proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Kang Kyung-hwa

Kang Kyung-hwa (en hangul, 강경화; en hanja, 康京和) nada en Seúl o 7 de abril de 1955, é unha diplomática surcoreana. Desde xaneiro de 2017 é asesora especial para asuntos políticos do Secretario Xeral da ONU António Guterres. Ten unha ampla experiencia en Nacións Unidas desde 2001, primeiro á fronte da delegación diplomática de Corea do Sur na ONU, e desde 2013 na Oficina da ONU para a Coordinación de Asuntos Humanitarios e como alta comisionada adxunta para os Dereitos Humanos. Traxectoria
Kang graduouse na Universidade Yonsei onde completou a súa licenciatura en ciencias políticas e diplomacia. Realizou un mestrado en comunicación e realizou a súa tese en comunicación intercultural na Universidade de Massachusetts Amherst, Estados Unidos.
No inicio da súa carreira profesional, traballou no Korean Broadcasting System en Seúl en programas sobre temas culturais e despois na Radio Internacional de Corea, e daba clases en universidades de Corea do Sur e os Estados Unidos.
Traballou para a Presidenta da Asemblea Nacional de Corea do Sur en temas relacionados con dereitos humanos, avances nos dereitos das mulleres e diplomacia parlamentaria e en diversas organizacións de mulleres en Corea, incluíndo o Consello Coreano da Muller. En 1998, incorporouse ao Servizo Exterior de Corea. Foi embaixadora para Asuntos Multilaterais e Directora Xeral de Organizacións Internacionais no Ministerio de Exteriores da República de Corea.
Desde 2001 ten relación con Nacións Unidas. Primeiro estivo á fronte da Misión da República de Corea na ONU (2001-2005) momento no que asumiu a presidencia da Comisión da Condición Xurídica e Social da Muller para os períodos de sesións 48. º e 49. º en marzo de 2005 que marcaron o décimo aniversario da Conferencia Mundial sobre a Muller e reafirmou a Declaración de Beixing e a Plataforma de Acción para o avance das mulleres e a igualdade de xénero.
De 2006 a 2013 foi Alta Comisionada Adxunta de Nacións Unidas para os Dereitos Humanos nomeada polo entón Secretario Xeral de Nacións Unidas Kofi Annan.
Tamén foi directora xeral de Organización Internacional no Ministerio de Asuntos Exteriores e Comercio da República de Corea. O 18 de marzo de 2013, o Secretario Xeral das Nacións Unidas Ban Ki-moon nomeouna Subsecretaria Xeral e Coordinadora Adxunta de Asistencia de Emerxencia da Oficina de Nacións Unidas para a Coordinación de Asuntos Humanitarios (OCHA) substituíndo a Catherine Bragg coa misión de ser a asesora principal do Secretario Xeral da ONU en Asuntos Humanitarios e asegurar a cooperación entre Nova York e Xenebra co terreo.
En decembro de 2016 o novo Secretario Xeral da ONU António Guterres incorporouna ao seu equipo como Asesora especial para asuntos políticos. Vida persoal
Está casada con Yillbyung Le e ten dúas fillas e un fillo. Recoñecementos
2006 foi elixida Muller do Ano pola Asociación Coreana de Mulleres Universitarias e o Instituto Coreano de Mulleres e Política.
Kanikama

Os kanikama (marca vulgarizada), ou palillos de cangrexo, comercializados nos países de lingua castelá como palitos de cangrejo, tronquitos de Alaska, bocas de mar etc. e nos lusófonos como delícias do mar, son un tipo de alimento procesado en forma de pequeno bastón feito con carne de peixe, e sabor imitando ao de carne de cangrexo típico do Xapón. En xaponés a palabra kani significa cangrexo e deu orixe ao nome do produto porque está aromatizado con extracto ou carne dalgunhas especies destes crustáceos. Na década de 1970, o Xapón comezou a industrializar o kani, que rapidamente se fixo popular no mundo enteiro, elaborado a partir de surimi ou carne de peixe branco finamente picada, que se cura e á que se lle dá forma similar á das patas do cangrexo de Kamchatka.
A empresa xaponesa Sugiyo (スギヨ) produciu por primeira vez os palillos de cangrexo en 1973, comercializándoos baixo o nome Kanikama. De feito, en varios países úsase este termo para aludir a eles de forma xenérica.
Os palillos adoitan colorearse na superficie de vermello ou vermello amarelado, e teñen forma rectangular e alongada, pudendo desmiuzarse en febras pequenas. O olor dos palillos de cangrexo é parecido ao doutros produtos de marisco, a súa textura é gomosa e o sabor lixeiramente salgado.
Os palillos de cangrexo cocíñanse durante o proceso de curado e poden comerse directamente extraídos do envase. En contra da crenza popular, moitos dos palillos de cangrexo non conteñen cangrexo ningún, e algúns fabricantes etiquetan o produto como «palitos con sabor a cangrejo». Porén, moitos dos comercializados en España si teñen extractos ou carne de braquiúros.
O ingrediente principal na maioría dos palillos de cangrexo é o abadexo de Alasca (Theragra chalcogramma) do Pacífico norte, o congro bicudo dentón e o panga do delta do río Mekong.
O nome palillo de cangrexo deriva do cangrexo ruso, cangrexo de Kamchatka, ou chatka (Paralithodes camtschaticus). Usos
Os palillos de cangrexo úsanse a miúdo en ensaladas e salpicóns de marisco, así como na ensalada rusa, como un substituto barato da carne de cangrexo auténtica. Os sucedáneos de cangrexo de calidade adoitan seren máis baixos en colesterol que a carne de cangrexo auténtica, pero tamén están moi procesados.
A cociña rusa conta con varias ensaladas preparadas con palillos de cangrexo, ovo, verdura e herbas picadas xuntas e condimentadas con maionesa.
Un rolo de California é un rolo de suxi feito con palillos de cangrexo, aguacate e (ás veces) cogombro enrolados con sementes de sésamo por fóra.
Kannon

Kannon foi un grupo vigués de música nu metal. A formación fundouse no ano 1997, e tras 9 anos de concertos e a publicación de 4 discos, o grupo disolveuse no ano 2006. Membros
Vicente Folgar - voz
Anxo Bautista - guitarra
David Álvarez - guitarra
Uka - baixo
Ouzo - batería Discografía
De Nuevo Nunca - 2000 (Zero Records)
Imagina - 2002 (Zero Records)
Intro - 2004 (Zero Records)
Destino - 2006 (Inferno Recordings)
Kano

Kano é unha cidade africana, situada ao norte de Nixeria e capital do estado homónimo. Historia
Berce do pobo hausa do Sahel, a Crónica de Kano relata a súa longa e rica historia. Os achados arqueolóxicos permiten asegurar a presenza dun asentamento que traballaba o ferro no outeiro Dala da cidade dende o século VII.
No 999 comeza a cronoloxía dos reis de Kano, que axiña arrodearon a vila cunha gran muralla (case 20 km na súa máxima expansión). A islamización progresiva tivo o seu cénit co goberno de Muhammad Rumfa (1463-1499) quen reformou a cidade ampliando o Pazo do Emir. No século XIX o emirato de Kano pasou a seres tributario do califato fulani de Sokoto. En 1903 Kano caeu no poder colonial británico.
Hoxe a urbe creceu ata se converter na segunda metrópole máis importante do país tras Lagos, centro comercial da súa rexión agrícola e gandeira e foco do islamismo nixeriano (fonte de periódicos estalidos de violencia relixiosa). A poboación, que o goberno central cifra en máis de dous millóns de habitantes (censo de 2006), seica podería mesmo duplicar esa cantidade.
Kanopus-V

Kanopus-V ou Kanopus-Vulkan é unha serie de satélites artificiais para observación terrestre de Rusia. Características
Os Kanopus-V son satélites de observación remota cunha masa duns 473 kg construídos por NPP VNIIEM con cámaras de OAO Peleng para a axencia espacial rusa Roskosmos. A súa misión é monitorizar e controlar desastres naturais e humanos, levantar cartografía, detectar incendios forestais e contaminación, estudar fenómenos físicos relacionados coa predición de terremotos e controlar o uso de terras para agricultura e os recursos hídricos e costeiros.
Os satélites Kanopus-V levan dous instrumentos a bordo: Unha cámara pancromática (PSS, Panchromatic Imaging System) para monitorización medioambiental, da agricultura e dos bosques. Proporciona unha resolución de 2, 5 m nunha banda de 20 km de longo para lonxitudes de onda entre 500 e 800 nanómetros.
Unha cámara multiespectral (MSS, Multispectral Imaging System) para monitorizar superficies costeiras e terrestres e cubertas de xeo. Ten unha resolución de 12 m nunha banda de 20 km de longo en catro bandas espectrais: 500 a 600 nm, 600 a 700 nm, 700 a 800 nm e 800 a 900 nm.
Unha versión capaz de observar no infravermello é denominada Kanopus-V-IK e o satélite de observación terrestre belaruso BKA é basicamente unha copia dos Kanopus-V.
Kanopus-V-IK

Kanopus-V-IK ou Kanopus-Vulkan-IK é un satélite artificial para observación terrestre de Rusia. Características
Kanopus-V-IK é realmente un satélite Kanopus-V modificado para poder observar tamén no infravermello. Ten unha masa de aproximadamente 600 kg e foi construído por NPP VNIIEM con cámaras de OAO Peleng para a axencia espacial rusa Roskosmos. A súa misión é monitorizar e controlar desastres naturais e humanos, levantar cartografía, detectar contaminación, estudar fenómenos físicos relacionados coa predición de terremotos e controlar o uso de terras para agricultura e os recursos hídricos e costeiros. Grazas á súa capacidade infravermella é capaz de detectar focos de incendios forestais dun tamaño de cinco por cinco metros en franxas de 2000 km de longo.
Kanopus-V-IK leva tres instrumentos a bordo: Unha cámara pancromática (PSS, Panchromatic Imaging System) para monitorización medioambiental, da agricultura e dos bosques. Proporciona unha resolución de 2, 5 m nunha banda de 20 km de longo para lonxitudes de onda entre 500 e 800 nanómetros.
Unha cámara multiespectral (MSS, Multispectral Imaging System) para monitorizar superficies costeiras e terrestres e cubertas de xeo. Ten unha resolución de 12 m nunha banda de 20 km de longo en catro bandas espectrais: 500 a 600 nm, 600 a 700 nm, 700 a 800 nm e 800 a 900 nm.
Unha cámara infravermella (MSU-IR-SRM, Multichannel radiometer for medium and far infrared ranges) para observar bandas de 2000 km de longo cunha resolución espacial de 200 m e sensibilidade suficiente para detectar focos de incendios de 5x5 m.
O satélite foi lanzado o 14 de xullo de 2017 mediante un foguete Soiuz 2-1a Fregat desde o cosmódromo de Baikonur.
Kantuzzilis

Nome dun hitita coñecido por ser un dos dous asasinos (xunto co seu irmán Himuilis) do seu rei Muwatallis I, en -1465. Especúlase coa posibilidade de ambos seren fillos de Huzziyas II, quen morrera tamén asasinado por Muwatallis (o seu irmán ou fillo).
Kaolack

Kaolack é a capital da rexión de Kaolack, no Senegal. A súa poboación é de 150. 961 habitantes (1988) e é o centro administrativo e comercial da rexión. Kaolack é un porto sobre o río Saloum, onde se comercia con maní, peles, cervexas e peixe. Prodúcese sal en salinas próximas á cidade. O ferrocarril entre Dakar e o río Níxer pasa pola cidade.
Kaori Ekuni

Kaori Ekuni (xaponés: 江國香織; Hepburn: Ekuni Kaori), nada en Setagaya (Tokyo) o 21 de marzo de 1964, é unha escritora xaponesa. Traxectoria
O seu pai é o poeta haiku e ensaísta Shigeru Ekuni. Os seus libros están entre os máis vendidos de Corea dos últimos anos. Premios
Premio Murasaki Shikibu (1992) por Kira-kira hikaru (1991)
Premio Yamamoto Shūgōro (2001) por Oyogu no ni anzen demo tekisetsu demo arimasen (2002)
Premio Naoki (2004) por Gōkyūsuru jumbi wa dekiteita (2003) Obra
Kira-kira hikaru きらきらひかる ("Unha luz escintilante", 1991)
Kamisama no bōto 神様のボート ("O bote de deus", 1999)
Oyogu no ni anzen demo tekisetsu demo arimasen 泳ぐのに、安全でも適切でもありません ("Nin seguro nin apto para nadar", 2002)
Gōkyūsuru jumbi wa dekiteita 号泣する準備はできていた ("Preparado para chorar", 2003)
Kappa

Kappa é o nome da décima letra do alfabeto grego (κάππα); equivale ao /k/. Minúscula κ, maiúscula Κ. Adoita transcribirse como c. Provén da letra do alfabeto fenicio kaf, que representaba unha oclusiva gutural xorda. Como signo numérico representaba o vinte. En maiúscula serve tamén para designar o décimo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o décimo da Odisea.
Kappa Andromedae

Kappa Andromedae (κ Y, κ Andromedae) é a denominación de Bayer dunha estrela brillante da constelación de Andrómeda. A súa magnitude visual é de 4, 1. De acordo á Escala de Bortle, pode ser visible desde os arrabaldes e da franxa urbana, pero non das rexións iluminadas do centro da cidade. Medidas de paralaxe da misión Hipparcos a sitúan a unha distancia de aproximadamente 168 anos luz (52 parsecs) da Terra. Kappa Andromedae ten un tipo espectral B9-IV, o que indica unha estrela subxigante, que acaba de saír da secuencia principal. Ten 2, 3 veces o raio do Sol e roda rapidamente sobre o seu eixe, cunha velocidade de rotación proxectada de 176 km/s. A súa temperatura de superficie é de 11. 361 K. Cunha masa de aproximadamente 2, 5 veces a do Sol, a súa idade estimada é de 30 millóns de anos.
Kapustin Yar

Kapustin Yaer é unha zona rusa de lanzamento de mísiles e foguetes espaciais. Historia
Kapustin Yar foi o primeiro sitio de probas de mísiles da Unión Soviética, logo usado tamén para enviar satélites artificiais a órbita mediante foguetes da familia Kosmos. Os foguetes V-2 capturados a Alemaña pola Unión Soviética despois da segunda guerra mundial e lanzados desde Kapustin Yar foron os primeiros mísiles balísticos lanzados en territorio soviético. A zona abarcada por Kapustin Yar medrou a partir dos anos 1950 a medida que foin aumentando a variedade de mísiles desenvolvidos e probados.
Karate Kid

Karate Kid (en inglés: The Karate Kid) é un filme estadounidense de 1984 escrito por Robert Mark Kamen e dirixido por John G. Avildsen. Foi o primeiro título da franquía The Karate Kid e está protagonizado por Ralph Macchio, Noriyuki "Pat" Morita e Elisabeth Shue. The Karate Kid conta a historia de Daniel LaRusso (Macchio), un adolescente adestrado en karate polo señor Miyagi (Morita) para axudar a defenderse a si mesmo e competir nun torneo contra os seus abusadores, sendo un deles o ex-mozo da súa noiva Ali Mills (Shue). Personaxes
Ralph Macchio como Daniel LaRusso
Noriyuki "Pat" Morita como Mr. Miyagi
Elisabeth Shue como Ali Mills
Martin Kove como John Kreese
Randee Heller como Lucille LaRusso
William Zabka como Johnny Lawrence
Chad McQueen como Dutch
Ron Thomas como Bobby Brown
Rob Garrison como Tommy
Tony O'Dell como Jimmy
Karel Bossart

Karel Jan Bossart, nado o 9 de febreiro de 1904 en Anveres (Bélxica) e finado o 3 de agosto de 1975, foi un enxeñeiro e deseñador de foguetes espaciais. Traxectoria
Bossart graduouse en enxeñaría de camiños en 1925 na Universidade de Bruselas. Conseguiu unha bolsa da Fundación Belgo-Americana para a Educación para poder estudar no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, especializándose en estruturas de aeronaves. Quedou a traballar nos Estados Unidos en varias compañías aéreas, incluíndo Edward Budd Manufacturing Company, onde se familiarizou co uso do aceiro inoxidábel na fabricación vagóns de tren. En 1945 chegou a xefe de estruturas de Convair (daquela, Consolidated-Vultee Aircraft) en California, entrando en contacto co mundo da foguetería durante o proposta de Convair para o proxecto MX-774 da Forza Aérea para deseñar un mísil capaz dun alcance de 8000 km. Bossart convenceu á Forza Aérea de pasar á fase de programa de probas para o MX-774, usando algunhas das súas innovadoras ideas, como o uso de tanques de propelente presurizados monocasco que serían a base dos mísiles e foguetes Atlas. O proxecto MX-774 foi cancelado en 1947 tras varios lanzamentos non completamente exitosos e debido á falta de fondos, pero despois da detonación da primeira bomba nuclear soviética en 1949 foi retomado na forma do proxecto MX-1593, comezado en 1951 e con Bossart á cabeza tras gañar Convair o contrato para o seu desenvolvemento. Bossart renomeu o proxecto como Atlas en honor ao titán mitolóxico. En 1957 Bossart foi nomeado Director Técnico de Aeronáutica en General Dynamics (agora propietaria de Convair) e o 17 de decembro dese mesmo ano tivo lugar o primeiro voo exitoso dun mísil Atlas. Ao ano seguinte a Forza Aérea concedeulle un premio polo seu traballo e contribucións ao desenvolvemento do primeiro mísil balístico intercontinental estadounidense. En 1959 gañou o trofeo Collier. Bossart retirouse en 1967, finando oito anos despois.
Karen Barad

Karen Michelle Barad ou Karen Barad, nada o 29 de abril de 1956, é unha filósofa feminista dos Estados Unidos. Ensina estudos feministas, filosofía e historia da conciencia na Universidade de California, Santa Cruz. Desenvolveu o concepto de realismo axencial. Traxectoria
Karen Barad recibiu o seu doutoramento en Física Teórica pola Universidade de Stony Brook en Nova York. As súas áreas de estudo e interese inclúen estudos da ciencia feminista, materialismo, deconstrución, posestruturalismo, poshumanismo, física, epistemoloxía, ontoloxía, feminismo, teoría feminista, teoría queer, física, epistemoloxía, ontoloxía, estudos culturais da ciencia, ciencia e tecnoloxía. e Estudos de Xénero. Entre as súas influencias figuran Donna Haraway, Niels Bohr e Samuel Devons.
Karen Uhlenbeck

Karen Keskulla Uhlenbeck, nada en Cleveland o 24 de agosto de 1942 é unha profesora e catedrática de matemáticas na Universidade de Texas en Austin.
En 2019, Uhlenbeck converteuse na primeira muller que gañou o premio Abel, "polas súas pioneiras achegas sobre ecuacións en derivadas parciais xeométricas, a teoría de gauge e os sistemas integrables, e polo impacto fundamental do seu traballo en análise, xeometría e física matemática". Traxectoria
Uhlenbeck recibiu o seu Bachelor of Arts (1964) na Universidade de Míchigan. Comezou os seus estudos de graduación no Courant Institute of Mathematical Sciences na Universidade de Nova York, e casou co biofísico Olke C. Uhlenbeck (fillo do físico George Uhlenbeck) en 1965. Canso o seu marido marchou a Harvard, mudouse e el e volveu comezar os seus estudos na Universidade Brandeis, onde recibiu un Master of Arts (1966) e un Ph. D. (1968) baixo a supervisión de Richard Palais. A súa tese de doutoramento titulouse The Calculus of Variations and Global Analysis ("Cálculo de variacións e análise global").
Despois de traballos temporais no Massachusetts Institute of Technology e a Universidade de California, Berkeley, e tendo dificultades e atopar un posto permanente co seu marido a causa das regras antinepotismo en vigor que prohibían contratar un marido e unha esposa mesmo en departamentos diferentes dunha universidade, logrou un posto no claustro da Universidade de Illinois en Urbana–Champaign en 1971. Porén, non lle gustou Urbana e acabou divorciándose do seu marido e mudándose á Universidade de Illinois en Chicago en 1976. Pasou despois á Universidade de Chicago en 1983, é á Universidade de Texas en Austin como Sid W. Richardson Foundation Regents Chairholder en 1988, onde supervisou numerosos estudantes de doutoramento, incluíndo a Mark Haskins. No camiño, desenvolveu técnicas para atopar solucións das ecuacións de Yang-Mills (finais dos '80).
Entre outros proxectos, cofundou o programa Muller e Matemáticas (Women and Mathematics) no Institute for Advanced Study de Princeton, o Instituto de Matemáticas Park City e as Series de Lecturas de Mulleres distinguidas en Matemáticas (Distinguished Women in Mathematics Lecture Series) na Universidade de Texas en Austin.
O seu consello para os aspirantes a matemáticos: “Procura problemas interesantes e non traballes nun campo só porque todo o mundo o está a facer. ” Premios e distincións
En 1983, MacArthur Fellowship.
En 1988, Noether Lecture award.
En 2001, National Medal of Science in 2001.
En 2007, Steele Prize por unha contribución de sementeiraá investigación matemática da American Mathematical Society.
En 2019, Uhlenbeck converteuse na primeira muller en gañar o premio Abel e o comité citou o "impacto fundamental do seu traballo en análise, xeometría e física matemática". Achegas
Uhlenbeck participa ou participou en investigacións no campo das ecuacións en derivadas parciais xeométricas, o cálculo de variacións, a teoría gauge, a teoría do campo cuántico topolóxico e os sistemas integrables.
Kari Tapio

Kari Tapio, nado en Suonenjoki o 22 de novembro de 1945 e finado en Espoo o 7 de decembro de 2010, foi un cantante finés especializado en schlager. Durante as décadas de 1970 e 1980 foi un dos cantautores máis populares do seu país, e permaneceu en activo durante 38 anos.
Karkissa

Karkissa foi un pais do occidente de Asia Menor. Identifícase con Karkiya (Caria) ou ben cun territorio ao norte de Misia na costa do mar de Mármara (Propóntide).
O seu único momento histórico relevante coñecido foi a reposición do rei de Seha Manapa-Tarhunta I en tempo do rei hitita Arnuwandas II. No tratado firmado por Alaksandu de Wilusa e o rei Muwatallis II pouco despois do -1300, o primeiro estaba obrigado a colaborar nas campañas do rei hitita en Karkissa.
Karl Adolf Agardh

Karl Adolf Agardh, nado en Båstad o 13 de xaneiro de 1785 e finado en Karlstad o 28 de xaneiro de 1859, foi un botánico e bispo sueco. Traxectoria
Estuda na universidade de Lund, onde ensinou dende 1807 matemáticas, aínda que o seu interese fundamental foi o estudo das algas, ás que clasificou cientificamente no seu Systema algarum. Obtén a cátedra de botánica e economía en 1812.
En 1817 vai ser elixido membro do Parlamento, e en 1837 foi nomeado bispo de Karlstad, o que supuxo a fin das súas investigacións científicas.
O seu fillo Jacob George Agardh foi igualmente un especialista en algas. Obras
Synopsis algarum Scandinaviae, 1817
Aphorismi botanici, 1817-1826
Species algarum, 1821-1828
Systema algarum, 1824
Classes plantarum, 1825
Karl Alexander Müller

Karl Alexander Müller, nado en Basilea o 20 de abril de 1927 e finado o 9 de xaneiro de 2023, foi un físico suízo que recibiu, xunto con Johannes Georg Bednorz, o Premio Nobel de Física de 1987, polas súas investigacións coas cerámicas supercondutoras. Traxectoria
A súa familia mudouse ao pouco de el nacer á cidade austríaca de Salzburgo, onde seu pai estudaba música.
El e súa nai trasladáronse a Dornach, cerca de Basilea, á casa dos avós. Despois foron para Lugano, na rexión suíza italiana. A nai morreulle en 1938, cando tiña once anos, e enviárono logo a un colexio evanxélico na poboación de Schiers, no leste de Suíza. Aquí estudou durante sete anos, de 1938 a 1945, e obtivo o Bacharelato.
En 1945 ingresou na Escola Politécnica Federal de Zürich, onde estudou electrónica e recibiu clases por parte de Wolfgang Pauli. En 1957 conseguiu o doutoramento.
En 1956 casou con Ingeborg Marie Louise Winkler. Tiveron un neno, Eric, en 1957, e unha nena, Silvia, en 1959.
Karl Baedeker

Karl Baedeker, nado en Essen o 3 de novembro de 1801 e finado en Coblenza o 4 de outubro de 1859, foi un editor alemán. Traxectoria
Fillo dun impresor, en 1827 funda a súa propia editora en Coblenza, fíxose famoso a partir de 1832 por editar guías para viaxar polos principais países de Europa, América do Norte e Oriente, esas guías coñécense como Baedeker e nos países de lingua alemá o termo mesmo se emprega para referirse a obras semellantes doutros editores. As guías conteñen valiosas introducións, descricións de edificios, coleccións de museos. .. escritos polos mellores especialistas.
Karl Ferdinand Braun

Karl Ferdinand Braun, nado en Fulda, Alemaña, o 6 de xuño de 1850 e finado en Nova York o 20 de abril de 1918, foi un físico, inventor e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Física en 1909. Traxectoria
Estudou na Universidade de Marburgo e doutorouse en 1872 pola Universidade de Berlín. Foi profesor nas universidades de Marburgo, Estrasburgo, Karlsruhe e Tubinga. Chegou a ser director do Instituto de Física da Universidade de Estrasburgo en 1895.
Investigacións científicas
En 1874, Braun observou que certos cristais semicondutores actuaban como rectificadores, convertendo a corrente alterna en continua, permitindo o paso da corrente nunha soa dirección. Debido a este descubrimento, inventou o receptor de radio de transistores a finais do século XIX.
En 1897 construíu o primeiro tubo de raios catódicos que utilizou para desenvolver o primeiro osciloscopio adaptando os raios catódicos, de tal de maneira que o chorro de electróns do tubo se dirixa cara a unha pantalla fluorescente por medio de campos magnéticos xerados pola corrente alterna. Desde 1898 tamén traballou na telegrafía sen fíos, inventando o rectificador de cristal. Guglielmo Marconi admitiu tomar prestada" a patente de Braun.
En 1909 recibiu o Premio Nobel de Física, xunto con Marconi, polas súas contribucións ao desenvolvemento da telegrafía sen fíos e especialmente polas melloras técnicas introducidas no sistema de transmisión (circuítos resonantes magnéticamente axustados).
Braun foi aos Estados Unidos ao comezo da primeira guerra mundial para axudar a defender a estación alemá de telegrafía sen fíos de Sayville dos ataques da British Marconi Corporation. Morreu na súa casa de Brooklyn antes do final da guerra en 1918.
Karl Fogel

Karl Fogel é un autor estadounidense, programador, director executivo da organización sen ánimo de lucro About QuestionCopyright, e antigo membro da xunta da Open Source Initiative onde desenvolveu a tarefa de tesoureiro.
O seu traballo, Creando Software Libre, é unha fonte de información ben referenciada sobre o lado humano do software de fonte aberta. Fogel actualizou este libro con licenza Creative Commons (CC BY-SA 4. 0) a unha segunda edición no ano 2017 mediante unha exitosa campaña de crowdfunding en Kickstarter. com. Obra traducida ao galego
A obra Creando Software Libre foi traducida para o idioma galego grazas ao traballo totalmente voluntario de máis de 11 persoas coordinadas pola Asociación GHANDALF, tendo esta edición galega a mesma licenza libre que a orixinal e sendo o maquetado feito con software libre. O autor realizóu un prólogo especial para a versión en galego, que conta ademais cun poema da poetisa Yolanda Castaño, e un epílogo do escritor Suso de Toro.
Karl Penka

Karl Penka, nado o 26 de outubro de 1847 en Mohelnice (Chequia) e morto en Viena o 10 de febreiro de 1912, foi un lingüista e etnólogo alemán. A raza aria
Penka tomou o concepto de ario, ata o daquela estritamente lingüístico, e aplicouno á cultura e o pobo que falaba tal lingua. Considerado un dos precursores das ideas da superioridade da raza aria, Penka popularizou a idea de que os arios xurdiran en Escandinavia e que poderían ser identificados a través da pureza étnica das poboacións nórdicas, e as súas características físicas (cabelos louros, cranio alongado, ollos azuis).
Tomara por base as ideas do historiador xudeu Ludwig Geiger, que en 1871 defendera que a Europa central era o lugar de orixe da raza aria, e posteriormente ampliada por Theodor Poesche co engadido de que os nórdicos conservaran os seus caracteres intactos.
A pesar de polémicas, as súas ideas sobre as orixes dos arios tiveron gran repercusión en Inglaterra, defendidas sobre todo por Gerald Henry Rendall co seu libro The cradle of the arians (1889):
Karl Weierstrass

Karl Theodor Wilhelm Weierstraß (escrito Weierstrass cando non está dispoñible o carácter "ß"), nado en Ostenfelde (Westfalia) o 31 de outubro de 1815 e finado en Berlín o 19 de febreiro de 1897, foi un matemático alemán que se adoita considerar como o «pai da análise moderna». Traxectoria
Estudou matemáticas na Universidade de Münster. Ademais das súas prolíficas investigacións hai que sinalar que foi profesor de cátedra na Universidade de Berlín na que tivo entre os seus discípulos a Georg Cantor, Ferdinand Georg Frobenius, Wilhelm Killing, Leo Königsberger, Carl Runge e Sofia Kovalévskaya. Contribucións en matemáticas
Citado como o «pai da análise moderna», Weierstraß deu as definicións actuais de continuidade, límite dunha función e derivada dunha función matemática, que seguen vixentes hoxe en día.
Isto permitiulle demostrar un conxunto de teoremas que estaban ata entón sen demostrar como o teorema do valor medio, o teorema de Bolzano-Weierstrass e o teorema de Heine-Borel.
Tamén realizou importantes achegas en converxencia de series, en teoría de funcións periódicas, funcións elípticas, converxencia de produtos infinitos, cálculo de variacións, análise complexa etc.
Karl Ziegler

Karl Waldemar Ziegler, nado o 26 de novembro de 1898 en Helsa (preto de Kassel) e finado o 11 de agosto de 1973 en Mülheim an der Ruhr, foi un químico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1963. Traxectoria
Estudou química e doutorouse en 1923 na Universidade de Marburg. Traballou como profesor universitario en Frankfurt e en Heidelberg, ata que en 1943 foi nomeado director de Investigacións sobre o carbono no prestixioso Instituto Max Planck, situado na cidade de Mülheim.
Tamén foi profesor no instituto RWTH de Aachen. Investigacións científicas
Iniciou as súas investigacións estudando as reaccións entre os compostos organometálicos, especialmente do litio, e o butadieno, e máis tarde descubriu que os compostos de aluminio comportábanse de xeito análogo co etileno. O resultado desta investigación previa foi a fabricación en 1953 de polietileno mediante un procedemento de baixa presión, segundo o cal o etileno forma longas cadeas de adición co catalizador de aluminio.
Ziegler gañou o premio Nobel de química en 1963 compartíndoo co italiano Giulio Natta, polos seus traballos na tecnoloxía dos polímeros de alta masa molecular.
Tamén traballou na química dos radicais químicos con carbono trivalente e na síntese de compostos policíclicos como a cantaridina.
Karl von Frisch

Karl Ritter von Frisch, nado en Viena o 20 de novembro de 1886 e finado en Múnic o 12 de xuño de 1982, foi un científico alemán, considerado un dos pais da Etoloxía. Estudou zooloxía na Universidade de Múnic, e desenvolveu o seu labor investigador no Instituto de Zooloxía da Universidade de Rostock e no de Breslau. Traxectoria
Karl Ritter, fillo do profesor Anton Ritter von Frisch da Universidade de Múnic e a súa esposa Marie, naceu en Viena o 20 de novembro de 1886 e morreu o 12 de xuño de 1982 en Múnic. Estudou nunha escola de gramática e posteriormente na Universidade de Viena na facultade de medicina. Logo dos primeiros exames, cambiou á facultade de filosofía e estudou zooloxía en Múnic e Viena. Recibiu o Doutoramento na Universidade de Viena en 1910. No mesmo ano foi auxiliar de Richard Hertwig no Instituto Zoolóxico na Universidade de Múnic. Alí obtivo o certificado para o ensino de zooloxía e anatomía comparada.
En 1921 foi á Universidade de Rostock como profesor e director na facultade de zooloxía; en 1923 trasladouse a Breslau e en 1925 regresou co seu antigo profesor Richard Hertwig a Múnic. Coa axuda da Fundación de Rockefeller supervisou o novo edificio do instituto zoolóxico que se construía. Logo da destrución do Instituto durante a segunda guerra mundial, foi á Universidade de Graz (Austria) en 1946, pero regresou a Múnic 1950 despois de que abrisen de novo o instituto. Foi Profesor Emérito dende 1958 e continuou cos seus estudos científicos. Investigacións
En 1910 comezou con estudos sobre peixes probando que podían distinguir cores e brillo. Tamén traballou sobre a capacidade auditiva e a capacidade de distinguir sons demostrando que é superior nesta clase a dos seres humanos. En 1919 comezou a estudar os insectos, especificamente as abellas, demostrando que sendo adestradas, poden diferenciar varios gustos e cheiros e que o sentido do olfacto é similar ao dos seres humanos, pero o sentido do gusto é diferente. Puido demostrar que mediante determinados movementos que chamamos danza da abella e mediante o movemento vibratorio do seu abdome (meneo) as abellas exploradoras informan ao resto da colmea onde se atopa a fonte de alimento, informando da dirección e da distancia. En 1949 puido demostrar, utilizando luz polarizada, que as abellas utilizan o Sol como compás para orientarse, recordando os patróns da polarización presentados polo ceo en diversas horas do día e da localización de sinais previamente atopados.
Sen dúbida as súas achegas á apicultura foron enormes, dado que delas desprendéronse coñecementos como o rango de acción da especie Apis mellifera. Outorgóuselle o Premio Nobel de Medicina en 1973, compartido con Konrad Lorenz e Nikolaas Tinbergen
Karlheinz Stockhausen

Karlheinz Stockhausen, nado o 22 de agosto de 1928 en Mödrath (Alemaña) e finado o 5 de decembro do 2007 en Kürten (Alemaña), foi un compositor alemán amplamente recoñecido como un dos compositores máis importantes da música culta do século XX. Foi compañeiro de Pierre Boulez, estudando ámbolos dous co compositor e organista Olivier Messiaen. As súas obras revolucionaron a percepción do ritmo, a melodía e a harmonía.
É tamén coñecido polas súas innovacións na música electroacústica, música aleatoria e no serialismo (destacando Keuzspiel e Formel). Das súas obras máis ambiciosas destacan o cuarteto de corda con helicópteros (Helikopter-Streichquartett), que é tocado con eses instrumentos (un cuarteto de cordas e catro helicópteros).
Tralos atentados do 11 de setembro de 2001 nos Estados Unidos, realizou unhas polémicas declaracións nas que comparou os ataques a unha grandiosa obra de arte.
Karmacode

Karmacode é o cuarto LP do grupo italiano de gothic metal Lacuna Coil. Foi lanzado en moitos países de Europa o 31 de marzo de 2006, mentres que no Reino Unido e noutros países de Europa fíxoo o 3 de abril. Para o mercado estadounidense o lanzamento foi o 4 de abril. O álbum foi producido polo selo discográfico Century Media.
O álbum contén un estilo diferente ao das anteriores producións do grupo, combinando o son gótico co nu metal e con hard rock. Lista de temas
"Fragile"
"To The Edge"
"Our Truth"
"Within Me"
"Devoted"
"You Create"
"What I See"
"Fragments Of Faith"
"Closer"
"In Visible Light"
"The Game"
"Without Fear"
"Enjoy The Silence" B-Sides
"Without A Reason" 4: 50
"Our Truth (Jack Dangers Mix)" 3: 24
"Virtual Environment" 5: 22
"Untitled"
Karol Bobko

Karol Joseph 'Bo' Bobko, nado no condado de Queens, Nova York, o 23 de decembro de 1937 e finado o 17 de agosto de 2023, foi un astronauta estadounidense que participou nas misións STS-6, STS-51-D, e STS-51-J como piloto, tendo permanecido un total de 16, 09 días no espazo. Traxectoria
Bobko naceu nunha familia de orixe lituano-polaca. Gradouse en Ciencias pola Academia da Forza Aérea en 1959 e ten un máster en enxeñaría aeroespacial pola Universidade do Sur de California obtido en 1970.
Converteuse en astronauta da NASA en setembro de 1969, participando no SMEAT (Skylab Medical Experiments Altitude Test), unha simulación de 56 días en terra duna misión á estación espacial Skylab. Bobko tamén formou parte da tripulación de apoio da misión Apollo-Soiuz. Dentro da preparación do primeiro voo do Transbordador espacial Columbia, a misión STS-1, Bobko foi o astronauta principal do grupo de proba e verificación no Centro Espacial Kennedy.
Karolinska Institutet

O Karolinska Institutet (en inglés Karolinska Institute, en galego Instituto Karolinska, e antes de 1968, o Royal Caroline Institute), é unha das universidades médicas máis grandes de Europa, situado en Solna e Flemingsberg/Huddinge, Suecia. Historia
Orixe e cambios de situación e de nome
O Instituto Karolinska comezou en 1810 na illa Kungsholmen, no lado oeste de Estocolmo, fundado despois da Guerra de Finlandia, como centro de adestramento para cirurxiáns do exército.
Máis tarde trasladouse ao concello de Solna, nas aforas de Estocolmo, e construíuse un segundo campus en Flemingsberg/Huddinge, ao sur de Estocolmo.
En 1817 engadiuse o nome "Karolinska" como referencia a Karoliner ou Caroleans ("Carolinos") que era o nome dos soldados baixo o rei Carlos XII de Suecia. O nome completo converteuse en "Kongl. Carolinska Medico Chirurgiska Institutet". En 1968 ese nome cambiouse a "Karolinska Institutet".
Formación e investigación médica
O Hospital Universitario Karolinska, en Solna e Huddinge, é o hospital de investigación e docencia da universidade. É un dos maiores centros de formación e investigación de Suecia, co 30% da formación médica e o 40% da investigación académica médica. Aínda que a maioría dos programas médicos impártense en sueco, a maioría dos programas de doutoramento impártense en inglés.
O instituto é membro da Liga de Universidades Europeas de Investigación. Na clasificación académica de Universidades Mundiais de 2009, o instituto é a mellor universidade de medicina e farmacia de Europa, a 8ª no mundo. Está catalogada como a mellor universidade de Suecia.
Premios Nobel
Un comité do instituto decide sobre os gañadores do Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina.
Karoo

O Karoo, voz derivada do khoikhoi (unha lingua Khoisan) karusa, que significa "estéril", "seco", é unha meseta semidesértica situada en Suráfrica que abarca unha área de máis de 400. 000 km². Porén, a rexión é moi fértil naquelas zonas en que está irrigada, cultivándose pastos para o gando, cítricos e cereais.
O nome karoo aplícase tamén á vexetación de tipo mato que se encontra nas súas rexións semiáridas. Divídese en Pequeno Karoo, o Gran Karoo e o Karoo do Norte. Historia
O Karoo foi explorado polo explorador, naturalista, médico e zoólogo alemán Martin Lichtenstein durante un período comprendido entre 1803 e 1806 no que levou a cabo moitas confirmacións astronómicas e describiu con precisión a rexión.
Despois do descubrimento de ouro en Transvaal, déuselle un novo impulso ao estudo da xeoloxía da zona, ampliándose o da súa xeografía. O Pequeno Karoo
O Pequeno Karoo ou Karoo meridional está situado na Provincia do Cabo Occidental de Suráfrica, ao norte da cadea montañosa Langeberg que o separa da chaira costeira, e se estende ao longo de 320 km de leste a oeste e cunha altitude de entre os 300 e os 600 m. O Gran Karoo
O Pequeno Karoo está separado do Gran Karoo ou Karoo central polos montes Swartberg. Ocupa unha franxa de leste a oeste duns 480 km de lonxitude e cunahs alturas de entre os 600 e os 900 m ao longo das provincias do Cabo Occidental e de Cabo do Norte. O Karoo do Norte
O Karoo do Norte, situado nas provincias surafricanas do Cabo do Norte, Noroeste e Estado Libre, forma, xunto co Veld Alto ou Highveld, a rexión de altiplanicies máis interna e máis alta de Suráfrica. Esténdese ao norte do Gran Karoo entre Namaqualand polo oeste e os montes Komsberg e Roggeveld polo suroeste, uníndose co Highveld nas provincias de Transvaal e do Estado Libre. As alturas desta franxa van desde os 1. 200 m no Cabo do Norte até os 1. 800 en Transvaal.
En Transvaal encontráronse restos de microorganismos fósiles datados, ao parecer, entre finais do eón Arcaico e principios do Paleoproterozoico. Porén, a veracidade destes fósiles permanece incerta.
Karthala

Karthala é un volcán africano considerado activo, cunha altitude de 2. 361 metros. Está localizado na illa de Gran Comora, preto de Madagascar, no océano Índico. Malia que a illa non ten sufrido grandes desfeitas nin destrucións, as frecuentes erupcións orixinaron a creación dunha caldeira de 3x4 quilómetros. Varias erupcións acontecidas no mes de abril de 2005 e en maio de 2006 puxeron fin a un longo período de calma.
Karōshi

Karōshi (過労死), que pode ser traducido literalmente como "morte por exceso de traballo" en xaponés, é a mortalidade laboral súbita. As principais causas médicas do karōshi son un ataque ó corazón e un ictus por mor do estrés e unha dieta famélica. Este fenómeno tamén é propio de Corea do Sur, onde é coñecido como 'gwarosa' (과로사). O Ministerio de Saúde do Xapón recoñeceu este fenómeno en 1987.
Kaspar von Barth

Kaspar von Barth, nado en Küstrin, Brandeburgo, en 1587 e finado en Leipzig o 17 de setembro de 1658, foi un erudito e humanista alemán. Traxectoria
Foi un neno precoz que estudou en Gotha, Eisenach, Wittenberg e Jena e logo de rematar os seus estudos viaxou por case todos os países europeos. Independente de máis para aceptar un posto regular, viviu alternativamente en Halle e na propiedade que tiña en Sellerhausen, preto de Leipzig.
En 1636 o lume queimou os manuscritos que gardaba na súa biblioteca de Sellerhausen e Barth trasladou a súa residencia a Leipzig. Obras
Iuvenilia, Wittenberg 1607 (Versión dixitalizada).
Amabilium Libri IV, Hannover 1612 (Versión dixitalizada).
Adversariorum commentariorum en 60 libros (Frankfurt 1624, reimpreso en 1658), conxunto de comentarios sobre autores clásicos e modernos.
Comentarios a Claudiano (1650).
Comentarios a Estacio (1664).
Kastomä

Kastomä é un grupo de rock galego da Terra de Ordes formado no 2000. Integrantes
JCR Soneira - voz
Sito - guitarra
David - guitarra
Oscar - baixo
Antonio - batería Traballos
Tomamoslle outra (2001)
Mestres de pesadelos (2005)
Almas da noite (2008)
Importame merda (2011)
Kasula

Kasula foi unha rexión do país dos kaskas, de situación descoñecida, que foi conquistada e saqueada en tempo do rei hitita Suppiluliumas I, quen estableceu o dominio hitita desta área.
Katastralgemeinde

Unha Katastralgemeinde é unha subdivisión das parroquias en Austria e no Tirol Meridional.
O plural é Katastralgemeinden.
A 1 de xaneiro de 2004 existían 7. 846 katastralgemeinden en Austria.
Katharevousa

A katharévusa ou katharévousa (en grego καθαρεύουσα, literalmente, lingua purificada) é unha forma do idioma grego creada no inicio do século XIX por Adamántios Koraís (1748-1833). Historia
Korais rexeitaba a influencia bizantina na lingua grega e era un crítico ácido da ignorancia do clero e da súa submisión ao Imperio Otomán. A katharévusa foi concibida para expurgar do grego as achegas estranxeiras sen con iso pretender volver ao grego antigo.
Tras a segunda guerra mundial, un amplo e longo debate político opuña os defensores da forma popular, o grego demótico (en grego δημοτική), aos partidarios da katharévusa.
A katharévusa recibiu estatuto de lingua oficial en 1830, pero nunca se tornou de uso corrente (non era de feito a lingua do pobo) e só en 1976 foi substituída polo grego demótico.
Kathleen Hanna

Kathleen Hanna, nada en Portland o 12 de novembro de 1968, é unha roqueira, activista e escritora estadounidense. Traxectoria
Foi unha das fundadoras e cantante do grupo de punk rock Bikini Kill a principios dos anos 90 e actualmente forma parte do grupo de música electro post-punk Le Tigre, de carácter tamén feminista. En 1998, Hanna editou un disco en solitario baixo o nome de Julie Ruin. Hanna tamén escribiu sobre o feminismo e a arte, e colaborou cun gran número de músicos, aparecendo en discos de Atari Teenage Riot, Joan Jett, The Rickets, Green Day, Internal/External ou Mike Watt.
Kathleen Lonsdale

Kathleen Lonsdale, nada Kathleen Yardley, nada en Newbridge, no condado de Kildare ( Irlanda ) o 28 de xaneiro de 1903 e finada o 1 de abril de 1971, foi unha cristalógrafa británica de orixe irlandesa que estableceu a estrutura do benceno por métodos de difracción de raios X en 1929, e do hexaclorobenceno por métodos espectrais de Fourier en 1931.
Foi a primeira muller elixida membro da Royal Society, a primeira muller profesora titular da University College de Londres, a primeira muller presidenta da Unión Internacional de Cristalografía e a primeira muller presidenta da Asociación Británica para o Avance da Ciencia. Traxectoria
Kathleen Lonsdale era a décima filla de Harry Yardley, o xefe de correos da cidade, e de Cameron Jessie. A súa familia trasladouse a Inglaterra cando ela tiña cinco anos. Primeiro foi á escola do condado de Woodford só para nenas. Debido a que Kathleen interesouse polas matemáticas e as ciencias, tivo que ir á Ilford County High School, un colexio masculino.
Obtivo a súa licenciatura no Bedford College for Women en 1922 e licenciouse en física pola University College de Londres en 1924. Despois uniuse ao equipo de investigación de cristalografía dirixido por William Henry Bragg na Royal Institution. En 1927 casou con Thomas Jackson Lonsdale co que tivo tres fillos - Jane, Nancy e Stephen - este último foi médico e traballou durante varios anos en Malawi.
Aínda que se criaron como bautistas, tanto ela como o seu marido adoptaron o credo cuáquero en 1935, sendo ambos pacifistas comprometidos. Pasou un mes na prisión de Holloway durante a segunda guerra mundial por negarse a rexistrarse para as tarefas de protección civil ou pagar unha multa por negarse a rexistrarse. Na reunión anual dos cuáqueros británicos en 1953, pronunciou o discurso principal Eliminando as causas da guerra.
Despois dun período dedicado a criar aos seus fillos, Kathleen Lonsdale volveu traballar a finais da década de 1930 na Universidade de Leeds. Tamén volveu traballar con Bragg na Royal Institution en 1934. Ademais de descubrir a estrutura do benceno e do hexaclorobenceno, Lonsdale tamén traballou na síntese de diamantes. Fixo un uso pioneiro dos raios X para estudar os cristais. Lonsdale converteuse nunha das dúas primeiras mulleres membros da Royal Society en 1945, sendo a outra a bioquímica Marjory Stephenson.
En 1949, Lonsdale foi profesora titular de Química e xefa do Departamento de Cristalografía da University College de Londres. Foi a primeira profesora da universidade e ocupou o cargo ata 1968, cando foi nomeada profesora emérita.
Katlego Kai Kolanyane-Kesupile

Katlego Kai Kolanyane-Kesupile, nada en Francistown en xaneiro de 1988, é unha artista performance, música, escritora e activista LGBT de Botswana, tamén coñecida como Kat Kai Kol-Kes. É coñecida por ser a primeira figura pública do seu país en identificarse de forma aberta como unha persoa transxénero, o que fixo en 2013. Foi tamén a primeira persoa de Botswana en ser nomeada membro de TED. Traxectoria
Foi á escola de primaria Clifton Primary School, e con dezaoito anos foi a un internado en Durban. Kolanyane-Kesupile estudou un grao en Teatro na Universidade de Witwatersrand e fixo un mestrado en Dereitos Humanos, Cultura e Xustiza Social en Goldsmiths, University of London. En 2016 recibiu unha bolsa Chevening.
É fundadora do Queer Shorts Showcase Festival, o primeiro e único festival de teatro de temática LGBT de Botswana. Colaborou nas publicacións Peolwane Magazine, The Kalahari Review, Washington Blade e AfroPUNK. com. Kolanyane-Kesupile toca tamén na banda Chasing Jakyb, e escribe cancións tanto en lingua inglesa como en lingua tswana. En 2015 o grupo editou o disco Bongo Country.
Katrina and the Waves

Katrina and the Waves foi unha banda inglesa formada en 1981, coñecida polo éxito de 1985 "Walking on Sunshine". A banda foi representate do Reino Unido no Festival de Eurovisión de 1997 con "Love Shine a Light". Coa súa participación, o Reino Unido acadou a súa 5ª vitoria no Festival de Eurovisión. Discografía
Álbuns
Shock Horror (1983) (como The Waves)
Walking on Sunshine (1983)
Katrina and the Waves 2 (1984)
Katrina and the Waves (1985)
Waves (1986)
Break of Hearts (1989)
Pet The Tiger (1991)
Edge of the Land(1993)
Turnaround (1994)
Walk on Water (1997)
Singles
"Nightmare" (1982) (como The Waves)
"Brown Eyed Son" (1982) (como The Waves)
"Que Te Quiero" (1983)
"Plastic Man" (1984)
"Walking on Sunshine" (1985)
"Do You Want Crying" (1985)
"Que Te Quiero" (re-recording) (1984)
"Is That It" (1986)
"Sun Street" (1986)
"That's the Way" (1989)
"Rock 'N' Roll Girl" (1989)
"Walking on Sunshine" (re-issue) (1996)
"Love Shine a Light" (1997)
"Walk On Water" (1997)
"Walking on Sunshine (25th Anniversary Re-recording)" (2010)
----