proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Queronea

Queronea (grego antigo Χαιρώνεια, Khairốneia) foi unha antiga cidade de Grecia situada na rexión de Beocia, na desembocadura do río Cefiso e contigua á rexión da Focea. Esta cidade fíxose famosa na historia por ter sido o escenario de batallas moi importantes e decisivas para o devir de Atenas. Historia e características
No ano -447, Queronea estaba en poder dos partidarios de Atenas que exercían a supremacía en Beocia. Por medio dun golpe de estado, o poder quedou en mans dos inimigos da principal pole grega. Os atenienses enviaron entón a Tólmides cun pequeno exército para que recuperase a cidade, pero foi derrotado, nas inmediacións, entre Queronea e Coronea, por unha alianza beocia contraria a Atenas. Tólmides morreu nesa batalla e Atenas perdeu a súa supremacía en Beocia.
En -424, a través dun complot intentouse que a cidade quedase en poder os atenienses. O plan foi descuberto e fracasou, polo que a cidade foi ocupada por unha forza beocia. Durante a guerra focidia, a cidade foi asediada sen éxito por Onomarco, o estratego focidio, e despois ocupada polo seu fillo Faleco.
O 7 de agosto de -338 desenvólvese a máis cruenta das batallas, na que Filipo II de Macedonia derrota ás forzas atenienses e beocias e, deste modo, comprométese a liberdade de Grecia, que queda baixo a influencia macedonia.
A última gran batalla de Queronea tivo lugar no ano -86, entre o exército romano mandado por Sila e o rei do Ponto, Mitrídates VI Eupátor
En Queronea naceu Plutarco, quen tamén morreu nesta mesma urbe. A cidade existiu durante todo o Imperio Romano e foi un centro de refinamento de aceites e perfumes de flores, que se usaban como remedios contra diverso tipo de dores. Queronea desapareceu durante a Idade Media.
Questia Online Library

Questia Online Library é unha biblioteca dixital comercial en liña que contén libros e artigos de orientación académica, cunha énfase particular en libros e artigos nos campos das humanidades e ciencias sociais. O texto completo dos libros aloxados en Questia está dispoñible para subscritores, e o sitio web inclúe ferramentas de procura integradas. Questia está baseada en Chicago, Illinois, e foi fundada en 1998 e adquirida por Gale, parte de Cengage Learning, en xaneiro de 2010.
Questione della lingua

A questione della lingua ("problema da lingua" en italiano) foi unha controversia medieval sobre se era apropiado utilizar a lingua vernácula como lingua de literatura en vez do latín. Incluía a discusión sobre que dialecto italiano se debería usar.
Este foi un debate medieval en orixe, no que contribuíu Dante. Na súa De vulgari eloquentia rexeitou todos os dialectos e defendeu unha lingua ecléctica composta dos mellores elementos de todos os dialectos. Na Divina Commedia empregou o dialecto dialecto florentino, que tamén utilizaron Petrarca e Bocaccio. A controversia continuou moito tempo, mesmo se xa o florentino devira a lingua literaria dos italianos. No século XVI Castiglione mostrouse partidario da lingua falada nas cortes, en canto que outros apoiaban a teoría ecléctica de Dante. Desenvolvéronse dúas escolas nun conflito a nível europeo coñecido como "antigos e modernos". Pietro Bembo, por exemplo, insistía no florentino do século XIV na súa Prose della volgar lingua, en canto que Castelvetro e Maquiavelo optaban pola forma contemporánea. Aínda se discutía no XIX: Leopardi defendeu a lingua de Dante.
Quetzal (moeda)

O quetzal é a unidade monetaria utilizada en Guatemala. Foi creada durante o goberno do expresidente José María Orellana en 1925 e é a de curso legal até o presente; apareceu en substitución do peso guatemalteco. O quetzal divídese en 100 centavos. O Banco de Guatemala é o organismo económico responsábel da emisión de moeda. Na actualidade, circulan moedas de 1, 5, 10, 25 e 50 centavos de quetzal, e de 1 quetzal. Polo que se refire ao papel moeda, circulan billetes de 1, 5, 10, 20, 50, 100 e 200 quetzais.
Quetzalcóatl

Quetzalcóatl (en náhuatl: Quetzalcōātl) é unha divindade das culturas mesoamericanas, venerado principalmente polos aztecas e os toltecas. O seu nome significa "serpe emplumada" e provén do náhuatl quetzalli, “pluma do paxaro quetzal (Pharomachrus mocinno)”, e coatl, “serpe”). É identificado por algúns investigadores como a principal deidade do panteón centro-mexicano precolombiano. Tamén se coñece como Tecatlipoca Branco, Ce Acatl Topiltzin Quetzalcoatl, Serpe Emplumada, Precioso xemelgo e Tlahuizcalpantecuhtli. Historia
Os aztecas incorporaron esta deidade coa súa chegada ao val de México, no entanto modificaron o seu culto, eliminando algunhas partes, como a prohibición dos sacrificios humanos. Especúlase que a orixe desta deidade provén da cultura olmeca, aínda que a súa primeira aparición inequívoca ocorreu en Teotihuacán. A cultura teotihuacana dominou durante séculos o planalto mexicano. As súas influencias culturais abarcaron gran parte de Mesoamérica, incluíndo as culturas maia, mixteca e tolteca. Os maias nomearon a Quetzalcóatl como Kukulkán.
Quetzalcóatl representa as enerxías telúricas que ascenden, de aí que sexa representado como unha serpe emplumada. Neste sentido, representa a vida, a abundancia da vexetación, o alimento físico e espiritual para o pobo ou o individuo que procura un ascenso espiritual.
Posteriormente, pasou a ser venerado como deus representante do planeta Venus, simultaneamente Estrela da Mañá e Estrela da noite, correspondendo, co seu xemelgo Xolotl, á noción de morte e resurrección. Deus do Vento e Señor da Luz, era, por excelencia, o deus dos sacerdotes. É ás veces confundido co rei sacerdote de Tollan-Xicocotitlan.
Segundo fontes incertas e tradicións orais, unha das representacións deste deus é un home branco, con barba e de ollos claros. Esta representación sería un dos motivos da teoría de que os pobos indíxenas, durante a conquista da Nova España (Mesoamérica), creron que Hernán Cortés era Quetzalcóatl. O académico multiculturalista Serge Gruzinski, analizando as crónicas do século XVI sobre a conquista de México, considera que os aztecas realmente pensaron que Cortés era Quetzalcóatl e esa é unha das razóns pola que os españois dominaron tan facilmente a América Central. Os aztecas crían na volta de Quetzalcóatl e iso contribuíu positivamente no seu contacto cos españois, pensando que foran enviados polo deus.
Qufu

Qufu (chinés tradicional e simplificado: 曲阜; pinyin: Qūfù; Wade-Giles: Ch'ü-fu) é unha cidade do suroeste da provincia de Shandong, preto da costa oriental da República Popular da China. Está situada a uns 130 km ao sur da capital provincial Jinan. Desde a década de 2000 está irmandada con Santiago de Compostela. Historia e patrimonio
Qufu é famosa por ser o lugar de nacemento do filósofo Confucio (551 a. C. - 479 a. C. ) quen, tradicionalmente, crese que naceu no monte Ni próximo. Foi a capital do Estado de Lu durante o Período de primaveras e outonos. Até 1937, os membros da familia Kong, descendentes directos de Confucio e do seu neto Zisi, viviron na cidade. A cidade contén numerosos pazos, templos e cemiterios históricos. Os máis famosos sitios culturais da cidade, coñecidos como San Kong ('os Tres [sitios]'), inclúen o Templo de Confucio, o Cemiterio de Confucio e a Mansión da Familia Kong; Os tres sitios son Patrimonio da Humanidade da UNESCO dende 1994. Xeografía e demografía
Ten unha poboación urbana duns 60000 habitantes (2004) e toda a comarca administrativa conta cuns 650000 habitantes. Abrangue unha superficie de 815 quilómetros cadrados e ten unha poboación de 653000 habitantes, con 188. 000 que viven en zonas urbanas. Qufu é famoso como o lugar de nacemento de Confucio. Toponimia
O nome da cidade "Qufu" significa "outeiro torto" en chinés, e refírese a un outeiro dunha milla de longo que formou parte da cidade durante a súa época como capital do estado de Lu. Relixión
Qufu é un lugar importante no confucianismo xa que é o lugar de nacemento do filósofo Confucio. A cidade ten o Templo de Confucio máis importante, o Mausoleo de Confucio e a Mansión da Familia Kong. Ademais, ten unha sucursal da Santa Igrexa de Confucio e é a sede da Federación da Cultura Confuciana.
Quhi

Abu Sahl Wijan (ou Waijan) ibn Rustam al-Kuhi ou al-Quhi, nado en (Amol, Tabaristán, contra o ano 940 e finado en Bagdad, foi un matemático e astrónomo persa do século X. Traxectoria
Atribúenselle numerosos escritos sobre matemáticas e astronomía. Dirixiou os astrónomos que traballaban no observatorio construído polo emir Sharaf al-dawla. Dedicoulle a atención a problemas formulados por Arquimedes e Apolonio de Perga, chegando así a ecuacións de terceiro e cuarto graos.
Quiabo

O quiabo, [Cómpre referencia] Abelmoschus esculentus, é unha planta do xénero dos abelmoscos na familia da malva (Malvaceae). O seu froito é unha cápsula fibrosa chea de sementes brancas redondas, utilizado en cociña antes da maduración. O seu uso é moi común na cociña da India e do Oriente Medio, así como no Brasil e no Sur dos Estados Unidos e en xeral en calquera lugar con inmigración africana.
Aparentemente, o quiabo é de orixe africana, e debe o nome á denominación nalgunhas linguas da África Occidental, quingombo, que tamén dá nome a un dos pratos máis importantes da cociña do Sur dos Estados Unidos, o gumbo.
Quiasma

Para a parte do sistema nervioso vexa quiasma óptico
En xenética un quiasma (do grego χίασμα, chíasma, separación) é o punto do cromosoma onde ten lugar o intercambio de segmentos entre as cromátides homólogas durante o entrecruzamento cromosómico da meiose, o cal orixinará a recombinación xenética. Nos puntos de quiasma os cromosomas permanecen fisicamente unidos durante o entrecruzamento. Os quiasmas fanse visibles durante o estado de diploteno da profase I da meiose, pero o entrecruzamento pénsase que ten lugar algo antes, no paquiteno. Cando os dous bivalentes (tétrades) formados polos dous cromosomas homólogos emparellados (catro cromátides en total), empezan a separarse quedan só unidos polos puntos de quiasma e así permanecen durante o final da profase I e na metafase I, pero ao inicio da anafase I os quiasmas desaparecen, os homólogos do bivalente sepáranse e diríxense aos polos da célula.
Cúmprense as seguintes relacións: frecuencia de quiasmas 2 x frecuencia de recombinación
onde a frecuencia de recombinación é: frecuencia de recombinación (número de recombinantes x 100) / (número total da proxenie)
O fenómeno da formación de quiasmas nos cromosomas foi descuberto en 1909 polo profesor belga da Universidade de Lovaina Frans Alfons Janssens, que o denominou quiasmatipia.
Quiasmo

O quiasmo é un procedemento morfosintáctico de repetición empregado na poesía que consiste en repetir unha secuencia invertendo a orde dos seus elementos: Exemplos
En "Campanas de Bastavales" (Cantares Gallegos, Rosalía de Castro):
corren nubes, nubes corren
Obsérvese que tamén hai epanadiplose e epanalepse. En "Campanas de Bastavales" (Cantares Gallegos, Rosalía de Castro):
¡ai! uns amores toliños
¡ai! uns toliños amores
QuickBird

QuickBird foi unha serie de dous satélites artificiais da empresa DigitalGlobe (anteriormente Earthwatch Inc. ). Características
Os satélites QuickBird eran satélites privados de observación terrestre cunha resolución de entre 61 cm e 1 m. As imaxes eran usadas en cartografía, agricultura, planificación urbana, meteoroloxía e vixilancia militar. Os satélites tiñan unha masa de 980 kg e usaban o bus BCP-2000. QuickBird 1 lanzado o 20 de novembro de 2000, non chegou a órbita por fallo do foguete lanzador, un Kosmos-3M. QuickBird 2 foi lanzado o 18 de outubro de 2001 mediante un Delta 7320 a unha órbita de 450 km de altura e 98° de inclinación, funcionando durante 13 anos. Foi retirado o 27 de xaneiro de 2015.
Quickstep

Quickstep é un estilo de baile de salón que se orixinou en torno a 1920 en Inglaterra dunha combinación de Foxtrot, Charleston, Shag, Peabody e One Step. Estandarizouse en 1927. É un baile moi rápido, lixeiro e dinámico que inclúe brincos.
Quid pro quo

Quid pro quo (en latín "algo por algo"), tamén quiproquo, refírese á acción de substituír algún ben con outro ou realizar un intercambio de favores. En inglés adóitase chamar "a favor for a favor", ou tamén "what for what", "give and take" e "tit for Tat", expresións que teñen significados similares.
QuikScat

QuikScat, abreviatura de Quick Scatterometer (Dispersómetro rápido), é un satélite artificial fóra de servizo da NASA lanzado o 20 de xuño de 1999 mediante un foguete Titan II SLV desde a base Vandenberg da Forza Aérea para estudar os océanos terrestres. Características
QuikScat foi deseñado como un substituto rápido para facer as observacións de dispersometría que se perderon coa avaría do satélite ADEOS 1, motivo polo cal recibe o nome que leva. Levou tan só 11 meses construír e lanzar o satélite grazas ao uso de equipamento xa existente para construír outro satélite que se atopaba suspendido. QuikScat levaba a bordo un único instrumento, o dispersómetro SeaWinds, que consistía nun radar de microondas para medir a velocidade e dirección do vento preto da superficie oceánica independentemente das condicións meteorolóxicas. Nave
O satélite foi construído usando o bus BCP-2000 (Ball Commercial Platform 2000), cunha masa de 970 kg. Usaba dous paneis solares para producir electricidade, que era almacenada en baterías. Misión
QuikScat funcionou sen problemas máis alá dos dous anos de deseño de vida orixinal ata completar dez anos de observacións que se viron interrompidos pola avaría o 23 de novembro de 2009 do mecanismo de rotación do dispersómetro, que imposibilitou o seu uso.
Quilate

O quilate é un termo da física e da xemoloxía que se utiliza para cuantificar a masa de xemas e perlas, e tamén o grao de pureza dos metais preciosos (platino, ouro e prata). Etimoloxía
Orixe do quilate masa
O termo provén da palabra do grego antigo κεράτιον kerátion, que significa algarrobeira (Ceratonia siliqua), porque as sementes do seu froito eran utilizadas na antigüidade para pesar xemas e xoias debido ao tamaño e peso notoriamente uniformes das sementes. Cando os árabes adoptaron esta unidade de masa o nome deformouse a quirat e esta deformouse a quilate ao pasar ao galego (e ao castelán).
Transición ao quilate pureza
No ano 309 d. C. o emperador romano Constantino I ordenou acuñar o primeiro solidus, unha moeda de 24 quilates (masa) de ouro (uns 4, 5 gramos), integrada no sistema duodecimal romano de pesos e medidas como 1⁄72 de libra, sendo cada quilate ou siliqua 1⁄1728 de libra. . O solidus (de onde procede a palabra galega soldo), e o seu equivalente árabe dinar (do latín denarius, de onde procede diñeiro), foron a referencia do peso do ouro até polo menos Século XII, e a súa pureza converteuse na lei do ouro, é dicir, cantos quilates-masa (dos 24 totais da moeda) son ouro puro: 24 quilates significa unha pureza do 100 %, 18 quilates significa que a aliaxe contén un 75 %, etc. Definicións
Quilate de xemoloxía (masa)
Unidade de masa usada, fundamentalmente, para pesar xemas e perlas e, abreviada ct. Neste sentido, un quilate representou historicamente unha cento cuarentava (1⁄140) parte dunha onza (205 miligramos). Desde 1907, coa implantación do sistema métrico decimal, utilízase o quilate decimal, o cal representa unha masa de 200 miligramos (0, 2 gramos), por tanto 5 quilates equivale a 1 gramo.
Quilate de ourivaría (pureza)
Designa a pureza do ouro utilizado nas xoias. Nste sentido, un quilate (abreviado K ou kt) representa unha vintecuatroava parte (1⁄24) da masa total da aliaxe que compón o metal (aproximadamente o 4, 167 %). Por exemplo, se unha xoia feita con ouro é de 18 quilates, a súa aliaxe está feita de 18⁄24 (ou o que é o mesmo 3⁄4) partes de ouro e ten unha pureza do 75 %, mentres que unha peza de 24 quilates está feita de 24⁄24 partes de ouro e, polo tanto, é de ouro puro.
Quill

Quill ou P-40 foi un satélite artificial dos Estados Unidos lanzado o 21 de decembro de 1964 mediante un foguete Thor Agena D desde a base Vandenberg da Forza Aérea (Australia). Características
Quill foi o primeiro satélite en intentar usar un radar de apertura sintética como método de recoñecemento. O radar, denominado KP-II, foi fabricado por Goodyear e usaba a banda X (9, 6 GHz). A antena do radar medía 4, 6 x 0, 6 m e sobresaía dun lateral do satélite, que tiña forma cilíndrica. Os datos obtidos polo radar eran grabados en película fotográfica que logo se enviaba a terra mediante unha cápsula recuperable. Debido a cuestións diplomáticas o satélite só se enfocou en obxectivos en territorio dos Estados Unidos. O satélite esgotou as súas baterías o 26 de decembro de 1964 e despois de que o radar fora usado catorce veces. A análise dos datos amosou que a resolución do radar non era suficiente para obter información valiosa dos obxectivos. Quill reentrou na atmosfera o 11 de xaneiro de 1965.
Quilla (constelación)

Carina ou Quilla é unha constelación do sur que forma parte da vella constelación de Argo Navis (ou navío Argo). A Unión Astronómica Internacional dividiuna en catro compoñentes: Carina (a Quilla), Vela (a Vela), Puppis (a Popa) e Pyxis (o Compás). Estrelas principais
α Carinae (Canopus), segunda estrela máis brillante do firmamento, de magnitude -0, 72, é unha superxigante branco-amarela a 310 anos luz de nós. Aínda que se trata duna estrela do hemisferio sur pode observarse dende a costa africana do mar Mediterráneo.
β Carinae (Miaplacidus), despois de Canopo a máis brillante da constelación (magnitude 1, 67), unha subxigante branca.
ε Carinae (Avior), de magnitude 1, 86, o seu nome foille asignado na década de 1930 ó crearse The Air Almanac, un calendario de navegación usado polas forzas aéreas británicas.
η Carinae (Eta Carinae), unha das estrelas máis masivas do universo, cunha enorme luminosidade de ó redor de catro millóns de veces a do Sol, e cunha masa estimada entre 100 e 150 veces a masa da nosa estrela local.
ι Carinae (Aspidiske), de magnitude 2, 21, unha superxigante branca a 690 anos luz.
υ Carinae, de magnitude 2, 92, estrela binaria que pode ser vista cun simple binóculo. A separación entre as compoñentes é de 5 segundos de arco.
χ Carinae (Drys), subxigante azul de magnitude 3, 46 distante 387 anos luz.
S Carinae, estrela variable Mira cun brillo que varía entre magnitude 4, 5 e 9, 9 nun ciclo de 149, 49 días.
AG Carinae, variable luminosa azul un millón de veces máis luminosa có Sol.
HD 84810 (l Carinae), estrela variable cefeida, cunha magnitude que oscila entre 3, 28 e 4, 18 nun ciclo de 35, 54 días. É unha das cefeidas máis brillantes, visible a simple vista.
HD 93129, sistema estelar masivo onde a súa compoñente HD 93129 é unha das estrelas máis luminosas que se coñecen.
WR 20a, sistema binario composto por dúas estrelas de Wolf-Rayet.
Sher 25, distante superxigante azul que se pensa que está a punto de estourar coma supernova. Obxectos Notables do espazo profundo
NGC 2516, cúmulo aberto de gran tamaño, atópase a 1300 anos luz. AR: 07h 58m 18. 0s Dec: -60°52'00" (Época 2000).
NGC 2808, cúmulo globular grande e rico en estrelas. AR: 09h 12m 00. 0s Dec: -64°52'00" (Época 2000).
NGC 3114, cúmulo aberto. AR: 10h 02m 42. 0s Dec: -60°07'00" (Época 2000).
NGC 2867, nebulosa planetaria a 1, 2º NNL de Aspidiske (ι Carinae), a súa estrela central é unha estrela de Wolf-Rayet.
Gran Nebulosa de Carina (NGC 3372), de magnitude de 6, rodeando a estrela Eta Carinae. AR: 10h 43m 48. 0s Dec: -59°52'00" (Época 2000).
Cúmulo Theta Carinae (IC 2602), grupo dunhas sesenta estrelas onde θ Carinae é a máis brillante. AR: 10h 43m 12. 0s Dec: -64°24'00" (Época 2000).
Anana de Carina, pequena galaxia satélite de la Vía Láctea.
Quilo-

Quilo (símbolo: k) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que equivale a 1. 000 unidades ou 103. Por exemplo: un quilogramo (kg) son 1. 000 gramos
un quilómetro (km) son 1. 000 metros
un quilovatio (kW) son 1. 000 vatios
un quilojoule (kJ) son 1. 000 joules.
Adoptado en 1795, vén do grego χίλιοι, que significa mil.
Coloquialmente úsase con frecuencia o termo apocopado "quilo", como abreviatura de "quilogramo". En informática, quilo non é sempre exactamente 1. 000, senón que equivale a 1. 024 (210), en especial, cando se refire a almacenamento. Por exemplo, un quilobyte son 1. 024 bytes, non 1. 000.
Así a todo, quilo- e mega- teñen o seu significado tradicional procedente do Sistema Internacional cando se refiren a velocidades ou transferencias de datos. Por exemplo, 56 quilobits por segundo son 56. 000 bits por segundo, non 57. 344.
Unha convención común consiste en utilizar k (en minúsculas) para 1000 e K (en maiúsculas) para 1. 024.
Quilogramo por metro cúbico

O quilogramo por metro cúbico é a unidade de medida derivada do Sistema Internacional de Unidades para a densidade. Corresponde á masa de 1 kg que ocupa o espazo de 1 m³. Conversións
1 kg/m3 equivale a: 0, 001 gramos por centímetro cúbico | g/cm 3 (exactamente)
≈ 0, 06243 lb/ft3 (aproximadamente)
≈ 0, 1335 oz/gal (aproximadamente)
1 g/cm3
1000 kg/m3
1000000 g/m3 (exactamente)
1 lb/ft3 ≈ 16'02 kg/m 3 (aproximadamente)
1 onza/gal ≈ 7'489 kg/m 3 (aproximadamente) Relacións con outras unidades de medida
O quilogramo baseouse orixinalmente na masa dun litro (10 -3 m3) de auga, polo que a densidade da auga é duns 1000 kg/m3 ou 1 g/cm3. En química, a unidade de densidade máis utilizada é o g/cm3.
Quilovatio hora

O quilovatio-hora, simbolizado kWh, é unha unidade de enerxía. Equivale á enerxía correspondente a unha potencia dun quilovatio (kW) durante unha hora, que corresponde a 3, 6 millóns de joules.
O quilovatio hora úsase xeralmente para a facturación da enerxía eléctrica, dado que é máis práctico de utilizar que a unidade de enerxía do Sistema Internacional de Unidades, o joule, o cal corresponde a un vatio por segundo (W·s), que sendo como é unha unidade pequena, obrigaría a empregar cifras grandes. Equivalencias
Algúns múltiplos son: o megavatio-hora (MWh) 1000 kWh
o megavatio-ano 365 × 24 × 1000 kWh
o xigavatio-hora (× 1000000 kWh)
o teravatio-hora (× 1000000000 kWh) e os seus múltiplos anuais (×365×24).
1 kWh ≈ 3412 BTU ≈ a enerxía térmica producida por 0. 1 Nm3 (metro cúbico en condicións normais) de gas natural.
Os aparatos eléctricos cando están funcionando xeran un consumo de enerxía eléctrica en función da potencia que teñan e do tempo que estean en funcionamento.
O cálculo do consumo eléctrico en kWh dos contadores, realízase multiplicando a potencia utilizada polas horas de funcionamento.
Quimbele

Quimbele é unha cidade e un distrito de Angola. Administración
Quimbele é a sede dun concello (município) do mesmo nome na provincia de Uíge. A cidade tiña en 2014 uns 136. 000 habitantes, e 172. 000 en 2022. A estimación de todo o conxunto do concello era en 2014 dunha poboación de case 300. 000 habitantes. O distrito de Quimbele está formado por catro comunas: Alto Zaza
Cuango
Icoca
Kimbele
Quimera (arquitectura)

Unha quimera é o nome utilizado en arquitectura para describir unha figura fantástica, mítica ou grotesca (moitas veces a dun animal), utilizada con fins decorativos. O seu nome vén da quimera mitolóxica.
Frecuentemente confúndese coa gárgola, que é unha figura esculpida, xeralmente grotesca, presente na arte románica e sobre todo na gótica e na plateresca, cuxa finalidade precisa é a evacuación da auga da chuvia dos tellados, e non a soamente decorariva.
Quimera de Arezzo

A Quimera de Arezzo, escultura de bronce duns 80 cm de altura, é un dos exemplos máis coñecidos da arte etrusca. Foi achada en 1553 en Arezzo, unha antiga cidade etrusca e romana na Toscana, e foi rapidamente reclamada para a colección do Gran Duque de Toscana, Cosme I de Medici, quen a expuso ao público no Palazzo Vecchio, e colocou pezas de bronce de menor tamaño no seu propio estudio no Palazzo Pitti. A Quimera consérvase na actualidade no Museo Arqueolóxico de Florencia.
Na mitoloxía grega, a monstruosa Quimera devastaba o seu lugar natal, Licia (Turquía), até que a matou o heroe Belerofonte.
Nun principio, os descubridores da estatua en Arezzo pensaron que representaba a un león, debido a que a súa cola, que debera ter (segundo a lenda) a forma dunha serpente, se perdera. Porén, pronto se viu que se trataba da Quimera do mito e, de feito, a cola foi eventualmente recuperada entre outras pezas de bronce, segundo Giorgio Vasari. A actual cola é unha restauración do século XVIII.
A Quimera formaba parte dun aínda maior tesouro de estatuas de bronce enterradas nalgún momento da antigüidade. Encontráronse por casualidade, mentres se construían foxas ás aforas da cidade, xusto na parte exterior da Porta San Laurentino, porén a imaxe de Belerofonte que debería acompañar a quimera non se encontrou. Actualmente, exhíbese unha réplica do mesmo material naquel lugar.
Nunha das patas dianteiras hai unha inscrición que, tras numerosas lecturas, concluíuse que di TINSCVIL, cuxa tradución sería "doada ao deus Tinia", demostrando que a Quimera era un elemento usado para venerar o deus etrusco do día, Tinia.
Quimera paleontolóxica

En paleontoloxía, unha quimera é a interpretación errónea dun organismo extinto baseado na reunión de dous ou máis elementos fósiles procedentes de diferentes especies. Un exemplo clásico actual dunha posíbel quimera é Protoavis. Exemplos
Lametasaurus
Palaeosaurus
Protoavis
Ultrasaurus
Quimiocinas

As quimiocinas ou quimioquinas forman parte dunha familia especializada de citoquinas, que funcionan como potentes mediadores ou reguladores da inflamación, pola habilidade de recrutar e activar subpoboacións específicas de leucocitos. As quimiocinas son unha grande familia de citoquinas estruturalmente homólogas que estimulan o movemento dos leucócitos e regulan a migración destes do sangue para os tecidos. Son tamén chamadas citoquinas quimiotáticas. As quimiocinas implicadas nas reaccións inflamatorias son producidas por leucocitos ou células residentes na zona de inflamación local, en resposta a estímulos externos, mentres que as quimiocinas que regulan o tráfico celular a través dos tecidos son producidas constitutivamente por varias células neses tecidos.
Quimiocinese

A quimiocinese é unha cinese causada por unha substancia química, unha resposta motil dos organismos unicelulares procariotas ou eucariotas a compostos químicos que causan que a célula realice algún tipo de cambio no seu comportamento migratorio ou natatorio. Os cambios supoñen un aumento ou diminución da velocidade, alteracións na amplitude ou frecuencia do carácter motil, ou na dirección da migración. Porén, en contraste coa quimiotaxe, na quimiocinese o movemento é aleatorio e non vectorial, en xeral. Debido ao seu carácter aleatorio, as técnicas dedicadas a avaliar a quimiocinese son parcialmente diferentes dos métidos usados na investigación da quimiotaxe. Unha das formas máis valiosas para medir a quimiocinese é a análise de taboleiro de xadrez asistida por computador (ver, por exemplo, ImageJ), que proporciona datos sobre a migración de células idénticas, mentres que en protozoos (por exemplo, Tetrahymena), tamén se desenvolveron técnicas baseadas na medida da opalescencia.
Quimioestratigrafía

A quimioestratigrafía é un enfoque estratigráfico baseado no estudo das variacións isotópicas e dos compostos químicos. Características
Atinxe principalmente á hidrosfera e á atmosfera, despois de evolucionaren de modo conxunto no decurso da historia da Terra, manifestando xaora un nexo de interdependencia. A quimioestratigrafíae utiliza a noción de gravación sedimentaria, a través de indicadores (sobre todo os informes isotópicos influídos polo proceso de fraccionamento isotópico).
O osíxeno, o carbono e outros elementos son habitualmente empregados a modo de indicadores para marcar as paleotemperaturas, as crises biolóxicas, as condicións anóxicas mariñas etcétera.
Quimiótrofo

Os quimiótrofos son organismos que obteñen a súa enerxía de reaccións químicas de oxidación de doantes de electróns que se encontran no seu ambiente, os cales poden ser moléculas orgánicas (nese caso o organismo é quimioorganótrofo) ou inorgánicas (organismos quimiolitótrofos). Este tipo de metabolismo chámase quimiotrofia. O contrario de quimiótrofo é fotótrofo, que é un organismo que utiliza a enerxía da luz solar. Os quimiótrofos poden ser autótrofos (quimioautótrofos) se utilizan o carbono do CO2, ou heterótrofos (quimioheterótrofos), se utilizan carbono procedente de moléculas orgánicas. Quimioautótrofos
Os quimioautótrofos, ademais de obteren enerxía de reaccións químicas, sintetizan todos os compostos orgánicos necesarios utilizando o carbono procedente do dióxido de carbono. Os quimioautótrofos usan fontes de electróns inorgánicas para producir enerxía, como o sulfuro de hidróxeno, xofre elemental, ión ferroso, hidróxeno molecular, e amoníaco, polo que son litótrofos (quimiolitoautótrofos). Son quimioautótrofos a maioría das bacterias ou arqueas que viven en ambientes hostís como as fontes hidrotermais mariñas e son os produtores primarios neses ecosistemas. Os biólogos evolutivos cren que os primeiros organismos que habitaron a terra eran quimioautótrofos. Os quimioautótrofos xeralmente pertencen aos seguintes grupos: metanóxenos, halófilos, oxidantes do xofre, reductoras do xofre, nitrificantes, bacterias do anammox, e termoacidófilos. O crecemento quimiolitotrófico pode ser moi rápido, como ocorre en Thiomicrospira crunogena que ten un tempo de duplicación de arredor dunha hora. Quimioheterótrofos
Os quimioheterótrofos son incapaces de fixar o carbono para formar os seus propios compostos orgánicos, polo que deben adquirir compostos orgánicos xa formados do seu medio. Os quimioheterótrofos poden ser quimiolitoheterótrofos (algúns procariotas), que utilizan fontes de electróns inorgánicas para producir enerxía como o xofre, ou quimioorganoheterótrofos (animais, fungos, protozoos, moitos procariotas), que utilizan fontes de orgánicas de enerxía (e de carbono) como carbohidratos, lípidos, e proteínas.
Quimo

O quimo (do lat. chymus, e este do gr. χυμὀς khymós, zume) é unha masa pastosa, semisólida e ácida, que se forma durante a dixestión inicial dos alimentos. Fórmase polos movementos de contracción que posúen as paredes musculares do estómago, e pola acción química da pepsina, enzima que desdobra quimicamente as proteínas, e por acción do ácido clorhídrico (HCl) que segregan as células parietais das criptas de Liéberkum ou criptas gástricas situadas na mucosa do estómago. O quimo pasa despois ao duodeno, onde continuará a súa dixestión transformándose no quilo.
Quimper

Quimper (en bretón: Kemper) é unha cidade, capital (chef-lieu) do departamento francés de Finistère na rexión da Bretaña.
A cidade ostenta a clasificación de Cidade de arte e historia, é unha cidade florida, con catro flores, e a nota @@@@ das cidades Internet. Cidades irmandadas
Remscheid Ourense Lavrio Foggia
Quinario

Para a moeda de bronce da República Romana de igual valor (5 ases), ver quincussis.
O quinario (en latín: quinarius nummus) foi unha moeda da Antiga Roma de prata, creada no século III a. de C. , en tempos da República, co valor de medio denario de prata ou cinco ases de bronce.
No inicio do período imperial, utilizouse tamén a denominación de quinario de ouro (quinarius aureus) para se referir á moeda de medio áureo. Historia
Quinario de prata
O quinario comezou a ser cuñado no marco da segunda guerra púnica, en 211 a. de C. , simultaneamente ao denario e ao sestercio, herdando o seu valor de cinco ases do anterior quincussis de bronce republicano. De feito, a esta equivalencia de cinco ases (ou medio denario) debe tanto a orixe da súa denominación, quinarius nummus derivada de quinque ("cinco"), como a marca de valor que representa o numeral romano V (pola mesma razón, o denarios amosan a marca X).
En palabras de Plinio (23-79): O mesmo Plinio recolle tamén na súa obra unha cita de Volusius Maecianus: A tipoloxía inicial destas primeiras emisións, tanto dos quinarios como dos denarios, consistía na cabeza con casco da deusa Roma no anverso e os Dióscuros no reverso.
Logo da súa oprimera emisión, o quinario foi reintroducido en 101 a. de C. en substitución do vitoriato, pero nese momento coa nova equivalencia de oito ases, por mor do reaxuste do denario, que pasara a valer 16 ases nunha reforma de 118 a. de C. Nos anos seguintes a esta reintrodución, cuñáronse grandes cantidades de quinarios, a maioría deles para a súa posta en circulación na Galia. A partir de aí, a produción de quinarios foi moi esporádica na fase final da República e durante o Imperio, ata o século III. Na decadencia do Imperio, a partir de Aureliano (270-275), emitíronse quinarios moi desvalorizados de billón e, finalmente, só de cobre, antes da súa desaparición definitiva.
Quinario áureo
A posterior denominación de quinarius aureus (quinario áureo ou de ouro), para o valor de medio áureo, que xa aparecera no período republicano, foi integrada no novo sistema monetario instituído por Augusto no ano 19 a. de C.
A súa emisión foi esporádica e non circulou en todo o Imperio. Rrealmente non foi unha moeda relevante no sistema. A súa tipoloxía foi común á do áureo.
No ano 64 d. de C. , a reforma monetaria de Nerón reduce o peso do áureo a 7, 26 gramos e o quinario áureo sufriu unha desvalorización proporcional.
Quinase de especificidade dual

En bioquímica, unha quinase de especificidade dual (EC 2. 7. 12. 1) é unha quinase que pode actuar tanto como tirosina quinase coma como serina/treonina quinase, polo que pode introducir grupos fosfato en residuos de tirosina, serina e treonina.
As MEKs, implicadas nas vías MAP, son exemplos principais de quinases de especificidade dual. Outros exemplos comúns son: ADK1
Quinase de especificidade dual de Arabidopsis 1
CLK1, CLK2, CLK3, CLK4
DSTYK
DYRK1A, DYRK1B, DYRK2, DYRK3, DYRK4
Mps1p
TESK1, TESK2
TTK
O nome sistemático desta clase de encimas é ATP: proteína fosfotransferase (Ser/Thr- e Tyr-fosforilante).
Quincunx

Para a disposición xeométrica, ver quincunce. O quincunx foi unha moeda de bronce da antiga Roma, da época da República, divisionaria do ás, co valor de cinco onzas (unciae). Historia
A palabra quincunx ten a súa orixe no numeral latino quinque, que significa "cinco", e a palabra uncia ("onza"), que significa "un doceavo", xa que unha onza equivalía a 1/12 do ás, que nos seus primeiros momentos pesaba unha libra. Xa que logo, o quincunx tiña unha equivalencia de 5/12 do ás.
Tendo en conta que non se adapta ao padrón do resto dos divisores do ás (baseado no sistema doudecimal: sextans, quadrans, triens. .. ), considérase que o quincunx non formaba parte do sistema monetario Romano.
A súa emisión foi conxuntural e limitouse á segunda guerra Púnica (218 a 204 a. de C. ), en obradoiros monetarios establecidos en Luceria (nos Apeninos do norte), Teate (a actual Chieti), Larinum (na costa sur do Adriático) e no norte de Apulia. Da mesma maneira que ocorría co resto dos divisores do ás, é frecuente que o quincunx amose entre os seus motivos a súa equivalencia en onzas, mediante cinco puntos grosos. A característica composición deses cinco puntos, á maneira en que aparecen nun dado, deu lugar a que esta composición se coñeza tamén como quincunx ou quincunce.
Quincussis

Para a moeda romana de prata de igual valor (5 ases ou medio denario), ver quinario. Quincussis ou quinquessis (voces latinas, a partir de quinque; “cinco”) foi unha moeda da Antiga Roma fundida en bronce que se utilizou en tempos da República con valor de cinco ases. Trátase dunha denominación moderna, xa que o nome desta moeda na súa época se descoñece. Historia e caracterización
O quincussis é unha das maiores denominacións dentro das grandes e pesadas moedas de bronce fundidas das primeiras series da época republicana. Con todo, o seu uso non ocupou un papel relevante no sistema monetario romano e, da mesma maneira que outros múltiplos do ás en bronce (tressis e decusis), foi abandonado tras a aparición do denario de prata e, particularmente, do seu submúltiplo, o quinario (medio denario), dun tamaño moito máis manexable e co que comparte o valor de cinco ases.
Os exemplares máis antigos dos coñecidos sitúanse entre os séculos VI e IV a. de C. Trátase de barras de bronce fundido co peso de cinco libras, nas que aparecen gravados elementos como golfiños, elefantes ou outros como referencias a divindades romanas. Estes primitivos quincussis adscríbense ao modelo do aes signatum e proceden de obradoiros de localización incerta na rexión central da Península Itálica. Un dos escasos exemplares coñecidos, poxado pola compañía suíza Classical Numismatic Group, ten un peso de 1. 550 gramos e unhas dimensións de 97x78x45 milímetros. Xa con aparencia monetiforme, os primeiros quincussis corresponden á época do aes grave e foron fundidos nos obradoiros monetarios de Roma cara ao ano 225 a. de C. ; responden ao padrón metrolóxico do ás libral, polo que teñen un peso de arredor de 1. 400 gramos. Estes primeiros quincussis amosan nos seus anversos a cabeza bifronte de Xano e nos seus reversos represéntase a tradicional proa de barco característica da moeda romana fundida de bronce desta época. Ademais, a modo de marca de valor, levan o numeral latino V en representación da equivalencia de cinco ases.
Un segundo modelo, tamén romano, cuxa existencia se sitúa no marco da época da segunda guerra púnica (218-201 a. de C. ), arredor do ano 215 a. de C. , na época final do aes grave de padrón cuadrantal, cun peso xa moi reducido próximo aos 365 gramos, exhibe no seu anverso a cabeza dunha divindade feminina romana, comunmente a de Roma, coa marca de valor debaixo. O seu reverso é similar ao do modelo anterior.
Coñécense tamén exemplares etruscos de quincussis, fundidos en Etruria, cun peso de entre 707 e 748 gramos (do padrón do ás etrusco de 151, 6 gramos), cunha roda radiada nos seus anversos e unha proa nos reversos.
Quinesioloxía

Cinesioloxía, quinesioloxía ou kinesioloxía (do grego κίνησις kínēsis 'movemento', e logos, 'tratado') é o estudo científico do movemento humano empregando os principios das ciencias físicas e, en consecuencia, abrangue varias disciplinas.
Quintana Roo

Quintana Roo (oficialmente en castelán: Estado Libre y Soberano de Quintana Roo) é un dos 31 estados do México. Divídese en 11 concellos e a súa capital é a cidade de Chetumal. Quintana Roo atópase na parte leste da península do Iucatán e limita cos estados de Campeche polo oeste e do Iucatán polo noroeste, así como cos distritos de Orange Walk e Corozal de Belize polo sur. Como o estado máis oriental de México, Quintana Roo ten costa polo leste no mar Caribe e polo norte co golfo de México. No pasado, o estado abranguía 44. 705 km² e compartía unha pequena fronteira con Guatemala no suroeste do estado. Porén, en 2013, a Suprema Corte de Xustiza da Nación de México resolveu o conflito limítrofe entre Quintana Roo, Campeche e o Iucatán derivada da creación do concello de Calakmul por Campeche en 1997, poñéndose do lado de Campeche e beneficiando así ó Iucatán.
Quintana Roo é o estado da cidade de Cancún, as illas de Cozumel e Illa Mujeres, e as vilas de Bacalar, Playa del Carmen e Akumal, así como as ruínas maias de Chacchoben, Cobá, Kohunlich, Muyil, Tulum, Xel-Há e Xcaret. A reserva da biosfera de Sian Ka'an tamén se atopa neste estado.
Quintela, Sernancelhe

Quintela é unha freguesía portuguesa do concello de Sernancelhe, con 12, 77 km² de área e 332 habitantes (2001).
É tamén chamada Quintela da Lapa ou Lapa. Foi vila e sede de concello até o inicio do século XIX. Estaba constituído só por unha freguesía e tiña, en 1801, 478 habitantes. Pertenceu ao extinto concello de Caria até 1855. Patrimonio
Santuario de Nosa Señora da Lapa
Pelouriño da Lapa
Quinteto

Un quinteto en música é unha agrupación de cinco instrumentistas ou intérpretes vocais. Tamén se emprega este termo para referirse á peza musical composta para ser interpretada por un conxunto destas características. É unha formación musical comunmente empregada en varios estilos musicais, como a música de cámara, o jazz ou o rock.
Quiosco

Un quiosco (do persiano: kōšk, que significa "pavillón", a través do turco: köşk e do francés kiosque) é unha pequena construción que se instala nos parques e xardíns e que consta, polo xeral, só dun teito e unhas columnas que o sosteñen. Pode ter diversos usos, como por exemplo servir como palco da música. A diferenza das pérgolas, a cuberta dos quioscos non ten cavidades. Na súa orixe, nestas construcións vendíanse lambetadas e xornais, polo que o termo hoxe en día se refire a calquera construción pequena instalada normalmente ao ar libre para a venda de periódicos, caramelos, flores etc.
A función dos quioscos, sexa cal for a súa finalidade, é dar unha relativa protección do sol e da choiva, tanto se é un espazo escénico coma se se trata dun lugar de almacenamento ou posto de venda na vía pública. Deste xeito, diferénciase da venda ambulante, pois o quiosco está suxeito a algún tipo de regulación, autorización, permiso ou concesión administrativa.
O seu lugar habitual está nos xardíns, as prazas, os bulevares e as beirarrúa con amplitude abonda. Tipos de quioscos
Segundo o seu uso pódense clasificar en distintos tipos: Quiosco de flores, posto de venda no que se comercializan principalmente ramos de flores.
Quiosco de lambetadas, establecimiento comercial no que se venden principalmente lambonadas, cigarros, tarxetas telefónicas, etc.
Quiosco de información, posto non comercial no que se fornece información turística ou referente a campañas públicas.
Quiosco de música, construción festiva, normalmente de planta circular ou semicircular, que alberga concertos.
Quiosco de xornais, posto de venda de dimensións reducidas no que se comercializan principalmente xornais e revistas.
Quiosco interactivo, computadora localizada en lugar público que permite aos usuarios realizar diferentes accións.
Quiosco aseo, módulo de aseos situado habitualmente en espazo público.
Quiosco bar, establecemento no que se serven comidas e bebidas situado habitualmente en espazo público (parques, prazas, praias. .. )
Quiralidade (xeometría)

A quiralidade(do grego χειρ, kheir: "man") é unha propiedade de asimetría importante en varias ramas da ciencia. Un obxecto ou sistema é quiral se non se pode superpoñer á súa imaxe especular. O obxecto quiral e a súa imaxe especular chámanse enantiomorfos (do grego formas opostas) ou enantiómeros cando se refiren ás moléculas. Chámase obxecto aquiral ou non quiral (ás veces tamén anfiquiral) se pode superpoñerse á súa imaxe especular. Definición xeométrica
En xeometría unha figura é aquiral se e só se o seu grupo de simetría contén polo menos unha isometría de inversión de orientación. En dúas dimensións, cada figura que posúe un eixe de simetría é aquiral, e pode demostrarse que cada figura aquiral acoutada debe ter un eixe de simetría.
En tres dimensións, cada figura que posúe un plano de simetría ou un centro de simetría é aquiral. Porén, hai figuras aquirais que carecen tanto de planos coma de centro de simetría. En termos de grupos puntuais, todas as figuras quirais carecen dun eixe de rotación impropio (Sn). Isto significa que non poden conter un centro de inversión (i) ou un plano especular (σ). Soamente poden ser quirais as figuras cunha designación de grupo puntual C1, Cn, Dn, T, O, ou I.
Quirós

Quirós é un concello asturiano, situado no centro-sur do Principado. En 2006 tiña 1426 habitantes. A capital municipal está situada na localidade de Bárzana. Xeografía
O municipio ocupa unha área de 208, 79 km². Linda ao norte cos concellos de Santo Adriano e Morcín, ao sur con Ḷḷena e a provincia de León, ao leste con Riosa, Morcín e Ḷḷena e a oeste con Proaza e Teberga.
Quitridiomicetos

Os quitridiomicetos (Chytridiomycetes) é unha clase de fungos. Viven no solo, augas doces e estuarios salinos. Os máis antigos que se coñecen quedaron fosilizados no chert de Rhynie. Recentemente os Chytridiomycetes foron redefinidos para excluír os taxons dos Neocallimastigomycota e Monoblepharidomycetes, que son agora un filo e unha clase irmá, respectivamente.
Chytridiomycetes é a principal clase do filo (ou división) Chytridiomycota, que contén varias especies parasitas. Polo menos dúas especies desta clase infectan a diversas especies de anfibios e están a contribuír de forma importante ao seu declive. Filoxenia
Baseada na obra "The Mycota: A Comprehensive Treatise on Fungi as Experimental Systems for Basic and Applied Research", Powell e Letcher 2015 e Karpov et al. 2014.
Quitón (vestimenta)

O quitón (en grego antigo: χιτών / khitṓn; xenitivo singular: χιτῶνος / khitônos) ou túnica xónica é unha peza de roupa da antiga Grecia que podían levar tanto homes como mulleres. Ao principio, estaba feita de la, pero máis tarde comezou a facerse de liño e cada vez máis larga, para levarse cun cinto e para formar pregamentos decorativos, e mesmo fíbulas e botóns. Descoñécese se se levaba algunha prenda máis por debaixo. A introdución do liño fixo que as mulleres comezasen a preferilo ao peplo, como vemos en esculturas (por exemplo, a Kore de Eutídico ou o Auriga de Delfos) do século V a. C. As mulleres lévano longo, pero ás veces os homes poden levalo ata a altura dos xeonllos. Ás veces, usábase cun tipo de mantón chamado himation, moi popular entre os romanos, que o chamaban pallium.
Os romanos levaban a túnica, que estaba modelada no quitón. Etimoloxía
A palabra quitón deriva dunha lingua semítica central *kittān (por exemplo, no hebreo כֻּתֹּנֶת kuttṓnĕṯ), que en última instancia significa «liño». Formas e estilos de uso
Unha versión máis curta do quitón chamábase chitoniskos. Consistía nunha peza de tea rectangular que se colocaba arredor do corpo: para sacar o brazo dereito polo lado pechado, facíase unha abertura. Sobre o ombreiro esquerdo, os dous extremos do lado aberto atábanse mediante fíbulas. No lado esquerdo, a abertura deixaba a coxa exposta, debaixo da cal se suxeitaba o quitón con alfinetes ou se cosían os extremos.
Nas Korai do período arcaico, vese que levan un quitón longo, ademais do himation. Ao principio, o quitón dórico era máis curto e estaba feito de la, sen mangas. Máis tarde, o quitón xónico, xa presente na antiga Atenas, evolucionou cara a un quitón máis longo e elegante feito de liño. Gañou entón largo e podía levarse cun cinto ou unha cinta arredor das cadeiras. A parte inferior podía alongarse estirándoa por debaixo do cinto ou acurtarse estirándoa por riba. Máis tarde, durante a época de Pericles, os atenienses volveron adoptar o quitón dórico curto.
Tipos
As mangas, que a miúdo se cosían ao quitón, podían cubrir os pulsos ou só a parte superior dos brazos. O quitón de mangas longas é usado por Escirón e Bóreas na Torre dos Ventos de Atenas. O quitón de manga curta era usado habitualmente por nenos e mulleres, como se pode ver nas representacións artísticas. O quitón sen mangas era o emblema dos cidadáns libres. Segundo os escritos, os artesáns e os escravos levaban quitóns cos dous brazos expostos, así como a metade do peito.
Para os homes, podía cubrir a perna ata a metade da coxa ou baixar ata o pé. Podía decorarse con deseños xeométricos para as festas e levarse cun palio (un tipo de abrigo). Cando deixaba ambos os ombreiros descubertos, os homes libres podían distinguirse do resto.
As mulleres levábano longo. Coa chegada do liño, substituíu gradualmente o peplo de la, do que se diferenciaba en que xa non caía en pregamentos sobre o peito e levábase recollido na cintura cun cinto.
Quo Vadis, Aida?

Quo Vadis, Aida? é un filme de 2020 coproducido internacionalmente que foi escrito e dirixido por Jasmila Žbanić. É unha coprodución entre Bosnia e Hercegovina, Austria, Romanía, os Países Baixos, Alemaña, Polonia, Francia, Turquía e Noruega. Estreouse na competición principal da 77ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado. Sinopse
11 de xullo de 1995. A tradutora das Nacións Unidas tenta salvar a súa familia despois de que o exército da República Srpska toma o control da cidade de Srebrenica e comeza unha limpeza étnica contra a poboación bosníaca. Personaxes
Jasna Đuričić como Aida Selmanagić
Izudin Bajrović como Nihad
Boris Isaković como Xeneral Ratko Mladić
Johan Heldenbergh como Coronel Thom Karremans
Raymond Thiry como Comandante Rob Franken
Boris Ler como Hamdija
Dino Bajrović como Sejo
Emir Hadžihafizbegović como Joka
Edita Malovčić como Vesna
Quod erat demonstrandum

Quod erat demonstrandum é unha locución latina que significa "O que se quería demostrar". Adoita poñerse ó final das demostracións ou cálculos en matemáticas, física, química e outras ciencias exactas ou experimentais.