proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Shenzhou 3

Shenzhou 3 foi a terceira misión non tripulada dunha cápsula Shenzhou. Foi lanzada o 25 de marzo de 2002 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 3 foi o terceiro voo dunha cápsula Shenzhou. A cápsula non ía tripulada e foi un voo de probas para comprobar o deseño e as características de voo da cápsula e do foguete lanzador. A bordo levaba diversa instrumentación para comprobar que as condicións serían adecuadas para os futuros astronautas. Con Shenzhou 3 probouse tamén por primeira vez o sistema de escape, formado por un foguete no extremo superior da nave durante o lanzamento. Tras sete días a cápsula de reentrada regresou o 1 de abril de 2002.
Shenzhou 4

Shenzhou 4 foi a cuarta misión non tripulada dunha cápsula Shenzhou. Foi lanzada o 29 de decembro de 2002 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 4 foi o cuarto e último voo non tripulado dunha cápsula Shenzhou antes do primeiro voo tripulado chinés, a Shenzhou 5. A cápsula non ía tripulada e foi un voo de probas para comprobar o deseño e as características de voo da cápsula e do foguete lanzador. A bordo levaba diversa instrumentación para comprobar que as condicións serían adecuadas para os futuros astronautas. Tras sete días no espazo a cápsula de reentrada regresou o 5 de xaneiro de 2003.
Shenzhou 5

Shenzhou 5 foi o nome da primeira misión tripulada chinesa, para a que se usou unha nave Shenzhou. Foi lanzada o 15 de outubro de 2003 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
A misión de Shenzhou 5 foi probar a cápsula Shenzhou tripulada por primeira vez cun só astronauta a bordo, Iang Liwei. Anteriormente a nave fora probada en catro voos sen tripulación.
A nave engalou ás 1: 00 GMT. Liwei pasou as algo máis de 21 horas (14 órbitas) de misión na cápsula de reentrada, sen entrar no módulo orbital. Tras varios períodos de descanso e de varias manobras orbitais a cápsula de reentrada separouse do resto da nave, devolvendo san e salvo a Liwei a terra, onde foi recollido polo equipo de rescate.
Shenzhou 6

Shenzhou 6 foi o nome da segunda misión tripulada chinesa e a primeira tripulada por dous astronautas. Foi lanzada o 12 de outubro de 2005 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 6 foi a primeira misión chinesa en levar dous astronautas a bordo, Fei Junlong e Nie Haisheng. A misión tivo unha duración de case cinco días, durante os cales os tripulantes fixeron varios experimentos, usando por primeira vez o módulo orbital na nave Shenzhou, que tiña varias modificacións de seguridade e comodidade para os astronautas feitas en base á experiencia con Shenzhou 5.
No último día da misión a cápsula de reentrada, cos dous tripulantes a bordo, separouse do módulo orbital e do módulo de servizo para reentrar na atmosfera. A cápsula aterrou ás 20: 33 GMT coa tripulación a salvo.
Shenzhou 7

Shenzhou 7 foi a terceira misión tripulada chinesa e a primeira na que levaron a cabo unha excursión extravehicular. Foi lanzada o 25 de setembro de 2008 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 7 foi a primeira misión chinesa na que se levou a cabo unha excursión extravehicular ou paseo espacial e tamén a primeira en levar a bordo a tres astronautas: Zhai Zhigang, Liu Buoming e Jing Haipeng. Serían Zhai Zhigang e Liu Buoming quen farían o paseo espacial, o primeiro vestido cun traxe espacial Feitian desenvolvido pola China e o segundo esperando no módulo orbita despresurizado polo que saíra Zhai, vestido cun traxe ruso Orlan por se surxía algunha emerxencia. A saída tivo unha duración de 20 minutos, nos cales non tivo lugar ningún incidente. A misión tivo unha duración de case tres. A cápsula de reentrada regresou a terra o 29 de setembro.
Shenzhou 8

Shenzhou 8 foi un voo de probas non tripulado no que se levou a cabo o primeiro acoplamento automático entre unha nave Shenzhou e unha estación espacial, a Tiangong 1. Foi lanzada o 31 de outubro de 2011 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 8 foi unha misión non tripulada que se acoplou de maneira automática á primeira estación espacial chinesa, a Tiangong 1, deshabitada no momento dos acoplamentos. Shenzhou 8 permaneceu en órbita 18 días, durante os cales fixo dous acoplamentos automáticos.
Shenzhou 9

Shenzhou 9 foi unha misión que levou a cabo o primeiro acoplamento tripulado entre unha nave Shenzhou e unha estación espacial, a Tiangong 1, e a primeira misión chinesa na que voou unha muller, Liu Yang. Foi lanzada o 16 de xuño de 2012 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 9 foi unha misión tripulada que se acoplou á primeira estación espacial chinesa, a Tiangong 1, deshabitada no momento dos acoplamentos. Shenzhou 9 permaneceu en órbita 13 días, durante os cales se fixeron dous acoplamentos e a tripulación levou a cabo diversos experimentos a bordo. A cápsula de retorno retornou a terra o 29 de xuño.
Sherman Oaks

Sherman Oaks é un distrito do val de San Fernando, na cidade dos Ánxeles (California). A diferenza da meirande parte do val, a zona está relativamente urbanizada, con rañaceos que se estenden desde a estrada principal, a Ventura Boulevard. Ten unha extensión de 21 km². Xeografía
O seu territorio está delimitado ó leste por Studio City, Van Nuys ó norte, Encino ao oeste e as serra de Santa Mónica ó sur. Sherman Oaks está situado ó longo do Río Os Ánxeles, Ventura Freeway, San Diego Freeway, Beverly Glen Boulevard e Sepulveda Bulevar. Cultura
Sherman Oaks é unha comunidade rica, con moitas boutiques de moda, incluíndo moitas casas e restaurantes sofisticados. Unha das principais razóns polas que colleu sona é a presenza da Sherman Oaks Galleria, un centro comercial identificado como "o lugar de reunión das Valley Girls" (mozas do Val de San Fernando), que se converteu nun dito moi coñecido nos EUA polo éxito do filme de 1983 Valley Girl e unha canción co mesmo nome de Frank Zappa.
Shi Jian 1

Shi Jian 1 ou SJ 1 foi un satélite artificial da China lanzado o 3 de marzo de 1971 a bordo dun foguete CZ-1 desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
SJ 1 foi o segundo satélite artificial lanzado pola China. Foi deseñado pola Academia China de Tecnoloxía Espacial (CAST, en inglés). Tiña unha masa de 221 kg e forma de esfera de 1 m de diámetro, similar á do primeiro satélite chinés, o Dong Fang Hong 1. Alimentábase mediante células solares e levaba a bordo dous instrumentos: un contador Geiger-Müller para a detección de raios cósmicos e a medición de protóns con enerxías de máis de 16, 4 MeV e electróns de máis de 0, 88 MeV; e unha cámara de ionización para medir os raios X solares.
O satélite estivo funcionando durante oito anos. Reentrou na atmosfera o 17 de xuño de 1979.
Shi Jian 10

Shi Jian 10 ou SJ 10 foi un satélite artificial da China lanzado o 5 de abril de 2016 a bordo dun foguete CZ-2D desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
SJ 10 foi un satélite deseñado pola Comisión de Ciencia, Tecnoloxía e Industria para a Defensa Nacional da China (COSTIND) similar ao satélite Shi Jian 8. Tamén estaba baseado nos satélites de recoñecemento Fanhui Shi Weixing. Levaba a bordo 215 kg de sementes de plantas e fungos que foron expostos á contorna espacial. A masa total do satélite era de 3600 kg e estaba deseñado para devolver a terra a súa carga de experimentos. Estivo en órbita dúas semanas e regresou o 18 de abril de 2016.
Shi Jian 11

Shi Jian 11 ou SJ 11 foi unha serie de oito satélites artificiais da China lanzados entre 2009 e 2014, todos mediante foguetes CZ-2C desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Dos oito satélite SJ 11 un (o cuarto) fallou en chegar a órbita por problemas no seu foguete lanzador. A finalidade dos satélites no se fixo pública, pero especulouse que foran satélites de proba para seguimento e aviso cedo de lanzamento de mísiles ou satélites de intelixencia para a detección de sinais.
Shi Jian 12

Shi Jian 12 ou SJ 12 foi un satélite artificial da China lanzado o 15 de xuño de 2010 a bordo dun foguete CZ-2D desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
SJ 12 foi un satélite deseñado pola Comisión de Ciencia, Tecnoloxía e Industria para a Defensa Nacional da China (COSTIND). A súa finalidade foi facer varios experimentos e probas en órbita, entre elas achegarse ao satélite SJ 6F e posiblemente contactar fisicamente con el.
Shi Jian 13

Shi Jian 13 ou SJ 12 e nomeado definitivamente como Chinasat 16, é un satélite artificial da China lanzado o 12 de abril de 2017 a bordo dun foguete CZ-3B desde o Centro de lanzamento de Xichang. Características
SJ 13 foi un satélite de comunicacións experimental deseñado pola Academia China de Tecnoloxía Espacial (CAST, en inglés). A súa finalidade foi probar varias novas tecnoloxías, como un sistema de propulsión eléctrico e un sistema de comunicacións de alta velocidade, capaz de chegar a taxas de transmisión de 20 Gbps. Despois da fase experimental foi renomeado como Chinasat 16 e posto en produción para dar servizos de comunicacións.
Shi Jian 2

Shi Jian 2 ou SJ 2 foi un satélite artificial da China lanzado o 19 de setembro de 1981 a bordo dun foguete Feng Bao 1 desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan xunto cos satélites Shi Jian 2A e Shi Jian 2B. Características
SJ 2 foi deseñado pola Academia China de Tecnoloxía Espacial (CAST, en inglés). Tiña unha masa de 483 kg e forma de prisma octahédrico de 0, 615 m de diámetro e 1, 2 m de altura. Estabilizábase mediante xiro, alimentábase mediante catro paneis solares e levaba a bordo varios instrumentos para medir os micrometeoritos, a lixo espacial e o fondo electromagnético da contorna terrestre: Un radar de microondas para estudar os restos en órbita cun tamaño de entre 3 e 10 cm a distancias de entre 600 e 1300 km.
Un detector de impactos para estudar os micrometeoritos e a presión da radiación.
Gran colector sensible, situado detrás dos paneis solares, para medir micrometeoritos.
Monitor óptico para detectar cambios na superficie dos paneis solares debidos a impactos.
O satélite reentrou na atmosfera o 17 de agosto de 1982. Un satélite idéntico non chegou a órbita nun lanzamento anterior, polo que SJ-2 pode considerarse o seu sucesor.
Shi Jian 2A

Shi Jian 2A ou SJ 2A foi un satélite artificial da China lanzado o 19 de setembro de 1981 a bordo dun foguete Feng Bao 1 desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan xunto cos satélites Shi Jian 2 e Shi Jian 2B. Características
SJ 2A foi deseñado pola Academia China de Tecnoloxía Espacial (CAST, en inglés). Tiña unha masa de 28 kg e foi lanzado para estudar a ionosfera terrestre usando unha baliza transmisora para medir a distribución de densidade dos electróns na ionosfera. A baliza funcionaba a frecuencias de entre 40, 5 e 162 MHz. O satélite reentrou na atmosfera o 6 de outubro de 1982. Un satélite idéntico non chegou a órbita nun lanzamento anterior, polo que SJ-2A pode considerarse o seu sucesor.
Shi Jian 2B

Shi Jian 2B ou SJ 2B foi un satélite artificial da China lanzado o 19 de setembro de 1981 a bordo dun foguete Feng Bao 1 desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan xunto cos satélites Shi Jian 2 e Shi Jian 2A. Características
SJ 2B foi deseñado pola Academia China de Tecnoloxía Espacial (CAST, en inglés). Tiña unha masa de 257 kg e foi lanzado como obxectivo de calibración para radares terrestres. O satélite consistía nunha esfera inflable de 4 m de diámetro unida por un cable de 600 m de longo a unha esfera de metal de 45 cm de diámetro. O satélite reentrou na atmosfera o 26 de setembro de 1981. Un satélite idéntico non chegou a órbita nun lanzamento anterior, polo que SJ-2B pode considerarse o seu sucesor.
Shi Jian 4

Shi Jian 4 ou SJ 4 foi un satélite artificial da China lanzado o 8 de febreiro de 1994 a bordo dun foguete CZ-3A desde o Centro de lanzamento de Xichang. Características
SJ 4 foi lanzado para estudar a contorna da radiación en órbita terrestre. Foi deseñado e construído pola Academia China de Tecnoloxía Espacial (CAST, en inglés). Tiña unha masa de 400 kg e forma de cilindro de 1, 6 m de diámetro e 2, 1 m de altura. Estabilizábase mediante xiro e levaba seis instrumentos a bordo: Un detector de electróns de alta enerxía.
Un detector de ións pesados e protóns enerxéticos.
Un analizador electrostático.
Un monitor de efecto dinámico de eventos únicos.
Un monitor de eventos únicos.
Un monitor de potencial en superficies.
O satélite funcionou durante seis meses.
Shi Jian 5

Shi Jian 5 ou SJ 5 foi un satélite artificial da China lanzado o 10 de maio de 1999 a bordo dun foguete CZ-4B desde o Centro de lanzamento de Taiyuan. Características
SJ 5 foi construído pola Academia China de Tecnoloxía Espacial (CAST, en inglés) usando o bus CAST968. Tiña unha masa de 300 kg e levaba a bordo experimentos para medir partículas cargadas, facer experimentos de fluídos, para probar comunicacións en banda S de alta velocidade e para probar sistemas de almacenamento de estado sólido no espazo.
Shi Jian 6

Shi Jian 6 ou SJ 6 foi unha serie de oito satélites artificiais da China lanzados entre 2004 e 2010, todos mediante foguetes CZ-4B desde o Centro de lanzamento de Taiyuan. Características
Os satélite SJ 6 foron denominados SJ 6A, 6B, 6C, 6D, 6E, 6F, 6G e 6H. Foron construídos pola Academia China de Tecnoloxía Espacial (CAST, en inglés) e eran lanzados por pares. A súa misión era estudar a contorna de radiación da Terra e realizar outros experimentos no espazo. Posiblemente tamén fixeran tarefas de intelixencia electrónica.
Shi Jian 7

Shi Jian 7 ou SJ 7 foi un satélite artificial da China lanzado o 5 de xullo de 2005 a bordo dun foguete CZ-2D desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
SJ 7 alimentábase mediante paneis solares e foi lanzado para estudar a contorna terrestre durante un tempo estimado de tres anos.
Shi Jian 8

Shi Jian 8 ou SJ 8 foi un satélite artificial da China lanzado o 9 de setembro de 2006 a bordo dun foguete CZ-2C desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
SJ 8 era un satélite recuperable baseado nos satélites de recoñecemento Fanhui Shi Weixing. Levaba a bordo 215 kg de sementes de plantas e fungos para ser expostas á contorna espacial. As sementes foron recuperadas tras varias semanas en órbita e cultivadas para comprobar se se podía obter algunha mellora.
Shi Jian 9A

Shi Jian 9A ou SJ 9A foi un satélite artificial da China lanzado o 14 de outubro de 2012 a bordo dun foguete CZ-2C desde o Centro de lanzamento de Taiyuan xunto co satélite Shi Jian 9B. Características
SJ 9A era un satélite deseñado pola Comisión de Ciencia, Tecnoloxía e Industria para a Defensa Nacional da China (COSTIND). Baseábase no bus CAST-2000 e levou a cabo experimentos en órbita relativos a propulsión eléctrica, sistemas de control e estabilidade de alta precisión, fontes de enerxía de alto rendemento e control térmico avanzado.
Shi Jian 9B

Shi Jian 9B ou SJ 9B foi un satélite artificial da China lanzado o 14 de outubro de 2012 a bordo dun foguete CZ-2C desde o Centro de lanzamento de Taiyuan xunto co satélite Shi Jian 9A. Características
SJ 9B era un satélite deseñado pola Comisión de Ciencia, Tecnoloxía e Industria para a Defensa Nacional da China (COSTIND). Baseábase no bus CAST-100, tiña unha masa duns 260 kg e levaba a bordo a cámara experimental LWIR (Long Wave Infrared).
Shi Jing

O Shijing (chinés tradicional: 詩經; chinés simplificado: 诗经; pinyin: Shī Jīng, Wade-Giles: Shih1 Ching1), traducido como Clásico da poesía, Libro dos cánticos ou Libro das odas, tamén coñecido simplemente como As odas ou Os poemas (shi 詩), é a colección máis antiga de cancións e poemas chineses. Consta de 305 pezas, algunhas probabelmente escritas contra o ano 1000 a. C. É un dos chamados Cinco Clásicos chineses. Nome
As fontes máis antigas refírense á escolma como Os trescentos poemas. Foi coñecida como jing 經 ou "libro clásico", no sentido canónico, a partir da dinastía Han, que adoptou o confucianismo como doutrina de estado. Pola súa banda, a palabra shi 詩 converteríase nun termo xenérico para toda a poesía. O galego e outras linguas europeas carecen dun equivalente exacto para este concepto, polo que adoita traducirse como "poema", "canción" ou "oda". Contido
O Clásico da Poesía é unha antoloxía recompilada a partir das obras de varios autores anónimos. Os diversos traballos recollidos están xeralmente asociados a períodos cronolóxicos específicos, como a dinastía Zhou, e/ou asociados aos estados específicos dese período de tempo; non obstante, existen moitas incertezas, sobre todo en canto ás datas dos poemas máis antigos.
Máis da metade dos poemas probablemente fosen orixinalmente cancións populares. Contan problemas humanos básicos como o amor, o matrimonio, o traballo e a guerra. Outros inclúen poemas da corte e contos lendarios que louvan aos fundadores da dinastía Zhou. Tamén se inclúen os himnos utilizados nos rituais de sacrificio, e as cancións utilizadas pola aristocracia nas súas cerimonias de sacrificio ou nos banquetes. Estilo
Os poemas de poesía clásica tenden a ter certos patróns típicos de rima e ritmo, e a facer moito uso de imaxes, moitas veces derivadas da natureza. Os diversos versos individuais tamén tenden a ser curtos: o estilo destas letras contribuíu ao desenvolvemento dunha poesía chinesa máis posterior (especialmente o estilo "shi" fronte aos estilos "ci" ou "fu").
O Shijing foi un clásico confucianista venerado desde a dinastía Han, e foi estudado e memorizado durante séculos por eruditos na China. As cancións populares víronse como unha forma de entender os problemas da xente común, e adoitaban lerse como alegorías; por exemplo, as queixas contra os amantes eran vistas como agravios contra gobernantes infieis.
A afirmación de Confucio de que o Shijing forma parte dos Cinco Clásicos foi recoñecido oficialmente durante a dinastía Han. Estes cinco libros, ou partes deles, foron comentados, compilados ou editados polo propio Confucio. Autoría
Aínda que o Shijing non especifica os nomes dos autores en asociación cos traballos enumerados, dous estudosos modernos hipotetizaron a autoría. O Clásico da Historia di que o poema Chixiao 鸱鸮 ("Curuxa") nas Odas de Bin foi escrito polo duque de Zhou. Moitas das cancións parecen ser cancións populares Ademais, moitas das cancións parecen estar escritas por mulleres, ou desde a perspectiva dunha muller.
Shiatsu

O shiatsu (kanji: 指圧; hiragana: しあつ, do xaponés xi, dedo, e atsu, presión; presión cos dedos) é un tipo de medicina alternativa creada no século XX por Tokujirō Namikoshi (1905-2000) no Xapón. Non hai ningunha evidencia da súa efectividade.
Hai dúas escolas principais de shiatsu. Unha que se basea na teoría anatómica e fisiolóxica occidental, e outra que se basea na medicina tradicional chinesa. O shiatsu está regulado como terapia médica no Xapón (polo Ministerio de Saúde e Benestar Social), e noutros países por diversos órganos de goberno creados polos profesionais desta especialidade.
O shiatsu é unha práctica en evolución, e os seus estilos diversos incorporan (en diferentes graos) os aspectos da masaxe tradicional xaponesa, a medicina tradicional chinesa, e a anatomía e a fisioloxía occidentais.
Shigella boydii

Shigella boydii é unha bacteria gramnegativa do xénero Shigella. Igual que outros membros do seu xénero, S. boydii non é móbil, non forma esporas, é un bacilo e pode causar disentería en humanos por contaminación pola vía fecal-oral.
Shigella boydii é a especie máis diverxente xeneticamente do xénero Shigella. Coñécense 19 serotipos de Shigella boydii. A distribución de S. boydii está restrinxida ao subcontinente indio.
O nome da especie déuselle en honra do bacteriólogo estadounidense Mark Frederick Boyd. Xenomas secuenciados
Shigella boydii cepa BS512 (serotipo 18; grupo 1) ten un cromosoma e cinco plásmidos.
Shikoku

Shikoku (四国, しこく, "catro provincias") é a máis pequena e menos poboada das catro illas principais (hondo) do Xapón. Ehime, Kagawa, Kochi e Tokushima son as catro prefecturas nas que se dividen os 18. 298 km² da illa e na que viven 4. 154. 039 habitantes. Matsuyama é a cidade con maior poboación e o Monte Ishizuchi, con 1982 metros, é o punto máis elevado da illa.
O nome xaponés fai referencia ás antigas catro provincias de Shikoku (Awa, Iyo, Sanuki e Tosa).
Shikoku Facula

Shikoku Facula é unha rexión brillante da superficie da lúa de Saturno, Titán.
Shikoku foi vista por primeira vez en imaxes tomadas pola sonda Cassini en outubro do 2004 e a partir desta data sería fotografada en moitas ocasións, sobre todo debido a algunhas peculiaridades relevantes apreciadas a partir da imaxes de radar tomadas o 30 de abril do 2006. Antes de recibi-lo seu nome oficial, que procede do nome da illa xaponesa de Shikoku, tiña o alcume de 'Gran Bretaña' pola forma que tiña este accidente xeolóxico visto nas imaxes de infravermello. Shikoku ten un diámetro medio duns 285 kms, centrado a 10, 4° S 164, 1° O é situada ó oeste de Guabonito, ambos dentro de rexión escura de Shangri-La, preto da fronteira con Xanadu; posúe particularidades que fan desta facula un accidente xeolóxico moi notorio, como son as vastas extensións de dunas que existen ó sur e leste desta facula, que coma no caso da Dunas Galore poderían estar espazadas entre si de 1-2 kms, tamén moi destacable o accidente circular de 35 kms de ancho que está situado ó norte dentro da facula, que moi posiblemente sexa un cráter de impacto.
Shin'ichi Sakuraki

Shin'ichi Sakuraki (en xaponés: 櫻木 晋一, Sakuraki Shinichi), nado en 1953, é un numismático xaponés, profesor universitario e autor de diversos estudos sobre a historia da moeda xaponesa e doutros países orientais. Traxectoria
Sakuraki cursou estudos superiores de Comercio na Universidade de Keiō entre 1973 e 1977, e posteriormente un mestrado en Comercio, entre 1977 e 1979. En 2010 acadou o doutoramento en Historia pola mesma universidade.
Xunto a Nobuhisa Furuta e Lyce Jankowski, Sakuraki catalogou a colección de moedas de Asia oriental no Museo Ashmolean, e tamén doou material ao Museo Fitzwilliam. Ademais, o seu traballo sobre a moeda xaponesa anterior á era Meiji no Museo Británico, en edición bilingüe en inglés e xaponés, foi descrito como de "inconmensurable utilidade para os eruditos e os coleccionistas que non len xaponés". Entre 1999 e 2018, Sakuraki foi profesor na Facultade de Economía da Universidade de Shimonoseki, e en 2019 comezou a impartir docencia no departamento de Administración de Empresas da Universidade de Asahi.
Entre 2020 e 2024, Sakuraki participou nun proxecto de elaboración dun inventario de moedas xaponesas antigas a partir dos materiais conservados en museos de Europa. Tamén formou parte dunha rede de investigadores que estudaro achados monetarios no norte de Vietnam.
Sakuraki participou no XVI Congreso Internacional de Numismática celebrado en Varsovia en 2022, cun relatorio acerca das moedas xaponesas do Museo Nacional de Dinamarca. Recoñecementos
2023: Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres. Escolma de publicacións
(2002). "New Developments in Japanese Numismatic History". En Amandry, M. et al. A Survey of Numismatic Research 2002-2007. International Numismatic Commission, Glasgow. Páxinas 578-581.
(2005). Kaheinimiru Dynamism: Ou Chu Nichi Hikakuno Shitenkara (Dynamism in Coinage: Europe, China and Japan, Comparative Viewpoints), Dai 12 kai Shutsudosenkakenkyukai Houkokuyoushi in Fukuoka 2005 / Proceedings of the 12th Conference of the Coin Finds Research Group held in Fukuoka 2005. Ed. Shinichi Sakuraki, Fukuoka (bilingüe en xaponés e inglés)
(2010). Catalogue of the Japanese Coin Collection (pre-Meiji) at the British Museum (con H. Wang, J. Cribb et al. ). British Museum. ISBN 978-0861591749
Shin'ichirō Tomonaga

Shin'ichirō Tomonaga (朝永振一郎, ともなが しんいちろう; Tomonaga Shin'ichirō, en grafía inglesa, "Shin'itiro Tomonaga"), nado en 1906 e finado en 1979, foi un físico xaponés, obtivo o Premio Nobel de Física no 1965, xunto a Richard Feynman e Julian Schwinger, polo desenvolvemento dos principios básicos da electrodinámica cuántica. Traxectoria
Comezou as súas investigacións na EDC no ano 1941, ó chegar a ser profesor na que hoxe é Universidade de Tokyo. A segunda guerra mundial incidiu no seu illamento dos científicos máis sobresaíntes no tema, a pesar de que no ano 1943 completou e publicou as súas investigacións, que fixeron compatible a EDC e a Teoría da Relatividade Especial. No 1947, coincidindo coa publicación de resultados por Feynman e Schiwinger, os seus resultados chamaron a atención do mundo científico a nivel mundial, atopando consistencia entre as publicacións dos tres.
Foi Reitor da súa Universidade do 1956 ó 1962, sendo nomeado despois presidente do Consello científico xaponés. Fixo campaña contra as armas nucleares e a favor do desenvolvemento pacífico da enerxía nuclear.
ShindaiSat

ShindaiSat, tamén coñecido Ginrei, foi un satélite artificial da Universidade de Shinshu lanzado o 27 de febreiro de 2014 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
ShindaiSat foi lanzado para probar un sistema de comunicacións ópticas desde órbita. Un sistema de [[LED]s lle permitirían comunicarse a distancias de ata 400 km usando luz visible. Estabilizábase nos tres eixos mediante doua volantes de inercia e tres torques magnéticos. O satélite reentrou na atmosfera terrestre o 24 de novembro de 2014.
Shinya Yamanaka

Shinya Yamanaka（山中 伸弥, nado en Higashiōsaka o 4 de setembro de 1962, é un médico e investigador xaponés. Gañou o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina no ano 2012 polas súas investigacións con células nai. Traxectoria
Licenciouse na Universidade de Kobe en 1987 e realizou o seu doutoramento na Universidade da Cidade de Osaca en 1993. Yamanaka é actualmente profesor do Institute for Frontier Medical Science, e Director do Center for iPS Cell Research and Application (CiRA), o Institute for Integrated Cell-Material Sciences (iCeMS), na Universidade de Kyoto. Foi científico visitante no Instituto Gladstone da Universidade de California, en 2007.
Shio Batmanishvili

Shio Batmanishvili (en xeorxiano: შიო ბათმანიშვილი), nado en 1885 en Akhaltsikhe e executado o 1 de novembro de 1937 preto de Medvezhegorsk (RASS de Carelia, RSFS de Rusia), foi un sacerdote greco-católico xeorxiano. Traxectoria
Batmanishvili naceu en 1885 en Akhaltsikhe, na gobernación de Tiflis do Imperio Ruso (hoxe en Xeorxia). Estudou no seminario de Constantinopla e posteriormente Teoloxía en Roma, sendo ordenado sacerdote en 1912. Inicialmente exerceu o seu ministerio en Kutaisi e en Akhaltsikhe, e a partir de 1922 foi superior do mosteiro dos Servitas da Inmaculada Concepción en Constantinopla. En 1925 foi recibido polo papa Pío XI xunto a un grupo de sacerdotes católicos orientais, e nomeado administrador apostólico (algunhas fontes indican que exarca) para os católicos xeorxianos de rito bizantino. O 16 de outubro de 1927 foi arrestado en Tbilisi e o 16 de xaneiro de 1928 sentenciado a dez anos de traballos forzados, sen posibilidade de amnistía, baixo os artigos 58-6 e 58-12 do código penal da RSFS de Rusia, e foi enviado ao campo de Solovki, a onde chegou o 12 de febreiro. En xullo de 1932 foi acusado de axitación antisoviética, celebrar liturxias e rituais relixiosos, e transmitir ao exterior información sobre a situación dos católicos na URSS; como resultado foi illado do resto de prisioneiros. En maio de 1935 foi trasladado a traballar no ferrocarril de Kirov, e en xuño de 1936 volveu a Solovki. O 14 de outubro de 1937 foi sentenciado a morte polo Directorado do NKVD e executado o 1 de novembro preto de Medvezhegorsk.
Shirin Neshat

Shirin Neshat (en persa: شیرین نشاط), nada en Qazvin en 1957, é unha artista visual iraniana residente en Nova York, coñecida principalmente polo seu traballo en cinema, vídeo e fotografía. A súa obra céntrase nos contrastes entre o islam e occidente, a feminidade e a masculinidade, a vida pública e a privada, a antigüidade e a modernidade, e en facer pontes entre eses temas.
Neshat foi recoñecida en numerosas ocasións pola súa obra, como co Premio Internacional da XLVIII Bienal de Venecia en 1999, o León de Prata á mellor dirección no 66. º Festival de Cinema de Venecia en 2009, o nomeamento de Artista da Década polo crítico de The Huffington Post G. Roger Denson. Obras
Turbulent, 1998. Instalación con dúas canles de vídeo e son.
Rapture, 1999. Instalación con dúas canles de vídeo e son.
Soliloquy, 1999. Instalación con vídeo en cor e son coa artista como protagonista.
Fervor, 2000. Instalación con dúas canles de vídeo e son.
Passage, 2001. Instalación cunha única canle de vídeo e son.
Logic of the Birds, 2002. Multimedia.
Tooba, 2002. Instalación con dúas canles de vídeo e son baseada na novela de Shahrnush Parsipur Women Without Men.
Mahdokht, 2004. Instalación con tres canles de vídeo e son.
Zarin, 2005. Instalación cun único canle de vídeo e son.
Munis, 2008. Instalación con vídeo en cor e son baseada na novela de Shahrnush Parsipur Women Without Men.
Faezeh, 2008. Instalación con vídeo en cor e son baseada na novela de Shahrnush Parsipur Women Without Men.
Possession, 2009. Instalación con vídeo en branco e negro e son.
Women Without Men, 2009. Filme baseado na novela de Shahrnush Parsipur Women Without Men.
Illusions & Mirrors, 2013. Filme encargado por Dior con Natalie Portman.
Looking for Oum Kulthum, 2017, filme.
Shirley Ann Jackson

Shirley Ann Jackson, nada o 5 de agosto de 1946, é unha física estadounidense, e a décimo oitava presidenta do Instituto Politécnico Rensselaer. Recibiu o seu doutoramento en física nuclear no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts en 1973, converténdose na primeira muller afroamericana en conseguir un doutoramento no MIT. É tamén a segunda muller afroamericana dos Estados Unidos en obter un doutoramento en física. Traxectoria
Jackson naceu en Washington, D. C. . Os seus pais, Beatrice e George Jackson, fomentaron a súa educación. O seu pai impulsou o seu interese na ciencia, axudándoa nos proxectos para as clases de ciencia. No Instituto de Roosevelt, Jackson graduouse en 1964 coas mellores cualificacións.
Jackson empezou a estudar no MIT en 1964, sendo unha dos vinte alumnos afroamericanos e a única estudando física teórica. Sufriu discriminación por parte dos seus compañeiros, pero elixiu quedar no MIT para a súa tese de doutoramento.
Finalizou a súa tese en Física de partículas en 1973, sendo a primeira muller afroamericana en obter un grao de doutoramento no MIT. Jackson é tamén a segunda muller afroamericana nos Estados Unidos en obter un doutoramento en física.
Posteriormente, dirixiu laboratorios de Física tanto en Europa coma nos Estados Unidos. Ademais, durante 15 anos colaborou cos Laboratorios Bell, onde fixo importantes avances en telecomunicacións: fax portátil, os cables de fibra óptica e a tecnoloxía do identificador de chamadas e a chamada en espera.
Sho

Nota: Este artigo trata da letra suplementaria do alfabeto grego. Para a letra latina empregada en Islandia e nas primeiras notacións das linguas xermánicas e que posúe unha forma similar, ver Thorn. Sho (Maiúscula Ϸ, Minúscula ϸ) era unha letra utilizada para transcribir o bactriano. Lingüística
Ϸ empregábase para transcribir o son dunha consoante fricativa postalveolar xorda (notada [ʃ] en API, pronunciada como o « x » galego) en bactriano, unha lingua indoirania xa estinguida. Historia
En -328, a Bactriana - país situado no norte do actual Afganistán - foi conquistado polos exércitos de Alexandre Magno. En -123, a rexión foi conquistada polos Yuezhi que decidiron adoptar o alfabeto grego para notar a lingua local. A letra sho foi creada para transcribir un son empregado en bactriano pero que non existía en grego. Representación informática
A letra posúe as representacións Unicode seguintes: Maiúscula Ϸ: U+03F7;
Minúscula ϸ: U+03F8;
Shoegazing

Shoegazing (tamén coñecido como shoegaze) é un subxénero do rock alternativo aparecido no Reino Unido e Irlanda a finais dos anos 80 entre os grupos de neopsicodelia. Durou ata mediados dos anos 90, chegando ao seu cénit nos anos 1990 e 1991. A prensa musical británica, especialmente NME e Melody Maker, chamou a este estilo shoegazing debido a que os músicos destas bandas estaban relativamente tranquilos durante as actuacións, e nun estado introspectivo ("non-confrontational state"), de aí a idea de que estaban mirando os seus zapatos (en inglés shoe). O excesivo uso de pedais de efectos tamén contribuíu á imaxe dos músicos mirando cara aos seus zapatos (shoegazing significa mirando os zapatos) durante os concertos.
O son shoegazing caracterízase polo significativo uso de efectos e distorsión de guitarra, polas indistinguibles e escura melodías de voz que se mesturan e confunden con retroalimentación e un volume abafador. My Bloody Valentine e o seu álbum Loveless de 1991 son amplamente considerados como os que definiron o xénero, e na estilo tamén destacan bandas como Slowdive, Ride, Lush, Curve, Pale Saints, Swirlies, Chapterhouse, e Swervedriver.
Nos anos 90, os grupos de shoegazing foron deixados de lado polo movemento grunge estadounidense, forzando a bandas relativamente descoñecidas a separarse ou a reinventar o seu estilo. En tempos máis recentes houbo un renovado interese polo xénero entre as bandas de "nu-gaze", como The Joy Formidable, DIIV, The Depreciation Guild, The Radio Dept, Grey Zine, Whirr e Snow in Mexico. A escena orixinal tamén levou á aparición de xéneros de fusión como o blackgaze e influenciou varios microxéneros de internet como o shitgaze e o witch house.
Shohini Ghose

Shohini Ghose é unha física cuántica e profesora de Física e Informática na Universidade Wilfrid Laurier. Traxectoria
Foi presidenta da Canadian Association of Physicists (2019-2020), coeditora xefa do Canadian Journal of Physics, e directora do Centro Laurier para as Mulleres na Ciencia. Foi nomeada Bolseira TED en 2014 e Fellow Senior de TED en 2018. En 2019 apareceu no programa de televisión Star TV TED Talks India Nayi Baat presentado por Shah Rukh Khan. En 2017 foi elixida membro do College of New Scholars, Artists and Scientists da Royal Society of Canada. O seu libro Clues to the Cosmos publicouse na India en decembro de 2019. En 2020, foi seleccionada como Cátedra NSERC de Mulleres en Ciencia e Enxeñaría.
É a autora de Her Space, Her Time: How trailblazing women scientists decoded the hidden universe onde "explora temas como o tempo, a exploración espacial e as partículas subatómicas e destaca as contribucións de mulleres como Henrietta Leavitt, Margaret Burbidge, Mary Golda Ross, Marietta Blau, Hertha Wambacher e Bibha Chowdhuri en descubrimentos que van desde o big-bang e o calendario cósmico ata os fundamentos do universo, incluíndo a chegada a Lúa".
Shorei-ryu

Shorei-ryu (kanji: 昭霊流) é un estilo de karate que —do mesmo modo como aconteceu co estilo Shorin-ryu, que foi a evolución natural do Shuri-te e do Tomari-te— no século XIX foi a evolución do estilo Naha-te, porque as súas técnicas teñen como base as técnicas de loita practicadas no Templo Shoreiji, no Sur da China. Non obstante, no comezo da súa formación foi influenciado polas técnicas do estilo Shuri-te, pois o mestre Kanryo Higaonna, o máis coñecido desta liñaxe, o practicou pronto no inicio do seu adestramento en karate.
Caracterízase por conter técnicas fortes e un gran número de bases moi baixas e adestramento pesado, para desenvolver a resistencia e forza física. Os movementos son baseados e teñen a finalidade de imitar as accións de cinco animais tradicionais do Chuan fa. Tamén se acostuma ensinar a utilización das armas tradicionais de Okinawa (Kobudo).
Shorin-ryu

Shorin-ryu (kanji: 小林流) é un dos dous estilos modernos de karate, o outro é Shorei-ryu. En verdade, é un estilo intermedio que foi resultado da fusión dos estilos clásicos Tomari-te e Shuri-te e das formas de loita chinesas, que son a orixe de seu nome, pois "Shorin" é como se pronuncia "Shaolin" no Xapón.
Despois acabou por dar orixe a outros estilos máis recentes, como Shotokan, Wado-ryu e Shito-ryu.
Alén de estilos de karate independentes, o shorin acabou por se dividir en catro escolas principais, que pretenden preservar os seus conceptos e técnicas: Shobayashi-ryu, Kobayashi-ryu, Matsubayashi-ryu e Shorin-ryu Matsumura Seito. O estilo caracterízase por posturas altas e relaxadas e por desprazamentos circulares.
Short Circuit 2

Short Circuit 2 é un filme estadounidense dirixido por Kenneth Johnson que se estreou en 1988. Secuela do filme Curtocircuíto. Sinopse
O robot Número Cinco, máis coñecido como Johnny Cinco, sae moi animado en busca dun pouco de "input urbano", pero uns pandilleiros, un banqueiro cobizoso e unha banda de rateiros ven na súa inxenuidade un billete de alta tecnoloxía cara a unha vida resolta. Personaxes
Tim Blaney como a voz de Johnny 5
Fisher Stevens como Ben Jahrvi
Michael McKean como Fred Ritter
Cynthia Gibb como Sandy Banatoni
Jack Weston como Oscar Baldwin
David Hemblen como Jones
Don Lake como Manic Mike
Ally Sheedy como Stephanie Speck
Shotta

Ignacio González Rodríguez, máis coñecido co nome de Shotta (Sevilla, 25 de xullo de 1984), é un MC español, irmán de ToteKing. Colaboracións
Keyo Di quien mueve (2001)
Triple XXX Sobran palabras (2002)
Jesuly Pa tu pescue (2003)
Flowklorikos Zerdos y diamantes (2003)
Jefe de la M Entra el dragón (2003)
Legendario Tinta eskizofrenika (2003)
Keyo Fuego abierto (2003)
Tote King Musica para enfermos (2004)
Acción Sánchez Terror en la ciudad vol. 1 (2004)
Triple XXX Primera clase (2004)
Acción Sánchez Creador series vol. 1 (2004)
Jesuly Escorpion (2004)
Solo los solo Todo el mundo lo sabe (2005)
El Tralla Las calles hablan (2006)
Dj Lazer Depresiones (2006)
Dekoh Mi teoría (2006)
Gordo Master Mi puerta (2006)
Quiroga Historias de Q (2006)
SFDK Original Rap University (2006)
Morodo Felicidad (2014)
Shottas

Shottas é un filme xamaicano de 2002 dirixido e escrito por Cess Silvera. Conta a historia de dous mozos que participan no crime organizado en Kingston e Miami. Está protagonizado por Ky-Mani Marley, Spragga Benz, Paul Campbell e Louie Rankin. Malia o seu baixo orzamento, a distribución deficiente convertérono nun filme de culto moito antes da súa estrea oficial limitada nos Estados Unidos por Triumph Films e Destination Films en 2006. Acollida
Na páxina de recensións Rotten Tomatoes, o filme tiña unha puntuación do 17% baseada nos comentarios de 18 críticos.
Show, don't tell

Show, don't tell (Mostrar, non contar) é unha expresión de técnica narrativa de procedencia anglosaxoa.
Úsase como unha recomendación para os escritores que fan uso excesivo de explicacións e comentarios en detrimento da acción e os diálogos. Se o escritor utiliza a acción e o diálogo para presentar un personaxe, a trama ha ser máis interesante para o lector. Este último debe sentir coma se vise a escena desenvolvéndose perante el e, en consecuencia, chegar á súa propia interpretación, sen interferencia ostensible do autor.
Un dos primeiros exemplos de tal suxestión vén de Henry James. No prefacio da edición de Nova York da súa obra Daisy Miller, deixou unha marxinalia a pluma para non esquecerse de "¡Dramatizar, dramatizar! ". A importancia deste recurso narrativo na ficción contemporánea é salientado pola crítica: Fredric Jameson apunta tres indicacións técnicas que vencellan a novela coas anteditas modificacións na subxectividade e nas relacións de clase desde a segunda metade do século XX; pódense resumir así: escribir sobre o que se coñece, amosar en troques de contar, atopar unha voz propia. Ao aplicar a regra de "amosar, non contar", o escritor fai moito máis que dicir ao lector algo sobre un personaxe, presenta o personaxe a través do que este di e fai. Pódese "mostrar" de diversas formas: escribindo escenas; describindo as accións dos personaxes; presentando o personaxe a través do diálogo; mediante as sensacións do personaxe, cando sexa posible.
Amosar é dramatizar unha escena nunha historia, facendo que o lector esqueza que está a ler, axudándoo a descubrir os personaxes, facendo a escritura máis interesante.
Shpresa Gjongecaj

Shpresa Gjongecaj Vangjeli, nada o 6 de febreiro de 1952 en Tirana, é unha arqueóloga e numismática albanesa. Traxectoria
Shpresa Gjongecaj ingresou na Facultade de Filoloxía da Universidade de Tirana en 1969 e graduouse en Linguas clásicas (latín e grego antigo) en 1973. Posteriormente recibiu formación de especialización en numismática con Olivier Picard na Sorbona (París IV) e na Escola Francesa de Atenas, con Michel Amandry no Gabinete de Medallas de París e con Giovani Gorini na Universidade de Padua, entre outras institucións académicas. En 1983 acadou o seu doutoramento cunha tese titulada "Moedas de cidades ilirias", baixo a dirección de Selim Islami.
Desde 1974 está vinculada profesionalmente ao Instituto Arqueolóxico Albanés. Entre 1999 e 2007 foi a xefa do seu Departamento de Antigüidades, e de 2008 a 2013 exerceu o cargo de directora da institución.
Gjongecaj é tamén profesora de numismática na Universidade de Tirana e participou en diversas expedicións arqueolóxicas.
Entre outros encontros internacionais, cómpre salientar a súa participación nos Congresos Internacionais de Numismática de Bruxelas (1991) e de Berlín (1997), organizados polo Consello Internacional de Numismática. Recoñecementos
(2000): Jeton de Vermeil, da Sociedade Francesa de Numismática. Publicacións
Esta é unha escolma da prodicón bibliográfica de Shpresa Gjongecaj ao longo da súa traxectoria:
Monografías
(2015). Thesare me monedha antike të gjetura në Shqipëri (shek. V-I p. Kr) [""Tesouros de moedas antigas achados en Albania (séculos V-I a. C)"]. Tirana. ISBN 978-9928-147-30-1
(2019). Trésors de monnaies antiques trouvés en Albanie (Ve-Ier siècle av. J. -C. ) (con O. Picard). École française d'Athènes, Atenas. ISBN 9782869583153
Artigos
(1995). "Le monnayage d'argent d'Égine et le trésor de Hollm (Albanie) 1991" (con H. Nicolet-Pierre). En Bulletin de Correspondance Hellénique, 119-1. Páxinas 283-338.
(1998). "Le trésor de Dimalla 1973 et le passage du monnayage hellénistique au monnayage impérial à Apollonia d'Illyrie" (con O. Picard). En Bulletin de Correspondance Hellénique, 122-2. Páxinas 511-527.
(2001). "Apollonia et le monnayage épirote: le trésor de Bakërr" (con O. Picard). En Revue Numismatique, 157. Páxinas 323-249.
(2003). "Monnaies d’Apollonia" (con O. Picard). En Iliria, 31. Páxinas 259-266.
(2010). "Le monnayage de Phoinikè sous l’empire romain". En Revue Numismatique, 166. Páxinas 383-396.
Shrek Forever After

Shrek Forever After é un filme estadounidense de animación dirixido por Mike Mitchell que se estreou no 2010. Cuarta entrega (e derradeira) das aventuras do ogro verde de Dreamworks. Sinopse
No canto de adicarse a escorrentar ós aldeáns como acostumaba facer, o ogro Shrek accede a autografar forcas de sementeira, pero é enganado ó asinar un pacto co afable negociador Rumpelstiltskin. De súpeto Shrek atópase nunha retorcida versión alternativa de Moi Moi Arredado, na que Fiona, que é unha ogro de caza, non o coñece, e outro tanto sucede con Burro; Rumpelstiltskin é o rei, e o Gato con Botas é obeso e preguiceiro. De Shrek depende salvar ós seus amigos, restaurar o seu mundo e recuperar o seu único e verdadeiro amor. Personaxes
Mike Myers como Shrek
Eddie Murphy como Burro
Cameron Diaz como Princesa Fiona
Antonio Banderas como Gato con Botas
Walt Dohrn como Rumpelstiltskin
Conrad Vernon como Home de Xenxibre
Aron Warner como Gran Lobo Feroz
Christopher Knights Three Blind Mice
Cody Cameron Pinocchio, Os tres porquiños
Jon Hamm como Brogan, o ogro
Craig Robinson como Cookie, o ogro
Jane Lynch como Gretchen, o ogro
Julie Andrews como Raíña Lillian
John Cleese como Rei Harold
Chris Miller como Espello Máxico, Señor Geppetto
Kristen Schaal como Meiga cabaza, Meiga do palacio
Mary Kay Place como Meiga garda
Meredith Vieira como Meiga Broomsy
Kathy Griffin como Taran
Lake Bell como Meiga de patrulla, Meiga do carro #2
Jeremy Steig como Pied Piper
Larry King (US)/Jonathan Ross (UK) como Doris
Regis Philbin como Mabel
Ryan Seacrest como pai de Butter Pants
Mike Mitchell como Butter Pants Galardóns e nomeamentos
2010: Premios Annie: 5 nomeamentos.
Shuji Nakamura

Shuji Nakamura (中村 修二, Nakamura Shūji), nado en Ikata o 22 de maio de 1954, é un enxeñeiro electrónico e inventor estadounidense de orixe xaponesa especializado no eido da tecnoloxía dos semicondutores, profesor no Departamento de Materiais no College of Engineering da University of California, Santa Barbara (UCSB).
Polo seu traballo foi galardoado co Premio Nobel de Física de 2014, xunto con Isamu Akasaki e Hiroshi Amano pola "invención de diodos emisores de luz azuis eficientes permitiron fontes de luz branca brillantes e que aforran enerxía". En 2015, a súa achega á comercialización e o desenvolvemento da tecnoloxía de iluminación LED branca de baixo consumo foi recoñecida co Premio Global Energy. En 2021, Nakamura, xunto con Akasaki, Nick Holonyak, M. George Craford e Russell D. Dupuis foron galardoados co Queen Elizabeth Prize for Engineering "pola creación e desenvolvemento de iluminación LED, que constitúe a base de toda a tecnoloxía de iluminación de estado sólido".
Shuri-te

Shuri-te (kanji: 首里手, hiragana: しゅりて), ou Suidī (en lingua okinawana), é un estilo dos tres estilos primordiais de karate, que foi creado aínda na época en que a arte marcial de Okinawa era coñecida como Tode, ou "man chinesa". A súa denominación se debe á súa orixe, porque xurdiu na cidade de Shuri, a vella capital do extinguido Reino de Ryukyu, actualmente unha provincia xaponesa.
O conxunto principal de técnicas comprende golpes retos e defensas en ángulo. Para conservar a forza, os golpes ofensivos visan sempre un punto vital, o que mostra a primacía de golpes contundentes (atemi waza), como moquetes e patadas, que teñen a finalidade de acabar cun combate nun único movemento, coñecido como ikken hissatsu.