proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Careta

Unha careta, caranta, carantoña, carauta, caroza ou máscara é un obxecto de papel ou de plástico que representa unha cara grotesca e que se utiliza para cubrir e ocultar o rostro. Emprégase sobre todo na festa do entroido, e tamén foi moi utilizado no teatro, desde as civilizacións antigas aos nosos días. Historia
As máscaras teñen unha longa historia que se estende a través de diversas culturas e continentes. Xeralmente, asociáronse con rituais, festividades e representacións teatrais, desempeñando un papel crucial na expresión artística e cultural das sociedades. As máscaras foron utilizadas desde a prehistoria e a antigüidade. Por exemplo, en sociedades tradicionais de África e outros continentes as máscaras son un elemento central en moitas cerimonias, incluíndo ritos de paso, festivais e eventos comunitarios. Estas máscaras non só representan deidades ou espíritos, senón que tamén son empregadas para transmitir mensaxes sociais e morais. En Europa, durante a Idade Media e o Renacemento, as máscaras foron populares nos bailes de máscaras e no teatro, especialmente en Italia coa Commedia dell'Arte, onde os personaxes como Arlequín e Pantaleón levaban as súas máscaras características.
Na actualidade, as máscaras seguen sendo unha parte vital de moitas festas, como o Carnaval de Venecia, onde as máscaras elaboradas e artísticas son un aspecto central das celebracións. Tamén son visíbeis en eventos modernos como festivais de música, teatro e representacións artísticas que exploran novas formas de expresión cultural.
Outros usos
Un significado de máscara é o referido ao seu uso sanitario e profisional, de uso habitual en distintos oficios. Existe un amplo abano de máscaras cirúrxicas e incorporadas como parte de equipos de protección, por exemplo a máscara ffp2, a máscara N95 etc. Durante a pandemia de Covid foron amplamente usadas, incluíndo algunhas deseñadas con criterios estéticos e mesmo se deseñaron algunhas variantes de trikini coa máscara a xogo co bikini. As caretas ou máscaras tamén foron empregadas como parte de manifestacións sociais ou políticas de protesto. A primeira vez que Anonymous usou a máscara de Guy Fawkes que aparece no filme V de Vendetta como forma de protesta foi nunha concentración contra a Igrexa de Ciencioloxía en 2008. O colectivo recomendou aos manifestantes que se cubrisen a cara con esa máscara para evitar sustos.
En Galiza
A tradición das máscaras galegas está moi ligada á celebración do Entroido, unha festa que se celebra antes da Coresma. Neste contexto, as máscaras son usadas non só para ocultar a identidade individual, senón tamén para criticar e satirizar problemas sociais, políticos e mesmo persoais da comunidade, empregando arquetipos definidos.
Carga eléctrica

Propiedade física intrínseca dalgunhas partículas que as caracteriza e pola cal sofren a interacción electromagnética.
No Sistema Internacional de Unidades mídese en culombios e nas fórmulas físicas acostuman representarse coas letras q ou Q.
Clasifícase en carga positiva e negativa. As cargas do mesmo signo repélense mentres que as de signo contrario atráense.
A carga eléctrica aparece na natureza cuantizada, é dicir, sempre é múltiplo dunha cantidade fundamental: o valor absoluto da carga do electrón ou do protón q 1. 610-19 culombios.
Cómpre sinalar que se cre que a carga dos quarks (partículas que compoñen os núcleos atómicos) toma valores fraccionarios desta cantidade fundamental. Porén, nunca se observaron quarks libres. Para obxectos non puntuais, a carga eléctrica é a suma das cargas eléctricas das partículas constituíntes.
A carga eléctrica consérvase. Isto quere dicir que en ningún proceso pode aparecer ou destruírse carga neta. Poden aparecer cargas eléctricas onde antes non existían, pero sempre o farán de modo que a carga total do sistema permaneza invariante. Ademais esta conservación é local, ocorre en calquera rexión do espazo por pequena que sexa.
A carga é unha invariante relativista. A carga dun corpo é a mesma independentemente da velocidade coa que se mova.
Carga heráldica

En heráldica, a carga refírese a todos aqueles elementos que se colocan no interior do campo dun escudo. Poden ser pezas, mobles ou figuras.
Unha carga pode ir dentro - é dicir, encima - doutra carga. Así, dicimos que as cinco crecentes de prata sumados das súas estrelas de ouro (figuras) do escudo de Barbadás están cargadas cun cuartel coas armas (un moble) dunha rama dos Castro.
Carga útil

A carga útil é a carga valiosa dun vehículo.
Na exploración espacial e en avións militares, a carga útil considérase a capacidade de carga (transporte, persoal, municións) sen contar co combustible.
A carga útil está intimamente ligada á autonomía do vehículo, a maior autonomía reuqerida a carga útil debe ser sacrificada por combustible e ó revés.
Caricatura

Unha caricatura é un retrato que esaxera ou distorsiona a esencia, ben dos caracteres físicos, ben dos éticos, dunha personaxe mediante procedementos moi diversos (contrastes, técnicas de degradación, léxico, .. .), mais creando un parecido facilmente identificábel.
Na maioría dos casos as caricaturas son cómicas ou satíricas e mesmo poden ser ruíns, crueis, hilarantes, .. . Cando a distorsión da realidade é aberrante chégase ó esperpento. Exemplos literarios
O porco de pé de Vicente Risco Termos relacionados
Retrato
Etopeia
prosopografía
Descrición
Personaxe
Caricaturas de Mahoma no xornal Jyllands-Posten

A caricaturas de Mahoma son unha serie de doce viñetas de carácter satírico aparecidas no xornal dinamarqués Jyllands-Posten por vez primeira o 30 de decembro de 2005 para ilustrar o texto dun artigo relacionado coa autocensura e a liberdade de expresión redactado por Flemming Rose. Características
Nos debuxos aparece representado o profeta do islam Mahoma; a máis polémica das caricaturas é aquela na que o profeta aparece ataviado cun turbante en forma de bomba, unha viñeta inspirada nun outro coñecido debuxo de Aladdin portando unha mazá enriba do seu turbante. Os debuxos son obra do artista Kurt Westergaard, que a causa disto recibiu diversas ameazas e sufriu varios intentos de asasinato, o último a cargo dun mozo somalí de 28 anos o 1 de xaneiro de 2010.
A raíz da primeira publicación das imaxes en Dinamarca, houbo unha reacción violenta do radicalismo relixioso islámico e unha contrarreacción de moitas cabeceiras europeas de información na defensa da liberdade de expresión, como o diario francés France Soir ou o alemán Die Welt.
Carie dental

A carie dental (do latín: caries, que significa "podremia"), é unha doenza dos dentes producida pola actividade de bacterias, que producen cavidades no dente. As cavidades poden ser ter unha gama ampla de cores, dende o amarelo ata o negro. Os síntomas poden incluír dor e dificultade ó mastigar. Entre as complicacións da carie están a inflamación do tecido arredor do dente, a perda de dentes e a formación de abcesos.
Carintia, Eslovenia

A rexión de Koroška ou Carintia (en esloveno Koroška regija; Carintia eslovena) é unha das doce rexións estatísticas nas que se subdivide Eslovenia. En decembro de 2005, contaba cunha poboación de 73. 754 habitantes.
Carisma

O carisma (do grego χάρισμα khárisma e χαρίζεσθαι kharízesthai, ‘agradar, facer favores’) é a capacidade de certas persoas de motivar e suscitar a admiración dos seus seguidores grazas a unha suposta calidade de "magnetismo persoal". Carisma relixioso e movementos carismáticos
En relixión, particularmente en distintas confesións cristiás, denomínase carisma a un don ou talento, dado polo Espírito Santo a un crente para edificar espiritualmente a unha comunidade cristiá. Tamén se traduce a palabra grega kharisma como don gratuíto e relaciónase coa mesma raíz que kharis (graza).
Carisma no Novo Testamento
No Novo Testamento fálase de carisma pero non no sentido estrito que hoxe utiliza a Igrexa católica, en xeral designa aos dons de Deus e a Xesucristo, ao Espírito Santo e á divina graza. Segundo os teólogos católicos os carismas son concedidos para ser útiles á comunidade.
Carisma segundo o Concilio Vaticano II
Segundo o teólogo Michael Schmaus, o carisma ha de ordenarse á realización da vida eclesiástica e é propio tanto de segrares como de clérigos. Sen o carisma, a Igrexa habería de enquistarse nunha actividade soamente burocrática. Pero o carisma non é un privilexio exclusivo nin dos segrares nin dos clérigos. Se un dos dous estados o pretendese para si só, iso constituiría un desprezo do Espírito Santo que obra na Igrexa enteira.
Dentro do cristianismo recoñécense o Movemento carismático e a Renovación Carismática Católica.
Cariña

Unha cariña ou emoticona é unha sucesión de caracteres especiais que representan caras humanas e que se emprega en Internet para expresar o estado de animo de quen escribe. Historia
Cando a fins da década de 1970 se popularizaron as BBS entre os especialistas informáticos dos Estados Unidos nos que intercambiaban mensaxes de texto nos que as bromas, chistes ou a retranca non sempre se entendía como tales interpretándose literalmente o texto. Para evitar iso xurdiron formas de transmitir sentimentos polo texto como escribir a palabra joke (broma) ó final dunha frase graciosa para defini-lo seu contexto.
Un enxeñeiro especialista en intelixencia artificial, Scott E. Fahlman, propuxo ós usuarios dunha BBS en 1982 utilizar: -) para expresar un texto en broma e: -( para expresar un texto serio, denominou a esta sucesión de caracteres smileys. Pouco a pouco outros usuarios comezaron a empregalos e fixéronse populares e seguiron cando Internet se fixo algo cotián e pasaron ás mensaxes de texto dos móbiles.
Actualmente desenvolvéronse máis cariñas para expresar diferentes sentimentos, accións ou personaxes e moitas veces aparecen substituídos por auténticas caras ou bonequiños. Exemplos: -) sorriso: -( tristura >: -( enfado: / algo descontento: -D moi contento: -P saca-la lingua; -) chiscadela: -o sorpresa: -7 raro xD risa: \/ boca grande (°<, :v ou: V pac-man @: -) muller con pelo recollido 0: -) Santo, inocente. :-E Drácula. :* bico. :@ carraxe Cariñas xaponesas: (`ヘ´) anoxado: （　´_ゝ`） indiferente
Carl Bosch

Carl Bosch, nado en Colonia o 27 de agosto de 1874 e finado en Heidelberg o 26 de abril de 1940, foi un químico e enxeñeiro alemán, Premio Nobel de Química en 1931. Traxectoria
Estudou no Instituto Politécnico de Charlottenburgo (hoxe Universidade Técnica de Berlín) e, a partir de 1892, na Universidade de Leipzig onde se licenciou en 1898.
En 1919 ocupou a dirección xeral de BASF. En 1925 foi un dos fundadores da empresa IG Farbenindustrie, importante grupo de empresas químicas alemás resultado da fusión de BASF, Agfa e Hoechst, do que logo sería director xeral entre 1935 e 1940.
Bosch morreu o 26 de abril de 1940 na cidade de Heidelberg, situada no estado de Baden-Württemberg.
En 1899 comezou a traballar en BASF, entre 1908 e 1913 desenvolveu con Fritz Haber o proceso Haber-Bosch de síntese do amoníaco a partir de hidróxeno e nitróxeno sometidos a altas presións. Este método permitiu empregar gas amoníaco na fabricación dos estercos artificiais, que tanta influencia terían no desenvolvemento da agricultura en todo o mundo. Despois da primeira guerra mundial traballou na síntese do petróleo e o metanol con procedementos de química de alta presión. En 1925, Bosch foi un dos fundadores de IG Farben e dende 1935 director xeral.
En 1931 foille outorgado o premio Nobel de Química, compartido con Friedrich Bergius, polo descubrimento e desenvolvemento do método de síntese química a alta presión. Recoñecementos
Na súa honra bautizouse o asteroide (7414) Bosch descuberto o 13 de outubro de 1990 por Lutz D. Schmadel e Freimut Börngen.
Carl David Anderson

Carl David Anderson, nado en Nova York o 3 de setembro de 1905 e finado en San Marino (California) o 11 de xaneiro de 1991, foi un físico estadounidense. Traxectoria
Era fillo de emigrantes de orixe sueca. Estudou física e enxeñería no Instituto Tecnolóxico de California, obtendo o seu Bachelor of Sciences en 1927 e doutorándose en 1930. Posteriormente, en 1939, foi catedrático do departamento de Física en devandita Universidade.
Pronto destacou polos seus traballos de investigación sobre os fotoelectróns producidos por raios X, a radiación cósmica -en colaboración con Robert Andrews Millikan -, os raios gamma e a radioactividade inducida. Fotografando os rastros de raios cósmicos na cámara de ionización, descubriu en 1932 unha partícula que bautizou co nome de positrón, chamada tamén electrón positivo por ter a mesma carga positiva que un protón e a mesma masa que un electrón, e cuxa existencia fora predita uns anos antes por Paul Adrien Maurice Dirac.
En 1938 descubriu outra importante partícula elemental relacionada cos raios cósmicos, o mesón (chamado agora mesón ý), previsto xa por Hideki Yukawa en 1935. En 1950 achegou probas da existencia de partículas V cargadas e neutras.
Polo seu descubrimento do positrón outorgóuselle o Premio Nobel de Física en 1936, compartido con Victor Franz Hess.
Carl Espen

Carl Espen, nado en Bergen o 15 de xullo de 1982, é un cantante noruegués. Traxectoria
Representou a Noruega no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "Silent Storm". Discografía
Sinxelos
2014 - "Silent Storm"
Carl Friedrich Lottner

Carl Friedrich Lottner, nado o 20 de xuño de 1834 en Berlín e finado o 15 de abril de 1873 en Dublín, foi un lingüista e profesor de ensino medio xermano-irlandés. Traxectoria
Lottner era fillo dun Jusitiars e irmán de Heinrich Lottner. Os dous fillos do Conselleiro xudicial, Franz August Lottner (1796-1836) e Juliane Caroline Wilhelmine Lottner, nada Sander. Lottner estudou dende 1851 a 1854 na Universidade de Berlín, Filoloxía e Lingüística Comparada con Franz Bopp e Jacob Grimm. Despois dos seus estudos, comezou a traballar como profesor de ensino secundario, pero intentou conseguir unha carreira universitaria. Deixou o Reino de Prusia, e estableceuse desde 1858 en Edimburgo. Un ano máis tarde, mudouse a Londres, e, finalmente, a partir de 1860 ata a súa morte ao Trinity College de Dublín (Reino Unido de gran Bretaña e Irlanda), para ser profesor. Alí, asumiu a praza vacante de sánscrito, que ocupara ata a súa morte Rudolph Thomas Siegfried (1830-1863), procedente de Dessau. Ao mesmo tempo, Lottner traballou a media xornada como bibliotecario. A súa vida dedicouna case totalmente ao seu traballo científico. O seu interese especial foi para moitas linguas indoeuropeas. Pero tamén lles prestou atención á escrita cuneiforme e ás linguas africanas e asiáticas.
Formulou en 1861 a hipótese dunha relación máis próxima entre o grupo lingüístico italo-céltico dentro do (hipotético) protoindoeuropeo (PIE). O seu traballo "Ausnahmen der ersten Lautverschiebung“ (1862) facilitoulle a Friedrich Max Müller correlacións fundamentais no seu exame da Lei de Grimm no seu "Lectures on the Sciences of Languages" (1864).
Obras (selección)
Die altirischen verbalclassen. Beiträge zur vergleichenden Sprachforschung auf dem Gebiete der arischen, celtischen und slawischen Sprachen 2 (1861), 322– 329
Celtisch-italisch. Beiträge zur vergleichenden Sprachforschung auf dem Gebiete der Arischen, Celtischen und Slawischen Sprachen 2 (1861), S. 309-321.
Ausnahmen der ersten Lautverschiebung (1862)
Traces of the Italic imperfect in the Keltic languages. Transactions of the Philological Society, (1859), S. 31-34;
Ueber die Stellung der Italer innerhalb des indoeuropäischen Stammes (Schluss). Zeitschrift für vergleichende Sprachforschung auf dem Gebiete des Deutschen, Griechischen und Lateinischen, Volume 7. (1858), S. 161–193
Carl Friedrich Lottner, Rudolf Thomas Siegfried: On The Gaulish Inscription Of Poitiers: Containing A Charm Against The Demon Dontaurios University Press by M. H. Gill, Dublin 1863, Neuaufl. Kessinger Publishing, LLC (2010)
Carl Friedrich Wilhelm Claus

Carl Friedrich Wilhelm Claus, nado o 2 de xaneiro de 1835 en Kassel, e finado o 18 de xaneiro de 1899 en Viena, foi un zoólogo e anatomista alemán. Foi un opositor ás ideas de Ernst Haeckel. Traxectoria
Claus estudou nas Universidades de Marburgo e de Giessen con Rudolf Leuckart. Traballou na universidade de Würzburgo. En 1863 foi profesor de zooloxía en Marburgo, en 1870 en Gotinga e en 1873 en Viena.
Foi xefe da estación de investigación oceanográfica de Trieste, e estaba especializado en zooloxía mariña e alí o seu interese centrouse nos crustáceos. Durante as súas investigacións sobre bioloxía celular acuñou a palabra fagocito.
É coñecido polo feito de que Sigmund Freud comezou os seus estudos sobre a aínda sen resolver a historia da vida da anguía. Obras
Entre as súas numerosas obras destacan as seguintes: Die freilebenden Copepoden (1863);
Beiträge zur Kenntnis der Ostracoden (1868);
Grundzüge der Zoölogie (1868);
Ueber den Bau und die Entwicklung der Cumaceen (1870);
Die Metamorphose der Squilliden (1872);
Ueber die Entwicklung Organisation und systematische Stellung der Arguliden (1875);
Lehrbuch der Zoölogie. Abreviatura
A abreviatura Claus emprégase para recoñecer a Carl Friedrich Wilhelm Claus como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Carl Lampert

Carl Lampert, nado en Göfis (Austria) o 9 de xaneiro de 1894 e executado en Halle (Saxonia-Anhalt, Alemaña) o 13 de novembro de 1944, foi un sacerdote católico oposto ao nazismo. Traxectoria
Ordenado sacerdote en 1918, foi un experto en Dereito canónico ata o punto de que se trasladou a Roma, onde traballou como avogado do Tribunal da Rota. En 1935 volveu a Austria, onde amosou a súa distancia con Anschluss. En 1939 foi nomeado provigario da Administración Apostólica de Insbruck Feldkirch.
A súa visión crítica contra o totalitarismo, o racismo e o belicismo nazis eran coñecidas, polo que foi arrestado en varias ocasións e enviado en 1940 ao campo de concentración de Dachau en Baviera por presunta actividade contra o Reich. Sufriu malos tratos e torturas. Estivo tamén no campo de concentración de Stettin.
En 1941 foi desterrado. As súas chamadas telefónicas e a súa correspondencia foron sistematicamente interceptadas. Ao non dar mostras de retractarse, foi imputado por hostilidade contra Alemaña, difusión de informacións inconvenientes e escoita de transmisións inimigas. Con estas acusacións foi arrestado de novo o 4 de febreiro de 1943. Tras tres prolongados procesos, foi finalmente condenado. O 13 de novembro de 1944 morreu decapitado xunto con outros dous sacerdotes: Herbert Simoleit e Fiedrich Lorenz.
Foi beatificado por Bieito XVI.
Carl Wieman

Carl Edwin Wieman, nado en Oregón o 26 de marzo de 1951, é un físico estadounidense. Traxectoria
Gañou o Premio Nobel de Física en 2001 xunto con Eric A. Cornell. En 1995, produciron o primeiro condensado de Bose-Einstein. Wieman foi estudante de Theodor W. Hänsch.
Carl von Linné (fillo)

Carl von Linné Fillo ou Carolus Linnaeus Filius, tamén coñecido como Carl von Linné o Mozo, nado en Falun, Condado de Dalarna, Suecia, o 20 de xaneiro de 1741, e finado en Uppsala o 1 de novembro de 1783, foi un naturalista sueco, fillo do famoso sistemático de mesmo nome Carl von Linné ou Carolus Linnaeus (1707 – 1778).
Para distinguilo de seu pai, cítase como Linnaeus filius (abreviado en botánica como L. f. ). Traxectoria
Ingresou na Universidade de Uppsala á idade de nove anos, onde os alumnos do seu pai, entre eles: Pehr Löfling (1729 – 1756), Daniel Solander (1733 – 1782) e Johann Peter Falck (1732 – 1774), lle ensinaron ciencias.
En 1763, aos 22 anos, sucedeu o seu pai na cátedra de medicina práctica en Uppsala. O seu nomeamento como profesor, sen pasar por exames e non defender ningunha tese, valeulle o resentimento dos seus colegas.
A súa obra é modesta, comparada coa do seu pai. A súa obra máis coñecida é Supplementum Plantarum systematis vegetabilium, publicada en 1781, que contén as descricións botánicas de Linné pai e dos seus colegas, aumentada con adicións propias. Distinguiu máis de 2000 especies, subespecies e variedades botánicas.
Herdou de seu pai inmensas coleccións científicas e a correspondencia cos seus colegas.
Cando morreu aos 42 anos, sen fillos, en 1783, dunha ictericia contraída durante unha visita a Londres, a súa nai (Sara Elisabeth Moraea) vendeu as súas coleccións ao botánico inglés Sir James Edward Smith que, seguidamente, as doou á Sociedade Linneana de Londres. Principais obras
Decas prima (et secunda) plantarum rariorum horti upsaliensis, 1762-1763.
Nova graminum genera. .. , 1779.
Supplementum plantarum systematis vegetabilium editionis decimae tertiae, Generum plantarum editionis sextae, et Specierum plantarum editionis secunda, 1781.
Methodus muscorum illustra, Uppsala, 1784. Abreviatura
A abreviatura L. f. emprégase para recoñecer a Carl von Linné (fillo) como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Carles Escolà i Sánchez

Carles Escolà i Sánchez, nado en Sabadell en 1978, é un enxeñeiro informático, activista social e político catalán, alcalde de Cerdanyola del Vallès dende o 13 de xuño de 2015 ata o 15 de xuño de 2019 e quinta persoa en ocupar este cargo desde o restabelecemento da democracia española. Traxectoria
Carles Escolà i Sánchez naceu en Sabadell en 1978 e viviu en Badia del Vallès neno. Estudou no Colexio La Sardana deste concello e posteriormente no Instituto CE Ramar de Sabadell. Logo ingresou na Universidade Autónoma de Barcelona onde estudou enxeñería informática. No eido profesional, Escolà incorpórase no ano 2000 como consultor e programador externo na empresa Barlo Plastics SA (máis tarde Quinn Plastics SAU e posteriormente Polycasa SA), onde se incorporou ao persoal en 2002.
Escolà comezou a súa actividade política en Cerdanyola aos 25 anos como membro de Esquerra Unida i Alternativa (EUiA) ata o ano 2008. Posteriormente participou na creación da coalición de esquerdas Compromís per Cerdanyola (CxC), integrada nas Candidaturas Alternativas do Vallès e a través da que ocupou durante máis de 2 anos o cargo de concelleiro e voceiro do grupo municipal (entre maio de 2011) e outubro de 2013). Logo de ser reelixido como cabeza de lista e tras as eleccións municipais do 24 de maio de 2015, conseguiu reunir os votos necesarios de ERC, CiU e ICV-EUiA-MES para desbancar ao PSC do goberno municipal.
Dúas semanas despois das eleccións municipais que imposibilitaron a revalidación da alcaldía de Escolà, o alcalde anunciou en rolda de prensa o 6 de xuño de 2019 que renunciaba ao concello e abandona a primeira liña política da cidade. Ao regresar ao seu antigo traballo, recibiu unha comunicación na que lle comunicaba o seu despedimento. En setembro de 2019, o caso aínda está pendente de xuízo.
A CUP anunciou en decembro de 2020 que Escolà concorrería ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2021 como número seis da CUP na circunscrición de Barcelona.
Carles Santos

Carles Santos Ventura, nado en Vinaròs, Provincia de Castelló, País Valenciano o 1 de xullo de 1940 e finado na mesma localidade o 4 de decembro de 2017), foi un artista valenciano que comezou a súa carreira como pianista e que posteriormente se adicou a outras disciplinas creativas como a composición musical, a escultura, a fotografía, a poesía e a dramaturxia.
Carlo Cassola

Carlo Cassola, nado en Roma o 17 de marzo de 1917 e finado en Montecarlo, Provincia de Lucca, o 29 de xaneiro de 1987, foi un escritor italiano, guerrilleiro durante a II Guerra Mundial. Obra
Narrativa
Alla periferia, Firenze 1942.
La visita, Parenti, Firenze 1942.
La moglie del mercante, 1949.
Fausto e Anna, Torino, Einaudi, 1952. .
I vecchi compagni, Torino, Einaudi, 1953.
Il taglio del bosco, Fabbri («Narrativa italiana»), Milán 1953.
Il taglio del bosco. Venticinque racconti, Nistri-Lischi «Il Castelletto. Collana di romanzi italiani», Pisa 1955.
La casa di via Valadier, Torino, Einaudi, 1956.
Un matrimonio del dopoguerra, Torino, Einaudi, 1957.
Il soldato, Milán, Feltrinelli, 1958.
La ragazza di Bube, Torino, Einaudi, 1960.
Un cuore arido, Torino, Einaudi, 1961.
La visita, Torino, Einaudi, 1962.
Il cacciatore, Torino, Einaudi, 1964.
Tempi memorabili, Torino, Einaudi, 1966.
Storia di Ada, Torino, Einaudi, 1967.
Ferrovia locale, Torino, Einaudi, 1968.
Una relazione, Torino, Einaudi, 1969.
Paura e tristezza, Torino, Einaudi, 1970.
Monte Mario, Milán, Rizzoli, 1973.
Gisella, Milán, Rizzoli, 1974.
Troppo tardi, Milán, Biblioteca universale Rizzoli, 1975.
L'antagonista, Milán, Rizzoli, 1976.
La disavventura, Milán, Rizzoli, 1977.
L'uomo e il cane, Milán, Rizzoli, 1977.
Un uomo solo, Milán, Rizzoli, 1978.
Il superstite, Milán, Rizzoli, 1978.
Il paradiso degli animali, Milán, Rizzoli, 1979.
Vita d'artista, Milán, Rizzoli, 1980.
Ferragosto di morte, Reggio Emilia, Ciminiera, 1980.
Il ribelle, Milán, Rizzoli, 1980.
La morale del branco, Milán, Rizzoli, 1980.
La zampa d'oca, Milán, Rizzoli, 1981.
L'amore tanto per fare, Milán, Rizzoli, 1981.
Colloquio con le ombre, Milán, Rizzoli, 1982.
Il mondo senza nessuno, Marmirolo, Ciminiera, 1982.
Gli anni passano. La ragazza di Bube vent'anni dopo, Milán, Rizzoli, 1982.
Mio padre, Milán, Rizzoli, 1983.
Le persone contano più dei luoghi, Firenze, Pananti, 1985.
Carlo Goldoni

Carlo Osvaldo Goldoni, nado o 25 de febreiro de 1707 e finado o 6 de febreiro de 1793, foi un dramaturgo italiano, un dos máis grandes de Europa e xunto a Luigi Pirandello un dos máis coñecidos de Italia. Nas súas obras mestura o italiano co dialecto veneciano da lingua véneta e nos últimos anos escribiu algunha comedia en francés.
En galego foi editada a súa obra A pousadeira (La locandiera, 1751), traducida por Cándido Pazó. Foi estreada polo Centro Dramático Galego no Teatro Principal de Pontevedra en 1987, baixo dirección de Ernesto Chao. Obras
Il servitore di due padroni (1745).
A pousadeira (1751).
Galería de imaxes
Carlo Rubbia

Carlo Rubbia, nado o 31 de marzo de 1934 en Gorizia, é un físico de partículas italiano e inventor. Traxectoria
Gañou o Premio Nobel de Física en 1984 polo seu liderado da CERN no tocante ao descubrimento das partículas W e Z.
Carlos Abraira López

Carlos Abraira López, nado en Lugo o 13 de outubro de 1891 e finado en Madrid o 15 de maio de 1975, foi un notario e xurista galego. Traxectoria
Fillo de José Abraira de la Tore e Inés López Díaz Vivero y Pardo. Foi vicepresidente da Juventud Jaimista de Lugo (1910). Foi notario de Bretoña (1917), Ribadavia (1925), O Barco de Valdeorras, El Molar (1930), e A Coruña. Obras. .. Reportaje en las alturas (Fe y ciencia, justicia social, libertad, tradicción, unidad nacional, auroras hispanoamericanas), 1958.
La idea del derecho en Vázquez de Mella, 1962.
El derecho foral gallego: estudio crítico de la compilación del derecho civil especial de Galicia, 1970. Vida persoal
Casou con María Isabel Bobillo Bobillo.
Carlos Aenlle

Carlos Xesús Varela Aenlle, nado en Castroverde en 1965, é un xeógrafo e etnólogo galego. Actualmente é presidente da asociación Abertal do Eo-Navia, e desde 2004 é o académico correspondente da Real Academia Galega nesa rexión. Traxectoria
Aínda que natural de Castroverde, a súa familia materna procede de terras eonaviegas. Este feito marcou notabelmente a súa traxectoria, profundamente vinculada coa rexión. Pasou a súa adolescencia en Castropol, localidade na que o seu pai foi mestre durante dez anos. Foi tamén colaborador habitual das revistas A Freita e Britonia, publicacións impulsadas pola Mesa prá Defensa del Galego de Asturias (MDGA), e en 2000 publicou Toponimia del Eo-Navia, unha recompilación dos topónimos eonaviegos coa súa correspondencia tanto en castelán (oficial) como na forma vernácula galega. En 2014 presentou a súa tese sobre o léxico do galego de Asturias. Obra
Toponimia del Eo-Navia (2000). ISBN 84-607-0591-9.
O hórreo de tipo asturiano na montaña oriental de Galiza (2001). ISBN 84-607-3183-9.
Riotorto. Guía do concello (2003). ISBN 84-8192-216-1.
A herdanza da lingua. O galego de Asturias, León, Zamora e Cáceres (2004). ISBN 978-84-87987-55-7.
Repertorio toponímico e xentilícico da terra Eo-Navia (2010).
Dicionario do Galego de Asturias (2021). ISBN 978-84-8158-897-2.
Carlos Bousoño

Carlos Bousoño Prieto, nado en Boal, Principado de Asturias, o 9 de maio de 1923 e finado en Madrid o 24 de outubro de 2015, foi un poeta e crítico literario español. Publicacións
Poesía
Subida al amor. Hispánica, Adonais. Madrid, 1945.
Primavera de la muerte. Hispánica, Adonais. Madrid, 1946.
Hacia otra luz (Subida al amor, Primavera de la muerte, En vez de sueño). Ínsula. Madrid, 1952.
Noche del sentido. Ínsula. Madrid, 1957.
Poesías completas. Primavera de la muerte. Giner. Madrid, 1960.
Invasión de la realidad. Espasa-Calpe. Madrid, 1962.
Oda en la ceniza. El Bardo. Barcelona, 1967 (2ª edición: Ciencia Nueva. El Bardo, 1968).
La búsqueda. Fomento de Cultura. Hontanar, Valencia, 1971.
Al mismo tiempo que la noche. El Guadalhorce, Cuadernos de María Isabel. Málaga, 1971.
Las monedas contra la losa. Alberto Corazón, editor. Madrid, 1973.
Oda en la ceniza. Las monedas contra la losa. Losada. Buenos Aires, 1975.
Antología poética (1945-1973). Edición do autor. Plaza & Janés. Barcelona, 1976.
Selección de mis versos. Edición do autor. Cátedra. Madrid, 1980 (varias edicións).
Elegías (a Vicente Aleixandre), cunha presentación do autor. La pluma del águila. Valencia, 1988.
Metáfora del desafuero. Visor. Madrid, 1988.
Oda en la ceniza. Las monedas contra la losa. Edición de Irma Emiliozzi. Castalia. Madrid, 1991.
Poesía. Antología 1945-1993. Edición de Alejandro Duque Amusco. Espasa-Calpe, Colección Austral. Madrid, 1993.
El ojo de la aguja. Tusquets Editores. Barcelona, 1993.
Primavera de la muerte. Poesías completas (1945-1998). Tusquets Editores. Madrid. 1998.
Teoría e crítica literaria
La poesía de Vicente Aleixandre. Edicións Ínsula. Madrid, 1950. Editorial Gredos (varias edicións).
Seis calas en la expresión literaria española (en colaboración con Dámaso Alonso). Editorial Gredos. Madrid, 1951.
Teoría de la expresión poética, 1952.
El irracionalismo poético (El Símbolo), 1977.
Superrealismo poético y simbolización, 1978.
Épocas literarias y evolución. Edad Media, Romanticismo, época contemporánea, 1981.
Carlos Crespo Alfaya

Carlos Crespo Alfaya, nado en Ponteareas o 6 de abril de 1922 e finado en Pontevedra en setembro de 2004, foi un político galego. Traxectoria
Fillo de Manuel Crespo Medal, secretario do Concello de Pazos de Borbén, e Engracia Alfaya Cerdeira, e irmán de Manuel Crespo Alfaya. Estudou bacharelato en Pontevedra. Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 exerceu como mestre interino. Ingresou no Partido Comunista de España en 1942. Marchou a Madrid a estudar Químicas e foi detido alí a principio de xuño de 1948, cando caeu a organización comunista na provincia de Pontevedra, e tamén foron detidos Manuel López Esperón, Severino Domínguez Rey, Jesús Carrera Barreiro e Gonzalo Velasco. Torturado, foi xulgado e en consello de guerra e condenado a dez anos de prisión. Cumpriu condena durante catro anos en Vigo, A Coruña e Santoña.
Saíu en liberdade vixiada en xullo de 1952. Enfermo, residiu dous anos coa súa nai e a súa sobriña en Guadalaxara. Regresou a Galicia. Acollido por un amigo en Barrantes que lle ofreceu traballo de contábel, montou despois unha academia. Nos anos sesenta conmutáronlle os antecedentes penais, e puido presentarse e aprobar as oposicións. Foi destinado á escola da Escusa (Ribadumia) en 1967. Membro do PCG e de Esquerda Unida dende a súa fundación e de Comisións Obreiras. Obras
A pesca en Galicia, 1983. Con Antón Rozas Caeiro e outros.
Carlos Díaz Rodríguez

Carlos Díaz Rodríguez, nado en Huelva o 29 de xuño de 1908 e finado en Caracas o 21 de xuño de 1993, foi un profesor e político español. Traxectoria
Militante do PCE. Profesor de Xeografía e Historia do Instituto de Sanlúcar de Barrameda en 1933, onde compartiu aulas con Carmen Sierra, con quen acabaría casando. Trasladáronse ao Instituto de Linares en 1934. Foi nomeado secretario do Instituto de Linares en marzo de 1935. Despois da guerra instalouse en Pontecesures coa súa muller Carmen Sierra, rexentando a explotación gandeira de Cortinallas. En 1945 mantivo contactos co PCE na clandestinidade, desprazouse a Madrid e entrevistouse con Gabriel León Trilla. Foi detido en Madrid o 19 de xaneiro de 1946. Logrou fuxir a Venezuela a finais de 1947. Vida persoal
Casou con Carmen Sierra en 1933 e foi pai de María Dolores e Carlos Díaz Sierra.
Carlos Fernández Fernández

Carlos Fernández Fernández, nado en 1952, é un investigador, escritor e profesor galego. Traxectoria
Licenciado en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor de Filosofía no IES do Porriño e profesor asociado de Filosofía da Universidade de Vigo. Membro do consello de redacción de Grial, foi director dos Encontros de Mondariz-Balneario da Fundación Carlos Casares, Obras
O pensamento epocal en Celestino Férnández de la Vega, 1989.
O vento do espírito. De Vicente Risco a Ramón Piñeiro, 2000.
Urda e mundo. Un ensaio sobre Rof Carballo, 2008 (con Anxo Rei Ballesteros). Premios
Premio Literario Ánxel Fole 1988 polo libro O pensamento epocal en Celestino Fernández de la Vega.
Premio Literario Ánxel Fole 2007 por Urda e mundo. Un ensaio sobre Rof Carballo.
Carlos Gómez-Reino

Carlos Gómez-Reino Carnota, nado en Pontevedra en 1946 e finado o 25 de xullo de 2012, foi un físico e profesor universitario galego, catedrático de óptica e vicerreitor da Universidade de Santiago de Compostela. Traxectoria
En 1968 licenciouse en Física pola Universidade Complutense de Madrid e obtivo as titulacións de mestrado e doutoramento en 1970 e 1975, respectivamente. Nos seus anos de estudante participou activamente da loita contra o franquismo. Entre 1969 e 1979 exerceu como profesor axudante de Óptica na UCM, colaborando con outro físico-óptico galego, o profesor Armando Durán Miranda. En 1979 trasladouse á USC xunto coa súa esposa, a profesora María Victoria Pérez Martín, onde estableceron o primeiro laboratorio de óptica para estudantes e desenvolveron un laboratorio de investigación de alto nivel. En 1989 foi nomeado director da Escola Profesional de Óptica Oftálmica e Acústica Audiométrica da USC, liderando a súa transformación. Entre 1994 e 1998 desempeñou o cargo de vicerreitor na USC, durante o reitorado de Darío Villanueva.
Investigación e legado
As súas principais áreas de investigación incluíron a óptica integrada, óptica de índice de gradiente (GRIN), placas de zona, óptica fisiolóxica, dualidade espazo-tempo, propagación de pulsos en medios dispersivos e ablación láser.
Foi autor de máis de 170 artigos en revistas científicas e coautor do libro Gradient-Index Optics: Fundamentals and Applications, publicado por Springer-Verlag en 2002. Distincións
En 1998 foi nomeado membro da Optical Society of America (OSA).
Tras o seu falecemento, a USC rendeulle homenaxe o 30 de novembro de 2012 nun acto presidido polo reitor Juan Casares Long no Paraninfo da Universidade, onde participaron numerosos compañeiros, amigos e familiares. No ano 2021 dedicóuselle o VI Día da Ciencia en Galego xunto a Isidro Parga Pondal. Vida persoal
Foi irmán de Enrique e Juan Gómez-Reino, catedráticos universitarios de Dereito e Medicina
Carlos Hervés

Carlos Hervés Beloso, nado en Marín o 1 de xuño de 1953, é un economista e matemático galego. Traxectoria
Licenciado en Matemáticas en 1975 pola Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse na mesma en 1979. Foi investigador nas universidades de Nancy (1977-1978), Trinity College de Dublín (1979-1980) e Harvard (1989). É catedrático de Análise Matemática dende 1989. Como docente, impartiu clases na propia Universidade de Santiago, así como na Universidade Carlos III de Madrid (1990-1996) onde foi director do departamento de Economía (1993-1995). En 1996 reincorporouse á Universidade de Vigo como director do departamento de Matemáticas (1996-1999), onde continúa o seu labor docente e investigadora.
Especializado en economía matemática e, en concreto, na teoría do equilibrio xeral. Ten publicado artigos en revistas como Journal of Functional Analysis, Journal of Economic Theory, Journal of Mathematical Economics, Economic Theory ou Journal of Economics. Foi recoñecido como Economic Theory Fellow pola Society for the Advancement of Economic Theory.
Carlos Monasterio

Carlos Monasterio Valeiro, nado na Coruña cara a 1890 e finado en Fraga (Huesca) en 1938, foi un perito mercantil e político galego. Traxectoria
Fillo de José Monasterio Imperio, un empregado de comercio vencellado ao republicanismo coruñés, estudou na Escola Superior de Comercio da Coruña e fíxose perito mercantil. Durante a súa xuventude foi futbolista e militou no Real Club Coruña. Tras pasar un tempo en Chile, onde estaban emigrados seus irmáns, regresou a Galicia en 1917 e ese mesmo ano foi nomeado inspector-instrutor do Asilo da Coruña. Posteriormente foi interventor do concello de Ortigueira (1928) e administrador de libros da Deputación da Coruña (1929). Amigo de Alfredo Somoza, foi un dos fundadores das Irmandades da Fala da Coruña, da que foi secretario en 1922 e despois vogal e tesoureiro. O 18 de maio de 1930 fundou con Fernando Osorio Docampo e Ánxel Casal o semanario republicano Adelante, que se mantivo até mediados de 1931. Coa República foi secretario particular de Casares Quiroga.
Ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 refuxiouse en Sobrado dos Monxes. Foi detido e condenado a morte, pero conseguiu a conmutación da pena e fuxiu a Lisboa, de onde marchou a Chile para reunirse cos seus irmáns. Permaneceu en Chile ata mediados de 1937, e volveu á España republicana sendo nomeado comisario político na fronte de Aragón. Morreu en Fraga (Huesca), ao ser alcanzado por unha bomba nun ataque aéreo. Vida persoal
Casou con Silvina Ruibal Fraga en 1924 e foi pai de Carlos Monasterio Ruibal.
Carlos Salem

Carlos Salem Sola, nado en Buenos Aires en 1959, é un escritor arxentino. Traxectoria
Vive en España desde 1988, onde traballou para publicacións como El Faro de Ceuta, El Telegrama ou El Faro de Melilla. Obra
Novelas
Camino de ida (2007, Salto de Página)
Matar y guardar la ropa (2008, Salto de Página)
Pero sigo siendo el rey (2009, Salto de Página)
Cracovia sin ti (2010, Imagine Ediciones)
Un jamón calibre 45 (2011, RBA)
El huevo izquierdo del talento (una novela de cerveza-ficción) (2013, ediciones Escalera)
La maldición del tigre blanco (2013, Edebé)
Muerto el perro (2014, Navona)
Contos
Yo también puedo escribir una jodida historia de amor (2008, ediciones Escalera)
Yo lloré con Terminator 2 (relatos de cerveza-ficción) (2009, ediciones Escalera)
Poesía
Si dios me pide un bloody mary (2008, ed. Ya lo dijo Casimiro Parker)
Orgía de andar por casa (2009, Albatros)
Memorias circulares del hombre-peonza (2010, ed. Ya lo dijo Casimiro Parker)
Teatro
El torturador arrepentido (2011, Talentura) Premios
Memorial Silverio Cañada de la Semana Negra de Gijón
Premio Novelpol a la mejor novela policial
Premio internacional Seseña de Novela
Carlos Vasallo

Carlos Luis Vasallo Tomé, nado en Valencia o 18 de outubro de 1950, é un empresario de orixe galega residente en Miami, da industria do entretemento e do audiovisual de México e no mercado latino estadounidense. Traxectoria
Carlos Luis Vasallo Tomé naceu o 18 de outubro de 1950 en Valencia, onde estaba destinado o seu pai o autor Jesús Vasallo Ramos. A súa familia materna era de Cesuras, e teñen unha casa en Trasanquelos. Estivo casado coas actrices mexicanas Tere Velázquez e Susana Dosamantes.
Aos 14 anos trasladouse a Madrid para traballar, primeiro como actor e despois como produtor de teatro e cine. A principios da década de 1970 foi presidente de Corral de Comedias, unha compañía teatral que exportou a outros países de fala hispana obras tan destacadas como Anillos para una Dama. Foi precisamente esta a que levou a Carlos Vasallo a montala en México. Deste xeito iniciou a súa carreira en América.
Dende 1975 ata o ano 2000, fundou e presidiu diversas compañías exhibidoras e distribuidoras no mercado hispano dende California e a costa oeste dos Estados Unidos e en todo México, como son: American General Films USA, Mexican Home Video, Video Universal México, América Home Video e Películas Nacionales. Coa produtora cinematográfica Atrium Production, da cal tamén foi fundador e presidente, realizou máis de 40 películas españolas.
Entre 1984 e 1998 presidiu as compañías Cinematec Video e Connoisseur Video, distribuidoras especializadas en introducir o cine de tódalas épocas, o cine clásico europeo e o cine de grandes directores no mercado dos Estados Unidos de América. Fundou e presidiu a compañía Top Entertainment, que dende 1985 se converteu na distribuidora máis grande do cine mexicano, xa que conta cos dereitos de explotación para todo o mundo de máis de 4. 000 películas mexicanas. Durante as décadas de 1980 e 1990 foi presidente de Overseas Film Group, unha compañía independente para a distribución do cine americano en todo o mundo, chegando a distribuír máis de 200 películas da industria de Hollywood.
Dende o ano 2008 é tamén fundador e presidente das canles de televisión de pagamento Cine Estelar e Cine Nostalgia, ambas especializadas na exhibición de películas mexicanas en todo o territorio dos Estados Unidos de América. No ano 2009 formou a cadea de televisión VasalloVisión, na que logrou conxuntar emisoras de San Antonio (Texas), Houston (Texas), Denver (Colorado), Las Vegas (Nevada) e Louisville (Kentucky).
A partir de 2012 entrou na industria da recreación e o turismo, desenvolvendo salas de xogo e casinos en diversos hoteis da Riviera Maya en Cancún.
No ano 2014, na cidade de Santiago de Compostela, Galicia, recibiu a investidura como Cabaleiro da Orde do Camiño de Santiago. Foi un dos protagonistas do programa para Televisión de Galicia: "Pasaporte Galego", creado por Galicianblond®.
En 2016, foi nomeado presidente de América CV Network, que comprende as canles de televisión aberta CH-41 América TeVé e CH-48 TeVeo, dirixidas ao público hispano nos Estados Unidos e con sede na cidade de Miami (Florida), cunha distribución nos mercados de Miami, Nova York e Porto Rico.
Carlos Vázquez Pimentel

Carlos Vázquez Fernández-Pimentel, máis coñecido como Carlos Vázquez Pimentel, nado en Lugo e finado na mesma cidade o 23 de marzo de 1984, foi un médico e político galego. Traxectoria
Irmán do poeta Luís Pimentel. Traumatólogo, exerceu no Sanatorio Pimentel de Lugo. Participou na reorganización da Agrupación Socialista de Lugo en 1930. Foi elixido concelleiro e foi tenente de alcalde na primeira corporación republicana e vogal Comisión Xestora Provincial (entre maio de 1931 e febreiro de 1934). Foi candidato do PSOE nas Eleccións a Cortes Constituíntes de 1931. A finais de febreiro de 1934 foi elixido alcalde de Lugo, logo da dimisión de José Cobreros de la Barrera, permanecendo no posto ata outubro dese ano. Formou parte da xunta do Museo Provincial de Lugo.
Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionado cunha multa de 25. 000 pesetas e confinado primeiro en Palencia en decembro de 1937 e despois en Castropol (de marzo de 1938 a marzo de 1939). Foille levantada a sanción logo de atender varios feridos a conta do sanatorio Pimentel e doar cantidades superiores a 39. 000 pesetas para o Exército e milicias e o primeiro piso da súa casa para Secretaría de Falange. [Cómpre referencia] En 1940 foi expedientado por responsabilidades políticas e sancionado co pago de 100 pesetas. Vida persoal
Casou en xaneiro de 1935 con Carmen Llamas Montero, que finou en 1979, e foi pai de Carlos, Germán, Felipe e Isabel Vázquez-Pimentel Llamas.
Carlos del Álamo

José Carlos del Álamo Jiménez, nado en Madrid en 1951, é un enxeñeiro e político do PP. Traxectoria
Enxeñeiro de montes pola Universidade Politécnica de Madrid, realizou dous cursos de Doutoramento na Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Montes. Foi profesor de Medio Ambiente nas Universidades de Santiago, Vigo, Madrid e na Internacional Menéndez Pelayo. Desempeñou cargos no Instituto para a Conservación da Natureza (ICONA) en Teruel e Galicia. Foi director xeral de Montes e Medio Ambiente Natural da Xunta de Galicia (1990-1996). En xuño de 1996 foi nomeado director xeral de Conservación da Natureza do Ministerio de Medio Ambiente e vicepresidente do Organismo Autónomo de Parques Nacionais. En 1997 foi nomeado conselleiro de Medio Ambiente. É decano do Colexio de Enxeñeiros de Montes de Madrid. En 1997 recibiu a Medalla de Prata de Galicia.
Carlos-Peregrín Fernández Otero

Carlos-Peregrín Fernández Otero, nado en Lourenzá o 18 de maio de 1930 e finado en Seattle (Estados Unidos) o 25 de abril de 2024, foi un lingüista, profesor, activista libertario e escritor galego que traballou nos Estados Unidos. Traxectoria
Estudou o bacharelato en Lugo e Dereito, Políticas e Económicas na Universidade Central de Madrid. Opositou a unha praza no Ministerio de Asuntos Exteriores como conselleiro letrado de Cultura Hispánica e secretario da Oficina de Cooperación Intelectual. Máis tarde obtivo o título de Arts Master no State Teachers College de Kirskivilie (Missouri). En 1960 presentou a tese de doutoramento sobre Luis Cernuda.
Na Universidade de California en Berkeley entra en contacto con Noam Chomsky, que traducirá ao castelán. Sendo profesor alí de Lingüística e Literatura Española, en 1965 foi elixido como director adxunto do Centro de Estudos de Berkeley en Madrid durante dous anos.
Traballou na literatura, na lingüística e no xornalismo, publicando mesmo en El Progreso, Verba e Grial. Tivo problemas coa censura franquista e defendeu a teoría de que o galego representa un estadio anterior do castelán. Obras
Evolución y revolución en romance. Mínima introducción a la diacronía (1971). Barcelona: Seix Barral.
Letras I (1972). Tamesis Book Limited, de Londres.
Letras I (1972 ). Barcelona: Seix Barral.
Evolución y revolución en romance II. Mínima introducción a la diacronía (1976). Barcelona: Seix Barral.
La revolución de Chomsky: ciencia y sociedad (1984). Tecnos. ISBN 84-309-1107-3.
Introducción a la lingüística transformacional (retrospectiva de una confluencia) (1989). Siglo XXI de España Editores. Ilustracións de Martínez Passarge, María Luisa. ISBN 978-968-23-0614-3.
Libertarismo versus liberalismo. (? ), Madrid: Anagrama.
Libros colectivos
Lógica y lenguaje. Tecnos.
Tradución
Aspectos de la teoría de la sintaxis, de Noam Chomdky (1971). Aguilar.
Sintáctica y semántica: En la gramática generativa, de Noam Chomsky (2005, 7ª). Siglo XXI de España Editores. Recoñecementos
Foi profesor emérito da Universidade de Berkeley.
Déuselle o seu nome a unha rúa de Vilanova de Lourenzá.
Carlota de México

Carlota de México, nada como Carlota de Bélxica e co nome completo de María Carlota Amelia Augustina Vitoria Clementina Leopoldina de Saxonia-Coburgo e Gotha, foi emperatriz de México durante o Segundo imperio mexicano de Maximiliano I de México.
Única filla de Leopoldo I, rei dos belgas, naceu no palacio de Laeken, en Bruxelas, o 7 de xullo de 1840. O 27 de xullo de 1857 casa co arquiduque Maximiliano de Austria, irmán de Francisco Xosé I de Austria e gobernador pola época da Lombardía e Venecia.
Trala incursión de Napoleón III en México, e coa intención de converte-lo país américano en satélite de Francia, Maximiliano aceptou a oferta francesa de coroarse emperador de México, e polo tanto Carlota emperatriz (1864).
O estado mental de Carlota comezou a declinar co esmorecemento do propio imperio acabado de nacer. Volveu a Europa e foi internada no castelo de Miramar en Trieste (Italia), e logo en Meise (Bélxica), onde morreu o 19 de xaneiro de 1927.
Carlotta serratipes

Carlotta serratipes é unha especie de arácnido da orde Opilións da familia Gonyleptidae. Distribución xeográfica
Atópase no Brasil.
Carlsberg

Carlsberg é unha das compañías cervexeiras máis grandes do mundo, considerada a cervexa dinamarquesa por excelencia. Ten presenza en preto de 50 países. O cuartel xeral está en Valby, preto de Copenhaguen, en Dinamarca. A compañía está relaciona principalmente coa elaboración de cervexa, tamén posúe outras marcas como Tuborg e outras marcas locais. A compañía fundouse no ano 1847 por J. C. Jacobsen tras a posesión de Carl Jacobsen. Ao absorber ao grupo noruegués Orkla ASA en xaneiro de 2001, Carlsberg converteuse no primeiro cervexeiro mundial, e emprega agora a aproximadamente 31. 000 persoas.