proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ficoloxía

Ficoloxía (do grego φῦκος, phykos, 'alga'; e λογία, -loxía, 'estudo') ou algoloxía é unha subdisciplina da botánica que se dedica ao estudo científico das algas. As algas son importantes como produtores primarios en ecosistemas acuáticos. Moitas algas son organismos eucarióticas, fotosintéticos que viven nun ambiente húmido.
Considéranse algas ás plantas que carecen de verdadeiras raíces e follas. Moitas especies son unicelulares, aínda que só as pluricelulares poden chegar a alcanzar grandes dimensións. A ficoloxía tamén inclúe o estudo de células procarioticas, formas coñecidas como algas verde-azul ou cianobacterias.
Ficourobilina

A ficourobilina é un tetrapirrol de cor laranxa que intervén na fotosíntese de cianobacterias e algas vermellas como pigmento captador de luz. Este cromóforo é unha ficobilina que está unida a proteínas formado a ficobiliproteína ficoeritrina, o compoñente distal do sistema captador de luz das cianobacterias e algas vermellas (que forma agrupacións chamadas ficobilisomas).
Cando se une á ficoeritrina, a ficourobilina mostra un máximo de absorción arredor de 495 nm. Este cromóforo é sempre un cromóforo doante das ficoeritrinas, xa que o seu aceptor é sempre a ficoeritrobilina. Pode estar tamén ligado a polipéptidos de enlace do ficobilisoma, no cal a súa misión exacta non está clara.
A ficourobilina encóntrase en organismos mariños que conteñen ficobilisomas, o que lles permite absorber eficientemente a luz azul-verdosa. É a ficobilina máis común nas augas profundas. Na ubicua cianobacteria mariña Synechococcus, a cantidade de ficourobilina nos ficobilisomas está correlacionada co nicho ecolóxico no que vive a célula: as Synechococcus de mar aberto son bastante máis ricas en ficourobililina, mentres que os Synechococcus costeiros conteñen moi pouca ou ningunha ficourobilina. Isto representa unha adaptación destacada do sistema captador de luz das cianobacterias, xa que as augas oceánicas abertas son máis ricas en luz azul (nas zonas profundas) que as augas costeiras menos profundas.
Fiddle

O termo fiddle ('Curvo', en galego) utilízase para referirse a calquera instrumento musical que se toque cun arco, incluído o violín, é unha expresión coloquial empregada para os instrumentos que usan os músicos en todos os xéneros, incluso a música clásica. A palabra fiddle tamén se usa a miúdo para referirse ao violín na música tradicional irlandesa, británica, klezmer e xitana. Orixe do termo
A etimoloxía do termo violín non é precisa, e pode ser unha derivación da mesma palabra para violín, orixinaria das linguas románicas primitivas, ou podería ser, nativamente, de orixe xermánica. A primeira vez que se coñeceu o uso do substantivo "fiddle" foi no período do inglés medio. A evidencia máis antiga do termo no Oxford English Dictionary é de arredor de 1275, nos escritos do poeta Laȝamon.
En inglés existe a expresión "fit as a fiddle", que hoxe se traduciría literalmente como "en forma como un fiddle", aínda que en orixe se refería máis a suitable ("axeitado").
Historicamente, o termo fiddle tamén se refire a un predecesor do violín moderno. Como o violín actual, adoitaba ter catro cordas, pero tiña unha variedade de formas e tamaños.
Outra familia de instrumentos que contribuíron ao desenvolvemento do violín moderno son as violas da gamba, que se suxeitan entre as pernas e se tocan verticalmente, coma os contrabaixos e violoncellos, e teñen trastes.
Fideicomiso

Fideicomiso é a transmisión dun ou máis bens, cantidades de diñeiro ou dereitos, presentes ou futuros, a unha persoa natural ou persoa xurídica chamada fiduciario, para que sexan administrados ou investidos de acordo a un contrato, a favor do propio fideicomitente ou dun terceiro, chamado beneficiario. Tamén se pode referir á un territorio sen goberno, posto pola ONU baixo da tutela e administración dun país.
Fidel Díaz Pérez

Fidel Díaz Pérez, nado en Covelas (Ribadeo) cara a 1914, foi un político galego. Traxectoria
Veciño de Piñeira (Ribadeo). Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi mobilizado. Desertou do exército rebelde. Incorporouse ao exército leal nas Brigadas Mixtas de Carabineros. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en outubro de 1937, e como resultado foi sancionado con 2500 pesetas en marzo de 1940. Ao rematar a guerra foi enlace do guerrilleiro Luís Trigo Chao.
Logo da morte do guerrilleiro Manuel Castro Tellado, o 13 de xaneiro de 1947, foi detido ese mesmo día. No resistro da súa casa atoparon unha copia manustrita das condicións presentadas á Cámara dos Comúns polo Comité de Liberación Española. Procesado na causa 99/47 por "encubridores de bandoleros", foi xulgado en Lugo o 30 de xaneiro de 1948 xunto con Primitivo Rodríguez Otero, Manuel Cobas Rodríguez, José Coronas Rodríguez, Aniceto Díaz Pereira, América Díaz Pereira, Modesto López Rodríguez, José María Díaz Cortón, Faílde Fernández Teijeiro, Antonio Freire Sanjurjo, Carmen Freire Sanjurjo, Donato Freire Barja, Lino Carrera Falcón, Francisco Pacio Rodríguez, Manuel Páxaro Seijas, Darío Peinó Jardín, Manuel Pérez Penelas, David Rico Seivane, Serafín Rico Seivane, Salvador Riopedre Río, José Benito Sanjurjo Onega e Josefa Teijeiro Linares. Foi condenado a cinco anos de prisión menor. Foi trasladado á Prisión Provincial de Huelva o 21 de abril de 1948. Pasou ao Destacamento Penal de Celis (Rionansa, Cantabria), de onde saíu en liberdade condicional en 1950.
Fidias o Novo

Fídias o Novo (Pheidias ou Phidias, Φειδίας Pheidías) foi o fillo do escultor Fidias. Ao igual que o seu pai era cidadán de Atenas.
Xunto co seu irmán Amonio esculpiu unha estatua colosal dunha figura sentada, feita cunha especie de basalto, a cal está en Roma no Museo Capitolino. Porta a inscrición grega ΦΙΔΙΑΣ ΚΑΙ ΑΜΜΟΝΙΟΣ ΑΜΦΟΤΕΡΟΙ ΦΙΔΙΟΥ ΕΠΟΙΟΥΝ, isto é, Fixérona Fidias e Amonio, ambos fillos de Fidias.
Field-programmable gate array

Field-programmable gate array ou FPGA é un controlador dixital lóxico programable, o que permite que un circuíto pode ser simulado a nivel de hardware por medio da programación.
A FPGA foi inventada en 1984 por Ross Freeman e Bernard Vonderschmitt, cofundadores da empresa Xilinx, como unha evolución de CPLD. Ata maio de 2015 a tecnoloxía era pechada e non existían programas libres.
Fiestra tectónica

Unha fiestra tectónica, ventá tectónica ou Fenster, (en alemán 'fiestra') é unha estrutura xeolóxica situada nunha zona de manto de corremento na que o terreo autóctono subxacente está rodeado de terreo alóctono do manto, que se orixinou pola desaparición do alóctono nesa zona (por erosión ou falla). Esta estrutura fórmase pola erosión diferencial ou por un mecanismo de falla normal nun sistema de acabalgamento. En tal sistema, a masa rochosa (bloques superiores ou acabalgantes) que foi transportada polo movemento ao longo do acabalgamento chámase manto de corremento (nappe). Cando a erosión ou un sistema de fallas normais producen un burato no manto de corremento ou acabalgamento polo que afloran rochas do material subxacente autóctono (é dicir, non transportado) fórmase unha fiestra ou ventá tectónica.
As fiestras tectónicas poden ser de case calquera tamaño, desde un par de metros a centos de quilómetros. Exemplos en Galicia de fiestras tectónicas son as fiestras do Xistral e Monte Carballosa no manto de Mondoñedo.
O concepto contrario a fiestra tectónica é o de illa tectónica ou klippe, no cal o alóctono está rodeado de autóctono. Semifiestras e lobos
Cando a rocha autóctona está só parcialmente rodeada por rocha alóctona transportada polo acabalgamento forma unha semifiestra tectónica ou semiventá tectónica.
Un lobo é unha estrutura redondeada formada por materiais alóctonos que sobresaen do bordo dianteiro ou fronte de acabalgamento.
Figa

A figa é un xesto e orixinalmente un amuleto italiano, chamado Mano Fico, tamén foi utilizado polos etruscos e na época da Roma antiga. O amuleto con esa forma de man pechada co polgar entre o índice e o dedo maior, é usado tradicionalmente como protección contra o mal de ollo, meigallos ou feitizos, contra a envexa ou as doenzas, ou como adorno.
O aceno ten diversos significados e interpretacións segundo as diversas culturas, como esconxuro, insulto, burla ou xogo, e na lingua de sinais americana representa a letra T. Orixe e etimoloxía
Figa deriva do latín tardío *fica > ‘vulva’. É a representación dos xenitais femininos, principalmente o clítoris e estaba asociado coa fertilidade e o erotismo. Ese termo é unha derivación de ficus, usando o froito da figueira como metáfora do sexo feminino.
En Italia este sinal, coñecido como "fica" ou "far le fiche ", debido á súa semellanza co clítoris, era un xesto común e moi rudo nos séculos pasados, semellante ao dedo medio. O xesto tamén é mencionado por Dante no canto vixésimo quinto do Inferno da Divina Comedia nas liñas 1-16, onde a alma de Vanni Fucci realiza este xesto como un acto de blasfemia contra Deus. Significado en diversas culturas
No Brasil, Portugal, Galiza e Asturias este sinal simboliza os desexos de boa sorte e evitar a mala sorte. En relixións sincretistas guineanas e brasileiras, como a umbanda, a figa é un amuleto de protección de espazos sagrados e guías de entidades espirituais, feito de materiais como madeira, metais ou minerais. Tamén se adoita regalar a nenos acabados de nacer para a súa protección.
En lingua galega a expresión "impórtame unha figa" é equivalente a "impórtame un carallo".
En países de fala inglesa, como os EUA etc. , e noutros, como Chequia, Libia, Galiza ou Portugal, é tamén un xogo infantil no que simulas arrincarlle o nariz a un neno da cara.
En Turquía este sinal, coñecido como "nah", é un xesto moi coñecido e moi ofensivo.
En Rusia este aceno, coñecido como "фиг тебе" (pronunciado "fik tibie") ou "фиг [тебе] с маслом" (pronunciado "fik [tibie] s maslam"), é un xesto moi ofensivo e usado para negarlle algo a alguén, rirse de quen non conseguiu o que quería, ou demostrarlle a alguén que non conseguirá nada.
Figura de dicción

As figuras de dicción son, xunto coas figuras de pensamento e as figuras de significación, un dos tres grupos principais das figuras retóricas. As figuras de dicción atenden en especial a forma das palabras, as súas modificacións (figuras de metaplasmo), a súa repetición, a súa omisión e a súa colocación. As principais figuras de dicción son as seguintes: aférese, aliteración, anadiplose ou reduplicación, anáfora, anástrofe, antanaclase, apócope, asíndeto, calembur, catáfora, espanástrofe ou complexión, concatenación, correlación, derivación, diérese, elipse, epanalepse, epéntese, epífora, epínome, equívoco, figura etimolóxica, gradación, hipérbato, histeroloxía, isocolon, metátese, onomatopea, paragoxe, paronomasia, pleonasmo, políptoto, polisíndeto, prótese, quiasmo, silepse, sinalefa, síncope, sinérese, tmese, xeminacion, xogo de palabras e ceugma.
Figura retórica de pensamento

A figura retórica de pensamento (ou figuras de pensamento) constitúe un dos tres tipos das principais figuras retóricas, xunto coas figuras de dicción e as figuras de significación ou tropos.
As figuras de pensamento baséanse sobre todo no significado das palabras dentro dun enunciado, e inclúen as figuras de amplificación, as de acumulación, as lóxicas, as descritivas, as patéticas e dialécticas, e as de ficción.
Esencialmente son as seguintes: adínaton, alusión, anacoluto, anticipación, antítese, apóstrofe ou invocación, argumentación, símil, comunicación, concesión, corrección, cronografía, definición, deprecación, digresión, distinción ou paradiástole, écfrase, énfase, enumeración, epifonema, epífrase, epíteto, etopeia, eufemismo, exclamación, execración, hipérbole, hipotipose, idolopeia, imprecación, interrogación retórica, ironía, atenuación, optación, oxímoro, paradoxo, paráfrase, perífrase, pragmatografía, preterición, prosopografía, prosopopea ou personificación, reticencia, retrato, sentenza, suxeición, suspensión e topografía.
Filadelfia (filme)

Filadelfia (en inglés: Philadelphia) é un filme estadounidense dramático que foi dirixido por Jonathan Demme e estreado en 1993. Foi un dos primeiros filmes de Hollywood en tratar temas como o VIH/SIDA, a homosexualidade e homofobia. Foi escrito por Ron Nyswaner e está protagonizado por Tom Hanks e Denzel Washington.
Na 66ª edición dos Oscar, Hanks gañou o Oscar ó mellor actor polo seu papel como Andrew Beckett, mentres que a canción de "Streets of Philadelphia" de Bruce Springsteen gañou o Oscar á mellor canción orixinal. Nyswaner tamén foi nomeado na categoría de Oscar ó mellor guión orixinal, pero perdeu con Jane Campion por The Piano.
Estreouse en galego na TVG no outono de 1998.
Filamento (botánica)

En botánica, denomínase filamento á parte basal estéril dun estame, como norma xeral de forma filamentosa, que se sitúa por baixo da antera e a sostén. Varía moito de forma e tamaño, dependendo da familia: pode ser laminar, como en certas familias primitivas (p. ex. Degeneriaceae), estar dividido (p. ex. , en certas especies do xénero Allium ou presentar apéndices de forma variable. O filamento presenta un feixe fibrovascular a todo o longo, rodeado de parénquima e cuberto por epiderme. Se o filamento é imperceptible ou falta, dise que a antera é sésil.
Filamina

As filaminas son unha calse de proteínas que manteñen xuntos dous filamentos de actina formando grandes ángulos. As proteínas filaminas en mamíferos están constituída por un dominio de unión á actina no seu N-terminal que é seguido por 24 módulos de repeticións similares a inmunoglobulinas de aproximadamente 95 aminoácidos. Teñen dúas rexións bisagras, situadas entre as repeticións 15-16 e 23-24. A filamina é cortada nestas rexións bisagra para xerar fragmentos menores da proteína. A filamina ten dous sitios de unión á actina con enlace V entre eles, así que crea enlaces cruzados entre os filamentos de actina formando unha rede cos filamentos orientados entre si case en ángulos rectos.
Entre as proteínas filaminas están: FLNA
FLNB
FLNC
A sobreexpresión de FLNA detén a rexeneración de células de carcinoma de vexiga, ao inhibir o ciclo celular e inducir a apoptose das células do carcinoma de vexiga. A FLNA tamén reduce as capacidades de mobilidade e invasión das células de carcinoma de vexiga.
Filatelia

A filatelia é o estudo dos selos de correos e das marcas postais. Isto inclúe o deseño, a produción e o uso dos selos despois de que sexan emitidos polas autoridades postais. Características
No I Congreso Internacional de Filatelia (Barcelona, 1960) definiuse á filatelia como ciencia auxiliar da historia. Aínda que é xeral darlle o nome de filatelia ó coleccionismo de selos esa é unha actividade diferente, aínda que relacionada, coñecida como coleccionismo de selos.
A palabra filatelia, na súa forma francesa, atribúeselle a Georges Herpin na revista Le Collectioneur de timbres-postes, Vol. 1, 15 de novembro de 1864. Está formada polas palabras gregas philos (amigo) e ateleia (franqueado). Existiron formas alternativas como timbroloxía, timbrofilia, timbromanía, amebotelia ou erinofilia que non chegaron a facerse populares.
A orixe da filatelia está na observación de que nun monllo de selos, todos do mesmo tipo, existen diversas clases de filigranas de papel, diversas marcas de auga no papel, variacións de da cor, diversas perforacións, e outras clases de diferenzas. A comparación cos expedientes de autoridades postais pode ou non demostrar que as variacións eran intencionadas, o que conduce á investigación adicional en canto a como os cambios poderían suceder, e o porqué. Organizacións
Federación Galega de Sociedades Filatélicas
American Philatelic Society
The Collectors Club
Unión de Filatelistas de Rusia
FileZilla

FileZilla é un software libre e multiplataforma, consistindo do FileZilla Client e do FileZilla Server. Os binarios están dispoñibles para Windows, Linux e macOS. Soporta FTP, SFTP, e FTPS (FTP sobre SSL/TLS). No 18 de abril de 2011, o Filezilla Client era a sétima descarga máis popular de tódolos tempos en SourceForge. net. O soporte para SFTP (SSH File Transfer Protocol) non está implementado no Filezilla Server.
O código fonte de Filezilla está aloxado en SourceForge. net e o proxecto foi nomeado como Proxecto do Mes en novembro de 2003. A pesar da similitude do nome con Mozilla, FileZilla non ten relación co proxecto.
Filemón de Atenas

Filemón (latín: Philemon, grego antigo: Φιλήμων) foi un gramático e lingüista grego nado en Atenas, autor dunha obra ou obras sobre o dialecto ático, citado baixo os títulos de Αττικαὶ λέξεις ("Attikái Lékseis" o xeito ático de falar), Αττικαὶ φωναί ("Attikái Phonái" a forma àtica de dicir), ̓Αττικὰ ὀνόματα ἢ γλω̂σσαι (Attiká onómata é glóssai" a pronuncia e as palabras áticas), περὶ ̓Αττικω̂ν ὀνομάτων ("Perì Attikôn onomáton" sobre palabras áticas). Traxectoria
Ateneo de Naucratis menciona un libro co título παντοδαπω̂ν χρηστηρίων ("Pantodapôn Khresteríon" Préstamos de todas as fontes) que podería formar parte da mesma obra. Ateneo tamén cita outras pasaxes que demostran o coñecemento de Filemón do dialecto ático, e di que tamén coñecía a lingua latina. Quedan poucos fragmentos, pero o Etymologicum Magnum cítao con frecuencia.
Filipe I de Savoia

Filipe I, nado en 1207 e finado en 1285, foi conde de Savoia de 1268 a 1285. Antes de ascender ó trono, foi bispo de Valence (1241-1267), deán de Vienne (1241-1267) e arcebispo de Lión (1245-1267).
Casou en 1267 con Alicia de Merano (m. 1279), condesa palatina de Borgoña, que tivera 7 fillos do seu primeiro matrimonio: 1. Otto IV, Conde palatino de Borgoña (1279-1301) e casado
en 1271 con 1. Filipa de Bar
en 1285 con 2. Mahaut de Artois, neta de Lois IX de Francia
2. Renaud, conde de Montbeliard
3. Xoán
4. Guia de Borgoña, casou en 1274 con Tomé (III) de Savoia, pretendente ó condado de Savoia e fillo de Tomé II de Savoia.
5. Hugo
6. Police, casou con Aymer IV, conde de ValenceS (1277-1330)
7. Isabel (m. 1275), casou en 1250 con Hartman o Novo, conde de Kyburg (m. 1263) e tivo unha filla:
Ana, casou en 1273 con Eberhard de Habsburgo-Laufeuburg
Sucedido por: Amedeo V de Savoia
Filipo (moeda)

Filipo (en grego: φιλίππειος-philippeios-) é a denominación das moedas da Antiga Grecia con valor dun estatero cuñadas en ouro no século IV a. de C. no antigo Reino de Macedonia polo rei Filipo II (395-336 a. de C. ) e algúns dos seus sucesores. Historia
Os filipos, cuñados por vez primeira nalgún momento entre os anos 355 e 347 a. de C. , responden a unha tipoloxía fixa, caracterizada pola presenza do busto da deidade grega Apolo nos seus anversos e, nos reversos, unha biga ou carro tirado por dous Cabalos. Nas primeiras tiraxes, Apolo amósase con cabelo longo, e, a partir de aí, mantívose permanentemente con cabelo curto nas posteriores emisións.
Os filipos estaban destinados primordialmente ás grandes adquisicións fóra de Macedonia e, consecuentemente, tiveron un rápido espallamento, primeiro polos Balcáns e a Grecia continental e máis tarde (como se reflicte nos achados) por Italia, Constantinopla, o sur da actual Rusia, Chipre, Siria e Exipto.
Con todo, as maiores cantidades de filipos foron cuñados en tempos do sucesor de Filipo II, Alexandre o Grande, aínda que mantiveron a súa denominación na honra do seu creador. Influencia
Os filipos están consioderadas como as moedas máis famosas das cuñadas baixo a autoridade de Filipo II de Macedonia e a súa influencia mantívose mesmo despois de deixar de estar en circulación, xa que os seus deseños e as súas características metrolóxicas foron moi imitados alén das fronteiras gregas.
Os estateros de ouro dos galos ouro staters, cuxo deseño imitaba moi estreitamente o dos filipos, continuaron a emitirse ata a fin da Guerra das Galias tres séculos máis tarde (58 a 51 a. de C. ). En moitos casos, o deseño das moedas mudou conforme se foi adaptando ás culturas alleas á grega. En ocasións, o cabelo de Apolo alongouse e estilizouse, mentres que a carruaxe dos reversos se reducía a un simple cabalo, ocupando o espazo restante con simboloxía celta como a cruz solar, a cabeza dun xabaril ou a representación do deus de Sol, Ogmios.
O espallamento dos filipos chegou a ser tan amplo que, en moitos textos romanos antigos, a palabra philippeioi se usou para se referir xenericamente a calquera moeda de ouro pesada.
Filippo Sassetti

Filippo Sassetti, nado en Florencia en 1540 e morto en Goa en 1588, foi un mercador, explorador e lingüista. Traxectoria
Distinguiuse pola súa participación nos debates culturais das distintas academias florentinas da época, con cuxa ocasión escribiu un Discorso sopra Dante (‘Discurso sobre Dante’) e distinguiuse tamén pola súa tradución da Poética de Aristóteles. Tras conterterse en axente comercial en 1578, Sassetti pasou algúns anos primeiro en España e logo en Portugal, de onde partiu para emprender a empresa que sempre proxectara: viaxar polo subcontinente indio.
Foi un dos primeiros europeos a estudar o sánscrito, a antiga lingua da India. En 1585, notou similitudes entre algunhas palabras sánscritas e italianas (ex. deva/dio ‘deus’, sarpa/serpe ‘serpe’, sapta/sette ‘sete’, ashta/otto ‘oito’, nava/nove ‘nove’). As súas observacións anticiparon o descubrimento da familia lingüística indoeuropea. Sassetti morreu en Goa, na India en 1588.
Filippo Speranza

Filippo Speranza, nado en Vitebo o 29 de xaneiro de 1839, ou en 1848, e finado en Roma o 7 de decembro de 1903, foi un medallista e deseñador de moedas italiano, que ocupou o cargo de gravador xefe da Casa da Moeda de Roma. Traxectoria
Filippo Speranza naceu en San Martino al Cimino, municipio de Viterbo, no Lacio, segundo uns autores o 29 de xaneiro de 1839, e segundo outros en 1848.
Na súa xuventude marchou a Roma, onde se formou con Paolo Mercuri no gravado de cuños, e posteriormente ingresou na Casa da Moeda de Roma, cando esta estaba aínda baixo dominio papal. Naquel período traballou con gravadores xa consagrados como Zaccagnini e Bianchi. En 1867 fixo alí as súas primeiras creacións como artista gravador, por encarga do Estado Pontificio: unha moeda prata de 2½ liras emitida a nome do papa Pío IX, e unha medalla concedida polo mesmo papa, polos servizos prestados durante a epidemia do ano anterior. Pouco despois da unificación italiana, a Ceca de Roma pasou a ser a única autorizada para cuñar a moeda do novo Reino de Italia, na que Speranza exerceu o cargo de gravador xefe, polo que se responsabilizou do gravado dos cuños de todas as emisións monetarias a nome de Humberto I (1878-1900) e de Vítor Manuel III (1900-1946), ata o seu falecemento en 1903. Tamén son obra súa as series de prata cuñadas pola Ceca de Roma para a República de San Marino entre 1898 e 1906, e para a colonia italiana de Eritrea, entre 1890 e 1896. En paralelo ás moedas, Speranza tamén foi o creador dun bo número de medallas, entre as que destacan as seguintes: Pío IX, primeiro Concilio Vaticano (1869), Vicenzo Bellini (1876), Vítor Manuel II (1878), visita de Humberto I a Sicilia (1881), Exposición Industrial de Turín (1885), Giuseppe Verdi (1889), Cámara de Deputados de Roma (1890), xubileu episcopal de León XIII (1893), etc. Filippo Speranza marca coa inscrición SPERANZA en letra maiúscula e de pequeno tamaño todas as medallas e moedas da súa creación.
Filippo Speranza finou en Roma o 7 de decembro de 1903, vítima dunha doenza cerebrovascular.
Filippo Tommaso Marinetti

Filippo Tommaso Marinetti, nado en Alexandría (Exipto) o 22 de decembro de 1876 e finado en Bellagio o 2 de decembro de 1944, foi un ideólogo, poeta e editor italiano do século XX, fundador do movemento de vangarda coñecido como futurismo, cuxo manifesto foi publicado no xornal parisiense Le Figaro o 20 de febreiro de 1909.
Filla

Unha filla é unha criatura humana de sexo feminino descendente dun proxenitor. A contraparte masculina é o fillo.
O termo filla vén ás veces especificado, no sentido que a palabra fillos tende a ser xeneralizado, en canto pode englobar o significado feminino de filla e así pois, sobre todo na linguaxe familiar, pódense atopar locucións do tipo "teño dúas fillas e un home" en lugar de "teño dúas fillas e un fillo".
Ás veces o termo filla pode ser usado como epíteto afectuoso por parte dunha persoa anciá ou digna de reverencia ou consideración para dirixirse a unha moza ou unha nova, pero tamén a unha muller adulta, en expresións de afecto e tamén de compaixón. A filla na sociedade
Nas sociedades patriarcais, as fillas teñen dereitos familiares diferentes ou menores con respecto aos fillos. Nalgunhas sociedades é tamén costume que unha filla sexa «vendida» a un marido, que paga un denominado prezo pola esposa. Exemplos de uso común da palabra filla
As fillas de Eva - as mulleres
Fillas de María - mulleres pertencentes a diversas asociacións relixiosas
Fillas da noite - as sombras
A violencia é filla do odio
A soberbia é filla da ignorancia
Fillo

Un fillo é un rapaz, un neno, un home, ou un animal, respecto dos seus pais. O equivalente feminino é filla. Todo neno (e, en definitiva, toda persoa) é un fillo, xa que todo individuo ten uns pais con independencia de que estean vivos ou vivan ou non coa descendencia. Contexto social
En moitas sociedades preindustriais e algúns países actualmente con economía baseada na agricultura, un valor máis alto era, e segue a ser hoxe, asignado ós fillos máis que ás fillas, dando ós homes un status social maior, por ser os homes fisicamente máis fortes, e poder en consecuencia e en teoría realizar tarefas agrícolas de xeito máis eficaz.
Na China, está en vixencia unha política de fillo único para moderar o seu rápido crecemento de poboación. Os rexistros oficiais mostran un aumento no nivel de nacementos masculinos desde que se implantou tal política. Isto foi atribuído a varios factores, incluíndo a práctica ilegal do aborto segundo o sexo e gran cantidade de nacementos femininos non reportados.
Nas sociedades que practican a primoxenitura, os fillos adoitan herdar antes cas fillas. Usos particulares do termo fillo
Adóitase chamar fillo tamén, a por exemplo unha persoa respecto do seu país, a unha obra produto do enxeño, como expresión de agarimo entre persoas que se queren moito, tamén a unha cousa que procede doutra por procreación (por exemplo un retoño dunha árbore) Símbolo Cristián
No Cristianismo, "o Fillo" refírese a Xesucristo. Ser Fillo do rigor
Na Arxentina adóitase usar esta expresión indicando que alguén actúa adecuadamente só cando se lle castiga ou constrinxe. Fillo pródigo
Chámase así ó fillo que regresa ó fogar paterno, logo de abandonalo durante un tempo tratando de independizarse.
Filloa Express

Filloa Express é un colectivo musical coruñés con diversas formacións e integrantes dedicado ao jazz de diferentes estilos pero entendido nun senso moderno (nunha das últimas formacións son un dúo de saxofóns con caixa de ritmos).
Foi fundado polos saxofonistas Antonio Ferreiro e Fito Ares, do bar Filloa Jazz e tiveron o seu bautismo no primeiro festival de Jazz da Coruña, sendo abreconcertos de Tete Montoliu. Teñen feito parte de Filloa Express desde Nani García e Alberto Conde a José Luis Evangelista ou Kin García.
Fillos dun deus menor

Fillos dun deus menor (en inglés: Children of a Lesser God) é un filme estadounidense de 1986 dirixido por Randa Haines e escrito por Hesper Anderson e Mark Medoff. É unha adaptación da obra homónima de Medoff, e está protagonizado por Marlee Matlin (que gañou o Óscar pola súa interpretación) e William Hurt que interpretan dous traballadores dun colexio para xordos.
Foi o primeiro filme da actriz xorda Matlin, e Fillos dun deus menor salienta por ser o primeiro filme dende 1926, co filme mudo You'd Be Surprised, en ser protagonizado por actor xordo. Recibiu cinco nomeamentos na 59ª edición dos Óscar, incluíndo a categoría de mellor actriz que gañou Matlin. Con só 21 anos naquela época, Matlin foi a actriz máis nova en recibir o premio nesa categoría en particular, e segue a ser a única persoa xorda en gañar en calquera categoría. Fillos dun deus menor tamén foi o primeiro filme dirixido por unha muller en ser nomeado na categoría de mellor filme. Sinopse
Sarah Norman é unha moza que traballa como celadora nunha escola para persoas con deficiencia auditiva en Nova Inglaterra. Un profesor novo e enérxico, James Leeds, chega á escola e incentívaa a que deixe de lado a súa vida illada, aprendendo a falar en voz alta. Como ela xa emprega a lingua de signos, Sarah resístese ás tentativas de James para facela falar, mais ela é reticente a causa dunha historia de violación. Entre James e Sarah desenvólvese unha historia romántica e van vivir xuntos, a pesar de que as súas diferenzas e teimosía mutua os levan case ata a ruptura, pois el continúa a querer que ela fale, aínda que a súa soa presenza atafegue a Sarah.
Sarah deixa a James e vai vivir coa súa nai nunha cidade próxima, reconciliándose no proceso. Mentres, ela e James encontran un xeito de resolveren as súas diferenzas. Personaxes
Marlee Matlin como Sarah Norman
William Hurt como James Leeds
Piper Laurie como Mrs. Norman
Philip Bosco como Dr. Curtis Franklin
Allison Gompf como Lydia
Bob Hiltermann como Orin
Linda Bove como Marian Loesser
Filme mondo

Os filmes mondo (da palabra en italiano para «mundo») son películas documentais, algunhas veces semellantes aos documentais de ficción, representando temas e escenas sensacionalistas. En inglés son tamén coñedos polo termo Shockumentary.
Este xénero iniciouse coa estrea do filme Mondo cane en 1962, de Gualtiero Jacopetti, Paolo Cavara e Franco Prosperi, conseguindo bastante popularidade. Os filmes mondo son xeralmente fáciles de recoñecer polo seu nome, pois moitos deles levan o termo «mondo» nos seus títulos. Caracterízanse por buscar un grande impacto co fin de atraer o público, mostrando crueldade contra os animais, accidentes, cerimonias de iniciación ritual, cirurxías etc. Moita da acción é teatralizada, aínda cando os produtores afirmen que só documentan "a realidade". Fóra dos círculos de cinema independente, os filmes mondo son xeralmente considerados de moi mal gusto.
Filmei paxaros voando

Filmei paxaros voando é unha longametraxe documental de 2024 dirixida e escrita por Zeltia Outeiriño. O filme gañou o premio ao mellor documental na 23ª edición dos Premios Mestre Mateo. Argumento
Zeltia, tras dúas décadas en Barcelona lonxe da súa Galicia natal e da súa nai Socorro, unha muller conservadora da que se afastou, regresa á súa terra para filmar unha película e explorar o seu desarraigamento familiar. Na súa procura de respostas, segue a vida do seu tío Antonio, un artesán téxtil co que se identifica pola súa creatividade e visión da vida. Con todo, é coa súa nai con quen realmente se reencontra, sobre todo cando a saúde de Socorro empeora. Entre rodaxes e coidados, nai e filla atopan un espazo para sandar vellas feridas e compartir momentos de complicidade e amor.
Neste filme abórdanse temas como o dos coidados, a atención sociosanitaria que reciben as persoas maiores, en concreto as mulleres, a fibromialxia o nesgo de xénero nos diagnósticos, o idadismo ou a homofobia da sociedade.
Filmin

Comunidad Filmin S. L. , ou tamén Filmin, é unha plataforma de cinema en liña creada en España. Ofrece contidos audiovisuais, cinema de autor, independente, cinema comercial en forma de vídeo baixo demanda en streaming e de forma legal baixo subscrición. Filmin creouse co apoio de distribuidoras independentes de España. En 2020, os fondos de investimento Nazca e Seaya Ventures, accionista de Cabify e Glovo, adquiriron o 51% da plataforma española.
Filmoloxía feminista

Filmoloxía feminista ou teoría de cinema feminista é a teoría crítica de cinema derivada das políticas e teoría feministas. As feministas teñen moitas abordaxes para análise do cinema, sobre os elementos dos filmes estudados e os seus fundamentos teóricos. Historia
O desenvolvemento da filmoloxía feminista foi influenciado pola segunda onda do feminismo e o desenvolvemento de estudos sobre as mulleres nos anos 60 e 70. Estudosas feministas comezaron a tomar recoller as novas teorías decorrentes destes movementos para a análise do cinema. Tentativas iniciais nos Estados Unidos no inicio da década de 1970 estaban, en xeral, baseadas na teoría sociolóxica e incidiron sobre a función das personaxes femininas, en particular, as narrativas e xéneros dos filmes, e estereotipos como un reflexo da visión da sociedade sobre as mulleres. Obras como a de Marjorie Rosen, Popcorn Venus: Women, Movies, and the American Dream (1973) e From Reverence to Rape: The Treatment of Women in Movies de Molly Haskell (1974) analizan como as mulleres son retratadas nos filmes, relacionando co contexto histórico máis longo, os estereotipos representados, na medida en que as mulleres eran presentados como activas ou pasivas, e a cantidade tempo de roupa que levaban.
Filo

En bioloxía, filo (en latín científico Phylum, plural Phyla) ou, en botánica, división (do latín Divisio), é o rango de clasificación que está entre o reino e a clase.
Ao igual que ocorre con outros niveis na taxonomía dos seres vivos, e debido á enorme dificultade á hora de clasificar certas especies, varios filos poden agruparse en superfilos, e as entidades dun filo poden organizarse en subfilos (e estes á súa vez en infrafilos).
Niveis de clasificación (de xeral a concreto): (Os niveis obrigatorios marcáronse con fondo rosa)
Filolao

Filolao (en grego: Φιλόλαος, Filólaos), nado ca. 470 a. C. e finado ca. 380 a. C. , foi un matemático e filósofo grego pitagórico e presocrático. Considerou que toda a materia está composta por cousas limitantes e ilimitadas, e que o universo está determinado por números. Atribúeselle a orixe da hipótese de que a Terra non era o centro do Universo. Traxectoria
Era natural da Magna Grecia, antiga rexión ao sur de Italia con numerosas colonias gregas. Non se sabe con seguridade de que colonia era orixinario: Crotona, Tarento ou Metaponto.
Filolao pertenceu á Escola pitagórica, establecida en Crotona, e foi discípulo de Pitágoras e probabelmente de Aresas. En Tebas foi mestre de Simnias e Cebes, quen despois se converterían en discípulos de Sócrates.
Dióxenes Laercio sinala, citando un epigrama da súa época, que morreu pola rebelión dos crotoniatas, que sospeitarían que Filolao preparaba a instalación dunha tiranía na cidade.
Filosofía
Participou e desenvolveu a cosmoloxía pitagórica entendendo un universo regular, predicíbel e aritmético no cal xiran planetas e astros. Entre eles aparece a Terra, que xira nunha órbita circular, polo que aparece dotado de movemento, a diferenza dos universos dos xonios. Ademais, explicou o movemento diúrno da Terra con base no xiro ao redor dun punto central fixo no espazo, idea que influíu, por exemplo, nun contemporáneo seu: o rapsodo Leurípides de Calamata. Para Filolao o cosmos está formado por un lume central, chamado Hestia, e nove corpos que xiran ao seu redor: a Antiterra (Antichton), a Terra, a Lúa, o Sol (esfera de cristal que reflicte o lume central), os cinco planetas observábeis e a esfera das estrelas fixas (ou sexa, a bóveda celeste que engloba os astros anteriores).
Obra
Dióxenes Laercio reproduce, sen dala por auténtica ou falsa, a versión contemporánea de que Filolao sería autor dun libro. Platón compraríallo aos seus descendentes por unha importante cantidade de prata (40 minas alexandrinas) ou recibiríao dun discípulo pitagórico ao que axudaría cando era perseguido pola xustiza. Posteriormente usaría o texto como inspiración, fonte ou molde de copia para a súa propia obra Timeo.
Noutra pasaxe Dióxenes fala non dun, senón de tres libros. Respecto diso, o erudito Charles Peter Manson sinala que o primeiro libro trataría sobre o Universo; o segundo, sobre a natureza dos números, fonte da esencia das cousas de acordo ás ideas pitagóricas. O mesmo Dióxenes cita a Demetrio de Magnesia, quen na súa obra Περὶ ὁμωνύμων ποιητῶν καὶ συγγραφέων sinalaría que Filolao foi o primeiro pitagórico en publicar o corpo de dogmas do grupo, baixo a sentenza: "A natureza no mundo está coligadamente composta de finitos e infinitos, igualmente que o universo e canto nel se contén".
Eponimia
O cráter lunar Philolaus leva este nome na súa memoria.
Filoloxía

Denomínase filoloxía á parte da lingüística dedicada ó estudo dos textos, tanto na súa vertente etimolóxica, lexicolóxica, gramática histórica e literaria coma de conservación e restauración física das obras (inda que agora se adoita utilizar para este eido o nome de Biblioteconomía e Restauración). Se ben a súa etimoloxía indica que debería significar "afección ó coñecemento" en xeral (de filo- e mais -logos), en realidade redúcese ó coñecemento lingüístico. Aplícase por extensión a todo o coñecemento lingüístico, e polo tanto as carreiras chamadas antigamente de "Filosofía e Letras" e logo "Lingua e Literatura" dunha determinada lingua véñense chamando "Filoloxía" desa lingua. Ensino en Galicia
Ata a década dos anos 1980, os estudos de Filoloxía Galega adscribíanse coma unha sección de Filoloxía hispánica chamada especialidade en Filoloxía galego-portuguesa, pero logo foron segregados coma unha carreira á parte. Na actualidade a Filoloxía Galega estúdase nos campus de Santiago, A Coruña e Vigo. No ensino universitario galego, as filoloxías están centradas tradicionalmente na Universidade e Campus de Santiago de Compostela, se ben coa segregación das universidades coruñesa e viguesa puxéronse en funcionamento centros e facultades en varios campus.
A distribución das Filoloxías nos Campus galegos é a seguinte:
Filoloxía catalá

A filoloxía catalá é a rama da filoloxía que se ocupa do estudo da lingua catalá. Esta titulación fornece un ensino literario e lingüístico relacionada co contexto catalán. Impártese en Cataluña, Illas Baleares, Comunidade Valenciana e Andorra. A Universidade de Perpiñán (Universitat de Perpinyà Via Domícia), a través do Institut Franco-Català Transfronterer (IFCT) ofrece un grao de lingua catalá e mais un máster de estudos cataláns que ofrecen estudos de lingua e literatura xunto con outros de historia, economía e xeografía do territorios de fala catalá. Ademais existe oferta de lingua catalá, minors e graos de estudos cataláns en universidades de ámbito estatal e internacional. En Galiza no grao de Filoloxía galega da Universidade de Santiago de Compostela, inclúese a área de coñecemento de filoloxía catalá.
Filoloxía clásica

A filoloxía clásica é a rama da filoloxía que atende ao estudo das linguas clásicas: latín e grego clásico. É, ademais, unha rama dos estudos clásicos. Obxecto de estudo
A filoloxía clásica ocúpase do estudo das linguas latina e grega antiga. Ao estudarse sempre en conxunto co resto das disciplinas que engloban os estudos clásicos, os filólogos clásicos ou clasicistas ocúpanse do estudo das civilizacións de Grecia e Roma no seu conxunto: linguas, historia, filosofía, mitoloxía, relixión, arte, arqueoloxía e política. Estes estudos foron considerados no mundo occidental como o xerme dos estudos das humanidades. A creación de novas subdisciplinas como os estudos do sánscrito e do indoeuropeo contribuíu con achegas directas ou indirectas ao campo da filoloxía clásica.
Tradicionalmente asociáronse aos estudos de filoloxía clásica nun sentido estrito todos aqueles que están relacionados coa historia e as culturas de Grecia e de Roma: Historia de Grecia e Roma.
Mitoloxía clásica.
Historia da arte clásica.
Filosofía grega e romana.
Fonética, morfoloxía e sintaxe.
Lingüística diacrónica, dialectoloxía e historia da lingua.
Linguas indoeuropeas: sánscrito.
Epigrafía, paleografía e papiroloxía.
Métrica.
Retórica.
Crítica textual.
Tradución.
En varios países de Europa, como no Reino Unido, a especialización en Historia Antiga, así como calquera afondamento relacionado co mundo clásico (arte, filosofía, mitoloxía e historia) lévase a cabo dentro do departamento ou facultade de estudos clásicos. Na maioría das universidades europeas, os estudos clásicos existen como un departamento dentro dunha facultade. Con todo nas universidades británicas de Oxford e Cambridge existe unha facultade especializada para estes. Clasicistas famosos
Friedrich Nietzsche.
Theodor Mommsen.
Ulrich von Wilamowitz-Möllendorff.
August Pauly.
Georg Wissowa.
Félix Jacoby.
Eduard Fränkel.
Hugh Lloyd-Jones.
John Chadwick. Clasicistas famosos españois
Agustín García Calvo.
Antonio López Eire.
Antonio Tovar.
Alberto Bernabé.
Carles Riba.
Francisco Rodríguez Adrados.
José Manuel Pabón.
Martín Sánchez Ruipérez.
Filoloxía eslava

A eslavística, do ruso Slavistica славистика, é a disciplina académica das ciencias humanas que estuda, documenta e transmite a literatura e as linguas eslavas nas manifestacións históricas e contemporáneas dos pobos eslavos. Entre os primeiros en usar o termo estivo Josef Dobrovský, lingüista bohemio.
Nunha acepción máis ampla, ten o cometido de estudar as linguas eslavas coas súas culturas e literaturas do leste de Europa: ruso, ucraíno, serbia, búlgara, belaruso, croata, polaco entre as principais. Eslavistas
Eslavistas destacados
Johann Christoph Jordan, un dos primeiros autores.
Josef Dobrovský (1753–1829), Bohemia.
Alexander Vostokov (1781-1864), Rusia.
Pavel Jozef Šafárik (1795–1861), Eslovaquia.
Franc Miklošič (1813–1891), Eslovenia.
Fyodor Buslaev (1818–1898), Rusia.
Anton Janežič (1828–1869), Eslovenia.
Vatroslav Jagić (1838–1923), Croacia.
Jan Niecisław Baudouin de Courtenay (1845–1929), Polonia.
Aleksander Brückner (1856–1939), Galitsia.
Mykhaylo Maksymovych (1804–1873), Ucraína.
Matija Murko (1861-1952), Eslovenia.
Blaže Koneski (1921–1993), Macedonia do Norte.
Josip Tominšek (1872–1954), Eslovenia.
Max Vasmer (1886–1962), Rusia.
Josef Matl (1897–1974), Austria.
Dmitry Likhachev (1906–1999), Rusia.
Jaroslav Rudnyckyj (1910–1995), Galitsia.
Dmytro Chyzhevsky (1894–1977), Ucraína.
Yuri Lotman (1922–1993), Unión Soviética/Estonia.
Thomas Schaub Noonan (1938–2001), Estados Unidos.
Aleksey Shakhmatov (1864-1920), Rusia.
Jernej Kopitar (1780-1840), Eeslovenia.
Izmail Sreznevsky (1812-1880), Ucraína/Rusia.
August Schleicher (1821-1868), Alemaña.
George Shevelov (1908-2002), Ucraína.
Oleksandr Potebnia (1835–91), Ucraína/Rusia.
August Leskien (1840–1916), Alemaña.
Filipp Fortunatov (1848-1914), Rusia.
Antoine Meillet (1866-1936), Francia.
Holger Pedersen (1867-1953), Dinamarca.
André Mazon (1881–1967), Francia.
André Vaillant (1890–1977), Francia.
Roman Jakobson (1896–1982), Rusia/Estados Unidos.
Vladislav Illich-Svitych (1934-1966), Rusia.
Eslavistas contemporáneos
Stefan Brezinski (1932), Bulgaria.
Radoslav Katičić (1930), Croacia.
Nicholas V. Riasanovsky, Ruso-estadounidense.
Boris A. Uspenskij (1937), Rusia.
Andrey Zaliznyak (1935), Rusia.
Frederik Kortlandt (1946), Países Baixos.
Vladimir Dybo (1930), Rusia.
Horace G. Lunt, Estados Unidos.
Alexander M. Schenker (1924), Estados Unidos.
Irwin Weil (1928), Estados Unidos.
Gary Saul Morson, Estados Unidos.
Angelo Maria Ripellino, Italia.
Riccardo Picchio, Italia.
Nice Contieri Italia.
Aldo Cantarini, Italia.
Sante Graciotti, Italia.
Andrejs Pumpurs, Italia.
Sebastiano Ciampi, Italia.
Ettore Lo Gatto, Italia.
Filoloxía xermánica

A filoloxía xermánica é unha ciencia que estuda e interpreta os testemuños escritos das culturas que teñen a súa orixe no mundo xermánico e que manteñen esas orixes no curso da súa evolución. As linguas xermánicas adoitan clasificarse en tres clases: : Linguas xermánicas orientais: gótico (testemuñado entre os séculos IV e VI e xa estinguida);
Linguas xermánicas occidentais: inglés antigo, alto alemán, frisón e saxón;
Linguas xermánicas setentrionais: sueco, danés, islandés, noruegués e feroés. Historia
Co avance do Humanismo e a Reforma, nace nos estudosos europeos un primeiro interese polas antigüidades xermánicas, acrecentado pola descuberta, en 1455, da Germania (tamén chamada De origine et situ Germanorum) de Tácito. Cómpre citarmos entre estes a Justus Lipsius, a quen se debe a publicación dos salmos en baixo franconio, e Franciscus Junius, quen publicou a versión integral do Codex Argenteus da Biblia Gótica en 1655.
Filopatría

En zooloxía, chámase filopatría á tendencia que presentan moitas especies animais a permanecer no mesmo territorio en que naceron, ou a volver ao mesmo para reproducirse ou nidificar.
Este fenómeno é moi frecuente entre as aves migratorias que adoitan volver aniñar ao mesmo lugar todos os anos. Outro exemplo deste comportamento son os salmóns que, tras nacer nun río determinado e pasar varios anos no mar, regresan ao mesmo lugar en que naceron para desovar. Entre os réptiles un dos casos máis coñecidos de filopatría é o das tartarugas mariñas, que volven todos os anos ás mesmas praias para depositar os seus ovos.
Tamén se describiron casos de filopatría invernal en aves migradoras. O grou (Grus grus) adoita visitar as mesmas zonas de alimentación cada outono e inverno cando os polos do verán anterior aínda seguen ao seu coidado. Esas zonas teñen unha maior diversidade de recursos alimenticios, aínda que en pequenas cantidades, o que as converten en lugares adecuados para establecer territorios de alimentación que defenden fronte a outros grous próximos tamén con polos ou xuvenís.
Filosofía analítica

A filosofía analítica é un amplo movemento ou tradición filosófica enfocada na análise, que dominou a filosofía occidental durante a segunda metade do século XX, en especial no mundo anglófono. Esta proliferación da análise en filosofía produciuse a comezos de século en Alemaña, Austria, o Reino Unido, os Estados Unidos, Canadá, Australia, Nova Zelandia e os países escandinavos.
Adoita contrapoñerse á filosofía continental, un termo xenérico cuñado para abranguer unha gran cantidade de metodoloxías diferentes, moi empregadas na Europa continental, entre as que destacan o existencialismo, a fenomenoloxía ou o estruturalismo. Deste xeito, a dicotomía entre filosofía analítica e continental mestura consideracións estritamente metodolóxicas con categorías xeográficas.
A filosofía analítica caracterízase pola claridade da escrita e o rigor da argumentación, empregando ferramentas das matemáticas e da lóxica formal, así como das ciencias naturais, aínda que en menor medida. Foi influenciada polo chamado xiro lingüístico, en especial pola noción de que o pensamento só pode determinarse con precisión apelando á linguaxe, a través do significado, a análise e a lóxica formal. Como tal, a filosofía analítica está na orixe de diversas ramas da filosofía, como a filosofía da linguaxe, a moderna lóxica de predicados, a filosofía das matemáticas e a lóxica matemática, así como a filosofía da ciencia.
Xa que logo, o concepto de filosofía analítica é difícil de definir con precisión, apelando tanto a unha metodoloxía como a un estilo de pensamento e escrita: Entre as figuras máis salientables no desenvolvemento da filosofía analítica, destacan Gottlob Frege, Bertrand Russell, G. E. Moore e Ludwig Wittgenstein. Tamén cabe mencionar a Franz Brentano, os positivistas lóxicos (sobre todo, Rudolf Carnap), W. V. O. Quine, Ruth Barcan Marcus, Karl Popper ou os filósofos da linguaxe ordinaria (como Gilbert Ryle ou J. L. Austin). Tras o declive do positivismo lóxico, pensadores coma Saul Kripke ou David Lewis promoveron un rexurdimento da metafísica no contexto analítico. Así mesmo, revitalizáronse as aproximacións á filosofía da relixión, como a de Alvin Plantinga ou o neotomismo de autores coma Elizabeth Anscombe.
Filosofía da cultura

A filosofía da cultura comprende a investigación de cuestións sobre a natureza, o sentido, a estrutura e as leis fundamentais do desenvolvemento das culturas humanas.
Filosofía da educación

A filosofía da educación é unha concepción da vida ou da realidade dentro da que se coloca a educación ou na que esta se inspira ou fai referencia. Non existe posibilidade de levar a cabo unha educación independentemente dunha concepción filosófica que, aínda de maneira implícita, conduce ou induce á forma de levar a cabo a educación.
Filosofía da linguaxe

A filosofía da linguaxe é a área da filosofía que estuda a linguaxe, trata desde o punto de vista filosófico da natureza do significado lingüístico, do seu uso, aprendizaxe, creatividade, da comprensión, da interpretación, da tradución e de aspectos lingüísticos do pensamento e da experiencia. Os temas máis tratados pola filosofía da linguaxe son o estudo da orixe da linguaxe, a simbolización da linguaxe e sobre todo a actividade lingüística en xeral, e a semántica en particular. Outro ámbito relevante, próximo á sociolingüística, é a análise da relación entre a linguaxe e o mundo que implica a relación entre a palabra e o seu referente e como as linguas configuran os grupos culturais e a súa relación coa semiótica.