proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Inis Meáin

Inis Meáin (anteriomente coñecida como Inis Meadhóin "illa do medio"; en inglés Inishmaan) é unha illa de Irlanda. É a illa do medio do arquipélago das Oileáin Árann, no condado de Galway, na provincia de Connacht. Segundo datos de 2016, a illa tiña 183 habitantes. Evolución da poboación
Inis Mór

Inis Mór (tamén coñecida como Árainn ou Árainn Mhór; en inglés Inishmore) é unha illa de Irlanda. Forma parte do arquipélago das Oileáin Árann, no condado de Galway, na provincia de Connacht. Trátase da illa máis occidental e tamén é a meirande en termos de superficie e poboación, xa que segundo datos de 2016 tiña 762 habitantes. Evolución da poboación
Injun (satélites)

Injun foi o nome dun modelo de satélites artificiais estadounidense adicados ó estudo da magnetosfera terrestre, os cintos de radiación, as auroras e outros fenómenos xeofísicos.
En total lanzáronse seis satélites da serie Injun, todos exitosos salvo o Injun 2. Historial de lanzamentos
Injun 1

Injun 1 foi un satélite artificial da USAF xestionado pola Universidade de Iowa lanzado o 29 de xuño de 1961 mediante un foguete Thor Ablestar desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral xunto cos satélites Transit 4A e SOLRAD 3. Características
Injun 1 foi o primeiro satélite da serie Injun, deseñado, construído e xestionado pola Universidade de Iowa para a USAF. A súa misión foi estudar a magnetosfera terrestre, os cintos de radiación, as auroras e outros fenómenos xeofísicos. Foi lanzado xunto cos satélites Transit 4A e SOLRAD 3. Unha vez en órbita os tres satélites tiñan que terse separado, pero Injun 1 e SOLRAD 3 non conseguiron desacoplarse. Injun 1 estaba deseñado para aliñarse magneticamente co campo magnético terrestre mediante o uso dun fotómetro, pero debido á presenza de SOLRAD 3 bloqueando o fotómetro houbo que usar o magnetómetro para determinar a actitude do conxunto de satélites.
Injun 1 enviou datos ata o 6 de marzo de 1963. Instrumentos
Injun 1 levaba a bordo os seguintes instrumentos: Contador Geiger-Mueller.
Detector de sulfuro de cadmio.
Espectrómetro de electróns de enerxía diferencial.
Detector auroral.
Magnetómetro de porta de fluxo.
Detector de protóns de estado sólido.
Detector de raios X.
Injun 3

Injun 3 foi un satélite artificial da USAF xestionado pola Universidade de Iowa lanzado o 13 de decembro de 1962 mediante un foguete Thor desde a Base Vandenberg da Forza Aérea xunto cos satélites Poppy 1A, Poppy 1B, Surcal 2 e Calsphere 1. Características
Injun 3 foi o terceiro satélite da serie Injun, deseñado, construído e xestionado pola Universidade de Iowa para a USAF. A súa misión foi estudar a magnetosfera terrestre, os cintos de radiación, as auroras e outros fenómenos xeofísicos. Injun 3 estaba deseñado para aliñarse magneticamente co campo magnético terrestre. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares e baterías. Injun 3 funcionou ata finais de outubro de 1963, momento no que as baterías fallaron.
Injun 3 foi inxectado nunha órbita inicial de 2781, 9 km de apoxeo e 246, 3 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 70, 34 graos e un período de 116, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 25 de agosto de 1968.
Injun 4

Injun 4, tamén coñecido coa denominación Explorer 25, foi un satélite artificial da USAF xestionado pola Universidade de Iowa lanzado o 21 de novembro de 1964 mediante un foguete Scout X4 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea xunto co satélite Explorer 24. Características
Injun 4 foi o cuarto satélite da serie Injun, deseñado, construído e xestionado pola Universidade de Iowa para a USAF, e lanzado tamén baixo o programa Explorer. A súa misión principal foi medir o fluxo de partículas enerxéticas na atmosfera terrestre e estudar o quecemento atmosférico e o seu aumento coa altura; ademais tamén fixo medicións da radiación tanto natural como artificial atrapada nos cintos de radiación. Injun 4 estaba deseñado para aliñarse magneticamente co campo magnético terrestre. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares e baterías e levaba a bordo unha grabadora de cinta e conversores de analóxico a dixital. Para transmitir datos en tempo real usaba un transmisor de amplitude modulada a 136, 29 MHz, mentres que para transmitir datos da cinta usaba un transmisor de modulación por pulsos a 136, 86 MHz. Injun 4 funcionou ata decembro de 1966. Instrumentos
Injun 4 levaba os seguintes instrumentos a bordo: Analizador esférico de potencial retardado.
Contador Geiger-Mueller.
Detector de estado sólido.
Detectores de sulfuro de cadmio.
Detectores de partículas de plástico de centelleo.
Injun 5

Injun 5, tamén coñecido coa denominación Explorer 40, foi un satélite artificial da USAF xestionado pola Universidade de Iowa lanzado o 8 de agosto de 1968 mediante un foguete Scout B desde a Base Vandenberg da Forza Aérea xunto co satélite Explorer 39. Características
Injun 5 foi o quinto satélite da serie Injun, deseñado, construído e xestionado pola Universidade de Iowa para a USAF, e lanzado tamén baixo o programa Explorer. A súa misión principal foi medir o fluxo de partículas enerxéticas na atmosfera terrestre, estudar as radioemisións de frencuencia moi baixa (VLF) na ionosfera asociadas co fluxo de partículas, estudar os electróns, protóns e partículas alfa atrapadas nos cintos de radiación, estudar os raios cósmicos e medir a temperatura e densidade de electróns e ións positivos de enerxía termal ou próxima a esta. Injun 5 estaba deseñado para aliñarse magneticamente co campo magnético terrestre. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares e baterías, pero un problema a bordo do satélite reduciu a cantidade dispoñible de enerxía procedente das células solares, limitando o período de tempo en que a grabadora de cinta de a bordo podía funcionar sen interrupción. Injun 5 foi desconectado entre o 31 de maio de 1970 e o 18 de febreiro de 1971, despois do cal foi encendido de novo. Deixou de funcionar definitivamente en xuño de 1971. Instrumentos
Injun 5 levaba os seguintes instrumentos a bordo: Analizador de enerxía diferencial para protóns e electróns de baixa enerxía (LEPEDEA).
Receptor de VLF.
Detector de partículas de estado sólido.
Analizador esférico de potencial retardado.
Injun 6

Injun 6, tamén coñecido coa denominación Explorer 52 e Hawkeye, foi un satélite artificial da USAF xestionado pola Universidade de Iowa lanzado o 3 de xuño de 1974 mediante un foguete Scout E1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
Injun 6 foi o sexto e último satélite da serie Injun, deseñado, construído e xestionado pola Universidade de Iowa para a USAF, e lanzado tamén baixo o programa Explorer. A súa misión principal foi facer estudos dos campos e partículas nos polos da magnetosfera terrestre a distancias de ata 21 radios terrestres. Como obxectivos secundarios adicouse a medir a distribución do campo magnético e do plasma no vento solar e a estudar as radioemisións de tipo 3 producidas polo fluxo de electróns solares no medio interplanetario. Injun 6 estabilizábase mediante xiro, cun período de rotación de 11 segundos. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares que producían entre 22 e 36 vatios de potencia.
Injun 6 participou no Estudo Magnetosférico Internacional (IMS, International Magnetospheric Study). O satélite só podía enviar datos en tempo real e transmitía a 136 ou 400 MHz, cunha velocidade de entre 100 e 200 bps.
Injun 6 foi inxectado nunha órbita inicial de 126. 793 km de apoxeo e 638 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 89, 8 graos e un período de 3078, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de abril de 1978. Instrumentos
Injun 6 levaba os seguintes instrumentos a bordo: Analizador de enerxía diferencial para protóns e electróns de baixa enerxía (LEPEDEA).
Magnetómetro de porta de fluxo.
Receptor de ondas de plasma.
Inkscape

Inkscape é unha ferramenta de debuxo multiplataforma de código aberto para gráficos vectoriais SVG. Este programa xurdiu dunha bifurcación do proxecto Sodipodi.
As características de SVG soportadas inclúen formas básicas, camiños, texto, canle alfa, transformacións, gradientes, edición de nodos, exportación de SVG a PNG, agrupación de elementos etc.
A principal motivación de Inkscape é proporcionar á comunidade unha ferramenta de código aberto de debuxo SVG que cumpra completamente cos estándares XML, SVG e CSS2.
Inkscape atópase desenvolto principalmente para Linux, pero é unha ferramenta multiplataforma que funciona en Microsoft Windows, Mac OS X, e outros sistemas operativos similares a Unix.
Inkscape ten un bo soporte multilingüe particularmente para scripts complexos e atópase distribuído baixo a Licenza Pública Xeral GNU, polo que é software libre e gratuíto. Descrición
Inkscape ten un contorno de traballo similar a outros programas de deseño gráfico. Menús de texto e iconas, paletas de ferramentas e cores, traballo con formas complexas e capacidade de adaptar o programa ao tipo de deseño que se estea a facer. Ten moitas ferramentas similares a Adobe Illustrator, mesa de traballo, capas, paletas de cores, uso de medidas en mm e pixels, posibilidade de empregar modelos e converter deseños existentes en diversos formatos, etc. A máis inclúe as posibilidades dun editor XML de xeito que pode verse o código que xera o programa ao ser tratados os trazos e modificar o código xerado no editor de texto. O programa permite abrir e exportar os ficheiros en máis de vinte formatos, incluído o nativo de Adobe Illustrator.
Formatos de ficheiros
Importación: SVG, SVGZ, CGM, EMF, DXF, EPS, PostScript, PDF, AI (9. 0 e superiores), CorelDRAW, Dia, Sketch, PNG, TIFF, JPEG, XPM, GIF, BMP, WMF, WPG, GGR, ANI, ICO, CUR, PCX, PNM, RAS[en], TGA, WBMP, XBM, XPM.
Exportación: PNG, SVG, EPS, PostScript, PDF 1. 4 (e superior), Dia, AI, Sketch, POV-Ray, LaTeX, OpenDocument Draw, GPL, EMF, POV, DXF.
Inlandsis da Antártida

A cuberta de xeo ou inlandsis antártico é parte dun dos dous casquetes polares (ou calotas polares) da Terra. Cobre preto do 98 % do continente antártico e é a masa singular de xeo máis grande da Terra, con arredor de 14 millóns de km² e contén 30 millóns de km³ de xeo. Supón máis do 90% do volume total de xeo glaciar da Terra, en comparación co 8% que representa o inlandsis de Groenlandia, no hemisferio norte. A súa antigüidade é de 33. 6 millóns de anos.
Este manto de xeo da Antártida acada grosores superiores ós 4 km, situándose o leito de rocha nalgúns puntos a uns 2 km baixo o nivel do mar. En moitos puntos da costa antártica o manto de xeo continúase con grandes masas de xeo parcialmente flotante unidas a terra chamadas plataformas de xeo, a maior das cales é a plataforma de xeo de Ross, cunha superficie aproximada de 500. 000 km² e uns 70 m de altitude media. Ditas plataformas representan fraccións do inlandsis empurradas ao mar. O manto de xeo antártico móvese cara ao exterior a unha taxa estimada de entre 25 e 50 metros por ano, podendo acadar os 1000 metros ao ano ou máis no caso das plataformas de xeo das costas.
Inmigración

Chámase inmigración á entrada a un país de persoas que naceron ou proceden doutro lugar. Representa unha das dúas opcións ou alternativas do termo migración, que se aplica aos movementos de persoas dun lugar a outro e estes desprazamentos levan un cambio de residencia ben sexa temporal ou definitivo. As dúas opcións dos movementos migratorios son: emigración, que é a saída de persoas dun país, rexión ou lugar determinados para dirixirse a outro distinto e inmigración, que é a entrada nun país, rexión ou lugar determinados procedentes doutras partes. De maneira que unha emigración leva como contrapartida posterior unha inmigración no país ou lugar de chegada. Así pois, resulta válido estudar as migracións desde o punto de vista do país de acollida (ou mellor dito, de entrada, xa que non sempre os inmigrantes reciben unha boa acollida no país de entrada), xa que a situación é moi diferente e ata a miúdo oposta á do país ou lugar de emigración. Unha enorme gama de situacións políticas e problemas exponse pola case sempre inevitable diferenciación cultural, económica e social existente entre as poboacións inmigrantes e as do país de recepción, e ata entre os mesmos inmigrantes cando proceden de países e ata de continentes distintos.
Inmigración irregular

Considérase inmigración irregular (inmigración ilegal) ao movemento migratorio de persoas a través das fronteiras sen atender os requirimentos legais do país de destino. A persoa que se atopa nesta situación é un inmigrante irregular ou ilegal.
Inmortalidade

A inmortalidade é a vida eterna ou a habilidade de vivir para sempre. As formas biolóxicas teñen limitacións inherentes que as intervencións médicas non poden superar. A selección natural desenvolveu a inmortalidade biolóxica só nunha especie, a medusa Turritopsis dohrnii.
Certos científicos, futuroloxistas e filósofos teorizaron sobre a inmortalidade do corpo humano, e defenderon que a inmortalidade do ser humano podería ser un obxectivo acadable nas primeiras décadas do século XXI, mentres que outros apostan pola prolonga da vida como un obxectivo máis probable a curto prazo. Aubrey de Grey, un investigador que desenvolveu unha serie de estratexias biomédicas de rexuvenecemento, cre que o seu plan para reverter o proceso de envellecemento pode ser implementado en dúas ou tres décadas.
A crenza da inmortalidade da vida humana a través da alma é un tema recorrente na relixión, así como obxecto de especulación, fantasía e debate. En contextos relixiosos, a inmortalidade é un dos dons que Deus (ou outras deidades) conceden ós humanos que amosan bondade ou respectan a lei divina. Símbolos
Existen numerosos símbolos que representan a inmortalidade. O ankh é un símbolo exipcio da vida que tamén ten connotacións de inmortalidade cando aparece representado nas mans de deuses e faraóns. A banda de Möbius en forma de nó de trevo é outro símbolo de inmortalidade. Moitas representacións simbólicas de infinidade ou do ciclo da vida son usado a miúdo para representar a inmortalidade dependendo do contexto no que se atopen. Outros exemplos son o uróboros, o kanji dez, o fénix e o pavón.
Inmunidade celular

A inmunidade celular ou inmunidade mediada por células é unha resposta inmunitaria na que non interveñen os anticorpos. , senón que depende da activación de fagocitos, linfocitos T citotóxicos específicos de antíxenos e a liberación de varias citocinas en resposta ao antíxeno.
Historicamente, o sistema inmunitario foi dividido en dúas ramas: inmunidade humoral, na cal a función protectora da inmunización podía encontrarse nos humores (fluídos corporais sen células ou soro sanguíneo) e inmunidade celular, na cal a función protectora da inmunización estaba asociada coas células. As células T CD4+ ou células T axudantes proporcionan protección contra diferentes patóxenos. As células T virxes, que son céllas T inmaturas que aínda non se atoparon cun antíxeno, convértense en células T efectoras unha vez que se encontran cunha célula presentadora de antíxenos. Estas células presentadoras, como os macrófagos, células dendríticas e células B nalgunhas circunstancias, cargan péptidos antixénicos sobre os MHC da célula, que á súa vez presentan o péptido a receptores situados en células T. As máis importantes destas células presentadoras son células dendríticas moi especializadas, que se dedican a inxerir e presentar os antíxenos.
As células T efectoras activadas poden clasificarse en tres clases funcionais, que detectan antíxenos péptidos orixinados en diversos tipos de patóxenos: 1) células T citotóxicas, que matan células diana infectadas por apoptose sen usar citocinas, 2) células TH1, que funcionan principalmente activando macrófagos, e 3) células TH2, que funcionan estimulando células B para que produzan anticorpos.
O sistema inmunitario innato e o sistema inmunitario adaptativo comprenden tanto compoñentes humorais coma mediados por células.
A inmunidade celular protexe o corpo por medio de: Inmunidade mediada por células T ou inmunidade de células T, mediada por células T citotóxicas específicas de antíxenos activadoras que poden inducir a apoptose en células corporais que exhiben sobre a súa superficie epítopos de antíxenos alleos, como células infectadas por virus, células que albergan bacterias intracelulares e células cancerosas que posúen antíxenos tumorais;
Acción de macrófagos e células asasinas naturais que posibilitan a destrución de patóxenos por medio do recoñecemento e secreción de gránulos citotóxicos (no caso das células asasinas naturais) e a fagocitose (no caso dos macrófagos)
Estimulando células para que segreguen diversas citocinas que inflúen na función doutras células implicadas nas respostas inmunitarias adaptativas e innatas.
A inmunidade mediada por células diríxese principalmente contra microbios que sobreviven en fagocitos e microbios que infectan células non fagocíticas. É máis efectiva eliminando céllas infectadas por virus, pero tamén participan na defensa contra fungos, protozoos, cancros e bacterias intracelulares. Tamén xoga un papel principal no rexeitamento de transplantes.
Inmunidade de grupo

A inmunidade de grupo, inmunidade de rabaño ou efecto rabaño é un método de protección indirecta fronte a enfermidades infecciosas que ten lugar cando unha gran porcentaxe dunha poboación tórnase inmune a unha infección, fornecendo unha protección indirecta para aqueles individuos que non son inmunes. Nunha poboación na que un gran número de individuos son inmunes, as cadeas de infección teñen máis probabilidades de racharse, freando ou detendo o avance da enfermidade. Canto maior sexa a proporción de individuos inmunes nunha comunidade, menor é a probabilidade de que aqueles que non son inmunes entren en contacto con outro individuo infectado. Proceso e características
A inmunidade individual conséguese tras recuperarse dunha infección natural ou por medios artificiais como as vacinas. Algúns individuos poden non tornarse inmunes por motivos médicos polo que a inmunidade de grupo resulta un método importante de protección. Cando unha poboación consegue un certo nivel de inmunidade de grupo, esta elimina de forma gradual a enfermidade dentro da poboación. Esta eliminación, de conseguirse de forma global en todo o mundo, pode dar como resultado a redución do número de infeccións a cero, erradicando a enfermidade. Este método empregouse para a erradicación da varíola en 1977 e para a eliminación rexional doutras enfermidades. A inmunidade de grupo non aplica para tódalas enfermidades, só para aquelas que son contaxiosas, que se transmiten dun individuo a outro. O tétano, por exemplo, é unha enfermidade infecciosa pero non contaxiosa, polo que este método non aplica para a súa eliminación.
O termo inmunidade de rabaño usouse por primeira vez en 1923. Quedou recoñecido coma un fenómeno de ocorrencia natural na década dos anos 1930 ó observarse que tras que un número significativo de nenos se tornaron inmunes ó sarampelo, o número de novas infeccións diminuíu temporalmente, incluíndo a nenos susceptibles de contaxio. A vacinación en masa para inducir a inmunidade de grupo pasou a ser dende entón unha práctica común e probou ser efectiva na prevención do avance de moitas enfermidades infecciosas. A oposición ás vacinas supón un contratempo para a inmunidade de grupo, permitindo que enfermidades que teñen prevención persistan ou volvan a xurdir en comunidades con taxas de vacinación non axeitadas.
Inmunodifusión

A inmunodifusión é unha proba diagnóstica que implica a difusión a través dunha substancia como o ágar, que é xeralmente un xel brando de ágar (1%) ou agarosa (1%), usada para a detección de anticorpos ou antíxenos.
Os tipos comunmente utilizados son: Difusión sinxela nunha dimensión (procedemento de Oudin).
Difusión dobre nunha dimensión (procedemento de Oakley Fulthorpe).
Difusión sinxela en dúas dimensións (inmunodifusión radial de Mancini).
Difusión dobre en dúas dimensións (inmunodifusión dobre de Ouchterlony).
Inmunoloxía

A inmunoloxía é unha rama da ciencia biomédica que cobre o estudo de tódolos aspectos do sistema inmune en tódolos organismos. Trata de, entre outras cousas, o funcionamento fisiolóxico do sistema inmune en estados da saúde e da enfermidade, malfuncionamentos do sistema inmune nas desordes inmunolóxicas (enfermidades autoinmunes, hipersensibilidades, deficiencia inmunolóxica, rexeitamento de transplantes); as características físicas, químicas e fisiolóxicas dos compoñentes do sistema inmune in vitro, in situ e in vivo. A inmunoloxía ten diversos usos en varias disciplinas da ciencia.
Inmunomodulación

A inmunomodulación é a modulación (axuste regulatorio) do sistema inmunitario. As substancias que causan a inmunomodulación denomínanse inmunomoduladores. Pode ser natural ou inducida polo ser humano, de modo que o termo pode referirse ao seguinte: Homeostase do sistema inmunitario, na cal o sistema inmunitario se autorregula para axustar as respostas inmunitarias a niveis adaptativos en vez de non adaptativos e prexudiciais (usando células T regulatorias e moléculas de sinalización celular entre outros elementos).
Inmunomodulación como parte da inmunoterapia, na cal as respostas inmunes se inducen, atenúan ou impiden de acordo cos obxectivos terapéuticos.
Inmunoterapia

A inmunoterapia, bioterapia, terapia biolóxica, terapia modificadora da resposta biolóxica ou terapia MRB, en medicina, refírese ó conxunto de estratexias de tratamento para estimular ou repor o sistema inmunitario fronte ó cancro, infeccións ou outras doenzas así como para minguar os efectos secundarios de tratamentos moi agresivos usados contra o cancro. O obxectivo pode ser profiláctico (preventivo) ou terapéutico (curativo ou de mantemento). Dentro dos tratamentos biolóxicos están os anticorpos monoclonais, as vacinas e os denominados factores de crecemento.
As moléculas activas implicadas na inmunoterapia denomínanse inmunomoduladores. A maior parte son citoquinas e algunhas delas, por exemplo o factor estimulante de colonias de granulocitos (G-CSF, Granulocyte colony-stimulating factor) ou o interferón, xa están a ser usados en clínicas. Outros tipos de citoquinas, como as interleuquinas 1, 2, 6, 8 e o factor de necrose tumoral [TNF-α], están a utilizarse en numerosos ensaios clínicos e outros estudos preliminares para un futuro uso en inmunoterapia.
Inmunóxeno

Un inmunóxeno é unha substancia que ten a capacidade de inducir a inmunidade humoral ou a mediada por células en lugar da tolerancia inmunolóxica. Ferencik et al. describen un inmunóxeno como un antíxeno completo que está composto dun portador macromolecular e de epitopos (determinantes antixénicos). Ás veces o termo inmunóxeno utilízase intercambiablemente co termo antíxeno, pero o termo antíxeno significa tanto inmunoxenicidade coma tamén a capacidade de reaccionar cos produtos da mesma, como son os anticorpos ou receptores TCR. Ademais, un antíxeno é unha substancia que pode unirse a un anticorpo específico.
A distinción entre eles está na sutil diferenza entre inmunoxenicidade e antixenicidade. A inmunoxenicidade é a capacidade de inducir unha resposta inmunitaria humoral ou celular, mentres que a antixenicidade é a capacidade de combinarse especificamente cos produtos finais da resposta inmune (anticorpos secretados ou receptores de superficie das células T), cousa que non todos os inmunóxenos poden facer. Deste xeito, todo inmunóxeno pode ser un antíxeno, pero non todo antíxeno é un inmunóxeno.
Innatismo

A gramática xenerativa afirma que a linguaxe humana repousa nunha capacidade innata, común a todos os seres humanos, que é activada por medio do proceso coñecido como adquisición da linguaxe.
Noam Chomsky, para quen a lingüística debería ser considerada como parte da psicoloxía, afirma que todos os seres humanos dispoñemos dun Dispositivo de Adquisición da Linguaxe determinado xeneticamente que contén os principios universais de todas as linguas. Este dispositivo actívase mediante a exposición a unha delas e o neno utiliza eses principios para adquirir a lingua natural concreta. Existe un período crítico após o cal resulta imposíbel aprender a falar.
A linguaxe aparece como unha aptitude exclusiva da especie humana (ao contrario da comunicación, que se dá nas demais). Esa aptitude localízase na parte posterior do hemisferio esquerdo do cerebro. A hipótese da natureza innata da linguaxe implica que: existen uns universais lingüísticos, semellanzas en todos os idiomas habidos e por haber;
o compoñente sintáctico é central na gramática das linguas, e o semántico e fonolóxico son apenas interpretativos;
os compoñentes obedecen a regras.
Innokentii Smoktunovskii

Innokenty Mikhaylovich Smoktunovsky (en ruso: Иннокентий Михайлович Смоктуновский) nado co apelido Smoktunovich en Tatyanovska o 28 de marzo de 1925 e finado en Moscova o 3 de agosto de 1994, foi un actor soviético, aclamado como o "rei dos actores soviéticos". Foi nomeado Artista do Pobo da URSS en 1974 e Heroe do Traballo Socialista en 1990. Traxectoria
Primeiros anos
Smoktunovskii naceu nunha vila de Siberia nunha familia de campesiños de orixe belarusa. Rumoreouse que proviña dunha familia polaca, mesmo nobre, mais o propio actor desaprobou esas teoría afirmando que a súa familia era belarusa e non nobre. Serviu no exército soviético durante a segunda guerra mundial. En 1946, uniuse a unha compañía de teatro en Krasnoyarsk, e despois marchou a Moscova. En 1957, foi convidado por Georgy Tovstonogov para unirse ao teatro Bolshoi de Leningrado, onde abraiou o público coa súa dramática interpretación do príncipe en O idiota, de Dostoyevski. Un dos seus mellores papeis foi o protagonista de Tsar Fyodor Ioannovich de Aleksey Konstantinovich Tolstoy (Teatro Maly, 1973).
Carreira
A súa carreira no cinema foi lanzada polo filme de Mikhail Romm Девять дней одного года (1962). En 1964, foi escollido para o papel de Hamlet na versión cinematográfica de Grigori Kozintsev da obra de Shakespeare, que recibiu eloxios de Laurence Olivier ademais do premio Lenin. Moitos críticos ingleses mesmo consideran o Hamlet de Smoktunovskii por riba do de Olivier, nun momento no que o de Olivier se consideraba o definitivo. Smoktunovskii creou un retrato integral heroico, que mesturaba o que anteriormente parecía incompatible, a simplicidade masculina e a aristocracia exquisita, bondade e sarcasmo cáustico, unha mentalidade burlona e o autosacrificio.
Smoktunovskii fíxose máis célebre para o gran público como Yuri Detochkin na sátira de detectives de Eldar Ryazanov Beregis Avtomobilya (1966), que revelou os importantes dotes cómicos do actor. Máis adiante, interpretou a Petr Ilich Chaikovskii no filme Chaikovskii (1969), a Dyadya Vanya na versión de Andrei Konchalovsky da obra de 1970, o narrador de Zerkalo de Andrei Tarkovsky, o home vello en On Thursday and Never Again (1977), de Anatoly Efros e a Salieri na miniserie Маленькие трагедии (1979) de Mikhail Schweitzer baseada nas obras de Aleksandr Pushkin.
En 1990, Smoktunovskii gañou o premio Nika na categoría de mellor actor. Faleceu o mércores 3 de agosto de 1994 nun sanatorio, aos 69 anos. Epónimos
O planetoide 4926 Smoktunovskij foi bautizado na súa honra.
Innovación

Innovación é un cambio que introduce novidades, ou, dito doutra maneira, a novidade que se introduce nun dominio determinado. Refírese tanto á modificación de elementos xa existentes co fin de melloralos, como ao desenvolvemento de elementos totalmente novos. Etimoloxía
O termo provén do baixo latín innovationem, substantivo de acción derivado do participio pasado do verbo do latín clásico innovo, innovare, "renovar", de in- "a", "ir cara a", e novus, "novo". Economía e empresas
En sentido estrito, neste campo, dise que as ideas só poden resultar innovadoras despois de que se desenvolven como novos produtos, servizos ou procedementos, que realmente encontran unha aplicación de éxito, impoñéndose no mercado a través da súa difusión.
Hai unha forma de innovación consistente na mellora da xestión empresarial con novos procedementos, utilización duna tecnoloxía, automatización, mellorando a calidade, definindo novas formas de satisfacer ao cliente, son só algunhas ideas do que pode ser e conseguir a innovación e axuda ás empresas a crecer e seren máis competitivas.
En economía, Joseph Schumpeter foi quen introduciu este concepto na súa "teoría das innovacións", na que o define como o establecemento dunha nova función de produción. A economía e a sociedade cambian cando os factores de produción se combinan dunha maneira novidosa. Suxire que invencións e innovacións son a clave do crecemento económico, e quen implementan ese cambio de maneira práctica nos emprendedores. A innovación é un factor clave para o desenvolvemento empresarial e o crecemento económico dos países, sendo aqueles que máis invisten en investigación e innovación os que máis riqueza alcanzan. Neste sentido, o Diccionario de la lengua española define a innovación como a «creación ou modificación dun produto, e a súa introdución nun mercado». Ciencias humanas e cultura
Tamén se utiliza o concepto de innovación nas ciencias humanas e na cultura. A busca a través da investigación de novos coñecementos, as solucións ou vías de solución, supoñen curiosidade e goce pola renovación. Os conceptos de vangarda e creatividade fanse relevantes neste contexto. Innovación sucesiva ou incremental
A innovación sucesiva, chamada tamén incremental, está moi relacionada coa innovación e a tecnoloxía, xa que se realiza e depende destes dous factores. Co pasar dos anos vimos un grande aumento na tecnoloxía, e isto leva á decisión de innovar por parte das empresas, persoas, gobernos, entre outros, para así non quedar obsoletos fronte ao mundo en constante cambio. Este tipo de innovación é realizada principalmente por empresas produtoras de produtos e servizos, gobernos nas súas diferentes propostas, entre outros. Considérase innovación incremental cando se crea un valor sobre un produto que xa existe, engadíndolle novas melloras. O proceso de innovación comenza sobre unha base conceptual. A partir de aí realízanse unha serie de procesos creativos enfocados a conseguir uns fins determinados, utilizando diferentes técnicas creativas que compoñen un grande abano para achar posibilidades innovativas. Un exemplo de innovación incremental foi a incorporación de cámaras de fotos aos móbiles.
Innsbruck

Innsbruck é unha cidade de 117. 342 habitantes (2006) do oeste de Austria, capital do estado federado de Tirol, localízase no val do Inn a 574 metros entre altas montañas tales como o Hafelekar (2. 334 m) ao norte, Patscherkofel (2. 246 m) e Serles (2, 718 m) ao sur, é un centro de deportes de inverno de fama mundial. Xogos Olímpicos de Inverno
A cidade de Innsbruck foi a sede olímpica dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1964 e dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1976.
Inocybe aeruginascens

Inocybe aeruginascens é unha especie do xénero Inocybe amplamente distribuído en Europa. Esta especie foi documentada por primeira vez por J. Ferencz en Osca, Hungría o 15 de xuño de 1965.
Inol

En química chámase inol ou alquinol a un alquino (hidrocarburo cun triplo enlace entre carbonos) que leva un grupo hidroxilo unido a un dos carbonos do triplo enlace. Os anións desprotonados dos inois ou alquinois denomínanse inolatos.
Un inol pode levar dous hidroxilos unidos, un en cada carbono do triplo enlace, e nese caso recibe o nome de inodiol. Só existe un inodiol posible, o acetilenodiol. Inolatos
Os inolatos son compostos químicos cun osíxeno cargado negativamente unido a unha función alquino. Foron sintetizados por primeira vez en 1975 por Schöllkopf e Hoppe por medio da fragmentación n-butilitio do 3, 4-difenilisoxazol.
Sinteticamente, compórtanse como precursores de cetenas ou sintóns. Tautomería inol-cetena
Os inois poden interconverterse coas cetenas por tautomería. A forma inol é xeralmente inestable e pouco duradeira, e cambia rapidamente a cetena. Isto débese a que o osíxeno é máis electronegativo ca o carbono e así forma enlaces covalentes máis fortes. Por exemplo, o etinol interconvértese rapidamente coa etenona.
Inosina

A inosina é un nucleósido que se forma cando a base nitroxenada hipoxantina se une ao azucre ribosa (ou ribofuranosa) por medio dun enlace N-glicosídico β-N9. Cando ese nucleósido se une a un grupo fosfato forma o nucleótido inosina monofosfato (IMP) ou ácido inosínico.
A inosina aparece con frecuencia no ARNt e é esencial para unha correcta tradución do código xenético en pares de bases cambaleantes (wobble).
O coñecemento do metabolismo da inosina levou nas últimas décadas a diversos avances en immunoterapia. A inosina monofosfato é oxidada polo encima inosina monofosfato deshidroxenase, rendendo xantosina monofosfato, un precursor chave no metabolismo das purinas. O micofenolato mofetil é un antimetabolito, unha substancia antiproliferativa que actúa como un inhibidor da inosina monofosfato deshidroxenase. Úsase no tratamento de varias doenzas autoimmunes como a granulomatose de Wegener. Reaccións
A adenina convértese en adenosina ou inosina monofosfato (IMP), calquera das cales, á súa vez, pode converterse en inosina (I), que se emparella coa adenina (A), citosina (C), e uracilo (U).
A purina nucleósido fosforilase intraconverte a inosina e a hipoxantina.
A inosina é tamén un intermediario na cadea de reaccións entre nucleótidos purínicos que se require para a contracción muscular. Importancia clínica
A inosina foi probada na década de 1970s nos países do leste europeo para mellorar os resultados en atletas, pero os ensaios non demostraron ningunha mellora. Demostrouse que a inosina ten propiedades neuroprotectoras e propúxose como medicamento contra os danos na medula espiñal; porque mellora o restablecemento das conexións dos axóns, e tamén propúxose a súa administración despois dun accidente cerebrovascular polo mesmo motivo.
Está actualmente na fase II dos ensaios para probala como tratamento para a esclerose múltiple. Produce ácido úrico despois da súa inxestión, que é un antioxidante natural e contrarresta o peroxinitrito (molécula que está relacionada coa dexeneración dos axóns ), o que podería ser beneficioso na esclerose múltiple ). Biotecnoloxía
A inosina é útil para preparar os primers (cebadores) usados na reacción en cadea da polimerase ou PCR, porque se pode emparellar tanto coa adenina, coma coa timina, ou coa citosina. Isto permite usala para preparar primers que cubran un amplo polimorfismo dun só nucleótido, sen que este polimorfismo distorsione a eficiencia na fase de annealing dos cebadores da PCR. Estimulante alimentario
A inosina é un importante estimulante na alimentación de peixes de piscifactoría administrado só ou en combinación con aminoácidos.
Inosín trifosfato

O inosín trifosfato (ITP) é un nucleósido trifosfato e un intermediario na vía do metabolismo das purinas, que intervén na síntese de ATP e GTP. Consta dun nucleósido inosina (base hipoxantina + azucre ribosa) con tres grupos fosfato esterificados no residuo de azucre en posición 5'.
O ITP orixínase pola desaminación do ATP, que modifica a base nitroxenada adenina. A incorporación de ITP no ADN pode causar danos no ADN, mutaxénese e outros efectos nocivos. O ITP é procesado polo encima inosín trifosfato pirofosfatase (ITPA), que o converte no nucleótido inosín monofosfato (IMP), para evitar a súa incorporación ao ADN.
Inquietude

A inquietude ou inquedanza é un dos compoñentes principais da ansiedade. O outro compoñente sería a emocionalidade, que se refire aos síntomas fisiolóxicos tales como suar, sufrir palpitacións ou ter alta a presión arterial. O termo inquietude emprégase para nomear a falta de quietude, o alboroto, o desasosego ou a desazón. Pode entenderse a inquietude como un estado de nerviosismo que se produce nunha determinada situación, e tamén pode analizarse como un síntoma de ansiedade. Ao estar inquieta, a persoa non pode concentrarse no que está facendo debido a que a súa atención e os seus pensamentos están localizados noutra cuestión. Isto fai que a inquietude poida causar problemas cotiáns. É máis, dentro do ámbito da medicina fálase de inquietude como un fenómeno de axitación. Esta é un estado de excitación extrema, de nerviosismo ou de emoción que experimenta unha persoa por distintas circunstancias. Consecuencias
A inquietude produce alteración no humor e inconsciencia nos sentimentos, axitación pesada e dolorosa que causa calquera temor. A inquietude produce unha incerteza dos acontecementos futuros, sempre máis difíciles de afrontar que o propio presente. Non podemos confundir a inquietude coa irresolución, xa que podemos estar á vez inquietos e resoltos; nin co temor, sentimento ou opresión de que imos retroceder ou vacilar. A intranquilidade é unha forma de ver o espírito, que nos advirte un perigo como posible, mentres que o temor é unha emoción en vista do perigo. Cando a inquietude é grave, somérxenos na confusión e altera a nosa percepción do mundo e da realidade. Tamén pode haber confusión nas ideas. Prodúcese unha confusión no espírito, unha desorde das opinións. Na inquietude entra sempre unha parte de malestar. O medo agranda os obxectos, xa que sempre esaxerarmos o que temos. O medo e sobre todo o terror, son máis instintivos, e preséntanse moito antes que a inquietude. A inquietude na filosofía
A teoría postulada por Liebert e Morris en 1967, cualifica a inquietude como o principal compoñente da ansiedade, tamén denominada ansiedade de proba, máis especificamente. E conclúen que se produce unha relación inversa entre a ansiedade, e as variables do rendemento en condicións adecuadas, que é atribuíble principalmente á relación de preocupación. A inquietude inflúe no déficit de rendemento. Por outra parte, a través da historia a filosofía caracterizouse por ser unha actividade do pensamento humano centrada en interrogar ao mundo acerca das inquietudes humanas, e a buscar explicacións satisfactorias fronte aos diferentes problemas e acontecementos que se presentan en todos os niveis da vida. A filosofía xorde precisamente do encontro do ser humano co mundo, da admiración do home fronte a todo o que existe, e das chamadas "inquietudes filosóficas", as cales lles intentamos dar unha explicación.
Inscricións de Bir El Qutt

As inscricións de Bir El Qutt (xeorxiano: ბირ ელ ყუტის წარწერები) son inscricións en lingua xeorxiana utilizando a escrita Asomtavruli que se descubriron ao escavar un mosteiro xeorxiano en 1952 o equipo do arqueólogo italiano Virgilio Canio Corbo nas proximidades de Bir El Qutt, a 6 km ao sueste de Xerusalén e 2 km ao norte de Belén. Estaban localizadas nun piso de mosaico. Dúas das inscricións datan do 430 d. C. e a terceira do 532 d. C.
O mosteiro onde se atopan as inscricións fundouno, ou reconstruíuno, o príncipe real e filósofo Pedro de Iberia, unha das inscricións menciónano con seu pai. A outra inscrición cita a Bacurio de Iberia que podería ser o avó de Pedro.
As inscricións 1 e 2 están consideradas as máis antigas en xeorxiano e consérvanse no museo do Studium Biblicum Franciscanum en Xerusalén, así e todo a inscrición mencionando a Pedro perdeuse. Inscricións
Inscrición 1
Tradución: "Xesús Cristo ten piedade de Bakur e Griormizd e os seus descendentes. "
Datación: 430 d. C.
Inscrición 2
Tradución: "Santo Teodoro ten piedade de Maruan e Burzen, Amén. "
Dated: 430 d. C.
Inscrición 3
Tradución: "Coa axuda de Xesús Cristo e Santo Teodoro ten piedade de Abba Antoni e Iosia o albanel deste mosaico e do pai e nai de Iosia, Amén. "
Datación: 532 d. C.
Insectívoro

Denomínase insectívoro ou tamén entomófago a calquera animal predador de insectos ou as súas larvas, aínda que habitualmente comen tamén outros tipos de invertebrados.
Moitas pragas de insectos teñen un impacto económico negativo sobre as colleitas, polo que se poden incluír entre as medidas de loita aquelas que favorezan a presenza ou difusión de diversos animais insectívoros para controlarlas.
Inserción (xenética)

En xenética, unha inserción (tamén chamada mutación de inserción) é a adición dun ou máis pares de bases de nucleótidos nunha secuencia de ADN. Isto adoita ocorrer en rexións microsatélite debido ao volteo do polímero de ADN. As insercións poden ser moi diversas en tamaño, desde un par de bases incorrectamente inserido nunha secuencia de ADN a unha sección ampla dun cromosoma inserida noutro cromosoma. O escorregamento (slippage) de febras do ADN é un mecanismo estrutural por medio do cal se introducen as mutacións de inserción–deleción (indel) durante a replicación polas ADN polimerases. A nivel cromosómico, unha inserción consiste na inclusión dunha secuencia grande de ADN dentro dun cromosoma. Isto pode acontecer debido a un sobrecruzamento desigual durante a meiose.
Unha adición de rexión N é a adición de nucleótidos non codificados durante a recombinación xenética por unha desoxinucleotidil transferase terminal.
Unha inserción de nucleótido P é a inserción de secuencias palindrómicas codificadas polos extremos dos segmentos de xenes recombinantes.
As repeticións de trinucleótidos son clasificadas como mutacións de inserción ou ás veces como un tipo diferente de mutacións. Efectos
As insercións poden ser especialmente perigosas se ocorren nun exón, a rexión codificante de aminoácidos dun xene. Orixínase unha mutación de cambio de pauta de lectura, que é unha alteración no marco de lectura normal dun xene, se o número de nucleótidos inserido non é divisible por tres, que é o número de nucleótidos dun codón. As mutacións de cambio de pauta (ou marco) alteran a secuencia de aminoácidos codificados polo xene a partir do punto da mutación. Xeralmente, as insercións e a subseguinte mutación de cambio de marco ou pauta causan que durante a tradución do xene se encontre un codón de stop prematuro, orixinando a finalización da tradución e a produción dunha proteína truncada. Os transcritos que conteñen mutacións de cambio de marco poden tamén ser degradadas por degradación mediada por falta de sentido durante a tradución, polo que o resultado é que non se produce ningunha proteína. Se hai tradución, as proteínas truncadas adoitan ser incapaces de funcionar debidamente ou non funcionan en absoluto e isto pode ser a causa de diversos trastornos xenéticos dependendo do xene no cal se produciu a inserción. Desenvolvéronse métodos para detectar erros na secuencia do ADN.
As insercións que non cambian a pauta ou marco de lectura (in-frame insertions) prodúcense cando o marco de lectura non é alterado como resultado da inserción; o número de nucleótidos inseridos neste caso é múltiplo de tres. O marco de lectura permanece intacto e despois da inserción a tradución probablemente poderá completarse a non ser que os nucleótidos inseridos codifiquen algún codón de stop prematuro. Porén, debido á inserción destes nucleótidos extra, a proteína terminada conterá, dependendo do tamaño da inserción, moitos aminoácidos novos que poden afectar ao funcionamento da proteína.
Insignia

Unha insignia (do latim insignia) é un sinal ou marca que identifica unha institución, un grao, unha asociación ou o status social dunha determinada persoa. As insignias, normalmente, úsanse na forma de emblemas ou distintivos.
Inspektor

Inspektor ou Inspector foi un satélite artificial alemán construído por Daimler-Benz Aerospace e lanzado o 5 de outubro de 1997 a bordo da Progress M36 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Inspektor foi un pequeno prototipo de satélite para inspeccionar e dar servizo á estación espacial Mir e posteriormente a outras estacións espaciais. Inspektor voou a bordo da nave loxística Progress M36 e soltado por esta tras ter cumprido a súa misión e desacoplarse da estación. A súa misión principal consistía en voar arredor da Mir (ata a 100 metros de distancia) e fotografala, pero debido a problemas de control e orientación do satélite foi afastado da mesma. Reentrou na atmosfera o 1 de novembro de 1998.
Inspektor tiña forma de prisma hexagonal usaba dous propulsores de 40 mN de impulso para moverse e tres xiroscopios para controlar a súa actitude. Levaba unha cámara estelar e unha cámara de vídeo, ademais de tres xiroscopios ópticos, para determinar a súa actitude e posición. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares na súa superficie que alimentaban varias baterías.
Inspiral Carpets

Inspiral Carpets é unha banda de rock alternativo inglesa procedente de Oldham, en Greater Manchester, e formada por Graham Lambert e Stephen Holt en 1983. O grupo chamouse así por unha tenda de roupa que había en Oldham. O seu son xira ao redor de guitarras e teclados psicodélicos. Traxectoria
Os amigos do colexio Graham Lambert e Stephen Holt recrutaron ao batería Craig Gill e formaron Inspiral Carpets en 1983, orixinalmente como unha banda de garage punk. Despois de que pasasen varios membros polo grupo, cara 1987 a formación incluía ao baixista David Swift e ao organista Clint Boon. A banda editou dúas demos noas anos 80, Waiting for Ours e Songs of Shallow Intensity, que incluían cancións que serían regravadas posteriormente.
Fixéronse coñecidos, xunto con bandas como The Stone Roses e Happy Mondays, na escena Madchester de finais dos ano 80. Despois dun flexi-disc interpretando "Garage Full Of Flowers", que se entregaba de xeito gratuíto coa revista de Manchester Debris en 1987, apareceu a casete Cow, o seu primeiro lanzamento. O EP Planecrash, editado polo selo Playtime foi emitido habitualmente polo DJ de Radio 1 John Peel, quen lle pediu á banda gravar unha sesión para o seu programa. No tempo do seu éxito inicial, o grupo gañou algunha notoriedade polas súas camisetas "Cool as Fuck". A banda regravou o seu sinxelo "Find Out Why" como sintonía do programa 8: 15 from Manchester. Cando a súa popularidade medraba, a distribuidora Red Rhino Records foi á quebra, facendo que o grupo formase o seu propio selo, Cow Records, en marzo de 1989. A súa primeira edición foi o EP Trainsurfing. Ese mesmo ano Holt e Swift deixaron a banda para formar The Rainkings, sendo substituídos por Tom Hingley, vocalista de Too Much Texas, e por Martin "Bungle" Walsh, do grupo The Next Step. Despois dun feixe de sinxelos publicados a través do seu propio selo (o último deles, "Move", estivo a piques de entrar no top 40 británico), asinaron un contrato coa discográfica Mute Records, e inmediatamente conseguiron entrar chegar ao número 14 da lista de sinxelos con "This Is How It Feels" en 1990. O seu disco de estrea, Life, acadaría o número 2 na lista de álbums nese mesmo ano.
En 1991 o seu segundo álbum, The Beast Inside, non foi tan ben recibido pola crítica, pero aínda así chegou ao quinto posto da lista británica de álbums. Os sinxelos "Caravan" e "Please be Cruel" só acadarían os números 30 e 50 respectivamente, e o seu intento de irromper no mercado estadounidense fallou. Porén, a banda conseguiu un bo número de seguidores en Portugal, Alemaña e a Arxentina, sendo o seu seguinte traballo, Revenge of the Goldfish, o seu principal éxito neses países. O álbum, editado en 1992, foi número 17 no Reino Unido e tivo catro exitosos sinxelos. O seu seguinte disco, Devil Hopping (1994), chegou ao número 10, entrando os sinxelos "Saturn 5" e "I Want You" no top 20. En 1995, despois da publicación de The Singles, un recompilatorio de sinxelos, a banda foi despedida de Mute e separaríase pouco despois.
Instagram

Instagram é unha rede social e aplicación para partillar fotos e vídeos. Permite aos usuarios aplicar efectos fotográficos como filtros, marcos, cores retro e vintage, e posteriormente partillalas en diferentes redes sociais como Facebook, Tumblr, Flickr, Twitter ou Vkontakte. Unha característica distintiva da aplicación é que da unha forma cadrada ás fotrografías en honor á Kodak Instamatic e as cámaras Polaroid, contrastando coa relación de aspecto 16: 9 que na actualidade usan a maioría das cámaras dos teléfonos móbiles.
Instagram foi creada por Kevin Systrom e Mike Krieger e foi lanzada en outubro de 2010. A aplicación gañou popularidade de forma doada, con máis de 100 millóns de usuarios activos en abril do 2012 e superou os 300 millóns en decembro de 2014. Instagram foi deseñada orixinalmente para iPhone e á súa vez dispoñíbel para os seus irmáns iPad e iPod co sistema iOS 3. 0. 2 ou superior. A principios de abril de 2012, publicouse unha versión para Android.
A partir da versión 4. 0 a aplicación permite ao usuario a toma de filmes cunha duración máxima de 15 segundos. Esta nova ferramenta inclúe estabilización de imaxe. Filtros
Instagram identifícase polos seus coñecidos filtros os cales veñen de Polaroid que fan alusión a que foron tomadas polas mesmas.