proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Autogoberno

Para outros usos deste termo, véxase Autonomía.
O autogoberno pode ser un concepto abstracto para se referir a un grupo ou individuo con autonomía que se rexe a si mesma, en que ningún poder externo ten autoridade mais en dereito, o autogoberno pode referirse a facultade do gobernarse por si a nacións, cidades e outras entidades no dereito público e a asociacións no dereito privado.
En filosofía política, cando se usa o termo autogoberno para referirse a un Estado adoita intercambiarse co de soberanía estatal, se é unha nación que procura a súa constitución en Estado co de autodeterminación, se é un territorio que procura gobernar os seus asuntos internos co de autonomía e se é unha cidade igualase a autonomía municipal. En cambio, cando o termo se refire ao proxecto político do anarquismo fai mención da orde legal voluntaria, dunha sociedade sen Estado, baseado na soberanía individual.
Autoincompatibilidade

A autoincompatilidade (AI) é a incapacidade dunha planta hermafrodita para producir sementes para a autopolinización aínda que presente gametos viables. É unha estratexia reprodutiva para promover a fecundación entre individuos que no estean relacionados e, polo tanto, é un mecanismo que promove a diversidade xenética.
Autolinee Regionali Pubbliche Abruzzesi

ARPA, acrónimo de Autolinee Regionali Pubbliche Abruzzesi (Liñas Rexionais Públicas de Abruzzo, en italiano) foi unha sociedade anónima italiana de transporte de pasaxeiros, con sede legal en Chieti. Xestionaba o transporte público periurbano e interurbano da rexión dos Abruzos. Foi creada en 1978 e disolta en 2015 coa súa integración na TUA. Historia
En 1978 até 65 empresas de transporte, públicas e privadas, levaban aproximadamente 300 autobuses por gran parte da rexión italiana dos Abruzos. No contexto dunha reorganización xeral do transporte público local, estas foron absorbidas para a constitución de ARPA o 1 de xuño de 1978. Malia a nova ordenación, os resultados non foron operativos até comezos de 1979.
O inicio para a unificación do operador partiu da Lei Rexional de Abruzzo nº 52/78, seguindo ao que ocorrera no Lacio en 1976, cando se creou a COTRAL. Sedes
As sedes operativas atopábanse, ademais de Avezzano, Sulmona e Giulianova, nas catro capitais de provincia: L'Aquila, Pescara, Téramo e Chieti, onde estaba situada tamén a sede legal da empresa. Servizos
ARPA xestionaba: Liñas de carácter periurbanas en concesión rexional
Liñas extraurbanas rexionais
Liñas extraurbanas estatais
Actividades de alugueiro de autocares
Automated Fibre Placement

O Automated Fibre Placement (Deposición automática de fibra, en galego) é un proceso de fabricación con materiais compostos usado en diferentes ámbitos da enxeñaría. Denominación
O Automated Fibre Placement (usualmente abreviado como "AFP") refírese tanto ao proceso de fabricación como á máquina laminadora (robot comercial máis cabezal). Tamén pódese atopar coa denominación de Automatic Fibre Placement ou Advanced Fibre Placement. En tódalas denominacións adóitase mencionar tamén trocando fibre por fiber (na súa máis usual ortografía norteamericana). Historia
O AFP é unha evolución do Automated Tape Laying, ATL, unha máquina desenvolvida nos anos 60 que permitiu automatizar o laminado de pezas con prepregs, que ata entón eran manuais. Os enxeñeiros pronto se decataron que o ATL funcionaba ben en superficies sinxelas (planas ou de baixa curvatura), mais atopa problemas en superficies complexas (chafráns ou superficies de alta curvatura). Para arranxar estes problemas, engadíronse máis graos de liberdade á máquina e estreitouse o ancho das cintas empregadas, dando lugar a unha máquina de diferentes prestacións á que se chamou Automated Fibre Placement, AFP. Proceso de fabricación
Para laminar a peza requirida, o prepreg deposítase sobre o molde coa axuda dun rodete de compactación, que aplica unha forza sempre normal á superficie laminada. Tras depositarse varias capas de material sobre o molde, a peza debe ser introducida nun autoclave, o cal, aplicando alta presión e temperatura, axuda a curar a resina do prepreg. Finalmente, o molde retírase e a peza fica rematada. Características
Para evitar o torcemento das distintas cintas depositadas, cada unha delas diríxese a través dunhas guías ata uns 30 milímetros antes do contacto co rodete, e aplícaselles, ademais, unha tensión (forza na dirección das cintas que tende a estiralas). Ademais, para incrementa-la adherencia do prepreg, o proceso lévase a cabo con aplicación de calor.
Automated Navigation and Guidance Experiment for Local Space

Automated Navigation and Guidance Experiment for Local Space5, coñecido tamén polo seu acrónimo ANGELS e como USA 255, é un satélite artificial militar dos Estados Unidos lanzado o 28 de xullo de 2014 mediante un foguete Delta 4M desde Cabo Cañaveral. Características
ANGELS foi construído por Orbital Sciences para o Laboratorio de Investigación da Forza Aérea. A finalidade do satélite era probar técnicas de achegamento e operacións na proximidade doutros obxectos, para o que usou a última etapa do foguete lanzador como obxectivo. O satélite tamén probou un receptor GPS e acelerómetros de alto rendemento. ANGELS foi retirado en novembro de 2017.
Autonomismo territorial

O autonomismo ou autonomismo territorial é unha doutrina política cuxo obxectivo é manter ou obter a autonomía política dun determinado territorio, sexa unha nación ou rexión. Non é necesariamente contrario ao federalismo. Pola súa banda, o soberanismo implica por definición autonomismo, mais o autonomismo non ten forzosamente que ir acompañado de soberanismo.
No Estado español existen diversos movementos autonomistas. Por un lado, o concepto de estado das autonomías implica un autonomismo de facto que se aplica aos máis dos territorios. Ademais, nas nacionalidades históricas, principalmente Cataluña, Galicia e País Vasco, esta doutrina política ten especial peso.
Autoorganización

A autoorganización é un fenómeno de adquisición crecente de orde nun proceso no que a organización interna dun sistema, xeralmente aberto, aumenta de complexidade sen ser guiada por ningún axente externo. Normalmente, os sistemas autoorganizados exhiben propiedades emerxentes.
A autoorganización significa polo tanto unha evolución contraria ao aumento da entropía, necesitando unha disipación de enerxía que servirá para manter tal organización interna.
A autoorganización é obxecto de estudo interdisciplinar, pois é unha propiedade característica dos sistemas complexos, xa sexan estes matemáticos, físicos, químicos, biolóxicos, sociais ou económicos. Historia da idea
Os antigos atomistas creron xa que, dadas unhas condicións espaciais e temporais suficientes, a autoorganización da materia había aparecido como un produto natural necesario. Aristóteles engadiu as causalidades formal e final para explicar as formas nas que, de xeito recorrente, se organiza a materia no mundo natural. A introdución dunha intelixencia divina a partir da escolástica para dar conta das formas naturais fixo practicamente desaparecer ás teorías de corte inmanentista ata o século XIX. A Naturphilosophie, partindo de certas pasaxes da Crítica do Xuízo de Kant volveu falar das "leis universais da forma". As súas ideas caeron en desuso ata os albores do século XX, coa obra de D'Arcy Wentworth Thompson.
O termo "autoorganización" foi introducido por vez primeira por Immanuel Kant na Crítica do xuízo e recuperada en 1947 por parte do psiquiatra e enxeñeiro W. Ross Ashby. O concepto foi axiña utilizado polos cibernetistas Heinz von Foerster, Gordon Pask, Stafford Beer e o propio Norbert Wiener, na segunda edición da súa "Cybernetics: or Control and Communication in the Animal and the Machine" (MIT Press 1961). O concepto de "auto-organización" foi adoptado por todos aqueles asociados á teoría de sistemas na década dos 60, pero non se converteu nun lugar científico común ata a súa adopción por parte dos físicos e, en xeral, dos investigadores de sistemas complexos nas décadas dos setenta e oitenta. Exemplos de autoorganización
Autoorganización biolóxica
Desde o traballo de Turing, a filotaxe converteuse nun exemplo clásico de patrón resultante dun proceso autoorganizativo.
Autoorganización política
A política do directo pon énfase en que as solucións en cuestións éticas, económicas, tecnolóxicas etc. , deben partir dos propios interesados e/ou afectados por internalidades dun asunto, e ter en consideración primordial as relacións humanas directas e as persoas en concreto, creando así mecanismos de interacción directa, que son a base do anarquismo, o cal busca que as persoas obteñan poder directo sobre a súa vida.
Cun desenvolvemento das diversas relacións humanas dos seres individuais e colectivos de forma autónoma, é dicir desenvolvendo pola súa propia conta (directamente) o seu potencial de determinación, asociación etc. , carecen da necesidade de factores de dirección externa aos interesados.
Autopsia

Unha autopsia ou necropsia é unha investigación médica dun cadáver para determinar as causas da morte. Existen dous tipos de autopsias, a forense, na que se realiza para determinar a causa da morte por motivos legais, e mais a clínica, a realizada en hospitais para determinar a causa da morte para investigación e estudo.
Autor

O termo autor pode ter diferentes definicións: O que realiza un determinado acto. O causante de algo: O autor do crime está no cárcere.
Quen realiza unha obra artística, literaria ou científica: Premiaron ó autor deste libro.
En narratoloxía, por autor enténdese autor implícito.
O suxeito activo dun delito, ben por acción, ben por omisión.
A parte demandante nun xuízo. Narratoloxía
Nunha narración existen diferentes visións: O autor real ou autor empírico pertence ao plano da realidade (comunicación extratextual). É o escritor.
O autor ideal pertence ao plano da realidade (comunicación extratextual). É o papel asumido polo escritor, a súa visión do autor perfecto que pretende, en canto se considera suxeito dos actos creativos lingüístico-literarios que van conformar o texto. Véxase lector ideal.
O autor virtual pertence ao plano da realidade (comunicación extratextual). Suposto polo lector segundo determinadas expectativas, categorías culturais, gusto, consonancia ideolóxica, .. .
O autor implícito pertence ao plano da ficción (comunicación intratextual). É o suxeito interno da narración, ten unha conciencia superior á do narrador, porque domina o código ou sistema de regras de construción do relato e, particularmente, as regras lingüísticas ou metalingüísticas. A pesar de non estar representado, é o autor implícito o que modela ó narrador, asumindo a función de quen ostenta a instancia máis profunda do relato.
Autoridade

A autoridade dende o punto de vista do Estado, pode ser considerado como a forza exercida por unha persoa lexitimada por unha institución, conforme a unhas funcións que lle son xeralmente recoñecidas. Neste sentido cando unha persoa ten autoridade dedúcese que ten aptitude para mandar (ou impoñe-lo seu punto de vista ou se facer respectar). Así, cando o individuo ten «a» autoridade está autorizado a actuar, a exercer un determinado poder. Neste ámbito, a autoridade está ligada á potestade.
Fóra do ámbito institucional do Estado, a autoridade pode supor en ocasións algo distinto á posibilidade de exerce-la forza para impoñe-las cousas ou potestade. A autoridade tamén a ten quen, por mor da súa capacidade nun ámbito, polos seus coñecementos ou dignidade, pode exercer sobre outros unha influencia á hora de que tomen certas decisións. Neste sentido, moitos órganos consultivos teñen moita autoridade sobre a materia obxecto de consulta. Etimoloxía
A palabra autoridade vén do latín auctoritas. O profesor Michel Humbert, no seu libro « Institucións políticas e sociais da antigüidade » (Précis Dalloz) dá informacións referentes a esta última palabra.
Define a noción de autoridade nun sentido máis ben xurídico e social. É o seu carácter necesario, incluso indispensable á estrutura de toda a sociedade o que a fai lexítima para a maioría e que permite opoñela a erga omnes -coa condición, claro está, que sexa xuridicamente regular-. Non debemos esquecer tampouco o que chamámo-la autoridade natural que pode desprender unha persoa (e aquí tamén o aspecto benéfico é subxacente).
A noción de autoridade foi tratada en filosofía e en socioloxía, en particular por Max Weber e Alexandre Kojeve.
Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria

A Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria (AESA, polas súas siglas en inglés EFSA, European Food Safety Authority) é unha axencia europea que vela pola seguridade dos alimentos na UE, Islandia, Liechtenstein, Suíza e Noruega Historia
Entrou en funcionamento en 2002. A súa sede permanente está situada en Parma, Italia.
Obxectivos
O seu principal obxectivo é a responsabilidade de proporcionar métodos científicos para alertar e detectar todos aqueles problemas que afectan á seguridade alimentaria, esta autoridade avalía os riscos que poden afectar aos estados membros da UE. Críticas
A axencia foi reiteradamente criticada pola prensa por non controlar os conflitos de intereses entre os seus membros, que en máis dun caso foron acusados de ter vínculos con empresas que producen precisamente as substancias que a Autoridade debe analizar ou están vinculadas a grupos de presión. O Defensor do Pobo Europeo pediu reiteradamente que a Autoridade sexa máis transparente nos seus procedementos. [Cómpre referencia]
Autorización

En enxeñería de seguridade e seguridade informática, a autorización é unha parte do sistema operativo que protexe os recursos do sistema permitindo que só sexan usados por aqueles consumidores aos que se lles concedeu autorización para iso. Os recursos inclúen arquivos e outros obxectos de datos, programas, dispositivoss e funcionalidades provistas por aplicacións. Exemplos de consumidores son usuarios do sistema, programas e outros dispositivos. Visión xeral
O proceso de autorización úsase para decidir se a persoa, programa ou dispositivo X ten permiso para acceder ao dato, funcionalidade ou servizo Z.
A maioría dos sistemas operativos multiusuarios modernos inclúen un proceso de autorización. Este fai uso do proceso de autenticación para identificar aos consumidores. Cando un consumidor intenta usar un recurso, o proceso de autorización comproba que ao consumidor foille concedido permiso para usar ese recurso. Os permisos son xeralmente definidos polo administrador de sistemas nalgún tipo de «aplicación de políticas de seguridade», tales como unha ACL ou unha capacidade, sobre a base do «principio de privilexio mínimo»: aos consumidores só se lles deben conceder os permisos que necesitan para realizar o seu traballo. Os sistemas operativos monousuarios máis antigos adoitaban ter sistemas de autenticación e autorización débiles ou carecían por completo deles.
Chámase «consumidores anónimos» ou «invitados» a aqueles consumidores aos que non se lles esixiu que se autentiquen. A miúdo teñen moi poucos permisos. Nun sistema distribuído, adoita ser desexable conceder acceso sen esixir unha identidade única. Exemplos familiares de tokens de autorización inclúen chaves e billetes, que permiten conceder acceso sen que se provea unha identidade.
Existe tamén o concepto de consumidores «confiables» (trusted). Os consumidores que se han autenticado e aos que se sinalan como confiables permíteselles acceso ilimitado aos recursos. Os consumidores «parcialmente confiables» e invitados están suxeitos a autorización para usar os recursos protexidos. As aplicacións de políticas de seguridade dalgúns sistemas operativos, conceden por defecto a todos os consumidores acceso completo a todos os recursos. Outros fan o oposto, insistindo en que o administrador leve a cabo acciones deliberadas para permitir a cada consumidor o uso de cada recurso.
Ata cando a autorización realízase usando unha combinación de autenticación e ACLs, os problemas de manter os datos das políticas de seguridade non é trivial, representando a miúdo tanta sobrecarga administrativa como a proba das necesarias identidades de usuario. A miúdo é desexable eliminar a autorización dun usuario: para iso, coa aplicación de políticas de seguridade, é necesario que os datos sexan actualizables.
Autorregulación

A autorregulación é o proceso de control que todo ser vivo exerce sobre as súas funcións. É o resultado de mecanismos adaptativos internos que traballan para axustar (ou mitigar) os seus sistemas biolóxicos en resposta a determinados estímulos externos.
Realízase mediante unha serie de reaccións químicas que se producen en diferentes órganos (ou orgánulos, no caso dos unicelulares) e que lle permiten ao ser vivo adaptarse e relacionarse co medio que o rodea, tanto no que respecta ao ambiente físico como ao resto de seres vivos que habitan con el. Grazas a iso, o individuo pode buscar os seus alimentos, defenderse dos seus inimigos, buscar outros individuos de sexo oposto (no caso da reprodución sexual), adaptarse ás variacións do medio (e mesmo migrar a outras zonas máis apropiadas durante as estacións desfavorábeis) e, en fin, permanecer con vida no lugar en que habita. Nos animais, o proceso darwiniano de selección natural, constitúe unha forma complexa de autorregulación: un sistema composto polas presas e os seus depredadores autorregúlase segundo un mecanismo descrito pola ecuación de Bernoulli e, se faltara, tanto as presas coma os depredadores desapareceían.
Os animais homeotérmicos (de sangue quente, na linguaxe corrente), deben esta condición a teren a súa temperatura corporal autorregulada, o que fai máis simple o desenvolvemento do embrión. Richard Dawkins sinala que o código xenético dos anfibios é máis complexo que o do home, e atribúe esa diferenza á complexidade acrecentada do desenvolvemento dos embrións a temperatura variábel.
No home, aínda que moitos sistemas do corpo posúen algún grao de autorregulación, obsérvanse máis claramente no ril, no corazón e no cerebro.
Nestes órganos, especialmente nos dous últimos, a autorregulación é esencial para a vida, e a través deles o corpo pode desviar sangue (e, polo tanto, oxíxeno) cara a onde máis se necesite.
Autorretrato (Leonardo)

Este Autorretrato (en italiano, Autoritratto) é un dos debuxos máis coñecidos do pintor italiano Leonardo da Vinci. Foi pintado en torno ao ano 1513 e atópase na Biblioteca Real de Turín. Está realizado en xiz vermella e mide 33 centímetros de alto e 21, 6 cm. de ancho. Descrición da obra
Leonardo realizaba todos os seus debuxos, incluso os esbozos, coidando cada detalle. Se se obsérvase atentamente o debuxo, cáese na conta de que cada cabelo, cada pelo da barba, están realizados con enorme precisión, aínda que o rostro non estea acabado; falta de feito a parte superior da fronte e parte da barba pero produce a impresión de verse.
Este autorretrato, máis que ser fiel como unha fotografía, é unha interpretación que Leonardo dá ao seu propio rostro, xogando sobre a base de xogos de luces e sensacións.
Este debuxo ten unha historia realmente sorprendente ás súas costas: á morte de Leonardo, caeu nas mans de Francesco Melzi o seu fiel colaborador que herdara todos os manuscritos e os debuxos, e á morte deste último, toda a colección dispersouse entre os fillos de Melzi e este retrato foi cedido, vendido, etcétera, e non se soubo máis del. Reapareceu a principios do século XIX en Milán. A confirmación vén do feito do que fora copiado e reproducido nunha gravación para un libro, e desaparece novamente ata 1840, cando un coleccionista que o comprou quizais en Inglaterra ou en Francia, vendeuno a Carlos Alberte de Savoia, xunto a debuxos doutros grandes artistas como Rafael Sanzio e Michelangelo. Desde entón permanece na Biblioteca Real de Turín. Identificación
Aínda que a maioría dos estudosos o consideraran o único autorretrato seguro do Xenio e na Biblioteca Real continúan considerándoo como tal na exposición Dis. It. 1/30, a identificación do home representando o propio Leonardo non é seguro hoxe en día. Mentres o leonardista americano Louis A. Waldman identifica ao home retratado como o tío de Leonardo, Francesco da Vinci, outros identificano con Ser Piero da Vinci ou cunha figura idealizada dun ensaio do pasado, como Pitágoras ou Demóstenes.
Autosemellanza

En matemáticas, un obxecto autosemellante é exactamente ou aproximadamente similar a unha parte de si mesmo. Moitos obxectos do mundo real, como as costas dos continentes, son estatisticamente autosemellantes, é dicir, partes delas exhiben as mesmas propiedades estatísticas a varias escalas. A autosemellanza é unha propiedade típica dos fractais.
Autosuficiencia

A autosuficiencia é o estado no que o abastecemento de bens económicos unicamente depende dun mesmo; de xeito que non se require axuda, apoio ou interacción externa para a supervivencia. É unha forma de completa autonomía persoal ou colectiva, identificada coa independencia nos seus aspectos económicos.
Pode denominarse tamén autoconsumo posto que esa situación só pode conseguirse plenamente cando o produtor é o seu propio consumidor: produce todo (e unicamente) o que vai consumir e consome unicamente (e todo) o que produce.
Pode aplicarse de forma parcial (grao de autoabastecemento, medido en porcentaxe), ou restrinxirse a un só sector, como a alimentación ou a enerxía: autoabastecemento alimentario, autoabastecemento enerxético, etc. O termo oposto é o de dependencia: dependencia alimentaria, dependencia enerxética, etc. Tamén pode estenderse o uso do termo ó capital ou a tecnoloxía (autosuficiencia ou dependencia de capital e autosuficiencia ou dependencia tecnolóxica).
Autotomía

A autotomía é a mutilación espontánea que efectúan sobre si mesmos algúns animais para escapar aos seus inimigos. Por exemplo, certas lagartas e píntegas poden separar un segmento importante da súa cola que, en certos casos, volve medrar. O mesmo sucede con algunhas especias de araña.
Autoxestión

A autoxestión é a xestión directa (autoorganizada) de calquera asociación por parte dos seus propios integrantes, sen inxerencia externa ou xerárquica. Nela rexe o principio de participación activa e control democrático; o concepto está principalmente enfocado ó aspecto económico como modelo económico político, no que os traballadores participan directamente na dirección das empresas, podéndose estender o seu uso a outros ámbitos relacionados co autogoberno. É unha práctica promovida principalmente polo anarquismo, especialmente as identificadas como socialistas libertarias.
Pode sinalarse como autoxestión económica á empresa privada autoxestionada, á autoxestión comunitaria e nun sentido algo extensivo á autoprodución e ó autofinanciamento.
Tamén se aplica a outras asociacións e organizacións sen ánimo de lucro, como asociacións culturais e sindicais.
Enfócase na soberanía persoal, para lograr un apoderamento efectivo das asociacións humanas por parte de cada un dos seus actores, promovendo a creatividade e a cooperación como principios. A administración deste organismo polos seus partícipes dáse nun réxime autoorganizado por democracia directa ou por decisións consensuadas, e a súa orixe conceptual indica que as tarefas sinxelas de facer deben ser feitas polas persoas directamente afectadas.
Autunita

A autunita é un mineral que contén uranio, coa fórmula química Ca(UO2)2(PO4)2·10-12H2O. É radioactivo.
Cando se encontra en grandes concentracións, o mineral extráese e explótase comercialmente para a obtención de uranio.
A autunita ten espléndidos cristais amarelo-esverdeados que perden a cor e se descompoñen en ambientes secos. É fluorescente sobre a luz ultravioleta.
Autómata finito

Un autómata finito ou máquina de estados finita é un modelo matemático que representa unha linguaxe. Conceptos
Introduciranse a continuación unha serie de conceptos para definir formalmente un autómata finito: Chámase alfabeto, e denotarase A, a un conxunto de símbolos.
Chámase palabra a unha sucesión de símbolos, xeralmente dun alfabeto dado.
Chámase linguaxe a un conxunto de palabras formadas por símbolos dun alfabeto dado.
Cada autómata finito representa unha linguaxe e é quen de recoñecer as palabras desta. Así mesmo, pódese usar un autómata finito para xerar palabras dunha linguaxe. Tanto para recoñecer palabras como para xeralas os autómatas sérvense dun conxunto de estados e dunha función de transición que permite moverse dun estado a outro en función do símbolo do alfabeto que se recibe.
A seguinte figura mostra un exemplo: Definición formal
Defínese formalmente un autómata finito mediante unha 5-tupla M
( S, A, T, s, F ) {\displaystyle M
(S, A, T, s, F)}, onde: S é un conxunto de estados.
A é un alfabeto.
T é unha función de transición, definida como T: S x A − > S {\displaystyle T: SxA->S}.
s elementoDe S é o estado inicial.
F subconxuntoDe S é o conxunto de estados de aceptación ou finais.
Defínese a linguaxe que recoñece un autómata finito como: L ( M )
x e l e m e n t o D e A ∗ | T ( s, x ) e l e m e n t o D e F {\displaystyle L(M)
{xelementoDeA*|T(s, x)elementoDeF}}
Exemplo
Un exemplo de autómata finito sería: M (S, A, T, q0, F), onde
S {q0, q1, q2}
A {a, b}
T vén dada por:
T (q0, a)
q1, T (q0, b)
q2
T (q1, a)
q1, T (q1, b)
q2
T (q2, a)
q1, T (q2, b)
q0
s q0
F {q1}
O autómata finito do exemplo recoñece cadeas rematadas en b.
Os autómatas finitos poden ser representados, ademais de pola súa definición formal, mediante unha táboa de transicións, mediante un diagrama de transicións ou mediante un grafo. Neste último caso os estados corresponderanse cos nodos do grafo e a función de transición representaríase mediante os enlaces, sendo a etiqueta do enlace o símbolo que recibe a función de transición.
Os autómatas finitos poden ser deterministas ou non deterministas.
Auvernia-Ródano-Alpes

Auvernia-Ródano-Alpes (en francés: Auvergne-Rhône-Alpes, en occitano: Auvèrnhe Ròse Aups, en francoprovenzal: Ôvèrgne-Rôno-Ârpes) é unha rexión administrativa de Francia creada pola reforma territorial de 2014 coa fusión das anteriores rexións de Auvernia e Ródano-Alpes.
A rexión ten unha superficie de 69. 711 km2 e arredor de 7. 695. 264 habitantes (segundo datos de 2015). Comezou a funcionar logo das eleccións rexionais de decembro de 2015. A maior cidade é a de Lión, capital da rexión.
Está dividida en 12 departamentos: Ain, Allier, Ardèche, Cantal, Drôme, Isère, Loire, Haute-Loire, Puy-de-Dôme, Rhône, Savoie e Haute-Savoie.
Auxerre

Auxerre é un concello francés do departamento de Yonne. Segundo o censo municipal, en 2010 tiña 36. 200 habitantes.
Era chamado Autissiodurum polos romanos. Está situado no centro dunha rica rexión vitícola (Chablis, Saint-Bris-le-Vineux, Irancy. .. ).
Auxilio Azul

A organización Auxilio Azul, denominada tamén Auxilio Azul María Paz, foi unha organización falanxista feminina de Auxilio Social fundada por María Paz Martínez Unciti na clandestinidade de Madrid durante a guerra civil española. Moitas das mulleres participantes desta organización eran tradicionalistas, de Renovación Española ou sen afiliación. Chegaron a ser un total de seis mil mulleres afiliadas. As reunións realizábanse nas casas das afiliadas, o método de recrutamento era por amizade. A irmá de María Paz fíxose cargo da organización a partir de novembro de 1936. Este cambio renovou as estruturas pasando dunha organización triangular a unha celular na que melloraron as estruturas de comunicación interna que requirían as operacións clandestinas. A organización operou durante toda a contenda Civil na cidade de Madrid, en retagarda, e non foi detectada xamais polas Autoridades Gobernamentais da II República Española.
Auxilio Social

O Auxilio Social foi unha organización de inspiración fascista constituída durante a guerra civil española, englobada durante o franquismo dentro da Sección Feminina da Falange Española. Historia e características
Foi fundada por Mercedes Sanz Bachiller, viúva de Onésimo Redondo, un dos fundadores das JONS, grupo fascista que en 1934 se fusionou coa Falange Española de José Antonio Primo de Rivera. A organización, que inicialmente responde ao nome de Auxilio de Inverno xorde seguindo o modelo doutras organizacións similares da Alemaña nazi. É, xunto coa Igrexa católica e outros institucións afins a réxime franquista instaurado tras a guerra no Estado Español, unha das encargadas da reeducación dos nenos secuestrados durante a ditadura. En 1976, pasou a depender do Instituto de Asistencia Social do Ministerio de Gobernación de España.
Auxina

As auxinas (/ks/) son substancias naturais ou sintéticas que teñen como característica actuar como hormonas vexetais, polo que en concentracións moi febles provocan diversos efectos fisiolóxicos entre os que destaca o crecemento. A típica auxina é o ácido indol-3-acético. Outras auxinas, moi usadas para o desenvolvemento de raíces polas plantas son o ácido indol butírico e o naftil acético.
Avalanch

Avalanch é unha banda de heavy metal asturiana, que conta con oito discos de estudo e un en directo ás súas costas. Fundouse no ano 1993 e dende o 2012 atópase nun parón indefinido. Discografía
La Llama Eterna (1997)
Eternal Flame (1998)
Llanto de un Héroe (1999)
Días de Gloria (directo, 2000)
El Ángel Caído (2001)
Los Poetas Han Muerto (2003)
Las Ruinas Del Edén (2004)
Mother Earth (2005)
El Hijo Pródigo (2005)
Muerte y vida (2007)
El ladrón de sueños (2010)
Malefic Time: Apocalypse (2011)
As portadas dos seus últimos discos foron deseñadas por Luis Royo, coñecido e extravagante artista. Chaman especialmente a atención pola súa rareza e o seu estilo místico. Compoñentes
A formación actual do grupo non é a mesma que nos seus comezos, debido a que dous dos compoñentes abandonaron a banda xa que non compartían a súa filosofía de traballo. Seguiron pola súa conta formando outra banda chamada “Warcry”.
Actualmente os compoñentes do grupo son: Marco Álvarez (batería)
Roberto Junquera (teclados)
Alberto Rionda (guitarras e coros)
Dany León (guitarras e coros)
Fran Fidalgo (baixo)
Ramón Lage (voz).
Avaliación de impacto ambiental

A avaliación de impacto ambiental (AIA) é un proceso técnico e administrativo que se aplica ós proxectos con impactos ambientais significativos. Permite identificar e avaliar, antes da aprobación dun proxecto, o impacto ambiental que pode derivar a partir da implantación de infraestruturas ou instalacións previstas e/ou do seu funcionamento posterior. En consecuencia, o obxectivo da AIA é garantir que as decisións dos órganos competentes para a aprobación destes tipos de proxectos tomen en consideración as súas repercusións medioambientais potenciais. A consulta co público é un elemento chave dos procedementos de avaliación ambiental e, en particular, da AIA.
Esta técnica presenta, polo tanto, a variable ambiental na toma de decisións en proxectos cun grande impacto sobre o medio ambiente e demostrou ser o xeito máis eficaz para evitar agresións á natureza. Ofrece máis fiabilidade e confianza tendo en conta as decisións que se teñen que adoptar, xa que permite elixir, entre as diferentes alternativas posibles, a que mellor respecte o interese xeral dende a perspectiva global e integrada, e tendo en conta todos os efectos derivados da actividade prevista.
Avant Browser

Avant Browser é un navegador web que utiliza o motor do Internet Explorer, pero que que o supera en moitas cousas como a velocidade, algunhas das súas características son navegación por lapelas, bloqueador de ventás emerxentes, a posibilidade de desactivar imaxes, sons, vídeo, ActiveX, scripts etc para que non ralenticen a conexión.
Este navegador é freeware.
Avante LGBT+

Avante LGBT+ (Anteriormente Avante LGTB e Avante LGBT) é unha organización galega conformada por persoas lésbicas, gais, bisexuais, trans, e outras diversidades, que defenden os dereitos do colectivo LGBT+. Esta organización, de ideoloxía feminista e anticapitalista, foi fundada en Santiago de Compostela o 27 de setembro de 2017 após dunha asemblea aberta á que asistiron preto de 100 persoas e que tivo lugar na Facultade de Filosofía da Universidade de Santiago de Compostela. No ano 2018 Avante LGBT+ atravesou un proceso de expansión territorial que culminaría coa súa Asemblea Nacional Constituínte. Esta xuntanza tivo lugar na Casa do Matadoiro, en Santiago de Compostela, o día 27 de outubro. Nesta asemblea foron escollidas por votación 6 persoas que pasarían a conformar a coordinadora nacional, órgano executivo ao que posteriormente se engadirían 6 integrantes máis en representación das localidades con presenza da organización a esa altura: Santiago de Compostela, Vigo, Ferrol, Lugo, A Coruña, e Pontevedra. Ademais, o pleno da asemblea tomou a decisión de mudar o nome da organización, de "Avante LGTB" como fora fundada, a "Avante LGBT", adoptando a orde internacional das siglas do colectivo no canto da orde preferida en España. Sería na II Asemblea Nacional, celebrada o 7 de decembro do 2019 no local comarcal da Confederación Intersindical Galega en Vigo, cando se adoptaría o nome actual da organización, Avante LGBT+, engadindo o "+" para representar as diversidades vítimas da cisheteronorma non recollidas no acrónimo.
A comezos do 2022 xurdiron as expansións de Ourense e de Verín, conformando así un total de nove localidades. [Cómpre referencia] Postiormente, no 2024, a comarca de Verín disolveuse e as partcipantes de Ourense fundaron a súa propia organización, Cuir Ourense.
Avaricia

A avaricia é a ansia de acumular e atesourar diñeiro, riquezas e máis obxectos mesmo privándose do máis necesario.
Está catalogada coma un pecado pola maioría das relixións e o termo te sempre connotacións negativas.
Dante considerábao o quinto pecado en importancia. Relaciónao con verbas coma: cobiza, arela, degoiro ou devezo. É o vicio por excelencia do capitalismo segundo os seus detractores, xa que é o que sustenta as arelas de consumo que permite que aguante o sistema. Por iso a publicidade tende a incitar a avaricia e adquirir moito máis do que é necesario.
O budismo di que a avaricia xorde da ligazón errónea entre riqueza e ledicia e por iso propugna eliminar o vínculo co mundo material, falso e fonte de tristura. O avaro coma personaxe
O avaro converteuse nun personaxe literario arquetípico (inicialmente eran sempre xudeus, polo antisemitismo reinante): unha persoa que vive miserabelmente malia ter diñeiro porque non o quere gastar e que sempre desconfía dos outros, potenciais ladróns ou desprendidos, feito que provoca que remate tendo mal carácter ou até actúe coma antagonista. A figura foi exportada ao cinema.
Os avaros de ficción adoitan ter un rol cómico (o seu amor ao diñeiro fainos vivir situacións ridículas) ou ben moral, xa que rematan recibindo un castigo.
Algúns avaros sonados son: Harpagon, de l'obra O avaro de Molière, probabelmente a orixe do nome do arquetipo.
Montgomery Burns, de The Simpson.
Ebenezer Scrooge, de Un conto de Nadal de (Dickens).
Scrooge McDuck, personaxe da Disney que parodia o anterior (o nome en castelán é Tío Gilito)
Shylock, d'O mercador de Venecia (The Merchant of Venice) de Shakespeare, a encarnación típica do xudeu avaro.
Avarua

Avarua (que significa "Dous Portos" en lingua maorí das Illas Cook) é unha cidade, e un distrito no norte da illa de Rarotonga, e é a capital nacional das Illas Cook.
A cidade está servida polo Aeroporto Internacional de Rarotonga (Código IATA do aeroporto: RAR) e o porto de Avatiu.
A poboación do distrito de Avarua é de 5. 445 (censo do 2006) e a vila 2600. Subdistritos
A cidade e o distrito de Avarua divídense en 18 tapere (subdistritos tradicionais) sobre 54 totais para Rarotonga [Cómpre referencia], agrupados en 6 distritos censais, listados de oeste a leste. As cifras do Censo non están dispoñibles no nivel máis alto, senón só para os chamados Distritos censuais, tamén figuran de oeste a leste: Nikao-Panamá (1. 373 habitantes), cubrindo os taperes de:
Pokoinu,
Nikao (sede do parlamento das Illas Cook) e
Puapuautu;
Avatiu-Ruatonga (951 habitantes), cubrindo os taperes de:
Areanu,
Kaikaveka,
Atupa,
Avatiu (porto comercial), e
Ruatonga;
Tutakimoa-Teotue (314 habitantes), cubrindo os tiperes de:
Tutakimoa;
Takuvaine-Parekura (786 habitantes), cubrindo os taperes de:
Tauae (cara a dentro de Tutakimoa, o único Tapere sen liña de costa)
Takuvaine (centro Avarua, sede do goberno das illas Cook, co porto pesqueiro de Avarua)
Tupapa-Maraerenga (531 habitantes), cubrindo os taperes de:
Ngatipa, e
Vaikai;
Pue-Matavera (1. 490 habitantes), cubrindo os taperes de:
Tapae-I-Uta,
Pobo,
Punamaia,
Kiikii, e
Tupapa
Ave Fénix (constelación)

Phoenix ou Fénix é unha constelación menor do sur, introducida polos navegantes daneses Pieter Dirkszoon Keyser e Frederick de Houtman, e popularizada polo libro Uranometria de Johann Bayer no 1603. Só hai trinta estrelas en toda a constelación que teñen un brillo dunha magnitude maior a 5, 0. Características
A extensión aproximada da constelación é −41° ata −57° declinación, e dende 23, 5h ata 2h de ascensión recta. Isto significa que polo xeral é invisible para calquera que viva ó norte do paralelo 40 no Hemisferio Norte, e permanece baixa no firmamento para aqueles que vivan ó norte do Ecuador. É facilmente visible dende lugares coma Australia, Suramérica e Suráfrica durante o verán do Hemisferio Sur.
Phoenix está asociado coa choiva (menor) de meteoros das Phoenicidas que se pode ver no 5 de decembro.
Estrelas
Estrelas con nome propio:
(α Phe) 2, 40 Ankaa (barca ou bote).
Estrelas con designación de Bayer:
β Phe 3, 32; γ Phe 3, 41; δ Phe 3, 93; ε Phe 3, 88; ζ Phe 3, 94; θ Phe 6, 07; η Phe 4, 36; ι Phe 4, 69; κ Phe 3, 93; λ1 Phe 4, 76; λ2 Phe 5, 51; μ Phe 4, 59; ν Phe 4, 97; ξ Phe 5, 72; π Phe 5, 13; ρ Phe 5, 24; σ Phe 5, 18; τ Phe 5, 71; υ Phe 5, 21; χ Phe 5, 15; φ Phe 5, 12; ψ Phe 4, 39; ω Phe 6, 12
Estrelas con designación de Flamsteed:
120 Phe 5, 49
Ave de curral

Unha ave de curral é unha ave domesticada utilizada na alimentación, xa sexa en forma de carne ou polos seus ovos. A denominación inclúe tipicamente a membros das ordes Galiformes (tales como os polos e pavos) e Anseriformes (aves acuáticas como patos e gansos).
Con todo, esta non é unha clasificación estrita, e o termo pode facer referencia tamén a outros tipos de aves que son utilizadas na cociña, como as pombas. Para as aves como o faisán, paspallás e os patos salvaxes, utilízase comunmente o termo aves de caza. Usos na alimentación
Aínda que practicamente todas as partes dunha ave son comestibles, as partes ou presas máis suculentas son os músculos pectorais do voo, chamados peituga, e os músculos do primeiro e segundo segmento das extremidades inferiores, chamados coxa e perna respectivamente; estas son as preferidas en cociña. Tamén se utilizan, aínda que en menor medida, as extremidades superiores ou ás, o pescozo, as patas e as vísceras.
Nos polos e, en xeral, en todas as aves que non teñen un voo sostido ou son non voadoras, os músculos pectorais non están adaptados para uso sostido, e teñen menos mioglobina transportadora de osíxeno que os músculos das extremidades inferiores. Presentan así unha cor máis branca, polo que á peituga adoita chamárselle "carne branca" en contraste coa "carne escura", como se chama ás demais partes. Nas aves voadoras, como as acuáticas e as de caza, os músculos pectorais están adaptados para o voo sostido, polo tanto, a súa carne é escura.
Ave, Caesar, morituri te salutant

Ave, Caesar, morituri te salutant (en galego, "Emperador, os que imos morrer desexámosche saúde") é unha expresión latina que aparece na obra de Suetonio, De vita Caesarum liber V, (Divo Claudio, XXI, 6). Contexto histórico
O emperador romano Claudio tiña unha grande afección aos xogos do anfiteatro e a todas as súas manifestacións, tanto aos que enfrontaban persoas entre si, como os xogos de gladiadores, ademais doutros como cacerías e naumaquias. Fontes
A única cita escrita contemporánea é a que recolle Suetonio en De vita Caesarum liber V: Na expresión Ave, Caesar, morituri te salutant, a palabra Ave quere dicir "o saúdo", "a benvida", desexando saúde á persoa á que se dirixe. O mesmo que o verbo salutant, que ten a mesma raíz que a palabra "saúde", e ten que ver con "salvación". Para entender o episodio que narra Suetonio na biografía do emperador Claudio hai que ter en conta esta etimoloxía: o que lle din os loitadores é que desexan que o Emperador Claudio teña saúde. Como Claudio lles responde que tamén lla desexa a eles póñense contentos porque entenden que está a indultalos, xa que as loitas que se facían tanto nos anfiteatros como nas naumaquias eran a morte.
Avelina Lésper

Avelina Lésper, nada o 5 de maio de 1973, é unha escritora, historiadora, columnista e crítica de arte mexicana. É literata da Universidade Nacional Autónoma de México e graduada en historia da arte da Universidade Politécnica de Łódź de Polonia. Escribe artigos na súa páxina persoal, revistas especializadas en arte, ademais conta cun espazo no xornal Milenio. É acérrima defensora da arte figurativa e hiperrealista.
Lésper é coñecida polo seu libro El fraude del arte contemporáneo, unha publicación que contén fortes pronunciamentos que puxeron a opinar a prol e en contra da súa tese. A controvertida crítica argumenta que as instalacións, videoarte e performance non é arte, “é lixo”, sostén que a arte contemporánea está en crise. Obra
El fraude del arte contemporáneo. Bogotá: El Malpensante, 2015. ISBN 9789585894228
Avelino Alonso Rivas

Avelino Alonso Rivas, nado na Devesa (Tomonde, Cerdedo-Cotobade) cara a 1901, foi un garda municipal galego. Traxectoria
Veciño de Sabucedo. Foi destinado como garda municipal do Concello de Lavadores en abril de 1928. Simpatizante do PSOE. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia ao movemento militar en Lavadores. Xulgado o 27 de xullo de 1936, foi declarado en rebeldía. Andou fuxido durante case dous anos no monte e na casa de Manuel Gil Corbal, en Laxoso, onde, logo da denuncia do falanxista de Cerdedo Francisco Buján, foi detido pola garda civil e falanxistas de Sabucedo en decembro de 1938. Trasladado ao cuartelillo de Cerdedo foi torturado. Xulgado en consello de guerra o 21 de xaneiro de 1939 foi condenado a 12 anos de prisión, que pasou nas cadeas de Vigo e Pontevedra, da que saíu en liberdade condicional en novembro de 1941. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xullo de 1940. En 1945 seguía en liberdade vixiada. Polas penalidades que soportou, sufriu graves secuelas psicolóxicas. En 1978 afiliouse de novo á Agrupación Socialista de Cerdedo.
Avelino Silva Güimil

Avelino Silva Güimil, nado en Meis e finado en Covas (Meaño) en febreiro de 1957, foi un avogado e político galego. Traxectoria
Veciño de Pontevedra, foi elixido concelleiro en 1920 e nomeado primeiro tenente de alcalde en maio dese ano. Foi alcalde de Pontevedra dende fins de 1920 ata 1921. Militante do Partido Republicano e membro de Centro Republicano de Pontevedra, participou no pacto de Lestrobe representando ao Partido Republicano Federal. En 1931 participou na fundación do Partido Radical do que foi o primeiro presidente en Pontevedra. En 1934 solicitou a alta en Unión Republicana.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi procesado por masón a pesar de negar esta pertenza. Vida persoal
Casou con Teresa Serén.
Avelino Álvarez Meana

Jesús Avelino Álvarez Meana, nado en Xixón en 1916, foi un xastre e político asturiano. Traxectoria
Combatiu no exército leal en Asturias. Detido, foi trasladado ao campo de concentración de Camposancos e condenado en consello de guerra o 14 de xuño de 1938 a vinte anos de prisión. De alí pasou á Prisión Central de Figueirido o 12 de xullo de 1938, de onde saíu en liberdade condicional en xullo de 1943. Instalouse en Vigo onde montou unha xastrería. Pertenceu ao comité provincial de Pontevedra do Partido Comunista de España onde era estafeta de Unión Nacional e enlace co comité de Santiago de Compostela. En marzo de 1945 foi detido acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Mariano Otero Castelao, Jesús Balboa López, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo e xulgados na Coruña na causa 94/45. O 24 de outubro saíu en liberdade. En 1951 exiliouse en Venezuela deixando en Vigo unha filla. En 1990 regresou a Galicia. Ao ano seguinte recorreu Europa a pé. Vida persoal
Casou en Vigo en 1944.
Avellentamento da poboación galega

O avellentamento da poboación galega é un proceso demográfico que afecta ao territorio galego desde finais do século XX. Consiste no paseniño e progresivo envellecemento da poboación, de xeito que aumentan os individuos comprendidos entre idades maduras e anciás, e minguan os suxeitos en idade infantil e xuvenil. A partir de 1975 a poboación galega comezou a presentar un declive demográfico, de xeito que en 1986 o saldo de poboación tornouse negativo, isto é, foi o primeiro ano no que morreron máis galegos dos que naceron. En 2014 o 23, 1% dos galegos superaba os 65 anos de idade, e as previsións do Instituto Nacional de Estadística debullan que hanse perder 300. 000 habitantes até o 2044.
O avellentamento da poboación en Galicia supón non só un problema demográfico, senón tamén un problema económico. En 2014, a Xunta de Galicia calculou en 500 millóns de euros máis de media o sobrecusto sanitario que implicaría o envellecemento da poboación galega.
Ademais do avellentamento característico das sociedades occidentais, producido por un aumento da calidade e da esperanza de vida, así coma na mellora e potenciación de programas de saúde pública, en Galicia existen outros factores endémicos que agravan a situación de envellecemento. O éxodo rural ou a emigración son algúns dos problemas cos que a sociedade galega veu combatendo nas últimas décadas. Causas
Desde finais do século XIX e durante o século XX, Galicia viuse inmersa nun proceso de perda de habitantes por mor da emigración económica cara a diferentes lugares, coma o continente americano (en especial Arxentina, México, Cuba), Europa ou outros territorios de España. Dita perda de poboación implicou unha diminución substancial con respecto ao resto do territorio español, que perdía poboación a un ritmo moito menor. Así, durante o século XX a Comunidade Autónoma de Galicia foi perdendo poboación relativa con respecto á poboación total española.
En 1857 a densidade de poboación en Galicia era a maior de todas as rexións do país, e Galicia representaba o 11, 49% da poboación española. Con todo, no 2006, só o 6, 19% dos españois residía nesta comunidade autónoma.
Avengers: Age of Ultron

Avengers: Age of Ultron é un filme estadounidense de 2015 baseado nos superheroes de Marvel Comics Os Vingadores, producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. É a secuela do filme de 2012's The Avengers e o décimo primeiro filme do Universo Cinematográfico Marvel (MCU). O filme foi escrito e dirixido por Joss Whedon e conta cun elenco composto por Robert Downey Jr. , Chris Hemsworth, Mark Ruffalo, Chris Evans, Scarlett Johansson, Jeremy Renner, Don Cheadle, Aaron Taylor-Johnson, Elizabeth Olsen, Paul Bettany, Cobie Smulders, Anthony Mackie, Hayley Atwell, Idris Elba, Stellan Skarsgård, James Spader e Samuel L. Jackson. No filme, os Vingadores loitan contra Ultron, unha intelixencia artificial obsesionada con causar a extinción humana. Personaxes
Robert Downey Jr. como Tony Stark / Iron Man
Chris Hemsworth como Thor
Mark Ruffalo como Bruce Banner / Hulk
Chris Evans como Steve Rogers / Captain America
Scarlett Johansson como Natasha Romanoff / Black Widow
Jeremy Rennercomo Clint Barton / Hawkeye
Don Cheadle como James "Rhodey" Rhodes / War Machine
Aaron Taylor-Johnson como Pietro Maximoff / Quicksilver
Elizabeth Olsen como Wanda Maximoff / Scarlet Witch
Paul Bettany como J. A. R. V. I. S. e Vision
Cobie Smulders como Maria Hill
Anthony Mackie como Sam Wilson / Falcon
Hayley Atwell como Peggy Carter
Idris Elba como Heimdall
Stellan Skarsgård como Erik Selvig
James Spader como Ultron