proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Robert Adam

Robert Adam, nado en Kirkcaldy (Fifeshire) o 3 de xullo de 1728 e finado en Londres o 3 de marzo de 1792, foi un arquitecto e deseñador neoclásico escocés. Traxectoria
Foi o segundo fillo de catro (todos arquitectos) de William Adam, canteiro e arquitecto, estudou na Universidade de Edimburgo, aínda que non se graduou. En 1746 xunto co seu irmán máis vello, John Adam, entrou como axudante do seu pai. Cando este último morreu (1748), os dous irmáns convértense en socios do negocio familiar (Adam Brothers).
O seu primeiro gran traballo foi a decoración do primeiro andar da Hopetoun House, preto de Edimburgo. En 1754 realiza unha viaxe por Francia e Italia, que aproveita para estudar a arquitectura clásica. Puxo especial atención no estudo das ruínas do pazo de Diocleciano en Spalato (Dalmacia), que actualmente se nomea Split (Croacia), e admira os gravados de Giovanni Battista Piranesi. En 1764 publica The ruins of the Palace of Diocletian ou As ruínas do Pazo de Diocleciano.
En 1758 regresa a Gran Bretaña e abre estudo en Londres cos seus irmáns James e William, coa incorporación de deseños clásicos romanos, influenciado con elementos gregos, bizantinos e barrocos dá lugar a un novo estilo decorativo. Realizou sobre todo mansións campestres nas que empregaba eses motivos clásicos con liberdade e diversidade cunha linguaxe de gran transparencia espacial. Deste xeito, mantivo unha dilatada actividade, tanto para clientes privados como para o servizo do Rei (foi arquitecto real dende 1761 a 1768). Posición
Robert Adam destacou pola súa convicción de que os interiores dun edificio e a súa decoración son o auténtico obxectivo da arquitectura. En consecuencia, deseñou mobles, telas e metalistería para os seus edificios. As súas publicacións As ruínas do Pazo de Diocleciano (1764) e Obras arquitectónicas de Robert e James Adam (1773-1779) fixaron o estilo Adam (unha versión do neoclasicismo máis sinxela, precisa e delicada, que a do rico estilo palladiano, anteriormente de moda). O estilo Adam é de debuxo e proporcións harmoniosas, e procura unha sensación de luminosidade e espaciosidade. Utiliza motivos clásicos, como festóns, grilandas e urnas. O mobiliario Adam ten características moi similares. Obras
1761-1780. Remodelacións de Osterley Park.
1762-1769. Casa Syon, dúas grandes casas próximas a Londres.
1765-1770. Proxecto para o Kedleston Hall en Debyshire.
1768-1772. O proxecto Adelphi (un grupo de vivendas urbanas no barrio de Londres de igual nome, demolido en 1936), foi o máis ambicioso que realizou, á beira do Támese. Proxectada como unidade arquitectónica, incluía peiraos, almacéns baixo os arcos que sostiñan un paseo e rúas de vivendas cunha decoración de estilo pompeiano.
Robert Alexander Mundell

Robert Alexander Mundell, nado en Kingston (Ontario), o 24 de outubro de 1932 e finado en Siena o 6 de abril de 2021, foi un economista do Canadá. Foi premiado co Premio Nobel de Economía en 1999.
Robert Andrews Millikan

Robert Andrews Millikan, nado en Morrison, Illinois o 22 de marzo de 1868 e finado en San Marino, California o 19 de decembro de 1953, foi un físico estadounidense que gañou o Premio Nobel de Física en 1923 primordialmente polo seu traballo para determinar o valor da carga do electrón e o efecto fotoeléctrico. Tamén investigou os raios cósmicos Traxectoria
Estudou nas universidades de Columbia, Berlín e Gotinga. En 1896 foi nomeado profesor de física na Universidade de Chicago. Abandonou a universidade en 1921 para asumir o cargo de presidente do Instituto tecnolóxico de California, en Pasadena.
Investigacións científicas
Estudou nun principio a radioactividade dos minerais de uranio e a descarga nos gases. Logo realizou investigacións sobre radiacións ultravioletas.
De 1910-1917, mediante o seu experimento de "a pinga de aceite", determinou a carga do electrón: 1, 602 × 10-19 culombios; a súa masa en repouso é: 9, 109 × 10-31 kg.
A carga do electrón é a unidade básica de electricidade e considérase a carga elemental no sentido de que todos os corpos cargados estano cun múltiplo enteiro de devandita carga. O electrón e o protón posúen a mesma
carga, pero, convencionalmente, a carga do protón considérase positiva e a do electrón negativa.
En 1916 procedeu a determinar a constante de Planck medindo a frecuencia da luz e a enerxía dos electróns liberados no efecto fotoeléctrico. Posteriormente dedicouse ao estudo dos raios cósmicos (como el os denominou), mediante experiencias efectuadas desde unha profundidade de 20 metros baixo a auga ata unha altura de 16. 000 metros, para o que organizou expedicións científicas en Australia e na India. Experimentou desta forma o aumento da intensidade destes raios coa altura.
En 1923 foi galardoado co Premio Nobel de Física "polos seus traballos para determinar o valor de carga do electrón e o efecto fotoeléctrico.
Robert B. Laughlin

Robert Betts Laughlin, nado o 1 de novembro de 1950, é un físico teórico estadounidense quen, canda Horst L. Störmer e Daniel C. Tsui, obtivo en 1998 o Premio Nobel de Física pola súa explicación do efecto Hall cuántico. Traxectoria
Laughlin naceu en Visalia, California. Obtivo o seu B. A. en física na UC Berkeley en 1972, e o seu PhD en física en 1979 no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, Cambridge, Massachusetts, EUA. Foi profesor de física da Universidade Stanford de 1989 a 2004. Agora é presidente de KAIST en Daejeon, Corea do Sur.
A mensaxe central do seu libro A Different Universe (Un universo diferente) é que a verdadeira fronteira da ciencia está, non no pequeno, senón no complexo. Cando se agregan moitos átomos para formar un sólido ou un tecido biolóxico, xorden novos principios organizativos que non poden derivarse rigorosamente a partir de leis microscópicas e que carecen de significado en sistemas de poucas partículas.
Laughlin insiste en que a investigación deses conceptos emerxentes que operan na organización complexa da materia é tan “fundamental” como a investigación sobre as forzas elementais. Se se atende á ciencia no seu conxunto, a idea de emerxencia, segundo a cal o todo é algo máis que as súas partes, é moito máis relevante que a de redución, pois case toda actividade científica, incluída a física, e toda a tecnoloxía, ocúpase de nocións emerxentes. Estas van desde a temperatura dun líquido até a resistencia dun edificio pasando pola morfoloxía dunha flor. No “universo diferente” que propón Laughlin, a ciencia reconcíliase co sentido común porque toda percepción da realidade baséase en conceptos e leis emerxentes. Obras
Laughlin, Robert B. (2005). Basic Books, ed. A Different Universe: Reinventing Physics from the Bottom Down. ISBN 978-0-465-03828-2. (Trad. esp. : Un universo diferente. La reinvención de la física en la Edad de la Emergencia, Bos Aires/Madrid, Katz editores, 2007, ISBN 978-84-935432-9-7).
Laughlin, Robert B. (2008). Basic Books, ed. The Crime of Reason: And the Closing of the Scientific Mind. ISBN 978-0465005079. (Trad. esp. : Crímenes de la razón. El fin de la mentalidad científica, Bos Aires/Madrid, Katz editores, 2010, ISBN 978-84-96859-68-5).
(Trad. esp. : Mente y materia. ¿Qué es la vida? Sobre la vigencia de Erwin Schrödinger (con Michael R. Hendrickson; Robert Pogue Harrison e Hans Ulrich Gumbrecht), Bos Aires/Madrid, Katz editores, 2010, ISBN 978-84-92946-12-9. )
Robert B. Weide

Robert B. Weide, nado o 20 de xuño de 1959 en Orange County (Estados Unidos), é un cineasta estadounidense. Gañador de tres premios Emmy, foi nomeado ao Oscar á mellor longametraxe documental na edición de 1999 polo seu traballo en Lenny Bruce: Swear to Tell the Truth. Filmografía
1982: The Marx Brothers in a Nutshell (documental; tamén guión)
1984: The Great Standups (documental; tamén guionizado e dirixido)
1986: W. C. Fields: Straight Up (documental; tamén guión)
1986: But Seriously, Folks (curtametraxe; tamén montaxe)
1987: Billy Crystal: Don't Get Me Started - The Lost Minutes (curtametraxe; tamén montaxe e guión)
1989-2012: American Masters:
1989: Mort Sahl: The Loyal Opposition (tamén edición, escritura e dirección)
2011+2012: Woody Allen: A Documentary (tamén montaxe, guión e dirección)
1992: Mastergate (película para televisión; produtor executivo)
1996: Shadow of Guilt (Mother Night, tamén guión)
1998: Lenny Bruce: Swear to Tell the Truth (documental; tamén monta, escribe e dirixe)
1999: Larry David: Curb Your Enthusiasm (película para televisión, produtor e director supervisor)
1999–2005: Leave it, Larry! (Curb Your Enthusiasm) (serie de televisión, 51 episodios, tamén dirixidos 27 episodios)
2005: Earth to America (película para televisión; director)
2008: New York for Beginners (How to Lose Friends & Alienate People; Dirixido e apareceu como invitado á festa)
2012: Parks and Recreation – Dave Returns (serie de televisión, 1 episodio; director)
2014: Mr. Sloane (serie de televisión, 6 episodios; tamén dirixida)
2014: The Giver (guión)
2014: Marry Me - Annicurser-Me (serie de televisión, 1 episodio; director)
2015: Kurt Vonnegut: American Made (documental; tamén guión e director) Meme
Desde 2008 circularon moitos vídeos que remataban coa alusión nos créditos a Robert B. Beide. Mesmo que ás veces os memes en xeral non teñen moito sentido, nesta ocasión todo comezou cun dos capítulos que fixo para Larry David. Curb your enthusiasm'. Na serie, Larry David interpreta un sucedáneo de si mesmo que se enfronta a contratempos da vida diaria. O detalle máis típico da serie é que ao final de cada episodio, co personaxe malparado, faise un 'zoom' á súa cara e soa a música 'Frolic do músico pianista Luciano Michelini. Como o propio David dixo sobre a canción: "De certa maneira xa te fas á idea de que vas a experimentar algo bastante idiota" así é que se fala do 'efecto Frolic', pois a melodía é parte fundamental do meme.
Durante o goberno de Trump o meme espallouse moito, e en 2020, durante a pandemia de COVID-19, con moitos lugares do mundo en confinamento obrigatorio, converteuse en fenómeno masivo, en vídeos de situacións insólitas ou absurdas, escenas reais que parecen propias da ficción.
Robert Bartlett

Robert Abram Bartlett, nado en 1875 e finado en 1946, foi un explorador norteamericano de orixe canadense. Traxectoria
Naceu en Brigus, Terra Nova no seo dunha familia de pescadores, cando tiña 17 anos xa capitaneaba o seu primeiro barco, Bartlett pasou 50 anos realizando mapas e explorando as augas do Polo Norte, e dirixiu máis de 40 expedicións ao Ártico, máis que ninguén, antes ou despois. <b
Acompañou a Robert Peary co barco Roosevelt na súa exploración do Ártico, aínda que non participou na expedición final ao queren Peary ser o único branco en chegar o Polo Norte. Pero Bartlett foi o primeiro en navegar ao norte dos 88° N de latitude.
En 1914 Bartlett conseguiu salvar a vida dos homes que participaban na Expedición Karluk, logo que Vilhjalmur Stefansson, que a dirixía, deixara a expedición. Bartlett percorreu máis de 1000 quilómetros entre a Illa Wrangel, en Siberia ata Alasca para pedir axuda. Entre 1925 e 1945 dirixiu numerosas expedicións científicas ao Ártico, co apoio de museos americanos, clubs de exploradores e a National Geographic Society, adoptou a nacionalidade norteamericana para mellor financiar as súas viaxes.
Robert Bruce Merrifield

Robert Bruce Merrifield nado en Fort Worth (Texas) o 15 de xullo de 1921 e finado en Cresskill (Nova Jersey) o 14 de maio de 2006, foi un bioquímico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1984. Traxectoría
Estudou química na Universidade de California dos Ánxeles. En 1949 foi nomeado investigador auxiliar da Escola Médica e Docente do Universidade Rockefeller, cargo que ostentou ata 1966, a partir daquel momento ocupou a cátedra de bioquímica nesta mesma institución.
Finou por mor dunha longa enfermidade. Investigacións científicas
Inicialmente realizou traballos na investigación das pirimidinas, especialmente na investigación dun método de cuantificación. Durante a súa estancia no Instituto Rockefeller realizou traballos sobre a síntese química dos péptidos na fase sólida de moléculas de aminoácidos e proteínas.
En 1984 foi galardoado co Premio Nobel de Química polo desenvolvemento dun método simplificado e práctico de producir péptidos e proteïnas.
Robert Burns Woodward

Robert Burns Woodward, nado o 10 de abril de 1917 en Boston (EUA) e finado o 8 de xullo de 1979 en Cambridge (EUA) foi un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1965. Traxectoria
Fillo de inmigrantes británicos (Arthur Woodward de Inglaterra e Margaret Woodward de Glasgow, Escocia) estudou química no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), onde se licenciou en 1936 e doutorouse en 1937. Posteriormente realizou unha tese postdoutoral na Universidade de Illinois, e a partir de 1950 foi profesor de química e catedrático na Universidade Harvard.
Woodward faleceu na súa residencia de Cambridge vítima dun infarto de miocardio. Investigacións científicas
Interesado na síntese química de substancias orgánicas, conseguiu sintetizar a quinina en 1944, o colesterol e a cortisona en 1951, a estricnina en 1954, a reserpina en 1956 e a vitamina B12 en 1971. Tamén conseguiu reproducir nun laboratorio a molécula da clorofila, o pigmento responsable da cor verde das plantas.
En 1965 foille concedido o Premio Nobel de Química polos seus traballos na síntese de materiais naturais.
En 1959 foi galardoado coa Medalla Davy pola Royal Society.
Os seus traballos teóricos inclúen a súa colaboración con Roald Hoffmann, con quen realizou estudos dos mecanismos de reacción dos produtos químicos, instaurando a regra Woodward-Hoffmann.
Robert Burton

Robert Burton nado en Lindley o 8 de febreiro de 1577 e finado en Oxford o 25 de xaneiro de 1640 foi un ensaísta inglés. É coñecido por ser o autor de The Anatomy of Melancholy ("A anatomía da melancolía", título orixinal completo: The Anatomy of Melancholy, What it is: With all the Kinds, Causes, Symptomes, Prognostickes, and Several Cures of it. In Three Maine Partitions with their several Sections, Members, and Subsections. Philosophically, Historically, Opened and Cut up), publicado en 1621 co pseudónimo de Democritus junior. Traxectoria
Robert Burton obtivo un doutoramento na Universidade de Oxford e permaneceu en Oxford como pastor protestante. Era un home moi erudito, cunha profunda cultura humanística, e destes dotes deixou pegadas en A anatomía da melancolía, obra interesante e humorística, da que apareceron seis edicións entre 1621 e 1651, cada unha delas en aumento respecto á anterior. Inicialmente, Burton propúxose como obxectivo analizar a melancolía, investigando as súas causas e efectos. Non obstante, fixo adicións e correccións varias veces, aumentando o volume varias veces. Como resultado, o libro abrangue moitas máis áreas da vida humana, incluíndo a ciencia, a historia, a política e a reforma social.
Na parte da anatomía dedicada á paixón amorosa, Burton cita un fragmento da obra de Filóstrato: a historia da lamia, que adquiriu un aspecto feminino e seduciu ao novo filósofo. Moito máis tarde, en 1819, esta trama da historia de Burton inspirou ao romántico inglés John Keats a escribir o poema Lamia.
A súa prosa, chea de citas en latín e grego, ten un carácter estrambótico. A pesar do seu sentido do humor, Burton non podía ocultar a inquietude que lle espertaba a súa patoloxía depresiva. A primeira edición en inglés tiña 900 páxinas e contiña 350000 palabras; a última tiña 1500 páxinas e contiña máis de 500000 palabras. No texto contabilizáronse 13333 citas de 1598 autores diferentes.
Burton tamén é autor de Philosophaster, unha comedia satírica en latín.
Robert Bárány

Robert Bárány, nado en Viena o 22 de abril de 1876 e finado en Uppsala (Suecia) o 8 de abril de 1936, foi un médico austríaco de orixe húngara. Traxectoria
Realizou tódolos seus estudos en Viena até graduarse na facultade de medicina vienesa en 1900. Realizou prácticas de medicina interna, neuroloxía e psiquiatría en Alemaña. En 1903 comeza a práctica cirúrxica co profesor Politzer na clínica de oído do Hospital Xeral de Viena, onde permaneceu os seguintes 10 anos.
Bárány definiu as respostas normais e anormais a diferentes estímulos térmicos aplicados ó órgano da audición, enfocándose principalmente á función de labirinto e ás canles semicirculares do oído. Mediante as súas investigacións, describiu signos e síndromes, e creou probas para o estudo da función vestibular e a súa relación co cerebelo.
Como cirurxián, describiu procedementos para tratar a otosclerose e serviu como cirurxián durante a primeira guerra mundial, sendo pioneiro no tratamento das feridas por armas de fogo no cerebro. Foi feito prisioneiro de guerra e continuou a súa práctica cirúrxica durante a súa reclusión.
En 1914 foi galardoado co Premio Nobel de Medicina polos seus traballos na fisioloxía e patoloxía do aparello vestibular sendo aínda prisioneiro.
Non foi liberado até 1916, mediante a intervención de institucións e corpos diplomáticos. Trala súa liberación foi acusado de plaxio e omisión científica, e foi absolto destes cargos polo Instituto Karolinska. Viviu o resto dos seus días en Uppsala, Suecia, como profesor e xefe do servizo de otoloxía da Universidade de Uppsala, até a súa morte o 8 de abril de 1936.
Robert Coleman Richardson

Robert Coleman Richardson, nado o 26 de xuño de 1937 en Washington, D. C. , é un físico estadounidense laureado co Premio Nobel de Física. Traxectoria
Asistiu á Universidade Virginia Tech. Doutorouse na Duke University en 1965. En 2010 era profesor na Universidade Cornell. Compartiu en 1996 o Premio Nobel de Física con David Morris Lee e Douglas D. Osheroff polo descubrimento da superfluidez no helio-3.
Robert Curl

Robert Floyd Curl, nado en Alice, Texas o 23 de agosto de 1933 e finado en Houston o 3 de xullo de 2022, foi un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1996. Traxectoria
Estudou química na Universidade de Rice de Houston, onde se graduou en 1954, e posteriormente realizou o doutoramento en 1957 na Universidade de Berkeley en California. A partir de 1960 foi profesor de química na Universidade de Rice, onde foi profesor emérito. Investigacións científicas
Interesado na química inorgánica no laboratorio de química da Universidade de Rice, e á beira de Richard Errett Smalley, realizou investigacións acerca dos átomos de carbono, conseguindo en 1988 a síntese química do fulereno. Esta é unha estrutura esférica formada por dous átomos de carbono e é a terceira forma máis estable do carbono despois do diamante e o grafito.
En 1996 foi galardoado, xunto a Richard Errett Smalley e o británico Harold Walter Kroto, co Premio Nobel de Química polo descubrimento dos fulerenos.
Curl investigou tamén os procesos sobre fisicoquímica sobre o ADN do xenoma así como a súa secuenciación, desenvolvendo instrumentos de raios infravermellos para seguir o rastro cuántico na secuenciación.
Robert FitzRoy

Robert FitzRoy nado en Suffolk o 5 de xullo de 1849 e finado en Surrey o 30 de abril de 1865, foi un explorador, navegante e meteorólogo inglés.
Era parente do rei Carlos II de Inglaterra. Acadou sona por ser o capitán do barco HMS Beagle, durante a viaxe ao redor do mundo do naturalista Charles Darwin. Ademais, FitzRoy foi gobernador de Nova Zelandia entre 1843 e 1845.
Robert Goddard

Robert Hutchings Goddard, nado o 5 de outubro de 1882 en Worcester, Massachusetts e finado o 10 de agosto de 1945 en Baltimore, Maryland, foi un enxeñeiro, físico, profesor e inventor dos Estados Unidos pioneiro no campo da foguetería, chegando a construír o primeiro foguete de propelente líquido. Traxectoria
A Goddard, xunto co ruso Konstantin Tsiolkovskii e o alemá Hermann Oberth, se lle considera un dos pioneiros do voo espacial, facendo importantes contribucións teóricas e técnicas e lanzando o primeiro foguete de propelente líquido en 1926.
Goddard doutorouse en física pola Universidade Clark en 1911, chegando a ser director dos seus laboratorios. Comezou os seus traballos sobre foguetes en 1909, rexistrando dúas patentes en 1914, unha delas relativa ao uso de propelentes líquidos en foguetes e a outra sobre o uso de dúas ou tres etapas en foguetes de propelente sólido, adiantándose ao seu tempo. En xaneiro de 1920 publicou no número 2540 da revista Smithsonian Miscellaneous Publication o seu artigo A Method of Reaching Extreme Altitudes. (Un método para chegar a altitudes extremas), onde detalla métodos para levar instrumentación científica a maiores alturas das que poden achegar os globos meteorolóxicos usando foguetes, para o cal desenvolve toda unha serie de teorías matemáticas da propulsión a reacción. Cara finais de 1920 Goddard indica a posibilidade de enviar un foguete á Lúa. Os periódicos recolleron a proposta, levantando gran controversia e en último termo ridiculizando a Goddard, que recelou da prensa o resto da súa vida.
Os traballos posteriores de Goddard desenvolveron as ideas do control xiroscópico dos foguetes, o control de dirección mediante aletas no foguete, o movemento das tobeiras mediante cardáns e bombas de propelente accionadas mediante motores. O lanzamento dun foguete de probas en 1929 foi o primeiro no que se enviaron instrumentos científicos a bordo, un barómetro e unha cámara. As súas ideas acabaron chegando á Sociedade de Foguetes Alemá, sociedade civil creada en 1927, co exército dese país comezando o seu programa de foguetes en 1931, culminando no mísil V-2.
As ideas de Goddard axudaron a dar inicio á era espacial, aínda que apenas foi recoñecido en vida. Goddard finou o 10 de agosto de 1945. Un dos principais laboratorios da NASA foi nomedado no seu honor, o Centro Goddard de Voos Espaciais.
Robert Gordon Wasson

Robert Gordon Wasson, nado en Great Falls (Montana) o 22 de setembro de 1898 e finado en Binghamton (estado de Nova York) o 23 de decembro de 1986, foi un etnobotánico e antropólogo estadounidense, pioneiro no estudo da etnobotánica. Os seus estudos centráronse na etnomicoloxía, especialmente os fungos enteoxénicos. Foi vicepresidente de JP Morgan & Co (actualmente JPMorgan Chase). Traxectoria
O seu traballo sobre etnobotánica comezou durante a súa lúa de mel en 1927 coa súa esposa Valentina Pavlovna Guercken, interesada nas marcadas diferenzas culturais entre o enfoque dos fungos en Rusia e os Estados Unidos.
Os primeiros traballos da parella levaron á composición da obra Mushrooms, Russia and History publicada en 1957. No transcurso do seu traballo realizaron varias viaxes a México para estudar os usos relixiosos dos cogomelos por parte das poboacións autóctonas, visitaron a Serra Mazateca de Oaxaca onde coñeceron a María Sabina, chamada a sacerdotisa dos cogomelos, posteriormente en 1968 escribiu un libro sobre a experiencia que tivo cando foi o primeiro occidental en participar nun ritual de consumo de cogomelos sagrados. Puxeron en coñecemento do público en xeral a existencia destas substancias psicoactivas. En colaboración con Roger Heim realizaron estudos científicos sobre a composición dos cogomelos e Albert Hofmann identificou os principios activos e a estrutura química de dúas especies de cogomelos psilocibina.
Robert H. Grubbs

Robert H. Grubbs, nado en Possum Trot (Kentucky) o 27 de febreiro de 1942 e finado o 19 de decembro de 2021, foi un químico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2005. Traxectoria
Iniciou os seus estudos de Química na Universidade de Florida, continuounos na Universidade de Columbia (Nova York) e finalizounos na californiana de Stanford en 1969.
Pouco despois, entrou como profesor axudante na Universidade de Míchigan, onde en 1973 foi promovido a profesor asociado, pero cinco anos máis tarde regresou a California para exercer como catedrático de Química no Instituto Tecnolóxico de California (Caltech), posto no que continuou ata o seu falecemento. Investigacións científicas
As súas investigacións en química órgano-metálica e química orgánica acerca da catálisis así como na metátese dos alcenos proporcionáronlle unha sólida reputación internacional e innumerables recoñecementos, como o premio da Sociedade Americana de Química e a medalla Benjamin Franklin do ano 2000.
Xunto ao francés Yves Chauvin e o seu colega estadounidense Richard R. Schrock comparte o Nobel de Química 2005 polo seu traballo na área da metátese olefínica.
Robert Hardy

Robert Byron Hardy, nado en Dewsbury (West Yorkshire) o 16 de agosto de 1980, é un músico inglés, coñecido por ser o baixista da banda escocesa de post-punk revival Franz Ferdinand. Hardy nunca tocara un instrumento musical ata que formou a banda xunto a Alex Kapranos.
Robert Hofstadter

Robert Hofstadter, nado en Nova York o 5 de febreiro de 1915 e finado en Palo Alto (California) o 17 de novembro de 1990, foi un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1961. Traxectoria
Naceu nunha familia de raíces xudías polacas. Graduado en física e matemáticas en 1935 polo City College of New York, doutorouse no ano 1938 pola Universidade de Princeton.
Foi pai do científico e filósofo Douglas Hofstadter. Investigacións científicas
Profesor da Universidade Stanford entre 1950 e 1985, as súas investigacións científicas centráronse na estrutura dos nucleóns. En 1961 compartiu con Rudolf Mößbauer, aínda cando por traballos diferentes, o Premio Nobel de Física polos seus estudos, pioneiros, sobre a dispersión do electrón nos núcleos atómicos e polos seus descubrimentos relativos á estrutura dos nucleóns.
Robert Huber

Robert Huber, nado o 20 de febreiro de 1937 en Múnic (Alemaña) é un químico, bioquímico e profesor universitario alemán e gañador do Premio Nobel de Química de 1988. Traxectoria
Naceu en Múnic onde o seu pai, Sebastian, foi un caixeiro de banco. Foi educado no Humanistische Karls-Gymnasium desde 1947 ata 1956 e logo estudou química na Universidade Técnica de Múnic, recibindo a súa licenciatura en 1960.
Posteriormente ampliou os seus estudos realizando o doutoramento en bioquímica no mesmo centro en 1972. Aquel mesmo ano foi nomeado director da Sección Bioquímica do Instituto Max Planck da cidade de Martinsried, onde o seu equipo desenvolveu métodos para a cristalografía de proteínas. Entre 1976 e 1987 foi profesor de bioquímica na Universidade Técnica de Múnic.
Está casado e ten catro fillos. Investigacións científicas
En 1988 recibiu o Premio Nobel xunto con Johann Deisenhofer e Hartmut Michel. O trío foi recoñecido por cristalizar, por vez primeira, unha proteína importante para a fotosíntese das cianobacterias e por determinar a estrutura de devandita proteína mediante cristalografía de raios X. Este descubrimento foi moi importante para entender o proceso da fotosíntese, a cal é capaz de converter a enerxía luminosa en enerxía química.
Mediante o uso de métodos cristalográficos a través de raios X determinaron a posición exacta dos máis de 10. 000 átomos que compón o complexo desta proteína, conseguindo crear así a súa imaxe tridimensional. A súa investigación aumentou a comprensión xeral dos mecanismos da fotosíntese e revelou parecidos entre os procesos fotosintéticos das plantas e as bacterias.
Robert I. Nesmith

Robert I. Nesmith, nado en Nova York o 16 de setembro de 1891 e finado o 28 de xullo de 1972, foi un fotógrafo e numismático estadounidense, especialista no achado de tesouros. Traxectoria
Fotógrafo
Robert Nesmith foi o titular dunha compañía de fotografía chamada R. I. Nesmith & Associates, na cidade de Nova York. Tamén ocupou o cargo de fotógrafo xefe e director do Copper Comando, unha publicación periódica quincenal nada en 1942 e publicada durante a segunda guerra mundial que destacaba a importancia da produción de metais en tempos de guerra. No Cooper Comando, Nesmith contaba con Marg Sammons como editora asociada neste proxecto, e ambos acabaron contraendo matrimonio e establecendo a consultora de comunicación Newcomb and Sammons, con sede en Chicago. Posteriormente Nesmith foi o propietario e director da libraría The Foul Anchor, en Rye, Nova York, especializada na procura de tesouros.
Numismático
Paralelamente á súa profesión como fotógrafo, Neismith foi un apaixonado pola numismática. En 1943 ingresou na American Numismatic Society como membro asociado, e en 1944 pasou a ser membro de plano dereito. Dentro do ámbito numismático especializouse na descuberta de tesouros monetarios e doutro tipo, ámbito sobre o que publicou algúns estudos. Como coleccionista, centrou o seu interese na moeda española e hispanoamericana. A súa colección foi vendida en diversas poxas públicas a partir de 1950 e durante as décadas seguintes. Recoñecementos
1958: Medalla Huntington, da American Numismatic Society, de Nova York. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por Robert I Nesmith ao longo da súa traxectoria: (1955). The Coinage of the First Mint of the Americas at Mexico City 1536-1572 Arquivado 12 de novembro de 2023 en Wayback Machine. . American Numismatic Society, Nova York.
(1958). Dig for Pirate Treasure. Bonanza Books, Nova York.
(1968). Treasure. .. How and whwrw to find it (con J. S. Potter). Arco, Nova York.
Robert James Eidlitz

Robert James Eidlitz, nado o 25 de marzo de 1864 en Nova York e finado o 18 de maio de 1935 na mesma cidade, foi un numismático e arquitecto estadounidense. Traxectoria
Robert J. Eidlitz naceu en Nova York o 25 de marzo de 1864, nunha familia de ascendencia xudía de Bohemia. Cursou os seus estudos superiores inicialmente na Universidade Cornell, onde se graduou en 1885, e posteriormente na Universidade Técnica de Berlín, onde estudou Arquitectura.
Eidlitz arquitecto e construtor
Eidlitz comezou a súa vida laboral na empresa de construción propiedade do seu pai, Marc Eidlitz & Son, Inc. , encargada de construír algúns dos edificios máis destacados de Nova York, como o do Banco da Reserva Federal, o Museo Cloisters, a Academia de Medicina de Nova York, o Yale Club, a Astor Library, o edificio AT&T ou un anexo do edificio da Bolsa de Nova York en Wall Street. En 1928 foi nomeado presidente da compañía, logo do falecemento do seu irmán máis vello.
Eidlitz numismático
Paralelamente á súa dedicación á arquitectura, Eidlitz foi un entusiasta numismático e coleccionista de medallas de temática arquitectónica, asunto sobre o que publicou un manual en 1927. En 1910 ingresou na American Numismatic Society (ANS) e desde 1916 ata a súa morte en 1935 formou parte do seu consello de dirección. Nesta institución promoveu a emisión dunha serie de medallas conmemorativas e participou na comisión que estableceu un dos galardóns máis destacados dos que ofrece a ANS: o premio Sanford Saltus de Medalla.
Tamén como construtor, a empresa de Eidlitz encargouse da construción na década de 1920 dunha nova á do edificio Audubon Terrace, que foi a sede da American Numismatic Society ata 2008. Tras a súa morte, a ANS estableceu en 1955 o Fondo Eidlitz para o Mantemento de Edificios, a partir dun legado que deixara para tal fin o propio Eidlitz. De igual xeito, tamén doou á Sociedade a súa colección de medallas sobre arquitectura.
Robert Eidlitz faleceu en Nova York o 18 de maio de 1935, aos 71 anos. Recoñecementos
(1917): Medalla Huntington, da American Numismatic Society. Publicacións
Estes son traballos monográficos sobre medallística publicados por Robert James Eidlitz: (1924). Medals and medallions of Thomas Jefferson. Nova York.
(1927). Medals and Medallions Relating to Architects. Nova York.
(1928). Medallic Portraits of Matthew Boulton and James Watt. Nova York.
Robert Kalina

Robert Kalina, nado en Viena o 29 de xuño de 1955, é un deseñador gráfico austríaco, vinculado ao Banco Nacional de Austria. Traxectoria
Robert Kalina graduouse en 1975 no Instituto Superior de Deseño Gráfico e Investigación e só un ano despois pasou a formar parte do cadro de persoal do banco nacional do seu país, onde comezou a súa carreira de deseñador de billetes cos seus proxectos para as emisións en xilins do seu país en 1982. A partir dese ano foi o autor dos deseños de todos os billetes emitidos por Austria ata 2002.
Como artista autor da proposta presentada pol Banco Nacional de Austria, resultou gañador en 1996 da competición para elixir o deseño da primeira serie dos billetes de euro que empezarían a circular o 1 de xaneiro de 2002. A elección do seu proxecto entre os 44 participantes produciuse no consello do Instituto Monetario Europeo do 3 de decembro de 1996. A súa proposta rompeu coa tradición de representar persoeiros de relevancia histórica e aplicou motivos vinculados á historia da construción europea a través de pontes, portas e fiestras en diferentes estilos arquitectónicos característicos de todo o continente, como metáfora do espírito de apertura, unión e cooperación da Unión Europea.
En 2013 realizouse un redeseño destes billetes, para o BCE escolleu un deseñador independente, o alemán Reinhold Gerstetter, que non variou a esencia dos deseños iniciais de Kalina.
A Kalina débenselle tamén os deseños doutros billetes de diversos países, como os acerbaixanos con valor facial en manats, a serie de Libia de 2010 con valor en libras, e o billete de 200 marcos convertibles da serie de 2002 de Bosnia e Hercegovina, cunha ponte no reverso que lembra os da serie de euros do mesmo ano.
En 2011, Kalina xubilouse como empregado do Banco Nacional de Austria.
Premios
Cruz de Honra das Ciencias e as Artes de Austria (1ª clase).
2011: Medalla de Ouro polos Servizos Prestados á República de Austria.
2017: Premio do título de Berufstitels Professor.
Robert Latham

Robert Gordon Latham, nado en Billingborough, Lincolnshire, o 24 de marzo de 1812 e morto o 9 de marzo de 1888 en Londres, foi un etnólogo e lingüista inglés. Traxectoria
Latham estudou filoloxía en Escandinavia. Graduouse no King's College, Cambridge en 1833, converténdose en “Fellow” desa institución. Despois de estudar medicina consultou en hospitais de Londres, pero mentres tanto estaba atraído pola etnoloxía e a filoloxía, converteuse en profesor de lingua e literatura inglesa na University College de Londres, 1839, e en director do departamento de etnoloxía do The Crystal Palace, 1852.
Como era habitual nos homes e cabaleiros de ciencia da época Latham fixo unha gran cantidade de publicacións (ver a bibliografía que se xunta). Un dos seus primeiros libros, "Circle of the Sciences: A series of Treatises on the Principles of Science, with their Application to Practical Pursuits" (Glasgow, 1860), escrito en colaboración con William Somerville Orr, Richard Owen, Edward Smith, e William Sweetland Dallas contiña unha forte discusión dobre os unicornios mariños (narvais). Retirouse en 1863.
Como indoeuropeísta destaca por ter proposto como Urheimat dos indoeuropeos a zona de Lituania. Obra
English Language, 1841.
An Elementary English Grammar for the Use of Schools, 1843.
The Natural History of the Varieties of Mankind, 1850.
The Ethnology of the British Colonies and Dependencies, 1851.
Man and his Migrations, 1851.
The Ethnology of Europe, 1853.
The native races of The Russian empire, 1854.
Logic in its Application to Language, 1856.
Descriptive Ethnology, 1858.
OPUSCULA: Essays Chiefly Philological and Ethnographical, 1860.
Circle of the Sciences: A series of Treatises on the Principles of Science, with their Application to Practical Pursuits, 1860.
A Smaller English Grammar for the Use of Schools, 1861.
The Channel Islands, 1862.
A Dictionary of the English Language, 1866.
Robert Lefkowitz

Robert Joseph Leftkowitz, nado en Nova York o 15 de abril de 1943, é un bioquímico estadounidense e profesor da Universidade de Duke coñecido polos seus estudos sobre os receptoras acoplados a proteínas G, polos que foi galardoado co Premio Nobel de Química no ano 2012, xunto a Brian Kobilka. Traxectoria
Joseph Leftowitz é fillo de Max, un contable que traballaba en Manhattan e de Rose, unha profesora de primaria. Naceu e creceu nun complexo de apartamentos no Bronx. Graduouse en 1959 no Bronx High School of Science, á idade de 16 anos. Posteriormente, asistiu á Universidade de Columbia, onde estudou Química Orgánica avanzada e Físico-química, graduándose en 1962. Carreira
Leftkowitz realizou os seus primeiros descubrimentos coa adrenalina. Marcou as moléculas con isótopos radioactivos para poder observar cara a onde se dirixía a hormona nas células. Conseguiu así identificar uns receptores de adrenalina, chamados beta-adrenérxicos, estudando o seu funcionamento. Na década seguinte, uniuse ao seu equipo de investigación Brian Kobilka. Xuntos, comezaron a buscar os xenes que codificaban os receptores beta-adrenérxicos, que resultou ser moi similar a un receptor que capta luz no ollo. A partir de entón, atoparon unha serie de receptores semellantes: os receptores acoplados a proteínas G, polos cales ambos investigadores foron premiados co Premio Nobel no 2012.
Robert Metcalfe

Robert Melancton Metcalfe, nado Brooklyn (Nova York) o 7 de abril de 1946, é un enxeñeiro eléctrico e empresario estadounidense, pioneiro na creación de Internet en 1970. Coinventou Ethernet, cofundou 3Com e formulou a lei de Metcalfe, que describe o efecto dunha rede de telecomunicacións. En xaneiro de 2011 foi nomeado profesor de innovación e emprendemento na Universidade de Texas en Austin. Traxectoria
Dende pequeno tivo un grande interese pola tecnoloxía, que logo o desenvolveu o estándar de rede máis popular do mundo, Ethernet, é á invención da wifi. Tamén fundou a empresa 3Com e formulou a lei de Metcalfe.
Metcalfe fixo os seus estudos de grao no MIT, onde se graduou en 1969 cos títulos de bacharel en enxeñaría eléctrica e de administración de negocios, este último pola Sloan School of Management do MIT. Só un ano despois, obtivo o mestrado en matemáticas aplicadas na Universidade Harvard, para rematar os seus estudos en 1978 cun doutoramento en ciencias da computación cunha tese sobre conmutación de paquetes escrita mentres traballaba no proxecto MAC do MIT.
Mentres finalizaba o doutoramento, en 1972, Metcalfe comezou a traballar para Xerox no centro de desenvolvemento de Palo Alto (Xerox PARC), onde coñeceu a D. R. Boggs. Metcalfe e Boggs inventaron o que se coñeceu como Ethernet, a tecnoloxía de área local que se emprega para conectar millóns de computadoras en todo o mundo. Metcalfe identificou o 22 de maio de 1973 como o día do nacemento de Ethernet, mentres que Broggs identifica o 11 de novembro do mesmo ano como o día en que o sistema realmente funcionou.
En 1979, Metcalfe abandonou Xerox para fundar 3Com en Santa Clara (California). Dende 3Com, Metcalfe traballou para promover a conectividade entre computadores persoais empregando a tecnoloxía Ethernet. A pesar de non lograr a participación de IBM, Metcalfe logrou o apoio de DEC, Xerox e Intel, e logrou impor Ethernet como o estándar máis popular en conectividade de redes LAN.
En 1980 recibiu o Premio Grace Murray Hopper da Association for Computing Machinery polo seu traballo no desenvolvemento de redes locais, especificamente Ethernet.
En 1990 abandonou 3Com tras unha disputa coa xunta directiva. Nese tempo logrou que a súa empresa se convertese nunha das que aparece na listaxe de Fortune 500 e un referente na área de conectividade. Metcalfe continúa ligado ao mercado informático, tanto cose seus artigos como coas súas charlas, sobre todo para Pop! Tech, unha conferencia executiva de tecnoloxía cofundada por el en 1997. Publicacións
"Packet Communication", MIT Project MAC Technical Report MAC TR-114, decembro de 1973 (versión reformada da disertación de Metcalfe en Harvard)
"Zen and the Art of Selling", Technology Review, maio/xuño 1992
Robert Neelly Bellah

Robert Neelly Bellah, nado en Altus o 23 de febreiro de 1927 e finado en Oakland o 30 de xullo de 2013, foi un sociólogo estadounidense, profesor emérito da Universidade de California, Berkeley e coñecido polo seu traballo sobre a "relixión civil americana", termo que empregou por primeira vez nun artigo de 1967. A súa magnum opus, Religion In Human Evolution, traza as orixes biolóxicas e culturais da relixión e a súa evolución. Na súa obra ofrece procesos innovadores para reconciliar as sociedades relixiosas tradicionais co cambio social. Traxectoria
Estudou na Universidade Harvard doutorándose en 1955. Foi discípulo de Talcott Parsons, durante os seus anos de estudante foi militante do Partido Comunista dos Estados Unidos. Deu clases en Harvard entre 1957 e 1967, ano no que pasou a Berkeley como profesor de socioloxía, presidindo o Centro de Estudos Xaponeses e Coreanos (1968-1974) e o departamento de socioloxía (1979-1985). Obras
Tokugawa Religion: The Values of Pre-Industrial Japan (1957)
Religion and Progress in Modern Asia (1965)
Beyond Belief: Essays on Religion in a Post-Traditional World (1970)
Emile Durkheim on Morality and Society (1973)
The Broken Covenant: American Civil Religion in Time of Trial (1975)
The New Religious Consciousness (1976)
Varieties of Civil Religion (1980)
Habits of the Heart: Individualism and Commitment in American Life (1985)
Uncivil Religion: Interreligious Hostility in America (1987)
The Good Society (1991)
Imagining Japan: The Japanese Tradition and its Modern Interpretation (2003)
The Robert Bellah Reader (2006)
Religion in Human Evolution: From the Paleolithic to the Axial Age (2011)
Robert Patterson

Para o artigo referido ao seu fillo, tamén director da Casa da Moeda dos EEUU, véxase Robert M. Patterson Robert Patterson, nado en Hillsborough, condado de Down, illa de Irlanda, o 30 de maio de 1743 e finado en Filadelfia o 22 de xullo de 1824, foi un educador estadounidense e director da Casa de Moeda dos Estados Unidos dese 1806 ata o seu falecemento. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Robert Patterson naceu en maio de 1743 nunha granxa próxima a Hillsborough, no condado de Down, na actual Irlanda do Norte. Era fillo de Jane Walkers e de Robert Patterson. Asistiu á escola local, onde destacou en Matemáticas, aínda que a súa familia non puido proporcionarlle formación universitaria. A partir da invasión francesa de Irlanda alistouse nas milicias, onde acadou o rango de sarxento, e rexeitou o ofrecemento de ingresar no exército británico para regresar á súa granxa familiar.
Carreira docente en América
En outubro de 1768 emigrou os Estados Unidos. Inicialmente traballou como mestre de escola no condado de Bucks, en Pensilvania, e tamén ensinou navegación baseada na matemática. En 1771 os seus pais e parte da súa familia trasladáronse tamén aos EEUU, atraídos polo seu éxito, e en 1772 Roberts abriu un establecemento comercial en Nova Jersey, con escaso éxito.
Abandonado o proxecto comercial, en 1774 aceptou o posto de profesor na Academia Wilmington, en Delaware, aínda que o inicio da guerra de independencia suspendeu esta actividade. Daqeela, Roberts trasladou a súa familia a unha granxa en Nova Jersey e alistouse como instrutor da milicia de Delaware, ata o final da guerra.
En decembro de 1779 logo de que se constituíra a en Filadelfia a Universidade de Pensilvania, solicitou o posto de profesor de Matemáticas e exerceu como tal de 1779 a 1810, e tamén como profesor de Filosofía Natural e vicerreitor desde 1810 ata 1813. En 1814 presentou a dimisión e os seus postos na universidade foron herdados polo seu fillo Robert Maskell Patterson. En recoñecemento aos seus servizos na Universidade de Pensilvania concedéuselle o doutoramento honorífico en 1819.
Entre outras sociedades e entidades asociativas, Robert Patterson foi membro do Select Council of Philadelfia, que presidiu a partir de 1799, e da American Philosophical Society, da que foi elixido presidente en 1819.
Director da casa da Moeda dos EEUU
Patterson mantiña contacto epistolar co presidente Thomas Jefferson, quen o 17 de xaneiro de 1806 o nomeou director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, cargo que exerceu ata a súa morte. Vida persoal e familiar
Patterson casou o 9 de maio de 1779 con Amy Hunter Ewing, con quen tivo oito fillos, entre eles Robert Maskell Patterson; e unha das súas fillas casou con Samuel Moore. Tanto o primeiro como o segundo dirixiron tamén a Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Robert Peary

Robert Edwin Peary, nado en Cresson (Pensilvania) o 6 de maio de 1856 e finado en Washington, D. C. o 20 de febreiro de 1920, foi un explorador americano, considerado a primeira persoa que chegou ao Polo Norte xeográfico, o 6 de abril de 1909. Traxectoria
Peary naceu na localidade de Cresson, a 120 km de Pittsburgh, e pasou a súa mocidade en Maine. Foi enxeñeiro civil da mariña dos Estados Unidos. Desde 1886 realiza frecuentes expedicións a Groenlandia e en 1892 navegou o suficientemente ao norte para probar a súa insularidade. En 1905 substituíu o pequeno navío das súas primeiras expedicións, o Winward, por un navío especialmente concibido para as súas exploracións, o Theodore Roosevelt.
A diferenza doutros exploradores el estudou as técnicas de supervivencia que utilizaban os inuit, aprendeu a usar zorras de cans e construír iglús e vestirse con peles. Tamén confiou na poboación nativa como cazadores e guías durante as súas expedicións e foi pioneiro no uso de grupos de apoio e subministración de provisións para a travesía, a todo isto chamóuselle o sistema Peary. Á súa volta da expedición ao Polo Norte suscitouse a polémica con Frederick Cook, que tamén afirmaba que chegara ao Polo Norte mesmo antes, o 21 de abril de 1908, o Congreso dos Estados Unidos entrou na controversia, declarando oficialmente que Peary fora o primeiro en chegar. O certo é que non hai certeza nin evidencias irrefutables que Peary chegara o Polo Norte Obra
Peary é autor de varios libros onde describe as súas expedicións: Northward over the Great Ice (1898)
Nearest the Pole (1907)
Secrets of Polar Travel (1917).
Robert Redford

Charles Robert Redford Jr. , nado en Santa Monica (California) o 18 de agosto de 1936 e finado en Provo (Utah) o 16 de setembro de 2025, máis coñecido simplemente como Robert Redford, foi un actor, director, produtor, ecoloxista e filántropo estadounidense. Na súa carreira gañou dous Premios Oscar, un en 1981 como director de Xente corrente, e o outro Honorífico en 2002. No 2010, foi distinguido coa Legion d'Honneur. Por outra banda, foi un dos iniciadores do Festival de Cinema de Sundance.
En abril de 2014, a revista Time incluíu a Redford na súa listaxe anual TIME 100 como unha das "Máis Influentes Persoas do Mundo", e declarándoo "Padriño do Cine Indie". Traxectoria
Naceu na cidade de Santa Monica, no condado dos Ánxeles, como Charles Robert Redford, Jr. . Marta, a nai, era ama de casa, e o seu pai leiteiro, de relixión católica e orixe irlandesa.
Foi criado no barrio hispano do oeste dos Ánxeles. Na década de 1950 o seu pai traballou como contable na Standard Oil e trasladáronse a un suburbio de clase media no val de San Fernando. Á súa nai diagnosticóuselle un cancro e Redford atravesaba entón unha época de rebeldía; pero gustáballe contar historias e debuxar. Unha excursión ao parque nacional de Yosemite imprimiulle un intenso amor pola natureza, que influiría en moitas das súas películas.
En 1958 casou con Lola van Wagenen e ao ano seguinte naceu o seu fillo Scott, que faleceu poucos meses despois por morte súbita. Nese mesmo ano un dos seus profesores conseguiulle o seu primeiro papel en Broadway. En 1960 comezou a traballar na televisión, na serie Playhouse 90, e a continuación en Perry Mason, Alfred Hitchcock presenta e The Twilight Zone. Por mor diso, o seu pai chegoulle a dicir: «Por que non buscas un traballo de verdade? »
En 1960 Redford e a súa esposa tiveron unha filla, Shawna, e en 1962 novamente un fillo, David Jones. Neses anos compraron unha parcela en Utah, onde construíron unha vivenda. A súa filla Amy nacería en 1970.
Debut no cinema
No ano 1962 Redford conseguiu o seu primeiro papel nunha longametraxe de cinema, War Hunt, de Denis Sanders; película na que tamén debutaron os actores Sydney Pollack e Tom Skerritt. A continuación volveu actuar en Broadway, na obra Descalzos polo parque, dirixida por Mike Nichols, quen impuxo a participación de Redford, a quen vira na televisión. Esta obra de teatro converteuno en estrela de Broadway e foi o trampolín perfecto cara a Hollywood, onde foi contratado en 1964.
Nas súas catro primeiras películas fixo papeis secundarios e non lle proporcionaron un éxito digno de mención. Estas películas foron Inside Daisy Clover (protagonizada por Natalie Wood), A manda humana de Arthur Penn, Situation Hopeless. .. But Not Serious e Propiedade condenada.