proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Disolución acuosa

Unha disolución acuosa é unha solución na que o disolvente é auga. Normalmente móstrase en ecuacións químicas co subíndice (aq). A palabra acuoso refírese a iso, ou disolto en auga. Como a auga é un bo disolvente ademais de ser naturalmente abundante, loxicamente converteuse nun disolvente omnipresente en química.
As substancias que non se disolven ben na auga chámanse hidrófobas ('temen á auga'), mentres que as que o fan son coñecidas como hidrófilas ('amantes da auga'). Un exemplo de substancia hidrófila é o cloruro de sodio (sal común mariño de mesa). Os ácidos e as bases son solucións acuosas, como parte das súas definicións de Arrhenius. Dependendo da concentración de ácido ou base, hai que ter en conta a autoionización da auga para analizar a acidez da disolución, xa que incluso a auga pura ten unha concentración inevitable de ións H+ e OH-.
A capacidade dunha substancia para disolverse na auga está determinada por se a substancia pode cumprir ou superar as fortes forzas de atracción que xeran entre elas as moléculas de auga. Se a substancia carece da capacidade de disolverse en auga, as moléculas forman un precipitado. A solubilización en auga pódese modelar mediante un equilibrio químico, que mostra un equilibrio entre especies solubilizadas e non solubilizadas (gases ou precipitados).
As solucións acuosas que conducen a corrente eléctrica de forma eficiente conteñen electrólitos fortes, mentres que as que conducen mal considérase que conteñen electrólitos débiles. Estes electrólitos fortes son substancias que están completamente ionizadas na auga. Os non electrólitos son substancias que se disolven na auga pero que non producen ións.
Cando se realizan cálculos relativos á reacción dunha ou máis disolucións acuosas, débese coñecer en xeral a concentración, ou molaridade, das disolucións acuosas. A concentración da disolución dáse en función da forma do soluto antes de que se disolvese. Solubilidade en auga
Estas son regras sinxelas para determinar a solubilidade: Todos os compostos con ións Na +, K + e NH 4 + son solubles.
Todos os nitratos (NO3-) e acetatos (CH 3 COO-) son solubles en auga.
A maioría dos cloruros (Cl - ) e sulfatos (SO 42- ) son solubles en auga. Excepto os seguintes: AgCl, PbCl 2, Hg 2 Cl 2, BaSO4 e PbSO4.
A maioría dos carbonatos (CO32-), fosfatos (PO43-), sulfuros (S2-) e hidróxidos (OH-) son insolubles en auga. As excepcións son LiOH, NaOH, KOH e NH3 (aq).
Disolvente

Denomínase disolvente, ou solvente, á substancia que permite a dispersión doutra, o soluto, no seu seo. Normalmente o disolvente establece o estado físico da disolución, polo que se di que o disolvente é o compoñente da disolución que está no mesmo estado físico que a disolución.
A auga cualifícase moitas veces como o disolvente universal, porque disolve a máis do 50 % dos compostos coñecidos. Tipos de disolventes
Disolventes apolares. En xeral son substancias de tipo orgánico e nas moléculas das cales a distribución da nube electrónica é simétrica, polo que non presentan un polo positivo nin un polo negativo. Non poden considerarse, por tanto, como dipolos permanentes. Porén, isto non implica que algúns dos seus enlaces sexan polares. Todo dependerá da xeometría das moléculas. Se os momentos dipolares individuais dos seus enlaces están compensados, a molécula será, en conxunto, apolar. Algúns disolventes deste tipo son: o dietiléter, o cloroformo, o benceno, o tolueno, o xileno, as cetonas, o hexano, o ciclohexano, o tetracloruro de carbono etc.
Disolventes polares. Son substancias formadas por moléculas con distribucións da nube electrónica asimétrica e, por tanto, as súas moléculas presentan un polo positivo e un polo negativo. O exemplo clásico dun disolvente polar é a auga. Os alcohois de baixa masa molecular tamén pertencen a este tipo. Distínguense dous subtipos de disolventes polares:
Disolventes polares apróticos. Non liberan ións ao medio.
Disolventes polares próticos. Son capaces de achegar ións H+ ao medio, como a auga, o ácido acético e os alcohois en xeral. Propiedades dalgúns disolventes comúns
Notas: 1. En caracteres negros, as densidades dos disolventes que a teñen maior que a da auga.
2. Obsérvese que a auga é o disolvente común que ten máis alta constante dieléctica.
Disparidades

Disparidades. Revista de Antropología (anteriormente Revista de Dialectología y Tradiciones Populares) é unha revista de antropoloxía, en lingua castelá, publicada en Madrid desde 1944. Descrición
Edítaa o Consello Superior de Investigacións Científicas. O seu primeiro número apareceu publicado no ano de 1944, durante a ditadura franquista, e entre os seus fundadores había nomes como os de Julio Caro Baroja, Nieves de Hoyos e Vicente García de Diego. Tivo como precedente ao Archivo de Tradiciones Populares.
Dispase

A dispase é unha protease que cliva a fibronectina, o coláxeno IV e en menor medida o coláxeno I. É un encima propio dalgunhas especies de bacterias, por exemplo, de Bacillus polymyxa, dos filtrados de cuxos cultivos pode illarse. Unha vez extraída e purificada pode usarse en investigación. A dispase utilízase con frecuencia para dixerir células primarias adherentes en cultivo ou separar trecidos, xa que este tratamento é máis suave que a dixestión con tripsina. Por exemplo, úsase para separar suavemente o mesénquima e epitelios embrionarios.
A dispase II é específica para a clivaxe de enlaces peptídicos leucina-fenilalanina. Tamén se encontrou recentemente que a dispase pode dixerir enlaces serina-fenilalanina.
A inxección intravitreal (no ollo) de dispase pode utilizarse en modelos da vitrorretinopatía proliferativa en diferentes animais.
Dispepsia

A indixestión, ou dispepsia, é un trastorno do organismo que consiste nunha mala dixestión. Terminoloxía
O DRAG distingue a indixestión, que equipara ao empacho, cun trastorno pasaxeiro, mentres que define a dispepsia como "Trastorno da dixestión, xeralmente de carácter crónico".
O termo dispepsia provén do grego antigo "δυς-" [dys-], dificultade e "πέψη" [pepse], dixestión.
Tipos
Dispepsia orgánica: A causa foi diagnosticada como doenza orgánica como úlcera péptica crónica, refluxo gastroesofáxico, carcinoma, doenza pancreática ou biliar, intolerancia a un alimento ou efecto colateral dun medicamento.
Dispepsia funcional: A maior parte dos casos; despois de exames a causa continua incerta. Pode ser unha gastrite ou unha enterite por Helicobacter pylori, unha hipersensibilidade visceral, un disturbio da motilidade, un trastorno de ansiedade ou un disturbio do humor. Pode ser subdivida en similar a ulcerativa cando hai dor e queimazón ou similar a dismotilidade cando predominan outros sintomas.
Dispepsia non investigada: Clasificación usada antes dos exames diagnósticos. Sintomas
O enfermo pode sentir un estómago cheo, azia ou ardentía, náuseas, arrotos ou dor no abdome superior.
Dispersión (estatística)

En estatística, a dispersión é unha medida do estreita ou expandida que está unha distribución. Exemplos comúns de medidas de dispersión estatística son a varianza, a desviación típica e o percorrido intercuartílico.
A dispersión contrasta coa tendencia central, e en conxunto son as propiedades máis usadas das distribucións. Medidas
Unha medida de dispersión é un número real non negativo que é cero se todos os datos son iguais e increméntase segundo os datos se fan máis diversos.
A maioría das medidas de dispersión teñen as mesmas unidades que as cantidades medidas. Exemplos destas medidas son: Desviación típica
Percorrido intercuartílico
Rango
Diferenza absoluta das medias ou diferenza absoluta de Gini
Desviación absoluta mediana
Desviación media ou desviación absoluta media (DM)
Correlación da distancia
Con frecuencia son empregadas (xunto con factores de escala) como estimadores de parámetros de escala. As medidas robustas da escala son aquelas que non se ven afectadas por un número pequeno de datos extremos, como o percorrido intercuartílico e a desviación absoluta mediana.
Todas as medidas anteriores teñen a propiedade de seren invariantes na localización e lineares en escala. Isto significa que se unha variable aleatoria X {\displaystyle X} ten unha dispersión de S X {\displaystyle S_{X}}, entón unha transformación linear Y
a X + b {\displaystyle Y
aX+b} para números reais a {\displaystyle a} e b {\displaystyle b} ten dispersión S Y
| a | S X {\displaystyle S_{Y}
|a|S_{X}}, onde | a | {\displaystyle |a|} é o valor absoluto de a {\displaystyle a}.
Outras medidas de dipersión son adimensionais, é dicir, carecen de unidades. Estas inclúen: Coeficiente de variación
Coeficiente cuartílico de dispersión
Diferenza relativa das media, equivalente ao duplo do coeficiente de Gini
Entropía
Outras medidas de dispersión son: Varianza: cadrado da desviación típica, non é linear en escala
Razón varianza-media: Empregada principalmente na conta de datos
Algunhas medidas de dispersión teñen propósitos especializados, como a varianza de Allan e a varianza de Hadamard.
Dispnea

A dispnea é a dificultade para respirar ao que se lle adoita chamar falta de ar. Deriva nunha sensación subxectiva que adoita orixinarse nunha respiración deficiente e incompleta, que pode variar en intensidade.
Esta experiencia orixínase a partir de interaccións nas que interveñen factores fisiolóxicos, psicolóxicos, sociais e ambientais múltiples que poden á súa vez inducir, dende respostas fisiolóxicas a comportamentos secundarios. Clasificación
Podemos distinguir varios tipos de dispnea: Dispnea de esforzo: Aparece ao realizar esforzos, e adoita ser moitas veces progresiva.
Ortopnea, que se alivia coa posición erecta. É a dificultade para respirar que aparece ao estar deitados.
Dispnea paroxística nocturna, caracterízase por se manifestar pola noite, mentres o doente está durmido, situación que provoca que o doente esperte.
Dispnea en repouso: aparece malia non realizar ningún tipo de esforzo. É o tipo de dificultade respiratoria máis grave de todas, por estar asociada a doenzas en fases avanzadas, como a insuficiencia cardíaca en estado terminal.
Dispositio

A dispositio é a terceira etapa do proceso retórico de construción dun discurso consistente en organizar, en transformar en materia textual a estrutura conceptual elaborada na inventio.
As etapas da retórica para a construción do discurso son: Intelectio, inventio, dispositio e elocutio.
Dispositivo electrónico

Os dispositivos ou aparatos electrónicos consisten nunha combinación de diversos elementos ou compoñentes organizados en circuítos, destinados a controlar e aproveitar os sinais eléctricos, a diferenza dun dispositivo eléctrico, o cal serve para controlar e aproveitar o fluxo da corrente eléctrica.
Comparemos o funcionamento dun dispositivo eléctrico e dun dispositivo electrónico para notar mellor o concepto anterior: Unha lámpada eléctrica aproveita o fluxo eléctrico para producir enerxía luminosa, mentres que un aparato amplificador de son gobernará, mediante os seus circuítos electrónicos, os sinais provenientes dun micrófono, e os sinais excitadores dos altofalantes.
Un ordenador, está composto de diferentes dispositivos e circuítos electrónicos que cumpren variadas funcións, esencialmente gobernando sinais eléctricos, como por exemplo os producidos na unidade láser do lector de CD-ROMs.
Disprosio

O disprosio é un elemento químico da táboa periódica, de símbolo Dy e número atómico 66. Características principais
O disprosio é unha terra rara que presenta brillo metálico prateado e relativamente estable en aire a temperatura ambiente, pero que se disolve facilmente en ácidos minerais, xa sexan concentrados ou diluídos, con emisión de hidróxeno, isto é, oxidándose. É o bastante mol como para ser cortado cun coitelo, e pode ser procesado con máquinas sen emitir faíscas, se se evita o sobrequecemento. As características do disprosio poden verse moi afectadas por pequenas cantidades de impurezas. Aplicacións
O disprosio úsase, en conxunción con vanadio e outros elementos, como compoñente de materiais para láseres. A súa alta sección eficaz de absorción de neutróns térmicos e o seu alto punto de fusión tamén suxiren a súa utilidade para barras de control nuclear. Un óxido mixto de disprosio e níquel forma materiais que absorben os neutróns e non se contraen nin dilatan baixo bombardeo prolongado de neutróns, e que se usan para barras de arrefriamento en reactores nucleares. Algúns calcoxenuros de disprosio e cadmio son fontes de radiación infravermella para o estudo de reaccións químicas. O disprosio tamén se usa na fabricación de discos compactos. Compostos
Case todos os compostos de disprosio están en estado de oxidación +3 e son fortemente paramagnéticos. Entre os compostos de disprosio inclúense os fluoruros, cloruros, bromuros, ioduros, óxidos, sulfuros e nitruros.
Disquerina

A disquerina ou subunidade 4 do complexo ribonucleoproteico H/ACA é unha proteína que nos humanos está codificada no xene DKC1 do cromosoma X.
Este xene é membro da familia xénica das ribonucleoproteínas nucleolares pequenas (snoRNP) H/ACA. As ribonucleoproteínas nucleolares pequenas están implicadas en varios aspectos do procesamento e modificación do ARNr e foron clasificadas en dúas familias: C/D e H/ACA. As snoRNPs H/ACA tamén inclúen as proteínas NOLA1, 2 e 3. A proteína codificada por este xene e as tres proteínas NOLA localizadas en compoñentes fibrilares densos dos nucléolos e nos corpos de Cajal do núcleo. Tanto a produción de ARNr 18S coma a pseudouridilación do ARNr son impedidas se calquera das catro proteínas escasean. A proteína codificada por este xene está relacionada coas proteínas Cbf5p de Saccharomyces cerevisiae e Nop60B de Drosophila melanogaster. O xene ten unha orientación cola-cola co xene da proteína de membrana do eritrocito palmitoilada (MPP1) e transcríbese nunha dirección de telómero a centrómero. Atopáronse polimorfismos de substitucións de nucleótidos e polirrepeticións de trinucleótidos simples neste xene. As mutacións neste xene causan a disqueratose conxénita ligada ao X. Importancia clínica
As mutacións en DKC1 están asociadas á síndrome de Hoyeraal-Hreidarsson.
Disquisitiones Arithmeticae

Disquisitiones Arithmeticae ("Investigacións aritméticas" en latín) é un libro de texto sobre teoría de números escrito en latín por Carl Friedrich Gauss en 1798, cando Gauss tiña 21 anos, e publicado por primeira vez en 1801. Neste libro Gauss reuniu os resultados da teoría dos números obtidos polos matemáticos Pierre de Fermat, Leonhard Euler, Joseph-Louis Lagrange e Adrien-Marie Legendre, engadindo a eles varios resultados propios. Ámbito
Disquisitiones aborda a teoría dos números e partes da área das matemáticas actualmente chamada teoría alxébrica de números. Porén, Gauss non recoñeceu explicitamente o concepto de grupo, fundamental na álxebra abstracta, e polo tanto non usou este termo, referíndose a el como aritmética superior. No seu prefacio describe o esquema do libro como: As cuestións que investigará este volume pertencen a esa parte das matemáticas que se ocupa dos números enteiros. Contido
O libro está dividido en sete seccións: I. Números congruentes en xeral
II. Congruencias de primeiro grao
III. Residuos de potencias
IV. Congruencias de segundo grao
V. Formas e ecuacións de segundo grao indeterminadas
VI. Aplicacións diversas das discusións anteriores
VII. Ecuacións que definen seccións dun círculo.
As seccións I a III son esencialmente unha revisión de resultados anteriores, incluíndo a proba de primalidade de Fermat, o teorema de Wilson e a existencia de raíces primitivas. Aínda que poucos resultados destas primeiras seccións son orixinais, Gauss foi o primeiro matemático en reunir este material e abordalo de forma sistemática. Gauss tamén imaxinaba a importancia da propiedade de unicidade da factorización (asegurada polo teorema fundamental da aritmética, estudado por primeira vez por Euclides), que reformula e probou utilizando ferramentas matemáticas modernas.
A partir da sección IV, a maior parte da obra é orixinal. A sección IV desenvolve unha proba da lei da reciprocidade cuadrática; A sección V, que representa máis da metade do libro, realiza unha análise exhaustiva das formas cadráticas binarias e ternarias. A sección VI inclúe dúas probas de primalidade diferentes. Finalmente, o apartado VII é unha análise dos polinomios ciclotómicos, concluíndo coa exposición do criterio que determina que polígonos son construíbles, é dicir, cales se poden construír con compás e regra sen marcar.
Gauss comezou a escribir unha oitava sección sobre congruencias de alto nivel, mais morreu antes de rematala, e esta parte publicouse por separado despois da súa morte.
Distancia euclidiana

En matemáticas, a distancia euclidiana é a distancia entre dous puntos, que se pode probar aplicando repetidamente o teorema de Pitágoras. Aplicando esta fórmula como distancia, o espazo euclidiano convértese nun espazo métrico. Definición
Distancia euclidiana entre puntos P
( p 1, p 2, …, p n ) {\displaystyle P
(p_{1}, p_{2}, \dots, p_{n})} e Q
( q 1, q 2, …, q n ), {\displaystyle Q
(q_{1}, q_{2}, \dots, q_{n}), } nun espazo euclidiano n-dimensional, defínese como: ( p 1 − q 1 ) 2 + ( p 2 − q 2 ) 2 + ⋯ + ( p n − q n ) 2
∑ i
1 n ( p i − q i ) 2. {\displaystyle {\sqrt {(p_{1}-q_{1})^{2}+(p_{2}-q_{2})^{2}+\cdots +(p_{n}-q_{n})^{2}}}
{\sqrt {\sum _{i
1}^{n}(p_{i}-q_{i})^{2}}}. }
Distancia unidimensional
Para puntos unidimensionais, P
( p x ) {\displaystyle P
(p_{x})} e Q
( q x ), {\displaystyle Q
(q_{x}), } a distancia calcúlase como: ( p x − q x ) 2
| p x − q x |. {\displaystyle {\sqrt {(p_{x}-q_{x})^{2}}}
|p_{x}-q_{x}|. } O valor absoluto úsase xa que a distancia normalmente considérase un valor escalar sen signo.
Distancia bidimensional
Para puntos bidimensionais, P
( p x, p y ) {\displaystyle P
(p_{x}, p_{y})} e Q
( q x, q y ), {\displaystyle Q
(q_{x}, q_{y}), } a distancia calcúlase como: ( p x − q x ) 2 + ( p y − q y ) 2. {\displaystyle {\sqrt {(p_{x}-q_{x})^{2}+(p_{y}-q_{y})^{2}}}. } Alternativamente, expresando en coordenadas polares, utilizando P
( r 1, θ 1 ) {\displaystyle P
(r_{1}, \theta _{1})} e Q
( r 2, θ 2 ), {\displaystyle Q
(r_{2}, \theta _{2}), } a distancia calcúlase como: r 12 + r 22 − 2 r 1 r 2 cos ⁡ ( θ 1 − θ 2 ). {\displaystyle {\sqrt {r_{1}^{2}+r_{2}^{2}-2r_{1}r_{2}\cos(\theta _{1}-\theta _{2})}}. } Teña en conta que a distancia euclidiana no plano cartesiano, polo tanto bidimensional, é equivalente á hipotenusa ( c {\displaystyle c} ) no Teorema de Pitágoras.
Exemplo: dadas as coordenadas p1 (400, 60) e p2 (300, 50), entón a distancia euclidiana entre elas é 100, 1249 {\displaystyle 100, 1249} ( 400 − 300 ) 2 + ( 60 − 50 ) 2
10025
100, 1249. {\displaystyle {\sqrt {(400-300)^{2}+(60-50)^{2}}}
{\sqrt {10025}}
100, 1249. }
Distancia tridimensional
Para puntos tridimensionais, P
( p x, p y, p z ) {\displaystyle P
(p_{x}, p_{y}, p_{z})} e Q
( q x, q y, q z ), {\displaystyle Q
(q_{x}, q_{y}, q_{z}), } a distancia calcúlase como: ( p x − q x ) 2 + ( p y − q y ) 2 + ( p z − q z ) 2. {\displaystyle {\sqrt {(p_{x}-q_{x})^{2}+(p_{y}-q_{y})^{2}+(p_{z}-q_{z})^{2}}}. }
Distancia n-dimensional
Para puntos n-dimensionais, P
( p 1, p 2, .. ., p n ) {\displaystyle P
(p_{1}, p_{2}, .. ., p_{n})} e Q
( q 1, q 2, .. ., q n ), {\displaystyle Q
(q_{1}, q_{2}, .. ., q_{n}), } a distancia calcúlase como: ( p 1 − q 1 ) 2 + ( p 2 − q 2 ) 2 +. .. + ( p n − q n ) 2. {\displaystyle {\sqrt {(p_{1}-q_{1})^{2}+(p_{2}-q_{2})^{2}+. .. +(p_{n}-q_{n})^{2}}}. }
Distancia propia

Na cosmoloxía estándar, a medida que o espazo se expande, a distancia é unha cantidade dinámica que cambia co paso do tempo. Existen varias formas diferentes de definir as distancias en cosmoloxía, utilizando varias medidas de distancia cosmolóxica, sendo as máis comúns a distancia comórbida ou comóbel e a distancia propia, que están intimamente relacionadas, sendo a máis utilizada a distancia comóbel. A métrica só define a distancia entre os puntos próximos. Para definir arbitrariamente a distancia entre puntos distantes, tes que especificar dous parámetros: os puntos e unha curva específica que os conecta. A distancia entre os puntos pódese atopar pola lonxitude desta curva de conexión. A distancia en movemento define esta curva de conexión como unha curva de tempo cosmolóxico constante. Operativamente, as distancias en movemento non poden ser medidas directamente por un simple observador coas limitacións da Terra. Para determinar a distancia a obxectos distantes, os astrónomos adoitan medir a luminosidade estándar da vela ou o factor de desprazamento ao vermello z de galaxias distantes e despois converten estas medidas en base nalgún modelo de espazo-tempo particular, como o Modelo Lambda-CDM.
Disteleoloxía

A disteleoloxía é o punto de vista filosófico que defende que a existencia non ten causa final, é dicir, non ten un sentido último, fin ou propósito. Trátase dun termo moderno inventado e popularizado por Ernst Haeckel. Historia e características
A disteleoloxía é unha forma activa e optimista de ateísmo dende o punto de vista da ciencia. Estivo asociada nun principio con Haeckel e os seus seguidores, e hoxe en día está principalmente ligada ás formulacións teóricas de Richard Dawkins, Sam Harris ou Christopher Hitchens.
A filosofía occidental, dende Copérnico, foi avanzando de maneira progresiva cara a unha visión disteleolóxica, dun modo oposto ás perspectivas filosóficas e sobre todo relixiosas tradicionais. Por outra banda, as escolas filosóficas que rexeitan a disteleoloxía son o idealismo alemán (filosofías de Hegel e Schelling), a teoría integral e gran parte das doutrinas promulgadas polos seguidores do principio antrópico.
Tamén se chamou disteleoloxía á liña de razoamento da filosofía da relixión que se opón ao argumento teleolóxico e proclama que discordia, medo e mal no universo, suxiren a inexistencia de Deus ou forza creativa que subxaza, ou que, no caso desta existir sería un ente malevolente.
Distribución (bioloxía)

En bioloxía chámase distribución, área de distribución ou área de dispersión á repartición xeográfica dos seres vivos, animais ou vexetais, na superficie do globo, buscando un modelo que a defina, así como procurar a mellor maneira de explotar os recursos sen sobreexplotalos, e para anticipar os efectos do cambio climático, se é posíbel. .
Distribución beta

En estatística a distribución beta é unha distribución de probabilidade continua con dous parámetros a {\displaystyle a} e b {\displaystyle b} cunha función de densidade para valores 0 < x < 1 {\displaystyle 0<x<1} discrita como f ( x; α, β )
x α − 1 ( 1 − x ) β − 1 ∫ 01 u α − 1 ( 1 − u ) β − 1 d u {\displaystyle f(x; \alpha, \beta )
{\frac {x^{\alpha -1}(1-x)^{\beta -1}}{\int _{0}^{1}u^{\alpha -1}(1-u)^{\beta -1}\, du}}\! }
Γ ( α + β ) Γ ( α ) Γ ( β ) x α − 1 ( 1 − x ) β − 1 {\displaystyle
{\frac {\Gamma (\alpha +\beta )}{\Gamma (\alpha )\Gamma (\beta )}}\, x^{\alpha -1}(1-x)^{\beta -1}\! }
1 B ( α, β ) x α − 1 ( 1 − x ) β − 1 {\displaystyle
{\frac {1}{\mathrm {B} (\alpha, \beta )}}\, x^{\alpha -1}(1-x)^{\beta -1}\! } onde Γ {\displaystyle \Gamma } é a función gamma.
O valor esperado e a varianza dunha variable aleatoria X con distribución gamma son E [ X ]
a a + b {\displaystyle E[X]
{\frac {a}{a+b}}} V [ X ]
a b ( a + b + 1 ) ( a + b ) 2 {\displaystyle V[X]
{\frac {ab}{(a+b+1)(a+b)^{2}}}}.
Un caso especial da distribución Beta con a
1 {\displaystyle a
1} e b
1 {\displaystyle b
1} é a probabilidade uniforme.
Distribución binomial negativa

En estatística a distribución binomial negativa é unha distribución de probabilidade discreta que inclúe a distribución de Pascal.
O número de experimentos de Bernoulli de parámetro θ {\displaystyle \theta } independentes realizados ata conseguir o k-ésimo éxito é unha variable aleatoria que ten unha distribución binomial negativa con parámetros k e θ {\displaystyle \theta }.
A distribución xeométrica é o caso concreto da binomial negativa cando k 1. Propiedades
A súa función de probabilidade é b ∗ ( x; k, θ )
( x − 1 x − k ) θ k ( 1 − θ ) x − k
( x − 1 k − 1 ) θ k ( 1 − θ ) x − k {\displaystyle \! \ b^{*}(x; k, \theta )
{x-1 \choose x-k}\theta ^{k}(1-\theta )^{x-k}
{x-1 \choose k-1}\theta ^{k}(1-\theta )^{x-k}} para enteiros x maiores o iguais que k, onde ( x − 1 k − 1 )
( x − 1 x − k )
( x − 1 )! ( k − 1 )! ( x − k )! {\displaystyle \! {x-1 \choose k-1}
{x-1 \choose x-k}
{\frac {(x-1)! }{(k-1)! (x-k)! }}}.
A súa media é μ
k ( 1 − θ ) θ {\displaystyle \! \mu
{\frac {k(1-\theta )}{\theta }}} se se considera unicamente o número de fracasos e μ
k θ {\displaystyle \! \mu
{\frac {k}{\theta }}} se se contan tamén os k-1 éxitos.
A súa varianza é σ 2
k ( 1 − θ ) θ 2 {\displaystyle \! \sigma ^{2}
{\frac {k(1-\theta )}{\theta ^{2}}}} en ambos os casos. Exemplos
Se a probabilidade de que un neno exposto a unha enfermidade contaxiosa a contraia é 0, 40, cal é a probabilidade de que o décimo neno exposto sexa o terceiro en contraela? Neste caso, X é o número de nenos expostos á enfermidade e x
10, k
3, θ
0, 40 {\displaystyle \! x
10, k
3, \theta
0, \! 40}. A solución é b ∗ ( 10; 3; 0, 4 )
( 10 − 13 − 1 ) 0, 43 ( 1 − 0, 4 ) 10 − 3
( 92 ) 0, 43 ( 0, 6 ) 7
0, 0645 {\displaystyle \! b^{*}(10; 3; 0, \! 4)
{10-1 \choose 3-1}0, \! 4^{3}(1-0, \! 4)^{10-3}
{9 \choose 2}0, \! 4^{3}(0, \, 6)^{7}
0, \! 0645} Nun proceso de manufactura sábese que unha media de 1 de cada 10 produtos é defectuoso. Cal é a probabilidade de que o quinto artigo examinado sexa o primeiro en ser defectuoso? Se X conta o número de artigos defectuosos, p
1 / 10
0, 1; q
1 − 0, 1
0, 9; x
5 {\displaystyle p
1/10
0, 1; q
1-0, 1
0, 9; x
5} ensaios e k
1 {\displaystyle k
1}, entón a solución é b ∗ ( 5; 1, 0. 1 )
( 5 − 11 − 1 ) ( 0. 1 ) 1 ( 0. 9 ) 5 − 1
6. 6 % {\displaystyle b*(5; 1, 0. 1)
{5-1 \choose 1-1}(0. 1)^{1}(0. 9)^{5-1}
6. 6\%} de probabilidades.
Distribución de Bernoulli

En teoría da probabilidade e estatística, a distribución de Bernoulli é unha distribución de probabilidade discreta, que toma valor 1 para a probabilidade de éxito ( p {\displaystyle p} ) e valor 0 para a probabilidade de fracaso ( q
1 − p {\displaystyle q
1-p} ). Recibe o nome polo matemático e científico suízo Jakob Bernoulli.
Se X {\displaystyle X} é unha variable aleatoria que mide o "número de éxitos", e se realiza un único experimento con dous posibles resultados (éxito ou fracaso), dise que a variable aleatoria X {\displaystyle X\, } se distribúe como unha Bernoulli de parámetro p {\displaystyle p\, }. X ∼ B e ( p ) {\displaystyle X\sim Be(p)\, } A súa función de probabilidade vén definida por: f ( x )
p x ( 1 − p ) 1 − x con x
{ 0, 1 } {\displaystyle f(x)
p^{x}(1-p)^{1-x}\, \qquad {\text{ con }}\, x
\{0, 1\}\, } A fórmula é: f ( x; p )
{ p si x
1, q si x
0, 0 en calquera outro caso {\displaystyle f\left(x; p\right)
\left\{{\begin{matrix}p&{\mbox{si }}x
1, \\q&{\mbox{si }}x
0, \\0&{\mbox{en calquera outro caso}}\end{matrix}}\right. } Un experimento ao que se aplica a distribución de Bernoulli coñécese como ensaio de Bernoulli, e a serie deses experimentos como ensaios repetidos.
Por exemplo, no experimento "Lanzar unha moeda", a variable aleatoria X que mide "número de cruces que saen nun lanzamento" seguirá unha distribución de Bernoulli ( X ∼ B e ( 0, 5 ) {\displaystyle X\sim Be(0, 5)} ) Propiedades características
Esperanza matemática: E [ X ]
p
u {\displaystyle E\left[X\right] p
u} Varianza: v a r [ X ]
p ( 1 − p )
p q {\displaystyle var\left[X\right]
p\left(1-p\right) pq} Función xeratriz de momentos: ( q + p e t ) {\displaystyle \left(q+pe^{t}\right)} Función característica: ( q + p e i t ) {\displaystyle \left(q+pe^{it}\right)} Moda:
0 se q > p (hai máis fracasos que éxitos)
1 se q < p (hai máis éxitos que fracasos)
0 e 1 se q p (os dous valores, pois hai igual número de fracasos que de éxitos)
Asimetría: γ 1
q − p q p {\displaystyle \gamma _{1}
{\frac {q-p}{\sqrt {qp}}}} Curtose: γ 2
6 p 2 − 6 p + 1 p ( 1 − p ) {\displaystyle \gamma _{2}
{\frac {6p^{2}-6p+1}{p(1-p)}}} A curtose tende a infinito para valores de p {\displaystyle p} próximos a 0 ou a 1, pero para p
12 {\displaystyle p
{\frac {1}{2}}} a distribución de Bernoulli ten un valor de curtose menor que o de calquera outra distribución, igual a -2. Caracterización por a binomial: X ∼ B e ( p ) ⟺ X ∼ B ( 1, p ) {\displaystyle X\sim Be(p)\Longleftrightarrow X\sim B(1, p)\, }; onde B ( 1, p ) {\displaystyle B(1, p)\, } é unha distribución binomial. Distribucións relacionadas
Se X 1, X 2, X 3, …, X n {\displaystyle X_{1}, X_{2}, X_{3}, \dots, X_{n}} son n {\displaystyle n} variables aleatorias identicamente distribuídas coa distribución de Bernoulli coa mesma probabilidade de éxito p {\displaystyle p} en todas, entón a variable aleatoria X
X 1 + X 2 + ⋯ + X n {\displaystyle X
X_{1}+X_{2}+\dots +X_{n}} presenta unha distribución binomial de probabilidade. X ∼ B ( n, p ) {\displaystyle X\sim B(n, p)}
Distribución editorial galega

A distribución editorial en Galicia de libros galegos ou en galego está controlada principalmente por dous grupos. O primeiro e maior chámase Distribucións Arnoia, e controla en exclusiva os títulos das seguintes editoriais (os números referidos son os principais ISBN de cada editorial, e poden verse máis no artigo referido a ISBN):
Edicións do Cumio (8289);
Ediciós do Castro (7492, 8485);
Edicións Espiral Maior (88137, 89814, 95625);
Rinoceronte Editora;
Alvarellos Editora
Ademais, posuía a Librería Cervantes (pechada en 2007) na rúa Policarpo Sanz e a Librería Gran Vía case na Praza de América, as dúas en Vigo.
Ata o 2007, distribuía tamén: Edicións Laiovento (87847, 89896);
Editorial Toxosoutos (605, 89129, 96259);
Ir Indo Edicións (7680);
Destas tres, as dúas primeiras pasaron a ser distribuídas polo outro grupo, que é o Consorcio Editorial, que agrupa tamén de sempre a: Sotelo Blanco Edicións (7824);
Baía Edicións (89803, 96128);
Edicións A Nosa Terra (Promocións Culturais Galegas) (89976, 95350, 96203, 96403);
Pola súa banda, Ir Indo Edicións pasou a ser distribuída por Torre Libros.
Outras editoras teñen unha distribución propia. É o caso da Editorial Galaxia (7154, 8288) ou outras editoriais de menor tamaño: Franka Editorial;
Editorial Ronsel (88413);
Edicións Positivas (87783);
3C3 (932667);
Editorial Trifolium (932716), de Oleiros;
Tristram (89377);
Nigra (controlada pola asturiana Trea baixo a forma de Nigra Trea);
a ourensá Linteo;
Kalandraka Editora (8464) e Oqo Editora etc.
Pola contra, Edicións Xerais de Galicia (7507, 8302, 9782) está distribuída pola súa casa matriz, o Grupo Anaya, que tamén controla Editorial Obradoiro (8124), Rodeira-Edebé (8116), Everest (241 e 403), Luis Vives (263), SM (348) e Santillana en Galicia.
Caso á parte é a edición institucional: a Xunta de Galicia (453, 89231) é o principal editor de libros do país, tanto directamente das súas consellerías (Cultura ou Turismo pero tamén Medio Rural ou Industria) coma dos centros relacionados (Consello da Cultura Galega, Museo do Pobo Galego, (CIRP) pero a súa distribución non é tan voluminosa. Tamén hai que contar coa importante edición das deputacións provinciais e dos concellos, así coma as Universidade da Coruña (9749), Universidade de Santiago (7191, 8121, 9750) e Universidade de Vigo (8158), da Real Academia Galega (87987) e da Fundación Pedro Barrié de la Maza (87819, 89748).
Distribución hiperxeométrica

A distribución hiperxeométrica é unha distribución de probabilidade discreta relacionada coas mostraxes aleatorias e sen substitución. Supoñendo que se ten unha poboación de N elementos dos cales, d pertencen á categoría A e N-d á B. A distribución hiperxeométrica mide a probabilidade de obter x ( 0 ≤ x ≤ d {\displaystyle 0\leq x\leq d} ) elementos da categoría A nunha mostra sen substitución de n elementos da poboación orixinal. Propiedades
A función de probabilidade dunha variable aleatoria con distribución hiperxeométrica pode deducirse empregando razoamentos combinatorios e é igual a P ( X
x )
( d x ) ( N − d n − x ) ( N n ), {\displaystyle P(X
x)
{\frac {{d \choose x}{N-d \choose n-x}}{N \choose n}}, } onde: N {\displaystyle N} é o tamaño da poboación n {\displaystyle n} é o tamaño da mostra extraída d {\displaystyle d} é o número de elementos da poboación orixinal que pertencen á categoría desexada x {\displaystyle x} é o número de elementos na mostra que pertencen a esa categoría.
A notación ( a x ) {\displaystyle {a \choose x}} fai referencia ao coeficiente binomial, é dicir, o números de combinacións posibles ao seleccionar x {\displaystyle x} elementos dun total a {\displaystyle a}.
O valor esperado dunha variable aleatoria X que segue a distribución hiperxeométrica é E [ X ]
n d N {\displaystyle E[X]
{\frac {nd}{N}}} e a súa varianza, V a r [ X ]
( N − n N − 1 ) ( n d N ) ( 1 − d N ). {\displaystyle Var[X]
{\bigg (}{\frac {N-n}{N-1}}{\bigg )}{\bigg (}{\frac {nd}{N}}{\bigg )}{\bigg (}1-{\frac {d}{N}}{\bigg )}. } Definindo na fórmula anterior p
d N {\displaystyle p
{\frac {d}{N}}} e q
1 − p, {\displaystyle q
1-p\, ,} obtense V a r [ X ]
n p q N − n N − 1. {\displaystyle Var[X]
npq{\frac {N-n}{N-1}}. } Relación con outras distribucións
A distribución hiperxeométrica aplícase a mostraxes sen substitución e a binomial a mostraxes con substitución. En situación nas que o número esperado de repeticións na mostraxe é supostamente baixo pode aproximarse a primeira pola segunda. Isto é así cando N é grande e o tamaño relativo da mostra extraída, n/N, é pequeno.
Distribución uniforme discreta

En teoría da probabilidade, a distribución uniforme discreta é unha distribución de probabilidade que asume un número finito de valores coa mesma probabilidade. Adoita denotarse por U { a, b } {\displaystyle {\mathcal {U}}\{a, b\}} ou u n i f { a, b } {\displaystyle \mathrm {unif} \{a, b\}}. Propiedades
Se a distribución asume os valores reais x 1, x 2 … x n {\displaystyle x_{1}, x_{2}\ldots x_{n}\, \! }, a súa función de probabilidade é p ( x i )
1 n {\displaystyle p(x_{i})
{\frac {1}{n}}\, \! } e a súa función de distribución a función en esqueira F ( x )
1 n ∑ i 1 ( − ∞, x ] ( x i ). {\displaystyle F(x)
{\frac {1}{n}}\sum _{i}1_{(-\infty, x]}(x_{i})\, \! .}.
A súa media estatística é μ
1 n ∑ i n x i {\displaystyle \mu
{\frac {1}{n}}\sum _{i}^{n}x_{i}\, \! } e a súa varianza σ 2
1 n ∑ i
1 n ( x i − μ ) 2
1 n ∑ i
1 n ( x i 2 ) − μ 2 {\displaystyle \sigma ^{2}
{\frac {1}{n}}\sum _{i
1}^{n}(x_{i}-\mu )^{2}
{\frac {1}{n}}\sum _{i
1}^{n}(x_{i}^{2})-\mu ^{2}\, \! } Exemplos
Para un dado perfecto, todos os resultados teñen a mesma probabilidade 1/6. Polo tanto, a probabilidade de que ao lanzalo saia 4 é 1/6.
Para unha moeda perfecta, todos os resultados teñen a mesma probabilidade 1/2. Polo tanto, a probabilidade de que ao lanzala saia cara é 1/2.
Distribución xeométrica

A distribución xeométrica é calquera das dúas distribucións de probabilidade discretas seguintes: a distribución de probabilidade do número X do ensaio de Bernoulli necesaria para obter un éxito, contido no conxunto { 1, 2, 3, .. .} ou
a distribución de probabilidade do número Y X − 1 de fallos antes do primeiro éxito, contido no conxunto { 0, 1, 2, 3, .. . }. Propiedades
A distribución xeométrica non ten memoria, é dicir, P ( X > m + n | X > m )
P ( X > n ), {\displaystyle P(X>m+n|X>m)
P(X>n), }. Isto significa que se intentamos repetir o experimento ata o primeiro éxito, entón, dado que o primeiro éxito aínda non ocorreu, a distribución da variable condicionada do número de ensaios adicionais non depende de cantos fallos se observaron. De feito, a distribución xeométrica é a única distribución discreta sen memoria.
Se a probabilidade de éxito en cada ensaio é p, entón a de que sexan necesarios x para obter un éxito é P ( X
x )
( 1 − p ) x − 1 p {\displaystyle P(X
x)
(1-p)^{x-1}p\, } para x
1, 2, 3, .. .. Equivalentemente, a probabilidade de que haxa x fallos antes do primeiro éxito é P ( Y
x )
( 1 − p ) x p {\displaystyle P(Y
x)
(1-p)^{x}p\, } para y
0, 1, 2, .. . En ambos os casos, a secuencia é unha progresión xeométrica.
O valor esperado dunha variable aleatoria X distribuída xeometricamente é E ( X )
1 p {\displaystyle \ E(X)
{\frac {1}{p}}} e dado que Y
X-1, E ( Y )
1 − p p {\displaystyle \ E(Y) {\frac {1-p}{p}}}.
En ambos os casos, a varianza é var ( Y )
var ( X )
1 − p p 2 {\displaystyle {\mbox{var}}(Y)
{\mbox{var}}(X)
{\frac {1-p}{p^{2}}}}.
As funcións xeratrices de X e a de Y son, respectivamente, G X ( s )
s p 1 − s ( 1 − p ) y G Y ( s )
p 1 − s ( 1 − p ), | s | < ( 1 − p ) − 1 {\displaystyle G_{X}(s)
{\frac {sp}{1-s(1-p)}}\quad {\textrm {y}}\quad G_{Y}(s)
{\frac {p}{1-s(1-p)}}, \quad |s|<(1-p)^{-1}}.
De todas estas distribucións contidas en {1, 2, 3, .. . } cun valor esperado dado μ, a distribución xeométrica X con parámetro p 1/μ é a de maior entropía.
A distribución xeométrica do número y de fallos antes do primeiro éxito é infinitamente divisible, é dicir, para calquera enteiro positivo n, existen variables aleatorias independentes Y 1, .. ., Yn distribuídas identicamente a suma das que teñen a mesma distribución que ten Y. Estas non serán xeométricamente distribuídas agás se n 1. Distribucións relacionadas
A distribución xeométrica é un caso especial da distribución binomial negativa con parámetro k
1. Máis generalmente, se Y 1, .. ., Yk son variables independentes distribuídas xeometricamente con parámetro p, entón Z
∑ m
1 k Y m {\displaystyle Z
\sum _{m 1}^{k}Y_{m}} segue unha distribución binomial negativa con parámetros k e p.
Se Y1, .. ., Yr son variables independentes distribuídas xeometricamente (con diferentes parámetros de éxito pm posibles ), entón o seu mínimo W
min m Y m {\displaystyle W
\min _{m}Y_{m}} segue tamén unha distribución xeométrica, con parámetro p
1 − ∏ m ( 1 − p m ) {\displaystyle p
1-\prod _{m}(1-p_{m})}.
Distribuidor

O distribuidor é unha peza do sistema eléctrico do automóbil que cumpre unha misión sumamente importante ao intervir no proceso de envío de corrente eléctrica, desde a bobina cara ao distribuidor, e de alí ás buxías.
Esta corrente convertida en faísca ao chegar ao eléctrodo da buxía produce a combustión da mestura que se xera dentro do cilindro e consecuentemente a pseudoexplosión que acciona ao pistón, situado no interior de devandito cilindro. Tamaño e materiais que o conforman
As súas dimensión varían segundo o tamaño do distribuidor ao cal axústase, gardando proporcións -por regra xeral- coa envergadura do vehículo onde se atopa asentado.
Pode oscilar entre 3 a 10 cm, no seu longo; e 2 a 4 cm, no seu ancho.
O material co cal está construído é plástico (tipo baquelita) de moi alta dureza e resistencia ao calor. Logo conta cunha placa de bronce, suxeita ao plástico por un engarce e un remache, e finalmente -no seu parte posterior- unha peza de aceiro (de forma cilíndrica e aplanada nun extremo) que cumpre a función de facer contacto coa placa de bronce mencionada anteriormente e tamén actuar de traba para que o rotor quede ben suxeito ao lugar onde vai asentado, é dicir ao extremo superior do eixo do distribuidor. Modo de funcionamento
O rotor xira asentado sobre o extremo superior do eixo do distribuidor, e en tanto o fai vai efectuando sucesivos envíos de corrente a cada unha das buxías do motor.
Esta acción prodúcese ao tocar puntos metálicos da tapa do distribuidor en forma alternativa, pero moi rapidamente. Dita corrente é transportada polos denominados cables de buxía e é recibida por elas para producir a explosión ou combustión dentro de cada cilindro. Á súa vez, a corrente recibida polo distribuidor provén da bobina de ignición, que se acha conectada á tapa de devandito distribuidor, mediante un cable de características similares aos anteriormente mencionados. Durabilidade da peza
É conveniente que -aproximadamente- cada 5. 000 km se revise o distribuidor, como así tamén a tapa do distribuidor (que é dun material similar ao que conforma o elemento do cal trata este artigo). De observarse que non están en boas condicións ou existe algún desgaste nos mesmos, é aconsellable a súa substitución. Sistemas modernos de acendido
Os modernos sistemas de aceso que -na actualidade- posúen os vehículos con motor ciclo Otto, os cales maioritariamente están equipados con sistemas de funcionamento electrónico, desprazan o uso do distribuidor e consecuentemente do rotor. Con todo aínda moitos vehículos utilizan aquel sistema convencional, que podería considerarse como máis seguro fronte á aparición de fallas. Isto é por tratarse dun sistema mecánico, fronte a outro electrónico que pode afectarse con máis facilidade e deixar de funcionar en forma inmediata a fállaa, sen posibilidade ningunha de reparación inminente.
Distributividade

En matemáticas, e concretamente en álxebra abstracta, a distributividade é a propiedade dos operadores binarios que xeneraliza a propiedade distributiva da álxebra elemental.
A propiedade distributiva da multiplicación sobre a suma en álxebra elemental é aquela pola que a suma de dous sumandos, multiplicada por un número, é igual á suma do produto de cada sumando por ese número. En termos alxébricos: Exemplo: 3(5 + 4)
3(9)
27 (3 × 5) + (3 × 4)
15 + 12
27
Esta propiedade, particularizada para a suma e o produto, pódese xeneralizar a calquera outro par de operacións aritméticas, obtendo deste xeito a definición de distributividade. Definición
Sexa A {\displaystyle A} un conxunto dado no que se definiron dúas operacións binarias ( ∘ {\displaystyle \circ }; ⋆ {\displaystyle \star } ). Entón: A operación ∘ {\displaystyle \circ } é distributiva pola esquerda respecto da operación ⋆ {\displaystyle \star } se se cumpre que dados tres elementos calquera a, b, c ∈ {\displaystyle \in } A, entón a ∘ ( b ⋆ c )
( a ∘ b ) ⋆ ( a ∘ c ) {\displaystyle a\circ (b\star c)
(a\circ b)\star (a\circ c)} A operación ∘ {\displaystyle \circ } é distributiva pola dereita respecto da operación ⋆ {\displaystyle \star } se se cumpre que dados tres elementos calquera a, b, c ∈ {\displaystyle \in } A, entón ( b ⋆ c ) ∘ a
( b ∘ a ) ⋆ ( c ∘ a ) {\displaystyle (b\star c)\circ a
(b\circ a)\star (c\circ a)} A operación ∘ {\displaystyle \circ } é distributiva respecto da operación ⋆ {\displaystyle \star } se é distributiva pola dereita e distributiva pola esquerda, é dicir, se se cumpre que dados tres elementos calquera a, b, c ∈ {\displaystyle \in } A, entón a ∘ ( b ⋆ c )
( a ∘ b ) ⋆ ( a ∘ c ) {\displaystyle a\circ (b\star c)
(a\circ b)\star (a\circ c)} e ( b ⋆ c ) ∘ a
( b ∘ a ) ⋆ ( c ∘ a ) {\displaystyle (b\star c)\circ a
(b\circ a)\star (c\circ a)} Débese notar se a operación ∘ {\displaystyle \circ } cumpre a propiedade conmutativa, entón as tres condicións son equivalentes e chega que se cumpra unha calquera delas para que as outras dúas tamén se cumpran automaticamente.
Distrito Buikwe

Buikwe é un distrito da Rexión Central de Uganda, chamado así pola súa capital, Buikwe.
Limita co Distrito Kayunga polo norte, co Distrito Jinja polo leste, co Distrito Buvuma polo sueste, coa República de Tanzania polo sur e co Distrito Mukono polo leste.
Naceu o 1 de xullo de 2009, anteriormente parte do Distrito Mukono.
O censo do 2002 estimaba a súa poboación en 329. 900 habitantes.
Distrito Bukomansimbi

Bukomansimbi é un distrito da Rexión Central de Uganda, denominado así pola súa capital, Bukomansimbi. Segundo o censo do 2002 tiña unha poboación estimada de 139. 556 habitantes.
Limita co Distrito Gomba polo norte, co Distrito Kalungu polo leste, co Distrito Masaka polo sueste, co Distrito Lwengo polo suroeste e co Distrito Sembabule polo noroeste.
O distrito creouse no 2010, entrando en funcionamento o 1 de xullo do mesmo ano, anteriormente formando parte do Distrito Masaka.
Distrito Butambala

Butambala é un distrito da Rexión Central de Uganda, que ten a súa sede en Gombe. Foi creado no 2010, entrando en función o 1 de xullo do mesmo ano, partindo dos distritos de Mpigi e Gomba. No 2002, a súa poboación foi estimada en 86. 600 habitantes. No 2010, a súa poboación estimábase en 98. 200 habitantes.
Antes de converterse en distrito, era un condado, un dos dezaoito condado constituíntes do Reino de Buganda.
Distrito Federal

Distrito Federal é o nome que se dá a unha cidade ou a un territorio que ten por función ser a capital dun país que se organice baixo o sistema de federación. Características
O distrito federal non se subordina a ningunha unidade federativa (provincia ou estado) veciña senón que está baixo a autoridade da propia federación. E, ademais, non pode ser capital de ningunha outra unidade da federación, para que se preserve os principios de autonomía das unidades federativas, e tamén de igualdade entre as mesmas. Conforme determine a constitución de cada país, os distritos federais poden ter o seu gobernante nomeado polo goberno federal, ou elixido pola súa poboación. Cando se muda a capital dun país organizado baixo o sistema federativo, o territorio da nova capital é destacado xeograficamente dunha ou máis provincias e pasa a ter, a partir do momento da creación da nova capital, un status administrativo diferenciado. Foi o que ocorreu no Brasil co a creación de Brasilia, separada administrativamente do veciño estado de Goiás. Exemplos
Algúns exemplos de distrito federal son: O Distrito de Columbia, na que está Washington, nos Estados Unidos, e que non se subordina aos veciños estados de Maryland e Virxinia e que foi creado no 1790.
O Distrito Federal do Brasil, que dende 1960 acolle Brasilia. Anteriormente, dende a fundación da República (1889), Río de Xaneiro funcionaba como distrito federal.
A cidade de Buenos Aires, na Arxentina, entre 1880 e 1996. Foi segregada da veciña provincia de Buenos Aires e funcionou como un municipio á fronte do cal estaba un intendente nomeado polo Presidente da Nación Arxentina coa aprobación do Senado federal.
O Territorio da Capital Australiana que acolle a cidade de Camberra, capital da federación dende 1908 como resultado dun compromiso entre Melbourne e Sydney.
En Malaisia, as cidades de Kuala Lumpur, dende 1974 por ser capital nacional, e Putrajaya, dende 2001 por ser capital administrativa do país, son considerados Territorios Federais e directamente gobernados polo goberno federal, canda Labuán, centro financeiro considerado dende 1984.
Na India, Delhi, oficialmente denominada Territorio da Capital Nacional de Delhi.
En Paquistán, o Territorio da Capital Islamabad, é xestionado directamente polo goberno federal.
A Cidade de México, capital de México, ata 2016 chamada México, D. F.
A cidade de Caracas, en Venezuela.
Abuja, capital de Nixeria, intégrase dentro do Territorio da Capital Federal, fundado en 1976 nunha área cedida polos estados de e Nasarawa, Níxer e Kogi.
Distrito Lyantonde

Lyantonde District é un distrito do sur da Rexión Central de Uganda, denominado así pola súa capital, Lyantonde. No ano 2002 tiña unha poboación dunhas 66. 000 persoas. A súa economía baséase na agricultura e na gandaría.
Limita co Distrito Sembabule polo norte e nordeste, co Distrito Lwengo polo leste, co Distrito Rakai polo sur, e co Distrito Kiruhura polo oeste.
O distrito componse dun só condado, o Kabula County. Anteriormente ao 2007, o Kabula County formaba parte do Distrito Rakai, mais nese ano o condado separouse do nomeado distrito e déuselle status de distrito
Distrito capital

Un distrito capital ou distrito da capital defínese como a sede de goberno dun país (xeralmente non federal) onde se administra a economía e a política, e posúe maiores beneficios ca os demais territorios que conforman unha nación. O distrito capital é polo tanto, o único concello de administración directa que só inclúe a capital do estado.
O termo comezou a empregarse nos Estados Unidos e estendeuse a moitas partes do mundo. Varios países adoptaron outros nomes como territorio, rexión ou área capital. Etimoloxía
O termo distrito capital é comunmente utilizado para referirse á zona ao redor da capital do estado. A primeira referencia ao nome distrito capital parece xurdir da abreviación de distrito capital policial a finais de 1860 en Nova York como intento de estado que comprendía as áreas de Albany, Troy, Rensselaer, Watervliet, e Cohoes en conxunto, despois da creación do Distrito federal, nos Estados Unidos. Diferenzas
O termo distrito capital é ambiguo, dependendo das leis de cada país. Un exemplo sería Colombia, onde o distrito capital é o tipo de organización que rexe en Bogotá, a cal é a sede dos poderes nacionais, como tamén capital do departamento de Cundinamarca, o seu alcalde é elixido por voto popular e ten goberno local.
Distrito de Baoshan

O distrito de Baoshan é un dos distritos de Shanghai, ocupa 424 km² e nel viven 740. 900 habitantes (2001). O campus principal da Universidade de Sanghai sitúase neste distrito así como a sede de Baosteel, o principal conglomerado de fabricación de aceiro da China.