proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Distrito de Barysaŭ

O distrito de Barysaŭ (en belaruso: Барысаўскі раён, Barysaŭski rajon""; en ruso: Борисовский район, "Borisovskii raion") é un distrito (rajon) da rexión de Minsk, en Belarús. O centro administrativo do distrito é a cidade de Barysaŭ. A poboación estimada en 2009 era duns 188. 142 habitantes.
Distrito de Berea

Berea é un dos dez distritos do Lesotho. A súa capital é a cidade de Teyateyaneng.
Ten límites co distrito de Leribe polo norte, co distrito de Thaba-Tseka polo leste, co distrito de Maseru polo sur, e coa provincia do Estado Libre (Suráfrica) polo oeste.
Modelo: Distritos do Lesotho
Distrito de Călărași

Călărași (en romanés: Raionul Călărași) é un condado (tamén chamado como distrito ou raion) de Moldova, e o seu centro administrativo (ou Oraș-reședință) é a cidade de Călărași. Segundo a data do censo do 1 de xaneiro de 2005, o condado tiña unha poboación aproximada duns 75. 100 habitantes. A súa área é duns 753, 5 km² e unha densidade duns 99, 6 hab. /km². O actual presidente do distrito é Ilie Rău.
Distrito de Euskirchen

O Distrito de Euskirchen (en alemán Kreis Euskirchen) é un Kreis (distrito) alemán na parte meridional do Land de Renania do Norte-Westfalia.
A capital do distrito é a cidade de Euskirchen. Xeografía
Limita ao oeste, nunha pequena extensión, con Bélxica, e co distrito de Aquisgrán, ao norte co distrito de Düren e o Rhein-Erft-Kreis, ao leste con Rhein-Sieg-Kreis e co distrito do Land de Renania-Palatinado denominado Ahrweiler, así como co distrito de Vulkaneifel. A capital do distrito é a cidade de Euskirchen.
Ocupa unha extensión de 1249 km². Poboación
No ano 2005 contaba cunha poboación de 193027 habitantes, o que daba unha densidade de poboación de 155 hab. /km².
Distrito de Gütersloh

O distrito de Gütersloh (en alemán: Kreis Gütersloh) atópase no nordés do Estado de Renania do Norte-Westfalia, Alemaña. Organización político-administrativa
Números de habitantes de 2005 Borgholzhausen, cidade (8. 711).
Gütersloh, cidade (96. 243).
Ache (Westfalia), cidade (21. 271).
Harsewinkel, cidade (24. 241).
Herzebrock-Clarholz, municipio (16. 039).
Langenberg, municipio (8. 305).
Rheda-Wiedenbrück, cidade (46. 329).
Rietberg, cidade (28. 720).
Schloß Holte-Stukenbrock, cidade (25. 975).
Steinhagen (Westfalia), municipio (19. 869).
Verl, municipio (24. 678).
Versmold, cidade (21. 036).
Werther (Westfalia), cidade (11. 562). Xeografía
Limita: ao norte co distrito de Osnabrück (Baixa Saxonia), ao leste coa cidade de Bielefeld e o distrito de Lippe, ao sur cos distritos de Padeborn e Soerst, e ao oeste co distrito de Warendorf. Pasa polo seu territorio o río Ems.
Distrito de Kuçovë

O Distrito de Kuçovë (en albanés: Rrethi i Kuçovës) é un dos 36 distritos da Albania localizado no centro do país, na prefectura de Berat. A súa capital é Kuçovë.
Distrito de Lwengo

Lwengo é un distrito da Rexión Central de Uganda, nomeado así pola súa capital e maior poboación, Lwengo. É un dos distritos máis novos de Uganda, creado no 2010 de parte do Distrito Masaka. É un distrito eminentemente rural. Segundo o censo do 2002 tiña unha poboación de 54. 682 habitantes, cando era aínda condado.
Limita polo norte co Distrito Sembabule, polo nordeste co Distrito Bukomansimbi, polo leste co Distrito Masaka, polo sur co Distrito Rakai, e co Distrito Lyantonde polo oeste.
Distrito de Mallakastër

O Distrito de Mallakastër (en albanés, Rrethi i Mallakastrës) é un dos 36 distritos da Albania localizado na prefectura de Fier. A súa capital é Ballsh.
Distrito de Mzimba

Mzimba é un distrito do Malawi localizado na Rexión do Norte. A súa capital é a cidade de Mzimba. Cobre unha área de 10. 430 km² e segundo estimacións do ano 2004 tiña unha poboación de 701. 269 habitantes.
Distrito de Nkhotakota

O distrito de Nkhotakota é un dos distritos de Malawi e un do rexión Central de Malawi. Abrangue unha área de 4. 259 km² na que habita unha poboación de 275. 213 persoas (2004). A capital é Nkhotakota.
Distrito de Përmet

O Distrito de Përmet (en albanés: Rrethi i Përmetit) é un dos 36 distritos da Albania localizado no suroeste do país, na prefectura de Gjirokastër. A súa capital é Përmet.
Distrito de Rîșcani

Rîșcani (en romanés: Raionul Rîșcani) é un condado (tamén chamado como distrito ou raion) moldovo, e o seu centro administrativo (ou Oraș-reședință) é a cidade de Rîșcani. Segundo a data do censo do 1 de xaneiro de 2005, o condado tiña unha poboación aproximada duns 69. 300 habitantes. A súa área é duns 936 km² e unha densidade duns 74, 2 hab/km². O actual presidente do distrito é Vladimir Tăbîrță.
Distrito de Vila Real

Vila Real é un distrito de Portugal, pertencente á provincia tradicional de Tras-os-Montes e Alto Douro. En 2009 a poboación residente era de 213775 habitantes, e a súa capital é Vila Real.
Limita ao norte con Galiza, ao sur co distrito de Viseu, ao leste co distrito de Braganza e ao oeste cos distritos do Porto e Braga. Ten unha área de 4. 328 km², sendo o 11º maior distrito portugués. Territorio
O distrito de Vila Real subdivídese nos seguintes 14 concellos: Alijó
Boticas
Chaves
Mesão Frio
Mondim de Basto
Montalegre
Murça
Peso da Régua
Ribeira de Pena
Sabrosa
Santa Marta de Penaguião
Valpaços
Vila Pouca de Aguiar
Vila Real
Na división do país en unidades territoriais para fins estatísticos (NUTS), o distrito forma parte da Rexión Norte, onde se divide nas subrexións do Douro, de Alto Trás-os-Montes e do Támega.
Distrito de Škloŭ

O distrito de Škloŭ (en belaruso: Шклоўскі раён, Škloŭski rajon""; en ruso: Шкловский район, "Shklovskii raion") é un distrito (rajon) da rexión de Mahilioŭ, en Belarús. O centro administrativo do distrito é a vila de Škloŭ. A poboación en 2009 era de 30. 802 habitantes.
Distrito de Șoldănești

Șoldănești (en romanés: Raionul Șoldănești) é un condado (tamén chamado distrito ou raion) ao nordeste de Moldova. O seu centro administrativo (ou Oraș-reședință) é a cidade de Șoldănești. Segundo a data do censo do 1 de xaneiro de 2005, o condado tiña unha poboación aproximada duns 42. 200 habitantes. A súa área é duns 581 km² e unha densidade duns 72, 66 hab/km². O actual presidente do distrito é Alexandru Relițchi.
Distrito do Rin-Palatinado

O distrito de Renania-Palatinado (en alemán: 'Rhein-Pfalz-Kreis') é un distrito kreis ou landkreis ) de Alemaña situado no estado de Renania-Palatinado. Cidades e concellos
Poboacións a 31 de decembro de 2008.
Verbandsgemeinden (asociacións municipais)
* sede da Verbandsgemeinde
Distrito electoral

Un distrito electoral é unha división electoral formada polo conxunto de persoas dun territorio que votan e constitúen unha unidade de voto. Nas eleccións municipais o distrito é o concello; nas eleccións ao Parlamento galego e ás Cortes españolas, cada provincia é un distrito; nas eleccións ao Parlamento europeo cada estado membro da Unión Europea constitúe un distrito electoral.
Distritos de Timor Leste

Timor Leste está dividido en 14 municipios, coñecidos anteriormente coma distritos, dos que un deles é tamén unha Rexión Administrativa Especial. Os municipios divídense en postos administrativos (antigos subdistritos), e posteriormente subdivídense en sucos ("aldeas").
A división xeográfica dos diferentes municipios correspóndese coa antiga organización territorial en concellos no Timor Portugués.
O municipio máis poboado é Díli, con 173. 541 habitantes. Oe-Cusse Ambeno é, ademais de municipio, unha Rexión Administrativa Especial dado que constitúe un exclave con respecto ao estado de Timor Leste.
Disxunción

Dentro da lingüística, o termo disxunción fai referencia a un aspecto gramátical que estabelece a relación entre dous ou máis elementos, sendo un deles excluínte para os demais. Un exemplo de disxuntivas é: Ou vés recoller a túa roupa ou vai para o cubo do lixo; Xa sexa este, xa aquel, cómpre que nos decidamos por un.
Ditador

Un ditador é un gobernante que exerce a autoridade absoluta ou autocrática e que asume solitariamente o poder sobre o Estado (a pesar do termo non se aplica as monarquías absolutistas). Un estado gobernado por un ditador chámase ditadura. A palabra ditador proben do título dun maxistrado da Roma Antiga proposto polo senado romano para gobernar o estado en tempo de emerxencias.
Do mesmo xeito que o termo "tirano" (que orixinalmente era un título respectable do grego antigo), e en menor grao "autócrata", "ditador" chegou a ser usado case exclusivamente como un termo non nominal para o dominio opresivo, mesmo abusivo, con todo era raro o uso coa acepción moderna de ditador. Orixe romana
Os ditadores romanos eran xeralmente propostos por un cónsul e eran investidos dunha autoridade avasaladora sobre os cidadáns, pero eran orixinalmente limitados por un mandato de seis meses e non posuían poderes sobre as finanzas públicas. Lucio Cornelio Sila e Xulio César, con todo, aboliron estas limitacións e gobernaron sen estas restricións. Os romanos abandonaron a institución da ditadura despois do asasinato de César. Era moderna
Na súa acepción moderna, o termo ditador é xeralmente usado para describir un líder que posúe un extraordinario poder persoal, especialmente o poder de facer leis, sen que exista un poder lexislativo independente.
Ditadores modernos xeralmente ascenderon ao poder en tempos de crise. Moitas veces tomaron o poder a través dun golpe de estado, pero noutras, notablemente Benito Mussolini en Italia, Adolf Hitler en Alemaña ou Ferdinand Marcos en Filipinas, ascenderon ao cargo a través de medios legais e, unha vez no poder, gradualmente disolveron as súas restricións constitucionais. A concentración de poder do Partido Comunista da Unión Soviética en Iosif Stalin desenvolveuse nunha ditadura persoal, pero tras a súa morte emerxeu un sistema de ditadura colectiva. Diversas nacións latinoamericanas e africanas pasaron por diversas ditaduras, moitas baixo o mando dunha xunta militar, por exemplo en Uganda, onde Idi Amin exercía o seu poder.
DivX

DivX (ou Digital Video Express) é un formato de almacenamento de vídeo lanzado en 1998 co apoio da maioría das grandes produtoras de Hollywood, pero foi abandonado a finais de 1999. Actualmente utilízase para denominar un sistema de codificación de películas MPEG-4 modificado, pero relaccionase moito coa piratería e cos programas P2P. Ligazóns
Web oficial (en inglés, francés, alemán, xaponés e español)
Diversidade funcional

Diversidade funcional é un termo alternativo ao de discapacidade que comezou a utilizarse por iniciativa das propias persoas afectadas, e pretende substituír a outros cuxa semántica pode considerarse pexorativa, tales como "discapacidade" ou "minusvalía". Trátase dun cambio cara a unha terminoloxía non negativa sobre a diversidade funcional. O termo foi proposto no Foro de Vida Independente, en xaneiro de 2005.
A diversidade funcional podería entenderse tamén como un fenómeno, feito ou característica presente na sociedade que, por definición, afectaría a todos os seus membros por igual, debido a que durante a infancia e a senectude, todas as persoas son dependentes. Dado que na sociedade existen persoas con capacidades diferentes entre si, incluso grandes variacións destas nun mesmo individuo ao longo da súa vida, é posible afirmar que, nun momento dado, na sociedade existe diversidade funcional de forma semellante que se observa diversidade cultural, sexual ou xeracional.
Diversidade sexual

A diversidade sexual e de xénero (DSX) ou simplemente diversidade sexual é un termo que se usa para referirse de maneira inclusiva a toda a diversidade de sexos, orientacións sexuais e identidades de xénero, sen necesidade de especificar cada unha das identidades, comportamentos e características que conforman esta pluralidade.
En Occidente, habitualmente utilízanse clasificacións simples e herméticas en torno ao sexo (homes, mulleres e intersexuais), á orientación sexual (heterosexuais, homosexuais e bisexuais) e á identidade de xénero (transxéneros e cisxéneros), reunidas baixo as siglas LGTBI (lesbianas, gais, transxéneros, bisexuais e intersexuais). Con todo, outras culturas posúen maneiras diferentes de entender o sistema sexual. Ademais, nas últimas décadas popularizáronse diversas teorías da sexoloxía, como a teoría de Kinsey e a teoría cuir que propoñen que esta clasificación resulta insuficiente para describir a complexidade da sexualidade na especie humana, e mesmo tamén noutras especies animais.
Por exemplo, poida que as persoas experimenten unha orientación sexual intermedia entre heterosexual e bisexual (heteroflexible) ou entre homosexual e bisexual (homoflexible) ou que esta varíe ao longo do tempo, ou que inclúa atracción independentemente do sexo ou xénero (pansexual). Noutras palabras, dentro da bisexualidade existe unha gran diversidade de tipoloxías e preferencias que varían desde unha completa heterosexualidade a unha completa homosexualidade (escala de Kinsey).
A diversidade sexual tamén inclúe ás persoas intersexuais, que nacen cunha variedade de características intermedias entre homes e mulleres. Ademais tamén se inclúen todas as identidades transxénero e transexuais que non se encadran dentro do sistema de xénero binario e que, do mesmo xeito que a orientación sexual, poden experimentarse en distintos graos máis aló do cisxénero e a transexualidade, como é o caso das persoas de xénero fluído.
Por último, a diversidade sexual tamén engloba ás persoas asexuais, quen experimentan desinterese na actividade sexual; así como a todas aquelas persoas que consideran que a súa identidade non se pode definir, incluídas no ámbito anglosaxón baixo o termo paraugas queer.
Socialmente reivindícase a diversidade sexual como forma da aceptación de calquera forma de ser, con iguais dereitos, liberdades e oportunidades dentro do marco dos Dereitos Humanos. En moitos países reivindícase a visibilidade da diversidade sexual nas marchas do Orgullo LGTBI.
Diversión

A diversión é o uso do tempo dunha maneira planeada para o refresco terapéutico do propio corpo ou mente. Mentres que o lecer é máis ben unha forma de entretemento ou descanso, a diversión implica participación activa pero dunha maneira refrescante e alegre. A medida que a xente das rexións máis ricas do mundo leva cada vez estilos de vida máis sedentarios, a necesidade da diversión increméntase. O aumento das chamadas vacacións activas exemplifica esta tendencia.
A Real Academia Galega define o concepto de diversión como: O entretemento é importante porque axuda a manter un equilibrio na vida entre os deberes e as ocupacións e unha boa saúde física e mental.
Divi filius

Divi filius ("fillo divino" ou "fillo do divino") é un título que foi usado polo emperador romano Xulio César e, máis tarde, polo seu sobriño neto Octavio Augusto.
O 1 de xaneiro do ano 42 a. C. , dous anos despois do asasinato de César (15 de marzo de 44 a. C. ), pero antes da vitoria final do segundo triunvirato contra os autores da súa morte, o Senado romano recoñeceu a César como divindade. A partir de entón chamábaselle Divus Iulius (Divino Xulio), de modo que o seu fillo adoptivo, Octavio, adoptou o título de Divi filius (fillo do deificado, ou fillo do deus). Menos frecuente era o uso dunha fórmula máis completa: divi Iuli filius ("fillo do divino Xulio").
O uso deste título contribuíu a mellorar a situación política de Octavio, que terminou por eclipsar os demais competidores polo poder en Roma. O título foi para el "unha útil ferramenta de propaganda", polo que mandou gravar a inscrición nas novas moedas cuñadas.
A súa denominación como augusto foille outorgada máis tarde, no ano 27 a. C. Outros emperadores
Tanto o propio Augusto coma outros emperadores foron deificados trala súa morte, co que o título de divi filius puido aplicarse do mesmo xeito a Tiberio, a Nerón e a Domiciano.
Divinas palabras (obra de teatro)

Divinas palabras é unha obra teatral de Ramón María del Valle-Inclán, escrita en lingua castelá. Apareceu publicada por entregas na revista madrileña La Pluma entre xuño e xullo de 1919, e apareceu completa en 1920 como volume XVII da súa Opera Omnia. Xunto con Comedia bárbaras forma o ciclo mítico da obra dramática do autor, aínda que contén trazos de esperpento, considerándose precedente de Luces de bohemia (publicada tamén en 1920). Argumento
A acción xira arredor da familia do sancristán rural Pedro Gailo. Está casado con Mari-Gaila, coa que ten unha filla, Simoniña. A irmá de Pedro Gailo, Juana la Reina, ten un fillo con hidrocefalia (Laureaniño), e gaña a vida pedindo esmola polas feiras. Trala morte de Juana, a súa cuñada Mari-Gaila e a súa outra irmá, Marica del Reino, fan quendas para quedar co rapaz e ir pedir esmola con el.
Unha noite que Mari-Gaila está co seu amante, Séptimo Miau, un grupo de xente emborracha a Laureaniño ata a súa morte. Narración
Tempo e espazo
O tempo histórico da acción ten lugar en verán, a comezos do século XX. Menciónase a Carolina Otero (nada en 1868), a Terceira República Francesa e ao cáiser Guillerme.
Respecto ao tempo narrativo, a primeira xornada abarca un día enteiro, desde a mañá (escenas 1 a 3), tarde (4) e noite (5). A xornada segunda ten lugar varias semanas despois, en agosto, e abarca desde a alba (escena 1), mediodía (2), sesta (3), solpor (4), noite (escenas 5 a 9) e a mañá do día seguinte (10). A terceira xornada cobre o día seguinte á segunda, comezando cediño de mañá (escena 1), algunhas horas despois (2 e 3), a tardiña (4) e o solpor (5).
A acción está ambientada na Galiza rural, preto da costa da ría de Arousa (menciónanse os topónimos Gondar, Bretal, Padrón, Valga. .. ). Amais do adro da igrexa de San Clemente, onde viven os Gailo, a acción ten lugar nos camiños e vereas, no lugar de Condes e en Viana del Prior. A única escena interior é ao inicio, na casa dos Gailo.
Personaxes
En total aparecen 18 personaxes. Juana la Reina, e mailo seu fillo Laureaniño el Idiota.
Pedro Gailo (irmán de Juana, sancristán), Mari-Gaila (a súa muller) e Simoniña (filla dos dous).
Lucero (Séptimo Miau) e Poca Pena (a súa manceba).
Rosa la Tatula (vella mendiga).
Linguaxe
Aínda que escrita en castelán, a obra inclúe numerosos galeguismos (cativo, cocho, escuro, foliada. .. ) e vulgarismos (miray, cualisquiera, adeprender. .. ). Valle-Inclán inclúe nesta obra algún neoloxismo (flácil) Repercusión
Foi representada por vez primeira o 16 de novembro de 1933 no Teatro Español de Madrid, pola compañía da actriz Margarita Xirgu e Enrique Borrás, con arranxos de Cipriano Rivas Cherif e decorados deseñados por Castelao. Posteriormente foi traducida a diversos idiomas e representada noutros países. Na primeira función en Buenos Aires a obra tivo como protagonista a María Casares.
En 1987 foi levada ao cine co título de Divinas palabras, dirixida por José Luis García Sánchez.
División (botánica)

En bioloxía, chámase división nos reinos das plantas ou dos fungos ao equivalente dun filo no dos animais.
As divisións principais das plantas establécense seguindo a orde de evolución e probablemente sexa: os musgos (división Bryophyta), as herbas (división Filicophyta), os Equiseta (división Sphenophyta), o Cycad (división Cycadophyta), o Xinkgo (división Ginkgophyta), as coníferas (división Pinophyta), o Gnetophytes (división Gnetophyta), e as anxioespermas (división Anthophyta).
As anxioespermas son as plantas con flor, que dominan o mundo das plantas (o 80% de tódalas plantas vasculares son anxioespermas).
División Norte, Fiji

A División Norte é unha das catro divisións administrativas de Fiji. Esta división ocupa toda a illa de Vanua Levu e as pequenas illas de Cikobia, Kioa, Nggamea, Rambi, Taveuni, Yandua e Yathata. Ten fronteira marítima cas outras tres divisións do país. Provincias
A División Norte está constituída por tres provincias: Macuata
Cakaudrove
Bua
División administrativa

Os termos división administrativa, política administrativa, demarcación administrativa, subdivisión administrativa, entidade subestatal, entidade subnacional e outros similares aplícanse de maneira xenérica para designar as entidades políticas que funcionan como demarcacións ou divisións do territorio de cada estado, realizadas con carácter formal para o seu organización territorial, e as institucións que as administran. Créanse e funcionan a distintos niveis, desde o superior ou rexional ata o inferior ou local, pasando por niveis intermedios (provincial, comarcal, etcétera). As divisións de carácter político-administrativo poden coincidir ou non coas que se realizan para outros fins (militares, eclesiásticos, xudiciais) ou coas que se realizan en estudos xeográficos (geocoras).
A Unión Europea considera tres niveis de divisións administrativas, inferiores aos estados membros e superiores aos concellos, denominadas NUTS (Nomenclatura das unidades territoriais estatísticas). Tamén existen os conceptos de eurorrexión (transfronteiriza entre estados membros) ou o de rexión ultraperiférica (as xeograficamente afastadas do continente europeo, pero pertencentes a un país membro).
O grao de autogoberno de cada unha destas entidades depende da concepción centralista ou descentralizada do estado. Diferente consideración teñen os territorios dependentes (por exemplo as colonias dun imperio colonial), que non forman parte do núcleo dun estado-nación.
O termo xenérico utilizado para identificar á entidade estatal ou nacional á que tales demarcacións pertencen pode ser moi diverso. Á súa condición de entidade xeográfica ("país") ou política ("estado" ou "nación", conceptos-termos de moi complexa identificación ou diferenciación), engádese a súa forma de estado en canto á relación ou articulación que se establece entre territorio, poboación e poder (Estado unitario, Estado complexo, Estado composto, Estado rexional ou das autonomías, Estado integral, federación, confederación, unión, imperio, mancomunidade e moitas outras).
División do traballo

A división do traballo é a fragmentación ou descomposición dunha actividade produtiva en tarefas máis elementais, así como a súa repartición entre diferentes persoas, segundo a súa forza física, habilidade e coñecementos. Aínda que dende a prehistoria é consustancial a toda actividade humana, a división do traballo intensificouse coa revolución neolítica que orixinou as sociedades agrarias e acelerou de xeito extraordinario a súa contribución ó cambio tecnolóxico e social co desenvolvemento do capitalismo e a revolución industrial. Definición
En xeral, a división do traballo é a separación de tarefas en calquera sistema económico para que os participantes se especialicen. Os individuos, as organizacións e as nacións están dotados ou adquiren capacidades especializadas e forman combinacións ou intercambios para aproveitar as capacidades doutros ademais dos seus. As capacidades especializadas poden incluír equipo ou recursos naturais, ademais de destrezas e adestramento, e combinacións complexas de tales activos que a miúdo son importantes, como cando se usan múltiples artigos de equipo especializado e operadores especializados para producir un só produto.
División longa

En aritmética, a división longa é un algoritmo para dividir dous números, obtendo o cociente un díxito de cada vez. A implementación dun proceso de división estándar permite atopar cocientes entre números arbitrariamente grandes, sen ter que recorrer a táboas cos resultados. Existen numerosas variantes dependendo da disposición particular dos elementos da división. O termo tamén se usa para referirse á división longa polinomial.
A división longa é un algoritmo que "separa" ou "descompón" o problema tradicional da división euclidiana, é dicir, o dun número enteiro a (chamado dividendo) por un enteiro b (o divisor) para obter o cociente e o resto. O algoritmo descompón o problema de división orixinal en varios pequenos problemas cunha solución metódica, cuxa resolución se basea en táboas de multiplicación ou división. A aplicación destes algoritmos, con algunhas variantes, é o que comunmente se chama realizar unha división. Método usual na Galicia: método de potencia
O dividendo escríbese na parte superior esquerda e o divisor na parte superior dereita. O cociente constrúese paso a paso e escríbese debaixo do divisor. Existen basicamente dúas variantes, unha longa e outra curta, dependendo de que os sucesivos restos e dividendos sucesivos se escriban ou non expresamente baixo o primeiro dividendo.
Variante longa
No seguinte exemplo calcúlase cada múltiplo e despois o resto, realizando a resta indicada. En cada etapa ao resto obtido na etapa anterior se lle adxunta a seguinte cifra do dividendo (úsase o termo "baixar" a seguinte cifra). Exemplo: División de 6359 por 17.
Resultado: Na división de 6359 por 17 o cociente é 374 e o resto é 1.
Outras notacións
Nos países de fala inglesa vaise colocando o resultado na parte superior.
Exemplo: División de 500 por 4. 125 (Detalles) 4) 5004 (4 × 1
4) 10 (5 - 4
1 ) 8 (4 × 2
8) 20 (10 - 8
2 ) 20 (4 × 5
20) 0 (20 - 20
0) Resultado: Ao dividir 500 por 4, o cociente é 125 e o resto é 0. Xeneralización
Números decimais
O algoritmo da división longa xeneralízase ao caso dos números decimais; o paso do punto decimal ao dividendo induce a aparición do punto decimal no cociente.
Exemplo: división de 63, 59 por 17 polo método de potencia (resuelto como a división de 6359 por 17). O mesmo algoritmo permite estender o proceso máis aló do separador decimal e obter un valor aproximado do cociente con tantas cifras decimais como se desexe se non ten división exacta, só debemos incluír ceros na parte dereita final do dividendo.
Polinomios
A xeneralización da división longa de polinomios chámase división polinomial.
Divorcio

O divorcio é a disolución efectiva do matrimonio, mentres que nun sentido amplo, refírese ao proceso que ten como intención dar termo a unha unión conxugal. En termos legais modernos o divorcio foi asentado por primeira vez no Código Civil francés de 1804, seguindo os postulados que vían o matrimonio como unha verdadeira unión libre (para contraelo basta o acordo libre dos esposos), e ao divorcio como unha necesidade natural. Neste sentido, o divorcio moderno nace como unha dexeneración dun matrimonio vincular cristián, seguindo a lóxica da secularización deste, tendo por certas raíces provenientes do Dereito romano.
Diwan

Diwan ("xermolo" ou "semente" en lingua bretoa) é unha rede de escolas asociativas, laicas, de balde e abertas a todo o mundo, creadas no ano 1977 e que se basean nun sistema de ensino por inmersión lingüística en lingua bretoa. O proceso de ensinanza e aprendizaxe faise enteiramente en bretón e teñen unha metodoloxía alternativa.
As escolas Diwan forman xunto coa Calandreta, La Bressola, a Seaska e as escolas ABCM-Zweisprachigkeit, a confederación de escolas bilingües en Francia. Orixe e recoñecemento
No ano 1977 abren as dúas primeiras escolas-gardería Diwan en Kemper e Bro Leon, cun total de sete cativos, inspiradas nas ikastolas vascas, as ysgolion meithrin galesas e as Gaelscoil irlandesas. En abril de 1979 xa había 11 escolas cun cento de rapaces, e en 1980 abren os primeiros centros de ensino primario; a primeira escola pública abriuse en Saint Rivoal en 1982 e a primeira católica en Gwened en 1990. Deste xeito, en 1983, a rede Diwan dispuña de 19 centro de educación infantil e 4 escolas de primaria, con máis de 300 alumnos. Calculábase que 21 centros máis foran bloqueados en toda Bretaña baixo escusas administrativas e de carácter económico.
Nese mesmo ano, as escolas Diwan foron recoñecidas polo Ministerio de Educación de Francia, e en 1985 son incorporadas ó sistema educativo público, á vez que comezaron a recibir algunhas subvencións oficiais dos organismos rexionais. En 1988 abriuse en Brest o primeiro instituto trilingüe de bacharelato. Porén, o 5 de maio de 1990, os mestres Diwan de Roazhon manifestáronse porque só un cuarto deles recibían o seu soldo do ministerio. En xullo do mesmo ano, conseguiron que os daquela 51 mestres Diwan fosen pagados polo Estado francés, mais non os considera como funcionarios nin asume a súa formación. En 1991 xa eran 822 alumnos en 22 escolas. Organización
No ano 1994, a rede Diwan, dirixida daquela por J. P. Couteller, dispuña de 24 centros repartidos polos cinco departamentos da Bretaña histórica con 175 mestres e 1. 100 alumnos. Destes centros, 23 son de educación infantil e primaria e un de secundaria (de 11 a 15 anos) en Brest. Respecto ós mestres, fórmanse de 7 a 8 cada ano e requíreselles a titulación oficial de maxisterio máis dous anos de formación en bretón. O sistema de inmersión lingüística que se emprega é o utilizado no Quebec para o francés, e son frecuentes os contactos educativos con centros de Gales, País Vasco, Quebec e Cataluña. Ós sete anos introdúcese o francés como segunda lingua, ós 11 introdúcese o inglés como terceira e ós 13 o alemán ou o castelán como cuarto idioma. Tamén reciben algunhas subvencións dos departamentos, do Conseil Régional de Bretagne e da Comisión Europea. Calcúlase que cada ano aumentan entre un 15-16 % as matriculacións en centros Diwan. Segundo datos do ano 2003, había 8. 874 estudantes.
Dixestión por sialidase

O método da dixestión por sialidase é un método moi similar ó da diastase en canto a fundamento. Consiste en eliminar, mediante o uso dun enzima, ó glicóxeno do tecido evitando así a súa tinguidura. Fundamento
A sialidase, tamén coñecida coma neuraminidase, é un enzima que cataliza a hidrólise de enlaces alfa-2, 3, alfa-2, 6 e alfa-2, 8 (a unha velocidade decrecente, respectivamente) dos residuos siálicos terminais de oligosacáridos, glicoproteínas, ácido colomínico e substrato sintético. Actúa sobre o glicóxeno descompoñéndoo, e así eliminándoo do tecido como tal, polo que non é tinguido. Tecido control e diana
Calquera tecido que conteña glicóxeno (ou mucopolisacáridos en xeral).
Para fixar a mostra é común a utilización de formol 10%, formol-alcohol ou líquido de Carnoy. Non se utiliza o líquido de Zenker ou o de Helly. O líquido de Bouin elimina as sialomucinas dos tecidos, polo que tampouco se utiliza.
O medio de inclusión preferible é a parafina, e o grosor de corte de 4 a 6 micrómetros. Reactivos
Solución Estabilizadora A
26, 2 gr Acetato de sodio
8, 9 gr Cloruro de calcio
200 cc Auga destilada
Solución Estabilizadora B
26 gr Acetato de sodio
0, 8 gr Cloruro de calcio
200 cc Auga destilada
Solución de sialidase para dixestión
1 cc Sialidase
0, 1 cc Solución estabilizadora A Procedemento
Desparafinar e hidratar 2 láminas ata chegar á auga destilada; unha lámina será sometida ó proceso de dixestión, a outra non.
Circundar as seccións de tecido nas láminas cun marcador de diamante.
Secar as láminas ó aire, polo menos 2 horas (o ideal sería deixalo toda a noite).
Colocar as láminas sobre variñas de cristal nunha cubeta que pode ser cuberta, para previr o secado da solución de sialidase, cun papel toalla humedecido no fondo.
Cubrir a lámina marcada para dixestión coa solución de sialidase. Cubrir a lámina que non foi dixerida con solución estabilizadora B.
Ámbalas dúas láminas deben permanecer cubertas por 3 horas a temperatura ambiente, para así previr o secado da solución para a dixestión.
Enxaugar con auga destilada.
Continuar co procedemento de tinguido do mucopolisacárido solicitado.
Este tinguido pode realizarse, por exemplo, con Azul–Alcián, aínda que o ferro coloidal é máis sensible como detector de sialomucinas.
Resultados
O tinguido atribuído ás mucinas salivares será eliminado.
Dixitígrado

Un dixitígrado é un mamífero que permanece ou camiña apoiando soamente os dedos das súas patas. Son polo xeral máis rápidos e máis silenciosos ca outras clases de animais. Algúns exemplos son: o can, o gato, o hipopótamo e o elefante.
Diágoras de Melos

Diágoras o Ateo de Melos aprox. (465 - 410 AEC) foi un poeta e sofista Grego do século V AEC. Traxectoria
Era amigo do lexislador Nicodoro de Mantinea. Cando esta vila da Arcadia se puxo baixo a protección de Esparta, marchou a Atenas, onde pasou de ser poeta compositor de ditirambos e himnos relixiosos a ser un escéptico e ateo. Segundo Sexto Empírico volveuse ateo ao comprobar como un inimigo seu partía dun xuízo sen castigo algún logo de cometer perxurio ao xurar sobre os deuses ser inocente, o que lle bastou para saír sen pena. Dicía "Se a inmoralidade pode permanecer impune, para que crer en deuses que velan a virtude humana? ".
Foi discípulo de Demócrito (segundo algunhas fontes foi comprado por este como escravo e converteuse no seu estudante) e contou os secretos misterios de Eleusis a todo o mundo e tratou de disuadir á xente para que non se iniciase, o que lle custou unha condena á morte, polo que marchou ao exilio no Peloponeso no 415; segundo Diodoro, púxose prezo á súa cabeza, pois Aristófanes escribiu que se prometía un talento pola súa morte e dous se era traído vivo.
O escritor romano Cicerón, no século I a. C. , conta como un amigo de Diagoras intentou convencelo da existencia dos deuses, falándolle da cantidade de pinturas votivas existían de persoas salvadas de naufraxios facendo promesas aos deuses, ao que Diágoras replicou que "en ningunha parte hai pinturas dos que naufragaron e afogaron. " Cicerón conta outra historia, Diágoras viaxaba nun navío que se encontraba nunha forte tormenta, a tripulación pensaba que sufrian ese mal tempo por levar a un ateo a bordo. El entón preguntoulles se o resto dos navíos que sufrían a tormenta tamén transportaban un Diágoras.
Diámetro

En xeometría, o diámetro é calquera segmento recto interior dunha circunferencia que pasa polo seu centro, con punto de inicio e de fin na circunferencia. Os diámetros coas cordas máis longas do círculo e o seu valor equivale ao de dous raios. A circunferencia é, ademais, o seu arco capaz para un ángulo recto.
Diáspora (botánica)

En botánica o termo diáspora, tamén coñecido como disemínulo, refírese ao fenómeno polo que o embrión ou os embrións e os seus complexos orgánicos acompañantes as plantas separan de si para a súa propagación, ou diseminación. As estruturas que producen o disemínulo poden ser por vía asexual o sexual e, unha vez dispersados, xeran un novo individuo da especie, igual (e máis ou menos idéntico, dependiendo do sistema de produción) ao proxenitor ou aos proxenitores (no caso da reprodución sexual). Existen diversos tipos de disemínulos nas algas e nos fungos, mentres que nas plantas superiores poden tratarse de esporas ou de sementes, froitos completos ou plantas máis ou menos enteiras, aínda que certas estruturas reprodutoras asexuais, como os bulbilos, desempeñan un papel importante na dispersión de numerosas especies. Modalidades
A diáspora é a dispersión natural das sementes e, en xeral, de todas as estruturas como froitos, esporas, etc. , que as plantas realizan mediante dispositivos adecuados, en moitos casos relacionados con axntes diseminantes, como o aire (plantas anemocoras), a auga (plantas hidrocoras), os animais, ou mesmo o home (plantas antropocoras). Porén, non sempre as plantas necesitan a diseminación mediante estes factores disperdantes, xa que moitas sementes mesmas, ou os froitos en que estas se conteñen, bástanse, nalgún casos, como nos chamados froitos espermobólicos (plantas bolocoras), ou nos que se enterran antes de alcannzar a plena madureza ou recentemente madurados (plantas xeocárpicas), nestes casos a diseminación é autodinámica. Desde o punto de vista da distancia até onde poden chegar os disemínulos, a diáspora pode ser propincua, se non alcanza máis que un pequenro raio de dispersión, ou lonxincua, cando os disemínulos se esparexan atá distancias considerábeis. Etimoloxías
Para a de diáspora: ver Diáspora.
Para disemínulo: Este termo deriva do latín disseminare, "sementar", co sufixo -ulo indicando "cousa pequena".
Diáspora (grupo)

Diáspora refírese á dispersión de grupos étnicos ou relixiosos que abandonaron o seu lugar de procedencia orixinaria e que se encontran repartidos polo mundo. Aínda que maioritariamente o termo empregouse para referirse ao exilio xudeu fóra da Terra de Israel e á posterior dispersión do pobo xudeu polo mundo, ampliouse o seu significado para designar a todo pobo que se encontre diseminado fóra de seu país de orixe. Etimoloxía
O termo diáspora deriva do grego antigo διασπορά diasporá, "dispersión".
Diérese

A diérese é un signo ortográfico diacrítico consistente en dous puntos que se colocan enriba de certas letras, habitualmente vogais. Usos
Na lingua galega
Emprégase sobre a vogal u nas sílabas güe, güi para indicar que ten que pronunciarse.
Emprégase sobre a vogal i nas primeira e segunda persoa do plural dos copretéritos de indicativo dos verbos rematados en –aír, –aer, -oer e –oír para indicar que o i é unha sílaba distinta e así distinguir estas formas verbais das do presente de subxuntivo: saïamos/saiamos.
Aínda que neste caso non hai confusión, tamén se pon diérese nas mesmas persoas dos verbos rematados en –uír.
Algúns autores do século XIX empregaron o x con diérese (ẍ) para indicar o fonema fricativo sonoro. Esta ortografía empregouna Rosalía de Castro na primeira edición de Follas Novas.
Noutras linguas
A diérese existe en numerosas linguas e indica situacións diferentes, como metafonía, o feito desas vogais teren que ser pronunciadas ou sinalar un hiato.
Unhas poucas linguas empregan a diérese sobre consoantes: En malgaxe escríbese sobre o n ( n̈ ) para representar o ŋ.
O mam e o alfabeto latino kurmanjî do kurdo emprégano sobre o x ( ẍ ), no primeiro caso representa o fonema [ʃ] e no segundo o fonema [ɣ].
Outros usos
É habitual o seu uso por efecto estilístico no nome de grupos musicais, como Motörhead ou Mötley Crüe, chamado en inglés heavy metal umlaut.
Diñeiro electrónico

O termo diñeiro electrónico, tamén diñeiro dixital ou moeda electrónica, refírese a unha forma de circulación do diñeiro fiduciario existente nun ambiente económico, equivalendo a unha certa contía de moeda depositada nalgún banco ou nalgunha institución financeira. Noutra banda, o termo tamén pode expresar a idea dun medio de pagamento que é aceptado en transaccións financeiras, cumprindo a función de diñeiro, mais tal medio non existe fisicamente ou en razón dalgún lastre, como o padrón ouro, e os seus rexistros non obrigatoriamente atópanse nunha institución financeira, estatal ou privada. En calquera caso, tanto a existencia do diñeiro dixital como as diversas transaccións feitas con el son testificadas na forma de información almacenada nun medio dixital ou nunha rede de datos, como as criptomoedas.
Diñeiro fiduciario

O diñeiro fiduciario é o tipo de diñeiro cuxo valor expreso en si non significa ou representa unha contía real, que pode estar gardada noutro sitio ou nunha institución financeira, senón que é aceptado como medio de pago só pola confianza que o seu emitente consegue xerar na clientela. De feito, o valor estampado neste tipo de diñeiro, como os billetes de euro, non representa unha grandeza física ou posúe calquera outro significado real, pero serve só como unidade de conta abstracta. Así sendo, a despeito de poder ser cambiado por calquera ben negociable, esta circunstancia retíralle a convertibilidade.
Dióxenes Laercio

Dióxenes Laercio ou Diogenes Laertius (en grego Διογένης Λαέρτιος), (200 - 250) foi un historiador e biógrafo dos antigos filósofos gregos. Traxectoria
A súa maior obra é Vidas e doutrinas dos filósofos máis ilustres composta por dez libros que contén relevantes fontes de informacións sobre o desenvolvemento da filosofía grega. O exacto período en que Dióxenes Laercio viviu é descoñecido, mais supostamente foi durante o reino de Septimio Severo e Caracalla.
Non tivo pensamento filosófico propio. O seu obxectivo foi realizar un traballo de fácil comprensión e de divulgación para levar ao coñecemento do grande público as diversas escolas filosóficas gregas.
A parte máis importante da súa obra é o libro X, que está dedicado a Epicuro. Alén da exposición da súa filosofía, o libro aínda presenta tres cartas deste filósofo. Debido ao grao de detalle con que Dióxenes expón a filosofía de Epicuro, moitos cren que el era adepto das doutrinas epicúreas. Tal feito, con todo, non é recoñecido oficialmente no mundo académico, unha vez que el expresa admiración por moitos filósofos e non menciona as súas preferencias persoais de maneira explícita.
Dióxenes divide os filósofos gregos en dúas escolas, a escola xónica e escola italiana. El considera que a escola xónica provén de Anaximandro de Mileto, e a escola italiana de Pitágoras.
Despois de Sócrates, divide os filósofos xónicos en tres ramos: Platón e os Académicos, finalizando en Clitomaco.
Os cínicos, finalizando en Crisipo.
Aristóteles e Teofrasto.
A serie de filósofos italianos despois de Pitágoras consiste nos seguintes filósofos:
Telanxes, Xenofonte, Parménides de Elea, Zenón de Elea, Leucipo de Mileto, Demócrito de Abdera, e outros até Epicuro de Samos.
Os seus primeiros sete libros son dedicados aos filósofos da escola xónica; os últimos tres libros aos filósofos da escola italiana.
A obra de Dióxenes é unha gran contribución á historia da filosofía, contendo unha breve introdución sobre a vida e doutrinas da maioría dos filósofos gregos.
Dióxido de carbono

O dióxido de carbono (antes anhídrido carbónico) é un composto químico constituído por dous átomos de osíxeno e un átomo de carbono. A representación química é CO2. O dióxido de carbono foi descuberto polo escocés Joseph Black en 1754. Características
É un gas incoloro, inodoro e insípido, de fórmula CO2, que se produce pola oxidación completa do carbono nos procesos biolóxicos e industriais ou como consecuencia dos incendios forestais, por poñer dous exemplos á parte da respiración humana. É un composto covalente.
Debido á utilización, cada vez maior, dos combustibles fósiles e á proliferación dos incendios forestais, a porcentaxe de dióxido de carbono na atmosfera está aumentando progresivamente desde o inicio da revolución industrial (a mediados do século XVIII era do 0, 0289 %, a mediados do século XX do 0, 03 % e a finais do mesmo século, do 0, 035 %), polo que constitúe un contaminante atmosférico que contribúe ó incremento do efecto invernadoiro e, consecuentemente, á elevación da temperatura da atmosfera, cun imprevisible efecto sobre o cambio climático.
O dióxido de carbono é soluble en auga, tendo a súa solución carácter ácido, o que favorece a disolución das rochas calcarias.
A denominación anhídrido carbónico non se admite nas normas de nomenclatura química inorgánica da IUPAC, aínda que se usa moito de xeito tradicional.
Os animais ao respiraren toman osíxeno da atmosfera e devólveno en forma de dióxido de carbono. Por outro lado, as plantas retiran este gas do aire e utilízano na fotosíntese. Este proceso, denominado ciclo do carbono, é vital para a manutención dos seres vivos.
Estruturalmente, o dióxido de carbono está constituído por moléculas de xeometría lineal e de carácter apolar. Por iso as atraccións intermoleculares son moi débiles, tornándoo, en condicións ambientais, un gas. De aí o seu nome comercial gas carbónico.
O CO2, mantido en determinadas cantidades no aire atmosférico, é un dos gases responsábeis da temperatura terrestre. Sen este gas a Terra sería un bloque de xeo. Por outro lado, un exceso de CO2 impide a saída da calor da atmosfera, provocando un quecemento do planeta denominado efecto invernadoiro. Constitúe un 0, 03% en volume da atmosfera (en aumento por procesos diversos de actividades humanas), de onde o toman as algas e as plantas para fixar o carbono en forma de materia orgánica, entrando así este elemento no seu ciclo bioxeoquímico.
Nas últimas décadas, debido á enorme queima de combustibles fósiles, a cantidade de gas carbónico na atmosfera aumentou moito, contribuíndo ao quecemento do planeta. Aplicacións
O CO2 é utilizado en bebidas (bebidas carbonatadas) para darlles efervescencia.
É utilizado en extintores durante os incendios para illar o osíxeno do combustible. Riscos
Inxerido pode causar irritación, náuseas, vómitos e hemorraxias no tracto dixestivo. Inhalado produce asfixia.
O xeo seco en contacto coa pel causa queimaduras.
Django Reinhardt

Jean Baptiste Reinhardt, coñecido como Django Reinhardt, nado en Liberchies o 23 de xaneiro de 1910 e finado en Fontainebleau o 16 de maio de 1953 foi un guitarrista belga de jazz de orixe xitana sinti. Trátase do primeiro músico de jazz orixinario de Europa que exerceu unha influencia similar á dos grandes artistas estadounidenses. A súa música é o resultado da fusión entre o swing e a tradición musical xitana do leste europeo, o que se coñece en inglés co nome de Gypsy jazz e en francés como Jazz manouche (Jazz xitano).
Djent

O djent ou djent metal é un xénero que xurdiu como unha derivación do metal progresivo. O termo "djent" é unha onomatopea dun acorde de guitarra distorsionado de tipo palm mute, e adoita aplicarse a música que emprega este tipo de son, o son en si mesmo ou a escena particular do xénero. Este estilo caracterízase por incluír este tipo de acordes xunto con solos de guitarra e unha gran complexidade rítmica. Algúns dos grupos considerados como pioneiros deste estilo son Meshuggah, Periphery, Animals As Leaders, e TesseracT.
Dmitrii Kabalevskii

Dmitrii Borisovich Kabalevskii (en ruso: Дмитрий Борисович Кабалевский), nado en San Petersburgo o 30 de decembro de 1904 e finado en Moscova o 14 de febreiro de 1987, foi un compositor ruso.
Contribuíu a establecer a Unión de Compositores Soviéticos en Moscova e foi secretario da Unión de Compositores da RSFS de Rusia desde 1952 ata a súa xubilación. Foi un compositor prolífico de música de cámara e para piano, moitas destas últimas interpretounas Vladimir Horowitz e tamén escribiu seis óperas. Traxectoria
Seu pai era matemático e este animouno a estudar matemáticas, así e todo xa desde a infancia quedou fascinado polas artes, en especial pola música, aprendendo a tocar o piano. En 1916 a súa familia mudouse a Moscova, onde pasou tres anos tocando nas salas onde se proxectaban filmes mudos, comezando a compoñer aos dezaoito anos. En 1925 entrou no Conservatorio de Moscova, estudando composición con Nikolai Myaskovsky e piano con Alexander Goldenweiser, converténdose el mesmo en profesor do conservatorio en 1932, conseguindo unha boa reputación como ensinante.
Durante a segunda guerra mundial escribiu moitas cancións patrióticas, ingresando no Partido Comunista en 1940. Foi editor de Sovetskaya Muzyka nos seis volumes publicados durante a guerra, e mais tamén compuxo e interpretou moitas pezas para cine mudo e música para o teatro. Entre 1949 e 1952 foi o director do departamento de música do Instituto de Artes de Moscova.
A súa música para nenos é amplamente interpretada por músicos novos de todo o mundo, considerándose un dos máis grandes compositores modernos de música infantil. Tamén organizou un programa de educación musical en vinte e cinco escolas soviéticas, e el mesmo ensinou a nenos de sete anos durante un tempo, aprendéndolles a como escoitar con atencón e poñer as súas impresións en palabras. Estivo na Comisión de Educación Musical Estética en 1962 e foi presidente do Consello Científico de Educación Estética na Academia de Ciencias Pedagóxicas da URSS en 1969. Foi tamén membro do Comité Soviético de Defensa da Paz
Dnepr (foguete)

Dnepr é un foguete espacial ruso/ucraíno en servizo desde 1999. Características
O foguete Dnepr está baseado no mísil balístico intercontinental soviético R-36. Despois da firma do tratado de desarme START-2 ideouse unha maneira de sacar partido comercial a 150 R-36M que deberían ter sido desmantelados antes de 2007. Tras varios estudos decidiuse usar os mísiles como lanzadores sen apenas modificalos e sendo lanzados desde os seus propios silos, tanto desde o cosmódromo de Baikonur como desde a base aérea de Dombarovski.
Dnepr pode lanzar unha carga individual, ou múltiples mediante un dispensador, a órbitas baixas cunha inclinación de 50, 5, 64, 5, 87, 3 ou 98 graos. O foguete usa un método de "lanzamento en frío": unha carga explosiva situada na base do mísil lanza o mísil a varios metros sobre o solo desde o seu silo, e unha vez no aire o motor foguete propiamente dito ponse en marcha.