proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Elemento xenético móbil

Os elementos xenéticos móbiles (do inglés mobile genetic element, MGE) son un tipo de ADN que pode moverse dun punto a outro dun xenoma. Inclúen: Transposóns
Retrotransposóns
Transposóns de ADN
Secuencias de inserción
Plásmidos
Elementos de bacteriófago, coma o Mu que se integra ó azar no xenoma
Intróns de grupo II
A totalidade de elementos móbiles dun xenoma pode chamarse mobiloma.
Elementos clásicos

Os elementos clásicos gregos son o lume, o aire, a auga e a terra. Na filosofía, ciencia e medicina gregas, estas forman un todo. Na Grecia antiga
Propiedades
O lume é tanto quente como seco.
O aire é quente e húmido.
A auga é fría e húmida.
A terra é á vez fría e seca.
Elementos no corpo
Galeno, médico grego do século II, desenvolveu e expandiu significativamente a teoría dos catro humores, que se asocia cos catro elementos da natureza. Aínda que Hipócrates, considerado o "pai da medicina", tamén se referiu aos humores para describir o corpo humano, foi Galeno quen detallou de forma máis explícita a súa asociación cos catro elementos clásicos: auga, lume, terra e aire.
Na teoría dos catro humores de Galeno, cada humor estaba asociado cun dos elementos: Flegma: asociada coa auga.
Bile amarela: asociada co lume.
Bile negra: asociada coa terra.
Sangue: asociado co ar.
Esta teoría foi unha parte central da medicina antiga e da comprensión do corpo e a saúde. Segundo esta teoría, o equilibrio entre os catro humores era necesario para manter a saúde, mentres que un desequilibrio levaba á doenza. Na alquimia
A teoría dos catro elementos tivo unha influencia significativa na alquimia, que foi unha práctica antiga centrada na transformación e purificación das substancias e en como os alquimistas tentaron transformar materiais comúns en elementos máis nobres (por exemplo a transmutación, converter metais base en ouro). Os catro elementos eran vistos como os compoñentes fundamentais de toda a materia, que interactuaban para formar as diferentes substancias do mundo natural. As operacións alquímicas, como a destilación, calcinación, sublimación e fermentación, foron entendidas e explicadas a través das propiedades dos catro elementos. Por exemplo, o lume era esencial no proceso de calcinación, mentres que a auga xogaba un papel clave na destilación. Ademais da súa aplicación práctica, os elementos tamén tiñan unha forte dimensión simbólica na alquimia. Eran asociados con cualidades espirituais, filosóficas e astrolóxicas (cada elemento asociábase con certos signos zodiacais e planetas, o que se cría que afectaba ás propiedades e efectos das substancias alquímicas). En Oriente
No taoísmo chinés os elementos son metal, madeira, auga, lume, terra (金、木、水、火、土).
Elementos do grupo 11

Un elemento do grupo 11 é un elemento situado dentro da táboa periódica no grupo 11 que comprende os elementos: cobre (Cu, 29)
prata (Ag, 47)
ouro (Au, 79) Propiedades
Son relativamente inertes e difíciles de corroer. De feito os tres existen en forma de elemento na cortiza terrestre e non se disolven en ácidos non oxidantes e en ausencia de osíxeno.
Estes metais son bastante brandos e non soportan ben o uso diario das moedas, desgastándose co tempo. Por isto deben ser aliados con outros metais para conseguir moedas máis duradeiras, máis duras e máis resistentes ao desgaste. Aplicacións
O cobre tamén se emprega amplamente en cables eléctricos e en electrónica. Ás veces empréganse contactos de ouro en equipos de precisión. En ocasións tamén se emprega a prata nestas aplicacións, e tamén en fotografía, agricultura (sobre todo o cobre en formulacións de funxicidas), medicamentos, equipos de son e aplicacións científicas.
Elementos formes

En hematoloxía, os compoñentes celulares do sangue denomínanse elementos figurados ou formes: glóbulos vermellos (os encargados de transportar o osíxeno ás células), glóbulos brancos e plaquetas.
Elementos químicos con nome de lugar

Certos elementos químicos teñen un nome que procede dun lugar ou territorio. Normalmente débese a que é o sitio onde se descubriu, se atopa en abundancia, se investigou ou onde naceu algún químico famoso. En honor a vilas
Berkelio (97), na honra de Berkeley (California), vila universitaria en EEUU
Darmstadtio (110), en honor á vila alemá de Darmstadt
Dubnio (105), en honor á vila de Dubna, preto de Moscova, onde hai un importante centro de investigación en física e química atómica
Estroncio (38), en honor á vila de Strontian (Escocia)
Hafnio (72), en honor a Hafnia, o nome latino de Copenhague
Holmio (67), en honor a Holmia, o nome latino de Estocolmo (cf. o nome sueco, Stockholm)
Moscovio (115), en honor a Moscova
Os catro seguintes están todos nomeados en relación á vila de Ytterby, preto de Estocolmo Erbio (68)
Iterbio (70)
Itrio (39)
Terbio (65) En honor a territorios
Americio (95), en honor a América
Californio (98), en honor a California
Escandio (21), en honor a Escania (Escandinavia)
Europio (63), en honor a Europa
Francio (87), en honor a Francia
Galio (31), en honor á Gallia, o nome latino de Francia
Lutecio (71), en honor a Lutecia, o nome latino de París
Magnesio (12), polo nomo de Magnesia en Tesalia, en Grecia
Nihonio (113), en honor ao Xapón (Nihon)
Polonio (84), en honor a Polonia
Renio (75), en honor a Renia ou Renania, as terras do Rhin
Rutenio (44), en honor a Rutenia, o nome latino de Rusia
Samario (62), en honor a Samaria, en Oriente Medio
Ténnesso (117), en honor ao estado de Tennessee, nos Estados Unidos
Tulio (69), en honor a Escania (Escandinavia)
Xermanio (32), en honor a Germania, o nome latino de Alemaña
Xa na época dos gregos se utilizaría o nome para o cobre (29) que probablemente procede do nome da illa de Chipre
Elementos químicos con nome de persoa

Esta é unha lista de elementos químicos cuxo nome procede dunha persoa. O símbolo químico e o número atómico danse entre parénteses. Bohrio (Bh, 107) – Niels Bohr
Curio (Cm, 96) – Pierre e Marie Curie
Einsteinio (Es, 99) – Albert Einstein
Fermio (Fm, 100) – Enrico Fermi
Galio (Ga, 31) – aínda que en principio bautizado polo nome da Gallia (a palabra latina para Francia), o descubridor do metal Lecoq de Boisbaudran sutilmente inseriu unha asociación co seu propio nome, pois Lecoq ("galo") en latín dicíase gallus.
Gadolinio (Gd, 64) – Johan Gadolin
Laurencio (Lr, 103) – Ernest Lawrence
Meitnerio (Mt, 109) – Lise Meitner
Mendelevio (Md, 101) – Dmitri Mendeleev
Nobelio (No, 102) – Alfred Nobel
Oganesson (Og, 118) – Yuri Oganessian
Roentgenio (Rg, 111) – Wilhelm Roentgen
Rutherfordio (Rf, 104) – Ernest Rutherford
Seaborgio (Sg, 106) – Glenn T. Seaborg
Con nome de personalidades míticas Niobio (Nb, 41) – Níobe, unha muller mortal na mitoloxía grega
Promecio (Pm, 61) – Prometeo, un titán na mitoloxía grega
Tántalo (Ta, 73) – Tántalo, da mitoloxía grega
Torio (Th, 90) – Thor, o deus grego do raio
Titanio (Ti, 22) – polos titáns na mitoloxía grega
Vanadio (V, 23) – deusa escandinava Vanadis (Freyja)
Moitos elementos químicos nomeáronse por corpos celestes que procenden de deuses da mitoloxía grega ou romana.
Nota: Gadolinio (Gd, 64) nomeouse segundo o mineral gadolinita, que á súa vez tiña o seu nome en honor ó químico e xeólogo finlandés Johan Gadolin.
Samario (Sm, 62) nomeouse segundo o mineral samarskite, que á súa vez tiña o seu nome en honor a Vasili Samarsky-Bykhovets, un oficial ruso.
Elena Ceaușescu

Elena Ceaușescu, de solteira Elena Petreșcu, nada en Balotești o 7 de xaneiro de 1916 e finada en Târgovișche o 25 de decembro de 1989, foi viceprimeira Ministra de Romanía (1952 - 1989) e dona do presidente romanés Nicolae Ceaușescu. Traxectoria
Nada nunha familia pobre nun poboación preto de Targoviște, trasladouse co seu irmán a Bucarest despois da finalización da escola primaria. En 1937 ingresou ao Partido Comunista (PCR), onde coñecería a Nicolae Ceaușescu en 1939, co que casaría en 1945.
Elena Ceaușescu rematou a carreira de química en 1967. Até a elección de Nicolae como Secretario Xeral do PCR, Elena tivo diversos postos de variable importancia, como secretaria do Ministerio de Asuntos Exteriores. Co ascenso do seu home, Elena comezou a tomar posicións importantes na estrutura estatal e a dirección do PCR. Dende 1979 Elena era a segunda persoa en importancia de Romanía, co título de Vice Primeira Ministra.
Trala Revolución romanesa de 1989, o 25 de decembro de 1989, Elena e mailo seu home foron condenados a morte por un tribunal creado ex profeso nun xuízo sumario sen ningunha garantía xurídica, validez legal nin posibilidade de defenderse das acusacións, baixo os seguintes cargos: xenocidio, dano á economía nacional, enriquecemento inxustificable e uso das Forzas Armadas en accións en contra de civís. Foron executados por fusilamento nun cuartel militar en Târgovișche. Estes sucesos foron transmitidos pola televisión romanesa días despois para acougar á poboación, xa que seguía habendo combates entre os partidarios e opositores a Ceaușescu.
Elena Pintado Martín

Elena Pintado Martín, nada en Toledo en 1910, foi unha política española. Traxectoria
Veciña de Pontevedra. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 axudou ao seu home Victoriano Costales a fuxir a Portugal e tamén puxo en contacto a Desiderio Comesaña Prado con Antonio García, o chofer que os levou na súa fuxida cara a Portugal. Detida, foi xulgada en Vigo en febreiro de 1938 por rebelión militar, e condenada a cadea perpetua. Estivo presa no penal feminino de Saturrarán. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en febreiro de 1940. Foi requirida en agosto de 1943 polo Xulgado Especial de Conmutación de Penas. Vida persoal
Casou con Victoriano Costales Gutiérrez e foi nai de María Elena, Carmen, José Luis e Matilde Costales Pintado.
Elena Piñeiro Castro

Elena Piñeiro Castro, nada en Carnota en 1907 e finada no mesmo concello o 27 de marzo de 1997, foi unha farmacéutica galega. Traxectoria
Fixo o bacharelato no Instituto de Santiago de Compostela, rematando en 1925. Licenciouse en Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela en 1930. Despois de rematar a carreira tomou posesión da botica na parroquia de Santa Comba de Carnota. De ideario republicano, estaba separada do seu marido e vivía acompañada da súa empregada do fogar. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou audicións da “Pirenaica” na casa onde se atopaba a botica. Foi delatada e xunto coa empregada foron acosadas e agredidas de forma continuada polos falanxistas. Cortáronlle o pelo ao cero pola forza na principal praza de Carnota. A radio foille incautada. Finou en Carnota o 27 de marzo de 1997.
Elena Suárez Suárez

Agustina Elena Suárez Suárez, nada en Avellaneda (Arxentina) en 1911 e finada en Caracas en 1988, foi unha mestra e activista antifranquista. Traxectoria
Nada na Arxentina, onde estaban emigrados os seus pais, que eran da Baña. Regresaron a Galicia e asentáronse en Ser, e despois foron vivir a Santa Comba. Foi mestra en Freixeiro, e casou con Alfredo Caamaño Pato.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, o seu marido Alfredo fuxiu. Elena foi detida e encarcerada en Negreira. Xulgada en Santiago de Compostela por excitación á rebelión o 30 de marzo de 1937 xunto con outros 31 veciños do partido xudicial de Negreira, foi condenada a pena de morte. Salvou pola súa condición de súbdita arxentina e finalmente foi sentenciada a oito anos de cárcere. Foi recluída na prisión da Coruña. Pasou polas prisións de Santiago, Burgos e penal feminino de Saturrarán. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en febreiro de 1940. Foille retirado o título de mestra. En 1940 hai orde de ingresala nun hospital mental. Ao remate da guerra civil viaxou a Venezuela a través do porto de Bordeos e reencontrouse co seu home. Pouco despois chegaron os seus fillos. O matrimonio regresou en 1954 para unha breve visita ás terras de Santa Comba e Negreira. Vida persoal
Casou con Alfredo Caamaño Pato e tivo 5 fillos: Alfredo, Iván, Matilde, Sirio e Violeta.
Elena Varela Arias

María Elena Varela Arias, nada en Lugo en 1956, é unha historiadora galega. Traxectoria
Licenciada en Historia da Arte. Foi directora do Museo das Peregrinacións de Santiago de Compostela. Despois pasou a dirixir o Museo do Castro de Viladonga.
Elena Vázquez Cendón

María Elena Vázquez Cendón, nada en Ourense o 2 de marzo de 1966, é unha matemática e profesora galega. Traxectoria
Estudou o Bacharelato no Instituto das Lagoas. Licenciada en Matemáticas pola Universidade de Santiago de Compostela. Doutora pola mesma universidade coa tese Estudio de esquemas descentrados para su aplicación a las leyes de conservación con términos fuente 1994, dirixida por Dr. Alfredo Bermúdez de Castro López-Varela.
É profesora é profesora no grao de Enxeñaría Informática na ETSE e no mestrado en Matemática Industrial na Facultade de Matemáticas. Foi vicerreitora da USC, e é decana da Facultade de Matemáticas dende 2017. É membro do Consello da Cultura Galega. É autora de numerosos artigos en revistas especializadas de matemáticas e computación.
Forma parte do grupo de investigación en Enxeñaría Matemáticas: problemas relativos ás ecuacións das augas someras, ecuacións de Navier- Stokes, ecuacións de Euler. Liderou tres proxectos de investigación, formou parte dos comités científicos organizadores de actividades de investigación, coordinou o Congreso internacional Numerical Methods for Hyperbolic Equations: Theory and Applications. Como investigadora está vinculada ao Centro de Investigación en Tecnoloxía Matemática de Galicia, preside a Comisión de Mulleres e Matemáticas do Comité Español de Matemáticas (CEMAT) e forma parte da Sociedade Española de Matemática Aplicada e da Asociación Galega de Investigadores da auga (AGAIA). Obra
Estudio de esquemas descentrados para su aplicación a las leyes de conservación hiperbólicas con términos fuente (1994). Santiago de Compostela: Servizo de Publicacións e Intercambio Científico da Universidade de Santiago de Compostela. ISBN 84-8121-181-8.
As mulleres no sistema educativo de Galicia: situación actual (2007). Con Isabel Diz Otero, Marta Irene Lois González e Alba Alonso. Xunta de Galicia, Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar, Xunta de Galicia, Consellería de Innovación e Industria.
Introducción al método de volúmenes finitos (2008). Servizo de Publicacións: Universidade de Santiago de Compostela. ISBN 978-84-9887-031-2. Premios e distincións
2022: Premio María Josefa Wonenburger para mulleres científicas.
2025: nomeada académica de número da Real Academia de Ciencias de España.
Eleoplasto

Os eleoplastos ou oleoplastos (de ἔλαιον élaion 'aceite', e πλαστός plastós 'forma') son un tipo de plastos especializado no almacenamento de lípidos nas plantas, comúns en hepáticas e monocotiledóneas. Os eleoplastos almacenan os seus depósitos de lípidos en forma de plastoglóbulos arredondados, que son esencialmente pingas de lípidos.
Como carecen de pigmentos activos os eleoplastos deben clasificarse como leucoplastos, xunto cos amiloplastos e proteinoplastos.
Elephant (filme de 2003)

Elephant é un filme estadounidense dirixido, escrito e editado por Gus Van Sant que se estreou no 2003. A historia ten lugar no instituto ficticio de Watt, en Portland, Oregón, e relata os eventos ocorridos durante un tiroteo no centro. Baséase en parte no masacre de Columbine de 1999. O filme comeza pouco tempo antes de que ocorra o tiroteo, e segue as vidas de varias personaxes dentro e fóra do instituto, que descoñecen totalmente o que está a piques de ocorrer. Está protagonizado por actor novos ou non profesionais, como John Robinson, Alex Frost ou Eric Deulen.
Elephant é o segundo filme da triloxía cinematográfica de Van Sant "Death Trilogy", sendo a primeira Gerry (2002) e a terceira Last Days (2005), estando os tres baseados en feitos reais.
Elephant foi aclamada pola crítica e recibiu a Palma de Ouro no Festival de Cannes de 2003, no cal Patrice Chéreau foi o presidente do xurado. Por ser o primeiro filme en representar un tiroteo nun instituto dende Columbine, foi moi controvertido polo seu tema e pola posible influencia que podería ter en adolescentes imitadores do caso. Sinopse
Recreación dunha matanza perpetrada por dous alumnos nun instituto. É un día calquera de outono e tódolos estudantes fan a súa vida rutineira: Eli, camiño de clase, convence a unha parella de rockeiros para tirarlles unhas fotos. Nathan remata o seu adestramento de fútbol e queda coa súa moza Carrie para comer. John deixa as chaves do coche do seu pai na conserxería do instituto para que as recolla o seu irmán. Pero ese día non será como os demais. Personaxes
Alex Frost como Alex
Eric Deulen como Eric
John Robinson como John McFarland
Timothy Bottoms como Sr. McFarland
Matt Malloy como Mr. Luce
Elias McConnell como Elias
Nathan Tyson como Nathan
Carrie Finklea como Carrie
Kristen Hicks como Michelle
Brittany Mountain como Brittany
Jordan Taylor como Jordan
Nicole George como Nicole
Bennie Dixon como Benny
Alicia Miles como Acadia Galardóns e nomeamentos
2003: Cannes: Palma de Ouro: Mellor filme e mellor director.
2003: Círculo de Críticos de Nova York: Mellor fotografía
Eleuterio González Salgado

Eleuterio González Salgado, coñecido como Leuter, nado en Ourense o 18 de abril de 1899 e finado na mesma cidade o 29 de marzo de 1977, foi un mestre e destacado político galeguista. Alumno destacado de Vicente Risco na Escola Normal, axiña se converteu no seu amigo e colaborador. Traxectoria
Membro da sección de Prehistoria do Seminario de Estudos Galegos desde 1926, participou na escavación de varios castros. Militou nas Irmandades da Fala e no Partido Nazonalista Republicán de Ourense e actuou como secretario na mesa presidencial da asemblea constitutiva do Partido Galeguista. Ocupou os cargos de concelleiro no concello de Ourense (1931) e deputado provincial, e formou parte da Comisión Xestora desta última institución. Dende a Deputación participou de xeito activo no Comité proferrocarril Zamora-A Coruña. Amais, foi cofundador da Caixa de Aforros de Ourense (1933) e presidente da Cruz Vermella (1935-1936). Membro da redacción da revista Nós, colaborou tamén en A Nosa Terra, La Zarpa e Heraldo de Galicia, entre outras publicacións. Participou, amais, na emisión galega na BBC.
Foi mestre no colexio de Quereño (Rubiá) e nos centros León XIII e Concepción Arenal na capital da provincia, entre outros. Polo seu labor educativo e divulgador do idioma e cultura de Francia, o Ministerio de Educación Nacional galo concedeulle o 14 de xullo de 1936 o Diploma de Oficial da Academia de Francia e a correspondente condecoración.
Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 tivo que deixar forzosamente a política e en 1938 foi obrigado a marchar a Vilamarín. Alí impartiu aulas até 1945, cunha breve paréntese en Santa Marta de Moreiras (O Pereiro de Aguiar). Ese ano abandonou o ensino para traballar na empresa de transportes por ferrocarril Transfesa. Desprazouse inicialmente a Córdoba e mais a Cáceres para xestionar cargas de olivas e ovellas, respectivamente. Anos despois reincorporouse ao ensino e xubilouse a mediados da década de 1960.
Participou na creación da Editorial Galaxia e na fundación do Partido Socialista Galego (PSG), mais morreu a véspera da legalización do partido.
Eleutheria i thanatos

Ελευθερία ή Θάνατος (en grego: Liberdade ou morte) é o lema nacional de Grecia. Comezou a ser empregado durante a Guerra de independencia de Grecia en 25 de marzo de 1821. Era o berro de guerra dos rebeldes Gregos que combatían o Imperio Otomán. Foi adoptado despois da independencia.
Elexía

A elexía é un subxénero da lírica consistente nunha composición breve sen fixación temática, que pretende conmover o público, invitar a unha reflexión sosegada ou consolar persoas.
Rodríguez Adrados considera que a elexía é por antonomasia a poesía da exhortación e da reflexión sobre temas como a fugacidade da vida, a xuventude ida, a saudade, a gabanza do campo, a morte.
Como texto elexíaco podemos sinalar "Na morte de Castelao", de Ramón Cabanillas. Na literatura clásica destacan como elexías algunhas obras de Tibulo, Ovidio ou Propercio.
Elfo

Un elfo é un ser sobrenatural da mitoloxía e do folclore xermanos. Os elfos aparecen en numerosos textos en inglés antigo e antigo nórdico e aparecen no folclore tradicional británico e escandinavo.
Os elfos eran orixinalmente seres ambivalentes con certas habilidades máxicas que podían axudar ou obstaculizar os seres humanos, pero nas tradicións posteriores convertéronse en seres cada vez máis sinistros que aflixían ós seres humanos e ó gando de diversos xeitos. Na cultura popular moderna asociáronse coas fadas e a cultura románica. O movemento romanticista reviviu o interese polas crenzas da antigüidade, e os elfos entraron no século XX no xénero fantástico a través de traballos publicados por autores como J. R. R. Tolkien.
Elia.eus

Elia. eus é un tradutor automático multilingüe que se pode usar a través do seu sitio web e está especializado na lingua éuscara. A versión que a Fundación Elhuyar publicou en 2019 emprega a tradución automática neuronal. Elia. eus traduce entre as seguintes linguas: castelán, éuscaro, francés, galego, catalán e inglés. Historia
A primeira publicación científica que empregou a técnica da aprendizaxe profunda na tradución automática apareceu en 2014, con Bahdanau, Cho e Bengio como autores. En 2015, un sistema neuronal apareceu por primeira vez nun campionato de tradución automática (OpenMT'15), e ao ano seguinte o 90% dos gañadores desta competición foron sistemas neuronais. O avance de 2015 foi o uso de sistemas baseados na atención (attention-based NMT). En 2017, obtivéronse novas melloras nas redes neuronais artificiais como resultado do uso da arquitectura Transformer. Un ano despois, houbo un sistema de acceso público que empregaba o éuscaro con éxito, e en 2019 xa había cinco sistemas existentes para o éuscaro. Coa achega do paradigma neuronal, dende 2017 observouse unha mellora substancial nos tradutores automáticos para as dez principais linguas do mundo. En 2015, o tradutor DeepL só ofrecía resultados de calidade en dez linguas distintas do éuscaro. Dous anos despois, a primeira demostración para o éuscaro estivo dispoñible publicamente. No mesmo ano 2017, lanzouse o proxecto chamado MODELA, no que participaron axentes locais do País Vasco como Ixa Taldea, Elhuyar, Vicomtech, Ametzagaña e Mondragon Lingua. Un ano despois, en 2018, publicouse o tradutor MODELA, o primeiro servizo de tradución neuronal en éuscaro para o público en xeral en internet.
Elias James Corey

Elias James Corey, nado en Methuen (EUA) o 12 de xullo de 1928 é un químico orgánico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1990 "polos seus adiantos en teoría e metodoloxía de síntese orgánica"". Biografía
Naceu na cidade de Methuen, poboación situada no estado norteamericano de Massachusetts. Estudou química no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), onde se gradou en 1948 e doutorou en 1951. Entre 1951 e 1959 foi profesor na Universidade de Illinois, e a partir de 1959 é catedrático na Universidade Harvard. Investigacións científicas
Interesado na química orgánica, Corey desenvolveu interesantes investigacións acerca das reaccións químicas para entender o seu comportamento. Tamén a el se lle debe a creación da prostaglandina, sesquiterpeno, triciclohexaprenol e o ácido xiberélico, entre outros.
Tamén realizou pescudas na química teórica, desenvolvendo unha Teoría Xeral de Síntese, bautizada como retrosíntese. Esta consiste en someter unha molécula orgánica que se desexa sintetizar a unha serie de diseccións por etapas e de acordo cun conxunto de regras simples, tendo en conta o carácter e o contexto estrutural dos enlaces que se rompen. Foi o primeiro en ver a utilidade dos ordenadores, aplicándoos no proceso de retronsíntese.
Elias Viljanen

Elias Viljanen, tamén coñecido como Elias "E. Vil" Viljanen, nado o 8 de xullo de 1975, é un guitarrista finés coñecido por tocar na banda de power metal Sonata Arctica dende o ano 2007. Uniuse ao grupo inicialmente como substituto de Jani Liimatainen, pero posteriormente foi adoptado definitivamente como novo guitarrista da banda. Comezou a tocar a guitarra aos 8 anos, e pasou por distintos proxectos como Elias Viljanen & Evil Spirit, Mess e Arched.
Eliminación directa

A eliminación directa, coñecido tamén co termo en inglés play-off, é un sistema utilizado en diversos torneos que consiste en que o perdedor dun encontro é inmediatamente eliminado. Vanse xogando roldas e en cada unha delas elimínase certo número de participantes ata deixar un único competidor que se coroa como campión. Con todo, poden existir excepcións en que un participante previamente eliminado poida seguir competendo, xa sexa reingresando ao sistema de eliminación ou xogando encontros de consolación como o partido do terceiro lugar.
Este tipo de torneo adoita disputarse antes ou logo dunha fase regular na que os equipos enfróntanse todos contra todos. Nesta fase, os participantes adoitan estar divididos en grupos ou divisións xeográficas.
É moi utilizado en torneos deportivos, como no tenis, nalgunhas copas do fútbol e baloncesto.
Elimmichtiiformes

A dos elimmichtiiformes (Ellimmichthyiformes) é unha suborde extinta de peixes teleósteos mariños da orde dos clupeiformes (Clupeiformes), que viviron no cretáceo. Xéneros
Foi erixida por Grande en 1985, e inclúe, entre outros, os seguintes xéneros: Diplomystus Ellimmichthys Rhombichthys Sorbinichthys Triplomystus
Elio Donato

Donato foi un gramático latino do século IV.
Dúas das súas obras, a Ars minor e a Ars maior ou Ars secunda, convertéronse nos manuais escolares por excelencia da Idade Media. Na Ars minor, Donato describe as oito partes do discurso en forma de pregunta e resposta. A Ars minor está dedicada aos "vicios" e "virtudes" do discurso.
Donato comentou tamén as comedias de Terencio e a Virxilio. Este último comentario chegou en parte directamente (o prefacio, a biografía e unha introdución ás Bucólicas) e en parte a través dos escolios de Mario Honorato Servio e de glosarios medievais.
Elipse (lingua)

Unha elipse ou elisión de elementos gramaticais consiste na omisión de parte da cadea lingüística por diferentes motivos. Na lingua habitual, pode verse motivada pola súa redundancia, por ser moi doada de sobreentender ou por acurtar a expresión. Na lingua poética, utilízase adoito como figura literaria. Este recurso non impide a gramaticalidade do expresado. Exemplos
Rógolles asistan á cerimonia: Omítese o nexo que. En inglés tamén pode verse no exemplo análogo I told you (that) it was OK, aínda que é un fenómeno moito máis habitual ca en galego.
En Otero Pedrayo (Os señores da terra). Elisión dos verbos ser e estar e emprego da xustaposición: O corpo da casa (estaba) ergueito en fina canteiría, (era) obra limpa dos barrocos do dazasete. . (páxina 79).
Elisa Leiras Teijido

Elisa Leiras Teijido, nada en Neda cara a 1918, foi unha xastra e política galega. Traxectoria
Filla de Carmen Leiras Teijido. Xastra en Neda. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida. Xulgada en Ferrol na causa 198/37 por rebelión militar con Gerardo Seoane Teijido, foi condenada a cadea perpetua. A condena foi conmutada a tres anos de prisión. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas, que foi sobresido en 1943.
Elisa Leonida Zamfirescu

Elisa Leonida Zamfirescu, nada en Galați o 10 de novembro de 1887 e finada en Bucarest o 25 de novembro de 1973, foi unha enxeñeira romanesa e unha das primeiras mulleres do mundo en obter un grao. Naceu en Romanía mais obtivo o título en Berlín. Durante a primeira guerra mundial dirixiu un hospital en Romanía. Traxectoria
Elisa Zamfirescu naceu en Galați, Romanía o 10 de novembro de 1887. O seu pai, Atanase Leonida, era un oficial, mentres que a súa nai, Matilda Gill, era a filla dun enxeñeiro de ascendencia francesa. O seu irmán, Dimitrie Leonida, tamén foi enxeñeiro.
Despois de acabar o instituto tentou inscribirse no Escola de Pontes e Camiños de Bucarest, pero foi rexeitada debido aos prexuízos sexistas. Marchou a Berlín, e en 1909 inscribiuse na Universidade Técnica de Berlín, en Charlottemburg, onde se graduou en 1912. Tras ser rexeitada, o decano tratou de convencela de que renunciase, citando «os tres K» -kirche, kinder, küche (igrexa, nenos, cociña)- que definían o perfil da muller naquela época. Considerouse que Zamfirescu era a primeira muller enxeñeira do mundo, pero a irlandesa Alice Perry graduouse seis anos antes que Zamfirescu, en 1906.
Carreira
De regreso a Romanía, Zamfirescu traballou como asistente no Instituto Xeolóxico de Romanía. Durante a primeira guerra mundial, uniuse á Cruz Vermella e dirixiu un hospital en Mărășești, Romanía. En 1917, o seu hospital recibiu os feridos da batalla de Mărășești entre os exércitos alemán e romanés. Foi unha vitoria para Romanía durante 28 días durante os cales arredor de 12000 romaneses e máis de 10000 alemáns resultaron feridos. Durante ese tempo, coñeceu e casou co químico Constantin Zamfirescu, irmán do político e escritor Duiliu Zamfirescu.
Durante a guerra, Zamfirescu regresou ó Instituto Xeolóxico. Liderou diversos laboratorios xeolóxicos e participou en estudos de campo, incluíndo algúns nos que se identificaron novas fontes de carbón, gas natural, cromio, bauxita e cobre. Zamfirescu tamén ensinou física e química.
Elisa López Velasco

Elisa López Velasco, nada en Mollina (Málaga) o 19 de febreiro de 1884 e finada en 1935, foi unha mestra española vencellada á Institución Libre de Enseñanza. Traxectoria
Estudou maxisterio en Sevilla e desenvolveu a súa primeira etapa docente en Villablanca (Huelva) e en Sanlúcar de Barrameda (Cádiz). Máis tarde trasladouse a Madrid, onde foi bolseira na Residencia de Señoritas no curso 1918-1919. Grazas á Junta de Ampliación de Estudios, viaxou a Francia, Alemaña, Austria, Suíza e Italia. Participou en 1925 no curso de Escolas Novas de Heidelberg e no curso de verán do Instituto Jean-Jacques Rousseau. Formou parte do grupo de mestres e mestras que, baixo a dirección de Ángel Llorca, fixeron posible de 1920 a 1935 a experiencia innovadora do Grupo Escolar Cervantes, seguindo as pautas da Institución Libre de Enseñanza.
Especializada na educación preescolar, entre 1932 e 1934 colaborou coas Misións Pedagóxicas. Impartiu cursos de debuxo para mestres nas misións de San Martín de Valdeiglesias (Madrid), Fuentepelayo e Santa María la Real de Nieva (Segovia), El Burgo de Osma (Soria) e Ronda (Málaga).
En 1931 foi unha das primeiras mulleres en formar parte da executiva da Federación de Trabajadores de la Enseñanza, adscrita á UXT. Publicou varios artigos na revista da ILE, a maioría relacionados coa educación preescolar e o ensino do debuxo. Neste ámbito destaca, ademais, La práctica del dibujo en la escuela primaria, obra distribuída en catro volumes e publicada por Espasa Calpe a partir de 1933. Faleceu no ano 1935, vítima dunha doenza cardíaca.
Elisabeth Christina von Linné

Elisabeth Christina von Linné, nada en 1743 e finada en Linnaeus' Hammarby en 1782, foi unha botánica sueca, filla de Carl von Linné e Sara Elisabeth Moraea. Traxectoria
Non existe información directa sobre a educación de Elisabeth Christina von Linné, nin se atopan mencións claras á ela. No entanto, como seu irmán recibía formación no domicilio como preparación para os seus estudos universitarios, e Christina mantiña contactos cos estudantes do seu pai, que tamén recibían formación no fogar familiar, parece probable que ela recibise a mesma formación ca eles, se cadra incluso simultaneamente, o que non era raro na Suecia da época.
É considerada a primeira muller botánica de Suecia no sentido moderno do termo, a pesar de non recibir unha educación formal na materia. Foi a primeira persoa que describiu o efecto óptico polo que as flores de Tropaeolum majus parecen emitir escintileos de luz, e que foi denominado na súa honra «fenómeno de Elisabeth Linné».
Publicou as súas observacións sobre este tema nun artigo para a Real Academia das Ciencias de Suecia en 1762, con só 19 anos. Esta publicación chegou ás mans do doutor, científico e poeta inglés Erasmus Darwin, quen fixo unha referencia ao fenómeno na súa obra The botanic garden, part II, containing the loves of the plants (1789), na que tamén informou da confirmación do efecto en 1788 por parte de M. Haggren, profesor de Historia Natural. Os poetas William Wordsworth e Samuel Taylor Coleridge leron o libro de Darwin ao comezo das súas carreiras e, influídos por esta historia, fixeron mencións a «flores escintilantes» nos seus poemas. Deste xeito, Elizabeth Linné acabou influindo de forma indirecta aos pioneiros da poesía romántica inglesa.
Christina casou co maior Carl Fredrik Bergencrantz en 1764, co que tivo dous fillos, que morreron sendo nenos. Pero abandonou o seu home e volveu ao fogar paterno un par de anos despois da súa voda, xa que era vítima de violencia doméstica.
Elisabeth Eidenbenz

Elisabeth Eidenbenz nada en Wila, Suíza o 12 de xuño de 1913 e finada en Zürich o 23 de maio de 2011 foi unha mestra e enfermeira, fundadora da Maternidade de Elna, que entre 1939 e 1944 logrou salvar aproximadamente a uns 600 nenos e nenas, entre refuxiados republicanos españois e xudeus persoas do pobo xitano que fuxían da invasión nazi. Traxectoria
Traballou como mestra en diferentes colexios de Suíza e Dinamarca ata que decidiu integrarse na Asociación de Axuda aos Nenos da Guerra.
Chegou a Madrid o 24 de abril de 1937 despois de pasar un curto tempo en Dinamarca como voluntaria. Durante a Guerra Civil Española estivo encargada dun almacén de roupa formando parte da axuda humanitaria da asociación de Axuda Suíza aos nenos de España, composta por 15 organizacións suízas. Tras da caída da república, fuxiu a Francia cos exiliados que tiveron que refuxiarse nos campos franceses, onde moitos deles morreron por desnutrición, enfermidades e outro tipo de miserias. Por iso, calquera muller embarazada estaba condenada a perder o seu bebé ou, peor aínda, a morrer no parto. Elisabeth Eindenbenz pasou varias semanas en Suíza pero en febreiro de 1939 volveu aos campos do sur de Francia. Primeiro participou na Maternidade de Brullá que fora creada por Kart Ketterer nunhas cortes en Perpiñán e onde naceron 33 bébes. Mais despois do estalido da Segunda guerra mundial tiveron que pechar esta maternidade.
Maternidade de Elna
A partir daquel momento, Eindenbenz buscou un novo lugar para seguir co labor da maternidade ata que atopou un castelo abandonado, preto da cidade de Elna (e xunto ao campo de Argelès-sur-Mer). Coa axuda inicial de 30. 000 francos do Socorro Suízo fixo as obras precisas no edificio e a finais de 1939 comezou a funcionar. Ao principio mantívose a maternidade grazas a doazóns voluntarias que chegaban de Europa, pero tras o comezo da II Guerra Mundial, os fondos diminuíron e comezaron a chegar refuxiados de Francia e o resto de Europa. Principalmente eran mulleres xudías que fuxían da ocupación nazi. Por iso, a maternidade viuse obrigada a ter que asociar a maternidade coa Cruz Vermella e acatar a política desta sobre neutralidade. Isto impedíalle á maternidade acoller refuxiados políticos, sobre todo xudeus, e por iso decidiuse falsear a identidade de gran parte deles co fin de burlar estas leis. Foron moi hostigados pola Gestapo, chegando a ser detida Eindenbenz nunha ocasión.
Salvaron aproximadamente 400 nenos españois e 200 xudeus de Europa.
Retirouse na cidade de Rekawinkel, 30 km de Viena (Austria), e a partir de 2002 comezou a chegar o recoñecemento ao seu traballo, coa publicación de varios libros sobre as súas fazañas e a concesión de varias distincións individuais. Morreu en Zürich o 23 de maio de 2011, aos 97 anos. Distincións
2002, Medalla des Xustos Entre as Nacións, outorgada polo Estado de Israel.
2006, Cruz de Ouro da Orde Civil da Solidariedade Social, do Goberno de España.
2006, Premio Creu de Sant Jordi, da Generalitat de Cataluña.
2007, Légion d'honneur, concedida polo Goberno de Francia.
Elisabetta Pierazzo

Elisabetta ("Betty") Pierazzo, nada en Noale (Italia) o 4 de xullo de 1963 e finada o 15 de maio de 2011, foi unha experta en ciencias planetarias naturalizada estadounidense. Especializouse en modelización de impactos de meteoritos e nos seus posibles efectos sobre a aparición de vida extraterrestre no sistema solar. Traxectoria
Pierazzo naceu Italia e trasladouse aos Estados Unidos en 1989, e ao ano seguinte asistiu en Tucson ás clases para graduarse no Departamento de Ciencias Planetarias da Universidade de Arizona, na que obtivo o doutoramento en 1997, sendo distinguida a súa tese co Premio Gerard P. Kuiper Memorial.
Tras doutorarse, continuou na mesma universidade como investigadora asociada, e en 2002 incorporouse ao Planetary Science Institute, institución na que permaneceu polo resto da súa vida.
Compaxinou o seu labor docente na universidade cos seus traballos de investigación científica, entre os que destacan a modelización de impactos de meteoritos en todo o sistema solar e os seus efectos astrobiolóxicos e ambientais na Terra e en Marte. Tamén proporcionou información detallada sobre o impacto de Chicxulub, probable causante da extinción dos dinosauros, e investigou as características e o espesor da capa de xeo da lúa de Xúpiter Europa. No campo da exobioloxía, analizou a chegada de compostos orgánicos de orixe cometaria aos planetas e á lúa Europa, así como os sistemas hidrotermais subsuperficiais causados por impactos de aerólitos en Marte como posibles contornas favorables para a aparición de vida.
Como entusiasta divulgadora da astronomía, interveu nun documental en tres partes do National Geographic dedicado ao cráter Barringer, o famoso impacto meteorítico localizado no deserto de Arizona.
Na súa condición de experta en impactos meteoríticos e exobioloxía, colaborou asiduamente con distintos comités da NASA, exercendo tamén como editora asociada do Meteoritics and Planetary Sciences, intervindo na organización en 2007 do Congreso da Asociación Meteorítica celebrado en Tucson.
Faleceu en Tucson en 2011, vítima dun cancro que se lle diagnosticou seis meses antes do fatal desenlace. Estaba casada con Keith Powell. Eponimia
O cráter lunar Pierazzo leva este nome na súa memoria.
O asteroide (15339) Pierazzo tamén conmemora o seu nome.
Elisabetta, Regina d'Inghilterra

Elisabetta, regina d'Inghilterra (en galego Isabel, raíña de Inglaterra) é unha ópera en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto de Giovanni Schmidt. Foi estreada o 4 de outubro de 1815 no Teatro San Carlo de Nápoles. A ópera, que non é fiel á historia, narra o amor de Isabel I de Inglaterra por Robert Dudley, conde de Leicester, a súa suposta reacción cando descobre que este amor non é correspondido, como o sentenza a morte, o seu arrepentimento e a súa decisión de non entregar o seu amor a outro home. Personaxes
Elisión

Elisión (do latín elisio, tradución do grego élleipsis) é un tipo de metaplasmo fonolóxico (ou fonético) que consiste na perda dun ou varios fonemas vocálicos (ou sons) no final dunha palabra situada ante outra palabra que empeza por vogal. En métrica este fenómeno denomínase sinalefa e serve para diminuír o cómputo total de sílabas do verso.
No galego común, a agrupación de vogais heterosilábicas (é dicir, pertencentes a distintas sílabas) na cadea sonora do discurso resólvese ás veces mediante unha crase (contracción na escrita) ou cunha sinalefa na cadea falada sen representación á hora de escribir. Poucos son os casos nos que se representa a elisión cun signo gráfico, tamén usado noutras linguas (italiano ou francés), chamado apóstrofo (').
As elisións poden estar lexicalizadas (ó < ao; do <de + o; có <ca + o), poden representarse na escrita mediante apóstrofo (segundo as NOMIG, pódese usar nas contraccións das preposicións coas vogais iniciais dos títulos de obras: Falamos d'"A Esmorga" de Blanco Amor) ou mesmo non ter representación escrita: (en queridísimo amigo, o -o final pode formar na pronuncia unha única sílaba xunto co a- inicial, malia non representarse na escrita).
A palabra elisión emprégase tamén algunhas veces no sentido de elipse.
Elite

Elite é un grupo minoritario dentro dunha sociedade e que ten un status superior ao resto de integrantes da mesma.
Dentro dunha mesma sociedade poden existir distintas elites, dependendo dos intereses particulares de cada unha delas. A existencia destas elites en plural relaciónase coa crecente diferenciación da sociedade. Na medida que distintos campos sociais se van facendo cada vez máis autónomos (arte, economía, ciencia, política etc. ), van emerxendo elites sectoriais que defenden os seus propios puntos de vista. Dende este ángulo, un dos problemas centrais das sociedades modernas é a integración horizontal, é dicir, o mantemento de relacións medianamente harmónicas entre distintas elites sectoriais. Por outra banda, tamén presentan o desafío da integración vertical, isto é, o establecemento dun contacto fluído co común da poboación.
Na historia do pensamento social este tema foi estudado dende a antigüidade, a partir de conceptos de sabedoría e virtude. No entanto, é cara a fins do século XVIII e comezos do XIX cando a noción de elite cobra gran relevancia. A aparición do termo elite no francés está intimamente relacionado cos ideais republicanos, en tanto o concepto simboliza a demanda de que quen exerce o poder debe ser escollido segundo criterios de mérito e non segundo criterios de adscrición.
En termos analíticos, os pais dunha Teoría de elites son Caetano Mosca e Vilfredo Pareto, aínda cando algúns tamén consideran a relevancia fundacional de Robert Michels, sobre todo pola súa lei sobre a crecente oligarquización dos partidos políticos en particular e das organizacións sociais en xeral. Outro autor de grande relevancia é Wright Mills, xa que el acuñou o termo de elite de poder. Con este concepto faise referencia ao núcleo de poder que en Estados Unidos se produce entre as elites económicas, políticas e militares.
Actualmente existe certo consenso en que as elites son necesarias na sociedade e que sería máis ben quimérico pensar na súa inexistencia. De feito, coa caída dos socialismos reais e o solpor da utopía dunha sociedade sen clases, as elites volven lentamente a ocupar un lugar central na teoría social. O propio dunha teoría de elites é o acento do conflito entre distintas elites, así como tamén a imputación de responsabilidade polo decurso que vai adoptando a sociedade e, para rematar, a énfase na axencia antes que na estrutura. De feito, as elites poden ser concibidas como actores claves para posibilitar ou impedir o cambio dunha sociedade. Etimoloxía
Elite provén de da palabra francesa élite, e esta do latín eligere (significa elixir ou seleccionar). En francés, o acento agudo non é un acento de intensidade, senón que indica que o "e" se pronuncia pechado. En español entendeuse erroneamente que o acento agudo de "élite" era de intensidade, polo que normalmente se pronuncia como unha palabra esdrúxula, porén esta pronuncia está considerada incorrecta pola Real Academia. En galego, igual que en portugués e en español a pronuncia correcta é con acento no i.
Eliyahu Landa

Eliyahu Landa, nado en Xerusalén o 19 de xullo de 1873 e finado en Tel Aviv o 23 de xullo de 1946, foi un rabino, escritor e editor xudeu, coñecido por preparar a primeira biblia hebraica en Terra Santa e por ser pai da xenealoxía xudía. Traxectoria
Descedente de Gaon de Vilna, seu pai era o rabino Elazar de Slonim (1818-1874) que emigrara a Terra Santa en 1868 e súa nai Batia Breina, filla do rabino Zeev Wolfinsohn. Cando tiña seis meses morreu seu pai, e Eliyahu medrou na casa do seu avó materno. Estudou en escolas rabínicas, en especial na Etz Chaim Yeshiva. En 1897 coincidindo co centenario do nacemento de Gaon de Vilna estableceu unha Bet Midrash (sala de estudos) onde recolleu os libros e manuscritos, que estaban en posesión da súa familia, sobre Gaon, os seus descendentes espirituais; así como moitos outros que foi recolectando ao longo dos anos. E mesmo viaxou por Europa e os Estados Unidos para incrementar o volume de libros e documentos que mantiña alí. Ao desmantelarse a Bet Midrash por dificultados económicas doou a súa colección ao seu amigo, o rabino Abraham Isaac Kook para que permaneceran no Mercaz HaRav nunha colección separada. En 1904 viaxou á Vilna para se prostar na sepultura de Gaon.
En Palestina publicou e imprimiu máis de 50 libros, entre os que salientan os de Gaon, seu fillo Abraham ben HaGaon e dos seus discípulos, mais tamén os seus propios libros, para a impresión contou coa axuda de seu fillo e sucesor Yaakov Elazar Landau. Nunha época en que eran as misións cristiás as que imprimían as biblias en hebreo foi el quen publicou a primeira Biblia en lingua hebrea en Terra Santa enteiramente realizada por xudeus.
Entre as súas propias obras publicadas salienta, "Divrei Yemi Olam", unha cronoloxía de personalidades e eventos dende a creación do mundo ata o período romano, pero que non puido completar.
Residiu nos Estados Unidos entre 1924 e 1934, e alí exerceu como rabino, fundou unha sala de estudos e traballou tamén como profesor de hebreo. De volta á Terra Santa fundou en 1934 con Yosef Zvi HaLevy a Sinagoga Gra, a primeira sinagoga lituana de Tel Aviv.
Eliyahu M. Goldratt

Eliyahu Moshe Goldratt, nado o 31 de marzo de 1948 e finado o 11 de xuño de 2011, foi un físico israelí que se converteu nun gurú da consultoría de empresas, e un dos propoñentes da teoría das restricións. Afirmaba usar o método científico para resolver os problemas das organizacións.
Foi o autor de varios libros escritos en estilo de novela, abordando temas como loxística de produción, loxística de distribución, plan estratéxico, xestión de proxectos, finanzas, mercadotecnia e tecnoloxía da información, entre outros.
O seu libro The Goal ("A meta") introduce aspectos da contabilidade e da produtividade criando un novo enfoque de análise chamado "mundo da ganancia" en oposición ao chamado "mundo do custo". É considerada unha obra importante no campo da melloría da produtividade e de toda decisión empresarial centrada nos beneficios. Obras
The Goal: A Process of Ongoing Improvement ("A meta", 1984).
It's Not Luck ("Non é sorte", 1994).
Critical Chain ("Corrente crítica", 1997).
Necessary But Not Sufficient ("Necesaria mais non suficiente", 2000).
Elizabeth Blackburn

Elizabeth Helen Blackburn, nada en Hobart (Tasmania) o 26 de novembro de 1948, é unha bioquímica australiana, descubridora da telomerase, un encima que forma os telómeros durante a duplicación do ADN. Traxectoria
É filla dun matrimonio de médicos. Estudou Bioquímica na Universidade de Melbourne e doutorouse en Bioloxía Molecular en 1975 pola Universidade de Cambridge. Alí coñeceu a John Sedat, tamén biólogo molecular, con quen casaría.
En 2009 recibiu xunto con Jack Szostak e Carol Greider o premio Nobel de Medicina.
Elizabeth Jenkins

Margaret Elizabeth Jenkins (Orde do Imperio Británico), nada o 31 de outubro de 1905 en Hitchin e finada o 5 de setembro de 2010, foi unha novelista e biógrafa inglesa. Foi biógrafa de Jane Austen, Henry Fielding, Lady Caroline Lamb, Joseph Lister e Isabel I de Inglaterra. Elizabeth Bowen afirmou que Jenkins era unha "das máis distinguidas novelistas inglesas vivas. "