Válvula aórtica

A válvula aórtica ou valva aórtica (especialmente cando o termo é referido a partes) é unha das catro válvulas cardíacas, que separan o ventrículo esquerdo cardíaco da arteria aorta. Funcionamento
Está aberta na sístole cardíaca, permitindo que o sangue pase do ventrículo á circulación sistémica. Cando o ventrículo se relaxa, na diástole cardíaca, esta válvula péchase, evitando o refluxo do sangue. Composición
Está composta por un anel de apoio, que fixa tres compoñentes ou cúspides. De dúas cimas parten as arterias coronarias dereita e esquerda. Deste xeito, hai tres cúspides, a saber: cúspide coronaria dereita
cúspide coronaria esquerda
cúspide non coronaria Clínica
Insuficiencia
O peche da válvula aórtica permite que a presión na circulación sistémica se manteña alta mentres que ao mesmo tempo reduce a presión no ventrículo esquerdo para permitir que o fluxo sanguíneo dos pulmóns enche o ventrículo esquerdo. A perda brusca da función da válvula aórtica produce insuficiencia aórtica aguda e perda da presión arterial diastólica normal, o que leva a unha presión de pulso ampla e pulsos limitantes. O endocardio perfunde durante a diástole e, polo tanto, a insuficiencia aórtica aguda pode reducir a perfusión do corazón. En consecuencia, poden desenvolverse insuficiencia cardíaca e edema pulmonar.
O lento empeoramento da insuficiencia aórtica leva a unha insuficiencia crónica que permite que o corazón se compense (a diferenza da insuficiencia aguda). Esta compensación prodúcese a través da hipertrofia do ventrículo esquerdo e volve á presión de recheo normal.
Estenose
A apertura inadecuada da válvula aórtica, moitas veces debido á calcificación, ten como resultado un aumento das velocidades de fluxo a través da válvula e un aumento dos gradientes de presión. O diagnóstico de estenose aórtica depende da cuantificación deste gradiente. Esta condición tamén dá lugar á hipertrofia do ventrículo esquerdo.
Significado clínico
Unha válvula que funciona normalmente permite unha fisioloxía normal, e a disfunción da válvula produce hipertrofia ventricular esquerda e insuficiencia cardíaca. As válvulas aórticas disfuncionais adoitan presentarse como insuficiencia cardíaca con síntomas inespecíficos como fatiga, baixa enerxía e falta de aire durante o esforzo. As causas comúns de insuficiencia aórtica son: vasodilatación da aorta, febre reumática previa, infección como endocardite infecciosa, dexeneración da válvula aórtica e síndrome de Marfan. A estenose aórtica tamén pode ser causada pola febre reumática e a calcificación dexenerativa. A anomalía conxénita máis común do corazón é a válvula aórtica bicúspide (fusión de dúas cúspides xuntas). A síndrome de Turner, unha condición conxénita que afecta ás mulleres, adoita ter como un dos seus síntomas unha válvula aórtica bicúspide.
Unha vez diagnosticada, as dúas opcións son reparar ou substituír a válvula.
Reparación da válvula aórtica
A reparación ou reconstrución da válvula aórtica refírese á reconstrución tanto da forma como da función da válvula aórtica nativa e disfuncional. Aplícase con frecuencia para o tratamento da insuficiencia aórtica. Tamén pode ser necesario no tratamento dun aneurisma aórtico, ou con menos frecuencia para a estenose aórtica conxénita.
Substitución da válvula aórtica
A substitución da válvula aórtica realízase substituíndo a válvula nativa por unha prótesis. Tradicionalmente, este foi un procedemento cirúrxico (AVR ou SAVR cirúrxico), pero hai unha opción non cirúrxica chamada substitución da válvula aórtica transcatéter (TAVR) que substitúe unha válvula protésica a través dun catéter. A elección entre SAVR e TAVR baséase a miúdo no risco cirúrxico que implica a cirurxía a corazón aberto e as indicacións doutras cirurxías a corazón aberto ( coronary bypass, outras válvulas disfunción, etc. ). O procedemento de Bentall é un tipo de procedemento cirúrxico no que a válvula aórtica, a raíz aórtica e a aorta ascendente son ​​substituídas nunha única operación.
Hai dous tipos básicos de válvula cardíaca artificial: mecánica e tisular. As válvulas mecánicas están feitas de metal e evolucionaron co paso do tempo ("bola e gaiola", "bileaflet"). As válvulas mecánicas requiren medicamentos anticoagulantes de por vida para evitar que se formen coágulos de sangue nas válvulas que poden causar unha embolia que moitas veces resulta nun ictus. Estas válvulas tenden a colocarse con máis frecuencia en individuos máis novos, xa que tenden a durar máis que as válvulas de tecido.
As válvulas cardíacas de tecidos adoitan estar feitas de tecidos animais, xa sexa tecido da válvula cardíaca animal ou tecido pericárdico animal, e comunmente porcino. O tecido é pretratado eliminando os antíxenos para evitar o rexeitamento e evitar a calcificación.
As válvulas biolóxicas dos tecidos poden durar entre 10 e 20 anos. porén, en pacientes máis novos poden deteriorarse máis rapidamente. Estanse investigando novas formas de preservar este tecido durante máis tempo. Un destes tratamentos de conservación do pericardio bovino nunha válvula biolóxica está dispoñible comercialmente na actualidade. Este tecido, chamado RESILIA™, mostra menos calcificación que o tecido control na investigación de ovellas e coellos, pero aínda non hai información dispoñible sobre o seu período a longo prazo durabilidade en pacientes humanos.
As válvulas de tecido biolóxico están dispoñibles con ou sen stent. As válvulas de stent pódense atopar en tamaños de 19 a 29 milímetros. *Sabiston (16 de decembro de 2010). Elsevier Health Sciences, ed. Sabiston and Spencer's Surgery of the Chest E-Book. ISBN 978-1-4557-0009-7. As válvulas stentless sutúranse directamente á raíz aórtica e a súa principal vantaxe é que reducen a brecha entre o paciente e a prótese (cando a zona da válvula protésica é demasiado pequena en relación ao tamaño do paciente, o que aumenta a presión dentro da válvula) e pode ser útil para xestionar pequenas raíces aórticas. A súa desvantaxe é que tardan máis en implantarse que as válvulas con stent. *Sabiston (16 de decembro de 2010). Elsevier Health Sciences, ed. Sabiston and Spencer's Surgery of the Chest E-Book. ISBN 978-1-4557-0009-7. As válvulas mecánicas teñen un maior risco de coágulos sanguíneos. Os coágulos sanguíneos están formados por glóbulos vermellos e plaquetas que poden bloquear os vasos sanguíneos con graves consecuencias, polo que as persoas cun implante de válvulas mecánicas deben ser tratadas con anticoagulantes, como a warfarina, durante o resto da súa vida. O tratamento anticoagulante fai que estas persoas sexan máis susceptibles ao sangrado. As válvulas cardíacas mecánicas tamén poden causar anemia mecánica. hemolítico, un trastorno causado polo dano dos glóbulos vermellos cando pasan pola válvula. Os pacientes con válvulas mecánicas implantadas poden escoitar clics cando a válvula se pecha, o que é molesto para algunhas persoas. A elección do tipo de válvula baséase nun equilibrio entre a menor durabilidade das válvulas biolóxicas e o maior risco de coágulos e sangrado das válvulas mecánicas. As guías de práctica clínica suxiren que a idade, o estilo de vida e o historial médico do paciente deben ser considerados na elección. As válvulas biolóxicas deterioráronse máis rapidamente en pacientes novos e durante o embarazo, pero son preferibles para as mulleres que desexan ter fillos, xa que o embarazo aumenta o risco de coágulos sanguíneos. As válvulas mecánicas son xeralmente recomendadas para pacientes menores de 60 anos e as válvulas de tecido biolóxico para os maiores de 65 anos.
Existen alternativas ás válvulas de tecido animal. Nalgúns casos, pódese implantar unha válvula aórtica humana. Estas válvulas chámanse homoinjertos. A durabilidade das válvulas de homoinjerto é probablemente a mesma que a das válvulas de tecido porcino. Outro procedemento para a substitución da válvula aórtica é o procedemento de Ross (de Donald Ross) ou autoinjerto pulmonar. O procedemento de Ross consiste en extirpar a válvula aórtica mediante un cirurxía e substituíla pola propia válvula pulmonar do paciente. Despois utilízase un homoinjerto pulmonar (unha válvula pulmonar extraída dun cadáver) ou unha válvula protésica para substituír a propia válvula pulmonar do paciente.
A primeira cirurxía mínimamente invasiva da válvula aórtica tivo lugar na Cleveland Clinic en 1996.
Endocardite
A Endocardite é unha infección do corazón e moitas veces fai que vexetación medre nas válvulas. Aínda que é posible que afecte á válvula aórtica, non é o lugar máis probable.
Avaliación
A avaliación da función da válvula aórtica pódese facer de varias maneiras. A auscultación cun estetoscopio é rápida e sinxela. A ecocardiografía transtorácica (ETT) úsase como primeira proba porque non é invasiva. Usando ETT, pódese cuantificar o grao de estenose e insuficiencia e, así, graduarse a disfunción valvular. A ecocardiografía transesofáxica utilízase con menos frecuencia para a estenose e a insuficiencia aórtica porque o ángulo entre o tubo e a válvula aórtica non é óptimo (a mellor visión prodúcese na vista transgástrica). A MRI e a tomografía computarizada tamén se usan para avaliar a válvula, pero con moita menos frecuencia que a TTE.
A cuantificación da velocidade máxima a través da válvula, a área de apertura da válvula, a calcificación, a morfoloxía (tricúspide, bicúspide, unicúspide) e o tamaño da válvula (anular, sinusal, unión sinotubular) son parámetros comúns na avaliación da válvula aórtica.
A medición invasiva da válvula aórtica pódese realizar durante o cateterismo cardíaco no que se pode medir simultaneamente a presión no ventrículo esquerdo e a aorta.