proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Hemiaminal

En química orgánica, un hemiaminal é un grupo funcional ou clase de composto químico que ten un grupo hidroxilo e unha amina unidos ao mesmo átomo de carbono, coa fórmula -C(OH)(NR2)-, onde R pode ser hidróxeno ou un grupo alquilo. Os hemiaminais son intermediarios na formación de iminas a partir de aminas e carbonilos, por alquilimino-de-oxo-bisubstitución.
Un exemplo é o hemiaminal que se obtién da reacción da amina secundaria carbazol e o formaldehido Os hemiaminais xerados a partir de aminas primarias son inestables, ata o punto de que nunca foron illados, e rara vez foron observados directamente. Nun estudo de 2007, unha subestrutura hemiaminal atrapada na cavidade dun complexo hóspede-hospedante foi estudada cunha vida media de 30 minutos. Debido a que tanto a amina coma o grupo carbonilo están illados nunha cavidade, a formación do hemiaminal está favorecida debido á alta velocidade de reacción directa, comparable a unha reacción intramolecular, e tamén debido ao acceso restrinxido de bases externas (outra amina) á mesma cavidade, que favorecería a eliminación de auga para dar a imina.
A formación de hemiaminal é un paso chave na síntese total asimétrica da saxitoxina: Neste paso da reacción, o grupo alqueno é oxidado primeiro a un intermediario acroleína, por acción do cloruro de osmio(III), peroximonosulfato de potasio (catalizador de sacrificio) e carbonato de sodio (base). Hemiaminal éter
Os compostos do tipo R2C(OR')NR2, con R distinto do H denomínanse hemiaminal éteres ou alfa-amino-éteres. As glicosilaminas son exemplos de hemiaminal éter cíclico.
Hemiciclo

Por hemiciclo (do grego emi, medio e kyklos círculo) enténdese en arquitectura, un elemento ou estrutura que se dispón en forma semicircular. O termo indica xeralmente a forma arquitectónica cóncava como a famosa Praza do Plebiscito (Nápoles) ou a da Praza da República (Roma). A miúdo, utilízase tamén para designar a forma da ábsida.
A elección de forma curva en lugar da angular (por exemplo, cadrada) pode estar xustificada por esixencias estilísticas. Por exemplo, a forma circular ou oval pode dar a unha praza en particular un efecto escenográfico. Este é o caso da Praza de San Pedro en Roma. Outras veces, prevalecen esixencias prácticas, por exemplo no uso do hemiciclo nos teatros gregos. A mellor disposición obtíñase de feito se o público se atopaba sentado nun chanzo (cavea) construído ao redor da escena.
Doutra banda, está claro que a apertura do ángulo non debe necesariamente corresponder á do semicírculo. No caso do teatro grego, por exemplo, esta superaba os 180 graos.
Do hemiciclo do teatro grego provén de forma metafórica, o uso desta palabra para indicar un parlamento ou unha sala parecida (por exemplo, o Congreso dos Deputados de España ou a Asemblea Nacional de París, situada no Palacio dos Borbóns) ou ben os órganos que se reúnen en devandita sala.
Hemimetabolismo

O hemimetabolismo ou paurometabolismo, tamén chamado metamorfose incompleta, é o tipo de desenvolvemento propio dalgúns grupos de insectos, que consta unicamente de tres fases: ovo, ninfa e imago ou adulto. Este tipo de metamorfose prodúcese por cambios graduais e nela falta a etapa de pupa, que teñen outros insectos, chamados holometábolos. A ninfa adoita parecerse ao adulto e coma el ten ollos compostos e patas desenvolvidas; mais non ten ás nin órganos sexuais maduros (funcionais); isto último é un carácter diagnóstico. Unha vez que o individuo xove (a ninfa) muda a un estadio con órganos sexuais, xa deixa de mudar e chega ao último estadio, o de adulto. Os insectos que posúen este tipo de desenvolvemento denomínanse hemimetábolos ou paurometábolos. . Descrición
Na metamorfose sinxela, simple ou incompleta (paurometabolismo ou hemimetabolismo) o individuo pasa por varias mudas ata transformarse en individuo adulto sen pasar por unha fase de inactividade e sen deixar de se alimentar. Os estadios xoves ou inmaturos aseméllanse ao adulto excepto en que son máis pequenos, carecen de ás e non son maduros sexualmente. Tamén poden ter menor número de segmentos corporais. Este tipo de metamorfose sinxela dáse nalgúns insectos e tamén en anélidos, equinodermos, moluscos e crustáceos. Neste tipo de metamorfose as fases xoves dos insectos denomínanse ninfas. Son exemplos disto as chinches e os saltóns, que se parecen aos seus proxenitores, pero son máis cativos. Na última muda remata o desenvolvemento das ás, os xenitais externos (xeralmente edeago nos machos e ovipositor nas femias) e as estruturas sexuais secundarias como tímpanos e órganos estridulatorios. A anatomía interna sofre cambios relacionados coa vida adulta tales como a elaboración de musculatura torácica necesaria para o voo, reorganización do sistema nervioso para o control do voo e desenvolvemnto de gónadas cos seus respectivos ductos e glándulas accesorias; os sistemas dixestivo e excretor (tubos de Malpighi) non sofren maiores cambios porque o adulto adoita manter os mesmos hábitos alimenticios que a ninfa. Ordes de insectos hemimetábolos
As ordes de insectos nas que se dá o hemimetabolismo son: hemípteros (chinches, pulgóns e carricantas)
ortópteros (saltóns, grilos)
mantodeos (barbantesas)
blatodeos (cascudas)
dermápteros (cadelas dde frade)
odonatos (libélulas, cabalos do demo)
fasmatodeos (insectos pau)
efemerópteros (efémeras)
ftirápteros (piollos)
plecópteros
notópteros
Hemimorfita

A hemimorfita, tamén chamada calamina, é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo sorosilicatos. Calamina é un sinónimo, aínda que este propiamente é o nome que usaban os mineiros para designar á mestura que aparecía frecuentemente de hemimorfita, smithsonita e hidrocincita na parte alta das minas de cinc.
Un hidroxisilicato de cinc hidratado, con aspecto de cristais alongados dispostos en costras radiadas, normalmente brancas, mais é frecuente en costras masivas de tonalidades verde ou azul intenso.
Foi denominado hemimorfita debido ao desenvolvemento hemimórfico dos seus cristais. Esta infrecuente forma de cristalización provoca que os cristais rematen en caras desiguais. Ambiente de formación
Áchase formando vetas e leitos en rochas calcarias estratificadas, na zona de oxidación de sulfuros de cinc e de chumbo, asociada á smithsonita, cerusita, anglesita, galena e esfalerita. Localización e extracción
Encóntrase en minas de Chihuahua (México), Bélxica, Austria, Gran Bretaña, Alxeria e Estados Unidos. En España é frecuente encontrar hemimorfita na conca mineira do cinc de Asturias e Cantabria. En xeral abunda en todos os depósitos de cinc, chumbo e prata do mundo.
Industrialmente extráese nas minas como mena do cinc, sendo de gran rendemento económica a súa explotación pois contén máis dun 54% de cinc.
Hemina

A hemina (hemo cloruro férrico) é unha porfirina que contén ferro con cloro que se pode orixinar a partir dun grupo hemo, como o hemo B presente na hemoglobina do sangue humano. Química
A hemina é unha protoporfirina IX que contén un ión férrico (Fe3+) cun ligando cloruro coordinado.
Quimicamente, a hemina difire do composto hemo relacionado hematina principalmente en que o ion coordinante é un ión cloruro na hemina, mentres que este é un hidróxido na hematina. O ión ferro no hemo é ferroso (Fe2+), mentres que este é férrico (Fe3+) tanto na hemina coma na hematina.
A hemina prodúcese endoxenamente no corpo humano, por exemplo durante a substitución dos glóbulos vermellos vellos. Pode formarse inapropiadamente como resultado de hemólise ou lesión vascular. Varias proteínas do sangue humano únense á hemina, como a hemopexina e a albumina sérica humana. Uso farmacolóxico
Unha forma liofilizada da hemina utilízase como axente farmacolóxico en certos casos para o tratamento de ataques de porfiria, especialmente na porfiria aguda intermitente. A administración de hemina pode reducir os déficits de hemo en ditos pacientes, suprimindo así a actividade da ácido delta-amino-levuliínico sintase (un encima clave na síntese das porfirinas) por retroalimentación bioquímica, que á súa vez reduce a produción de porfirinas e de precursores tóxicos do hemo. En ditos contextos farmacolóxicos, a hemina é formulada normalmente con albumina sérica humana antes da súa administración por un profesional da Medicina, para reducir o risco de flebite e estabilizar o composto, o cal é potencialmente reactivo se se lle permite circular en forma libre. Tales formas farmacolóxicas da hemina véndense con diversos nomes comerciais, como Panhematin e Normosang. Uso forense
A hemina pode producirse a partir da hemoglobina no denominado test de Teichmann, no que a hemoglobina se quenta con ácido acético glacial (saturado con solución salina). Isto pode usarse para detectar trazas de sangue. Outros
A hemina considérase o "factor X" necesario para o crecemento da bacteria Haemophilus influenzae. Historia do seu illamento
A hemina cristalizouna por primeira vez do sangue en 1853 Ludwik Karol Teichmann. Teichmann descubriu que os pigmentos sanguíneos poden formar cristais microscópicos e os da hemina son rómbicos. Por iso, os cristais de hemina denomínase por veces "cristais de Teichmann". Hans Fischer sintetizou a hemina, trabsllo polo que foi galardoado co Premio Nobel de Química de 1930. O procedemento de Fischer consistía en tratar sangue desfibrinado cunha solución de cloruro de sodio en ácido acético.
Hemisferio

Un hemisferio (do latín, e á súa vez do grego; hemi
medio e sphaira
esfera) é cada unha das metades en que un plano que pasa polo o seu centro divide unha esfera.
Na Terra considéranse os hemisferios a partir da Liña do Ecuador. Ao norte, o chamado hemisferio boreal ou hemisferio norte, e ao sur o chamado hemisferio austral ou hemisferio sur.
Tamén, a partir do Meridiano de Greenwich (lonxitude 0º), divídese á Terra nun hemisferio oriental e un hemisferio occidental.
Os mesmos conceptos aplícanse á esfera celeste.
Kiribati é o único país do mundo que está situado nos catro hemisferios cardinais.
Hemisferio celeste

Os hemisferios celestes son as partes nas que se divide a esfera celeste polo ecuador celeste. A esfera celeste componse segundo esta división de hemisferio norte ou hemisferio boreal e hemisferio sur ou hemisferio austral. Estes hemisferios están construídos arredor dos polos celestes que forman o eixe de xiro da Terra 'sobre si mesma'. O Polo Norte Celeste é o que apunta de xeito aproximado á estrala Polar (Polaris, α Ursae Minoris) e da que a altura nos da a latitude do lugar.
Os hemisferios celestes correspóndense cos hemisferios terrestres norte e sur.
Os hemisferios son importantes nas coordenadas horarias, pois proporcionan o signo da declinación dun objecto celeste.
Hemisferio norte

O hemisferio norte (ou boreal ou setentrional) é a metade da Terra ao norte do ecuador. Este hemisferio contén ó redor do 89-90% da poboación humana.
Nas rexións temperadas do hemisferio o inverno vai dende decembro ata febreiro e o verán vai dende xuño ata agosto.
Debido aos movementos da Terra, teoricamente os invernos do hemisferio norte deberían ser máis curtos e menos severos que os do hemisferio sur a latitudes equivalentes. Na práctica, os efectos moderadores dos océanos do hemisferio sur fan que sexan moi similares.
As rexións ao norte do Círculo Polar Ártico experimentan fases no verán nas que o sol nunca se pon, e fases no inverno nas que o sol nunca sae. A duración destas fases poden variar dende varios días nas zonas próximas ao círculo polar ata varios meses no Polo Norte. Continentes e países no Hemisferio Norte
Continentes no Hemisferio Norte: Asia
Europa
América do Norte e América Central
Unha pequena parte de América do Sur
As dúas terceiras partes de África
Países e territorios localizados plenamente ou en parte no hemisferio norte pertencentes a África: Alxeria
Benín
Burkina Faso
Camerún
Cabo Verde
República Centroafricana
Chad
Djibuti
Exipto
Eritrea
Etiopía
Gambia
Ghana
Guinea-Bissau
Costa do Marfil
Liberia
Libia
Malí
Mauritania
Marrocos
Níxer
Nixeria
Senegal
Serra Leoa
Sudán
Togo
Tunisia
Sáhara Occidental
Guinea Ecuatorial
Kenya
San Tomé e Príncipe
Somalia
Uganda
República Democrática do Congo
Gabón
República do Congo
Países e territorios localizados plenamente ou en parte no hemisferio norte pertencentes a Asia: Illas Marshall
Micronesia
Palau
Países e territorios localizados plenamente ou en parte no hemisferio norte pertencentes a América do Sur: Güiana Francesa
Güiana
Suriname
Venezuela
Colombia
Brasil
Ecuador
Hemisferio occidental

O hemisferio occidental é a metade da Terra ao oeste do Meridiano de Greenwich. Este termo adoita referirse colectivamente ao continente americano, incluíndo as illas do Caribe e Groenlandia. A elección do meridiano que traza o límite entre o hemisferio occidental e o hemisferio oriental é arbitraria. Normalmente emprégase o meridiano cero que pasa por Greenwich (Reino Unido). Se se toma como liña de orixe o meridiano de lonxitude 180 º, o hemisferio occidental coincidiría con Eurasia e África en vez de con América.
Hemisferio oriental

O hemisferio oriental é a metade da Terra ao leste do Meridiano de Greenwich.
Hemisferio sur

O hemisferio sur, hemisferio austral ou hemisferio meridional é a metade da Terra ao sur do ecuador.
A meirande parte do Hemisferio corresponde a océanos, que inclúe a maior parte do Pacífico e do Índico, a totalidade o Océano Glacial Antártico e a metade meridional do Atlántico. As masas terrestres concéntranse principalmente no continente antártico, Suramérica, gran parte de Oceanía, a parte austral de África e algunhas illas de Asia.
As estacións sucédense de forma inversa ó Hemisferio norte. O verán esténdese entre decembro e marzo, mentres o inverno faino entre xuño e setembro. Preto do 10% da poboación mundial habita neste hemisferio.
O portugués é a lingua máis falada no hemisferio sur, coa Angola, Mozambique, Timor Leste e destacando coa maior poboación do Brasil.
Hemley Boum

Hemley Boum, nada en Douala en 1973, é unha novelista do Camerún. Traxectoria
Estudou ciencias sociais na Universidade católica da África Central en Yaoundé e comercio exterior na Universidade católica de Lille.
Vive en París co seu marido e os seus dous fillos
Hemo A

O hemo A é un complexo de coordinación de tipo hemo, que consta dun ligando macrocíclico chamado porfirina, quelado a un ión ferro. O hemo A é unha biomolécula producida por moitos organismos. Está presente, por exemplo, na citocromo c oxidase. Os detalles dos substituítes colgados do anel diferénciano doutros hemos. Relación con outros hemos
O hemo A difire do hemo B en que o grupo metilo que ten este último unido ao anel na posición 8 está oxidado a grupo formilo no hemo A, e en que ten un grupo hidroxietilfarnesil (unha cadea isoprenoide) unida á cadea lateral vinilo na posición 2 do anel do tetrapirrol. O hemo A parécese ao hemo O en que ten igual ca el esta adición farnesilo na posición 2, pero o hemo O carece do grupo formilo en posición 8 (conserva o metilo). A estrutura correcta do hemo A, baseada en experimentos de Resonancia Magnética nuclear (NMR) e IR da forma reducida, con Fe(II), do hemo, foi publicada en 1975. Historia
O hemo A foi illado por primeira vez polo bioquímico alemán Otto Warburg en 1951, que demostrou que era un activo compoñente da metaloproteína integral de membrana citocromo c oxidase. Estereoquímica
A resolución da cuestión estrutural final sobre a configuración xeométrica exacta no primeiro carbono na posición 3 do anel I, que é o carbono unido ao grupo hidroxilo, publicouse recentemente, e tratábase dunha configuración S quiral.
Igual ca o hemo B, o hemo A está a miúdo unido a unha apoproteína por medio de enlaces coordinados entre o ferro hémico e unha cadea lateral de aminoácido conservada. Na importante proteína respiratoria citocromo c oxidase (CCO) este ligando 5 do hemo A no centro de reacción co oxíxeno é un grupo histidil. Este é un ligando común en moitas hemoproteínas, como a hemoglobina e a mioglobina. Un exemplo de metaloproteína que conteña hemo A é a citocromo c oxidase. Esta proteína enormemente complicada contén hemo A en dous sitios diferentes, cada un cunha función distinta. O ferro do hemo A do citocromo a está hexacoordinado, é dicir, unido a outros seis átomos. O ferro do hemo A do citocromo a3 (que tamén forma parte do complexo) está ás veces unido a cinco átomos e deixa o sesto sitio dispoñible para que se una alí o oxíxeno molecular (O2). Ademais, este encima únese a tres ións cobre, magnesio, cinc, e varios ións potasio e sodio. Crese que os dous grupos hemo A na citocromo c oxidase intercambian doadamente electróns entre eles, e os ións cobre e a proteína fortemente asociada citocromo c.
Tanto o grupo formilo coma a cadea lateral isoprenoide pénsase que xogan importantes papeis na conservación da enerxía da redución do oxíxeno molecular pola citocromo c oxidase, seguramente ao bombear protóns no espazo mitocondrial interno. Crese que tanto o grupo formilo coma o hidroxietilfarnesil do hemo A xogan un importante papel neste proceso crucial como publicou o grupo de S. Yoshikawa.
Hemocitoblasto

O hemocitoblasto ou célula nai hematopoética (en inglés, Hematopoietic stem cell, HSC) é a célula nai ou troncal multipotente, precursora das células do sangue, tanto as da liña mieloide coma linfoide. Encóntranse na medula ósea hematopoética (vermella) e derivan do mesoderma. Da liña mieloide proveñen os eritrocitos, os macrófagos e monocitos, eosinófilos, basófilos e neutrófilos, plaquetas, e células dendríticas. Da liña linfoide proceden os linfocitos (algúns dos cales maduran noutros órganos fóra da medula) e células NK.
Hemocromatose

A hemocromatose (do grego αἷμα haima 'sangue' e χρώμα chróma 'cor') é unha doenza que afecta ao metabolismo do ferro, provocando unha acumulación excesiva e prexudicial deste metal nos órganos e sistemas do corpo humano. Non ha de confundirse coa hemosiderose, afectación caracterizada polo exceso de hemosiderina nos tecidos, mais que non chega a producir dano orgánico algún. Cando o depósito de ferro chega a tal punto que ocasiona prexuízo aos órganos nos que se deposita (sobre todo o fígado), fálase de hemocromatose.
Consitúe unha doenza hereditaria, sendo máis común na raza caucásica, sobre todo nos habitantes do norte de Europa. A prevalenza é de arredor de 1 cada 200-250 persoas nestes países.
Hemodiálise

En medicina, a hemodiálise é unha das terapias de substitución renal que pretende realizar de xeito artificial o traballo que fisioloxicamente faría o ril, isto é, a depuración de substancias de refugallo polo noso organismo. En liñas xerais, consiste en extraer do noso sangue produtos daniños para o noso corpo, como a creatinina ou a urea. Tamén pode empregarse para controlar a presión arterial ou eliminar o exceso de auga do noso organismo cando o ril non é quen de facelo.
A hemodiálise é unha das tres terapias que se poden empregar para substituír a función renal do ril. As outras dúas técnicas alternativas son a diálise peritoneal e o trasplante renal.
A hemodiálise é unha técnica levada a termo por médicos nefrólogos, e habitualmente realízase nun ambiente hospitalario. En casos seleccionados pode realizarse no domicilio do paciente.
Hemoglobina

A hemoglobina (Hb) é unha heteroproteína do sangue, de peso molecular 64. 000 (64 kD), de cor vermella característica, que transporta o osíxeno dende os órganos respiratorios até os tecidos, en mamíferos, ovíparos e outros animais.
Fórmana catro cadeas polipeptídicas (globinas) a cada unha das cales se une un grupo hemo, cuxo átomo de ferro é capaz de unirse de xeito reversíbel ao osíxeno. O grupo hemo fórmase por: Unión do succinil-CoA (formado en ciclo de Krebs ou ciclo do ácido cítrico) a un aminoácido glicina formando un grupo pirrol.
Catro grupos pirrol únense formando a Protoporfirina IX.
A protoporfirina IX únese a unha molécula de ferro ferroso (Fe2+) formando o grupo hemo. Cando a hemoglobina está unida ao osíxeno, denomínase oxihemoglobina ou hemoglobina osixenada, dando o aspecto rubio ou escarlata intenso característico do sangue arterial. Cando perde o osíxeno, denomínase hemoglobina reducida, e presenta a cor vermella escura (cianose). Reacción paso a paso: H b + O 2 ↔ H b O 2 {\displaystyle \mathrm {Hb+O_{2}\leftrightarrow HbO_{2}} } H b O 2 + O 2 ↔ H b ( O 2 ) 2 {\displaystyle \mathrm {HbO_{2}+O_{2}\leftrightarrow Hb(O_{2})_{2}} } H b ( O 2 ) 2 + O 2 ↔ H b ( O 2 ) 3 {\displaystyle \mathrm {Hb(O_{2})_{2}+O_{2}\leftrightarrow Hb(O_{2})_{3}} } H b ( O 2 ) 3 + O 2 ↔ H b ( O 2 ) 4 {\displaystyle \mathrm {Hb(O_{2})_{3}+O_{2}\leftrightarrow Hb(O_{2})_{4}} } Reacción total: H b + 4 O 2 → H b ( O 2 ) 4 {\displaystyle \mathrm {Hb+4\ O_{2}\rightarrow Hb(O_{2})_{4}} } Tipos de hemoglobina
Hemoglobina A ou HbA: chámase tamén hemoglobina do adulto ou hemoglobina normal ou A1, representa aproximadamente o 97% da hemoglobina degradada no adulto, formada por dúas globinas alfa e dúas beta.
Hemoglobina A2
Hemoglobina S
Hemoglobina T
Hemoglobina F
Oxihemoglobina: representa a hemoglobina que se encontra unida ao osíxeno normalmente ( Hb+O2)
Metahemoglobina
Carbaminohemoglobina
Carboxihemoglobina
Hemoglobina glicosilada
Tamén hai hemoglobinas embrionarias (HbE) dos tipos: Gower 1, Gower 2 e Portland I e II. Estas só están presentes no embrión.
Son valores de referencia:
Para homes: 18, 0 ± 2, 0. Para mulleres: 16, 0 ± 2, 0.
Hemoglobina embrionaria

As hemoglobinas embrionarias humanas están presentes esencialmente na etapa embrionaria e descubríronse en 1961. Estas inclúen a Hb-Gower 1, que consta de dúas cadeas dseta (ζ) e dúas épsilon (ε), e é a máis abundante, e outras que aparecen en baixos niveis son a Hb-Gower 2, que consta de dúas cadeas alfa e dúas 2 épsilon, a Portland-1, con dúas cadeas dseta e dúas gamma, e a Portland-2, con dúas cadeas dseta e dúas beta. As cadeas dseta e epsilon denomínanse cadeas de hemoglobina embrionarias, xa que practicamente desaparecen en etapas posteriores. Nas fases embrionarias finais e na etapa fetal a hemoglobina embrionaria é substituída pola hemoglobina fetal, e despois do nacemento esta última é substituída pola hemoglobina adulta (hemoglobina A).
A hemoglobina embrionaria é unha proteína tetrámera producida nas illas sanguíneas de Wolff-Pander do saco embrional do embrión durante o estado mesoblástico (da 3ª semana do embarazo ata os 3 meses). Denomínanse HbE.
Certas anormalidades cromosómicas poden causar un atraso no cambio das hemoglobinas embrionarias á fetal. Hemoglobina Gower 1
A hemoglobina Gower 1 (tamén chamada ζ2ε2 ou HbE Gower-1) é unha forma de hemoglobina que existe só durante a vida embrionaria e é a principal hemoglobina do embrión. Está composta por dúas cadeas dseta e dúas épsilon, e é relativamente inestable, degradándose doadamente. Hemoglobina Gower 2
A hemoglobina Gower 2 (tamén chamada α2ε2 ou HbE Gower-2) é unha forma de hemoglobina que só existe en baixos niveis durante a vida embrionaria e a fetal. Está composta de dúas cadeas alfa e dúas épsilon e é algo inestable, pero non tanto como a hemoglobina Gower 1. Debido á súa relativa estabilidade comparada coa hemoglobina Gower 1 e a hemoglobina S, propúxose a súa reactivación nos casos en que o adulto ten β-talasemia grave e en hemoglobinopatías en persoas nas que a reactivación da hemoglobina F está contraindicada debido a problemas de toxicidade. Hemoglobina Portland I
A hemoglobina Portland I (tamén chamada ζ2γ2 ou HbE Portland-1) é unha forma de hemoglobina que se encontra en baixos niveis durante a vida embrionaria e fetal, composta por dúas cadeas dseta e dúas cadeas gamma. Hemoglobina Portland II
A hemoglobina Portland II (tamén chamada ζ2β2 ou HbE Portland-2) é unha forma de hemoglobina que existe en baixos niveis durante as etapas embrionaria e fetal, composta por dúas cadeas dseta e dúas beta. É bastante inestable, máis que a hemoglobina Gower 1, e degrádase rapidamente. Malia todo, propúxose como candidata para a súa reactivación en casos de α-talasemia grave ou de hemoglobinopatías que afectan á cadea alfa. Táboa
Hemograma

Un hemograma é un exame que avalía as células sanguíneas dun paciente, ou sexa, as da serie branca e vermella, conta de plaquetas, reticulócitos e índices hematolóxicos. O exame é requirido polo profesional de saúde para diagnosticar ou controlar a evolución dunha doenza. Un hemograma está constituído pola conta das células brancas (leucocitos), células vermellas (hemacias), hemoglobina (Hb), hematocrito (Ht), índices das células vermellas, e conta de plaquetas. O hemograma completo consiste no hemograma máis a conta diferencial dos leucocitos.
As células circulantes no sangue son divididas en tres tipos: células vermellas (hemacias ou eritrocitos), células brancas (ou leucocitos) e plaquetas (ou trombocitos). Recollida de sangue
O sangue do individuo é recollido con anticoagulante (EDTA) ou mestura de Paul-Heller, para evitar a súa coagulación. Trala recollida con xiringa descartábel, o sangue é trasladado a un tubo de ensaio de vidro, que deberá ser rotulado co nome do paciente e lacrado con tapa. Non é necesario xaxún, mais recoméndase 24 horas sen práctica de exercicios físicos e 48 horas sen consumo de bebida alcohólica. Débese preguntar ó paciente se fai uso dalgún medicamento, ou se fixo uso nas horas anteriores ó exame, pois algúns remedios poden interferir nos resultados do exame. Trala recollida, o tubo deberá ser enviado a un laboratorio capaz de facer o hemograma.
Hemolina

A hemolina é unha proteína similar a unha inmunoglobulina que se encontra exclusivamente en lepidópteros (avelaíñas e bolboretas). Descubriuse en pupas co sistema inmunitario estimulado das especies Hyalophora cecropia e Manduca sexta.
A hemolina ten unha estrutura cristalina con forma de ferradura con catro dominios e lembra a proteína do desenvolvemento neurogliana. A hemolina multiplícase por 18 ata os 7 mg/mL despois da inxección de bacterias en H. cecropia. A indución da hemolina en avelaíñas despois da inxección bacteriana detectouse en varias especies como Antheraea pernyi, Bombyx mori, Helicoverpa zea, Heliothis virescens, Hyphantria cunea, e Samia cynthia.
Suxeriuse que a hemolina participa na resposta inmune a infeccións por virus e únese ás partículas víricas. Exprésase en resposta á presenza de ARN bicatenario (dsRNA) de modo dependente da dose. Galleria melonella responde á captación de cafeína polo incremento da expresión da proteína hemolina.
O xene da hemolina pénsase que é o resultado da duplicación xénica do xene da proteína do desenvolvemento neurogliana, pero perdeu dous dos dominios proteicos que contén a neurogliana. Na súa función potencial como proteína do desenvolvemento, a hemolina increméntase preto do tempo da pupación en Manduca sexta, e é inducida durante a diapausa e pola 20-hidroxiecdisona en Lymantria dispar. A interferencia de ARN (RNAi) da hemolina causa malformacións en H. cecropia.
Hemoptise

Hemoptise é o termo médico empregado para describir a expectoración de esputo hemático, isto é, de sangue fresco, que ten coma orixe o aparello respiratorio. A súa intensidade pode abranguer dende moi discreta, pequenos filamentos de sangue, até formas severas con sangue fresca denominada hemoptise franca. A hemoptise masiva é a forma de presentación máis grave.
A hemoptise refírese só ao sangue expulsado pola boca que provén do aparello respiratorio. O sangue que ten coma orixe o aparello dixestivo alto (vómitos sanguentos) coñécese co nome de hematámese.
Na hemoptise, o sangue é de cor brillante, escumosa ou en forma de coágulos, a diferenza da hematámese, onde o sangue é de cor marrón, semellando á borra do café, e que pode conter restos de alimentos, xa que a orixe é o aparello gastrointestinal. Outra diferenza entre a hematámese e a hemoptise é o pH: é alcalino ou básico na hemoptise e ácido na hematamese. Clasificación segundo a gravidade
A hemoptise pódese clasificar segundo a súa gravidada en leve, moderada, severa ou masiva. Dita clasificación baséase no volume en mililitros de sangue perdida ao día. Leve: menos de 30 ml/día
Moderada: de 30 a 200 ml/día
Severa: de 200 a 600 ml/día
Masiva: máis de 600 ml/día Causas
Existen numerosas causas de hemoptise, sendo a bronquite e a pneumonía as causas máis habituais, malia non as únicas. En pacientes fumadores, a hemoptise persistente pode ser un síntoma frecuente.
As principais causas de expulsión de sangue procedente do aparello respiratorio son: Cancro de pulmón, tanto os carcinomas pulmonares de célula pequena como de non-célula pequena. .
Sarcoidose
Aspexiloma
Tuberculose
Histoplasmose
Pneumonía
Edema pulonar
Inxestión de corpo estraño e pneumonía por aspiración
Síndrome de Goodpasture
Granulomatose de Wegener
Bronquite
Bronquiectasias
Embolia pulmonar
Terapia con anticoagulantes
Traumatismo
Absceso pulmonar
Estenose mitral
Eosinofilia tropical
De causa medicamentosa
Trastornos da coagulación sanguínea
Hemorraxia

A hemorraxia ou sangrado consiste na perda de sangue producida pola rotura dun ou varios vasos sanguíneos, ben sexan vasos capilares (feridas leves), venosos ou arteriais. Nestes dous últimos casos, o sangue sae a presión e é preciso actuar rapidamente. Clasificación
Hemorraxias internas: rompe un vaso no interior do corpo sen que o sangue saia do mesmo
Hemorraxias externas: diferénciase do anterior por mor de se producir unha ferida que rache ou corte a pel e que permita que mane ó exterior do corpo un fluxo sangíneo.
Hemorraxias agudas: vértese velozmente o sangue facendo temer unha inminente desaparición das constantes vitais.
Hemorraxias crónicas: Adoitan ser consecuencia dalgunha enfermidade que produce unha perda sanguínea paulatina. Actuación ante a hemorraxia interna
Se a hemorraxia interna é producida por unha rotura capilar estaremos ante unha mazadura á cal convirá aplicarlle xeo para, ó contraer mediante o frío os vasos sanguíneos, evitar que o negrón se estenda.
Ante unha hemorraxia interna arterial ou venosa é preciso pedir urxente axuda sanitaria, pois hai perigo de shock. Os síntomas que pode presentar unha hemorraxia interna arterial son Elevado ritmo cardíaco.
Pel pálida
Deixadez con somnolencia e escasa consciencia.
Diminución da temperatura corporal superficial. Investigación
O día 12 de outubro de 2006 anunciouse que un equipo mixto de científicos da Universidade de Hong Kong (dirixidos polo Dr. Xo Kwok-Fai, xefe do Departamento de anatomía) e do MIT (EEUU) anunciou que descubrira por casualidade un composto capaz de frear as hemorraxias en 15 segundos. A investigación inicial pretendía traballar na rexeneración das células cerebrais e centrábase nos roedores, polo que faltaría a súa posible aplicación na cirurxía para humanos (onde o control de hemorraxias consome ata a metade do tempo das operacións). Os resultados publicáronse na revista Nature e, a pesar de non coñecer exactamente a natureza do novo material, supónse que se debe a que os seus péptidos actúan a nanoescala coma un xel protector sobre a ferida. Inicialmente o produto experimentouse para hemorraxias en cerebro, fígado, pel e tecido da medula espiñal, para as cales faría innecesario o uso dos habituais sistemas de presión con pinzas, esponxas e aplicación de calor. Cun prazo de inicio de cinco anos para as probas clínicas, non se prevía que o seu uso se xeneralizase ata o 2016.
Hemorraxia cerebral

Unha hemorraxia cerebral (tamén chamada hemorraxia intracerebral, ICH) é un subtipo de hemorraxia intracranial, que se produce no cerebro. Pode ser causado por un trauma cerebral ou espontaneamente pode ocorrer nun accidente.
Unha hemorraxia cerebral é unha hemorraxia intra-axial, é dicir, que se produce dentro do tecido cerebral e que non pasa fóra del. A outra categoría de hemorraxia intracranial son as hemorraxias extra-axiais, tales como os hematomas epidural, e subdural, e a hemorraxia subaracnoide, que ocorren dentro da cabeza, pero fora do tecido cerebral. Son unha seria urxencia médica porque poden incrementar a presión intracranial que si non se trata pode levar ao coma e a morte. A taxa de mortalidade destas hemorraxias intraparenquimais é do 40%. Signos e síntomas
As áreas do cerebro afectadas pola hemorraxia son danadas e, se se acumula un volume suficiente de sangue no espazo extravascular, pódese provocar unha hipertensión intracranial; a contía da hemorraxia determina a gravidade deste accidente vasculocerebral agudo.
Xenericamente, os accidentes vasculares agudos que ocorren no cerebro son coñecidos xenericamente coa palabra latina ictus que significa golpe ou ataque súbito, e que en inglés se traduce por stroke (unha hemorraxia cerebral denomínase en inglés hemorrhagic stroke).
A palabra apoplexía, de orixe grega, designa en galego, e noutros idiomas, á abolición do funcionalismo cerebral (movemento, sensibilidade e conciencia) producida especialmente pola hemorraxia cerebral e pola embolia cerebral, que é o accidente que ocorre cando un vaso cerebral é bloqueado por un émbolo, nese caso o territorio irrigado pola arteria bloqueada queda desprovisto de sangue, converténdose de súbito nunha área isquémica.
En consecuencia, nos accidentes vasculocerebrales agudos convén distinguir fronte ao ictus hemorráxico ou hemorraxia cerebral (hemorrhagic stroke) o ictus isquémico (isquemic stroke) ou embolia cerebral. Como queira que a porción dun tecido do organismo privada de sangue polo bloqueo súbito dunha arteria coñécese xenericamente como infarto, a lesión que é consecuencia dunha embolia cerebral coñécese tamén como infarto cerebral. Factores de risco
Os factores de risco da hemorraxia cerebral son: Hipertensión.
Diabetes.
Menopausa.
Tabaquismo.
Bebida alcohólica (≥2/día).
Cafeína.
É dúas veces máis prevalente en afroamericanos que en pacientes caucasianos. Tratamento
O tratamento depende substancialmente do tipo de ICH. Un escaneo tomográfico e outras medidas de diagnóstico utilízanse para determinar o tratamento adecuado, o cal pode incluír á vez medicación e cirurxía.
Hemosiderina

A hemosiderina é un complexo proteico para o almacenamento de ferro que está composto de ferritina parcialmente dixerida e lisosomas. A degradación do grupo hemo dá lugar a biliverdina e ferro. Entón o corpo atrapa o ferro liberado e almacénao como hemosiderina nos tecidos. A hemosiderina xérase tamén nas vías metabólicas anormais da ferritina.
Só se atopa dentro das células (e non circulando libre polo sangue) e parece ser un complexo de ferritina normal, ferritina desnaturalizada e outros materiais. O ferro dos depósitos de hemosiderina está pouco dispoñible para a subministración deste elemento cando se necesita. A hemosiderina pode identificarse histoloxicamente coa tinguidura de azul de Prusia de Perls; o ferro da hemosiderina toma un ton de azul a negro cando se expón ao ferrocianuro potásico desta tinguidura. Nos animais normais os depósitos de hemosiderina son pequenos e son pouco aparentes se non se aplican tinguiduras especiais. Xeralmente, detéctanse acumulacións excesivas de hemosiderina dentro das células do sistema fagocítico mononuclear ou ocasionalmente dentro de células epiteliais do fígado e riles.
Varias doenzas orixinan depósitos de grandes cantidades de hemosiderina nos tecidos. Aínda que estes depósitos non causen síntomas, poden orixinar danos nos órganos. A hemosiderina encóntrase normalmente nos macrófagos e é especialmente abundante despois de sufrir hemorraxias, o que suxire que a súa formación pode estar relacionada coa fagocitose dos glóbulos vermellos e a hemoglobina que contiñan. A hemosiderina pode acumularse en diferentes órganos en varias doenzas. Pode depositarse en doenzas asociadas cunha sobrecarga de ferro. Adoitan ser doenzas nas que cómpre facer frecuentes transfusións de sangue, como a anemia falciforme e a talasemia.
O ferro é necesario para diversas reaccións químicas e procesos do corpo (por exemplo, as oxidacións-reducións), pero é tóxico cando non está debidamente almacenado, polo cal no corpo se desenvolveron diversos métodos para almacenalo, como a hemosiderina e feritina.
Hemólise

A hemólise consiste na desintegración de eritrocitos (glóbulos vermellos). Comunmente os glóbulos vermellos teñen un período de vida próximo ós 120 días; logo deste período morren e descompóñense naturalmente. Algunhas enfermidades poden producir unha hemólise temperá na vida dos eritrocitos, o que provoca un descenso na súa concentración, producindo así un descenso no transporte activo de osíxeno. Un exemplo de devanditas enfermidades é un tipo de anemia, denominada anemia hemolítica.
Hendiatris

Hendiatris (/hɛnˈdaɪ. ətrɪs/ hen-DY -ət-riss; do grego antigo ἓν διὰ τρία) é unha figura retórica que se usa para salientar, na que se usan tres palabras para expresar unha idea. As frases "sol, mar e area" e ou "Citius, Altius, Fortius" son exemplos disto. Historia
A divisa tripartita é un lema, eslogan ou frase publicitaria que se emprega nesta forma. Na ensinanza retórica, estas iteracións tripartitas marcaban o ritmo clásico do estilo de Cicerón, exemplificado polas triplas preguntas retóricas na súa primeira Oración Contra Catilina. Hai exemplos notables desde a Antigüidade até a Idade Contemporánea, que inclúen "Life, Liberty and the pursuit of Happiness" ("Vida, liberdade e a busca da felicidade") da Declaración de Independencia dos EUA, os ditos de Xesús Cristo "Via, Veritas, Vita" ("o camiño, a verdade e a vida"), o "Veni, vidi, vici" ("cheguei, vin, vencín") de Xulio César, o lema da República Francesa "Liberté, Egalité, Fraternité" etc.
Exemplos
No Canadá, utilízase o lema "paz, orde e bo goberno", orixinalmente atopado na Constitución do Canadá de 1867.
A forma foi tamén empregada de maneira creativa en diferentes contextos, repetindo a palabra tres veces, como os tres requisitos do mercado inmobiliario ("Localización, Localización, Localización") e como Tony Blair expresou as súas prioridades políticas como "educación, educación e educación" ou Julio Anguita "programa, programa, programa".
Outros exemplos son: "Citius, Altius, Fortius" ("Máis rápido, máis alto, máis forte") é o lema olímpico oficial
"Fe, esperanza e caridade" (virtudes teolóxicas)
"Xogo, set e partido" (usado en deportes con diversos sets, como o tenis ou voleibol)
"Ouro, incenso e mirra", os agasallos bíblicos dos Reis Magos
"Deus, familia e país" "Deus, nai e pastel de mazá" "Reducir, reutilizar, reciclar"
"Sangue, suor e lágrimas", versión breve da expresión "sangue, esforzo, suor e lágrimas" (en inglés blood, toil, tears and sweat) pronunciada por Winston Churchill nun discurso.
"Rum, sodomy and the lash", unha caracterización da tradición da Royal Navy atribuída (probabelmente falsamente) a Churchill, utilizada pola banda inglesa The Pogues para o título do seu segundo álbum.
" Wine, women and song ", unha frase de Johann Heinrich Voss (1751–1826), e a súa variante moderna "Sexo, drogas e rock'n'roll" (adaptada en múltiples ocasións, como no filme Sex, Lies and Videotape)
Women, Fire, and Dangerous Things, un libro do lingüista cognitivo George Lakoff sobre categorización e metáfora
"Honor, pride and courage" ("Honor, Orgullo, Coraxe", o lema oficial do equipo de hóckey sobre xeo de Toronto Maple Leafs). .. . e moitos outros.
Hendrik Anthony Kramers

Hendrik Anthony Kramers, tamén coñecido como Hans Kramers, nado en Rotterdam o 2 de febreiro de 1894 e finado o 24 de abril de 1952, foi un físico neerlandés que traballou xunto a Niels Bohr na investigación da interacción de ondas electromagnéticas.
Tras case dez anos traballando no grupo de Bohr e tras converterse en profesor asociado na Universidade de Copenhague, Kramers pasou a traballar como profesor de física teórica na Universidade de Utrecht, onde supervisou a Tjalling Koopmans. En 1934 converteuse no sucesor de Paul Ehrenfest en Leiden, mantendo tamén dende 1931 un posto na Universidade de Tecnoloxía de Delft.
En 1925 desenvolveu xunto a Werner Heisenberg a fórmula Kramers–Heisenberg da dispersión. Tamén se lle acredita a introdución en 1948 do concepto da renormalización na teoría de campos cuánticos, malia que nunha aproximación non relativista. . Desenvolveu tamén as relacións Kramers-Kronig en colaboración con Ralph Kronig.
Hendrik Enno van Gelder (arquiveiro)

Para o numismático con nome e apelido coincidentes, véxase Hendrik Enno van Gelder (numismático) Hendrik Enno van Gelder, nado o 16 de febreiro de 1876 en Ámsterdam e finado o 24 de xuño de 1960 na Haia, foi un arquiveiro e director de museo neerlandés. Traxectoria
Orixe familiar
Hendrik Enno pertencía a unha dinastía de empresarios. O seu pai era Jan Gerrit van Gelder (1850-1917), ata 1899 membro da compañía H. E. van Gelder, dedicada á serraxe e á comercialización de madeira; e a súa nai Jeannette Agnes Beets (1852-1928), filla do profesor Nicolaas Beets (1814-1903).
No gymnasium de Ámsterdam cursou o ensino secundario entre 1888 e 1894.
Carreira
Van Gelder iniciou en 1895 os estudos de Dereito e Ciencias da Administración na Universidade de Ámsterdam e acadou a súa graduación en 1899. Só un ano despois, en 1900, obtivo unha praza de arquivista adxunto na vila de Alkmaar, ao norte do país. En 1906 trasladouse á Haia como arquivista titular e en 1912 pasou a ocupar a dirección do museo de arte moderna desa cidade, o Haags Gemeentemuseum.
En 1918 creouse o Servizo Municipal de Artes e Ciencias, entidade que abranguía os monumentos, o arquivo municipal (ata 1923) e tamén as coleccións do Haags Gemeentemuseum. Van Gelder converteuse no director deste servizo desde a súa creación e ata a súa xubilación en 1941. Nese período construíuse o edificio do museo municipal, do que se encargou o arquitecto Hendrik Petrus Berlage, que se inaugurou en 1935. Entre 1945 e 1947 foi o presidente da Comisión Nacional de Museos e en 1950 foi nomeado presidente da Comisión para a Promoción das Visitas aos Museos, promovida polo Ministerio de Educación, Artes e Ciencia dos Países Baixos.
Ademais da súa actividade laboral ordinaria, Van Gelder levou a cabo un amplo labor de investigación, que deron lugar a numerosas publicacións no campo da historia e da historia da arte, especialmente no anuario Die Haghe e en Oud-Holland. Desde 1913 ata a súa morte, foi editor desta última revista.
No ámbito familiar, Hendrik Enno casou en 1902 con Johanna Helena Scalongne (1876-1964), con quen tivo catro fillos, entre os que están o profesor de historia da arte Jan Gerrit van Gelder (1903-1980) e o tamén historiador da arte e guitarrista Dirk van Gelder (1907-1990). Recoñecementos
(1945): Comendador da Orde de Orange-Nassau.
(1956): Medalla de ouro e cidadanía de honra da cidade da Haia.
(1957): Doutor honoris causa pola Universidade de Ámsterdam.
Hendrik Lorentz

Hendrik Antoon Lorentz, nado en Arnhem o 18 de xullo de 1853 e finado en Haarlem o 4 de febreiro de 1928, foi un físico neerlandés. En 1902 recibiu xunto con Pieter Zeeman o premio Nobel de Física polo seu traballo sobre as radiacións electromagnéticas.
A maior parte dos seus traballos envolveu o electromagnetismo. Deixou o seu nome ás transformacións de Lorentz, que forman a base da teoría da relatividade restrita de Einstein.
Hendrik Petrus Berlage

Hendrik Petrus Berlage (Ámsterdan 1856 — A Haia 1934) foi un arquitecto holandés. Traxectoria
Estudou no Instituto de Tecnoloxía de Zürich con Gottfried Semper. A súa obra máis importante é a Bolsa de Ámsterdan (1903), frecuentemente considerado o comezo da arquitectura moderna nos Países Baixos; a súa obra aproxímase á Art Nouveau pola utilización de novos materiais, como o ferro, nos edificios, pero esteticamente achégase ao Jugendstil
Henge

Un henge é un tipo de construción neolítica consistente en movementos de terra en forma de recinto circular peraltado cunha canle interna. Características
O termo henge foi empregado por primeira vez en 1932 por Thomas Kendrick tomando a raíz do topónimo Stonehenge, e que procede do inglés antigo heng, que significa "suspenso" ou "pendurado".
Existen tres tipos de henges: Henge: duns 20 a 300 m de diámetro. Adoitan ter pequenas evidencias de ocupación no interior e estruturas rituais como círculos de pedra.
Mini henge: de 5 a 20 m de diámetro. Tamén chamados monumento hengiforme ou henge de Dorchester.
Super henge ou recinto-henge (henge enclosure en inglés) presentan mostras de ocupación e adoitan ter máis de 300 m de diámetro. Henges en Galicia
Téñense localizado en Galiza, máis de 48 posíbeis construcións destas características, se ben a maioría permanecen sen investigar.
En San Pedro de Benquerencia, Barreiros, localizáronse en 2006 os restos dun círculo lítico duns 50 metros de diámetro durante a construción da Autovía do Cantábrico. O henge de Roda ten uns 3700 anos de antigüidade. Esta construción consta dun foxo exterior de entre tres e catro metros de diámetro e un metro de profundidade. O círculo está formado por dous muros, entre os cales se depositou terra do foxo, formando así o parapeto. Tería no punto máis alto probablemente os tres metros. Consérvase a zona de entrada, de entre metro e medio e dous metros, orientada ao noroeste. Xunto á entrada hai unha pedra que podería ser un dos menhires que delimitaban o acceso.
Outro henge podería estar en Coeses (Lugo), o Henge de Lavandeiras, índa sen estudar. En San Bartolomeu de Xove, nas obras do corredor San Cibrao-Ferrol foi atopada unha formación similar ás anteriores.
Henri Becquerel

Antoine Henri Becquerel, nado o 15 de decembro de 1852 e finado o 25 de agosto de 1908, foi un físico francés. En 1896, un ano despois do descubrimento dos raios X por Röntgen, Becquerel descubriu accidentalmente a radioactividade mentres investigaba a fosforescencia cun cristal dun composto de uranio. Biografía
O seu pai, Alexandre Edmond Becquerel, e o seu avó, Antoine Becquerel, eran eles mesmos físicos, profesores no Museo nacional de historia natural de París. Antoine naceu nestes edificios onde a familia vive e traballa, e onde tamén o seu pai nacera.
Cursou os seus estudos no instituto Louis-le-Grand (Lycée Louis-le-Grand), onde tivo, entre outros profesores, o matemático Gaston Darboux. En 1872, entrou na Escola Politécnica de Francia, despois en 1874 profesou a enxeñaría civil de camiños, canles e portos.
En 1874, casou con Lucie Jamin, filla de Jules Jamin, un dos seus profesores de física na Escola Politécnica, coa cal tivo un fillo, Jean Becquerel, en 1878.
Obtivo o seu diploma de enxeñeiro en 1877.
Morreu prematuramente á idade de 55 anos sen parar de traballar sobre a radioactividade cos Curie. O seu fillo, Jean Becquerel, sucedeuno na cátedra do Museo. Traxectoria
O experimento consistía en envolver unha placa fotográfica xunto cunha cruz feita de cobre cun papel negro, a mostra do sal de uranio púñase sobre a placa (Becquerel probou con varios sales, incluída a pechblenda, que producía un efecto máis potente) e todo iso expoñíase á luz solar. Ao revelar a placa parecía que os raios emitidos polo sal atravesaban o papel. Víase unha área exposta na que se distinguía o perfil branco da cruz. Días máis tarde do primeiro experimento, o tempo non era favorable. Como a luz solar era escasa, Becquerel gardou a placa nun caixón. Cando a revelou, observou unha imaxe intensa que non podía proceder da fosforescencia. Repetiu o experimento na escuridade total e obtivo os mesmos resultados, probando que o sal de uranio emitía raios que afectaban a emulsión fotográfica, sen necesidade de ser exposta á luz. Marie Curie tempo despois chamou a iso radioactividade. En 1903 Becquerel recibiu o Premio Nobel de Física xunto con Pierre Curie e Marie Curie por tal descuberta.
Henri La Fontaine

Henri Marie La Fontaine, nado en Bruxelas o 22 de abril de 1854 e finado na mesma cidade o 14 de maio de 1943, foi profesor de Dereito internacional e senador belga. Foi un dos pioneiros no eido das ciencias da documentación. Traxectoria
Estudou leis na Universidade Libre de Bruxelas. Pronto alcanzou unha gran reputación como autoridade en dereito internacional. En 1893 chegou a ser profesor de dereito internacional na Universidade Nova de Bruxelas e dous anos despois foi elixido para o Senado belga a través do Partido Social-Demócrata. Foi vicepresidente do Senado entre 1919 e 1932.
En 1913 foi laureado co premio Nobel da Paz polos seus esforzos en fomentar as boas relacións entre Francia e Alemaña, a través da mediación belga, e polo intenso labor pacifista que viña desenvolvendo desde 1882.