proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Alclad

Alclad é unha marca rexistrada de Alcoa empregada como termo xenérico para describir unha lámina de aluminio resistente á corrosión formado por superficies de aluminio de alta pureza (99, 99 %) ligados metalurxicamente a un núcleo de aliaxe de aluminio de alta resistencia (duraluminio). Estas láminas empréganse udualmente na industria aeronáutica.
O alclad empregouse na estrutura e no revestimento externo do dirixible ZMC-2 da Armada dos Estados Unidos, cuxa construción tivo lugar en 1927 na base aeronaval de Grosse Ile (Wayne, Míchigan).
Descrito no NACA-TN-259, de agosto de 1927, como un «novo aluminio resistente á corrosión marcadamente superior ás actuais aliaxes resistentes. O seu uso debe permitir un elevado incremento na duración dunha peza estrutural.
Alclad é unha aliaxe de aluminio, cobre, manganeso e magnesio tratada a alta temperatura, que ten na súa superficie a resistencia á corrosión do aluminio puro e a resistencia á tracción da aliaxe no interior. É de particular importancia a unión entre a aliaxe e oaluminio puro. Os resultados preliminares de probas de rociado con sal (24 semanas de exposición) mostran cambios na forza tensil e elongación do alclad 17ST, se ocorren, tan pequenos que quedan totalmente dentro dos límites do experimento». En usos relacionados coa construción de aeronaves, o alclad probou ter maior resistencia á corrosión que unha lámina equivalente de aluminio puro, coa contrapartida dun maior peso.
Alcohol cetílico

O alcohol cetílico, tamén chamado hexadecan-1-ol e alcohol palmitílico, é un alcohol graxo de 16 carbonos coa fórmula CH3(CH2)15OH. Á temperatura dunha habitación o alcohol cetílico ten a forma dun sólido branco ceroso en cristais ou escamas. O nome cetílico procede de que se illou inicialmente do aceite de cachalote, é dicir, de aceite de cetáceo, a través do latín cetus, 'balea', e este procedente do grego κῆτος, kētos, 'peixe enorme'. Preparación
Descubriuno en 1817 o químico francés Michel Chevreul cando quentou espermaceti, unha substancia cerosa obtida do aceite de cachalote (da substancia cerosa contida na súa cabeza), xunto con potasa cáustica (hidróxido de potasio). Obtivéronse na reacción escamas de alcohol cetílico ao arrefriar. Tamén se encontra en pequenas cantidades no aceite de balea. A produción moderna está baseada na redución química do palmitato de etilo. Usos
O alcohol cetílico úsase na industria cosmética como opacificador nos xampús, ou como emoliente, emulsificador ou espesante na manufactura de cremas para a pel e locións. Tamén se empregou como lubricante de pernos e porcas, e é o ingrediente activo dalgúns "cobertores líquidos de piscinas" (formando unha capa superficial non volátil que reduce a evaporación da auga, a perda relacionada de calor latente de vaporización, e así retén a calor na piscina). Ademais, pode usarse tamén como cosurfactante non iónico en aplicacións en emulsión. Efectos colaterais
As persoas que teñen eccema poden ser sensibles ao alcohol cetílico, aínda que isto pode deberse ás impurezas máis que ao propio alcohol cetílico. Porén, o alcohol cetílico está incluído ás veces nos medicamentos usados para o tratamento do eccema. Compostos relacionados
Palmitato
Ácido palmítico
Alcohol isopropílico

O alcohol isopropílico, tamén chamado en normativa IUPAC 2-propanol e propan-2-ol, é un alcohol incoloro, inflamable, cun cheiro intenso e moi miscible coa auga. A súa fórmula química semidesarrollada é (CH3)2CHOH. e é o exemplo máis sinxelo de alcohol secundario, onde o carbono do grupo alcohol está unido a outros dous carbonos. É un isómero do propanol. Usos
É empregado en pinturas, como aditivo na gasolina ou en aparellos ópticos para limpeza de lentes.
Alcon

Alcon é unha empresa médica global especializada en produtos de coidado dos ollos con sede en Hünenberg, Suíza. A sede central estadounidense de Alcon atópase en Fort Valor, Texas. Alcon é unha filial de Novartis.
Alcouve

Un alcouve, sementeiro ou pebideiro é un lugar onde se botan as sementes de certas plantas e onde se crían estas durante un curto período de tempo, para seren logo transplantadas xeralmente a un viveiro. Tamén pode denominarse sementeiro ou pebideiro ao lugar onde se gardan as sementes.
É unha área de terreo preparado e arranxado especialmente para botar as sementes co obxectivo de que estas grelen ou xermolen nas mellores condicións e coidados, de xeito que medren sen dificultade até que a plantiña estea pronta para o transplante.
O alcouve é o sitio axeitado para que a semente inicie a súa primeira fase de desenvolvemento. Despois a planta medrará e será transplantada ao terreo definitivo. Tipos de alcouve
Segundo a área de terreo e material dispoñíbel poden ser:
Alcouves portátiles:
Aqueles que poden ser trasladados dun lugar a outro segundo a necesidade; utilízanse para pequenas sementeiras e poden ser construídos en caixóns, caixas de madeira ou de plástico, saquetas de polietileno ou outro material fácil de transportar. As súas dimensións aproximadas son: 50 cm de longo, 35 cm de largo e 10 cm de fondura; cómpre que o caixón teña pequenos furados para permitiren o desaugamento.
Alcouves temporais ou transitorios:
Aqueles que se usan unha soa vez ou para curta duración; as súas dimensións aproximadas son: longo de acordo coa necesidade, largo 1. 10 m, alto 20 cm.
Alcouves semipermanentes: Aqueles que que se utilizan para variar as culturas ou sementeiras; non son nin temporais nin fixos; contrúense facendo un cerrume de táboas ou ladrillo nos bordos, e as súas dimensións aproximadas son: longo segundo a dispoñibilidade do terreo e material, largo 1, 10 m, alto 20 cm.
Alcouves permanentes ou fixos: Son aqueles utilizados de xeito permanente; os bordos constrúense en cemento e bloques, o fondo vai con pellets a xeito de peneira, para facilitar a drenaxe. Importancia dos alcouves
Permiten un mellor aproveitamento e rendemento por metro cadrado nas plantacións, xa que garanten unha mellor escolla de sementes, polo que se aumenta a produtividade da colleita. facilita a actividade agrícola familiar. Ademais son moi importantes nalgúnhas especies vexetais de hortalizas con sementes moi miúdas, como a leituga, a cebola ou o tomate, que deste xeito non se sementan no agro senón que se transplantan, acadando deste xeito un bo desenvolvemento no seu primeiro período de vexetación. Labores culturais
Os labores culturais abranguen un conxunto de actividades conexas coas agrícolas que se realizan dende a sementeira, e continúan durante a xerminación até o transplante ao local definitivo. Estes labores son: rega, control de malas herbas, control de pragas, pestes e doenzas.
Alcoxilo

En química orgánica, un alcoxilo ou grupo alcoxi é un grupo alquilo unido a un átomo de oxíxeno, é dicir, RO-. Onde R é o grupo alquilo. Propiedades químicas
É un aceptor electrónico pola alta electronegatividade do oxíxeno, e un dador electrónico polos pares electrónicos solitarios. Reactividade
Actúa como nucleófilo poidendo desprazar a outros grupos como, por exemplo, halóxenos. Nomenclatura
Emprégase o nome do radical alquilo (R) engadindo a terminación -oxi. Por exemplo, no CH2 CH-CH2-O- o grupo alquilo sería alilo e, engadindo a terminación -oxi, resulta aliloxi.
Hai casos nos que o nome se acurta, por exemplo: Metoxi: CH3-O-
Fenoxi: C6H5-O-
Alcume

O alcume ou alcuño é un sobrenome, usado en troques do nome e, moitas veces, máis coñecido que o mesmo nome. En Galicia hai unha longa tradición de alcumes, e poucas deben ser as familias que non o tiveron; moitas veces está referido a unha particularidade da persoa ou da familia, sendo posible un derivado do lugar de nacemento, un defecto facial, a profesión do pai etc.
Alcólicos Anónimos

Alcólicos Anónimos ou Alcohólicos Anónimos, ás veces represetando polas siglas AA, é unha asociación internacional de persoas que teñen como obxectivo superar o alcolismo. Para tal efecto estabelecen unha serie de metas que o enfermo debe seguir para superar a adición, coñecidas como os 12 chanzos. O seu funcionamento baséase nas terapias de grupo e mais na utilización da chamada psicoterapia ocupacional.
Os norteamericanos Bill Wilson e Bob Smith foron os fundadores de Alcólicos Anónimos en 1935 en Akron, Ohio, actualmente a asociación está presente en 150 países e conta con 2000000 de membros.
Alcúdia

Alcúdia é un concello das Illas Baleares, situado ao norte da illa de Mallorca. En 2007 tiña 17435 habitantes, e ten unha área de 59, 89 km². Demografía
Evolución da poboación de Alcúdia dende a década de 1950: Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Aldabrachelys

Aldabrachelys é o nome xenérico recoñecido para as radiacións de tartarugas xigantes das Seychelles e Madagascar e outras illas do Índico, entre as que salienta a tartaruga xigante de Aldabra (Aldabrachelys gigantea). Nome
Este nome xenérico é problemático porque o espécime tipo é en realidade a tartaruga suramericana Chelonoidis denticulata; porén, isto foi discutido e obxecto de peticións ante o ICZN. Especies
†A. abrupta (extinguida)
†A. grandidieri (extinguida)
A. gigantea – recoñécense catro subespecies:
A. g. arnoldi
†A. g. daudinii (extinguida)
A. g. gigantea
A. g. hololissa
Certos restos de tartarugas de hai 1000 anos, atopados nas Comores, crese que son dunha especie descoñecida deste xénero.
Aldea

Unha aldea ou lugar é unha división xeográfica correspondente a unha unidade de poboación. As aldeas integran a parroquia e estas o concello, e están constituídas polos barrios ou lugares. Presenza en Galicia
Demograficamente, Galicia caracterízase pola súa alta taxa de dispersión demográfica, o que, xunto a un elevado número de poboacións, fai que un 50% das entidades de poboación de España se atopen en Galicia, ocupando só o 5, 8% da superficie total. Así, calcúlase que en Galicia existen un millón de topónimos e microtopónimos a maioría destes ligados a aldeas e lugares espallados por toda a xeografía do país. Outros expertos elevan este número ata uns tres millóns, é dicir, Galicia conta con máis topónimos que habitantes.
Nas últimas décadas Galicia vén sufrindo unha sangría de poboación rural que marcha cara ás cidades, quedando a miúdo as aldeas do rural baleiras. Segundo o Instituto Galego de Estatística (IGE), no ano 2007 o país tiña 1. 261 lugares abandonados (sen un só habitante censado); no ano 2006 eran 1. 183; en 2000 apenas superaban o millar. Ademais hai uns 1. 700 lugares que só contan con un a tres veciños. Refraneiro popular
A aldea Dio-la dea.
A aldea empobrece, envilece e embrutece.
A peneira de María a tola anda a aldea toda.
Comprar a ricos na vila e vender a probes na aldea non é pra ter a casa chea.
Mozo de vila, regalo de aldea, Dios che llos de a quen os desea.
O da aldea, pola cidá non pasea.
Padriño de voda e alcalde de aldea, quen queira ser que o sea.
Parente na aldea, pra quen o desea.
Paxaro na aldea e reloj na poboación é unha equivocación.
Por mal que che va, vive na cidá. A aldea Dio-la dea.
Vale máis can da vila que rico da aldea.
Aldea del Fresno

Aldea del Fresno é un concello da Comunidade de Madrid, en España. Limita ao norte con Chapinería e Navas del Rey; ao sur, con Méntrida e Santa Cruz del Retamar; ao leste con Villamanta e Villamantilla, e ao oeste con Villa del Prado e San Martín de Valdeiglesias. En 2013 tiña unha poboación de 2. 574 habitantes.
Aldea global

Aldea global é o termo empregado habitualmente para describir as consecuencias da globalización da información e dos medios de comunicación, en especial desde a invención de Internet. O termo foi empregado por vez primeira por P. Wyndham Lewis no libro America and Cosmic Man, publicado en 1948. Habitualmente emprégase como metáfora para describir Internet e a World Wide Web, que globalizan a comunicación permitindo que usuarios de todo o mundo se conecten entre si, permitindo a comunicación directa entre toda a poboación como se fose unha aldea. Esta nova realidade podería ter implicacións sociolóxicas ao formar novas estruturas dentro do contexto da cultura.
En 1968 o sociólogo canadense Marshall McLuhan publicou o ensaio Guerra e paz na Aldea Global, onde desenvolve dito concepto.
Aldeas Infantís SOS

Aldeas Infantís SOS é unha organización non gobernamental (ONG) internacional destinada á infancia, creada en 1949 por Hermann Gmeiner. O seu fin principal é integrar, familiar e socialmente, aos nenos en desamparo que lles sexan confiados, de forma eficaz e positiva, impulsando a súa autonomía e emancipación en igualdade de dereitos e obrigacións que o resto de mozos, conseguindo que sexan e sentan cidadáns válidos para a sociedade.
Na actualidade está presente en 135 países. En España edita un boletín dende 1987, Aldeas, que en 2019 ten unha difusión de 245000 exemplares.
En Galicia ten unha instalación (aldea infantil) en San Martiño de Ventosela, Redondela.
Aldegea, Súdwest-Fryslân

Aldegea é unha entidade de poboación do concello de Súdwest Fryslân, no suroeste da provincia neerlandesa de Frisia, localízase nas marxes do lago de Aldegeaster Brekken, que atrae a afeccionados dos deportes naúticos. O lugar tiña 681 habitantes a 1 de xaneiro de 2009. Entre os seus monumentos salientan, a igrexa da vila, a Ankertsjerke que está restaurada e o Dorusmooltsje, un muíño de vento.
Alderiques d'Asturies

Alderiques d'Asturies é un medio de comunicación en lingua asturiana nado en xaneiro de 2014. Ten como finalidade ser unha plataforma de radio e televisión dixital que utilice o asturiano como lingua vehicular, con programación adecuada para todos os públicos, buscando promoción e difusión da cultura, tradicións, lingua propia e realidade social da comunidade asturiana. Características
Destaca polo tratamento de todo tipo de temas en diferentes formatos audiovisuais como entrevistas, reportaxes e mesas de debate. Dentro da web teñen ligazóns aos programas de radio e televisión realizados ao longo destes anos.
O seu lema é «El mundu dende Asturies». Alderiques d'Asturies está dirixido e presentado por Samuel Gradín.
Aldimina

En química orgánica, unha aldimina é unha imina que é un análogo dun aldehido.
As aldiminas teñen a fórmula xeral R–CH N–R'. Son similares ás cetiminas, que son análogas de cetonas.
Un importante subconxunto de aldiminas son as bases de Schiff, nas cales o substituínte no átomo de nitróxeno (R') é un grupo alquilo ou arilo (é dicir, non un átomo de hidróxeno. ) Nomenclatura
As aldiminas poden ser nomeadas de tres maneiras: substituíndo o -a final do híbrido parental, R–CH3, polo sufixo "-imina";
como derivados alquilideno de azanos;
(raro) como derivados alquilideno de "amina".
Ademais, unha nomenclatura obsoleta trataba as aldiminas como derivados dun aldehido parental.
Aldol

Un aldol ou aduto aldol (de "Aldehido alcohol") é unha beta-hidroxi cetona ou beta-hidroxi aldehido, os cales son o produto dunha adición aldol (que se opón a unha condensación aldol, que produce un residuo α, β-carbonilo insaturado).
Tipicamente, denomínase "aldol" ao 3-hidroxibutanal. Porén, pode referirse a calquera composto de similar base estrutural.
A reacción aldol foi descuberta en 1872 polo químico francés Charles-Adolphe Wurtz, aínda que parece que tamén a descubriu nese mesmo ano o químico e compositor ruso Alexander Borodin.
Aldolase

Unha aldolase é un encima que cataliza unha reacción aldol (na que se crea un aldol) ou a súa inversa (na que se cliva un aldol). Hai moitos encimas aldolases, pero moitas veces denomínase simplemente aldolase (sen máis especificación) ao encima da glicólise e gliconeoxénese que ten como nome completo frutosa-bisfosfato aldolase, que é a aldolase máis coñecida, e que se pode presentar en forma de tres isocimas distintos chamados aldolases A, B e C. Outras aldolases
Como dixemos, a aldolase por antonomasia é a frutosa-bisfosfato aldolase da glicólise, pero existen moitos outros encimas aldolase, como son os seguintes: 17a-hidroxiproxesterona aldolase
2-deshidro-3-desoxi-6-fosfogalactonato aldolase
2-deshidro-3-desoxi-D-pentonato aldolase
2-deshidro-3-desoxiglucarato aldolase
2-deshidro-3-desoxi-L-pentonato aldolase
2-deshidro-3-desoxi-fosfogluconato aldolase
2-deshidropantoato aldolase
3-desoxi-D-mano-octulosonato aldolase
4-(2-carboxifenil)-2-oxobut-3-enoato aldolase
5-deshidro-2-desoxifosfogluconato aldolase
Benzoín aldolase
Desoxirribosa-fosfato aldolase
Dihidroneopterina aldolase
Dimetilanilina-N-óxido aldolase
Cetotetrosa-fosfato aldolase
Lactato aldolase
L-fuculosa-fosfato aldolase
Fenilserina aldolase
Ramnulosa-1-fosfato aldolase
Esfinganina-1-fosfato aldolase
Tagatosa-bisfosfato aldolase
Treonina aldolase
Trimetilamina-óxido aldolase
Aldover

Aldover é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Ebre.
Aldraxe á bandeira

Unha aldraxe á bandeira é a profanación dunha bandeira, a violación do protocolo da bandeira ou varios actos que destrúen, danan ou mutilan intencionalmente unha bandeira en público. No caso dunha bandeira nacional, tal acción adoita estar destinada a facer unha acción política contra un país ou as súas políticas. Algúns países teñen leis que prohiben métodos de destrución (como queimar en público) ou que prohíben usos particulares (como con fins comerciais); tales leis poden distinguir entre a profanación da bandeira nacional do propio país e as bandeiras doutros países. Contexto
As accións que poden ser tratadas como profanación dunha bandeira inclúen queimala (queima de bandeira), ouriñar, defecar ou execular sobre ela, desfigurala con slogans, pisala, danala con pedras, balas ou calquera outro proxectil, cortala ou arrincala, ondeala de maneira incorrecta, insultala verbalmente, arrastrala polo chan, ou comela, entre outras cousas.
A aldraxe dunha bandeira pode levarse a cabo por varias razóns. Pode ser unha protesta contra a política exterior dun país, incluída a propia, ou contra a natureza do goberno. Pode ser unha protesta contra o nacionalismo ou un insulto deliberado e simbólico á xente do país representada pola bandeira. Tamén pode ser unha protesta polas propias leis que prohiben o acto de profanar unha bandeira.
Queimar ou desfigurar unha bandeira é un delito nalgúns países. Nos países onde non o é, o acto aínda pode ser procesado como conduta desordenada, incendio premeditado ou, se se realiza en propiedade doutra persoa, como roubo ou vandalismo.
Aldwych

Aldwych (pronunciado no inglés /ˈɔːldwɪtʃ/) é o nome que recibe tanto unha rúa de sentido único como a súa zona circundante, na cidade de Westminster en Londres. Esta pequena rúa está situada 1 km ao nordeste de Charing Cross e forma parte da estrada A4 que vai dende Londres a Avonmouth, Bristol.
A área de Aldwych pertence ao Distrito de Mellora Empresarial de Northbank, coñecido por albergar diversos lugares de interese e por darlle nome a unha estación de metro, fóra de servizo, nas inmediacións. Esta, ademais, empregouse en multitude de filmes e programas de televisión como lugar de rodaxe. Características
Aldwych, que ten forma de media lúa, conecta directamente con The Strand. Ao mesmo tempo, entre as travesías adxacentes a ela atópanse Drury Lane, Kingsway, India Place e Melbourne Place.
Canto aos seus edificios, os máis destacados son: India House, a Alta Comisión da India en Londres.
Australia House, a Alta Comisión de Australia en Londres.
O hotel Waldorf Hilton, Londres, aberto en 1908
O Aldwych Theatre e o Novello Theatre, ambos os dous abertos en 1905
O Gaiety Theatre, inaugurado en 1864 e clausurado en 1939
Bush House, sede central do Servizo Mundial da BBC (1941-2012) e actualmente parte do Strand Campus do King's College de Londres.
Television House, antiga sede da ITN.
Connaught House, Columbia House, Aldwych House e Clement House, edificios da London School of Economics and Political Science. Historia
No século VII fundouse unha vila anglosaxoa e centro de comercio chamada Ludenwic (cidade comercial de Londres), a case 2 km ao oeste de Londinium, o que hoxe en día é Aldwych. O máis probable é que os buques mercantes e barcos pesqueiros empregasen a foz do río Fleet como ancoradoiro. A finais do século IX, Alfredo o Grande reconstrúe a Muralla de Londres, e o que era o antigo asentamento romano coñecido como Londinium pasou a chamarse Lundenburh, marcando o comezo da historia da actual capital inglesa. Lundenwic ficou practicamente abandonada tras o desprazamento da poboación cara ao interior da muralla, e comezou a coñecerse como Ealdwic, co significado de “antiga aldea” ou “antigo mercado”. O seu nome definitivo quedou documentado como Aldwych en 1211.
Lundewic redescubriuse nos anos 80 como resultado de amplas escavacións, determinando que os xacementos atopados terían carácter urbano. Os arqueólogos Alan Vince e Martin Biddle chegaron, por separado, á mesma conclusión, o que axudaría a confirmar ditos resultados. Posteriormente, exploracións na área Covent Garden destaparon outro asentamento anglosaxón que abrangue preto de 600. 000 m² cubrindo a distancia entre a actual National Gallery (oeste), ata Aldwych (leste).
A actual rúa creouse durante unha remodelación a comezos do século XX, na cal tivo lugar a demolición da antiga Wych Street, a construción da Australia House (1913-1918) e a Bush House (1925). Por último, erixiuse unha estatua de William Ewart Gladstone, primeiro ministro británico do século XIX, preto da igrexa de St. Clement Danes, no extremo leste de Aldwych.
Alea iacta est

Alea iacta est é unha locución latina de uso actual que significa literalmente ” botouse o dado”, ” o dado foi botado” ou “a sorte foi botada”. Emprégase para explicar que se deu un paso irrevogable, xeralmente de risco ou confrontación, algo do que non se pode volver atrás. Na actualidade é moi usado, por exemplo, polos comentaristas deportivos. Historia
Esta expresión, coa forma iacta alea est, atribuíulla o historiador Suetonio a Xulio César cando, no ano 49 a. C. cruzou o río Rubicón, que sinalaba o límite entre Italia e a Gallia Cisalpina, provincia que lle fora asignada polo Senado romano. Con esta acción César rebelouse contra o Senado, e comezou a guerra civil contra Pompeio e os Optimates.
Segundo Plutarco, a frase puido pronunciarse en grego (ἁνερρίφθω κύβος) aludindo a un verso de Menandro co sentido de "os dados están botados, esperemos agora a sorte", xa que este era un dos autores favoritos de César. A fonte que usou Plutarco para emitir esa declaración foi o prólogo do libro de Historias de Asinio Polión, o cal comentou esta anécdota ao escoitalo pola súa proximidade a César no momento de dicila. A frase en grego de Menandro aparece en Ἀρρηφόρος (Arrephoros) (posiblemente "A rapaza flautista"), e así é citada en Deipnosophistae.
Plutarco cóntanos que esas palabras foron pronunciadas en grego. "Ἑλληνιστὶ πρὸς τοὺς παρόντας ἐκβοήσας, «Ἀνερρίφθω κύβος», [anerriphtho kybos] διεβίβαζε τὸν στρατόν". ' "El (César) declarou en grego en voz alta a todos os que estaban presentes "A sorte está botada", e fixo cruzar ao exército".
A oración implica que se acadou un risco e se pasou o punto de non retorno. Como o xogador que aposta nunha tirada de dados, non pode volver atrás. Hoxe en día a frase significa dar un paso irrevogable. Gramática
A expresión está formada polo nominativo de singular do substantivo feminino da 1ª declinación alea, -ae "dado, xogo de dados, xogada de dados" e por extensión “azar”, “casualidade” ou “sorte”, e polo pretérito perfecto pasivo do verbo iacio, ieci, iactum "guindar, botar". Normalmente tradúcese como “a sorte está botada” para evitar unha construción de voz pasiva que en galego non é de uso común e dá un aspecto forzado á tradución.
Aleardo Aleardi

Aleardo Aleardi, de nome real Gaetano Maria Aleardi, nado en Verona o 14 de novembro de 1812 e finado en Florencia o 17 de xullo de 1878, foi un poeta romántico de moita sona na segunda metade do século XIX. Traxectoria
Tomou parte na insurrección contra do dominio da Lombardía polos austríacos (1848), estivo encarcerado en 1852 e en 1859, foi deputado e senador. A súa poesía, escasa en cantidade recollida en boa parte en Canti (1864), concéntrase en dous temas: a patria e a historia.
Alegoría

A alegoría é un tropo que consiste nunha metáfora.
Alegoría da vitoria dos holandeses sobre a frota española en Xibraltar, 25 de abril de 1607

Alegoría da vitoria dos holandeses sobre a frota española en Xibraltar, 25 de abril de 1607 é unha pintura ó óleo sobre táboa do pintor neerlandés Adam Willaerts. Pintada entre 1615 e 1630 na cidade de Utrecht, a pintura consérvase no Rijksmuseum de Ámsterdam. Descrición
A é unha alegoría da vitoria neerlandesa sobre os españois durante a batalla de Xibraltar, que tivo lugar o 25 de abril de 1607 no contexto da Guerra dos Oitenta Anos. Na pintura pódese ver nun primeiro plano a un neerlandés e un español loitando entre eles por unha barra de madeira, mentres un inglés e un veneciano os observan. No fondo pode observarse a batalla naval polo Peñón.
Alegoría do barco

Alegoría do barco ou alegoría do navío, tamén coñecida como a nave do estado, é unha alegoría filosófico-política narrada no Libro VI da República, de Platón, na que Sócrates utiliza un hipotético barco, conducido por unha tripulación disfuncional, para representar os problemas de goberno dun sistema político non baseado no coñecemento. Para Sócrates, o filósofo é o único que coñece a verdade e, polo tanto, é o que estaría máis proclive a gobernar con sabedoría. Retrata a polis grega como multiforme —composta por aristocracia, oligarquía e democracia—, que requiriría a presenza dun filósofo para ordenala, xa que toda forma humana de goberno, inicialmente positiva, acaba caendo na corrupción. Ademais, os gobernos sempre desprezaron aos filósofos e sempre provocaron que os ignorantes os odiasen e se burlasen deles, preferindo a escravitude. Estes principios son establecidos por Sócrates na alegoría do barco, na que o temoneiro é un ancián cego e sabio, e o temón é disputado constantemente entre os homes a bordo que queren dirixir o barco.
Sócrates responde ás obxeccións de Adeimanto ao goberno da polis (é dicir, da cidade-estado) por parte dos filósofos ao describir unha situación na que o individuo que dirixe un barco non ten coñecemento do oficio. Todo o mundo alí come e bebe até que se enche; réxense polo pracer e non polo coñecemento; consideran inútil o verdadeiro piloto, que pensa necesario ter en conta as estacións, as condicións meteorolóxicas, o movemento dos astros, etc. , para poder dirixir a embarcación correctamente (488a-489a). Nun barco coma este, afirma Sócrates, os filósofos son certamente inútiles, pero non son responsables del, xa que sería natural que os homes que necesitan goberno vaian á procura dos que teñen capacidade para facelo (489b-c). ). A alegoría do barco ilustra dous tipos posíbeis e distintos de goberno da polis, a saber: o goberno xusto dos filósofos e o goberno inxusto dos sofistas. O primeiro sería o de Calípolis, no que o gobernante se guía polo coñecemento, mentres que o segundo estaría centrado no pracer.
O uso da comparación entre o goberno dun Estado e o mando dun barco xa estaba presente nos versos de Arquíloco de Paros, Alceo, Solón, Esquilo e Eveno.
Alegrete

Alegrete é un municipio brasileiro do estado do Río Grande do Sur. Tiña uns 78. 984 habitantes (IBGE 2009). A cidade está a unha altitude media de 102 metros.
Aleida Guevara March

Aleida Guevara, nada na Habana o 24 de novembro de 1960, é unha pediatra cubana. Traxectoria
É a maior dos catro fillos de Ernesto Che Guevara coa súa segunda muller, Aleida March. Ernesto Guevara tivo outra filla, Hilda Beatriz Guevara, nada en 1956, coa súa primeira muller, Hilda Gadea.
Aleida é doutora en medicina e especializada en pediatría. Traballa no Hospital para nenos William Soler da Habana, e é colaboradora do Centro de Estudios Che Guevara. Tamén exerceu en Angola, Ecuador e Nicaragua. Así mesmo, é militante do Partido Comunista de Cuba. Na súa película Sicko, Michael Moore entrevístaa acerca da filosofía que sostén o sistema de saúde universal en Cuba.
Guevara foi unha militante dos dereitos humanos e de reducións de débeda soberana para nacións en desenvolvemento. É autora do libro Chávez, Venezuela y la nueva América Latina.
Aleister Crowley

Aleister Crowley, nado co nome de Edward Alexander Crowley en Leamington o 12 de outubro de 1875 e finado en Hastings o 1 de decembro de 1947, foi un ocultista, escritor, místico e hedonista británico. Coñecido polos seus escritos ocultistas, especialmente The Book of the Law, o texto sagrado central do Thelema. Traxectoria
Fillo dun millonario cervexeiro galés, pronto quedou orfo e herdou unha gran fortuna. Foi criado por dúas tías solteiras que pertencían ós Irmáns de Plymouth, unha igrexa protestante moi puritana, estudou en Cambridge, onde por primeira vez empezou a sentirse libre lonxe da súa familia: desa época datan os seus primeiros ensaios, novelas e poesías eróticas. Como ocultista adoptou, a modo dun dos seus nomes máxicos, o de Baphomet, para o que deseñou un símbolo, baseándose nun deseño orixinal tallado en pedra.
Ingresou no Templo de Isis-Urania da Orde Hermética da Aurora Dourada de carácter rosacruciana: enfrontado con outros membros da orde como William Butler Yeats e S. L. McGregor Mathers, deixou a orde e creou a organización ocultista Astrum Argentum (A: .A: .), chegando tamén a ser cabeza visible da OTO (Ordo Templi Orientis), tamén foi membro honorífico doutras sociedades secretas e loxas masónicas.
Retirouse a Escocia, preto da localidade de Foyers onde mercou unha casa a beiras do famoso Lago Ness á que chamou Pazo de Boleskine. Alí, de acordo co antigo costume escocés de chamar "Laird" a un terratenente, fíxose chamar Laird de Boleskine e Abertarff.
Crowley chamou Iluminismo Científico ó seu sistema para a A: . A: . e para divulgar os ensinos do mesmo escribiu, xunto con varios colaboradores, a serie de revistas chamadas "O Equinoccio" (The Equinox). O lema do Iluminismo Científico é "O método da Ciencia, o obxectivo da Relixión", lema no que, conforme aclara o propio Aleister Crowley, "está expresado todo".
Aleix Saló

Aleix Saló Braut é un debuxante e creador de curtas catalán, nado en Ripollet (provincia de Barcelona) o 30 de xaneiro de 1983. Biografía
Aleix Saló comezou moi novo, xa no ano 2000, a publicar as súas viñetas en diferentes medios locais, abandonando os seus estudos de arquitectura para intentar adicarse en exclusiva a ese labor. Porén, debido a súa situación económica tivo que compatibilizala traballando de camareiro no foyer do Liceu.
No 2008 traballou en El Jueves, e Glénat España editou o seu primeiro libro, Fills dels 80: La generació Bombolla. Para a súa seguinte obra, producida durante un ano e publicada en abril de 2011 co título de Españistán: Este país se va a la mierda, adicouse a ler os suplementos económicos dos diarios para documentarse. A obra pasou sen pena nin gloria ata que o mes seguinte, Saló colgou en Internet unha curtametraxe de animación titulada Españistán, de la burbuja inmobiliaria a la crisis, que consumiu os seus aforros de dous anos, pero outorgoulle unha gran popularidade. Avalado polo éxito, a editorial xeneralista Random House Mondadori publicou Simiocracia en 2012.
De cara ó futuro, Aleix Saló pensa dar o salto a Europa e centrar a súa próxima obra na UE. Así, o adiantou no programa La Nit en Blanc de ABC Punto Radio Catalunya.
Alejandro García Padilla

Alejandro Javier García Padilla, nado en Coamo, Porto Rico, o 3 de agosto de 1971, é un político e avogado portorriqueño, actual Gobernador de Porto Rico desde o 2 de xaneiro de 2013. Foi senador por acumulación e presidente do Partido Popular Democrático de Porto Rico (PPD).
García postulouse como candidato do PPD á Gobernación de Porto Rico (para o período 2013-2016) nas eleccións xerais do 6 de novembro de 2012 resultando vitorioso coa maioría dos votos e derrotando, ao tamén candidato e entón gobernador, Luis Fortuño.
Alejandro Parreño

Alejandro Parreño Gausí, nado en València o 10 de xaneiro de 1978, é un cantante e compositor español que saltou á fama como concursante da primeira edición de Operación Triunfo.
Lanzou ao mercado tres discos e varios sinxelos. Discografía
Perdido en el paraíso (2002)
Me río (2003)
Nómada (2007)
Alejandro Ricardo Mínguez González

Alejandro Ricardo Mínguez González, nado en Ourense o 21 de abril de 1974, é un xornalista e divulgador micolóxico galego. Traxectoria
Foi redactor de Faro de Vigo en Ourense, locutor de Onda Cero Radio Miño en Ourense e correspondente da axencia de noticias Europa Press na mesma cidade, así como colaborador en materia micolóxica de diversos medios de comunicación como La Voz de Galicia, Diario de Pontevedra, La Región e o semanario A Nosa Terra.
Promotor da sala micolóxica Plan c en Celanova. Ten impartido conferencias sobre micoloxía en Galicia, Portugal, Brasil, Uruguai e Euskadi. É un dos organizadores das Xornadas Micolóxicas de Celanova.
Colaborador no Dicionario da Real Academia Galega en materia micolóxica. Obra en galego
Ensaio
A música na vila de Celanova (Deputación de Ourense, 1993)
Cogomelos medicinais (Edicións do Cumio, 2009)
Da micofobia á micofilia (Didot, 2016). ISBN 978-84-16681-56-3
40 anos votando en Celanova (Didot, 2019). ISBN 978-84-17495-67-1
Obras colectivas
Manual de cogomelos máis frecuentes e curiosos na zona de Celanova, 1995, A. X. O Cercado/Xunta de Galicia.
Cogomelos máis frecuentes nas terras de Celanova e Baixa Limia, 2001, Xunta de Galicia.
Cogomelos máis tóxicos e perigosos de Galicia, 2001, Xunta de Galicia.
Os mellores cogomelos de Galicia, 2001, Xunta de Galicia.
Galicia en Euskadi, 2010, Universidade do País Vasco/Xunta de Galicia.
Nove ducias de cogomelos de Ourense, 2010, Deputación de Ourense.
Vinte e cinco anos de cogomelos de Celanova, 2010, Asociación de Mulleres Rurais Maravalla, Celanova.
Cogomelos para cativos, 2020, Didot. ISBN 978-84-18290-62-6 Obra en castelán
Ensaio
Setas medicinales, 2009, Ellago Ediciones, Vilaboa.
En el país de las setas, 2014, Auga Editora, Santiago ISBN 978-84-938253-9-3
Las ultimas horas del Costa Concordia, Didot, Madrid. ISBN 978-84-16983-47-8
Obras colectivas
Ourense, paisajes, ciudades, monumentos, 2004, Faro de Vigo.
Directorio Empresarial de Ourense, 2005, Faro de Vigo. Premios
Premio Xosé Aurelio Carracedo de Xornalismo da Deputación Provincial de Ourense no 2010.
Aleksandr Bakulev

Aleksandr Nikolayevich Bakulev, en ruso Александр Николаевич Бакулев, nado o 7 de decembro de 1890 e finado o 31 de marzo de 1967, foi un cirurxián soviético. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Nado nunha familia campesiña que pertencía ao antigo clan Vyatka dos Bakulevs, Bakulev rematou o ensino secundario e estudou na facultade de Medicina da Universidade de Saratov.
Guerras mundiais e entreguerras
Durante a Primeira guerra mundial serviu como oficial médico da Fronte Occidental. En 1938 Bakulev realizou con éxito lobotomías durante o absceso pulmonar crónico. En 1939 gañou o grao académico de Profesor. Realizou lobotomías con éxito durante a actinomicose pulmonar tamén nese ano. En 1943 Bakulev asumiu a xefatura do 2º Instituto de Medicina Pirogov de Moscova. Na Fronte Oriental da Segunda guerra mundial foi o cirurxián xefe dos hospitais de evacuación de Moscova.
Na posguerra
En 1948 foi pioneiro en realizar na Unión Soviética a operación para a cura da cardiopatía conxénita. Foi o primeiro en usar radiopacidade na cirurxía do ril durante o transplante de uréteres, realizou a primeira ablación de pulmón con éxito coa canal arterial aberta (1948).
De 1953 a 1960 Bakulev dirixiu a Academia Soviética de Ciencias Médicas. En 1955 suxeriu a fundación do Instituto de Cirurxía Torácica (agora Centro Científico de Cirurxía Cardiovascular Bakulev) do que foi o seu primeiro director.
Recoñecementos
En 1958 Bakulev foi elixido como membro da Academia Soviética de Ciencias. Bakulev recibiu a Orde de Lenin, a Orde da Bandeira Vermella do Traballo, a Orde da Estrela Vermella e foi doutor honoris causa da Universidade de Turín.
Aleksandr Baranov

Aleksandr Andreevich Baranov (en ruso: Александр Андреевич Баранов), nado en Kargopol en 1746 e finado en Batavia en 1819, foi un explorador e comerciante ruso. Traxectoria
Baranov escapou da casa aos quince anos e converteuse nun comerciante de éxito en Irkutsk. Interesado na Rusia americana (agora Alasca) polo aumento do comercio nesa rexión, estableceuse alí. Entre 1799 e 1818 foi o director da Compañía Ruso-Americana, favoreceu a expansión rusa no Pacífico, internándose por California.
Preocupado polos nativos abriu escolas, pero entrou en conflito cos misioneiros ortodoxos, que frecuentemente denunciaban a explotación dos nativos polos comerciantes de peles. Morreu durante a viaxe que o levaba de volta á Rusia.
Aleksandr Dziuba

Aleksandr Dziuba (en ruso: Александр Владимирович Дзюба), nado en Rostov no 1990, é un tradutor e lingüista ruso. Está especializado nas linguas castelá e galega. Traxectoria
Aleksandr Dziuba naceu en Rostov no ano 1990. Estudou Filoloxía Hispánica na Universidade Federal do Sur, onde exerceu como profesor. Posteriormente, cursou un mestrado en Estudos Hispánicos na Universidade de Cádiz.
Vivindo en Valencia, descubriu o galego a través da música de Mercedes Peón. Así, decidiu trasladarse á Coruña para exercer como auxiliar de conversa na Escola Oficial de Idiomas da cidade e comezar a estudar a fala. Obra
Dziuba traballou no eido da lingüística románica, con publicacións académicas sobre o uso da lingua castelá na publicidade. No ámbito da lingua galega, editou o primeiro dicionario galego-ruso, dispoñible gratuitamente en liña. Esta obra conta cuns 11. 000 lemas organizados de xeito alfabético, e está destinada tanto a estudantes de idiomas como a especialistas. Dziuba continúa a traballar nunha segunda edición, coa pretensión de recoller até 40. 000 entradas. Así mesmo, escribiu poemas e contos en galego.
Como tradutor, verteu ao galego o clásico ruso Doutor Zhivago (1957), de Borís Pasternak. Foi publicado pola Editorial Galaxia no 2024. Tamén traduciu O retrato de Castelao ao ruso. No 2025, publicou os Contos de San Petersburgo de Gogol en Rinoceronte Editora. Publicacións
Artigos académicos
Dziuba, A. V. (2017). Los juegos de palabras en la publicidad de aerolineas españolas e hispanoamericanas: una propuesta de clasificación. Colindancias: Revista de la Red de Hispanistas de Europa Central, 8, 161-172. ISSN 2067-9092
Dicionarios
Dziuba, A. V. (2021). Dicionario galego-ruso/Галисийско-русский словарь. Xunta de Galicia.
Traducións
Pasternak, B. (2024). Doutor Zhivago. Editorial Galaxia.
Gogol, N. (2025). Contos de San Petersburgo. Rinoceronte Editora.
Aleksandr Litvinenko

Aleksandr Valterovich Litvinenko, nado o 30 de agosto de 1962 en Voronezh, (4 de decembro segundo o seu pai) e finado o 23 de novembro do 2006 en Londres, foi un oficial fuxitivo do servizo secreto ruso (KGB), que se especializou en investigación do crime organizado. Traxectoria
En novembro de 1998, Litvinenko e outros oficiais da KGB acusaron publicamente aos seus superiores de ordenarlles o asasinato do magnate ruso Boris Berezovsky. Litvinenko foi arrestado en marzo do ano seguinte con cargos de exceder a autoridade do seu cargo. Foi liberado en novembro de 1999, pero arrestóuselle de novo e os cargos foron retirados novamente en 2000. Voou coa súa familia a Londres onde se lle outorgou asilo e traballou como xornalista, escritor e consultor dos servizos de intelixencia británica.
Durante a súa estancia en Londres, Litvinenko escribiu dous libros, Blowing Up Russia: Terror from Within e Lubyanka Criminal Group (Explotando Rusia: Terror desde dentro) e (Grupo Criminal Lubyanka), onde acusou aos servizos secretos rusos de colocar bombas en apartamentos rusos e doutros actos terroristas como un esforzo para facer chegar a Vladimir Putin ao poder. Tamén acusou a Putin de ordenar o asasinato da xornalista rusa Anna Politkovskaya en outubro de 2006. Envelenamento e morte
O 1 de novembro de 2006, Litvinenko enfermouse repentinamente e foi hospitalizado no que se estableceu como un caso de envelenamento radioactivo por polonio-210 que resultou na súa morte o 23 de novembro. Converteuse na primeira vítima letal de polonio por unha síndrome de radiación agudo. Os eventos que levaron á súa morte son froito de controversia, levantando numerosas teorías en relación ao envelenamento. Unha investigación británica apuntaba a Andrey Lugovoy, un membro do Servizo Federal de Seguridade de Rusia, como o principal sospeitoso. Reino Unido demandou que Lugovoy fose extraditado, o cal está en contra da Constitución de Rusia, que claramente prohibe a extradición de cidadáns rusos sen entregar ao goberno ruso calquera evidencia relacionada co caso. Rusia negou a extradición, levando a un arrefriado das relacións entre o Reino Unido e Rusia.
Despois da morte de Litvinenko, a súa viúva, Mariña, realizou unha vigorosa campaña a favor do seu esposo por medio da Fundación de Xustiza Litvinenko. En outubro de 2011, obtivo autorización para que se realizase unha investigación sobre a morte do seu esposo, que sería levada a cabo por un coronel en Londres, a cal foi atrasada varias veces por problemas relacionados á evidencia. Unha investigación pública comezou o 27 de xaneiro de 2015.
Aleksandr Mikhailovich Prokhorov

Aleksandr Mikhailovich Prokhorov (en ruso: Александр Михайлович Прохоров), nado en Atherton (Australia) o 11 de xullo de 1916 e finado en Moscova 8 de xaneiro de 2002, foi un físico e profesor universitario soviético galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1964. Traxectoria
Naceu en Australia, nunha familia de inmigrantes rusos. Os seus pais volveron á Unión Soviética en 1923. En xuño de 1941, empezou o seu servizo no Exército Vermello. Participou na segunda guerra mundial e foi ferido dúas veces. Logo da súa segunda ferida en 1944, foi desmobilizado.
Prokhorov foi físico e profesor na Universidade Estatal de Moscova. En 1964 compartiu o Premio Nobel de Física con Nikolai Basov e Charles Hard Townes, polo seu traballo pioneiro en láseres e máseres. Foi editor en xefe da Grande Enciclopedia Soviética desde 1969. Desde 1973 e ata 2001 Prokhorov foi presidente do Instituto de Física e Tecnoloxía de Moscova.
Despois da súa morte a Instituto de Física Xeral a Academia de Ciencias de Rusia foi renomeada por Instituto de Física Xeral A. M. Prokhorov da Academia de Ciencias de Rusia.
Aleksandr Nikolaevich Iakovlev

Aleksandr Nikolaevich Iakovlev (en ruso: Александр Николаевич Яковлев), nado no oblast de Yaroslavl o 2 de decembro de 1923 e finado en Moscova o 18 de outubro de 2005, foi un académico da Academia de Ciencias de Rusia e un político soviético. Traxectoria
Procedente dunha familia labrega, Iakovlev serviu no Exército Vermello durante a segunda guerra mundial, resultado ferido de gravidade durante o asedio alemán de Leningrado. Ingresou no PCUS en 1944, traballou en diversas publicacións do partido e estivo á fronte do departamento de ideoloxía e propaganda do partido de 1969 a 1973. En 1972 publicou un artigo no que criticaba o antisemitismo soviético e chauvinismo ruso o que suscitou a condena do Poliburo, a súa destitución dos cargos no partido e o seu nomeamento como embaixador no Canadá, onde permaneceu dez anos e fixo amizade con Pierre Trudeau. En 1983 acompañou a Mikhail Gorbachev que como ministro de agricultura visitaba o Canadá e algunhas semanas despois como consecuencia da intervención deste volveu á URSS como director do Instituto de Economía Mundial e de Relacións Internacionais (1983-1985). Coa chegada de Gorbachev ao poder Iakovlev converteuse no seu conselleiro, foi membro do Politburo (1987-1990) e do Secretariado (1986-1990) do Partido Comunista da Unión Soviética. Foi o ideólogo do Partido, a mesma posición que ata a súa morte en 1982 tivera Mikhail Suslov; recibiu o nome de "pai da glasnost por estar considerado a forza intelectual detrás do programa de reformas que Mikhail Gorbachov realizou coa glasnost e a perestroika. Despois da caída da URSS formou e presidiu o Partido da Socialdemocracia Rusa (1995-2002) Presidente da Comisión para a rehabilitación das vítimas da represión política (1992-2005).
Logo de décadas de negar oficialmente calquera protocolo secreto no Pacto Ribbentrop-Molotov de 1939 coa Alemaña nazi, Iakovlev dirixiu unha comisión que investigou a existencia de tales protocolos e en decembro de 1989 concluíu que realmente existiran.
Aleksandr Ulianov

Aleksandr Ilich Ulianov (en ruso: Александр Ильич Ульянов), nado o 12 de abril de 1866 e finado o 20 de maio de 1887, foi un revolucionario ruso, irmán máis vello de Vladimir Lenin. Biografía
Fillo de Ilia Nikolaevich Ulianov (1831-1886) e Maria Aleksandrovna Blank (1835-1916), foi o maior de catro irmáns (Dmitri, Maria, Anna e Vladimir), Aleksandr Ulianov graduouse na escola de Simbirsk en 1883 coa medalla de ouro e ingresou na Universidade de San Petersburgo, onde se licenciou en ciencias naturais e obtivo outra medalla de ouro polo seu traballo en zooloxía. Na universidade participou en reunións ilegais e manifestacións, ademais de pronunciar discursos ante estudantes e traballadores. En 1886, converteuse en membro da organización armada Narodnaya Volia (Vontade do Pobo).
En 1887 integrou un grupo que intentou asasinar ao tsar Alexandre III, motivo polo cal foi aforcado en Shlisselburg en 1887. A súa execución tivo un grande impacto no seu irmán, quen sería o futuro líder e creador da Unión Soviética.
Aleksandra Potanina

Aleksandra Viktorovna Potanina, nada en Gorbatov o 25 de xaneiroxul. / 6 de febreiro de 1843greg. e finada o 19 de setembroxul. / 1 de outubro de 1893greg. en Zhuo-Hua (China), foi unha exploradora rusa. Investigou e viaxou ás áreas de Asia Central e foi unha das primeiras mulleres admitidas como membro da Sociedade Xeográfica de Rusia. Traxectoria
Xunto co seu marido, o tamén etnólogo e naturalista Grigori Potanin, estivo involucrada en catro expedicións a Asia Central: Ao noroeste de Mongolia (1876 e 1877).
A Zaisan, no val do río Irtysh negro (1879 e 1880).
Ao norte da China, o Tíbet e Mongolia central (1884 e 1886).
O estudo do altiplano tibetano e a travesía polo deserto de Gobi (1892 e 1893).
Durante a última expedición, Potanina caeu gravemente enferma e morreu o 19 de setembro de 1893, preto da cidade de Zhuo-Hua no camiño para Shanghai.
Polo seu traballo sobre os pobos de Asia Central, Potanina fixo unha contribución valiosa para a ciencia da xeografía. Por este motivo foi admitida na Sociedade Xeográfica de Rusia. En 1887 recibiu a Gran Medalla de Ouro da Sociedade Xeográfica de Rusia polo seu libro Bouriatie. Posteridade
O cráter de venus Potanina foi nomeado na súa honra. Nas montañas do altai de Mongolia, un glaciar foi nomeado Alexandrine polo nome do aventureira.
O glaciar Potanin, tamén nas montañas do altai de Mongolia, e o asteroide (9915) Potanin son nomeados na honra do seu marido, Grigori Potanin.
Aleksei Abrikosov

Aleksei Alekseevich Abrikosov (en ruso: Алексей Алексеевич Абрикосов), nado o 25 de xuño de 1928 en Moscova e finado o 30 de marzo de 2017 en Palo Alto (Estados Unidos), foi un físico estadounidense, fillo do patólogo Aleksei Ivanovich Abrikosov. Traxectoria
Graduouse na escola secundaria en 1943 e continuou os seus estudos en enxeñaría. En 1945 trasladouse ó Departamento de Física da Universidade Estatal de Moscova, de onde se graduou en 1948 cunha mestría. En 1951 presentou a súa tese sobre a difusión térmica en plasmas total e parcialmente ionizados; así obtivo o grao de Candidato de Ciencias (Ph. D. ) e foi incorporado ó persoal do Instituto como científico junior.
Foi premiado co Premio Nobel de Física en 2003 polas súas contribucións á teoría dos superconductores e superfluidos.
Recibiu o Premio Landau da Academia Rusa de Ciencias en 1989. Cargos
1950-1969: profesor titular na Universidade Estatal de Moscova.
1970-1972: profesor da Universidade Gorkii.
1976-1991: catedrático de física teórica no Instituto de Moscova de Aceiro e Aliaxes (Universidade Técnica).
1987: foi nomeado membro da Academia Rusa de Ciencias.
Profesor adxunto na Universidade de Illinois en Chicago e a Universidade de Utah.
Profesor adxunto na Universidade de Loughborough, Reino Unido.