proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Alfredo Rojo Fajardo

Alfredo Rojo Fajardo, nado na Coruña e finado na mesma cidade o 17 de xuño de 2003, foi un mariñeiro e político galego. Traxectoria
Mariñeiro de substitución no destrutor Almirante Valdés. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Ferrol por rebelión militar (contra tripulantes do Almirante Valdés) e foi condenado a doce anos e un día de prisión. Preso no Lazareto da illa de San Simón, foille concedida a liberdade provisional en febreiro de 1943. Licenciamento en 1951. Morreu na Coruña aos 88 anos.
Alfredo Suárez de la Escosura

Alfredo Suárez de la Escosura, nado en Oviedo cara a 1870 e finado en Madrid en decembro de 1900, foi un avogado e xornalista asturiano. Traxectoria
Cursou o bacharelato no Instituto de Oviedo. Comezou a carreira de dereito na Universidade de Oviedo e rematouna na Universidade Central de Madrid en 1893. Traballou na Delegación de Facenda. Foi secretario do Centro Asturiano de Madrid, redactor de El Heraldo de Madrid e colaborou na prensa ovetense. Dirixiu o periódico La Verdad de Monforte de Lemos en 1893. Abriu bufete en Madrid e traballou en empresas comerciais e como funcionario. Foi redactor e administrador de El Globo e redactor de La Unión Católica. Obras
Pensamientos, 1890.
Alfredo Vallo García

Alfredo Vallo García, nado en Pregontoño (Burres, Arzúa) cara a 1906 e finado en Ponte San Xusto (Dombodán) o 27 de xullo de 1981, foi un industrial e político galego. Traxectoria
Fillo dun mestre nacional. Estivo emigrado no Uruguai e na Arxentina entre 1929 e 1934, onde traballou nunha ferraxería e nunha granxa agrícola que montaron os seus irmáns. Cando retornou foi dono dunha taberna-abacería e dunha serra en Dombodán. Participou na campaña da Fronte Popular para as eleccións de febreiro de 1936, mantivo un enfrontamento co cabo da garda Civil Nemesio Hortal e foi detido por pegar propaganda electoral, saíndo en liberdade ao cabo de dous días. Logo do triunfo da Fronte Popular, foi nomeado concelleiro de Arzúa. Foi vogal da primeira directiva do PSOE de Arzúa que presidía José Corzo Conde, constituída o 27 de abril de 1936.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado durante un mes. Salvou da detención grazas ao seu irmán Daniel Vallo García que era requeté. Sufriu expediente de responsabilidades políticas. Foi detido en 1948 por axudar á guerrilla xunto con outros veciños de Arzúa e a comarca de Deza. Xulgado na Coruña en marzo de 1949, foi condenado a tres anos de prisión. Cumpriu condena na Prisión da Coruña de onde saíu en liberdade condicional en 1950. Despois foi contratista de obras. Finou en Ponte San Xusto o 27 de xullo de 1981. Vida persoal
Casou con Amalia Camino Bahamonde e foi pai de Ricardo, Carmen, Celia, Daniel, Eduardo e Celsa Vallo Camino.
Alfábega

A alfábega (Ocimum basilicum) é unha planta da familia das lamiáceas. Características
Cultivada para aromatizar e para condimentar, é unha planta pequena (20–60 cm), con follas verdes e oblongas de entre 1, 5 e 5 cm. A alfábega é moi sensible ás xeadas. Moi usada na cociña mediterránea, en pequenas cantidades, xa que pode ser velenosa de consumirmos moita cantidade. É a base do pesto, a famosa salsa italiana de orixe xenovesa.
Alfándega

Unha alfándega (do árabe al-fundaq, "hospedaría") ou aduana (do árabe ad-dīwān, "rexistro", "escritorio") é unha oficina situada nalgún porto, aeroporto ou fronteira para cobrar taxas das mercadorías que se importan e exportan. Na época moderna teñen a responsabilidade de vixiar as fronteiras, concretadas polos Estados mediante cadansúa organización. Réxense polas regras de cada Estado, mais teñen a función principal de controlar as importacións e exportacións, e a cobranza dos impostos pertinentes.
Alférez provisional

Alférez provisional foi un grao militar de España durante a guerra civil española na zona franquista. Denominábase «provisional» porque só se ostentou esa gradación durante a contenda. Historia
A figura de alférez provisional foi creada en setembro de 1936 polo decreto nº 94 da Xunta de Defensa Nacional. O obxectivo era pór solución á escaseza de oficiais no seo das forzas armadas sublevadas e tamén pola necesidade de novos oficiais para as unidades militares de novo cuño. Ao parecer xurdiu por idea do xeneral Emilio Mola Vidal. Quen aspirasen a seren alféreces provisionais debían ter entre 20 e 30 anos e posuíren o título de bacharelato.
Habilitáronse os membros do corpo de suboficiais para ingresaren nos alféreces provisionais. Moitos antigos combatentes das milicias falanxistas e carlistas tamén ingresaron nos alféreces. Por diversos puntos da zona franquista creáronse centros de instrución para os aspirantes a este novo rango. Durante a contenda saíron das academias máis de 28000-30000 alféreces provisionais, dos que preto de 3000 morreron en combate. A media de idade destes era de 21 anos e un 50 % eran estudantes universitarios. Amais da preparación militar tamén recibían formación política, relixiosa e moral.
O seu distintivo era unha estrela dourada de seis puntas, deseñada polo xeneral Luis Orgaz, sobre un parche negro.
Tras o fin da guerra moitos dos alféreces provisionais abandonaron as armas e regresaron á vida civil. Porén, outros continuaron a carreira militar. Foi o caso de 8000 alféreces que se converteron en tenentes provisionais e outros 500 convertéronse en capitáns. En 1958 constituíuse en Madrid a Irmandade de Alféreces Provisionais, que acabou por ser a organización de excombatentes franquistas de maior influencia. Homenaxes
O 23 de maio de 1965 inaugurouse en Madrid un modesto monumento «ao Alférez provisional», nunha cerimonia na que estivo presente o ministro de Comercio Alberto Ullastres. Está situado entre as rúas Méndez Núñez e Felipe IV, xunto á fachada oeste do Casón del Buen Retiro, no barrio de Jerónimos (distrito de Retiro). Polémica
O 1 de febreiro de 2016, Celia Mayer, daquela delegada da área de Cultura e Deportes do Concello de Madrid, ordenou retirar o monólito ao Alférez Provisional en cumprimento da Lei de Memoria Histórica. Porén, non llo comunicou á Comisión de Patrimonio do Concello nin á Dirección Xeral de Patrimonio da Comunidade de Madrid. Así o obrigan a lei e a normativa municipal ao ser un monumento protexido por erixirse nunha zona declarada Ben de Interese Cultural. O 18 de febreiro a entón alcaldesa de Madrid Manuela Carmena mandou repor o monumento nas mesmas condicións en que estaba. O 18 de novembro de 2016 Mayer foi citada nos xulgados de praza de Castilla en calidade de investigada por prevaricación, debido a unha querela interposta pola Fundación Nacional Francisco Franco. Con todo, esta foi finalmente arquivada o 17 de xullo de 2017, cando Carmena xa lle retirara as competencias sobre Memoria Histórica.
Algarra

Algarra é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. En 2009 tiña 26 habitantes. Encóntrase a 1289 metros sobre o nivel do mar. Demografía
Evolución da poboación de Algarra desde a década de 1930 ata agora:
Algo de que falar

Algo de que falar (en inglés: Something to Talk About) é un filme estadounidense dirixido por Lasse Hallström que se estreou en 1995. O guión é obra de Callie Khouri. Está protagonizado por Julia Roberts e Dennis Quaid que interpretan unha parella inimizada, Kyra Sedgwick como a irmá de Roberts, e Robert Duvall e Gena Rowlands como os seus pais. Personaxes
Julia Roberts como Grace King Bichon
Dennis Quaid como Eddie Bichon
Robert Duvall como Wyly King
Kyra Sedgwick como Emma Rae King
Gena Rowlands como Georgia King
Haley Aull como Caroline "Doodlebug" Bichon
Algofobia

A algofobia é unha fobia á dor, un medo anormal e persistente á dor que é moito máis poderoso que o dunha persoa normal. Pódese tratar con terapia conductual e medicamentos contra a ansiedade. Etimoloxía
O termo provén do grego: ἄλγος, álgos, "dor" e φόβος, phóbos, "medo". Causas
Segundo Sabino Metta, psicólogo do comportamento, a reacción fóbica é un comportamento aprendido. Un exemplo común desta reacción sería unha persoa maior que escoita falar de todas as enfermidades e dores dos seus amigos. Esta persoa comezará a anticiparse aos problemas e a experimentar os resultados antes de que lle suceda algo. As persoas con este problema probablemente teñan hiperalxesia. Diagnóstico
O Fear of Pain Questionnaire (actualmente o FPQ-III), unha ferramenta de detección de saúde mental, utilizouse no pasado para probar algofobia e comprobouse que tiña unha boa consistencia interna e unha fiabilidade de proba-retest.
Algoritmo Doomsday

O Algoritmo Doomsday ou regra da fin do mundo é un algoritmo que permite calcular mentalmente calquera data. Descubriuno John Conway e publicouse no 1982. Desenvolvemento
Todos os anos teñen un día da semana chamado día Doomsday, que é o día da semana que cadra o 29 de febreiro nos anos bisestos e o 28 de febreiro nos anos comúns. Cada mes ten os seus días Doomsday, pero sempre son os mesmos: Xaneiro: 4, 11, 18 e 25 nos anos bisestos e 3, 10, 17, 24 e 31 nos comúns.
Febreiro: 1, 8, 15, 22 e 29 nos anos bisestos e 7, 14, 21 e 28 nos comúns.
Marzo: 7, 14, 21 e 28 en todos os anos.
Abril: 4, 11, 18 e 25.
Maio: 2, 9, 16, 23 e 30.
Xuño: 6, 13, 20 e 27.
Xullo: 4, 11, 18 e 25.
Agosto: 1, 8, 15, 22 e 29.
Setembro: 5, 12, 19 e 26.
Outubro: 3, 10, 17, 24 e 31.
Novembro: 7, 14, 21 e 28.
Decembro: 5, 12, 19 e 26.
Algoritmo de compresión con perda

Chámase algoritmo de compresión con perda a calquera procedemento dirixido a representar unha certa cantidade de información utilizando menos da mesma, facendo imposible unha reconstrución exacta dos datos orixinais. Uso
A compresión con perda é útil só cando a reconstrución exacta non é esencial para a información significativa. A información reconstruída é só unha aproximación da información orixinal. Xeralmente restrinxida a información analóxica que foi dixitalizada (imaxes, son, vídeo etc. ), onde a información pode ser "semellante" e, ó mesmo tempo, ser subxectivamente a mesma. A súa maior vantaxe son as altas taxas de compresión ofrecida ao contrario dun algoritmo de compresión sen perdas.
Técnicas comúns de compresión con perda
Por códecs de transformación: os datos orixinais son transformados de maneira que se simplifican (sen posibilidade de regreso ós datos orixinais), creando un novo conxunto de datos que poden ser levados a altas razóns de compresión sen perda.
Por códecs predictivos: os datos orixinais son analizados para predicir o comportamento dos mesmos. Despois compárase esta predición coa realidade, codificando o erro e a información necesaria para a reconstrución. Novamente, o erro é proclive a altas razóns de compresión sen perda.
Nalgúns casos utilízanse ambas, aplicando a transformación ó resultado da codificación preditiva.
Este sistema de compresión úsase en compresores de imaxes (JPEG), en formatos de vídeo (Flash, MP4, MPEG-1, MPEG-2, MPEG-4) e en formatos de son (AAC, MP2, MP3, WMA).
Algoritmo de compresión sen perda

Denomínase algoritmo de compresión sen perda a calquera procedemento de codificación que teña como obxectivo representar certa cantidade de información sen utilizar unha menor cantidade da mesma, sendo posible unha reconstrución exacta dos datos orixinais.
Este tipo de compresión tórnase necesaria cando se require conservar integramente a información orixinal, en contraposición ó que sucedería cun algortimo de compresión con perda.
Este sistema de compresión úsase en compresores de arquivo (RAR, ZIP) e de disco, ademais de en imaxes (GIF, PNG, RLE) e nalgún formato de son (FLAC, WAV), en vídeo é moi raro, adoita ser utilizado para captura.
Algoritmo do pintor

O algoritmo do pintor é unha das solucións máis sinxelas ao problema de visibilidade nos gráficos por ordenador 3D. Cando se quere proxectar unha escena 3D nun plano 2D, nalgún momento é necesario decidir que polígonos son visíbeis e cales están ocultos. Exemplo
O nome de algoritmo refírese a un pintor que primeiro pinta as partes distantes dunha escena e despois as cobre coas partes máis próximas. Do mesmo xeito, o algoritmo do pintor ordena todos os polígonos pola súa profundidade e despois píntaos nesa orde. Superpón as partes normalmente non visibles e así resolve o problema de invisibilidade.
O algoritmo pode fallar en certos casos. Neste exemplo, os polígonos A, B e C superpóñense. Non é posible definir que polígono está enriba dos outros ou cando dous polígonos se cruzan en tres dimensións.
Nas implementacións básicas, o algoritmo do pintor pode ser ineficiente. Forza ao sistema a renderizar cada punto de cada polígono no campo visual, aínda que o polígono estea oculto na escena final. Isto significa que para escenas detalladas, o algoritmo do pintor é unha solución ineficiente.
Este e outros defectos do algoritmo levaron ao desenvolvemento de técnicas de Z-buffering, que se poden ver como un desenvolvemento do algoritmo do pintor para resolver conflitos de profundidade píxel por píxel, reducindo a necesidade de renderización baseada en profundidade. Mesmo en tales sistemas, ás veces úsase unha variante do algoritmo do pintor. Como as implementacións do Z-buffer a miúdo dependen de rexistros de buffer de profundidade de precisión fixa no hardware, hai posibilidades de problemas de visibilidade debido a erros de redondeo. Estes erros son superposicións ou espazos nas unións entre polígonos. Para evitalos, algunhas implementacións do motor gráfico "overrender" - debuxando os bordos afectados de ambos polígonos en orde polo algoritmo do pintor. Isto significa que algúns píxeles son debuxados dúas veces (como no algoritmo de pintor completo), pero isto só ocorre en pequenas partes da imaxe e ten un efecto insignificante no rendemento. Un problema particular na aplicación do algoritmo do pintor é o de obxectos translúcidos ou transparentes.
Algures no tempo

Algures no tempo (en inglés: Somewhere in Time) é un filme estadounidense de ciencia ficción e romance dirixido por Jeannot Szwarc que se estreou en 1980. É unha adaptación da novela de 1975 Bid Time Return, de Richard Matheson, quen tamén escribiu o guión. Está protagonizado por Christopher Reeve, Jane Seymour e Christopher Plummer.
Estreouse en galego o 18 de setembro de 1989 a través da TVG. Personaxes
Christopher Reeve como Richard Collier
Jane Seymour como Elise McKenna
Christopher Plummer como William Fawcett Robinson
Teresa Wright como Laura Roberts
Bill Erwin como Arthur Biehl
Susan French como Older Elise
George Voskovec como Dr. Gerard Finney
Eddra Gale como Genevieve
Tim Kazurinsky como Fotógrafo, en 1912
Bruce Jarchow como Bones, en 1912
Patricia McGuire como Maid, en 1912
Alguén

Alguén é un pronome indefinido que se refire a calquera persoa sen determinar, como por exemplo na expresión "¿Hai alguén aí? ".
A súa pronuncia pode ser tónica ou átona dentro do grupo entoativo, e no caso de ser tónica pode mesmo variar e pronunciarse paroxítona.
O seu significado relativo (dependendo do contexto) provoca que se lle chame deícticos (coma a ti, aquí ou onte) e polo tanto o seu valor semántico é sempre referencial. É o correspondente positivo do negativo ninguén.
Alguén detrás da porta

Alguén detrás da porta (en francés: Quelqu'un derrière la porte) é un filme francés de crime e drama dirixido por Nicolas Gessner que se estreou en 1971. O filme foi rodado en Folkestone, Inglaterra.
Estreouse en galego o 3 de abril de 1989 a través da TVG. Personaxes
Charles Bronson como o estraño
Anthony Perkins como Laurence Jeffries
Jill Ireland como Frances Jeffries
Henri Garcin como Paul Damien
Adriano Magistretti como Andrew
Agathe Natanson como Lucy
Ali (filme)

Ali é un filme estadounidense dirixido por Michael Mann que se estreou no 2001. Sinopse
Con determinación e resistencia física, agresividade e intelixencia, Muhammad Ali, chamado Cassius Clay antes de converterse ó islam, transformou para sempre a vida de moitos americanos. Os seus combates, tanto fóra como dentro do ring, fixéronlle coñecer tódolos lados da vida. Belinda, a súa esposa; Angelo Dundee, o seu adestrador; Brew Brown, o seu conselleiro; Howard Bingham, o seu fotógrafo e biógrafo; e Fernie Pacheco, o seu doutor, foron testemuñas de excepción do seu comportamento arriscado e das súas accións fóra do común. Así, Ali converteuse nun dos personaxes máis entrañábeis da historia contemporánea dos EEUU. Campión, líder e gran figura dos medios. Ali reunía máis carisma que ninguén. O filme narra a vida, tanto do home como do campión, dende os seus comezos ata a gran pelexa contra Foreman en 1974. Personaxes
Will Smith como Cassius Clay, Jr. / Cassius X / Muhammad Ali
Jamie Foxx como Drew Bundini Brown
Jon Voight como Howard Cosell
Mario Van Peebles como Malcolm X
Ron Silver como Angelo Dundee
Jeffrey Wright como Howard Bingham
Mykelti Williamson como Don King
Jada Pinkett Smith como Sonji Roi
Nona Gaye como Belinda/Khalilah Ali
Michael Bentt como Sonny Liston
Michael Michele como Veronica Porsche Ali
Joe Morton como Chauncey Eskridge
Paul Rodriguez como Doutor Ferdie Pacheco
Bruce McGill como Bradley
Barry Shabaka Henley como Jabir Herbert Muhammad
James Toney como Joe Frazier
Giancarlo Esposito como Cassius Clay, Sr.
Laurence Mason como Luis Sarria
LeVar Burton como Martin Luther King, Jr.
Albert Hall como Elijah Muhammad
David Cubitt como Robert Lipsyte
Charles Shufford como George Foreman
Robert Sale como Jerry Quarry
Candy Ann Brown como Odessa
David Haines como Rudy Clay / Rahaman Ali
Leon Robinson como Joe Smiley
David Elliott como Sam Cooke
Shari Watson como Cantante
Malick Bowers como Joseph Mobutu
Zaa Nkweta como Anunciante de loita de Foreman Fight
Brandon T. Jackson como Cliente do club Galardóns e nomeamentos
2001: 2 Nomeamentos ó Oscar: Mellor actor principal (Will Smith), actor secundario.
2001: 3 nomeamentos ó Globo de Ouro: Mellor bso, actor, actor secundario (Jon Voight).
Aliados da primeira guerra mundial

Os Aliados foron o conxunto de países que loitaron contra as Potencias Centrais durante a primeira guerra mundial. Francia, Rusia e Bretaña entraron na primeira guerra mundial en 1914, como resultado da Tripla Entente. Os demais países uníronse ós aliados ó longo da guerra. Aliados principais
Rusia (ata 1917)
Francia
Imperio Británico e a súa Commonwealth (Australia, Nova Zelandia, Canadá, Terra Nova e Suráfrica)
Italia (dende o 23 de maio de 1915)
Estados Unidos (dende o 6 de abril de 1917, aínda que o goberno estadounidense nunca se definiu como aliado, senón como potencia asociada)
Outros Aliados
Serbia
Bélxica
Xapón
Montenegro
Portugal (dende 1916)
Romanía (dende 1916)
Grecia (dende 1917)
Andorra
Brasil
China
Costa Rica
Cuba
Guatemala
Haití
Honduras
Liberia
Nicaragua
Panamá
San Marino
Siam (hoxe Tailandia)
Noruega é xeralmente chamada "O Aliado Neutral". Aínda que teoricamente foi un pais neutral, a presión británica e o sentimento anti-xermano da poboación forzou ó goberno a favorecer enormemente ós británicos principalmente con enormes subministracións de peixes. )
Alianza Democrática (Chile)

A Alianza Democrática foi unha coalición electoral e de goberno chilena que existiu entre 1942 e 1947. Foi formada o 7 de outubro de 1942, conformada polo Partido Radical, Partido Socialista, Partido Comunista, Partido Democrático e o Partido Socialista dos Traballadores (até xuño de 1944, cando se incorporan os seus militantes ao PC). Estivo apoiada pola Confederación de Traballadores de Chile.
É a continuación da Fronte Popular, tras a morte de Pedro Aguirre Cerda. O candidato presidencial, o radical Juan Antonio Ríos, gañou as eleccións de 1942. Este estableceu un goberno que tiña como base os principais partidos da Alianza Democrática, aínda que xa no inicio da administración de Ríos, a alianza ténsase con presións ao goberno repetidamente. Ao morrer Ríos no cargo (1946), a alianza empeza unha rápida deterioración que, non obstante, logra triunfar nas eleccións presidenciais novamente coa candidatura de Gabriel González Videla, mais esta acábase disolvendo a mediados de 1947, derivando posteriormente na ilegalización do Partido Comunista de Chile.
Alianza Patriótica para el Cambio

A Alianza Patriótica para o Cambio (APC) foi unha coalición política de partidos de Paraguai, que obtivo a presidencia do estado no 2008, despois de 61 anos no posto o Partido Colorado. Fernando Lugo foi o presidente electo o 20 de abril do 2008 pola APC. Integrantes da APC no 2008
Partido Liberal Radical Auténtico
Partido Revolucionario Febrerista
Partido Demócrata Cristián
Partido País Solidario
Partido Fronte Ampla
Partido Encuentro Nacional
Partido Demócrata Progresista
Partido del Movimiento al Socialismo
Bloque Social y Popular
Movimiento Resistencia Cuidadana Nacional Juventud Patriótica para el Cambio (JPC)
É o órgano xuvenil da Alianza que aglutina ás xuventudes de todos os seus partidos e movementos.
Alianza do Pobo para a Democracia

A Alianza do Pobo para a Democracia (en tailandés: พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย) é un movemento político establecido en Tailandia en 2005 que aglutinaba aos opositores ao goberno do entón primeiro ministsro Thaksin Shinawatra. Os seus principais líderes son Sondhi Limthongkul e Chamlong Srimuang e a Alianza xogou un papel fundamental na crise política tai de 2005-2006 que se resolveu cun golpe de estado do exército e a marcha ao exilio do primeiro ministro. A Alianza disolveuse dous días despois ao declarar que se cumpriran todos os seus obxectivos pero volveu á actividade logo da vitoria do Partido do Poder do Pobo nas eleccións xerais de 2007 e a elección de Samak Sundaravej, un antigo colaborador de Shinawatra como primeiro ministro en xaneiro de 2008. En maio comezaron as protestas na rúa e en agosto tomou a Casa do goberno para conseguir a dimisión do goberno. Tras a decisión en setembro de 2008 do Tribunal Constitucional que obrigaba ao primeiro ministro a cesar e a elección dun novo primeiro ministro, Somchai Wongsawat cuñado de Shinawatra, a oposición intensificouse. O 25 de novembro membros da APD tomaron o aeroporto internacional de Bangkok impedindo o tráfico aéreo e atrapando nel a milleiros de viaxeiros e turistas nacionais e estranxeiros.
Aliaxes de aluminio

As aliaxes de aluminio son aliaxes nas cales o metal predominante é o aluminio (Al). Os elementos máis habituais cos cales se alía o aluminio son o cobre, o magnesio, o manganeso, o silicio, o estaño e o zinc. Características
Divídense en dous grupos principais; as aliaxes de fundición e as aliaxes forxadas, que á vez subdivídense segundo si se poden someter a tratamento térmico ou non. Un 85% de todo o aluminio úsase para produtos forxados, coma por exemplo chapa laminada, folla de aluminio e extrusións. As aliaxes fundidas ofrecen unha boa relación calidade-prezo polo seu baixo punto de fusión, malia que teñen menor resistencia á tracción ca os forxados. O principal sistema de aliaxes de aluminio fundidos é Al-Si, no cal os altos niveis de silicio (4, 0–13%) ofrecen boas propiedades de fundición. As aliaxes de aluminio teñen un amplo uso nas estruturas de enxeñería e os compoñentes que requiren un baixo peso ou resistencia á corrosión.
Alicate

O alicate (do árabe ao-laqqat, que significa «tenaces») é unha ferramenta manual cuxos usos van dende suxeitar pezas ó corte ou moldeado de distintos materiais.
Son comúns en todo equipo de ferramentas manuais, xa que é un útil básico para a bricolaxe. Esta especie de tenaces metálica provista de dous brazos, son ferramentas imprescindibles para o traballo de montaxes electrónicas. Historia
O alicate foi inventado en Europa cara ó ano 2. 000 a. C. para coller obxectos quentes (principalmente o ferro que se forxaba sobre unha bigornia). Entre as máis antigas ilustracións de alicates figuran as do deus grego Hefesto na súa ferrería. Os diferentes tipos de alicate xurdiron a medida que se inventaban os diferentes obxectos onde utilizalos: ferraduras, ferrollos, cables, tubos, compoñentes eléctricos e electrónicos.
Alice Herz-Sommer

Alice Herz-Sommer, tamén chamada Alice Sommer, nada en Praga o 26 de novembro de 1903 e finada en Londres o 23 de febreiro de 2014, foi unha pianista xudía, profesora de música, e supercentenaria de Bohemia, sobrevivente do campo de concentración de Theresienstadt. Traxectoria
Viviu en Belsize Park, Londres, desde 1986 até a súa morte. Foi a muller sobrevivente do Holocausto que alcanzou maior idade no mundo, só superada por Yisrael Kristal.
Unha película sobre a súa vida, The Lady in Number 6, foi nomeada e gañadora do Premio da Academia á Mellor Curtametraxe Documental.
Alice Through the Looking Glass (filme de 2016)

Alice Through the Looking Glass é un filme estadounidense de fantasía e aventuras dirixido por James Bobin que se estreou en 2016. Escrito por Linda Woolverton e producido por Tim Burton, Joe Roth, Suzanne Todd e Jennifer Todd. Baséase na novela de Lewis Carroll Alicia do outro lado do espello, e é a secuela do filme Alice in Wonderland. Está protagonizado por Johnny Depp, Anne Hathaway, Mia Wasikowska, Matt Lucas, Rhys Ifans, Helena Bonham Carter e Sacha Baron Cohen, xunto coas voces de Stephen Fry, Michael Sheen, Timothy Spall e Alan Rickman. Personaxes
Johnny Depp como Tarrant Hightopp
Louis Ashbourne Serkis como Tarrant Hightopp de neno
Anne Hathaway como Mirana de Marmoreal
Amelia Crouch como Mirana de nena
Mia Wasikowska como Alice Kingsleigh
Helena Bonham Carter como Iracebeth of Crims
Leilah de Meza como Iracebeth de nena
Sacha Baron Cohen como Time
Rhys Ifans como Zanik Hightopp
Matt Lucas como Tweedledum e Tweedledee
Lindsay Duncan como Helen Kingsleigh
Leo Bill como Hamish Ascot
Geraldine James como Lady Ascot
Andrew Scott como Dr. Addison Bennett
Ed Speleers como James Harcourt
Richard Armitage como rei Oleron
Hattie Morahan como Raíña Elsemere
Joanna Bobin como Lady Alexandra Ascot
Simone Kirby como Tyva Hightopp
Joe Hurst como Bim Hightopp
Oliver Hawkes como Bim Hightopp de neno
Siobhan Redmond como Bumalic Hightopp
Frederick Warder como Poomally Hightopp
Eve Hedderwick Turner como Baloo Hightopp
Tom Godwin como Pimlick Hightopp
Alice in Wonderland (filme de 2010)

Alice in Wonderland é un filme estadounidense dirixido por Tim Burton que se estreou no 2010. O filme baséase na novela de 1865 de Lewis Carroll Alicia no país das marabillas e a súa continuación Alicia do outro lado do espello (Through the looking-glass, and what Alice found there, de 1871). Sinopse
Alicia (Mia Wasikowska), unha rapaza de 19 anos, asiste a unha festa da alta sociedade, chea de xente aburrida, que se celebra nunha mansión vitoriana. Cando se decata de que está a piques de recibir publicamente unha proposta de matrimonio, sae correndo tras un coello branco, ó cal segue a través dun burato e vai a parar ó País das Marabillas, un lugar que xa visitara dez anos antes, aínda que non o lembra. Este país era un reino pacífico ata que a Raíña Vermella (Helena Bonham Carter) derrocou á súa irmá, a Raíña Branca (Anne Hathaway), pero as criaturas que viven nel, están dispostas a rebelarse e agardan contar coa axuda de Alicia. Ó mesmo tempo, axudarán á rapaza a lembrar a súa primeira visita ó fantástico reino. Baseada no popular libro de Lewis Carroll e ambientada dez anos despois dos feitos que nel se relatan. Personaxes
Mia Wasikowska como Alicia
Johnny Depp como Tarrant Hightopp, o Sombreireiro Tolo.
Helena Bonham Carter como Iracebeth, a Raíña Vermella.
Anne Hathaway como Mirana, a Raíña Branca.
Crispin Glover como Ilosovic Stayne.
Marton Csokas como Charles Kingsley, pai de Alicia.
Lindsay Duncan como Helen Kingsley, nai de Alicia.
Jemma Powell como Margaret, irmá de Alicia.
Frances de la Tour como Imogene, tío de Alicia.
John Hopkins como Lowell, marido da irmá de Alicia.
Tim Piggott-Smith como Lord Ascot
Geraldine James como Lady Ascot
Leo Bill como Hamish Ascot, prometido de Alicia. Galardóns e nomeamentos
2010: 2 Oscars: Mellor dirección artística e vestiario. 3 nomeamentos: efectos visuais.
2010: Globos de Ouro: 3 nomeamentos, incluíndo Mellor filme comedia ou musical.
2010: 2 Premios BAFTA: Mellor vestiario e maquillaxe. 5 nomeamentos.
Alicia López Bruzos

Alicia López Bruzos, nada en Lugo o 29 de marzo de 1993, é unha xenetista galega, investigadora en bioloxía mariña e xenética. Actualmente dirixe un grupo de investigación no Instituto Max Planck de Microbioloxía Mariña en Bremen, Alemaña. A súa área de investigación céntrase nos cancros transmisibles en bivalvos. Traxectoria
Filla dunha mestra de educación primaria e dun mineiro que faleceu cando ela tiña 4 anos. Durante a súa infancia, viviu en Viveiro onde realizou toda a súa educación obrigatoria en centros públicos, primeiro no CEIP Lois Tobío e logo no IES Vilar Ponte. Ademais, asistiu ao conservatorio de Viveiro, onde obtivo o grao elemental de música coas especializacións de frauta traveseira e piano.
Graduouse en bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela en 2015, seguido dun mestrado en bioinformática pola Universidade Autónoma de Barcelona. En 2022 defendeu a súa tese de doutoramento en medicina molecular na Universidade de Santiago de Compostela, onde estudou as bases xenéticas das metástases contaxiosas no medio mariño.
Despois do seu doutoramento, traballou como posdoutoranda no Francis Crick Institute da University College London no Reino Unido. En 2023, conseguiu un contrato Marie Skłodowska-Curie para continuar a súa investigación na Universidade de Caen Normandía en Francia. Actualmente, dirixe un grupo de investigación no Instituto Max Planck de Microbioloxía Mariña en Bremen, Alemaña. Investigación
Alicia L. Bruzos estuda os cancros transmisibles en moluscos bivalvos, unha forma rara de cancro onde as células tumorais se espallan ou contaxian entre individuos. O seu traballo pretende comprender os mecanismos evolutivos que permiten a transmisión e persistencia destes cancros, establecendo paralelismos coas metástases humanas.
Contribuíu a varios descubrimentos importantes na xenómica do cancro humano, incluíndo a inestabilidade xenómica causada polos retrotransposóns LINE-1, a inestabilidade cromosómica inducida polo virus da hepatite B no carcinoma hepatocelular e a identificación de xenes de fusión BRAF implicados nos nevos melanocíticos conxénitos.
As súas investigacións sobre cancros transmisibles en bivalvos inclúen o descubrimento dun novo cancro contaxioso que afecta a varias especies de ameixas, o desenvolvemento dun ensaio de PCR múltiple para detectar dúas liñaxes de cancros transmisibles en berberechos e a caracterización dos mecanismos da evolución do cancro contaxioso dos berberechos, incluíndo a transferencia horizontal do ADN mitocondrial completo e a duplicación completa do xenoma.
O seu traballo, na intersección entre a investigación do cancro, a evolución e a ecoloxía mariña, suxire que estes cancros poderían ser máis comúns nos ecosistemas mariños do que se pensaba, con importantes implicacións para a saúde dos ecosistemas costeiros e das poboacións de bivalvos explotadas na acuicultura. Distincións
En 2024, Alicia L. Bruzos recibiu o Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia en recoñecemento ás súas contribucións á investigación sobre os cancros transmisibles en bivalvos. O premio foille concedido en outubro na Academia de Ciencias de París.
Alicia xa non vive aquí

Alicia xa non vive aquí (en inglés: Alice Doesn't Live Here Anymore) é un filme estadounidense de drama e comedia dirixido por Martin Scorsese e escrito por Robert Getchell. Está protagonizado por Ellen Burstyn, que interpreta unha viúva que viaxa co seu fillo preadolescente polo suroeste estadounidense na busca dunha vida mellor. Tamén aparecen no filme Alfred Lutter que intepreta o papel do seu fillo e Kris Kristofferson, como o home que coñecen durante a viaxe. Foi o cuarto filme de Martin Scorsese. Os actores secundarios inclúen a Billy "Green" Bush, Diane Ladd, Valerie Curtin, Lelia Goldoni, Lane Bradbury, Vic Tayback, Jodie Foster (nunha das súas primeiras aparicións no cinema), e Harvey Keitel.
Ellen Burstyn gañou o Oscar á mellor actriz e o BAFTA á mellor actriz pola súa interpretación, e o filme conseguiu o BAFTA ó mellor filme.
Estreouse en galego o 10 de abril de 1989 a través da TVG. Personaxes
Ellen Burstyn como Alice Hyatt
Mia Bendixsen como Alice con 8 anos
Alfred Lutter como Tommy Hyatt
Kris Kristofferson como David
Billy "Green" Bush como Donald
Diane Ladd como Florence Jean Castleberry
Valerie Curtin como Vera
Lelia Goldoni como Bea
Lane Bradbury como Rita
Vic Tayback como Mel Sharples
Jodie Foster como Audrey
Harvey Keitel como Ben
Murray Moston como Jacobs
Harry Northup como camareiro de Joe & Jim
Alicyclobacillus acidocaldarius

Alicyclobacillus acidocaldarius (antes chamado Bacillus acidocaldarius) é unha especie de bacteria grampositiva, estritamente aerobia. Estas bacterias son acidófilas, termófilas e producen endósporas. As primeiras cepas identificadas de A. acidocaldarius procedían de géysers do Parque Nacional de Yellowstone e terra de fumarola do Parque Nacional dos Volcáns de Hawai. A especie foi orixinalmente clasificada como Bacillus acidocaldarius en 1971, pero despois, novos estudos sobre o ARNr 16S atoparon que a especie era mellor clasificala no xénero de nova creación Alicyclobacillus. O nome da especie deriva do latín acidum, 'ácido', e caldarius 'da calor', referíndose aos ambientes ácidos e de alta temperatura dos que foi illado. Thomas D. Brock foi un dos investigadores que primeiro categorizaron varias especies termófilas; o seu descubrimento de Thermus aquaticus permitiu a outros investigadores descubrir a Taq polimerase e a reacción en cadea da polimerase (PCR).
Unha cepa de A. acidocaldarius foi illado de solos quentados termicamente do Mount Rittmann na Antártida.
A. acidocaldarius está entre as primeiras tres especies reclasificadas desde o xénero Bacillus, onde estaban inicialmente clasificados, ao xénero de nova creación Alicyclobacillus en 1992, xunto con A. acidoterrestris e A. cycloheptanicus.
A temperatura de crecemento óptima para A. acidocaldarius é 60-65 °C, e pode crecer no intervalo 45-70 °C. O pH óptimo é 3, 0-4, 0, e pode crecer entre o pH 2, 0-6, 0.
Alien Sex Fiend

Alien Sex Fiend é unha banda inglesa de deathrock formada en Londres en 1982. A formación actual do grupo está composta por Nik Fiend e Mrs. Fiend. Cinco dos álbums do grupo e 12 sinxelos chegaron ao top 20 das linstas independentes británicas no período que vai ata 1987.
Alien Weaponry

Alien Weaponry é un grupo musical de thrash metal orixinario de Waipu, Nova Zelandia, formado no ano 2010 polos irmáns Henry e Lewis de Jong. A banda está formado por Lewis de Jong (guitarra e voz), Henry de Jong (batería) e Ethan Trembath (baixo). Discografía
Tū (2018) Estilo musical e letras
O primeiro sinxelo de Alien Weaponry, "Urutaa", está cantada parcialmente en lingua maorí e orixinalmente tratábase dun choque de ideas e expectativas que conducían ó estrés e a infelicidade, que se comparaba cunha praga ou urutaa. A letra maorí refírese ós eventos ocorridos na Baía das Illas en 1800 e o que seguiu despois de que un reloxo de peto caese inadvertidamente no porto. O malentendido culminou no masacre de Boyd, uns eventos reais da historia colonial de Nova Zelandia. Segundo o grupo "este incidente é empregado na canción como unha metáfora dos malentendidos que seguen a plagarnos hoxe en día. .. "
O segundo sinxelo do grupo, "Raupatu" (estreado en febreiro de 2017) é sobre as confiscacións de terra do goberno de Nova Zelandia en 1800 e a inxusta lexislación de 1863 que permitiu que isto ocorrese. O seu terceiro sinxelo, "Rū Ana te Whenua", estreado o 1 de xullo de 2017, refírese á batalla en Pukehinahina/Gate Pa en 1864 onde o seu tatara tatara tatara avó, Te Ahoaho, perdeu a vida.
Alien: Covenant

Alien: Covenant é un filme estadounidense de ciencia ficción dirixido por Ridley Scott e escrito por John Logan e Dante Harper, baseado nunha historia de Michael Green e Jack Paglen. O filme é a secuela de Prometheus, sendo o segundo título das precuelas da franquía Alien e o terceiro dirixido por Scott. Está protagonizado por Michael Fassbender, Katherine Waterston, Billy Crudup, Danny McBride e Demián Bichir. Conta a historia da tripulación dunha nave colonizadora que aterra nun planeta descoñecido e realiza un descubrimento arrepiante. Personaxes
Michael Fassbender como David e Walter
Katherine Waterston como Janet "Danny" Daniels
Billy Crudup como Chris Oram
Danny McBride como Tennessee "T" Faris
Demián Bichir como Sarxento Lope
Carmen Ejogo como Karine Oram
Amy Seimetz como Maggie Faris
Callie Hernandez como Upworth
Jussie Smollett como Ricks
Alien: Romulus

Alien: Romulus é un filme británico-estadounidense de 2024 dirixido por Fede Álvarez e escrito por Álvarez e Rodo Sayagues. Producido por Scott Free Productions e Brandywine Productions, forma parte da franquía Alien, e a súa historia sitúase entre os eventos de Alien (1979) e Aliens (1986). Está protagonizado por Cailee Spaeny, David Jonsson, Archie Renaux, Isabela Merced, Spike Fearn e Aileen Wu, que interpretan o papel de seis mozos colonos espaciais que se encontran un xenomorfo mentres estaban a saquear unha estación espacial.
Na CinemaCon de abril de 2019, 20th Century Fox anunciou os seus plans de producir novos filmes de Alien. Álvarez foi contratado como director en marzo de 2022, e Spaeny uniuse ao elenco como protagonista a finais dese mesmo ano. A rodaxe produciuse entre marzo e xullo de 2023.
Alien: Romulus estreouse nos Ánxeles o 12 de agosto de 2024, e nos cinemas dos Estados Unidos o 16 de agosto a través de 20th Century Studios. O filme recadou 350. 9 millóns de dólares en todo o mundo e recibiu valoracións positivas. Os críticos eloxiaron as interpretacións de Spaeny e Jonsson, así como efectos visuais e prácticos, mais criticaron o uso excesivo da nostalxia e a inclusión dixital do personaxe do finado Ian Holm. Personaxes
Cailee Spaeny como Rain Carradine, unha mineira orfa
David Jonsson como Andy, un androide reprogramado polo finado pai de Rain
Archie Renaux como Tyler Harrison, irmán de Kay e exmozo de Rain
Isabela Merced como Kay Harrison, irmá de Tyler
Spike Fearn como Bjorn, curmán de Tyler e Kay, quen perdeu á súa nai por mor dun androide
Aileen Wu como Navarro, unha piloto e irmá adoptiva de Bjorn
Alienación

A alienación é un concepto que caracteriza tanto o proceso como os resultados de transformar, en determinadas condicións históricas, os produtos da actividade humana e da sociedade (produtos do traballo, diñeiro, relacións sociais etc. ), así como as propiedades e aptitudes do home, en algo independente deles mesmos e que domina sobre eles.
Un sinónimo do termo alienación é alleamento. Alienación desde Marx ata a modernidade tardía
A alienación aínda que pode entenderse como unha categoría relativa a disfuncións sociais do individuo, atopa o seu maior uso na filosofía. Tamén a alienación caracteriza a transformación de fenómenos e relacións, calesquera que sexan, en algo distinto do que en realidade son, a alteración e deformación, na conciencia dos individuos, das súas auténticas relacións de vida. As fontes da idea de alienación poden atoparse tamén de xeito simbólico nos representantes románticos da Ilustración francesa (Rousseau) e alemá (Goethe, Schiller).
Obxectivamente, esa idea expresaba a protesta contra o carácter antihumanista das relacións da propiedade privada. Ese aspecto do problema atopou eco na filosofía clásica alemá, pese a que nela se facía fincapé noutras cuestións. Foi Hegel quen a utilizou por primeira vez como negación, en relación co real. Marx, quen é deudor da filosofía hegeliana, toma o termo e aplícao á materialidade; en concreto á explotación que sufría o proletariado. Vale dicir, un conxunto social que non coincidía consigo mesmo. Karl Marx, que en distintas obras, sobre todo nos seus Manuscritos económico-filosóficos (1844), analizou con suma profundidade o problema da alienación, parte de que esta caracteriza as contradicións dun determinado nivel de desenvolvemento da sociedade. Relaciona a alienación coa existencia da propiedade privada e da división antagónica do traballo. Entendida deste xeito, a alienación abarca toda a actividade humana, pois cada tipo de devandita actividade convértese en monopolio dun grupo illado de persoas, cuxo facer é estraño a todos os demais membros da sociedade.
Nas súas obras clásicas das décadas de 1850 e 1860, Marx substitúe a categoría de alienación, que figuraba nos seus primeiros traballos, por todo un sistema de conceptos, entre os cales a alienación tamén aparece como característica concreta das relacións de produción do capitalismo (fetichismo da mercancía). Actualmente, como a maioría dos conceptos filosóficos e institucións sociais, a alienación -como categoría analítica- atópase nunha crise teórica debido ás profundas transformacións sociais que deron paso á sociedade posmoderna.
Aliivibrio

Aliivibrio é un xénero de bacterias da familia Vibrionaceae. É un xénero de recente creación, onde se incluíron especies que antes estaban encadradas no xénero Vibrio, tal como aconsellaban os estudos xenéticos. O xénero é de ambientes mariños e presenta bioluminescencia. Etimoloxía
O nome Aliivibrio deriva do latín alius, que significa outro, diferente, e do xénero existente Vibrio, polo que Aliivibrio significa "o outro Vibrio". Especies
O xénero contén as seis especies seguintes A. finisterrensis Beaz-Hidalgo et al. 2010. O nome desta especie refírese a Galicia, onde foi atopada vivindo en ameixas, xa que finisterrensis refírese a finisterra, literalmente o fin do mundo, que era onde no mundo antigo romano se consideraba que estaba en Galicia.
A. fischeri (Beijerinck 1889) Urbanczyk et al. 2007. É a especie tipo do xénero. O seu nome específico procede do científico alemán Bernhard Fischer, un dos primeiros que estudou as bacterias bioluminescentes. Esta bacteria era moi coñecida polo seu nome anterior Vibrio fischeri, xa que foi moi estudada.
A. logei (Harwood et al. 1980) Urbanczyk et al. 2007. O nome logei procede do alemán Loge (Loki), nome dun deus nórdico do lume e das trasnadas. Vive en augas frías.
A. salmonicida (Egidius et al. 1986) Urbanczyk et al. 2007. O seu nome significa que mata salmóns. Vive en augas frías.
A. sifiae Yoshizawa et al. 2011. A palabra sifiae procede de Sif, o nome dunha deusa nórdica de cabelos loiros, da cor da luminescencia que produce esta especie.
A. wodanis (Lunder et al. 2000) Urbanczyk et al. 2007. Nome procedente do deus nórdico Wodan (Odín), deus das artes, a cultura, a guerra e a morte. Vive en augas frías.
Alimentación

A alimentación consiste na obtención, preparación e inxestión dos alimentos. A nutrición é o proceso mediante o cal os alimentos inxeridos se transforman e se asimilan, é dicir, incorpóranse ó organismo dos seres vivos, que deben comer san e observando a nutrición. Por extensión, chámase tamén alimentación á subministración de enerxía ou materia prima necesarias para o funcionamento de certas máquinas. Alimentación humana
Os seres vivos necesitamos, ademais da auga, que é vital, unha variada e equilibrada alimentación que é fundamental para a vida. Unha dieta correcta debe conter cantidades axeitadas de proteínas, lípidos, glícidos, vitaminas e minerais. A base dunha boa nutrición reside no equilibrio, a variedade e a moderación da nosa alimentación. Pero a alimentación moderna urbana é moi frecuentemente desequilibrada, desestruturada e adóitase xuntar cunha vida cada vez máis sedentaria.
Xa desde hai 2. 400 anos, coñecíase a relación entre a alimentación e a saúde: Hipócrates dicía que a nosa alimentación era a nosa medicina. É ben sabido que os factores alimentarios están asociados a enfermidades coma a diabetes, a osteoporose, a obesidade e outras. A inxesta de demasiados ácidos graxos saturados e colesterol pode provocar ateroesclerose. En contrapartida, no século XX demostrouse o vínculo que hai entre as carencias alimentarias e as enfermidades graves. Estas diferentes formas de malnutrición seguen sendo, aínda agora, problemas de saúde pública. Desordes alimentarias
A mala alimentación, sumada ós trastornos psicolóxicos ou psíquicos derivados, pode ser a causa de diversas enfermidades, das que cabe salientar catro coma as máis importantes: Obesidade
Anorexia
Bulimia
Depresión Día da alimentación
16 de outubro - Día Mundial da Alimentación
8 de novembro - Día Europeo da Alimentación e a Cociña Sas
Alimento saudable

Un alimento saudable é aquel que carece dalgún ingrediente, ou non o contén en grandes cantidades, que poida xerar algunha enfermidade dexenerativa cando se repite o seu consumo.
Ademais, é aquel que pola súa composición igual ou polo particular proceso da súa fabricación, distínguese dos produtos de consumo corrente. Son apropiados para o obxectivo nutritivo sinalado e comercialízanse indicando que responden a devandito obxectivo.
Podemos atopar estes alimentos saudables en: Alimentos para nenos lactantes e de pouca idade;
Alimentos para situacións nas que aumentan as necesidades de enerxía ou nutrientes;
Alimentos sen glute;
Alimentos con reducido contido en calorías;
Alimentos hiposodicos;
Alimentos con reducido contido en graxa, colesterol e ácidos graxos saturados;
Alimentos destinados a persoas con diabetes;
Alimentos non refinados e produtos a base de fibra alimentaria;
Produtos para nutrición artificial;
Alimentos que son baixos en colesterol. Moderación, variedade e balance
Os principios da alimentación saudable veñen determinados pola moderación, a variedade e o balance da comida.
Na cuestión da moderación, "non hai alimentos bos ou daniños, senón que todo alimento é saudable se é consumido con moderación". En canto á variedade, atoparémonos co consumo de todos aqueles nutrientes necesarios para o organismo, permitindo unha gran variedade de alimentos. Por último, determinarase a adecuada inxesta de nutrientes, entre o consumo enerxético, a inxesta de calorías e o gasto enerxético.
Existen dous tipos de balances enerxéticos: Balance enerxético positivo: ocorre cando a inxesta de enerxía (alimentos) supera o gasto enerxético total. O exceso de enerxía almacénase en forma de graxa nas células adiposas e os cambios a longo prazo reflíctense na estrutura corporal e o aumento de peso.
Balance enerxético negativo: é cando a inxesta de enerxía é menor que o gasto enerxético total. Como consecuencia, o corpo utiliza as reservas de glucóxeno e de graxa como combustible, reducindo o tecido graxo e provocando a redución de peso.
O cálculo do gasto enerxético realízase da seguinte maneira:
Balance enerxético inxesta enerxética (alimentación) - gasto enerxético.
Alisio

Os alisios son ventos que percorren a franxa ecuatorial e sopran de maneira relativamente constante no verán e algo menos no inverno, en dirección de nordeste a suroeste no hemisferio norte, e de sueste a noroeste no hemisferio sur. Características
Circulan entre os trópicos, dende os 30-35º de latitude cara ao ecuador. Diríxense dende as altas presións subtropicais, cara ás baixas presións ecuatoriais. O movemento de rotación da Terra desvía aos Alisios cara ao oeste, e por iso sopran do nordés ao suroeste no hemisferio norte e do sueste cara ao noroeste no hemisferio sur. As épocas nas que os alisios sopran con menor intensidade constituían un perigo para os primeiros viaxes de veleiros cara ao continente americano formándose épocas de calma do vento que impedían avanzar aos veleiros.
No ecuador prodúcese un ascenso masivo do aire quente, orixinando unha zona de baixas presións que vén sendo ocupada por outra masa de aire que proporcionan os alisios. As masas de aire quente que ascenden, vanse arrefriando paulatinamente e diríxense a bastante altura en sentido contrario aos alisios, cara ás latitudes subtropicais, de onde proceden estes. Os ventos alisios forman parte da circulación de Hadley que transporta a calor dende as zonas ecuatoriais ata as subtropicais substituíndo o aire quente por aire máis frío das latitudes superiores. A rotación terrestre é a que produce a desviación cara a poñente destes ventos, desviación que se coñece como a forza ou efecto de Coriolis, cuxo nome procede de Gaspard Coriolis, un científico francés que describiu os mecanismos deste proceso.