proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Pasaporte de Portugal

O pasaporte de Portugal é usado polos cidadáns portugueses para viaxar internacionalmente. Non obstante, a bilhete de indentidade e a cartão de cidadão poden servir para viaxar dentro da Unión Europea, Islandia, Liechtenstein, Noruega, Macedonia do Norte, Serbia e Suíza. Pasaporte electrónico
A partir do día 28 de agosto de 2006, os novos pasaportes emitidos polo goberno portugués son dotados dun chip que almacena os datos identificativos do seu titular. Outro nome dado ao pasaporte electrónico é pasaporte biomético, pois contén, alén das xeneralidades xa contidas no pasaporte normal, os datos biométricos.
Pasaporte de San Marino

O pasaporte de San Marino é o pasaporte usado polos cidadáns de San Marino para viaxar internacionalmente. Solicitude
A solicitude dun pasaporte en San Marino realízase na Oficina do Pasaporte na cidade de San Marino ou, no caso de cidadáns que viven no estranxeiro, en misións diplomáticas de San Marino, coa presentación dos seguintes documentos: Formulario completado
Certificados de nacemento, cidadanía e residencia.
Certificados de rexistro criminal, preitos pendentes e plena capacidade civil (emitido gratuítamente polo Tribunal)
Dúas fotografías, unha delas certificada polo Secretario de Estatísticas Vitais.
En xeral, o tempo de procesamento para unha aplicación de pasaporte en San Marino é de 15 días.
A tarifa da solicitude é de 60 euros para solicitantes de máis de 14 anos, 20 euros para solicitantes de entre 3 e 14 anos e 10 € para solicitantes menores de 3 anos.
Pasaporte de Transnistria

O pasaporte de Transnistria é o pasaporte usado polos cidadáns de Transnistria para viaxar internacionalmente[Cómpre referencia] e a identificación legal dentro de Transnistria. [Cómpre referencia] Validez
Como Transnistria non é recoñecida pola maioría de nacións do mundo (coas excepcións de Abkhazia, Osetia do Sur e a República de Artsakh, ningún deles recoñecido tampouco), un pasaporte de Transnistria non é válido para viaxar. [Cómpre referencia]
Pasaporte de Turkmenistán

O Pasaporte do Turkmenistán é usado polos cidadáns do Turkmenistán para viaxar internacionalmente. Dende xullo de 2008, foron introducidos os pasaportes biométricos, facendo a Turkmenistán o primeiro país ex-soviético de Asia en ter este tipo de pasaportes. É emitido polo Servizo de Migración do Estado de Turkmenistán. Deseño
O pasaporte é de cor verde escura, coas inscricións «Turkmenistan» (en turcomán: Türkmenistan) e «Passport» (en turcomán: Pasport) en turcomán e inglés. No centro, en cor dourada o Emblema de Turkmenistán. O pasaporte está en turcomán e inglés.
Pasaporte de Xeorxia

O pasaporte de Xeorxia é usado polos cidadáns de Xeorxia para viaxar internacionalmente.
Pasas, Oinousses

Pasas ou Panagia (grego: Πασάς) é unha illa no arquipélago de Oinousses en Grecia. Atópase ao leste de Oinousses, a illa máis grande do arquipélago. A illa pertence a Oinousses na unidade rexional de Quíos. Cunha superficie de 2´448 quilómetros cadrados é a segunda illa máis grande do arquipélago. A illa está deshabitada segundo o censo de 2011, aínda que un garda do faro vive alí habitualmente. O edificio máis importante da illa é o antigo faro. O faro de Pasas foi construído en 1863 e a súa altura é de 8´5 metros. Desde 1995, o faro funciona con enerxía solar.
Pascal Boniface

Pascal Boniface, nado en París o 25 de febreiro de 1956, é un politicólogo francés. Traxectoria
Graduado do Instituto de Estudos Políticos de París, está doutorado en dereito internacional público. Traballou entre 1986 a 1988 para o grupo parlamentario socialista na Asemblea Nacional francesa. En 1990 creou o Instituto de Relacións Internacionais e Estratéxicas (IRIS), un dos centros de investigación franceses principais nestes campos. Ó tempo, entre 1988 e 1992, foi conselleiro nos equipos de Jean-Pierre Chevènement, ministro de defensa, e despois de Pierre Joxe, ministro do interior e da defensa.
Ensinou no Instituto de Estudos Políticos de Lille e de París, e actualmente do Instituto de Estudos Europeos da Universidade de París VIII.
Paseando a Miss Daisy

Paseando a Miss Daisy (en inglés: Driving Miss Daisy) é un filme estadounidense de drama e comedia dirixido por Bruce Beresford que se estreou en 1989. É unha adaptación da obra de Alfred Uhry Driving Miss Daisy. Está protagonizado por Morgan Freeman, que retoma o papel de Hoke Colburn (que xa interpretara na obra) e por Jessica Tandy que interpreta a Miss Daisy.
Estreouse en galego na TVG o 31 de agosto de 2001. Personaxe
Morgan Freeman como Hoke Colburn
Jessica Tandy como Daisy Werthan
Dan Aykroyd como Boolie Werthan
Patti LuPone como Florine Werthan
Esther Rolle como Idella
Joann Havrilla como Miss McClatchey
William Hall, Jr. como Oscar
Muriel Moore como Miriam
Sylvia Kaler como Beulah
Crystal R. Fox como Katey Bell
Paseo (urbanismo)

En urbanismo, un paseo é unha vía urbana onde predomina o paso peonil sobre outros vehículos. Habitalmente os paseos presentan algunha interese paisaxística ou arquitectónica, e existen diferentes tipos segundo a súa localización (paseos marítimos no litoral, ou fluviais na marxe dos ríos) e a súa arquitectura (rambla se o paseo se atopa no medio dunha avenida, paseo da fama se no chan hai placas ou hitos culturais). Tipos
Paseo marítimo
Paseo fluvial
Paseo urbano
Paseo rural Outros artigos
Paseo marítimo
Rambla
Camiño
Paseo aleatorio

Un paseo aleatorio é unha secuencia matemática que describe un camiño que consiste en tomar sucesivos pasos aleatorios. É un concepto fundamental en diversos campos da Ciencia como a matemática, física, química, economía e ciencias da computación, reflectindo procesos estocásticos ou aleatorios en distintos contextos. Historia
O concepto de paseo aleatorio ten raíces históricas, con primeiras discusións atribuídas a Karl Pearson en 1905. Pearson propuxo un problema simple relacionado con pasos aleatorios nunha carta a Nature, xerando un amplo interese e estudo posterior neste fenómeno.
Paseo do Carboeiro

O Paseo do Carboeiro é un parque situado en Sigüeiro (Oroso). Debe o seu nome ao río Carboeiro, que pasa a través desta zona. É un lugar de lecer ou descanso, no que hai un parque infantil e pistas deportivas, ademais de ser unha zona verde. Foi rematado cara 2008, aínda que máis tarde se construíu unha estatua conmemorativa, con forma de troita, xa que moitos pescadores aproveitan as zonas máis profundas do río para pescar nesta zona. No Paseo do Carboeiro celebrouse a primeira edición da Festa do Salvaxe Oeste de Sigüeiro.
Galería de imaxes
Paseo dos Soños

O Paseo dos Soños é unha zona do paseo fluvial de Vilalba, á beira do río Madanela. Hectómetros literarios
Desde o 2006 cada ano colócase nel un fito conmemorativo do labor de chairegos destacados, coa denominación de 'Hectómetro literario'. A Irmandade Manuel María e a Asociación Xermolos, en colaboración co Concello de Vilalba, levan a cabo a organización.
A adicación de cada hectómetro leva consigo un pequeno encontro arredor da obra da persoa ou persoas homenaxeadas no muíño do Rañego, paseo da comitiva acompañada de xeito musical ata o lugar do novo fito, e a adicación en si. Paco Martín (Francisco Martín Iglesias) (2006)
Manuel María Fernández Teixeiro (2007)
Agustín Fernández Paz (2008)
Xabier P. DoCampo (Francisco Xavier Puente Docampo) (2009)
Darío Xohán Cabana (2010)
Xosé Manuel Carballo Ferreiro (2011)
Margarita Ledo Andión (2012)
Xesús Rábade Paredes e Helena Villar Janeiro (2013)
Xosé Chao Rego (2014)
Ramón Luis Chao Rego (2015)
Xulio Xiz (Julio Modesto Giz Ramil) (2016)
Mini e Mero (2017)
Alfonso Blanco Torrado (2019)
Miguel Anxo Fernán-Vello (2020)
Víctor Corral (2021)
Sonia Villapol Salgado (2022)
Irmáns Coira (Pepe, Carlos e Jorge) (2023) Galería de imaxes
Paso de San Gotardo

O paso de San Gotardo (en alemán, Gotthardpass; en italiano, Passo del San Gottardo) é un porto de montaña situado a 2109 m de altitude en Suíza, entre Andermatt (Uri) e Airolo (Tesino) nos Alpes lepontinos, que conecta a parte setentrional (xermanófona) de Suíza coa parte meridional (italoparlante) de Tesino, e a ruta cara a Milán. Historia
Aínda que o paso coñecíase na antigüidade, non se empregou amplamente até principios do século XIII, porque comportaba vadear o turbulento río Reuss, crecido coas neves fundidas durante o principio do verán, na empinada Garganta de Schöllenen. As mortes por afogamento no paso incrementábanse en abril e maio, segundo os antigos relatos das vilas próximas. Lendas
A "Ponte do Demo" (Teufelsbrücke, en alemán) construíuse nunhas condicións tan adversas que as lendas en torno á súa construción forman por si soas unha categoría completa no sistema de clasificación Aarne-Thompson para lendas populares (número 1191). O río Reuss era tan difícil de vadear, que un pastor suízo desexou que o Diabo construíra unha ponte. O Diabo apareceu, pero pediu ser o primeiro en cruzalo. O montañés estivo de acordo, pero fíxolle ao Diabo o regalo duna cabra polo seu traballo, sendo esta a primeira en cruzar a ponte e non o propio Diabo. Enfadado por esta afronta, o Diabo desprendeu unha rocha para lanzala contra a ponte e destruíla, pero unha anciá debuxou unha cruz na rocha, de maneira que o Diabo non puido sostela. A rocha está aínda alí, e en 1977 gastáronse 300000 francos suízos para mover a rocha, de 220 t e 127 m, para facer espazo para o túnel de San Gotardo. Nome
O paso dedicouse en 1236 a San Gotardo de Hildesheim (960–1038), abade de Hersfeld, e máis tarde bispo de Hildesheim (1022). Fillo do arcebispo Federico de Salzburgo, Gotardo foi o abade do mosteiro beneditino de Nieder Altaich en 996 e reformou outros mosteiros baixo o padroado de Henrique II do Sacro Imperio Romano Xermánico. Seu hospital para viaxeiros de San Moritz, cerca de Hildesheim, faríase famoso. Unha capela dedicada a San Gotardo (falecido en 1038, canonizado en 1131), que é considerado o patrón dos pasos de montaña, foi construída na vertente sur do paso e consagrada polo arcebispo de Milán en 1230. Túneles feroviarios e de estrada
O túnel ferroviario de San Gotardo, aberto en 1882 para o tránsito ferroviario co custe de 177 vidas de traballadores, substituíu o antigo paso de carruaxes. Un túnel por estrada de 17 km abriuse en 1980, cun número menor de mortos (53). O 1 de xuño de 2016 inaugurouse o túnel de base de San Gotardo, un segundo túnel ferroviario de 57 km, que fai del o túnel ferroviario máis longo do mundo. As autoridades suízas esperaban que se produciran menos de dez mortes nos traballos de construción, sendo finalmente oito o número de traballadores mortos durante os traballos de escavación.
Este túnel, combinado con dous túneles máis curtos que se planea se constrúan cerca de Zürich e Lugano, reducirán nunha hora a viaxe en tren de Zürich a Milán, que na actualidade dura tres horas e 40 minutos, ademais de incrementar o número e o tamaño dos trens que poden operar nesta ruta.
Paso do Noroeste

O paso do Noroeste, ás veces tamén chamado paso do Norte, é o nome co que se coñece a ruta marítima que bordea Norteamérica polo norte, atravesando o océano Ártico e conectando o estreito de Davis e o estreito de Bering ou, o que é o mesmo, o océano Atlántico e o océano Pacífico.
A ruta discorre por un conxunto de estreitos localizados no arquipélago ártico canadense, entre as grandes illas árticas e as terras continentais. É o que os antigos cartógrafos da alta Idade Moderna coñecían como o lendario estreito de Anián Traxectoria
De oeste a leste, o paso do Noroeste parte do océano Pacífico, do estreito de Bering —que separa Rusia e Alasca— e segue polo mar de Chukchi e o mar de Beaufort. Logo a ruta debe cruzar o arquipélago ártico canadense e hai de cinco a sete rutas posíbeis —incluídas a do estreito de McClure, a do estreito de Dease e a do estreito do Príncipe de Gales—, aínda que non todas son adecuadas para grandes buques. A ruta continúa cruzando a baía de Baffin e chega finalmente ao estreito de Davis, xa no océano Atlántico. Posíbeis efectos do quecemento global
Especulouse con que co quecemento global e a redución da capa de xeo do Ártico, a ruta do paso do Noroeste pode chegar a estar o suficientemente libre de xeo como para permitir un novo transporte comercial seguro, polo menos en parte do ano. O 21 de agosto de 2007, o paso do Noroeste permaneceu aberto ao tráfico marítimo durante o verán boreal sen a necesidade de utilizar barcos quebraxeos. Segundo Nalan Koc, do Instituto Polar Noruegués, esta foi a primeira vez que quedou libre desde que comezaron a tomarse rexistros en 1972. O 26 de agosto de 2011 o paso quedou novamente aberto. Algunhas estimacións sinalaron que o traxecto pode chegar a ser navegábel durante todo o ano aproximadamente no ano 2020 o, que de ser certo, diminuiría considerabelmente o traxecto marítimo entre Europa e Asia, converténdose nunha ruta alternativa ás do Canal de Panamá e o Canal de Suez: en 2011 o traxecto Londres-Osaka supón 23300 km por Panamá e 21200 km por Suez; polo paso do Noroeste quedaría reducido a soamente 15700 km.
O goberno do Canadá considera que os estreitos polos que discorre a ruta do paso do Noroeste forman parte das súas augas interiores, pero varios países manteñen que en virtude da Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar eses estreitos deben seren considerados estreitos internacionais, o que permitiría o tráfico marítimo libre e sen peaxes. É unha cuestión moi controvertida, xa que nese territorio se encontraron nas últimas décadas importantes reservas de petróleo, gas natural, diamantes e chumbo.
Paso elevado

Un paso elevado é unha construción que permite aos peóns cruzar unha vía de comunicación terrestre, coma unha vía de tren ou unha autoestrada. Componse de dúas vías de acceso, xa sexan ramplas ou escaleiras, para subir e baixar dela, e un carril intermedio que atravesa a vía que se pretende cruzar.
Pasodobre

O pasodobre é un baile de parella de orixe española e militar, que presenta un ritmo alegre e vivo. O termo refírese igualmente á forma musical festeira, curta, executada normalmente pola rúa polas bandas de música e que provén dos desfiles militares. Ten ritmo binario, para poder camiñar mestres se executa. A súa velocidade é de 120 negras por minuto. Ten melodías ledas e carácter típico da música española.
É unha forma que só se dá en España, e que forma parte do seu folclore, sendo moi común no País Valenciano. O pasodobre popularizouse tamén nas festas de Galicia no século XX proveniente doutras zonas de España. A mesma cantiga popular galega d'A Carolina ten ritmo de pasodobre, polo que se pensa que a súa orixe non sería en realidade galega, pois se afasta dos sons galegos propios tradicionais. Tipos de pasodobres
Hai moitos tipos de pasodobres segundo a ocasión e o lugar onde se utilizan, algúns destes son: pasodobres taurinos, pasodobres de salón, pasodobres marcha, pasodobres de concerto. ..
Paspalum dilatatum

Paspalum dilatatum é unha especie de planta herbácea do xénero Paspalum na familia Poaceae. Distribución
É unha especie nativa de Suramérica e naturalizada no mundo enteiro. Descrición
Ten unha inflorescencia con varias espigas tipo acios contendo múltiples espiguiñas diminutas, cada unha de 2, 8-3, 5 mm de longo. É unha herbácea perenne de raíz profunda, que fai fortes matas, de 6-17 dm de altura. Áchase en zonas húmidas, e máis especialmente nos subtrópicos, con choivas superiores a 900 mm/ano. Tolera anegamento e seca. Apetecible e nutritiva, pero de mediana produtividade, salvo moi abonado. Recupérase ben despois dunha seca ou de pastoreo, pero non cortar por baixo dos 5-8 cm. Apreciada polo seu vigor, persistencia e capacidade de resistir a presión do pastoreo. Taxonomía
Paspalum dilatatum foi descrita por Jean Louis Marie Poiret e publicada en Jean-Baptiste Lamarck, Encyclopédie Méthodique, Botanique, vol. 5, p. 35, 1804. Etimoloxía Paspalum: nome xenérico que deriva do grego paspalos (unha especie de paínzo).
dilatatum: epíteto latíno que significa "expandido/dilatado", polas súas espigas máis anchas que nas outras especies do xénero.
Sinonimia Digitaria dilatata (Poir. ) Coste
Panicum platense (Spreng. ) Kuntze
Paspalum dilatatum var. decumbens Vasey
Paspalum dilatatum subsp. dilatatum
Paspalum dilatatum var. dilatatum
Paspalum dilatatum subsp. flavescens Roseng. , B. R. Arrill. & Izag.
Paspalum dilatatum var. sacchariferum Arechav.
Paspalum eriophorum Schult. & Schult. f.
Paspalum lanatum Spreng. nom. illeg.
Paspalum moluccanum Huber nom. illeg.
Paspalum ovatum Nees ex Trin. nom. illeg.
Paspalum ovatum var. grandiflorum Nees
Paspalum ovatum var. ovatum
Paspalum pedunculare J. Presl
Paspalum platense Spreng.
Paspalum selloi Spreng. ex Nees nom. inval.
Passenger (cantante)

Mike Rosenberg, nado en Brighton and Hove o 17 de maio de 1984, é un compositor e cantante inglés de folk-rock, máis coñecido polo seu nome artístico Passenger. Traxectoria
O seu alcume ven da banda británica Passenger que el mesmo fundou, sendo o seu principal vocalista e compositor e que leva publicados catro álbums. Cando os membros da banda decidiron separarse no ano 2009, Rosenber optou por manter o nome da banda para o seu traballo en solitario. A súa canción máis exitosa é "Let Her Go" que chegou a colocarse entre os máis vendidos en 16 países ata xuño de 2013. É partidario do Arsenal FC.
Passerida

Non confundir coa familia Paséridos (Passeridae). A dos paséridos (Passerida) é unha infraorde de aves paseriformes da subordo dos Passeri ou oscines (paxaros cantores) que comprende unhas 3500 especies, cerca de 36 % de todas as especie de paxaros existentes. Distribución
As especies desta infraorde teñen unha distribución case cosmopolita estando difundidos por todos os continentes execepto a Antártida. Bioloxía
O grupo evoluciou de especies con hábitos alimentarios tipicamente insectívoros, pero inclúe unha gran variedade de especies granívoras, fruxívoras, nectarívoras e omnívoras. Taxonomía
A clasificación das paseriformes de Sibley e Ahlquist (1990) propoñía a subdivisión dos paséridos en tres grandes superfamilias: Muscicapoidea, Sylvioidea e Passeroidea.
Aínda que en termos xenerais o carácter monofilético do grupo foi confirmado por varios estudos posteriores, non todas as familias incluídas nos paséridos de Sibley actualmente forman parte deles. Superfamilias
Actualmente admítense xeralmente que a infraorde comprende as superfamilias seguintes: Callaeoidea
Melanocharitoidea
Cnemophiloidea
Petroicoidea
Picathartoidea
Hyliotoidea
Paroidea
Sylvioidea
Reguloidea
Bombycilloidea
Certhioidea
Muscicapoidea
Passeroidea
Passive Aerodynamically Stabilized Magnetically Damped Satellite - Satellite Test Unit

Passive Aerodynamically Stabilized Magnetically Damped Satellite - Satellite Test Unit, abreviadamente PAMS-STU, foi un satélite artificial lanzado o 19 de maio de 1996 desde o transbordador espacial Endeavour. Características
PAMS-STU foi deseñado para probar un sistema de estabilización pasivo aerodinámico con amortecemento magnético. O satélite tiña forma cilíndrica, cunha distribución de masa desigual e dúas variñas magnéticas cuxa interacción co campo magnético terrestre supúñase que amortecería calquera xiro do satélite.
A tecnoloxía que PAMS-STU debía desenvolver pretendíase usar no satélite Gravity and Magnetic Earth Surveyor (GAMES), que finalmente foi cancelado.
PAMS-STU foi lanzado desde a bodega de carga do transbordador Endeavour, pero diversos fallos impediron que o satélite fixera medicións completas. Aínda así os astronautas do transbordador comprobaron visualmente que o satélite parecía estable e a misión considerouse exitosa.
O satélite volveu entrar na atmosfera o 25 de outubro de 1996.
Passoré

Passoré é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Norte. A súa capital é a cidade de Yako. Departamentos
A provincia divídese en nove departamentos: Arbolle
Bagare
Bokin
Gompomsom
Kirsi
Lâ-Todin
Pilmpikou
Samba
Yako
Pastel (arte)

Este artigo trata sobre a técnica pictórica, para a torta véxase Pastel. O pastel é un material artístico para pintura e/ou debuxo existente en barras, bastóns cilíndricos ou até en lapis, feito cunha masa de auga á que se lle mesturan pigmentos de cores variadas.
Por extensión denomínase pastel á técnica de pintura que emprega este material ou lapis e á obra feita con esta técnica. Tamén se lle chama pastel á cor ou ton doce, suave e clara (cores ou tons pasteis). Tipos de pastel
Existen dous tipos de pastel: o pastel seco e o pastel de óleo, que presentan características diferentes, tanto na súa composición como na súa parte visual.
Pastel seco
É un material antigo, referido por vez primeira por Leonardo da Vinci coma un material elegante para "pintar a seco". Este material pode ser utilizado en case todas as superficies de papel, mais presenta un inconveniente na súa utilización, pois unha vez utilizado no soporte pódese tornar un desafío apagar parcialmente o pastel seco sen deixar vestixios.
Pastel de óleo
Este tipo de pastel existe desde a década de 1960 e a súa fabricación é semellante á do pastel seco, tendo como diferenza o óleo, compoñente que acabará por dar nome a este material. O pastel de óleo pode diluirse no soporte usando un pincel e, ao contrario do pastel seco, é un material que en exceso pode ser facilmente retirado, pois coa axuda de ferramentas, como un estilete ou un coitelo, pode simplemente retirarse o erro.
Pasto

En agricultura, pasto é calquera comestible con base vexetal empregado especificamente no lugar onde se medra a planta para a nutrición de gando, como o caso de vacas, ovellas ou porcos. O pasto por definición é de orixe vexetal, aínda que o produto inxerido polos animais pode ser un derivado procesado ao cal se engadiron minerais ou restos animais. Para acentuar a calidade nutritiva do pasto búscase unha natureza compensada entre leguminosas e gramíneas, de xeito que se produza unha complementación proteica. Plantas formadoras de pastos
Herba (como pasto fresco ou almacenado)
Lolium
Grama ou Cynodon
Phleum pratense
Danthonia
Trigo
Millo
Soia Avea
Alforfa
Sorongo
Trifolium ou trevos
T. pratense
T. repens
T. subterraneum
Millo
Brassica
Chau moellier
B. oleracea ou col
B. napus ou nabo
B. napobrassica ou nabo
B. rapa rapa
Lotus corniculatus Importancia ecolóxica
A especie humana mudou a ecoloxía dos ecosistemas de media e alta montaña para xerar pastos aptos para a gandaría extensiva, sendo especialmente relevante a práctica de pastoreo selectivo para acentuar o crecemento das especies vexetais máis nutritivas; no caso do Pireneo aragonés, o pastoreo tradicional posibilitou a extensión de ricos pastos mixtos entre Trifolium alpinum e Nardus stricta
Pastor (oficio)

Un pastor, do latín pascere + tor, é a persoa que coida dun rabaño de animais, para que os saca a pacer e os devolve ao refuxio. Dadas as restricións á circulación de animais, a perda de habitantes no mundo rural e a progresiva mecanización e estabulación da granxa occidental, trátase dun oficio en decadencia. Porén, nas zonas con gran peso do sector primario ou nas poboacións nómades, segue a ser unha das principais profesións, xa sexa a tempo completo ou a tempo parcial (completado coa agricultura de pequena escala, por exemplo).
A nivel mundial, a superficie de pastoreo dos animais domésticos é 2, 5 veces maior que a superficie utilizada para a agricultura. A principios do século XXI, había arredor de 1. 600. 000. 000 grandes mamíferos domésticos (principalmente gando vacún) e 2. 500. 000. 000 pequenos mamíferos (ovellas, cabras e porcos).
O pastor pode ser axudado por animais guía, como o can pastor, para manter o rabaño unido. Debe ser unha persoa cun bo coñecemento do territorio, para poder aproveitar as zonas con mellores pastos en cada estación. Por iso está culturalmente asociado á terra, á liberdade e á vida sinxela (como todos os xéneros bucólicos, especialmente a égloga e pastorela).
Pastor alemán

O pastor alemán (en lingua alemá Deutscher Schäferhund) é unha raza de can procedente de Alemaña.
A raza é relativamente nova, xa que se remonta a 1899. Forma parte do grupo de reunión, porque os cans foron desenvolvidos orixinalmente para recoller e supervisar ovellas. Con todo, grazas á súa forza, intelixencia e obediencia, os pastores alemáns son moitas veces a raza favorita para outros tipos de traballo como a vixilancia, guías para persoas con cegueira, salvamento animal ou can policía. En varios países as forzas de seguridade e exércitos teñen unidades específicas chamados K-9. [Cómpre referencia]
Pastora Dominga González Viéitez

Pastora Dominga González Vieites, nada o 11 de agosto de 1948 e finada na Coruña o 25 de abril de 2019, foi unha activista galega a favor da abolición dos cárceres. Nai do histórico preso anarquista Xosé Tarrío, impulsou o colectivo de apoio ás persoas presas Nais contra a impunidade. Traxectoria
Viviu no barrio de Katanga, nas chamadas Casas de Franco, da Coruña, onde tivo cinco fillos. O máis cativo deles era Xosé Tarrío. Emigrou co seu home a Suíza, deixando o fillo en internados. Sufriu o cárcere do seu fillo mais foi ao ler o seu libro, Fuxe, home, fuxe, cando se decatou da violencia de que era obxecto. Nese momento decidir volver da emigración para apoiar ao seu fillo e a involucrarse na loita contra as prisón impulsando a asociación galega Nais Contra a Impunidade e converteuse nun referente da loita na denuncia das torturas sistemáticas a que son sometidos as persoas presas, o funcionamento do sistema carcerario e a impunidade dos carcereiros e das forzas de seguridade. E xa non falemos do aillamento, ao meu fillo tivérono 12 anos en réxime FIES, control directo, controlado as 24 horas do día a través dun monitor. ¿Como poden dicir que o cárcere reinserta cando foi deseñado e fabricado para destruír o ser humano? (declaración de Pastora González; tradución)Co tempo converteuse nun referente da loita a prol do abolicionismo das prisións e moi respectada polo movemento anarquista.
É autora do limiar ao segundo libro do seu fillo, Que la lucha no muera. Ante la adversidad: rebeldía y amistad (Imperdible Editorial, 2015), unha recompilación póstuma de textos e poemas de Xosé Tarrío e lembranzas das súas amizades.
Participou activamente no Ateneo Libertario Xosé Tarrío e na asociación Familias Frente a la Crueldad Carcelaria.
As súas cinsas enterráronse no mesmo lugar onde están as do seu fillo, na Praia dos Riás. Recoñecementos
En abril de 2019 apareceron diversas pintadas na Coruña en memoria dela. Un mural na zona da Torre de Hércules que puña: "Que la lucha no muera. Abaixo os muros. A nai das punks” e outro que dicía “Pastora vive”.
Pastorela

A pastorela é un subxénero da lírica moi cultivado en Francia e Provenza. Consiste nunha composición amorosa que alude ó encontro dun cabaleiro cunha pastora. O fundamental da peza é o diálogo amoroso, nunha paisaxe primaveral (medio bucólico), que comeza o personaxe masculino e ao que resposta a pastora. Ela pode sucumbir ao pastor, "vencelo" no diálogo, ou ser rescatada por outros pastores. Representa as posibilidades do amor entre un nobre e unha vilá, polo que está fóra do código do amor cortés. No ámbito galego-portugués consérvanse oito textos que adoptaron elementos da cantiga de amor ou da de amigo, dando lugar a unha forma híbrida. Historia e características
Orixe
O xénero creouno Marcabrú, poeta occitano da primeira metade do século XII, na lírica occitana coñécese como pastorella, e foi frecuente na lírica de Oil do século XIII, pasando moi pronto á lírica galego-portuguesa medieval.
Pastorelas galego-portuguesas
Consérvanse unhas 25 pastorelas en occitano, 150 en francés e 7 en galego-portugués. Os autores que escribiron pastorelas en galego-portugués foron Pedro Amigo de Sevilha, Johan Airas, Johan Perez de Aboim, Airas Nunes e Don Dinís (deste último consérvanse tres). O xénero foi importado no último terzo do século XIII, mais non callou ben na nosa lírica e presenta moitas hibridacións coa cantiga de amigo e de amor. A pastorela galaico-portuguesa prescinde do diálogo entre cabaleiro e pastora, e limítase a presentar o soliloquio da pastora, razón pola cal ás veces se presenta como un subxénero da cantiga de amigo.
Este é o comezo da pastorela de Pedr`Amigo de Sevilha: Quando eu un dia fuy en Compostela
en romaria, vi unha pastor
que, poys fui nado, nunca vi tan bela,
nen vi outra que falasse milhor,
e demandey-lhe logo seu amor
e fiz por ela esta pastorela
Pat Metheny

Patrick Bruce Metheny, nado o 12 de agosto de 1954 en Lee's Summit, Missouri, é un guitarrista e compositor de jazz estadounidense. Traxectoria
É un dos músicos de jazz de maior éxito de público e crítica[Cómpre referencia]. É o líder do Pat Metheny Group e tamén está involucrado en dúos, traballos en solitario e outros proxectos paralelos. O seu estilo incorpora elementos progresivos e de jazz contemporáneo, post-bop, latin jazz e jazz fusion.
Pataca (moeda)

Pataca é o nome de diversas moedas, das que só unha delas ten actualmente valor legal. Pataca ou cadela
Moeda española con valor facial de 5 céntimos de peseta, cuñada inicialmente en cobre en 1870 polo Goberno Provisional e posteriormenmte a nome de Afonso XII entre 1877 e 1879, e que mantivo a súa denominación durante o mandato de Francisco Franco para designar as moedas dese mesmo valor labradas en aluminio durante a década de 1940. Pataca "mexicana"
A pataca era unha moeda de prata, co valor de 320 reais que foi emitida polo goberno portugués ata o século XIX.
O nome "pataca" derivase da moeda de prata de oito reais mexicanos.
Antigamente era popular en Asia, coñecidos en portugués como "pataca mexicana". Pataca de Timor Portugués
Pataca timorense foi a moeda da colonia de Timor Portugués entre 1894 e 1959, agás polo período comprendido entre 1942 e 1945, cando foi ocupada polos xaponeses durante a segunda guerra mundial, e fora introducido o gulden das Indias Holandesas e a rupia das Indias Holandesas. Era equivalente á pataca de Macau e subdividida en 100 avos. Pataca de Macau
Actualmente, a pataca (abreviatura: MOP) é a moeda oficial usada na Rexión Administrativa Especial de Macau da República Popular da China. Unha pataca é subdividida en 100 avos.
O Goberno de Macau, querendo crear a súa propia moeda oficial, autorizou, en 1901, o Banco Nacional Ultramarino (BNU) a emitir billetes coa denominación de patacas. Os primeiros billetes impresos comezaron a entrar en circulación en 1906 e 1907. A súa cotización está indexada á cotización do dólar de Hong Kong.
Así, a pataca tornouse dende entón a moeda oficial de Macau, substituíndo o real ao troco de 1 pataca 450 reais.
A partir de 1995, o Banco da China é tamén responsabel da emisión de billetes. .
A pataca atópase oficialmente indexada ao dólar de Hong Kong, cuxa circulación en Macau é libre. A taxa de troco é de MOP$103, 20 para HK$100, cunha lixeira variación ata o 10%. Cerca de 12 a 13 Patacas equivalen a 1 euro e cerca de 7, 8 a 8 Patacas a 1 dólar americano. . Pataca do Brasil
No Brasil, pataca foi a denominación que recibiu a moeda de prata de orixe portuguesa con valor de 320 reis, que se mantivo en circulación entre 1695 e 1834. O seu peso medio, ao longo do tempo, foi de 8, 96 gramas, e a súa pureza de 917 milésimas. A moeda de 960 reis (tres patacas), cuñada de 1810 a 1834, coñeceuse co nome de patacão. A serie de moedas á que pertence a pataca cuñouse no Brasil ata 1821, nas casas de moeda de Pernambuco, Baía, Río de Xaneiro e Minas Xerais.
Patafísica

A 'Patafísica é un sistema pseudo-filosófico inventado polo escritor francés Alfred Jarry que este definiu como "a ciencia das solucións imaxinarias". A 'patafísica é unha parodia das teorías e métodos da ciencia moderna e utiliza habitualmente expresións sen sentido. Jarry foi un precursor do surrealismo. Historia
O termo apareceu por primeira vez no artigo de Jarry "Guiñol", publicado o 28 de abril de 1893 en L'Echo de Paris litteraire illustré e a definición canónica é a que aparece en Gestes et opinions du Docteur Faustroll, pataphysicien, II, VIII. Raymond Queneau afirmaba que a 'patafísica descansaba sobre "a verdade das contradicións e as excepcións".
Os autores franceses Raymond Queneau, Jean Genet, Boris Vian, Jacques Prévert, Jean Dubuffet, Ionesco e Jean Ferry téñense incluído a si propios na tradición 'patafísica e a eles se deben algunhas das mellores creacións.
O Colexio de 'Patafísica, fundado o 11 de maio de 1948, agrupa a artistas e escritores interesados na filosofía da "patafísica". O lema do colexio é Eadem mutata resurgo ("Érgome de novo o mesmo aínda que mudado"), e está presidido pola Súa Magnificiencia, o Barón Jean Mollet. Segundo Warren Motte, de entre os membros do colexio destacan Noël Arnaud (Rexente de 'Patafísica Xeral e Clínico de Retoriconose, así como Confirmador Superior da Orde da Gran Gidouille), Luc Étienne, coñecido tamén como Luc Etienne Périn (Rexente), Latis (Secretario Xeral Privado do Barón Vice-Conservador), François le Lionnais (Rexente), Jean Lescure (Rexente de Anabatmoloxía) e Raymond Queneau (Sátrapa Transcendente). Como tales, os seus membros están vinculados a Oulipo. As publicacións do colexio inclúen os Cadernos do Colexio de 'Patafísica e os Informes do Colexio de 'Patafísica.
Un escritor americano, Pablo López, ten mesmo desenvolvido unha extensión da "ciencia", a "patáfora".
Aínda que Francia foi sempre o centro do mundo 'patafísico, teñen aparecido seguidores no resto do planeta. En 1966 Juan Esteban Fassio recibiu a encomenda de deseñar o mapa do Colexio de 'Patafísica e dos seus institutos no estranxeiro. Na década de 1950, Buenos Aires e Milán foran as primeiras cidades en albergar institutos de 'Patafísica. Londres, Edimburgo, Budapest e Liexa seguíronas nos anos sesenta. Nos setenta, Alemaña, Suecia, Suíza, Canadá e moitos outros países demostraban que a internacionalización da 'patafísica era irreversíbel.
Nos anos sesenta, utilizouse a 'patafísica como principio conceptual en varias formas de arte, en concreto no pop art e na cultura popular. As obras tendían a centrarse nos procesos de creación e son habituais os elementos aleatorios e as escollas arbitrarias.
A mención máis famosa á 'patafísica é a da canción "Maxwell's Silver Hammer" do grupo de pop británico The Beatles: Tamén se atopa en obras de Marcel Duchamp e John Cage. Patáfora
A patáfora é unha extensión da metáfora que, partindo da ciencia da patafísica de Alfred Jarry, inventou e desenvolveu o autor americano Pablo López.
Da mesma maneira que a metáfora vai máis alá do significado literal, a patáfora engade unha nova dimensión á metáfora mesma.
Patch (informática)

Un patch ou parche, son datos para modificar un recurso de software existente, como un programa ou un ficheiro, a miúdo para corrixir erros e vulnerabilidades de seguridade, engadir funcionalidades, actualizalas, etc. Aplicar un patch é tamén o proceso de aplicar os datos ao recurso existente. Un patch pode crearse para mellorar a funcionalidade, a usabilidade ou o rendemento. Un patch pode crearse manualmente, pero normalmente créase mediante unha ferramenta que compara dúas versións do recurso e xera datos que se poden usar para transformar unha na outra.
A orixe do nome probablemente se deba á utilidade de Unix chamada patch creada por Larry Wall.
Patch Adams (filme)

Patch Adams é un filme estadounidense de comedia-drama protagonizado por Robin Williams que se estreou en 1998. Dirixido por Tom Shadyac, baséase na historia da vida do Dr. Hunter "Patch" Adams e o libro Gesundheit: Good Health is a Laughing Matter, de Adams e Maureen Mylander. A película foi un éxito de portelo, recadando máis de dúas veces o seu orzamento en Estados Unidos; tamén, foi mal recibida pola maioría dos críticos. Personaxes
Robin Williams como Dr. Hunter "Patch" Adams
Daniel London como Truman Schiff
Philip Seymour Hoffman como Mitch Roman
Monica Potter como Carin Fisher
Bob Gunton como Dean Walcott
Frances Lee McCain como Judy
Irma P. Hall como Joletta
Josef Sommer como Dr. Eaton
Harold Gould como Arthur Mendelson
Harve Presnell como Dean Anderson
Michael Jeter como Rudy
Barry Shabaka Henley como Emmet
Harry Groener como Dr. Prack
Richard Kiley como Dr. Titan
Ryan Hurst como Neil
Peter Coyote como Bill Davis
Alan Tudyk como Everton
Dot Marie Jones como Miss Meat
Douglas Roberts como Lawrence "Larry" Silver
Norman Alden como Truck Driver
James Greene como Bile
Greg Sestero como Jaime
Ralph Peduto como Organizador
Patela

Unha patela é unha cesta cadrada de bordo baixo feita con tiras de madeira. As peixeiras utilizaban este tipo de cestas para transportar e exhibi-lo peixe. Fabricación
Elabórase coa técnica de tecido plano empregando tiras de madeira de castiñeiro. A boca remátase dobrando a urda e reforzándoa con dúas varas que van cosidas mediante unha tira en espiral. Leva dous buratos confeccionados a modo de asas. A patela na cultura popular galega
A peixeira é unha das figuras máis representativas da cultura mariñeira de Galicia, aparece case sempre representada cunha patela sobre a cabeza, sendo o elemento que mellor as define. Hai diversas esculturas por todo Galicia onde podemos contemplar figuras de peixeiras portando patelas. De igual xeito, nas latas de conserva de Rianxeira e A Churrusquiña aparece representada unha peixeira cunha patela na cabeza.
Refraneiro
Cesta patela, arrumba máis que leva. Galería de imaxes
Patera

Reciben o nome de patera (plural: paterae) en xeoloxía planetaria os cráteres (excluíndo os de impacto) irregulares ou un cráteres complexos con ladeiras con chanzos, que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar; aínda que este termo pode ser usado para referirse a este accidente xeolóxico nun variado número de astros, na práctica o termo está case monopolizado polos paterae da lúa de Xúpiter, Ío. Listaxe de paterae
Salvo especificado o contrario, en Ío: Ah Peku Patera
Amaterasu Patera
Asha Patera
Babbar Patera
Dazhbog Patera
Estan Patera
Fuchi Patera
Gish Bar Patera
Kami-Nari Patera
Kinich Ahau Patera
Loki Patera
Manua Patera
Maui Patera
Mithra Patera
Monan Patera
Pillan Patera
Prometheus Patera
Pyerun Patera
Ra Patera
Reiden Patera
Sacajawea Patera (Venus)
Sachs Patera (Venus)
Shango Patera
Svarog Patera
Tawhaki Patera
Thomagata Patera
Tupan Patera
Tvashtar Paterae
Viracocha Patera
Paterna de Rivera

Paterna de Rivera (ata 1877 Paterna de la Ribera) é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca de La Janda e tiña en 2014 unha poboación de 5. 609 habitantes.
Forma parte da Ruta do Touro. É unha localidade eminentemente agrícola e gandeira, popular por ser un dos lugares onde se cría o touro de lida. Deu orixe ao estilo de flamenco chamado petenera.
Paternalismo

O paternalismo é unha actitude que consiste en se comportar como un pai para outras persoas sobre as cales se exerce ou se tenta exercer unha autoridade. Esta actitude pode ser voluntaria ou involuntaria e inconsciente.
O termo utilízase en campos tales como a política, a moral ou a economía, falándose de paternalismo político, moral, económico etc.
A actitude paternalista ven a considerar aos adultos como nenos. Pódese dicir que un paternalista infantiliza a aqueles sobre os que exerce, ou procura exercer, unha autoridade. Pódese tamén dicir á inversa que é ao ser eles xa infantís o que suscita unha tendencia paternalista.
Nun sentido político concreto, o paternalismo é unha modalidade do autoritarismo, na que unha persoa exerce o poder sobre outra combinando decisións arbitrarias e inapelables, con elementos sentimentais e concesións graciosas. Nun sentido político máis amplo, o paternalismo é un sistema de relacións sociais e laborais, sostido por un conxunto de valores, doutrinas, políticas e normas fundadas nunha valoración positiva do patriarcado.
Para o Dereito constitucional, o Estado paternalista é aquel que limita a liberdade individual dos seus cidadáns en base a uns valores axiolóxicos que fundamentan a imposición estatal. Deste xeito, xustifícase a invasión da parcela correspondente á autonomía individual por parte da norma xurídica, baseándose na incapacidade ou non idoneidade dos cidadáns para tomar determinadas decisións que o Estado considera correctas.
A figura papal da Igrexa Católica ten tamén certas connotacións paternalistas, chamándoselle Santo Pai, acentuando así a supremacía, autonomía e soberanía desta institución.
Podemos atopar tamén unha referencia indirecta a este termo no ámbito legal, cando lemos no Código Civil español, no seu artigo 1903, a expresión "bo pai de familia", cando se puntualiza a dilixencia coa que han observar aquelas persoas que responden da actuación doutras (ben sexa menores ou incapacitados)
Patio

Patio (do latín pactus a través do occitano pàtu) é unha zona aberta situada no interior dun edificio.
Pode estar rodeado completamente polo resto de pezas do edificio, ou ben por tapias que o separen doutros patios veciños ou da rúa. En todo caso é unha zona sen teito. Pode ter algunha parte cuberta pero neste caso esa zona non terá separación algunha co resto do patio. Como moito algunha columna ou arcada para soportar a estrutura do alpendre ou soportal.
En edificios altos de vivendas existen patios interiores para dar iluminación a todas as habitacións de cada piso. O fondo do patio adoita ser privado anexo á vivenda da planta baixa ou primeira, unha zona común accesible ou pechada, ou ben inaccesible por motivos de seguridade. Estes patios poden coincidir con outros análogos de edificios veciños e tamén quedar cun lado aberto á rúa para obter maior iluminación.
O chan dos patios pode ser acabado de baldosas ou de formigón, ou ben unha zona axardinada. En calquera caso, adoita dispor dun sistema de drenaxe ou de evacuación da auga de choiva e evitar así a súa acumulación. As casas romanas adoitaban dispor dun depósito de auga, ou impluvium, que se enchía directamente coa choiva.
En Andalucía dáse especial importancia aos patios e nalgunhas vilas e cidades como Córdoba organízanse festas e concursos para incentivar o seu coidado e decoración.
Patio de honra

O partio de honra ( en francés: cour d'honneur ), en arquitectura, é o acceso principal e máis formal dun gran edificio. Normalmente defínese por dúas ás secundarias que se proxectan cara adiante do corpo principal, ás veces cun cuarto lado, composto por unha á baixa ou unha varanda. O Palacio de Versalles e o Palacio de Blenheim teñen estes tipos de patios de entrada.
Pato Lucas

O Pato Lucas (Daffy Dumas Duck nome en inglés orixinal), xurdido o 17 de abril de 1937, é un parrulo bravo que aparece en diferentes capítulos do programa de debuxos animados Looney Tunes, só ou na compaña de Bugs Bunny, Yosemite Sam, Porky Pig, Elmer Fudd, Tazmania devill, Foghorn Leghorn, Gato Silvestre, Marvin the martian ou Speedy Gonzales, de carácter avarento, rabuxento e lingoreteiro, vémolo desenvolvendo varios papeis (vendedor de seguros, heroe intergaláctico, suplantador ou dobre de Bugs Bunny etc. ) aínda que todos os seus plans rematan case sempre en fracasos.
Porén, cómpre salientar que cando se creou o personaxe (1937), este era bastante tolo e non tiña mal xenio ningún, polo que ademais todo lle saía ben tal como ao Bugs Bunny.
Nuns debuxos do Pato Lucas de 1937, comparado cuns de hoxe, pódese apreciar que cando o personaxe está con Elmer Fudd é un parrulo tolo, e cando se atopa co Bugs Bunny é endemoñado, fungón e desafortunado. Actores de voz
Estados Unidos
Mel Blanc (1937 - 1989)
Jeff Bergman (1989 - 1992, 2011-Presente)
Dee Bradley Baker (en: Space Jam)
Jeff Bennett (Na curta: Attack of the Drones)
Frank Goshin (Na curta: Superior Duck)
Mel Tormé (Voz cantanda da curta: Night of the Living Duck)
Joe Alazkey (Voz actual desde 1992 alternando con Jeff Bergman e Dee Bradley Baker)
Fala hispana
Na fala hispana, coa que se emitiu en Galiza, o personaxe tivo diferentes actores de dobraxe. O personaxe foi interpretado por Jorge Arvizu nas súas primeiras aparicións, para ser retomado por Arturo Mercado. Actualmente a voz do personaxe recae en Luis Alfonso Mendoza, aínda que a dobraxe hoxe en día adoita ser en castelán no territorio español.
Patois

O termo patois describe unha variedade non estándar dunha lingua ou unha lingua considerada rexional ou mesmo un dialecto polas autoridades dun Estado. O termo emprégase principalmente en Francia pero tamén en Bélxica, Suíza e Italia dunha forma claramente pexorativa para denominar linguas que se consideran rurais e sen presenza no ensino ou nos medios de comunicación, tradicionalmente relegadas a funcións familiares e de uso local como poden ser as falas ou linguas d'oïl (como o valón ou o picardo), o occitano, francoprovenzal, piemontés ou o bretón. Na actualidade o termo patois perdeu vitalidade e xa non se emprega en documentos oficiais.
Patoloxía humoral

Desde tempos de Hipócrates e Galeno, a orixe das enfermidades explicábase mediante a teoría dos catro humores, segundo a cal o corpo humano contiña catro líquidos ou humores en catidades e proporcións determinadas. Se, por calquera causa, rompíase este equilibrio, producíase a enfermidade. Esta patoloxía humoral mantívose case sen discusión ata mediados do século XIX, cando nace a medicina moderna.
A teoría dos humores sostén que no corpo humano hai catro humores básicos: bile negra, bile ou bile amarela), flegma e sangue. As proporcións entre uns e outros variaba entre as diferentes persoas, en función da dieta e da actividade de cadaquén, pero mantiñan unha situación de equilibrio dentro de cada individuo. Cando se producía unha diminución (como tal, por unha hemorraxia ou unha diarrea) ou un aumento (como tal, na obesidade ou na conxestión) en calquera deles, a saúde da persoa resentíase e alterábase, no que consideraban enfermidade.
Inicialmente os humores eran moitos máis pero Hipócrates concretounos en catro: sangue, flegma, bile amarela e auga. Posteriormente, Polybos substituíu a auga pola bile negra, trala observación clínica da hematemese, melena ou hemoglobinuria.
Partindo desta base etiolóxica, o tratamento que aplicaban os físicos ían dirixidos a restituír o equilibrio humoral perdido. Para curar o que consideraban exceso de sangue, realizaban sangraduras, con lancetas ou samesugas. Para curar o exceso de bile, aplicaban calor.
Os devanditos humores correspondías á idea filosófica grega de que o universo estaba formado por catro elementos básicos: auga, aire, lume e terra, cada un deles dotado dunha propiedade característica: humidade, secura, calor e frío, respectivamente. O equilibrio entre aqueles catro elementos era o que mantiña a harmonía do cosmos. Os líquidos orgánicos, os humores, presentaban estas mesmas propiedades: o sangue era quente e húmida; a flegma, (fría e húmida; a bile amarela, quente e seca; e a bile negra, fría e seca, e o seu equilibrio garantía igualmente ese microcosmos que é o home. Os humores e o temperamento
A Teofrasto débese a relación entre os humores e o carácter das persoas, o seu temperamento. Segundo esta teoría, naqueles individuos nos que predominaba o sangue eran sociais (temperamento sanguíneo), os que tiñan moita flegma eran calmosos (temperamento flemático), aqueles con moita bile eran coléricos, e nos que dominaba a bile negra eran melancólicos.
Patovar

En fitopatoloxía e bacterioloxía un patovar (variante patoxénica) nunha definición breve é unha cepa bacteriana que se diferencia doutras similares da súa especie na patoxenidade que produce e a especie de planta que infecta. Unha definición máis detallada é: cepa ou grupo de cepas de bacterias con características iguais ou similares que se diferencia a nivel infrasubespecífico doutras cepas da mesma especie ou subespecie baseándose na súa patoxenidade distintiva ou na especie ou especies de plantas hóspede que infecta.
A abreviación "pv. " significa patovar.
Xeralmente os patovares distínguense só pola diferenza no rango de especies hóspedes que infectan. Pero as diferenzas claras en sintomatoloxía nunha mesma especie de plantas poden servir tamén para establecer diferentes patovares (por exemplo, Xanthomonas campestris pv. oryzae e X. campestris pv. oryzicola).
Os patovares denomínanse engadindo un terceiro ou cuarto nome ao nome binomial da especie; por exemplo, a bacteria causante do cancro cítrico Xanthomonas axonopodis, ten varios patovares con diferentes rangos de hóspedes; X. axonopodis pv. citri é un deles, ao que se lle engadiu a abreviación pv. e o nome citri.
Outro exemplo: A especie Xanthomonas transluscens presenta moitos patovares que infectan ás gramíneas, como:
Xanthomonas transluscens pv. cerealis
Xanthomonas transluscens pv. graminis Xanthomonas transluscens pv. undulosa e outros
Os patovares utilízanse en patoloxía vexetal para subdividir as especies patóxenas e facilitar os estudos fitopatolóxicos.