proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Kyūshū

Kyūshū (九州, きゅうしゅう) é a terceira maior illa do arquipélago xaponés. As principais cidades son Fukuoka, Kitakyūshū, Kumamoto e Kagoshima. Xeografía
O terreo da illa é montañoso e conta co volcán activo máis grande do Xapón, o Aso que ten unha altitude de 1. 592 m. Atópase variada evidencia de actividade tectónica incluíndo numerosas lagoas termais. As máis famosas destas atópanse en Beppu ao nordés e en Aso, na rexión central da illa.
A rexión de Kyūshū (九州地方, kyūshū-chiho) contén sete prefecturas que se atopan na illa de Kyūshū. Fukuoka
Kagoshima
Kumamoto
Miyazaki
Nagasaki
Oita
Saga
A cidade máis populosa da illa é Fukuoka a cal é un porto e un centro da industria pesada. Kitakyushu tamén é unha cidade designada por decreto gobernamental e Ōmuta é outro centro industrial. O porto principal da rexión é Nagasaki.
Demografía
Kåre Holt

Kåre Holt nado en Våle o 10 de outubro de 1916 e finado en Holmestrand o 15 de marzo de 1997, foi un escritor noruegués. Traxectoria
Escribiu libros infatís como o seu primeiro libro, Tore Kramkar e tamén novela histórica. Gañou varios premios como o Doblougprisen en 1970. Obra
Tore kramkar (1939)
Tore finner vei (1940)
Spillemann og kjøgemester (1941)
Udåden (1945)
Hurra for han som innstifta da'n (1945)
Demring (1946)
Nattgjester (1948)
Cleng Peerson og Nils med luggen (1948)
Det store veiskillet (1949)
Brødre (1951)
Hevnen hører meg til (1953)
Mennesker ved en grense (1954)
Det stolte nederlag (1956)
Natt ved sjøen (1956)
Storm under morgenstjerne (1958)
Rømlingen Oskar og Maria fra Hulesjøen (1959)
Opprørere ved havet (1960)
Den gamle veien til Kierlighed (1961)
Perlefiskeren (1963)
Mannen fra utskjæret (1965)
Fredløse menn (1967)
Hersker og trell (1969)
Kristina av Tunsberg (1971)
Oppstandelsen (1971)
Ansikter i sagaens halvlys (1971)
Farvel til en kvinne (1972)
Hilsen fra Rafnaberg (1973)
Folket ved Svansjøen (1973)
Kappløpet (1974)
Sjøhelten (1975)
De lange mil til paradiset (1977)
Sønn av jord og himmel (1978)
Sannferdig beretning om mitt liv som løgner (1982)
Veien videre (1983)
Budbringeren fra Tunsberg (1985)
Flyktningen fra Stiklestad (1986)
Det finnes en kvinne i Nevada for hvem jeg ha løyet (1985)
Kénédougou

Kénédougou é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión de Hauts-Bassins. A súa capital é a cidade de Orodara. Departamentos
Banzon
Djigouera
Kangala
Kayan
Koloko
Kourinion
Kourouma
Morolaba
N'Dorola
Orodara
Samogohiri
Samorogouan
Sindo
Kíiv

Kíiv, ou Kiev, (en ucraíno: Київ, tr. "Kyiv", [ˈkɪjiw] (AFI), escoitar; en ruso: Киев, tr. "Kiev") é a capital e maior cidade de Ucraína, cunha poboación de arredor de 3 millóns de habitantes en 2020. Segundo o censo de 2001 a maioría da poboación é de nacionalidade ucraína, concretamente o 82, 2%, a principal minoría é a rusa co 13, 1% seguido da xudía (0, 7%), belarusa (0, 6%), polaca (0, 3%) e armenia (0, 2%). A maioría da poboación, un 75%, declara no censo que o ucraíno é a súa lingua materna pero segundo unha enquisa sociolingüística realizada en 2003 o ruso é a lingua que fala a maioría da poboación, un 52% fala habitualmente ruso, 32% ruso e ucraíno, 14% principalmente ucraíno e só o 4, 3% só ucraíno.
Administrativamente, Kíiv é unha cidade cun status especial, independente do oblast (rexión) de Kíiv que a arrodea. Kíiv constitúe un centro industrial, científico, educativo e cultural importante no leste de Europa. A cidade é atravesada polo río Dniéper. Simboloxía
A simboloxía da cidade está formada polo escudo, a bandeira e o himno. A cidade tamén ten un logotipo oficial utilizado para o turismo.
O escudo está formado pola imaxe do patrón do arcanxo Miguel, o patrón da cidade, sobre un escudo azul. Foi aprobado oficialmente polo concello de Kíiv o 18 de abril de 1995. A bandeira de Kíiv é idéntica ao escudo coa diferenza de que o escudo é substituído por unha bandeira. O primeiro escudo coñecido da cidade data de 1480, formado por un arco cargado endereitado por dous brazos. No século XVIII, o arco foi substituído por unha ballesta, actualmente este escudo utilízase para representar ao Raión Podil. O símbolo do arcanxo Miguel foi usado como escudo de armas do voivodato de Kíiv, do rexemento de Kíiv e como escudo de armas da cidade desde 1782 até a toma da cidade en 1920 polos bolxeviques. Entre 1920 e 1969, a cidade non tivo o seu propio escudo até que se aprobou o emblema soviético de Kíiv, que representa un arco e unha folla de castiñeiro coa heroica estrela da cidade. O escudo de armas soviético de Kíiv foi oficial até a aprobación do actual escudo de armas en 1995.
Königgrätzer Marsch

Königgrätzer Marsch é unha marcha militar alemá composta polo músico prusiano Johann Gottfried Piefke con ocasión da vitoria de Prusia sobre as tropas do Imperio Austríaco na Batalla de Königgrätz o 3 de xullo de 1866, que foi o enfrontamento decisivo da Guerra Austro-Prusiana. Tal vitoria abriu camiño para a supremacía de Prusia na Confederación Xermánica e, finalmente, para a fundación do Imperio Alemán en 1871. Por razóns obvias, é oído raramente en Austria.
Külliye

Un külliye é un conxunto arquitectónico desenvolvido no Imperio Otomán construído arredor dunha mesquita e o seu patio de entrada. Xeralmente componse dunha madrasa, un imaret, unha fonte, unha biblioteca, un tabhaname (hospital) e un carabansarai (refuxio para caravanas).
Kütahya

Kütahya (pronuncia en turco: [cyˈtahja]) é unha cidade de Turquía occidental, cunha poboación de 237. 804 habitantes (estimación de 2011), á beira do río Porsuk e a 969 m sobre o nivel do mar. É a capital da provincia homónima.
Kūkai

Kūkai (en xaponés: 空海), tamén coñecido postumamente como Kōbō-Daishi (弘法大師, "o gran mestre que propagou a ensinanza budista"), nado en Zentsūji en 774 e finado no monte Kōya en 835, foi un monxe budista, estudoso, poeta e artista xaponés, que fundou o budismo shingon ou escola "mantra" do budismo. Os seguidores do shingon adoitan referirse a el polo título honorífico de Odaishisama (お大師様) e o nome relixioso Henjō-Kongō (遍照金剛).
Kūkai é célebre como calígrafo e enxeñeiro. Unha lenda atribúelle a invención do silabario kana, en que se escribe a lingua xaponesa, ademais de escribir o poema Iroha, que axudou a estandarizar e popularizar o kana. Traxectoria
Kūkai naceu en Zentsūji (Shikoku) no seo dunha familia aristocrática xaponesa, e dende novo estudou budismo, confucianismo e taoísmo, estudos que dominou amplamente, o que lle permitiu desenvolver no ano 798 un traballo coñecido como Shiki sango ("Principio das tres ensinanzas").
No ano 804 viaxou á China xunto co monxe Saichō, para estudar o budismo esotérico (Vajrayāna) en Chang'an, a gran capital da dinastía Tang. Fíxose discípulo de Hui Kuo, un dos mestres máis importantes do budismo na China.
Co tempo, Kūkai desenvolveu a súa propia síntese da práctica e da doutrina esotérica centrada no Buda cósmico Vairocana.
Regresou ao Xapón en 806 e fíxose abade nun templo de Kyoto.
Foi o fundador da seita shingon, unha forma esotérica do budismo xaponés. Durante 819 comezou a construción dun gran templo na montaña de Koya ou Koyasan. O seu coñecemento relixioso e cultural acreditouno como un dos precursores do silabario katakana. Foi coñecido como un gran poeta e mestre de caligrafía. É un dos autores que compilou o dicionario máis antigo do Xapón. Creou unha importante ruta de peregrinación circular que percorría toda a illa de Shikoku e que consistía en visitar 88 templos. As lendas da súa sabedoría atópanse por todo o Xapón. Na cultura popular
Kūkai (空海) é un filme de 1984 dirixido por Junya Sato. Kūkai é interpretado por Kin'ya Kitaōji e Saichō por Go Kato.
O filme de 1991 Mandala (en chinés: 曼荼羅; en xaponés: 若き日の弘法大師・空海), coprodución chinesa-xaponesa, está baseado nas viaxes de Kūkai pola China. Está protagonizado por Toshiyuki Nagashima como Kūkai.
O filme de 2017 Yāo Māo Zhuàn inclúe a Shōta Sometani como Kūkai.
L

O L (ele) é a décima letra do alfabeto galego, e representa o fonema lateral alveolar sonoro. O dígrafo ll representa o fonema /ʎ/.
L'Anguleru

L'Anguleru (en asturleonés, o anguleiro ou pescador de angulas) é unha personaxe de ficción da cultura popular asturiana que se encarga de traer agasallos aos nenos do Principado na Noiteboa.
De acordo co imaxinario popular, l'Anguleru habita durante todo o ano no Mar dos Argazos, preto do triángulo das Bermudas, cuidando anguías e meixóns até que arriba no inverno a Asturias na súa chalana, denominada L'Angulina, a noite do 24 de decembro. Esa noite, mentres os nenos celebran a Noiteboa, adícase a pescar meixóns para vendelas logo na lonxa e así poder mercar agasallos para os cativos e cativas de Asturias cos cartos que gañase.
O Anguleru entra en Asturias polo río Nalón. Orixe
L'Anguleru é unha criatura creada pola asociación Garabuxada no ano 2008, na localidade de Soto do Barco, coa intención de potenciar un Nadal máis achegado á tradición asturiana. O feito de escolleren un pescador de meixóns radica en que este era unha das profesións máis caracterísiticas da sociedade asturiana e da poboación de Soto do Barco, xa que a pesca de meixóns estivo tradicionalmente ligada a boa parte da Mariña asturiana. Desde 2008, atópase nun proceso de consolidaciión por tratarse dunha figura estimuladora para a aprendizaxe da lingua asturiana nas xeracións máis novas.
L'Anguleru, así pois, non tería orixe mitolóxica ningunha, senón que sería unha personaxe creada artificialmente para promover e potenciar a cultura asturiana. Porén, si que se tiña constancia de personaxes que repartisen regalos no inverno, sobre todo durante as Mazcaradas.
L'Armentera

L'Armentera é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que forma parte da comarca do Alt Empordà. Limita ao norte e leste con Sant Pere Pescador, ao sur con Viladamat e ao oeste con Torroella de Fluvià.
Tiña en 2015 unha poboación de 907 habitantes. [Cómpre referencia]
L'Aínsa-Sobrarbe

L'Aínsa-Sobrarbe (en castelán: Aínsa-Sobrarbe, as dúas denominacións cooficiais) é un concello español da provincia de Huesca, en Aragón. Está situado no alto Pireneo de Huesca na comarca do Sobrarbe. É xunto con Boltaña, a cabeza comarcal e histórica da mesma, o antigo condado e posterior reino do Sobrarbe.
L'Estartit

L'Estartit é unha entidade municipal descentralizada situada na costa do concello catalán de Torroella de Montgrí, na provincia de Xirona. Ten 2. 962 habitantes (2015). Atópase a aproximadamente un quilómetro do arquipélago das Illas Medes. É unha vila de verán, ten un porto e un club náutico (Club Nàutic Estartit) onde hai moitas actividades acuáticas como vela, submarinismo ou natación. Historia
As primeiras noticias de L'Estartit apareceron no século XVII, cando xa diminuíra a actividade da piratería turca e berberisca sobre as costas catalás, e ata mediados do século XX o seu desenvolvemento estivo vinculado á actividade marítima. O seu porto permitiu a saída por mar dos produtos do municipio, como o arroz, o viño e a augardente, con destino a grandes mercados como o de Barcelona. Máis recentemente xurdiu un movemento independentista para que L'Estartit sexa municipio independente, pero despois de longos procesos administrativos e xudiciais non prosperou.
L'Homme Machine

L'Homme Machine (O Home Máquina) é unha obra filósofica de Julien Offray de La Mettrie que apareceu anónimamente en Leiden en 1748. É o exemplo máis radical do século XVIII en canto a produción de materia de explicación mecanicista e materialista do home. O libro foi moi mal acollido na súa época e desencadeou tempestades entre os medios eclesiásticos, o que produciu que os ecos da obra non traspasaran o límite do seu tempo e que o autor fora perseguido por Holanda. Punto de vista filósofico
Para La Mettrie a materia está dotada dunha tendencia esencial cara ao movemento. O autor apóiase nas experiencias dos biólogos contemporáneos como por exemplo: Trembley, Réamur e Haller. O proxecto desta obra de inspiración cartesiana é diferente do que Descartes estableceu; unha ruptura entre o animal (máquina) e o home (unión substancial da alma e o corpo).
O autor extrae de aquí consecuencias sobre a posibilidade de educar aos primeiros primates, para establecer semellanza cos homes. A moral da obra está de acordo co materialismo mecánico. Non existe ningún valor moral absoluto e transcendente, polo tanto a ética non pode estar fundada máis que na natureza e na sociedade. A sociedade recompensa e castiga en función do interese que se encontra no comportamento, por iso, non se poñen obxecións na xerarquía de valores nin no sistema de sancións.
A moral social oponse á moral fundada na natureza e nos ditados da razón. A moral do pracer busca felicidade, que ven a ser para La Mettrie, gozar de sensacións agradables. Contido
A obra desenvolve unha tese de identidade entre as funcións psíquicas e os estados corporais. Radicalizou a posición de Descartes que consideraba o corpo vivo dos animais como máquinas e estendeuno ata o ser humano.
En continuidade coa historia natural da alma, La Mettrie reafirma a súa teoría materialista. A diferenza entre o home e o animal é gradual e non esencial; se o home se dotou de linguaxe, non debe verse máis ca un simple accidente da materia. Alí onde outros falaban de esencia e finalidade, La Mettrie non admitía que era un accidente na materia senón que era unha virtude do monismo materialista que se dá no home na unidade do físico e do moral.
O único principio que gobernaba o ser humano é a sensación que supón facer algo en concreto. Tamén recoñece que a alma, a razón e a vontade non constitúen os valores principais.
L'Oréal

L'Oréal é unha compañía francesa de cosméticos e beleza, con sede en Clichy, Altos do Sena. É a meirande compañía de cosméticos do mundo, e ten unha oficina rexistrada en París. Desenvolve as súas actividades na cor do cabelo, no coidado da pel, na protección solar, maquillaxe, perfumes e coidado do cabelo. A compañía é moi activa nas áreas de dermatoloxía, toxicoloxía, enxeñaría de tecidos e investigación biofarmacéutica.
Desde 1998 a empresa concede xunto coa UNESCO o Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia.
L'existentialisme est un humanisme

O existencialismo é un humanismo (L'existentialisme est un humanisme) é unha obra filosófica de Jean-Paul Sartre, publicada en 1946 e considerada como a exposición da súa concepción filosófica, o existencialismo. Orixe da obra
O 29 de outubro de 1945, ao acabar a segunda guerra mundial, o filósofo Jean-Paul Sartre deu unha conferencia en París co título "O existencialismo é un humanismo". Sen permiso do autor, Nagel, que presidía a conferencia, editou en 1946 un texto sobre a charla de Sartre. Nesta conferencia houbo unha discusión entre Sartre e Pierre Naville, un filósofo marxista.
Jean-Paul Sartre o que pretendía era falar do marxismo contra os comunistas. Acercándose a autores da época como Maurice Merleau-Ponty, Gyorgy Lukács, Henri Lefèbvre, Claude Lefort, Pierre Naville, Roger Garaudy e Jean Hyppolite. O amigo de Sartre, Paul Nizan, xa falecido, era o único filósofo daquela época que faltaba. Nizan era un home do Partido Comunista Francés, no que Sartre vía un modelo de inflexibilidade moral necesario para os anos de posguerra. Contido do libro
O ser humano empeza por existir, rodeado de circunstancias, como por exemplo o medio natural, onde por si mesmo debe saber como sobrevivir sen axudas nin pistas. O home vai cambiando por si mesmo, non como na natureza. O home é libre de facer o que queira, enfrontándose ás consecuencias que poden aparecer pola vida. No existencialismo, segundo un dos autores presentes na conferencia, existe un tipo de filosofía dotando á pequena burguesía dunha filosofía que lle permita chegar a ser a vangarda do movemento revolucionario internacional.
L'italiana in Algeri

L'italiana in Algeri (en galego, A italiana en Arxel) é unha ópera en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Angelo Anelli, baseado nun texto anterior seu musicado por Luigi Mosca. A música é característica do estilo de Rossini, notable pola súa fusión de enerxía sostida con melodías elegantes e prístinas. Foi estreada no Teatro San Benedetto de Venecia o 22 de maio de 1813.
Rossini compuxo L'italiana in Algeri cando tiña 21 anos, uns meses despois de ter estredado Tancredi. Segundo parece, a ópera foi composta nun mes, aínda que algunha fonte cre que en menos días, e o mesmo Rossini dixera que a escribira en tan só 18 días. Foi un éxito notable e fóronlle introducidos canvios progresivos para as actuacións posteriores en Venencia, Milán e Nápoles, durante os seguintes dous anos. A ópera destaca pola mestura que fai Rossini dos estilos de ópera seria e ópera cómica.
Os cantantes deben ser moi hábiles e volubles. Son considerables o dúo de Mustafa e Lindoro, Se inclinassi a prender moglie e a altura das notas que canta Elvira, na introdución e ao final do primeiro acto. A obra contén tamén fermosas arias como a de Isabella, Cruda sorte! Amor tiranno! , e a de Lindoro, Langui por una hermosa. A abertura é igualmente coñecida.
A ópera narra a historia de Isabella, unha italiana que marcha a Alxelia para conseguir a liberdade do seu amado, Lindoro, escravo dun home moi poderoso do país, Mustafá. A heroína tentou tamén axudar na relación matrimonial entre Mustafá e a súa dona, Elvira.
Esta ópera foi reposta frecuentemente logo da segunda guerra mundial con moitas producións exitosas. Actualmente é unha ópera frecuentemente representada, con 48 producións en 43 cidades dende xaneiro de 2009. Nas estatísticas de OperabaseArquivado 14 de maio de 2017 en Wayback Machine. aparece no posto número 55 das cen óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a 25. ª en Italia e a terceira de Rossini, con 82 representacións.
L'occasione fa il ladro

L'occasione fa il ladro (en galego A ocasión fai ao ladrón) é unha farsa cómica nun acto con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Luigi Prividali, baseado en Le prétendu par hazard, ou L'occasione fait le larron (1810) de Eugène Scribe. Foi estreada no Teatro San Moisè de Venecia o 24 de novembro de 1812.
Foi composta por Rossini en non máis de 11 días cando tan só tiña 20 anos, é a cuarta das cinco farsas compostas por Rossini para o Teatro San Moisè de Venecia entre 1810 e 1813.
A ópera explica unha historia, con final feliz, de amores e equívocos. Unha característica tempestade rossiniana que introduce ao espectador nunha pousada no camiño de Nápoles, na que se refuxiaron Don Parmenión, un aventureiro xactancioso e atrevido, o seu criado Martino e o Conde Alberto, nobre refinado e sensible. Parmenión busca á filla dun amigo que fuxiu co seu amante e Alberto atopará a Berenice, a muller que seu pai, no leito de morte, destinoulle como esposa e que aínda non coñece.
Esta obra represéntase moi pouco na actualidade, figurando nas estatísticas de Operabase con só 6 representacións no período 2005-2010, sendo a décimo cuarta de Rossini. Orquestración
A partitura de Rossini prevé a utilización de: 2 frautas (II. tamén piccolo), 2 óboes, 2 clarinetes, fagot
2 trompas
archi
Para os recitativos: cembalo ou piano (violonchelo e contrabaixo ad libitum) Estrutura
1 Sinfonia e Introduzione Frema in cielo il nembo irato (Parmenione, Martino, Alberto)
2 Aria Che sorte, che accidente (Parmenione)
3 Aria Vicino è il momento (Berenice)
4 Quintetto Quel gentil, quel vago oggetto (Parmenione, Ernestina, Alberto, Berenice, Eusebio)
5 Aria D'ogni più sacro impegno (Alberto)
6 Duetto Voi la sposa? (Parmenione, Berenice)
7 Aria Il mio padrone è un uomo (Martino)
8 Recitativo accompagnato e Aria Voi la sposa pretendete (Berenice)
9 Finale Quello, ch'io fui, ritorno (Parmenione, Ernestina, Eusebio, Alberto, Berenice, Martino)
L'ultima orgia del III Reich

L'ultima orgia del III Reich é un filme italiano dirixido, producido e co-escrito por Cesare Canevari que se estreou en 1977. Está protagonizado por Adriano Micantoni e Daniela Poggi. Personaxes
Adriano Micantoni como Comandante Conrad von Starker
Daniela Poggi como Lise Cohen
Maristella Greco como Alma
Fulvio Ricciardi
L0pht

L0pht Heavy Industries (pronunciado "loft") foi un famoso colectivo hacker activo entre os anos 1992 e 2000 e localizado fisicamente en Boston, Massachusetts. Nome
O símbolo "Ø" no seu nome representa un cero, rememorando os ceros tachados que eran usados nos antigos teletipos e que aínda se usan nalgunhas páxinas de caracteres, e tanto o seu nome online coma o seu nome de dominio é "l0pth" (con cero), non "lopth" (con O) ou "LØpht"(cun O tachado), que na actualidade non sería un nome de dominio válido.
Por suposto o nome non carece de significado. Algúns dos membros fundadores de L0pht compartiron un apartamento loft en Boston, dende onde se interconectaban e experimentaban tanto cos seus propios ordenadores persoais coma con equipos adquiridos de Flea no MIT, e outros equipos que eran recuperados do lixo. Historia
The L0pht fundouse en Boston no 1992 como cidade para os membros e para ter os seus equipos e traballar en varios proxectos. Co tempo os membros de L0pht deixaron os seus traballos para formar unha empresa chamada L0pht Heavy Industries. Esta think tank liberou diversos anuncios de seguridade informática e creou algunhas das aplicacións de auditoría máis usadas, como L0phtCrack (crackeador de contrasinais para Windows NT).
O 19 de maio de 1998 tódolos sete membros de L0pht (Brian Oblivion, Kingpin, Mudge, Space Rogue, Stefan Von Neumann, John Tan, Weld Pond) testificaron ante o Congreso dos Estados Unidos que poderían tirar abaixo Internet en menos de 30 minutos.
En xaneiro do 2000, L0pht Heavy Industries fusionouse coa nova @stake, transformando a esta organización underground nunha compañía de seguridade White Hat destinada a axudar ás empresas a resolver problemas de seguridade.
Symantec anunciou a adquisición de @stake o 16 de setembro do 2004 e completou a transacción o 9 de outubro dese mesmo ano. Membros
Fundadores
Count Zero
White Knight
Brian Oblivion
Golgo 13
Últimos membros
Brian Oblivion
Kingpin
Mudge
Dildog
Weld Pond
Space Rogue
Silicosis
John Tan
L: Change the World

L: Change the World é un filme xaponés dirixido por Hideo Nakata que se estreou no 2008. É un spin-off da serie de filmes de Death Note. Malia que o filme está inspirado no manga Death Note, escrito por Tsugumi Ohba e ilustrado por Takeshi Obata, o argumento é completamente orixinal. Está ambientado ó remate de Death Note: The Last Name.
Está protagonizado por Kenichi Matsuyama, que interpreta a personaxe de "L". Ademais, Narushi Fukuda interpreta a Near, e Mayuko Fukuda fai o papel de Maki Nikaido, unha personaxe que non aparece no manga orixinal. Personaxes
Kenichi Matsuyama como L
Narushi Fukuda como Near
Mayuko Fukuda como Maki Nikaido (二階堂 真希, Nikaidō Maki)
Shingo Tsurumi como Kimihiko Nikaido (二階堂 公彦, Nikaidō Kimihiko)
Youki Kudoh como Kimiko Kujo (久條 希実子, Kujō Kimiko) aka K
Sei Hiraizumi como Koichi Matsudo (松戸 浩一, Matsudo Kōichi)
Bokuzō Masana como Asao Konishi (小西 朝夫, Konishi Asao)
Yuta Kanai como Tamotsu Yoshizawa (吉沢 保, Yoshizawa Tamotsu)
Megumi Sato como Hotsune Misawa (三沢 初音, Misawa Hotsune)
Renji Ishibashi como Shin Kagami (加賀見 シン, Kagami Shin)
Kiyotaka Nanbara como Hideaki Suruga (駿河 秀明, Suruga Hideaki)
Masanobu Takashima como Daisuke Matoba (的場 大介, Matoba Daisuke)
Shunji Fujimura como Watari
Kazuki Namioka como F (エフ, Efu)
Hao Ganhane como Azetsu Mokotu
Erika Toda como Misa Amane
Asaka Seto como Naomi Misora
Yōji Tanaka como Sasaki (佐々木)
Tatsuya Fujiwara como Light Yagami
Ayui Naisora como Yagure Mokotu
LACE

LACE (acrónimo de Low-power Atmospheric Compensation Experiment), coñecido tamén como USA 51, foi un satélite artificial militar estadounidense lanzado o 14 de febreiro de 1990 mediante un foguete Delta 6920 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
LACE foi un satélite militar experimental lanzado para medir a distorsión dos raios láser emitidos desde a superficie terrestre cara ao satélite nas bandas de luz visible e infravermello.
O satélite foi construído polo Laboratorio de Investigación Naval e levaba, ademais dos sensores para o láser, un sensor ultravioleta para descubrir as mellores lonxitudes de onda coas que detectar o rastro do escape dos foguetes e un experimento para medir a presenza de neutróns no espazo.
LACE estabilizábase mediante gradente gravitatorio. Foi posto fóra de servizo o 14 de febreiro de 1993, tras superar a súa vida útil esperada, de 30 meses, e reentrou na atmosfera o 24 de maio de 2000.
LAGEOS

LAGEOS, acrónimo de Laser Geodynamics Satellite, foi unha serie de dous satélites artificiais lanzados para facer estudos xeodésicos. Características
Os satélites LAGEOS eran esferas pasivas cubertas de retrorreflectores para poder facer medicións ultraprecisas da súa posición mediante láseres na superficie terrestre. O primeiro LAGEOS foi construído polos Estados Unidos e lanzado o 4 de maio de 1976 mediante un foguete Delta 2913, mentres que o segundo foi construído por Italia e lanzado durante a misión STS-52 do transbordador espacial Columbia, o 22 de outubro de 1992.
LAGEOS 1 tiña unha masa de 411 kg, mentres que LAGEOS 2 pesaba 405 kg. Ambos tiñan un diámetro de 60 cm e estaban cubertos por 426 cubos retrorreflectores e 4 reflectores de xemanio. A gran densidade dos satélites facía que a súa órbita fose moi estable, ofrecendo unha referencia moi precisa para facer medicións xeodésicas, como movementos da codia terrestre e de fallas, variacións na rotación terrestre e mareas terrestres e obter parámetros relacionados coa dinámica dos movementos da Terra. Chegouse a planificar o lanzamento dun terceiro satélite, pero nunca se levou a cabo.
LAN party

Unha LAN party ou Festa LAN é un evento que reúne a un grupo de persoas cos seus computadores para xogar, compartir e intercambiar información, ademais de poder chegar a coñecer xente, facer amigos e aprender doutras persoas sobre tecnoloxía.
O nome tomase da forma en como se interconectan os computadores: mediante unha rede de área local (LAN), o que lles permite intercambiar datos a altas velocidades. Hai diferentes variantes de LAN, principalmente inalámbricas e cableadas. Neste tipo de eventos xeralmente as conexións son por medio de redes cableadas pois obtense moita máis velocidade e rendemento e evítanse as interferencias propias das redes inalámbricas.
LARES

LARES (acrónimo de Laser Relativity Satellite) é un satélite artificial da Axencia Espacial Italiana lanzado o 13 de febreiro de 2012 mediante un foguete Vega desde o Centro Espacial de Kourou. Características
LARES é un satélite pasivo de forma esférica e 400 kg de masa cun diámetro de 376 mm e feito de tungsteno. A súa superficie está cuberta de 92 espellos retrorreflectores para poder facer medicións moi precisas enviando feixes láser desde terra cara ao satélite e facer estudos do campo gravitatorio terrestre e da teoría da relatividade, en concreto o efecto Lense-Thirring.
LBA

LBA (sigla de logical block addressing, algo así como 'enderezamento para bloques lóxicos') é un método de acceso ao disco ríxido. O acceso ao disco realízase por medio de unidades chamadas sectores. Para poder ler ou escribir algo no disco, é necesario especificar a posición no disco, por exemplo por medio de cadanseu número de sector. Se o disco é antigo (RLL, MFM ou IDE sen LBA) usará o sistema CHS, e daquela a arquitectura do disco espera unha referencia tripla (ao cilindro, a cabeza e ao sector) para designar o punto desexado no disco. O LBA, usado con discos SCSI e IDE maiores de 504 MB, traduce as especificacións de cilindro, cabeza e sector do disco para enderezos que unha BIOS mellorada ou estendida pode manexar. A cada sector asígnase un único número de sector, para no ter que referirse ao número de sector, cabeza e cilindro, como acontece no sistema CHS. Os sectores numéranse de 0 a n-1, sendo n o número de sectores do disco.
LCROSS

LCROSS, acrónimo de Lunar Crater Observation and Sensing Satellite, foi unha sonda espacial da NASA lanzada o 18 de xuño de 2009 mediante un foguete Atlas 5 desde o Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral. Características
LCROSS foi lanzada xunto á sonda Lunar Reconnaissance Orbiter cara a Lúa coa misión de impactar preto do polo sur lunar en busca da auga en forma de xeo que se atopa baixo a superficie. LCROSS estaba formada por dúas partes que permaneceron unidas ata chegar á proximidade da Lúa: A Etapa Superior de Partida da Terra (Earth Departure Upper Stage, EDUS), a etapa superior Centaur do Atlas 5.
A nave pastora (Shepherding Spacecraft, S-SC).
Tras seguir unha órbita complexa e aproximarse á Lúa e separarse, EDUS impactou na superficie lunar a 2, 5 km/s, no cráter Cabeus, un cráter de 98 km de diámetro. O impactou xerou unha nube de restos que S-SC cruzou pouco despois, analizandoos en busca de auga e outros compoñentes e obtendo imaxes do impacto, que foi seguido tamén por telescopios desde a Terra. Tras quince minutos, S-SC tamén impactou contra a Lúa, finalizando a súa misión.
A nave S-SC foi construída usando o adaptador de carga secundaria do Atlas 5, un anel de 158 cm de diámetro cunha masa seca de 534 kg ao que se lle engadiron 300 kg de hidracina como propelente. A nave xeneraba ata 600 W de potencia mediante un panel solar que cargaba unha batería de ións de litio de 40 A-h de capacidade. A propulsión corría a cargo de dous conxuntos de oito propulsores consumindo hidracina, mentres que o control de actitude estaba controlado por un sistema de seguidores estelares e dez sensores solares xuntamente cunha unidade de medición inercial e as comunicacións tiñan lugar en banda S mediante dúas antenas omnidireccionais e dúas antenas de corno de media ganancia. Como instrumentos, S-SC levaba a bordo dúas cámaras para lonxitudes de onda visible, tres para o infravermello, tres espectrómetros e un fotómetro.
Os datos recollidos por LCROSS indicaron a presenza de auga nos restos do impacto, ademais de elementos como mercurio, magnesio, calcio, prata, sodio e outros. Tamén se descubriu que a Lúa é quimicamente activa e ten un ciclo da auga e que nalgúns sitios do polo sur lunar a auga está en forma de cristais de xeo puro.
LDR

LDR (do inglés Light Dependent Resistor ou en galego Resistor Variábel Conforme a Incidencia da Luz) é un tipo de resistor cuxa resistencia varía conforme a intensidade da radiación eletromagnética do espectro visíbel que incide sobre el.
Un LDR é un transdutor de entrada (sensor) que converte a (luz) en valores de resistencia. Está feito de sulfato de cadmio (CdS) ou selenito de cadmio (CdSe). A súa resistencia diminúe cando a luz é moi alta, e cando a luz é baixa, a resistencia no LDR aumenta. Un multímetro pode ser usado para atopar a resistencia na escuridade ou na presenza de luz intensa. Estes son os resultados típicos para un LDR padrón: Escuridade: resistencia máxima, xeralmente por riba de 1 M ohms.
Luz moi brillante: resistencia mínima, aproximadamente 100 ohms.
Por moitos anos o LDR máis común foi o ORP12, mais nos últimos anos, o modelo NORP12 tornouse común. O NORP12 posúe un diámetro de aproximadamente 13 mm. Tamén hai LDRs menores dispoñíbeis no mercado, existen tipos onde o diámetro é de aproximadamente 5 mm. Un LDR é sensibel das faixas: Infravermello (IR), Luz visíbel e Ultravioleta (UV) Un LDR pode ser soldado de maneira simple xa que non se require ningunha precaución especial para facelo. Simplemente débese estar atento co quecemento excesivo, como con calquera outro compoñente.
O LDR é frecuentemente utilizado nas chamadas fotocélulas que controlan o acendemento de postes de iluminación e luces en vivendas. Tamén é utilizado en sensores fotoeléctricos así como fotodiodos.
LDREX

LDREX, acrónimo de Large-scale Deployable Reflector EXperiment, foi o nome de dous satélites artificiais xaponeses adicados á proba de novas tecnoloxías relacionadas cos satélites de comunicacións. Características
Os dous satélites LDREX adicáronse a probar un modelo a escala de antena despregable a usar á súa vez no satélite de comunicacións experimental ETS 8. Fixeron tamén varios experimentos sobre problemas plantexados na futura misión de ETS 8. Os dous satélites LDREX foron construídos por NEC Toshiba Space Systems para a axencia xaponesa NASDA e tiñan unha masa total duns 180 kg. Ambos foron lanzados mediante foguetes Ariane 5, LDREX 1 o 20 de decembro de 2000 e posteriormente, tras fallar o mecanismo de despregue de LDREX 1, LDREX 2 o 13 de outubro de 2006, que cumplíu a súa misión con éxito.
LE-5

LE-5 foi un motor foguete fabricado por Mitsubishi e usado como motor da segunda etapa nos foguete H-I. Foi sucedido polos motores LE-5A e LE-5B, con varias melloras.
LE-5A

LE-5A foi un motor foguete fabricado por Mitsubishi derivado do LE-5 e usado como motor da segunda etapa nos foguete H-II. Foi sucedido polo motor LE-5B, con varias melloras.
LE-5B

LE-5B foi un motor foguete fabricado por Mitsubishi derivado do LE-5 e o LE-5A e usado como motor da segunda etapa nos foguete H-II e H-IIA. Usaba o hidróxeno para arrefriar a cámara de combustión e o gas resultante usábase para impulsar a turbina.
LE-7

LE-7 foi un motor foguete fabricado por Mitsubishi usado como motor da primeira etapa nos foguete H-II. O motor non podía regularse en potencia e voou por primeira vez en 1994. Foi sucedido polo motor LE-7A.
LE-7A

LE-7A foi un motor foguete fabricado por Mitsubishi usado como motor da primeira etapa nos foguete H-IIA e H-IIB que tivo como predecesor ao LE-7. O motor ten un ciclo de combustión en dúas etapa e voou por primeira vez en 2001.
LED

Un LED, acrónimo de light-emitting diode (en galego, díodo emisor de luz), é un tipo de díodo que ao ser polarizado en directa (é dicir, co polo negativo conectado á zona dopada tipo n) emite unha radiación luminosa. Este tipo de luces son ecolóxicas, cunha duración entre 30000 e 100000 horas. Principio de funcionamento
O funcionamento dun LED baséase no fenómeno cuántico de emisión espontánea de luz que se dá en determinados materiais semicondutores baixo certas condicións. Este fenómeno consiste na perda de enerxía instantánea dun electrón nun semicondutor, pasando o electrón a un nivel enerxético menor, e resultando na emisión dun fotón, cunha enerxía (e as correspondentes frecuencia e longura de onda) igual á enerxía de excitación do electrón. Así, nos LED's máis típicos, formados por materiais cun único estado excitado colaborando na emisión de fotóns, a luz emitida é monocromática. Por outra banda, segundo o material co que estean fabricados, terán unha cor ou outra, entendendo por cor física a longura de onda que incluiría ademais das visíbeis as infravermellas. Características
O LED é un dispositivo moi duradeiro en comparanza con outras fontes luminosas coma a lámpada incadescente ou o tubo fluorescente, ademais de presentar un formato moito máis sólido e compacto.
Presenta perdas térmicas moi pequenas en comparanza coa lámpada. O seu principio de funcionamento faino moito máis eficiente na conversión de potencia eléctrica a potencia luminosa.
Presenta un diagrama de emisión lambertiano, isto é, proporcional ao coseno do ángulo coa perpendicular á superficie de emisión. Isto dálle unha direccionalidade da luz emitida só superada polo láser, que facilita enormemente as operacións de enfoque da luz.
E por suposto, como se adiantou, ofrece a posibilidade de emisión monocromática, sen necesidade de filtros nin a perda de enerxía asociada a eles.
LG3

LG3 é unha revista dixital centrada na literatura de Galicia coa finalidade de "chegar a un amplo público e promover a lectura, a creación, a tradución e a edición en galego". Está xestionada polo Consello da Cultura Galega, dentro do portal de Culturagalega, org.
En 2017 o seu director era Manuel Gago.
LIBRIS

LIBRIS (Library Information System) é unha base de datos bibliográfica que consiste nun catálogo unificado baseado en varios catálogos de diferentes bibliotecas suecas que está mantido pola Biblioteca Nacional de Suecia en Estocolmo. Permite a busca libre de arredor de seis millóns e medio de títulos de todo o país e o seu contido está dispoñíbel de balde.
LIG4

O LIG4 é un xene humano situado no cromosoma 13 que codifica a proteína ADN ligase IV (tamén chamada LIG4 ou Lig4). Función
A proteína codificada por este xene é unha ADN ligase dependente de ATP que une as roturas de dobre febra durante o proceso de reparación por unión de extremos non homólogos. Tamén é esencial para a recombinación V(D)J. A Lig4 forma un complexo con XRCC4, e despois interacciona coa proteína quinase dependente do ADN (DNA-PK) e XLF/Cernunnos, que son tamén necesarias para a NHEJ. Resolveuse a estrutura cristalina do complexo Lig4/XRCC4. Os defectos no xene LIG4 son a causa da síndrome LIG4. O homólogo en lévedos de Lig4 é Dnl4. Síndrome LIG4
En humanos, a deficiencia de ADN ligase 4 ten como resultado unha condicións clínica chamada síndrome LIG4. Esta síndrome está caracterizada por sensibilidade á radiación celular, retardo do crecemento e do desenvolvemento, microcefalia, dismorfismos faciais, incremento da disposición a padecer leucemia, graos variables de inmunodeficiencia e redución do número de células sanguíneas. Envellecemento por causa das células nai hematopoéticas
A acumulación de danos no ADN orixina o esgotamento de células nai e considérase un importante aspecto no envellecemento. A deficiencia de Lig4 en células nai pluripotentes altera a unión de extremos non homólogos (NHEJ) e causa a acumulación de roturas de dobre febra no ADN e potencia a apoptose. A deficiencia de Lig4 en ratos causa unha perda progresiva de células nai hematopoéticas e de celularidade na medula ósea durante o envellecemento. A sensibilidade das células nai hematopoéticas á deficiencia de Lig4 suxire que a NHEJ mediada por Lig4 é un determinante clave da capacidade das células nai de manterse co tempo fronte aos estreses fisiolóxicos. Interaccións
A Lig4 presenta interaccións con XRCC4 por medio do seu dominio BRCT. Esta interacción estabiliza a proteína Lig4 nas células; as células que son deficientes en XRCC4, como as células XR-1, teñen niveis reducidos de Lig4. Mecanismo
A proteína Lig4 é unha ADN ligase dependente do ATP. A Lig4 usa o ATP para adenilarse a si mesma e despois transfire o grupo AMP ao fosfato 5' dun extremo do ADN. Prodúcese un ataque nucleofílico polo grupo hidroxilo 3' dun segundo extremo do ADN e libera o AMP e orixina o produto de ligazón. A adenilación de Lig4 é estimulada por XRCC4 e o XLF.
LILO

Lilo ("Linux Loader") é un xestor de arranque de Linux que permite iniciar este sistema operativo xunto con outras plataformas no mesmo ordenador. Foi desenvolvido inicialmente por Werner Almesberger, actualmente está a cargo de John Coffman.
LILO funciona nunha variedade de sistemas de arquivos e pode arrancar un sistema operativo dende o disco duro ou desde un disco flexible externo. Permite seleccionar entre 16 imaxes no arranque, e pode instalarse tamén no master boot record (MBR).
O iniciar o sistema LILO soamente pode acceder aos drivers da BIOS para acceder o disco duro. Por esta razón nas BIOS antigas a área de acceso está limitada aos cilindros numerados de 0 a 1023 dos dous primeiros discos duros. En BIOS posteriores LILO pode utilizar sistemas de acceso de 32 bits permitíndolle acceder a toda a área do disco duro.
Nas primeiras distribucións de Linux LILO era o xestor de facto utilizado para arrancar o sistema. Na actualidade é unha segunda opción en favor do xestor de arranque GRUB. lilo. conf
O arquivo "lilo. conf" adoita localizarse en /etc/lilo. conf. Dentro de lilo. conf pódese atopar dúas seccións. A primeira sección, que define opcións globais, contén parámetros que especifican atributos sobre a localización do cargador. A segunda contén parámetros asociados as imaxes do sistema operativo que van ser cargadas.
A información específica sobre a súa definición pódese atopar na páxina do manual de lilo. confArquivado 25 de setembro de 2008 en Wayback Machine.
LISA Pathfinder

LISA Pathfinder ou LPF foi un satélite artificial da ESA lanzado o 3 de decembro de 2015 mediante un foguete Vega desde o Centro Espacial de Kourou. Características
LISA Pathfinder foi un satélite da Axencia Espacial Europea lanzado para probar novas tecnoloxías a ser usadas no observatorio de ondas gravitatorias LISA. O experimento principal de LISA Pathfinder consistía en medir con precisión extrema os cambios na distancia entre dúas masas en voo libre usando novos sensores e o mesmo tipo de interferometría por láser que usará LISA. Usaba tamén propulsores capaces de proporcionar impulsos de só microNewtons de forza para mover a nave con enorme precisión.
A misión de LISA Pathfinder finalizou o 30 de xuño de 2017 despois de cumprir os seus obxectivos. O 18 de xullo dese ano foi apagado definitivamente.
LM-700

LM-700 (acrónimo de Lockheed Martin 700) é un bus construído pola empresa Lockheed Martin deseñado para satélites de comunicacións. Características
O bus LM-700 usouse por primeira vez nos satélites Iridium en dúas variantes, LM-700A, especializado en comunicacións, e LM-700B, válido para outros usos. O bus proporciona estabilización nos tres eixos e un sistema de propulsión baseado en hidracina, mentres que a alimentación eléctrica é proporcionada por dous paneis solares con articulación nun eixo.
LMI-1

LMI-1 (Lockheed Martin Intersputnik 1) é un satélite de comunicacións lanzado o 26 de setembro de 1999 mediante un foguete Proton K/DM-3 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
LMI-1 foi construído por Lockheed Martin para Rusia e leva a bordo 44 transpondedores en banda C e banda Ku para proporcionar servizos de telefonía e transmisión de televisión en directo. Usa o bus A2100AX e foi vendido en setembro de 2006 á operadora Asia Broadcast Satellite, que alquilou parte dos transpondedores a KT Telecom, pasándose a denominar ABS-1 ou Koreasat 7. Posteriormente foi renomeado como ABS-6.
LMS

Un LMS (learning management system, sistema de xestión da aprendizaxe) é unha aplicación informática para a administración, documentación, documentación, seguimento, información e subministración de tecnoloxía electrónica orientada á educación (o chamado e-learning) cursos educativos ou programas de formación.
Considéranse LMS dende sistemas para xestión da aprendizaxe e repositorios educativos a programas para distribuír en liña cursos a medida ou híbridos con funcións de colaboración en liña. Institutos e universidades usan LMS para subministrar en liña cursos e complementar cursos presenciais. Os departamentos de formación corporativa usan LMS para impartir formación en liña tanto como para automatizar a recollida de información e rexistro dos empregados.
LOFAR

LOFAR, acrónimo de Low Frequency ARray, é un radiotelescopio empregado en astronomía. Trátase dun ambicioso proxecto consistente en construír un array interferométrico distribuído ao longo dos Países Baixos e o norte de Alemaña, cunha área efectiva total de até 1 quilómetro cadrado. Obxectivo
A misión do LOFAR consiste en sondar o universo con frecuencias de radio desde ~10 – 240 MHz con maior resolución e sensibilidade que outras investigacións de sondaxes anteriores, coma a 7C e a 8C, e as sondaxes do Very Large Array (VLA) e mais o Giant Meterwave Radio Telescope (GMRT).
O 26 de abril de 2005, un superordenador IBM Blue Gene-L foi instalado no centro matemático da Universidade de Groningen para procesar os datos producidos polo LOFAR. Este supercomputador converteuse no máis poderoso de Europa segundo a listaxe TOP500.
LOL

LOL, é unha abreviatura inglesa que significa Laugh Out Loud e Lots Of Laugh, traducido literalmente coma "Moitos risos" e "Rir a gargalladas". A palabra en si é propia de Internet, aparecendo asiduamente en foros e chats, ademais de nas mensaxes de texto de teléfonos móbiles.
Lol tamén é unha verba nativa do holandés que significa "diversión" (cf. , o verbo composto lol maken "divertirse" e o adxectivo lolling "divertido, gracioso").
LOSAT-X

LOSAT-X (Low Altitude Satellite Experiment) foi un satélite artificial dos Estados Unidos lanzado o 4 de xullo de 1991 mediante un foguete Delta 7925 desde o Cabo Cañaveral. Características
LOSAT-X foi construído por Ball Aerospace para a Iniciativa de Defensa Estratéxita (popularmente coñecida como Guerra das Galaxias) co fin de recoller datos multiespectrais do escape de foguetes e mísiles lanzados desde terra. Probou algunhas outras tecnoloxías, como unha cámara estelar de gran angular.
O satélite ía acaroado á segunda etapa do seu foguete lanzador e foi exectado en órbita despois de separarse esta da terceira etapa. A súa vida operativa esperada era de tres meses, aínda que tódolos seus obxectivos se cumpliron o primeiro día en órbita. Aos nove días perdeuse o contacto co satélite debido a unha avaría no seu receptor de radio. O satélite reentrou na atmosfera o 15 de novembro de 1991.
LPSN

A LPSN ou List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature é unha base de datos en liña que mantén e proporciona os nomes correctos (segundo a nomenclatura e taxonomía aceptadas) e información relativa aos procariotas de acordo co Código Internacional de Nomenclatura das Bacterias (ou Código Bacteriolóxico), revisado desde 1997 ata xuño de 2013 por J. P. Euzéby. Desde xullo de 2013, a LPSN é revisada por Aidan C. Parte.
Na LPSN a taxonomía de bacterias e arqueas é actualizada por medio da revista International Journal of Systematic and Evolutionary Microbiology (IJSB/IJSEM).
LPSN está albergada nos servidores gandi. net localizados en Baltimore, USA.
O sitio web, ademais de manter o rexistro dos nomes taxonómicos actuais dos procariotas, ten varias fontes de referencias que explican os estándares mínimos para a descrición de novos taxons, aclaracións sobre gramática latina e grega e proporciona unha lista exhaustiva de coleccións de cultivos de todo o mundo que se dedican ao campo do cultivo de procariotas e outros.
LSTM

Long short-term memory (coas siglas en inglés LSTM) ou memoria longa a curto prazo é unha técnica para mellorar o desenvolvemento da intelixencia artificial formada por redes neurais recorrentes (RNN). A unidade básica LSTM consta dunha cela de memoria, unha porta de entrada, unha porta de saída e unha porta de esquecemento. Aplícanse nos campos da clasificación e da predición estatística sobre un conxunto de datos temporais. Os LSTM foron propostos por Sepp Hochreiter e Jürgen Schmidhuber en 1997 e mellorados por Felix Gers en 2000. Empresas como Google (Home), Apple (Siri), Amazon (Alexa ) e Microsoft empregan LSTM como un compoñente fundamental nos seus motores de recoñecemento de voz. Aplicacións
Control robótico, predición de datos temporais, recoñecemento de voz, aprendizaxe do ritmo, composición musical, aprendizaxe gramatical, recoñecemento de caligrafía. ..
LXDE

LXDE é un contorno de escritorio libre para Unix e outras plataformas POSIX, coma Linux ou BSD. O nome corresponde a Lightweight X11 Desktop Environment, que en galego significa Contorno livián de escritorio X11.
O seu proxecto está enfocado a servir como contorno de escritorio lixeiro e rápido. Non está deseñado para ser tan complexo coma KDE ou Gnome, pero ofrece un fácil emprego e mantén unha baixa utilización de recursos do sistema. A diferenza doutros contornos de escritorio, os compoñentes non se integran firmemente senón que son independentes. Emprega Openbox como xestor de xanelas predeterminado. E apunta a ofrecer un escritorio lixeiro e rápido baseado en compoñentes independentes que poden ser utilizados noutros contornos.
La

Este artigo trata sobre o tecido, para o artigo sobre a nota musical véxase La, e para o do elemento químico de símbolo La véxase Lantano. Para outros significados véxase La (homónimos). A la (do latín lana) obtense da extracción do pelo ondulado da ovella ou doutros animais. Da la obtéñense moitos produtos téxtiles, como sacas, luvas ou pezas de roupa.
O seu uso é maior nas zonas máis frías, xa que este produto ten propiedades illantes. A la era amplamente usada ata o espallamento do uso do algodón, máis barato de producir (xa que vén dunha planta), e máis doado de fiar nas máquinas tecedoras a partir da revolución industrial. Obtención
As las mais valiosas son as que proceden de ovellas de tres a seis anos. Unha ovella produce ao ano dun a tres quilos de la fina ou de dous a seis quilos de la grosa, segundo se trate dunha raza ou outra.
As partes illadas do vélaro mostran grandes diferenzas en canto a finura e estado de limpeza, segundo a parte do corpo de que procedan. A clasificación do vélaro ten a súa importancia, se se aspira a lograr certa uniformidade no fiado.