Laurentia

Laurentia ou cratón norteamericano é un gran cratón continental que forma o núcleo xeolóxico antigo do continente norteamericano. Moitas veces no seu pasado, Laurentia foi un continente separado, como o é agora na forma de Norteamérica, aínda que orixinalmente tamén incluía áreas cratónicas de Groenlandia e ademais a parte noroeste de Escocia, coñecida como o terreo das Hébridas. Noutras épocas Laurentia formou parte de continentes máis grandes e supercontinentes e constaba de moitos pequenos terreos ensamblados nunha rede de cintos oroxénicos do Proterozoico temperán. Pequenos microcontinentes e illas oceánicas chocaron e suturáronse con aquela Laurentia en constante crecemento, e xuntos formaron o cratón estable precámbrico que é hoxe.
O cratón denomínase así polo escudo Laurentino, e á súa vez as montañas Laurentinas recibiron o seu nome polo río San Lourenzo, e este polo santo Lourenzo de Roma. Plataforma interior
Na Canadá central e oriental, gran parte do cratón estable está exposto na superficie formando o escudo Canadense; cando se considera tamén a extensión subsuperficial é máis comúnu tilizar o termo máis amplo escudo Laurentino, xa que grandes partes da estrutura se estenden fóra do Canadá. Nos Estados Unidos, o baseamento do cratón está cuberto de rochas sedimentarias na ampla plataforma interior das rexións do Mediooeste e as Grandes Chairas e está exposto só no norte de Minnesota, Wisconsin, os montes Adirondack de Nova York, e a Península Superior de Míchigan. A secuencia de rochas varía desde un grosor de 1000 m a uns 6100 m. As rochas cratónicas son metamórficas ou ígneas con rochas sedimentarias enriba compostas principalmente por calcarias, arenitos e lousas. Estas rochas sedimentarias foron principalmente depositadas desde hai 650 a 290 millóns de anos. Tectónica
As rochas metamórficas e ígneas do "complexo de basamento" de Laurentia formáronse hai de 1500 a 1000 millóns de anos nunha zona tectonicamente activa. As rochas sedimentarias de idade posterior que se depositaron enriba deste complexo de baseamento formáronse nun ambiente de augas de ríos e mariñas lentas. Durante gran parte do Mississippiano, o cratón funcionou como unha extensa plataforma de carbonatos mariña na cal se depositaban principalmente calcarias e algunhas dolomías e evaporitas. Esta plataforma estendíase desde os actuais montes Apalaches ou o val do Mississippi á actual Gran Cunca. O cratón estaba cuberto por un mar epicratónico ou epicontinental tropical de augas cálidas e pouco fondas, que tiña profundidades máximas de só uns 60 m no bordo da plataforma. Durante o Cretáceo, ese mar, chamado Vía marítima interior occidental, estendíase desde o golfo de México ao océano Ártico, dividindo Norteamérica en dúas masas de terra, orienta e occidental. Ás veces, elevábanse masas de terra ou cadeas montañosas nos bordos distantes do cratón e despois eran desmanteladas pola erosión, desprendéndose de area que se espallou pola paisaxe. A subdución do continente cara ao noroeste durou aproximadanmente entre 1400 e 1200 millóns de anos.
Volcanismo
A porción suroeste de Laurentia consta de rochas de baseamento precámbricas deformadas por colisións continentais (área violeta da imaxe de arriba). Esta área foi sometida a un considerable rifting como a Provincia de Basin and Range e estirouse ata un 100% da súa largura orixinal. A área contén numerosos restos de grandes erupcións volcánicas.
Localización ecuatorial
Laurentia ocupaba no Ordovícico tardío (hai de 458 a 444 millóns de anos) unha posición no ecuador, o que foi determinado por rexistros de estratos cunchíferos. O continente quedou mergullado durante o Ordovícico, o que proporcionou as augas pouco profundas cálidas necesarias para que prosperase a vida mariña e que aumentasen as cunchas carbonatadas de moluscos. Hoxe, estas capas están compostas por cunchas fosilizadas ou facies Thalassinoides en depósitos masivos e carecen de capas de cunchas de braquiópodos ou de cunchas non amalgamadas de braquiópodos. Estes esratos cunchíferos implican a presenza dun cinto de clima ecuatorial libre de furacáns, que se situaba a 10° o ecuador entre os 22, 1° S ± 13, 5°. Esta conclusión ecolóxica correspóndese ben cos descubrimentos paleomagnéticos previos que confirman a situación ecuatorial do cratón. Cambio paleoambiental
Durante o Fanerozoico tiveron lugar varios eventos climáticos en Laurentia. Durante o Cámbrico tardío e ata o Ordovícico, o nivel do mar flutuou debido á fusión das capas de xeo. Houbo nove flutuacións a macroescala de "hiperquecemento global" ou condicións de efecto invernadoiro de alta intensidade. Debido ás flutuacións no nivel do mar, estes intervalos orixinaron depósitos de lutitas en Laurentia, que serven como rexistros deses eventos. O Ordovícico tardío foi un período de arrefriamento, pero o grao ao que chegou este arrefriamento aínda se debate. Máis de 100 millóns de anos despois, no Permiano, predominou unha tendencia ao quecemento global. Como indican os invertebrados fosilizados, a marxe oeste de Laurentia foi afectada por unha duradeira corrente fría procedente do sur. Esta corrente contrarrestouse co quecemento das augas na rexión de Texas. Estes esfectos opostos suxiren que durante o período quente global do Permiano, o norte e noroeste de Panxea (oeste de Laurentia) permaneceu relativamente frío. Historia xeolóxica
Arredor de hai 4030 a 3580 millóns de anos, orixináronse as formacións de rochas intactas máis antigas do planeta, os gneis de Acasta, no que agora son os Territorios do Noroeste do Canadá (coñecense grans de minerais individuais aínda máis antigos, pero non rochas completas).
Hai uns. 565 millóns de anos formouse Ártica como continente independente.
Desde hai 2720 a 2450 millóns de anos Ártica probablemente formou parte dun gran supercontinente proposto chamado Kenorland.
Desde hai 2100 a 1840 millóns de anos, cando se fragmentou Kenorland, o cratón de Ártica formaba parte dun supercontinente menor chamado Nena, xunto con Báltica e o leste da Antártida.
Arredor de hai 1820 millóns de anos, Laurentia formaba parte do gran supercontinente Columbia.
Arredor de hai 1350–1300 millóns de anos, Laurentia era xa un continente independente.
Hai uns 1300 millóns de anos, Laurentia formaba parte do supercontinente menor Protorrodinia.
Aproximadamente hai uns 1070 millóns de anos, Laurentia formaba parte do gran supercontinente Rodinia.
Hai un 750 millóns de anos, Laurentia formaba parte do supercontinente menor Protolaurasia. Laurentia case separada por un rift.
Arredor de hai 600 millóns de anos, Laurentia formaba parte do gran supercontinente Pannotia.
No Cámbrico (de hai 541 ±0, 3 a 485, 4 ±1, 7 millóns de anos), Laurentia foi un continente independente.
No Ordovícico (de hai 485, 4 ± 1, 7 a 443, 8 ±1, 5 millóns de nos), Laurentia estivo reducíndose e Báltica fíxose máis grande.
No Devoniano (de hai 419, 2 ± 2, 8 a 358, 9 ±2, 5 millóns de anos), Laurentia chocou contra Báltica, formando o continente menor de Laurusia ou Euramérica.
No Permiano (de hai 298, 9 ± 0, 8 a 252, 17 ±0, 4 millóns de anos), todos os continetes principais chocaron uns con outros, formando a gran Panxea.
No Xurásico (de hai 201, 3 ± 0, 6 a 145 ±4 millóns de anos), Panxea separouse en dous supercontinente máis pequenos: Laurasia e Gondwana. Laurentia formaba parte de Laurasia.
No Cretáceo (de hai 145 ± 4 a 66 millóns de anos), Laurentia foi un continente independente chamado Norteamérica.
No Neoxeno (de hai 23, 03 ± 0, 05 millóns de anos ata hoxe ou rematando hai 2, 588 millóns de anos), Laurentia, xa co nome de Norteamérica, uniuse con Suramérica, formando o supercontinente América.