Reconstrución forense do rostro

A reconstrución facial forense (ou aproximación forense da cara ou reconstrución forense da cara) é o proceso de recrear o rostro dun individuo (cuxa identidade adoita ser descoñecida) a partir dos seus restos óseos. A arte, a antropoloxía, a osteoloxía e a anatomía traballan neste proceso. Esta técnica é até certo punto subxectiva e controvertida. A pesar da controversia, a reconstrución facial foi frecuentemente exitosa na investigación.
Ademais de ser útil en investigacións criminais, é útil en restos de valor histórico e restos de homínidos prehistóricos. Tipos de identificación
Existen dúas formas de identificación na antropoloxía forense: circunstancial e positiva. A identificación circunstancial establécese cando un individuo se axusta ao perfil biolóxico dun conxunto de restos óseos ou en gran parte esqueléticos. Este tipo de identificación non proba nin verifica a identidade porque un gran número de individuos encaixan na mesma descrición biolóxica.
A identificación positiva, un dos principais obxectivos da ciencia forense, establécese cando o conxunto único de características biolóxicas dun individuo coincide cun conxunto de restos óseos. Este tipo de identificación require a correspondencia de restos óseos con rexistros médicos ou dentais, feridas ou patoloxías ante mortem únicas, análise de ADN e outros medios.
A reconstrución facial serve como alternativa aos investigadores e familiares implicados en casos criminais que inclúen restos non identificados. As aproximacións faciais adoitan proporcionar información que pode levar á identificación positiva dos restos. Admisibilidade legal
Nos Estados Unidos, a reconstrución facial forense non cumpre o estándar Daubert, non se considera unha técnica recoñecida legalmente para a identificación positiva e non é admisíbel como testemuño pericial.
O estándar Daubert é un precedente xurídico establecido en 1993 polo Tribunal Supremo respecto da admisibilidade do testemuño pericial durante os procesos xudiciais, establecido para garantir que o testemuño pericial se basea en feitos ou datos suficientes, derivados da correcta aplicación de principios e métodos fiábeis. Cando varios artistas forenses producen aproximacións para o mesmo conxunto de restos óseos, non hai dúas reconstrucións iguais e os datos a partir dos que se crean as aproximacións son en gran parte incompletos. Debido a isto, a reconstrución facial forense non cumpre o estándar Daubert e, polo tanto, non se considera unha técnica recoñecida legalmente para a identificación positiva e non é admisíbel como testemuño pericial. Actualmente só se producen reconstrucións para axudar ao proceso de identificación positiva xunto con métodos verificados. Tipos de reconstrucións
Reconstrucións bidimensionais
As reconstrucións faciais bidimensionais baséanse na fotografía ante mortem e no cranio.
Pódense usar radiografías de cranio, pero isto non é o ideal xa que moitas estruturas craniais non son visibles ou non á escala correcta. Este método normalmente require a colaboración dun artista e dun antropólogo forense. Karen T. Taylor, de Austin, Texas, foi pioneira nun método de reconstrución facial 2D de uso común durante a década de 1980.
O método de Taylor consiste en colocar marcadores de profundidade de tecido nun cranio non identificado en varios puntos de referencia antropolóxicos, e despois fotografar o cranio. As impresións fotográficas frontais e laterais a tamaño real ou individuais utilízanse como base para debuxos faciais realizados en vitela transparente. Desenvolvéronse programas informáticos como F. A. C. E. e C. A. R. E. S. que producen aproximacións faciais bidimensionais que se poden editar e manipular con relativa facilidade. Estes programas poden axudar a acelerar o proceso de reconstrución e permitir que se apliquen variacións sutís ao debuxo, aínda que poden producir imaxes máis xenéricas que as ilustracións debuxadas a man.
Reconstrucións tridimensionais
As reconstrucións faciais tridimensionais poden ser:
1) esculturas (feitas a partir de moldes de restos craniais) creadas con plastilina, greda e outros materiais
2) imaxes de ordenador tridimensionais de alta resolución.
Do mesmo xeito que as reconstrucións bidimensionais, as reconstrucións tridimensionais requiren xeralmente un artista e un antropólogo forense. Os programas informáticos crean reconstrucións tridimensionais manipulando fotografías escaneadas de restos craniais non identificados, fotografías de características faciais e outras reconstrucións dispoñíbeis. Estes enfoques informatizados adoitan ser máis eficaces para identificar ás vítimas porque non parecen demasiado artificiais. Este método foi adoptado polo National Center for Missing &amp; Exploited Children, que o utiliza para mostrar aproximacións ás características dun cadáver non identificado.
Superposición
É unha técnica que ás veces se inclúe entre os métodos de reconstrución facial forense. Non sempre se inclúe como técnica porque os investigadores xa deben ter algún tipo de coñecemento sobre a identidade dos restos óseos cos que están tratando (a diferenza das reconstrucións en 2D e 3D, cando a identidade dos restos óseos adoita ser completamente descoñecida). As superposicións forenses créanse superpoñendo unha fotografía dun individuo sospeitoso de pertencer a restos esqueléticos non identificados sobre unha radiografía do cranio non identificado. Se o cranio e a fotografía son do mesmo individuo, entón as características anatómicas da cara deben estar aliñadas con precisión. Historia
Hermann Welcker en 1883 e Wilhelm His en 1895 foron os primeiros en reproducir aproximacións faciais tridimensionais a partir de restos craniais. His datos rexistraron sobre o grosor medio dos tecidos faciais, seguidos de Kollmann e Buchly, quen despois recolleron datos adicionais e compilaron táboas ás que aínda se fai referencia na maioría dos laboratorios que traballan en reproducións faciais. A reconstrución facial orixinouse en dous dos catro principais subcampos da antropoloxía. En antropoloxía biolóxica, utilizáronse para aproximar a aparición das primeiras formas de homínidos, mentres que en arqueoloxía usáronse para validar os restos de personaxes históricos.
En 1964, Mikhail Gerasimov foi probabelmente o primeiro en tentar a reconstrución facial paleoantropolóxica para estimar a aparencia dos pobos antigos. Aínda que os estudantes de Gerasimov máis tarde usaron as súas técnicas para axudar nas investigacións criminais, foi Wilton M. Krogman quen popularizou a aplicación da reconstrución facial no campo forense. Krogman presentou o seu método para a reconstrución facial no seu libro de 1962, detallando o seu método de abordaxe. Outros que axudaron a popularizar a reconstrución facial tridimensional son Cherry (1977), Angel (1977), Gatliff (1984), Snow (1979) e Iscan (1986).
En 2004, o artista canadense Christian Corbet creou a primeira reconstrución facial forense dunha momia de aproximadamente 2. 200 anos baseada en tomografía computarizada e escaneos láser. Esta reconstrución coñécese como o proxecto Sulman Mummy. Técnica para crear unha reconstrución tridimensional de arxila
Non existe un método estándar aceptado para crear reconstrucións faciais forenses tridimensionais, polo que se utilizan múltiples métodos e técnicas. O proceso detallado a continuación reflicte o método presentado por Taylor e Angel do seu capítulo en Identificación craneofacial en Medicina Forense, pp. 177-185. Este método supón que o sexo, a idade e a raza dos restos a ser sometidos á reconstrución facial xa foron determinados mediante técnicas antropolóxicas forenses tradicionais.
O cranio é a base para a reconstrución facial; porén, outros restos físicos son valiosos. En ocasións, atópanse restos de tecido brando nun conxunto de restos. Mediante unha inspección atenta, o artista forense pode aproximar o grosor do tecido brando sobre as restantes áreas do cranio en función da presenza destes tecidos. Isto elimina un dos aspectos máis difíciles da reconstrución, a estimación do grosor do tecido. Ademais, calquera outra evidencia física ou corporal atopada en asociación con restos (por exemplo, xoias, cabelo, lentes, etc. ) axuda nas fases finais da reconstrución porque reflicten directamente o aspecto do individuo en cuestión. Máis comunmente, porén, só o cranio óseo e ningún tecido brando están presentes nos restos presentados a artistas forenses. Neste caso, realízase un exame completo do cranio. Este exame céntrase, pero non se limita, na identificación de calquera patoloxía ósea ou puntos de referencia pouco habituais, a forza dos anexos musculares, o perfil da mandíbula, a simetría dos ósos nasais, a dentición e o desgaste das superficies oclusais. Todas estas características teñen un efecto sobre o aspecto do rostro dun individuo.
Unha vez finalizado o exame, límpase o cranio e repáranse con cera as zonas danadas ou lascadas. A continuación, volve a colocar a mandíbula, de novo con cera, segundo a aliñación dos dentes ou, se non hai dentes, facendo unha media das dimensións verticais entre a mandíbula e o maxilar superior. As muescas ou entalles (como as aberturas nasais) énchense con arxila e os ollos protésicos insírense nas órbitas centradas entre os bordos orbitais superior e inferior. Neste punto, prepárase un molde de xeso do cranio. Usando o molde, reproduzo a caveira en escaiola.
Despois de conseguir o xeso, únense uns plásticos de cores ou varas con extremos de cores a 21 áreas de referencia. Estes sitios representan o grosor medio do tecido facial para persoas do mesmo sexo, raza e idade que os restos. A partir deste momento, todas as funcións engádense usando greda para modelar.
En primeiro lugar, os músculos faciais están en capas no molde na seguinte orde: temporal, masetero, buccinador e occipitofrontal, e finalmente os tecidos brandos do pescozo. Despois, o nariz e os beizos reconstrúense antes de que se forme algún dos outros músculos. Os beizos son aproximadamente tan anchos como a distancia inter-pupilar. Non obstante, esta distancia varía significativamente coa idade, o sexo, a oclusión ou a etnia ou raza aparente. O nariz é un dos trazos faciais máis difíciles de reconstruír porque o óso subxacente é limitado e o ámbito de variación é amplo. O perfil nasal constrúese medindo primeiro o ancho da abertura nasal e a columna nasal. Usando un cálculo de tres veces a lonxitude da columna vertebral máis a profundidade do marcador de tecido número cinco producirase a lonxitude aproximada do nariz. A continuación, a dirección do nariz determínase examinando a dirección da columna nasal: abaixo, plana ou arriba. Despois colócase un bloque de arxila de lonxitude adecuada na columna nasal e o tecido nasal restante énchese usando marcadores de tecido dous e tres como guía para a ponte do nariz. As ás recréanse marcando primeiro un punto cinco milímetros por debaixo do fondo da fosa nasal. Unha vez construída a parte principal do morro, as ás recréanse como pequenas bólas de arxila en forma de ovo, que teñen cinco milímetros de diámetro no punto máis ancho, estas colócanse nos lados do nariz correspondentes á marca realizada previamente. As ás mestúranse no nariz e a estrutura xeral do nariz está redondeada e da forma adecuada.
A continuación, engádense os músculos da expresión facial e os tecidos brandos arredor dos ollos. Durante esta etapa realízanse medicións adicionais baseadas na raza (especialmente para aqueles que teñen ollos característicos de ascendencia asiática). A continuación, os tecidos constrúense dentro dun milímetro dos marcadores de espesor do tecido e engádense as orellas (teña en conta que as orellas son a parte máis difícil de reproducir), a cara é "carnosa", o que significa que se engade arxila até que se cubran os marcadores do grosor do tecido e engádese calquera caracterización específica (por exemplo, cabelo, engurras da pel, trazos étnicos, lentes, etc. ).
O cranio de Mozart foi a base para a súa reconstrución facial baseada en datos antropolóxicos. O busto foi presentado no " Salon du Son ", París, en 1991. Problemas coa reconstrución facial
Existen múltiples problemas asociados á reconstrución facial forense.
Datos insuficientes sobre o grosor do tecido
Os datos utilizados para o grosor medio do tecido facial dispoñible seguen sendo moi limitados en rangos de idades, sexos e estruturas corporais. Esta disparidade afecta moito á precisión das reconstrucións. Mentres non se amplíen estes datos, a probabilidade de producir a reconstrución máis precisa é moi limitada.
Falta de estandarización metodolóxica.
Un segundo problema é a falta de estandarización metodolóxica na aproximación dos trazos faciais. Aínda non se recoñeceu un único método oficial de reconstrución da cara. Isto tamén presenta un gran revés na aproximación facial porque os trazos faciais como os ollos e o nariz e as características individualizadas como o peiteado, características que as testemuñas son máis propensas a lembrar, carecen dunha forma estándar de reconstrución. Os métodos asistidos por ordenador poden axudar a estandarizar o proceso. [Cómpre referencia]
Subxectividade
As reconstrucións revelan o tipo de cara que pode ter unha persoa. Isto débese á falta de estandarización que outorga un gran rango á subxectividade artística. A posición e a forma xeral dos trazos faciais son na súa maioría precisas xa que están determinadas polo cranio. Reconstrución forense do rostro de animais non humanos
Sci-News. com publicou o 22 de abril de 2019 unha imaxe do modelo forense dun cranio de can atopado no asentamento neolítico de Cuween Hill nas illas Orcadas.
A artista forense Amy Thornton realizou un modelo da cabeza do can cunha impresora 3D, a partir dunha tomografía computarizada realizada na Royal Veterinary School dun dos 24 cranios caninos atopados no lugar.
Segundo o comisario sénior de investigación arqueolóxica do Departamento de Historia e Arqueoloxía de Escocia dos Museos Nacionais de Escocia, "O can Cuween, do tamaño dun gran collie e cunhas características que lembran a un lobo gris europeo, ten moito que dicirnos non só sobre as prácticas cerimoniais e o significado simbólico do can a finais do Neolítico, senón tamén sobre a aparición dos cans domésticos no terceiro milenio a. C. Descoñecemos calquera intento anterior de reconstruír un animal desta época”. Na cultura popular
Hai unha presenza de reconstrucións faciais forenses na industria do entretemento e dos medios de comunicación de masas. Con fins artísticos, os investigadores criminais ficticios e os antropólogos forenses ficticios utilizan a reconstrución facial e forense de forma diferente á forma habitual de usala (unha influencia coñecida como "efecto CSI"). Por exemplo, os investigadores forenses ficticios adoitan solicitar a creación dunha reconstrución facial tan pronto como se descubra un conxunto de restos óseos. En realidade, as reconstrucións faciais utilizáronse como último recurso para identificar a un individuo. A reconstrución facial apareceu como parte dunha serie de métodos de ciencia forense en programas de televisión ficticios como CSI: Crime Scene Investigation e NCIS e as súas respectivas franquías.
En Bones, unha serie de televisión de longa duración centrada na análise forense de restos humanos descompostos e esqueléticos, a reconstrución facial aparece na maioría dos episodios, utilízase como un bosquexo dun artista policial nos procesos policiais. O personaxe habitual do elenco Angela Montenegro, especialista en reconstrución facial do Team Bones, emprega software 3D e proxección holográfica para "devolverlle a cara ás vítimas" (como se indica no episodio "A Boy in a Bush").
No episodio de MacGyver "Parker's house secret", MacGyver reconstrúe o cranio da tía de Penny Betty mentres investiga a súa casa.
Hai dispoñibles unha variedade de kits de reconstrución facial, con versións de "escena do crime", ademais de reconstrucións de personaxes históricos famosos, como Tutankamón.
A reconstrución facial do cranio do faraón Tutankamón de Exipto apareceu na portada da revista National Geographic en xuño de 2005.
Recentemente, a reconstrución facial formou parte do proceso empregado polos investigadores que intentan identificar os restos humanos de dous soldados do exército canadense perdidos na Primeira guerra mundial. Un soldado foi identificado mediante análise de ADN en 2007, pero debido á deterioración do ADN, a identificación do segundo usando as mesmas técnicas fallou. En 2011, o segundo dos restos dos soldados descubertos en Avion, Francia, identificouse mediante unha combinación de software de impresión 3D, escultura reconstrutiva e o uso de análise de isótopos óseos.