proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Diplomático, diplomática

Un diplomático é calquera persoa que exerza o traballo da diplomacia.
Esta profesión pode exercela nunha misión diplomática, nunha misión consular, ante un organismo internacional, no ministerio de relacións exteriores ó que pertenza, ou destacado ante calquera repartición estatal no interior do seu estado.
Un diplomático debe enfrontar problemas de moi diversa índole. O Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD), clasificou no seu momento máis de dez mil temas que podían ser levados por unha chancelería[Cómpre referencia]. Por isto, os diplomáticos adoitan especializarse só nalgúns temas.
En España existen diferentes categorías de diplomáticos segundo a escala: embaixador, Ministro plenipotenciario (de 1ª, de 2ª e de 3ª clases), o conselleiro (de só unha clase), o secretario de embaixada (de 1ª, de 2ª e de 3ª clases), e o cónsul.
Diplopía

Diplopía é o termo que se aplica á visión dobre, a percepción de dúas imaxes dun único obxecto. A imaxe pode ser horizontal, vertical ou diagonal. Características
Cando desaparece ao pechar un ollo, ten polo xeral dúas causas, por parálises dos músculos oculomotores, coa consecuente desalineación dos ollos, formándose a imaxe en distintos lugares da retina en cada ollo ou en caso de estrabismo. Se ao pechar un ollo non desaparece a dobre imaxe, esta é causada xeralmente por defecto de correlación entre as lentes do ollo. Se ao mirar cun ollo con visión dobre, usando un filtro polarizado, sucede que ao virar o filtro desaparece a dobre imaxe, esta fórmase por birrefrinxencia no cristalino. No caso da dobre imaxe vendo cun ollo, é importante verificar a presión introcular, que está relacionada co glaucoma ocular.
A diplopía tamén pode ir asociada a enfermidades de cancro, como no linfoepitelioma de CAVUM, no que o nervio óptico pode verse afectado.
Dipnoi

Os dipnoi, dipnoos ou peixes pulmonados son unha subclase de peixes da clase Sarcopterygii, isto é, peixes óseos portadores dunha vexiga natatoria adaptada á función de respiración aérea. Características
Viven exclusivamente en auga doce e teñen un tamaño mediano e unha forma típica, alongada. Teñen narinas internas atípicas (as súas narinas ábrense dentro da cavidade bucal), pulmóns funcionais e sistema circulatorio diferenciado. Por estas características foron considerados no pasado coma ancestrais dos tetrápodos.
Os peixes dipnoicos son especiais polo feito de teren como órgano primario da respiración un pulmón especializado que non posúe bronquios, sendo quen de extraer osíxeno directamente do aire atmosférico. Este é un órgano impar en Neoceratodus e par en Lepidosiren e Protopterus. Clasificación
Subclase Dipnoi Familia Diabolichthyidae †
Familia Uranolophidae †
Familia Speonesydrionidae †
Familia Dipnorhynchidae †
Familia Stomiahykidae †
Familia Dipteridae †
Familia Chirodipteridae †
Familia Holodontidae †
Familia Fleurantiidae †
Familia Rhynchodipteridae †
Familia Phaneropleuridae †
Familia Ctenodontidae †
Familia Sagenodontidae †
Familia Gnathorhizidae †
Orde Ceratodontiformes: caracterizados por posuír aletas anchas e un pulmón impar.
Familia Asiatoceratodontidae †
Familia Ptychoceratodontidae †
Familia Ceratodontidae
Xénero Ceratodus †
Xénero Metaceratodus †
Xénero Mioceratodus †
Xénero Neoceratodus
Orde Lepidosireniformes: caracterizados por posuír aletas largas e estreitas e un par de pulmóns.
Familia Lepidosirenidae
Familia Protopteridae
Dique (xeoloxía)

En xeoloxía, un dique é unha formación ígnea intrusiva de forma tabular.
O seu espesor é xeralmente moito menor que as súas restantes dimensións, e pode variar desde algúns milímetros até moitos metros, mentres que a súa extensión lateral pode alcanzar moitos quilómetros.
As intrusións de diques adoitan producirse a favor de fracturas de carácter distensivo.
Un dique atravesa capas ou corpos rochosos preexistentes, o que implica que un dique é sempre máis recente que a rocha encaixante.
Case sempre presenta unha grande inclinación ou unha inclinación próxima á vertical, pero a deformación de orixe tectónica pode provocar a rotación dos estratos atravesados polo dique de tal forma que este pode volverse horizontal. As intrusións conformadas case horizontalmente ao longo de estratos denomínase sills.
Os diques ocorren con frecuencia en enxames radiais ou concéntricos ao redor de intrusións plutónicas ou xunto a zonas de alimentación de volcáns.
En termos da súa composición e textura, os diques poden ser: diabásicos,
basálticos,
graníticos,
riolíticos,
pegmatíticos, constituídos por rochas graníticas extremadamente grandes, e que se encontran a miúdo asociados cos últimos estadios dunha intrusión granítica ou con segregacións metamórficas.
aplíticos, que están formados por unha rocha de gran fino de composición granítica.
Polo menos no caso dos diques basálticos, constatatouse que poden formarse baleiros no seu interior, que xeran un tipo de cova volcánica.
Dique seco

Dique seco, ou dique de carena, é o nome que reciben as instalacións portuarias destinadas a poñer as embarcacións fóra da auga para efectuárense reparacións na súa parte externa.
Estas reparacións que se realizan en forma periódica reciben o nome de carenado e efectúanse na parte do casco coñecida como obra viva ou carena.
Dístínguense varias clases de diques secos: Varadoiro, é o sistema máis primitivo, que se emprega na actualidade só para embarcacións menores de pouco porte. Consiste nun plano inclinado sobre o que se despraza o barco a levantar.
Dique de marea, dique seco que non precisa de bombas hidráulicas porque queda seco na marea baixa;
Dique flotante, tamén chamado dique boiante, é un dique seco construído con tanques que se inundan e baixan para que o buque poida entrar nel, e que se desauga por medio de bombas, ao fin de que quede en seco ou co barco flotando, segundo as necesidades
Sincroelevador, trátase dun sistema de trabes articuladas izadas por cabestrantes nos seus extremos. O conxunto pode ser operado sincronicamente xerando unha plataforma de elevación de gran porte. Na cultura popular
Estar no dique seco: estar sen realizar a actividade ou traballo que normalmente se leva a cabo.
Director executivo

O termo director executivo, así como director xeral, director xerente, executivo delegado, xefe executivo, presidente executivo, principal oficial executivo, conselleiro delegado ou primeiro executivo, adoitan usárense indistintamente para facer referencia á persoa encargada da máxima autoridade da xestión e dirección administrativa nunha organización ou institución.
Aínda que nas pequenas empresas é habitual que o posto de presidente e de director executivo recaia na mesma persoa, non sempre é desta maneira, e adoita ser o presidente quen encabeza o goberno corporativo (estratexias xerais), e o director executivo quen representa a administración da empresa (a fase operativa das estratexias).
Nas grandes empresas o director executivo pode contar cunha serie de directores para cada unha das responsabilidades da compañía, como é o caso do director de operacións, o director de finanzas e o director de información.
No inglés utilízase normalmente o termo chief executive officer (director executivo) así como o seu acrónimo CEO, ou ben managing director (MD, director xeral), para designar este posto directivo.
Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación

O Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación (DRIL) foi unha organización armada formada en 1959 por exiliados españois, sobre todo galegos, e portugueses para loitar contra as ditaduras salazarista e franquista. Historia e características
O DRIL tiña dous secretarios xerais: Humberto Delgado e Xosé Velo e entre os seus membros destacaron Henrique Galvão e José Fernando Fernández Vázquez (Xosé de Soutomaior). As primeiras accións armadas realizounas en febreiro de 1960 contra a casa do concello de Madrid e os locais da FET de las JONS, tamén en Madrid, acción na que morre o membro do DRIL José Ramón Pérez Jurado. En xuño de 1960 o DRIL atentou contra as estacións do tren de Barcelona, Donostia e Bilbao e contra o aeroporto de Madrid. Como consecuencia do atentado de Donostia, onde estivo implicado o vigués Guillermo Santoro, morreu unha nena de 22 meses.
A acción máis coñecida do DRIL foi a Operação Dulcineia, consistente no secuestro do Santa Maria (buque portugués que facía a liña Caracas-Lisboa-Vigo), entre o 22 de xaneiro e o 4 de febreiro de 1961. Nela un comando composto por 24 membros do DRIL, coordenados por Henrique Galvão e Humberto Delgado, secuestrou o buque, no que viaxaban 586 pasaxeiros. A pretensión era denunciar a situación que se vivía en Portugal e España. Na decurso do secuestro morreu un oficial do Santa María. Tras conversas co goberno brasileiro, os membros do DRIL depuxeron as armas e conduciron o navío cara a Recife a cambio de recibir o status de refuxiados políticos. Este feito foi narrado no documental Santa Liberdade (2004), de Margarita Ledo Andión, que recupera a memoria do secuestro do buque Santa Maria, e na peza teatral Mar revolto, de Roberto Vidal Bolaño, estreada en 2001 con dirección de José Martins e escenografía e atrezzo de Marcelino de Santiago "Kukas".
Tras o secuestro o DRIL entrou en crise interna polas liortas internas sobre quen liderara a operación e sobre todo por outro problema máis de fondo entre os que concibían ao DRIL como un grupo que realizase grandes golpes de efecto e outro que o concibían nunha estratexia de insurrección armada contra o franquismo e o salazarismo, malia iso o DRIL continuou realizando accións esporádicas ata 1964.
Directorio militar

Un directorio militar é a organización temporal do goberno dunha nación a modo militar por medio da forza das armas. Adoita compoñerse ben exclusivamente de militares, ou ben ten cabida algún cargo civil, todos eles procedentes das altas esferas do poder.
En España, os militares comezaron a tomar parte da vida política en 1841 co inicio da minoría de idade da raíña Isabel II, durante a rexencia de Espartero, aínda que neste caso non foi un directorio, senón unha rexencia. Exemplos
En novembro de 1918, trala sublevación contra o Hetmanato de Ucraína, creouse un directorio militar na República Popular de Ucraína.
En España, o primeiro Directorio recoñecido como tal foi o que creou Miguel Primo de Rivera entre 1923 e 1925. Estaba formado por 8 militares (cada un representando a cada unha das rexións militares da época) mais Primo de Rivera era o único que trataba asuntos directamente co rei Afonso XIII.
Directory Access Protocol

O Directory Access Protocol ou DAP é un estándar no eido das redes de ordenadores que foi promulgado pola ITU-T e pola ISO en 1998 para o aceso dun servizo de directorio X. 500.
Pretendíase que DAP fose utilizado polos ordenadores clientes, pero non tivo a popularidade esperada debido á pouca dispoñibilidade das postas en funcionamento completas do protocolo ISO para seren executadas co hardware e os sistemas operativos dos ordenadores persoais da época.
As operacións básicas de DAP: Ligar (Bind), Ler (Read), Listar (List), Buscar (Search), Comparar (Compare), Modificar (Modify), Crear (Add), Borrar (Delete) e Modificar RDN (ModifyRDN) foron adaptadas para NDS (Novell Directory Services) e para LDAP (Internet Lightweight Directory Access Protocol).
As especificacións de DAP atópanse en X. 511.
Dirham dos Emiratos Árabes Unidos

O dirham ( درهم ) é a moeda oficial dos Emiratos Árabes Unidos. O seu código ISO 4217 é AED. Está dividido en 100 fils. Historia
A palabra dirham deriva do grego "Drachmae", literalmente “puñado”, a través do latín. Debido a séculos de comercio e uso, o dirham sobreviviu durante o réxime otomán.
O dirham foi introducido nos Emiratos Árabes Unidos o 19 de maio de 1973, para substituír o rial qatarí. O rial circulara en Qatar e Dubai desde 1966, mentres que en Abu Zabi a moeda era o dinar bahrainí. Antes de 1966 en todos os emiratos que formaron a federación circulaba a rupia do Golfo. Durante a transición desta ao rial, adoptaron un tempo o rial saudita. Moedas
En 1973 introducíronse as moedas de 1, 5, 10, 25 e 50 fils, e 1 dirham. As moedas de 1, 5 e 10 fils son de bronce, mentres as de maior valor son de cuproníquel. En 1995 reduciuse o tamaño das moedas de 50 fils e 1 dirham, adoptando unha moeda de 50 con forma de heptágono equilátero cos lados curvados.
Os valores das moedas están escritos en numerais árabes e o texto en árabes. As moedas de 1, 5 e 10 fils son pouco usadas na actualidade.
Fraude
En agosto do 2006 coñeceuse que a moeda de 1 peso filipino era do mesmo tamaño cá de 1 dirham, tendo un valor moi baixo. O mesmo ocorre coas moedas de 10 cent australianas, a de 5 rupias paquistanís, a de 50 baisa omaní e a de dirham marroquí.
Para evitar a fraude, os billetes levan un falcón en marca de auga. Billetes
O 20 de maio de 1973 o U. A. E. Currency Board introduciu billetes de 1, 5, 10, 50 e 100 dirhams. O billete de 1000 dirhams foi introducido o 3 de xaneiro de 1976. En 1982 creouse a segunda serie de billetes, na que non había billetes de 1 nin de 1000. O ano seguinte introduciuse o billete de 500 e en 1989 o de 200 dirhams. Finalmente reintroduciuse o billete de 1000 dirhams en 1989.
Os textos do anverso dos billetes está escrito en árabe con números árabes. O reverso está en inglés con números arábigos.
Dirham marroquí

O dírham (en árabe درهم, pl. : درهمان, دراهم ou درهما‎) é a moeda oficial do Reino de Marrocos. A forma plural é darahim, aínda que en francés emprégase a forma dirhams. O seu código ISO 4217 é MAD. Divídese en 100 céntimos (santimat, en árabe سنتيما o سنتيمات) (sing. santim, en árabe سنتيم). O Bank Al-Maghrib encárgase de emitir os billetes e as moedas. Segundo as leis marroquís, está prohibido sacar moedas e billetes do país. Historia
Antes da introdución do novo sistema monetario en 1882, Marrocos acuñou moedas de cobre (falus), dirhams de prata e benduqi de ouro. Dende 1882, o dirham foi unha división do rial marroquí (10 dirhams 1 rial)
Logo dos protectorados español e francés, Marrocos volveu introducir o dirham en 1960, substituíndo ao franco, aínda que non deixou de circular totalmente ata 1974. Moedas
En 1960 acuñáronse moedas de 1 dirham de prata, seguidas por denominacións de 1 e 5 dirhams de níquel en 1965. En 1974, coa aparición do santim, iniciouse un novo sistema monetario en denominacións de 1, 5, 10, 20 e 50 santimat e 1 dirham. As moedas de 1 santim eran de aluminio, as de 5, 10 e 20 santimat de bronce-aluminio e as demais de cuproníquel. En 1980 engadiuse un novo tipo de moeda de 5 dirhams que foi substituído por unha moeda bimetálica do mesmo valor en 1987. En 1995 engadiuse outra moeda bimetálica de 10 dirhams.
A serie de moedas actualmente en circulación foron acuñadas no 2002, substituíndo progresivamente á anterior serie emitida co busto do rei Hassan II. As moedas de 5 e 10 Dirhams son bimetálicas e as moedas de 1 santimat deixaron de ser acuñadas aínda que non foron retiradas oficialmente da circulación. Tamén en 2002 se introduciu un novo valor correspondente a 2 dirhams. Estas son as características da última serie de moedas que se encontran en circulación: Billetes
Os primeiros billetes impresos con denominacións en dirhams eran sobreimpresións dos primeiros billetes en francos, con denominacións de 50 dirhams (sobre os antigos 5. 000 francos) e 100 dirhams (sobre os antigos 10. 000 francos). En 1965 emitíronse novos billetes de 5, 10 e 50 dirhams. En 1970 introducíronse os billetes de 100 dirhams, seguidos das denominacións de 200 dirhams en 1991 e 20 dirhams en 1996. Os billetes de 5 dirhams substituíronse por moedas en 1980, e o mesmo pasou en 1995 cos de 10 dirhams.
A nova serie de billetes emitida baixo o actual reinado de Mohamed VI convive coa do seu pai, o anterior rei Hassan II, ámbalas dúas poden verse en circulación con relativa facilidade, aínda que os billetes emitidos polo monarca predecesor están sendo retirados polos bancos e substituídos polos novos paulatinamente. As cores das dúas series permanecen invariables, tan só os deseños se alteraron coa efixie do novo monarca ademais de estar impresos cun deseño gráfico máis actual e cunhas novas medidas de seguridade máis modernas.
Dirk Bus

Dirk Bus, nado na Haia o 5 de decembro de 1907 e finado o 10 de xuño de 1978, foi un escultor dos Países Baixos. Traxectoria
Foi educado na Real Academia de Belas Artes na Haia e na Academia Estatal de Artes Visuais en Ámsterdan. Foi alumno de Bon Ingen-Housz en Jan Bronner. Foi profesor de escultura na Academia de Arte e a Academia da Haia. Un dos seus alumnos foi o famoso escultor Kees Verkade.
Dirty Dancing

Dirty Dancing é unha longametraxe de xénero romántico con números de baile. Estreouse en 1987 e está escrita por Eleanor Bergstein e dirixida por Emile Ardolino. Acadou un importante éxito comercial e considerase un clásico da década dos oitenta. O intérprete masculino do filme é Patrick Swayze. Estreouse en galego na TVG o 7 de maio de 2011. Sinopse
Johnny Castle é un profesor de baile con certa experiencia profesional. Baby Houseman, pola súa banda, é unha idealista e inocente moza. Durante a estadía de Baby no hotel de montaña no cal Johnny traballa polo verán como bailarín e profesor, coñécense.
Dende a primeira vez que Baby ve a Johnny, sente atracción por el a pesar das diferenzas entre os dous. Paseniñamente diversas situacións e a intención de Baby de axudar a Johnny e maila súa compañeira de baile fan que os dous se acheguen cada vez máis un ao outro. O baile axuda a crear unha atmosfera de complicidade. Personaxes
Patrick Swayze como Johnny Castle
Jennifer Grey como Frances "Baby" Houseman
Jerry Orbach como Dr. Jake Houseman
Kelly Bishop como Marjorie Houseman
Jane Brucker como Lisa Houseman
Cynthia Rhodes como Penny Johnson
Jack Weston como Max Kellerman
Max Cantor como Robbie Gould
Lonny Price como Neil Kellerman
Charles Coles como Tito Suarez
Neal Jones como Billy Kostecki Premios
1987: Oscar á mellor canción orixinal.
DisCamino

DisCamino é unha asociación galega sen ánimo de lucro que promove o Camiño de Santiago entre persoas con discapacidade. A asociación naceu en agosto de 2009. O seu obxectivo é axudar a persoas con discapacidade a que fagan o Camiño montadas nun tándem coa axuda dun copiloto. No ano 2022, foi galardoada coa Medalla de Ouro de Galicia.
Disartria

A disartria é un problema motor grave da boca e da lingua, que consiste nunha perturbación da articulación dos fonemas producido normalmente por unha lesión do sistema nervioso central. A fala é incorrecta e, a miúdo, inintelixíbel. Preséntase xeralmente en nenos con parálise cerebral. Agás nalgúns casos, a perda da fala vai asociada a alteracións da linguaxe, coma a incapacidade para asociar as pautas motoras e os sons da fala. Existe neste caso correlación coas probas psicolóxicas. Pódese tamén deber a lesións periféricas que causen a parálise de certos órganos motores de execución da fala, ou a doenzas dexenerativas como a esclerose múltiple.
Discina striata

Discina é un xénero monotípico de braquiópodos da familia Discinidae, cuxa única especie é Discina striata.
Disciplina académica

Unha disciplina académica ou campo de estudo é o desenvolvemento do coñecemento sobre un tema específico, pensado ou investigado nunha escola superior, un centro de estudos ou investigacións, unha universidade ou un laboratorio. As disciplinas están en parte definidas e recoñecidas por publicacións científicas ou académicas, onde se expoñen resultados de procesos investigativos, e polos círculos académicos ou científicos aos que pertencen os investigadores.
Os campos de estudo teñen polo xeral numerosas ramas ou subdisciplinas e as liñas que as distinguen adoitan ser difusas, ambiguas e mesmo por veces arbitrarias. Historia
Na Europa da Escolástica existían só catro facultades nunha universidade: Teoloxía, Medicina, Xurisprudencia e Arte. As disciplinas universitarias contemporáneas pertencen aos procesos de secularización comezados cara a mediados do século XIX cando o currículo tradicional medieval foi substituído polas linguas vernáculas e a súa literatura, a ciencia e as disciplinas tecnolóxicas como a física, a química, a bioloxía e a enxeñaría, que se agregaron ás catro facultades tradicionais.
A principios do século XX nacen novas disciplinas como a educación, a socioloxía ou a psicoloxía. Nas décadas de 1970 e 1980 produciuse unha "explosión" de novas disciplinas enfocadas a estudos cada vez máis específicos. Algunhas disciplinas foron deseñadas como preparación para o exercicio de carreiras e profesións como a enfermaría e a administración hospitalaria, entre outras. Finalmente comézase a falar de estudos interdisciplinarios en campos científicos como derivados doutros (por exemplo, segundo que aspecto da bioloxía se estude aparecen a bioquímica, bioenxeñaría, bioinformática etc. Ver Disciplinas da Bioloxía).
Moitas "disciplinas" poden ser discutidas como tales e por esa razón hai grandes debates ao respecto.
Disco de ouro das Voyager

O Disco de ouro das Voyager (en inglés "Sound of Earth", en galego Sons da Terra) é un disco de gramófono que acompaña as sondas espaciais Voyager, lanzadas en 1977. As sondas tardarán 74. 500 anos en chegar ao punto máis próximo á estrela que está máis cerca do noso sistema solar. Contido
O disco contén sons e imaxes sobre a diversidade da vida e a cultura na Terra. Deseñouse co obxectivo de dar a coñecer a existencia de vida na Terra a algunha posible forma de vida extraterrestre intelixente que o encontrase, e que ademais teña a capacidade de poder ler, entender e descifrar o disco. O contido da gravación foi seleccionado pola NASA e por un comité presidido por Carl Sagan da Universidade Cornell.
Discogs

Discogs, abreviatura de discografías, é unha páxina web e unha base de datos colaborativa que recolle información sobre gravacións de son, entre as que se inclúe gravacións comerciais, promocionais e gravacións non comerciais. Os servidores de Discogs, aloxados baixo o dominio discogs. com, son propiedade de Zink Media, Inc. , e atópanse en Portland, Oregón, nos Estados Unidos.
Aínda que a páxina contén listas musicais de tódolos xéneros e en tódolos formatos, é especialmente coñecida por ser a meirande base de datos de música electrónica e polas súas gravacións en discos de vinilo.
Discogs contén arredor de 6 millóns de cancións, 3, 9 millóns de artistas e uns 743000 selos discográficos. Existen unhas 275688 contas de usuario de colaboradores. Estas cifras están constante crecemento debido as contribucións dos usuarios.
Discorsi del poema eroico

Discorsi dell'arte poetica e in particolare sopra il poema eroico (1594), tamén coñecido coma Discorsi del poema eroico, é unha obra de Torquato Tasso. Trátase dunha reflexión filosófica sobre a natureza da poesía épica, escrita durante a elaboración do seu poema Gerusalemme Liberata (1581). Historia
A recente edición do primeiro libro da Poética de Aristóteles levou á publicación de numerosos libros de preceptos baseados nas ideas do filósofo grego. Estas normas ríxidas contrastaban coa liberdade e inspiración do Orlando Furioso de Ludovico Ariosto, o que conduciu a un debate público nos círculos literarios da época.
A obra de Tasso buscaba organizar dun xeito orgánico as reflexións xurdidas neste debate, así como fundamentar teoricamente os valores da cultura cortesana de Ferrara, onde vivía o poeta, centrados no hedonismo e a magnificencia.
Por outra banda, tamén considera o problema do valor pedagóxico das obras literarias, segundo o dictum de Horacio "miscere utile dulci" ("integrar o útil co doce"), que se estaba a considerar con moita seriedade co gallo da Contrarreforma. Estrutura
A obra estrutúrase en varios libros. No primeiro deles, fálase da poesía coma imitación (mímese) orientada ao pracer. No segundo, Tasso argumenta que o tema da poesía debe ser "virtuoso e piadoso", subordinando a inspiración poética á razón e á relixión. No terceiro libro, compara as características do poema épico e do romance, defendendo a superioridade do primeiro. Porén, rexeita unha distinción ríxida entre ambos xéneros, xa que dende novo avogou por conciliar a tradición clásica coa romance, integrando a gravidade da épica coa variedade do romance. No cuarto libro, analiza os mecanismos típicos da fábula, enriquecendo a súa argumentación con abondosos exemplos. Nos dous derradeiros libros, trata en xeral sobre a elocución, da linguaxe poética e da compatibilidade da elegancia coa poesía épica.
Discorsi sopra la prima deca di Tito Livio

Os Discorsi sopra la prima deca di Tito Livio (en galego: Discursos sobre a primeira década de Tito Livio) é unha obra de historia e filosofía política escrita cara a 1517 polo pensador e teórico político florentino Niccolò Machiavelli (1469-1527). Os Discorsi foron publicados de maneira póstuma cun privilexio papal en 1531.
O título fai referencia ao tema do libro, os dez primeiros libros da Historia de Roma de Tito Livio (c. 64 a. C. -17 d. C. ), tamén coñecida como Ab urbe condita, que narra a expansión de Roma até a fin da terceira guerra samnita en 293 a. C. ; porén, Machiavelli analiza tamén o que se pode aprender de moitas outras épocas, incluíndo a súa contemporaneidade. O florentino vía a historia en xeral como unha maneira útil de aprender leccións para o presente. Ademais, este tipo de traballo poderíase expandir polas xeracións vindeiras, sempre e cando non esquezan as obras do pasado.
Machiavelli adoitaba describir aos romanos e outros pobos antigos como modelos superiores para os seus concidadáns, mais tamén describe a grandeza política como algo que vai e vén en ciclos.
Discos da máquina

Discos da máquina foi unha asociación de grupos musicais de diferentes estilos que funciona como selo discográfico e distribuidora. Foi creada en decembro de 2012, e funciona de forma autoxestionada e asemblearia. Os grupos unidos a este proxecto utilizan licenzas abertas.
En decembro de 2013 os grupos pertencentes á asociación son Ataque Escampe, Das Kapital, Grampoder, Caxade, A Magnifique Bande dos Homes sen Medo e The Lost Omelette-makers.
Discoteca

Unha discoteca é unha sala de baile con música xeralmente non tocada en vivo, senón que provén de discos, que ás veces son mesturados por un disc jockey (DJ). Historia e características
A primeira discoteca do mundo foi o Scotch Club, na cidade alemá de Aquisgrán, que funcionou a partir de 1959. Nos anos sesenta, as discotecas fixéronse populares en toda Europa, e nos setenta tamén nos Estados Unidos, onde en consecuencia se desenvolveu a música disco.
Algunhas discotecas como o Studio 54 de Nova York fixéronse famosas pola súa música, o seu ambiente o pola asistencia de clientes famosos. Outras, como República Cromagnon de Buenos Aires ou Alcalá 20 de Madrid, apareceron nas novas por desastres agravados polo exceso de xente e as dificultades de evacuación.
Discovery Institute

O Discovery Institute é unha institución non lucrativa fundada en Seattle en 1990, ligada a unha institución de ideoloxía conservadora, o Hudson Institute. O seu presidente é B. Chapman, de confesión católica, que ocupou cargos importantes durante a administración de Ronald Reagan. Liña ideolóxica
O Discovery Institute tomou o seu nome do barco que, capitaneado por G. Vancouver, explorou as costas norteamericanas do Pacífico entre 1791 e 1795. depende de doadores privados.
Dentro do Discovery Institute ocupa un lugar prominente o Center for Science and Culture (Centro pola ciencia e a cultura, en inglés), en cuxo marco se encadran todos os membros máis destacados do movemento polo deseño intelixente. Este Centro fundouse en 1996 con financiamento de Howard F. Ahmanson e a McLellan Foundation, orixinalmente como Center for the Renewal of Science and Culture (Centro para a renovación da ciencia e a cultura). As declaracións do Centro, como o seu nome, foron evolucionando para tratar de evitar unha conexión demasiado visíbel coas súas bases fundamentalistas.
O Discovery Innstitute ten entre os seus dirixentes a Howard F. Ahmanson, millonario relacionado co movemento chamado Christian Reconstructionism (Reconstrucionismo cristián), unha organización partidaria da subordinación das leis civís ás prescricións do Antigo Testamento e contraria á tolerancia relixiosa. Isto fixo que os seus críticos laicos ou cristiáns o acusaran de promover un neofascismo teocrático semellante ao do réxime talibán de Afganistán.
Un documento de 1998 do Center for Science and Culture, titulado The Wedge Strategy (en inglés, Estratexia da cuña) e filtrado ao público en 1999, foi utilizado polos seus críticos para destacar o carácter relixioso e político dos seus fins e postulados. Estes atópanse resumidos en frases como "Derrotar ao materialismo científico e o seu destrutivo legado moral, cultural e político" e "substituír as explicacións materialistas pola concepción teísta de que a natureza e os seres humanos son creados por Deus". Segundo P. E. Johnson, citado máis arriba, el mesmo catalizou en 1992 a formación do grupo e os trazos da estratexia á que se refire o documento. Deste núcleo orixinal formaban parte, canda a Johnson: Stephen Meyer, filósofo da ciencia e teólogo, que agora é vicepresidente do Centro.
Michael Behe, bioquímico e o único membro prominente cunha actividade significativa de investigación científica.
William Dembski, o seu principal portavoz. Matemático de formación, é o responsábel dos maiores esforzos por desenvolver de maneira críbel o argumento da improbabilidade da explicación naturalista.
Discromatopsia

A discromatopsia (do gr. δυσ-, anomalía ou dificultade, χρῶμα, -ατος, cor, e ὄψις, vista) é unha discapacidade da visión das cores que pode ser conxénita, como no daltonismo, ou adquirida. Segundo a cor involucrada e o grao de afectación distínguense: Protanopia: falta total do sistema receptor da cor vermella (cegueira para a cor vermella).
Deuteranopia: falta total dos receptores para o verde (cegueira para a cor verde).
Tritanopia: falta total de receptores para o azul (cegueira para a cor azul).
Acromatopsia: é a ausencia total da percepción de cores ou cegueira para as cores verde, azul, branco e rosa.
Discurso

Discurso é un concepto utilizado en lingüística, teoría literaria e sociolingüística con significados específicos: En retórica, unha exposición sobre un tema determinado, realizada en público por un relator. Exemplos son os discursos dos políticos.
En literatura, un xénero literario consistente nunha discusión erudita sobre un tema filosófico, político ou literario. É parecido ao tratado e un exemplo famoso é o Discurso sobre o Método de Descartes (1637).
Discurso (narratoloxía): en narratoloxía é o proceso de contar unha historia elixindo o punto de vista, a ordenación temporal dos acontecementos e a duración dos mesmos. Unha historia pode dar pé a múltiplos discursos narrativos. Representa o plano da forma. Non debe confundirse con historia nin con texto. Tamén se lle chama relato.
En estilística discurso pode ser sinónimo de estilo cando se distingue, por exemplo, entre estilo directo (ou discurso directo) e estilo indirecto (ou discurso indirecto) e as súas variantes.
En lingüística, un discurso é un enunciado superior á oración, considerado do punto de vista das regras de encadeamento das secuencias de oracións (ver análise do discurso).
Discurso secreto

O chamado discurso secreto, cuxo nome oficial é sobre do culto á personalidade e ás súas consecuencias, é unha famosa intervención do líder soviético Nikita Khrushchev durante o 20º Congreso do Partido Comunista da Unión Soviética, o 25 de febreiro de 1956. Neste denunciáronse os crimes de Stalin e a represión durante a chamada Gran Purga nos anos anteriores á segunda guerra mundial.
Este discurso significou o rompemento da liña oficial do partido dos postulados reflectidos no chamado stalinismo, dunha maneira que intentase volver de regreso ao PCUS ao seu leninismo oficial e inicial, instaurando o repudio contra o culto á personalidade.
O seu nome é debido á sesión na cal foi pronunciado, xa que era unha sesión reservada na cal non participaron os invitados estranxeiros do Congreso. Ademais o seu texto orixinal só foi publicado na súa totalidade na gaceta oficial do Comité Central do partido o 3 de marzo de 1989, como produto da apertura realizada por Gorbachov no proceso coñecido como glásnost. Estrutura do discurso
A estrutura parcial do discurso é a seguinte: Denuncia do culto a Stalin.
Citas dos textos clásicos de marxismo-leninismo polos que se ataca ao culto ao individuo.
Citas do testamento de Lenin e de escritos de Nadezhda Krupskaya nos cales se ataca ao carácter de Stalin.
Antes de Stalin a disputa ideolóxica co Trotskismo era netamente intelectual, e el foi o que introduce o concepto de "inimigo do pobo".
Violación por parte de Stalin das normas sobre o liderado colectivo.
Represión contra os "vellos bolcheviques" e os delegados ao XVII Congreso. Dos 1. 966 delegados, 1. 108 foron acusados de ser contrarevolucionarios, sendo executados 848 deles. Dos 139 membros e candidatos ao Comité Central, 98 foron declarados "inimigos do pobo".
Despois da brutal represión, Stalin deixa de considerar as opinións colectivas.
Exemplos da represión stalinista:
Creación de probas falsas para acusar aos seus inimigos.
Esaxeración do seu rol durante a Gran Guerra Patriótica.
Deportación das nacionalidades.
Complot dos doutores
Creación de pinturas, cancións etc. para gabanza ao líder.
Discusión

Unha discusión é unha conversa ou debate entre dúas ou máis persoas na que intercambian puntos de vista, suxestións e propostas sobre un tema determinado de discusión. Frecuentemente os grupos posúen ideas ou visións contrapostas sobre o tema que se discute. Para reforzar a opinión sobre o problema ás veces recórrese a elementos de axuda visuais durante a formulación dunha discusión (paneis, proxeccións de diapositivas, presentacións de power points, visionado de vídeos).
Diseases Database

Diseases Database é unha páxina web gratuíta que fornece informacións sobre as relacións entre enfermidades, síntomas e medicamentos. Está directamente integrada no Sistema Unificado de Linguaxe Médica.
Disección

A disección (do latín dissecare, 'cortar en partes') é unha práctica médica ou veterinaria que consiste na disección dun ser vivo ou morto para estudar a súa anatomía, as transformacións debidas a unha enfermidade ou particularmente na medicina forense, o exacto causa da morte. Cando se trata dun morto, chámase autopsia, unha investigación que inclúe, segundo sexa necesario, xunto coa disección, tamén a observación minuciosa de trazos externos e análise bioquímica de tecidos e líquidos corporais. Terminoloxía
O termo aplícase nos eidos das Ciencias da Saúde como medicina e veterinaria e da bioloxía (zooloxía), mais tamén en física (mecánica, disección de mecanismos, enxeñería inversa), lingüística (disección dun texto, morfosintáctica ou deconstrución ou literaria), informática, electrónica e electrotecnia (disección de imaxe).
Etimoloxía
A palabra deriva do latín dissectio, derivado á súa vez do participio pasado do verbo dissecare, cortado en partes. Historia
Na tradición católica, tocar o corpo humano, baixo a influencia de Paulo de Tarso, consideraba un "templo do Espírito Santo" diseccionalo, mesmo que fose por razóns médicas, adoitaba considerarse tabú aínda que non estaba completamente prohibido. A igrexa, por exemplo, en 1533 ordenou a disección das irmás siamesas Xoana e Melchiora Ballestero na Hispaniola para saber se compartían ou non a mesma alma. Encontrar dous corazóns concluíu con que tiñan dúas almas, segundo a teoría do filósofo grego Empédocles, que defendía que a alma estaba no corazón.
O médico brabantista renacentista André Vesalio no século XVI foi un dos primeiros médicos modernos en defender a disección de cadáveres humanos como única fonte de coñecemento e ensinanza anatómica e descubrir o sistema circulatorio.
Disentería

Disentería (anteriormente coñecido como fluxo ou fluxo de sangue) é un trastorno inflamatorio do intestino, especialmente do colon, que produce diarrea grave que contén moco e/ou sangue nas feces. Se non se trata, a disentería pode ser fatal.
A disentería é causada xeralmente por unha infección bacteriana ou de protozoos ou a infestación de parasitos, pero tamén pode ser causada por un irritante químico ou unha infección viral. As dúas causas máis frecuentes son a infección cun bacilo do grupo Shigella, e a infestación dunha ameba histolítica, Entamoeba. Cando é causada por un bacilo chámase disentería bacilar, e cando é causada por unha ameba chámase disentería amebiana.
Ademais disto, a disentería por Shigella ou disentería bacilar pode dar signos menínxeos que son confundidos cunha meningoencefalite: esta era a causante de epidemias nos barcos na antigüidade; así mesmo nas grandes guerras, en ocasións era a causante de máis mortes que as que causaba a propia guerra. Tipos
A enfermidade disentérica ou síndrome disentérica pode ter diferentes etioloxías: De orixe bacteriano: Escherichia coli enteroinvasiva, Yersinia enterocolitica e Shigella cos seus 4 serotipos; boydii, flexnery, soneii e dysenteriae.
De orixe parasitaria: Entamoeba histolytica e en nenos, Balantidium coli. Esta na época romana aliviábase con xema de ovo. Era unha recomendación do médico romano Plinio o Vello. Síntomas
Febre: preséntase bruscamente alcanzando os 40 °C
Mialxia
Astenia
Diarrea acuosa con cólicos
Sangrado dato predominante.
Moco
Pus
Tenesmo
Cefalea
Dor abdominal
Vómito
Disfasia

A disfasia é un trastorno da linguaxe consistente nun atraso grave na adquisición da fala e da linguaxe expresiva debido a problemas neuropsicolóxicos.
Os nenos que a sofren teñen un baixo nivel de adquisición da linguaxe (aproximadamente a metade do resto dos nenos no ensino elemental). As deficiencias específicas explícanse coma unha incapacidade ou atraso en: organización dos fenómenos senso-auditivos;
retención ou mantemento de datos na mente;
análise de feitos e comparación con outros;
utilización de enunciados, inflexións de voz e dedución do significado das verbas;
Esta alteración denomínase tamén afasia evolutiva, aínda que este termo é tecnicamente incorrecto se non existe unha evidencia de perda da linguaxe.
Disfemismo

O disfemismo é o proceso contrario ó eufemismo, que se pode achar nos actos concretos de fala, consistente en designar mediante unha palabra ou expresión pexorativa. Procédese substituíndo os termos adecuados socialmente por expresións pseudosinonímicas ou equivalentes tomadas de rexistros pouco procedentes (morrer / palmar, espichar; cabeza / testa, cachola; camarada / tío, meu). O disfemismo é o esforzo para liberarse da disposición respectuosa que, en xeral, predomina na sociedade actual.
O disfemismo conséguese mediante a pseudosinonimia, a equivalencia (sinonimia entre vocábulo e locución) e as relacións de inclusión (hiponimia, hiperonimia, cohiponimia).
Disforia de xénero en nenos

A disforia de xénero en nenos, tamén coñecida como trastorno de identidade de xénero en nenos ou incongruencia de xénero na infancia, é un diagnóstico formal utilizado por psicólogos e médicos para describir nenos que experimentan un descontento significativo (disforia de xénero) co seu sexo biolóxico, xénero asignado ou ambos.
O trastorno de identidade de xénero foi formalizado na terceira revisión do Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (en galego, "Manual de diagnóstico e estatística de trastornos mentais") (DSM-III) en 1980 e principalmente referidos a comportamentos non conformes de xénero. O trastorno de identidade de xénero permaneceu no DSM entre 1980 e 2013, cando foi substituído polo diagnóstico de "disforia de xénero" na quinta revisión (DSM-5), nun esforzo por diminuír o estigma asociado á variación de xénero ó manter unha vía diagnóstica de xénero afirmando intervencións médicas como a terapia hormonal e a cirurxía.
A controversia que rodea a patoloxía e tratamento da identidade e os comportamentos de xénero cruzado, especialmente nos nenos, foi evidente na literatura desde a década de 1980. Os defensores dos diagnósticos máis estendidos do trastorno de identidade de xénero argumentan que a intervención terapéutica axuda ós nenos a sentirse máis cómodos nos seus corpos e poden evitar o trastorno de identidade de sexo adulto. Os opositores din que as intervencións terapéuticas equivalentes con gais e lesbianas (titulada conversión ou terapia reparadora) foron fortemente cuestionadas ou declaradas pouco éticas pola Asociación Americana de Psicoloxía, a Asociación Americana de Psiquiatría, a Asociación Americana de Traballadores Sociais e a Academia Americana de Pediatría. A World Professional Association for Transgender Health (WPATH) afirma que o tratamento destinado a cambiar a identidade e expresión de xénero dunha persoa para facerse máis congruente co sexo asignado ó nacer "xa non se considera ético". Os críticos tamén argumentan que o diagnóstico do trastorno de identidade de xénero e as intervencións terapéuticas asociadas confían na hipótese de que a identidade transexual adulta non é desexable, desafiando esta suposición xunto coa falta de datos clínicos para apoiar os resultados e a eficacia.
A disforia de xénero en nenos está fortemente ligada á homosexualidade dos adultos que á transexualidade dos adultos. De acordo con estudos limitados, a maioría dos nenos diagnosticados con disforia de xénero deixan de desexar ser o outro sexo na puberdade, con moitos medrando para identificarse como gai ou lesbiana con ou sen intervención terapéutica.
Disgrafía

Unha disgrafía é unha incapacidade evolutiva ou deterioración importante da escrita. Adoita manifestarse na má formación das letras, na descorganización e nunha coordinación viso-motora fina limitada. O éxito do tratamento destes problemas está relacionado co desenvolvemento global das habilidades da linguaxe que incidan no ensino de conceptos direccionais, temporais e espaciais, e na redución da angustia.
Disidencia

En política, unha disidencia é o acto de discordar dunha política oficial, dun poder instituído (ou constituído) ou dunha decisión colectiva. Os individuos e grupos que optan pola disidencia son denominados disidentes. O termo é aplicado particularmente ás disidencias ocorridas en réximes autoritarios e totalitarios, como o da Unión Soviética so os gobernos de Stalin e Brezhnev.
Aínda que análogo, o termo "disidencia" non é sinónimo de oposición, que denota un grupo maior e estábel que discorda do poder establecido mais non o afronta con métodos ilegais nin se exclúe.
En xeral, disidencia é o nome dado a minorías que discordan do réxime e, moitas veces, optan por se excluír do enfrontamento, abandonando o país e denunciándoo no exilio.
O termo oposición tamén é preferido para réximes democráticos, mentres disidencia é máis usado no caso de ditaduras.
Dislalia

A dislalia (de dis, "dificultade", "anomalía", e do grego λαλεῖν, "falar") é un trastorno da articulación dos fonemas, consistente na incapacidade de pronunciar correctamente certos fonemas ou grupos de fonemas debido a problemas nos órganos do aparello fono-articulatorio, non aos problemas do sistema nervioso central.
É un problema común e leve, habendo moita variedade segundo o fonema afectado. Os nomes concretos segundo o fonema problemático proveñen do alfabeto grego (sigmatismo, rotacismo, deltacismo. .. ). Tipos
A dislalia evolutiva (ou fisiolóxica, ou do desenvolvemento) dáse a consecuencia dunha falta de desenvolvemento do aparello fonador. Non é patolóxica, xa que responde a unha maduración lenta.
A dislalia auditiva (ou audióxena) débese a unha hipoacusia (non a unha xordeira) que impide discriminar ben os sons.
A dislalia orgánica (ou disglosia) débese a unha alteración ou malformación anatómica dos órganos periféricos do aparello fonador.
A dislalia funcional débese a un mal uso dos órganos, sen lesión o malformación destes. Adoita afectar a fonemas coma o /r/, /k/, /l/, /s/, /z/, ou /ch/, derivando en substitucións, omisións e insercións.
En ocasións o neno é consciente do problema e intenta evitalo, pero non é quen de facer o movemento muscular desexado. Etioloxía
Pódese deber á predisposición xenética, á deprivación psicosocial (afectiva, social, cultural, educativa ou económica), ou ao atraso mental.
Hai catro causas: A permanencia de esquemas de articulación infantil. Afecta ao plano semántico, e pode deberse á hiperprotección (causa funcional).
O déficit de percepción auditiva ou hipoacusia (causa orgánica).
A mobilidade deficiente dos músculos da lingua (causa funcional ou orgánica).
Os hábitos incorrectos de deglutición (causa funcional). Idade de detección
As dislalias deben ser estudadas en función da idade e do proceso de adquisición da linguaxe. A partir dos 48 meses xa se pode falar de dislalia, pois a maioría de nenos xa teñen unha correcta articulación dos fonemas. Erros de articulación máis comúns
A substitución dáse ante a dificultade de pronunciar un son, sendo mudado por outro. Pode darse ao principio, no medio ou a final de palabra. Ex. : rato → tato.
A omisión ten lugar cando non se emite o fonema que dá problemas. Ex. : rato → ato.
A inserción consiste na inclusión dunha vogal no medio dun grupo consonántico. Ex. : prato → parato, tres → terés.
A distorsión é unha pronunciación similar á correcta, pero non exacta.
A inversión implica un cambio na orde das sílabas dunha palabra. Ex. : cocholate.
Dismaland

Dismaland foi un proxecto artístico temporal organizado polo artista da rúa Banksy, construído na vila resort de Weston-super-Mare en Somerset, Inglaterra, aberto durante varias semanas ao final do verán e principio do outono de 2015. Historia
Preparado en segredo, a exhibición temporal do "Tropicana", unha piscina pública sen uso, foi unha "versión sinistra de Disneyland" que abriu durante a fin de semana do 21 de agosto de 2015 e pechou permanentemente o 27 de setembro de 2015, 36 días despois. Banksy describiuno como un "parque temático non apto para nenos. "
Na construción do parque participaron até 58 artistas de 27 países diferentes convidados persoalmente polo autor. Pódense atopar obras inéditas de artistas como Damien Hirst, Jenny Holzer, Mike Ross, Ben Long, Dietrich Wegner e Jimmy Cauty. O nome elixido para o parque xoga coa verba inglesa Dismal que quere dicir deprimente; e pretende ser unha sátira irónica de Disneyland, cousa que pon de manifesto no seu logo.
Disney's The Kid

Disney's The Kid é un filme estadounidense dirixido por Jon Turteltaub que se estreou no 2000. Protagonizado por Bruce Willis e Spencer Breslin. Sinopse
Willis é un home moi ocupado con pouco tempo para os sentimentos que, tras unha experiencia sobrenatural, atópase cun cativo que resulta ser el mesmo de pequeno. Personaxes
Bruce Willis como Russ Duritz
Spencer Breslin Rusty de neno
Emily Mortimer como Amy
Lily Tomlin como Janet
Chi McBride como Kenny
Jean Smart como Deidre Lefever
Dana Ivey como Dr. Suzanne Alexander
Zach Redo como James
Brian McGregor como Vince
Reiley McClendon como Mark
Brian Tebbits como Herbert
Brian McLaughlin como George
Steve Tom como Bruce
Larry King como El mesmo
Jeri Ryan como Ela mesma
Nick Chinlund como El mesmo
Matthew Perry como Mr. Vivian