proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Oroxenia alpina

A oroxenia alpina ou oroxénese alpina (ás veces tamén se usa o termo oroxenia alpídica ou ciclo alpídico cun significado máis xeral e xeograficamente menos concreto) é un proceso oroxénico (de formación de montañas) que tivo lugar no Mesozoico tardío (Eoalpino) e Cenozoico, causado polo choque de continentes do sur contra o que eran a Europa e Asia orixinais. Como resultado formáronse as montañas do chamado cinto alpídico, que vai desde a Península Ibérica a Indochina. Entre as montañas formadas neste cinto están, de oeste a leste, os Atlas, o Rif, a cordilleira Penibética, a cordilleira Cantábrica, os Pireneos, os Alpes (que lle dan o nome á oroxenia), os Apeninos, os Alpes Dináricos, as montañas Helénicas (Helénidas), os Cárpatos, as montañas dos Balcáns, os Montes Taurus, a meseta Armenia, os montes do Cáucaso, os Montes Elburz, os Montes Zagros, o Hindu Kush, os cordilleira do Pamir, o Karakorum e os Himalaias. Con frecuencia utilízanse nomes específicos para a oroxenia que afectou á formación de cadeas montañosas concretas, como, por exemplo: oroxenia Carpatiana para os Cárpatos, oroxenia helénica para os montes Helénicos ou oroxenia do Himalaia para os Himalaias.
A oroxenia alpina ademais da formación do cinto de montañas mencionado, influíu tamén en zonas relativamente afastadas, creando unha serie de características relevantes. Por exemplo as montañas galegas e outras do macizo Ibérico, que son de orixe herciniana e estaban xa moi erosionadas, foron voltas a elevar polos empurróns alpinos, que reactivaron as fallas e orixinaron macizos tectónicos. Tamén influíu en zonas de Inglaterra e Francia, por exemplo no anticlinal de Weald-Artois. As tensións creadas pola oroxenia alpina causaron unha maior elevación no Cenozoico das montañas dos Sudetes e posiblemente a existencia de rochas falladas en Öland no sur de Suecia durante o Paleoceno.
A oroxenia alpina foi causada polo choque dos continentes do sur como África e a India e a pequena placa de Cimeria e outras pequenas placas e microplacas contra Eurasia, que estaba máis ao norte. Os movementos converxentes entre estas placas empezaron xa a inicios do Cretáceo, pero as fases maiores de formación de montañas empezaron do Paleoceno ao Eoceno. O proceso non rematou, xa que continúa aínda hoxe nalgunhas cordilleiras alpídicas.
A oroxenia alpina é considerada unha das tres maiores oroxenias en Europa, que definiron a xeoloxía do continente, as outras dúas son a oroxenia caledoniana, que formou o Continente do arenito vermello antigo cando os continentes de Báltica e Laurentia chocaron no Paleozoico temperán, e a oroxenia herciniana, que deu orixe á Panxea cando Gondwana e o Continente do arenito vermello antigo chocaron no Paleozoico medio e tardío.
Oroxénese

A oroxénese (do grego ὄρος óros "montaña" e γένεσις guénesis "orixe", "formación") ou oroxenia é a formación ou rexuvenecemento de montañas e cordilleiras (oróxenos) causada pola deformación compresiva de rexións máis ou menos extensas da litosfera continental. Prodúcese un engrosamento da codia e os materiais sofren diversas deformacións tectónicas de carácter compresivo, incluíndo pregamentos, fallas e tamén o corremento de mantos. As distintas oroxenias prodúcense en determinadas rexións do mundo durante determinados períodos do tempo xeolóxico, como por exemplo as oroxenias caledoniana, hercínica ou alpina. Os procesos sinoroxénicos son aqueles que se producen durante unha oroxenia, mentres que os preoroxénicos se producen antes e os postoroxénicos despois. Interpretación actual
O problema da interpretación da oroxénese foi o problema teórico maior da xeoloxía desde a orixe desta ciencia. Trátase de explicar por que, a pesar da continuidade dos procesos de erosión, non deixa de haber na Terra relevos elevados e abruptos. O desenvolvemento e aceptación da teoría da tectónica de placas a partir da década de 1960 ofreceu un novo marco teórico para a comprensión deste enigma. Até entón as diversas teorías podían encadrarse na súa maioría dentro dun conxunto coñecido como teorías do xeosinclinal/oróxeno. Esta denominación alude ao recoñecemento, non desmentido, de que as grandes cordilleiras se levantan sobre todo con materiais sedimentarios acumulados en grandes concas marxinais aos continentes, ás que se denomina xeosinclinais. Obsérvase precisamente no carácter sedimentario, pero deformado, das formacións rochosas dos máis altos cumios montañosos. O que faltaba nestas teorías tectónicas era unha explicación satisfactoria da orixe das inmensas forzas de compresión necesarias para converter un xeosinclinal nun oróxeno.
A teoría da tectónica de placas explica o levantamento como un efecto derivado da converxencia de placas litosféricas. A converxencia arrinca cando a litosfera oceánica rompe, xeralmente xunto á marxe continental, no lado externo dun xeosinclinal. Consiste durante moito tempo na subdución desa litosfera oceánica baixo a marxe continental, para terminar frecuentemente cunha fase na que a converxencia termina dando lugar á colisión de dous fragmentos continentais. Mentres se trata de subdución, a oroxénese produce cordilleiras ricas en fenómenos volcánicos; é o caso da cordilleira dos Andes. Cando se alcanza, se é que ocorre, a fase de colisión, os oróxenos que se forman son moi extensos e abruptos, con escasa actividade volcánica; este tipo vén exemplificado polo Himalaia ou os Alpes.
Continúa habendo debate en torno ao peso relativo de cada proceso natural involucrado na oroxénese (forzas tectónicas, deformación da litosfera, erosión e transporte de sedimentos, clima, magmatismo etc. ) e en determinar a estrutura actual dos orógenos. Desde finais dos anos 1990, por exemplo, desenvolveuse a idea de que o crecemento do oróxeno e a súa deformación interna é sensíbel á distribución superficial da erosión, controlada polo clima, pero non existe aínda consenso sobre a relevancia deste efecto.
Orphée aux Enfers

Orfeo nos infernos (en francés: Orphée aux enfers) é unha ópera de dous actos composta por Jacques Offenbach. O texto orixinal en francés é de Meilhac e Halévy, e a primeira actuación foi en 1858. É moi famosa pola súa coñecidísima música - "O Galope Infernal do Acto II', que na segunda escena da lugar a música do coñecido "Can-can".
Orquestra

Unha orquestra é unha formación instrumental típica da música académica que se divide tradicionalmente nas seccións de corda, de vento e de percusión. Nace no século XVII e toma coma base a corda fretada. Pouco a pouco iranse engadindo instrumentos ata chegar á orquestra sinfónica actual. O termo emprégase tamén para facer referencia a conxuntos instrumentais diversos, falándose de orquestras de jazz, de baile, de vento etc.
As principais orquestras galegas son a Orquestra Sinfónica de Galicia (con sede na Coruña) e a Real Filharmonía de Galicia (con sede en Santiago de Compostela). Etimoloxía
A palabra orquestra provén do grego ορχήστρα, orchestra, e significa lugar para bailar.
Esta definición remóntase ao século V a. C. , cando as actuacións facíanse nos teatros ao aire libre. Fronte á área principal da actuación había un espazo para cantantes, danzantes e músicos. Este espazo chamouse orquestra. Hoxe en día, o termo refírese a un conxunto de instrumentos musicais e aos músicos que os tocan ou executan, independentemente do xénero musical que realicen (clásico, tropical, moderno etc. ).
Na Idade Media o termo pasou a referirse ao escenario en si mesmo. A partir do final do século XVII, usouse para se referir ao conxunto de intérpretes, como é hoxe. Non obstante, o termo aínda denota o conxunto de asentos colocados a nivel do chan fronte ao escenario en teatros e salas de concertos. Evolución histórica
Na historia da música académica occidental, a instrumentación da orchestra foise expandindo ao longo do tempo, engadindo novos instrumentos e adaptándose aos requirimentos dos novos repertorios. Deste xeito, partindo da orquestra barroca vanse desenvolvendo a orquestra clásica, orquestra sinfónica e orquestra romántica até chegar á orquestra moderna, que pode incorporar máis de cen instrumentos, entre os cales se poden atopar instrumentos electrónicos. O termo orquestra de cámara refírese a agrupacións musicais dun tamaño menor de cincuenta instrumentos.
As orquestras especializadas en música barroca de J. S. Bach e Handel ou no repertorio clásico de compositores como Haydn ou Mozart adoitan ter un formato máis reducido que aquelas que interpretan o repertorio romántico como, por exemplo, as sinfonías de Brahms. O crecemento das orquestras durante os séculos XVIII e XIX alcanza o seu cumio coas orquestras de 120 instrumentistas necesarias para interpretar as obras de Wagner ou Mahler. Nos últimos tempos apréciase unha certa tendencia a retornar a orquestras máis reducidas dos períodos clásico ou barroco.
Orquestra Filharmónica Cidade de Pontevedra

A Orquestra Filharmónica Cidade de Pontevedra é unha orquestra filharmónica da cidade de Pontevedra, fundada en 2007. O seu presidente é Francisco Javier Morgade Dobarro, e está dirixida por Javier Viceiro e coordinada por Luís Costa, o director do Conservatorio Profesional de Música Manuel Quiroga. Historia
No seu inicio contou con 43 membros entre profesionais e alumnos de cursos superiores, a maior parte da comarca de Pontevedra. Deu o seu concerto de presentación o 6 de xuño de 2007. Está patrocinada pola Xunta de Galiza, a Deputación de Pontevedra e o Concello de Pontevedra.
Orquestra de Jazz de Galicia

A Orquestra de Jazz de Galicia é unha orquestra galega fundada na cidade da Coruña no ano 2010 baixo a dirección de Roberto Somoza
Notas e referencias
Orquídea piramidal

A orquídea piramidal, Anacamptis pyramidalis, (L. ) Rich. (1817) é unha especie de orquídea do xénero Anacamptis, que están estreitamente relacionadas co xénero Orchis. Distribúense por Europa Central e do Sur. Son de hábitos terrestres e teñen tubérculos. Hábitat e distribución
Esta orquídea require un lugar asollado e crece sobre diversos tipos de chan: limos ou arxilas e máis raramente en chans arenosos. Tamén pode crecer en terreos moi alcalinos. Atópase en piñeirais, matogueiras e prados de Europa central e do sur. Descrición
É unha planta perenne e resistente que crece até uns 30 cm de altura, tendo en conta a inflorescencia. As follas son oblongas duns 5 cm e crecen desde os tubérculos subterráneos que son redondos e cun tamaño máximo de 6 cm. A cor da flor varía desde o rosa ao lila, e raramente ao branco. O seu cheiro é forte e rancio. A forma compacta e piramidal da inflorescencia é moi característica desta especie e dá lugar ao seu nome común. As flores son polinizadas por bolboretas e avelaíñas. Usos medicinais
A fariña dos seus tubérculos chámase salep é moi nutritiva e demulcente. Úsase en dietas especiais de convalecentes e nenos. É moi rica en mucílago e forma unha demulcente e suave xelatina que se usa para a canle gastrointestinal irritada. Unha parte de fariña con cincuenta partes de auga son suficientes para formar a xelatina. O tubérculo para preparar a fariña debe ser colleitado cando a planta está recentemente seca despois da floración e cando soltou as sementes. Taxonomía
Anacamptis pyramidalis foi descrita por (L. ) Rich. e publicada en Mémoires du Muséum d'Histoire Naturelle 4: 55. 1818. Etimoloxía Anacamptis: nome xenérico que deriva da palabra grega ανακάμτειν 'anakamptein', que significa 'dobrado cara a adiante'. pyramidalis: epíteto latino que se refire á forma piramidal da súa inflorescencia. sinonimia
Orquídea púrpura pequena

A orquídea púrpura pequena, Orchis ustulata, L. 1753 é unha especie incluída no xénero de orquídeas Orchis da subfamilia Orchidoideae da familia das Orchidaceae. Distribúense por Europa. Son de hábitos terrestres e teñen tubérculos. Descrición
As follas son oblongas cunha lonxitude de 5 cm, medra dende os nódulos subterráneos que teñen un tamaño máximo de 6 cm e son redondos
As inflorescencias, que son erectas en espiga, saen da roseta basal de follas estando cuberto o talo en 1/3 por unha bráctea cor verde clara.
Presenta unha densa floración con flores pequenas. O tres sépalos son iguais en tamaño estando soldados polos lados quedando os ápices soltos e forman unha especie de gorra que cobre a columna. Os sépalos presentan unha cor púrpura escura que nos bordos vira a esbrancuxada na face, e de cor branca con motas púrpuras no envés.
O labelo sobresae debaixo do casco 2/3 partes, é de cor branca con algunhas motas de cor púrpura grosas e dispersas. O labelo presenta unha indentación no extremo da parte inferior con dous lóbulos lixeiramente cara arriba. Tamén presenta dous lóbulos, un a cada lado na parte superior que están lixeiramente arqueados cara arriba. Ten dous pétalos máis moi reducidos.
Florece dende abril até xuño. A cor pode variar en intensidade dos tons púrpuras. Hábitat
Desenvólvese en prados e terreos á luz solar directa ou media sombra. Usos medicinais
A fariña dos seus tubérculos chamada salep é moi nutritiva e demulcente. Úsase en dietas especiais de convalecentes e nenos. É moi rica en mucílago e forma unha demulcente e suave xelatina que se usa para a canle gastrointestinal irritada. Unha parte de fariña con cincuenta partes de auga son suficientes para formar a xelatina. O tubérculo para preparar a fariña debe ser colleitado cando a planta está recentemente seca despois da floración e cando soltou as sementes. Taxonomía
Orchis ustulata foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 941. 1753. Etimoloxía
As orquídeas reciben o seu nome do grego όρχις orchis, que significa testículo, pola aparencia dos tubérculos subterráneos nalgunhas especies terrestres. A palabra orchis usouna por primeira vez Teofrasto (371/372 - 287/286 a. C. ), no seu libro De historia plantarum (Historia natural das plantas). Foi discípulo de Aristóteles e está considerado como o pai da Botánica e da Ecoloxía.
ustulata: epíteto latino que significa «queimado», «de lume». Sinonimia
Orchis amoena Crantz 1769
Orchis columnae F. W. Schmidt 1795
Orchis parviflora Willd. 1805
Orchis hyemalis Raf. 1817
Orchis imbricata Vest 1824
Neotinea ustulata (L. ) R. M. Bateman, Pridgeon & M. W. Chase 1997
Orto

Orto significa levantamento ou saída dun astro dende o plano horizontal leste. É resultado da rotación terrestre de oeste a leste, que fai que para o observador terrestre pareza que a estrela sae polo leste e se pon polo oeste. Polo tanto, o orto do Sol equivale ao amencer terrestre (existindo amenceres en cada corpo celeste que orbita unha estrela). No seu uso cotián amencer fai referencia ao período de tempo entre o clarear do día e a saída total do sol polo leste.
Tecnicamente o orto prodúcese cando o limbo superior da esfera helíaca aparece tanxente ao horizonte leste local, e remata cando o limbo inferior da esfera helíaca aparece tanxente ao horizonte leste local. Efectos da refracción atmosférica
A refracción da luz solar ao chegar á atmosfera terrestre fai que chegue a luz cando o Sol aínda non se atopa no horizonte real, facendo que se vexa saír o sol, cando aínda está a 0, 83º do horizonte real cando se ve saír pola mañá.
Medido dende o mediodía local, o orto caracterízase polo ángulo horario -Φ, onde: cos ⁡ ϕ
− tan ⁡ λ tan ⁡ δ {\displaystyle \cos {\phi }
-\tan {\lambda }\tan {\delta }\, } sendo λ a latitude do lugar, e δ a declinación solar. No ocaso acontece nun ángulo horario Φ.
Os termos alba (albor, alborada, pola cor branca da atmosfera) e aurora (do latín aurum 'ouro'; e hora, do latín horae 'horas', a hora dourada); son fases do crepúsculo matutino (primeiro clarea, e despois dourase o ceo), e son tamén descricións verbais tradicionais do mesmo fenómeno físico xusto antes da saída do sol. Do mesmo xeito á fin do día, a refracción atmosférica alonga a duración do día ou o crepúsculo vespertino despois do solpor. Orto helíaco
En astronomía o termo orto helíaco fai referencia ao orto de calquera estrela xusto antes do orto do propio sol e despois de ter desaparecido a estrela polo horizonte occidental uns seis meses antes, o que servía nas culturas antigas coma sistema de datación do ano sideral.
Orto helíaco

O orto helíaco dunha estrela é a súa primeira aparición polo horizonte leste despois do seu período de invisibilidade –aproximadamente seis meses–. É un caso particular de orto. Descrición
Dependendo da magnitude visual da estrela, o orto helíaco producirase nos solpores, co Sol a 12º ou 6º, por debaixo do horizonte, antes do amencer.
O día do seu orto helíaco, a estrela fai a súa primeira aparición durante breve tempo, xa que axiña o amancer do Sol agocharaa. A partir de entón, a distancia angular estrela-Sol increméntase e será visible durante períodos máis longos de tempo, ata que finalmente brille en plena noite. Lista de orto helíaco por estrela
OrtoGal

OrtoGal é un corrector ortográfico gratuíto e en liña elaborado polo Seminario de Lingüística Informática da Universidade de Vigo. Está adaptado ó cambio normativo da lingua galega de 2003 e soporta un límite máximo de 50. 000 caracteres.
Ortoclasio

O ortoclasio ou a ortosa é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo tectosilicatos e dentro deles pertence aos feldespatos. Coa fórmula química AlSi3O8 é un dos minerais máis abundantes na codia terrestre. Tamén se coñecen con nome de "feldespato" ou "feldespato ortosa", mais estes nomes non son de todo acertados, xa que non definen ao mineral senón a un grupo de minerais do que o ortoclasio forma parte. Características
Atópase en materiais de construción, beirarrúas e superficies de traballo de cociñas e laboratorios.
Trátase dun mineral común en moitas rochas graníticas e filonianas, nas que aparece en forma de grans redondeados, ou en seccións de cristais ben formados. Cristaliza en prismas columnares, ás veces de gran tamaño. Son comúns as maclas de dous cristais, e entre elas as máis habituais son as de Baveno-Manebachnos cristais prismáticos, e a de Karlovy Vary, formada por dous cristais tabulares.
A cor característica do ortoclasio é a rosa carne, máis ou menos intenso, pero tamén pode ser branca, gris, vermella e, máis raramente, amarela ou azul. Etimoloxía
O nome do ortoclasio deriva dos termos gregos ortho e klasis, que significan "correcto" e "exfoliación" respectivamente ("rotura plana"). Isto débese á exfoliación característica deste mineral, que é perfecta segundo dous planos case ortogonais entre si. Variedades
Adularia
É unha variedade transparente de ortoclasio, con fórmula KAlSi3O8, que cristaliza a temperaturas moi baixas, en veas hidrotermais, o que fai difícil de apreciar en que sistema cristaliza. Por iso, durante moito tempo considerouse un mineral polimorfo á parte do ortoclasio, mais hoxe descartouse e acéptase que son o mesmo mineral. Describiuse por primeira vez nas montañas de Adula, en Suíza, de aí o seu nome. Mineral moi frecuente nos Alpes.
Denomínase valencianita a un tipo de adularia que se atopa na mina Valenciana, en Guanajuato, México. Depósitos
O ortoclasio está distribuído por todo o mundo, pero o depósito máis famoso é o de Karlovy Vary, no macizo de Bohemia (República Checa).
Ortofotografía

A Ortofotografía é unha presentación fotográfica que foi corrixida dixitalmente para representar unha proxección ortogonal sen efectos de perspectiva dun obxecto, xerada a partir de fotografías reais oblicuas, e na que polo tanto é posible realizar medicións, tendo o mesmo valor ca un plano.
O alzado dunha fachada dun edificio ou a planta dun terreo poden representarse por unha ortofotografía se se empregan técnicas fotogramétricas dixitais para obter medidas tridimensionais do obxecto e transformar as coordenadas ó plano de proxección ortogonal.
Emprégase esta técnica en cartografía, arquitectura e arqueoloxía.
Ortografía do estremeño

A ortografía do estremeño é a primeira ortografía feita para a normalización escrita do estremeño, ademais de ser a ortografía empregada na Güiquipeya. O seu autor é Ismael Carmona García. Ortografía
A ortografía foi redactada entre os anos 2006 e 2007 co obxectivo de homoxeneizar e normalizar a escrita do estremeño.
Divídese en dúas grandes partes: microortografía e macroortografía. A microortografia recolle a norma para escribir a verba concibida de xeito illado, mentres que na macroortografía atópanse aquelas normas que poñen en relación a escrita da palabra nun contexto maior como é o sintagma, a oración ou o texto. Engadida a esta obra aparece un apéndice sobre a escrita dos prefixos curtos de orixe grecolatino.
A proposta baséase en seis principios: O feito de que a maioría dos estremeños foron alfabetizados en castelán e que as formas estrañas causan reaccións negativas.
O estremeño está emparentado con certas linguas coas que é conveniente manter unha coherencia ortográfica.
Non introducir elementos alleos ó contexto romance.
Equilibrio entre a pronunciación máis depurada e o sistema de escrita, que non sexa fonético de máis pero tampouco etimolóxico. Enténdese como pronunciación depurada aquela que conservou mellor os trazos estremeños dentro dos diversos dialectos. As variedades dialectais que se toman como referencia son as de Coria e Vega del Tajo.
O sistema ortográfico debe favorecer a súa aprendizaxe sendo esteticamente atractivo e tendo normas sinxelas.
Só se deben reflectir ortograficamente aqueles feitos que supoñan cambios na morfoloxía da palabra. Menciónanse tres tipos concretos de modificacións: redución (de cansadu a cansau), expansión (de Calistu a Calistru) e transformación (de clavu a cravu).
Ortopnea

A ortopnea é a dispnea en posición de decúbito supino, ou dificultade para respirar ao estar deitado. É un trastorno no que a persoa ten que manter a testa elevada (como cando está sentada ou de pé) para poder respirar profunda e comodamente (ortopnea), ou a persoa acorda de súpeto durante a noite experimentando dificultade respiratoria (dispnea paroxística nocturna). Etioloxía máis común
Insuficiencia cardíaca
Doenza pulmonar obstrutiva crónica (DPOC)
Trastorno de pánico
Doenza cardíaca hipertensiva
Doenza do Chagas
Obesidade (non é unha causa directa da dificultade respiratoria mentres se está deitado pero adoita agravar outras condicións)
Apnea e hipoapnea obstrutiva do sono (AHOS)
Ronquidos
Cor pulmonale
Coidados no fogar
Hipersensibilidade aos corticosteroides en pulverización nasal
Ortotanasia

A ortotanasia designa a actuación correcta ante a morte por parte dos que entenden ao que sofre unha enfermidade incurábel ou en fase terminal. Por extensión, enténdese como a acción dos médicos de garantir o dereito do paciente a morrer dignamente, sen o emprego de medios desproporcionados e extraordinarios para o mantemento da vida. A ortotanasia distínguese da eutanasia en que a primeira non pretende nunca deliberadamente o adianto da morte do paciente. Etimoloxía
Provén dos vocábulos gregos orthos, que significa recto e axustado á razón, e thanatos que significa morte.
Ortotipografía

A ortotipografía é o conxunto de convencións que ten unha lingua para darlle formato ós textos. Normalmente pasan desapercibidos polos lectores ata que chega o momento de escribir e/ou publicar. Os principais aspectos normativos da ortotipografía son: uso das maiúsculas;
abreviacións, abreviaturas, siglas e acrónimos;
signos de puntuación (espazo, punto, coma ou vírgula, punto e coma, dous puntos, puntos suspensivos, comiñas ou aspas, parénteses, signo de exclamación e signo de interrogación);
uso de modificacións da letra (grosa, cursiva ou itálica, subliñado);
uso das cifras ou dos números en letra;
Por extensión aplícase tamén ás seguintes características: corpo e tipo de letra;
separación entre alíneas e entre parágrafos;
formato das epígrafes;
formato e uso de citas e enumeracións;
numeración das páxinas e a súa posición;
encabezamentos das páxinas co título e/ou autor do texto;
pés de páxina e de imaxe (fotografías, gráficas ou esquemas);
A ortotipografía destas últimas (e moitas outras cuestións) é normalmente prerrogativa dos editores.
Ortóstato

En arqueoloxía, un ortóstato é unha pedra fincada verticalmente que serve de soporte ou de elemento de fechamento nos monumentos megalíticos. Popularmente coñécese como esteo ou chanta.
En arquitectura, un ortóstato é unha placa monolítica con relevos que decora as partes baixas dun muro. Pode ser de diversos materiais, da madeira á pedra dura (por exemplo o basalto. Esta forma de decoración estaba especialmente difundida no Próximo Oriente durante a Idade de Ferro. As decoracións podían ser en relevo ou, máis raramente, en incisións. Oponse ao diátono, que se coloca co lado máis curto á vista.
Orxata Sound System

Orxata Sound System (a miúdo escrito simplemente Orxata, en homenaxe á bebida homónima) é un colectivo musical valenciano nacido no 2003 que mestura diferentes estilos de música electrónica coma o drum and bass, electro, dubstep ou ragga coa música tradicional valenciana. As letras conteñen un forte compoñente de crítica social e un certo compoñente escéptico: ademais de utilizaren o valenciano coma lingua para se expresaren, o grupo aposta por formas libres e horizontais de distribución e creación facendo uso de licenzas de Creative Commons, publicando o seu traballo nas redes de intercambio p2p, e promovento a edición das letras das súas cancións nunha páxina wiki na súa web. Discografía
Os discos da banda seguen a mesma nomenclatura que as versións dun programa informático. Así, a demo coñécese como 0. 5, e os tres álbums están numerados 1. 0, 2. 0 e 3. 0.
Maquetas
Orxata
Autoedición baixo Creative Commons, (2005)
Álbums
1. 0 (2007)
Mascletà 1. 0
S'obrin les portes
Nai ti su
Aborígens 2207
En ma vida he fet faena
Exèrcit d'escèptics
Ofensiva Tutupà
Semidéus
Ni marques ni pamflets
La lluna de València
2. 0 beta 1 (2009)
Ausonia Guevara
Palmera Destroy
Badalls
2. 0 beta 2 (2010)
Me La Fiques More
Came Came Crew
Gerointifada
2. 0 (2011)
Me La Fiques More
Farma
Palmera Destroy
Tesla
Ausonia Guevara
Came Came Crew
Badalls
Gerointifada
Violència
Suavitat Universal (escrita a partir de letras propostas a través de Twitter)
3. 0 (2012)
Aspra Diàspora
Ho podem tot
Colp a colp
Orgasme
Coopera
Eyjafjallajökull
La folia
Satèl·lits
Vaga mundial indefinida
La Dansa del Vetlatori
Modus Operandi
València Crida
Caixó Abobinable
3. 1
Hi Ha Los
Colp a Colp (SoniyeMuzick remix)
Orgasme (Versión de 121dB)
Orzamento

Orzamento ou presuposto é o cálculo por anticipado dos custos que implicaría unha determinada obra, servizo ou calquera outra actividade económica.
A elaboración dun orzamento permite ás empresas, os gobernos, as organizacións privadas ou mesmo ás familias establecer prioridades e avaliar a consecución dos seus obxectivos. Para alcanzar estes fins, pode chegar a ser preciso incorrer en déficit, isto é, que os gastos superen aos ingresos, ou pola contra, ser posíbel aforrar, de xeito que o orzamento presentará un superávit (os ingresos son maiores que os gastos). Proceso de elaboración
Nas organizacións, o proceso de elaboración dos orzamentos segue unha estrutura sistemática, no que tende a reflectir de xeito cuantitativo, a través dos mesmos orzamentos, os obxectivos fixados pola empresa ou organización a curto prazo, mediante o establecemento dos programas oportunos e sen perder a perspectiva de longo prazo, xa que esta condicionará os plans futuros de consecución da fin última cara a que se orientará a empresa.
Así, o proceso de elaboración orzamentaria comprende: Definición e transmisión das directrices xerais ao responsábeis da preparación dos orzamentos.
Elaboración de plans, programas e orzamentos.
Negociación dos orzamentos.
Coordinación dos orzamentos.
Aprobación dos orzamentos.
Seguimento e actualización dos orzamentos
Orša

Orša (en belaruso: Орша e en ruso: Орша, ambas formas oficiais; en polaco: Orsza) é unha cidade da rexión de Viciebsk, centro administrativo do distrito homónimo, situada na confluencia dos ríos Dniéper e Aršyca e a uns 93 quilómetros de Viciebsk. A súa poboación en 2017 era de 115. 938 habitantes. É tamén un importante nó ferroviario.
Os Agueiros, Olveira, Ribeira

Os Agueiros (á espera da oficialización da forma Os Agüeiros) é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Lugares e parroquias
Parroquias de Ribeira
Os Ancares: A serra esquecida

Os Ancares: A serra esquecida é un documental galego de 2012 dirixido por Enrique Rodríguez e producido por Formato Producciones para a Televisión de Galicia.
En 1968 o xornalista Enrique de Arce Temes realizou unha reportaxe para El Ideal Gallego sobre a situación dos habitantes da serra dos Ancares, que vivían completamente illados nunhas condicións máis propias da Idade Media que do século XX. A crónica daquela expedición e dos anos posteriores quedou recollida no libro Os Ancares: A serra esquecida (2010). O documental relata os acontecementos descritos no libro, contando co testemuño dos protagonistas daquela expedición e dos veciños que habitaron nos Ancares durante aqueles anos. Elenco
Enrique de Arce
José Manuel Vázquez
Roberto Cea Veiga
Pedro de Llano
Alfredo Sánchez Carro
Os Biocos

Os Biocos son unhas explotacións mineiras romanas a ceo aberto do século I, situadas na Serra de Cabanas no concello de San Xoán de Río (Ourense), caracterizadas polos catro biocos, buratos enormes no chan de forma circular, restos da antiga explotación.
Os Lusíadas

Os Lusíadas é unha epopea en lingua portuguesa de Luís de Camões, publicada por vez primeira en 1572, tres anos despois do regreso do autor de Oriente. Componse de dez cantos, con número variable de estrofas, que son na súa maioría oitavas decasílabas suxeitas a un esquema rítmico ABABABCC-. É unha das mellores epopeas do Renacemento. Etimoloxía e significado da obra
O nome de Os Lusíadas significa "os fillos de Luso". Segundo a lenda, os portugueses descenden de Luso, fillo do deus Baco, que conquistou polas armas un territorio que despois será Lusitania, ou sexa, Portugal. A palabra foi creada polo humanista André de Resende, e Camões empregouna por primeira vez en portugués. Este nome colectivo indica claramente que o suxeito épico do poema non é un home concreto, senón o pobo portugués. Composición da obra
Publicada en 1572, consta de cento dúas oitavas repartidas entre dez cantos. O tema sobre o que se artella a obra é a primeira expedición de Vasco da Gama a Oriente, aínda que o propósito último do autor é cantar a gloria do imperio portugués, en xeral, por iso é polo que no relato da gran viaxe insírese o pasado da patria (que ocupa máis dun terzo do libro), e as xestas do conquistador representan unicamente unha anécdota na historia do país. A trama - Unha viaxe
O poema comeza cando xa os navegantes se atopan no océano Índico. A continuación refírense as aventuras anteriores, dende a desembocadura do Texo, ao longo das Canarias, Cabo Verde, Serra Leoa, República Democrática do Congo, o extremo de África e a punta oriental deste continente, unha travesía marcada por innumerables avatares (como a epidemia de escorbuto que causa moitas baixas entre os mariñeiros).
Continúan logo cara a Mozambique, onde os musulmáns sáenlles ao paso, aparentemente con boas intencións. O almirante recibe entón ao xeque na nave, pero á inicial relación amigable pronto se suman envexas e temores, polo que os portugueses pon rumbo a Mombasa. Sorpréndelles unha treboada no mar, que amaina pola mañá e permite ao buque arribar ás costas de Calicut -a actual Calcuta-, a maior das cidades de Malabar (na India). En Calicut repítese a experiencia de Mozambique e os conquistadores, tras eludir as emboscadas, conseguen fuxir en dirección a Lisboa. No seu camiño de regreso, Venus condúcelles -como premio ás súas fatigas- a unha illa paradisíaca: este constitúe un dos episodios máis vivos do poema. Embarcan de novo e xa sen deterse chegan a Lisboa cun único tesouro: a noticia do descubrimento. Estilo
No poema, os elementos fabulosos de corte clásico mestúranse cos episodios históricos: ademais da aparición da deusa Venus, os mariñeiros caen en brazos das nereidas (deidades do mar), semellantes ás sereas de Ulises; aparece tamén unha ninfa que profetiza a historia futura das Indias Orientais (a profecía é tamén outro elemento da epopea clásica); e Xúpiter alude aos navegantes portugueses como descubridores de novos mundos, igual ca Ulises e Eneas.
Os Rosales

Os Rosales é un grupo folk galego creado en Asados (Rianxo) na década de 1950. Está formado por Xosé Romero (gaita) e Maruxa (voz e bombo). Discografía
De foliada en San Pedro de Vila (1966)
Os acarnienses

Os acarnienses (en grego, Αχαρνείς, Akharneĩs) é unha comedia grega antiga de Aristófanes, representada no arcontado de Eutino, presentada por Calístrato no ano 425 a. C. nas Leneas de Atenas. Conseguiu o primeiro premio; o segundo Cratino con Os azoutados pola treboada (traballo perdido), e o terceiro Eupolis con Os primeiros de mes. Idea cómica
Aristófanes escenifica a un cidadán valente, Diceópolis que, ante este fracaso constante, decide pechar unha tregua privada. Informados da súa traizón, os campesiños de Acarnas asaltan a residencia do heroe, que celebra as Dionisias rurais. Acarnas é un demo da Ática, ocupado ao comezo da guerra polas tropas espartanas dirixidas polo rei Arquídamo.
Acarnas é unha terra rica, pero Aristófanes caricaturiza aos seus habitantes facéndoos carboeiros. Isto permítelle parodiar unha escena de Telefo de Eurípides. Nesta traxedia, Telefo, o mítico rei de Misia e loitador do bando troiano na guerra de Troia, é ferido pola lanza de Aquiles, que pode curar as feridas que causa. Entra así, disfrazado de mendigo, no campo grego. Desenmascarado, sálvase tomando como refén ao mozo Orestes. En Os acarnienses, é un saco de carbón que Diceópolis toma como refén.
Diceópolis tamén se opón aos sicofantas (informadores profesionais), que pretenden que as denuncias son exclusivas deles. Tamén rompe o embargo decretado por Atenas á cidade de Megara ao comezo da guerra. Resumo
Prólogo: a Asemblea de Atenas delibera. Os demagogos obsequian ao pobo con falsos embaixadores estranxeiros que veñen de Persia e da corte do rei odrisio Sitalces, tentándoos con axuda. Dicéopolis non se deixa enganar, pero non pode facerse escoitar. Conclúe unha tregua privada cos espartanos.
Parodos: mentres celebran as Dionisias rurais, Diceópolis é asaltada polos acarnianos. Escápase tomando como refén un saco de carbón. Despois defende a súa causa ante os acarnianos, lánzase a unha disputa oratoria contra o xeneral Lámaco e convence á multitude.
Parabasis: Aristófanes lembra aos espectadores que as súas obras, ao desmontar os argumentos dos demagogos e "ensinar o que é xusto", son beneficiosas para o pobo. O coro, pola súa banda, reclama máis atención aos maiores da cidade.
Episodios: Dicéopolis abre un mercado privado, aberto a toda a mercadoría. Un megariano tenta vender as súas fillas pequenas, finxindo que son porcos, mentres que un beocio propón anguías do lago Copais. O coro aclama a Dicéopolis. Lámaco reaparece ferido na guerra.
Os aliados

Os aliados é unha xilografía en madeira de Raoul Dufy creada en 1914. Ten unhas dimensións de 45 x 45 cm, e consérvase no Centro Georges Pompidou de París.
Representa seis cabaleiros aliados, cabalgando a través dunha praza soleada e decorada con flores. A imaxe está rodeada das bandeiras de cada un dos países aliados da primeira guerra mundial: o Xapón, o Reino Unido, Bélxica, o Imperio Ruso, Serbia e Francia. As cores vivas, a ornamentación e os personaxes estilizados mostran a predilección de Dufy pola imaxinaría popular.
Os arquivos do Pentágono

Os arquivos do Pentágono (en inglés: The Post) é un filme estadounidense de 2017 dirixido e producido por Steven Spielberg e escrito por Liz Hannah e Josh Singer. Está protagonizado por Meryl Streep como Katharine Graham, a primeira muller dona dun gran xornal estadounidense, e Tom Hanks como Ben Bradlee, o editor executivo de The Washington Post, xunto con Sarah Paulson, Bob Odenkirk, Tracy Letts, Bradley Whitford, David Cross, Bruce Greenwood, Carrie Coon e Matthew Rhys nos papeis secundarios. Sinopse
Un encubrimento, que abrangueu catro presidentes dos Estados Unidos, empuxou a primeira editora dun gran xornal do país, Katharine Graham, de The Washington Post, e o seu editor xefe, Ben Bradlee, a participar nunha batalla sen precedentes entre xornalistas e o goberno coa publicación dos Papeis do Pentágono.
Os casos de Monsieur Dupin

Os casos de Monsieur Dupin é unha colección de tres relatos de E. A. Poe, pioneiros do xénero detectivesco. Neles Poe desenvolve a figura do detective (afeccioado) de mentalidade analítica. Os crimes da rúa Morgue (1841).
O misterio de Marie Rogêt (1843).
A carta roubada (1845).
Os cogomelos na cultura popular galega

A seguir recóllese a pegada dos diferentes tipos de cogomelos na cultura popular galega, na etnografía e na literatura de transmisión oral. Terminoloxía tradicional na lexicografía galega
O que aparece no DRAG son maioritariamente expresións monolexicais para grupos supraespecíficos, tanto cultismos (amanita, cantarelo, lepiota, penicilio, volvaria e asperxilo), como máis patrimoniais (boleto, cacabina, champiñón, peido de lobo ou fungón e trufa), como un sinónimo de cada tipo (agárico ou cogorda).
Hai porén denominacións para especies, como níscaro (Lactarius deliciosus), a manita (Clavaria crispa), o carallán (Phallus impudicus), o tortullo (Tricholoma portentosum), e o chouparro, choupín ou roco (Macrolepiota procera), que pode ser cogordo ou cerrote se ten o sombreiro pechado ou patamela se está aberto.
Respecto ós fungos patóxenos que non crean cogomelos, están representados especialmente os que atacan a viña e os cereais: a mera; o oídio; o mildio; o borro; a potra; o cisco, morrión ou mourón; e o caruncho, cornizó ou dentón.
Nos outros repertorios non académicos, están entre outras moitas as seguintes locucións: corno dos mortos (DGII, s. v. corno) para Craterellus sp.
dente de can (DE, s. v. dente) para o cornizó, Claviceps purpurea
hernia da col (DGII, s. v. hernia) para Plasmodiophora brassicae
lingua de boi (DGII, s. v. lingua) para Fistulina hepatica
lingua de ovella (DGII, s. v. lingua) para Hydnum repandum, Sarcodon imbricatum e Pseudohydnum gelatinosum
ollo de galo (DGII, s. v. ollo) para Mycena citricolor
ovo de raposa (GDXL, s. v. ovo)
pan de bobo (DE, s. v. pam)
pan de raposo (DE, s. v. pam)
pan de sapo (DE, s. v. pam)
pé azul (DGII, s. v. pé) para Tricolomataceae spp.
pé de rata (DGII, s. v. pé) para Basidiomicetae spp.
pedra do trigo (GDXL, s. v. pedra)
pementa do monte (DGII, s. v. pementa) para Agaricales spp.
pementeiro veludo (DGII, s. v. pementeiro) para Russula sp. (pode ser a netorra)
onde (DE)
Dicionário Estravíz; (DGII)
Dicionario Galego de Ir Indo en digalego. com; e (GDXL) Gran Dicionario Xerais da Lingua de 2000. Locucións
ter fungos: ter mal carácter (DE, s. v. fungo)
crecer coma fungos: medrar por todas partes
ser un funga na cinza (posiblemente de fungar): ser pouco decidido, con pouco valor ou ánimo, facilmente manipulable (DCEFFG, s. n. 73) Refraneiro popular
A maioría dos refráns galegos fan referencia ó perigo que ten a inxestión de fungos se non se ten un coñecemento axeitado sobre micoloxía. Cando fales dos cogomelos, fala dos malos e non terás preitos cos aconsellados
Falar pouco, e mal, se de fungos tes que falar
Vale máis fungo perdido que comido
Fungo regalado con discreción tiralo
Cogomelo murchado, xa rexeitado
O que de cogomelos se farta, non lle ten medo a morte
O fungo bo, pronto deixa de selo
Se queres morrer, ás cegas fungos coller
Dun erro, faise un enterro
O peor do erro é o enterro
Moito tes que saber para cogomelos comer
Comer cogomelos con aprehensión, fanche dano anque sexan bos
Orellos, cuncos e pantorras, escaldas pra que non morras
Os compañeiros do barrio

Os compañeiros do barrio (en inglés: Don't Be a Menace to South Central While Drinking Your Juice in the Hood; ou simplemente Don't Be a Menace) é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Paris Barclay no seu debut como director. Foi escrito por Phil Beauman, con achegas dos protagonistas Shawn Wayans e Marlon Wayans. No filme, dous curmáns exploran o mundo surrealista e cómico de South Central Los Angeles.
Estreouse en lingua galega o 26 de setembro de 2000 a través da TVG. Personaxes
Os coristas

Os coristas (en francés: Les Choristes) é un filme francés dirixido por Christophe Barratier que se estreou no 2004.
Estreouse en galego o 13 de agosto de 2025 a través da TVG. Sinopse
En 1948, Clément Mathieu, profesor de música desempregado, acepta un posto como profesor vixiante nun internado de reeducación de menores. O sistema represivo aplicado polo director conmociona a Mathieu. Ensinándolles música e canto a estes nenos, Mathieu acabará por transformar tamén o seu comportamento e ofreceralles unha saída á gris realidade que viven. Personaxes
Gérard Jugnot como Clément Mathieu
François Berléand como Rachin
Kad Merad como Chabert
Jean-Paul Bonnaire como Maxence
Marie Bunel como Violette Morhange
Jean-Baptiste Maunier como Pierre Morhange
Maxence Perrin como Pépinot
Grégory Gatignol como Mondain
Cyril Bernicot como Le Querrec
Jacques Perrin como Morhange de adulto
Didier Flamand como Pépinot de adulto Galardóns e nomeamentos
2004: 2 nomeamentos ó Oscar: Mellor filme de fala non inglesa, canción orixinal.
2004: Nomeada ó Globo de Ouro: Mellor filme de fala non inglesa.
2004: 3 nomeamentos ós BAFTA: Música, filme de fala non inglesa e guión adaptado.
2004: Nomeada ó Goya: Mellor filme europeo.
2004: 2 premios Cesar: Mellor música, son. 8 nomeamentos.
2004: Nomeado ó David de Donatello: Mellor filme europeo.
Os cuantitativos galegos

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. Os determinantes cuantitativos son os que acompañan un nome e indican unha cantidade, pero de xeito impreciso e global.
Poden ter forma variable (con terminacións de xénero e número) ou invariable: Cómpre saber ademais que. ..
Abondo: Hai cartos dabondo para financiar este proxecto / Hai cartos abondos para financiar este proxecto.
Mesmo: Eu mesmo llo preguntei (identidade); É o mesmo facelo ca non facelo (igual); Pasou mesmo por aquí ("xusto"); Viñeron todos, mesmo o teu irmán ("incluso").
Quen é invariable. Daquela será incorrecta a frase *Quenes veñan terán premio; haberá que dicir Os que veñan. .. ou *Quen veña. .. Calquera tamén é invariable. Daquela son incorrectas formas como *calqueira, *calquer, *calesqueira ou *calesquera. Pode asistir ao curso calquera persoa das que estean inscritas.
Ninguén: non é correcto *nadie nin *naide.
Algún non pode aparecer detrás da negación. É incorrecto dicir: *Meu pai non me deu diñeiro algún; teremos que dicir: diñeiro ningún (ou ningún diñeiro).
Os demostrativos galegos

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. Os demostrativos son uns determinantes que acompañan un substantivo e que indican proximidade ou lonxanía no espazo ou no tempo respecto da cousa da que fala o emisor: Este libro
Aquela meniña
Ese mozo
As formas que poden tomar os determinantes demostrativos son as que amosamos no seguinte cadro: Decatádevos que os plurais masculinos escríbense: estes, eses, aqueles (e non *estos, *esos, *aquelos) Onde se colocan os determinantes demostrativos?
Cando acompañan a un substantivo acostuman ir diante, dado que haxa un artigo ou algún outro determinante: Esta película é a que dicía eu
O libro aquel era o que me prestara o meu irmán
Qué tempos aqueles, cando todo era barato!
O disco aquel xa non o volvín a ver máis
Que funcións teñen os demostrativos?
Os demostrativos que acompañan a un substantivo fan a función de determinante e, polo tanto, concordan co substantivo en xénero e número: Aquela música
Aquelas cadeiras
Estes lapis
Cando os demostrativos substitúen un substantivo dicimos que fan a función de pronome: Este é o que procurabamos
Esta é a boa
Nesta función atopamos as formas neutras iso/, isto/, e aquilo/ que sempre son pronomes: Iso non me gusta nada
Aquilo que dixeches era mentira
Tende en conta que as formas neutras son invariables, isto é que non teñen feminino nin plural: Isto gústame, pero iso non Contraccións
Os demostrativos contraen coas preposicións de e en do seguinte xeito: Por exemplo: Neste momento estou deitado
Diso non entendo nada
A roupa está colgada naqueles cordeis
O rapaz traballa daquela maneira Cómpre saber ademais que. ..
Aquel pode significar "encanto, atractivo. .. ou outras calidades que non se acertan a expresar": Ese rapaz non é guapo, pero ten un aquel
Subir ás figueiras sen que escachen as pólas ten o seu aquel
Daquela ten dous valores: "entón, naquel tempo": daquela aínda non había televisión
"por conseguinte, polo tanto": non estudias, daquela suspenderás
Nisto, niso, nestas, con estas pódense usar como locucións co significado de "entón, nese momento, de repente, inmediatamente despois": Nisto botouse a rir
Nestas entrou seu pai
Con estas agarrou e marchou
As palabras aquelar ou aqueloutrar pódense empregar para nos referirmos a algo que non somos quen de expresar coas palabras precisas. Teñen o significado que nós lle queiramos dar: Levei a moto o taller para que ma aquelaran ( "amañaran")
Encontreime onte co teu pai e moi aquelado ( "con mala cara")
Aquelouse todo porque lle dei a razón ( "enfadouse")
Os días do cometa

Os días do cometa é unha novela gráfica en branco e negro de Manolo López Poy e Miguel Fernández Vázquez, publicada en 2013 por Demo Editorial. Trama
A acción está ambientada en Galiza en 1986, durante o paso do cometa Halley. Un grupo de amigos da infancia dunha vila do rural están inmersos no narcotráfico e nunha trama de prostitución. A raíz dunha débeda de xogo, un deles é asasinado.
Os fillos da vide

Os fillos da vide é unha longametraxe documental, a primeira de Ana Domínguez Díaz, na que se narran os ciclos da vide e as estacións, os viñedos, a vendima e o viño para mostrar a relación que a xente tiña coa terra desde o persoal ao ancestral. Traxectoria
A rodaxe comezou no ano 2009, sendo un traballo de anos, preestreouse na Rúa no ano 2016 e estreouse en 2017 no Festival Internacional de Sevilla e no festival do Uruguai. Proxectouse en Cineuropa e no Play-Doc no ano 2018. Premios
Foi galardoada como Mellor Película Galega en 2018 na Mostra Internacional de Cinema Etnográfico do Museo do Pobo Galego.
Os heroes do tempo

Os heroes do tempo (en inglés: Time Bandits) é un filme británico de 1981 escrito, producido e dirixido por Terry Gilliam. Está protagonizado por Sean Connery, John Cleese, Shelley Duvall, Ralph Richardson, Katherine Helmond, Ian Holm, Michael Palin, Peter Vaughan e David Warner.
Gilliam referiuse a Os heroes do tempo como o primeiro título da súa "Triloxía da imaxinación", seguido de Brazil (1985) e rematando con As aventuras do barón Munchausen (1988). Todo trata sobre a "loucura da nosa sociedade torpemente ordenada e o desexo de escapar dela polos medios posibles". Os tres filmes céntranse nestas loitas e intentan escapar delas a través da imaxinación: Os heroes do tempo a través dos ollos dun neno, Brazil a través dos ollos dun home duns trinta e Munchausen nos ollos dun ancián. Personaxes
Os homes explícanme cousas

Os homes explícanme cousas (título orixinal en inglés: Men Explain Things to Me) é unha colección de ensaios do 2014 da escritora americana Rebecca Solnit, publicada por Haymarket Books e considerado un dos títulos fundamentais para o feminismo do século XXI. O libro contiña orixinalmente sete ensaios, e segundo a súa editora, "converteuse nunha pedra de toque do movemento feminista". O ensaio principal do libro foi citado en The New Republic como a peza que "lanzou o termo mansplaining". Nos restantes ensaios trátase a violencia contra as mulleres, a figura de Virginia Woolf ou os movementos como Yes, All Woman.
Esta obra, xunto ao ensaio Mulleres e poder de Mary Beard, inaugura a colección Púrpura publicada pola editorial Hércules de Ediciones no ano 2019. Foi traducida ó galego por María Fe González Hernández e considerado como Mellor libro traducido para público adulto no 2019 polos lectores e lectoras de Fervenzas Literarias.
Os indefinidos galegos

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. Os adxectivos indefinidos determinan ao substantivo de xeito impreciso. Existen adxectivos indefinidos que designan a unidade, unha parte imprecisa dunha cantidade ou unha totalidade. Contraccións
Estas formas contraen con de, en, con, este, ese e aquel: Fixádevos que de e en non contraen con algo ou alguén. Así, escribiremos: De algo me vale estudar / De alguén me terei que fiar (e non *dalgo ou *dalguén)
Só hai un caso en que con e un non contraen: cando un é un pronome indefinido: traballa con un calquera; pero: traballa cun home calquera.