Baixo Exipto

Baixo Exipto (árabe: مصر السفلى Miṣr as-Suflā, copto: ⲧⲥⲁϦⲏⲧ Tsakhit) é a rexión máis setentrional de Exipto, consta do fértil Delta do Nilo, e atópase entre o Alto Exipto e o mar Mediterráneo, desde El Aiyat, ao sur do actual O Cairo e Dahshur. Historicamente, o delta do río Nilo dividíase en sete brazos fluviais. O Baixo Exipto dividiuse en nomos e comezou a avanzar como unha civilización despois do 3600 a. C. Hoxe en día, tén dúas canles principais que flúen polo delta do Río do Nilo. Nome
En exipcio antigo o Baixo Exipto coñecíase como mḥw que significa "norte". Máis tarde durante antigüidade e a Idade Media, os gregos e os romanos chamárono Κάτω Αἴγυπτος ou Aegyptus Inferior ambos significan "Baixo Exipto". A poboación nativa de exipcios coptos seguiu usando o nome antigo relacionado co norte,
Tsakhit (copto: ⲧⲥⲁϦⲏⲧ) ou Psanamhit (copto: ⲡⲥⲁⲛⲉⲙϩⲓⲧ) "parte do norte", que tamén dividiron en tres rexións, a parte occidental chamada ⲛⲓⲫⲁⲓⲁⲧ Niphaiat ("libios"), a parte central chamada ⲡⲉⲧⲙⲟⲩⲣ Badmur ("a que limita", Grego: Πτιμυρις) e a oriental chamada ϯⲁⲣⲁⲃⲓⲁ Diarabia ("Arabia"). Xeografía
Antigamente, Plinio o Vello, en Naturalis Historia (Libro 5, capítulo 11), dicía que ao chegar ao delta, o Nilo dividíase en sete brazos (de leste a oeste): o Pelusio, o Tanis, o Mendes, o Phatnitico, o Sebennitico, o Bolbitina, e o Canopico. Agora só hai dous brazos principais, debido ao control de inundacións, a sedimentación e o cambio de terra: a Damietta (correspondente ao Phatnitico) ao leste, e a Rosetta (correspondente á Bolbitina) na parte occidental do Delta. O Delta adoitaba inundarse anualmente, pero isto rematou coa construción do Encoro de Asuán.
O clima do Baixo Exipto é máis suave que o do Alto Exipto debido principalmente á súa proximidade co mar Mediterráneo. As temperaturas son menos extremas e as precipitacións son máis abundantes. Historia
Dividíase en vinte distritos chamados nomos, o primeiro dos cales foi en El-Lisht. Debido a que o Baixo Exipto estaba maiormente subdesenvolvido matogueiras, cheo de todo tipo de plantas como pasto e herba, a organización dos nomos sufriu varios cambios.
A capital do Baixo Exipto foi Menfis. A súa deusa patroa era a deusa cobra Wadjet. O Baixo Exipto estaba representada pola Coroa Vermella do Baixo Exipto Deshret, e os seus símbolos eran o papiro e a abella.
Ao redor do 3600 a. C. , as sociedades neolíticas exipcias ao longo do río Nilo basearon a súa cultura na agricultura e na domesticación de animais. Pouco despois do 3600 a. C. a sociedade exipcia comezou a crecer e avanzar rapidamente cara á converterse unha civilización refinada. Durante esta época apareceu unha olería nova e distinta, relacionada coa olería do Levante. Durante este tempo fíxose común o uso extensivo do cobre. Duarante este tempo popularizáronse, o proceso de mesopotámico de ladrillos secados ao sol e os principios de construción arquitectónicos, incluído o uso do arco e as pareces empotradas a efectos decorativos.
Paralelamente a estes avances culturais, produciuse un proceso de unificación das sociedades e vilas do alto río Nilo, ou Alto Exipto. Ao mesmo tempo, as sociedades do Delta do Nilo ou do Baixo Exipto tamén sufriron un proceso de unificación. As guerras entre o Alto e o Baixo Exipto sucedían a miúdo. Durante o seu reinado no Alto Exipto, o rei Narmer derrotou aos seus inimigos no Delta e fusionou os reinos do Alto e do Baixo Exipto baixo o seu único dominio.
Lista de faraóns do período predinástico do Baixo Exipto
A pedra de Palermo, un anuario real escrito a mediados da V Dinastía exixcia (c. 2490 a. C. , 2350 a. C. ) rexistra un número de faraóns que reinaban sobre o Baixo Exipto antes de Narmer. Estes están completamente sen probar fóra destas inscricións: En contraste, os seguintes faraóns son testemuñados a través de achados arqueolóxicos no Sinaí e no Baixo Exipto: Dobre Falcón, Crocodilo.