proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Plasma Diagnostic Package

Plasma Diagnostic Package, tamén denominado PDPD polo seu acrónimo, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 29 de xullo de 1985 mediante o transbordador espacial Challenger desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral, en Florida. Características
PDP foi un satélite artificial despregado polo brazo robótico do transbordador espacial Challenger durante a misión STS 51F e recuperado seis horas máis tarde. PDP podía funcionar tanto en voo libre como conectado ao transbordador servindo como un instrumento máis, con identificador 85-063A-03.
A misión de PDP consistiu en facer distintas medicións sobre o contorno de plasma arredor da Terra.
PDP regresou á Terra co transbordador espacial o 6 de agosto de 1985.
Plasma Interaction Experiment

Plasma Interaction Experiment ou PIX foron dous experimentos acaroados á última etapa de foguetes Delta para estudar as descargas de alta voltaxe e os arcos eléctricos en compoñentes de naves espaciais. unha serie de tres satélites da NASA lanzados para investigar a abundancia de micrometeoritos preto da Terra. Características
Os experimentos PIX tiñan forma de caixa de 96 x 81 cm acaroada á segunda etapa do foguete lanzador e unida a unha caixa de electrónica na parte oposta da etapa. PIX 1 foi lanzado o 5 de marzo de 1978 a bordo dun Delta 2910 para recoller algúns dos datos que o fallado satélite SPHINX debería ter tomado. Levaba unha célula solar de proba e algúns experimentos de illamento. PIX 2 foi lanzado o 26 de xaneiro de 1983 sobre un Delta 3910 cunha mostra de células solares e unha sonda Langmuir.
Plasmaférese

A plasmaférese é a doazón por parte dun individuo de parte dos 2-3 litros de plasma que ten no sangue. O plasma é a parte líquida do sangue que contén proteínas plasmáticas (necesarias para o tratamento de queimados, enfermidades infecciosas ou hemorráxicas). O grupo sanguíneo do sistema AB0 máis demandado para a plasmaférese é o doador universal de plasma, o AB, debido a que é o que non posúe ningún anticorpo (debido a que o seu corpo prevén a autoinmunización).
Polo momento, [cando? ] o plasma é o hemoderivado máis deficitario no sistema galego de hematoloxía. [Cómpre referencia]
Plasmodio

Para os protozoos produtores da malaria ver Plasmodium. Non confundir con plasmidio.
Un plasmodio é unha masa de protoplasma ameboide sen parede, multinucleada, que contén moitos núcleos diploides e é o resultado de moitas divisións celulares sen citocinese.
O termo xeralmente se refire ao estadio alimenticio dos mofos mucosos (como os mixomicetos). Pero o termo tamén pode utilizarse para referirse aos estadios multinucleados doutros organismos, nos seguintes casos: Plasmodio merogonial e plasmodio esporogonial dos protozoos parasitos intracelulares do antigo subfilo dos Cnidospora (Microsporidios e Mixosporidios).
Plasmodios do xénero Plasmodium de protozoos do filo Apicomplexa causantes da malaria.
Protoplastos ameboides multinucleados e sen parede celular formados por fusión de células (sincitios) dalgunhas algas como por exemplo as Chlorarachniophyta.
Plataforma (ferrocarril)

Unha plataforma é, xeralmente, unha superficie elevada de cemento, formigón ou, nalgúns casos de madeira, que nas estacións do camiño de ferro (ou semellantes: metro, tranvía) se sitúa ao longo da vía para que poidan andar os pasaxeiros e permitir o fácil acceso aos trens. As plataformas separan as vías férreas. Accesibilidade
Unha consideración importante, especialmente para asegurar a accesibilidade para persoas con mobilidade reducida, é a diferenza en altura ou distancia entre a plataforma e o chan do coche do tren, tamén coñecido coma o "gap" (burato en inglés). Por exemplo, en España, no caso dos trens de proximidade (coñecidos en castelán coma Cercanías) das series 446 e 447, a diferenza
de altura entre a plataforma e o chan dos trens pode estar entre 390 a 600 mm. Seguranza
Moitas estacións de metro teñen xa instaladas portas de plataforma, ou anteparos de seguranza, nas súas plataformas, e que están síncronizadas coas portas do tren para evitaren así a caída de persoas entre a plataforma e o coche do tren, entre outros factores.
Plataforma continental

Enténdese por plataforma continental o perímetro estendido de cada continente, que queda cuberto durante os períodos interglaciares por mares relativamente pouco profundos e golfos. A plataforma nace na liña da costa e esténdese ata o noiro continental.
Plataforma elevadora

Unha plataforma elevadora (en inglés, aerial work platform (AWP), aerial device ou elevating work platform (EWP)) é unha maquinaria autopropulsada para a elevación de persoal. Fai as funcións de andamiaxe móbil con máis seguridade e flexibilidade para os traballadores. Historia
As plataformas elevadoras actuais teñen a súa orixe na fundación en 1969 por John L. Grove dunha pequena empresa metalúrxica en McConnellsburg, Pennsylvania. Con 20 traballadores fundou JLG aerial work platform en 1970. Hoxe a empresa é unha das máis importantes do sector. En 2006 pasou a ser Oshkosh Corporation Company. Nos inicios a empresa tiña unhas vendas de 25 millóns de dólares, actualmente son 3. 000 millóns de dólares. Descrición
A plataforma de traballo ten sistemas de seguridade específicos, zonas de acceso á mesma para a entrada e saída de persoal da plataforma e unhas estritas normas de seguridade e uso: número de persoas que poden empregala á vez, carga máxima, altura de traballo ou avisos de risco de desnivel.
As máis empregadas son as plataformas autopropulsadas, semellantes a estadais con rodas. O sistema de elevación de tesoira e movemento das rodas é hidráulico. Poden ser eléctricas (a baterías) ou con motor diésel.
As chamadas xirafas tamén poden ser eléctricas ou diésel. Con elevación por brazos hidráulicos extensibles. Este tipo de maquinaria adoita empregarse en alugueiro. As empresas propietarias tamén levan o mantemento das mesmas.
As principais empresas do sector son: JLG, Estados Unidos
Haulotte Francia
Genie
Namco Xapón Normativa de seguridade
En España, o uso deste tipo de maquinaria ríxese polo Real Decreto 2291/1985, para plataformas elevadoras móbiles de persoal (polas súas siglas en castelán PEMP). Este tipo de maquinaria autopropulsada e móbil está destinada ao seu uso por traballadores (non pode ser empregada por persoal sen formación específica) e para levar pequenas ferramentas ata a posición elevada de traballo. Os traballadores deben levar medidas de seguridade como arnés e casco.
Normativa aplicable en España
Real Decreto 1215/1997 directiva europea 89/655/CEE, normativa básica de seguridade.
Real Decreto 1627/1997 directiva europea 95/57/CE, normativa de uso.
O mantemento e inspeccións técnicas réxen pola norma UNE 58921. As máquinas constuidas despois de 1997 deben ter marcado CE e manual de instrucións.
Os traballadores que empregan estas plataformas deben ter formación e titulación en traballos en altura e curso específico en manexo de PEMP (Plataformas elevadoras móbiles de persoal). Só poden ser empregadas por dous traballadores simultaneamente e deben ir equipados con medidas de seguridade persoais específicas: casco (EN 397) e arnés (EN 361) que debe ir fixado aos puntos de ancoraxe da plataforma.
Plataforma ¡Democracia Real YA!

¡Democracia Real YA! (en galego Democracia Real Xa! ), é un movemento cidadán non partidista de ámbito estatal xurdido en España en 2011. Historia e características
Naceu en Internet e nas redes sociais, ao considerar que os cidadáns non están representados nin son escoitados polos políticos dos grandes partidos que rexen na actualidade, polo que esixen unha modificación real e pronta no rumbo das políticas sociais e económicas que conduciron a taxas récord de desemprego e precariedade no último período democrático, especialmente dentro do contexto da crise económica de 2008-2011. O colectivo denuncia ademais as prácticas das grandes corporacións e os lobbys por tras do bipartidismo que amparan PP e PSOE. O movemento é de carácter pacífico e contrario a formar parte de calquera ideoloxía; opta así mesmo por un cambio do sistema a lograr dentro deste, é dicir, non ten un perfil de antisistema.
Plateosaurus

Plateosaurus ("lagarto plano") é un xénero de dinosauros prosaurópodos plateosáuridos, que viviron a finais do período Triásico, fai aproximadamente 218 e 211 millóns de anos, no Noriano, no que hoxe é Europa e Groenlandia. Hai dúas especies actualmente recoñecidas, P. engelhardti e P. longiceps aínda que moitas outras se asignaron no pasado.
Descuberto en 1834 e descrito tres anos máis adiante, Plateosaurus é un dos primeiros dinosauros nomeados formalmente, aínda que non un dos tres xéneros usados orixinalmente para definir Dinosauria, porque cando foi atopado era mal coñecido e imposible identificar coma dinosauro. Plateosaurus foi un herbívoro bípede robusto que tiña un cranio pequeno cun pescozo longo, e posuía dentes adaptados para arrincar o material vexetal; os brazos eran fortes e tamén posuía un polgar grande en cada pouta dianteira utilizado probablemente para se defender e recoller o alimento.
Platino

O platino é un elemento químico de número atómico 78 situado no grupo 10 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Pt. Trátase dun metal de transición branco agrisado, precioso, pesado, maleable e dúctil. É resistente á corrosión e atópase en distintos minerais, frecuentemente xunto con níquel e cobre; tamén pode atoparse como metal. Emprégase en xoiería, equipamento de laboratorio, contactos eléctricos, empastes e catalizadores de automóbiles. Características principais
Este metal, cando está puro, é de cor branca agrisada, maleable e dúctil. É resistente á corrosión e non se disolve na maioría dos ácidos, pero si en auga rexia. É atacado lentamente polo ácido clorhídrico (HCl) en presenza de aire. Denomínase grupo do platino aos elementos rutenio, osmio, rodio, iridio, paladio e platino. Estes elementos son bastante utilizados como catalizadores.
O platino é relativamente resistente ao ataque químico, ten unhas boas propiedades físicas a temperaturas altas, e unhas boas propiedades eléctricas. Isto fixo que se utilizase en distintas aplicacións industriais. Por exemplo, pódese empregar como eléctrodo, en contactos electrónicos etc. O platino non se oxida co aire, pero pode reaccionar, dependendo das condicións, con cianuros, halóxenos, xofre, chumbo, silicio e outros elementos, así como con algúns óxidos básicos fundidos. Os seus estados de oxidación máis comúns son 2 e 4.
Platonismo

O platonismo é a doutrina filosófica desenvolvida polos seguidores de Platón a partir do século I a. C. e que chegou a ser o movemento intelectual dominante nos primeiros séculos da nosa era favorecido polas poderosas similitudes de principios que mantiña co cristianismo e o xudaísmo. O seu principal representante foi Plotino, que adquiriu este nome en loanza ao seu mestre.
O platonismo influíu en sectores do pensamento relixioso, de forma que se chega a crer que certos ritos, pensamentos e doutrinas están baseados nel. Santo Agostiño cría que mediante Platón se podía articular teoloxicamente a fe cristiá, como intentara Filón de Alexandría co xudaísmo.
O emperador romano Xustiniano clausurou as escolas filosóficas de Atenas tratando de reducir a influencia platónica, xa que a consideraba un perigo, o cal nunca se conseguiu por completo.
No Renacemento rexurdiu o platonismo, sobre todo na Academia Platónica de Florencia (século XV).
Plaxio

O plaxio é o acto de asinar, presentar e publicar unha obra intelectual de calquera natureza (texto, música, obra pictórica, fotografía, obra audiovisual etc) contendo partes dunha obra que pertenza a outra persoa sen o permiso do autor. No acto de plaxio, aprópiase indebidamente da obra intelectual doutra persoa, asumindo a autoría. Etimoloxía
Provén do latín plagium: acción de roubar unha persoa, secuestrar, vender homes libres como escravos, relacionada ao verbo plaxio, con significado análogo, de modo que a etimoloxía implica un acto criminoso.
Plaxio non é a mesma cousa que parodia. Na parodia, hai unha intención clara de homenaxe, crítica ou de sátira, non existe a intención de enganar o lector ou o espectador canto á identidade do autor da obra.
Para evitar acusación de plaxio cando se utilizar parte dunha obra intelectual na creación dunha nova obra, recoméndase parafrasear o texto da fonte consultada e colocar sempre créditos completos para o autor, seguindo as normas da Associação Brasileira de Normas Técnicas, especialmente no caso de traballos académicos onde normalmente se utiliza a cita bibliográfica. Exemplo de plaxio
Un caso considerado clásico de plaxio académico se deu coa obra de 1930 La Vie des Fourmis de Maurice Maeterlinck, libro no cal o autor belga fóra acusado de copiar a obra The Soul of the White Ant do naturalista e escritor surafricano Eugène Marais, publicada orixinalmente en revistas ao longo dos primeiros anos da década de 1920.
Plaxioclasio

Chámase plaxioclasio a un grupo de feldespatos correspondente á clase de silicatos alumínicos (á serie dos tectosilicatos) de sodio e calcio variando as proporcións destes elementos. Forman unha serie isofórmica de solución sólida. Os seus minerais principais son a albita e a anortita, nos extremos da serie, tendo todos os plaxioclasios moitas características comúns con ambas.
Debido á importancia da composición dos plaxioclasio á hora da clasificación das rochas ígneas, a serie divídese en cen unidade, en función da porcentaxe de anortita nun plaxioclasio concreto.
Cristalizan no sistema triclínico, de onde toman o seu nome, do grego plagios (inclinado) e klasis (fractura). Os cristais simples e ben desenvolvidos son relativamente raros e máis propios da albita. Acostuman presentar certos tipos de maclas (de tipo polisintético), o que permite diferenciar os plaxioclasios dos feldespatos potásicos en láminas transparentes. Propiedades
Ao tratarse dun grupo con series isomórficas, as propiedades físicas e ópticas son moi variábeis dun tipos a outros, dependendo das composición puntual de cada caso. A dureza é unha das constantes en todo o grupo, xa que oscila en tódolos casos entre 6 e 6, 5 na escala de Mohs, con exfoliación perfecta e moi boa en dúas direccións que cortan a 90º, e as fracturas son concoides, estelosas ou desiguais.
A densidade varía nos plaxioclasios dependendo do maior contido en calcio, aumentando lixeiramente o peso específico de 2, 6 a 2, 7 nas ortosas e microclinas, o peso específico é lixeiramente inferior cun valor medio de 2, 55.
Son infusíbeis ao fogo a sanidina e as microclinas, mentres que o resto éo con dificultade, sendo máis fácil no caso dos plaxioclasios. Todos son solúbeis en ácido fluorhídrico e os plaxioclasios disólvense en clorhídrico máis facilmente canto maior é o contido de calcio.
O brillo é vítreo anacarado en todo o grupo, variando a transparencia segundo os individuos. Todos eles, ao pertencer ao sistema monoclínico e triclínico son anisótropos biáxicos cuns índices de refracción medio baixos, son inferiores nas ortosas e superiores nos plaxioclasio. A birrefrixencia é bastante constante. Non presentan aspectos típicos nin fluorescencia.
Plaza Mayor de Salamanca

A Plaza Mayor de Salamanca é un espazo urbano construído como praza maior que co tempo converteuse no centro da vida social da cidade.
Foi construída no período que vai desde o ano 1729 ao 1756, en estilo barroco. O deseño é do arquitecto Alberto Churriguera (pavillóns Real e de San Martín) e posteriormente continuada por outros con poucas modificacións respecto ao proxecto inicial. A comezos do século XIX sufriu diversas remodelacións urbanísticas, ata que aos poucos a mediados do século XX foi desprovista dos seus xardíns, quiosco de música central e urinarios públicos para quedar diáfana.
Foi declarada Ben de Interese Cultural con categoría de Monumento o 21 de decembro de 1973, publicándose no BOE o 23 de xaneiro de 1974.
Plecoptera (avelaíña)

Plecoptera é un xénero de avelaíñas da familia Erebidae. Descrición
Os palpos delgados alcanzan o vértex da cabeza, onde a terceira articulación é diminuta. Antenas dos machos con longos cilios e sedas. Tórax e abdome con escamas lisas. Tibia lixeiramente peluda e espiñosa. Ás anteriores cun ápice (apex) case rectangular. Especies
Plecoptera albipuncta Viette, 1970
Plecoptera androconiata Hampson, 1926
Plecoptera annexa (Distant, 1898)
Plecoptera approximans Hampson, 1926
Plecoptera arctinotata (Walker, 1865)
Plecoptera aspila (Hampson, 1910)
Plecoptera butkevicii Hacker & Saldaitis, 2010
Plecoptera chalciope (Strand, 1918)
Plecoptera costisignata Hampson, 1926
Plecoptera delos (Viette, 1972)
Plecoptera dentilinea Hampson, 1926
Plecoptera dimorpha Gaede, 1939
Plecoptera diplogramma Hampson, 1926
Plecoptera diplosticha Hampson, 1926
Plecoptera divergens Strand, 1915
Plecoptera flaviceps (Hampson, 1902) Plecoptera flavilinea Hampson, 1910
Plecoptera fletcherana Viette, 1966
Plecoptera geminilinea Hampson, 1926
Plecoptera grisea Hampson, 1910
Plecoptera hypoxantha Hampson, 1926
Plecoptera infuscata Hampson, 1910
Plecoptera inquinata Lederer, 1857
Plecoptera lacinia (Saalmüller, 1880)
Plecoptera laniata Hampson, 1910
Plecoptera leucosticha Hampson, 1926
Plecoptera mainty Viette, 1972
Plecoptera major (Holland, 1894)
Plecoptera megarthra Hampson, 1910
Plecoptera melalepis Hampson, 1910
Plecoptera melanoscia Hampson, 1926
Plecoptera mesostriga Hampson, 1926
Plecoptera misera (Butler, 1883)
Plecoptera mollardi Fletcher & Viette, 1955
Plecoptera nebulilinea Walker, 1863
Plecoptera nigrilunata Gaede, 1939
Plecoptera nimba Fletcher & Viette, 1955
Plecoptera oculata (Moore, 1882) (from India)
Plecoptera ovaliplaga (Warren, 1914)
Plecoptera poderis (Wallengren, 1863)
Plecoptera polymorpha Hampson, 1916 Plecoptera punctilineata Hampson, 1910
Plecoptera quaesita Swinhoe, 1885
Plecoptera quadrilineata (Moore 1882) (from India)
Plecoptera recens Saalmüller, 1891
Plecoptera recta Pagenstecher, 1886
Plecoptera reflexa Guenée, 1852
Plecoptera resistens (Walker, 1858)
Plecoptera reussi Bryk, 1915
Plecoptera reversa (Walker, 1865)
Plecoptera rufirena (Hampson, 1902)
Plecoptera sakalava (Viette, 1976)
Plecoptera sarcistis Hampson, 1910
Plecoptera stuhlmanni (Pagenstecher, 1893)
Plecoptera thermozona Hampson, 1910
Plecoptera trichophora Hampson, 1910
Plecoptera tripalis (Wallengren, 1863)
Plecoptera uniformis (Moore, 1882) (from India)
Plecoptera violacea (Pagenstecher, 1884)
Plecoptera zonaria (Distant, 1898)
Plectrohyla

Plectrohyla é un xénero de anfibios anuros da familia Hylidae. 21 especies deste xénero pertencían ao xénero Hyla até a reestruturación do xénero realizada en 2005. Distribúense pola metade sur de México e Centroamérica. Especies
Recoñécense as 42 seguintes segundo ASW: Plectrohyla acanthodes (Duellman & Campbell, 1992)
Plectrohyla ameibothalame (Canseco-Márquez, Mendelson & Gutiérrez-Mayén, 2002)
Plectrohyla arborescandens (Taylor, 1939)
Plectrohyla avia (Stuart, 1952)
Plectrohyla bistincta (Cope, 1877)
Plectrohyla calthula (Ustach, Mendelson, McDiarmid & Campbell, 2000)
Plectrohyla calvicollina (Toal, 1994)
Plectrohyla celata (Toal & Mendelson, 1995)
Plectrohyla cembra (Caldwell, 1974)
Plectrohyla charadricola (Duellman, 1964)
Plectrohyla chryses (Adler, 1965)
Plectrohyla chrysopleura (Wilson, McCranie & Cruz-Díaz, 1994)
Plectrohyla crassa (Brocchi, 1877)
Plectrohyla cyanomma (Caldwell, 1974)
Plectrohyla cyclada (Campbell & Duellman, 2000)
Plectrohyla dasypus (McCranie & Wilson, 1981)
Plectrohyla ephemera (Meik, Canseco-Márquez, Smith & Campbell, 2005)
Plectrohyla exquisita (McCranie & Wilson, 1998)
Plectrohyla glandulosa (Boulenger, 1883)
Plectrohyla guatemalensis (Brocchi, 1877)
Plectrohyla hartwegi (Duellman, 1968)
Plectrohyla hazelae (Taylor, 1940)
Plectrohyla ixil (Stuart, 1942)
Plectrohyla labedactyla (Mendelson & Toal, 1996)
Plectrohyla lacertosa (Bumzahem & Smith, 1954)
Plectrohyla matudai (Hartweg, 1941)
Plectrohyla miahuatlanensis (Meik, Smith, Canseco-Márquez & Campbell, 2006)
Plectrohyla mykter (Adler & Dennis, 1972)
Plectrohyla pachyderma (Taylor, 1942)
Plectrohyla pentheter (Adler, 1965)
Plectrohyla pokomchi (Duellman & Campbell, 1984)
Plectrohyla psarosema (Campbell & Duellman, 2000)
Plectrohyla psiloderma (McCranie & Wilson, 1999)
Plectrohyla pycnochila (Rabb, 1959)
Plectrohyla quecchi (Stuart, 1942)
Plectrohyla robertsorum (Taylor, 1940)
Plectrohyla sabrina (Caldwell, 1974)
Plectrohyla sagorum (Hartweg, 1941)
Plectrohyla siopela (Duellman, 1968)
Plectrohyla tecunumani (Duellman & Campbell, 1984)
Plectrohyla teuchestes (Duellman & Campbell, 1992)
Plectrohyla thorectes (Adler, 1965)
Plectrohyla bistincta

A ra arbórea de dobra mexicana (Plectrohyla bistincta) é unha especie de anfibios da familia Hylidae. É endémica de México. Os seus hábitats naturais inclúen bosques tépedos e ríos. Está ameazada de extinción pola destrución do seu hábitat natural.
Pleiotropía (farmacoloxía)

En farmacoloxía, a pleiotropía dun fármaco é o conxunto de accións que produce distintas daquela para a cal o axente foi especificacmente desenvolvido. Estas accións poden incluír os efectos adversos, que son prexudiciais, pero adoitan incluírse tamén os efectos beneficiosos adicionais que poida producir.
Por exemplo, os medicamentos estatinas son inhibidores da HMG-CoA redutase que actúan primariamente facendo decrecer a síntese de colesterol, pero que se cre que teñen outros efectos beneficiosos, como actuar como antioxidantes e estabilizar as placas ateroscleróticas, así como efectos adversos, principalmente problemas musculares, un aumento do risco de ter diabetes mellitus e unha elevación das transaminases hepáticas. . Os fármacos esteroides, como a prednisona e a prednisolona, teñen efectos pleiotrópicos sistémicos, pola mesma razón que os teñen as hormonas esteroides endóxenas naturais: as células do corpo teñen receptores que poden responder a elas, porque as endóxenas funcionan como mensaxeiros endócrinos.
Plementería

Unha plementería é o conxunto de panos de pedras ou doelas que, a modo de cerramento, cobren o espazo entre os nervios dunha bóveda nervada, como unha bóveda de crucería. Cada un dos panos denomínase plemento. Son elementos pasivos que non teñen función estrutural e que se apoian sobre os arcos da bóveda, que son os elementos activos. Usos
Na arquitectura gótica, o recheo da plementería adoitaba ser de ladrillo ou cachotería complementada con morteiro nas xuntas, e cunha distribución relativamente irregular, especialmente nas fases máis antigas, mais a medida que se avanza no tempo vaise perfeccionando a talla e o tamaño das pezas do recheo e, aínda que continúa cumprindo unha función de recheo, adquire a aparencia de cantería e parece que a bóveda ao completo está completamente fabricada de perpiaños. O espesor da plementería adoitaba ser pequeno, de 10 ou 15 centímetros, en España cubríanse cunha capa de morteiro na súa parte superior.
Plenilunio

Plenilunio ou lúa chea é unha das fases da lúa que acontece cando o planeta Terra se atopa situado xustamente entre o Sol e a Lúa, e a Lúa na súa totalidade queda reflectida na Terra. Características
Ocorre sempre cando a Lúa completa media volta á terra despois da Lúa nova, así pois o seu disco lunar é totalmente iluminado e é visíbel enteiramente á noite, pois ela se opón ao Sol en relación á terra.
Como a órbita lunar é unha elipse, e non un círculo perfecto, así como nas outras fases, a lúa chea pode posicionarse no punto máis próximo da Terra, denominada esta posición como perixeo, ou máis distante, o apoxeo.
A lúa chea no perixeo é un 14 % maior e un 30% máis brillante do que no apoxeo. O 19 de marzo de 2011 a lúa chea ficou a 356. 577 quilómetros da terra. Esta non se aproximaba tanto á terra durante a lúa chea desde o ano 1993, e ese fenómeno é chamado o de "súperlúa", o que ocorre cada 18 anos.
A lúa chea que ocorre logo despois do equinoccio de marzo, que ocorre por volta do día 20 de marzo, determina a data da Pascua, que se celebra o domingo seguinte á data desa lúa chea. Dese modo, a Pascua pode acontecer do 21 de marzo ao 25 de abril. Eclipses lunares
É nesta fase na cal ocorren as eclipses lunares, os cales poden ser: Total; cando a Lúa se sitúase completamente na sombra da Terra.
Parcial; cando apenas parte dela fica escondida na sombra.
Penumbral; cando ela se localiza na rexión ao redor da sombra, chamada penumbra. Lúa azul
Cando ocorren dúas lúas cheas nun mesmo mes, o evento é coñecido polo nome de lúa azul, Blue Moon en inglés, cuxa designación é difundida nos Estados Unidos, Canadá e Europa. Nomes das lúas cheas
De acordo coa cultura inglesa e a norteamericana, cada lúa chea que ocorre durante o ano recibe un nome ben diferente. Eses nomes están relacionados ás estacións do ano, no hemisferio norte. E acostumaban ser un referencial para a época de plantío, recolleita, etc.
Pleomorfismo (citoloxía)

Para o pleomorfismo en bacterias ver pleomorfismo (microbioloxía). O termo pleomorfismo utilízase en histoloxía e citopatoloxía para describir a variabilidade en tamaño, forma e tinguidura das células dun tecido e dos seus núcleos.
O pleomorfismo é característico de neoplasmas malignos, e da metaplasia. Porén, certos tipos (benignos) de células poden presentar tamén pleomorfismo, por exemplo, células neuroendócrinas ou na reacción de Arias-Stella. En tumores
As células anaplásticas de tumores mostran un marcado pleomorfismo. Os seus núcleos son caracteristicamente moi hipercromáticos, polo que se tinguen moi escuros, e son moi grandes. A relación núcleo-citoplasma pode aproximarse a 1: 1 en vez das máis normais 1: 4 ou 1: 6. Poden orixinarse células xigantes, que son considerablemente maiores ca as súas veciñas e que posúen enormes núcleos ou varios núcleos (sincitios), os cales son variables e raros en forma e tamaño, con cromatina espesa e agrupada e grandísimos nucléolos.
Un exemplo de tumor no que se observan claramente estes cambios nas células é o carcinoma de célula xigante de pulmón. En células non tumorais
Na reacción de Arias-Stella as células do endometrio uterino sofren unha serie de cambios, que aparentan ser cancerosos, pero que son benignos, e que se caracterizan polo agrandamento dos núcleos celulares e con frecuencia membranas nucleares irregulares, cromatina granular, vacuolización centronuclear, e inclusións pseudonucleares.
Cando se producen danos no epitelio da córnea con perda de células endoteliais, as células desprázanse en dirección á área lesionada para encher aquel espazo, aumentando o seu tamaño e tamén alterando a súa forma (pleomorfismo), o que ten como resultado a reparación da lesión.
Pleomorfismo (microbioloxía)

Ver tamén pleomorfismo (citoloxía).
O pleomorfismo (do grego pleion + morphe, "múltiples formas"), en microbioloxía, é a capacidade que teñen algunhas bacterias de alteraren a súa forma ou tamaño en resposta ás condicións ambientais. O pleomorfismo foi observado, por exemplo, nalgúns membros da familia Deinococcaceae. A definición moderna de pleomorfismo no contexto bacteriolóxico refírese á variación de tamaño ou forma das células dunha especie (variabilidade), máis que a un cambio de forma como se cría previamente. Bacterias
Nas primeiras décadas do século XX, o termo "pleomorfismo" utilizábase para indicar a idea de que as bacterias cambiaban de forma drasticamente ou existían en varias formas morfolóxicas ben diferenciadas. Este idea foi moi controvertida entre os microbiólogos daquel tempo, que se dividiron en dúas escolas: os monomorfistas, que se opoñían a esa idea, e os pleomorfistas (como Dr. Royal Raymond Rife, Antoine Béchamp, Günther Enderlein e Albert Calmette), que estaban a favor.
A teoría monomórfica, apoiada por Louis Pasteur, Rudolf Virchow, Ferdinand Cohn, e Robert Koch, acabou por facerse o paradigma dominante na ciencia médica moderna: hoxe acéptase case universalmente que cada célula bacteriana deriva dunha célula preexistente de practicamente o mesmo tamaño e forma. Porén, encontrouse recentemente que certas especies concretas de bacterias poden modificar a súa forma drasticamente, como por exemplo Helicobacter pylori, que pode existir tanto como forma helicoidal (clasificado como bacilo curvado ou espirilo) coma en forma cocoide.
Nas primeiras épocas da microbioloxía era moi difícil obter cultivos puros (dunha soa especie), polo que a maioría dos cultivos eran na práctica mixtos (con varias especies), e conforme ían variando co tempo as condicións do medio de cultivo, o microbio predominante variaba tamén, polo que ao principio predominaba un tipo de microbio e máis tarde outro diferente, o que parecía que era a transformación sufrida por unha soa clase de microorganismo, o que levou naqueles primeiros tempos a moitos microbiólogos a defender o pleomorfismo. Coa obtención de cultivos puros o monomorfismo foi facéndose cada vez máis predominante. Virus
Os virións de certos virus poden por veces expresar pleomorfismo, no sentido de que pode mostrar aparencias variables. Porén, esta característica non é de feito un verdadeiro pleomorfismo, xa que non é o mesmo virión o que cambia de forma, senón que son os seus descendentes os que poden cambiar e adoptar outra forma. Un exemplo son os bacteriófagos da familia Plasmaviridae. Outros usos do termo (neoplasias)
O termo pleomorfismo tamén se usa en citoloxía para describir a variabilidade en tamaño e forma de células ou dos seus núcleos, o que é unha característica típica das células malignas tumorais e do propio tumor no seu conxunto.
Pleonasmo

O pleonasmo é unha figura retórica consistente en engadir palabras innecesarias pero enriquecedoras polo seu valor expresivo.
Plerema

En glosemática, o plerema é o elemento do contido cuxa definición permite a reprodución de variantes infinitamente numerosas a partir dun número limitado de invariantes e a redución dos signos infinitamente numerosos ás combinacións dun número limitado de pleremas.
Por exemplo, un plerema do tipo "xénero-ela" (xénero natural femia, a non confundir co xénero gramatical feminino) minimiza o número de desvíos posíbeis, xa que dá conta de egua, que consiste en "cabalo + xénero-ela".
Pleremática

Para o lingüista dinamarqués Louis Hjelmslev e para os membros do Círculo Lingüístico de Copenhaguen, a pleremática é a ciencia cuxo obxecto é definir os pleremas.
Plesiomorfía

En bioloxía sistemática e, en particular, en cladística, o termo plesiomorfía refírese ao estado ancestral ou primitivo dun carácter.
O concepto oponse ao de apomorfía, que é o estado derivado de dito carácter.
Por exemplo, o quiridio (mans e pés con cinco dedos) é a condición ancestral das extremidades dos primitivos tetrápodos e é, por tanto, unha plesiomorfía.
A partir de dita condición primitiva, xurdiron diversos estados apomórficos, como as extremidades cun só dedo dos cabalos, as aletas dos cetáceos ou a atrofia das patas nas serpentes.
As plesiomorfías non deben utilizarse para definir grupos monofiléticos (clados). O feito de compartiren un ou máis caracteres plesiomórficos non xustifica a creación de taxons.
Así, durante décadas, os animais diblásticos (cnidarios e ctenóforos) agrupáronse no filo celentéreos polo feio de posuír só dúas follas embrionarias, ectoderma e endoderma; pero considérase que esta é a condición ancestral dos primitivos eumetazoos e, non existindo ningún carácter apomórfico que reúna a cnidarios e ctenóforos, é inadecuado formar un taxon con ambos os grupos sobre esa base.
A aparición dunha terceira folla embrionaria (o mesoderma) é unha apomorfía (novidade evolutiva) e, por tanto, si se xustifica agrupar a todos os animais triblásticos (con mesodermo, ademais de ectoderma a endoderma). Etimoloxía
O termo plesiomorfía está formado polos elementos do latín científico plesio- e -morfía, tirados das voces do grego antigo πλησίος plēsios, "veciño", e μορφή morphḗ, "forma".
Plesiosauro

O plesiosauro foi un gran réptil mariño fósil, un xénero da orde Plesiosauria. Historia
O primeiro exemplar descuberto por Mary Anning en 1820 non tiña o seu cranio. Atopouno na "Costa Xurásica" (Jurassic Coast) de Lyme Regis, Dorset, Inglaterra. En 1823 atopou outro, esta vez completo co seu cranio. O nome Plesiosaurus foi dado polo xeólogo e paleontólogo rev. William Conybeare. Paleontoloxía
O plesiosauro era un depredador, que vivía principalmente de peixes e belemnites. Posibelmente nadaba por bancos de peixes e usaba o seu longo pescozo e os seus dentes afiados para rompelos.
O Plesiosaurus era un membro bastante típico da súa orde, e medía entre 3 e 5 metros (10 a 16 pés) de lonxitude total. O fociño era curto, pero as mandíbulas podían abrirse moi amplamente, e tiñan unha serie de dentes cónicos nas cavidades. O pescozo era bastante longo e a cola curta usábase para dirixir. Como todos os plesiosauros, utilizaba as súas grandes aletas como remos para nadar.
Só se coñecen dúas especies, e o xénero existiu durante uns 25 millóns de anos desde o inicio do período xurásico.
Os científicos preguntáronse se os réptiles antigos como os pleisiosaurios eran de sangue quente ou de sangue frío. Científicos da Universidade de Plymouth estudaron moitos animais de diferentes tamaños, desde insectos até baleas que se mergullan e aguantan a respiración. Descubriron que os animais de maior tamaño poden aguantar a respiración máis tempo que os animais máis pequenos porque poden almacenar máis osíxeno. Tamén descubriron que esta diferenza era moito maior para os animais de sangue quente que para os de sangue frío. Dixeron que isto podería ser o motivo polo que as baleas se fixeron tan grandes. Pensan que, dado que os plesiosauros tamén eran grandes, como as baleas, tiñan máis probabilidades de ser de sangue quente que de sangue frío.
Os científicos tamén miraron as moléculas de fosfato dentro dos dentes dos plesiosauros e viron os isótopos de osíxeno que suxerían que foran de sangue quente. Na cultura popular
Na película de 1975 The Land That Time Forgot, móstrase un plesiosauro atacando un submarino.
Un dos personaxes principais do filme Carnosaurus (1984) era un plesiosauro.
Jules Verne menciona un Plesiosaurus atacando a un Ichthyosaurus no seu libro Viaxe ao centro da Terra.
Un Plesiosaurus foi representado en varios videoxogos, como a serie Turok, Zoo Tycoon e Minecraft. Na serie Zyuden Sentai Kyoryuger aparece un Mecha chamado Plezuon, que é un Plesiosaurus.
Hai diversas lendas de monstros como o do lago Ness que formularon a hipótese de que fose un plesiosauro, e popularizou a criptozooloxía. O plesiosauro tamén foi suxerido como hipótese noutros monstros mariños.
Pleuronectes putnami

Pleuronectes putnami é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das tres que integran actualmente o xénero Pleuronectes, coñecida en galego como solla lisa.
É un pequeno peixe plano (de até 30 cm), mariño, demersal, que habita en augas costeiras pouco profundas, temperadas, salgadas e salobres, até os 27 m de profundidade, no noroeste do Atlántico, desde o Quebec (Canadá), até o estado de Rhode Island (Estados Unidos). Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1964 polo ictiólogo estadounidense Theodore Gill, baixo o nome de Euchalarodus putnami. O xénero Euchalarodus (hoxe obsoleto), e a especie E. putnami, foron descritos por Gill nese ano nun traballo publicado nas páxinas 216-221 da revista Proc. Acad. nat. Sci. Philad.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, e polo orixinario que lle deu Gill, a especie coñécese tamén polos seguintes sinónimos: Limanda putnami (Gill, 1864)
Liopsetta putnami (Gill, 1864)
Algunhas autoridades consideran como válido o nome Liopsetta putnami, como a Animal Diversity Web, , ou Evseenko, e este nome é o que recollen tamén Lahuerta e Vázquez no seu Vocabulario Multilingüe. pero a maioría dos autores considersan como o actualmente válido o nome Pleuronectes putnami.
Etimoloxía
O nome específico, putnami, é unha homenaxe ao oficial da mariña estadounidense e explorador do ártico Charles Putnam (1854–1882). [Cómpre referencia] Características
A solla lisa é un peixe plano de até os 30 cm de lonxitide, cos dous ollos situados no lado dereito do corpo. A coloración do lado superior, incluíndo as aletas, varía da gris escuro á parda ou case negra, e pode ser uniforme ou salferida con manchas máis escuras da mesma cor; o lado inferior é branco. As escamas das femias son lisas en ambos os lados do corpo, mentres que as dos machos son ásperas na parte superior. Bioloxía
Hábitat e distribución
Pleuronectes putnami é un peixe mariño, demersal, que habita en augas costeiras pouco profundas, temperadas, salgadas e salobres, entre os 20 e os 30 m de profundidade, en baías protexidas, e estuarios e desembocaduras dos ríos,
A súa distribución abarca as costas do noroeste do Atlántico, entre os 60° N e os 41° N, polas provincias do Quebec, Terra Nova e Labrador, Nova Escocia, Illa do Príncipe Eduardo, no Canadá, e os estados de Maine, Nova Hampshire, Massachusetts e Rhode Island, dos Estados Unidos).
Alimentación
A dieta da solla lisa consiste sobre todo en organismos zoobentónicos: invertebrados como crustáceos, moluscos e veremes mariños. Pesca
Pleuronectes putnami captúrase na zona de pesca 21 (Atlántico noroeste).
Pleuronectes quadrituberculatus

Pleuronectes quadrituberculatus Pallas, 1814
é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das tres que integran actualmente o xénero Pleuronectes, coñecida en galego como solla de Alasca.
É un peixe plano de até 87 cm de lonxitude, mariño, demersal, que habita en augas da plataforma continental en fondos areosos de até os 600 metros de profundidade, no norte do océano Pacífico, desde o golfo de Alasca polo leste, o mar de Chukchi polo norte, até o mar do Xapón polo oeste.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, ten o corpo aplanado, asimétrico, e os dous ollos situados no mesmo lado, na cara pigmentada.
A solla de Alasca é obxecto dunha importante pesca comercial. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1814 polo naturalista alemán Peter Simon Pallas, que o bautizou co nome aínda hoxe válido Pleuronectes quadrituberculatus.
Sinónimos
Ademais de por este nome, a especie coñécese tamén polo sinónimo Pleuronectes pallasii Steindachner, 1879.
Etimoloxía
O nome específico, quadrituberculatus, está formado polo elemento prefixo latino quadri-, derivado de quattŭor, "catro", e o adxactivo do latín científico tuberculatus, -a -um, derivado do latín clásico tubercŭlum, diminutivo de tuber, "tumor", "vulto". Literalmente: "de catro tubérculos". Características
A solla de Alasca pode alcanzar até 87 cm de lonxitude, e os 3, 5 kg de peso, aínda que o tamaño medio dos espécimes apañados rolda os 36 cm.
A aleta dorsal orixínase á altura do ollo superior, e ten de 63 a 74 raios. A anal, máis curta, está sustentada por de 47 a 55 raios. Ambas as dúas, pola parte posterior, chegan até o pedúnculo caudal.
Presenta cinco prominencias no bordo postocular. Bioloxía
Hábitat e distribución
É un peixe mariño, demersal, que vive en augas da plataforma continental, en fondos areosos de até os 600 metros de profundidade, no norte do océano Pacífico, entre os 65° N e os 48° N, desde o golfo de Alasca polo leste, o mar de Chukchi polo norte, até o mar do Xapón polo oeste.
Alimentación
A dieta das sollas de Alasca adultas está constituída por organismos bentónicos, sobre todo por crustáceos anfípodos e vermes poliquetos. Pesca
Pleuronectes quadrituberculatus captúrase nas zonas de pesca 61 e 67 (Pacífico noroeste e nordeste, respectivamente).
Pleusto

En ecoloxía denomínase pleusto ou pleuston, do grego πλευστόν pleustón "flotante", ao conxunto dos organismos que viven na delgada capa superficial existente na interface auga-aire dun corpo de auga, ou vivindo directamente sobre a tona da auga, e cuxos desprazamentos están fundamentalmente determinadas polo vento. Primeiro uso
O termo pleusto, creado como analoxía lingüística de plancto, foi introducido na literatura científica por Carl Schroeter e Oskar Kirchner, nun artigo publicado en 1896 sobre a vexetación do lago Constanza (Bodensee). Descrición
O concepto de pleusto está, en xeral, circunscrito aos organismos macroscópicos, ou agregados de organismos microscópicos que formam estruturas macroscópicas, incluíndo organismos que viven literalmente na interface aire-auga e que por esta razón dependen fundamentalmente da interrelación entre o corpo de auga e a atmosfera, e de fenómenos de fronteira como a tensión superficial.
Dado que os organismos do pleuston poden, en todo ou en parte, sobresaír da auga, son en xeral moi dependentes das correntes e dos ventos, nalgúns casos navegando a vela literalmente, a favor dos ventos e das correntes.
A pesar das semellanzas, e das fronteiras conceptuais relativamente indefinidas entre ambos os grupos, se o comparamos co neusto, o pleusto é moito máis susceptíbel á deriva inducida polo vento do que polas correntes.
Aínda que o neusto sexa xeralmente entendido como a comunidade de organismos que viven no interior da masa de auga xunto á superficie, a delimitación da fronteira co concepto de pleuston non está establecida polo de agora de forma consistente.
Un exemplo típico dun organismo pleustónico que vive literalmente veleando é a carabela portuguesa (Physalia physalis). Aínda que dotados de movementos propios e da capacidade de moverse sobre a película superficial, os insectos da familia dos Gerridae (Gerromorpha), os zapateiros, que dependen da tensión superficial, son outro exemplo de organismo pleustónico.
De acordo con Adolf Steuer, o pleuston diferénciase na acepción de Ernst Hentschel en: Planctopleusto: algas flotantes, medusas, salpas e organismos semellantes;
Nectopleusto: cetáceos, peixes voadores, tartarugas mariñas;
Pteropleusto: aves mariñas. Exemplos
Exemplos de organismos pleustónicos son algunhas cianobacterias que forman masas flotantes, algúns gasterópodos, a carabela portuguesa (Physalia physalis), os fieitos dos xéneros Azolla e Salvinia e as plantas fanerógamas dos xéneros Lemna, Wolffia, Pistia, Eichornia e Hydrocharis, entre outros.
Pliensbaquiano

O Pliensbaquiano é unha división da escala temporal xeolóxica que corresponde coa terceira idade do Xurásico Inferior, primeira época do período Xurásico. Esta etapa esténdese de 189, 6 até 183 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Pliensbaquiano sucede o Sinemuriano e precede o Toarciano.
O seu nome procede do da aldea de Pliensbach na comunidade de Zell unter Aichelberg no Xura suavo, a uns 30 km ao leste de Stuttgart en Alemaña. O nome foi introducido na literatura científica polo paleontólogo alemán Albert Oppel en 1858.
Plimpton 322

Plimpton 322 é unha táboa de arxila babilónica, destacada por conter un exemplo de matemáticas babilónicas. Ten o número 322 na Colección G. A. Plimpton da Universidade de Columbia. Datada ao redor de 1800 a. C. , ten escrita unha táboa de 4 columnas e 15 filas de números na escritura cuneiforme da época.
Esta táboa enumera dous dos tres números do que agora se chaman ternas pitagóricas, é dicir, os enteiros a, b e c, de tal forma que a2 + b2 c2. Dende unha perspectiva moderna, un método para construír as ternas é un logro inicial significativo, coñecido moito antes de que os matemáticos gregos e indios descubrisen solucións a este problema. Procedencia
A táboa Plimpton 322 está parcialmente rota, mide uns 13 cm de ancho, 9 cm de alto e 2 cm de grosor. O editor neoiorquino George Arthur Plimpton comprou a táboa a un comerciante arqueolóxico, Edgar James Banks, arredor de 1922, e legoulla co resto da súa colección á Universidade de Columbia a mediados dos anos trinta. Segundo Banks, a táboa procedía de Senkereh, un sitio no sur de Iraq correspondente á antiga cidade de Larsa. Datación
Crese que a táboa foi escrita ao redor de 1800 a. C. , baseándose en parte no estilo de caligrafía empregado para a súa escrita cuneiforme: Robson escribe que esta caligrafía "é típica dos documentos do sur de Iraq de hai 4000-3500 anos". Máis concretamente, baseándose nas semellanzas de formato con outras táboas de Larsa que teñen datas explícitas escritas nelas, Plimpton 322 ben podería ser do período 1822–1784 a. C. Robson sinala que Plimpton 322 foi escrito no mesmo formato que outros documentos administrativos da época.
Plinio o Novo

Gaius Plinius Caecilius Secundus, coñecido por Plinio o novo, nado contra o ano 63 e finado no 113, foi orador, xurista, escritor e administrador imperial da Antiga Roma. Traxectoria
Comezou a escribir ós 14 anos unha traxedia en grego, pero Plinio destacou en poesía, a maior parte dos seus escritos perdéronse, a pesar do coidado que tiña por eles. Tamén coñecido polos seus dotes de orador, considerándose seguidor de Cicerón, a súa prosa era menos directa e rechamante que a deste último. Participou en moitos xuízos, pero o único discurso que se conserva del é o seu Panegiricus Trajani, descrición aduladora e enfática da figura de Traxano, que é un instrumento valioso para estudar diversas accións que fixo este emperador no campo administrativo como nos impostos, xustiza, disciplina castrense e comercio. Plinio definíao como un tratado sobre o gobernante perfecto.
As súas cartas son un testemuño único da administración ordinaria do século I. O seu estilo é moi diferente dos usados nos panexíricos, afirmando algúns críticos que Plinio é o inventor dun novo xénero literario: a carta escrita para ser publicada.
Nas súas primeiras cartas de mocidade describe a erupción do monte Vesuvio e a morte do seu tío e mentor, Plinio o vello. No seu honor este tipo de erupcións coñécense como plínicas. Estas cartas estaban dirixidas ao seu amigo Publio Cornelio Tácito, que foi un dos grandes historiadores romanos, para darlle unha visión próxima e certeira da morte do seu tío. Outras cartas famosas foron as dirixidas a Septicio Claro, que son case poemas, as que se refiren á erupción do Vesuvio e as referentes ás vilas e á morte de Marcial.
Plinio o Vello

Caio Plinio Segundo (en latín: Gaius Plinius Secundus), coñecido como Plinio o Vello, naceu en Como no ano 23 e morreu na actual Catellmare de Stabia no ano 79, vítima da súa curiosidade científica ao ir observar a erupción do volcán Vesuvio, que sepultou as cidades de Pompeia e Herculano. Traxectoria
Tras estudar en Roma, comezou a súa carreira militar na Xermania, durante doce anos, onde chegou a ser comandante da cabalaría das lexións romanas. No ano 57 volveu a Roma nos tempos do emperador Nerón, para dedicarse ao estudo e ás letras. Desempeñou diversos cargos nos tempos do emperador Vespasiano, que o nomeou entre outros como Almirante. Escribiu diversos tratados de cabalaría, unha Historia de Roma e varias crónicas históricas, hoxe perdidas. Só se conserva a súa Naturalis Historia, rematada no ano 77, e que abrangue 37 libros, dedicados ao emperador Tito. Constitúe un auténtico tratado enciclopédico da Antigüidade, xa que escribiu sobre Cosmoloxía e Astronomía (1 libro), Xeografía e Historia (4 libros), Zooloxía (5), Botánica e Agricultura (8), Medicina (13), Xeoloxía, Mineraloxía, Metalurxia e Arte (5).
No libro Historia Natural mestura un gran número de relatos e feitos útiles con conceptos fantásticos e contos de viaxeiros. Foi un dos textos máis lidos até a Idade Media, cunha grande influencia no bestiario desas épocas.
Plioceno

Na escala de tempo xeolóxico, o Plioceno é a época do período Neoxeno da era Cenozoica do eón Fanerozoico que está comprendida entre 5 millón e 1 millón e 806 mil atrás, aproximadamente. Tempo xeolóxico
A época Plioceno sucede a época Mioceno e precede a época Plistoceno, ambas do seu período. Dividese nas idades Zancleano, Placenciano e Xelasiano, da máis antiga á máis recente.
Características
Este período caracterízase por cambios climáticos significativos que influíron na evolución da flora (retracción dos bosques tropicais, expansión de terreos de herbas e bosque baixo) así como na proliferación de mamíferos herbívoros e carnívoros.
Durante o Plioceno produciuse a formación do Istmo de Panamá, un evento que transformou a circulación oceánica e os patróns climáticos globais, tendo un papel decisivo no desenvolvemento da Corrente do Golfo. Ademais, este período foi escenario do Grande intercambio biótico americano (GABI, polas súas siglas en inglés), no cal faunas de Norteamérica e Suramérica se intercambiaron, o que provocou a dispersión e extinción de moitas especies, aínda que os intervalos temporais foron discutidos. O final do Plioceno marcouse pola crecente glaciarización e a aparición dos primeiros homínidos do xénero Homo.