Psicoloxía da cor

A psicoloxía da cor é o estudo dos tons cromáticos como determinantes do comportamento humano. A cor inflúe en percepcións que non son obvias, como o sabor dos alimentos. As cores teñen calidades que poden causar certas emocións nas persoas. As cores tamén poden mellorar a eficacia dos placebos. Por exemplo, as pastillas vermellas ou laranxas adoitan empregarse como estimulantes. Como a cor inflúe nos individuos pode variar segundo a idade, o xénero e a cultura. Por exemplo, os homes heterosexuais tenden a informar de que os traxes vermellos aumentan o atractivo feminino, mentres que as femias heterosexuais negan que a cor dos traxes teña un impacto sobre a dos homes. Os estudos científicos revisados sobre os efectos psicolóxicos das cores, porén, son bastante recentes, escasos, e por veces controvertidos, como os referidos aos termos básicos da cor e a súa relatividade lingüística, ou como as asociacións de cores poden ter certa preferencia uniforme entre xénero e etnia ou variar cronolóxica e contextualmente entre culturas.
A psicoloxía da cor tamén é amplamente empregada en mercadotecnia e publicidade. Os comerciantes ven a cor como importante, xa que a cor pode influír nas emocións e percepcións dos consumidores sobre os bens e servizos. Os logotipos / imagotipos para as empresas son importantes xa que poden atraer máis clientes. As cores tamén son importantes para os escaparates das tendas. A investigación demostra que cores como o vermello tendían a atraer compradores espontáneos, a pesar de que as cores frías como o azul eran máis favorables. Influencia da cor na percepción
A cor ten un grande impacto na comida. A cor afecta a forma na que as persoas perciben a comestibilidade e o sabor dos alimentos e bebidas. Non só pode afectar a cor da comida, senón tamén a de todo o campo de visión do comensal. Por exemplo, nas tendas de alimentos, o pan normalmente véndese en envases decorados ou tinguidos con tons dourados ou marróns para promover a idea de cociñar na casa e de frescura no forno. A xente pode confundir unha bebida con sabor a cereixa por ser limón ou limón se esa bebida era de cor verde. Ademais, un sabor pode intensificarse cunha cor. A xente pode valorar un M&M marrón con máis sabor a chocolate que un M&M verde, baseándose na cor. Efecto placebo
A cor das pílulas placebo é un factor da súa eficacia, xa que as pílulas "de cor cálida" funcionan mellor como estimulantes e as pílulas de "frío" funcionan mellor como depresivos. Crese que esta relación é unha consecuencia das expectativas do paciente e non un efecto directo da cor en si. En consecuencia, estes efectos parecen depender da cultura. Iluminación pública azul
A luz azul fai que a xente se sinta relaxada, o que levou aos países a engadir farolas azuis para diminuír as taxas de suicidio. En 2000, a cidade de Glasgow instalou iluminación pública azul en certos barrios e, posteriormente, informou do achado anecdótico de criminalidade reducida nestas zonas. Unha empresa ferroviaria no Xapón instalou iluminación azul nas súas estacións en outubro de 2009 nun esforzo por reducir o número de intentos de suicidio, aínda que o efecto desta técnica foi cuestionado.
Investigáronse tamén as taxas de suicidio dunha ponte, dependendo da cor que se pintase. A Universidade da Columbia Británica realizou un estudo que analizou especificamente os efectos de cor do Blackfriars Bridge. A ponte foi construída orixinalmente en ferro negro macizo. Máis tarde, a ponte pintouse de verde e a taxa de suicidios diminuíu un 30%, talvez por estar relacionada coa simbolización do renacemento ou novos comezos. Preferencia de cor e conexión entre cor e emoción
Como as persoas responden a diferentes estímulos de cor varía dunha persoa a outra. Nun estudo dos Estados Unidos, o azul é a mellor opción nun 35%, seguido do verde (16%), púrpura (10%) e vermello (9%). O azul e o verde poden deberse a unha preferencia por certos hábitats que foron beneficiosos no ambiente ancestral como se explica na estética evolutiva. O laranxa, o amarelo e o marrón son as cores menos populares, respectivamente.
A preferencia de cor tamén pode depender da temperatura ambiente. As persoas frías adoitan seleccionar cores cálidas como o vermello ou o amarelo, mentres que as persoas quentes favorecen cores frías como o azul e o verde. Os individuos introvertidos tamén son máis atraídos polas cores frías, mentres que os extravertidos prefiren cores máis cálidas.
O xénero tamén demostrou influír na recepción das cores, con algunhas investigacións que suxiren que as mulleres e os homes prefiren as cores "cálidas" e "frías" respectivamente. O negro, o branco e o gris, como tons ou matices, demostraron ser recibidos de xeito máis positivo polos machos que polas femias. O psicólogo Andrew J. Elliot testou se a cor da roupa dunha persoa podía facelos parecer máis atractivos sexualmente. Descubriu que os homes e as mulleres heterosexuais vestidos de vermello eran moito máis propensos a atraer a atención romántica que as mulleres vestidas con calquera outra cor. A cor non afectou á valoración do atractivo doutras mulleres por parte de mulleres heterosexuais. Outros estudos demostraron que homes vestidos de vermello atraen ás mulleres heterosexuais.
Ao contrario da afección dos adultos polo azul, nos nenos o amarelo é a cor máis favorecida, quizais debido ás súas asociacións coa felicidade. Non obstante, aos nenos gústanlles as cores que resultan agradables e reconfortantes de xeito cambiante, mentres que a preferencia da cor nos adultos adoita ser facilmente influída.
O fondo cultural ten unha forte influencia nas asociacións de cores. Os estudos demostraron que as persoas da mesma rexión, independentemente da etnia, terán as mesmas preferencias de cor. As asociacións comúns que conectan as cores cunha emoción particular tamén poden diferir interculturalmente. Por exemplo, un estudo examinou as relacións de cores con emocións con participantes en Alemaña, México, Polonia, Rusia e os Estados Unidos; descubrindo que o vermello estaba asociado á ira e que se vía forte e activo. Non obstante, só os polacos relacionaron o morado coa ira e os celos, mentres que os alemáns relacionaron os celos co amarelo. Isto destaca como a influencia de diferentes culturas pode cambiar as percepcións da cor e a súa relación coa emoción.
Varios autores consideran vínculos formais, cromáticos e mesmo musicais entre o tipo de arte e as características da paisaxe onde se desenvolve esa arte. Pablo Carpintero Arias e Rosa Sánchez Beiroa atoparon unha correlación entre os distintos tipos de toque da gaita e as características das paisaxes desde Lisboa a Asturias. (Véxase tamén cromatismo musical). Luz, cor e percepción
A luz e a cor inflúen na forma en que a xente ve o seu contorno. Diferentes tipos de fontes de luz afectan a obxectos interiores ou externos cambiando visualmente as cores da súa superficie. Os tons específicos observados baixo a luz solar natural poden variar cando se ven baixo a luz dunha bombilla incandescente (tungsteno): as cores máis claras poden parecer máis laranxas ou "pardas" e as cores máis escuras poden parecer aínda máis escuras. (Véxase tamén efecto Purkinje). A luz e a cor dun obxecto poden afectar como se percibe o seu posicionamento. Se a luz ou a sombra, ou a cor do obxecto, enmascaran o verdadeiro contorno dun obxecto (contorno dunha figura), pode parecer que ten forma diferente da realidade. Os obxectos baixo unha fonte de luz uniforme promoverán unha mellor impresión de forma tridimensional. A cor dun obxecto pode afectar se parece ou non en movemento. En particular, as traxectorias de obxectos baixo unha fonte de luz cuxa intensidade varía co espazo son máis difíciles de determinar que os obxectos idénticos baixo unha fonte de luz uniforme. Isto podería interpretarse como interferencia entre o movemento e a percepción da cor, as cales son máis difíciles con iluminación variable. Carl Jung asóciase coas etapas pioneiras da psicoloxía da cor. A Jung interesábanlle as propiedades e significados das cores, e o potencial da arte como ferramenta para a psicoterapia. Os seus estudos sobre o simbolismo da cor abarcan unha ampla gama de temas, desde mandalas ás obras de Picasso até a soberanía case universal da cor ouro, que segundo Charles A. Riley II, "expresa o vértice da espiritualidade e da intuición ". Jung intentou descifrar e desenvolver unha linguaxe ou código determinado polas cores. O seu traballo influíu historicamente no campo da psicoloxía da cor. Modelo xeral
O modelo xeral de psicoloxía da cor depende de seis principios básicos: A cor pode ter un significado específico.
O significado da cor baséase nun significado aprendido ou ben nun significado biolóxico.
A percepción dunha cor fai que a persoa perciba a avaliación automaticamente.
O proceso de avaliación forza un comportamento motivado pola cor.
A cor adoita exercer a súa influencia automaticamente.
O significado e o efecto da cor tamén teñen que ver co contexto. Usos en mercadotecnia
Dado que a cor é un factor importante na aparencia visual dos produtos e no recoñecemento da marca, a psicoloxía da cor volveuse importante para o márketing. Os traballos recentes en mercadotecnia demostraron que a cor se pode usar para comunicar a personalidade da marca.
Os comerciantes deben ser conscientes da aplicación da cor en diferentes soportes (por exemplo, impresa ou web), así como dos significados e emocións que un público concreto pode asignar á cor. Aínda que hai intentos de clasificar a resposta do consumidor a diferentes cores, todos perciben a cor de xeito diferente. O efecto fisiolóxico e emocional da cor en cada persoa está influenciado por varios factores como experiencias pasadas, cultura, relixión, ambiente natural, xénero, raza e nacionalidade. Ao tomar decisións sobre a cor, é importante determinar o público obxectivo para transmitir a mensaxe correcta. As decisións sobre a cor poden influír nas mensaxes directas e nos valores e atributos de marca secundarios en calquera comunicación. A cor debe seleccionarse coidadosamente para aliñarse coa mensaxe clave e as emocións que se transmiten nunha peza.
A investigación sobre os efectos da cor na preferencia e na comercialización do produto demostra que a cor do produto pode afectar ás preferencias do consumidor e, polo tanto, á cultura de compra. Isto débese principalmente á aprendizaxe asociativa. A maioría dos resultados mostran que non é unha cor específica que atrae a todos os públicos, senón que certas cores se consideran apropiadas para determinados produtos.
Unha revisión Cochrane achou que o empaquetado neutro do tabaco, que incluía a condición de que o paquete só tivese unha única cor, pode dar lugar a unha redución da prevalencia de fumadores e reduce o atractivo do tabaco. Outra revisión descubriu que o etiquetado con cores (do semáforo) en restaurantes e cafeterías pode facer reducir a inxesta de calorías. Significado da marca
A cor é unha fonte de información moi influente cando a xente toma unha decisión de compra. Os clientes xeralmente fan un xuízo inicial sobre un produto nun prazo de 90 segundos despois da interacción con ese produto e aproximadamente o 62% -90% dese xuízo ten que ver coa cor. A xente adoita ver o logotipo dunha marca ou empresa como unha representación desa compañía. Sen experiencia previa nun logotipo, comezamos a asociar unha marca con certas características en función da cor principal do logotipo.
O mapeo de cores proporciona un medio para identificar as cores potenciais do logotipo para novas marcas e garantir a diferenciación de marca nun mercado desordenado visualmente. Un estudo sobre a cor do logotipo pediu aos participantes que valorasen o axeitada que era a cor do logotipo para as empresas ficticias en función dos produtos que produciu cada compañía. Os participantes recibiron produtos de ficción en oito cores diferentes e tiveron que valorar a idoneidade da cor para cada produto. Este estudo mostrou un patrón de adecuación da cor do logotipo baseado na función do produto. Se o produto se considerou funcional, cumpre unha necesidade ou resolve un problema, entón a cor funcional considerouse a máis adecuada. Se o produto foi visto como sensorial-social, transmite actitudes, status ou aprobación social, entón as cores sensorial-sociais víanse como máis apropiadas. As empresas deberían decidir que tipos de produtos producir e logo escoller unha cor de logotipo connotativa coas funcións dos seus produtos.
Os logotipos da empresa poden representar o significado só mediante o uso da cor. A cor afecta á percepción das persoas sobre unha empresa nova ou descoñecida. Algunhas empresas como Victoria's Secret e H&amp; R Block usaron a cor para cambiar a súa imaxe corporativa e crear unha nova personalidade de marca para un público obxectivo específico. A investigación realizada sobre a relación entre a cor do logotipo e cinco trazos de personalidade fixo que os participantes valorasen un logo feito por ordenador en diferentes cores en escalas relacionadas coas dimensións da personalidade da marca. Atopáronse relacións entre cor e sinceridade, emoción, competencia, sofisticación e resistencia. Un estudo de seguimento probou os efectos da personalidade da marca percibida e das intencións de compra. Os participantes recibiron un produto e un resumo da personalidade da marca preferida e tiveron que valorar a probabilidade de mercar un produto en función da cor do envase. A intención de compra foi maior se a personalidade percibida coincidía co produto ou servizo comercializado. Pola súa banda, a cor afecta á personalidade da marca percibida e a personalidade da marca afecta á intención de compra. Aínda que a cor pode ser útil na mercadotecnia, o seu valor e alcance de uso depende de como se use e do público no que se usa. O uso da cor terá diferentes efectos en diferentes persoas, polo tanto os descubrimentos experimentais non se poden considerar universalmente verdadeiros.
Significado específico da cor
Diferentes cores percíbense como cousas diferentes. Por exemplo, os tons de vermello provocan sensación de excitación, mentres que os tons azuis adoitan asociarse a sentimentos de relaxación. Estas dúas emocións son agradables, polo que as propias cores poden producir sentimentos positivos nos anuncios. A táboa seguinte ofrece significados percibidos de diferentes cores nos Estados Unidos.
Funcional (F): cumpre unha necesidade ou resolve un problema Sensorial-Social (S): transmite actitudes, status ou aprobación social
Significados en cartografía
No deseño de mapas, en mapas coropléticos, en visualización dos datos en falsa cor, ou doutro tipo, adoitan empregarse significados de cor adicionais para crear símbolos de mapa intuitivos, debido ás cores naturais das características xeográficas comúns. Estas correlacións adoitan estilizarse e convencionalizarse, de xeito que a cor co significado máis intuitivo adoita ser a cor nomeada prototípica máis próxima que a máis semellante á cor do mundo real (por exemplo, só en lugares moi raros a auga é tan profunda e pura como un azul, como se adoita empregar nos mapas). Entre os exemplos comúns (pero de ningún xeito unívocos ou con rango de autoridade) inclúense: Verde: vexetación
Azul: auga (corpos de auga, precipitacións), fría
Amarelo: secura
Marrón: chan
Vermello: calor, incendios
Morado: antinatural (contrasta coas connotacións naturais de verde, amarelo, azul)
Gris / Negro: estruturas humanas (estradas, edificios)
Outras cores poden ter un significado intuitivo debido ao seu papel segundo a psicoloxía da Gestalt e outros aspectos cognitivos do proceso de lectura de mapas. Por exemplo, os tons que contrastan máis co fondo (é dicir, escuros nunha páxina branca, claros nunha pantalla escura) percíbense naturalmente como "máis" (valores máis altos de propiedades cuantitativas, máis importantes na xerarquía visual ) que os tons con menos contraste.
Combinando cores
Aínda que algunhas empresas usan unha única cor para representar a súa marca, moitas outras empresas usan unha combinación de cores no seu logo e pódense percibir de diferentes xeitos que esas cores de forma independente. Cando se lles pide que valoren a preferencia dos pares de cores dos pares preseleccionados, as persoas xeralmente prefiren os pares de cores con tons similares cando as dúas cores están en primeiro plano; con todo, prefírese un maior contraste entre a figura e o fondo.
A diferenza dunha forte preferencia por combinacións de cores similares, a algunhas persoas gústalles acentuar cunha cor moi contrastada. Nun estudo sobre a preferencia de cor para os tenis Nike, Inc. , as persoas xeralmente combinaban cores próximas entre si na roda de cores, como o azul e o azul escuro. Non obstante, un segmento máis pequeno prefería que o swoosh (o imagotipo) de Nike se acentuase nunha cor diferente e contrastada. A maioría da xente tamén usou un número relativamente pequeno de cores ao deseñar o seu zapato deportivo ideal. Este descubrimento ten relevancia para as empresas que producen mercadoría multicolor, o que suxire que para apelar ás preferencias dos consumidores, as empresas deberían considerar minimizar o número de cores visibles e empregar tonalidades similares en calquera produto.
Nome da cor
Aínda que se poden percibir diferentes cores de diferentes xeitos, tamén importan os nomes desas cores. Estes nomes adoitan chamarse descritores de cores visuais. Moitos produtos e empresas céntranse en producir unha ampla gama de cores para atraer á maior poboación de consumidores. Por exemplo, as marcas de cosméticos producen un arco da vella de cores para a sombra de ollos e o esmalte de uñas, para atraer a todo tipo de persoas. Incluso empresas como Apple Inc. e Dell que fabrican iPods e portátiles fano cunha certa personalización de cor dispoñible para atraer compradores. Ademais, o nome da cor, non só a cor real, tamén pode atraer ou repeler aos compradores. Cando se lles pediu que valorasen mostras de cores e produtos con nomes de cores xenéricos (como o marrón) ou nomes de cores "fantasiosos" (como o moca ), os participantes valoraron os elementos con nomes de fantasía como moito máis agradables que os artigos con nomes xenéricos. De feito, a mesma mostra de cor de pintura con dous nomes diferentes produciu diferentes niveis de clasificación, e atopouse o mesmo efecto cando os participantes valoraron a agradabilidade das toallas con nomes de cores xeniais ou fantasiosos, mostrando un patrón xeral de preferencia polos nomes de cores fantasiosos. sobre os xenéricos cando se describe exactamente a mesma cor.
Ademais, parece que alén de que os nomes de fantasía sexan preferidos polo seu atractivo auditivo, poden contribuír a que o produto que representan sexa máis apreciado e, deste xeito, repercuta nas vendas. É máis probable que se seleccione unha gominola amarela cun nome de cor atípico como razzmatazz que unha cun nome máis típico como o amarelo limón. Isto podería deberse a un maior interese polos nomes atípicos, así como á curiosidade e á vontade de "descubrir" por que se escolleu ese nome. Os patróns de intencións de compra de suadoiros personalizados dun provedor en liña tamén revelaron unha preferencia por nomes atípicos. Aos participantes pedíuselles que imaxinasen mercar suadoiros e ofrecéronse unha variedade de opcións de nomes de cores, algunhas típicas, outras atípicas. Os nomes de cores atípicos seleccionáronse con máis frecuencia que os nomes de cores típicos, confirmando de novo a preferencia polos nomes de cores atípicas e polas descricións de elementos que usan eses nomes. Ademais, os que escolleron suadoiros con nomes de cores atípicos describíronse como máis contentos coa compra que os que seleccionaron elementos similares con nomes de cores típicos.
Chamando a atención
A cor úsase como un medio para atraer a atención dos consumidores cara a un produto e para influír no comportamento de compra. Os consumidores usan a cor para identificar marcas coñecidas ou buscar novas alternativas. Os buscadores de variedades buscan cores non típicas cando seleccionan novas marcas. Os atractivos envases en cor reciben máis atención do consumidor que os envases en cores pouco atracticas, e poden influír no comportamento de compra. Un estudo que analizou as pistas visuais de cor centrouse no comportamento de compra previsto para marcas coñecidas e descoñecidas. Os participantes amosaron o mesmo produto en catro cores e marcas diferentes. Os resultados mostraron que a xente escolleu paquetes baseados en cores que atraeron a súa atención voluntaria e involuntaria. Asociacións feitas con esa cor, como o "verde encaixa con mentol", tamén afectaron a súa decisión. Baseado nestes descubrimentos pódense facer implicacións nas mellores opcións de cor para os paquetes. As novas empresas ou novos produtos poderían considerar o uso de cores diferentes para chamar a atención sobre a marca, pero as empresas fóra da marca poderían considerar o uso de cores similares á marca líder para salientar a similitude do produto. Se unha empresa cambia o aspecto dun produto, pero mantén o mesmo, consideran manter o mesmo esquema de cores xa que a xente usa a cor para identificar e buscar marcas. Isto pódese ver nos crayóns Crayola, onde o logotipo cambiou moitas veces desde 1934, pero as cores básicas do paquete, dourado e verde, mantivéronse sempre.
A atención captúrase inconscientemente antes de que a xente poida atender conscientemente a algo. A investigación sobre electroencefalografía (EEG) mentres as persoas tomaban decisións sobre a preferencia de cor atoparon a activación cerebral cando unha cor favorita está presente antes de que os participantes se concentrasen nela. Cando miran varias cores nunha pantalla, a xente céntrase na súa cor favorita ou na cor que máis destaca antes de dirixir a súa atención deliberadamente a ela. Isto implica que os produtos poden captar a atención de alguén en función da cor antes de que a persoa mire de bo grado o produto. No deseño interactivo e deseño de comportamento, a cor úsase para desenvolver xerarquías visuais. Os exemplos inclúen a correspondencia dunha xerarquía de cores con outra de estrutura de navegación ou a correspondencia dunha xerarquía de ciencia do comportamento coas cores máis salientables nunha xerarquía visual, para aumentar as probabilidades de que os principios importantes de cambio de comportamento sexan notados por un público obxectivo e procesados por eles.
Tendas e disposicións das cores en escaparates
A cor non só se usa en produtos para chamar a atención, senón tamén en escaparates e tendas. Cando as persoas están expostas a paredes de diferentes cores e imaxes de escaparates e gardan interiores, tenden a atraerse a unhas cores e non a outras. Os estudos mostraron que a xente estaba fisicamente atraída por escaparates de cores cálidas; con todo, valoraron as pantallas de cores frías como máis favorábeis. Isto implica que as tendas de cores cálidas son máis axeitadas para compras espontáneas e non planificadas, mentres que as cores frías ás entradas das tendas poden ser máis axeitadas para compras onde hai moita planificación e deliberación do cliente. Isto é especialmente relevante nos centros comerciais onde os clientes poden entrar facilmente nunha tenda que chama a atención sen planificación previa. Outras investigacións confirmaron que a cor da tenda, e non só o produto, inflúe no comportamento de compra. Cando as persoas están expostas a diferentes escenarios de cor na tenda e despois son enquisadas sobre o comportamento de compra previsto, a cor da tenda, entre outros factores, parece importante para as intencións de compra. Particularmente o azul, cor fría, valorouse como máis favorábel e produciu maiores intencións de compra que o laranxa, cor cálida. Non obstante, todos os efectos negativos para o laranxa neutralizáronse cando a cor laranxa da tenda se combinou cunha iluminación suave. Isto amosa que a cor e a iluminación da tenda interactúan realmente. A cor da iluminación pode ter un forte efecto na experiencia percibida nas tendas e noutras situacións. Por exemplo, o tempo parece pasar máis lentamente baixo as luces vermellas e o tempo parece pasar rapidamente baixo a luz azul. Os casinos aproveitan ao máximo este fenómeno usando a cor para conseguir que a xente pase máis tempo e, polo tanto, máis cartos no seu casino. Non obstante, non se puido demostrar unha presunta influencia da luz de cor (vermello vs. azul) no comportamento de risco. Diferenzas individuais
Xénero
Os xoguetes infantís adoitan clasificarse como xoguetes para nenos ou nenas baseados exclusivamente na cor. Nun estudo sobre os efectos da cor na percepción, aos participantes adultos amosáronlles imaxes borrosas de xoguetes infantís onde a única característica descifrable visible era a cor do xoguete. En xeral, os participantes clasificaron os xoguetes en xoguetes para nenas e nenos baseados na cor visible da imaxe. Isto pódese ver en empresas interesadas en comercializar xoguetes masculinos, como conxuntos de construción, para nenos. Por exemplo, Lego usa o rosa para anunciar especificamente algúns conxuntos a nenas e non a nenos, aínda que nos 70 impulsara unha publicidade incidindo na non-distinción de xénero para os xoguetes. A clasificación dos xoguetes de "nena" e "neno" na páxina web de Disney Store tamén usa asociacións de cores para cada xénero. Unha análise das cores empregadas mostrou que os xoguetes de cores atrevidas, como o vermello e o negro, normalmente clasificábanse como xoguetes "só para nenos" e os xogos de cores pastel, como o rosa e o púrpura claro, clasificábanse como xoguetes "só para nenas". Os xoguetes que se clasificaban como xoguetes para nenos e nenas tomaban cores de xoguetes "só para nenos". Isto volve subliñar a distinción no uso da cor para os xoguetes infantís. As diferenzas de xénero nas asociacións de cores tamén se poden ver entre os adultos. Observáronse diferenzas entre os participantes masculinos e femininos, onde os dous xéneros non coincidiron en que pares de cores lles gustaron máis cando se presentaron cunha variedade de cores. Os homes e as mulleres tampouco estiveron de acordo en que cores se deben clasificar como masculinas e femininas. Isto podería implicar que os homes e as mulleres xeralmente prefiren cores diferentes ao mercar artigos. Os homes e as mulleres tamén perciben mal o que lles corresponde ás opinións de xénero opostas.
Idade
Os xoguetes infantís para grupos de idade máis novos adoitan comercializarse en función da cor, pero a medida que aumenta o grupo de idade, a cor vólvese menos estereotipada. En xeral, moitos xoguetes adoptan cores neutros. Nos Estados Unidos é común asociar ás nenas con rosa e aos bebés con azul. Esta diferenza nos nenos pequenos é unha diferenza aprendida e non innata. Esa asociación é recente e ten menos dun século. A investigación analizou os nenos pequenos, con idades comprendidas entre os 7 meses e os 5 anos, a preferencia por obxectos pequenos de diferentes cores. Os resultados mostraron que á idade de 2-2, 5 anos as cores de xénero construídas socialmente afectan ás preferencias de cor dos nenos, onde as nenas prefiren o rosa e os nenos evitan o rosa, pero non mostran preferencia por outras cores. Os nenos lixeiramente maiores que desenvolveron un sentido da cor favorita adoitan escoller elementos que sexan desa cor.
Cultura
Existen moitas diferenzas culturais na personalidade, significado e preferencia da cor percibida. Á hora de decidir os logotipos de marca e produto, as empresas deben ter en conta o seu consumidor obxectivo, xa que existen diferenzas culturais. Un estudo analizou a preferencia de cor en participantes británicos e chineses. Cada participante recibiu un total de 20 mostras de cor cada vez e tivo que valorar a cor en 10 emocións diferentes. Os resultados mostraron que os participantes británicos e os participantes chineses diferían máis na escala de antipatía. Ás persoas participantes chinesas gustábanlles as cores que eles mesmos consideraban limpas, frescas e modernas, mentres que aos participantes británicos non lles aparecía tal patrón. Ao avaliar a intención de compra, a preferencia de cor afecta ao comportamento de compra, onde é máis probable que as cores gustadas sexan máis que as que non gustan. Isto implica que as empresas deben considerar primeiro escoller o seu consumidor obxectivo e logo facer cores do produto en función das preferencias de cor do obxectivo. Cor e medicina
A principios do século XX, o branco era moi utilizado nos hospitais. En 1914, un cirurxián nun hospital de San Francisco, Harry Sherman, adoptou o verde, "a cor complementaria da hemaglobina" para evitar o fulgor. Isto foi adoptado por outros hospitais americanos nas décadas seguintes. Aproximadamente ao mesmo tempo, o arquitecto William Ludlow comezou a defender os azuis e verdes pastel pálidos nos hospitais con fins terapéuticos advertindo que "o branco é negativo". En 1930, o doutor Charles Ireland do Guy's Hospital de Londres escribiu Color and Cancer, un libro que defende o uso de doses concentradas de luz de cores para tratar o cancro. A práctica do uso da cor nos hospitais xeneralizouse na década de 1930, especialmente promovida por Faber Birren, que se estableceu como "consultor industrial de cores" en 1934 e aconsellou que un ambiente de cores suaves, especialmente o verde, sería calmante para os pacientes. Non hai, porén, estudos que avalen a terapia do cancro coa exposición directa a unha cor. A cromoterapia é unha práctica englobada dentro da medicina alternativa e considerada como pseudoterapia. Si que hai algunhas terapias con luz que se demostraron efectivas no eido da fotoaférese, ou da exposición a luz verde para aliviar a migraña. Para diferenciar esas terapias baseadas na evidencia da cromoterapia úsase o termo xeral fototerapia. Percepción de cor e tempo
Resultados recentes mostraron que a duración percibida dunha pantalla vermella era maior que a dunha pantalla azul. Os resultados reflectiron diferenzas de sexo; os homes, pero non as mulleres, sobreestimaron a duración da pantalla vermella. Ademais, os tempos de reacción a unha pantalla vermella foron máis rápidos que os dunha pantalla azul. Os participantes que reaccionaron rapidamente ante unha pantalla vermella sobreestimaron a súa duración. Nunha demostración con 150 persoas escollidas ao azar, descubriuse que dentro dun receptáculo de cor azul a duración media percibida dun minuto era 11 segundos máis curta que nun de cor vermella. Inmersión no xogo
Dado que a cor é un elemento tan importante na forma en que a xente interpreta o seu contorno, a psicoloxía da cor pode mellorar a sensación nos videoxogos. Ao usar a psicoloxía da cor para provocar a inmersión nos xogadores, estes poden ter menos erros nas partidas e sentirse máis parte do xogo en comparación cun xogo que non tiña inmersión en psicoloxía da cor.