proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Paranthropus

O Paranthropus é un xénero extinto de homínidos bípedes que probablemente descendía dos Australopithecus. Todas as especies de Paranthropus foron bípedes e a maioría viviron tamén no tempo no que as especies do xénero Homo, tamén descendentes dos Australopithecus, prevalecían. Os Paranthropus apareceron hai 2. 6 millóns de anos, xusto antes do comezo do Plistoceno, e desapareceron hai 1, 3 millóns de anos. O cerebro da maioría das especies de Paranthropus tiña o tamaño do 40% do cerebro do home actual, e tiña unha altura de entre 1, 3 e 1, 4 metros e vivían en zonas boscosas.
Os Paranthropus estaban adaptados a unha dieta de raíces e plantas, a diferenza do Homo que podía comer de todo. O nome deullo Robert Broom en 1938, Paranthropus significa á beira do home, nun primeiro momento foron incluídos no xénero Australopithecino, e non foi ata mediados do século XX cando se comezou a diferencialos en diferentes xéneros.
As especies de Paranthropus estaban menos avanzadas intelectualmente cas especies de Homo, aínda que tiñan cerebros máis grandes cós Australopithecus. Hai mesmo evidencia que algunhas especies de Paranthropus usaban ferramentas semellantes ás que se usaba no baixo paleolítico, coñecido como cultura Olduvai, aínda que non tan avanzadas como as usadas polos Homo habilis. Os Paranthropus descoñecían o uso da linguaxe ou o control do lume. Especies
Paranthropus aethiopicus, Paranthropus boisei e Paranthropus robustus. A primeira especie descuberta foi Parathropus boisei en 1959 por Mary Leakey na Garganta de Olduvai, en Tanzania, orixinalmente denominouno Zinjanthropus boisei, posteriormente coñecido como Australopithecus boisei ata que se creou o novo xénero, aínda que non hai consenso xeral entre os científicos e algúns aínda o seguen adscribindo ao xénero Australopithecus.
Paranthropus aethiopicus

Paranthropus aethiopicus é unha especie fósil do xénero Paranthropus que viviu entre o 2, 7 e 2, 5 millóns de anos, no Plioceno.
O primeiro achado data de 1968 ao se descubrir en preto do Lago Turkana, Etiopía unha mandíbula que non se correspondía con ningunha especie coñecida. En 1985 o paleoantropólogo norteamericano Alan Walker descubriu un cranio que se correspondía coa mandíbula atopada en 1967, coñecido como o Cranio Negro e catalogado como KNM WT 17000, o fósil máis representativo do Paranthropus aethiopicus, que mostra que moitos trazos presentes nos outros paranthropus non está aínda presentes neste, como trazo característico sobarda a crista saxital, imprescindible para que a súa enorme musculatura facial puidera suxeitarse ao cranio. Por outra banda a especialización do aparato mastigatorio é moito menos marcada ca nas outras especies de Paranthropus.
Paranthropus boisei

O Paranthropus boisei (anteriormente tamén coñecido como Australopithecus boisei) foi unha especie homínida que habitou en África oriental entre hai 2, 3 e 1, 2 millóns de anos.
Os primeiro fósil, un cranio coñecido como OH5, descubriuno Mary Leakey na garganta de Olduvai en 1959 e Louis Leakey deulle o nome de Zinjanthropus boisei.
A colección de fósiles máis ampla recolleuse arredor do Lago Turkana polo equipo de Richard Leakey, destacando KNR ER 406, un cranio dun individuo masculino e adulto. O fósil KGA 10-525 procedente do sitio peleontolóxico de Konso (Etiopía) atopado en 1993 constitúe o único cranio con mandíbula que se atopou desta especie, pero ademais polo medio no que foi atopado dedúcese que o hábitat era de sabana. Características
O seu cerebro tiña unha capacidade de 530 cc, a altura media era de 1, 4 m, cun peso de entre 40 e 80 kg. Tiña grandes premolares e era unha especie especializada, cunha alimentación baseada en vexetais duros, de baixo valor nutritivo. A especie tiña un marcado dimorfismo sexual. Era semellante ao Paranthropus robustus, pero máis robusto e corpulento ca el.
Paranthropus robustus

O Paranthropus robustus (tamén coñecido como Australopithecus robustus) é unha especie homínida que viviu entre hai 1'9 e 1 millón de anos no sur de África.
Os primeiros restos da especie descubriunos en 1938 en Suráfrica Robert Broom, logo que un traballador dunha mina lle levase un fragmento de mandíbula que contiña un molar, de grandes dimensións, e que descubrira un rapaz da zona, que o conduciu a unha cova de Kromdraai, onde atopou máis restos, que el denominou Paranthropus robustus, aínda que no momento non triunfou e clasificouse como Australopithecus rubustus, pero actualmente boa parte dos especialistas opinan que son tan diferentes do resto dos Austrolopithecus que deben colocarse noutro xénero, polo que resucitaron o nome que lle dera Broom.
Os achados de Kromdraai consisten maioritariamente en restos de cranios, mandíbulas, dentes e máis algúns restos de ósos do brazo, os cadrís e os pés; mentres os achados de Swartkrans, tamén comenzados a escavar por Broom, son máis amplos incluíndo un cranio case completo e numerosos restos poscraniais. Características
O corpo do Paranthropus robustus era semellante ao Australopithecus africanus, pero moito máis robusto e grande, con premolares e molares moi grandes, aínda que os dentes dianteiros eran máis pequenos co que tiña máis humana. Tiña unha altura de 1'1 m as femias e 1'3 os machos, e o seu peso variaba entre os 40 e os 80 kg para os machos e 32–40 kg para as femias. Tiña un volume cranial de 530 cc, os seus brazos eran longos en relación ao corpo. Xunto os restos atopáronse ósos traballados nos extremos, o que indicarían que se utilizaban para escarvar, e algún tamén queimados, o que podería indicar a domesticación do lume, pero é difícil de saber.
Parapenaeus

Parapenaeus é un xénero de crustáceos decápodos carideos da familia dos peneidos que comprende diversas especies de gambas, algunhas de grande importancia económica. Taxonomía
O xénero foi establacido en 1885 polo zoólogo estadounidense de orixe norueguesa Sidney Irving Smith (1843-1926).
Especies
O xénero comprende as seguintes especies: Parapenaeus americanus Rathbun, 1901
Parapenaeus australiensis Dall, 1957
Parapenaeus cayrei Crosnier, 2005
Parapenaeus constrictus
Parapenaeus fissurus (Spence Bate, 1881)
Parapenaeus investigatoris Alcock & Anderson, 1899
Parapenaeus kensleyi Crosnier, 2005
Parapenaeus lanceolatus Kubo, 1949
Parapenaeus longipes Alcock, 1905
Parapenaeus longirostris (Lucas, 1846) — Xénero tipo
Parapenaeus murrayi Ramadan, 1938
Parapenaeus perezfarfantae Crosnier, 1986
Parapenaeus politus (Smith, 1881)
Parapenaeus ruberoculatus Hall, 1962
Parapenaeus sextuberculatus Kubo, 1949
Parapente

O parapente é un deporte aéreo. O seu nome é debido ás súas orixes, "paracaídas de pendente". Historia
A xente que practicaba paracaidismo, e tamén alpinismo, atopou un xeito de descenso rápido. Co tempo, a feitura dos parapentes foi mellorando de tal forma que na actualidade non só serven para descender botándose dunha montaña, senón tamén de facer auténticos voos remontando sobre o punto de engalaxe. Isto conséguese a base de aproveitar as correntes térmicas ascendentes igual que fan as aves. Na actualidade ás veces pódense facer voos de centos de quilómetros. Equipamento necesario
O equipo básico necesario para iniciarse na arte de voar en parapente inclúe: A vela, corpo principal do parapente, pódese adquirir de acordo a tres graos: 1 a 2 (voo de iniciación) e 3 (voo de competición).
Algunhas cadeiras posúen unha protección especial na zona das costas.
O casco, onde, os máis caros, caracterízanse por unha protección maxilar e alta tecnoloxía na súa fabricación.
Finalmente, é necesario contar con calquera equipo de radio (banda civil) para manter o contacto coa terra.
Galería de imaxes
Parapeto (militar)

Un Parapeto é un terraplén ou muro formado por sacos de area, pedras ou similares, que serven para a protección das persoas en loitas. Os parapetos poden estar precedidos de foxos.
Nos castros, os parapetos son elevacións artificiais do terreo nos puntos máis desprotexidos (entradas e zonas chás).
Parapsicoloxía

A parapsicoloxía é unha pseudociencia que estuda oos fenómenos paranormais (como a percepción extrasensorial, telecinesia, telepatía, precognición, clarividencia, as experiencias extracorpóreas, o espiritismo e os poltergeist).
A parapsicoloxía é considerada unha pseudociencia pola comunidade científica, xa que a propia existencia dos fenómenos paranormais non está demostrada cientificamente.
Dende o ano 1996, a Fundación Educativa James Randi ofrece a suma dun millón de dólares estadounidenses a quen sexa quen, baixo condicións controladas e supervisadas de laboratorio, demostrar un só fenómeno paranormal como os anteriormente mencionados. Até o de agora ninguén puido facer unha demostración satisfactoria e o premio segue sen ser reclamado.
Todos os traballos sobre parapsicoloxía foron publicados en revistas de asociacións adicadas ó tema, como o Journal of Parapsychology (1959-1968) e o European Journal of Parapsychology (que deixou de publicarse en 2010 por mor da falla de artigos).
Parasaurolophus

Parasaurolophus (do gr. para/παρα "xunto" ou "preto", saurus/σαυρος "lagarto" e lophos/λοφος "crista" significa "Próximo ao lagarto cristado") é un xénero de dinosauros ornitópodos hadrosáuridos, que viviron a finais do período Cretáceo, fai aproximadamente 83 e 71 millóns de anos, no Campaniano, no que hoxe é Norteamérica. Foi un herbívoro que camiñaba tanto de xeito bípede como cuadrúpede. Parasaurolophus é un hadrosáurido, parte da diversa familia de dinosauros cretáceos coñecidos pola variedade de estraños adornos na cabeza. Este xénero en coñecido polo seu gran e elaborada crista cranial, coa forma dun tubo que se proxecta cara a atrás e arriba do cranio.
Parasitismo

En bioloxía e ecoloxía, o parasitismo é unha relación interespecífica en que un organismo (parasito) obtén beneficio doutro, provocándolle un dano paulatino que non lle provoca á vítima a morte inmediata. Tradicionalmente, parasito refírese a un organismo visible a simple vista, ou un macroparasito (como o helminto). Os microparasitos son moito máis pequenos, como os protozoos, virus e bacterias. Exemplos de parasitos inclúen plantas como o visgo e a cuscuta, e animais como os ancilostomíases.
Ó contrario que os depredadores, os parasitos polo xeral non matan ó seu anfitrión, son moitos máis pequenos ca el e poden vivir do seu anfitrión durante un período de tempo extenso. Os parasitos presentan un alto grao de especialización, e reprodúcense tan axiña como os seus anfritrións. Exemplos clásicos son os que se producen entre vertebrados e cestodos, trematodos, a especie Plasmodium e pulgas. O parasitoide é unha estratexia da evolución dentro do parasitismo no que o parasito mata o seu anfitrión.
Parasito

Un parasito é aquel ser vivo que pasa unha parte ou a totalidade da súa vida no interior ou exterior doutro ser vivo de diferente especie, chamado hóspede (ou hospedador) a expensas do cal se nutre, producíndolle ou non dano e lesións. Tipos e características
Os parasitos poden ser seres vivos de moitos tipos diferentes, como virus, bacterias, fungos, protozoos, helmintos, artrópodos, algas, e plantas superiores, pero en xeral, o termo resérvase artificialmente para os axentes patóxenos que non son virus, bacterias ou fungos.
A interacción biolóxica entre dúas especies, parasito e hospedador denomínase parasitismo. O parasitismo é unha relación anisoespecífica (entre distintas especias, xa que logo, o feto dos mamíferos) no útero da súa nai non pode ser considerado un parasito), na cal o parasito é dependente metabolicamente do seu hospedador.
A ciencia que estuda os parasitos é a parasitoloxía. Dado que a maioría dos microorganismos que producen infeccións son estudados pola microbioloxía, a parasitoloxía encárgase de estudar exclusivamente os seres eucariotas, xa sexan unicelulares, pero complexos (protozoos) de parasitos pluricelulares (metazoos) como os platelmintos, nematodos, artrópodos etc. En ocasións, é difícil diferenciar o fenómeno do parasitismo do comensalismo, a simbiose, a forese, ou a depredación, polo que estes límites varían dun autor a outro.
Unha das características comúns do parasitismo é que supón un intercambio de substancias, que provoca no hospedador unha resposta inmunóloxica. Un parasito debe vencer a acción do sistema inmune do hospedador para ter éxito. As interaccións antíxeno-anticorpo son máis complicadas canto maior sexa a complexidade dos antíxenos. As células dos eucariotas posúen unha gran cantidade de antíxenos comparada coas de bacterias ou virus. Un recurso de inmunoevasión para o parasito é o de formar antíxenos que se parezan aos do hóspede (mimetismo). Outro recurso é o de adherir antíxenos do hospedador á superficie exterior do corpo do parasito (enmascaramento antixénico). O resultado é que o hospedador invadido non recoñece ao parasito como invasor ou a resposta que produce non é totalmente efectiva.
Outra característica común do parasitismo é que o parasito debe adaptarse á resposta inmunitaria e en xeral á vida parasitaria, pero tamén o hospedador, porque a poboación parasita exerce unha presión selectiva neste, de modo que parasito e hospedador coevolucionan paralelamente a consecuencia do parasitismo. Isto explica por exemplo, que o xene da anemia falciforme sexa moi frecuente en zonas endémicas de malaria. Parasitoses humanas máis coñecidas
Insectos:
Piollos
Pulgas
Arácnidos:
Carrachas
Sarna
Vermes:
Triquinose
Teníases
Ascaridíase (lombrigas redondas intestinais)
Helmintíase (vermes planos)
Hidatidose e cisticercose
Protozoos:
Amebíase
Malaria (ou paludismo)
Leishmaníase
Parasitoloxía

A parasitoloxía é unha subdisciplina do eido da microbioloxía que estuda o fenómeno do parasitismo. Por unha banda, estuda aos organismos vivos parasitos e a relación entre eles cos seus hóspedes e o medio ambiente. Tradicionalmente, ocúpase só dos parasitos eucariotas como son os protozoos, helmintos (tremátodos, nemátodos e céstodos) e artrópodos; o resto de organismos parasitos (virus, procariotas e fungos) tradicionalmente considéranse unha materia propia da microbioloxía. Por outra banda, estuda as parasitoses ou doenzas causadas no ser humano, animais e plantas polos organismos parasitos.
Parataxe

Definición
É a relación de coordinación entre dúas frases (que están nunha relación de subordinación implícita) dentro dun enunciado Exemplos
En Otero Pedrayo (Os señores da terra). Ausencia de relativas debido á parataxe: Se chega a Trasouto, preto de se enterrar o sol, non siga a viaxe. Ten bos pazos para durmir (páxina 78). Xustapóñense dúas oracións entre as que hai unha relación subordinativa de relativo.
Paraugas

Un paraugas ( pronunciación ) é un utensilio para gorecerse da chuvia. Están formados por unha superficie convexa de plástico ou outro material semellante, que está suxeita a unha armazón de variñas pregables dispostas ao redor dun eixe central terminado nun mango adecuado para levalo cunha man. As variñas permiten que cando non chove ou se está en lugar protexido sexa posible pechalo para andar con máis comodidade. Un paraugas pechado pode servir de bastón, aínda que hai versións "de peto" que teñen variñas que se dobran en dous sitios. Historia
Existen unha serie de referencias gráficas dende o ano 2400 a. e. c. , aínda que a súa invención estabelécese no século XI a. e. c. en China. Este obxecto foi estendido grazas á ruta da seda e foi utilizado nesta área principalmente para a protección contra o sol. Unha das referencias sobre este obxecto na antigüidade é o obxecto que contén a carroza do emperador chinés Qin Shi Huang, que lembra a unha especie de parasol. Esta carroza pertence ao exército de terracota construído entre os anos 246 até o 206 a. e. c.
O seu uso decaeu tras a caída do Imperio Romano e non volveu rexurdir até o século XV onde foi utilizado novamente pola nobreza francesa.
En 1951 Samuel Fox desenvolveu o marco de metal que utiliza o paraugas actualmente.
Parcieux

Parcieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pardofelis

Pardofelis é un xénero de mamíferos carnívoros da familia dos félidos, subfamilia dos felinos, propios das selvas do sueste Asiático. Taxonomía
Pardofelis é un xénero monotípico, xa que só inclúe unha especie, Pardofelis marmorata.
Inicialmente foi clasificada na subfamilia dos panterinos, pero actualmente considérase que se encontra estreitamente relacionada cos membros do xénero Catopuma.
Na especie recoñécense dúas subespecies: Pardofelis marmorata marmorata
Pardofelis marmorat charltoni
Paredes de Abaixo, Castro de Rei de Lemos, Paradela

Paredes de Abaixo é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 13 habitantes (8 homes e 5 mulleres). Toponimia
Segundo Nicandro Ares Paredes de Abaixo indica edificios, latín parietes, máis abaixo que Paredes de Arriba. Lugares e parroquias
Lugares de Castro de Rei de Lemos
Parroquias de Paradela
Paredros

Paredros (transcrición do grego antigo πάρεδρος, páredros) é un substantivo ou adxectivo que significa literalmente «sentar cerca», «que está sentado á beira». Traducido como asesor, na antiga cultura grega representaba a función de axuda nunha institución política. Atenas
Nos séculos -V e -IV, foron nomeados arcontes epónimos e arcontes basileus suplentes. A súa posición era de carácter oficial, xa que estaban suxeitos á dokimasia. Cada un dos dez eúthynoi da Bulé que había no século -IV, tiña dous asesores cuxo traballo comezaba despois de que fosen presentadas as denuncias. Desde -418/-417 eran dez os asesores do hellenotamiai pagos polo erario público. Esparta
En Esparta foron os éforos os paredros dos reis para os asuntos legais. Exipto
No Exipto helenístico os paredros actuaban como conselleiros consultivos de cada un dos xuíces, como membros dos tribunais. Existiron entre os séculos -I e III.
Pareidolia

A pareidolia (derivada etimoloxicamente do grego eidolon: «figura» ou «imaxe» e o prefixo par: «con» ou «adxunto») é un fenómeno psicolóxico consistente en que un estímulo vago e aleatorio (habitualmente unha imaxe) é percibida erroneamente como unha forma recoñecible. Unha explicación deste fenómeno de acordo co funcionamento do cerebro, é descrita por Jeff Hawkins na súa teoría de memoria-predición (memory-prediction framework). Descrición
O carácter aparentemente sagrado de determinados lugares arqueolóxicos, podería ser explicado en parte, con: O fenómeno psicolóxico coñecido como hierofanía, xeralmente asociado as experiencias relixiosas.
O fenómeno psicolóxico coñecido como pareidolia - perceptivo, non necesariamente patolóxico – utilizado na exploración psicolóxica (test de Rorschach). Casos coñecidos
Algúns exemplos comúns da pareidolia son: Visión de animais ou rostros na forma das nubes
Visión de rostros nos cumes dalgúns outeiros pedregosos
Visión de caras na parte dianteira ou posterior dun vehículo (os faros representarían os ollos, a grella a boca e o parabrisas a fronte ou cabeza)
Imaxes de rostros en aparellos (na imaxe), edificios etc
Visión de persoas ou siluetas no pavimento.
Audición de mensaxes recoñecibles en rexistros en idiomas descoñecidos ou reproducidas ao revés.
Observacións de ovnis, críptidos, pantasmas ou outros fenómenos paranormais.
Numerosas figuras relixiosas ou simplemente humanas, en obxectos astronómicos como a Lúa, a Nebulosa da Aguia.
Imaxes relixiosas en obxectos cotiáns (árbores, pedras etc. ).
Parella

Parella é un termo coloquialmente empregado para identificar a persoa coa que se está a manter unha relación íntima sen revelar nin presumir nada sobre o estado civil, status da relación ou orientación sexual. O seu uso na psicoloxía e na socioloxía é moi diferente do seu uso coloquial. En psicoloxía, unha parella é calquera persoa que ten unha grande importancia na vida do individuo. En socioloxía, describe calquera persoa ou persoas cunha forte influencia no autoconcepto do individuo. Actividades e características antropolóxicas
Á actividade de parella pódese chamar "saír" (frecuentar, por motivos amorosos ou de amizade, o trato doutra persoa) ou "facer as beiras" (comezar relacións amorosas ou sexuais pasaxeiras). Poden incluír desmostracións afectivas de intimidade física, con relacións prematrimoniais (ou extramatrimoniais se algún dos individuos está casado con outra persoa) e tradicionalmente concubinato, aínda que existen novos conceptos o da amizade con dereito a rozamento, nos que o requisito da fidelidade non se dá por suposto (relación aberta).
Parentosoma

Os parentosomas ou parentesomas son un tipo de orgánulo celular que aparece nas células da maioría dos fungos basidiomicetos, que está situado a ambos os lados do poro do septo que separa as células das hifas do fungo. Ditos poros nos basidiomicetos teñen forma de barril e reciben o nome de doliporos e sobre eles, tapándoos parcialmente por ambos os lados, están situados os parentosomas.
A súa existencia xa se coñecía desde 1933 grazas aos traballos iniciais sobre a materia de Buller, pero foron Moore e McAlear en 1962 os que denominaron a estas estruturas dos septos como doliporo e parentosoma (parenthesome), respectivamente, xa que os parentosomas eran como cúpulas con forma de parénteses ortográficas situadas sobre os poros septais. A forma destes orgánulo é moi variada, e poden ser perforados, imperforados, divididos en varias seccións cupuliformes ou con varias aberturas e sección descontinua. As variacións na súa forma serven para identificar especies e grupos e establecer as súas relacións filoxenéticas.
A función destes orgánulos non está clara e a súa composición non foi aínda completamente establecida.
Paresia

Unha paresia é a perda incompleta da mobilidade dun músculo ou un grupo de músculos, producida polo xeral por unha lesión ou unha alteración patolóxica do córtex cerebral e as súas vías piramidais eferents, das neuronas das partes anteriors da medula espiñal, ou dos nervios periféricos. A perda total da mobilidade denomínase parálise.
Segundo a distribución topográfica das parálises, o tronco e extremidades, distinguimos entre tetraparesia, hemiparesia, paraparesia e a monoparesia.
Paridade de poder adquisitivo

A paridade do poder adquisitivo (PPA) é un termo económico introducido a principios do decenio de 1990 polo Fondo Monetario Internacional, para comparar dun xeito realista o nivel de vida entre distintos países, atendendo ao produto interno bruto (PIB) per cápita en termos do Custo de Vida en cada país.
Baseándose en que, por exemplo, o poder adquisitivo dun euro non é o mesmo en España que en Alemaña, as estatísticas reflicten con maior exactitude con que recursos económicos vive a poboación dun país determinado. A PPA é unha medida máis adecuada para comparar os niveis de vida que o PIB per cápita, posto que toma en conta as variacións de prezos.
Isto tamén afecta ao cálculo do PIB efectivo do país, xa que con outro exemplo, China pasa de ser considerada a cuarta potencia económica mundial á segunda. Tamén elimina a ilusión monetaria ligada á variación dos tipos de cambio, de tal xeito que unha apreciación ou depreciación dunha moeda non cambiará a PPA dun país, posto que os habitantes dese país reciben os seus salarios e fan as súas compras na mesma moeda.
Parietaria común

A parietaria Parietaria officinalis é unha especie de planta de flor pertencente á familia Urticaceae. Esténdese por Europa central e meridional, Asia occidental e norte de África. É unha planta moi común que medra nas paredes de edificios abandonados, vellos e ruínas, por sito ás veces recibe o nome de herba dos muros. Tamén se coñece co nome de paleiro. Características
É unha planta herbácea perenne con moitas gallas cubertas de peliños rugosos. Ten os talos de cor vermella e acada unha altura de 70 centímetros. Ten as follas de cor verde escura e son de 3 cm de longo por 1. 5 cm de largo, alternas, pecioladas, ovadas e recortadas polos extremos, con peliños só polo envés. As flores son averdadas ou abrancazadas e agroman nas axilas das follas sen pedúnculos e agrupadas de cinco en cinco formando glomérulos.
O froito é un aquenio negro e brillante. Propiedades
Contén principios amargos, taninos, flavonoides, oxalato cálcico e mucilaxes.
Por mor á presenza de principios amargos, é unha gran depuradora do fígado.
Modo de Emprego - Infusión: Pór 1 cullerada pequena de planta por cunca. Engadir auga a ferver, deixar repousar 5-10 minutos e filtrar. - Decocción (raíz, talos): Botas a planta en auga a ferver, ferver uns 2-5 minutos, deixar repousar 5-10 minutos e filtrar, na proporción dunha culler por cunca.
Paris School of Business

A Paris School of Business (antigamente ESG Management School) é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París e Rennes. Descrición
Esta institución, fundada en 1974. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de IACBE, CGE e AMBA.
A escola, cunha rede de 12. 500 antigos alumnos en 75 países e un claustro de mestres internacional e plurilingüe, recibe anualmente ao redor de 3. 000 estudantes.
Parisatis

Parisatis (Parysatis) foi filla de Artaxerxes I de Persia Lonximano, e despois raíña da Persia aqueménida. Traxectoria
O seu pai deulla en matrimonio ao seu irmán (tío de Parisatis) Darío II de Persia Ocus, que despois foi rei o -424 sucedendo a Xerxes II de Persia. Darío II tiña un carácter débil e Parisatis gobernou de feito o Imperio.
Na súa administración ocorreron unha serie de asasinatos: os irmáns de Darío, Sogdiano e Arsites foron executados, así como os ministros Artufio e Artoxares. A familia de Estátira, a muller do seu fillo Artaxerxes (futuro Artaxerxes II de Persia), foi tamén sacrificada e só se salvou a mesma Estátira.
Tivo polo menos trece fillos, pero só catro chegaron á idade adulta. O máis grande era Arsaces (nome que cambiou por Artaxerxes) que naceu antes de que o pai fose rei, e así Parisatis fixo valer os dereitos do segundo fillo Ciro, nacido xa cando o pai era rei, sen conseguir nada. Á morte de Darío impediu que Artaxerxes II executase a Ciro, e coa súa intercesión leste puido volver á súa satrapía de Lidia de onde o chamaran pola enfermidade do pai, e onde entón, ao volver, se sublevou.
Impediu ao rei escoitar aos que o querían previr contra ela e contra Ciro o Mozo, e por iso foi acusada de ser culpable da guerra civil (-401). Á morte de Ciro o Mozo non dubidou a mostrar o seu loito pola morte do seu fillo preferido, cun enterro con grandes honores e mostras de simpatía cara ao xeneral dos mercenarios gregos, Clearco, ao que non puido salvar.
Continuou traballando despois ata que conseguiu eliminar a todos os autores da morte de Ciro. Finalmente as tensións con Estátira incrementáronse e Parisatis eliminou á raíña con veleno.
Artaxerxes estaba convencido da culpa da súa nai, pero contentouse co seu desterro a Babilonia, e ao cabo de pouco tempo volveuna chamar á corte, onde non tardou en recuperar a súa influencia. Conspirou contra Tisafernes, que fora o primeiro en advertir ao rei da traizón de Ciro o Mozo, e conseguiu finalmente a súa execución (-396).
Despois xa non volve ser mencionada e hai que supoñer que morreu algún tempo despois, malia que a súa morte non é mencionada por ningún autor.
Ctesias de Cnidos que vivía na corte neste tempo, escribiu un relato dos feitos, que foron recollidos por Plutarco na súa obra Artaxerxes. Un extracto do mesmo Ctesias conservado por Focio, relata os feitos de xeito máis breve.
Parisii

Os Parisii eran un pobo galo que vivía na actual rexión parisiense. Segundo César (53 a. de C. ), a súa cidade principal (oppidum) sería Lutetia. Un pobo celta da illa de Bretaña que leva o mesmo nome sería orixinario da tribo dos Parisii instalada en Galia. Instalouse no Yorkshire leste en Gran Bretaña na época da Idade de Ferro. Arqueoloxía
Esta cidade é por tradición localizada en París, mentres que o seu subsolo intramuros non achegou aínda mobiliario protohistórico desta época. Unha posible explicación a este enigma foi atopada recentemente. A favor das escavacións vinculadas á autoestrada francesa A 86, atopáronse en Nanterre pegadas dunha moi importante cidade protourbana (máis de 15 ha, ou sexa, o dobre da illa da Cidade (Île de la Cité) en París), con tumbas de guerreiros. Os Parisii de Galia
A tribo gala dos Parisii instalouse na rexión no transcurso do século III a. de C. O primeiro pobo chamouse Loukteich, que significa "pantano" na lingua celta dos galos. Máis tarde a pequena cidade tomou o nome de Lucotecia e logo Lutecia.
Durante a conquista romana de Galia, os Parisii participaron no movemento de resistencia a César organizado por Vercingétorix en -52.
Os Parisii acuñaron moedas de ouro.
Parisii (Britania)

Os Parisii eran un poderoso pobo celta da illa de Bretaña. Esta tribo celta sería orixinaria da tribo dos Parisii asentados en Galia. Instalouse no Yorkshire leste en Gran Bretaña na época da Idade de Ferro
Parisina d'Este

Parisina d'Este é unha ópera en tres actos con música de Gaetano Donizetti e libreto en italiano de Felice Romani, Lord Byron Parisina (1816). Foi estreada o 17 de marzo de 1833 no Teatro della Pergola, en Florencia.
Trátase dunha ópera moi pouco representada, aparecendo nas estatísticas de OperabaseArquivado 14 de maio de 2017 en Wayback Machine. con só 2 representacións no período 2005-2010. Personaxes
Park Avenue

Park Avenue (antes Fourth Avenue, en galego Cuarta Avenida) é unha ampla avenida de Nova York, que se estende de norte a sur de Manhattan. Está cortada pola Grand Central Station que delimita Park Avenue North con Park Avenue South. A avenida é na súa maior parte paralela a Madison Avenue, situada ao oeste e a Lexington Avenue situada ao leste. Descrición
Park Avenue North esta sobre todo considerada como barrio, de prezos inmobiliarios elevados, a nivel do Upper East Side. É a localización dun certo número de tendas de luxo que se instalaron na parte de Avenida Lexington.
Park Avenue North, até o nivel da rúa 90, pode ser considerado como a Avenida Foch de Nova York, debido ao seu verdor e a súa posición no centro de Manhattan. As dúas vías da avenida están separadas por unha fila de arbustos. Compostos de follas verdes e de flores, mantidos pola Fund for Park Avenue. A vía férrea de Grand Central, que é subterránea por Park Avenue, emerxe en Harlem ao norte da rúa 100.
Park Avenue South, que enlaza Grand Central en Union Square é moito máis activo, sede de numerosas oficinas, bancos, hoteis e compañías como General Atlantic
Park Won-sun

Park Won-sun, nado en Changnyeong o 26 de marzo de 1956 e finado en Seúl o 9 de xullo de 2020, foi un antigo activista polos dereitos humanos, avogado e político surcoreano, alcalde de Seúl desde o 26 de outubro de 2011 ata a súa morte. Traxectoria
Estudou ciencias sociais Universidade Nacional de Seúl, de onde o expulsaron en 1975 por participar no movemento estudantil contra as políticas do presidente Park Jeonghui e mais foi á cadea durante catro meses, despois volveu aos estudos na Universidade de Danguk licenciándose en historia en 1979. En 1980 pasou os exames para exercer como avogando, traballando primeiro na oficina do fiscal en Daegu, e logo como avogado independente especializado en dereitos humanos. En 1994 foi un dos fundadores da ONG Solidariedade Popular para unha Democracia Participativa para minotorizar as prácticas do goberno e loitar contra a corrupción política, dirixíndoa de 1996 a 2002, ano no que pasou a dirixir The Beautiful Foundation, centrada na procura da eliminación das desigualdades. A partir de 2005 foi membro da Comisión para a Verdade e a Reconciliación encargada de investigar as violacións dos dereitos humanos desde a ocupación xaponesa en 1910 ata a fin do goberno totalitario coa elección do presidente Kim Yeongsam en 1993. No ano 2011 presentouse como candidato independente á alcaldía de Seúl co apoio do Partido Democrático e do Partido Laborista Democrático.
Parladoiro

Un parladoiro ou faladoiro é calquera lugar onde se reúnen persoas, xeralmente dun mesmo lugar ou dunha mesma profesión, para conversar ou comentar temas de actualidade.
En construción denomínase parladoiro á fiestra que conta con dous asentos aos lados e que permite sentar para ollar pola ventá ou para falar con outra persoa que senta enfronte, de aí o nome. Consiste nun van no que sobresaen cara ao oco dúas pedras das xambas a xeito de asentos. Dáse nas casa grandes, nos pazos, nos castelos e nalgunhas vivendas. Acostuman estar nas ventás da sala de respecto ou da cociña; sempre no sobrado da vivenda.
Parlamentarismo

O parlamentarismo é un sistema de goberno no cal o Xefe de Estado (que pode ser un monarca ou presidente) non exerce as funcións de Xefe de Goberno.
O xefe de Goberno, xeralmente co título de primeiro ministro, é escollido polo parlamento entre o partido ou bloque de partidos que conforman a coalición maioritaria, pero nada impide que a oposición venza. Se unha crise política dinamita a base sobre a que se sustenta o goberno, o parlamento poderá destituír o xefe de goberno do poder executivo e substituílo por outro. Teoricamente, o líder do partido ou coalición que obteña a maioría das cadeiras parlamentarias terá o dereito de escoller o xefe de goberno e compor o gabinete de goberno. Mais, ás veces, iso non ocorre. Unha desas excepcións aconteceu en Europa, co Gabinete Español, no ano 2004, pois, no mesmo, a oposición, con minoría simple no novo sufraxio, gañou as eleccións e montou un novo goberno parlamentarista, outra denominación do parlamentarismo.
A orixe do parlamentarismo remonta ao Reino de León, cando o soberano Afonso IX compartiu o poder cun parlamento (Cortes de León, 1188). Os primeiros consellos dese tipo reuníanse ó redor dunha grande mesa, na cal o rei ficaba na cabeceira en posición máis alta, e as persoas influentes ocupaban ámbolos lados. Canto máis rico, íntimo ou influente fose, máis próximo do rei podería o nobre sentar.
Pódese dicir que Inglaterra foi o berce do parlamentarismo moderno, sendo o primeiro país en limitar os poderes do seu monarca, chegando mesmo a decapitar un rei absolutista, Carlos I en 1649, transferindo o poder de goberno á Cámara dos Lores. Actualmente o Consello dos Lores é a Cámara dos Lores ou Cámara Alta para os ingleses. En Francia é o parlamento, no cal o Primeiro Ministro é elixido por un período de 6 anos. Outro exemplo é Israel, onde o principal partido do parlamento dende o 2004 é o Likud. Conmemoración
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas acordou en 2018 celebrar cada 30 de xuño o Día Internacional do Parlamentarismo, conmemorando que nesa data, do ano 1889, se constituíu a Unión Interparlamentaria (UIP).
Parlamento

O Parlamento é a asemblea dos representantes electos polos cidadáns nos réximes democráticos. É o órgano constitucional dun Estado que ten atribuída a misión principal de expresar a vontade deste, elaborando e aprobando normas xurídicas de carácter xeral e intervindo na integración e funcionamento doutras Institucións do Estado.
Nalgúns países, o parlamento está formado por dúas asembleas separadas, por veces chamadas Cámaras do Parlamento, que poden resultar de eleccións ou nomeacións separadas e poden ter poderes diferenciados e varias designacións de acordo coa Constitución de cada país: A Cámara Alta, Cámara Superior ou Senado. No Reino Unido, é oficialmente chamada Cámara dos lords.
A Cámara Baixa, Cámara Inferior, Cámara dos Comúns ou Cámara Federal.
En moitos países, o parlamento é denominado Congreso (por exemplo, nos Estados Unidos de América) e noutros "Asemblea Nacional" (ou "Asemblea do Pobo", como na China Comunista).
Parlamento de Australia

O Parlamento de Australia, tamén coñecido como Parliament of Australia, é a póla lexislativa do goberno da Australia. É bicameral, amplamente inspirado na tradición Westminster, mais con algunhas influencias do Congreso dos Estados Unidos. De acordo coa Sección 1 da Constitución de Australia, o Parlamento está composto por tres elementos: a Raíña, o Senado e a Cámara dos Representantes. A raíña é case sempre representada polo Gobernador Xeral.
Parma

Parma é unha cidade e comuna da rexión de Emilia-Romaña, capital da provincia de Parma, con cerca de 178. 718 habitantes (31-12-2007). Ten unha área de 260 km2.
Ten lindes cos concellos de Collecchio, Felino, Fontanellato, Fontevivo, Gattatico (RE), Langhirano, Lesignano de' Bagni, Mezzani, Montechiarugolo, Noceto, Sala Baganza, Sant'Ilario d'Enza (RE), Sorbolo, Torrile, Traversetolo, Trecasali.
É famosa polo seu queixo, o parmesano.
Parménides de Elea

Parménides de Elea (arredor do 530 a. C. — 460 a. C. ) naceu en Elea, hoxe Velia, Italia. Foi o fundador da escola eleática. Hai unha tradición que afirma que Parménides foi discípulo de Xenófanes de Cólofon mais non hai certeza sobre o feito, xa que unha tradición distinta afirma que foi o filósofo pitagórico Aminias (ou Ameinias) quen espertou a vocación filosófica de Parménides.
O seu pensamento está exposto nun poema filosófico titulado Sobre a Natureza, dividido en dúas partes distintas: unha que trata do camiño da verdade (alétheia) e outra que trata do camiño da opinión (dóxa), ou sexa, daquilo onde non hai ningunha certeza.
Dun xeito simplificado, a doutrina de Parménides sustenta o seguinte: Unidade e a imobilidade do Ser;
O mundo sensible é unha ilusión;
O Ser é Un, Eterno, Non-Xerado e Inmutable.
Por estas características, algúns vén no poema de Parménides o propio xurdimento da ontoloxía. Ao mesmo tempo, o pensamento de Parménides é tradicionalmente visto como oposto ao de Heráclito.
Os outros representantes da escola eleática son Cenón de Elea e Meliso de Samos.
Paronimia

A paronimia é unha relación semántica entre dúas (ou máis) palabras semellantes no son, pero que se escriben de forma diferente e teñen significados distintos. Exemplos
aceitar (poñer aceite) – aceptar (admitir).
actuar (representar) – atuar (tratar de ti).
coar (filtrar) – colar (adorno).
concelleiro (do concello) – conselleiro (do consello).
enoloxía (viños) – etnoloxía (pobos).
enxerir (enxertar) – inxerir (tragar) – inserir (introducir).
esgrevio (áspero, dificultoso) – egrexio (ilustre, insigne).
especia (condimento) – especie (tipo, clase).
esterno (óso) – externo (exterior).
flamenco (canto) – flamengo (ave, Flandres).
furna (caverna mariña) – urna (caixa para as votacións).
medicina (ciencia, medicamento) – menciña (medicamento).
misto (fósforo) – mixto (mesturado).
rola (paxaro) – rolla (tapón).
seo (peito) – seno (no triángulo).
sono (gana ou acto de durmir) – soño (imaxes oníricas).
triunfo (vitoria) – trunfo (naipe).
Paroniquia

A paroniquia, tamén chamada uñeiro ou unlleiro, é a infección na pel que arrodea as unllas dos dedos e das dedas. O prego ungueal manifesta inflamación con destrución da cutícula e ocasionalmente con supuración. Pode necesitar tratamiento médico-cirúrxico.
Paronomasia

A paronomasia é unha figura retórica e estilística que consiste en aproveitar a similitude fonética entre dúas ou máis palabras, frecuentemente con intención burlesca ou conceptista.
Tamén coñecida informalmente como xogo de palabras pode consistir nunha deliberada ou non deliberada confusión de palabras similares ou frases con efecto retórico, xa sexa con fins serios ou humorísticos. Exemplos
No texto "Poema nuclear" de Celso Emilio Ferreiro atopamos a colocación próxima de dúas palabras foneticamente semellantes: Neste poema de Ricardo Carvalho Calero tamén podemos apreciar a paronomasia: En "Chove, chove. .. " (Longa noite de pedra, de Celso Emilio Ferreiro)
por tanto pranto que escoito
En "Divina Comedia" de Dante Alighieri:
esta selva selvaggia e aspra e forte
Parotidite epidémica

A parotidite epidémica é unha doenza contaxiosa que pode ser aguda ou crónica, localizada fundamentalmente nunha ou ambas as glándulas parótides, que son glándulas salivares maiores situadas detrás das pólas ascendentes da mandíbula. Provócaa o virus dos Paramyxoviridae, que causa unha enfermidade considerada tradicionalmente de nenos e adolescentes, aínda que pode tamén causar infeccións en adultos sensibles. Polo xeral, a enfermidade produce inmunidade para sempre, polo que pode ser previda pola administración dunha vacina, a vacina tripla vírica (SPR). Recibe popularmente diversos nomes como cochechas, orellóns, papeiras ou pezorellos.
A parotidite pode afectar diferentes glándulas do corpo, o sistema nervioso central e os testículos. As complicacións máis frecuentes son a meninxite e a inflamación testicular que pode levar á infertilidade. O tratamento consiste no alivio dos síntomas.
Na obra Epidemias, de Hipócrates, escrita aproximadamente entre os anos 475 e 466 a. C. , descríbese unha epidemia de parotidite ocorrida na illa de Tasos. Epidemioloxía
É unha doenza viral poliglandular, común na infancia, pero non exenta de presentarse na idade adulta, nese caso caracterízase por producir inflamación das glándulas parótides (principalmente, aínda que afecta outras glándulas do corpo). Antes da introdución da vacinación universal, a parotidite era unha enfermidade que unha vez foi endémica en todo o mundo, afectaba á maioría dos nenos entre 2 e 15 anos de vida, con aproximadamente un 90% de adultos novos cunha seroloxía positiva. Dende a introdución da vacina, a incidencia diminuíu bruscamente con só ocasionais gromos da enfermidade en Latinoamérica. No presente, a súa incidencia aumenta a finais do inverno e durante a primavera en climas tépedos, en particular entre institucións de acollida colectiva de nenos, como as gardarías. Cun período de incubación de 14-21 días, sendo máis contaxiosa uns 4 días antes da inflamación visible das parótides. Transmítese por contacto con pingas de saliva no aire procedentes dun individuo infectado e, en menor medida, a infección pode propagarse a través dos ouriños.
A vacinación eliminou practicamente as formas da infancia e, paradoxalmente, aumentou o número de casos en adultos novos que a miúdo reciben a vacinación de maneira incompleta (sen a dose de recordo), pero ás veces por administración incorrecta.
Parque

Un parque é ou ben unha área natural, semi-natural ou unha plantación que se emprega para lecer e xogo de persoas ou ben unha área de protección da vida salvaxe ou hábitats.
Os parques como os parques urbanos ou xardíns urbanos son espazos verdes para o lecer e que se atopan dentro de cidades, urbanizacións ou outros puntos de interese similares.
Outros parques destínanse á protección de grandes áreas naturais conservadas ou con certo interese de conservacións. Tanto poden ser espazos de gran tamaño, onde abundan especies ou ecosistemas de interese de conservación ou protección, como pequenas áreas cun interese paisaxístico, xeolóxico ou de conservación biolóxica. Algunhas destes parques puideron ser declarado polos estados como áreas e interese e protexidas, ben sexan terreos públicos ou privados.
Exemplos de parque ou xardíns urbanos galego son a Alameda de Santiago de Compostela o lucense Parque de Rosalía de Castro, e o dun parque nacional galego declarado como lugar protexido é o das Illas Atlánticas.
Parque Arqueolóxico da Cultura Castrexa

O Parque Arqueolóxico da Cultura Castrexa (PACC), é un dos catro centros pertencentes ó proxecto da Rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico. Dedicado á cultura castrexa, está situado no Castro de San Cibrao de Las. Historia
En 2001 nace o proxecto da Rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico é un proxecto da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, a través da Dirección Xeral de Patrimonio Cultural, co obxectivo de crear catro grandes centros de referencia nas catro provincias galegas. O Parque Arqueolóxico da Cultura Castrexa inaugurouse o 8 de marzo de 2014,
e o 29 de xullo de 2014 presentouse a guía do parque.
Parque Arqueolóxico do Solsticio

O Parque Arqueolóxico do Solsticio (en portugués: Parque Arqueológico do Solstício), tamén coñecido en fontes académicas como AP-CA-18, é un parque arqueolóxico que se atopa no estado de Amapá, no Brasil, preto da cidade de Calçoene. É un exemplo de arte rupestre de interese histórico e turístico coñecido por conter o Observatorio Astronómico de Calçoene. Componse dun círculo de megálitos, coloquialmente coñecido como o Stonehenge do Amazonas, de 127 bloques de granito, cada un deles de até 4 metros de altura, de pé nun círculo de máis de 30 metros de diámetro na beira do río Rego Grande no cumio dun outeiro. Os arqueólogos cren que este sitio foi construído por pobos indíxenas con fins astronómicos, cerimoniais ou funerarios, e probablemente unha combinación. Círculo megalítico
O sitio, coñecido pola comunidade científica dende os anos 1950, componse de cando menos 127 rochas dispostas en formato circular, no cumio dun outeiro. Crese que foi construído como un antigo observatorio astronómico polos antigos pobos indíxenas que habitaban a rexión. O círculo megalítico ten 30 m de diámetro, con pedras de granito de até 4 m de altura. Aseméllase a outro círculo megalítico atopado na Güiana Francesa, cuxa datación indica ter máis de 2000 anos de antigüidade. Probabelmente foi construído hai máis de mil anos e usado por, cando menos, 300 anos.
O círculo de Calçoene foi alcumado como o "Stonehenge do Amapá", nunha referencia a Stonehenge, en Inglaterra. As escavacións no lugar, executadas por arqueólogos, comezaron en 2006. Baseándose nas características de anacos de cerámica atopados nos arredores do sitio arqueolóxico, os expertos estiman a súa antigüidade entre 500 e 2000 anos.
Un dos bloques de pedra do círculo megalítico foi situado de maneira que o Sol, durante o solsticio de inverno do hemisferio norte, que ocorre o 21 de decembro, está xusto enriba del facendo que a súa sombra desapareza. Ademais, a posición desta rocha é tal que a proxección de sombras durante todo o día é diminuta. É este aliñamento dun dos bloques de rocha co solsticio de decembro o que levou aos arqueólogos a acreditar que o lugar era un observatorio astronómico, e que ao observar o círculo megalítico de Calçoene está a ollar os restos dunha cultura avanzada.
Parque Gulliver

O Parque Gulliver é un parque da cidade de Valencia (España). Atópase no Xardín do Turia entre as pontes Àngel Custodi e Regne de València.
A principal atracción é unha escultura monumental de Gulliver de 70 metros á que se pode acceder a través de ramplas, tobogáns e escaleiras, entre outros. Representa o momento en que Gulliver, acabado de chegar ao país de Lilliput, foi atado polos liliputienses. A figura está realizada de maneira que os visitantes semellan os habitantes de Lilliput cando paseaban sobre o corpo do personaxe creado por Jonathan Swift.
Foi encargado en 1990 ao arquitecto Rafael Rivera e ao artista falleiro Manolo Martín cun deseño de Sento, como parte do convenio Un riu de xiquets entre o Concello de Valencia, que achegou o solo, e a Conselleria de Industria Comercio e Turismo, que achegou o financiamento. Tivo un custo de 220 millóns de pesetas.
O Parque atópase preto do Parotet, da Escola Universitària de Magisteri Ausiàs March e dos edificios da Ciutat de les Arts i les Ciències. Accédese a través da Ponte Àngel Custodi e a entrada é de balde.
Tras unha fase de reforma e rehabilitación reabriu as súas portas o 6 de novembro de 2022.