proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
V-chip

V-chip é un termo xenérico que se usa nos Estados Unidos e o Canadá para se referir a unha tecnoloxía que se utiliza nos televisores para bloquear programas de televisión segundo a súa cualificación por idades. Desenvolvemento
Nos Estados Unidos o seu uso está regulado pola Comisión Federal de Comunicacións e é obrigatorio en todos os receptores de televisión a partir das 13 polgadas de pantalla fabricados despois do ano 2000. A tecnoloxía V-chip usa o intervalo de borrado vertical do sinal de televisión, o sistema recibe un código especial no sinal de emisión que indica a cualificación do programa segundo un sistema numérico sinxelo segundo a violencia, sexo e linguaxe. Os sinais do programa codifícanse segundo a súa cualificación por idades na liña 21 do intervalo de borrado vertical usando o protocolo XDS para que o detecto o V-chip do televisor. Se a cualificación do programa está fóra do nivel configurado como aceptable nese aparello queda automaticamente bloqueada a súa recepción. O V-chip non bloquea as emisións que non teñen cualificación por idades como son os casos dos informativos ou emisións deportivas. O V-chip ten unha contrasinal numérica de catro díxitos para evitar que os nenos maiores muden a configuración.
No Canadá non é obritario que os televisores inclúan a tecnoloxía de V-chip pero si é obrigatorio que as canles cualifiquen por idades determinado tipo de programas, utilizando sistemas diferentes para as canles en inglés e francés, desenvolvéndose en 1997 o sistema das canles en inglés mentres as canles en francés utilizan o sistema de cualificación de filmes Régie du cinéma.
VAMP1

A proteína de membrana asociada a vesículas 1 é unha proteína que nos humanos está codificada no xene VAMP1 do cromosoma 12. Función
As sinaptobrevinas/VAMPs, as sintaxinas e a proteína asociada ao sinaptosoma de 25 kD SNAP25 son os principais compoñentes dun complexo proteico implicado no atraque e/ou fusión de vesículas sinápticas coa membrana presináptica. A VAMP1 é un membro da familia da proteína de membrana asociada a vesículas (VAMP)/sinaptobrevina. Describíronse múltiples variantes de empalme alternativo que codifican proteínas con extremos carboxi alternativos, pero a natureza de lonxitude completa dalgunhas variantes non foi definida. Importancia clínica
As mutacións homocigóticas en VAMP1 foron identificadas nunha serie de nenos afectados por unha forma de síndrome miasténica conxénita e demostráronse características presinápticas similares nestes pacientes e nos ratos knockout para a VAMP1.
VASS

VASS é unha empresa de solucións dixitais presente en 26 países da Europa, América e Asia, sendo fundada en 1999 en Madrid (España). Desde 2020, é propiedade da empresa norteamericana One Equity Partners (ONE). Historia
A empresa foi creada en 1999 polo economista Franciso Javier Latasa, na súa casa de familia en Alcobendas, cun capital inicial de 500. 000 pesetas (3000 euros). VASS significa "Solucións e Servizos de Valor Engadido". O acrónimo foi adoptado como nome da empresa a partir do nome do avó do fundador, o escultor de Cádiz Juan Luis Vassallo. O logotipo da empresa é a primeira parte da sinatura do artista.
A VASS comezou por instalar sistemas SAP que permitían ás empresas xestionar os seus recursos humanos, financeiro-contabilísticos, de produción e loxísticos. En 2006, abriu unha oficina en Barcelona e, en 2007, outro en Londres. A partir de 2010, expandiu-se internacionalmente para os Estados Unidos, México, Colombia, Chile, Perú e Amesterdam. Ao final de 2020, a empresa foi adquirida pola empresa de capital de risco One Equity Partners (OEP), continuando a expandirse a través da adquisición de empresas do sector tecnolóxico e da fundación de novas empresas. Grupo VASS
O ecosistema da empresa abrangue áreas como a experiencia do cliente, a computación en nube, a intelixencia artificial, a cibersegurança, a enxeñaría de software e a banca, entre outras.
En 2006, a VASS expandiu-se creando a Serbatic, unha empresa de servizos de TIC; en 2008, a Nateevo, unha empresa de márketing dixital (anteriormente Montejava e Vass Dixital); en 2011, foron creadas novas liñas de negocio: mobilidade empresarial e estratexia dixital global, e foron obtidas as certificacións ISO/IEC 20000 e ISO/IEC 27001 En 2016, a empresa mudouse para o Parque Empresarial La Moraleja, en Alcobendas. En 2018 o grupo creou a vdSHOP, unha empresa de fullcommerce.
Tras o investimento maioritario da One Equity Partners (OEP), foron adquiridas as empresas CRIN Group, Ecenta AG (empresa alemão de tecnoloxía SAP e de estratexia para os clientes), e Comunitek (sistemas e produtos para a banca grossista e os mercados de capitais), con sede no Luxemburgo, ben como a fundación da T4S Advanced Solutions (consultoria SAP), tamén fundada pola OEP.
En 2022, o Grupo VASS adquiriu a One Inside (empresa suíza de tecnoloxía Adobe), a Movetia (empresa española de servizos dixitais para o sector automóbil e financeiro), a Hexagon Data (empresa mexicana de automatización do márketing dixital), a Zington (empresa sueca de consultoria en tecnoloxía dixital), a Intelygenz (empresa española de intelixencia artificial). En 2023, a VASS adquiriu a Copilot (empresa de consultoria en software dos EUA), a PSKinetic (empresa británica de incorporación de ÍA no sector financeiro), e a Pia Relations (empresa sueca de consultoria en CRM e servizos en nube).
VCSEL

Un VCSEL, acrónimo de vertical-cavity surface-emitting laser (en galego, láser de emisión superficial con cavidade vertical), é un tipo de díodo láser que emite luz nun feixe cilíndrico vertical da superficie dunha oblea, e ofrece vantaxes significativas cando se compara co láser de emisión lateral comunmente usado na maioría de comunicacións por fibra óptica. Os VCSELs poden ser construídos con GaAs ou InGaAs. Principio de funcionamento
O VCSEL conta cunha capa activa empanada entre dous espellos con moi alta reflectividade (un resonador coñecido como reflector de Bragg) compostos por unha miriada de capas dun cuarto de grosor da lonxitude de onda da luz emitida alternando entre altos e baixo índices de reflectividade. Os espellos son parte de películas epitaxiais, sobrepóñense en forma de pila. A reflectividade neste sistema varía entre o 99. 5~99. 9%. Como resultado, a luz oscila perependicularmente ás paredes reflectantes e escapa pola cima (ou pola base, segundo o deseño escollido) do dispositivo. Para crear este efecto procúrase chegar a unha unión p-n para o que é preciso que o DBR estea dopado como semicondutor tipo n e o outro DBR como un tipo p. Historia
O VCSEL foi descuberto polo profesor Kenichi Iga no ano 1977 cando a súa proposta de experimento foi aceptada polo Instituto Tecnolóxico de Tokio. Os resultados cristalizaron no paper datado en decembro de 1979 co principio de funcionamento xa descrito nel.
Así mesmo en 1965 Ivars Melngailis publicou os seus resultados dunha tecnoloxía precedente cun feixe de luz emitido a 220 μm sobre unha cavidade alongada dopada de forma n+ pp+.
Desde o seu descubrimento proliferan extensamente os experimentos que procuran o avance da tecnoloxía. En 1986 obtense o primeiro GaAs VCSEL. E é en 1988 cando os investigadores conseguen facer funcionar un VCSEL a temperatura ambiente permitindo a súa comercialización masiva. VCSEL no mercado
Os VCSELs chegaron a ser o segundo díodo semicondutor máis producido no mundo, só detrás do Interferómetro Fabry-Pérot usado na industria dos CD-ROM. Considérase a tecnoloxía como dun alto rendemento e baixo custe, algunhas das súas características son:
1. - Estrutura capaz de ser integrada nunha configuración de arranxos bidimensional. 2. - O seu feixe circular e de baixa diverxencia eliminan a necesidade de óptica correctiva durante a fabricación. 3. - Comercialmente a corrente limiar dun VCSEL é de aproximadamente 4 mA.
4. - Alcanza potencias ópticas da orde de 10 mW.
5. - O seu ancho espectral ( Dl ) é de aproximadamente 1 nm.
6. - A súa lonxitude de onda central é de aproximadamente 850 nm.
7. - Pódese aplicar de forma segura en transmisión de datos no rango de velocidade de 100 Mbs a 1 Gbs.
VGA

VGA son as siglas de Video Graphics Array (matriz de gráficos de vídeo). É un estándar gráfico que permite 256 cores simultáneos a elixir nunha paleta de 262. 144 tons e unha resolución gráfica de 640x576.
Este estándar mantén a compatibilidade cos sistemas anteriores coma o MDA, o CGA e o EGA, permitindo empregar programas deseñados para este sistemas en equipos equipados con este tipo de tarxetas.
VIP

VIP é unha sigla que provén do inglés Very Important Person (que significa Persoa Moi Importante). Emprégase para referirse a personaxes destacados, como políticos, empresarios, famosos etc, que asisten a eventos ou a recintos con zonas reservadas (aeroportos, hoteis, estadios, discotecas, concertos etc), e que requiren dunha atención especial e dun servizo exclusivo.
Así mesmo, existen os pases VIP, que se empregan en inauguracións, presentacións de produtos novos ou en festas privadas, e que lle garanten ó portador a consideración de VIP (aínda que non o sexa) no tocante a dereitos de acceso a zonas reservadas e servizos varios (comida, bebida etc).
VK

VK (Vkontakte orixinalmente en ruso: ВКонтакте, 'en contacto'), é unha rede social creada por Pavel Durov e coñecido internacionalmente como VK. Historia
Pavel, que estudou Filoloxía na Universidade Estatal de San Petersburgo, creou o sitio web da facultade e un foro sobre o tema coa axuda de seu irmán Nikolai. Orixinalmente era un sitio para estudantes rusos, pero agora pode rexistrar calquera persoa invitada por un dos seus membros. Debido ao seu deseño e funcionalidade, moitas veces dise que VK é un clon do Facebook, non só porque é un concepto semellante, senón tamén por ser un modelo de negocio semellante. Con todo, a incorporación doutras características fai que sexa un todo nun, semellante a outros sitios como YouTube, Pandora, cunha interface que lembra moito o Facebook, pero máis sinxela e intuitiva.
O VK 19 de marzo de 2009, (V Kontakte) clasificouse de 28º no Global Top 500 sitios Alexa Rank do tráfico cunha de 25. Desde novembro de 2009, a rede supera 49 millóns usuarios para converterse na rede social líder en Europa en número de visitas, páxinas vistas, transferencia de datos por día. A web está dispoñible en 38 idiomas.
En xaneiro de 2012, VKontakte, informou sobre unha posible solución para a oferta pública inicial (IPO) en 2012 ou 2013. Ademais, o fundador da rede social Pavel Durov anunciou en xaneiro de 2012 unha doazón de US $ 1 millón para o desenvolvemento da enciclopedia online libre, Wikipedia. Hoxe, nesta rede están rexistrados máis de 110 millóns usuarios.
O principal rival é Vkontakte Odnoklassniki, que ata xuño de 2011, alcanzou os 100 millóns de usuarios.
VK é a red social mais usada en Rusia, Ucraína, Kazakhstán, Belarús e Moldova. Mentres que Tuenti so é a máis usada en España. VK tamén ten unha pequena comunidade de españois rexistrados. No ano 2011, estendeuse a outros idiomas a parte do ruso e o ucraíno, con idiomas como o castelán ou o portugués.
VRAM

VRAM (Video Random Access Memory) é unha memoria de dobre porto de transferencia que se emprega no hardware gráfico de alta resolución, usada polos adaptadores de vídeo. A diferenza da memoria RAM a esta memoria pode acceder á vez o monitor e o procesador da tarxeta gráfica co que permite mellor rendemento gráfico que a DRAM, aínda que é máis cara.
Vacacións en Roma

Vacacións en Roma (inglés: Roman Holiday) é un filme estadounidense de 1953 dirixido por William Wyler.
O filme gañou tres premios Oscar, á mellor actriz (Audrey Hepburn), mellor argumento e mellor vestiario, de sete candidaturas e lanzou a súa protagonista á fama. En 1999, foi seleccionado para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos como "cultural, histórica ou esteticamente significativo".
Emitiuse na TVG o 4 de outubro de 1997. Argumento
A princesa Anna (Audrey Hepburn) atópse en Roma en visita oficial. Cansa das súas obrigas e da soidade do seu mundo cortesán, decide escapar durante a noite e vivir a vida dun ser común, sen protocolos nin barreiras sociais.
Queda durmida na rúa e recóllea un estadounidense que a leva ao seu apartamento. O estadounidense resulta ser un xornalista chamado Joe Bradley (Gregory Peck), quen se ofrece a facer de guía para ela en Roma. Nun principio, o principal interese de Bradley cando a recoñece é conseguir unha exclusiva de 5000 dólares sen que ela se dea de conta e para iso fai que o seu amigo fotógrafo (Eddie Albert) lle tire fotografías ás agachadas para despois publicalas e facerse famoso.
Ela está encantada de coñecer a cidade como unha persoa normal. Durante o día que pasan xuntos divírtense, van a unha festa nocturna, xorde algo entre eles ata que descobren que se namoraron. Cando a ausencia da princesa xa non se pode prolongar aparece o conflito entre o deber e os sentimentos. Elenco
Audrey Hepburn como a Princesa Ann
Gregory Peck como Joe Bradley
Eddie Albert como Irving Radovich
Hartley Power como o sr. Hennessy
Harcourt Williams como embaixador
Margaret Rawlings como condesa Vereberg
Tullio Carminati como xeneral Provno
Paolo Carlini como Mario Delani
Claudio Ermelli como Giovanni
Alfredo Rizzo como taxista
Laura Solari como secretaria
Heinz Hindrich como Dr. Bonnachoven
Vacinación

A vacinación é o acto de se inocular nos seres vivos estados non activos de axentes patóxenos para a creación de anticorpos contra as doenzas. A vacinación é probablemente a maior revolución para a saúde do século XX, responsable da eliminación de moitas enfermedades infecciosas na infancia e que se relaciona cunha mellor calidade e esperanza de vida en occidente. A efectividade da vacinación está amplamente estudada e verificada. As consideracións sobre a seguridade no proceso de elaboración dalgunhas vacinas na primeira metade do século XX poden estar detrás da desconfianza por parte da opinión pública, se ben nas sociedades occidentais do século XXI xa non se aplican ningunha destas vacinas. Concepto
O sistema inmunitario crea un conxunto de factores humorais e celulares que protexen o organismo contra a agresión por axentes infecciosos.
As campañas de vacinación son levadas a cabo polos gobernos para a inmunización en nenos de curta idade que aínda non teñen os anticorpos creados para evitar que enfermen. As inmunizacións máis comúns en nenos fanse contra: Poliomielite
Xarampón
Varicela
Parotidite epidémica
Difteria
Tétano
Tose ferina Vacinación en adultos
Deben ser administradas por mor do feito de que os axentes patóxenos pasan por mutacións ou os anticorpos creados pasan a ser ineficazes co pasar dos anos.
Así os adultos, a partir dos 19 anos, deben recibir o reforzo dalgunhas doses de vacinas.
As recomendadas para os adultos son: Varicela
Gripe
Hepatite A
Hepatite B
Xarampón, parotidite epidémica e rubéola (MMR)
Meninxite meningocócica (A, C, Y e W-135)
Pneumonía (Infección pneumocócica, principalmente os máis anciáns)
Tétano-difteria (dT)- a cada 10 anos de idade)
Febre amarela
Vademécum

Vademécum ou Vademékum (do latín vade, anda, ven, e mecum, comigo) é unha obra de referencia que contén as nocións máis importantes dunha materia, xa sexa ciencia ou arte.
Destacan particularmente os que utilizan os profesionais sanitarios para consultar sobre presentacións, composicións e as principais indicacións dos medicamentos.
Vadocondes

Vadocondes é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 388 habitantes (INE 2012).
Vaga de calor

Unha vaga de calor é un fenómeno meteorolóxico consistente en temperaturas anormalmente altas, tanto as diúrnas como as nocturnas, que pode prolongarse días ou semanas. Estas cálidas temperaturas poden vir acompañadas por unha forte humidade nas zonas de clima oceánico, o que aumenta a sensación de calor facéndoa aínda máis sufocante. Adoita producirse no verán e constitúe un risco para a poboación porque é un dos fenómenos climáticos que máis mortes provoca. Repercusións
Aumento dos incendios
Mortes por hipertermia e golpes de calor
Seca se a duración é longa
Aumento da contaminación do aire
Diminución da auga potable en zonas subdesenvolvidas
Vaga de incendios forestais de 2025 en Galicia

A vaga de incendios forestais de 2025 en Galicia son unha serie de incendios forestais que afectan a boa parte de Galicia en agosto de 2025, especialmente na provincia de Ourense. Principais focos
Provincia de Ourense
A Rúa - Larouco: comezou o 14 de agosto. Superficie queimada: 44879 ha. Considerado o peor incendio na historia de Galicia. Nivel de perigosidade máximo acadado: : 2. Estado actual: Activo.
Manzaneda - Chandrexa de Queixa: comezou o 8 de agosto. Superficie queimada: 30949 Ha. Nivel de perigosidade máximo acadado: : 2. Estado actual: Activo.
Oímbra-A Granxa: comezou o 13 de agosto. Superficie queimada: 28105 Ha. Nivel de perigosidade máximo acadado: : 2. Estado actual: Activo.
A Veiga - Porto: comezou o 15 de agosto. Superficie queimada: 21855 Ha. Nivel de perigosidade máximo acadado: 2. Estado actual: Activo.
A Mezquita: comezou o 12 de agosto. Superficie queimada: 14779 Ha. Nivel de perigosidade máximo acadado: : 2. Estado actual: Activo.
Maceda: comezou o 10 de agosto. Superficie queimada: 5345 Ha. Nivel de perigosidade máximo acadado: : Estado actual: .
Provincia de Lugo
Pantón-Sober: comezou o 18 de setembro. Superficie queimada: 1805 Ha. Nivel de perigosidade máximo acadado: 2 Reaccións
12 de agosto: O presidente do Goberno de España, Pedro Sánchez, por medio da súa conta de Twitter publicou a seguinte mensaxe: «Todos os medios do Goberno (están listos) para loitar contra os incendios. A noite será complicada en moitas zonas de España. Moita precaución e sigamos as recomendacións das autoridades. Todo o meu apoio ás persoas que se atopan en zonas afectadas. E os meus mellores desexos de pronta recuperación aos dous bombeiros feridos mentres loitaban contra o lume en Galicia»
21 de agosto: A Plataforma por un Monte Galego con Futuro convocou unha manifestación en 28 vilas e cidades de toda Galicia en contra da política forestal do goberno de Alfonso Rueda na Xunta de Galicia.
Vagalume

Os vagalumes son unha familia de coleópteros polífagos chamados lampíridos (Lampyridae), caracterizados pola súa capacidade de emanar luz (bioluminescencia). Coñécense máis de 2. 000 especies por todo o mundo. Moitas pódense atopar en brañas, lameiros, lamazais, illós ou gándaras, polo xeral nas áreas húmidas e vizosas, onde as súas larvas teñen unha fonte de alimento abondosa. Os lampíridos son coleópteros de corpo dondo relacionados coas familias Lycidae, Phengodidae e Cantharidae. Sinonimia galega
Os vagalumes teñen en Galicia infinidade de nomes coma: lucecú, bicho do lume, cociñeiro, coco de luz, meiga, vella, vella do caldo, vella dos valados, vella facendo as papas, vella facendo o caldo, vella sen dentes, velliña da cea, verme canteiro, verme carpinteiro, verme da luz, verme de luz, lucerna, luceiro, corcoño, coroceiro, cagalume[Cómpre referencia] ou pirilampo.
En Portugal coñécense entre outros nomes coma pirilampos ou luzecus, no Brasil coma vaga-lumes. Descrición
Caracterízanse por posuír un par de antenas magras e artelladas, élitros e un protórax modificado de xeito que case cobre a cabeza. Na meirande parte das especies é moi salientábel o dimorfismo sexual: mentres os machos acadan un desenvolvemento completo semellante ao doutros coleópteros, as femias fican cun aspecto larval, con élitros reducidos a escamas asemellándose máis a cochinillas que a escaravellos, con patas grosas e sen ás, non podendo deste xeito voar. Bioloxía e ecoloxía
A característica máis distintiva dos lucecús é o seu apareamento ou namoro nocturno, que consiste nunha parola complicada entre os machos e mailas femias. Os machos adoitan facer as beiras cun voo característico mentres emanan secuencias de flashes característicos de cada especie. As femias da mesma especie poden responder con feixes de luz específicos e así o apareamento pode ocorrer.
Nas noites cálidas, é posíbel ollar os vagalumes femias a alumar para atraer os machos que voan derredor. Se se senten ameazadas, fechan a luz. Xeran a luz grazas a un órgano especial situado baixo a cutícula (ectodérmico), situado na parte inferior do abdome, en intervalos de 6 a 8 segundos. Esta luz prodúcese por un proceso de oxidación da luciferina en presenza do enzima luciferase, que ocorre moi axiña. Este proceso recibe o nome de bioluminescencia e emite unha luz brillante con pouca elevación da temperatura. Algunhas especies emanan a luz con esquemas definidos de variación nos intervalos e o número de flashes.
Algúns días despois da relación, a femia pon os ovos fertilizados por baixo do chan. Os ovos chócanse arredor de 3 ou 4 semanas e saen logo as larvas, que teñen ollos simples. Algunhas fan tobos, e outras abéiranse baixo a casca das árbores.
As larvas de vagalume, coñecidas coma vermes da luz, aliméntanse de lesmas e cascarolos miúdos. Paralízanos cun fluído dixestivo que dixire o corpo do molusco e despois chuchan o seu alimento. Tras meses de se alimentaren, tórnanse casullos de entre 7 a 20 días para emerxeren coma adultos (imagos).
Vagharshapat

Vagharshapat (en armenio: Վաղարշապատ) é a cuarta meirande cidade de Armenia e a máis poboada da provincia de Armavir. Atópase a uns 18 km ao oeste da capital do país Iereván, e a uns 10 km ao norte da fronteira entre Turquía e Armenia. Tamén é coñecida como Ejmiatsin (ou escrito como Echmiadzin e Etchmiadzin, en Էջմիածին, ɛt͡ʃʰmjɑˈt͡sin), que foi o nome oficial entre 1945 e 1995. Aínda se usa de maneira habitual, coloquialmente e na burocracia oficial, sendo un caso de dobre nome.
A cidade é máis coñecida como a sé da catedral de Etchmiadzin e da Santa Sé de Etchmiadzin, o centro da Igrexa apostólica armenia. Polo tanto, é coñecida extraoficialmente nas fontes occidentais como unha "cidade santa" e en Armenia como a "capital espiritual" do país. Foi unha das principais cidades e a capital do antigo Reino de Armenia. Reducida a unha pequena cidade a comezos do século XX, experimentou unha grande expansión durante o período soviético converténdose, efectivamente, nun suburbio de Iereván. A súa poboación supera os 37. 000 habitantes segundo as estimacións de 2016. Patrimonio cultural
Patrimonio da Humanidade da UNESCO
En 2000, as igrexas de Vagharshapat, xunto coas achegadas ruínas da catedral de Zvartnots, foron declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. As igrexas principais inclúen: Catedral de Etchmiadzin (en armenio: Մայր Տաճար Սուրբ Էջմիածին Mayr Tachar Surp Ejmiatsin) – A "Catedral Nai" foi construída por Gregorio o Iluminador como unha basílica abovedada entre 301 e 303, cando Armenia acababa de adoptar o cristianismo como relixión estatal, converténdoa nunha das igrexas máis antigas do mundo. A igrexa foi ampliada repetidamente, especialmente nos anos 480, 618 e 1658.
Igrexa de Santa Hripsime – A igrexa foi erixida en 618 polo Catholicos Gomidas sobre un mausoleo existente que contén os restos da santa martirizada Hripsimé. Segundo o historiador armenio do século XVII Arakel de Tabriz, cando a igrexa foi renovada durante 1651–1653 polo Catholicos Filipe I, colocouse unha cruz enriba do tellado e engadiuse un pequeno pórtico no lado occidental. É unha das poucas igrexas armenias que permaneceron activas durante o período da Unión Soviética.
Igrexa de Santa Gaiane – Construída en 630 polo Catholicos Ezra I, Santa Gaiane é unha basílica abovedada de tres naves cun tambor octogonal que descansa sobre catro piares internos que dividen o interior da igrexa en tres. O seu deseño mantívose inalterado a pesar das reformas parciais da cúpula e dalgúns teitos en 1652.
Igrexa de Shoghakat – Que significa "pinga de luz", Shoghakat é unha basílica abovedada dunha soa nave, construída e rematada en 1694 polo príncipe Aghamal Sorotetsi durante o período do Catholicos Nahabed I. Está construído con pedras de toba vermella e negra, erixidas sobre os restos dunha basílica do século VI. Os restos dunha pequena capela do século IV puideron verse no extremo suroeste da igrexa de San Shoghakat.
Vagina dentata

Vagina dentata (vaxina dentada) é o nome en latín co cal se designa o conxunto de lendas, presentes en varias culturas, que falan das mulleres con vaxinas dentadas. Estas lendas aparecen probabelmente co gallo de previr sobre os riscos de manter relacións sexuais con mulleres descoñecidas.
O estudoso Eric Neumann relata un destes mitos da seguinte maneira:
Vagn Holmboe

Vagn Gylding Holmboe, nado en Horsens o 20 de decembro de 1909 e finado en Ramløse o 1 de setembro de 1996, foi un compositor e profesor dinamarqués de música clásica que escribiu un gran número de composicións en estilo neoclásico. Era irmán do explorador Knud Holmboe.
Vahana

No hinduísmo, denomínase vahana o vehículo dun deus. वाहन, en escritura devanágari.
vāhana, no sistema IAST de transliteración.
Nas representacións hinduístas, ningún deus é representado sen o seu vahana ou sen un pedestal (que tamén se chama vahana).
Esta montura pode ser un animal fantástico ou real, que suxire atributos ou poderes da deidade representada, en función da significación simbólica da cultura hindú.
Por exemplo, Ganesha é o deus da sabedoría, e a súa montura é a rata (que representa a habilidade para salvar obstáculos). Vahanas de deidades famosas
Agní (o deus do fogo): o carneiro
Brahmá (o deus creador): o hamsá (un ganso indio, ou un cisne)
Deví (e deusa nai): o león
Iama (o deus da morte): o búfalo
Indra (o deus do ceo): o elefante
Kama (o deus do amor): o papagaio
Níriti (antiga deidade védica, deusa da desgraza): o ser humano.
Shivá: o touro Nandi
Váruna (deus do mar): o makara, un monstro mariño vinculado principalmente ás deusas-río. En sánscrito, makara utilízase para designar o crocodilo, pero a súa imaxinería é moito máis variada, posuíndo partes de diversos animais, desde o peixe até o elefante.
Vishnú (e Krishná): Garudá, o deus paxaro (inimigo das serpentes ou nagas), parecido a unha aguia.
Vaidade

A vaidade (chamada tamén orgullo, presunción) é o desexo de atraer a admiración das outras persoas, unha estima esaxerada que alguén ten de si mesmo, das súas cualidades e dos seus intereses. Unha persoa vaidosa crea unha imaxe persoal para transmitir ós outros, co obxectivo de ser admirada e envexada. A vaidade é máis utilizada tamén hoxe para estética, visual e aparencia da propia persoa. A imaxe dunha persoa vaidosa estará polo xeral en fronte dun espello, a exemplo de Narciso.
Nos ensaios de Montaigne hai un capítulo sobre vaidade. Un escritor brasileiro, Flávio Gikovate, dedicouse a analizar a influencia da vaidade na vida das persoas e os seus impactos na sociedade. Unha abordaxe da vaidade na literatura foi feita por Oscar Wilde no libro O retrato de Dorian Gray, onde o principal tema é a vaidade da personaxe de Dorian, onde o rapaz é ó mesmo tempo vello, e o vello é ó mesmo tempo novo.
Vaidas Baumila

Vaidas Jacob Baumila é un actor e cantante lituano. Representou o seu país no Festival de Eurovisión 2015 xunto a Monika Linkytė coa canción "This Time".
É tamén coñecido por rematar 3º no reality Dangus. En 2014 ficou na final da selección lituana para o Festival de Eurovisión 2014 onde rematou terceiro. Discografía
Ką tu mėgsti? (2006)
Išklausyk (2007)
Iš naujo (2015) Filmografía
Valentinas už 2rų (2014)
Vail

Vail é unha cidade de Eagle County, Colorado, Estados Unidos. No censo do ano 2010 tiña unha poboación de 5. 305 habitantes. É famosa pola súa estación de esquí aberta en 1962. A cidade deseñouse seguindo o modelo dunha cidade de montaña bávara.
Val

En xeoloxía, un val é un accidente xeográfico que forma unha depresión lonxitudinal, cercada polo tanto por áreas máis altas, como montañas ou outeiros. O seu tamaño pode variar duns poucos quilómetros cadrados a centenas ou mesmo millares.
Un val moi encaixado de vertentes abruptas chámase garganta ou foz.
Os vales fórmanse por diversos procesos xeográficos: os vales glaciares, que normalmente teñen a forma en "U" formáronse hai decenas de millares de anos pola erosión dos glaciares, mentres que os vales en forma de "V" foron normalmente formados polos ríos. Vales de tipo Rift, como o Gran Val do Rift, foron formados pola expansión da costra terrestre debido á actividade tectónica baixo a superficie da Terra. Polo común, os vales son xeralmente formados pola actividade fluvial, onde a acción da auga corrente causa a erosión do terreo.
Val Logsdon Fitch

Val Logsdon Fitch, nado en Merrimen, Nebrasca, o 10 de marzo de 1923 e finado en Princeton, Nova Jersey o 5 de febreiro de 2015, foi un físico norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1980. Traxectoria
Estudou enxeñaría na Universidade McGill, onde se licenciou en 1948. En 1954 doutorouse en física na Universidade de Columbia.
Investigacións científicas
Durante a segunda guerra mundial participou no Proxecto Manhattan de Los Álamos.
Xunto a James Cronin realizou diversos experimentos acerca das reaccións subatómicas, observando como estas a miúdo non cumpren os principios fundamentais da simetría. Coa observación en 1964 da análise das partículas kaóns viron como as reaccións feitas en sentido inverso non seguían a mesma traxectoria que a reacción orixinal, o que mostrou que as interaccións das partículas subatómicas non son independentes do tempo. Esta formulación recibiu o nome de violación CP.
En 1980, xunto con Cronin, foi galardoado co Premio Nobel de Física polos seus descubrimentos acerca da violación dos principios da simetría na partícula kaón.
Val Sagrado dos Incas

O Val Sagrado dos Incas, nos Andes peruanos, está composto por numerosos ríos que descenden por pequenos vales; posúe numerosos monumentos arqueolóxicos e poboados indíxenas. O principal río é o Urubamba.
Este val foi moi apreciado polos Incas debido ás súas especiais cualidades xeográficas e climáticas. Foi un dos principais puntos de produción pola riqueza das súas terras e o lugar onde se produce o mellor gran de millo no Perú. Situación xeográfica
O Val Sagrado dos Incas está comprendido entre os poboados de Písac e Ollantaytambo, paralelo ao río Vilcanota ou Wilcamayu ('río sagrado'). Pódese acceder a el a partir da cidade de Cuzco.
Compoñen este val os seguintes lugares: Sacsayhuaman
Kenko
Tambomachay
Písac
Machay
Maras
Ollantaytambo
Chinchero
Urubamba
Valanxiniano

O Valanxiniano é unha división da escala temporal xeolóxica, a segunda idade uo piso do Cretáceo inferior. Esténdese desde 139, 8 até 132, 9 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Valanxiniano sucede ao Berriasiano e é anterior ao Hauteriviano.
Valaquia

Valaquia (ás veces coa grafía Wallachia ou Walachia; en romanés: Țara Românească - literalmente "país romano"; e tamén Vlahia ou Valahia; en turco: Iflak) foi un principado romanés de Europa oriental dende a Baixa Idade Media ata mediados do século XIX.
A súa capital cambiou co tempo, de Curtea de Arxeș a Târgoviște e finalmente a Bucarest.
Notas e referencias
Valcambi

Valcambi é unha compañía suíza dedicada á afinación de metais preciosos, con sede en Balerna, no cantón de Tesino.
A empresa é propiedade da compañía Global Gold Refineries Ltd. , que pola súa banda está participada nun 95 % por REL Singapore PTE Ltd. , de Singapur, e nun 5 % por Rajesh Exports Limited, da India.
Valcambi é unha das plantas de afinación de metais preciosos máis grandes do mundo e a de maior produción mundial (2. 000 toneladas anuais). A compañía afina ouro, prata, platino e paladio en diversas formas, maioritariamente as barras e lingotes fundidos e cuñados, moedas cuñadas e outros produtos de fundición semiacabados. Ademais, ofrece tamén servizos de ensaio, transporte e almacenaxe de metais preciosos. Historia
Valcambi foi fundada en xuño de 1967 en Balerna, no cantón suízo de Tesino, por cinco socios procedentes da vila de Mendrisio, no mesmo cantón. O nome orxinal da compañía era Valori & Cambi SA, mais esta denominación cambiouse en xuño de 1967 a Valcambi SA, como combinación da ambas as palabras do nome primitivo.
Ese mesmo 1967, o banco suízo Credit Suisse adquiriu o 50 % das accións de Valcambi, en 1968 outro 30 % e, finalmente, en 1980 o 20 % restante, ata se facer coa propiedade total da compañía.
En decembro de 2003, a empresa estadounidense de minaría do ouro Newmont Mining (subsidiaria de Mitsubishi Corporation nos EEUU) e varios dos investidores orixinais de Valcambi estableceron unha empresa conxunta participada ao 50 %, chamada European Gold Refineries SA (EGR), e esta nova compañía comproulle a Credit Suissse a totalidade das accións de Valcambi. A corporación Mitsubishi International Corporation adquiriu en xullo de 2007 o 6, 55 % das accións de EGR, o que deixou a Newmont e o grupo de investidores suízos cunha participación do 46, 725 % cada parte. En abril de 2008, Newmont comproulle a súa participación ao grupo de investidores e pasou a contar cun 56, 67 % de participación en EGR, que chegou ata o 60 % a finais dese mesmo ano cando Mitsubishi lle vendeu o 6, 55 % co que contaba.
En xullo de 2015, a compañía india Rajesh Exports adquiriu European Gold Refineries SA (EGR), propietaria do 100 % de Valcambi SA. Como vehículo para levar a cabo esta adquisición, a compañía india creou en Suíza en 2017 a entidade Global Gold Refineries AG, rexistrada no cantón de Lucerna. Esta operación estivo financiada parcialmente por Rajesh Exports e tamén pola concesión dun crédito de Credit Suisse.
Valderas

Valderas é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 2. 008 habitantes (INE 2011). Localidades
Valderas
Valedictorian

Valedictorian é unha cualificación académica outorgada nos sistemas escolares dos Estados Unidos, Filipinas, Canadá e Exipto, e nalgúns sitios en Centroamérica, ao estudante que pronuncia o discurso de clausura na cerimonia de graduación. O termo é unha anglicización do termo latino vale dicere ("despedirse"). Función
O discurso de despedida é xeralmente considerado o último adeus dos compañeiros, antes de que estes se dispersen e cada un continúe o seu camiño despois da graduación. Normalmente este título outórgase ao mellor titulado de cada posgrao ou de cada grao. Noutras tradicións
O seu equivalente en Australia, Islandia, Nova Zelandia, Escocia e Suráfrica é dux, en Francia é Major de promotion e en Alemaña Primus Omnium. Selección
O valedictorian escollido é tradicionalmente o estudante con máis alta clasificación académica entre a súa clase de graduación, e esa posición normalmente determínase mediante unha fórmula numérica para a Grade Point Average (GPA), pero tamén se utilizan outros métodos de selección.
Polémica
A concesión da honra ten sido obxecto de controversia. Moitas veces, as diferenzas que separan os alumnos son pequenas, e hai acusacións de aproveitarse das regras dun xeito inxusto, como tomar cursos fáciles para obter créditos adicionais.
Algunhas escolas abandonaron a honra ou cambiaron as regras para permitir varios destinatarios. Á súa vez, estes cambios levaron a queixas de que é inxusto cambiar as regras despois de comezar unha competición. O Departamento de Educación de Nova Jersey, por exemplo, requiriu que as escolas fixesen cambios na política de premios de graduación efectiva só para a clase de novo ingreso, non para os estudantes xa matriculados.
Un estudo afirmou demostrar que os valedictorians non tiñan máis probabilidades de sobresaír a escala global que outros estudantes.
Valeins

Valeins é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Valence, Drôme

Valence (Valença en occitano), tamén chamada Valence-sur-Rhône, é unha cidade do sueste de Francia, capital do departamento de Drôme (26), na beira esquerda do río Ródano. A poboación do concello (commune) era de 66. 568 habitantes en 2007. Xeografía
A cidade desenvolveuse, historicamente, sobre catro terrazas fluviais do Ródano, aínda que a máxima altura é de apenas 109 m sobre o nivel do mar. As dúas terrazas máis achegadas ao río corresponden ao núcleo máis antigo e as outras dúas ao casco urbano máis moderno. Economía
É unha cidade industrial e, sobre todo, de servizos. Segundo datos de 2005, o 76, 5 % da poboación activa traballaba no sector servizos; o 22, 6 % no sector industrial e a construción e só un 0, 9 % estaba inscrita no sector agrario. As industrias principais de Valence son agroalimentarias, téxtiles, metalúrxicas, de construcións mecánicas e electrónicas. Monumentos
Valence é unha cidade monumental da que se poden destacar varios pazos e mansións, entre outros: a Maison du Drapier (Casa do Paneiro), do século XII, restaurada no XIX;
a Maison de la Pra, do século XV;
a Maison des Têtes (Casa das Cabezas), mansión de 1528-32;
o Hôtel Dupré la Tour, século XVI.
Entre os edificios relixiosos sobresaen: a catedral de Saint-Apolinaire, século XI, románica;
a igrexa de Saint-Jean-Baptiste, dos séculos XI e XII, con torre-pórtico neorrománica do século XIX.
O Pendentif, datado en ca. 1548, é un monumento funerario en honra ao cóengo Nicolas Mistral.
Outra serie de monumentos son máis recentes, como: o Teatro, edificio á italiana, erguido en 1837, con recentes restauracións;
o Quiosco Peyret, un palco de música que data de 1860.
O Museo de Belas Artes foi creado en 1850 e instalado no antigo pazo bispal en 1911.
Ademais a cidade conta cun total de 40 km de canles, algúns orixinarios da Idade Media, dos cales 8 km poden ser usados como rutas de paseo. Nativos famosos
Paul Ricœur (1913), filósofo.
Jacques Tardi (1946), debuxante de bandas deseñadas.
Valencia (morfosintaxe)

Valencia é un concepto morfosintáctico creado en 1959 por Lucien Tesnière para definir o potencial sintagmático dunha unidade lingüística de relacionarse con outras unidades. Características
O concepto de valencia derívase da definición de valencia en química. Adoita usarse de tres modos: aplicado especialmente ó verbo como núcleo da cláusula, aínda que tamén se pode falar de valencia de adxectivos e substantivos.
aplicado ó verbo atende preferentemente á valencia léxica.
aplicado ó verbo, non se consideran tódolos elementos que poden depender del, senón só os chamados actantes (suxeito, obxecto directo, obxecto indirecto, suplemento), non os circunstantes (C. C. ) Exemplo
"Vou alá". O verbo "ir" ten como valencia un só actante (o suxeito) (non se consideran os circunstantes); é un verbo "monovalente"
"Busqueiche o abrigo". O verbo buscar ten como valencia tres actantes (suxeito, obxecto directo, obxecto indirecto); é un verbo "trivalente" Tipos de valencias
Valencia activa: capacidade de ser rexente de certas unidades nunha estrutura.
Valencia pasiva, capacidade de ser rexido nunha estrutura.
Valencia xeral: concepto que podemos atribuír ó potencial sintagmático dunha categoría gramatical.
Valencia léxica: concepto que podemos atribuír ó potencial sintagmático dun lexema particular).
Valencia atómica

Na química, valencia é a capacidade que un átomo dun elemento ten de se combinar con outros átomos, capacidade que é medida polo número de electróns que un átomo pode dar, recibir, ou compartir para constituír unha ligazón química. Os adxectivos que describen as valencias atómicas usan prefixos gregos, como mono, bi, tri, tetra etc, para valencias iguais a 1, 2, 3, 4.
A valencia non debe confundirse cun concepto relacionado pero algo máis avanzado, o estado de oxidación.
A teoría da valencia foi proposta en 1863 por Richard Erlenmeyer (1825-1909). A valencia é un concepto sinxelo para racionalizar as proporcións de reactivos que se consomen nunha reacción química (a estequiometría), ou as proporcións de elementos que se atopan nun composto químico. Lista
Lista de valencias comúns para os primeiros 103 elementos en orde de número atómico:
Valenciennes

Valenciennes é un concello (commune) francés, situado no departamento do Norte (fr: Nord) e na rexión Norte-Paso de Calais, atravesado polo Escalda (en francés Escaut) na súa confluencia co río Rhônelle. É sub-prefectura desde 1824.
En 2006 tiña unha poboación de 43. 198 habitantes.
Valentina Pavlovna Wasson

Valentina Pavlovna (Guercken) Wasson, nada en Rusia en 1901 e finada o 31 de decembro de 1958, foi unha pediatra, etnomicóloga e autora ruso-estadounidense. Estivo implicada na introdución dos cogomelos psicoactivos a un amplo público nos Estados Unidos. Traxectoria
En 1953, ela e o seu marido Robert Gordon Wasson viaxaron á cidade mazateca de Huautla de Jiménez en México para investigar o uso tradicional dos cogomelos. Recibiron información especialmente valiosa da misioneira estadounidense Eunice V. Pike do Summer Linguistics Institute e Robert Weitlaner, un antropólogo mexicano que visitara aos mazatecas. Durante varias estancias prolongadas en Huautla e arredores, os Wasson estudaron o uso dos cogomelos en detalle e comparárono coas descricións do uso dos cogomelos aztecas descritas nos rexistros da Inquisición española. Entendendo isto como unha supervivencia potencial dunha tradición incriblemente antiga que implica o uso de cogomelos sagrados, os indios mantiveron as súas crenzas en segredo para os estraños. Por iso, necesitou moito tacto e habilidade para gañarse a confianza da poboación indíxena e recibir información sobre este dominio secreto. Anunciaron o seu descubrimento en 1957 no seu libro escrito conxuntamente Mushrooms Russia and History. O primeiro libro dos Wasson comezara como un libro de receitas de Wasson e a cociñeira rusa dos Wasson, Florence James. Ao mesmo tempo, un extenso artigo ilustrado de R. Gordon na revista Life do 13 de maio de 1957, sobre as noites (sesións) mexicanas de cogomelos con María Sabina, chamou a atención sobre o uso de cogomelos alucinóxenos.
O relato de Wasson desta experiencia foi publicado en This Week o 19 de maio de 1957, seis días despois de que o famoso artigo do seu marido fose publicado na revista Life. Neste artigo Valentina suxeriu que os cogomelos Psilocybe poderían usarse como axente psicoterapéutico, colocándoa xunto a psiquiatras como Humphrey Osmond en Saskatchewan, que avogou polo seu uso en terapia. Opina que, se o axente activo se pode illar e garantir unha oferta suficiente, pode converterse nunha ferramenta vital no estudo dos procesos psíquicos. Tamén afirmou que a medida que a droga fose máis coñecida, atoparíanselle usos médicos, quizais no tratamento do alcoholismo, a adicción a estupefacientes, os trastornos mentais e as enfermidades terminais asociadas a dor severa. Varios anos despois, un equipo de investigadores que traballaba en Baltimore probou de forma independente a validez da súa visión infrecuente. Aldous Huxley seguiu a súa suxestión de que a transición á morte podería facilitarse cunha dose de LSD. A saúde de Huxley comezara a deteriorarse en 1960 despois de que lle diagnosticasen cancro de lingua e despois cancro de mandíbula. O 22 de novembro de 1963, deitado no seu leito de morte e sen poder falar, escribiulle unha nota á súa muller Laura pedíndolle que "Probe LSD 100 mmg intramuscular", é dicir, quería unha inxección intramuscular de 100 microgramos de LSD. Ela administroulle a droga solicitada e el morreu poucas horas despois.
Valentina Tereshkova

Valentina Vladimirovna Tereshkova (en ruso: Валентина Владимировна Терешкова), nada en Bolshoye Maslennikovo (oblast de Yaroslavl) o 6 de marzo de 1937, é unha excosmonauta, enxeñeira e política rusa. Foi a primeira muller da historia en permanecer en órbita no espazo exterior, a bordo do Vostok 6 o 16 de xuño de 1963. Para iso, foi seleccionada entre máis de catrocentos aplicantes e cinco finalistas. Orbitou a Terra corenta e oito veces, e permanece a día de hoxe como a única muller en facer en solitario unha misión espacial. Traxectoria
Despois da escola, traballou en factorías téxtiles e estudou enxeñaría. Practicou o paracaidismo nun club local, facendo o seu primeiro salto con 22 anos, o 21 de maio de 1959. No ano 1961 foi secretaria do Komsomol (Liga Xove Comunista) e despois, membro do Partido Comunista da Unión Soviética. Para unirse ó corpo de cosmonautas, Tereshkova ingresou honorariamente nas Forzas Aéreas Soviéticas, tornándose polo tanto na primeira civil en voar ó espazo. Despois da disolución do primeiro grupo de mulleres cosmonautas (Tatyana Kuznetsova, Valentina Ponomaryova, Irina Solovyova, Zhanna Yorkina e Tereshkova) en 1969, foi unha prominente afiliada do Partido Comunista da Unión Soviética, ocupando varios cargos políticos. Permaneceu activa despois do colapso da Unión Soviética e é vista na actualidade como unha heroína en Rusia e no mundo enteiro.
Casou en novembro de 1963 co tamén cosmonauta Andriian Grigorevich Nikolaev co que tivo unha filla, Elena Andrionova. Divorciáronse en 1982. O seu segundo marido, o ortopedista Iuli G. Shaposhnikov, faleceu en 1999. Actividade social
En 2011, foi elixida para a Duma Estatal de Rusia do partido Rusia Unida na lista rexional de Yaroslavl. Tereshkova, xunto con Elena Mizulina, Irina Yarovaya e Andrey Skoch, é membro dun grupo interfacial de deputados para a protección dos valores cristiáns; nesta calidade, apoiou a introdución de emendas á Constitución rusa, segundo as cales, "a ortodoxia é a base da identidade nacional e cultural de Rusia". Vicepresidente da Comisión de Estrutura Federal e Autonomía Local da Duma Estatal desde o 21 de decembro de 2011.
Valentí Fuster

Valentín Fuster Carulla, nado en Barcelona o 20 de xaneiro de 1943, marqués de Fuster, foi un cardiólogo español, cun labor investigador centrado nas enfermidades coronarias. Publicou numerosos libros e artigos para prestixiosas revistas científicas en todo o mundo, ademais de traballar en importantes hospitais de distintas partes do globo. Traxectoria
Fillo e neto de médicos, estudou os primeiros niveis de educación nos xesuítas da súa cidade natal, e pasou logo á Universidade a cursar medicina, onde se licenciou e obtivo o doutoramento en 1967. Pasou dous anos coma interno no Hospital Clínico de Barcelona, ata que foi subvencionado pola Fundación Juan March para marchar a Escocia a ampliar a súa formación. Logo, nos anos 70, marchou para Estados Unidos, onde traballou na Escola Médica Mayo de Minnesota durante dez anos, foi profesor do Hospital Monte Sinaí de Nova York dende 1982 e realizou labores docentes na Escola Médica de Harvard en Boston, onde foi catedrático desde 1991 ata 1994, nese mesmo ano foi nomeado director do Instituto Cardiovascular do Hospital Monte Sinaí, cargo que compaxina dende 2012 co de Physician-in-Chief do Hospital.
Labor científico
Coma científico, o doutor foi nomeado Doutor Honoris Causa de trinta e tres universidades de prestixio e recibido tres bolsas das máis importantes do NIH (National Institutes of Health). Publicou máis de novecentos artigos científicos en revistas médicas de ámbito internacional, e dous dos libros máis prestixiosos adicados á cardioloxía clínica e de investigación: The Heart e Atherothrombosis and Coronary Artery Disease. Tamén foi nomeado Editor Xefe da prestixiosa revista Nature Reviews in Cardiology. As súas investigacións sobre a orixe dos accidentes cardiovasculares, que contribuíron a mellorala prevención e o tratamento dos infartos déronlle en 1996 o Premio Príncipe de Asturias de Investigación. Cabe destacar que o Dr. Fuster é o único cardiólogo que recibiu os máximos galardones de investigación das catro principais organizacións internacionais de Cardioloxía: a Asociación Americana do Corazón, o Colexio Americano de Cardioloxía, a Sociedade Europea de Cardioloxía e a Sociedade Interamericana de Cardioloxía. En xuño de 2011 foi galardoado co Gran Premio Científico do Instituto de Francia, considerado o máis importante da cardioloxía, pola súa investigación translacional da enfermidade aterotrombótica. En 2013 foi nomeado editor xefe do Journal of the American College of Cardiology, a principal fonte nacional de información clínica na área da medicina cardiovascular.