National Bureau of Economic Research

O National Bureau of Economic Research (NBER) é unha organización estadounidense privada de investigación sen ánimo de lucro «comprometida en realizar e difundir investigación económica imparcial entre os responsables de políticas públicas, profesionais do sector empresarial e a comunidade académica». O NBER é coñecido por propoñer as datas de inicio e fin das recesións nos Estados Unidos.
Moitos presidentes do Council of Economic Advisers foron anteriormente investigadores asociados do NBER, incluído o antigo presidente do NBER e profesor da Universidade de Harvard Martin Feldstein. O actual presidente e director executivo do NBER é James M. Poterba, do MIT. Historia
Fundación
O NBER foi creado en 1920, tras os debates da Era Progresista sobre a distribución da renda. Fundado por Malcolm Rorty e Nachum Stone, o NBER tiña como obxectivo cubrir a falta de información sobre datos económicos. A investigación da organización está restrinxida a presentar datos e conclusións, sen facer recomendacións de política económica.
Como primeiro director de investigación, recrutouse ao profesor da Universidade Columbia Wesley Clair Mitchell, un destacado especialista en flutuacións económicas. Mitchell dirixiu o programa de investigación da organización durante 25 anos.
Primeiros anos
O NBER recibiu inicialmente apoio da Fundación Carnegie, da Fundación Laura Spelman Rockefeller e de varias empresas. O profesor da Universidade Columbia Wesley Clair Mitchell foi o primeiro director de investigación, cargo no que guiou o traballo da organización durante 25 anos. Os primeiros proxectos do NBER incluíron medir a porcentaxe da renda nacional que correspondía ao traballo e estudar o desemprego e as flutuacións dos ciclos económicos.
Simon Kuznets
En 1927, Mitchell incorporou a Simon Kuznets, quen máis tarde desempeñou un papel clave no desenvolvemento das contas nacionais dos Estados Unidos. O seu traballo sentou as bases para o premio Nobel que recibiría en 1971.
Expansión despois da guerra
Tras a Segunda Guerra Mundial, o NBER ampliou o seu ámbito de investigación. Arthur Burns sucedeu a Mitchell como director de investigación. Nas décadas de 1950 e 1960, destacaron os traballos de Milton Friedman e Anna Schwartz sobre o impacto da política monetaria nos ciclos económicos. Neste período tamén floreceu a investigación en economía laboral.
Liderado presidencial
Arthur Burns converteuse en presidente do NBER en 1956, e foi sucedido por John R. Meyer en 1967. Meyer introduciu varias iniciativas, incluíndo dúas revistas do NBER e a apertura de oficinas en varias cidades.
Etapa de Martin Feldstein
En 1977, Martin S. Feldstein pasou a ser presidente do NBER, transformando a organización. Ampliou a rede de afiliados universitarios, trasladou a sede a Cambridge, Massachusetts e creou a serie NBER Working Paper. Feldstein tamén estableceu programas de investigación centrados en áreas específicas e iniciou o NBER Summer Institute.
Anos recentes
James Poterba sucedeu a Feldstein en 2008, continuando coa expansión do NBER. O número de investigadores afiliados aumentou significativamente e introducíronse novos programas e grupos de traballo. Actualmente, o NBER distribúe máis de 1. 200 novos estudos de investigación ao ano e organiza arredor de 125 reunións anuais sobre diversos temas económicos.
En setembro de 2010, tras unha chamada da súa Business Cycle Dating Committee, o NBER declarou que a Gran Recesión nos Estados Unidos rematara oficialmente en 2009, cunha duración de decembro de 2007 a xuño de 2009. A decisión xerou reaccións na prensa, que recolleu que a maioría dos estadounidenses non crían que a recesión rematara, principalmente porque seguían afrontando dificultades e o país mantiña unha elevada taxa de desemprego. Impacto nas políticas
Nun informe de 2010 da Universidade de Pensilvania, o NBER foi clasificado como o segundo centro de pensamento en política económica nacional máis influente, despois da Institución Brookings. Financiamento
O NBER finánciase mediante subvencións de axencias gobernamentais, fundacións privadas, achegas corporativas e individuais, así como cos ingresos da carteira de investimentos da propia organización. Os principais doadores son os National Institutes of Health, a National Science Foundation, a Social Security Administration e a Alfred P. Sloan Foundation.