proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Hackney (cabalo)

O Hackney é unha raza recoñecida de cabalo que foi desenvolvida en Gran Bretaña. En décadas recentes, a cría do Hackney foi conducida cara a producir cabalos que fosen ideais para o tiro de carruaxes. Son unha raza alta e elegante que é popular nos eventos de tiro. Os Hackneys posúen boa estamina, e son quen de trotar a alta velocidade en períodos estendidos de tempo. Historia
A raza foi desenvolvida no século XIV en Norfolk, cando o rei de Inglaterra requiriu cabalos elegantes pero poderosos e cun excelente trote para ser empregados con diferentes obxectivos na monta. Xa que os camiños e estradas eran moi rudimentarios nesa época, os Hackneys eran naquela época un cabalo de monta, sendo o xeito máis común de transporte. Porén, os cabalos trotadores eran máis convenientes como cabalos de guerra. Como resultado, en 1542 o rei Henrique VIII requiriu ós seus súbditos ricos que gardasen un número determinado de cabalos trotadores para o seu uso na cría.
Hadeico

O eón Hadeico fai referencia ao primeiro período de tempo do planeta Terra. Este eón adoita aparecer, xunto ao Arcaico e ao Proterozoico, englobado nun supereón chamado Precámbrico. O Hadeico abarca, aproximadamente, de 4570 M. a. (Millóns de Anos) ata 3800 M. a. , é dicir, uns 1300 M. a. e comeza xustamente coa creación da Terra, abarcando a creación da Lúa (véxase Big Splash), os bombardeiros intensos no centro do Sistema Solar, e a aparición das primeiras moléculas autoreplicantes (véxase Hipótese do mundo de ARN).
Isto ben sendo o tempo de "estabilización" do Sistema Solar. Subdivisión
O eón Hadeico, divídese en catro eras: Críptico, Grupo Basin, Necatrio e Ímbrico.
Haematobia exigua

Haematobia exigua é unha especie de díptero da familia Muscidae. A especie está presente e é abondosa en Australia, vivindo en Australia Occidental, Territorio do Norte, Queensland e Nova Gales do Sur. É considerada unha praga e causa moitos danos ao gando vacún. Como pertence ao xénero Haematobia, debe alimentarse do sangue do gando para sobrevivir, cortando a súa pel coas súas pezas bucais.
En 1928-1930 os entomólogos australianos Mabel Josephine Mackerras e Ian Murray Mackerras fixeron importantes investigacións sobre esta mosca, incrementando o coñecemento dos métodos do seu control. A investigación de Josephine Mackerras sobre as infestacións desta mosca publicáronse en moitos artigos, asinados por ela soa ou en colaboración co seu marido e colega Murray Mackerras.
Haemophilus ducreyi

Haemophilus ducreyi é unha especie de bacterias gramnegativas con forma de cocobacilo, que causa a enfermidade de transmisión sexual chamada chancroide ou chancro brando, que é unha das principais causas de ulceración xenital nos países subdesenvolvidos caracterizada pola aparición de chagas (chancros) dolorosas sangrantes con base necrótica e beiras desgarradas nos xenitais, que comezan como unha lesión papular eritematosa. A doenza trátase con macrólidos como a azitromicina e cefalosporinas de terceira xeración como o ceftriaxone.
H. ducreyi é esixente no seu cultivo, pero pode cultivarse en placas de ágar chocolate. Con tinguidura de Gram ten o aspecto dun "banco de peixes".
A bacteria recibe o seu nome por Augusto Ducrey, o científico que primeiro a describiu na década de 1890. Patoxénese
Haemophilus ducreyi é un microorganismo oportunista que infecta aos seus hóspedes a través de roturas na pel ou só na epiderme. Seguidamente ten lugar unha inflamación, xa que a área de infección é inundada por linfocitos, macrófagos, e granulocitos. Esta inflamación piroxénica causa unha linfadenite rexional no chancroide transmitido sexualmente. Diagnose
Aínda que no diagnóstico das infeccións por H. ducreyi ás veces se usan a detección de antíxenos, seroloxía e métodos de amplificación xenética, e as probas xenéticas teñen maior sensibilidade, non sempre se pode dispoñer deles, polo que o cultivo da bacteria considérase actualmente o método estándar de diagnóstico.
Haganah

A Haganah (hebreo: "Defensa", הגנה) foi unha organización paramilitar xudía que actuou en Palestina entre 1920 e 1948, durante o mandato británico. Coa constitución do Estado de Israel a Haganah constituíu a base do exército israelí. Orixe
A HaShomer, milicia que se fundou en 1909, foi o antecesor da Haganah, era un pequeno grupo de inmigrantes xudeus que vixiaban os asentamentos xudeus por unha cota anual, nunca superaron os 100 membros.
Tralas revoltas árabes de 1920 e 1921 constitúese a Haganah para gardar os kibbutzs e facer fronte aos ataques árabes. Ata 1929 as unidades da Haganah tiñan unha organización local e estaban mal armadas, consistían sobre todo en granxeiros que vixiaban os seus asentamentos por quendas. Pero logo da revoltas árabes de 1929, que deixaron 133 xudeus mortos e a expulsión dos xudeus de Hebrón, entran na Haganah case todos os homes dos asentamentos, e moitos das cidades, e se adquiren armas no estranxeiro. En 1936 conta con 10. 000 membros activos e 40. 000 reservistas. Na Gran Revolta árabe (1936-1939) participa activamente para protexer os intereses británicos e para frear a insurxencia árabe: aínda que a administración británica non a recoñeceu oficialmente, o exército británicos cooperou activamente con ela para formar a policía xudía dos asentamentos e as forzas auxiliares xudías. En 1937, os dirixentes máis dereitistas da Haganah formaron o Irgun Zvai-Leumi, caracterizado polos seus métodos de combate clandestino.
Trala revolta os británicos restrinxiron a inmigración xudía a Palestina: en resposta, Haganah organiza unha rede de inmigración ilegal e demostracións contra dos británicos. Segunda guerra mundial
Nos primeiros anos da segunda guerra mundial, reanudouse a cooperación entre os británicos e a Haganah polo temor a un avance dos alemáns e italianos no Norte de África, pero trala desfeita de Rommel en El Alamein (1942), os británicos deixan de apoiar á Haganah. En 1943 os británicos crean a Brigada Xudía, a primeira unidade militar xudía que serviu na guerra.
Mentres a Haganah crea o 19 de maio de 1941 a Palmach, unha unidade de elite Despois da guerra
Despois da guerra, a Haganah realizou operacións antibritánicas en Paletina e continuou a organizar a inmigración ilegal. O 28 de maio de 1948 o Haganah desaparece ao se crear as Forzas de Defensa israelís. Membros famosos
Yitzhak Rabin
Ariel Sharon
Rehavam Zeevi
Dov Hoz
Moshé Dayán
Ruth Westheimer
Hagi

Hagi (萩市, はぎし, Hagi-shi) é un concello da prefectura de Yamaguchi no Xapón. Está situado no norte da prefectura e no oeste da rexión de Chūgoku, na zona de San'in, no extremo oeste da illa de Honshū. Ten 698, 79 km² de superficie, unha poboación de 54. 819 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 78, 4 h/km².
Antes da Restauración Meiji, a prefectura de Yamaguchi coñecíase como Chouxuu (長州), provincias de Suou (周防国) e Nagato (長門国), entón chámase dúas provincias de Bouchou (防長), Hagi era capital de Chouxuu.
O concello de Hagi limita cos concellos de Nagato, Mine, Yamaguchi, Abu (que son de prefectura de Yamaguchi), de Tsuwano e Masuda (que son de prefectura de Shimane). Xeografía
Illa de Mishima (見島).
Illa de Ooshima (大島).
Illa de Aishima (相島).
Illa de Hitsushima (櫃島). Cidades irmandadas
Kamakura-shi, prefectura de Kanagawa, Xapón. Shimoda-shi, prefectura de Shizuoka, Xapón. Wajima-shi, prefectura de Ishikawa, Xapón. Ulsan, Corea do Sur (1968).
Hagoromo

Hagoromo foi un satélite artificial da axencia xaponesa ISAS lanzado o 24 de xaneiro de 1990 mediante un foguete M-3SII desde o Centro Espacial de Uchinoura. Características
Hagoromo ía acoplado á sonda Hiten e foi liberada para ser inserida en órbita lunar. Tiña unha masa de 12 kg e forma de poliedro de 26 caras, cunha distancia de 36 cm entre caras opostas. No interior do satélite atopábase un retrofoguete de 4 kg de propelente sólido para a inserción lunar. A enerxía para o satélite a proporcionaban células solares situadas en 16 das 26 caras do satélite, proporcinando 10 W de potencia. As comunicacións tiñan lugar en banda S mediante un transpondedor e unha antena dipolo omnidireccional. O satélite non levaba instrumentos científicos e solo transmitía datos relativos ao estado do satélite.
Hagoromo ía acoplado a Hiten, que foi inxectado nunha órbita terrestre elíptica moi alongada que pasaba pola veciñanza da Lúa. Durante a primeira aproximación, o 18 de marzo de 1990, liberou a Hagoromo, convertendo ao Xapón no terceiro país en poñer unha sonda en órbita lunar. O transmisor da sonda fallou o 21 de febreiro de 1990, pero a ignición foi confirmada por observación desde terra. Non houbo máis contactos co satélite.
HaiYang 1

Haiyang 1 (significando Océano 1) ou HY-1, é unha serie de satélites de observación terrestre chineses. Características
Os satélites HY-1 usan o bus CAST968B, teñen unha masa duns 360 kg e están deseñados para facer observacións oceánicas e costeiras co fin de medir a concentración de clorofila, a temperatura superficial, a matería orgánica en disolución e a contaminación. Estabilízanse nos tres eixos e teñen forma de caixa, cun par de paneis solares a cada lado. Entre os instrumentos de a bordo contan cunha cámara en cor para observar o océano en dez bandas espectrais e outra cámara CCD de catro bandas. Os satélites HY-1 son lanzados mediante foguetes CZ-4B ou CZ-2C desde o Centro de Lanzamento de Taiyuan.
Haichemydidae

Haichemydidae é unha familia pertencente á superfamilia Testudinoidea.
Haiku

O haiku (xaponés: 俳句) é unha das formas de poesía tradicional xaponesa máis estendidas. Antes do haiku, o hokku foi o primeiro verso do haikai no renga. A finais do século XIX, Masaoka Shiki (1867-1902) separou o hokku e creou o haiku por primeira vez. O primeiro escritor de haiku é Shiki, reformador do hokku.
O haiku consiste de tres versos de 5, 7 e 5 sílabas, sen rima. Non obstante, algúns autores son críticos coa distribución de sílabas, como Vicente Haya ou Jaime Lorente. Acostuma conter unha palabra clave denominada kigo (季語) que indica a estación do ano á que se refire. Algúns consideran que o haiku debe combinar dúas imaxes distintas que se relacionan no terceiro verso e debe estar escrito en presente e ter unha pausa (kireji) ao final dun dos dous primeiros versos. Todas estas regras son algo arbitrarias e moitos poetas non as seguen, especialmente cando adaptan o haiku a outros idiomas.
Tradicionalmente o haiku, así como outras composicións poéticas, buscaba describir os fenómenos naturais, o cambio das estacións, ou a vida cotiá da xente. Na actualidade, acostúmase ensinar a escribir estes poemas curtos en escolas occidentais, aínda que dunha forma moito menos estrita, respectándose unicamente o formato silábico. Orixe da palabra
A palabra haiku provén de haika, un poema ligado no cal o comezo do dito encadeamento era chamado hokku. O comezo do poema era o máis importante da cadea até 1890, ano no que o haiku comezou como unha arte independente. Haiga
Pintura sen demasiada perfección realizada na antigüidade polo autor do haiku para acompañar ao deu poema. Matsuo Basho foi o primeiro poeta en adoptar esta forma do haiku que hoxe domina nas grandes esferas do haiku. Haijin
É o nome como se denomina ao autor dun haiku. Os haijin máis importantes da historia do Xapón son Matsuo Basho, Yosa Buson, Kobayashi Issa, Usuda Arô, Masaoka Shiki, Uejima Onitsura, Ritsurin Issekiro, Arakida Morikate e Yamasaki Sokan, entre outros.
Haima

Haima ou khaima é o nome que recibe a tenda dos beduínos no deserto, especialmente no do Sáhara. Debido ó seu carácter de nómades, é moi rápida de montar e desmontar e de pouco peso para ser transportada comodamente en camelo.
Haing S. Ngor

Dr. Haing Somnang Ngor (en chinés 吳漢潤 (Wú Hànrùn), nado o 22 de marzo de 1940 en Samrong Yong, e finado o 25 de febreiro de 1996 nos Ánxeles, foi un actor, autor e médico camboxano. É coñecido por gañar en 1985 o Oscar ó mellor actor secundario no filme The Killing Fields, no que interpretou o xornalista camboxano Dith Pran. Traxectoria
Nado en Samrong Young, Camboxa, Ngor estudou para ser cirurxián e xinecólogo. Estaba a exercer a súa profesión en Phnom Penh en 1975 cando os Khmer vermellos de Pol Pot tomaron o control do país. Pola súa orixe chinesa tivo que enfrontarse á persecución do goberno, e viuse obrigado a ocultar a súa educación e as súas habilidades de médico para evitar a intensa hostilidade do réxime contra os intelectuais. Foi expulsado da cidade como parte do experimento socialista "Ano Cero" dos Khmer vermellos, e foi retido nun campo de concentración xunto coa súa esposa My-Huoy, que faleceu durante o parto estando no cativerio. Nunca volveu casar.
Trala caída do réxime en 1979 traballou como médico nun campo de refuxiados en Tailandia, e viaxou aos Estados Unidos o 30 de agosto de 1980. En 1988 escribiu Haing Ngor: A Cambodian Odyssey, describindo a súa vida baixo o réxime dos Khmer vermellos.
Asasinato
O 26 de febreiro de 1996 Ngor foi tiroteado fóra da súa residencia preto do centro dos Ánxeles. Foron acusados tres destacados membros dos "Oriental Lazy Boyz", unha banda que tiña antecedentes de roubo de carteiras e xoias. Foron xulgados xuntos na Corte Superior dos Ánxeles, aínda que os seus respectivos casos foron escoitados por tres xurados diferentes. Os fiscais argumentaron que mataran a Ngor porque despois de entregar de maneira voluntaria un reloxo Rolex de ouro, se negou a entregarlles un relicario que contiña unha foto da súa esposa. Os avogados da defensa suxeriron que o asasinato tiña connotacións políticas, mais non presentaron evidencias para apoiar a súa teoría. [Cómpre referencia] Os tres foron declarados culpables.
Hairspray (filme de 2007)

Hairspray é un filme musical romántico de 2007 dirixido por Adam Shankman e baseado no musical de Broadway de 2002 do mesmo título, que á súa vez estaba baseado no filme de John Waters do mesmo título de 1988.
O guión adaptouno Leslie Dixon, recollendo elementos tanto do da película de Walters como do realizado para o musical por Thomas Meehan e Mark O'Donnell. Hairspray incorpora cancións do musical de Broadway escritas por Marc Shaiman e Scott Wittman, así como catro novas composicións de Shaiman/Wittman non presentes no musical.
Estreada con éxito de crítica, Hairspray foi tamén un éxito comercial, logrou o récord de vendas na semana da estrea dun filme musical, que mantivo ata xullo de 2008 ao superalo Mamma Mia! e en outubro High School Musical 3: Senior Year. Hairspray converteuse no sétimo filme musical con maior recadación na historia do cinema norteamericano. . Sinopse
A historia decorre en Baltimore nos anos 60. Unha moza, Tracy (Nikki Blonsky), soña con bailar no espectáculo de Corny Collins, un programa de baile da televisión local e consegue a súa arela grazas a unha das estrelas do espectáculo, Link (Zac Efron) converténdose nunha estrela, e utilizando a súa fama para falar en nome da causa na que cre, a integración racial, para o que conta coa axuda de súa nai Edna (John Travolta), e seu pai Wilbur (Christopher Walken), a súa mellor amiga Penny Pingleton (Amanda Bynes), a DJ afroamericana, Motormouth Maybelle (Queen Latifah), e mais os fillos de Motormouth, Seaweed (Elijah Kelley) e Little Inés (Taylor Parks). Mais con todo Tracy gaña a rivalidade da anterior estrela do programa, Amber Von Tussle (Brittany Snow), e súa nai, (Michelle Pfeiffer), unha muller manipuladora e racista. A rivalidade é máxima cando Amber e Tracy loitan polo título de Miss Teenage Hairspray 1962.
Hajime Isayama

Hajime Isayama (諫山 創, Isayama Hajime), nado en Ōyama, Ōita en 1986, é un artista manga. A súa primeira serie de manga, Shingeki no Kyojin, vendeu preto de 36 millóns de copias ata abril de 2014. As súas influencias son Tsutomu Nihei, Ryōji Minagawa, Kentaro Miura, Hideki Arai e Tōru Mitsumine e declarou que o manga que máis influíu na súa obra é ARMS. Traxectoria
Isayama estudou secundaria no Instituto Hitarinkou da Prefectura de Ōita, e posteriormente asistiu ó programa de deseño de historietas da Kyushu Designer Gakuin. En 2006, Isayama recibiu un premio no Magazine Grand Prix da editorial Kōdansha por Shingeki no Kyojin. Inicialmente, o autor tiña pensado publicar a súa obra na revista semanal Shōnen Jump da editorial Shūeisha, pero pedíuselle que modificara o estilo e a historia para que se afixera á revista. Por ese motivo, decidiu probar con outra revista, esta vez a Shōnen Magazine de Kōdansha. Malia que non o conseguiu, Shingeki no Kyojin comezou a publicarse en setembro de 2009 en Bessatsu Shōnen Magazine, outra revista de Kōdansha. En 2011, o manga gañou o premio Kōdansha Manga Shō na categoría mellor shōnen.
Hakucho (satélite)

Hakucho (cisne en xaponés) foi un observatorio espacial da ISAS lanzado o 21 de febreiro de 1979 mediante un foguete Mu-3C desde o Centro Espacial de Kagoshima. Previamente ao lanzamento o satélite era coñecido como CORSA-B. Características
Hakucho foi o sexto satélite xaponés en ser lanzado. Tiña forma de prisma octogonal cunha anchura de 80 cm e unha altura de 65. Pesaba 96 kg e estabilizábase mediante xiro a entre 5 e 8 r. p. m. , co eixo apuntable mediante a modificación do torque magnético do satélite. Levaba a bordo once detectores de varios tipos para observar o ceo en raios X. Catro dos detectores tiñan un campo de visión perpendicular ao eixo de rotación e estudaban o ceo nunha ampla zona á busca de novas e fenómenos transitorios. Os outros sete detectores tiñan campos de visión ó longo do eixo e foron usados para estudar corpos celestes seleccionados. Os datos podían ser enviados a terra en tempo real ou almacenados a bordo nunha grabadora de cinta.
Os obxectivos de Hakucho eran: Un estudo sistemático e observación de fenómenos en raios X esporádicos.
Observación de fontes de raios X concretas cunha cobertura espectral de entre 0, 1 e 100 keV.
Estudo das pulsacións e variacións a curto prazo das fontes de raios X.
Estudo do fondo de raios X no rango por debaixo do keV.
Antes de Hakucho lanzouse o CORSA-A, que non chegou a alcanzar órbita.
Hal Pereira

Hal Pereira, nado en Chicago (Illinois) o 29 de abril de 1905 e finado nos Ánxeles (California) o 17 de decembro de 1983, foi un director de arte estadounidense que traballou en Hollywood entre as décadas de 1940 e 1960. Traxectoria
Estudou na Universidade de Illinois e posteriormente traballou na industria cinematográfica durante máis de 20 anos, durante os cales participou en máis de 200 filmes. A pesar de ter sido candidato ao Oscar en 23 oportunidades, gañouno só unha vez, en 1955, polo seu labor no filme The Rose Tattoo.
Foi director artístico da serie de televisión Bonanza.
Haldan Keffer Hartline

Haldan Keffer Hartline, nado o 22 de decembro de 1903 en Bloomsburg (Pensilvania) e finado o 17 de marzo de 1983 en Fallston (Maryland), foi un fisiólogo estadounidense, cogañador canda George Wald e Ragnar Granit, en 1967 do Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina polo seu traballo de análise dos mecanismos neurofisiolóxicos da visión. Traxectoria
Hartline empezou os seus estudos sobre electrofisioloxía da retina como un bolseiro do "National Research Council Fellow" na Universidade Johns Hopkins de Baltimore. Despois de asistir ás universidades de Leipzig e de Múnic como investigador estudante de Eldridge Johnson, alcanzou o cargo de profesor de biofísica e presidente do Departamento de Johns Hopkins en 1949. Un dos estudantes graduados de Hartline na Johns Hopkins, Paul Greengard, tamén gañaría despois o Premio Nobel. Hartline uniuse ao staff da Universidade Rockefeller de Nova York en 1953, como profesor de neurofisioloxía.
Hartline investigou as respostas eléctricas da retina de certos artrópodos, vertebrados, e moluscos, debido a que os seus sistemas visuais son moito máis simples que os dos humanos e é máis fácil estudalos. Concentrou os seus estudos no ollo do cangarexo ferradura (Limulus polyphemus). Usando eléctrodos de minute nos seus experimentos, obtivo o primeiro rexistro dos impulsos eléctricos enviados por unha simple fibra de nervio óptico cando os receptores conectados a esta son estimulados por luz.
Half-Earth

Half-Earth é unha obra divulgativa sobre a teoría da evolución, que presenta unha interpretación que procura explicar a evolución das especies na perspectiva dos xenes e non na do individuo ou da especie. Características
Segundo a Teoría do xene egoísta, o xene é a unidade fundamental da evolución. Esta idea pon final a algunhas confusións que se crearon co obxectivo de explicar determinadas características físicas ou comportamentais dos seres vivos. Ollando a evolución desde o punto de vista do xene, pódense explicar mesmo fenómenos de selección de grupo. Este libro tamén é notábel por (re)introducir o concepto de meme.
A teoría de Dawkins fixa os xenes, no canto dos individuos, como os axentes sobre os que opera a evolución.
Halita

A halita (tamén chamada sal xema ou sal de rocha) é un mineral da clase dos haluros cuxa fórmula química é NaCl (39, 3% de sodio e 60, 7% de cloro). É pois, un mineral composto na súa totalidade por cloruro de sodio. Aspecto
Na súa forma cristalina adopta a figura dun cubo. Tamén aparece formando masas e máis rara vez en forma de octaedros. A súa coloración varía segundo as impurezas que teña na súa composición. Lugares onde se atopa
A halita é un mineral moi abundante en terreos sedimentarios, pérmicos, triásicos e terciarios. Xace en capas, alternándose con xeso e as arxilas, impregnando margas (chamadas por isto salíferas). Encóntrase disolta en altas cantidades na auga do mar e nalgunhas lagoas chamadas salinas coma as de Torrevieja (Alacant) e San Carlos de la Rápita (Tarragona). Usos da halita
A halita é utilizada na industria química como fonte de sodio e cloro e para fabricar sosa e ácido clorhídrico, na cociña como condimento e conservante de alimentos, na agricultura como fertilizante e no gando como alimento para animais. Propiedades
É soluble en auga e de sabor salgado. Outros haluros
Outros haluros a destacar son a fluorita e a silvina.
Hallux

O hallux é o nome científico do primeiro pododáctilo (primeiro dedo) do pé do ser humano (que recibe o nome vulgar de "dedo gordo do pé").
En xeral, tamén se lle dá este nome ao primeiro dedo das patas traseiras dos vertebrados tetrápodes. No ser humano
O hallux é o dedo correspondente ao dedo polgar, pollex ou pólice, nos membros superiores. Posúe, a diferenza dos outros dedos, dúas falanxes en lugar de tres. O ser humano es o único primate no que o hallux está aliñado en paralelo co resto dos dedos, sendo este un factor clave para a locomoción bípede. Por iso, non é estraño que as malformacioóns, infeccións e outras patoloxías deste dedo, como os hallux valgus (xoanetes), produzan un grande impacto para a calidade de vida do paciente e requiran de cirurxía correctora. O dedo gordo tamén é un obxecto de atracción e prácticas sexuais para algúns individuos. Nos animais
En anatomía comparada dos tetrápodes, hallux é o termo latino que designa ao dedo máis interno ou medial do pé. A identidade destes dedos e a súa diferenza cos dedos dos membros superiores puideron xurdir no curso da evolución simultaneamente coa aparición do quiridio nos vertebrados, probabelmente en primeiro lugar nos peixes ripidistios e rizodóntidos. En varios animais, como nos homínidos (gorilas, chimpancés e orangutáns) e en varios marsupiais (como o coala) teñen o hallux opoñíbel aos restantes dedos, como o dedo polgar humano, ou matapiollos.
Nas aves está oposto ao resto dos dedos do pé, para permitirlles suxeitárense firmemente ás pólas das árbores cando pousan nelas.
Haloarcula

Haloarcula é un xénero de microorganismos do dominio das arqueas pertencente á familia Halobacteriaceae. Haloarcula descubriuse en mostras de pozas salinas cando se estaba intentando cultivar a especie Haloquadratum walsbyi, que é bastante similar morfoloxicamente, pero xeneticamente son distintas e están clasificadas en especies e xéneros diferentes. Descrición e importancia
As especies de Haloarcula son arqueas halófilas extremas. Distínguense doutros xéneros da familia Halobacteriaceae pola presenza de derivados específicos de lípidos polares TGD-2. Actualmente hai sete especies recoñecidas no xénero, que son: H. vallismortis, H. marismortui, H. hispanica, H. japonica, H. argentinensis, H. mukohataei, e H. quadrata. H. quadrata é de forma cadrada e flaxelada e foi a primeira que se identificou, cando se estaba estudando a especie Haloquadratum walsbyi.
Haloarcula crece optimamente a 40–45 °C, e forma láminas de ata 65 células xeralmente con forma cadrada ou de triángulo. Ecoloxía
As Haloarcula encóntranse en ambientes salinos neutros como lagos salgados, salinas mariñas, e solos salinos. Como outros membros das Halobacteriaceae, Haloarcula require polo menos unha concentración 1, 5 M de NaCl para crecer, pero crece optimamente a concentracións de 2, 0 a 4, 5 M de NaCl.
Haloferax

Haloferax é un xénero de arqueas do grupo das halobacterias (que a pesar do nome non son bacterias), que viven en ambientes moi salinos, como mares e lagos moi salgados. A especie tipo é Haloferax volcanii. Características
As súas células son gramnegativas e teñen xeralmente forma de discos planos ou copas, pero son moi pleomórficas, ás veces alongadas.
Forman colonias de púrpuras a rosas mucoides. A cor débese á presenza de carotenoides e pode variar coa concentración de sal. Algunhas especies son móbiles. Algunhas cepas teñen vesículas de gas. Están adaptadas a altas concentracións salinas, crecen en medios con concentracións de 1, 0-5, 1 M NaCl (a maioría teñen un óptimo de 2, 5 M NaCl), e as células lísanse en auga destilada. A maioría das especies son oxidase positivas e catalase positivas. Viven a temperaturas entre 20 e 55 °C e a pHs entre 5 e 9. Son quimioorganótrofas e utilizan a respiración aeróbica (algunhas teñen respiración anaeróbica con nitrato). A maioría reducen o nitrato a nitrito.
Halorubrum

Halorubrum é un xénero de microorganismos do dominio Archaea da familia Halobacteriaceae. Neste xénero hai tres especies alcalófilas, e 14 neutrófilas. A especie halófila quimioorganótrofa aerobia H. litoreum foi illada en salinas na China.
Halothiobacillus

Halothiobacillus é un xénero de Gammaproteobacteria. Comprende dúas especies aerobias obrigadas que necesitan oxíxeno para vivir. Son tamén halotolerantes e viven en ambientes con altas concentracións de sal ou outros solutos, pero non os precisan para crecer.
A especie tipo deste xénero, Halothiobacillus neapolitanus, era antes clasificada dentro do xénero Thiobacillus, pero foi reclasificada en 2000. Outras dúas especies que antes tamén estaban en Thiobacillus foron reclasificadas inicialmente como Halothiobacillus halophilus e Halothiobacillus hydrothermalis; porén, ambas as dúas eran halófilos obrigados en lugar de ser halotolerantes e presentaban unha comparativamente baixa identidade no xene de ARNr 16S con Halothiobacillus neapolitanus, o que fixo que fosen de novo reclasificadas no xénero de nova designación Guyparkeria en 2017, cos nomes Guyparkeria halophila e Guyparkeria hydrothermalis. Importacia ambiental
Halothiobacillus é un xénero de bacterias, cuxas especies, xunto con outros organismos quimiolitoautótrofos, xogan un importante papel nos ciclos do carbono e do xofre globais. Teñen a capacidade de vivir dependendo só de fontes de compostos inorgánicos (CO2 e xofre reducido) para cubrir as súas necesidades de carbono e enerxía, pero poden asimilar algúns intermediarios do ciclo de Krebs durante o seu crecemento autótrofo. Especies
Halothiobacillus kellyi
Halothiobacillus neapolitanus (basónimo: Thiobacillus neapolitanus), cuxa cepa tipo é a ParkerXT, illada dos sumidoiros de Melbourne, Australia por Cecil David 'Guy' Parker na década de 1940; esta cepa é agora un organismo modelo común para investigar a autotrofia, especialmente no estudo dos carboxisomas e o seu papel na concentración de carbono e mantemento da eficacia do encima RuBisCO durante o crecemento autótrofo.
Halotiobaciláceas

As halotiobaciláceas (Halothiobacillaceae) son unha familia de bacterias halotolerantes, mesofílicas e quimiolitoautótrofas obrigadas da orde Chromatiales, cuxo xénero tipo é Halothiobacillus. Están estreitamente relacionadas coa familia Thioalkalibacteraceae de autótrofos halófilos obrigados con características morfolóxicas e xenómicas distintas.
Haloxylon ammodendron

Haloxylon ammodendron é unha planta anxiosperma da orde das cariofilales, familia das amarantáceas, que é a especie tipo do xénero Haloxylon. Características
Alcanza un porte de entre o dun arbusto grande e dunha árbore pequena. A súa madeira é pesada e basta, e a súa codia é esponxosa e saturada de auga. As follas son tan pequenas que parece que carece delas, o que lle dá unha aparencia gris anódina. Porén, as pólas das árbores novs son verdes e flexíbeis. Produce pequenas flores amarelas. Distribución
Habita nos desertos áridos salobres da Asia Central, especialmente no Turkmenistán, ao leste do mar Caspio, estendéndose até o deserto de Gobi, e hai exemplares diseminados nos desertos de Irán.
A especie está catalogada como en perigo de extinción.
Durante o ano 2008 a presión sobre esta especie incrementouse ao ser utilizada a súa madeira como combustíbel durante a crise de enerxía na Asia Central.
Haltere

Este artigo trata dunha peza de equipamento deportivo; non confundir con halterio, termo de zooloxía. Un haltere é unha peza de equipamento deportivo utilizado en musculación. Consiste nunha masa que pode ser sostida nunha man. Durante moito tempo estes pesos foron utilizados, por pares, por loitadores, culturistas, atletas e por persoas que desexan aumentar a forza e o volume dos seus músculos en xeral.
Os halteres modernos poden ser de metal, de PVC ou doutros materiais. Tamén poden suxeitarse con velcro (marca rexistrada), sistema constituído por dúas tiras de tea diferentes que se unen por presión e se separan por tracción, unido aos pulsos ou aos nocellos. Historia
Os halteres eran un tipo de pesos duplos utilizados na Antiga Grecia, nos deportes. Poe exemplo, eran usados no levantamento de pesas (desta mesma orixe deriva o termo deportivo halterofilia), e tamén como pesos na versión antiga do salto de lonxitude, que probabelmente consistía nun conxunto de tres saltos.
No salto, os halteres levábaas o atleta en ambas as mans para poder saltar a unha distancia maior. Talvez as deixaban caer tras o primeiro ou o segundo salto. Segundo evidencias arqueolóxicas, o atleta balancearía os pesos cara a atrás e logo o botaba cara a adiante xusto antes do salto e faríaas pivotar cara a atrás xusto antes de liberalas e chegar o saltador ao chan.
A principios do século XVII xa existían halteres coa familiar forma de dous pesos iguais unidos por un eixo. Tipos de halteres modernos
Os halteres pódense dividir en tres tipos: Halteres axustábeis: formadas por unha barra de metal cuxa parte central pode ser rugosa para mellorar o agarrado. Os pesos (discos) encáixanse nos extremos da barra e axústanse con clips ou porcas.
Halteres de peso fixo: son pesos creados con forma de haltere. Os máis caros fabrícanse con aceiro fundido, ás veces recuberto de goma por seguridade. Os de menor prezo adoitan estar fabricados en plástico e recheas de cemento.
Halteres "seleccionábeis": son halteres cuxo peso se pode cambiar de xeito mecánico mediante un dial ou outro medio. Isto fai moi sinxelo o troco de peso entre exercicios. Etimoloxía
A palabra haltere provén do grego antigo ἁλτῆρες altḗres, un derivado do verbo ἅλλομαι hállomai, 'saltar', 'lanzarse'. (Cf. ἅλμα hálma, 'saltando').
Haluro

Un haluro é un composto químico formado por un só átomo de calquera elemento (xa que os halóxenos reaccionan neste caso coa valencia 1) da táboa periódica (agás os gases nobres), e un número de átomos dun halóxeno (flúor, cloro, bromo, iodo, e, en ocasións, ástato) que é igual á valencia do elemento co que reacciona. Tipos de haluros
Existen dous tipos fundamentais de haluros: Cando un haluro reacciona cun metal, dá lugar a un SAL NEUTRO, no que o metal cede os seus electróns de valencia ó halóxeno, dando lugar a compostos coma o cloruro de sodio (NaCl) ou o fluoruro crómico (formado por seis átomos de flúor e un de cromo)
Se o halóxeno reacciona cun non metal, entón dá lugar a un SAL VOLÁTIL, formado por enlaces de tipo covalente, en ocasións, os sales volátiles están formados por dous halóxenos (como é o caso do cloruro de bromo BrCl)
Halvaria

Halvaria é un grupo de organismos eucarióticos que inclúe a Alveolata e a Heterokonta (stramenopiles).
Análises realizadas en 2007 e 2008 coincidiron en que as heterocontas e os alveolados están relacionados, formando un grupo reducido do clado dos cromalveolados. Foron agrupados xunto cos Rhizaria (orixinariamente un dos seis maiores grupos de eucariotas) para formar un clado denominado supergrupo SAR. Porén, análises filoxenéticas de 2016 puxeron en dúbida este grupo Halvaria ao suxerir que os Alveolata son o grupo máis próximo a Rhizaria, o clado R + A do supergrupo SAR.
Xa que nese estudo se incorporaron novos datos de secuenciación de Rhizaria, argumentan que o grupo Halvaria podería ser un artefacto por mor de falta de esforzo de mostraxe e polo efecto de aliñamento de secuencias distantes ("long branch attraction").
Hamaca (móbel)

Unha hamaca é un móbel de piscina, terraza, xardín, praia ou cuberta de barco, formado por unha estrutura lixeira e encartábel de ripas de madeira ou ben de tubos de aluminio, e, na súa versión máis moderna e arestora máis habitual, por láminas de plástico branco ou doutra cor, pensado para que unha persoa se poida recostar ou ben sentar para relaxarse. O respaldo tamén pode ser feito dunha soa peza de tea. Variedades
Hamaca con rodas traseiras para facilitar o desprazamento.
Hamaca con bandexa auxiliar para colocar vasos ou pratos.
Hamaca encartábel para ver a vista ou para tomar unha sesta.
Hamaca gravidade cero, que achegan sensación de ingravidez e adóitanse utilizar tanto en ambientes interiores como de exteriores.
Hamaca con parasol, moi utilizada para a praia ou piscina durante o verán.
Hamada

Unha hamada ou hammada (en árabe, حمادة ḥammādá) é un tipo de paisaxe de deserto pedregoso, caracterizado en gran parte pola súa paisaxe árida, dura, de mesetas rochosas e con moi pouca area. As hamadas, ás veces, tamén se lles chama reg, aínda que este termo refírese a unha chaira pedregosa máis que a unha meseta. A superficie dunha hamada está composta por rochas planas, cubertas de grava, de dimensións maiores de seis centímetros.
As hamadas existen en contraste cos ergs, que son grandes zonas conformadas por dunas de area cambiantes, modificadas continuamente polos ventos dominantes.
A maior hamada do mundo é a hamada do Draa, no noroeste do deserto do Sáhara, situada entre Marrocos, Alxeria e o Sáhara Occidental. As áreas de hamada constitúen o 70% do deserto do Sáhara.
"Hamada" é un termo empregado comunmente como toponímico en moitas zonas do Sáhara, como sucede con Hamada el Hamra, en Libia. Formación
Probablemente, a súa orixe débese á denudación ocasionada polo vento durante millóns de anos con clima seco, que arrastrou toda a area cara ás chairas onde terminou por se acumular formando as dunas dos ergs propiamente ditos. O vento elimina os produtos finos da meteorización (un proceso coñecido como deflación): os produtos máis finos son eliminados en suspensión, mentres que a area extráese a través de saltación e superficie de arrastre, deixando tras de si unha paisaxe de grava, cantos rodados e a roca espida. Cultura popular
Nos países árabes, cando se lle desexa a alguén "o peor dos infernos", mándaselle aí, á hamada, xa que nesas zonas chéganse a alcanzar temperaturas de até 55 °C.
Hamas

Hamas (en árabe حماس, fervor, e acrónimo de Harakat al-Muqáwama al-Islamiya, حركة المقاومة الإسلامية Movemento de Resistencia Islámica) é unha organización político-relixiosa palestina que pretende a destrución de Israel e a creación dun estado islámico en Palestina.
Hamas fundouna Ahmed Yassin o 14 de decembro de 1987 na franxa de Gaza, coincidindo co levantamento popular, ou intifada, contra a ocupación israelí. Ten relacións estreitas cos Irmáns Musulmáns exipcios. En xaneiro de 2006 accedeu ao goberno de Gaza logo de vencer con claridade nas eleccións lexislativas.
Hamlet

Para ver outros artigos co mesmo nome, vexa Hamlet (homónimos). Hamlet é unha traxedia escrita por William Shakespeare, unha das obras teatrais máis coñecidas e citadas do mundo. Shakespeare escribiuna entre 1600 e o verán de 1602, e publicouse por vez primeira en 1603. O soliloquio To be or not to be (ser ou non ser) é a pasaxe máis popular da obra. Historia e adaptacións
A historia da obra provén da tradición escandinava que fixo coñecida Saxo Grammaticus na súa obra Gesta Danorum a comezos do século XIII ó escribir a historia do príncipe Hamlet. Á súa vez, o Hamlet converteuse nun mito a explorar dentro do teatro e mais tamén do cinema de todos os tempos. Entre as versións e revisitacións sobre este tema destacaron O incerto señor Don Hamlet, Príncipe de Dinamarca, de Álvaro Cunqueiro (1958) e mais o Hamlet Machine, do alemán Heiner Müller (1979).
Existen numerosas adaptacións cinematográficas e televisivas de Hamlet. Algunhas das máis coñecidas son a de Laurence Olivier de 1948, a de Franco Zeffirelli, protagonizada por Mel Gibson en 1990 ou a de Kenneth Branagh de 1996.
Foi traducida ó galego por Miguel Pérez Romero (con revisión de Antonio Raúl de Toro Santos) e publicada polo Servizo Central de Publicacións da Xunta no ano 1993.
Unha nova versión de Pérez Romero foi publicada en 2023 por Edicións Laiovento.
Hamlet (cráter)

Hamlet é o cráter máis grande da lúa do planeta Urano, Oberón. Ten un diámetro do redor de 206 km e sería bautizado co nome da personaxe principal da obra de William Shakespeare, Hamlet. O cráter ten unha superficie escura e está rodeado por un brillante sistema de raios, os cales xurdiron do xeo expulsado despois do impacto e depositado pouco despois dando lugar ó citado sistema de raios. A natureza do material escuro da superficie interior do cráter é descoñecida, pero podería ser material procedente do interior da lúa. O cráter foi fotografado por primeira vez pola sonda espacial Voyager 2 en xaneiro do 1986.
Hamlet (grupo musical)

Hamlet é un grupo de metal de Madrid (España), en activo desde 1987, considerado o impulsor da música rock-metal en castelán. [Cómpre referencia] O seu son caracterízase por potentes riffs non exentos de melodía xunto cunha voz tamén melódica que se alterna con partes crúas características do thrash metal.
A banda leva editados nove álbums de estudio e o seu estilo foi cambiando ao longo da súa carreira, tendo como influencias a Pantera, Sepultura e Slayer. Discografía
Álbums
Peligroso, Vulcano / Dro (1992)
Sanatorio de muñecos, Escila / Romilar D, Zero Records (1994)
Revolución 12. 111, Zero Records (1996)
Insomnio, Zero Records (1998)
El Inferno, Zero Records (2000)
Hamlet, Locomotive Music (2002)
Syberia, Locomotive Music (2005)
Pura vida, Locomotive Music (2006)
La puta y el diablo, Roadrunner Records (2009)
Amnesia, Kaiowas (2011)
Sanatorio de muñecos Reedición, Irracional Records (2014)
La ira, Maldito Records (2015)
Sinxelos
«J. F. », Zero Records (1996)
«Irracional - En directo», Zero Records (1996)
«Denuncio a Dios + 4», Zero Records (2000)
«Limítate», Locomotive Music (2002)
«Imaginé», Locomotive Music (2005)
«Para toda una vida», Locomotive Music (2005)
«Serenarme (en la desolación)», Locomotive Music (2006)
«En mi nombre», Locomotive Music (2006)
«Siete Historias Diferentes», Roadrunner Records (2010)
«Un mundo en pausa», Kaiowas (2011)
Hanan Al Hrub

Hanan Hamid Muhamad Al Hrub (en árabe: حنان حامد محمد الحروب), nada o 6 de marzo de 1972 en Dheisheh, é unha profesora palestina que en 2016 foi a segunda gañadora do Premio Global ao Ensino. Está especializada no apoio a nenos traumatizados pola violencia. Traxectoria
Medrou no campo de refuxiados de Dheisheh preto de Belén, onde foi testemuña e vítima de actos violentos. Os seus propios fillos experimentaron un incidente traumático no que dispararon ao seu pai nun posto de control israelí. Al Hroub estudou inglés na universidade e quería ser tradutora, pero decidiu comezar a traballar na docencia despois de que uns soldados israelís disparasen aos seus fillos xemelgos de 9 anos e o seu fillo pequeno de 6 ao comezo da Intifada de Al-Aqsa.
Al Hroub dá clases a nenos en campos de refuxiados e o seu slogan é "Non á violencia". Emprega unha metodoloxía desenvolvida por ela mesma na que usa o teatro para a resolución de problemas e a tensión. O seu método está desenvolvido e explicado no seu libro, We Play and Learn. Afirma que cando empezou a ensinar, "a violencia que os rapaces vían nas rúas se traía ás clases", pero após duns poucos meses, o seu comportamento e actitude mellou enormemente.
Hancock

Hancock é un filme estadounidense de comedia de superheroes dirixido por Peter Berg que se estreou no 2008. Sinopse
Hancock (Will Smith) é un superheroe que cumpre coas súas responsabilidades e salva moitas vidas, pero sempre provoca problemas aínda maiores dos que resolve. A poboación xa non pode máis e, aínda que está agradecida de ter ó seu heroe local, os bos cidadáns dos Ánxeles pregúntanse que é o que fixeron para merecer a este tipo. Hancock non é alguén ó que lle importe o que pense a xente, ata o día no que salva a vida de Ray Embrey (Jason Bateman), alto executivo dunha empresa de relacións públicas. E é entón cando o impopular superheroe se da conta de que, ó fin e ó cabo, ten un lado vulnerable. Personaxes
Will Smith como John Hancock, un superheroe alcohólico.
Jason Bateman como Ray Embrey
Charlize Theron como Mary Embrey
Eddie Marsan como Kenneth "Red" Parker, Jr.
Handan

Handan é unha cidade da China, unha das maiores da provincia de Hebei, no centro norte do país.
Está na beira occidental da gran chaira chinesa ao pé das Montañas Taihang, que fan fronteira coa provincia de Shanxi.
Situada nun dos berces da civilización chinesa, tense constancia de asentamentos no área dende a Dinastía Shang no segundo milenio antes da nosa era. A primeira mención data do 500aC pero a súa fama é consecuencia de ser elixida coma capital do Estado de Zhao (386-228aC) durante o período dos Reinos combatentes.
A poboación da municipalidade era de 8499000 (2004) para 12. 000km2, dos que 1390000 considéranse da cidade propiamente dita.
Handbook of the Mammals of the World

Handbook of the Mammals of the World (HMW) é unha serie de libros da editorial Lynx Edicions. Iniciada súa publicación en 2009 está previsto que conste de nove volumes. Cada familia de mamíferos é avaliada nunha introdución ampla, e inclúe fotografías e o mapa da área de distribución de cada unha das súas especies.
Este é o segundo proxecto importante e Lynx Edicions desde o lanzamento do Handbook of the Birds of the World (Manual das aves do mundo) en 1992.
Os editores principais son Russell Mittermeier e Don E. Wilson en asociación Conservation International, a Texas A&M University e a IUCN (Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais. Don E. Wilson é tamén un dos dous editores da obra de referencia Mammal Species of the World. Volumes publicados
Volume 1: Carnivores (Carnívoros). Publicado en maio de 2009. Tamaño: 31 x 24 cm, 728 pp. ISBN 978-84-96553-49-1.
Iníciase cunha introdución á clase dos mamíferos por Don E. Wilson. A continuación trata as 13 familias e inclúe detalles da taxonomía, área de dispersión, hábitat, reprodución, comportamento e status de conservación de 254 especies, con máis de 400 fotografías en cor, 257 mapas de distribución e 33 láminas do artista catalán Toni Llobet. Volume: 2 Hoofed Mammals (Mamíferos con pezuños). Publicado en agosto de 2011. Tamaño: 31 x 24 cm, 886 pp. ISBN 978-84-96553-77-4.
Abarca 6 ordes, con 17 familias, 54 xéneros e 279 especies. Inclúe 664 fotos en cor, 433 mapas de distribución e 56 láminas de Toni Llobet. Volume 3: Primates. Publicado en abril de 2013. Tamaño: 31 x 24 cm, 951 pp. ISBN 978-84-96553-89-7.
Editado por Russell A. Mittermeier, Anthony B. Rylands e Don E. Wilson, trata as 17 familias dos primates, con 470 especies. Inclúe 57 láminas do artista inglés Stephen D. Nash. 'Volume 4: Sea Mammals (Mamíferos marmariños). Publicado en xullo de 2014. Tamaño: 31 x 24 cm, 614 pp. ISBN 978-84-96553-93-4.
Cobre 19 familias, con 147 especies. As súas 30 láminas en cor que inclúe son de Toni Llobet. Volume 5: Marsupials (Marsupiais). Publicado en xuño de 2015. Tamaño: 31 x 24 cm, 800 pp. ISBN 978-84-96553-99-6.
Comprende 375 especies das 21 familias que forman as 8 ordes destes animais, e inclúe 44 láminas de Toni Llobet. Volume 6: Lagomorphs and Rodents I (Lagomorfos e roedores I). Publicado en xullo de 2016. Tamaño: 31 x 24 cm, 988 pp. ISBN 978-84-941892-3-4.
Editado por Don E. Wilson, Thomas E. Lacher Jr. e Russell A. Mittermeier, inicialmente pretendíase publicar un único volume de lagomorfos e roedores. Pero debido ao gran número de roedores para describir, Lynx Edicions organizou unha enquisa no verán e o outono de 2015 na que a maioría dos clientes se decidiu a favor de dous volumes. Neste descríbense as dúas familias dos lagomorfos e 25 de roedores, cun total 798 especies; inclúe tamén 60 lámoinas de Toni Llobet. Volumes pendentes de publicación
Volume 7: Rodents II (Roedores II).
Volume 8: Insectivores (Insectívoros).
Volume 9: Bats (Morcegos).
Handle System

O Handle System é o rexistro propietario de Corporation for National Research Initiatives que atribúe identificadores persistentes ou manexa os recursos de información para resolver "eses controladores na información necesaria para localizar, acceder e utilizar os recursos".
Do mesmo xeito que as "handle" usados noutras partes da computación, os procedementos do "Handle System" son opacas e non codifican información sobre o recurso subxacente, estando unidas só a metadatos sobre o recurso. En consecuencia, non son válidas as modificacións nos metadatos.
Hanford Site

Hanford Site é un complexo de produción nuclear decomisionado, operado polo goberno federal dos Estados Unidos e situado ó carón do río Columbia no estado de Washington. O sitio recibiu diversos nomes, incluíndo Proxecto Hanford, Hanford Works, Hanford Engineer Works e Reserva Nuclear Hanford. Establecido no ano 1943 como parte do Proxecto Manhattan en Hanford, o sitio aloxou o Reactor B, o primeiro reactor nuclear de produción de plutonio a escala completa do mundo. O plutonio manufacturado alí utilizouse na primeira bomba nuclear utilizada na proba Trinity, e na bomba Fat Man detonada sobre Nagasaki.
Durante a guerra fría o proxecto de Hanford ampliouse para incluír nove reactores nucleares e cinco complexos de procesamento de plutonio, que produciron plutonio para a maioría das 60000 armas construídas para o arsenal nuclear dos Estados Unidos. Os reactores de produción para armas decomisionáronse trala fin da guerra fría, deixando tras décadas de traballo uns 200000 m3 de residuos radioactivos de alto nivel gardados en 177 tanques de almacenamento, outros 710000 m3 de residuos radioactivos sólidos e 520 km2 de auga subterránea contaminada baixo o sitio.
En 2007 Hanford Site contiña dous terzos do volume total de residuos radioactivos de alto nivel dos Estados Unidos. O 10 de novembro de 2015 foi incluído no Parque Histórico Nacional do Proxecto Manhattan xunto a outras localizacións en Oak Ridge e Los Alamos.