proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
EROS (satélites)

EROS (acrónimo de Earth Resources Observation Satellite) é o nome dunha serie de satélites artificiais para observación terrestre operados pola empresa ImageSat International. EROS-A 1 e 2
EROS-A 1 lanzouse o 5 de decembro de 2000 a bordo dun foguete Start-1 a unha órbita heliosincrónica de 480 km de altura. Estaba baseado nos satélites militares Ofeq 3 e 4 e tiña unha masa de 250 kg ao lanzamento. A bordo levaba unha cámara capaz de fotografar franxas de 13, 5 km de longo cunha resolución de 1, 8 m. O satélite reentrou na atmosfera o 7 de xullo de 2016. Eros-A 2 non chegou a lanzarse e foi cancelado. EROS-B
EROS-B lanzouse o 25 de abril de 2006, tamén a bordo dun Start-1. Cunha aparencia similar á de EROS-A, tiña unha resolución moi superior, de ata 0, 7 m a unha altura de 500 km. Estaba baseado nos satélites Ofeq 5. Planificáronse tres unidades máis deste modelo que foron finalmente canceladas. EROS-C
EROS-C, lanzado o 39 de decembro de 2022 a bordo dun Falcon 9, ten maior resolución e capacidades que EROS-B. Cunha masa duns 400 kg, utiliza o bus OPTSAT-3000 e ten unha resolución de 0, 30 m en imaxes pancromáticas e de 0, 60 en imaxes multiespectrais.
ERTU

Egyptian Radio and Television Union (ERTU) é a compañía pública de radio e televisión de Exipto fundada en 1970, é membro da Unión Europea de Radiodifusión. Canles
Televisión
ERTU 1
ERTU 2
Al Masriyah, canle por satélite en árabe con programas da ERTU 1 e 2
Nile TV, canle internacional en inglés, francés e hebreo
Seis canles rexionais
Unha ampla de rede de canles especializadas emitidas polos satélites Nilesat
Radio
Radio Cairo
ERTU Al-Moosikee
ERTU Al-Sabhah
ERTU Al-Akhbar
ERTU El-Bernameg Al-Aam Egypt
ESC Clermont Business School

A ESC Clermont Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Clermont-Ferrand. Descrición
A escola foi fundada en 1919. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EPAS, AACSB e AMBA. Está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.
ESCP Business School

A ESCP Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Londres, Madrid, Berlín e Turín, así como outros asociados en Monterrey, Bangkok ou Delhi. Descrición
Esta institución, fundada en 1819, é a máis antiga escola de negocios do mundo. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times, que a sitúa no segundo posto entre os centros con presenza española.
A escola, cunha rede de 35. 000 antigos alumnos en 150 países e un claustro de mestres internacional e plurilingüe, recibe anualmente ao redor de 3. 500 estudantes procedentes de 100 nacionalidades. En España, o campus de Madrid, fundado en 1988 e presidido por Guillermo de la Dehesa, conta cun acordo académico coa Universidade Carlos III.
ESRO (satélites)

Os satélites ESRO foron un conxunto de cinco satélites científicos pertencentes á antiga European Space Research Organization (ESRO) lanzados entre 1967 e 1972 mediante foguetes Scout.
Segundo o modelo os satélites ESRO variaban en masa de 74 a 114 kg adicáronse tanto á astronomía como a investigacións coa dapa superior da atmosfera e a magnetosfera terrestres.
Lanzáronse cinco satélites ESRO, dous deles fallados, desde a Base Vandenberg da Forza Aérea dos Estados Unidos mediante foguetes Scout. Historial de lanzamentos
ESRO 1A

ESRO 1A (European Space Research Organization 1A), tamén coñecido como Aurorae, foi un satélite artificial europeo lanzado o 3 de outubro de 1968 mediante un foguete Scout B desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
ESRO 1A foi un dos membros do conxunto de satélites ESRO adicados a facer investigacións científicas. A misión de ESRO 1A foi estudar os fenómenos aurorais mediante sete instrumentos. Os estudos incluían observacións da luminosidade auroral, a composición e temperatura da ionosfera e o fluxo, tipo e espectro de enerxía das partículas atrapadas e precipitadas (electróns de enerxías de entre 1 e 30. 000 KeV). O satélite foi inxectado nunha órbita inicial de 1499 km de apoxeo e 260 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 93, 7 graos e un período de 102, 5 minutos, co seu eixo de simetría aliñado magneticamente co campo magnético terrestre. Funcionou sen problemas durante 18 meses excepto pola grabadora de cinta, que fallou aos sete meses da misión. Reentrou na atmosfera o 26 de xuño de 1970. Instrumentos
ESRO 1A levaba a bordo os seguintes instrumentos: Medidor de espectro de enerxía e fluxos de electróns atrapados e precipitados.
Analizador electrostático de partículas a altas latitudes.
Medidor de espectros de protóns atrapados e precipitados.
Medidor de distribución angular de electróns e protóns.
Medidor de espectros de enerxía e fluxos de protóns solares.
Fotómetros aurorais.
Sonda Langmuir.
Medidor de temperatura e composición iónica.
ESRO 1B

ESRO 1B (European Space Research Organization 1B), tamén coñecido como Boreas, foi un satélite artificial europeo lanzado o 1 de outubro de 1969 mediante un foguete Scout B desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
ESRO 1B foi un dos membros do conxunto de satélites ESRO adicados a facer investigacións científicas. A misión de ESRO 1B foi estudar os fenómenos aurorais mediante sete instrumentos. Os estudos incluían observacións da luminosidade auroral, a composición e temperatura da ionosfera e o fluxo, tipo e espectro de enerxía das partículas atrapadas e precipitadas (electróns de enerxías de entre 1 e 400 KeV e protóns de entre 1 KeV e 30 MeV). Debido ao fallo da última etapa do foguete Scout, o satélite foi inxectado nunha órbita inicial máis baixa do planeada, de 339 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 85, 1 graos e un período de 90, 6 minutos, o que reduciu a vida útil do satélite a 52 días. O eixo de simetría do satélite estaba aliñado magneticamente co campo magnético terrestre. Funcionou sen problemas a pesar de non estar na órbita planeada, recollendo datos simultaneamente a ESRO 1A, lanzado case un ano antes. Reentrou na atmosfera o 23 de novembro de 1969 Instrumentos
ESRO 1B levaba a bordo un conxunto de instrumentos idéntico ó de ESRO 1A: Medidor de espectro de enerxía e fluxos de electróns atrapados e precipitados.
Analizador electrostático de partículas a altas latitudes.
Medidor de espectros de protóns atrapados e precipitados.
Medidor de distribución angular de electróns e protóns.
Medidor de espectros de enerxía e fluxos de protóns solares.
Fotómetros aurorais.
Sonda Langmuir.
Medidor de temperatura e composición iónica.
ESRO 4

ESRO 4 (European Space Research Organization 4) foi un satélite artificial europeo lanzado o 22 de novembro de 1972 mediante un foguete Scout D1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
ESRO 4 foi un dos membros do conxunto de satélites ESRO adicados a facer investigacións científicas. A misión de ESRO 4 foi estudar os fenómenos aurorais e da magnetosfera e ionosfera terrestres para, entre outras cousas, determinar como as partículas solares penetran e se difunden na magnetosfera. O satélite tiña forma cilíndrica e estabilizábase mediante xiro a un 1 r. pm. , podendo transmitir datos a unha velocidade de ata 10. 420 bps. O satélite foi inxectado nunha órbita inicial de 1160 km de apoxeo e 244 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 98, 8 graos e un período de 98, 8 minutos. Reentrou na atmosfera o 15 de abril de 1974. Instrumentos
ESRO 4 levaba a bordo os seguintes instrumentos: Espectrómetro de ións positivos.
Espectrómetro de masas neutras.
Espectrómetro de partículas aurorais.
Espectrómetro de partículas solares da zona polar sur.
Espectrómetro de partículas solares da zona polar norte.
ESSEC Business School

A ESSEC Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Cergy, La Défense, Singapur, Rabat e Mauricio. Descrición
Esta institución foi fundada en 1907. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.
A escola, cunha rede de 46. 000 antigos alumnos en 150 países e un claustro de mestres internacional e plurilingüe, recibe anualmente ao redor de 5. 500 estudantes procedentes de 100 nacionalidades.
ETOPS

ETOPS é un acrónimo de Extended-range Twin-engine Operation Performance Standards (normas de rendemento operativo de bimotores en voos longos), unha regramentación para permitir aos avións de pasaxeiros de dous motores (como os Airbus A300, A310, A320, A330 e A350, os Boeing 737, 757, 767, 777 e 787, os Embraer E-Jets, e o ATR 72) voar rutas longas que antes estaban fóra do alcance dos bimotores. Hai diferentes niveis de certificacións ETOPS, cada unha delas permitíndolle voar aos avións rutas que están a unha certa cantidade de distancia de voo dun aeroporto axeitado voando cun só motor. Por exemplo, se un modelo está certificado para 180 minutos, estalle permitido voar calquera ruta que non estea a máis de 180 minutos dun aeroporto voando cun único motor. As operacións ETOPS non teñen unha correlación directa coa auga ou a distancia sobre a auga. Refírese a tempos de voo entre aeroportos alternativos, independentemente de se eses aeroportos están separados por auga ou terra.
EUMETSAT

EUMETSAT (acrónimo en inglés de European Organisation for the Exploitation of Meteorological Satellites) é unha organización fundada en 1986 para a xestión e explotación dos satélites meteorolóxicos. É allea á Unión Europea, e está integrada por Alemaña, Austria, Bélxica, Bulgaria, Croacia, República Checa, Dinamarca, Eslovaquia, Eslovenia, España, Estonia, Finlandia, Francia, Grecia, Hungría, Irlanda, Italia, Islandia, Letonia, Lituania, Luxemburgo, Noruega, Países Baixos, Polonia, Portugal, Reino Unido, Romanía, Suecia, Suíza e Turquía. Serbia é país cooperante.
Estados membros
EURECA

EURECA (acrónimo de European Retrievable Carrier) foi un satélite artificial da ESA lanzado na bodega do transbordador espacial Atlantis desde Cabo Cañaveral durante a misión STS-46. Características
EURECA foi un satélite deseñado para ser soltado desde o transbordador espacial e ser recuperado tras un tempo por outro transbordador. Aínda que era reutilizable só voou unha vez.
Na súa primeira e única misión levou a cabo investigacións relacionadas con materiais, bioloxía e radiobioloxía baixo un contorno de microgravedade e realizou experimentos sobre observación terrestre, física solar e espacial e astrofísica.
A estrutura do satélite estaba feita de fibra de carbono e titanio. A alimentación eléctrica, unha vez soltado da bodega de carga do transbordador, era proporcionada por un par de paneis solares que alimentaban catro baterías de níquel-cadmio cunha capacide de 40 amperios-hora.
O satélite orientábase nos tres eixos mediante un sistema de torque magnético xunto con sistema de reacción alimentado por nitróxeno. Foi recuperado durante a misión STS-57 polo transbordador Endeavour. Experimentos
EURECA levaba 15 experimentos a bordo: Solution Growth Facility (SGF) (Bélxica): experimento para estudar o crecemento de monocristais a partir de disolucións.
Protein Crystallization Facility (PCF) (Alemaña): para o estudo da cristalización de proteínas no espazo.
Exobiology and Radiation Assembly (ERA) (Alemaña): usado para experimentos sobre os efectos biolóxicos da radiación no espazo.
Multi-Furnace Assembly (MFA) (Italia): para o estudo de materiais.
Automatic Mirror Furnace (AMF) (Alemaña): forno óptico para estudar o crecemento uniforme de cristais únicos a partir das fases de líquido ou vapor.
Surface Forces Adhesion Instrument (SFA) (Italia): para o estudo da dependencia de forzas superficiais e enerxías internas con outros parámetros físicos.
High Precision Thermostat Instrument(HPT) (Alemaña): instrumento para experimentos a longo prazo que necesiten condicións de microgravedade e medicións de alta precisión de temperatura e control.
Solar Constant and Variability Instrument (SOVA) (Bélxica): radiómetro para a medición da constante solar.
Solar Spectrum Instrument (SOSP) (Francia): estudo da física solar e da relación entre o Sol e a Terra nos campos da aeronomía e a climatoloxía.
Occultation Radiometer Instrument (ORI) (Bélxica): adicouse a estudar a densidade dos aerosois e gases traza na mesosfera e exosfera terrestres.
Wide Angle Telescope (WATCH) (Dinamarca): tratábase dun telescopio de raios gamma e raios X para o estudo das explosións de raios gamma e das fontes de raios X con enerxías no rango entre 6 e 150 keV.
Timeband Capture Cell Experiment (TICCE) (Reino Unido): estudo da poboación de micropartículas no espazo próximo á Terra.
Radio Frequency Ionization Thruster Assembly (RITA) (Alemaña): estudo da propulsión iónica eléctrica no spacio.
Inter-Orbit Communications (IOC) (Francia/Países Baixos): experimento tecnolóxico.
Advanced Solar Gallium Arsenide Array (ASGA) (Italia): experimento tecnolóxico para medir o rendemento de novas células solares.
EXE

No ámbito da informática, EXE (do inglés, executable) é unha extensión que se refire a un ficheiro executable de código reubicable, é dicir, as súas direccións de memoria son relativas.
Os sistemas operativos que utilizan esta extensión son DOS, Microsoft Windows, OS/2 e ReactOS.
O formato de ficheiros EXE foi introducido en marzo de 1983, na versión 2. 0 de MS-DOS, que ata esa versión só podía executar ficheiros COM e segue sendo utilizado na última versión de Microsoft Windows (Windows Vista). Evolución do formato EXE
O formato EXE foi evolucionando ó longo do tempo, velaquí un breve resumo desta evolución: Executable para DOS: Foi introducido con DOS 2. 0 e pode executarse tanto en DOS coma en Windows. Pode ser identificado cós caracteres ASCII MZ (as iniciais de Mark Zbikowski, un dos programadores de MS-DOS) ou en forma hexadecimal 4D 5A ó comezo do ficheiro (o chamado Número Máxico).
Executable para 16 bits: Foi introducido con Multitasking MS-DOS 4. 0 e non pode executarse en ningunha das demais versións de MS-DOS pero si en calquera versión de Windows e OS/2. Pode ser identificado polos caracteres ASCII NE (as siglas de New Executable) ou en forma hexadecimal 4E 45.
Executable mesturado para 16/32 bits: Foi introducido con OS/22. 0 e pode ser identificado cos caracteres ASCII LX ou en forma hexadecimal 4C 45. Este formato non é moi usado en aplicacións pero si en drivers tipo VxD baixo Windows 3. x e 9x.
Executable lineal para 32 bits: Foi introducido có OS/22. 0 e pode executarse unicamente en OS/22. 0 ou superior. Pode ser identificado cos caracteres ASCII LX ou en forma hexadecimal 4C 58. Tamén foi usado nalgúns DOS extenders.
Executable portátil para 32 bits: Foi introducido con Windows NT, este é o máis complexo de todos e pode executarse en tódalas versións de Windows NT e tamén en Windows 95 e superior. Tamén foi usado en BeOS RC3, pero algo violaba as especificacións PE xa que non utilizaba un subsistema correcto. Pode ser identificado polo encabezamento de ficheiro Portable Executable; os caracteres ASCII PE (hexadecimal 5045).
Executable portátil para 64 bits: Foi introducido nas versións de 64 bits de Windows, estes son ficheiros PE pero para unha CPU de 64 bits cun set de instrucións x86-64 ou IA-64. Pode ser executado unicamente nas versións de 64 bits de Windows (Windows XP 64 Bits Edition ou Windows Server 200364 Bits Edition).
EXFIGALICIA

EXFIGALICIA é unha mostra filatélica-numismática que se celebra en Galicia co apoio da Federación Galega de Sociedades Filatélicas e que organiza cada dous anos un dos seus grupos locais. A primeira EXFIGALICIA celebrouse en Ponferrada en 1969. Ademais de coleccionistas galegos adoitan participar tamén coleccionistas do norte de Portugal.
EXOS (satélites)

Os satélites EXOS foron un conxunto de catro satélites científicos xaponeses lanzados entre 1978 e 1989 mediante foguetes Mu desde o Centro Espacial de Kagoshimae adicados á investigación da magnetosfera e a ionosfera terrestres e ós fenómenos que teñen lugar nelas, como as auroras polares e as tormentas xeomagnéticas. Todos os satélites tiveron éxito na súa misión. Historial de lanzamentos
EXOS A

EXOS A (Exospheric Satellite A), tamén denominado Kyokko, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 4 de febreiro de 1978 mediante un foguete M-3H desde o Centro Espacial de Kagoshima. Características
EXOS A, xunto con EXOS B (Jikiken), foi unha contribución xaponesa ao Estudo Magnetosférico Internacional (IMS polas súas siglas en inglés). A súa misión foi estudar os fenómenos aurorais e da magnetosfera e ionosfera terrestres. O satélite tiña forma cilíndrica, con 0, 946 m de diámetro, e con conos truncados como extremos do cilindro. A alimentación eléctrica era proporcionada polas células solares que recubrían case toda a superficie do satélite e producían ata 35 vatios de potencia, co apoio dunha batería de níquel-cadmio. Do ecuador do satélite sobresaían dous mastros de 1, 9 m de lonxitude, cun imán no extremo de cada mastro para facilitar o aliñamento do eixo do satélite coas liñas locais do campo magnético terrestre. Do corpo do satélite tamén sobresaían dous conxuntos de antenas cuadripolo de polarización circular, un deles para transmitir en UHF (400 MHz) e o outro para transmitir en VHF (a 136 MHz para telemetría e 148 MHz para comandos). Os datos recollidos almacenábanse nunha cinta magnética capaz de almacenar 160 minutos de datos a 512 bps ou 40 minutos a 2048 bps.
EXOS A deixou de operar o 2 de agosto de 1992. Entre os resultados científicos obtidos polo satélite, está a observación das auroras polares desde o espazo na rexión ultravioleta (1300 ángstroms), descubríndose que cando xorden as auroras prodúcese unha perturbación no plasma, producíndose unha forte emisión de ondas electromagnéticas. Instrumentos
EXOS A levaba a bordo os seguintes instrumentos: Sondas de electróns.
Analizador de enerxía de electróns.
Cámara de televisión para aurora no ultravioleta.
Espectrofotómetro para o resplandor no ultravioleta.
Espectrómetro de masas para ións.
Medidor electrostático de ondas de plasma.
EXOS B

EXOS B (Exospheric Satellite B), tamén denominado Jikiken, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 16 de setembro de 1978 mediante un foguete M-3H desde o Centro Espacial de Kagoshima. Características
EXOS B, xunto con EXOS A (Kyokko), foi unha contribución xaponesa ao Estudo Magnetosférico Internacional (IMS polas súas siglas en inglés). A súa misión foi estudar os mecanismos da interacción entre campos e partículas e a turbulencia do plasma na ionosfera e magnetosfera terrestres. O satélite tiña forma de poliedro de doce caras, con dúas antenas de tipo dipolo, de 103 e 69, 6 m de lonxitude. Dispoñía tamén dun mastro de 1 m de lonxitude en cuxo extremo se aloxaba o magnetómetro. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares que producían ata 30 vatios de potencia, co apoio dunha batería. A nave estabilizábase mediante xiro, cunh velocidade inicial de 150 r. p. m. , que baixou a 3 r. p. m. tralo despregue das antenas. O control de actitude realizábase grazas a un sensor solar cunha precisión de 0, 5 graos. Os datos enviábanse en tempo real, excepto os datos de enxeñería do satélite e os datos de plasma, que se gardaban nunha memoria de 10 Kbyte.
EXOS B deixou de operar en 1985. Entre os resultados científicos obtidos polo satélite, está a observación e descubrimento do mecanismo de produción das ondas de radio aurorais de lonxitude de onda quilométrica e a formación de ondas de plasma. Ademais contribuíu a desvelar a maneira en que ondas e partículas interaccionan na magnetosfera. Instrumentos
EXOS B levaba a bordo os seguintes instrumentos: Ondas de plasma estimuladas (SPW).
Ondas de plasma naturais (NPW).
Propagación Doppler en VLF (DPL).
Impedancia e campo eléctrico (IEF).
Magnetómetro de porta de fluxo (MGF).
Espectro da enerxía das partículas (ESP).
Emisión controladas de feixes de electróns (CBE).
EXOS C

EXOS C (Exospheric Satellite C), tamén denominado Ohzora, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 14 de febreiro de 1984 mediante un foguete M-3S desde o Centro Espacial de Kagoshima. Características
A misión de EXOS C foi estudar a composición da atmosfera e os mecanismos da interacción entre campos e partículas na ionosfera sobre a anomalía do Atlántico Sur e as zonas aurorais. EXOS C foi inxectado nunha órbita inicial de 865 km de apoxeo e 354 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 74, 6 graos e un período de 96, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 26 de decembro de 1988. Instrumentos
EXOS C levaba a bordo os seguintes instrumentos: Radiómetro infravermello para a observación do limbo.
Espectrómetro ultravioleta.
Espectrómetro solar infravermello.
Analizador da enerxía das partículas precipitadas.
Radiómetro solar.
Sondador de plasma.
Sondas de plasma.
Monitor de partículas de alta enerxía.
EXOS D

EXOS D (Exospheric Satellite D), tamén denominado Akebono, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 21 de febreiro de 1989 mediante un foguete M-3S-2 desde o Centro Espacial de Kagoshima. Características
A misión de EXOS D foi estudar as rexións de aceleración por encima das zonas aurorais para mellorar a comprensión do mecanismo de aceleración e a súa relación coas subtormentas. O satélite estabilizábase por rotación, a 7, 5 r. p. m. O control de actitude era levado a cabo magneticamente, co eixo da nave apuntando ó Sol. O ordenador de a bordo permitía automatizar a secuencia de toma de datos para unha semana completa. Tiña forma de cilindro octogonal cunhas medidas de 100 cm de alto e 126 cm de longo entre caras, cun par de antenas de 30 m de longo e dous mastros de 5 e 3 m. O centro de control e recepción de telemetría do satélite estaba en Kagoshima, con estacións secundarias en Syowa (Antártida) e Príncipe Alberto (Canadá). Instrumentos
EXOS D levaba a bordo os seguintes instrumentos: Detectores de campo eléctrico (EFD).
Detector de campo magnético (MGF).
Detectores de ondas de frecuencia moi baixa (VLF).
Detectores de ondas de plasma estimuladas e plasma de alta frecuencia (PWS).
Detectores de partículas de baixa enerxía (LEP).
Espectrómetro de masas de ións supratermais.
Medidor de distribución de velocidades de electróns termais (TED).
Televisión para as auroras no visible e no ultravioleta (ATV).
EXXpedition

eXXpedition é un proxecto que procura visibilizar o tóxico no corpo das mulleres e o tóxico nos mares. Traxectoria
Comandadas por mulleres, as expedicións comezaron a organizarse no ano 2014 poñendo o foco nos plásticos e os tóxicos dos océanos. Participou neste proxecto María José Arceo.
Earlybird 1

Early Bird 1 ou Earlybird 1 foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 24 de decembro de 1997 mediante un foguete Start 1 desde o Centro de lanzamento de Svobodniy, en Rusia. Características
Earlybird 1 era un satélite comercial de observación terrestre construído por CTA Space Systems, absorbida posteriormnete por Orbital Sciences Corporation, para Earthwatch Inc. . O seu fin era proporcionar imaxes de alta resolución da superficie terrestre para comercializalas. O satélite sería capaz de chegar a resolucións de 3 m por píxel en imaxes monocromáticas e de 15 m por píxel en imaxes en cor. O sensor de imaxe derivaba do usado anteriormente polo satélite Clark da NASA.
O satélite foi lanzado sen problemas, pero perdeuse contacto con el catro días despois da posta en órbita. Reentrou na atmosfera o 27 de xullo de 2000.
Earth First!

Earth First! (A Terra primeiro! ), é un movemento ecoloxista radical que emerxeu no suroeste dos Estados Unidos en 1979. Diversos medios de comunicación e outros colectivos afirman que o grupo é unha organización ecoterrorista.
Existen grupos de Earth First! nos Estados Unidos, Reino Unido, Canadá, Australia, Países Baixos, Bélxica, Filipinas, República Checa, India, México, Francia, Alemaña, Nova Zelandia, Polonia, Nixeria, Eslovaquia, Irlanda, Italia e España.
Earth Observing-1

Earth Observing-1, coñecido tamén polo seu acrónimo EO-1, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 21 de novembro de 2000 mediante un foguete Delta 7320 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea para estudar a superficie e a atmosfera terrestres. Características
EO-1 foi lanzado con tres instrumentos a bordo para fotografar e obter espectros da Terra: Advanced Land Imager (ALI) obtiña imaxes en dez bandas espectrais. Tratábase dunha cámara de barrido cunha resolución espacial de 30 m para bandas multiespectrais e 10 m para a banda pancromática. O ancho dunha imaxe típica era de 37 km, cun longo de 42 km, e ata 185 km nalgúns casos.
'Hyperion tiña 220 canais espectrais entre os 0, 357 e os 2, 576 micrómetros cun ancho de banda de 10 nm. O instrumento tomaba imaxes cunha resolución de 30 m para tódalas bandas en franxas de 7, 7 km de ancho e entre 42 e 185 km de longo.
Linear Etalon Imaging Spectrometer Array (LEISA) Atmospheric Corrector (LAC) foi a primeira proba dun corrector atmosférico desde o espazo, usado para aumentar a precisión das estimacións da reflectancia da superficie.
EO-1 foi desactivado o 30 de marzo de 2017, tras 17 anos en funcionamento, e espérase que reentre na atmosfera en 2056.
Earth Radiation Budget Satellite

Earth Radiation Budget Satellite, coñecido tamén polo seu acrónimo ERBS, é un satélite artificial da NASA lanzado o 5 de outubro de 1984 desde Cabo Cañaveral na bodega de carga do transbordador espacial Challenger na misión STS-41-G. Características
ERBS adicouse a medi-lo balance de radiación terrestre e recoller datos sobre aerosois e ozono atmosféricos. Foi deseñado para funcionar polo menos durante dous anos.
O satélite estaba composto por tres módulos: o módulo quilla, que proporciona soporte estrutural, o módulo base, que proporciona a interfase co transbordador, e o módulo instrumental. Experimentos
ERBS leva dous experimentos a bordo: ERBE (Earth Radiation Budget Experiment)
SAGE II (Stratospheric Aerosol and Gas Experiment II)
Earth, Wind & Fire

Earth, Wind & Fire é unha banda de música americana de xénero soul, jazz, R&B, funk e rock. Son unha das máis exitosas e aclamadas bandas do século XX.
Tamén coñecida como EWF, a banda foi fundada en Chicago por Maurice White en 1969. Axiña se incorporaron os outros mmbros, Philip Bailey, Verdine White, Ralph Johnson, Larry Dunn e Al McKay. A banda recibiu 20 nomeamentos ós Grammy, gañanda seis premios, e dous dos seus membros, Maurice White e Bailey, tamén gañaron premios de xeito individual. Earth, Wind & Fire foi nomeado 12 veces ós American Music Award e obtivo catro galardóns. Gañaron un sitio no Salón da Fama do Rock e no Vocal Group Hall of Fame, ademais dunha estrela no Paseo da Fama de Hollywood, e venderon máis de 90 millóns de álbums arredor do mundo. Discografía
Álbums de estudio
Earthrise

Earthrise (traducible como albor ou espontar da Terra) é o nome da fotografía da NASA AS8-14-2383HR, tomada por William Anders durante a misión do Apollo 8 á Lúa o 24 de decembro de 1968 ás 16: 40 UTC (aprox. ). Nela apréciase parcialmente a Terra na sombra, nun primeiro plano da superficie lunar. O Apolo 8 non aterrou na Lúa; esta fotografía foi quitada dende a órbita lunar.
East Harlem

O Spanish Harlem é unha veciñanza ao leste do Harlem, na Cidade de Nova York, no nordés de Manhattan. Nesta área vive a meirande parte da comunidade hispana de Nova York, antigamente coñecido como o Harlem Italiano; aínda posúe unha pequena poboación de italo-estadounidenses, tamén latinos. De calquera maneira, dende os anos 50 predominan os descendentes de portorriqueños, ás veces chamados Nuyoricans.
East London, Cabo Oriental

East London (en afrikaans: Oos-Londen, en xhosa: Imonti) é unha cidade situada na costa sueste de Suráfrica, pertencente ao Municipio Metropolitano de Buffalo City, da provincia do Cabo Oriental.
Bañada polo océano Índico e situada entre os ríos Buffalo e Nahoon, é o único porto fluvial do país.
Ten unha poboación de 267007 habitantes (censo de 2011), e máis de 700000 na área metropolitana (83, 5 % negros, 10 % brancos, 5, 7 % mestizos e 0, 7 % asiáticos).
A súa orixe foi a construción, en 1847, dun forte británico, Fort Glamorgan, que se uniu á Colonia do Cabo ese mesmo ano. Tres asentamentos creceron ao redor do forte e, finalmente, combináronse para formaren a vila de East London que, en 1914, foi elevada á categoría de cidade.
Easterein

Easterein é unha vila neerlandesa do concello de Littenseradiel, en Frisia. No ano 2009 tiña 945 habitantes.
Entre o seu patrimonio destaca a súa igrexa, Martinitsjerke, de orixe medieval e que conta coa sancristía máis antiga de toda Frisia. Ata 1984 o lugar formaba parte do concello de Hinnaarderadiel. Desde 1991 o único nome oficial do lugar é o frisón.
Eastern Telegraph Company

A Eastern Telegraph Company foi unha empresa de telecomunicacións, activa entre 1860 e 2013, coñecida popularmente en Galicia como O Cable Inglés. O Cable Inglés
A sede de Vigo inaugurouse o 27 de maio de 1873. Aos poucos días empezaba a funcionar o cable da mesma compañía entre Vigo e Carcavelos (Portugal)[Cómpre referencia], a única liña de telégrafo España até a inauguración en 1884 do cable entre Bilbao e Inglaterra. O 28 de maio de 1933, sesenta anos despois, o inicio do Cable Inglés foi recordado polo entón cronista da cidade, Avelino Rodríguez Elías[onde? ]. Para a Eastern Telegraph C. ° Ltd, a importancia do Porto de Vigo estaba por encima dos de tódolos demais de España. Os cables da empresa foron amarrados nunha praia que había por debaixo das baterías da Laxe, na cal se construíu en 1876.
O primeiro director da estación do Cable Inglés en Vigo foi C. J. Murphy e dos varios funcionarios que desempeñaron ese cargo destacou John Rose, cuxa familia, enlazada por vínculos matrimoniais con familias viguesas, fixou a súa residencia en Vigo. Outro foi Lehmann, que se quedou a vivir en Vigo despois de xubilado, quen se adaptou de tal modo a esta terra, que falaba o castelán como un español e conversaba cos oriúndos na propia lingua destes. Outros funcionarios do Cable Inglés fixeron de Vigo a súa segunda patria, e a súas familias, pasaron a ser familias viguesas.
Entre 1873 e 1969 o "Cable Inglés" converteu Vigo nun dos referentes de Europa na comunicación por telégrafo. Polas oficinas da compañía transcorreron mensaxes que puideron atravesar o mundo. O éxito desas comunicacións dependía en boa medida de Antonio Vázquez, James Skinner, John Staton, Francisco Barcia e Fernando Merino, os últimos oficiais técnicos da Eastern Telegraph Company en Vigo.
Os oficiais da Eastern Telegraph contribuíron ao impulso dos deportes en Vigo, especialmente o do fútbol. Xa xogando contra elementos vigueses, xa formando equipos con estes, aquí viñeron practicando o fútbol dende 1895. Quizais, cando por España adiante case nin se sabía da existencia do xogo. Grazas a iso, o fútbol vigués puido contar cun historial tan antigo, que xa en 1903 o Faro de Vigo publicou recensións dos desafíos que se xogaban no Malecón, sinalando que os oficiais do Cable Inglés compoñían un grande equipo.
Grazas ao cable, en 1926 o xornal Faro de Vigo deu a primeira noticia da chegada do Plus Ultra a Buenos Aires.
EasyJet

easyJet (nome oficial: easyJet Airline Company Limited) é unha aeroliña de baixo custo británica con sede no Aeroporto de Londres-Luton, no Reino Unido. Ten bases (hubs) en 24 aeroportos europeos e está composta por unha frota con máis de 200 avións. easyJet é a aeroliña máis grande do Reino Unido en número de pasaxeiros transportados.
Opera 830 rutas por toda Europa, e 104 entre Europa e aeroportos do norte de África, vendendo directamente ao usuario por Internet ou por teléfono sen necesidade de pasar por axencias de viaxes. Recentemente varias webs de viaxes online permiten reservar voos de easyJet nas súas páxinas utilizando a tecnoloxía de scrapping.
easyJet pertence á Asociación de Aeroliñas Europeas de Baixo Custo, ou ELFAA polas súas siglas inglesas (European Low Fares Airline Association). Políticas de igualdade
En 2017 a directora xeral da aeroliña, Carolyn McCall, anunciou a posta en marcha do "programa Amy Johnson", co nome da pioneira ingresa da aviación, co obxectivo de que no 2020 o 20 % dos seus pilotos sexan mulleres. Frota
A data de xuño de 2017, a frota de easyJet estaba formada polos seguintes avións:
Ebanistaría

A ebanistaría ou ebanistería é unha especialización da carpintaría dirixida á construción de mobles máis elaborados, xerando novas técnicas e complementándoas con outras para a fabricación dalgunhas pezas, como a marquetaría, a talla, o torneado e a intarsia, entre outras técnicas. A ebanistaría busca desenvolver mobles de mellor calidade e deseño, require unha gran práctica nos talleres para a parte executiva, e coñecementos de xeometría para o trazado das formas. Orixe
O termo "ebanista" apareceu en Francia no século XVII, onde o ébénista era diferenciado do menuisier ou carpinteiro. Do mesmo xeito que o carpinteiro traballaba pezas talladas en madeira común, o ebanista dedicábase a mobles chapados, os primeiros deles feitos en madeira de ébano. O termo cítase por primeira vez en documentos oficiais en 1657.
O termo provén da madeira de ébano, considerada preciosa dende a antigüidade, procedente dunha anxiosperma dicotiledónea de orixe africana ( Diospyros ebenum ), que produce unha madeira dura e pesada, negra no centro e branca na casca. Historia
Antes da chegada do deseño industrial, os ebanistas eran os responsables da concepción e da produción de calquera moble. Na última metade do século XVIII, ebanistas, como Thomas Sheraton, Thomas Chippendale, Shaver e Wormley Brothers Cabinet Constructors e George Hepplewhite, tamén publicaron libros de formas de mobles. Estes libros eran compendios dos seus deseños e doutros ebanistas. O ebanista máis famoso antes da chegada do deseño industrial é probablemente André-Charles Boulle (1642-1732).
Coa revolución industrial e a aplicación da máquina de vapor de Watt ás ferramentas de ebanistaría, as técnicas de produción en cadea foron aplicadas gradualmente a case todos os aspectos da ebanistaría. Paralelamente a esta evolución produciuse unha crecente demanda, por parte da crecente clase media, de mobles finamente elaborados. Isto finalmente aumentou o número total de ebanistas tradicionais.
Antes de 1650, os mobles de luxo eran unha rareza na Europa Occidental e América do Norte. En xeral, a xente non os necesitaba e a grande maioría non os podían pagar. Fixéronse con pezas sinxelas pero útiles.
O movemento Arts & Crafts que comezou no Reino Unido a mediados do século XIX impulsou un mercado para a ebanistaría tradicional e outros produtos artesanais. Estendeuse rapidamente aos Estados Unidos e a todos os países do Imperio Británico. Este movemento exemplificou a reacción ao historicismo ecléctico da época vitoriana e á produción "sen alma" feita a máquina que comezaba a xeneralizarse. Durante este tempo, dicíase que a ebanistaría era unha das habilidades máis nobres e admirables de case unha cuarta parte da poboación do Reino Unido, e o 31% dos que crían isto esforzouse para que os seus fillos aprenderan esta arte.
Ebonita

A ebonita é unha resina sintética de natureza plástica, como o PVC, o polietileno e o PET, rica en xofre (aproximadamente o 20 ou o 30% da súa composición) e aceite de liñaza. Foi inventada a partir da contribución concomitante, porén en separado, de científicos estadounidenses e británicos durante a década de 1830, tendo sido Charles Goodyear o primeiro en sintetizala do xeito como a coñecemos hoxe, a través da aplicación do processo de vulcanización de caucho natural. En 1851, el usou óxido de zinc como recheo. Hoxe obtense a partir de varios cauchos sintéticos. É coñecida popularmente como "caucho duro" e foi chamada polo nome de "vulcanita", durante o século XIX, por causa do seu proceso de fabricación. Como proposta da utilización deste material en troques do ébano gañou o nome que ten hoxe e o termo vulcanita pasou a ser empregado para o mineral.
É utilizada na industria para unha gran variedade de produtos que requiren durabilidade como birlos, o caucho presente nos coches, palletas para instrumentos de vento, peites, plumas estilográficas, tubaxes, botóns, xoiaría e como illamento eléctrico.
Ebonyi

Ebonyi é unha área de goberno local do estado de Ebonyi, na República Federal da Nixeria. A súa capitalidade reside na poboación de Ugbodo.
Posúe unha área de 443 km² e unha poboación estimada de 126. 837 habitantes (2006).
Ebuild

Un ebuild é un script en bash para o proxecto Gentoo Linux para o uso no seu xestor de paquetes Portage. Un ebuild é un xeito automático de realizar a compilación e de instalar o procedemento para o software. Características
Cada versión de cada aplicación do Portage tree ten un ebuild escrito para ela. Un ebuild pódese poñer en marcha usando a ferramenta "emerge $nome_ebuild" que automaticamente compila, calcula calquera dependencia da instalación desexada, descarga os arquivos requiridos, configura, e instala (en /var/tmp/portage/ [nome] do ebuild /image/ por omisión). Despois de completar estes pasos correctamente crea unha lista de arquivos instalados e intégraos no sistema. Aínda que a maioría dos ebuilds atopados no depósito de Gentoo Portage utilízanse en para compilar programas en código fonte, hai tamén ebuilds para instalar paquetes binarios, o ebuilds que instalan soamente a documentación ou datos tales como fontes, e ebuilds básicos, chamados "metabuilds", que permiten a instalación doutros ebuilds (tales como os metabuilds do GNOME ou de KDE).
Ebulición

A ebulición é un proceso físico en que un líquido pasa a estado gasoso. Ten lugar cando a temperatura da totalidade do líquido iguala o punto de ebulición do líquido a esa presión. Se se continúa quecendo o líquido, este absorbe a calor, mais sen aumentar a temperatura a calor emprégase na conversión da materia en estado líquido ao estado gasoso, ata que a totalidade da masa pasa ao estado gasoso. A calor posta en xogo durante o quecemento da masa do líquido denomínase calor sensible, e ao que se manifesta durante o cambio de estado chámase calor latente de ebulición ou vaporización.
A ebulición implica unha transición de estado líquido-gas en que, a nivel submicroscópico, as partículas adquiren unha maior liberdade de movemento en función dun incremento da enerxía cinética.
Se ben este proceso é moi diferente á evaporación, que é paulatino e para o que só algunhas moléculas do líquido teñen enerxía abonda para pasar a estado gasoso, fai parte dun mesmo fenómeno chamado vaporización. A temperatura de ebulición depende da presión á que está sometido o líquido. Nunha ola de presión, a auga, por exemplo, chega a unha temperatura de 105 ou 110 °C antes de ferver, debido á maior presión acadada polos gases no seu interior. Grazas a esta maior temperatura da auga no interior da ola, a cocción da comida dáse máis rapidamente. Polo contrario, cando se ferve nunha ola aberta, diminúe a temperatura de ebulición da auga. O mesmo ocorre cando aumenta a altitude do lugar en que realizamos a cocción.
A adición de aditivos á auga, como o sal común, normalmente aumenta o seu punto de ebulición, fenómeno coñecido como aumento ebuloscópico. As concentracións a niveis típicos para cociñar non son suficientes para notar o aumento do punto de ebulición.
O proceso de ebulición da auga, especialmente a alta presión, emprégase dende a antigüidade como medio para esterilizar a auga, debido a que algúns microorganismos morren a esta temperatura.
Eburia quadrigeminata

Eburia quadrigeminata é unha especie de escaravellos da familia dos cerambícidos. Os adultos teñen 12-25 mm de longo. A súa esperanza de vida é de 10–40 anos.
Ecce Homo

Ecce Homo é unha locución latina de uso contemporáneo en varias linguas que significa literalmente "Velaquí o home", simboliza o Cristo coa coroa de espiñas na Paixón de Cristo. No uso contemporáneo representa un home maltratado e con feridas.
A expresión atópase, en tradución do hebreo, na Vulgata, sendo o equivalente da frase grega ιδου ο ανθρωπος (Idou ho Anthrōpos) do Evanxeo de Xoán. Esta locución acadou un simbolismo importante na cultura occidental coa representación do Cristo sufrindo. O Ecce Homo nas artes
En arte occidental chámase Ecce Homo a representación do Cristo sufrindo coa coroa de espiñas, sexa na escena evanxélica con Poncio Pilatos ou non. Ecce Homo, título
Con referencia ao sufrimento do Cristo alúdese o simbolismo que leva o tema ao longo da arte occidental dándolle título Ecce Homo a obras ou manifestacións artísticas.
Eccema

Un eccema ou dermatite eccematosa é un conxunto de afeccións dermatolóxicas, caracterizadas por presentar lesións inflamatorias diversas tales como: eritema, vesículas, pápulas e exudación.
Tamén se usa ou se aplica este termo para dermatite causadas por contacto cunha substancia para a cal se sensibilizou o paciente (eccema de contacto).
Caracterízase por un tor avermellado da zona afectada seguida dun forte proído; pode espallarse doadamente a outras áreas do corpo.
O eccema pódese clasificar, segundo as súas características, en: Atópico: o eccema atópico pode presentar moitas variantes, pero en xeral caracterízase por placas de costras vermellas de pel inflamada con constante comechón.
Seborreica: a dermatite seborreica é unha doenza inflamatoria común da pel caracterizada por lesións escamosas xeralmente no coiro cabeludo (non confundir con caspa) e a cara.
De contacto: a dermatite de contacto é o nome que se lle dá a calquera inflamación da pel que se produce cando a superficie da pel entra en contacto cunha substancia que se orixina fóra do corpo.
O eccema xeralmente preséntase como reacción a algunha alerxia. Clasificación
Etimoloxía
O termo "dermatite" deriva das palabras gregas "derma", que significa "pel", e "-itis", que se refire á inflamación. Polo tanto, "dermatite" podería traducirse como "inflamación da pel".
O termo "eccema" tamén ten orixe grega, derivado da palabra "ekzema", que significa "ferver", facendo referencia á aparición de burbullas ou vesículas que poden aparecer en certos tipos de dermatite.
Terminoloxía
Ás veces úsase o termo "eccema" como un tipo ou caso particular da dermatite, a "dermatite eccematosa". Porén, o eccema (eczema) e a dermatite son tratados polo International Disease Dictionary como sinónimos, e están referidos de L20 a L30:
Ecdisona

A ecdisona é unha prohormona esteroide da hormona principal da muda dos insectos, a 20-hidroxiecdisona, que é segegada polas glándulas protorácicas. As hormonas da muda de insectos (a ecdisona e os seus homólogos) son denominados xeralmente ecdisteroides. Os ecdisteroides actúan como hormonas da muda de artrópodos, pero tamén ocorre noutros filos relacionados nos que poden desempeñar diferentes papeis. En Drosophila melanogaster, un incremento na concentración de ecdisona induce a expresión de xenes que codifican proteínas que necesita a larva, e causa a formación de puffs cromosómicos (sitios de alta expresión) en cromosomas politénicos. Descubrimentos recentes feitos no laboratorio de Chris Q. Doe atoparon unha nova función desta hormona na regulación temporal das transicións xénicas nas células nai neurais da mosca do vinagre. A ecdisona e outros ecdisteroides tamén aparecen en moitas plantas, principalmente como axentes protectores (toxinas ou compostos antiherbívoros) contra os insectos herbívoros.
Estes fitoecdisteroides foron considerados como compostos con valor medicinal e forman parte dos remedios herbarios adaptoxénicos como Cordyceps (que en realidade non é unha planta senón un fungo), aínda que tamén se atopou que un precursor ecdisteroide en plantas ten propiedades citotóxicas.
O Tebufenozide, vendido coa marca de Bayer MIMIC, ten actividade ecdisteroide aínda que a súa estrutura química ten pouca semellanza cos ecdisteroides.
Ecdisozoos

O dos ecdisozoos (Ecdysozoa) constitúe un suposto clado, ás veces considerado como un superfilo, de animais protóstomos, que inclúe a artrópodos, (insectos, quelicerados, crustáceos, miriápodos), nematodos e varios pequenos filos máis, que teñen en común a posesión dunha cutícula externa (unha película resistente formada por secreción) e crecen por mudas ou écdise, que é o que lles dá o nome. Descrición
O clado non foi definido formalmente até 1997, por Anne Marie A. Aguinaldo e colaboradores, baseándose principalmente en árbores filoxenéticas construídas utilizando 18 xenes de ARN ribosómico.
Porén, a súa pertinencia fora suxerida xa hai máis dun século, xa que os grupos que corresponden aproximadamente aos ecdisozoos foran propostos xa por Edmond Perrier en 1884, e por Léon Gaston Seurat en 1920, baseándose só na morfoloxía. Etimoloxía
O termo Ecdysozoa está formado polos elementos do latín científico ecdys- e -zoa, tirados das raíces das palabras do grego antigo ἐκδύω ekdýō 'espir', 'despoxar' e ζώον zoon 'animal', cun -o- intercalado para facilitar a pronuncia, e rematado co sufixo -a, indicando substantivo neutro plural. Literalmente: 'os animais que medran mediante mudas'. Apoios e discrepancias
Un amplo estudo publicado en 2008 por Dunn et al. apoia firmemente a suxestión de que os ecdisozoos constitúen un clado, é dicir, un grupo composto por un atepasado común e todos os seus descendentes.
O grupo tamén está apoiado nos caracteres morfolóxicos e pode considerarse que inclúe a todos os animais que mudan o seu exoesqueleto (écdise).
Pero o clado foi contestado por unha significativa minoría de biólogos. Algúns propuxeron grupos baseados nas técnicas taxonómicas máis tradicionais, mentres que outros impugnaron a interpretación dos datos moleculares. Filoxenia
A sistemática clásica agrupaba os artrópodos cos anélidos no supergrupo dos articulados (Articulata), o cal está directamente emparentado cos moluscos, os nematodos e o resto de pseudocelomados quedando, neste esquema, filoxeneticamente afastados dos articulados porque non teñen celoma, non están metamerizados etc.
Por tanto, o recoñecemento dos ecdisozoos como supergrupo dentro dos protóstomos non foi aceptado por todos os zoólogos, reticentes a adoptar un cambio tan drástico na clasificación dos animais. Non hai acordo xeral sobre a monofilia dos ecdisozoos, aínda que recentes análises cladísticos parecen demostrala.
A partir da análise conxunta de datos morfolóxicos e moleculares
de Zrzavý et al. (1998), as relacións filoxenéticas dos ecdisozoos serían as seguintes: Por outra parte, a árbore filoxenética dos ecdisozoos suxerida por Dunn et al. (2008) é: