proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Dominio booleano

En matemáticas e álxebra abstracta, un dominio booleano é un conxunto que consta exactamente de dous elementos cuxas interpretacións inclúen falso e ' 'verdadeiro. En lóxica, matemáticas e informática, un dominio booleano adoita escribirse como {0, 1}, A estrutura alxébrica que se constrúe naturalmente nun dominio booleano é a álxebra de Boole con dous elementos. O obxecto inicial na categoría de retícula limitada é un dominio booleano.
En informática, unha variábel booleana é unha variábel que toma valores nalgún dominio booleano. Algunhas linguaxes de programación presentan palabras ou símbolos reservados para os elementos do dominio booleano, por exemplo, false e true.
Dominio de colisión

Un dominio de colisión é un segmento da rede na que os equipos comparten fisicamente o medio e polo tanto existe posibilidade de que dous ou máis equipos transmitan ao mesmo tempo, producíndose colisións entre os sinais. Un exemplo de dispositivo que crea un dominio de colisión son os hubs, xa que reenvían os sinais de tódolos equipos conectados a el de maneira indiscriminada. Os switches rompen os dominios de colisión ao xestionar o tráfico na capa 2 e evitar as colisións, aínda que crean dominios de broadcast.
Dominio de definición

En Matemáticas, o dominio ou conxunto de definición dunha función f: X → Y {\displaystyle f\colon X\to Y\, } é o conxunto dos valores nos que está definida, é dicir os valores que pode transformar. Denótase Dom f {\displaystyle \operatorname {Dom} _{f}\, } ou D f {\displaystyle D_{f}}.
O conxunto de todos os resultados posibles dunha función denomínase imaxe desa función.
Para unha función f: X → Y {\displaystyle f\colon X\to Y}, o conxunto Y chámase codominio: o conxunto ao que deben pertencer todas as saídas. O conxunto de saídas específicas que a función asigna aos elementos de X chámase rango ou imaxe. A imaxe de f é un subconxunto de Y, que se mostra como un óvalo amarelo no diagrama que se acompaña.
Calquera función pode restrinxirse a un subconxunto do seu dominio. A restrición de f: X → Y {\displaystyle f\colon X\to Y} a A {\displaystyle A}, onde A ⊆ X {\displaystyle A\subseteq X}, escríbese como f | A: A → Y {\displaystyle \left. f\right|_{A}\colon A\to Y}. Definición
O dominio de definición dunha función f: X→Y defínese como o conxunto X de todos os elementos x para os que a función f asocia algún y pertencente ao conxunto Y. De maneira formal: D f
{ x ∈ X | ∃ y ∈ Y: f ( x )
y } {\displaystyle D_{f}
\; \left\{x\in X|\exists y\in Y: f(x)
y\right\}} Propiedades
Dadas dúas función reais: f: X 1 → R y g: X 2 → R {\displaystyle f\colon X_{1}\to \mathbb {R} \, \qquad {\mbox{y}}\quad g\colon X_{2}\to \mathbb {R} \, } Verifícanse as seguintes propiedades: D ( f + g )
X 1 ∩ X 2 {\displaystyle D_{(f+g)}
X_{1}\cap X_{2}} D ( f − g )
X 1 ∩ X 2 {\displaystyle D_{(f-g)}
X_{1}\cap X_{2}} D ( f ⋅ g )
X 1 ∩ X 2 {\displaystyle D_{(f\cdot g)}\
X_{1}\cap X_{2}} D ( f / g )
{ x ∈ ( X 1 ∩ X 2 ) | g ( x ) ≠ 0 } {\displaystyle D_{(f/g)}
\{x\in (X_{1}\cap X_{2})|g(x)\neq 0\}} Cálculo do dominio dunha función real
Algunhas funcións reais teñen restricións que axudan a identificar o seu dominio. As máis habituais son:
Raíz n-ésima de f(x)
Se n é par, a función f(x) que representa a raíz n-ésima só estará definida nos valores nos que a expresión do radicando sexa positiva. Por exemplo: y
7 x − 21 {\displaystyle y
{\sqrt {7x-21}}} O índice da raíz é par (2), polo que 7 x − 21 ≥ 0 {\displaystyle 7x-21\geq 0}; dedúcese entón que debe cumprirse que x ≥ 3. O dominio será o conxunto dos números reais no intervalo [3, +∞).
Logaritmo de f(x)
Pola definición do logaritmo, calquera función sobre a que se aplique o logaritmo debe ser estritamente maior ca cero. Por exemplo: y
log ⁡ ( x 2 − 9 ) {\displaystyle y
\log(x^{2}-9)} Esta función está definida nos valores nos que x 2 − 9 > 0 {\displaystyle x^{2}-9>0}; estes valores son os números reais do conxunto (-∞, -3) U (3, +∞).
Fraccións alxébricas
Unha función non estará definida nos valores que anulen o denominador, xa que daría lugar a unha indeterminación.
Dominio do lume polos primeiros humanos

O control do lume polos primeiros homínidos foi un punto de inflexión na súa evolución cultural e permitiu que proliferasen debido á mellora na absorción de proteínas e hidratos de carbono que proporcionaba a cocción, ademais de permitir a actividade en horas nocturnas e de proporcionar protección perante os depredadores. Probas
África oriental
As primeiras evidencias de uso do lume por seres humanos proveñen de diversos sitios arqueolóxicos en África Oriental, tales como Chesowanja, preto do lago Baringo, Koobi Fora, e Olorgesailie en Kenya. As probas achadas en Chesowanja consisten en fragmentos de arxila vermella dunha antigüidade de 1, 42 millóns de anos. Ensaios realizados nos anacos atopados no lugar amosan que a arxila debeu ser quentada a 400 °C para endurecerse.
En Koobi Fora, nos sitios FxJjzoE e FxJj50, existen evidencias do control do lume por parte do Homo erectus hai 1, 5 millóns de anos, co avermellado dos sedimentos que só pode provir dun quecemento a unha temperatura de entre 200 e 400 °C. Existe unha especie de burato de cheminea nun sitio arqueolóxico en Olorgesailie, Kenya. Atopáronse algúns restos microscópicos de carbón vexetal, pero poden ser o resultado dun incendio de matogueiras debido a causas naturais.
En Gadeb, Etiopía, no sitio 8E atopáronse anacos de toba volcánica que parecen presentar sinais de queimaduras; é posible que algunhas das rochas sufrisen os efectos de actividade volcánica local. Estes atopáronse a carón de artefactos achelenses creados por H. erectus.
No centro do val medio do río Awash atopáronse unhas depresións de forma cónica de arxilas vermellas que poderían terse producido a temperaturas duns 200 °C. Pénsase que estas características poderían queimar toros de árbores lonxe do seu lugar de orixe. Atopáronse rochas queimadas no val Awash, aínda que na zona tamén se atopan anacos de toba volcánica. Cambios no comportamento
O control do lume e a luz que xera produciron cambios importantes no comportamento dos humanos. A actividade xa non quedaba restrinxida ás horas diúrnas. Ademais, algúns mamíferos e insectos evitaban o lume e o fume. O lume tamén produciu unha mellora na nutrición ó incorporarse proteínas cocidas á dieta alimenticia.
Richard Wrangham da Universidade Harvard sostén que o cocido de comidas con vexetais pode disparar o aumento da capacidade cerebral ó permitir que os carbohidratos complexos de alimentos con amidóns fosen máis dixeribles e polo tanto permitindo que os humanos absorbesen máis calorías.
Dominio público

Por dominio público enténdese o conxunto de bens e dereitos de titularidade pública non posuídos de xeito privativo. Un exemplo é o consistente no espazo radioeléctrico, as augas terrestres, as continentais etc.
Outros ordenamentos xurídicos consideran que o dominio público está formado polos bens de titularidade comunitaria. Así, as comunidades de regantes, de pastos, de bosques etc.
Ademais, estase atopando dun tempo a esta parte que por Dominio Público enténdese aquilo que carece de dono. Esta acepción non é axeitada: o que non ten dono chámase Res nullius, 'cousa de ninguén', pero non dominio público porque se non ten dono pode ser apropiado por calquera. Acepcións especiais
Non obstante, o sentido que se lle dá a Dominio Público en relación a publicacións, escritos ou propiedade intelectual en xeral (por exemplo na Licenza de Documentación Libre GNU) é o de algo que calquera pode usar, sen poder converterse no dono, pois a propiedade corresponde á Humanidade de xeito incorporado.
Tamén neste senso, os textos son de dominio público pasados 50 anos da morte do autor, en concordancia coa convención de Berna, aínda que esta convención convenio recoñece o dereito ós países signatarios a ampliar o prazo da protección (en España é de 70 anos, 80 se o autor faleceu antes do 7 de decembro de 1987).
Dominio público nestes casos adoita abreviarse, en inglés, como PD ('Public Domain').
Dominique Strauss-Kahn

Dominique Strauss-Kahn, nado en Neuilly-sur-Seine o 25 de abril de 1949, é un político francés, membro do Partido Socialista Francés. Defínese como socialdemócrata. En novembro de 2007 foi nomeado o presidente do FMI. Traxectoria
Foi profesor de Economía na Universidade de Nancy (1977-1980), ministro do Comercio Exterior desde maio de 1991 até marzo de 1993, ministro de Economía desde xuño de 1997 até novembro de 1999. É tamén deputado do Val-d'Oise e suplente do alcalde de Sarcelles.
Arresto en Nova York
O 14 de maio de 2011 foi detido no aeroporto JFK de Nova York, acusado dos cargos de agresión sexual a unha traballadora do Sofitel New York Hotel de Manhattan. Estivo retido na comisaría do Departamento de Policía de Nova York no Harlem, onde foi acusado de «asalto sexual, intento de violación e rapto». Os seus avogados, Benjamin Brafman e William Taylor anunciaron que «se declarara non culpábel», posto que din ter unha coartada sólida, na que Strauss-Kahn se atopaba xantando coa súa filla no momento do presunto ataque.
Segundo as fontes policiais, a denunciante, unha empregada doméstica do hotel onde se aloxou, foi asaltada polo director do FMI ao saír espido da ducha. Despois, «abandonou voando o Hotel Sofitel onde se atopaba, deixando tras súa un teléfono móbil ademais dos seus efectos persoais».
O 16 de maio Strauss-Kahn compareceu ante a maxistrada do caso, negándolle esta a solicitude de liberdade baixo fianza de dous millóns de dólares que presentaron os seus avogados defensores, ordenando ademais que fose enviado á célebre prisión neoiorquina da illa Riker polo menos ata a próxima audiencia fixada para o 20 de maio. Na audiencia a fiscalía alegou que a presunta agresión sexual acontecera unha hora antes do dito ao principio, botando por terra a coartada de Strauss-Kahn.
Domino's Pizza

Domino's Pizza é unha empresa multinacional de comida rápida, especializada en pizzas. Foi fundada en Ypsilanti, Míchigan (Estados Unidos) o 10 de xuño de 1960 por Tom Monaghan. Actualmente é a segunda cadea deste tipo máis grande nos Estados Unidos, e conta con 9. 000 establecementos en réxime de franquía en máis de 60 países.
Domiz, Trasestrada, Riós

Domiz (á espera da oficialización da forma Domez) é un lugar da parroquia de Trasestrada, do concello ourensán de Riós, na comarca de Verín. Segundo o IGE, en 2023 tiña 44 habitantes (24 homes e 20 mulleres).
Domo-kun

Domo (どーもくん, Domo-kun) é un personaxe de ficción e a mascota oficial da cadea de televisión xaponesa NHK. Comezou a aparecer en viñetas de 30 segundos creadas moitas veces usando o estilo de animación stop motion. O personaxe debutou na televisión xaponesa o 22 de decembro de 1998.
As curtas con Domo foron dirixidas polo animador xaponés Tsuneo Gōda. Gōda di que, usando este proceso, pódese "crear unha obra chea de sentimento".
Domo é unha pequena criatura ovípara de cor marrón coa aparencia dun estraño monstro, ten os ollos negros e a boca aberta que revela os seus dentes puntiagudos. Naceu dun ovo e vive nunha cova subterránea co avó Usajii (do xaponés, "Usagi"
coello, "Oyaji"
home maior), un coello sabio ao que lle encanta ver a televisión e beber té. Tamén nesa cova vive con dous morcegos: Shinobu, que ten un problema de alcohol, e a súa filla Morio. Outro personaxe da serie curta é Tashanna, unha comadrexa moza de 17 anos que soña con ser modelo en Tokyo. Orixe do nome
O nome de Domo-kun vén do segundo episodio do programa, no que se escoita a un presentador de televisión dicindo as palabras: "Dōmo konnichiwa", que se pode traducir como "boa tarde" o "moi ola" e Kun, que é o honorífico usado para referirse a machos novos en xaponés. Impacto cultural do personaxe
Domo converteuse nunha icona da sociedade xaponesa (recoñecida polo 90% dos escolares) desde a que se venden todo tipo de artigos.
Nickelodeon transmitiu a serie nas súas pausas comerciais dobradas ao español en América Latina, sendo lanzada nesa rexión o 23 de xuño de 2008.
En 2013, NHK, cumprindo 60 anos de televisión, fixo unha proxección especial preto da súa sede, protagonizada por Domo.
Domus (A Coruña)

A Domus, anteriormente coñecida como Casa do Home, é un museo coruñés, o único interactivo conceptual e monográfico sobor do ser humano. Algunhas das súas montaxes máis interesantes son unha colaxe que representa a Gioconda, realizada con 10. 062 fotografías de persoas de todo o mundo, imaxes dun parto, elaborar un menú e comprobar se é equilibrado ou ver os latexos do propio corazón. Inaugurouse en abril de 1995 e é obra de César Portela e Arata Isozaki. Contidos
Conta con 1. 500 m² de exposicións, 300 deles na sala Severo Ochoa, de exposicións temporais, e unha sala de proxeccións de cinema en grande formato. Ten excelentes vistas ás praias de Riazor e Orzán.
As exposicións oferecen uns 200 módulos interactivos. Ademais de fornecer información, esixen ser accionados mediante algún mecanismo, frecuentemente en forma de xogos sinxelos, para entender o seu funcionamento. As áreas temáticas denomínanse Eu (a identidade), Nós (demografía), Bioquímica e Xenética, Paisaxes (medios de exploración do corpo e imaxes microscópicas de tecidos e células), Reprodución e desenvolvemento embrionario, Sentidos, Corazón e sistema circulatorio, Comer para vivir (nutrición e sentidos do gusto e o olfacto), Sistema motor, O pé, Cerebro, Equilibrio, habilidades e linguaxe.
A sala de proxeccións denomínase Leonardo da Vinci. As proxeccións son de grande formato (8/70) magnavisión sobre unha pantalla de 80 m². Conta cunha potencia de 7. 000 vatios de luz e 4. 000 de son, con 17 altofalantes. En dita sala proxéctanse películas IMAX ou en 3D, e impártense charlas de divulgación científica.
En 2015 inaugurouse a sala Maker, dedicada á robótica. Expedición Balmis
Como lembranza da Real Expedición Filantrópica da Vacina, expedición científica que levou a vacina da varíola a América, inaugurouse un monumento na balconada do museo. Galería de imaxes
Vexa o artigo principal en Galería de imaxes da Casa do Home
Domènec Font

Domènec Font, nado en Ponts, provincia de Lleida, Cataluña, en 1950 e finado no mesmo lugar o 17 de maio de 2011 foi un teórico do cinema, guionista, director, realizador e catedrático universitario catalán. Traxectoria
Doutor en comunicación audiovisual pola Universidade Pompeu Fabra, onde desenvolveu o seu labor como catedrático de Teoría e Historia do Cinema e director do Observatorio do Cinema Europeo. Tamén dirixiu a Mostra Internacional de Cinema Europeo Contemporáneo.
Como director e guionista a súa primeira obra foi unha película colectiva, da que tamén foi produtor, Objetivo sexo (1979). En 1984 é o responsábel da serie de Televisión Española La memoria fértil, que permaneceu en antena até 1990 e que serviu para dar a coñecer a traxectoria de persoas claves da cultura española como Luis Buñuel ou Josep Pla, entre moitos outros. Destacou tamén pola súa adaptación á televisión da serie Pepe Carvalho de Manuel Vázquez Montalbán. Foi tamén presidente do Consello Consultivo e Asesor de Barcelona Televisió.
Como ensaísta, a súa obra iníciase en 1974 con Un cine para el cadalso, xunto a Romà Gubern e continuou con Del azul al verde: el cine español bajo el franquismo (1976), ambas as obras dedicadas á censura franquista no cinema.
Domótica

A domótica é a disciplina que se ocupa de estudar a tecnoloxía para mellorar a calidade de vida dos seres vivos, en contornos antropizados. Historia e características
Esta disciplina naceu no curso da Terceira Revolución Industrial. O termo é un cruzamento das palabras domus (que significa "casa" en latín) e robótica (de robot, que significa escravo en checo)
Un hábitat ou edificio domótico é aquel dotado de automatismos coa finalidade de mellorar a calidade de vida das persoas que viven nese espazo, de xeito que se reduza o traballo doméstico, aumentando a seguranza, racionalizando os diferentes consumos e optimizando os recursos. Un sistema domótico debe ter a ubicuidade suficiente no seu control, teléfono, PDA, PC, Internet etc. Por exemplo, nun edificio domótico, durante o inverno, as persianas poderían subirse automaticamente durante o día, e pola noite baixarían elas soas, aproveitando a luz e a calor solar ao longo do día, favorecendo a optimización do consumo enerxético da edificación. Isto é un exemplo básico, aínda que un bo sistema domótico debe ofrecer infinitas posibilidades de control dunha maneira sinxela. Elementos importantes nunha instalación domótica
Incremento do conforto
Automatización do control de luces, persianas, fiestras, cortinas e enchufes.
Climatización automática (calefacción e refrixeración).
Optimización da xestión de consumos: enerxía eléctrica, gas, recursos hídricos.
Uso de enerxías renovábeis (enerxía solar, enerxía xeotérmica, enerxía eólica).
Automatización de tarefas: rego, acendido de servizos a certas horas, en función de acontecementos etc.
Ubicuidade no control, tanto externo como interno, control remoto de Internet, PC, mandos sen fío (p. ex. PDA con WiFi), aparatos eléctricos.
Facilidade de uso (GUI, interface de usuario gráfico, aplicación).
Xestión do lecer.
Alarmas. Vixilancia anti-incendios. Temperatura. Detección de fugas de gas ou auga.
Control de accesos.
Control biométrico.
Control de servizos para simular a presenza de xente durante ausencias prolongadas.
Xestión de alarmas técnicas: corte de subministración, posibilidade de visualización remota do edificio. Control
Todas as ordes que se efectúan nunha casa domótica realízanse a través de diferentes sistemas: IR (mando por raios infravermellos)
Inalámbrico
Teléfono
Don Carlos

Don Carlos, ou Don Carlo na versión en italiano, é unha ópera en cinco actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en francés de François Joseph Méry e Camille du Locle, baseado no drama Dom Karlos, Infant von Spanien de Schiller. Foi estreada o 11 de marzo de 1867 no Teatro Imperial da Ópera de París.
Os acontecementos históricos rodean e dirixen boa parte do drama. Para Verdi esta ópera representaba a loita da liberdade contra a opresión política e religiosa, representadas nos personaxes de Filipe II e o Grande Inquisidor. A historia está baseada en conflitos na vida de Carlos de Austria e Portugal (1545–1568) logo de que a súa prometida, Isabel de Valois, casara co seu pai, o rei Filipe II como parte do tratado de paz que puxo fin á guerra italiana de 1551-1559 entre as Casas de Habsburgo e Valois; aparecen a Contrarreforma, a Inquisición e a rebelión dos calvinistas en Flandres, Brabante e Países Baixos.
Ao longo de vinte anos, realizáronselle cortes e adicións á ópera, o que deu como resultado unha gran diversidade de versións dispoñibles para directores. Ningunha outra ópera de Verdi ten tantas versións. Coa súa duración íntegra (incluíndo o ballet e os cortes feitos antes da primeira representación), contén arredor de catro horas de música, sendo a ópera máis longa de Verdi.
Don Omar

William Omar Landrón Rivera, coñecido artisticamente como Don Omar, nado en San Xoán o 10 de febreiro de 1978, é un cantante, compositor, actor, empresario e produtor musical portorriqueño de reggaeton. Así mesmo gravou en xéneros como salsa, mambo, música electrónica, e bachata, entre outros. Tamén é cantautor, empresario e coordinador musical.
Don Pasquale

Don Pasquale é unha ópera buffa en tres actos do músico italiano Gaetano Donizetti (Bérgamo, 1797-1848). O compositor, xunto con Giovanni Ruffini, escribiu o libreto baseándose no que A. Anelli fixo para a ópera de Stefano Pavesi, Ser Marc'Antonio (1810).
Estreouse en París, o 3 de xaneiro de 1843, o cabo de ser nomeado Donizetti director musical da corte do emperador Fernando I de Austria. Don Pascual é a ópera número 64 das 70 que compuxo.
Don Taxay

Donald Paul Taxay, nado o 24 de maio de 1933 en Chicago, Illinois, foi un numismático e historiador estadounidense coñecido polas súas publicacións de referencia na historia da moeda do seu país e pola súa desaparición cando estaba no cumio da súa carreira. Traxectoria
Formacióne vida familar
Don Taxay naceu en Chicago, onde se graduou no Conservatorio Americano de Música.
En decembro de 1977 casou con Constance Ferris, da que se divorciou en 1982.
Carreira numismática
Taxay comezou o seu interese pola numismática na década de 1950 e en 1958 xa era encargado do departamento de moedas dun establecemento comercial en Boston. En 1962 empezou a traballar na New Netherlands Coin Company, un comercio numismático especializado en moedas raras. En 1963 foi contratado por Walter H. Breen xunto a Lynn Glaser na compañía de autenticación de moedas Institute of Numismatic Authenticators. No verán de 1969 entrou na dirección dunha compañía que se acababa de cerar en Nova York, Harmer, Rooke Numismatists, Ltd. , e uns anos despois uniuse a Harry J. Forman e a Ruth Bauer, de Filadelfia, para constituíren Forman, Taxay and Associates, unha compañía especializada en poxas numismáticas e xestión de investimentos neste sector, aínda que a empresa non tivo éxito e Taxay se retirou da sociedade.
En abril 1964 foi nomeado conservador do Museo Numismático do Banco Chase Manhattan, logo do retiro de Vernon L. Brown. Ocupou este posto ata a súa renuncia o 18 de maio de 1966, e foi sucedido por Gene Hessler. En 1975 foi nomeado subdirector da compañía First Investors, Inc.
Desaparición
Entre 2005 e 2006, os membros da Numismatic Bibliomania Society emprenderon un proxecto de investigación para descubrir que lle sucedera a Don Taxay, xa que non se sabía nada del desde finais da década de 1970. Finalmente, determinaron que Taxay fora introducido nunha comunidade espiritual india por Walter H. Breen e que, como consecuencia, se convertera nun seguidor do movemento Osho e marchara á India. O historiador Karl Moulton especula que Taxay puido liquidar todas as súas propiedades para logo doar os beneficios ao gurú Bhagwan Shree Rajneesh. Publicacións
Estas son as cinco monografías publicadas por Don Taxay antes da súa desaparidión na década de 1970: (1963). Counterfeit, Mis-Struck and unofficial U. S. Coins. Arco Pub. Nova York.
(1966). The U. S. Mint and Coinage. An illustrated history from 1776 to the present. Arco Pub. Nova York.
(1967). An Illustrated History of U. S. Commemorative Coinage.
(1970). Money of the American Indians in 1970. Nummus Press, Nova York. ISBN 9780878410019
(1971). Scott's Comprehensive Catalogue and Encyclopedia of United States Coins. Scott Pub. Co. , Nova York.
Donald Arthur Glaser

Donald Arthur Glaser, nado en Cleveland, Ohio, o 21 de setembro de 1926 e finado o 28 de febreiro de 2013, foi un físico e neurobiólogo norteamericano galardoado no ano 1960 co Premio Nobel de Física. Biografía
Naceu o 21 de setembro de 1926 na cidade norteamericana de Cleveland, situada en Ohio. Graduase en física e matemáticas o ano 1946 no Case Institute of Technology de Cleveland, ampliando posteriormente estudos no California Institute of Technology o 1949. Investigacións científicas
En 1952 inventou a cámara de burbullas, un trebello que permitiu detectar partículas mediante o hidróxeno líquido. Por esta invención foi galardoado co Premio Nobel de Física o ano 1960.
Donald James Cram

Donald James Cram, nado o 22 de abril de 1919 en Chester (Vermont, Estados Unidos) e finado o 17 de xuño de 2001 en Palm Desert (California), foi un químico e profesor universitario estadounidense que compartiu o Premio Nobel de Química de 1987 por "sintetizar moléculas tridimensionales que poden mimetizar o funcionamento das molécular naturais". Tamén gañou o Premio da Academia Nacional Estadounidense de Ciencias na área de ciencias químicas. Traxectoria
Cram educouse no Rollins College, Florida e na Universidade de Nebraska onde se licenciou en 1942 e recibiu o seu doutoramento en química orgánica da Universidade Harvard en 1947. Empezou a dar clase na Universidade de California en 1947 e pasou a ser profesor a tempo completo en 1956. En 1956 obtivo a cátedra de química na Universidade de Los Ángeles.
Campo de estudo
Cram expandiu, baseándose no traballo de Charles J. Pedersen, o campo da síntese dos éteres de coroa, compostos bidimensionais orgánicos capaces de recoñecer e combinarse selectivamente cos ións de certos elementos metálicos. Sintetizou moléculas que transformaban a súa química en tridimensional, creando un abanico de moléculas de diferentes formas que podían interactuar selectivamente con outros elementos químicos por mor das súas estruturas tridimensionais complementarias. A súa obra representou un gran paso cara á síntese de encimas en laboratorios e outras moléculas naturais cuxo especial comportamento químico é debido á súa estrutura característica. Tamén traballou no campo da estereoquímica e nomeouse á Regra de Cram da indución asimétrica na súa honra.
Como profesor
Ademais de investigador, Cram foi tamén un popular profesor que instruíu a preto de 8. 000 estudantes e guiou a obra académica doutros 200 estudantes graduados. Durante as clases tocaba a guitarra e cantaba cancións folk. tamén afacía rirse de si mesmo:
Donald Knuth

Donald Ervin Knuth, nado o 10 de xaneiro de 1938 en Milwaukee (Wisconsin), é un programador informático estadounidense. É un dos máis recoñecidos expertos en ciencias da computación pola súa investigación dentro da análise de algoritmos e compiladores. É Profesor Emérito da Universidade Stanford. Traxectoria
Coñéceselle principalmente por ser o autor da obra The Art of Computer Programming, unha das máis respectadas referencias no campo das ciencias da computación. Sentou as bases e deu nome á análise de algoritmos, e realizou numerosas achegas a varias ramas teóricas da informática. É o creador de TeX, do sistema de deseño de tipos METAFONT e do estilo de programación coñecido como programación literaria.
Dong Fang Hong 1

Dong Fang Hong 1, tamén coñecido polo seu acrónimo DFH-1, foi o primeiro satélite artificial lanzado pola China. Engalou a bordo dun foguete CZ-1 o día 24 de abril de 1970 desde o centro de lanzamento de Jiuquan, facendo da China o quinto país en poñer un satélite en órbita polos seus propios medios. Características
DFH-1 lanzouse como satélite de comunicacións experimental, cun radiotransmisor a bordo. A súa función principal foi reproducir a canción Don Fang Hong (O leste é roxo), símbolo da revolución maoísta. Durou 26 días en órbita, nunha operación dirixida por Qian Xuesen.
O satélite tiña forma de esfera dun metro de diámetro e estaba composto por sete subsistemas: estrutura, control térmico, enerxía, o transmisor da canción, a telemetría, o sistema de seguimento e o de medición de actitude. Estabilizábase mediante xiro e alimentábase exclusivamente mediante baterías. A canción transmitíase nunha frecuencia de 20, 009 MHz. Deixou de transmitir en xuño de 1970.
Dong Fang Hong 2

Dong Fang Hong 2 e os seus sucesores, Dong Fang Hong 2A (tamén coñecidos como DFH-2 e DFH-2A), foron unha familia de satélites de comunicacións da República Popular da China. Características
Os DFH-2 foron concibidos como satélites de comunicacións fabricados e lanzados con medios propios pola China en 1984. Foron seguidos por unha versión mellorada, DFH-2A, entre 1986 e 1991. Todos foron lanzados mediante foguetes CZ-3. Foron tamén denominados STTW (Shiyan Tongbu Tongxing Weixing) e, os tres últimos DFH-2A operativos, ChinaSat-1, ChinaSat-2 e ChinaSat-3.
A forma dos DFH-2 era cilíndrica, cun diámetro de 2, 1 m e unha altura de 3, 1 m. Estabilizábanse mediante xiro e a enerxía eléctrica que os alimentaba era producida mediante células solares. O primeiro lanzamento dun DFH-2 rematou nunha órbita incorrecta na que o satélite non puido dar servizo, aínda que comprobouse que tódolos sistemas de a bordo funcionaban sen problemas. O segundo DFH-2 foi posto en servizo tal como estaba previsto.
Os DFH-2A diferenciábanse dos anteriores nunha masa algo maior (441 kg fronte a 433). Usaban dous transpondedores para as comunicacións en banda C, cunha potencia de 10 W. Lanzáronse cinco en total, co último non chegando a entrar en servizo polo fallo do foguete que debía poñelo en órbita.
Dong Fang Hong 3

Dong Fang Hong 3 foi un tipo de satélite de comunicacións da República Popular da China. Características
Os dous DFH-3 lanzados eran satélites de comunicacións de capacidade media baseados no bus do mesmo nome, DFH-3, usados posteriormente noutros satélites. Foron lanzados mediante foguetes CZ-3A e a primeira unidade non chegou á súa órbita polo fallo da última etapa do foguete lanzador. Estabilizábanse nos tres eixos e tiñan unha masa de 2200 kg. Levaban a bordo 24 transpondedores en banda C para as comunicacións, con capacidade para seis canais de televisión e 18 canais de transmisión. Os paneis solares proporcionaban ata 2 kW de potencia eléctrica. O segundo DFH-3 foi tamén coñecido como ChinaSat 6.
Dong Fang Hong 3 (bus)

O bus Dong Fang Hong 3 (abreviadamente DFH-3), homónimo ó dos satélites DFH-3, é un tipo de bus para satélites fabricado en China. Características
O bus DFH-3 está pensado para satélites de comunicacións na órbita xeoestacionaria e estabilizados nos tres eixos, aínda que pode ser adaptado para satélites noutras órbitas ou incluso sondas de espazo profundo. Ten unha estrutura hexahédrica dividida en tres módulos: propulsión, servizo e comunicacións, e antenas de comunicación e paneis solares. O bus está composto tamén por sete subsistemas: estrutura, control, enerxía, telemetría e seguimento, propulsión, control térmico e comunicacións. Hai tres versións do bus, cada un con características melloradas: DFH-3, DFH-3A e DFH-3B. Especificacións técnicas
DFH-3
Dimensións: 2, 20 m x 1, 72 m x 2, 00 m
Masa: 2320 kg
Carga útil: 230 kg
Potencia eléctrica: 1700 W
Consumo máximo da carga útil: 1000 W
Tempo de vida: 8 anos
DFH-3A
Dimensións: 2, 40 m x 1, 72 m x 2, 20 m
Masa: 2740 kg
Carga útil: 360 kg
Potencia eléctrica: 4000 W
Consumo máximo da carga útil: 2500 W
Tempo de vida: 12 anos
DFH-3B
Dimensións: 2, 20 m x 2, 00 m x 3, 10 m
Masa: 2740 kg
Carga útil: 360 kg
Potencia eléctrica: 4000 W
Consumo máximo da carga útil: 2500 W
Tempo de vida: 12 anos
Dong Fang Hong 4 (bus)

O bus Dong Fang Hong 4 (abreviadamente DFH-4) é un tipo de bus para satélites fabricado en China. Características
O bus DFH-4 está pensado para satélites de comunicacións de alta capacidade na órbita xeoestacionaria e estabilizados nos tres eixos. Desenvolvéronse dúas versións do bus: DFH-4E, unha versión de máis capacidade, e DFH-4S, específica para cargas máis modestas. O bus foi desenvolvido pola Chinese Aerospace Corporation (CASC) con colaboración europea. O bus pódese equipar cunha variedade de transpondedores en banda C, Ku e L, con sistemas multifeixe. O sistema de propulsión do bus é bipropelente. Especificacións técnicas
DFH-4
Dimensións: 2, 360 m x 2, 100 m x 3, 600 m
Carga útil: 600 kg
Potencia eléctrica: 10. 500 W
Consumo máximo da carga útil: 8000 W
Tempo de vida: 15 anos
DFH-4E
Masa: 2700 kg
Carga útil: 800-1000 kg
Potencia eléctrica: 13. 500 W
Consumo máximo da carga útil: 10. 000 W
Tempo de vida: 15 anos
DFH-4S
Masa: 1590 kg
Carga útil: 450 kg
Potencia eléctrica: 7800 W
Consumo máximo da carga útil: 4000 W
Dong Fang Hong 5 (bus)

O bus Dong Fang Hong 5 (abreviadamente DFH-5) é un tipo de bus para satélites fabricado en China. Características
O bus DFH-5 está pensado para grandes satélites de comunicacións de nova xeración na órbita xeoestacionaria e para satélites de observación terrestre estabilizados nos tres eixos. Entre as novas tecnoloxías que usa están a propulsión eléctrica, radiadores en rede e despregabres, un sistema de propulsión unificado, un controlador de enerxía de nova xeración e electrónica mellorada. O seu gran tamaño faino adecuado para ser lanzado mediante os foguetes CZ-5. Especificacións técnicas
Masa: 1800-2750 kg
Carga útil: 1200. 2200 kg
Potencia eléctrica: 10. 000-30. 000 W
Consumo máximo da carga útil: 4000-22. 000 W
Tempo de vida: 12-15 anos
Dongbei Dianying Zhipianchang

O Dongbei Dianying Zhipianchang (en chinés simplificado 东北电影制片厂, literalmente Estudio de Cinema do Nordeste), tamén coñecido polo nome inglés Northeast Film Studio, foi un dos primeiros estudos cinematográficos do nordeste de China. Ao mesmo tempo, considérase o primeiro estudo cinematográfico creado expresamente por un partido comunista. Historia
A rendición do Xapón e o final da Segunda guerra mundial levaron á disolución da Manchuria Motion Picture Corporation en 1946, con sede en Changchun. Células do Partido Comunista organizaron os sectores progresistas dos traballadores para garantir que non se perdese o material. As partes que pasaron a mans comunistas integráronse no Yan'an Film Studio e no Dongbei Dianying Zhipianchang, que absorberían o Yan'an Studio o 1 de outubro de 1946, cando foi trasladado a a cidade de Hegang, que actualmente forma parte de Heilongjiang.
Considérase que Dongbei Dianying Zhipianchang é o predecesor do actual Changchun Dianying Zhipianchang, xa que o estudo sería trasladado de novo á cidade de Changchun en abril de 1949.
A partir dese momento, separaríanse as divisións de cine e animación. Os animadores, sobre todo o grupo que traballou en películas como Huangdi Meng, trasladaríanse a Shanghai. Alí os irmáns Wan, os talentos da Academia Central de Belas Artes, o Instituto de Arte de Suzhou e outros artistas de renome uniranse para crear o Shanghai Meishu Dianying Zhipianchang.
Donna Strickland

Donna Theo Strickland, nada en Guelph (Ontario) o 27 de maio de 1959 é unha física e académica canadense, Premio Nobel de Física en 2018, cando traballaba como profesora asociada no Departamento de Física e Astronomía da Universidade de Waterloo, (Canadá), "polo seu método de xeración de impulsos ópticos ultracurtos de alta intensidade". É pioneira no campo dos láseres. É a terceira muller en lograr o Premio Nobel de Física, compartido co seu antigo mentor, Gérard Mourou (Francia). A técnica que desenvolveron (amplificación por deriva de frecuencia), úsase para producir impulsos ultracurtos de moi alta intensidade, útil en micro láser, cirurxía, medicina, e en estudos de ciencia fundamental. Traxectoria
Graduouse en enxeñaría física na McMaster University en 1981, e completou o doutoramento en Física na especialidade de Óptica na Universidade de Rochester no ano 1989. A súa tese de doutoramento titulouse "Development of an ultra-bright laser and an application to multi-photon ionization" (Desenvolvemento dun láser ultrabrillante e unha aplicación para ionización multifotónica), e foi supervisada por Gérard Mourou. Durante a súa estancia nesa universidade, ambos coinventarona amplificación de pulso que lles valeu a concesión do Nobel. Premios e recoñecementos
1998 – Bolsa Sloan
1999 – Premio Premier á excelencia investigadora
2000 – Premio Cottrell Scholars Award outorgado pola Research Corporation for Science Advancement
2008 – Membro da Optical Society of America[Cómpre referencia]
2018 – Premio Nobel de Física, compartido con Arthur Ashkin e Gérard Mourou Publicacións
Strickland, Donna & Mourou, Gerard (1985-12). "Compression of amplified chirped optical pulses". Optics Communications (en inglés) 56 (3): 219–221. doi: 10. 1016/0030-4018(85)90120-8.
Donnie Darko

Donnie Darko é un filme estadounidense de ciencia ficción escrito e dirixido por Richard Kelly que se estreou en 2001. Está protagonizado por Jake Gyllenhaal, Jena Malone, Drew Barrymore, Mary McDonnell, Katharine Ross, Patrick Swayze, Noah Wyle e Maggie Gyllenhaal. O filme conta as aventuras da personaxe do título e a busca do significado das súas visións.
Rodado durante 28 días (que cadran co tempo no que se desenvolve a historia no filme) o filme foi estreado na súa maioría directamente a vídeo. Donnie Darko foi estreado no Festival de Cinema de Sundance o 19 de xaneiro de 2001, antes dunha estrea reducida nos cines o 26 de outubro de 2001 por Flower Films. Por mor de que o filme amosa un accidente de avión e os atentados do 11 de setembro de 2001 sucederon un mes antes, o filme apenas foi publicitado. O filme recadou $7, 5 millóns internacionalmente sobre un orzamento de $4, 5 millóns. Personaxes
Jake Gyllenhaal como Donald "Donnie" Darko
Jena Malone como Gretchen Ross
Mary McDonnell como Rose Darko
Holmes Osborne como Eddie Darko
Katharine Ross como Dr. Lilian Thurman
Maggie Gyllenhaal como Elizabeth Darko
Daveigh Chase como Samantha Darko
James Duval como Frank Anderson
Drew Barrymore como Karen Pomeroy
Patrick Swayze como Jim Cunningham
Noah Wyle como Dr. Kenneth Monnitoff
Beth Grant como Kitty Farmer
Stuart Stone como Ronald Fisher
Gary Lundy como Sean Smith
Alex Greenwald como Seth Devlin
Seth Rogen como Ricky Danforth
Patience Cleveland como Roberta Sparrow / "Grandma Death"
Jolene Purdy como Cherita Chen
Ashley Tisdale como Kim
Jerry Trainor como Lanky kid
David St. James como Bob Garland
Scotty Leavenworth como David
Fran Kranz como Pasaxeiro
Jack Salvatore Jr. como Larry Riesman
Arthur Taxier como Dr. Fisher
Doppelgänger

Doppelgänger é o vocábulo alemán para definir o dobre fantasmagórico ou sosias malvado dunha persoa. A verba provén de doppel, que que dicir «dobre» e gänger: «andante». A súa forma máis antiga, acuñada polo novelista Jean Paul en 1796, é Doppeltgänger, 'o que camiña á beira'. O termo utilízase para designar a calquera dobre dunha persoa, comunmente en referencia ó «xemelgo malvado» ou ao fenómeno da bilocación.
Os Doppelgänger aparecen en varias obras literarias de ciencia ficción e literatura fantástica, nas cales son un tipo de metamorfo que imita a unha persoa ou especie en particular. Descrición
Na mitoloxía e o folclore
Nas lendas nórdicas e xermánicas, ver o propio Doppelgänger é un agoiro de morte. Un Doppelgänger visto por amigos ou parentes dunha persoa pode ás veces traer mala sorte, ser un mal agoiro ou un sinal dunha doenza ou un problema de saúde inminentes. Segundo escribiu o dramaturgo sueco Strindberg: «O que ve ao seu dobre é que vai morrer».
Mario Praz conecta coa figura do dobre outras populares no folclore, como o lobishome ou a rapariga fermosa que oculta no seu interior unha serpe ou demo (lamia). Claude Lecouteux explora estas e outras conexións (fadas, bruxas, lobishomes) no seu libro sobre a figura do dobre na Idade Media.
Dor ósea

A dor ósea é unha forma debilitante de dor proveniente do tecido óseo. Ocorre en virtude dunha ampla variedade de doenzas e/ou condicións físicas e pode prexudicar severamente a calidade de vida dos pacientes que a sofren. A dor ósea presenta múltiples causas, como un grande estrés físico e doenzas como o cancro. Sábese, hai moitos anos, que os osos son innervados por neuronas sensoriais, pero a anatomía exacta desa innervación aínda permanece escura debido ás propiedades físicas contrastantes do óso e do tecido nervioso. Porén, até recentemente non se determinara cales son os tipos de neuronas que innervan cada parte do óso. A capa perióstea do tecido óseo é altamente sensíbel á dor e unha causa importante da dor ósea en varias condicións patolóxicas, como en fracturas, osteoartrite etc. Porén, en certas doenzas, o endósteo e o suprimento nervioso do sistema de Havers parece desempeñar un papel importante, como na osteomalacia, na osteonecrose, entre outras.
Dorion Sagan

Dorion Sagan, nado en 1959, é un autor, ensaísta, escritor de ficción e teórico norteamericano de Madison, Wisconsin. Escribiu e é coautor de libros sobre cultura, evolución, historia e filosofía da ciencia. Vida persoal
Dorion é fillo do físico Carl Sagan e da bióloga Lynn Margulis, irmán do empresario Jeremy Sagan, e medio irmán do escritor Nick Sagan (fillo de Linda Salzman) e da cineasta Sasha Sagan e Samuel Sagan (fillos de Ann Druyan). Obra escrita
Ensaios
Historias curtas
Doris Leuthard

Doris Leuthard, nada en Merenschwand (cantón de Argovia) o 10 de abril de 1963, é unha política suíza, membro do Partido Popular Cristián Demócrata. É tamén orixinaria da comuna de Sarnen no cantón de Obwalden. Foi elixida como conselleira federal o 14 de xuño de 2006. O seu mandato comezou oficialmente o 1 de agosto do mesmo ano. Traxectoria
Doris fixo os seus estudos primarios e secundarios nas localidades de Merenschwanden e Muri. Os estudos ximnasiais (medios) fíxoos na cidade de Wohlen no cantón de Argovia. Realizou estudos de dereito na Universidade de Zürich e obtivo a licenza para exercer a avogacía no cantón de Argovia en 1991.
A partir de 1989 Doris comeza a traballar nun estudo de avogados. Dous anos máis tarde obtivo a súa patente para exercer como avogada; a partir dese momento, Doris asóciase co estudo de avogados Fricker-Leuthard implantado en Wohlen e Muri.
Durante os anos 1990 entra a formar parte de varios consellos de fundacións e administracións. Entre algúns atópanse a Compañía eléctrica de Laufenburgo (Elektrizitätsgesellschaft Laufenburg) e o Novo Banco Argoviano (Neue Argauer Bank). Tamén estivo á fronte das Universidades populares de Argovia.
Foi membro do Consello escolar de Muri (Argovia) de 1993 ao 2000. Igualmente de 1996 a 1997 foi membro das autoridades de conciliación en materia de dereito de arrendamento. De 1997 ata 2000 foi membro do Gran Consello de Argovia. En 1999 é elixida para o Consello Nacional suízo, no cal se interesa nas comisións de economía e rendementos, así como a comisión de asuntos xurídicos.
Vicepresidenta do Partido Popular Cristián Demócrata desde 2001 ata 2004, data na cal se converte en presidenta do mesmo.
O 14 de xuño de 2006 Doris Leuthard é elixida Conselleira federal en substitución de Joseph Deiss quen renunciou ao seu cargo. A elección levouse a cabo na Asemblea federal, Doris foi elixida na primeira volta por 133 votos dun total de 234 votos válidos (240 posibles).
Desde o 1 de agosto de 2006, Doris Leuthard é a encargada do Departamento Federal de Economía (DFE).
Doris Leuthard é favorable á revisión da lei do asilo e á construción de novas centrais nucleares en Suíza. Oponse á privatización da compañía nacional de telecomunicacións (Swisscom) así como á adhesión de Suíza á Unión Europea. O 10 de decembro de 2008 foi elixida por 173 votos como Vicepresidenta da Confederación Suíza.
Doris Reisinger

Doris Reisinger, de solteira Doris Wagner, nada en Ansbach no ano 1983, é unha ex monxa e filósofa, teóloga e escritora alemá. Biografía e traxectoria
Reisinger naceu como Doris Wagner en Ansbach en 1983 e uniuse á comunidade relixiosa católica Familia Spiritualis Opus (FOS) á idade de 19 anos. En 2008, aos 24 anos, Reisinger alegou que foi agredida sexualmente polo sacerdote austríaco Hermann Geissler, membro tanto de FOS como da Congregación para a Doutrina da Fe (CDF). Geissler renunciou á CDF en xaneiro de 2019 pero negou as acusacións na súa contra.
Reisinger deixou a orde en 2011 e terminou os seus estudos de teoloxía en 2014. O mesmo ano, publicou Nicht mehr ich. Die wahre Geschichte einer jungen Ordensfrau, a súa autobiografía, que relata as súas experiencias como vítima de agresión sexual dentro da Igrexa católica Romana. Reisinger critica que as xerarquías de moitas relixións e comunidades de fe, como a Igrexa católica, subordinan os individuos. Alega que estas comunidades a miúdo adoitaban proporcionar as condicións ideais para facilitar o asalto por parte dos homes de rango superior. A investigación criminal realizada pola policía en Alemaña e Austria contra o seu presunto violador non conduciu a ningunha condena. En Alemaña, as autoridades pecharon o caso porque a conduta do sacerdote non cumpría cos criterios dun delito, mentres que en Austria o caso pechouse porque o sacerdote afirmou de maneira convincente que a súa relación foi consentida.
Reisinger foi unha das cinco protagonistas do documental #Female Pleasure, dirixido pola cineasta suíza Barbara Miller e estreado no Festival de Locarno de 2018. A película fala sobre a sexualidade no século XXI desde a perspectiva dunha muller e sobre a continua represión das mulleres nas estruturas patriarcais. Publicacións
Nicht mehr ich. Die wahre Geschichte einer jungen Ordensfrau. Edition a, Wien 2014, ISBN 978-3-99001-109-6.
Con Klaus Mertes; Spriritueller Missbrauch in der katholischen Kirche. Herder, Freiburg 2019, ISBN 978-3-451-38426-4.
Dormitorio

Dormitorio é o nome da habitación usada, sobre todo, para o soño ou o descanso do residente ou ocupante. Na maioría dos casos, devandita habitación vén acompañada por mobles de tipo persoal ou de uso compartido privado (cama, escritorio, armario etc. ).
Non se pode dicir con exactitude o que se fai nesta habitación, as actividades poden variar desde durmir, ler, ver a televisión, vestirse, conversar con outro usuario, repousar o corpo, ou simplemente illarse un pouco do exterior. Isto porque depende exclusivamente de cada usuario en especial.
En diferentes culturas, os espazos usados principalmente para outras actividades durante o día convértense en dormitorios durante a noite; mentres que noutras existen dormitorios específicos, que constitúen unha parte importante da casa, fogar ou vivenda. Tipos de dormitorios
Dormitorio de matrimonio
Dormitorio dobre
Dormitorio individual
Dormitorio estudo
Dormitorio infantil
Dorna (Xaime Quessada)

Dorna é unha escultura creada polo artista español Xaime Quessada, situada en Pontevedra. Tamén é coñecida como Homenaxe ao camiño de Santiago e actualmente atópase na rúa do Gorgullón, no Camiño Portugués, fronte ao centro comercial Vialia. Historia
En 2001, completouse a reurbanización da Avenida de Uruguai e da marxe esquerda do río Lérez, que o Ministerio de Obras Públicas español acometera na cidade.
Como colofón do proxecto, creouse unha gran rotonda na Avenida de Uruguai, á entrada da ponte do Burgo, e decidiuse instalar un monumento conmemorativo do paso do camiño de peregrinación portugués a Santiago de Compostela por este punto estratéxico da cidade.
A escultura foi encargada ao artista ourensán Xaime Quessada e foi inaugurada o 20 de agosto de 2001.
O tramo da avenida de Uruguai onde se atopaba a rotonda do Burgo foi redeseñado uns anos despois da instalación da escultura, en outubro de 2006. Eliminouse a rotonda e perdéronse algúns dos elementos da escultura, como o estanque e a iluminación, xa que a escultura foi deseñada para descansar sobre unha masa de auga. Descrición
A escultura foi deseñada para representar a Galicia como terra de auga, luz e vento. É unha homenaxe ao Camiño de Santiago, concibido en forma das antigas dornas galegas coa vela despregada ao vento.
Trátase dunha dorna de ferro fundido, unha embarcación pesqueira típica das Rías Baixas, coa proa apuntando cara a Santiago de Compostela, destino do camiño de peregrinación, coa vela impulsada polo vento para crear dinamismo.
A dorna subliña o carácter marítimo de Pontevedra e a súa relación co mar, e simboliza ao peregrino que realiza a viaxe a Santiago de Compostela.
A rotonda para a que se deseñou a obra tiña un estanque que rodeaba a escultura de auga e estaba iluminada por un efecto de auga tintada. O autor utilizou o ferro fundido como material, asociándoo á idea de que a súa autooxidación faino eterno como o camiño de peregrinación.
Dorosoma

Dorosoma é un xénero que contén cinco especies dentro da familia Dorosomatidae. As cinco especies son nativas de América do Norte e Central e son especies máis coñecidas por viviren en auga doce, aínda que algunhas poden vivir en augas de estuarios e baías.
A especie Dorosoma cepedianum é importante na cadea trófica en América do Norte porque é a fonte de alimento para os peixes que se pescan con cana. Ten tamén unha longa historia de introducións en ríos que poden orixinar distorsións na cadea trófica. Especies
Dorosoma anale Meek, 1904
Dorosoma cepedianum (Lesueur, 1818)
Dorosoma chavesi Meek, 1907
Dorosoma petenense (Günther, 1867)
Dorosoma smithi C. L. Hubbs & R. R. Miller, 1941