proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Defensa persoal

A defensa persoal ou autodefensa (do inglés self-defense) é un conxunto de métodos varios que poden ser utilizados para deter un ataque persoal.
As técnicas de defensa persoal foron derivado das artes marciais tradicionais, adaptadas para o uso por persoas comúns para se defenderen na súa vida normal.
En defensa persoal utilízanse técnicas sinxelas e ensáiase evitar os movementos complexos.
Utilízanse principalmente bloqueos, retencións e pancas para dominar o adversario da maneira máis rápida posible, acurtando o tempo de combate para evitar riscos e deixar en segundo plano as diferenzas físicas.
A defensa con mans espidas pode completarse con armas propias ou impropias, que poden ser ou coitelos ou armas de fogo ou calquera cousa que estea próxima no momento do conflito. Ámbito civil
No ámbito civil inténtase dominar o adversario de maneira segura e sen provocar danos excesivos, debido á responsabilidade civil da acción defensiva cando se exceden as limitacións da lexítima defensa. A defensa persoal baséase nos fundamentos de deportes ou artes marciais, como o judo, o aikido ou o karate. O carácter principal da defensa persoal é a evitación de forza, polo que os opoñentes poden ser persoas de dimensións máis amplas ou con forzas musculares maiores que as nosas.
As aplicacións comprendidas na defensa persoal son desde as técnicas básicas, como os golpes únicos (os que se executan contra o opoñente cunha parte específica do noso corpo, como a palma da man, as articulacións dos dedos e a partes brandas ou golpes de xeonllo), ata as técnicas máis profesionais, como varios tipos de patadas, e tamén outras máis avanzadas, como desequilibrios ou imobilizacións (utilizadas pola policía ou en modalidades deportivas como o karate). Ámbito militar
No ámbito militar utilízanse técnicas con maior poder ofensivo e letal, valéndose ademais de armas. Algunhas artes, como o systema (de Rusia) e o krav magá (de Israel), son de orixe militar e logo espalláronse tamén ao uso civil.
Galería
Defensor do Pobo (España)

O Defensor do Pobo (en castelán: Defensor del Pueblo) é un órgano de relevancia constitucional español que deriva da figura sueca Ombudsman (comisionado ou representante), encargado de velar polo respecto dos dereitos que o Título I (aínda que na práctica esténdese a todos os dereitos constitucionais) da Constitución de 1978 outorga ao cidadán, podendo inclusive para iso supervisar a actividade da Administración. A figura está recollida no artigo 54 da Constitución e desenvolvida pola Lei orgánica 3/1981, de 6 de abril, del Defensor del Pueblo. Lista de Defensores do Pobo
Joaquín Ruiz-Giménez Cortés (1982–1987)
Álvaro Gil-Robles (1988–1993)
Fernando Álvarez de Miranda y Torres (1994–1999)
Antonio Rovira (en funcións, entre 1999-2000)
Enrique Múgica Herzog (2000-2010).
María Luisa Cava de Llano y Carrió (en funcións, 2010-2012)
Soledad Becerril Bustamante (2012-2017)
Francisco Fernández Marugán (en funcións, 2017 -2021 )
Ángel Gabilondo (2021 - no cargo).
Defensor do Pobo Europeo

O Defensor do Pobo Europeo (en inglés: European Ombudsman) é un defensor do pobo que está habilitado para recibir dos cidadáns da Unión Europea, ou das persoas físicas e xurídicas, toda queixa relativa ao mal funcionamento das institucións ou organismos comunitarios, coa excepción do Tribunal de Xustiza ou do Tribunal de Primeira Instancia. Historia
Esta figura regulamentouse coa firma do Tratado de Maastricht en 1992 por parte de todos os Estados membros da Unión Europea, que estableceu que a súa sede estivera radicada na cidade francesa de Estrasburgo.
O defensor é nomeado polo Parlamento Europeo despois de cada elección europea, e ten un mandato renovable de cinco anos correspondentes á duración de cada lexislatura.
Defensor do Pobo de Navarra

O Defensor do Pobo de Navarra (en éuscaro: Nafarroako Arartekoa, en castelán: Defensor del Pueblo de Navarra) é a institución que vela polo cumprimento dos dereitos fundamentais e as liberdades públicas dos cidadáns da comunidade foral de Navarra. É elixido polo Parlamento de Navarra.
A Lei Foral 4/2000, do 3 de xullo, regula esta institución, sendo modificada posteriormente pola Lei Foral 3/2005, do 7 de marzo, e a Lei Foral 3/2008, do 21 de febreiro.
A primeira persoa que ocupou o cargo foi María Jesús Aranda Lasheras quen tomou posesión o 2 de marzo de 2001, permanecendo ata o 22 de marzo de 2007. Na actualidade, Francisco Javier Enériz Olaechea é o Defensor do Pobo de Navarra.
Defensor do pobo

O defensor do pobo, tamén coñecido polo termo sueco ombudsman, é o funcionario dun estado o dun goberno rexional encargado de representar os intereses dos cidadáns e de defendelos dos abusos que poidan cometer os poderes políticos do mesmo estado ou goberno.
Este cargo ten a súa orixe na constitución sueca de 1809 na que se creou a figura do Ombudsman ("representante") para solucionar os problemas dos abusos pola vía burocrática ou xudicial. Por ser o primeiro en moitos idiomas coñécese ao defensor do pobo co nome en sueco.
A súa eficacia é limitada xa que non pode sancionar as actuacións da administración ou as autoridades, e polo tanto ten un carácter máis político que xudicial. Nalguns países o defensor do pobo ten a potestade de presentar accións diante dun Tribunal Constitucional. Nalguns estados o defensor pode comezar procesos xudiciais.
Algúns exemplos de defensores do pobo son: España: Defensor do Pobo Galicia: Valedor do Pobo Cataluña: Síndic de Greuges Comunidade Valenciana: Síndic de Greuges Defensor do Pobo Europeo
Deferribacteres

Os Deferribacteres son un grupo de bacterias que comprende unha soa familia (Deferribacteriaceae) e están clasificados no seu propio filo.
Os xéneros Deferribacter e Geovibrio son anaerobios, pero con certa versatilidade, xa que poden usar diversos aceptores finais de electróns, entre eles o ión férrico, entanto que Flexistipes é anaerobio estrito.
O nome do filo deriva do nome do xénero Deferribacter, que procede do latín: prefixo de + ferrum, "ferro"" + o nome neolatino masculino bacter, que significa "bastón" ou aquí "bacilo", é dicir, "bacilo que reduce ferro". Filoxenia
O cladograma mostra a taxonomía actualmente aceptada deste grupo baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e a filoxenia está baseada nas secuencias dos ARNr 16S do LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree.
Deficiencia de 3-hidroxiacil-coenzima A deshidroxenase de cadea longa

A deficiencia de 3-hidroxiacil-coenzima A deshidroxenase de cadea longa (abreviada como deficiencia LCHAD, do inglés Long-chain 3-hydroxyacyl-coenzyme A dehydrogenase) é unha enfermidade que afecta a oxidación de ácidos graxos de cadea longa de orixe xenética autosómica recesiva rara que impide ao corpo obter enerxía de certas graxas. Pode converterse en mortal, especialmente en períodos de xaxún. Sintomatoloxía
Tipicamente, os signos e síntomas iniciais desta desorde ocorrren na infancia ou na nenez temperá e poden incluír dificultades na alimentación, letarxia. hipoglicemia, hipotonía, problemas hepáticos e anormalidades na retina. Máis adiante na nenez pode presentarse dor muscular, rotura do tecido muscular, anormalidades no sistema nervioso que afectan a brazos e pernas (neuropatía periférica). Tamén existen riscos de complicacións como problemas cardíacos e respiratorios potencialmente mortais, coma e morte repentina e inesperada. A deficiencia de LCHAD pode dispararse en períodos de xaxún ou por causa de enfermidades como infeccións virais. Xenética
As mutacións no xene HADHA conducen a niveis inadecuados da enzima chamada 3-hidroxiacil-coenzima A deshidroxenase de cadea longa, que forma parte dunha proteína complexa coñecida como proteína trifuncional mitocondrial. Os ácidos graxos de cadea longa da comida e da graxa corporal non poden ser metabolizados e procesados se non hai niveis suficientes desta enzima. Como resultado, estes ácidos graxos non son convertidos en enerxía, o que leva aos signos característicos deste desorde, como a letarxia e a hipoglicema. Os ácidos graxos de cadea longa ou os ácidos graxos metabolizados parcialmente poden producirse nos tecidos e danar o fígado, corazón, retina e músculos, causando complicacións máis graves. Prognose
Un estudo de 2001 observou a 50 pacientes. Destes, 38% morreron na infancia mentres que os demais sufriron problemas de morbilidade.
Deflación

A deflación ou inflación negativa, en economía, é un descenso xeneralizado e prolongado -como mínimo, dous semestres segundo o FMI- dos prezos de bens e servizos motivado por unha atonía da demanda e un exceso das capacidades produtivas (oferta). A deflación normalmente está asociada ás recesións e ás crises económicas e financeiras como ocorreu durante a Gran Depresión e a Gran Recesión.
Deflación (algoritmo)

O algoritmo deflación é un sistema de compresión de datos sen perdas que emprega unha combinación do algoritmo LZ77 e a codificación Huffman. Foi orixinariamente definido por Phil Katz para a versión 2 da súa ferramenta de archivado PKZIP, e foi máis tarde especificado como RFC 1951.
O algoritmo deflación está libre de todo tipo de patentes subsistentes, e isto, antes de que expirara a patente de LZW (o cal é empregado no formato de ficheiros GIF), levou á súa popularización e uso en ficheiros comprimidos baixo gzip e arquivos de imaxe PNG, además do formato de compresión ZIP para o cal foi deseñado orixinariamente por Katz.
Pódese atopar código fonte para a compresión e descompresión empregando este algoritmo en zlib, a librería de compresión de propósito xeral, dispoñíbel como código aberto.
AdvanceCOMP emprega unha posta en funcionamento do algoritmo deflación que permite recompresión de arquivos Gzip, PNG, MNG e ZIP para obter tamaños de arquivo menores que con zlib.
Deforestación

A deforestación é o proceso de desaparición de masas forestais (bosques), fundamentalmente causada pola actividade humana. A deforestación está directamente causada pola acción do ser humano sobre a natureza, principalmente debido ós cortes de árbores, tanto as realizadas pola industria madeireira, como aquelas que pretenden a obtención de solo para cultivos agrícolas.
Nos países máis desenvolvidos, prodúcense outras agresións como a chuvia ácida que comprometen a supervivencia dos bosques, situación que se pretende controlar mediante a esixencia de requisitos de calidade para os combustibles, como a limitación do contido de xofre.
Nos países menos desenvolvidos, as masas boscosas redúcense ano tras ano, mentres que nos países industrializados estanse recuperando debido ás presións sociais, reconverténdose os bosques en atractivos turísticos e lugares de esparexemento.
Así a todo, debe terse en conta que as plantacións de reforestación non substitúen en ningún caso o bosque, xa que este é un ecosistema que tarda décadas e nalgúns casos séculos en formarse, constituíndo o bio-sistema óptimo de aproveitamento da luz solar. En cambio, a reforestación no mellor dos casos é un conxunto de árbores situadas segundo unha separación fixada artificialmente, entre as cales xorde unha vexetación herbácea ou arbustiva que non acostuma darse no bosque. E no peor dos casos, plántanse árbores non autóctonas que en ocasións danan o substrato, como ocorre en moitas plantacións de piñeiro, abeto ou eucalipto.
Unha consecuencia da deforestación é a desaparición de sumidoiros de dióxido de carbono, reducíndose a capacidade do medio de absorber as inxentes cantidades deste gas causante do efecto invernadoiro, e agravando o problema do quentamento global.
Como medida de contención, diversos organismos internacionais propoñen a reforestación, medida parcialmente aceptada polos movementos ecoloxistas, ó entender estes que na repoboación debe considerarse non só a eliminación do dióxido de carbono, senón ademais, a biodiversidade da zona a repoboar.
Degaña

Degaña é un concello de Asturias. Limita ao norte con Cangas del Narcea, ao sur con Castela e León e ao oeste con Ibias. O concello cobre unha superficie de 87, 16 km² e contaba cun total 1. 350 habitantes no ano 2005, o que dá unha densidade de poboación de 10, 55 h/km².
Deglutinación

En lingüística histórica, a deglutinación é unha mudanza no aspecto fónico dunha palabra resultante dun corte non etimolóxico debido, na maioría das veces, á fusión ou confusión da vogal inicial co artigo definido.
Exemplos en galego inclúen bispo < obispo, reloxo < (h)orologio e botica < apot(h)eca. Deglutinación na toponimia
A deglutinación é un trazo moi característico da evolución da toponimia galega, presente en numerosas formas actuais con artigo procedente dun A ou O que orixinariamente formaba parte da palabra que hoxe anteceden. Por exemplo:
A Baña < Avania
A Grela < Agrela (agra pequena)
O Grove < Ogrobe < Ocobre
O Incio < Onitio
Porto do Son < Porto de+o Son < Porto Doçon.
No proceso de estandarización dos topónimos oficiais galegos, a Comisión de Toponimia da Xunta optou por respectar a deglutinación se está consolidada na fala e a escrita. De seguir un criterio etimolóxico, os lugares anteriores denominaríanse Avaña, Agrela, Ogrobe, Oíncio e Porto Dozón.
Preto da metade dos topónimos galegos presentan artigo, mais non todos son resultado da deglutinación da vogal inicial. Nos máis dos casos consisten nun substantivo procedente do léxico común (A Cañiza, A Laxe, A Pastoriza, A Veiga, O Carballiño, O Seixo). Este é tamén o caso, con distintos graos de certeza, doutros topónimos con significado léxico menos aparente: A Fonsagrada (fonte sagrada), A Laracha (leira ancha), O Vicedo (lugar no que abundan as vezas) ou O Valadouro (val do ouro).
Dehalobacter

Dehalobacter é un xénero de bacterias do filo Firmicutes. Etimoloxía
O nome xenérico Dehalobacter acuñouno o químico sueco Jöns Jakob Berzelius (1779–1848) deriva do latín de, 'de, des', e halogenum do grego hals, halos 'sal' + gen 'producir', e bacter, 'bastón, bacilo, bacteria'; polo que o nome refírese a 'bacteria bacilar que elimina halóxenos'. Especies
O xénero contén unha soa especie, denominada D. restrictus Holliger et al. 1998, especie tipo do xénero. O seu nome específico vén do latín restrictus, 'restrinxido, limitado, confinado', referíndose ao limitado rango de susbtratos que usa. Recentemente foi identificada tamén Dehalobacter sp. UNSWDHB, que desclora o cloroformo a diclorometano e identificouse a súa deshaloxenase redutiva.
Dehiscencia

En botánica, o termo dehiscencia designa a apertura espontánea dun órgano vexetal unha vez chegada a súa madurez, verquendo ó exterior ó seu contido. Referido a moitos tipos de froito, designa o momento en que estes se abren para liberar a semente.
Deidade

Unha deidade é un ser natural ou sobrenatural considerado divino ou sacro. O Dicionario de Oxford de inglés define deidade como "un deus ou deusa (nunha relixión politeísta)", ou calquera cousa venerada como divina. C. Scott Littleton define unha deidade como "un ser con poderes meirandes que aqueles de humanos normais, mais que interactúa con humanos, positivamente ou negativamente, en formas que levan os humanos a niveis novos de consciencia máis aló das súas preocupacións da vida normal". Unha deidade masculina é un deus, mentres que unha deidade feminina é unha deusa.
As relixións monoteístas acepta só unha deidade (predominantemente coñecida como Deus), As relixións politeístas aceptan múltiples deidades, As relixións henoteístas aceptan unha deidade suprema sen negar outras deidades, considerándoas aspectos equivalentes do mesmo ser divino, mentres que numerosas relixións non teístas negan calquera deidade creadora suprema pero aceptan un panteón de deidades que viven, morren e renacen como calquera outro ser.
Deinarco de Creta

Deinarco de Creta (en latín Deinarchus, en grego antigo Δείναρχος) foi un escritor grego da illa de Creta que escribiu unha colección de lendas cretenses. Aparece mencionado na obra de Demetrio de Magnesia.
Deinococcus

Deinococcus (do grego, deinos, "terrible, estraño" e κόκκος, kókkos, "gránulo") é un xénero de bacterias do grupo Deinococcales pertencente ao filo Deinococcus-Thermus, moi resistentes a condicións ambientais extremas. Estas bacterias teñen paredes celulares grosas con tinguidura grampositiva, pero presentan unha segunda membrana adicional, polo que estruturalmente son máis próximas ás bacterias gramnegativas. Os Deinococcus sobreviven aínda que o seu ADN sexa exposto a altas doses de radiación gamma e UV. Outras bacterias sufrirían cambios na súa estrutura para intentaren soportar a radiación, como a formación de endósporas, pero Deinococcus toléraa sen cambiar a súa forma celular e non se protexe formando unha estrutura dura. Tamén se caracterizan pola presenza do pigmento carotenoide deinoxantina, que lles dá a súa cor rosa. Especies
En agosto de 2011, había descritas 47 especies de Deinococcus segundo o NCBI: Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada está baseada nas listas da LPSN e do NCBI
e a filoxenia está baseada en datos do ARNr 16S da LTP 115 do 'The All-Species Living Tree' Project.
Deinonychosauria

Deinonychosauria (gr. "lagartos de poutas terribles") é un clado de dinosauros terópodos manirraptores, que viviron dende o Xurásico medio até o Cretáceo superior (fai aproximadamente 167 e 65 millóns de anos, dende o Batoniano até o Mastrichtiano), no que hoxe é América, Europa, África, Asia e maila Antártida. Sistemática
Deinonychosauria defínese como o clado máis inclusivo que contén ao Troodon formosus (Leidy 1856) e ao Velociraptor mongoliensis (Osborn, 1924), mais non ao Ornithomimus edmontonicus (Parks, 1933) e ao Passer domesticus (Linneo, 1758). Deinonychosauria está conformado por todos os manirraptores máis emparentados ao deinonico que coas aves modernas.
Deinonychus

Deinonychus (do grego: δεινός; deinós, 'terrible' e do grego: ὄνυξ; ónux, 'gadoupa') é un xénero representado por unha única especie de dinosauro terópodo dromeosáurido, Deinonychus antirrhopus. Viviu a mediados do período Cretáceo, fhai aproximadamente 115 e 108 millóns de anos, entre o Aptiano e o Albiano, no que hoxe é Norteamérica. Deinonychus era un corredor moi áxil e veloz, calidades que se vían favorecidas pola súa cola longa e ríxida, sempre levantada, que lle axudaba a manter o equilibrio durante a carreira. Aínda que estaba estreitamente emparentado co Velociraptor de Mongolia, diferénciase facilmente a primeira ollada polo seu morro máis curto, constitución máis robusta e maior tamaño. Alcanzaba lonxitudes de entre 2, 5 e 3, 5 metros e un peso de 50 a 70 quilogramos.
Os estudos do paleontólogo John Ostrom sobre Deinonychus de finais da década de 1960 revolucionaron o pensamento científico sobre os dinosauros, provocando un "renacemento dos dinosauros" e espertando un debate sobre se os dinosauros eran de sangue quente ou de sangue frío. Antes diso, a concepción popular sobre os dinosauros era a de xigantes reptilianos. Ostrom observou o corpo pequeno, a postura elegante e horizontal, a columna vertebral, e especialmente as gadoupas raptoriais agrandadas nos pés, suxerían un depredador activo e áxil. Descuberta e nomeamento
Os restos fosilizados de Deinonychus foron descubertos na formación Cloverly de Montana e Wyoming e na formación Antlers de Oklahoma, en América do Norte. A formación Cloverly data de finais do Aptiano até comezos do Albiano no período Cretáceo, hai entre 115 e 108 millóns de anos. Ademais, uns dentes atopados en Arundel Clay Facies (mediados do Aptiano), da formación Potomac na chaira costeira atlántica de Maryland, tamén foron asignados ó xénero.
Deià

Deià é unha pequena vila de Mallorca (Illas Baleares), situada na Serra de Tramuntana.
A superficie do seu territorio é de 15, 1 km2. A poboación da vila consta de 840 habitantes (2004). Política
A repartición de escanos en 2007 quedou deste xeito:
Delairea odorata

Delairea odorata Lem. , é unha planta rubideira orixinaria de Suráfrica. Descrición
Delairea odorata é unha rubideira que rube ás árbores e alcanza unha altura de cinco metros nos climas axeitados. Co tempo chega a afogar as árbores. As follas son multi-lobuladas. As súas flores son de cor amarela. Unha característica que a distingue de Senecio angulatus son os pequenos apéndices na base dos talos das follas que teñen forma de orella.
Contén escopina, un alcaloide tropánico. Usos
Esta planta cultívase como unha planta de interior pola súa follaxe ornamental. Crecemento
Delairea odorata converteuse nunha especie invasora en California, Hawai, Oregón, Nova Zelandia e Australia. A planta cobre os arbustos e árbores, inhibindo o seu crecemento e tamén cubrirá a terra intensamente sobre un área ampla, o que impide a xerminación das sementes ou o cultivo.
A rubideira pode ser controlada ou eliminada mediante unha combinación de métodos físicos e químicos. A menos que o sistema da raíz sexa extraído ou se envenene, a planta volverá crecer. As plantas novas pódense sacar coas súas raíces, pero as plantas máis vellas despréndense deixando as raíces no seu lugar. Taxonomía
Delairea odorata foi descrita por Charles Antoine Lemaire e publicada en Annales des Sciences Naturelles; Botanique, sér. 31: 379-381, no ano 1844. Sinonimia Senecio mikanioides Otto ex Walp. , 1848
Delairea scandens Auct.
Mikania senecioides hort.
Breonia palmata hort.
Ipomoea hederacea hort.
Delegación do Goberno en Galicia

A Delegación do Goberno na Comunidade Autónoma de Galicia depende do Ministerio de Política Territorial e Función Pública de España. Subdelegacións provinciais
O Delegado do Goberno en Galicia está asistido por catro subdelegados, un por cada unha das provincias da Comunidade Autónoma, con funcións similares as que anteriormente tiñan os gobernadores civís, aos que substituíron no ano 1997.
Os titulares, con indicación do período do mandato de cada un deles, foron os seguintes:
Subdelegación do Goberno na Coruña
1997-2001: Fernando Rodríguez Corcoba
2001-2004: José Manuel Pérez Díaz
2004-2007: Obdulia Taboadela Álvarez
2007-2011: Xosé Manuel Pose Mesura
2012-2018: Jorge Atán Castro
2018-2021: Pilar López-Rioboo Ansorena
No cargo dende 2021: María Rivas López
Subdelegación do Goberno en Lugo
1997-2004: José Antonio Labrada Losada
2004-2009: Jesús Otero Calvo
2009-2012: José Vázquez Portomeñe
2012-2017: Ramón Carballo Páez
No cargo dende 2018: María Isabel Rodríguez López
Subdelegación do Goberno en Ourense
1997-2000: Jesús de Juana López
2000-2004: Rosendo Luis Fernández Fernández
2004-2012: Camilo Isaac Ocampo Gómez
2012-2018: Roberto Castro García
No cargo dende 2018: Emilio González Afonso
Subdelegación do Goberno en Pontevedra
1997-2004: Alejandro Millán Mon
2004-2012: Delfín Fernández Álvarez
2012-2016: Antonio Coello Bufill
2017-2018: Ana María Ortiz Álvarez
2018-2023: Carmen Larriba García
2023: María Isabel Alonso de Linaje Calzada (en funcións por xubilación da anterior)
No cargo dende 2023: Abel Losada
Delfi-C3

Delfi-C3 é un satélite artificial construído pola Universidade de Tecnoloxía de Delft nos Países Baixos e lanzado o 28 de abril de 2008 mediante un foguete PSLV-CA desde o Centro Espacial de Sriharikota. Características
Delfi-C3 é un nanosatélite baseado no concepto de Cubesat e ten un peso total de 6, 5 kg. Foi construído por estudantes da Universidade Técnica de Deft e adicouse a probar varias novas tecnoloxías, entre as que se atopan: O experimento de células solares de película fina.
O experimento de sensor solar autónomo sen fíos.
O experimento de transceptor avanzado.
Delft Aerospace Rocket Engineering

Delft Aerospace Rocket Engineering (DARE) (en galego: "Enxeñaría de Foguetes Aeroespaciais") é unha asociación estudantil da Universidade de Tecnoloxía de Delft (TU Delft), nos Países Baixos, que supera un cento de membros. O obxectivo principal deste grupo de estudantes é o desenvolvemento de tecnoloxías de foguetes sen ánimo de lucro. Todo este desenvolvemento, desde os motores á electrónica, realízase na propia institución universitaria. Historia
DARE foi fundada en 2001 por seis estudantes da Facultade de Enxeñaría Aeroespacial como un comité dentro da iniciativa da Comisión Europea Leonardo da Vinci e hoxe é un dos equipos máis recoñecidos da súa universidade, xunto con Nuna, Forze e DUT Racing.
Ao longo dos anos, DARE desenvolveu coñecementos especializados nas tres tecnoloxías principais da propulsión de foguetes (sólida, líquida e híbrida) e os seus membros levan a cabo múltiples conferencias e publican artigos anualmente.
Aproximadamente o 70 por cento dos seus membros proveñen da Facultade de Enxeñaría Aeroespacial da Universidade de Tecnoloxía de Delft, e o 30 por cento restante pertence doutras facultades, como a de Enxeñaría Mecánica, a de Enxeñaría Eléctrica, a de Física Aplicada e a de Deseño Industrial. DARE tamén conta cun número importante de estudantes internacionais. Proxectos principais
Proxecto Stratos
Aínda que a DARE está a levar a cabo diversos proxectos, o buque insignia do grupo é o proxecto Stratos, no que se encadrou o foguete Stratos I, que foi lanzado en 2009 e estableceu o récord europeo de altitude para foguetes a nivel afeccionado, en 12, 5 km. A continuación deste foguete foi o Stratos II+, que se lanzou o 16 de outubro de 2015 e alcanzou unha altitude de 21, 5 km e rompeu o récord europeo de altitude.
Aínda que DARE coopera co exército para levar a cabo os seus lanzamentos con seguridade, a súa tecnoloxía é estritamente non militar.
Outros proxectos
Cansat.
Solid Six.
Dawn.
Deimos.
Advanced Control Team.
Electronics.
Safety Board. Instalacións
Talleres e laboratorios
O traballo de DARE desenvólvese en dous lugares no campus de TU Delft. O primeiro deles, chamado LaikaLab, é un taller orientado á fabricación, onde ten lugar a maior parte da produción de foguetes. O segundo lugar é un espazo de oficinas para reunións, deseño teórico e desenvolvemento da electrónica. Esta instalación, chamada KorolevLab, localízase na facultade de Enxeñaría Eléctrica, Matemáticas e Informática da universidade, e funciona en cooperación con Instituto de Robótica de TU Delft.
Lanzadeiras
DARE leva a cabo habitualmente entre dúas e catro xornadas anuais de lanzamento de foguetes de pequena escala, que acadan un máximo de dous quilómetros de altitude. Estes lanzamentos teñen lugar nun establecemento militar preto de 't Harde, no norte dos Países Baixos. Para acadar altitudes superiores, DARE participa ocasionalmente en campañas de lanzamento noutros lugares de Europa.
Delia Osorio Otero

María Delia Osorio Otero, nada na Barra (Coles) o 29 de novembro de 1891, e finada en Ourense o 14 de novembro de 1966, foi unha mestra galega. Traxectoria
En 1909 matriculouse por libre na Escola Normal de Ourense. Ao rematar o primeiro curso trasladouse á Escola Normal de León. Rematou os estudos de maxisterio na Escola Normal de Pontevedra en 1913. Aprobou as oposicións e foi nomeada mestra de Prada (A Veiga) en 1919, e despois trasladouse ao Castro de Beiro. Pertenceu á Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense, da que era vogal 2ª do Consello directivo provincial en 1936, e colaborou na súa revista Escuela del Trabajo.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituída a principios de agosto. Abríronlle expediente de depuración en 1937, co resultado de separación definitiva do servizo e baixa na escala en abril de 1940.
Delirio

Un delirio é definido polo xeral como unha crenza fixada falsa, e é usado na linguaxe común para describir unha crenza de que é falsa ou fantasiosas. En psiquiatría, a definición é necesariamente máis precisa e implica que a crenza é psicopatolóxica (o resultado dunha enfermidade ou proceso enfermo). Como patoloxía, é diferente dunha crenza baseada na información falsa ou incompleta de información ou certos efectos de percepción pode se poderían chamar con máis propiedade como apercepcións ou ilusións.
Os delirios ocorren normalmente no contexto de enfermidades mentais ou neurolóxicas, aínda que non están ligados a ningunha enfermidade en particular, e pódense atopar no contexto de moitos estados do patolóxica (física e mental). En calquera caso, son de especial importancia no trastornos psicóticos e, particularmente, na esquizofrenia. Definición psiquiátrica
Aínda que os conceptos non específicos da loucura coñécense dende hai algúns miles de anos, o psiquiatra e filósofo Karl Jaspers foi o primeiro en definir os tres criterios principais para que unha crenza sexa considerada delirante no seu libro Psicopatoloxía xeral. Estes criterios son: Certeza (realizada con absoluta convicción)
Incorrexibilidade (non cambia por contraargumentación ou manifestación en contra)
Imposibilidade ou falsidade de contido (implausible ou claramente falsa)
Estes criterios aínda se atopan nos diagnósticos psiquiátricos modernos.
Delito

O delito, en sentido estrito, é definido como unha conduta ou acción típica (tipificada pola lei), antixurídica, culpábel e puníbel. Supón unha conduta infraccional do Dereito penal, é dicir, unha acción ou omisión tipificada e penada pola lei.
A palabra delito deriva do verbo latino delinquere, que significa abandonar, apartarse do bo camiño, afastarse do vieiro sinalado pola lei. A definición de delito diferiu e difire aínda hoxe entre escolas criminolóxicas. Algunha vez, especialmente na tradición iberoamericana, intentouse establecer a través do concepto de Dereito natural, creando xa que logo o delito natural. Hoxe esa acepción deixouse de lado, e acéptase máis unha redución a certos tipos de comportamento que unha sociedade, nun determinado momento, decide punir. Así se pretende liberar de paradoxos e diferenzas culturais que dificultan unha definición universal.
Delmiro Sarmiento

Delmiro Sarmiento Cerradelo, nado en Bande cara a 1891, foi un militar e político galego. Traxectoria
Fillo do garda civil Silvestre Sarmiento Rodríguez e de Benita Cerradelo Novoa. Estudou o Bacharelato no Instituto de Ourense. Alférez de Infantería do Rexemento de Zaragoza, foi adscrito ao Batallón de Reserva e Caixa de Recrutas da Estrada en 1920. Ascendeu a tenente na Estrada e foi declarado excedente en 1927. Despois estivo destinado no Rexemento Garellano de Bilbao ata o seu ascenso a capitán en 1930 sendo destinado a Pontevedra. Concedéronlle o retiro en xullo de 1931. Militante socialista, foi elixido vogal da Comisión Executiva da Federación de Colectividades Socialistas de Pontevedra presidida por Francisco Tilve Rodríguez en 1934. Participou no mitin socialista de Vilariño (Cambados) en setembro de 1933, e como representante socialista no mitin contra o fascismo e a lei de amnistía do Cine Coliseum de Pontevedra en abril de 1934, xunto con Desiderio Comesaña Prado, Ramón Suárez Picallo, Manuel García Filgueira e José Adrio Barreiro.
Colaborou en El Emigrado dende 1927, onde tamén mantivo unha sección titulada "Divagaciones" nos anos trinta. Foi director de La Hora dende xaneiro de 1934 ata o seu cesamento en xullo, aínda que continuou como redactor xefe ata a súa dimisión a finais de agosto dese ano. Foi detido o 11 de outubro de 1934 con motivo da folga xeral revolucionaria de 1934. Instalouse en Vigo. Participou na campaña electoral das eleccións de febreiro de 1936 a prol da Fronte Popular.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Vigo. Xulgado en Vigo o 3 de marzo de 1937 acusado de rebelión militar, foi condenado a cadea perpetua coa accesoria de perda de emprego. Como consecuencia foi dado de baixa no Exército o 6 de abril de 1937. Cumpriu condena na Colonia Penitenciaria da Illa de San Simón, de onde saíu en liberdade condicional en 1941, logrando a liberdade definitiva o 20 de decembro de 1944. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1940, e foi sancionado cunha multa de 250 pesetas en 1941. Recoñecementos
Foi condecorado coa Orde de San Hermenegildo en decembro de 1935. Vida persoal
Casou na Estrada con Dolores Sánchez Álvarez en febreiro de 1923.
Delta (letra)

Nome da cuarta letra do alfabeto grego (δέλτα); equivale ao /d/, son oclusivo dental sonoro. Minúscula δ, maiúscula Δ. Adoita transcribirse como d. O seu nome provén do da cuarta letra do alfabeto fenicio dālet. Como signo numérico representaba o catro. En maiúscula serve tamén para designar o cuarto canto da Ilíada de Homero e en minúscula o cuarto da Odisea.
Delta 0100

Delta 0100 foi o nome dunha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos en servizo nas décadas de 1960 e 1970. A serie 0100 componse dos Delta 0300 e Delta 0900, ás veces referidos como Delta 300 e Delta 900. Características
A diferenza entre as versións estriba no diferente número de foguetes aceleradores: 3 para o Delta 0300 e 9 para o Delta 0900. En total entre as dúas versións fixeron cinco lanzamentos: 3 o Delta 0300 e 2 o Delta 0900.
Delta 1000

Delta 1000 foi o nome dunha serie de foguetes espaciais dos estadounidense en servizo na década de 1970. A serie 1000 componse dos Delta 1410, Delta 1604, Delta 1900, Delta 1910, Delta 1913 e Delta 1914, segundo o sistema de numeración seguido pola familia de foguetes Delta. Características
Tódolos Delta da serie 1000 usaron nove foguetes aceleradores de propelente sólido Castor 2 a excepción do Delta 1410, que usaba catro, e o Delta 1604, que usaba seis. Os Delta 1410, 1910, 1913 e 1914 usaban unha segunda etapa cun motor TR-201, mentres que nos Delta 1900 e 1604 a segunda etapa usaba un motor AJ10-118. Finalmente, os Delta 1900, 1910 e 1410 non tiñan terceira etapa, mentres que o Delta 1913 usaba unha terceira etapa propulsada por un motor Star 37D e os Delta 1604 e 1914 unha propulsada por un motor Star 37E. En total, a serie Delta 1000 fixo oito lanzamentos.
Delta 2000

Delta 2000 foi o nome dunha serie de foguetes espaciais dos estadounidense en servizo na década de 1970 e principios da de 1980. A serie 2000 componse dos Delta 2310, Delta 2313, Delta 2910, Delta 2913 e Delta 2914, segundo o sistema de numeración seguido pola familia de foguetes Delta. Características
Tódolos Delta da serie 2000 usaron ou tres (Delta 2310 e Delta 2313) ou nove (Delta 2910, Delta 2913 e Delta 2914) foguetes aceleradores de propelente sólido Castor 2. Toda a serie usou unha segunda etapa cun motor TR-201. Os Delta 2310 e 2910 non usaban terceira etapa, mentres que os Delta 2313 e 2913 usaron unha terceira etapa propulsada por un motor Star 37D e o Delta 2914 usaba unha propulsada por un motor Star 37E. En total, a serie Delta 2000 fixo 44 lanzamentos.
Delta 3000

Delta 3000 foi o nome dunha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos en servizo nas décadas de 1970 e 1980. A serie 3000 componse dos Delta 3910, Delta 3910 PAM-D, Delta 3913, Delta 3914, Delta 3920, Delta 3920 PAM-D e Delta 3924, segundo o sistema de numeración seguido pola familia de foguetes Delta. Características
Tódolos Delta da serie 3000 usaban nove foguetes aceleradores de propelente sólido Castor 4, máis potentes que os aceleradores das versións anteriores de foguetes Delta. Os Delta 3910, 3910 PAM-D, 3913 e 3914 usaban unha segunda etapa cun motor TR-201, mentres que nos Delta 3920, 3920 PAM-D, 3924 e 3925 o motor da segunda etapa era un AJ10-118. Os Delta 3910 e 3920 PAM-D non usaban terceira etapa, mentres que os Delta 3910 PAM-D e 3920 PAM-D usaron unha terceira etapa PAM-D propulsada por un motor Star 48B. A terceiras etapas do Delta 3913 era propulsada por un motor Star 37D, e as dos Delta 3914 e 3924, por un Star 37E. En total, a serie Delta 3000 fixo 38 lanzamentos.
Delta 4000

Delta 4000 foi o nome dunha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos en servizo ao final da década de 1980. A serie 4000 componse dun único modelo, o Delta 4925, segundo o sistema de numeración seguido pola familia de foguetes Delta. Características
O Delta 4925 usaba nove foguetes aceleradores de propelente sólido Castor 4A, máis potentes que os aceleradores das versións anteriores de foguetes Delta. A primeira etapa usaba un motor RS-27, mentres que a segunda usaba un motor AJ10-118K. Como terceira etapa usaba unha etapa de propelente sólido PAM-D cun motor Star 48B.
Delta 5000

Delta 5000 foi o nome dunha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos en servizo ao final da década de 1980. A serie 5000 componse dun único modelo, o Delta 5920, segundo o sistema de numeración seguido pola familia de foguetes Delta. Características
O Delta 5920 usaba nove foguetes aceleradores de propelente sólido Castor 4A, iguais ós do Delta 4925 e máis potentes que os aceleradores das versións anteriores de foguetes Delta. A primeira etapa usaba un motor RS-27, mentres que a segunda usaba un motor AJ10-118K alimentado con tetróxido de nitróxeno e Aerozine-50. Non usaba terceira etapa.
Delta A

O Delta A foi o nome dun foguete espacial dos Estados Unidos en servizo durante 1962. Características
O Delta A foi un foguete lixeiro da familia de foguetes Delta que foi usado dúas únicas veces, durante 1962, ambas con éxito e para lanzar senllos satélites da serie Energetic Particles Explorer. Tiña tres etapas e era capaz de situar 250 kg de carga en órbita baixa terrestre.
Delta B

O Delta B foi un foguete espacial estadounidense en servizo entre 1962 e 1964. Características
O Delta B foi un foguete lixeiro da familia de foguetes Delta que foi usado nove veces entre 1962 e 1964, cun único fallo. Virtualmente idéntico ó Delta A, pero cunha segunda etapa mellorada, tiña tres etapas e era capaz de situar 370 kg de carga en órbita baixa terrestre.
Delta C

O Delta C foi un foguete espacial dos estadounidense en servizo entre 1963 e 1967. Características
O Delta C foi un foguete lixeiro da familia de foguetes Delta que foi usado once veces entre 1963 e 1967, cun único fallo. Virtualmente idéntico ó Delta B, pero cunha terceira etapa mellorada, tiña tres etapas e era capaz de situar 82 kg de carga en órbita de transferencia xeoestacionaria.
Delta D

O Delta D foi un foguete espacial lixeiro dos estadounidense en servizo entre 1964 e 1965. Características
O Delta D foi un foguete lixeiro da familia de foguetes Delta que foi usado dúas veces entre 1964 e 1965. Parecido ó Delta C, contaba cunha primeira e terceira etapas melloradas e usaba tres pequenos foguetes aceleradores de propelente sólido para axuda na engalaxe. Era capaz de situar 104 kg de carga en órbita baixa terrestre.
Delta E

O Delta E e a súa variante Delta E1 foron uns foguetes espaciais dos estadounidense en servizo entre 1965 e 1971. Características
Os Delta E e Delta 1 foron uns foguetes lixeiros da familia de foguetes Delta que foron usados un total de 23 veces entre 1965 e 1971, sen ningún fallo. Diferenciábanse do Delta D no uso de etapas melloradas. O Delta E1 usaba unha etapa superior máis potente que a do Delta E. Eran capaces de situar 540 kg de carga en órbita baixa e 150 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria.
Delta F

O Delta F foi un foguete espacial dos estadounidense usado como etapa de varios foguetes Delta e retirado en 1987. Características
O Delta F foi usado exclusivamente como etapa doutros foguetes da familia Delta, como o Delta 0900 e Delta 1910. Usaba ácido nítrico e UDMH como propelentes e tiña un impulso de 41, 36 kN, cun impulso específico de 280 segundos.
Delta G

O Delta G foi un foguete espacial dos estadounidense en servizo entre 1966 e 1967. Características
O Delta G foi un foguete lixeiro da familia de foguetes Delta que foi usado dúas veces entre 1966 e 1967, sen ningún fallo. Ámbolos dous lanzamentos serviron para poñer en órbita os satélites Biosat 1 e Biosat 2, adicados á investigación biolóxica no espazo.
Delta III

O Delta III (Delta 8930 segundo a numeración clásica dos foguetes Delta e Delta 3940 segundo a nova numeración) foi o nome dun foguete espacial dos Estados Unidos en servizo ao final da década de 1990 e principios dos 2000. Características
O Delta III debía inaugurar a nova serie 8000 (3000 coa nova numeración) de foguetes Delta. Usaba os maiores aceleradores de propelente sólido usados pola familia Delta (que tamén acabaron usando os Delta II 7920H e Delta II 7925H), os GEM 46 e a etapa superior era crioxénica, alimentada por hidróxeno e oxíxeno líquidos, obtendo maior rendemento. Os dous primeiros intentos de lanzamento fracasaron, mentres que o terceiro foi un éxito. Os problemas de lanzamento, combinado cunha caída do mercado de satélites, deixou ó Delta III sen clientes: a NASA inclinouse por seguir os fiables Delta II, e a USAF decidiuse polo novo Delta IV para cubrir as súas necesidades. O Delta III foi finalmente cancelado.
Delta IV

O Delta IV (Delta 9000 segundo a numeración clásica dos foguetes Delta e Delta 3000 segundo a nova numeración) é o nome dunha subfamilia de foguetes espaciais dos estadounidense en servizo desde 2002. Características
O Delta IV foi o primeiro foguete completamente crioxénico ó usar hidróxeno e oxíxeno líquidos en tódalas súas etapas. É o foguete usado pola USAF para poñer a maior parte dos seus satélites en órbita.
As diferentes versións dos Delta IV usan un elemento común denominado precisamente Common Booster Core (que pode traducirse como acelerador central común), que funciona como primeira etapa usado en número dun ou de tres, segundo a versión de Delta IV. O CBC usa un motor RS-68 ou RS-68A de novo deseño que, cos seus arredor de 3 MN de pulo é o motor crioxénico máis potente da historia.
A etapa superior pode ser unha de dúas variantes cun motor RL-10B-2, de 4 ou 5 metros de diámetro e o CBC pode usar 2 ou 4 foguetes aceleradores GEM-60 de propelente sólido como axuda na engalaxe.
O método de numeración usado polos Delta IV é a seguinte: O primeiro número indica a configuración básica e sempre é un 4 para os Delta IV.
O segundo indica o número de foguetes aceleradores GEM-60 usados (0, 2, ou 4).
O terceiro número indica o tipo de segunda etapa, denominada xenericamente DCSS (Delta Cryogenic Second Stage): de 4 ou 5 metros de diámetro.
O cuarto díxito indica o tipo de terceira etapa: 0 para cando non se usa terceira etapa, 3 para unha Star 37D, 4 para unha Star 37E, 5 para unha Star 48B e 6 para unha Star 37FM.
Adicionalmente poden levar unha letra: H para as versións pesadas (H de heavy) ou M para as de capacidade media (M de medium). Outra maneira é referirse ós Delta IV poñendo unha das letras indicando si é medio ou pesado e entre paréntese dúas cifras, a primeira referíndose ó diámetro da segunda etapa e a segunda ó número de aceleradores sólidos.
Inicialmente planeouse unha versión lixeira do Delta IV, que tería levado a letra adicional S (de small), pero foi finalmente cancelado.
Delta J

O Delta J foi un foguete espacial dos estadounidense en servizo en 1968. Características
O Delta J foi un foguete lixeiro da familia de foguetes Delta que foi usado unha única vez en 1968 para lanzar o satélite Explorer 38.
Delta K

O Delta K é un foguete espacial dos estadounidense usado como etapa de varios foguetes Delta. Características
O Delta K é usado exclusivamente como etapa doutros foguetes da familia Delta, como o Delta 4925 e Delta 5920. Usa tetróxido de nitróxeno e Aerozine-50 como propelentes e ten un impulso de 43, 63 kN, cun impulso específico de 319 segundos.
Delta L

O Delta L foi un foguete espacial dos estadounidense en servizo entre 1969 e 1972. Características
O Delta L foi un foguete lixeiro da familia de foguetes Delta que foi usado dúas veces entre 1969 e 1972 para lanzar os satélites Pioneer E e TTS 3 (que resultou en fracaso) e HEOS 2.
Delta M

O Delta M foi un foguete espacial dos estadounidense en servizo entre 1968 e 1971. Características
O Delta M foi un foguete lixeiro da familia de foguetes Delta que foi usado doce veces entre 1968 e 1971. Contou cunha variante, o Delta M6, que en lugar de tres foguetes aceleradores de propelente sólido usaba seis. Esta variante foi lanzada unha soa vez. Do total de 13 lanzamentos do Delta M e o Delta M6, unha acabou en fallo e outro só tivo éxito parcialmente; o resto de lanzamentos tivo éxito.
Delta N

O Delta N foi un foguete espacial dos estadounidense de dúas etapas en servizo entre 1968 e 1972. Características
O Delta N foi un foguete lixeiro da familia de foguetes Delta que foi usado nove veces entre 1968 e 1972. Contou cunha variante, o Delta N6, que en lugar de tres foguetes aceleradores de propelente sólido usaba seis. Esta variante foi lanzada en tres das noves veces. Do total de 9 lanzamentos do Delta N e o Delta N6, unha acabou en fallo e o resto de lanzamentos tivo éxito.
Delta P

O Delta P foi un foguete espacial dos estadounidense usado como etapa de varios foguetes Delta. Características
O Delta P foi usado exclusivamente como etapa doutros foguetes da familia Delta, como o Delta 1914, o Delta 2913 ou o Delta 3910. Usaba tetróxido de nitróxeno e Aerozine-50 como propelentes e tiña un impulso de 41, 92 kN, cun impulso específico de 301 segundos.
Delta de Kronecker

En matemática, a delta de Kronecker é unha función de dúas variables, que vale 1 se son iguais, e 0 se son diferentes. Escríbese co símbolo δ i j {\displaystyle \delta _{ij}\, \! } e emprégase como unha forma abreviada notacional máis que como unha función por partes: δ i j
{ 1 se i
j 0 se i ≠ j {\displaystyle \delta _{ij}
\left\{{\begin{matrix}1&{\mbox{se }}i
j\\0&{\mbox{se }}i\neq j\end{matrix}}\right. } Recibe ese nome polo matemático Leopold Kronecker (1823-1891).
Emprégase en moitas áreas da matemática. Por exemplo, en álxebra linear, a matriz identidade pode ser escrita como: δ i j {\displaystyle \delta _{ij}\, \! } ou tamén δ j i {\displaystyle \delta _{j}^{i}}
Delta do Nilo

O delta do Nilo é o territorio conformado polos depósitos aluviais do río Nilo ao desembocar no mar Mediterráneo.
Está ao norte de Exipto e ten forma de letra grega Delta (Δ), de aí o nome dado polos antigos gregos.
É un dos deltas máis grandes do mundo, abarcando aproximadamente desde Alexandría no oeste a Porto Saíd no leste, con 230 km de costa mediterránea, e até a cidade de Cairo polo sur.
É unha rexión fértil, moi apta para a agricultura e moi poboada.
No antigo Exipto estas terras eran denominadas o Baixo Exipto.
Delta do Okavango

O delta do Okavango é un gran delta fluvial interior de Botswana, formado onde o río Okavango atopa unha canle tectónica na parte central da conca endorreica do deserto do Kalahari. Toda a auga que vai parar ao delta evapórase ou consómese pola transpiración vexetal, polo que non desemboca en ningún mar ou océano.
Cada ano uns 11 quilómetros cúbicos de auga anegan unha área de entre 6000 e 15000 km². Algunhas das augas desembocan no lago Ngami. A reserva de caza Moremi, un parque nacional, atópase na parte leste do delta. O 11 de febreiro de 2013 en Arusha, Tanzania, o delta acadou o recoñecemento de ser unha das Sete marabillas naturais de África. O 22 de xuño de 2014, o delta foi oficialmente inscrito na lista de Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Delta do Río das Perlas

A Rexión Metropolitana do Delta do Río das Perlas (chinés simplificado: 珠江三角洲城市圈; pinyin: Zhūjiāng Sānjiǎozhōu Chéngshìquān) é un vasto conglomerado urbano do sur da China, en torno ao esteiro do río Xi (ou río das Perlas), entre Hong Kong e Macau. Pola súa extensión e rápido crecemento demográfico (sobre todo, na área de Shenzhen), está considerada unha das conurbacións máis grandes do mundo. Xeografía
Trátase dunha rexión urbanizada con dous centros principais: Hong Kong, porto e praza financeira de primeira orde; e Cantón ou Guangzhou, no vértice norte do delta, capital da provincia de Guangdong e metrópole cultural histórica do sur da China. Na actualidade, destaca Shenzhen, xusto ao norte de Hong Kong. A comezos dos noventa era unha pequena poboación pesqueira mais, tras ser elixida como primeira "zona económica especial" da República Popular en 1980, converteuse nunha metrópole de máis de dezasete millóns de habitantes (2022).
Outras cidades importantes son a illa de Macau, antiga colonia portuguesa, e Zhuhai, un porto próximo a Macau que está a experimentar un gran crecemento. Principais cidades da conurbación
Cantón (municipalidade): 18. 734. 100 (2022).
Shenzhen (municipalidade): 17. 661. 800 (2022).
Hong Kong (Rexión Administrativa Especial): 7. 474. 200 (2020).
Dongguan (municipalidade): 10. 437. 000 (2022).
Huizhou (municipalidade): 6. 066. 000 (2021).
Macau (Rexión Administrativa Especial): 683. 200 (2020).