proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Meliso de Samos

Meliso de Samos, nado en Samos contra o ano 470 a. C. , e finado no 430 a. C. , foi un estadista e comandante naval que contribuíu tamén á filosofía e exerceu certa influencia sobre o atomismo de Leucipo e Demócrito. Traxectoria
Meliso comandou unha frota de Samos que derrotou aos atenienses en -441 - -440 aínda que Pericles obtivo finalmente a vitoria. Foi discípulo de Parménides, cuxas ideas filosóficas estendeu.
Os seus traballos, fragmentos dos cales foron preservados por Simplicio e atribuídos a Meliso por Aristóteles están dedicados á defensa da doutrina de Parménides. Están escritos en xónico e consisten en longas series de argumentos. O ser, segundo el, é infinito, non ten principio nin final e non pode xurdir do non-ser. Non pode ser destruído porque é imposible para o ser converterse en non-ser e se pasa a ser outro ser non hai destrución.
Consérvanse algúns fragmentos do seu poema «Sobre o Ser» ou «Sobre a Natureza». Aristóteles cualifícao de rústico e obtuso por confundir o ser co mundo material. Mantén o concepto eleático da unidade, a eternidade, a homoxeneidade, a uniformidade e a inmobilidade do ser. Pero modifica o concepto de ser limitado e redondo como unha esfera, afirmando a súa infinidade. O ser (mundo) é infinito, sen principio nin fin; estas ideas influirán máis tarde en Spinoza para demostrar o monismo da substancia. Meliso mestura tamén ideas xónicas (Anaximandro, Anaxímenes) coas da Escola eleática.
De acordo con Simplicio (Physika), Meliso difire de Parménides na súa distinción entre ser e ser absolutamente. Argumenta co fin de mostrar que o ser debe ser ilimitado en magnitude, e, polo tanto, un e inalterable. Calquera troco dunha fonte interna a unha externa, di, é impensable; o Un ou a realidade unitaria, de Parménides, é invariable en cantidade e en clase. Non pode haber división dentro da unidade, pois toda división implica espazo ou baleiro—pero o baleiro non é nada, e polo tanto, non é. Desenvolve que o ser é incorpóreo.
A dificultade fundamental que subxace nesta lóxica é o paradoxo, máis claramente expresado por Zenón de Elea, de que a evidencia dos sentidos contradí o intelecto. O argumento abstracto mostra que o troco da unidade é imposible, aínda que os sentidos nos din que o cálido vólvese frío, o duro brando e o vivo morto.
Nin Meliso nin Zenón observaron que a aplicación destes métodos destrutivos atacan a raíz non só da multiplicidade sen tamén do Un cuxa existencia mantiñan. As armas que forxaron para defender a Parménides pódense usar co mesmo efecto contra as súas propias teses.
Mella, Cuba

Mella é un concello cubano da provincia de Santiago de Cuba. En 2005 tiña 33667 habitantes. Foi fundado en 1976, ao terse realizado a nova división política-administrativa do país e ten unha extensión superficial de 335, 7 km². Os núcleos de poboación lindeiros son Chaveco, que anteriormente pertencía ao municipio de San Luis e actualmente pertence ao municipio de Palma Soriano, Alto Cedro e San Germán da provincia de Holguín.
Mellora vexetal

A mellora vexetal é a técnica para cambiar a xenética de plantas en beneficio da humanidade. Existen varias aproximacións á mellora xenética: a máis simple, consiste en seleccionar as plantas máis vigorosas a fin de que actúen de parentais durante cruces dirixidos, o que en principio transmitirá ese vigor á proxenie; no entanto, existen técnicas moleculares máis avanzadas que axudan a esta selección.
A mellora vexetal é unha disciplina de miles de anos de antigüidade, próxima á orixe da civilización. Hoxe en día, practícana granxeiros e xardineiros, así como melloradores vexetais empregados por institucións do goberno, universidades e industrias do sector.
O seu obxectivo, o desenvolvemento de variedades de maior produtividade, resistencia a patóxenos, resistencia a tensión ou de liñas adaptadas a condicións locais.
Melo, Uruguai

Melo é unha cidade do Uruguai, capital do departamento de Cerro Largo. Está situada no centro do departamento, a 60 km da fronteira co Brasil, sobre as marxes do Arroio Conventos, ramificación do río Tacuarí. Historia
Antes da fundación da Guardia de Melo, os territorios eran poboados por tribos indíxenas orixinarias, sendo a máis importante a dos chamados arachanes. Estes ocupaban as terras do nordeste e leste, desde a Cuchilla de Haedo até a Laguna Merín.
O 27 de xuño de 1795, o Vicerrei do Río da Prata, Don Pedro de Melo de Portugal y Villena, solicita a fundación dunha poboación nas beiras do río Tacuarí. O funcionario da coroa española, Don Agustín de la Rosa, interpretando a hidrografía local, establece a vila a orillas do arroio dos Conventos. Dous anos máis tarde, en 1797, instálase a primeira parroquia de Nosa Señora do Pilar e San Rafael, hoxe catedral, sede do Bispado de Melo e Treinta y Tres.
Dada a súa proximidade coas fronteiras das colonias portuguesas no Brasil, a "Villa de Melo" —como se chamou orixinalmente— foi invadida polos portugueses en 1801, en 1811 e en 1816. Nese período, a vila é tomada polos portugueses, sendo en 1811, cando o xeneral portugués Diego de Souza, Gobernador de Río Grande, dispón a toma e ocupación da Vila que pasa a depender do goberno de Portugal. O 2 de abril de 1816 créase o departamento de Cerro Largo, como xurisdición política e territorial, sendo en 1824, cando a poboación da Vila de Melo, acepta e respecta a Constitución Imperial de Portugal, o Brasil e Algarve.
O 20 de novembro de 1827, ingresa en Cerro Largo o exército nacional das Provincias Unidas do Río da Prata, ao mando do Xeneral Juan Antonio Lavalleja, desaloxando aos brasileiros da Vila. Finalmente, coa independencia definitiva do Estado uruguaio, Melo foi oficialmente declarada capital do departamento.
O 25 de xullo de 1830, a poboación da "Vila de Melo" xura solemnemente a súa adhesión á Constitución Nacional da nova República Oriental do Uruguai. Os últimos anos do século XIX favorecen o seu desenvolvemento. Ao cumprirse o centenario da súa fundación, en 1895, outórgaselle o rango de cidade, asumindo o rol de Capital do departamento ou Xurisdición Política de Cerro Largo.
Melodrama

Un melodrama é unha obra dramática que esaxera as accións e as personaxes para dar pulo ás emocións. Etimoloxía
O termo mélodrame naceu na lingua francesa a principios do século XIX, derivado do grego melos 'música', é do francés drame 'drama', orixinado a partir do latín drāma, proveniente á súa vez do grego drān 'facer, actuar'. Historia
A comezos do século XVIII o melodrama era unha técnica combinada de fragmentos recitados e pezas con acompañamento musical. Os primeiros exemplos coñecidos son escenas da obra Sigismundus, de J. E. Eberlin (1753). O primeiro melodrama íntegro foi Pygmalion, de Jean-Jacques Rousseau, escrito en 1762 e estreado oito anos despois.
No século XIX, a influencia da ópera deu lugar a que moitas obras levasen tamén aberturas e música incidental. Por exemplo en 1826 Felix Mendelssohn escribiu unha abertura para A Midsummer Night's Dream, de William Shakespeare. Na época vitoriana tiveron grande éxito nos teatros os melodramas cunha dama en perigo pretendida por un malvado e polo bo mais non moi listo heroe.
Algúns dos primeiros filmes mudos, como The Perils of Pauline tiñan argumentos semellantes, que logo tamén pasaron aos filmes falados.
Na actualidade o melodrama é un xénero especialmente popular en Asia. Cinema
Os melodramas considéranse un subxénero dos filmes dramáticos. Presentan tramas relacionadas coas emocións humanas: amor fracasado, situacións familiares desesperadas, traxedias, enfermidades… En ocasións, o termo é empregado de maneira pexorativa, para indicar situacións pouco realistas e con personaxes estereotipadas.
Porén, o xénero tamén deu lugar a grandes filmes coma os melodramas de Douglas Sirk.
Melody Maker

Melody Maker (en galego "Creador de melodías") era unha publicación do Reino Unido que, consonte a súa empresa editora, IPC Media, chegou a se converter na revista semanal de música máis antiga do mundo.
Fundouse en 1926, enfocada soamente aos músicos profesionais, e logo pasou a centrarse no mundo do jazz. Nos anos 50 comezou aos poucos a cubrir o mundo do rock, e aumentou a súa circulación ata ameazar o liderado do New Musical Express (NME). As vendas continuaron a subir e no comezo dos anos 70 chegou á marca de 250. 000 copias por semana.
A publicación continuou a tratar só sobre rock e música indie, sacrificando o tratamento doutros temas como a música de baile, e incluía críticas de equipamentos musicais e de cintas de demostración enviadas polos lectores, dúas cousas que a diferenciaban do NME. As vendas comezaron a decaer e ao final dos anos 90 a MM foi relanzada no formato revista.
Deixou de publicarse en 2000, mesturándose oficialmente coa NME (publicada pola mesma empresa, a IPC Medía), que herdou algúns dos seus xornalistas e das súas seccións.
Melolontha

Melolontha é un xénero de escaravellos da familia Scarabaeidae. En Europa viven as seguintes tres especies deste xénero: Melolontha melolontha, Melolontha hippocastani e Melolontha pectoralis (rara e menos espallada que as outras dúas especies). Taxonomía
Linné chamou á especie que hoxe se chama Melolontha melolontha co nome Scarabaeus melolontha. Étienne Louis Geoffroy usou para el Melolontha como nome de xénero (1762), pero o seu libro foi suprimido polo Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica e a autoridade sobre o nome é a da publicaciónmposterior, de 1775, de Johan Christian Fabricius. Especies
As seguintes especies forman parte do xénero Melolontha: [Cómpre referencia] Melolontha aceris Faldermann, 1835
Melolontha afflicta Ballion, 1870
Melolontha albida Frivaldszky, 1835
Melolontha anita Reitter, 1902
Melolontha argus Burmeister 1855
Melolontha bifurcata (Brenske, 1896)
Melolontha chinensis (Guerin, 1838)
Melolontha ciliciensis Petrovitz
Melolontha flabellata Sharp, 1876
Melolontha frater Arrow, 1913
Melolontha fuscotestacea Kraatz, 1887
Melolontha guttigera Sharp, 1876
Melolontha hippocastani Fabricius, 1801
Melolontha incana Motschulsky, 1853
Melolontha insulana Burmeister, 1939
Melolontha japonica Burmeister, 1855
Melolontha kraatzi Reitter 1906
Melolontha melolontha (Linnaeus, 1758)
Melolontha papposa Illiger, 1803
Melolontha pectoralis Megerle von Mühlfeld, 1812
Melolontha rubiginosa
Melolontha rufocrassa Fairmaire, 1889
Melolontha satsumaenis Niijima & Kinoshita
Melolontha virescens (Brenske, 1896)
Melquíades Álvarez

Melquíades Álvarez González-Posada, nado en Xixón o 17 de maio de 1864 e finado en Madrid o 22 de agosto de 1936, foi un xurista e político español. Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Oviedo, onde se licenciou en 1883. Logo dun primeiro intento infrutuoso, gañou a Cátedra de Dereito Romano na Universidade de Oviedo en 1889. Amigo de Leopoldo Alas, iniciou a carreira profesional de avogado en Oviedo. Entre 1894 e 1898 foi decano do colexio de avogados da cidade. Despois trasladouse a Madrid.
Excelente orador, a quen denominaban "El Tribuno" e "Pico de Oro", nos seus inicios adscribiuse ao republicanismo de Nicolás Salmerón. En 1912 fundou o Partido Reformista, de inspiración republicana pero disposto a gobernar nunha monarquía democrática, pois consideraba que, en democracia, a cuestión da forma de goberno -monarquía ou república- era accidental.
En 1917 participou no movemento auspiciado por republicanos e socialistas, cuxo fin era convocar Cortes Constituíntes. Fracasado o movemento, Melquíades Álvarez foi moderando o seu discurso e aproximouse ao Partido Liberal da monarquía, o que lle permitiu acceder en 1923 á presidencia do Congreso dos Deputados. Neste posto tratou de convencer a Afonso XIII para que retornara ao parlamentarismo liberal, logo do golpe de Estado de Primo de Rivera. Durante a ditadura participou en varias conspiracións dirixidas a derribar ao ditador.
Na Segunda República o seu partido, naquel momento denominado Partido Republicano Liberal Demócrata, que era xa moi minoritario, situábase no centro-dereita do espectro político. Elixido deputado por Madrid (pola Candidatura de Apoio á República, nos escanos das minorías) e Valencia (na Conxunción Republicano-Socialista, nos escanos das maiorías) nas eleccións constituíntes de 1931 (celebrado un sorteo, adscribíuselle á circunscrición valenciana) e reelixido por Asturias en 1933 e 1936 (nas listas conxuntas coa CEDA). Tamén foi decano do Colexio de Avogados de Madrid.
En agosto de 1936, un mes despois do comezo da Guerra civil, Melquíades Álvarez foi recluído, ao igual que outros dirixentes políticos conservadores, no Cárcere Modelo de Madrid e posteriormente asasinado por milicianos esquerdistas.
Melvin Calvin

Melvin Calvin, nado o 8 de abril de 1911 en Saint Paul (Estados Unidos) e finado o 8 de xaneiro de 1997 en Berkeley (California, Estados Unidos), foi un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1961. Traxectoria
Melvin naceu no seo dunha familia de inmigrantes rusos en Saint Paul, Minnesota. Criouse en Detroit.
Cursou estudos de química na Escola de Minería e Tecnoloxía de Míchigan (hoxe Universidade Tecnolóxica de Míchigan), onde se licenciou en 1931. Posteriormente ampliou os seus estudos na Universidade de Minnesota, onde se doutorou en 1935 e ao ano seguinte conseguiu realizar unha bolsa posdoutoral na Universidade de Mánchester en Inglaterra.
Incorporouse ao departamento de química da Universidade de California, en Berkeley, en 1937 e en 1947 conseguiu ser nomeado profesor de química.
Nesa mesma universidade foi director do Laboratorio Lawrence de Radiacións do Departamento de Química Biolóxica. Investigacións científicas
A súa carreira iniciouse tras un accidente ocorrido en 1936 na fábrica de tinguiduras que Imperial Chemical Industries (ICI) tiña en Manchester. Elaborábase un composto incoloro chamado ftalonitrilo, pero unha partida saíu dunha bela cor azul, ao parecer por unha greta no forro de vidro do recipiente. Identificouse como ftalocianina, membro dunha nova, e estruturalmente interesante, familia de compostos.
Calvin, que chegaba á Universidade de Manchester para realizar estudos posdoutorais, traballaba co profesor Michael Polanyi e viu que o composto da ICI tiña un parecido estrutural coa hemomolécula e coa clorofila: as dúas moléculas catalíticas máis importantes nos seres vivos e, bioquímicamente, as máis difíciles de comprender e de imitar. Seguiu a suxestión de Polanyi de empregar o composto da ICI como modelo para investigar a conexión entre a estrutura e a estabilidade nesas moléculas tan fundamentais.
Durante a década de 1940, na súa estadía en Berkeley, comezou os seus experimentos sobre a fotosíntese sobre cultivos da alga verde unicelular Chlorella pyrenoidosa, separando os compostos obtidos por cromatografía bidimensional e identificándoos grazas ao carbono-14 e esclarecendo o proceso de asimilación fotoquímica do dióxido de carbono polas partes verdes das plantas, hoxe frecuentemente denominado ciclo de Calvin.
Foi galardoado co Premio Nobel de Química en 1961 polos seus traballos sobre a asimilación do dióxido de carbono polas plantas.
Melvin Schwartz

Melvin Schwartz, nado en Nova York o 2 de novembro de 1932 e finado en Twin Falls o 28 de agosto de 2006, foi un físico estadounidense. Traxectoria
Compartiu o Nobel de Física de 1988 con Leon Max Lederman e Jack Steinberger. Quitou o bacharelato en 1953 e rematou o doutoramento en 1958 na Universidade de Columbia, onde o profesor Isidor Isaac Rabi era o xefe do departamento de física. Schwartz converteuse nese mesmo ano en profesor asistente en Columbia.
Melólogo

O melólogo (do grego antigo μέλος, mélos
melodía, e λόγος, lógos
palabra) é un xénero teatral que mantén tal equilibrio entre a palabra falada e a música, que a obra sen algunha delas dúas perde o seu sentido. A diferenza doutras formas musicais, no melólogo o texto non se canta senón que se declama, e niso baséase a súa singularidade. Durante a declamación, o personaxe do melólogo realiza pausas que dan paso a interludios musicais nos que o actor se expresa mediante a mímica, poñendo en xogo tódalas súas capacidades expresivas e actorais para chegar a conmover ao público, en estreita relación cos fragmentos musicais que acompañan.
As orixes do melólogo remóntanse ao ano 1770, no que se estrea en Lión a obra Pygmalion: nela, por primeira vez, alternáronse drama e música. Fui composta por Jean Jacques Rousseau, con dous números, e o resto polo compositor Horace Coignet. Ao comezo nestas pezas só aparecía un personaxe. Nelas vanse intercalando diferentes interludios, nos que o actor ou actriz realizaba pantomimas. Estes momentos musicais, nos que o actor se expresaba mediante o corpo, eran utilizados para salientar os sentimentos e paixóns que foran reflectidos no texto declamado. Pouco a pouco as pezas foron cada vez máis longas e comezaron a dividirse en actos, á vez que se engadiron máis personaxes á trama, tomando xa o nome de dílogos, trílogos, etc.
En canto ao xénero musical europeo, pode citarse a Leonora de Franz Liszt (1858), melólogo para voz recitativa e pianoforte, que presenta evidente afinidade co contemporáneo Tristan und Isolde de Richard Wagner. No século XX, encádranse nesta categoría Anfion de Arthur Honegger e Perséfone de Igor Stravinskii.
O melólogo aparece en España na última década do século XVIII grazas a recoñecidos dramaturgos daquela época como Francisco Luciano Comella, Fermín del Rey, María Rosa Gálvez e José Concha, entre outros. O gaditano Juan Ignacio González del Castillo escribiu o que se coñece como antecedente do xénero, Hannibal (1788). Porén, é Guzmán el Bueno (1790), do fabulista Tomás de Iriarte, o primeiro melólogo considerado como tal.
Melón (froita)

O meloeiro ou melón (Cucumis melo L) é unha planta rubideira da familia das cucurbitáceas). Cultívase polo seu froito, o melón, unha froita probabelmente nativa do Oriente Medio. Existen innúmeras variedades cultivadas en rexións semiáridas de todo o mundo, todas presentando froitos máis ou menos esféricos, con casca espesa e polpa carnosa e suculenta, con moitas sementes achatadas no centro. A cor e a textura da codia, e a cor e o sabor da súa polpa, varían de acordo co cultivo.
A abondosidade de auga no seu interior e o sabor suave tornan ao melón unha froita moi apreciada a xeito de refrescos. As súas sementes, torradas e salgadas, tamén se consomen.
Memanbetsu

Memanbetsu (女満別町, めまんべつちょう) foi unha localidade do distrito de Abashiri, na subprefectura de Abashiri (Hokkaido, Xapón). Ten 159. 24 km² e 5. 896 habitantes. O asentamento data de 1890 pero non foi ata 1921 cando se separou da cidade de Abashiri.
O 31 de marzo de 2006 uniuse á vila de Higashimokoto para formar a nova municipalidade de Ōzora.
Membrana interdixital

En zooloxía denomínase membrana interdixital, ás veces chamada tamén membrana natatoria, é unha membrana de tecido epitelial que une os dedos das patas dalgúns animais, especialmente as aves acuáticas e os anfibios, pero que tamén presentan algúns mamíferos e réptiles (como os crocodilos e as tartarugas mariñas), que realiza unha función análoga ás aletas dos peixes, permitindo a súa locomoción na auga.
Non debe confundirse coa sindactilia, que é a fusión conxénita ou accidental de dous o máis dedos entre si, como a que pode darse en persoas que sofren o denominado síndrome LEOPARD, ou a síndrome de Aarskog-Scott.
Membrana nictitante

A membrana nictitante ou terceira pálpebra, é unha estrutura propia de certos animais.
Trátase dunha fina lámina, unha dobra da conxuntiva, que se encontra en moitos animais e que actúa como unha pálpebra accesoria que ten por obxecto protexer e limpar o globo ocular por debaixo das pálpebras principais.
Localízase por regra xeral nunha posición medio-ventral. É retráctil e pódese estender no sentido horizontal e cubrir a córnea, non bloqueando enteiramente a visión, xa que é translúcida nalgúns animais.
Nas aves, a membrana nictitante pecha por un só lado, e é case transparente. As pálpebras propiamente ditas non se pechan durante o pestanexo, pero o fan para durmir.
Normalmente non é visíbel nun animal san, pero pode cubrir medio ollo se o animal está enfermo (virus, diarrea, febre, vermes).
Ademais das aves, tamén posúen membranas nictitantes os réptiles, os anfibios e certos peixes, especialmente os tiburóns).
Nos mamíferos ten unha forma en T. No ser humano materialízase na prega semilunar da conxuntiva, unha protuberancia de cor rosa no canto interno medial dos ollos. Etimoloxía
Nictitante vén do latín nictĭtans, -antis, participio presente activo do verbo nictitāre, frecuentativo de nictāre, "pestanexar", "chiscar o ollo".
Membranoma

O membranoma foi definido como o conxunto de membranas biolóxicas que existen nun determinado organismo ou ben como o conxunto dos seus compoñentes químicos, especialmente proteicos. Conxunto de membranas na evolución
O termo co significado de conxunto de membranas dun organismo foi proposto polo biólogo británico Thomas Cavalier-Smith para discutir a epixenética das membranas biolóxicas e a evolución. Por exemplo, a orixe endosimbiótica das mitocondrias debeuse á adquisición por unha célula dun xenoma e un membranoma doutro organismo. Para comprender a evolución da célula debe considerarse non só os xenomas senón tamén a aevolución do membranoma: o conxunto de diferentes "membranas xenéticas" (denominación que usa Cavalier-Smith) que constitúen unha rede coherente supramolecular. Cavalier-Smith suxeriu que os eventos cruciais na evolución das células e dos principais grupos de seres vivos estiveron asociados con cambios herdables no membranoma. Distingue 18 tipos de "membranas xenéticas" herdables. Conxunto de compoñentes químicos das membranas
O termo foi tamén usado para definir o conxunto completo de proteínas de membrana dun organismo ou unha combinación do proteoma e do lipidoma das membranas. Existe unha base de datos con información sobre proteínas de membrana bitópicas chamada Membranome.
Membranome

Membranome é unha base de datos que proporciona información estrutural sobre máis de 6000 proteínas transmembrana dun só paso (bitópicas) do Homo sapiens, Arabidopsis thaliana, Dictyostelium discoideum, Saccharomyces cerevisiae, Escherichia coli e Methanocaldococcus jannaschii. As proteínas de membrana bitópicas constan dunha soa hélice alfa transmembrana que conecta dominios hidrófilos da proteína situados en lados opostos dunha membrana biolóxica. Estas proteínas están frecuentemente implicadas en transdución de sinais e comunicación entre as células en organismos multicelulares.
Esta base de datos proporciona información sobre proteínas incluídas en modelos tridimensionais xerados computacionalmente das súas hélices alfa transmembrana dispostas espacialmente na membrana, a súa topoloxía, localizacións intracelulares, secuencia de aminoácidos, arquitectura de dominios, anotación funcional e estruturas experimentais dispoñibles en Protein Data Bank. Tamén proporciona unha clasificación de proteínas bitópicas en 15 clases funcionais, máis de 700 superfamilias estruturais e 1400 familias, xunto con estruturas 3D de complexos de proteinas bitópicas, que tamén se clasifican en diferentes familias. A segunda versión de Membranome proporciona modelos 3D de máis de 2000 homodímeros paralelos formados por hélices α TM de proteínas bitópicas de diferentes organismos que foron xeradas usando o programa TMDOCK. Os modelos dos homodímeros foron verificados por comparación con datos experimentais dispoñibes para case 600 proteínas. A base de datos inclúe ficheiros coordinados descargables de hélices transmembrana e os seus homodímeros cos límites da membrana calculados.
A páxina web da base de datos proporciona acceso a servidores relacionados, FMAP e TMDOCK, que foron desenvolvidos para modelar hélices alfa individuais e os seus complexos dímeros nas membranas. A base de datos e servidores foron utilizados en estudos experimentais e bioinformáticos de proteínas de membrana bitópicas
Membro inferior

O membro inferior ou extremidade inferior é un membro do corpo.
De acordo coa Terminologia Anatomica, o membro inferior inclúe a cintura pelviana, nádegas, cadeira e coxa, así como os compoñentes distais do xeonllo.
O membro inferior está formado por 31 ósos en cada lado. Os membros inferiores son mais fortes e resistentes que os superiores pois eles fan o proceso de locomoción e sustento do corpo.
Membros do International Cricket Council

O International Cricket Council (ICC) foi fundado no Lord's de Londres o 15 de xuño de 1909 como a Imperial Cricket Conference (do inglés: Consello Internacional de Crícket) con Australia, Inglaterra e Suráfrica como membros fundadores. Nun comezo, tan só podían unirse membros da Commonwealth. En 1926 uníronse a India, Nova Zelandia e as Indias Occidentais, mentres que Paquistán uniuse en 1953. En 1961 Suráfrica foi obrigada a abandonar a organización polo súa saída da Commonwealth, aínda que continuou a xogar Tests até o seu exilio en 1970.
A Imperial Cricket Conference mudou o seu nome a International Cricket Conference (Conferencia Internacional de Crícket) en 1965, aceptando membros de fora da Commonwealth por vez primeira, sendo os primeiros membros asociados de fóra da mancomunidade os Estados Unidos e Fidxi. En 1981 Sri Lanka foi o primeiro membro asociado en converterse en mombro de pleno dereito. En 1989 o ICC adopta o seu actual nome e en 1991 Suráfrica regresa á Organización. Despois de diversas incorporacións ao organismo, actualmente conta con 106 membros: 12 de plano dereito e 94 asociados. Membros de pleno dereito
Fonte: ICC Men's Rankings, 23 de outubro de 2021 Membros asociados
Denota membros que están actualmente suspendidos polo ICC.
Membros asociados con status T20I
En abril de 2018, o ICC anunciou que outogaría status T20I announced T20I a todos os membros desde o 1 de xaneiro de 2019. Antigos membros
Hai cinco países que foron membros do International Cricket Council no pasado, sexa como membros asociados ou afiliados, mais posteriormente foron expulsados.
Membros disoltos
Hai dous equipos que representaban unha combinación de xogadores de pertencentes a varios países que eran membros asociados do International Cricket Council, mais que foron disoltos. África Oriental (representaba a Kenya, Uganda, Tanzania e Zambia): admitido como membro asociado en 1966, este equipo xogou na primeira edición da Copa do Mundo de Crícket de 1975. Kenya converteuse en membro asociado por dereito propio en 1981. África Oriental e Central (representaba a Malawi, Uganda, Tanzania e Zambia): en 1989 o equipo de África Oriental foi sucedido por un combinado de países do oriente e o centro de África, que pasou a ser membro asociado. Uganda e Tanzania convertéronse en membros asociados en 1998 e 2001, repectivamente. En 2003, o ICC, Malawi e Zambia decidiron disolver o combinado, con Zambia converténdose en membro asociado ese mesmo ano (aínda que expulsado en 2021) e Malawi en 2017. África Occidental (representaba a Gambia, Ghana, Nixeria e Serra Leoa): admitido como membro asociado en 1976, o equipo foi disolto en 2003, con Nixeria converténdose en membro asociado ese mesmo ano e os outros tres desde 2017.
Meme (Internet)

Un meme de Internet é unha actividade, concepto, frase ou contido multimedia que se estende de persoa a persoa a través de Internet e as redes sociais. Un meme defínese como "unha idea, comportamento ou estilo que se estende de persoa a persoa dentro dunha cultura. " Un meme de Internet pode tomar a forma dunha imaxe, ligazón web, vídeo, páxina web ou hastag. Pode ser só unha verba ou frase, incluíndo faltas de ortografía intencionadas. Os métodos de transmisión do meme máis habituais son as redes sociais, blogs, correos electrónicos, etc.
O termo meme foi cuñado por Richard Dawkins no seu libro de 1976 titulado The Selfish Gene, como intento de explicar a forma na que a información cultural se estende. Os memes de Internet son un subconxunto deste concepto xeral de meme específicos da cultura e ecosistema de Internet. No 2013 Dawkins caracterizou un meme de Internet como un meme alterado intencionadamente pola creatividade humana. Dawkins explicou que os memes de Internet son polo tanto un "secuestro da idea orixinal", coa propia idea dos memes sufrindo unha mutación e evolución nesta nova dirección. Os memes de Internet teñen unha propiedade adicional que os memes ordinarios non teñen, ó deixar pegada nos medios polos que se propagan, facendo que se poidan rastrear e analizar.
Memoria (retórica)

En retórica, logo da elaboración do discurso, iníciase a preparación da exposición oratoria que o relator realizará. Denomínase memoria a esa preparación, pois consiste en que o relator aprenda o discurso construído mediante a intelectio, inventio, dispositio e elocutio (etapas do proceso retórico de construción dun discurso).
Logo da memoria, iníciase o acto expositivo oratorio ante o auditorio, denominado actio ou pronuntiatio, que se desenvolve en catro fases: exordium (presentación), narratio (exposición), argumentatio (argumentación) e peroratio (conclusión con finalidade conativa).
Memoria de licenciatura

Memoria de licenciatura ou tese de licenciatura (menos recomendábel) é o proceso no que un/ha alumno/a defende un traballo de investigación despois de rematar o segundo ciclo dunha carreira. Este proceso é totalmente independente dos programas de doutoramento (chamados tamén terceiro ciclo) e, ó contrario que estes, non habilita para posteriormente realizar a tese. Algúns autores e institucións aproveitan o resultado da súa elaboración como material para publicar (son coñecidos os anexos da revista Verba da Universidade de Santiago de Compostela).
Memoria diversa

Memoria diversa é unha obra de divulgación en lingua galega que contén unha ducia de testemuños do colectivo LGTB galego recollidos pola xornalista e escritora Eva Mejuto e con fotografías de Carme Cerviño, publicada pola Deputación da Coruña en marzo de 2022. A publicación da obra naceu como complemento ao Congreso Memoria Diversa, organizado pola Deputación no pazo de Mariñán en xuño de 2021, evento que se converteu nun encontro recorrente, con edicións, cando menos, en 2022 e 2024. Sinopse
Esta obra recupera e reivindica a diversidade e a memoria histórica LGBTBIQA+ galega, nunha historia común de represións e silencios, pero tamén de celebracións e conquistas, documentando a actividade dos colectivos e activistas de Galicia e acompañando as voces representadas, de maior ou menor perfil público, con material gráfico (imaxes, carteis, folletos, revistas, manifestos etc. ).
Pretende ademais alertar sobre a situación actual do colectivo, onde as persoas entrevistadas manifestan temor a perder os dereitos conseguidos, especialmente no referido ao colectivo trans. Protagonistas
As voces recollidas neste libro son: Laura Bugalho
Nacha María Sánchez
Fito Ferreiro Seoane
Braulio Vilariño
Carmen López Picón
Guillermina Domínguez Touriño
Itos Domínguez
Nanina Santos Castroviejo
Lois Diéguez Vázquez
Trinidad Falcés
Vicente Montoto
María Xosé Queizán Premios
Premios Follas Novas do Libro Galego á mellor obra de divulgación no 2023.
Memoria dunha edá (1960-1975)

Memoria dunha edá (1960-1975), publicado por Akal en Madrid en 1976, é un libro de poemas de Arcadio-López Casanova. Contido
Comeza cunha Nota non necesaria do autor Características
Para Basilio Losada: Segundo o Diccionario da literatura galega Memorias dunha edá marca a transición entre a primeira e a segunda etapa na obra poética do autor'.
Memoria histórica

A memoria histórica é un concepto historiográfico que foi desenvolvido a partir de mediados do século XX, e cuxa formulación primeira é decote atribuída ao francés Pierre Nora, quen, a grandes trazos, viña a designar a memoria histórica coma o esforzo consciente dos grupos humanos por entroncar co seu pasado, sexa este real ou imaxinado, valorándoo e tratándoo con especial respecto.
En España, a Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica (ARMH) tenta recuperar restos e corpos silenciados pola ditadura.
Memoria principal

A memoria principal son circuítos integrados capaces de almacenar información dixital, ós que teñen acceso o microprocesador do equipo de computación. Posúen unha menor capacidade de almacenaxe que a memoria secundaria, pero unha velocidade millóns de veces superior. Nos ordenadores son empregados dous tipos destes dispositivos: Memoria ROM: almacena códigos de programas gravados en fábrica, ás veces protexidos por dereitos de autor.
Memoria RAM: almacena datos que poden ser escritos e borrados atendendo ós procesos de computación
Memoria virtual

A memoria virtual é unha funcionalidade que proporciona o sistema operativo que ten por obxectivo conseguir que o proceso dispoña do maior espazo de memoria que poida dispoñer aínda que non se dispoña desa capacidade real de almacenaxe. Funcionamento
A maioría de computadores teñen distintos tipos de memoria que forman o que se denomina xerarquía de memoria. No caso da memoria virtual, inflúen os dous últimos niveis: Memoria RAM ou principal: cunha relación velocidade/custo axustada.
Discos duros: con gran capacidade de almacenamento pero moi lentos.
A memoria virtual crea un espazo de direccións ficticio (4 GB de almacenamento nun computador de 32 bits) e, con axuda da MMU, encárgase de traducir cada direccióna unha localización física real que pode estar en memoria principal ou no disco duro (nunha zona reservada denominada swap, espazo de intercambio ou ficheiro de paxinación.
Memorial Sloan Kettering Cancer Center

O Memorial Sloan Kettering Cancer Center (MSK ou MSKCC) é unha institución de investigación e tratamento do cancro en Manhattan, na cidade de Nova York. O seu campus principal está situado en 1275 York Avenue entre as rúas 67 e 68 en Manhattan. É un hospital de investigación e terapia que opera como unha entidade sen ánimo de lucro, que reinviste os seus excedentes financeiros no seu propio crecemento e mellora. O MSKCC é un dos 52 Centros Integrais do Cancro designados polo National Cancer Institute. Historia
Orixe
Foi fundado en 1884 como New York Cancer Hospital.
Fusión nos anos 1980
O Memorial Sloan Kettering Cancer Center (MSK), que se formou en 1980 pola fusión do Hospital Memorial e o Instituto Sloan-Kettering, converteuse nun dos principais centros de investigación e tratamento do cancro.
Anos 2000
Durante o mandato de Harold Varmus, ex-director do NIH, a partir do 2000, o MSK fortaleceu a súa infraestrutura de investigación e as súas colaboracións con outras institucións, incluíndo a Weill-Cornell Medical College e a Rockefeller University. En 2006, foi inaugurado o Centro de Investigación Mortimer B. Zuckerman.
Anos 2010 en diante
En 2010, Craig B. Thompson foi nomeado presidente e director xeral de MSK e, baixo a súa dirección, o MSK logrou recoñecemento pola súa investigación farmacéutica.
En 2017, unha inmunoterapia desenvolvida polo MSK, a CAR-T, foi aprobada para tratar certos tipos de leucemia e linfoma. Desde entón, o MSK expandiuse rexionalmente, abriu un centro na India, e en 2022 recibiu unha importante doazón para impulsar a investigación básica do cancro.
En 2015, Charity Watch valorou o Memorial Sloan Kettering Cancer Center como "A" (sobresaínte). Os xefes da organización benéfica recibiron un salario ou compensación de 2. 107. 939 dólares a 2. 639. 669 dólares. O CEO Craig B. Thompson recibiu $2, 554, 085 de salario/compensación da organización benéfica.
Segundo o informe 2021-2022 dos Best Hospitals (Mellores Hospitais) de U. S. News & World Report, o Memorial Sloan Kettering Cancer Center está clasificado como o segundo mellor hospital para o coidado do cancro dos Estados Unidos de América, despois do MD Anderson Cancer Center en Houston.
Memorias de un cuerpo que arde

Memorias de un cuerpo que arde é un filme costarriqueño de 2024 escrito e dirixido por Antonella Sudasassi Furniss. Está protagonizado por Sol Carballo, Paulina Bernini e Juliana Filloy, que intepretan a historia de Ana, Patricia e Mayela, mulleres educadas nunha época represiva onde a sexualidade era tabú, e atopan o significado da feminidade a través de regras non ditas e imposicións implícitas.
Foi escollido como candidato de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme internacional na 97ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Sol Carballo como muller
Paulina Bernini como muller nova
Juliana Filloy como rapaza
Liliana Biamonte como nai
Juan Luis Araya como marido
Gabriel Araya como pai
Leonardo Perucci como noivo
Cecilia García como avoa
Men in Black 3

Men in Black 3 (estilizado como MIB3 ou tamén Men in Black III) é un filme estadounidense dirixido por Barry Sonnenfeld que se estreou no 2012. Terceiro filme da saga Men in Black baseado na serie de banda deseñada homónima de Lowell Cunningham. Sinopse
O filme comeza coa fuxida dun estraño e poderoso extraterrestre chamado Boris o animal, un recluso da prisión dos MIB na Lúa. É o último supervivente da raza alieníxena boglodita, que sobrevive mediante o ataque, toma, e ocupación doutros planetas habitados. Boris é un asasino, que foi capturado polo axente K (Tommy Lee Jones), quen tamén puido despregar un sistema de defensa (denominado "Arca Net"), e evitar unha invasión boglodita, logrando así a súa extinción. Porén, Boris logra burlar a seguridade e escapar para vingarse de K. Personaxes
Will Smith como Axente J
Tommy Lee Jones como Axente K
Josh Brolin como Axente K de novo
Jemaine Clement como Boris o Animal
Emma Thompson como Axente O
Michael Stuhlbarg como Griffin
Mike Colter como Coronel James Darrell Edwards Jr.
Michael Chernus como Jeffrey Price
Alice Eve como Axente O de nova
David Rasche como Axente X
Lanny Flaherty como Obadiah Price
Keone Young como Mr. Wu
Bill Hader como Andy Warhol/Axente W
Will Arnett como Axente AA
Cayen Martin como James Darrell Edwards III/Axente J de neno
Nicole Scherzinger como Lily
Men, Women & Children (filme)

Men, Women & Children é un filme estadounidense de 2014 dirixido por Jason Reitman e coescrito con Erin Cressida Wilson. Baséase nunha novela homónima escrita por Chad Kultgen. Está protagonizada por Rosemarie DeWitt, Jennifer Garner, Judy Greer, Dean Norris, Adam Sandler, Ansel Elgort, Kaitlyn Dever e Timothée Chalamet.
Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 6 de setembro de 2014. Estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 3 de outubro de 2014 a través de Paramount Pictures. Personaxes
Menasseh Ben Israel

Menasseh Ben Israel, nado en La Rochelle ou en Madeira en 1604 e finado en Middelburg en 1657, foi un rabino, escritor, diplomático e editor xudeu de orixe portuguesa. Fundou a primeira imprenta hebrea en Ámsterdan, 1626. Traxectoria
Naceu en Madeira co nome de Manoel Dias Soeiros no seo dunha familia xudía obrigada a converterse ao cristianismo, un ano despois do seu nacemento os seus pais marchan do país para fuxir da Inquisición. En 1610 a familia chega aos Países Baixos
Amigo persoal de Rembrandt, Menasseh é coñecido pola súa petición a Oliver Cromwell e ao Parlamento británico que se anulara a prohibición emitida por Eduardo I de Inglaterra que prohibía a residencia aos xudeus en Gran Bretaña, a súa petición tivo éxito e os xudeus puideron asentarse de novo en Gran Bretaña.
Mendata

Mendata é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 381 habitantes (2011).
Mendelevio

O mendelevio (anteriormente chamado unnilunio) é un elemento sintético da táboa periódica de símbolo Md (anteriormente Mv) e número atómico 101. O nome deste elemento provén do creador da táboa periódica Dmitri Mendeleiev.
Mendi

Mendi é unha poboación da Papúa-Nova Guinea, capital da provincia das Highlands Meridionais. Situada a 1. 620 metros sobre o nivel do mar, contaba con 17. 119 habitante no ano 2000.
Mendoza, Arxentina

A cidade de Mendoza é a capital da provincia homónima, na Arxentina. En termos de poboación, en 2001 tiña 110. 993 habitantes. Localízase no oeste do país, nas beiras da Cordilleira dos Andes, sendo un importante centro de produción de viño e aceite, ademais de ser dos máis importantes puntos turísticos da Arxentina. Mendoza foi fundada no ano 1561 por Pedro del Castillo. A súa área é de 57 km². O xentilicio da cidade é mendocino/a.
Menecmo

Menecmo (Μέναιχμος), nado c. -380 e finado c. -320, foi un filósofo e matemático grego. Nado en Alopeconeso (actual península de Gallipoli, Turquía) e coñecido pola súa amizade co gran filósofo Platón. Traxectoria
Aínda que se sabe que foi o descubridor das seccións cónicas na procura dunha solución para a duplicación do cubo, o certo é que non se dispón del máis que referencias doutros autores moi posteriores.
Cítao Proclo (século V) quen nos di que foi discípulo de Eudoxo de Cnido. Tamén se menciona en Suídas (século X) que lle atribúen obras de filosofía e tres libros sobre a República de Platón. Por unha anécdota narrada por Estobeo (século V) suxírese que puido ser titor de Alexandre Magno. Segundo Estobeo, cando Alexandre lle preguntou unha forma rápida de aprender xeometría, Menecmo respondeu: Oh Rei! Hai estradas reais e camiños populares para percorrer o país, pero só hai unha vía de aprender xeometría.
Parece que foi o primeiro en demostrar que a elipse, a parábola e a Hipérbole se obteñen cortando un cono cun plano non paralelo á base. Eutocio, no seu libro Sobre a esfera e o cilindro describe o método empregado por Menecmo que se basea no cálculo de dúas medias proporcionais entre dúas rectas ( a {\displaystyle a} e 2 a {\displaystyle 2a} ) de tal xeito que a: x
x: y
y: 2 a {\displaystyle a: x
x: y
y: 2a}. En termos modernos, é o mesmo que resolver simultaneamente calquera par das seguintes tres ecuacións: x 2
a y, y 2
2 a x, x y
2 a 2 {\displaystyle x^{2}
ay, \ y^{2}
2ax, \ xy
2a^{2}}
Menestrel

O menestrel, na Europa medieval, era o poeta bardo cuxo repertorio lírico se refería a historias de lugares distantes ou sobre eventos históricos reais ou imaxinarios. Malia que cabía a opción de crearen os seus propios contos, moitas veces memorizaban e floreaban obras alleas. Conforme as cortes se ían refinando, os menestreis foron substituídos por trobadores, e varios deles fixéronse errantes, gañando presenza entre o vulgo, divulgadando deste xeito as obras doutros autores. Terminoloxía e etimoloxía
O termo galego medieval "menestrel" está relacionado coa palabra provenzal ou do francés antigo menestrel e variantes. Ambos proviñan do latín ministerialis, que aludía a "funcionario" ou "servidor". Da mesma raíz proveñen as palabras ministro, administración, ministerial (especie de escravos nobres do Sacro Imperio) e minstrel ou minstrelsy (espectáculos teatrais nos EUA do século XIX e comezos do XX, onde actores "brancos" se pintaban a cara de negro para parodiar de xeito racista a persoas afroamericanas).
Menisco (líquidos)

O menisco (do grego mene, 'lúa' e o diminutivo iskos, 'pequena lúa', 'luíña') é a curva que se forma na superficie dun líquido preto da superficie do recipiente que o contén ou doutro obxecto, causada pola tensión superficial. Pode ser cóncavo ou convexo dependendo do líquido e da superficie sobre a que se forma.
Os meniscos cóncavos fórmanse cando as partículas do líquido son atraídas máis fortemente polo recipiente (adhesión) do que se atraen entre si (cohesión), causando que o líquido "trepe" polas paredes do recipiente. Isto é o que ocorre entre o cristal e a auga. Os fluídos baseados na auga como o zume elaborado de plantas, mel e leite tamén teñen meniscos cóncavos nos recipientes de cristal ou outros recipientes humedecibles.
Inversamente, orixínanse meniscos convexos cando as partículas no líquido teñen unha atracción máis forte entre elas que co material do recipiente. Prodúcense meniscos convexos, por exemplo, entre o mercurio e o cristal nos barómetros e termómetros. Ángulo de contacto e tensión superficial
A formación de meniscos utilízase habitualmente na ciencia de superficies para medir os ángulos de contacto e a tensión superficial. Na medida dun ángulo de contacto, a forma dos meniscos mídese cunha balanza ou opticamente cunha cámara dixital. Na medida dunha tensión superficial, a sonda de medida ten un ángulo de contacto de cero e a tensión superficial pode obterse medindo a masa do menisco. Isto faise normalmente cunha placa de Wilhelmy. Medida de volumes
Cando se le a altura que alcanza un volume na escala de profundidade dun instrumento cheo cun líquido, como nun aparello medidor do nivel da auga, debe terse en conta o menisco para obter unha medida correcta. A medida debe facerse tendo o menisco ao nivel dos ollos (para eliminar o erro de paralaxe) e no centro do menisco, é dicir, a parte superior dun menisco convexo ou o fondo dun menisco cóncavo.
Os fabricantes de material de vidro de laboratorio e outras ferramentas calibran as súas marcas de medida tendo en conta o menisco. Isto significa que calquera instrumento está calibrado para un determinado líquido, que xeralmente é a auga. Acción capilar
Os meniscos son unha manifestación da acción capilar, pola cal a adhesión á superficie empuxa un líquido pegado a dita superficie cara a arriba, formando un menisco cóncavo ou a cohesión interna pula o líquido cara a abaixo, formando un menisco convexo. Este fenómeno é importante no arrastre transpiracional en plantas. Cando un tubo ou unha abertura estreita, xeralmente chamado tubo de capilaridade, se mete dentro dun líquido e o líquido molla o tubo (cun ángulo de contacto cero), a superficie do líquido dentro do tubo forma un menisco cóncavo, que é unha superficie virtualmente esférica co mesmo raio, r, que o do interior do tubo. O tubo experimenta unha forza cara a atrás de magnitude 2πrσ, onde σ é a tensión superficial do líquido.
Menisco (óptica)

Un menisco (do grego μηνίσκος, meniskos, 'luíña') é unha lente formada por unha superficie cóncava e outra convexa. Ten unha lonxitude focal positiva ou negativa. Corrixe a aberración esférica dunha lente plano-convexa.
A orientación óptima do menisco, para a maioría das aplicacións conséguese co raio de curvatura menor como primeira superficie. O menisco utilízase en combinación con outros compoñentes, podendo aumentar ou reducir a focal dun conxunto sen incrementar significativamente as aberracións axiais.
As lentes cóncavo-convexas (meniscos) poden ser positivas (converxentes) ou negativas (diverxentes), dependendo das curvaturas relativas das dúas superficies. Un menisco negativo ten unha superficie cóncava máis inclinada e é máis delgada no centro que na periferia. Inversamente, un menisco positivo ten unha superficie convexa máis inclinada e é máis grosa no centro que na periferia.
Mens sana in corpore sano

Mens sana in corpore sano é unha locución latina que significa literalmente "mente sa en corpo san". A esta frase na actualidade confíreselle un valor axiomático e atribúeselle a significación de que, para alcanzar a saúde mental é necesario, ou polo menos moi conveniente, gozar dunha boa saúde física.
A frase foi adoptada como lema de variadas asociacións deportivas e, na actualidade, aparece implícito en ximnasios, clínicas de adelgazamento e centros de estética. Serve incluso de inspiración para as técnicas de desintoxicación e purificación corporal da Igrexa da Ciencioloxía, que predican que un "corpo limpo implica unha mente limpa", ou para o éxito dos SPA ou modernas termas que proclaman no seu nome (salus per aquam) a saúde física en contacto coa auga. Orixe
Porén, a frase latina de Xuvenal, poeta satírico do século I d. C. , recibe hoxe en día un uso notoriamente afastado ao que o seu autor lle deu orixinariamente. A cita completa é "Orandum est ut sit mens sana in corpore sano". Co seu habitual pesimismo cuestiona o contido das pregarias que os homes dirixen aos deuses, a mediocridade das súas peticións nos templos. Máis que posesións, riquezas ou poder, máis que beleza, son outros dons por cuxa concesión hai que rogar. O consello de Xuvenal é que nos manteñamos íntegros, desbotemos as vaidades da vida e saibamos recoñecer e desexar aquilo que, en realidade, é necesario: a saúde física e a rectitude moral.