proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Granxa de Barreiros

A Granxa de Barreiros é un proxecto pedagóxico creado en 1948 por Antonio Fernández López (o maior dos fillos de Antón de Marcos) en Barreiros, na parroquia de Ortoá (Sarria). Historia
A intención do empresario e filántropo lugués era crear unha escola de orientación agraria para mestres, de forma que integrasen a cultura galega e os ciclos da natureza na formación escolar. Tamén quería promover a creación de hortas escolares nas escolas públicas da provincia. O proxecto e os edificios da granxa foron deseñados polo arquitecto galego Manuel Gómez Román.
O seu primeiro director foi Avelino Pousa Antelo, que antes da guerra civil fora membro das Mocedades Galeguistas, facendo unha forte campaña a prol do Estatuto de Autonomía de 1936. Profundamente agrarista e cooperativista, en 1946 obtivera unha bolsa na Misión Biolóxica de Galicia que dirixía Cruz Gallástegui Unamuno en Salcedo (Pontevedra).
Desde 1948 até a súa morte a institución foi sostida por Antonio Fernández López. Na actualidade segue a funcionar, plenamente integrada nos plans educativos promovidos polo Colexio Fingoi de Lugo. Está xestionada polo Instituto Galego de Educación Medioambiental A Ponticela, baixo a dirección de Siña Fernández Puentes, filla do fundador.
Grao (signo)

O grao (°) é un signo auxiliar consistente nun pequeno círculo situado á dereita dun número. Non se debe de confundir co indicador ordinal. Historia
O primeiro uso coñecido deste símbolo apareceu en 1569. Representaba un cero, acompañando ao símbolo prima no sistema sexaxesimal. Uso
Indícanse con este símbolo dúas unidades de temperatura, o Celsius (°C) e o grao Fahrenheit (°F).
É o símbolo do grao, unidade de medida de ángulos. Tipografía
En Unicode, o símbolo do grao é U+00B0 (°), en canto que o respectivo código HTML é <code>&deg; </code> e o código Alt+ é Alt+0176.
Debido á semellante aparencia deste símbolo con outros símbolos na pantalla do computador ou en certas impresións, como o indicador masculino de ordinal (º), pode haber problemas na procura de textos con estes símbolos.
Grao (teoría de grafos)

En matemáticas, e máis concretamente na teoría de grafos, o grao (ou valencia) dun vértice dun grafo é o número de ligazóns (arestas ou arcos) que conectan este vértice, onde os bucles contan dúas veces. O grao dun vértice s {\displaystyle s} nótase deg ⁡ ( s ) {\displaystyle \deg(s)}. Gráfico orientado
No caso dun grafo orientado, tamén se fala do grao de entrada dun vértice d − ( s ) {\displaystyle d^{-}(s)}, é dicir, o número de arcos orientados cara ao vértice s {\displaystyle s}, e o grao de saída do vértice d + ( s ) {\displaystyle d^{+}(s)}, é dicir, o número de arcos que saen de s {\displaystyle s}. Temos deg ⁡ ( s )
d + ( s ) + d − ( s ) {\displaystyle \deg(s)
d^{+}(s)+d^{-}(s)}: o grao do vértice é a suma do grao saínte e o grao entrante. Características
O grao máximo dun grafo G {\displaystyle G}, denótase Δ ( G ) {\displaystyle \Delta (G)}, e o grao mínimo do grafo, denótase δ ( G ) {\displaystyle \delta (G)}, son respectivamente o máximo e o mínimo dos graos dos seus vértices. Nun grafo regular, todos os vértices teñen o mesmo grao, polo que podemos falar do grao do grafo.
Grao Fahrenheit

Fahrenheit (°F) é unha escala de temperatura proposta por Gabriel Fahrenheit en 1724.
Na escala Fahrenheit, o punto de fusión da auga é de 32 graos, e o punto de ebulición é de 212 graos. Unha diferenza de 1, 8 graos Fahrenheit equivale á de 1 Celsius.
Esta escala está actualmente confinada aos países anglosaxóns, especialmente Estados Unidos. Os demais países anglosaxóns, porén, están adaptándose ao uso da escala Celsius. Para uso científico, ten unha compañeira, a escala de Rankine, que leva o 0 da escala ao cero absoluto, de forma similar ao que ocorre entre as escalas Kelvin e Celsius.
Grao militar

O grao militar ou rango militar, tamén chamado simplemente grao, ou rango é un sistema xerárquico para estabelecer a escala de mando que se usa en forzas armadas, forzas policiais e outras organizacións armadas ou uniformadas.
Os rangos represéntanse de forma visual mediante divisas/insignias e galóns no uniforme, normalmente mediante pezas de tea cosidas aos ombreiros, as mangas ou o peito.
O uso de rangos nas forzas armadas é practicamente universal. Organizacións como o Exército Popular de Liberación da República Popular da China (1965-1988), o exército de Albania (1966-1991) e o Exército Vermello da extinta Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas (1918-1992) son exemplos de forzas armadas que no seu día aboliron o sistema de rangos, aínda que se viron forzadas a reinstaurarlo posteriormente tras atoparse con problemas operacionais de mando e control.
Grao sesaxesimal

Un grao sesaxesimal, ou sexaxesimal, corresponde a un ángulo central subtendido por un arco de lonxitude 1/360 de circunferencia, a nonaxésima parte dun ángulo recto. Non se debe confundir co grao centesimal.
Chamado comunmente simplemente grao, de símbolo °, é orixinario da civilización babilónica. Para estabelecer o grao, os babilonios dividiron o círculo en 360 partes iguais, pois esa era a cantidade de días referente ao período dun ano e porque o seu sistema de numeración era de base sesenta. Outra herdanza dos babilonios é a división en minutos e segundos, e así temos o minuto sexaxesimal (′, arcmin), e o segundo sexaxesimal (″), que están definidos do seguinte xeito: 1º 60′
1′ 60″ Notación decimal
Unha cantidade en graos pódese expresar tranquilamente en forma decimal, sen recorrer a minutos nin segundos, separando a parte enteira da fraccionaria coa coma decimal. Por exemplo: 23, 2345°
12, 32°
-50, 265°
123, 696°
Para pasar á notación sesaxesimal, collemos os decimais de grao, multiplicámolos por sesenta e obtemos os minutos. Se obtiveramos decimais nos minutos, tomariamos estes decimais e multiplicariámolos novamente por sesenta, obtendo así os segundos.
Notación sesaxesimal
Podemos expresar unha cantidade en graos, minutos e segundos, expresando as partes de grao inferiores ao segundo como parte decimal deste, por exemplo: 12°34′34″
13°3′23, 8″
124°45′34, 70″
-2°34′10″
Como norma xeral de notación, non se deixan espazos entre as cifras.
Podemos pasar á forma decimal a medida dun ángulo en representación sesaxesimal tendo en conta que: 1’ (1/60)°
1”
(1/60)′
(1/3600)° 0, 00027778°
Así: 12°15′23″ 12° + 15(1/60)° + 23(1/3600)° ≈ 12, 25639° Relación entre radiáns e graos
Partido de que unha circunferencia completa ten 2 π {\displaystyle 2\pi } radiáns, e que unha circunferencia ten 360°, temos logo: 360 g r a o s
2 π r a d {\displaystyle {\rm {{360}\; {graos}
{2\pi }\; {rad}}}} 180 g r a o s
π r a d {\displaystyle {\rm {{180}\; {graos}
{\pi }\; {rad}}}} Facendo unha regra de tres chégase a que a relación de conversión de graos a radiáns é: π 180 ⋅ r a d g r a o s {\displaystyle {\frac {\pi }{180}}\cdot {\rm {\frac {rad}{graos}}}} Logo temos que, para un ángulo x dado en graos, o seu equivalente X en radiáns é: X
x ⋅ π 180 ⋅ r a d g r a o s {\displaystyle X
x\cdot {\frac {\pi }{180}}\cdot {\rm {\frac {rad}{graos}}}} e ao revés, un ángulo X dado en radiáns, o seu equivalente x en graos é: x
X ⋅ 180 π ⋅ g r a o s r a d {\displaystyle x
X\cdot {\frac {180}{\pi }}\cdot {\rm {\frac {graos}{rad}}}}
Graptólito

Os graptólitos son fósiles de animais en colonias que viviron entre o Cámbrico superior e o Carbonífero inferior. Tiveron unha distribución mundial e son fundamentais para datar as rochas paleozoicas.
As colonias de graptólitos, denominadas rhabdosome, constitúense a partir dun individuo inicial que se denomina sicula. Un estolón quitinizado constitúe o eixo central da colonia, que posúe un número variable de ponlas ou éstipes. O estolón comporta unha serie de thecas, que é onde vivían os individuos que compuñan a colonia.
Grassroots

Grassroots (pronunciación en inglés: /ˈgrɑːsruːts/; lit. 'raíz de céspede', fig. 'fundamental', 'de base') é unha forma de asociación, constituída polos membros dunha comunidade. Implica que a creación do movemento e o apoio do grupo é natural e espontáneo, destacando as diferenzas con comunidades promovidas polas estruturas de poder. Un termo similar en galego é asociación de base ou movemento de base. Diferentes contextos xeográficos
Nos Estados Unidos, onde teñen a súa orixe, os movementos Grassroots existen a nivel local, con voluntarios na comunidade que doan o seu tempo para apoiar un partido político local que máis tarde apoiará un partido a nivel nacional. Por exemplo, un movemento deste tipo anima a rexistrar votantes para un partido político determinado. Termo
En xeral, o termo tradicionalmente empregado en galego para os movementos grassroots é base ou bases. O termo en inglés ten un oposto a Grassroots (herba ou céspede de raíz, figuradamente o que está a ras de chan) que é Astroturfing, termo derivado de AstroTurf, unha popular marca de herba artificial, para sinalar un tipo de propaganda que pretende ser pasada por un movemento de base. Técnicas
Os grassroots organízanse e crean grupos de presión de varias formas: Albergando reunións en locais e realizando congresos anuais e/ou xerais
Colocando carteis e anuncios
Falando coa xente pola rúa
Pedindo sinaturas
Obtendo cartos e donativos para campañas
Colocando mesas de información polas rúas
Organizando manifestacións
Pedindo opinións á poboación que serán tidas en conta despois
Todas elas, formas variadas de aplicación do concepto "Do It Yourself", co que está relacionado.
Gratallops

Gratallops é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Priorat.
Gratis et amore

Gratis et amore é unha locución latina que significa literalmente "desinteresadamente e por amor". É dicir, sen cobrar e por amor.
Grava

En xeoloxía e na construción denomínase grava, grixo, cascallo, pedregullo ou pedrullo ás partículas rochosas de tamaño comprendido entre 2 e 64mm, aínda que non existe unidade de criterio para o límite superior. Poden ser producidas polo ser humano, nese caso denomínase "pedra partida". Neste caso, ademais, adoita suceder que o desgaste natural producido polo movemento nos leitos de ríos xera formas redondeadas e denomínanse seixos ou croios. Porén, existen tamén casos de grixos naturais que non son croios.
Estes áridos son partículas granulares de material pétreo de talle variable. Este material orixínase por fragmentación das distintas rochas da cortiza terrestre, xa sexa de xeito natural ou artificial. Neste último caso actúan os procesos de chancado e esnaquizado empregados nas respectivas plantas dolomita, basalto, pedra de gra, cuarzo e cuarcita.
Gravado

O gravado ou gravura é a arte de converter (e tamén a transformación en si) unha superficie plana nunha matriz que serve de punto inicial para a reprodución dunha imaxe.
O gravado (que literalmente é facer unha incisión) faise normalmente sobre metal ou sobre madeira (xilografía). Mediante o proceso de gravar obtense unha matriz que se utilizará para estampar, normalmente sobre papel ou tea, e obter o que comunmente se chama "gravado" pero que especificamente é unha estampa. Este proceso permite obter varios exemplares dunha mesma matriz, aínda que cada unha das estampas ou copias é unha obra única. Segundo a técnica ou material usados, poden ser: Gravado en relevo (xilografía, linoleografía. .. )
Gravado en oco (buril, punta seca, maneira negra, augaforte, augatinta, verniz brando. .. )
Gravado planográfico (litografía, serigrafía. .. )
Gravador xefe da Royal Mint

O gravador xefe da Royal Mint (en inglés: Chief Engraver of the Royal Mint) é o posto de maior nivel na Real Casa da Moeda do Reino Unido (Royal Mint) responsable da supervisión da preparación dos cuños das moedascuñadas nesta.
Ao longo dos séculos de existencia da ceca londiniense, o posto recibiu diversas denominacións, como "cortador dos cuños", "oficial dos cuños", "sarxento dos cuños", "gravador da Tower Mint" etc. Listaxe de gravadores xefe
Ca. 1060? : Theobald de Lisson Green.
Ca. 1090-Ca. 1100: Otto the Goldsmith.
Ca. 1100? : Otto FitzOtto. ?-Ca. 1160: William FitzOtto.
Ca. 1160-1194: Otto FitzWilliam.
1194-1214: William FitzOtto.
1214-1257: Otto FitzWilliam.
1257-1265: William FitzOtto.
1265-1274: Thomas FitzOtto.
1274-1282: Otto FitzOtto.
1282-1283: Guy Ferre.
1285-1324: John de Botetourt, 1º Barón Botetourt.
1324-1335: William Latimer, 3º Barón Latimer.
1335-1379: William Latimer, 4º Barón Latimer.
1379-1386: William Geyton.
1386-1388: William Pevere.
1388-? : John Edmund.
1421-1431: Gilbert de Brandenburgo.
1431-1445: John Orwell.
1445-1452: Thomas Wythiale.
1452-1462: William Wodewarde.
1462-1483: Edmund Shaa.
1483-1485: John Shaa.
1485-1492: Nicholas Flynt.
1494-1509: Alexander Bruchsal.
1510-1519: John Sharpe.
1519-1536: Henry Norris.
1536-1544: Thomas Wriothesely.
1544-1550: Henry Bayse.
1550-1551: Robert Pitt.
1552-1596: Derik Anthony.
1596-1615: Charles Anthony.
1615-1618: Thomas Anthony.
1618-1624: William Holle.
1625-1628: John Gilbert e Edward Green.
1628-1644: Edward Greene.
1645-1648: Thomas Simon e Edward Wade.
1645-1649: Thomas Rawlins.
1649-1660: Thomas Simon.
1660-1670: Thomas Rawlins.
1670-1689: John Roettiers.
1689-1690: George Bowers.
1690-1704: Henry Harris.
1705-1741: John Croker.
1741-1773: John Sigismund Tanner.
1773-1779: Richard Yeo.
1779-1815: Lewis Pingo.
1815-1817: Thomas Wyon.
1817-1821: Vacante.
1821-1828: Benedetto Pistrucci.
1828-1851: William Wyon.
1851-1891: Leonard Charles Wyon.
1892-1903: George William de Saulles.
Década 1960: Walter Newman.
Década 1970: Eric Sewell.
1979-2004: Hubert Theodore Elsasser.
2004-2007: Matthew Bonnacorsi.
Desde 2008: Gordon Summers.
Gravador xeral de moedas de Francia

O posto de gravador xeral de moedas de Francia (en francés: graveur général des monnaies) creouse en 1547 para dirixir o Servizo de Gravado e a creación dos principais instrumentos para a fabricación de moedas e medallas, como punzóns, cuños e virolas, entre outros. Historia
Para describir o exercicio desta función no pasado, sirvan as palabras do medallista francés Désiré Albert Barre (1818-1878), que accedeu a este posto en 1855 e que lle escribía así ao seu colega de Turín en 1864: Na época en que existían diversas casas de moeda en Francia, a función do gravador xeral era crear o deseño orixinal das moedas e gravar os punzóns utilizados para realizar os cuños cos que, finalmente, se cuñaban as moedas. Posteriormente, transmitíalles estes punzóns aos gravadores de cada ceca.
Foi Henrique II (1547-1559) quen instituíu, xa no primeiro ano do seu reinado, o oficio de gravador xeral, e a primeira persoa que ocupou este posto foi Marc Béchot.
O posto de gravador xeral de moeda foi suprimido o 1 de marzo de 2001 e as súas funcións fóronlle transferidas á xefatura do Servizo de Gravado, de nova creación. No entanto, o posto foi reactivado en xullo de 2020, e Joaquin Jimenez accedeu a el nese momento. Lista dos gravadores xerais de moedas de Francia
Gravadores xerais
Esta é a listaxe completa dos gravadores xerais desde a creación do posto, xunto co seu número de orde. Para o período anterior á Revolución, acudiuse aos rexistros de Désiré Albert Barre.
Xefes do Servizo de Gravado
Entre os anos 2001 e 2020, estivo suprimido o posto de gravador xeral, e as súas funcións foron asumidas pola xefatura do Servizo de Gravado da Monnaie de Paris. Esta é a listaxe dos xefes do Servizo de gravado durante ese período: (2001-2001): Gérard Buquoy.
(2002-2003): Serge Levet.
(2003-2010): Hubert Lariviere.
(2011-2020): Yves Sampo.
Gravata

A gravata ( pronunciación ) é un lenzo fino ou anaco de seda en forma de tira que se anoa arredor do colo da camisa ou directamente do pescozo como adorno ou a xeito de abrigo. A orixe da gravata moderna data da terceira década do século XVII cando durante o reinado de Lois XIII de Francia se uniron ao exército de Richelieu que combatía á raíña nai María de Médicis mercenarios croatas que portaban ese complemento para adornar o seu uniforme.
A peza popularizouse na corte de Versalles ligada ao emprego da casaca, peza militar que se estendía cada volta máis entre os civís a mediados do século XVII. En 1670 o rei Lois XIV de Francia ordenou o uso obrigatorio do uniforme entre os seus soldados que incluía a gravata que levaban anoada e pendurada pero no mundo civil o seu deseño fíxose máis relambido.
En 1692 a batalla de Steenkerque deu orixe a un novo estilo de gravata cando Guillerme III de Orange atacou por sorpresa ás tropas francesas e estas non tiveron tempo de anoarse a gravata e simplemente a pasaron polo pescozo, suxeitando as puntas cun ollal da casaca, fíxose popular en París ao aparecer un personaxe nun teatro de ópera parisiense, os homes levábana pasando as súas dúas puntas polo sexto ollal da casaca e as mulleres collían os cordóns do corpiño para atala, mantivo a súa popularidade ata 1720 para ser substituída por unha cinta de encaixe bordado, ata a Revolución Francesa a gravata queda reducida ao mínimo ou mesmo chega a desaparecer pero desde 1789 a desaparición do traxe de corte e a influencia británica orixinan unha moda máis igualitaria e a gravata aparece nos líderes da revolución, xeralmente unha gran gravata que dá voltas arredor do pescozo e que se anoa en forma de lazo.
O británico George Bryan Brummell prototipo do dandi inglés baseaba o seu concepto da elegancia en gran medida na gravata elixida e na súa colocación e Honoré de Balzac escribiu un pequeno tratado sobre a arte de anoarse a gravata correctamente. A partir da revolución de 1830 desaparecen as gravatas fantásticas e se pon de moda un lazo negro atado con despreocupación e comeza a difundirse a gravata de nó. A gravata segue a ser a vestimenta formal dos homes occidentais ata a primeira guerra mundial e en menor medida ata a segunda guerra mundial. Galería de imaxes
Gravata de lazo

Unha gravata de lazo, ou unicamente lazo, ás veces gravata bolboreta, é un accesorio de moda tipicamente masculino alternativo á mais difundida gravata. Pode ser de diversos materiais, como seda, algodón, la, e até madeira, entre outros. Orixe
Durante a guerra dos 30 anos os croatas levaban un pano anoado ao pescozo. Gravata é unha derivación do francés cravata, palabra derivada do serbocroata Hrvat. Na cultura popular
Esta peza de roupa é de uso moi esporádico. Úsase en fracs e traxes de gala maiormente, tamén en hostalaría e espectáculos diversos. Como peza exaxerada é común no vestiario dos pallasos. É parte do vestiario de James Bond. Era unha peza habitual levada por Castelao, quen adoita ser representado en debuxos e estatuas con ela, tamén por el mesmo.
Gravidade API

A gravidade API ou densidade API, das súas siglas en inglés American Petroleum Institute, é unha medida da densidade que describe como pesado ou livián o petróleo en comparanza coa auga. Se os graos API son maiores que 10, é máis lixeiro que a auga, e polo tanto flotaría nesta. Usos e características
A gravidade API é tamén usada para comparar densidades de fraccións extraídas do petróleo. Por exemplo, se unha fracción de petróleo flota noutra, significa que é máis liviá, e polo tanto a súa gravidade API é maior. Matematicamente a gravidade API non ten unidades (ver a fórmula abaixo). Con todo sempre ao número colócaselle a denominación grao API. A gravidade API é medida cun instrumento denominado hidrómetro.
Fórmula da gravidade API
A fórmula usada para obter a gravidade API é a seguinte: G r a v i d a d e A P I
141. 5 P E − 131. 5 {\displaystyle Gravidade~API
{\frac {141. 5}{PE}}-131. 5} A fórmula usada para obter o peso específico do líquido derivada dos graos API é a seguinte: P E a 60 ∘ F
141. 5 G r a v i d a d e A P I + 131. 5 {\displaystyle PE\ {\mbox{a}}~60^{\circ }{\mbox{F}}
{\frac {141. 5}{Gravidade~API+131. 5}}} 60 °F (ou 155/9 °C) é usado como o valor estándar para a medición e reportes de medicións.
Polo tanto, un cru pesado cunha gravidade específica de 1 (esta é a densidade da auga pura a 60 °F) terá a seguinte gravidade API: 141. 51. 0 − 131. 5
10. 0 ∘ API {\displaystyle {\frac {141. 5}{1. 0}}-131. 5
10. 0^{\circ }{\mbox{API}}}
Clasificación do petróleo segundo a Gravidade API
Xeralmente, un maior valor de gravidade API nun produto de refinaría representa que este ten un maior valor comercial. Isto basicamente debido á facilidade (operacional e económica) de producir destilados valiosos como gasolina ou gasóleo con alimentacións de crus liviáns e aos altos rendementos dos mesmos. Esta regra é válida ata os 45 graos API, máis aló deste valor as cadeas moleculares son tan curtas que fan que os produtos teñan menor valor comercial.
O Petróleo é clasificado en lixeiro, medio, pesado e extrapesado, de acordo á súa medición de gravidade API. Petróleo lixeiro ou de base Parafínica: Posúe máis de 31, 1 ºAPI. Contén, alén de alcanos, unha porcentaxe do 15 a 25% de cicloalcanos.
Petróleo medio ou de base Nafténica: Posúe entre 22, 3 e 31, 1 ºAPI. Alén de alcanos, contén tamén do 25 a 30% de hidrocarburos aromáticos.
Petróleo pesado ou de base Aromática: Posúe menos de 22, 3 ºAPI e é constituído, practicamente, só de hidrocarburos aromáticos.
Petróleo extra-pesado: Posúe ºAPI menor que 10.
Gravity Probe B

Gravity Probe B, tamén coñecido polo seu acrónimo GP, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 20 de abril de 2004 mediante un foguete Delta 7920 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
GP B foi un satélite experimental desenvolvido pola NASA e a Universidade de Stanford para comprobar dúas predicións da relatividade xeral de Einstein. O experimento comprobou con alta precisión pequenísimos cambios na dirección de rotación de catro xiroscopios contidos no satélite, en órbita polar a 650 km da Terra. Os xiroscopios mediron como o espazotempo se distorsiona pola presenza da Terra e como a súa rotación arrastra o espazotempo ao seu arredor.
A misión ten unha longa historia, cos primeiros pasos dados en 1964 para valorar a posibilidade de facer unha misión así. En 1985 a NASA iniciou un estudo para facer parte do experimento a bordo do transbordador espacial antes de lanzar a misión completa por separado, pero o accidente do transbordador espacial Challenger cambiou os plans. En 1993 a NASA puxo os fondos para comezar a desenvolver a misión, que estive cerca de cancelarse varias veces por sobrecusto ata que finalmente foi lanzada en 2004.
Gravity Recovery and Climate Experiment

GRACE (acrónimo de Gravity Recovery and Climate Experiment) foi unha misión composta por dous satélites artificiais colaboración da NASA e Alemaña, lanzado o 17 de marzo de 2002 mediante un foguete Rokot KM desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
A misión de GRACE era medir o campo gravitatorio da Terra, tanto a súa compoñente estática como a dinámica, mediante dous satélites idénticos voando en formación e capaces de medir a distancia entre eles cunha precisión duns poucos micrómetros. A distancia entre os dous satélites (denominados inicialmente GRACE 1 e GRACE 2, e máis tarde renomeados como Tom e Jerry, respectivamente) determinábase mediante microondas en banda K e GPS; os erros introducidos polo rozamento atmosférico e a presión da radiación solar minimizábanse sendo medidos mediante un acelerómetro e restados das medidas entre os satélites.
A misión de GRACE foi continuada por Gravity Recovery and Climate Experiment Follow-On (GRACE-FO) mediante naves case idénticas lanzadas o 22 de maio de 2018 pero que usan láser como método adicional para mediar as súas distancias.
Gravity Recovery and Climate Experiment Follow-On

GRACE-FO (acrónimo de Gravity Recovery and Climate Experiment Follow-On) foi unha misión composta por dous satélites artificiais colaboración da NASA e Alemaña, continuación da misión GRACE, lanzado o 22 de maio de 2018 mediante un foguete Falcon 9 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
A misión de GRACE-FO é continuar as medicións levadas a cabo pola anterior misión GRACE do campo gravitatorio da Terra, tanto a súa compoñente estática como a dinámica, mediante dous satélites idénticos voando en formación e capaces de medir a distancia entre eles cunha precisión duns poucos micrómetros. A distancia entre os dous satélites (denominados GRACE-FO 1 e GRACE-FO 2) determínase mediante microondas en banda K, GPS e, como novidade, láser. Os erros introducidos polo rozamento atmosférico e a presión da radiación solar minimízanse sendo medidos mediante un acelerómetro e restados das medidas entre os satélites. Cada unha das naves GRACE-FO mide aproximadamente 3, 0 x 2, 0 x 0, 8 m e pesan uns 580 kg.
Gravity Recovery and Interior Laboratory

GRAIL (acrónimo de Gravity Recovery And Interior Laboratory) foi unha misión composta por dous satélites artificiais da NASA, lanzados o 10 de setembro de 2011 mediante un foguete Delta 7920H desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
GRAIL estaba composto por dous satélites, denominados GRAIL A e GRAIL B e máis tarde bautizados como Ebb e Flow. A súa misión era determinar, por medio da medición precisa da distancia entre as dúas naves mentres estaban en órbita e por tanto das variacións do campo gravitatorio, a estrutura do interior lunar, investigar evolución térmica da Lúa, cartografar a estrutura da codia e a litosfera, estudar a estrutura das cuncas de impacto e a orixe dos mascons, determinar a evolución temporal da codia e o vulcanismo luares e determinar os límites do núcleo lunar. GRAIL é herdeira da misión GRACE, que estudou as variacións do campo gravitatorio terrestre.
As naves foron construídas por Lockheed Martin usando o bus XSS-11 e instrumentos derivados dos da misión GRACE. Tiñan forma de prisma rectangular e unhas masas baleiras de 132, 6 kg (202, 4 kg cheas de propelente). A enerxía era proporcionada por dous paneis soares que alimentaban unha batería de ión litio e a propulsión corría a cargo dun motor de 22 N de impulso. As manobras máis sutiles tiñan lugar usando un propulsor de gas frío e tres volantes de inercia. O guiado e o control de actitude usaban un sensor solar, un sensor estelar e unha unidade inercial. As naves comunicábanse coa Terra na banda S, mentres que para a determinación da distancia entre elas usaban un sistema en banda Ka denominado LGRS (Lunar Gravity Ranging System). Ademais, levaban con varias cámaras denominadas MoonKam con obxectivos educativos. Desenvolvemente da misión
Ámbalas dúas naves engalaron no mesmo foguete o 10 de setembro de 2011 e inxectadas nunha órbita de baixa enerxía a través do punto de Lagrange Terra-Sol L1 que as levou á Lúa en 3, 5 meses. Ao final da súa viaxe, as naves aproximáronse á Lúa polo polo sur cun día de diferenza, acendendo os seus motores durante unha hora para entrar nunha órbita lunar elíptica, de 8 horas de período. Tras varias manobras as naves quedaron na súa órbita de traballo, de 50 km de altura, cun período de 113 minutos e cunha distancia entre naves variable entre 175 e 225 km.
Durante a misión principal, que se completou o 29 de maio de 2012, as naves foron baixando a súa órbita ata unha distancia mínima de 25 x 86 km. Ao final da misión principal se lles ordenou apagar os seus instrumentos. Tras decidir estender a misión, o control de terra ordenou acender os instrumentos de novo o 30 de agosto, baixando a órbita ata só 23 km sobre a superficie lunar. Ao final da misión estendida, e debido á imposibilidade dunha segunda extensión polo esgotamento do propelente, as naves foron dirixidas para impactar sobre a superficie o 17 de decembro de 2012.
Gravitón

O gravitón é un suposto bosón portador da gravidade na maioría dos sistemas teóricos de gravidade cuántica. As principais características que debería ter: ser sempre atractivo (a gravidade endexamais repele), ter efecto sen importar a distancia entre os corpos, e ademais habería unha cantidade ilimitada deles. Na teoría cuántica, isto define un bosón de spin par (2 neste caso) cunha masa en repouso de valor cero.
Postúlase a existencia dos gravitóns debido ao éxito da teoría cuántica noutras áreas. Por exemplo, a electrodinámica pódese explicar moi ben aplicándoselle a cuantificación ós fotóns. Neste caso, suponse que os fotóns son creados (e destruídos) continuamente por tódalas partículas con carga eléctrica, de xeito que as interaccións entre estes fotóns xeran as forzas macroscópicas ás que estamos afeitos, coma o magnetismo.
Considerando o amplo éxito da teoría cuántica ao describi-la maioría das forzas básicas do universo, semella axeitado asumir que os mesmos métodos haberán de servir para explica-la gravidade. Fixéronse moitas tentativas de introducir o ata o de agora invisible gravitón, que funcionaría máis ou menos coma o fotón. Isto levaría a unha teoría cuántica gravitatoria, aínda que o corpo matemático sería máis complexo.
Unha teoría como a descrita precisaría que o gravitón operase de xeito semellante ao fotón; mais, ao contrario que na electrodinámica, onde os fotóns interactúan directamente entre eles e as partículas con carga, a gravidade no traballa de xeito tan sinxelo. Os feitos experimentais mostran que a gravidade créase por calquera forma de enerxía (e a masa é unicamente unha forma condensada de enerxía, segundo a célebre ecuación de Einstein), o cal é difícil de describir nuns termos semellantes á carga eléctrica. Ata o de agora tódalas tentativas de crear unha teoría cuántica sinxela da gravidade fracasaron.
A detección do gravitón, se é que existe, é unha tarefa bastante problemática. Estas partículas portarían moi pouca enerxía, polo tanto a detección sería moi difícil. A única maneira de detectalas sería buscar os casos nos que o movemento ou a enerxía dun corpo mudase nunha forma distinta da prevista pola Teoría Xeral da Relatividade, pero un dos principios básicos da gravidade cuántica sería que deberían coincidir en maior ou menor medida con estas predicións relativistas.
Gray (unidade)

O gray (símbolo Gy) é unha unidade derivada do Sistema Internacional de Unidades que mide a dose absorbida de radiacións ionizantes por un determinado material. Un gray é equivalente á absorción dun joule de enerxía ionizante por un quilogramo de material irradiado.
Esta unidade estabeleceuse en 1975. Foi nomeada así en honra ao físico inglés Louis Harold Gray. Outras equivalencias
1 G y
100 r a d {\displaystyle 1Gy
100rad}
Gray's Anatomy

Henry Gray's Anatomy of the Human Body (Henry Gray: Anatomía do corpo humano), popularmente coñecida por Gray's Anatomy, é unha obra de anatomía xeralmente recoñecida como un clásico sobre anatomía humana. O libro foi primeiramente publicado co título Gray's Anatomy: Descriptive and Surgical, na Gran Bretaña, no ano de 1858. No ano seguinte foi publicado nos Estados Unidos de América. O autor do libro morreu tras a publicación da segunda edición do libro, en 1860, con 34 anos de idade. Mentres, a súa obra foi continuada por outros e o 24 de novembro de 2004 publicouse a 39ª edición. Orixes de "Gray's Anatomy"
O anatomista inglés Henry Gray naceu en 1825 ou en 1827. Estudou o desenvolvemento das glándulas endócrinas e da vexiga e en 1853 foi nomeado como profesor de anatomía no St. George's Hospital Medical School en Londres. En 1855 coñeceu o seu colega Dr. Henry Vandyke Carter coa súa idea de producir un libro de anatomía para estudantes de medicina. Morreu moi novo, en 1861, soamente tres anos após a descrición da súa "Anatomy Descriptive and Surgical", á que xeracións de estudantes de medicina renomearon como simplemente "Gray's Anatomy". Edicións británicas e norteamericanas
Entre 1860 e 1880 sete edicións do libro foron publicadas na Gran Bretaña, publicándose a novena edición en 1880. Nese período o desenvolvemento do texto consolídase coa primeira edición dedicada aos Estados Unidos, posibelmente en 1878 (a información deste feito é escasa). En canto o desenvolvemento da edición británica do texto continuou (e novas edicións británicas seguiron publicándose), tamén se publicaron diferentes edicións nos Estados Unidos.
A edición dos Estados Unidos de 1878 parece comezar unha numeración de edición 0, a pesar de que a versión británica se publicara antes. Esta "primeira" edición americana correspondía aproximadamente á oitava edición británica, con edicións posteriores con numeración consecutiva. Iso levou á existencia, por moitos anos, de dúas edicións diferentes de Gray's Anatomy: a estadounidense e a británica. Este feito frecuentemente causa desentendementos e confusións, especialmente cando se fan citas ou cando se tenta adquirir unha certa edición. Galería de imaxes
Great Internet Mersenne Prime Search

Great Internet Mersenne Prime Search (GIMPS) ("Grande procura de números primos de Mersenne en Internet") é un proxecto colaborativo de voluntarios que utilizan os programas gratuítos Prime95 e MPrime, co fin de buscar números primos de Mersenne. George Woltman fundou o proxecto e escribiu os programas que se encargan de analizar números de Mersenne. Scott Kurowski programou o servidor PrimeNet que sostén a investigación.
O proxecto tivo éxito: en setembro do 2013 acháronse quince números primos de Mersenne (dun total de 49 coñecidos), cada un dos cales, agás o derradeiro, era o número primo máis grande coñecido na data da súa descuberta. O número primo máis grande que se coñece é 274. 207. 281 − 1 (ou M74. 207. 281 na notación usual). Foi descuberto polo doutor Curtis Cooper na Universidade de Central Missouri, o 7 de xaneiro do 2016.
O proxecto utiliza principalmente o test de Lucas-Lehmer, un algoritmo especializado na análise da primalidade de números de Mersenne e especialmente eficiente en arquitecturas informáticas binarias. Tamén dispón dunha fase de divisións sucesivas que tarda horas no canto de semanas e que se emprega para eliminar rapidamente números de Mersenne que teñen factores pequenos (que supoñen unha grande proporción dos candidatos). Así mesmo, o proxecto tamén se vale do algoritmo p-1 de Pollard para buscar factores maiores.
Aínda que o código fonte do software do GIMPS é de dominio público, non se considera software libre, xa que os usuarios deben aceptar as condicións do proxecto no caso de que o software consiga descubrir un número primo con polo menos 100 millóns de cifras decimais e gaña a recompensa de 150. 000 dólares ofrecida pola EFF.
Existen alternativas de software libre: os programas Glucas e Mlucas están licenciados baixo a GPL. Números primos achados
Todos os números achados son da forma Mn, que equivale a 2n - 1, onde n é o expoñente. O número M57885161 ten 17. 425. 170 cifras. Farían falta 13. 000 páxinas para amosar o número enteiro, cunha letra de 12 puntos e sen espazos.
Cada vez que o servidor recibe un informe de suposto número primo, verifícase ese número antes de anuncialo ao público. A importancia deste procedemento púidose apreciar en 2003, xa que o servidor recibiu un falso positivo que podía ser o 40º número primo de Mersenne, pero a verificación deu un resultado negativo.
Grebo

Grebo (ou grebo rock) foi unha subcultura de curta vida e un subxénero de indie rock amplamente definido centrado nas Midlands, particularmente en Stourbridge e Leicester. Musicalmente, o xénero incorporou elementos da música electrónica, o punk rock, o folk e a música hip hop ao indie rock. A escena ocupou o período de finais dos 80 e principios dos 90 no Reino Unido antes da popularización do Britpop e do grunge.
Green Bay, Wisconsin

Green Bay é unha cidade que se atopa no estado de Wisconsin, Estados Unidos. No censo de 2010 tiña unha poboación de 104. 057 habitantes, o que supón unha densidade de 718, 06 persoas por km². É famosa por ser a sede dos Green Bay Packers, equipo da liga de fútbol americano NFL. Green Bay é, de lonxe, a cidade máis pequena dos Estados Unidos en contar cun equipo profesional dentro das tres grandes ligas despotivas estadounidenses: a NFL, a MLB e a NBA. A pesar disto, os Packers posúen 13 títulos de liga, gañando para a cidade o alcume de "Titletown" (cidade de títulos deportivos). Green Bay é ademais a sede do condado de Brown.
Green Street (filme)

Green Street é un filme británico-estadounidense de drama sobre a violencia do fútbol no Reino Unido. Foi dirixido por Lexi Alexander e está protagonizado por Elijah Wood e Charlie Hunnam. No filme, un estudante estadounidense métese nun grupo violento do West Ham, os Green Street Elite, liderado polo irmán do seu cuñado.
Tivo dúas secuelas que foron estreadas directamente en vídeo, Green Street 2: Stand Your Ground e Green Street 3: Never Back Down. Personaxes
Elijah Wood como Matthew 'Matt' Buckner
Charlie Hunnam como Peter 'Pete' Dunham
Leo Gregory como Bovver
Claire Forlani como Shannon Dunham
Marc Warren como Steven 'Steve' Dunham
Ross McCall como Dave Bjorno
Rafe Spall como Swill
Kieran Bew como Ike
Geoff Bell como Tommy Hatcher
James Allison e Oliver Allison como Ben Dunham
Terence Jay como Jeremy Van Holden
Joel Beckett como Terry
Henry Goodman como Carl Buckner
Greenalia

Greenalia é unha empresa galega con sede na cidade da Coruña adicada á produción enerxética, xestión forestal e servizos. Historia
En 2017 iniciou a construción dunha planta de xeración enerxética por biomasa en Curtis, no Polígono industrial Curtis-Teixeiro cun investimento de máis de 100 millóns de euros nunha parcela de 100 mil metros cadrados.
En 2018 rexeitou unha oferta de Ence para mercar a súa planta de Teixeiro en construción. Empresas do grupo
García Forestal, xestión de montes
Biomasa Forestal, Pena Porreira, As Pontes de García Rodríguez
Greenalia Logistics
Greenalia Woodchips, Sigüeiro (Oroso)
Greenalia Curtis, 50 Mw entrada en funcionamento en 2020
Greenpeace

Greenpeace (do inglés green: verde, e peace: paz) é unha organización ecoloxista fundada no Canadá en 1971, de ámbito internacional, independente económica e politicamente, que non acepta doazóns nin presións de gobernos, partidos políticos ou empresas, e que se autofinancia polas achegas dos socios e doadores (95% dos seus fondos[Cómpre referencia]), así como a través da venda de produtos co nome de Greenpeace. Historia
Segundo cifras de Greenpeace, o número dos seus socios en todo o mundo en 2005 era de tres millóns. No mesmo ano, en España eran 85. 000. O obxectivo da organización é protexer e defender o medio ambiente, intervindo en diferentes puntos do planeta onde se cometen atentados contra a natureza. Greenpeace leva a cabo campañas para deter o cambio climático, protexer a biodiversidade, en contra dos transxénicos, contra a contaminación, para acabar co uso da enerxía nuclear e das armas e fomentar a paz.
Cunha oficina principal en Ámsterdan, traballa en estreita colaboración coas 44 seccións nacionais, ademais de cos diferentes barcos que ten posuído, o máis coñecido deles quizais o Rainbow Warrior, afundido en 1985 polos servizos de intelixencia franceses. A toma de decisións faise tendo en conta a maioría de sectores que conforman a súa estrutura interna, intentado que ninguén poida tomar decisións unilaterais non acordes coa maioría dos membros representativos. Salvando as baleas
Quizais as accións e imaxes máis coñecidas e recoñecidas de Greenpeace dende a súa fundación foron aquelas nas que se vían os activistas de Greenpeace interpoñer as súas lanchas, e as súas vidas, entre os arpóns dos barcos baleeiros e os cetáceos que estes querían capturar. Tras 14 anos de moratoria na caza de baleas, en setembro de 2003 o Rainbow Warrior II actuou de novo en augas de Islandia para impedir e denunciar a pretensión por parte do goberno deste país de continuar coa industria baleeira.
A finais do 2005 dous barcos da frota de Greenpeace, o MV Artic Sunrise e o MV Esperanza, comezaron a sucar os océanos da Terra durante un ano, denunciando os perigos que os axexan. A súa primeira acción foi interceptar a frota baleeira xaponesa e esixirlles que abandonasen inmediatamente o Santuario Baleeiro da Antártida.
Greer Garson

Eileen Evelyn Greer Garson, nada en Manor Park, Essex o 29 de setembro de 1904 e finada en Dallas, Texas o 6 de abril de 1996, foi unha actriz de cinema británica, nacionalizada estadounidense. Traxectoria
Estudou en Londres e na universidade de Grenoble, Francia, pretendendo ser mestra. Non obstante comezou a actuar en obras locais e para axencias de publicidade.
As súas primeiras experiencias profesionais foron no teatro en Birmingham e nas emisións experimentais de televisión da BBC en 1937.
Foi descuberta por Louis B. Mayer, asinando un contrato coa MGM en 1937. Co seu primeiro filme, Goodbye, Mr. Chips foi candidata ao Oscar, premio que gañaría en 1942 por Mrs. Miniver. O seu discurso de aceptación foi o máis longo na historia dos premios.
Desde que rematou o seu contrato coa MGM en 1954, as súas aparicións na pantalla volvéronse máis esporádicas.
Greeter

Os greeter (en galego, persoa que recibe) son voluntarios que dan a benvida a turistas na súa cidade ou rexión, e lles amosan os arredores coma sen fosen amigos ou familia. Trátase dunha forma de turismo social; os residentes participan nas actividades dos turistas e estes conseguen ver a vida local do lugar visitado. Durante un paseo pola cidade, un greeter non só indicará os sitios interesantes, senón que tamén falará da vida diaria na cidade e escoitará o que teñan que dicir os visitantes sobre a vida na súa localidade. Cidades e rexións participantes
A rede global greeter medra rapidamente. Actualmente, máis de 120 cidades ofrecen servizos de greeter. Haarlem, Países Baixos
Aisne, Francia
Adelaide, Australia
Alençon, Francia
Albi, Francia
Angers, Francia
Athens, Grecia
Barcelona, España
Costa belga, Bélxica
Belgrado, Serbia
Berlín, Alemaña
Bilbao, España
Biscarrosse, Francia
Bordeaux, Francia
Burgundy, Francia
Brest, Francia
Brighton, Inglaterra
Brisbane, Australia
Bruxelas, Bélxica
Buenos Aires, Arxentina
Burgundy, Francia
Rexión de Champagne, Francia
Chicago, Estados Unidos
Costa do Marfil
Dublín, Irlanda
Florencia, Italia
Xenebra, Suíza
Gotemburgo, Suecia
A Haia, Países Baixos
Hamburgo, Alemaña
Hauts-de-Seine, Francia
Heidelberg, Alemaña
Helsingborg, Suecia
Houston, Estados Unidos
Kent, Inglaterra
Kragujevac, Serbia
Lézardrieux, Francia
Lille, Francia
Loix, Francia
Londres, Inglaterra
Lión, Francia
Val de Leie, Bélxica
Madrid, España
Mannheim, Alemaña
Marsella, Francia
Melbourne, Australia
Moscova, Rusia
Mulhouse, Francia
Múnic, Alemaña
Munster, Haut-Rhin, Francia
Nantes, Francia
Nancy, Francia
Nápoles, Italia
Nova Delhi, India
Niza, Francia
Niš, Serbia
Novi Sad, Serbia
Nova York, Estados Unidos
París, Francia
Pas-de-Calais, Francia
Rennes, Francia
Sélestat, Francia
Saint-Germain-en-Laye, Francia
San Petersburgo, Rusia
Sherbrooke, Quebec, Canadá
Tel Aviv, Israel
Toronto, Canadá
Tolosa, Francia
Tours, Francia
Troyes, Francia
Uzès, Francia
Versalles, Francia
Viena, Austria
Greg Brockman

Greg Brockman, nado o 29 de novembro de 1987 en Thompson, Dacota do Norte, é un informático teórico estadounidense. É cofundador e foi presidente de OpenAI, unha é unha institución de investigación de intelixencia artificial (IA) sen ánimo de lucro, que ten como obxectivo promover e desenvolver unha IA amigable de xeito que beneficie á humanidade no seu conxunto. Traxectoria
Brockmann estudou matemáticas e informática na Universidade de Harvard desde 2008 e tamén en informática no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts en 2010. Despois traballou no servizo de pagos en liña Stripe antes de cofundar OpenAI en 2015. Foi o número dous no liderado da compañía detrás do CEO Sam Altman e foi co-responsable do desenvolvemento de programas como ChatGPT e Dall-E. Brockman foi recentemente presidente da organización.
En novembro de 2023, Brockman deixou a compañía despois de que OpenAI despedira previamente a Altman.
Gregarismo

Un animal ou persoa gregaria é a que practica o gregarismo. Vén do latín gregarĭus. Isto significa que segue unha tendencia de agruparse en mandas ou colonias (insectos eusociais), no caso dos animais, ou en grupos sociais, no caso das persoas, ou tamén que o ser precisa dun grupo para sentirse ben.
Filosoficamente dise que o ser humano non é nin completamente gregario, como as formigas ou as abellas, nin totalmente solitario, como os tigres ou os leopardos, senón que é máis complexo e tende a ser semigregario, é dicir, algúns dos seus impulsos e necesidades son sociais e outros son solitarios.
O gregarismo é unha relación intraespecífica que se dá cando os individuos dunha poboación se asocian e traballan xuntos para conseguir un obxectivo común.
Greggs

Greggs plc é a meirande cadea de panadería no Reino Unido, con 1. 671 tendas. Especialízase en entremeses como unha especie de empanadillas denominadas pasties, bolos con salchichas e emparedados e mais en doces como dónuts e milfollas. A súa sede central está en Newcastle upon Tyne e cotiza na Bolsa de Londres formando parte do FTSE 250.
As primeiras Greggs abriron en 1951, en orixe era unha cadea rexional do Nordeste de Inglaterra que a partir da década de 1970 empezou a adquirir outras cadeas rexionais converténdose desde 1994 na principal cadea de panaderías do país ao aquirir ao seu principal rival, Bakers Oven.
Gregorio Mayans

Gregorio Mayans y Siscar, nado en Oliva, Valencia, o 9 de maio de 1699 e finado na cidade de Valencia en 1781 foi un erudito, xurista, historiador e lingüista valenciano, principal representante, xunto co galego Benito Xerónimo Feijoo e os portugueses António Nunes Ribeiro Sanches e o Marqués de Pombal da primeira Ilustración na Península Ibérica. Estudou Dereito e Cultura clásica e se ocupou da Biblioteca Real. Mantivo correspondencia con intelectuais, participando en polémicas con eles. Era o irmán maior do, tamén, erudito Joan Antoni Maians (1718-1801), continuador da súa obra. Traxectoria
Gregorio Mayans y Siscar foi unha figura destacada na Ilustración da Península Ibérica. A súa obra é vasta e abarca múltiples campos, da filoloxía até a historia, mostrando un fondo interese pola literatura. Centrou a súa atención na tradición clásica e na recuperación e edición de textos antigos de autores valencianos. A súa correspondencia, na que intercambiou ideas con outros eruditos da época, serviu como un valioso rexistro da vida intelectual europea durante o período.
Ademais da súa paixón pola literatura e a historia, Mayans tamén se adentrou no campo xurídico, asinando como generosus valentinus. Buscou a renovación do pensamento relativo á Xustiza e o Dereito da súa época, subliñando a importancia da razón e da equidade.
Obra
Dentro da súa produción, destaca Defensa de la historia, onde se pronuncia sobre a necesidade de exactitude e crítica no tratamento da historia, en oposición a relatos e interpretacións míticas ou nesgadas.
Gregorio Peces-Barba

Gregorio Peces-Barba Martínez, nado en Madrid o 13 de xaneiro de 1938 e finado en Oviedo o 24 de xullo de 2012, foi un político, xurista e catedrático español de filosofía do dereito; é un dos sete redactores da Constitución española de 1978.
Gremio

O gremio era un tipo de asociación económica de orixe europea, implantada tamén nas colonias, que agrupaba os artesáns dun mesmo oficio, e que apareceu nas cidades medievais e estendeuse até fins da Idade Moderna, cando foron abolidas. Tivo como obxectivo conseguir un equilibrio entre a demanda de obras e o número de obradoiros activos, garantindo o traballo aos seus asociados, o seu benestar económico e os sistemas de aprendizaxe. Sostívose que o gremio foi un precedente do sindicato moderno.