Clasificación das artes

Os historiadores da arte e os filósofos da arte tiveron por moito tempo disputas sobre a clasificación das artes, sobre si unha determinada forma cultural ou unha obra debe ser clasificada coma arte. As controversias acerca do que conta, e non conta como arte se seguen producindo hoxe en día. Definicións da arte
Definir este termo pode ser difícil. Os esteticistas e os filósofos a miúdo involúcranse en disputas sobre como definila. Pola súa definición orixinal e máis ampla, a arte (do latín ars, que significa "habilidade" ou "arte") é o produto ou proceso da aplicación efectiva dun corpo de coñecemento, a maioría das veces cun conxunto de habilidades; este significado consérvase en frases como "artes liberais" e "marciais". Con todo, no uso moderno da palabra, que xurdiu despois de 1750, enténdese comunmente que é unha habilidade utilizada para producir un resultado estético (Hatcher, 1999).
A Enciclopedia Británica Online defíneo como "o uso da habilidade ou a imaxinación na creación de obxectos, contornas ou experiencias estéticas que se poden compartir con outros". Pero a mellor maneira de definir este termo hoxe en día é un tema de moita controversia; Publicáronse moitos libros e artigos de revistas que discuten mesmo os conceptos básicos do que entendemos polo termo (Davies, 1991 e Carroll, 2000). Theodor Adorno afirmou en 1969: "É evidente de por si que xa nada da arte é evidente". Non está claro quen ten dereito a definir a arte. Artistas, filósofos, antropólogos e psicólogos utilizan a noción de arte nos seus respectivos campos e danlle definicións operativas que non son moi similares entre si.
O segundo significado, máis estreito, o máis recente sentido da palabra, é máis ou menos como unha abreviatura de arte creativa ou "pura". Aquí queremos dicir que a habilidade se utiliza para expresar a creatividade do artista ou para captar a sensibilidade estética do público. A miúdo, se a habilidade úsase para crear obxectos cun uso práctico, en lugar de pinturas ou esculturas sen unha función práctica que non sexa unha obra, considerarase que está incluída en clasificacións como as decorativas, aplicadas e artesanías, en lugar de belas artes. Do mesmo xeito, se a habilidade utilízase de maneira comercial ou industrial, considerarase deseño en lugar de arte. Algúns pensadores argumentaron que a diferenza entre pura e aplicada ten máis que ver cos xuízos de valor feitos sobre a que con calquera diferenza clara de definición (Novitz, 1992). A distinción moderna non funciona ben en épocas máis antigas, como na medieval, onde os medios artísticos máis respectados da época eran a miúdo traballos en metal, xemas gravadas, téxtiles e outras "aplicadas", e o valor percibido das obras a miúdo reflectía o custo dos materiais e a gran cantidade de tempo dedicado a crear o traballo polo menos tanto como a achega creativa do artista. Clasificacións das artes
Clasificacións da antiga China
Na dinastía Zhou da antiga China, esperábase a excelencia no liù yì (六藝), ou "Seis Artes", dos junzi (君子), ou "cabaleiro perfecto", segundo a definición de filósofos como Confucio. Debido a que abarcaban tanto os aspectos civís como militares da vida, sobresaír no seis requiriu que un erudito fóra moi completo e polimático. As Seis Artes foron as seguintes: Ritos (禮)
Música (樂)
Tiro con arco (射)
Equitación (御)
Caligrafía (書)
Matemática chinesa (數)
Máis adiante na historia da China imperial as Seis Artes reducíronse coa creación dun sistema similar de Catro para a formación e diversión da casta de letrados funcionarios: Qín (琴), un instrumento que representa a música
Qí (棋), un xogo de taboleiro que representa a estratexia militar
Shū (書), ou a caligrafía Chinesa, en representación da alfabetización
Huà (畫), ou a pintura Chinesa, en representación das artes visuais
Clasificación da terra
Outro intento de definir sistematicamente a arte como unha agrupación das disciplinas na antigüidade está representado polas antigas musas gregas. Cada unha das nove musas estándar simbolizaba e representaba unha das nove ramas do que os gregos chamaban tekné, un termo que en termos xerais significa "arte" pero que tamén se traduciu como "artesanía", e a definición da palabra tamén inclúe disciplinas científicas. Estas nove ramas tradicionais foron: A poesía épica, encarnada por Calíope
A historia, encarnada por Clío
A música e a poesía lírica, encarnada por Euterpe
O amor á poesía, encarnada por Erató
A traxedia, encarnada por Melpómene
Os himnos e a pantomima, encarnados por Polimnia
A danza e o coro, encarnados por Terpsícore
A comedia e a poesía idílica, encarnados por Talía
A astronomía, encarnada por Urania
Todas estas actividades artísticas están relacionadas coas letras, linguaxes musicais ou xestuais, e non coas visuais (arquitectura, pintura. .. ). Esta consideracións remóntanse ao período arcaico, a Homero, na Ilíada, implorando á "Musa" que o inspire".
No século VIII aC, Hesíodo (na Teogonía, 53-57 e 915-917) fainos saber os seus nomes, pero é Platón (en Ion) cara a 401 aC, e logo os neoplatónicos, quen fan das Musas as mediadoras entre os deuses e o poeta ou calquera creador intelectual.
As disciplinas que teñen en común a transformación dunha materia tanxible (as dos artesáns e os artistas - os "artefactos" que se opoñen ao artista que practica as artes liberais) clasifícanse entre as "servís". Con todo, Plotino no século III (nos seus Enéadas, I, 6 e V, 8) descúlpase pola actividade do artista (palabra que significa "artesán").
Esta concepción da arte (o poeta está posuído, transis polo deus) será desafiada polo clasicismo de Nicolas Boileau, o movemento da arte por Arte ou o encomio do esforzo de Paul Valery.
Clasificación da Europa medieval
Na Europa cristiá medieval, as universidades ensinaban un conxunto estándar de sete artes liberais, definidas polos primeiros filósofos medievais como Boecio e Alcuino de York e, como tal, centradas na filosofía. As definicións destes temas e a súa práctica baseáronse en gran medida no sistema educativo de Grecia e Roma. Estas sete artes dividíronse en dúas categorías: o Trivium, considerado o fundamento do coñecemento, e que comprende o tres elementos básicos da filosofía: gramática, lóxica e retórica
e o Quadrivium, que comprende a música, aritmética, xeometría e astronomía.
As artes mecánicas (actividades manuais) significaron, ademais das actividades que se agruparán como as Belas Artes (arquitectura, escultura, pintura e ourivaría), todas as actividades que transforman o material. Na Idade Media, unha certa tradición de recoñecemento para o artista da capacidade de ir máis aló das realidades sensibles. A regra beneditina termina reavaliando as artes mecánicas asignándolles unha cuarta parte do tempo que usan todos os monxes e levándoos a un grao moi alto de perfección como o demostran a arquitectura, os viños ou os queixos franceses.
Hugues de Saint-Victor, no século XII, enumera o seguintes sete ciencias mecánicas: fiado, arquitectura, navegación, agricultura, caza, medicamento, e teatro.
As artes nobres (actividades propias da nobreza, a súa aprendizaxe e o seu desenvolvemento) significaron o manexo das armas, as artes marciais, equitación, caza, os xogos nobres, a danza, o cerimonial, a estratexia, o xadrez. ..
Clasificación no renacemento
Durante o Renacemento italiano, a palabra Arte (plural Arti) aínda se refire a todos os xestos precisos relativos a unha práctica controlada entre a ciencia teórica e a práctica espontánea. Pero, co nacemento da noción de artista que asina as súas obras e é recoñecido como tal, adquire o sentido máis moderno das Belas Artes.
A arte do deseño combina neste momento as artes do volume (escultura, arquitectura) e as da superficie (debuxo, pintura, gravado), oposición que atopamos etimoloxicamente nas expresións "plásticas" e "gráficas". . O punto común destas prácticas manuais foi entón a acción sobre a materia.
Clasificacións da época moderna
Kant e as súas tres artes.
Emmanuel Kant, en 1790, propón distinguir tres categorías de arte (segundo a sínteses de Dominique Chateau): o bildenden Künste (derivado do substantivo Bild, que significa "imaxe", e do verbo bilden, que significa "adestrar"), ou "as artes da expresión das Ideas na intuición dos sentidos", incluíndo a escultura e a arquitectura (die Plastik), así como pintura (Malerei);
redenden Künste, é dicir, as artes da fala, incluída a elocuencia e a poesía;
Schönen Kunst Spiels der Empfindungen, a arte do fermoso xogo de sensacións, incluída a música e a arte das cores (Farbenkunst).
Un dos primeiros filósofos que discutiron a arte no marco que entendemos hoxe foi Georg Wilhelm Friedrich Hegel, quen describiu nas súas Conferencias sobre estética unha clasificación das cinco artes principais, desde a máis material até a máis expresiva: Arquitectura
Escultura
Pintura
Música
Poesía
Clasificación francesa aceptada na actualidade
A lista de Hegel das artes prendeu particularmente en Francia, e con continuas modificacións, a lista seguiu sendo relevante e un tema de debate na cultura francesa no século XXI. Esta clasificación foi popularizada por Ricciotto Canudo, un dos primeiros estudosos do cinema que escribiu "Manifesto da Sétima Arte" en 1923. Os epítetos dados a cada disciplina pola súa localización na lista a miúdo úsanse para referirse a eles a través dunha paráfrase, particularmente chamando ao cine "A sétima arte". O Ministerio de Cultura Francés a miúdo participa na toma de decisións para definir un "novo" artigo. As dez artes enuméranse xeralmente da seguinte maneira: lle premier art: a arquitectura
lle deuxième art: a escultura
lle troisième art: a pintura
lle quatrième art: a música
lle cinquième art: a literatura, incluíndo a poesía e a prosa
lle sixième art: as artes escénicas, incluíndo a danza e o teatro
lle septième art: o cine
lle huitième art: "lles arts médiatiques", incluíndo a radio, a televisión e a fotografía
lle neuvième art: os cómics
Estas clasificacións limítanse a formas clásicas, pictóricas, plásticas ou musicais, relacionadas coa visión, o tacto, a audición e o sentido do equilibrio. Ignoran polo menos dous sentidos humanos que levan unha expresión estética ancestral, sentidos químicos, olfacto e gusto.
Ignorar, por exemplo, a creación perfumada, a estética fragrante, a abstracción olfactiva, as formas olfactivas, a manipulación do humor polos cheiros, parece inconcibible. É certo que a ignorancia nesta área está moi estendida, mesmo é unha cegueira cultural. Con todo, o perfume pode contar a historia, ou, cun pouco de curiosidade, aprender os fundamentos desenvolvidos por un gran artista do século XX, Edmond Roudnitska, compositor de perfumes.
Respecto das artes gustativas que se exercen nas cociñas privadas e as públicas dos restaurantes, difúndese pola literatura gastronómica, non xa en simples recetarios, senón en obras de investigación e divulgación, de teoría e ensaio, como a Fisiología do gusto de Brillat-Savarin (1826), ou Lle Grand Dictionnaire de Cuisine de Alexandre Dumas (1873); tamén pola crítica gastronómica, con publicacións como a Guía Michelin. No século XX hai que destacar a revalorización da cociña rexional, favorecida polo avance dos medios de transporte e o auxe do turismo, que levou o retorno a unha cociña natural e sinxela, feito que marcou o punto de arranque da nouvelle cuisine, que aúna a tradición e a sinxeleza cos novos adiantos e un certo afán de innovación e experimentación. A partir dese punto prodúcese unha eclosión da gastronomía como arte, con cociñeiros de relevancia entre os que se podería citar a: Auguste Escoffier, Joël Robuchon, Paul Bocuse, Heston Blumenthal, Michel Guérard, Alain Ducasse, Juan Mari Arzak, Sumito Estévez, Ferran Adrià, Santi Santamaria, Gastón Acurio que son considerados universalmente como artistas. Definicións xeneralizadas de arte.
As clasificacións occidentais tradicionais desde o Renacemento foron variantes da xerarquía de xéneros baseadas no grao en que a obra mostra o achegue imaxinativo do artista, utilizando a teoría artística que se remonta ao mundo antigo. Tal pensamento recibiu algo de impulso coa estética do romanticismo. Un marco teórico similar foi aplicado na arte tradicional chinés; por exemplo, tanto nas tradicións occidentais como nas do afastado oriente da pintura de paisaxes (ver pintura dos literatos), ás paisaxes imaxinarias outorgóuselles un status máis alto que as representacións realistas dunha vista real da paisaxe; Moitos argumentaron que é un erro tratar de definir a arte ou a beleza, que non teñen esencia e, por tanto, non poden ter definición. A miúdo, dise que a arte é un conxunto de conceptos relacionados en lugar dun só concepto. Exemplos deste enfoque inclúen a Morris Weitz e Berys Gaut.
Outro enfoque é dicir que a "arte" é basicamente unha categoría sociolóxica, que calquera escola de arte e museo, e os artistas, considéranse arte sen importar as definicións formais. Esta teoría institucional da arte foi defendida por George Dickie. A maioría das persoas non considerasen que un urinario comprado nunha tenda ou unha representación escultórica dunha Brillo Box fosen arte ata que Marcel Duchamp e Andy Warhol (respectivamente) situáronos no contexto da arte (é dicir, a galería de arte), que logo proporcionou a asociación destes obxectos cos valores que definen a arte.
Os procesalistas a miúdo suxiren que é o proceso polo cal se crea ou se ve unha obra de arte o que a fai arte, non unha característica inherente dun obxecto, ou como é recibida por parte das institucións do mundo da arte despois da súa introdución á sociedade. en xeral. Para John Dewey, por exemplo, si o escritor pretendía que unha peza fose un poema, hai que ver si outros poetas recoñécena ou non. Mentres que si un xornalista escribise exactamente o mesmo conxunto de palabras, coa intención de que fosen notas breves para axudalo a escribir un artigo máis longo máis tarde, estas non serían un poema.
León Tolstói, doutra banda, afirma que o que fai que algo se converta en arte é como o experimenta a súa audiencia, non a intención do seu creador. Os funcionalistas, como Monroe Beardsley, argumentan que si unha peza conta como arte depende de que función desempeña nun contexto particular. Por exemplo, o mesmo vaso grego pode desempeñar unha función non artística nun contexto (levar viño), e unha función artística noutro contexto (axudándonos a apreciar a beleza da figura humana). Disputas sobre a clasificación da arte.
O filósofo David Novitz argumentou que os desacordos sobre a definición de arte de cando en cando son o núcleo do problema, máis ben reflicten "as preocupacións e intereses apaixonados que os humanos confiren á súa vida social" son "unha parte tan importante de todas as disputas clasificatorias sobre a arte" ( Novitz, 1996). Segundo Novitz, as disputas clasificatorias son máis a miúdo disputas sobre os nosos valores e cara a onde tentamos ir coa nosa sociedade máis que sobre a teoría propiamente dita. Por exemplo, cando o Daily Mail criticou o traballo de Damien Hirst e Tracey Emin argumentando que "durante 1. 000 anos a arte foi unha das nosas grandes forzas civilizadoras. Hoxe en día, as ovellas encurtidas e os leitos manchados ameazan con converternos en bárbaros a todos nós" non están a avanzar unha definición ou teoría sobre a arte, senón cuestionando o valor da obra de Hirst e Emin.
Doutra banda, Thierry de Duve sostén que as disputas sobre a definición de arte son unha consecuencia necesaria da presentación de Marcel Duchamp dun readymade como unha obra de arte. No seu libro Kant After Duchamp de 1996, reinterpreta a Crítica do xuízo de Kant intercambiando a frase "isto é fermoso" con "isto é arte", utilizando a estética kantiana para abordar a arte post-duchampiano.
Arte conceptual
O traballo do artista francés Marcel Duchamp das décadas de 1910 e 1920 achandou o camiño para os conceptualistas, proporcionándolles exemplos de obras prototipicamente conceptuais (os readymades, por exemplo) que desafiaron as categorizacións anteriores. A arte conceptual xurdiu como un movemento durante os anos sesenta. A primeira onda do movemento de "arte conceptual" estendeuse desde aproximadamente 1967 até 1978. Os "conceptuais" temperáns como Henry Flynt, Robert Morris e Ray Johnson influíron no movemento posterior e amplamente aceptado de artistas conceptuais como Dan Graham, Hans Haacke e Douglas Huebler.
Máis recentemente, os "Novos artistas británicos" (YBA), liderados por Damien Hirst, chegaron á fama na década dos 90 e o seu traballo considérase conceptual, aínda que se basea en gran medida no obxecto de arte para facer o seu impacto. O termo utilízase en relación con eles sobre a base de que o obxecto non é a obra de arte, ou é a miúdo un obxecto atopado, que non necesitou habilidade artística na súa produción. Tracey Emin é vista como unha líder e unha artista conceptual, a pesar de que negou que o é e salientou a expresión emocional persoal. 1991: Charles Saatchi financia a Damien Hirst e ao ano seguinte na Galería Saatchi exhibe a súa Imposibilidade física da morte na mente de alguén vivo, unha quenlla en formaldehído nunha vitrina.
1993: Vanessa Beecroft realiza a súa primeira actuación en Milán, Italia, utilizando a unhas mozas para que actúen como segunda audiencia na visualización do seu diario de comida.
1999: Tracey Emin é nomeada para o Premio Turner. Parte da súa exhibición é My Bed, a súa cama refuga, rodeada de elementos como condóns, bragas manchadas de sangue, botellas e zapatillas da súa habitación.
2001: Martin Crede gaña o Premio Turner por The Lights Going On and Off, unha habitación baleira onde se acenden e apagan as luces.
2002: Miltos Manetas afronta a Bienal de Whitney coa súa Whitneybiennial. com.
2005: Simon Starling gana o Premio Turner para Shedboatshed, un alpendre de madeira que convertera nun bote, flotouno polo Rin e volveu converterse nun alpendre.
Controversia no Reino Unido
O grupo de artistas Stuckist, fundado en 1999, proclamou a "pintura figurativa prol-contemporánea con ideas e anti-conceptual, principalmente pola súa falta de conceptos". Tamén o chamaron pretensioso, "nada especial e aburrido" e, o 25 de xullo de 2002, nunha manifestación, depositaron un cadaleito fóra da galería White Cube, marcado "A morte da arte conceptual". En 2003 a Stuckism International Gallery exhibiu unha quenlla conservada co título da Dead Shark Isn't Art, que fai referencia clara á obra de Damien Hirst (ver arriba).
Nun programa da BBC2 Newsnight, o 19 de outubro de 1999 presentado por Jeremy Paxman con Charles Thomson atacando o Premio Turner dese ano e o artista Brad Lochore defendéndoo, Thomson exhibía pinturas de Stuckist, mentres que Lochore trouxera unha botella de deterxente de plástico nun zócolo de cartón. Nun momento, Lochore afirmou que "se a xente di que é arte, é arte". Paxman pregunta: "Entón podes dicir que calquera cousa é arte? " e Lochore responde: "Poderíase dicir que todo é arte. .. " Neste punto, pódese escoitar a Thomson, fóra da pantalla, que di "É a miña arte o zapato? " mentres que ao mesmo tempo o seu zapato aparece fronte a Lochore, quen observa: "Se vostede dio, debo xulgalo neses termos". A resposta de Thomson é: "Nunca antes escoitara algo tan ridículo na miña vida".
En 2002, Ivan Massow, o presidente do Instituto de Artes Contemporáneas, cualificou a arte conceptual como "pretensioso, autoindulxente, sen tatuaxes" e en "perigo de desaparecer pola súa propia conta. .. liderado por tsares culturais como o señor Nicholas Serota da Tate". En consecuencia, Massow foi obrigado a renunciar. Ao final do ano, o Ministro de Cultura, Kim Howells, graduado da escola de arte, denunciou o Premio Turner como "unha merda fría, mecánica, e conceptual".
En outubro de 2004, a Galería Saatchi dixo aos medios que "a pintura segue sendo a forma máis relevante e vital que os artistas elixen para comunicarse". A continuación, Charles Saatchi comezou a vender obras destacadas da súa colección YBA (Novos artistas británicos).
Videoxogos.
Os xogos de computadora remóntanse a 1947, aínda que non chegaron a unha gran audiencia até a década de 1970. Sería difícil e estraño negar que a computadora e os videoxogos inclúan moitos tipos de arte (tendo en conta, por suposto, que o concepto "arte" en si está, segundo indícase, aberto a unha variedade de definicións). Os gráficos dun videoxogo constitúen arte dixital, gráfica e, probablemente, videoarte. A banda sonora orixinal dun videoxogo constitúe claramente música. Con todo, é un punto de debate se o videoxogo no seu conxunto debe considerarse unha obra de dalgún tipo, talvez unha forma interactiva.
O crítico de cine Roger Ebert, por exemplo, declarou publicamente que os videoxogos non son arte, e por razóns estruturais sempre serán inferiores ao cine, pero logo, admite a súa falta de coñecemento na área cando afirmou que nunca xogues un xogo cando hai un bo libro para ler ou unha boa película para ver ". O deseñador de videoxogos Hideo Kojima argumentou que xogar un videoxogo non é arte, pero os xogos teñen un estilo artístico e o incorporan. O deseñador de videoxogos Chris Crawford sostén o mesmo. O columnista de Esquire, Chuck Klosterman, tamén afirma que os videoxogos son arte. Tadhg Kelly sostén que o xogo en si non é arte e que a diversión é unha constante requirida para todos os xogos.