proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Invariante

En matemáticas, a palabra invariante ten diferentes significados segundo o contexto. Por exemplo, o único número igual ao seu triplo é cero, o único elemento invariante dunha función que triplica calquera número, real ou enteiro. As nocións de invarianza interveñen tanto en xeometría e topoloxía como en análise e álxebra. Invariante dunha transformación
Se g: E → E é unha aplicación, unha invariante de g é un punto fixo, é dicir un elemento x de E que é a súa propia imaxe por g: g ( x )
x. {\displaystyle g(x)
x. } Para tal aplicación g, dise que un subconxunto P de E é: invariante punto a punto se todos os seus elementos son puntos fixos;
globalmente invariante baixo g, ou estábel baixo g, se g ( P ) ⊂ P {\displaystyle g(P)\subset P}, é dicir: ∀ x ∈ P: g ( x ) ∈ P {\displaystyle \forall x\in P: g(x)\in P} (esta propiedade é menos forte que a anterior).
Estas nocións adoitan intervir en sistemas dinámicos, para transformacións xeométricas e para accións de grupo. De feito, as invariantes dunha aplicación poden proporcionar información sobre ela. Na xeometría euclidiana, o único punto invariante dunha semellanza directa (que non é unha translación) do plano euclidiano será o seu centro.
Na redución do endomorfismo, dise que un subespazo vectorial F de E é invariante baixo unha aplicación linear g cando é globalmente invariante baixo g.
Para unha acción (pola esquerda) dun grupo G nun conxunto X, dise que un punto x é invariante cando para calquera elemento g de G temos: g. x x. Propiedade invariante
Dise que unha propiedade é invariante cando un proceso non a modifica. Unha propiedade refírese a un determinado obxecto ou conxunto de obxectos. Pódense realizar diferentes construcións para construír obxectos de natureza semellante: parte, complemento, suma, produtos, cociente, pegado, extensión. ..
A invarianza dunha propiedade caracteriza a súa estabilidade baixo estas construcións. No sentido de teoría de categorías
Para unha determinada categoría, unha invariante é unha cantidade ou obxecto asociado a cada obxecto da categoría, e que depende só da clase de isomorfismo do obxecto, posíbelmente ata isomorfismo.
A linguaxe das invariantes é particularmente adecuada para a topoloxía alxébrica. En teoría de grafos
Dise que un número asociado a un grafo é unha invariante de grafo, se non é modificado por un isomorfismo de grafo. Por exemplo, o número cromático é unha invariante de grafo. Xeneralización
Na resolución de problemas, o principio de invariante pódese xeneralizar ao de variante. Saber como varía unha determinada cantidade pode axudar a progresar nunha demostración.
Un caso especial dunha variante é a monovariante, que varía monotonamente en cada paso. Esta nova restrición pode, por exemplo, mostrar que un algoritmo sempre termina.
As invariantes son casos especiais de variantes e monovariantes.
Invasina

As invasinas son un tipo de proteínas asociadas coa penetración das bacterias nas células hóspede. As invasinas desempeñan un papel na promoción da entrada da bacteria na célula durante a fase inicial da infección.
Moitas bacterias entéricas como Yersinia, Listeria, Salmonella e Shigella, utilizan as súas invasinas para entrar nas células M das placas de Peyer do tracto intestinal, e desde alí aos tecidos subxacentes. No caso de Yersinia, a súa invasina únese a un conxunto de receptores de integrina beta1 localizados na membrana apical das células M de forma moi específica e efectiva. Estas moléculas poderían utilizarse terapeuticamente para o envío de moléculas ao interior das células, como xenes terapéuticos e vacinas baseadas en xenes. En Chlamydia pneumoniae identificouse unha proteína invasina chamada Pmp21, que se une ao receptor de EGF para facilitar a entrada da bacteria na célula.
Obtívose a estrutura cristalina da invasina de Yersinia pseudotuberculosis, que mostra algunhas semellanzas con dominios da fibronectina que serven para unirse a integrinas, aínda que as dúas proteínas non están emparentadas.
A proteína está codificada no locus inv de Yersinia pseudotuberculosis. Se engadimos ese locus a unha cepa de Escherichia coli esta poderá penetrar en células Hep-2 en cultivo. En Yersinia enterocolitica a expresión de inv está influída pola fase de crecemento e a temperatura, chegando a un máximo durante a fase tardía expoñencial-estacionaria inicial a 23 °C.
En 2007, identificouse unha invasina fúnxica denominada Als3, que permite a Candida albicans infectar as células hóspede, polo que estas proteínas non son exclusivas das bacterias.
Inventio

Inventio é a segunda etapa do proceso retórico de construción dun discurso consistente en achar os elementos referenciais do mesmo. É o primeiro bosquexo estrutural, nel localízanse os conceptos que han ser incluídos en cada unha das partes.
As etapas da retórica para a construción do discurso son: Intelectio, inventio, dispositio e elocutio. Historia
A crítica máis antiga da retórica é que non trata un tema específico, isto é, que un orador pode dar un discurso sobre calquera tema e non sendo o contido o que importa, senón como un orador usa o idioma. Esa é unha das razóns poas que Platón atacou esta práctica, baleira na súa opinión.
Aristóteles respondeu á crítica argumentando que razón e retórica van xuntas, argumentando que a razón dialéctica é a ferramenta para atopar verdades universais e a retórica é a ferramenta para aclaralas e transmitilas aos demais. A inventio serve ao orador a construír argumentos utilizando un sistema. Os retóricos romanos Cicerón e Quintiliano dedicaron tempo a formular a teoría detrás da retórica dos argumentos. A inventio constaría de tres partes: Analizar a tarefa
Encuentrar argumentos para o caso
Seleccionar os mellores argumentos Acepción xacobea
Inventio, do latín inventionem (nominativo inventio), e este das raíces indoeuropeas ou pre-indoeuropeas *en e *gwa para 'vir' é significa "atopar", e é a palabra máis empregada para referirse aos feitos que levaron ao achado do sepulcro do Apóstolo Santiago en Galiza nos anos 820-830.
Invento

Un invento ou invención é un obxecto, técnica ou proceso que posúe características novedosas. Pode estar baseado nalgunha idea, colaboración ou innovación previa e o proceso da mesma require polo menos o coñecemento dun concepto ou un método existente que se poida modificar ou transformar nunha nova invención.
Con todo, algunhas invencións tamén representan unha creación innovadora sen antecedentes previos na ciencia ou a tecnoloxía que amplían os límites do coñecemento humano. En ocasións pódese conceder protección legal a unha invención por medio dunha patente. O proceso inventivo
Ó longo da historia a humanidade inventou obxectos e métodos para realizar tarefas que satisfagan un determinado propósito dunha nova ou diverso xeito, en xeral co obxectivo de cumprir estes propósitos dunha forma máis rápida, máis eficiente, máis doada ou máis barata. Aínda que é evidente que a xente inventa, as circunstancias que facilitan ou optimizan o desenvolvemento de invencións están menos claras.
Unha escola do pensamento que popularizou a frase "a necesidade é a nai da invención", discute que esencialmente, a carencia de recursos conduce á invención, mentres que unha escola do pensamento oposta argumenta que só cun exceso de recursos obtéñense estes resultados. Con todo, actualmente non se pode entender o proceso inventivo simplemente pola referencia a unha ou outra destas perspectivas.
En termos xerais aínda que a inventiva responde en xeral a unha necesidade, non é descartable que dun ambiente rico en recursos xurdan novas experiencias que xeren invencións. As ideas como punto de partida
Aínda que un obxecto ou método innovador e útil pódese desenvolver para satisfacer un propósito específico, a idea orixinal poida que nunca se realice como invención de traballo, quizais porque o concepto sexa de certo xeito pouco realista ou impráctica. Como a "castelos no aire" pódese referir a unha idea creativa que non alcance o seu obxectivo debido a consideracións prácticas.
A historia da invención está chea de tales casos, pois as invencións non xorden necesariamente na orde que sexa máis útil. Por exemplo, o deseño do paracaídas foi resolto moito antes da invención do voo autónomo. Outros inventos sinxelamente solucionan problemas para os cales non hai incentivo económico para os cales proporcionar unha solución.
Por outra banda, calquera barreira á posta en práctica pode sinxelamente ser adxudicada a limitacións da enxeñaría ou a tecnoloxía que eventualmente se puideran superar a través de avances científicos. A historia está tamén chea de exemplos de ideas que tomaron un certo tempo para facerse realidade física, segundo o demostrado polas varias ideas atribuídas primeiro a Leonardo da Vinci e ás que agora vese a súa aplicación diaria en forma práctica.
Invernadoiro

Un invernadoiro é unha construción acristalada na cal se cultivan plantas, a maior temperatura ca no exterior. Aproveita o efecto producido pola radiación solar que, ó atravesar un vidro, quenta os obxectos que hai detrás; estes, á súa vez, emiten radiación cunha lonxitude de onda maior cá da (radiación infravermella) solar que ten dificultade para saír a través dos cristais. Por outro lado os peches do recinto, paredes e fiestras, encerran o aire quente impedindo a súa saída e intercambio por aire máis frío do exterior. Características
En ausencia dun recubrimento por cristais a calor absorbida eliminaríase por correntes convectivas e pola emisión de radiación infravermella de lonxitude de onda superior á visible. A presenza dos cristais impide o transporte da calor acumulada cara ó exterior por convección mentres que apenas obstrúe a saída de radiación infravermella. O efecto neto é o de acumulación da calor e aumento de temperaturas do recinto.
Contrariamente á crenza popular, a radiación infravermella escapa en gran medida a través dos cristais. O efecto de aumento de temperatura é debido case exclusivamente ó confinamento do aire quente que producen as paredes e teitos do invernadoiro. En contraposición, o mal chamado efecto invernadoiro meteorolóxico está ocasionado pola maior opacidade da atmosfera á radiación infravermella.
Ocorre que as perdas de calor por transmisión a través dun vidro son moi grandes (o vidro ten un factor de transmisión K 6, 4 W/m2K, aínda maior se está en posición inclinada respecto á vertical). O resultado é que, a maior temperatura, menor será o efecto de retención da calor, é dicir que ó aumentar a temperatura aumentarán as perdas diminuíndo o rendemento do sistema.
Este efecto pode aproveitarse para aumentar doadamente a temperatura das habitacións en inverno, pero debe evitarse en verán.
Un exemplo deste efecto é o aumento de temperatura que toma o interior dos coches cando están ó sol. Basta unha chapa metálica (os espazos habituais dos estacionamentos, sen ningún tipo de illamento térmico) que dea sombra, impedindo o paso do sol polo vidro, para que non se quente tanto.
Dende antigo aproveitouse este efecto na construción, non só en xardinería. As fiestras das casas en países fríos son máis grandes cás dos cálidos para que a espesura do muro non produza sombra. Os miradoiros acristalados son outro medio de axudar ó quentamento dos locais.
Na xardinería antiga española, os invernadoiros coñecíanse como estufas frías.
Inverno

O inverno é unha das catro estacións do ano das zonas temperadas. Comeza ó remate do outono, no hemisferio norte o día 21 de decembro e remata o 20 de marzo, para dar paso á primavera. A característica astronómica é que nese período o ángulo formado pola liña Terra-Sol e centro da Terra-Polo Norte pasa do mínimo (23º 26', solsticio de inverno) a 90º (equinoccio de primavera). En Galicia caracterízase principalmente pola importante baixada das temperaturas, o que unido ás altas precipitacións dan lugar a habituais neves en zonas de certa altitude.
Na astronomía chinesa (e doutros países asiáticos), considérase que o inverno comeza arredor do 7 de novembro, co Jiéqì, coñecido como 立冬 lì dōng, "establecemento do inverno". [Cómpre referencia]
Inverno demográfico

A hipótese do Inverno demográfico foi presentada polo francés Gérard François Dumont segundo a cal as taxas de natalidade, en lugar de estabilizarse con respecto a de mortalidade, se manteñen en niveis baixos, provocando o envellecemento da poboación.
Un país ten que manter unha taxa de natalidade de 2, 1 fillos por muller para substituír a súa actual poboación. Porén, só en Europa a taxa de natalidade é de 1, 3, e estímase que no ano 2030, Europa terá un déficit de 20 millóns de traballadores. Ao mesmo tempo, Rusia debe perder un terzo da súa poboación actual no 2050.
Inverno nuclear

Denomínase inverno nuclear a unha teoría xurdida en plena guerra fría que predicía unha era de frío extremo global tras un intercambio nuclear completo entre as dúas superpotencias da época: a URSS e os EUA Foi enunciada polo científico soviético Vladimir Valentinovich Alexandrov. Características
A teoría xamais se puxo a proba, pero os estudos concluíron que un bombardeo mutuo con armas nucleares estratéxicas arrefriaría o clima mundial levándoo a unha nova idade de xeo. Os científicos afirmaron que nun bombardeo con tales armas se atacarían obxectivos civís de importancia, é dicir cidades. En segundo grao poderíanse atacar obxectivos de abastecemento de alimentos, campos, ou de abastecemento de enerxía, centrais enerxéticas entre as cales poderían atoparse centrais nucleares coa consecuente extensión da radiación. As cidades arderían durante semanas e ata meses estendendo unha vasta nube de cinzas que taparía o ceo en amplas áreas circundantes. Os fungos das explosións termonucleares elevarían escouras e aerosois procedentes da destrución da explosión a altitudes estratosféricas onde a súa permanencia en suspensión é elevada. Ademais devanditas explosións xerarían abundantes óxidos de nitróxeno estratosféricos que potenciarían aínda máis o albedo terrestre.
Por outra banda, unha consecuencia colateral sería a paralización da produción de enerxía dos centros urbanos e industriais. Devanditas zonas son fontes térmicas que crean microclimas máis cálidos. Todo revertería nunha drástica baixada das temperaturas ás poucas semanas do holocausto nuclear. Pero os océanos manterían a súa temperatura orixinal debido á elevada capacidade calorífica da auga. Esta diferenza térmica xeraría brisas tempestuosas que azoutarían as costas arrasando as cidades e portos dos litorais. Polo menos durante un ou dous anos a insolación sería débil. Os temporais cesarían cando a temperatura da auga igualásese coa de terra. Tras este desastre emerxería un mundo xeado e ermo no que o 90% das colleitas mundiais malográronse e a capacidade de xeración de enerxía diminuiría a máis da metade. Sen medios para quentarse as cidades converteríanse en témpanos de cemento abandonados pola forte fame negra subseguinte.
O inverno nuclear non só era unha representación dramática dun futuro posible tras un enfrontamento entre as dúas superpotencias senón que significaba, para todos os efectos, o ocaso da nosa civilización tal e como a coñecemos hoxe. A volta á idade de pedra en cuestión de meses.
O inverno nuclear reflicte que tras un intercambio nuclear completo non só se verían afectadas as principais nacións belixerantes senón que as consecuencias globais serían nefastas, se cadra durante séculos ou por máis tempo. Algúns científicos chegaron a dicir sen andrómenas que tal evento sería o detonante da nova glaciación que ha de vir, dado que nos atopamos nunha situación relativamente próxima en termos xeolóxicos ao próximo mínimo glacial.
Inversión magnética

Unha inversión magnética, xeomagnética ou de polaridade é un cambio no fluxo e polos magnéticos terrestres, que ten como resultado un cambio na orientación do campo magnético terrestre tal que as posicións do polo norte e sur magnético intercámbianse. Estes eventos, os cales duran de centos a miles de anos a miúdo implican un descenso prolongado da forza do campo magnético seguida por unha recuperación rápida despois de que a nova orientación estableceuse. Historia
Por longos períodos, as inversións magnéticas parecen ocorrer cunha frecuencia de 1 a 5 eventos por millón de anos. Non obstante esta duración é altamente variable. Durante algúns períodos de tempo xeolóxicos, (ex. o Cretácio Longo Normal comprendido entre o Aptiano até o Santoniano), obsérvase que o campo magnético terrestre mantívose estable durante decenas de millóns de anos. Outros eventos semella que foron máis variables con non máis que unha inversión en 50000 anos. A última inversión da que se ten dato foi o inversión magnética de Brunhes-Matuyama, aproximadamente fai 780000 anos. Causas
Os xeólogos decatáronse, xa nos primeiros anos do século XX, de que algunhas rochas volcánicas tiñan unha polaridade magnética oposta á actual. Hoxe en día existe acordo na comunidade científica en que o magnetismo das rochas é indicador fiable do campo magnético terrestre no pasado e das súas modificación.
Moitos científicos cren que a inversión é un aspecto inherente da hipótese da dínamo, de como se xera o campo geomagnético. En simulacións por computador, obsérvase que as liñas do campo magnético poden algunhas veces entrelazarse e mesmo desorganizarse polos movementos caóticos do metal líquido do núcleo externo. Observando o campo magnético no pasado
As inversións pasadas do campo xeomagnético foron rexistradas en minerais ferromagnéticos e en depósitos de fluxos volcánicos. No entanto, o rexistro de pasadas inversións xeomagnéticas foi advertido primeiro ao observar as «anomalías» das bandas magnéticas no fondo do océano. Dado que o fondo do mar esténdese cunha taxa máis ou menos constante, isto ten como resultado a aparición de anchas franxas, polo que os pasados cambios de polaridade do campo magnético poden ser evidentes ao observar os datos reunidos polo simple arrastre dun magnetómetro polo leito mariño. Con todo, debido á acción da tectónica de placas, o fondo mariño actual non ten máis de 180 millóns de anos de antigüidade, polo que é necesario o uso doutros métodos para detectar inversións máis antigas. A gran maioría das rochas sedimentarias incorporan pequenas cantidades de minerais enriquecidos con ferro, cuxa orientación é influída polo ambiente magnético baixo o cal se formaron. Baixo condicións favorables, é así posible extraer información das variacións do campo magnético en moitas rochas sedimentarias. Con todo, os procesos diagenéticos -ao quedar sepultas- poden borrar a evidencia do campo magnético orixinal. Véxase tamén Campo magnético terrestre
Inverso aditivo

En matemáticas, o inverso aditivo dun elemento x, denotado -x, é o elemento que cando se engade a x, dá a identidade aditiva, 0. Nos casos máis coñecidos, este é o número 0, mais tamén pode referirse a un elemento cero máis xeneralizado.
En matemáticas elementais, o inverso aditivo é frecuentemente referido como o número oposto. O concepto está moi relacionado coa resta e é importante para resolver ecuacións alxébricas. Non todos os conxuntos onde se define a suma teñen un inverso aditivo, como os números naturais. Exemplos comúns
Cando se traballa con números enteiros, números racionais, números reais e números complexos, o inverso aditivo de calquera número pódese atopar multiplicándoo por −1. Relación coa resta
O inverso aditivo está intimamente relacionado coa resta, que se pode ver como unha suma usando a inversa: a − b a + (−b).
Pola contra, o inverso aditivo pode considerarse como unha resta de cero: −a 0 − a.
Esta conexión levou a que o signo menos se utilizase tanto para magnitudes opostas como para resta xa no século XVII. Aínda que esta notación é estándar hoxe en día, naquel momento atopouse con oposición, xa que algúns matemáticos consideraron que podería ser pouco clara e levar a erros. Definición formal
Dada unha estrutura alxébrica definida baixo a suma ( S, + ) {\displaystyle (S, +)} cunha identidade aditiva e ∈ S {\displaystyle e\in S}, un elemento x ∈ S {\displaystyle x\in S} ten unha inversa aditiva y {\displaystyle y} se e só se y ∈ S {\displaystyle y\in S}, x + y
e {\displaystyle x+y
e}, e y + x
e {\displaystyle y+x
e}. Normalmente, a adición só se usa para referirse a unha operación conmutativa, mais non é necesariamente asociativa. Cando é asociativa, de modo que ( a + b ) + c
a + ( b + c ) {\displaystyle (a+b)+c
a+(b+c)}, os inversos pola esquerda e pola dereita, se os existen, coincidirán, e o inverso aditivo será único. En casos non asociativos, os inversos pola esquerda e pola dereita poden non coincidir, e nestes casos considérase que o inverso non existe.
A definición require pechamento, que o elemento aditivo y {\displaystyle y} estea en S {\displaystyle S}. É por iso que malia que a suma está definida sobre os números naturais, non é unha inversa aditiva para os seus membros. Os inversos asociados serían os números negativos, polo que os enteiros si teñen un inverso aditivo. Outros exemplos
Nun espazo vectorial, o inverso aditivo −v (moitas veces chamada vector oposto de v) ten a mesma magnitude que v e mais a dirección oposta.
En aritmética modular, o inverso aditivo modular de x é o número a tal que a + x ≡ 0 (mod n) e sempre existe. Por exemplo, o inverso de 3 módulo 11 é 8, xa que 3 + 8 ≡ 0 (mod 11).
Nun anel booleano, que ten elementos { 0, 1 } {\displaystyle \{0, 1\}} a suma defínese a miúdo como a diferenza simétrica. Entón 0 + 0
0 {\displaystyle 0+0
0}, 0 + 1
1 {\displaystyle 0+1
1}, 1 + 0
1 {\displaystyle 1+0
1}, e 1 + 1
0 {\displaystyle 1+1
0}. A nosa identidade aditiva é 0, e ambos os elementos son o seu propio inverso aditivo pois 0 + 0
0 {\displaystyle 0+0
0} e 1 + 1
0 {\displaystyle 1+1
0}.
Invertebrado

Un invertebrado é un animal desprovisto de columna vertebral. Pode ser unicelular ou pluricelular. Este termo non ten valor taxonómico, sendo definido por oposición ó vertebrados, que si o ten. Os artrópodos constitúen o meirande grupo de invertebrados por número de especies.
Investigación traslacional

A investigación traslacional no ámbito biomédico enténdese como a aplicación dos coñecementos básicos que se adquiren no laboratorio de investigación á práctica clínica, co obxecto de mellorar a asistencia médica. Este tipo de investigación é un elemento necesario para o éxito de calquera estratexia que se propoña melllorar a saúde dos cidadáns a través de programas específicos. Fundamentos
A aplicación real dos últimos conoñecementos científicos á práctica clínica debe ser entendida como unha nova forma de investigación á que se denominou "traslacional". O seu obxectivo primordial, no caso da farmacoloxía, debe ser trasladar o descubrimento desde a primeira síntese química dunha substancia como futuro medicamento, á clínica, contribuíndo así a mellorar o trastamento ou a prevención das enfermidades da forma máis rápida posíbel. Dada a súa propia natureza, a investigación traslacional debe contar coa participación de moi diversas disciplinas e, polo tanto, tamén de diferentes centros e profesionais da investigación. Orixe e obxectivos
A pesar de ser unha disciplina relativamente recente, a medicina traslacional está hoxe de moda. Durante os últimos anos, o termo utilízase cada vez con maior frecuencia en contextos tan diversos como a industria farmacéutica, as institucións académicas, os organismos financeiros ou as organizacións sanitarias.
A necesidade de estreitar os lazos entre a investigación básica e a clínica deu nacemento á investigación traslacional. A separación entre a investigación biomédica básica e a aplicación clínica medrou e, a pesar da grande explosión actual dos coñecemento sobre os mecanismos dos procesos biolóxicos, isto non se traduciu no incremento correspondente de novos tratamentos. Por outra parte, na industria farmacéutica, o crecemento exponencial de I+D no desenvolvemento de novas moléculas foi acompañado dun lento declive no número de fármacos comercializados.
O coñecimiento adquirido na investigación básica tivo escaso impacto na práctica clínica. Nin os estudos realizados no laboratorio e no quirófano experimental, nin os ensaios clínicos en fase I, reflicten o estado real dos doentes para poder predicir a eficacia e seguridade dun novo tratamento.
Neste contexto xorde o concepto de medicina traslacional cun obxectivo tan fácil de definir como difícil de conseguir: facilitar a traslación da investigación básica a aplicacións clínicas que redunden en beneficio da saúde. A medicina traslacional céntrase en amortizar en beneficio económico e médico o esforzo dedicado á investigación básica. Este é o obxectivo que deu lugar á reorientación do financiaciamento dos National Institutes of Health (NIH), que destinaron máis de 10000 millóns de dólares aos centros de medicina traslacional.
Investigación, desenvolvemento e innovación

Investigación, desenvolvemento e innovación (habitualmente indicado pola expresión I+D+i ou I+D+I) é un concepto de recente aparición, no contexto dos estudos de ciencia, tecnoloxía e sociedade; como superación do anterior concepto de investigación e desenvolvemento (I+D).
Mentres que o de desenvolvemento é un termo proveniente do mundo da economía, os de investigación e innovación proveñen respectivamente do mundo da epistemoloxía e a tecnoloxía, e a súa dinámica relación atópase no contexto da diferenciación entre ciencia pura e ciencia aplicada; calquera deles é de complexa definición. Esko Aho define provocativamente investigación como investir diñeiro para obter coñecemento, mentres que innovación sería investir coñecemento para obter diñeiro, o que expresa moi ben o fenómeno de retroalimentación que se produce cunha estratexia exitosa de I+D+i.
Na aplicación política e lexislativa do concepto I+D+i, defínese investigación como a indagación orixinal planificada que persiga descubrir novos coñecementos e unha superior comprensión no ámbito científico e tecnolóxico; desenvolvemento como a aplicación dos resultados da investigación ou de calquera outro tipo de coñecemento científico para a fabricación de novos materiais ou produtos ou para o deseño de novos procesos ou sistemas de produción, así como para a mellora tecnolóxica substancial de materiais, produtos, procesos ou sistemas preexistentes; e innovación tecnolóxica como a actividade cuxo resultado sexa un avance tecnolóxico na obtención de novos produtos ou procesos de produción ou melloras substanciais dos xa existentes. Consideraranse novos aqueles produtos ou procesos cuxas características ou aplicacións, desde o punto de vista tecnolóxico, difiran substancialmente das existentes con anterioridade.
O nivel de actividade de I+D+i nun país pódese calcular mediante a cociente entre o gasto en I+D+i e o produto interior bruto (PIB), desglosando o gasto en gasto público e gasto privado (Deducións fiscais I+D+i).
Todos os países procuran, na medida das súas posibilidades, potenciar as actividades ligadas á I+D+i a través de políticas de apoio (subvencións, deducións, préstamos bonificados e outras), debido a que un alto nivel de I+D+i implica unha maior fortaleza das empresas, dado que os seus produtos ou procesos diferéncianse positivamente dos da súa competencia. Ademais, moitas das actividades son potencialmente xeradoras de avances sociais en forma de calidade de vida, mellora do medio ambiente, a saúde etc.
Para apoiar esas actividades existe un conxunto de normas UNE: a serie UNE 166000, que inclúe a norma UNE 166001, dirixida aos proxectos de I+D+i, a UNE 166002 sobre requisitos do sistema de xestión da I+D+i e a UNE 166006 relativa a requisitos sobre o sistema de vixilancia tecnolóxica.
Involucrum

En traumatoloxía, Involucrum é unha capa de óso de nova formación que medra fóra do lugar que lle corresponde no propio óso. É unha complicación da osteomielite. Resulta da descamación do periósteo por mor da acumulación de pus, e óso novo medrando do periósteo.
Pode ser diagnosticado mediante probas de imaxe, como radiografías, máis é extremadamente pouco habitual en países desenvolvidos, xa que a osteomielite trátase antes de se producir complicacións coma o involucrum ou o secuestro.
Inxector

Un inxector é un dispositivo utilizado para bombear fluídos utilizando o efecto Venturi. Utiliza un fluído a alta presión que sae por unha estreitamento a alta velocidade e baixa presión convertendo a súa enerxía potencial en enerxía cinética. Historia
O inxector foi inventado polo francés Henri Giffard en 1858 e utilizouse orixinalmente para inxectar auga nas caldeiras de vapor. Neste caso o fluído a alta presión é o vapor da caldeira que sae a alta velocidade e mestúrase con auga o que produce a súa condensación. O chorro resultante de auga ten enerxía cinética suficiente para entrar na caldeira. Usos
Á parte do xa indicado para caldeiras de vapor, utilízanse bombas de inxector para bombear augas con sólidos en suspensión que poderían danar outro tipo de bombas. Tamén se usan inxectores para facer disolucións xa que os fluídos mestúranse moi eficientemente no inxector. Como exemplo se pode citar a carbonatación de bebidas carbónicas onde a bebida sen carbónico inxéctase a alta presión e arrastra o gas carbónico que se disolve inmediatamente polo que á saída do inxector obtense bebida xa carbonatada.
Inxustiza epistémica

A inxustiza epistémica refírese ás inxustizas relacionadas con aspectos do coñecemento (epistemoloxía), como se comunica e como se entende. O termo foi acuñado pola filósofa Miranda Fricker en 2007, pero o seu significado evolucionou desde entón, e as orixes do concepto atópanse en debates sobre a opresión, o poder e o coñecemento que son anteriores á cuñaxe do termo.
No libro Epistemic Injustice: Power and the Ethics of Knowing (Inxustiza epistémica: poder e ética do saber) publicado en 2007, Fricker define dous tipos de inxustiza epistémica: a inxustiza testemuñal e a inxustiza hermenéutica. Segundo Fricker, a inxustiza testemuñal prodúcese cando se ignora o coñecemento dunha persoa ou se cuestiona a súa credibilidade debido a prexuízos derivados da súa pertenza a un determinado grupo social (como ser muller ou persoa de cor). A inxustiza hermenéutica, pola contra, prodúcese cando a experiencia dunha persoa non é comprendida (por ela mesma ou por outros) porque non hai ningún concepto dispoñible que poida identificar ou explicar adecuadamente esa experiencia.
Inzai

Inzai (印西市, いんざいし, Inzai-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e ao norte da prefectura, na zona da provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 53, 51 km², a poboación é de 63. 554 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1. 190 h/km².
O concello de Inzai limita cos concellos de Abiko, Kashiwa, Shiroi, Yachiyo, Inba, Motono, Sakae (que son da prefectura de Chiba); e Tone (este último é da prefectura de Ibaraki).
Ioan Niculae

Ioan Niculae, nado en Buturugeni o 19 de xullo de 1954, é un home de negocios e emprendedor romanés. Segundo a revista Forbes é unha das persoas máis ricas da Romanía, cunha fortuna estimada de 1. 100 millóns de dólares estadounidenses en setembro de 2014. Traxectoria
É propietario do grupo InterAgro, conglomerado agrícola e fertilizantes líder de Romanía, cuns ingresos superiores a 630000000 de euros no ano 2012. A través da súa empresa, Niculae xestiona aproximadamente 50. 000 hectáreas de campos agrícolas e é o maior cultivador de cereais romanés. Tamén é o propietario de 170 hectáreas de viñedos, collendo a súa primeira colleita en 2008. Desde 2004, o importe total dos seus investimentos agrícolas feitos pola súa empresa superaron os 100 millóns de euros. Niculae foi acusado de ser un informante da Securitate, a axencia de policía secreta da Romanía comunista.
Na lista dos multimillonario de Forbes do ano 2013, afirmouse que ten unha fortuna estimada de 1. 200 millóns de dólares, mantendo a posición 1. 372 mundial. É o terceiro romanés destacado na lista da revista, despois de Dinu Patriciu e Ion Tiriac. Dende o ano 1996 Niculae é propietario do equipo de fútbol Astra Giurgiu.
Entrou no mundo dos negocios a partir de 1990 coa creación, xunto a un compañeiro turco, dunha empresa de comercio de produtos químicos chamada Interaction.
En 1995, fundou a InterAgro, unha joint venture romanés-chinesa. En 1997, Niculae tornouse como accionista maioritaria da refinaría Astra Ploiesti, tralo investimento de 16 millóns de dólares. En 1998, comprou a compañía de seguros romanesa Asirom, despois de investir 21 millóns de dólares. Despois vendeu esas accións en 2007, reportándolle un beneficio de 65 millóns de dólares. En 2012, a Administración Tributaria Nacional de Romanía acusou Niculae de fraude ó orzamento nacional debido ás acusacións de que a súa empresa de tabaco, Galaxy Tobacco, non pagara os seus respetivos impostos, por un valor que excedían aos 120 millóns de dólares. Niculae loitou contra os cargos na corte e gañou.
Afrontou tamén un escándalo público o outono de 2013 despois de que axentes estatais descubrisen que dous políticos romeneses lle deron a Interago unha serie de descontos favorables en transferencias de gas entre o ano 2006 derivados das súas prácticas nun dos seus negocios no sector de petróleo e gas. El nega tódalas acusacións.
Ese memo ano, 2013, Niculae fundou o Consello Romanés de Investidores.
Vida persoal
No ano 2013, Niculae divorciouse da súa muller, Domnita Niculae, dando fin a 31 anos de matrimonio. É pai de tres fillos.
Ioba

Ioba é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Sur-Oeste. A súa capital é a cidade de Dano. Departamentos
Dano
Dissin
Gueguere
Ioba
Koper
Niego
Oronkua
Ouessa
Zambo
Iode

Iode (י, pronunciada /j/) é a décima letra do alfabeto hebreo. Procede dunha letra do alfabeto fenicio.
En fenicio como en hebreo, esta letra representa unha consoante (API [j]) pero no iota (Ι, ι) do alfabeto grego (saído do fecinio), representa sempre a vogal /i/ (pois o fonema /j/ desaparecera da lingua, pero non o son [j]). É digno de mención que o derivado latino, a letra I, servise aos romanos para notar á vez /i/ e /j/. O seu valor numérico é 10.
Ademais, iode é o nome dado en fonética á semiconsoante ou semivogal palatal.
Iodo

O iodo é un elemento químico de número atómico 53 situado no grupo dos halóxenos (grupo 17) da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é I. É un oligoelemento empregado fundamentalmente en medicina, fotografía e como colorante. Quimicamente, o iodo é o halóxeno menos reactivo e electronegativo.
Ao igual có resto de elementos halóxenos (membros do grupo VII na táboa periódica), o iodo forma moléculas diatómicas, dando así lugar ao composto di-iodo de fórmula molecular I2. Historia
O iodo foi descuberto en 1811, polo químico francés Bernard Courtois e feito público polo profesor de química Nicolas Clement o 27 de novembro de 1811
Ioduro

O ioduro é o ión do iodo en estado de oxidación -1. Terminoloxía
O termo ioduro en galego coincide co termo en lingua italiana. En castelán o termo habitual é yoduro aínda que tamén se acepta ioduro, mentres que o termo en galego reintegrado e portugués é iodeto. Usos
Na vida cotiá, o ioduro atópase habitualmente como un compoñente do sal iodado. En todo o mundo, a deficiencia de iodo afecta a dous mil millóns de persoas e é a principal causa preveníbel de discapacidade intelectual.
Iolco

A cidade de Iolco ou Iolcos estaba situada na rexión de Tesalia, na Grecia continental, ó norte do golfo Pagasético. Adoita identificarse cos restos micénicos achados en Dímini. A súa sona está relacionada co heroe Xasón.
Actualmente pertence ó concello de Volos.
Segundo a mitoloxía, Iolco foi fundada por Creteo. O seu fillo Esón (ou Aesón), lexítimo herdeiro de Iolco, ou non chegou a reinar ou foi expulsado polo seu medio irmán Pelias, que usurpou o trono.
Un oráculo advertira a Pelias que se coidara dun home cunha soa sandalia. E este home foi Xasón, fillo de Esón, a quen Pelias ordenou traer o vélaro de ouro, esperando que morrese no intento, e así evitar que terminara intentando destronalo. Xasón e os seus Argonautas partiron desde Iolco e, grazas a Medea, coa que casou Xasón, puido conseguir o seu obxectivo e regresar con éxito. Á volta, soubo que Pelias asasinara a tódolos seus parentes e que se negaba a entregarlle o trono e intentaba matalo, pero Medea adiantouse e conseguiu que as fillas de Pelias o mataran, aínda que isto provocou que Xasón e Medea fosen expulsados de Iolco.
Foi Acasto, fillo de Pelias, quen se fixo co trono, ata que Xasón, xunto a Peleu e os Dióscuros, conquistaron e saquearon Iolco. Trala morte de Acasto, o trono recaeu sobre Tésalo, fillo de Xasón.
Ion Antonescu

Ion Victor Antonescu, nado o 14 de xuño de 1882 en Piteşti e finado o 1 de xuño de 1946 en Jilava, foi o primeiro ministro e conducător de Romanía do 4 de setembro de 1940 ó 23 de agosto de 1944. Traxectoria
Na primeira guerra mundial foi o axudante do xefe do exército romanés Constantin Preza, e foi o arquitecto da defensa de Moldova fronte ós alemáns que xa conquistaran o resto do país. Recibiu condecoracións militares durante esta guerra e durante a segunda guerra balcánica, onde gañou o alcume Câinele roşu (can vermello).
De 1922 a 1926, foi o agregado militar en Francia e o Reino Unido de Romanía. Ó seu regreso, dirixiu a Şcoala Superioară de Război (Escola Superior de Guerra), foi Xefe do Estado Maior entre 1933 e 1934 e ministro de defensa entre 1937 e 1938. En 1940, o rei Carol II o nomea Primeiro Ministro, ós dous días obrigou ó rei a traspasarlle os poderes da xefatura do estado e nomeouse conducator (líder). Máis tarde, a URSS conquista Besarabia e o norte de Bucovina. O 30 de agosto de 1940, Hungría anexionábase a parte norte de Transilvania.
Para recupera-los territorios tomados polos soviéticos, Antonescu fixo un pacto con Alemaña. Tamén, aproximouse ó partido fascista romanés (a Garda de Ferro) e ofreceulles carteiras ministeriais (15 de setembro de 1940). Antonescu quixo logo ter baixo o seu mando á Garda de Aceiro, cuxas actividades antisemitas e paramilitares danaban a autoridade do estado. Ese período foi chamado Estado Nacional-Lexionario (Statul naţional-legionar), pero as esixencias dos fascistas ían a máis e finalmente a Garda sublevouse o 21 de xaneiro de 1941. Antonescu esmagou a rebelión, ilegalizou ó partido fascista e meteu presos ós seus dirixentes.
Romanía participou xunto con Alemaña, Bulgaria e Hungría na operación Barbarroxa. Recuperou os territorios roubados pola URSS e seguiu avanzando en territorio ruso. Capturou Odesa (onde tivo lugar o masacre de Odesa baixo orde de Antonescu). Pero o revés da guerra rematou por elevar as voces disidentes e os partidos tradicionais propuxeron un novo líder (o fillo do rei Carol) e arrestaron a Antonescu.
En maio de 1946, o Tribunal Popular de Bucarest, xa en mans soviéticas, atopouno culpable de crimes contra a paz por colaborar cos nazis. Foi executado o 1 de xuño de 1946. Holocausto
Entre 280. 000 e 380. 000 xudeus romaneses foron asasinados en campos de concentración, asasinatos públicos, fame, enfermidades co coñecemento da autoridade executiva dirixida por Ion Antonescu. [cando? ] Outras minorías como os ciganos tamén foron represaliadas igual que se fora territorio ocupado polas SS. [Cómpre referencia]
Iona

Iona é unha pequena illa nas Hébridas Interiores, Escocia. Iona ocupa un lugar importante na historia do Cristianismo en Escocia, e é coñecida pola súa tranquilidade e natural beleza. O seu nome gaélico é Ì Chaluim Cille (Illa de San Columba; anteriormente anglicizado como "Icolmkill"), ou ás veces, simplemente, como Ì ou Idhe. Xeografía
Iona atópase a unha distancia aproximada de 1´6 km. da costa da Illa de Mull. A illa ten un largo de 1´6 km. e un longo de 5´6 km. cunha poboación de 125 persoas.
O punto máis alto de Iona é o Dùn Ì (101 m. ), un forte da Idade de Ferro, datado entre -100 e 200. Outros elementos xeográficos son a Baía no fondo do Océano, unha baía na costa Oeste da illa que recibe o seu nome de que o seguinte punto en liña recta é América, e o Càrn Cùl ri Éirinn (o outeiro que da as costas a Irlanda), que se di está ao lado da praia onde San Columba chegou na súa primeira visita á illa. Historia
No 563 San Columba, tamén coñecido como Colm Cille, foi exiliado do seu país natal, Irlanda, como resultado da súa participación na Batalla de Cul Dreimhne, e fundou un mosteiro en Iona con 12 compañeiros. Desde alí puxéronse á conversión ao Cristianismo dos pagás escoceses e de gran parte do norte de Inglaterra. Iona colleu fama como un lugar de aprendizaxe e difusión da misión cristiá en Europa e converteuse nun importante lugar de peregrinación. Iona converteuse nunha illa sagrada onde varios reis de Escocia, Irlanda e Noruega chegaron a ser enterrados.
No século VII o cristianismo celta tal como se practicaba en Iona estaba en conflito con Roma ata que o Sínodo de Whitby, estableceu a práctica romana como norma.
Moitos cren que a totalidade ou parte do Libro de Kells produciuse en Iona a finais do século VIII, o bi-centenario da morte de Columba (597) foi o evento apropiado para conmemoralo coa produción de tal manuscrito extraordinariamente elaborado. Unha serie de incursións viquingas no mosteiro de Iona, comezaron no ano 794 e, despois de que os seus tesouros foran saqueados moitas veces, as reliquias de Columba foron divididas entre Escocia e Irlanda, no ano 849 se abandonou o mosteiro.
Un convento de monxas da orde beneditina fundouse en 1208, con Beathag, filla de Somerled, como primeira priora. A actual abadía beneditina foi construída en 1203. O mosteiro floreceu ata a Reforma cando os edificios foron derrubados e todas menos tres das 360 cruces talladas destruídas.
Do convento do século XII-XIII sobreviven as ruínas da igrexa, o claustro, e un colorido xardín. A diferenza do resto dos edificios relixiosos medievais, as ruínas do convento estaban demasiado fragmentadas para restaurar, aínda que son os restos máis completos dun convento medieval en Escocia.
No século XIX foi extraído comercialmente no sueste de Iona un mármore verde con raias, a canteira e a maquinaria sobreviven. Aínda se poden atopar nas praias da illa seixos de mármore de Iona.
Ionización

A ionización é o proceso químico ou físico polo que se producen ións; átomos ou moléculas cargadas electricamente debido ao exceso ou defecto de electróns respecto a un átomo ou molécula neutro. A especie con máis electróns que o átomo ou molécula neutros chámase anión, posuíndo unha carga neta negativa. A que ten menos electróns catión, cunha carga neta positiva. Existen varios xeitos polos que se poden formar ións de átomos ou moléculas.
Ionosfera

A ionosfera é a parte da atmosfera terrestre ionizada constantemente pola fotoionización que provoca a radiación solar. Abrangue dende o final da mesosfera (a 80 quilómetros de altitude) até os 500 km. Constitúe o límite inferior da magnetosfera, atopándose dentro da termosfera. A ionosfera permite que a atmosfera superior reflicta as ondas de radio emitidas dende a superficie terrestre posibilitando que estas poidan viaxar grandes distancias sobre a superficie da Terra, grazas ás partículas de ións (cargadas de electricidade) presentes nesta capa.
Nas rexións polares, as partículas cargadas chegadas polo vento solar son atrapadas polo campo magnético terrestre, incidindo sobre a parte superior da ionosfera e dando lugar ás auroras.
Está dividida nunha serie de capas ou rexións iónicas, que son:
Capa D A máis próxima ao solo, fica entre os 50 e 80 km; é a que absorbe a maior cantidade de enerxía electromagnética.
Capa E Por riba da capa D, embaixo das capas F1 e F2, a súa altitude media é entre os 80 e os 100–140 km. Semellante á capa D.
Capa E Esporádica Esta capa ten a particularidade de ficar máis activa canto máis perpendiculares son os raios solares que inciden nela.
F1 A capa F1 está por riba da capa E e embaixo da capa F2 ~100-140 ata ~200 km. Existe durante os horarios diúrnos.
F2 A máis alta das capas ionosféricas é a capa F2, que está entre os 200 e 400 km de altitude. Enriba da F1, E, e D respectivamente. É o principal medio de reflexión ionosférico.
Ionosphere Sounding Satellite

Ionosphere Sounding Satellite ou ISS, bautizados como Ume unha vez en órbita, foi unha serie de dous satélites artificiais xaponeses adicados ao estudo da ionosfera terrestre. Características
Os satélites Ume adicáronse a estudar as ondas de radio na ionosfera para axudar a prever un uso óptimo das comunicacións en onda curta. Ume 1 foi lanzado o 29 de febreiro de 1976 mediante un foguete N-1 e tras un mes en órbita quedou fóra de servizo por un problema co sistema de alimentación eléctrica. Ume 2 foi lanzado o 16 de febreiro de 1978, tamén mediante un N-1, cunha misión inicial de ano e medio pero funcionando ata o 23 de febreiro de 1983 en quedou fóra de servizo debido á degradación da súa fonte de alimentación.
Ionospheric Connection Explorer

Ionospheric Connection Explorer ou ICON, tamén coñecido como MIDEX 8 e Explorer 96, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 11 de outubro de 2019 mediante un foguete Pegasus XL desde Cabo Cañaveral. Características
A misión de ICON era estudar a interacción entre a ionosfera terrestre e o medio interplanetario. Levaba os seguintes instrumentos a bordo: MIGHTI (Michelson Interferometer for Global High-Resolution Thermospheric Imaging): un instrumento para medir o vento solar neutro e a súa temperatura.
EUV (Extreme Ultra-Violet): para medir a altura e densidade da ionosfera no lado diúrno do planeta.
FUV (Far Ultra-Violet): mide a composición atmosférica no lado diúrno e a ionosfera no nocturno.
IVM (Ion Velocity Meter): un instrumento para medir os campos eléctricos detectados polo satélite.
ICON usaba un bus LEOStar-2 e tiña unha masa de 288 kg na engalaxe. Funcionou os dous anos previstos, estendéndose a súa misión ata que o 25 de novembro de 2022 perdeuse o contacto co satélite.
Iota

Iota é o nome da novena letra do alfabeto grego (ἰῶτα); equivale ao /i/ e ao /i: /. Minúscula ι, maiúscula Ι. Adoita transcribirse como i. Provén da letra do alfabeto fenicio yōd, que representaba unha semivogal soante prepalatal, son inexistente en grego, o que propiciou a adaptación do signo á vogal /i/. Como signo numérico representaba o dez. En maiúscula serve tamén para designar o noveno canto da Ilíada de Homero e en minúscula o noveno da Odisea.
En canto ao chamado iota subscrito ou mudo ver o apartado correspondente do artigo Diacríticos do alfabeto grego.
Iotización

A Iotización é unha forma de palatalización que se dá nas linguas eslavas. Ocorre ao mesturar unha consoante coa aproximante palatal /j/, que no alfabeto grego se representa cun iota (ι). Por exemplo, en inglés ni dentro da palabra onion ou o ñ galego teñen o son do n iotificado. En serbio, por exemplo, a iotización emprégase para expresar o plural dalgunhas palabras: /kamen/ (pedra) fronte a /kamenje/ (pedras)
Iovantucarus

Marte Iovantucarus é un deus celta asociado co deus dos tréveros Lenus Marte no santuario de Tréveris. O nome reflicte a función da deidade como protector da xuventude, e o templo era visitado por peregríns que traían con eles imaxes de nenos, a miúdo sostendo paxaros como ofrenda do deus. En Tholey, tamén en territorio trévero, ‘Iovantucarus’ era usado como epíteto de Mercurio.
Iowa

Iowa, é un dos 50 estados dos Estados Unidos. A súa capital é Des Moines. Ten unha superficie de 145. 743 qm2, e 2926324 habitantes. Ingresou na unión o 28 de decembro de 1846.
O nome de Iowa está tomado da tribo do mesmo nome, os iowa. Xeografía
Iowa linda con Minnesota polo norte, con Nebraska e Dakota do Sur polo oeste, con Missouri polo sur e con Wisconsin e Illinois polo leste.
O río Mississippi constitúe a fronteira oriental do estado.
Clima
Iowa posúe un clima continental, con veráns moi calorosos (ás veces con temperaturas superiores aos 35 °C) e invernos fríos (nalgunhas partes do norte descéndese dos 7 °C).
Iowa City, Iowa

Iowa City é unha cidade do estado estadounidense de Iowa, no condado de Johnson. Segundo o censo do 2000, tiña unha poboación de 62. 220 habitantes.