proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Juananco

Juan Morás Veiguela, coñecido como Juananco, nado na Coruña o 24 de xuño de 1928 e finado o 14 de marzo de 1989, foi un pescador e futbolista galego. Xogaba de centrocampista e destacou no Xuvenil e no Deportivo da Coruña. Traxectoria
Naceu no barrio coruñés de San Roque de Fóra, e comezou a xogar ao fútbol no Deportivo Ciudad e no Sin Querer. Neste último foi descuberto por Rodrigo, que o levou con el ao Fabril e logo ao Xuvenil. Xogou varios anos no Xuvenil, exercendo como capitán, e na tempada 1953/54 conseguiu un histórico ascenso á Segunda División.
En 1954 pasou a formar parte plenamente do primeiro equipo do Deportivo da Coruña, aínda que xa tiña xogado dous partidos de liga con este en 1950. Foi o único xogador do equipo en disputar todos os encontros da tempada 1954/55 na Primeira División, con Eduardo Toba no banco, e compartindo centro do campo con xogadores como Cuenca, Gárate ou Lechuga. Na xornada 21 marcou o seu único gol coa camiseta do Deportivo, batendo ao gardameta do Atlético de Madrid, Adolfo Riquelme, en Riazor (1-0). Disputou dúas tempadas máis na máxima categoría e outras dúas en Segunda, aínda que na última delas non dispuxo de minutos, e sumou un total de 101 partidos co equipo. En febreiro de 1959, ante a falta de minutos, regresou ao Xuvenil en calidade de cedido. Tralo remate da tempada deixou o Deportivo e marchou a Asturias, onde fichou polo CP La Felguera, onde xogou unha campaña e media. A continuación regresou á Coruña, onde militou en varios clubs modestos como o Sporting Coruñés, o Orillamar o Orzán ou o Torre, ademais de continuar coa súa profesión, pescador.
Naufraxio do La Isla
En outubro de 1970 tivo unha destacada participación nas labores de rescate tralo naufraxio do buque pesqueiro La Isla, que se afundiu fronte á Torre de Hércules cando regresaba do Gran Sol. Juananco dirixíase ao seu barco pesqueiro, o Segunda Isabelita, para saír a faenar xunto ao seu irmán Luis, Benito Canzobre, Gonzalo Pardo e San­tiago Varela, todos eles veciños de San Pedro de Visma: souberon entón do naufraxio do La Isla e decidiron saír na busca dos posibles náufragos. Foron os primeiros en chegar ao perigoso lugar, moi preto das rochas, e conseguiron salvar ao único supervivente (Ramón Seoane) e rescatar o primeiro dos catorce cadáveres que deixou o sinistro.
Juanjo Liñares

Juan José Linares Martiáñez, nado en Ordes o 6 de setembro de 1933 e finado en Madrid o 15 de novembro de 2009, foi un bailarín e investigador galego no campo do baile folclórico en xeral. Se ben o seu apelido era Linares, en Galicia era coñecido como Juanjo Liñares. Traxectoria
Deixou os estudos de Dereito para comezar coa danza. Foi estreito colaborador de Antonio Gades no ballet Fuenteovejuna, 1994, en cuxa elaboración traballou como experto en folclore. Durante 40 anos dedicouse por enteiro a investigar as danzas tradicionais de España, a difundilas e a ensinalas, dende que en 1970 tivo que abandonar os escenarios por problemas de saúde. Fundou varios grupos de danza, entre eles Sementes da Arte de Ordes.
Liñares tiña obras no repertorio do Balet Nacional de España, e estaba en posesión da medalla das Belas Artes, así como da Medalla de Bronce de Galicia. É fillo predilecto de Ordes e unha lúa leva o seu nome na mesma vila.
Tivo varios discípulos sobranceiros, entre eles Javier García, que exerce a docencia no Colexio Estudo, no que o folclorista galego é unha materia de estudo máis. Tamén foi mestre de Manuel Segovia, que dirixe a Compañía Ibérica de Danza ou Aida Gómez, que preparou algún traballo xunto a el. Premios e distincións
Premio de Honor FACIDE
Medalla de Ouro da FEAF
Medalla de Ouro de Ordes
Medalla de prata de Belas Artes
Medalla de Galicia no 2003 na categoría de Bronce
Diploma do Mestre do Mundo, outorgado pola Universidade Northeastern de Illinois-Chicago
Patrón do Spanish Dance Institut de Perth-Australia Legado
Deixou un legado de centos de traxes rexionais á Fundación que leva o seu nome. Juanjo Liñares finou so uns meses antes da inauguración do museo que leva o seu nome, o Museo Juanjo Liñares onde poden verse expostos un gran número de traxes así como outras coleccións que o artista tamén deixou á Fundación (cruces, libros). É posiblemente unha das mellores coleccións de traxes da Península Ibérica. [Cómpre referencia]
Juanjo Sáez

Juanjo Sáez Domper (Barcelona, 1972), debuxante e ilustrador catalán, estrela da nova cultura indie barcelonesa. Vida e obra
Juanjo Sáez naceu en Barcelona en 1972. Neto de pasteleiro e fillo dun representante dunha pequena empresa téxtil, de complexión miúda e con crises asmáticas desde os tres anos, estudará na Escola Massana de arte e deseño, onde comeza a súa carreira no mundo do cómic da man de Círculo Primigenio, un fanzine de referencia de mediados dos noventa feito na propia escola. Publicou en revistas gratuítas de tendencias como AB e. H (Punto hache). Na actualidade colabora en xornais como El Periódico de Catalunya, La Vanguardia e El Mundo e en publicacións musicais como Rock de Lux e Factory.
É autor de traballos publicitarios para diversos clubs e para festivais de música: Gutiérrez Festival, Dr. Music, Benicassim. Deseñou portadas de discos para a discográfica Cosmos Records e realizou o anuncio de animación para o Festival Curt Ficcions e a campaña de publicidade "Menta" (Cable, telefonía e Internet de Cataluña). Esporadicamente colabora en tarefas de animación de curtametraxes. O estilo
Posuidor dun humor ácido e punxente e dun estilo altamente persoal, o seu grafismo naïf, de trazo case infantil, directo e minimalista, retrata a cultura, tanto alternativa como de masas, da Barcelona (ou, para o caso, de moitas outras urbes) de comezos do século XXI: a prensa gratuíta, as profesións modernas (deseñadores, modelos, fotógrafos, artistas e produtores independentes, djs etc. ), o mundo da censura e da autocensura, a omnipresenza do deseño, da moda e da publicidade, a obsesión polas marcas, os festivais, o techno, os clubs e o movemento gay, ou o seu propio oficio de publicista e ilustrador.
En Vivindo do conto (Viviendo del cuento), unha especie de historia autobiográfica construída a partir das tiras publicadas en. H, é capaz de facer un personaxe de si mesmo para convertelo en protagonista, á vez irónico e sentimental, da crónica urbana e underground do seu tempo. Juanjo Sáez esgarabatea nos seus debuxos coa inxenuidade con que o faría un neno de escola no seu caderno. Servíndose dunha deliberada falta de virtuosismo, os seus debuxos sinxelos recrean, a través das súas cores puras e coa lingua directa e espontánea de quen se dirixe a un amigo, as súas experiencias como ilustrador e aprendiz de publicitario ó longo de dez anos.
Os debuxos e textos manuscritos de Juanjo Sáez (na antítese estética do seu compatriota Jordi Labanda) son a mellor demostración de que todo o mundo pode ser artista a pesar (ou grazas) ós seus erros e imperfeccións. Só é necesario, como indica Pepo Pérez, ter algo que expresar, e a ousadía e vontade para facelo. Listaxe de obras
Buenos tiempos para la muerte, noveliña gráfica (Morsa, 2000)
Dentro del sombrero, literatura infantil ilustrada, (Kónikos, 2001)
Viviendo del cuento, novela gráfica, (Mondadori, 2004)
El Arte. Conversaciones imaginarias con mi madre, novela gráfica (Mondadori, 2006) Galardóns
No campo da publicidade, o seu talento e orixinalidade foron recoñecidos cun primeiro premio do Festival de Publicidade de San Sebastián e dous ouros en Cannes.
Judas and the Black Messiah

Judas and the Black Messiah é un filme estadounidense de 2021 dirixido e producido por Shaka King. É un filme biográfico sobre Fred Hampton (interpretado por Daniel Kaluuya), presidente da sede de Illinois dos Panteras Negras no Chicago de finais dos 60, e William O'Neal (interpretado por LaKeith Stanfield), un informante do FBI. Jesse Plemons, Dominique Fishback, Ashton Sanders, Darrell Britt-Gibson, Lil Rel Howery, Algee Smith, Dominique Thorne e Martin Sheen compoñen o resto do elenco. O guión foi escrito por Shaka King e Will Berson, e baséase nunha historia de Kenny e Keith Lucas. Personaxes
Judy Garland

Judy Garland, nada co nome de Frances Ethel Gumm en Grand Rapids, Minnesota, o 10 de xuño de 1922 e finada en Londres, Reino Unido, o 22 de xuño de 1969, foi unha actriz e cantante estadounidense.
O seu papel máis coñecido foi Dorothy Gale en The Wizard of Oz (1939). Foi nomeada para o Óscar á mellor actriz e gañou moitos outros premios na súa carreira. Era a nai da actriz e cantante Liza Minnelli.
Jugendstil

Jugendstil, estilo xuvenil en alemán, foi un movemento artístico, particularmente nas artes decorativas, que influíu principalmente en Alemaña, Austria e noutros lugares de Europa en menor medida desde aproximadamente 1895 ata preto de 1910. Foi a contraposición alemá e austríaca do Art Nouveau. Os membros do movemento estaban reaccionando contra o historicismo e o neoclasicismo das academias oficiais de arte, arquitectura e deseño. Tomou o seu nome da revista de arte Jugend, fundada polo artista alemán Georg Hirth. Foi especialmente activo nas artes gráficas e na decoración de interiores.
Os seus principais centros de actividade foron Múnic, Viena e Weimar e a Colonia de Artistas de Darmstadt fundada en Darmstadt en 1901. As figuras importantes do movemento incluíron o artista gráfico suízo Hermann Obrist, Otto Eckmann, o arquitecto e decorador belga Henry van de Velde, así como os austríacos, Otto Wagner, Joseph Maria Olbrich, Gustav Klimt e Koloman Moser, entre outros. Nos seus primeiros anos, o estilo estivo influenciado polo estilo moderno británico. Tamén estivo influenciado polas estampas xaponesas. Máis tarde, baixo a influencia dos secesionistas, tendeu á abstracción e ás formas máis xeométricas.
De 1898 a 1903, a Secesión Vienesa, dirixida por Gustav Klimt e Max Kurzweil publicou a revista Ver Sacrum, unha importante crónica de moitas das achegas artísticas dos grupos ao mundo da arte e do deseño.
O Pavillón da Secesión, rematado en 1898 por Joseph Maria Olbrich en Viena, é considerado un dos edificios modernistas máis destacados de Europa ao estilo da Secesión de Viena.
Jujurieux

Jujurieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Jules Barbey d'Aurevilly

Jules Amédée Barbey d'Aurevilly, nado en Saint-Sauveur-le-Vicomte o 2 de novembro de 1808 e finado en París o 23 de abril de 1889, foi un escritor francés. Traxectoria
Fillo dunha familia monárquica normanda. Estuda en París e dereito en Caen. En 1833 volta a París e vive como un dandi, escribe relatos e colabora como crítico literario no xornal Constitucionnel en 1845. Defende a Balzac e Baudelaire en 1857 pero ataca Os miserables de Victor Hugo en 1862. En 1871 ingresa na Garda Nacional. A súa obra máis coñecida é Les diaboliques (1874), unha colección de seis relatos, historias de paixóns e crimes, no que as mulleres xogan un papel central.
Jules Bordet

Jules Jean Baptiste Vincent Bordet, nado en Soignies o 13 de xuño de 1870 e finado o 6 de abril de 1961, foi un médico inmunólogo e microbiólogo belga. O xénero de bacterias Bordetella recibe ese nome na súa honra. Traxectoria
Licenciouse en Física na Universidade Libre de Bruxelas e empezou a traballar no Instituto Pasteur de París en 1894. En 1899 fundou o Instituto Pasteur en Bruxelas.
No ano 1919 concedéuselle o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina polo achado da capacidade bactericida do soro do sangue dos mamíferos, acción mediada por dous compoñentes, un termoestable, os anticorpos e outro termolábil, coñecido como complemento, e pola definición da ligazón no complexo antíxeno-anticorpo, a chamada fixación de complemento, para producir inmunidade.
Foi o descubridor do bacilo que produce a tose ferina, o Bordetella pertussis e desenvolveu unha vacina contra a enfermidade.
En 1933 preside o Consello Científico do Instituto Pasteur de París Honras
En Bruxelas atópase o gran hospital que se chama Jules Bordet.
Jules Maurice

Jules Maurice, nado en Douai, Hauts-de-France, o 19 de marzo de 1859 e finado en París o 30 de xuño de 1938, foi un numismático francés. Traxectoria
Jules Maurice, nado nunha familia de maxistrados, cursou os estudos de Medcina, aínda que nunca chegou a exercer esta profesión.
O contacto co numismático Ernest Babelon espertou o seu interese pola moeda imperial romana e afondou no estudo das emisións do príodo constantiniano, a partir do cal comezou a facer sobre este tema as súas primeiras publicacións en revistas de arqueoloxía e numismática, sinaladamente francesas, británicas e italianas.
A súa obra cumio é un compendio monográfico da numismática constantiniana que recolle o resultado das súas investigacións previas en tres volumes, publicados entre 1908 e 1912.
Entre outras entidades asociativas e académicas, Maurice foi nomeado membro honorario da Royal Numismatic Society, de Londres, o 16 de xuño de 1904. Pertenceu tamén á Sociedade Francesa de Numismática e á Sociedade Nacional de Anticuarios de Francia, que presidiu ata 1922. Recoñecementos
(1929): Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres. Publicacións
Con anterioridade a 1908, Maurice publicou numerosos artigos en revistas numismáticas do seu tempo acerca da actividade dos obradoiros monetarios do baixo Imperio, que posteriormente serviron para compor o seu traballo monográfico máis sobranceiro: Numismatique constantinienne.
Artigos
(1900). "L'atelier monétaire de Londres (Londinium) pendant la période constantinenne". En Numismatic Chronicle. 3ª serie. Nº 20. Páxinas 108-147.
(1902). "L'atelier monétaire d'Ostia pendant la période Constantinenne sous les règnes de Maxence et de Constantin". En Rivista Italiana di Numismatica, 15. Páxinas 41-65.
(1905). "L'atelier monétaire d'Heraclèe de Thrace pendant la période constantinenne". En Numismatic Chronicle. 4ª serie. Nº 5. Páxinas 120-178.
(1905). "L'atelier monétaire d'Arles pendant la période constantinienne". En Rivista Italiana di Numismatica, 18. Páxinas 44-88.
Monografías
(1908-1912). Numismatique constantinienne. Leroux, París.
(1908). T. I: Iconographie et chronologie, description historique, des émissions monétaires.
(1911). T. II: La dynastie héracléenne dans l'Empire des Gaules [. .. ].
(1912). T. III: La persécution de Maximin Daza, dénominations des espèces monétaires de bronze [. .. ].
(1924). Constantin le Grand: l'origine de la civilisation chrétienne. Spes.
Jules Quicherat

Jules Étienne Joseph Quicherat, nado en París o 13 de outubro de 1814 e finado na mesma cidade o 8 de abril de 1882, foi un historiador e arqueólogo francés, coñecido pola edición do Procès de condamnation et de réhabilitation de Jeanne d'Arc (5 vol. , 1841-1849) e por estar considerado un dos pioneiros do estudo da arqueoloxía en Francia. Irmán do latinista Louis Marie Quicherat. Traxectoria
Estudou no Collège Sainte-Barbe, onde recibiu unha educación clásica, máis tarde escribiu unha historia do centro en tres volumes. En 1835 entrou na École des chartes en 1834, obtendo o título de arquivista paleógrafo, e logo pasou a traballar na Bibliothèque Royale, en 1847 inaugurou un curso de leccións de arqueoloxía na École des chartes, e máis tarde foi designado profesor de arqueoloxía medieval e mais tamén asumiu en 1849 o posto de profesor de diplomática daquela escola, que dirixiu desde 1871 ata a súa morte. Cara ao final da súa vida comezou a transcribir as leccións de arqueoloxía, que se publicaron postumamente. Obras
Procès de condamnation et de réhabilitation de Jeanne d'Arc (5 vol. 1841-1849)
Aperçus nouveaux sur l'histoire de Jeanne d'Arc (1850)
Thomas Basin (1855-1859)
L'Alésia de César rendue à la Franche-Comté (1857)
Histoire de sainte Barbe (1860-1864)
De la formation française des anciens noms de lieu (1868)
Histoire du costume en France (1875)
Rodrigue de Villandrando (1879)
Mélanges d'archéologie et d'histoire (1885-1886), póstumo.
Julia

Julia é unha linguaxe de programación de alto nivel e dinámica que se deseñou pensando na actual necesidade da alta eficiencia numérica e computacional das ciencias, sen deixar de lago a programación de propósito xeral, uso na web ou como linguaxe de especificación. Julia xorde en 2009 como un proxecto aberto que comezaron Stefan Karpinski, Viral Shah, Alan Edelman e Jeff Bezanson, coa intención de crear unha linguaxe rápida e sinxela de aprender, e que fose escalable. Está orientada a aplicarse en ciencias como a física, a ecoloxía, as finanzas, a robótica e similares. Busca ser de rápida execución, como as linguaxes estáticas como C ou Fortran, e ao mesmo tempo de rápido desenvolvemento, como R e Python. É de código aberto e ten unha licenza MIT.
Os aspectos que destacan da linguaxe Julia son que o seu paradigmas de programación está no seu sistema de polimorfismo paramétrico, os tipos propios dunha linguaxe totalmente dinámica, en ser paralela e distribuída e ter un paradigma de ligazóns dinámicas. Ten a capacidade de chamar ás librarías das linguaxes C e Fortran sen código intermedio. Julia emprega a recolección de lixo, usa unha avaliación continua e librarías eficientes para o cálculo de puntos flotantes, álxebra lineal, xeración de números aleatorios, transformacións de Fourier rápida e busca de expresións regulares.
Julia Arrojo Suárez

Julia Arrojo Suárez, nado en Becerreá cara a 1899, foi unha mestra e política galega. Traxectoria
Irmá de Claudio Arrojo Suárez. Veciña de Eixibrón. Foi mestra en Rubaíño (Muras) e As Revoltas (Begonte). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituída. Xulgada en Lugo por rebelión militar, o proceso foi suspendido por internamento psiquiátrico no Hospital de Lugo. Foi recluída no Manicomio de San Luis en Palencia en 1937. Sometida a depuración, foi confirmada no seu posto en decembro de 1940.
Julian Assange

Julian Paul Assange, nado en Townsville (Queensland) o 3 de xullo de 1971, é un xornalista, programador e activista de Internet australiano, coñecido por ser o portavoz e editor do sitio web WikiLeaks. Traxectoria
Assange estudou física e matemáticas na Universidade de Melbourne até 2006, cando empezou a implicarse profundamente en Wikileaks. Foi descrito como moi autodidacta e cumpridamente lido en ciencias e matemáticas. Tamén estudou filosofía e neurociencia. Na súa páxina web, describiu como representou á súa universidade na Competición Nacional Australiana de Física en 2005.
Wikileaks
Wikileaks foi fundado en 2006. Assange está entre os nove membros asesores, e é o voceiro diante dos medios de comunicación. Tamén foi nomeado director e fundador do sitio e ten a decisión final no proceso de exame dos documentos presentados ao sitio. Como todos os integrantes do sitio, Assange traballa en calidade de voluntario. Kristinn Hrafnsson tomou as rendas da organización a partir da súa detención o 7 de decembro, en cumprimento da orde europea de detención internacional emitida desde Suecia, pola policía metropolitana de Londres despois de presentarse nunha comisaría pola súa propia vontade, ao estar acusado dos delitos de violación, abusos sexuais e coacción, cargos polémicos que a día de hoxe non están en absolutos claros.
Reaccións ao arresto
Perante a detención de Assange acusado pola fiscalía sueca dos supostos delitos de violación, abusos sexuais e coacción, e a negativa da xustiza británica a que saia en liberdade baixo fianza creouse a FreeAssange. org, unha plataforma de apoio pola liberdade de Assange. Os seus partidarios consideran que a acusación é falsa e que a intensificación da procura de Assange coincidiu coa publicación por parte de Wikileaks e outros cinco órganos de prensa de cables diplomáticos confidenciais estadounidenses, o que provocou a indignación dos Estados Unidos e de numerosos países afectados polas revelacións e consecuentemente as presión internacionais para lograr o seu encarceramento.
Detención en 2019
O 11 de abril de 2019 foi detido dentro da embaixada de Ecuador, onde estivo asilado durante seis anos e dez meses, despois de que o presidente de Ecuador, Lenín Moreno, anunciase a retirada do asilo. Ecuador ten a promesa do Reino Unido de que non será extraditado a un país no que poida ser condenado a morte. A detención xurdiu da orde europea de detención emitida por Suecia no 2010, aínda que foi retirada no 2017 pola baixa posibilidade de extradición.
Diversas declaracións coinciden en que a detención ten a súa orixe na persecución dos EEUU contra Assange, pola filtración de datos e vídeos de Wikileaks proporcionados por Chelsea Manning, amosando entre outras, probas sobre a comisión de crimes de guerra.
Liberación en 2024
Logo de alcanzar un acordo xudicial cos Estados Unidos, que o perseguiu durante 14 anos, acadou a liberdade.
Julian Huxley

Julian Sorell Huxley, nado en Londres o 22 de xuño de 1887 e finado o 14 de febreiro de 1975, foi un biólogo, escritor, humanista e internacionalista británico, coñecido polas súas contribucións á popularización da ciencia a través de libros e conferencias. Foi o primeiro director da Unesco e foi nomeado cabaleiro británico en 1958.
Huxley formaba parte dunha familia distinguida. O seu irmán era o escritor Aldous Huxley, e era medio irmán doutro biólogo, o premio Nobel Andrew Huxley; o seu pai foi o escritor e editor Leonard Huxley; e o seu avó paterno foi o biólogo Thomas Henry Huxley, famoso por ser colega e apoiar a Charles Darwin. O seu avó materno foi o académico Tom Arnold.
Julian Schwinger

Julian Seymour Schwinger, nado o 21 de febreiro de 1918 e finado o 16 de xullo de 1994, foi un físico teórico norteamericano. Formulou a teoría de renormalización e predixo o fenómeno dos pares electrón-positrón coñecido como o efecto Schwinger. Compartiu o Premio Nobel de Física en 1965 polo seu traballo na electrodinámica cuántica (QED), xunto con Richard Feynman e Shinichiro Tomonaga. Traxectoria
Schwinger naceu en Nova York e estudou no City College of New York. Despois foi transferido á Universidade de Columbia, onde recibiu a súa B. A. (graduación) en 1936 e o seu Ph. D. (doutoramento, supervisado por Isidor Isaac Rabi) en 1939. Traballou na Universidade de California, Berkeley (con Robert Oppenheimer) pasando loga á Universidade de Purdue.
Durante a segunda guerra mundial Schwinger traballou no Laboratorio de Radiación do MIT, dando o soporte teórico para o desenvolvemento do radar. Intentou aplicar o seu coñecemento como físico nuclear ós problemas de enxeñaría do electromagnetismo, e chegou ós resultados da dispersión nuclear. De resultas, Schwinger comezou a aplicar o seu coñecemento da radiación á física cuántica.
Logo da guerra, Schwinger deixou Purdue pola Universidade Harvard, onde ensinou dende 1945 a 1972. Casou en 1947. Durante este tempo, desenvolveu o concepto de renormalización, que explicaba o Efecto Lamb no campo magnético do electrón. No seu estudo das partículas elementais, chegou á conclusión de que os neutrinos poden pertencer a múltiples variedades, asociadas cos tipos de leptóns como o electrón e o muón, o que foi verificado experimentalmente en anos recentes.
Tendo supervisado máis de setenta disertacións doutorais, Schwinger é coñecido como un dos máis prolíficos asesores en física. Catro dos seus estudantes gañaron o Premio Nobel: Roy J. Glauber, Ben Roy Mottelson, Sheldon Lee Glashow e Walter Kohn (este último en Química).
Na súa longa carreira, non conforme coa complexidade doutras explicacións dos experimentos con partículas elementais, Schwinger desenvolveu a teoría fonte. Schwinger deixou Harvard en 1972 por unha posición na Universidade de California, Los Ángeles onde continuou co seu traballo na source theory, ata a súa morte. Schwinger e Feynman
Como físico famoso, Schwinger foi comparado ocasionalmente con outro lendario físico da súa xeración, Richard Feynman. Schwinger fixo física dun xeito máis matemático, especialmente na Teoría cuántica de campos. Por contraste, Feynman foi máis intuitivo e o seu seguido diagrama de Feynman aproxímase a QFT. Schwinger discrepou cos diagramas de Feynman ata rexeitalos completamente nas súas clases.
Juliana Hatfield

Juliana Hatfield, nada o 27 de xullo de 1967 en Wiscasset, Maine, é unha guitarrista e compositora estadounidense que tocou nas bandas de indie rock Blake Babies e Some Girls e na actualidade actúa en solitario. Traxectoria
Hatfield naceu en Wiscasset, Maine, filla de Phillip M. Hatfield, un radiólogo, e de Julie Hatfield, unha antiga editora de moda para The Boston Globe. Medrou en Duxbury, Massachusetts, moi preto de Boston. A pesar de estar próxima a fervente cidade de Boston, en Duxbury Juliana tivo un acceso tardío ao rock. Dende pequena interesouse pola música, estudou piano e cantaba, pero só achou o seu camiño cando descubriu bandas como Replacements e Velvet Underground. Na súa época de universitaria mudouse a Boston para estudar canto no Berklee College of Music, xa coa idea de formar unha banda. Alí coñeceu a John Strohm (guitarrista) e a Brenda Love (batería) e con eles formou Blake Babies, en 1986.
Blake Babies
Blake Babies lanzou o seu primeiro álbum, Nicely, Nicely, en 1987, e a partir dese momento a banda comezou a definir o seu son aproximándose a bandas contemporáneas como R. E. M. e Throwing Muses, con Juliana como principal compositora e vocalista.
A banda editou dous discos máis, Earwig e Sunburn, e converteuse nunha das bandas máis prometedoras da escena de Boston, xunto con The Lemonheads. Nese momento, xusto cando estaban a piques de dar o salto ao gran público, Blake Babies anunciou a súa disolución. Strohm e Brenda Nunes formaron Antenna e Juliana comezou a súa carreira en solitario.
Carreira en solitario
O seu primeiro disco en solitario, Hey Babe, foi lanzado a través do selo Mammoth Records en 1992 e converteuse nun dos traballos independentes máis vendidos dese ano, superando a cifra das 300. 000 copias vendidas. Hatfield recrutou unha sección rítmica formada polo antigo batería de Moving Targets e Bullet LaVolta Todd Phillips, e polo baixista de Thudpucker Dean Fisher, converténdose en The Juliana Hatfield Three.
Hatfield acadou o estrelato dentro do rock alternativo coa edición en 1993 de Become What You Are (baixo o nome de The Juliana Hatfield Three). Varios temas do disco foron emitidas regularmente en grandes emisoras estadounidenses, co seu tema "My Sister" converténdose no maior éxito da súa carreira, chegando ao número 1 da lista Modern Rock Tracks. Partes do vídeo de "Universal Heartbeat" aparecería nun episodio de Beavis and Butt-Head. Outra das súas cancións, "Spin the Bottle", foi usada na banda sonora da película Reality Bites (1994). Hatfield tamén apareceu na portada da revista Spin. Discografía
En solitario
Hey Babe - 1992 (Mammoth)
Become What You Are - 1993 (Atlantic)
Only Everything - 1995 (Atlantic)
Bed - 1998 (Zoë / Rounder)
Beautiful Creature - 2000 (Zoë / Rounder)
Total System Failure - 2000 (Zoë / Rounder)
In Exile Deo - 2004 (Zoë / Rounder)
Made in China - 2005 (Ye Olde Records)
Con Blake Babies
Nicely, Nicely - 1987 (Chewbud Records)
Earwig - 1989
Slow Learner - 1989 (Utility Records)
Sunburn - 1990
Rosy Jack World (EP) - 1991
Innocence & Experience - 1993
God Bless The Blake Babies - 2001
Epilogue (EP) - 2002
Juliana Rotich

Juliana Rotich é unha profesional das tecnoloxías da información que desenvolveu ferramentas de web para solucionar crises informativas por medio do crowdsourcing e para cubrir temas relacionados co medio ambiente. Foi a directora executiva de Ushahidi, un proxecto de software de código aberto que utiliza xeolocalización colaborativa, teléfono móbil e datos web para proporcionar medios de comunicación no medio dunha crise informativa. Traxectoria
Rotich é de Kenya. Ten un grao en tecnoloxías da información pola Universidade de Missouri e traballou no eido da industria das tecnoloxías da infomación por máis dez anos.
Foi a directora executiva de Ushahidi até setembro do 2015, cando deixou a organización para perseguir outros intereses.
"Ushahidi" É a palabra en suahili para "testemuño". Ushahidi foi posto en práctica por vez primeira durante a crise de elección presidencial kenyana de 2007-8. Dende entón foi utilizado en Chile, Xapón, Nova Zelandia, Australia, Paquistán, Tanzania, e Haití.
Como blogueira, é autora de artigos en Afrigadget. com, vén actuando como editora medioambiental de Global Voces Online (en galego: Voces globais en liña) e participou na conferencia TED en Arusha en 2007. Como oradora, é coñecida polos seus comentarios sobre a tecnoloxía en África e por expresar as súas preocupacións sobre a perda de bosque indíxena e das áreas de captación de auga en Kenya. É unha socia sénior de TED.
En 2011, Rotich foi nomeada empresaria social da Fundación Schawb do ano en África polo Foro Económico Mundial. En 2013 recibiu o Impact Award na conferencia DLDwomen 2013 celebrada en Múnic. En 2014, Rotich presentou a Conferencia anual do deseño Indaba en Cidade de Cabo.
En 2017 participou no cumio W20 en Berlín, Alemaña, na que participou nunha mesa redonda xunto coa chanceler Angela Merkel, a directora do FMI Christine Lagarde, a raíña Máxima dos Países Baixos, a ministra canadense de asuntos exteriores, Chrystia Freeland, Ivanka Trump entre outras, representando ao BRCK.
Julie Hayden (mestra)

Julie Hayden, ás veces Julia Hayden, nada en Spring Hill no condado de Maury, Tennessee, c. 1857 e finada o 21 de agosto de 1874, foi unha mestra afroamericana de dezasete anos asasinada por membros da Liga do Home Branco, un grupo terrorista racista. O asasinato tivo lugar uns días despois de comezar a traballar como docente nunha escola para nenos negros en Tennessee. Traxectoria
Hayden criouse en Spring Hill no condado de Maury, Tennessee. Estudou na Universidade Central de Tennessee en Nashville, a cal era unha universidade para a formación de mestres negros.
Asasinato
Hayden mudouse de Nashville a Hartsville, no condado de Trousdale, Tennessee para "educar á xente negra". Daquela, ensinar ás persoas negras a ler era "interpretado como un desafío ao control branco".
No momento do asasinato, Hayden vivía con Emery Lowe e a súa muller, Pink, como hóspede. Tres días despois da súa chegada en Hartsville, o 21 de agosto ás 2: 00 da mañá, o fogar de Lowe foi invadido por membros da Liga do Home Branco, que a perseguiron pola casa e disparáronlle, matándoa. Segundo o xornal Harper's Weekly, "Os seus asasinos fuxiron, non é probable que a morte de Julia Hayden nunca sexa vingada, a non ser que a nación insista en exterminar á Liga do Home Branco. "
En agosto de 1874, a Republican Banner informou que o Comisario de policía de Instrución Pública, o Coronel John Fleming, pedíralle a Robert S. Smith, o Comisario de policía do condado de Trousdale, que proporcionase un informe sobre o asasinato. En setembro de 1874, os cidadáns negros de Spring Hill, onde vivía a familia de Hayden, pedironlle ao Gobernador de Tennessee, John C. Brown, que os asasinos fosen atopados e arrestados.
Presentáronse cargos contra Pat Lyons e J. Bowen Saunders. Durante o xuízo, Saunders admitiu que matou a dúas persoas negras. En outubro de 1874 os acusados foron liberados cunha fianza de 3500$.
Segundo Alan Friedlander e Richard Allen Garber, Hayden "converteuse no emblema da violencia sureña".
Julie Payette

Julie Payette, nada o 20 de outubro de 1963, é unha enxeñeira e astronauta canadense, que serviu como gobernadora xeral do Canadá entre 2017 e 2021. Payette completou dous voos espaciais, o STS-96 e STS-127, rexistrando máis de 25 días no espazo. Serviu como astronauta xefe para a Axencia Espacial Canadense, e serviu noutras funcións para a NASA e AEC, por exemplo como CAPCOM.
En xullo de 2013, Julie Payette foi nomeada xefa de Operacións (COO) do Centro de Ciencias de Montreal no Porto Vello de Montreal. En abril de 2014, foi nomeada membro do directorio do Banco Nacional do Canadá.
O 13 de xullo de 2017, Payette foi proposta como nova gobernadora xeral do Canadá polo primeiro ministro Justin Trudeau. A raíña Isabel II, seguindo a recomendación do primeiro ministro Trudeau, aprobou a súa designación. Tomou posesión o 2 de outubro de 2017.
Payette dimitiu o 21 de xaneiro de 2021 no medio da publicación dun informe da Oficina do Consello Privado que a acusaba de acosar a funcionarios públicos da Oficina do Gobernador Xeral. Dixo que apoiaba a investigación sobre o acoso laboral.
Julio Aneiros

Julio Germán Aneiros Fernández, nado en Valdoviño o 19 de agosto de 1916 e finado en Ferrol o 16 de xaneiro de 2006, foi un dirixente sindicalista e político comunista galego. Traxectoria
Traballador da desaparecida Empresa Nacional Bazán (despois, Navantia), a mediados dos anos corenta organizou as primeiras estruturas do Partido Comunista de España na empresa. En 1946 participou nas primeiras mobilizacións e peches de traballadores no Ferrol e os estaleiros galegos na folga do aceite. A folga foi reprimida con dureza, moitos traballadores foron presos, todos os participantes despedidos e o proceso de readmisión demorouse por un ano nalgúns casos.
A principios dos anos sesenta, Aneiros entrevistouse en París co secretario xeral do PCE, Santiago Carrillo, para conformar a estrutura interna do Partido Comunista en Galicia e o embrión das Comisións Obreiras de Galicia. Xunto a Paco Filgueiras e Paco Balón creou a estrutura de CCOO. Durante esa década, foi detido en varias ocasións, chegando a ser torturado. En 1967 foi procesado por primeira vez polo Tribunal de Orde Pública, o que volveu a ocorrer en 1969 e 1971, con sucesivas condenas, ingresos en prisión e posteriores indultos.
O 7 de marzo de 1972, un paro de media hora dos traballadores de Bazán, desembocou no despedimento de dous dos seus líderes sindicais, Rafael Pillado Lista e Julio Aneiros. Tres días despois, o 10 de marzo, Bazán pechou e os traballadores, en protesta, realizaron unha manifestación na que participaron os despedidos xunto o cadro de persoal de Bazán e os líderes sindicais Manuel Amor Deus e José María Riobó, entre outros. Os enfrontamentos de obreiros e forzas da orde terminaron con dous traballadores mortos por disparos da policía, Amador Rey e Daniel Niebla. Julio Aneiros foi ferido gravemente por un disparo no peito. Porén, foi detido antes da alta médica e xulgado como instigador da protesta. A represión non evitou que en setembro, os traballadores dos estaleiros, e doutras empresas industriais de Vigo, se mobilizaran con máis de quince mil traballadores e declarasen unha folga xeral que durou dúas semanas, á que seguiron, de novo, despidos masivos, pero na que Comisións Obreiras e outros movementos sindicais fora do aparato franquista mostraron a súa capacidade de resposta e organización. Julio Aneiros permaneceu preso e saíu coa primeira lei de amnistía.
Durante a Transición democrática foi líder do Partido Comunista de Galicia e de Comisións Obreiras. Traballou trinta e oito anos nos estaleiros ferroláns e mantivo o seu compromiso político e sindical ata o seu falecemento. En marzo de 2016 o Concello de Ferrol dedicou unha rúa na súa honra.
Julio Anguita

Julio Anguita González, nado o 21 de novembro de 1941 en Fuengirola e finado en Córdoba o 16 de maio de 2020, foi un político comunista andaluz. Traxectoria
Procedente dunha familia de militares e gardas civís, estudou maxisterio e posteriormente historia na Universidade de Barcelona, militante do Partido Comunista de España desde 1972 (ou 1974), foi alcalde de Córdoba entre 1979 e 1988, candidato á presidencia da Xunta de Andalucía en 1986, elixido secretario xeral do PCE en 1988, cando se formou Izquierda Unida converteuse no seu coordinador xeral. Deputado no Congreso dos Deputados (1989-2000). En 1999 deixou a secretaría do seu partido tras sufrir problemas cardiovasculares.
Durante o seu liderado IU mantivo unha política moi belixerante co goberno do PSOE, con posturas próximas á ortodoxia comunista, e opostas á Europa de Maastricht, favorecendo acordos puntuais co Partido Popular, o que provocou enfrontamentos no interior da coalición que levan á expulsión da corrente Nueva Izquierda e a ruptura con Iniciativa per Catalunya, pero tamén é certo que con el IU obtivo os mellores resultados electorais da súa historia.
O seu fillo, Julio Anguita Parrado, xornalista, morreu cando cubría coas tropas norteamericanas a invasión de Iraq de 2003 por un disparo iraquí.
Julio Cachafeiro Carballeira

Julio Cachafeiro Carballeira, nado en Meira cara a 1906 e finado no mesmo concello o 28 de novembro de 1966, foi un empresario e político galego. Traxectoria
Na República foi secretario accidental do xulgado de Meira. Foi secretario da Agrupación Municipal de Izquierda Republicana de Meira en 1934. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado alcalde de Meira. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. No franquismo foi oficial do concello de Vilaoudriz, e nos anos cincuenta xefe da Hermandad Sindical de Labradores y Ganaderos de Meira. Finou en Meira o 28 de novembro de 1966 con 60 anos. Recoñecementos
Unha rúa de Meira leva o seu nome. Vida persoal
Casou con María del Carmen Lamas Amor e foi pai de Federico e María del Carmen Cachafeiro Lamas.
Julio Castelo Pérez

Julio Castelo Pérez, nado en Mariz (Guitiriz) en 1916 e finado en Lugo en 1984, foi un político galego. Traxectoria
Foi fillo do que era cura da parroquia de Mariz. Aos poucos meses de nacer, a súa nai refixo a vida casando e a raíz do matrimonio desentendeuse do neno, que foi criado por uns curmáns. De ideas comunistas, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 refuxiouse nos montes da parroquia. Delatado xunto con outros fuxidos, foi xulgado na Coruña por traizón o 15 de novembro de 1936 e condenado a cadea perpetua. Ingresou no Forte de San Cristovo o 8 de febreiro do 1937 e participou na fuga do cárcere xunto a outros 800 reclusos. Capturado en Ollacarizqueta, reingresou na cadea o 28 de maio. Conseguiu a prisión atenuada en agosto do 1940. Volveu á súa terra onde formou unha familia. Morreu dun ataque o corazón no Hospital Xeral de Lugo en 1984.
Julio Cortázar

Julio Cortázar, nado en Ixelles (Bruxelas) o 26 de agosto de 1914 e finado en París o 12 de febreiro de 1984, foi un escritor arxentino. Traxectoria
Estudou Letras e Maxisterio, traballou na docencia e foi tradutor en varias cidades do interior na Arxentina. Trasladouse a París, onde fixou a súa residencia no 1951, para dedicarse á literatura, desenvolvendo unha actividade narrativa única no panorama da lingua castelá.
Parte dos contos de Julio Cortázar constitúen as pezas máis perfectas do xénero. Coa novela Rayuela marcou un antes e un despois na narrativa contemporánea. Obras
Contos
Bestiario, 1951.
Final de juego, 1956.
Historias de cronopios y de famas, 1962. Un dos seus relatos, Discurso do Oso, é a primeira obra do autor traducida ao galego.
Todos los fuegos el fuego, 1966.
El perseguidor y otros cuentos, 1967.
Octaedro, 1974.
Un tal Lucas, 1979.
Queremos tanto a Glenda, 1980.
Deshoras, 1982.
Novela
Los premios, 1960.
Rayuela, 1963.
62: Modelo para armar, 1968.
Libro de Manuel, 1973.
Ensaio
La vuelta al día en ochenta mundos, 1967.
Julio González Fernández

Julio González Fernández, nado en Navia de Suarna cara a 1902, foi un comerciante e político galego. Traxectoria
Na II República foi elixido concelleiro de Navia de Suarna en 1931. Militou na ORGA. Logo da vitoria da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 22 de setembro de 1939. Xulgado na causa 810/38 foi condenado a 30 anos. Saíu en liberdade provisional o 28 de xaneiro de 1942. Sufriu expediente de responsabilidades políticas.
Nas eleccións municipais de 1983 presentouse á alcaldía de Navia de Suarna polo PSdeG-PSOE con 80 anos, e foi elixido alcalde. En maio de 1987 foi elixido presidente da agrupación comarcal do PSdeG-PSOE. Vida persoal
Casou con Amparo Fernández Madarro e foi pai de Carlos González Fernández.
Julio Iglesias Puga

Julio Iglesias Puga, tamén coñecido como Papuchi, nado en Ourense o 26 de xullo de 1915 e morto en Madrid o 19 de decembro de 2005, foi un xinecólogo galego, tamén coñecido nos medios de comunicación por ser o pai do cantante Julio Iglesias. Traxectoria
Familia
Julio Iglesias Puga casou en 1943 con Rosario de la Cueva y Periñón, da que divorciou en 1983. O matrimonio tivo dous fillos: Julio José e Carlos. Posteriormente, en 2001, casou coa estadounidense Ronna Keit, de 42 anos, en Florida, coa que tivo un terceiro fillo por inseminación artificial, que se chamou Jaime, o 18 de maio de 2004. Sete meses despois da súa morte, a súa muller tivo unha filla del, nada precisamente o 26 de xullo de 2006, e que recibiu o nome de Ruth.
Formación e secuestro
Ao inicio da súa práctica profesional foi un dos xinecólogos máis novos da Seguridade Social e dos primeiros en estudar o parto sen dor. Ademais, foi un dos creadores dunha clínica chamada Maternidad, en Madrid, onde foi xefe do departamento de esterilidade, infertilidade e planificación familiar.
Por ser o pai do cantante Julio Iglesias, xa daquela cunha gran fortuna, foi secuestrado pola ETA. Permaneceu retido 21 días en Trasmoz (Zaragoza) ata que a policía o ceibou o 19 de xaneiro de 1982. A raíz deste ataque terrorista, toda a familia mudou para Miami, nos Estados Unidos.
Últimos anos
Nos últimos anos, vivía entre Miami e Madrid, onde era unha figura coñecida da prensa rosa. O seu alcume televisivo era Papuchi.
Julio Lois Meijomil

Julio Lois Meijomil, nado en Agrosagro (Carboentes, Rodeiro) en 1911 e finado na Latiza (Álceme) en 1980, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Estudou no Seminario Menor de Lugo. Despois pasou a Escola Normal de Pontevedra, onde acadou o título de mestre en 1933, e foi destinado á escola de San Xoán de Camba. De ideoloxía republicana, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi depurado. Foi suspendido de emprego e soldo durante 13 meses. Reingresou no maxisterio pero foi trasladado a Fozara. En 1946 pasou a Sabadelle, onde permaneceu até 1950.
A partir dese ano exerceu como mestre na escola da Latiza (Álceme) onde se xubilou en 1969. Foi correspondente de El Pueblo Gallego en Rodeiro. Cara a 1967 participou no programa Misión Rescate de Radio Nacional de España-TVE, e comezou a recoller restos arqueolóxicos. Nos anos setenta foi xuíz de paz de Rodeiro e nas primeiras elección democráticas intentou encabezar a candidatura da UCD en Rodeiro, aínda que sen éxito. Vida persoal
Casou con Amadora Calviño Calvo e foi pai de Rubén Víctor (1935-2020), Carlos Mario (1936-2012) e José Luís Lois Calviño (1940).
Julio Montes Santiago

Julio Montes Santiago, nado en Salamanca o 16 de decembro de 1956 e finado en Vigo o 31 de outubro de 2020, foi un médico e escritor español. Traxectoria
Após licenciarse en Medicina pola Universidade de Salamanca e recibir o Premio Extraordinario, realizou o MIR en medicina interna na Clínica Puerta de Hierro (Madrid). Con posterioridade foi adxunto en medicina interna en Miranda de Ebro (provincia de Burgos) e Ourense e a partir de 1990 ocupou a praza de internista no hospital do Meixoeiro e logo no hospital Álvaro Cunqueiro. Desenvolveu a súa actividade docente como profesor na Escola Universitaria de Enfermaría do SERGAS no Meixoeiro (Universidade de Vigo) entre os anos 1991 e 2007, exerceu de titor clínico en prácticas de licenciatura na Facultade de Medicina da USC, así como de profesor en Cursos de Formación (Galegos e Españois), mestrado de posgrao en Insuficiencia Cardíaca e do curso de especialista en enfermidade tromboembólica.
No eido da investigación obtivo varias bolsas (FISS, fondos FEDER, SOGAMI. .. ). Foi convidado a varios relatorios en Mesas de Congresos Galegos e Españois (non menos de 43). É autor de cinco obras enmarcadas na disciplina médica, coordinador de dúas máis, autor de 31 capítulos en libros deste eido así como de máis de 200 artigos en revistas científicas (145 españolas e 55 internacionais). Pertenceu ao Comité de Redacción de diversas publicacións periódicas: Expert Opinion on Pharmacotherapy (Ashley Publications, UK), Revista Clínica Española, Revista Española de Casos Clínicos, Medicina Clínica, Revista de Neurología, Gaceta Sanitaria, Kranion. ..
Ademais, durante un tempo ocupou a vicepresidencia e a presidencia da Sociedade Galega de Medicina Interna, en 2011 e 2012, entre outros anos. Vida persoal
Irmán do xeólogo Manuel Jesús Montes, estivo casado con Yolanda Carbajales e foi pai de dúas fillas, Esther e Inés. Obra literaria
Pertenceu á Asociación Española de Médicos Escritores y Artistas (ASEMEYA).
Narrativa
El coleccionista de cráneos célebres (dúas edicións: 2002 e 2007)
Tabaco y medios de comunicación: una atracción fatal (2003)
Arte y riesgo cardiovascular (2010)
Albert Einstein como paciente. Historia de sus enfermedades y las relaciones con sus médicos (2014)
Poesía
Tiempos de amor y dolor: Poemas y grabados (2006)
Figuras que tallaron mi alma y un relato mítico (2010)
Camino hacia ti con libertada enamorada (2014)
Equipaje de esperanza para una ardiente travesía (2020)
Todas estas pezas poéticas están ilustradas pola gravadora Yolanda Carbajales Ferreiro. Malia ser salmantino, tamén se aventurou a escribir poesía en galego. Aplaudido foi, dende o colectivo O Alento Esbravexo, o seu soneto na memoria do célebre galeguista, empresario e artista plástico Isaac Díaz Pardo.
Recibiu unha mención no V Concurso Biblioarte (2003), así como o 3º Premio Neurosonetos (2011), cuxa publicación se lanza dende a revista Kranion. Recoñecementos
En 2021 púxose o seu nome á sala de docencia do hospital do Meixoeiro, e dende 2021 celébrase o Concurso de Fotografía artística Julio Montes, convocado pola Sociedad Española de Medicina Interna.
Julio Nieto López

Julio Nieto López, coñecido como Chevol ou Nardo, nado en Almería cara a 1907 e finado na Coruña o 21 de setembro de 1946, foi un militar e guerrilleiro antifranquista andaluz. Traxectoria
Radiotelegrafista. Antigo garda de asalto, durante a guerra civil española foi ascendido a alférez por méritos de guerra en outubro de 1936, e despois a capitán. Ao finalizar a guerra foi detido. Xulgado en Madrid, foi condenado. Estivo preso na Celular de Valencia e na Prisión Central de Yeserías de onde saíu en liberdade condicional en agosto de 1943. Secretario xeral do Comité Provincial do PCE de Lugo, do que tamén formaban parte Emilio Golás e Enriqueta Otero, mantivo contactos con Xosé Castro Veiga. Foi detido en xaneiro de 1946. Xulgado en consello de guerra na Coruña por rebelión militar o 17 de xullo de 1946 no proceso 75/1946 con Enriqueta Otero, Ramón Vivero Geada, José María Urquiola Iglesias e Marcelino Villares Santiago, foi condenado á pena de morte. Foi executado con garrote vil na prisión da Coruña con Ramón Vivero Geada o 21 de setembro de 1946. Vida persoal
Casou con Loreto Tapia.
Julio Ulloa Vence

Julio Ulloa Vence, nado en Castelo (Taboada) o 19 de xullo de 1930 e finado en Lugo o 29 de maio de 2020, foi un enxeñeiro agrónomo e político galego. Traxectoria
Cursou o bacharelato no Instituto de Ourense e a carreira de Enxeñeiro Agrónomo na Escola Superior de Enxeñeiros Agrónomos de Madrid, rematándoa en 1958; en 1962 obtivo o doutoramento. Ampliou estudos na Universidade de Georgetown (Estados Unidos de América) cunha bolsa do AID. Foi socio fundador e presidente durante tres anos do Club Cultural Valle Inclán.
Foi Presidente da Deputación Provincial de Lugo entre 1963 e 1965 e procurador en Cortes en representación da Deputación. Foi Director da Escola Universitaria de Enxeñería Técnica Agrícola de Lugo, xefe do Servizo de Produción Vexetal na Delegación de Agricultura de Lugo e Xefe do Servizo de Produción Agropecuaria da Consellería de Agricultura en Lugo.
Foi elixido Senador pola provincia de Lugo pola UCD nas eleccións de 1977. En 1979 foi elixido deputado tamén pola UCD. Foi elixido senador en representación da coalición AP-PDP nas eleccións xerais de 1982, repetindo nas de 1986 pola Coalición Popular. En 1988 abandonou a súa adscrición no Senado no grupo da democracia cristiá e pasouse ao grupo mixto, a canda Enrique Marfany e Eduardo Olano Gurriarán. Retirado da política en 1989, foi presidente do Foro Rural Galego. Foi o primeiro presidente do club cultural Valle Inclán. Finou en Lugo o 29 de maio de 2020. Vida persoal
Casou con María Dolores Calvo Beato e foi pai de Juan e Elena Ulloa Calvo.