Osteomalacia

A osteomalacia ou esmolecemento é un trastorno da mineralización do tecido óseo producido por un déficit de vitamina D. Na idade infantil esta doenza chámase raquitismo. Para o normal crecemento do tecido osteoide cómpre unha subministración axeitada de calcio e fósforo mediante a alimentación. Nese senso, a vitamina D é imprescindíbel para que esta absorción de nutrientes se produza satisfactoriamente. O organismo obtén esta vitamina de certos alimentos e da acción da luz do Sol sobre a pel. A súa carencia resulta nun amolecemento e enfraquecemento óseo, o cal tórnase vulnerábel ás fracturas.
Histoloxicamente, caracterízase por un aumento dos reberetes de osteoide e pola prolongación no tempo da mineralización ósea. Tipos de osteomalacia segundo a causa
Osteopatía por hipovitaminose D: unha deplección extrínseca ou intrínseca, por exemplo unha malabsorción de vitamina D, é a causante da doenza.
Osteopatía hepática: esta situación clínica, secundaria a hepatopatías, intervén no metabolismo hepático da vitamina D, provocando un déficit.
Osteopatía por anticonvulsivantes
Raquitismo vitaminodependente: un defecto no enzima 1-alfa-hidroxilase renal é a causante da falta de vitamina D.
Osteopatía hipofosfatémica: o causante do déficit vitamínico é unha alteración do túbulo proximal distal do ril. Acontece en enfermidades con afectación renal coma na síndrome de Fanconi, certos tumores ou enfermidades conxénitas, normalmente ligadas ao cromosoma X.
Osteodistrofia renal: enfermidade ósea producida por un aumento da remodelaxe ósea, tamén chamada osteítis fibrosa quística. Nela, o filtrado glomerular nos riles cae por debaixo dos 30 ml/min (cando o normal adoita ser sobre 125 ml/min). A diminución do filtrado glomerular provoca un aumento da fosfatemia, é dicir, dos niveis de fosfatos en sangue. O aumento da fosfatemia é a causa da diminución da síntese renal de vitamina D. Síntomas
A osteomalacia causa dor inespecífica nos ósos (principalmente os do pescozo, pernas e costelas), fraqueza muscular e, se o nivel de calcio no sangue fose moi baixo, tetania (espasmos musculares) nas mans, pés e gorxa. Se os ósos se tornan moi débiles poderían até mesmo fracturarse por un traumatismo mínimo. Diagnóstico
O diagnóstico da osteomalacia baséase principalmente en dous eidos: a análise de laboratorio e a radioloxía. Nas análises sanguíneas pódese detectar pola presenza de baixos niveis de vitamina D, calcio e fósforo, e de elevados niveis de fosfatase alcalina e parathormona, a hormona segregada polas glándulas paratiroides.
Radioloxicamente son signos de osteomalacia as imaxes de ósos con aspecto de vidro delustrado, e a presenza de pseudofracturas, denominadas liñas de Looser-Milkman. Son liñas de fractura perpendiculares á superficie do periósteo, mais que non son quen aínda de fracturar o óso. En casos avanzados, pódense detectar deformidades e fracturas óseas. Tratamento
O tratamento da osteomalacia é variable e indivualizado segundo a gravidade do caso e segundo a idade do paciente. O principal fármaco é a propia vitamina D. Ademais, nos casos de osteodistrofia renal tamén se pauta a restrición de fosfatos, e o tratamento con quelantes intestinais. En casos graves pódese recorrer a paratiroidectomía, isto é, á extirpación das glándulas paratiroides.