proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Laurent Cantet

Laurent Cantet é un director de cine francés nado o 15 de xuño de 1961 na pequena cidade de Melle (departamento das Deux-Sèvres). Os seus pais eran mestres de escola na vila de Ardilleux do mesmo departamento francés. Fixo estudos de audiovisual.
O 25 de maio de 2008, é premiado pola Palma de Ouro no momento do 61 Festival de Cannes 2008, para a súa película Entre les murs (Entre as paredes).
Laurent Jorio

Laurent Jorio, nado o 1 de xaneiro de 1973 en Bouaké, Costa de Marfil, é un deseñador francés, autor do anverso das moedas de 10, de 20 e de 50 céntimos de euro. Traxectoria
Laurent Jorio diplomouse en 1990 do Bacharelato Internacional de Xenebra e en 1991 do bacharelato francés. Posteriormente cursou estudos superiores de Comercio Internacional e de Deseño e Comunicación Audiovisual na escola Créapole de París. Durante a súa estadía como estudante en París, en 1999 creou o deseño do anverso das moedas divisionarias francesas da serie do euro con valores de 10, de 20 e de 50 céntimos, consistente nunha reinterpretación da clásica "sementadora", creada en 1897 polo escultor e medallista francés Oscar Roty (1846-1911).
A marca de gravador de Jorio nestas moedas consiste na inscrición da frase "L. JRIO d'ap. O. ROTY" ("Laurent Jorio a partir de Oscar Roty") en orientación vertical no seu anverso.
Laurentia (insecto)

Laurentia é un xénero de avelaíñas da familia Pyralidae descritas por Émile Louis Ragonot en 1888. Especies
Laurentia albivenella Hampson, 1918
Laurentia inclarella Ragonot, 1888
Laurentia (planta)

Laurentia é un xénero e plantas anxiospermas da familia Campanulaceae. Sinónimos
Isotoma
Hippobroma Especies seleccionadas
Laurentia conmutata Tod.
Laurentia longitubus E. Wimm.
Laurusia

Laurusia (unha fusión das palabras Laurentia e Rusia e diferente da máis grande Laurasia), tamén chamada Euramérica ou Continente do arenito vermello antigo, foi un supercontinente menor creado no Devoniano como resultado da colisión e fusión entre os antigos continentes de Laurentia, Báltica e Avalonia durante o oroxenia caledoniana, hai uns 410 millóns de anos.
No Carbonífero tardío, as selvas tropicais estendíanse polo ecuador de Laurusia. Cando o clima se fixo máis árido ocorreu un importante e abrupto cambio na vexetación. O bosque fragmentouse e os licópsidos, que dominaban estas zonas húmidas foron diminuíndo e desaparecendo, e foron substituídos por fentos oportunistas. Houbo tamén unha perda de diversidade de anfibios e simultaneamente o clima máis seco estimulou a diversificación dos réptiles. Extensión
Laurusia ou Euramérica pasou a formar parte do gran supercontinente Panxea no Permiano. No Xurásico, cando a Panxea se dividiu por medio de rifts en dous grandes continentes, chamados Gondwana e Laurasia, as terras correspondentes a Laurusia ou Euramérica quedaron formando parte de Laurasia (que tamén comprendía partes asiáticas como Siberia, zona de Casaquistán e partes da China).
No Cretáceo, Laurasia dividiuse nos continentes de Norteamérica e Eurasia. O cratón laurentino forma agora parte de Norteamérica mentres que Báltica forma partre de Europa, mentres que Avalonia quedou repartida entre os dous.
Lavabo

﻿Un lavabo ou pía é un recipiente sobre o que se verte a auga para o aseo persoal. Fabricados tradicionalmente en porcelana, hoxe atópanse das máis diversas formas e materiais, tales como metal, gres ou vidro. Os lavabos actuais levan unha ou dúas billas que conectadas á fontanaría do edificio subministran auga fría e quente (actualmente a lei obriga en todo o estado español á instalación de billas cun só cano para saída de auga fría e quente[Cómpre referencia]). Na súa parte inferior teñen unha válvula de desaugadoiro, conectada ao saneamento, pola que se evacúa a auga usada.
Na actualidade, os lavabos fabrícanse en gran variedade de materiais entre os que se atopan a cerámica, o cristal, a resina, o metal, pedra puída ou madeira con tratamentos hidrófugos. Nos establecementos de alimentación, a lexislación sanitaria esixe que os lavamáns utilizados polos manipuladores de alimentos sexan de accionamento non manual (de pedal, cóbado, células fotoeléctricas etc. ) para evitar que, unha vez lavadas as mans, os manipuladores teñan que acciona-lo mando coas mans limpas. Ademais, deben dispor de auga fría e quente, xabón líquido e sistema de secado hixiénico de mans (papel).
Lavadoiro

Un lavadoiro é un lugar destinado ao lavado da roupa.
Antigamente, o lavadoiro era o lugar dentro ou fóra do fogar no que se lavaba a roupa á man sobre unha táboa ou pedra lisa que tamén recibía este nome, moitas veces no mesmo río ou regueiro.
Cos anos, e especialmente en Galicia, os lavadoiros, que adoitaban ser públicos e de uso colectivo, convertéronse nunha construción popular preto das fontes á que as veciñas do lugar acudían a lavar a roupa no que constituía unha actividade de socialización. Estes lavadoiros públicos consistían nunha canle que traía a auga a un ou varios depósitos de granito ou formigón. Ós lados destes depósitos había lousas inclinadas para lavar á man sobre elas. A miúdo contan cunha cuberta sostida por catro ou seis piares de pedra ou obra a xeito de alpendre. As cubertas adoitan ser a catro augas con dúas tesoiras de madeira.
O número de lavadoiros medrou nas aldeas especialmente no século XX, antes da chegada da lavadora individual.
Unha veciña do Grove, usuaria durante toda a súa vida dun destes lavadoiros tradicionais, relatou o labor de lavar a roupa á man, que foi resumido así: Nun fogar moderno, un lavadoiro está equipado cunha lavadora e unha secadora automáticas, e a miúdo un lavabo grande para lavar á man os artigos delicados, así como unha táboa de pasar o ferro. Moitas veces o lavadoiro áchase no soto das vivendas, mais en moitas casas modernas pódese atopar no piso terreo preto da cociña ou no sobrado preto dos cuartos.
Galería de imaxes
Lavalouza

Unha lavalouza é un electrodoméstico, normalmente situado na cociña, que se emprega para lavar a louza. Funcionamento
Na lavalouza colócase a louza (pratos, vasos, garfos. .. ) sucia e a lavalouza tras programala lava a vaixela con auga quente.
Lavandula dentata

A Lavandula dentata é unha planta leñosa da familia das lamiáceas e do xénero Lavandula. É propia do Mediterráneo, en Galiza considérase ornamental. Descrición
É unha planta rexa, recendente e leñosa de até 1, 3 m ou pouco máis de altura. Follas opostas desde oblongo lineares até lanceoladas de 1, 5-3, 5 cm de longo, de marxe dividida en dentes redondeados. Lóbulos romos, verde agrisado polo feixe, tomentoso de cinsento polo envés. Verticilos de 6 até 10 flores, en espigas máis ou menos grosas de 2, 5–5 cm de longo. Esporofilos de 5–8 mm de longo, ovalados até circulares, rematados en punta máis ou menos pubescentes, de cor violeta acastañado. Os esporofilos superiores agrandados, sen flores axilares, de até 1, 5 cm de longo, púrpura. Cáliz de 5–6 mm de longo, con 13 nervios, 5 dentes, o superior cun apéndice inversamente acorazonado. Corola de 8 mm de longo, bilabiada. Labio superior bilobado, labio inferior trilobado. 4 estames, 2 máis curtos. Hábitat
Lugares secos asollados, en terreos calcarios, nas matogueiras e monte baixo. Distribución
A súa área xeral esténdese á rexión mediterránea occidental, a Macaronesia (Madeira, Canarias) e suroeste de Asia. Nas provincias costeiras do leste e sur da Península Ibérica e en Baleares desde o nivel do mar até os 400 m de altitude. Usos e cultivo
Cultívase como planta ornamental ou para a obtención de perfume. Entre as especies de lavanda que atopamos nos viveiros, a dentata é a que ten unha floración máis longa, practicamente todo o ano; tamén é a que atura mellor a seca, porén pode morrer a temperaturas inferiores a -6 °C. En Murcia utilízase en menciña popular, para sandar os padecementos do estómago e dos riles. Taxonomía
Lavandula dentata foi descrita por Philip Miller e publicado en The Gardeners Dictionary: .. . oitava edición non. 2. 1768. Etimoloxía
Lavandula: nome xenérico que se derivaría do francés antigo lavandre e en última instancia do grego λανω a través do latín lǎvo, lǎvātum, -āre, lavar, limpar, referíndose ao uso de infusións das plantas para o lavado. Con todo, suxeriuse que esta explicación pode ser errónea, e que o nome podería derivarse do latín līvěou, -ēre, azulado, etimoloxía moito máis plausíbel ca a anterior xa que, entre outras cousas, refírese á cor habitual das flores de devanditas plantas e, ademais, non consta que na antigüidade se lavase con lavanda.
dentata: epíteto latíno que significa "con dentes". Lavandula dentata. Rexión do Mediterráneo, África tropical, Xordania e Península Arábica.
Stoechas dentata (L. ) Mill. , Gard. Dict. , ed. 8: 3, 1768
Lavandula dentata var. vulgaris Ging. , Hist. Nat. Lavand. , p. 139, 1826, nom. inval.
var. candicans Batt. , Fl. Alger. , 2: 666, 1888 - Noroeste de África, Etiopía e Península Arábica.
Lavandula dentata f. persicina Maire ex Upson & S. Andrews, Xene. Lavandula, p. 389, 2004.
var. dentata. Rexión do Mediterráneo occidental, África tropical, Xordania e Península Arábica.
Lavandula pinnata Moench, Suppl. Meth. , p. 135, 1802, nom. illeg.
Lavandula santolinifolia Spach in Jaub. & Spach, Ill. Pl. Orient. , 4(3): t. 373, 1853
Lavandula latifolia

A Lavandula latifolia é un arbusto da familia das lamiáceas (Lamiaceae), presente en España, o sur de Inglaterra, e Francia, sobre todo en comunidades de zonas montañosas, en matogueiras. Tamén pode encontrarse nos Pireneos e nas montañas que separan Valencia de Aragón e de Cataluña, onde conviven Lavandula latifolia e Lavandula angustifolia, abrindo as primeiras flores L. latifolia, e L. angustifolia acabando a floración.
O aroma de Lavandula latifolia é desagradable, e o de L. angustifolia moi bo. Descrición
A Lavandula latifolia é un arbusto perenne en forma de mata. Alcanza os 80 cm de altura. As follas son lineares-oblongas, duns 10 cm de lonxitude. As flores (as cales son polinizadas por diferentes insectos) son perfumadas, hermafroditas e de cor azul ou violeta; aparecen en agosto e prodúcense en espigas terminais. Toda a planta desprende un olor alcanforado. Composición química
d-alcanfor (36%)
1-8 cineol (33%)
d-borneol (4%) (substancia coñecida como alcanfor de Borneo, de fórmula C10H18O)
alfa Pineno (4%)
beta pineno (3%)
cariofileno (2%)
d-canfeno (2%)
azulenol 2%
lineol
xeraniol Usos medicinais
A lavanda Lavandula latifolia ten características medicinais similares á Lavandula angustifolia. Produce tamén un aceite esencial, aínda que de inferior calidade. O aceite esencial obtido das flores é abortivo, antibacteriano e antiséptico, e pode ser utilizado con fins de aromaterapia.
É utilizada vía tópica para tratar feridas, queimaduras, picaduras etc. Tamén pode ser utilizada para tratar desordes dixestivas e do sistema inmunitario.
Débese lembrar que as esencias poden producir gastrite e úlcera péptica, reaccións alérxicas e, en doses elevadas, dores de cabeza, náuseas, vómitos e somnolencia; razón pola cal, para o seu uso, débese ter asesoramento médico ou farmacéutico. Sinónimos
Lavandula spica subsp. latifolia Bonnier e Layens Lavandula latifolia var. tomentosa Briq. Lavandula latifolia var. erigens (Jord. e Fourr. ) Rouy Lavandula interrupta Jord. e Fourr. Lavandula inclinans Jord. e Fourr. Lavandula guinandii Gand. Lavandula decipiens Gand. Lavandula cladophora Gand.
Lavandula spica var. vulgaris Ging. , Hist. Nat. Lavand. : 154 (1826), nom. inval.
Lavandula major Garsault, Fig. Pl. Méd. : t. 330 (1764), opus utique oppr.
Lavandula spica var. ramosa Ging. , Hist. Nat. Lavand. : 154 (1826).
Lavandula ovata Steud. , Nomencl. Bot. , ed. 2, 2: 17 (1841).
Lavandula erigens Jord. e Fourr. , Brev. Pl. Nov. 2: 88 (1868).
Lavandula hybrida E. Rev. ex Briq. , Lab. Alp. Mar. : 469 (1895).
Lavender Scare

O Lavender Scare (en galego: Pánico lila) foi un episodio de pánico moral sobre as persoas homosexuais que traballaban no goberno dos Estados Unidos de América, que levou ao despido de numerosos traballadores públicos a mediados do século XX. Coincidiu coa campaña anticomunista coñecida como macartismo e co segundo Red Scare. As persoas gays e lesbianas foron acusadas de ser un risco para a seguridade nacional e simpatizantes do comunismo, polo que se solicitou a súa retirada dos postos públicos. Ademais, pensábase que o estigma da homosexualidade os facía vulnerables ante a extorsión. Neste sentido, perseguiuse menos ás lesbianas, pero aínda así moitas foron interrogadas e perderon os seus traballos.
O Lavender Scare normalizou o acoso ás persoas homosexuais mediante a institucionalización burocrática da homofobia. Segundo o senador Alan K. Simpson: "O chamado Red Scare foi o centro de atención principal da meirande parte de historiadores dese período. Un elemento menos coñecido e que danou a moitas máis persoas foi a caza de bruxas de McCarthy e outros dirixiron contra os homosexuais". Etimoloxía
A expresión Lavender Scare popularizouse polo traballo homónimo de David K. Johnson sobre esta campaña homófoba, publicado en 2004. O libro derivou o seu título do termo lavender lads (en galego: rapaces lilas), usado a eito polo senador Everett Dirksen como sinónimo de gay. En 1952, Dirksen afirmou que unha vitoria republicana nas eleccións xerais de novembro dese ano implicaría a eliminación dos "rapaces lilas" do Departamento de Estado. A frase usouse tamén na revista Confidential, unha publicación periódica dedicada ás rexoubas sobre a sexualidade dos políticos e das estrelas de Hollywood.
Lawrence Lessig

Lawrence Lessig, nado o 3 de xuño de 1961 no estado do Dakota do Sur, é un xurista norteamericano de notoriedade internacional. Traxectoria
Estudou na Universidade de Pensilvania, no Trinity College (Cambridge) e na Universidade Yale. Foi profesor de Dereito en Harvard e na Universidade de Chicago.
Está considerado liberal progresista, se ben no seu momento foi asistente dos xuíces Richard Posner e Antonin Scalia, considerados conservadores.
En 2002 Lessig obtivo o FSF Award for the Advancement of Free Software da Free Software Foundation (FSF). O 28 de marzo de 2004 foi elixido para integrar a Xunta Directiva da FSF.
O concepto de "cultura libre" propúxoo no seu libro en su libro homónimo (Cultura libre). É un activo promotor do software libre e o espectro aberto.
Especialista de dereito político e de dereito da propiedade intelectual, é un importante defensor da liberdade sobre Internet e oponse a unha interpretación extensiva do dereito de autor que prexudica o potencial de creación e aos intercambios en liña. É unha das voces máis escoitadas nos debates sobre os límites do dereito de autor e sobre o desenvolvemento mundial de Internet.
Actualmente é profesor de dereito (C. Wendell and Edith M. Carlsmith Professor of Law) na Stanford Law School (Universidade Stanford, California) onde fundou o Center for Internet and Society. É o actual presidente de Creative Commons (2010), membro do Consello da Electronic Frontier Foundation e membro da Xunta Directiva do Software Freedom Law Center, creado en febreiro de 2005.
No 2015 anuncia a súa candidatura á presidencia dos USA polo Partido Demócrata tendo como obxectivo aprobar unha única lei, a Citizens Equality Act, tras o que dimitiría deixando a presidencia ó Vicepresidente que forme equipo con el. Obra
Code and Other Laws of Cyberspace (2000) ISBN 978-0-465-03913-5
The Future of Ideas (2001) ISBN 978-0-375-50578-2
Free Culture (2004) ISBN 978-1-59420-006-9
Code: Version 2. 0 (2006) ISBN 978-0-465-03914-2
Remix: Making Art and Commerce Thrive in the Hybrid Economy (2008) ISBN 978-1-59420-172-1
Laxe (construción)

Unha laxe (tamén chamada placa) é un elemento estrutural horizontal dunha edificación cunha superficie moito maior que o seu espesor (isto é, un tipo de lámina).
A laxe é responsábel de transmitir as accións que nela chegan para as vigas que a sustentan (se as houber), e destas para os piares aínda que tamén se constrúen laxes apoiadas directamente sobre piares. Outra característica que diferencia as laxes doutros elementos estruturais planos é que a carga que nela actúa é perpendicular ao seu plano medio.
Normalmente configúrase por unha lámina horizontal, e o seu material máis común é o formigón armado. Por motivos de orde económica, é frecuente o recurso a solucións con vigotas de formigón preesforzado, preenchidas con bovedillas en materiais cerámicos ou outros materiais compostos.
Lazing on a Sunday Afternoon

"Lazing on a Sunday Afternoon" é unha canción do grupo inglés Queen escrita polo falecido integrante do grupo Freddie Mercury.
A canción ten un estilo semellante á música de cabaret dos anos 1920. A voz de Mercury escóitase distorsionada, xa que a canta nunha xerra de cervexa. O tema foi lanzado no ano 1975 co famoso álbum A Night at the Opera. Ten unha duración de 1: 07 minutos e é, xa que logo, a segunda canción máis curta de Queen, despois de "Dear Friends".
Lazo

O lazo ( pronunciación ) é unha corda con lazada corredía utilizada para cazar ou suxeitar animais.
O uso máis coñecido do lazo foi entre os vaqueiros norteamericanos, quen aprenderon o seu uso dos mexicanos de California e Texas que o viñan utilizando tras chegar a América procedente da Península Ibérica e ata a actualidade. O lazo é común nos labores gandeiros de América, continente no que existen tres variedades: o lazo mexicano ou reata feito de cánabo de aspecto ríxido, o lazo suramericano feito de coiro sen curtir e o lazo das Pampas feito con coiro cru.
Lazo rosa

O lazo rosa é un símbolo internacional usado por persoas, compañías e organizacións que se comprometen a crear conciencia sobre o cancro de mama. Obxectivo
O primeiro lazo rosa foi introducido pola Fundación Susan G. Komen do Cancro de Mama, que regalou viseiras rosas ás sobreviventes do cancro de mama que estaban a correr no maratón pola cura dende finais do ano 1990. Un par de meses despois, no ano 1991 cada participante da carreira da cidade de Nova York recibiu un lazo rosa. Porén, o lazo non tiña grande importancia para eles, xa que era máis un pequeno detalle que un evento tan importante.
Nos anos noventa, os activistas pola causa da SIDA sentíronse inspirados polo impacto que podía xerar un simbólico lazo vermello e decidiron emprender unha campaña para que, desta maneira a xente puidese apoiar esta causa. O lazo da loita contra a SIDA representa a cor da paixón. Durante os premios Tony, o actor Jeremy Irons foi fotografado cun lazo vermello brillante sobre o seu peito. Mentres o público continuaba vendo a entrega de premios, o lazo seguía chamando a atención tamén, e fíxose popular da noite para a mañá. O ano 1992 foi declarado por The New York Times como o ano do lazo.
Alexandra Penney, quen era en 1992 a editora de Self, unha revista de saúde para mulleres, estivo a traballar na segunda edición anual da Concienciación sobre o Cancro de Mama (NBCAM). A que fora a vicepresidenta xeral de Estée Lauder, Evelyn Lauder recibiu a invitación para ser a editora convidada da edición NBCAM de 1992. Penny e Lauder empezaron coa idea de facer lazos e obter o apoio do xigante de cosméticos, para distribuílos a través das tendas na cidade de Nova York. Evelyn Lauder comprometeuse a distribuír os lazos por todo o país.
Lazo solidario

Os lazos solidarios son pequenas fitas de tea, dobradas en forma de lazada, que se usan en distintas partes do mundo para indicar o apoio a unha causa social ou de solidariedade. As persoas que levan ese lazo na lapela expresan a súa solidariedade en relación a un problema determinado, que vén indicado por distintas cores. Aínda que en principio cada causa estaba en relación cunha cor, a proliferación de lazos solidarios ao longo e largo do mundo levou a que algunhas causas, como a loita contra o alzhéimer, empreguen lazos morados e lazos brancos, ou que unha mesma cor poida significar causa diversas: o lazo vermello pode representar loita contra a sida pero tamén loita contra a droga.
Os lazos comezaron sendo de pequeno tamaño e axeitados para prender na lapela da chaqueta ou no peito da camisa ou da camiseta. Porén, a expansión desta corrente levou a que se deseñasen variantes para prender nas antenas dos coches, ou que se producisen lazos de gran tamaño para pendurar de edificios públicos, árbores ou balcóns. Lazos galegos
Ademais dos lazos de uso internacional, en Galiza tivo especial incidencia o lazo negro, símbolo da protesta cidadá contra a xestión do afundimento do Prestige, en 2002.
Lazulita

A lazulita é un mineral do grupo dos fosfatos. É un hidroxifosfato de aluminio, ferro e magnesio. Os seus cristais son dunha cor azul intensa, característica pola que se lle puxo ese nome, que deriva da palabra árabe lazurd, que significa "ceo", e do grego litos, pedra. Sinónimos pouco usados son: berkeyita, gersbyita, mollita, tetragophosphita e voraulita.
É facilmente recoñecible polo hábito dos seus cristais claramente bipiramidais. Non debe confundirse co silicato lazurita, nin co carbonato azurita, cos que non ten nada que ver, só se parecen os nomes etimoloxicamente por ter os tres cor azul.
Descuberta en 1795 en Salzburgo (Austria).
A lazulita é unha serie de solución sólida, nun extremo estaría a "lazulita pura" rica en magnesio mentres que no outro extremo estaría a escorzalita, rica en ferro. Ambiente de formación
Xorde en rochas metamórficas de tipo cuarcita, onde pode aparecer asociado a minerais tales como sillimanita, cuarzo, pirofilita, moscovita, cianita, grupo dos granates, dumortierita ou corindón.
Tamén pode aparecer en rochas ígneas, nos bordos de complexos de granito e pegmatitas, así como en filóns de cuarzo, onde aparece asociada a outros minerais como o rutilo e a andalucita.
Pola súa dureza é tamén común encontrala en depósitos aluviais. Localización e extracción
Encontráronse cristais de até 5 cm de tamaño en Xeorxia (EUA), Suíza, Suecia e Austria. A variedade escorzalita é moi abundante en pegmatitas do Brasil.
Empregouse como pedra preciosa ornamental, aínda que de pouco valor.
Lazurita

A (ou o) lazurita é un mineral do grupo dos silicatos, un subgrupo de tectosilicatos. É o principal constuínte e o que dá a cor azul ao lapislázuli, unha rocha composta por tres minerais: lazurita, calcita e pirita.
Quimicamente, a lazurita é un aluminosilicato con outros anións de sodio e calcio con xofre cúbico. É un feldespato do grupo sodalita. Ten unha cor azul profunda, de gran beleza. O seu nome deriva do árabe lāzūrd, variación de lāzawárd ou do persa lājwārd no sentido de "lapislázuli, azul". A miúdo confúndese con lazulita ( fosfato de magnesio básico e aluminio monoclínico ) e azurita ( carbonato de cobre monoclínico ), cuxa única semellanza é a cor azul. Formación ambiental
Aparece en rochas calcarias sometidas a metamorfismo de contacto, normalmente asociada a calcita, pirita, diopsido e moscovita. Tamén se pode atopar en granulitos de alta temperatura. Localización, extracción e uso
É un mineral caro, coñecido popularmente por dar a cor azul ao lapislázuli. O lapislázuli foi extraído durante séculos de minas que aínda están en funcionamento no Afganistán, no val do Koksha, desde onde foi exportado para o Oriente Medio e Europa por máis de mil anos. Tamén se atopa en Ovalle ( Chile ), así como na Birmania, Siberia, Angola, Canadá e os Estados Unidos.
En Europa, a lazurita tamén se usou como pigmento desde a Idade Media ao século XX, moitas veces confundíndose co pigmento de azurita, extraído do mineral do mesmo nome, de tonalidades parecidas e bastante máis barato.
Hoxe en día o azul prodúcese artificialmente, de xeito que cesou a explotación deste mineral para esa fin.
Os cristais limpos e ben formados de lazurita pura son altamente valorizados polos colecionistas.
Le Carnaval de Arlequim

Le Carnaval de Arlequim é unha pintura ao óleo de Joan Miró realizada entre 1924 e 1925. É unha das pinturas surrealistas do artista, e está preservada na Galería de Arte Albright-Knox, Buffalo.
Le Grand-Abergement

Le Grand-Abergement é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Le Montellier

Le Montellier é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Le Petit-Abergement

Le Petit-Abergement é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Le Plantay

Le Plantay é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Le Poizat

Le Poizat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Le Théorème de Marguerite

Le Théorème de Marguerite é unha película dramática franco-suíza de 2023 coescrita e dirixida por Anna Novion. Trata sobre unha estudante de matemáticas da École Normale Supérieure cuxa carreira atráncase cando se descobre un erro no seu traballo. Proxectouse por primeira vez o 22 de maio de 2023 no 76 Festival de Cannes. Estreouse nos cines de Francia o 1 de novembro de 2023. Para amosar as matemáticas de forma realista na pantalla, Anna Novion traballou coa matemática francesa Ariane Mézard, que supervisou os contidos matemáticos. Ademais, Mézard mesmo logrou avances reais na conxectura de Goldbach, obxectivo do traballo de Marguerite na película. Elenco
Ella Rumpf como Marguerite Hoffmann
Jean-Pierre Darroussin como Laurent Werner, o seu director de tese
Clotilde Courau como Suzanne
Julien Frison como Lucas Savelli
Sonia Bonny como Noa
Cheng Xiaoxing como o Sr Kong
Idir Azougli como Yanis
Camille de Sablet como adestrador
Édouard Sulpice como estudante
Yun-Ping He como opoñente de mahjong
Karl Ruben Noel como bailarín
Ava Baya como noiva da bailarina
Gauthier Boxebeld como xestor
Leila Muse como a reporteira
Ezra Registe como colega
Dominique Ratonnat como profesor
Capucine Chappey como o amigo de fala inglesa de Lucas
Le Villi

Le Villi (en galego, As Villi) é unha ópera en dous actos con música de Giacomo Puccini e libreto en italiano de Ferdinando Fontana, baseado no conto Les Willis de Gean-Baptiste Alphonse Karr, tamén empregado no ballet Giselle. Trátase da primeira ópera composta por Puccini e foi estreada no Teatro Dal Verme de Milán o 31 de maio de 1884 con Caponetti e Antonio d'Andrade como intérpretes baixo a dirección de Achille Panizza. Puccini escribiu unha nova versión de dous actos (a orixinal tiña un) que foi estreada no Teatro Regio de Turín o 26 de decembro de 1884.
O libreto da ópera nútrese das lendas de Europa Central, segundo as cales as Villis son espíritos de mulleres que foron traizoadas polos seus amantes. O mesmo tema é utilizado no ballet Giselle e a ópera Die lustige Witwe de Franz Lehár (o libreto do cal foi traducido ao italiano polo mesmo Fontana). Personaxes
No libreto, cada parte do intermezzo sinfónico entre os actos I e II – L'Abbandono (A deserción) e La tregenda (O espectro) – está precedido por uns versos explicativos que relatan os acontecementos. Michele Girardi, citando unha carta de Fontana a Puccini do 3 de setembro de 1884, sinalou que o libretista pretendía que o público o lese, mais realmente non se pretendía que un narrador o recitara. Segundo Mosco Carner, Puccini pretendera que os versos se leran polo público, aínda que el sinala que non hai ningunha mención de que iso ocorrera realmente nas críticas contemporáneas da primeira produción. Do mesmo xeito, non hai documento que acredite que se empregou un narrador na primeira representación de Le Villi na Metropolitan Opera House en 1908. A pesar de todo, úsase un narrador nalgunhas producións modernas, como a produción de setembro do 2004 no Teatro Dal Verme con Leo Nucci como narrador, e a de agosto de 1994 no Festival della Valle d'Itria en Martina Franca con Massimo Foschi como narrador. Un narrador (Tito Gobbi) foi empregado tamén na gravación da obra en estudio de Sony en 1981.
Le comte Ory

Le comte Ory (en galego, O conde Ory) é unha ópera buffa en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en francés de Eugène Scribe e Charles-Gaspard Delestre-Poirson, segundo o seu vodevil Le Comte Ory do ano 1817, inspirado á súa vez nunha balada medieval. Foi estreada no Théâtre de l'Académie Royale de Musique de París o 20 de agosto de 1828.
Parte da música procede da súa ópera Il viaggio a Reims escrita tres anos antes para a coroación de Carlos X. A obra é ostensiblemente unha ópera cómica no sentido de que a historia é humorística, mesmo pura farsa. Non obstante, pensouse máis na Opéra que no Teatro da Opéra-Comique e hai inconsistencias estruturais co xénero contemporáneo da opéra comique: mentres que esta última está formada por números líricos relativamente curtos e diálogo falado, Le comte Ory está formado por "altamente desenvolvidas, mesmo macizas formas musicais unidas por recitativo acompañado". Aínda que a ópera contén parte da escritura orquestral máis colorida de Rossini, a pintoresca e breve abertura é estrañamente contida e sen pretensións, acabando cun murmurio de cordas en pizzicato.
Le convenienze ed inconvenienze teatrali

Le convenienze ed inconvenienze teatrali (en galego As conveniencias e as inconveniencias teatrais) é unha ópera nun acto, dúas escenas, con música de Gaetano Donizetti e libreto en italiano de Domenico Gilardoni, baseado nas obras de Antonio Simone Sografi Le convenienze teatrali (1794) e Le inconvenienze teatrali (1800). A ópera, denominada "farsa in un atto", foi estreada no Teatro Nuovo de Nápoles o 21 de novembro de 1827, conseguindo un certo éxito, se ben na actualidade é pouco representada. A simpatía da obra débese ás partes frecuentes en nopolitano e o carácter singular de Mamma Agata, o único cantante masculino que realiza un papel feminino (barítono), mentres que o caso contrario era habitual (unha muller interpretando a un home), mesmo entre unha das últimas obras de Verdi (Un ballo in maschera, 1859).
Le feu follet

Le feu follet é un filme franco-italiano de 1963 dirixido por Louis Malle. Baséase na novela homónima de Pierre Drieu La Rochelle que á súa vez está inspitada na vida de Jacques Rigaut. Está protagonizado por Maurice Ronet, Jeanne Moreau, así como por Alexandra Stewart, Bernard Noel, Lena Skerla, Hubert Deschamps e Yvonne Clech. A banda sonora está composta de música de Erik Satie. Personaxes
Maurice Ronet como Alain Leroy
Léna Skerla como Lydia
Yvonne Clech como Mademoiselle Farnoux
Hubert Deschamps como D'Averseau
Jean-Paul Moulinot como Dr. La Barbinais
Mona Dol como Madame La Barbinais
Pierre Moncorbier como Moraine
René Dupuy como Charlie
Bernard Tiphaine como Milou
Bernard Noël como Dubourg
Ursula Kubler como Fanny
Jeanne Moreau como Eva
Alexandra Stewart como Solange
Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori

Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori é unha serie de biografías de artistas escrita polo pintor e arquitecto italiano Giorgio Vasari. É considerada "quizais a obra máis famosa, e aínda hoxe máis lida entre a literatura antiga da arte", "unha das obras máis influentes sobre a arte do Renacemento italiano", e "o un dos libros máis importantes da historia da arte". A primeira edición foi publicada no ano 1550 en Florencia e a segunda en 1568, baixo o título de Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori, que tamén adoita ser resumido como Le Vite. Contido
A obra comeza cunha dedicatoria a Cosme I de Medici e un prefacio. Despois introduce varios capítulos dedicados á arquitectura, escultura e pintura. A continuación hai un segundo prefacio, introducindo as partes 2 até a 5. A seguinte é a lista completa da segunda edición de 1568, respectando a orde do libro.
Primeira parte
Dedicatoria a Cosme I de Medici de 1550.
Dedicatoria a Cosme I de Médici do 9 de xaneiro de 1568.
Proemio de toda a obra.
Introdución ás tres artes do deseño: 35 capítulos dedicados aos aspectos técnicos e a textos de referencia para a arquitectura, escultura e pintura.
Carta de Giovambattista Adriani a Vasari sobre «i nomi e l'opere de' più eccellenti artefici antichi in pittura, in bronzo et in marmo» («os nomes e obras dos máis excelentes artesáns antigos da pintura, o bronce e o mármore»)
Proemio de Le Vite
Lead room

En fotografía, cine e outras artes visuais, lead room, ou ás veces espazo de nariz, é o espazo que está diante, e na dirección do movemento ou da mirada. Os encadramentos ben compostos, deixan un pouco espazo na dirección cara a onde o suxeito está a ollar ou moverse. Por exemplo, obxectos como coches e vehículos requiren, por norma, lead-room para un correcto encadramento. Se o espazo extra é deixado diante dun coche que se está a mover, o espectador pode ver que o lugar a onde se dirixe; sen este recheo visual, o progreso do coche parecerá dificultado ou limitado.
Nalgúns idiomas, como en castelán, o termo "to lead" que en inglés significa "guiar" é traducido pola súa acepción "chumbo"; e de aí adoita aparecer "sala de chumbo", sen que pareza ter máis xustificación que esa tradución dubidosa.
Leaky scanning

O leaky scanning (que se pode traducir non literalmente como 'escaneo con fugas' ou 'escape do escaneo') é un mecanismo usado ás veces durante a fase de iniciación da tradución de proteínas eucariota que permite a regulación da expresión xénica. Durante a iniciación da tradución, a subunidade ribosómica pequena de 40S eucariota (en forma dun complexo de preiniciación de 43S ou 43S PIC) "escanea", "rastrexa" ou móvese en dirección 5' → 3' ao longo da rexión non traducida 5' (5'UTR) para localizar o codón de iniciación (AUG) para comezar a fase de elongación da tradución. Non obstante, ás veces o ribosoma que está escaneando salta o codón de iniciación AUG normal pasando de longo e empeza a tradución máis adiante, augas abaixo noutro codón AUG que encontra, que debía codificar unha metionina do interior da proteína, pero que é usado como novo codón de iniciación, polo que a proteína vai quedar máis pequena do habitual, sen a parte inicial normal. Coa maioría dos mecanismos de escaneo que usa o ribosoma, a tradución en células eucariotas ocorre no codón de iniciación AUG máis próximo ao extremo 5' do ARNm; porén, se o ribosoma que está escaneando encontra un “contexto nucleotídico desfavorable” arredor do codón de iniciación, continúa escaneando sen iniciar a tradución alí.
Non sempre a iniciación da tradución por este mecanismo ocorre en codóns AUG situados máis adiante do normal. Hai certos casos nos que se atopou que a iniciación ocorría augas arriba nun codón que non era AUG. En xenes eucariotas que conteñen secuencias líder ricas en G-C obsérvase con frecuencia este mecanismo. Hipotetízase que o escaneo faise máis lento debido a unha estrutura secundaria que permite a unión do ARNt-Met cun codón incorrecto.
Varios virus usan o mecanismo do leaky scanning para producir proteínas fundamentais, o que implica que este procedemento non é unha consecuencia dunha deficiencia ou erro, senón, ao contrario, permite aos virus superar as altas presións selectivas de ter que competir cos seus hóspedes. Os biólogos moleculares están buscando cal é o ambiente nucleotídico ideal para a iniciación da tradución e o mecanismo polo cal os virus se replican. Descubrimento
Por medio de varios estudos Marilyn Kozak foi a primeira en recoñecer o papel esencial que ten o escaneado durante a iniciación da tradución en células de mamíferos. O codón AUG en mamíferos é recoñecido optimamente se está no contexto GCCRCCAUGG, tamén coñecido como secuencia consenso de Kozak. A purina (R) e cada un dos nucleótidos dentro desta secuencia están altamente conservados e teñen unha importante función no recoñecemento e iniciación da tradución en moitas subunidades ribosómicas de 40S. Co contexto óptimo arredor do codón de iniciación AUG, os ribosomas empezan a iniciación nese punto. Un contexto débil dáse cando as secuencias adxacentes ao codón de iniciación AUG se desvían da secuencia consenso. Uns poucos ribosomas iniciarán a tradución nunha destas localizacións débiles, mais a maioría realizará aquí un leaky scanning, pasando de longo o codón, e iniciarana augas abaixo. Como consecuencia, é probable que se produzan proteínas diferentes.
Lealismo do Ulster

Lealismo do Ulster refírese a unha ideoloxía que se opón á unificación da illa de Irlanda nun só estado. Os seguidores do lealismo son case todos protestantes nativos de Irlanda do Norte, rexión constituída por seis condados da provincia histórica irlandesa do Ulster. Segundo algunhas fontes, o lealismo é un parte dunha ideoloxía maior, o unionismo, coa distinción de que se trata dun fenómeno político prevalente nas clases obreiras e que pretende utilizar métodos máis violentos para lograr os mesmos fins que o anterior. Outros analistas din que a diferenza non é tan sinxela, posto que o lealismo expresaría o desexo dos protestantes do Ulster de formar unha patria independente, sen unirse a Irlanda, nin a Gran Bretaña.
Leandro Aroca González

Leandro Aroca González, nado en Madrid o 26 de marzo de 1916, foi un político e militar español. Traxectoria
Auxiliar administrativo da Estación Pecuaria Regional de León. Militante das Juventudes Socialistas de León, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado membro do comité provincial con sede en Villamarín con José Arija e Joaquín del Palacio. Despois foi membro do comité das Juventudes Socialistas Unificadas de Xixón, combatiu no exército leal en Asturias chegando a tenente dun batallón de infantería. Coa caída de Asturias foi detido e xulgado por rebelión en consello de guerra o 8 de febreiro de 1938. Condenado a 30 anos, cumpriu condena na prisión de Oviedo, trasladado á prisión de Burgos o 9 de xullo de 1939, pasou á Prisión Central de Figueirido o 8 de setembro de 1940, de onde saíu en liberdade condicional o 26 de xullo de 1943. Instalado en Vigo, pasou á clandestinidade. Foi reclamado polo xuíz militar mediante requisitoria en agosto de 1943. En febreiro de 1945 foi detido acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Mariano Otero Castelao, Jesús Balboa López, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Avelino Álvarez Meana, Xosé Velo Mosquera, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo e xulgados na Coruña na causa 94/45 en maio. Cumpriu condena na Prisión Central de Burgos onde chegou o 23 de outubro de 1946. Saíu en liberdade condicional o 28 de novembro de 1954. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas.
Leandro Elrich

Leandro Elrich, nado en Buenos Aires, Arxentina, en 1973, é un artista arxentino. A través das súas instalacións reconstrúe a realidade e implica ao espectador nos seus xogos ópticos. As obras deste artista, un arxentino residente en París, rompen as expectativas convencionais de tempo e espazo. Erlich plantexa situacións aparentemente cotiás, aínda que de inmediato implica ao espectador nunha especie de engano. A obra de Leandro Erlich invita á dúbida. A arte aparece alí como produtora de incertezas destinadas a cuestionar a realidade, subliñando as súas contradicións e interrogándoa sobre a razón da súa orde. Exposicións relevantes
Leandro Erlich: Piscina (Swimming Pool) no PS1 Contemporary Art Center, en Nova York, 2008-2010
El consultorio del psicoanalista. Fundación Proa, Buenos Aires, 2009
La Torre, no MNCARS, Madrid, 2008
Pequenas maquetas de grandes proxectos, na galería NoguerasBlanchard, 2008
Leandro Erlich, MACRO, Museo de Arte Contemporánea, Roma, 2006
Ballet Studio, Centre D'Art Santa Mònica, Barcelona, 2003.
XXVI Bienal de São Paulo, 2004.
O Centro Galego de Arte Contemporánea organizou obradoiros baseados nos seus traballos chamados "Non todo é o que parece". Premios e recoñecementos
Foi premiado pola Fundación Joan Mitchell (2001); UNESCO da Bienal de Istambul (2001); premio Leonardo do Museo Nacional de Belas Artes de Buenos Aires (2000); Premio Eliza, Core Program Museum of Fine Arts, Houston (1998).
Leaving Las Vegas

Leaving Las Vegas é un filme estadounidense dirixido por Mike Figgis que se estreou en 1995. Baséase na novela de John O'Brien Leaving Las Vegas. Sinopse
Ben Sanderson (Nicolas Cage), un guionista alcohólico, acaba de perder o seu traballo en Hollywood debido a que os seus problemas coa bebida afectan ó seu rendemento. Sen amigos nin familia, decide ir a Las Vegas co propósito de beber ata morrer. Nada máis chegar á cidade, coñece a Sera (Elisabeth Shue), unha atractiva prostituta da que se namora. Personaxes
Nicolas Cage como Ben Sanderson
Elisabeth Shue como Sera
Julian Sands como Yuri Butso
Richard Lewis como Peter
Steven Weber como Marc Nussbaum
Emily Procter como Debbie
Valeria Golino como Terri
Thomas Kopache como Mr. Simpson
R. Lee Ermey como Home da convención
Xander Berkeley como Cynical Cabbie
Mariska Hargitay como Hooker at Bar
Kim Adams como Sheila Galardóns e nomeamentos
1995: Oscar ó mellor actor (Nicolas Cage). 4 nomeamentos.
1995: Globo de Ouro ó mellor actor - Drama (Nicolas Cage). 4 nomeamentos.
1995: 3 nomeamentos ós BAFTA: Mellor actor (Cage), actriz (Shue) e guión adaptado.
1995: Círculo de críticos de Nova York: Mellor filme.
1995: Festival de San Sebastián: 2 premios: Mellor director, mellor actor (Nicolas Cage).
1995: National Board of Review: Mellor actor (Nicolas Cage).
1995: Cuncha de Prata: Mellor actor e mellor director.
Lebedinoe ozero

O lago dos cisnes, Op 20 (en ruso Лебединое Озеро, Lebedinoe ozero) é un ballet en 4 actos con música de Petr Ilich Chaikovskii, sendo o primeiro dos tres ballets que escribiu o compositor ruso.
Lebor na hUidre

O Lebor na hUidre, ou Libro da Vaca Parda, é un manuscrito irlandés que data de principios do século XII, que contén documentos sobre a orixe mítica de Irlanda. O seu título fai referencia ao animal dun monxe da abadía de Clonmacnoise, San Ciarán. Inclúe historias do Ciclo do Ulster (incluíndo a versión máis antiga do Táin Bó Cúailnge), o Ciclo Feniano, o Ciclo Mitolóxico e o Ciclo Histórico da mitoloxía céltica irlandesa, así como textos relixiosos e históricos. Pertence á Real Academia Irlandesa desde 1844, tras ter estado gardado nunha biblioteca privada. Está en mal estado: só quedan sesenta e sete páxinas e moitos textos están incompletos.
Este manuscrito foi escrito no mosteiro de Clonmacnoise, condado de Offaly, e é obra de tres escribas: Máel Muire mac Célhair (referido como "M") e un segundo escriba (referido como "AT”) escribiron o manuscrito orixinal, traballando á par. Polos anais irlandeses sábese que Máel Muire morreu durante a incursión dos viquingos sobre Clonmacnoise en 1106, o que permite establecer que este texto é anterior a esa data. Un terceiro escriba, chamado "H", engadiu unha serie de textos e pasaxes ás veces en páxinas novas, borrando certas textos do orixinal. Estas incorporacións e retiradas datan de finais do século XII ou do XIII, e sen dúbida antes de 1359, cando o manuscrito foi usado como rescate para liberar a varios membros da familia O'Donnell de Donegal, encarcerados baixo as ordes de Cathal Óg O'Connor de Sligo.
Lebre (constelación)

Lepus ou Lebre é unha constelación, situada xusto ó sur de Orión, e posiblemente representa unha lebre que está sendo perseguida por Orión. Lepus foi unha das 48 constelacións de Tolomeo e tamén pertence ás 88 constelacións modernas.
Esta constelación non debe ser confundida con Lupus. Mitoloxía
Aínda que a constelación de Lepus é antiga, ten pouca mitoloxía asociada, á parte do posible papel accidental no mito de Orión. Segundo Hixino, tratábase dunha lebre que fuxía do can de Orión. Eratóstenes engadía que Hermes puxéraa entre as constelacións debido á súa gran velocidade. Estrelas
Estrelas con nome propio
α Lep, 2, 58 Arneb
< أرنب ´arnab, lebre
β Lep, 2, 81 Nihal ou Nibal
< نهال nihāl (Camelos) apagando a súa sede
R Lep, Estrela de Hind Crimson – variable 5, 5 - 11, 7
Estrelas con designación de Bayer
γ Lep – estrela dobre 3. 59, 6, 15; δ Lep 3, 76; ε Lep 3, 19; ζ Lep 3, 55 – ten un posible cinto de asteroides; θ Lep 4, 67; η Lep 3, 71; ι Lep 4, 45; κ Lep 4, 36; λ Lep 4, 29; μ Lep 3, 29; ν Lep 5, 29
Estrelas con designación de Flamsteed
1 Lep 5, 74; 9 Lep 5, 25; 10 Lep 5, 53; 12 Lep 5, 88; 17 Lep 4, 92; 19 Lep 5, 28
Outras estrelas notables
Gliese 2298, 14 – estrela próxima cunha compañeira anana marrón Obxectos Notable do espazo profundo
M79 (NGC 1904), cúmulo globular de magnitude 8, 4 cun diámetro de 9, 6 minutos de arco. Está situado a 3º53' ó sur de Nihal (β Leporis).
IC 418, nebulosa planetaria de magnitude 11, cunha estrela central que ten unha magnitude 11.
NGC 1964, galaxia espiral barrada, é a galaxia máis brillante da constelación con magnitude 10, 8.
Lebu

Lebu é un municipio (comuna) e cidade de Chile, que tamén é a capital da provincia de Arauco, na Rexión de Biobío, localizada a uns 145 quilómetros ao sur da cidade capital rexional de Concepción. Segundo os resultados preliminares do censo 2012, a comuna ten uns 23. 787 habitantes coa maioría na urbe, e a súa área é de 57 km².
O nome da cidade de Lebu débese ao seu río, chamado polos mapuches «Leufu», que significa «río». Pouco a pouco, o nome inicial foi entrando en progresiva castelanización como segue: «Leuvu», «Lebo», «Levo», «Leubu» o «Lebú», até quedar ao final como «Lebu». Limita ao norte coa comuna de Arauco, Los Álamos e Curanilahue, ao oeste co océano Pacífico.
Os xentilicios da comuna son lebuense e lebulense.
Lecce

Lecce é unha cidade do sur da Italia na rexión de Puglia, na península de Salento, capital da provincia homónima. Esténdese por unha área de 241 km², conta cunha poboación de 94. 040 habitantes (2014) e ten unha densidade de poboación de 390, 21 hab/km².
Lección de anatomía do Dr. Nicolaes Tulp

A Lección de anatomía do Dr. Nicolaes Tulp é un cadro do pintor neerlandés Rembrandt, pintado en 1632. Consérvase no Mauritshuis da Haia (Países Baixos). Características
Trátase dunha pintura ao óleo sobre lenzo, que mide 169, 5 centímetros de alto e 216, 5 cm de ancho. É o primeiro retrato de grupo pintado por Rembrandt, que tiña entón 26 anos. Foi un encargo do potente gremio dos cirurxiáns, dos cales Tulp, famoso médico de Ámsterdan, era un representante eminente. Un cadro de similares características foi pintado por Thomas de Keyser en 1619.
En 1828 decidiuse a venda pública deste cadro en favor da caixa das viúvas de cirurxiáns. O rei Guillerme I impediu esta venda e ordenou comprar esta obra mestra para o seu «gabinete real de pinturas».
Lecer

O tempo de lecer, tamén coñecido como tempo libre ou de ocio, é aquel que se pasa fóra do traballo e da actividade doméstica esencial. É o período de tempo discrecionario antes ou despois das actividades compulsivas. Calcúlase que en sociedades industriais os adultos traballadores gastan arredor dun 30% do seu tempo en actividades de lecer.
A distinción entre o lecer e as actividades compulsivas é aplicado de forma flexible, a xente ás veces realiza cousas que chama "traballo" en forma pracenteira.
Para que unha experiencia poida ser chamada de lecer, ten que cumprir 3 condicións principais: a experiencia é un estado de ánimo
ten que ser voluntaria e
ten que ser motivante en si mesma. Tipos de lecer
Lecer pasivo implica certa actividade física coma o camiñar ou o ioga, que implican pouco emprego de enerxía. Exemplos serían ver televisión ou unha obra de teatro.
Lecer activo son as actividades nas que aqueles que están inmersas nelas o empregan demasiada enerxía e usualmente implican relaxación e actividade sensual soamente. Outras actividades implican máis emprego de enerxía ou un intenso emprego de enerxía coma os deportes.
Lecitotrofia

En zooloxía, denomínase lecitotrofia á estratexia de alimentación utilizada polas larvas de moitos organismos na cal non buscan seu alimento no medio externo, senón que utilizan as reservas de vitelo (do seu saco vitelino) que levan consigo desde o seu nacemento. Na maioría dos casos, o estadio larval é de curta duración e o paso á etapa xuvenil é rápido, para poder empezar a alimentarse.
A lecitotrofia ocorre máis comunmente en larvas de invertebrados, principalmente mariños, que viven en altas latitudes ou en augas de gran profundidade, como, por exemplo, nos antozoos da orde dos pennatuláceos.
Nos marsupiais, o embrión desenvólvese inicialmente polo consumo de vitelo, implantándose no útero nos estadios finais da xestación.