proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial

A Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial é un organismo que agrupa ás entidades e persoas interesadas na recuperación e desenvolvemento da navegación tradicional en Galicia e Norte de Portugal. Foi fundada en Ribeira en 1993, e o seu primeiro presidente foi Dionisio Pereira, elixido en 1994.
Agrupa a 38 asociacións locais: 36 de beiramar e dúas nas beiras dos ríos Miño e Sil: CRAC Coruxo (Vigo)
Real e Ilustre Confraría da Dorna de Ribeira (Ribeira, A Coruña)
Amigos da Dorna Meca (O Grove, Pontevedra)
A. de Embarcacións Tradicionais "Os Galos" (Bueu, Pontevedra)
Asociación "As Joritas" (Cambados, Pontevedra)
Club do Mar Ferrol
Grupo Etnográfico Mascato (Cambados, Pontevedra)
Asoc. de Gameleiros Asodiña (Vigo)
Asoc. de Marineros Artesanales y Deportivos "San Miguel" de Bouzas (Vigo)
Asociación Sodináutica (Vigo)
Asociación de Veciños "Boureante" (Poio, Pontevedra)
Club Mariño "A Reiboa" (Poio, Pontevedra)
R. C. N. de Sanxenxo. (Pontevedra).
Asociación "A Rabandeira" de Vilanova de Arousa (Pontevedra)
Amigos da Dorna de Portonovo. (Portonovo, Sanxenxo)
Club Mariño Salnés (Cambados, Pontevedra)
Asociación "Barcas do Minho" (Taboada, Lugo)
Asociación "Canle" de Lira. (Carnota, A Coruña)
Asoc. "A Figueirinha". Lanchas do Sil. (O Barco de Valdeorras, Ourense)
Asoc. "Mar da Pedra" (Cangas, Pontevedra)
Club Marítimo de Redes (Redes, Ares, A Coruña)
Asociación "Rompetimóns" de Carril (Vilagarcía de Arousa, Pontevedra)
Asociación "Barcos do Norte" de Viana do Castelo. Portugal
Amigos das Embarcacións Tradicionais da Coruña. (A Coruña)
Asociación "Mar de Noia". (Noia, A Coruña)
Asociación "Mar de Muros". (Muros, A Coruña)
Asociación "Sueste". Moaña. (Pontevedra)
Escola Obradoiro "Mar de Vigo" II. Coruxo. Vigo.
Asociación "Esteirana". Esteiro (A Coruña)
Asociación Cultural Dorna. Illa de Arousa (Pontevedra)
Asociación Cultural "Lajareu por barlovento" (Santa Uxía de Ribeira, A Coruña)
Asociación Cultural e de Tradicións Mariñeiras "Gamela" de Cabo de Cruz (Boiro)
Asociación Cultural "Gameleiros". Breadouro. Canido. Vigo
Asociación Marítima e Cultural Vilaxoan (Vilaxoán - Vilagarcía de Arousa)
Fundación Expomar (Burela, Lugo)
Asociación Cultural e Deportiva de Promoción de Actividades Xuvenís "A Fasquía" (Illa de Arousa)
Instituto de Estudos Miñoranos (Gondomar - Pontevedra)
Cada dous anos organiza un encontro de embarcacións tradicionais nun porto diferente:
Ribeira (1993), Coruxo (1995), O Grove (1997), Rianxo (1999), Combarro (2001), Illa de Arousa (2003), Cambados (2005), Ferrol (2007), Muros (2009) e Carril (2011).
Publica a revista Ardentía e o boletín interno O Apupo.
Federación Internacional da Industria Fonográfica

Federación Internacional da Industria Fonográfica (IFPI, do inglés International Federation of the Phonographic Industry) é a organización que representa os intereses da industria da gravación por todo o mundo. É unha organización sen animos de lucro por parte dos seus membros rexistrada en Suíza. A súa secretaría está situada en Londres, Reino Unido. Representa a máis de 1. 450 compañías de rexistro, grandes e pequenas, en 75 países. Unha das súas políticas máis importantes é acabar coa piratería musical.
Ademais da súa secretaría internacional, a IFPI ten oficinas rexionais en Bruxelas, Hong-Kong, Miami, Atenas e Moscova.
Desde o 1 de xaneiro de 2005, o presidente da IFPI é John Kennedy, substituíndo a Jay Berman. Historia
A IFPI foi fundada polas principais discográficas de Alemaña, Francia, Italia e o Reino Unido durante un congreso da industria discográfica en Roma, o 14 de novembro de 1933, invitados pola Confederazione Generale Fascista dell'Industria Italiana. e rexistrou a súa primeira oficina en Zürich, Suíza Un dos seus principais obxectivos foi promover os dereitos conexos para que os creadores debesen compartir a propiedade intelectual das súas obras cos produtores musicais. Incidentes con The Pirate Bay
En outubro de 2007 ifpi. com, un dos dominios da IFPI caducou. O dominio foi transferido a The Pirate Bay por un doador anónimo. Os administradores de The Pirate Bay montaron unha web en ifpi. com titulada "International Federation of Pirates Interests", un retroacrónimo para IFPI. A propiedade do dominio foi devolta á IFPI a finais de novembro, cando o consello de mediación da OMPI decidiu que The Pirate Bay estaba a utilizar unha marca rexistrada da IFPI de mala fe.
Nun incidente posterior, o 18 de febreiro de 2009, ifpi. se, o dominio da división sueca da IFPI foi hackeado por simpatizantes de The Pirate Bay. Isto ocorreu o terceiro día do xuízo aos fundadores de The Pirate Bay en Suecia. O sitio foi substituído por unha mensaxe dirixida ao fiscal Håkan Roswall e á acusación ("Warner Brothers etc"). Estaba asinado como "The New Generation". Peter Sunde, portavoz de The Pirate Bay pediu a través de Twitter que cesasen os ataques.
O 19 de abril de 2009, trala sentenza en contra de The Pirate Bay, os dominios ifpi. org e ifpi. se forón suxeitos dun ataque DDoS. Incidente con OiNK. cd
O 23 de outubro de 2007, OiNK. cd, unha web de descargas por BitTorrent foi pechada. A web mostraba unha mensaxe sobre unha investigación levada a cabo pola IFPI, BPI, a policía de Cleveland, e o FIOD ECD sobre "sospeitas de distribución ilegal de música".
A IFPI publicou unha nota de prensa afirmando que a web era "a principal fonte de música pre-release ilegal do mundo"; que o seu administrador conseguiu grandes sumas de diñeiro mediante doazóns e que os usuarios debían contribuír con material para manter as súas contas. Con todo, ningunha destas afirmacións foi probada.
Federación Internacional de Helsinki para os Dereitos Humanos

A International Helsinki Federation for Human Rights, en galego Federación Internacional de Helsinki para os Dereitos Humanos, é unha federación de organizacións non gobernamentais sen fins de lucro que actúan para protexer os Dereitos Humanos en toda Europa, América do Norte e Asia Central. O seu obxectivo principal é vixiar o cumprimento das disposicións sobre Dereitos Humanos da Conferencia sobre a Seguridade e a Cooperación en Europa (1973).
Federación Internacional de Mulleres Universitarias

A Federación Internacional de Mulleres Universitarias (International Federation of University Women, IFUW en inglés ) é unha organización internacional para mulleres con título universitario. Foi fundada despois da primeira guerra mundial por estudantes universitarias británicas e americanas, co obxectivo de axudar a establecer relacións entre mulleres de distintas nacionalidades e mellorar a educación xeral das mulleres. A organización describe a súa misión do seguinte xeito: ser un dos promotores da "educación a longo prazo para mulleres e nenas" a través da "cooperación internacional, a amizade, a paz e o respecto aos dereitos seres humanos para todos, independentemente do xénero, idade, raza, nacionalidade, relixión, opinións políticas, orientación sexual e de xénero ou calquera outro aspecto "e" defendendo o avance da situación social das mulleres e das nenas ". Historia
Ao final da primeira guerra mundial, a decana Virginia Gildersleeve do Barnard College, Caroline Spurgeon, profesora da Universidade de Londres e Rose Sidgwick da Universidade de Birmingham crearon a federación para axudar a previr outra catástrofe como a recente guerra europea. . Estas mulleres crían que se podían unirse a mulleres universitarias de todo o mundo, fomentar a amizade e a comprensión levaría a fomentar a paz. O 11 de xullo de 1919 fundouse en Londres o IFUW, con membros fundadores de tres países: Canadá, Gran Bretaña e os Estados Unidos. Ademais de promover a paz, o avance das carreiras de mulleres na universidade foi un obxectivo importante para a organización. IFUW creou bolsas e promoveu a fundación de clubs de mulleres onde as mulleres podían aloxarse durante estadías de investigación no estranxeiro. En abril de 2015 a IFUW cambiou o seu nome a Graduate Women International. IFUW na actualidade
IFUW ten a súa sede en Xenebra, Suíza, e defende os dereitos das mulleres, a igualdade e o apoderamento a través do acceso á educación secundaria e superior, para acadar os niveis máis altos. O traballo da organización céntrase na educación secundaria e terciaria, na educación continua e na educación non formal para o apoderamento das mulleres.
A IFUW ten 61 filiais nacionais. A organización mantén o status consultivo coas Nacións Unidas e ECOSOC e é unha das ONG que mantén relacións oficiais coa UNESCO. Participa activamente na Comisión das Nacións Unidas sobre a condición da muller ( Comisión sobre a condición da muller, abreviada CSW), e tamén é membro fundadora da Convención sobre a eliminación de todas as formas de discriminación contra a muller (CEDAW, polas súas siglas en inglés). CEDAW é o tratado internacional máis importante sobre dereitos humanos das mulleres. Pide aos Estados que eliminen todas as formas de discriminación de xénero e fixa a axenda para acadar a plena igualdade entre mulleres e homes.
Federación Mundial de Capoeira

A Federación Mundial de Capoeira (en inglés: World Capoeira Federation; en portugués: Federação Mundial de Capoeira) é a organización mundial de Capoeira. Historia
A primeira idea da creación da WCF tivo lugar durante a 3º Forum Mundial de Capoeira, organizado o 18 de xuño de 2011 en Bakú, Azerbaidján. Autor de idea é Jamil Huseyn. O obxectivo principal da creación da federación é promover a capoeira para que poida competir nos xogos olímpicos.
A Federación Mundial de Capoeira organiza un mundial e un campionato europeo cada 2 anos. O primeiro torneo internacional de WCF foi organizado o 19 de xuño de 2011.
Federación Mundial de Curling

A Federación Mundial de Curling (en inglés World Curling Federation, WCF) é o organismo internacional dedicado a regular as regras do curling a nivel competitivo e regularmente realizar competicións e outros eventos. Historia
A FMC foi fundada o día 1 de abril de 1966 en Perth (Escocia) por 7 países (Escocia, Canadá, os Estados Unidos, Suecia, Noruega, Suíza e Francia) co nome de International Curling Federation. En 1991 o nome foi cambiado ao actual.
En 1968 foi celebrado o primeiro Campionato Mundial de Curling, limitado á participación masculina (o primeiro Campionato Mundial de Mulleres realizouse en 1979).
En 1992 o Comité Olímpico Internacional decidiu aceptar o curling como parte da programación oficial dos Xogos Olímpicos de Inverno, facendo este deporte a súa aparición oficial nos xogos de 1998. Antigamente tiña figurado dúas veces como deporte demostración, nos xogos de 1988 e de 1992. Organización
A estrutura xerárquica da federación está conformada polo Presidente e os Vicepresidentes, o Director Xeral, o Congreso (efectuado cada dous anos), o Comité Executivo, o Consello e oito Comités Técnicos - un para cada disciplina.
Federacións nacionais
Deseguido amósase unha lista das asociacións membros da FMC: *A Federación de Curling de Armenia foi suspendida por non pagar a cotas pertinentes.
Federación de Asociaciones para la Prevención del Maltrato Infantil

A Federación de Asociaciones para la Prevención del Maltrato Infantil (FAPMI) é unha entidade sen ánimo de lucro na que se integran persoas e asociacións sensibilizadas coa defensa dos dereitos dos menores e tratan de promocionar un bo trato de nenos, nenas e adolescentes.
As súas actividades céntranse nas seguintes áreas: Protección á infancia.
Prevención do maltrato a nenos, nenas e adolescentes.
Fomento do bo trato na infancia.
Promoción dos dereitos do neno.
Traballan múltiples valores entre os que podemos destacar: Os orientados cara ás persoas: respecto pola dignidade humana e a defensa dos seus dereitos, a solidariedade entre quen forma parte da organización.
Orientados cara a organización: a xestión da organización a medida das necesidades e as expectativas dos seus destinatarios; participación de tódalas persoas xa sexan voluntarios, profesionais ou usuarios como valor primordial para conseguir unha maior motivación e eficiencia nos servizos.
Orientados á sociedade: a transparencia na xestión dos recursos e a demostración na súa eficiencia; a responsabilidade social e o compromiso permanente cara esa responsabilidade.
As liñas de axuda que ofrece esta federación son as seguintes: Teléfono europeo de axuda á infancia: 116111.
Teléfono europeo de alerta de nenos desaparecidos: 116000
Federación de Librarías de Galicia

A Federación de Librarías de Galicia constituíuse o 29 de outubro de 1977 como unha asociación integrada polos libreiros con establecemento aberto en Galicia.
Integrada actualmente por máis de 145 librarías de toda Galicia, leva máis de 45 anos traballando pola defensa dos intereses comúns do sector, e fomentar o crecemento do número de lectores con diversas campañas. Descrición
O obxectivo da asociación é promover e defender os intereses colectivos do sector libreiro. A Federación organiza e colabora na organización de actividades culturais, recreativas ou sociais, como os Premios Follas Novas. Ademais, participa activamente en datas especiais para o fomento da lectura: o Día das Letras Galegas, o Día do Libro, e Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil.
Ten a súa sede na Cidade da Cultura, en Santiago de Compostela.
A composición da xunta directiva, dende decembro de 2023, é a seguinte: Presidenta: Cielo Fernández (Librería Bahía, Foz).
Vicepresidente: Óscar Porral (Libraría Bandini, Bertamiráns).
Secretaria: Celia Fernández (Librería Espazo Lector Nobel, Ourense).
Tesoureiro: Jacobo Rodríguez Agrasar (Librería Agrasar, Monforte de Lemos).
Contadora: Patricia Porto (Libraría Lila de Lilith, Santiago de Compostela).
Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales

A Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales foi unha agrupación constituída en 1921 por cincuenta sociedades agrarias e culturais creadas polos galegos residentes en Buenos Aires. Historia
Constituíuse o 24 de setembro de 1921. Foi fundada por Antón Alonso Ríos, Ángel Martínez Castro e Bonifacio Botana, en representación das sociedades Hijos del Ayuntamiento de Silleda e Comité Auxiliar de las Sociedades Agrícolas de Puenteareas. O seu primeiro presidente foi Ángel Martínez Castro. Tiña por obxectivo coordinar as asociacións locais e potenciar os valores de Galicia, a través da organización de conferencias, exposicións de arte e veladas literarias. Editaba o periódico El Despertar Gallego. A loita entre nacionalistas e non nacionalistas provocou a ruptura da federación en 1929 e a creación da Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires, de orientación socialista. Ao proclamarse a Segunda República en España enviou como delegados a Alonso Ríos, Pedro Campos Couceiro e Ramón Suárez Picallo, que colaboraron na redacción do estatuto galego. A partir de 1930 El Despertar Gallego foi substituído por Galicia.
A partir de 1937 volveu unificarse coa Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires para constituír a Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina.
Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires

A Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires foi unha agrupación constituída en 1929 por dezanove sociedades agrarias e culturais creadas polos galegos residentes en Buenos Aires. Historia
Na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales produciouse un enfrontamento entre nacionalistas e non nacionalistas que provocou a ruptura da federación en 1929 e a creación da Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires, de orientación socialista. Editaba o periódico Acción Gallega. Mantivo constantes enfrontamentos coa Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales. O seu primeiro secretario xeral foi J. Torrado, a quen sucedeu Antonio Reino Caamaño, e entre os seus dirixentes figuraron Ángel Martínez Castro, Vicente Paz Infante, Benito González Iglesias, Cándido Otero, Miguel Navas e Maximino Misa Puga, que foi secretario xeral en 1931.
A partir de 1937 volveu unificarse coa Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales para constituír a Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina.
Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina

A Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina é unha agrupación constituída en 1937 por sociedades galegas da Arxentina. Historia
A loita entre nacionalistas e non nacionalistas provocou a ruptura da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales en 1929 e a creación da Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires, de orientación socialista. Ambas as federacións mantivéronse enfrontadas ata que se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 en España. A partir dese momento Antonio Alonso Pérez convocou varias reunións segredas para tratar a unificación da Federación ante a gravidade dos acontecementos. Os dirixentes das dúas federacións impulsaron o 24 de outubro de 1936 a realización dun congreso de emerxencia para tratar a fusión de ambas as federacións.
O Congreso Constituinte de Unificación e Aprobación da Carta Orgánica desenvolveuse o 27 e 28 de febreiro e o 1 de marzo de 1937. Nel aprobouse a continuidade de Galicia como órgano de prensa da Federación unificada.
Federación do Xura

A Federación do Xura foi a máis importante e antiautoritaria sección anarquista da Primeira Internacional, baseada principalmente nos reloxeiros das montañas do Xura en Suíza. A Federación do Xura, xunto a outras seccións anarquistas, foi expulsada da Primeira Internacional despois do Congreso da Haia (1872).
Os anarquistas na Federación do Xura, como James Guillaume, desempeñarían un papel clave na conversión anarquista de Piotr Kropotkin. En Memorias dun revolucionario, Kropotkin escribe:
Federal Open Market Committee

O Federal Open Market Committee (FOMC), que en galego significa Comité Federal de Mercado Aberto, é un compoñente do Sistema da Reserva Federal, que ten a obriga legal de supervisar as operacións de mercado aberto nos Estados Unidos, e é ademais o principal instrumento para aplicar a política monetaria estadounidense. O comité fixa a política monetaria ao especificar o obxectivo de curto prazo para esas operacións, que actualmente é un nivel obxectivo para a taxa de fondos federais (a taxa que os bancos comerciais cobran por préstamos entre eles da noite para a mañá).
O FOMC tamén dirixe operacións do Sistema da Reserva Federal nos mercados de moeda estranxeira, aínda que toda intervención neles é coordinada co Tesouro dos Estados Unidos, o cal ten a responsabilidade de formular as políticas estadounidenses relacionadas co valor do tipo de cambio do dólar.
Federal Radio Commission

A Federal Radio Commission (FRC) foi o órgano gobernamental norteamericano encargado de regular as emisións de radio nos Estados Unidos instituído por disposición da Lei da radio do 23 de febreiro de 1927 (Radio Act). En 1934 a recentemente creada Federal Communications Commission (FCC) pola Lei de comunicacións federais asumiu as súas funcións. Historia
A lei da radio de 1912 atribuía as competencias sobre a radio ao Departamento de Comercio dos Estados Unidos e non mencionaba ningún sistema de regulación das emisión de radio, prohibindo todas as comunicacións privadas de radio no que agora é a AM, diversas sentenzas xudiciais impedían a denegación de licenzas a calquera que o solicitara, como resultado as emisións de radio interferíanse constantemente facendo insufrible moitas veces escoitalas. Para resolver a situación era preciso unha intervención gobernamental, que se concretou na Lei da radio de 1927 que creou a FRC que tiña competencias para outorgar e denegar licenzas de radio, asignar frecuencias e establecer a potencia das emisoras, e aínda que non tiña competencias oficiais sobre a programación, si que podía tela en conta para renovar licenzas; tamén podía revogar licenzas en certos casos, como no caso dunha emisora non dar as mesmas oportunidades aos diferentes candidatos dunhas eleccións.
A FRC estaba formada por cinco persoas, cada unha representaba a unha zona nas que a lei de 1927 dividía os Estados Unidos, o primeiro presidente foi o almirante William H. G. Bullard pero morreu pouco despois, o 27 de novembro, substituído por Ira E. Robinson. Cando comezou a actuar a FRC eliminou nunha primeira criba moitas emisoras de independentes de pouca potencia, mantivéronse moitas das emisoras educativos pero coa frecuencia compartida con outras comerciais que emitían no horario de máis audiencia.
Un dos casos máis notorios, estivo na revogación da licenza á emisora de John R. Brinkley, a KFKB, que propagaba a través da emisora operacións cirúrxicas de dubidosa eficacia e receitaba lendo as cartas dos oíntes, en 1930 a FRC denegou a renovación da súa licenza, Brinkley recorreu a decisión perante os tribunais alegando censura, a Corte de Apelación deulle a razón a FRC alegando que podía ter en conta o contido da programación nas súas decisións sen considerarse censura. Con todo Brinkley seguiu a operar desde a fronteira mexicana coa emisora XER-AM cunha potencia de 50 Kw e despois desde XERA-AM que tiña unha potencia de 500 Kw, enorme para a época.
En 1932 tiñan licenza de emisoras de radio 625 estacións. Ademais da radio comercial tamén tiña competencias na radio afeccionada, con 30. 000 licenzas en 1932, a radio marítima, con 2000 licenzas, e aínda a FRC outorgou o 25 de febreiro de 1928 a primeira licenza de televisión nos Estados Unidos, oficialmente licenza experimental, a Charles Jenkins Laboratories, que o 2 de xullo comezou a operar a W3XK.
Federalismo europeo

O federalismo europeo é un movemento político e social que persegue a creación da Federación Europea, é dicir, que os estados de Europa se unan nunha federación. Partidos políticos
Os partidos federalistas son: Verdes Europeos
Partido Demócrata Europeo
Liberais, Demócratas e Reformistas Europeos
Tamén moitos votantes do Partido Socialista Europeo se atopan neste movemento. A nivel estatal, hai partidos como o PNV e CiU que apoian unha Federación Europea pero integrada por nacións, na cal estarían, por exemplo, o País Vasco e Cataluña de forma separada a España, e tamén a nivel galego, partidos como Compromiso por Galicia. Estados
Os seguintes estados están gobernados polos Verdes Europeos, Demócratas Europeos ou Liberais Europeos: Finlandia
Bélxica
Dinamarca
Lituania
Eslovenia Historia
O federalismo europeo, na súa forma moderna, empezou a xestarse a finais do século XIX, tomando forza ata os 20 do século XX, despois tivo un período de decadencia (Gran depresión e segunda guerra mundial), para despois con pulo, aínda que non tanto coma nos anos 20. Naquela época os presidentes dalgúns países de Europa Occidental (como Francia, e apoiados por Alemaña, Reino Unido e outros) pediron informes para unirse nunha federación.
A situación actual, coa Unión Europea cada vez tendo máis competencias, parece que vai ser como a dos anos vinte. Proxectos como as bolsas de estudos Erasmus, a unión monetaria (Euro), a unión aduaneira, o libre movemento de mercancías e persoas. .. así o indican; pero aínda restan moitos pasos para que se chegue ó punto de crear unha federación, como as complicacións que ten o tratado polo que se establece unha Constitución Europea (criticado por euroescépticos e europeístas, por ir demasiado lonxe e, á vez, por quedar curto. Aínda así, os europeístas apoiárono maioritariamente, entoando un "mais vale algo ca nada"). Tamén porque non ten un presidente europeo escollido por sufraxio universal, e porque moitas competencias europeas (como os orzamentos, ou a elección do presidente da Comisión) non son elixidas polo Parlamento Europeo, senón polos presidentes dos estados membros. Unha das críticas máis estendidas entre os europeístas de esquerdas é que a Unión Europea actual é soamente unha unión económica e non de cidadáns.
Federaçom Estudantil Revolucionária

Assembleia de Estudantes Galeg@s Antifascistas (AEGA) foi unha organización estudantil de ideoloxía independentista e socialista que existiu en Galiza, especialmente na Universidade de Santiago de Compostela de 1999 a 2001. Historia
A FER foi creada en 1999, como referente estudantil de Primeira Linha, que naquel momento acababa de saír do BNG. En 2001 foi unha das organizacións que fundou AGIR.
Federico Brandariz Calvete

Federico Brandariz Calvete, nado na Coruña cara a 1908 e finado na mesma cidade o 1 de xuño de 1939, foi un carpinteiro e sindicalista galego. Traxectoria
Fillo de Federico Brandariz Coira e Dolores Calvete Losada. Carpinteiro, foi vogal e despois presidente do sindicato de carpinteiros La Emancipación da Coruña afecto á CNT. En xullo de 1934 participou nunha asemblea do Ramo da Construción da Coruña polo tema dos subsidios de enfermidade e retiro obreiro. Logo da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido xunto co secretario do sindicato Manuel Fuentes Fuentes ao ter atopado a policía dúas bombas nun rexistro ao local do sindicato o 20 de setembro. Xulgados polo tribunal de urxencia o 1 de decembro, foron absoltos. Era socio do Centro de Estudios Sociales Germinal. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Finou o 1 de xuño de 1939 aos trinta anos, sen que se coñezan as causas da morte.
Federico I Gonzaga

Federico I Gonzaga, nado o 25 de xuño de 1441 e finado o 14 de xullo de 1484, foi un nobre de Mantua, terceiro marqués de Mantua entre 1478 e a súa morte. Traxectoria
Casou con Margarida de Baviera o 6 de xuño de 1463, coa que tivo seis fillos. Ela era irmá do duque de Baviera, e o matrimonio foi favorecido pola nai del, Bárbara de Brandeburgo, para manter o marquesado na órbita xermana. Federico era intelixente e culto, e a súa muller pouco atractiva e elegante, tanto no vestir como no seu modo de ser.
Continuou a liña filo-milanesa do seu pai; xa antes de sucedelo á cabeza do marquesado militara como comandante das tropas milanesas. Por este motivo pasou frecuentes períodos lonxe de Mantua, durante os cales a administración do marquesado era confiada a Eusebio Malatesta, mentres que a guía das tropas era encargo do seu cuñado, Francisco Secco de Aragón, marido da súa irmá Caterina. Federico participou en diversas accións militares en defensa do ducado de Milán, máis en xeral contra Venecia, cuxa política naquelas épocas era moi agresiva. Durante unha destas operacións militares o cuñado Francisco Secco ocupou Asola, que tomara partido por Venecia, favorecido polo interdito que o papa Sisto IV, aliado da liga contra Venecia, lanzara contra o país. Axiña viu estipulada unha tregua entre os contendentes, e Ludovico Sforza (duque rexente de Milán) cedeu a conquista de Asola e doutros territorios ocupados, causando moita amargura a Federico. O marqués xa estaba enfermo, e seica o sufrimento pola perda das terras recentemente conquistadas tivo parte na súa morte. Foi soterrado na basílica de Santo André de Mantua.
Federico padeceu diversos loitos e problemas: a morte do seu irmán, o cardeal Francisco, e da súa irmá Susana, que despois da renuncia forzada ás vodas con Galeazzo Maria Sforza, se retirara a un convento. Sufriu unha tentativa de envelenamento por parte dos seus irmáns Gianfrancesco e Rodolfo, que buscaban substituílo. Descendencia
Clara Gonzaga (1464 - 1503), que casaría con Gilberto de Montpensier.
Francisco II Gonzaga (1466 – 1519).
Elisabetta Gonzaga (h. 1471 - 1526).
Federico Lamela Reino

Federico Lamela Reino, nado en Vimianzo cara a 1905 e finado na Ponte do Porto nos anos cincoenta, foi un político galego. Traxectoria
Fillo de Manuel Lamela Ameijenda. En maio de 1933 foi ingresado no manicomio de Conxo pola Audiencia da Coruña. Militante cenetista, interveu no conflito no Sanatorio de Conxo convocado polo Sindicato de Camareros. Fuxiu do manicomio en setembro de 1934 con outros enfermos recluídos por orde xudicial. En outubre de 1935 volveu ingresar na institución. Nomeado oficinista interino do Concello de Vimianzo en marzo de 1936, foi o encargado da custodia e atención dos sete sacerdotes detidos polo alcalde de Vimianzo por negarse a cumprir a orde de secularización dos cemiterios.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Foi xulgado na Coruña por rebelión na causa 1367/36 con outros veciños de Vimianzo e foi declarado fuxido e en rebeldía. Reclamado polo xulgado de Corcubión en outubro de 1936. Empregou o nome falso de Juan Durán Iglesias. Foi detido en Tordoia en 1938. Xulgado na Coruña por rebelión foi condenado a cadea perpetua. Estivo nun batallón disciplinario. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1939. Encartado na causa 443/45 por rebelion militar, foi detido en Coristanco en xaneiro de 1946. Detido na Prisión da Coruña, saíu en liberdade condicional en 1948. Volveu ser detido en decembro. Moreu na indixencia na Ponte do Porto.
Federico Landrove Moíño

Federico Landrove Moíño, nado en Ferrol o 31 de xullo de 1883 e finado en Segovia o 6 de xuño de 1938, foi un profesor e político galego. Traxectoria
Fillo de Gerardo Landrove Timiraos e Hipólita Moíño. Estudou en Ferrol e logo de aprobar as oposicións ao Maxisterio foi destinado a Bilbao. Ingresou na Escola Superior do Maxisterio, onde realizou os estudos de Ciencias e ao rematar foi nomeado profesor de matemáticas da Normal de Maxisterio de Valladolid en abril de 1911. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi suspendido de emprego e soldo logo dun rexistro policial no seu domicilio, onde se encontrou un paquete con follas clandestinas publicadas en Madrid. Abríronlle expediente disciplinario pero despois das declaracións dos seus compañeiros de claustro e dos estudantes, levantáronlle a sanción. Foi concelleiro delegado de ensinanza no concello de Valladolid entre 1917 e 1920 e candidato do PSOE nas eleccións a deputados provinciais de 1923, pero non foi elixido.
Despois das eleccións municipais do 12 de abril de 1931 foi elixido alcalde de Valladolid, ocupando o cargo ata xaneiro de 1932, cando foi substituído por Antonio García Quintana. Foi delegado do Goberno na Mancomunidad Hidrográfica do Douro e Director Xeral de Ensinanza Primaria, substituindo a Rodolfo Llopis, de maio a agosto de 1933. Foi candidato do PSOE por Albacete, Oviedo e Valladolid nas eleccións xerais de 1933, sendo elixido deputado por Valladolid. Formou parte das comisións de Instrución Pública e de Estatutos. En novembro de 1934 renunciou á acta de deputado por unha grave enfermidade.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 3 de agosto xunto co seu fillo, Federico Landrove López. Xulgados en consello de guerra o día 10, foron condenados, o seu fillo a morte e el a trinta anos de reclusión. Logo de permanecer uns meses na cadea de Valladolid, foi trasladado ao Forte de San Cristovo de Pamplona. Alí contraeu unha grave enfermidade renal polo que foi trasladado ao hospital penitenciario de Segovia, onde finou o 6 de xuño de 1938.
Federico Mayor Zaragoza

Federico Mayor Zaragoza, nado en Barcelona o 27 de xaneiro de 1934 e finado o 19 de decembro de 2024 en Madrid, foi un bioquímico e político español, que foi director xeral da UNESCO entre 1987 e 1999. Traxectoria
Doutorouse en farmacia pola Universidade Complutense de Madrid en 1958. Nomeado catedrático de bioquímica na Facultade de Química da Universidade de Granada, universidade da que foi reitor entre 1968 e 1972, nese trasladouse a Madrid ao ser nomeado catedrático de bioquímica da Universidade Autónoma de Madrid.
Foi subsecretario de Educación e Ciencia do goberno español entre 1974 e 1975, na transición ingresou na UCD e foi deputado e Ministro de Educación e Ciencia no goberno de Leopoldo Calvo-Sotelo Bustelo (1981-1982) e deputado no Parlamento europeo (1987). En 1978 nomeado vicedirector xeral da UNESCO. Dende o 2000 dirixe a Fundación Cultura de Paz. Premios e distincións
En 2009 foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade Xaime I.
Federico Nogueira Pimentel

Federico Nogueira Pimentel, nado no Concello de Vilaoudriz en 1879 e finado en Arzúa o 16 de xullo de 1965, foi un comerciante e político galego. Traxectoria
A súa familia emigrou a Cuba e el mesmo estivo na illa con dezaseis anos. Instalouse en Arzúa e foi dono dun comercio de tecidos na vila. Na ditadura de Primo de Rivera foi depositario recadador municipal dende 1924 até 1925. Foi nomeado alcalde de Arzúa polo gobernador civil a finais de febreiro de 1924, tomando posesión o 24 de febreiro. Cesou no cargo de alcalde o 29 de marzo dese mesmo ano, continuando como concelleiro. Na República foi elixido concelleiro de Arzúa tomando posesión o 31 de maio de 1931. Integrouse en Izquierda Republicana. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Arzúa e elixido primeiro tenente de alcalde.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado, foi detido o 17 de xaneiro de 1937 e xulgado en Santiago de Compostela por rebelión con Alfonso Núñez López o 31 de marzo. Foi absolto. Mentres estivo detido embargáronlle o seu comercio de tecidos. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1938. Finou en Arzúa o 16 de xullo de 1965 aos 88 anos. Vida persoal
Casou en Pantiñobre con Carmen Pazo Iglesias en 1903, e foi pai de Carmen, Federico, Fernando, Mercedes, Manuel, Dolores e José Nogueira Pazo.
Federico Pérez Lago

Federico Pérez Lago, nado en Ferrol cara a 1873 e finado na mesma cidade o 14 de novembro de 1961, foi un comerciante e político galego. Traxectoria
Comerciante en Ferrol. Concelleiro republicano de Ferrol, foi nomeado alcalde de Ferrol por Real Orde en outubro de 1913. O 26 de marzo de 1930 foi un dos asinantes do Pacto de Lestrobe. Concelleiro republicano e pai dun tenente de Artillaría destinado en Ferrol. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Ferrol por traizón, sendo condenado a cadea perpetua.
Federico Ribas

Federico Ribas Montenegro, nado en Bouzas (Vigo) o 26 de outubro de 1890 e finado en Madrid o 11 de setembro de 1952, foi un debuxante, ilustrador, publicista e pintor galego. Traxectoria
De pais cataláns, naceu no daquela concello de Bouzas. De mozo opositou a Correos, sen éxito, e emigrou á Arxentina en 1908, onde traballou para Última Hora, Papel y Tinta, El Diario, PBT, Caras y Caretas, Crónicas de Oro e España Republicana. En 1912 marchou a París e traballou en Elégances, Mundial (que dirixía Rubén Darío) e Le Rire. Volveu a España e instalouse en Madrid en 1916 onde traballou para Blanco y Negro e ABC e facendo portadas para libros. Asinou, en ocasións co pseudónimo de Mirko. Dirixiu unha empresa de publicidade e, para pasar os veráns, mercou unha casa en Beluso. Foi o publicista de Conservas Massó e da empresa francesa Gal de perfumería. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colléuno en Beluso, e pasou a Portugal no maleteiro do coche de Gaspar Massó.
Exiliouse, chegando a Buenos Aires o 7 de novembro de 1936. Alí dirixiu a revista Atlántida e casou coa actriz española Mercedes Sicilia. Na Arxentina coincidiu con Castelao e Luís Seoane. Fixo as personaxes para o filme de animación arxentino en branco en negro El mono relojero, de 1938, e adaptacións gráficas do Quijote (1946) e da Illa do tesouro (1947). En 1949 volveu a Madrid para seguir nos antigos traballos publicitarios. Colaborou con Blanco y Negro, Crónica, Buen Humor, Flirt, Nuevo Mundo, Faro de Vigo, Vida Gallega, El Pueblo Gallego, La Esfera. .. Obra
Hai obra de Federico Ribas, entre outras coleccións, na Afundación, no Museo Municipal Quiñones de León, no Museo de Belas Artes da Coruña, no Museo Provincial de Pontevedra, no Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside, no Museo Massó e no Museo Anfaco da Industria Conserveira. Vida persoal
É irmán do xornalista José Ribas Montenegro. A súa filla Maryan Ribas Sicilia (1933) é tamén pintora.
Fediverso

O fediverso (acrónimo de «federación» e «universo»), en inglés fediverse, é un conxunto de redes sociais e programas de software en internet que poden comunicarse entre si. As redes sociais federadas permiten ás persoas en diferentes redes sociais gustar, seguir e comentar nos perfís das outras. Funcionamento
Similar ao correo electrónico, o fediverso non é propiedade dunha única persoa ou empresa. Calquera persoa ou empresa pode crear instancias de redes sociais no fediverso. E, de forma similar ao correo electrónico, estas instancias poden conectarse e comunicarse entre si. Por exemplo, o sitio de microblogging Mastodon gGmbH ten a instancia do fediverso "mastodon. social", e Gmail ten o enderezo de correo electrónico "gmail. com". Unha persoa en "mastodon. social" ten a identidade do fediverse "@usuario@mastodon. social", e unha persoa en "gmail. com" ten o enderezo de correo electrónico "usuario@gmail. com". Pero un usuario de "gmail. com" pode enviar un correo electrónico a alguén que use un provedor de correo electrónico diferente, como "hotmail. com". Do mesmo xeito, un usuario de "mastodon. social" pode comentar nunha publicación de alguén que use unha instancia diferente do fediverso, como "mozilla. social".
Protocolos empregados
Existe unha variedade de protocolos abertos utilizados no fediverso, como OStatus, o protocolo de Diaspora*, XMPP ou ActivityPub.
En febreiro de 2019, o W3C publicou como recomendación o protocolo ActivityPub. Servizos de rede federada
Os diferentes programas do fediverso teñen diversos tipos de contido. Algúns son para imaxes, outros son para vídeos etc. O software do fediverse ten múltiples instancias. Algúns programas do fediverso, como Mastodon, teñen centos de instancias que poden conectarse entre si. Normalmente, as persoas poden usar o software de redes sociais federadas abrindo unha das instancias do software no seu navegador web (Google Chrome, Firefox, Edge. .. ), usando aplicacións de teléfono intelixente ou usando unha aplicación web. Unión Europea
Debido ao éxito das plataformas do Fediverso da Unión Europea, EU Voice e EU Video, o seu financiamento foi prorrogado ao cabo do seu primeiro ano. 40 contas institucionais, comisarios europeos e deputados do Parlamento Europeo adheríronse.
Fedro (Platón)

Fedro é un diálogo de Platón. O diálogo platónico Fedro é posterior a A República, e presenta moitas afinidades temáticas con O banquete. É da penúltima fase da obra platónica e foi escrito no ano 370 a. C.
Fedón de Elis

Fedón (en latín Phaedon, en grego antigo Φαίδων) foi un filósofo grego natural de Elis, dunha familia nobre. Traxectoria
Foi feito prisioneiro na súa mocidade (na guerra entre Esparta e Elis ao redor do -401 ou -400 ) e foi comprado por un comerciante de escravos ateniense que o quería como amante, xa que era un mozo de notábel beleza. Escapou cando puido e púxose a servir a Sócrates, a quen coñecera, e un amigo de Alcibíades e de Critón finalmente pagou o seu rescate. Este amigo probabelmente fose Cebes, quen instruíu ao mozo en filosofía.
A partir dun diálogo que leva o seu nome suponse que Fedón estivo presente na morte de Sócrates e aínda era bastante novo, xa que tiña o pelo longo, que segundo o costume no Peloponeso se cortaba aos 18 anos. Tamén se fixo amigo de Platón.
Tras a morte de Sócrates viviu un tempo en Atenas e despois regresou a Elis onde fundou unha escola de filosofía na que tivo, entre outros discípulos, a Mosco e a Anquipilo; Sucedeuno á fronte da escola Pleistano, despois do cal a escola eleática se uniu a Menedemo de Eretria e a Asclepíades de Fliúnte, que se separaran da escola de Estilpón. Fundou a escola chamada primeiro da Élide, e despois dos eretrios, xa que se trasladou a Eretria.
Dado que non se conservan os seus escritos, non se determinou como era a súa filosofía, pero tivo certa repercusión na súa época.
Dióxenes Laercio menciona algunhas das súas obras, pero son dubidosas: Νικίας
Μήδιος
Αντίμαχος ἢπρεσβίται
Σκυθικοὶ λόγοι
Suídas menciona: Σιμμίας
Αλκιβιάδης
Κριτόλαος
Fehér isten

Fehér isten é un filme húngaro de 2014 dirixido por Kornél Mundruczó e protagonizado por Zsófia Psotta. É unha coprodución entre Hungría, Alemaña e Suecia. Estreouse o 23 de maio de 2014 no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2014. Foi escollido como candidato de Hungría para o Óscar ó mellor filme internacional na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Zsófia Psotta como Lili
Sándor Zsótér como Dániel
Lili Horváth como Elza
Szabolcs Thuróczy como vello
Lili Monori como Bev
László Gálffi como mestre de música
Gergely Bánki como cazador de cans
Tamás Polgár como cazador de cans
Bodie e Luke como Hagen o can
Feira Franca Medieval de Betanzos

A Feira Franca Medieval é un acontecemento festivo que ten lugar no casco antigo de Betanzos, recreando durante tres días un mercado medieval. Celébrase con carácter anual, a segunda fin de semana de xullo. Historia
Na vila viña celebrándose desde o século XIII a feira de Betanzos. Un dos favores acadados pola cidade de Betanzos do rei Henrique IV foi a autorización para celebrar unha feira anual cunha duración de trinta días, libre de impostos, tributos, portádegos e alcabalas. Tal acontecemento tería lugar entre os días 1 e 30 de novembro, e foi formalizado por medio dunha carta de privilexio datada en Cuéllar, o 3 de xullo de 1467, e confirmada polos Reis Católicos o 12 de abril de 1475, en Valladolid. A feira celebraríase ata finais do século XVIII, e constituía todo un evento comercial no Reino de Galicia. Actualidade
A tradición foi recuperada en 1998, cando se celebrou a primeira edición da actual "Feira Franca Medieval", entre os días 10 e 12 de xullo. Desde entón, a segunda fin de semana dese mes a cidade retorna ó pasado: as rúas engalánanse con estandartes, instálanse decenas de postos para artesáns e organízanse actividades e actuacións ó aire libre, como por exemplo a queima das meigas (coa inquisición en todo o seu esplendor), xustas medievais con loita de guerreiros a cabalo, exhibicións de cetraría e de tiro con arco, ou representacións de feitos históricos ou lendarios. A afluencia de público e masiva, téndose superado en ocasións os 150. 000 visitantes: a xente implícase activamente na Feira, e moitos deles vístense con roupas da época. Así, é doado atoparse polas rúas con nobres de alto rango, monxes beneditinos e ata leprosos marxinados.
Dende 2013, o evento está declarado Festa de Galicia de Interese Turístico.
Feira Internacional de Galicia

A Feira Internacional de Galicia (nas súas iniciais, FIG) é un recinto feiral situado entre as parroquias de Silleda e Ponte, no concello pontevedrés de Silleda. Nel celébranse unha serie de certames e eventos como a Semana Verde de Galicia. Historia
Dende o século XVIII, en Silleda viña celebrándose unha feira no lugar que ocupa actualmente a praza da Feira Vella. Os días 6 e 23 de cada mes acudían xentes dos arredores con gando vacún ou porcino e produtos da horta. O desenvolvemento da agricultura e da gandaría propiciou a creación da Central Agropecuaria de Galicia, encargada das transaccións de gando vacún. Así, arredor de 1976 cambiouse de localización a feira, trasladándose uns centos de metros ao norte, onde se construíron varias edificacións. Ademais, desde 1978, celebrábase a chamada Semana Verde de Galicia, unha feira multisectorial.
En 1996, o rei Xoán Carlos I foi o encargado de inaugurar as novas instalacións feirais, que se converteron nese momento no maior recinto feiral do noroeste da Península Ibérica. Dende entón, celébranse neste recinto certames de maquinaria, alimentación, automoción e exames de oposición.
Feira Internacional de Produtos do Mar Conxelados

A Feira Internacional de Produtos do Mar Conxelados, coñecida simplemente coma Conxemar, é un evento que se celebra anualmente no Instituto Feiral de Vigo, na cidade de Vigo. Desenvólvese habitualmente durante tres días no mes de outubro. Está considerada unha das feiras máis importantes sobre a industria dos conxelados, e congrega anualmente medio millar de expositores e uns 25. 000 visitantes. Historia
Celebrouse por vez primeira en 1999, organizada pola Asociación Española de Mayoristas, Importadores, Transformadores y Exportadores de la Pesca y Acuicultura. . Ten a súa orixe no Salón da Pesca Profesional de Sapromar. O acto tivo lugar na estación marítima, nun espazo expositivo de 3. 000 metros cadrados. Características
A feira albérgase no Instituto Feiral de Vigo, e consta de centos de postos ou expositores, nos que as diferentes empresas do sector presentan as novidades ou produtos do mar que queiran salientar.
Feira Mundial do Diñeiro

A Feira Mundial do Diñeiro (en inglés: World Money Fair) é un encontro anual de carácter feiral onde comerciantes, coleccionistas numismáticos e público en xeral procedentes de todo o mundo comercian con moedas antigas e modernas, billetes e outro tipo de obxectos relacionados coa numismática. Historia
En 1970, Albert M. Beck, naquela época editor da revista Münzen-Revue, fundou en Múnic, Alemaña, a "Organización de Bolsas de Moedas Europeas" (Organisation Europäischer Münzen-Börsen -OEMB-), xunto cos promotores doutros sete eventos similares que se celebraban no continente, coa idea de constituíren un grande mercado internacional para o coleccionismo de moedas.
Dous anos despois, o 22 de xaneiro de 1972, tivo lugar en Basilea, Suíza, a primeira Bolsa Internacional de Moedas (Internationale Münzenbörse), evento que se repetiu nos anos seguintes en Berna, en Zúrich e noutras localidades, e que empezou a contar coa participación das casas de moeda europeas e internacionais, que aproveitan a ocasión para presentaren as súas novas emisións (a primeira en participar foi a canadense Royal Canadian Mint, en 1981).
Esta Bolsa foi o antecedente da posterior Feira Mundial de Moedas (World Money Fair), evento no que participan anualmente arredor de 50 países, con máis de 300 expositores e arredor de 13. 000 visitantes e que, en 2006, a partir da súa celebración en Berlín, fixou o seu lugar de celebración nesa cidade alemá.
Ademais dos encontros comerciais, en cada edición da Feira Mundial do Diñeiro teñen lugar concursos, presentacións de moedas, exposicións temáticas e conferencias, así como a concesión do premio Vreneli ao mérito numismático, outorgado desde 1986 pola revista Münzen-Revue.
Feira Taurina de Padrón

A Feira Taurina de Padrón formaba parte dos festexos da Pascua que se celebraban cada ano na localidade galega de Padrón. Os festexos tamén constaban de espectáculos de doma de cabalos, aproveitando as instalacións da praza de touros portátil que se construía no Campo da Barca con motivo da Semana Santa padronesa.
O festexo taurino constaba de dous eventos, un o sábado con recortadores e vaquillas soltas, e outro o domingo cunha corrida sen picadores na que actúan un rexoneador a cabalo e dous novilleiros. A praza de touros portátil que se construía no Campo da Barca tiña acollida para unhas 1000 persoas.
Feira Taurina de Sarria

A Feira Taurina de Sarria é un evento que forma parte do programa dos festexos de San Xoán na localidade luguesa de Sarria. Nos anos 2008 e 2010 non se levou a cabo por razóns económicas, xa que o Concello de Sarria non destinou fondos para a celebración das corridas de touros.
Sarria é unha das localidades de Galicia cunha tradición taurina máis importante e antiga [Cómpre referencia], con Padrón, Noia, A Coruña e Pontevedra, pero tamén ten unha cantidade grande da súa poboación que é contraria a esta tradición.
A praza de touros portátil construíase cada ano na zona de Outarela, entre o centro de saúde e o hotel Alfonso IX, cunha capacidade para 4000 persoas. Nos derradeiros anos o festexo consistía nunha corrida cun novilleiro e dous toureiros, seguidos dunha solta de vaquillas. En 2009 un dos toureiros foi José Antonio Canales Rivera.
A celebración futura deste evento taurino en Sarria é moi dubidosa, debido a razóns económicas e de presións ecoloxistas, e a pesar do apoio das dúas peñas taurinas da localidade.