Fairuz

Nuhad Haddad (en árabe: نهاد حداد), nada en Yabal al Arz, o 21 de novembro de 1935, é unha cantante e actriz libanesa coñecida como Fairuz (en árabe: فيروز), Fairouz ou Fayrouz. Os seus seguidores chámana "embaixadora das estrelas", "embaixadora dos árabes", "veciña da Lúa" e "a voz dos anxos". A súa carreira comezou a mediados de 1945.
Fairuz é cronoloxicamente a segunda cantante árabe máis aclamada, xa que a primeira foi a cantante exipcia Umm Kulthum (1904-1975) ata a década de 1970. Traxectoria
1935-1950
Nuhad Haddad naceu o 20 de novembro de 1935 nunha modesta familia de relixión siria ortodoxa. Wadi Haddad, pai de Fairuz, era orixinario da cidade de Mardin (Turquía) e estableceuse no Líbano despois de casar con Lisa al-Bustani, nai de Fairuz, libanesa maronita. A familia mudouse ao barrio de Zuqaq al-Blatt en Beirut, residindo nun só cuarto dunha casa de pedra fronte á escola do Patriarcado libanés. Wadi traballaba nunha imprenta próxima e Lisa como ama de casa fíxose cargo dos seus catro fillos: Nuhad, Yusef, Huda e Amal. Nuhad era unha nena tímida que non tiña moitos amigos na escola. Estaba moi apegada á súa avoa que vivía en Debbiyye, unha aldea nas montañas do Líbano na que adoitaba pasar o verán. Nuhad adoraba a vida sinxela da aldea. Durante o día, axudaba a súa avoa coas tarefas domésticas onde adoitaba cantar mentres as realizaba. Polas noites, Nouhad sentaba á luz das candeas xunto á súa avoa, para que lle contase historias da súa viaxe aos Estados Unidos.
Á idade de 10 anos, Nouhad xa era recoñecida na súa escola pola súa fermosa voz. Gustáballe cantar con regularidade durante os festivais e as vacacións escolares. En febreiro de 1950, nun dos festivais escolares capturou a atención de Mohammed Fleifel, un coñecido músico e profesor do conservatorio de música do Líbano, quen se atopaba entre os espectadores. Estaba moi impresionado pola súa voz e o seu rendemento e aconselloulle que se inscribise no conservatorio. Ao principio, o pai mostrouse remiso a enviar á súa filla ao conservatorio, con todo deixou a Nouhad asistir ás clases no conservatorio cunha soa condición, que a acompañase o seu irmán.
Mohammed Fleifel coidou e preparou a voz de Nouhad dunha forma paternal. Na práctica, ensinoulle a recitación dos versos do Corán (estilo coñecido como Tajweed). Un día, un destacado músico libanés, xefe do departamento de música na emisora de radio do Líbano Halim El Roumi (pai da cantante Majida El Roumi) escoitou cantar a Nouhad. Quedou fondamente impresionado pola súa voz e observou que había unha rara flexibilidade que lle permitía cantar tanto temas orientais como occidentais de xeito admirable. Dende ese momento Halim El Roumi nomeou a Nouhad como unha das cantantes do coro na estación de radio de Beirut e compuxo varias cancións para ela. Foi aí cando comezou a chamala “Fairuz”, que en árabe significa "turquesa". Un par de meses máis tarde, Fairuz foi presentada aos irmáns Rahbani, Assi e Mansour, quen tamén traballaban na estación de radio como músicos. A química foi instantánea, e pouco despois, Assi empezou a compor cancións para Fairuz, unha das cales foi “Itab” (a terceira canción que compuxo para ela), que foi un éxito inmediato en todo o mundo árabe e estableceu a Fairuz como unha das máis importantes cantantes na escena musical árabe. Assi e Fairuz contraeron matrimonio o 23 de xaneiro de 1955 e Fairuz, posteriormente, converteuse á ortodoxia grega, que era a relixión de Assi.
Fairuz tivo catro fillos: Ziad, músico e compositor, Layal, Hali, que quedou paralizada dende a infancia por mor de meninxite, e Rima, fotógrafa e directora de cine.
As primeiras obras de Fairuz e dos irmáns Rahbanis foron innovadoras mesturas dos modos orientais e estranxeiros (sobre todo de América do Sur, cunha música que estaba influenciada por Eduardo Bianco), que combinaba distintos tons vocais de Fairuz coa música poética e enxeñosa de Assi nas que expresaban o amor e a nostalxia da vida nas aldeas libanesas.
Fairuz levou a cabo o seu primeiro concerto a grande escala en 1957 como parte do Festival Internacional de Baalbek, patrocinado polo presidente libanés Camille Chamoun. Interpretou musicais e operetas, esgotando todas as localidades durante anos, establecéndose indiscutiblemente como a cantante máis amada do Líbano e como unha das cantantes máis populares do mundo árabe.
Década de 1960
Fairuz converteuse na “Primeira Dama da canción libanesa” durante a década de 1960. Nese período, os irmáns Rahbani escribiron e compuxeron centos das súas máis famosas cancións, a maior parte das súas operetas, e tres filmes. En 1969, sendo moi popular a música de Fairuz prohibiuse nas radios do Líbano durante seis meses por orde do goberno libanés porque se negou a cantar nun concerto privado en honra do presidente alxeriano Houari Boumédienne durante a súa visita ao Líbano. A pesar diso, a popularidade de Fairuz aumentou aínda máis xa que ela deixou claro que non canta para unha soa persoa, xa sexa rei ou presidente, senón que ela sempre cantaría para o pobo.
Década de 1970
En 1971, Fairuz logrou ser internacionalmente famosa despois da súa xira por América do Norte e América Latina, sendo recibida con moito entusiasmo polos inmigrantes dos países árabes. Moitos consideran a década de 1970 como a fase máis importante da súa carreira xa que contaba co máximo potencial da súa voz, así como a abundancia na produción musical dos irmáns Rahbani.
Durante a guerra civil libanesa (1975-1990), Fairuz nunca tentou abandonar o Líbano para vivir no estranxeiro como fixeron moitos libaneses, aínda que non realizou ningún concerto máis no seu país coa excepción da opereta Petra, que se realizou nas partes occidental e oriental da entón dividida Beirut en 1978.
A Fairuz doíalle moito ver os libaneses morrer en mans de estranxeiros, e aínda máis, matarse entre eles mesmos. Por este motivo e pola destrución que se estaba producindo no fermoso e próspero Líbano, Fairuz non quixo cantar máis no seu país.
A cantante mantiña fogares en ambos os sectores da dividida Beirut, ningún deles cun refuxio antiaéreo. A dirección dos bombardeos determinaba en cal vivía. Nunha entrevista realizada no Cairo en 1989, contou que unha das súas casas foi alcanzada por un mísil.
Con todo, durante ese período continuou con grande éxito as xiras e os concertos internacionais.
Novamente no ano 1976 negouse a cantar para o xa de Irán Mohammad Reza Pahlevi e tampouco aceptou a petición do presidente Elias Sarkis de cantar aos reis e os xefes de estado reunidos no Cairo.
Década de 1980
Na década de 1980 presentouse no Royal Festival Hall de Londres, batendo a marca do mesmo. O xornal británico Daily Mail escribiu: Tralo divorcio artístico entre Fairuz e os irmáns Rahbani en 1979, Fairuz comezou a traballar xunto ao seu fillo, o compositor Ziad Rahbani, o seu amigo, o letrista Joseph Harb, e o compositor Philemon Wehbe. Xuntos, produciron novos álbums que foron un enorme éxito, demostrando que Fairuz continuaba a evolucionar e afirmarse como a máxima diva da canción no mundo árabe.
Joseph Harb escribiu para Fairuz algunhas das súas mellores letras e poemas mentres que Philemon Wehbe ofreceu a súa música atemporal puramente oriental, que era apreciada polas masas. Ziad, pola contra, renovou o repertorio de Fairuz e incorporou cancións de jazz.
No ano 1985 deu o seu último gran concerto en Siria, no anfiteatro romano da cidade de Bosra, xa que ata o 2008 non regresou a Siria. O concerto foi considerado por varios medios como o maior concerto dado no mundo árabe, e reuniu entre os espectadores sentados e os que quedaron fóra do anfiteatro unhas 150. 000 persoas.
Década de 1990
Na década de 1990, Fairuz produciu tres discos e realizou unha serie de concertos a grande escala, en particular o histórico concerto celebrado en Beirut en setembro de 1994 para pór en marcha o renacemento do distrito centro da cidade que fora arrasada pola guerra civil. Nesa época gravou a canción "Li Beirut", tomando como melodía o adagio do Concerto de Aranjuez do español Joaquín Rodrigo. Ela participou no Festival Internacional de Baalbek en 1998 despois de vinte e cinco anos de ausencia, onde interpretou os temas máis destacados que presentara nos anos 1960 e 1970.
No ano 1998 Fairuz regresou a Cartago, en Tunisia, despois de 30 anos de ausencia, para dar un concerto ante 13. 000 persoas. A Fairuz outorgóuselle o máximo galardón cultural no palacio presidencial durante devandita visita. As ganancias do concerto foron doadas na súa totalidade a obras sociais. Antes de abandonar o país, deixou a seguinte mensaxe ao pobo de Tunisia: Outro grande éxito foi o concerto no MGM Grand Garden Area de Las Vegas (1999), coa asistencia de máis de 16000 inmigrantes árabes, na súa maioría libaneses que acudiron á cidade dende todo o continente americano e Europa. O concerto tivo lugar o sábado 15 de maio de 1999, día que foi proclamado oficialmente polo alcalde da cidade como "Fairuz Day" (Día de Fairuz) en honra á súa brillante presentación e ademais a cantante recibiu a chave da cidade.
Década de 2000
Do mesmo xeito que na década anterior, Fairuz continuou a traballar exclusivamente co seu fillo Ziad Rahbani. O álbum Wala Keef, foi unha das súas últimas producións no ano 2002. Aínda que deixou claro que a súa arte sempre foi aberta e ten moitas caras, polo que non se nega a traballar con outros artistas, é o seu fillo Ziad quen a achega aos demais artistas.
Desde entón Fairuz realizou concertos no Festival Internacional de Beiteddine (Líbano), de 2000 a 2003, nos Estados Unidos (2003), Montreal (2005), Dubai, Abu Zabi (2006), Atenas (2007), Damasco (2008), Bahrain (2009), Beirut (2010) ou Ámsterdam (2011).
A súa última presentación en Damasco no 2008, causou gran controversia no Líbano debido á tensa relación mantiñan o seu país con Siria, ata o punto de que o parlamento libanés solicitou que suspendese a súa presentación. Porén, Fairuz rexeitou esas presións e fiel ás súas conviccións realizou os concertos programados. Fairuz ao momento de atravesar co seu automóbil a fronteira Siria foi recibida por 7000 seguidores que gritaban o seu nome dándolle a benvida tras vinte anos de ausencia. Canles de radio e televisión, os organismos de radiodifusión por satélite sirio, restaurantes, cafés e todos os xornais centráronse en Fairuz e no seu lendario regreso. Despois de realizar a presentación da obra Sah En-Naum ("Como amenciches? "), deixou a seguinte mensaxe ao pobo sirio:
Dende 2010
O seu último concerto do ano 2010, os días 7 e 8 en Biel, Beirut reuniu máis de 7000 espectadores, entre os que contaban numerosas celebridades da zona como a cantante libanesa Najwa Karam, o actor exipcio Adel Imam e Julia Boutros, e unha gran cantidade de diplomáticos e embaixadores. No concerto interpretou entre outras as cancións do seu novo disco do 2010 titulado Eh fi amal, que inclúe cancións novas e antigas, compostas polo seu fillo Ziad e algunhas outras dos irmáns Rahbani con arranxos de Ziad. A canción homónima ten ritmo de vals.
Durante o ano 2011 deu unha serie de concertos no mes de decembro, interpretando melodías dalgúns das panxoliñas máis famosas, que pertencen ao disco Fairuz in a Christmas Concert do ano 1986. Este inclúe a versión árabe de "Jingle Bells", "Lailit aid" (Noite de festa), "Talj Talj" (Neve, neve) composta polos irmáns Rahbani, e outras obras de Georg Friedrich Händel, Georges Bizet, Franz Xaver Gruber etc.
A súa única aparición no 2012, foi durante o Venres Santo, no mosteiro de santo Elías en Chouayya. No transcurso do ano 2013, apareceu no Venres Santo no mosteiro de San Xoán Bautista de Doma.
En decembro de 2013 difundiuse por varios medios árabes e xornais en varios idiomas, a noticia na que o seu fillo Ziad Rahbani afirmara que a súa nai tiña simpatía polo líder do grupo xií Hesbulá, Hasan Nasrallah. Fairuz nunca fixo pública as súas opinións políticas, nin prestou atención ao que puidese dicirse, senón que a súa resposta foi sempre o silencio. Nesta ocasión tampouco deu ningunha clase de aclaración.
A súa única aparición durante o ano 2014, foi nun vídeo feito en memoria do seu esposo, Assi Rahbani, gravado entre os cedros das montañas do Líbano, en que canta o Avemaría de Schubert en árabe. En 2015 só apareceu o sábado 4 de abril nun vídeo denominado "Ifrahi Xa Bayta Aniya", un himno bizantino coñecido como "Himno da Resurrección de Lázaro", tradicional da Igrexa Ortodoxa de Antioquía.
Durante o ano 2017 fixo a súa aparición o domingo de resurrección, 14 de abril, nun vídeo que dura pouco máis de cinco minutos, en que canta as "Benaventuranzas" en árabe, titulado "Fi Malakoutika" (No teu reino celestial).
Fixo unha segunda e curta aparición o día 13 de xullo, presentando un fragmento falado e cantado dunha das cancións do seu novo álbum Bebalee ( ببالي, Na miña mente). Neste caso a canción "Imagine" de John Lennon cantada en árabe. O álbum foi lanzado oficialmente o día 21 de setembro de 2017 e das dez cancións que contén, a maioría son clásicos internacionais cantados en árabe adaptadas pola súa filla Rima Rahbani, como "Imagine", "Bésame mucho", "Comme d'habitude", "Pour qui veille l’étoile" e "No llores por mí Argentina".