proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Broad (moeda)

O broad é unha moeda inglesa de ouro cuñada inicialmente pola Commonwealth de Inglaterra en 1656, e novamente en 1660 xa a nome de Carlos II, co valor 20 xilins. O seu deseñador foi, en ambos os casos, o daquela gravador xefe da Royal Mint, Thomas Simon. Caracterización
Commonwealth de Inglaterra
A moeda emitida pola Commonwealth de Inglaterra, logo da guerra civil inglesa, ten un diámetro de entre 29 e 30 milímetros e un peso de entre 9, 00 e 9, 10 gramos, e está cuñada en ouro cunha pureza de 916 milésimas. No seu anverso represéntase o busto do Lord Protector Oliver Cromwell que se amosa laureado, á maneira dos emperadores romanos. A inscrición latina que o rodea é OLIVAR D G R P ANG SCO HIB &c PRO (Olivarius Dei Gratia Res Publicae Angliae, Scotiae et Hiberniae etc. Protector; galego: "Oliver, pola graza de Deus, protector da República de Inglaterra, Escocia, Irlanda, etc. ").
Pola súa banda, o reverso amosa un escudo coroado que representa as armas da Commonwealth, coa inscrición PAX QVAERITVR BELLO ("A paz procúrase a través da guerra").
Consonte algúns investigadores a moeda non chegou a entrar en circulación, senón que foi unicamente unha cuñaxe en proba; con todo, nunha certa cantidade de exemplares áchanse sinais significativos deteren circulado, aínda que non durante moito tempo, tendo en conta a repentina morte de Cromwell o 3 de setembro de 1658.
Carlos II (1660-1685)
Pola súa banda, a proposta de Thomas Simon para o broad a nome de Carlos II amosaba no seu anverso un busto drapeado e laureado do monarca cara á dereita, coa lenda CAROLVS II REX ("Rei Carlos II"), en tanto que o reverso presentaba unha composición cruciforme cos escudos de armas de Inglaterra, Escocia, Francia e Irlanda, coas letras CC coroadas, rodeado pola lenda MAG MALI A·DEI ("Poderosas accións de Deus"), e a data de 1660.
Coñécense diversas variantes do broad de Carlos II, creadas tamén por Simon e datadas en 1660 e en 1662. Todas elas foron cuñadas unicamente como moedas de proba, e non chegaron a cuñarse para a súa posta en circulación, xa que o monarca decidiu encomendarlles a confección das súas moedas ordinarias aos irmáns Joseph e John Roettiers, rivais de Thomas Simon na Royal Mint.
Broadcast

No mundo das redes de computadores, as transmisións broadcast son as que se fan entre un equipo e todos os equipos do resto da rede.
As transmisións broadcast están soportadas na maioría de redes de área local e adoitan usarse para transmitir mensaxes a tódolos equipos dunha mesma rede, como fai por exemplo o protocolo ARP. Para transmitir en broadcast adoita usarse unha dirección especial, como por exemplo a dirección física FF-FF-FF-FF-FF-FF.
Brocéliande

Brocéliande, tamén escrito Brécilllien, Brecheliant e Brec'heleané en bretón, é unha fraga mítica da lenda artúrica, identificada na actualidade coa fraga de Paimpont e antigamente coa fraga de Huelgoat ou de Quintin, todas elas na Bretaña. O río Av nace en Brocéliande, a uns 200m de altura. Literatura e mitoloxía
O primeiro texto que menciona esta fraga é o Roman de Rou do poeta anglonormando Robert Wace, en 1160. Con todo, é en textos máis tardíos, onde se atopan ademais do seu nome actual, a maioría das súas atribucións.
Brocéliande é o fogar de numerosas lendas, incluíndo historias do mago Merlín, a fonte da eterna xuventude e o valente cabaleiro Lanzarote. Segundo a tradición, dentro deste bosque encóntrase o mítico Val sen Retorno de Morgana, a casa e a tumba de Merlín, a casa da dama do lago (un monumento megalítico) e moitos outros lugares de gran significado na tradición artúrica.
Até o 2023 estaba na actual Brocéliande (Paimpont) unha fagus sylvatica chamada 'de Ponthus', o príncipe galego da literatura do século XV que loitou nesta fraga. A árbore foi derrubada pola borrasca Ciaran. Outros lugares de interese
Abadía de Paimpont - Construída no século XIII sobre un priorato do ano 645.
Estanque do paso do Acivro (Pas du Houx) - O maior estanque do bosque con 80 hectáreas.
Forxas de Paimpont - Establecidas en 1653, funcionaron até mediados do século XX.
Castelo de Comper - Situado ao norte do bosque, non está relacionado coa palabra bretoa "kemper" senón que provén probabelmente do antigo francés "combre" que significa encoro.
Castelo de Trécesson - Reconstruído no século XV, asociado á familia de Trécesson e á lenda da "Dama branca de Trécesson".
Broken Arrow (filme de 1996)

Broken Arrow é un filme estadounidense dirixido por John Woo que se estreou en 1996. Está protagonizado por John Travolta e Christian Slater, e a historia trata do roubo de dúas armas nucleares americanas. Sinopse
Durante unhas manobras militares nun sofisticado avión que transporta dúas cabezas nucleares, o maior Deakins (John Travolta), que é o piloto, intenta asasinar o copiloto, o tenente Hale (Christian Slater), para roubar a carga e pedir un rescate ó goberno dos Estados Unidos. Pero Hale consegue sobrevivir e coa axuda dunha ranger (Samantha Mathis) do Parque Nacional onde aterrou, intentará deter a Deakins. Personaxes
John Travolta como Vic "Deak" Deakins
Christian Slater como Capitán Riley Hale
Samantha Mathis como Ranger Terry Carmichael
Delroy Lindo como Coronel Max Wilkins
Frank Whaley como Giles Prentice
Bob Gunton como Pritchett
Howie Long como Sarxento Kelly
Casey Biggs como Novacek
Shaun Toub como Max
Vyto Ruginis como Johnson
Vondie Curtis-Hall como Sarxento Sam Rhodes
Kurtwood Smith como Secretario de Defensa Baird
Carmen Argenziano como Xeneral Boone
Jack Thompson como Secretario de Asuntos do Estado
Daniel von Bargen como Xeneral Creely
Bromacepam

Bromacepam (coñecido entre outros cos nomes comerciais de Lexatín®, Calmepam®, Compendium®, Creosedin®, Durazanil®, Lectopam®, Lexaurin®, Lexomil®, Lexotan®, Lexotanil®, Normoc®, Somalium®)é unha droga derivada da benzodiacepina. Posúe propiedades sedativas, hipnóticas, anxiolíticas e muscular relaxante do esqueleto. Indicacións
Perturbacións da ansiedade e síntomas ansiosos. Reaccións adversas
Sono.
Descoordinación motora.
Alteracións gastro-intestinais.
Diarrea.
Vómitos.
Alteracións do apetito.
Alteracións visuais.
Irregularidades cardiovasculares.
Alteración da memoria.
Confusión.
Depresión.
Vertixe.
O seu uso prolongado pode causar dependencia e síndrome de abstinencia cando a medicación é interrompida. Contraindicacións e precaucións
As doses deben ser reducidas nos vellos.
Debe ser administrado con coidado en doentes con miastenia gravis ou insuficencia respiratoria ou con apnea do sono. Interaccións
Debe ser evitado o uso concomitante de alcol e medicamentos depresores do Sistema Nervioso Central. Posoloxía
3 mg a 18 mg por día divididas por varias administracións.
Non recomendado o seu uso en nenos. Farmacocinética
Idéntica á do Diacepam. Excreción
Idéntica á do Diacepam.
Bromatoloxía

A bromatoloxía, ou ciencia dos alimentos, é a ciencia da natureza dedicada ao estudo dos alimentos. Etimoloxía
O termo bromatoloxía está formado pola unión dos elementos bromat- e -loxía, derivados do nome do grego antigo βρῶμα, -ατος brôma, -atos "alimento", e o sufixo grego -λογία -loxía, "tratado", "estudo", "ciencia", repectivamente. Concepto
Moitas veces confúndese o termo co de "tecnoloxía alimentaria". Pero o Instituto de Tecnólogos de Alimentos (Institute of Food Technologists) dos Estados Unidos, define a ciencia dos alimentos como "a disciplina na que se utilizan as ciencias biolóxicas e físicas, e a enxeñaría, para estudar a natureza dos alimentos, as causas da súa deterioración, os principios subxacentes no procesamento dos alimentos e a mellora dos alimentos para o consumidor". O libro de texto Food Science define a ciencia dos alimentos, en termos máis simples, como "a aplicación das ciencias básicas e a enxenaría para estudar a natureza física, química e bioquímica dos alimentos e os principios do procesamento dos alimentos". Actividades dos bromatólogos
As actividades dos tecnólogos en alimentos, ou bromatólogos, inclúen o desenvolvemento de novos produtos alimenticios, o deseño de procesos para producir estes alimentos, a selección de materiais de empaquetado, os estudos de vida útil, a avaliación sensorial de produtos mediante enquisas ou consultas con posíbeis consumidores, así como probas microbiolóxicas e químicas. Os científicos de alimentos poden estudar fenómenos máis fundamentais que estean directamente relacionados coa produción de produtos alimenticios e as súas propiedades. Disciplinas que comprende a bromatoloxía
A ciencia dos alimentos reúne múltiplas disciplinas científicas. Incorpora conceptos de campos como a química, a física, a fisioloxía, a microbioloxía e a bioquímica, entre outros. A tecnoloxía alimentaria incorpora conceptos da enxeñaría química, por exemplo.
Bromodesoxiuridina

A bromodesoxiuridina (5-bromo-2'-desoxiuridina, BrdU, BUdR, BrdUrd, broxuridina) é un nucleósido sintético que é un análogo da timidina. O BrdU utilízase comunmente na detección de células en proliferación en tecidos vivos. A 5-bromodesoxicitidina e desaminada para formar BrdU.
A BrdU pode incorporarse a un ADN acabado de sintetizar de células en replicación (durante a fase S do ciclo celular durante a cal se replica o ADN), substituíndo a timidina durante a replicación do ADN. Despois poden utilizarse anticorpos específicos para a BrdU para detectar o composto químico incorporado (ver inmunohistoquímica), indicando así que células estaban replicando activamente o ADN. A unión do anticorpo require a desnaturalización do ADN, xeralmente ao expoñer as células a ácidos ou á calor.
A BrdU pode trasnmitirse dunha célula á célula filla durante a replicación. Demostrouse que a BrdU é detectable ata dous anos despois da súa infusión.
Como a BrdU pode substituír a timidina durante a replicación do ADN, pode causar mutacións, e o seu uso é, por tanto, un perigo potencial para a sáude. Porén, como non é radioactiva nin mielotóxica ás concentracións estipuladas, é moi utilizada para estudos in vivo da proliferación de células de cancro. Porén, a concentracións radiosensibilizantes, a BrdU compórtase como mielosupresora, o que limita o seu uso para radiosensibilización.
A BrdU diferénciase da timidina en que a BrdU presenta un átomo de bromo en lugar dun grupo CH3 da timidina. A substitución de Br pode utilizarse en experimentos de difracción de raios X en cristais que conteñen ADN ou ARN. O átomo de Br actúa como un dispersador anómalo e o seu gran tmaño afecta a difracción de raios X do cristal o suficiente como para detectar tamén diferenzas isomórficas.
A bromodesoxiuridina libera xenes silenciados por asociación coa histona causada pola metilación do ADN.
A BrdU pode tamén utilizarse para identificar microorganismos que respondan a substratos carbonados específicos en ambientes acuáticos e no solo. Un substrato carbonado engadido ás incubacións de mostras ambientais causa o crecemento de microorganismos que poden utilizar ese substrato. Estes microorganismos incorporarán despois a BrdU no seu ADN a medida que crecen. O ADN da comunidade pode despois ser illado e o ADN etiquetado con BrdU purificado usando unha técnica de inmunocaptura. A posterior secuenciación do ADN etiquetado pode utilizarse para identificar o taxon microbiano que participou na degradación da fonte de carbono engadida.
Porén, non é seguro que todos os microbios presentes nunha mostra ambiental poidan incorporar a BrdU na súa biomasa durante a síntese de ADN de novo. Por tanto, un grupo de microorganismos pode responder a unha fonte de carbono pero non ser detectados usando esta técnica. Ademais, esta técnica está nesgada cara a identificar microorganismos con xenomas ricos en A e T.
Bronce

O bronce é o nome co que se denominan toda unha serie de aliaxes metálicas que teñen como base o cobre e outro metal, xeralmente estaño (entre un 3-20%) e proporcións variables doutros elementos como cinc, aluminio, antimonio, fósforo, prata. Outros elementos con características de dureza superiores ao cobre fan mellorar as súas propiedades mecánicas. Características principais
Presenta unha boa ductilidade e boa resistencia ao desgaste e á corrosión. É moi empregado para realizar pezas de fundición pola súa colabilidade e para a fabricación de pás de hélice para propulsión de buques pola resistencia que ten á cavitación. Historia
Foi a primeira aliaxe fabricada conscientemente: consistía en mesturar o mineral de cobre (calcopirita, malaquita etc. ) e o de estaño (casiterita) nun forno alimentado con carbón vexetal. O monóxido de carbono resultante reducía os minerais a metais: cobre e estaño que se fundían e aliaban entre un 5 e un 10% en peso de estaño. O coñecemento metalúrxico da fabricación de bronce deu orixe, nas distintas civilizacións, á chamada Idade de Bronce. Familias de bronces
Bronces binarios (cobre con estaño).
Bronces forxados.
Bronces moldeados.
Bronces complexos (que teñen un terceiro elemento)
Bronces con zinc.
Bronces con chumbo. Aplicacións
O bronce utilizouse para fabricar armas, escudos, estatuas etcétera. Actualmente emprégase especialmente en aliaxes condutoras da calor, en baterías eléctricas e, os seus sales, no tratamento de certos tipos de depresión. Tamén se utiliza o bronce na fabricación de cordas para guitarras acústicas en dúas modalidades: aliaxe de 80% cobre e 20% zinc, e mesturado con fósforo. Ademais, na maioría de competicións deportivas entrégase unha medalla de bronce ao terceiro posto.
Bronquiectasia

Unha bronquiectasia é unha dilatación anormal e irreversíbel da árbore bronquial, encargada de conducir o ar dende a traquea até a unidade funcional respiratoria, o alvéolo pulmonar. Iso adoita producirse pola rotura dos compoñentes elástico e muscular da parede bronquial. Foi descrita por vez primeira en 1819 polo médico francés René Laënnec. Non hai na actualidade datos fiábeis sobra a incidencia ou a prevalencia desta doenza, aínda que si que é un feito que é máis frecuente nos países subdesenvolvidos ca nos desenvolvidos.
A inflamación dos bronquios pode dar lugar a unha colonización bacteriana, que á súa vez pode provocar unha infección. Esta inflamación pode ocasionar repetidas inflamacións, dando lugar a un círculo vicioso quen de provocar máis bronquiectasias. Causas
A etioloxía das bronquiectasias é moi variada, e até nun 50% dos casos non é posíbel coñecer a causa. Unha das causas identificadas son as infeccións, sobre todo a tuberculose, as infeccións por fungos e os virus. Obstrucións da vía aérea por mor de corpos estraños ou tumores pode ser tamén causa de bronquiectasia. En menor medida, tamén poden ser a causa o secuestro pulmonar ou atelectasias postoperatorias. As bronquiectasias xeneralizadas, é dicir, ás que afectan a todos ou a maioría dos bronquios de ambos pulmóns, adoitan estar causadas, ou ben por inhalación de gases tóxicos, heroína ou asma; ou ben por doenzas de orixe sistémico como poden ser a asperxilose broncopulmonar alérxica, alteracións inmunolóxicas, fibrose quística, síndrome de Young ou déficit de alfa-1 antitripsina. Síntomas
Os síntomas principais que presenta un paciente con bronquiectasia son a tose produtiva crónica, que ás veces pode conter sangue, e as pneumonías de repetición. Estas pneumonías prodúcense xusto no mesmo sitio do pulmón onde os bronquios se atopan anormalmente dilatados por mor da bronquiectasia. Tratamento
O tratamento está encamiñado a tratar a causa da bronquiectasia, e a mellorar a obstrución das vías respiratorias.
Bronquite

A bronquite é a inflamación da mucosa que recobre interiormente os bronquios. Hai dous tipos de bronquite: aguda e crónica. Bronquite aguda
Unha bronquite aguda aparece como consecuencia dunha infección respiratoria, como un arrefriado ou unha farinxite, cando os mesmos virus estenden a infección cara aos condutos aéreos dos pulmóns (bronquios e bronquíolos). Esta inflamación resólvese nuns poucos días. Bronquite crónica
Na bronquite crónica a inflamación bronquial é persistente, o que provoca unha deterioración progresiva da función pulmonar. É consecuencia de infeccións repetidas dos bronquios e bronquíolos ou de, por exemplo, o fume do tabaco. Vaise alterando a cuberta mucosa dos tubos, que se estreitan e obstrúen por un aumento de secreción de moco e unha contracción excesiva dos músculos da parede bronquial.
O primeiro síntoma é unha tose lixeira matutina da que habitualmente se culpa ao tabaco. Considérase que evolucionou cara a unha bronquite crónica cando o doente expectora a maioría dos días durante tres meses consecutivos en máis de dous anos sucesivos. Débense excluír outras causas, como a tuberculose pulmonar ou a existencia de bronquiectasias.
Na bronquite crónica simple o esputo é de aspecto mucoso (escumoso e abrancazado) e na bronquite crónica sobreinfectada o esputo é purulento (espeso e amarelo-verdoso).
A bronquite crónica pódese confundir co enfisema primario (tose e expectoración escasas, mais dispnea forte), coa asma crónica (respiración sibilante) ou con bronquiectasias.
Brontispa longissima

Brontispa longissima é unha especie de escaravello crisomélido que se alimenta das follas novas e dana as plántulas e cocos maduros das Arecaceae (coqueiros), polo que se lle adoita chamar escaravello do coqueiro. Estase convertendo nun problema cada vez máis grave como praga dos coqueiros en varias rexións do Pacífico e Índico, especialmente nas últimas décadas. Características
Os ovos están inseridos entre as follas, miden 1, 4 mm de longo ou menos e fan eclosión en 2-4 días. A fase larval dura 36 días e as larvas chegan a medrar ata os 8-10 mm e aliméntanse das follas causando danos. A pupa aparece nas partes secas das follas e mide 9-10 mm de longo e en 6 días dela emerxe o adulto. O adulto pode vivir ata 90 días e mide ata 10 mm de longo; pode realizar curtos voos que serven para que a especie se espalle. Tanto a larva coma o adulto son destrutivos e causan danos na superficie das follas novas, facilitando ademais a entrada de patóxenos. Como praga
A área afectada por esta praga inclúe países como Indonesia, illas Salomón, Vietnam, Nauru, Camboxa, Laos, Tailandia, Maldivas, Myanmar, illa de Hainan e illas Aru e máis recentemente as Filipinas.
No Xapón a presenza deste escaravello foi detectada na illa de Okinawa en 1978. A especie espallouse a outras illas da prefectura de Okinawa. Á illa de Ishigaki chegou en 1982 e ás de Miyako, Iriomote e Yonaguni en 1984. En setembro de 2007 a Manila metropolitana e 26 provincias das Filipinas foron postas en corentena debido a ser infestadas con esta praga, para así tentar salvar a industria dos coqueiros das Filipinas, que produce 800 millóns de dólares ao ano.
As medidas de control aplicadas inclúen o uso de pesticidas e axentes de control biolóxicos como as avespas parasitas, como por exemplo, Asecodes hispinarum.
Hai outro escaravello que é unha praga similar e que pertence a un xénero relacionado, o Plesispa reichei, ao que tamén se lle chama ás veces escaravello do coqueiro e como é moi parecido distínguese con dificultade de B. longissima; a principal distinción é que ten un corpo máis ancho e unha puntuación de pintas máis forte, con diferenzas tamén en antenas e padrón dos élitros.
Brosimum alicastrum

Brosimum alicastrum é unha especie botánica arbórea do xénero Brosimum, da familia das moráceas, división das anxiospermas, que inclúe no xénero os Ficus e as moreiras. É endémica de Mesoamérica: dende México até Perú, pasando por Guatemala, O Salvador, Honduras, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, Güiana, Venezuela, Brasil, Bolivia, Colombia, Ecuador. Tamén se atopa nas illas do Caribe: Cuba, Xamaica e Trinidad e Tobago. Descrición
Esta árbore pode acadar os 45 m de altura e 1 m de diámetro. Cortiza acanalada, cilíndrica; con raíces externas de contraforte, dándolle máis soporte necesario se o seu sistema radicular é superficial; con zume leitoso doce e pegañento. Cortiza externa suave, agrisada clara, madeira avermellada, con sección central amarelenta. Flores unisexuales, solitarias e axilares. As flores masculinas, de cor amarela, están reunidas en amentos globosos, compostos de escamas peltadas e carecen de corola. As flores femininas están reunidas en cabezolas oblongas, ovais, con escamas máis pequenas. Taxonomía
Brosimum alicastrum foi descrita por Peter Olof Swartz e publicado en Nova Genera et Species Plantarum seu Prodromus 12. 1788. Sinonimia Alicastrum brownei Kuntze
Brosimum conzattii Standl.
Brosimum gentlei Lundell
Brosimum terrabanum Pittier
Ficus faginea Kunth & C. D. Bouché
Helicostylis ojoche K. Schum. ex Pittier
Piratinera alicastrum (Sw. ) Baill.
Piratinera terrabana (Pittier) Lundell
Urostigma fagineum (Kunth & C. D. Bouché) Miq.
subsp. bolivarense (Pittier) C. C. Berg
Brosimum bernadetteae Woodson
Brosimum bolivarense (Pittier) Romero
Brosimum columbianum S. F. Blake
Brosimum latifolium Standl.
Brosimum uleanum Mildbr.
Helicostylis bolivarensis Pittier
Helicostylis latifolia Pittier
Brother Bear

Brother Bear é o cuadraxésimo cuarto clásico filme de animación producido por Walt Disney Pictures, estreado o 24 de outubro de 2003, e distribuído por Buena Vista Pictures nas salas de cinema dos Estados Unidos. Foi dirixida por Aaron Blaise e Robert Walker, e o guión foi elaborado por Tab Murphy, Steve Bencich, Lorne Cameron, Ron J. Friedman e David Hoselton, baseándose no argumento de Broose Johnson. Sinopse
As personaxes que protagonizan o filme son Kenai, Koda, Denahi, Rutt, Tuke, Sitka, Tanana e Tug. Trata sobre o xiro inesperado da vida dun neno chamado Kenai cando os espíritos o converten no animal que máis aborrece, o oso. A trama transcorre no noroeste americano e narra a amizade entre Kenai e o seu novo amigo Koda (un pequeno oso) e como entre os dous intentan que o protagonista recupere a súa forma humana. Mentres, o seu irmán (que non coñece o sucedido con Kenai) perségueo para conseguir o honor e a vinganza familiar. Personaxes
Joaquin Phoenix como Kenai
Jeremy Suarez como Koda
Rick Moranis como Rutt
Dave Thomas como Tuke
Jason Raize como Denahi
D. B. Sweeney como Sitka
Joan Copeland como Tanana
Michael Clarke Duncan como Tug
Greg Proops como Oso macho
Pauley Perrette como Oso femia
Estelle Harris como Osa vella
Bumper Robinson como Chipmunks
Angayuqaq Oscar Kawagley como Narrador inuit Banda sonora
A súa banda sonora está composta por Mark Mancina e Phil Collins, e interpretada por este último xunto con algúns artistas colaboradores. Comercializouse por Walt Disney Records o 26 de maio do 2009 e o disco contén 11 cancións, cunha duración total de 46 minutos e 13 segundos. Os temas que compoñen o disco son os seguintes: "Look Through My Eyes" (Phil Collins, 4: 01)
"Great Spirits" (Tina Turner, 3: 24)
"Welcome" (Phil Collins, 3: 38)
"Transformation" (Bulgarian Women's Choir, 2: 29)
"On My Way" (Phil Collins, 3: 40)
"Welcome" (The Blind Boys of Alabama, 3: 14)
"No Way Out (Theme From Brother Bear)" (Phil Collins, 4: 18)
"Transformation (Phil Version)" (Phil Collins, 2: 25)
"Three Brothers (Score)" (Phil Collins, 6: 45)
"Awakes As A Bear (Score)" (Phil Collins, 6: 49)
"Wilderness Of Danger And Beauty (Score)" (Phil Collins, 5: 30) Galardóns e nomeamentos
2003: Nomeado ó Oscar ó mellor filme de animación.
Bruce Hoffman

Bruce Hoffman é un profesor da School of Foreign Service da Universidade de Georgetown experto en terrorismo e contrainsurxencia. Anteriormente fora director do oficina en Washington do think tank RAND (1998-2006) e o seu vicepresidente para asuntos internacionais (2001-2004).
Entre os seus libros máis salientables están Inside Terrorism (1998; 2ª edición revisada 2006); e The Failure of Britain's Military Strategy in Palestine, 1939-1947 (1983). Tamén é redactor xefe da revista, Studies in Conflict and Terrorism e editor da colección Columbia Studies in Terrorism and Irregular Warfare publicada pola Columbia University Press.
Bruno Ninaber van Eyben

Bruno Ninaber van Eyben, nado en Boxtel, Brabante do Norte, o 3 de novembro de 1950, é un xoieiro e enxeñeiro industrial neerlandés coñecido por ser o autor do deseño do anverso das moedas do euro dos Países Baixos. Traxectoria
Ninaber é fillo do artista Antonius Cornelius (Toon) Ninaber van Eyben (1896-1977) e de Carla Hoyng (1910-1975).
Bruno Ninaber van Eyben graduouse en 1971 dos seus estudos artísticos superiores no Instituto das Artes en Maastricht, na especialidade de deseño de xoiaría, e estableceuse como creador autónomo. Na década de 1970 deseñou obxectos como un reloxo de pulseira (1973), un colgante con reloxo (1976) e un sistema de alumeamento fluorescente (1977).
Entre outros museos relevantes, algunhas das súas obras forman parte das coleccións do Rijksmuseum de Ámsterdam, do MOMA de Nova York e da Neue Sammlung, de Múnic.
En 1980 Ninaber foi o artista escollido pola Real Casa da Moeda dos Países Baixos para o deseño da derradeira serie de moedas con valor facial en floríns, a nome da raíña Beatriz, que estiveron en circulación desde 1982 ata a chegada do euro en 2002. Así mesmo, foi o gañador do cuncurso para o deseño dos anversos nacionais das moedas circulantes da serie do euro dos Países Baixos.
Bruno Ninaber van Eyben estableceu en 1971 o seu propio estudio na cidade surholandesa de Delft, co nome de Studio Ninaber, e en 2009 inaugurou unha delegación do Studio Ninaber en Alemaña. Ademais, en 1985 creou a consultoría internacional de deseño n|p|k Industrial Design xunto con dous socios (Ninaber/Peters/Krouwel). Desde o 1 de xullo de 2003, é profesor de Deseño na Facultade de Enxeñaría do Deseño Industrial da Universidade de Tecnoloxía de Delft. Recoñecementos
1979: Premio Kho Liang Ie ao deseño industrial, outogado polo Fondo de Ámsterdam para as Artes.
2007: Premio Oeuvre (Oeuvreprijs) de deseño, outorgado polo Fondo BKVB.
2008: Premio Piet Zwart, á traxectoria no deseño, da Organización Profesional de Deseñadores Neerlandeses (BNO).
2013: Cabaleiro da Orde do León Neerlandés.
Brut y Tywysogion

Brut y Tywysogion (Crónica dos príncipes) é unha das máis importantes fontes primarias para a historia de Gales. É unha crónica analística que serve como continuación da Historia Regum Britanniae de Geoffrey de Monmouth. Características
Brut y Tywysogion sobreviviu a través de varias traducións galesas dun orixinal latino que non conservamos. As versións máis importantes son a do Peniarth MS. 20 e a algo menos completa do Libro Vermello de Hergest. A versión coñecida como Brenhinoedd y Saeson (Reis dos ingleses) combina material dos anais galeses e materiais dunha fonte inglesa.
A versión do Peniarth MS. 20 comeza en 682 coa mención da morte de Cadwaladr e remata en 1332. As entradas dos derradeiros anos son breves, normalmente citas de mortes e eventos como eclipses, pragas ou terremotos, pero as anteriores daban moitos máis detalles. O foco principal está sobre os gobernantes dos reinos de Gwynedd, Powys e Deheubarth, pero tamén se citan acontecementos eclesiásticos, tales como a data de celebración da Pascua na igrexa galesa en liña con Roma por "Elbodius" (Elfodd), bispo de Bangor, en 768. Tamén aparecen referidos brevemente acontecementos de Inglaterra, Irlanda, Escocia e, por veces, Francia.
Os anais monásticos orixinais pénsase que se escribiron na Abadía de Strata Florida, pero tamén puido ser que se tomasen cousas da vella abadía de Llanbadarn Fawr no século XI. Tamén se empregaron anais doutras abadías na composición. Polo menos unha das traducións galesas pénsase tamén que puido ser escrita en Strata Florida.
Brutalidade policial

Brutalidade policial é un termo empregado para describir o uso excesivo de forza física, asalto, ataques verbais e ameazas por policías e outras forzas da orde pública. O termo tamén se pode aplicar ó mesmo comportamento dos oficiais de prisións. Está moi estendida en moitos países, mesmo naqueles que a perseguen. A brutalidade é unha das formas de mala conduta policial, que inclúe falsos arrestos, represión política, racismo, abuso de vixilancia, abuso sexual e corrupción policial.
Bryn Celli Ddu

Bryn Celli Ddu é un lugar prehitórico da illa galesa de Anglesey, localizado preto de Llanddaniel Fab. O seu nome significa 'o túmulo do bosque escuro'. Foi saqueado en 1699, e as escavacións arqueolóxicas fixéronse entre 1928 e 1929.
Durante o período neolítico, tiña un crómlech e un henge. Do lugar recuperouse unha pequena parte dun recipiente queimado que contiña un óso humano do oído.
A comezos da idade de bronce, as pedras foron removidas para construír unha típica tumba de andadeiro na parte superior do centro do henge. Unha pedra tallada cun deseño en serpentina atopábase orixinalmente no lugar. Dende o seu descubrimento, foi trasladada ó Museo Nacional de Gales e foi substituída por unha réplica colocada a carón da entrada. O túmulo de terra que cobre a tumba é unha restauración do século XX. O orixinal era probablemente meirande.
Norman Lockyer, que publicou en 1906 o primeiro estudo sistemático de astronomía megalítica, sostiña que Bryn Celli Ddu marcaba o solsticio de verán. No seu momento, foi ridiculizado, pero as investigacións de Christopher Knight e Robert Lomas en 1997 e 1998 demostraron que estaba no certo. Knight e Lomas tamén declararon que os aliñamentos do lugar servían como calendario agrícola. Steve Burrow, conservador do Amgueddfa Cymru (Museo Nacional de Gales), sostivo máis recentemente a relación dos aliñamentos co solsticio de verán. O aliñamento relaciona Bryn Celli Ddu con outros llugares, como Maes Howe e Newgrange, que sinalaban o solsticio de inverno.
Brías

Brías é unha vila do concello de Berlanga de Duero, na provincia de Soria, en Castela e León.
O punto máis alto de Brías é o pico Otero, de 1. 281 m.
Brócoli

O brócoli ( pronunciación ) (Brassica oleracea var, italica), do latín brachium (brazo), é unha planta da familia das brasicáceas, antes chamadas crucíferas. Outras especies desta familia son o repolo, a coliflor ou as coles de Bruxelas.
O brócoli posúe abundantes cabezas florais carnosas de cor verde, dispostas en forma de árbore, sobre pólas que nacen dun groso talo comestíbel. É moi semellante á coliflor, mais verde no canto de branca. Dáse en climas frescos, polo que prospera pobremente durante os veráns calorosos. Habitualmente tómase fervido ou ao vapor, pero pódese consumir cru. Ten un alto contido de vitamina C, vitamina E e fibra solúbel.
Buala

Buala é unha poboación das Illas Salomón, no sur do océano Pacífico, situada na Illa de Santa Isabel, a maior do país. É a capital da provincia de Isabel. Ten unha poboación dun 2. 700 habitantes (2008).
Buchi Emecheta

Buchi Emecheta, nada en Lagos o 27 de xullo en 1944 e finada en Londres o 25 de xaneiro de 2017, foi unha escritora nixeriana residente no Reino Unido. Traxectoria
Filla dun traballador do ferrocaril, quedou orfa e estivo ao coidado dunha escola misioneira. Casa aos dezasete anos e cando seu home marcha a Inglaterra estudar, ela vai con el. En 1966 sepárase do seu home e realiza estudos de socioloxía na Universidade de Londres.
As súas novelas tratan da relación entre homes e mulleres na sociedade tradicional e da oposición entre tradición e modernidade. Obra
1972: In the Ditch (novela).
1974: Second Class Citizen.
1976: The Bride Price.
1977: The Slave Girl.
1979: The Joys of Motherhood.
1981: Destination Biafra.
1981: Naira Power.
1981: Double Yoke.
1986: The Rape of Shavi.
1994: Kehinde.
Bucle (teoría de grafos)

Na teoría de grafos, un bucle ou lazo é unha aresta que conecta un vértice consigo mesmo. Un grafo simple non contén bucles.
Dependendo do contexto, pódese definir un grafo ou un multigrafo para permitir ou non permitir a presenza de bucles (moitas veces de acordo con activar ou desactivar varias arestas entre os mesmos vértices).
Nun grafo cun vértice, todas as arestas deben ser bucles. Tal gráfica chámase ramo. Grao
Para un grafo non orientado, o grao dun vértice é igual ao número de vértices adxacentes.
Un caso especial é un bucle, que suma dous ao grao. Un vértice cun bucle "vése" a si mesmo como un vértice adxacente de ambos os extremos da aresta engadindo así dous, non un, ao grao.
Para un grafo orientado, un bucle engade un ao grao de entrada e outro ao grao de saída.
Buda az sharm foru rikht

Buda az sharm foru rikht (en persa: بودا از شرم فرو ریخت) é un filme iraniano de 2007 dirixido por Hana Makhmalbaf. O título do filme provén do libro The Buddha Was Not Demolished in Afghanistan, It Collapsed Out of Shame, escrito polo seu pai, Mohsen Makhmalbaf. O filme ten lugar no moderno Afganistán despois da derrota dos talibáns e conta a historia dunha nena afgá de cinco anos que quere asistir a unha escola acabada de abrir. A nena, chamada Bakhtay (Nikbakht Noruz) vive nas covas debaixo dos restos dos Budas de Bamiyán que foron destruídos polos talibáns en 2001. Bakhtay obsesiónase coa idea de asistir á escola mais debe loitar contra unha sociedade influenciada polo estrito control talibán, pola dominación masculina, pola guerra, pobreza e pola violencia. Personaxes
Abdolali Hoseinali como Talib boy
Abbas Alijome como Abbas
Nikbakht Noruz como Bakhtay
Budokan

Budokan (xaponés: 武道館) é un estilo de Karate que foi creado por Chew Choo Soot, despois de adestrar outros deportes de loita na xuventude mentres empezou o adestramento de karate cun oficial do exército xaponés, no período da ocupación xaponesa da Malaisia, a súa terra natal. O estilo pretende sintetizar un prototipo de arte marcial orixinal, que complementa os estilos de karate Shotokan e Kenshinkan con elementos doutras modalidades, como wushu e taekwondo.
Bufanda

A bufanda ou tapabocas é un complemento de roupa normalmente longa e angosta. Características
É unha peza de téxtil, cuxa lonxitude e acabado varía dependendo da súa confección. A peza pode ser feita con tecidos moi diversos empregando materiais como a la, o algodón, acrílico etc. O seu deseño chega a abarcar unha ampla gama de cores, debuxos, patróns ou figuras como cadros, raias etc.
Usualmente úsase preto da cabeza ou no pescozo, co propósito de quentar, aínda que é utilizada tamén como complemento de moda. En climas fríos, unha bufanda grosa tecida, a miúdo é atada ao redor do pescozo para manter quente. Isto polo xeral é acompañado por un chapeu quente, luvas e un abrigo pesado.
O contexto que comporta a bufanda volveuse un factor de moda particularmente entre mulleres e ata relixioso dependendo da cultura.
Bufarda

Unha bufarda é un tipo de biolo (pequena abertura) que aparece na parede dunha casa para dar luz ou para ventilar. Aparecen en construcións en todo o mundo cando a abertura dunha gran xanela non está xustificada no muro. A bufarda en Galicia
A bufarda é común na arquitectura popular galega onde se define coma unha simple fenda feita no muro, que adoita posición vertical ou horizontal (nalgúns casos pode ir redondeada), enmarcada con dúas coidadas pezas de granito. A súa función é a de dar ventilación a espazos destinados a cortes, adegas e almacenamento, que nalgunhas ocasións se tapan con fachucos de palla. Coma ocorre con todos vans das casas, aínda que o muro sexa de cachotes, estes van arrodeados por pezas de cantaría. Non adoitan posuír vidros ou contras, de feito o seu tamaño é mínimo para que non entre frío nas cortes permitindo que ventilen. Ás veces é unha soa peza de granito furada a que forma o van, outras veces máis de dúas pezas forman o van, sendo máis ben neste caso máis ben xaneliñas.
Recibe tamén os nomes de bufarra, bufarro, fachal, fachineiro e fachinelo. Ás veces o termo é moi próximo ao de biolo (ou claraboia); tamén ao de lucernario (ou mansarda); e tamén ao de troneira, cos que pode ser sinónimo.
Buffalo buffalo Buffalo buffalo buffalo buffalo Buffalo buffalo

"Buffalo buffalo Buffalo buffalo buffalo buffalo Buffalo buffalo" é unha frase, en inglés, gramaticalmente correcta e que se pon como exemplo de como palabras homónimas e homófonas poden ser utilizadas para crear construcións complicadas. Tradúcese: "Búfalos de Buffalo que son intimidados por búfalos de Buffalo intimidan búfalos de Buffalo".
Foi discutida en literatura dende 1972, cando foi usada por William J. Rapaport, profesor asociado da Universidade de Buffalo.
A correcta comprensión da frase é posible coñecendo os tres significados da palabra Buffalo: A cidade de Buffalo, no estado de Nova York, EUA.
O animal bisonte.
Un sinonimo para o verbo "bully", isto é, atormentar persistentemente a outra persoa.
Así, a frase traducida convértese en: "Bisontes de Buffalo que (outros) bisontes de Buffalo atormentan (á súa vez tamén) a bisontes de Buffalo".
BugSat-1

BugSat-1, alcumado como Tita, é un satélite artificial arxentino lanzado o 19 de xuño de 2014 mediante un foguete Dnepr (foguete) desde o cosmódromo de Yasny en Dombarovsky. Características
BugSat-1 era un demostrador tecnlóxico para estudar a viabilidade da constelación de satélites ÑuSat de observación terrestre, deseñados pola compañía arxentina Satellogic S. A. . Cunha masa de 22 kg e unhas dimensións de 275 x 500 x 500 mm, o satélite probou unha serie de tecnoloxías para a nova constelación, levando a bordo tres antenas, unha cámara de resolución media, un receptor GPS, unha radio UHF e unha radio en banda C. BugSat-1 transmitía de manera periódica paquetes AX. 25 para a comunidade de radioafeccionados na banda UHF.
Bugalliña

A bugalliña é un xogo tradicional galego practicado unicamente por mulleres. Estivo arraigado na comarca do Ribeiro ata que soamente se xogou na parroquia de Santo Estevo de Nóvoa, pertencente ao concello de Carballeda de Avia. Até a data non se atopou nada similar nin dentro nin fóra de Galicia.
O xogo aparece mencionado nun estudo da Universidade de Santiago de Compostela do ano 2009, que recolle 64 xogos tradicionais galegos que se seguen a practicar, moitos en risco de desaparecer.
A bugalliña é un dos poucos xogos tradicionais femininos que subsisten. É un xogo considerado dos máis raros ou complicados porque ten moitas regras.
A xornalista June Fernández inclúe no seu libro 10 Ingobernables. Historias de transgresión y rebeldía, un capítulo dedicado á bugalliña, visibilizando a loita pola supervivencia deste xogo tradicional de mulleres. Manuela Vázquez Coto, investigadora sobre os xogos tradicionais practicados exclusivamente por mulleres adultas, achéganos á historia da bugalliña e as súas regras de xogo. Escribiu varios artigos e participado en diversas xornadas nas que difunde e axuda a facer visible este particular xogo en perigo de extinción. O xogo
A bugalliña xógase nun recinto ao aire libre, preferiblemente sobre unha superficie de terra. No centro do chan hai un pequeno burato, chamado burata, onde hai que encaixar as bólas de madeira coas que se xoga. Son dúas pezas ovaladas do tamaño dunha landra gorda. Nas súas orixes xogábase cos bugallos dos carballos, os tumores que lles saen ás árbores pola actividade parasitaria dos insectos. Probablemente desa denominación vén o nome do xogo bugalliña.
O xogo é unha mestura entre a petanca e o xogo das bólas. Fanse dous equipos e xóganse en quendas por parellas de adversarias. Empeza a partida unha, lanzando a bóla desde o fondo da pista co obxectivo de encaixala na burata. Se acerta, volve xogar. Se falla, tócalle ao outro equipo, que pode lanzar á burata ou tentar golpear a bóla do equipo adversario.
Os tantos varían en función do tipo de xogada, dependendo da distancia do lanzamento, se se encaixa no burato son 4 puntos e 1 punto se se golpea desde cerca. Serán 2 puntos se se golpea a bóla do outro equipo. A conta dos marcadores iníciase en 12 puntos. Gaña o equipo que alcanza 24 puntos exactos. Ademais, cando chegan a 22 puntos súmase automaticamente 1 punto, desta maneira soamente se pode gañar cunha xogada que valla un só punto: meter a bóla na burata desde cerca.
Building Safer Communities. Risk Governance, Spatial Planning and Responses to Natural Hazards

Building Safer Communities. Risk Governance, Spatial Planning and Responses to Natural Hazards é un libro editado por Urbano Fra Paleo en 2009 e publicado por IOS Press. Contidos
Este texto trata sobre os principios conceptuais da gobernanza do risco, cuxa posta en práctica podería mitigar as crecentes perdas causadas por un risco natural. Promove a adopción de enfoques proactivos e preventivos nas políticas públicas, particularmente a través do urbanismo e a ordenación do territorio, influíndo sobre a ocupación das áreas de perigo.
O libro é unha introdución á formulación e aplicación a nivel estratéxico de políticas que afronten o risco, como un avance na integración das políticas actuais, incluíndo a xestión de emerxencias e a protección civil, a xestión ambiental, o desenvolvemento local ou a ordenación do territorio.
Os autores estudan e propoñen solucións que revisan as diferentes estratexias integradas dos distintos niveis da administración e toman en consideración: O papel central do concello na planificación da mitigación.
A integración da mitigación nos obxectivos sociais, económicos e ambientais.
A implicación de tódolos actores na planificación da mitigación.
Evitar a perturbación das funcións ambientais.
A necesidade de integrar a normativa dos niveis superiores da administración coa planificación cooperativa, para asegurar tanto a participación dos concellos como que o planeamento sexa sustentable.
Cómpre mellorar os procesos participativos de toma de decisións para diferenciar entre clases e aplicacións, e responder efectivamente na xestión do risco.
A percepción social do risco e a resposta debe ser unha parte integrante do proceso de planificación.
Os procesos de exposición individual e colectiva aos perigos naturais deben ser comprendidos para previr unha exposición futura,
Cómpre integrar o principio de precaución na xestión do risco, aínda que sometido a unha regulación comprensible, de modo que permita a toma de decisións.
A gobernanza do risco urbano só pode entenderse no marco dos sistemas rexionais e biofísicos.
A avaliación de impacto social é unha ferramenta que permite identificar de mellor modo as dimensións sociais do risco.
A planificación debe ser considerada máis como un proceso ca un resultado.
A recuperación posdesastre e a rehabilitación son unha oportunidade para a mitigación e a mellora dos asentamentos de poboación e das áreas urbanas.
Buka

Buka é unha poboación situada na illa homónima, Bougainville, Papúa-Nova Guinea. É capital da Rexión Autónoma de Boungainville, pois no transcurso da guerra civil de Bougainville, a que era capital, Arawa foi medio destruída.
As principais linguas que empregan son o nasioi e o rorovana.
Bula

Unha bula é un documento selado con chumbo sobre asuntos políticos ou relixiosos. No segundo caso, se está autenticada co selo papal, recibe o nome de bula papal ou bula pontificia. O nome bula procede do latín bulla, á súa vez proveniente da raíz indoeuropea *beu- ('inchar', do que tamén derivan burbulla, boca etc. ), un termo que fai referencia a calquera obxecto redondo artificial, e nun principio utilizábase para referirse á medalla que portaban ó pescozo, na Roma Antiga, os fillos das familias nobres até o momento en que vestían a toga.
Xeralmente chámase bulas ós documentos pontificios que son expedidos pola Chancelería Apostólica papal sobre determinados asuntos de importancia dentro da administración clerical e mesmo civil, constituíndose nun dos instrumentos máis estendidos nos que se fundamenta e expande a autoridade do pontífice.
Desde un punto de vista formal, a bula é solemne e moi característica. Levaba un selo de chumbo cunha cruz no centro e unha representación de San Pedro e San Pablo, mentres que no reverso incluíase o nome do Papa do momento da súa publicación e o ano do pontificado. Normalmente envíase ó arcebispo da diocese, quen á súa vez a fará chegar á parroquia. Está escrita en latín e se aparece en castelán ou noutra lingua é pola tradución feita desde o arcebispado; nese caso considérase unha copia.
En canto ó seu contido, as bulas expresan diversos mandatos en materia de ordenanzas e constitucións, condenacións doutrinais, concesión de beneficios, xuízos da Igrexa, decretos de indulxencias, de señoríos eclesiásticos etcétera.
Cando a bula é de extensión e/ou importancia menor denomínase breve.
Bula dourada

Bula Dourada (do latín bulla aurea; derivado do grego χρυσόβουλλο -chrysóvoullo- «selo de ouro») é un decreto ao que foi dado un selo dourado. Foron emitidas no Imperio Bizantino e, posteriormente, no resto de Europa polos monarcas durante a Idade Media e o Renacemento.
Algúns exemplos: A Bula Dourada de 1213 foi emitida por Frederico II, do Sacro Imperio Romano Xermánico.
A Bula Dourada de 1222 foi un decreto emitido polo rei André II de Hungría, confirmando os dereitos de nobreza; foille imposto da mesma forma que o rei Xoán de Inglaterra foi obrigado a asinar a Carta Magna. André tamén promulgou unha Bula Dourada en 1224, a Goldenen Freibrief, garantindo certos dereitos aos habitantes saxóns da Transilvania.
Máis frecuentemente, o termo refírese á Bula Dourada de 1356, un decreto emitido por unha Dieta (Reichtag) en Nuremberg liderada polo Sacro Imperador Carlos IV (ver Dieta de Nuremberg) que fixou, por un período de máis de 400 anos, un aspecto fulcral da estrutura do Sacro Imperio Romano.
Bulbo

Para a protuberancia da parte superior da medula espiñal véxase artigo Bulbo raquídeo. Un bulbo (chamado vulgarmente en Galicia cebola) é un tipo de órgano vexetal dalgunhas plantas perennes que inclúe unha parte correspondente ao caule, xeralmente de forma discoidal, da cal parten raíces e follas modificadas escamiformes. O mesmo que os rizomas, cormos e tubérculos, son órganos subterráneos de almacenamento de nutrientes que servirán á planta durante a época desfavorábel, na que perden a parte aérea, perdendo, polo tanto, a capacidade de realizar a fotosíntese.
As plantas que posúen este tipo de estruturas denomínanse colectivamente plantas bulbosas. Partes
Os bulbos constan de 5 partes principais: O disco basal, parte inferior do bulbo dende onde medran as raíces.
Os catáfilos ou escamas, carnosas, que son o órgano de almacenamento principal, xa que nos seus tecidos parenquimáticos é onde se acumulan os nutrientes.
A túnica, é unha camada que arrodea as escamas e as protexe do desecamento.
A hasta, que consiste nunha xema floral e outras xemas en desenvolvemento.
Xemas laterais, as que durante o período de crecemento darán orixe a novos bulbiños. Clasificación
Clasifícanse en dous tipos, Tunicados, nos que as súas bases están arrodeadas por camadas superpostas, como a cebola e o allo (Allium), o tulipán (Tulipa), o amarelle (Narcissus), o xacinto (Hyacinthus), o (Muscari).
Escamosos, coas bases imbricadas (como as tellas) e son máis carnosas, coma o lirio (Lilium).
Algunhas orquídeas epífitas forman órganos semellantes aos bulbos, non subterráneos, chamados pseudobulbos. Exemplos
As plantas con bulbos verdadeiros son sempre monocotiledóneas e inclúen, por exemplo: A cebola, o allo e todas as Alliaceae.
Lirios, tulipáns e outras Liliaceae.
Amaryllis, Hippeastrum, Narciso, e outras Amaryllidaceae.
Dous grupos do xénero 'Iris: Xiphium e Hermodactyloides.
Bulbo olfactorio

Os bulbos olfactivos son dúas zonas do encéfalo, situadas debaixo da parte anterior de cada un dos hemisferios cerebrais, protexidas e apoiadas polas láminas cribriformes. O bulbo olfactivo é a sede central para a elaboración das impresións olfactivas transmitidas polo nervio correspondente. A lámina cribrosa presenta varias aberturas polas que pasan os distintos feixes nerviosos que forman o nervio olfactivo, un dos 12 pares de nervios craniais.
Estes bulbos son a principal área olfactiva do cerebro. Cando captan un cheiro, as células receptoras envían sinais eléctricos aos glomérulos, que están situados no bulbo olfactivo. Un bo cheiro é capaz de espertar emocións fortes nunha persoa, isto pódese explicar pola influencia das conexións do sistema olfactivo co sistema límbico, responsable das emocións.