero cando menos 2/3 do capital ha ser africanos. En 2012 forman parte 53 países africanos e 24 non africanos e o presidente é Donald Kaberuka desde 2005.
Banco Europeo de Investimento

O Banco Europeo de Investimento (BEI) é o órgano financeiro comunitario da Unión Europea (UE). Foi creado no marco dos Tratados de Roma e a súa sede está en Luxemburgo. Ten por misión contribuír ao desenvolvemento equilibrado do territorio comunitario a través da integración económica e da cohesión social.
Os accionistas do BEI son os Estados que compoñen a Unión Europea e está dirixido polo Consello de Gobernadores, composto polos quince ministros de facenda.
Fóra da Unión, o BEI apoia as estratexias de preadhesión dos países candidatos a formar parte da unión e aplica o apartado financeiro dos acordos celebrados no marco das políticas europeas de axuda e cooperación ao desenvolvemento.
Esta institución outorga un total de 43000 millóns de euros ao ano en créditos, e goza dun mellor estado financeiro que o do Banco Mundial. O BEI non concede financiamento xeral a un Estado, senón que cofinancia proxectos concretos.
O BEI emprega uns 1000 expertos europeos en finanzas.
O 8 de decembro foi escollida presidenta do BEI a galega Nadia Calviño, en substitución de Werner Hoyer.
Banco Santander

O Banco Santander é unha compañía bancaria española. É a orixe dunha das empresas multinacionais máis importantes de España tras o éxito e absorción de distintos bancos nacionais e estranxeiros, o Grupo Santander está formado principalmente polo Banco Santander Central Hispano (BSCH), creado en 1999 tras a fusión co Banco Central Hispanoamericano (BCH). Historia
Foi creada pola unión de comerciantes da entón denominada provincia de Santander, na actualidade Cantabria, cuxas primeiras actividades financeiras datan do 20 de agosto de 1857. Xurdiu arredor do negocio das exportacións de trigo e cereais de Castela polo porto de Santander, ademais das importacións de produtos de América.
Foi banco emisor de papel moeda ata 1874, ano no que, polas medidas adoptadas polo ministro de Economía, José Echegaray, dita actividade quedou reservada ao Banco de España en exclusividade. O Banco de Santander aceptou naquel momento a oferta de permanecer como banco comercial. Emilio Botín López foi o primeiro membro desta familia que chegou a presidente en 1909, bisavó da actual presidenta do Grupo Santander Ana Patricia Botín. En 1994 adquiriu o Banco Español de Crédito (Banesto).
O 10 de marzo de 2007 o banco celebrou o seu 150 aniversario cunha reunión de 1300 directivos do banco en 22 países e o recibimento da Medalla de Ouro de Cantabria.
Banda G

As bandas G son unhas bandas escuras e claras que aparecen nos cromosomas cando se lles aplica a técnica de tinguidura chamada bandeado G, bandeamento G, bandeado Giemsa ou bandeado GTG (Giemsa-tripsina-Giemsa) que se usa en citoxenética para producir un cariotipo visible tinguindo os cromosomas condensados con Giemsa. É o método máis común de bandeado dos cromosomas. É útil para identificar enfermidades xenéticas (principalmente anormalidades cromosómicas) por medio da representación fotográfica do complemento cromosómico completo. Método
Os cromosomas metafásicos (os que máis condensados están) son primeiro tratados con tripsina (para dixerir parcialmente proteínas do cromosoma) e seguidamente tinguidos coa tinguidura Giemsa. As rexións heterocromáticas, que adoitan ser ricas en adenina e timina (ADN rico en AT) e con relativamente poucos xenes, tínguense dun ton máis escuro, xerando as bandas G. En contraste, a cromatina menos condensada (eucromatina), que adoita ser rica en guanina e citosina (rica en GC) e máis activa transcricionalmente, incorpora menos tinguidura Giemsa e esas rexións aparecen como bandas claras. O padrón de bandas numérase en cada brazo do cromosoma desde o centrómero ao telómero. Este sistema de numeración permite que todas as bandas que se crean no cromosoma se poidan identificar e describir con precisión. O inverso das bandas G obtense no bandeado R. A tinguidura con Giemsa dálle aos cromosomas unha cor púrpura, pero os micrógrafos adoitan convertela nunha escala de grises para facilitar a presentación de datos e facer comparacións dos resultados obtidos en diferentes laboratorios.
Canto menos condensados están os cromosomas, máis bandas aparecen no bandeado G. Isto significa que os diferentes cromosomas son máis distintos na profase que na metafase. Pero o normal é aplicar a técnica na metafase, que é o estado de máxima condensación. Vantaxes
É difícil identificar e agrupar os cromosomas baseándose só nunha tinguidura simple porque a cor uniforme das estruturas fai difícil diferencialos. Por tanto, desenvolvéronse técnicas como o bandeado G que fan que aparezan bandas nos cromosomas. Este padrón de bandas ten o mesmo aspecto nos dous cromosomas homólogos, o que fai doada a súa identificación. Tipos de bandeado
Ademais do bandeado G, hai outros tipos de bandeado citoxenético. Nesta táboa móstranse todos eles:
Banda Gaites Ribeseya

A Banda Gaites Ribeseya (tamén BG Ribeseya), xorde no ano 1996 como resultado da actividade dos mozos e mozas da Escola de Música Tradicional de Ribeseya. A banda formouse dentro do proxecto do mestre gaiteiro José Ángel Hevia coñecido como “La Bandona d’Asturies”, e que estaba formada polas bandas de gaitas de Villaviciosa, Candás e Ribeseya, ás que despois se lles uniría a de Samartín del Rei Aurelio.
Banda Municipal de Carballo

A Banda municipal de Carballo é un conxunto musical da vila de Carballo fundado en 1984. Conta con máis de cincuenta membros, e ensaian no Pazo da Cultura de Carballo. Estivo dirixida por José Barros Sada até 1996 e por Vicente Pérez Planells até a súa xubilación en 2015, Dende setembro do ano 2021 está dirixida polo carballés Javier Bardanca.
Dende a súa creación realizou actuacións por toda Galicia e gravacións para a Radio Galega. En 1999 gravou un disco con temas e estilos moi diversos e no 2000 gañou o concurso de xoves intérpretes da Xunta de Galicia, cun concerto que se recolle nun disco editado pola propia Xunta. Tamén gravou un disco no programa Outra+Outra 2006 da fundación Paideia e co patrocinio da deputación da Coruña. Directores
Vicente Pérez Planells (1984-1986)
José Barros Sada (1986-1996)
Vicente Pérez Planells (1996-2016)
Rafael Espido Lata (2017-2021)
Javier Bardanca Castro (2021)
Banda R

As bandas R son unhas bandas claras e escuras que aparecen nos cromosomas cando se lles aplica a técnica do bandeado R, bandeamento R, bandeado reverso (ou inverso), que é unha técnica citoxenética que produce as bandas inversas ás bandas G. Foi ideada por Dutrillaux e Lejeune. O bandeado R obtense incubando as preparacións en tampón fosfato quente, facendo despois un tratamento coa tinguidura Giemsa. Os padróns resultantes nos cromosomas mostran bandas escuras R, que son o complemento das bandas G. As bandas escuras R son ricas en guanina-citosina, mentres que as rexións ricas en adenina-timina son desnaturalizadas máis facilmente pola calor. Esta técnica é útil para analizar delecións xenéticas ou translocacións cromosómicas que implican aos telómeros dos cromosomas.
Existe unha variante simplificada do bandeado R que utiliza acridina.
Banda da preprofase

A banda da preprofase é un conxunto de microtúbulos que se encontra nas células das plantas que están preparándose para realizar a división celular e así iniciar a preprofase do ciclo celular das plantas. Xunto co fragmosoma, esta banda é o primeiro signo microscopicamente visible de que unha célula de planta está a piques de entrar na mitose. A banda da preprofase foi observada e descrita por primeira vez por Jeremy Pickett-Heaps e Donald Northcote na Universidade de Cambridge en 1966.
Xusto antes de que empece a mitose, fórmase a banda da preprofase como unha densa banda de microtúbulos situada arredor do fragmosoma e do futuro plano de división xusto por debaixo da membrana plasmática. Rodea o núcleo no plano ecuatorial do futuro fuso mitótico cando as células en división entran na fase G2 da interfase do ciclo celular unha vez que se completou a replicación do ADN. A banda da preprofase consta principalmente de microtúbulos e microfilamentos de actina e xeralmente ten unha amplitude de 2-3 µm. Cando se tingue con marcadores fluorescentes, pode verse como dous puntos brillantes pegados á parede celular a ambos os lados do núcleo.
As células das plantas carecen de centrosomas que funcionen como centro organizador de microtúbulos. No seu lugar, os microtúbulos do fuso mitótico agréganse sobre a superficie nuclear e reoriéntanse para formar o fuso ao final da profase. A banda da preprofase tamén funciona orientando axeitadamente o fuso mitótico, e contribúe á formación correcta do fuso durante a prometafase.
A banda da preprofase desaparece axiña que se disgrega a envoltura nuclear e se forma o fuso, deixando alí unha zona sen actina. Porén, a súa posición marca os sitios futuros de fusión da placa celular en formación coa parede celular da célula parental durante a telofase. Cando a mitose está completada, a placa celular crece desde o centro orixinando a nova parede celular divisoria das células fillas ao longo do plano ocupado polo fragmosoma e fusiónase coa parede nos puntos preditos pola posición que tiña a banda da preprofase.
Banda de Gaitas Municipal de Carballo

A Banda de Gaitas Municipal de Carballo é unha banda de gaitas do Concello de Carballo, Galiza. Os inicios da agrupación remóntanse ao ano 1998, cando un reducido número de alumnos do CMUS de Carballo empezan a reunirse baixo a batuta de Raquel Pato Lorenzo, profesora na devandita institución.
Non obstante, os inicios formais e oficiais da Banda de Gaitas datan do ano 1999, grazas a Mario Seoane Blanco, profesor de gaita galega no Conservatorio de Carballo.
Dende 2002 é coordinada e dirixida polo malpicán Jesús Moreira Castro.
A agrupación está formada por máis de vinte integrantes.
Banda de Möbius

A faixa de Moebius, banda de Möbius ou cinta de Möbius (así denominada en homenaxe ao matemático alemán August Möbius) é un obxecto que ten unha soa cara e non é orientable. Para construíla pártese dunha cinta pechada de dúas caras, faise un corte, vírase un dos extremos e vólvese a pegar.
Este obxecto utilízase frecuentemente como exemplo en topoloxía. A banda resultante só ten unha cara, o que se pode comprobar tratando de pintar un lado dunha cor e o oposto doutro: chegarase ao momento en que as dúas cores choquen. Ademais esta única cara non é orientable. Se se parte cunha tríade de eixos perpendiculares, e desprázanse paralelamente ao longo da cinta, chegarase ao punto de partida coa orientación invertida.
Un análogo da banda de Möbius é a garrafa de Klein, que é un obxecto pechado que ten só unha superficie, non se pode diferenciar o "fóra" do "dentro". A diferenza da cinta de Möbius, que se pode construír facilmente, a garrafa de Klein non se pode construír na práctica. Isto último significa que mentres a banda encaixa en R 3 {\displaystyle {R}^{3}}, a botella non.
A banda de Möbius tamén é considerada como o espazo total dun fibrado (non trivial) tendo como base o círculo S 1 {\displaystyle {S}^{1}} e fibra un intervalo.
Banda de música

Unha banda de música é unha agrupación musical composta basicamente por instrumentos de vento e de percusión. Cada vez é máis habitual que se incorporen tamén instrumentos de corda fretada coma violoncellos ou contrabaixos. Á súa fronte sitúase un director/a.
En Galicia existe unha gran tradición de bandas de música, sendo a Banda Artística de Merza a máis antiga da comunidade, que segue en activo. Outras bandas importantes son a banda de música Unión Musical de Valadares, a Banda de Música Cultural de Salceda de Caselas, a banda de música Municipal de Lalín, a Agrupación Musical do Rosal, a Banda Sinfónica Municipal de Ribadeo, a Banda Unión de Guláns ou a Banda Escola de Música de Beade entre as bandas populares e a Banda de Música Municipal da Coruña ou a Banda de Música Municipal de Santiago de Compostela entre as profesionais. Instrumentación
Familia de vento madeira
Frautín
Frauta
Óboe
Fagot
Corno inglés*
Requinto
Clarinete
Clarinete Baixo
Saxofón Soprano*
Saxofón Alto
Saxofón Tenor
Saxofón Barítono
Familia de vento metal
Trompa
Trompeta
Fliscorno
Trombón (e Trombón Baixo)
Bombardino
Tuba
Familia de percusión
Timbais
Láminas: xilófono, lira/glockenspiel, vibráfono ou marimba
Caixa
Pratos de choque
Tam-tam (o mal chamado gong)
Bombo
Batería
Congas
Campás tubulares
Pequena percusión: triángulo, castañolas, temple-blocks. ..
Familia de cordas
No caso de ser unha banda sinfónica pode haber instrumentos de corda fretada: Violoncello
Contrabaixo
Corda punteada: Arpa
Ou corda punteada: Piano
*Só no caso de ser unha banda sinfónica
Bandada

Unha bandada, bandado ou bando, é un grupo de aves, en xeral da mesma especie, aída que non necesariamente, que actúan de modo homoxéneo mentres voan ou se alimentan. Este termo é similar ao concepto de manda entre os mamíferos. Etoloxía
Os beneficios de asociárense en bandadas son variados, e cada bandada fórmase para un propósito específico. Ser parte dunha bandada tamén ten custos, sobre todo para as aves subordinadas socialmente, que son sometidas polas dominantes; e tamén en ocasións se sacrifica certa eficiencia á hora de alimentarse. Os principais beneficios son a seguridade que produce un gran número de exemplares, e un aumento, polo xeral, da eficiencia na busca de alimentos. E defensa contra os depredadores é especialmente importante en hábitats pechados, como os bosques, onde a táctica da emboscada é moi común, e unha gran cantidade de ollos contribúen a un bo sistema de alerta rápida. Isto levou ao desenvolrmento de bandadas compostas por pequenos números de moitas especies diferentes e unidas para a alimentación; estas bandadas aumentan a seguridade e reducen a competencia potencial polos recursos, en comparación coas bandadas monoespecíficas. Bandadas de gran tamaño
Os estorniños pintos (Sturnus vulgaris) cóntanse entre as aves que forman as maiores bandadas. En Dinamarca, cada dous anos, prodúcese un fenómeno coñecido como sol negro (en danés: Sort sol), no que se reúnen gran número de estorniños, creando complexas formas contra o ceo.
Bandar Abbas

Bandar Abbas (en persa: بندرعباس) ou Bandar-e ‘Abbās (persa: بندر عباس) é unha cidade portuaria de 350000 habitantes localizada na costa sueste de Irán, no Golfo Pérsico. Capital da provincia de Hormozgan. Cidade exportadora de petróleo, ocupa unha posición estratéxica no estreito de Ormuz Historia
No século XVI os portugueses fortificaron a cidade e déronlle o nome de Gamru. A cidade recibiu o actual nome logo que Abbas I de Persia a conquistase en 1615.
Bandeira

Unha bandeira é unha peza de tea, normalmente rectangular, aínda que pode adoptar formas moi variadas, que se suxeita por un dos seus lados a unha hasta, ou se pendura dunha driza, e que se emprega para identificar unha persoa (guión, estandarte, bandeira persoal, bandeira de rango etc. ), ou grupo de persoas (bandeira nacional, Nacións Unidas, a Unión Europea, a OTAN e a Cruz Vermella, por citar uns exemplos). Tamén se emprega para transmitir sinais (como un semáforo), especialmente na navegación marítima. O estudo das bandeiras coñécese como vexiloloxía.
Bandeira branca

A bandeira branca é unha bandeira de cor branca, un símbolo internacional de paz que se usa habitualmente en tempos de guerra ou conflito. Pode significar varias cousas, incluíndo a rendición, unha solución parlamentaria, un alto o fogo ou a fin das hostilidades.
É recoñecida pola Conferencia da Haia de 1899. Antes desta data o símbolo da bandeira branca estaba protexido polo tratado internacional e polo tanto converteuse nun costume do dereito internacional. Orixes
Utilizouse como símbolo da capitulación durante a dinastía Han (220 d. C. ). Durante o Imperio Romano o historiador Tácito mencionou o uso da bandeira branca como símbolo da rendición dos lexionarios no 109 d. C. antes diso, os romanos indican a súa rendición poñendo os seus escudos na cabeza.
O seu uso foi diferente en varios continentes. Por exemplo, o explorador portugués Gaspar Correia argumentou que en 1502 (como escribiu máis tarde en 1550) o príncipe indio samorín de Kozhikode enviou uns negociadores equipados cun pano branco atado a un pau como símbolo da paz cara ao seu inimigo Vasco da Gama.
En 1625, o xurista Hugo Grotius menciónao no seu libro De iure belli ac pacis ("As leis da guerra e da paz", un dos textos fundamentais do dereito internacional), recoñecéndoo como un sinal tácito de apelación ao parlamento, e será tan obrigatorio coma se se expresase con palabras". Outros usos
Durante as carreiras de Fórmula 1, mostrar a bandeira branca indica que hai un vehículo lento na pista, como un coche que se retira ou un medio de servizo ou rescate.
En 1996, os talibáns utilizaron a bandeira branca como bandeira nacional de Afganistán. Ao ano seguinte engadiuse un shahada negro.
Nas escolas austríacas lánzase cando os alumnos aproban o exame de secundaria.
A bandeira branca ondeaba no palacio oficial de París dende o antigo réxime até o 31 de xullo de 1830 e representaba un símbolo borbónico.
A bandeira de Chipre desde 1960 é unha bandeira branca cun mapa da illa e pólas de oliveira (outro símbolo de paz).
A bandeira da República de Bosnia e Hercegovina entre 1992 e 1998 era unha bandeira branca coas armas da dinastía Kotromanić.
O país conceptual de Nutopía foi creado por John Lennon e Yoko Ono en 1973, como resposta satírica aos problemas de inmigración de Lennon. A súa bandeira é branca sólida. Algúns criticaron a asociación coa rendición, pero Lennon e Ono defendérona como representativa do compromiso e da paz.
Durante os primeiros meses da pandemia de Covid-19, moitos belgas mostraron unha bandeira branca fronte á súa casa para apoiar ao persoal sanitario e de servizos esenciais; tamén ondeou no Palacio Real de Bélxica O pobo malaio lanzou un movemento cos cancelo #benderaputih e #whiteflag, instando aos que están en necesidades económicas e precisan alimentos a enarborar unha bandeira branca fóra dos seus fogares.
O pavillón marítimo galego no século XVIII era unha bandeira branca co cáliz e cruces do escudo de Galiza.
Bandeira budista

A bandeira budista foi creada o 28 de abril de 1885 en Sri Lanka polo coronel da mariña estadounidense xa retirado Henry Steel Olcott, un dos fundadores e o primeiro presidente da Sociedade teosófica, e máis por J. R. de Silva. Olcott chegara en 1879 á illa de Sri Lanka, apaixonouse polo budismo e concibiu a bandeira tamén como un xeito de axudar o nacionalismo ceilandés. De feito, a bandeira converteuse nun dos símbolos nos budistas nacionalistas ceilandeses.
En 1956, a bandeira é adoptada polo conxunto do budismo durante o Congreso Budista Mundial. Na actualidade úsase en todos os países budistas, ondea sobre os templos nas manifestacións relixiosas e forma parte dos elementos reivindicativos políticos, como na revolución azafrán, de Birmania. Significación
A bandeira componse de catro cores do arco da vella, símbolo xa utilizado polos movementos esotéricos do século XIX, e mais o branco. Son as cinco cores asociadas á aura de Buda, e que se representan tanto en horizontal como en vertical na bandeira. As cinco cores representan ademais as cinco fontes de perfeccionamento indispensables na práctica budista.
As cinco fitas verticais significan: o azul, a compaixón universal
o amarelo, o camiño do medio
o vermello, as bendicións da práctica
o branco, a pureza e a liberación
o laranxa, a intelixencia, que se entende ademais como un composto das catro cores anteriores, e que se emprega tamén para a tintura das túnicas dos monxes.
Hai unha sexta fita vertical que recolle as cinco cores anteriores, representadas horizontalmente, e que simboliza a non-discriminación.
Bandeira da Bretaña

A bandeira da Bretaña chamada Gwenn-ha-du que quere dicir branco e negro en bretón é a bandeira que representa á Bretaña, hoxe rexión de Francia. É tamén utilizada (aínda que non de xeito oficial) no departamento francés do Loira Atlántico, que aínda que se atopa na rexión dos Países do Loira, é territorio tradicional bretón. Gwen-ha-du
As dimensións da bandeira non están fixadas, e van de 9: 14 cm a 8: 12 m. A bandeira non é unicamente utilizada por asociacións culturais e autonomistas senón por todos en xeral. Durante moitos anos, a administración consideraba á bandeira un símbolo separatista, mais esta actitude trocou e actualmente a bandeira xa non inclúe esas connotacións e aparece en tódolos sitios, até en moitos edificios públicos bretóns xunto coas outras bandeiras oficiais. Debido á falta de lexislación sobre as bandeiras rexionais en Francia, a bandeira tamén ondea nos barcos. O deseño dos armiños (os símbolos con forma cruz na parte superior esquerda da bandeira) pode variar, mais a súa aparencia máis habitual é a mostrada na imaxe superior.
Tradicionalmente, é unha das poucas bandeiras que nos desfiles se leva sobre a cabeza.
A bandeira foi creada en 1923 por Morvan Marchal, inspirada nas bandeiras dos Estados Unidos e de Grecia, xa que estes dous países eran vistos respectivamente coma símbolos de liberdade e democracia.
As nove barras horizontais representan ás nove dioceses tradicionais nas que historicamente estivo dividido o Ducado da Bretaña. As cinco barras negras representan as comunidades onde se fala francés e galó (Dol-de-Bretagne, Nantes, Rennes, Saint-Malo E Saint-Brieuc). As catro barras brancas representan á súa vez as dioceses onde se fala bretón (Bro-Dreger, Léon, Cornouaille e Vannes). Os armiños fan referencia ao Ducado da Bretaña. Kroaz du
A Kroaz du é a bandeira tradicional bretoa. Foi a bandeira e insignia do Exército bretón, entre os séculos XIV e XVI. Historicamente, os bretóns utilizaran unha cruz negra sobre fondo branco, inversamente ao pendón de San Piran, a bandeira de Cornualla.
Foi concedida en 1188 polo Papa aos cruzados bretóns como un signo de recoñecemento. Este modelo é defendido fronte á nova bandeira polos grupos tradicionalistas fronte aos nacionalistas, por ter unhas raíces históricas e non ser de inspiración estadounidense.
Bandeira da Cidade do Vaticano

A bandeira da Cidade do Vaticano consiste en dúas bandas verticais de cores amarelo e branco coas chaves de San Pedro cruzadas e a Tiara Papal centrada na banda branca. É unha das dúas bandeiras estatais cadradas do mundo, sendo a bandeira de Suíza a outra. Historia
A bandeira foi adoptada o 7 de xuño de 1929, o ano no que o papa Pío XI fixo o tratado con Italia, establecendo un novo estado independente gobernado polos Papas, que en 1870 perderan a súa soberanía territorial coa incorporación final a Italia dos anteriores Estados Pontificios, moito máis grandes. A bandeira está dividida en dúas bandas, a metade máis próxima ó mastro é a amarela. O Escudo de armas da Santa Sé atópase na metade branca.
Bandeira da Illa de Man

A bandeira da Illa de Man (en manés: brattagh Vannin) é un tríscele composto por tres pernas con armaduras sobre un fondo vermello. É a bandeira oficial de Man dende 1931 e está baseado no escudo da Illa de Man, que data do século XIII. As tres pernas son coñecidas en manés como ny tree cassyn. O trícele é un símbolo antigo do cal se descoñecen os motivos da súa adopción. Antes da súa adopción en 1931, a bandeira oficial da Illa de Man era a Union Flag.
A illa tamén ten unha bandeira civil. Estoutra foi autorizada por vez primeira o 27 de agosto de 1971. Outra bandeira manesa é a que representa o Tynwald, o Parlamento da illa, que ondea nos edificios lexislativos dende 1971.
Bandeira da República Centroafricana

A bandeira da República Centroafricana foi adoptada o 1 de decembro de 1958 e deseñada por Barthélemy Boganda, o primeiro presidente do territorio autónomo de Ubangui-Chari, que pensaba que "Francia e África deben andar xuntas". Así combinou as cores vermella, branca e azul da bandeira de Francia coas cores panafricanas: vermello, verde e amarelo.
A cor vermella simboliza o sangue do pobo centroafricano, que foi derramada para darlle a independencia e que verquiron para defender o seu país, a cor azul representa o ceo e a liberdade, a cor branca representa a paz e a dignidade, a cor verde representa a esperanza e a fe, a cor amarela representa a tolerancia e a estrela amarela da independencia simboliza un futuro brillante.
Bandeira da República Checa

A bandeira da República Checa (en checo: státní vlajka České republiky) está formada por dúas franxas horizontais de igual anchura, sendo de cor branca a superior e de cor vermella a inferior, cun triángulo isóscele de cor azul que se espalla até a metade ao longo do rectángulo (un erro común é facelo máis curto), cuxa base coincide co bordo da hasta da bandeira. A bandeira foi herdada de Checoslovaquia logo da disolución da unión do país coa actual Eslovaquia. Historia
Nun principio, a bandeira só tiña as dúas franxas horizontais coas cores do antigo escudo checo (un león de prata sobre campo vermello), mais a semellanza coa bandeira de Polonia e a coincidencia de cores coa bandeira de Austria, fixo que se engadise o triángulo azul. Con todo, esta bandeira aínda se emprega como bandeira de Bohemia (rexión do país).
A autoría da bandeira actual é algo discutida, mais a maioría dos vexiloloxistas consideran que o autor foi Jaroslav Kursa (1875 - 1950), arquiveiro do Departamento de Asuntos Interiores. Esta bandeira foi aprobada oficialmente pola Asemblea Nacional de Checoslovaquia o 30 de marzo de 1920.
A bandeira mudouse durante os anos da ocupación alemá, durante a segunda guerra mundial, substituíndose por unha bandeira tricolor horizontal branca-vermella-azul. Aínda que acabada a guerra, recuperouse a bandeira orixinal. Trala disolución de Checoslovaquia, durante o chamado divorcio de veludo en 1993, a República Checa mantivo a bandeira checoslovaca, mentres que Eslovaquia adoptou unha nova bandeira. Outras bandeiras
As bandeiras das distintas rexións (kraje) da República Checa son: As seguintes son as cores nacionais das antigas rexións de Bohemia, Moravia e Silesia que, aínda que non teñen carácter oficial, son empregadas pola poboación.
Bandeira da República Democrática do Congo

A bandeira nacional da República Democrática do Congo foi adoptada o 18 de febreiro do 2006 xunto cunha nova constitución. A nova bandeira é moi similar á de 1963: azul cunha franxa diagonal vermella de bordos amarelos e unha estrela tamén amarela na esquina superior esquerda. Cores
Vermello: representa o sangue dos mártires do país.
Amarelo: representa a riqueza, e a estrela un futuro radiante para o país.
Azul: representa a paz. Protección xurídica da bandeira
O artigo 138 do código penal da República Democrática do Congo contempla como infracción a ultraxe ao emblema do país. Esta ultraxe pode entenderse como todo acto, todo xesto susceptible de afectar á integridade da bandeira ou de degradar o seu valor emblemático e simbólico representativos da identidade e da unidade nacional. Historia
A primeira bandeira do Congo foi izada en 1877 pola Asociación Internacional Africana do rei Leopoldo II de Bélxica, que estaba formada por un pano azul cunha estrela amarela de cinco puntas no centro, e que supóstamente foi deseñada polo famoso explorador Henry Morton Stanley, representando a luz da civilización alumeando á África Negra. Este deseño mantívose tras ser recoñecida oficialmente a posesión belga do Estado Libre do Congo na Conferencia de Berlín.
Tras conseguir a independencia o 30 de xuño de 1960, engadíronse á bandeira seis estrelas, representando ás seis provincias nas que estaba dividido o Congo Belga no momento da súa independencia.
En 1963, trala revolta de Katanga e o golpe de estado do xeneral Mobutu Sese Seko, adoptouse unha nova bandeira, tamén de cor azul coa estrela amarela na esquina superior do lado da hasta, e unha franxa diagonal de cor vermella perfilada en cor amarela.
En 1971, co cambio de nome do país (que pasou a chamarse Zaire), volveuse cambiar a bandeira. O deseño da bandeira de Zaire consistiu nun fondo verde claro, cun círculo amarelo no centro cunha man dereita levando un facho con lapas vermellas dentro.
En 1997, coa caída do réxime do xeneral Mobutu Sese Seko, volveuse adoptar a bandeira da independencia, é dicir, de cor azul cunha estrela amarela de cinco puntas no centro e con seis estrelas amarelas de cinco puntas dispostas verticalmente do lado das hastas que representan ás seis provincias nas que estaba dividido o Congo no momento da súa independencia.
No 2005, a nova constitución prevía restablecerr unha bandeira semellante á de 1966. Logo da adopción da constitución, esta bandeira converteuse na oficial e izouse por primeira vez o 18 de febreiro do 2006.
Bandeira da República Dominicana

A bandeira da República Dominicana, de acordo co descrito dentro do artigo 31 e 32 da Constitución, ten unha cruz no centro que se estende cara ás extremidades e divide a bandeira en catro rectángulos: os de arriba son azul (no lado do mastro) e vermello, e os de abaixo son vermello (no lado do mastro) e azul. No centro da cruz ten un escudo cunha póla de oliveira (esquerda) e unha póla de palma (dereita). Enriba do escudo hai unha cinta azul co lema nacional: Deus, Patria, Liberdade. Debaixo do escudo hai outra cinta, desta volta vermella, coas palabras República Dominicana escritas nela.
Bandeira da República do Congo

A bandeira da República do Congo foi orixinalmente adoptada o 18 de agosto de 1958.
Foi abandonada en 1970 trala proclamación da República Popular do Congo, e volta a adoptar o 10 de xuño de 1991.
As cores son as tradicionais do panafricanismo e proveñen da bandeira de Etiopía: o vermello significa a loita pola liberdade, o verde representa a natureza do país e o amarelo simboliza a riqueza da natureza.
A República Popular do Congo (1970-1992) adoptara unha bandeira vermella co emblema da República Popular no cantón, inspirada na bandeira da Unión Soviética.
Bandeira da Terra

A bandeira da Terra é unha bandeira ficticia que non foi adoptada oficialmente por ningún organismo internacional. Representa o planeta Terra como entidade xeográfica sen entrar en aspectos políticos, relixiosos ou demográficos. Historia
Dende a primeira celebración do Día da Terra o 22 de abril de 1970, foi utilizada unha bandeira de cor azul escuro coa figura do planeta obtida pola NASA. Esta bandeira está asociada co Día da Terra co obxectivo de concienciar a poboación dos problemas do medio ambiente. Esta bandeira foi deseñada por John McConnell, un activista do pacifismo, sen carácter oficial.
En maio de 2015, o sueco Oskar Pernefeldt, da Facultade de Design Beckmans, en Estocolmo, divulgou o proxecto dunha bandeira para o planeta Terra, sendo ela cun fondo azul e con sete aneis brancos conectados, simbolizando a unión pacífica dos continentes, e con dous obxectivos: Ser utilizada para representar o planeta Terra.
Lembrar á xente que compartimos ese planeta, sen importar as fronteiras nacionais; e lembrar que debemos coidar uns dous outros e do planeta no que vivimos.
Esta bandeira podería representar a humanidade en diversos eventos, entre eles, unha posible viaxe tripulada a Marte, ou outros eventos globais, como as Olimpíadas e a Copa do Mundo. Pernefeldt tamén suxire que a bandeira sexa usada en misións científicas de carácter global como en bases científicas na Antártida. Os sete aneis, representando os continentes, deben tamén remitir a unha flor, símbolo da vida na Terra.
Bandeira das Antillas Neerlandesas

A bandeira das Antillas Neerlandesas consiste nun pano branco, cunha franxa vertical vermella no medio da bandeira, e cruzando sobre esta unha franxa horizontal azul da mesma anchura, tamén centrada. No centro da banda azul, aparecen cinco estrelas de cinco puntas, dispostas en forma oval. Estas cinco estrelas representan as cinco illas de Bonaire, Curaçao, Saba, Santo Eustaquio, e San Martiño.
Bandeira das Bahamas

A bandeira das Bahamas está formada por tres franxas horizontais de igual anchura, de cor turquesa a superior e a inferior, e amarela a central. Na parte interior, a bandeira conta cun triángulo equilátero negro coa base ó longo do mastro, apuntando cara á franxa exterior. Foi adoptada o 10 de xullo de 1973.
A cor amarela representa as areas douradas do arquipélago xunto ó mar de cor turquesa. O triángulo negro representa o pobo bahamés.
Bandeira das Bermudas

A bandeira das Bermudas é un dos símbolos oficiais deste Territorio Británico de Ultramar. Como estandarte vermello das illas, foi adoptado por primeira vez o 4 de outubrp de 1910. Está formado polo Estandarte Vermello Británico coa bandeira da Unión (que é a bandeira nacional) no recuncho superior esquerdo, e o escudo das Bermudas no inferior dereito. Antes disto, como a maioría das colonias británicas da época, adoptou unha bandeira azul cun selo que representaba un dique seco con tres veleiros. En 1999, a bandeira cambiou á súa forma actual, cun escudo ampliado. Escudo de armas
A inscrición en latín do escudo de armas é Quo Fata Ferunt ("A onde levan os destinos"). O escudo mostra un león vermello sostendo un escudo que leva a imaxe dun naufraxio nunha rocha.
Bandeira das Comores

A bandeira das Comores está formada por catro franxas horizontais, sendo de cor amarela, branca, vermella e azul, de arriba a abaixo. Do lado do pau hai un triángulo verde cunha media lúa branca e catro estrelas de cinco puntas da mesma cor dispostas verticalmente entre as puntas da media lúa. Tanto as catro estrelas como as catro franxas verticais representan ás catro illas de Comores: o amarelo por Mohéli (Mwali), o branco por Mayotte (reclamada por Comores, e que segue a pertencer a Francia), o vermello por Anjouan (Nzwani) e o azul por Gran Comora (Ngazidja). A cor verde e a media lúa simbolizan o islam, que é a relixión maioritaria en Comores, e formaban a antiga bandeira de Comores antes de engadirlle as catro franxas horizontais.
Esta bandeira foi deseñada en 2001 e adoptada oficialmente o 7 de xaneiro dese ano.
Bandeira das Illas Caimán

A bandeira das Illas Caimán é un dos símbolos oficiais das Illas Caimán, un dos Territorios Británicos de Ultramar. Consiste nun estandarte azul co escudo das Illas Caimán. Adoptada en 1959 para complementar a Union Jack e para substituír a bandeira da Colonia de Xamaica, foi a bandeira das Illas Caimán dende que ese ano se lle concedeu o autogoberno ao territorio. O deseño da bandeira actual supuxo a eliminación do disco branco e o contorno do escudo de armas cun adorno branco, aínda que a versión anterior adoita utilizarse a título oficial. A bandeira das Illas Caimán é semellante ás bandeiras doutros oito Territorios Británicos de Ultramar, que tamén teñen o estandarte azul cos seus respectivos escudos. Variantes
O estandarte do gobernador do territorio presenta a Union Jack co escudo territorial no centro. A bandeira civil (para buques mercantes) ten un deseño case idéntico ao da bandeira territorial, pero usa unha bandeira vermella no seu lugar.
Bandeira das Illas Cook

A Bandeira das Illas Cook baséase no tradicional deseño das antigas colonias británicas na rexión do Pacífico, é un estandarte azul contendo a Union Flag na parte superior esquerda, e na dereita quince estrelas en círculo. A Union Flag simboliza os lazos históricos das Cook co Reino Unido e o seu vínculo coa Commonwealth, cada estrela representa unha das illas que compoñen o país. O azul representa o océano e a natureza pacífica dos seus habitantes. O formato é semellante ao da bandeira de Nova Zelandia, país co que mantén un acordo de libre asociación desde 1965, utilizando a súa mesma bandeira ata 1973, ano no que o goberno de Albert Royle Henry convocou un concurso para elixir unha nova bandeira, pero o proxecto gañador, estrelas brancas sobre fondo azul claro coa bandeira británica no extremo superior esquerdo, vai ser finalmente rexeitado polo goberno establecéndose unha bandeira verde con estrelas de ouro en círculo na súa dereita, asemellado á bandeira do partido do goberno, o Partido das Illas Cook. Cando en 1978 accedeu ao goberno o Partido Democrático das Illas Cook decidiuse procurar unha nova bandeira para o país, adoptándose finalmente unha nova bandeira o 4 de agosto de 1979. Bandeiras históricas
Bandeira das Illas Feroe

A bandeira das Illas Feroe, tamén coñecida como Merkið en feroés, que significa "a bandeira", consiste dunha cruz nórdica de cor vermella perfilada en azul sobre un pano de cor branca. É semellante ao deseño doutras bandeiras nórdicas, unha tradición estabelecida pola Dannebrog de Dinamarca, da cal as Illas Feroe son un territorio autónomo.
As proporcións da cruz nórdica da bandeira son de 6-1-2-1-6 partes no ancho da bandeira e de 6-1-2-1-12 partes ao longo da bandeira. Historia
A Merkið foi deseñada por uns estudantes feroeses en Copenhague e máis tarde levada ás illas Feroe, onde foi izada o 22 de xuño de 1919. Tras unha década, o seu uso popularizouse, pero seguiu a ser extraoficial.
En abril de 1940, as tropas alemás do Terceiro Reich invadiron Dinamarca, e o exército británico tomou o control das illas. Para distinguir os barcos feroeses dos barcos da Dinamarca ocupada, o 25 de abril de 1940, as autoridades británicas aprobaron a bandeira como estandarte das Illas Feroe.
Co acceso das illas ao autogoberno, o 23 de marzo de 1948, recoñécese oficialmente á Merkið como a bandeira nacional das Illas Feroe, e declárase o 25 de abril como Día da Bandeira. Simbolismo
A cor branca predominante na bandeira representa a pureza do ceo e a escuma das ondas ao bateren contra as costas das illas. As cores vermella e azul atopámolas nos traxes tradicionais dos feroeses, así como tamén nas bandeiras de Noruega e Islandia, representando os vínculos das Illas Feroe con outros países nórdicos.
Bandeira das Illas Malvinas

A bandeira das Illas Malvinas foi adoptada o 25 de xaneiro de 1999 e consiste nun pavillón azul coa bandeira do Reino Unido no cantón (esquina superior esquerda) e o escudo do territorio británico de ultramar superposto. Historia e uso
A primeira bandeira das Malvinas adoptouse en 1876 e consistía nun pavillón azul co antigo escudo das illas superpostos. O escudo (e polo tanto a bandeira) modificouse o 16 de outubro de 1925. O primeiro escudo era un selo que consistía nunha imaxe do HMS Hebe (que levou a moitos dos primeiros colonos británicos ás illas, entre eles Richard Moody, na década de 1840) no estreito de San Carlos, pasado por alto por un touro (representando ó gando salvaxe que outrora vagaba polas illas). un novo estandarte das illas foi presentado o 16 de outubro de 1925, dividido diagonalmente, contando co Desire con fondo azul e un lobo mariño en fondo dourado, co lema das illas. Este escudo de armas máis tarde substituíu a imaxe do touro e o barco na bandeira.
O 29 de setembro de 1948, a bandeira foi actualizada para incluír o escudo actual superposto sobre un disco branco. En 1999, o tamaño do escudo aumentou e o disco branco foi eliminado para crear a bandeira actual.
Bandeira das Illas Marshall

A bandeira das Illas Marshall, unha nación situada no océano Pacífico, foi adoptada cando o país comezou a exercer o seu autogoberno, o 1 de maio de 1979. É un Estado soberano (independente) desde 1990.
As Illas Marshall formaron parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico, que estaba administrado polos Estados Unidos.
Nesta bandeira aparecen representadas simbolicamente as illas que conforman o país dentro do océano. A franxa ascendente colocada en diagonal representa o ecuador, a estrela branca situada na parte superior da bandeira simboliza este arquipélago situado no Hemisferio Norte. As cores laranxa e branca representan, respectivamente, a coraxe e a paz e tamén as dúas cadeas de illas do arquipélago das Illas Marshall: Ratak Chain e Ralik Chain. A estrela branca posúe vinte e catro puntas, unha por cada distrito electoral do país.
A bandeira das Illas Marshall foi deseñada por Emlain Kabua, que foi primeira dama da República.
Bandeira das Illas Pitcairn

A bandeira das Illas Pitcairn é un dos símbolos das Illas Pitcairn e foi adoptada oficialmente o 2 de abril de 1984. O deseño foi suxerido polo Consello das Illas Pitcairn en decembro de 1980 e foi aprobado pola raíña Isabel II en abril de 1984. A bandeira ondeou nas Pitcairn por primeira vez en maio de 1984, durante unha visita do daquela gobernador Richard Stratton (1980—84).
A bandeira das Illas Pitcairn é unha bandeira azul coa bandeira da Unión no cantón e o escudo de armas de Pitcairn.
Bandeira das Illas Salomón

A bandeira nacional das Illas Salomón foi adoptada oficialmente o 18 de novembro de 1977. Está divida por unha banda de cor ouro (amarela) trazada sobre unha das súas diagonais. O triángulo superior da bandeira é de cor azul e o inferior é verde. No triángulo azul, cerca do bordo máis próximo á hasta, figuran cinco estrelas brancas de cinco puntas agrupadas.
A cor azul representa o océano que rodea as illas, a cor verde simboliza a terra, as cinco estrelas representan as cinco illas principais do país e a banda amarela é o símbolo da luz do sol.