proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Gaviálidos

Os gaviálidos (Gavialidae) son unha familia de réptiles da orde Crocodilia. Os Gavialidae considerouse convencionalmente que estaba formados por unha especie viva, o gavial (Gavialis gangeticus), nativo do subcontinente Indio, e moitas especies extinguidas fósiles. Ademais, o falso gavial (Tomistoma schlegelii) é outra especie viva que moitos autores viñan considerando que formaba parte da familia Crocodylidae baseándose en varios caracteres como a morfoloxía do cranio, pero outros incluíana dentro dos gaviálidos polas súas semellanzas xerais en morfoloxía e hábitos co gavial. Porén, numerosos estudos moleculares mostran de forma consistente que o gavial e o falso gavial están emparentados de maneira relativamene próxima, o que apoia a idea de que ambos son da mesma familia.
Os gaviálidos son grandes réptiles semiacuáticos que lembran a crocodilos, pero que teñen fociños moito máis delgados. O gavial usa o seu fino fociño para capturar peixes, xa que carece de forza mandibular para capturar grandes mamíferos, como os que poden comer os crocodilos e aligátores de similar tamaño. O falso gavial come peixes, pero ten unha dieta algo máis variada. Taxonomía
Familia Gavialidae Subfamilia Gavialinae
Xénero †Eogavialis
†Eogavialis africanus
†Eogavialis andrewsi
Xénero Gavialis
Gavialis gangeticus, gavial
Subfamilia †Gryposuchinae
Xénero †Aktiogavialis
Xénero †Gryposuchus
Xénero †Ikanogavialis
Xénero †Siquisiquesuchus
Xénero †Piscogavialis
Xénero †Hesperogavialis
Ademais, as probas moleculares inican que os tomistominos pertence a este grupo, aínda que se citan evidencias morfolóxicas para situalos en Crocodylidae: Subfamilia Tomistominae
Xénero †Kentisuchus
Xénero †Gavialosuchus
Xénero †Paratomistoma
Xénero †Thecachampsa
Xénero †Rhamphosuchus
Xénero Tomistoma
Tomistoma schlegelii, falso gavial ou gavial malaio
†Tomistoma? lusitanicum
†Tomistoma cairense
Xénero †Toyotamaphimeia Especies existentes
† Indicates extinct group
Gay-friendly

A expresión inglesa gay-friendly (traducida ó galego como simpatizante LGTB[Cómpre referencia]) fai referencia a lugares, políticas, persoas ou institucións que buscan activamente crear unha contorna amigable cara á xente GLBT. Este é un concepto moi estendido nos últimos anos do século XX nos Estados Unidos e actualmente está estendido o seu uso en moitos países. Lugares gay-friendly
Algúns lugares son historicamente considerados gay-friendly: cidades como Ámsterdan ou San Francisco, barrios como o Soho en Londres, o Village neoiorquino, illas gregas como Mykonos ou Lesbos, Eivisa, Sitges ou máis recentemente os barrios de Chueca en Madrid ou o Gayxample en Barcelona.
A maioría das cidades contan con locais de lecer ou tendas consideradas gay-friendly. Ás veces, un xeito empregado por estes lugares para seren recoñecidos como tal é mostrando un adhesivo coa bandeira multicolor nun lugar visible. Personaxes gay-friendly
Algúns dos personaxes gay-friendly máis célebres a nivel mundial, convertéronse en grandes iconas gays. A maioría son mulleres e distinguíronse por apoiar as reivindicacións dos colectivos LGTB nos momentos máis difíciles, como Madonna, Cher, Barbra Streisand, Kylie Minogue, Anne Rice, ou Liz Taylor.
Gazanfar Musabekov

Gazanfar Makhmud-ogly Musabekov ou Musabeyov (14 de xullo de 1888, Perebidil, rexión de Quba - 9 de febreiro de 1938, provincia de Bakú) foi un revolucionario e home de estado acerbaixaní. Foi Presidente do Consello de Comisarios do Pobo da República Socialista Soviética Federativa Transcaucásica de 1922 a 1930 e Presidente do Comité Executivo Central da RSS de Azerbaidján dende 1929 a 1931 e presidiu o goberno da RSSF Transcaucásica dende 1931 a 1936. Durante a Grande Purga, Musabekov foi arrestado (xuño de 1937), acusado de conspirar contra o estado soviético, sentenciado a morte e executado o 9 de febreiro de 1938.
Un barco mercante acerbaixaní leva o seu nome.
Gazeta

Gazeta (voz veneciana; en italiano; gazzetta; en véneto de Venecia: gaxeta), foi a denominación que se lle deu popularmente a unha moeda cuñada na República de Venecia e na súa zona de influencia no Mediterráneo, inicialmente en prata e posteriormente en billón e en cobre, co valor de dous soldos. Etimoloxía
A orixe da denominación xera controversia. Tradicionalmente entendeuse que o nome da moeda pasou a designar tamén un popular folleto informativo que comezou a editarse en Venecia cara a 1563, polo feito de ter este o prezo de dous soldos (unha gazeta). A partir dese momento, o termo gazeta (posteriormente adaptado como gazzetta) pasaría a designar en italiano calquera xornal lixeiro de papel e de aí estenderíase a outros idiomas da nosa contorna (gal: "gaceta"; pt: gazeta; es: gaceta; ca: gaseta). Neste caso, apúntase a que a etimoloxía da denominación da moeda puidese estar na palabra latina medieval gāza ("tesouro") ou na do grego χαλκός (khalkós, “cobre ou aliaxe de cobre”).
Para outros autores, a relación sería a inversa: o feito de que a gaxeta ou gazeta (o folleto) valese dous soldos foi o que fixo que esa denominación comezase a aplicárselle tamén á moeda dese valor. Historia
A gazeta foi introducida en 1539 polo dux Pietro Lando (1539-1548). No momento da súa creación, tiña unha lei de 948 milésimas de prata e un peso de 0, 24 gramos, e con estas características métricas seguiu cuñándose ata 1559, xunto cos múltiplos de 2, de 3 e de 4 unidades. . No norte de Italia foi moi imitada ata mediados do século XVII.
Os seus anversos estaban caracterizados pola presenza dunha alegoría da Xustiza sedente, en tanto que os reversos amosaban o león de San Marcos, símbolo de Venecia.
A partir do século XVII comezaron a cuñarse en cobre, tanto a unidade como os seus múltiplos. Entre outras, a gazeta emitiuse en Candia cara a 1632 e tamén durante a guerra contra os Otománs (1646-1650). A gazeta cuñada en Zadar amosa as lendas ISOLE ET ARMATA ou ARMATA ET MOREA.
A gazeta emitiuse tamén nos séculos XVII e XVIII para a súa circulación nos territorios coloniais venecianos en Creta, en Dalmacia e en Albania, así como nas Illas Xónicas e outras illas do Levante.
A gazeta das Illas Xónicas
O uso da gazeta nas Illas Xónicas mantívose mesmo ata o século XIX. Alí cuñáronse moedas autónomas con valor de 1, de 5 e de 10 unidades en 1801, e mantivéronse en uso ata 1819, cando foron substituídas no inicio da época de influencia británica.
Gazeta das Illas Xónicas

A gazeta das Illas Xónicas foi a moeda de cobre emitida nestas illas do Mediterráneo en 1801 durante os protectorados ruso e do Imperio Otomán, e que mantivo a súa circulación ata 1819. Historia
Antecedente: a gazeta veneciana
A gazeta foi unha moeda da República Veneciana nacida a mediados do século XVI e de ampla difusión polo Mediterráneo. Ademais da usada na metrópole, emitírase xa desde o século XVII para a súa circulación en diversos territorios coloniais venecianos, como Creta, Dalmacia ou Albania, e tamén para as Illas Xónicas. Neste último caso, as moedas coloniais emitidas en Venecia no século XVIII para as Illas Xónicas amosaban nos anversos o tradicional león de San Marcos, símbolo da República Veneciana, e no reverso a inscrición CORF / ZEFAL / ZAN (Corfú, Cefalonia, Zante).
A gazeta das Illas Xónicas
Xa no inicio do século XIX, a gazeta substituíu nas Illas Xónicas a lira veneciana, mantendo o valor orixinario da gazeta veneciana: 1 gazeta 2 soldos. Despois da época do protectorado, mantívose en circulación durante a existencia da República das Sete Illas. Finalmente, logo do inicio da soberanía británica sobre as illas, as gazetas foron contramarcadas co seu valor en kurus turcos para manterse na circulación, antes de ser substituídas polos óbolos en 1819, como moeda dos Estados Unidos das Illas Xónicas.
A gazeta das Illas Xónicas foi cuñada en Garitsa (Corfú) unicamente en 1801. A serie consistiu nos valores de unha, cinco e dez gazetas, cunha mesma tipoloxía e lendas: como motivo do anverso retómase o león das emisións coloniais venecianas, cun escudo e unhas setas, rodeado pola lenda en grego ΕΠΤΑΝΗΣΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ("Estado das Sete Illas"), e no reverso unicamente a indicación do valor e a data, en tres liñas. No caso dos valores de cinco e de dez gazetas, hai exemplares coa indicación de valor en grego (ΓΑΖΕΤΑΙΣ) e outros coa palabra en italiano (GAZZETE).
Gazi Baba

Gazi Baba (Гази Баба) é un concello da Macedonia do Norte. Ten 110. 86 km² e 72. 617 habitantes e divídese en 13 parroquias. O 73, 5 % da poboación é de etnia macedonia, 17, 3 % albanesa, 2, 9 % albanesa, 2, 9 % roma, 0, 8 % turca, 0, 3 % valaca e 1, 3 % doutra orixe.
Gaṅgeśa

Gaṅgeśa (sánscrito: गङ्गेश उपाध्याय; IAST: Gaṅgeśa Upādhyāya), nado durante o século XIV no reino de Mithila, foi un filósofo, lóxico e matemático indio, fundador da escola da navya-nyāya ("nova lóxica"). O seu libro Tattvachintāmaṇi ("A xoia do pensamento sobre a natureza das cousas"), tamén coñecido como Pramāṇacintāmaṇi ("A xoia do pensamento sobre os medios válidos de coñecemento"), é o texto fundamental de toda a lóxica india posterior. Traxectoria
Gaṅgeśa naceu na aldea de Karion, á beira do río Kamala, varios quilómetros ao sueste de Darbhanga, nunha familia de brahmanas. Segundo a tradición, foi analfabeto durante toda a súa infancia, pero logo foi bendicido cos seus coñecementos de lóxica pola deusa Kali. Tattvacintāmaṇi
O texto fundamental do navya-nyāya está dividido en catro libros ou khaṇḍas: o Pratyakṣakhaṇḍa ("Sobre a percepción"), o Anumānakhaṇḍa ("Sobre a inferencia"), o Upamānakhaṇḍa ("Sobre a comparación") e mais o Śabdakhaṇḍa ("Sobre o testemuño verbal"). O primeiro deles comeza cunha saudación á deusa Shiva. A obra é unha exposición sistemática dos seus coñecementos sobre epistemoloxía, lóxica e filosofía da linguaxe. Tamén aborda outros temas, como a demostración da existencia de deus.
Gaṅgeśa refírese ás súas ensinanzas como navya-nyāya ou "nova lóxica". Porén, este termo non implica unha orixinalidade de contidos, senón da metodoloxía aplicada. Así, a súa principal diferenza co nyāya tradicional é reorganizar os temas da lóxica en catro padārtha ou categorías, no canto de dezaseis, e aceptar os presupostos da escola Vaiśeṣika. Ademais, é máis preciso e coidadoso na definición dos termos.
Gebrinius

Gebrinius é un deus celta equivalente ó Mercurio, que foi adorado polos ubios na Galia Oriental (máis tarde a provincia da Xermania Inferior). É coñecido soamente a través de 10 inscricións descubertas en 1920 embaixo da Catedral de Bonn, así como un santuario romano do século II situado na cidade. O altar de pedra representa ó deus co seu aspecto romano, xa que o seu culto estaba relacionado co do deus romano.
Por ter a representación dun carneiro nalgunhas das pedras votivas dedicadas a Gebrinius, suxírese que o seu nome se relaciona co galo gabros, Aries, e igualmente co irlandés antigo gabor e o galés gafr. Esta interpretación é amplamente aceptada, en detrimento da teoría que o considera soamente asociado a un bode. Inscricións
Nesselhauf Nr. 186: AE 1931, 26 Deo Merc[u]/rio Gebrinio Aurelius / Perula p(raepositus? ) p(ortus? ) L(irensis? ) / rip(a)e Rheni leg(ionis) / I M(inerviae) templum / [? ]
Nesselhauf Nr. 187: AE 1930, 31 Mercurio / Gebrinio / Adnamatius / Dubitatus / mi[l(es)] leg(ionis) I M(inerviae) / [? ]
Nesselhauf Nr. 188: AE 1931, 27 Deo Mercurio Gebrin(io) / C(aius) Victorius / Liberalis nego/{t}tiator cretarius v(otum) s(olvit) l(ibens) m(erito)
Nesselhauf Nr. 189: Mercurio Gebri/nio Amandini / Similis et Ianua/rius v(otum) s(olverunt) l(ibentes) m(erito)
Nesselhauf Nr. 190: Mercurio Gebri/nio ex imp(erio) ips(ius) C(aius) Ana/illius Atto et Anail/lius Attonius pro / se et suis l(ibentes) m(erito)
Nesselhauf Nr. 191: Mercurio Gebri/nio M(arcus) Cuo/nius Vict[o]r / pro se et su[is] s(olvit) l(ibens) m(erito)
Nesselhauf Nr. 192: Mercurio / Gebrinio / L(ucius) Manius / Sacer / v(otum) s(olvit) l(ibens) m(erito)
Nesselhauf Nr. 193: Me[rcurio] / Gebr[i]n[io] / L(ucius) Paccius / Paris / v(otum) s(olvit) l(ibens) l(aetus) m(erito)
Nesselhauf Nr. 194: Deo Mercurio Gebr/innio(! ) Marcus Ulpi/[u]s Gratus votum / [so]lvit libens merit/[o] pro se et suis om/nibus
Nesselhauf Nr. 195: [Merc]urio / [Gebr]inio / niu[s]
Geek

Un geek (do inglés geek - pronunciase "guic") é unha persoa que comparte unha gran fascinación, ata un punto obsesivo, pola tecnoloxía. É máis un estilo de vida e unha forma de ser que unha afección concreta por algo pouco habitual. O seu obxectivo é facer as cousas por diversión e polo recoñecemento, case sempre polo simple pracer de facelo.
No entanto é un termo que a miúdo se confunde como sinónimo de Nerd. Aínda que as diferenzas son moi debatidas hoxe en día, ó igual que un geek, un nerd é unha persoa con grande intelixencia e paixón polo coñecemento, así como con altas tendencias de manterse apartado da corrente social. Así e todo, un geek adoita ser unha persoa máis extravagante e extravertida tanto no seu estilo de vida como na súa forma de ser, mentres que un nerd tende a ser máis conservador.
A cultura geek está tamén intimamente vinculada coa ciencia ficción (Star Wars, Star Trek, The Matrix), fantasía épica (O Señor dos Aneis), os videoxogos, cómics, xogos de rol, música electrónica e informática entre outros. Deseñouse un código exclusivo para representar a personalidade, aparencia, intereses e opinións do estereotipo geek e diferenciarse a si mesmos doutros Geeks, coñecido como Geek Code Literatura geek
O xornal inglés The Guardian promoveu en 2006 unha enquisa para coñecer cales eran os vinte mellores exemplos de literatura geek escritas en inglés dende 1932. Se ben os datos non son interesantes dende un punto de vista metodolóxico, poden dar unha referencia axeitada do que se entende por literatura geek. Guía do autostopista galáctico (Douglas Adams)
Nineteen Eighty-Four (George Orwell)
Un feliz mundo novo (Aldous Huxley)
Do androids dream of electric sheep? (Philip K. Dick)
Neuromancer (William Gibson)
Dune (Frank Herbert)
I, robot (Isaac Asimov)
Fundation(Isaac Asimov)
The colour of magic (Terry Pratchett)
Microserfs (Douglas Coupland)
Snow Crash (Neal Stephenson)
Watchmen (Alan Moore e Dave Gibbons)
Cryptonomicon (Neal Stephenson)
Consider Phlebas (Iain M. Banks)
Stranger in a Strange Land (Robert Heinlein)
The Man in the High Castle (Philip K. Dick)
American Gods (Neil Gaiman)
The Diamond Age: Or, A Young Lady's Illustrated Primer (Neal Stephenson)
The Illuminatus! Trilogy (Robert Shea e Robert Anton Wilson)
Trouble with Lichen (John Wyndham)
Gefco

Gefco (Les Groupages Express de Franche Comté) é unha empresa francesa de transporte e loxística creada en 1949.
Vencellada nos seus inicios ó grupo Peugeot, na actualidade é unha das filiais do grupo PSA Peugeot-Citroën. O seu presidente é Yves Fargues.
Gegenschein

Gegenschein (nome procedente do idioma alemán) é unha feble luminosidade do ceo nocturno na rexión da eclíptica visible na dirección oposta ó Sol. Foi descuberto polo astrónomo danés Theodor Brorsen no 1854. Observación
O gegenschein é tan feble que non se pode ver se hai algo de luz de Lúa ou algo de polución lumínica, ou se aparece na veciñanza da Vía Láctea. O gegenschein aparece coma unha rexión oval suavemente resplandecente duns poucos graos de ancho e 10-15° de lonxitude, orientado ó longo do plano da eclíptica. Explicación
Coma a luz zodiacal, o gegenschein é a luz do sol refractada polo po interplanetario. En particular, polo po que se atopa nos Puntos de Lagrange L4 e L5 do sistema Terra-Lúa. Coma a meirande parte do po interplanetario, parece estar xirando ó redor do Sol no plano eclíptico (zodíaco). A luz zodiacal vese na dirección do sol, ó solpor, mentres o gegenschein vese na dirección contraria. A intensidade do gegenschein é relativamente mellor cando: Cada partícula de po vese na fase lunar de lúa chea; e
A dispersión xeométrica leva a unha interferencia construtiva. Historia
O gegenschein foi descrito por primeira vez polo astrónomo e profesor xesuíta francés Esprit Pézenas (1692–1776) no 1730. Observacións posteriores feitas polo explorador alemán Alexander von Humboldt durante á súa viaxe por Suramérica entre os anos 1799 a 1803. Foi tamén Humboldt quen lle deu a este fenómeno o seu actual nome.
O astrónomo danés Theodor Brorsen publicou as primeiras investigación sobre o gegenschein no 1854. Tamén foi o primeiro en observar a luz zodiacal abranguía por completo o ceo, por que baixo condicións de observación case perfectas podíase ver unha feble ponte luminosa entre a luz zodiacal e o gegenschein. Ademais, Brorsen propuxo a correcta explicación do gegenschein (a refracción da luz no po interplanetario).
Geldgeschichtliche Nachrichten

Geldgeschichtliche Nachrichten (en galego: "Noticias de Historia Monetaria") é unha revista de edición bimensual (os meses impares) publicada desde 1965 pola Sociedade de Historia Monetaria Internacional (Gesellschaft für Internationale Geldgeschichte –GIG–). Os artigos publicados nesta revista refiren a todas as áreas da historia da moeda, do diñeiro e da medalla. O período que abrangue é desde o inicio das emisións monetarias, no século VII a. de C. , ata os nosos días.
Na súa sección de actualidade, fanse públicas as datas de celebración de exposicións, conferencias, feiras e poxas de moedas, así como cursos universitarios acerca da historia monetaria, e publícanse tamén recensións das novidades editoriais nese ámbito.
A pertenza á GIG implica directamente a subscrición á revista Geldgeschichtliche Nachrichten, que ten unha tiraxe de arredor de 1. 000 exemplares e se distribúe en 30 países.
A súa redactora xefa desde 2017 é Alexa Küter.
Gelsenkirchen

Gelsenkirchen é unha cidade de Renania do Norte-Westfalia, Alemaña. A súa superficie é de 104, 85 km² e ten 274. 926 habitantes. Está próxima a outras cidades como Essen, Bochum, Dortmund e Colonia. Está situada nun centro histórico de extracción mineira, e nun lugar de especial afección ao fútbol o chamado 'corazón futboleiro de Alemaña', sendo sede do FC Schalke 04. Historia
Da orixe ao século XIX
A primeira mención da localidade data de 1150 pero o seu crecemento non se deu ata o século XIX coa chegada da Revolución Industrial cando se desenvolveu a extracción de carbón.
Século XX
No século XX, Gelsenkirchen converteuse no centro de minaría de carbón máis importante de Europa, coñecida como a "cidade de mil lumes" (Stadt der tausend Feuer) debido ás chamas visibles dos gases das minas á noite.
Durante a segunda guerra mundial foi obxectivo dos aliados, xa que se convertera nun centro de subministración de materiais bélicos.
Nos anos 60, a crise estrutural na industria do carbón e o aceiro na RFA, causou perdas de emprego e un certo declive económico. En resposta, Gelsenkirchen diversificou a produción tecnolóxica e de servizos, con importantes investimentos na enerxía solar fotovoltaica.
En 1998 fechou a derradeira mina de carbón (hulla).
Século XXI
Hoxe, Gelsenkirchen é un centro de ciencias, servizos e produción, apoiado por unha boa infraestrutura e iniciativas como a produción de equipos fotovoltaicos por Shell Solar Deutschland desde 1999, que tamén acolle a maior planta de enerxía solar de Alemaña. Panorámica 360º de Gelsenkirchen
Gemeenlandshuis (Delft)

A Gemeenlandshuis (en galego: "Casa común") é un edificio singular sito na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos, que foi a sede principal do Consello das Augas de Delfland (en neerlandés: Hoogheemraadschap van Delfland), unha autoridade pública típica dos Países Baixos que se encarga da xestión das augas públicas das diversas cuncas fluviais. O edificio
O edificio, sito no número 167 da rúa e canle Oude Delft, foi construído en 1505 nun suntuoso estilo Gótico tardío.
A súa fachada, revestida de arenito, que sobreviviu ao grande incendio da cidade de 1536, está amplamente adornada con escudos de armas policromados e pechada por unha balaustrada calada. A súa cubrición é a dúas augas entre pinches de ladrillo inclinado, coroada por chemineas tamén de ladrillo.
O seu primeiro propietario foi Jan de Huyter, preboste de Delft e alguacil da comarca de Delfland. Máis tarde converteuse en residencia de Filipe de Hohenlohe, que estaba casado con María de Nassau, filla de Guillerme I.
Non foi ata 1645 cando se estableceu alí o Hoogheemraadschap van Delfland.
Hoxe o edificio, que goza da consideración de monumento nacional des Países Baixos (Rijksmonument), alberga unha extensa colección de mapas antigos da comarca de Delfland.
Gemeinsame Normdatei

O Ficheiro Integrado de Autoridades (alemán: Gemeinsame Normdatei) ou GND é un ficheiro de autoridades internacional para a organización de nomes persoais, títulos temáticos e entidades corporativas para catálogos. Emprégase principalmente para a documentación en bibliotecas e en museos e arquivos. A entidade responsable do GND é a Biblioteca Nacional Alemá, en cooperación con diversas redes de bibliotecas rexionais na Europa de fala alemá. O sistema GND está baixo a licenza Creative Commons Zero (CC0).
A especificación GND fornece unha xerarquía de entidades de alto nivel e subclases, útiles nas clasificacións das bibliotecas, e un sistema para a identificación sen ambigüidades de elementos únicos.
Tornouse operacional en abril do ano 2012, e integra o contido doutros ficheiros de autoridades que dende entón xa non están en uso: Personennamendatei (PND)
Gemeinsame Körperschaftsdatei (GKD)
Schlagwortnormdatei (SWD)
Einheitssachtitel-Datei des Deutschen Musikarchivs (DMA-EST)
Gemini (asistente virtual)

Gemini, coñecido anteriormente como Bard, é unha familia de modelos de linguaxe de grande escala e un asistente persoal intelixente de Google. Anunciado inicialmente como Bard, foi construído na familia de modelos de idiomas LaMDA e despois evolucionou para a familia de modelos xemelgos, que son nativamente multimodais. Creouse como unha resposta directa ao éxito repentino e masivo do OpenAI ChatGPT, e foi lanzado nunha versión limitada en marzo de 2023. Dende entón, sufriu unha reformulación de capacidade e marca importantes, sendo substituídas por unha versión máis avanzada en febreiro de 2024, impulsada polo modelo Gemini 1. 0 Pro e, posteriormente, por Gemini 1. 5. O desenvolvemento lévano moitos equipos de Google, especialmente Google Brain e DeepMind, que se fundiron nunha única unidade, Google DeepMind en 2023 para consolidar os esforzos de investigación en intelixencia artificial da compañía.
Gemma Gary

Gemma Gary, é unha ocultista e artista británica. Traxectoria
Especializouse na maxia tradicional europea, escribiu varios libros sobre a súa práctica ritual así como a exploración no Folclore córnico. É observante da maxia popular europea que codificou para vivificala e facela viable proseguindo a tradición individual de prácticas máxicas da xente de Cornualla e Devon.
Ao non sentirse completamente identificada coa Wicca comezou a traballar de maneira instintiva e fixouse na bruxería popular da súa bisbarra, atopándose con xente semellante coa que conxeniou en diferentes aquelarres tradicionais chegando a ser líder do aquelarre "Ros and Bucca" onde traballa coa maxia operativa e mais a espiritual fundando a " Craft Order Kobb Bucca" onde funde o paganismo clásico do "numen local (genis Loci) así como con certas formas de maxia afectada polo cristianismo sen por iso rexeitalo debido á comuñón espiritual común, usando así denominacións católicas nos seus rituais e incluso os Salmos. Por outra banda usa a figura folclórica do "Demo" como unha forza que ela denomina "O Antigo", unha figura psicopompa de desvelamento do oculto no cosmos sen ningún tipo de conexión satanista ou luciferina nin cristiá.
Gemma di Vergy

Gemma di Vergy é unha traxedia lírica ou ópera en dous actos con música de Gaetano Donizetti e libreto en italiano de Giovanni Emanuele Bidera, baseado na traxedia Charles VII chez ses grands vassaux (Carlos VII nas casas dos seus grandes vasalos de 1831) de Alexandre Dumas, que foi posteriormente o tema da ópera Saracin do compositor ruso César Cui. Estreouse o 26 de decembro de 1834 no Teatro alla Scala de Milán baixo a batuta de Eugenio Cavallini, obtendo un bo éxito.
Esta ópera apenas se representa, aparecendo nas estatísticas de OperabaseArquivado 14 de maio de 2017 en Wayback Machine. cunha soa representación no período 2005-2010. Personaxes
Gemmatimonadetes

As Gemmatimonadetes (phyl. nov. ) son un pequeno filo de bacterias, que comprende unha soa familia. O primeiro membro deste grupo descubriuse en 2003 na lama dun sistema de tratamento de augas residuais e denominouse Gemmatimonas aurantiaca, que era un bacilo gramnegativo aerobio, que parecía que se replicaba por xemación, vivía optimamente a 30 °C e pH 7. As secuencias de ARNr 16S tomadas de mostras ambientais indican que este filo debe estar máis difundido na natureza.
Este filo agrúpase ás veces con Bacteroidetes, Chlorobi, Fibrobacteres, Caldithrix e o grupo mariño A para formar o grupo FCB ou superfilo.
Genbaku bungaku

A literatura da bomba atómica (en xaponés: 原爆文学, Genbaku bungaku) é un xénero literario xaponés centrado no bombardeo atómico de Hiroshima e Nagasaki. Historia
O termo genbaku bungaku comezou a empregarse na década de 1960. Os textos asociados ao xénero son moi variados: diarios, testemuños ou descricións documentais, así como poesía, dramas, novelas ou manga.
Existen tres xeracións de escritores da bomba atómica. En primeiro lugar, están os superviventes dos bombardeos, que escribiron sobre as súas propias experiencias. Entre eles, destacan Shinoe Shōda, Sadako Kurihara, Hiroko Takenishi e Kyōko Hayashi, que non escribiran nada antes da guerra, e Yōko Ōta, Tamiki Hara e Sankichi Tōge, que xa eran escritores profesionais antes do conflito. En segundo lugar, atópanse aqueles que escribiron sobre os bombardeos analizando os problemas individuais, sociais e políticos que produciron. Neste grupo, inclúense Yoshie Hotta, Momo Iida, Kenzaburō Ōe, Masuji Ibuse, Ineko Sata e Mitsuharu Inoue. En terceiro lugar, están os autores que miran o pasado coa mirada posta nun futuro posnuclear, como Kōbō Abe, Makoto Oda ou as últimas obras de Mitsuharu Inoue.
O primeiro texto literario deste xénero foi Katei no yō na hikari (en galego: Unha luz como das fonduras), de Yōko Ōta, publicado o 30 de agosto de 1945 no Asahi Shinbun. Ao mes seguinte, unha directiva do Comandante Supremo das Potencias Aliadas impuxo a censura nos medios sobre temas polémicos, entre eles os bombardeos de Hiroshima e Nagasaki. Xa que logo, libros como unha célebre escolma de poemas de Sadako Kurihara ou a novela Shikabane no machi (en galego: A cidade dos cadáveres) da propia Ōta só puideron publicarse con fragmentos eliminados.
En 1983, Holp Shuppan editou Nihon no genbaku bungaku (galego: Literatura da bomba atómica do Xapón), en 15 volumes, que recolle os textos de ficción e non ficción máis relevantes do xénero.
Gender Trouble

Gender Trouble: Feminism and the Subversion of Identity (en galego: O xénero en disputa: o feminismo e a subversión da identidade) é un libro da filósofa e teórica do xénero postestruturalista Judith Butler, publicado orixinalmente en 1990. Na obra, Butler defende que o xénero é performativo, no sentido de que é creado, mantido ou perpetuado por reiteracións na fala e nas interaccións cos outros. Contidos
Gender Trouble critica unha das presuposicións basilares da teoría feminista: que existen unha identidade e un suxeito que requiren representación na política e na linguaxe. Para Butler, "home" e "muller" son categorías marcadas por factores como a clase, a etnia e a sexualidade. Ademais, a suposta universalidade destes termos é paralela á do patriarcado, e suprime a particularidade da opresión en distintos tempos e lugares. Xa que logo, a autora evita as políticas da identidade en favor dun novo feminismo de coalición que ataque as bases da identidade e do xénero. No libro tamén se pon en dúbida a idea de que o sexo e biolóxico namentres o xénero é culturalmente construído. Segundo Butler, trátase dunha falsa distinción que introduce unha separación dentro das reflexións feministas; para ela, os corpos sexuados non poden significarse sen xénero, e a aparente existencia do sexo con anterioridade aos discursos e imposicións culturais non é máis ca un efecto do funcionamento do xénero. É dicir, que tanto o sexo como o xénero son construcións sociais.
Gene Vincent

Vincent Eugene Craddock, nado en Norfolk (Virxinia) o 11 de febreiro de 1935 e finado en California o 12 de outubro de 1971, foi un músico estadounidense pioneiro do rock and roll e do rockabilly, coñecido como Gene Vincent. O seu éxito de 1956 con The Blue Caps, "Be-Bop-A-Lula", é considerado un destacado exemplo dos primeiros tempos do rockabilly. É membro dos Rock and Roll e Rockabilly Halls of Fame.
GeneSat 1

GeneSat 1 foi un satélite artificial da NASA lanzado o 16 de decembro de 2006 mediante un foguete Minotaur 1 desde a Wallops Flight Facility. Características
A misión de GeneSat 1 foi estudar os efectos da microgravedade en varios cultivos biolóxicos. O satélite era un CubeSat de 3 unidades froito da cooperación entre a NASA e varias universidades. GeneSat 1 era un pequeno laboratorio en miniatura, autocontido, con cultivos de Escherichia coli no seu interior, cunha duración de misión de 21 días. Para o experimento non era necesario recuperar os cultivos. A potencia consumida polo satélite, producida polas células solares do seu exterior, era de entre 4 e 5 W. O satélite reentrou na atmosfera, tal como estaba previsto, o 4 de agosto de 2010, quedando destruído.
Genealogiae regum Anglorum

As Genealogiae regum Anglorum ou Anglian Collection é unha colección de xenealoxías reais e listaxe de monarcas anglosaxóns que sobreviven en catro manuscritos dos cales dous se atopan na Biblioteca Británica, un terceiro documento no Corpus Christi College (Cambridge) e o cuarto na Catedral de Rochester. Por orde cronolóxica de composición: Contido
Todos os manuscritos conteñen xenealoxías dos reinos de Deira, Bernicia, Mercia, Lindsey, Kent e Anglia Oriwental- Tres dos manuscritos (C, T e R) tamén contén a xenealoxía do reino de Wessex e unha lista de monarcas de Northumbria e Mercia.
As xenealoxías preséntanse en orde inversa, comezando co gobernante do momento no que foi composta e nomeando cada sucesiva xeración ata chegar a Woden, e, no caso de Lindsey, máis alá. Todos os manuscritos semellan derivar dunha fonte común, hoxe perdida.
General Motors

General Motors Company, polo xeral denominada General Motors (GM), é unha empresa multinacional estadounidense con sede en Detroit que deseña, fabrica, comercializa e distribúe vehículos, e pezas, e mais tamén vende servizos financeiros. GM produce automóbiles e camións en 35 países. A compañía fundouna William C. Durant o 16 de setembro de 1908, e foi o meirande fabricante de automóbiles de 1931 a 2007. Características
No ano 2008 vendeu 8. 350. 000 vehículos, acadando os 10 millóns en 2016. . As marcas actuais que comercializa son Baojun, Buick, Cadillac, Chevrolet, GMC, Holden e Wuling. No pasado tamén comercializou Daewoo, McLaughlin, Oakland, Oldsmobile, Pontiac, Hummer, Saab, Saturn, así como Vauxhall e Opel (esta última mercada polo Grupo PSA en 2017).
As partes e accesorios de vehículos comercialízanse baixo as marcas GM Performance Parts, GM Goodwrench e ACDelco nos concesionarios de General Motors a través de GM Service and Parts Operations. Os motores e transmisións subminístraos GM Powertrain. GM tamén conta cunha sección comercial para créditos e seguros por medio do GMAC Financial Services; tamén ofrece un servizo de seguridade, información e seguridade a través da súa filial OnStar.
A actual compañía, General Motors Company ("nova GM") formouse en 2009 logo da creba de General Motors Corporation ("vella GM"), que se converteu en Motors Liquidation Company. A nova empresa mercou a maioría dos activos da vella GM, incluíndo "General Motors".
Genii Cucullati

Os Genii Cucullati (Espíritos encarrapuchados) son unhas figuras relixiosas atopadas nas rexións romano celtas dende Britania ata Pannonia. Son representados como "figuras encarrapuchadas esculpidas en formas case abstractas" (Henig, 62). Foron atopadas en gran concentración en Renania (Hutton). En Britania adoitan ser atopados na forma de deidade tripla, que semella ser exclusivo das representacións britanas (De la Bedoyère).
A capa con carapucha estaba asociado cos galos durante o período romano. O deus encapuchado da saúde era coñecido como Telesforo e a súa orixe puido deberse ó sincretismo Greco-gálata producido en Anatolia no século -III.
Geno Machado

Genoveva del Carmen Machado Hernández, nada en Las Palmas de Gran Canaria o 12 de maio de 1982, é unha cantante española que saltou á fama como concursante da primeira edición de Operación Triunfo, na que foi a primeira expulsada. Traxectoria
Tras o seu paso polo programa en 2001, formou parte do coro que acompañou a Rosa López no Festival de Eurovisión 2002. Formou parte do grupo Fórmula Abierta con tres dos seus compañeiros entre 2002 e 2004. En 2005 comeza a súa carreira en solitario e participa como colaboradora en varios programas de televisión. En 2011 ingresa novamente como concursante na que foi a última edición de Operación Triunfo. Foi a primeira e a última expulsada na historia do programa. Dende 2012, paralelamente á súa carreira, dedícase á formación integral de artistas no centro El Aula.
En outubro de 2016 participou en OT: El Reencuentro xunto aos seus 15 excompañeiros, unha serie de tres documentais e un gran concerto para rememorar os 15 anos da primeira edición do programa. Discografía
Fórmula Abierta
Aún hay más (2003)
La verdad (2003)
Fórmula 04 (2004)
En solitario
A golpes de amor (2010)
Genome Taxonomy Database

A Genome Taxonomy Database ou GTDB (Base de Datos de Taxonomía de Xenomas) é unha base de datos on line que mantén información sobre unha nomenclatura proposta dos procariotas, seguindo un enfoque filoxenómico baseado nun conxunto de proteínas dunha soa copia conservadas. Ademais de resolver os grupos parafiléticos, este método tamén reasigna as categorías taxonómicas algoritmicamente, actualizando os nomes en ambos os casos. En 2020 engadiuse información sobre arqueas, xunto cunha clasificación de especies baseada na identidade nuclotídica media. Cada actualización incorpora novos xenomas, así como unha curación automatizada e manual da taxonomía.
Unha feramenta de código aberto chamada GTDB-Tk está dispoñible para clasificar borradores de xenomas na xerarquía da GTDB. O sistema GTDB, por medio de GTDB-Tk, foi utilizado para catalogar bacterias aínda non nomeadas no microbioma intestinal humano e outras fontes metaxenómicas.
A GTDB está incorporada no Bergey's Manual of Systematics of Archaea and Bacteria desde 2019 como a súa fonte filoxenómica.
Genrich Altshuller

Genrich Altshuller naceu en outubro de 1926 en Tashkent e finado en 1999, foi un inventor ruso. Traxectoria
Altshuller estivo na mariña soviética, e debido á súa capacidade inventiva foi nomeado inspector de patentes. Foi aí, que a partir do estudo sistemático das patentes comezou a desenvolver TRIZ. En 1948 escríbelle a Stalin criticando o baixo nivel soviético para desenvolver traballo inventivo e ofrece ao mesmo tempo soluciones utilizando os principios de TRIZ. En resposta é arrestado, torturado e sentenciado a 25 anos en Siberia, onde continúa o desenvolvemento de TRIZ.
Logo da morte de Stalin, en 1954 é liberado e dous anos máis tarde aparece a súa primeira publicación respecto de TRIZ.
En 1994 publicou o libro "And suddenly the inventor appeared" baixo o pseudónimo de "Henry Altov".
Morre en setembro de 1999. Libros publicados
"And suddenly the inventor Appeared", ISBN 0-9640740-2-8
Gentiana dinarica

Gentiana dinarica é unha especie de planta do xénero Gentiana da familia Gentianaceae. É nativa das zonas montañosas de Bosnia Montenegro, Albania e da zona central de Italia. Características
É unha planta perenne, con follas elípticas, brillantes e longas presentándose nunha roseta basal. As flores de cor azul escura de ata 8 cm son solitarias e teñen forma de corola tubulusa.
Geo-IK

Geo-IK, tamén coñecidos como Musson (índice GRAU 11F621), foi unha serie de satélites xeodésicos soviéticos e logo rusos. Eran os sucesores dos satélites Sfera. Características
Os satélites Geo-IK eran satélites en órbita baixa lanzados para mellorar a precisión dos mapas da época. Foron lanzados entre 1981 e 1994 usando foguetes Tsiklon-3 e normalmente había entre un e dous satélites operativos en órbita. As súas órbitas típicas eran circulares, de 1500 km de altura e entre 73, 6 e 82, 6 graos de inclinación orbital. Tiñan unha masa duns 1500 kg e alimentábanse mediante paneis solares. O corpo principal dos satélites estaba formada por un cilindro cun mastro nun dos extremos para estabilizarse mediante gradente gravitatorio e antenas e paneles solares formando unha saia arredor do satélite no outro extremo. Os instrumentos e a carga útil ían nun contedor presurizado e termicamente controlado dentro do cilindro. O tempo de vida de cada satélite era de entre 1 e 2 anos. Foron sucedidos polos satélites Geo-IK-2. Instrumentos
Os Geo-IK dispoñían de varios sistemas para facer as súas medicións: Un radar de 9, 4 GHz para medir altura sobre a superficie oceánica cunha precisión de entre 3 e 5 metros.
Un sistema Doppler de dúas frecuencias (150 e 400 MHz) cunha precisión de entre 1 e 3 cm/s para medir a distancia desde terra cara ao satélite.
Un transpondedor funcionando a 3, 4 ou 5, 7 GHz para determinar tamén a distancia ao satélite cunha precisión de entre 3 e 5 m.
Reflectores láser na superficie do satélite para medir a distancia cara ao satélite cunha precisión de 1, 5 m.
Un sistema de sinalización por luz de alta intensidade que emite flashes e permitía a observatorios en terra determinar a posición do satélite contra o fondo de estrelas cunha precisión de 1, 5 segundos de arco.
Os instrumentos eran operados normalmente durante cinco días á semana, deixando os dous restantes para planificación.
Geo-IK-2

Geo-IK-2, tamén coñecidos como Musson-2 (índice GRAU 14F31), é unha serie de satélites xeodésicos rusos sucesores dos satélites Geo-IK. Características
A misión dos satélites Geo-IK-2 é recoller datos para mellorar as análises en xeodesia. O corpo do satélite é un cilindro presurizado de 1, 3 m de diámetro e 1, 3 m de altura que contén a electrónica e soporta a antena de alta ganancia e os paneis solares. Para facer as medicións habitualmente hai dous satélites en órbita, a unha altura de 1000 km. Os satélites teñen unha masa de 1400 kg e son lanzados mediante foguetes Rokot KM, co primeiro sendo lanzado o 1 de febreiro de 2011 e fallando por problemas co seu foguete portador. Instrumentos
Os Geo-IK-2 dispoñen de tres instrumentos: O radar altímetro SADKO, construído por Thales Alenia.
Reflectores láser na superficie do satélite para medir a distancia cara ao satélite desde terra.
Receptores Glonass e GPS.
GeoLITE

GeoLITE, tamén coñecido como USA 158, é un satélite artificial dos Estados Unidos lanzado o 18 de maio de 2001 mediante un foguete Delta 7925 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
GeoLITE é un satélite de comunicacións militares duns 1800 kg de masa que tiña como uns dos seus obxectivos probar un sistema de comunicacións por láser e un sistema de transmisión por UHF. Foi construído por TRW usando o bus T-310 e operado pola Oficinal Nacional de Recoñecemento dos Estados Unidos.
GeoNames

GeoNames é unha base de datos xeográfica libre e accesible a través de Internet baixo unha licenza Creative Commons Atribución 3. 0. Base de datos e servizos de Internet
A base de datos contén máis de 8 millóns de nomes xeográficos correspondente a máis de 6, 5 millóns de sitios existentes. Estes nomes están organizados en 9 categorías e 645 sub-categorías. Datos tales como a latitude, a lonxitude, a altitude, a poboación, o sub-división administrativa, e os códigos postais están dispoñibles en varias linguas e para cada localización.
As coordenadas xeográficas están baseadas no sistema de coordenadas WGS 84 (Sistema Xeodésico Mundial 1984).
A información é de acceso libre e de balde a través dunha interface de Internet. É posible atopar lugares con base nun código postal, ou preto dun determinado lugar e atopar ligazóns para a sección do artigo da Wikipedia.
A interface é de tipo Wiki e os usuarios poden engadir datos, mellorar ou corrixir os datos. Web de Integración Semántica
Cada recurso en GeoNames é representado como un lugar de recursos identificado por un identificador URI estable. Este id de URI ofrece acceso, a través da transferencia de información a unha páxina Wiki en HTML ou unha descrición dos recursos en RDF utilizando o dialecto GeoNames.
Este dialecto describe as propiedades dos caracteres GeoNames usando a OWL. As clases e códigos son tamén descritos na lingua SKOS. A través da URL dos artigos na Wikipedia ligados na descrición RDF, os datos GeoNames ffan unha conexión ós datos DBpedia e outros RDF.
GeoStar-1

GeoStar-1, antes coñecido como Aquila, é un bus para satélites fabricado pola empresa Orbital ATK. Características
O bus GeoStar-1 é un bus compacto e flexible que pode adaptarse para misións tanto civís como militares, incluíndo satélites meteorolóxicos, de observación terrestre, intelixencia e recoñecemento e comunicacións. Está optimizado para o seu uso na órbita xeoestacionaria pero pode adaptarse a órbitas máis baixas, para ser lanzado con foguetes Minotaur, Falcon e outros. Está deseñado para tempos de vida de ata oito anos, proporcionando entre 200 e 1500 W de potencia á súa carga mediante paneis solares. A masa da carga útil pode ser de ata 150 kg. Satélites co bus GeoStar-1
Os satélites que fan uso do bus GeoStar 1: GSSAP 1 (Hornet 1, USA 253)
GSSAP 2 (Hornet 2, USA 254)
GSSAP 3 (Hornet 3, USA 270
GSSAP 4 (Hornet 4, USA 271)
GSSAP 5 (Hornet 5)
GSSAP 6 (Hornet 6)
MITEx A (Wild Geese, USA 187)
GeoStar-2

GeoStar-2 é un bus para satélites fabricado pola empresa Orbital ATK. Características
O bus GeoStar-2 é un bus está deseñado para tempos de vida de 15 anos en órbita xeosincrónica, aínda que pode ser adaptado para outro tipo de órbitas. É compatible cos lanzadores Delta II, Ariane, Proton e Longa Marcha. A estrutura do bus consiste nun corpo rectangular co motor nunha das bases. A carga útil, de ata 200 kg, pode instalarse na parte inferior ou superior do corpo con respecto dos paneis solares, que proporcionan polo menos 555 W de potencia. Satélites co bus GeoStar-2
Os satélites que fan uso do bus GeoStar 2: AMC 21
Amazonas 4A
Azerspace (Africasat 1a)
Eutelsat 5
Galaxy 12
Galaxy 14
Galaxy 15
Galaxy 30
Horizons 2
HYLAS 2
Intelsat 11
Intelsat 15
Intelsat 16
Intelsat 18
Intelsat 23
Koreasat 6 (Olleh 1)
MEASAT 3a
MEXSAT 3
N-Star c
New Dawn (Intelsat 28)
NSS 9
Optus D1
Optus D2
Optus D3
SES 1
SES 2
SES 3
SES 8
Sky-Mexico 1
Star One C3
Thaicom 6 (AfriCom 1)
Thaicom 8
Thor 5
GeoStar-3

GeoStar-3 é un bus para satélites fabricado pola empresa Orbital ATK. Características
O bus GeoStar-3 é unha evolución do GeoStar-2, aumentando as prestacións do anterior. GeoStar 3 usa baterías e paneis solares mellorados, capaces de producir ata 8000 W de potencia. Pode levar ata 800 kg de carga útil e diferentes combinacións de antenas e reflectores. Satélites co bus GeoStar-3
Os satélites que fan uso do bus GeoStar 3: Al Yah 3
ASBM 1 (GX 10A)
ASBM 2 (GX 10B)
GovSat 1 (SES 16)
HYLAS 4
MEV 1
MEV 2
MRV (RSGS)
Geoffrey Hinton

Geoffrey Hinton, nado en Wimbledon o 6 de decembro de 1947, é un físico inglés. Traxectoria
Recibiu o Premio Nobel de Física 2024 xunto con John Hopfield, en verbas do Comité outorgante, "polos descubrimentos e invencións fundamentais que permiten a aprendizaxe automática con redes neurais artificiais". No caso particular de Hinton, pola invención dun método capaz de atopar propiedades nos datos e realizar tarefas como identificar elementos concretos en imaxes.
Geoffrey Wilkinson

Geoffrey Wilkinson, nado o 14 de xullo de 1921 en Todmorden, Inglaterra e finado o 26 de setembro de 1996 en Londres, foi un químico e profesor universitario inglés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1973. Biografía
Estudou química na Universidade de Londres, onde se graduou en 1941, e onde en 1955 foi nomeado profesor de química inorgánica.
En 1976 foille concedida a distinción de sir por parte da raíña Isabel II do Reino Unido. Investigacións científicas
En 1942 o profesor Friedriech A. Paneth recrutaba químicos mozos para o proxecto da enerxía nuclear. Wilkinson entrou na selección e foi enviado ao Canadá, onde permaneceu nos Laboratorios de Chalk River en Montreal ata 1946.
Posteriormente traballou xunto a Glenn Theodore Seaborg na Universidade de Berkeley en California, realizando estudos de taxonomía nuclear, e despois foi nomeado profesor asociado no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) onde iniciou a súa investigación sobre os compostos organometálicos dos metais de transición como o monóxido de carbono e os alquenos. Mediante a utilización de espectros de difracción de raios X conseguiu atopar a constitución destes compostos, demostrando como estes contiñan un átomo de ferro encerrado entre dous aneis de ciclopentadieno paralelos, hoxe en día chamados ferroceno.
Durante a súa curta estancia na Universidade Harvard realizou investigacións sobre as funcións da excitación dos protones no cobalto.
O 1973 foi galardoado co Premio Nobel de Química, xunto co químico alemán Ernst Otto Fischer, polos seus traballos sobre compostos organometálicos.
Geographia

A Geographia é unha obra de Claudio Tolomeo, xeógrafo grego do século II, que consta de tres partes, divididas en oito libros.
A primeira parte, o primeiro libro, é introdutoria, establecendo a súa metodoloxía para realizar traballos cartográficos e proxeccións. Na segunda parte, do segundo ao sétimo libro, cataloga aproximadamente 5. 000 lugares do ecúmene. Mentres que as latitudes son bastante exactas, Tolomeo comete erros na lonxitude xa que utiliza unhas dimensións do globo terrestre inferiores ás reais, baseándose nas estimacións de Posidonio e Mariño de Tiro en vez das do seu mestre Eratóstenes, máis próximas á realidade. Na última parte, que se corresponde co último libro, achega 27 mapas do mundo coñecido.
Geographic Names Information System

O Geographic Names Information System (GNIS) é unha base de datos que contén nomes e información sobre localidades xeográficas. Alberga máis de 2 millóns de localidades xeográficas e culturais dos Estados Unidos. É un tipo de gazetteer (dicionario xeográfico). O GNIS foi desenvolvido polo Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos en cooperación coa Xunta dos Estados Unidos sobre Nomes Xeográficos (BGN) para promover a estadarización de nomes xeográficos. A base de datos é parte dun sistema que inclúe nomes en mapas topográficos e fontes bibliográficas. As variantes de nomes e as alternativas ós nomes oficiais federais para un lugar tamén son rexistrados. A base de datos nunca elimina unha entrada, "salvo nos casos de duplicación obvia".
Geophysical Research Satellite

O Geophysical Research Satellite (coñecido co acrónimo GRS, tamén denominado CRL 1, Cambridge Research Lab 1) foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 28 de xuño de 1963 mediante un foguete Scout X4 desde a base de Wallops Island. Características
Construíuno o Cambridge Research Lab. Tras o lanzamento o satélite conseguiu obter datos durante 13 órbitas ata que un fallo no seu sistema de enerxía deixouno inservible.
O satélite foi inxectado nunha órbita inicial de 1304 km de apoxeo e 430 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49, 75 graos e un período orbital de 102, 85 minutos. Reentrou na atmosfera o 14 de decembro de 1983. Experimentos
GRS levaba a bordo tres experimentos: Aerospace Composition: espectrómetro de masas para medir a distribución de ións na parte superior da ionosfera, entre 420 e 1200 km.
Retarding Potential Analyzer: analizador de potencial retardado para medir os fotoelectróns con enerxías de máis de 60 eV e os ións con enerxías por enriba de 30 eV.
Un medidor de radiación.