proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Secante (matemáticas)

A secante, é a razón trigonométrica recíproca do coseno: sec ⁡ α
1 cos ⁡ α
c b {\displaystyle \sec \alpha
{\frac {1}{\cos \alpha }}
{\frac {c}{b}}} Forma xeométrica
Temos que, calculando a partir da circunferencia de raio unidade: sec ⁡ α
A B ¯ A C ¯
A E ¯ A D ¯
A E ¯ 1
A E ¯ {\displaystyle \sec \alpha
{\frac {\overline {AB}}{\overline {AC}}}
{\frac {\overline {AE}}{\overline {AD}}}
{\frac {\overline {AE}}{1}}
{\overline {AE}}} Representación gráfica
Partindo da definición de secante como a recíproca do coseno: Coñecendo a función do coseno, podemos ver que para os valores nos que o coseno vale cero, a secante faise infinito, se a función coseno tende a cero desde valores positivos a secante tende a: + ∞ {\displaystyle +\infty }. lim α → π 2 − cos ⁡ ( α )
0 + {\displaystyle \lim _{\alpha \to {\frac {\pi }{2}}^{-}}\cos(\alpha )
0^{+}} lim α → π 2 − sec ⁡ ( α )
1 lim α → π 2 − cos ⁡ ( α )
10 +
+ ∞ {\displaystyle \lim _{\alpha \to {\frac {\pi }{2}}^{-}}\sec(\alpha )
{\cfrac {1}{{\underset {\alpha \to {\frac {\pi }{2}}^{-}}{\lim }}\; \cos(\alpha )}}
{\cfrac {1}{0^{+}}}
+\infty } mentres que cando o coseno tende a cero desde valores negativos a secante tende a: − ∞ {\displaystyle -\infty }. lim α → π 2 + cos ⁡ ( α )
0 − {\displaystyle \lim _{\alpha \to {\frac {\pi }{2}}^{+}}\cos(\alpha )
0^{-}} lim α → π 2 + sec ⁡ ( α )
1 lim α → π 2 + cos ⁡ ( α )
10 −
− ∞ {\displaystyle \lim _{\alpha \to {\frac {\pi }{2}}^{+}}\sec(\alpha )
{\cfrac {1}{{\underset {\alpha \to {\frac {\pi }{2}}^{+}}{\lim }}\; \cos(\alpha )}}
{\cfrac {1}{0^{-}}}
-\infty } Cando o coseno do ángulo vale un, a súa secante tamén vale un, como se pode ver na gráfica. Valores significativos
Pódese obter facilmente unha táboa con algúns valores significativos lembrando que sec ⁡ x
1 cos ⁡ x {\displaystyle \sec x
{1 \over \cos x}}: Derivadas
As derivadas obtéñense lembrando a súa definición e aplicando a regra do cociente: d d x sec ⁡ x
d d x 1 cos ⁡ x
sin ⁡ x cos 2 ⁡ x
sec ⁡ x ⋅ tan ⁡ x. {\displaystyle {\frac {\mathrm {d} }{\mathrm {d} x}}\sec x
{\frac {\mathrm {d} }{\mathrm {d} x}}{\frac {1}{\cos x}}
{\frac {\sin x}{\cos ^{2}x}}
\sec x\cdot \tan x. } d 2 d x 2 sec ⁡ x
d d x tan ⁡ x cos ⁡ x
d d x sin ⁡ x cos 2 ⁡ x
1 + sin 2 ⁡ x cos 3 ⁡ x
sec 3 ⁡ x ( 1 + sin 2 ⁡ x ). {\displaystyle {\frac {\mathrm {d} ^{2}}{\mathrm {d} x^{2}}}\sec x
{\frac {\mathrm {d} }{\mathrm {d} x}}{\frac {\tan x}{\cos x}}
{\frac {\mathrm {d} }{\mathrm {d} x}}{\frac {\sin x}{\cos ^{2}x}}
{\frac {1+\sin ^{2}x}{\cos ^{3}x}}
\sec ^{3}x\left(1+\sin ^{2}x\right). } Relación trigonométrica secante-cosecante
Consecuencia da primeira relación fundamental da trigonometría ( cos 2 ⁡ x + sin 2 ⁡ x
1 ) {\displaystyle (\cos ^{2}x+\sin ^{2}x
1)} é a seguinte relación entre a secante e a cosecante: c o s e c 2 x + sec 2 ⁡ x
c o s e c 2 x ⋅ sec 2 ⁡ x {\displaystyle \mathrm {cosec} ^{2}x+\sec ^{2}x
\mathrm {cosec} ^{2}x\cdot \sec ^{2}x} para todo x ≠ k π 2 {\displaystyle x\neq k{\pi \over 2}} con k ∈ Z {\displaystyle k\in \mathbb {Z} }.
A relación obtense facilmente dividindo a relación fundamental por sin 2 ⁡ x ⋅ cos 2 ⁡ x {\displaystyle \sin ^{2}x\cdot \cos ^{2}x}.
Sección Femenina

A Sección Femenina fai referencia á institución creada en 1934, durante a Segunda república española, e que acadaría unha gran relevancia coa transformación do Estado Español nun réxime ditatorial de corte fascista. En xullo de 1936, tiña unhas 2. 500 afiliadas e cara ao final do franquismo, en 1973, contaba con 279697 militantes. Orixe
Era a rama feminina de Falange Española, que foi dirixida dende a súa constitución por Pilar Primo de Rivera, filla do ditador Miguel Primo de Rivera e irmá de José Antonio Primo de Rivera, fundador da Falange. Compartía tanto os ideais coma a estética con este partido de corte fascista. As figuras de Isabel a Católica e Tareixa de Ávila foron os símbolos escollidos en representación da institución.
A principal dirixente de Galicia foi María Victoria Eiroa. Características
Tiña como finalidade a beneficencia social, destinada principalmente, aínda que non unicamente, á muller. Estaba organizada en diferentes rexidurias repartidas polo país. Dentro do seu labor social destaca: a atención médica, coidado de anciáns, garderías, centros para discapacitados tanto físicos como mentais. .. a reconstrución do patrimonio histórico como o Castelo de La Mota; formación de caravanas para asistir ás zonas rurais. ..
A súa patroa era Tareixa de Ávila motivo polo cal a revista da sección feminina chamouse Teresa.
Ao igual que o Auxilio Social e a Igrexa Católica, a Sección Femenina tamén xogou un papel fundamental na reeducación e formación cristiá de nenos e mulleres, poñendo de relevo os valores patrióticos e cristiáns, e avogando polo sometemento da muller á figura do home, como quedou indicado por Pilar Primo de Rivera no V Consello Nacional celebrado en Barcelona en 1941:
Secernénteos

A dos secernénteos (Secernentea) é unha clase de nematodos.
É unha das dúas clases tradicionais de nematodos, que está fundamentada en criterios morfolóxicos, pero non está apoiada por análises moleculares modernos. Características
Son nematodos con anfidios localizados dorsolateralmente sobre os labios laterais ou no extremo anterior, as aberturas dos anfidios son en forma de poro ou de fendedura; os deridios e os fasmidios están presentes; o aparato excretar é tubular; a cutícula, estriada, está provista de dúas a catro capas; o esófago é variábel, pero con tres glándulas esoxáficas; as ás cuadais están presentes. Os machos posúen, en xeral, un testículo, teñen papilas sensoriais cefálicas e pode haber tamén papilas caudais. A hipoderme é uninucleada ou multinucleada. A cutícula componse de dúas a catro capas, e presenta estrías transversais ou aneis. O sistema excretor ábrese ventrolateralmente mediante un ducto cuticularizado conectado a túbulos colectores en un ou a ambos os lados do corpo. A cavidade corporal presenta de catro a seis pseudocelomocitos.
Son case exclusivamente terrestres, rara vez de auga doce ou mariños. Taxonomía
De modo tradicional, os secernénteos se subdiven en tres subclases, cun total de oito ordes, ou nove, segundo os autores.
Subclase Rhabditia Orde Rhabditida
Orde Strongylida
Subclase Spiruria Orde Spirurida
Orde Ascaridida
Orde Camallanida
Orde Drilonematida
Subclase Diplogasteria Orde Diplogasterida
Orde Tylenchida
Secesión (política)

Unha secesión, do latín secessĭo, -ōnis, 'separación', 'afastamento', é o acto de retirarse dunha organización, unión ou entidade política. Tipicamente hai un forte factor diferencial que motiva a retirada.
A secesión pode ser un feito ou un dereito. Como dereito o fenómeno político da secesión require a previa existencia dun Estado Federal ou Confederal, do que forme parte o Estado que manifesta a súa vontade de separarse da unión.
A secesión, como feito, adoita confundirse coa independencia. Pero non é igual. Nas guerras de secesión (como a Guerra de Secesión de Estados Unidos), o decisivo é a vontade que ten un Estado preexistente de separarse da unión con outros Estados, mentres que nas guerras de independencia trátase do nacemento dun novo Estado.
Secesión de Berlín

A Secesión de Berlín (Berliner Secession) foi unha asociación artística fundada por artistas berlineses en 1898 como unha alternativa á Asociación de Artistas de Berlín, que estaba dirixida polo estado e era de carácter conservador. Historia e características
Ese ano, 1898, o xurado do Salón oficial rexeitou unha paisaxe de Walter Leistikow, quen era unha figura clave entre un grupo de novos artistas interesados no desenvolvemento moderno da arte. Sesenta e cinco novos artistas foron os membros fundadores da Secesión.
Max Liebermann foi o primeiro presidente da Secesión de Berlín, e propuxo que Paul Cassirer e o seu curmán Bruno actuasen como axentes de negocios.
En 1901 Bruno Cassirer dimitiu da Secesión, de xeito que puido dedicarse enteiramente á editorial Cassirer. Paul asumiu a dirección da galería Cassirer, e apoiou a varios artistas da Secesión, incluíndo os escultores Ernst Barlach e August Gaul, así como á promoción dos impresionistas e posimpresionistas franceses.
Entre os membros da Secesión destacan: Max Beckmann, Lovis Corinth, Lyonel Feininger, Georg Kolbe, Käthe Kollwitz, e Max Slevogt.
Secobarbital

O secobarbital (coñecido entro outros pola marca comercial Seconal®) é unha droga pertencente á clase dos barbitúricos. O secobarbital deprime a actividade cerebral; a súa acción inhibitoria sobre o sistema nervioso é xeneralizada.
Secret Magic Control Agency

Secret Magic Control Agency (tamén coñecido como Hansel & Gretel) é un filme ruso en lingua inglesa de 2021. O filme foi producido por Wizart Animation, CTB Film Company e QED International. Foi escrito por Analisa LaBianco, Vladimir Nikolaev, Jeffery Spencer, Aleksey Tsitsilin e Alexey Zamyslov e foi dirixido por Aleksey Tsitsilin. Baséase na obra Hansel e Gretel dos irmáns Grimm. Personaxes
Sylvana Joyce como Gretel
Courtney Shaw como Gretel de nena
Nicholas Corda como Hansel
Alyson Leigh Rosenfeld como Hansel de neno
Erica Schroeder como Ilvira
Marc Thompson como King/Circus Worker
Georgette Reilly como Axente Stepmother
Johanna Elmina Moise como Axente Stepdaughter
Mike Pollock como o Primeiro Ministro
Mary O'Brady como Baba Iagá
Secretario xeral

O termo secretario xeral ou primeiro secretario é designación utilizada para identificar ao principal xefe ou líder de certas organizacións sindicais, partidos, asociacións nacionais e internacionais ou empresas. Utilízase normalmente para designar o cargo máis importante dentro dunha organización internacional multilateral.
Tamén, pode ser utilizado para denominar ao cargo inmediatamente inferior ao presidente dunha organización. Secretarios xerais
Secretario xeral das Nacións Unidas
Secretario xeral da Organización de Estados Americanos
Secretario xeral de Amnistía Internacional
Secretariado Xeral (Administración Pública)
Secretario xeral das Nacións Unidas

O secretario xeral das Nacións Unidas é o máximo funcionario da ONU e xefe da Secretaría das Nacións Unidas. Debe actuar de acordo coa Carta das Nacións Unidas, de acordo cos principios de independencia e imparcialidade. O actual secretario xeral, António Guterres, asumiu en 2017 o lugar de Ban Ki-moon, quen cumpriu dous mandatos, dous lustros consecutivos (do 1 de xaneiro de 2007 ao 1 de xaneiro de 2017), sendo renovado cando expirou o seu primeiro mandato en 2011. A reelección do secretario xeral da axencia é unha práctica establecida, só se rompeu cando os Estados Unidos vetaron o segundo mandato do exipcio Boutros Boutros-Ghali en 1996. Funcións
Concibido por Franklin D. Roosevelt como o "moderador do mundo", a posición defínese na Carta das Nacións Unidas como o "xefe máis oficial" da organización, pero a Carta tamén establece que o Secretario Xeral pode chamar a atención do Consello de Seguridade sobre "calquera asunto que, na súa opinión, poida ameazar o mantemento da Paz e a seguridade internacional", dando a posición de maior capacidade de acción. no mundo da escena. A situación converteuse nun dobre papel de administrador das Nacións Unidas e de diplomático e mediador para resolver as disputas entre os Estados membros e chegar a un consenso sobre cuestións globais.
A Carta das Nacións Unidas no seu capítulo XV encárgase de cumprir todas as funcións que poida desempeñar para o Consello de Seguridade, a Asemblea Xeral, o Consello Económico e Social ou calquera outro organismo da ONU. Como máximo funcionario da ONU, pode utilizar a súa independencia para evitar a aparición, agravamento ou extensión de calquera conflito que poida poñer en perigo o mantemento da paz. Nomeamento
O secretario xeral é nomeado pola Asemblea Xeral, logo de ser recomendado polo Consello de Seguridade. A selección pode ser vetada por calquera membro do Consello de Seguridade, A Asemblea Xeral pode, teoricamente, anular a recomendación do Consello de Seguridade se non se alcanza a maioría de votos, aínda que isto non ocorreu até agora. Non hai criterios específicos para o cargo, pero ao longo dos anos aceptouse que o posto se desempeñará por un ou dous períodos de cinco anos, que o posto debe ser nomeado en función do sistema de rotación xeográfica e que o Secretario Xeral non debe proceder dun dos cinco membros permanentes do Consello de Seguridade. Cita
O secretario xeral é nomeado pola Asemblea Xeral por recomendación do Consello de Seguridade. Os membros numerarios poderán utilizar o seu dereito de veto para impedir a candidatura dun candidato. O seu mandato é de cinco anos e pode ser renovado unha vez. Até o momento, con excepción de Boutros Boutros-Ghali que só cumpriu un mandato, todos os secretarios xerais renovaron unha vez.
Secretaría Xeral de Política Lingüística

A Secretaría Xeral de Política Lingüística é un órgano da Xunta de Galicia encargado da regulación do idioma galego. É un órgano dependente da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. O seu titular actual é Valentín García Gómez. Funcións
As principais funcións da Secretaría Xeral de Política Ligüística son: Promover, impulsar e elaborar propostas lexislativas e regulamentarias que potencien a normalización lingüística e o fomento do uso da lingua galega.
Cooperar coa Comisión Interdepartamental da Xunta de Galicia para a Normalización Lingüística e impulsar e coordinar as medidas de política lingüística dos departamentos da Xunta de Galicia mediante a achega do soporte técnico necesario.
Programar e desenvolver medidas para o fomento do uso do idioma galego nos diferentes eidos sociais e económicos de Galicia, co fin de incrementar a dispoñibilidade de produtos e servizos en galego.
Planificar e desenvolver campañas e medidas de fomento do uso, coñecemento e difusión do galego dentro e fóra do territorio lingüístico galego.
Promover, coordinar e desenvolver a política de investigación que favoreza a normalización lingüística nas súas diferentes manifestacións, especialmente no eido do léxico e a terminoloxía.
Emitir informe sobre os proxectos de disposicións normativas de carácter xeral que promovan os departamentos da Xunta de Galicia sobre a normalización do uso do galego ou sobre a política lingüística en xeral.
Establecer o marco metodolóxico de referencia e os plans e programas para o ensino do galego ás persoas adultas, de acordo coas directrices do Consello de Europa en materia de ensino de linguas.
Colaborar co Consello de Europa e con outros organismos nacionais e internacionais en relación cos procesos para a defensa, a aprendizaxe, o ensino e a avaliación das linguas.
Convocar e administrar as probas e expedir os certificados de coñecemento de galego.
Convocar e administrar as probas e certificados de tradutoras e tradutores e de intérpretes xurados/as doutras linguas para o galego e viceversa, así como autorizar as habilitacións directas destes, cando procedan, e a súa inscrición no Rexistro oficial de profesionais da tradución e interpretación xuradas doutras linguas para o galego e viceversa.
Promover o diálogo, a cooperación e a colaboración con outras institucións competentes en materia de política lingüística.
Calquera outra competencia e función que lle sexa delegada ou encomendada pola persoa titular da Consellería.
Secretaría de Estado

A secretaría de Estado é unha denominación de distintos departamentos de alto nivel da administración pública dun goberno, que varían en forma, competencias e capacidades dependendo do país e da época de que esteamos a falar. Nalgúns casos, como o da España actual, unha secretaría de estado é cada un dos departamentos en que se divide a Administración pública do Goberno e que dependen dun ministerio.
Noutros países pode corresponderse cun ministerio.
En España, durante os séculos XV-XVII, o cargo de secretario de estado correspondía ao actual presidente do Goberno.
Nos Estados Unidos, a secretaría de estado corresponde co ministerio de asuntos exteriores.
Na Igrexa Católica, o secretario de Estado preside, baixo o Papa, a Curia Romana, con funcións similares ás dun primeiro ministro e xefe da diplomacia.
Secretoma

O secretoma é o conxunto de proteínas, consecuencia da expresión xénica dun organismo, que se secreta ao espazo extracelular. En humanos, este subconxunto do proteoma abarca un 13-20% de todas as proteínas, incluíndo citoquinas, factores de crecemento, matrices extracelulares proteínas e reguladoras, e receptores de cabana. O secretoma dun tecido concreto pode ser medido por espectrometría de masa e a súa análise constitúe un tipo de proteómica coñecida como secretómica. Etimoloxía
O termo secretoma foi acuñado por Tjalsma e outros en 2004 para referirse a todos os factores que constitúen a vía secretoria dunha célula. En 2010, esta definición foi revisada para incluír só as proteínas segregadas ao espazo extracelular. Outros conceptos relacionados inclúen o matrisoma, que é o subconxunto do secretoma que inclúe proteínas de matrices extracelulares e as súas proteínas asociadas; o receptoma, que inclúe todos os receptores de membrana, e o adenoma, que inclúe todas as proteínas implicadas na adhesión de células.
Ómica é un neoloxismo que en Bioloxía molecular utilízase como sufixo para referirse ao estudo da totalidade ou do conxunto de algo. Por exemplo, proteómica ou secretómica. Cuantificación
As proteínas segregadas en humanos forman o 13–20% do proteoma e inclúen factores de crecemento, quimiocinas, citoquinas, moléculas de adhesión, proteasas e receptores de cabana. Os xenes de proteína humanos (39%, 19613 xenes) contan polo menos cun péptido de sinal e unha rexión transmembranal, o que suxire un transporte activo da proteína correspondente fóra da célula (secreción) ou a localización dun dos numerosos sistemas de membrana na célula. Hai unha variedade vasta de metodoloxías dispoñibles para estudar secretomas de células vexetais, células animais, células nai e células canceríxenas.
Secretómica

A secretómica é un tipo de proteómica que implica a análise do secretoma; é dicir, de todas as proteínas secretadas dunha célula, tecido ou organismo. As proteínas secretadas desenvolven un rol nunha variedade de procesos fisiolóxicos, como a sinalización celular e a remodelación da matriz, pero tamén son parte integral da invasión e metástase de células malignas. Por iso, a secretómica foi especialmente importante no descubrimento de biomarcadores do cancro e na comprensión das bases moleculares da patoxénese.
Sector agroalimentario

O agroalimentario é un sector industrial centrado na produción agraria de alimentos. Este sector en Galiza pode dividirse en catro tipos de industria: cárnico, lácteo, pesca e marisqueo, e bebidas. Características
No subsector cárnico resulta sorprendente que o consumo interior sexa menor cá produción e que o resultado comercial sexa deficitario tendo en conta tamén o incremento da habenza gandeira total. Os seus subsectores son os matadoiros e as elaboradoras.
O subsector lácteo ten un gran superávit e unha boa parte da produción destínase ó exterior. O seu subsector con máis expectativas é o das queixerías, agás polo incremento descontrolado sen capacidade comercializadora e baixa rendibilidade e creación de emprego. Esta falla estratéxica fixo intervir ós poderes públicos. Outros produtos coma manteigas e iogures son marxinais e a produción fornece só ó mercado galego, no cal as industrias propias non parecen estar en posición favorable.
Canto ás conservas enlatadas ou conxeladas, a atomización e individualismo dos produtores están permitindo presións cruzadas de provedores e distribuidores así coma a perda de oportunidades pola falla de colaboración coas empresas estranxeiras, a pesar de ter o sector conxelado e o seu asociado do frío industrial teñen dende hai uns anos unha expansión, calidade e recursos humanos sen precedentes na nosa historia.
No sector das bebidas atópanse moi diferentes situacións segundo o subsector: mentres o viño de calidade segundo Denominación de Orixe está medrando cada vez máis en cantidade (Galiza conta con cinco das chamadas empresas gacela, onde o negocio medra máis do 15% durante catro anos seguidos), calidade e exportación, ou a xestión e embotellado de auga medra coa demanda, outras bebidas aumentan moito máis a modo (cervexa) ou mesmo diminúen (gasosa).
Sector circular

Un sector circular, ou simplemente sector (símbolo: ⌔ ), é a porción dun círculo encerrada por dous raios e un arco, sendo a área máis pequena coñecido como o sector menor e o maior é o sector maior. No diagrama, θ é o ángulo central, r {\displaystyle r} o raio do círculo, e L {\displaystyle L} é a lonxitude do arco do sector menor. Tipos
Un sector cun ángulo central de 180° chámase semicírculo e está limitado por un diámetro. Ás veces, os sectores con outros ángulos centrais reciben nomes especiais, como cuadrantes (90°), sextantes (60°) e octantes (45°), que veñen de que o sector é unha 4ª, 6ª ou 8ª parte dun círculo completo, respectivamente. Área
A área total dun círculo é πr2. A área do sector pódese obter multiplicando a área do círculo pola razón do ángulo θ (expresado en radiáns) e 2π (porque a área do sector é directamente proporcional ao seu ángulo, e 2π é o ángulo para o círculo enteiro, en radiáns): A
π r 2 θ 2 π
r 2 θ 2 {\displaystyle A
\pi r^{2}\, {\frac {\theta }{2\pi }}
{\frac {r^{2}\theta }{2}}} A área dun sector en termos de L pódese obter multiplicando a área total πr2 pola relación de L co perímetro total 2πr. A
π r 2 L 2 π r
r L 2 {\displaystyle A
\pi r^{2}\, {\frac {L}{2\pi r}}
{\frac {rL}{2}}} Tamén se pode considerar esta área como o resultado da seguinte integral: A
∫ 0 θ ∫ 0 r d S
∫ 0 θ ∫ 0 r r ~ d r ~ d θ ~
∫ 0 θ 12 r 2 d θ ~
r 2 θ 2 {\displaystyle A
\int _{0}^{\theta }\int _{0}^{r}dS
\int _{0}^{\theta }\int _{0}^{r}{\tilde {r}}\, d{\tilde {r}}\, d{\tilde {\theta }}
\int _{0}^{\theta }{\frac {1}{2}}r^{2}\, d{\tilde {\theta }}
{\frac {r^{2}\theta }{2}}} Convertendo o ángulo central en graos temos A
π r 2 θ ∘ 360 ∘ {\displaystyle A
\pi r^{2}{\frac {\theta ^{\circ }}{360^{\circ }}}} Perímetro
Para calcular a lonxitude do perímetro dun sector temos a suma da lonxitude do arco e dos dous raios: P
L + 2 r
θ r + 2 r
r ( θ + 2 ) {\displaystyle P
L+2r
\theta r+2r
r(\theta +2)} onde θ está en radiáns. Lonxitude do arco
A fórmula para a lonxitude dun arco é: L
r θ {\displaystyle L
r\theta } aquí L representa a lonxitude do arco, r representa o raio do círculo e θ representa o ángulo formado polo arco no centro do círculo medido en radiáns.
Cando o valor do ángulo se dá en graos, tamén podemos usar a seguinte fórmula: L
2 π r θ 360 {\displaystyle L
2\pi r{\frac {\theta }{360}}}
Sector primario

O sector primario é unha das clasificacións das actividades económicas. Considéranse actividades pertencentes ao sector primario as actividades económicas relacionadas coa obtención de recursos da natureza: agricultura
extracción mineral
gandería
explotación forestal
pesca
caza.
Aproximadamente o 50% da poboación mundial traballa no sector primario. En África faino o 62%; en Asia, o 58%; o 6% en Europa, e o 3% en América do Norte. Prioridades do sector primario
Unha das primeiras prioridades deste sector é aproveitar, coidar e preservar os acuíferos, regatos, ríos, lagoas e presas da rexión, de tal maneira que a auga que se teña se utilice primeiramente para garantir o consumo humano e en segundo lugar para abeberar os animais, así como para cultivar a terra, en especial o millo e hortalizas. Por isto, unha das funcións das administracións é procurar que se penalice o desperdicio da auga ou o seu mal uso.
Coa semente e cultivo, aproveitar a produción para a súa comercialización.
En canto á silvicultura, capacitar as comunidades coa finalidade de que se preserve a riqueza que exerza, impulsar programas de reforestación ata que a planta sementada creza ou se garanta a súa vida e denunciar os cortes incontrolados, así como a presenza de serradoiros clandestinos e a venda ilegal de madeira, en especial dos acaparadores ou comerciantes que realizan esta actividade sen autorización. Nesta vertente, a Cámara de lexisladores, así como o Executivo estatal, debería considerar, cando menos, unha modesta partida de recursos ou, no seu defecto, xestionar unha maior actividade e responsabilidade por parte do goberno federal a través das súas dependencias afíns a este labor.
Sector terciario

O sector terciario tamén chamado comunmente sector servizos, é aquel sector da economía formado polas actividades que non xeran ningún ben físico directamente (a diferenza do sector primario, que extrae os bens da natureza e do secundario, que transforma estes bens noutros) senón que ofrece servizos ás persoas. Poboación ocupada nel
Nos países desenvolvidos ou nas áreas desenvolvidas o sector servizos é o máis importante e o que máis riqueza xera, ocupando tamén á meirande parte da poboación na actualidade, moitas veces máis da metade.
En cambio nos países e lugares menos desenvolvidos pode non chegar ao 5% do total da poboación activa.
Polo tanto a porcentaxe de poboación activa neste sector é un indicador do desenvolvemento da rexión a estudar. Actividades
As principais actividades do sector terciario son: Actividades relacionadas coa saúde e a medicina.
Actividades relacionadas co comercio.
Actividades relacionadas cos seguros, aseguradoras e similares.
Función pública, administración pública, actividades de representación política e de servizos á comunidade, como as actividades en torno á seguridade e defensa (exército, policía, protección civil, bombeiros etc. ) e as actividades en torno á xustiza (xuíces, avogados, notarios etc. )
Restaurantes, cafés, bares e outros establecementos onde se poida tomar algún tipo de alimento.
Cine, televisión, discotecas, recreativos, radio e todo tipo de actividades relativas ao lecer, ao entretemento e á comunicación.
Actividades relacionadas coa xestión de negocios.
A educación.
Transportes.
Informática, tecnoloxía, mecánica e similares.
Servizos postais.
Actividades turísticas.
Secuela

Unha secuela é unha obra artística (narrativa, cinematográfica, teatral, musical…) que continúa ou expande a historia comezada nunha obra anterior. Cronoloxía
Hai moitos xeitos de continuar obras anteriores con respecto á cronoloxía do orixinal. Para describilos creáronse varios neoloxismos, como precuela e “reboot”. Historia
É imposible dicir con seguridade cal foi a primeira secuela que fixo a humanidade. Pódese por exemplo considerar a Odisea, de Homero como secuela da Ilíada, no sentido de que expande unha situación e unha personaxe do texto anterior.
O crecemento do mercado literario a principios do século XVIII deu lugar a unha cultura baseada nos autores que levou á súa profesionalización. A edición de secuelas era produto da busca do éxito baseado nos traballos que xa obtiveran recoñecemento comercial. Franquías
Nalgúns casos, as personaxes ou o escenario dun filme ou videoxogo orixinal acaban creando unha franquía nos medios. Xeralmente, a serie de secuelas desenvólvense paralelamente ao merchandising. En ocasións xa están planeadas múltiples secuelas e os actores e os directores poden asinar contratos que garantan a súa participación.
Secuencia de apertura

Unha secuencia de apertura é un método empregado nos filmes e nas series para presentar o seu título, elenco principal e membros da produción, utilizando recursos visuais e sonoros. Adoita seguir ós créditos de apertura, mais non debe ser confundida con eles, xa que se tratan dunha serie de textos superpostos. Historia
Dende a invención do cinematógrafo empregábanse sinxelas tarxetas con títulos para dar pé ás presentacións de filmes mudos co obxectivo de identificar tanto o título do mesmo como a produtora, así como para sinalar o comezo e fin do filme. No cine mudo, esas tarxetas eran empregadas para comunicar diálogos e narración, e é naquel momento cando aparecen as primeiras secuencias de apertura propiamente ditas, sendo unha serie de tarxetas amosadas ó comezo da produción. A chegada do son non alterou esta convención agás polo feito de que as tarxetas ían acompañadas de música.
Esta convención mantívose durante varios anos ata que a chegada da televisión obrigou ós estudos a investir no desenvolvemento cinematográfico para captar unha audiencia en diminución. Os anuncios de épicos "repartimento de centos" en formato de pantalla ancha foron unha resposta directa á exitosa invasión da televisión no mercado do entretemento. Parte do renovado prestixio e aumento de calidade do cine, con orquestra musical que antecedía a apertura das cortinaxes e longas secuencias de apertura, estaban ideadas para provocar un sentido de gravidade contra o que se agardaba que fose incapaz de competir a televisión. A medida que as secuencias de apertura no cine foron crecendo, empezaron a involucrarse mestres do deseño gráfico como Saul Bass, que influíron moito nos programas de televisión de da década de 1960. Os cineastas de comezos do século XXI tiñan moitas opcións no que respecta ás secuencias de apertura. Nalgúns filmes superpóñense títulos de crédito sobre as secuencias de apertura, mentres que outros prefiren eliminar os títulos e elaborar complexas secuencias ó final do filme.
Secuencia de inserción

Unha secuencia de inserción (IS na súa abreviación en inglés), elemento de inserción ou elemento de secuencia de inserción é unha curta secuencia de ADN que actúa como un elemento transpoñible simple. As secuencias de inserción teñen dúas características principais: son pequenas en relación con outros elementos transpoñibles (xeralmente son de entre 700 e 2500 bp de longo) e só codifican proteínas implicadas na actividade de transposición (deste modo son diferentes doutros transposóns, que tamén levan xenes accesorios como os de resistencia a antibióticos). Estas proteínas son xeralmente a transposase que cataliza a reacción encimática que permite que a secuencia de inserción se mova, e tamén unha proteína regulatoria que estimula ou inhibe a actividade de transposición. A rexión codificante nunha secuencia de inserción adoita estar flanqueada por repeticións invertidas. Por exemplo, a ben coñecida IS911 (1250 bp) está flanqueada por dous extremos de repeticións invertidas de 36 bp e a rexión codificante ten dous xenes que se solapan parcialmente chamados orfA e orfAB, que codifican a transposase (OrfAB) e unha proteína regulatoria (OrfA). Unha secuencia de inserción determinada pode denominarse como ISn, onde n é un número (por exemplo, IS1, IS2, IS3, IS10, IS50, IS911, IS26 etc. ); porén, este non é o único esquema de nomenclatura usado. Aínda que o termo secuencia de inserción se utiliza maiormente no contexto dos xenomas procariotas, certas secuencias de ADN eucariotas que pertencen á familia dos elementos transpoñibles Tc1/mariner poden considerarse tamén secuencias de inserción. Ademais de apareceren autonomemente, as secuencias de inserción poden tamén aparecer como parte de transposóns compostos; nun transposón composto dúas secuencias de inserción flanquean un ou máis xenes accesorios, tales como un xene de resistencia a antibióticos (por exemplo Tn10, Tn5). Non obstante, existe outro tipo de transposóns, chamados transposóns unidade, que non levan secuencias de inserción nos seus extremos (por exemplo Tn7).
Un transposón complexo non depende dunha secuencia de inserción flanqueante para o seu encima resolvase. A resolvase é parte do xenoma tns e corta nas repeticións invertidas flanqueantes.
A frecuencia de transposición de elementos de secuencia de inserción depende de múltiples parámetros, como a fase de crecemento do cultivo, a composición do medio, a tensión de oxíxeno, a escala de crecemento e a corformación estrutural de sitios diana (por exemplo: curvatura, presenza de certos motivos, composición do ADN).
Secuencia principal

Denomínase secuencia principal á rexión do diagrama de Hertzsprung-Russell en que se encontran a maior parte das estrelas. As estrelas que se sitúan nesta banda son chamadas estrelas da secuencia principal. As máis frías desta curva son as ananas vermellas mentres que as que están máis ó extremo de altas temperaturas son as supermasivas xigantes azuis. O diagrama H-R é un diagrama estatístico que mostra a temperatura efectiva das estrelas en función da súa luminosidade. Outras rexións do diagrama están ocupadas por estrelas xigantes de curta vida e evolución rápida ou por ananas brancas moi estables.
As estrelas sitúanse nesta rexión debido a que tanto o tipo espectral, que se pode relacionar coa temperatura, que, como a luminosidade dunha estrela, depende da súa masa ( L ∝ M 3 ) {\displaystyle (L\propto M^{3})}. Pero isto é certo só a orde cero, é dicir durante a etapa de fusión do hidróxeno.
A maioría das estrelas permanecen a maior parte da súa vida "activa" sobre a secuencia principal evolucionando lentamente nun proceso de contracción gravitatoria cuasiestático. A secuencia principal é, en realidade, unha rexión difusa debido á variedade de masas, á presenza de compañeiras próximas, campos magnéticos, á rotación e a indeterminacións observacionais, tales como a distancia e correcta avaliación de luminosidade estelar. A composición química das estrelas é, tamén un dos factores máis importantes á hora de situarse unha estrela no diagrama. Existe, de feito, toda unha gama de estrelas pobres en metais que se desprazan ó longo do diagrama distribuíndose en grupos suficientemente diferenciados e que reciben o nome de sub-ananas e subxigantes segundo se trate de estrelas na etapa de fusión do hidróxeno o de elementos máis pesados respectivamente.
En ocasións, os astrónomos fan referencia á secuencia principal de idade 0 ou ZAMS (zero age main secuence). A ZAMS é unha liña calculada a partir de modelos numéricos realizados por ordenador e que simulan o comportamento de diferentes estrelas cando comezan a queimar o hidróxeno. A maioría de estrelas abandonaron xa da ZAMS porque transcorreu parte da súa vida. Pero a medida que miramos as estrelas máis masivas, estas están máis cerca xa que viven moi pouco tempo. Isto pódese observar na menor dispersión de puntos na zona superior esquerda do diagrama, é dicir a que representa ós xigantes azuis supermasivos.
O Sol é unha estrela da secuencia principal que permaneceu durante 4. 500 millóns de anos nesta estable secuencia e permanecerá outros 4. 500 millóns de anos máis dentro dela. Cando a subministración de hidróxeno no núcleo finalice, o Sol comenzará a expandirse e a súa superficie se arrefriará. Como resultado, converteráse nunha xigante vermella. Datos da secuencia principal
Esta táboa mostra os valores típicos das estrelas ó longo da secuencia principal. A luminosidade (L), o raio (R), e a masa (M) exprésanse en relación ó Sol. Os valores actuais para unha estrela poden variar en torno a un 20-30%. A cor da columna da clase estelar dá unha representación aproximada do colo fotográfico da estrela.
Secuencia reguladora

Unha secuencia reguladora é un segmento dunha molécula de ácido nucleico, que pode facer incrementar ou diminuír a expresión de xenes específicos nun organismo. A regulación da expresión xénica é unha característica esencial de todos os seres vivos e dos virus.
No ADN, a regulación da expresión xénica prodúcese normalmente a nivel da síntese do ARN (transcrición), e realízase por medio de proteínas que se unen a secuencias específicas (factores de transcrición) que activan ou inhiben a transcrición. Os factores de transcrición poden actuar como activadores, represores, ou como ambos. Os represores a miúdo actúan impedindo que a ARN polimerase forme un complexo produtivo coa rexión de iniciación da transcrición (promotor), mentres que os activadores facilitan a formación dun complexo produtivo. Ademais, os motivos presentes no ADN son preditivos para indicar as modificacións epixenómicas, o que suxire que os factores de transcrición xogan un papel na regulación do epixenoma.
No ARN, pode haber regulación a nivel da síntese de proteínas (tradución), clivaxe do ARN, splicing do ARN, ou terminación da transcrición. As secuencias reguladoras están asociadas frecuentemente con moléculas de ARN mensaxeiro (ARNm), onde se utilizan para controlar a bioxénese do ARNm ou a tradución. Para realizar esta regulación poden unirse ao ARN unha variedade de moléculas biolóxicas, como proteínas (por exemplo represores traducionais e factores de splicing), outras moléculas de ARN (por exemplo microARN) e pequenas moléculas no caso dos riboswitches.
Están a realizarse investigacións para atopar todas as rexións reguladoras dos xenomas de todo tipo de organismos. As secuencias non codificantes conservadas a miúdo conteñen rexións reguladoras, polo que son sometidas a estas análises. Algunhas secuencias reguladoras
Caixa CAAT
Caixa CCAAT
Operador (bioloxía)
Caixa de Pribnow
Caixa TATA
Elemento SECIS, en ARNm
Sinais de poliadenilación, en ARNm
Caixa A
Caixa Z
Caixa C
Caixa E
Caixa G Exemplo: O xene da insulina
Secuencias reguladoras no caso do xene da insulina: A5
Z
elemento regulador negativo (NRE)
C2
E2
A3
Elemento de resposta ao AMPc
A2
CEB
C1
E1
G1
Secuencia repetida de ADN

As secuencias repetidas, tamén chamadas elementos repetitivos, repeticións ou ADN repetitivo, son patróns de secuencia que aparecen no ADN (ou tamén no ARN) repetidos en moitas copias ao longo do xenoma. Tipos de secuencias repetidas en eucariotas
Hai tres tipos principais de secuencias repetidas no ADN: Repeticións terminais. Secuencias repetidas centos ou miles de veces nos extremos de retrotransposóns ou de ADN de orixe retroviral integrado no xenoma.
Repeticións en tándem: As copias da secuencia están adxacentes unhas das outras, agrupadas en tándem de forma directa ou invertida. Poden ser:
ADN satélite. Atópase tipicamente nos centrómeros e zonas de heterocromatina.
ADN minisatélite. Unidades repetidas de 10 a 60 pares de bases, que se encontran en moitos lugares do xenoma, tamén nos centrómeros.
ADN microsatélite. Unidades repetidas de menos de 10 pares de bases; que inclúen os telómeros, que teñen unhas unidades de repetición de 6 a 8 pares de bases.
Repeticións intercaladas (ou elementos nucleares intercalados). Dispersos polo cromosoma e non agrupados, pero pode haber centos de miles de copias deles.
Elementos transpoñibles (ou transposóns, ou retroelementos). Poden copiarse e inserirse noutro lugar do xenoma. Algúns teñen que transcribirse primeiro a ARN e despois de novo a ADN e xa se poden integrar, e denomínanse retrotransposóns, como os SINE e LINE, pero outros cópianse a ADN por medio dunha transposase e xa se poden integrar.
SINEs (Short Interspersed Nuclear Elements, Elementos Nucleares Intercalados Curtos). Son retrotransposóns non autónomos, que non se poden replicar por si mesmos, pero si se está presente unha transcriptase inversa. Nos primates a maioría son as secuencias Alu.
LINEs (Long Interspersed Nuclear Elements, Elementos Nucleares Intercalados Longos). Son retrotransposóns sen LTR, que se poden replicar autonomamente e inserirse no xenoma, xa que codifican a súa propia transcriptase inversa e endonuclease. Nos primates a maioría son as secuencias LINE-1. Secuencias repetidas en procariotas
Nos procariotas os CRISPR son conxuntos de repeticións alternativas e espazadores. CRISPR significa Clustered Regularly Interspaced Short Palindromic Repeats (Repeticións Palindrómicas Curtas Intercaladas Regularmente Agrupadas) e son loci de ADN que conteñen repeticións curtas de secuencias de bases. Cada unha das repeticións vai seguida de curtos segmentos espazadores, os cales se orixinaron debido a infeccións anteriores por virus bacteriófagos. Outra clasificación das repeticións
As secuencias repetidas poden clasificarse nos seguintes tipos: Repetición directa
Repetición directa global
Repetición directa simple local
Repetición directa local
Repetición directa local con espazador
Repetición invertida. Cada repetición vai seguida augas abaixo por outra igual pero invertida (o complemento inverso).
Repetición invertida global
Repetición invetida local
Repetición invertida con espazador
Repetición palindrómica
Repeticións espello e evertidas
Secuestro do voo MS181 de EgyptAir

O secuestro do voo MS181 da compañía aérea EgyptAir foi un episodio que tivo lugar o 29 de marzo de 2016. Seif Eldin Mustafa, un pasaxeiro do voo que orixinalmente había de cubrir a ruta entre os aeroportos exipcios de Alexandría e O Cairo, ameazou con facer estoupar o aparello se os pilotos non aterraban en Larnaca, na illa de Chipre. Tras dunhas horas, todos os pasaxeiros foron liberados, quedando ceibes todos os reféns. O secuestrador foi arrestado á saída do avión, ao entregarse el mesmo sete horas máis tarde, sen que ninguén resultase ferido no incidente. Posteriormente comprobouse que o explosivo era falso.
A aeronave en cuestión tiña 12 anos desde que foi fabricada. Tratábase dun Airbus A320-200, rexistrada como SU-GCB, MSN 2079. O seu primeiro voo foi o 8 de xullo de 2003, e foi entregado a EgyptAir o 31 de outubro do mesmo ano.
O día 30 de marzo desde mesmo ano, fíxose viral unha selfie que un pasaxeiro tirou co secuestrador, Seif Eldin Mustafa. O autor da fotografía era un mozo de Leeds chamado Ben Innes, o cal afirmou que o motivo da selfie foi que "ao pensar que a bomba era real, en calquera caso non tiña nada que perder".
Secuestro óseo

Para outros usos, ver: Secuestro (homónimos) Un secuestro óseo, tamén coñecido como sequestrum, pola súa denominación en latín, é unha doenza ósea na que unha peza de óso morto queda illado do tecido óseo que o arrodea, debido a un fallo no proceso de necrose e reparación do óso. Prodúcese após unha osteomielite, sendo unha das complicacións máis frecuentes deste proceso. Tamén, aínda que de xeito moi excepcional, o secuestro pode estar provocado por un osteoma osteoide, un tipo de tumor óseo. Fisiopatoloxía
O secuestro óseo case sempre é secundario e como complicación dunha oseomielite, unha infección do óso. Por mor da infección e os exsudados que esta fai secretar, a presión intramedular aumenta. Debido a este aumento de presión, o periósteo deixa de estar en contacto co resto do tecido óseo. Este feito provoca unha trombose avascular, xa que o periósteo é a estrutura encargada de fornecer de nutrientes ao óso. Posteriormente prodúcese unha necrose no óso, que se se produce aberrantemente pode dar lugar ao secuestro óseo.
Secularismo

O secularismo (de secular) no uso corrente, xeralmente pode ser definido de dous xeitos: O laicismo convencional, nun sentido, afirma a liberdade de relixión, estando libre da imposición dalgunha relixión oficial ou gobernamental sobre a xente, dentro dun estado ou dunha sociedade que é neutra sobre os asuntos da crenza espiritual, e non dá ningún privilexio estatal ou subvención ás relixións (mirar tamén a separación Igrexa-Estado e Laïcité).
O laicismo, noutro senso, establece que as decisións e actividades humanas, sobre todo políticas, deberían estar baseadas no que se consideran probas e feitos antes que en crenzas con influencia relixiosa. As doutrinas relixiosas baséanse no que consideran unha verdade absoluta, mentres que o secularismo está baseado na razón que foi desenvolvida durante a Ilustración. Os secularistas cren que todas as actividades que caen fóra da esfera privada deberían ser seculares, p. ex. non relixiosas (véxase a Razón pública).
Secundino Abelenda Baltar

Secundino Abelenda Baltar, coñecido como Conín, nado en Vilagarcía de Arousa cara a 1910, foi un marñeiro e político galego. Traxectoria
Mariñeiro do Carril. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. Foi detido a finais de 1938 como desertor de Mariña xunto con Juan Domingo Velo Buceta, Manuel Celso Cayón Loureiro, Manuel González Oliveira e Ramón Rodríguez Eiras. Xulgado en Ferrol por adhesión á rebelión o 7 de setembro de 1939, foi condenado a 20 anos de prisión. A pena foi conmutada a 8 anos de prisión en 1940. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en outubro de 1939. Cumpriu condena na Prisión Central de Burgos de onde saíu en liberdade condicional en xuño de 1941. Colaborou nas actividades clandestinas do Partido Comunista de España, cando Ramón Amilibia Machimbarrena intentou reconstruír o partido en Vigo logo da caída de Eladio Rodríguez, Francisco Barreiro e Jacinto Nogueira en outubro de 1941. Volveu ser detido en 1943 e ingresou na Prisión de Madrid o 13 de xullo. Cumpriu condena no Penal de El Puerto de Santa María, Prisión de Santiago de Compostela, El Dueso, Central de Burgos e novamente Colonia Penitenciarla del Dueso de onde saíu en liberdade condicional en febreiro de 1952. Vida persoal
Foi pai de Moncho, Javier e Marina Abelenda.
Secundino Couto Solla

Secundino Couto Solla, nado en Condesa (Mourente, Pontevedra) o 12 de abril de 1873 e finado en Canedo (Ourense) o 17 de setembro de 1960, foi un canteiro e político galego. Traxectoria
Canteiro e despois contratista de obras. Membro da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Ourense, da que foi secretario en 1899 e despois presidente ata 1904. Presidiu o Centro Obrero de Orense ata 1904. En 1906 foi delegado pola AS de Orense e presidiu o II Congreso de Agrupacións Socialistas de Galicia, celebrado en Ourense. Dende 1909 foi mestre de obras e industrial, dedicándose á actividade empresarial en Canedo.
A finais da ditadura de Primo de Rivera incorporouse á Federación Republicana de Ourense e despois ao Partido Republicano Radical Socialista, sendo elixido alcalde de Canedo o 31 de maio de 1931, logo da repetición das eleccións municipais. En 1932 ingresou na Masonería. Foi presidente do Comité Executivo provincial de Ourense do PRRS. En abril de 1936 foi nomeado presidenta da nova sociedade Artística de Costumes d'Aldea de Canedo. En 1936 adquiriu a fábrica de produtos de portland Galicia Industrial da Rúa.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, pasando polas prisións de Ourense e Celanova. Foi condenado ao pago dunha multa económica polo Tribunal de Responsabilidades Políticas e a 12 anos de reclusión e inhabilitación absoluta, conmutada por 3 anos na mesma sentenza, polo Tribunal Especial de Represión da Masonería e o Comunismo o 14 de decembro de 1953. Vida persoal
Casou con María Domínguez Polin e foi pai de Luis e Justo Couto Domínguez. Recoñecementos
Unha rúa de Ourense leva o seu nome.
Secundino Fernández Gómez

Secundino Fernández Gómez, nado na Peroxa cara a 1896, foi un carpinteiro e sindicalista galego. Traxectoria
Carpinteiro en Ourense afiliado ao Sindicato da Madeira. Foi elixido depositario da directiva da Federación de Sociedades Obreiras de Ourense en 1926, sendo procesado en marzo dese ano por "tenencia e circulación de folletos de propaganda anarquista e comunista". En xaneiro de 1930 foi elixido contador da directiva da Sociedade de Carpinteiros, e en outubro dese mesmo ano era secretario segundo da directiva da Casa do Pobo. Na República foi elixido contador da directiva da Casa do Pobo de Ourense en 1931, da que despois foi presidente. En 1936 era vogal do Sindicato da Madeira. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 21 de xullo, sendo excarcerado o 5 de agosto. Volveu ingresar en prisión o 22 de xaneiro de 1937 acusado de ser un dos autores dos cortes dos cables de luz o día da proclamación do estado de guerra. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941, sendo sobresido en febreiro de 1943 ao ser declarado insolvente.
Volveu ser detido o 7 de febreiro de 1945 procesado por rebelión na Causa 94/1945 da Coruña, e saíu o 5 de maio.
Secure Digital

Secure Digital, abreviado SD, é un tipo de tarxeta de memoria empregada en aparellos móbiles: teléfonos, cámaras de vídeo e tv ou ordenadores. O estándar foi desenvolvido polas empresas SanDisk, Panasonic e Toshiba en 1999 baseándose no xa existente das tarxetas MMC. O estándar está mantido pola SD Card Association.
As tarxetas son de tres formatos e medidas: Standard Capacity (SDSC), High-Capacity (SDHC), Extended-Capacity (SDXC) e SDIO.
A tecnoloxía SD é empregada por unhas 400 marcas en máis de 8. 000 produtos.
Securitate

A Securitate, cuxo nome completo era Departamentul Securităţii Statului (Departamento de Seguridade do Estado), foi a policía secreta durante a época da Romanía comunista. Anteriormente, a policía secreta deste país coñecíase como Siguranţa statului, que foi fundada o 30 de agosto de 1948 coa axuda do NKVD soviético. Este corpo foi desmantelado e disolto en decembro de 1989, tras o colapso do réxime e a execución do entón presidente Nicolae Ceauşescu e a súa dona.
A Securitate foi naquel tempo, en proporción co número de habitantes que posuía Romanía, un dos maiores e máis brutais corpos de policía secreta do Bloque do Leste.