proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Parque Jaime Duque

O Parque Jaime Duque é un parque temático dedicado á recreación familiar. Está situado no municipio de Tocancipá, Área metropolitana de Bogotá, no departamento de Cundinamarca. Historia
O parque foi desenvolvido e inaugurado o 27 de febreiro de 1983 por Jaime Duque Grisales, unha personalidade da aviación civil colombiana e o primeiro xefe de pilotos nacional da aeroliña Avianca. Quixo crear un espazo cultural e recreativo para toda a familia, co ánimo de xerar ganancias para axudar a entidades sen ánimo de lucro dedicadas ó servizo dos anciáns, adultos e os nenos. Contido
Mapa de Colombia en relevo
Un mapa en relevo do país a escala 1: 25000, conta con pasarelas de observación a 12 metros de altura e recentemente foi complementado cun aviario.
Mar Caribe
Mapa a escala do mar Caribe, no seu interior atópase o destrutor Córdoba que combateu na segunda guerra mundial, doado ao Parque pola Armada Nacional e a réplica do Bergantín Independente do Almirante Padilla, buque insignia da Armada Nacional durante a guerra de independencia, que contén no seu interior sete dioramas con representacións das batallas navais máis importantes que librou Colombia ó longo da súa historia
Bioparque Wakatá
Inaugurado no ano de 1991, administrado polo Parque Jaime Duque baixo a asesoría técnica e profesional da Universidade de La Salle, é unha dependencia dedicada a actividades de conservación e educación ambiental, capacita estudantes de diferentes profesións no estudo e manexo de especies silvestres e serve de apoio ás autoridades ambientais ó achegar un fogar de paso a animais que foron comisados. Alí aténdense e recuperan para logo definir a súa localización definitiva ou a súa reintrodución no seu medio natural. Conta con exemplares dunhas 200 especies. Salientan as súas especies de aves, monos, serpes e felinos. Na actualidade é a sede para a rexión andina do programa de cría con fins de liberación do cóndor dos Andes en Colombia.
Taj Mahal
Reprodución a escala do mausoleo dedicado á raíña Mumtaz Mahal esposa do emperador Xa Jahan da India, considerado como unha das 7 marabillas do mundo actual pola súa beleza arquitectónica e polas incrustacións en pedras semipreciosas que adornan a súa estrutura. Serve como escenario a reproducións pintadas en cerámica de grandes obras da arte mundial e como sede do Ciclorama da Independencia Colombiana, mural de 165 metros de longo e 7 de alto que representa todo o proceso da independencia de devandito país dende a Revolución dos Comuneiros, o Berro de Independencia e as Batallas do Pantano de Vargas e da Ponte de Boyacá no ano 1819.
Sete Marabillas do Mundo Antigo
Reprodución dos Xardíns Colgantes de Babilonia, Mausoleo de Halicarnaso, Faro de Alexandría, Templo de Artemisa, a Estatua de Zeus en Olimpia, as Pirámides de Exipto e o Coloso de Rodas.
Monumento a Deus
Homenaxe ó creador do mundo, é o emblema do parque e o principal dunha serie de monumentos situados en diferentes lugares do parque, entre os cales se contan o monumento á nacionalidade, a praza de bandeiras e símbolos patrios, o monumento ó soldado e ó policía descoñecidos, o monumento á armada nacional e moitos outros.
Parque Nacional de Mikumi

O Parque Nacional de Mikumi (en suahili: Hifadhi ya Mikumi) é un espazo protexido en Mikumi, preto de Morogoro, Tanzania. O parque foi establecido en 1964, actualmente ten unha superficie de 3230 quilómetros cadrados e é o cuarto máis grande no país. O parque é atravesado pola autoestrada de Tanzania coñecida como A-7.
O Mikumi limita ao sur coa reserva de caza Selous; as dúas áreas forman un ecosistema único. Outras dúas áreas naturais que bordean o parque nacional son as montañas de Udzungwa e as montañas Uluguru.
Parque Xixón

O Parque Xixón é un espazo verde situado en Santiago de Compostela, preto do Parque da Música en Compostela, entre a Avenida do Burgo das Nacións e a Rúa do Porto de Vite. A súa localización e a súa ampla extensión de zonas axardinadas convérteno nun lugar de referencia dentro da cidade, especialmente para a comunidade educativa do CEIP López Ferreiro. Características
Ademais de servir como espazo de lecer para o alumnado de dito centro cumpre un papel fundamental como recurso pedagóxico, favorecendo un enfoque educativo máis dinámico e vinculado coa natureza. O contacto con espazos abertos e naturais facilita a aprendizaxe a través da exploración, o xogo e a interacción cos elementos do medio. Ademais, o parque conta con áreas de xogos infantís, zonas arboradas que proporcionan sombra e un pequeno regato que atravesa a contorna, ofrecendo unha contorna relaxada e propicia para desenvolver actividades didácticas e de convivencia.
A incorporación do Parque Xixón como parte activa da comunidade educativa do CEIP López Ferreiro abre novas oportunidades para integrar metodoloxías de aprendizaxe ao aire libre, fomentar o traballo en equipo e fortalecer valores como o respecto pola natureza e a sostibilidade.
Galería de imaxes
Parque Zoolóxico de Barcelona

O Parque Zoolóxico de Barcelona ou Zoo de Barcelona é un zoo de Barcelona situado no Parque da Ciutadella. Este lugar foi elixido porque os edificios do parque xa estaban dispoñibles logo da Exposición Universal de 1888. Foi inaugurado o 24 de setembro de 1892, coincidinco do día da Mercè, patroa da cidade. O Parque ten tres obxectivos: a conservación, a investigación e a educación. Os primeiros animais chegaron procedentes da colección privada de Lluís Martí i Codolar.
O zoo de Barcelona conta cunha das coleccións de animais máis importantes de Europa. Durante anos, concretamente desde 1966 ata o ano 2003 a estrela do Zoo foi o famoso Floco de Neve, único gorila albino coñecido.
En 2009 comezaron as obras de remodelación do Zoo situado na Ciutadella e as obras do novo Zoo Mariño, que desdobrará as instalacións dos hábitats terrestres e mariños.
Parque Zoolóxico de Praga

O Parque zoolóxico de Praga ou Zoologická zahrada Praha, é un zoolóxico localizado na cidade de Praga, capital da República Checa. Foi inaugurado en 1931 co obxectivo de "avanzar no estudo da zooloxía, a protección da vida silvestre, e educar o público" no distrito de Troja, no norte de Praga. O zoolóxico ocupa 45 hectáreas e conta cuns 4. 400 animais que representan 670 especies de todo o mundo. O Xardín Zoolóxico de Praga contribuíu de maneira significativa a salvar o cabalo de Przewalski. Durante moitos anos foi o maior criador da especie no mundo. En 2007 a revista Forbes Traveler colocou o zoolóxico de Praga entre os mellores zoolóxicos do mundo. [Cómpre referencia]
Parque da Devesa

O Parque da Devesa (en catalán: Parc de la Devesa) é un parque urbano de Xirona e o meirande de Cataluña. Atópase entre o río Ter, o río Onyar e o Güell, no oeste do núcleo histórico da cidade de Xirona. Características
Ten unha extensión de 40 hectáreas, das cales nove son de paseos con sombras. O parque conta con máis de 2500 plátanos, híbridos das especies oriental e occidental, que na súa maioría foron plantados por volta dos anos 1850. Dispostos a moi pouca distancia os uns dos outros, víronse obrigados a medrar máis en altura, acadando algúns os 60 m. Nun dos recunchos do parque atópanse os xardíns da Devesa, un espazo cercado por un rierolregato onde hai diferentes especies vexetais.
Parque da Prehistoria de Teberga

O Parque Arqueolóxico da Prehistoria é un centro adicado a difusión e desfrute do paleolítico e as súas representacións artísticas. Localízase na poboación de Teberga, Asturias. Constitúe un dos centros de referencia neste ámbito do norte peninsular, con relacións e colaboracións con outros grandes centros do país e do sur de Francia. Estrutura e contidos do parque
O Parque sitúase nun extenso terreo, preto a Senda do Oso de Proaza, está formado por tres edificios deseñados polo arquitecto Dani Freixes, de forma que se integran na paisaxe, aportando ao visitante unha visión moi semellante á que contemplaron os homes e mulleres do paleolítico, coa idea de sumerxirlos nese momento da historia.
O primeiro edificio contén a recepción do Parque e a venda de entradas, así como un pequeno bar, unha tenda de recordos. Neste espazo tamén se atopan as intalacións nas que se realizan os talleres didácticos do Parque, orientados cara maiores e cativos.
Seguindo un sendeiro de grava que nos leva por enriba do río que cruza o Parque chegamos ao segundo edificio, que recibe o nome de "La Galería". Neste, podemos atopar unha explicación da arte e técnicas utilizadas polo home paleolítico para desenvolvela, apoiándonos en reoproducións en paneis dalgunhas das máis famosas covas con arte paleolítica, e útiles tanto técnicos como artísticos atopados en toda Europa. A elaboración dos contidos deste edificio, foi levada a cabo por un prestixioso comité de carácter internacional.
Ó final do Parque podemos atopar o último edificio, "La Cueva de Cuevas". Este último edificio, contén a reprodución fiel e completa de tres das grandes salas de arte paleolítica de Europa: A Sala dos Polícromos de Tito Bustillo, o Salón Negro de Niaux e o Camarín de Candamo. O edificio reproduce ademais as condicións reais da cova, permitindo ó espectador vivir esta experiencia como se realmente estivera nela.
Por último, no exterior do Parque, instalouse en marzo do 2014, un cercado adaptado, no que residen unha parella de bisontes europeos e outra de cabalos de Przewalski, animais propios do paleolítico e moi representados na arte dese momento. A idea, con estes animais, é a mesma que nos casos anteriores: que o visitante coñeza o mellor posible e de primeira man o mundo dos seus antepasados. Oferta cultural e servizos
No Parque lévanse a cabo de forma cotiá e baixo reserva, talleres didácticos, relacionados con diversas temáticas da Prehistoria, dirixidos a nenos e adultos. Algunhas das actividades a realizar son por exemplo, unha simulación dunha escavación arqueolóxica, caza prehistórica, lume etc. Tamén podemos gozar de pases guiados polas instalacións do Parque.
A parte destas actividades permanentes, realízanse numerosos cursos relacionados coa prehistoria, conferencias, e actividades máis didácticas, como mangas do Concurso de tiro con arco e azagaia, rutas a cabalo etc.
En conxunto, o Parque ofrécenos unha abundante axenda cultural, con numerosos eventos a realizar, de forma que o visitante goze completamente a sensación de volta á prehistoria.
Parque das Nações

O Parque das Nações (en galego: Parque das Nacións) é o nome do lugar onde se celebrou a Exposición Mundial de 1998 de Portugal. De arquitectura contemporánea e espazos de convivencia, trouxo unha nova dinámica á zona oriental de Lisboa e do Municipio de Loures que, en 1990, aínda era unha zona industrial.
Destacan ao lonxe as cúpulas das plataformas da Estación de Oriente, de Santiago Calatrava, impondo a súa liña arquitectónica; o Pavillón de Portugal, do arquitecto portugués Álvaro Siza Vieira, ten á entrada unha enorme pa de formigón armado.
O Parque conta co Pavilhão do Conhecimento (Pavillón do Coñecemento), un moderno museo de ciencia e tecnoloxía con varias exposicións interactivas; un teleférico que transporta aos visitantes dunha punta a outra do Parque, ou até á Torre Vasco dá Gama, o edificio máis alto de Portugal. Tamén son destacables o recinto multifuncional para espectáculos e deportes Pavilhão Atlântico; o Oceanario de Lisboa, un dos maiores acuarios do mundo; ou a Igrexa A nosa Señora dos Navegantes, inaugurada en marzo de 2014.
Tomando vantaxe da súa localización xeográfica, o parque tamén presenta unha Mariña turística moderna. A Mariña Parque das Nações, dispón de 600 amarradoiros para iates de recreo e infraestruturas completamente preparadas para recibir grandes eventos náuticos, cun pontón exclusivo para eventos e un embarcadoiro de río, non só para cruceiros ou barcos históricos, senón tamén como área de apoio para eventos en terra. Tamén se trata dun un punto perfecto para a observación de paxaros ao estar localizado no estuario do Texo, un dos máis grandes e diversos de toda Europa. Administrativamente, o Parque das Nações é unha freguesía do concello e da cidade de Lisboa.
Parque de Vigeland

O parque de Vigeland, un dos máis famosos de Noruega, é unha área no interior do Frognerparken, situado no oeste da cidade de Oslo, a capital do país.
Foi creado polo escultor noruegués Gustav Vigeland entre os anos 1907 e 1942 por encargo do concello de Oslo. É unha exposición permanente das esculturas de Vigeland de entre os anos 1926 e 1942. Ocupa unha extensión de preto de 32 hectáreas superficie do parque articúlase en cinco áreas.
Parque do Cincuentenario

O parque do Cincuentenario (en francés: Parc du Cinquantenaire) ou o parque do Xubileu (en neerlandés: Jubelpark) é un gran parque urbano público de 30 hectáreas, na parte máis oriental do Barrio Europeo de Bruxelas, en Bélxica. Características
A maioría dos edificios do complexo en forma de U que dominan o parque foron encargados polo goberno belga baixo o patrocinio do rei Leopoldo II para a Exposición Nacional de 1880 que conmemora o 50 aniversario da Revolución Belga. Durante as sucesivas exposicións, engadíronse máis estruturas ao recinto. O arco conmemorativo da peza central, coñecido como Arco do Cincuentenario (en francés: Arc du Cinquantenaire, en neerlandés: Triomfboog van het Jubelpark), foi erixido en 1905, substituíndo unha versión temporal anterior do arcade de Gédéon Bordiau. A explanada do parque de 30 ha circundante estaba chea de xardíns pintorescos, lagoas e fervenzas. Acolleu varias feiras, exposicións e festivais a principios do século XX. En 1930, o goberno decidiu reservar o Cincuentenario para o seu uso como parque de lecer.
O Real Museo das Forzas Armadas e da Historia Militar é o único edificio da metade norte do complexo desde 1880. A metade sur está ocupada polo Museo de Arte e Historia (antigo Museo do Cincuentenario) desde 1889 e o museo de automóbiles antigos Autoworld desde 1986. O Templo das paixóns humanas de Victor Horta de 1896, o Monumento aos pioneiros belgas no Congo de 1921 e a Gran Mesquita de Bruxelas de 1978, están situados na esquina noroeste do parque (ver plano abaixo).
Por debaixo do parque pasan as liñas 1 e 5 do metro de Bruxelas.
Parque do Monte de San Pedro

O parque municipal do Monte de San Pedro comprende unha ampla extensión de territorio, 78339 m², de accidentada topografía e vistas sobre a cidade da Coruña e unha ampla franxa de beiramar, que abrangue dende o cabo de Santo Hadrián e as illas Sisargas ó oeste, até os cabos Prior e Prioriño ó nordés.
Inaugurouse o 6 de xuño do 1999 trala modificación de uso do terreo no que se atopa. Antes era un espazo militar-defensivo localizado nun punto xeográfico estratéxico, orientado á entrada da ría coruñesa.
Este antigo carácter militar pódese apreciar en restos de construcións que supoñen un grande atractivo, coma refuxios subterráneos, barracóns para a tropa, garitas e, sobre todo, as espectaculares baterías de costa.
No parque tamén se pode atopar un labirinto inglés confeccionado con plantas italianas, un estanque con parrulos, unha sala na que se exhiben pezas militares e varias zonas de xogos infantís.
Entre os anos 2006 e 2007 engadíronse varias construcións: O elevador panorámico: elevador esférico e acristalado cunha capacidade de 25 viaxeiros. Salva unha altura de 63 m cun percorrido de 100 m, en 3 minutos e 20 segundos.
A cafetería-restaurante.
O observatorio: un edificio acabado en cúpula semiesférica que serve coma miradoiro.
De especial presenza é o bordo litoral, coas súas características formacións rochosas, flora e fauna. Ladeiras de toxos e uces, de cores amarelas e rosas, nas que se mesturan outras especies vexetais típicas de ambientes costeiros, incluíndo algunhas plantas endémicas que prosperan ante o respecto ó seu hábitat. E sobre elas, multitude de pequenas aves coma papuxas, xílgaros ou liñaceiros que sobrevoan o parque, aportando cor e vida.
Parque empresarial A Trabe

O parque empresarial A Trabe (tamén chamado polígono industrial Xunqueira) é unha zona industrial e de servizos creada en Cedeira en 2008. Ten un total de 103. 000 m² de superficie.
O parque está situado nas aforas de Cedeira, accédese pola AC-566. Neste parque ten a súa fábrica IDEA ProAudio.
Parque empresarial da Laracha

O parque empresarial da Laracha é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada na parroquia de Lendo, no concello da Laracha, desenvolvida por Suelo Empresarial del Atlántico. Historia
A infraestrutura foi proxectada dentro do "Plano Sectorial de Ordenación de Áreas Empresariais na Comunidade Autónoma de Galicia", aprobado definitivamente o 27 de maio de 2004. En xuño de 2008 recibiu o visto e prace da Consellaría de Medio Ambiente. A súa urbanización haberíase conformar en torno a dúas factorías preexistentes: a siderúrxica Celsa Atlantic e a cerámica Epifanio Campo.
Finalmente foi inaugurado a comezos do ano 2012 polo presidente da Xunta de Galicia Alberto Núñez Feijóo e a daquela ministra de Fomento Ana Pastor Julián.
A finais de maio de 2017 a empresa téxtil Inditex anunciou un investimento de 57 millóns de euros para a adquisición de terreos e construción dunha nova plataforma loxística no polígono. Inditex mercou 26 parcelas, uns 218000 m², para construír unha plataforma loxística para a recepción, almacenamento e clasificación de tecidos e accesorios. Características
Superficie bruta: 825249 m²
Superficie neta: 537925 m²
Edificabilidade industrial: 326199 m²
Edificabilidade terciario-mixto: 240865 m²
Edificabilidade total: 567064 m² Accesos
AG-55: saída 22 AC-552 - Laracha
AC-552: rotonda en Cancelo de Abaixo dirección P. E. A Laracha
Parque empresarial de Alvedro

O parque empresarial de Alvedro é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada no lugar de Alvedro (Almeiras), no concello de Culleredo, a escasa distancia do aeroporto da Coruña, promovido polo Instituto Galego da Vivenda e Solo (IGVS). Historia e características
Foi inaugurado en 2001 polo daquela presidente da Xunta de Galicia, Manuel Fraga, logo dun investimento de 3. 000 millóns de pesetas.
Características
Superficie total: 438. 000 m2
Superficie dispoñíbel (2016): 4. 700 m2 Accesos
Aeroporto
Aeroporto da Coruña (a 8 km)
Estradas e autoestradas
N-550 saída "Polígono industrial" entre os P. K. 9 e 10.
A-6 (a 3, 3 km), saída 583.
Parque empresarial de Cervo

O parque empresarial de Cervo está promovido por Xestur Lugo e ten unha superficie de 570852 m² no concello de Cervo.
Parque empresarial de Mondoñedo

O parque empresarial de Mondoñedo é unha superficie comercial de 70 mil metros cadrados situada a catro quilómetros de Mondoñedo. Ten acceso directo á estrada N-634.
Parque empresarial de Ribadeo

Parque empresarial de Ribadeo é unha actuación industrial creada en 2012 pola SEPES no concello de Ribadeo. Descrición
Ten unha superficie duns 103. 309 metros cadrados. Accesos
Ten acceso directo á A-8.
Parque empresarial de Vimianzo

O parque empresarial de Vimianzo é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada en Vimianzo, a escasa distancia da capital municipal, desenvolvida por Suelo Empresarial del Atlántico (SEA). Historia
O de Vimianzo foi un dos proxectos desenvolvidos ao amparo do Plan Galicia, as obras de construción comezaron en 2007 e concluíron en 2008 tras un investimento de 5, 2 millóns de euros; daquela, os medios de comunicación denunciaron que os prezos do metro cadrado á venda neste polígono eran dos máis altos da provincia da Coruña.
En 2014 chegaron as primeiras rebaixas no prezo do solo tanto para este como para o parque empresarial da Laracha, tamén desenvolvido por SEA. Por fin, no ano 2015, instalarían no polígono a primeira empresa: unha distribuidora de froitas e produtos da horta. Ese mesmo ano, o Concello presidido por Manuel Antelo, pretendía pór en marcha un pequeno parque eólico dentro do ámbito do parque.
En 2016 saíu a concurso a construción dun punto de recollida selectiva de lixo promovido polo Concello por valor 123. 244 €. En 2017, grazas a un acordo entre a Xunta de Galicia e a empresa de telecomunicacións R, anunciouse a instalación de banda larga ultrarrápida para ese mesmo ano, no que tamén se puxo en servizo o punto limpo longamente anunciado. Características
Superficie bruta: 335. 195 m2
Superficie neta: 169. 236 m2
Edificabilidade industrial: 65. 590 m2
Edificabilidade terciario-mixto: 124. 200 m2
Edificabilidade total: 189. 790 m2 Accesos
AC-552: entre os P. K. 65 e 66.
Parque zoolóxico

Un parque zoolóxico, xardín zoolóxico ou zoo é unha instalación na que diferentes animais están expostos ó público no interior de recintos. Estas instalacións xogan un papel importante tanto na educación e conservación como no estudo do comportamento animal. Moitos zoolóxicos modernos esfórzanse por recrear os hábitats naturais dos animais para o seu benestar e para proporcionar unha experiencia máis auténtica aos visitantes. Porén, tamén se ten criticado algúns casos onde prima o rol como espectáculo sobre o benestar animal e a investigación. Historia
A historia dos zoos comeza na antigüidade, cando os emperadores recibían animais exóticos como agasallos diplomáticos. No século XVI, menageries como a de Guillermo o Conquistador foron as predecesoras dos zoos modernos, acumulando unha variedade de especies.
No século XVIII, as coleccións privadas comezaron a abrirse ao público, marcando a transición para os 'xardíns zoolóxicos'. O Zoo de Londres, fundado en 1828, foi un dos primeiros establecidos exclusivamente para a investigación científica. En 1831, fundouse o Zoo de Dublín para o estudo médico de animais vivos e mortos. O primeiro zoo construído nos Estados Unidos foi o de Central Park en 1860, seguido polo Zoo de Filadelfia en 1874. Na Península Ibérica
O primeiro zoolóxico da Península Ibérica, é xeralmente recoñecido que é o Parque Zoolóxico do Barcelona, comunmente chamado Zoo de Barcelona. Foi inaugurado en 1892 no parque da Ciutadella, que foi o sitio da Exposición Universal de 1888.
Zoolóxicos en Galicia
En Galicia pódense atopar os seguintes parques zoolóxicos: Vigozoo
Marcelle Natureza
Avifauna
O primeiro zoolóxico de Galicia foi o VigoZoo, inaugurado en 1970, e a súa orixe remóntase a unha colección zoolóxica que comezou en 1941.
Parque zoolóxico de Madrid

O Parque zoolóxico de Madrid (Zoo Aquarium de Madrid), é un zoo que se acha en Madrid (España), exactamente no gran parque forestal urbano da Casa de Campo. O parque pertence a Parques Reunidos S. A. .
Foi inaugurado en 1972; ocupa unha área de 20 ha e conta con 500 especies cun total de 6000 individuos. Ademais das instalacións dos animais dos cinco continentas, salientan as instalacións dos golfiños, dos leóns mariños, das rapinas, e das aves exóticas. Historia
O primeiro zoolóxico de Madrid data do ano 1770, a Casa de Fieras del Retiro, fundado por Carlos III.
O promotor do actual Zoo de Madrid foi Antonio Lleó de la Viña, que construíu as instalacións na Casa de Campo. O proxecto inicial do Zoo de Madrid estivo a cargo do arquitecto catalán Jordi Mir Valls, gañador do concurso convocado para tal efecto. O parque inagurouse en 1972.
Quince anos despois, en 1987, contruíuse o delfinario. Inaugurouse con sete exemplares de arroaz común ou boto (Tursiops truncatus). Construíuse tamén o pavillón Naturaleza Misteriosa onde se exhibe unha escolma de réptiles, anfibios e invertebrados.
En 1995 construíuse na parte suroeste do recinto o Aquarium, con forma de pirámide de cristal, mide 3. 000 m².
En 1997, comezaron as exhibicións de voos de aves de rapina e exóticas nunha zona achegada ao delfinario.
En 2002, a raíña Sofía inaugura as aulas de educación ambiental do Zoo Aquarium.
En 2003, construíuse a instalación para leóns mariños (Zalophus californianus) e pingüíns (Spheniscus demersus).
En 2006 construíuse o complexo de primates do sueste asiático (orangutáns e xibóns de mans brancas (Hylobates lar).
Dende setembro de 2007 o zoolóxico ten un novo complexo con pandas xigantes (Ailuropoda melanoleuca). Os dous primeiros exemplares foron doados polo goberno chinés. Crianza de animais
No zoo de Madrid críanse un importante número de especies como o panda xigante, a foca grisalla, a cobra de monóculo (Naja kaouthia) e o orangután de Borneo.
En 2007/2008 participou en 30 programas EEP e 21 programas ESB coordinados pola EAZA. Instalacións e especies
O parque zoolóxico de Madrid exhibe unha colección de máis de 6000 animais de máis de 500 especies diferentes dos 5 continentes.
En 1987 construíuse o delfinario. Inaugurouse en agosto do mesmo ano, importando os animais dende Marineland Cataluña.
En 1995 consrtruíuse o acuario. Ten 35 acuarios de exposición. Hai máis de 200 especies, principalmente peixes e invertebrados mariños.
Servizos
O parque conta con varios restaurantes, quioscos de comida e tendas de recordos.
Parques eólicos en Galicia

A explotación eólica en Galiza a nivel industrial para a produción de enerxía eléctrica iniciouse en Cabo Vilán, Camariñas. Instaláronse 22 aeroxeradores en 1989. A potencia eléctrica eólica total instalada nos parques eólicos en Galiza a 2012 era de máis de 3, 3 xiga vatios.
Parroquia civil

A parroquia é unha división administrativa ou censual que existe en numerosos países e que teñen a súa orixe nas parroquias eclesiásticas. As parroquias de Galicia están recoñecidas como entidades colectivas de poboación de rango inferior ao concello.
En Galicia, as parroquias adoitan estar formadas por un ou varios lugares. Variedades
Dependendo do país (especialmente do seu tamaño) varía a relevancia administrativa: Andorra: son as subdivisións principais do Estado, ver Andorra#Organización político-administrativa.
Antiga e Barbuda: son as subdivisións principais do Estado, ver Antiga e Barbuda#Organización político-administrativa.
Australia (parish): son divisións catastrais en Queensland, Nova Gales do Sur, Vitoria e Tasmania, ver divisións catastrais de Australia.
Barbados: son as subdivisións principais do Estado, ver Barbados#Organización político-administrativa.
Canadá (parish):
Novo Brunswick (parish): son divisións censuais, ver Parroquias de Novo Brunswick.
Quebec (municipalité de paroisse): son concellos rurais, ver Municipios Quebec#Rexións administrativas.
Dominica: son as subdivisións principais do Estado, ver Dominica#Organización político-administrativa.
España:
Asturias: unha forma tradicional de organización administrativa, relixiosa e agraria dos concellos, ver Asturias#Organización territorial.
Galicia: entidade local inferior ao concello, ver Parroquias de Galicia.
Ecuador: subdivisión dos concellos, ver Ecuador#Subdivisións.
Estonia (vallad): son os concellos rurais, ver Estonia#Divisións administrativas e Condados de Estonia
Estados Unidos (parish):
Luisiana: equivalente ao condado dos outros estados, ver Luisiana#Subdivisións
Irlanda (parish): son subdivisións dos condados que só se usan en contadas ocasións (como venda de terras), ver Irlanda#Divisións administrativas e Condados de Irlanda.
Granada: son as subdivisións principais do Estado, ver Granada, Caribe#Organización político-administrativa.
Portugal (freguesias): son subdivisións dos concellos, ver Freguesía.
Reino Unido
Escocia: son divisións censuais sen ningún tipo de entidade nin comunitaria nin política. Véxase tamén Escocia#Divisións administrativas e Subdivisións de Escocia.
Inglaterra (parish): son unidades de goberno local inferiores, ver Inglaterra#Subdivisións e Gobernos locais e Condados de Inglaterra.
Saint Kitts e Nevis: son as subdivisións principais do Estado, ver Saint Kitts e Nevis#Subdivisións.
San Vicente e as Granadinas: son as subdivisións principais do Estado, ver subdivisións de San Vicente e as Granadinas.
Suecia (socken): son as subdivisións dos concellos, ver Suecia#Subdivisións administrativas e Condados de Suecia.
Venezuela: subdivisións dos concellos, ver Venezuela#Entidades Federais de Venezuela.
Xamaica: son as subdivisións administrativas principais do Estado, ver Subdivisións de Xamaica.
Parroquias de Galicia

Unha parroquia civil é unha división administrativa recoñecida en Galicia como entidade colectiva de poboación inferior ao concello. Segundo o IGE, en Galicia hai 3. 771 parroquias civís, que teñen a súa orixe nas parroquias eclesiásticas galegas. Nesta páxina aparecen listadas as parroquias de Galicia.
Parsec

Parsec (pc) é unha unidade de lonxitude usada en astronomía para medir grandes distancias. O nome é un acrónimo formado en inglés a partir das palabras paralax 'paralaxe' e second 'segundo'.
Parsec é a distancia a cal se debería situar un observador para ver a distancia dunha unidade astronómica (UA), equivalente á distancia da Terra ao Sol, baixo un ángulo dun segundo de arco (1").
1 parsec (pc) equivale a 3, 2616 anos luz, a 206265 unidades astronómicas (UA) e a 3, 08568025×1016 m.
Tanto esta unidade como os seus múltiplos kiloparsec (kpc, mil pársecs, ou 3262 anos luz ) e megaparsec (Mpc, un millón de parsecs, ou 3, 26 millóns de anos luz) son moi utilizados para indicar as enormes distancias cósmicas en medidas de distancias espaciais en traballos científicos de astronomía galáctica e extra-galáctica.
Parsifal

Parsifal é unha ópera en tres actos con música de libreto en alemán de Richard Wagner. O propio compositor a cualificou de «Festival Escénico Sacro». Esta ópera está baseada no poema épico medieval (do século XIII) Parzival de Wolfram von Eschenbach, sobre a vida deste cabaleiro da corte do Rei Artur e a súa procura do Santo Graal. Wagner concibiu a obra en abril de 1857 mais só a completou 25 anos despois, estreándose en Bayreuth o 26 de xullo de 1882 (á estrea asistiron, entre outros, Vincent d'Indy e Ernest Chausson).
Wagner outorgoulle ao Festival de Bayreuth o monopolio absoluto das representacións de Parsifal durante os 30 anos posteriores á súa morte (ata 1913, incluído). Con todo, en 1903 o Metropolitan Opera de Nova York saltouse esta restrición e representou a ópera. En 1914 comezaron as representacións "legais" fóra de Bayereuth: o 1 de xaneiro programouse en numerosos teatros. O primeiro teatro en representala foi o Gran Teatre del Liceu de Barcelona, que comezou a representación ás 22 horas do día 31 de decembro de 1913, co permiso da familia Wagner, xa que, a consecuencia da diferenza horaria, esta hora correspondía coa media noite en Bayreuth. Instrumentación
A partitura de Wagner require a utilización de: 3 frautas, 3 óboes, corno inglés, 3 clarinetes en si bemol e la, clarinete baixo en si bemol e la, 3 fagots, contrafagot.
4 trompas en fa, 3 trompetas en fa, 3 trombóns, tuba.
4 timpani (2 instrumentistas), tambor, campás.
2 arpas.
Archi (violíns I e II, violas, violoncellos e contrabaixos)
En escena: 2 trompetas en fa, 4 trombóns, campás de igrexa, máquina de trono
Parte fraccionaria

A parte fraccionaria ou decimal ou fraccional dun número real non negativo x {\displaystyle x} é o exceso máis aló da parte enteira dese número. Este parte enteira defínese como o maior enteiro non maior que x, chamado chan de x ou ⌊ x ⌋ {\displaystyle \lfloor x\rfloor }. Entón, a parte fraccionaria pódese formular como unha diferenza: frac ⁡ ( x )
x − ⌊ x ⌋, x > 0 {\displaystyle \operatorname {frac} (x)
x-\lfloor x\rfloor, \; x>0}.
A parte fraccionaria dos logaritmos, especificamente, tamén se coñece como mantisa; en contraste coa mantisa, a parte enteira dun logaritmo chámase a súa característica. A palabra mantisa foi introducida por Henry Briggs.
Para un número positivo escrito nun sistema numérico posicional convencional (como o binario ou o decimal ), a súa parte fraccionaria corresponde, polo tanto, aos díxitos que aparecen despois do punto base, como o punto decimal en inglés. O resultado é un número real no intervalo semiaberto [0, 1). Para números negativos
No entante, no caso dos números negativos, hai varias formas en conflito de estenderlles a función da parte fraccionaria: Defínese da mesma forma que para os números positivos, é dicir, por frac ⁡ ( x )
x − ⌊ x ⌋ {\displaystyle \operatorname {frac} (x)
x-\lfloor x\rfloor } (Graham, Knuth & Patashnik 1992), ou como a parte do número á dereita do punto base frac ⁡ ( x )
| x | − ⌊ | x | ⌋ {\displaystyle \operatorname {frac} (x)
|x|-\lfloor |x|\rfloor } (Daintith 2004), ou pola función impar: frac ⁡ ( x )
{ x − ⌊ x ⌋ x ≥ 0 x − ⌈ x ⌉ x < 0 {\displaystyle \operatorname {frac} (x)
{\begin{cases}x-\lfloor x\rfloor &x\geq 0\\x-\lceil x\rceil &x<0\end{cases}}} con ⌈ x ⌉ {\displaystyle \lceil x\rceil } como o menor enteiro non inferior a x, tamén chamado teito de x. En consecuencia, podemos obter, por exemplo, tres valores diferentes para a parte fraccionaria de só unha x: dado o número negativo −1, 3; a súa parte fraccionaria será 0, 7 segundo a primeira definición, 0, 3 segundo a segunda definición e −0, 3 segundo a terceira definición.
As definicións como x − ⌊ x ⌋ {\displaystyle x-\lfloor x\rfloor } e como "función impar" permiten a descomposición única de calquera número real x como suma das súas partes enteiras e fraccionarias, onde "parte enteira" refírese a ⌊ x ⌋ {\displaystyle \lfloor x\rfloor } ou ⌊ | x | ⌋ ⋅ sgn ⁡ ( x ) {\displaystyle \lfloor |x|\rfloor \cdot \operatorname {sgn}(x)} respectivamente. Estas dúas definicións de función de parte fraccionaria tamén proporcionan idempotencia.
A parte fraccionaria definida mediante a diferenza coa función chan ⌊ ⌋, adoita escribirse mediante chaves: { x }:
x − ⌊ x ⌋. {\displaystyle \{x\}:
x-\lfloor x\rfloor. }
Parteluz

O parteluz ou mainel é un elemento arquitectónico sustentante, en forma de columna, que se dispón no centro do van dun arco, «partindo» a «luz» dese van, é dicir, dividíndoo en dous vans.
Habitualmente disponse baixo o tímpano nun pórtico ou formando parte dunha fiestraxe, nese caso tal fiestra recibe o nome de mainel.
Se está situado nun pórtico, pode estar adornado cunha figura, xeralmente de iconografía relixiosa.
Partes por mil

Partes por mil, abreviado como ppt (parts per thousand) é o número de partes dunha substancia determinada contidas en mil partes de mestura ou disolución.
Se se trata dunha mestura gasosa esta relación corresponde ao volume.
Se se trata dunha disolución líquida esta relación corresponde a masa.
Para evitar ambigüídades adoitase pór a que unidade se refiere a relación (masa ou volume).
Partes por millón

Partes por millón (ppm) é unha unidade de medida coa que se avalía a concentración. Refírese á cantidade de unidades da substancia (axente, medicamento etc) que hai por cada millón de unidades do conxunto do que forma parte. Por exemplo, nun millón de grans de arroz, se se pintase un de negro, este gran representaría unha (1) parte por millón. Abréviase como "ppm". Características
É un concepto análogo á da porcentaxe, só que neste caso non é partes por cen senón por millón. De feito, poderíase tomar a seguiente equivalencia: 10000 ppm 1 %
É dicir, que 10000 ppm equivalen ao un por cento (unha parte por cada cen). Do anterior pódese deducir que esta unidade se usa de maneira análoga á porcentaxe, pero para concentracións ou valores moito menores. Por exemplo, cando se fala de concentracións de contaminantes en auga ou en aire, ou en solucións con moi baixas concentracións ou cantidades de partículas de po nun ambiente, entre outros.
Un exemplo podería ser as medicións de concentración dun contaminante no aire do ambiente cuxo valor máximo permisíbel sexa 10000 ppm. Tratar de escribir iso en porcentaxe sería pouco práctico, pois sería moito menor a 1 % (0, 01 %).
Un concepto análogo utilízase para "partes por billón". Uso
O uso de ppm como unidade axiliza a comunicación, pero pode ter unha connotación ambigua fóra do marco de referencia, ó poder usarse para diferentes tios de partes (g en g, cm3 en cm3, moles en moles, ou mesmo mesturados, como mg/L, asumindo a densidade unidade no S. I. ). Algúns casos
Análise química da auga: as ppm refírense a mg de analito por litro de auga; mg·L−1. Por exemplo: Cloruros 20 ppm equivale a 20 mg·L—1 como Cl—, que quere dicir vinte miligramos de ión cloruro por litro de auga.
Contaminantes do aire: ppm refírese a partes de vapor ou gas (en volume) por cada millón de partes de aire contaminado; cm³·m−3. Ou, de xeito equivalente, polas leis dos gases, número de moles por cada millón de moles. Outra forma de expresalo é en mg·m−3, do que xorde un factor de conversión que depende das propiedades físicas de cada contaminante. Por exemplo, para o benceno o factor de conversión é 1 ppm 3, 19 mg/m³.
Análise, en minerais, de cantidades minúsculas doutras substancias presentes; ppm refírese a g de analito por tonelada de mineral; g·Ton−1 ou mg·kg−1
Estatística: ppm significa un caso cada un millón de casos da poboación en estudo.
Tolerancia: ppm significa unha incerteza dun millonésimo da medición.
Ao igual que cando se usan porcentaxes, pode ser necesario aclarar se son partes en volume, en masa ou peso, se se refiren a base seca etc.
Participación política

Participación política é a acción dos cidadáns destinada a influír no proceso político e no seu resultado. Definición
Segundo unha definición máis sofisticada, proposta por Eva Anduiza e Agustí Bosch sería "calquera acción dos cidadáns dirixida a influír no proceso político e nos seus resultados. Estas accións poden orientarse á elección dos cargos públicos; á formulación, elaboración e aplicación de políticas públicas que estes levan a cabo; ou á acción doutros actores políticos relevantes. A participación política require por o tanto dun comportamento observable levado a cabo nun ámbito público ou colectivo por parte dun cidadán para poder ser considerada como tal".
Esta definición inclúe: accións dirixidas á composición de cargos representativos.
accións dirixidas a influír nas actitudes dos políticos
accións dirixidas a outros actores relevantes politicamente (empresas, ONG) - por exemplo, boicot a produtos)
actos a favor ou en contra de medidas tomadas (manifestacións)
Participación en asociacións de carácter político (partidos políticos, sindicatos)
A estes conceptos failles falla, por exemplo, a noción de participación mediante a deliberación e a formulación de estratexias participativas de administración do estado. Modos de participación política
Voto.
Participación na campaña electoral.
Participación en organizacións políticas.
Contacto directo con políticos e medios de comunicación.
Protesta política.
A este respecto, as Administracións públicas deberían verse obrigadas a poñer en marcha departamentos dedicados en exclusiva á atención de queixas, protestas e consultas da cidadanía.
Partición (base de datos)

A partición dunha base de datos consiste na división dunha base de datos ou dos seus elementos en partes loxicamente independentes co obxectivo de facilitar o seu mantemento, optimizar o rendemento ou incrementar a dispoñibilidade.
Nos Sistemas Xestores de Bases de Datos Distribuídos emprégase habitualmente a partición de bases de datos. Cada base de datos divídese en varios segmentos lóxicos, e cada un deles localízase nun nodo do sistema, de xeito que os usuarios de cada nodo poden levar a cabo transaccións locais no seu nodo (incrementando o rendemento, a dispoñibilidade e a seguridade), e transaccións remotas no resto dos nodos.
A partición da base de datos pode levarse a cabo segmentando a base de datos en pequenas bases de datos separadas (cada unha delas coas súas propias táboas, índices e rexistro de transaccións) ou segmentando unicamente determinados obxectos de bases de datos (táboas).
A partición pode ser de dous tipos: horizontal ou vertical.
Partición horizontal consiste en distribuír as diferentes filas en diferentes táboas. Por exemplo, unha táboa de clientes con códigos postais podería partirse en dúas táboas: ClientesEste (que contería os clientes con códigos postais menores que 50000) e ClientesOeste (que contería os clientes con códigos postais maiores ou iguais a 50000). A táboa inicial con todos os clientes podería recrearse creando unha vista que amose a unión de ambas as táboas.
Partición vertical consiste en distribuír as diferentes columnas en diferentes táboas. Todas as táboas creadas compartirán polo menos unha columna común (a chave primaria da táboa principal), e a táboa inicial podería recrearse facendo un JOIN de todas as táboas.
Partido Africano da Independencia

O Partido Africano da Independencia (PAI, en francés Parti Africain de l'Indépendance) foi un partido comunista da África Occidental Francesa fundado en Thiès (Senegal) en 1957, máis tarde ao acceder os diversos países da AOF á independencia o PAI disolveuse e as seccións territoriais do PAI convertéronse en partidos independentes. Foi o primeiro partido da AOF en demandar inequivocamente a independencia de Francia. . No Senegal o PAI prohibiuse o 1 de agosto de 1960. Organizacións sucesoras
Senegal
Partido da Independencia e do Traballo
Partido Africano da Indepencia, escisión do anterior formada en 1976
Liga Democrática/Movemento polo Partido do Traballo, en orixe escisión das mocidades do PIT recoñecido oficialmente en 1981
Alto Volta/Burkina Faso
O PAI acadou éxito por medio da fronte da Liga Patriótica para o Desenvolvemento (LIPAD), formación xa disolta e o PAI está dividido desde 1999 en dúas faccións:
Partido Africano da Independencia, dirixido por Philippe Ouédraogo
Partido Africano da Independencia (Touré), dirixido por Soumane Touré
Partido Comunista (Valonia)

O Partido Comunista (en francés: Parti Communiste) é un partido político en Valonia, Bélxica. O PC fundouse en 1989 como o Partido Comunista de Bélxica, que posteriormente se dividiría en dous partidos, o de Valonia e o de Flandres. O presidente do PC é Pierre Beauvois.
O PC publica Le Drapeau Rouge e Mouvements.
Forma parte do Partido da Esquerda Europea.
Partido Comunista Alemán

O Partido Comunista Alemán (DKP, en alemán: Deutsche Kommunistische Partei) é un partido comunista marxista-leninista fundado na Alemaña Occidental en 1968 como substituto do Partido Comunista de Alemaña (KPD), ilegalizado polo Tribunal Federal en 1956. Historia
O DKP foi fundado na Alemaña Occidental (RFA) en 1968 co fin de ocupar o espazo político deixado polo Partido Comunista de Alemaña despois da súa ilegalización polo Tribunal Constitucional Federal en 1956. Durante a guerra fría, o DKP recibía a maior parte dos seus fondos do Partido Socialista Unificado de Alemaña (SED), que detentaba o poder na Alemaña Oriental desde o fin da segunda guerra mundial. Após a reunificación, o DKP entrou nunha época de decadencia, perdendo apoio popular e militantes até unha décima parte dos que tiña na época anterior á unificación. Un gran número de militantes do partido abandonárono para unirse ao Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD), nado naquela época como sucesor do SED. Actualidade
O DKP é hoxe un partido minoritario. Canto á súa filiación internacional, fai parte, como membro, da Esquerda Anticapitalista Europea e, en calidade de observador, do Partido da Esquerda Europea. Mantén, por outra banda, un semanario afín, o unsere Zeit. En 2005, o seu líder Heinz Stehr pediu o voto para a coalición Die Linkspartei, formada polos excomunistas da Alemaña Oriental (PDS) e a escisión do SPD liderada por Oskar Lafontaine.
Partido Comunista Armenio

O Partido Comunista Armenio (en armenio: Հայաստանի կոմունիստական կուսակցություն, ՀԿԿ; Hayastani Komunistakan Kusaktsutyun, HKK) é un partido comunista de Armenia.
É considerado o sucesor do Partido Comunista de Armenia da Unión Soviética.
HKK é o principal partido comunista de Armenia e conta cuns 18. 000 votantes. HKK publica Hayastani Komunist e Pravda Armenii. Líderes
O nome que recibe o líder deste partido é Secretario Xeral. 1991–1999: Sergey Badalyan
2000–2005: Vladimir Darbinyan
2005–presente: Ruben Tovmasyan
Partido Comunista Belaruso

O Partido Comunista Belaruso (en belaruso: Партыя камуністаў Беларусі; en ruso: Партия коммунистов Белоруссии) é un partido político belaruso de esquerdas, oposto ao goberno do presidente Aliaksandr Lukašenka. Dende outubro de 2009 cambiou o seu nome anterior Partido belaruso de esquerdas "Un Mundo Xusto" (en belaruso: Беларуская партыя аб'яднаных левых «Справядлівы сьвет», Partyja Kamunistau Bielarusi e en ruso: Белорусская партия объединённых левых «Справедливый мир», Partiya Kommunistov Belorussii).
O partido está liderado por Sergey Kalyakin. En febreiro de 2007, Kalyakin visitou os Estados Unidos e reuniuse coas dúas cámaras Congreso, o Departamento de Estado, funcionarios e ONG, para acordar a maneira na cal os Estados Unidos influirían nos procesos que están tendo lugar en Belarús.
En outubro de 2009, o partido converteuse en membro do Partido da Esquerda Europea.
Partido Comunista Español

O Partido Comunista Español foi un partido político español fundado o 15 de abril de 1920 polos integrantes da Federación de Xuventudes Socialistas.
O órgano oficial do Partido Comunista Español foi El Comunista, continuador do antigo diario Renovación (órgano oficial da Federación de Xuventudes Socialistas). Historia
Tras o Congreso Extraordinario do PSOE de 1919, polo cal aprazaron o ingreso do Partido no Komintern, a Federación de Juventudes Socialistas decidiu, no seu V Congreso, escindirse do PSOE para adherirse á Internacional Comunista e crear a súa sección española, transformando a Federación de Xuventudes Socialistas no novo Partido Comunista Español. Dada a mocidade dos seus promotores, foi coñecido polos seus primeiros detractores como o «partido dos cen nenos». Entre os fundadores da formación comunista destacaron Ramón Merino Gracia, como secretario xeral, Juan Andrade, que se fixo cargo da dirección do semanario El Comunista, Luis Portela e Eduardo Ugarte, algúns deles procedentes do Grupo de Estudantes Socialistas. Entre os adheridos figuraron o xinecólogo Ángel Sopeña e Ibáñez e Dolores Ibárruri (Pasionaria), que se uniu á escisión xunto coa Agrupación Socialista de Somorrostro (Biscaia).
Como partido adherido á Internacional Comunista, o Partido Comunista Español participou no II Congreso da organización mundial, onde obtivo un posto no Comité Executivo do Komintern. En marzo de 1921 celebrouse o I Congreso do Partido, que elixiu a un Comité Central formado, entre outros, por Merino Gracia, Vicente Arroyo ou Rafael Millá.
Tras a escisión do Partido Comunista Obreiro Español do PSOE en abril de 1921 e a súa adhesión á Terceira Internacional, os dous partidos comunistas (PCOE e Partido Comunista Español) iniciaron un proceso de integración a instancias da Internacional Comunista que culminou na chamada Conferencia de Fusión (7-14 de novembro de 1921) e na creación do Partido Comunista de España, como único referente da III Internacional en España.