proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Língua geral amazônica

A língua geral amazônica, tamén chamada língua geral setentrional, é o termo co que se chama á variedade norte da língua geral, unha lingua franca e crioula baseada no tupí que se falou na Rexión Norte do Brasil. Formouse a partir da evolución histórica da lingua tupí antiga a finais do século XVII. No século XIX, polo mesmo proceso de evolución histórica, deu orixe ao nheengatu. Hoxe, é considerado unha lingua extinguida.
Língua geral paulista

A língua geral paulista ou tupí austral era o termo co que se coñecía unha das dúas línguas gerais, unha lingua franca tupí crioula. Falábase orixinalmente en São Vicente, São Paulo, e na parte alta do río Tietê. No século XVI, era amplamente falada en São Paulo e o seu uso estendeuse a rexións veciñas. A comezos de 1750, e por orde do Marqués de Pombal, tódolos nenos brasileiros debían ser ensinados en portugués nas escolas. Por mor disto, a língua geral paulista foi perdendo terreo fronte ao portugués e extinguiuse.
Lípido fenólico

Os lípidos fenólicos son unha clase de produtos naturais compostos por longas cadeas alifáticas e aneis fenólicos. Derivan de mono e dihidroxifenois. Nos lípidos fenólicos naturais adoitan ter un grupo fenólico alterado de fenol, catecol, resorcinol (algúns derivan de hidroquinonas), e unha cadea alifática que varía en lonxitude e insaturación. Os lípidos fenólicos encóntranse principalmente en plantas, fungos e bacterias.
Debido ao forte carácter anfipático que teñen, os lípidos fenólicos poden incorporarse aos eritrocitos e membranas de liposomas. A capacidade destes compostos de inhibir o crecemento de bacterias, fungos e protozoos parasitos parece que depende das súas interaccións con proteínas e da súa capacidade de alterar as membranas.
A síntese de lípidos fenólicos feita polas policétido sintases de tipo III é esencial para a formación de quistes na bacteria Azotobacter vinelandii, formados principalmente por alquilresorcinois. Tamén se encontraron alquilresorcinol sintases en plantas como o Sorghum bicolor e Oryza sativa.
Algúns alquilfenois prodúcense por síntese industrial para fabricar deterxentes polietoxilados (surfactantes, emulsificantes) e pesticidas. Tipos
Alquilcatecois
Alquilfenois (nonilfenol, cardanol)
Alquilresorcinois
Ácidos anacárdicos, cun grupo COOH unido ao anel (ácido ginkgólico).
Líquido lavalouza

O líquido lavalouza é un tipo de produto de limpeza utilizado para lavar a louza, os pratos, os cubertos, etc. Trátase dun deterxente que está dotado de propiedades tensioactivas capaces de separar as impurezas.
Os produtos lavalouza son sobre todo eficaces coas manchas de graxa ou de proteínas. Sono menos coas manchas debidas aos azucres.
Líquido sinovial

O líquido sinovial, nomeado deste xeito por vez primeira por Paracelso, ou sinovia é un fluído viscoso e transparente que se atopa nas articulacións. Ten a consistencia da clara de ovo. A súa composición é a dun ultra filtrado do plasma, coa mesma composición iónica. O líquido contén poucas proteínas e células pero é rico en acedo hialurónico sintetizado polos sinoviocitos de tipo b. O líquido sinovial reduce a fricción entre as cartilaxes e outros tecidos nas articulacións para lubricalas e amortecelas durante o movemento.
A membrana sinovial é a cuberta interna das diartrosis ou articulacións sinoviais. Contén o líquido sinovial, o cal é segregado pola sinovia que rodea a cápsula articular pola súa superficie interior. Este líquido forma unha fina capa sobre a cartilaxe articular de aproximadamente 50 μm, infiltrándose nel. Desta forma a cartilaxe articular pode considerarse como unha reserva de líquido sinovial. Durante o movemento, o líquido extráese mecanicamente da cartilaxe para manter unha capa de líquido sobre a superficie da cartilaxe e diminuír a fricción entre as superficies articulares. Análise
A análise do líquido articular é fundamental sempre que se faga a súa extracción, non só por interese científico médico para diagnosticar distintas patoloxías senón mesmo por aspectos legais. O seu estudo analítico, citolóxico, microbiolóxico así como a procura de cristais e mesmo a análise bioquímico e inmunolóxico poden achegar datos suficientes para sentar un diagnóstico definitivo na patoloxía articular, traumatolóxica e fundamentalmente en reumatoloxía.
A extracción de líquido sinovial apenas ten contraindicacións, é unha técnica sinxela sempre que se coñeza ben a articulación que se vai a puncionar, evacuar por exceso de líquido sinovial ou a estudar. Faise sempre baixo esterilización estrita. As infeccións adxacentes á articulación, sobre todo a da pel que hai que atravesar para chegar até a articulación obrigarían a elixir outra vía de acceso á mesma. As enfermidades que cursan con alteracións da coagulación, por exemplo a hemofilia, así como os tratamentos médicos con anticoagulantes, serían contraindicacións relativas e obrigarían a utilizar na punción agullas de moito menor calibre que as utilizadas normalmente. Con respecto á necesidade de anestesiar a zona de punción, viría determinada pola mesma articulación, non sendo normalmente necesario en articulacións de gran calibre, por exemplo o xeonllo ou outras articulacións.
É importante saber que ás veces se chegan a formar anomalías de patoloxías descoñecidas, denominadas quistes. Produce dor nas articulacións cando se acumula nas mesmas.
Líridas

As Líridas son unha chuvia de meteoros de actividade moderada. O seu período de actividade esténdese entre o 16 e o 26 de abril. O seu máximo é o día 22 de dito mes con THZ 18. As Líridas veñen sendo observadas dende hai 2. 600 anos.
Son meteoros de velocidade alta que radian da Lira ou Lyra, constelación da que toman o nome.
O corpo proxenitor das Líridas é o cometa C/1861 G1 Thatcher de longo período.
Se ben é unha chuvia anual, amosa aumentos de actividade con periodicidade descoñecida. Os últimos en 1945, 1946 e 1982, con THZ <200.
Lítote

A lítote é un recurso literario no que se nega o contrario daquilo que se quere afirmar. Por exemplo: "non chuta mal", querendo dicir que chuta ben.
As lítotes son unha forma de eufemismo que atenúa o que se quere expresar mediante un rodeo de palabras, normalmente precedidas do afverbio de negación non. Sempre é deliberado e con intención de énfase. Porén, a interpretación da negación pode dependee do contexto, incluído o contexto cultural. Nun discurso, tamén pode depender da entonación e a énfase, por exemplo, a frase "Non está mal", pode dicirse de tal xeito que signifique "mediocre" ou "excelente".
O uso do recurso da lítote aparece especificamente en certas culturas como a dos europeos do norte e é moi popular no inglés, no ruso e no francés. Son característicos da antiga poesía inglesa e das sagas islandesas e son un medio de moita contención estoica.
Lóxica clásica

A lóxica clásica, lóxica estándar ou lóxica de Frege-Russell é a clase máis estudada e empregada de lóxica dedutiva. A nivel histórico, tivo moita influencia na filosofía analítica. Características
Todos os sistemas lóxicos deste tipo comparten as seguintes características: Lei do terceiro excluído e eliminación da dobre negación.
Lei de non contradición e principio de explosión.
Monotonicidade da implicación e idempotencia da implicación.
Conmutatividade da conxunción.
Leis de De Morgan: todo operador lóxico é dual doutro.
A meirande parte das discusións actuais sobre a lóxica clásica só inclúen as lóxicas proposicionais e de primeira orde. A maioría das semánticas para a lóxica clásica son bivalentes, polo que as proposicións destes sistemas só poden categorizarse como verdadeiras ou falsas.
Lóxica combinatoria

A lóxica combinatoria é unha notación introducida por Moses Schönfinkel e Haskell Curry para eliminar a necesidade de variables na lóxica matemática. Máis recentemente usouse na ciencia informática como un modelo teórico de computación e tamén como a base para o deseño de linguaxes de programación funcionais. Baséase en combinadores, funcións de orde superior que utilizan unicamente a aplicación de funcións e eventualmente doutros combinadores para definir un resultado a partir dos seus argumentos.
A lóxica combinatoria pode ser vista como unha variedade do cálculo lambda nas que as expresións lambda son substituídas por un limitado número de combinadores. O exemplo máis simple de combinador é I (I x) x
Lóxica de clases

A lóxica das clases é considerada a proposición que considera a pertenza ou non dun elemento ou persoa a unha determinada clase ou grupo. É a interpretación dunha frase ou enunciado baixo a formalización da teoría dos conxuntos ou diagramas de Venn.
A clase significa un conxunto de individuos cunha propiedade en común. Cómpre ter en conta que a propiedade define a clase, non o individuo, tornándose esencialmente distinta da lóxica de predicado. Neste caso, polo tanto, o valor de verdade é dada pola adhesión ou non dunha clase. Polo tanto, a táboa de valor de verdade e explícito como táboas de pertenza.
Polo tanto, non é o mesmo que dicir: "Hs
Sócrates é un home" (onde un atributo se refire á calidade do ser de Sócrates), para dicir, "SH
Sócrates pertence á clase dos homes". A clase fai sentido, aínda que non os individuos. Así, o home da clase, como un concepto de home, existe aínda na ausencia dos homes. Da mesma forma, hai o concepto de "cabalos alados", aínda que existan os Pegasos.
Actualmente a chamada lóxica tradicional, a lóxica siloxística interprétase como clases. Elementos e a súa simbolización
Universo: é a clase de todas as clases, de todos os elementos do universo que estemos considerando. Ela e chamada clase universal. U
Clase vacía: clase que non posúe ningún elemento: Ø
Individuos: x 2 x 3. .. . x n {\displaystyle x_{2}x_{3}. .. .x_{n}} Clase: Un conxunto de individuos que teñen unha propiedade común. Pode ser expresada de diversas maneiras:
A ( x 2 x 3. .. . x n {\displaystyle x_{2}x_{3}. .. .x_{n}} ) - Por enumeración
A (Todos nacidos en Asturias) - Por definición dunha propiedade
A ⋀ x {\displaystyle \bigwedge x} ( x/naceu en Asturias) - Por un función proposicional cuantificada (lido: Todo x tal que x pertence á clase dos nacidos en Asturias)
Pertenza: ∈ {\displaystyle \in } Non pertenza: ∉ {\displaystyle \notin } Xeralizador: ⋀ x {\displaystyle \bigwedge x} Todo x.
Particularizador: ⋁ x {\displaystyle \bigvee x} Algún x
Conectivas: ∧, ∨, →, ↔ {\displaystyle \land, \vee, \rightarrow, \leftrightarrow } - Definidas de igual forma que na lóxica de enunciados relativas á pertenza ou non pertenza dun individuo a unha clase (estas funcións lóxicas son definidas en Táboa de valores de verdade).
A negación é definida como unha transacción entre as clases, a clase adicional.
Lóxica informal

A lóxica informal determina a validez dun razoamento fixándose en cuestións non formais, coma se as premisas son axeitadas ou non, se os datos de partida poden realmente xustificar a conclusión ou se interveñen elementos do contexto que poden alterar a validez do razoamento.
A lóxica informal define as falacias informais, que son aqueles razoamentos non válidos que poden parecelo. Tipos de falacias informais
Falacia ad verecundiam: Un razoamento que defende a conclusión apelando a alguén ou a algo que se considera unha autoridade na materia pero sen dar outras razóns que a xustifiquen.
Falacia ad hominem: Pretender rebater o razoamento doutro ou demostrar a falsidade da conclusión á que chegara, desacreditando a quen o defende.
Falacia ad populum: Defender unha conclusión sen a xustificar, unicamente apelando aos sentimentos, as emocións ou aos prexuízos do auditorio.
Falacia ad ignoratiam: Defender que algo é definitivamente verdadeiro (ou falso) porque non se pode demostrar o contrario.
Lúas de Urano

Táboa de datos
* Períodos orbitais negativos indican unha órbita retrógrada (oposta á rotación do planeta).
Lý Nhã Kỳ

Trần Thị Thanh Nhàn, máis coñecida como Lý Nhã Kỳ e nada en Vũng Tàu o 19 de xullo de 1982, é unha actriz, modelo e empresaria vietnamita. Traxectoria
Filla de Trần Ngọc Lý, un heroe da guerra de Vietnam, a súa nai é orixinaria de Thái Bình. Con 16 anos marchou a Alemaña para estudar. O seu papel máis coñecido foi a de Diem Kieu na serie da VTV Kiều nữ và đại gia. En 2007 estableceu a súa propia empresa, Lynk Group, dedicada especialmente á consultoría e investimento financeiro. Dende 2011 é embaixadora do turismo de Vietnam. Tamén foi embaixadora da ONG Operación Sorriso en Vietnam en 2009.
Ademais da súa lingua nativa vietnamita, tamén fala inglés, alemán e mandarín.
M

O M (eme) é a undécima letra do alfabeto galego, e representa o fonema nasal bilabial sonoro. Historia
Deriva do antigo grego M ou μ, á súa vez tomado do semítico Mem orixinalmente debuxado como ondas de auga. Usos
En minúscula é a abreviatura da unidade de medida de distancia metro.
En maiúscula é a abreviatura do prefixo Mega, que indica un factor de 106 ou 1000000 (un millón).
M-100

M-100 foi un foguete sonda soviético de propelente sólido desenvolvido a finais dos anos 1950 e formado por dúas etapas. Características
M-100 foi o foguete sonda máis lanzado da Historia, estimándose que se lanzaron unhas 6640 unidades entre 1957 e 1993, ano en que debido ao afundimento da Unión Soviética deixou de usarse. O foguete non tiña sistema de guiado e estabilizábase mediante aletas. A versión básica podía levar 15 kg de carga a unha altura de 90 km. Tiña unha lonxitude de 8, 34 m, un diámetro de 25 cm e unha masa total de 475 kg. Usábase para facer medicións meteorolóxicas. Unha versión mellorada, o M-100B, foi usado conxuntamente con foguetes americanos Super Loki-Dart, británicos Skua e franceses Super Arcas para calibrarse mutuamente e integrarse na Rede Mundial de Foguetes Meteorolóxicos.
M-V

M-V ou M-5 é un foguete espacial xaponés de catro etapas e propulsado por propelente sólido. É lanzado desde o Centro Espacial de Uchinoura.
M22M

O Mouvement du 22 Mars (en galego: Movemento do 22 de Marzo), abreviado como M22M, é unha asociación de sindicatos e asociacións de estudantes da Universidade de Pau e dos países do Adur.
O movemento naceu en 2016 durante as eleccións estudantís na Universidade de Pau e dos Países do Adur, reunindo a Solidaires Étudiant-e-s, Med'Òc e Euskal Ikasleak.
En 2023, o M22M estaba formado por Solidaires Étudiant-es, a CGT FERC Sup UPPA e o Med'Òc de Pau. Historia
Creación
O M22M foi creado en 2016 durante as eleccións da UPPA. Chámase así para render homenaxe ao seu homólogo de 1968, o Movemento 22 de marzo de 1968.
Dende a súa creación, o M22M tentou aglutinar os matices sindicais das loitas e asociacións presentes na UPPA, reunindo despois un sindicato estudantil, Solidaires Étudiant-es, unha asociación para a defensa da cultura e da lingua occitana, o Med'Òc de Pau e unha asociación para a defensa da cultura e da lingua vasca, Euskal Ikasleak. O M22M céntrase entón na defensa das culturas rexionais (occitana e vasca).
Desde a súa creación, converteuse nunha organización representativa de estudantes dentro da Universidade de Pau e dos Países do Adour cun 37, 8% (1 asento na xunta directiva).
Dende 2016
Nas eleccións e consellos da universidade
A organización preséntase en todas as eleccións a centrais e colexios da Universidade. Identidade visual
Desde a súa creación, o M22M realizou dous cambios de identidade visual:
MA-5A

MA-5A é a denominación do sistema de motores usados na primeira etapa dos foguetes Atlas II. Características
Os MA-5A eran fabricados por Rocketdyne e usaban osíxeno líquido e queroseno como propepelentes. Substituíron os anteriores MA-5, mellorando o impulso específico en 4 segundos a nivel do mar e modificándose algúns aspectos como a eliminación dos motores vernier laterais e o traslado do control de xiro e axuste á interetapa do foguete.
MABES

MABES (acrónimo de Magnetic Bearing Flywheel Experimental Satellite), rebautizado tras o lanzamento como Jindai, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 12 de agosto de 1986 mediante un foguete H-I desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
MABES foi un satélite experimental adicado a medir as características oscilatorias e rotatorias dun modelo de volante de inercia magnético para guiado en voo en condicións de ausencia de gravidade e confirmar o bo funcionamento do dispositivo. O experimento en si ía acoplado á segunda etapa do foguete lanzador, quedando en órbita nesta configuración.
MACSAT

MACSAT (Multiple Access Communications satellite) foi unha serie de dous satélites de comunicacións militares estadounidense. Características
Os dous satélites MACSAT foron a terceira xeración de satélites militares dixitais de comunicacións tácticos para demostrar o uso de UHF para a transmisión de voz, datos, fax e vídeo na modalidade de "gardar e enviar", pola que se envían datos desde terra ao satélite, este gardaos e ao sobrevoar unha estación receptora os envía a terra.
Os satélites estabilizábanse mediante gradente gravitatorio mediante un mastro 9 metros cunha masa de 2, 3 kg no seu extremo, aínda que o mastro dun dos satélites parece que fallou en despregarse. O corpo dos satélites tiña forma cilíndrica coa superficie cuberta de células solares para producir ata 17 W de potencia, almacenados en baterías de níquel-cadmio de 150 vatio-hora de capacidade. A carga útil, parecida ao do satélite GLOMR, usaba procesadores dixitais duais para proporcionar redundancia e ata 16 MB de almacenamento. Cada satélite dispoñía de dous transmisores sintonizables de 10 W de potencia, un receptor auxiliar de 65 W para a adquisición de comandos e reconfiguración de hardware e dous sistemas de antenas.
Ambos MACSAT foron lanzados o 9 de maio de 1990 usando un foguete Scout G1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea a unha órbita duns 600 x 700 km de altura e 90º de inclinación orbital. Un dos satélites foi usado para o envío de mesaxes durante a Guerra do Golfo.
MAGIC

O Major Atmospheric Gamma Imaging Cherenkov (Maior Atmosférico Cherenkov de Imaxes Gamma, coñecido polas súas siglas en lingua inglesa MAGIC) é un telescopio situado no conxunto de observatorios do Roque dos Muchachos, na illa da Palma, en Canarias. É o antecesor do Cherenkov Telescope Array (CTA), situado no mesmo lugar.
MAQSAT

MAQSAT (Maquette Satellite) foi unha serie de satélites artificiais inertes, de proba, enviados nalgúns lanzamentos de foguetes Ariane 5 para estudar o comportamento e a envolvente do foguete. MAQSAT H e MAQSAT B
MAQSAT H e B foron lanzados no mesmo voo, o 30 de outubro de 1997. Cuns 2300 kg de masa cada un, a súa finalidade era simular diferentes tipos de satélite e a resposta do foguete durante o lanzamento. Ningún chegou a órbita ao fallar o lanzamento e ser destruído o foguete.
MAQSAT H2
MAQSAT H2 tiña unha masa de 3700 kg e debía substituír a carga comercial do voo L521 só en caso de que non houbese satélites dispoñibles para o lanzamento. Finalmente no seu lugar foi lanzado o satélite de comunicacións XTAR-EUR.
MAQSAT B2
MAQSAT B2, cunha masa de 3622 kg, foi lanzado o 12 de febreiro de 2005. Foi usado en substitución dunha carga comercial, pero tamén como plataforma tecnolóxica para diferentes experimentos europeos: Sloshsat-FLEVO para o estudo de fluídos no espazo, Boucle-Fluide, un experimento francés de refrixeración, DVCAM, unha cámara autónoma, e TMA, un sistema de telemetría.
MAQSAT 3
MAQSAT 3 foi deseñado para imitar as características mecánicas e dinámicas do satélite comercial orixinal que debía voar no lanzamento do 21 de outubro de 1998 (o Eutelsat W2) pero que finalmente foi lanzado noutro voo. MAQSAT 3 tiña unha masa de 2600 kg e unha altura de 3 metros.
MATS

MATS, acrónimo de Mesospheric Airglow/Aerosol Tomography and Spectroscopy, é un satélite artificial de Suecia lanzado o 4 de novembro de 2023 mediante un foguete Electron desde Mahia (Nova Zelandia). Características
MATS foi deseñado para estudar a mesosfera terrestre e as nubes noctilocuentes mediante a medición das emisións do osíxeno atmosférica na banda do infravermello próximo, en lonxitudes de onda entre 759 e 767 nm, así como medindo a luz solar dispersada polas nubes noctilocuentes no ultravioleta (lonxitudes de onda entre 270 e 300 nm). O satélite leva dous instrumentos a bordo: a cámara para a observación do limbo e a cámara para a observación do nadir.
MAVEN

MAVEN ou Mars Atmosphere and Volatile EvolutioN é unha sonda espacial da NASA lanzada o 18 de novembro de 2013 mediante un foguete Atlas 5 desde Cabo Cañaveral para estudar Marte. Características
MAVEN foi enviada a Marte para estudar a atmosfera superior e a ionosfera do planeta vermello, así como as súas interaccións co vento solar e determinar a perda co tempo dos gases da atmosfera marciana e o seu efecto na evolución do planeta.
O corpo da nave ten forma aproximadamente cúbica de 2, 3 x 2, 3 x 2, 0 m, construído con paneis de aluminio entremetidos en paneis de composto de grafito. No centro do corpo atópase un depósito de propelente cilíndrico de 1, 3 m de diámetro que pode conter ata 1640 kg de hidracina. Do corpo da nave saen dous paneis solares que proporcionan a alimentación eléctrica. A nave leva oito instrumentos científicos a bordo: un magnetómetro, un espectrómetro de ións e gases neutros, unha sonda Langmuir e detector de ondas, un espectrómetro ultravioleta, un analizador de electróns do vento solar, un analizador de ións do vento solar, un detector de partículas enerxéticas solares e un detector de ións termais e supratermais.
MAVEN foi lanzada o 18 de novembro de 2013 e chegou a Marte o 22 de setembro de 2014, acadando unha órbita científica cun período de 4, 5 horas, unha inclinación de 75º e unha periapse de 150 km.
MB-3-1

MB-3-1 foi un motor foguete bipropelente dos Estados Unidos utilizado por varios foguetes. Características
Os motores MB-3-1 eran fabricados e comercializados por Rocketdyne para o seu uso como motor principal en diferentes foguetes, como o Delta A, o Thor Ablestar, o Delta B e o Delta C. Foi usado por primeira vez en 1960, construíndose 43 unidades.
MB-3-3

MB-3-3 foi un motor foguete bipropelente dos Estados Unidos e fabricado no Xapón baixo licenza para ser utilizado no foguete H-1. Características
Os motores MB-3-3 eran fabricados no Xapón baixo lienza de Rocketdyne para o seu uso como motor principal no foguete H-1. Foi usado por primeira vez en 1964, construíndose 96 unidades.
MBTPS1

A MBTPS1 (do inglés membrane-bound transcription factor site-1 protease) protease do sitio 1 de factor de transcrición unida a membrana, tamén chamada abreviadamente protease do sitio 1 (S1P) ou subtilisina/kexina-isocima 1 (SKI-1), é un encima (EC 3. 4. 21. 112) que nos humanos está codificado no xene MBTPS1 do cromosoma 16.
A S1P corta pola metade os factores de transcrición SREBP, que para estaren activos necesitan un segundo corte proteolítico realizado por S2P. Función
Este xene codifica un membro da familia da proproteína convertase similar á subtilisina, que inclúe proteases que procesan precursores de proteínas e péptidos que transitan polas ramas reguladas ou constitutivas da vía secretora. A proteína codificada sofre un evento de procesamento autocatalítico inicial no retículo endoplasmático para xerar un heterodímero que existe no retículo endoplasmático e vai ao cis/medio-Golgi, onde ten lugar un segundo evento autocatalítico e adquire a actividade catalítica. Codifica unha protease unida a membrana de tipo 1, que se expresa ubicuamente e regula a homeostase do colesterol ou lipídica polo corte de substratos en residuos non básicos. Importancia clínica
As mutacións neste xene poden estar asociadas con disfuncións lisosómicas.
MBTPS2

A MBTPS2 (do inglés membrane-bound transcription factor site-2 protease), protease do sitio 2 de factor de transcrición unida a membrana, tamén chamada endopeptidase S2P ou protease do sitio 2 (S2P), é un encima (EC 3. 4. 24. 85) codificado polo xene MBTPS2 do cromosoma X humano, que libera o fragmento N-terminal dos factores de transcrición SREBP das membranas. A S2P corta o dominio transmembrana da SREPB, polo que que un membro da clase das proteases intermembrana.
A S2P cataliza a seguinte reacción: Corta varios factores de transcrición que son proteínas transmembranas de tipo 2 con dominios situados dentro das membranas. Substratos coñecidos son SREBP-1, SREBP-2 e formas do activador transcricional ATF6.
Este enima pertence á famila das peptidases M50. Función
Este xene codifica unha metaloprotease de cinc intramembrana, que é esencial no desenvolvemento. Esta protease funciona na activación da proteína sinal implicada no control da transcrición de esterois e a resposta ao estrés do retículo endoplasmático. As mutacións neste xene foron asociadas coa ictiose folicular con alopecia e fotofobia; esta síndrfome foi ligada cuantitativamente coa redución da homeostase do colesterol e a resposta ao estrés do retículo endoplasmático.
MCGA

A Multi-Color Graphics Array (en galego: "MCGA, matriz gráfica multicolor"), é unha versión expandida do estándar gráfico CGA creado por IBM para os seus sistemas PS/2 de ordenadores persoais.
MCPA

O MCPA é un herbicida para o control de herbas de folla ancha en tratamento post-emerxente en cultivos de trigo, cebada, maínzo, sorgo, liño e praderías de gramíneas.
MDEA

O MDEA (tamén coñecido por MDE), con fórmula química 3, 4-methylenedioxy-N-ethylamphetamina, é un psicodélico e un empatóxeno-entactóxeno da familia das Fenetilaminas. É quimicamente moi similar á metilenedioxianfetamina (MDMA), o principio activo da droga éxtase.
MDS-1

MDS 1, acrónimo de Mission Demonstration Satellite 1, e nomeado Tsubasa despois do lanzamento, é un satélite artificial xaponés lanzado o 4 de febreiro de 2002 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
MDS 1 ten unha masa de 480 kg, estabilízase mediante xiro e foi lanzado para probar a durabilidade de varios compoñentes comerciais no espazo. Leva os seguintes experimentos a bordo: Demostrador de dispositivos comerciais: semicondutores e células solares.
Demostrador de compoñentes: sistemas de computación paralela, baterías presurizadas e grabadoras de estado sólido.
Equipamento para a adquisición de datos na contorna espacial.
MELiSSA

O MELISSA (acrónimo de Micro-Ecological Life Support System Alternative, sistema alternativo microecolóxico de soporte vital), é un proxecto de soporte tecnolóxico para o desenvolvemento da vida no espazo desenvolto pola Axencia Espacial Europea.
Entre outros desenvolvementos, deu lugar ós 'Semilla Sanitation Hubs', sistemas de aproveitamento de auga (incluído sanitaria) en ciclo cerrado, en uso na base Concordia da Antártida.
MEROPS (base de datos)

MEROPS é unha base de datos en liña para encimas peptidases (tamén chamadas proteases) e os seus inhibidores. O esquema de clasificación das peptidases publicárono Rawlings e Barrett en 1993, e o de inhibidores proteicos Rawlings et al. en 2004. Características
A clasificación está baseada nas semellanzas nos niveis estruturais terciario e primario. As comparacións están restrinxidas a esa parte da secuencia implicada directamente na reacción, o cal no caso das peptidases debe incluír o centro activo, e para un inhibidor proteico o sitio reactivo. A clasificación é xerárquica: as secuencias ensámblanse en familias, e as familias ensámblanse en clans. Unha familia ensámblanse arredor dun exemplo tipo, que é a secuencia dunha peptidase ou inhibidor ben caracterizados. Todas as demais secuencias da familia deben estar relacionadas co exemplo tipo da familia, xa sexa directamente ou a través de relacións transitivas que implican unha ou máis secuencias xa consideradas membros da familia. Normalmente, úsanse FastA ou BlastP para establecer relacións entre as secuencias, cun valor esperado de 0, 001 ou menor tomado para que sexa estatisticamente significativo. Un clan tamén se ensambla arredor dun exemplo tipo, que é a estrutura dunha peptidase ou inhibidor ben caracterizado. Unha familia inclúese nun clan se a estrutura terciaria dun membro da familia pode demostrarse que está relacionada coa do exemplo tipo do clan. Tipicamente, utilízase DALI para establecer a pertenza a un clan, cun valor z de 6. 00 unidades de desviación típica ou máis consideradas que son estatisticamente significativas. Para as peptidases, outra evidencia para indicar que familias están relacionadas cando unha estrutura terciaria está ausente é se inclúen a mesma orde de residuos catalíticos nas secuencias.
MI6

MI6 (Secret Intelligence Service, SIS) é un servizo de intelixencia e información do goberno inglés. O MI6 fai as funcións de seguridade interna e externa do Reino Unido. Ten a súa sede dende 1995 en Vauxhall Cross, Londres.
MICROSCOPE

MICROSCOPE, acrónimo de Microsatellite à traînée Compensée pour l'Observation du Principe d'Equivalence, foi un satélite artificial do CNES francés lanzado o 25 de abril de 2016 mediante un foguete Soiuz-ST-A Fregat-M desde o Centro Espacial de Kourou. Características
MICROSCOPE tiña nunha masa de 303 kg e baseábase no bus Myriade. A súa misión era comprobar o principio de equivalencia cunha precisión dunha parte sobre 1015, para o cal usaba o experimento T-SAGE, consistente en dúas masas cilíndricas concéntricas, unha de titanio e outra de platino e rodio. As masas quedaban suspendidas no interior do satélite, que manobraba coidadosamente mediante propulsores de nitróxeno, sendo monitorizadas e controladas por acelerómetros electrostáticos. Se o principio de equivalencia se cumpre, as dúas masas sentirían a mesma aceleración e non sería necesario axustalas para que permaneceran concéntricas. Se, polo contrario, non se cumprira, os acelerómetros terían que axustar as masas. O non cumprimento do principio de equivalencia suporía unha revolución na física, xa que está na base da relatividade xeral de Einstein. Resultados
MICROSCOPE finalizou a súas misión en outubro de 2018 ao esgotarse as reservas de nitróxeno para manobrar. O satélite vai usar un sistema innovador para acelerar a súa reentrada, consistente en dous mastros inchables de 4, 5 m de longo que despregou ao final da misión e que provocarán a súa reentrada en 25 anos en lugar dos 73 que tardaría sen usar os mastros. MICROSCOPE finalmente confirmou o principio de equivalencia coa precisión esperada.
Musical Instrument Digital Interface

O formato MIDI (Musical Instrument Digital Interface) é un protocolo industrial estándar que permite aos ordenadores, sintetizadores, secuenciadores, controladores e outros dispositivos musicais electrónicos comunicarse e compartir información para a reprodución e xeración de sons.
Na industria actual fabrícanse unidades de son MIDI conectables entre si ou a controladores tamén MIDI
O sistema MIDI permite, por exemplo: conectar un teclado mestre a diversos módulos de son, de xeito tal que accionando o teclado se "disparen" os sons de cada módulo. Isto permite que cun mesmo teclado se poidan controlar diferentes fontes.
Reproducir os sons almacenados ou xerados nun modulo mediante a acción doutros elementos ou instumentos, incluso guitarras eléctricas (sempre que estean provistos dunha pastilla MIDI)
controlar e sincronizar un sistema de gravación.
MIME

MIME (Multipurpose Internet Mail Extensions, Extensións Multifunción para Mensaxes de Internet), son unha serie de convencións ou especificacións dirixidas a que se poidan intercambiar a través de Internet todo tipo de Ficheiros (textos, sons, vídeos etc. ) de forma transparente para o usuario, MIME actúa convertendo os datos non-ASCII inseridos polo usuario, en datos ASCII, de forma que poidan ser transmitidos polo SMTP. Unha parte importante do MIME está dedicada a mellorar as posibilidades de transferencia de texto en distintos idiomas e alfabetos.
En 1991 a IETF (Internet Engineering Task Force) comezou a desenvolver esta norma e dende 1994 todas as extensións MIME están especificadas de forma detallada en diversos documentos oficiais dispoñibles en Internet (RFC 2045-2049).
Na actualidade ningún programa de correo electrónico ou navegador de Internet pode considerarse completo se non acepta MIME nas súas diferentes facetas (texto e formatos de ficheiro).
MIMOSA (satélite)

MIMOSA (acrónimo de Micro Measurements Of Satellite Acceleration) foi un satélite artificial da Academia de Ciencias da República Checa lanzado o 30 de xuño de 2003 mediante un foguete Rokot desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
A misión de MIMOSA foi medir a densidade das capas superiores da atmosfera. Para iso levaba un acelerómetro compensado electrostáticamente e de seis graos de liberdade co que tomar datos sobre a forza coa que a atmosfera a altitudes orbitais freaba o satélite. O instrumento era suficientemente sensible como para detectar aceleracións de tan só 10−11 m/s².
MIMOSA tiña forma de poliedro de 28 caras e un tamaño aproximado de 560 x 560 x 570 mm. Reentrou na atmosfera o 11 de decembro de 2011.
MMDS

O Servizo de Distribución Multipunto Multicanal, coñecido polas siglas inglesas MMDS (Multichannel Multipoint Distribution Service), é unha tecnoloxía de telecomunicacións sen fíos que se pode utilizar nas redes de banda larga aínda que o habitual é empregalo como un sistema alternativo para a recepción de programas de televisión por cable. A recepción dos sinais enviados vía MMDS require unha antena especial de microondas e un decodificador conectado ao televisor.
Utilízase xeralmente en áreas rurais, onde instalar unha rede por cable non é viable economicamente, pero tamén se utiliza nas cidades. A banda de MMDS emprega frecuencias de microondas con rangos de 2 GHz a 3 GHz en gama dependendo de cada país, así nos Estados Unidos vai dos 2. 5 a 2. 686 GHz. Desenvolvemento
A súa orixe está no Servizo de Distribución Multipunto (MDS), licenza que o regulador norteamericano de telecomunicacións, a Federal Communications Commission estableceu en 1974. O primeiro sistema comercial implantouno Marquee Television en 1975 en Washington, D. C. . A expansión da televisión por cable a comezos da década de 1980 levou a que os operadores de MDS solicitasen á FCC o establecemento dun novo servizo multicanal para poder competir con ela, o que se logrou en 1983 ao dar a FCC licenzas de MMDS, que orixinalmente podía ofrecer entre 30 e 40 canles pero coas novas tecnoloxías de procesado dixital de imaxe aumentou o número de canles ata as 200.
MMX

MMX son as siglas de Multi Media eXtensions, extensións multimedia. Son un conxunto de instrucións desenvoltas por Intel e incorporadas por primeira vez nos seus procesadores Pentium MMX e que teñen coma obxectivo mellorar o rendemento do procesador en aplicacións multimedios.
MOPS

O MOPS (ácido 3-(N-morfolino)propanosulfónico) é un tampón introducido na década de 1960, un dos vinte tampóns de Good (seleccionados e descritos por Norman Good). É un análogo estrutural do tampón MES, e igual que o MES, a súa estrutura contén un anel morfolino. HEPES é un composto tamponante do pH similar que contén un anel de piperazina. Cun pKa de 7, 20, MOPS é un excelente tampón para moitos sistemas biolóxicos a pH case neutro. Aplicacións
O MOPS utilízase frecuentemente como axente tamponante en bioloxía e bioquímica. Foi testado e recomendado para a electroforese en xel de poliacrilamida. O seu uso por riba de 20 mM en traballos en cultivos celulares de mamíferos non se recomenda. As solucións tampón MOPS decolóranse co tempo (quedan amarelas), mais segundo consta, unha lixeira decoloración non afecta significativamente as súas carcterísticas como tampón.
MP3

MP3 é un dos formatos de compresión de son dixital con perda de calidade máis estendidos e comercializados actualmente. Permite obter unha alta calidade á vez que aforra moito espazo. Os ficheiros mp3, dependendo da relación (proporción) de compresión, ocupan arredor dunha décima parte do que ocupa o mesmo ficheiro pero en formato. wav ou. aiff. O procedemento de compresión é diferente ó procedemento de conversión de sinais analóxicas a dixitais que rexe o estándar PCM, e a parte de aspectos físicos relacionados co son dixital interveñen tamén fenómenos psicoacústicos. Hoxe en día presenta varias alternativas de código aberto como poden ser o formato. ogg ou o formato. mpc.
MR-103

MR-103 é a designación dun pequeno tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites estadounidenses. Características
Os motores MR-103 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes tipos de satélite. Úsanse para control de actitude e utilizan como único propelente hidracina. Usáronse nas sondas Voyager 1 e Voyager 2, en varios satélites GPS, no Intelsat 5, na Mars Observer, no ACTS, na sonda Magallanes en Venus e úsanse en varios satélites comerciais.
MR-104

MR-104 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites estadounidenses. Características
Os motores MR-104 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes tipos de satélite. Úsanse para control de actitude e corrección de traxectoria e utilizan como único propelente hidracina. Usáronse nas sondas Voyager 1 e Voyager 2, no Tiros N, no DMSP, na sonda Magallanes en Venus e úsanse en varios satélites comerciais.
MR-106

MR-106 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites e etapas superiores de foguetes estadounidenses. Características
Os motores MR-106 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes tipos de satélite. Úsanse para control de actitude e corrección de traxectoria e utilizan como único propelente hidracina. Usáronse nas etapas HAS/Peace Courage, Titan Centaur, Atlas Centaur e no satélite Radarsat, entre outros.
MR-107

MR-107 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites e etapas superiores de foguetes estadounidenses. Características
Os motores MR-107 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes tipos de satélite. Úsanse para control de actitude e corrección de traxectoria e utilizan como único propelente hidracina. Usáronse nas etapas de foguetes como os Delta 2, Titan 2, PAM D, HAS/Peace Courage, Atlas, STEP e Pegasus.
MR-111

MR-111 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites estadounidenses. Características
Os motores MR-111 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes tipos de satélite. Úsanse para control de actitude e utilizan como único propelente hidracina. Usáronse en satélites como Intelsat 5, ERBS, ACTS, Radarsat e Mars Observer.
MR-120

MR-120 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios mísiles balísticos intercontinentais. Características
Os motores MR-120 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes mísiles. Úsanse para control de actitude e utilizan como único propelente hidracina.
MR-50

MR-50 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites estadounidenses. Características
Os motores MR-50 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes tipos de satélite. Úsanse para control de actitude e utilizan como único propelente hidracina. Usáronse en satélites como as sondas Viking, o Meteosat, GOES, as Voyager 1 e Voyager 2, o Intelsat 5, Delta Star e a sonda Magallanes a Venus.
MR-501B

MR-501B é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites artificiais. Características
Os motores MR-501B son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes satélites, como o BSAT-2. Úsanse para control de actitude e utilizan como único propelente hidracina, que é acendida electrotermicamente. O motor necesita 493 vatios de potencia eléctrica que son subministrados a 24 voltios de corrente continua.
MR-502

MR-502 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites artificiais. Características
Os motores MR-502 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes satélites xeoestacionarios, como os da serie MMAS 5000. Úsanse para control o mantemento da órbita e utilizan como único propelente hidracina, que é acendida electrotermicamente. O motor necesita ata 840 vatios de potencia eléctrica.
MR-508

MR-508 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites artificiais. Características
Os motores MR-508 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes satélites xeoestacionarios, como os da serie MMAS 7000. Foi utilizado por primeira vez no Telstar 4. Úsanse para control o mantemento da órbita e utilizan como único propelente hidracina, que é acendida mediante arco eléctrico. O motor necesita ata 1, 8 kW de potencia eléctrica.
MR-509

MR-509 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites artificiais. Características
Os motores MR-509 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes satélites xeoestacionarios. Úsanse para control o mantemento da órbita e utilizan como único propelente hidracina, que é acendida mediante arco eléctrico. O motor necesita ata 1, 8 kW de potencia eléctrica, proporcionada a 65 voltios.
MR-510

MR-510 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites artificiais. Características
Os motores MR-510 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes satélites xeoestacionarios. Úsanse para control o mantemento da órbita e utilizan como único propelente hidracina, que é acendida mediante arco eléctrico.
MR-512

MR-512 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites artificiais. Características
Os motores MR-512 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes satélites xeoestacionarios. Úsanse para control o mantemento da órbita e utilizan como único propelente hidracina, que é acendida mediante arco eléctrico. O motor necesita ata 1780 vatios de potencia eléctrica, proporcionada a 35 voltios mediante corrente continua.
MRW

MRW é unha empresa de envíos española con sede en Valencia (dende o 9 de outubro de 2017). Conta cunhas 1370 franquías e 60 plataformas loxísticas distribuídas en Andorra, España, Xibraltar, Portugal e Venezuela. Ten uns 14000 empregados. É a única empresa de mensaxería homologada para o transporte de animais.
Foi fundada no ano 1977 por Francisco Martín Frías, o seu conselleiro delegado até que presentou a súa dimisión en maio de 2012, e socio minoritario da empresa, co 15 % das accións, xunto coa familia Corrales, propietaria do 59 % da mesma, e a familia Rillo, co 26 %.
MS

MS foi o nome dunha serie de satélites soviéticos lanzados en 1962. Utilizáronse dous tipos de satélite, 1MS e 2MS, sendo lanzados dous satélites de cada tipo. Tres dos satélites funcionaron correctamente, mentres que un dos 1MS perdeuse no lanzamento. Os tres que achegaron órbita foron nomeados cunha designación na serie Kosmos.
Os satélites MS foron desenvoltos pola oficina de deseño OKB-1 e foron usados como demostradores tecnolóxicos e de desenvolvemento. Tamén levaron cargas útiles para investigar a radiación e os raios cósmicos. Satélites
MSDS

Unha MSDS, ou folla de datos de seguridade dun material (do inglés Material Safety Data Sheet), é unha maneira de proporcionar datos das características dunha substancia en particular.
Proporciona datos da temperatura de fusión desa substancia, da súa temperatura de ebulición, da temperatura de inflamación, da súa reactividade, da súa toxicidade, efectos sobre a saúde, primeiros auxilios, precaucións ó manexala, modo de acción en caso de verteduras da mesma, maneiras de manipulala de xeito seguro, equipo a empreñar cando se manipula etc.
O formato exacto dun MSDS pode variar segundo a fonte. As MSDS son un sistema amplamente utilizado para a información e catalogación da información sobre produtos químicos. As MSDS poden incluír as instrucións para o uso seguro e os perigos potenciais asociados a un certo produto químico.
Estanse a empregar MSDS onde queira que se encontren produtos químicos. Tamén hai a obriga de etiquetar correctamente substancias en base ao seu comportamento fisicoquímico, a súa incidencia na saúde e o seu risco ambiental. As etiquetas inclúen símbolos do perigo, tales como a cruz de Santo André, unha cruz diagonal negra nun fondo laranxa, que se utiliza na Unión Europea para denotar unha substancia perigosa ou irritante.
As MSDSs para unha substancia non están pensadas para uso do consumidor en xeral, senón para os que fan un uso habitual desa substancia. Por exemplo, un MSDS para unha disolución de limpeza non é altamente pertinente para alguén que a utiliza unha vez ó ano, pero é extremadamente importante para alguén que fai uso dela nun espazo pechado 40 horas á semana. Uso por países
Nos EEUU esíxese que as MSDSs estean dispoñibles para os empregados, para as substancias potencialmente perigosas manexadas no lugar de traballo. No Canadá, existe un programa para os materiais perigosos nos lugares de traballo que establece os requisitos para MSDSs en lugares de traballo canadenses.
No Reino Unido, as regulacións de 2002 dos produtos químicos esixen informar dos perigos. Impoñen deberes ós que subministran as substancia e ós importadores das mesmas. A regulación 12 require que os patróns provean ós empregados da información, da instrución e o adestramento para a xente exposta ás substancias perigosas. Este deber sería case completamente imposible sen a folla de datos como punto de partida.
A Unión Europea require que as declaracións do risco e de seguridade (as R e as S) e un símbolo aparezan nas etiquetas e na folla de datos de seguridade. Consisten na letra R seguida por un número e na letra S seguida por un número.
En Alemaña esíxese que as substancias estean avaliadas polos seus efectos negativos sobre as augas. *WGK 1 se a substancia non contamina a auga; *WGK 2 se a substancia contamina levemente a auga. *WGK 3 a substancia contamina a auga.
MSN

MSN ou Microsoft Network é un provedor de servizos por Internet e un portal creado pola empresa Microsoft o día 24 de agosto de 1995, coincidindo co lanzamento mundial do sistema operativo Windows 95. Características
MSN distribúe servizos como contas de correo en Hotmail, posibilidades de mensaxería instantánea (co protocolo. NET Messenger Service) a través do programa MSN Messenger, un servizo de blogs (MSN Spaces) ou un motor de buscas, MSN Search.
Nos Estados Unidos, MSN é o segundo ISP con máis de 9 millóns de clientes, America Online é o líder con algo máis de 26 millóns. A páxina web de MSN é tamén a segunda máis visitada de Internet, por detrás de Yahoo! .
MTVA

Médiaszolgáltatás-támogató és Vagyonkezelő Alap (en galego: «Apoio ao Servizo de Prensa e Fondo de Xestión de Activos»; MTVA) é a empresa estatal que xestiona os catro servizos públicos de medios de comunicación en Hungría: Magyar Rádió, Magyar Televízió, Duna Televízió e Magyar Távirati Iroda (axencia de noticias). Fundouse o 1 de xaneiro de 2011 e ten a súa sede na capital, Budapest.