Libro

Un libro (do latín liber, libri, que significa cortiza. ) é unha obra impresa, manuscrita ou pintada nunha serie de follas de papel, pergamiño, vitela ou outro material, unidas por unha banda (é dicir, encadernadas) e protexidas con tapas, tamén chamadas cubertas. Un libro pode tratar sobre calquera tema. Segundo a definición da Unesco, un libro debe posuír vinte e cinco follas mínimo (49 páxinas), pois de vinte e catro follas ou menos sería un folleto; e dunha ata catro páxinas considéranse follas soltas (nunha ou dúas follas).
Tamén se chama «libro» a unha obra de gran extensión publicada en varias unidades independentes, chamadas tomos ou volumes. Outras veces chámase «libro» a cada unha das partes dunha obra, aínda que fisicamente publíquense todas nun mesmo volume (exemplo: Libros da Biblia). Con todo, esta definición non queda circunscrita ao mundo impreso ou dos soportes físicos, dada a aparición e auxe dos novos formatos documentais e especialmente da World Wide Web. O libro dixital ou libro electrónico, coñecido como e-book, está a ver incrementado o seu uso no mundo do libro e na práctica profesional bibliotecaria e documental. Ademais, o libro tamén pode atoparse en formato son, nese caso denomínase audiolibro. Etimoloxía
O nome co que se designa o ``libro en galego e na maioría das linguas románicas é de orixe baixomedieval, e procede do latín liber, que significa casca da árbore; significado orixinal, así mesmo, do nome que recibe o libro en grego, býblos.
O nome usado nas linguas xermánicas (por exemplo, ``book ou ``buch) e nalgunhas linguas eslavas (por exemplo, ``bukwà) procede dun indoeuropeo raíz de significado análogo. Definicións
Na súa versión moderna, un libro físico é unha colección de páxinas (normalmente de papel, pergamiño ou pel de vitela) encadernadas e protexidas por unha cuberta. Por extensión, "libro" pode referirse ao contido escrito, impreso ou gráfico dun libro físico. Unha soa parte ou división dunha obra escrita máis longa tamén pode denominarse libro, especialmente no caso dalgunhas obras compostas na antigüidade: cada parte da Física de Aristóteles, por exemplo, é un libro.
É difícil establecer unha definición exacta de libro que o distinga claramente doutros tipos de material escrito ao longo do tempo e a cultura: ao longo da historia existiron moitos medios físicos de comunicación, e a cuestión de se un obxecto concreto é un libro pode ser controvertida (como no caso dos libros electrónicos). O historiador dos libros James Raven suxeriu que se defina o libro en sentido amplo como a comunicación de información de forma "portátil, duradeira, reproducible e lexible", en lugar de basearse en características físicas ou contextuais. Isto incluiría, por exemplo, libros electrónicos, periódicos, e quipus (unha forma de gravación baseada en nós historicamente utilizada polas culturas dos pobos andinos suramericanos), pero non obxectos fixados no seu lugar, como monumentos rexistrados.
En contextos especializados aparecen definicións máis estritas. Co fin de rexistrar as estatísticas nacionais sobre a produción de libros, a UNESCO recomendou que un libro definísese como "unha publicación impresa non periódica de polo menos 49 páxinas, excluídas as da cuberta, editada no país e posta ao dispor do público", distinguíndoos doutros materiais escritos como os panfletos.
Aínda que na linguaxe académica enténdese por monografía unha obra especializada sobre un único tema, en biblioteconomía e documentación o termo utilízase ás veces de forma máis ampla para referirse a calquera publicación non seriada completa nun volume (un libro físico) ou un número definido de volumes (como unha novela en varios volumes), en contraste con serie ou publicacións periódicas. Historia
Desde as súas orixes a humanidade tivo que facer fronte a unha cuestión fundamental: a forma de preservar e transmitir a súa cultura, é dicir, as súas crenzas e coñecementos, tanto no espazo como no tempo.
A formulación desta cuestión supón, por unha banda, determinar a forma de garantir a integridade intelectual do contido da obra e a conservación do soporte no que foi plasmada e, por outro, atopar o medio polo cal se manterá inalterada a intención ou finalidade para a cal se concibiu.
A historia do libro converteuse nunha disciplina académica recoñecida na década de 1980. As contribucións a este campo proceden dos estudos textuais, da codicoloxía, da bibliografía, da filoloxía, da paleografía, da historia da arte, da historia social e da historia cultural. O seu propósito fundamental é demostrar que o libro como obxecto, e non só o texto que contén, é un conduto de interacción entre os lectores e as palabras. A análise de cada un dos compoñentes do libro revela a súa finalidade, onde e como se gardaba, quen o lía, as crenzas ideolóxicas e relixiosas da época e se os lectores interactuaban co texto que contiña. Incluso a falta de probas deste tipo deixa valiosas pistas sobre a natureza dese libro en particular.
As primeiras formas de escritura foron gravadas en laxas de pedra, pasando a follas de palma e papiro na antigüidade. Máis tarde, o pergamiño e o papel convertéronse en substratos importantes para a fabricación de libros, introducindo unha maior durabilidade e accesibilidade. En rexións como China, Oriente Próximo, Europa e o sur de Asia evolucionaron diversos métodos de produción de libros. A Idade Media foi testemuña do auxe dos manuscritos iluminados, que combinaban texto e imaxes de forma intricada, sobre todo durante a época mogol no sur de Asia, baixo o patrocinio de gobernantes como Akbar e Shah Jahan. Antes da invención da imprenta, que se fixo famosa coa Biblia de Gutenberg, cada texto era un artigo de valor único, feito a man e personalizado grazas ás características de deseño incorporadas polo escriba, o propietario, o encadernador e o ilustrador.
A invención da imprenta no século XV marcou un momento crucial, revolucionando a produción de libros. Innovacións como os tipos móbiles e as prensas de vapor aceleraron os procesos de fabricación e contribuíron ao aumento das taxas de alfabetización. Tamén xurdiu a protección dos dereitos de autor, que garantiu os dereitos dos autores e configurou o panorama editorial. A Idade Moderna tardía introduciu os cadernos de peto, destinados a un abanico máis amplo de lectores, e a mecanización do proceso de impresión aumentou aínda máis a eficiencia.
O século XX foi testemuña da chegada das máquinas de escribir, os computadores e a autoedición, que transformaron a creación e impresión de documentos. Os avances dixitais do século XXI propiciaron o auxe dos libros electrónicos, impulsados pola popularidade dos lectores electrónicos e as funcións de accesibilidade. Aínda que se debateu sobre o posible declive dos libros físicos, os medios impresos demostraron unha notable resistencia e seguen prosperando como unha industria multimillonaria. Ademais, xurdiron iniciativas para facer que a literatura sexa máis inclusiva, co desenvolvemento do braille para os discapacitados visuais e a creación de libros falados, que ofrecen ás persoas formas alternativas de acceder e gozar da literatura.
Avances notables
Primeiros libros
Algúns dos primeiros rexistros escritos realizáronse en taboíñas. O costume de encadernar varias taboíñas de cera xuntas (os pugillares romanos) é un posible precursor dos libros encadernados modernos. As taboíñas de arxila (pezas aplanadas de arxila impresas cun estilete) utilizáronse no Antigo Oriente Próximo durante toda a Idade de Bronce e ata ben entrada a Idade de Ferro, especialmente para escribir en cuneiforme. As taboíñas de cera (anacos de madeira recubertos dunha capa de cera) utilizáronse na antigüidade clásica e durante toda a Idade Media. A etimoloxía da palabra codex (bloque de madeira) suxire que pode haberse desenvolvido a partir de taboíñas de cera en madeira. As orixes do libro hai que buscalas nas civilizacións mesopotámicas (táboas de arxila) e na civilización exipcia (rolo de papiro).
Rolo
Os rolos de papiro utilizáronse por primeira vez para escribir no Antigo Exipto, quizais xa na Primeira Dinastía, aínda que a evidencia máis antiga procede dos libros de contas do rei Neferirkare Kakai da Quinta Dinastía (ao redor do 2400 a. C. ). Segundo Heródoto (Historia 5: 58), os fenicios levaron a escritura e o papiro a Grecia ao redor do século X ou IX a. C. . Xa fosen de papiro, pergamiño ou papel, os pergamiños foron o medio de escritura dominante nas culturas helenística, romana, chinesa, hebrea e macedonia. O códice dominou o mundo romano a finais da Antigüidade, pero os pergamiños perduraron moito máis tempo en Asia. [Cómpre referencia]
En Roma empregáronse con frecuencia as taboíñas enceradas que, unidas unhas a outras, formaban un libro, aínda que desde o século III a. C. e ata o século V d. C. foi moi frecuente a forma de rolo tamén en Roma. Tamén desde o século I a. C. comezou a empregarse en Roma unha nova forma: o codex, no que as follas de papiro se superpoñen e cosen polo bordo, de xeito parecido ás ligazóns nas taboíñas enceradas, pero con maior cantidade de follas, podendo pasalas con facilidade. A fraxilidade do papiro, que facía que os bordos se rompesen, solucionouse coa introdución do pergameo, máis axeitado que o papiro para recibir a escritura polas dúas caras.
Pódese dicir que as variacións na forma do libro foron considerables, como o foron os materiais de escrita, ata chegar á forma códice, na que hoxe o coñecemos. O primeiro libro impreso foi creado polos chineses no ano 868 d. C.
Códice. O códice é o antepasado do libro moderno, consistente en follas de tamaño uniforme unidas ao longo dun bordo e tipicamente sostidas entre dúas cubertas feitas dalgún material máis robusto. Isidoro de Sevilla (falecido en 636) explicou a relación existente entón entre códice, libro e pergamiño no seu Etymologiae (VI. 13): "Un códice componse de moitos libros; un libro, dun pergamiño. Chámase códice por semellanza cos troncos (codex) das árbores ou das vides, coma se fose un tronco de madeira, porque contén en si unha multitude de libros, coma se fóra de ramas".
A primeira mención escrita do códice como forma de libro procede de Marcial, no seu Apophoreta CLXXXIV de finais do século I, onde eloxia a súa compacidade. Con todo, o códice nunca gañou moita popularidade no mundo helenístico pagán, e só dentro da comunidade cristiá xeneralizouse o seu uso. Este cambio produciuse gradualmente durante os séculos III e IV, e as razóns para adoptar a forma de códice do libro foron varias: o formato era máis económico que o pergamiño, xa que se podían utilizar ambas as caras do material de escritura; e era portátil, consultable e máis fácil de ocultar. É posible que os autores cristiáns tamén quixesen distinguir os seus escritos dos pagáns e xudaicos escritos en pergamiños.
Os códices da Mesoamérica precolombiana tiñan a mesma forma que o códice europeo, pero estaban feitos con longas tiras dobradas de cortiza de figueira (amatl) ou fibras vexetais, a miúdo cunha capa de cal aplicada antes de escribir. Os códices do Novo Mundo escribíronse ata o século XVI. Os que se escribiron antes da conquista española parecen ser follas alongadas encartadas en acordeón, ás veces escritas en ambas as caras do papel amate local.
Manuscrito
Os manuscritos, documentos escritos e copiados a man, eran a única forma de escritura antes da invención e adopción xeneralizada da imprenta. Producíronse avances nas técnicas empregadas para crealos.
A principios do Imperio Romano de Occidente, os mosteiros continuaron coas tradicións de escritura latina relacionadas co cristianismo, e o clero era o lector e copista predominante. O proceso de elaboración dos libros era longo e laborioso. Normalmente escribíanse en pergamiño ou vitela, superficies de escritura feitas de pel animal procesada. Había que preparar o pergamiño, logo planificábanse as páxinas sen encadernar e regulábanse cunha ferramenta roma ou de chumbo, tras o cal o texto era escrito por un escriba, que adoitaba deixar zonas en branco para a ilustración e a rúbrica. Por último, encadernábao un encadernador.
Debido ás dificultades que entrañaba a fabricación e copia de libros, estes eran caros e escasos. Os mosteiros máis pequenos adoitaban ter unhas poucas ducias de libros. No século IX, as coleccións máis grandes contaban cuns 500 volumes, e mesmo a finais da Idade Media, a biblioteca papal de Aviñón e a biblioteca parisiense da Sorbona só contaban cuns 2. 000 volumes. O auxe das universidades no século XIII provocou un aumento da demanda de libros, e apareceu un novo sistema de copiado. Os libros dividíanse en follas sen encadernar (pecia), que se prestaban a distintos copistas, co que a velocidade de produción de libros aumentaba considerablemente. O sistema era mantido por gremios laicos de papeleiros, que producían tanto material relixioso como non relixioso. Na India, os manuscritos encadernados de cortiza de bidueiro ou folla de palma existían desde a antigüidade. O texto dos manuscritos de folla de palma inscribíase cunha pluma de coitelo en follas de folla de palma rectangulares cortadas e curadas; logo aplicábase colorante á superficie e borrábase, deixando a tinta nos sucos incisos. Cada folla adoitaba ter un buraco polo que se podía pasar un cordel, co que se ataban as follas para encadernalas como un libro.
Impresión xilográfica
Na xilografía, tállase unha imaxe en relevo dunha páxina enteira en bloques de madeira, entíntase e utilízase para imprimir copias desa páxina. Orixinouse na dinastía Han antes do 220 d. C. , utilizouse para imprimir téxtís e máis tarde papel, e foi amplamente utilizada en toda Asia Oriental. O libro impreso máis antigo datado con este método é o Sutra do Diamante (868 d. C. ). O método (chamado xilografía cando se utiliza en arte) chegou a Europa a principios do século XIV. Os libros (coñecidos como cadernos), así como os naipes e as imaxes relixiosas, empezaron a producirse con este método. Crear un libro enteiro era un proceso minucioso, que requiría un bloque tallado a man para cada páxina, e os bloques de madeira podían gretarse se se almacenaban demasiado tempo.
Tipos móbiles e incunables
O inventor chinés Bi Sheng fabricou tipos móbiles de cerámica c. 1045, pero non se coñece ningún exemplo conservado das súas impresións. Ao redor de 1450, Johannes Gutenberg inventou de forma independente os tipos móbiles en Europa, xunto con innovacións na fundición dos tipos baseados nunha matriz e un molde de man. Este invento fixo que, aos poucos, os libros fosen máis baratos de producir e máis accesibles. Os primeiros libros impresos, follas soltas e imaxes creados antes de 1501 en Europa coñécense como incunable ou "incunábel".
Idade Media
Na Alta Idade Media os códices son un produto da economía autosuficiente dos mosteiros. Estes exemplares eran copiados a man polos escribáns dos mosteiros no chamado scriptorium. Nesta época, só nas universidades, nos mosteiros, igrexas e casas dalgúns nobres podían atoparse libros.
A medida que avanza a Idade Media, xunto ó libro cuxo valor se centra no texto, medra os que son apreciados pola súa presentación (calidade da materia escritoria, caligrafía coidada e ilustracións). O luxo característico dos códices de finais da Idade Media céntrase principalmente nos Libros de Horas feitos para os reis e os membros da alta nobreza, e dos que pode servir de exemplo o Libro de Horas de Fernando I (1055) conservado na Biblioteca Xeral da Universidade de Santiago.
Coa aparición das universidades créase un novo mercado para os libros e convértese así nun instrumento de difusión das novas ideas.
A partir do século X comeza a usarse o papel na elaboración dos libros, aínda que xa fora inventado polos chineses antes da era cristiá. En España foi introducido polos árabes, e aínda que as primeiras novas da existencia de fábricas son do século XIII (Xátiva), é probable que no século X se fabricase en Córdoba e Toledo. Atópanse manuscritos en papel a partir do século XIII, e o uso xeneralizouse no século XV.
O papel facíase con trapos de algodón machucado reducido a pasta e secado nun bastidor. En España substituíuse o algodón por liño e trapos de lenzo, porque non abondaba o algodón, resultando este último de maior resistencia. .
A aparición da imprenta
Antes da invención da imprenta era moi custosa a adquisición dunha obra importante e vendíase o mesmo que unha herdade ou casa, por medio de escritura pública e baixo condicións particulares. Os historiadores citan moitos exemplos do escasos que eran na Idade Media os libros e do caros que se vendían en Europa. Saint-Loup, abade de Ferrleres, enviou dous dos seus monxes a Italia o ano 855, co só obxecto de sacar unha copia do Tratado da Oratoria de Cicerón e dalgúns outros libros latinos, dos cales non posuía senón algúns fragmentos. No século XII o exemplar da Biblia e outro das cartas de San Xerome eran posuídos en común por varios mosteiros de España, que se servían deles simultaneamente. O abade Lebeuf menciona unha colección de homilías polas cales se deron en Bretaña, no século XI, 2000 carneiros e tres moyos de gran. A copia dos manuscritos facíase entón con tanta pausa e lentitude, que unha copia da Biblia sacada en cinco meses considerouse como un prodixio de velocidade. Legando un particular en 1406 a unha igrexa de Parts, un breviario para o uso dos seus capeláns e para os sacerdotes pobres, resolveuse a fin de conservar tan preciosa alfaia e de cumprir ao mesmo tempo os desexos do testador, encerralo nunha caixa de ferro. No século XV aínda non se prestaban os libros senón con moitas garantías e seguridades.
Co fin de que as obras se conservasen e reproducisen, afacíase nalgúns mosteiros a que cada novizo copiase antes de profesar o libro que o superior lle sinalaba a cuxa costume debemos moitos libros preciosos da antigüidade, que sen esta medida non chegarían até nós. Os mosteiros contribuíron con este e outros medios á conservación de moitos escritos e documentos preciosos que se salvaron, no medio da borrasca universal da Idade Media, naqueles mosteiros onde se refuxiaron e atoparon acollida as ciencias e as letras.
Os antecedentes da imprenta hai que buscalos nos gravados xilográficos, que comezaron a usarse en Europa para gravar naipes, estampas etc. cara 1400, aínda que xa eran coñecidos na China 300 anos a. C. A impresión en madeira máis antiga que se coñece na China e que se asemella a un libro é do ano 868 d. C. , pero sábese que o método foi empregado antes. En Europa, cara 1430, prodúcense os primeiros libros xilográficos empregando a mesma técnica antes usada nos naipes, estampas etc
Johannes Gutenberg deu resposta á demanda de libros grazas á imprenta de tipos móbiles. Aínda que ningún texto leva o seu nome, atribúeselle a impresión da famosa Biblia de 42 liñas (1456).
O invento, unha vez máis, fora probado polos chineses xa no século XI, usando tipos soltos de barro cocido e máis tarde de metal.
Os primeiros libros impresos ata o 1 de xaneiro de 1501 denomínanse incunables.
Desde 1483 constátase a existencia de impresores en Santiago, onde farían encargos de textos litúrxicos para o Cabido. Tamén neste século houbo imprenta en Monterrei. O libro antigo
O libro comprendido como unha unidade de follas impresas que se atopan encadernadas en determinado material que forman un volume ordenado, pode dividir a súa produción en dous grandes períodos: desde a invención da imprenta de tipos móbiles até 1801, e o período de produción industrializada.
O libro antigo é aquel que foi producido no período manual da imprenta, é dicir que foi impreso con tipos móbiles metálicos, estes libros foron publicados desde a creación da imprenta no século XV até o século XIX.
A aparición da imprenta de tipos móbiles en 1444, revolucionou o proceso de produción de libros, aínda que algúns procesos da fabricación mantivéronse igual que na época dos scriptorium, a imprenta fixo relativamente máis sinxela a produción de libros.
A coexistencia do desenvolvemento da imprenta co comezo do movemento humanista e a reforma luterana impulsaron o crecemento da industria do libro, posto que viron nel un medio de difusión masivo. Pero tamén existían outras circunstancias que axudaron á propagación do libro impreso, o auxe das universidades desenvolveu un mercado máis amplo para os libros entre as elites intelectuais laicas e relixiosas. No medio século, a segunda metade do século XV, o libro impreso converteuse nun importante negocio internacional, os libreiros e impresores foron ante todo empresarios. Pero o libro tamén debe a súa expansión á atención que algúns monarcas e relixiosos puxeron na imprenta, en 1468 o papa Paulo II ordenou imprimir as epístolas de san Xerome, pola súa banda o rei de Francia Carlos VII mandou a Nicolás Jenson a Alemaña para aprender a técnica de impresión, co tempo os máis importantes soberanos en Europa protexeron o desenvolvemento da imprenta.
A superioridade da imprenta sobre a xilografía foi incuestionable, a escritura era regular, impresión a ambas as caras, rapidez de impresión e a posibilidade de volver utilizar os caracteres para imprimir outros textos.
Pódese establecer unha cronoloxía do libro antigo dividida en séculos, tomando como base certas características comúns nun século determinado: Incunables século XV
Renacentistas século XVI
Barroco século XVII
Neoclásico século XVIII
Ilustrado século XIX
O auxe do libro
Non é senón até mediados do século XVIII, unha vez que o libro superou as dificultades tecnolóxicas que lle impedían converterse nunha mercadoría, que este inicia o seu rápido ascenso dentro do gusto das minorías ilustradas da sociedade.
A invención da imprenta e o desenvolvemento do papel, así como a aparición de centros de divulgación das ideas, permitiron a aparición do escritor profesional que depende de editores e libreiros principalmente e xa non do subsidio público ou do mecenado dos nobres ou dos homes adiñeirados.
Ademais, xorde unha innovación comercial que converte ao libro nunha mercadoría de fácil acceso aos plebeos e os pobres, que consiste nas librarías ambulantes, onde o libreiro cobra unha cantidade mensual para prestar libros, que ao ser devoltos permítenlle ao lector-usuario recibir outro a cambio.
O mesmo libro, convértese nun avance que dá distinción aos lectores como progresistas nun século en que o progreso é unha meta social amplamente desexada e á que poden acceder por igual nobres e plebeos, creando unha meritocracia de novo cuño.
A pesar do anterior, a minoría que cultiva o gusto polo libro atópase entre os nobres e as clases altas e cultivadas dos plebeos, pois só estes grupos sociais saben ler e escribir, o que representa o factor cultural adicional para o inevitable auxe do libro.
O libro nos séculos XIX e XX
No século XIX o maquinismo derivado da revolución industrial aumentou a produción de libros e abaratou os seus custos. O primeiro invento foi a máquina de papel (1798), que permitía fabricar papel de forma continua. Desde mediados do XIX, ante a suba dos prezos dos trapos, iniciouse a busca dunha nova materia de fabricación, probándose a palla, o esparto etc. A pasta de madeira para a fabricación de papel fíxose pulverizando os troncos (pasta mecánica) ou disolvendo quimicamente estelas (pasta química). Nas décadas de 1860 e 1870 xeneralizouse en Europa a pasta mecánica, e na de 1880 a pasta química.
O maquinismo afectou tamén á imprenta e polo tanto ó libro. A primeira prensa mecánica que deu resultado foi a ideada polos alemáns Koening e Brauer que funcionaba a vapor e substituíu a primitiva prensa de Gutenberg.
No século XX continua a mecanización do libro e prodúcese un paulatino desprazamento da mecánica pola electrónica. Aumenta o número de títulos e de exemplares en cada tiraxe, como consecuencia do aumento de lectores. Xorden tamén novas formas de comercialización (libros de peto, clubs do libro etc. ). Ó desenvolvemento das redes de telecomunicacións desde os anos 90, fai aparecer un novo sistema de venda: a venda virtual.
O libro electrónico
Internet supuxo unha revolución e constituíu un importante medio de difusión para os libros, os chamados libros electrónicos. Estrutura
Dependendo do tipo de libro, da editorial e do autor, a súa estrutura varía, pero normalmente segue un esquema parecido: Tapa, ou pasta, cada unha das pezas que forman a encadernación do libro.
Portada (co nome do autor, título, ilustración etc. )
Páxinas co título, autor, número e ano de edición ou dedicatorias.
Índice (tamén pode ir ao final)
Prólogo, proemio ou introdución
Contido do libro
Epílogo
Notas da edición Produción
Normalmente, un libro é impreso en grandes follas de papel, onde se aloxan 8 páxinas a cada lado. Cada unha destas grandes follas é dobrada ata ser convertida en 16 páxinas. Estas páxinas son ordenadas e cosidas polo lombo. A este lombo pégaselle unha malla de tea para asegurar as partes. Finalmente as páxinas son cortadas por tres lados cunha guillotina e o lombo pegado a unha tapa de cartón. Toda esta tarefa realízase en serie.
As imprentas máis modernas poden imprimir 16, 32 e ata 64 páxinas por cara de grandes follas. Moitas veces o texto da obra non alcanza a cubrir as últimas páxinas, o que provoca que algúns libros teñan páxinas baleiras ao final do mesmo, aínda que moitas veces son cubertas con propaganda da editorial sobre textos do mesmo autor ou outros do seu persoal. Segundo un estudo realizado en 2010, nese ano publicáronse 130000000 libros. Datos
O libro máis vendido do mundo é a Biblia, e o segundo é o Libro Guinness dos Récords. Celebracións
O 23 de abril, en conmemoración do pasamento de Miguel de Cervantes Saavedra, celébrase o Día do Libro (tamén coñecido como Día Internacional do Libro ou Día Mundial do libro).
O 2 de abril celébrase o Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil.