proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Independentismo cham

O independentismo cham é un movemento político cuxo obxectivo é a independencia do pobo cham de Vietnam. Contexto histórico
Co nome de Champa coñécense un conxunto de entidades políticas independentes que se estenderon pola costa do que hoxe é o centro e sur de Vietnam dende aproximadamente o século II d. C. até 1832, cando foi anexada polo Imperio vietnamita baixo Minh Mạng. Noutro tempo un reino independente, Champa tiña a súa propia cultura, que estaba fortemente influenciada pola zona cultural india, resultando en herdanzas culturais propias que os separaban dos vietnamitas no norte, facendo de Champa unha das partes máis importantes do país. Formaba parte da esfera da civilización índica debido aos seus fortes trazos hindús.
Porén, cando a nación vietnamita xurdiu despois da ocupación chinesa, Champa e Đại Việt participaron nunha serie de guerras. Estas guerras debilitaron a Champa, lenta mais efectivamente, xa que o país era incapaz de defenderse tanto da ameaza do Imperio Khmer no oeste como dos vietnamitas no norte. Para rescatar o país, os cham adoptaron o islam como relixión dende o século XV, mais a conquista vietnamita en 1471 finalmente puxo fin de iure a Champa como estado independente.
Desde entón, os chams rebeláronse varias veces contra o dominio vietnamita. As rebelións máis importantes ocorreron no século XIX, co levantamento de Katip Sumat e o levantamento de Ja Thak Wa, converténdoa na primeira e, ata agora, a única guerra xihadista na historia de Vietnam. Ambas rebelións foran esmagadas polo Imperio vietnamita. No século XX, especialmente na guerra de Vietnam, os Cham estiveron activos como parte da Fronte para a Liberación de Champa e, máis tarde, na Fronte Unida para a Liberación das Razas Oprimidas, rebelándose como parte do seu desexo de independencia. Todas estas rebelións foron finalmente esmagadas polo goberno comunista unificado, e a poboación cham reduciuse significativamente.
Independentismo de Turquestán Oriental

O independentismo de Turquestán Oriental (en uigur: شەرقىي تۈركىستان مۇستەقىللىق ھەرىكىتى; en chinés: 东突厥斯坦独立运动) é un movemento político que busca a independencia de Turquestán Oriental, unha enorme rexión no noroeste da China e o fogar do pobo uigur. O pobo uigur é un pobo turco no canto de etnia sinítica (como a maioría han do resto da China). A rexión está actualmente administrada como unha subdivisión a nivel provincial da República Popular Chinesa (RPC), baixo o nome oficial de Xinjiang. Dentro do movemento independentista, hai un amplo apoio para que a rexión sexa renomeada, xa que "Xinjiang" (que significa "nova fronteira" en chinés) é visto polos independentistas como un nome colonial. "Turquestán Oriental" é o nome proposto máis coñecido. "Uigurstán" é outro nome proposto coñecido.
Xinjiang estivo baixo o control dun réxime chinés desde a dinastía Han (hai 2. 000 anos). No 101 a. C. , o exército da dinastía Han comezou a acumular campos en plataformas de rodas, canles e arados, etc. Máis tarde, estendeuse a todas as partes de Xinjiang. Cada punto de acantonamento converteuse na área de distribución inicial para o pobo han despois de entrar en Xinjiang. Despois do estabelecemento da capital das rexións occidentais, Hufu, no ano 60 a. C. , o pobo han entrou continuamente en Xinjiang.
Independentismo escocés

O independentismo escocés (en escocés: Neo-eisimeileachd na h-Alba; en scots: Scots unthirldom) é un movemento político en Escocia que defende que se converta nun estado soberano, independente do Reino Unido.
Escocia foi un reino independente durante a Idade Media, e loitou guerras para manter a súa independencia respecto de Inglaterra. Os dous reinos uníronse por unión persoal en 1603 cando o escocés Xacobe VI de Escocia se converteu no rei Xacobe I de Inglaterra, e despois os dous reinos uníronse politicamente en 1707. As campañas políticas a prol do autogoberno escocés comezaron no século XIX, nun principio como unha maneira de goberno dentro do Reino Unido. Realizáronse dous referendos de devolución en 1979 e 1997, e o Parlamento escocés foi estabelecido o 1 de xullo de 1999.
O Partido Nacional Escocés a prol da independencia converteuse no partido gobernante no parlamento devolto en 2007, e conseguiu unha ampla maioría de escanos nas eleccións ao Parlamento de Escocia de 2011. Isto motivou un acordo entre os gobernos escocés e británico para a realización do referendo de independencia de Escocia de 2014. Os votantes foron preguntados: "Escocia debería ser un país independente? " ó cal o 44, 7% dos votantes responderon "Si" e un 55, 3% responderon "Non", cun récord de participación do 85%. Logo da saída do Reino Unido da Unión Europea, propúxose un segundo referendo de independencia.
Independentismo feroés

O independentismo feroés ou movemento nacional feroés (en feroés: Føroyska Tjóðskaparrørslan ou Føroyska Sjálvstýrisrørslan) é un movemento político que busca o establecemento das Illas Feroe como estado soberano fóra de Dinamarca. Entre as razóns para a total autonomía inclúense a división lingüística e cultural entre Dinamarca e as Illas Feroe, así como a súa falta de proximidade entre si; as Illas Feroe están a uns 990 km das costas dinamarquesas. Preocupacións pola viabilidade económica
Aínda que gozan dunha cantidade significativa de autonomía con respecto a Dinamarca, as Illas Feroe aínda dependen regularmente de 99, 8 millóns de dólares de subvencións do goberno para manter a súa economía estable; en 1992, un caída bancaria do 25% fixo que a economía se atopase nun período de estancamento e o 15% da poboación migrou a Dinamarca continental. O apoio financeiro do goberno dinamarqués representa o 4, 6% do produto interior bruto feroés e representa entre o 10 e o 12% do orzamento público.
A compañía norueguesa de petróleo e gas Statoil interesouse polas perspectivas de petróleo nas augas fronte ás illas Feroe, embarcando nunha operación de exploración de petróleo estimada en 166, 46 millóns de dólares. Exxon Mobil e Atlantic Petroleum tamén teñen participacións nas plataformas de perforación que se están instalando en augas feroesas. Se estas operacións teñen éxito e atopan as abundantes cantidades proxectadas de petróleo (un valor de 568. 500 dólares por cada residente das Illas Feroe), a perspectiva da independencia pode recibir un impulso.
Indeterminada (variábel)

En matemáticas, unha indeterminada ou variábel formal é unha variábel (un símbolo, xeralmente unha letra) que se usa de forma puramente formal nunha expresión matemática, pero que non representa ningún valor.
Na análise, unha expresión matemática como 3 x 2 + 4 x {\displaystyle 3x^{2}+4x} adoita tomarse para representar unha cantidade cuxo valor é función da súa variábel x {\displaystyle x}, e a propia variábel tómase para representar unha cantidade descoñecida ou cambiante. Dúas expresións funcionais deste tipo considéranse iguais sempre que o seu valor sexa igual para cada valor posíbel de x {\displaystyle x} do dominio das funcións. En álxebra, porén, as expresións deste tipo adoitan tomarse para representar obxectos en si mesmos, elementos dalgunha estrutura alxébrica, aquí un polinomio, elemento dun anel polinómico. Un polinomio pódese definir formalmente como a secuencia dos seus coeficientes, neste caso [ 0, 4, 3 ] {\displaystyle [0, 4, 3]} e a expresión 3 x 2 + 4 x {\displaystyle 3x^{2}+4x} ou escribindo todas as potencias 0 x 0 + 4 x 1 + 3 x 2 {\displaystyle 0x^{0}+4x^{1}+3x^{2}} é só unha notación alternativa conveniente, con potencias da indeterminada x {\displaystyle x} para indicar a orde dos coeficientes. Dous destes polinomios formais considéranse iguais sempre que os seus coeficientes sexan iguais. Ás veces estes dous conceptos de igualdade discrepan.
Algúns autores reservan a palabra variábel para significar unha cantidade descoñecida ou cambiante, e distinguen estritamente os conceptos de variébel e indeterminada. Outros autores usan indistintamente a palabra variábel para ambos conceptos.
As indeterminadas ocorren en polinomios, fraccións racionais (fraccións de polinomios), series formais de potencias e, de xeito máis xeral, en expresións que se ven como obxectos independentes. Polinomios
Un polinomio nunha indeterminada X {\displaystyle X} é unha expresión da forma a 0 + a 1 X + a 2 X 2 + … + a n X n {\displaystyle a_{0}+a_{1}X+a_{2}X^{2}+\ldots +a_{n}X^{n}}, onde os a i {\displaystyle a_{i}} chámanse coeficientes do polinomio. Dous destes polinomios son iguais só se os coeficientes correspondentes son iguais Pola contra, dúas funcións polinómicas nunha variábel x {\displaystyle x} poden ser iguais ou non para un valor determinado de x {\displaystyle x}. Serie formal de potencias
Unha serie formal de potencias nunha indeterminada X {\displaystyle X} é unha expresión da forma a 0 + a 1 X + a 2 X 2 + … {\displaystyle a_{0}+a_{1}X+a_{2}X^{2}+\ldots }, onde non se lle asigna ningún valor ao símbolo X {\displaystyle X}. Isto é semellante á definición dun polinomio, agás que un número infinito de coeficientes pode ser distinto de cero.
A diferenza das series de potencias que se atopan no cálculo, as cuestións de converxencia son irrelevantes (xa que non hai ningunha función en xogo). Así que están permitidas as series de potencias que diverxen para valores de x {\displaystyle x}, como 1 + x + 2 x 2 + 6 x 3 + … + n! x n + … {\displaystyle 1+x+2x^{2}+6x^{3}+\ldots +n! x^{n}+\ldots \, }.
Index Fungorum

Index Fungorum, é un proxecto internacional para indexar tódolos nomes formais (nomes científicos) do Reino Fungi. É comparable ó IPNI, pero con máis institucións contribuíntes.
Outra diferenza é que o IPNI non indica os nomes correctos, en cambio o Index Fungorum achega información do estado dun nome. No retorno da páxina de procura aparece indicado o nome correcto en verde, mentres que outros o fan en azul (os usos aberrantes de nomes indícanse en vermello). Tódolos nomes están enlazados a páxinas dando o nome correcto, con listas de sinónimos micolóxicos.
Indian Broadcasting Company

A Indian Broadcasting Company (IBC) foi unha cadea privada de radio establecida na India Británica en 1926 e que operaba dúas estacións de radio, unha en Bombai, aberta en xullo de 1927, e outra en Calcuta, aberta en agosto. Desenvolvemento
Establecida por un grupo de financeiros indios coa axuda financeira da compañía de Marconi e cun capital de millón e medio de rupias, comezou a emitir en 1927. Financiabase polas cotas das licenzas de radio e sobre os equipos imporatados de radio, pero o feito que o tivese que recadar a mesma compañía e a falta de interese das autoridades gobernamentais pola radio, levou á súa desaparación o 28 de febreiro de 1930, así e todo tan só chegou a ter 7. 000 radiontes. Logo da presión dos escoitas e a opinión pública o goberno tomou o contral das emisoras e formou o Indian Broadcasting Service, embrión da futura All India Radio
O primeiro programa en saír ás ondas foi India Radio Times que se emitiu a partir do 15 de xullo de 1927
Indian Regional Navigation Satellite System

Indian Regional Navigation Satellite System ou IRNSS é o nome dunha serie de satélites de navegación indios. Características
Os satélites IRNSS son satélites gobernamentais adicados a mellorar a precisión dos sistemas de posicionamento GPS e Galileo na rexión da India. IRNSS está composto por unha serie de satélites de 1425 kg de masa construídos pola ISRO co bus I-1K. Varios dos satélites están en órbita xeoestacionaria, mentres que o resto está nunha órbita xeosíncrona cunha inclinación orbital de 29º. Con esta configuración os satélites son visibles desde a India en todo momento e os seus sinais poden recibirse en todo o territorio. Cada satélite leva a bordo un emisor de sinais en banda S e banda L5 e un transmisor de localización cun retrorreflector láser para coñecer a situación exacta do satélite. O sistema recibe tamén o nome de NavIC (Navigation with Indian Constellation). Tódolos satélites IRNSS foron lanzados mediante foguetes PSLV-XL.
Indian Space Research Organisation

Indian Space Research Organisation (Organización India para a Investigación Espacial) ou ISRO é a axencia espacial da India. Historia
ISRO foi fundada o 15 de agosto de 1969, herdeira da INCOSPAR (Indian National Committee for Space Research), fundado á súa vez en 1962 por Vikram Sarabhai. En 1972 ISRO pasou a depender do Departamento do Espazo do goberno, fundado ese mesmo ano, que aglutina a outros centros tamén. A misión de ISRO é desenvolver e aplicar tecnoloxías relacionadas co espazo para as diferentes necesidades nacionais. Para iso a organización desenvolveu sistemas e satélites para comunicacións, emisións de televisión, servizos meteorolóxicos, navegación, busca de recursos e educación. Tamén desenvolveu unha serie de lanzadores, como o Polar Satellite Launch Vehicle e o Geosynchronous Satellite Launch Vehicle.
ISRO tamén ten unha vertente educativa, con centros para educación e investigación repartidos polo país adicados á teledetección, a astronomía, a astrofísica e as ciencias atmosféricas. A organización posúe un programa de exploración lunar e planetaria. Ten as súas oficinas principais en Bengaluru e o seu centro de fabricación de vehículos de lanzamento no Centro Espacial Vikram Sarabhai en Thiruvananthapuram. Os lanzamentos fanse desde o Centro espacial de Sriharikota.
Algúns satélites e sondas de ISRO son: Chandrayaan 1
Chandrayaan 3 (primeira sonda en acadar o polo sur lunar)
Indian Remote Sensing Satellite
Indian National Satellite System
Indian Regional Navigation Satellite System
Indiana

Indiana é un dos estados dos Estados Unidos de América, situada no Medio Oeste. É o trixésimo oitavo meirande estado e o décimo sétimo máis poboado dos 50 Estados dos Estados Unidos de América. A súa capital e cidade máis grande é Indianapolis. Indiana foi admitido nos Estados Unidos como décimo noveno estado o 11 de decembro de 1816. Limita co lago Michigan polo noroeste, Míchigan polo norte, Ohio polo leste, o río Ohio e Kentucky polo sur e sueste, e co río Wabash e Illinois polo oeste.
Diversos pobos indíxenas habitaron Indiana durante miles de anos, algúns dos cales foron expulsados polo goberno dos Estados Unidos entre 1800 e 1836. Indiana recibe o seu nome por ser un estado que estaba amplamente habitado por tribos nativas mesmo despois de que se lle concedese a condición de estado. Dende entón, os patróns de asentamento en Indiana reflectiron a segmentación cultural rexional presente no leste dos Estados Unidos; a parte máis setentrional foi colonizada por xente que procedía de Nova Inglaterra e Nova York, Indiana central polo inmigrantes de Mid-Atlantic e Ohio, e a Indiana do sur por colonos de estados sureños como Kentucky e Tennessee.
Indiana ten unha economía diversa cun produto interior bruto de 377, 1 billóns de dólares en 2019. Ten varias áreas metropolitanas cunha poboación superior a 100000 habitantes e un bo número de cidades pequenas e vilas. Indiana é a sede de equipos deportivos profesionais nos que se contan os Indianapolis Colts da NFL e os Indiana Pacers da NBA, e neste estado celébrase o evento deportivo de carreiras de Indianapolis 500.
Indiana Jones and the Dial of Destiny

Indiana Jones and the Dial of Destiny é un filme estadounidense de 2023 dirixido por James Mangold, quen coescribiu o guión con David Koepp e o equipo de escritura de Jez e John-Henry Butterworth. É o quinto e derradeiro filme da serie cinematográfica de Indiana Jones e a continuación de Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008). Está protagonizado por Harrison Ford, John Rhys-Davies e Karen Allen, que retoman os seus papeis da saga como Indiana, Sallah e Marion Ravenwood respectivamente, así como por Phoebe Waller-Bridge, Antonio Banderas, Toby Jones, Boyd Holbrook, Ethann Isidore e Mads Mikkelsen. Ambientada en 1969, o filme segue a Jones e a súa afillada Helena, que intentan localizar un poderoso artefacto antes que o doutor Jürgen Voller, un científico da NASA convertido en nazi, que planea usalo para alterar o resultado da segunda guerra mundial. Personaxes
Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull

Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull é un filme estadounidense dirixido por Steven Spielberg que se estreou no 2008. Sinopse
A última aventura de Indiana Jones (Harrison Ford) comeza no deserto do suroeste de Estados Unidos en 1957, en plena guerra fría. Indy e o seu amigo Mac (Ray Winstone) acaban de escapar polos pelos das gadoupas duns axentes soviéticos nun remoto aeroporto. O decano da Universidade (Jim Broadbent) confésalle ó seu amigo o profesor Jones que as últimas misións de Indy fracasaron e que está a piques de ser despedido. Nestas circunstancias, Indiana coñece a un xove rebelde chamado Mutt (Shia LaBeouf) que lle propón un trato: se lle axuda a resolver un problema persoal, el, en troques, podería levalo a facer un dos descubrimentos máis espectaculares da historia: a Caveira de Cristal de Akatur, que se atopa nun lugar remoto do Perú. Pero axiña descobren que non están sós; tamén os axentes soviéticos, dirixidos pola fría e fermosa Irina Spalko (Cate Blanchett), queren apoderarse da Caveira, convencidos de que axudará ó seu país a dominar o mundo. Personaxes
Harrison Ford como Indiana Jones
Shia LaBeouf como Henry "Mutt Williams" Jones III
Cate Blanchett como Irina Spalko
Karen Allen como Marion Ravenwood
Ray Winstone como George "Mac" McHale
John Hurt como Harold "Ox" Oxley
Jim Broadbent como Dean Charles Stanforth
Igor Jijikine como Coronel Ruso Dovchenko Galardóns e nomeamentos
2008: Nomeada ó BAFTA: Mellores efectos especiais.
2008: Premio Razzie: Peor precuela, remake, copia ou secuela.
Indias Orientais

Indias Orientales é o antigo nome que se lle deu ás "Indias de Asia", en oposición ás Indias Occidentais que eran unha referencia ao novo continente de América.
Foi moi usado desde o século XVI até o XIX, e comprendía todo o sueste e sur de Asia, desde Indonesia á rexión do Indostán.
Porén, outras acepcións daban unha equivalencia co sueste asiático e outras restrinxían máis aínda o seu uso, equiparándoas ao arquipélago Malaio como un sinónimo de Insulindia. Colonias e compañías
O termo Indias Orientais está asociado coa colonización europea. Para iso instituíronse múltiplas compañías que comezaron con fins comerciais monopólicos e logo chegaron á completa explotación e dominio.
Entre as colonias estiveron: Indias Orientais Neerlandesas, gobernada pola Compañía Holandesa das Indias Orientais.
Indias Orientais Españolas, posesións da Coroa de España (Filipinas, illas Palau, Guam, illas Marianas, illas Carolinas e outras illas da Micronesia).
India Británica e outros territorios gobernados pola Compañía Británica das Indias Orientais.
Indochina, posesión do Imperio colonial francés. Anteriormente colonizouse o sueste da India pola Compañía francesa das Indias Orientais.
Timor Portugués e moitos outros enclaves de Portugal nas Indias.
Serampore, colonia danesa en Bengala, administrada pola Compañía danesa das Indias Orientais.
A Compañía sueca das Indias Orientais realizou basicamente actividades comerciais.
Indicación Xeográfica Protexida

A Indicación Xeográfica Protexida (IXP) é un nome empregado para designar un produto agrícola, alimenticio ou doutro tipo, que posúe unha orixe xeográfica determinada e cuxa calidade ou reputación débese ao devandito lugar de orixe. Habitualmente, consiste no nome da localidade, rexión ou país de orixe de tales produtos.
Debido a que as calidades do produto proveñen do medio xeográfico no que se elaboran, a indicación xeográfica supón un viorto entre o produto e o lugar de orixe. Exemplos de indicacións xeográficas
Estes signos son aplicables a unha ampla gama de produtos. Por exemplo, pódese mencionar ao "Roquefort" empregado para designar a un queixo producido en Francia.
Con todo, non se limita só aos produtos agrícolas, xa que pode servir para destacar as calidades particulares dun produto que sexan consecuencia de factores humanos propios do lugar de orixe. Cítase como exemplo disto último á indicación xeográfica "Swiss" (suízo), protexida en numerosos países e empregada para designar produtos fabricados en Suíza.
En Galicia, é destacable a Identificación Xeográfica Protexida (I. X. P) no pemento, unha certificación avalada pola Comisión Europea, cuxo obxectivo é designar a denominación do pemento cuxa produción, transformación e elaboración posúe unha orixe xeográfica determinada, e cuxa calidade ou reputación débese ao devandito lugar. Este selo (I. X. P. ) é moi importante e na actualidade existen diferentes denominacións de orixe en Galicia para este produto: pemento de Padrón (O Sar), pemento do Couto (Ferrolterra) e o pemento de Arnoia (O Ribeiro).
Trátase dun distintivo que verifica que os produtos co selo de Identificación Xeográfica Protexida atópanse dentro da lista de produtos agroalimentarios de orixe, calidade e calidade certificada, protexidos polas normas da Unión Europea.
Cada vez máis, os consumidores reclaman unha maior transparencia sobre os produtos que adquiren ou consomen, de aí a necesidade de contar con figuras de protección que recoñezan e certifiquen a súa procedencia, calidade, así como outros aspectos relativos ao control, a transformación e a seguridade alimentaria. Regulacións
Unión Europea
De acordo coa normativa da Unión Europea, protéxese a Indicación Xeográfica Protexida (I. X. P. ) se o vencello do medio xeográfico co nome do produto segue presente en polo menos unha das etapas da produción, da transformación ou da elaboración. Ademais, o produto pode beneficiarse da boa reputación da rexión xeográfica. Produtos galegos con Indicación Xeográfica Protexida (I. X. P. )
Castaña de Galicia
Faba de Lourenzá
Grelos de Galicia
Lacón galego («Lacón Gallego»)
Mel de Galicia
Pan de Cea
Pan galego
Pataca de Galicia
Pemento de Arnoia
Pemento do Couto
Pemento de Oímbra
Torta de Santiago («Tarta de Santiago»)
Tenreira galega («Ternera Gallega»)
Viños da Terra
Indicador ordinal

Un indicador ordinal é un signo que se coloca tras un número para indicar que debe ser interpretado coma un ordinal e non un cardinal. Historicamente formouse a partir da última letra ou grupo de letras do nome do ordinal que representa, polo que a tipografía utilizada varía de acordo co idioma. Uso
Galego, portugués, castelán e italiano
Nestas linguas os signos empregados son º para o xénero masculino e ª para o feminino. En castelán tamén se empregan 1. er (“primer”) e 3. er (“tercer”) para representar as formas apocopadas de "primero" e "tercero".
Convén sinalar que o signo de ordinal masculino º é confundido frecuentemente co símbolo de grao, que, en troques, é °. Isto débese a que en moitas fontes os dous signos son case idénticos. Non obstante, en xeral, poden recoñecerse pola forma: mentres que o símbolo de grao é unha circunferencia uniforme, o índice ordinal pode ser ovalado ou elíptico, e ademais nalgunhas fontes a letra 'o' pode aparecer subliñada.
Con todo, para evitar confusións, o portugués e o castelán prescriben a colocación dun punto entre o número e o indicador ordinal: 1. º (primeiro), 2. º (segundo), 3. º (terceiro) etc.
Francés
Os sufixos utilizados no francés, que se colocan en forma sobrescrita sempre que é posible, son: -er para o número 1 se o obxecto cualificado é masculino (p. ex. : 1er — premier)
-re para o número 1 se o obxecto cualificado é feminino (p. ex. : 1re — première)
-e ou -ème para todos os outros números (p. ex. : 2e ou 2ème — deuxième)
Para o número 2 tamén existen as formas masculina 2nd, a partir de second, e feminina 2nde, a partir de seconde.
Inglés
En inglés utilízanse as seguintes combinacións de letras: -st para os números terminados en 1 (p. ex. : 1st; 21st)
-nd para os números terminados en 2 (p. ex. : 2nd; 22nd)
-rd para os números terminados en 3 (p. ex. : 3rd; 23rd)
-th para os números terminados en 11, 12 ou 13, que fan excepción ás regras anteriores, e para todos os demais (p. ex. : 11th; 12th; 13th; 24th; 25th; 111th; 112th; 113th).
Por influencia do francés, estas letras acostumaban empregarse no pasado en forma sobrescrita (p. ex. : 2nd, 34th) mais hoxe en día prevalece a colocación na liña de base do texto.
Indicativo (aeroliña)

Un indicativo o callsign (en inglés) é un distintivo internacional dunha aeroliña que normalmente é usado durante a transmisión radial en aviación como un prefixo do número de voo.
A relación do nome dunha determinada aeroliña co seu indicativo adoita a ser semellante para evitar a confusión con indicativos usados por outras compañías.
Indicidade

En lingüística, semiótica e filosofía da linguaxe, a indicidade ou indexicalidade (en inglés: indexicality) refírese a un enunciado ou comportamento (un indicio) que apunta cara a un estado de cousas. Exemplos de indicios son: eu, que se refire a quenquera que estea a falar; agora, que se refire ao tempo no cal se enuncia esta palabra; ou aquí, que se refire ao lugar onde se produce a enunciación. Indicidade xeral
Segundo Charles Sanders Peirce, a indicidade é unha das tres modalidades do signo, polo que se trataría dun fenómeno que se estende alén da linguaxe. Dende o punto de vista da antropoloxía, verbi gratia, a indicidade incluiría calquera elemento (roupa, variedades de fala, modos na mesa. .. ) que apunte cara a identidade ou status social dunha persoa. Outro exemplo de indicidade non lingüística é sinalar un obxecto co dedo, no canto de enunciar o seu nome. Indicidade lingüística
Os indicios lingüísticos puros reciben o nome de deícticos. Os deícticos posúen un modo contextual de referencia, xa que o receptor da mensaxe necesita coñecer ao emisor ou o contexto para captar o referente. Xeralmente, os indicios acompáñanse de xestos ou outras expresións non verbais. Por outra banda, existen tamén indicios lingüísticos non referenciais, como marcadores de xénero ou da clase social do falante.
Os indicios aseméllanse aos demostrativos (isto, iso. .. ), xa que ambos tipos de expresións varían en función da situación. Porén, algúns teóricos propoñen que se trata de categorías diferentes de palabras.
Indie folk

O indie folk (tamén chamado folk alternativo) é un xénero musical alternativo que xurdiu nos anos 90 entre músicos de escenas indie rock influenciados pola música folk. O indie folk hibrida as melodías da guitarra acústica da música folk tradicional coa instrumentación contemporánea.
O xénero ten as súas primeiras orixes en artistas folk da década de 1990 que mostraron influencias do rock alternativo na súa música, como Ani DiFranco e Dan Bern, e artistas acústicos como Elliott Smith e Will Oldham. Na década seguinte, selos como Saddle Creek, Barsuk, Ramseur e Sub Pop brindaron apoio ao indie folk, con artistas como Fleet Foxes entrando nas listas pop con álbums como Helplessness Blues.
No Reino Unido xurdiron artistas como Ben Howard e Mumford & Sons, e esta última banda promoveu o estilo musical a través dos seus festivais Gentlemen of the Road. O éxito de grupos como Mumford & Sons levou a algúns xornalistas musicais, como Peter Robinson de Popjustice, a etiquetar esta nova escena musical británica como "The New Boring" ou "Beige Pop". Unha década despois cuñáronse os termos "stomp and holler", "stomp clap hey" e "hoedown pop" para referirse retrospectivamente a tales bandas.
A finais da década de 2010, artistas como Phoebe Bridgers e Julien Baker reavivaron o interese polo xénero. Bridgers cita a Elliott Smith como unha influencia fundamental no seu son.
Indie pop

O indie pop é un xénero do rock alternativo orixinado no Reino Unido a mediados dos anos 80. Ten as súas raíces nas bandas de post-punk escocesas do selo Postcard Records de principios dos 80 (Josef K e Orange Juice) e na banda británica The Smiths. O indie pop inspirouse na ética DIY do punk e en ideoloxías relacionadas. O indie pop diferénciase do indie rock en que é máis melódico e menos abrasivo.
O termo "indie" ten sido usado por un tempo para describir a artistas de selos independentes (e aos propios selos), pero o momento clave para o bautizo do "indie pop" como xénero foi a edición coa cinta da revista NME C86, no ano 1986. O recompilatorio contaba con temas, entre outros artistas, de Primal Scream, The Pastels e The Wedding Present, e "indie" converteuse rapidamente no termo para designar a un xénero identificado polas súas guitarras chirriantes, o amor ao pop dos anos 60, e estruturas de cancións do power pop melódico.
De mediados a finais dos 80 o indie pop foi criticado pola súa asociación co chamado "shambling", e foi menospreciado, pero a escena indie pop da época é na actualidade recoñecida como crucial para a música independente do Reino Unido. O indie pop segue tendo un bo número de seguidores en todo o mundo, con novas bandas, novos selos e locais que se adican ao xénero.
Indigènes

Indigènes (en árabe: بلديون‎) é un filme de 2006 dirixido por Rachid Bouchareb. Está protagonizado por Sami Bouajila, Jamel Debbouze, Samy Naceri, Roschdy Zem, Mélanie Laurent e Bernard Blancan. O filme conta as contribucións dos soldados do norte de África ás forzas da Francia Libre durante a segunda guerra mundial así como a discriminación que sufriron. O lanzamento do filme contribíu a un recoñecemento parcial dos dereitos de pensión dos soldados das antigas posesións francesas por parte do goberno francés.
Os membros do elenco Jamel Debbouze, Samy Naceri, Roschdy Zem, Sami Bouajila e Bernard Blancan gañaron o Prix d'interprétation masculine no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2006 polas súas interpretacións, e o filme gañou o Premio François Chalais. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 79ª edición dos premios. Personaxes
Jamel Debbouze como Saïd Otmari
Samy Naceri como Yassir
Roschdy Zem como Messaoud Souni
Sami Bouajila como Abdelkader
Bernard Blancan como sarxento Roger Martinez
Mathieu Simonet como cabo Leroux
Assaad Bouab como Larbi
Mélanie Laurent como Margueritte village Vosges
Benoît Giros como capitán Durieux
Thibault de Montalembert como capitán Martin
Aurélie Eltvedt como Irène
Dioucounda Koma como Touré
Philippe Beglia como Rambert
Antoine Chappey como o coronel
Kalen Bushe como o segundo coronel
Thomas Langmann como o xornalista
Julie de Bona
Indio (constelación)

Indus ou Indio é unha constelación austral que se supón que representa a un indio americano. Epsilon Indi é unha das estrelas máis próximas á Terra, aproximadamente 11, 82 anos luz. Historia
É unha das 12 constelacións creadas por Pieter Dirkszoon Keyser e Frederick de Houtman entre os anos de 1595 e 1597, e a súa primeira aparición é no libro Uranometria de Johann Bayer no 1603. Mitoloxía
Dado que foi creada no século XVII e fica moi ó sur, non foi coñecida polas culturas clásicas, polo que non ten mitoloxía asociada. Estrelas
Estrelas con nome propio:
(α Ind) 3, 11 O Persa (ou Al Nair, ver α Gru)
< النائر an-na´ir A iluminada
(ε Ind) 4, 69 Epsilon Indi – estrela moi próxima; ten unha compañeira anana binaria marrón
Estrelas con designación de Bayer:
β Ind 3, 67; γ Ind 6, 10; δ Ind 4, 40; ζ Ind 4, 90; θ Ind 4, 39; η Ind 4, 51; ι Ind 5, 06; κ Ind 5, 62 + 6, 13; μ Ind 5, 17; ν Ind 5, 28; ο Ind 5, 52; π Ind 6, 17; ρ Ind 6, 04 – ten un planeta
Indio (elemento)

O indio é un elemento químico de número atómico 49 situado no grupo 13 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é In. É un metal pouco abundante, maleable, facilmente fundible, quimicamente semellante ao aluminio e ao galio, pero máis parecido ao zinc (de feito, a principal fonte de obtención deste metal é a partir das minas de zinc). Entre outras aplicacións, emprégase para formar películas delgadas que serven como películas lubricantes.
Indipunt

Indipunt é unha empresa galega fundada en Ferrol e con sede en Narón adicada á confección de pezas de punto. Historia
As orixes da empresa están nun obradoiro téxtil en Leixa (Ferrol). A mediados dos anos 90 a empresa chegou a un acordo de produción con Inditex. En 1997 Inditex mercou o 51% da empresa. A principios do 2000 a produción transladouse a Río do Pozo fusionado as fábricas de O Noso Punto, Maneiras e Jema. As instalacións de Leixa pasaron a ser almacén para Lefties. En 2017 Inditex mercou o 100% da empresa. En 2018 Inditex pechou Indipunt Diseño, o equipo creativo da marca. Integrando aos 20 traballadores na zona de deseño en Arteixo.
Individualismo

O individualismo é a posición moral, filosófica, política e ideolóxica, ou simplemente un punto de vista social, que salienta «a dignidade moral do individuo». Os individualistas promoven o exercicio dos obxectivos e os desexos propios e en tanto a independencia e a autosuficiencia mentres se opoñen á maioría das intervencións externas sobre as opcións persoais, sexan estas sociais, estatais, ou de calquera outro tipo de grupo ou institución. No lado oposto atopamos o colectivismo.
O individualismo fai do individuo o seu centro e en tanto comeza «coa premisa fundamental de que o individuo humano é de importancia primaria na loita pola liberación. Os dereitos humanos e a liberdade son a substancia destas teorías. O liberalismo, o existencialismo e o anarquismo individualista son exemplos de movementos que toman ó individuo humano como unidade central de análise».
Tamén foi usado como termo denotando «a calidade de ser un individuo; unha peculiaridade». O individualismo é tamén asociado con intereses e estilos de vida artísticos e bohemios onde existe unha tendencia cara á autocreación e a experimentación en tanto oposta ou elusiva da tradición ou as opinións e comportamentos populares ou de masas e en tanto cunha posición filosófico-ética humanista.
Individuo

Un individuo é unha unidade elemental dun sistema maior ou máis complexo. Respecto de dito sistema non ten sentido algo menor que un individuo. Por exemplo, respecto dunha sociedade humana non ten sentido algo menor que unha persoa.
En metafísica, a palabra individuo, se ben algunhas veces significa "unha persoa", máis frecuentemente designa calquera cousa numericamente singular. "Individuo", en canto elemento do vocabulario filosófico é un termo moi usado que se adoita encontrar en compañía de "particular" (de feito moitas veces trátase como sinónimo de particular, aínda que un se pregunta se os particulares abstractos se poden contar como individuos) e así úsase en contraposición con "universal"
O individuo é unha unidade, cadaquén é un ser diferente que posúe intelixencia.
Unha famosa obra sobre os individuos e a súa individualización é a escrita por P. F. Strawson, Individuals: An essay in Descriptive Methaphysics(Londres: Methuen & Co. Ltd. , 1959; Nova York: Anchor 1963)
Na vida diaria un individuo é un conxunto de pensamentos e accións que se considera coma unha entidade. Adóitase considerar a un individuo responsable das súas accións.
Pero non obstante, ocorre que despois de accidentes e enfermidades que causaron dano cerebral, os pensamentos e accións dun corpo tórnanse tan drasticamente distintas que moita xente non opina que este corpo mantén ó mesmo individuo.
No pasado as persoas non se consideraban responsables polos danos causados en estado de embriaguez. Aparentemente considerábase que nese estado o corpo non mantén ó mesmo individuo que en estado sobrio.
Pódese supoñer que a tolemia transitoria pódelle acontecer a calquera, e daquela o individuo normal é considerado ausente do corpo e polo tanto non responsable.
Indogermanische Forschungen

Indogermanische Forschungen (en alemán: Investigacións indoeuropeas) é unha revista académica de lingüística que segue o sistema de revisión por pares. Céntrase basicamente nos estudos indoeuropeos, pero tamén publica contribucións sobre outras linguas e campos da lingüística.
Fundárona en 1892 Karl Brugmann e Wilhelm Streitberg, e actualmente publícaa cada ano Walter de Gruyter. Os editores actuais son Wolfgang P. Schmid e Eckhard Eggers, ámbolos dous da Universidade de Göttingen.
Indogermanisches Etymologisches Wörterbuch

O Indogermanisches Etymologisches Wörterbuch é un dicionario etimolóxico do indoeuropeo, redactado polo investigador checo Julius Pokorny e publicado en 1959. Características
A obra está actualmente un pouco desfasada, especialmente porque xa era conservadora no momento en que Pokorny a escribiu, ignorando a teoría das laringais e incluíndo pouco material sobre o tocario ou as linguas anatolias. Porén, é aínda de interese para os estudosos do tema ante a ausencia de ningún outro dicionario etimolóxico de linguas indoeuropeas.
Indra Sistemas

Indra Sistemas é unha multinacional española con sede en Alcobendas (Comunidade de Madrid) dedicada a tecnoloxías do transporte e tránsito, enerxía e Industria, administración pública e sanidade, servizos financeiros, seguridade e armamento, telecomunicacións e multimedia. Indra opera en máis de 118 países e ten 42. 000 traballadores en todo o mundo. Historia
As orixes de Indra Sistemas están na fusión en 1992 da compañía privada Ceselsa e o grupo público Inisel do INI. Nas súas orixes a empresa traballaba principalmente para a administración e dende os anos 1990 é un dos principais socios tecnolóxicos do exército español. O goberno español participa en proxectos europeos e internacionais con Indra como socio tecnolóxico e estratéxico. Indra subministra e mantén sistemas militares para o exército español, radares e sistemas de control de tráfico para a Dirección Xeral de Tráfico, sistemas para expedir documentos para a Policía Nacional ou radares para control de tráfico aéreos e xestión.
Indre

Indre (36) é un departamento francés situado no centro de Francia, que pertence á rexión Centro-Val de Loira. Debe o seu nome ao río Indre, afluente do Loira. Principais cidades
Châteauroux, chef-lieu (capital) do departamento
Le Blanc
La Châtre
Issoudun
Indre e Loira

Indre e Loira (37) (en francés: Indre-et-Loire) é un departamento francés situado no centro de Francia, que pertence á rexión Centro-Val de Loira. Debe o seu nome á confluencia do río Indre co Loira. Principais cidades
Tours, chef-lieu (capital) do departamento
Joué-lès-Tours
Saint-Cyr-sur-Loire
Saint-Pierre-des-Corps
Saint-Avertin
Amboise
Induano

O Induano é unha división da escala temporal xeolóxica, a primeira idade ou piso do Triásico Inferior, primeiro terzo do período Triásico, e polo tanto, do Mesozoico. Esta idade esténdese desde 251 até 249 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Induano sucede a última época do período Permiano e precede o Olenekiano, a última idade do Triásico Inferior, ocupando a época entre 251 ± 0. 4 Ma e 249. 7 ± 0. 7 Ma.
Nesta época, gran parte do planeta encontrábase sen vida, deserto, quente e seco. A maior parte da auga era hipóxica.
Indución electromagnética

A indución electromagnética é o fenómeno que orixina a produción dunha forza electromotriz (f. e. m. ou voltaxe) nun medio ou corpo exposto a un campo magnético variábel, ou ben nun medio móbil respecto dun campo magnético estático. É así que, cando devandito corpo é un condutor fechado (circuíto), prodúcese unha corrente inducida. Este fenómeno foi descuberto por Michael Faraday quen o expresou indicando que a magnitude da voltaxe inducida é proporcional á variación do fluxo magnético (Lei de Faraday). Descubrimento
Michael Faraday é xeralmente acreditado co descubrimento da indución electromagnética en 1831 aínda que poida que se lle teña antecipado o traballo de Francesco Zantedeschi en 1829. Entre 1830 e 1832 Joseph Henry fixo un descubrimento similar, pero non o publicou até máis tarde.
Faraday atopou que a forza electromotriz (EMF) producida un circuíto fechado é proporcional á velocidade de variación do fluxo magnético a través de calquera superficie que inclúa ese circuíto. Isto significa que nun circuíto fluirá unha corrente inducida se o fluxo que atravesa unha superficie apoiada no circuíto varía, sexa por variación do campo ou por movemento do circuíto
Por outra banda, Heinrich Lenz comprobou que a corrente debida á f. e. m. inducida oponse ao cambio de fluxo magnético, de forma tal que a corrente tende a manter o fluxo. Isto é válido tanto para o caso en que a intensidade do fluxo varíe, ou que o corpo condutor se mova respecto del.
Matematicamente a Lei de Faraday pódese expresar como: E
− d Φ d t {\displaystyle {\mathcal {E}}
-{\frac {d\Phi }{dt}}} onde: E {\displaystyle {\mathcal {E}}}
Forza electromotriz en volts Φ {\displaystyle \Phi }
Fluxo magnético en weber t {\displaystyle t} Tempo en segundos
e o signo - é debido á Lei de Lenz.
A indución electromagnética é o principio fundamental sobre o cal operan transformadores, xeradores, motores eléctricos, a vitrocerámica de indución e a maioría das demais máquinas eléctricas.
De forma máis xeral, as ecuacións que describen o fenómeno son: ∮ L E ⋅ d l
− d Φ B d t {\displaystyle \oint _{L}\mathbf {E} \cdot d\mathbf {l}
-{d\Phi _{B} \over dt}} Expresa que a forza electromotriz nun condutor é igual á variación do fluxo en función do tempo. ∇ × E
− ∂ B ∂ t {\displaystyle \nabla \times \mathbf {E}
-{\frac {\partial \mathbf {B} }{\partial t}}} A variación do campo eléctrico é igual á variación da densidade de fluxo magnético V
− N Δ Φ Δ t {\displaystyle V
-N{\Delta \Phi \over \Delta t}} A voltaxe é a variación de fluxo polo número de espiras (nunha bobina) Vector indución magnética
Enténdese con este nome á magnitude física que mide o efecto que produce un campo magnético nun punto, sobre un determinado material.
O seu símbolo é a letra B, e a súa unidade no Sistema Internacional (SI) é o Tesla (T) Aplicacións
Os principios da indución electromagnética son aplicados en moitos dispositivos e sistemas, por exemplo: Forno de indución
Motor eléctrico.
Xerador eléctrico.
Transformador.
Indución magnética

A indución magnética ou densidade do fluxo magnético (B) pódese definir como unha medida do número de liñas de campo por unidade de área que permean o campo magnético. É unha cantidade vectorial, sendo a súa dirección en calquera punto do campo magnético a dirección do propio campo nese punto.
Constitúe unha medida do campo magnético, e daquela a súa existencia está asociada á presenza de cargas en movemento que o xeran, e así mesmo actúa sobre outras cargas en movemento.
A densidade magnética, no Sistema Internacional de Unidades exprésase en webers por metro cadrado (wbm−2). Esa unidade de magnitude do vector indución magnética recibiu o nome de tesla (T), de modo que: 1 T
1 wb/m². Unha unidade antiga de indución magnética, aínda moi usada, debido a que os campos habituais son moito menores ca un Tesla, é o gauss; 1 gauss
10−4 tesla.
As liñas de fluxo trazadas para indicar como os pequenos imáns se comportan cando son colocados nun campo magnético oferecen un medio de mapear/cartografar o campo. Unha tanxente a unha liña de fluxo en calquera punto mostra a dirección que un imán moi pequeno tomará, se for colocado alí. Pódese engadir unha punta de frecha á liña tanxencial, para indicar o sentido que o polo norte do pequeno imán apontará, fornecéndonos, así, a dirección e o sentido do campo magnético (e do vector B) naquel punto.
O campo vectorial conformado pola indución magnética é un campo que deriva dun potencial vectorial e non dun escalar como o campo eléctrico. Isto é, B
∇ × μ {\displaystyle B
\nabla \times \mu } Onde μ é o momento dipolar magnético que xera o campo. Unha consecuencia disto é o feito do campo magnético non ser un campo conservativo, e daquela non ser irrotacional, presentando en xeral un rotacional que non se anula. Porén a súa diverxencia, resulta nula por definición, polo que non hai fontes nin sumidoiros nun campo magnético, non hai "cargas magnéticas", ou máis correctamente, non hai monopolo magnético. E por isto mesmo as liñas de campo son sempre pechadas.
Usándose unha escala adecuada de liñas de fluxo por unidade de área perpendicular ao campo, poden representarse graficamente a indución (B) e a intensidade do campo (H) en calquera punto. A selección de certo número de liñas para representar unha unidade de fluxo magnético é arbitraria. Normalmente, unha liña de fluxo por metro cadradodo representa unha indución magnética de 1 wb/m² (1T). Neste sentido, unha liña de fluxo é un weber.
Industria do sexo

A industria do sexo é o termo dado á industria comercial das empresas que empregan a traballadores sexuais en varias capacidades, polo xeral relacionadas co que se describe como entretemento para adultos que inclúe erotismo, xa que comprende unha serie de formas de entretemento relacionados co sexo.
A industria do sexo representa unha parte importante da economía mundial. Orixinalmente baseábase en espectáculos en vivo tales como cabarés, pero por mor dos avances tecnolóxicos, a industria involucrouse en formatos multimedia, tales como sexo telefónico, vídeos caseiros, DVD, pay-per-view, vídeo streaming e vídeos baixo demanda.
Exemplos dos tipos modernos das empresas que operan na industria do sexo son Hustler (unha revista mensual para homes); SexTV: The Channel (unha canle de televisión dixital por cable); randimg. com (un popular sitio web), Artemis (un mega-bordel en Alemaña ), e Ann Summers (unha exitosa cadea británica de sex shops).
Industria pesada

Enténdese por industria pesada como aquela que traballa e trata os produtos na súa orixe en gran cantidade, con exclusión dos agrícolas, para convertelos en produtos semielaborados e que serán posteriormente empregados para fabricación doutros bens destinados ao consumo final. Trata grandes cantidades de produtos brutos, pesados, para transformalos en produtos semielaborados.
A industria metalúrxica ten unha gran dependencia das materias primas, esixe investimentos moi elevados e ocupa moito chan industrial.
A industria metalúrxica proporciona: lingotes, forxados, tubos, pranchas de aceiro, ferro, aluminio ou outro metal con vistas a utilizalos noutras fábricas.
A industria química é máis variada, xa que utiliza unha gama maior de materias primas: combustibles sólidos, líquidos e gasosos, pirita, cal, sales, produtos vexetais e animais etc. A elaboración de produtos químicos é máis complexa.
Os produtos máis comúns son: fertilizantes, colorantes, explosivos, plásticos, gomas, caucho, deterxentes, aillantess, fibras artificiais, produtos fotográficos, produtos farmacéuticos etc. Un tipo de industria química diferenciada é a refinaría de petróleo.
Industria química

A industria química ocúpase da extracción e procesamento das materias primas, tanto naturais como sintéticas, e da súa transformación noutras substancias con características diferentes das que tiñan orixinalmente, para satisfacer as necesidades das persoas mellorando a súa calidade de vida. O seu obxectivo principal é elaborar un produto de boa calidade co custo máis baixo posible, e tratando de ocasionar o menor dano posible ao medio.
Existen dous tipos de industria química:
Industria química de base: Utilizan as materias primas básicas e elaboran produtos intermedios que, á súa vez, serven de materia prima para outras industrias
Industrias químicas de transformacion: Están destinadas ao consumo directo das persoas, empregan como materias primas os produtos elaborados polas industrias químicas de base. A química fina, como se lle denomina a este sector industrial, comprende numerosas industrias especializadas (medicamentos, fertilizantes, praguicidas, colorantes etc. .).
Industria téxtil

A industria téxtil (do latín texere; tecer) é o sector industrial da economía que ten como obxectivo a transformación da fibras -naturais ou sintéticas- en fíos, de fíos en tecidos, e de tecidos en pezas de roupa e outros produtos téxtiles.
Malia ser un sector diferente dende o punto de vista técnico, nas estatísticas económicas adóitase incluír á industria do calzado como parte da industria téxtil.
No ano 2012 en España existían 8. 238 empresas téxtiles, representando un 6, 78% do total da industria.