proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Referendo escocés de 1979

O Referendo escocés de 1979 foi a primeira consulta popular para a reinstauración da asemblea lexislativa en Escocia, logo da súa supresión en 1707. Celebrouse o 1 de marzo de 1979 e o seu resultado foi negativo malia venceren as papeletas que desexaban un si. Case vinte anos máis tarde, en 1997, outro referendo emendaba este e recuperaba o Parlamento escocés. Preguntas
O referendo escocés de 1979 era unha consulta poslexislativa que tivo lugar unicamente en Escocia e onde se valoraban os contidos da Lei de Escocia de 1978. Nesta proposta de lei, recuperábase a existencia dunha cámara lexislativa escocesa, pero negábaselle a capacidade ás autoridades escocesas de xestionar a súa propia economía establecendo distintos sistemas impositivos, que foi un tema que monopolizou a campaña electoral
Ás escocesas e aos escoceses preguntóuselles daquela por unha única cuestión: Quere que o estipulado pola Lei de Escocia entre en vigor? Posturas
A complexa estrutura do referendo levou a tamén unha complexa campaña, onde os apoios e os rexeitamentos non estaban claros. O Partido Laborista e o Partido Nacional Escocés apoiaban oficialmente a devolución, pero no seu interior estaban divididos. Entre os laboristas, porque non todos crían na devolución e moitos preferían que a capacidade lexislativa estivese toda concentrada en Westminster. E entre os nacionalistas, porque uns entendían que ese era un paso máis cara á independencia e outros pensaban que era unha manobra de distracción.
Ademais, o feito de que o novo parlamento non tivese capacidade para xestionar os seus propios impostos restáballe credibilidade e circulou amplamente a idea de que só suporía un gasto maior de burocracia. Resultados
O resultado da pregunta foi afirmativo. Resposta do goberno
Aínda que a maioría dos escoceses votou a prol dese proxecto de Lei de Escocia, o goberno rexeitou o referendo porque non se cumpriu unha cláusula sobre a participación: os votos afirmativos debían superar os negativos, e ademais debían ser máis do 40% do electorado. Cunha abstención do 37, 2% iso era practicamente imposible: deberían de acharse nunha proporción de 5 a 2. Seguidamente, o Parlamento británico rexeitou a Lei de Escocia por 301 votos contra 206.
Referendo escocés de 1997

Para ver información sobre consultas anteriores, ver referendo escocés de 1979 O Referendo escocés foi unha consulta popular que se lle fixo á cidadanía escocesa o 11 de setembro de 1997 sobre o que se coñeceu como a devolución do parlamento, isto é, a creación dunha cámara lexislativa propia. O resultado foi afirmativo. Preguntas
O referendo escocés de 1997 era un referendo prelexislativo que tivo lugar unicamente en Escocia. O referendo foi establecido polo goberno laborista de Tony Blair, que acababa de gañar as eleccións. Era a segunda consulta que se celebraba no territorio escocés sobre a cuestión da reinstauración dun parlamento autónomo con sede en Edimburgo, despois da frustrada de 1979.
Aos escoceses e escocesas preguntóuselles daquela por dúas cuestións: Está vostede de acordo en que exista un Parlamento escocés?
Está vostede de acordo en que ese parlamento teña capacidade para variar os impostos? Posturas
O Partido Laborista, o Partido Nacional Escocés, o Partido Liberal-Demócrata e o Partido Verde de Escocia apoiaban o dobre si.
O Partido Conservador apoiaba o dobre non. Resultados
O resultado foi afirmativo para as dúas preguntas. Resposta do goberno
Estes resultados supuñan un claro apoio á restauración da cámara lexislativa en Escocia. Ora ben, con estes mesmos resultados non se obtería tampouco o apoio que esixía a primeira das consultas, que necesitaba un 50% sobre o electorado, e non sobre o voto emitido. Aínda así, os resultados foron moito máis amplos ca en 1979.
Como consecuencia desta resposta popular, o parlamento británico aprobou a Lei de Escocia de 1998, pola que se creaba un parlamento escocés e un goberno escocés.
Referendo estatutario de Cataluña de 2006

O referendo sobre o Estatuto de Autonomía de Cataluña celebrouse o 18 de xuño de 2006 nesa comunidade autónoma con carácter vinculante. O seu obxectivo era decidir a entrada ou non en vigor do novo Estatut aprobado polas Cortes Xerais de España, en sesión do Senado, o 10 de maio de 2006.
O referendo de ratificación foi convocado polo presidente da Generalitat de Cataluña, Pasqual Maragall, o 18 de maio de 2006. A pregunta, redactada nas dúas linguas oficiais do país (catalán e castelán) era: «Aproba o proxecto de Estatuto de autonomía de Cataluña? ». Prohibición de incentivar a participación
A Xunta Electoral Central de España prohibiu, nunha decisión sen precedentes dende o restablecemento da Generalitat en 1977, o fomento da participación por parte desta e as outras administracións públicas. Esta prohibición foi ratificada polo Tribunal Supremo de España. Posición dos partidos
Pediron o Si ao novo Estatut: Convergència i Unió, Partit dels Socialistes de Catalunya e Iniciativa per Catalunya Verds.
Pediron o NON ao novo Estatut: Esquerra Republicana de Catalunya, Candidatura d'Unitat Popular e Partit Popular de Catalunya.
Plataformas cidadás
Creáronse varias plataformas para pedir o voto en diferentes sentidos: Si: Estatut Jo Sí
Non: Antifranquistes pel no, Arquitectes pel no, Diguem No (integrada pola Campanya Unitària per l'Autodeterminació e a Plataforma Pel dret de decidir e máis de 130 entidades), Sindicalistes pel no, Plataforma Pel dret de decidir, Economistes pel no.
Voto nul: Vota lliure, vota independència Resultados
O referendo estatutario tivo os seguintes resultados: Electores: 5. 310. 103
Votantes: 2. 594. 167 (participación do 48, 9%)
Si: 1. 899. 897 (73, 2%)
Non: 533. 742 (20, 6%)
Brancos: 137. 207 (5, 3%)
Nulos: 23. 321 (0, 9%)
Referendo sobre a permanencia do Reino Unido na Unión Europea

O 23 de xuño de 2016 celebrouse no Reino Unido e en Xibraltar un referendo sobre a permanencia ou saída do Reino Unido da Unión Europea. A permanencia británica na Unión Europea fora un asunto controvertido desde que o país se integrara na Comunidade Económica Europea en 1973, con debates recorrentes sobre a saída da Unión dende entón. Pregunta
Nun primeiro momento, a pregunta proposta perante o Parlamento foi: Coas seguintes opcións de resposta: Posteriormente, a Comisión Electoral recomendou que a pregunta proposta mudase por outra máis clara e directa para os votantes e que se expresase dun xeito máis neutral. Finalmente, decidiuse que a pregunta que os cidadáns británicos, irlandeses e os cidadáns da Commonwealth contestarían o día do referendo sobre a permanencia do Reino Unido na Unión Europea sería: Con dúas posíbeis respostas:
Referendo sobre o status político de Porto Rico de 2012

O 6 de novembro de 2012 celebrouse un referendo sobre o status político de Porto Rico. Foi o cuarto referendo sobre este tema celebrado en Porto Rico. Porto Rico é un territorio non incorporado dos Estados Unidos dende a guerra hispano-estadounidense en 1898.
Aos electores portorriqueños formuláronselles dúas preguntas: en primeiro lugar se aceptaban continuar co status territorial de Porto Rico e, en segundo lugar, indicar o status político que preferían entre tres posibilidades: converterse en estado da unión, a independencia ou unha nación soberana en libre asociación cos Estados Unidos. 970. 910 (53, 97%) votaron "Non" na primeira pregunta, manifestándose en contra de manter o actual status político, e 828. 077 (46, 03%) votaron "Si", para manter o actual status político. Dos que responderon á segunda pregunta, 834. 191 (61, 16%) elixiron converterse en estado, 454. 768 (33, 34%) optaron pola libre asociación e 74. 895 (5, 49%) optaron pola independencia.
O gobernador electo Alejandro García Padilla do Partido Popular Democrático (PPD) e varios outros dirixentes que favorecen a situación actual recomendaran votar "Si" á primeira pregunta, e deixar a segunda en branco como protesta polo que dixeron que era "un proceso antidemocrático" e "unha trampa".
O Comisionado Residente sen voto de Porto Rico, Pedro Pierluisi, dixo que "defenderá a decisión do pobo" en Washington, D. C. El planea introducir lexislación no Congreso para que Porto Rico sexa admitido na Unión. Aínda que García Padilla cuestionou a validez dos resultados, afirmou que pensaba seguir adiante co que suxerira o presidente Barack Obama, e convocar unha asemblea constituínte para resolver o problema do status. Tal asemblea non se celebrou finalmente baixo a gobernación de García Padilla.
Anteriormente celebráronse referendos na illa para decidir o status político de Porto Rico, sendo o inmediantamente anterior o de 1998.
Referendo sobre o status político de Porto Rico de 2017

O 11 de xuño de 2017 celebrouse un referendo sobre o status político de Porto Rico. O referendo tiña tres opcións: converterse nun novo estado dos Estados Unidos, a independencia/libre asociación, ou manter o mesmo status político. O 97% dos votantes elixiu a condición de estado dos Estados Unidos. Esta cifra atribúese a un boicot liderado polo partido pro-status quo PPD, que motivou unha baixa cifra de participación, do 22, 93%.
Con anterioridade, celebráronse catro referendos para decidir o status político da illa, sendo o inmediatamente anterior o celebrado en 2012. Porto Rico é un territorio non incorporado dos Estados Unidos dende a conclusión da guerra hispano-estadounidense en 1898, e aos seus residentes foilles concedida a cidadanía estadounidense en 1917.
Referendo sobre o status político de Porto Rico de 2020

O 3 de novembro de 2020 celebrouse un referendo sobre o status político de Porto Rico. O referendo foi anunciado pola gobernadora de Porto Rico Wanda Vázquez Garced o 16 de maio de 2020. Foi o sexto referendo sobre o status político da illa, sendo o inmediatamente anterior o de 2017. Este foi o primeiro referendo cunha pregunta sinxela de si ou non, onde os votantes tiveron a opción de votar a prol ou en contra de converterse nun estado dos Estados Unidos. O Partido Novo Progresista (PNP), do cal Vázquez é membro, apoiou a estadidade, mentres que a oposición do Partido Popular Democrático (PDP) e o Partido Independentista Portorriqueño (PIP) se opuxeron.
O referendo non foi vinculante, xa que o poder de admitir un novo estado pertence ao Congreso dos Estados Unidos. O referendo non foi aprobado polo Departamento de Xustiza baixo a administración de Donald Trump. As plataformas do partido tanto do Partido Republicano como do Partido Demócrata afirmaron durante décadas o dereito de Porto Rico á autodeterminación ou a ser admitido como estado, polo menos en teoría, mais os lexisladores republicanos mostráronse individualmente máis escépticos. Por exemplo, o daquela líder da maioría republicana do Senado Mitch McConnell en 2019 rexeitou permitir un voto de estado no Senado e chamou a estadidade de Porto Rico como "exceso do goberno".
A opción a prol da estadidade gañou o referendo 52, 52% a 47, 48%.
Catro anos despois, celebrouse un referendo sobre o status político da illa.
Referendo sobre o status político de Porto Rico de 2024

O 5 de novembro de 2024 celebrouse un referendo sobre o status político de Porto Rico. Este plebiscito celebrouse ao mesmo tempo cas eleccións xerais de Porto Rico e as dos Estados Unidos de 2024. Este referendo non vinculante presentou tres opcións sobre o status político de Porto Rico: converterse nun estado da unión, a independencia e a libre asociación. De acordo cos resultados finais, 540. 635 persoas (57%) votaron por converterse nun estado, 293. 224 persoas (31%) votaron pola libre asociación e 116. 834 (12%) pola libre independencia. O status político de Porto Rico segue a ser un debate aberto. Pregunta
O referendo contou con tres opcións na seguinte orde: independencia con libre asociación, converterse nun estado e independencia. Foi a primeira vez que manter o estado actual da illa como territorio estadounidense non era unha das opcións. Téñase en conta que a libre asociación tamén foi unha opción nalgúns referendos máis antigos, e a estrutura das opcións de votación variou ao longo do tempo.
Referendo sobre o status político de Santo Eustaquio de 2005

O 8 de abril de 2005 celebrouse un referendo sobre o status político da illa de Santo Eustaquio. Contexto
Despois de que o referendo de 1994 saíse a prol do mantemento e reestruturación das Antillas Neerlandesas, o goberno das Antillas Neerlandesas intentou reestruturarse e intentou estreitar lazos entre as illas, como se exemplifica na adopción dun himno das Antillas Neerlandesas en 2000. Un novo referendo sobre Sint Maarten, que estaba a prol dun status separado para Sint Maarten como país dentro do Reino dos Países Baixos, provocou unha nova serie de referendos nas Antillas Neerlandesas.
Santo Eustaquio foi a única illa que volveu votar a prol de manterse nas Antillas Neerlandesas. Porén, como ningunha das outras illas optou por seguir formando parte das Antillas Neerlandesas, o consello insular de Santo Eustaquio optou por lazos directos cos Países Baixos.
Referendo sobre o status político de Santo Eustaquio de 2014

O 17 de decembro de 2014 celebrouse un referendo sobre o status político de Santo Eustaquio. Santo Eustaquio converteuse nun organismo público logo da disolución das Antillas Neerlandesas en 2010, aínda que Santo Eustaquio votou a prol de manterse nas Antillas Neerlandesas, polo que se apoiou o referendo de 2014 como vía para resolvelo. Aínda que a maioría dos votantes optou por aumentar a autonomía dentro do Reino dos Países Baixos, a participación electoral estivo moi por debaixo do 60% necesario para que o referendo fose vinculante. Contexto
A decisión de celebrar un referendo foi aprobada polo Consello Insular o 8 de outubro e apoiada polo Partido Popular Unido, o deputado independente do Movemento de Acción Liberal de Statia, Reuben Merkman. O 25 de outubro a data foi fixada para o 17 de decembro, ao cal só se opuxo o Partido Democrático. Pregunta
Os votantes puideron elixir entre catro opcións: Manterse como "organismo público" (concello especial)
Independencia
Autonomía dentro do Reino dos Países Baixos
Integración nos Países Baixos
Referendos sobre a bandeira de Nova Zelandia de 2015-2016

No 2015 e 2016 realizaranse dous referendos sobre a bandeira de Nova Zelandia. O proceso de votación terá dúas etapas que determinarán se se troca a bandeira e, en caso afirmativo, a cal.
A primeira votación tivo lugar entre o 20 de novembro e o 11 de decembro de 2015, e preguntou «Se a bandeira de Nova Zelandia cambia, que bandeira preferiría? ». O segundo referendo, que se realizará entre o 3 e o 24 de marzo de 2016, preguntará ós votantes se prefiren manter a bandeira actual ou a versión alternativa elixida na primeira fase.
Os catro deseños coa folla de fento e o koru —un símbolo da arte maorí con forma de espiral— foron escollidos polo Comité de Estudo da Bandeira, mentres que a bandeira co chevrón —unha forma de «V» invertida— foi incluída por iniciativa popular logo de recoller 50000 sinaturas por mor do desencanto coas opcións restantes. Resultados
Primeiro referendo
«Se a bandeira de Nova Zelandia cambia, que bandeira preferiría? » O primeiro referendo comezou o 20 de novembro de 2015 e rematou tres semanas despois, o 11 de decembro de 2015. Os resultados preliminares foron anunciados esa mesma noite, mentres que os resultados oficiais presentáronse o 15 de decembro. Usando un sistema preferencial, pediuse aos votantes clasificar as cinco alternativas para o deseño da bandeira por orde de preferencia. O deseño máis votado enfrontouse á bandeira xa existente no segundo referendo.
Os opositores ao cambio de bandeira animaron aos cidadáns a absterse, votar nulo ou votar estratexicamente á peor alternativa como protesta.
Segundo referendo
«Cal é a súa elección para a bandeira de Nova Zelandia? » O segundo referendo comezou o 3 de marzo de 2016 e finalizou tres semanas despois, o 24 de marzo de 2016. Nel pedíase aos votantes elixir entre a bandeira existente e o deseño alternativo votado no primeiro referendo. Os resultados amosaron que a bandeira existente se impuxo cun 56, 7 % dos votos, fronte ó 43, 3 % do novo deseño. Os votos informais inclúen as papeletas nas que o votante non indicou claramente a súa primeira preferencia.
Os votos nulos inclúen as papeletas ilexibles.
Referendos sobre o status político de Donetsk e Luhansk de 2014

Os referendos sobre o status políticos dos oblast’s de Donetsk e Luhansk, partes da rexión do Donbás, en Ucraína, celebráronse o 11 de maio de 2014 en varias vilas baixo o control de Rusia nas repúblicas de Donetsk e Luhansk. Estes referendos pretenderon lexitimar o estabelecemento das chamadas "repúblicas", no contexto da invasión rusa de Crimea e os protestas prorrusas tras a revolución ucraína de 2014. Ademais, celebrouse un contrareferendo sobre a adhesión ao Óblast de Dnipropetrovsk de partes das provincias de Donetsk e Luhansk controladas por Ucraína.
Os observadores independentes informaron de moitas irregularidades e os resultados dos referendos separatistas non foron recoñecidos oficialmente por ningún goberno, incluídos os de Ucraína, os Estados Unidos e os países da Unión Europea. O goberno ucraíno dixo que o referendo era ilegal, e unha serie de nacións, como Alemaña, Estados Unidos, Francia e o Reino Unido, dixeron que o referendo era inconstitucional e carecía de lexitimidade. O goberno ruso expresou "respecto" polos resultados e instou a unha implementación "civilizada" e, posteriormente, anunciou o recoñecemento das repúblicas o 21 de febreiro de 2022, converténdose no primeiro estado membro da ONU en facelo.
Refinaría de petróleo

Unha refinaría de petróleo é unha planta industrial destinada á refinación do petróleo, por medio da cal, mediante un proceso adecuado, se obteñen diversos combustibles fósiles capaces de ser utilizados en motores de combustión: gasolina, gasóleo etc. Ademais, e como parte natural do proceso, obtéñense diversos produtos tales como aceites minerais e asfaltos. O primeiro paso no proceso de refinación é a destilación atmosférica realizada nas unidades de cru. O cru quentado entra na torre de cru na que se separan os diferentes compoñentes do petróleo segundo os seus puntos de ebulición. Obtemos GLP, nafta, queroseno, gasóleo e un compoñente residual chamado refugallo atmosférico. Este residuo quéntase e entra ás unidades sen carga nas que se extrae o gasóleo sen carga, e deixa como produto residual o residuo sen carga.
Reflector (satélite)

Reflector ou Reflektor é un satélite artificial da NASA construído pola empresa rusa NII Kosmicheskovo Priborostroeniya e lanzado o 10 de decembro de 2001 mediante un foguete Zenit 2 desde o cosmódromo de Baikonur Características
O obxectivo de Reflector foi servir como obxectivo pasivo e de referencia para láseres emitidos desde terra co fin de caracterizar o sinal e mellorar a detección e determinación orbital do lixo espacial. Para iso o satélite consistía nunha estrutura na que se situaban 32 prismas retrorreflectores. Foi lanzado como carga adiciona xunto co satélite Meteor-3M 1.
Reflexión

O termo reflexión pode ter distintos significados: En óptica, refírese ó fenómeno polo cal un raio de luz que incide sobre unha superficie é reflectido. O ángulo coa normal a esa superficie que forman os raios incidente e reflectido son iguais. Prodúcese tamén un fenómeno de absorción diferencial na superficie, polo cal a enerxía e espectro do raio reflectido non coinciden coa do incidente. Para unha explicación máis detallada véxase radiación electromagnética. Véxase Reflexión (física).
En mecánica ondulatoria e acústica, hai un fenómeno idéntico ó da reflexión óptica. Neste caso, o que se absorbe e/ou reflicte, xa non é luz, senón ondas. Ver: Reflexión (son).
En xeometría, é o proceso de trasladar ou copiar tódolos puntos dunha figura a outra posición equidistante dunha recta denominada eixo de simetría. O resultado final é unha imaxe especular da orixinal. Ver:
Reflexión (matemáticas)
Simetría por reflexión.
Simetría axial
En filosofía, refírese ó proceso de meditar.
Reflexión (física)

En física o fenómeno da reflexión consiste na mudanza da dirección de propagación da enerxía. Consiste no retorno da enerxía incidente en dirección á rexión de onde procede, despois de entrar en contacto cunha superficie reflectora.
A enerxía pode tanto estar manifestada na forma de ondas como transmitida a través de partículas. Por iso, a reflexión é un fenómeno que se pode dar por un carácter electromagnético, óptico ou sonoro.
A reflexión difire da refracción porque nesta segunda hai desvío da enerxía para un medio distinto do medio de onde se orixinou. Leis da reflexión
A reflexión pode explicarse totalmente con base a dúas leis, de cuño xeral.
Para enuncialas, é preciso antes definir algúns conceptos. A normal é a semi-recta que se orixina a partir da superficie reflectora, situándose perpendicularmente a esta
Ángulo de incidencia é o ángulo que a dirección de movemento da enerxía fai coa normal
Ángulo de reflexión é o ángulo que a dirección que a enerxía que é reflectida fai coa normal
Así, as dúas leis da reflexión poden ser expresas da seguinte maneira: A dirección da enerxía incidente, a normal e a dirección da enerxía emerxente pertencen a un único plano.
O ángulo de incidencia ten valor igual ao valor do ángulo de reflexión. Explicación teórica
Sendo un fenómeno que atopa exemplos tanto en física ondulatoria como na física de corpos materiais, é natural desconfiar que teña unha explicación común aos dous tipos de comportamento.
Historicamente, o primeiro en formular unha explicación para a reflexión (especificamente, a da luz) foi Herón de Alexandría. Utilizándo o principio aristotélico que di que a natureza nada fai de modo máis difícil, argumentou que a luz percorre o menor camiño entre dous puntos calquera. Ora, se se obrigase á luz a desviarse durante o percorrido, aínda así percorre o menor camiño entre a fonte e o branco. A ese principio de óptica xeométrica damos o nome de principio de Heron.
Moito máis tarde Fermat enunciou outro principio semellante. Porén asinalaba que o tempo era mínimo e non a distancia percorrida. Ese principio coñécese como principio de Fermat.
Aínda máis tarde, Maupertuis formulou pola primeira vez o principio da menor acción, onde entón xorde a noción de acción. Entre tanto, dentro do punto de vista do cálculo das variacións, mellor sería chamar ese principio de principio da acción estacionaria, xa que na verdade a condición é de se achar un extremante para a funcional acción.
Máis tarde, sir Hamilton enunciou a forma moderna do principio variacional. Utilización
A reflexión luminosa é a base da construción e utilización dos espellos.
Os espellos, tanto planos canto os esféricos, son a base dos telescopios reflectores, que sofren de menos restricións que os telescopios refratores.
Reflexión (matemáticas)

En matemáticas, unha reflexión ou simetría axial do plano euclidiano é unha simetría ortogonal con respecto a unha recta (recta vectorial se é un plano vectorial euclidiano). Constitúe logo unha simetría axial ortogonal.
As reflexións, como todas as simetrías, son transformacións involutiva.
Unha reflexión é un antidesprazamento (ou isometría negativa). Exemplos
Nun plano vectorial euclidiano cunha base ortonormal, A reflexión en relación co eixe de x {\displaystyle x} é a aplicación ( x, y ) ↦ ( x, − y ) {\displaystyle (x, y)\mapsto (x, -y)};
reflexión relativa ao eixe y
x {\displaystyle y
x} é a aplicación ( x, y ) ↦ ( y, x ) {\displaystyle (x, y)\mapsto (y, x)}; Propiedades xerais
As reflexións vectoriais dun espazo euclidiano pódense expresar mediante un vector k ≠ 0 {\displaystyle k\neq 0} normal ao hiperplano de reflexión: s ( x )
x − 2 ⟨ x, k ⟩ ‖ k ‖ 2 k {\displaystyle s(x)
x-2{\frac {\langle x, k\rangle }{\|k\|^{2}}}k} Estas son isometrías vectoriais co determinante -1. Conservan o produto escalar mais transforman calquera base ortonormal nunha base ortonormal de orientación oposta. Recoñecemos na reflexión a expresión da proxección ortogonal sobre a recta xerada por k: s
I d − 2 p k {\displaystyle s
\mathrm {Id} -2p_{k}}; a reflexión é polo tanto tamén un endomorfismo autoadxunto.
Segundo o teorema de Cartan–Dieudonné, as reflexións xeran o grupo ortogonal. Máis precisamente, na dimensión n, calquera isometría vectorial é produto de como máximo n reflexións.
Reflexo

Un reflexo ou acción reflexa é un movemento involuntario e case instantáneo en resposta a un estímulo. Os reflexos son posibles grazas ós camiños neurais denominados arcos reflexos que poden actuar nun impulso antes de que o propio impulso chegue ó cerebro. Dentro da medicina, os reflexos adoitan utilizarse para determinar a saúde do sistema nervioso. OS reflexos poden ser de carácter innato ou adquirido.
Reflexo de Babinski

O reflexo de Babinski é un dos reflexos temporais presentes nos nenos acabados de nacer. O neonato estira e xira os pés cara a dentro cando se lle roza a planta do pé. Este reflexo manteno ata os doce meses, pero desaparece a medida que avanza en idade e que o sistema nervioso acada un maior desenvolvemento. O dito reflexo é anormal despois dos dous anos de idade.
No adulto a súa aparición é patolóxica, e asóciase con lesión das vías piramidais. Normalmente, acompáñase do signo de Gordon e o de Oppenheimer. Causas
As causas máis comúns son: Convulsión tónico-clónica xeral (pode haber un reflexo de babinski de forma temporal despois dunha convulsión)
tumor cerebral
anemia perniciosa
lesión da cabeza
esclerose múltiple
esclerose lateral amiotrófica
rabia
encefalopatía hepática
meninxite
tuberculose
accidente cerebrovascular
Reflexo de Bainbridge

O reflexo de Bainbridge é un reflexo fisiolóxico de control da frecuencia cardíaca. Prodúcese pola distensión dos receptores situados na aurícula cardíaca, mediado polo nervio vago cara ao bulbo raquídeo. Unha vez procesada a información polo sistema nervioso central, a resposta eferente volve a través do nervio vago e do sistema nervioso simpático ata o corazón, estimulando a frecuencia cardíaca e reforzando a contracción miocárdica. Deste xeito, un aumento da presión auricular produce unha elevación do ritmo cardíaco, evitando o estancamento do sangue, tanto na circulación sistémica coma na circulación pulmonar.
Refluxo gastroesofáxico

O refluxo gastroesofáxico é un trastorno do tracto gastrointestinal superior no cal o contido do estómago reflúe cara ao esófago, o tubo que conecta a gorxa co estómago. Isto pode causar síntomas como ardentía e regurxitación ácida. ERGE
A Enfermidade por Refluxo Gastro-Esofáxico (ERGE) é a forma crónica desta afección, caracterizada pola presenza de síntomas crónicos ou danos na mucosa do esófago debido a un refluxo anormal do contido do estómago cara ao esófago.
Reforma da nomenclatura municipal de España de 1916

A reforma da nomenclatura municipal de España de 1916 foi unha reforma lexislativa que tivo lugar para evitar homonimias nos nomes dos concellos de España. Levouse a cabo durante a presidencia de Álvaro de Figueroa Torres-Mendieta. Proceso
O plan de «desambiguar» os nomes dos municipios españois propuxérao anos atrás Manuel de Foronda, para resolver a homonimia de 1020 municipios. A Real Sociedad Geográfica realizou un estudo previo que avalou a reforma. Intentouse limitar a reforma «no posible e procurando que afectase o menor número de localidades, deixando intacto o nome actual ás poboacións de maior categoría administrativa, como as capitais de provincia, cabezas de partido xudicial e as de maior número de habitantes».
Víronse afectados 573 concellos. Nos municipios cunha dupla denominación determinouse escoller unha das dúas, e nos municipios que tiñan no seu nome a fórmula «junto á» mudouse dita partícula pola palabra «de».
O real decreto, de 27 de xuño, publicouse o 2 de xullo de 1916. En decembro dese mesmo ano publicouse un novo real decreto que rectificaba algúns dos topónimos afectados. Afectación en Galicia
Esta reforma afectou a quince dos 322 concellos de Galicia. Acevedo do Río (pasou de Acebedo a Acebedo del Río)
Antas de Ulla (antes Antas)
Campo Lameiro (antes Campo)
Malpica de Bergantiños (pasou de Malpica a Malpica de Bergantinos)
Monforte de Lemos (antes Monforte)
As Nogais (pasou de Nogales a Los Nogales)
Oza dos Ríos (pasou de Oza a Oza de los Ríos)
Paderne de Allariz (antes Paderne)
Ramirás (que pasou de Villameá a Villameá de Ramiranes)
Salceda de Caselas (antes Salceda)
Salvaterra de Miño (pasou de Salvatierra a Salvatierra de Miño).
San Cristovo de Cea (pasou de Cea a San Cristóbal de Cea)
Viana do Bolo (pasou de Viana a Viana del Bollo)
Vilamartín de Valdeorras (pasou de Villamartín a Villamartín de Valdeorras)
Vilanova dos Infantes (pasou de Villanueva de los Infantes a Vilanova)
Reforma en vapor

A reforma en vapor do metano (Steam reforming, SMR) é un método de produción de hidróxeno por escisión da auga. A alta temperatura (700 – - 1. 100 °C) e en presenza dun catalizador metálico, o vapor de auga reacciona co metano producindo monóxido de carbono e hidróxeno. CH4 + H2O → CO + 3 H2
A 'reforma en vapor' do gas natural é o método máis común de produción comercial de hidróxeno é tamén o máis barato (Crabtree, ver "Referencias"). Este proceso é diferente da reforma catalítica, un proceso empregado no refino do petróleo que produce tamén cantidades significativas de hidróxeno xunto con gasolina de alta octanaxe.
Reformismo

O reformismo é un movemento social que quere a transformación da sociedade mediante a introdución de reformas graduais e sucesivas na lexislación e nas institucións xa existentes a fin de tornalas máis igualitarias. Esa reforma distínguese dos movementos sociais máis radicais, como movementos revolucionarios.
Na segunda metade do século XX, fixéronse moitas críticas á ideoloxía defendida polos teóricos neo-malthusianos. Con bases nesas críticas, teóricos de países subdesenvolvidos elaboraron a teoría reformista que afirma que os problemas sociais non son o resultado do crecemento de poboación, mais si da falta de acceso de gran parte da poboación ás riquezas producidas.
As ideas reformistas están moitas veces baseadas no liberalismo, aínda que poidan estar enraizadas en socialistas (especificamente, sociais democráticos) ou conceptos relixiosos. Algunhas dependen da transformación persoal, e outras dependen de pequenas mudanzas colectivas, tales como a roda de fiar de Mahatma Gandhi e a economía da aldea auto-sustentábel, como un modo de mudanza social.
Reformulador

Os reformuladores son uns dos marcadores do discurso xunto cos estruturadores da información, conectores, operadores argumentativos, e marcadores conversacionais.
Son marcadores que presentan o membro do discurso que introducen como unha nova formulación dun membro anterior. Tipos
Reformuladores explicativos: "ou sexa", "é dicir", "isto é", "a saber"; "noutras palabras", "noutros termos", "dito con/noutros termos", "(devandito) con outras palabras", "dito doutro xeito/modo/forma" etc. ..
Reformuladores rectificativos, que substitúen un primeiro membro, que presentan como unha formulación incorrecta, por outra que a corrixe, ou polo menos a mellora: "mellor dito", "mellor aínda", "máis ben" e "digo" -como inciso, menos gramaticalizado-, precedidos de "ou" ou "non".
Reformuladores de distanciamento, que presentan como non relevante un membro do discurso anterior a aquel que os acolle. Con eles non se pretende formular de novo o antes dito, senón mostrar a nova formulación como aquela que ha de condicionar a prosecución do discurso, á vez que se priva de pertinencia o membro discursivo que lle precede": "en calquera caso", "en todo caso", "de tódolos xeitos/xeitos/formas", "de calquera modo/xeito/forma" (menos frecuentes), "de calquera sorte", "de todas sortes". ..
Reformuladores recapitulativos, que presentan o seu membro do discurso como unha conclusión ou recapitulación a partir dun membro anterior ou dunha serie deles: "en suma", "en conclusión", "en resumo", "en síntese", "en resolución"; "nunha palabra", "en dúas palabras", "en poucas palabras" -que presentan o membro como unha condensación de membros anteriores-; "en resumidas contas", "en definitiva e a final de contas", "en fin"; "total" -que se usa de dúas formas: sexa para presentar a exposición antecedente como innecesariamente prolixa, sexa como operador discursivo para reformular membros implícitos e reforzar como argumento o membro discursivo que introduce-; "á fin e ao cabo", "logo de todo" (que indican que o membro en que se atopan ten máis forza argumentativa que outros membros anteriores antiorientados con el, como algunhas veces tamén "en realidade" e "no fondo"). ..
Refracción

Refracción é a mudanza de velocidade dunha onda debido a unha mudanza de medio de propagación. Normalmente ocorre o desvío da onda incidente, mais, tamén, ocorre refracción sen desvío. Acontece cando as ondas pasan dun medio cun dado índice de refracción para un medio onde este parámetro difire. Na fronteira entre os dous medios, a onda muda de dirección, aumentando ou diminuíndo o seu lonxitude de onda, mantendo, no entanto, a súa frecuencia constante. Por exemplo, un raio de luz será refractado ao pasar por vidro, lentes ou pola auga. A comprensión deste concepto permitiu, por exemplo, a invención do telescopio de refracción.
O Índice de refracción é unha relación entre a velocidade da luz nun determinado medio e a velocidade da luz no baleiro (c). En medios con índices de refracción máis baixos (próximos a 1) a luz ten velocidade maior (ou sexa, próximo a velocidade da luz no baleiro). A relación pode ser descrita pola fórmula: n
c v {\displaystyle n
{c \over v}} Onde: c é a velocidade da luz no baleiro (c 3 x 108 {\displaystyle 10^{8}} m/s); v é a velocidade da luz no medio;
Refraneiro

Chámase refraneiro o conxunto de refráns. En xeral, considérase sinónimo de 'refraneiro popular', axustando o cualificativo pola tradición de nacemento dos refráns.
Refraneiro galego agrícola

Pícame tarde i-arrándame cedo, e sacarás ao teu amo de empeño. Isto dixo o millo.
Gurrón, gurrón, vinte días debaixo do turrón - díxolle a liñaza ao millo, e repúxolle este: Privada, privada, os tres días xa estás nada.
Ano de noces, ano de voces.
Horta de outono mantén ao seu dono.
Ano de ameixas, ano de queixas, e ano de herba, ano de miseria.
Cando Deus quer dar a anada, non a leva vento nin xeada.
Cando a ruliña veña a rular, colle o millo e vai sementar.
Horta de Sanmartiño, mantén o dono e o veciño.
Pola Santa Mariña, deixa a sacha e colle a fouciña.
Pola Santa María, rapa a aniña.
Na semana de Ramos lava os teus panos, que na maor, ou os lavarás ou non.
A castaña quer en agosto arder e en setembro beber.
Desque ven o cuco, ven o pan ao suco
Refrixerador (pneumática)

En pneumática o refrixerador é unha máquina que ten como obxectivo arrefriar o aire, que quentou na segunda fase da súa compresión, e deixalo a uns 25°C. Durante este proceso condénsase un 75% da auga que contén, a cal se deposita na parte inferior.
Consta dunha serie de tubos polos que circula a auga de refrixeración. O aire que se vai refrixerar circula en sentido contrario ao da auga (a contracorrente), polo exterior dos tubos. Para compresores de baixa presión, no canto de auga emprégase aire para refrixerar. Ás veces levan simplemente unhas aletas de refrixeración.
Refundación Comunista Sanmarinesa

A Refundación Comunista Sanmarinesa (en italiano: Rifondazione Comunista Sammarinese, RCS) foi un partido político comunista de San Marino, foi membro da Esquerda Europea. Creouse en 1992, cando o antigo Partido Comunista de San Marino se uniu xunto o Partido Democrático Progresista de San Marino e outros partidos nun único. Historia
Nas eleccións xerais de 2001 o RCS conseguiu un 3. 4% dos votos, mentres que nas do 2006 aumentou ata o 8. 7% e logrou cinco escanos no Consello Grande e Xeral e como parte da Esquerda Unida, incluíndo o Partido de esquerda, unha escisión do Partido dos Demócratas. Dende entón formou parte da coalición de goberno 2006–2008 xunto co Partido dos Socialistas e dos Demócratas e Alianza Popular, ata que as tensións entre o seu grupo e os demais provocou que a coalición comezara a desintegrarse.
Nas eleccións parlamentarias de 2008, Esquerda Unida, o grupo político da Refundación Comunista, formou parte de Riforme e Libertà, unha coalición electoral que conseguiu 25 dos 60 escanos do Consello Grande e Xeral logrou o 45. 78% dos votos, pero non obtivo a maioría política. A Refundación Comunista Sanmarinesa conseguiu uns poucos escanos e unha pequena porcentaxe do voto nacional como parte de Esquerda Unida que conseguiu 5 escanos e o 8. 75% do voto nacional.
Durante a lexislatura, Esquerda Unida foi reestructurada pasando de ser unha alianza a ser un partido político, absorbendo a Refundación Comunista Sanmarinesa.
Refuxiado

Un refuxiado é unha persoa que se atopa fóra do seu país por ter sufrido ou estar ameazado de persecución por mor da súa etnia, relixión, nacionalidade ou opinión política. Tamén se consideran refuxiados aquelas persoas que abandonan os seus lugares de residencia para fuxir da guerra. Tamén son chamados "demandantes de asilo" ata que son recoñecidos polo estado ó que solicitan axuda.
No 2013, Afganistán era a maior fonte de refuxiados do mundo, unha posición que mantivo durante 32 anos, sendo un de cada catro refuxiados do mundo de orixe afgá. O 95% dos refuxiados afgáns viven en Paquistán e Irán. O país de asilo con máis refuxiados no 2014 era Siria, con 2, 47 millóns de persoas. Paquistán era o segundo, con 1, 6 millóns.
O 20 de xuño celébrase o Día Mundial dos Refuxiados.
Refuxio de montaña

Un refuxio de montaña ou albergue de montaña é un edificio destinado a aloxar e protexer das inclemencias meteorolóxicas a alpinistas ou excursionistas situado en zonas de montaña, xeralmente de difícil acceso, ou en núcleos rurais. A maioría están xestionados por un Club alpino. Características
Os refuxios de montaña tradicionais só dispoñen dos servizos básicos: sanitarios, cociña comunitaria e aloxamento, compartindo a habitación co resto de montañeiros. A maioría ten algún tipo de xerador eléctrico e contan cunha emisora en caso de problemas. Os novos albergues tenden a introducir servizos propios de hoteis, por exemplo ofrecendo comidas, aínda que o seu confort segue sendo rústico.
A maioría son propiedade dun Club alpino, que ofrece descontos aos seus socios. Da súa xestión encárganse os gardas, nomeados polo club. Estes gardas poden habitar no albergue de forma permanente ou ben, polo seu difícil acceso ou durante a tempada de inverno, ocuparse periodicamente do seu mantemento.
Regador

Un regador é un recipiente de metal, cerámica ou plástico que contén a auga para regar as plantas. A miúdo, no canto dun regador, acóplase unha billa difusora de auga a unha mangueira. Descrición
Dispón dun colo ou biquela que remata nunha alcachofa a través da que se verte a auga, e un mango para o seu manexo.
A capacidade do recipiente pode oscilar entre os 0, 5 litros para plantas de interior, e os 10 para uso xeral en xardinaría.
Ao final do colo os regadores adoitan ter unha alcachofa ou roseta (pequena tapa perforada por multitude de buratos) para converter o chorro continuo de auga en "ducha" e evitar a excesiva presión sobre a terra ou as plantas delicadas. Historia
O regador máis antigo que se atopou é do ano 79. Os regadores modernos son de lata ou plástico e na biquela acóplase unha estrutura con furados que é máis ampla ca o diámetro da biquela por onde pasa a auga.
O termo regador rexistrouse por primeira vez en 1692. Antes desa data coñecíaselle como "cacharro de regar".
En 1885, os regadores "Haws" foron patentados por John Haw, quen substituíu a asa montada na parte superior por unha redonda na parte posterior. Imaxes
Regalicia

A regalicia (Glycyrrhiza glabra) é unha planta da orde das fabáceas nativa da Europa mediterránea e de Asia Menor. Atópase cultivada en moitos lugares, téndose naturalizado en moitos deles en sitios húmidos, coma leitos de ríos, cavorcos, valgadas etc.
A raíz desta planta é un dos condimentos máis antigos. Ten un sabor anisado e agridoce. Úsase moito en confeitaría, sobremesas, tortas e en bebidas, como a cervexa irlandesa (Irish Guinness), tamén se fan caramelos, comprimidos e tiras de oblea de venda en farmacias e postos de lambetadas polo seu característico e agradábel sabor e polas súas propiedades para eliminar o mal alento. É un ingrediente do tabaco recendente de pipa que se caracteriza polo seu doce cheiro.
Regata

Unha regata é unha competición deportiva de velocidade, ou unha carreira entre embarcacións. O termo utilízase tanto en competicións de vela, como en competicións de remo. Vela
As regatas de Vela poden ser de dúas clases: de vela lixeira ou de vela de cruceiro. As regatas de Vela lixeira adoitan realizarse sobre un percorrido marcado por boias ou balizas, normalmente en forma de triángulo, cuxa configuración máis común é denominada Triángulo olímpico. En Vela de cruceiro, ademais dos percorridos balizados, navégase en regatas de porto a porto. Cando o percorrido atravesa diferentes mares, o rego denomínase Roza oceánica ou transoceánica.
En Galicia as regatas de Dornas a Vela desenvolvense principalmente polo verán na ría de Arousa, destacan pola súa actividade, asociacións na Illa de Arousa (ACD. Dorna), Ribeira (A. Lajareu por Barlovento)e no Grove (Amigos da Dorna Meca). A elas concorren regatistas doutras rías, e doutras vilas da propia ría de Arousa, Vilanova, Cambados. .. A máis emblemática é a Volta a Illa de Arousa, e tamén destacan a Regata da Dorna (Ribeira) ou a do Faros ( O Grove). No ano 2011 podían xuntarse en cada regata entre 35 e 40 dornas.
Tamén ten moitos adeptos a "Regata do Bao" a primeira fin de semana de agosto na praia do Bao ou da Canteira na Illa de Arousa e é moi espectacular porque a saída faise dende a mallante, votando a correr os regatistas coas velas na man, para aparellar a embarcación que permanece varada na area esperando para saír en vela.
Regatas salientadas
Copa América
Mini Transat 6. 50
Volvo Ocean Race
Vendée Globe Remo
As regatas de remo adoitan celebrarse en mar aberto, rías, leitos fluviais, pantanos, encoros, ou lagos.
No tocante ás regatas de traíñas hai tres tipos de regatas: Descensos: son normalmente nun río e que serven de test de principio de tempada.
Cronometradas: que ao igual que noutras disciplinas os participantes loitan contra o cronómetro e o gañador será o que menos tempo empregue.
En quendas: son aquelas nas que saen ao tempo dúas, tres ou máis embarcacións (normalmente catro) e que en todo momento van en paralelo. Esta modalidade é a máis estendida no Mar Cantábrico.
Tamén se pode facer outro tipo de clasificacións dependendo se as regatas son en río, en mar ou en ambos.
Regatas salientadas
Unha das regatas de remo máis famosa que existe, en remo de banco móbil, é a que enfronta todos os anos ás universidades de Oxford e Cambridge no río Támese (Reino Unido), a Regata Oxford-Cambridge.
No que fai á Península Ibérica, en remo de banco fixo, salienta o Campionato de España de Traíñas, así coma outras bandeiras que teñen gran historia desde finais do s. XIX como a Bandeira da Concha de Donostia celebrada cada ano en setembro, e a Bandeira de Santander.
Regato

Un regato ou regacho é unha corrente natural de auga que normalmente flúe con continuidade, pero que ten escaso caudal, inferior ao dun río e mesmo ao dun regueiro, e a diferenza do arroio adoita ser permanente. Ao igual cós ríos, poden desembocar no mar, nun lago ou noutro río, caso este último no que se convertería nun afluente deste.
Regeln für den Menschenpark

Regeln für den Menschenpark: Ein Antwortschreiben zu Heideggers Brief über den Humanismus (que traducido ao galego sería Regras para un parque humano: unha resposta á Carta sobre Humanismo, de Heidegger), é o título dunha conferencia do filósofo Peter Sloterdijk impartida en 1997. A conferencia espertou unha importante vaga de polémica tanto en Alemaña como no contorno da filosofía internacional. Historia do texto
A conferencia impartiuna Sloterdijk inicialmente en Basilea, o 15 de xuño de 1997, e repetiuna, con algunhas modificacións o 17 de xullo de 1999, case dous anos máis tarde, en Schloss Elmau, na Baviera. Ese mesmo verán apareceu en papel, publicada no xornal Die Zeit, e desencadeou unha forte polémica.
Antes de rematar o ano xa estaba publicada en libro (1999) en Alemaña. En 2000 xa se editaba a súa versión en francés, e ao ano seguinte, en 2001 o texto incorporábase a Nicht gerettet: Versuche nach Heidegger, volume colectáneo de textos de inspiración heideggeriana. En 2003 traducíase ao español. Resumo
A conferencia define un concepto de humanismo vencellado á tradición literaria ou do libro, como a carta que un autor lles envía aos lectores das seguintes xeracións para transmitirlles amizade e humanidade, para domesticalos e liberalos do seu carácter animal. A seguir, tenta observar o tratamento do humanismo, e desta dualidade dos humanos entre o seu carácter propiamente humano e a súa bestialidade, a través da obra de tres filósofos: Heidegger, Nietzsche e Platón (nesta orde). Para Sloterdijk esa cadea de transmisión, que comeza coa adopción da cultura grega pola romana, rompeuse na segunda metade do século XX, e o humanismo deixou paso ao arquivismo.
Reggio Emilia

Reggio Emilia, tamén chamada Reggio nell'Emilia, é unha cidade de 167. 678 habitantes (2009) capital da provincia homónima, na rexión da Emilia-Romaña, Italia
Na época romana era chamada Regium Lepidi na honra de Marco Emilio Lépido, fundador da cidade e da vía que dá nome á rexión, a vía Emilia. Antes da unidade de Italia, a cidade era coñecida simplemente como Reggio.
Reggio de Calabria

Reggio de Calabria (en italiano, Reggio di Calabria ou Reggio; en grecocalabrés, Righi; en dialecto regino, Rrìggiu, en catalán, Regols, na época da Coroa de Aragón, no século XIII e, en castelán antigo, Ríjoles), é unha cidade e poto da Italia meridional, na rexión de Calabria, situada xunto ao estreito de Messina, enfronte de Sicilia. Foi a antiga capital da provincia de Reggio Calabria e, desde o 1 de xaneiro de 2015, é a capital da Cidade metropolitana de Reggio de Calabria, Xeografía
O municipio (comuna) ocupa unha superficie de 236 km², sobre a que se asentaba, no ano 2016, unha poboación de 182703 habitantes, o que facía unha densidade de poboación de 790, 52 hab. /km². Historia
Etimoloxía
O nome de Reggio é posíbel que teña a súa orixe, segundo di Esquilo no seu drama satírico Galuco marino, nos desastres que tiveron lugar nesta rexión. Segundo o tráxico ateniense, Sicilia foi arrincada do continente por un sismo. A etimoloxía establécese a partir da raíz verbal grega rhēg-, sobre o seu significado "arrincar", "separar".
Fundación
A cidade foi fundada por colonos gregos de Calcis (Eubea), co nome de Ῥήγιον, no século VIII a. C. , no ano 730 a. C. , no lugar dun asentamento de época anterior chamado chamado Pallantión, e en grego antigo Ερυθρά Erythrá, "A Vermella".
Nomes a través da Historia
Ao longo da Historia, a cidade recibiu distintos nomes: [Cómpre referencia] Erythrá (Ερυθρά, "A Vremella"), asentamento pre-grego habitado por itálicos;
Rhégion, cidade da Magna Grecia, até a época romana;
Febea, durante o breve período baixo Dionisio II de Siracusa;
Regium, primeira latinización do nome;
Rhegium Julium, na era augusta;
Risa, baixo os normandos;
Rivà, durante o breve período baixo a dominación árabe;
Regols, na época da Coroa de Aragón, no século XIII;
Reggio ou Regio, na Idade Moderna;
Reggio di Calabria, despois da unificación de Italia. Cultura
A cidade é sede do Consello Rexional da Calabria e da Superintendecia Arqueolóxica da Calabria. En Reggio hai dúas novas universidades, a "Mediterránea" (fundada en 1968) e a "Dante Alighieri" (instituída en 1984), ademais posúe un dos máis importantes museos arqueolóxicos nacionais de Italia, no que están expostos os notábeis Bronces de Riace, que se converteron nun símbolo da cidade.