proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Rede neural

Unha rede neural pode referirse a un circuíto neural de neuronas biolóxicas ou a unha rede de neuronas artificiais no caso dunha rede neural artificial. As redes neuronais artificiais utilízanse para resolver problemas de intelixencia artificial (IA); modelan conexións de neuronas biolóxicas como pesos entre nodos. Un peso positivo reflicte unha conexión estimulante, mentres que os valores negativos significan conexións inhibitorias. Todas as entradas son modificadas por un peso e sumadas. Esta actividade denomínase combinación lineal. Finalmente, unha función de activación controla a amplitude da saída. Por exemplo, un intervalo aceptable de saída adoita estar entre 0 e 1, ou pode ser -1 e 1.
Estas redes neurais artificiais pódense utilizar para modelos preditivos, control adaptativo e aplicacións nas que poden ser adestradas mediante un conxunto de datos. A aprendizaxe automática resultante da experiencia pode ocorrer dentro das redes, o que pode derivar conclusións dun conxunto de información complexa e aparentemente non relacionada. Resumo
Unha rede neural biolóxica está composta por un grupo de neuronas conectadas quimicamente ou asociadas funcionalmente. Unha soa neurona pode estar conectada a moitas outras neuronas e o número total de neuronas e conexións nunha rede pode ser amplo. As conexións, chamadas sinapses, fórmanse normalmente de axóns a dendritas, aínda que son posibles as sinapses dendrodendríticas e outras conexións. Ademais da sinalización eléctrica, hai outras formas de sinalización que xorden da difusión de neurotransmisores.
A intelixencia artificial, a modelaxe cognitiva e as redes neuronais son paradigmas de procesamento da información inspirados na forma en que os sistemas neuronais biolóxicos procesan os datos. A intelixencia artificial e o modelo cognitivo tentan simular algunhas propiedades das redes neuronais biolóxicas. No ámbito da intelixencia artificial, as redes neuronais artificiais aplicáronse con éxito ao recoñecemento da fala, á análise de imaxes e ao control adaptativo, para construír axentes de software (para ordenadores e videoxogos) ou robots autónomos.
Historicamente, os ordenadores dixitais evolucionaron a partir da arquitectura de Von Neumann, e operan mediante a execución de instrucións explícitas mediante o acceso á memoria por parte de varios procesadores. Por outra banda, as orixes das redes neuronais baséanse nos esforzos por modelar o procesamento da información en sistemas biolóxicos. A diferenza do modelo de von Neumann, a informática de redes neuronais non separa a memoria e o procesamento.
A teoría das redes neuronais serviu para identificar mellor como funcionan as neuronas do cerebro e proporcionar a base para os esforzos para crear intelixencia artificial.
Rede persoal de aprendizaxe

Unha rede persoal de aprendizaxe é unha rede de aprendizaxe informal que consiste de xente que aprende interactuando e derivando coñecemento desde unha contorna persoal de aprendizaxe. Nunha rede persoal de aprendizaxe (RPA, ou PLN polas súas siglas en inglés, moito máis coñecidas), unha persoa fai unha conexión con outra persoa coa intención específica de que ocorra algún tipo de aprendizaxe debido á conexión.
As redes persoais de aprendizaxe comparten unha forte asociación co concepto de contorna persoal de aprendizaxe. Martindale & Dowdy describe unha contorna persoal de aprendizaxe como unha "manifestación dun proceso informal de aprendizaxe do aprendiz vía a web". Aspectos
De acordo coa teoría do conectivismo desenvolvida por George Siemens e Stephen Downes, o "epítome do conectivismo" é que os discentes crean concexións e desenvolven unha rede persoal que contribúe ó seu desenvolvemento persoal e profesional, e ó seu coñecemento. Recoñecemento oficial
A Unión Europea no seu Lifelong Learning Programme 2007–2013 ten recoñecido o potencial das RPA apoiando con presuposto o proxecto aPLaNet project (Autonomous Personal Learning Networks for Language Teachers/Redes persoais de aprendizaxe autónomo para mestres de lingua). O proxecto explica o valor dos RPA para o desenvolvemento profesional dos educadores de linguas.
Rede punto a punto

En telecomunicacións, unha rede punto a punto refírese a unha conexión de comunicacións entre dous puntos ou nós de comunicación. Un exemplo é unha chamada telefónica, na que os teléfonos están conectados entre si e o que di un interlocutor só o pode escoitar o outro. Isto contrasta cunha conexión de rede multipunto ou de broadcast, na que moitos nós poden recibir información transmitida por un só nó. Outro exemplo de ligazón de comunicación punto a punto son as liñas dedicadas.
O termo tamén se usa nas redes de ordenadores e na arquitectura de ordenadores para referirse a un fío ou outra conexión que liga só dous ordenadores ou circuítos, a diferenza doutras topoloxías de rede como os buses que poden conectar moitos dispositivos de comunicación.
A expresión Punto a punto ás veces abreviase como P2P. Este uso de P2P é conflitivo porque o significado máis frecuente é "peer-to-peer" no contexto de redes de intercambio de ficheiros ou outros protocolos de troco de datos entre pares.
Rede xerativa adversativa

As redes xerativas adversativas (RXAs), tamén coñecidas como GANs polas súas siglas en inglés (generative adversarial networks), son unha arquitectura de rede neural artificial introducida por Ian Goodfellow et al. en 2014. Estas redes constan de dúas sub-redes que compiten entre si: un xerador, que intenta crear datos falsificados (como imaxes, texto ou son) a partir dun ruído inicial, e un discriminador, que tenta distinguir entre os datos reais e os datos xerados artificialmente. Dado un conxunto de adestramento, as redes xerativas adversativas aprenden a xerar novos datos que comparten as mesmas características estatísticas que os datos do conxunto de adestramento. Por exemplo, unha GAN adestrada con fotografías de rostros de persoas aprende a crear novas imaxes que, á vista dun observador humano, poden chegar a ser indistinguibles das do conxunto de adestramento.
Redención Campesina

Redención Campesina foi un semanario editado en Santiago de Compostela entre 1919 e 1921. Historia e características
Subtitulado Semanario Social Anticaciquil, apareceu o 30 de decembro de 1919 como continuación de El Ideal Campesino. . Dirixido por Domingo Carreira Botana, posteriormente foi substituído por Adolfo Gómez Portela, o propietario e xerente era Ricardo García Otero, párroco de Aríns. Proclamábase "defensor de los intereses agrícolas de Conjo, Ames y otros Ayuntamientos". De tendencia social-católica, publicábase con censura eclesiástica. Cesou a súa publicación no verán de 1920, e volveu aparecer o 27 de outubro. Publicou artigos sobre cuestións sociais e información sobre mitins e actividade societaria na bisbarra. Apareceron algúns contos en galego. J. M. Palomares afirma que seguía publicándose en 1921.
Redes de Bravais

En xeometría e cristalografía as redes de Bravais son unha disposición infinita de puntos discretos cuxa estrutura é invariante baixo translacións.
Redimensionalización

Redimensionalización é o cambio parcial ou total de unidades dunha ecuación matemática por unha substitución adecuada de variables.
Redl ezredes

Redl ezredes (en alemán: Oberst Redl) é un filme húngaro de 1985 dirixido por István Szabó. A trama, ambientada no período anterior á primeira guerra mundial, segue o ascenso de Alfred Redl, un oficial no Imperio Austrohúngaro. Redl, de orixe humilde, ingresa na escola militar de neno e comeza unha ilustre carreira militar en virtude da súa lealdade á coroa. É nomeado xefe dunha unidade de recollida de intelixencia, pero a súa atracción polos homes finalmente provoca a súa caída. O guión, vagamente inspirado na obra do dramaturgo británico John Osborne, A Patriot for Me, recolle o aumento das tensións interétnicas en Austro-Hungría, que provocaron o asasinato en Saraxevo e a eventual desintegración do imperio. Está protagonizado por Klaus Maria Brandauer, Jan Niklas e Gudrun Landgrebe.
Foi escollido como candidato de Hungría para o Óscar ó mellor filme internacional na 59ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado. Sinopse
Alfred Redl, un neno ruteno procedente de Galicia no Imperio Austrohúngaro, gaña un nomeamento nunha prestixiosa academia militar a pesar de ser fillo dun campesiño. Á súa saída da casa, a súa nai incúlcalle eterna gratitude cara ao emperador Francisco Xosé I de Austria. Redl nunca debe esquecer que lle debe a súa prometedora carreira ao emperador. Personaxes
Klaus Maria Brandauer como Coronel Alfred Redl
Hans Christian Blech como Xeneral Von Roden
Armin Mueller-Stahl como Arquiduque Franz Ferdinand
Gudrun Landgrebe como Katalin Kubinyi
Jan Niklas como Coronel Kristóf Kubinyi
László Mensáros como Coronel Ruzitska
András Bálint como Capitán Dr. Gustav Sonnenschein
László Gálffi como Alfredo Velocchio
Dorottya Udvaros como Clarissa
Károly Eperjes como Tenente Jaromil Schorm
Róbert Rátonyi como Barón Ullmann
Flóra Kádár como irmá de Redl
Redstone MRLV

Redstone MRLV (onde MRLV é o acrónimo de Mercury-Redstone Launch Vehicle) foi o nome dun foguete suborbital derivado do mísil Redstone na súa variante Jupiter C. Características
O MRLV consistía nun mísil Redstone modificado para poder ser tripulado e levar no seu extremo unha cápsula Mercury. Entre os cambios feitos á versión do Redstone na que se basou (Jupiter C) estaban cambios na estrutura ao non ter que usar unha segunda etapa. Ademais volveue a usar alcohol como propelente orixinal xunto con osíxeno líquido en lugar de hidracina, como no Jupiter C, pola súa toxicidade. Engadiuse un tanque de nitróxeno adicional para presurizar o tanque de propelente ampliado, necesario polo menor impulso específico que proporciona o alcohol e polo tanto a necesidade de máis cantidade para obter o mesmo resultado. Engadiuse tamén un tanque adicional de peróxido de hidróxeno para alimentar a turbobomba do motor foguete. O sistema de guiado inercial simplificouse para mellorar a fiabilidade do foguete e constriuse un anel adaptador para facer de interface entre o foguete e a cápsula Mercury. Ademais usaba o modelo de motor máis recente para os foguetes Redstone, o A-7.
O foguete levou ao espazo en sendos voos suborbitais aos dous primeiros astronautas estadounidenses, Alan Shepard e Virgil I. Grissom, nas misións Mercury-Redstone 3 e Mercury-Redstone 4 respectivamente.
Reduced instruction set computing

Os ordenadores de conxunto de instrucións reducido ou reduced instruction set computer (RISC) son aqueles nos que as instrucións de código máquina teñen todas a mesma lonxitude, unha palabra por instrución, o número de instrucións adoita ser menor e apenas hai instrucións con modos de direccionamento distintos aos habituais. Historia
As primeiras arquitecturas de ordenadores RISC foron a IBM 801, de IBM; MIPS, da Universidade de Stanford; e RISC 1 e 2, da Universidade de California en Berkeley. Ao comezo, as arquitecturas de RISC só se usaban en ordenadores de alta gama, como estacións de traballo, pero a mediados da década de 1990 se comezaron a utilizar en ordenadores personais e, ao comezo do século XXI, se comezaron a utilizar en dispositivos móbiles.
Reducionismo

O reducionismo, en filosofía, é o nome dado a teorías correlatas que afirman, grosso modo, que obxectos, fenómenos, teorías e significados complexos poden ser sempre reducidos, a fin de explicalos, ás súas partes constituintes máis simples.
Reducionismo ontolóxico é a idea de que todo que existe faise dun pequeno número de substancias básicas que se comportan de forma regular. Comparar con monismo.
Reducionismo metodolóxico é a idea de que as explicacións, como as científicas, deben ser continuamente reducidas ás entidades máis simples posíbeis. A navalla de Occan é a base deste tipo de reducionismo.
Reducionismo teórico é a idea de que explicacións ou teorías antigas non son xeralmente substituídas por novas, e se as novas teorías son refinamentos ou reducións máis detalladas das antigas.
Reducionismo científico: ten sido usado para describir todas as ideas enriba no que se refire á ciencia, mais é máis frecuentemente usado para describir a idea de que todos os fenómenos poden ser reducidos a explicacións científicas.
Reducionismo lingüístico é a idea de que todo pode ser descrito nunha linguaxe cun múmero limitado de conceptos básicos, e a combinación destes. Son exemplos deste reducionismo o inglés básico e a linguaxe construída Toki Pona.
A expresión reducionismo ambicioso cuñouno Daniel Dennett para criticar as formas de reducionismo que tentan explicar moito con moito pouco.
Reducionismo analítico denomina os a priori que subxacen no reducionismo ontolóxico.
O oposto das ideas do reducionismo constitúe o holismo: a idea de que obxectos, fenómenos, teorías e significados teñen propiedades como un todo, que non son explicábeis a partir das propiedades das súas partes.
Redución (gastronomía)

En cociña chámase redución o proceso de concentración o espesamento dunha substancia líquida mediante evaporación ou ebulición. A finalidade da redución é que a salsa ou caldo posúa un sabor máis concentrado e logre "corpo". Denomínase así por reducirse o volume de líquido. A operación de redución faise a maioría das veces a lume intenso durante uns minutos. Usos
As preparacións máis comúns nas reducións son: Consomés, reducidos e clarificados procedentes de caldos
Gravies
Gastriques, salsas que inclúen mesturas de medios ácidos como o vinagre e medios doces
Salteados
Almibre
Reductio ad Hitlerum

Reductio ad Hitlerum, tamén coñecida como argumentum ad Hitlerum, reductio (ou argumentum) ad Nazium – para "redución (ou argumento) a Hitler (ou aos nazis)" – é unha moderna lóxica falacia. A expresión reductio ad Hitlerum foi creada polo filósofo político Leo Strauss, en 1950. A adopción desta falacia tamén é coñecida pola tradución inglesa de xogando a baza dos nazis.
A falacia xeralmente asume a seguinte forma: "Se Hitler (ou os nazis) apoiaban X, daquela X debe ser malo ou indesexábel".
O argumento ten un forte peso emocional e retórico, xa que en moitas culturas calquera relación con Hitler ou cos nazis é automaticamente condenada. A táctica é moitas veces utilizada para descualificar argumentos ou mesmo se emprega cando non hai máis argumentos, e tende a producir efectos máis agresivos que racionais nas respostas, desviando o foco do opoñente. Un subtipo desta falacia é comparar as intencións dun opoñente co Holocausto. Outras variantes inclúen comparación coa Gestapo (a policía secreta nazi), fascismo, totalitarismo e até mais vagamente co terrorismo.
Uha variante invertida da falacia pode asumir a seguinte forma: "Hitler foi contra X, por tanto X debe ser bo. " Historia do termo
A expresión reductio ad Hitlerum apareceu por vez primeira no libro Dereito Natural e Historia, do profesor da Universidade de Chicago Leo Strauss: Na secuencia deste movemento en dirección ao seu fin nós inevitabelmente deberemos alcanzar un punto alén do que a escena é escurecida pola sombra de Hitler. Infelizmente, isto non será feito sen dicir que, na nosa análise, é preciso evitar a falacia que nas últimas décadas foi frecuentemente utilizada en substitución á reductio ad absurdum: a reductio ad Hitlerum. Unha opinión non é refutada polo feito de ocorrer que ela fose compartida por Hitler. A expresión foi derivada do argumento lóxico denominado reductio ad absurdum. A variante de argumentum presta a súa forma do nome de varias falacias clásicas, como o argumentum ad hominem. Uso na cultura popular
O uso frecuente dese tipo de comparación durante discusión na época da Usenet levou á formulación dun proverbio titulado Lei de Godwin, cuñado por Mike Godwin en 1990, que postula que as analoxías que citan Hitler e os nazis teñen cada vez máis probabilidades de ser utilizadas canto maior é o tempo de discusión en liña.
O concepto da reductio ad Hitlerum é frecuentemente explorado nos medios de comunicación e por personaxes públicos. Exemplos: No episodio de South Park Chef Goes Nanners, a cidade quere mudar a súa bandeira, que é racista. Ned e Jimbo convencen o grupo local da Ku Klux Klan para posicionarse contra a bandeira da cidade coa esperanza de que os cidadáns invertan a súa posición de non apoiar todo o que o KKK apoia.
O alcalde de Valladolid, Francisco Javier León de la Riva, destacou ante a posibilidade de denunciar as persoas que incumprisen a Lei antitabaco, que "así empezaron cousas moi terribles na historia da humanidade, con denuncias duns a outros, primeiro buscaban aos xudeus, aquí denunciamos os fumadores". ""Primero buscaban a los judíos, aquí denunciamos a los fumadores"". 2011. Consultado o 17 de xaneiro de 2011.
Redundancia

Redundancia en lingüística é un fenómeno que consiste en repetir unha información (semántica ou lingüística) sen necesidade: Un exemplo do primeiro caso é a construción Reises, que procede de Rei. Se o plural de Rei xa é Reis, non é preciso volver engadirlle un morfema sufixo de plural, e polo tanto Rei-s-es é unha redundancia;
No caso da secuencia eu estou, o morfema -ou do verbo volve a repetir a persoa "primeira do singular" que xa aparece no pronome. A este tipo de redundancia gramatical necesaria denomínaselle concordancia.
Redwashing

Redwashing (do inglés red, vermello, e whitewash, branquear ou encubrir), lavado vermello ou lavado de imaxe vermello é unha forma de propaganda na que discursos de esquerda son usados de maneira enganosa para promover a percepción de que unha organización, empresa ou persoa está comprometida coa igualdade social.
Trátase dunha práctica común entre partidos políticos de dereita, de centro ou liberais durante actos públicos, en especial durante o período electoral. Nos seus discursos afirman favorecer a igualdade, por exemplo, apoiando a loita contra a pobreza ou defendendo as mesmas oportunidades para toda a cidadanía. Con todo, unha vez alcanzado o goberno promoven contrariamente unha maior desigualdade social.
En ocasións o termo redwashing utilízase tamén para denominar a práctica de desprestixiar unha determinada organización ou partido político que realmente defende a igualdade social. Nestes casos, búscase deslexitimar o argumentario destes colectivos ao presentalo como extremista ou obsoleto, buscando dar a impresión de que é unha ideoloxía de esquerdas perigosa para o conxunto social e en contraposición a outro ideario que se evidencia como máis razoable.
Reel

O reel é un tipo de danza popular. É a forma máis popular na música de Irlanda e é a máis interpretada nas reunións informais de músicos (sessions), seguida a nivel de popularidade por giga, hornpipe, polca e outras estruturas aínda menos coñecidas.
Os reels teñen un ritmo vivo e solen interpretarse a velocidade rápida. Teñen unha estrutura cuaternaria polo xeral en compás de catro por catro e solen compoñerse de dous partes A e B de oito compases cada unha. As dúas partes repítense nos reels dobres (AABB) ou interpretanse seguidas nos reels sinxelos (ABAB). É freconte repitir estas secuencias dous ou máis veces e enlazar un reel en secuencia con outro ou outros temas diferentes. Adóitase acentuar as partes pares febles do compás creando un swing moi característico. Existen diferentes maneiras de interpretalos variando segundo as zonas e os intérpretes, con máis ou menos adornos, maior ou menor ligado nas notas, maior intensidade no swing etc.
RefSeq

A base de datos RefSeq (Reference Sequence, Secuencia de referencia) é unha colección de acceso aberto, anotada e revisada de secuencias de nucleótidos (de ADN e ARN) dispoñibles publicamente e dos seus produtos proteicos. Esta base de datos está sendo desenvolvida polo NCBI (National Center for Biotechnology Information dos Estados Unidos), e, a diferenza de GenBank, proporciona soamente un só rexistro para cada molécula biolóxica natural (é dicir, ADN, ARN, ou proteína) para organismos que van desde os virus ás bacterias e os eucariota.
Para cada organismo modelo, RefSeq pretende proporcionar rexistros separados e ligados do seu ADN xenómico, os transcritos dos xenes e as proteínas que se orixinan a partir deses transcritos. RefSeq está limitada a organismos para os cales hai datos suficientes (había datos de máis de 66. 000 organismos especificamente “nomeados" en setembro de 2011), mentres que GenBank inclúe secuencias de calquera organismo do que se envíe información (aproximadamente 250. 000 organismos especificamente nomeados). Categorías de RefSeq
Para mís detalles e máis categorías ver Táboa 1 en Capítulo 18 do libro The Reference Sequence (RefSeq) Database.
Refactorización

A refactorización (do inglés Refactoring) é unha técnica da enxeñería do software para reestruturar un código fonte, alterando a súa estrutura interna sen cambiar o seu comportamento externo.
Realízase a miúdo como parte do proceso de desenvolvemento do software: os desenvolvedores de software alternan a inserción de novas funcionalidades e casos de proba coa refactorización do código para mellorar a súa consistencia interna e a súa claridade. As probas aseguran que a refactorización non cambia o comportamento do código.
Refectorio

Refectorio é o cuarto que nas comunidades relixiosas e nalgúns colexios se emprega como comedor. Todos os mosteiros adoitan ter un refectorio onde os freires fan o xantar, e xeralmente ten forma rectangular, e se acha situado na galería oposta á igrexa. Disposición
As mesas están aliñadas ao longo das paredes. Os monxes instálanse segundo o seu rango de antigüidade; a mesa do prior, na cabeceira, presida ás demais. Os xantares desenvólvense en silencio, roto tan só polas lecturas da Biblia que realizan, xeralmente desde un púlpito, por un dos freires. Adóitase acceder a esta sala polo claustro ou dende a cociña.
É unha sala bastante importante xa que os monxes pasan moito tempo nela a comer, cear ou almorzar. É crucial o silencio durante os xantares para non interromper a lectura da Biblia, de xeito que mentres os freires congregados alimentan os seus corpos coa comida, alimentan así mesmo a súa alma coa palabra de Deus. Usos
Todos os relixiosos encóntranse nesta gran sala para as dúas (ou tres) comidas do día. Antes de pasar ao refectorio os monxes lavan as mans e entran en silencio, pregan en voz alta antes de tomar asento e mentres comen escoitan as lecturas.
Referendo constitucional do Camerún de 1958

O referendo sobre a nova constitución de Francia celebrouse no Camerún francés o 28 de setembro de 1958, sendo parte dun referendo que incluía a toda a Unión Francesa. A nova constitución implicaba que o territorio pasaría a formar parte da nova Comunidade Francesa de ser aceptado no referendo, ou resultaría na independencia do territorio se fose rexeitado. Foi aprobado polo 96, 6% dos votantes.
Referendo de autodeterminación de Tokelau de 2006

Entre o 11 e o 15 de febreiro de 2006 celebrouse un referendo de autodeterminación en Tokelau, supervisado pola Nacións Unidas. A proposta mudaría o status de Tokelau dun territorio non incorporado de Nova Zelandia a un estado autónomo en libre asociación con Nova Zelandia, semellante ás Illas Cook e Niue. Porén, aínda que o 60% dos votantes votou a prol, era precisa unha maioría de dous terzos para que a proposta prosperase.
A maioría dos tokelauanos residen en Nova Zelandia e non podían votar no referendo, de acordo coa práctica estándar dos votos obrigatorios das Nacións Unidas sobre autodeterminación. Porén, as preocupacións desta comunidade puideron influír nos que tiñan dereito a votar, contribuíndo así no fracaso do referendo.
A aprobación do referendo eliminaría a Tokelau da lista de territorios non autónomos das Nacións Unidas, xa que as Illas Cook e Niue foron eliminadas desta lista cando se lles concedeu o autogoberno en 1965 e 1974 respectivamente. Consecuencia
O Ulu (xefe de goberno) saínte de Tokelau Pio Tuia suxeriu en febreiro de 2006 que, dado que a votación non pasou por unha marxe tan pequena, é probable que a cuestión se revisase dentro duns anos. En xuño de 2006, o seu sucesor Kolouei O'Brien anunciou que o Fono acordara realizar un referendo semellante de novo a finais de 2007 ou principios de 2008; ao final, decidiuse celebrar un segundo referendo de autodeterminación en outubro de 2007.
Un resultado non intencionado dos recentes esforzos das Nacións Unidas para promover a descolonización en Tokelau foi a reaparición dunha reclamación tokelauense sobre a Atol Swains, que forma parte legalmente da Samoa Americana, ata agora un problema un tanto inactivo.
Referendo de autodeterminación de Tokelau de 2007

En outubro de 2007 celebrouse un referendo de autodeterminación en Tokelau. O referendo celebrouse o 20 e entre o 22 e o 24 de outubro, e o autogoberno finalmente foi rexeitado. Se tivese éxito, o referendo tería cambiado o estado de Tokelau dun territorio non incorporado de Nova Zelandia a un estado autónomo en libre asociación con Nova Zelandia, semellante ás Illas Cook e Niue. Porén, o referendo requiría dous terzos dos votos positivos para aprobar, e o "si" quedou por debaixo do total requirido por 16 votos.
O referendo estaba aberto aos tokelauenses de 18 ou máis anos, con 789 persoas con dereito a voto. Era necesaria unha maioría de dous terzos dos votantes para que o resultado do referendo fose aceptado.
Despois do estreito fracaso do primeiro referendo deste tipo en 2006, decidiuse que se celebraría outro referendo a finais do ano seguinte. Os líderes de Tokelau consideraron que as preocupacións entre os expatriados de Tokelau foron un factor decisivo para o fracaso do referendo de 2006, aínda que non tiñan dereito a votar, e aseguráronlles que non perderían os seus dereitos a regresar a Tokelau se o referendo de 2007 se tivese aprobado. No referendo de 2007 houbo un 23% máis de persoas con dereito a voto ca no do ano anterior. Datas
O calendario foi: 20 de outubro: Apia, Samoa (votación no exterior). 63 votos emitidos.
22 de outubro: Fakaofo
23 de outubro: Nukunonu
24 de outubro: Atafu Consecuencias
Se a proposta tivese éxito, teríase fixado unha data, moi probablemente a mediados de 2008, para o "día do autogoberno". Porén, a proposta fracasou de novo por unha marxe aínda menor: serían necesarios 16 votos máis a prol do "si" para aprobala. É posible que o tema volva ser votado no futuro; o líder do maior grupo de tokelauanos de ultramar (a comunidade tokelauense no val de Hutt en Nova Zelandia) Henry Joseph pediu outra votación dentro de dous anos, coa aprobación necesaria cambiando a maioría simple.
Referendo de autonomía de Galicia de 1936

O referendo de autonomía de Galicia de 1936 celebrouse o 28 de xuño, no que votou o 74, 56% do censo electoral (1343135 electores inscritos), cunha alta participación para a época. Dos 1000963 votos emitidos, 993351 foron a prol (o 99, 24%), 6161 en contra e 1451 en branco. Detalle dos resultados
Resultados detallados por provincias Entrega do Estatuto en Madrid
O 15 de xullo de 1936, unha comisión en representación do Comité Central da Autonomía de Galicia entregaba ó Presidente das Cortes, Diego Martínez Barrio, o texto do Estatuto aprobado en referendo. Esta comisión estaba formada por unha nutrida representación de parlamentarios e políticos galegos, entre os que se encontraban Bibiano Fernández Osorio-Tafall e Enrique Rajoy Leloup (representando o Comité), os presidentes das catro xestoras provinciais (en función de Deputacións), os alcaldes das catro capitais de provincia e mailos de Santiago, Vigo, Ferrol e Viveiro e un grupo de deputados galegos da Fronte Popular (Castelao, Elpidio Villaverde, Fernández de la Vega, Ramón Beade, Alfredo Somoza, Celestino Poza, Guiance Pampín etc. ).
En calquera caso, o estoupido da Guerra Civil o día 18 rematou brusca e definitivamente o proceso. O estatuto galego nunca chegou a entrar en vigor por mor do triunfo do bando nacional en Galicia tras o Golpe de Estado.
Referendo de independencia

Un referendo de independencia é un tipo de referendo no cal os residentes dun territorio deciden se o territorio debería converterse nun estado soberano independente. Un referendo de independencia cuxo resultado é maioritario á independencia non sempre implica a independencia en última instancia. Procedemento
Un referendo de independencia tipicamente xorde após o éxito político dos nacionalistas nun territorio. A celebración do referendo pode ser impulsada por partidos ou políticos con ideoloxías separatistas, ou pola presión de organizacións nacionalistas.
Referendo de independencia de Armenia de 1991

O referendo de independencia de Armenia de 1991 (en armenio: Հայաստանի անկախության հանրաքվե) celebrouse o 21 de setembro de 1991 para determinar a súa independencia da Unión Soviética. O resultado foi un 99, 5% dos votos a prol da independencia e unha participación do 95%. Despois do referendo declarouse a independencia o 23 de agosto de 1990. O país converteuse oficialmente nun país independente o 23 de setembro de 1991.
Referendo de independencia de Azerbaidján de 1991

O referendo de independencia de Azerbaidján de 1991 celebrouse o 29 de decembro tres días despois da disolución da Unión Soviética, no que votou o 95, 3% do censo electoral (3936174 electores inscritos), cunha alta participación para a época. Dos 3751174 votos emitidos, 3735398 foron a prol (o 99, 8%), 9068 (o 0, 2%) en contra e 6708 en branco. Foi aprovado por 99, 89% dos electores. 99. 5% dos electores votaron a favor da independencia, cunha participación de 95. 3%. Resultados
Referendo de independencia de Cataluña de 2017

O referendo sobre a independencia de Cataluña é un referendo de carácter vinculante sobre a independencia e a creación dun Estado catalán. Celebrouse o 1 de outubro de 2017. Foi organizado polo goberno catalán, formado tras as eleccións nas que os defensores do referendo teñen maioría no Parlamento de Cataluña. Porén, o Goberno do Reino de España opúxose á súa celebración e non deu por válido o resultado da votación. Historia
Maioría parlamentaria prorreferendo
O 27 de setembro de 2015 realizáronse as eleccións ó Parlamento de Cataluña. Estas eleccións deron unha maioría de forzas políticas prorreferendo (Junts pel Sí, Catalunya Sí que es Pot e Candidatura d'Unitat Popular - Crida Constituent) e fixo posible a creación dun goberno prorreferendo.
Anuncio do referendo
O anuncio da convocatoria deste referendo realizouno o presidente Carles Puigdemont, o 28 de setembro de 2016 dende o Parlamento de Cataluña, como resultado do bloqueo realizado polo Goberno de España. Tamén se fixo público que a arquitectura do referendo e a súa organización sería responsabilidade do vicepresidente, Oriol Junqueras, e o conselleiro de Asuntos exteriores e de Relacións Institucionais e de asuntos Exteriores e de Transparencia, Raül Romeva.
Anuncio da data e pregunta do referendo
O 9 de xuño de 2017, o Goberno de Cataluña, xunto con todos os membros independentistas do Parlamento de Cataluña, anunciou a data e pregunta para o referendo nunha cerimonia solemne no Pati dels Tarongers do Palau de la Generalitat. A pregunta será: "Quere que Cataluña sexa un Estado independente en forma de república? " e será feita nas tres linguas oficiais faladas en Cataluña (en catalán, español e aranés). A data fixada para o referendo, foi o 1 de outubro de 2017.
Referendo de independencia de Chile de 1817

O referendo na independencia de Chile celebrouse o 15 de novembro de 1817. Despois da batalla de Chacabuco, Bernardo O'Higgins foi nomeado director supremo e propuxo un plebiscite para coñecer a vontade do pobo. Esta proposta de independencia acadou unha gran maioría grande. A administración de Higgins declarou a independencia o 16 de febreiro de 1818.
Referendo de independencia de Escocia de 2014

O goberno de Escocia, presidido por Alex Salmond, propuxo o 10 de xaneiro do 2012 a celebración dun referendo de independencia de Escocia, que se celebraría a máis tardar en 2014.
O goberno británico presidido por David Cameron declarou o mesmo xaneiro de 2012 que o referendo debería convocarse antes de 18 meses e que tería que contar coa aprobación expresa do Parlamento británico para ser legal. O referendo foi precedido da aprobación dunha lei que permitiu a celebración da consulta vinculante que permitiría a independencia efectiva de Escocia do Reino Unido.
Os plans para celebrar a consulta remóntanse ao 2009, cando se programaron unha serie de consultas entre diferentes axentes escoceses para acadar os apoios políticos necesarios. O programa lexislativo que habería de permitir o referendo foi unha peza central das propostas lexislativas do Partido Nacional Escocés durante os anos 2009 e 2010, así como durante a campaña electoral para as eleccións ao Parlamento de Escocia de 2011, nas cales conseguiron uns resultados excelentes e a maioría absoluta no Parlamento de Escocia.
A idade legal para votar no referendo foi situada nos 16 anos no canto dos 18 habituais noutras eleccións en Escocia e no Reino Unido.
O referendo celebrouse o 18 de setembro do ano 2014 cun resultado favorable a unión co resto do Reino Unido cunha alta participación do 84'59% do censo. Os votos contrarios á independencia acadaron o 55'3% contra o 44'7% que votou a favor de se converter nun estado independente. Como consecuencia da derrota o primeiro ministro escocés, Alex Salmonds, dimitiu do cargo.
A pesar do resultado negativo á independencia, a importante cantidade de votos a prol da mesma fixo que o parlamento británico e o escocés pactasen un aumento das competencias deste último que se plasmaron na reforma da chamada lei de Escocia no ano 2016.
Tras o referendo sobre a permanencia na UE do Reino Unido, no que a maioría do pobo británico decidiu marchar da UE, o goberno escocés veu en pedir un novo referendo pola independencia de Escocia xa que en tódolos distritos electorais escoceses gañara a opción da permanencia na UE. Antecedentes
Non existen precedentes dun referendo de independencia realizado en Escocia. En 1979 realizouse un referendo para reinstaurar a asemblea lexislativa de Escocia trala súa suspensión en 1707 que non prosperou, mais que saíu favorable nunha nova consulta levada a cabo en 1997, o que supuxo a recuperación do Parlamento escocés.
Referendo de independencia de Eslovenia de 1990

O referendo de independencia de Eslovenia de 1990 celebrouse na República Socialista de Eslovenia (daquela parte da República Federal Socialista de Iugoslavia) o 23 de decembro de 1990. Tanto a coalición gobernante de centro-dereita como a oposición de esquerda apoiaron a realización do referendo e fixeron un chamamento aos votantes a apoiar a independencia de Eslovenia.
Aos votantes fíxoselles a pregunta: "Debería a República de Eslovenia converterse nun estado soberano e independente? " (en esloveno: Ali naj Republika Slovenija postane samostojna in neodvisna država? ). O Parlamento de Eslovenia estabeleceu un limiar para a validez do plebiscito no 50% e mais un de todos os votantes inscritos.
Había 1. 499. 294 persoas inscritas no censo con dereito a voto. Porén, 42. 274 persoas non puideron votar porque estaban traballando no estranxeiro ou participando no servizo militar ou exercicios militares, o que reduciu o electorado a 1. 457. 020. Resultados
O 26 de decembro os resultados do referendo foron proclamados oficialmente por France Bučar na Asemblea Nacional. O 88% dos inscritos (95% dos participantes) votaron a prol da independencia, superando polo tanto o limiar. O 4% votou en contra da independencia, mentres que o 1% emitiu papeletas non válidas e o 0, 1% devolveu as súas papeletas sen usar. O 7% do potencial electorado non participou nas eleccións. Consecuencias
O anuncio de Bučar obrigou ás autoridades eslovenas a declarar a independencia do país nun prazo de seis meses. O 25 de xuño de 1991 aprobouse a Carta Constitucional Básica sobre a Independencia e Soberanía da República de Eslovenia e a independencia foi declarada o día seguinte, o que levou á guerra dos Dez Días.
Referendo de independencia de Liberia de 1846

O 27 de outubro de 1846 celebrouse un referendo de independencia en Liberia. O resultado foi dun 52% a prol da independencia, a cal se declarou o 26 de xullo de 1847.
A American Colonization Society (ACS) estabelecera a colonia de Liberia en 1817, cun gobernador nomeado. Os británicos non recoñecían os costumes liberianos xa que a colonia non era independente e durante mediados do século XIX houbo continuos enfrontamentos entre o goberno liberiano e os comerciantes británicos de Serra Leoa polo pago de impostos. Os comerciantes liberianos argumentaban que o país non tiña dereito a impoñer impostos.
Despois da independencia, unha constitución que fora acordada o 26 de xullo de 1847 foi aprobada nun referendo en setembro. Lembranza
O 26 de xullo celébrase en Liberia como o día da independencia. Nos Estados Unidos, os liberianos utilizan esta data como punto de inflexión da súa relación entre os Estados Unidos e Liberia. No plano nacional, o Día da Independencia de Liberia é un dos festivos máis recoñecidos e celebrados, xunto co Aninovo, o Día dos Pioneiros, o Día das Forzas Armadas, o Día da Liberación Africana, o Día da Bandeira e o Día de Acción de Grazas.
Referendo de independencia de Montenegro de 2006

O 21 de maio de 2006 celebrouse un referendo de independencia en Montenegro. Foi aprobado polo 55, 5% dos votantes, superando por unha estreita marxe o limiar mínimo do 55% preciso para a aprobación. Contra o 23 de maio, os resultados preliminares do referendo foron recoñecidos polos cinco membros permanentes do Consello de Seguridade das Nacións Unidas, o que suxiriu un recoñecemento internacional xeneralizado se Montenegro chegase a ser formalmente independente. O 31 de maio a comisión do referendo confirmou oficialmente os resultados do referendo, verificando que o 55, 5% dos votos válidos eran a prol da independencia. Dado que os votantes cumpriron o controvertido limiar esixido do 55% de aprobación, o referendo incorporouse a unha declaración de independencia durante unha sesión parlamentaria extraordinaria o 31 de maio. O Asemblea da República de Montenegro fixo unha Declaración formal de Independencia o sábado 3 de xuño.
En resposta ao anuncio, o goberno de Serbia declarouse a sucesor legal e político de Serbia e Montenegro, e que o propio goberno e parlamento de Serbia axiña adoptarían unha nova constitución. Os Estados Unidos, a China, Rusia e as institucións da Unión Europea expresaron todas as súas intencións de respectar os resultados do referendo.
Referendo de independencia de Nova Caledonia de 2018

O referendo de independencia de Nova Caledonia celebrouse o 4 de novembro de 2018. Os votantes puideron escoller se desexaban permanecer como parte de Francia ou se se convertían nun país independente e finalmente gañou a opción do non. O goberno e as autoridades de Francia declararon que recoñecerían e aplicarían o resultado do referendo. Nova Caledonia tivo a oportunidade de votar de novo en 2020 e 2021 despois de que un terzo do asemblea local apoiase a celebración. Contexto
Segundo o Acordo de Numea, un segundo referendo de independencia tería que celebrarse a máis tardar en novembro de 2018.
Referendo de independencia de Nova Caledonia de 2020

O referendo de independencia celebrouse en Nova Caledonia o 4 de outubro de 2020. Inicialmente previsto para o 6 de setembro, pospúxose ao 4 de outubro por mor da pandemia por coronavirus de 2019-2020. Os electores puideron escoller entre continuar como parte de Francia ou converterse nun país independente. Finalmente, a independencia foi rexeitada polo 53, 26% dos votos. Contexto
Segundo o acordo de Numea de 1998, os neocaledonios poden levar a cabo até tres referendos de independencia; o primeiro en 2018, e despois dous máis en 2020 e en 2022, no caso de que os anteriores tivesen un resultado negativo. O primeiro celebrouse en novembro de 2018, co resultado sendo contrario á independencia por 56-44%.
En 2019, os membros da Unión Caledonia, Futuro con Confianza, a Fronte de Liberación Nacional Kanak Socialista e a Unión Nacional para a Independencia pediron que se levase a cabo outro referendo.
Referendo de independencia de Nova Caledonia de 2021

O referendo de independencia celebrouse en Nova Caledonia o 12 de decembro de 2021. A votación foi a terceira e última que se celebrou segundo os termos do Acordo de Nouméa, despois das votacións de 2018 e 2020, nos cales a independencia foi rexeitada nun 57% e 53% respectivamente.
Debido a que o referendo tivo lugar no medio dun boicot dos partidos independentistas, os resultados foron extremadamente desequilibrados a prol do status quo: os votantes rexeitaron de forma abafadora a independencia, cun 96% de votos en contra e un 4% a prol da independencia. A poboación indíxena kanaka boicoteou o referendo xa que os seus líderes pediran o aprazamento da votación por mor da pandemia de COVID-19 que afectou Nova Caledonia dende setembro de 2021 e causou un total de 280 mortes. Os líderes tamén salientaron que os rituais de loito kanaka duraron até un ano. Facendo fincapé en que o gromo diminuíu significativamente a mediados de novembro, os activistas antiindependentistas acusaron aos partidarios da independencia de usar a pandemia para xustificar o aprazamento dun referendo que temían perder, xa que Francia xogou un papel na recuperación da pandemia co envío de médicos e doses de vacina, ademais de inxectar dez mil millóns de francos CFP na economía local.
A participación estimouse en só o 44% do electorado, fronte ao 86% no referendo de 2020. Temendo disturbios, o goberno francés despregou 2. 000 militares en Nova Caledonia para a votación, que acabou realizándose de forma pacífica.
Referendo de independencia de Osetia do Sur de 2006

O 12 de novembro de 2006 celebrouse un referendo de independencia na república non recoñecida de Osetia do Sur, anteriormente óblast autónomo dentro da República Socialista Soviética de Xeorxia, coa súa capital en Tskhinvali. Referendo
Os votantes no referendo de independencia organizado por Tskhinvali responderon á pregunta: "Debería a República de Osetia do Sur manter o seu status actual de Estado Independente e ser recoñecida pola comunidade internacional? "
Paralelamente ao referendo e ás eleccións, o movemento de oposición de Osetia, apoiado por Xeorxia]], organizou as súas propias eleccións en Eredvi, habitada por xeorxianos étnicos, nas que participaron cinco candidatos presidenciais osetios contrarios a Eduard Kokoity. No referendo alternativo, os votantes responderon á seguinte pregunta: "Debería Osetia do Sur comezar discusións con Tbilisi sobre un estado federal que a unifique con Xeorxia? " Segundo a Comisión Electoral das Eleccións Alternativas, 42. 000 votantes acudiron ás eleccións celebradas nos territorios baixo control xeorxiano, pero Tskhinvali afirmou que os electores eran só 14. 000. Dmitry Sanakoyev foi elixido polo 88% dos votantes como presidente alternativo de Osetia do Sur. Resultados
O 13 de novembro de 2006, a Comisión Electoral Central de Osetia do Sur anunciou os resultados do referendo. O 99% dos votantes apoiou a independencia, cunha participación electoral do 95%.
Referendo de independencia de Timor Leste de 1999

O 30 de agosto de 1999, celebrouse un referendo de independencia en Timor Leste, organizado pola Misión das Nacións Unidas. A orixe do referendo radicou na solicitude que o presidente de Indonesia, B. J. Habibie, fixo ao secretario xeral das Nacións Unidas, Kofi Annan, o 27 de xaneiro de 1999, para que as Nacións Unidas celebrasen un referendo, polo que Timor Leste podería elixir entre calquera unha maior autonomía dentro de Indonesia ou a independencia.
Os electores rexeitaron a proposta de autonomía especial, o que levou á súa separación de Indonesia. Isto levou á violencia masiva e á destrución de infraestruturas en Timor Oriental, antes de que o Consello de Seguridade das Nacións Unidas ratificase a resolución o 15 de setembro para a formación dunha forza multinacional (INTERFET) para ser enviado inmediatamente a Timor Oriental para restabelecer a orde e a seguridade e poñer fin á crise humanitaria. Timor Leste acadaría oficialmente a independencia recoñecida o 20 de maio de 2002.
Referendo de independencia de Transnistria de 2006

O 17 de setembro de 2006 celebrouse un referendo dobre en Transnistria. Os votantes foron preguntados se aprobaban da posibilidade de renunciar á independencia e a súa posible integración con Moldova, ou de maneira alternativa manterse independente para unha integración futura posíbel á Federación Rusa.
Os resultados do referendo non foron recoñecidos internacionalmente. Resultados
Independencia e potencial integración futura en Rusia
Do total de 394. 861 votantes rexistrados, a participación electoral foi do 78, 6%, substancialmente máis do 50%+1 que esixe a lei para validar o referendo.
O día do referendo, non se permitiron enquisas a menos de 25 metros dos colexios electorais, para evitar influír na votación.
Referendo de independencia do Kurdistán iraquí de 2017

O referendo sobre a independencia do Kurdistán iraquí, tamén coñecido como Kurdistán do sur (Bashur en lingua kurda) para o pobo kurdo que defende a integración dos diferentes territorios nun só, o Kurdistán, é un referendo non vinculante que se celebrou o 25 de setembro de 2017 no Kurdistán iraquí e que incluíu as áreas de Kirkuk, Makhmour, Sinjar e Kanakin. A organización do referendo recaerá sobre o Goberno Rexional do Kurdistán (coñecido como KRG polas súas siglas en inglés), presidido por Masud Barzani, quen anunciou o referendo o 7 de xuño de 2017 co apoio da maioría dos partidos políticos da rexión: Partido Democrático do Kurdistán (KDP), Unión Patriótica do Kurdistán (PUK), Unión Islámica do Kurdistán (KIU), Movemento Islámico do Kurdistán (KIM), Partido Comunista do Kurdistán, Partido dos Obreiros do Kurdistán, Partido do Desenvolvemento e a Reforma do Kurdistán, a lista dos turcománs de Arbela, Fronte Turcomá Iraquí, Movemento Democrático Turcomán no Kurdistán, a lista armenia do Parlamento do Kurdistán, Movemento Democrático Asirio e o Consello Popular Caldeo-Siríaco-Asirio.
O anuncio dunha data concreta demorouse por mor da cooperación entre as forzas Peshmerga e o exército iraquí durante a batalla para liberar a cidade de Mosul, malia que o goberno kurdo non agochara as súas intencións de realizalo e meses atrás xa se pronunciara sobre a celebración.
Referendo de independencia do Sudán do Sur de 2011

O referendo sobre a independencia do Sudán do Sur celebrouse do 9 ao 15 de xaneiro de 2011 para decidir se a rexión debería seguir formando parte do Sudán ou converter ao Sudán do Sur nun novo estado independente. . O referendo foi unha das consecuencias do Acordo de Naivasha entre o goberno central de Khartún e o Movemento Popular de Liberación do Sudán en 2005. Estaba previsto celebrar asemade un referendo en Abyei para decidir se quería ser parte do Sudán do Sur pero pospúxose debido a conflitos sobre a demarcación e dereitos de residencia.
A comisión do referendo publicou o 7 de febreiro de 2011 os resultados definitivos, co 98, 83 % dos sufraxios favorables á independencia. En 10 dos 79 condados suspendéronse as eleccións por pasar do 100 % a porcentaxe de votantes, así e todo o número de votos superou o requirimento do 60 % de participación para dar por válidas as eleccións. O 9 de xullo o país proclamou a súa independencia.
Referendo do estatuto de autonomía de Galicia de 1980

O referendo de autonomía de Galicia de 1980 celebrouse o 21 de decembro, no que votou o 28, 26% do censo electoral (2172898 electores inscritos). Dos 614218 votos emitidos, 450556 foron a prol (o 73, 35%), 121448 en contra e 28381 en branco. A pregunta do referendo foi “Acepta o proxecto de autonomía para Galicia? ”.
A participación xa se supuña que sería baixa polo que na campaña oficial se empregou o lema “Anque[sic] chova, vota”.