proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Provincia de Poni

Poni é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Sur-Oeste. A súa capital é a cidade de Gaoua. Departamentos
A provincia componse de dez departamentos: Bouroum-Bouroum
Boussera
Djigouè
Gaoua
Gbomblora
Kampti
Loropeni
Malba
Nako
Perigban
Provincia de Prachinburi

Prachin Buri é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Prachin Buri. Distritos
A provincia Prachinburi divídese en sete distritos (amphoe), os cales se subdividen en 65 comunas (tambon) e 658 poboados (muban). Os números que faltan (4, 5, 10, 11 e 12) son os distritos que pasaron a formar a provincia Sa Kaeo.
Provincia de Prachuap Khiri Khan

Prachuap Khiri Khan é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Prachuap Khiri Khan. Distritos
A provincia subdivídese en 8 distritos (amphoe). Os distritos debúllanse en 48 comunas (tambon) ou en 388 poboados (muban).
Provincia de Ranong

Ranong é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Ranong. Distritos
A Provincia Ranong divídese en cinco distritos (amphoe), os cales se subdividen en 30 comunas (tambon) e 167 poboados (muban).
Provincia de Ratchaburi

Ratchaburi é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Ratchaburi. Distritos
A provincia subdivídese en 10 distritos (amphoe), que se subdividen en 104 comunas (tambon), e estas en 935 poboados (muban).
Provincia de Rayong

Rayong é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Rayong. Distritos
A provincia subdivídese en 8 distritos (amphoe), os cales se debullan en 58 comunas (tambon), e estas logo en 388 poboados (muban).
Provincia de Roi Et

Roi Et é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Roi Et. Distritos
A province subdivídese en 20 distritos (amphoe), os cales se debullan logo en 193 comunas (tambon), e estas en 2311 poboados (muban).
Provincia de Sa Kaeo

Sa Kaeo é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Sa Kaeo. Distritos
Sa Kaeo subdivídese en 9 distritos (amphoe), os cales se debullan logo en 59 comunas (tambon) e 619 poboados (muban).
Provincia de Sagami

Sagami (相模国, さがみのくに, Sagami-no-kuni ou 相模, さがみ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a maior parte da prefectura de Kanagawa, historicamente na parte de Tōkaidō (東海道), actualmente na rexión de Kantō, na illa de Honshū.
Sagami limitaba coas provincias de Izu (伊豆), Suruga (駿河), Kai (甲斐) e Musashi (武蔵).
Provincia de Sakon Nakhon

Sakon Nakhon é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Sakon Nakhon. Distritos
A provincia subdivídese en 18 districts (amphoe), os cales se debullan logo en 125 comunas (tambon) e 1323 poboados (muban).
Provincia de Samarcanda

A provincia de Samarcanda (uzbeko: Samarqand viloyati, Самарқанд вилояти) é unha división administrativa, coñecida como viloyati, de Uzbekistán, localizada no centro do territorio uzbeko, con capital na cidade de Samarcanda.
Foi establecida o 15 de xaneiro de 1938.
Provincia de Samut Prakan

Samut Prakan é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Samut Prakan. Distritos
A provincia subdivídese en 6 distritos (amphoe), os cales se debullan logo en 50 subdistritos (tambon) e 396 poboados (muban).
Provincia de Samut Sakhon

Samut Sakhon é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Samut Sakhon. Distritos
A provincia subdivídese en tres distritos (amphoe), os cales son á súa vez debullados en 40 comunas (tambon) e estas en 288 poboados (muban). Mueang Samut Sakhon
Krathum Baen
Ban Phaeo
Provincia de Samut Songkhram

Samut Songkhram é unha provincia da Tailandia, a máis pequeniña. A súa capital é a cidade de Samut Songkhram. Distritos
A provincia divídese en tres distritos (amphoe), os cales logo se subdividen en 38 comunas (tambon) e 284 poboados (muban).
Provincia de Sancti Spíritus

Sancti Spíritus é unha provincia de Cuba. A súa capital é a cidade de Sancti Spíritus.
Provincia de Santiago de Cuba

A provincia de Santiago de Cuba é a segunda provincia de Cuba en número de habitantes. A súa principal cidade e capital é Santiago de Cuba, cuxo municipio conta con 494. 913 habitantes. No 2005 contaba con 1. 045. 337 habitantes segundo a Oficina Nacional de Estadísticas. Encóntrase na zona oriental da illa, na chamada Rexión de Oriente.
Provincia de Sanuki

Sanuki (讃岐国, さぬきのくに, Sanuki-no-kuni ou 讃岐, さぬき) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma parte da prefectura de Kagawa, na illa de Shikoku. Sanuki limitaba coas provincias de Awa (阿波) e Iyo (伊予).
Provincia de Saraburi

Saraburi é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Saraburi. Distritos
A provincia subdivídese en 13 distritos (amphoe), os cales se subdividen logo en 111 comunas (tambon) e 965 poboados (muban).
Provincia de Satsuma

Satsuma (薩摩国, さつまのくに, Satsuma-no-kuni ou 薩摩, さつま) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte oeste da prefectura de Kagoshima, historicamente na parte de Saikaidō, actualmente na rexión de Kyūshū, na illa de Kyūshū.
Satsuma limitaba coas provincias de Higo (肥後), Hyūga (日向) e Ōsumi (大隅).
Provincia de Satun

Satun é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Satun. Distritos
Satun divídese en sete distritos (amphoe), os cales se subdividen logo en 36 comunas (tambon) e 277 poboados (muban).
Provincia de Semnán

A provincia de Semnán (en persa: استان سمنان) é unha das 30 provincias de Irán. Está ao norte do estado e a súa capital é a cidade que comparte o mesmo nome que a provincia, Semnán. A provincia posúe unha superficie de 96. 816 km² e esténdese ao longo dos montes Alborz e linda co deserto de Dasht-e Kavir polo sur.
Provincia de Settsu

Settsu (摂津国, せっつのくに, Settsu-no-kuni ou 摂津, せっつ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma o norte da prefectura de Osaca, historicamente na parte de Kinai, actualmente na rexión de Kinki, na illa de Honshu.
Settsu limitaba coas provincias de Harima (播磨), Tanba (丹波), Yamashiro (山城), Kawachi (河内) e Izumi (和泉).
Provincia de Sevilla

A provincia de Sevilla é unha das oito provincias de Andalucía. Limita coas provincias de Málaga, de Cádiz, de Huelva, de Córdoba, e con Estremadura. A súa capital é a cidade homónima de Sevilla.
Ten unha poboación de 1. 811. 177 habitantes (2005), repartidos en 105 concellos. Ocupa unha área de 14. 001 km². Xeografía física
Situada na depresión Bética, que ten como eixo o río Guadalquivir, o cal atravesa o territorio de Norte a Suroeste, formando, xa preto da súa desembocadura, unha ampla chaira, flanqueada por socalcos. O Norte da provincia está delimitado por unha serie de serras pertencentes a Serra Morena. Ademais do Guadalquivir, algúns dos seus afluentes máis importantes son o Genil, o Guadaira e o Viar.
O clima é mediterráneo con influencia oceánica, con temperaturas cálidas, de invernos moi suaves e veráns moi calorosos, no que as temperaturas máximas superan a miúdo os 40 °C. Comarcas
El Aljarafe,
La Campiña,
Estepa,
La Marisma,
Sierra Norte,
Sierra Sur,
La Vega.
Provincia de Shima

Shima (志摩国, しまのくに, Shima-no-kuni ou 志摩, しま) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a pequena parte da prefectura de Mie, na península de Shima, historicamente na parte de Tōkaidō, actualmente na rexión de Chūbu ou rexión de Kinki, na illa de Honshū.
Shima limitaba coa provincia de Ise (伊勢).
Provincia de Shimotsuke

Shimotsuke (下野国, しもつけのくに, Shimotsuke-no-kuni ou 下野, しもつけ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a prefectura de Tochigi, historicamente na parte de Tōsandō (東山道), actualmente na rexión de Kantō, na illa de Honshū.
Shimotsuke limitaba coas provincias de Kōzuke (上野), Musashi (武蔵), Shimōsa (下総), Hitachi (常陸) e Mutsu (陸奥).
Provincia de Shimōsa

Shimōsa (下総国, しもうさのくに, Shimōsa-no-kuni ou 下総, しもうさ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a maior parte do norte da prefectura de Chiba, a parte suroeste da prefectura de Ibaraki, as pequenas partes do leste da prefectura de Saitama e da prefectura de Tokyo, historicamente na parte Tōkaidō (東海道), actualmente na rexión de Kantō, na illa de Honshū.
Shimōsa limitaba coas provincias de Musashi (武蔵), Shimotsuke (下野), Hitachi (常陸) e Kazusa (上総).
Provincia de Shinano

Shinano (信濃国, しなののくに, Shinano-no-kuni ou 信濃, しなの) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a prefectura de Nagano, historicamente na parte de Tōsandō (東山道), actualmente na rexión de Chūbu, na illa de Honshū.
Shinano limitaba coas provincias de Mino (美濃), Hida (飛騨), Etchū (越中) e Echigo (越後), Kōzuke (上野), Musashi (武蔵), Kai (甲斐), Suruga (駿河), Tōtōmi (遠江) e Mikawa (三河).
Provincia de Sing Buri

Sing Buri é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Sing Buri. Distritos
A provincia subdivídese en 6 distritos (amphoe), os cales son logo subdivididos á súa vez por 43 comunas (tambon) e 363 poboados (muban).
Provincia de Sisaket

Sisaket é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Sisaket. Distritos
A provincia subdivídese en 22 distritos (amphoe), os cales se debullan logo en 206 comunas (tambon) e 2411 poboados (muban).
Provincia de Songkhla

Songkhla é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Songkhla. Distritos
Songkhla subdivídese en 16 distritos (amphoe), que á súa vez son divididos en 127 comunas (tambon) e 987 poboados (muban).
Provincia de Sukhothai

Sukhothai é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Sukhothai. Distritos
A provincia divídese en nove distritos (amphoe), os cales se debullan logo en 86 comunas (tambon) ou en 782 poboados (muban).
Provincia de Suphan Buri

Suphan Buri é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Suphan Buri. Distritos
A provincia divídese en dez distritos (amphoe). Estes debúllanse logo en 110 comunas (tambon) e 977 poboados (muban).
Provincia de Surat Thani

Surat Thani é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Surat Thani. Distritos
A provincia divídese en 19 distritos (amphoe), os cales se subdividen logo en 131 comunas (tambon), e estas en 1028 poboados (muban).
Provincia de Surin

Surin é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Surin. Distritos
A provincia subdivídese en 17 distritos (amphoe), e logo estes debúllanse en 158 comunas (tambon) e 2011 poboados (muban).
Provincia de Suruga

Suruga (駿河国, するがのくに, Suruga-no-kuni ou 駿河, するが) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte oeste da prefectura de Shizuoka, historicamente na parte de Tōkaidō (東海道), actualmente na rexión de Chūbu ou rexión de Tōkai, na illa de Honshū. A capital da provincia era Sunpu, actualmente chámase Shizuoka.
Suruga limitaba coas provincias de Tōtōmi (遠江), Shinano (信濃), Kai (甲斐) e Izu (伊豆).
Provincia de Tajima

Tajima (但馬国, たじまのくに, Tajima-no-kuni ou 但馬, たじま) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma o norte da prefectura de Hyōgo, na parte de San'yō na rexión de Kinki, na illa de Honshū.
Tajima limitaba coas provincias de Inaba (因幡), Harima (播磨), Tanba (丹波) e Tango (丹後).
Provincia de Tak

Tak é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Tak. Distritos
A provincia subdivídese en nove distritos (amphoe). Estes logo debúllanse en 63 comunas (tambon) e 493 poboados (muban).
Provincia de Tango

Tango (丹後国, たんごのくに, Tango-no-kuni ou 丹後, たんご) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma o norte da prefectura de Kyoto, na parte de San'in na rexión de Kinki, na illa de Honshu.
Tango limitaba coas provincias de Tajima (但馬), Tanba (丹波) e Wakasa (若狭).
Provincia de Tosa

Tosa (土佐国, とさのくに) era unha antiga provincia do Xapón, situada na actual prefectura de Kochi, en Shikoku. Tosa tiña fronteiras coas provincias de Iyo e Awa.
A antiga capital estaba preto da moderna Nankoku. Tosa estaba gobernada polo clan Chosokabe durante o período Sengoku, Chosokabe Motochika brevemente unificou Shikoku ata que Toyotomi Hideyoshi reduciuno de novo a Tosa, perdéndoa totalmente logo da batalla de Sekigahara.
Provincia de Trang

Trang é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Trang. Distritos
Trang atópase subdividida en dez distritos (amphoe). Estes debúllanse logo en 87 comunas (tambon) e 697 poboados (muban).
Provincia de Trat

Trat (en tailandés: ตราด) é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Trat. Distritos
A provincia está subdividida en 5 distritos (amphoes) e 2 distritos menores (king amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 38 comunas (tambons), e estas en 254 poboados (moobans). Os números faltantes abaixo son os distritos que pasaron a formar a provincia Amnat Charoen en 1993. Lugares de interese
Mu Co Chan, un parque natural formado por 47 illas.
Provincia de Tōtōmi

Tōtōmi (遠江国, とおとうみのくに, Tōtōmi-no-kuni ou 遠江, とおとうみ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte oeste da prefectura de Shizuoka, historicamente na parte de Tōkaidō (東海道), actualmente na rexión de Chūbu ou rexión de Tōkai, na illa de Honshū. Tōtōmi chamábase Enshū (遠州).
Tōtōmi limitaba coas provincias de Mikawa (三河), Shinano (信濃) e Suruga (駿河).
Provincia de Ubon Ratchathani

Ubon Ratchathani é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Ubon Ratchathani. Distritos
A provincia está subdividida en 20 distritos (amphoes) e 5 distritos menores (king Amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 219 comunas (tambons), e estas en 2. 469 poboados (moobans). Os números faltantes abaixo son os distritos que pasaron a formar a provincia Amnat Charoen en 1993.
Provincia de Udon Thani

Udon Thani é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Udon Thani. Distritos
A provincia está subdividida en 18 distritos (amphoes) e 2 distritos menores (king amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 155 comunas (tambons), e estas en 1682 poboados (moobans). Os distritos faltantes de números 12 a 16 son aqueles que pasaron a formar a provincia Nong Bua Lam Phu en 1993.
Provincia de Uthai Thani

Uthai Thani é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Uthai Thani. Distritos
A provincia está subdividida en 8 distritos (amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 70 comunas (tambons), e estas en 589 poboados (moobans).
Provincia de Uttaradit

Uttaradit é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Uttaradit. Distritos
A provincia está subdividida en 9 distritos (amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 67 comunas (tambons), e estas en 562 poboados (moobans).
Provincia de Villa Clara

A provincia de Villa Clara é unha provincia cubana que se encontra na rexión central do país.
Limita polo norte co golfo de México, o estreito de Florida e a Canle Vella de Bahamas; polo sur coas provincias de Sancti Spiritus e Cienfuegos.
Na cidade de Santa Clara descansan os restos do Che Guevara.
Provincia de Wakasa

Wakasa (若狭国, わかさのくに, Wakasa-no-kuni ou 若狭, わかさ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte oeste da prefectura de Fukui, historicamente na parte de Hokurikudō (北陸道), actualmente nas rexións de Chūbu, Hokuriku ou Kinki, na illa de Honshū.
Wakasa limitaba coas provincias de Tango (丹後), Yamashiro (山城), Ōmi (近江) e Echizen (越前).
Provincia de Yala

Yala é unha provincia de Tailandia. A súa capital é a cidade de Yala. Distritos
A provincia está subdividida en 8 distritos (amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 56 comunas (tambons), e estas en 341 poboados (moobans).
Provincia de Yamashiro

Yamashiro (山城国, やましろのくに, Yamashiro-no-kuni ou 山城, やましろ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma o sur da prefectura de Kyoto, historicamente na parte de Kinai, actualmente na rexión de Kinki, na illa de Honshu. A antiga capital xaponesa, Kyō estaba nesta provincia, Kyō actualmente chámase Kyoto.
Yamashiro limitaba coas provincias de Tanba (丹波), Settsu (摂津), Kawachi (河内), Yamato (大和), Iga (伊賀), Ōmi (近江) e Wakasa (若狭).
Provincia de Yamato

Yamato (大和国, やまとのくに, Yamato-no-kuni ou 大和, やまと) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a prefectura de Nara, historicamente na parte de Kinai, actualmente na rexión de Kinki, na illa de Honshū.
Yamato limitaba coas provincias de Kawachi (河内), Yamashiro (山城), Iga (伊賀), Ise (伊勢) e Kii (紀伊).
Provincia de Yasothon

Yasothon é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Yasothon. Distritos
A provincia está subdividida en 9 distritos (amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 78 comunas (tambons), e estas en 835 poboados (moobans).
Provincia de Östergötland

Östergötland é unha provincia histórica (landskap en sueco) de Suecia, encaixada no antigo Götaland. As provincias actualmente non posúen funcións administrativas, mais son empregadas para fins históricos e culturais.
Provincia de Ōmi

Ōmi (近江国, おうみのくに, Ōmi-no-kuni ou 近江, おうみ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a prefectura de Shiga, historicamente na parte de Tōsandō (東山道), actualmente na rexión de Kinki, na illa de Honshū.
Ōmi limitaba coas provincias de Yamashiro (山城), Iga (伊賀), Ise (伊勢), Mino (美濃), Echizen (越前) e Wakasa (若狭).
Provincia de Ōsumi

Ōsumi (大隅国, おおすみのくに, Ōsumi-no-kuni ou 大隅, おおすみ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte leste da prefectura de Kagoshima da illa de Kyūshū e as illas de Amami, historicamente na parte de Saikaidō, actualmente na rexión de Kyūshū.
Ōsumi limitaba coas provincias de Satsuma (薩摩) e Hyūga (日向).
Provincia do Chaco

A provincia do Chaco (El Chaco) é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 1053466 habitantes (2010) e a súa capital é Resistencia.
A súa economía baséase no sector primario, onde destacan os cultivos de algodón, soia, a produción de gando vacún, e a extracción de madeira.
Conta cunha das maiores poboacións aborixes integrada por mataco - guaycurús (wichís, tamén chamados matacos, qom coñecidos como tobas, e mocovís), como tamén por numerosos descendentes de inmigrantes da Europa Central e Oriental; checos, eslovacos, búlgaros, croatas, montenegrinos e italianos.
No 2010, Chaco pasou a ser a segunda Provincia arxentina en adoptar máis dun idioma oficial, ao declarar os idiomas qom (lingua nativa da etnia toba), moqoit (lingua nativa da etnia mocoví) e wichi (lingua nativa da etnia wichi) como idiomas oficiais alternativos da Provincia. Así, Chaco sumaríase á súa veciña Provincia de Corrientes como as únicas da República Arxentina en posuír máis dun idioma oficial (á parte do español oficial da Arxentina).
Provirus

Un provirus é un xenoma vírico que está integrado no ADN dunha célula hóspede. No caso de virus que infectan bacterias (bacteriófagos), os provirus denomínanse xeralmente profagos. Un exemplo de virus eucariota que forma provirus e afecta os humanos é o virus da inmunodeficiencia humana.
Esta condición integrada dos virus pode ser un estado de replicación lisoxénica do virus, ou un estado que persiste durante longos períodos de tempo en forma de infeccións virais inactivas ou dun elemento viral endóxeno. Nas infeccións virais inactivas o virus non se replica por si mesmo, senón por medio da replicación da súa célula hóspede. Este estado perdura durante moitas xeracións da célula hóspede.
Os retrovirus endóxenos están sempre en estado de provirus. Cando un retrovirus (non endóxeno) invade unha célula, o ARN do retrovirus é reversotranscrito a ADN por unha reversotranscriptase e despois é inserido no xenoma do hóspede por unha integrase.
Un provirus típico non fai directamente novas copias do seu propio ADN mentres permanece integrado no xenoma hóspede por este mecanismo. No seu lugar, o que ocorre é que é replicado pasivamente xunto co xenoma do hóspede e así pasa da célula orixinal ás células que descenden dela; todas as descendentes da célula infectada portan tamén os provirus nos seus xenomas. Isto coñécese como replicación viral lisoxéncia. A integración pode ter como resultado unha infección latente ou unha infección produtiva. Nunha infección produtiva, o provirus é transcrito a un ARN mensaxeiro que produce directamente novos virus, o cal á súa vez infecta outras células por medio dun ciclo lítico. Unha infección latente orixínase cando o provirus é selencioso transcricionalmente en vez dun virus activo.
Unha infección latente pode converterse en produtiva en resposta a cambios nas condicións ambientais nas que se encontra o hóspedce ou da súa saúde; o provirus pode ser activado e empezar a transcrición do seu xenoma viral. Isto pode ter como resultado a destrución da súa célula hóspede porque a maquinaria de síntese de proteínas da célula é utilizada para producir máis virus.
Os provirus poden constituír aproximadamente o 8% do xenoma humano, no que se encontran en forma de retrovirus endóxenos herdados.
O termo provirus non só se refire a retrovirus, senón tamén se usa para describir outros virus que poden integrarse nos cromosomas do hóspede; outro exemplo son os virus adeno-asociados. Non só os virus eucariotas se integran nos xenomas dos seus hóspedes; moitos virus de bacterias e arqueas tamén empregan esta estratexia de propagación. Todas as familias de virus bacterianos con xenomas de ADN circular (monocatenario ou bicatenario) ou que replican os seus xenomas por medio dun intermediario circular (por exemplo, virus de ADN bicatenario con cola) teñen membros temperados.
Proxección

A proxección é o método empregado no debuxo para representar un obxecto de tres dimensións nunha superficie, de dúas. A figura resultante sae de utilizar liñas auxiliares proxectantes que, partindo dun punto denominado foco, pasan polo obxecto a proxectar e a súa proxección, obténdose a representación do obxecto no plano.
Os elementos principais da proxección son o punto de vista ou foco de proxección (V), o punto que se proxecta (A), o punto proxectado (A'), a liña proxectante (VAA') e o plano sobre o que se proxecta, que recibe diferentes denominacións como plano de proxección, plano de cadro ou plano imaxe ( Π {\displaystyle \Pi \! } ). Cando todas as liñas de proxección pasan por un punto fálase de proxección central ou cónica. Cando as liñas proxectantes son paralelas fálase de proxección paralela ou cilíndrica.
Proxección de Haworth

En química, unha proxección de Haworth é unha maneira común de escribir unha fórmula estrutural para representar a estrutura cíclica dos monosacáridos cunha perspectiva tridimensional simple. Colócanse os carbonos e o oxíxeno que forman o anel do monosacárido ciclado nun plano e os demais substituíntes por riba ou por debaixo do plano. A proxeción de Haworth representa mellor de forma aproximada as formas da molécula real no caso das furanosas —as cales si son realmente case planas— que no das piranosas, que en solución están na conformación cadeira e non terían todos os carbonos do anel nun plano. En química orgánica e especialmente en bioquímica son as áreas da química que máis utilizan a proección de Haworth.
A proxección de Haworth recibe o seu nome polo científico británico Norman Haworth.
Unha proxección de Haworth ten as seguintes características: O carbono é o tipo de átomo implícito situado nos vértices, pero non representado. No primeiro exemplo da dereita, os átomos numerados do 1 ao 6 son todos átomos de carbono. O carbono 1 denomínase carbono anomérico.
Os átomos de hidróxeno unidos a carbonos son tamén implícitos e non se representan. No exemplo, os átomos de 1 ao 6 teñen átomos extra de hidróxeno non representados, en número suficiente para completar as catro valencias do carbono que quedasen libres.
No anel, unha liña máis grosa indica que os átomos están máis próximos ao observador. No exemplo da dereita, os átomos 2 e 3 (e os seus correspondentes grupos OH) son os máis próximos ao observador. Os átomos 1 e 4 están máis lonxe do observador. O átomo 5 e os outros átomos son os máis afastados.
Os grupos que están baixo o plano do anel nas proxeccións de Haworth corresponden aos que están á dereita na proxección de Fischer, e os que están por riba estaban á esquerda. Porén, a posición dos substituíntes no primeiro dos carbonos unidos ao oxíxeno do anel determinan os anómeros alfa e beta.
Proxección de Natta

En química, a proxeción de Natta (que recibe o nome do químico italiano Giulio Natta) é unha forma de representar moléculas coa súa estereoquímica completa en dous dimensións nunha fórmula esquelética. Nunha molécula de hidrocarburo con todos os átomos de carbono formando parte da cadea principal nunha xeometría molecular tetraédrica, a cadea principal en zigzag está no plano do papel (cos enlaces químicos representados como segmentos de liñas rectas continuas) cos substituíntes saíndo do plano do papel cara ao observador (nese caso os enlaces represéntanse como cuñas continuas) ou afastándose do observador (nese caso os enlaces represéntanse como cuñas descontinuas). A proxección de Natta é útil para representar a tacticidade dun polímero.
Proxección de Newman

Unha proxección de Newman é un debuxo que axuda a visualizar a estrutura tridimensional dunha molécula química. Consiste en visualizar a estrutura ao lango do enlace que une ambos átomos de carbono e proxectala sobre o plano, o que fai que sexa moi útil para visualizar a estereoquímica dos alcanos. Unha proxección de Newman visualiza a conformación dun enlace químico da parte frontal á posterior, co átomo frontal representado pola intersección de tres liñas (un punto) e o átomo posterior como un círculo. O átomo da parte frontal denomínase proximal, mentres que o átomo da parte posterior se denomina distal. Este tipo de representación ilustra claramente o ángulo diédrico específico entre os átomos proximal e distal. Esta proxección recibe o nome do químico estadounidense Melvin Spencer Newman, que a presentou en 1952 como unha substitución parcial das proxeccións de Fischer, que son incapaces de representar axeitadamente as conformacións e, por tanto, os confórmeros. Este estilo de diagrama é unha alternativa á proxección de cabalete, que ve un enlace carbono–carbono desde un ángulo oblicuo, ou ao estilo de cuña e trazo descontinuo, como o da proxección de Natta. Estes outros estilos poden indicar os enlaces e estereoquímica, pero non tanto os detalles conformacionais.
As proxeccións de Newman poden tamén utilizarse para estudar moléculas cíclicas, como a coformación cadeira do ciclohexano: Debido á rotación libre arredor dos enlaces simples, hai varias conformacións para unha soa molécula. Poden debuxarse ata seis conformacións distintas para un enlace químico dado. Cada conformación debúxase por rotación de 60° do átomo proximal ou do distal. Destas seis conformacións, tres estarán na conformación cambaleante, mentes que a outra estará nunha conformación eclipsada. Estas seis conformacións poden representarse nun diagrama de enerxía relativa. Unha proxección cambaleante parece ter as especies químicas que a rodean equidistantes. Este tipo de conformación tende a experimentar interaccións anti e gauche. As interaccións anti refírense a moléculas (xeralmente do mesmo tipo) situadas exactamente en posicións opostas a 180° na proxección de Newman. As interaccións gauche refírense a moléculas (tamén xeralmente do mesmo tipo) que están situadas a 60° unha doutra nunha proxección de Newman. As interaccións anti esperimentan menos tensión estérica que as gauche, pero ambas as dúas experimentan menos tensión estérica que a conformación eclipsada.
Unha proxección eclipsada parece ter as especies químicas que a rodean case unhas encima doutras. En realidade, estas especies están en liña entre si, pero debúxanse lixeiramente cambaleantes para axudar a darlle formato á proxección no papel. Estes tipos de conformacións son xeralmente de maior enerxía debido ao incremento da tensión de enlace. Porén, esta tensión pode ser algo máis baixa se un hidróxeno é eclipsado nunha especie máis grande, en lugar de dúas especies grandes eclipsadas entre si.
Proxecto

Un proxecto é unha tarefa planificada que consiste nun conxunto de actividades que se atopan interrelacionadas e coordinadas; a razón dun proxecto é acadar obxectivos específicos dentro dos límites que impoñen un orzamento e un lapso de tempo previamente definidos. Terminoloxía
O termo "proxecto" pode referirse tanto á idea de algo que se pensa realizar e de como se pensa realizar, como á primeira redacción dun texto, ou ao conxunto dos planos e as explicacións relativas a cálculos, orzamentos etc. , dunha obra de arquitectura ou enxeñaría. A xestión de proxectos é a aplicación de coñecementos, habilidades, ferramentas e técnicas ás actividades dun proxecto para satisfacer os requisitos do proxecto. Pode referirse a ámbitos diversos como á ciencia (por exemplo Proxecto Xenoma Humano), á tecnoloxía (p. ex. Proxecto Apollo), á literatura (como o proxecto Gutemberg) ou calquera outro eido.
Un termo vinculado e derivado é anteproxecto, referido ao estudo provisional dun proxecto, que serve de orientación antes de realizar o definitivo. Ese termo está caendo en desuso no eido da xestión de proxectos, pero segue a ser habitual en arquitectura e administración pública (por exemplo anteproxecto de lei).
Proxecto Adam

O proxecto Adam foi unha misión proposta por Wernher von Braun a principios de 1958 para enviar ao primeiro home ao espazo nunha misión suborbital a bordo dunha cápsula lanzada mediante un foguete Redstone. O proxecto foi desestimado e tildado de "espectáculo" a favor do proxecto Mercury. Historia
Tralo éxito da posta en órbita do primeiro satélite artificial estadounidense, o Explorer I, a bordo dun foguete Juno, derivado do foguete Redstone, Wernher von Braun propuxo o proxecto Adam para enviar ó espazo ao primeiro astronauta cara finais de 1959 a un relativamente modesto custo de 12 millóns de dólares e competindo coa proposta Main In Space Soonest (MISS) da Forza Aérea, que tiña un custo de 100 millóns de dólares. O nome orixinal do proxecto foi Man Very High, e a proposta consistía no uso dun foguete Redstone para enviar un home a bordo dunha cápsula desde Cabo Cañaveral nunha traxectoria suborbital a unha altura de 240 km. O astronauta experimentaría seis minutos de ingravidez e amararía a 250 km de distancia, sendo recollido por efectivos da Armada. O proxecto foi rexeitado en abril de 1958 por ser visto como unha ameaza para o proxecto MISS, e enviado por von Braun á axencia ARPA (hoxe DARPA o 13 de maio de 1958 como un proxecto exclusivamente do Exército, coa Armada proporcionando unicamente o servizo de recuperación da cápsula. O proxecto foi aceptado pero subvencionado con só 4, 75 millóns de dólares.
A NACA tamén desaprobou o proxecto ata o punto de que o administrador asociado Hugh Dryden declarou no congreso que que pode traducirse como O 11 de xullo de 1958, Roy W. Johnson, xefe de ARPA, sinaloulle ó Exército que o proxecto Adam non era considerador práctico para o voo espacial tripulado. O Exército deixou de apoiar o proxecto, quedando a CIA interesada nel como a "demostración psicolóxica" que necesitaban os Estados Unidos na carreira espacial. Porén, Donald A. Quarles, adxunto ó Secretario de Defensa, replicou que de tódolos xeitos habería que esperar a facer máis estudos, dada a recente creación da NASA e a incerteza sobre quén levaría a cabo a dirección dos voos espaciais.
Trala creación da NASA, Dryden deixou de considerar o proxecto Adam como un "espectáculo circense" e os voos suborbitais pasaron a formar parte do proxecto Mercury, cun atraso que permitiu que a Unión Soviética puxera o primeiro home no espazo, Iuri Gagarin.
Proxecto Constelación

O Proxecto Constelación foi un programa da NASA para crear unha nova xeración de naves espaciais, que consistiu nos foguetes lanzadores Ares I, Ares IV e Ares V, a cápsula Orión, e un módulo de acceso a superficie lunar. Características
Pretendíase que estas novas naves fosen capaces de realizar unha gran variedade de misións espaciais, como reabastecer á Estación Espacial e aluar.
Algúns dos sistemas e instrumentos deste programa están baseados en deseños para o Transbordador Espacial, o módulo Orión e o seu módulo de servizo ten unha influencia e deseño moi remarcado nas naves Apolo, e os seus motores eran derivados dos usados nos foguetes Saturno V e Delta IV.
Proxecto GNU

O proxecto GNU é un proxecto informático que ten por finalidade a de desenvolver un sistema operativo completo baseado en UNIX utilizando unicamente software libre. Dito sistema operativo é GNU, e é o que lle dá nome ao proxecto. Orixe
O 27 de setembro de 1983 Richard Stallman anunciou publicamente o nacemento do proxecto no grupo de noticias net. unix-wizards. Ao anuncio orixinal seguírono outros ensaios escritos por Stallman, coma o Manifesto GNU, que estableceron as súas motivacións para iniciar o proxecto, entre as que destaca «retornar o espírito de cooperación que prevaleceu nos tempos iniciais da comunidade de usuarios de computadoras». Traxectoria
Para defender legalmente o software do seu sistema operativo, Stallman escribiu para o proxecto GNU unha licenza que asegurase que se recoñecerían non só os dereitos que debe fornecer ao usuario o software libre, senón tamén certas obrigas para asegurar que quen desenvolvese (cambiando ou mellorando) software libre baixo esta licenza tamén utilizase a mesma licenza para o resultado do seu traballo. Dita licenza chamouse GPL.
A continuación, Stallman comezou o desenvolvemento dun compilador de C, GNU C Compiler. Este compilador foi fundamental no desenvolvemento do software libre, posto que unha porcentaxe moi alta deste software está escrito en C.
O proxecto tamén comezou a desenvolver un kernel para o sistema GNU, GNU Hurd, pero na actualidade este kernel aínda non é funcional.
O proxecto seguiu e segue desenvolvendo aplicacións libres para o sistema operativo GNU. Aplicacións desenvolvidas polo proxecto
GNU C Compiler
GNU Hurd
Latex
Proxecto Hessdalen

O Proxecto Hessdalen é un proxecto de investigación sobre os avistamentos de luces no val de Hessdalen, as chamadas luces de Hessdalen ou, no medio de Noruega, que aconteceu vigorosamente entre 1981 e 1984. Actualmente o fenómeno decreceu en frecuencia, aínda que existe unha estación de control automatizada no val dende 1998.
As luces comezaron a aparecer en 1981, e o Proxecto estableceuse no xuño de 1983. Nel implicáronse xente da Universidade de Oslo e de Bergen. Os primeiros traballos de campo con instrumentos precisos realizáronse do 21 de xaneiro até o 26 de febreiro de 1984, e durante eles contabilizáronse 53 fenómenos lumínicos. Os traballos tamén se repetiron no inverno de 1985, mais non se presentou o fenómeno.
O coordinador do Proxecto é Erling Strand, da Universidade de Østfold.
Proxecto Home

O Proxecto Home é unha ONG dedicada ao tratamento e prevención das drogodependencias que naceu en España en 1984. Traballa tres aspectos fundamentais: a prevención do consumo de drogas, a rehabilitación e a reinserción do drogodependente en todas as áreas da sociedade.
Ramón Gómez Crespo é o presidente de Proxecto Home de Galicia.
Proxecto It Gets Better

It Gets Better (que do inglés podemos traducir Mellorará) é un proxecto internáutico fundado en Estados Unidos por Dan Savage e o seu home Terry Miller o 21 de setembro de 2010, en resposta aos suicidios cometidos por rapaces novos que eran marxinados por ser ou parecer gays. A súa meta é previr o suicidio da xuventude homosexual mediante mensaxes de adultos convencéndoa de que a súa vida irá a mellor.
O proxecto medrou rapidamente, con douscentos vídeos subidos na primeira semana, e a canle do proxecto no YouTube alcanzou o límite dos 650 vídeos na semana seguinte. O proxecto está actualmente organizado coa súa propia páxina web, It Gets Better Project, e inclúe máis de 22. 000 entradas de xente de todas as orientacións sexuais, incluíndo famosos. Publicouse un libro de ensaios sobre o proxecto en marzo de 2011. Honras
O proxecto xermolou a raíz do suicidio de Billy Lucas, como doutros adolescentes que eran maltratados por seren gays ou parecelo, tales como Raymond Chase, Tyler Clementi, Ryan Halligan, Asher Brown, e Seth Walsh.
En setembro de 2011, Jamey Rodemeyer, de catorce anos, de Buffalo, Nova York suicidouse despois de queixarse do acoso que sufría por ser gai. En maio de 2011 creara un vídeo no YouTube dentro do proxecto It gets better para que outros rapaces homosexuais non sucumbiran ante o bullying.
En outubro de 2011, Jamie Hubley, de quince anos, matouse despois de ter posteado de que non cría que as cousas mellorasen para el.
Proxecto P-9

O Proxecto P-9 (inglés: P-9 Project) foi o nome en código que recibiu o programa de produción de auga pesada do Proxecto Manhattan durante a segunda guerra mundial. A planta Cominco en Trail, Columbia Británica, actualizouse para producir auga pesada, mentres que DuPont construíu tres plantas nos Estados Unidos: en Morgantown Ordnance Works preto de Morgantown, Virxinia Occidental; en Wabash River Ordnance Works preto de Dana e Newport, Indiana; e en Alabama Ordnance Works preto de Childersburg e Sylacauga, Alabama. As plantas estadounidenses operaron dende 1943 ata 1945, mentres que a planta canadense de Trail continuou operando ata 1956. Construíronse tres reactores nucleares que usaban a auga pesada deste proxecto: o Chicago Pile 3 en Argonne, e o ZEEP e o NRX nos Laboratorios Chalk River do Canadá.
Proxecto Perseus

Perseus Project é un proxecto de biblioteca dixital da Universidade Tufts que reúne unha colección dixital de fontes das Humanidades, presentada polo Departamento de Clásicas. O editor principal do proxecto desde a súa fundación é Gregory Crane, catedrático de devandita universidade.
O proxecto naceu en 1987 coa intención de reunir e ofrecer materiais para o estudo da Antiga Grecia. Publicáronse dous CD-ROM e o denominado Perseus Project Library está dispoñible en Internet desde 1995. O proxecto superou o obxectivo para o que foi creado. As coleccións actuais abarcan os clásicos de Grecia e Roma, o Renacemento inglés, os documentos de Edwin Bolles e a historia da Universidade Tufts, ademais de ferramentas auxiliares como dicionarios e enciclopedias.
O Perseus Project é partidario do código aberto e publica os textos que están en dominio público en formato XML dispoñíbel para a súa descarga.
Proxecto S-50

O proxecto S-50 foi a parte do Proxecto Manhattan destinada á produción de uranio enriquecido mediante difusión térmica líquida durante a segunda guerra mundial, unha das tres tecnoloxías para a produción de uranio enriquecido procuradas no proxecto.
O proceso de |difusión térmica líquida non era unha das tecnoloxías seleccionadas inicialmente para o seu uso no proxecto, e foi desenvolvida de forma independente por Philip H. Abelson e outros científicos no Laboratorio de Investigación Naval dos Estados Unidos. Isto debeuse principalmente ás dúbidas existentes sobre a factibilidade técnica do proceso, malia que as rivalidades entre servizos do Exército dos Estados Unidos e da Armada dos Estados Unidos tamén xogou un certo papel.
Construíronse plantas piloto na Estación Aérea Naval Anacostia e no Estaleiro da Armada de Filadelfia, e unha planta de produción na localización de Clinton Engineer Works en Oak Ridge, Tennessee, a única planta de difusión térmica líquida a escala de produción construída na historia. Non era capaz de enriquecer o uranio o suficiente como para utilizalo nunha bomba atómica, pero proporcionaba unha entrada lixeiramente enriquecida para os calutróns Y-12 e as plantas K-25 de difusión gasosa. Varias estimacións indicaron que a planta S-50 acelerou unha semana a produción de uranio enriquecido usado na bomba Little Boy detonada sobre Hiroshima.
A planta S-50 cesou a súa produción en setembro de 1945, malia que foi reaberta en maio de 194 e utilizada para o proxecto NEPA das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos. A planta foi finalmente demolida a finais dos anos 1940.
Proxecto Y

O Laboratorio de Los Álamos, coñecido co nome en código de Proxecto Y, foi un laboratorio segredo establecido polo Proxecto Manhattan e operado pola Universidade de California durante a segunda guerra mundial. A súa misión foi deseñar e construír as primeiras bombas nucleares. Robert Oppenheimer foi o seu primeiro director dende 1943 ata decembro de 1945, sucedido entón por Norris Bradbury. Para que os científicos puidesen desenvolver libremente o seu traballo ó mesmo tempo que se preservava a seguridade, o laboratorio localizouse unha parte remota de Novo México, ocupando edificios que anteriormente formaran parte da escola rural de Los Álamos.
Os traballos de desenvolvemento concentráronse inicialmente nunha arma de fisión de tipo balístico usando plutonio, denominada Thin Man. En abril de 1944 o laboratorio determinou que a taxa de fisión espontánea no plutonio reproducido nun reactor nuclear era demasiado alta por mor da presenza de plutonio-240 e provocaría unha predetonación, unha reacción nuclear en cadea antes de que o núcleo estivese ensamblado ó completo. Oppenheimer reorganizou entón o laboratorio e dirixiu un esforzo de traballo dirixido completamente a un deseño alternativo proposto por John von Neumann, unha arma nuclear de implosión denominada Fat Man. Tamén se desenvolveu unha variante do deseño balístico inicial coñecida como Little Boy utilizando uranio-235.
Os químicos do Laboratorio de Los Álamos desenvolveron métodos de purificación de uranio e plutonio, este último un metal que ata entón só existira en cantidades microscópicas. Os metalúrxicos do proxecto atoparon propiedades inesperadas neste elemento, mais foron capaces de modelalo en forma de esferas metálicas. O laboratorio construíu a "Caldeira de Auga", un reactor acuoso homoxéneo, o terceiro reactor nuclear da historia en estar operativo. Tamén se investigou o "Super", unha bomba de hidróxeno que utilizaría unha bomba de fisión para iniciar unha reacción de fusión nuclear no deuterio e tritio. O deseño Fat Man probouse na proba Trinity en xullo de 1945. O persoal do Proxecto Y formou equipos de traballo e ensamblaxe para os bombardeos atómicos de Hiroshima e Nagasaki e participaron neles como artilleiros e observadores. Trala fin da guerra o laboratorio apoiou as probas nucleares da operación Crossroads no atol Bikini. Creouse unha nova División Z para controlar as probas, almacenaxe e ensamblaxe das bombas, que se concentraron na Base Sandia. O Laboratorio de Los Álamos converteuse no Laboratorio Nacional de Los Álamos no ano 1947.
Proxecto de probas Apollo-Soiuz

O proxecto de Probas Apolo-Soyuz (Apollo-Soyuz Test Project) foi a primeira misión espacial tripulada internacional, levada a cabo pola Unión Soviética e os Estados Unidos, e durante a cal a Soiuz 19 e a Apolo 111 permaneceron unidas en órbita. Características
A misión, que tivo lugar despois de que os Estados Unidos gañaran a carreira cara a Lúa, serviu para achegar politicamente ás dúas superpotencias. Previamente descartouse unha misión na que estivesen implicadas as estacións espaciais Skylab ou Saliut. Para o acoplamento entre as dúas naves construíuse un adaptador especial que pretendía funcionar como sistema de axuda entre naves en caso de que unha misión de calquera dos dous países estivera en perigo no espazo.
Os primeiros contactos para o que sería o xerme da misión tiveron lugar en 1969 e en outubro de 1970 estableceuse un grupo de traballo que conseguiría que en maio de 1972 se firmase un acordo para que a misión tivera lugar en 1975.
O 15 de xullo despegou a nave Soiuz 19 con Leonov e Valeri Kubasov a bordo, e unhas horas despois a Apolo 111, con Vance Brand, Deke Slayton e Thomas Stafford a bordo. Durante o día seguinte as naves manobraron nas súas respectivas órbitas para ir achegándose, ata que ás 11: 10 GMT do 17 de xullo as dúas naves acopláronse. Stafford pasou 7 horas e 10 minutos na Soiuz, e Brande e Slayton 6 horas 30 minutos e 1 hora e 35 minutos respectivamente, mentres que Leonov pasou na nave Apolo 5 horas e 43 minutos e Kubasov 4 horas e 57 minutos. Tras case 44 horas unidas as naves desacopláronse para facer un experimento no que a Apolo se afastou uns 50 metros e tapou o Sol desde o punto de vista da Soiuz para que esta puidese fotografar a coroa solar, despois do cal as naves volvéronse a acoplar. Tres horas despois desacopláronse definitivamente, manténdose un rato a 40 m de distancia entre elas para facer un experimento de observación no ultravioleta. A partir de entón cada nave seguiu a súa misión por separado, facendo diversos experimentos.
A nave Soiuz 19 tomou terra o 21 de xullo de 1975 ás 10: 51 GMT sen novidade a 87 km de Arkalyk.
A nave Apolo amarou o 24 de xullo de 1975 ás 21: 18 GMT a 7, 3 km do buque New Orleans. Debido a un fallo da cápsula, unha vez na atmosfera, o interior viuse inundado de gases procedentes dos condutos de propelente, case afogando á tripulación, que unha vez no mar conseguiu ventilar a cabina e que lles custou un par de semanas de ingreso hospitalario.
Proxecto de referendo constitucional das Illas Feroe

O referendo para a aprobación dunha nova constitución nas Illas Feroe estaba previsto inicialmente para o 25 de abril de 2018. Os votantes decidirían sobre unha proposta para crear unha constitución feroesa separada de Dinamarca, con vistas a unha futura independencia. Así e todo, non se puido celebrar aínda por non se poñer de acordo o parlamento feroés no texto da nova constitución.
O referendo foi anunciado no 2017 polo Primeiro Ministro das illas, Aksel V. Johannesen.
Proxenetismo

O proxenetismo, que chega ao galego do grego antigo, co significado "servir de intermediario", é o acto que consiste en obter beneficios económicos da prostitución doutra persoa. Características
O proxenetismo pode ocorrer mediante a coacción, tanto física canto moral, como tamén espontaneamente, como unha forma de protección á persoa que practica a prostitución diante dos seus clientes. O proxenetismo constitúe, na inmensa maioría dos países, un delito para o cal son prescritas penas de prisión.
Proxima Centauri

A coñecida como Proxima Centauri é unha estrela da constelación de Centauro, a 4, 244 anos luz da Terra, a estrela máis próxima ó noso Sol (e a nós), de onde lle ven o nome. Foi descuberta en 1915 por Robert Innes.
A súa luminosidade é baixa, polo que a pesar da súa veciñanza non se pode ver a ollo nu dende a Terra (magnitude aparente de 11, 13). Pertence á secuencia principal, e é unha 'estrela fulgurante', que cambia de xeito súbito o seu brillo debido á actividade magnética, e chega a xerar unha emisión total de raios X semellante á producida polo Sol. Forma parte dun sistema estelar triplo, o Sistema de Alfa Centauri, coas estrelas Alfa Centauri A e Alfa Centauri B, sendo nomeada como Alfa Centauri C. Na actualidade ten unha separación do par A-B de 21950 UA, orbitándoas cun período orbital de 550000 anos.
É unha estrela anana vermella cunha masa aproximada dun oitavo da masa do Sol (M☉), e unha densidade media aproximadamente 33 veces a do Sol. Debido á proximidade coa Terra coa Proxima Centauri, pódese medir directamente o seu diámetro angular. O seu diámetro real é aproximadamente un sétimo do diámetro do Sol.
A mestura do combustible estimada no núcleo de Proxima Centauri a través da convección e a súa taxa de produción de enerxía relativamente baixa significa que será unha estrela de secuencia principal durante outros catro billóns de anos.
Ten un planeta, Proxima Centauri b, descuberto en 2016. Orbita a estrela a unha distancia de aproximadamente 0, 05 AU (7, 5 millóns de km) cun período orbital de aproximadamente 11, 2 días terrestres. A masa estimada do planeta é polo menos 1, 3 veces a da Terra. A temperatura de equilibrio de Proxima b estímase que se atopa dentro do rango onde a auga podería existir como líquido na súa superficie, situándoa dentro da zona habitable de Proxima Centauri, aínda que debido a que Proxima Centauri é unha anana vermella e unha estrela flamante, non se prevé que poida soportar a vida.