proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Palacio de Congresos (Campo de las Naciones)

O Campo de las Naciones é un espazo situado no barrio de Corralejos no distrito de Barajas, en Madrid, España. Inclúe o Pazo Municipal de Congresos de Madrid, o recinto feiral de IFEMA, o parque Juan Carlos I e o parque empresarial Puerta de las Naciones. Deseñouno o arquitecto Ricardo Bofill Levi. Características
O seu deseño moderno, propio das obras daquel arquitecto, e unha superficie útil de máis de Modelo: Unidade distribuídas nas súas 14 plantas (7 delas subterráneas), confírelle unha gran versatilidade, coa tecnoloxía e os servizos necesarios para absorber todas as demandas do mercado, especialmente a organización de congresos, feiras e grandes encontros de todo tipo.
O edificio conta con aparcadoiro público, amplos espazos expositivos, dous auditorios con capacidade para 913 e 1. 814 persoas respectivamente, unha sala multiusos de 2200 m² e trinta cuartos de diferentes capacidades. Historia
Na década de 1980 decidiuse destinar a zona a turismo, empresas e congresos. A zona bautizouse como Campo das Nacións.
En 1988 a empresa de xestión pública municipal que ía xestionar este inmoble bautizouse como Campo de las Naciones. En 2006, cando xa xestionaba este Pazo e outros edificios expositivos da cidade, cambiou o seu nome a Madrid Espacios y Congresos S. A. , coa denominación comercial de Madridec. Con todo, Madridec quebra en 2013 e o propio Concello converteuse no xestor das súas débedas e patrimonio. En 1991 inauguráronse preto del as instalacións feirais de IFEMA.
Entre outros eventos, acolleu cumios internacionais da OTAN, a Unión Europea e a Asemblea Anual do Fondo Monetario Internacional.
O 15 de decembro de 1995 acordouse aquí denominar euro a moeda única europea.
En outubro de 2003 celebrouse a Conferencia Internacional de Doadores para a Reconstrución de Iraq.
Desde xaneiro de 2019 está xestionado por IFEMA.
Palacio de Congresos e Auditorio Kursaal

O Palacio de Congresos e Auditorio Kursaal (en éuscaro: Kursaal jauregia) é un complexo arquitectónico deseñado por Rafael Moneo e situado en Donostia, formado por un auditorio, unha gran sala de cámara, salas polivalentes e salas de exposicións. Inaugurouse o 23 de agosto de 1999, e dende entón é a sede principal do Festival Internacional de Cine de Donostia, que se celebra tódolos anos a finais do mes de setembro.
Palacio de Inverno

O Palacio de Inverno, localizado no banco do río Neva, foi construído en San Petersburgo (Rusia) entre 1754 e 1762 por orde de Catarina a Grande como residencia de inverno dos tsares. O edificio, deseñado por Bartolomeo Rastrelli, é de planta rectangular, de estilo barroco ruso de mediados do século XVIII. Posúe 1. 786 portas e 1. 945 fiestras. Ten unha magnífica fachada.
Na actualidade alberga unha das maiores pinacotecas do mundo, o Ermitage. A galería militar, aberta en 1826, ten 332 retratos de líderes militares do exército ruso durante a invasión de Rusia por parte de Napoleón.
Logo da Revolución de Febreiro converteuse en sede oficial do Goberno provisional. Foi o principal obxectivo militar dos bolxeviques durante revolución de outubro de 1917.
Palacio de Westminster

O Palacio de Westminster é o lugar no que se reúnen as dúas cámaras do Parlamento do Reino Unido (a Cámara dos Lores e a Cámara dos Comúns). O palacio atópase situado na beira norte do río Támese en Westminster en Londres, preto doutros edificios gobernamentais en Whitehall. O palacio serviu inicialmente como residencia real, a pesar de que ningún monarca viviu nel dende o século XVI. A maior parte da estrutura actual data do século XIX, data na que o palacio foi reconstruído logo dun incendio en 1834 que destruíu a maior parte do edificio. Os arquitectos responsables da reconstrución do palacio foron Sir Charles Barry e Augustus Pugin. O edificio é un exemplo do estilo neogótico. Unha das características máis senlleiras do palacio é a torre do reloxo, unha atracción turística que aloxa a campá chamada Big Ben, nome asignado erroneamente ao reloxo da torre.
O palacio contén máis de mil habitacións, sendo as máis importantes as correspondentes aos Salóns da Cámara dos Lores e a Cámara dos Comúns. O palacio tamén inclúe salas de reunión, bibliotecas, corredores, comedores, bares e ximnasios. É o lugar onde se realizan importantes cerimonias de estado, das cales a máis importante é a Cerimonia de apertura do Parlamento. O palacio está moi asociado coas dúas Cámaras, tal como o demostran o emprego da palabra "Westminster" para referirse ao "Parlamento". As oficinas dos parlamentarios atópanse en edificios próximos, tales como a Casa Portcullis e os Edificios Norman Shaw.
Palacio de las Dueñas

O Palacio de las Dueñas é un edificio situado na cidade española de Sevilla, en Andalucía, que pertence en propiedade á Casa de Alba. Foi levantado entre os séculos XV e XVI, de estilos gótico-mudéxar ao renacentista e é un dos principais inmobles da cidade, polo seu valor histórico, arquitectónico, artístico e pola importancia dos seus bens mobles.
Nel naceu o poeta Antonio Machado en 1875, e casou nas súas terceiras nupcias o 5 de outubro de 2011 e faleceu o 20 de novembro de 2014 Cayetana Fitz-James Stuart, a XVIII duquesa de Alba de Tormes.
Paladina, Italia

Paladina é un comune (concello) da Provincia de Bérgamo na rexión italiana da Lombardía, situada a uns 45 km ao nordés de Milán e a uns 5 km ao noroeste de Bérgamo.
Paladina linda cos concellos de Almè, Almenno San Bartolomeo, Almenno San Salvatore, Bérgamo, Sorisole e Valbrembo. Parte do territorio de Paladina está incluído no Parco dei Colli di Bergamo e está cruzado polo río Quisa.
Paladio

O paladio é un elemento químico de número atómico 46 situado no grupo 10 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Pd. É un metal de transición do grupo do platino, brando, dúctil, maleable e pouco abundante. Parécese quimicamente ao platino e extráese dalgunhas minas de cobre e níquel. Emprégase principalmente como catalizador e en xoiería.
Palaemon

Palaemon é un xénero de crustáceos decápodos carideos, o tipo da famila dos palemónidos (Palaemonidae). Características
As especies deste xénero son camaróns que teñen a particularidade de presentaren un rostro ben desenvolvido na parte dianteira da cabeza, que non se encontra noutros xéneros de carideos, como as gambas. Outro detalle distintivo é a posición dos ollos, peduculados e moi diverxentes, mentres que as gambas téñenos máis próximos. Estes camaróns teñen pinzas, como os cangrexos, pero diminutas. O seu tamaño varía de 2 a 10 cm. Taxonomía
O xénero foi descrito en 1795 polo entomólogo alemán Friedrich Weber na súa obra Nomenclator entomologicus secundum Entomologiam systematicum ill. Fabricii adjectis speciebus recens detectis et varietatibus. Chilonii et Hamburgii: C. E. Bohn. viii 171 pp. Ver en liña.
A circunscrición convencional deste xénero é probabelmente parafilética. Datos moleculares suxiren que o xénero Palaemonetes, así como os xéneros Exopalaemon e Couteriella, deberían incluírse en Palaemon. As afinidades filoxenéticas nestes grupos corresponden mellor coa orixe xeográfica das asignacións de xénero convencional.
Especies
Segundo Grave e Fransen, o xénero comprende as seguintes especies: Importancia económica
Algunhas especies son obxecto de activa pesca en numerosos lugares do mundo, e son considerados como delicias gastronómicas.
Palaemon longirostris

Palaemon longirostris é unha especie de crustáceo malacostráceo da orde dos decápodos e familia dos palemónidos (Palaemonidae), un camarón moi semellante a outros do xénero Palaemon, como Palaemon adspersus, P. elegans, e P. serratus, que vive nas costas do Atlántico nororiental, desde as illas Británicas até Marrocos, e no Mediterráneo (até o mar Negro), que é obxecto de activa pesca comercial.
A especie foi descrita en 1837 por H. Milne Edwards en: Milne Edwards, H. (1834-1840): Histoire naturelle des Crustacés, comprenant l’anatomie, la physiologie et la classification de ces animaux: 1-468, 1-532, 1-638, 1-32, Plates 1-42. París: Librairie encyclopédique de Roret, obra na que a identificou con Astacus albescens, que definira Thomas Pennant en 1812. Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie o nome de camarón delta.
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son: Castelán: camarón delta
Francés: bouquet-delta
Inglés: delta prawn
Palaemon macrodactylus

Palaemon macrodactylus é unha especie de crustáceo malacostráceo da orde dos decápodos e familia dos palemónidos (Palaemonidae).
A especie foi descrita en 1902 por H. L. Rathbun en: Rathbun, M. J. (1902): "Japanese stalk-eyed crustaceans", Proceedings of the United States National Mu­seum 26: 23-55. Distribución
A área de distribución orixinal desta especie son os estuarios ao longo das costas do Xapón, a China e Corea (o que xustifica un dos seus nomes en inglés, Oriental shrimp, "camarón oriental"). Pero na actualidade vive tamén no océano Índico, en todo o Atlántico oriental, chegando até o mar do Norte, e en todo o Pacífico leste e no suroccidental.
Suponse que chegou até Europa a través de barcos de transporte. En Bélxica observouse por primeira vez en 2002, no Zeeschelde (costa ao redor da desembocadura do río Escalda e, máis tarde, tamén no porto de Zeebrugge (localidade na costa belga pertencente á cidade de Bruxas, en Ostende e no estuario do Yser.
Pesca
É obxecto de pesca comercial no Pacífico, no Índico leste, así como no Atlántico leste central e meridional. </ref name W/A Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie o nome de camarón emigrante.
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son: Castelán: camarón delta
Francés: bouquet-migrateur Inglés: migrant prawn
Palaemon xiphias

Palaemon xiphias é unha especie de crustáceo malacostráceo da orde dos decápodos e familia dos palemónidos (Palaemonidae), que vive nas costas do europeas do Atlántico, Madeira e no mar Mediterráneo.
A especie foi descrita en 1818 por Risso en: Risso, A. (1816): Histoire naturelle des crustacés des environs de Nice. París: Librairie Grecque­Latine-Allemande. Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie o nome de camarón espada.
Os nomes noutros idiomas, segundo estes autores son: Castelán: camarón posidonia
Francés: bouquet des lagunes
Inglés: Posidonia shrimp
Palaemonetes antennarius

Palaemonentes amtennarius é unha especie de crustáceo decápodo carideo da familia dos palemónidos. Taxonomía
A especie foi descrita en 1837 por H. Milne Edwards en: Milne Edwards, H. (1834-1840): Histoire naturelle des Crustacés, comprenant l’anatomie, la physiologie et la classification de ces animaux. París: Librairie encyclopédique de Roret. Distribución
Palaemonentes amtennarius vive nos ríos, lagos e esteiros do dos países mediterráneos, desde Eslovenia, Italia e Croacia, polo oeste, até Turquía, polo leste (incluíndo Grecia e as súas illas máis grandes). Vive en ríos e lagos e, a pesar de ser unha forma típica de auga doce, tense observado en augas lixeiramente salobres. Estado de conservación e pesca
Conservación
A súa presenza na zona é xeneralizada e, en ausencia de calquera das principais ameazas coñecidas, a UICN considera o status da especie como "LC" (pouco preocupante).
Pesca
A especie é obxecto de pesca comercial no Mediterráneo e no mar Negro. Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie o nome de camarón das lagoas.
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son: Castelán: camarón lacustre
Francés: bouquet des lagunes
Inglés: pond shrimp
Palaemonetes varians

Palaemonentes varians é unha especie de crustáceo decápodo carideo da familia dos palemónidos, que vive nos países costeiros do Atlántico nororiental, desde Suecia e o mar do Norte até o noroeste de África (Marrocos), e no Mediterráneo, que é obxecto de pesca comercial.
A especie foi definida en 1814 polo zoólogo e biólogo mariño William Elford Leach en: Leach, W. E. (1813): "Crustaceology". In: Brewster, D. (ed. ) The Edinburgh Encyclopædia: 383-437. A. Balfour, Edinburgh. Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie o nome de camarón branco do Atlántico.
Tamén se coñece co nome de camarón dos esteiros.
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son: Castelán: camarón de acequias del Atlántico
Francés: bouquet des canaux
Inglés: Atlantic ditch shrimp
Portugués: camarinha
Palafita

As palafitas son vivendas apoiadas en piares ou simples estacas, xeralmente construídas sobre corpos de augas tranquilas como lagos, lagoas, e como é o caso nalgunhas zonas de Chile á beira do mar.
A palabra deriva do italiano palafitta. No 2002 un importante descubrimento na desembocadura do río Sarno revelou que na zona portuaria de Pompeia había palafitas asentadas sobre un sistema de canles, que tamén suxeren unha certa similitude con Venecia. No caso galego os poboados lacustres máis coñecidos son os da lagoa de Antela que foron estudados polo investigador Conde-Valvís nos anos 50, pouco antes do desecamento da lagoa. Conde-Valvís fálanos dos achados de tres poboados palafíticos de 58, 56, e 36 habitacións respectivamente cada un, coñecidas popularmente como "cortellos", que nos demostran a gran concentración de habitantes nesta zona. Estes poboados estarían situados no espazo que abrangue dende Sandiás ata Cortegada (dous deles fronte a Zadagós e Cardeita). Galería de imaxes
Palangre

O palangre é unha arte de pesca consistente en varias liñas (chamadas brazoladas) onde se empetan os anzois, unidas cada 2, 5 metros ou menos nunha tralla (chamada madre) e que pode ser de fondo fixada ó leito mariño (ata 2000 anzois en ata 5000 metros de tralla) ou de superficie (ata 6000 en 12000 metros). Está regulado polo artigo 18 do do Decreto 424/1993 do 17 de decembro (DOG Nº 13 do xoves, 20 de xaneiro de 1994).
Palapa (satélites)

Palapa (Unidade nacional) é unha serie de satélites de comunicacións indonesios. Características
Os satélites Palapa comezaron sendo propiedade do goberno de Indonesia. O primeiro Palapa lanzouse en 1976 e o último en 2020. Palapa A1 e A2
Os dous primeiros satélites Palapa usaban o bus HS-333D, estabilizábanse mediante xiro, foron construídos por Boeing e eran idénticos aos satélites Anik A e Westar. O goberno indonesio, mediante dous contratos, encargou a Boeing tanto a construción dos satélites como dunha estación de control e nove estacións terrestres. Outras compañías construíron 30 estacións adicionais, todo controlado e operador pola compañía de telecomunicacións gobernamental PERUMTEL. Os satélites Palapa A tiñan unha masa de 574 kg e levaban 12 transpondedores en banda C a bordo. Palapa A1 foi lanzado o 8 de xullo de 1976 e Palapa A2 o 10 de marzo de 1977, ambos mediante foguetes Delta 2914. Palapa B1, B2, B2P, B2R e B4
Os Palapa B foron a segunda xeración de satélites Palapa. Usaban o bus HS-376 e estabilización mediante xiro e tiñan unha masa duns 1200 kg. Lanzáronse catro Palapa B entre 1983 e 1992, un (Palapa B2P) substituíndo a un que fallou parcialmente (Palapa B2). Palapa B1 e Palapa B2 foron lanzados mediante o transbordador espacial Challenger en 1983 e 1984, mentres que Palapa B2P, Palapa B2R e Palapa B4 foron lanzados mediante Delta 3920, Delta 6925-8 e Delta 7925 respectivamente en 1987, 1990 e 1992. Palapa B1 foi renomeado posteriormente Palapa Pacific 1, mentres que Palapa B2P pasou a ser Agila 1 e Palapa B2R NewSat 1. Palapa C1 e C2
Os dous satélites Palapa C foron os primeiros satélites de comunicacións Palapa estabilizados nos tres eixos. Usaban o bus HS-601 e tiñan unha masa de 3000 kg, cada un con 30 transpondedores en banda C e 4 transpondedores en banda Ku a bordo. Foron lanzados en 1996 mediante foguetes Atlas 2AS e Ariane 4 respectivamente. Palapa C1 foi renomeado HGS 3, Anatolia 1 e finalmente Paksat 1. Palapa D
Palapa D era un satélite de 4100 kg de masa construído co bus Spacebus-4000B3 por Thales Alenia Space. Levaba 35 transpondedores en banda C e 5 en banda Ku. Foi lanzado o 31 de agosto de 2009 pero un fallo do foguete portador, un CZ-3B, deixouno nunha órbita máis baixa da prevista. O satélite chegou á órbita xeoestacionaria polos seus propios medios pero a costa dun tempo de vida útil reducido. Palapa N1
Palapa N1 foi lanzado para substituír a Palapa D. Tiña unha masa de 5550 kg e usaba o bus DFH-4. Non chegou a órbita por fallo do foguete lanzador, un CZ-3B.
Palatalización

A palatalización é un cambio fonético asimilatorio polo cal un fonema ou son despraza o seu punto de articulación até a rexión palatal ou palato-alveolar por mor da proximidade dunha vocal (ou outro son) de articulación palatal.
O termo tamén se usa para indicar o modo de articulación especial como consonante palatalizada que posúen algunhas linguas como posibilidade fonética ou fonológica. Exemplos de cambios de palatalización
A maioría das linguas romances presenta palatalización das fonemas latinos /k, g/ ante vogal palatal e das secuencias /diV-, -niV-, -tia, -tio/ (onde V denota calquera vogal).
Nas linguas indoeuropeas, unha palatalización provocou que a maioría das linguas orientais sufrisen palatalización de /*ky, *gy, *gyh/. As linguas que sufriron dita palatalización denomínanse linguas satem e as linguas que non a sufriron denomínanse linguas centum.
O moderno grego cretense presenta palatalización de /*k, *x, γ/ > /č, š, ž/ ante as vocais /e, i/, así: O xaponés medio, dos séculos XII a XVI, palatalizó as seguintes sílabas do antigo xaponés (séculos VIII a XI):
-/si, *zi / > /ɕi, ʑi/ (shi, ji), /*sya, *syo, *syu; *zya, *zyo, *zyu/ > /ɕa, ɕou, ɕou, ʑa, ʑou, ʑou/ sha, sho, shu; ja, jo, ju).
-/ti, di / > /tɕ͡i, dʑ͡i/ (chi, ji), /*tya, *tyo, *tyu; *dya, *dyo, *dyu/ > /tɕ͡a, tɕ͡ou, tɕ͡ou; dʑ͡a, dʑ͡ou, dʑ͡ou/ (cha, cho, chu; ja, jo, ju).
É dicir todos as fonemas coronais /s, z; t, d/ foron palatalizados ante /i, e/. Consoantes palatalizadas
Numerosas linguas como moitas linguas eslavas e mesmo linguas non indoeuropeas como o chinés estándar posúen consoantes que se articulan como palatalizadas.
Palbociclib

O palbociclib (código PD-0332991, nome comercial Ibrance®) é un medicamento para o tratamento do cancro de mama ER-positivo e HER2-negativo desenvolvido por Pfizer. É un inhibidor selectivo das quinases dependentes das ciclinas CDK4 e CDK6.
O palbociclib foi o primeiro inhibidor de CDK4/6 en ser aprobado como terapia contra o cancro por calquera organización e a, partir de decembro de 2017 foi receitado máis de 90000 veces.
Palco da música

Un palco da música é unha construción xeralmente rectangular, que consta dun teito sostido por columnas e que serve como lugar de actuación para agrupacións musicais durante as festas. É tamén común que sexa en forma de quiosco coma un pavillón aberto por todos os seus lados, normalmente de planta arredondada ou poligonal (forma panóptica), que se coloca nun xardín para a interpretación de diversas manifestacións artísticas como música ou danza.
Popularizáronse coma construción festiva no século XIX e comezos do XX, especialmente para acomodar a execución musical das bandas nos concertos ao ar libre. No Reino Unido construíron moito na era Vitoriana cando o movemento británico brass band gañou relevancia. Os palcos máis miúdos non son máis ca gazebos. En Galiza son comúns en todas as vilas para a interpretación de bandas de gaita e de música especialmente nas festas parroquiais. Descrición
O quioscos son construcións abertas, simétricas con relación ao eixo central e de planta poligonal que consta dun zócolo do que o chan máis ou menos elevado forma a escena que debe de cumprir cos requisitos acústicos, mentres que proporciona o abeiro necesario para o tempo variábel. A estrutura é normalmente en madeira ou en metal, cuxas columnetas levan un teito en pavillón de escaso desnivel. Materiais lixeiros forman as armazóns artelladas e normalmente moi enfeitadas.
A finais do século XX, co crecemento das bandas, e o seu equipamento, fixo que moitos quioscos quedasen pequenos, polo que se contruíron palcos rectangulares de formigón ou pedra maiores, ou incluso son comúns os portátiles en grandes concertos.
Palenque, Chiapas

Palenque é unha cidade maia situada no estado mexicano de Chiapas, preto do río Usumacinta. É un dos lugares máis importantes desa civilización. En comparación con outras cidades maias, Palenque ten un tamaño mediano: ben menor que Tikal ou Copán, distínguese porén pola súa arquitectura e escultura.
A zona descuberta até 2005 equivale a uns 2, 5 km², mais cóidase que non se explorou nin un 10% da superficie total da cidade, ficando aínda máis de mil construcións cubertas pola selva. En 1981, o lugar de Palenque foi designado parque nacional. A Unesco declarouna Patrimonio da Humanidade en 1987. Monumentos máis importantes
Palenque é un dos sitios arqueolóxicos máis ricos do sur de México, nos límites da península do Iucatán. Entre as construcións accesibles, figuran as seguintes: a Pirámide das inscricións;
o Palacio;
o Templo da Cruz;
o Templo da Cruz foliada;
o Templo do sol;
a cancha do xogo de pelota;
o grupo norte.
As construcións están encadradas nun estilo occidental da arquitectura maia. Gobernantes
Os gobernantes ou régulos de Palenque que nos son coñecidos son os seguintes: K'uk' Bahlam I - 11 de marzo de 431, 435
Casper (é un alcume; o nome antigo non se puidera descifrar, descubriuse posteriormente que era Ch'aaj K'ik') - 10 de agosto de 435, 487
B'utz Aj Sak Chiik - 29 de xuño de 487, 501
Ahkal Mo' Nahb I - 5 de xuño de 501, 524
K'an Joy Chitam I - 25 de febreiro de 529, 8 de febreiro de 565
Ahkal Mo' Nahb II - 4 de maio de 565, 23 de xuño dd 570
K'an B'ahlam I - 8 de abril de 572, 3 de febreiro de 583
Yohl Ik'nal (unha muller) - 583, 604
Aj Ne' Ohl Mat - 605, 612
Sak K'uk' (unha muller) - 612, 615
K'inich Janaab' Pakal (chamado Pacal II ou Pacal o Grande) - 615, 683
K'inich Kan Bahlam II (Chan Bahlam II) - 683, 702
K'inich K'an Joy Chitam II - 702, 711
K'inich Ahkal Mo' Naahb III (Chaacal III) - 3 de xaneiro de 722, despois de 729
K'inich Janaab' Pakal II (Pacal III) - até 742
K'inich Kan Bahlam III (c. 751)
K'inich K'uk' Bahlam II - 8 de marzo de 765, data ignota
Wak Kimi Janaab' Pakal (Pacal IV) - 13 de novembro de 799, data ignota
Paleobiology Database

Paleobiology Database (Base de datos paleobiolóxica) é unha fonte de información en liña para a distribución e clasificación de animais, plantas e microorganismos fósiles.
Foi fundada no ano 2000 pola Fundación Nacional de Ciencias e o Consello de Investigación Australiano (Australian Research Council). Desde o 2000 até o 2012 foi a sede do National Center for Ecological Analysis and Synthesis, un centro interdisciplinar de investigación coa colaboración da Universidade de California.
Actualmente a súa sede se encontra na Universidade de Macquarie, Sydney (Australia), e a base de datos está supervisada por un comité internacional formado por quen máis datos achegan á base. Investigadores
Lista parcial dos investigadores que contribúen: Institucións colaboradoras
Lista con algunhas das institucións que participan:
Paleobotánica

A paleobotánica, tamén chamada ás veces fitopaleontoloxía, é a ciencia que ten por obxecto o estudo dos restos fósiles e das pegadas dos vexetais (en sentido amplo) para facerse cargo da morfoloxía, estrutura, ecoloxía, época nas que se desenvolveron, etc. , das plantas doutros tempos xeolóxicos. Debido a que a súa práctica require métodos especiais, constitúe unha disciplina independente que, en esencia, vén a completar a sistemática vexetal coa achega de datos a miúdo de importancia extraordinaria no estudo as afinidades das plantas e as súas relacións filoxenéticas. Por iso hoxe en día non se considera distinta da sistemática botánica máis que polos seus métodos de traballo (que son fundamentalmente os da paleontoloxía). Tipos de fósiles vexetais
Desde a perspectiva da tafonomía vexetal, os restos atravesan as tres etapas da taxonomía clásica: necrobiose, bioestratinomía e fosildiaxénese e, dependendo de como se preservaran no sedimento unha vez atravesados todos os filtros tafonómicos, é posíbel diferenciar:
Impresións e compresións: este tipo de fosilización dáse cando os vexetais se imprimen no sedimento deixando a súa pegada e a cor do resto fósil é idéntica á da rocha portadora. Tamén se denominan improntas. Moldes e contramoldes: sucede cando as partes das plantas con máis volume se enterran no sedimento. Se a materia orgánica se destrúe quedará un espazo deixado polo tronco. Se este oco se rechna con sedimento, fórmase eomolde, e o sedimento que o rodea constitúe o contramolde.
Permineralizacións ou mineralización: dáse cando os tecidos quedan impregnados de minerais como a sílice ou o carbonato de calcio. Normalmente imprégnanse as células despois da destrución do seu contido. Tamén poden encontrarse froitos e sementes mineralizados que son obxecto de estudo dentro da disciplina coñecida como paleocarpoloxía.
Carbonización: ao morrer a planta ou caer un resto da mesma nun ambiente pantanoso ou redutor, nun medio con pouco oxíxeno, os hidratos de carbono que constitúen a celulosa descompóñense lentamente, desprendendo metano e anhídrido carbónico. Esta forma de fosilización ten distintas etapas a través de períodos moi longos de tempo, formándose distintos materiais: turba, que é o carbón vexetal menos transformado, é unha substancia amourada de aspecto esponxoso, lignito, hulla e antracita, que é o carbón mineral máis transformado. Ámbar e copal: son resinas fósiles que poden conter no seu interior diversos elementos da flora ou a fauna do momento previo á fosilización. Pole e esporas fósiles: células sexuais estudadas poa paleopalinolocía.
Paleoclimatoloxía

A paleoclimatoloxía é o estudo dos cambios no clima ao longo da paleontoloxía ou de toda a historia da Terra. O interese moderno no cambio climático incrementou significativamente o estudo dos climas do pasado.
Os climas do pasado só poden estudarse mediante reconstrución por indicadores indirectos (proxy). Os datos obtéñense a partir do estudo de rochas, sedimentos, xeo, aneis de árbores, corais, cunchas e microfósiles. Estes rexistros utilízanse para deducir os estados pasados do clima da Terra e o seu sistema atmosférico.
Os estudos sobre os cambios pasados nos ecosistemas e na os seus efectos na biodiversidade permiten comprender mellor os fenómenos actuais. Por exemplo, analizar o impacto do clima nas extincións masivas e na recuperación posterior da vida axuda a desvelar os patróns e as consecuencias desas extincións. Eventos climáticos destacados na historia da Terra
O coñecemento dos eventos climáticos precisos diminúe a medida que se remonta no tempo. Algúns eventos climáticos notábeis son: Sol xove feble
Glaciación huroiniana (~2400 millóns de anos, a Terra completamente cuberta de xeo probablemente debido ao Gran evento de osixenación)
Neoproterozoico "Terra bóla de neve" (~600 millóns de anos, precursor á explosión cambriana ou cámbrica). Glaciación Gaskiers (~579, 7 millóns de anos)
Colapso das selvas carboníferas (~300 millóns de anos)
Evento de extinción Permiano-Triásico (251. 4 millóns de anos)
Eventos anóxicos oceánicos (~120 millóns de anos, 93 millóns de anos, e outros)
Evento de extinción Cretáceo-Paleoxeno (66 millóns de anos)
Máximo térmico do Paleoceno-Eoceno (55 millóns de anos)
Glaciación de Würm (~115. 000 a 11. 700 anos)
Younger Dryas/ Grande Xeada (~11 mil anos)
Óptimo climático do Holoceno (~7-3 mil anos)
Cambios climáticos do 535-536
Período cálido medieval (900-1300)
Pequena Idade de Xeo (1300-1800)
Paleomagnetismo

O paleomagnetismo é a disciplina que, enmarcada dentro do geomagnetismo, encárgase do estudo do campo magnético da Terra (ou de calquera outro corpo planetario) no pasado. O feito de que se poida estudar o pasado dun campo potencial, débese a que o campo xeomagnético ao contrario doutros campos, como o gravitatorio, pode quedar gravado nas rocas a través de varios procesos físico-químicos. O estudo deste proceso permitiu unha mellor comprensión dos mecanismos de xeración do campo xeomagnético de orixe interna e as súas características, así como da localización das placas tectónicas ao longo da historia da Terra.
Paleontoloxía

A paleontoloxía (do grego παλαιός "antigo", ὅν, ὄντος "o ser" e λόγος "tratado", é dicir, "tratado dos seres antiquísimos") é a ciencia que trata do estudo dos organismos desaparecidos, a partir dos seus restos fósiles, é dicir, dos restos mineralizados de seres vivos ou vestixios de vida de organismos que existiran durante a historia da vida na Terra. Os científicos que traballan nela denomínanse paleontólogos.
Encádrase dentro das ciencias naturais, posúe un corpo de doutrina propio e comparte fundamentos e métodos coa xeoloxía e a bioloxía, coas que se integra estreitamente.
Entre os seus obxectivos están, ademais da reconstrución dos seres vivos pretéritos, o estudo do seu orixe, dos seus cambios no tempo (evolución e filoxenia), das relacións entre eles e coa súa contorna (paleoecoloxía, evolución da biosfera), da súa distribución espacial e migracións (paleobioxeografía ou fitoxeografía), das extincións, dos procesos de fosilización (tafonomia) ou da correlación e datación das rochas que os conteñen (bioestratigrafía).
A Paleontoloxía permite entender a actual composición (biodiversidade) e distribución dos seres vivos sobre a Terra (bioxeografía) -antes da intervención humana-, achegou probas indispensables para a solución de dúas das máis grandes controversias científicas do pasado século, a evolución dos seres vivos e a deriva dos continentes, e, de cara ao noso futuro, ofrece ferramentas para a análise de como os cambios climáticos poden afectar ao conxunto da biosfera. Características
A partir dos fósiles poden ser datadas as rochas sedimentarias, permitindo entender mellor a evolución ata os seres vivos actuais. Inversamente, a partir dos seres vivos actuais pódese descubrir algo sobre os fósiles ("o presente é a chave do pasado", Lyell).
Por veces, divídese a paleontoloxía en dúas ramas: a paleozooloxía, o estudo dos fósiles de animais, e
a paleobotánica, o estudo dos fósiles de plantas.
Tamén se pode dividir a paleontoloxía en: Macropaleontoloxía - Restos ou vestixios macroscópicos de organismos animais ou vexetais.
Micropaleontoloxía - Restos ou vestixios microscópicos (menores de 2 mm) de organismos.
Aínda hai unha subdivisión da paleobotánica e da micropaleontoloxía: a palinoloxía, o estudo dos restos de pole fosilizados.
Esta división provén do feito de durante moitos anos os seres vivos foron clasificados como plantas -e estudados polos botánicos- ou como animais -estudados polos zooloxistas.
Os arqueólogos diferéncianse dos paleontólogos porque, alén de estudaren tamén restos fosilizados de plantas e animais, procuran comprender as actividades humanas en determinado período da historia da Terra. A Paleontoloxía xeralmente non está preocupada con estas cuestións.
Paleontoloxía lingüística

A paleontoloxía lingüística é unha disciplina que pretende clarificar a prehistoria e cultura material dos falantes dunha lingua morta ou protolingua antiga.
A paleontoloxía lingüística baséase na análise do vocabulario, e en particular a existencia de certos nomes de plantas e animais e innovacións tecnolóxicas, a partir das cales poden facerse conxecturas sobre a cultura material dos falantes das protolinguas que deron lugar ás linguas da familia. Así, a paleontoloxía lingüística trata de reconstruír a historia de épocas moi afastadas do presente onde carecemos de fontes escritas a través da evidencia lingüística; é unha fonte útil e igualitaria de coñecer o desenvolvemento das diferentes rexións, especialmente se se combina coa evidencia arqueolóxica. Paleontoloxía indoeuropea
Historicamente a paleontoloxía lingüística apareceu no contexto da lingüística indoeuropea. O extraordinario interese suscitado entre lingüistas, historiadores e arqueólogos pola constatación de que case todas as linguas de Europa e un importante número en oriente medio e o subcontinente indio derivaban dunha lingua nai común, chamada protoindoeuropeo; levou a buscar a orixe do pobo indoeuropeo que falaría esa lingua e o tipo de cultura material que tería.
Así por exemplo a presenza do termo común para 'bronce' reconstruíbel para metal suxire que os indoeuropeos serían unha cultura calcolítica. A abundancia de termos referidos á tecnoloxía da roda e dos carros tirados por cabalos suxire que puido existir unha caste guerreira que empregou o carro como arma ofensiva na expansión indoeuropea. A presenza de certos nomes de animais e plantas, en comparación coa distribución do hábitat natural desas especies, levou a buscar o situar a rexión orixinal da expansión nalgún lugar entre o Danubio e os Urais. Con todo, o uso pouco rigoroso de argumentos paleontolóxicos conduciu a esaxeracións e erros considerábeis, razón pola cal numerosos autores criticaron certos usos da paleontoloxía lingüística. Paleontoloxía doutras familias
A mesma idea usada para conxecturar aspectos probábeis das características dos antigos indoeuropeos foi aplicada a outras familias de linguas e ás protolinguas reconstruídas por medio da lingüística histórica. Así por exemplo a expansión bantú e as probábeis rutas de expansión das linguas bantús pode ser estudada a partir dos estudos de paleontoloxía lingüística aplicados ao idioma protobantú. Igualmente recentemente tentouse describir a expansión dos pobos afroasiáticos en África oriental e o norte do continente.
As conxecturas formuladas no seo da paleontoloxía lingüística en si mesmas non son comprobábeis, pero constitúen un bo punto de partida sobre o que rastrexar arqueoloxicamente as expansións de pobos e linguas no pasado.
Paleotéridos

A dos paleotéridos (Palaeotheriidae) é unha familia extinta de mamíferos perisodáctilos herbívoros relacionada cos équidos. Viviron en Europa e Asia desde o Eoceno ata o Oligoceno temperán, desde hai 55 a 33 millóns de anos, polo que existiron durante un período de aproximadamente 22 millóns de anos.
Vivían en bosques densos e comían follas brandas, brotes, bagas e outros vexetais que atopaban no chan do bosque.
Recentemente incluíuse dentro dos paleotéridos ao xénero Hyracotherium (unha vez que se separaron del Eohippus e outros xéneros), que se relacionou cos cabalos. Morfoloxía
O tamaño dos paleoterios ía de 20 a 75 cm de altura ata a cruz, e o seu peso estímase entre 10 e 30 kg. Extinción
As probas suxiren que os paleotéridos se extinguiron en Eurasia durante o Oligoceno temperán, aproximadamente hai 33 millóns de anos, como parte do evento de renovación de fauna que tivo lugar na chamada Grande Coupure (Gran Corte). Na transición Eoceno-Oligoceno houbo un significativo arrefriamento global do clima causado polo comezo da glaciación antártica. Isto tivo como resultado a creación de hábitats máis secos e abertos, que dominaban o Oligoceno temperán e a perda dos densos bosques que caracterizaron a época do Eoceno. Este cambio ambiental, acoplado á chegada de grupos de mamñiferos novos e mellor adaptados desde Asia, supuxo o comezo do declive dos mamíferos endémicos de Europa, como os palaeotéridos e os anoplotéridos. Na cunca de Hampshire do sur de Inglaterra os últimos paleotéridos rexistrados son do Membro Hamstead Inferior da Formación Bouldnor, que datan de aproximadamente 33, 6 millóns de anos. Distribución dos fósiles
Sitio de Creechbarrow Hill, Dorset, Inglaterra
Geiseltal, Mittelkohle, Zona III, Saxonia-Anhalt, Alemaña
Egerkingen, fusuras Alfa & Beta, Baselland, Suíza
La Debruge, Rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul, Francia
Montañas do Cáucaso en Xeorxia Xéneros
A familia dos paleotéridos comprende 18 xéneros: Anchilophus
Bepitherium
Cantabrotherium
Franzenium
Hallensia
Hyracotherium
Leptolophus
Lophiotherium
Mekodontherium
Pachynolophus
Palaeotherium (tipo)
Paranchilophus
Paraplagiotherium
Plagiolophus
Propachynolophus
Pseudopalaeotherium
Paleóxeno

O Paleoxeno (escrito ás veces Paleóxeno), tamén coñecido como terciario temperán, é, na escala de tempo xeolóxico, un período xeolóxico, o que inicia a era Cenozoica. O Paleoxeno destacou especialmente pola evolución dos mamíferos a partir de especies pequenas e relativamente pouco importantes como o eran a finais do cretáceo. División temporal
Comezou hai 65, 5 ± 0, 3 millóns de anos e acabou hai 23, 03 millóns de anos, cunha duración, por tanto, duns 43 millóns de anos. . Divídese en tres épocas xeolóxicas: paleoceno, eoceno e oligoceno. Bioloxía
Os organismos que permaneceron nos océanos son os taxons que persisten hoxe en día. Sobre a Terra, as plantas con flor (anxiospermas) do Paleóxeno eran parecidas ás do Cretáceo Superior. A vida animal cambiou drasticamente; os mamíferos, en xeral pequenos ao inicio do paleóxeno, xa eran moi parecidos aos actuais a finais do período. Importantes no período foron: Mesohippus (cabalos), foraminíferos, monos, anxiospermas e a diversificación dos mamíferos. Xeoloxía
O período paleóxeno marcou un tempo de transición na historia da Terra. O cambio climático máis profundo foi o arrefriamento que fixo medrar as rexións polares. No ámbito xeolóxico global destaca a formación do carbón, os Alpes e, en Suramérica, a subdución de tipo Andino. Formáronse cadeas montañosas actuais en América do Norte (Serra Nevada e Montañas Rochosas) e en Europa (Alpes, cadeas Ibéricas, Béticas, Pireneo e Cantábrica). Os sedimentos que rexistran estes e outros sucesos cenozoicos están, na súa maioría, non consolidados, a excepción de carbonatos e algúns silicatos litificados.
Palimpsesto

Un palimpsesto (do grego antigo παλίμψηστον palímpseston, que significa "gravado novamente") é un manuscrito que aínda conserva pegadas doutra escritura anterior na mesma superficie, pero borrada expresamente para dar lugar á que agora existe.
Esta práctica de economía é moi antiga pero foi moi frecuente no século VII polas dificultades que ofrecía o comercio do papiro exipcio e repetiuse nos cinco séculos seguintes pola escaseza do pergamiño, en vista da gran demanda de comercio, e a falta de papel, artigo que apenas se coñecía. Lógrase restaurar a escritura antiga dos palimpsestos con técnicas especiais, sendo comúns na antigüidade a aplicación de tintura de bugallo mediante un pincel ou a chamada tintura de Giobert de sulfhidrato de amoníaco.
Un dos máis soados palimpsestos é o que descubriu Niebuhr en Verona en 1816 contendo as Instituta do soado xurisconsulto romano Gaio imperfectamente raspadas para escribir encima as obras de San Xerome. Despois, en 1822, o orientalista milanés Angelo Mai atopou baixo a escritura de diversos palimpsestos numerosos fragmentos de autores antigos como Homero, Símaco, Dión Casio, cartas de Antonino e Marco Aurelio, o Tratado da República de Cicerón e en 1853, gran número de fragmentos dos Santos Padres. Arqueoloxía
En arqueoloxía chámase palimpsesto a un sitio que presenta mestura de estratos, impedindo aos arqueólogos saber cal é o superior e cal o inferior. Xeoloxía
En xeoloxía chámase palimpsesto a unha canle cuxo patrón de drenaxe foi modificado subitamente (en relación ao tempo xeolóxico), podendo evidenciarse ambos os patróns como resultado do proceso.
Palladianismo

O palladianismo ou arquitectura palladiana é un estilo arquitectónico orixinalmente creado polo arquitecto italiano Andrea Palladio (1508–1580). Aínda que o termo palladiano se refire á obra deste artista e a todas aquelas inspiradas por el, o que se coñece como un palladianismo é unha evolución dos mesmos conceptos orixinais de Palladio.
O desenvolvemento do palladianismo como un estilo autónomo comezou no século XVI e continuou até finais do século XVIII, onde influíu notablemente na arquitectura neoclásica, polo seu amplo gusto polo clásico. Este estilo espallouse dende o Véneto a toda Europa e outras partes do mundo. No Reino Unido, o palladianismo chegou a ser moi popular a mediados do século XVII por mor da obra de Christopher Wren. Nas construcións de estilo clásico sucedeu ó Barroco, como unha renovación das formas da antigüidade.
A comezos do século XVIII, estivo de moda non só no eido británico, senón na maioría dos países do Norte de Europa. Máis adiante, cando o estilo comezou a esmorecer en Europa, rexurdiu con forza en América do Norte, con bos exemplos nos edificios deseñados por Thomas Jefferson.
Pallaso, pallasa

Un pallaso ou unha pallasa é un artista que se dedica a facer rir aos outros coas súas bromas e chistes. Diferénciase dun humorista, que basea a súa graza nos xogos verbais, porque o pallaso está asociado a un aspecto extravagante, cheo de cores e exaxeracións e as súas actuacións inclúen xestos, interaccións co público e referencias ao circo, onde naceu esta profesión.
O pallaso prototípico leva a cara chea de maquillaxe branca, cun gran nariz vermello a xogo cuns zapatos grandes. Leva perruca, un gran sorriso debuxado e a roupa chea de pedazos e petos, dos que saca obxectos para divertir á xente, especialmente aos pequenos. Como habilidades complementarias, normalmente sabe tocar un instrumento (como a trompeta), facer figuras con globos, facer equilibrios e torsións.
O humor do pallaso é o chamado "branco", baseado en caídas, en chistes sinxelos e no mimo. A súa orixe histórica está no clown ou gracioso do teatro e os bufóns medievais.
Palle alene i Verden

Palle alene i Verden (en dinamarqués "Palle, soíño no mundo") é un conto infantil dos escritores dinamarqueses Jens Sigsgaard e Arne Ungermann, publicado por vez primeira o 10 de outubro de 1942. Trata dun cativo chamado Palle que acorda e descobre que está só no mundo. Características
En 1949, foi levado ao cinema por Astrid e Bjarne Henning-Jensen, coas interpretacións de Lars Henning-Jensen e Broberg Lily. O filme, con todo, tivo a súa primeira representación en Dinamarca en 1954. O libro é un clásico infantil e a día de hoxe é común o uso da frase "at være helt Palle" (que en galego viría sendo estar feito un Palle ou estar coma o Palle), no sentido de estar completamente só.
Palleiro

Un palleiro é unha morea de palla, tamén chamado meda ou palleira. Tamén recibe o nome de palleira a estrutura, xeralmente un alpendre, destinada a gardar a herba enxoita e a leña para queimar, denominada neste caso tamén pallal, pallar, pallarega ou pallete. O palleiro é moi común na tradición agrícola galega e aínda hoxe constitúe un elemento de importancia, xa non só agrícola, senón tamén a modo de tradición cultural.
O lugar habitual dunha palleira é a eira, malia que calquera terreo pode ser acondicionado para ese fin.
Adoita ter forma de cono, coa palla mallada disposta arredor dun pau ergueito. Na parte inferior en contacto co chan faise unha base de pólas e ramallos para evitar a humidade. Tradicionalmente, para protexela da choiva, a palla era cuberta cun carapucho feito de colmo. Actualmente utilízase un plástico protector, que polo xeral é unha peza única de cor negra que se cingue arredor da palla con cordeis, pedras que o asenten no chan ou outros trebellos similares. Etnoloxía
O palleiro formaba parte da vida agrícola. En Galicia o can autóctono recibe o nome de can de palleiro porque adoitaba durmir nas construcións destinadas a gardar a palla. Ao fillo ilexítimo ou natural tamén se lle coñece coma fillo de palleiro. O refraneiro galego está cheo de frases con este termo: Non quedar can tras palleiro, en sentido metafórico dá a entender que nada se deixou esquecido, que se rexistrou e todo está comprobado polo miúdo.
Pódeste ir p'rao palleiro, díselle ao cativo que leva un bo anaco de pan ou á persoa maior que comeu até fartar.
Vaste p'rao palleiro? , díselle tamén á persoa que ao servirse a carne, escolle a que ten máis ósos por ser a que máis gosta.
Palleiro sen palla non se fai, dise dunha persoa pouco curiosa no seu traballo, que o fai a eito. Tamén se di da persoa grosa que come demais a xeito de xustificación.
Outras frases: Cando se acende o palleiro, arde máis axiña o vello.
De palleiro que se queima faíscas saen.
Mete o 'pidincheiro' no teu palleiro, e faráseche o teu herdeiro.
No palleiro, ben dorme o que anda ao 'vintimperio'.
No palleiro, non fagas lume nin co esqueiro.
O palleiro vello arde máis axiña.
O palleiro vello, cando se acende, malo é de apagar.
O vello palleiro, cando se acende, arde todo enteiro.
Pallas ao palleiro, galiñas ao galiñeiro.
Pallas ao palleiro, vellas ao fiadeiro.
Palleiro sen palla non se pode facer.
Palleiro vello, logo se acende.
Palleiro vello, logo se queima.
Se metes ao ruín no teu palleiro, xa verás como queda de teu herdeiro.
Ti enche o palleiro, de palla ou palloeiro.
Palliri

Chámanse Palliri as persoas que se dedican a amorear, escoller e pulverizar rocas residuais da industria mineira co fin de atopar mineral. Trátase dun traballo principalmente realizado por mulleres. Etimoloxía
O termo palliri, utilizado en Bolivia, deriva do vocábulo pallar, utilizado nas linguas aimará e quechua, que significa "amorear". A terminación -iri designa a persoa que executa unha actividade. O oficio é exercido nas rexións de ampla tradición mineira de prata e estaño, como Potosí e Oruro, desde o período colonial. Características
As palliris estabelécense nas entradas das minas. Seleccionan as rochas sen grandes cantidades de mineral e buscan cantidades menores de minerais, para o que as golpean e creban. O oficio é exercido principalmente por mulleres indíxenas ou cholas (mestizas). Sentadas no exterior, realizan a selección á intemperie coas mans ou cunha maza.
Riscos
O de palliri trátase dun oficio altamente precario. Realízase de maneira artesanal e na maioría dos casos sen equipos de seguridade. Quen o exercen expóñense, xa que logo, á contaminación atmosférica por partículas en suspensión e mais á contaminación do solo por exposición a materiais perigosos.
Evolución do oficio
Ao esgotárense algunhas minas, o oficio de palliri transformouse. Moitas destas mulleres pasaron a realizar traballos no interior da mina e afiliáronse a FENCOMIN (Federación Nacional De Cooperativas Mineras De Bolivia).
Co esgotamento das minas e a precariedade das condicións laborais nas cidades de tradición mineira, xurdiron outros oficios precarizados. Un deles é o de garda bocaminas, igualmente realizado por mulleres en condicións de alto risco e sen cobertura de beneficios laborais. Figura icónica
Nas cidades de tradición mineira, a figura da palliri é asociada aos valores arquetípicos de nai. Porén, é designada tamén como símbolo rexional e símbolo da loita sindical.
Na década de 1980 deuse a chamada "relocalización" tralo peche de varias minas. Existen monumentos e alegorías á súa figura en diferentes rexións ás que migraron os traballadores e traballadoras da minaría en Bolivia. Así, por exemplo, poden atoparse esculturas en barrios da cidade de El Alto, próxima á capital do país.
A súa figura é tamén parte da cultura popular. Está representada en filmes, cancións, poemas ou bailes.
Entre as palliris máis destacadas atópanse María Barzola e Domitila Barrios.
Pallium (manto romano)

O pallium ou palio (feminino: palla; diminutivo: palliolum) era o manto romano que era levado tanto por homes como por mulleres.
Era unha peza de tea de forma cadrada, tal como foi o himation na antiga Grecia.
Non debe ser confundido co palio da Igrexa católica, que está relacionado co omoforio. Orixe
O palio, que foi considerado nun principio exclusivamente grego e desprezado polos romanos, foi utilizado amplamente pola xente común, os filósofos e pedagogos e, finalmente, substituíu a toga no século II a. C. na vida común. Características e uso
O material desta capa era xeralmente la, liño ou algodón, pero para as clases superiores podían estar feitos de seda, con fíos de ouro, e bordados.
A indumentaria variou en textura, cor e ornamento. Podía ser de cor branca, vermella púrpura (extraída do Bolinus brandaris negro), amarela, azul, verde pálida, etc.
Despois da súa extensión tamén podía usarse como manta.
En opinión de Tertuliano, o palio, que el adoptou a toga ad pallium! , foi o manto dos filósofos e dos cristiáns.