proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Asociatividade (álxebra)

Sexa A un conxunto no cal defínese unha operación binaria interna: ∘ {\displaystyle \circ }, é dicir: ∘: A × A → A ( a, b ) → c
a ∘ b {\displaystyle {\begin{array}{rcl}\circ: \; A\times A&\to &A\\(a, b)&\to &c
a\circ b\end{array}}} Dise que o conxunto A, coa operación ∘ {\displaystyle \circ }, ( A, ∘ ) {\displaystyle (A, \circ )} ten a propiedade asociativa:
Dito doutro xeito: Para calquera elemento do conxunto A non importa a orde na que se operen as parellas de elementos. Sempre que non se modifique a orde dos elementos, a operación dará o mesmo resultado. É dicir: ∀ x, y, z ∈ A: x ∘ ( y ∘ z )
( x ∘ y ) ∘ z {\displaystyle \forall x, y, z\in A: \quad x\circ (y\circ z)
(x\circ y)\circ z\; }. Exemplos
Partindo do conxunto dos números naturais: N
{ 1, 2, 3, 4, … } {\displaystyle N
\{1, 2, 3, 4, \dots \}\, } e a operación suma, podemos ver que: ( N, + ) {\displaystyle (N, +)\, } ten a propiedade asociativa, xa que: ∀ a, b, c ∈ N: a + ( b + c )
( a + b ) + c {\displaystyle \forall a, b, c\in N: \quad a+(b+c)
(a+b)+c\; }
Asolagados

Asolagados é un documental de 2013, producido por Airoá Comunicación - Pinancho Audiovisais e dirixido por David Vázquez Vázquez, con guión de Afonso Eiré.
Documental sobre a xente e os lugares (Abideira, Porto, Castro Candaz, Santa Marta, Pincelo, A Samugueira, San Paio, Mourulle, Portomeñe, A Ermida, Ribó, Ponte Fortes. .. ), anegados polo encoro de Belesar en 1963. Características
As imaxes do equipo Coa auga ao pescozo reflicten a Ribiera Sacra e o Río Miño, os restos de casas, adegas, eidos e como sufriu a contorna natural ao desapareceren árbores e plantas. Dez testemuñas que viviron nos lugares contan como o viviron e tiveron que fuxir cara a outros sitios. David Vázquez aproveitou o baleirado temporal dotramo do Miño durante os anos 2011 e 2012 para gravar o que nunca antes se vira en cincuenta anos.
Estivo en aberto durante tres meses na canle Vimeo da Deputación de Lugo, desde onde se animou á cidadanía a descubrir “un traballo excepcional ao redor dun suceso que forma parte da nosa historia” e que hoxe, á vista do que está a acontecer coa suba da luz, ofrece tamén unha oportunidade para tirar conclusións sobre como dende o Estado se repartiron e reparten os custos e os beneficios da produción de enerxía eléctrica en Galiza”.
Colaboradores: Dirección e montaxe: David Vázquez
Produción e promoción: Cristina López (Kris Pereira´s)
Cámara: Humberto Novoa
Son: Luis A. García Linares
Guión: Afonso Eiré
Música: Chechu Carballido e A Quenlla (música orixinal)
Locución: Fernando Morán
Deseño de carteis: Lomarti
Deseño gráfico e créditos: Alba Sánchez
Colaboración produción: Mercedes Vázquez e Begoña Sánchez
O documental tivo unha grande acollida en festivais como o 18º Cinema As Américas International Film Festival de Austin Texas ou o festival de cinema underground de Berlín entre outros.
En agosto de 2024 presentouse en Chantada Recordos Asolagados, unha curta de 15 min con fragmentos do proxecto. Na duodécima edición do Festival Internacional Luna de Cortos Recordos asolagados obtivo o triunfo na sección Rural-Premio Miguel Pérez Trébol. Premios
Premio Xornalístico Documental Moncho Do Pio 2014.
Rios - Festival Internacional de Cinema Documental e Transmedia Vila Real (Portugal) 2015.
Asonancia

A asonancia, tamén coñecida como rima asonante ou rima vocálica, e tamén rima toante, en galego reintegracionista e portugués é a repetición de fonemas vogálicos idénticos en palabras ou sílabas próximas, a partir da última vogal acentuada, en dous ou máis versos. Usos
Habitual na literatura poética, pódese empregar co obxectivo de acelerar o ritmo ou aumentar a expresividade do poema. Na literatura galego-portuguesa, era común tanto a consonancia como a asonancia.
Nas diversas literaturas europeas románicas, como a desenvolvida en occitano (como n'O cantar de Roldán e outros romances), en castelán ou en linguas italo-románicas, a asonancia tamén é utilizada desde a Idade Media e até a literatura contemporánea actual. Tamén é común o seu uso nos poemas e cancións en linguas célticas. Na literatura inglesa medieval, porén, non se empregaba, e o seu uso só pasa a se tornar significativo en lingua inglesa moderna a partir das obras do poeta xesuíta irlandés Gerard Manley Hopkins e o poeta de guerra Wilfred Owen, entre o final do século XIX e inicio do século XX. Exemplos na literatura galega e portuguesa
Na lírica medieval
Este célebre poema de Don Dinís combina a asonancia (pino/amigo; ramo/amado) coa consonancia (amigo/comigo; amado/jurado):
Ai flores, ai flores do verde pino,
se sabedes novas do meu amigo! Ai Deus, e u é?
Ai flores, ai flores do verde ramo,
se sabedes novas do meu amado! Ai Deus, e u é?
Se sabedes novas do meu amigo,
aquel que mentiu do que pôs comigo! Ai Deus, e u é?
Se sabedes novas do meu amado,
aquel que mentiu do que mi 'á jurado! Ai Deus, e u é?
Vós me preguntades polo voss'amigo,
e eu bem vos digo que é san'e vivo: Ai Deus, e u é?
— Don Dinís, Cancioneiro da Vaticana
Nas variantes modernas
No galego do Rexurdimento, no galego moderno e no portugués moderno tamén se emprega a asonancia. En Cantares gallegos, Rosalía de Castro fai rimar en asoante a primeira estrofa: — Rosalía de Castro, Cantares Gallegos O poema Toante, de Manuel Bandeira, utiliza a asonancia en lugar das rimas tradicionais ao final de cada verso, creando parellas asonánticas nos versos intermitentes de cada estrofa: — Manuel Bandeira, Toante
Asp (foguete)

Asp (acrónimo de Atmospheric Sounding Projectile) foi a denominación dun modelo de foguete sonda estadounidense usado entre 1955 e 1963. Características
Asp foi deseñado pola Armada dos Estados Unidos de América para recoller mostras dos fungos atómicos resultantes das probas nucleares. Foi desenvolto pola Cooper Development Corporation e tras varias probas no polígono de White Sands usáronse durante as probas nucleares da operación Redwing. Máis tarde sería usado como etapa superior, xunto unha primeira etapa Nike, para investigar a atmosfera superior e facer estudos solares.
O Asp lanzábase desde un monorraíl de inclinación variable e levaba un transmisor de telemetría cun peso de entre 9 e 11 kg no morro. As aletas do Asp levaban bengalas para facilita-lo seguimento do foguete. Variantes
Asp Apache
O Asp Apache consistiu nun foguete sonda cunha primeira etapa Asp e unha segunda etapa Apache, chegando a alcanzar 120 km de altura. Só se lanzou un modelo, o 15 de novembro de 1961.
Aspencat

Aspencat é un grupo musical con orixe en Xaló (Comunidade Valenciana) cun estilo musical que mestura o reggae, hip hop, ska e drum and bass con inclusión de ritmos electrónicos como o dubstep. Están considerados uns dos grupos referentes da súa comunidade e xunto a La Raíz e Orxata Sound System conforman unha serie de grupos valencianos críticos coa cultura institucional da súa comunidade. Discografía
La festa està servida (2007)
Obri la llauna (2009)
Naixen Primaveres (2011)
Inèdit (2012)
Essència (2013)
Tot és ara (2015)
Aspergillus nidulans

Aspergillus nidulans (tamén chamado Emericella nidulans cando nos referimos á súa forma sexual ou teleomorfo) é unha especie de fungos filamentosos do filo Ascomycota. Foi un importante organismo modelo para o estudo da célula eucariota
desde hai 50 anos,
que se utilizou nunha ampla variedade de investigacións sobre recombinación xenética, reparación do ADN, mutación, control do ciclo celular, tubulina, cromatina, nucleocinese, patoxénese, metabolismo, e evolución experimental.
É unha das poucas especies do seu xénero que pode formar esporas sexuais por meiose, permitindo o cruzamento de cepas no laboratorio. A. nidulans é un fungo homotálico, o que significa que pode autofertilizarse e formar corpos frutíferos en ausencia dun compañeiro de apareamento, pero a reprodución sexual heterotálica tamén é posible. Ten hifas septadas que forman un micelio branco e unha colonia de textura laúda. A cor verde das colonias de tipo silvestre ou salvaxe débese á pigmentación das esporas, pero mutacións na ruta da pigmentación poden producir esporas doutras cores. Xenoma
O xenoma de A. nidulans secuenciouse nunha colaboración entre Monsanto e o Broad Institute. Unha secuencia cunha cobertura de 13× publicouse en marzo de 2003; a análise do xenoma anotado publicouse en Nature en decembro de 2005. Ten un tamaño de 30 millóns de pares de bases e predise que contén uns 9. 500 xenes codificantes de proteínas distribuídos en oito cromosomas.
Recentemente, illáronse varias proteases similares ás caspases de mostras de A. nidulans coas cales se induciu a morte celular programada. Descubrimentos como estes teñen un papel clave na determinación da conservación evolutiva da mitocondria na célula eucariota, e no seu papel como antiga alfaproteobacteria. Reprodución sexual
A reprodución sexual ocorre de dous xeitos fundamentalmente diferentes. Un é o cruzamento ou sexo heterotálico, no cal dous individuos distintos contribúen cos seus núcleos, e o outro é por sexo homotálico ou autofertilización, na cal os núcleos derivan do mesmo individuo. A autofertilización en A. nidulans supón a activación das mesmas vías de apareamento características do sexo do cruzamento heterotálico, pero nun só individuo. A fusión de núcleos haploides ocorre en estruturas reprodutoras chamadas cleistotecios, nos cales o cigoto diploide sofre divisións meióticas para dar lugar a ascósporas haploides. Uso en investigación farmacéutica
A anidulafunxina é un fármaco antifúnxico semisintético lipopeptídico da subclase da equinocandina B, derivado dun produto de fermentación de A. nidulans var. echinulatus cepa A 32204, descuberto en Alemaña en 1974; as equinocandinas desestabilizan a parede celular fúnxica inhibindo a síntese dun compoñente integral chamado glicano, pola inhibición non-competitiva do encima 1, 3-β glicano sintase.
Asperxilose

Coñécese como asperxilose todas aquelas doenzas producidas polos fungos do xénero Aspergillus. Aínda que o máis frecuente é Aspergillus fumigatus, existen outros potenciais patóxenos, como Aspergillus flavus, Aspergillus niger, Aspergillus nidulans ou Aspergillus terreus.
Os Aspergillus son fungos saprofitos e ubicuos, de distribución universal. Infeccións por Aspergillus son moi infrecuentes agás en persoas suxeitas a inmunosupresión. A transmisión ocorre por inhalación das esporas, aínda que se describiron casos de infección por autoinoculación. Patoxenicamente, invaden os vasos sanguíneos, producindo trombose e consecuente isquemia, necrose, edema e hemorraxias. Tratamento
Entre os fármacos antifúnxicos máis empregados atópanse o voriconazol, o itraconazol, a anfotericina B e a caspofungina. .Nos casos de asperxilose invasiva, combínanse o voriconazol e a anfotericina B, até a resolución da doenza. Na asperxilose broncopulmonar alérxica, o tratamento de elección combina corticoide con itraconazol.
Asperxilose broncopulmonar alérxica

En medicina, a Asperxilose broncopulmonar alérxica (ABPA) é unha doenza caracterizada por unha resposta esaxerada do sistema inmunitario ao fungo Aspergillus, máis coñecido como Aspergillus fumigatus, e que afecta sobre todo aos bronquios. Caracterízase pola obstrución reversíbel das vías respiratorias, como acontece coa asma.
Aspiradora

Unha aspiradora é un dispositivo que utiliza unha bomba de aire para aspirar o po e outras partículas pequenas de sucidade, xeralmente do chan. A maioría de fogares con chan lousado teñen un modelo doméstico para a limpeza. O po recóllese mediante o sistema de filtrado un “ciclón” para unha posterior disposición. Historia
Até finais do século XIX, os cepillos para alfombras eran as únicas ferramentas coas que se contaba para tratar de manter limpo o ambiente destes lugares. Posteriormente foron creados varios artefactos para limpar alfombras, e en 1901 foi patentada a primeira aspiradora. Ideada polo enxeñeiro inglés Hubert Cecil Booth, Puffing Billy era unha enorme máquina, cun motor eléctrico, que aspiraba o po. Tamén creou unha aspiradora que a chamou Trolleyvack que funcionaba cun motor máis pequeno, despois Booth instalou unha empresa de aseo. A súa primeira tarefa importante foi limpar a alfombra da Abadía de Westminster; tamén houbo outro creador, James Murray Spangler (de Ohio), quen creou unha aspiradora portátil que funcionaba cun ventilador eléctrico. No entanto, non sería até 1908 (ano no que Spangler vendeu os dereitos do seu invento a un parente e industrial do coiro, William H. Hoover) que se crease a aspiradora de zorra de hoxe en día. Hoover deseñou o modelo "O", que tiña rodas, un mango longo e unha bolsa para conter o po. Aínda que nun principio o mercado era para fábricas, máis tarde realizou unha liña de aparellos domésticos, popularizándose o seu uso rapidamente por todo Estados Unidos. Actualidade
Hoxe en día é un equipo indispensable para o mantemento e limpeza tanto para o fogar, como para oficina, goberno, universidades e colexios. Os modelos utilizados por persoal de limpeza son máis robustos e moitas veces non utilizan bolsa para reter o po, senón que o depositan nun colector para logo baleirar este colector ao lixo.
Ultimamente están a aparecer aspiradoras robotizadas, que limpan sen intervención humana o chan. Un exemplo delas é Roomba e en Asia Mamirobot.
Aspirina

A Aspirina, nome comercial rexistrado pola casa Bayer ao ácido acetilsalicílico (AAS) é un medicamento da familia dos salicilatos. É un fármaco antiinflamatorio non esteroide (AINE) e funciona de forma similar a outros AINE pero tamén suprime o funcionamento normal das plaquetas. Usos
Emprégase como un analxésico, antipirético e antiinflamatorio. As enfermidades inflamatorias específicas que se usan para tratar a aspirina inclúen a enfermidade de Kawasaki, a pericardite e a febre reumática. Ten tamén un efecto antiagregante plaquetario e úsase en doses baixas e prolongadas para previr ataques ao corazón, ictus isquémicos e coágulos de sangue en persoas con alto risco.
Efectos secundarios
Un efecto adverso común é un mal de estómago. Os efectos secundarios máis significativos inclúen úlcera de estómago, sangrado de estómago e o empeoramento da asma. O risco de hemorraxia é maior entre aqueles que son de idade avanzada, beben alcohol, toman outros AINE ou toman outros anticoagulantes. A aspirina non se recomenda na última parte do embarazo. Xeralmente non se recomenda en nenos con infeccións debido ao risco de síndrome de Reye. As doses altas poden producir zunidos nos oídos. Historia
Orixe
O ácido acetilsalicílico obtense de forma sintética, se ben inicialmente producíase a partir de ácido salicílico obtido de fontes naturais, como a casca do salgueiro branco (Salix alba). Un precursor da aspirina que se atopa nas follas do salgueiro utilizouse polos seus efectos sobre a saúde durante polo menos 2. 400 anos.
Século XIX
En 1853, o químico Charles Frédéric Gerhardt tratou o medicamento salicilato de sodio con cloruro de acetilo para producir ácido acetilsalicílico por primeira vez. Durante os seguintes 50 anos, outros químicos estableceron a estrutura química e idearon métodos de produción máis eficientes. Coñecido e fabricado xa en Alemaña e outros países, foi sintetizado de forma máis pura en 1897 polo farmacéutico alemán Felix Hoffman, da casa Bayer. As súas propiedades terapéuticas foron descritas en 1899 polo farmacólogo Heinrich Dreser.
Século XX
Aspirina® é o nome comercial acuñado polos laboratorios Bayer; en moitos países segue a ser unha marca rexistrada, noutros, como os Estados Unidos, Inglaterra, Francia, Canadá e Australia, aspirin converteuse no nome xenérico da substancia, trala expropiación da marca pola entrada do país en 1917 na primeira guerra mundial.
Século XXI
É un dos medicamentos máis coñecidos e consumidos en todo o mundo e está incluído na lista da Organización Mundial da Saúde dos fármacos esenciais que todo sistema de saúde debería ter. Está dispoñible como medicamento xenérico. En 2019, foi o nº 38 dos medicamentos máis prescrito nos Estados Unidos, con máis máis de 18 millóns de receitas. A aspirina é un dos medicamentos máis utilizados a nivel mundial, cunha estimación de 40000 toneladas (50 a 120 mil millóns de pílulas) consumidas cada ano.
Asplenium ruta-muraria

Asplenium ruta-muraria L. 1753 é un fento da familia Aspleniaceae. Descrición
Trátase dunha planta rizomatosa da cal emerxen frondes en fascículos laxos. Ditas frondes, de 2 a 15 cm de lonxitude, posúen láminas pinnadas dunha a tres veces. As pínnulas, en forma de cuña, son enteiras ou denticuladas. O peciolo, castaño na súa base, é verdoso no resto da súa lonxitude. Os soros, baixo un indusio fimbriado, son lineares. 2n 144. A forma vital é de hemicriptófito. Distribución e hábitat
Presente nas zonas tépedas do Hemisferio Norte. Común no norte da Península Ibérica, pode aparecer tamén no centro, sur e levante. Trátase dunha especie propia de fisuras de rochas calcarias e de pedregais en xeral, especialmente en zonas umbrías e húmidas, sempre a altitudes superiores a 800 m. Usos
Emprégase a planta enteira en medicina popular como expectorante, antitusivo e diurético.
Principios activos: contén taninos, sales, mucílago, ácido gálico.
Indicacións: é pectoral, aperitivo, antitusivo. emenagogo, oftálmico, adstrinxente, hemostático suave. En forma de colirio deu moi bos resultados en oftalmias e numerosas enfermidades dos ollos.
Úsanse os frondes. Colléitase a fins da primavera. Taxonomía
Asplenium ruta-muraria foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 2: 1081. 1753. Citoloxía Número de cromosomas de Asplenium ruta-muraria (Fam. Aspleniaceae) e taxóns infraespecíficos: n 72
ruta-muraria: epíteto composto pola palabra grega: ruta, ρυτη
"herba amarga" e murus
"muro, parede", Sinonimia Asplenium cryptolepis Fernald
Asplenium cryptolepis var. ohionis Fernald
Asplenium ruta-muraria var. cryptolepis (Fernald) Massey
Asplenium ruta-muraria subsp. cryptolepis (Fernald) R. T. Clausen & Wahl
Asplenium ruta-muraria var. ohionis (Fernald) Wherry
Chamaefilix ruta-muraria (L. ) Farw.
Phyllitis ruta-muraria (L. ) Moench
Acrostichum ruta-muraria (L. ) Lam.
Asplenium ruta-muraria subsp. ruta-muraria L. Asplenium ruta-muraria var. angustifolium Haller ex H. Christ
Asplenium ruta-muraria var. leptophyllum Wallr. Asplenium ruta-muraria var. microphyllum Wallr.
Trichomanes ruta-muraria (L. ) Bubani
Aspron

O aspron (en grego: ἄσπρον, do latín asper) foi a denominación xenérica de diversas moedas bizantinas de prata ou de aliaxes deste metal. Historia
A palabra latina asper significaba orixinalmente "áspero", aínda que foi ampliando gradualmente o seu significado cara a "fresco", "novo" ou "acabado de saír" (e, referíndose á prata, "branco").
Foi no século XII cando esta designación, na forma de aspron trachy, tomou o significado que hoxe mantén no ámbito numismático. Trátase de senllas moedas, de electro e de billón, introducidas por Aleixo I (1081-1118), de forma cóncava ("scyphate") e cuñadas ata o século XIV. De electro. Esta moeda equivalía ao valor dun terzo do hyperpyron de ouro, moeda introducida na mesma reforma monetaria de Aleixo I. Contaba con aproximadamente o 25 % de ouro e o 75 % de prata.
De billón. Paralelamente, emitiuse o aspro de billón, co valor da corentaeoitoava parte do hyperpyron, batida con só un 7 % de prata e que mesmo chegou a ser de cobre puro. O aspron de billón equivalía tamén a 18 unidades de tetarteron de cobre e a 36 nummi (unidades de nummus).
A denominación de aspron reapareceu posteriormente nos séculos XIV e XV para se referir novamente de xeito xenérico á moeda de prata da época, en casos como o stavraton bizantino ou do akçe do Imperio Otomán. No século XV, o libro de contas do comerciante e Banco veneciano Giacomo Badoer fai mención de varias cidades e gobernos que cuñaban moedas con esta denominación, como Trebizsonda, Caffa (en Crimea), Samsun e Rodas.
Assab

Assab é unha cidade de 21. 300 habitantes de Eritrea, situado na costa no sueste do país, é un dos principais portos eritreos.
Assam

Assam é un estado da India localizado ó leste do país.
Asseliense

Na escala de tempo xeolóxico, o Asseliense (ou Asseliano) é a primeira idade xeocronolóxica ou o estadio máis inferior cronoestratigráfico do Permiano. É unha subdivisión da época ou serie do Cisuraliano. O Asseliano durou entre hai 298, 9 e hai 293, 52 millóns de anos (Ma). Foi precedido polo Gzheliano (a subdivisión última ou máis superior do Carbonífero) e seguido polo Sakmariano. Estratigrafía
O estadio Asseliense foi introducido na literatura científica en 1954, cando o estratígrafo ruso V. E. Ruzhenchev o separou do Artinskiano. Nese momento o Artinskian aínda comprendía a maior parte do Permiano inferior (as súas definicións actuais son máis restinxidas). O Asseliense nomeouse así polo río Assel no sur dos Montes Urais de Kazakhstán e Baxkortostán.
A base do estadio Asseliano é o mesmo tempo a base da serie do Cisuraliano e do sistema Permiano. Defínese como o lugar no rexistro estratigráfico onde aparecen por primeira vez fósiles do conodonto Streptognathodus isolatus. O perfil de referencia global para a base (o GSSP) está localizado no val do río Aidaralash, preto de Aqtöbe nos Montes Urais de Kazakhstán. A parte superior do estadio Asseliense (a base do estadio Sakmariano) é a primeira aparición da especie de conodonto Streptognathodus postfusus.
O Asseliense contén cinco biozonas de conodontos: zona de Streptognathodus barskovi
zona de Streptognathodus postfusus
zona de Streptognathodus fusus
zona de Streptognathodus constrictus
zona de Streptognathodus isolatus
Assembleia de Estudantes Galeg@s Antifascistas

Assembleia de Estudantes Galeg@s Antifascistas (AEGA) foi unha organización estudantil de ideoloxía independentista e socialista que existiu na Universidade de Vigo de 1998 a 2001. Ideoloxía
Ideoloxicamente AEGA era próxima ás correntes autónomas e libertarias do socialismo. Historia
Foi creada en 1998, en parte para facerlle fronte ás organizacións falanxistas que daquela actuaban na Universidade de Vigo. En 2001 foi unha das organizacións que fundou AGIR, aínda que o sector máis próxima á ideoloxía anarquista da organización decidiu escindirse e formar a Assambleia Azrael.
Assen

Assen é a capital da provincia de Drenthe (Países Baixos). Assen orixinouse arredor dun mosteiro construído en 1258, en 1807 constituíu a seu propia municipalidade.
Associació de Mestres Rosa Sensat

A Associació de Mestres Rosa Sensat é un movemento de renovación pedagóxica que foi creado en 1965. Encabezou en Cataluña a renovación educativa tras os primeiros anos do franquismo. Foi o berce de numerosas actividades educativas, tendo participado no mesmo destacados pedagogos como Marta Mata.
Leva o nome da pedagoga catalá Rosa Sensat i Vila (1873 - 1961).
Associated British Foods

Associated British Foods é unha empresa multinacional británica de procesamento de alimentos con sede en Londres, Reino Unido, con operacións en 46 países. A división de ingredientes da compañía considérase a maior do mundo, tamén posúe unha división de supermercados e é un gran fabricante de produtos de mercería e posúe marcas famosas como Ovomaltine e Fleischmann. Primark
A división retallista do grupo, chamada Primark, ten preto de 200 tendas no Reino Unido e en Estados membros da UE como Bélxica, Alemaña, Irlanda, Holanda, Portugal e España. Primark é empresa irlandesa, fundada en Dublín en 1969 baixo o nome de Penneys, pero a súa expansión fóra de Irlanda levouna a operar baixo ese nome para evitar confusións con a cadea estadounidense J. C. Penney.
Aínda que Primark é subsidiaria de Associated British Foods (ABF), mantén a sede central en Irlanda.
Associated Press

Associated Press (AP) é unha axencia de noticias estadounidense sen ánimo de lucro con sede en Nova York. Fundada en 1846, opera como unha asociación cooperativa e non incorporada. Os seus membros son xornais e emisores estadounidenses. As noticias de AP que distribúe aos seus membros e clientes prodúcense en inglés, castelán e árabe. AP obtivo 54 premios Pulitzer, incluídos 32 por fotografías, dende que se creou o premio en 1917.
AP rastrexa o número de votos nas eleccións dos Estados Unidos desde 1848, incluíndo eleccións nacionais, estatais e locais ata o nivel lexislativo nos 50 estados.
En 2016, as novas recollidas por AP foron publicadas e reeditadas por máis de 1300 xornais e emisoras. AP posúa 248 oficinas de noticias en 99 países. Tamén opera a rede de radio AP, que ofrece informativos dúas veces cada hora para emisoras de radio e televisión por satélite. Moitos xornais e emisores fóra dos Estados Unidos son subscritores de AP, pagando unha taxa por usar o material da axencia sen seren membros da cooperativa. Como parte do seu acordo de cooperación con AP, a maioría das organizacións de noticias membros conceden permiso automático a AP para distribuír as súas noticias locais. AP empregaba tradicionalmente a fórmula da "pirámide invertida" para escribir, un método que permite aos medios de comunicación editar unha historia para axustala á súa área de publicación dispoñible sen perder o esencial dela, aínda que en 2007, o entón presidente de AP, Tom Curley, cualificou a práctica como "morta".
Association for the Sociology of Religion

A Association for the Sociology of Religion (ASR) é unha asociación académica que centra o seu interese no estudo e divulgación da socioloxía da relixión, conta con máis de 700 membros e celebra as súas xuntanzas nos mesmos lugares e á vez que a American Sociological Association. Historia
A ASR fundárona sociólogos católicos en 1938 co nome de American Catholic Sociological Society. A organización tomou o seu nome actual en 1970, reflectindo as mudanzas que supuxo o Concilio Vaticano II e a política do Vaticano de se abrir a outras confesións. Actividades
A publicación oficial da asociación é Sociology of Religion: A Quarterly Review de publicación trimestral, primeiro publicada en 1940 co nome de American Catholic Sociological Review e cambiado en 1963 por Sociological Analysis. A Publication of American Catholic Sociological Society. e en 1967 por Sociological Analysis. A Journal in Sociology of Religion, esa mudanza de nome, que reflectía o cambio desde unha perspectiva católica a outra máis centrada no estudo da socioloxía da relixión, supuxo unha diverxencia no seo da asociación e que algúns dos seus membros deixaran a organización. A ASR coedita a colección Religion and the Social Order. .
Entre os presidentes da ASR estiveron David G. Bromley, James T. Richardson, Eileen Barker e Benton Johnson
Associaçom de Estudos Galegos

A Associaçom de Estudos Galegos (AEG) é un colectivo cívico-cultural, científico e laico sen fins de lucro que ten por obxectivo fundamental estabelecer e regular, a través do seu órgano académico Comissom Lingüística da AEG, unha norma do galego que, con criterio reintegracionista, sexa esencialmente solidaria e convenientemente autónoma en relación ás normas idiomáticas en uso na área lingüística e cultural galego-luso-africano-brasileira, ben como organizar actividades e elaborar materiais concibidos para a promoción social do galego e de tal padrón lingüístico galego. A AEG naceu en 2016 na secuencia da dimisión da maior parte dos membros da Comissom Lingüística da AGAL, após o novo Consello desa Asociación ter promovido, en contra do criterio prevalecente naquela Comisión, a chamada "aglutinación normativa", que pretende fusionar a norma galega reintegracionista, tradicionalmente defendida pola AGAL e agora promovida pola AEG, coa norma lusitana.
O primeiro Presidente da AEG (2016-2021) foi o economista Joám Lopes Facal, sucedido no cargo polo filólogo Jorge Rodrigues Gomes. Presidente da Comissom Lingüística da AEG, desde 2016, é o lingüista Carlos Garrido Rodrigues, tendo actuado como Secretario da Comissom, entre 2016 e 2021, Jorge Rodrigues, e, a partir de 2022, o filólogo Diego Bernal.
A AEG, que dispón do sitio internético www. aeg. gal, edita a revista cultural Kallaikia: Revista de Estudos Galegos, coordenada por Maurício Castro e que publica traballos de investigación e de alta divulgación nos campos da filoloxía, da historia, da economía, da política, da arte e das ciencias naturais. A Comissom Lingüística da AEG ten até agora elaborado e publicado as seguintes obras: Dicionário Galego do Futebol: Galego-Português, Espanhol, Inglês, Alemám (2016), Dicionário Galego do Basquetebol: Galego-Português, Espanhol, Inglês (2016), Comparativa dos Três Padrons: Galego, Luso, Brasileiro (I–V) (2017), Compêndio Atualizado das Normas Ortográficas e Morfológicas do Galego-Português da Galiza (2017) e Prontuário de Apelidos Galegos (2019). Fundación
O sábado día 16 de xaneiro de 2016, tivo lugar na igrexa de San Domingos de Bonaval, en Santiago de Compostela o acto de presentación da Associaçom de Estudos Galegos (AEG). Esta nova organización prometeu traballar para a "padronización da nosa lingua a nivel académico, científico e social", misión que se realizará a partir de "unha aposta clara na plena soberanía nacional e lingüística do noso povo" Membros fundadores
O grupo promotor da asociación está formado polas seguintes persoas:
Associação de Amizade Galiza-Portugal

A Associação de Amizade Galiza-Portugal - AAG-P é unha asociación cultural sen ánimo de lucro que defende a unidade lingüística da lingua portuguesa en Galiza.
A AAG-P, a Associaçom Galega da Língua (AGAL) e o Movimento Defesa da Língua (MDL) son tres entidades nacionais galegas que defenden o carácter lusófono de Galiza e a non segregación da lingua na comunidade europea. Acordo Ortográfico de 1990
Unha delegación de observadores galegos, formada por António Gil Hernández e José Luís Fontenla, asistiu aos traballos de elaboración do Acordo Ortográfico de 1990. Galiza, ao non ser membro da CPLP, non participou nas reunións nas que se debateron, aprobaron e asinaron os protocolos modificativos.
Associação dos Arqueólogos Portugueses

A Associação dos Arqueólogos Portugueses ComSE é unha asociación fundada en 1863, sendo a máis antiga asociación de defensa do patrimonio en Portugal. Ten baixo a súa tutela o Museu Arqueológico do Carmo, en Lisboa, onde está situada a súa sede.
O 5 de outubro de 1932 foi designada Comendadora da Ordem Militar de Sant'Iago da Espada.
Astarte

Astarte foi unha divindade fenicia feminina (a transcición do seu nome fenicio é Ashtart), coñecida na Biblia como Ashtoret. O seu nome é equivalente ao da deusa babilonia Ishtar, como esta foi asimilada na civilización grecorromana a Afrodita / Venus.
Astarte aparece nos textos de Ugarit (actual Ras Shamra) do segundo milenio a. C. , e noutros exipcios do primeiro milenio, nos que figura como equivalente da deusa Anat e con fortes caracteres guerreiros, que non aparecerán posteriuormente.
O seu equivalente nas fundacións fenicias do Mediterráneo occidental foi Tanit, deusa que non aparece en Oriente. Con todo, até agora, non hai completa seguranza de que sexan a mesma divindade, e de feito Astarte aparece en Cartago nunha inscrición do século VIII a. C. , unha das máis antigas nas que xorde o seu nome.
En orixe era unha deusa da fertilidade, como o era Ishtar, porén en épocas máis tardías Astarte foi tamén asimilada a Xuno / Hera, a ráiña do Olimpo, esposa de Zeus / Xúpiter, e máis tamén con Cibeles, de xeito que pasou a converterse nunha divindade celeste, sen esquecer o seu aspecto fértil, pero que ficou un tanto relegado.
Astenosfera

A astenosfera é a zona do manto terrestre que está debaixo da litosfera, entre 100 e 240 quilómetros por debaixo da superficie da Terra.
A litosfera mide uns 100 km por debaixo dos océanos e ao redor de 150 km baixo os continentes. A astenosfera pode estar dotada de certa fluidez (a pesar de tratarse de rocha sólida), e absorbe os movementos que poden dar lugar á isostasia.
Na astenosfera existen lentos movementos de convección que explican a deriva continental. Ademais, o basalto da astenosfera flúe ó longo das dorsais oceánicas, o que fai que se renove constantemente o fondo oceánico.
O bordo oposto, cando se enfronta co obstáculo representado por un continente, afúndese baixo este, volvendo así a materia ó fondo. Este fenómeno coñécese como subdución. Dúbidas sobre a existencia da astenosfera
Durante anos afirmouse que no interior da Terra, a partir duns 100 km de profundidade, existiría unha zona chamada astenosfera que presentaría unha baixa velocidade das ondas sísmicas S, razoándose que isto se debería a unha baixa viscosidade da parte superior do manto. Desta forma explicábase o movemento continuo dentro dos continentes dentro da Teoría da Tectónica de placas, así como o fenómeno de equilibrio isostático dos continentes sobre o manto. En realidade a astenosfera nunca se detectou como unha capa continua, senón que só se observaban zonas de baixa velocidade das ondas sísmicas nalgunhas zonas do globo, pero non noutras, como baixo os escudos continentais. Fai unha década, a idea desta franxa como imprescindible para explicar a deriva continental, entrou en dúbida segundo novos datos, propoñéndose un sistema onde, debido á subdución, a codia moveríase xunto co manto subxacente chegando ata o límite entre o manto e o núcleo terrestre, onde acabaría por fundirseda parte que di "ata o núcleo terrestre"[Cómpre referencia]. Propúxose, que o equilibrio isostático produciríase entre a parte inferior do manto e a parte exterior do núcleo terrestre. Porén, esta proposta non conta cos datos suficientes ó respecto para definir a situación.
Asterisco

Un asterisco (*) é un signo ortográfico auxiliar, chamado así polo seu parecido a unha estrela (do latín asteriscus e este do grego ἀστερίσκος, asteriskos, «estrela pequena»). Usos
Escritura
O uso máis habitual é indicar unha chamada de nota, colocándoo na parte superior dunha palabra.
Informática
En informática é un carácter comodín, empregado para substituír varios caracteres.
Aparece habitualmente durante a introdución dun contrasinal no lugar de cada un dos seus caracteres para que outras persoas non o poidan ler.
Nalgunhas linguaxes de programación representa operacións como multiplicacións ou potencias.
Matemáticas
En Matemáticas ten usos, como o de representar espazos duais de espazos vectoriais, ou diferentes tipos de produtos segundo o contexto.
Lingüística
Úsase o asterisco para indicar unha palabra hipotética ou reconstruída.
Indica tamén que unha palabra, sintagma ou oración é incorrecta.
Telefonía
Nos teléfonos o asterisco: * é unha tecla especial, como o grade.
Asterismo

En astronomía chámase asterismo ó conxunto de estrelas que vistas dende o ceo da Terra parecen formar unha figura pero que a diferenza dunha constelación non ten un recoñecemento oficial por parte da comunidade científica. En 1930 a Unión Astronómica Internacional adoptou o catálogo de constelacións usado actualmente, calquera outra agrupación de estrelas é considerada coma un asterismo.
Exemplos notables de asterismos son: O Gran Carro, o Cazo ou Setestrelo, na Osa Maior, é sen lugar a dúbidas o exemplo máis célebre. A estrelas que conforman este asterismo son Dubhe, Merak, Phecda, Megrez, Alioth, Mizar e Benetnasch.
A W ou M que forman as estrelas máis brillantes da constelación de Cassiopeia.
O Triángulo estival, formado por Deneb, Altair e Vega.
O Triángulo invernal, formado por Betelgeuse, Procyon e Sirio.
O Cadrante de Pegaso, formado pola estrela Alpheratz, en Andromeda e por Markab, Scheat e Algenib en Pegasus.
O Diamante de Virgo, formado por Spica, Arcturus, Denebola e Cor Caroli.
A Cruz do Norte, formada polas estrelas Deneb, Albireo, Giennah e Rukh, todas na constelación de Cisne.
A Falsa Cruz, que moitas veces é confundida coa verdadeira Crux, está formada polas estrelas Markeb e Alhabor de Vela, xunto con Avior e Aspidiske de Carina.
A Teteira de Saxitario, un dos asterismos máis famosos e facilmente recoñecibles, formada polas estrelas máis luminosas da constelación.
Algúns asterismos antigos son considerados actualmente constelacións, coma a Cabeleira de Berenice, constelación catalogada por primeira vez por Tycho Brahe.
Non necesariamente os asterismos están formados por grupos de estrelas que se reparten por un amplo sector do firmamento. Algúns deles sinxelamente son agrupacións ambiguas ou pouco claras de estrelas que confundiron ós astrónomos durante séculos acerca da súa orixe ou da súa tipoloxía, tales coma o asterismo Collinder 399 ou M73.
Asterismo (tipografía)

O asterismo é un signo tipográfico formado por tres asteriscos dispostos nos vértices dun triángulo equilátero imaxinario (⁂).
O seu nome provén do léxico da astronomía, no que o termo asterismo indica un grupo de polo menos tres estrelas que aparentemente forman unha figura. Uso
Empregábase para sinalar unha ruptura no texto, indicar o comezo dun parágrafo, separar os subcapítulos nun libro, ou para chamar a atención sobre unha pasaxe.
Hoxe en día é un signo de raro uso e é substituído ás veces por tres ou máis asteriscos ou puntos consecutivos. A súa función tamén a pode facer un interliñado maior entre os parágrafos.
O seu código en Unicode é U+2042. Non debe confundirse co signo lóxico composto por tres puntos ∴ (carácter U+2234 de Unicode), que indica conclusión.
Asteroides Amor

Asteroide Amor é calquera dos asteroides que teñen unha órbita entre Marte e a Terra. Eros quizais sexa o máis famoso e foi o primeiro asteroide en ser orbitado e posteriormente visitado por unha sonda humana. Cruzan a órbita de Marte pero non a da Terra.
Asti

Asti (Ast en piemontés) é unha comuna italiana da provincia de Asti, no Piemonte. Ten 151 km² e 70. 598 habitantes[cando? ]. Historia
A cidade fundárona os romanos co nome de Hasta.
Astigmatismo

O astigmatismo (do grego ἀ-, 'sen', e στιγμή, 'punto'), en oftalmoloxía, é unha ametropia que xeralmente provén dun problema na curvatura da córnea, o que impide o enfoque claro dos obxectos que se atopan próximos ou afastados.
A córnea, que é redonda, sofre un achatamento nos seus polos, o cal produce distintos radios de curvatura no eixe do ollo, polo tanto cando a luz chega ao ollo, especificamente na córnea, a imaxe que se obtén é pouco nítida e distorsionada. No astigmatismo, a magnitude do erro de enfoque é diferente segundo o eixe do meridiano de fixación, isto fai que os obxectos se vexan distorsionados.
Astilleros Armada

Astilleros Armada é unha estaleiro galego con sede en Vigo, no barrio de Bouzas, adicado á construción e reparación de buques.
Adicado dende os anos 20 e 30 á construción de buques pesqueiros en madeira. Constrúe buques de ata 1000 toneladas e 70 metros de eslora.
Astilleros Cardama

Astilleros y Varaderos Francisco Cardama S. A. é un estaleiro galego cuxas instalacións se atopan no barrio de Bouzas (Vigo), iniciándose no ano 1916 nas actividades de deseño, construción, reparación e transformación de buques, así como tamén de todo tipo de estruturas flotantes en xeral, actividade que a empresa continúa desenvolvendo na actualidade. Instalacións
"Astilleros y Varaderos Francisco Cardama S. A. " dispón de diversas instalacións situadas en Bouzas (Vigo), entre as que destacan 6 vías de diques secos destinadas á construción e reparación con capacidade máxima para buques de 105 metros de eslora e 14, 60 metros de manga. Ademais, o estaleiro tamén dispón nas súas instalacións dun peirao de reparacións propio de 80 metros de lonxitude.
Astrakán

Astrakán ou Astracán (en ruso: Астрахань, tr. "Astrakhan", [ˈastrəxənʲ] (AFI)), é unha cidade de 502. 800 habitantes (2004), capital da óblast de Astrakán, Rusia, situada nas beiras do Volga, preto da súa embocadura no mar Caspio. Os códigos postais asignados á rexión de Astrakhan constan de 6 díxitos e comezan por 414. Historia
A orixe da cidade data da dinastía mongol (século XIII), conquistada por Iván IV de Rusia en 1556, o que permitiu abrir todo o Volga ao tráfico ruso e a cidade converteuse nun importante centro comercial.
Astrid (satélite)

Astrid ou Astrid 1 é un microsatélite sueco lanzado o 24 de xaneiro de 1995 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Astrid 1 é o terceiro satélite científico sueco e adicouse a investiga-lo contorno de plasma da Terra, centrándose nos fenómenos relacionados coas partículas neutras para mellorar a comprensión do comportamento dos cintos de radiación e estudar a súa dinámica e morfoloxía. Astrid 1 é o primeiro microsatélite montado sobre a plataforma FREJA-C, cumprindo tamén a función de demostrador tecnolóxico.
O satélite estabilízase mediante xiro, co eixo de xiro apuntando cara ao Sol. O sistema de datos ten unha memoria de 8 MB e as comunicacións teñen lugar a unha velocidade de 8 kbps e a unha frecuencia de 400 MHz cara a estación de terra situada en Kiruna. O satélite tamén fai un pase diario sobre a estación de Esrange, coa que se comunica en banda S a 128 kbps.
O tempo estimado de vida do satélite era dun ano, pero os instrumentos fallaron o 1 de marzo de 1995. Instrumentación
A instrumentación foi deseñada polo Instituto Sueco de Física Espacial de Kiruna, e consiste en tres experimentos: PIPPI (Prelude in Planetary Particle Imaging): trátase de dúas cámaras de partículas neutras e é o instrumento principal do satélite.
EMIL (Electron Measurements - In-situ and Lightweight): é un espectrómetro de electróns.
MIO (Miniature Imaging Optics): é un fotómetro para o ultravioleta.
Astrid 2

Astrid 2 ou Astrid 1 foi un satélite artificial sueco lanzado o 10 de decembro de 1998 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Astrid 2, o mesmo que o seu predecesor, Astrid 1, usaba a plataforma FREJA-C e foi lanzado coa misión de estudar a magnetosfera terrestre e a atmosfera superior. Entre os seus obxectivos estaban facer medicións de alta resolución dos campos eléctrico e magnético na rexión auroral, medir a densidade de electróns e da súa distribución xunto coa dos ións e facer fotografías no ultravioleta da actividade auroral e atmosférica. O satélite foi desenvolvido pola Corporación Espacial Sueca.
O satélite estabilizábase mediante xiro, co seu eixo de xiro apuntando cara ao Sol. Os paneis solares proporcionaban ata 90 vatios de potencia a 28 voltios. As comunicacións tiñan lugar en banda S, cunha taxa de baixada de ata 128 kbps. O tamaño da nave, cos paneis despregados, era de 1, 7 x 1, 1 x 0, 3 m.
O 24 de xullo de 1999 perdeuse contacto con Astrid 2, 7, 5 meses despois do lanzamento e despois de recoller gran cantidade de información científica. Instrumentación
Astrid 2 levaba catro instrumentos a bordo: EMMA (Electrical and Magnetic field Monitoring of the Aurora): para medir tanto o campo eléctrico como o magnético.
LINDA (Langmuir INterferometer and Density experiment for Astrid-2): consistía en dúas esferas de 10 mm de diámetro colocadas ao final de sendos mastros de 0, 61 m de lonxitude (cunha separación total entre as esferas de 2, 9 m) para medir a distribución de plasma.
MEDUSA (Miniaturized Electrostatic DUal-tophat Spherical Analyzer): espectrómetro de ións e electróns.
PIA (Photometers for Imaging the Aurora): composto por dous fotómetros para obter imaxes das auroras e medir a absorción no ultravioleta da atmosfera.
Astris

Astris é a designación dun motor foguete usado na terceira etapa dos foguetes Europa 1 e Europa 2. Características
O motor Astris foi desenvolvido a principios da década de 1960 por Alemaña para ser usado nos foguetes Europa, que foron cancelados despois duns poucos voos errados, entre eles un fracasado debido ó fallo de ignición do motor Astris. O motor consumía unha mestura de N2O4 e Aerozine 50.
Astro

Un astro é un obxecto astronómico con forma definida que se move no ceo. Tipos de astros
Estrela
Planeta
Cometa
Burato negro
Asteroide
Astro Nusantara

Astro Nusantara foi unha plataforma de televisión por satélite de pago en Indonesia operada por PT Direct Vision que emitiu entre o 28 de febreiro de 2006 e o 19 de outubro de 2008. Historia e características
A plataforma era unha operación conxunta da Astro All Asia Networks de Malaisia e First Media de Indonesia, filial de Lippo Group. O servizo consistía en 48 canles, incluídos 5 producidos localmente, que se lanzaron baixo a cobertura da plataforma Astro malaia. A finais de 2007 tiña 145. 000 subscritores. A mediados de 2008 produciuse unha disputa entre Astro All Asia Networks e Lippo Group, que levou a que o primeiro retirase o apoio cando a licenza para usar o nome de Astro caducou, o que levou ao cesamento das operacións de Astro Nusantara definitivamente.
Astro-200

Astro-200, tamén coñecido como SIV (acrónimo de Standard Interface Vehicle) e como BCP-100, é un Bus construído pola empresa AeroAstro. Características
Astro-200 é un bus que permite usar un módulo separable para a integración en paralelo co bus para acelerar os tempos de lanzamento e reducir os riscos técnicos. Usa unha interface estándar para acomodar cargas variadas que poden ser lanzadas a órbitas baixas, de entre 400 e 850 km de altura e tempos de vida de ata un ano. A orixe do bus ten lugar principalmente no contrato de AeroAstro para construír o satélite STPSat-1, para o cal se deseñou expresamente. Despois foi usado por STPSat-2 e STPSat-3, así como polo satélite GPIM. Satélites co bus Astro-200
STPSat-1
STPSat-2
STPSat-3
GPIM
AstroTurf

AstroTurf é unha marca de herba artificial. Aínda que o termo é unha marca patentada e rexistrada, ás veces úsase como descrición xenérica de calquera tipo de herba artificial, especialmente en lingua inglesa. O produto orixinal AstroTurf era un rolo de céspede curto sintético; os produtos actuais incorporan características modernas como protección antimicrobiana, recheo de caucho, sistemas de respaldo e fibras de nailon, fíos e plásticos diversos.
O principal motivo para incorporar céspede artificial nos terreos de xogo é reducir o custo da colocación de herba natural, especialmente nos deportes de sala. Historia
AstroTurf foi co-inventado en 1965 por Donald L. Elbert, James M. Faria e Robert T. Wright, empregados de Monsanto. Foi patentado en 1967 e orixinalmente vendido co nome de Chemgrass. O seu nome foi cambiado por AstroTurf polo empregado John A. Wortmann despois do seu primeiro uso moi publicitado no Houston Astrodome en 1966. Na década de 1960 e posteriores foi moi usado en campos de béisbol e outros deportes.
En 1987, Monsanto consolidou a xestión, mercadotecnia e actividades técnicas de AstroTurf en Dalton, Xeorxia, como AstroTurf Industries, Inc. En 1988, Balsam AG adquiriu a totalidade do capital de AstroTurf Industries, Inc. En 1994, Southwest Recreational Industries, Inc. (SWRI) adquiriu a marca de céspede artificial. En 1996, SWRI foi adquirida por American Sports Products Group Inc. (ASPG). En 2001, SWRI lanzou un sistema de céspede chamado NexTurf. En 2003 SWRI cambiou o seu nome a SRI Sports e un ano despois quebra coa empresa matriz, ASPG, conservando os dereitos sobre o céspede artificial. En 2005, Textile Management and Associates (TMA) adquiriu AstroTurf de ASPG e os activos de propiedade intelectual e comezou a comercializar a marca AstroTurf baixo a empresa AstroTurf LLC. En 2006, General Sports Venue (GSV) converteuse en socio de TMA da marca AstroTurf para o mercado americano. AstroTurf LLC encárgase da comercialización de AstroTurf no resto do mundo. Termo en sociopolítica
Astroturfing é unha estratexia de manipulación da opinión pública por parte de partidos e outras entidades simulando o apoio público espontáneo, por exemplo nas redes sociais, a unha idea. Úsase en contraposición a Grassroots, termo en lingua inglesa para designar os movementos de base, termo formado por herba (grass) e raíces (roots). A primeira vez en aparecer con ese significado foi en 1985 cando o senador do Partido Demócrata de Texas, Lloyd Bensten, comentaba numerosas cartas que recibira, de presuntos cidadáns, que defendían a mesma posición que as compañías de seguros mentres Lloyd estaba involucrado nun debate sobre as prestacións do seguro de vida; dixo que «un texano coñece a diferenza entre a grassroots ou herba natural e AstroTurf». Así, afirmou que as cartas que recibira, con contido similar, foran creadas para simular o apoio popular, casualmente, ás mesmas reclamacións por parte das aseguradoras. Con posterioridade, a propia compañía fabricante de AstroTurf, Monsanto, foi acusada de facer astroturfing para apoiar o glifosato, composto principal do seu produto RoundUp.