Teoría do envellecemento por danos no ADN

A teoría do envellecemento por danos no ADN propón que o envellecemento é unha consecuencia da acumulación non reparada de danos xenéticos no ADN ao longo do tempo, e enfatiza que os procesos de reparación do ADN non sempre poden contrarrestar eficazmente o impacto destes danos, o que eventualmente contribúe ao envellecemento do organismo. O dano neste contexto é unha alteración do ADN que ten unha estrutura anormal. Aínda que tanto o dano no ADN mitocondrial (das mitocondrias, que xeran enerxía nas células) como o nuclear poden contribuír ao envellecemento, o ADN nuclear é o tema principal desta análise. O dano no ADN nuclear pode contribuír ao envellecemento tanto de forma indirecta (ao aumentar a apoptose ou a senescencia celular; véxase límite de Hayflick) como directamente (ao aumentar a disfunción celular). Descrición
Varios artigos de revisión demostraron que unha reparación deficiente do ADN, que permite unha maior acumulación de danos no ADN, provoca un envellecemento prematuro; e que, por exemplo, o aumento da reparación do ADN facilita unha maior lonxevidade. Modelos de ratos de síndromes de reparación por escisión de nucleótidos revelan unha sorprendente correlación entre o grao no que as vías específicas de reparación do ADN están comprometidas e a gravidade do envellecemento acelerado. Estudos sobre poboacións humanas mostran que os polimorfismos dun só nucleótido nos xenes de reparación do ADN, que provocan unha regulación positiva da súa expresión, se correlacionan con aumentos na lonxevidade. Freitas e de Magalhães presentaron unha revisión e avaliación exhaustivas da teoría do dano no ADN do envellecemento.
Nos humanos e outros mamíferos, o dano no ADN ocorre con frecuencia e os procesos de reparación do ADN evolucionaron para compensalo. Estímase que en ratos, por exemplo, ocorren entre 25 a 115 lesións no ADN por minuto en cada célula, ou unhas 36. 000 a 160. 000 por célula por día. Algunhas lesións no ADN poden permanecer en calquera célula a pesar da acción dos procesos de reparación, participando no proceso de envellecemento. Relación coa bioloxía evolutiva e de poboacións
A teoría do envellecemento por danos no ADN relaciónase coas disciplinas da bioloxía evolutiva e de poboacións. Esta relación fundaméntase na idea de que os mecanismos de reparación do ADN evolucionaron como respostas á presión selectiva para maximizar a viabilidade reprodutiva. Con todo, a acumulación de danos no ADN ao longo da vida dun individuo, que eventualmente supera a capacidade do sistema de reparación, é un reflexo da trade-off evolutiva (compromiso) entre a reparación do ADN e outros procesos biolóxicos críticos, como a reprodución.
Adicionalmente, os estudos sobre polimorfismos de nucleótidos únicos (SNPs) en xenes de reparación do ADN en poboacións humanas indican que variacións xenéticas que afectan a eficiencia da reparación do ADN poden ter un impacto significativo na lonxevidade e na predisposición a certas enfermidades relacionadas coa idade.
Os modelos animais, especialmente os ratos para síndromes de reparación por escisión de nucleótidos, teñen demostrado unha correlación significativa entre a capacidade de reparación do ADN e os fenómenos de envellecemento, o que apoia a idea dunha relación causal entre a integridade xenómica e a lonxevidade.