proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Masa molecular

A masa molecular é o número de veces que a molécula dun composto ou dun elemento pesa máis, ten máis masa, que un átomo que se toma como unidade. Calcúlase sumando todas as masas atómicas do elemento correspondente.
O seu valor numérico coincide co da masa molar, pero expresado en unidades de masa atómica en lugar de gramos/mol. A masa molecular alude a unha soa molécula, a masa molar corresponde a un mol (N 6, 022·1023) de moléculas. Cálculo da masa molecular
A fórmula para calcular a masa molecular é a seguinte: masa molecular masa atómica de A * n. º de átomos de A + masa atómica de B * n. º de átomos de B +. ..
incluíndo todos os átomos diferentes.
A masa molecular calcúlase sumando as masas atómicas dos elementos que compoñen a molécula. Así, no caso da auga: H2O, a súa masa molecular é: masa atómica do H: 1, 00797 u, aproximadamente igual a (≈) 1 * n. º de átomos de H: 2 + masa atómica do O: 15, 9994 u ≈ 16 * n. º de átomos de O: → 2 átomos de H x 1 átomo de O
2 u + 16 u
18 u.
Se as cifras decimais son maiores de 0, 5, o número másico aproxímase á unidade enteira seguinte. Exemplo: o número másico do osíxeno é 15, 9994 ≈ 16. É dicir, o número másico do O é 16.
Ao igual que a masa atómica, a masa molecular exprésase en unidades de masa atómica: Umas (u) ou daltons (Da), que son equivalentes. Os Da teñan a vantaxe de que se poden empregar para moléculas maiores ao aceptar un múltiplo, o quilodalton: kDa.
A masa molecular calcúlase facilmente sumando as masas atómicas. Por exemplo, a masa molecular do ácido sulfúrico:
H2SO4: H
1, 00797 Da; S
32, 065 Da; O 15, 9994 Da
H2
2 x 1, 00797 Da
2, 01594 Da
S
1 x 32, 065 Da
32, 065 Da
O4
4 x 15, 9994 Da
63, 9976 Da
Masa molecular
H2 + S + O4
2, 01594 Da + 32, 065 Da + 63, 9976 Da 98, 07854 Da
Masa visceral

Nos moluscos denomínase masa visceral ou saco visceral ao conxunto que agrupa a maioría das vísceras, é dicir, os órganos internos. A masa visceral está cuberta por unha delgada túnica chamada manto, que é o encargado de segregar a cuncha da maioría dos moluscos, que pode ser externa ou interna, segundo os casos (ou mesmo estar ausente), e que serve de protección e/ou esqueleto e/ou de reguladora da flotación (como, por exemplo, nas sepias).
Masaccio

Masaccio (Tommaso Cassai ou Tommaso di Ser Giovanni di Mone) nado en San Giovanni Valdarmo, Italia o 21 de decembro de 1401 e finado en Roma, outono de 1428, foi un pintor italiano do Quattrocento, o primeiro período do Renacemento, iniciador da pintura moderna. Segundo Vasari, Masaccio foi o mellor pintor da súa xeración pola súa habilidade para imita-la natureza, recrear figuras e movementos realistas, así como por un uso convincente da perspectiva tridimensional, pois foi o primeiro en aplicar na pintura as leis da perspectiva matemática ou científica, aprendidas de Brunelleschi. Masaccio morreu aos vinte e seis anos e sábese moi pouco sobre as circunstancias exactas da súa morte. Traxectoria
A pesar da súa curta carreira tivo unha fonda influencia noutros pintores posteriores; foi dos primeiros en usar a perspectiva científica na pintura que aprendeu de Brunelleschi.
Dende as súas obras iniciais como Expulsión de Adán e Eva ou O Tributo na capela Brancacci da igrexa do Carmine en Florencia, a súa foi unha linguaxe austera e monumental, centrado no home e na súa acción. Mediante unha recreación intelectual despois dunha profunda observación da súa realidade, Masaccio verificou á volta á natureza humana e o espazo no que se desenvolve a súa actividade e non a través dunha simple reprodución das súas aparencias externas. Isto vai orixinar formas sintéticas, fortes volumes, acenos elementais mais decisivos. Nos seus últimos frescos en Santa María Novella e en Brancacci leva a perspectiva brunelleschiana á perfección.
Masacre de Catavi

O coñecido como masacre de Catavi ou matanza de Catavi foi o ataque por parte de forzas do exército de Bolivia aos campamentos mineiros da mina de estaño na localidade de Catavi, departamento de Potosí (Bolivia). Tivo lugar durante a xornada do 21 de decembro de 1942 baixo a presidencia do xeneral Enrique Peñaranda, o que acabou por ocasionar a súa caída. Causas
O goberno de Bolivia colocara baixo control militar todas as minas co argumento de garantir a subministración de materias primas aos aliados durante a segunda guerra mundial. A situación facía necesario que as operacións mineiras se desenvolvesen nun marco de orde e seguridade.
Porén, desde 1941 existían reivindicacións salariais non atendidas nos xacementos de Uncía, Catavi e Siglo X. Ante unha petición de aumento salarial no complexo Catavi-Siglo XX, tras unha extensa negociación entre o Ministerio de Traballo e a empresa explotadora, o 14 de decembro de 1942 comezou unha folga xeral. Ante a situación, o goberno enviou á zona o rexemento Ingavi, dirixido polo coronel Luis Cuenca. O masacre
Durante varios días houbo conversas, tensión e simulacros de violencia por parte da representación do goberno e da empresa. Finalmente, o 21 de decembro de 1942, en dúas oportunidades, as tropas destacadas na mina dispararon contra os mineiros e as súas familias.
A primeira serie de disparos foi realizada contra un grupo de mulleres que tentaba entrar en Catavi para buscar alimentos.
A segunda foi contra unha gran manifestación que protestaba polas primeiras mortes. Uns 200 soldados dirixidos por tres oficiais dispararon contra un grupo de máis de 7000 traballadores, mulleres e nenos. Estimouse que foron asasinados uns 20 homes, mulleres e nenos, e que houbo uns 50 feridos. Entre as vítimas estaba María Barzola, quen logo deu nome ao Campo María Barzola. En dito campo tivo lugar a sinatura do decreto de nacionalización de minas en 1952.
Masacre de Gonagala

O masacre de Gonagala foi un acto terrorista que se cometeu o 18 de setembro de 1999 na pequena aldea de Gonagala, situado no distrito de Ampara en Sri Lanka. Durante a noite intrusos mataron a machetadas 50 homes, mulleres e nenos. As mortes atribuíronse ao Tigres de Liberación do Tamil Eelam.
O de Gonagala constitúe un dos moitos ataques atribuídos aos TLTE. Así e todo, este foi especialmente notorio, xa que a diferenza de ataques previos, boa parte dos aproximadamente 75 activistas que tomaron parte na acción eran mulleres. Incidente
O incidente ocorreu na madrugada do 18 de setembro de 1999, na Colonia 31 en Ampara. Os militantes do TLTE divididos en dous comandos, un formado por homes e outro no que se incluían tanto homes como mulleres, entraron na aldea de Gonagala armados con machetes e mataron 50 civís de etnia cingalesa, a maioría mentres durmían. Antes de se retiraren, os elementos do TLTE foron a dous asentamentos veciños e mataron catro civís máis. Segundo relatos dos sobreviventes, o comando formado por homes só matou homes mentres o mixto involucrouse na matanza de mulleres e nenos. Vítimas
Dun total de 54 vítimas do masacre, contando os mortos dos asentamentos próximos, 27 eran homes, 17 mulleres e 10 nenos. Dúas das mulleres estaban embarazadas. Segundo expertos forenses só unha vítima foi asasinada por disparos de revólver, mentres que mataron o resto con coitelos ou machetes. Houbo catro civís feridos de gravidade. Testemuñas oculares
Herath Mudiyansalege Premasiri, un labrego sobrevivente de 29 anos, deu unha descrición dos acontecementos. "Rematamos tarde e fomos para a cama. Eramos 15, entre familiares e amigos que viñeran participar nun ritual funerario. Eu estaba a durmir só no meu cuarto e sobre as dúas da mañá oín un fato de xente batendo na porta e despois irromperon na casa"
Outro habitante da aldea, un policía que durante os acontecementos estaba nun posto de control afastado, ao volver á súa casa pola mañá, atopou á súa esposa embarazada, dous nenos, os seus pais e mais a cuñada mortos. Cultura popular
Este incidente e os acontecementos inmediatos son a cerna do argumento do filme srilankés en cingalés Gamani (2011).
Masashi Kishimoto

Masashi Kishimoto (岸本斉史, Kishimoto Masashi), nado o 8 de novembro de 1974 en Nagi, Okayama é un popular debuxante de manga creador de Naruto. Ó autor apaixonáballe o manga e o anime e vía as sagas de Akira Toriyama, o creador de Dragon Ball, o cal foi unha das súas principais influencias. Debuxa manga dende que ía ó instituto e é irmán xemelgo doutro debuxante de manga, Seishi Kishimoto, creador de 666 Satan e Blazer Drive. Manga
Karakuri (1996), publicado en Hop Step Award Selection 18 ('95~'96) (1996), Akamaru Jump Winter (1997), e Naruto: The Official Premium Fanbook (2009).
Naruto piloto (1997), publicado en Akamaru Jump Summer (1997) e Naruto: The Official Fanbook (2002).
Karakuri (abril de 1998 – maio de 1998), serializado en Weekly Shōnen Jump.
Naruto (novembro de 1999), serializado en Weekly Shōnen Jump.
Bench one-shot (outubro de 2010), publicado en Weekly Shōnen Jump.
Masatoshi Koshiba

Masatoshi Koshiba (en xaponés: 小柴 昌俊, こしば まさとし), nado en Toyohashi (Prefectura de Aichi) o 19 de setembro de 1926 e finado o 10 de novembro de 2020, foi un físico xaponés. Traxectoria
Doutorouse en física na Universidade de Rochester, Nova York, no ano 1955. Pasou a ser investigador asociado na Universidade de Chicago e logo paso á Universidade de Tokyo.
Gañou o Premio Nobel de Física en 2002 xunto con Raymond Davis Jr e Riccardo Giacconi, polas súas contribucións pioneiras en astrofísica, en particular pola detección de neutrinos cósmicos.
Na década de 1980 Koshiba, continuando os traballos iniciados polo químico norteamericano Raymond Davis Jr. , vai construír un detector soterráneo de neutrinos nunha mina de cinc, na Prefectura de Gifu, no Xapón central, Kamiokande II, un tanque enorme de auga (3000 toneladas, a 1000 m de profundidade) rodeado por detectores electrónicos (tubos fotomultiplicadores) para detectar os fluxos de luz que se producen cando os neutrinos interaccionan reciprocamente cos núcleos atómicos en moléculas de auga. Confirmou os resultados de Davis, de que o Sol produce neutrinos e que se atoparon menos dos que se agardaba. En 1987 Koshiba atopou neutrinos na explosión dunha supernova na Gran Nube de Magalláns. En 1996 cun detector máis sensible, Super-Kamiokande, Koshiba atopou evidencias do que os científicos xa sospeitaban, os neutrinos, dos cales se coñecen tres tipos, cambian de tipo no seu desprazamento a través do espazo.
Masaxe

Unha masaxe é a aplicación de técnicas manuais sobre tecidos brandos do corpo, incluíndo músculos, tecidos conectivos, tendóns, ligamentos e articulacións para estimular a circulacilón, a mobilidade, a elasticidade ou alivio de determinadas dores corporais.
Esta terapia, coñecida tamén co nome de masoterapia, pode ser aplicada a partes do corpo ou continuamente a todo o corpo, para curar traumas físicos, aliviar estrés psicolóxico, controlar a dor, mellorar a circulación e aliviar a tensión. Masaxe terapéutica
A pesar de haber moitos tipos particulares de masaxe, existen só algúns tipos básicos. Hai dous grupos grandes destacados: as masaxes con aceite e as masaxes "secas". Despois comezaron a bifurcarse en centenas de correntes e estilos diferentes, fundíndose e separándose noutros tantos estilos. Hoxe en día existen masaxes aplicadas para practicamente todos os fins, desde masaxes para bebés e anciáns até masaxes cosméticas, de rexuvenecemento localizado.
Actualmente, as masaxes están cada vez máis enraizadas nas culturas chegando até mesmo ás empresas. Cada vez mais, grandes organizacións incorporan nos seus paquetes de incentivos, masaxes inclusive no propio local de traballo.
A masaxe non é exclusividade de fisioterapeutas.
Masaxe balinesa

A masaxe balinesa foi desenvolvida na provincia indonesia de Balí, con influencia das tradicións da medicina da India, a China e o sueste de Asia.
As técnicas da masaxe balinesa inclúen a acupresión, facer rodar e mover a pel, acariñar firme e suavemente, a percusión e a aplicación de aceites esenciais. O practicante tamén pode aplicar masaxe con pedras. A combinación de terapia manual e aromaterapia está pensada para relaxar, afrouxar as restricións faciais e estimular o sistema linfático, o fluxo de sangue e o qi.
Masaxe tailandesa

A masaxe tailandesa tradicional é unha terapia tradicional que combina masaxe de acupressión, os principios indios ayurvédicos e posturas do ioga. En lingua tailandesa, coñécese como nuat phaen thai (en tailandés: นวดแผนไทย, [nûa̯t pʰɛ̌ːn tʰāj]; literalmente 'masaxe tailandesa tradicional') ou nuat phaen boran (en tailandés: นวดแผนโบราณ, [nûa̯t pʰɛ̌ːn bōːrāːn]; literalmente 'masaxe ao estilo antigo'), aínda que o seu nome formal é nuat thai (en tailandés: นวดไทย, [nûa̯t tʰāj]; literalmente 'masaxe tailandesa') segundo a Lei de profesións médicas tradicionais tailandesas, BE 2556 (2013).
A UNESCO engadiu a masaxe tailandesa tradicional na súa lista de Patrimonio Cultural Immaterial da Humanidade en decembro de 2019. Efectividade
Todos os tipos de masaxe, incluída a masaxe tailandesa, poden axudar ás persoas a relaxarse, aliviar temporalmente a dor muscular e/ou articular e mellorar temporalmente o estado de ánimo dunha persoa. Porén, as afirmacións de moitos profesionais van moito máis alá dos efectos ben demostrados polos estudos clínicos. Algúns médicos cuestionan a súa eficacia.
Mascarón

Un mascarón, na arquitectura e nas artes decorativas, é un rostro, xeralmente humano, ás veces aterrador ou quimérico, cuxa suposta función era orixinalmente atemorizar os malos espíritos para que non entrasen no edificio. O concepto foi posteriormente adaptado para converterse nun elemento puramente decorativo. Os estilos arquitectónicos máis recentes que empregaron de forma extensiva os mascaróns foron as Belas Artes e a Art Nouveau.
Existen varios tipos, coma os mascaróns de homes verdes ou os bucranios, mascaróns que representan o cranio dun boi.
Masculino e feminino en galego

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. En galego os substantivos son masculinos ou femininos. Algúns teñen xénero inmanente mentres que outros teñen flexión de xénero. Entre os primeiros:
Son masculinas as seguintes palabras: o sal, o mel, o sinal, o cárcere, o labor, o nariz, o riso, o sangue, o cume, o leite, o couce, o cuspe, o dote, o fel, o mar, o masacre, o sinal, o ubre, o xiz, o fantasma. .. Os nomes das letras: o a, o be, o ce, o de, o efe. ..
As palabras acabadas en -ume: o legume, o costume. ..
As palabras rematadas en -ema: o problema, o teorema, o estrataxema, o diadema
Son femininas: a orde, a orixe, a cor, a dor, a ponte, a árbore, a cal ou a canle, a calor, a cute, a eclipse, a orde, a ponte, a reuma, a síndrome, a suor, a vertixe, a fronte, a marxe, a pantasma. .. As palabras rematadas en -axe (do francés, "age"): a equipaxe, a mensaxe, a chantaxe, a porcentaxe. .. Esta regra non se cumpre para: o traxe, o paxe, o garaxe. Personaxe pode ser feminina ou masculina segundo o contexto.
As palabras rematadas en -se (do grego "sis"): a crise, a análise, a parálise. ..
As palabras rematadas en -ite e -te (do grego "itis" ou "tis"): a bronquite, a peritonite, a farinxite. ..
Entre os substantivos con flexión de xénero, as formas masculina/feminina constrúense como segue: -e/-a, -o/-a, ∅/-a: mestre/mestra, lobo/loba, doutor/doutora, rapaz/rapaza, avó/avoa, bailarín/bailarina.
Algunhas destas palabras presentan unha terminación especial:
∅ ou –o/–ina ou –iña: tsar/tsarina, galo/galiña
–e/–esa ou -isa: duque/duquesa, sacerdote/sacerdotisa
–dor ou tor/-triz: emperador/emperatriz, actor/actriz
Palabras rematadas en ditongo decrecente: grou/grúa, sandeu/sandía, xudeu/xudía
As seguintes terminacións poden presentar problemas: -ao ou -án/á: irmán/irmá, aldeán/aldeá, castelán/castelá, cidadán/cidadá, curmán/curmá, ermitán/ermitá, catalán/catalá, musulmán/musulmá, capitán/capitá, alemán/alemá e moitos xentilicios de Galicia: ourensán/ourensá, ferrolán/ferrolá, carnotán/carnotá, arousán/arousá, caldelao/caldelá
-án/-ana (pexorativas): folgazán/folgazana, pillabán/pillabana, langrán/langrana. Mais nugallán/nugallá
-ano/-ana: italiano/italiana, cubano/cubana, urbano/urbana, humano/humana
-ón/-oa: bretón/bretoa, ladrón/ladroa (ou ladra), león/leoa. ..
-ón/ -ona (aumentativos e deverbais pexorativos): mullerona, preguntón/preguntona. ..
É importante advertir que na lingua galega non existe a cacofonía e diremos a auga, a arma, a arte, a aguia. ..
Masculino xenérico

O masculino xenérico é unha convención lingüística segundo a cal o masculino serve tanto para designar os individuos de sexo masculino como a toda especie sen distinción de sexos. É unha convención que se identifica na gramática da maioría das linguas europeas, mais que tamén se estende a outros campos como a sinaléctica.
Segundo o Parlamento Europeo, a utilización xenérica do masculino percíbese cada vez máis como unha discriminación contra as mulleres e evitar o seu uso vén incluído dentro das recomendacións para evitar a linguaxe sexista. O sexismo e o masculino xenérico
O masculino xenérico inclúese, segundo a Deputación da Coruña, dentro do sexismo na linguaxe e considerado dentro da discriminación sexual, mais desde a análise de que non é sexista a linguaxe, xa que dispón de masculinos, femininos e neutros. No entanto, serían as persoas as que lle darían un uso sexista á linguaxe ao empregar a forma masculina como xenérica. Oposición á substitución do masculino xenérico
Nalgunhas linguas nas que o masculino xenérico forma parte da súa gramática hai unha oposición á súa substitución argumentando que se vería comprometido o principio de economía da linguaxe, en que se fundamenta en razóns extralingüísticas e que é un mecanismo inclusivo e en linguas nas que houbo un acordo para un uso non sexista da linguaxe consideraron a dificultade da súa substitución. En Francia hai un movemento pola escrita inclusiva. En 2019 a Academia fracesa permitiu a feminización dos oficios. O masculino xenérico na lingua galega
O masculino xenérico non está estandarizado na lingua galega, aínda que está presente nos usos das/dos falantes. A gramática da lingua galega elaborada por Rosario Álvarez e Xosé Xove considera que hai casos en que xa é de norma usar o masculino e o feminino en plural para referirse a individuos dos dous sexos e que é unha tendencia social en extensión deixar de usar o masculino xenérico (denominado na gramática membro extensivo) en contextos referidos a persoas dos dous sexos. As distintas administracións publicaron guías de linguaxe non sexista nas que inclúen o masculino xenérico como parte do sexismo na linguaxe e programaron a aplicación Exeria para facilitar a súa substitución.
O Manual de estilo do Diario Oficial de Galicia considera que o uso do masculino como xénero non marcado contribúe a invisibilizar a presenza das mulleres e considera que os textos institucionais deben evitar os usos discriminatorios. A Xunta de Galicia fai recomendacións para a substitución do que considera un falso xenérico masculino para outros termos da lingua con valor xenérico real. O masculino xenérico nos apelidos
Os apelidos pertencentes á clase dos sobrenomes tiñan flexión de xénero. O Rexistro Civil fixou a forma masculina como denominación oficial.
Masonaría

A masonaría, masonería, francmasonaría ou francmasonería é unha organización que se autodefine como de carácter iniciático, filantrópico e filosófico. Os seus membros e simpatizantes sosteñen que ten como obxectivo a procura da verdade e fomentar o desenvolvemento intelectual e moral do ser humano. Os masóns, tanto homes como mulleres, organízanse en estruturas de base denominadas loxas que, á súa vez, poden estar agrupadas nunha organización de ámbito superior normalmente denominada "Gran Loxa", "Grande Oriente" ou "Gran Priorado".
Aparecida en Europa entre finais do século XVII e comezos do XVIII, a masonaría moderna ou "especulativa" foi descrita a miúdo como un sistema particular de moral ilustrada por símbolos. Preséntase a si mesma como unha ferramenta de formación, cun método particular que, baseado no simbolismo da construción, permite aos seus membros desenvolver a súa capacidade de escoita, de reflexión e de diálogo, para transmitir estes valores á súa contorna.
A historia institucional da masonaría presenta numerosas disidencias, cuxas principais causas, con importantes matices e derivacións, están relacionadas coa admisión da muller na masonaría, a cuestión das crenzas relixiosas ou metafísicas, a natureza dos temas tratados ou a forma de traballar das loxas, así como coas bases sobre as que se fundamenta a regularidade masónica. A existencia de distintos puntos de vista sobre estes e outros temas deu lugar ao desenvolvemento de distintas pólas ou correntes masónicas, que a miúdo non se recoñecen entre elas. Moitos personaxes da historia foron membros desta organización, por exemplo Mozart, Washington e outros moitos personaxes que tamén chegaron a formar parte dalgunha Loxa.
Masriudoms

Masriudoms é unha localidade que pertence ao concello de Vandellòs i l'Hospitalet de l'Infant, na provincia de Tarragona.
Masriudoms atópase a 199 m de altitude, xunto á estrada C-44, entre l'Hospitalet de l'Infant e Masboquera.
Ten 46 habitantes censados. Algunhas casas antigas foron reconstruídas pero moitas outras están en estado de ruína.
Massa Makan Diabaté

Massa Makan Diabaté, nado en Kita en 1938 e finado en Bamaco o 27 de xaneiro de 1988, foi un escritor de Malí. Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de griots (cantores populares) malinkés, e cando tiña sete anos comezou a súa formación para se converter nun griot, aínda que o deixou para estudar en Guinea e posteriormente trasladouse a París para estudar socioloxía e ciencias políticas.
Comezou escribindo contos e traducións de historias malinkés. Obra
Janjon et autres chants populaires du Mali (1970)
Kala Jata (1970)
Une si belle leçon de patience (teatro, 1973)
L'aigle et l'épervier ou la geste de Soundjata (1975)
Le lieutenant de Kouta (1979)
Le coiffeur de Kouta (1980)
Comme une piqûre de guêpe (1980)
Le boucher de Kouta (1982)
L'assemblée des djinns (1985)
Massieux

Massieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Massignieu-de-Rives

Massignieu-de-Rives é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Massimo Dutti

Massimo Dutti é unha empresa do grupo Inditex. Creouse no ano 1985 en Terrassa, dedicada á fabricación de roupa para homes. En 1991 Inditex obtivo o 65 % das accións da empresa, para comprala totalmente no ano 1995. A partir de entón a empresa diversificou a súa oferta e ofrece roupa para muller, neno, nena e perfumaría. Conta actualmente con máis de 525 tendas localizadas en máis de 30 países.
Ten o seu centro loxístico en Tordera (Barcelona, España) e o social en Arteixo. Historia
En 1974 Armando Lasauca (o nome do fundador da empresa) con 19 anos chegou de Madrid e comezou a traballar en Barcelona de vendedor de camisas. Un posto que lle ofreceu un amigo do seu pai. Traballo que non coñecía nin tiña experiencia nunha cidade nova para el. Déuselle ben e en pouco tempo tiña o seu propio negocio, fabricando e vendendo camisas a grosistas e comerciantes. Os comezos foron duros pero chegou a vender a El Corte Inglés. En 1985, xa con certo éxito no negocio, considerouse a posibilidade de crear unha marca propia, con tendas propias. Buscou un nome pegadizo, algo grande e como lle dicía aos seus: tiña que ser o másimo. Na familia a Armando o coñecían de pequeno como Armanduti. O nome da empresa de deseñador italiano: Massimo Dutti. En poucos anos estaba facturando 4. 500 millóns de pesetas. O aumento da facturación fixo necesario atopar máis socios. O grupo italiano Cofir chegou a ter o 49% da empresa e en pouco tempo o 70%. En 1991 Cofir vende a súa participación en Massimo Dutti a Inditex por unha cantidade estimada en 4. 000 millóns de pesetas. O resto da empresa foi mercada en 1995 por Inditex por unha cantidade estimada en 2. 000 millóns de pesetas. Ese mesmo ano o fundador da empresa deixou a dirección en mans de Inditex e fundou unha nova empresa: Polo Sur que tentou competir con Massimo Dutti sen éxito.
Mastectomía

A mastectomía é o termo médico para a extirpación cirúrxica dunha ou ambas as mamas de xeito parcial ou completo. Esta extirpación pode ser preventiva ou ben curativa. Tipos
Mastectomía subcutánea: Se se extirpa só a glándula pero se conserva a pel da mama, a areola e a mamila.
Mastectomía sinxela: A extirpación da mama completa, incluída a pel que a cobre, a areola e a mamila.
Mastectomía radical: A extirpación da mama completa acompañada dos ganglios linfáticos da axila e de anacos variables dos músculos pectorais. Na mastectomía radical modificada presérvanse os músculos pectorais ou como máximo extírpase só o pectoral menor co obxecto de facilitar o acceso á rexión máis interna dos ganglios linfáticos axilares, é unha cirurxía non conservadora, pois non conserva a glándula mamaria, pero non se realiza baleirado axilar como na mastectomía radical. Etioloxía
A mastectomía usualmente realízase para tratar o cancro de mama; nalgúns casos, as mulleres que presentan alto risco de contraer cancro de seo (tamén coñecido como cancro de mama) fanse a operación profilacticamente, é dicir, para previr o cancro en lugar de para tratalo. En contraste nunha lumpectomía, só unha porción de tecido é extirpada en lugar de todo o seo. Diagnose
A miúdo a mastectomía era realizada durante a mesma operación na cal se tomaba a biopsia para confirmar o diagnóstico. Hoxe en día, a decisión de facer unha mastectomía é usualmente baseada nunha biopsia realizada previamente. Tamén, hai unha tendencia a un tratamento máis conservador co cancro de mama. A práctica cambiou, por unha banda, debido ás melloras en radioterapia e tratamento coadxuvante (por exemplo quimioterapia e terapia hormonal) e por outra banda nun recoñecemento máis temperán da metástase do cancro de mama.
Masters of the Universe (filme)

Masters of the Universe é un filme estadounidense de fantasía dirixido por Gary Goddard que se estreou en 1987. Está protagonizado por Dolph Lundgren, Frank Langella, Jon Cypher, Chelsea Field, Billy Barty e Courteney Cox. Baséase nos xoguetes de Mattel homónimos. O filme estreouse nos Estados Unidos o 7 de agosto de 1987, mais foi un fracaso de crítica e recadación. Porén converteuse nun filme de culto. Personaxes
Dolph Lundgren como He-Man
Frank Langella como Skeletor
Courteney Cox como Julie Winston
James Tolkan como Detective Lubic
Christina Pickles como Sorceress
Meg Foster como Evil-Lyn
Chelsea Field como Teela
Jon Cypher como Man-At-Arms
Billy Barty como Gwildor
Robert Duncan McNeill como Kevin Corrigan
Anthony De Longis como Blade
Tony Carroll como Beast Man
Pons Maar como Saurod
Robert Towers como Karg
Peter Brooks como Narrador
Mastigación

A mastigación é unha parte da función dixestiva presente nunha gran variedade de animais, incluído o home. É o proceso mediante o cal esmágase a comida previamente inserida ao comezo da dixestión.
No home, a mastigación corre a cargo dos dentes ou, máis concretamente, dos molares, en colaboración coa lingua. O produto da mastigación é o bolo alimenticio. A peza dental ten unhas cúspides que facilitan a mastigación e teñen que desprazarse para favorecer a superficie da mastigación.
Mastite

A mastite ou mamite é un termo médico que se refire á inflamación da glándula mamaria de primates e a ubre noutros mamíferos. Dáse por unha obstrución dos condutos do leite. A mastite pode ser chamado tamén absceso subareolar, ectasia ductal, inflamación periductal ou doenza de Zuska. Denomínase mastite puerperal cando ocorre en nais lactantes e non-puerperal no resto dos casos. A mastite raramente ocorre en homes ou animais machos. Pola súa similitude cos síntomas do cancro de mama, débese excluír un para o diagnóstico do outro.
A mastite é unha condición adoita en medicina veterinario, tomando nese campo, unha definición similar. Xeralmente afecta o gando bovino, causado por unha bacteria, endurecendo as mamilas do animal, do mesmo xeito que a ubre, cortando a subministración de leite e no seu lugar segregando un líquido amarelado e oloroso que a maioría das veces acompáñase de residuos de sangue. É quen de provocar a morte en casos moi severos.
Os microorganismos máis frecuentemente asociados a unha mastite son os estreptococos do grupo B, o Staphylococcus aureus e especies non tuberculosas do xénero Mycobacterium en humanos e o Arcanobacterium pyogenes que produce unha mastite bovina transmitida por moscas. Epidemioloxía
A mastite ocorre entre o 1 e o 3 % das mulleres que aleitan ós seus fillos.
Mastodinia

A mastodinia é o termo médico que se emprega para chamar á dor que se presenta nas glándulas mamarias. Frecuencia
A mastodinia é moi adoita na muller cando se teñen períodos menstruais. Indícanse os resultados dende 50 até 100% en países de occidente. Síntomas
A dor mamaria varía de forma importante en canto a gravidade, a cal pode ir dende leve a moi intensa. A maioría dos casos, até un 60% son formas leves, mais en ocasións é tan grave que ocasiona incapacidade para levar unha vida normal, xa que interfere no traballo, vida sexual ou no sono. A dor pódese clasificar en cíclica e non cíclica, a primeira é aquela que se relaciona coa menstruación e se presenta ó redor de 5 días previos á mesma. Este é máis frecuente en mulleres novas menores de 40 anos. A dor non cíclica preséntase en calquera período da muller e é máis frecuentemente despois dos 40 anos. A dor obedece a algunhas patoloxías da muller, entre as cales se atopa a mastopatía fibroquística que son cambios que se atopan no parénquima mamario que substitúen o tecido mamario normal por fibrose e zonas de quistes. Esta patoloxía é unha das que máis ocasiona a dor mamario. Tamén hai algúns alimentos que poden ocasionar dor, como os que conteñen metilxantinas (cafeína, té, chocolates e bebidas gasosas) ou alimentos con altos contidos de graxas. Algúns medicamentos como as usadas para a asma ou a doenza pulmonar obstrutiva, ou aqueles que conteñen hormonas tamén poden ser causantes de mastodinia.
Mastro

O mastro, pau ou árbore é unha ou varias pezas verticais usadas en náutica para sustentar nas embarcacións a vela a retranca, as crucetas e o velame.
Os mastros xeralmente teñen sección circular ou oval e están feitos de madeira, aceiro, aluminio, fibra de carbono ou fibra de vidro.
Xuntamente co velame, o conxunto de mastros dun barco determina a súa armazón, que pode ser eslupe, cúter, iola, chalupa, escuna, brigue ou pallabote, entre outras. Os mastros tamén serven de soporte ás demais partes da embarcación, como antenas, paus de carga, farois, luz de posición etc. Nos antigos navios de madeira, soportaban tamén o cesto da gavia. Fixados no convés a través da carlinga e da enora, os mastros son mantidos en posición por cabos de aceiro chamados estais, á proa e á popa, e brandais, aos laterais do casco.
Os mastros poden ter diferentes nomes, dependendo da posición que ocupen: mastro principal (no centro), traquete (na proa) ou mecena (na popa). O gurupés, estrutura que sai da proa na dirección do eixo lonxitudinal do navío, tamén se considera un mastro.
Mastère Spécialisé

Un Mastère Spécialisé, abreviado MS (Advanced Master en inglés), é un título académico de mestrado francés, e polo tanto de posgrao, en negocios ou enxeñaría, creado en 1986 poa Conférence des Grandes Écoles Características
Polo xeral ten unha duración dun a dous anos académicos e as escolas poden ofrecelo en formato tempo completo ou parcial para os profesionais que compatibilizan os estudos dos MS coa súa actividade profesional.
Para os profesionais con máis experiencia empresarial, hai unha modalidade denominada MS Executivo (Executive MS, en inglés), que polo xeral é un posgrao a tempo parcial.
Algúns dos programas de MS permiten ós estudantes especializarse ou concentrarse nunha área (aeronáutica, finanzas, mercadotecnia, loxística, negocios sustentables, recursos humanos, etc. ).
Matafelon-Granges

Matafelon-Granges é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Matar por Matar NON

Matar por Matar NON é un colectivo xurdido no ano 2007 como reacción en contra da celebración do IV campionato nacional de caza de raposos celebrado na localidade do Carballiño o 18 de febreiro de 2007.
Nesa ocasión conseguiron xuntar máis de 200 voluntarios, procedentes de todo o Estado, apoiados por outros colectivos ecoloxistas, sociais e científicos, como ADEGA, ACTYMA, Amigos da Terra, ASCEL, CES, Ecologistas Extremadura, Equanimal, Fundación ALTARRIBA, Libera, Outeiro, PACMA, Asociación Cultural e Ecolóxica Ridimoas, SEO, Verdegaia etc.
As súas actividades consisten principalmente en ocupar os camiños dos montes polos que transcorre o campionato e facer ruído para alertar os raposos do perigo que lles axexa, co que queren reducir o número de baixas na poboación.
Así mesmo pretenden unha regulación da caza axeitada e compatíbel coa conservación da natureza e coa utilización pacífica do monte, sen que constitúa o que cualifican de "depredación de especies".
Con posterioridade, e con motivo da celebración de novas ligas e campionatos provinciais e galegos da caza de raposos, o colectivo, xunto con outras asociacións ecoloxistas, ten actuado noutras localidades galegas para evitar as batidas de raposos.
Matelotage

O matelotage (do francés matelot, home de mar), foi unha institución análoga ó matrimonio que existiu entre os piratas arredor do século XVII. Características
Tratábase dunha unión permanente e formal entre dous homes adultos. Os dous membros da parella unían os seus bens, loitaban xuntos e coidaban un do outro en caso de doenza. En ocasións o matelotage quedaba expresado por medio dun contrato no que se estipulaba que, en caso de falecemento dun deles, a súa parella herdaba todos os seus bens.
Esta práctica era común na illa de La Tortuga e chegou a normalizarse entre a poboación civil de illas como A Española ou Xamaica.
Matemática computacional

A matemática computacional é o estudo da interacción entre as matemáticas e os cálculos feitos por un ordenador. Unha grande parte das matemáticas computacionais consiste aproximadamente en utilizar as matemáticas para permitir e mellorar a computación informática en áreas da ciencia e da enxeñaría onde as matemáticas son útiles. Isto implica, en particular, deseño de algoritmos, complexidade computacional, métodos numéricos e álxebra informática.
A matemática computacional refírese tamén ao uso dos ordenadores para as propias matemáticas. Isto inclúe a experimentación matemática para estabelecer conxecturas (particularmente na teoría de números), o uso de ordenadores para demostrar teoremas (por exemplo, o teorema das catro cores) e o deseño e uso de asistentes de probas. Áreas da matemática computacional
A matemática computacional xurdiu como parte distinta das matemáticas aplicadas a principios da década de 1950. Actualmente, as matemáticas computacionais poden referirse ou incluír: Computación científica, tamén coñecida como enxeñería computacional.
Resolver problemas matemáticos mediante simulación por ordenador en oposición aos métodos tradicionais de enxeñería.
Métodos numéricos utilizados na computación científica, por exemplo, álxebra linear numérica e solución numérica de ecuacións en derivadas parciais.
Métodos estocásticos, como os métodos de Monte Carlo e outras representacións da incerteza na computación científica.
As matemáticas da computación científica, en particular a análise numérica, a teoría dos métodos numéricos.
Complexidade computacional.
Álxebra informática e sistemas alxébricos computacionais (CAS), como por exemplo Maxima.
Investigación asistida por ordenador en varias áreas das matemáticas, como a lóxica (proba automática de teoremas), matemáticas discretas, combinatoria, teoría de números e topoloxía alxébrica computacional.
Criptografía e seguridade informática, que implican, en particular, investigacións sobre probas de primalidade, factorización, curvas elípticas e matemáticas da cadea de bloques.
Lingüística computacional, o uso de técnicas matemáticas e informáticas nas linguaxes naturais. Xornais
As revistas que publican contribucións de matemática computacional inclúen ACM Transactions on Mathematical Software
Mathematics of Computation
SIAM Journal on Scientific Computing
SIAM Journal on Numerical Analysis
Matemática pura

A matemática pura é a rama das matemáticas cando se considera o seu estudo abstractamente, sen relación á súa aplicación, a diferenza da matemática aplicada. Os principais temas estudados son a álxebra, a xeometría e a análise, incluíndo o cálculo.
Matemáticas con perspectiva de xénero

O 9 de agosto de 2021, o Goberno de España anunciou que a LOMLOE promoverá a perspectiva de xénero e a xestión emocional na materia de Matemáticas. Contidos
Introdución do "sentido socioemocional" na materia, para xestionar emocións, ver os erros como oportunidades e combater estereotipos, fomento do coñecemento das mulleres nas matemáticas ao longo da historia desde os primeiros cursos, nas tutorías, orientación libre de estereotipos sexistas para fomentar vocacións matemáticas entre as rapazas. Reaccións
A favor
A ministra Pilar Alegría considerou a medida esencial para incentivar as rapazas cara as disciplinas científicas e tecnolóxicas e evitar perder talento.
O presidente Pedro Sánchez afirmou en 2023 que aprender STEM con perspectiva de xénero é prioritario para que as mulleres traballen en ciencia sen "obstáculos".
Iniciativas como Ingenias promoveron o reforzo positivo e propoñen actividades que vinculan as matemáticas a cuestións sociais, ambientais ou médicas, con bo impacto en autoestima de mozas.
Contra
Edmundo Bal de Cidadáns-Partido da Cidadanía criticou o goberno pola idea de incluír o xénero e o significado emocional nas matemáticas nun momento no que as facturas da luz alcanzan máximos históricos: "O día en que os prezos da electricidade estean no seu nivel máis alto da historia, o goberno afirma que impartirá matemáticas con perspectiva de xénero nas escolas".
En maio de 2022, a presidenta da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, respondeu á ministra de Igualdade, Irene Montero, dicindo que a única regra que lle importa "é a regra de tres, a que queren eliminar das matemáticas de xénero".
O presidente de Vox, Santiago Abascal, cualificou o goberno de "mafia totalitaria" e dixo sobre as matemáticas sensibles ao xénero: "¡Quitade as mans de enriba dos nosos fillos, mafia totalitaria! ".
Fernando Sánchez Dragó dixo: "Novo currículo na educación primaria: matemáticas con perspectiva de xénero. Tal e como soa. Os idiotas, os parvos e os memes están de sorte. Xa non saben ler. Pronto non saberán sumar, restar, multiplicar nin dividir".
Matemáticas recreativas

As matemáticas recreativas son unha forma de matemáticas desenvolvidas a través da diversión e con fins recreativos e de entretemento, en lugar de investigacións estritas, ou aplicacións en actividades profesionais, ou mesmo por exixencia da educación formal dos estudantes, para achegar as matemáticas a públicos amplos. Aínda que non se limitan necesariamente a unha actividade afeccionada, moitos temas neste campo non requiren coñecementos de matemáticas avanzadas. As matemáticas recreativas implican xogos e crebacabezas matemáticos, que moitas veces buscan sensibilizar a nenos e adultos sen formación na zona, inspirando un maior interese polas matemáticas.
A pesar de carecer dunha definición rigorosa, as matemáticas recreativas teñen unha longa traxectoria, aparecendo xa no libro De Viribus Quantitatis, de Luca Pacioli, as primeiras mencións aos xogos matemáticos, presentando, ademais, unha colección de curiosidades matemáticas. Porén, o primeiro libro dedicado enteiramente á recreación matemática apareceu só en 1624, Problèmes plaisants et délectables, escrito polo matemático francés Bachet de Méziriac. A primeira mención explícita dunha "recreación matemática" atópase nas Récréations mathématiques de Jacques Ozanam, publicada en 1694 e reeditada varias veces. Divulgación
En Galiza, diversas agrupacións, medios de comunicación, institucións educativas e personalidades do ámbito científico participaron na divulgación das matemáticas lúdicas. As Xornadas de Matemática Recreativa foron organizadas por AGAPEMA (Asociación Galega do Profesorado de Educación Matemática) desde a década de 1990, abordando diversos aspectos das matemáticas recreativas, como os videoxogos como recurso docente. Tamén organizan a Olimpíada Matemática e Rebumbio Matemático, e editan a revista GAMMA e exposicións como Matemáticas para Desfrutar, Xeometría 3D ou Explorando coa Luz, e convocan os premios Arte e Xeometría en Lugo, Concurso de enxeño e entretemento matemático en Santiago de Compostela ou a Feira Matemática na Coruña.
O Museo Pedagóxico de Galicia (MUPEGA) en Santiago de Compostela organizou exposicións e actividades co obxectivo de achegar a matemática recreativa a públicos de todas as idades, pero especialmente aos máis novos.
A UNED tamén organizou en Ourense un curso universitario de verán dedicado ás matemáticas recreativas, cunha combinación de charlas teóricas e actividades prácticas para os asistentes.
Diversos programas da CRTVG, como Efervesciencia incorporaron seccións con curiosidades matemáticas, desafíos lóxicos e actividades sobre ciencia e matemáticas lúdicas.
Matera

Matera (Materano: Matàrë) é unha cidade na provincia de Matera na rexión de Basilicata, na Italia Meridional. É a capital da provincia de Matera e foi a capital de Basilicata entre 1663 e 1806. A cidade está situada nun pequeno canón esculpido polo río Gravina. Tiña 60. 023 habitantes en 2012. Esténdese por unha área de 387, 40 km2, tendo unha densidade de poboación de 150 hab/km2.
Coñecida como la Città Sotterranea ("a cidade subterránea"), Matera é unha das cidades máis antigas habitadas de seguido do mundo, leva habitada desde o 10º milenio a. C. O seu centro histórico Sassi", xunto co conxunto das igrexas rupestres, recibiu o status de Patrimonio da Humanidade pola UNESCO desde 1993.
O 17 de outubro de 2014, Matera foi declarada anfitrioa italiana da Capital Europea da Cultura para 2019 xunto coa cidade búlgara de Plovdiv.
Materia

En física, a materia (do latín materia 'substancia física') é calquera cousa que posúe masa, ocupa espazo e está suxeita a inercia. A materia é aquilo que existe, aquilo que forma as cousas e que pode observarse como tal; está sempre constituída de partículas elementais con masa non nula (como os átomos, e en escala menor, os protóns, neutróns e electróns).
En filosofía, a materia é obxecto de estudos da ontoloxía, a disciplina que se preocupa en responder basicamente á pregunta "Que existe? ", sendo definida nalgúns sistemas filosóficos como manifestación da realidade, en oposición á idea.
De acordo cos descubrimentos da física do século XX, tamén se pode definir materia como enerxía vibrando en baixa frecuencia. A concepción de materia en oposición a enerxía, que perduraba na Física desde a Idade Media, perdeu un pouco do sentido co descubrimento (anunciado en teoría por Albert Einstein) de que a materia era unha forma de enerxía. Estados de agregación da materia
Poden existir tres estados de agregación da materia, que varían conforme á temperatura e a presión á que se somete un corpo: o estado sólido, que é cando as partículas elementais se atopan fortemente ligadas, e o corpo posúe tanto forma como volume definidos; o estado líquido, no cal as partículas elementais están unidas máis debilmente que no estado sólido, e no cal o corpo só posúe volume definido; e o estado gasoso, no cal as partículas elementais se atopan moi debilmente ligadas, non tendo o corpo nin forma nin volume definidos (como o gas, que ocupa todo o recipiente). Propiedades da materia
Existen dous tipos de propiedades, as propiedades xerais que están presentes en tódolos tipos de materia e as propiedades específicas que distinguen as substancias.
Propiedades xerais
Extensión: espazo físico ocupado pola materia.
Impenetrabilidade: concepto que indica que onde se atopa un corpo non pode estar outro.
Mobilidade: capacidade de ocupar sucesivamente diferentes posicións no espazo físico.
Compresibilidade: capacidade de diminución do volume baixo a acción de forzas.
Elasticidade: capacidade de volver a tomar a forma orixinal no momento de disipación de tódalas forzas que se lle apliquen.
Inercia: incapacidade de alteración por si mesmo do seu estado de repouso ou de movemento, o cal se avalía pola masa.
Ponderabilidade: avaliación dun corpo polo seu peso cando está suxeito a un campo gravitatorio.
Divisibilidade: capacidade de división en partículas menores que a orixinal.
Propiedades específicas
Peso específico
Porosidade
Estrutura
Materia orgánica

A materia orgánica é o conxunto de substancias químicas que conteñen carbono, formando enlaces covalentes carbono-carbono e/ou carbono-hidróxeno. Tamén poden conter osíxeno, nitróxeno, xofre, fósforo, boro, halóxenos e outros elementos. Estes compostos denomínanse moléculas orgánicas. Non obstante, non existe unha definición de consenso sobre o que é un composto orgánico orgánico, polo que dita definición é algo arbitraria, aínda que útil para tratar o amplo cambio da química. Non son moléculas orgánicas os compostos que conteñen carburos, os carbonatos, e os óxidos de carbono. Algúns consideran inorgánicos os cianuros e o carbono do grafito e diamante e os fulerenos. As moléculas orgánicas poden ser naturais ou artificiais.
Materia prima

Unha materia prima ou primeira materia é unha materia utilizada pola industria para crear un produto que o ser humano desexa. Frecuentemente o termo é usado para denotar materiais que veñen da natureza e aínda están nun estado de transformación mínima.
Debido á división do traballo e á crecente especialización das diferentes industrias, frecuentemente os produtos dunhas serven de materia prima a outras, de modo que o habitual é que antes de construír ou fabricar definitivamente un ben de consumo, as materias primas transfórmanse nun primeiro paso en produtos semielaborados ou semiacabados. Clasificación
De orixe vexetal: madeira, celulosa, algodón, liño, gomas vexetais etc.
De orixe animal: la, pel, seda, coiros, graxas.
De orixe mineral:
minerais de: ferro, aluminio, cobre, silicio, níquel, cobalto, vanadio etc.
rochas: carbóns, calcarias, granitos, cuarcitas, lousas, arxilas etc.
de orixe fósil: petróleo, rochas betuminosas, ámbar etc.
Material de construción

Un material de construción é un produto natural ou preparado usado en enxeñería civil e arquitectura. Os materiais de construción clasifícanse segundo as súas propiedades ratificadas con ensaios. Regulación
Nos países desenvolvidos, os materiais de construción están regulados por unha serie de códigos e normativas que definen as características que deben cumprir, así como o seu ámbito de aplicación.
O propósito desta regulación é dobre: por un lado garantir uns estándares de calidade mínimos na construción, e polo outro lado, permitirlle aos arquitectos e enxeñeiros coñecer de forma precisa o comportamento e características dos materiais que se poidan empregar.
As normas internacionais máis empregadas para regular os materiais de construción son as normas ISO. Clasificación
A clasificación dos materiais empregados na construción segundo a súa orixe: Materias pétreos naturais e artificiais.
Aglomerantes, o cal, o xeso, os cementos. ..
Materiais metálicos
Materiais orgánicos, as madeiras e os plásticos.
Outros materiais como os bituminosos, pinturas e illantes.