Televisión dixital

A televisión dixital é un sistema de difusión do sinal de televisión que utiliza a tecnoloxía dixital para a transmisión da imaxe, o son e servizos interactivos ou de acceso á sociedade da información. Esta transmisión pódese efectuar por cable, por satélite ou por ondas terrestres. Neste último caso, utilízanse os mesmos centros emisores e as mesmas antenas que a televisión terrestre convencional. É o que denominamos Televisión Dixital Terrestre (TDT). Desenvolveuse a partir de comezos da década de 1990 por mor do desenvolvemento de algoritmos de compresión, que permitiron reducir a cantidade de datos requiridos para a transmisión dunha imaxe dixital, e mais tamén da tecnoloxía de circuítos integrados que posibitou a construción de chips complexos a un prezo razoable. O primeiro servizo en emitir televisión dixital para o gran público foi DirectTV para o mercado estadounidense en 1994. Vantaxes da televisión dixital
Maior número de canles de televisión. A capacidade de espectro (ancho de banda) que necesita a Televisión Dixital, é moi menor que a analóxica. Iso permite que a utilización do espectro radioeléctrico sexa moito máis eficiente. O resultado máis visible para os espectadores é un incremento na oferta do número de canles dispoñibles. No mesmo espazo que ocupa unha canle analóxica, pódense ofrecer 4 canles dixitais.
Mellor imaxe e son. A dixitalización da tecnoloxía comporta unha televisión sen ruídos, interferencias, nin dobre imaxe. O resultado da televisión dixital son sinais moito máis robustos. Asegurando deste xeito a correcta recepción dos contidos que os espectadores estean a visualizar. Así mesmo, e dado que a televisión dixital presenta entre as súas principais características técnicas, a emisión en formato panorámico. Os operadores ofrecerán progresivamente máis contidos con formato da imaxe en (16/9). A televisión dixital, abre a porta á posibilidade de que os programas de televisión se reciban en estéreo, con son evolupant ou en múltiples idiomas, e todo iso cuns requisitos de ancho de banda moi inferiores aos da televisión analóxica.
Interactividade. mellor aproveitamento do ancho de banda, permite que os espectadores se convertan en parte activa do mundo da televisión. A dixitalización permite numerosos servizos que, ata o momento os provedores de contidos en analóxico non podían ofrecer: teletexto dixital cun ámbito moito máis visual e amigable, servizos interactivos: votacións, enquisas. .. Difusión
Por cable
O estándar de transmisión de televisión dixital por cable baséase no DVB-S e comparte moitos aspectos comúns. As diferenzas fundamentais entre ambos os dous estándares é que na transmisión por cable se substitue a modulación QPSK por unha modulación 64-QAM e que non se utilizan os códigos de corrección internos. A supresión destes códigos de protección débese ao feito de que a relación sinal ruído que se obtén a un sistema por cable é moi superior á dun sistema por satélite de xeito que, é suficiente cos códigos externos para garantir unha correcta recepción, exime de erros, dos datos. Para canles de 8 MHz de ancho de banda (equivalentes nas canles cable analóxicas) pode obterse unha capacidade duns 38. 5 Mbps (usando modulacións do tipo 64 QAM). O estándar tamén contempla o uso de modulacións dixitais con taxas de datos superiores 128 QAM e 256 QAM así como modulacións con menores taxas (16 QAM, 32 QAM).
Por satélite
O estándar para a transmisión de televisión dixital por satélite é, sen dúbida, o o máis sobradamente utilizado e, probablemente, o seu éxito, foi o detonador da progresiva implantación do resto de sistemas dixitais. Actualmente está sendo utilizado por provedores de servizos en todos os continentes. Podemos considerar que o sistema por satélite parte da trama de transporte proporcionada polo MPEG-2, introducindo diferentes capas de protección no sinal para adecuala ás características da canle para o cal se ten que transmitir. As etapas sucesivas en que se introducen novas características na trama de transporte resúmense a continuación: Inversión dos bits de sincronismo nun de cada oito paquetes da trama de transporte.
Adición dun código de detección e corrección de erros.
Aplicación dun entrelazado convolucional, o obxectivo do cal é dispersar os refachos.
Inserción dun segundo código protector de erros.
Modulación da portadora mediante QPSK.
Por ondas terrestres
Coñécese como o nome de TDT, se emite sobre radiofrecuencias que son similares a televisión analóxica estándar, coa diferenza principal do uso de transmisores multiplexores para permitir recepción de canles múltiples nunha gama|gamma de frecuencia (como unha canle de UHF ou VHF). A cantidade de datos que se poden emitir é directamente afectada polo método de modulación da canle. O método de modulación en DVB-T é COFDM con Modulación de Amplitude de Cuadratura estatal de ou 64 ou 16 (QAM). En xeral unha canle de 64QAM é capaz de emitir un bitrate maior, pero é máis susceptible de interferencia. As constelacións de 16 e 64QAM pódense combinar nun múltiplex sinxelo, proporcionando unha degradación controlable para máis correntes de programa importantes. Iso chámase modulación xerárquica. Cuestións técnicas
Formatos
Todas as variantes de televisión dixital poden emitir tanto en "estándar-definition television" como en televisión de alta definición. Todos os estándares para o estándar-definition television son de natureza análoga e moitas das estruturas dos sistemas da televisión dixital "estándar-definition television" proveñen da necesidade de ser compatibles coa televisión analóxica. Durante o desenvolvemento da televisión dixital intentouse evitar a fragmentación do mercado mundial en diferentes estándares (como poidan ser PAL, SÉCAM, NTSC, .. .). En calquera caso, de novo o mundo non se puxo de acordo nun único estándar e actualmente existen tres estándares maioritarios: o sistema europeo DVB, o norteamericano ATSC e o sistema xaponés ISDB. Nota: para cable, ademais dos estándares ATSC, utilízase o SCTE para describir Cable out-of-band metafecha.
Moitos países adoptaron o DVB, pero outros puntos seguiron o ATSC (Canadá, México, Corea do Sur). Corea adoptou S-DMB para satelite mobile broadcasting. No futuro, podería haber outros formatos de vídeo dixital en alta resolución especializados para novas áreas de mercado. Ademais de High Definition Video (UHDV) é un formato proposto por NHK no Xapón que proporciona unha resolución 16 veces maior que o HDTV.
Ancho de banda
A televisión dixital de alta resolución utiliza 1280 x 720 pixeis en xeito de escáner progresivo (720p, abreviado) ou 1920 x 1080 pixeis en xeito entrelazado ("1080 e"). A televisión dixital estándar ten menos resolución: 640 x 480 ou 704 x 480 pixeis con NTSC, 768 x 576 ou 1024 x 576 con PAU en 4: 3 e 16: 9 aspect proporción respectivamente. Pero a capacidade dunha canle de televisión dixital pode subdividirse en múltiples subcanles; os televisores poden usar estas subcanles para transmitir diversa información de vídeo, son ou outros datos, así como poden distribuír sedes nomeados "bit-budget" se é necesario, como sería poñer unha subcanle en resolución menor para poñer outro en resolución de gran pantalla. Tamén pode reducir o uso de múltiples canles para que a recepción sexa mellor en situacións complicadas (usuarios afastados, móbiles, .. .). Mutiplex é como se coñece ao ancho de banda da televisión dixital que pode conter múltiples subcanles
Recepción
Hai unha cantidade de formas diferentes de recibir televisión dixital. Unha das primeiras maneiras de recepción é utilizando unha antena terrestre. Esta forma coñécese como Televisión Terrestre Dixital (TDT). Outras formas que se idearon para recibir televisión dixital, son cable dixital e satélite dixital. Nalgúns países onde as transmisións de sinais de TV son conseguidas normalmente por microondas, utilízase MMDS dixital. Outros estándares, como DMB e DVB-h, idearon permitir dispositivos de handheld como teléfonos para recibir sinais de TV. Finalmente, outra forma é IPTV, iso é TV que recibe mediante Internet.