proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Lectio difficilior potior

O principio lectio difficilior potior (que en latín significa literalmente a lectura máis difícil é a máis forte) é un principio de crítica textual.
Cando manuscritos diferentes dun mesmo texto están en conflito sobre unha determinada palabra, o termo máis insólito é tamén, probabelmente, o máis fiel ao orixinal. O presuposto é que para os textos que chegaron a través da tradición manuscrita, os copistas substituíron moi a miúdo as palabras difíciles e os ditos infrecuentes cos máis correntes e comúns. O fenómeno contrario, segundo este principio, considérase menos probábel.
É un principio interno á filoloxía, independente dos criterios de valoración no que unha lectio particular foi atopada.
Tal principio forma parte dun corpo de criterios establecidos no século XVIII, no contexto da batalla cultural iluminista, orientada a fornecer unha base neutra para o descuberta do Urtext, superando o peso da autoridade e das tradicións. O principio foi elaborado por primeira vez por Johann Albrecht Bengel, no seu Prodromus Novi Testamenti Graeci Rectè Cautèque Adornandi (1725) e empregado concretamente no seu Novum Testamentum Graecum (1734). Foi despois divulgado por Johann Jakob Wettstein, a quen se lle atribúe a miúdo.
Lectoescritura

A lectoescritura é tanto a capacidade dos seres humanos para captar, reproducir e interpretar os grafemas impresos, como a aptitude para transcribir os sons. Refírese así mesmo á capacidade de aprender a ler e asemade a escribir.
Con todo, por precisamente ser a lectoescritura unha actividade humana, que o ser humano desenvolve en relación cos seus semellantes, é un proceso complexo que tanto achega, a aquel que nel repara, unha dimensión cognitiva, pois posibilita e estrutura a realidade da que xorde; como unha dimensión social, xa que nos pon en relación: somos para outros e porque outros son.
A lectoescritura é, ademais, un segundo camiño de acceso á cultura. O primeiro camiño é a fala, o contacto directo cos nosos semellantes. É nese primeiro contacto onde comeza a desenvolverse o pensamento interno que grazas á lectoescritura podemos facer transcender ata mesmo superar as barreiras temporais (pénsese nunha rapariga que decida ler a Castelao) ou ter consciencia de nós mesmos ou da realidade que nos rodea.
Do dito, podemos concluír que a lectoescritura, inda que capacidade, é tamén unha ferramenta, unha ferramenta que nos permite desenvolver o noso pensamento interno, asumir a nosa cultura, profundar na relación cos demais e coa sociedade, ser mellores cidadáns ou, se é o caso, rexeitar as normas sociais e/ou de convivencia.
Lectura (filoloxía)

Lectura, en filoloxía, é o termo co que se indica unha das diferentes variantes formais que se produciron na conservación dun documento escrito, ou de parte del, a través dos testemuño que o conservaron.
O termo refírese en xeral a unha pasaxe ou treito dun texto; pode tamén referirse a unha frase ou mesmo a un só termo.
Ledaña

Ledaña é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. No ano 2009 vivían 1. 926 habitantes. Demografía
Evolución da poboación de Ledaña desde a década de 1930 ata agora:
Lee Myung-bak

Lee Myung-bak (hangul: 이명박, hanja: 李明博, romanización revisada: I Myeongbak, McCune-Reischauer: I Myǒngbak), nado o 19 de decembro de 1942, é un político e empresario surcoreano. Na actualidade é o 17º presidente de Corea do Sur, cargo que ocupa desde 2008. Tamén foi alcalde de Seúl entre 2002 e 2006.
Lee Ranaldo

Lee M. Ranaldo, nado on 3 de febreiro de 1956 en Glen Cove, Nova York, é un músico, escritor, produtor e artista visual estadounidense coñecido por ser vocalista, guitarrista, compositor e cofundador da banda de rock alternativo Sonic Youth. No ano 2004 a revista Rolling Stone elixiu a Ranaldo e ao seu compañeiro Thurston Moore o 33 e 34 mellores guitarristas de todos os tempos respectivamente. No mes de maio de 2012 a revista Spin publicou unha lista dos 100 mellores guitarristas, e Ranaldo e Moore quedaron situados no número 1.
Ranaldo ten tres fillos, Cody Linn Ranaldo, Sage Ranaldo e Frey Ranaldo, e está casado coa artista experimental Leah Singer, coa cal ten feito moitas performances en directo con música improvisada. Biografía
Ranaldo naceu en Glen Cove, Long Island, Nova York. Medrou escoitando discos dos Rolling Stones, The Kinks, Cream, Led Zeppelin, Talking Heads e Television, e graduouse na Binghamton University. Ten tres filos, Cody, Sage e Frey, e casou dúas veces, primeiro con Amanda Linn en 1981 da que se divorciou, e agora coa artista experimental Leah Singer.
Mentres estaba na universidade tocou nunha banda experimental de punk rock chamada Fluks. En 1979 trasladouse a Brooklyn onde intentou revivir Fliks e onde se uniu a diversos proxectos como Guitar Trio con Rhys Chatham e Plus Instruments. A través de Chatham coñecería ao compositor Glenn Branca e uniuse á súa orquestra de guitarras eléctricas. Un ano máis tarde Thurston Moore oganizou o Noise Festval na galería de arte White Columns e convidouno a formar parte do seu grupo, no que tamén estaba a súa moza Kim Gordon, nacendo así Sonic Youth. Ao pouco tempo uniríaselles o batería Richard Edson.
Ademais da súa actividade con Sonic Youth, Ranaldo vén sendo unha figura moi activa na escena musical de Nova York, gravando e colaborando con numerosos artistas, producindo discos, e publicando varios libros.
Entre as gravacións en solitario de Ranaldo atópanse Dirty Windows, unha colección de textos falados con música; Amarillo Ramp (For Robert Smithson), pezas para guitarra; e Scriptures of the Golden Eternity. Escribiu tamén libros, moitos dos cales inclúen imaxes e fotografías da súa muller, como Bookstore, Road Movies e Jrnls80s. Discografía en solitario
EPs e sinxelos
A Perfect Day EP (1992)
Broken Circle / Spiral Hill EP (1994)
Countless Centuries Fled Into The Distance Like So Many Storms EP (2008)
Recompilatorios
East Jesus - 1995
Leecher

Leecher é un termo usado en Internet, sobre todo nas redes Peer to Peer (P2P) para referirse ós usuarios que só empregan estes servizos para descargar, pero non comparten nada ou moi pouco, non permiten uploads (subidas) e adoitan descargar maioritariamente música. A palabra provén do inglés leech, "samesuga". Tamén se lles chama KaZaA kiddies.
Leet

Leet (ou 1337) tamén coñecido como eleet ou Leetspeak, é un alfabeto alternativo para o inglés usado principalmente en Internet. Baséase na substitución dos caracteres latinos por caracteres ASCII. Por exemplo, a escritura Leet de leet podería ser 1337 ou l33t; outros exemplos poderían ser Wiki escrito como \^/! |{! ou hacker escrito como #4><0|2 (literalmente: haxor).
O termo procede da pronuncia inglesa da palabra elite. Así o termo leet é utilizado como adxectivo para describir fazañas ou logros importantes, principalmente en videoxogos en liña e no seu contorno orixinal, as comunidades de hackers.
Pola súa forma podería considerarse unha linguaxe cifrada para comunicarse de forma non explícita, pero o seu uso foi estendéndose e xerando diferentes dialectos en moitos foros e comunidades en Internet. Ortografía
Un dos puntos fortes do Leet é a súa aproximación única á ortografía, utilizando substitucións dunha ou varias letras dunha palabra por outros caracteres.
Para o uso máis casual de Leet, a estratexia primaria é utilizar homóglifos, símbolos que se asemellan de forma visual (en graos variábeis) ás letras ás que substitúen. O símbolo escollido é flexíbel. Calquera cousa á que o lector poida darlle sentido é válida. Con todo, esta práctica non é amplamente utilizada no Leet habitual; a miúdo é visto en situacións onde o uso do argot (coma unha "lingua secreta") é requirido para excluír aos novos usuarios (newbies ou n00bs na xerga inglesa e Leet) ou aos foráneos (outsiders) que non poden atoparlle sentido ao que len.
Outro uso para a ortografía Leet é a creación de contrasinais. Utilizando este método, un pode crear un contrasinal relativamente seguro aínda que sexa sinxelo de lembrar. En moitas ocasións as limitacións impostas por sitios web na lonxitude do contrasinal e nos caracteres permitidos (normalmente alfanuméricos e o guión baixo _) non permiten formas de Leet complexas. Vocabulario
Moitas palabras orixinalmente Leet transcenderon e forman parte do argot actual de Internet.
Por outra banda novas palabras (ou variacións novas) aparecen pola necesidade de facer que o pseudónimo na rede sexa único. A medida que os servizos en Internet van medrando, o número de pseudónimos dispoñíbeis e cada vez menor. Mentres moitos usuarios desexan o pseudónimo "Galego", por exemplo, en moitos casos só un usuario poderá optar ao mesmo. Así aparecen degradacións ou transformacións máis ou menos Leet, coma "Galeg0", "G@L3G0", "g413g@". Dada a amplitude e constante evolución de Leet, hai moitas posibilidades de que moitos usuarios teñan "o mesmo" pseudónimo.
Termos comúns
Haxor: hacker.
n00b: novato (do inglés: newbie).
Owned (ou pwn3d): referido á dominación dun xogador nun videoxogo ou argumento (non unha simple vitoria), ou un hackeo con éxito dunha páxina web ou dunha computadora.
Pr0n (ou n0rp): pornografía (do inglés: porn). Variantes na lingua galega
Dado que o Leet só é un alfabeto, en moitas ocasións é adaptado para o uso en outras linguas alleas ao inglés. Un exemplo estendido é o uso do @ coma substituto do o e o a naquelas palabras que teñen diferenza de xénero. Por exemplo: galeg@s (significando tanto galegas como galegos).
Lefties

Lefties é unha empresa galega de roupa e complementos, propiedade de Inditex e con sede na vila de Tordera, en Barcelona. Historia
Lefties empezou a operar como filial de Zara para a venda de excedentes de produción de Zara, Massimo Dutti, Bershka, Oysho ou Pull and Bear. En 2012 comezou a crear as súas coleccións propias tendo entón xa máis de cen tendas e xa con dirección propia e sede en Tordera.
A marca Lefties só operaba en España actualmente tamén ten tendas en Portugal e Rusia, a finais de 2013 tiña 104 tendas en total.
Legume

Denomínase legume (do latín legumen) a un tipo de froito seco, tamén chamado comunmente vaíña, vaxa ou bagullo. Así mesmo reciben tal nome as sementes comestibles que crecen e maduran dentro deste froito e as plantas que as producen.
Os legumes constitúen un grupo de alimentos moi homoxéneo, formado polos froitos secos das leguminosas, sendo dehiscentes, desenvolvidos a partir do xineceo, dun só carpelo e que se abre tanto pola sutura ventral como polo nervio dorsal, en dúas valvas e coas sementes nunha fileira ventral. Estas vaíñas adoitan ser rectas e carnosas. Polo xeral posúen unha carne interior esponxosa, con tacto de veludo e de cor branca. A súa parte interna corresponde ao mesocarpio e ao endocarpio do froito.
O tamaño dos legumes varía dende un milímetro ou pouco máis ata medio metro. A súa forma, aínda que na maioría dos casos é alongada e comprimida, como a dos feixóns ou fabas, varía moitísimo.
Estes froitos pertencen á grande orde das plantas leguminosas (familia Fabaceae, leguminosas de gran). Malia o gran número de especies que compón esta familia, as empregadas para a alimentación humana e do gando é moi baixo.
A parte da planta consumida en alimentación animal e humana varía entre as distintas especies de leguminosas. Na maior parte dos casos, a parte comestible coincide coa utilizada pola planta como almacén de substancias de reserva. A gran variación existente na parte consumida é unha consecuencia da diversidade de estratexias utilizadas polas leguminosas para a súa adaptación aos medios máis diversos.
A Asemblea Xeral da ONU proclamou en 2019 o 10 de febreiro como o Día Mundial dos Legumes (resolución A/RES/73/251) para concienciar a opinión pública sobre os beneficios nutricionais do consumo de legumes. Xa anteriormente declarara o ano 2016 como Ano Internacional dos Legumes (resolución A/RES/68/231). Tipos de legumes
Os principais legumes consumidos polas persoas como alimento son: Ervellas ou chícharos
Chícharos de raposo ou tremoceiros
Fabas
Feixóns
Faballóns
Lentellas
Garavanzos
Soia
Cacahuetes
Lehmen

Lehmen é unha comuna do distrito de Mayen-Koblenz, en Renania-Palatinado, Alemaña. A súa superficie é de 10. 24 km², a poboación de 1429 habitantes (2006) e a súa densidade de poboación é 140 h/km². Situada a 19 quilómetros de Coblenza no curso baixo do río Mosela. Poboada xa en tempos dos romanos a primeira mención da localidade data de 1067 baixo o nome de Liemona.
Lei Orgánica de Universidades

A Lei Orgánica 6/2001 de Universidades (LOU) foi unha lei española, que reformou a estrutura e o funcionamento da educación universitaria. Foi promulgada o 21 de decembro de 2001 polo segundo goberno do José María Aznar (PP).
Derrogou a Lei orgánica 11/1983 de Reforma Universitaria (LORU), que foi a primeira lei que configurou a estrutura e goberno das Universidades españolas para adaptar esta Institución aos preceptos da Constitución Española de 1978.
O proceso de aprobación da lei de Universidades do 2001 tivo moita oposición social, xerando grandes manifestacións estudantís.
No ano 2007, sendo xa presidente do Goberno José Luís Rodríguez Zapatero, (PSOE), a LOU, á súa vez, foi modificada pola Lei orgánica 4/2007, do 12 de abril.
Cando o PSOE estaba na oposición xa se opuxera frontalmente a ela e no discurso de investidura do novo presidente do goberno, anunciouse que a LOU ía ser reformada de inmediato. A reforma realizouse en abril do ano 2007, previamente publicouse o Real decreto 1393/2007, do 29 de outubro, polo que se establecía a ordenación dos ensinos universitarios oficiais para a súa adaptación ao denominado Proceso de Boloña e a iniciación do Espazo Europeo de Educación Superior.
Lei Xeral de Dereitos Lingüísticos dos Pobos Indíxenas

A Lei Xeral de Dereitos Lingüísticos dos Pobos Indíxenas (en castelán: Ley General de Derechos Lingüísticos de los Pueblos Indígenas; en maia iucateco: Noj A'almaj T'aanil u Páajtalil u T'a'anal Máasewal T'aano'ob) publicouse o 13 de marzo de 2003 durante o mandato do presidente mexicano Vicente Fox Quesada. Esta lei levou á creación do Instituto Nacional de Linguas Indíxenas.
Esta lei é un elemento xurídico que especifica o recoñecemento dos dereitos individuais e colectivos das persoas e pobos que posúen e practican algunhas das 68 linguas indíxenas de México. Ademais, especifica que deben entenderse por linguas indíxenas e linguas nacionais, as condicións de aplicación do decreto e os atributos, fins e funcións do Instituto Nacional de Linguas Indíxenas. A lei tamén considera que as linguas indíxenas son parte integrante do patrimonio cultural e lingüístico nacional de México.
Lei celta

A lei celta fai referencia a un gran número de códigos de lei que foron usados no pasado nas coñecidas como nacións celtas dende a Idade Media. Malia variar considerablemente nos detalles, existen certos puntos de similitude entre os diferentes códigos.
As Leis Brehon gobernaron a política e o día a día en Irlanda ata a invasión normanda de 1171 (a palabra "Brehon" é un forma inglesa de breitheamh, a palabra irlandesa para "xuíz"). As leis foron escritas no período irlandés antigo (ca. 600–900) e probablemente reflectían as leis tradicionais da Irlanda pre cristiá.
A codificación da lei galesa foille tradicionalmente atribuída a Hywel Dda, rei de Gales dende o 942 ata a súa morte no 950. Esta foi unha adaptación das leis existentes previamente. A lei galesa permaneceu vixente en Gales ata a morte de Llywelyn ap Gruffydd en 1282, o derradeiro príncipe dun Gales independente.
Neses códigos destaca unha especial énfase no pagamento dunha compensación á vítima, ou ós familiares da vítima, polo crime cometido, no canto do castigo polo gobernante. Noutras palabras, as leis eran de responsabilidade civil, como casos de crimes sen vítima ou crimes contra o Estado.
Lei cero da termodinámica

A lei cero da termodinámica parte da noción de comparación entre quente e frío. Se observarmos a diferenza térmica polo contacto coa pel podemos chegar a avaliacións erradas de sensación de calor e frío. Porén, é pola observación dos elementos quentes e fríos que chegamos á conceptuación de temperatura.
Logo a lei cero postulouse da seguinte forma: se os corpos A e B están en equilíbrio térmico cun corpo C, entón A e B están en equilíbrio térmico un co outro, ou sexa, a temperatura deses sistemas é a mesma.
Este principio, realmente unha definición, é o que fornece a base para a construción das escalas de temperatura, isto é, para a medición da temperatura. Tamén permite a construción de instrumentos para poder medir a temperatura dun sistema. Dedución da Lei Cero a partir do Segundo Principio da Termodinámica
O principio cero, de feito, pode deducirse da segundo principio da termodinámica dunha maneira moi sinxela.
Sexa inicialmente un sistema illado Σ formado por dous subsistemas Σ1 e Σ2 sexa E a enerxía total e E1 e E2
E - E1 as enerxías dos dous subsistemas. Funcionalmente tense que S(E)
S(E1)+S(E2), se admitimos como única variable independente E1 e derivamos: d S d E 1
d S 1 d E 1 + d S 2 d E 2 d E 2 d E 1
d S 1 d E 1 − d S 2 d E 2
0 {\displaystyle {\frac {dS}{dE_{1}}}
{\frac {dS_{1}}{dE_{1}}}+{\frac {dS_{2}}{dE_{2}}}{\frac {dE_{2}}{dE_{1}}}
{\frac {dS_{1}}{dE_{1}}}-{\frac {dS_{2}}{dE_{2}}}
0} De onde se segue que: d S 1 d E 1
1 T 1
1 T 2
d S 2 d E 2 {\displaystyle {\frac {dS_{1}}{dE_{1}}}
{\frac {1}{T_{1}}}
{\frac {1}{T_{2}}}
{\frac {dS_{2}}{dE_{2}}}} Se aplicamos o anterior principio a un sistema ΣAB formado por dúas partes ΣA e ΣB de ducimos que TA
TB. Facendo o mesmo cun sistema ΣBC formado por ΣB e ΣC chegamos a TB
TC, e polo tanto, TA
TB
TC.
Lei da Moeda de 1792 (Estados Unidos)

Para outras leis acerca da cuñaxe e a emisión de moeda, véxase a páxina de homónimos Lei da Moeda A Lei da Moeda de 1792 dos Estados Unidos de América (en inglés: Coinage Act of 1792), tamén coñecida como Lei da Casa da Moeda (Mint Act), é unha lei aprobada polo Congreso dos Estados Unidos e asinada polo presidente George Washington o 2 de abril de 1792, mediante a que se establece o dólar como unidade monetaria de curso legal no país, se regula o seu sistema monetario de carácter decimal e se crea a Casa da Moeda dos Estados Unidos, con sede en Filadelfia.
A lei vinculou o dólar estadounidense ao valor do real de oito de prata español, que era amplamente utilizado. Contido
A Casa da Moeda
A Lei da Moeda de 1792 determina que a Casa da Moeda dos Estados Unidos tería que estar situada onde estivese a sede do Goberno, que naquel momento era Filadelfia. Os cinco postos directivos que se prevían na súa creación eran o de director da casa da moeda, gravador xefe, ensaiador, xefe de cuñaxe e tesoureiro. A lei permitía que unha soa persoa puidese desempeñar as funcións de cuñador xefe e de gravador.
O primeiro director da Casa da Moeda foi David Rittenhouse, nomeado o 13 de abril de 1792. Para exercer o seu cargo, o ensaiador, o xefe de cuñaxe e o tesoureiro debían depositar unha fianza de 10. 000 dólares na Secretaría do Tesouro.
Os salarios establecidos para estes postos eran os seguintes: A lei permitíalle a calquera cidadán encargarlle á Casa da Moeda a cuñaxe de lingotes de prata ou de ouro ou, no seu lugar, cambialos polo seu equivalente en moeda, cunha comisión do 0, 5 por cento do total do metal achegado. Para iso, establecéronse tamén medidas estritas de ensaio da calidade do metal. No caso de que algún dos funcionarios da Casa da Moeda propiciase ou fose connivente do incumprimento das proporcións nas aliaxes ou nos pesos establecidos de metais nobres en beneficio propio, a propia lei establecía como consecuencia a condena a pena de morte.
O sistema monetario
A lei instituía un sistema monetario baseado no dólar de prata como unidade monetaria básica, con múltiplos e divisores en cobre, prata e ouro, e especificaba o valor facial, a composición metálica e o peso de cada moeda. O valor do dólar estableceuse á par co que tiña o real de oito de prata español da época.
Tamén se determinabaa relación do valor entre a prata e o ouro, que quedaba fixada en 15 libras de prata pura por unha libra de ouro puro.
Deseño das moedas
A Lei da Moeda de 1792 marcaba tamén as directrices dalgúns deseños que se debían reoproducir nas moedas emitidas. Nunha das súas faces debían amosar a palabra LIBERTY ("Liberdade"), xunto co ano de cuñaxe e unha imaxe simbólica da liberdade. No reverso desta cara, as moedas de prata e de ouro deberían representar a imaxe dunha aguia e a lenda UNITED STATES OF AMERICA, xunto coa expresión do seu valor facial.
Lei da Moeda de 1816 (Reino Unido)

Para outras leis acerca da cuñaxe e a emisión de moeda, véxase a páxina de homónimos Lei da Moeda
A Lei da Moeda de 1816 (Coinage Act 1816 —56 GEO. III C. 68—), coñecida tamén como Lei de Liverpool (Liverpool's Act), foi aprobada polo Parlamento do Reino Unido o 22 de xuño de 1816 para definir o valor da libra esterlina naquel momento en relación co valor do ouro. Contido
En virtude desta lei, definiuse unha libra troy de ouro estándar de 22 quilates como equivalente a 46 libras, 14 xilins e 6 peniques. Isto era equivalente, pola súa vez, a 44½ guineas. tendo en conta que o valor da guinea quedou fixado, en decembro de 1717, nunha libra e un xilin.
Consonte o preámbulo da Lei da Moeda de 1816, os seus propósitos eran: A prohibición do uso da moeda de prata para as transaccións superiores aos 40 xilins.
Establecer un padrón ouro único para todas as transaccións, independentemente do seu montante.
Lei da Moeda de 1870 (Reino Unido)

Para outras leis acerca da cuñaxe e a emisión de moeda, véxase a páxina de homónimos Lei da Moeda
A Lei da Moeda de 1870 (The Coinage Act, 1870 —33 & 34 Vict c 10—) foi aprobada polo Parlamento do Reino Unido o 4 de abril de 1870, para establecer a métrica das moedas que compuñan sistema monetario británico, sobre a base dun soberano de 7, 98805 gramos de ouro.
Esta lei foi derrogada no Reino Unido pola Lei da Moeda de 1971. No entanto, mantén a súa vixencia parcialmente na República de Irlanda, no artigo 2 e na parte cuarta do anexo 1 da Statute Law Revision Act de 2007. Contido
Ademais do establecemento dos pesos e da fineza das aliaxes de todas as moedas que compuñan o sistema monetario británico, mediante a Lei da Moeda de 1870 regulábanse tamén outros asuntos, como é o caso do outorgamento ao ministro de Facenda dos títulos honoríficos de Master of the Mint e de Gobernador da Casa da Moeda de Escocia, que deixara de estar en actividade en 1707. Este título mantívose en vigor ata o século XX, cando se aboliu mediante a Lei da Moeda de 1971.
En principio, non se prevía que o ámbito da lei se estendese a ningunha das posesións do Imperio Británico, fóra do expresado na propia lei. Entre outras cousas, por exemplo, facultábase o Goberno Británico para establecer sucursais da Royal Mint nas súas posesións de Ultramar. En 1907, o Goberno exerceu esta facultade para fundar a sucursal da Casa da Moeda en Otava, por petición do Goberno canadense; esta norma deixou de estar vixente en 1931, cando o Goberno do Canadá pasou a ter o control pleno da entón chamada Real Casa da Moeda do Canadá.
Os estudos actuais acerca desta lei suxiren que esta estivo moi influída polas opinicóns de George Frederick Ansell (1826-1880), un científico e ensaiador inglés autor dunha obra de referencia sobre a Royal Mint.
Lei da Moeda de 1971 (Reino Unido)

Para outras leis acerca da cuñaxe e a emisión de moeda, véxase a páxina de homónimos Lei da Moeda
A Lei da Moeda de 1971 (Coinage Act, 1971) foi aprobada polo Parlamento do Reino Unido o 12 de maio de 1971 e consolida as anteriores leis británicas relativas á cuñaxe de moeda no país. Contido
Entre as súas disposicións, redefine o concepto de moeda de curso legal, confirma o título de Mestre de Ceca (Master of the Mint) para o Ministro de Facenda e derroga a concesión do título honorífico de Gobernador da Casa da Moeda de Escocia, que ese ministro ostentaba desde a Lei da Moeda de 1870.
Lei da pureza de 1516

A Lei da pureza da cervexa (Reinheitsgebot en alemán) foi decretada o 23 de abril de 1516 polo duque Guillerme IV de Baviera para a elaboración de cervexa, crese que é a primeira regulación legal dun alimento. Historia
A lei establecía que a cervexa unicamente debía elaborarse a partir de tres ingredientes: auga, malte de cebada e lúpulo. A principal motivación desta lei atopábase en que Guillerme IV de Baviera tiña o monopolio da cebada; deste xeito, ao non poder comprarlle a ninguén máis un ingrediente básico para a elaboración, non só aumentou as súas vendas senón tamén o prezo, xa que non tiña outros cereais competidores.
A lei non menciona o fermento, que foi descuberto en 1880 por Louis Pasteur como parte do proceso de fermentación da cervexa. Antes de coñecer o mecanismo de fermentación, os cervexeiros habitualmente tomaban o sedimento dunha fermentación previa e agregábano á nova. De non o poderen obter, poñíana nunha serie de bocois e no proceso aparecía "por si mesmo" o fermento. Emprego actual
Afírmase que se trata da regulamentación alimentaria máis antiga de Europa aínda vixente. Hoxe en día, así e todo, séguense a elaborar cervexas conforme a esta lei, aínda que a motivación é diferente. A Lei da pureza de 1516 é utilizada como ferramenta publicitaria polos grandes grupos empresariais xa que a maior parte das cervexas artesáns non cumpren esta lei e albergan os produtos de máis calidade.
Foi proposta que fose recoñecida como Patrimonio Inmaterial da Humanidade, mais foi rexeitado pola UNESCO por considerar que a produción cervexeira alemá é moi industrial.
Lei de Avogadro

A lei de Avogadro (equivocamente coñecida como hipótese de Avogadro) é unha lei da química que foi enunciada por Avogadro.
Esta lei di que: Isto quere dicir que se se pesan dous volumes iguais (medidos ás mesmas condicións de presión e temperatura) de dous compostos puros diferentes, e o primeiro dos volumes pesa catro veceis máis que o outro, entón pódese afirmar que as moléculas do primeiro pesan catro veces máis que as moléculas do outro.
Lei de Bartsch

Coñécese como lei ou efecto de Bartsch ó proceso lingüístico que ten lugar no francés antigo ó transformarse a vogal latina [a] acentuada e libre, no ditongo [je] baixo o efecto da palatalización da consoante precedente.
Exemplos: manducare -> mangier;
capra -> chievre.
Karl Bartsch
Lei de Boyle

A lei de Boyle (tamén coñecida como lei de Boyle-Mariotte) é unha das leis dos gases ideais. Establece que o volume é inversamente proporcional á presión, a unha temperatura constante dentro dun sistema pechado.
Foi enunciada por Robert Boyle en 1662.
Boyle investigou en 1662 a relación entre a presión (P) e o volume (V) dos gases e atopou que para unha cantidade fixa mantida a unha presión constante, P e V son inversamente proporcionais P V
k {\displaystyle \qquad \qquad PV
k} Onde k é unha constante, se a temperatura e a masa do gas fican constantes.
Cando aumenta a presión, o volume baixa, mentres que se a presión diminúe, o volume aumenta. Non é necesario coñecer o valor exacto da constante k {\displaystyle k\, } para poder facer uso da lei se consideramos dúas situacións, como está representado no debuxo, pois mantendo constante a cantidade de gas e a temperatura, deberá cumprirse a relación: P 1 V 1
P 2 V 2 {\displaystyle P_{1}V_{1}
P_{2}V_{2}\, } onde: P 1
P r e s i o ´ n i n i c i a l {\displaystyle P_{1}
Presi{\acute {o}}n\ inicial\, } P 2
P r e s i o ´ n f i n a l {\displaystyle P_{2}
Presi{\acute {o}}n\ final\, } V 1
V o l u m e i n i c i a l {\displaystyle V_{1}
Volume\ inicial\, } V 2
V o l u m e f i n a l {\displaystyle V_{2}
Volume\ final\, } De certo, a lei de Boyle, cúmprese só de xeito aproximado nos gases reais, xa que as moléculas do gas exercen forzas entre si, as desviacións da lei aproxímanse a cero no límite da densidade cero (cando a presión é cero ou cando a temperatura é infinita) xa que as moléculas do gas están infinitamente separadas unha da outra e as forzas entre as moléculas quedan anuladas. Polo tanto no límite de densidade cero o gas faise ideal. Historia
Esta relación entre a presión e o volume foi notada por primeira vez por dous científicos afeccionados, Richard Towneley e Henry Power. Boyle confirmouno a través de experimentos e publicou os resultados. Segundo Robert Gunther e outras autoridades, foi o axudante de Boyle, Robert Hooke, quen construíu os aparatos do experimento. O físico francés Edme Mariotte (1620–1684) descubriu a mesma lei independentemente en 1676, pero Boyle xa a tiña publicada. Por isto a lei pode ser chamada lei de Mariotte ou lei de Boyle–Mariotte. Máis tarde, en 1687 na Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica, Newton demostrou matematicamente que se un fluído elástico consistente en partículas en repouso, entre os que hai forzas repulsivas inversamente proporcionais, a densidade sería directamente proporcional á presión, pero este tratado matemático non é a explicación física para as relacións observadas. No lugar dunha teoría estática, precisábase unha teoría cinética, que foi provida dous séculos despois por Maxwell e Boltzmann.
Lei de Brugmann

A lei de Brugmann (1876) publicada na súa obra Grundriss der indogermanischen Sprachen consigna a evolución fonética da vogal PIE *o no grupo indoiranio segundo o seguinte esquema:
PIE *o apofónico (non alternante) > [a] longo en sílaba aberta - [a] breve en sílaba pechada.
ex: PIE *gónu > grego: gonu, sánscrito: janu Emenda de Kleinhans - 1900 - (contestado): a lei de Brugmann non é válida para *o despois de [r], [l], [m] e [n].
Emenda de Kuryłowicz - 1927 -: a lei de Brugmann debe aplicarse antes da caída das laringais antevocálicas.
Emenda de Lehmann - 1952 -: a lei de Brugmann non é válida para *o despois de [r], [l], [m], [n], [i] e [y].
Lei de Cabrera-Duperier

En 1929, Blas Cabrera Felipe e o seu discípulo Arturo Duperier corrixiron a lei de Curie-Weiss, que describe con limitacións la susceptibilidade magnética dun material ferromagnético na rexión paramagnética situada máis aló do punto de Curie, engadindo unha constante K á susceptibilidade magnética χ, distinta para cada elemento, o que deu orixe á Lei de Cabrera-Duperier do paramagnetismo, (ou lei Curie-Weiss-Cabrera) que pode expresarse como:
(χ+Κ)(T+Δ) C
Onde:
C é a constante de Curie do material
T é a temperatura absoluta
Δ é a temperatura de Curie
χ é a susceptibilidade magnética
Κ é unha constante. Empregando o sistema internacional, ambas temperaturas deben medirse en Kelvin.
A lei implica a que existe unha temperatura de transición entre o estado ferromagnético e o paramagnético. Como derivada da lei de Curie, deixa de ser válida nas proximidades do punto de Curie.
Lei de Campbell

A lei de Campbell é un adaxio desenvolvido por Donald T. Campbell, un psicólogo e científico social que escribiu a miúdo sobre metodoloxía da investigación, que afirma: «Canto máis se use un indicador social cuantitativo para tomar decisións sociais, máis suxeito estará ás presións de corrupción e máis axeitado será para distorsionar e corromper os procesos sociais que se pretenden supervisar. » Aplicacións
A lei de Campbell pode ser vista como un exemplo do efecto cobra, o cal é ás veces o efecto negativo non intencionado de políticas públicas e outras intervencións de goberno en economía, comercio e sanidade.
Educación
En 1976, Campbell escribiu: "As probas de logros ben poden ser indicadores valiosos de competencia escolar xeral baixo condicións de ensino normal destinado á competencia xeral. Mais cando as puntuacións das probas convírtense no obxectivo do proceso docente, ambos perden o seu valor como indicadores do estado educativo e deforman o proceso educativo de xeitos indesexábeis. (Tendencias similares rodean naturalmente o uso de probas obxectivas en cursos ou en exames de acceso. )"
O principio de ciencia social da lei de Campbell úsase para salientar as consecuencias negativas das probas de alta participación nas aulas dos Estados Unidos. Esta pode tomar a forma de ensinar para a proba ou enganar directamente. Regras similares
Hai ideas estreitamente relacionadas coñecidas por diferentes nomes, como lei de Goodhart, a crítica de Lucas e o efecto cobra. Outro concepto relacionou coa lei de Campbell xurdiu no 2006 cando as investigadoras británicas Rebecca Boden e Debbie Epstein publicaron unha análise da política baseada en probas, unha práctica espoliada polo primeiro ministro Tony Blair. No traballo, Boden e Epstein describiron como un goberno que tenta basear a súa política en evidencias pode acabar producindo datos corrompidos porque «busca captar e controlar os procesos produtores de coñecemento ata o punto de que este tipo de "investigación" pode ser descrita mellor como "evidencia baseada en políticas". » Cando alguén distorsiona as decisións para mellorar a medida de desempeño, adoita subrogarse, chegando a crer que a medida é unha mellor medida do verdadeiro rendemento do que realmente é.
A lei de Campell transmite unha mensaxe máis positiva pero complexa. É importante medir o progreso facendo uso de indicadores cuantitativos e cualitativos. Non obstante, o uso de datos cuantitativos para a avaliación pode distorsionar e manipular estes indicadores. Deben adoptarse medidas concretas para reducir a alteración e manipulación da información. No seu artigo, «Assesing the impact of planned social change» (en galego, Avaliando o impacto do cambio social planificado) Campbell suliñou que «canto máis se use un indicador social cuantitativo para tomar decisións sociais, máis suxeito estará ás presións de corrupción e máis axeitado será para distorsionar e corromper os procesos sociais que se pretenden supervisar. "».
Lei de Constitución Municipal da Baixa Saxonia

A Niedersächsisches Kommunalverfassungsgesetz (NKomVG), traducida como Lei de Constitución Municipal da Baixa Saxonia é a "constitución municipal" das cidades, distritos e municipios da Baixa Saxonia, así como da rexión de Hannover e, polo tanto, é a base xurídica para o desenvolvemento das estruturas municipais na Baixa Saxonia en base ao garantía de autogoberno da Lei Fundamental (Art. 28 parágrafo 2 frase 1 GG) e da Constitución do Estado de Baixa Saxonia (art. 57 parágrafo 1 NV).
Desde o 1 de novembro de 2011, o NKomVG combinou o código municipal de Baixa Saxonia, o código de distrito de Baixa Saxonia, a lei sobre a rexión de Hannover e a lei sobre a reorganización do distrito e da cidade de Göttingen nunha lei de constitución municipal uniforme da Baixa Saxonia.
Lei de Dependencia (España)

A Lei de promoción da autonomía persoal e atención ás persoas en situación de dependencia e ás familias, máis coñecida como «Lei de Dependencia», é unha lei española que senta as bases para construír o futuro Sistema Nacional de Atención á Dependencia, que financiará os servizos que necesitan as persoas dependentes, ben por sufrir unha enfermidade ou accidente invalidante ou ó chegar á vellez.
A Lei foi presentada o 5 de marzo de 2006 polo presidente do Goberno, José Luis Rodríguez Zapatero, nun acto público.
O 20 de abril de 2006 foi aprobada polo Consello de Ministros, e o 30 de novembro de 2006 foi aprobada de forma definitiva no Pleno do Congreso dos Deputados cunha ampla maioría.
A Lei, vixente desde o 1 de xaneiro de 2007, establece tres tipos de dependencia: Grandes dependentes: aqueles que necesitan axuda as 24 horas do día.
Dependentes graves: aqueles que necesitan axuda dous ou tres veces ó día.
Dependentes moderados: aqueles que só necesitan axuda unha vez ó día.
Lei de Fourier

A lei de Fourier, enunciada por primeira vez polo matemático e físico francés Joseph Fourier, establece que a fluxo de calor por condución a través dun material é proporcional ao gradiente negativo de temperatura é á sección do material. A constante de proporcionalidade entre o gradiente de temperatura e o fluxo de calor denomínase condutividade térmica.
Esta lei é unha das bases do estudo dos fenómenos de transporte xunto coa lei de Fick e a lei de Newton, que describen o transporte difusivo de materia e de cantidade de movemento respectivamente. En forma diferencial
A lei de Fourier en forma diferencial amosa que a densidade de fluxo de calor q → {\displaystyle {\overrightarrow {q}}}, é igual ao produto da condutividade térmica k {\displaystyle k}, e ao gradiente negativo de temperatura, − ∇ T {\displaystyle -\nabla T}. A densidade de fluxo de calor é a cantidade de enerxía que se transmite por unidade de superficie e de tempo. Represéntase por un vector que indica a magnitude e a dirección do fluxo. q →
− k ∇ T {\displaystyle {\overrightarrow {q}}
-k{\nabla }T} onde (incluíndo as unidades do SI) q → {\displaystyle {\overrightarrow {q}}} é a densidade de fluxo de calor, W·m−2 k {\displaystyle {\big. }k{\big. }} é a condutividade térmica do material, W·m−1·K−1, ∇ T {\displaystyle {\big. }\nabla T{\big. }} é o gradiente de temperatura, K·m−1.
A condutividade térmica, k {\displaystyle k}, tómase a miúdo como constante aínda que non sempre esta aproximación é axeitada. Polo xeral a condutividade térmica dun material varía coa temperatura aínda que esta variación poida ser pequena no rango de temperaturas do que se trate. Ademais, en materiais anisótropos a condutividade térmica pode variar coa orientación polo que se representa por un tensor.
En moitas aplicacións sinxelas, a lei de Fourier é aplicada na súa forma monodimensional. Así, na dirección x, q x
− k d T d x {\displaystyle q_{x}
-k{\frac {dT}{dx}}}
Lei de Gauss

Ao nome de lei de Gauss responden varias leis que rexen o comportamento de campos vectoriais na física e que resultan da aplicación do Teorema de Gauss (unha relación matemática) ao electromagnetismo, á mecánica gravitacional etc.
Deste xeito é que se fala de Lei de Gauss para o campo eléctrico, para o campo gravitacional (campos conservativos ou irrotacionais) ou para o campo magnético (campo rotacional). Lei de Gauss (campo eléctrico)
A lei de Gauss é unha lei física que aplica o teorema de Gauss a un campo eléctrico, establecendo a relación entre o fluxo eléctrico que atravesa unha superficie pechada e a carga eléctrica existente no interior desa superficie.
Matematicamente pódese expresar na súa forma integral ou na súa forma diferencial.
Así mesmo a lei de Gauss é unha das catro ecuacións de Maxwell que rexen no conxunto do electromagnetismo. Forma integral
Na súa forma integral estabelecen: Φ
∮ S E ⋅ d A
1 ϵ o ∫ V ρ ⋅ d V
Q A ϵ o {\displaystyle \Phi
\oint _{S}\mathbf {E} \cdot d\mathbf {A}
{1 \over \epsilon _{o}}\int _{V}\rho \cdot dV
{\frac {Q_{A}}{\epsilon _{o}}}} onde E {\displaystyle \mathbf {E} } é o campo eléctrico, d A {\displaystyle d\mathbf {A} } é a área dun cadrado diferencial sobre a superficie pechada S coa normal á superficie da cara exterior definindo a súa dirección, Q A {\displaystyle Q_{\mbox{A}}} é a carga total engaiolada pola superficie, ϵ o {\displaystyle \epsilon _{o}} é a permitividade eléctrica do baleiro e ∮ A {\displaystyle \oint _{A}} é a integral sobre a superficie S que encerra o volume V. Forma diferencial
Na súa forma diferencial a ecuación devén: ∇ ⋅ D
ρ {\displaystyle \nabla \cdot \mathbf {D}
\rho } onde ∇ {\displaystyle \nabla } é o operador delta, que representa aquí a diverxencia, D é o desprazamento eléctrico (en unidades de C/m2), e ρ é a densidade de carga eléctrica libre (en unidades de C/m3), que non inclúe as cargas ligadas no material.
E para materiais lineares tense que: ∇ ⋅ ϵ E
ρ {\displaystyle \nabla \cdot \epsilon \mathbf {E}
\rho } onde ϵ {\displaystyle \epsilon } é a permitividade eléctrica
Lei de Gay-Lussac

Dentro do ámbito da Química e da Física a Lei de Gay-Lussac é unha lei dos gases ideais: a volume constante, a presión dunha cantidade constante de gas aumenta proporcionalmente coa temperatura: P ∝ T {\displaystyle {P}\propto {T}} ou P T
k {\displaystyle {\frac {P}{T}}
k} onde: P é a presión do gas.
T é a temperatura do gas (en kelvins).
k é unha constante.
Para comparar a mesma substancia en dous tipos de condicións: P 1 T 1
P 2 T 2 o u P 1 T 2
P 2 T 1 {\displaystyle {\frac {P_{1}}{T_{1}}}
{\frac {P_{2}}{T_{2}}}\qquad \mathrm {ou} \qquad {P_{1}}{T_{2}}
{P_{2}}{T_{1}}}
Lei de Graham

A lei de Graham da efusión, en ocasións chamada a lei de Graham da difusión, é unha lei formulada polo físico químico escocés Thomas Graham en 1848. Graham descubriu de forma experimental que a taxa de efusión dun gas é inversamente proporcional á raíz cadrada da masa das súas partículas. Esta fórmula pode definirse como: Taxa 1 Taxa 2
M 2 M 1 {\displaystyle {{\mbox{Taxa}}_{1} \over {\mbox{Taxa}}_{2}}
{\sqrt {M_{2} \over M_{1}}}},
onde Taxa1 é a taxa de efusión do primeiro gas (volume ou número de moles por unidade de tempo), Taxa2 é a taxa de efusión do segundo gas, M1 é a masa molar do primeiro gas e M2 é a masa molar do segundo gas.
Unha explicación teórica completa da lei de Graham ofreceuna anos despois a teoría cinética dos gases. A lei de Graham fornece unha base para a separación de isótopos por difusión—un método que tivo un papel fundamental no desenvolvemento da bomba atómica no Proxecto Manhattan.
A lei de Graham é máis exacta para a efusión molecular que involucra o movemento dun gas a un tempo a través dun orificio. Só é unha aproximación para a difusión dun gas dentro doutro ou no aire, xa que estes procesos involucran o movemento de máis dun gas ó mesmo tempo.
Lei de Grimm

En fonética histórica dáse o nome de Lei de Grimm a unha tendencia fonética descuberta en 1822 por Jacob Grimm que dá conta das principais correspondencias entre as linguas xermánicas por unha mutación acontecida no protoxermánico: As consoantes aspiradas do indoeuropeo, [bʰ, dʰ, gʰ], tornaron en non aspiradas, [b, d, g];
as sonoras, [b, d, g] tornaron en xordas, [p, t, k];
as xordas fixéronse aspiradas, [f, θ, h].
Esta lei non explicaba certas excepcións e foi completada posteriormente pola lei de Verner, que ten en conta a posición do acento.
Ademais dos resultados da propia lei, a Lei de Grimm foi moi importante porque abriu un camiño de investigación e xustificou o principio da regularidade das leis fonéticas, a partir do cal se desenvolveu a fonética histórica e comparada.
Lei de Hess

En Termodinámica, a Lei de Hess, proposta por Germain Henri Hess en 1840, establece que a enerxía non pode ser nin creada nin destruída; soamente pode ser transformada dunha forma a outra. A lei de Hess emprégase para predicir o cambio ou incremento de entalpía nunha reacción ΔHreacción.
O incremento de entalpía nunha reacción química que transforma os reactivos en produtos é o mesmo independentemente da ruta escollida para a reacción. É dicir, o cambio de entalpía que vai dende os reactivos ós compoñentes intermedios A, e logo ata os produtos é o mesmo que o cambio cando se vai dos mesmos reactivos a outros compoñentes intermedios B e logo ós mesmos produtos. Formulación
A lei de Hess, en Química pode formularse como segue: Se unha reacción química pode expresarse como suma de outras, o incremento de entalpía da primeira é igual á suma dos incrementos de entalpía destas últimas.
Se ao sumar ecuacións químicas para obter a ecuación neta incluímos a enerxía para cada ecuación e a sumamos tamén, o resultado daranos a enerxía para a ecuación neta.
Sexan as ecuacións a) e b): a) X + Y → Z; ΔH 20 kJ
b) Z + W → M + Y; ΔH 30 kJ,
sumámolas e obtemos a ecuación c): c) X + W → M, na que ΔH 50 kJ
A lei de Hess di que os cambios de entalpía son aditivos. ΔHneta ΣΔHreaccións.
Cando combinemos as ecuacións para ter a ecuación neta debemos ter en conta que: Se invertemos o sentido no que transcorre a reacción química, o signo de ΔH cambia tamén.
Se multiplicamos os coeficientes dunha ecuación por un factor, debe multiplicarse ΔH polo mesmo factor.
Se dispoñemos de táboas termodinámicas cos valores das entalpías de formación das substancias que interveñen nunha reacción química nunhas determinadas condicións, por aplicación da lei de Hess podemos obter o valor do incremento de entalpía para esa reacción, nesas condicións:
ΔHreacción ΣnprodutosΔHprodutos- ΣnreactivosΔHreactivos.
Se as condicións son as condicións estándar podemos poñer, de xeito abreviado:
ΔH0 ΣnpΔHp- ΣnrΔHr.
Lei de Hooke

A lei de Hooke é a lei da física relacionando a elasticidade de corpos, que serve para calcular a deformación causada pola forza exercida sobre un corpo, tal que a forza é igual ao desprazamento da masa a partir do seu punto de equilibrio veces a característica constante do resorte ou do corpo que sufrirá deformación. F
− k x {\displaystyle \mathbf {F}
-k\mathbf {x} \ } No S. I. , F en newtons, k en newton/metro e x en metros.
Nótase que a forza producida polo resorte é directamente proporcional ao seu desprazamento do estado inicial (equilibrio). O equilibrio no resorte ocorre cando está no seu estado natural, ou sexa, sen estar comprimido ou estirado. Tras comprimilo ou estiralo, o resorte sempre fai unha forza contraria ao movemento, calculada pola expresión enriba.
En materiais elásticos: σ
E ε {\displaystyle \sigma
E\varepsilon } ou Δ L
F E A L
σ E L. {\displaystyle \Delta L
{\frac {F}{EA}}L
{\frac {\sigma }{E}}L. }
Lei de Hubble

A lei de Hubble, tamén coñecida como lei de Hubble-Lemaître, é a observación na cosmoloxía física de que as galaxias se afastan da Terra a velocidades proporcionais á súa distancia. Noutras palabras, canto máis lonxe están, máis rápido se afastan da Terra. A velocidade das galaxias foi determinada polo seu desvío ao vermello, un desprazamento da luz que emiten cara ao extremo vermello do espectro.
A lei de Hubble considérase a primeira base observacional da expansión do universo e hoxe serve como unha das probas máis citadas en apoio do modelo do big-bang. O movemento dos obxectos astronómicos debido exclusivamente a esta expansión coñécese como fluxo de Hubble. Descríbese mediante a ecuación v H0D, con H0 a constante de proporcionalidade (constante de Hubble) entre a "distancia adecuada" D a unha galaxia, que pode cambiar co paso do tempo, a diferenza da distancia conmovedora, e a súa velocidade de separación v, é dicir, a derivada da distancia adecuada respecto á coordenada do tempo cosmolóxico.
A constante de Hubble adoita citarse en (km/s)/Mpc, dando así a velocidade en km/s dunha galaxia a 1 megaparsec (3, 09×1019 km) de distancia, e o seu valor é de aproximadamente 70 (km/s)/Mpc. Non obstante, a unidade SI de H0 é simplemente s−1 e a unidade SI para o recíproco de H0 é simplemente o segundo. O recíproco de H0 coñécese como tempo de Hubble. A constante de Hubble tamén se pode interpretar como a taxa de expansión relativa. Nesta forma H07%/Gyr, o que significa que ao ritmo actual de expansión pasan miles de millóns de anos para que unha estrutura non ligada medre un 7%.
Aínda que amplamente atribuída a Edwin Hubble, a noción do universo expandíndose a un ritmo calculable foi derivada por primeira vez das ecuacións da relatividade xeral en 1922 por Alexander Friedmann. Friedmann publicou un conxunto de ecuacións, agora coñecidas como ecuacións de Friedmann, mostrando que o universo podería expandirse e presentando a velocidade de expansión se for o caso. Entón Georges Lemaître, nun artigo de 1927, deduciu de xeito independente que o universo podería estar en expansión, observou a proporcionalidade entre a velocidade de recesión e a distancia aos corpos distantes e suxeriu un valor estimado para a constante de proporcionalidade; esta constante, cando Edwin Hubble confirmou a existencia da expansión cósmica e determinou un valor máis preciso para ela dous anos despois, coñeceuse polo seu nome como constante de Hubble. Hubble inferiu a velocidade de recesión dos obxectos dos seus desvíos cara ao vermello, moitos dos cales antes foran medidos e relacionados coa velocidade por Vesto Slipher en 1917. Aínda que a constante de Hubble H0 é aproximadamente constante no espazo velocidade-distancia nun momento dado, o parámetro H de Hubble, do que a constante de Hubble é o valor actual, varía co tempo, polo que o termo constante ás veces pénsase como un nome incorrecto.