Asasinato de John Lennon

O luns 8 de decembro de 1980, John Lennon foi asasinado de cinco disparos efectuados por parte de Mark David Chapman na entrada do edificio onde vivía, o edificio Dakota. Lennon acababa de regresar do Record Plant Studio coa súa esposa, Yoko Ono.
John Lennon foi un influyente músico británico de rock que adquiriu fama mundial por ser un dos membros fundadores da banda The Beatles, pola súa carreira como solista, e polo seu labor como activista político en contra das guerras. Foi declarado morto á súa chegada ao St. Luke's-Roosevelt Hospital Center, onde ademais sinalouse que ninguén podería vivir máis duns poucos minutos logo de sufrir tales lesións, pois perdera o 80% do seu volume sanguíneo. Pouco despois, nas estacións locais de noticias reportouse a morte de Lennon, polo que se congregou unha multitude no Roosevelt Hospital e en fronte do edificio Dakota.
Foi incinerado o 10 de decembro de 1980, no Cemiterio Ferncliff de Hartsdale, Nova York; as cinzas foron entregadas a Ono, quen decidiu non realizar un funeral por el, aínda que se realizaron varias homenaxes e tributos no seu honor. Asasinato
A mañá do 8 de decembro de 1980, a fotógrafa Annie Leibovitz foi ao apartamento de Ono e Lennon para realizar unha sesión fotográfica para a revista Rolling Stone. A mesma prometera a Lennon que unha foto con Ono sería a portada, pero inicialmente tratou de obter unha imaxe de Lennon só. Leibovitz recordou que «ninguén quería a Ono na portada». Lennon insistiu que tanto el como a súa esposa debían estar na portada, e logo de tomar as imaxes, Leibovitz abandonou o seu apartamento. Logo da sesión de fotos, Lennon deu a que foi a súa última entrevista ao DJ de San Francisco Dave Sholin para un programa musical na RKO Radio Network. Ás 5: 00 p. m. , Lennon e Ono abandonaron o seu apartamento para mesturar a pista «Walking on Thin Ice», unha canción de Ono con Lennon na guitarra principal, en Record Plant Studio.
Mentres Lennon e Ono camiñaban cara a súa limusina, foron rodeados por varios individuos que buscaban autógrafos; entre estes, Mark David Chapman. Era común que os fanáticos esperasen fóra do edificio Dakota para ver a Lennon e obter o seu autógrafo. Chapman, un empregado de hospital de 25 anos de idade e proveniente de Honolulu, Hawaii, había ir por primeira vez a Nova York para matar a Lennon en novembro pero cambiou de opinión e regresou ao seu fogar. Silenciosamente, entregoulle a Lennon unha copia de Double Fantasy, e Lennon asinouno. Tras facelo, Lennon cortesmente preguntoulle, «É todo o que queres? », e Chapman asentiu. O fotógrafo e fan de Lennon, Paul Goresh, tomou unha foto do encontro.
Os Lennon pasaron varias horas no estudo Record Plant antes de regresar ao edificio Dakota ás 10: 50 p. m. Lennon non quixo comer fóra para poder estar en casa a tempo para dar as boas noites ao seu fillo de cinco anos, Sean, antes de que este fóra a durmir, e porque a Lennon agradáballe compracer aos fans que esperaran un longo tempo para velo fóra do seu fogar con autógrafos ou imaxes. Saíron da súa limusina na Rúa 72, malia que o coche podería haber ir cara ao patio, máis seguro.
O porteiro do edificio Dakota, José Sanjenis Perdomo, e o condutor dun taxi, viron a Chapman parado na sombra do arco. Ono camiñaba diante de Lennon cara á recepción. Mentres Lennon pasaba, Chapman disparou cinco balas de punta oca. 38 Special a Lennon cun revólver Charter Arms.
Na radio, televisión, e xornais reportouse entón que, antes dos disparos, Chapman gritou «Sr. Lennon» e deixouse caer nunha «posición de combate», pero isto non se menciona nas audiencias xudiciais nin nas entrevistas coas testemuñas. Chapman dixo que non recorda gritar o nome de Lennon antes de dispararlle. Un tiro fallou, pasando por encima da cabeza de Lennon e impactando nunha fiestra do edificio Dakota. Con todo, dous tiros deron a Lennon no lado esquerdo das súas costas e dúas máis penetraron o seu ombreiro esquerdo. As catro balas inflixironlle graves feridas, o menos unha delas perforou a súa aorta.
Lennon subiu cinco chanzos cara á área de seguridade, dixo «disparáronme» e derrubouse. O conserxe Jay Hastings cubriu a Lennon co seu uniforme, e quitoulle as lentes; logo chamou á policía. No exterior, o porteiro Perdomo quitou a pistola da man a Chapman e a pateó lonxe da beirarrúa. Chapman, a continuación, quitouse o abrigo e sombreiro para prepararse da chegada da policía para mostrar que non levaba ningún tipo de arma oculta e sentou na beirarrúa. O porteiro Perdomo gritoulle a Chapman «Dásche conta do que fixeches? », ao cal Chapman con moita calma respondeu «Si, acabo de disparar a John Lennon». Os primeiros policías en chegar foron Steve Spiro e Peter Cullen, quen estaban na Rúa 72 conBroadway cando escoitaron un informe de disparos ocorridos no edificio Dakota. Os oficiais atoparon a Chapman sentado «moi acougado» na beirarrúa. Informaron que Chapman deixara caer o revólver ao chan e sostiña un libro de peto, The Catcher in the Rye, de J. D. Salinger. Chapman escribira unha mensaxe na parte interior de tápaa do libro: «Para Holden Caulfield. De Holden Caulfield. Esta é a miña declaración». Máis tarde diría que a súa vida reflectía a de Holden Caulfield, o protagonista do libro. O segundo equipo de oficiais en chegar uns poucos minutos despois foron Bill Gamble e James Moran. Inmediatamente cargaron a Lennon no seu coche patrulla e levarono rapidamente ao Hospital Roosevelt. O oficial Moran dixo que colocaron a Lennon no asento traseiro. Moran preguntou «Sabes quen es? »; hai versións contraditorias sobre o que sucedeu despois, segundo algunhas fontes Lennon asentiu lixeiramente e tratou de falar, pero só foi quen de gorgolexar, perdendo o coñecemento pouco despois.
O Dr. Stephan Lynn recibiu a Lennon na sala de emerxencias do Hospital Roosevelt. Cando Lennon chegou non tiña pulso e non respiraba. O Dr. Lynn e outros doutores traballaron durante 20 minutos, abrindo o peito de Lennon e intentando facer unha masaxe cardíaco manual para restablecer a circulación, pero o dano nos vasos sanguíneos arredor do corazón era demasiado grande. Lennon foi declarado morto á chegada á sala de emerxencias do Roosevelt Hospital ás 11: 15 p. m polo Dr. Lynn. A causa da morte reportouse como unha hipovolemia, causada pola perda de máis do 80% do volume sanguíneo. O Dr. Elliott M. Gross, o Xefe do Servizo Médico Forense, dixo que ninguén podería vivir máis duns poucos minutos con tales feridas múltiples de bala. Xa que Lennon foi ferido con catro balas de punta oca, que se expanden ao entrar no obxectivo e perturban gravemente o tecido a medida que viaxan a través do obxectivo, os órganos danados de Lennon estaban practicamente destruídos ao producirse o impacto. Ono, chorando mentres dicía «Ai non, non, non, non. .. díganme que non é verdade», foi levada ao Roosevelt Hospital e entrou en estado de shock despois de saber que o seu marido morrera. O día seguinte, Ono emitiu unha declaración: «Non» hai «ningún funeral para John. John amou e rezou pola raza humana. Por favor, fagan o mesmo por el. Con cariño, Yoko e Sean». Reacción
Pouco despois de que as estacións de noticias locais informaran sobre os disparos, unha multitude reuniuse no Roosevelt Hospital e en fronte do edificio Dakota, "amamos a John" dicían os seus fans, recitando oracións e cantando cancións do músico. Logo de escoitar as noticias emitidas polo xefe de ABC News Roone Arledge, o presentador de deportes Howard Cosell, que entrevistara a Lennon brevemente no programa Monday Night Football en 1974, anunciou a noticia do asasinato durante un programa dun partido de fútbol de New England Patriots contra Miami Dolphins: Despois do partido, Ted Koppel proporcionou unha cobertura adicional para ABC durante Nightline. NBC anunciou a noticia durante The Tonight Show. O programa foi interrompido por un anunciador anónimo lendo o boletín de noticias; o programa foi renovado despois. CBS interrompeu as noticias durante a programación normal na rede, con Walter Cronkite e os reporteiros de CBS News anunciando a noticia aos televidentes. Máis tarde, esa mesma noite, Cronkite confirmou a morte de Lennon, ás 11: 20 pm.
Cando un reporteiro consultou inicialmente ao seu antigo amigo e compañeiro Paul McCartney sobre a noticia, o músico respondeu: «É un amolo, non é así? ». A súa resposta foi criticada, pero McCartney xustificouse en 1984 nunha entrevista para a revista Playboy: «Acababa de finalizar unha xornada completa en shock e dixen: 'iso é un amolo'. Significa amolado no sentido máis pesado da palabra, vostede sabe. Iso é enfastioso. Pero vostede sabe, cando un o ve impreso di: Si, é un amolo, en efecto». Anteriormente a ese día, Paul dixo aos reporteiros nos arredores da súa casa en Sussex, «John será recordado pola súa contribución única á arte, a música e a paz do mundo». Ringo Starr e a súa prometida, Barbara Bach, atopábanse de vacacións nas Bahamas; logo de oír a tráxica noticia, ambos voaron a Nova York para consolar a Ono. George Harrison lanzou unha canción tributo, «All Those Years Ago», que incluíu aos antigos compañeiros Starr, na batería, e McCartney, quen realizou os coros. O mesmo McCartney tamén gravou unha canción tributo para Lennon no seu álbum de 1982 Tug of War, titulada «Here Today». A estación da cidade de Nova York WABC-TV emitiu unha cobertura especial en vivo da homenaxe conmemorativo de Lennon en Central Park seis días logo do ocorrido, con Roger Grimsby presentando no estudo e Ernie Anastos informando desde o evento. Repercusións
Os restos de John Lennon foron cremados no Ferncliff Cemetery en Westchester; non se fixo ningún funeral. Yoko Ono enviou unha mensaxe á cantante multitude que estaba no exterior do edificio Dakota, dicindo que os seus cantos mantiverona esperta; invitounos a que se reunisen de novo no Central Park o seguinte domingo para facer dez minutos de oración silenciosa. O 14 de decembro de 1980, millóns de persoas ao redor do mundo responderon á solicitude de Ono de manter dez minutos de silencio en honor a Lennon. Trinta mil reuníronse en Liverpool, e o grupo máis grande -ao redor de 225. 000- reuníronse no Central Park de Nova York, cerca do lugar dos disparos. Polo menos dous dos fanáticos de Lennon suicidáronse tralo seu asasinato, provocando que Yoko Ono fixese un chamamento público pedindo aos doentes non ceder á desesperación. Ono lanzou un álbum en solitario, Season of Glass, en 1981. A portada do mesmo é unha fotografía das lentes de John Lennon salpicadas da súa mesma sangue. Un relanzamento en 1997 do álbum contén «Walking on Thin Ice», canción que John e Yoko gravaron no Record Plant xusto antes de que fose asasinado. Chapman declarouse culpable do asasinato de Lennon en xuño de 1981, indo en contra dos consellos dos seus avogados, quen desexaban alegar demencia. Recibiu unha sentenza de cadea perpetua, pero baixo os termos da súa declaración de culpabilidade converteuse en candidato para a liberdade condicional no ano 2000, logo de cumprir 20 anos. A Chapman negóuselle a liberdade condicional nas audiencias feitas cada dous anos desde ese ano e segue encarcerado na prisión estatal de Attica. A foto de Annie Leibovitz dun John espido abrazando a Yoko, tomada o día do asasinato, foi a portada da revista Rolling Stone, do número do 22 de xaneiro de 1981, a maior parte do cal estaba dedicado a artigos, cartas e fotografías conmemorando a vida e falecemento de John. En 2005, a American Society of Magazine Editors situouna nunha lista das mellores portadas de revistas dos últimos corenta anos. Memoriais e tributos
Lennon foi o tema de numerosos tributos, principalmente o memorial da cidade de Nova York de Strawberry Fields, un xardín conmemorativo en Central Park cruzando a rúa do edificio Dakota. Ono posteriormente doou 1 millón de dólares para o seu mantemento. Converteuse nun lugar de reunión para homenaxes nos aniversarios de Lennon e nos aniversarios da súa morte, así como noutros momentos de loito, como despois dos ataques do 11 de setembro e do falecemento de Harrison, o 29 de novembro de 2001.
Elton John, quen gravou o número un «Whatever Gets You thru the Night» con Lennon, fixo equipo co seu letrista, Bernie Taupin, e gravou un tributo para Lennon, titulado «Empty Garden (Hey Hey Johnny)» Apareceu no seu álbum de 1982 Jump Up! e alcanzou o seu punto máximo como o n. ° 13 na lista estadounidense de sinxelos ese ano. Cando Elton interpretou a canción nun concerto no Madison Square Garden en agosto de 1982, uníronselle no escenario Yoko Ono e Sean Lennon.
A Lennon outorgóuselle un Premio Grammy a toda unha vida de logros en 1991. En 1994, a República de Abkhazia emitiu dous selos postais sobre Lennon e Groucho Marx, parodiando o pasado comunista do país. Estes selos normalmente mostrarian os retratos de Karl Marx e Vladimir Lenin. O 8 de decembro de 2000, o presidente de Cuba Fidel Castro inaugurou unha estatua de bronce de Lennon nun parque da Habana. En 2000, o Museo de John Lennon inaugurouse na Saitama Super Area, en Saitama, Xapón. Liverpool renombrou o seu aeroporto a Aeroporto Internacional John Lennon e adoptou o lema « Above us only sky» (Encima noso só ceo) en 2002. O 25º aniversario da morte do músico foi o 8 de decembro de 2005, para o que se fixeron celebracións da vida e música de Lennon en Londres, Nova York, Cleveland, e Seattle. O asteroide 4147 Lennon, descuberto o 12 de xaneiro de 1983 por B. A. Skiff na Estación Anderson Mesa do Observatorio Lowell, foi nomeado en memoria de Lennon.
O 9 de outubro de 2007, Ono dedicou un novo memorial chamado Torre Imaxina a Paz, localizado na illa de Viðey, fronte á costa de Islandia. Cada ano, entre o 9 de outubro e 8 de decembro, proxecta un escintileo vertical de luz de alta potencia cara ao ceo. Cada 8 de decembro hai unha cerimonia conmemorativa en fronte do edificio de Capitol Records en Vine Street en Hollywood, California. Moitas persoas acenden candeas fronte á estrela do Paseo da Fama de Hollywood de Lennon, nos arredores do edificio Capitol. Do 28 ao 30 de setembro de 2007, Durness celebrou o John Lennon Northern Lights Festival, coa asistencia de Julia Baird (a media irmá de Lennon), quen leu desde os escritos de Lennon ata os seus propios libros, e Stanley Parkes, un primo escocés de Lennon. Parkes dixo: «Julia [Baird] e eu iremos á vella granxa familiar para contar historias». Músicos, pintores e poetas de todo o Reino Unido presentáronse no festival.
En 2009, o Salón da Fama do Rock de Nova York organizou unha exhibición especial de John Lennon. A exhibición incluíu moitos recordos e efectos persoais da vida de Lennon, pero tamén incluíu a roupa que vestía cando foi asasinado, aínda dentro da bolsa de papel marrón do Roosevelt Hospital. Ono aínda coloca unha candea acesa na xanela do cuarto de Lennon no edificio Dakota cada 8 de decembro. Películas cinematográficas relacionadas
Dúas películas que relatan o asasinato de Lennon foron estreadas 25 anos despois do ocorrido. A primeira das dúas, The Killing of John Lennon, foi estreada o 7 de decembro de 2007 (un día antes do 27º aniversario do asasinato). Dirixida por Andrew Piddington, a película foi protagonizada por Jonas Ball como Mark David Chapman. A segunda cinta foi Chapter 27, estreada o 28 de marzo de 2008. Foi dirixida por J. P. Schaefer e protagonizada por Jared Leto, que interpretou a Chapman. Ironicamente, Lennon foi caracterizado por un actor chamado Mark Chapman. De ambas as películas, a pesar do baixo orzamento de The Killing of John Lennon, esta foi considerablemente mellor recibida, mentres que Chapter 27, co seu gran orzamento e os seus coñecidos actores (Jared Leto e Lindsay Lohan), foi duramente xulgada polo público.