proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Elizabeth May

Elizabeth May, nada en Harford o 9 de xuño de 1954, é unha avogada, escritora e política canadense, líder do Partido Verde do Canadá. Traxectoria
Naceu nos Estados Unidos, no seu dunha familia acomodada. Súa nai era unha prominente militante antinuclear e seu pai era un alto executivo de Aetna A súa familia instaluse na illa de Cabo Bretón en 1972.
Licenciouse en dereito na Dalhousie Law School en 1983. Exerceu de avogada e foi conselleira de Tom McMillan, ministro de Medio Ambiente no goberno de Brian Mulroney, e directora executiva do Sierra Club do Canadá entre 1989 e 2006.
Anglicana practicante, comezou a estudar teoloxía en 2004 na Universidade de San Paulo de Ottawa coa intención de se ordenar sacerdote pero que abandonou por falta de tempo.
En maio de 2006 o Partido Verde do Canadá elixiuna a súa líder co 65% dos votos. Nas eleccións federais de 2008 presentouse como candidata na circunscrición de Central Nova, logrando o 32% dos votos, tras do candidato conservador Peter MacKay (46 %).
Nas eleccións federais de 2011 resultou elixida deputada pola circunscrición de Saanich-Gulf Islands, na illa de Vancouver, derrotando ao ministro conservador Gary Lunn. A súa vitoria significou a primeira elección dun membro do Partido Verde no Parlamento Canadense. Obras
Paradise Won: The Struggle For South Moresby, 1990, McClelland & Stewart (ISBN 0-7710-5772-5)
Frederick Street: Life and Death on Canada's Love Canal (avec Maude Barlow), 2000, HarperCollins Publishers (ISBN 0-00-200036-9)
At the Cutting Edge: The Crisis in Canada's Forests, 2005, Key Porter Books (ISBN 1-55263-645-3)
How to Save the World in Your Spare Time, 2006, Key Porter Books (ISBN 1-55263-781-6)
Ellen R. Feingold

Ellen R. Feingold nada o 8 de marzo de 1983, é unha historiadora e numismática estadounidense, responsable da Colección Numismática Nacional dos EEUU. Traxectoria
Feingold cursou os seus estudos superiores de Historia na Universidade de Wisconsin, onde se graduou en 2005. Posteriormente acadou o seu mestrado en Economía e Historia Social (2008) e o seu doutoramento en Historia (2012) na Universidade de Oxford, este último cunha tese acerca do proceso de descolonización do Tribunal Superior de Tanzania.
Durante a súa etapa en Inglaterra, logo do seu doutoramento, foi conservadora do proxecto "Diñeiro en África" no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico. En 2014 foi nomeada conservadora da Colección Numismática Nacional dos Estados Unidos, adscrita ao Museo Nacional de Historia do Instituto Smithsoniano. Recoñecementos
2021: Premio Elvira Clain-Stefanelli Memorial, da American Numismatic Association. Publicacións
(2015). The Value of Money. Smithsonian Institution Scholarly Press. ISBN 978-1935623809
(2018). Colonial Justice and Decolonization in the High Court of Tanzania, 1920-1971. Palgrave Macmillan. ISBN 978-3319888231
Elmer Imes

Elmer Samuel Imes, nado en Memphis (Tennessee) o 12 de outubro de 1883 e finado en Manhattan (Nova York) o 11 de setembro de 1941, foi un físico estadounidense de orixe afroamericana.
Graduado na Universidade de Míchigan en 1918, foi o segundo físico desa orixe en graduarse nas universidades dos EEUU (O primeiro foi Edward Alexander Bouchet, no 1876). Traxectoria
Mellorou os sistemas espectroscópicos, acadando definicións espectrais moito máis precisas que as dispoñibles con anterioridade, e descubrindo así a aplicabilidade dos cuantos a transicións enerxéticas diferentes das do electrón na órbita atómica.
Elocutio

A elocutio é a derradeira etapa do proceso retórico de construción dun discurso, consistente na verdadeira elaboración do texto. Proceso
Na retórica, as etapas para a construción do discurso son a intelectio, a inventio, a dispositio e a elocutio.
Durante esta última, elíxense as palabras a empregar, dispóñense as mesmas en frases, conséguese un texto coherente. .. A continuación, procede a preocupación polas figuras estilísticas.
Elopiformes

Os Elopiformes (Elopiformes) son unha orde de peixes teleósteos, da superorde Elopomorfos (Elopomorpha). Comprende numerosas especies extinguidas xunto a un pequeno grupo de especies actuais, distribuídas por tódolos océanos. Clasificación
Divídense en dúas familias: Familia Elopidae
Familia Megalopidae
Eloxio da loucura

Eloxio da loucura (en latín Stultitiae Laus e en grego Morias Enkomium) é un ensaio escrito en latín en 1509 por Erasmo de Rotterdam e impreso por primeira vez en 1511. Foi traducida ao galego por Manuel Enrique Vázquez Buján, e editado pola Universidade de Santiago de Compostela con prólogo de Ofelia Rey Castelao. Está considerada unha das obras máis notables do Renacemento e desempeñou un papel moi importante nos inicios da Reforma protestante. Historia e características
Está inspirado en De Triunfo Stultitiae polo humanista italiano Perisauli Faustino, nacido en Tredozio, preto de Forlì. Despois de escribir o ensaio nunha semana, Erasmo revisou e estendeu o traballo durante unha estancia na casa que tiña Thomas More en Bucklersbury. Contido
Comeza cunha loa satírica (un fragmento da virtuosa loucura) ao xeito de Luciano de Samosata autor grego cuxo traballo fora recentemente traducido ao latín polo propio Erasmus e Thomas More. Despois diso, o ton escurece cunha serie de discursos solemnes, onde a loucura fai un eloxio da cegueira e da demencia, e nos cales se realiza un exame satírico de supersticións e prácticas piadosas e corruptas da Igrexa católica, así como a loucura de pedantes (incluíndo ao propio Erasmus). O autor retornara recentemente de Roma profundamente decepcionado onde se tiña queixado da evolución que viu na Curia Romana.
O ensaio está cheo de alusións clásicas, nun estilo típico dos eruditos humanistas do Renacemento. A loucura preséntase como unha deusa, filla de Plutón e da Xuventude (Hebe), creado por embriaguez e ignorancia; entre os seus compañeiros fieis atópanse: Philautia (o narcisismo), Kolakia (a adulación), Leteo (o esquecemento), Misoponia (a preguiza), Hedone (o pracer), Anoia (a loucura), Tryphe (a irreflexión), Komos (a intemperanza) e Eegretos Hypnos (o sono profundo).
Erasmo foi un bo amigo de More, con quen compartiu un gusto para o humor e outras actividades intelectuais. O título Morias Encomium, pode ser entendido como un eloxio de More. No texto abundan dobres e ata triplos significados. Recepción
O Eloxio da loucura coñeceu un enorme éxito popular, para a sorpresa de Erasmo e, ás veces, para o seu desgusto. O papa León X encontrouna divertida. Antes da morte de Erasmo xa fora traducida ao francés e ao alemán, e pronto se seguiría unha edición ao inglés. Unha edición de 1511 que foi ilustrada con xilogravuras de Hans Holbein, que se converteron nas ilustracións máis difundidas da obra.
Influenciou na esperanza da retórica durante o século XVI, e a arte da adoxografía (o eloxio de cousas sen valor) converteuse nun exercicio popular entre os estudantes isabelinos.
Eloy Carlés

Eloy Carlés Romero, nado en Pontecesures e finado no Grove en 1956, foi un armador e político galego. Traxectoria
Veciño de Cordeiro (Valga), onde era mecánico e propietario de dous lanchóns para o carrexo de area. Afiliado a Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e ingresou na prisión de Compostela. Estivo un mes detido e saíu grazas á mediación de parentes e amizades de dereitas. Estivo agochado ata que puido marchar a Buenos Aires con dous compañeiros. Viviu uns anos na capital arxentina e traballou na General Motors. En 1944 decidiu volver a Galicia, instalándose no Grove, onde morreu en 1956.
Eloy Castro Dorrego

Eloy Castro Dorrego, nado no Páramo o 10 de setembro de 1900 e finado en Madrid o 21 de xuño de 1950, foi un industrial e político galego. Traxectoria
Na República foi secretario do Comité Republicano do Valadouro e Alfoz presidido por Rafael Cuadrado Sierra constituído no Valadouro en maio de 1931. Militou en Izquierda Republicana e foi elixido alcalde de Alfoz polos membros da comisión xestora en abril de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en agosto. Ingresou na Prisión de Lugo o 24 de outubro de 1937 e trasladado á Prisión da Coruña en novembro. Xulgado na Coruña por auxilio á rebelión o 10 de abril de 1938 con José Sánchez Gacio, José Ramón Villamarín Pallín, Guillermo Otero Villalba, Francisco García Martínez, Alfredo Martínez Martínez, Graciano Leivas Freire, Germán Fanego Salaverri, Patricio Vijande Villar, Constantino Sánchez Gacio e Emilio González Valoria, foi condenado a 12 anos e un día de prisión. Volveu ser detido en outubro de 1944 con José Otero Folgueira, José Otero Coldeira, Maximino García González, Antonio Mourelle López e José Mourelle Val, por lle axudar ao grupo do Gardarríos; encartado na causa 425/44 por "auxilio a bandas de atracadores", foi xulgado en consello de guerra en Lugo o 26 de xuño de 1947 e condenado a tres anos de prisión. Durante a permanencia en prisión estivo un tempo internado no Hospital de San José de Lugo. Saíu en liberdade condicional o 15 de febreiro de 1949. Finou en Madrid o 21 de xuño de 1950. Vida persoal
Casou con María de los Dolores Casabella Santos e foi pai de Ana María, Nestor, Eloy, Emma, Samuel, María del Carmen e Jesús Castro Casabella.
Els Quatre Gats

Els Quatre Gats (en galego: Os catro gatos) é un bar e restaurante situado na planta baixa da Casa Martí (Edificio modernista de 1896 de Josep Puig i Cadafalch), no Barrio Gótico de Barcelona, en España. Destaca por ser, a finais do século XIX e principios do XX, un punto de encontro de artistas do modernismo catalán. Historia
A cervexaría cabaret orixinal abriuse o 14 de xuño de 1897. Durante os seis anos que permaneceu activo, até 1903, foi un dos principais centros do modernismo catalán.
Foi creado e xestionado por Pere Romeu i Borràs, un promotor local do deporte, que fora camareiro no cabaret Le Chat Noir de París. Romeu decidiu crear un ambiente vangardista e bohemio en Barcelona. Os financiadores foron os pintores Ramon Casas, Santiago Rusiñol, Pompeu Gener, Joaquín Mir Trinxet e Miquel Utrillo, o dramaturgo Maties Ardèniz e o banqueiro Manuel Girona. O nome da casa era tanto unha referencia ao bar Le Chat Noir (do francés, "O gato negro") de París, como unha broma sobre o posible escaso número de clientes da nova casa: só catro gatos. Axiña converteuse nun punto de encontro de artistas e personaxes insólitos, como Rusiñol, Casas, Utrillo, Enric Granados, Isaac Albéniz, Lluís Millet, Antoni Gaudí ou Ricard Opisso, sumándose á tradición de tertulia da cidade. Houbo actos literarios, espectáculos de teatro de sombras e monicreques, actuacións musicais informais de Granados, Malats, Albéniz, Darío de Regoyos, Miquel Llobet etc. , lecturas poéticas e sobre todo, exposicións de arte de Regoyos, Isidre Nonell, Ramon Pichot i Gironès, Xavier Gosé i Rovira, Eveli Torent i Marsans e Picasso. As dúas primeiras exposicións individuais que alí tiveron lugar foron en febreiro e xullo de 1900. A exposición de febreiro foi tamén a primeira exposición individual de Picasso.
Durante 1899 publicáronse quince números da revista Quatre Gats.
En xuño de 1903, o establecemento pechou as súas portas por mor das débedas. Sobre todo porque Pere Romeu non era empresario, e permitía que os seus amigos pagasen prezos reducidos, moitas veces nin sequera cobrando nada. Pero o recordo da casa mantívose grazas ao esforzo de Ramón Casas e Miguel Utrillo, que seguiron editando unha revista literaria co nome da casa durante cinco anos máis despois da súa clausura.
De 1903 a 1936, o espazo foi a sede do Círculo Artístico de San Lucas, organización de promoción da actividade cultural e artística de inspiración católica. Curiosamente, unha orientación ideolóxica oposta ao ambiente modernista libertario que antes imperaba en Els Quatre Gats. En 1936, co estalido da guerra civil española, o espazo foi pechado.
A partir dos anos 70, baixo a dirección dos empresarios Pere Moto, Ricard Alsina e Ana Verdaguer, volveu funcionar como bar e restaurante, conservando a decoración, fotografías e gravados da época orixinal. En 1989, a dirección do establecemento pasou a mans de Josep María Ferré. O filme de Woody Allen Vicky Cristina Barcelona (2008) tivo algunhas escenas rodadas no Els Quatre Gats.
Elsa Kelly

Elsa Rosa Diana Kelly, nada en Buenos Aires o 28 de febreiro de 1939, é unha avogada e diplomática arxentina. Entre 2011 e 2020 foi xuíza no Tribunal Internacional do Dereito do Mar, en calidade de experta.
Ocupou diversos cargos dentro da diplomacia arxentina. Foi embaixadora ante Italia, Austria e a UNESCO. Ademais, foi representante permanente ante organizacións internacionais en Viena e gobernadora na Xunta de Gobernadores da OIEA. Traxectoria
Elsa Kelly naceu na cidade de Buenos Aires o día 28 de febreiro de 1939. En 1960, titúlase como avogada da Universidade de Buenos Aires e é bolseira polo programa do Centro de Asuntos Internacionais da Universidade Harvard. Traballou como profesora titular de Dereito Internacional Público.
Entre 1991 e 1995, durante o goberno de Carlos Menem, foi deputada nacional por parte da Unión Cívica Radical. En 1996, foi nomeada constituínte da Cidade de Buenos Aires, novamente representando ao radicalismo.
Actualmente é membro do Consello Arxentino para as Relacións Internacionais (CARI) e da ONG Fundación Nuevos Derechos del Hombre. Carreira diplomática
En 1962 comezou a súa carreira diplomática ao ingresar no Servizo Exterior da Nación. Foi promovida sucesivamente até alcanzar a xerarquía de embaixadora en 1984.
Na Chancelería Arxentina ocupou varios cargos, entre eles: Membro do Consello Superior de Embaixadores, Directora de Relacións Culturais e Directora Xeral de Asuntos Ambientais. Durante o goberno de Raúl Alfonsín, foi nomeada viceministra de Relacións Exteriores.
Entre 1985 e 1989 representou á Arxentina ante a Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura, en París. No ano 2000, foi nomeada embaixadora ante a República de Italia, cargo no que permaneceu até o 2003.
Entre 2003 e 2006 foi embaixadora ante Austria. Ademais, nese período, foi representante permanente ante organizacións internacionais en Viena e gobernadora na Xunta de Gobernadores do Organismo Internacional de Enerxía Atómica. Presentou as súas cartas credenciais na Oficina das Nacións Unidas en Viena en maio de 2003. En 2006, o chanceler Jorge Taiana, nomeouna directora de Seguridade Internacional, Asuntos Nucleares e Espaciais da Chancelería arxentina.
En 2010 foi designada pola presidenta Cristina Fernández de Kirchner como coordinadora nacional para o Cume Nuclear Global de Washington. Durante ese ano, o seu nome estivo entre os posibles sucesores de Héctor Timerman á fronte da Embaixada Arxentina nos Estados Unidos, cargo que con todo quedou en mans de Alfredo Chiaradía.
O 1 de outubro de 2011 foi nomeada xuíza do Tribunal Internacional do Dereito do Mar, converténdose na primeira muller entre os vinte e un membros que integran o organismo. Kelly permaneceu no cargo durante un período de nove anos. Recoñecementos
Elsa Kelly foi condecorada polos gobernos de México, Ecuador e Francia (Palmas Académicas). En 2008, polos seus méritos recibe o Premio Konex na categoría Diplomáticos, entregado pola Fundación Konex.
Elsa Schiaparelli

Elsa Schiaparelli, nada en Roma o 10 de setembro do 1890 e finada en París o 13 de novembro de 1973, foi unha deseñadora de alta costura, fundadora da marca Schiaparelli. A súa dedicación á moda converteuna nunha das deseñadoras máis recoñecidas e famosas do século XX. Os seus modelos eran atrevidos e sorprendentes para os canons da época grazas a inspiración que obtivo do movemento surrealista. Traxectoria
Elsa Schiaparelli naceu no Palazzo Corsini en Roma. Era filla de Celestino Schiaparelli, decano da Universidade da Sapienza, director da Lincei Library, orientalista e unha autoridade en sánscrito. A súa nai era aristócrata. Era sobriña do astrónomo Giovanni Schiaparelli, co cal pasou moito tempo estudando os ceos.
Estudou filosofía. Escribiu un libro de poemas eróticos, Arethusa, que non agradaron a súa familia polo que a enviaron a un convento. A comezos de 1910 viaxou a Londres onde coñeceu o conde Wilhelm de Wendt de Kerlor, teósofo e médium. En 1914 casou con el e trasladáronse a vivir a Niza. En 1916, mudáronse a Nova York. Alí coñeceu a Marcel Duchamp e a Alfred Stieglitz.
En 1920 tiveron unha filla, Maria Luisa Yvonne Radha, máis coñecida como Gogo Schiaparelli, que lles deu dúas netas, Marisa Berenson, modelo e actriz; e Berry Berenson, fotógrafa e actriz. O seu matrimonio co conde rematou debido a que este a abandonou pola bailarina Isadora Duncan.
Traxectoria na moda
Tras pasar unha tempada en Norteamérica, en 1922, trasladouse a París xunto a súa filla. Alí entrou en contacto cos círculos vangardistas da cidade. En 1924, coñeceu o modisto Paul Poiret. Asentada e ben colocada socialmente, en 1927, Elsa presentou a súa primeira colección e levantou a súa propia marca coa que alcanzou un éxito inaudito e grazas á cal se converteu nun emblema. Un ano máis tarde lanzou o seu primeiro perfume, “S”.
En 1931, deseñou para a tenista española Lilí Álvarez, a primeira saia pantalón, considerada escandalosa para a época, que utilizou no torneo de Roland Garros de París e despois no torneo de Wimbledon. Ademais, inaugurou a súa primeira tenda Pour le Sport no número 4 da rue de la Paix, en París. Pouco despois abriu unha tenda en Londres. Xa en 1936 deseñou unha liña de bolsos para a compañía americana Whiting & Davis. Tamén creou o vestiario de Mae West (unha das súas clientas habituais) para o filme Every Day´s a Holiday.
En 1941 refuxiouse da guerra en Nova York ata que en 1945 regresou a París onde presentou a súa nova colección. Nese momento, Hubert de Givenchy comezou a traballar para a marca. Xa en 1953 publicou Shocking Life, a súa autobiografía. Ao final dese ano, House of Schiaparelli pechou mentres que a parte dos perfumes continúa. A deseñadora retirouse á súa casa de Tunisia.
Anos despois da súa morte, o Museo de Arte de Philadelphia dedicou unha retrospectiva ao seu traballo. No ano 2012 o MET de Nova York inaugurou a exposición Schiaparelli and Prada: Impossible Conversations.
Elshani

Elshani é unha vila de Macedonia do Norte, situada a uns 10 km ó sur de Ohrid. A vila espállase pola ladeira oeste do monte Galičica, a uns 2, 5 km do lago de Ohrid. Ten unha poboación de 590 habitantes, e as actividades principais da vila están relacionadas co turismo. No seu punto máis alto atópase a Igrexa de Sveti Ilias, do século XIX.
Elusimicrobios

O filo dos elusimicrobios (Elusimicrobia) antes coñecido como "Grupo 1 Térmites" é un filo de bacterias recentemente proposto, difundido amplamente en moitos ecosistemas como ambientes mariños, lodos residuais, sitios contaminados, solos e dentro de térmites e outros insectos. A grande abundancia dos Elusimicrobia está evidenciada polas mostras de ARNr atopadas en distintos ambientes, pero as liñaxes que viven como endosimbiontes nas térmites son as máis coñecidas e estudadas.
O primeiro organismo do grupo que foi cultivado foi Elusimicrobium minutum (clase Elusimicrobia). Esta especie foi atopada dentro de larvas de escaravellos; é un diminuto bacilo gramnegativo dunha lonxitude máxima de 0, 3 microns, que fermenta azucres.
Foron tamén foron parcialmente descritas outras dúas especies, que se situaron nunha clase separada e bastante distante, coñecida como Endomicrobia. Os Endomicrobia viven dentro de protistas que á súa vez están no aparato dixestivo das térmites, onde estes protistas realizan a dixestión da lignocelulosa. Filoxenia
O cladograma mostra a taxonomía actualmente aceptada do grupo baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e no NCBI (National Center for Biotechnology Information) e na filoxenia baseada nas secuencias do ARNr 16S da LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree. Notas: ♥ Estirpes non atopadas no NCBI (National Center for Biotechnology Information) e listadas na LPSN.
Elvira Albelda Conejero

Elvira Albelda Conejero, coñecida como Valenciana, nada en Navarrés (provincia de Valencia) o 15 de agosto de 1912 e finada en Montpellier (Francia) o 10 de maio de 2000, foi unha política comunista española. Traxectoria
Estudou na Universidade de Valencia. Ingresou no PCE en 1935. Durante a guerra civil española foi concelleira de Valencia e secretaria xeral do Comité Provincial da Agrupación de Mujeres Antifascistas en Valencia, cargo no que substituíu a Pilar Soler. Colaborou na revista Pasionaria, editada por AMA en Valencia. Ao rematar a guerra foi detida polos franquistas e encarcerada. Ao saír en liberdade, marchou a Coruña, onde formou parte do Comité Rexional de Galicia, con Alberto González García. En setembro de 1941 evitou ser apresada na redada policial que sucedeu á caída de Eleuterio Lobo, na que foron detidos varios dirixentes comunistas procedentes de América en Portugal e varios militantes do PCE en Madrid e Galicia como Alberto Puente e Francisco Barreiro Barciela. Marchou a Madrid, pasando a formar parte, primeiro do Comité Provincial e, despois, do Comité Central Provisional do PCE, dirixido por Jesús Bayón. Detida na primavera de 1942, foi internada na Prisión de mulleres de Ventas de Madrid. Fuxiu do cárcere en compañía de María Asunción Rodríguez o 15 de xaneiro de 1945. Logo de permanecer durante un ano escondida en Madrid, sen traballar para o PCE, marchou a Montesa (provincia de Valencia) onde vivía a súa nai. Coa axuda de dous guías pasou a Francia por Saint Laurent, dirixíndose despois a Decazeville (Aveyron) onde vivía o seu irmán Teodoro, traballando nun restaurante.
Elvira Bao

Elvira Bao Maceiras, nada na Coruña en 1890 e finada na mesma cidade o 26 de abril de 1971, foi unha mestra galega e militante do nacionalismo e republicanismo. Traxectoria
En 1906 obtivo o título de Mestra Elemental na Escola Normal da Coruña. Desenvolveu a súa actividade docente na Escola de Redes e nas Colonias Escolares do Sanatorio Marítimo de Oza desde 1920 até 1936, ano en que foi nomeada directora. No ámbito político, foi unha activa militante do galeguismo e do republicanismo. Militou nas Irmandades da Fala da Coruña, sendo Secretaria da súa Xunta Directiva en 1918 e colaborou tamén no seu Cadro de Declamación como actriz. Foi proposta como mestra da escola feminina das Escolas de Ensino Galego creadas polas Irmandades na Coruña. Porén, non puido exercer o cargo pola falta de solicitudes e a repentina enfermidade dos seus pais. Foi membro da Agrupación Republicana Femenina da Coruña desde a súa constitución en 1933 e foi presidenta da primeira Xunta Directiva, integrada por outras destacadas republicanas como Amparo López Jeán. Como consecuencia do seu activismo político, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pasou uns meses no cárcere e foi separada definitivamente do ensino público. En 1945 puxo escola privada na súa casa do barrio coruñés de San Roque de Fóra até que un desprendemento de retina lle impediu o exercicio da profesión. Recoñecementos
O 8 de marzo de 2017 inaugurouse na Coruña unha praza co seu nome e ao ano seguinte unha residencia universitaria. Vida persoal
Casou con Bernardino Varela do Campo en 1923, e foi nai de Elvira e de Bernardino Varela Bao.
Elvira Fortunato

Elvira María Correa Fortunato, nada en Almada o 22 de xullo de 1964, é unha física, investigadora e catedrática portuguesa. É unha pioneira a nivel mundial en electrónica de papel: transistores, memorias, baterías, pantallas, antenas e células fotoeléctricas.
Na actualidade é vicerreitora da Universidade Nova de Lisboa. Biografía
Nada en Almada. Licenciouse en Enxeñaría de Materiais na Facultade de Ciencias e Tecnoloxía da Universidade Nova de Lisboa. Doutorouse en Microelectrónica e Optoelectrónica, supervisada por Rodrigo Martins, en 1995.
Elvira Fortunato é profesora e investigadora na Facultade de Ciencia e Tecnoloxía da Universidade Nova de Lisboa.
O equipo de investigación do Centro de Investigación de Materiais (CENIMAT) liderado por Elvira Fortunato e Rodrigo Martins distinguiuse polo descubrimento do transistor de papel.
O 8 de xuño de 2010 foi galardoada co título de grande oficial da orde de infante D. Henrique.
É membro do Consello de Ordes Nacionais desde o 9 de xuño de 2016.
É vicerreitora da Universidade NOVA de Lisboa desde o 14 de setembro de 2017. Recoñecementos
Premio Seeds of Science ( enxeñaría e tecnoloxía) outorgado pola revista Ciência Hoje.
Primeiro premio de enxeñaría outorgado pola Axencia Executiva do Consello Europeo de Investigación (ERC).
2010: Premio Femina ao mérito en ciencia.
2012: Premio Investigación Cidade de Almada 2016: Medalla Blaise Pascal (ciencia dos materiais) outorgada pola Academia Europea das Ciencias.
2017: Medalla Czochralski (ciencia dos materiais) outorgada pola Academia Polaca de Ciencias xunto coa E-MRS (European Materials Research Society)
Elvira Novo García

Elvira Novo García, nada en Ferrol no século XIX e finada na mesma cidade o 21 de febreiro de 1931, foi unha mestra e activista cultural galega. Traxectoria
Mestra nacional. En 1896 foi nomeada profesora da Escola de Artes e Oficios de Ferrol (de bordado á man). Escribiu en diversos xornais e revista de ámbito local e galego (ás veces baixo pseudónimo). Colaborou, por exemplo, coas publicacións Marineda, Revista Gallega e a Galicia de Augusto C. de Santiago.
Foi unha firme defensora da educación como piar para o progreso de Galicia: Foi unha continuadora do labor de Concepción Arenal e unha das promotoras da Asociación Benéfica Concepción Arenal. Así mesmo, en 1919 participou da creación do Padroado Feminino Concepción Arenal, para o cal exerceu o cargo de secretaria. Foi tamén vocal do Consejo Superior de Protección a la Infancia.
Elvis Crespo

Elvis Crespo, nado en Nova York (Estados Unidos) o 30 de xullo de 1971, é un cantante portorriqueño de bachata, merengue e salsa. Foi chamado Elvis en referencia ao norteamericano Elvis Presley. Cando rapaz, mudou canda a nai a Guaynabo, Porto Rico, onde pasou a súa nenez e mocidade.
Comezou a súa carreira musical en 1998. Éxitos da súa autoría son "Píntame" ou "Suavemente". Discografía
1998: Suavemente
1999: Píntame
2000: The Remixes
2000: Wow! Flash
2002: Urbano
2004: Saboréalo
2005: Hora Enamorada
2007: Regreso El Jefe
2010: Indestructible
2012: Los Monsters
2013: One Flag
2015: Tatuaje
2018: Diomedazo
2021: Multitudes
Eléctrodo

Chámase eléctrodo a un condutor utilizado para facer contacto cunha parte non metálica dun circuíto, por exemplo un semicondutor, un electrólito, o vacuo (nunha válvula termoiónica), un gas (nunha lámpada de neon) etc. o termo creouno o científico Michael Faraday e procede das voces gregas elektron e hodos, que significa camiño. Ánodo e cátodo en celas electroquímicas
Un eléctrodo nunha cela electroquímica pode ser un ánodo ou un cátodo. O ánodo é definido como o eléctrodo ao cal os electróns chegan da cela e onde ocorre a oxidación, e o cátodo é definido como o eléctrodo no cal os electróns entran á cela e ocorre a redución. Cada eléctrodo pode converterse en ánodo ou cátodo dependendo da tensión que se aplique á cela. Un eléctrodo bipolar é un eléctrodo que funciona como ánodo nunha cela e como cátodo noutra.
Cela primaria
Unha cela primaria é un tipo especial de cela electroquímica na cal a reacción non pode ser revertida, e as identidades do ánodo e cátodo son, polo tanto, fixas. O Cátodo sempre é o eléctrodo negativo. A cela pode ser descargada pero non recargada.
Cela secundaria
Unha cela secundaria, unha batería recargábel por exemplo, é unha cela en que a reacción é reversíbel. Cando a cela está sendo cargada, o ánodo convértese no eléctrodo positivo (+) e o cátodo no negativo (-). Isto tamén se aplica para a cela electrolítica. Cando a cela está sendo descargada, compórtase como unha cela primaria ou voltaica, co ánodo como eléctrodo negativo e o cátodo como positivo. Eléctrodos de soldadura
En soldadura de arco un eléctrodo é usado para conducir corrente a través da peza de traballo e fusionar dúas pezas. Dependendo do proceso, o eléctrodo pode ser consumíbel, no caso da soldadura con gas metal ou a soldadura blindada, ou non consumíbel, como a soldadura con gas tungsteno. Neste proceso pódense utilizar tres tipos de corrente: corrente alterna, corrente directa con polaridade directa e corrente directa con polaridade invertida. En polaridade directa, a peza é o positivo e o eléctrodo o negativo; e en polaridade invertida o eléctrodo é o positivo e a peza o negativo. Con cada configuración obtéñense distintas características na soldadura. Eléctrodos de corrente alterna
Para sistemas eléctricos que usan corrente alterna, os eléctrodos son conexións do circuíto cara ao obxecto que actuará baixo a corrente eléctrica, pero non se designa ánodo ou cátodo debido a que a dirección do fluxo dos electróns cambia periodicamente, numerosas veces por segundo. Tipos de eléctrodos
Para fins médicos, como EEG, EKG, ECT, desfibrilador;
Para galvanoplastia;
Para soldadura;
De protección catódica;
Inertes para hidrólise;
Para posta a terra;
Elías (erudito bizantino)

Elías (en grego antigo: Ἠλίας) foi un erudito bizantino que floreceu arredor do século VI. Destacou como comentador das obras de Aristóteles e Porfirio de Tiro. Traxectoria
Non queda rexistro algún referente á súa vida, polo que hai dúbidas sobre se realmente existiu. Con todo, o nome de Elías adoita empregarse para referirse ao autor dunha serie de comentarios sobre a lóxica antiga. Xa que logo, toda información biográfica procede de evidencia circunstancial atopada nestes textos. É probable que fose cristián, atendendo ao seu nome, pero non hai demostración fiable deste dato. Porén, o seu pensamento está fortemente influenciado polo neoplatonismo, unha das correntes filosóficas dominantes da antigüidade tardía.
Moitas das pasaxes atribuídas a Elías proveñen da obra de Olimpiodoro o Novo, un filósofo pagán cuxa escola se atopaba en Alexandría. Polo tanto, adóitase asumir que Elías foi un dos seus discípulos. Isto permite situalo cronoloxicamente, xa que Olimpiodoro faleceu cara ao ano 570.
Elías posuía o título de apo epárchōn (apoeparca ou antigo eparca), un termo empregado para altos oficiais retirados. Neste sentido, podería ser o mesmo eparca Elías da rexión de Iliria, que ostentou ese cargo no 541. Porén, no Imperio Romano do Oriente, o título de apo epárchōn concedíaselle tamén aos eruditos de xeito honorífico, polo que esta identificación non é necesariamente certa. Obras
Os textos de Elías non foron pensados para a súa publicación. Como moitas obras do estilo, trátase de transcricións das súas leccións feitas por estudantes. Atribúenselle con certa seguridade as seguintes pezas: Prolegomena. Unha introdución á filosofía de Platón e Aristóteles, en doce leccións ou práxeis. Versa sobre a teoría da definición e sobre as definicións e divisións da filosofía. Está inspirada nas hoxe perdidas Protrepticós ("Exhortacións") de Aristóteles e, do mesmo xeito que estas, busca promover a actividade filosófica. Elías pon o énfase na idea platónica de que a filosofía deifica ao ser humano, con abundantes citas do autor.
Unha introdución e comentario á Isagoge ("Introdución") de Porfirio.
Escolios sobre o Perí hermeneias ("Sobre a interpretación") de Aristóteles. Probablemente sexan fragmentos dun comentario perdido sobre esta obra.
Un comentario sobre os Analiticón protéron ("Primeiros analíticos") de Aristóteles, do que só queda o comezo. Aparece identificado no título como as anotacións de clase dun estudante de Elías. Filosofía
A concepción filosófico-relixiosa de Elías é difícil de precisar. Moitos dos comentarios cristiáns da súa obra poden ser interpolacións de autores posteriores. Ademais, algunhas das súas aportacións poderían interpretarse como unha proteción contra acusacións de paganismo. Con todo, Elías parece compartir a visión neoplatónica da eternidade do mundo, o que contradí a doutrina da Igrexa sobre a creación ex nihilo e a apocalipse. Ademais, defende a noción neoplatónica de que o propósito da filosofía é a unión co divino. Así mesmo, a postura xeral dos seus Prolegomena aproxímase moito á da filosofía pagá dos antigos gregos.
Embaixada

Unha embaixada é a delegación representativa oficial e xeralmente de carácter permanente dun estado no territorio doutro, decote localizado na súa capital, feito que a distingue dos consulados, que poden estar situados en calquera parte do territorio. En relación do dereito internacional, as embaixadas gozan dun status extraterritorial, é dicir, malia estaren en territorio estranxeiro están desligadas das leis locais e se rexen conforme ás leis do país de orixe.
Embaixador

Un embaixador é o funcionario diplomático de máis alto nivel acreditado diante dun Estado estranxeiro ou organización internacional. Na linguaxe común, o termo é aplicado ao representante situado na capital dun país estranxeiro. O país anfitrión onde se acredita unha embaixada concede ao embaixador, ás dependencias e algúns semoventes un status funcional especial. O status especial implica certa extraterritorialidade sobre a situación e dependencias específicas da chamada embaixada, pola que o territorio, persoal e vehículos gozan de inmunidade diplomática, conforme a normas internacionais (convencións). No caso dunha diplomacia bilateral, o embaixador e a embaixada atenden os asuntos de interese estatal entre o país representado e ante o país acreditante. Os devanditos asuntos diplomáticos son de índole política, económica, financeira, comercial, cultural, turística, ou calquera tema de relacións internacionais, tales como tratados, acordos, intercambio de votacións para certas candidaturas de interese etc. Cada País ten o seu propio embaixador.
Se o Estado acreditante ten unha escasa colonia de concidadáns, ademais das funcións mencionadas, agréganse as dunha sección consular dentro da mesma misión diplomática onde se tratan os asuntos e eventuais problemas que os cidadáns residentes ou de paso no país estranxeiro, e con nacionalidade do país propio, poidan ter. Velará pola seguridade e integridade dos cidadáns do seu país no país estranxeiro e actuará como mensaxeiro entre o goberno do seu país e aquel receptor.
Embarcadoiro

Un embarcadoiro é unha pasarela na costa ou nun río, suportada por longas estacas ou piares, preparada para embarcar ou desembarcar xente e mercadorías. A estrutura máis lixeira dun molle permite que mareas e correntes flúan case sen oposición, mentres que as estruturas máis sólidas ou con estacas dun desembarcadoiro poden actuar como un quebraondas e son máis susceptibles ó limo. Embarcadoiros ó redor do mundo
Inglaterra
O primeiro rexistro dun embarcadoiro en Inglaterra foi o Ryde, aberto en 1814 na Illa de Wight, servía de atracadoiro para balsas que chegaban na illa e é utilizado até hoxe.
Holanda
Scheveningen, na cidade costeira da Haia, posúe o maior embarcadoiro de Holanda, construído en 1961 en substitución a un anterior de 1901 que foi destruído durante a segunda guerra mundial. Un guindastre construído no máis alto da torre panorámica permite saltos de bungee jump.
Embigo

O embigo é a cicatriz resultante da caída fisiolóxica (natural) do cordón umbilical, e acostuma manifestarse como unha depresión na pel.
A palabra embigo ten a súa orixe no latín umbilīcus, diminutivo de umbo.
O cordón umbilical restante tralo parto acostuma caer entre unha a dúas semanas despois do nacemento, formando así o embigo no bebé. Punto de vista médico
Actualmente, o embigo é utilizado como vía de acceso na realización de laparoscopias e intervencións semellantes, mentres que o cordón umbilical interesa sobre todo como indicador da existencia dalgunha anomalía, xa que, se é curto ou longo de máis, pode ser orixe dalgunhas complicacións obstétricas. Por outra banda, despois do parto é conveniente revisar o cordón por dous motivos: por el circulan dúas arterias e unha vea, e se unha das arterias non está presente, ou é moi rudimentaria, pode ser un indicio dalgunha anomalía fetal. En canto á existencia de nódulos na extensión do cordón, poden indicar unha hipoxia fetal. Tales análises tamén son posíbeis por medio da fetoscopia. O cordón umbilical tamén pode ser un repositorio de células sanguíneas con gran potencial de uso en casos de, por exemplo, leucemia. Na cultura popular
En Vilaoudriz (A Pontenova, Lugo) era costume atar o embigo das meniñas máis longo có dos homes por crer que así aquelas, de maiores e cando estivesen embarazadas, non presentarían hernias.
Emblema de clan

Un Emblema de clan, tamén chamado planta emblema, é un símbolo, normalmente un ramo dunha planta específica, que é usado para identificar a un membro dun Clan escocés. Acostuman levarse nas capas e chapeus, ou prendido no ombreiro do tartán dunha muller. Segundo a tradición popular, foron empregados polos clans para a identificación no campo de batalla.
Emblema hacker

O Emblema Hacker é un deseño proposto en outubro do 2003 por Eric S. Raymond, alegando a necesidade dunha unificación e un símbolo recoñecible para a percepción da cultura hacker. Isto non se refire á acción de infrinxir ou irromper sen permiso nos ordenadores, acción realizada polos chamados crackers. Características
Eric S. Raymond dixo que un non pretende ser un hacker só para mostrar este emblema, mais suxire que "o uso de este emblema, expresa a solidariedade cos obxectivos e valores hacker, e a forma de vivir dun hacker".
A imaxe en si mesma é unha representación dun planeador (Glider), unha formación no Xogo da vida de John Conwar que viaxa en tódolos ámbitos. Foi descuberta por primeira vez por Richard K. Guy. É a máis pequena nave espacial, e desprázase en forma diagonal a unha velocidade de c/4. O planeador é frecuentemente producido a partir de xeracións preconfiguradas aleatorias.
Os planeadores son importantes para o Xogo da vida porque son producidos con facilidade, poden ser colisionados entre si para formar obxectos máis complexos, e pode utilizarse para transmitir información a longa distancia.
Eric S. Raymond propuxo ó planeador como un emblema para representar ós hackers porque: O planeador (Glider) "foi nado case ó mesmo tempo que Internet e Unix".
O Xogo da vida fai un chamamento ós hackers. Outras representacións
Outras formas para mostrar a imaxe evolucionaron, sobre todo a base da arte ASCII. Os exemplos inclúen: .o. |_|0|_| [ ][*][ ] [ ][ ] 0100 I 0. .o |_|_|0| [ ][ ][*] [ ][ ] 00100 I ooo |0|0|0| [*][*][*] 111 I I I
Representación mínima en ASCII
O 12 de febreiro do 2008, a representación mínima en ASCII foi incorporada na lista de representacións canónicas de Raymond: .. .: '
Embolia

Chámase embolia ou embolismo a unha obstrución brusca producida nun vaso sanguíneo polo desprazamento dun corpo estraño, orgánico ou non, que circula no torrente sanguíneo, procedente doutra parte do corpo ou introducido desde o exterior. Os síntomas son dor, palidez, ausencia de pulso, parálise e alteracións da sensibilidade.
O corpo estraño, denominado émbolo pode ser de distinta natureza e orixe: Un coágulo de sangue ou trombo, e neste caso fálase dunha tromboembolia.
Unha acumulación graxa, normalmente procedente dunha fractura ósea grave (embolia graxa).
Aire, introducido mediante inxección intravenosa ou nunha transfusión, en operacións a corazón aberto, por irrigacións vaxinais etc. Denomínase embolia gasosa.
Unha forma particular deste proceso é o representado polas embolias a consecuencia dunha descompresión rápida tras unha inmersión subacuática.
Líquido amniótico, no transcurso dun parto complicado ou unha cesárea.
Segundo o órgano que afecte recibe diferentes nomes: embolia cerebral, pulmonar, coronaria etc.
Dependendo de onde teña lugar, varían os cadros e as manifestacións clínicas. Cando o émbolo para nunha arteríola, a circulación colateral adoita restablece o fluxo sanguíneo; se a arteria é dun calibre importante, ou a rexión efectúa funcións esenciais, a doenza pode resultar mortal. Por veces recórrese a provocar unha embolia nunha área concreta para evitar unha hemorraxia excesiva durante unha intervención cirúrxica, como sería o caso da extirpación dun tumor. A esta técnica denomínase embolización terapéutica e consiste na introdución dun émbolo artificial na arteria que irriga o tumor.
Embolismo

O embolismo ou intercalación na medición do tempo, é a inserción dun día, semana ou mes bisesto nalgúns anos do calendario para que o calendario siga as estacións ou as fases da lúa. Os calendarios lunisolares poden requirir intercalacións de días ou meses.
Embrioloxía

A embrioloxía, subdisciplina da xenética (segundo o código UNESCO), é a rama da bioloxía que se encarga de estudar a morfoxénese, o desenvolvemento embrionario e nervioso desde a gametoxénese até o momento do nacemento dos seres vivos.
A formación e o desenvolvemeto do embrión coñécese como embrioxénese. Trátase dunha disciplina ligada á anatomía e á histoloxía.
O desenvolvemento dun embrión iníciase coa fecundación, que orixina a formación do cigoto. Na especie humana, cando finaliza o proceso durante o cal se xeran todas as principais estruturas e órganos dos sistemas (ás 8 semanas aproximadamente), o embrión pasa a denominarse feto. Etimoloxía
O termo embrioloxía está formado polos elementos embrio-, tirado do termo do grego antigo ἔμβρυον émbryon, 'acabado de nacer', 'feto', e -loxía, forma sufixa amplamente usada nas ciencias e nas letras, adaptación da grega -λογια, -logia, derivada de λόγοσ lógos, 'palabra', 'explicación', 'tatado'. Literalmente: 'o estudo dos embrións'. Ramas da embrioloxía
Embrioloxía comparada: encárgase de comparar os embrións dos diferentes animais.
Embrioloxía química: subministra as bases químicas do desenvolvemento ontoxénico.
Embrioloxía moderna: desenvolvida a principios do século XXI e que se complementa con variadas disciplinas tales como a xenética, a medicina e a bioquímica. Disciplinas relacionadas
Teratoloxía: estuda as malformacións conxénitas do embrión. Embrioloxía e bioética
A embrioloxía está rodeada dunha gran controversia en temas como a fecundación in vitro, a enxeñaría xenética e os bebés seleccionados xeneticamente, case como un produto de consumo.
Embrión

Para o embrión nas plantas, véxase Embrión (botánica). Nos animais, embrión (do grego ἔμβρυον émbryon, "acabado de nacer", "feto") é un organismo pluricelular que se atopa nas súas primeiras etapas de desenvolvemento. Nos organismos con reprodución sexual, a fusión do espermatozoide e do óvulo no proceso chamado fecundación, determina a formación dun cigoto, que contén unha combinación do ADN de ambos os dous proxenitores.
Xusto despois da súa formación, o cigoto comeza un proceso de división, o cal produce un incremento do número de células, chamadas blastómeros. Logo diso iníciase un proceso de diferenciación celular que determinará a formación dos diferentes órganos e tecidos de acordo a un patrón establecido para dar lugar a un organismo final.
Perante este proceso de diferenciación celular podemos diferenciar tres etapas: blastulación, gastrulación e organoxénese.
Ao rematar o desenvolvemento embrionario, o organismo resultante recibe o nome de feto e completará o seu crecemento até o momento do parto. Desenvolvemento embrionario na especie humana
O embarazo comeza cando un espermatozoide fecunda a un óvulo e fórmase un cigoto, proceso que ocorre no oviduto da muller (trompa de Falopio). Trinta horas despois da concepción, o cigoto sofre a primeira división celular. O embrión, como se chama a partir dese momento, segue a se dividir en dúas células, posteriormente en catro, en oito, dezaseis, trinta e dúas, a medida que percorre a trompa de Falopio. Ao cuarto día chega á fase de mórula, unha esfera de células nunha masa embrionaria discoidal. O cigoto segue o seu camiño até implantarse no útero, entre 4 e 7 días despois da fecundación.
Na segunda semana comeza a formarse a placenta, que nutre ao embrión, formado xa por tres tipos de tecido primordial: endoderma, ectoderma e mesoderma. No curso da terceira semana fórmase o tubo neural, precursor do sistema nervioso. Na cara dorsal do embrión comenzan a formarse masas de tecido muscular chamadas sómitas ou sómites, das que xurdirán os principais órganos e glándulas. Os vasos sanguíneos e os primordios da cavidade dixestiva xorden cara ao final desta semana. Cando remata o primeiro mes, xa comezaron a desenvolverse todos os órganos importantes. Os ollos son perceptibles, os brazos e as pernas comezan a aparecer e late por primeira vez un corazón de catro cavidades.
Perante ese proceso comeza a segmentarse no útero e alcanza o estadio de blástula. Certos trocos no blastocito determinan a diferenciación e a formación de dous macizos celulares: un interno, o embrioblasto, que orixina as estruturas propias do embrión, e outro externo, o trofoblasto que forma a placenta e os demais anexos embrionarios. O endometrio nútrese e pode recibir o blastocito e, unha vez alí, este entra en contacto cos vasos sanguíneos maternos. Do mesmo xeito, fórmase o cordón umbilical, que une o embrión á placenta.
Embrión (botánica)

Para o embrión dos animais, véxase Embrión. En botánica, o embrión (do grego ἔμβρυον émbryon, "acabado de nacer", "feto") é unha plántula (plantiña en miniatura) en estado de vida latente ou durmencia, que se forma xeralmente como consecuencia da fecundación da oosfera. A dupla fecundación das anxiospermas dá lugar ao desenvolvemento do embrión e do endosperma, ou tecido nutricio do embrión durante a xerminación. Morfoloxía
O embrión está formado por: a radícula ou raíz embrionaria, dirixida cara ao micrópilo,
o hipocótilo ou caule embrionario,
os cotiledóns que son as primeiras follas,
a plúmula ou xémula, que é o ápice caulinar
e, ás veces, por algúns primordios foliares.
Nas pteridófitas o embrión é unipolar: só se establece o polo de crecemento correspondente ao caule, pois as raíces son adventicias. En cambio nas espermatófitas é bipolar: nun polo desenvólvese o caule e, no outro, a raíz.
Nas ximnospermas o embrión presenta xeralmente de dous a varios cotiledóns; dous, no caso de Ginkgo, e de 5 a 18 no caso de Pinus.
Nas dicotiledóneas presenta dous cotiledóns, que poden ter diverso aspecto, foliáceos como nas cabazas ou abóboras (Cucurbita sp) e no rícino; carnosos como no feixón ou no cacahuete; cos extremos retorcidos como no tomate, ou pregados de diversas maneiras, características para cada xénero ou familia.
Nas monocotiledóneas o embrión presenta un só cotiledón, situado en posición lateral, igual que a da plúmula. Orixe e desenvolvemento
O embrión orixínase a partir do cigoto. O conxunto de procesos fisiolóxicos que conducen á transformación dunha soa célula, o cigoto, nun individuo multicelular máis complexo, o embrión contido na semente madura denomínase embrioxénese.
Este proceso require unha fina regulación de multitude de elementos de desenvolvemento que conducen á elaboración de morfoloxías básicas (morfoxénese), o establecemento de estruturas funcionalmente organizadas (organoxénese) e a diferenciación tisular. Ademais, debe xerar as estruturas elementais de crecemento activo nos sistemas modulares que son as plantas, isto é, os meristemas, así como as funcións necesarias para a ulterior supervivencia do embrión, como son a quiescencia e a xerminación.
Como organismo modelo os fisiólogos vexetais empregaron a pequena crucífera Arabidopsis thaliana, cuxa embrioxénese foi profusamente estudada e compartimentalizada en estadios conceptuais: Estadio de cigoto. Inicial, é o resultado da fusión da oosfera cun dos núcleos xenerativos do gran de pole.
Estadio globular. Estado de oito células xeradas tras a primeira división cigótica asimétrica.
Estadio cordiforme. Estadio onde se diferencian dous lugares de división activa, o que serán os futuros cotiledóns.
Estado torpedo. Debido á elongación celular no eixe lonxitudinal do embrión e por expansión dos cotiledóns.
Estado maduro. Tras a perda de auga e iniciación dun estado quiescente.
Emeraude

Emeraude, tamén denominado VE-121, foi un foguete francés de probas construído en base á experiencia cos foguetes Veronique e Vesta. Foi o predecesor do foguete Saphir, que daría lugar ao primeiro lanzador orbital francés, Diamant A. Alimentado por ácido nítrico e turpentina, era capaz de levar 395 kg de carga nunha traxectoria suborbital ata 200 km de altura. O motor, de 275 kN de impulso, funcionaba durante 91 segundos. O foguete tiña unha masa de 18. 200 kg, unha altura de 17, 93 m e un diámetro de 1, 4 m.
Lanzáronse un total de cinco Emeraude entre 1964 e 1965, cos tres primeiros acabando en fracaso.