proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Programa de televisión

Un programa é un conxunto de emisións periódicas transmitidas por televisión ou radio, agrupadas baixo un título ou cabeceira común, nas que a modo de bloque inclúese a maior parte dos contidos audiovisuais que se ofrecen nunha cadea. No ámbito profesional, non son considerados programas os bloques de contidos dedicados ás autopromocións, á continuidade e á publicidade convencional. Os programas televisivos serven para entreter, informar, entre outras finalidades.
Un último uso é o que se emprega na propia xerga dos medios. Os profesionais do medio utilizan este vocábulo para describir o contido que non é informativo, deportivo nin de ficción. Segundo esta acepción, unha serie, unha película, un partido de fútbol ou un telexornal non serían un programa, termo que quedaría reservado ás restantes liñas de programación (concursos, magazines, reality shows, late shows etc. ), ás que tamén se coñece co nome xenérico de ent variedades. Tal distinción obedece á forma en que a maioría das cadeas organizan as súas distintas áreas de produción e outras fontes de televisión. Xéneros de programas
En función do contido emitido, un programa pode clasificarse en distintos xéneros e estar conectados en cadeas de xéneros. A continuación destácanse algúns deles: Programa informativo
Programa de telerrealidade
Magacín
Programa de debates
Educativo
Infantil
Programa de entrevistas
Programa de concursos
Programa contedor
Ficción
Deportivo
Late show
Series de televisión (comedias situacionais ou sitcoms, dramas, comedias, dramedias e antoloxías)
Seriais ou soap operas
Telenovelas
Relixión
Musical
Programa do Diploma do Bacharelato Internacional

O Programa de diploma de bacharelato internacional (IB) é un programa educativo de dous anos impartido en tres idiomas (inglés, francés, español) para estudantes non universitarios con idades comprendidas entre os 16 e os 19 anos. Foi fundada en Xenebra (Suíza) en 1968 pola Organización Internacional de Bacharelato (OBI). Na actualidade impártese en 3. 180 institutos, 907 públicos e 838 privados, en 127 países, con máis de 600. 000 estudantes (abril de 2008). A aprobación deste bacharelato permite acceder a diferentes universidades de todo o mundo afiliadas a este programa sen necesidade de presentarse, na maioría dos casos, a exames de admisión.
Programa internacional de avaliación do alumnado

PISA é o acrónimo de Programme for International Student Achievement ("Programa internacional de avaliación do alumnado"), un estudo internacional comparativo da avaliación do rendemento do alumnado posto en marcha pola OCDE. Tenta saber en que medida os xoves de 15 anos se achan preparados para se enfrontaren aos retos da vida adulta. Características
Os mozos desta idade achéganse ao final da súa escolaridade obrigatoria e PISA examina as competencias en tres ámbitos: a lectura, as matemáticas e as ciencias. Este estudo realízase cada tres anos e de cada vez dáselle máis relevancia a unha destas tres competencias. Así, no 2000 foi a lectura, no 2003 as matemáticas, no 2006 as ciencias e no 2009 de novo a lectura. No ano 2003 introducíuse un compoñente máis, a resolución de problemas. O primeiro ano participaron 43 países industrializados, en 2003 foron 41 e calcúlase que para o 2006 serán 58. En cada país as probas realízanas entre 4. 500 e 10. 000 alumnos.
O instrumento de avaliación son unha serie de exercicios que se contestan con papel e lapis nun tempo de dúas horas. Nunha sesión de avaliación participan varias quendas de alumnos que respostan a preguntas distintas. As preguntas agrúpanse en unidades. Cada unidade consta dun texto introdutorio que presenta unha situación da vida real seguido dunha ou varias preguntas.
O formato das preguntas pode ser fechado ou aberto. As preguntas fechadas adoptan a forma de resposta múltiple nas que o alumno ha de escoller unha só das opcións que se lle presentan (normalmente catro). As preguntas abertas contéstanse redactando ou calculando a resposta nun espazo aberto.
As preguntas fechadas poden ser cualificadas automaticamente. As abertas hanno de ser manualmente por expertos. Para unificar os criterios de cualificación existen unhas instrucións pormenorizadas que se distribúen a todos os países.
As puntuacións posíbeis oscilan entre 0 e 3 puntos por cada pregunta, sempre en números enteiros. A maior parte das preguntas, entre elas todas as de resposta fechada, teñen unha puntuación máxima de 1 punto. Boa parte das preguntas abertas reciben unha puntuación máxima de 2 puntos e algunhas 3, en razón da riqueza da resposta segundo os criterios.
Programación extrema

A programación extrema, ou XP (do inglés extreme programming), é unha metodoloxía áxil de enxeñería de software chamada así porque leva ao seu extremo algunhas prácticas de desenvolvemento como a cooperación, a testaxe ou a presentación de resultados. Historia
A programación extrema foi posta en práctica inicialmente en 1996 por Kent Beck, autor que recolleu a súa experiencia no primeiro libro sobre esta metodoloxía, Extreme Programming Explained: Embrace Change (1999), pero ten habido distintos autores que, ao longo de distintas publicacións e manuais, modificaron e ampliaron os principios recollidos por Beck naquela altura. Principios
Como calquera metodoloxía áxil, a programación extrema ten uns principios de partida a medio camiño entre a eficiencia produtiva e o enfoque moral. Por iso comezou Beck (1999) polo establecemento duns guieiros de comportamento para os equipos de desenvolvemento e os proxectos. No caso da programación extrema, estes guieiros ou principios foron orixinalmente comunicación, simplicidade, retroalimentación e valentía, e posteriormente (2004) o propio Beck engadiu un quinto principio, o de respecto. Características
As características fundamentais do método son: Desenvolvemento iterativo e incremental: pequenas melloras, unhas tras doutras.
Probas unitarias continuas, frecuentemente repetidas e automatizadas, incluíndo probas de regresión. Aconséllase escribi-lo código da proba antes da codificación. Por exemplo, JUnit.
Programación por parellas: recoméndase que as tarefas de desenvolvemento se leven a cabo por dúas persoas nun mesmo posto. Suponse que a maior calidade do código escrito desta maneira -o código é revisado e discutido mentres se escribe- é máis importante cá posible perda de produtividade inmediata.
Frecuente interacción do equipo de programación co cliente ou usuario. Recoméndase que un representante do cliente traballe xunto ó equipo de desenvolvemento.
Corrección de tódolos erros antes de engadir nova funcionalidade. Facer entregas frecuentes.
Refactorización do código, é dicir, reescribir certas partes do código para aumenta-la súa lexibilidade e mantenibilidade pero sen modifica-lo seu comportamento. As probas han de garantir que na refactorización non se introduciu ningún fallo.
Propiedade do código compartida: en vez de dividi-la responsabilidade no desenvolvemento de cada módulo en grupos de traballo distintos, este método promove que todo o persoal poida corrixir e estender calquera parte do proxecto. As frecuentes probas de regresión garanten que os posibles erros serán detectados.
Programación non linear

En matemáticas, programación non linear (PNL) é o proceso de resolución dun sistema de igualdades e desigualdades suxeitas a un conxunto de restricións sobre un conxunto de variables reais descoñecidas, cunha función obxectivo para maximizar (ou minimizar), cando algunha das restricións ou a función obxectivo non son lineares. Formulación matemática do problema
O problema de programación non linear pode enunciarse dun xeito moi simple: max x ∈ X f ( x ) {\displaystyle \max _{x\in X}f(x)} maximizar unha función obxectivo
o min x ∈ X f ( x ) {\displaystyle \min _{x\in X}f(x)} minimizar unha función obxectivo (de custo)
onde f: R n → R {\displaystyle f: R^{n}\to R} X ⊆ R n. {\displaystyle X\subseteq R^{n}. } Métodos de resolución do problema
Se a función obxectivo f é linear e o espazo restrinxido é un politopo, o problema é de programación linear e pode resolverse utilizando algún dos algoritmos coñecidos de programación linear.
Se a función obxectivo é cóncava (problema de maximización), ou convexa (problema de minimización) e o conxunto de restricións é convexo, entón pode empregarse o método xeral de optimización convexa
Existen diversos métodos para resolver problemas non convexos. Un deles consiste en empregar formulacións especiais de problemas de programación linear. Outro método implica o uso de técnicas de ramificación e poda, cando o problema se divide en subdivisións para resolver mediante aproximacións que forman un límite inferior do custo total en cada subdivisión.
Mediante subdivisións sucesivas, obterase unha solución cun custo igual ou inferior que o mellor límite inferior obtido por algunha das solucións aproximadas. Esta solución é óptima, aínda que posiblemente non sexa única.
O algoritmo pode ser parado antes, coa garantía de que a mellor solución será mellor que a solución atopada nunha porcentaxe limitada. Iso emprégase en concreto en problemas importantes e especialmente difíciles e cando o problema conta con custos incertos ou valores onde a incerteza pode ser estimada nun grao de fiabilidade apropiado.
As condicións de Karush-Kuhn-Tucker proporcionan as condicións necesarias para que unha solución sexa óptima. Exemplos
Exemplo bidimensional
Un problema sinxelo pode definirse polas restricións: x1 ≥ 0
x2 ≥ 0
x12 + x22 ≥ 1
x12 + x22 ≤ 2
cunha función obxectivo que se quere maximizar f(x) x1 + x2
onde x (x1, x2)
Exemplo tridimensional
Outro problema simple defínese pola restricións: x12 − x22 + x32 ≤ 2 x12 + x22 + x32 ≤ 10
cunha función obxectivo que se quere maximizar f(x) x1x2 + x2x3
onde x (x1, x2, x3)
Programador, programadora

Un programador ou programadora é unha persoa que se dedica á programación ou que escribe un código ou programa, xeralmente enténdese no campo da informática e dos ordenadores.
Ada Lovelace considérase a primeira persoa que empregou un algoritmo co propósito de ser introducido nunha computadora en outubro de 1842 e, polo tanto, a primeira programadora da historia.
Progresismo

O progresismo é un posicionamento ideolóxico de aplicación xenérica que agrupan doutrinas filosóficas, éticas e políticas identificábeis dun modo amplo coa Revolución francesa de 1789 e movementos sociais nos Estados Unidos a inicios do século XIX. En termos sociais, o progresismo tende a ser identificado coa loita polas liberdades individuais e homologado ao concepto liberal. Na actualidade, o progresismo varía nas súas posturas dunha maneira notoria. Actualmente, enténdese ao progresismo en xeral como unha ideoloxía oposta ao conservadorismo.
Progresividade

En Dereito fiscal, o principio de progresividade implica que o tipo de gravame é función crecente da base impoñíbel, isto é, a medida que crece a capacidade económica dos suxeitos, crece a porcentaxe da súa riqueza que o Estado exixe en forma de tributos.
O principio de progresividade e o principio de proporcionalidade son diferentes. Nun tributo proporcional o tipo de gravame mantense fixo; polo tanto, a débeda tributaria crece só na medida en que o fai a capacidade económica. Pola contra, nun tributo progresivo crece o tipo de gravame ao aumentar a capacidade económica, normalmente co límite do principio de non confiscatoriedade.
A progresividade fiscal une á función recadatoria outras como a de redistribución da renda.
Progress

Progress é o sexto álbum do grupo británico de pop Take That. Foi editado o 10 de novembro de 2010. É o primeiro álbum da banda con Robbie Williams no grupo dende 1995. Listaxe de cancións
Entre paréntesis os cantantes principais.
Progress (nave espacial)

Progress, tamén coñecida como Progress 7KTG e polo seu índice GRAU como 11F615A15, foi un tipo de nave de carga soviética derivada á súa vez das naves tripuladas Soiuz, utilizadas para levar cargamento (víveres e instrumentos) ás estacións Saliut e Mir. Características
As naves Progress foron as primeiras naves de carga desenvolvidas na Historia. Tiñan unha masa en baleiro de 6. 520 kg e cargadas de ata 7. 020 kg. Medían 7, 48 m de altura e ao igual que as naves Soiuz estaban divididas en tres seccións, pero coa sección orbital típica das Soiuz substituída por un módulo de 4 m3 para levar carga presurizada e o módulo de reentrada substituído por unha sección chea de propelente para transferir á estación espacial. As naves Progress podían permanecer en órbita ata 30 días. Lanzáronse un total de 43 naves Progress mediante foguetes Soiuz U e Soiuz U2, todas desde o cosmódromo de Baikonur e con éxito.
Progress M1

Progress M1, tamén coñecida como Progress 7KTGM1 e polo seu índice GRAU como 11F615A55, é unha versión mellorada das naves de carga soviéticas/rusas Progress 7K-TG e, derivadas á súa vez das naves tripuladas Soiuz, utilizadas para levar cargamento (víveres e instrumentos) ás estacións Mir primeiro e ISS despois. As Progress M1 foron o resultado da optimización das naves Progress para levar carga á ISS. Características
As naves Progress M teñen un tamaño similar ás Soiuz e unha masa lixeiramente maior. Son capaces de acoplarse automaticamente co seu destino, aínda que se poden pilotar remotamente en caso necesario, e poden usar os seus motores para elevar a órbita da estación.
Son lanzadas mediante foguetes Soiuz U e Soiuz FG, os mesmos que lanzan as naves Soiuz, coa diferenza de que non se usa torre de escape ao tratarse de naves non tripuladas. Despois de inseridas en órbita tardan uns dous días en achegarse á estación. Despois de cumprir a súa misión, normalmente tras permanecer dous ou tres meses acopladas, as Progress desacóplanse da estación e reentran na atmosfera, destruíndose. Nalgúns casos poden levar unha pequena cápsula de reentrada no interior do mecanismo de acoplamento e na que os astronautas poden introducir pequenas cargas, como resultados de experimentos científicos, para ser devoltas a terra con seguridade. Nave
As Progress están compostas, igual que as Soiuz, por tres módulos: O módulo de carga, que nas Progress ocupa o lugar do módulo orbital nas Soiuz. Transporta carga presurizada á que poden acceder os astronautas desde a estación a través do zapón de acoplamento. Á súa vez o módulo énchese con refugallos e desperdicios da estación que se queimarán durante a reentrada da nave.
O módulo de reabastecemento de propelente, que ocupa o lugar do módulo de descenso nas Soiuz, é usado para transferir propelente ao sistema de propulsión da estación a través de tubos situadas no sistema de acoplamento. O propelente do módulo de reabastecemento tamén pode ser usado pola Progress mentres está acoplada para exercer tarefas de control de actitude da estación ou para elevar ou diminuír a súa órbita. As Progress M levan dous tanques de combustible e dous de oxidante xunto con dous de auga, mentres que as M1 teñen oito tanques de propelente e ningún de auga.
O módulo instrumental e de servizo é parecido ó da Soiuz, coa sección instrumental presurizada o dobre de longo e con aviónica adicional.
As naves poden levar un total de ata 3200 kg, repartidos do seguinte xeito (en cantidades máximas): Carga máxima presurizada: 1800 kg
Volume de carga: 6, 6 m3
Osíxeno e aire: 40 kg
Propelente: 1700 kg
Propelente sobrante do sistema de propulsión: 250 kg
Lixo no módulo de carga: 1600 kg
Progress MS

Progress MS é un tipo de nave de carga rusa derivada á súa vez das naves tripuladas Soiuz, utilizadas para levar cargamento (víveres e instrumentos) á Estación Espacial Internacional. Características
As naves Progress MS baséanse nas Progress M1 e usan unha aviónica máis avanzada, un sistema de achegamento mellorado e a posibilidade de usar o sistema de posicionamento GLONASS para unha medición máis precisa da posición. As Progess MS usan os satélites Luch 5 para comunicarse con terra. Entre outras melloras están a protección aumentada contra micrometeoritos, o sistema de luces de posicionamento e o porto de atraque. Poden levar ademais ata 24 CubeSats para exectalos unha vez en órbita.
Project MUSE

Project MUSE é unha base de datos dixital en liña que parte dunha colaboración sen ánimo de lucro entre bibliotecas e editoriais, contendo revistas académicas revisadas e libros electrónicos Project MUSE fornece aceso a contido de humanidades e ciencias sociais de máis de 250 editoriais universitarias e sociedades académicas de todo o mundo. Fundouse no ano 1993 como un proxecto conxunto entre a editorial da Universidade Johns Hopkins e a Biblioteca Milton S. Eisenhower. Recibiu axudas económicas da Fundación Andrew W. Mellon e da National Endowment for the Humanities. Publicouse e n liña no ano 1995, e dende o ano 2000 outras editoriais foron integrándose nas coleccións en liña.
Project Management Body of Knowledge

O Project Management Body of Knowledge, tamén coñecido como PMBOK® é un conxunto de prácticas en xestión de proxectos definidas polo Project Management Institute (PMI) e constitúen a base da metodoloxía de xestión de proxectos do PMI. Estas prácticas compílanse na forma dunha guía, chamada Guía do Conxunto de Coñecementos de Xestión de Proxectos, ou Guía PMBOK. Guía PMBOK
A Guía PMBOK é unha guía que identifica o subconxunto do conxunto de coñecementos en xestión de proxectos, amplamente recoñecido como boa práctica na maioría dos proxectos e utilizado como base polo Project Management Institute (PMI). Unha boa práctica non significa que o coñecemento e as prácticas deban aplicarse uniformemente a todos os proxectos sen considerar se é apropiado.
A Guía PMBOK tamén fornece e promove un vocabulario común para discutir, escribir e aplicar a xestión de proxectos, posibilitando o intercambio eficiente de informacións entre os profesionais de xestión de proxectos.
Conxunto de coñecementos en xestión de proxectos
O coñecemento de xestión de proxectos descrito no Guía PMBOK consiste en: Definición do ciclo de vida do proxecto
Cinco grupos de procesos de xestión de proxectos
Iniciación
Planificación
Execución
Control
Peche
Nove áreas de coñecemento que son respectivamente:
Xerencia de integración de proxectos
Xerencia de ámbito de proxectos
Xerencia de tempo de proxectos
Xerencia de custo de proxectos
Xerencia de cualidade de proxectos
Xerencia de recursos humanos de proxectos
Xerencia de comunicacións de proxectos
Xerencia de riscos de proxectos
Xerencia de adquisicións de proxectos
Prolepse

A prolepse ou flashforward, en inglés, é un recurso narrativo consistente a anacronía duns feitos narrados, que altera a secuencia cronolóxica da historia, conectando momentos distintos e trasladando a acción ao futuro. Características
Esta técnica, utilizada tanto no cine como na literatura, é unha ida repentina e rápida ao futuro dun personaxe nunha historia. Aseméllase ao flashback coa única diferenza que neste último conéctanse o pasado e o presente.
Aparece utilizada nalgunhas series como Lost, Heroes ou en películas como Back to the Future.
Proletariado

O proletariado (do latín proles, liñaxe ou descendencia) é un termo empregado para identificar unha clase social máis baixa. [Cómpre referencia] Un membro de tal clase é chamado un proletario. Orixinalmente identificábase como aquelas persoas que non teñen outra riqueza que os seus fillos. O termo era utilizado inicialmente nun sentido despectivo, ata que Karl Marx o empregou nun sentido positivo para identificar o que el chamou a clase obreira. O proletariado na teoría marxista
Na teoría marxista, o proletariado é aquela clase da sociedade que non ten a propiedade dos medios de produción. Polo tanto, a única fonte de ingresos para os proletarios é a venda da súa forza de traballo.
O marxismo ve o proletariado e a burguesía (a clase propietaria) como inherentemente hostís, dado que, por exemplo, os traballadores de fábrica desexan que os salarios sexan tan altos como sexa posible, mentres que os donos desexan que os custos, e polo tanto os salarios, sexan tan baixos como sexa posible.
Proletarios de todos os países, xuntádevos!

Proletarios de todos os países, xuntádevos! (en alemán: Proletarier aller Länder, vereinigt euch! ) é un slogan político creado por Karl Marx e Friedrich Engels ao redactar O manifesto comunista.
Foi o lema da URSS, en ruso: Пролетарии всех стран, соединяйтесь! , que o tiña inscrito no seu escudo.
Prológica

A compañía Prológica Industria e Comércio de Microcomputadores Ltda. foi unha influente empresa de microinformática brasileira que atinxiu o seu auxe a mediados da década de 1980, cando chegou a ser a terceira maior empresa informática do país. Historia
A empresa foi fundada en 1976 por Geraldo Coen, Joseph Blumenfeld e Leonardo Bellonzi, e comercializaba inicialmente máquinas destinadas ó uso en tarefas de contabilidade. Posteriormente a empresa especializouse na produción de equipamentos de informática baseados nos ordenadores da liña TRS-80, da Radio Shack, so o nome xeral de CP (de Computador Persoal). Un dos seus maiores éxitos no campo profesional foi o microcomputador CP 500, compatíbel co TRS-80 Modelo III. Produtos
Computadores domésticos Computadores profesionais Periféricos Produtos desenvolvidos por empresas irmás
NE Z80
NE-Z8000
Promecio

O promecio ou prometio é un elemento químico da táboa periódica cuxo símbolo é Pm e o seu número atómico é 61. Algún tempo denominóuselle ilinio (por Illinois). Aínda que, tras a observación de certas liñas espectrais, algúns científicos reclamaron descubrir este elemento na natureza, ninguén puido illalo de substancias naturais. Descrición
Xérase artificialmente en reactores nucleares, xa que é un dos elementos resultantes da fisión do uranio, do torio e do plutonio. Todos os isótopos coñecidos son radioactivos. Utilízanse principalmente en investigación con trazadores.
Súa aplicación principal é na industria de substancias fosforescentes. Tamén usase en fabricación de calibradores de aberturas e en baterías nucleares empregadas en aplicacións exoespaciais (espazo exterior).
En 1902, Brauner predixo a existencia deste elemento. Diversos grupos argumentaron que o obtiveron, pero -debido á dificultade para separar o prometio doutros elementos- non puideron confirmar tales descubrimentos. Jacob A. Marinsky, Lawrence E. Glendenin e Charles D. Coryell, en 1944, probaron a existencia do prometio.
Demasiado ocupados coas investigacións relacionadas coa defensa durante a segunda guerra mundial, non reivindicaron seu descubrimento ata 1947. O obtiveron analizando subprodutos da fisión do uranio xerados nun reactor nuclear situado nos laboratorios Clinton, en Tennessee. Actualmente o prometio recuperase aínda de subprodutos da fisión do uranio. Tamén se pode producir mediante o bombardeo de 146Nd con neutróns. Por captura dun neutrón, este núcleo transformase en 147Nd (cuxa vida media é de 11 días), que por emisión dunha partícula beta transmutase en 147Pm. Aínda que na Terra non existe naturalmente, detectouse no espectro dunha estrela da constelación de Andrómeda.
A vida media do isótopo máis estable do prometio, o 145Pm, é de 17, 7 anos. Mediante captura electrónica decae en 145Nd.
O prometio poderíase aproveitar para a elaboración dunha batería que funcione con enerxía nuclear, que usaría as partículas beta emitidas pola transmutación do prometio para propiciar que unha substancia fosforescente emitira luz, que á súa vez mediante un dispositivo similar a un panel solar se convertería logo en electricidade. Estimase que este tipo de batería podería subministrar enerxía durante cinco anos.
Así mesmo o prometio se podería usar: Como fonte portátil de raios X
En xeradores termoeléctricos de radioisótopos para subministrar electricidade a sondas exoespaciais (espazo exterior) e satélites
Como fonte radioactiva para instrumentos de medición de espesores; d) para elaborar láseres destinados a comunicación con submarinos no seu ámbito habitual (somerxidos).
Promesa

A promesa, xuridicamente, é un contrato no cal dúas ou máis persoas obríganse unha á outra a dar, facer ou non facer algo no futuro, o vencemento dun prazo ou o cumprimento dunha condición.
Historicamente discutiuse se a promesa é un contrato autónomo, ou se simplemente é preparatorio do que será un contrato definitivo. Hoxe en día parece claro que a promesa é autónoma, por canto é un contrato con obxectivo propio, e seguirá sendo válido aínda que o contrato futuro non se celebre, dando dereito a indemnización de prexuízos.
Prometheus (volcán)

Prometheus é un volcán activo que está situado na superficie da lúa de Xúpiter, Ío. As súas coordenadas na superficie de Ío son 1, 52° S 153, 94° O. Prometheus consiste nun cumio de 28 kms de ancho chamado Prometheus Patera e 100 kms de coladas de lava, todo isto rodeado dunha grande extensión circular de depósitos de sulfuro vermello e de brillante dióxido de sulfuro, procedentes dos materiais depositados polas columnas (plumas) volcanicas. O volcán foi visto por primeira vez en imaxes tomadas pola sonda Voyager 1 en marzo de 1979. Ese mesmo ano, a Unión Astronómica Internacional deulle oficialmente o nome de Prometheus, deus grego do lume.
Prometheus é un lugar volcanicamente activo coma mínimo dende o encontro da Voyager 1 con Ío no ano 1979. Entre a chegada da Voyager e as primeiras observacións da sonda Galileo, foron depositadas coladas de lava sobre superficie duns 6. 700 km2. Observacións posteriores da Galileo amosaron numerosas fendas no leito volcánico, especialmente na parte occidental destes campos de lava.
Prometheus é un volcán con dúas columnas volcánicas: unha máis pequena, rica en sulfuros procedentes do magma que se descarga cara ao final da parte oriental dos leitos de lava, acadando unhas alturas que oscilan entre 75 a 100 km; e a outra columna eruptiva rica en SO2 que está activa en fronte de onde finaliza a outra. A primeira forma un deposito difuso e vermello cara ao leste de Prometheus. A segunda forma un brillante e circular deposito ó redor da totalidade do volcán e dos seus campos de lava. A columna eruptiva rica en SO2 é xerada da lava que corre cara ao final da parte occidental dos leitos de lava, cubrindo, quentando e vaporizando a xeada de dióxido de sulfuro. Isto vai acompañado da aparición de moitas fendas, as cales xeran gas e po que se suma para forma-la columna (pluma) volcánica. A columna de Prometheus foi vista tanto pola Voyager coma pola Galileo, coma pola New Horizons, cando cada sonda tivo a oportunidade de tomar imaxes.
Promielocito

Un promielocito (ou progranulocito) é unha célula precursora dos leucocitos granulocitos, que se orixina a partir do desenvolvemento dos mieloblastos e convértese despois en mielocito. Os promielocitos miden de 12-20 microns de diámetro. O núcleo dun promielocito é reniforme e de aproximadamente o mesmo tamaño que o dun mieloblasto, pero o seu citoplasma é moito máis abondoso. Tamén teñen uns nucléolos menos prominentes que os dos mieloblastos e a súa cromatina é máis e groseira e grumosa. O citoplasma adoita ser basófilo e contén gránulos primarios (azurófilos) vermellos/púrpuras con membrana e encimas, que non apaecían na etapa anterir de mieloblasto. Os gránulos azurófilos miden de 0, 1 a 0, 25 microns de diámetro e orixínanse no aparato de Golgi. O promielocito tardío diferénciase en tres liñas celulares con propiedadeds de tingidura e ultraestrutura específicas (de carácter basófilo, eosinófilos e neutrófilo), que son os mielocitos.
Promising Young Woman

Promising Young Woman é un filme británico-estadounidense de 2020 filme escrito, dirixido, e coproducido por Emerald Fennell, no seu debut como directora. Está protagonizado por Carey Mulligan no papel dunha moza con problemas perseguida por un pasado traumático mentres lida entre o perdón e a vinganza, xunto con Bo Burnham, Alison Brie, Clancy Brown, Chris Lowell, Jennifer Coolidge, Laverne Cox e Connie Britton nos papeis secundarios. Incorpora xéneros cinematográficos como a comedia negra, o drama criminal, cinema feminista, violación e vinganza e suspense.
Pronome

En lingüística e gramática, pódese denominar pronome a aquelas palabras que desenvolven unha función pronominal, é dicir, as que substitúen un sintagma nominal que se mencionou previamente ou que se sobreentende.
Por exemplo, eu, me, che, este, calquera etc.
Nalgúns pronomes exprésase o número, a persoa e en ocasións o xénero. Cando o pronome fai referencia a unha persoa, ao pronome denomínaselle pronome persoal. Cando o pronome indica posesión, denomínase pronome posesivo. Cando introduce unha proposición adxectiva denomínase pronome relativo, malia que estas subclases de palabras (posesivo, relativo) conforman xunto co artigo, demostrativo, numeral e indefinido a clase de palabra dos determinantes.
Pero ademais, existe un tipo de pronome que non fai referencia a ninguén nin nada, carece de significado léxico e denomínaselle expletivo ou pleonástico. En inglés, por exemplo, emprégase o pronome expletivo para cubrir a carencia dun suxeito en oracións impersoais, por exemplo o pronome it na oración "It rains" ("Chove" ). En galego é posible o uso dun el pleonástico: "El chove".
Pronome persoal

Un pronome persoal é unha clase de palabra que designa as persoas que participan na comunicación e agrupa termos dotados de caracteres morfolóxicos e sintácticos, algún dos cales comparten con adxectivos ou substantivos, sendo outros especificamente pronominais; unha destas propiedades específicas é o feito de careceren de contidos semánticos, pois os pronomes sinalan, remiten a algo ou represéntano, é dicir, que son deícticos ou anafóricos. Críticas á perspectiva tradicional
A clasificación dos persoais segundo se refiran a cada unha das persoas do discurso é para Émile Benveniste errónea, pois a oposición establecida entre os persoais, consistente en referiren a P1 (1ª persoa), a P2 (2ª persoa) ou a P3 (3ª persoa) non se sostén no acto comunicativo. No acto de fala só hai dúas persoas: o emisor e o interlocutor. Caberían como persoais "eu" e "ti", mais nunca "el".
Emilio Alarcos súmase a este rexeitamento sobre a base de exemplos como "¿cres ti que virá? ", onde evidentemente "ti" non está substituíndo ningún nome, nin é substituíble polo nome propio da persoa referida; polo que conclúe que "eu" e "ti" son persoais, pero non son pronomes.
Pronunciación

A pronunciación ou pronuncia refírese á maneira en que unha palabra ou lingua é falada e tamén ó xeito en que alguén pronuncia unha palabra.
Unha palabra pode ser falada de formas diferentes por varios individuos ou grupos, dependendo moitos factores sociolingüísticos, por exemplo o lugar na cal creceron ou o sitio onde viven. Terminoloxía lingüística
O xeito no cal un individuo pronuncia palabras depende en primeiro lugar das unidades básicas de son que usa na súa lingua. A póla da lingüística que estuda estas unidades de son é a fonética. Os sons que desempeñan o mesmo papel agrúpanse xuntos en clases chamadas fonemas; o estudo destas fonemas realízao a fonoloxía.
Cabe salientar que, do mesmo xeito que diferentes idiomas posúen diferentes palabras para referir a certas cousas, moitos teñen ademais diferentes formas, non só de pronunciar, senón tamén de agrupar esas fonemas. No galego, as palabras agrúpanse en sílabas, como unidade suprafonémica mínima. En cambio, noutras linguas, como o latín ou o xaponés, as sílabas poden descomporse en mouras. Pronuncia noutras linguas
Pronuncia en inglés
En inglés, algunhas palabras con dúas ou máis letras pódense combinar para facer diferentes sons. Por exemplo, ie pode representar o son /e/ en friend ou /ai/ en pé. Outra combinación común de dúas letras é a combinación ou, ow e oa.
Propelente

Un propulsor ou propelente, é calquera gas, líquido ou sólido cuxa expansión se pode usar para xerar un pulo e impartir movemento a outra substancia ou obxecto.
O termo propelente tamén é usado na industria alimentaria para referirse aos gases diferentes do aire expulsados dun recipiente. Gases
Os gases como o óxido nitroso (N₂O) e o dióxido de carbono (CO₂) son usados como propelentes en diversas aplicacións, tales como dispensadores de aerosois e sistemas de propulsión. No ámbito alimentario, o N₂O é utilizado en produtos coma a nata montada, mentres que en aplicativos non alimentarios, estes gases son responsables de expulsar o produto contido no recipiente. En cosméticos, insecticidas, pinturas e produtos farmacéuticos, antes dispensábanse coa axuda de hidrofluorocarburos, pero debido aos seus efectos destrutivos na capa de ozono terrestre, foron prohibidos en moitos países, excepto para usos esenciais como algúns medicamentos, pesticidas, lubrificantes e produtos de limpeza para equipos eléctricos ou electrónicos. Estes foron substituídos por hidrocarburos non totalmente haloxenados, que non afectan á Ozonosfera. Os gases máis importantes utilizados na actualidade como propelentes son: Hidrocarburos: propano, metilpropano, butano, pentano, ciclopentano.
Éter dimetílico.
Hidrocarburos haloxenados: 1, 1, 1, 2 tetrafluoroetano ou HFC134a, 1, 1-difluoroetano ou HFC152a, 1, 1, 1, 2, 3, 3, 3-heptafluoropropano ou HFC227ea.
Gases atmosféricos: dióxido de carbono, nitróxeno, óxido de dinitróxeno. Líquidos
Os propelentes líquidos teñen un uso significativo na propulsión de foguetes espaciais. Algúns exemplos son os monopropulsantes, como o nitrometano, e os bipropulsantes, que usan unha combinación de oxidante e combustible, como o oxíxeno líquido e o hidróxeno líquido, respectivamente, que se inxectan nunha cámara de combustión desde recipientes separados; e multipropelentes, compostos por diversos oxidantes e combustibles. Sólidos
A pólvora negra utilizouse como propulsor en armas e foguetes até entrado o século XX, cando entrou en uso a pólvora dobre base (40 % de nitroglicerina, 60 % de nitrocelulosa). Outros propelentes sólidos modernos son o perclorato fundido (que usa perclorato de amonio como oxidante e varios aceites ou cauchos como combustible) e os propelentes compostos (que usan un aglutinante plástico con picrato de amonio, nitrato de potasio). Problemas ambientais
A utilización de certos hidrocarburos haloxenados como propulsores tivo que ser regulada debido ao seu impacto no esgotamento da capa de ozono. Esta problemática derivou na creación do Protocolo de Montreal en 1987, un acordo internacional destinado a protexer a capa de ozono mediante a prohibición de substancias que a esgotan. Dende entón, procurouse substituílos por outras substancias menos prexudiciais para o medio ambiente.
Properdina

A properdina ou Factor P é o único regulador positivo da activación do sistema do complemento sanguíneo, que estabiliza a vía alternativa da convertase para a activación. É unha proteína que se encontra no plasma sanguíneo dos animais máis complexos. Estrutura
A properdina é unha proteína do grupo das gamma-globulinas composta por moitas subunidades proteicas idénticas cun sitio de unión ao ligando separado. A properdina nativa aparece formando dímeros dispostos cabeza con cola, trímeros e tetrámeros na proporción fixa 22: 52: 28. Función
Coñécese que participa nalgunhas respostas inmunes específicas. Xoga unha papel na inflamación dos tecidos e na fagocitose dos patóxenos feita polos fagocitos. Ademais, axuda a neutralizar a algúns virus.
No sistema do complemento a properdina promove a asociación de C3b co Factor B e proporciona un punto focal para a ensamblaxe de C3bBb na superficie. Únese a vía alternativa da convertase de C3 preformada. A properdina tamén inhibe a clivaxe mediada polo Factor H de C3b polo Factor I. A vía alternativa de activación do complemento non é dependente de anticorpos. Esta rama do sistema de complemento é activada polos inmunocomplexos IgA e endotoxinas bacterianas, polisacáridos, e paredes celulares bacterianas, e orixina a produción de anafilatoxinas, opsoninas, factores quimiotácticos, e o complexo de ataque á membrana, todos os cales axudan a loitar contra os patóxenos. Historia
A properdina descubriuna en 1954 o Dr. Louis Pillemer do Instituto de Patoloxía (agora o Departmento de Patoloxía da Case Western Reserve University). Deficiencia
A deficiencia de properdina é unha rara doenza igada ao cromosoma X na cal a properdina é deficiente. As persoas afectadas son susceptibles a unha enfermidade miningocócica fulminante.
Prophets of Rage

Prophets of Rage foi un supergrupo estadounidense de rap rock formado no ano 2016. O grupo estaba composto por tres membros de Rage Against the Machine e Audioslave (o baixista Tim Commerford, o guitarrista Tom Morello e o batería Brad Wilk), xunto a dous membros de Public Enemy (DJ Lord e o rapeiro Chuck D), ademais do rapeiro B-Real de Cypress Hill. A banda separouse en 2019, tras a reunión de Rage Against the Machine. Durante os seus tres anos de existencia, Prophets of Rage publicou un EP e un álbum de estudio. Discografía
Álbums
EPs
The Party's Over (2016) Membros
Tom Morello – guitarra (2016–)
Tim Commerford – baixo, coros (2016–)
Brad Wilk – batería (2016–)
DJ Lord – mesa de mesturas (2016–)
Chuck D – vocals (2016–)
B-Real – voces (2016–)
Propiedade

En dereito, a propiedade é o poder directo e inmediato sobre un obxecto ou ben, pola que se atribúe ao seu titular a capacidade de dispoñer deste, sen máis limitacións que as que impoña a lei. É o dereito real que implica o exercicio das facultades xurídicas máis amplas que o ordenamento xurídico concede sobre un ben.
O obxecto do dereito de propiedade esta constituído por todos os bens susceptibles de apropiación. Para que se cumpra tal condición, en xeral, requírense tres condicións: que o ben sexa útil, xa que se non o fose, carecería de fin a apropiación; que o ben exista en cantidade limitada, e que sexa susceptible de ocupación, porque doutro modo non poderá actuarse.
Propiedade física

Unha propiedade física é calquera calidade, cantidade ou atributo mensurábel que describe estados dun sistema físico.
As mudanzas nas propiedades físicas dun sistema reflíctense en transformacións dese sistema. As propiedades físicas tamén son frecuentemente chamadas de observábeis. Terminoloxía
Etimoloxía
A expresión provén das palabras propiedade e física, do latín propiĕtāte, (calidade de propio ou característica dunha cousa) e do grego φυσικός physikós (natural, asociado ao verbo grego "φύω" (fýo), que significa xerar, facer nacer, ou crecer. Esta raíz está conectada coa raíz indoeuropea "*bheuə-", que se refire a ser, existir ou crecer.
Diferenza con outras propiedades
A diferenza das propiedades químicas, os cambios nas propiedades físicas non conducen a cambios na identidade das substancias. Por exemplo, cando un material cambia dun sólido a un líquido, ou dun líquido a un gas, só hai un cambio no estado da substancia, pero non na identidade da propia substancia, como ocorre na corrosión / oxidación. procesos. Polo tanto, a fase (sólido, líquido, gas, plasma) é unha propiedade física mentres que a resistencia á corrosión / oxidación é unha propiedade química.
Varias propiedades dun material poden ser consideradas en conxunto e agruparse en físicas e químicas, denominándoas propiedades físico-químicas. Ademais, algunhas propiedades físicas como a condutividade eléctrica, poden desencadear reaccións químicas, como na electrólise, que implica cambios na composición química. Así, mentres que a condutividade é unha propiedade física, as reaccións relacionadas poden alterar quimicamente os materiais involucrados.
Nas ciencias puras, especialmente en matemáticas, explóranse propiedades como a simetría, a cardinalidade ou as propiedades topolóxicas. Estas non dependen da materia física ou química, senón que describen calidades abstractas ou patróns que poden aplicarse tanto a obxectos físicos como a entidades matemáticas. Algunhas propiedades xeométricas refírense ás características que definen a forma e a dimensión dos obxectos e tamén poden ser consideradas propiedades físicas, como o volume ou a área. Propiedades intensivas e extensivas
As propiedades físicas pódense clasificar en dous tipos principais: extensivas e intensivas. As propiedades intensivas son aquelas que non dependen da cantidade de materia nin do tamaño do sistema, como a densidade, a temperatura e a presión, que permanecen constantes independentemente do tamaño da mostra.
As propiedades extensivas, á súa vez, varían segundo a cantidade de materia ou o tamaño do sistema. Algúns exemplos son a masa, o volume e a enerxía total, que aumentan ou diminúen en proporción á cantidade de materia.
As propiedades intensivas pódense obter pola relación entre dúas propiedades extensivas. Por exemplo, a densidade obtense pola relación entre masa e volume. Lista de propiedades físicas
As propiedades físicas dun material non dependen moito da súa estrutura interna e pódense determinar facilmente con aparellos específicos sen ter que aplicar unha forza. Propiedades físicas son, entre outras:
Propiedade intelectual

A propiedade intelectual refírese a un ben económico xeralmente inmaterial, aínda que poida estar asociados a produtos físicos, recollido na maior parte de lexislacións dos países e suxeito a explotación económica por parte dos posuidores legais de devandita propiedade. Nun sentido estritamente xurídico a propiedade intelectual, é o protexido polas leis de propiedade intelectual, e calquera produción intelectual non explicitamente recollida pola lexislación non pode ser considerada propiedade intelectual en sentido xurídico. Así, os dereitos de propiedade intelectual protexen os intereses dos creadores ao ofrecerlles prerrogativas en relación coas súas creacións.
Para a Organización Mundial da Propiedade Intelectual (OMPI) calquera creación da mente humana é parte da propiedade intelectual, con todo, as lexislacións formais non garanten a explotación exclusiva das creacións intelectuais aos seus autores de calquera tipo de creación, senón só dalgunhas formas de produción intelectual explicitamente recollidas en devandita lexislación. A delimitación de que constitúe unha propiedade intelectual depende das lexislacións e está sometida a continua renovación. Por un lado a propiedade intelectual ten que ver coas creacións intencionais dun individuo de maneira planificada, entre estas estarían por exemplo: os inventos, as obras literarias e artísticas, os símbolos, os nomes, as imaxes, os debuxos e modelos utilizados no comercio. Usualmente as teorías científicas ou os descubrimentos son producións intelectuais deliberadas pero as lexislacións non as consideran como obxecto protexido polas leis de protección intelectual.
Os dereitos relacionados co dereito de autor son os dereitos dos artistas intérpretes e executantes sobre as súas interpretacións e execucións, os dereitos dos produtores de fonogramas sobre as súas gravacións e os dereitos dos organismos de radiodifusión sobre os seus programas de radio e de televisión.
O Día Mundial da Propiedade Intelectual celébrase o 26 de abril.
Existe ademais unha corrente, especialmente a que provén do movemento de software libre, que considera que o termo propiedade intelectual é enganoso e reúne baixo un mesmo concepto diferentes réximes xurídicos non equiparables entre si, como as patentes, o dereito de autor, as marcas e as denominacións de orixe, entre outros.
Propiedade privada

Propiedade privada son os dereitos das persoas e empresas a obter, posuír, controlar, empregar, dispor e deixar en herdanzas, capital, cousas e outras formas de propiedade. A propiedade privada diferénciase da propiedade pública en que esta última se refire a bens propiedade do Estado ou Goberno, e non de individuos, comunidades ou entidades empresarias. O concepto de propiedade foi sufrindo modificacións ó longo da historia. A finais do século XVIII, durante a Revolución Industrial, a propiedade privada xurdiu como a forma predominante de propiedade no eido da produción e as terras, desprazando á propiedade feudal, gremios, sistema de obradoiros de traballo e produción artesá, que se baseaban na propiedade das ferramentas de produción por parte de traballadores individuais ou gremios de artesáns.
Os marxistas fan unha distinción entre propiedade privada e propiedade persoal, definindo á primeira como os medios de produción, facendo referencia á empresa privada baseada nunha produción socializada e man de obra asalariada; mentres que a segunda son os bens de consumo ou cousas producidas por un individuo. Historicamente, até o desenvolvemento do capitalismo, o termo propiedade designaba á tenencia de terras; a partir de entón o termo propiedade comezou a utilizarse para referirse á propiedade sobre os medios de produción. Dende entón, na súa acepción común, expandiuse para abarcar ás posesións persoais e á propiedade non produtiva que posúen os individuos.
Propiedades químicas

As propiedades químicas son as propiedades dun material evidentes durante ou tras unha reacción química, é dicir, calquera cualidade que pode establecerse só cambiando a identidade química dunha substancia. As propiedades químicas non poden determinarse só pola observación ou tacto da substancia, e para investigalas hai que afectar á estrutura química interna desta. Cando unha substancia se somete a unha reacción química, as súas propiedades cambian de forma drástica, dando lugar a un cambio químico.
As propiedades químicas poden contrastarse coas propiedades físicas, que poden observarse sen modificar a estrutura química da substancia. As propiedades químicas utilízanse para a determinación de clasificacións químicas e son útiles para identificar substancias descoñecidas ou purificar outras substancias. A ciencia dos materiais habitualmente ten en consideración as propiedades quimicas dun material para determinar os seus usos.
Propileo

Un propileo é unha porta monumental, precedida normalmente dun pórtico con soportais. Os propileos máis famosos son os da Acrópole de Atenas.
Un propileo tamén é o vestíbulo con columnas dun templo.
Un propileo tamén é o pórtico que dá acceso a un témenos.
Proposición (lóxica)

En filosofía e lóxica, o termo proposición úsase para referirse a: As entidades que levan valores de verdade. Os obxectos das crenzas e outras actitudes propositivas. O significado de frases declarativas ou declarativas, como "o Sol é unha estrela". Intuitivamente, unha proposición expresa un contido semántico ao que, baixo un determinado procedemento acordado ou prescrito, é posíbel asignarlle un valor de verdade (normalmente "verdadeiro" ou "falso", aínda que se admiten outros valores de verdade diferentes na lóxica formal). Unha proposición é unha cadea de signos expresada nunha determinada lingua. Nunha linguaxe natural, eses signos adoitan ser sons ou caracteres escritos, mentres que nun tipo de linguaxe formal poden ser signos arbitrarios. Lóxica
Na lóxica tradicional, a proposición e o xuízo distínguense, xa que o primeiro é o produto lóxico do acto polo que se afirma ou se nega algo, mentres que ese acto constitúe o xuízo. Para Aristóteles, a proposición é un discurso declarativo perfecto, que se expresa nun xuízo que significa o que é verdadeiro e o que é falso como un xuízo de termos. Por iso o xuízo é unha declaración categórica, é dicir, incondicionada porque representa adecuadamente a realidade.
Na lóxica formal, unha proposición lóxica identifícase cunha fórmula ben formada utilizando os símbolos do alfabeto que caracteriza a linguaxe formal que se utiliza. As regras de boa formación garanten que a proposición é interpretábel en termos de verdade ou nun modelo formal. As fórmulas mal formadas de feito non poden ter un valor de verdade xa que non hai garantías de que sexan interpretábeis e, polo tanto, poidan ter un valor de verdade.
Proquiralidade

En química, as moléculas proquirais son moléculas aquirais que poden ser transformadas en moléculas quirais nunha soa etapa.