proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Hilla Limann

Hilla Limann, nado en Gwolu como Hilla Babini o 12 de decembro de 1934 e finado o 23 de xaneiro de 1998, foi un político e diplomático ghanés que foi presidente de Ghana do 24 de setembro de 1979 ao 31 de decembro de 1981. Traxectoria
Membro da etnia sassali naceu no seo dunha familia pobre, criouno a familia de seu tío e el adoptou o seu apelido, estudou no instituto de Tamale e entre 1957 e 1960 estudou ciencias políticas na London School of Economics e logo francés na Sorbona, realizando logo estudos de historia na Universidade de Londres e doutorándose na Universidade de París. Traballou no ministerio de Asuntos Exteriores de Ghana entre 1965 e 1968, foi tamén membro da comisión constitucional encargada de redactar a Constitución de Ghana. En 1968 foi xefe da chancelería da embaixada en Togo e en 1971 conselleiro da misión permanente do seu país en Xenebra. En 1975 volveu a Ghana ao ministerio de Asuntos Exteriores.
Tras o golpe de estado dirixido por Jerry Rawlings en 1979, Limann, foi elixido nas eleccións presidenciais como o candidato do Partido Popular Nacional logo da descualificación de Imoru Egala polo Consello Supremo Militar. Egala elixiuno a el que era practicamente descoñecido no país. Resultou vencedor nas eleccións co 62% na segunda volta; durante o seu mandato apoiou os valores democráticos e panafricanismo pero á fronte dun goberno coalición inestable e acusado de corrupción, pese a que se recoñecía a honestidade de Limann, agravado por unha situación económica preocupante e os poucos recursos que mantiña o aparello estatal, finalmente tras deteriorarse as relacións entre Limmann e Rawlings, este deu un golpe de estado que o depuxo. En 1992 coa fin do goberno militar Limann foi o candidato da Convención Nacional Popular nas eleccións presidenciais, recibindo o 6. 7% dos votos
Hillary Montes

Os Hillary Montes son unhas montañas que acadan os 3, 5 km, situadas no planeta anano Plutón. Están situadas ó noroeste de Norgay Montes na zona fronteiriza suroeste de Sputnik Planitia no sur de Tombaugh Regio (ou a parte de Tombaugh Regio ó sur do ecuador). Os Hillary Montes foron vistos por primeira vez pola nave espacial New Horizons o 14 de xullo de 2015, e foron notificados pola NASA o 24 de xullo de 2015. Nomeamento
As montañas recibiron o seu nome de Sir Edmund Hillary, montañeiro neozelandés, que, xunto co montañeiro sherpa nepalí, Tenzing Norgay, foron os primeiros alpinistas en acada-la cima do pico máis alto da Terra, o Monte Everest, o 29 de maio de 1953. O 7 de setembro de 2017, o nome "Hillary Montes" foi aprobado oficialmente xunto cos nomes de Tombaugh Regio e outras doce características da superficie de Plutón, próximas ós propios Hillary Montes. Tamaño relativo
Os Hillary Montes acadan os 3, 5 km alto, dende a base até o pico, aproximadamente a metade de alto cós Norgay Montes. Os Hillary Montes son similares en altura ó do pico do Monte Fuji, a montaña máis alta do Xapón, sobre o nivel do mar.
Hilti

Hilti é unha empresa de ferramentas eléctricas con sede en Schaan, Liechtenstein, creada en 1941 polos irmáns Martin e Eugen Hilti. Hilti é unha das máis grandes empresas do sector da ferramenta eléctrica profesional do mundo, con delegacións en máis de 120 países e unha facturación de 4. 000 millóns de euros. Historia
En 1941 os irmáns Hilti abriron un pequeno taller de mecánica con cinco traballadores. Durante a segunda guerra mundial a empresa traballou fabricando pezas de motores para as empresas alemás.
En 1950 comezou a empresa a traballar e desenvolver a súa propia tecnoloxía en ferramentas de fixación: pistolas para fixar cravos. En 1957 obtiveron a súa primeira tecnoloxía empregando pólvora como fulminante para que o pistón golpee os cravos.
En 1967 sacaron ao mercado o Hilti TE17, un trade percusor electro pneumático cun peso de menos de cinco kg.
En 2009 a sede de Hilti en España anunciou o despedimento de 198 dos 895 traballadores da empresa. Produtos
Caixas de ferramentas
Sistemas a batería
Marca e medida láser
Fixación directa
Perforación e demolición
Ancoraxes
Diamante
Sistemas de instalación
Corte e lixado
Produtos químicos
Proteción pasiva
Sistema parafuso
Himilcón

Himilcón (en púnico Chimilkât, en grego antigo Ἱμίλκων
) viviu polo 450 a. C. ) e foi un navegante e explorador cartaxinés. Realizou unha viaxe polas costas occidentais de Europa, chegando posiblemente até Inglaterra, para dirixir cara a Gades (actual Cádiz) o comercio de chumbo, cuxo monopolio tendía a afianzarse en Marsella. Esta viaxe converteuno no primeiro viaxeiro coñecido proveniente do mar Mediterráneo que alcanzou as costas noroccidentais de Europa. A súa historia é coñecida por un relato do propio Himilcón no que conta a súa viaxe, citado en obras posteriores de autores romanos como Rufo Festo Avieno, quen cita a viaxe de Himilcón tres veces na súa Ora maritima (114-29, 375-89 e 402-415). A referencia máis antiga á viaxe de Himilcón é unha breve mención realizada por Plinio o Vello na súa Historia Natural (2. 169a). A través destes informes púidose reconstruír a ruta que seguiu o cartaxinés, a pesar dos elementos fantásticos que incluíu.
Non se sabe practicamente nada do propio Himilcón. Navegou cara ao norte ao longo da costa atlántica das actuais Portugal, España e Francia. Alcanzou o territorio dos oestrumnides, unha tribo que habitaba na Bretaña, probablemente para comerciar estaño co que facer bronce e outros metais preciosos. Segundo Avieno, Himilcón non foi o primeiro en navegar polo Atlántico norte, senón que seguiu as rutas comerciais usadas polos tartesios do sur da Península Ibérica. Cerca de Tartessos, os cartaxineses gobernaban o porto comercial de Gadir (en fenicio 𐤂‏𐤃‏𐤓‏ «fortificación») polo que é lóxico que Himilcón explorase as costas próximas.
Himilcón describiu as súas viaxes como travesías aterradoras, informando repetidamente da presenza de monstros mariños e algas que impedían a viaxe, probablemente para desalentar os navegantes gregos que trataban de competir nas súas rotas comerciais.
Himno Nacional de Chile

O Himno Nacional de Chile é unha composición musical usada como himno nacional por Chile. A música foi composta por Ramón Carnicer o 1828, e o texto orixinal foi escrito por Eusebio Lillo o 1847.
Himno nacional de Colombia

O himno nacional de Colombia, chamado oficialmente Himno Nacional de la República de Colombia, foi realizado por Rafael Nuñez, expresidente do país, pero con anterioridade o himno era La Guaneña, que era unha canción en ritmo de Bambuco, a cal os soldados da época da independencia interpretaban para acompañar os seus períodos de combate e os seus períodos de esparcimento. Letra do himno de Colombia
¡Oh gloria inmarcesible!
¡Oh júbilo inmortal!
En surcos de dolores
El bien germina ya
I
Cesó la horrible noche
La libertad sublime Derrama las auroras De su invencible luz. La humanidad entera, Que entre cadenas gime, Comprende las palabras Del que murió en la cruz
II
"Independencia" grita
el mundo americano;
se baña en sangre de héroes
la tierra de Colón.
Pero este gran principio:
"el Rey no se soberano"
resuena y los que sufren
bendicen su pasión.
III
Del Orinoco el cauce
se colma de despojos;
de sangre y llanto un río
se mira allí correr.
En Bárbula no saben
las almas ni los ojos
si admiración o espanto
sentir o padecer.
IV
A orillas del Caribe
hambriento un pueblo lucha
Horrores prefiriendo
a pérfida salud.
¡Oh, sí! de Cartagena
la abnegación es mucha,
y escombros de la muerte
desprecia su virtud.
V
De Boyacá en los campos
el genio de la gloria
con cada espiga un héroe
invicto coronó.
Soldados sin coraza
ganaron la victoria;
su varonil aliento
de escudo les sirvió.
VI
Bolívar cruza el Ande
que riegan dos océanos,
espadas cual centellas
fulguran en Junín.
Centauros indomables
descienden a los llanos,
y empieza a presentirse
de la epopeya el fin.
VII
La trompa victoriosa
en Ayacucho truena,
que en cada triunfo crece
su formidable són.
En su expansivo empuje
la libertad se estrena,
del cielo americano
formando un pabellón.
VIII
La virgen sus cabellos
arranca en agonía
y de su amor viuda
los cuelga del ciprés.
Lamenta su esperanza
que cubre loza fría,
pero glorioso orgullo
circunda su alba tez.
IX
La patria así se forma
termópilas brotando;
constelación de cíclopes
su noche iluminó.
La flor estremecida
mortal el viento hallando,
debajo los laureles
seguridad buscó.
X
Mas no es completa gloria
vencer en la batalla,
que el brazo que combate
lo anima la verdad.
La independencia sola
el gran clamor no acalla;
si el sol alumbra a todos,
justicia es libertad.
XI
Del hombre los derechos
Nariño predicando,
el alma de la lucha
profético enseñó.
Ricaurte en San Mateo
en átomos volando,
"deber antes que vida"
con llamas escribió.
Himno olímpico

O himno olímpico (en grego: Ολυμπιακός Ύμνος) foi composto polo grego Spyridon Samaras, con letra do poeta Kostís Palamás en 1800. É o máis antigo dos símbolos olímpicos. O himno foi adoptado polo Comité Olímpico Internacional (COI) en 1958. Uso
O himno é executado durante a Cerimonia de Apertura de cada edición, cando se iza a Bandeira Olímpica, e na Cerimonia de Clausura, cando se baixa. Lingua
O himno comezou a ser cantado en grego, pero en varias edicións foi traducido á lingua do país anfitrión. En Sydney 2000, o himno volveu ser cantado en grego na cerimonia de apertura, tamén en Atenas 2004, e repetiuse en Pequín 2008.
Himuilis

Nome dun hitita coñecido por ser un dos dous asasinos (xunto co seu irmán Kantuzzilis) do seu rei Muwatallis I, en -1465. Especúlase coa posibilidade de ambos seren fillos de Huzziyas II, quen morrera tamén asasinado por Muwatallis (o seu irmán ou fillo).
Hina Rabbani Khar

Hina Rabbani Khar (urdú: حنا ربانی کھر, کھر‎) nada en Multán o 19 de novembro de 1977, é unha política paquistaní. Traxectoria
Estudou Empresariais na Universidade de Lahore de Ciencias da Administración e na Universidade de Massachusetts Amherst antes de ingresar na política como membro da Asemblea Nacional en 2002, representando á liga Musulmá de Paquistán (Q) e converténdose en ministra subalterna responsable da política económica baixo o primeiro ministro Shaukat Aziz. En 2009, tras cambiar de partido e gañar a reelección co Partido do Pobo Paquistaní, foi nomeada viceministra de finanzas e asuntos económicos e ese mesmo ano converteuse na primeira muller en presentar o orzamento ante a Asemblea Nacional.
Foi designada polo primeiro ministro Yousaf Raza Gillani como Ministra de Asuntos Exteriores de Paquistán en xullo de 2011, e ocupou o cargo até pouco antes das eleccións de 2013, cando se retirou da política activa. Con 33 anos de idade no momento de asumir a dirección do ministerio de exteriores, foi a persoa máis nova e a primeira muller no cargo. Continúa sendo membro do Partido do Pobo Paquistaní e é oradora sobre política exterior.
Hindeloopen

Hindeloopen (Hylpen en frisón, procedente do antigo Hynljippen) é unha vila neerlandesa do concello de Nijefurd en Frisia.
Até 1984 foi concello de seu. En 2008 tiña 874 habitantes. A localidade mantén un dialecto propio do frisón, o Hylpersk, caracterizado por conservar algúns trazos medievais. Hindeloopen é unha das 11 cidades tradicionais de Frisia; este recoñecemento acadouno en 1372.
Hindu Kush

O Hindu Kush ou Hindukush, ou tamén Hindu Qūh (هندوکش en persa) é un macizo montañoso de Asia, situado no centro e nordés de Afganistán e ao noroeste de Paquistán. Cunha extensión de aproximadamente 1. 000 km, gran parte deste sistema orográfico supera os 5000 m de altitude sobre o nivel do mar, por exemplo no Tirich Mīr con 7690 m (uns 40 km ao norte de Chitral) ou no Kūh-e Fūlādī de 5135 metros (uns 80 km ao sueste de Bāmīān). Únese cos montes de Karakórum e só o moi elevado e estreito val do Wakhan o separa do nó do Pamir. O río Cabul recolle a auga da súa vertente meridional.
Na antigüidade foi coñecido polos gregos durante a expedición de Alexandre Magno, e chamado por estes Parapamisos; logo os autores latinos denominárono Paropamisus ou Caucasus Indicus.
Hindustán

Hindustán, xunto coa súa forma abreviada Hinde, é o nome en lingua persa para a India, xeralmente o subcontinente indio, que máis tarde se converteu no nome comunmente usado para a rexión na lingua hindú. Desde a Partición da India en 1947, Hindustán continúa a usarse hoxe tamén como un nome histórico para a República da India. Etimoloxía
Hindustán deriva da palabra persa Hindū, cognada co sánscrito Sindhu. No persa medio foi engadido o sufixo -stān, indicativo dun país ou rexión, formando a actual palabra Hindūstān.
O termo “hindú” crese que foi usado como nome para o río Indo na parte noroeste do subcontinente indio. De acordo con Gavin Flood, o termo hindú aparece primeiro como un termo xeográfico persa para as persoas que vivían máis aló do río Indo (sánscrito: Sindhu)", máis concretamente na inscrición de Darío I do século VI a. C. O termo “hindú” nestes rexistros antigos é un termo xeográfico e non se refería a unha relixión. Uso actual
Na actual República da India, "Hindustán" é frecuentemente usado para referirse ao Estado-nación moderno da India. O termo "hindustaní" refírese a un indio, independentemente da súa afiliación relixiosa.
Cambio de nome proposto
Nos últimos anos, emerxeu un debate sobre a proposta de cambiar o nome internacional de "India" a "Bharat", o nome do subcontinente indio en sánscrito. A orixe do termo "India" está vinculada ao río Indo e á raíz de Hindustán, nome visto por algúns como un legado da dominación colonial. Os defensores desta mudanza argumentan que "Bharat" reflicte mellor a identidade e herdanza cultural autóctona. O debate está inmerso en discusións máis amplas sobre a identidade nacional india, o uso de exónimos e a descolonización de nomes e símbolos en todo o mundo.
Hinode

Hinode, previamente coñecido como SOLAR B, é un observatorio espacial da axencia xaponesa ISAS (agora reconvertida na JAXA) lanzado o 22 de setembro de 2006 mediante un foguete M-5 desde o Centro Espacial de Uchinoura xunto con outros satélites, como o Hitsat. Características
Hinode é un observatorio espacial xaponés con colaboración internacional e sucesora da misión Yohkoh (SOLAR A). A misión do observatorio é realizar estudos do Sol no rango óptico, ultravioleta e de raios X co obxectivo de desvelar os mecanismos da interacción entre o campo magnético solar e a súa atmosfera ionizada a alta temperatura para facilitar a comprensión da variabilidades solar.
Hinode ten resolución de abondo para medir o vector do campo magnético a escalas dos tubos de fluxo solares, podendo relacionar os cambios de estado magnético cos sucesos coronais e as erupcións solares.
Hinode foi inxectado nunha órbita inicial heliosincrónica de 686 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 98, 3 graos e un período de 105 minutos. Experimentos
Telescopio de raios X: pode observar a coroa (con temperaturas de 500. 000 a 10 millóns de Kelvin) cunha resolución de 1 segundo de arco.
Cámara espectrómetro do ultravioleta extremo: mide a velocidade e outros parámetros do plasma da coroa e da rexión de transición para correlacionar o comportamento dinámico da coroa (medido polo telescopio de raios X) co campo magnético fotosférico (medido polo telescopio óptico).
Telescopio óptico: mide o campo magnético fotosférico.
Hinwil

Hinwil é un municipio do distrito de Hinwil, no cantón de Zürich, en Suíza. Cunha poboación de 10830 habitantes no ano 2015, ten unha área de 22, 31 km2 e unha densidade de poboación de 490 hab/km2. Historia
O concello actual de Hinwil está formado pola reunión, no 1789, dos catro lugares da parroquia de Hinwill: Hinwil, Ringwil, Wernetshausen e Hadlikon. Mais a historia de Hinwil é máis antiga, atopáronse nela fundacións dunha vila romana do século I, debaixo dunha igrexa medieval. Automobilismo
Neste municipio está localizada unha das bases da escudaría de Fórmula 1 BMW Sauber.
Hiparco de Atenas

Hiparco (gr. : Ἱππάρχος), nado en Atenas e finado na mesma cidade en -514, foi un dos Pisistrátidas e tirano de Atenas. Traxectoria
Fillo máis novo de Pisístrato, Hiparco subiu ao poder xunto co seu irmán Hipias tras o falecemento do pai. Pouco se sabe da vida de Hiparco, pero segundo Tucídides, non era máis que un "fantoche" e o verdadeiro poder sustentábao o seu irmán Hipias. Mecenas dos artistas, Hiparco protexeu aos poetas Simónides de Ceos, Laso de Hermíone e Anacreonte, fixo construír unha importante biblioteca, apoiou os cultos mistéricos de Eleusis, e mandou recompilar os poemas de Homero.
En -514, foi asasinado polos tiranicidas Harmodio e Aristoxitón. Segundo Heródoto e Tucidides, Harmodio rexeitaría as propostas amorosas de Hiparco. Outras fontes sinalan que Hiparco impediu que a irmá de Harmodio participase na procesión das canéforas nas Panateneas, insinuando que non era virxe. Furioso, Harmodio, planeou a conxura contra Hiparco e Hipias, conxura que acabaría coa vida de Hiparco que foi apuñalado durante as Panateneas.
Hiparquía

Hiparquía (Ιπαρχία), nada en Maronea (Tracia) ca. 346 a. C. e finada ca. 300 a. C. , foi unha das primeiras mulleres filósofas. Traxectoria
Irmá de Metrocles e de familia acomodada, deixouse levar polos discursos de Crates de Tebas. Agradábanlle tanto a vida e a dialéctica de Crates, que ningunha das vantaxes dos seus pretendentes (como a riqueza, a nobreza e a fermosura) a apartaron de seu propósito, pois para ela só existía Crates. De feito, chegou a ameazar ós seus pais con suicidarse se non casaba con el. Os pais de Hiparquía foron falar con Crates e pedíronlle que falase con ela para que cambiase a súa decisión. Crates tratou de disuadila mais non puido; así que, ao final púxose de pé e espiuse de toda a roupa ante ela e díxolle: "Este é o mozo, esta a túa facenda, delibera ante esta situación. Porque non serás a miña compañeira se non te fas con estes mesmos costumes". A moza fixo a elección e, tomando os mesmas costumes ca el marchou na compaña do seu marido.
Así adoptou o modo de vida dos filósofos cínicos (baseado no desprezo da propiedade e a crítica á orde establecida e ás convencións) e ía con el aos banquetes. Foi precisamente nun banquete na casa de Lisímico onde rebateu a Teodoro o alcumado o Ateo, dirixíndolle o seguinte sofisma: "O que non sería considerado delito se o fixera Teodoro, tampouco será considerado delito se o fai Hiparquía. Teodoro non comete delito se se golpea a si mesmo, logo tampouco o comete Hiparquía se golpea a Teodoro". El non contestou a esta frase pero arrincoulle o vestido. Hiparqía non se inmutou nin se azorou como calquera muller. Senón que, cando el lle dixo: "Esta é a que abandonou a lanzadeira no tear", respondeu: "Eu son, Teodoro. É que che parece que tomei unha decisión errónea sobre min mesma, ao dedicar o tempo que ía investir no tear na miña educación? ".
Hiparquía era unha moza boa e compasiva cos pobres, achegábase a eles e prodigáballes axuda. Ademais participaba en torneos de oratoria e felicitábase por dedicar o seu tempo ao estudo no canto de tecer, como facían as mulleres gregas da súa condición. Obras
Deixou escritas traxedias de carácter filosófico, como se pode observar neste fragmento:
Hipercalcemia

A hipercalcemia é un trastorno hidroelectrolítico no que os niveis sanguíneos de calcio están por riba dos 10, 5 mg/dl. Causas de hipercalcemia
As causas de hipercalcemia son moi variables, pero poden agruparse en: Causas tumorais: como é o caso de
adenomas paratiroides
adenocarcinomas paratiroides
neoplasia endócrina múltiple (MEN)
Uso de certos fármacos:
Litio
Alteracións do metabolismo normal da vitamina D: intoxicacións de vitamina D ou vitamina A
Alteracións óseas varias: hipertiroidismo, enfermidade de Paget
Insuficiencia renal: por intoxicación de aluminio, síndrome de leite-álcali. Tratamento da hipercalcemia
O tratamento da hipercalcemia consiste en solucionar a causa que xera este aumento de calcio sanguíneo. Para facer descender os niveis en sangue empréganse líquidos e diuréticos, coidando que non se produza un descenso secundario dos niveis de potasio ou magnesio. A maiores, o uso de calcitonina dificulta a reabsorción de calcio nos tubos renais. Nalgúns casos pódense empregar glucocorticoides, diálise, nitrato de galio (impide a reabsorción de calcio por parte do óso) ou fosfatos.
Hipercolesterolemia

Hipercolesterolemia ou "colesterol alto" é a presenza de niveis elevados de colesterol no sangue. No ámbito da saúde, este termo adoita empregarse para un típico específico de colesterol, o LDL (popularmente coñecido coma colesterol malo), o cal atópase asociado a diversas doenzas coma a ateroesclerose, o infarto ou o ictus. Causas
O consumo regular de comidas ricas en graxas e a falta de exercicio físico son os factores ambientais que máis inflúen no desenvolvemento de estados de hipercolesterolemia. Tamén os factores xenéticos teñen certa influencia, sendo na meirande parte dos casos debido e efectos aditivos de múltiples xenes. Ocasionalmente pode ser debido á mutación dun único xene, coma na hipercolesterolemia familiar.
Existen certas doenzas que aumentan o risco de padeceren hipercolesterolemia, entre as que se inclúen: : Diabetes mellitus tipo 2;
Obesidade;
Alcolismo;
Ganmapatía monoclonal;
Síndrome nefrótica;
Ictericia obstrutiva;
Hipotiroidismo;
Síndrome de Cushing
Hipergaleguismo

Os hipergaleguismos ou hiperenxebrismos son vocábulos creados en galego como consecuencia da aplicación inaxeitada de regras de analoxía co castelán. Este tipo de creacións, que nacen do afán diferencialista con respecto ó castelán, son rexeitadas pola norma. Por exemplo, se o habitual é que as palabras rematadas en -ina do castelán en galego rematen en -iña, aplícaselle a regra a palabras que, por razóns de historia da lingua galega, non se forman dese xeito (gasoliña). Afectan case exclusivamente á lingua escrita, e de forma moi especial aos rexistros cultos. Porén, tamén abundan nos rexistros informais e de nivel vulgar (mais a maioría son raros en falantes que teñen o galego por lingua materna):
Son hipergaleguismos e, por tanto, incorrectos, os seguintes exemplos:
Hiperligazón

Unha hiperligazón, ou simplemente ligazón, é unha referencia nun sistema de hipertexto que permite acceder automaticamente a un documento desde outro. Adóitanse empregar amplamente na World Wide Web para ir dunha páxina web a outra con tan só un clic. Normalmente as hiperligazóns diferéncianse facilmente nos textos porque aparecen subliñadas e/ou noutra cor; ademais, cando se coloca sobre eles, o punteiro do rato transfórmase nunha man.
Hiperlipidemia

As hiperlipidemias ou dislipemias son un conxunto de alteracións metabólicas dos lípidos e lipoproteínas. Os distintos tipos clasifícanse mediante dous parámetros bioquímicos en sangue: o colesterol e os triglicéridos. Tipo I
A hiperlipidemia tipo I prodúcese por unha acumulación de quilomicrons. Existen dous defectos xenéticos coñecidos que poden orixinar esta enfermidade: a deficiencia da lipoproteína lipase e a deficiencia de ApoC-II. A lipoproteína lipase escinde os lípidos mentres que a ApoC-II reforza a actividade de tal encima. Os pacientes afectos presentan unhas concentracións moi elevadas de triglicéridos, ata 1. 000 mg/dl, que poden producir acumulacións de graxa na pel (xantelasmas) ou incluso pancreatite aguda. Tipo II
Na hiperlipidemia tipo II hai unha acumulación de LDL, producido na maior parte das ocasións por defectos xenéticos na síntese, maduración ou función do receptor de LDL. As persoas que só teñen un xene alterado amosan niveis moi elevados de triglicéridos, dado que a enfermidade ten un carácter dominante. As persoas cos dous alelos mutados padece unha enfermidade máis grave, con moito risco de infarto de miocardio antes dos 20 anos. Tipo III
A hiperlipidemia tipo III débese a anomalías de ApoE, que interfire co correcto funcionamento dos quilomicrons e co VLDL. Os enfermos teñen un maior risco de aterosclerose.
Nos enfermos con sospeita desta enfermidade débese examinar a función tiroide xa que o hipotiroidismo ocasiona alteracións lipídicas semellantes. Tipo IV
Das dislipemias, é a máis común. Os niveis de VLDL áchanse incrementados, moitas veces relacionados coa obesidade, o abuso de alcol etílico e a diabetes mellitus. Nos casos de orixe xenética, descoñécese o xene alterado. Tipo V
Semellante á tipo I, hai elevación de quilomicrons e triglicéridos, con asociación a xantelasmas e pancreatite. Hipercolesterolemia
Pode aparecer de forma illada en enfermidades hepáticas nas que haxa defectos na excreción biliar de colesterol. Hai ademais acumulación dunha lipoproteína anormal, a lipoproteína X. Non obstante, este tipo parece non estar asociado a un maior risco cardiovascular.
Hipermetropía

A hipermetropía é un defecto ocular da refracción que consiste en que os raios de luz inciden no ollo humano, converxendo detrás da retina, formando desta maneira o foco ou imaxe. É debida case sempre a que o ollo é moi curto no seu eixo antro-posterior.
É un defecto moi frecuente, aínda que non é progresivo nin ten repercusións graves. Trátase mediante o uso de lentes compensadoras converxentes ou convexas e/ou se corrixe con cirurxías refractivas a base de raios láser. A hipermetropía, a miopía e o astigmatismo son os principais defectos de refracción ou ametropías. A magnitude deste defecto mídese en dioptrías positivas. Síntomas
Unha persoa con hipermetropía ten problemas de visión a distancias curtas, podendo ver con maior claridade a distancias afastadas. O ollo non pode enfocar obxectos situados máis preto dunha determinada distancia, denominada punto próximo. Nunha persoa adulta sen defectos ópticos, o punto próximo sitúase a 25 cm do ollo. Nun hipermétrope o punto próximo desprázase a maiores distancias.
Os nenos hipermétropes non adoitan presentar diminución de agudeza visual, pois compensan o déficit mediante a acomodación (cambio de forma do cristalino). O continuo esforzo de acomodación pode producirlles dor de cabeza, fatiga visual (astenopia acomodativa) ou atrasos na aprendizaxe.
Nos adultos, os síntomas característicos consisten en dificultade para a visión próxima, por exemplo para poder ler, e co paso dos anos aféctase tamén a visión afastada. Tratamento
Pódese tratar mediante o uso de lentes con lentes correctoras convexos ou positivas ou con lentes de contacto. O tratamento cirúrxico pode facerse actuando sobre a córnea con láser (LASIK, LASEK ou PRK), extraendo o cristalino e substituíndoo por unha lente intraocular, ou implantando unha lente intraocular especial (ICL) sen extraer o cristalino. Corríxese cunha lente converxente, que fai que o foco da combinación da lente e o cristalino sitúese na retina.
Hipernatremia

A hipernatremia é un trastorno hidroelectrolítico no que os niveis de sodio sanguíneo supera os 145 mEq/kg. A hipernatremia pode ser causada por unha inxesta excesiva de sodio ou por unha achega insuficiente de auga, por exemplo en persoas en coma ou nalgúns enfermos psiquiátricos que non queren beber.
Hiperonimia e hiponimia

A hiperonimia e a hiponimia son relacións semánticas entre un termo pertencente a un conxunto que está definido por outro termo e este último. Explicado doutro modo, é a relación dunha palabra cun sentido amplo (hiperónimo) con outras do mesmo campo semántico, pero cun sentido máis específico (hipónimos). Por exemplo, a palabra "flor" é o hiperónimo relacionado cos termos que fan referencia a todos os tipos de flores: "rosa", "dalia" etc, e "observar", "examinar" ou "mirar" son hipónimos de "ver".
Hiperónimo e hipónimo son dous termos utilizados pola semántica moderna. Son elementos importantes na cohesión do texto, evitando as repeticións mediante a retomada de ideas previas. Terminoloxía
Etimoloxía
A palabra "hiperónimo" deriva do grego antigo "hyper" (ὑπέρ), e este da raíz indoeuropea *uper que ten unha variante radical s*uper, que dá super en latín e significa "sobre" ou "acima de", e "ónoma" (ὄνομα), que significa "nome". Por conseguinte, "hiperónimo" pode ser entendido como "nome sobre" ou "nome que está por encima".
A palabra "hipónimo" tamén se deriva do grego. "Hypo" (ὑπό) significa "debaixo de" ou "inferior a", e "ónoma" (ὄνομα) significa "nome", e vincúlase coa raíz indoeuropea *upo, que deu o prefixo latino sub e de aí a preposición galega so. Polo tanto, "hipónimo" pode ser interpretado como "nome de baixo" ou "nome que está por baixo".
Termo noutras linguas
En galego reintegrado, portugués europeo e castelán úsanse os mesmos termos usados no galego normativo. En portugués do Brasil as formas son hiperônimo e hipônimo.
Sendo un termo incorporado á lingüística no século XX, ten a mesma etimoloxía, concepto e significados noutras linguas: en catalán Hiperònim i hipònim; en inglés hypernym and hyponym, en francés hyperonyme et hyponyme; en italiano iperonimo e iponimo; en alemán Hyperonym und Hyponym etc. Exemplos
A primeira palabra é o hiperónimo, xa que contén o significado máis amplo do termo. As outras palabras asociadas con el son os hipónimos, xa que están vinculados á idea xeral do hiperónimo. animal: mamífero
informática: computador
medio de transporte: autobús
vivenda: apartamento
profesión: dereito
enfermidade: gripe
Hiperostose

A hiperostose é un crecemento excesivo de óso, xeralmente a expensas dun engrosamento da cortical. Pode deberse a unha exostose. Pode ocorrer en varias enfermidades músculo-esqueléticas.
Hiperostose cortical infantil

A hiperostose cortical infantil, tamén coñecida como enfermidade de Caffey ou síndrome de Caffey-Silverman é unha displasia ósea do grupo das hiperostoses. Caracterízase por un crecemento exacerbado das corticales dos ósos longos en forma de reacción perióstica, de causa non filiada. Foi descrita en 1930 por Roske e posteriormente caracterizada por Caffey e Silverman en 1945. Epidemioloxía
Esta síndrome ten unha prevalencia baixa, afectando aproximadamente a 48/100000 nados vivos. Afecta por igual a doentes de ambos os sexos de até tres anos de idade. Clínica
Esta enfermidade afecta preferentemente aos ósos longos, afectando a diáfise dos mesmos e respectando metáfise e epífise. O cadro clínico cursa habitualmente coa aparición de dor de inicio brusco asociado a tumoración palpable na zona do óso afectado, non relacionado con traumatismos ou sobreesforzos previos. Os doentes poden presentar febre e alteracións analíticas inespecíficas. Diagnóstico
O diagnóstico realízase mediante a historia clínica e un estudo de radioloxía convencional. Evolución
Na maior parte dos casos a hiperostose cortical infantil resólvese espontaneamente, non precisando tratamento médico ou cirúrxico, salvo analxesia.
Hiperpaxinación

Nos sistemas operativos, denomínase hiperpaxinación (thrashing en inglés) á situación na que se utilizan unha cantidade crecente de recursos para facer unha cantidade de traballo cada vez menor. Descrición
Usualmente, refírese a cando se cargan e descargan sucesiva e constantemente partes da imaxe dun proceso dende e cara á memoria principal e a memoria virtual ou espazo de intercambio. Nun estado normal, isto permite que un proceso bloqueado e non listo para traballar deixe lugar na memoria principal a outro proceso listo. Cando se produce a hiperpaxinación, os ciclos do procesador utilízanse en levar e traer páxinas (ou segmentos, segundo sexa o caso) e o rendemento xeral do sistema degrádase notablemente. Orixe
O termo foi utilizado por primeira vez durante a época na que os sistemas operativos funcionaban sobre fitas magnéticas para describir o son que as fitas facían cando se lían e escribían datos a alta velocidade. Gran cantidade de computadores persoais de baixa gama non posúen memoria RAM abondo para os patróns de uso actuais. Prevención
As formas de evitar a hiperpaxinación foron unha área importante de investigación nos anos 70 e desenvolvéronse varios algoritmos complexos pero efectivos. Estes baséanse na idea de intentar adiviñar as páxinas que van ser utilizadas proximamente, baseados na súa historia recente e utilizando como hipótese o principio de proximidade de referencias. Estes son os denominados Algoritmos de substitución de páxinas.
Dende un punto de vista máis práctico, pódese evitar a hiperpaxinación: Aumentando a cantidade de memoria RAM (xeralmente, a mellor solución a longo prazo).
Diminuíndo a cantidade de aplicacións a traballar no computador.
Axustando o tamaño da partición de intercambio.
Hiperpotasemia

A hiperpotasemia é un trastorno hidroelectrolítico que afecta ao potasio no que os niveis sanguíneos deste ión están elevados por riba de 5, 5 mEq/kg. O potasio é un ion fundamentalmente intracelular, que se introduce na célula cando actúa a insulina, nunha descarga β adrenérxica ou na alcalose. Á súa vez, sae da célula nas acedoses. Pseudohiperpotasemias
Cando unha extracción sanguínea se complica e pasa moito tempo sen que algún tecido reciba sangue, pode ocorrer unha pseudohiperpotasemia. Cando falta sangue aparecen procesos necróticos e acedose, co que o potasio sae da célula xerando na mostra de sangue unha aparente hiperpotasemia. Porén, a concentración do potasio nestas mostras non é representativa da potasemia sistémica. Causas de hiperpotasemias
Existen varios tipos de causas de hiperpotasemias: Escasa excreción renal: o ril non é quen de eliminar o suficiente potasio. Por exemplo, nalgúns enfermos tratados con IECAs.
En enfermidades que cursen con elevada morte celular, por exemplo nas hemólises intensas. Manifestacións clínicas
Aparecen nos casos moderados ou graves (potasio por riba de 6 ou 7 mEq/kg). As manifestacións máis notables acontecen a nivel cardíaco. Reflíctense no electrocardiograma con atraso do segmento Q-R e unha maior intensidade da onda T. Nos niveis máis graves aparecen arritmias, descenso da velocidade de condución, taquicardia e finalmente fibrilación. Tratamento
O tratamento primordial deste trastorno baséase en tratar a súa orixe. Por outra banda, é preciso reducir a concentración sérica de potasio mentres actúa o tratamento etiolóxico. Para iso empréganse: Gluconato cálcico: que protexe a función cardíaca.
Insulina, que introduce o potasio dentro da célula.
Resina de intercambio iónico
Ión bicarbonato, para alcalinizar a ouriña e favorecer a excreción renal de potasio.
Hiperrealismo

O hiperrealismo é un xénero dentro da pintura que trata de darlle ás imaxes o aspecto dunha fotografía. Aplícase tamén o termo ó movemento dado nos Estados Unidos e en Europa a finais dos anos sesenta e principios dos setenta. Considérase o hiperrealismo unha evolución do fotorrealismo estadounidense.
Existe tamén o hiperrealismo dentro da escultura, aínda que nese caso non se aplica a máxima de que as obras tiñan que parecerse á fotografía, senón que no caso da escultura teñen que parecerse á propia realidade.
Destacan dentro desta escola artística Richard Estes, Robert Bechtle ou Ralph Goings na pintura; Duane Hanson, Carole Feuerman ou Ron Mueck na escultura. En Galicia pintores como Manuel Quintana Martelo ou Baldomero Pestana poden relacionarse co movemento.
Hipersensibilidade dental

En odontoloxía denomínase hipersensibilidade ou sensibilidade dental a unha dor dental de carácter aguda e de curta duración, que xorde na superficie da dentina en resposta a estímulos térmicos, evaporativos, táctiles, osmóticos, químicos ou eléctricos; e que non pode atribuírse a ningunha outra doenza dental.
Que exista certo grao de sensibilidade na dentina é normal, pero por norma xeral non adoita experimentarse dor nas actividades cotiás, como beber unha bebida fría. Así, aínda que os termos de sensibilidade da dentina e dentina sensible úsanse indistintamente para referirse á hipersensibilidade dental, este último termo é máis axeitado. Causas
Os motivos que provocan a hipersensibilidade dental son diversos, tendo a súa orixe na erosión do esmalte do dente. Existen bebidas e alimentos ácidos que poden provocar molestias nos dentes. Ademais, as bacterias provocadas pola carie dental (relacionado co punto anterior) poden ser outra causa de aparición. Outro motivo pode ser o uso dalgúns medicamentos (con contido en Aspirina ou vitamina C). Un lavado de dentes incorrecto (con moita presión ou con demasiada frecuencia) pode provocar a devandita erosión no esmalte. O bruxismo é outro motivo principal da hipersensibilidade dental. Ademais, cabe destacar que a enfermidade das encías ou a recesión das mesmas poidan facer que a raíz do dente quede exposta, favorecendo a hipersensibilidade.
Hipertensión arterial

A hipertensión arterial é o aumento da presión arterial ben sexa mantido ou só nun momento agudo. A hipertensión arterial crónica é unha das patoloxías máis comúns a partir dos cincuenta anos de idade.
O día 17 de maio celébrase o Día Mundial da Hipertensión Arterial, co obxectivo insistir na importancia dun control periódico da presión arterial e promocionar hábitos de vida que axuden a previr a hipertensión e lograr o control da enfermidade. Regulación da presión arterial
A presión arterial está regulada por varios elementos. En primeiro lugar, o volume total de sangue. Cando o volume de sangue é máis elevado do habitual, aumenta a tensión arterial. Por exemplo, nas dietas con demasiado sal, hai un maior volume de auga, e polo tanto a presión arterial está elevada. Todas aquelas substancias que favorezan que haxa máis auga no interior dos vasos sanguíneos, tamén favorecen a hipertensión arterial.
En segundo lugar, o organismo dispón de varios sistemas de regulamento da presión arterial: Os mecanismos de sede, que modulan a cantidade de auga inxerida. A sede está regulada pola osmolaridade, que actúa sobre o hipotálamo desencadeando diversos estímulos.
O ril, que é o órgano con maior repercusión a longo prazo no regulamento da presión arterial. No interior do ril áchanse diversas estruturas relacionadas coa presión. O sistema renina-anxiotensina-aldosterona está dirixido polo ril e polas glándulas suprarrenais. Canto maior sexa a activación deste sistema, maior serán os niveis da tensión arterial. Este mecanismo é no que se basea o funcionamento de diversos fármacos coma os inhibidores do enzima conversor da anxiotensina e os ARA II.
O aparello dixestivo, que regula os niveis de absorción de diversas substancias. Un exceso de contido dietético de sal común ocasionará un contido excesivo de auga á circulación. Riscos da hipertensión arterial
A tensión elevada de xeito continuado produce danos a diversos niveis. En primeiro lugar, lesiona os propios vasos sanguíneos, favorecendo a súa rotura e a formación de aneurismas. O dano é proporcional ao grao de hipertensión, afectando tanto aos vasos de grande calibre (por exemplo, a aorta), coma aos de pequeno calibre. Deste dano vascular derivarán lesións en moitos órganos diferentes, incluíndo o ril, o sistema nervioso central, os ollos, o aparello dixestivo e outros.
A hipertensión arterial é o principal factor de risco do ictus e un dos máis importantes na cardiopatía isquémica. Tratamento
Cando a hipertensión non é notable ou o enfermo é xove, adoitan ser suficientes as medidas dietéticas e de exercicio. É imprescindible unha dieta baixa ou carente de sal. O exercicio físico moderado contribúe ao regulamento da tensión. O abandono do tabaco é altamente recomendable.
Cando é preciso dar medicamentos existen varias liñas de tratamento: Diuréticos: favorecen a eliminación de líquido.
Diuréticos de asa: furosemida e torasemida.
Tiazidas: mellor que os anteriores en anciáns porque reducen o risco de padecer osteoporose e cálculos renais de calcio
Inhibidores do enzima conversor de anxiotensina e ARA II, que reducen a presión arterial actuando directamente sobre o ril.
Hipertensión xestacional

A hipertensión xestacional ou hipertensión inducida polo embarazo é un trastorno que afecta o curso normal do embarazo e defínese como a aparición de hipertensión arterial, sen ter diagnóstico previo nunha xestante, despois das 20 semanas de embarazo.
A hipertensión pode presentarse antes das 20 semanas se a muller tivo fetos múltiples ou unha mola hidatiforme ou sen necesidade diso.
O cadro clínico caracterízase pola aparición de hipertensión arterial que pode asociarse con proteinuria e edemas (preeclampsia) e evolucionar desfavorablemente a convulsións e chegar ó coma (eclampsia). Aínda que a causa da eclampsia é descoñecida atribúese a unha alteración no fluxo sanguíneo útero-placentario, non logrando regular os cambios na presión de filtración. Corríxese a situación coa evacuación do feto. Condicións
Existen algunhas condicións hipertensivas durante o embarazo: Hipertensión xestacional: definida como unha PA superior a 140/90
Preeclampsia: hipertensión xestacional (PA > 140/90), e proteinuria (>300 mg en ouriños de 24 horas). A preeclampsia severa implica unha PA superior a 160/110 (con síntomas adicionais)
Eclampsia: convulsións é unha paciente con preeclampsia
Síndrome HELLP: anemia hemolítica, encimas hepáticas e trombocitopenia
A esteatose hepática aguda do embarazo inclúese en ocasións dentro do espectro da preeclampsia.
A preeclampsia e eclampsia son en ocasións tratadas como compoñentes dun mesmo síndrome.
Hipertermia

A hipertermia é a subida da temperatura do corpo por mor dun fallo na termorregulación, que ocorre cando o corpo produce ou absorbe máis a calor da que disipa. A suba da temperatura extrema convértese entón nunha emerxencia médica que require tratamento inmediato para evitar incapacidade ou morte.
As causas máis comúns inclúen golpe de calor e reaccións adversas a fármacos. A primeira é unha elevación aguda da temperatura causada por exposición a calor excesiva, ou combinación de calor e humidade, que atafega os mecanismos que regulan a calor. O segundo é un efecto secundario relativamente raro presente en moitos fármacos, particularmente os que afectan ó sistema nervioso central. A hipertermia maligna é unha complicación rara dalgúns tipos de anestesia xeral.
A hipertermia difire da febre en que o axuste da temperatura do corpo non varía. O oposto é a hipotermia, a cal ocorre cando a temperatura descende por debaixo do que se require para manter un metabolismo normal. O termo provén do grego ὑπέρ, hyper, significando "por riba de" ou "enriba", e θέρμος, thermos, significando "quente".
Hipertexto

En computación, un hipertexto é un sistema para a visualización de información, onde os seus documentos conteñen referencias internas a outros documentos (chamadas hipervínculos ou, simplemente, vínculos), e para a fácil publicación, actualización e procura de información.
O sistema de hipertexto máis coñecido é a World Wide Web.
Hipertimesia

Hipertimesia, tamén chamada hipermnesia ou síndrome hipermnésica, é unha condición da memoria, consistente no aumento da función de evocación, sen que se observe unha hiperfunción en canto á capacidade de almacenamento. As persoas afectadas por esta síndrome posúen unha memoria autobiográfica superior, ou sexa que poden lembrar até o máis mínimo detalle. Etimoloxía
O termo "hipertimesia deriva do grego hiper
'exceso' e "timesia"
thymesis (θύμησις) 'lembrar'. Como se describiu por primeira vez en 2006 nun artigo de Neurocase titulado "Un caso infrecuente do recordo autobiográfico", as dúas características definitorias de hipertimesia son: A persoa emprega unha cantidade anormalmente grande de tempo en pensar sobre o seu pasado persoal.
A persoa ten unha extraordinaria capacidade para lembrar eventos específicos do pasado en xeral, e persoal. Capacidades
Os individuos de hipertimesia poden lembrar os acontecementos que experimentaron persoalmente. A unha persoa hipertimésica pódeselle indicar unha data e esta describirá os feitos ocorridos ese día, mesmo o clima e ​​moitos detalles aparentemente triviais que a maioría da xente non sería quen de lembrar. Poden lembrar en que día da semana caeu cada data, pero non son necesariamente calculadoras de calendario como as persoas con autismo ou síndrome de savant; os seus recordos limítanse ós días nun calendario «mental persoal». A asociación mental prodúcese de maneira automática e de forma obsesiva. Por outra banda, a hipnose parece poder provocar nalgunhas persoas unha hipermnesia transitoria.
Hipertricose

A hipertricose, ou síndrome do lobishome, é unha doenza moi pouco frecuente, que salienta pola existencia dun exceso de peluxe en todo o corpo. As persoas que a padecen están cubertas completamente, fóra das palmas das mans e dos pés, por unha peluxe longa, que pode chegar até os 25 centímetros. Orixe
O lanugo é o cabelo esbrancuxado e fino, parecido á pelusa, que aparece nos acabados de nacer, e que desaparece nos primeiros meses de vida. Porén, nos que padecen esta doenza o lanugo continúa, e medra durante toda a súa vida.
Sábese que esta doenza se debe a unha mutación xenética, e a maioría das veces adquírese por herdanza familiar, polo que moitos membros dunha familia poden ter esta síndrome.
A causa xenética da hipertricose varía segundo o seu tipo: Se é hipertricose universal conxénita, é autosómico dominante, pero cando é hipertricose xeneralizada conxénita é autosómico dominante ou recesivo e ligado ó cromosoma X.
Hipias de Atenas

Hipias (en grego antigo: Ἱππίας), finado en 490 a. C. , foi tirano de Atenas do 527 ao 510 a. C. . Traxectoria
Hipias era fillo do tirano Pisístrato, ao que sucedeu xunto co seu irmán Hiparco. Foi Hipias quen asumiu a dirección efectiva dos asuntos públicos, aínda que non é fácil delimitar que parte dos logros da tiranía en Atenas foi obra do pai e cal dos fillos, polo menos até a morte de Hiparco. Unha das actuacións principais de Hipias foi a introdución dun novo sistema monetario en Atenas en -525. Polo demais, os seus primeiros anos no poder estiveron marcados polas sucesivas concesións á aristocracia e por unha relativa estabilidade política.
O período de tranquilidade terminou co asasinato de Hiparco, o seu irmán. Este abusara da súa posición sometendo a un asedio amoroso a Harmodio, amante de Aristoxitón. Foron a humillación e os celos os que levaron a ambos a asasinar o tirano (-514), aínda que a opinión popular ateniense os elevou ao rango de heroes contra a opresión, especialmente despois de que Hipias os fixese executar.
A partir dese momento Hipias estableceu un réxime de terror, desconfiando de todos e de todo e multiplicando as vexacións contra as clases altas, mentres o panorama internacional se ía volvendo cada vez máis sombrío: desaparición dos tiranos aliados, Polícrates de Samos e Ligdamis de Naxos; ofensiva persa que esnaquiza o primeiro imperio marítimo ateniense, creado por Pisístrato; e, en fin, ruptura de relacións entre Tebas e Atenas tras a alianza selada por esta última coa cidade de Platea.
Esparta, preocupada pola progresiva expansión de Atenas, dubida en intervir directamente. Non se decidirá até o -511, a instancias do oráculo de Delfos, comprado pola familia exiliada dos Alcmeónidas ―inimigos acérrimos de Hipias― mediante a construción dun novo templo na cidade sacra. Un primeiro exército espartano ás ordes de Anquimolio foi derrotado. Pero un novo intento dirixido polo propio rei de Esparta, Cleómenes I, conseguiu cercar a Hipias e os seus seguidores na Acrópole ateniense. Para salvar as vidas dos seus fillos, que caeran en poder dos sitiadores, consentiu en partir ao desterro no Helesponto (-510).
O exilio de Hipias supuxo o inicio da democracia en Atenas, que chegou co alcmeónida Clístenes de Atenas. Máis tarde os espartanos consideraron que unha Atenas libre e democrática podería representar un perigo para a hexemonía de Esparta e tentaron repor a Hipias como tirano, pero este refuxiouse xa na corte persa de Darío I. Persia ameazou con atacar a Atenas se esta non readmitía a Hipias, posibilidade que os atenienses rexeitaron de plano aínda a risco de entrar en conflito coa gran potencia asiática. Pouco despois produciríase a Revolta xónica contra os persas de -499, apoiada calorosamente por Atenas. Esmagado o levantamento o -494, os persas buscaron o desquite. Hipias animou a Darío a iniciar a primeira das Guerras Médicas e participou na expedición. Este, entre outras cousas, aconsellou o desembarco na chaira de Maratón. Resultou morto en Lemnos, durante a devandita guerra, pouco despois da batalla de Maratón (-490).