Túmulo da Dama de Vix

A tumba de Vix, túmulo de Vix ou túmulo da Dama de Vix, é unha tumba principesca das chamadas de carro que apareceu ao escavar a necrópole dun oppidum da cultura de Hallstatt situado xunto á cidade francesa de Vix, no norte de Borgoña, Francia. Forma parte dun importante conxunto prehistórico dos períodos celtas da cultura de Hallstatt e de La Téne, que inclúe un importante asentamento fortificado e varios túmulos. Chegou intacta até os nosos días, e entre o enxoval funerario destaca un enorme cráter de bronce de orixe grega, que confirma a existencia de relacións económicas entre o Mediterráneo e Europa central xa no século VI a. C. Historia do achado
En xaneiro de 1953, no promontorio do Mont Lassois, preto da aldea de Vix, un equipo de arqueólogos que retomara as escavacións realizadas antes da Segunda guerra mundial por Jean Lagorgette, descubriu a tumba dunha princesa, unha dama de 1, 60 de altura, finada aos 40 anos, que padeceu tortícole e reuma. Forma parte dun importante conxunto prehistórico dos períodos celtas Hallstatt e La Téne, que inclúe un importante asentamento fortificado e varios túmulos funerarios.
A Dama de Vix
Esta muller viviu hai 25 séculos e dende o alto do outeiro - a 306 metros- controlaba as caravanas mercantes que, procedentes do Báltico ou das Illas Británicas, se dirixían cara ao Mediterráneo garantindo o comercio de estaño, ámbar e viño, do que ela e a súa familia sacaran moito proveito.
Crátera de Vix
A princesa de Vix foi enterrada coa maior crátera de bronce coñecida do século VI a. C, un recipiente de 208 quilos de peso e 1, 64 metros de altura.
Este achado permitiu seguir os trazos dunha civilización celta, unha civilización que conviviu coa dos gregos e os etruscos, que ocuparon un territorio que daquela pasou do que hoxe é Hungría ao Atlántico, que tiñan tradicións funerarias, artísticas e determinadas características lingüísticas en común.
Túmulo de carro
O esqueleto foi atopado entre os restos dun carro do que agora se propoñen varias hipóteses de reconstrución. Este carro, de rodas de 74, 5 centímetros de diámetro, con bandas de rodamento revestidas de ferro e roda de raios, incluía numerosos detalles decorativos que debían confirmar o status do personaxe que viaxaba nel.
Se na costa norte do Mediterráneo predominan as formas figurativas, entre os celtas a preferencia é pola abstracción e a xeometría simbólica. Na xoiaría, os motivos decorativos son case sempre destas características, pero a princesa de Vix aproveitou o carácter de encrucillada da súa pequena fortaleza para adquirir un tesouro de orixes diversas que inclúe un impresionante colar de ouro cun cabalo alado moldeado.
Aldea de Vix
Vix estaba situado non só nun cruzamento de dúas grandes rutas, senón tamén no límite da navegabilidade do Sena. O estaño, procedente das Illas Británicas, viaxou até Etruria e Grecia para que os artesáns puidesen fabricar o bronce imprescindíbel para as súas armas e estatuas, ou cráteras xigantes como a que acompañou á princesa na súa viaxe ao alén, probabelmente en Sybaris.
Cámara funeraria
A cámara funeraria de Vix, de apenas nove metros cadrados, permaneceu esquecida durante 2. 500 anos, sen dúbida porque o progreso do lugar tivo que desaparecer coa princesa, quedando esquecido ao longo dos séculos. Houbo que esperar até que un profesor de filosofía da veciña localidade de Châtillon-sur-Seine, René Joffroy, desafiou a neve de 1953 para que o esqueleto da princesa e os obxectos que a rodeaban saísen de novo á luz.
Vix asumiu un modelo de organización sociopolítica de tipo preurbano, unha rede de vilas principescas, cunha notable estratificación social no seu interior, máis complexa que a simple aristocracia dos guerreiros.