Tricromatismo

O tricromatismo ou visión tricromática é a capacidade de ter tres canles para transmitir información de cor derivada de tres tipos diferentes de conos. Os organismos con tal capacidade chámanse tricrómatos ou tricromatas.
A explicación tradicional para o tricromatismo é que a retina contén tres tipos de receptores para a cor (nos vertebrados, son os conos, cones ou células cónicas) con diferentes espectros de absorción. En realidade, o número de receptores pode ser superior a tres, xa que se poden activar diferentes tipos a diferentes intensidades de luz. En vertebrados con tres tipos de conos, as varas poden contribuír á visión da cor a baixas intensidades de luz, o que resulta nunha pequena rexión de tetracromatismo. Tricromatismo anormal
A persoa afectada ten os tres tipos de conos, pero con defectos funcionais, razón pola que confunde unha cor con outra. É o grupo de daltónicos máis abundante e común: ter tres tipos de conos, pero percibir tons de cor alterados. Adoitan ter defectos similares ás persoas daltónicas dicromáticas, pero menos perceptibles. As condicións incluídas neste grupo son a protanomalía (1% dos homes, o 0, 01% das mulleres), a deuteranomalía, a máis común (6% dos homes, o 0, 4% das mulleres) e a tritanomalía moi rara (0, 01% dos homes e 0, 01% das mulleres) ). Tricromatismo en primates
A evolución da visión da cor nos primates é única entre a maioría dos mamíferos euterios. Mentres que os antepasados ​​máis antigos dos vertebrados dos primates posuían unha visión en tres cores (tricromatismo), os máis recentes antepasados ​​de sangue quente e nocturnos perderon un dos tres conos da retina durante o período mesozoico. Os peixes, os réptiles e as aves son tricromáticos ou tetracromáticos, mentres que todos os mamíferos, agás algúns primates e marsupiais, son dicromáticos ou monocromáticos (daltonismo total).
Os primates nocturnos, como os monos nocturnos e os galgids, son na súa maioría monocromáticos. Os catarrinos son normalmente tricromáticos debido á duplicación cromosómica do xene opsina vermello-verde pouco despois da súa aparición, hai entre 30 e 40 millóns de anos. Por outra banda, os platirrinos son tricromáticos na minoría de casos. En concreto, as femias poden ser heterozigotas para dous alelos do xene opsina (vermello e verde) situados no mesmo locus do cromosoma X. Polo tanto, os machos só poden ser dicromáticos, mentres que as femias poden ser dicromáticas ou tricromáticas. A visión da cor en estrepsirrinos non se comprende completamente; con todo, a investigación indica un rango de visión de cor similar ao dos platirrinos. Do mesmo xeito que os catarrinos, os monos ouveadores (clasificados dentro dos platirrinos) presentan frecuentemente tricromatismo, que se estableceu como unha duplicación cromosómica recente en termos evolutivos. Os ouveadores son un dos platirrinos cunha dieta máis especializada a base de follas e os froitos non constitúen unha parte importante da súa dieta, isto é posible porque o tipo de follas que consomen (tenras, nutritivas e dixeribles) só se pode localizar mediante visión en tres cores. Os estudos de campo para estudar as preferencias dietéticas dos monos aulladores suxiren que a tendencia ao tricromatismo é unha selección mediada polo ambiente.