proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Pónor

Un pónor é unha abertura natural no terreo, que pode ser atopada en lugares onde a xeoloxía e a xeomorfología están caracterizadas por algún tipo de karst ou carso.
Mentres que unha dolina é unha depresión cunha cavidade conectada cara ao subsolo, un pónor é unha abertura pola que unha corrente superficial ou lago, flúen total ou parcialmente cara a un sistema kárstico de auga subterránea. A erosión polo fluxo continuo de auga forma ou agranda a abertura na roca (principalmente calcaria).
Os pónores atópanse en todo o mundo en rexións kársticas. Existen varios lugares en países en centro e sueste de Europa (Croacia, República Checa, Hungría, Rumania, Montenegro) co nome de «Ponor» por estaren asociadados con esas aberturas kársticas. Hai importantes pónores nos Cárpatos, nos Alpes Dináricos, en Grecia, Turquía e en varios estados do sur dos EE. UU.
O termo ponor foi instituído como un termo xeolóxico internacional para unha grande entrada de auga ao subsolo en terreos cársticos. A palabra pónor deriva de nora, da lingua protoeslava, que significa pozo ou buraco. En francés pónor úsase no eido da acuicultura; en galego é sumidoiro.
Púrpura

O púrpura é a cor ou coloracións que se atopan entre o vermello e o azul, ou máis especificamente é unha cor maxenta escura que se atopa entre o violeta e o carmesí. O termo provén dos caracois mariños tamén chamados púrpuras (Stramonita haemastoma, Nucella lapillus), e así se denominaba tamén á cor producida pola oxidación da tinta destes caracois, (tinta moi apreciada dende antigo) e ás teas tinguidas con ela. En colorimetría foi definida como a cor complementaria dos que se perciben como consecuencia da fotorrecepción dunha luz cuxa lonxitude de onda dominante mide entre 555 e 565 nm. Trátase dunha cor estándar, é dicir que se atopa normalizada en catálogos de cores e inventarios cromáticos. A denominación de cor «púrpura» inclúe o conxunto das coloracións semellantes á cor estándar, purpúreas. Á dereita achégase unha mostra do púrpura estándar.
Popularmente, úsanse como sinónimos nomes como morado, violeta, lila, malva ou maxenta. Porén, estas denominacións teñen diferente etimoloxía, e aínda que tamén son coloracións situadas entre o vermello e o azul, desenvolveron en xeral o seu propio significado específico.
Púrpura (medicina)

A púrpura é un conxunto de manchas de cor vermella escura ou púrpura que aparecen na pel, nas mucosas ou nas serosas durante o curso de múltiples enfermidades e se caracterizan por non desapareceren ao exercer presión sobre elas. Aparece con decoloracións que poden ser causadas por hemorraxias subcutáneas. As pequenas manchas chámanse petequias, mentres que as máis grandes poden ser equimoses ou hematomas. Asóciase habitualmente co tifo, pero tamén pode estar presente coa meninxite ou outras doenzas. Clasificación
Existen varias clasificacións das púrpuras. A púrpura está clasificada na Clasificación Internacional de doenzas CID-10 como d65 e d69, no CID-9 (287) e tamén se pode referenciar na base de datos DiseasesDB co código 25619. A púrpura é un sinal común e inespecífico, pero o mecanismo que a causa normalmente implica: Trastornos das plaquetas:
púrpura trombocitopénica primaria;
Púrpura trombocitopénica secundaria.
Trastornos vasculares:
Lesións microvasculares, como se observa na púrpura senil (dos anciáns), na que os vasos sanguíneos se lesionan máis facilmente;
estados hipertensivos;
Vasculite, como no caso da púrpura de Henoch-Schönlein.
trastornos da coagulación
Coagulación intravascular diseminada (CID).
Pütchipü'ü

Un pütchipü'ü ou pütche'ejachi (en wayuu, "mensaxeiro da palabra"; tamén coñecido polo termo en castelán: palabrero) é o elemento central no sistema de xustiza e de administración tradicional do pobo wayuu. O papel dun pütchipü'ü é resolver os conflitos mediante a mediación e a negociación. Isto pode incluír conflitos entre diferentes membros ou clans da comunidade wayuu ou con persoas ou organizacións alleas ao pobo wayuu. Esta negociación inclúe unha indemnización material que deberá aboar a familia agravante ao grupo familiar prexudicado.
En 2010, este sistema de mediación foi recoñecido pola UNESCO como parte das Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade. Este sistema de lei indíxena foi recoñecido polos gobernos de Venezuela e Colombia. Os pütchipü'ui están organizados pola Xunta Maior Autonómica de Palabreros.
Q

O Q (que) é a décimo sexta letra do alfabeto galego, e representa o fonema /k/, oclusivo velar xordo.
QCAD

QCAD é un aplicación de deseño asistido (CAD) para o deseño gráfico en dúas dimensións e esquemas. Está desenvolto en C++ e ten unha interface baseada en Qt. A súa interface gráfica é semellante á de AutoCAD con comandos e iconas para 2D empregando o formato de ficheiros DXF de AutoCAD. É de licenza libre e é multiplataforma.
Ten un engadido chamado QCAD/CAM para a produción asistida por computador. Este engadido é de licenza comercial e de pago.
QGIS

QGIS (antes chamado Quantum GIS, Geographic Information System) é un programa de código aberto e multiplataforma de sistemas de información xeográfica (GIS) a aplicación soporta visión, edición e análise de información xeo espacial. É libre e gratuíto.
QSAT-EOS

QSAT-EOS, tamén coñecido como Tsukushi, é un satélite artificial da Universidade de Kyushu lanzado nun foguete Dnepr desde a base de Dombarovsky o 6 de novembro de 2014. Características
A misión de QSAT-EOS é probar varias novas tecnoloxías e facer observacións da superficie terrestre. Leva unha cámara con sensor CMOS cunha resolución de 4 m, un magnetómetro, un detector de lixo espacial e unha vela plegable de kapton de 3 m de longo para aumentar o arrastre e precipitar a súa caída.
Qadesh

Qadesh (tamén escrito Kadesh, nome que quere dicir "Santa") foi unha cidade da antiga Siria, na beira do río Orontes, probabelmente localizada na moderna escavación de Tell Nebi Mend, a uns 24 km ao suroeste de Hims.
Foi unha cidade dos cananeos que, aliada con outra cidade importante, Megiddo, e outras menores, se opuxo á conquista da rexión por Tuthmosis III de Exipto. A cidade era mencionada como Qidshu nas taboíñas de Amarna e era probabelmente aliada do rei hurrita de Mittani. Os exipcios, vencedores na batalla de Megiddo, impuxeron a súa hexemonía na zona do Levante.
Coñécense os nomes de tres reis de Qadesh: Suttarna (sobre -1350); Etakkama (sobre -1345) e Ari-Teshub (sobre -1330 – -1325).
Despois da vitoria do rei hitita Suppiluliumas I sobre o reino de Niya (ao sur de Alepo) dirixiuse ao sur, en dirección a Qatna, onde o rei Akizzi se someteu. A seguir, continuou avanzando cara a Apa (talvez Apina ou Upe, despois Damasco), rexión que, polo menos en parte, era controlada por Exipto. Neste momento Suttarna, rei de Qadesh (vasalo exipcio) e o seu fillo Aitaqqama, que talvez se sentiron ameazados, atacaron aos hititas, a pesar de que este non fixo ningún movemento para atacar Qadesh. O rei hitita derrotounos e refuxiáronse na cidade de Abzuya, cidade que foi asediada e conquistada, e Suttarna, o seu fillo e outros familiares (fillos, irmáns) feitos prisioneiros (igualmente marcharon co rei para Hatti). A seguir o rei hitita estableceu como rei vasalo a Aitaqqama (Etakkama), pero, despois da saída dos hititas, o novo soberano insistiu nunha carta na súa lealdade ao faraón.
Qadesh, que había uns 150 anos que era vasalo de Exipto, aliouse cos hititas; sobre -1300 foi dominado efemeramente por Seti I. Ramsés II preparou unha expedición militar como resposta. Os dous exércitos chocaron na zona do río Orontes, preto da cidade, e librouse a chamada batalla de Qadesh entre hititas e exipcios; os exipcios atribuíronse a vitoria, pero crese que foi máis ben favorábel aos hititas; a data da batalla non está establecida definitivamente, pero foi sobre o -1285. Qadesh permaneceu baixo influencia hitita e restou no seu poder durante un século cono estado vasalo.
O reino pasou finalmente aos israelitas no século -XI.
Qapik

O qapik (en azerí: qəpik, pronunciado [ɡæˈpik]) é a unidade monetaria divisionaria de Azerbaidján, equivalente á centésima parte (​1⁄100) do manat acerbaixano. Etimoloxía
O termo qəpik procede da palabra rusa kopek (копе́к), co significado de "lanza", que foi unha moeda rusa desde a época de Iván o Terrible, no século XVI, e que hoxe é unha moeda divisionaria equivalente á centésima parte do rublo ruso, do hryvnia ucraíno, do rublo belaruso e do rublo de Transnistria. Historia
Primeiro qapik (1992-2006)
O primeiro manat acerbaixano (1919-1923) carecía moeda divisionaria e desta moeda só se emitiu papel moeda. Porén, a introdución do segundo manat acerbaixano o 15 de agosto de 1992, logo da restauración da independencia do país en 1991, trouxo consigo a implantación do qapik como moeda divisionaria.
Correspondentes a esta segunda época do manat emitíronse moedas divisionarias con valores de 5, 10, 20 e 50 qapik, datadas en 1992 e en 1993. Aínda que se utilizou o níquel e o latón para algunha destas cuñaxes en 1992 (e, nalgúns casos, en 1993), as derradeiras emisións foron en aluminio. Estas moedas tiveron moi pouca circulación e ao pouco tempo foron retiradas por mor da inflación.
Segundo qapik (desde 2006)
O 1 de xaneiro de 2006 implantouse unha nova xeración do manat, cunha taxa de cambio con respecto ao anterior manat dun dos novos por 5. 000 dos antigos. As moedas en circulación son as de 1, 3, 5, 10, 20 e 50 qapik. A maioría delas lembran, tanto no deseño como no seu tamaño, as moedas do euro, en particular a moeda bimetálica de 50 qapik (similar á de 2 euros) e a de 10 qəpik (cun deseño coñecido como "flor española", similar á de 20 céntimos de euro). As moedas puxéronse en circulación en xaneiro de 2006 e non amosan o ano de cuñaxe nin de emisión.
Qarağandı

Qarağandı (en kazako: Қарағанды/Qarağandı, qɑɾɑˈʁɑndə; en ruso: Караганда, "Karaganda", forma oficial até 1993) é a capital da rexión homónima de Kazakhstán. É a cuarta cidade en poboación do país, con 459. 778 habitantes segundo o censo de 2009. Na década de 1940 arredor do 70% da poboación da cidade eran alemáns descendentes dos alemáns do Volga que foran deportados por Stalin na segunda guerra mundial.
Qat

O qat (Catha edulis) é unha planta da familia Celastraceae, unha fanerógama, orixinaria de zonas tropicais da África oriental. É unha planta estimulante orixinaria do corno de África, que se naturalizou na África oriental e na Península Arábica. É particularmente común en Somalia e no Iemen, que se consome esmagada e coa que se comercia (moitas veces ilegalmente) até Arabia Saudita. Descrición
É un arbusto ou arboriña pequena, que medra uns 5-8 m de alto, coas follas perennes de 5–10 cm × 1–4 cm. As flores xorden en curtos acios axilares de 4 a 8 cm de longo, miúdas e con cinco pétalos brancos. O froito é unha cápsula trivalvada oblonga que contén de 1 a 3 sementes. Principios activos
O qat é un estimulante vexetal que se mastiga, usado tradicionalmente no Iemen, Etiopía, Somalia e outros países árabes veciños do Corno de África. Trátase da planta coas propiedades psicoestimulantes máis potentes que se coñece até o momento. Os seus principios activos son os alcaloides psicotrópicos catina e catinona. Ambas as dúas son moléculas psicoestimulantes, derivadas da fenetilamina, e emparentadas química e funcionalmente coas anfetaminas. En particular, a catinona é a máis activa das dúas, e é coñecida, ademais, porque serve de substrato para a obtención dunha poderosa droga, a metcatinona. Esa síntese química realízase de xeito relativamente sinxelo e a baixo custo, en laboratorios clandestinos distribuídos ao longo dos EUA, e o seu mercado é crecente por mor da semellanza da metcatinona coa metanfetamina. Porén, a fonte e precursores para producir este derivado sintético non saen da planta, senón dos mesmos compostos que se usan para producir metanfetamina, como a efedrina e outros derivados similares.
Os efectos desta droga son semellantes aos das outras aminas simpaticomiméticas, producindo estimulación do sistema nervioso central e sensación de estimulación e euforia a nivel psíquico. Malia o dito por algúns medios, os seus efectos pouco teñen que ver cos da cocaína e o seu uso moderado non ten problemas, sendo esa a razón pola que os seus países de orixe optaron por non prohibila, mais o seu abuso, sobre todo por grupos de parados e de mozos, si pode acarrexar problemas para o consumidor.
O seu prezo é baixo en países onde é legal, pero a prohibición, por exemplo a de 2014 no Reino Unido, multiplicou o seu prezo por 10. Un feixe da mesma, que se usa de xeito semenllantes á planta da coca, mastigándose, pasou de 3 a 30 libras esterlinas. [Cómpre referencia] Noutros lugares pode alcanzar un prezo duns 300 euros o kg, como nos países occidentais, e até 600 dólares/kg nos Estados Unidos. [Cómpre referencia]
Qatna

Qatna foi un reino da rama dos semitas cananeos do norte, en torno á cidade deste nome (hoxe Homs), do que se ten noticias desde polo menos o -1800, cando era rei Ishi-Addu, que foi o pai de Amutpiel, que é mencionado nos arquivos de Mari. Historia
Amutpiel era gobernador de Nazala como príncipe herdeiro e despois foi rei. A irmá de Amutpiel, Belmun, casou con Jasmah-Addu de Mari da que foi a esposa principal. Probabelmente a nai de Amutpiel foi Lammassi-Ashur, unha princesa de Assur ou Ekallatum. Zimri-Lim de Mari casou tamén cunha princesa de Qatna, chamada Dam-hurasim.
Destruída Mari por Hammurabi, as fontes desaparecen; probabelmente Qatna caeu debaixo dependencia de Alepo (Iamkhad) e, sobre o -1500 someteuse a Mitanni. É posíbel que Amenhotep I (sobre -1515 – -1494) e Tuthmosis I (sobre -1494 – -1482) estivesen na cidade nas súas expedicións a Siria. Tuthmosis III menciónaa nunha inscrición, e di que estivo alí no seu 33º ano de reinado. Amenhotep II (sobre -1427 – -1401) foi atacado por soldados de Qatna con axuda hurrita ao cruzar o Orontes, pero saíu vitorioso. Qatna estivo na zona de fronteira con Mitanni, pero baixo influencia exipcia, e aínda é mencionada sobre o -1180.
Durante a campaña siria de Suppiluliumas I, sobre o -1340, Akizzi de Qatna pediu axuda a Akhenaton, pero non a recibiu, e caeu en mans dos hititas, sendo saqueada e os habitantes deportados a Hatti. No seu lugar como poder rexional emerxeu o reino de Nuhase. Reis
Ishi-Addu, sobre -1800.
Amutpiel ben Ishi-Addu, sobre o -1800.
Idanda, sobre -1400.
Taku, sobre -1400.
Akizzi, sobre o -1350.
Qoppa

Qoppa é o nome dunha antiga letra do alfabeto grego, non pertencente ao alfabeto clásico, que tiña o valor fonético de /k/ ante /o/ ou /u /. Adoita transcribirse como q. Provén da letra do alfabeto fenicio qōf. Como signo numérico representaba o oitocentos.
Qt

Qt é unha aplicación informática multiplataforma para crear contornos de traballo gráficos licenciada como GNU Lesser General Public License e desenvolvida na linguaxe C++.
Qu'est-ce que la propriété?

Qu'est-ce que la propriété? ou Recherches sur le principe du Droit et du Gouvernement é un ensaio de Pierre Joseph Proudhon, publicado en 1840 en lingua francesa. Nel aparece a súa cita máis coñecida, "a propiedade é un roubo". Propiedade
Proudhon cría que a concepción habitual da propiedade combinaba dous compoñentes distintos, que unha vez identificados amosarían a diferenza entre a propiedade como unha forma de tiranía e a propiedade usada para defender a liberdade. Defende que o resultado do traballo do individuo, aquel no que se ocupa con regularidade, xera unha forma lexítima de propiedade. Pero opúxose a que a terra non ocupada fose concibida como unha forma de propiedade lexítima, aceptando soamente unha forma de "posesión" sobre a terra en virtude da súa real ocupación ou traballo. Por extensión, xa que só a terra traballada ou ocupada é unha forma de propiedade lexítima, puxo tamén en cuestión institucións como o interese dos préstamos ou a renda do alugamento.
Algunhas personalidades da teoría anarquista usaron os termos de "posesión" e "propiedade" para distinguir o que Proudhon entendía como propiedade privada do produto do traballo por un lado, e a propiedade da terra por outro. Neste sentido, a propiedade privada referiríase á propiedade sobre a terra baldía, mentres que a propiedade persoal sería o produto do traballo efectivamente realizado polo individuo ou sobre as mercadorías. Esta diferenciación é un compoñente importante na crítica mutualista do capitalismo estatal. Contradicións
Nesta obra Proudhon denuncia por contradición (a propiedade é un roubo) que as xustificacións tradicionais da propiedade privada eran falaces desde o punto de vista da lóxica. Pero a crítica cara a esta obra precisa que as probas de Proudhon non contradín ningunha das suposicións máis frecuentes acerca da propiedade e non convencerían ás persoas que non compartisen a súa concepción da propiedade igualitarista. Tamén se pon en dúbida a solidez de erudición, estimando que as súas críticas cara ao Traité de la propriété de Charles Comte parecen baseadas nunha interpretación errónea das teses de Comte. Anarquismo
Este é o primeiro texto da idade contemporánea onde alguén se autodenomina anarquista nun sentido positivo, criticando calquera forma de goberno.
Quadrans Muralis

Quadrans Muralis, o cuadrante mural, foi unha constelación creada por Joseph Lalande no 1795 a partir de estrelas ó norte de Boötes. A estrela principal era a variable CL Draconis, de magnitude aparente 4, 95. A constelación representa un cuadrante, un antigo instrumento astronómico que era usado, xunto co octante e o sextante, para observa-la posición das estrelas.
Aínda que a constelación xa non é recoñecida polos astrónomos, deulle o seu nome ás Cuadrántidas, a choiva anual de meteoros que irradia dende esta zona cada mes de xaneiro.
Quadrussis

O quadrussis (voz latina; plural quadrusses) foi unha primitiva moeda da Antiga Roma de bronce fundido, utilizada en tempos da República e co valor de catro ases do sistema libral. Caracterización
Esta enorme moeda, fundida e de forma rectangular, tiña, por tanto, o peso de catro libras, ou o que é o mesmo, arredor de 1. 296 gramos.
Os escasos exemplares coñecidos non amosan lendas de ningún tipo, mais si diferentes marcas e motivos en ambas as súas faces, como aguias, Pegasos, bois etc.
Canto á súa época de emisión, Meynaerts postula que se debe corresponder co século VII a. de C.
Como marca de valor amosa catro barras verticais, representativas do seu valor de catro ases e o seu peso de catro libras.
Quanto

O quanto é a cantidade mínima ou elemental dunha magnitude, equivalente á consideración de magnitude asignada a unha partícula material. A súa existencia vén dada pola mecánica cuántica
Quantum of Solace

Quantum of Solace é un filme británico baseado na personaxe de James Bond producido por Eon Productions, e a secuela de 007 Casino Royale (2006). Foi dirixido por Marc Forster, e está protagonizado por Daniel Craig, na súa segunda aparición como James Bond. No filme, Bond busca vingarse da morte da súa amante, (Eva Green), coa axuda de Camille Montes (Olga Kurylenko), quen tamén se quere vingar polo asasinato da súa familia plotting. Personaxes
Daniel Craig como James Bond
Olga Kurylenko como Camille Montes
Mathieu Amalric como Dominic Greene
Gemma Arterton como Axente MI6 Strawberry Fields
Giancarlo Giannini como René Mathis
Jeffrey Wright como Felix Leiter
Judi Dench como M.
Anatole Taubman como Elvis
David Harbour como Gregg Beam
Joaquín Cosío como Xeneral Medrano
Fernando Guillen Cuervo como Carlos
Jesper Christensen como Mr. White
Rory Kinnear como Bill Tanner
Paul Ritter como Guy Haines
Tim Pigott-Smith como Secretario Británico
Neil Jackson como Edmund Slate
Simon Kassianides como Yusef
Stana Katić como Corrine Veneau
Glenn Foster como Craig Mitchell
Oona Chaplin como Recepcionista de Perla de las Dunas
Lucrezia Lante Della Rovere como Gemma
Elizabeth Arciniega como Moza de Mr. White
Quark cume

O quark cume (máis coñecido como Quark Top, segundo a súa denominación en inglés), é unha partícula elemental que pertence á terceira xeración de quarks. Ten unha carga eléctrica igual a +⅔ da carga elemental e un spin de ½ (indicativo de que é un fermión e polo tanto cumpre o principio de exclusión de Pauli). Como os demais quarks, os quarks cume senten a interacción forte e teñen carga de cor, así mesmo o antiquark cume ten carga de anticor. Características
É o máis masivo dos quarks, tanto como os núcleos atómicos do ouro. Debido á súa inmensa masa (para ser unha partícula elemental), é moi inestable, que decae en menos dun yoctosegundo, co que non ten nin tempo para formar hadróns con outros quarks no proceso chamado hadronización (os científicos esperan grazas a este feito o poder observar e medir as propiedades dun quark illado, que polo dito non será deste tipo).
Foi o último dos quarks postos en evidencia, en 1995 no Fermilab. Polo momento, e ata a entrada en funcionamento do LHC, o Tevatron do Fermilab é o único acelerador de partículas o suficientemente energético para producir quarks cima, formados ó colidir un protón e un antiprotón cunha enerxía de 1, 96 teraelectronvoltios. Logo da súa curta existencia, case sempre decae nun bosón W e nun quark fondo. En principio, os científicos pensaron chamalo "quark verdade" (Truth, debido posiblemente a que o seu descubrimento confirmaba a teoría correspondente), pero co tempo quedóuselle o nome de quark cima (Top).
Este quark dota ós hadróns que forma cun número cuántico chamado 'altitude' (posible tradución de "topness"), que se define como o número de quarks cume menos o número de antiquarks cume que o forman. Este número cuántico, do mesmo xeito que a "estrañeza", o "encanto" ou a "beleza" (número de quarks s, c ou b presentes nunha certa particula, menos o número dos correspondentes antiquarks que a forman), pode ser violado pola interacción débil, pero non pola interacción forte nin a electromagnética, que conservan o sabor dos quarks.
Quark fondo

O quark fondo (ou quark b do inglés "bottom quark") é unha partícula elemental que pertence á terceira xeración de quarks. Ten unha carga eléctrica igual a −⅓ da carga elemental e un spin de ½, co cal é un fermión e cumpre o principio de exclusión de Pauli. Como os demais quarks, o quark fondo ten carga de cor, e o antiquark fondo ten carga de anticor; senten a interacción forte. Características
É o segundo quark máis masivo do modelo estándar, cunha masa dunhas catro veces a do protón. Isto dálle un comportamento peculiar dentro da cromodinámica cuántica, que o fai máis fácil de detectar e medir as súas propiedades experimentalmente, sobre todo nos mesóns que forma. Tamén é relativamente fácil de experimentar con el debido a que case sempre aparece nas desintegracións do quark cume, e con bastante frecuencia na desintegración do bosón de Higgs, se é o suficientemente lixeiro.
Foi descuberto no Fermilab (Chicago), en 1977 e posteriormente confirmado en Doris (Hamburgo). No descubrimento, os científicos quixeron chamalo "quark beleza" (Beauty), pero ao final quedou en fondo (Bottom). O achado non resultou inesperado xa que en 1975 descubriuse a partícula tau polo que se pensou que se había tres familias de leptóns debería haber tamén tres xeracións de quarks.
O quark fondo debe ter unha vida media curta, como os leptóns da terceira xeración. A única evidencia é que forma hadróns que se desintegran pronto, pero a vida media do propio quark é moi difícil de medir debido a que se atopa confinado (confinamento da cor).
Este quark dota aos hadróns que forma cun número cuántico chamado 'inferioridade' (tradución de "bottomness"), que se define como o número de antiquarks fondo menos o número de quarks fondo que o forman. Hadróns que conteñen quarks fondo
Todos os tipos de mesóns B, cargados e neutros, están formados por un quark fondo (ou o antiquark) e un quark arriba ou abaixo. Os {\displaystyle } mesóns B encantados e estraños están formados polo quark fondo e un quark encantado ou estraño respectivamente.
O mesón ípsilon, tamén coñecido como 'fondonio' (tradución de bottomonium), está formado polo quark e o antiquark fondo.
O único barión coñecido cun quark fondo é o lambda neutro inferior.
Quartuncia

A quartuncia (voz latina), tamén adaptado como cuartuncia, foi unha moeda da Antiga Roma de bronce, de tempos da República e propia da Península Itálica, co valor dun cuarto de onza romana ou uncia. Historia
A quartuncia foi unha pequena moeda emitida con carácter moi ocasional entre os séculos III e II a. de C. , tanto fundida como cuñada. De feito, foi o valor máis pequeno dos emitidos dentro do sistema semilibral (baseado nun ás cun peso de media libra).
O seu valor era o da cuarta parte dunha onza romana ou uncia (de aí o seu nome) ou, o que é o mesmo, a corenta e oitoava parte dun ás, tamén de bronce. O seu equivalente como unidade de masa, é dicir, o peso da cuarta parte dunha onza romana ou da corentaeoitoava parte dunha libra, denominábase sicilicus. Modelos
Aos nosos días só chegaron uns poucos modelos de quartuncia: O máis común, datado arredor de 217 ou 215 a. de C. e emitido polo obradoiro monetario de Roma, amosa o motivo tradicional da moeda romana de bronce desta época, consistente na cabeza alegórica de Roma con casco ático no seu anverso e unha proa de barco baixo a palabra ROMA no seu reverso.
Un segundo modelo, moito menos común, coetáneo do anterior e procedente do obradoiro monetario de Bruttium (a actual Calabria), en Italia, presenta no seu anverso a cabeza dunha divindade ollando á esquerda, e no seu reverso a figura dun cangrexo baixo a lenda BPET.
Outros modelos coñecidos son o procedente de Brindisium (actual Brindisi), coa cabeza de Poseidón no anverso e o seu fillo Taras sobre un golfiño no reverso; o emitido en Coso, en Etruria, con deidade con casco corinto no anverso e busto de cabalo embridado no reverso; ou o do obradoiro monetario de Graxa, na Apulia, cunha cuncha de vieira no anverso e un golfiño como motivo central do reverso.
Quate Lòcs

Quate Lòcs é un terçon tradicional do Val de Arán, utilizado como circunscrición territorial para as eleccións ao Consello Xeral de Arán. Correspóndese cos municipios de Bausen, Bossòst, Canejan e Les.
Formouse no século XVI ao dividirse en dous o antigo terçon de Bossòst. Dende a restauración da estrutura administrativa tradicional do Val de Arán en 1990, elixe 3 dos 13 conselleiros do Consello Xeral de Arán.
Quattrocento

Quattrocento é a denominación que adopta o Renacemento italiano do século XV, por comeza-los anos en italiano como mile quattrocento, o primeiro en darlle este nome foi Giorgio Vasari por volta do 1570. O outro período do renacemento italiano é o Cinquecento, no século XVI.
No Quattrocento realízase a evolución das formas medievais ás reinterpretacións clásicas. A cidade de Florencia, eminentemente mercantil dominada pola alta buguesía converteuse no centro de gravidade dunha sociedade que abandonou o misticismo da Idade Media, na cal a orde viña establecida desde o alto, imprimindo unha dinámica humanizante laizante e unha volta ás fontes da civilización occidental, o mundo greco-romano; apareceu no mundo da arte unha figura nova, os mecenas, que xurdiron pola prosperidade económica, a arela cultural e o desexo de ostentación e presitixio, e que chamaban e protexían os artistas para realizaren as súas encargas, os primeiros foron Cosme e Lourenzo de Medici; o artista tamén sufriu un proceso de individualización e personalización como froito do culto humanista polo individuo.
Os novos valores estéticos requirían novos sistemas de representación, coa perspectiva e o estudo das proporcións nun primeiro plano para representar a figura humana, principal obxectivo da representación artística. Artistas salientables
Arquitectura: Filippo Brunelleschi, autor da cúpula da catedral de Florencia.
Escultura: Lorenzo Ghiberti e Donatello, tamén de Florencia.
Pintura: Fra Angelico de Fiesole, que pintou as súas Anunciacións, obras cheas de misticismo. Sandro Botticelli, que representa o triunfo da tendencia profana en temas mitolóxicos e alegóricos.
Quebec (cidade)

Quebec (en francés: Québec) é a capital da provincia canadense do Quebec. Conta con 500. 691 habitantes (2007) e 720. 000 na súa área metropolitana (2006) o que a converte na segunda cidade da provincia por detrás de Montreal. Historia
Fundou a cidade Samuel de Champlain o 3 de xullo de 1608 como un posto fortificado nas proximidades dun asentamento iroqués abandonado de nome Stadaconé. A fins do século XVII o gobernador Louis de Buade de Frontenac aumenta o territorio fortificado tras a tentativa do almirante inglés William Phips de conquistala, aumentando a súa poboación non militar, por volta de 1763 a vila de Quebec tiña arredor de 8. 000 habitantes. Xeografía
División territorial
Quebec divídese en seis distritos (arrondissements) La Cité–Limoilou
Les Rivières
Sainte-Foy–Sillery–Cap-Rouge
Charlesbourg
Beauport
La Haute-Saint-Charles
Estes distritos divídense subdivídense en 35 barrios (quartiers) e mais en 27 distritos electorais.
Enclaves
Dentro do núcleo urbano de Quebec hai tres territorios que administrativamente non pertencen á cidade de Quebec: a vila de L'Ancienne-Lorette, a reserva huronne-wendate de Wendake e o pequeno municipio de parroquia de Notre-Dame-des-Anges.
Quebraondas

Un quebraondas, ou crebaondas, é unha estrutura costeira que ten por finalidade principal protexer a costa ou un porto da acción das ondas do mar ou do clima.
Son calculados, normalmente, para unha determinada altura de onda cun período de retorno especificado.
O cálculo e deseño dunha estrutura marítima deste porte, así como o de diques, molles ou peiraos, e outras estruturas marítimas, é realizado por enxeñeiros oceánicos ou especialistas en enxeñaría hidráulica, recorrendo a modelos físicos e/ou matemáticos. Terminoloxía
Estas estruturas de defensa costeira, que se dispoñen transversalmente en relación á costa, e que teñen como funcións a retención de sedimentos de forma que impidan a erosión costeira desígnanse como espigóns.
As estruturas que teñan como función fixar unha barra para asegurar a navegación chámanse molles.
Cando o quebraondas dispón dunha vía ou camiño para os viandantes poder transitar, recibe o nome específico de malecón. Como, por exemplo, o famoso malecón da Habana. Nas pontes
Tamén se chaman quebraondas unha parte dos piares dunha ponte, que ten a finalidade de aguantar a presión da auga. Son normalmente obras angulares colocadas do lado da corrente, denominándose montantes. Cando están do lado oposto, chámanse tallante, e serven de contrafortes.
Quedlinburg

Quedlinburg é unha cidade de Alemaña do Land de Saxonia-Anhalt. En 2011 tiña 22137 habitantes. Quedlinburg é o principal conxunto de casas de vigas tramadas de Alemaña, polo que o conxunto formado pola colexiata, o castelo a a cidade vella de Quedlinburg foi declarado pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade no ano 1994. A cidade conta cun conxunto, único no mundo, de mil duascentas casas con trabes tramadas, que foron construídas ao longo de seis séculos, ao redor da praza do mercado, coa Casa Consistorial (barroca), o castelo e a igrexa diocesana, co tesouro catedralicio. Patrimonio da Humanidade
A cidade de Quedlinburgo foi unha das capitais do Sacro Imperio Romano Xermánico en tempos da dinastía saxoa ou dos otónidas. Desde a Idade Media converteuse nunha próspera cidade de mercadores. O número, a calidade e o estado de conservación dos seus edificios de trabes tramadas fan dela un exemplo excepcional de cidade europea medieval. A colexiata de San Servasio é unha obra mestra da arquitectura románica.
Queen Charlotte

Queen Charlotte é cidade e capital da illa Graham ao mesmo tempo que é capital das illas da Haida Gwaii fundada no ano 1908, pertencente á provincia da Columbia Británica, no Canadá. Elévase a 20 metros sobre o nivel do mar.
Tiña unha poboación de 948 habitantes no ano 2006 e esténdese por unha superficie de 37. 28 km²; dando unha densidade de 25. 43 h/km². [Cómpre referencia]
Queimador Bunsen

Un queimador Bunsen é un instrumento utilizado en laboratorios científicos para quentar ou esterilizar mostras ou reactivos químicos.
Foi inventado polo químico alemán Robert Bunsen en 1857 e proporciona unha transmisión moi rápida de calor intenso no laboratorio.
É un queimador de gas do tipo de premestura, e a chama é o produto da combustión dunha mestura de gas e aire. Os gases comunmente usados son o gas natural, que é na súa maior proporción gas metano (de máis dun 90%) e, en menor medida, o etano. A forma máis común de prender o queimador é mediante a utilización dun fósforo ou un prendedor a chispa.
O queimador ten unha base pesada na que se introduce a subministración de gas. De alí parte un tubo vertical polo que o gas flúe atravesando un pequeno orificio no fondo do tubo. Algunhas perforacións nos laterais do tubo permiten a entrada de aire no fluxo de gas (grazas ao efecto Venturi) proporcionando unha mestura inflamábel á saída dos gases na parte superior do tubo, onde se produce a combustión. O queimador Bunsen é unha das fontes de calor máis sinxelas do laboratorio, e utilízase para obter temperaturas non moi elevadas.
Consta dunha entrada de gas, normalmente sen regulador, unha entrada de aire e un tubo de combustión. O tubo de combustión está aparafusado a unha base por onde entra o gas combustíbel a través dun tubo de goma, cunha chave de paso. Presenta dous orificios axustábeis para regular a entrada de aire. A cantidade de gas e, polo tanto, de calor da chama pode controlarse axustando o tamaño do burato da base do tubo. Se se permite o paso de máis aire para a súa mestura co gas, a chama arde a maior temperatura (aparecendo cunha cor azul).
Se os orificios laterais están pechados o gas só se mestura co oxíxeno atmosférico no punto superior da combustión, ardendo con menor eficacia e producindo unha chama de temperatura máis fría e cor avermellada ou amarelada, a cal se denomina "chama segura" ou "chama luminosa".
Esta chama é luminosa debido a pequenas partículas de feluxe incandescentes. A chama amarela considérase "sucia" porque deixa unha capa de carbón sobre a superficie que se está quentando. Cando o queimador se axusta para producir chamas de alta temperatura, estas (de cor azulada) poden chegar a seren invisíbeis contra un fondo uniforme.
Se se incrementa o fluxo de gas a través do tubo mediante a apertura da válvula agulla, crecerá o tamaño da chama. Porén, a menos que se axuste tamén a entrada de aire, a temperatura da chama descenderá porque a cantidade incrementada de gas mestúrase coa mesma cantidade de aire, deixando á chama con pouco oxíxeno. A chama azul nun queimador Bunsen é máis quente que a chama amarela.
Outros queimadores, similares ao Bunsen, usados nos laboratorios, son o Tirril e o Meckert. Son semellantes no seu fundamento, pero difiren no seu aspecto, axuste e control.
Queimadura

Unha queimadura é un tipo de lesión da pel causada por diversos axentes, como a calor, o frío, a electricidade, os químicos, a fricción e a radiación. A maioría das queimaduras son debidas a lapas, líquidos quentes, superficies quentes e outras fontes de altas temperaturas
As queimaduras son polo xeral previbles. O tratamento inmediato como medida de primeiros auxilios para as queimaduras leves consiste en facer correr auga a temperatura ambiente sobre a área afectada, para tratar de normalizar a temperatura dos tecidos queimados e eliminar contaminantes. É preferible que a auga bañe a parte afectada en lugar de facer inmersión, sempre coidando non utilizar auga fría debido á posibilidade de xerar unha reacción térmica que separará os estratos superiores da pel, dificultando a súa curación.
Queixo (anatomía)

O queixo, queixelo ou barbela é a parte inferior e media da face, situada debaixo da zona labial, e por encima da zona suprahioidea, onde comeza o pescozo. Nos vertebrados, esta rexión corresponde á porción inferior e mediana da mandíbula.
Esta parte está situada sobre a sínfise mentoniana da mandíbula ou maxilar inferior, posúe pelos longos e grosos no ser humano, pel movíbel, unha capa subcutánea con tecido adiposo (que pode formar papeira). A musculatura que corresponde ao queixo está formada polo músculo triangular dos beizos, o músculo cadrado da barba e a borla do queixo.
Queixumes dos pinos

Queixumes dos pinos é un libro de poemas escrito por Eduardo Pondal e publicado en 1886 na Biblioteca Gallega dos editores Latorre e Martínez, da Coruña, na imprenta de La Voz de Galicia. Descrición
Pondal recolleu nel a maior parte dos poemas publicados en 1877 en Rumores de los pinos, aínda que reelaborándoos, traducindo algúns ao galego e facendo desaparecer outros escritos en castelán. O conxunto inicial, que estaba composto por trinta composicións, foise ampliando en posteriores edicións, incluíndo poemas como "Os pinos".
A segunda edición publicouse pola Academia Gallega, na Coruña, na imprenta de Zincke Hermanos, en 1935, con introdución de Manuel Murguía, e epílogo de Manuel Lugrís Freire.
A obra foi incluída na Biblioteca Básica da Cultura Galega da Editorial Galaxia, na Biblioteca de Autores Galegos de Diario 16 de Galicia e na Biblioteca Galega 120 de La Voz de Galicia.
Quelicerados

O dos quelicerados (Chelicerata) constitúen un subfilo do filo dos artrópodos.
Diferéncianse dos demais artrópodos, entre outras características, por careceren de antenas e de mandíbulas, e por presentaren quelíceros (ao que deben o seu nome).
Estes animais, na súa maior parte depredadores, sobreviviron á extinción dos trilobites, artrópodos mariños moi comúns no cámbrico e cos que están relacionados filoxeneticamente. Características
Teñen o corpo tipicamente dividido en dúas rexións ou tagmas, unha anterior denominada prosoma (ou cefalotórax) e unha posterior ou opistosoma (abdome).
O prosoma componse do acron presegmentario e 6 segmentos, e a miúdo está cuberto por un escudo dorsal. Presenta 6 pares de apéndices, todos eles multiarticulados e unirrámeos: quelíceros (apéndices bucais), pedipalpos e 4 pares de patas marchadoras. Teñen ollos compostos laterais e/ou ollos simples mediais.
O opistosoma, formado por até 12 segmentos e máis o telson, presenta apéndices moi diferenciados ou ben carece deles, segundo os grupos.
Coñécense máis de 70000 especies actuais de quelicerados, case todas pertenecientes á clase dos arácnidos. Taxonomía
Descrición
O subfilo dos quelicerados foi descrito en 1951 polo zoólogo alemán Richard Heymons.
Etimoloxía
O termo Chelicerata está formado polos elementos do latín científico cheli- e -cerata, tirados do grego antigo χελή chelé, "pinza" e κέρας, κέρατος kéras, kératos, "corno", coa desinencia -a indicando plural.
Clasificación
O subfilo dos quielicerados subdivídese nas tres clases seguintes:
Subfilo Chelicerata Arachnida Merostomata
Pycnogonida
Quelícero

Os quelíceros son pezas bucais (apéndices modificados) do prosoma dos quelicerados, un subfilo de artrópodos que inclúe os arácnidos, os merostomados, e talvez dos picnogónidos (propiamente neste grupo adoitan denominarse quelíforos).
Son apéndices acabados en punta que se usan para agarrar o alimento. Ademais, nas arañas están asociados a unha glándula velenosa e utilízanse para inocular veleno á presa ou como mecanismo defensivo.
Ocupan unha posición anatómica preoral (inmediatamente antes da boca) polo que non son homólogos das mandíbulas dos mandibulados (crustáceos, miriápodos e insectos).
Embrioloxicamente son apéndices postorais, pero ao longo do desenvolvemento embrionario migran até situárense a ambos os lados da boca, ou mesmo en posición prebucal, no adulto. Tipos de quelíceros
Poden distinguirse tres tipos de quelíceros: quelíceros en navalla, quelíceros en tesoura e quelíceros de tres artellos en pinza ou quela.
Quelíceros en navalla
Este tipo de quelíceros aseméllanse a unha navalla pregábel e poden considerarse como subquelados (case de pinzas). Están compostos por dous artellos e son exclusivos dos Tetrapulmonata. Consisten nun artello basal que se articula co prosoma e outro artello apical en forma de dente cairo que se articula co basal.
Presentan dúas formas diferentes: ortognatos e labidognatos. Os quelíceros ortognatos articúlanse de tal maneria que lles permiten movementos paralelos ao eixe do corpo. Este tipo de quelíceros dase en arañas (Liphistiomorphae e Mygalomorphae, e nas ordes próximas dos Amblypygi, Schizomida e Uropygi (Thelyphonida).
Os quelíceros labidognatos móvense en ángulo recto respecto ao eixe do corpo; son característicos das arañas araneomorfas (Araneomorphae).
Quelíceros en tesoura
Os quelíceros en tesoura teñen forma de quela e están compostos por dous artellos. Danse nas ordes dos pseudoscorpións e dos solífugos.
Quelíceros de tres artellos en pinza
Esta é a condición primitiva e dase en palpígrados, escorpións e opilións. Encóntranse tamén noutros quelicerados non arácnidos, como os xifosuros e os euriptéridos.
Talvez os quelíforos dos picnogónidos sexan homólogos deste tipo de quelíceros e deberán considerarse aquí. Quelíceros das arañas
A práctica totalidade dos araneidos posúen glándulas velenosas asociadas aos quelíceros. As glándulas do veleno sitúanse no interior dos quelíceros e case sempre se estenden no interior do prosoma; pode esperemerse pola araña voluntariamente. O cairo ou ferrete, que funciona como unha agulla hipodérmica, é o que penetra na pel ou no exoesqueleto da presa; inoculan o veleno a través duns orificios no ápice dos ferretes ao picaren ás súas presas.
Cando unha araña ameaza picar, os dous quelíceros sepáranse do prosoma e os ferretes ábrense como unha navalla pregábel. Nos migalomorfos, os ferretes non se abren moito, pero nas demais arañas sepáranse moito o un do outro, ao tempo que se elevan. Algunhas picaduras de araña poden penetrar as uñas dos pés dunha persoa ou atravesar calzado de coiro brando.
Quelíforo

Nos picnogónidos o quelíforo é cada un dos dous apéndices, os máis anteriores e provistos de quela (ou sen ela), que se achan a ambos os lados da base da probóscide.
Están formados por tres ou, raramente, catro artellos, e algunhas especies carecen deles.
Segundo algúns autores talvez estes apéndices sexan homólogos do quelíceros do tipo dos de tres artellos en pinza. Etimoloxía
O termo quelíforo, voz do Vocabulario Científico Internacional, esta formado polos elementos queli- e ´-foro, tirados das raíces das palabras do grego antigo χηλή chēlḗ, "garra", "uña curvada" e φορέω -ῶ, phoréō -ô, "levar".
Quemchi

Quemchi é unha comuna chilena da Rexión dos Lagos, localizada na Provincia de Chiloé, cuxa capital é o pobo do mesmo nome. A comuna comprende un sector da costa nororiental da illa Grande de Chiloé, entre Ancud e Dalcahue, a illa Caucahué, o illote de Aucar e o grupo de illas Chauques, composto por Añihué, Mechuque, Voigue, Cheñiao, Butachauques, Tac e Aulín.
A comuna constitúese de: Lliuco
Huite
Quemchi
Aucar
Montemar
Choen
Colo
Quicaví
Na mesma comuna está a vila de Quicaví, o sitio considerado en que na mitoloxía se encontra a cova dos bruxos de Chiloé.
Dentro da comuna atópanse 1 das 16 igrexas de madeira do Arquipélago de Chiloé que foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola Unesco.
Quen a ferro mata

Quen a ferro mata (en castelán: Quien a hierro mata) é un filme galego-francés de 2019 dirixido por Paco Plaza. Está protagonizado por Luís Tosar e Xan Cejudo. Os créditos do filme están adicados a Xan Cejudo, que faleceu case un ano antes da estrea do filme.
Enric Auquer gañou o Premio Goya ó mellor actor revelación pola súa intepretación no filme. Na 18ª edición dos Premios Mestre Mateo, conseguiu 15 nomeamentos, entre eles o de mellor filme, mellor director, mellor actor, mellor guión ou fotografía.
Estreouse en galego o 1 de abril de 2021 a través da TVG. Sinopse
Mario traballa como enfermeiro nunha residencia de Galicia, onde é querido por todo o mundo. Un día ingresa na residencia o coñecido narcotraficante Antonio Padín. Mario, comprometido coa súa profesión, faille sentir como na casa. Despois da retirada de Padín, os seus fillos Kike e Toño póñense á fronte do clan familiar. Personaxes
Luís Tosar como Mario
Voz da dobraxe galega de Matías Brea.
Xan Cejudo como Antonio Padín
Voz da dobraxe galega de Tacho González.
María Vázquez como Julia
Voz da dobraxe galega dela mesma.
Ismael Martínez como Toño
Voz da dobraxe galega de Antón Rubal.
Enric Auquer como Kiko
Voz da dobraxe galega de Óscar Fernández. Produción
Foi rodado en localizacións da Coruña, Cambados, Vilanova de Arousa e A Illa de Arousa.
Quenda de penaltis

Unha quenda de penaltis é un método utilizado nalgúns deportes para determinar un gañador tras un partido empatado. As regras das quendas varían segundo os deportes e ata entre distintas competencias. No entanto, a forma usual é a alternancia de tiros de penaltis, enfrontándose un atacante dun equipo fronte a un gardameta do rival. O equipo gañador é o que converte máis goles nun predeterminado número de intentos. Se anotan a mesma cantidade de goles, usualmente realízanse as series necesarias dun tiro por equipo ata desempatar, o que é coñecido como morte súbita nalgúns deportes. Deportes que utilizan o método
Fútbol
Wáter-polo
Hóckey sobre céspede
Hóckey sobre xeo
Crícket
Quentador solar

Un quentador solar é un aparello que utiliza a calor do sol para quentar algunha substancia, como pode ser auga, aceite, salmoira, glicol ou incluso aire. O seu uso máis frecuente é para quentar auga para servizos sanitarios (duchas, baños, lavado da roupa etc. ) tanto en ambientes domésticos como hoteis.
Son sinxelos e resistentes, e poden ter unha vida útil de até 20 anos con moi pouco mantemento. Recoméndase limpar o colector cada 4 ou 6 meses para aumentar a súa eficiencia e vida útil.
En moitos climas un quentador solar pode diminuír o consumo enerxético utilizado para quentar auga.
Tal diminución pode chegar a ser de até 50%-75% ou incluso 100% se se substitue completamente, eliminando o consumo de gas ou electricidade. Así e todo, en moitos países en vías de desenvolvemento con climas moi propicios para o uso destes sistemas, non os utilizan debido ao custo inicial.
A eficiencia para captar a enerxía solar é moi elevada nos quentadores solares. Dependendo da tecnoloxía e materiais implementados, pode chegar a ter eficiencias de 70% ou 80%. Non debemos confundir o quentador solar co panel fotovoltaico, o cal non se utiliza para quentar substancias, senón para xerar electricidade a partir da luz.
Querido Corto Maltés

Querido Corto Maltés é unha novela en lingua castelá da escritora e profesora pontevedresa Susana Fortes. Argumento
A acción transcorre principalmente en Lisboa e A Habana, onde Ana, investigadora sobre o tráfico de escravos, ten unha aventura con "F. " a quen identifica co heroe de banda deseñada Corto Maltés. Premios e distincións
A novela foi galardoada co I Premio Nuevos Narradores concedido pola Escola de Letras e Tusquets Editores.
Quero vivir

Quero vivir (en inglés: I Want to Live! ) é un filme de cine negro de 1958 escrito por Nelson Gidding e Don Mankiewicz, producido por Walter Wanger e dirixido por Robert Wise, que conta a historia dunha muller, Barbara Graham, delincuente habitual condenada por asasinato que espera a súa execución. Protagonízaa Susan Hayward como Graham. O filme foi adaptado de cartas escritas por Graham e de artigos do xornalista gañador do premio Pulitzer Ed Montgomery. Mostra unha versión ficcionalizada do caso, amosando a posibilidade da inocencia de Graham.
O filme recibiu seis candidaturas aos premios Oscar e Hayward gañou o premio á mellor actriz.
Foi emitido na TVG o 13 de setembro de 1997. Argumento
O filme conta a historia da vida e execución de Barbara Graham, prostituta e convicta por perxurio. Graham é o resultado dun fogar roto, e traballa atraendo homes a partidas de cartas amañadas. Nun momento intenta seguir unha vida recta, mais casa co "home equivocado" e ten un neno. El é drogadicto e ela remata coa relación.
Cando a súa vida se derrumba, volve ás súas antigas profesións e vese involucrada cun home que matou unha muller. A policía arréstaos e os seus acompañantes acúsana do asasinato para reducir as súas posibilidades de ir á cámara de gas. Ela insiste na súa inocencia, mais finalmente é executada. Elenco