proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Hopanoide

Os hopanoides son compostos pentacíclicos (con 5 aneis) naturais baseados na estrutura química do triterpeno hopano e parecidos aos esterois, presentes nas membranas bacterianas. A súa función principal é darlle rixidez á membrana plasmática bacteriana, función que nas membranas dos eucariotas fai o colesterol, o cal está ausente nas membranas de case todos os procariotas (agás nas bacterias metanótrofas e nos micoplasmas). Nas imaxes do comezo da páxina pode verse a similitude nos aneis I, II e III entre a estrutura do diplopteno (hopanoide) e o colesterol (esterol).
En moitas bacterias os hopanoids poden xogar un importante papel no axuste da permeabilidade da membrana plasmática e na adaptación a condicións ambientais extremas. No caso da bacteria Streptomyces do solo, os hopanoides fórmanse nas hifas aéreas (estruturas que levan esporas), onde se pensa que minimizan a perda de auga a través da membrana cara ao aire.
Na fermentación alcohólica das bacterias Zymomonas mobilis os hopanoides poden tamén ter unha función na adaptación da membrana celular á acumulación de etanol e aos cambios de temperatura, o cal inflúe nas funcións da membrana. No actinomicete Frankia, os hopanoides das diazovesículas probablemente restrinxen a entrada de oxíxeno ao faceren que a bicapa lipídica sexa máis impermeable e compacta.
Nos xacementos de petróleo atópanse diversos hopanoides, que se usan como marcadores biolóxicos. Hopanoides en paleobioloxía
Atopáronse hopanoides preservados en xacementos xeolóxicos moi antigos, sinal da actividade naquela época de seres vivos que os producían. Os hopanoides do tipo dos 2-alfa-metilhopanos das cianobacterias (bacterias fotosintéticas), foron descubertos por Roger Summons e os seus colegas como moléculas fósiles preservadas nas lousas de Pilbara, Australia. A presenza de abundantes 2-alfa-metilhopanos nesas rochas pode indicar que a fotosíntese oxixénica evolucionou hai 2. 700 millóns de anos segundo a datación das rochas, bastante antes de que a atmosfera terrestre se fixese oxidante. Pensábase que os hopanoides se producían só en condicións aerobias, pero Fischer et al. demostraron que bacterias anaerobias como Geobacter sulfurreducens poden sintetizar diversos hopanois, aínda que non 2-metil-hopanois, cando crecen en condicións estritamente anaerobias. Os 2-metil-hopanos de arqueas tamén poderían ter sido producidos por cianobacterias ancestrais que predasen a fotosíntese oxixénica.
Andrew H. Knoll, en Life on a Young Planet (2003), especialmente no capítulo 6 (The Oxygen Revolution), explica a utilidade dos biomarcadores fósiles moleculares de hopanoides para a reconstrución das primeiras fases da evolución e da xeoloxía na Terra.
Hoplita

O hoplita era un cidadán-soldado das cidades-estado da Antiga Grecia. O seu nome (do grego antigo ὁπλίτης, hoplitēs) deriva de hoplon (ὅπλον, plural hopla, ὅπλα), que significa «artigo de armamento» ou «equipamento». Era un soldado de infantaría pesada, en contraposición ao gimneta (grego antigo γυμνής, gymnếs, “espido”) e ao psilós (grego antigo ψιλός, psilós, “espido” tamén), soldados de infantaría lixeira.
Estes soldados apareceron probablemente a finais do século VII a. C. Formaban parte dunha milicia cidadá, armada como lanceiros. Eran relativamente fáciles de armar e manter, e ademais podían pagar o custo do armamento. Case todos os gregos coñecidos da Antigüidade clásica loitaron como hoplitas, incluso filósofos e dramaturgos. Dende a formación dos hoplitas como milicia, non recibiron permanentes ataques e as campañas eran curtas. A excepción eran os guerreiros espartanos, que eran soldados especializados, e que tiñan nos seus estados terras asignadas ás clases baixas, que eran quen se encargaban delas. Os exércitos marchaban dereitamente cara ao seu obxectivo. Alí, os defensores podían esconderse tras as murallas da cidade; nese caso os atacantes debían contentarse con facer estragos no agro, aínda que os primeiros tamén podían decidir encontrarse con eles no campo de batalla. As batallas entón tendían a ser decisivas. Eran curtas, sanguentas e brutais, polo que se necesitaba un alto grao de disciplina. Ambas as forzas aliñábanse nunha chaira, cunha formación rectangular aproximada, arredor de oito filas, aínda que isto variaba. Outras forzas eran menos importantes; coma os hippeis (cabalaría), que se situaba nos flancos, e tanto a infantaría lixeira como as tropas que lanzaban proxectís eran insignificantes.
Os hoplitas máis coñecidos eran os espartanos, adestrados dende a súa nenez no combate e na guerra, para convertelos nunha forza de ataque superior e excepcionalmente disciplinada.
Hora

A hora (símbolo h) é o lapso de tempo que comprende 60 minutos, ou 3600 segundos. É, á súa vez, a vintecatroava parte dun día. Por regra xeral o instrumento que mide as horas é un reloxo.
Hora é tamén unha medida de ángulos, utilizada en Astronomía que equivale a 15 º. Ten a súa orixe en que a Terra nunha hora de tempo xira 15º.
Os seus divisores son:
1 hora 60 minutos
1 minuto 60 segundos
Unha relación útil é 1 º 4 minutos
A ascensión recta é un ángulo que se mide en horas, minutos e segundos.
Así AR
3 h 25 m 13 s
3, 4202777. . h
51, 304166. .º
51°18′15″ Antigas definicións
Na antigüidade considerábase á doceava parte do tempo que transcorre desde a saída do Sol ata o solpor. Como consecuencia, durante o verán as horas son máis longas que durante o inverno. Os romanos e os gregos usaban esta definición. Máis tarde, a noite (o tempo transcorrido desde o solpor ata o nacer-do-sol) foi tamén dividida en doce horas. Este tipo de horas medíase mediante un Reloxo de sol ou mediante unha Clepsidra. Cando un reloxo mecánico utiliza estas horas, a súa velocidade debe ser cambiada cada mañá e tarde, por exemplo cambiando o largo do seu péndulo. A hora segundo esta definición está regulada segundo o Sistema Horario Temporario.
Unha vintecatroava parte do día solar aparente (entre un mediodía e o seguinte, ou entre un solpor e o próximo). Como consecuencia, as horas varían un pouco, posto que a duración do día solar aparente varía ao longo do ano. Cando un reloxo utiliza estas horas, debe ser axustado unhas poucas veces durante o mes. Segundo se tome como orixe o paso do Sol polo Ocaso ou o Orto denominaráse Sistema Horario Itálico ou Sistema Horario Babilónico respectivamente.
Unha vintecatroava parte do día solar medio. Cando un reloxo exacto utiliza estas horas, non necesita ser axustado nunca. De todas formas, posto a que a velocidade da rotación terrestre diminúe, esta definición foi abandonada.
Hora punta

Para o filme vexa Hora punta (filme) A hora punta é unha parte do día das cidades grandes cando o tráfico se volve máis insostíbel, con conxestionamentos nas rúas e estradas, alén do transporte público.
A hora punta ocorre xeralmente nos períodos nos que as persoas se dirixen da casa ao traballo e viceversa, ou durante os grandes movementos en tempos de vacacións.
Horace Greeley

Horace Greeley, nado o 3 de febreiro de 1811 e finado o 29 de novembro de 1872, foi un xornalista estadounidense, fundador do New-York Tribune e cofundador do Partido Republicano. Traxectoria
Foi un acérrimo crítico da escravitude e un dos maiores nomes do abolicionismo nos Estados Unidos, membro do Partido Whig entre 1847 e 1854, após a promulgación da Lei Kansas-Nebraska que fomentaba a expansión da escravitude ao Vello Oeste e á entrada de novos "estados escravos", el, en resposta, uniuse cos antigos líderes do Partido Whig como Abraham Lincoln, e xuntos fundaron un novo partido, o Partido Republicano como forma de resposta a esta lei, esta partido opúxose á escravitude. Greeley foi tamén un vexetariano convencido desde os 24 anos de idade.
Ademais da súa firme postura contra a escravitude, tamén animou á mocidade a explorar as oportunidades do Vello Oeste, popularizando (talvez non inventando) a frase Go West, young man, go West' (Vai ao Oeste, mozo, vai ao Oeste). Esta declaración reflectía a visión do Oeste como unha terra de novas posibilidades e un escape das restricións do Leste, promovendo a idea de aventura, autonomía e autoxestión nun país en plena expansión. En 1860, o Partido Republicano lanzou a candidatura de Abraham Lincoln que foi elixido presidente nunhas eleccións moi estreitas e convulsas, que foi unha das eleccións máis turbulentas da historia americana. A candidatura de Lincoln foi fortemente apoiada por Greeley, e tras a súa investidura, constantemente animou a Lincoln a abolir a escravitude e mesmo lle presentou a Frederick Douglass. En 1862, co obxectivo de debilitar aos confederados, Lincoln aprobou a Slave Emancipation Act, que aboliu definitivamente a escravitude en todos os estados dos Estados Unidos. Tras este logro Greeley mostrouse moi feliz, eloxiouno dende o editorial do seu xornal, e en 1864 apoiou a reelección de Lincoln.
Candidatura á Casa Branca e pasamento
Foi candidato á presidencia en 1872 pola á esquerdista, chamada "liberal" do Partido Republicano contra os "republicanos radicais" apoiados por Grant. Correu nunha plataforma moderada, en contraste co "radicalismo" de Grant e os seus partidarios. Nunca chegou a ser demócrata, pero foi apoiado polo Partido Demócrata, que viu a súa candidatura como unha oportunidade para tentar regresar á Casa Branca; con todo, pouco despois das eleccións, Greeley morreu o 29 de novembro de 1872 á idade de 61 anos, morreu no seu sono na súa residencia nunha aldea do condado de Westchester no estado de Nova York. Ese ano, o pobo xa votara nas eleccións presidenciais, pero o colexio electoral non, polo que os delegados que se comprometeron a votar en Greeley acabaron emigrando ao seu compañeiro de fórmula e a outros políticos demócratas do sur, ao final, dos 66. delegados que se comprometeron a votar por Greeley, só 3 votaron por el. Esta foi a única vez que un candidato morreu ás poucas semanas dunhas eleccións nos Estados Unidos. Tivo un funeral sinxelo e foi enterrado no cemiterio de Green-Wood.
Horace Wells

Horace Wells, nado o 21 de xaneiro de 1815 e finado o 24 de xaneiro de 1848, foi un dentista estadounidense que utilizou por primeira vez a anestesia en odontoloxía, concretamente o óxido de nitróxeno. Biografía
Nacido en Hartford, Vermont, Wells asistiu á escola Walpole, en Nova Hampshire antes de estudar odontoloxía en Boston. Unha vez que se graduou, estabeleceu un consultorio en Hartford, Connecticut, cun socio chamado William T. G. Morton, quen sería coñecido pola utilización do éter como anestésico o 18 de outubro de 1846.
Wells experimentou nel mesmo os efectos do óxido de nitróxeno en 1844, cando John Riggs lle extraeu un dente sen sentir ningunha dor. Desde ese momento comezou a utilizala cos seus propios pacientes. Non intentou patentar o descubrimento porque declarou que verse libre de dor tiña que ser "tan gratuíto como o aire". En 1845, en Boston, realizou unha demostración ante un grupo de estudantes de medicina no Hospital Xeral de Massachusetts, mais o gas non foi ben administrado e o paciente chegou a berrar de dor. Os asistentes fóronse do lugar criticándoo. Despois deste acontecemento, Wells perdeu todo o seu prestixio ante a comunidade médica.
Despois deste feito, Wells abandonou a odontoloxía e dedicouse a ser vendedor durante os dous anos seguintes, viaxando por Connecticut e vendendo diferentes artigos para o fogar. En 1847, mudouse a París.
Un tempo despois de ter regresado aos Estados Unidos, Wells volveuse adicto ao cloroformo. Nesa época, non se coñecían os efectos de aspirar cloroformo e éter. Un día, en estado de delirio, saíu correndo á rúa e tiroulle ácido sulfúrico a dúas prostitutas. Foi enviado ao cárcere neoiorquino de Tombs. A medida que os efectos da droga se lle foron desvanecendo, e a súa mente aclarándose; xa lúcido, deuse conta do que fixera e suicidouse cortándose unha arteria da perna cunha navalla de afeitar logo de terse metido unha dose analxésica de cloroformo.
Wells atópase soterrado no cemiterio Cedar Hill en Hartford, Connecticut. Recoñecementos
En 1864, de forma póstuma, a Asociación Dental Americana recoñeceulle a Wells a descuberta da anestesia moderna, e a Asociación Médica Americana fixo o propio en 1870.
En Place des États-Unis, París, foi erixido un monumento na súa memoria.
Horacio Ferrer (cantante)

Horacio Ferrer, nado en Montevideo o 2 de xuño de 1933 e finado en Buenos Aires o 21 de decembro de 2014, foi un poeta uruguaio autor de poesías e letras de cancións de tango. É especialmente famoso polos tangos realizados canda Astor Piazzolla, como por exemplo Balada para un loco ou Chiquilín de Bachín.
Horario de máxima audiencia

O horario de máxima audiencia, en inglés prime time (horario prioritario), é a franxa horaria na que se concentra o maior número de audiencia na televisión, aínda que tamén o termo se emprega noutros medios de comunicación como a radio. O horario de máxima audiencia adoita comezar ás 20. 00 horas e remata arredor das 24. 00, aínda que non hai un horario estabelecido e varía dependendo do país.
Durante o horario de máxima audiencia emítense os programas principais ou de maior éxito, como series de televisión, filmes, programas de entrevistas etc. En consecuencia, esta franxa horaria é a máis codiciada e cara para a publicidade. Galiza
En Galiza o horario de máxima audiencia comeza arredor das 20. 00h[Cómpre referencia] na TVG coa emisión do Telexornal serán e nel emítense programas que mantiveron o éxito dende hai décadas, como Luar.
Horizonte (edafoloxía)

En edafoloxía, o horizonte é un estrato diferenciable no solo. Tipos
Os horizontes poden definirse por diferentes tipos de propiedades, por exemplo: textura: horizonte mólico;
cor: horizonte melánico, horizonte ócrico;
composición química: horizonte hístico;
causa: horizonte antrópico;
Estes datos corresponden en particular á etimoloxía da denominación, pois de feito os horizontes poden determinarse por varios destes factores ó mesmo tempo (por exemplo, o ócrico debe ter máis dun 1% de materia orgánica).
Horizonte (xeografía)

O horizonte é a liña que separa a Terra do ceo.
Definido con máis precisión é a liña que divide tódalas direccións que se poden observar en dúas categorías, as que intersectan a Terra e as que non o fan.
Hornblenda

A hornblenda ou horneblenda, é o nome dun grupo de minerais pertencente á clase dos silicatos ou dos aluminosilicatos. A súa fórmula xenérica é Ca2(Mg, Fe, Al)5(Al, Si)8O22(OH)2. A hornblenda forma parte da composición de moitas rochas ígneas e metamórficas, tales como granitos, gneises, sienitas, dioritas, gabros, basaltos, andesitas e xistos. .. Forma parte do grupo dos anfíbolos, constituídos por mestura isomorfa de silicatos de calcio, magnesio, ferro, aluminio e, por veces, tamén de sodio, magnesio ou titanio. O termo horneblenda non se refire a un mineral en particular, senón que é unha designación xenérica dada aos anfíbolos de cor moi escura que non poden ser facilmente identificadas sen a análise da súa composición química.
O nome provén do alemán Horn (corno) e Blende (de blenden relucir), en referencia ao brillo do mineral. Estrutura
Na súa rede cristalina, os ións de ferro, magnesio e aluminio poden substituírse mutuamente sen problema e, entón, é difícil distinguir as diferentes variedades minerais deste mineral, que se denominan magnesiohornblenda, ferrohornblenda e aluminohornblenda, segundo o elemento predominante. Hai máis variedades aínda, como a pargasita, a hastingsita, a tschermakita. .. Como regra xeral, pódese indicar que os minerais con maior contido de ferro teñen cores máis escuros.
Aínda que a hornblenda é un mineral extensamente distribuído, non se adoita formar en cristais vistosos. Características
É de cor escura a verde escura. Os cristais xeralmente son opacos, aínda que algúns exemplares poden ser transparentes. O seu hábitat cristalino vai desde pequenos prismas até agullas. O corte polos cristais pode ser hexagonal, aínda que raras veces son simétricos. Tamén se adoita atopar en forma masiva. Creba de forma imperfecta en dúas direccións, a 56º e a 124º. A fractura é irregular. Deixa raia parda ou agrisada na táboa de porcelana.
Ten como minerais asociados: cuarzo, feldespato, auxita, magnetita, mica Depósitos
Hai depósitos importantes en: Bancroft (Ontario, Canadá); Noruega; Bohemia; Monte Vesuvio (Italia); Nova York.
Hornpipe

O hornpipe é un baile tradicional moi popular na música irlandesa. Ten un ritmo de compás cuaternario, polo xeral en compás de catro por catro. Consta de dúas partes de oito compases cada unha, que poden ou non repetirse. Aseméllase ó reel, pero adóitase interpretar a un tempo máis pausado e o ritmo acostuma ser máis uniforme en todas as partes do compás.
Horst Ludwig Störmer

Horst Ludwig Störmer, nado en Frankfurt o 6 de abril de 1949, é un físico alemán. Traxectoria
Compartiu en 1998 Premio Nobel de Física con Daniel Tsui e Robert B. Laughlin. Os tres compartiron o premio "polo seu descubrimento dunha nova forma de fluído cuántico con excitacións cargadas" (efecto Hall cuántico). Desde 1997 Störmer ten sido profesor de física e física aplicada na Universidade de Columbia, en Nova York.
Horst Wessel Lied

Horst Wessel Lied (en galego: "Canción de Horst Wessel"), tamén coñecido como Die Fahne Hoch! (literalmente: "A bandeira no alto"), foi o himno do Partido Nazi entre 1930 e 1945. Tras o ascenso ao poder de Adolf Hitler en 1933, os nazis acabaron elevándoo á categoría de himno de Alemaña de facto, xunto coa primeira estrofa do Deutschlandlied.
Horta

Unha horta é un cultivo de regadío, moi frecuente nas veigas dos ríos por ser un tipo de agricultura que require abundante auga. Unha horta familiar de pequena extensión recibe tamén o nome de horto.
Os principais cultivos das hortas adoitan ser as hortalizas, verduras, legumes e, ás veces, árbores froiteiras.
A ciencia que estuda as hortas denomínase horticultura. Horto urbano
A práctica de manter pequenos hortos urbanos estase estendendo entre as familias de escasos recursos, xeralmente habitantes de zonas urbano marxinais.
Moitas veces a finalidade destes hortos, propiciados por entidades gobernamentais e ONGs, non é a de suplir unha cantidade importante de alimento senón que máis ben a de promover unha diversificación dos hábitos alimentarios.
No horto orgánico frecuentemente aplícanse técnicas orgánicas, evitando o uso de herbicidas e insecticidas (biocidas), recreando un ecosistema que se sostén coa diversidade dos cultivos, a rotación dos mesmos e a achega de fertilizantes orgánicos. A agricultura urbana brinda un marco no cal a familia, veciños, ou grupos afíns poden aprender a observar e facilitar os procesos naturais (sementeira, crecemento, coidados, floración-reprodución, colleita, conservación, elaboración de alimentos. .. ). Ademais de ter propósitos produtivos, ten un contido educativo e reconstrutivo, axuda a fortalecer a integración e o traballo en equipo e recuperar a estima, así tamén como promover hábitos nutricionais saudables. Téndese a lograr un sistema de produción continua no que se achega traballo e coñecemento todo o ano e se obteñen hortalizas frescas, froitas e herbas aromáticas para a inxestión diaria. A horta na cultura popular galega
A caste da horta sai da corte pola porta.
A horta de outono mantén ó seu dono.
Este ir e vir á horta traime morta.
Horta de pasatempo, quer tempo.
Horta de San Martiño, mantén ó seu dono e mais o veciño.
Horta e torta, moza e poldra e muller que mira mal, quérense saber tratar.
Horta sen auga, casa sen tellado e muller sen amor, non se sabe que é pior.
Nace na horta o que non sementa o hortelán.
Parvo é quen entra na horta e non come froita.
Horta solar

Unha horta solar ou horto solar é unha agrupación de módulos solares. Están formadas por grupos de investidores independentes asociados co gallo de compartiren gastos para acadar unha maior rendibilidade. Tamén é coñecido co nome de campo solar. Rendemento dunha horta solar
De maneira aproximada, unha hectárea de horta solar, incluíndo paneis, centros de transformación, vieiros de acceso, valado etc. , pode fornecer da enerxía equivalente ao consumo dunhas cen familias. Estímase que nunha instalación de 100 kW, a produción económica pode variar entre 71. 000 e 86. 000 dependendo da radiación solar. O investimento pódese autofinanciar cos propios ingresos, ao longo de entre 12 e 17 anos, dependendo da carga financeira. Adoita contar con diferentes vantaxes fiscais e administrativas que tenden a apoiar a implantación destas instalacións. Evolución do concepto de horta solar
En marzo de 2007 a compañía Acciona aplicou esta forma de coordinar e xestionar recursos coa finalidade de mellorar e chegar a facer rendibles pequenas explotacións produtoras compartindo elementos comúns. O concepto de horta solar está evolucionando cara ao concepto de Rede de Produtores ou Electranet. Electranet é unha combinación da liberdade democrática de Internet aplicada á enerxía eléctrica, é dicir, unha rede libre de produtores de enerxía autóctona e renovable.
Hospital

Un hospital (do latín hospitālis) é un lugar onde se atenden enfermos, para avaliar o diagnóstico e fornecer o tratamento que precisen. Existen diferentes tipos de hospitais, segundo o tipo de patoloxías que atenden: hospitais xerais, hospitais psiquiátricos, xeriátricos, materno-infantís etc.
Dentro dos hospitais tamén existen as diferentes ramas de medicina como son; os otorrinos, oftalmólogos, cardiólogos, odontólogos figuran entre os pertencente a hospitais xerais. Dentro dos maternos están, por exemplo os xinecólogos, cirurxiáns, pediatras etc. Galería de imaxes
Vexa o artigo principal en Galería de imaxes de hospitais de Galicia
Hospital Abente y Lago

O Hospital Abente y Lago é un centro hospitalario público situado no centro da Coruña, pertencente ao Complexo Hospitalario Universitario A Coruña. Anteriormente funcionou como hospital militar. Recibiu o seu nome por Ezequiel Abente y Lago, que foi o seu director durante a repatriación dos soldados procedentes da guerra de Cuba. Historia
En 1626 construíuse nos terreos do actual hospital, coñecidos como Campo do Espírito Santo, o Hospital do Rei. Estaba rodeado polo Hospital do Bo Suceso, que atendía aos militares, pola capela do Espírito Santo e a polvoreira. En 1658 estoupouse esta última, provocando graves danos nos edificios próximos, incluído o Hospital Real, que tivo que ser restaurado antes de volver funcionar a finais do século.
En 1725 o enxeñeiro Francisco Montaigú deseñou a ampliación do Hospital do Rei, incorporando a capela do Espírito Santo.
En 1798 o Capitán Xeneral Pedro Martín Cermeño propuxo que se derrubasen os dous hospitais para construír un hospital único no lugar. Porén, este proxecto non se levou a cabo ata o período entre 1861 e 1866, creando o chamado Hospital Militar do Bo Suceso. O autor do proxecto foi o enxeñeiro Joaquín Montenegro.
O hospital sufriu o 13 de febreiro de 1946 un incendio provocado por un curtocircuíto que arrasou o seu interior, polo que tivo que ser remodelado e modernizado.
O Ministerio de Defensa pechouno en 1995, incorporándose ao Servizo Galego de Saúde o 28 de maio de 1996. Recibiu o nome de Hospital Abente y Lago en 1998, cando comezou a atender pacientes, e a inauguración tivo lugar o 19 de abril de 2001.
Hospital Hermanos Ameijeiras

O Hospital Hermanos Ameijeiras, oficialmente Hospital Clínico Quirúrgico «Hermanos Ameijeiras», é o hospital público líder de Cuba, situado en Centro Habana, sendo a súa torre ben visible desde o Malecón habaneiro entre o centro histórico e o barrio de Vedado.
Inaugurouse o 3 de decembro de 1982 no edificio no cal antes da Revolución cubana destinaríase ao Banco Central de Cuba.
Está situado nas rúas San Lázaro e Belascoaín no Centro Habana. O terreo mide 35. 500 m² e o edificio ten unha superficie de 79. 500 m². A sala de recepción mide 75 m por 45 m cun teito de 15 m, e murais do artista Sandú Darié Laver. Historia
Orixe e nome
O terreo foi ocupado dende 1852 ata a década dos cincuenta pola Casa de Beneficencia e Maternidade da Habana.
Ao triunfo da revolución en 1959, o edificio estaba medio construído, ía ser o Banco Nacional de Cuba e albergar dependencias como a Bolsa de Valores. Finalmente, o novo estado cubano decidiu completar a construción e facer do edificio un hospital, que se abriu 23 anos despois, en 1982.
Co seu nome significativo, o hospital lembra aos irmáns Ameijeiras, mártires da loita revolucionaria que medraron nas proximidades do edificio.
Aparición na película Sicko
Na película Sicko de Michael Moore, Moore levou a Cuba a un grupo de estadounidenses para ensinar como serían tratados alí, para demostrar que un sistema médico socialista como o de Cuba podería prestar un mellor servizo aos pacientes que nos Estados Unidos, onde estes pacientes carecían de cartos para pagar as altas facturas do sistema privado norteamericano.
Hospital Montecelo

O Hospital Montecelo é un centro hospitalario público da cidade de Pontevedra. Está situado na parroquia de Mourente, e foi inaugurado en 1973. É un hospital xeral, ofrece todos ou case todas as especialidades médicas e cirúrxicas. Forma parte do Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra. Historia e descrición
O edificio principal construíuse en 1972 e inaugurouse o 25 de novembro de 1973 cunha superficie de 20. 000 metros cadrados. Abriu ao público como Residencia Sanitaria da Seguridade Social de Montecelo. O seu mentor foi o pontevedrés Gonzalo Cabanillas Gallas, que era subdelegado xeral do Instituto Nacional de Previsión.
O hospital inaugurouno de forma oficial o entón ministro de Traballo e Previsión Social, Licinio de la Fuente, o 8 de maio de 1974. Traballaban nel 200 médicos e acolleu algúns que viñan de hospitais universitarios como La Paz de Madrid ou La Fe de Valencia. Implantáronse especialidades que ata entón non existían no Hospital Provincial de Pontevedra, como fisioloxía clínica ou rehabilitación, e permitiu a disgregación de medicina interna das especialidades de dixestivo, cardioloxía ou radioloxía. Foi reformado e ampliado polos arquitectos Julián Arranz Ayuso, Aurelio Botella Clarella, Joaquín Vaamonde Pradas e Antonio Alonso Taboada entre 1987 e 1990. O Hospital Montecelo tivo a súa maior ampliación entre 1997 e 2001, realizada polo estudio de arquitectos Aidhos Arquitectura, na que se construíu un novo edificio anexo e se engadiron dúas plantas ao edificio principal inaugurado en 1973. Desde 2012, cando o complexo hospitalario pontevedrés se converteu no Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra, os estudantes de Medicina da Facultade de Santiago de Compostela poden realizar os últimos anos da aprendizaxe clínica da carreira no hospital. O edificio principal ten 8 plantas. Transporte
O Hospital Montecelo está servido pola liña 2 (azul) do servizo de transporte de bus urbano da cidade. Novo hospital Gran Montecelo
A Xunta de Galicia puxo en marcha en 2020 a construción dun novo hospital para a cidade de Pontevedra e a súa área sanitaria de 300. 000 habitantes con máis especialidades que o actual Hospital Montecelo, incluíndo radioterapia, medicina nuclear e coidados intensivos neonatais e pediátricos, e cunha capacidade de 724 camas. O novo hospital de referencia de 10 plantas que se engadirá aos edificios hospitalarios xa existentes chamarase Gran Montecelo.
Hospital Nicolás Peña

O Hospital Nicolás Peña, tamén coñecido popularmente como Hospital Municipal, é un centro hospitalario público situado no centro de Vigo, pertencente ao Complexo Hospitalario Universitario de Vigo. Historia
Vigo inaugurou o seu primeiro hospital municipal no ano 1895, que primeiramente se chamou Hospital Elduayen. En 1918, ante o incremento da poboación do concello, decidiuse construír un novo hospital na situación actual.
Comezou a funcionar en 1922. Os edificios, segundo os planos de Manuel Gómez Román e Jacobo Esténs, tiñan a configuración típica deste tipo de centros nesta época: un xardín ou parque onde se construíron tres pavillóns para atención dos enfermos.
Ata os anos noventa, atendía aos chamados enfermos "de beneficencia", aqueles que carecían da protección da Seguridade Social.
En 1994 integrouse no Servizo Galego de Saúde, pasou a ser un hospital para o tratamento de pacientes crónicos. Construíuse un novo edificio de hospitalización e reformáronse tódolos pavillóns.
Tamén se lle cambiou o nome e se lle puxo o de Nicolás Peña (†1991), un médico vigués de orixe burgalesa que fora director do hospital. Servizos
A apertura do novo Hospital Álvaro Cunqueiro, no ano 2015, foi causa tamén dunha reestruturación dos servizos sanitarios que se viñan prestando nos outros hospitais públicos da área, con peches e reasignación de competencias. No que atinxe a este hospital o principal cambio viu polo peche dos servizos psiquiátricos do Hospital do Rebullón e o seu traslado ao Nicolás Peña, que se fixo efectivo os días 19 e 20 de xaneiro de 2016. O hospital acolle: Pavillón 1: Administración e Dirección. E os servizos de Contabilidade, Facturación e C. Administrativa do CHUVI
Pavillón 2: Centro de Saúde de Atención Primaria. E a base medicalizada do 061.
Pavillón 3: Unidades de Saúde Mental de adultos e Infanto-Xuvenil.
Pavillón 4: Base do Centro de Transfusións de Galicia e o Hospital de día de Psiquiatría.
Novo edificio de hospitalización: servizos xerais do hospital, centrais, admisión e hospitalización de psiquiatría, tanto de longa como de media estancia. Tamén o servizo de subministración de todo o CHUVI e capela.
Pavillón 7: antiga capela, a actual está no novo edificio de hospitalización.
Pavillón 8 (antiga lavandería): Servizo de Mantemento e outros.
Hospital Quirón Miguel Domínguez (Pontevedra)

O Hospital Quirónsalud Miguel Domínguez é un hospital xeral de carácter privado situado na cidade de Pontevedra, xestionado polo grupo hospitalario Quirónsalud. Atópase en pleno centro da cidade. Historia
Foi fundado en 1947 como sanatorio polo traumatólogo asturiano Miguel Domínguez Rodríguez na rúa Joaquín Costa. Ao principio o hospital era ao 90% de Traumatoloxía, pero foise profesionalizando e ampliando as súas especialidades ata converterse nun hospital xeral. Funcionou como unha empresa familiar desde a inauguración do sanatorio, o 16 de xullo de 1949, ata 1996 cando se fixo a ampliación máis importante, coa edificación da parte correspondente á rúa Castelao.
Converteuse en hospital no ano 2000. Reinaugurouse como tal o 1 de febreiro de 2000, coa presenza do presidente da Xunta de Galicia. En 2009 constituíuse como Grupo Hospitalario Miguel Domínguez tras a fusión de tres centros privados: o Hospital Miguel Domínguez, o Policlínico Miguel Domínguez e a Clínica Médica La Merced. En 2011 incorporou ao grupo hospitalario o Centro de Rehabilitación e Fisioterapia na rúa San Pedro de Alcántara.
O 16 de outubro de 2015 o grupo hospitalario privado Quirónsalud comprou o hospital principal do centro da cidade á familia Domínguez, así como o centro policlínico de especialidades da rúa Castelao, o centro de rehabilitación e fisioterapia da rúa San Pedro de Alcántara e o sanatorio de la Merced no lugar de Andurique (Poio), moi próximo á cidade, que se converteu en Instituto de Neurorehabilitación e que foi finalmente trasladado ao Hospital Quirón do centro de Pontevedra en xaneiro de 2024. Descrición
O hospital Quirón de Pontevedra ten entrada polas súas dúas fachadas, na rúa Frei Xoán de Navarrete (entrada principal) e na rúa Castelao, onde se atopa o servizo de urxencias e de análises clínicas. Conta con máis de 50 médicos especialistas, 5 quirófanos e avanzada tecnoloxía de probas e diagnóstico. Ten tamén outras instalacións como laboratorio de análises e salón de actos.
Foi o primeiro centro sanitario privado de Pontevedra en contar cun respirador artificial e en dispoñer dun escáner, unha resonancia magnética ou quirófanos «intelixentes».
O Hospital ten un concerto co Servizo Galego de Saúde (Sergas) como hospital acreditado para derivar pacientes. A este centro van os lesionados en accidentes laborais e de tráfico.
Hospital Universitario Lucus Augusti

O Hospital Universitario Lucus Augusti tamén coñecido polas súas siglas como HULA é un centro asitencial do Sergas da cidade de Lugo situado en San Cibrao, preto da A-6. Historia
Proxectado en 1998 e cunha data prevista de inuguración de 2002 o hospital foi inaugurado en 2010 cun custe superior aos 220 millóns de euros. Ten unha superficie de 166. 000m2, ten 869 camas, 19 quirófanos e un heliporto.
O edificio foi construído por San José e Dragados, é unha edificación moderna e funcional cun máximo de seis andares, máis sotos para servizos e maquinaria baixo as cubertas. O exterior está cuberto de lousa e madeira. Unha galería de máis de 600 metros, non accesa aos doentes, comunica todo o hospital dun extremo a outro.
Hospital Universitario de Tampere

O Hospital Universitario de Tampere (en finés Tampereen yliopistollinen sairaala), tamén coñecido polas súas siglas TAYS, é un hospital situado no barrio de Kauppi, na cidade de Tampere, Finlandia. Pertence ao distrito hospitalario de Pirkanmaa. O hospital ten cinco oficinas: Tays Keskussairaala e Tays Hatanpää en Tampere, Tays Valkeakoski, Tays Sastamala e Tays Pitkäniemi en Nokia.
O edificio principal do hospital central foi deseñado polos arquitectos Erkki Helamaa e Veijo Martikainen e as súas obras finalizaron en 1962 e dende aquela experimentou varias ampliacións.
Hospital Xeral de Vigo

O Hospital Xeral de Vigo era o principal centro hospitalario da cidade de Vigo. Estaba integrado no Complexo Hospitalario Universitario de Vigo, dependente do Servizo Galego de Saúde. O edificio é ben visible sobre a liña de edificios da cidade, sobre todo a grandes distancias ou dende o mar, dende onde se distingue a súa cor branca froito das últimas rehabilitacións da fachada e na que durante anos se vía en cor verde cobre.
A torre do hospital, coñecida popularmente como O Pirulí, someteuse en 2017 a obras de rehabilitación, acollendo na actualidade a Cidade da Xustiza de Vigo. Historia
Proxectado polo arquitecto Martín José Marcide, comezouse a construír en 1947 e foi inaugurado por Francisco Franco no ano 1955 co nome de Residencia Sanitaria Almirante Vierna, un mariño ferrolán.
A torre de 75 metros, constituíu un dos edificios máis altos de Galicia, ao que os vigueses chamaron de pirulí. Ten sufrido numerosas modificación e adición durante décadas que modificaron en gran parte a súa imaxe, por mor das necesarias ampliacións do complexo hospitalario. Descrición e estilo
O acceso ao edificio orixinal era a través dunha grande escalinata, que desapareceu en 1982. Responde a unha arquitectura con certas referencias volumétricas á arquitectura norteamericana de comezos do século XX, polo menos na súa orixe, e incluso resulta afín ao estilo do arquitecto porriñés Antonio Palacios. A súa planta orixinal compúñase de dous volumes, un corpo principal, a torre de 20 andares, cuxa volumetría desenvolvía en chanzos evolucionando desde a cruz grega á cruz latina coa altura. Existiu outro volume baixo lixeiramente curvo que conformaba o antigo acceso dende a ampla escalinata exterior. Os corpos baixos das ás laterais da torre constituían sendas prazas dun certo interese urbano.
As ampliacións ao longo dos anos afectaron tanto á torre coma ao corpo baixo, regularizándose a volumetría en chanzos da torre, creándose, deste xeito, un único volume que simplifica a silueta.
Toda a fachada estaba revestida cun dado vitrificado de cor cinsenta que presentaba algunhas patoloxías (fendas, desprendementos etc. ) e que foi cuberto, no ano 2000 (traballos que duraron tres anos), cunha fachada ventilada lixeira composta por placas metálicas de cobre prepatinado averdado, complementado con algúns taboleiros de madeira baquelizada, que deu illamento térmico. Este illamento foi retirado despois da remodelación, deixando o edificio novamente branco. Cidade da Xustiza de Vigo
Despois do peche do hospital no ano 2015, a Xunta de Galicia anunciou un proxecto para rehabilitar o edificio e instalar alí as dependencias xudiciais da cidade. O proxecto foi deseñado polo arquitecto galego Alfonso Penela e recibirá o nome de Cidade da Xustiza de Vigo. As obras comezaron en marzo de 2017 que prevían finalizar en 2019. O edificio foi finalmente inaugurado en maio de 2022.
Hospital de la Pitié-Salpêtrière

O Hospital de la Pitié-Salpêtrière (en galego: Hospital da Piedade-Salpêtrière) é un hospital público francés situado no XIII Distrito de París. Foi construído no século XVII. Historia
A súa construción inicial foi encargada polo rei Lois XIV ao arquitecto Libéral Bruant en abril de 1656. Elixiuse como localización un soar onde había unha pequena polvoreira. O edificio recibiu o nome de Hôpital Général pour lle Renfermement des Pauvres de Paris (en galego: Hospital xeral para o internamento dos pobres de París) e tiña como propósito principal internar aos pobres e vagabundos da cidade. Dividiuse en tres partes: La Pitié, para os nenos, Bicétre para os homes e La Salpêtrière para as mulleres. En 1684, a parte de La Salpêtrière foi ampliada cun edificio que servía como lugar de reclusión ás mulleres denunciadas polos seus maridos ou pais. Engadiuse unha zona carcelaria para as prostitutas. Ás portas da Revolución francesa o hospital tiña unha capacidade para dez mil enfermos e as súas dependencias penais acadaban até trescentos detidos.
Durante a noite do 3 ao 4 de setembro de 1792 (Masacres de setembro), o hospital escribiu unha das súas páxinas máis negras coa matanza de 34 mulleres internadas no recinto La Salpêtrière.
Durante o século XIX, o traballo dalgúns dos seus médicos como Philippe Pinel ou Jean-Martin Charcot (considerado o pai da neuroloxía moderna), converteron ao centro médico nun dos máis recoñecidos a nivel da saúde mental. Son moitos os estudantes que chegaron de toda Europa para estudar no hospital.
Actualmente alberga o que en francés se chama CHU Pitié-Salpêtrière, que é a abreviación de Centro Hospitalario-Universitario Pitié-Salpêtrière (xurdido da fusión, en 1964, dos hospitais de la Salpêtrière e de la Pitié).
Neste hospital foi onde a princesa Diana de Gales faleceu o 31 de agosto de 1997, após sufrir un grave accidente de tráfico no túnel de Alma.
Hoxe en día é un dos principais hospitais de París. O hospital tamén alberga o Institut du cerveau et de la moelle épinière.
Hospital de sangue

Un hospital de sangue é un hospital provisional que se sitúa nun punto conveniente cerca do lugar onde se dá unha acción bélica. Recibe moitas veces persoas feridas dos diversos bandos. Tamén se denominan así algúns hospitais militares, aínda que se atopen dentro dunha poboación. Características
A orixe destes estabelecementos foi a necesidade recoñecida de auxiliar de xeito inmediato e eficaz aos feridos dunha acción que morrían en gran número sen seren socorridos. Estes hospitais ambulantes foron respectados mesmo nos momentos de máis calor e intensidade do combate, xa que salvaron moitas vidas.
Os hospitais de sangue pertenceron posteriormente á administración militar. Esta debe coidar de que estean ben abastecidos, dotados do número necesario de persoal médico, enfermeiro e de cirurxía, así como sacerdotes para o socorro moral dos doentes. As condicións locais destes estabelecementos deben axustarse á misión e destino que se lles dan, polo que estas non se poden graduar nin sinalar dun modo xeral e absoluto. Historia en España
Nos escritos e documentos que se conservan no estabelecemento de El Buen Suceso consta que os Reis Católicos concibiron a fundación deste. Recoñecían a necesidade que tiña a corte nos seus continuos movementos e conquistas dun hospital ou enfermaría onde fosen asistidos os seus individuos e criados. Para os efectos pedíronlle bulas ao papa e agregáronlle ao hospital existente en Roma co título de La Caridad. Atopábase no sitio da cidade de Baza e a raíña fixo separar parte do seu aloxamento con camas para recibir nel os feridos. Asistíaos persoalmente con moitas das súas damas.
Na Terceira Guerra Carlista
Durante a Terceira Guerra Carlista Concepción Arenal dirixiu persoalmente o hospital de sangue de Miranda de Ebro, onde se atendía aos feridos de ambos bandos.
Na guerra civil
Na guerra civil española funcionaron, entre outras moitas frontes, na defensa de Madrid. A maioría deles creáronse por consecuencia de que o ministerio de Sanidade e o Concello de Madrid aprobaron que diversos edificios como o Hotel Ritz e o Palace fosen destinados a albergar senllos hospitais de sangue. No Ritz morreu Buenaventura Durruti o 20 de novembro de 1936.
Hospital do Meixoeiro

O Hospital do Meixoeiro é un centro hospitalario público da cidade de Vigo. Está situado no lugar do Meixoeiro, en terreos das parroquias de Lavadores (zona de urxencias) e Bembrive (zona hospitalaria), e foi inaugurado o 30 de novembro de 1989. É un hospital xeral, é dicir, que ofrece todos ou case todas as especialidades médicas e cirúrxicas, aínda que tamén é centro de referencia en certas especializades de oncoloxía e cardioloxía e outras enfermidades tropicais coma o ébola ou o zika, nestes casos é centro de referencia para toda Galicia. Forma parte do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo e no ano 2015 foi galardoado co premio Vigués distinguido. Estrutura
O conxunto foi deseñado polos arquitectos Aurelio Botella, Joaquín Vaamonde e Julián Arranz. O Hospital consta de catro edificios, tres anexos e dúas naves.
O edificio principal ten 7 plantas ademais do baixo e dous sotos onde se atopan os servizos de hospitalización e servizos centrais, laboratorios e quirófanos de ciclo rápido. O segundo edificio aloxa os servizos de urxencias, bloque cirúrxico, urxencias, anatomía patolóxica e cociña. O terceiro edificio consta de dúas plantas, un baixo e un soto nos que se atopan os servizos centrais e vestiarios, radioloxía e rehabilitación. O cuarto edificio, aloxa a cafetería e a biblioteca do centro.
No anexo 1 están salón de actos, dirección e a Escola Universitaria de Enfermaría, que depende da Universidade de Vigo. O anexo 2 acolle as instalacións de alta tecnoloxía de Galaria (o antigo MEDTEC) de cardioloxía e oncoloxía, ademais do almacén xeral do hospital. No anexo 3 están a área ambulatoria, consultas externas e probas ambulatorias. A nave industrial aloxa as instalacións de lavandaría de todo o CHUVI e as salas de instalacións industriais (climatización, xeradores eléctricos. .. ). A nave de servizos acolle os talleres de mantemento, almacén temporal de residuos e almacén de lavandaría
Hospital do Rebullón

O Hospital do Rebullón foi un centro psiquiátrico de titularidade pública. É o único dos centros do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo que non se atopa nesta cidade senón no lugar do Rebullón, pertencente á parroquia de Tameiga, no concello veciño de Mos. Historia
O 14 de xullo de 1929 celebrouse o acto de colocación da primeira pedra do edificio das colonias escolares de Vigo, unha colonia de verán para nenos pobres, baixo patrocinio da Caixa de Aforros Municipal de Vigo, a iniciativa do concelleiro socialista e futuro alcalde Emilio Martínez Garrido. O edificio inaugurouse o 13 de xullo de 1930 e durou como colonia ata agosto de 1936, cando pasou a mans do exército. Despois o edificio foi utilizado polo Padroado Nacional Antituberculose.
Despois, a iniciativa da Deputación Provincial de Pontevedra, pasou a ser centro de internamento psiquiátrico. Na década de 1990, seguindo as disposicións da Ley General de Sanidad de 1986, o hospital integrouse no SERGAS. O 19 de xaneiro de 2016 cesou a súa actividade asistencial, que pasou ao Hospital Nicolás Peña. Mantivéronse os outros servizos que se atopan nas súas dependencias. Estrutura
Os cambios na forma en que se trataba aos pacientes psiquiátricos e a creación de unidades de saúde mental nos hospitais do Meixoeiro e Xeral determinou que o edificio fose quedando case baleiro. Deste xeito as dependencias foron ocupadas por distintos servizos: Edificio principal, adicado á hospitalización e tratamento de enfermos psiquiátricos.
Base de ambulancia do 061.
Dependencias e COGAMI (atención á discapacidade).
Arquivo xeral de historias clínicas do CHUVI.
Almacéns.
Hospital Álvaro Cunqueiro

O Hospital Álvaro Cunqueiro é un hospital pertencente ao Complexo Hospitalario Universitario de Vigo, inaugurado no ano 2015 e situado na parroquia de Beade, preto da confluencia coas parroquias de Valadares e Matamá, destinado a atender unha área sanitaria de preto de 600. 000 persoas, a maior de Galicia.
Co seu nome homenaxea o escritor Álvaro Cunqueiro. Descrición
A construción é deseño do estudo do arquitecto catalán Luis Vidal (Barcelona, 1969) e ten certificación medio ambiental BREEAM. Inauguración
O primeiro paciente, ambulatorio, foi atendido o 29 de xuño de 2015. Os primeiros ingresos fixéronse o 24 de agosto.
O servizo de urxencias estaba previsto que abrira o 4 de setembro pero debido ás présas, caos deficiencias do Álvaro Cunqueiro, atrasáronse o traslado de pacientes e as urxencias. Finalmente o servizo de urxencias abriu o día 24 de setembro.
As sospeitas de contaminación ambiental demoraron o proceso de posta en funcionamento, tanto polo que respecta ás operacións (a primeira estaba programada para o 31 de agosto, e non se realizou) ou para o servizo de Urxencias (programada a apertura para o 3 de setembro, que tampouco se produciu).
Neses días da inauguración producíronse declaracións de protesta e unha manifestación o 3 de setembro contra o proceso de apertura (200. 000 manifestantes segundo convocantes e policía local): os manifestantes protestaban porque a inauguración non fixera na práctica aumentar o número de camas hospitalarias, o hospital non contase con laboratorio propio e porque os servizos de restauración, limpeza ou aparcadoiros fosen contratos con empresas privadas. . Neses días faleceu unha paciente hepática infectada por Aspergillus, se ben as fontes do hospital sinalaron que a infección se producira antes da hospitalización. . Transporte urbano
Liñas de Vitrasa en días laborables.
H1 Arquivado 30 de xaneiro de 2016 en Wayback Machine. García Barbón → Policarpo Sanz → Pi i Margall → Pza. América → Castrelos → H2 Arquivado 15 de xaneiro de 2016 en Wayback Machine. Gregorio Espino, 79 (Estación de autobuses) → Trav. de Vigo → Pizarro → Pza. España → Gran Vía → Pza. América → Castrelos → H Arquivado 30 de xaneiro de 2016 en Wayback Machine. Navia → Bouzas → C. Veiga → Tomás A. Alonso → r/ Coruña → Avda. Fragoso → Balaídos → Castrelos → L6 Arquivado 30 de xaneiro de 2016 en Wayback Machine. Pza. España → Trav. de Vigo → Martínez Garrido → Bembrive → Beade → L12B Arquivado 30 de xaneiro de 2016 en Wayback Machine. Meixoeiro → Avda. Madrid (Estación de autobuses) → Pza. España → Policarpo Sanz → Camelias → Pza. América → Castrelos → L18 Arquivado 30 de xaneiro de 2016 en Wayback Machine. Gran Vía → Pza. España → Emilia Pardo Bazán → Sárdoma → Carneiras → Sábados, domingos e festivos: Unicamente H2 e L12B.