proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ur-Nammu

Ur-Nammu foi un vicerrei do reino de Uruk que logrou independizarse e fundou a Terceira Dinastía de Ur ou Ur III. Traxectoria
Durante a época da dominación dos Guti sobre Mesopotamia a cidade de Ur atopábase temporalmente subxugada á de Lagash, coa caída dos Guti ou Guteos, Utukhengal fundou o seu propio reino en Uruk, nomeando a Ur-Nammu como vicerrei ou gobernador militar de Ur, que no ano -2113 se independizou de Uruk e tres anos despois venceuno, matando a Utukhengal, e conquistando Lagash.
Ur-Nammu centralizou o novo reino na cidade de Ur, restaurou templos e canais (que se usaban tanto como rego como de transporte), é nesta época que xorde o Cigurat e UR III estabiliza a figura do monarca converténdoo nun estadista absolutista, nalgúns caso até a divinización, o que non significaba que fose considerado á altura dos deuses mesopotámicos senón como divindade tutelar ou espírito protector da cidade ou estado. A pesar disto Ur-Nammu non conquistou países estranxeiros quedándose só na Mesopotamia do sur. O seu reinado durou 17 anos e sucedeuno seu fillo Shulgi. Consérvanse dous textos que amosan a capacidade organizativa deste rei: Código de Ur-Nammu: serie de leis castigando diversos delitos, pero de clase mais amable que o posterior código de Hammurabi.
Catastro de Ur-Nammu: describe a fronteira entre varias provincias (Shidtab, Abiak, Marad e Akshak) como garantía das cidades-estado delimitando con exactitude os territorios, seguindo ás veces o curso dos ríos e canais e outras veces liñas imaxinarias entre castelos e santuarios.
Consérvase tamén un texto laudatorio protagonizado por este monarca sumerio, o chamado "viaxe de Urnammu ao inferno", onde se describe a entrada do rei defunto ao submundo (o alén sumerio é un subterráneo onde se vive unha vida semellante á anterior), onde obsequia aos deuses con ofrendas. Con este himno atopamos un novo xénero literario diferente do himno adicado a un deus xa que inclúe unha oración polo soberano reinante.
Ura

Ura foi unha fortaleza de fronteira situada seguramente en Hayasa (ao sur de Trebisonda) que foi atacada polos hititas (co seu rei Mursilis II) que obtiveron unha vitoria. O rei Anniya de Hayasa e Azzi, despois do ataque, aceptou as condicións de paz impostas polos hititas pero non as cumpriu.
Uracilo

O uracilo é unha das catro bases nitroxenadas que forman parte do ARN e no código xenético represéntase coa letra O. A súa fórmula molecular é C4H4N2O2. O uracilo substitúe no ARN á timina que é unha das catro bases nitroxenadas que forman o ADN. Ó igual que a timina, o uracilo sempre se emparella coa adenina mediante dúas pontes de hidróxeno pero fáltalle o grupo metilo.
Forma o nucleósido uridina (Urd) e o nucleótido uridilato (UMP).
Urania's Mirror

Urania's Mirror (O Espello de Urania), ou A view of the Heavens (Unha visión dos Ceos) é un conxunto de 32 cartas estelares astronómicas publicado por primeira vez en novembro de 1824. Contendo ilustracións baseadas na obra "A Celestial Atlas" (Un Atlas Celestial) de Alexander Jamieson, as cartas teñen unha serie de orificios que permiten ver unha representación das estrelas das constelacións cando postas diante dunha fonte de luz. Foron gravadas por Sidney Hall. Nalgún momento afirmouse na publicidade das tarxetas que estas foron deseñadas por "unha muller", pero o traballo máis tarde foi identificado como obra do Reverendo Richard Rouse Bloxam, un profesor asistente na Rugby School.
A cuberta do xogo de tarxetas mostra unha representación da Urania, a musa da astronomía, e é acompañada por un libro titulado "A Familiar Treatise on Astronomy. .. " (Un Tratado Familiar sobre Astronomía. .. ), escrito como un acompanhamento. P. D. Hingley, o investigador que resolveu o misterio de quen tiña deseñado as tarxetas, cento setenta anos despois da súa publicación, cre que estean entre as máis atractivas tarxetas de gráficos estelares das moitas producidas en comezos do século XIX. Descrición
Urania's Mirror móstranos 79 constelacións, algunhas das cales xa se tornaron obsoletas, así como varias subconstelacións, como Caput Medusæ (a cabeza do Medusa, cargada por Perseo).
Uraninita

A uraninita é un mineral radioactivo do grupo IV (óxidos) segundo a clasificación de Strunz, rico en uranio, sendo a principal mena deste elemento. A súa composición química é maiormente dióxido de uranio (UO2). mais tamén contén trióxido de uranio (UO3), óxido de chumbo, torio, e terras raras.
O mineral coñécese desde o século XV nas minas de prata nas montañas Erzgebirge, Alemaña. Non obstante, o depósito tipo é o de Jáchymov, na República Checa, que foi descrito por F. E. Brückmann en 1727.
A pechblenda é unha variedade masiva e probablemente impura de uraninita. M. Klaproth descubriu o elemento uranio en 1789 a partir da pechblenda encontrada no depósito de Johanngeorgenstadt, Alemaña.
Todos os minerais de uranitita conteñen pequenas cantidades de radio como produto da desintegración radioactiva do uranio; de feito, Marie Curie descubriu o radio e o polonio a partir de pechblenda de Jáchymov, da República Checa (daquela Joachimsthal, do Imperio Austrohúngaro). Tamén posúen pequenas cantidades de isótopos de chumbo (206Pb e 207Pb), produtos da desintegración da serie radioactiva dos isótopos 238U e 235U, respectivamente. Do mesmo xeito, a uraninita contén pequenas cantidades de helio como resultado da desintegración alfa; de feito, o helio foi atopado por primeira vez na Terra na uraninita, tras terse descuberto espectroscopicamente no Sol. O tecnecio, elemento extremadamente raro, pode acharse tamén en proporcións ínfimas (uns 0, 2 ng/kg) como resultado da fisión espontánea do 235U. Depósitos
No Gran Lago do Oso, nos Territorios do Noroeste, Canadá, hai unha importante mina de pechblenda, onde se encontra en grandes cantidades asociada con prata, e algunhas das menas máis puras en uranio atópanse no Lago Athabasca, ao norte de Saskatchewan. Hai uraninita en Australia, Alemaña, Inglaterra, Suráfrica e Estados Unidos.
O mineral de uranio procésase xeralmente na mesma zona na que se extrae, pulverizándose nunha torta amarela (óxido de uranio), que é un paso intermedio no procesado do uranio. Outros óxidos
A casiterita, o rútilo e a magnetita son outros minerais óxidos importantes.
Uranio

O uranio é un elemento químico metálico de cor prateada-agrisada da serie dos actínidos, o seu símbolo químico é U e o seu número atómico é 92. Por iso posúe 92 protóns e 92 electróns, cunha valencia de 6. O seu núcleo pode conter entre 142 e 146 neutróns, os seus isótopos máis abundantes son o 238U que posúe 146 neutróns e o 235U con 143 neutróns. O uranio ten o maior peso atómico de entre todos os elementos que se atopan na natureza. O uranio é aproximadamente un 70% máis denso que o chumbo, aínda que menos denso que o ouro ou o volframio. É levemente radioactivo. Foi descuberto como óxido en 1789 por M. H. Klaproth que o chamou así no honor do planeta Urano que acababa de ser descuberto en 1781.
Uranio enriquecido

O uranio enriquecido é un tipo de uranio no que a proporción de uranio-235 na súa composición está incrementada por medio dun proceso de separación de isótopos. O uranio natural está composto dun 99, 284% de isótopos de 238U, e o 235U só constitúe un 0, 711% da súa masa. 235U é o único nucleido primordial fisible con neutróns térmicos.
O uranio enriquecido é un compoñente esencial para a xeración de enerxía nuclear e para as armas nucleares. A Axencia Internacional da Enerxía Atómica procura supervisar e controlar as subministracións e procesos de enriquecemento de uranio nun esforzo para asegurar xeración de enerxía nuclear e previr a proliferación de armas nucleares.
Urbanismo

O termo urbanismo procede da palabra latina urbis (cidade), que na antigüidade se refería á capital do mundo romano, Roma. É un concepto moderno que xurdiu na comunidade científica logo dos traballos do enxeñeiro catalán Ildefons Cerdà i Sunyer que empregou a palabra urbs para expresar a problemática do desenvolvemento das cidades. Por unha banda o urbanismo refírese aos coñecementos que temos da urbanización dende os primeiros asentamentos humanos estables con perfeccionamentos tecnolóxicos que permiten a repartición das actividades dun poboamento, ata as cidades contemporáneas, e por outra banda refírese á ciencia e técnicas modernas de ordenación do territorio dunha cidade. Forma de organización humana
﻿A cidade non é só un obxecto de estudo importante das ciencias sociais, senón, sobre todo, un problema que ocupou e preocupou os homes dende que estes decidiron asentarse formando agrupamentos estables. É obvio que os asentamentos humanos, aínda nas súas formas máis sinxelas, requiren dun mínimo de acordos sociais para asegurar o equilibrio do grupo, e que da fraxilidade ou solidez dos devanditos acordos depende a estabilidade necesaria para a convivencia axeitada. Por iso, a cidade debe entenderse como un fenómeno vivo e permanente, intimamente ligado á cultura coa que comparte a característica da complexidade, o que invita a acometer o seu estudo dende múltiples puntos de vista. Ocupáronse dela, entre outras disciplinas, a historia, a filosofía, a xeografía, a psicoloxía, a arte, a arquitectura, a socioloxía, a política, a literatura, a antropoloxía e, por suposto, o dereito. Ciencia e técnicas modernas
O urbanismo, fenómeno multidisciplinar relativamente novo, contén unha ampla cantidade de conceptos e unha área de práctica e estudo moi complexa. É, polo tanto, unha ciencia que ten a misión de fornecer as bases fundamentais para resolver os problemas do territorio, tanto na súa configuración física, como na súa dinámica das actividades económicas e sociais.
O urbanismo naceu na era industrial grazas á transformación e construción da cidade naquel tempo, mais a súa madureza teórica acadouna no século XX. O urbanismo desenvolveuse na práctica, como na teoría, despois da segunda guerra mundial, na cal se produciu un cambio político, económico e social en todos os países do mundo. Creáronse novas cidades e comezáronse a modificar as cidades que xa existían.
Posteriormente pasouse dunha concepción do urbanismo como ordenación da cidade á unha concepción global, como ordenación do territorio, para recoller as innegábeis interrelacións sociais, económicas e de infraestruturas entre a cidade e o territorio non urbano.
O urbanismo estúdase en varias disciplinas: Arquitectura
Demografía
Dereito
Economía
Ambiente
Xeografía
Urbi et orbi

Urbi et orbi é unha locución latina que significa "á cidade de Roma e ao mundo". Era a fórmula habitual coa que comezaban as proclamas do Imperio Romano. Na actualidade é a bendición católica máis solemne que imparte o Papa, e só el, dirixida á cidade de Roma e ao mundo enteiro.
A bendición Urbi et orbi impártese durante o ano sempre en dúas datas destacadas: o Domingo de Pascua e o día de Nadal, 25 de decembro. Faise dende o balcón central da Basílica de San Pedro. Fórmula da bendición papal Urbi et orbi
– Sancti Apostoli Petrus et Paulus, de quorum potestate et auctoritate confidimus, ipsi intercedant pro nobis ad Dominum.
– Amen.
– Precibus et meritis beatæ Mariæ semper Virginis, beati Michælis Archangeli, beati Ioannis Baptistæ et sanctorum Apostolorum Petri et Pauli et omnium Sanctorum misereatur vestri omnipotens Deus et dimissis omnibus peccatis vestris, perducat vos Jesus Christus ad vitam æternam.
– Amen.
– Indulgentiam, absolutionem et remissionem omnium peccatorum vestrorum, spatium veræ et fructuosæ penitentiæ, cor semper penitens et emendationem vitæ, gratiam et consolationem Sancti Spiritus et finalem perseverantiam in bonis operibus, tribuat vobis omnipotens et misericors Dominus.
– Amen.
– Et benedictio Dei omnipotentis (Patris et Filiis et Spiritus Sancti) descendat super vos et maneat semper.
– Amen.
Tradución
"Que os Santos Apóstolos Pedro e Paulo, en cuxo poder e autoridade confiamos, intercedan por nós ante o Señor".
﻿Todos: "Amén".
"Que polas oracións e os méritos de santa María, sempre Virxe, de san Miguel Arcanxo, de san Xoán Bautista, dos santos Apóstolos Pedro e Paulo e de tódolos Santos, Deus todopoderoso teña misericordia de vós e, perdoados tódolos vosos pecados, vos conduza por Xesús Cristo deica a vida eterna".
﻿Todos: "Amén".
"Que o Señor omnipotente e misericordioso vos conceda a indulxencia, a absolución e a remisión de tódolos vosos pecados, tempo para unha verdadeira e proveitosa penitencia, o corazón sempre contrito a emenda de vida, a graza e o consolo do Espírito Santo e a perseveranza derradeira nas boas obras".
﻿Todos: "Amén".
"E a bendición de Deus omnipotente (Padre, Fillo e Espírito Santo) descenda sobre vós e permaneza sempre".
﻿Todos: "Amén".
Urbscras

Urbscras é a cidade de ficción utópica que aparece descrita en Das novas cousas de Ramón Lamote e onde se desenvolve boa parte da acción desta novela. Localización
A localización de Urbscras non está especificada. Dise que para chegar dende onde vive Ramón Lamote ata ela, este ten que coller un avión, que fai unha escala técnica e que se prolonga durante máis dunha hora a viaxe a partir desa escala, polo que estariamos falando dunha percorrido total de cando menos tres horas. Dado que o avión sae ás 13: 50 e chega a tempo para xantar, pódese supor que a viaxe se produce no sentido contrario aos fusos horarios. Deste xeito, Urbscras podería estar situada a máis de tres horas ao oeste da Terra Chá, que é onde vive Ramón Lamote. Como non se achegan máis datos, tamén podería atribuírse ese sistema de horarios a unha situación xeral de ucronía. Descrición
Urbscras (do latín urbs, cidade, e cras, mañá) é unha cidade utópica planificada para que ningunha actividade sexa superflua. É unha sociedade altamente tecnificada, onde os teléfonos móbiles realizan funcións de comunicación, orientación e acceso a bens. De feito, a comunicación oral sen teléfonos móbiles está restrinxida en Urbscras, e o seu uso levará a detención de Ramón Lamote. A vida en Urbscras vén marcada por estritos patróns temporais, pola puntualidade e pola represión dos afectos e das conversas vanais.
O poder político represéntao o Rexedor Máximo. Urbscras ten aeroporto. A súa moeda é o euro.
Nela celébrase o I Congreso Universal de Trapalladas, Inutilidades e Outras Necidades Improdutivas.
Urea

A urea (do grego ούρον, urina) é un composto químico cristalino e incoloro, de fórmula CO(NH2)2. Atópase de xeito abondoso na urina e nas feces. É o principal produto terminal do metabolismo de proteínas nos mamíferos. A urina humana contén arredor duns 20 g por litro, e unha persoa adulta elimina de 25 a 39 g ao día. Características
En cantidades menores, está presente no sangue, no fígado, na linfa e mais nos fluídos serosos, e tamén nos excrementos dos peixes e moitos outros animais inferiores. Tamén a atopamos no corazón, nos pulmóns, nos ósos e nos órganos reprodutivos así como no seme. A urea fórmase principalmente no fígado coma un produto final do metabolismo. O nitróxeno da urea, que constitúe a meirande parte do nitróxeno da urina, procede da descomposición das células do corpo, especialmente das proteínas dos alimentos. A urea está presente tamén nos fungos así como nas follas e sementes de numerosos legumes e cereais.
É solúbel na auga mais no alcol, e lenemente solúbel en éter. Obtense mediante a síntese de Wöhler, deseñada en 1828 polo químico alemán Friedrich Wöhler, e foi a primeira substancia orgánica obtida artificialmente. Usos
Por mor ao seu alto contido en nitróxeno, a urea preparada comercialmente emprégase na fabricación de adubos agrícolas. A urea emprégase tamén como estabilizador en explosivos de carbonocelulosa e é unha compoñente básica de resinas preparadas sinteticamente.
Así mesmo úsase nos pensos para o gando. É unha fonte de azoto non proteico que pode aproveitar a flora bacteriana que mora no sistema dixestivo dos ruminantes para producir proteínas, que nutren o seu hóspede. É moito máis barato que as proteínas de orixe vexetal, e malia consumir calorías para converter a urea en proteína, resulta máis rendíbel. Pódense empregar outras fontes de azoto non proteico, coma o amoníaco ou nitratos, porén a urea é máis segura: as vacas eliminan polo cuspe a urea producida polo seu metabolismo e deste xeito poden aproveitala. O leite de vaca tamén contén urea.
Na dermatoloxía a urea emprégase como humectante natural polas súas excelentes propiedades hidratantes.
Ureaplasma urealyticum

Ureaplasma urealyticum é unha especie bacteriana do xénero Ureaplasma e a familia Mycoplasmataceae. Esta familia consta dos xéneros Mycoplasma e Ureaplasma. A súa cepa tipo é a T960. Clasificación
As seis especies recoñecidas do xénero Ureaplasma teñen un contido GC do 27 ao 30 % e un tamaño de xenoma que vai de 0, 76 a 1, 17 millóns de pares de bases e necesitan colesterol para o seu crecemento. Unha característica definitoria do xénero é que hidrolizan a urea. Algunhas cepas clasificadas orixinalmente como U. urealyticum considérase que deberían ser tratadas como unha nova especie, co nome U. parvum. Importancia clínica
U. urealyticum pode causar uretrite e vaxinose bacteriana. Tamén foi asociada con casos de infertilidade. A infección por esta especie pode ocorrer tamén en sitios extraxenitais.
Urganch

Urgench (en uzbeko: Urganch / Урганч), é unha cidade de Uzbekistán, capital da provincia de Corasmia (Xorazm Viloyati), situada, en orixe, preto da desembocadura do Amu Daria, no sur do Mar de Aral.
A actual cidade xorde tras o abandono da vella Urgench (Kunya-Urgench, en persa Gurgandj, en árabe Jurjániya), a que foi a capital de Corasmia.
En 1220 foi devastada polos mongois de Xenxis Khan. Despois foi abandonada tras o cambio producido no curso do Amu Daria. Estaba localizada no actual Turkmenistán, a uns 150 quilómetros da súa posición actual.
O célebre médico Ibn Sînâ (Avicena) e o sabio enciclopedista al Biruni viviron nesta cidade a finais do século X.
Uridina

A uridina é un nucleósido formado pola base nitroxenada pirimidínica uracilo unida ao azucre ribosa (ribofuranosa) por medio dun enlace β-N1-glicosídico.
Se a uridina se une a un fosfato en posición 5' convértese no nucleótido UMP, que é exclusivo do ARN, onde aparece xunto co AMP, CMP e GMP.
Se o uracilo está unido á 2-desoxirribosa en lugar de á ribosa, orixínase o nucleósido desoxiuridina, que non é moi común. Existen unhas variantes da desoxiuridina, a idoxiuridina e a trifluridina, usadas como fármacos antivirais, que se poden incorporar ao ADN, pero que non forman pontes de hidróxeno correctamente coas bases coas que se emparellan. Fontes de uridina
O ARN contén grandes cantidades de uridina en forma do nucleótido UMP. Ao dixerir os alimentos o ARN libera a uridina e é absorbida no intestino. Alimentos con alto contido de uridina son: Extracto de cana de azucre
Tomates (de 0, 5 a 1, 0 g de uridina por kg de peso seco)
Lévedo de cervexa (3% de uridina do peso seco)
Cervexa
Brócoli
Carne de vísceras como o fígado, páncreas etc.
Porén, un consumo excesivo de alimentos ricos en ARN pode orixinar un aumento de purinas (adenosina e guanosina) no sangue, xa que estas son tamén abundantes no ARN, o que pode producir ácido úrico e gota, polo que se recomendan consumos moderados de alimentos como o lévedo de cervexa.
Informes de nvestigadores da universidade de Harvard indican que en ratas o suplemento alimentario combinado de uridina e ácidos graxos omega-3 EPA/DHA ten unha actividade antidepresiva equivalente ao de medicamentos antidepresivos como o Prozac.
Uridín difosfato

O uridín difosfato ou difosfato de uridina, abreviadamente UDP, é un nucleósido difosfato formado polo nucleósido uridina esterificado con dous fosfatos en forma de pirofosfato. Os seus compoñentes son a base nitroxenada uracilo unida por enlace N-glicosídico co azucre ribosa, que se establece entre o carbono 1 da ribosa e o nitróxeno 1 da base, e dous fosfatos esterificados no carbono 5' da ribosa, que están unidos entre si por enlace anhidro.
Pode sintetizarse a timina a partir de UDP. A transformación final a dTMP é catalizada polo encima timidilato sintetase.
Nos animais, poden incorporarse á glicólise outros azucres distintos da glicosa. Nestas reaccións o UDP funciona como coencima transportador de grupos hexosa. No fígado a galactosa pode converterse en glicosa por medio de dúas reaccións. A primeira é unha reacción catalizada por unha transferase entre a UDP-glicosa e a galactosa-1-fosfato, que rende glicosa-1-fosfato e UDP-galactosa. Na segunda reacción, o encima UDP-glicosa 4 epimerase transforma a UDP-galactosa en UDP-glicosa. Despois a glicosa pode liberarse do UDP.
Na síntese de sacarosa e glicóxeno, os residuos de azucre necesarios chegan en forma de UDP-glicosa. O papel da UDP-glicosa na síntese do glicóxeno foi descuberto polo premio Nobel arxentino Luis Federico Leloir. O UDP-glicosa e UDP-glicuronato interveñen na ruta de transformación da glicosa en ácido glicurónico e ácido ascórbico.
Uridín monofosfato

O uridín monofosfato, tamén chamado monofosfato de uridina ou ácido 5'-uridílico, abreviadamente UMP, é un nucleótido que forma parte do ARN. Está formado polo nucleósido uridina esterificado en posición 5' cun fosfato. Os seus compoñentes son o azucre ribosa unido por enlace N-glicosídico á base nitroxenada uracilo, que se establece entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 1 da base, e esterificado cun fosfato en posición 5' do azucre.
A forma desprotonada da molécula é o uridilato, que é a forma predominante en disolución acuosa. Como substituínte recibe o nome de uridilo e desígnase co prefixo uridil-.
A súa función principal é ser un dos nucleótidos compoñentes do ARN, xunto con AMP, CMP e GMP. O UMP é característico e distintivo do ARN, porque no ADN este nucleótido é substituído por dTMP. Biosíntese
O uridín monofosfato fórmase a partir da orotidina 5'-monofosfato (ácido orotidílico) nunha reacción de descarboxilación catalizada polo encima orotidilato descarboxilase en bacterias e lévedos (en mamíferos o encima ten dúas funcións catalíticas e recibe o nome de UMP sintase). Se non está catalizada, a reacción é extremadamente lenta (estímase que ocorrería como media unha vez cada 78 millóns de anos), pero co encima ten lugar unha reacción por segundo (1017 veces máis rápido).
Nos humanos, a función da orotidilato carboxilase lévaa a cabo o encima UMP sintase. Cando a UMP sintase é defectuosa pode orixinarse un trastorno metabólico chamado aciduria orótica. Efectos na intelixencia
Nun estudo recente, roedores alimentados con comida suplementada con UMP, colina, e ácido docosahexaenoico (DHA) mostraron ser significativamente mellores en percorrer labirintos cós que non foron suplementados con estes compoñentes, o que implica unha mellora na función cognitiva.
Nestes estudos o UMP utilízase como fonte do nucleósido uridina, que é o composto activo. Os alimentos ricos en ARN son ricos en UMP, como lévedo de cervexa ou carne. Véxase taméno
Nucleósido
Nucleótido
ARN
Uridín trifosfato

O uridín trifosfato, tamén chamado trifosfato de uridina ou, abreviadamente, UTP, é un nucleósido trifosfato de pirimidina formado polo nucleósido uridina esterificado en posición 5' cun grupo de tres fosfatos. Os seus compoñentes son: o azucre ribosa, unido á base nitroxenada uracilo por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' da ribosa e o nitróxeno en posición 1 da base, e esterificado en posición 5' cun grupo de 3 fosfatos, os cales se unen entre si por enlace anhidro.
Esta molécula encóntrase en todos os seres vivos e a súa principal función é proporcionar UMP para a transcrición de ARN, é dicir, perde dous fosfatos en forma de pirofosfato durante a síntese, e enlázase á cadea de ARN en formación como UMP.
O UTP tamén pode ser utilizado pola célula como fonte de enerxía en reaccións especializadas do metabolismo de carbohidratos. Así, o UTP pode unirse a outras moléculas, activándoas para unha determinada ruta metabólica, formando moléculas de UDP-sustrato coa conseguinte liberación dun fosfato inorgánico. Así, fórmanse moléculas como UDP-glicosa, UDP-galactosa ou UDP-glicuronato.
O UTP fórmase a partir do UMP, adquirindo o seu último fosfato do ATP nunha reacción, catalizada por unha quinase, como esta:
2 ATP + UMP ↔ 2 ADP + UTP.
Tamén se pode producir esta reacción co GTP:
GTP + UDP ↔ GDP + UTP.
Urna de San Cándido

A Urna de San Cándido (en catalán: Urna de Sant Càndid) é un relicario de madeira de autor anónimo, datada contra o ano 1292, que está recuberta por placas de relevos con escenas realizadas en estuco dourado. Tiña a función de gardar as reliquias de san Cándido. Procede do mosteiro de Sant Cugat e consérvase no Museo Nacional de Arte de Cataluña de Barcelona.
Na arqueta represéntase a escena do martirio a San Cándido baixo a goberno do emperador Maximiano no ano 300. A obra mantén a súa forma orixinal, aínda que lle faltan algúns anacos do estuco dourado e toda a ornamentación de pedras e cristais. Historia
A realización da urna fíxose por mor da descuberta do sepulcro co corpo de Cándido de Tebas, o cal se atopaba na ábsida da cabeceira no lado da Epístola da igrexa do mosteiro de Sant Cugat del Vallès. A descuberta tivo lugar durante o mandato do abade Guerau de Clasquerí (1277-1294). A urna, de carácter relixioso, construíuse nun taller catalán de autor anónimo para honrar as reliquias do mártir Cándido.
É probable que, dende a data da inscrición que se amorsa na urna (1292), o reliquario se mantivese no mosteiro de Sant Cugat até o 16 de abril de 1868, cando o bispo de Barcelona Pantaleó Montserrat i Navarro a cedeu ó museo que pertencía á Comisión Provincial de Monumentos Históricos e Artísticos. Finalmente, a urna ingresou en 1933 no Museo Nacional de Arte de Cataluña procedente do Museu Provincial de Antigüidades de Barcelona, onde estivera dende 1879.
Descuberta do sepulcro
Co paso do tempo e as diversas construcións que padeceu o mosteiro de Sant Cugat perdéranse os datos da sepultura de dan Cándido. Segundo consta en documentos, a descuberta realizouse grazas a unha muller endemoñada que foi levada á igrexa do mosteiro para expulsar do seu corpo os espíritos malignos; durante este proceso, a muller sinalou o lugar onde se atopaba o corpo de san Cándido na capela de san Miguel. Diante da presenza do rei Xaime II de Aragón e dun gran número de acompañantes, abriuse o sepulcro e levaron os ósos para poñelos nun «lugar decente».
Uroloxía

A uroloxía é unha especialidade cirúrxica da medicina que estuda o sistema urinario de homes e mulleres e do sistema reprodutor dos homes. Os médicos que posúen especialización nesta área son os urolólogos, sendo adestrados para diagnosticar, tratar e acompañar ós pacientes con disturbios urolóxicos. Os órganos estudados polos urolólogos inclúen os riles, uréter, vexiga urinaria, uretra e os órganos do sistema reprodutor masculino (testículos, epidídimos, conduto deferente, vesículas seminais, próstata e pene). As glándulas adrenais acabaron entrando na especialidade debido ó aspecto cirúrxico das doenzas tumorais das suprarrenais. Cando ten indicación cirúrxica de tumor suprarrrenal o endócrino dirixe cara ó urólogo.
Nos homes, o sistema urinario está integrado co sistema reprodutor, mentres que nas mulleres o sistema urinario ábrese na vulva. En ámbolos dous sexos, os sistemas urinario e reprodutor están próximos, o que fai que os problemas dun sistema xeralmente afecten ó outro. A uroloxía combina o acompañamento de condicións non-cirúrxicas como, por exemplo, infeccións do sistema urinario, e de condicións cirúrxicas, como a corrección de anomalías conxénitas e o tratamento cirúrxico de cancros. Estas anomalías na rexión xenital son coñecidas como disturbios xeniturinarios.
A uroloxía está relacionada cos áreas médicas da nefroloxía, androloxía, xinecoloxía, proctoloxía e oncoloxía.
Urretxu

Urretxu (anteriormente Villarreal de Urrechua) é un concello vasco da provincia de Guipúscoa. En 2011 tiña 6957 habitantes.
Ursu

Ursu ou Warsuwa foi un reino do norte de Siria, vasalo de Kargamiš (Karkemish).
Sobre o -1640 foi atacado polo rei hitita Hattusilis I canto era gobernada por un rei chamado seguramente "o servidor do deus das tormentas" nun relato épico hitita conservado parcialmente por unha copia mesopotámica. Segundo o relato, a cidade tivo a axuda do rei de Iamkhad, do de Zaruar, do de Zuppa e dos hurritas, pero finalmente foi ocupada. A zona pasou a dominio hitita.
Uruburetama

Uruburetama é un municipio do estado do Ceará no Brasil. Uruburetama significa terra dos voitres. Fica a 110 km de distancia de Fortaleza, a capital do Ceará.
Uróboros

O uróboros ou ouroboros, do grego "ουροβóρος", é un símbolo ancestral que amosa un verme, unha serpe ou un dragón engulindo a súa propia cola e formando así un círculo.
Conforme a explicación fornecida pola Enciclopedia Británica, o Uróboros é a emblemática serpe do Antigo Exipto e a Antiga Grecia, representada coa súa cola na boca, devorándose seguido. Expresa a unidade de todas as cousas, as materiais e as espirituais, que nunca desaparecen, senón que cambian de forma nun ciclo eterno de destrución e creación.
Ushas Mons

Ushas Mons é un volcán de 2 km de altitude que está situado no hemisferio sur de Venus, exactamente nas coordenadas 24, 3° S 324, 6° E. O volcán está inzado de numerosos regueiros brillantes de lava e pódense ver fracturas en dirección norte-sur, moitas delas semellan terse formado despois de que a lava fose emitida á superficie. Na área central do cumio, pola contra, os regueiros máis novos permanecen sen fracturas. Pódese ver un cráter de impacto entre as fracturas na parte superior central da imaxe da caixa de información. A ligazón entre as fallas e vulcanismo é moi común neste tipo de volcáns en Venus, é pensase que son o resultado de xigantescas masas de material quente que se achega á codia de Venus, procedentes do propio manto do planeta, fenómeno semellante ó dos puntos quentes da Terra.
Ushuaia

Ushuaia é unha cidade arxentina, capital da Provincia de Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur. Foi fundada o 12 de outubro de 1884 por Augusto Lasserre e atópase nas costas do canal Beagle rodeada pola cadea montañosa do Martial, na baía de Ushuaia. Ademais de ser un centro administrativo, é un nodo industrial, portuario e turístico. É a única cidade arxentina que se atopa do outro lado dos Andes, vista desde o resto do país. Tamén é, de acordo á clasificación dos mares da Organización Hidrográfica Internacional, a única cidade arxentina (e porto) con costas e augas pertencentes ao Pacífico, se ben isto non é recoñecido abertamente polo estado arxentino, que formalmente considera o canal Beagle un paso bioceánico, pois doutra forma contradiría tratados limítrofes asinados con Chile.
Uso lexítimo

O fair use ou uso lexítimo é un concepto da lexislación estadounidense que permite baixo circunstancias especiais o uso de material protexido con dereitos de autor.
Se se trata de marcas rexistradas, os tribunais dos Estados Unidos consideran catro factores para determinar se é alegable a defensa de uso razoable: o propósito e o carácter do uso en disputa;
a natureza da obra protexida con dereitos de autor;
a importancia da parte utilizada en relación coa obra en total;
e o efecto de devandito uso no mercado sobre o valor da obra protexida con dereitos de autor.
No caso de marcas rexistradas, o usuario secundario debe demostrar que non está usando unha marca de nome descritiva, xeograficamente descritiva ou persoal no sentido das marcas rexistradas, senón só para describir os seus bens ou servizos, ou a orixe xeográfica dos mesmos, ou ben, para nomear á persoa que dirixe a empresa. Uso xusto das obras protexidas
Os dereitos dun autor sobre as súas obras teñen algunhas limitacións, das cales a máis importante é o uso razoable. Considérase uso razoable a utilización dunha obra con propósitos de crítica, realización de comentarios descritivos, noticias, ensino e investigación.
Para decidir se o uso dunha obra é razoable tamén se toma en conta algúns outros factores: Se o uso é sen fin de lucro e educativo ou se é comercial;
A porción do traballo utilizada;
O efecto dese uso sobre o mercado potencial ou o valor do traballo protexido.
Ussa, Nixeria

Ussa é unha Área de Goberno Local do Estado Taraba, en Nixeria. A súa capital é a poboación de Lissam. Ussa limita coa República do Camerún polo sur; e o río Donga forma a fronteira setentrional.
Ten unha área de 1. 495 km² e unha poboación de 92. 017 habitantes segundo o censo de 2006.
Ustaritz

Ustaritz (en francés e oficialmente; en éuscaro: Uztaritze) é unha vila da provincia vascofrancesa de Lapurdi. Está localizado a uns 13 km cara ó interior de Baiona.
Uztaritze foi o lugar da asemblea de líderes vascos locais antes da Revolución francesa.
Uta Hagen

Uta Thyra Hagen, nada en Gotinga o 12 de xuño de 1919 e finada en Greenwich Village o 14 de xaneiro de 2004, foi unha actriz e profesora estadounidense. Orixinou o papel de Martha na estrea en Broadway en 1962 de Who's Afraid of Virginia Woolf? , de Edward Albee, que a chamou "unha actriz fondamente verídica". Como Hagen estaba na lista negra de Hollywood, en parte a causa da súa asociación con Paul Robeson, as súas oportunidades no cinema diminuíron e centrou a súa carreira no teatro neoiorquino.
Posteriormente converteuse nunha influente profesora de interpretación no Herbert Berghof Studio de Nova York e escribiu textos sobre interpretación de grande éxito como Respect for Acting, con Haskel Frankel, e A Challenge for the Actor. As súas contribucións fundamentais á pedagoxía teatral foron unha serie de exercicios que construíu sobre o traballo de Konstantin Stanislavski e Yevgeny Vakhtangov.
Foi elixida para o American Theater Hall of Fame en 1981. Gañou en dúas ocasións o Tony á mellor actriz e recibiu un Tony especial en 1999. Traxectoria
Filla do historiador da arte Oskar Hagen e da cantante de ópera Thyra Leisner, a súa familia emigrou aos Estados Unidos en 1924. Criouse en Madison, Wisconsin, e en 1937 estableceuse en Nova York.
Debutou en 1937 como Ofelia en Hamlet en Dennis, Massachusetts, na compañía de Eva Le Gallienne, á que seguiu Nina de A gaivota de Anton Chekhov e a protagonista de Saint Joan, de George Bernard Shaw. Co seu marido José Ferrer interpretou o papel de Desdémona no Otelo de Paul Robeson.
Dende 1947 destacou como mestra de actores no HB Studio en Greenwich Village; entre os seus alumnos estiveron Matthew Broderick, Christine Lahti, Jason Robards, Sigourney Weaver, Liza Minnelli, Whoopi Goldberg, Jack Lemmon, Debbie Allen e Al Pacino. Vida persoal
Uta Hagen estivo casada con José Ferrer entre 1938 e 1948. Tiveron unha filla, Leticia (nada o 15 de outubro de 1940). Divorciáronse en parte pola relación de Hagen con Paul Robeson, coprotagonista de Otelo. Hagen casou con Herbert Berghof o 25 de xaneiro de 1957, unión que durou ata a morte del en 1990. Hagen faleceu en Greenwich Village en 2004 despois de sufrir un infarto en 2001. Premios
1951: Premio Tony á mellor actriz, The Country Girl
1963: Premio Tony á mellor actriz, Who's Afraid of Virginia Woolf?
1999: Premio Tony especial á toda unha vida
1999: Membro da American Academy of Arts and Sciences
2002: National Medal of Arts
Uterqüe

Uterqüe é unha empresa catalá pertencente ao grupo Inditex, especializada en accesorios para muller. En 2012 tiña 92 establecementos en 18 países e un beneficio de 74 millóns de €. A imaxe da marca Uterqüe (en latín "ambos" e "o un e o outro") foi feita pola axencia de publicidade Maxan da Coruña.
Utopía

A utopía é a idea ou representación dunha civilización ideal, fantástica e imaxinaria, referíndose a unha cidade ou a un mundo paralelo ao actual. É un termo que vén do grego e significa "bo lugar que non existe". Foi inventado por Thomas More, un escritor inglés e humanista, que estaba impresionado polas narracións extraordinarias de Américo Vespucio sobre a illa de Fernando de Noronha. More dixo que nesa illa podíase construír unha civilización perfecta e debido a isto escribiu un libro titulado Libellus, de optimo reipublicae statu, deque nova insulta Vtopiae no que Fernando de Noronha pasaría a ser o lugar perfecto da primeira utopía.
Utopía tamén pode considerarse como un modo optimista de ver o mundo e de ver as cousas como nos gustaría que fosen. Existen catro tipos de Utopía: a económica, a relixiosa, a política e a ambiental. Tipos de utopía
Económica
As utopías socialistas e comunistas centráronse na distribución equitativa dos bens, con frecuencia anulando completamente a existencia do diñeiro. Os cidadáns dedícanse ás labores que máis lles agrada e que se orientan ao ben común, permitíndolles contar con moito tempo libre para cultivar as artes e as ciencias.
As utopías capitalistas ou de mercado libre centrábanse na libre empresa, nunha sociedade onde todos os habitantes teñan acceso á actividade produtiva, e algúns (ou incluso ningún) a un goberno limitado ou mínimo. Alí os homes produtivos desenvolven o seu traballo, a súa vida social, e as demais actividades pacíficas en liberdade, apartados dun Estado intromisorio e espoliador. Relaciónanse en especial ao ideal do liberalismo.
Relixiosa
A visión que tiñan tanto no islam como no cristianismo respecto ao paraíso é a dunha utopía, en especial nas manifestacións populares: a esperanza dunha vida libre de pobreza, pecado ou de calquera outro sufrimento, máis alá da morte. Nun sentido similar, o nirvana do budismo pódese asemellar a unha utopía. As utopías relixiosas son concibidas principalmente coma un xardín das delicias, unha existencia libre de toda preocupación con rúas cubertas de ouro, nunha gozosa iluminación con poderes case divinos.
Política
Unha utopía global de paz mundial é con frecuencia considerada un dos finais da historia posiblemente inevitables.
Utopía e distopía na literatura

Utopía e distopía na literatura, ás veces referidas como ficción utópica e ficción distópica, son senllas denominacións para dous xéneros literarios nos que se exploran as estruturas sociais e políticas dentro dun determinado contexto. Características
Por unha banda, a ficción utópica desenvólvese arredor do concepto de utopía, termo que designa un mundo ideal onde todo é perfecto. Pola contra, a ficción distópica ten que ver cunha sociedade na que impera o sufrimento sistemático dos cidadáns.
Ambas as dúas, utopía e distopía, son comúns na ciencia ficción literaria.
Utøya

Utøya, que se pode tamén escribir Utoeya e ás veces é nas linguas latinas é decote mencionada como Utoya, é unha illa norueguesa de 0, 14 km² situada no lago Tyrifjorden, no municipio de Hole (condado de Buskerud). Desde o ano 1950 Utøya pertence á liga Laborista Xuvenil (Arbeidernes Ungdomsfylking, AUF), a rama xuvenil do Partido Laborista Noruegués, e nesta illa ten lugar un campamento de verán. O resto do ano alúgase como lugar de acampada ou para eventos pola empresa Utøya AS.
Neste lugar tiveron lugar parte dos atentados de Noruega de 2011.
Uxío Labarta

Uxío Santiago Labarta Fernández, nado en Santiago de Compostela o 28 de setembro de 1949, é un biólogo, investigador, economista, político e xestor público galego, vinculado ao Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo e ao CSIC. Traxectoria
Licenciado en bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, comezou a traballar en Vigo como investigador no IIM (Instituto de Investigacións Mariñas) do CSIC en 1972, do que foi secretario de 1979 a 1983. Foi director do gabinete de estudos da presidencia do CSIC (1983-86), asesor da presidencia do CSIC (1986-88), secretario do programa nacional de recursos mariños e acuicultura da Comisión Interministerial de Ciencia e Tecnoloxía (1988-90) e director do IIM (1990-1994).
Profesor de investigación no CSIC, asistiu ós cursos no Centro Oceanográfico de Brest (Francia), no que acadou a diplomatura en avaliación de recursos mariños pola FAO. Foi membro dos comités científicos da Comisión Internacional dos Caladoiros do Sueste Atlántico, onde estudou os caladoiros de pescada e crustáceos de África do Sur, e traballou na Comisión Internacional dos Caladoiros do Noroeste Atlántico co equipo que investigou os de bacallau e cefalópodos das augas do Canadá e dos Estados Unidos de América.
Membro plenario do Consello da Cultura Galega (1991-1993), foi deputado polo PSdeG-PSOE no Parlamento de Galicia na IV lexislatura, 1993-1997.
Diplomouse en Organización e Xestión da Investigación Científica polo Instituto Nacional de Administración Pública (INAP) de Alcalá de Henares. No ano 1997 doutorouse na USC coa tese Desarrollo larvario de Ostrea edulis L. Nutrición y reservas energéticas.
Foi fundador e presidente da Asociación de Biólogos de Galicia. Formou parte do consello de redacción da revista Braña, Boletín da Sociedade Galega de Historia Natural, e, dende 2003, da revista Grial. Foi xurado dos Premios da Crítica Galicia.
Foi coordinador en Galicia do Consello Superior de Investigacións Científicas (2006-2012). Obra
Asesor da Enciclopedia Galega Universal e columnista de La Voz de Galicia dende o ano 2002, é autor de varios libros, informes e máis de 150 artigos, no campo da investigación mariña, a pesca nas costas e rías galegas e a acuicultura, desde os puntos de vista económicos e ecolóxicos, en particular sobre enerxía fisiolóxica, nutrición e cultivo de moluscos bivalvos como o mexillón. Entre eles pódense citar: A pesca galega e a sua investigación, Rueiro, 1978. ISBN 84-85220-23-4.
A Galicia mariñeira, Biblioteca Básica da Cultura Galega, 1985, ISBN 84-7154-492-X.
Desarrollo larvario de Ostrea edulis L. Nutrición y reservas energéticas, 1997, tese de doutoramento. USC.
Desarrollo e innovación empresarial en la acuicultura. Una perspectiva gallega en un contexto internacionalizado, 2000, Fundación Caixa Galicia.
La industria del mejillón. Mercados internacionales, productos y países (con Eduardo P. Corbacho), 2000, Fundación Caixa Galicia.
Bateeiros, mar, mejillón. Una perspectiva bioeconómica (coordinador), 2004, Fundación Caixa Galicia. ISBN 84-95491-69-9.
V

O V (uve) é a vixésimo primeira letra do alfabeto galego, e representa o fonema oclusivo bilabial sonoro. Usos
Na numeración romana representa ó número 5.
En química, V é a abreviatura do elemento químico vanadio.
En electricidade é o símbolo do voltio.
V de Vendetta (filme)

V de Vendetta (en inglés: V for Vendetta) é un filme de ficción distópica dirixido por James McTeigue e estreado no 2006. Baséase na banda deseñada creada por Alan Moore e David Lloyd V for Vendetta en 1988. Estreouse en galego na TVG o 18 de xuño de 2009. Sinopse
Nun futuro non moi afastado, Inglaterra é un país totalitario. Tralo toque de queda nocturno, a moza Evey Hammond (Natalie Portman) é rescatada en plena rúa por un misterioso personaxe enmascarado, V (Hugo Weaving). A partir dese momento, a aparición de V orixinará unha revolución contra o goberno fascista, dirixido con man de ferro por un tirano (John Hurt). Personaxes
Hugo Weaving como V
Natalie Portman como Evey Hammond
Stephen Rea como Eric Finch
John Hurt como Adam Sutler
Stephen Fry como Gordon Deitrich
Tim Pigott-Smith como Peter Creedy
Rupert Graves como Detective Sarxento Dominic Stone
Natasha Wightman como Valerie Page
Imogen Poots como Valerie Page de xove
Roger Allam como Lewis Prothero
John Standing como Bispo Anthony James Lilliman
Sinéad Cusack como Doutora Delia Surridge
V for Vendetta (banda deseñada)

V for Vendetta é unha serie de dez volumes de banda deseñada escritos por Alan Moore e ilustrado por David Lloyd. Argumento
Nun futuro non moi afastado, Inglaterra é un país totalitario. Tras o toque de queda nocturno, a adolescente Evey Hammond é rescatada en plena rúa por un misterioso enmascarado que se fai chamar V. A partir dese momento, a aparición de V orixinará unha revolución contra o goberno fascista dirixido polo tirano Adam Susan. Adaptación cinematográfica
A banda deseñada V for Vendetta foi adaptada cinematograficamente como V de Vendetta por James McTeigue nunha obra que viu a luz en 2006. Entre o filme e a serie de banda deseñada hai lixeiras diferenzas, especialmente no que atinxe ás orixes de Evey Hammond (desenvolvidas con maior profundidade no cómic), a relación entre Hammond e a personaxe de Gordon Dietrich, a omisión (no filme) da historia de Rsoemary Almond, ou a supresión cinematográfica de varias referencias explícitas ao anarquismo.
V milenio a. C.

O V milenio a. C. abarcou o período comprendido entre o 5000 a. C. e o 4001 a. C. É imposible datar con precisión os acontecementos que ocorreron arredor deste milenio e todas as datas mencionadas aquí son estimacións baseadas principalmente en análises xeolóxicas e antropolóxicas. Sociedades
Crese que o rápido crecemento da poboación mundial do milenio anterior, causado pola Revolución neolítica, ralentizouse e estabilizouse bastante. Estimouse que había uns corenta millóns de persoas en todo o mundo no ano 5000 a. C. , cifra que chegou aos 100 millóns na Idade de Bronce Media, arredor do ano 1600 a. C.
Europa
A cultura Cucuteni-Trypillia (tamén coñecida como cultura tripiliana) comezou arredor do ano 4800 a. C. Centrouse na Moldova moderna e durou por tres fases definidas ata aproximadamente o ano 3000 a. C.
Desde aproximadamente o ano 4500 a. C. ata o 2500 a. C. , existiu un único dialecto chamado protoindoeuropeo como precursor de todas as linguas indoeuropeas modernas, pero non deixou textos escritos e a súa estrutura é descoñecida.
A cultura Vinča (5700 a. C. – 4200 a. C. ) continúa os trazos culturais do milenio anterior. Tivo a forma máis antiga de protoescritura, o que suxire a necesidade de arquivos astrolóxicos, científicos, astronómicos ou económicos (comerciais). Isto proporciona o exemplo máis antigo coñecido de fundición de cobre no Vello Mundo, estratificación social de tipo imperial con espazos comunais e redes comerciais a grande escala onde as súas figuras distintivas chegan ata Europa Occidental. A cultura remata co abandono e conflitos arredor do 4200 a. C.
A distribución de figuras de Venus da revolución agrícola anterior consólvese como arte dominante en Europa, continuando desde o VI milenio a. C.
A cultura Dimini xorde por primeira vez arredor do ano4800 a. C. , xunto co período Neolítico tardío de Grecia, onde o aumento das densidades de poboación é máis notable. Durante 400 anos, Dimini expandiuse imperialmente, absorbendo posteriormente a cultura Sesklo por completo antes da invasión e destrución final de Sesklo arredor do ano 4400 a. C. O período Neolítico final chega co período Calcolítico e un aumento da conexión cultural xunto coas rutas comerciais cara a Anatolia.
As linguas e culturas urálicas continúan expandíndose e migrando. A cultura Lyalovo (arredor do 5000-3650 a. C. ) foi equiparada co urheimat protourálico xunto coa relación cultural coa cultura cerámica de peite.
As construcións megalíticas continúan por toda Europa Occidental, cunha crecente estratificación social e complexidade social. Un dos sitios máis notables son os megálitos de Locmariaquer, o máis alto ten 20, 60 metros (67, 6 pés) de altura e máis de 330 toneladas, e serviu como lugar de peregrinación e inspiración. A complexa construción destes megálitos por toda Europa é representativa do poder da elite social, do clero relixioso, da comunicación directa a través de vastas distancias de terra e das grandes forzas laborais.