Wolfgang Amadeus Mozart e a varíola

O compositor austríaco Wolfgang Amadeus Mozart enfermou de varíola en 1767, cando tiña 11 anos de idade. Como todos os enfermos de varíola, correu un grave perigo de morrer, mais sobreviviu a enfermidade. Este artigo trata sobre como era a varíola na época de Mozart, a decisión tomada polo seu pai Leopold en 1764 de non inocular ao neno contra a enfermidade, o padecemento da mesma e as súas secuelas. A varíola en tempos de Mozart
A varíola foi unha enfermidade devastadora na Europa do século XVIII, que se estendía en forma de epidemia matando e desfigurando a millóns de persoas. É probable que o século XVIII fora unha época especialmente terrible debido á presenza da varíola en Europa: a taxa de poboación medrou de xeito desmesurado, facendo máis doada a propagación da enfermidade e ata finais do século non sería descuberta unha protección efectiva contra esta enfermidade.
A enfermidade era terrible para as súas vítimas. Ian e Jenifer Glynn escriben: Os que sobrevivían á varíola non estaban exentos de secuelas e con frecuencia sufrían cegueira. A taxa de supervivencia era particularmente baixa para os nenos. O aspecto físico da enfermidade era espantoso para os pacientes e os seus coidadores: a pel do paciente cubríase con grandes e avultadas pústulas que frecuentemente deixaban un rechamante oco sobre a pel dos pacientes que sobrevivían á enfermidade. A decisión de Leopold
Na época de Mozart, arredor da segunda década do século XVIII, a medicina realizara pequenos avances na loita contra a enfermidade. O método de inoculación, que proviña de Asia, chegara aos países europeos. A inoculación non era o mesmo que a vacinación que máis tarde tivo éxito na erradicación da enfermidade, senón que unha persoa inoculada era tratada co virus da varíola vivo, tomado das pústulas da variedade máis suave de varíola que puidera ser atopada. A inoculación ofrecía inmunidade á varíola, mais o proceso entrañaba o risco de que unha persoa inoculada podería morrer a causa da enfermidade. Por iso, moitos parentes sentían que non debían facer nada, arriscándose a un posible contaxio no futuro en lugar de tomar un risco deliberado que podería causar a morte dos seus fillos inmediatamente.
Segundo indica a biógrafa de Mozart Ruth Halliwell, neste contexto débese interpretar unha carta enviada por Leopold Mozart o 22 de febreiro de 1764 ao seu patrón e amigo Lorenz Hagenauer referíndose á varíola: Dende unha perspectiva moderna (na que moitos nenos sálvanse de terribles enfermidades grazas á vacinación) é doado facer unha interpretación superficial sobre a decisión de Leopold, que estaba a actuar parvamente, confiando na divina providencia cando podía actuar directamente para axudar ao seu fillo. Con todo, dado que no tempo de Leopold non se establecera que a inoculación fora fora beneficiosa, os seus comentarios poden ser vistos máis como unha petición a Deus para resolver os seus problemas sobre algo que podía parecer un dilema imposible de resolver. Mozart enferma de varíola
A familia Mozart (Wolfgang, seu pai Leopold, súa nai Anna Maria e súa irmá máis vella Nannerl) marcharon de Salzburgo a Viena o 11 de setembro de 1767. Estiveran aló en 1762, exhibindo o talento dos nenos; por esa época completaran a súa "gran viaxe" por Europa, actuando en Inglaterra, Francia e outros lugares coa esperanza de gañarse unha gran reputación, recoñecemento e ingresos na capital Imperial. O próximo matrimonio da arquiduquesa María Xosefa de Austria, de 16 anos de idade e filla da emperatriz María Tareixa, programado para o 14 de outubro, prometía moitos actos festivos e as consecuentes oportunidades para os músicos visitantes.
Lamentablemente, houbo un gromo de varíola en Viena naquela época. O 28 de maio, o emperador Xosé II perdeu a súa segunda esposa, María Xosefa de Baviera, pola enfermidade e a súa nai, a emperatriz María Tareixa, tamén enfermou aínda que sobreviviu. A futura noiva, María Xosefa, enfermou en outubro e faleceu o día 15, un días despois do que tería sido o día da súa voda.
A familia Mozart alugara unha habitación na casa do ourive Johann Schmalecker, e horrorizouse cando os tres fillos do seu caseiro enfermaron de varíola. Alarmado, Leopold marchou o primeiro da casa de Schmalecker o 17 de outubro, levando consigo unicamente a Wolfgang Amadeus. Seis días despois, o 23, a familia ao completo abandonou a cidade.
Dirixíronse ao norte cara á actual República Checa, chegando en primeiro lugar a Brno (daquela chamada polo seu nome alemán, Brünn), onde chamaron ao conde Franz Anton Schrattenbach, irmán do patrón de Leopold en Salzburgo, o príncipe-arcebispo Sigismund Schrattenbach. O conde Schrattenbach convidounos a dar un concerto, mais Leopold, obrigado por un "impulso interior", quería marchar máis lonxe e a familia continuou rumbo ao norte ata chegar a Olomouc dous días despois. Foi alí onde, o 26 de outubro, Wolfgang mostrou os primeiros síntomas da varíola. Considerando o período de incubación da enfermidade (aproximadamente 12 días), puido tela contraído mentres aínda estaba en Viena.
Leopold consultou a un coñecido, o conde Leopold Anton Podstatsky, que era deán da Catedral e reitor da Universidade Palacký en Olomouc. Leopold coñecera a Podstatsky cando o conde traballara anteriormente en Salzburgo. O conde, sabendo que os síntomas que tiña Wolfgang eran de varíola, insistiu aos Mozart para que volveran a casa e que deixaran a Wolfgang baixo os coidados do seu excelente médico persoal, o doutor Joseph Wolff.
Leopold escribiu despois:
{{Cita centrada|Wolfgang estábase queixando dos seus ollos. Notei que a súa cabeza estaba quente, que as súas meixelas estaban tamén quentes e moi vermellas, mais as súas mans estaban frías coma o xeo. Ademais, o seu pulso non era normal. Entón démoslle un po negro e puxémolo nunha cama. Durante a noite Wolfgang estivo moi axitado e pola mañá aínda tiña febre.
Un síntoma espantoso da enfermidade de Wolfgang, non explicado por Leopold na súa carta, foi a perda de visión- Nunha carta escrita moito despois (1800), a súa irmá Nannerl afirmaba: Aínda que a cegueira era certamente un resultado común da varíola, o oftalmólogo Richard H. C. Zegers suxire que os síntomas de Mozart non presentaban en realidade cegueira, senón que máis ben foi o resultado dunha pústula da enfermidade que lle afectou ás pálpebras.
Contra o 10 de novembro Wolfgang sentíase mellor, mais entón Nannerl tamén contraeu a varíola e estivo enferma durante tres semanas. Os nenos estiveron a partir de entón a salvo da enfermidade, grazas á inmunidade que lles confería esta aos superviventes. Segundo Leopold, ambos nenos tiveron picaduras na posición das antigas pústulas, mais ningunha seria.
Durante a súa recuperación, Wolfgang, que precisou coidar os seus ollos, pasou o tempo aprendendo trucos de cartas e esgrima.
Para superar a enfermidade de ambos nenos, os Mozart pasaron un período de catro meses lonxe de Viena. Finalmente regresaron alí e foron recibidos na corte imperial o 19 de xaneiro de 1768. A Emperatriz, que ata ese momento perdera a tres dos seus fillos pola varíola, conversou coa señora Mozart acerca da enfermidade.
O resto da viaxe non foi especialmente exitosa. Leopold aparentemente malinterpretou unha boa oportunidade do Emperador como unha invitación en firme para que Wolfgang compuxera unha ópera; como resultado Wolfgang escribió La finta semplice. Con todo, a ópera non foi representada en Viena; aos cantantes e instrumentistas non lles gustaba, e as intrigas impediron que a obra chegara aos escenarios. La finta semplice foi finalmente estreada en Salzburgo, a onde volveron os Mozart o 5 de xaneiro de 1769. Historia posterior
A experiencia de perder tres dos seus fillos pola varíola fixo que a emperatriz María Tareixa convencérase de inocularse. En 1768 contratou ao médico neerlandés Jan Ingenhousz para levar a cabo o programa de inoculación. O programa de Ingenhousz foi desenvolvido primeiro entre xente pobre, co obxectivo de desenvolver unha cepa feble da enfermidade; os pais pobres de Viena eran pagados con por permitir que os seus fillos foran inoculados. A inoculación cunha cepa feble foi levada con éxito na familia imperial e produciu unha maior aceptación pública deste procedemento.
A varíola golpeou de novo á familia Mozart na seguinte xeración: o fillo máis vello de Nannerl, Leopold, e dous dos seus fillastros sufriron a enfermidade durante unha epidemia na zona de Salzburgo en 1787. Os tres nenos sobreviviron.
En 1796, o descubrimento da vacina (o uso do cowpox virus para inmunizar contra a varíola) por Edward Jenner revolucionou a capacidade da medicina para loitar contra a enfermidade. A vacinación chegou a Viena arredor de 1800, cando outra epidemia local propiciou a adopción deste novo descubrimento. Un dos doutores que levaron a cabo a campaña de Viena, chamado Doutrepout, tamén levou despois a vacinación a Salzburgo, cidade natal de Mozart. Segundo Halliwell, "a resistencia popular era feroz" e tanto o goberno como a Igrexa católica (que anteriormente eran detractores desta medida) tomaron medidas severas para promover a vacinación. A primeira vacinación relativa á familia Mozart que se coñece foi a Johanna Berchtold von Sonnenberg, chamada "Jeannette" (1789–1805), filla máis nova de Nannerl; que foi vacinada en 1802 durante unha campaña en Salzburgo.
A vacinación supuxo un gran progreso en reducir a incidencia da enfermidade e finalmente foi erradicada en 1979.