A. J. P. Taylor

Alan John Percivale "A. J. P. " Taylor, nado en Birkdale (Lancashire) o 25 de marzo de 1906 e finado en Londres o 7 de setembro de 1990, foi un historiador, xornalista e escritor inglés especializado na diplomacia europea dos séculos XIX e XX. Tanto como xornalista e como locutor, fíxose moi coñecido por millóns de televidentes a través das súas conferencias por televisión. A súa combinación de rigor académico e atractivo popular levou o historiador Richard Overy a describilo como "o Macaulay da nosa época". Traxectoria
Primeiros anos
Taylor naceu en 1906 en Birkdale, preto de Southport, que entón formaba parte do condado de Lancashire. Os seus pais eran ricos e de tendencias esquerdistas, algo que el herdou. Tamén eran pacifistas, que se opuxeron á primeira guerra mundial, e enviaron o seu fillo a escolas cuáqueras como unha forma de protesta contra a guerra. Educouse en varias destas escolas, incluíndo Bootham School en York. Geoffrey Barraclough, un contemporáneo en Bootham School, lembrou a Taylor como "unha estimulante, vital personalidade, violentamente antiburgués e anticristián". En 1924, entrou no Oriel College, en Oxford, para estudar historia moderna.
Na década de 1920, a nai de Taylor, Constance, foi membro da Internacional Comunista, mentres que un dos seus tíos era un membro fundador do Partido Comunista de Gran Bretaña. Constance era unha sufraxista, feminista e defensora do amor libre que practicaba os seus ensinos a través dunha cadea de relacións extramaritais, máis notablemente con Henry Sara, un comunista que de moitas maneiras se converteu en pai substituto de Taylor. O propio Taylor foi recrutado no Partido Comunista de Gran Bretaña por un amigo da familia, o historiador militar Tom Wintringham, mentres que estaba no Oriel; foi membro de 1924 a 1926 e rompeu co partido sobre o que el consideraba que era o seu soporte ineficaz durante a folga xeral de 1926. Despois de saír, foi un gran partidario do Partido Laborista polo resto da súa vida, permanecendo como membro durante máis de sesenta anos. A pesar da súa ruptura co Partido Comunista, visitou a Unión Soviética en 1925 e, de novo, en 1934.
Carreira académica
Taylor graduouse en Oxford en 1927. Despois de traballar brevemente como empregado xudicial, comezou o seu traballo de posgrao e viaxou a Viena para estudar o impacto do movemento cartista na Revolución de 1848. Cando este tema resultou non ser factible, pasou a estudar a cuestión da unificación de Italia durante un período de dous anos. Isto deu lugar ao seu primeiro libro, The Italian Problem in European Diplomacy, 1847–49, publicado en 1934.
Anos en Manchester
Taylor deu clases de historia na Universidade de Manchester de 1930 a 1938. Chegou a vivir coa súa esposa en primeiro lugar nun piso sen amoblar no último andar dunha casa do século XVIII fronte á entrada do parque Didsbury chamado The Limes en 148 Wilmslow Road, no extremo sur de Didsbury Village e situado detrás da rúa.
Converteuse en membro do Magdalen College de Oxford en 1938, cargo que ocupou ata 1976, e tamén deu conferencias de historia moderna en Oxford de 1938 ata 1963. En Oxford foi un orador tan extraordinariamente popular que tiña que dar as súas clases ás 8. 30 da mañá para evitar que a sala estivese demasiado concorrida.
En 1964, cando Oxford se negou a renovar o seu mandato como conferenciante polas consecuencias da polémica ocasionada polas orixes da segunda guerra mundial, converteuse en profesor no Instituto de Investigacións Históricas en Londres, University College London, e na Politécnica do Norte de Londres.
Un paso importante na "rehabilitación" de Taylor foi un compendio de artigos organizado na súa honra por Martin Gilbert en 1965; foi honrado con dous Festschriften, en 1976 e 1986. Os Festschriften eran testemuños da súa popularidade entre os seus antigos alumnos, como recibir incluso un só Festschrift é considerado como unha honra extraordinaria e rara.
Segunda guerra mundial
Durante a segunda guerra mundial, Taylor serviu na Garda Nacional e fíxose amigo dos estadistas emigrantes de Europa do Leste, como o expresidente húngaro, o conde Mihály Károlyi e o presidente checoslovaco Edvard Beneš. Estas amizades axudaron a mellorar a súa comprensión da rexión. A súa amizade con Beneš e Károlyi pode axudar a explicar a súa interpretación de usar delas, en particular, Károlyi, a quen Taylor retrata como unha figura santa. Durante o mesmo período, Taylor foi empregado polo Executivo Político de Guerra como experto en Europa Central e frecuentemente falou na radio e en diversas reunións públicas. Durante a guerra, fíxo presión para que o Goberno británico recoñecese a Josip Broz Tito, xefe dos partisanos, como o goberno lexítimo de Iugoslavia.
Xubilación
Taylor foi ferido de gravidade en 1984, cando foi atropelado por un coche mentres cruzaba Old Compton Street, en Londres. O efecto do sinistro deu lugar ao seu retiro en 1985. Nos seus últimos anos, tivo que soportar a enfermidade de Párkinson, que o deixou incapaz para a escritura. A súa última aparición pública foi na súa 80 aniversarios, en 1986, cando un grupo dos seus antigos alumnos, incluíndo a Sir Martin Gilbert, Alan Sked, Norman Davies e Paul Kennedy, organizaron unha recepción pública na súa honra. Memorizou, con considerable dificultade, un breve discurso, que pronunciou dunha maneira que logrou ocultar o feito de que a súa memoria e a mente foran danadas de xeito permanente pola enfermidade de Párkinson.
En 1987, ingresou nun fogar de anciáns en Londres, onde morreu o 7 de setembro de 1990, aos 84 anos de idade. Vida persoal
Taylor casou tres veces. A súa primeira esposa, Margaret Adams, en 1931 (divorciáronse en 1951) e con ela tivo catro fillos. Durante un tempo na década de 1930, el e a súa esposa compartiron casa co escritor Malcolm Muggeridge e a súa esposa.
Taylor viviu por un tempo en Disley, Cheshire, onde Dylan Thomas (quen era o amante da súa primeira esposa) era o seu invitado; máis tarde proporcionou a Thomas unha cabana en Oxford para que puidese recuperarse dunha ruptura. A súa segunda esposa foi Eva Crosland, con quen Taylor casou en 1951 e divorciouse en 1974; tivo dous fillos con ela. Mesmo despois de divorciarse de Margaret Adams, Taylor continuou vivindo con ela, mentres que mantiña un fogar con Eve. A súa terceira esposa foi a historiadora húngara Éva Haraszti, con quen casou en 1976. Traballos
The Italian Problem in European Diplomacy, 1847–49, 1934
The Struggle for Mastery in Europe 1848–1918, 1954
Bismarck: The Man and the Statesman, 1955
The Origins of the Second World War, 1961
English History 1914–1945, 1965
The Reichstag Fire, 1964
War by Timetable, 1969
Biography of Lord Beaverbrook, 1972