proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Hostalaría

Hostalaría ou hostalería é o nome xenérico das actividades económicas consistentes na prestación de servizos ligados ao aloxamento e a alimentación esporádicos, moi usualmente ligados ao turismo.
Os establecementos comerciais dedicados a estas actividades (a ambas conxuntamente ou a unha delas por separado) reciben distintos nomes, segundo a súa categoría ou a súa finalidade, aínda que as denominacións oficiais adoitan depender da regulamentación local, que os clasifica con criterios urbanísticos, sanitarios, impositivos ou de seguridade. Entre outras denominacións están as de: hoteis, hostais, paradores, pensións, albergues xuvenís, casas rurais, bares, tabernas, adegas, bodegóns, restaurantes, casas de comidas etc.
Algúns se especializan nalgún tipo de comida ou bebida: hamburguesarías, pizzarías, xeadarías, cervexarías, chocolatarías etc. Outros, inicialmente especializados, diversificáronse para ofrecer todo tipo de consumicións, como as cafetarías ou os salóns de té.
Cando se combinan con outro tipo de servizos ou atraccións, os establecementos hostaleiros poden entrar noutro tipo de categorías, como as actividades de lecer (discotecas etc. ). Tampouco adoitan considerarse hostalaría o servizo de comida a domicilio. [Cómpre referencia] Si adoita considerarse equivalente á hostalaría a actividade dos apartamentos turísticos (especialmente os apartohoteis ou os apartamentos localizados nun complexo turístico ou similar), aínda que non se adoite considerar hostalaría o arrendamento de inmóbeis para residencia habitual.
Os servizos hostaleiros ligados a actividades como a sanitaria (hospitais) ou a educativa (colexios maiores) ás veces considéranse e xestiónanse separadamente, e outras considéranse e xestiónanse conxuntamente coa actividade principal.
Os cruceiros son actividades que combinan o transporte coa hostalaría, o que en menor medida ten lugar no ferrocarril (wagon-lit ou coche-cama; vagón-restaurante) e na aviación comercial (diferentes comodidades para os pasaxeiros, como comidas, bebidas e dispositivos para facilitar o descanso e o sono nos asentos).
Hoste

Unha hoste era, na Idade Media, a reunión de homes armados formando un exército tras o chamamento de prelados ou rico-homes, co obxectivo de realizar expedicións ou acudir á guerra. Formábano as mesnadas dos vasalos, cabaleiros, ordes militares e príncipes estranxeiros.
Xunto a elas combatían en ocasións outros homes armados con relacións de vasalaxe puramente bélicas, co obxectivo de conseguir beneficios sociais ou económicos das súas vitorias.
Nun principio toda a poboación estaba obrigada a formar parte das hostes, [Cómpre referencia] sendo máis selectivos co paso do tempo, segundo se melloraban as técnicas de combate. Creación do termo
Ao comezo da Idade Media, non existía unha palabra concreta para denominar estes grupos de persoas con obxectivos militares. No galego medieval vacilaba entre as formas oste e hoste e xa aparece con ese significado nas Cantigas de Santa María.
Hot Tub Time Machine

Hot Tub Time Machine é un filme estadounidense de 2010 dirixido por Steve Pink e protagonizado por John Cusack, Rob Corddry, Craig Robinson, Clark Duke, Crispin Glover, Lizzy Caplan e Chevy Chase. O filme estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 26 de marzo de 2010. Conta a historia de catro homes que viaxan ao pasado até o ano 1986 a través de jacuzzy, e tentan atopar a maneira de regresar a 2010. A súa secuela, Hot Tub Time Machine 2, estreouse o 20 de febreiro de 2015. Estrea
O filme estreouse no número 3 da carteleira na súa fin de semana cunha recadación de 14 millóns de dólares en 2754 cinemas, cunha media de 5091 dólares por cinema. Hot Tub Time Machine recadou 50, 3 millóns de dólares en América do Norte e 14, 3 millóns máis noutros territorios, para un total mundial de 64, 6 millóns de dólares sobre un orzamento de 36 millóns.
Hot Tub Time Machine estreouse en DVD e Blu-ray Disc o 1 de xuño de 2010. Tamén se lanzou unha versión "sen clasificación", co Blu-ray Disc que contén unha copia dixital.
Hotmail

Windows Live Hotmail, antes MSN Hotmail e correntemente denominado tan só Hotmail é un servizo de correo electrónico vía web propiedade de Microsoft e que non precisa dun cliente de correo electrónico; o seu acceso faise mediante navegador web ou ben co cliente específico Windows Live Mail. Fornece enderezos de correo do nomedousuario@hotmail. com, @hotmail. fr, @live. com ou @live. it Historia e características
Jack Smith e Sabeer Bhatia establecérono o 4 de xullo de 1996 como un dos primeiros servizos webmail gratuítos. Microsoft mercouno en 1997 por unha cantidade estimada en 400 millóns de dólares e mudoulle o nome para MSN Hotmail. A versión actual, Windows Live Hotmail anunciouse o 1 de novembro de 2005 pero non saíu, e só no Países Baixos, ata o 9 de novembro de 2006 e houbo que agardar ata o 7 de maio de 2007 para o seu lanzamento internacional. Windows Live Hotmail na súa versión básica presenta 5 GB capacidade, medidas de seguridade patentadas, tecnoloxía AJAX e integración con Windows Live Messenger, Spaces, Calendar e Contacts. A súa interface está traducida a 35 linguas.
Hotspot

Un hotspot (en inglés punto quente) é unha zona de cobertura da rede Wi-Fi, en que un punto de acceso (access point) ou diversos fornecen servizos de rede a través dun Provedor de Servizos de Internet sen fíos (WISP). Os hotspots atópanse en lugares públicos, tales como aeroportos, bibliotecas, centros de convencións, bares, hoteis, etc. Este servizo permite manterse conectado a Internet en lugares públicos. Este servizo pode fornecerse de forma gratuíta ou por unha suma que depende do provedor.
Os dispositivos compatibles con acceso Wi-Fi e sen fíos permiten conectar PDA, ordenadores e teléfonos móbiles, entre outros. Frecuencias
Unha rede Wi-Fi usa un radio de frecuencia para comunicarse entre o cliente dispositivo e o punto de acceso, usa transmisores de dupla banda (ou de duplo sentido) que traballan a 2. 4 GHz (802. 11 b e/ou 802. 11 g) ou 5 GHz (802. 11 a). En xeral, a gama da antena varía entre 30 e 300 metros de distancia entre o punto emisor e o receptor, dependendo do tipo de antenas utilizadas e a enerxía emitida. A pesar diso, hai moitos factores que reducen o alcance efectivo, como as interferencias e as condicións físicas da sala ou no caso de exteriores os elementos físicos. Seguridade
Debido ao feito de que a comunicación se establece por medio de ondas electromagnéticas, a posibilidade de ser crackeadas ou de que unha persoa estraña se apodere da rede son bastantes. Os sistemas de seguridade WPA2 que se consideraban bastante fiábeis deixaron de ser seguros. Independentemente da seguridade aplicada sobre a conexión sen fíos, nun punto de acceso público carece de importancia facer unha conexión cifrada. Se un punto de acceso é mediante unha rede sen fíos cifrada e o código para isto é coñecido, a facilidade para descifrar os datos é a mesma.
Nun punto de acceso público hai que aplicar unha configuración peer-to-peer en todos os casos en capa 2 e evitar así o multicast ou transmisión entre os clientes. Non hai necesidade de aplicar o cifrado na conexión sen fíos e debe permitirse o uso de redes privadas virtuais. WAP con función de punto de acceso
Algúns modelos de WAP poden ser usados como "hotspots" e apoiar un nivel de autenticación mediante RADIO e outros servidores de autenticación.
Os últimos modelos usan niveis de cifrado de segunda e terceira xeración, dado que a primeira xeración de cifrado WEP resultou ser moi doada para crakear.
Estes novos niveis de cifrado, tanto WPA como WPA2, son considerados seguros se o contrasinal é suficientemente forte ou se usa un "passphrase" (frase de paso).
Houet

Houet é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión de Hauts-Bassins. A súa capital é a cidade de Bobo-Dioulasso. Departamentos
Bama
Bobo-Dioulasso
Dande
Faramana
Fo
Karangasso-Sambla
Karangasso-Vigue
Koundougou
Lena
Padema
Peni
Satiri
Toussiana
Houndé

Houndé é unha poboación de Burkina Faso, a décima máis grande, cunha poboación no 2006 de 34. 669 habitantes.
É a capital da provincia de Tuy, na rexión de Hauts-Bassins, como tamén do departamento homónimo.
House (música)

O house é un xénero de música electrónica no marco do dance aparecido a mediados da década de 1980 na cidade estadounidense de Chicago, a mans do músico, produtor e discjockey Frankie Knuckles. A orixe do nome do xénero procede da discoteca The Warehouse na que Knuckles exercía como D. J. residente.
O house naceu coma unha fusión de electro, funk, soul e música disco, fortemente influenciado por conxuntos vangardistas da época coma Kraftwerk e outras correntes electrónicas procedentes de Europa.
Howard Carter

Howard Carter, nado o 9 de maio de 1874 e finado o 2 de marzo de 1939, foi un arqueólogo e exiptólogo inglés, que se fixo moi famoso por descubrir, en 1922, a tumba de Tutankhamon (Tut-Ankh-Amon), no Val dos Reis, fronte a Luxor, en Exipto. Traxectoria
Naceu en Kensington, Londres, sendo o menor dunha familia de once irmáns. O seu pai, Samuel Carter, era artista. Carter creceu en Swaffam, ao norte de Norfolk, sen recibir educación formal; o seu pai ensinoulle os fundamentos do debuxo e a pintura.
Carter comezou os seus traballos en Exipto en 1891, aos 17 anos, copiando inscricións e pinturas. Estivo na escavación de Beni Hasan. Posteriormente pasou á tutela de William Flinders Petrie.
En 1899, comezou a traballar para o Servizo de Antigüidades Exipcias, o cal abandonou en 1905 logo dunha disputa. Tras varios anos difíciles, en 1907 coñece a Lord Carnarvon, un entusiasta nobre afeccionado á arqueoloxía e disposto a proporcionar os fondos necesarios para continuar o traballo de Carter. Pronto, Carter supervisaba todas as escavacións de Lord Carnarvon.
A tumba de Tutankhamon
Lord Carnarvon financiou a procura da tumba dun faraón descoñecido, Tutankhamon, cuxa existencia fora descuberta por Carter. O 4 de novembro de 1922 Carter achou a tumba de Tutankhamon (posteriormente designada KV62), a tumba faraónica mellor conservada (de feito, case intacta) xamais atopada, no Val dos Reis. Xunto a Lord Carnarvon, o 16 de febreiro de 1923, Carter abriu a cámara e foi o primeiro en ver o sarcófago de Tutankhamon.
Tras catalogar os extensos achados, Carter retirouse da arqueoloxía converténdose en coleccionista. Morreu en Inglaterra en 1939 aos 65 anos. A súa morte a esta avanzada idade é a evidencia máis común esgrimida para refutar a lenda da "maldición dos faraóns" que supostamente recaeu sobre o grupo que profanou a tumba de Tutankhamon, aínda que é certo que o canario de Howard Carter foi engulido por unha cobra (no antigo Exipto a cobra era un símbolo de protección do faraón) pouco despois do descubrimento da tumba.
Howard Carter foi enterrado no cemiterio de Putney Vale, ao oeste de Londres.
Howard Kenneth Weinman

Howard Kenneth Weinman, nado en Nova York o 23 de xaneiro de 1901 e finado en Colchester, Vermont, o 1 de marzo de 1976, foi un artista estadounidense. Traxectoria
Weinman, nado en Nova York en 1901, era fillo de Margaret Lucile Landman (1874-1958) e de Adolph Alexander Weinman (1870-1952), escultor e recoñecido deseñador de moedas estadounidenses. O irmán máis novo de Howard, Robert Alexander Weinman (1915-2003), foi tamén un destacado medallista. Foi escultor e medallista, e exerceu como profesor na Grand Central School of Art de Nova York. Tamén traballou na compañía Grumman Aircraft Engine Corporation, de Long Island, entre 1952 e 1972.
Do mesmo xeito que o seu pai, Howard K. Weinman foi tamén deseñador de moedas; a el débeselle a creación do medio dólar conmemorativo do Tricentenario de Long Island, emitido pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1936.
Howard K. Weinman finou o 1 de marzo de 1976, aos 75 anos, en Colchester, Vermont, e foi soterrado no cemiterio desa localidade.
Howard Levi

Howard Levi, nado o 9 de novembro de 1916 Onde? e finado o 11 de setembro de 2002, Onde? foi un matemático estadounidense que traballou principalmente no campo da álxebra.
Levi foi un participante moi activo durante as reformas educativas nos Estados Unidos de América, tendo proposto varios novos cursos para substituír os cursos tradicionais. Libros
Elements of Algebra (1953)
Elements of Geometry (1956)
Foundations of Geometry and Trigonometry (Prentice-Hall, 1956 e 1960)
Fundamental Concepts of Mathematics (1957)
Con C. Robert Clements e Harry Sitomer, Modern Coordinate Geometry: A Wesleyan Experimental Curricular Study (1961)
Polynomials, Power Series, and Calculus (1967)
Topics in Geometry (1968)
Howard Walter Florey

Howard Walter Florey nado en Adelaida o 24 de setembro de 1898 e finado o 21 de febreiro de 1968 en Oxford (Reino Unido) foi un farmacólogo e patólogo australiano gañador do Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina de 1945 polas súas achegas o descubrimento das propiedades da penicilina. Traxectoria
Florey realizou os seus estudos na Universidade de Adelaida e trasladouse a Oxford para especializarse. Investigou a actividade citológica de diversos mohos e bacterias, e elixiu o antibiótico penicilina descuberto por Alexander Fleming para as súas investigacións. Colaborou con Ernst Boris Chain para extraer a penicilina dos cultivos do fungo Penicillium notatum e purificala mediante métodos químicos, obxectivo que ambos os dous investigadores lograron en 1940.
Howard Walter Florey, compartiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1945 con Ernst Boris Chain e Alexander Fleming.
Howland Wood

Howland Wood, nado o 30 de maio de 1877 en Bedford, Massachusetts, e finado o 4 de xaneiro de 1938 en Queens, Nova York, foi un numismático estadounidense.
En ocasións utilizaba o pseudónimo de Franklin Perry. Traxectoria
Howland Wood naceu en Bedford, Massachusetts, en 1877, e graduouse na Universidade Brown, en Rhode Island, en 1900.
A súa carreira como numismático estivo vinculada á American Numismatic Society (ANS), entidade na que ingresou en 1909 e de cuxo museo foi nomeado conservador o 25 de xaneiro de 1913, posto no que permaneceu ata o seu falecemento en 1938. No seu período como conservador da ANS, a colección da Sociedade creceu desde os 50. 000 exemplares iniciais ata os 200. 000 espécimes.
Na American Numismatic Society desenvolveu, así mesmo, o labor de editor do American Journal of Numismatics, entre 1910 e 1920, e editor de Numismatic Notes and Monographs a partir de 1920.
Paralelamente á ANS, Howland Wood pertenceu tamén á American Numismatic Association, da que ocupou o posto de secretario entre 1905 e 1909, e cabeza da xunta de goberno de 1909 a 1912, así como editor asociado do xornal The Numismatist.
Entre outras entidades numismáticas, Wood foi tamén secretario da Sociedade Numismática de Boston (1908-1913), presidente do Club Numismático de Nova York (1930-1933). Vida familiar
Howland Wood casou o 18 de xuño de 1913 con Elizabeth Eliot Marvin, con quen tivo dúas fillas. A súa muller era filla de William T. R. Marvin, que anteriormente fora tamén editor do American Journal of Numismatics, da ANS.
Wood faleceu na súa casa familiar de Flushing, Queens, Nova York, o 4 de xaneiro de 1938. Premio Howland Wood Memorial
A American Numismatic Association instituíu na súa honra, na primavera de 1952, o premio Howland Wood Memorial á mellor exposición numismática. Recoñecementos
(1920): Medalla Huntingion, da American Numismatic Society. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos de Howland Wood: (1910). Canadian blacksmith coppers. Filadelfia.
(1914). Cataloque of United States and Colonial Coins.
(1915). The coinage of the West Indies. / The sou marqué. (separata de American Journal of Numismatics). American Numismatic Society, Nova York.
(1921). The Mexican revolutionary coinage, 1913-1916. American Numismatic Society, Nova York.
(1922). The gold dollars of 1858 with notes of the other issues. American Numismatic Society, Nova York.
(1922). The commemorative coinage of the United States. American Numismatic Society, Nova York.
(1923). The Tegucigalpa coinage of 1823. American Numismatic Society, Nova York.
(1928). The coinage of the Mexican revolutionists. American Numismatic Society, Nova York.
(1934). The Gampola larin hoard. American Numismatic Society, Nova York.
(1937). The coinage of Ethiopia. W. Raymond, Nova York.
Hringhorni

Hringhorni ("Anel-Barco") era o nome do barco do deus Baldr na mitoloxía nórdica, o máis grande endexamais construído. En Gylfaginning relátase que el, a súa esposa Nanna e o anano Litr, foron queimados dentro do barco logo de que Baldr fose asasinado por Höðr a través dos enganos de Loki.
Hrodna

Hrodna (en belaruso: Гродна (/ˈhrodna/) e en ruso: Гродно (/ˈɡrodnə/), as dúas formas oficiais; en polaco: Grodno; en lituano: Gardinas) é unha cidade de Belarús. Está situada á beira do río Neman, preto das fronteiras con Polonia e Lituania. Tiña 327. 540 habitantes censados en 2009. É a capital da rexión e distrito homónimos.
Hryhorii Khomyshyn

O Beato Hryhorii Lukych Khomyshyn (en ucraíno: Григорій Лукич Хомишин; en polaco: Grzegorz Chomyszyn), nado o 25 de marzo de 1867 en Hadynkivtsi (Reino de Galicia e Lodomeria) e finado o 17 de xaneiro de 1947 na prisión de Lukyanivka (RSS de Ucraína) foi un eclesiástico grecocatólico ucraíno, bispo de Stanislaviv dende 1904 até o seu pasamento, e hieromártir beatificado por Xoán Paulo II. Traxectoria
Khomyshyn naceu o 25 de marzo de 1867 na aldea de Hadynkivtsi, na Galicia oriental (hoxe na rexión de Ternopil, Ucraína) Logo de formarse no seminario, foi ordenado sacerdote o 18 de novembro de 1893. Posteriormente estudou Teoloxía na Universidade de Viena entre 1894 e 1899, e en 1902 o metropolita de Galicia Andrei Sheptytskyi nomeouno reitor da Academia Teolóxica de Lviv.
O 6 de maio de 1904 foi nomeado bispo de Stanislaviv, e recibiu a consagración episcopal o 19 de xuño de mans do metropolita Sheptytskyi, e tendo como principais co-consagradores ao arcebispo latino de Lviv Józef Bilczewski, ao arcebispo armenio de Lviv Józef Teodorowicz, e ao bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok Kostiantyn Chekhovych. Durante o seu mandato de máis de catro décadas, foi considerado a segunda figura máis influente da Igrexa Católica Ucraína.
A diferenza de Sheptytskyi, Khomyshyn cría que a ICBU debía adoptar unha orientación máis occidentalizada, enfatizando aínda máis a relación da Igrexa coa Santa Sé. Isto significou a introdución de prácticas latinizadas como o calendario gregoriano e unha adhesión estrita ao celibato clerical, que provocaron controversia na súa diocese.
Durante a década de 1930 Khomyshyn promocionou o Partido Popular Católico Ucraíno, nacionalista moderado, que acadou representación no Sejm e no Senado. Foi tamén coñecido pola súa oposición ao antisemitismo e a súa tolerancia referente aos xudeus galicianos, probabelmente grazas á súa propia experiencia como parte da minoría ucraína de Polonia. Como resultado da súa postura moderada cara ao nacionalismo ucraíno, foi acusado de "traizón" pola OUN, facéndolle temer pola súa vida.
Khomyshyn foi detido por primeira vez en 1939 polo NKVD. Crítico do sistema soviético, tendo chamado ás forzas de ocupación "bestas feroces animadas polo espírito do diabo", foi detido de novo en abril de 1945, e entón deportado a Kíiv. Na prisión, foi torturado e coaccionado para renunciar á Unión de Brest, o que se negou a facer.
Morreu no hospital da prisión de Lukyanivska de Kíiv o 17 de xaneiro de 1947, logo de ser torturado nun interrogatorio. Culto
O papa Xoán Paulo II beatificouno o 27 de xuño de 2001 na súa visita pastoral a Ucraína, xunto a Mykolai Charnetskyi e compañeiros mártires.
Hu Jintao

Hu Jintao (en chinés simplificado: 胡 锦涛; en pinyin: Hú Jǐntāo), nado en Jiangyan o 21 de decembro de 1942, é un político chinés, presidente do seu país dende o 15 de marzo de 2003 até o 14 de marzo de 2013, e secretario xeral do Partido Comunista da China entre 2002 e 2012.
Hua Tuo

Hua Tuo, nado contra o ano 145 e finado no 220, foi un médico chinés famoso durante a era Han do leste e da era dos Tres Reinos. Foi a primeira persoa en realizar cirurxía coa axuda da anestesia, 1600 anos antes de que a práctica fose adoptada en Europa.
Hualqui

Hualqui é un municipio e unha comuna da provincia de Concepción na Rexión de Biobío, Chile. Tiña un total de 20. 660 habitantes en 2002 e unha área é de 531 km2.
Huangfu Mi

Huangfu Mi (chinés tradicional: 皇甫謐; chinés simplificado: 皇甫谧; pinyin: Huángfǔ Mì; Wade-Giles: Huang2-fu3 Mi4), nome de cortesía Shi'an (士安), nado no 215 a. C. e finado no 282 a. C. , foi un erudito e médico chinés que viviu durante o período final da dinastía Han, o dos Tres Reinos, e o comezo da dinastía Jin. Traxectoria
Naceu nunha familia de agricultures pobres de Chaona, na actual provincia de Gansu. Sufriu apoplexía e decidiu estudar medicina. Entre 256 e 260, cara á fin do estado de Cao Wei, compilou un tratado de acupuntura Zhenjiu jiayi jing, unha obra en 12 volumes divididos en 128 capítulos e que incorporaba as partes máis importantes dos considerados tres clásicos da época, Huangdi Neijing, Zhenjing e Mintang Kongxue Zhenjiu Zhijao, converténdose un dos primeiros traballos sistemáticos sobre acupuntura e moxibustión, e tamén un dos máis influentes. Compilou tamén diversos tratados sobre fórmulas médicas Para alén das súas obras médicas tamén compilou dez libros nunha serie denominada Diwang shiji no que recolle fragmentos históricos dunha multitude de fontes, e no que traza a orixe de varias casas reinantes ao pasado remoto; escribiu ademais biografías de personalidades eminentes que agrupou en Gaoshi zhuan, un dos primeiros exemplos de biografía colectiva. En Shiquan lun filosofa sobre a obriga moral de servir nun posto, en particular se o gobernante é un tirano.
Huanjing

Huanjing (medio ambiente), abreviadamente HJ, é o nome dunha serie de satélites artificiais chineses adicados á observación da Terra, para a busca de recursos e apoio en situacións de catástrofe natural. Son operados polo CRESDA (China Centre for Resources Satellite Data and Application). HJ 1A e 1B
Os HJ 1A e 1B foron lanzados a bordo do mesmo foguete CZ-2C o 6 de setembro de 2008. Proporcionan imaxes cunha resolución de entre 3 e 100 m rango óptico, co HJ 1A levando ademais unha cámara hiperespectral e o HJ 1B unha cámara no infravermello. O satélite HJ 1A leva tamén a carga SMMS (Small Multi-Mission Satellite), colaboración entre varios países da zona de Asia-Pacífico. HJ 1C
HJ 1C é o compoñente de radar do conxunto de satélites HJ 1. O satélite usa un radar en banda S para obter imaxes da superficie terrestre. Despois do lanzamento, o 18 de novembro de 2012 a bordo un CZ-2C, a antena sufriu algún problema, co que a resolución das imaxes era inferior á esperada. Como solución os operadores do satélite baixaron a órbita para obter mellores imaxes. HJ 2A e 2B
HJ 2A e 2B, lanzados o 27 de setembro de 2020 a bordo dun CZ-4B, son satélites ópticos cunha resolución de 16 m en modo multiespectral e 48 m en modo hiperespectral e infravermello. Xunto con Gaofen 1 e Gaofen 6 forman unha constelación coorbital. HJ 2E e 2F
HJ 2E e 2F, lanzados o primeiro o 13 de outubro de 2022 e o segundo o 8 de agosto de 2023, ambos mediante foguetes CZ-2C, son satélites de radar en banda S para observación terrestre. Poden proporcionar imaxes en radar independentemente do tempo atmosférico con resolucións de entre 3 e 100 m.
Huapango

O huapango é un xénero musical mexicano baseado en compás ternario, interpretado en diversas formas, sendo as máis coñecidas estas tres variantes: o huapango típico ou son huasteco, interpretado polo trío huasteco; o huapango setentrional, interpetado polo conxunto setentrional e o huapango de mariachi.
A palabra huapango parece ser derivada do vocábulo náhuatl "cuauhpanco", que literalmente significa sobre a tarima; ou ben, pode ser unha deformación da palabra "fandango", que designa as festas nas cales se executa o son huasteco.
É moi popular nas rexiones fuastecas dos estados mexicanos de Veracruz, Hidalgo, San Luis Potosí, Tamaulipas, Querétaro e Puebla.
Huari

Huari (Wari en quechua) é a capital da provincia peruana de Huari (Departamento de Ancash). En 2005 tiña 4153 habitantes.
Está situada a 3149 metros de altura na vertente oriental da Cordillera Blanca, nas beiras do río Mosna, afluente indirecto do Marañón. A fundación española data de 1572 co nome de Santo Domingo de Huari del Rey pero a localidade é anterior, segundo a tradición local fundada por Juan Huarín.
Hub USB

Un Hub USB (tamén chamado concentrador USB) é un dispositivo que permite ter varios portos USB a partir dun só. Podería definirse como un distribuidor de portos USB. Ás veces veñen integrados no equipo informático, normalmente no teclado ou (máis raramente) no monitor. Existen hubs separados de moitas formas, algúns utilizando cables e outros conectándose directamente a un porto USB. Tipos de Hubs USB
Pola súa versión de USB
A versión USB dun hub condiciona o tipo de dispositivos que se poden conectar: USB 1. 0 ó 1. 1: Admite dispositivos "Low Speed" (velocidade de ata 1, 5 Mbit/s) e "Full Speed"
(velocidade de ata 12 Mbit/s). USB 2. 0: Ademais dos anteriores, admite dispositivos "High Speed" (velocidade de ata 480 Mbit/s).
Para poder usar dispositivos "High Speed", tanto o hub como o porto do ordenador ao que se conecta o hub deben ser USB 2. 0.
Polo seu tipo de fonte de alimentación
Sen fonte de alimentación ou "Bus-powered": Toma a enerxía a través do bus bus USB. Estes hubs poden ter catro portos como máximo, só admiten a conexión de dispositivos de baixo consumo(é dicir, que consuman menos de 100mA cada un, ata un máximo de 500mA en total do bus USB).
Con fonte de alimentación ou "Self-powered": Ten o seu propio alimentador externo. Non hai límite teórico para o número de portos neste tipo de hubs, pero e difícil atopar un con máis de oito portos.
Polo número de Portos
Un hub alimentado polo bus pode ter ata catro portos, mentres que un hub autoalimentado pode ter, teoricamente, ata 255 portos (porén, o número máximo de dispositivos conectables simultaneamente nun bus USB é de 127). A maioría dos hubs teñen catro ou sete portos.
Hugh David Politzer

Hugh David Politzer, nado en Nova York o 31 de agosto de 1949, é un físico teórico norteamericano. Compartiu o Premio Nobel de Física de 2004 xunto a David J. Gross e Frank Wilczek polo descubrimento da liberdade asintótica na cromodinámica cuántica. Traxectoria
Graduouse na Bronx High School of Science en 1966 e recibiu o seu título da Universidade de Míchigan en 1969 e o seu doutoramento en física na Universidade Harvard en 1974. No seu primeiro artigo publicado en 1973, Politzer describiu o fenómeno da liberdade asintótica: mentres máis próximos estean os quarks menor é a interacción forte entre eles; cando os quarks están extremadamente próximos a interacción nuclear entre eles é tan débil que se comportan case como partículas libres. A liberdade asintótica, descuberta independentemente case ao mesmo tempo por David Gross e Frank Wilczek, foi importante para o descubrimento da cromodinámica cuántica, a teoría das interaccións nucleares fortes. Con Thomas Appelquist, Politzer xogou un rol importante ao predicir a existencia do charmonium, unha partícula elemental composta dun quark encanto (charm) e o seu antiencanto. Os experimentadores chaman a isto partícula J/Ψ.
Politzer foi bolseiro júnior na Harvard Society of Fellows entre 1974 e 1977 para logo irse ao Instituto Tecnolóxico de California (Caltech) onde actualmente é profesor de física teórica. Traballou como actor menor na película Fat Man and Little Boy no rol dun físico.
Hugh Thomas

Hugh Thomas, nado en Windsor o 21 de outubro de en 1931 e finado en Londres o 6 de maio de 2017, foi un historiador hispanista das Illas Británicas. Traxectoria
Estudou na Universidade de Cambridge e na Sorbona de París. Deuse a coñecer con La Guerra Civil Española (Ruedo Ibérico, 1961). Tamén foi o biógrafo do empresario Eduardo Barreiros.
Hugh Trevor-Roper

Hugh Trevor-Roper, nado en Glanton o 15 de xaneiro de 1914 e finado en Oxford o 26 de xaneiro de 2003 foi un historiador británico. Está considerado unha autoridade para a Idade Moderna e especialmente nos estudos relacionados coa Alemaña nazi. Cursou estudos clásicos e historia moderna en Charterhouse School e Christ Church, en Oxford. Incómodo coa filoloxía, centrouse na Historia.
Hugo Boss

Hugo Boss é unha marca de roupa, así como tamén de produtos relacionados como perfumes e complementos, fundada en Metzingen, cerca de Stuttgart, Alemaña por Hugo Ferdinand Boss (1885-1948) nos anos vinte.
A marca está á venda en 6. 102 puntos de venda en 110 países. Historia
En 1923 Hugo Boss fundou en Metzingen un pequeno obradoiro de costura e roupa deportiva. En 1930, a empresa quebrou e o 1 de abril de 1931 Hugo Boss uniuse ao Partido Nazi (número de socio 508889), e así comezou a traballar para os nazis salvando a empresa producindo uniformes para os SA, SS e as Xuventudes Hitlerianas. Porén, os patróns foron feitos por Karl Dibich. En 1934, Boss comprou unha fábrica téxtil e de confección e trasladouse. En 1937, para Hugo Boss traballaban case un cento de persoas. Co inicio da segunda guerra mundial a súa fábrica foi declarada unha empresa militar importante e recibiu un pedido de uniformes da Wehrmacht. No período de 1940 a 1945 foron empregados uns 150 traballadores escravos, na súa maioría procedentes de Polonia e Ucraína, así como 30 prisioneiros de guerra franceses. Segundo o historiador alemán Henning Kober, os directivos da empresa eran "nazis confesos", Boss era grande admirador de Adolf Hitler, Hugo Boss tivo en 1945 no seu despacho unha fotografía súa con Hitler.
Nos xuízos de desnazificación de 1946, sobre a base da súa pertenza ao partido nazi, pola axuda financeira ás SS e os uniformes entregados ao partido nazi, incluso antes de 1933, Boss é considerado tanto un "activista" coma un "defensor e beneficiario do nazismo". Foi deixado sen dereitos de voto, sen capacidade para xestionar un negocio e multado con 100. 000 marcos.
En 1997 o nome da empresa apareceu relacionado con contas abandonadas en Suíza dos tempos dos nazis. En 1999 nos Estados Unidos avogados dos traballadores forzados e os seus familiares levaron aos tribunais á empresa. A empresa non fixo ningún comentario sobre estas demandas, pero reiterou que non ía "pechar os ollos ao pasado, senón máis ben tratar os temas de xeito aberto e sincero". A investigación foi patrocinada pola historiadora alemá Elisabeth Timm. Cando á empresa lle deron os resultados da investigación negáronse a publicalos. En decembro de 1999, acadouse un acordo entre o goberno alemán e un grupo de demandantes americanos, grupos xudeus e o goberno dos Estados Unidos para establecer un fondo de 5. 100 millóns de dólares, financiados a partes iguais pola industria alemá e o goberno alemán, para compensar aos traballadores escravos utilizados polos réxime nazi na segunda guerra mundial. Hugo Boss aceptou participar nese fondo, por un total que foi estimado por algunhas fontes como "arredor de 752. 000 euros", outros din que a empresa "finalmente pagou o mínimo ao fondo de compensación".
En setembro de 2013 o humorista e actor Russell Brand foi expulsado da gala dos premios ao "Home do ano" da revista GQ (patrocinada por Hugo Boss) por lembrar que Hugo Boss tiña feito uniformes para os nazis. Marcas
As súas principais fábricas están situadas en Esmirna (Turquía).
Hugo Obermaier

Hugo Obermaier, naceu en Regensburg (Alemaña) o 29 de xaneiro de 1877 e finado en Friburgo (Suíza) o 12 de novembro de 1946, foi un paleontólogo e prehistoriador alemán. Traxectoria
Fillo do inspector de escolas, Anton Obermaier, ordenouse como sacerdote secular en 1900, logo de terminar o seu pregraduado universitario. De 1901 a 1904 estuda arqueoloxía prehistórica, xeografía, xeoloxía, paleontoloxía, etnoloxía, filoloxía alemá e anatomía humana en Viena; obtendo o doutoramento cunha tese titulada Die Verbreitung des Menschen während des Eiszeitalters in Mitteleuropa (O hábitat do home durante a Idade de Xeo en Europa central). En 1908 cualificase como conferenciante na Universidade de Viena, dedicando o ano seguinte a esta actividade. En 1911 Obermaier, xunto Henri Breuil, foi designado para a cátedra vacante no recentemente fundado Instituto de Paleontoloxía Humana (Institut de Paléontologie Humaine) de París.
En España
En 1914, encontrándose en España, o inicio da primeira guerra mundial impídelle regresar a París, polo que permanece neste país estudando a arte prehistórica das covas da Cantabria. No 1916 publica en Madrid El Hombre Fósil e no 1918 nacionalízase español. Traballa desde 1916 no Museo Nacional de Ciencias Naturales de Madrid. En 1922 crease para el a cátedra de Historia Primitiva do Home na Universidade Central de Madrid, outorgándoselle un posto na Real Academia da Historia.
Nese mesmo ano de 1922, realiza unha viaxe a Galiza, dando unha serie de conferencias e publicando as Impresiones de un viaje prehistórico por Galicia no Boletín da Comisión Provincial de Monumentos de Ourense, t. IV (1923).
En 1936, estando en Oslo, representando a España no Congreso Internacional de Arqueoloxía Histórica e Protohistórica, coñece a situación da Guerra Civil polo que decide non volver a Madrid. En 1939 a pesar dos esforzos dos seus amigos, en especial o Duque de Alba, decide declinar o convite para ocupar de novo a súa cátedra ao saber que era reclamada por un dos seus estudantes máis capaces, o arqueólogo Julio Martínez Santaolalla.
Últimos anos
Acepta entón, alegando razóns de saúde unha cátedra na Universidade de Friburgo, onde permaneceu ata a súa morte en 1946, recibindo honras da Universidade. Foi autor de textos académicos de prehistoria e outras contribucións de carácter científico en diversas publicacións.
O 23 de xuño 1951 fundouse na Universidade de Regensburg unha asociación, que desde 1956 é nomeada "Sociedade Hugo Obermaier para o estudo da Idade do Xeo e o Paleolítico" ("Hugo Obermaier-Gesellschaft für Erforschung des Eiszeitalters und der Steinzeit"), a cal se mantén ata agora activa.
Hugo Rocha (escritor)

Hugo Rocha, nado no Porto en 1907 e finado na mesma cidad o 24 de febreiro de 1993, foi un xornalista e escritor protugués, autor de máis dunha decena de monografías de temática variada, desde novelas a libros de viaxes e ao espiritismo. Foi xornalista de O Comércio do Porto, do que foi director e ao que estivo ligado ata retirarse aos 74 anos. Traxectoria
Ingresou moi novo como xornalista na redacción de O Comércio do Porto, onde permaneceu até a súa retirada. En 1933 publicou o seu primeiro libro, de crónicas africanas, titulado Bayete e un volume de poemas titulado Rapsódia Africana. Logo no ano seguinte publicou un ensaio intitulado Espiritualismo e a novela O homem que morreu no deserto.
Ao longo das décadas seguintes publicou numerosas obras, incluíndo relatos de viaxes de carácter impresionista aos Azores, á illa de Madeira, á India Portuguesa e a Galiza. Tamén publicou algunhas novelas e varias obras sobre temas esotéricos e espiritismo.
A súa obra de viaxes máis destacada é un relato dun periplo por Galiza titulado Itinerário na Galiza, obra complementada en 1961 e 1963 con dous volumes titulados Encontros da Galiza. A obra recibiu unha excelente acollida na época. Colaborou no semanario Repórter X (1930-1935). Bibliografía seleccionada
Alén da vasta produción dispersa en xornais, Hugo Rocha é autor das seguintes obras: Bayete: crónicas africanas do Atlântico ao Índico, Porto: O Comércio do Porto, 1933
Rapsódia Africana ou Rapsódia Negra, 1933
Espiritualismo, 1934
O homem que morreu no deserto, 1934
Além-mar: comentários, ideias e aspectos, Porto: Artes e Letras, 1935
Primavera nas ilhas: crónicas dos Açores e da Madeira, Angra do Heroísmo: Livraria Editora Andrade, 1936
O Problema dos Fantasmas. Ensaio sobre certos aspectos da fenomenologia sobrenatural, Sociedade Portuense de Investigações Psíquicas, Porto, 1937
Jornalistas, Porto, 1946
Itinerário na Galiza, Porto, 1946
O enigma dos «discos voadores» ou a maior interrogação do nosso tempo, Porto: Edições AOV, 1951
Namastê: roteiro duma viagem a Goa, Agência Geral do Ultramar, Lisboa, 1953
Futebol: romance, Porto: Lello & Irmão, 1957
Outros Mundos/Outras Humanidades, 1958
Encontros da Galiza, 1961 e 1963
Hugo Theorell

Axel Hugo Theodor Theorell, nado en 1903 e finado en 1982, foi un científico sueco, gañador do Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina o 1955. Traxectoria
Nado en Linköping, estudou na Katedralskolan da súa cidade. En 1921 iniciou os estudos de medicina que rematou en 1924. Despois estudou bacterioloxía durante 3 anos no Instituto Pasteur en París baixo a dirección do Profesor Albert Calmette. En 1930 concluíu o seu doutoramento.
A súa carreira científica centrouse principalmente no estudo das enzimas. En 1955 recibiu o Premio Nobel pola descuberta do enzima de oxidación e dos seus efectos.
Huiyuan

Huiyuan (en chinés tradicional: 慧遠; en chinés simplificado: 慧远; en pinyin: Huìyuǎn; en Wade-Giles: Hui4-yüan3), nado en 334 e finado en 416 foi un mestre budista chinés que fundou o templo Donglin no monte Lu na provincia de Jiangxi e escribiu o texto Sobre por que os monxes non se inclinan perante os reis en 404. Naceu na provincia de Shanxi mais tras unha longa ensinanza budista acabou na provincia de Jiangxi, onde faleceu. Aínda que naceu no norte, marchou ao sur para vivir dentro das fronteiras da dinastía Jin oriental.
Huiyuan foi nomeado postumamente Primeiro Patriarca da Escola da Terra Pura do Budismo. Os seus discípulos inclúen a Huiguan (慧觀), Sengji (僧濟) e Faan (法安). Traxectoria
Huiyuan comezou a estudar o Zhuangzi e Laozi con curta idade, ademais das ensinanzas de Confucio. Porén, aos vinte e un anos foi convertido na provincia de Hebei polo budista Dao An, que era discípulo chinés dun misioneiro Kucha. Ouvir os sermóns de Dao An convenceu a Huiyuan a "deixar a familia" e embarcarse nunha vida de ensinanzas budistas. Posteriormente, converteuse en patriarca do templo Donglin (templo do Bosque Oriental) no monte Lushan. As súas ensinanzas eran varias, incluídos vinaya (戒律), meditación (禪法), abhidharma e prajna ou sabedoría. Aínda que Huiyuan non tomou a iniciativa no establecemento das relacións co mundo secular, tivo contactos coa corte e a aristocracia. Huiyuan foi convidado en dúas ocasións polo ditador Huan Xuan para participar nas discusións sobre o status do clero e Huiyuan defendeu a independencia do clero. Os membros das clases cultas foron vivir ao monte Lu como discípulos leigos de Huiyuan para formar parte da vida relixiosa. Ademais das súas ensinanzas e interacción cos seguidores leigos da fe budista, tamén mantivo correspondencia co monxe Kumarajiva.
No ano 402 organizou un grupo de monxes e xente leiga nunha seita Mahayana coñecida como Budismo da Terra Pura, sendo a Terra Pura o paraíso occidental do Buda Amitabha.
En 404, Huiyuan escribiu o tratado Sobre por que os monxes non se inclinan perante os reis (沙門不敬王者論). Este libro simbolizou os seus esforzos para afirmar a independencia política do clero budista das cortes dos monarcas. Ao mesmo tempo, era un texto relixioso e político que axudou a convencer os monarcas e ministros de estado de ideal confucianista que os seguidores do budismo non eran subversivos. Indicou que os budistas podían realizar boas tarefas no reino debido ás súas crenzas na retribución do karma e o desexo de volver nacer no paraíso. A pesar da reputación dos budistas de abandonar a familia a cambio da vida monástica, Huiyuan afirmou que "aqueles que gozan no camiño do Buda, invariabelmente primeiro serven os seus pais e obedecen os seus señores".
HumSat-D

HumSat-D é un satélite artificial da Universidade de Vigo lanzado o 21 de novembro de 2013 mediante un foguete Dnepr desde Dombarovskiy. Características
HumSat-D é un satélite tipo CubeSat feito pola Universidade de Vigo para formar parte do proxecto HumSat, consistente nunha constelación de satélites de comunicacións para dar cobertura a áreas do planeta sen a infraestrutura de telecomunicacións adecuada. O proxecto HumSat baséase na colaboración internacional e está respaldado pola ONU.
HumSat-D é un CubeSat estándar de 10 cm de lado e 1 kg de masa baseado no Xatcobeo. Non ten control de actitude nin propulsión e foi despregado desde o satélite UniSat 5. É o primeiro membro de proba da constelación HumSat e o "D" do seu nome quere dicir "demostrador". O obxectivo principal do satélite é educativo, proporcionando experiencia de primeira man aos estudantes que participaron na súa construción. O obxectivo secundario é validar o concepto de HumSat usando o subsistema HUMPL para recoller datos desde sensores en estacións terrestres, envialos ao satélite para gardalos a bordo e transmitilos cando sobrevoe unha estación de escoita.
As probas do satélite previas ao lanzamento para comprobar que era apto para o espazo fixéronse no Centro de Investigación e Tecnoloxía Espacial da Axencia Espacial Europea (ESTEC por ESA's Space Technology and Research Centre) nos Países Baixos. HumSat-D foi sometido a intensos ciclos de frío e calor nunha cámara de baleiro para simular o contraste térmico no espazo, permitindo atopar fallos que terían resultado na perda da misión e que foron resoltos coa asesoría da ESA.
Despois de varios meses en órbita o satélite xa recibira varios miles de comandos e descargara varios megabytes de telemetría durante os seus pases sobre Vigo, onde se reciben os seus sinais, co que se consideraron os obxectivos cumpridos.
Humane Society of the United States

A Humane Society of the United States ou HSUS (en galego, Sociedade Humana dos Estados Unidos) é unha organización con sede en Washington d. C centrada na promoción do benestar dos animais. É unha das maiores organizacións centradas no benestar dos animais no mundo, con 9, 5 millóns de membros e un orzamento de 103 millóns de dólares no 2006. En 2007 viron un incremento tanto en incorporación de membros coma en ingresos, con 10, 5 millóns de membros e un presuposto de 120 millóns de dólares.
Os fundadores de HSUS trataron de non de duplicar os esforzos de centos de sociedades locais que traballan para axudar aos animais. En lugar diso, decidiu facer fronte ás crueldades de alcance nacional, tratando de resolver os problemas de benestar animal mediante a aplicación de estratexias, recursos e solucións máis alá da capacidade das organizacións locais.
A HSUS foi fundada en 1954 polo xornalista Fred Myers e outras tres persoas. As maiores campañas de grupo teñen como obxectivos catro temas primarios: as granxas factoría de animais, os deportes e entretementos que implican violencia para cos animais e outras formas de crueldade con estes, o comercio de peles e as prácticas de caza deportiva.
HSUS publica Animal Sheltering, un magazine bimensual para profesionais do refuxio de animais. Tamén fai Rural Area Veterinary Services, un programa de servizos veterinarios gratuítos en comunidades empobrecidas.
Humanidade

Enténdese por humanidade o conxunto dos seres humanos. Está organizada segundo diversos criterios sociais e diferenciada doutras sociedades animais por características específicas que se atribúen ós humanos como a fala, o coñecemento propio ou a ironía. Ademais, é un concepto filosófico segundo o que os seres humanos tenden a compartir unha serie de características distintivas propias, que inclúen formas de pensar, sentir e actuar. Dito concepto foi evolucionando ó longo da historia, e incluíndo diversas controversias segundo as épocas. Dentro da filosofía occidental, as primeiras reflexións sobre o tema apuntan a Sócrates.
Na actualidade a humanidade está recoñecida no seu conxunto como entidade xurídica, e a UNESCO estableceu o concepto de Patrimonio da Humanidade. Concepto
Con frecuencia considérase que o termo concentra o que é humano, a esencia da humanidade. O termo é controvertido nese sentido: discútese se existe ou non dita esencia. Os argumentos sobre a natureza humana foron un piar da filosofía durante séculos, mantendo un vivo debate filosófico ate a actualidade. ​​​ Tamén segue a desempeñar un papel importante na ciencia, con neurocientíficos, psicólogos e científicos sociais chegando a afirmar resultados que subministran idea da natureza humana. ​​​​ A natureza humana contrástase tradicionalmente con características que varían entre os humanos, como as asociadas con culturas específicas. Os debates sobre a natureza humana están relacionados, aínda que diferenciados, cos debates sobre a importancia comparativa dos xenes e o medio ambiente no desenvolvemento da persoa ("natureza versus crianza").
Humanidades

Humanidades (do latín humanitas) son o conxunto de disciplinas relacionadas co coñecemento humano e a cultura. Distínguense das ciencias sociais no carácter ideográfico - estudo de particularidades sen crear leis ou postulados xerais – dos seus métodos de investigación.
As Humanidades están conformadas polas seguintes disciplinas de estudos: Arte e Historia da arte
Literatura e Literatura comparada
Historia
Teoloxía e Relixión
Filosofía
Filoloxía
Lingüística
Semiótica e
Semioloxía
Estas tres últimas son ás veces clasificadas coas ciencias sociais.
Nalgúns currículos universitarios, especialmente de universidades anglo saxoas, inclúese ás ciencias da información e á bibliotecoloxía dentro das Humanidades.
Nalgunhas clasificacións, como no caso de ciencias humanas, inclúese ás Humanidades e as ciencias sociais nun mesmo grupo.
Humanismo (filosofía)

O humanismo é unha actitude filosófica e ética que fai fincapé no valor e a axencia dos seres humanos, individual e colectivamente, e que polo xeral prefire o pensamento crítico e as probas (racionalismo, empirismo) sobre a aceptación de dogmas ou a superstición.
O significado do termo humanismo flutuou, segundo os movementos intelectuais sucesivos que se identificaron con el. Unha relación da evolución do significado da palabra humanismo desde o punto de vista dun humanista secular moderno é a dada por Nicolas Walter. Unha perspectiva similar, pero algo menos polémica, encóntrase en Richard Norman. Unha visión histórica e orientada filoloxicamente pódese ver en Vito Giustiniani.
En xeral, porén, o humanismo refírese a unha perspectiva que afirma algunha noción de liberdade e progreso.
Nos tempos actuais, os movementos humanistas están normalmente aliñados co secularismo e hoxe "humanismo" normalmente refírese a unha filosofía de vida non teísta centrada no poder dunha humanidade que mira cara á ciencia en vez cata ao dogma relixioso co fin de entender o mundo.
Humanismo renacentista

O Humanismo é unha manifestación ideolóxica e artística do Renacemento.
Os homes do Renacemento traballaron arreo no estudo das obras da antigüidade, explorando ruínas, salvando da destrución importantes manuscritos e relendo os exemplares que chegaron a Italia dende Constantinopla trala súa caída. Estes estudosos recibiron a protección de príncipes e Pontífices que estimularon as súas investigacións.
O estudo dunha cultura xurdida con antelación e á marxe da Igrexa fixo que no pensamento renacentista deixara de xirar en torno a Deus, como pasaba na Idade Media, para centrarse no Home e estima-los valores humanos: literatura, arte, ciencia, política. De aí o seu nome: Humanismo.
A exaltación destes valores e os descubrimentos xeográficos (España e Portugal) e técnicos crearon o orgullo e individualismo do home renacentista.
O Humanismo tivo, sobre todo, un carácter literario.
Humidade do solo

Denomínase humidade do solo á cantidade de auga por volume de terra que hai nun terreo.
A súa medición exacta realízase gravimetricamente, pesando unha mostra de terra antes e despois do secado.
A súa medición in vivo suscita máis dificultades, sendo o TDR e a sonda de neutróns os sensores con mellores respostas.
Para terreos salinos ou moi áridos, emprégase experimentalmente o SBIB capaz de medir a humidade do chan sen que lle afecten as súas características e con maior sensibilidade en terreo árido.
Para medidas a longo prazo tamén se empregan métodos manuais como bloques de xeso.