proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Audencia Business School

A Audencia Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Nantes e Pequín. Descrición
Esta institución, fundada en 1900, é unha das máis antigas escolas de negocios do mundo. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos.
A escola, cunha rede de 30. 000 antigos alumnos en 75 países e un claustro de mestres internacional e plurilingüe, recibe anualmente ao redor de 3. 300 estudantes procedentes de 50 nacionalidades. A escola é o compañeiro École nationale de l'aviation civile por un dobre grao de enxeñaría / director.
Audiencia (medios de comunicación)

A audiencia dos medios de comunicación é a cantidade de persoas que seguen un medio, sexa este unha publicación periódica, unha radio, unha televisión e mesmo unha páxina web. Mídese a través da cota de audiencia, que representan as porcentaxes de consumo dun medio determinado en relación ao consumo total. Sistemas de medida
O cálculo da audiencia realízase a través de medir canta xente está a oír unha radio (ouvintes), ver unha televisión (telespectadores), mais tamén en relación á prensa e das revistas (lectores) e, recentemente, o tráfico que unha determinada web ten (visitas).
Nas medicións adoitan terse en conta parámetros como son o máximo e o mínimo de cota de audiencia da cada programa, a fidelidade ou a cota de audiencia das cadeas durante un período de tempo determinado (como pode ser unha semana, un mes ou un ano). Unha forma de medir as audiencias é a través de enquisas ou de aparellos como audímetros.
Os cálculos desagréganse polos distintos medios de comunicación que forman parte do estudo (xornais, cadeas de televisión ou de radio. .. ).
A súa importancia radica en que canta maior for a audiencia dun determinado medio, maior pode ser o rendemento que tirar da súa publicidade ou maior a atracción que supón anunciarse nun medio concreto.
Audiencia provincial

As audiencias provinciais son tribunais de xustiza con ámbito territorial provincial e sede na capital de provincia. Estes órganos xudiciais estrutúranse funcionalmente en seccións, que están integradas por tres ou catro maxistrados.
Actúan como tribunal de segunda instancia, tanto en procesos civís como en causas criminais, e xulgan, en vista oral e pública, os procesos por delitos graves. No seu seo funciona, para determinados xuízos penais, o tribunal do xurado. Audiencias provinciais galegas
En Galicia a presidencia e as seccións das audiencias provinciais sitúanse nas capitais de provincia da Coruña (5 seccións), Lugo (2 seccións), Ourense (2 seccións) e Pontevedra (4 seccións). Como excepción, Santiago de Compostela conta cunha sección desprazada (Sección VI da Audiencia Provincial da Coruña), e Vigo conta con dúas seccións desprazadas (Sección V e Sección VI da Audiencia Provincial de Pontevedra). Cada sección está composta por tres maxistrados, agás as seccións I, II e VI da Coruña e I e VI de Pontevedra que contan con catro maxistrados.
As Seccións I e II da Audiencia Provincial da Coruña, a Sección II da Audiencia Provincial de Lugo, a Sección I da Audiencia Provincial de Ourense e as Seccións II, IV e V da Audiencia Provincial de Pontevedra están especializadas en materia penal. As Seccións III, IV e V da Audiencia Provincial da Coruña, a Sección I da Audiencia Provincial de Lugo, a Sección II da Audiencia Provincial de Ourense. As Seccións I, II e VI da Audiencia Provincial de Pontevedra están especializadas en materia civil.
No conxunto da comunidade autónoma a actividade das audiencias provinciais na xurisdición penal resúmese na realización anual dun cento de xuízos orais e públicos en procedementos ordinarios por delitos graves, sobre trescentos xuízos orais en procedementos abreviados por delitos menos graves, entre dúas ducias a catro ducias de xuízos da lei do tribunal do xurado, máis de sete mil recursos contra as resolucións dos xulgados e case cincocentas execucións de sentenzas.
Audio Modem Riser

O bus AMR (Audio Modem Riser) apareceu tras a aparición do chipset Intel i810 en 1998. Deseñouse para soportar a conexión de módems e tarxetas de son, sempre que cumpran as especificacións AMR, baseadas no estándar AC97. Implementaba a parte lóxica hardware directamente na propia placa base. Semellante ao AGP, pero máis curto e con menos contactos (2x23).
Substituiuse polo bus ACR e o CNR
Audio Video Interleave

Audio Video Interleaved ou AVI (traducible como "son e video interlazados") é un formato multimedia de Microsoft, similar ao MPEG e ao Quick Time. Neste formato os segmentos de son e a imaxe alternanse en pequenos intervalos para poder reproducir unha animación con son.
Ao ser un formato patentado por Microsoft só funciona co sistema operativo Windows.
Audiovisual

O termo audiovisual (AV, ou A/V) fai referencia a obras cos compoñentes do son e da imaxe, á produción ou uso desas obras, ou ó equipamento empregado para a creación das devanditas. Exemplos de ditas producións son os filmes e os programas de televisión.
Nos últimos tempos as presentacións de negocios adoitan ser audiovisuais, cunha persoa proporcionando o son mediante a fala, acompañando a exposición con series de imaxes proxectadas nunha pantalla. Percepción do audiovisual
Percepción visual
O ollo humano percibe a luz, unha parte do espectro electromagnético. O ollo recibe os estímulos dos raios de luz procedentes da contorna que atravesan o cristalino incidindo na parte posterior do ollo coñecida como retina. Alí estimulan uns foto-receptores (bastóns e conos), estes de tres tipos diferentes, sensíbeis a tres lonxitudes de onda distintas que permiten ver en tricromía, e que envían impulsos nerviosos a través do nervio óptico cara á cortiza cerebral encargada da visión, creándose así as imaxes percibidas. Xa que cada un dos ollos ten unha visión lixeiramente diferente dun obxecto, o cerebro debe encargarse de fusionar as imaxes para crear un efecto tridimensional (estereoscópico), permitindo percibir de forma instantánea a profundidade e a distancia. Na retina, ademais, dáse o fenómeno da persistencia retiniana, que permite crear a sensación de movemento, aínda que realmente o percibido sexa unha sucesión de imaxes fixas a unha determinada velocidade.
Percepción auditiva
O son é unha vibración que se transmite a través dun medio. Estas vibracións transmítense pola orella a través dos ósos do oído, dos cales dependen o rango de audición do suxeito. É distinto para os humanos e para outros animais, e é maior nos individuos mozos que nos adultos ou anciáns, xa que co paso do tempo pérdense as frecuencias agudas. Estas vibracións transfórmanse en impulsos nerviosos que chegan ó cerebro.
Auditorio

Un auditorio é a área dentro dun teatro, sala de concertos ou outro espazo de actuación onde a audiencia escoita e observa a interpretación. Para os cinemas, o número de auditorios é comunmente expresado como o número de salas. O termo provén do latín auditorium que era unha serie de asentos postos de maneira semicircular no anfiteatro.
Audrey Azoulay

Audrey Azoulay nada en La Celle-Saint-Cloud o 4 de agosto de 1972, é unha funcionaria e política francesa de alto rango. Foi asesora cultural do presidente François Hollande de 2014 a 2016 e ministra de Cultura e Comunicación no goberno de Manuel Valls desde febreiro de 2016 a maio de 2017. En novembro de 2017 foi elixida Directora Xeral da UNESCO por un mandato de catro anos, substituindo a Irina Bokova. Traxectoria
Naceu en París nunha familia xudía marroquina orixinaria de Essaouira. É filla do político, banqueiro e xornalista André Azoulay, conselleiro do rei de Marrocos Hasan II e posteriormente de Mohammed VI, e da escritora Katia Brami. Creceu no barrio parisiense de Beaugrenelle coas súas dúas irmás.
Formación
Obtivo a súa licenciatura en administración pola Université Paris-Dauphine en 1994. Posteriormente, obtivo un MBA pola Universidade de Lancaster no Reino Unido. Licenciouse no Instituto de Ciencias Políticas de París até chegar á Escola Nacional de Administración de onde proceden moitos dos altos cargos da administración francesa.
Durante os seus anos de estudo traballou no sector bancario onde o seu pai era alto directivo do Banco Paribas. Ela cualificou a experiencia de "aterradora", porén, axudouna a iniciar a súa carreira profesional no Centro Nacional de Cinematografía de Francia en 2006, primeiro como subdirectora de audiovisual, en 2007 asumiu a dirección financeira e xurídica e en 2011 a delegada xeral. xestión, defendendo, segundo asegurou o presidente do Centre Frédérique Bredin, "de forma incansable a excepcionalidade cultural e cinematográfica francesa fronte ao poder norteamericano".
Carreira política
En 2014 foi nomeada ministra de Cultura do presidente François Hollande e dous anos máis tarde, ministra de Cultura de Francia, en substitución de Fleur Pellerin no goberno de Manuel Valls. Deixou o cargo en maio de 2017 coa vitoria de Emmanuel Macron nas presidenciais francesas e dedicouse a preparar a súa candidatura á dirección da UNESCO presentada o 15 de marzo.
Despois de enfrontarse a 8 candidatos o 13 de outubro de 2017, Azoulay gañou a votación para substituír a búlgara Irina Bokova realizada polo consello executivo da UNESCO por dous votos (30-28) ao seu rival, o qatarí Hamad ben Abdelaziz al-Kaouari. Considera a organización —como repetiu con frecuencia durante a súa campaña— "a conciencia das Nacións Unidas". O 10 de novembro foi nomeada para o cargo pola Conferencia Xeral da UNESCO.
Militancia e posicións
Politicamente defínese como unha persoa de esquerdas. Explicou que participou nas manifestacións contra o proxecto Devaquet de 1986, contra o plan Juppé de 1995 e contra a presenza de Jean-Marie Le Pen na segunda volta das presidenciais de 2002. Como estudante involucrouse no movemento antifascista. Preguntada polos seus modelos, cita a Simone Veil e Jean Zay. Vida persoal
Está casada con François-Xavier Labarraque, presidente da empresa Garum Conseil, e ten dous fillos.
Auga carbonatada

A auga carbonatada é auga que contén ácido carbónico (H2CO3) que, ao ser inestable, se descompón facilmente en auga e dióxido de carbono (CO2), o cal sae en forma de burbullas cando a bebida se despresuriza. Cando ten un maior contido de minerais, por provir de desxeo, é denominada auga mineral gasificada; se se obteñen os minerais artificialmente denomínaselle auga gasificada artificialmente mineralizada.
Historicamente, as primeiras augas carbonatadas preparábanse engadindo bicarbonato de sodio á limoada. Unha reacción química efervescente entre o bicarbonato de sodio e o ácido cítrico do limón produce dióxido de carbono que se libera en forma de gas (de aí a efervescencia).
Os farmacéuticos eran quen as preparaban. Pero pronto se expenderon en hoteis e restaurantes. Eran chamadas tamén sodas refrescantes, pos refrescantes ou pos gasíferos. Na actualidade refírense a estes pos como "auga de litines" (neoloxismo de Lethines).
Estes sobres proporcionaban unha auga alcalina e con litio, que se consideraba beneficioso con propiedades na curación de varias enfermidades.
De maneira industrial a auga carbonatada prepárase engadindo ácido carbónico e dióxido de carbono nunha reacción exótermica en tanques de almacenamento a presión para que non exista despresurización e disociación dos minerais. Deste proceso, sae como residuo carbonato de calcio.
Polo xeral, a auga carbonatada consómese combinada con bebidas alcohólicas coma whisky, Campari, xenebra ou viño, aínda que hai persoas que a adoitan consumir por si soa. Tamén se emprega para, engadíndolle saborizantes, producir diversas bebidas carbonatadas. Química
A auga con dióxido de carbono produce un equilibrio químico co ácido carbónico: H2O + CO2 <---> H2CO3
H2CO3 <---> H+ + HCO3-
HCO3- <---> H+ + CO3-2 Actualidade
Actualmente, a auga carbonatada manufactúrase pasando dióxido de carbono presurizado pola auga nun proceso coñecido como carbonación. Isto incrementa a solubilidade. Por exemplo, nun recipiente con auga a alta presión disólvese máis CO2 que baixo condicións atmosféricas normais. Cando se reduce a presión, por exemplo ao abrir a botella, o gas disóciase da solución, creando as burbullas características.
Nalgúns países a lexislación prescribe que se identifique a presentación da auga carbonatada con algún elemento que a distinga da auga sen carbonatar. Un exemplo constitúeo o caso de Chile, onde a cor da tapa do envase determina se a auga embotellada é carbonatada ou non; así tense por exemplo: Vermello auga non gasificada.
Azul auga gasificada.
Verde auga semigasificada (50 %). Usos
As formas máis populares de auga carbonatada son as saborizadas, e chámaselles comunmente gasosas ou refrescos (aínda que este nome tamén se aplica ás que non son gasificadas). Estas véndense amplamente en todo o mundo.
Por outra banda, a auga carbonatada considérase útil para eliminar manchas, por exemplo, de café ou da prata. Un método comunmente usado para evitar as manchas de viño tinto é esparexer sal na mancha e despois aplicar unha cantidade xenerosa de auga carbonatada.
Auga destilada

A auga destilada é aquela á que se lle elimina practicamente a totalidade de impurezas e ións mediante a destilación (a auga chega ó seu punto de ebulición e recóllense os seus vapores, condensándoos). Unha montaxe típica de laboratorio para levar a cabo a destilación consta dun matraz, un tubo refrixerante e outro matraz para recoller o destilado. Propiedades
Debido á súa relativamente elevada pureza, algunhas propiedades deste tipo de auga son significativamente diferentes ás da auga de consumo diario. Como exemplo podemos indicar que a condutividade da auga destilada é notablemente menor que a da auga da billa común, ao carecer de moitos ións que contribúen á condutividade, tipicamente cloruros, calcio, magnesio e fluoruros.
Unha propiedade potencialmente perigosa da auga destilada é que pode ser quentada nun forno de microondas por encima do seu punto de ebulición sen ferver. Só cando esta auga sobrequentada é axitada violentamente ou se lle engaden impurezas coma partículas de po ou cristais (por exemplo de cloruro sódico ou azucre), ferve de forma repentina e explosiva, podendo causar queimaduras. Pero este comportamento é aplicable a calquera líquido ou disolución que estea libre de impurezas macroscópicas, debido á ausencia de centros de nucleación que serven para iniciar a ebulición dunha forma progresiva e evitar o sobrequencemento.
Auga doce

A auga doce é auga que contén cantidades mínimas de sales disoltos, especialmente cloruro sódico. O ser humano, cun proceso, pódea purificar e bebela, o que se chama proceso de potabilización, e a auga obtida denomínase auga potábel.
A auga doce que todos os seres vivos precisan para medrar e desenvolverse representa só o 3 % da auga de todo o planeta Terra (isto é, 42 millóns de km³ dun total de 1. 400 millóns de km³ de auga). Ademais encóntrase desigualmente distribuída, concentrándose máis do 90 % desta nos casquetes polares, glaciares e masas de xeo.
Aos seres vivos que habitan nas augas doces aplícaselles o adxectivo dulciacuícola.
Auga fósil

A auga fósil ou paleoauga é auga subterránea que permaneceu selada nun acuífero, chamado acuífero fósil, durante miles ou mesmo millóns de anos, debido a cambios na xeoloxía do terreo. Entre os máis importantes acuíferos fósiles está o sistema de acuíferos do arenito nubio, que se encontra baixo o deserto do Sáhara. Outros acuíferos fósiles famosos son os do deserto do Kalahari no sur de África, e o acuífero Ogallala nas grandes planicies norteamericanas. Outras grandes reservas de auga antiga poden atoparse nalgúns lagos subglaciares como o lago Vostok da Antártida.
Unha análise isotópica desta auga pode servir para estimar a súa antigüidade. Efectos da depleción dos acuíferos fósiles
A auga fósil é, por definición, un recurso non renovable. Mentres que a maioría dos acuíferos volven a encherse regularmente de auga debido á infiltración de auga de precipitación no subsolo, os acuíferos fósiles non se recargan ou recárganse minimamente. A extracción de auga destas reservas que non se renovan fai que co tempo se esgoten. A medida que se extrae auga, o nivel freático baixa progresivamente, ata que se esgota. Non obstante, algúns destes acuíferos son enormes e durarían moito tempo se non se extraen cantidades excesivas. No caso dos acuíferos fósiles de desertos, como os do Sáhara, a súa auga procede fundamentalmente de auga que se infiltrou hai miles de anos cando o clima na zona era moito máis húmido.
Considérase que a extracción de auga fósil incrementa a cantidade total de auga circulante na hidrosfera, e pode ser responsable de ata un cuarto do aumento do nivel do mar producido dende inicios do século XX. Auga fósil moi antiga
En 2013 descubriuse nas profundidades dunha mina canadense, próxima á localidade de Timmins, a unha profundidade de 2400 metros, unha bolsa de auga fósil de orixe precámbrica, é dicir, que ten entre 1500 e 2640 millóns de anos. A idade da bolsa determinouse mediante a análise da composición isotópica do gas disolto que contén por un grupo de xeólogos das universidades de Manchester, Lancaster, Toronto e McMaster en Hamilton. A composición e as dimensións do acuífero fan pensar que podería conter formas de vida microbiana illadas durante ese período de tempo. A auga permaneceu atrapada en fracturas de rochas do período Precámbrico que forman parte do chamado Escudo canadense.
Auga mineral

A auga mineral é a auga de manancial que contén substancias minerais disoltas. Estes minerais alteran o seu sabor ou danlle un valor terapéutico. Sales, compostos sulfurados e gases están entre as substancias que poden estar disoltas na auga. A auga mineral pode ser preparada ou pode producirse naturalmente.
Tradicionalmente, a auga mineral era usada ou consumida directa do seu illó, o que comunmente se coñecía como tomar as augas ou tomar a cura, e devanditos sitios eran referidos como termas, balnearios (spa), baños ou augas. Frecuentemente, un activo centro turístico medraría ao redor dun sitio de augas minerais (aínda en tempos antigos, como Bath). Tales desenvolvementos turísticos resultaron en vilas termais e hoteis balnearios.
En tempos modernos, é moito máis común que as augas minerais sexan embotelladas na fonte e distribuídas para o seu consumo. Existen máis de 3. 000 marcas de auga mineral dispoñíbeis comercialmente a nivel mundial. Contidos minerais
Segundo o seu contido mineral a auga clasifícase como:
Mineralización moi feble: O seu residuo seco (minerais totais presentes) é de até 50 mg/l.
Mineralización feble: Son aquelas que conteñen menos de 500 mg/l.
Mineralización forte: Contén máis de 1500 mg/l de residuo seco.
Bicarbonatada: Contén máis de 600 mg/l de bicarbonatos.
Sulfatada: Contén máis de 200 mg/l de sulfatos.
Clorurada: Ten máis de 200 mg/l de cloruro.
Cálcica: Contén máis de 150 mg/l de calcio.
Ferruxinosa: Contén máis de 1 mg/l de ferro.
Ácidulada: Contén máis de 250 mg/l de CO2.
Sódica: Ten un contido maior a 200 mg/l de sodio.
Magnésica: O seu contido supera os 50 mg/l de magnesio.
Fluorada: Contén máis de 1 mg/l de fluoruro. Industria
A auga mineral natural na actualidade está a ser utilizada como un produto de luxo xa que, ademais das diferentes orixes e formas de extracción, a industria está a aproveitar para darlle un toque de exclusividade a través das súas botellas de deseño. Controversia
Moitas empresas dedicadas á extracción, fabricación e explotación deste recurso natural, están a dar falsos testemuños da orixe, propiedades e clasificación específica do seu produto. Algunhas empresas poden denominar o seu produto como auga natural mineral, sendo que en realidade están embotellando "auga purificada", habendo gran diferenza entre estas.
Auga pesada

Denomínase auga pesada a unha molécula de composición química equivalente á auga, na que os átomos de hidróxeno son substituídos por deuterio, un isótopo pesado do hidróxeno.
A fórmula química da auga deuterada, óxido de deuterio ou auga pesada é: D2O ou 2H2O. A fórmula química da auga triciada, auga de tricio ou auga superpesada é: T2O ou 3H2O. Esta forma é radioactiva. Ademais hai outras variedades isotópicas coma a auga semipesada con fórmula química HDO, DHO ou 1H2HO, e unha forma sen nome que corresponde a unha auga semisuperpesada, ás veces chamada auga tritiada, con fórmula química HTO, THO ou 1H3HO. Esta forma tamén é radioactiva. Tamén é de suma utilidade para detectores de neutrinos coma o kamiokande. Propiedades
A diferenza nos elemento do núcleo modifica algunhas das súas propiedades físicas, tales como a densidade ou o punto de vaporización. A auga pesada atópase presente, en pequenas cantidades, mesturada coa auga normal, e pode ser separada desta por destilación fraccionada. Tamén se pode separar por absorción con amoníaco que conteña deuterio. Moderador na fisión nuclear
A principal aplicación tecnolóxica da auga pesada foi de moderador nos procesos de fisión nuclear, polo que se converteu nunha substancia estratéxica durante o desenvolvemento dos primeiros reactores nucleares.
Durante a segunda Guerra Mundial, os aliados emprenderon un conxunto de accións directas para impedir o acceso dos nazis á auga pesada (Batalla da auga pesada). Hoxe perdeu parte da súa importancia, ó utilizarse tamén como moderadores nas centrais nucleares outros materiais coma a auga normal ou o grafito. Consideración médicas
A auga pesada non está considerada como tóxica. Porén, algunhas reacción metabólicas precisan de auga clásica, é por isto que o consumo exclusivo de auga pesada pode ser considerado como perigoso para a saúde.
O principal efecto so seu consumo é reducir o número de mitoses, causando a progresiva degradación dos tecidos que precisan dunha rápida rexeneración. Despois de varios días da inxesta de auga pesada unicamente, os fluídos corporais conteñen ó redor do 50% de auga pesada. Neste intre os síntomas comezan a aparecer, pola redución das divisións celulares, principalmente nas células con renovamento rápido, como poden ser os cabelos ou as paredes do estómago.
Auga potable

Denomínase auga potable á auga que pode ser consumida por persoas e animais sen risco de contraeren enfermidades. O termo aplícase á auga que foi tratada para o seu consumo humano segundo unhas normas de calidade promulgadas polas autoridades locais e internacionais. España
En España, a normativa que regula as características e controis da auga potable e da súa subministración é o Real decreto 140/2003, que estabelece valores máximos e mínimos para o contido en minerais, diferentes ións como cloruros, nitratos, nitritos, amonio, calcio, magnesio, fosfato, arsénico etc. , ademais dos límites máximos dos xermes patóxenos. O pH da auga potable debe de estar entre 6, 5 e 8, 5. Os controis sobre a auga potable adoitan ser máis severos cós controis aplicados sobre as augas minerais embotelladas.
Auga salobre

Auga salobre é aquela que ten máis sales disolvidos que a auga doce e menos que a auga do mar. Características
Tecnicamente, considérase auga salobre a que ten unha concentración de sal entre 0, 5 e 30 g por litro. A auga salobre é típica dos estuarios e resulta da mestura da auga do río correspondente coa auga do mar. Pode resultar da mestura da auga do mar coa auga doce, como nos estuarios, ou pode encontrarse en acuíferos. Certas actividades humanas poden producir auga salobre, como nos encoros. Tamén se encontra auga salobre de orixe fósil en certos acuíferos asociados a rochas salinas.
Augada

A augada é unha técnica pictórica que consiste en mesturar distintas cantidades de auga ou alcol con diversas tintas. Permite a utilización dunha ampla gama cromática a partir dunha única cor de base (normalmente negro ou sepia, ou cores ocres e verdosos), mediante esfumados. Aplícase normalmente con pincel. A dificultade, e á vez a beleza, desta técnica, consiste en saber diluír correctamente a tinta e plasmar sobre o debuxo as distintas gamas, variando entre a luz intensa e a sombra total.
Tradicionalmente utilízanse cores de acuarela ou, como variante, tinta chinesa, aínda que esta resulta menos dúctil (produce saltos ou cortes no ton do degradado). Hai que empezar pintando o máis brillante e indo sucesivamente cara ao escuro, xa que as capas superpóñense unhas enriba doutras. Garda en común coa acuarela, ademais, o papel, que debe de ter o grosor suficiente para non cambarse.
A súa ampla utilización xorde na Idade Media, grazas á mellora de calidade de varios tipos de papel. Xa é mencionada por Cennino Cennini no seu tratado sobre pintura, datado no ano 1437. Pintores que utilizaron a augada
Guercino
Rembrandt
Claude Lorrain
Paco Puertas
Augadeiro (astroloxía)

Augadeiro ou Acuario (♒︎) é o undécimo signo astrolóxico do zodíaco, o sexto de natureza positiva e o cuarto de calidade fixa, xunto con Touro, León e Escorpión. Simboliza a revolución e o seu símbolo representa a sabedoría no ser. O signo está representado polo carrexador de auga, xa que na antiga Sumeria este era un símbolo da difusión da sabedoría (a auga); pertence xunto a Xémini e Libra ó elemento ar. O seu signo oposto é León. Acuario foi tradicionalmente gobernado polo planeta Saturno, mais dende o descubrimento do planeta Urano, este considerouse o seu rexente. Ó ser o décimo primeiro signo do zodíaco, Acuario asóciase coa 11. ª casa astrolóxica.
Augaforte

A Augaforte é un proceso de impresión no que un ácido forte penetra nas partes desprotexidas dunha lámina de metal coa intención de realizar un gravado na propia lámina (ese é o proceso orixinal; actualmente pódense empregar outros produtos químicos e láminas doutros materiais). Xunto co gravado é unha das técnicas máis empregadas nas antigas obras de impresión, e aínda hoxe é amplamente usada. O método
A lámina de metal (normalmente de cobre, zinc ou aceiro) é cuberta cunha capa de graxa ou verniz resistente ó ácido. Despois escárvase a capa con axuda dunha agulla ou dun buril para debuxar as liñas que se quere que aparezan na obra final (e que se corresponden coas zonas do metal que quedan ó descuberto). Unha vez feito o debuxo, a lámina introdúcese nun baño de ácido ou aplícaselle ácido por riba. O ácido ataca as partes descubertas da lámina de metal debuxando así toda unha serie de liñas. A capa sobrante de graxa ou verniz retírase. Posteriormente aplícaselle tinta á lámina e límpase a superficie de xeito que só quede tinta nas liñas debuxadas polo ácido.
A lámina introdúcese nunha prensa de impresión de alta presión xunto cunha lámina de papel (previamente humedecida para amolecela). O papel absorbe a tinta da lámina conseguindo así un debuxo do gravado do ácido. O proceso pode repetirse máis veces, cada lámina pode dar lugar a centos de impresións sen sufrir un desgaste considerable.
A augaforte foi combinada normalmente con outras técnicas de impresión coma poden ser o gravado (no caso de Rembrandt) e a augatinta (no caso de Goya).
Augamariña

A augamariña (do latín aqua marinā que significa auga do mar, en referencia á súa cor) é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é Be3Al2Si6O18 e que é unha variedade do berilo. Aspecto
A augamariña preséntase en forma de cristais prismáticos hexagonais de cor azul verdosa. Esta cor é debida á inclusión na súa composición de partículas de ferro. Se o ferro que aparece é Fe2+ a súa cor será azulada e pola contra se é Fe3+ a súa coloración volverase un pouco máis verdosa. Lugares onde se atopa
A augamariña é un mineral de orixe magmática que acostuma formarse a temperaturas duns 800 °C. Fai presenza en pegmatitas, en xistos micáceos e en filóns hidrotermais de calcio.
Moitos son os xacementos de augamariña que hai espallados polo mundo. Pódense atopar augamariñas na India, nos Estados Unidos e en moitos países de África, aínda que as explotacións máis importantes encóntranse no Brasil. Usos da augamariña
É moi apreciada no mundo da xoiería e polos coleccionistas. Outros silicatos
O cuarzo, o feldespato e a mica son outros silicatos importantes.
Augamariña (cor)

Este artigo trata sobre a cor, para o mineral véxase o artigo augamariña. A augamariña é unha cor azulina averdada, semellante á cor da auga da beiramar. Colle o nome da augamariña, xema variedade do mineral berilo, nome derivado do latín, aqua marinā, auga do mar, por referencia á cor.
Augas anóxicas

As augas anóxicas son zonas de auga mariña, doce ou subterránea nas que se esgotou o osíxeno disolto e presentan condicións de forte apoxia. O US Geological Survey define as augas anóxicas (anoxic waters) como aquelas nas que a concentración de osíxeno disolto é inferior a 5 miligramos por litro. Esta condición atópase xeralmente en áreas onde o intercambio de auga foi restrinxido.
Na maioría dos casos existe unha barreira física que impide que o osíxeno chegue aos niveis máis profundos así como unha pronunciada densidade de estratificación, na que, por exemplo, as augas hipersalinas máis pesadas permanecen no fondo dunha conca. As condicións anóxicas poden darse se a taxa de oxidación da materia orgánica por parte das bacterias é maior que a subministración de osíxeno disolto.
As augas anóxicas son un fenómeno natural, e ocorreron ao longo da historia xeolóxica. De feito, algúns propoñen que o evento de extinción nos océanos durante o Permiano - Triásico foi o resultado da extensión das condicións anóxicas. Actualmente existen condicións anóxicas no mar Báltico e noutros lugares do mundo. Parece que a eutrofización estendeuse recentemente a augas anóxicas e no Hood Canal do estado de Washington.
No mar Báltico, a baixa taxa de descomposición en condicións anóxicas conservou os fósiles mantendo as impresións das partes brandas do corpo (Lagerstätte). Causas humanas das condicións anóxicas
A eutrofización dos nutrientes na agricultura ou das augas residuais provocou un crecemento incontrolado de algas que cando morren se depositan no fondo e esgotan o osíxeno provocando augas anóxicas. Ciclos diarios e estacionais
A temperatura dun corpo de auga afecta directamente a cantidade de osíxeno disolto que pode conter. Seguindo a Lei de Henry, canto máis quente sexa a auga, menos solúbel será o osíxeno. Esta propiedade leva a ciclos diarios de anoxia e ciclos estacionais. Polo tanto, as augas serán máis propensas á anoxia durante o verán.
Os ciclos diarios tamén están influenciados pola taxa de fotosíntese. Adaptacións biolóxicas
Algúns organismos son capaces de bombear osíxeno desde os niveis superiores cara aos sedimentos, outros teñen hemoglobinas específicas, movementos máis lentos e, polo tanto, unha redución da taxa de metabolismo e relacións simbióticas coas bacterias anaerobias. En todos os casos, os niveis tóxicos de H₂S dan lugar a baixos niveis de actividade biolóxica e baixos niveis de biodiversidade. Concas ou bacías anóxicas
Bannock, unha conca do Mediterráneo oriental;
Mar Negro, por debaixo dos 50 metros;
Mar Caspio por debaixo dos +100 metros;
Cariaco, de Venezuela;
Conca de Gotland, no Báltico de Suecia;
Atalante, do Mediterráneo oriental
Fjord Mariager, de Dinamarca;
Conca Orca, do Golfo de México;
Saanich Inlet, de Vancouver, Canadá;
Augas grises

As augas grises ou augas usadas son as augas xeradas polos procesos dun fogar, tales como o lavado de trebellos de limpeza e de roupa así como o aseo das persoas. Características
As augas grises distínguense das augas cloacais contaminada con escouras do retrete, chamadas augas negras, porque non conteñen bacterias Escherichia coli. As augas grises son de vital importancia, porque poden ser de moita utilidade no campo do regadío ecolóxico.
As augas grises xeralmente descompóñense máis rápido que as augas negras e teñen moito menos nitróxeno e fósforo. Non obstante, as augas grises conteñen algunha porcentaxe de augas negras, incluíndo patóxenos de varias clases.
As augas grises recicladas da bañeira ou lavabo poden ser utilizadas nos retretes, o que aforra grandes cantidades de auga. Os pioneiros na creación de depuradoras de augas grises foron os traballadores dunha empresa española chamada Ecoaigua, que levan dende 1994 investigando as posibilidades dos distintos sistemas de reaproveitamento de augas usadas. Non obstante, as augas grises sen tratar non poden ser utilizadas para a descarga do escusado xa que xeran cheiros e manchas se se deixan máis dun día.
Augas interiores

As augas interiores inclúen, de acordo coa Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar, as augas do litoral da liña de base das augas territoriais dunha nación, agás nos estados arquipelagos. Inclúen vías fluviais como ríos e canles, e ás veces a auga dentro de pequenas baías.
Nas augas interiores, a soberanía do Estado é igual á que exerce no continente. O estado costeiro é libre de facer leis relacionadas coas súas augas internas, regular calquera uso e utilizar calquera recurso. A falta de acordos en contrario, os buques estranxeiros non teñen dereito de paso dentro das augas internas, e esta falta de dereito a paso inocente é a diferenza fundamental entre augas internas e as augas territoriais. As "augas arquipélagicas" dentro das illas ultraperiféricas dos estados arquipélagos son tratadas como augas internas, coa excepción de que se debe permitir o paso inocente, aínda que o estado arquipelágico pode designar certas rúas marítimas nestas augas.
Cando un buque estranxeiro está autorizado para entrar en augas continentais, está suxeito ás leis do Estado ribereño, cunha excepción: a tripulación do buque está suxeita á lei do Estado da bandeira. Isto esténdese ás condicións laborais e aos delitos cometidos a bordo do buque, aínda que estea atracado nun porto. Os delitos cometidos no porto e os crimes cometidos nela pola tripulación dun buque estranxeiro sempre caen na xurisdición do Estado ribereño. O Estado ribereño pode intervir nos buques cando o capitán do buque obriga a intervención das autoridades locais, cando hai perigo para a paz e a seguridade do Estado ribereño ou para facer cumprir as normas aduaneiras. Disputas
A reclamación por un estado dunha vía fluvial como augas internas levou a disputas con outros estados. Por exemplo, Canadá reclama unha sección do Paso Noroeste como parte das súas augas internas, totalmente baixo a xurisdición canadense, unha reclamación que foi discutida polos Estados Unidos e pola maioría das nacións marítimas, que o consideran un estreito internacional, o que significa que os buques estranxeiros teñen dereito a paso de tránsito. (Ver augas internas do Canadá e Paso do Noroeste # Disputa de augas internacionais).
O Tribunal Internacional do Dereito do Mar, formado en 1994, ten o poder de resolver disputas marítimas entre os estado, aínda que na práctica, estas resolucións dependen da vontade destes estados de respectar as decisións.
Augas subterráneas

As augas subterráneas ou auga subterránea son augas que se atopan debaixo da superficie terrestre. É auga que está en espazos baleiros de solo e rochas. As augas subterráneas comezan como choiva ou outras precipitacións e flúen baixo a terra durante longos períodos de tempo a través dos acuíferos. O fluxo de augas subterráneas volve á superficie a través de mananciais e ríos. As augas subterráneas son unha parte importante do ciclo da auga. As plantas absorben augas subterráneas a través das súas raíces.
Os seres humanos traen augas subterráneas á superficie cavando ou perforando pozos baixo a superficie, sacan auga dos acuíferos e utilízana para rego e outros fins. Algúns dos minerais disoltos nas augas subterráneas son importantes no proceso de elaboración de nutrientes das plantas. As augas pluviais son a principal fonte de auga subterránea.
Augas termais

As augas termais ou caldas son o conxuntos de augas minerais que saen do chan a 5°C ou máis de temperatura que a da superficie. Estas augas proceden de capas subterráneas da Terra que se encontran a maior temperatura, as cales son ricas en diferentes compoñentes minerais e permiten o seu emprego na terapéutica como baños, inhalacións, irrigacións e calefacción.
En Galiza son comúns os mananciais de augas termais e xa dende a época romana se ten constancia do seu uso con fins terapéuticos e de relaxación. Algunhas das meirandes fontes termais están radicadas na cidade de Ourense (As Burgas), na de Lugo ou en Mondariz.
Augmented Target Docking Adapter

Augmented Target Docking Adapter, coñecido tamén polo seu acrónimo ATDA, foi un vehículo espacial non tripulado usado como obxectivo para cita espacial da misión Gemini 9. Foi lanzado o 1 de xuño de 1966 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral mediante un foguete Atlas SLV-3. Características
O ATDA foi preparado como apoio en caso de fallo do vehículo de cita principal, o Gemini Agena Target Vehicle, como así ocorreu. O ATDA tiña forma de cilindro de 1, 52 m de diámetro e 3, 33 m de longo. Tiña un adaptador de acoplamento nun dos extremos e un sistema de comunicacións, control e comando a bordo, así como luces de posición.
Tras o lanzamento, o ATDA foi posto nunha órbita circular de 304 km de altura. A telemetría indicou que a a cofia separarase pero non fora exectada. Os astronautas da Gemini 9 confirmárono, con Tom Stafford describindoo como parecendo un aligátor enfadado. Análises posteriores descubriron que o problema foi a mala colocación de cordeis mal instalados na cofia.
A Gemini 9 achegouse ata 8 m do ATDA e aínda que se considerou a posibilidade de que os astronautas soltaran a cofia a man finalmente desbotouse por demasiado perigosa. Os plans de voo modificáronse para que a Gemin 9 fixera dúas manobras máis de cita co ATDA antes de volver a terra. O ATDA en si reentrou na atmosfera o 11 de xullo de 1966.
August Immanuel Bekker

August Immanuel Bekker, nado en Berlín o 21 de maio de 1785 e finado na mesma cidade o 7 de xuño de 1871, foi un filólogo e crítico alemán. Traxectoria
Bekker completou a súa preparación clásica na Universidade de Halle baixo a titoría de Friedrich August Wolf, quen o consideraba como o seu alumno máis prometedor. En 1810 foi nomeado profesor de Filosofía na Universidade de Berlín. Durante varios anos, entre 1810 e 1821, viaxou por Francia, Italia, Inglaterra e diversas zonas de Alemaña, para examinar manuscritos clásicos e reunir material para os seus grandes labores editoriais.
Algúns dos froitos das súas investigacións foron publicados na Anecdota Graeca (en tres volumes, 1814-1821), pero os principais escritos atópanse na variedade de autores clásicos que el editou. As súas edicións máis coñecidas son as de Platón (1816-1823), Oratores Attici (1823-1824); Aristóteles (1831-1836); Aristófanes (1829); e vinte e cinco volumes dos cincuenta pertencentes ao Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae. Os únicos autores latinos editados por el foron Tito Livio (1829-1830) e Tácito (1831). Dedicouse por completo á investigación de manuscritos e á crítica textual, á revisión dunha ampla variedade de gramáticas e historiografías bizantinas, pero contribuíu pouco á ampliación doutras erudicións. Os "múmeros de Bekker" convertéronse no xeito estándar de se referir ás obras de Aristóteles e o Corpus Aristotelicum. Foi elixido membro honorario estranxeiro da Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias en 1861.
Morreu en Berlín aos 86 anos.
August Krogh

Schack August Steenberg Krogh, nado en Grenaa o 15 de novembro de 1874 e finado en Copenhague o 13 de setembro de 1949, foi un fisiólogo danés. Traxectoria
De etnia xitana, cursou estudos na Universidade de Copenhague, da que foi profesor de fisioloxía animal desde 1916 até 1945.
Comezou as súas investigacións en Groenlandia, relativas ó sistema respiratorio dalgúns animais e do home. Durante as súas investigacións desenvolveu un microtonómetro para medir a tensión do osíxeno e do anhídrido carbónico no sangue arterial. Posteriormente as súas investigacións dirixíronse cara ó estudo das actividades funcionais dos vasos capilares.
Obtivo o Premio Nobel de Medicina en 1919, por establecer o mecanismo que regula o intercambio gasoso na respiración e por descubrir a fisioloxía dos vasos capilares.
August Strindberg

Johan August Strindberg, nado en Estocolmo o 22 de xaneiro de 1849 e finado na mesma cidade o 14 de maio de 1912, foi un escritor e dramaturgo sueco.
Está considerado como un dos escritores máis importantes de Suecia e recoñecido no mundo, principalmente, polas súas obras de teatro; foi o renovador do teatro sueco e precursor en certa maneira dos chamados teatro da crueldade e teatro do absurdo. Obras traducidas ao galego
Teatro
A señorita Xulia (Fröken Julie), UVEGA Teatro e Deputación da Coruña, 1999
Narrativa
A xente de Hemsö (Hemsöborna), Hugin e Munin, 2019.
Augusta, Xeorxia

Augusta é unha cidade estadounidense de Xeorxia. Ten 199. 775 habitantes (2000), o 49, 75% afroamericanos. Lingua
94, 1 % inglés, 2, 6 % castelán, 0, 9 % alemán, 0, 5 % francés, 0, 4 % coreano. Historia
Fundouse en 1735 como liña de defensa dos colonos de Savannah contra os españois e franceses.
Augustal

O augustal (latín: augustale) foi unha moeda de ouro cuñada no Reino de Sicilia. Foi establecida en 1231 por Frederico II, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e Rei de Sicilia, cuñouse ata a súa morte en 1250 e tivo ampla circulación na Península Itálica. O mesmo nome déuselles tamén a algunhas moedas sicilianas de ouro posteriores de características e valor similares.
Foi cuñado nas cecas de Brindisi e Messina e, ademais da unidade, emitiuse tamén o medio augustal, con idéntico deseño e proporcional en tamaño e peso. Caracterización
O augustal tiña un peso nominal de 5, 31 gramos e unha fineza de 20½ quilates (ou 854 milésimas de ouro puro). O seu valor legal era o dun terzo da onza siciliana de ouro. Os augustais inspiraban a súa tipoloxía en modelos monetais romanos, particularmente nos áureos. Os seus tipos fixos amosan nos anversos o busto laureado do emperador con aparencia romana e nos reversos unha aguia coas ás estendidas, como símbolo imperial. As súas lendas están en lingua latina. A dos anversos é CAESAR AVG IMP ROM ("César Augusto, emperador dos romanos") e a dos reversos FRIDE RICVS, o nome do emperador.
Auguste Mariette

Françoise Auguste Ferdinand Mariette, nado en Boulogne-sur-Mer o 11 de febreiro de 1821 e finado en 1881, foi un exiptólogo francés. Obra
Dendérah, Librairie A. Franck, París, 1875.
Karnak, étude topographique et archéologique, 2 vol. , J. C. Hinrichs, París, 1875.
Voyage dans la Haute Égypte, Goupil, París, 1878.
Catalogue général des monuments d'Abydos découverts pendant les fouilles de cette ville, Imprimerie nationale, París, 1880.
Auguste Patey

Henry Auguste Jules Patey, coñecido como Auguste Patey, nado en París o 9 de setembro de 1855 e finado na mesma cidade o 16 de maio de 1930, foi un escultor, medallista e deseñador de moedas francés, que exerceu o cargo de gravador xeral de moedas de Francia entre 1896 e 1930. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Auguste Patey naceu en París o 9 de setembro de 1855, fillo de Marie Rose Bonne Delaporte e do escultor en pedra Jacques Jerome Exavier Patey. Logo de se formar co escultor Henri Chapu, e máis tarde en gravado de medallas con Jules Clément Chaplain, en 1873 ingresou na Escola Nacional Superior de Belas Artes de París, onte estudou no taller de François Jouffroy.
Traxectoria artística e profesional
Logo de acadar o segundo premio en 1875, en 1881 acadou o primeiro Premio de Roma, o que levou aparellada unha posterior estadía como bolseiro na Villa Médicis de Roma, entre 1882 e 1884. En 1877 comezou a expor no Salón de París e nos anos seguintes mantívose fiel a esta cita, na que foi expondo anualmente as súas medallas e as súas obras de escultura. No Salón foi premiado en varias ocasións, e na convocatoria de 1894 acadou a medalla de primeira clase; na Exposición Universal de 1889 o xurado concedeulle unha medalla de bronce, e na Exposición Universal de París de 1900 a medalla de ouro. Do mesmo xeito, durante eses anos participou coas súas medallas nos certames convocados para as principais exposicións internacionais, como as celebradas en Barcelona, Anveres, Lión, Bruxelas e Hanoi, entre outras. Patey foi nomeado o 22 de abril de 1896 como gravador xeral de moedas de Francia, en substitución de Jean Lagrange, cargo que ocupou ata o seu falecemento en 1930. Durante o seu exercicio, escolleu como marca distintiva un facho, que adoita aparecer en todas as moedas emitidas pola Monnaie de Paris durante ese período.
Nas moedas creadas por el utilizou a abreviatura "A. PATEY" como marca de gravador. Ademais de ser o autor de varias moedas circulantes en Francia, Patey foi autor de numerosas moedas para outros estados e territorios, a maioría deles de soberanía ou de influencia francesa (Camerún, as illas Comores, a illa Guadalupe, a Indochina francesa, Irán, Iugoslavia, o Líbano, Siria, Tailandia, Togo e Tunisia).
Ademais das moedas, Augusto Patey foi autor dun bo número de medallas e de plaquetas en bronce. Por outra banda, a Patey débeselle tamén a creación de diversas obras escultóricas, entre as que cabe salientar un busto de M. Henri Dubois (1877), unha estatua xacente de Mademoiselle Roty no cemiterio de Montparnasse (1895) ou un medallón dedicado a Pasteur (1896). Auguste Patey foi elixido o 11 de xaneiro de 1913 como membro titular na sección de Gravado da Academia de Belas Artes, do Instituto de Francia, e anteriormente fora nomeado Cabaleiro da Lexión de Honra, o 15 de xuño de 1898.
Entre 1913 e 1926, exerceu a docencia como profesor e xefe de taller na Escola Nacional Superior de Belas Artes de París. Vida persoal
Auguste Patey casou o 16 de setembro de 1898 en París con Louise Gabrielle Julie Cœur de Vache, e non se lle coñece descendencia.
Patey finou en París o 16 de maio de 1930.
Auguste Piccard

Auguste Antoine Piccard, nado en Basilea o 28 de xaneiro de 1884 e finado o 24 de marzo de 1962, foi un físico, inventor e explorador suízo, coñecido polos seus récords de altura en voos en globo aerostático, cos que estudou a atmosfera superior da Terra e os raios cósmicos, así como pola invención do primeiro batiscafo, FNRS-2, co que realizou varias inmersións non tripuladas en 1948 para explorar as profundidades mariñas.
En 1930 deseñou unha góndola esférica presurizada de aluminio que lle permitia ascender a grandes altitudes sen precisar dun traxe presurizado. O 27 de maio de 1931 Piccard e Paul Kipfer engalaron dende Augsburg, Alemaña, acadando unha altitude de 15781 m. O 18 de agosto de 1932, engalando dende Dübendorf, Suíza, Piccard e Max Cosyns acadaron un novo récord de 16201 m. En total realizou 27 voos en globo, deixando o récord nunha marca de 23000 m.
Augusto Algueró

Augusto Algueró Dasca, nado en Barcelona o 23 de febreiro de 1934 e finado en Torremolinos o 16 de xaneiro de 2011, foi un compositor e director de orquestra español. Traxectoria
Seguiu os seus estudos musicais no Conservatorio Municipal de Barcelona e estudou a carreira de medicina. A súa carreira musical comezou na década dos 50, cando tiña 16 anos de idade. Entre 1961 e 1974 estivo casado coa actriz Carmen Sevilla, coa que tivo un fillo, Augusto J. Algueró, tamén compositor. En 1986 volveu casar, desta vez con Natividad Benito. Faleceu en Torremolinos o 16 de xaneiro de 2011 debido a unha parada cardiorrespiratoria mentres durmía.
Augusto Diéguez Yáñez

Augusto Diéguez Yañez, coñecido como Rubio de Villanuiz, nado en Vilanuíde (Quiroga) o 20 de agosto de 1920 e finado na Rúa o 27 de agosto de 1951, foi un guerrilleiro antifranquista galego. Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado por auxilio á rebelión, foi condenado a 6 anos de prisión. Foi membro do grupo de Mario Rodríguez Losada "Pinche" e despois do grupo de Silverio Yebra Granja "Atravesado" da Segunda Agrupación Guerrilleira de León-Galicia formada en setembro de 1947 e dirixida polo PCE. Na primavera de 1949 estivo no Bierzo con Silverio Yebra, Pedro Juan Méndez "Jalisco", Silvestre García López "Chimeneas", Roberto López Rodríguez "Virnes", Manuel Zapico Terente "Asturiano", Francisco Martínez López "Quico" e Odilo Fernández Rodríguez "Blas". En xullo de 1950 foi reclamado polo xuíz militar de Lugo xunto con Xosé Castro Veiga, Roberto López Rodríguez e Fermín Gómez Segura encartados na causa 144/50. Segundo a información proporcionada por un enlace detido pola policía, foi asasinado en Fontei (A Rúa) o 27 de agosto de 1951 xunto con Silvestre García López "Chimeneas".