proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Telonemios

Os telonemios ou Telonemia son un grupo de microorganismos eucarióticos unicelulares, xeralmente considerados un filo, pero de clasificación insegura. Son protistas que poden ter grande importancia evolutiva, xa que se suxeriu que poderían ser formas de transición entre as especies heterótrofas ecoloxicamente importantes e as fotosintéticas de cromalveolados.
Nalgunhas publicacións están incluídos no supergrupo SAR. As análises filoxenómicas de 127 xenes sitúan a Telonemia xunto cos Centroheliozoa nun grupo do que tamén forman parte as criptomónadas (ou criptófitas) e as haptófitas chamado Hacrobia.
Aínda que foron estudados principalmente en ambientes mariños, tamén se poden encontrar en augas doces. Especies
Aínda que só foron descritas formalmente dúas especies, as secuencias de ADN recollidas das augas mariñas indican que ten que haber moitas máis especies que non están descritas. As dúas especies coñecidas son: Telonema antarctica Thomsen 1992
Telonema subtile Griessmann 1913 (sinónimo Telonema subtilis Griessmann, 1913)
Telstar

Telstar foi o nome dos dous primeiros satélites de comunicacións activos. Características
O desenvolvemento dos satélites Telstar comezou en outono de 1960 por parte da operadora de comunicacións AT&T. O plan inicial era lanzar entre 50 e 120 satélites activos a órbitas de máis de 10. 000 km de altura para ofrecer cobertura case continua. Finalmente o sistema viuse reducido a dous satélites prototipo cos que probar os conceptos e técnicas que usaría a constelación orixinal.
Un total de seis satélites Telstar foron deseñados e construídos polos Bell Telephone Laboratories con contribución da NASA, que proporcionou o lanzamento e en parte o seguimento e telemetría dos satélites, dos que finalmente se puxeron en órbita dous. Ademais dos transmisores de comunicacións os satélites levaban tamén instrumentos para medir a distribución dos protóns e electróns no cinto de Van Allen. Os satélites alimentábanse mediante células solares e tiñan unha masa de 171 kg (Telstar 1) e 176 kg (Telstar 2).
Telstar 1 foi lanzado o 10 de xullo de 1962 mediante un foguete Delta a unha órbita duns 956 x 5634 km. Funcionou sen problemas ata novembro en que o canal de recepción de comandos comezou a ter fallos de maneira intermitente. O transmisor fallou totalmente o 21 de febreiro de 1963.
Telstar 2 foi lanzado o 7 de maio de 1963 mediante un foguete Delta B. Funcionou todo o tempo ata que foi apagado o 16 de maio de 1965.
Telurio

O telurio é un elemento químico da táboa periódica. O seu símbolo é Te e o seu número atómico é 52.
É un metaloide que se encontra no grupo 16 e o período 5 da táboa periódica.
A temperatura ambiente, o telurio encóntrase en estado sólido. Foi descuberto, no ano de 1782 ou 1783, na calaverita por Franz Joseph Müller von Reichenstein, e illado en 1798 por Martin Heinrich Klaproth, quen lle dá o nome derivado da palabra latina para o planeta Terra, tellus. É usado principalmente en aliaxes metálicas e como semicondutor. Características principais
O telurio é un elemento relativamente raro, pertence a mesma familia química do osíxeno, xofre, selenio, e polonio, todos denominados calcóxenos.
Cando é cristalino, o telurio é branco-prateado, e cando está na forma pura presenta un brillo metálico. É un semimetal (metaloide), fráxil e facilmente pulverizable. O telurio amorfo pode ser obtido por precipitación dunha solución de ácido teluroso ou ácido telúrico. Tamén existen algunhas controversias en canto ao feito deste telurio ser realmente amorfo ou constituído de minúsculos cristais. O telurio é un semicondutor do tipo que demostra condutividade maior en determinadas direccións, dependendo do aliñamento atómico.
Relacionado quimicamente ao selenio ou ao xofre, a condutividade do telurio aumenta lixeiramente cando é exposto á luz. Pode ser dopado con cobre, ouro, prata, estaño ou outros metais. O telurio, cando é queimado en presenza do ar, produce unha chama azul esverdeada, e forma o dióxido de telurio (TeO2) como produto. Cando é fundido, o telurio ten a capacidade de corroer o cobre, o ferro e o aceiro inoxidable. Isótopos
Coñécense 30 isótopos do telurio con masas atómicas que flutúan entre 108 e 137. Na natureza hai 8 isótopos do telurio, dos cales tres son radioactivos. O 128Te ten o período de semidesintegración máis longo coñecido entre todos os radioisótopos de telurio (2, 2·1024 anos). O telurio é o elemento con menor número atómico que pode experimentar a desintegración alfa; cos isótopos do 106Te ao 110Te pode experimentar este tipo de desintegración. Abundancia e obtención
O telurio pode obterse combinado con ouro na calaverita, un mineral metálico relativamente pouco abundante. Telururo de cadmio
O telururo de cadmio (CdTe) é un composto cristalino formado por cadmio e telurio. Emprégase como ventá óptica de infravermellos e como material de célula solar. Polo xeral, intercálase con sulfuro de cadmio para formar unha célula fotovoltaica de unión pn. Normalmente, as células de CdTe utilizan unha estrutura n-i-p.
Teléfono móbil

Un teléfono móbil, ou simplemente móbil, é un dispositivo de comunicación electrónico con iguais capacidades básicas dun teléfono de liña telefónica convencional. Ademais, é portátil e non require cables condutores para a súa conexión á rede telefónica.
A maioría dos teléfonos móbiles actuais conectan coa rede usando unha tecnoloxía sen fíos da transmisión da onda de radio (coa excepción de teléfonos baseados nos satélites). Estes teléfonos móbiles comunícanse por medio dunha rede celular de estacións base, que á vez enlaza coa rede de teléfono convencional. Apareceu a mediados dos anos 80 (xeración 1G). Os teléfonos móbiles anteriores que funcionaban sen unha rede celular (a denominada xeración 0G), como o MTS, datan de 1946. O Motorola DynaTAC 8000X (1983) foi o primeiro teléfono móbil dispoñíbel comercialmente. Ata os últimos anos 80, a maioría dos teléfonos móbiles eran tan grandes que a miúdo foron instalados permanentemente en vehículos como teléfonos do coche. Co avance da miniaturización, a gran maioría de teléfonos móbiles son de man.
Na actualidade o país cun maior número de usuarios de teléfonos móbiles é a China con 593, 3 millóns de usuarios. Saúde
Actualmente non hai ningún estudo que presente probas concretas que indiquen que os móbiles posúen riscos para a saúde. Os aparellos móbiles, así como outros dispositivos electrónicos como radio, televisión, algúns controis remotos, redes sen fío de computadores etc, utilizan ondas electromagnéticas de radio frecuencia (RF) para comunicación. Esas ondas electromagnéticas están consideradas como radiacións non ionizantes, ou sexa, consideradas seguras nas potencias utilizadas nos dispositivos celulares cuxo funcionamento atende ás recomendacións da International Commission on Non-Ionizing Radiation Protection (ICNIRP) provisionalmente adoptadas pola Organización Mundial da Saúde (OMS). Diversos estudos se realizaron para se determinar posíbeis riscos de longo prazo á saúde humana polo uso aparellos celulares: a Organización Mundial da Saúde divulgou resultados preliminares dun estudo que suxire que o uso de aparellos móbiles pode estar relacionado cunha predisposición maior a diversos tipos de cancros; en contrapartida un estudo realizado con base nos datos collidos nos últimos 30 anos abranguendo practicamente todos os habitantes da Escandinavia descarta a ligazón de cánceres cerebrais co uso de móbiles. A parte da diverxencia entre os estudos sobre os riscos á saúde do uso de celulares, moitos especialistas e entidades de saúde oficiais teñen recomendado a utilización limitada destes dispositivos, así como o sistema de mans libres. Existe, con todo, un grande consenso sobre os riscos de accidentes provocados polo uso de celulares: o uso deses dispositivos ao guiar un coche ou mesmo camiñando aumentan significativamente o risco de accidentes a través da distracción provocada ao se conversar a través do móbil.
Telémaco (cráter)

Telémaco é un prominente cráter de impacto da lúa de Saturno, Tetis. Ten 92 km de diámetro, situado nas coordenadas 54° N 339, 4° O, formouse sobre a Ítaca Chasma, a enorme estrutura de fendas, vales e depresións de Tetis. O seu nome procede do nome do fillo do heroe Odiseo da mitoloxía grega que aparece na Odisea. A principal característica deste cráter é que ten un destacable pico central e uns bordos moi definidos, o cal suxire que sexa un cráter relativamente novo, ademais de formarse sobre a Ítaca Chasma, o cal dá unha referencia da antigüidade desta chasma, xa que á parte deste cráter, a chasma ten outros cráteres máis pequenos sobre ela, o cal serve para data-la idade desta chasma.
Telêmaco Borba

Telêmaco Borba é unha cidade do estado brasileiro de Paraná. A súa poboación estimada o 2014 era de 75. 054 habitantes. É coñecida coa denominación popular de Capital do Papel.
Tema

En lingüística textual, o tema é o núcleo xenético principal do texto. Son aqueles elementos estereotipados que sosteñen un texto ou gran parte del.
O tema debe distinguirse do motivo. O primeiro designa a categoría semántica que pode estar presente ó longo do texto e aínda no conxunto da literatura (o tema da morte). Os motivos son, ante o tema, elementos menores e poden estar presentes incluso nun número elevado. Moitas veces un tema resulta da insistencia de moitos motivos.
A presenza dun mesmo tópico (ou dun motivo recorrente) en dúas obras non significa que exista nelas un mesmo tema: os motivos son polivalentes e só despois da análise do texto na súa totalidade pode recoñecerse con certeza a presenza dun tema.
A condición do tema é activa e pasiva á vez: elemento integrador por unha banda, de relevancia estrutural pois dá unidade ó texto; mais tamén obxecto de modificación dado que o tema é o que o escritor modifica, modula, transforma.
O estudo dos temas desenvolveuse asiduamente a fins do século XIX, e foi denominado tematoloxía.
Tema artístico

Tema artístico é o tema dunha obra de arte. Normalmente a expresión restrínxese ás artes visuais, polo que coincide cos temas iconográficos (os que poden expresarse cunha iconografía identificativa). Os temas literarios e os temas musicais (mesmo na música descritiva ou música programática) non adoitan incluírse nesta expresión.
Os temas artísticos son aqueles directamente obxecto de preocupación dos artistas, ligados ao contexto histórico e cultural das súas épocas respectivas. A sistematización dos temas recorrentes dentro da pintura ou a escultura provén da tentativa de descrición dos xéneros artísticos; categoría de clasificación máis ampla, que nas artes designan a cada unha das distintas clases nas que se poden ordenar as obras segundo trazos comúns de forma e de contido. Algúns temas antigos
Espido;
A mitoloxía
A pintura de historia
O retrato e o autorretrato;
O bodegón e as vaidades;
A paisaxe e a mariña;
A escena de xénero;
A pintura relixiosa. Algúns temas modernos
A paisaxe;
O retrato e o autorretrato;
O bodegón;
A escena de xénero; Temas contemporáneos
Todos os concernentes ao mundo actual. O mecenado
Os mecenas, financiando as Artes, demandan aos artistas que representen a súa persoa dentro de iconas divinas. Isto xustifica o seu emprego temporal sobre a terra e sérvelles para o benestar espiritual das súas almas. A apoteose (deificación)
A alegoría (evocación) Xerarquía
No campo da pintura, existe a chamada «xerarquía dos xéneros» asociada coa Académie française que no pasado tivo un papel central na arte académica. Estes xéneros, en orde xerárquica, eran: Pintura de historia
Traballos de xénero
Retrato
Paisaxe
Bodegón
Estas categorías tiveron un papel importante entre o século XVII e a era moderna, cando os pintores e os críticos comezaron a rebelarse contra as moitas regras da Académie française, incluída a preferencia da Académie pola pintura de historia.
Tema verbal

O tema verbal está constituído pola suma da raíz verbal e da vogal temática. Hai dous tipos de temas verbais: o tema de presente e o tema de perfecto.
Os verbos regulares posúen un único tema, pois nos mesmos non se distinguen o tema de presente e o tema de perfecto; mentres que algúns verbos irregulares presentan un tema de perfecto diferente, por exemplo o verbo haber ten un tema de presente habe e un tema de perfecto hoube. Tema de presente
O tema de presente áchase nos seguintes tempos verbais: Presente de indicativo
Copretérito de indicativo (imperfecto de indicativo)
Futuro de indicativo
Pospretérito (condicional)
Imperativo
Presente de subxuntivo Tema de perfecto
O tema de perfecto áchase nos seguintes tempos verbais: Pretérito de indicativo (pretérito perfecto)
Antepretérito de indicativo (pluscuamperfecto)
Pretérito de subxuntivo (imperfecto de subxuntivo)
Futuro de subxuntivo
Temacepam

O temacepam (que tamén leva os nomes das marcas comerciais Restoril®, Normison®, e Euhypnos®) é unha potente droga hipnótica, derivada das benzodiacepinas. Posúe propiedades ansiolíticas, hipnóticas, anticonvulsionantes, amnésicas, sedativas e tamén é un relaxante muscular.
O diacepam é usado para tratar estados de ansiedade e tensión, e é a benzodiacepina máis efectiva para o tratamento de espasmos musculares. É unha das benzodiacepinas estándar máis frecuentemente administradas tanto a pacientes internados en clínicas como ambulatorios. Foi englobado na Lista de drogas esenciais da OMS. Acción terapéutica
Como todas as drogas da súa clase, actúa deprimindo a condución nerviosa nas neuronas do sistema nervioso central, producindo dende unha leve sedación ata hipnose ou coma en función da dose administrada.
Presúmese que o seu mecanismo de acción consiste en potenciar ou facilitar a acción inhibitoria do neurotransmisor ácido gamma-aminobutírico (GABA), mediador químico da inhibición tanto en nivel presináptico como postsináptico, en todas as rexións do sistema nervioso central.
Farmacocinética
Administrado por vía oral, absórbese ben no tracto gastrointestinal. Por vía IM, en xeral a absorción é rápida e completa. O estado de equilibrio da concentración no plasma sanguíneo prodúcese entre os 5 días e 2 semanas. A eliminación da substancia é lenta xa que os metabolitos activos poden permanecer no sangue varios días ou semanas producindo posiblemente efectos residuais. O inicio de acción é evidente aos 15-45 minutos despois da súa administración oral; por vía IM, antes dos 20 minutos; e por vía IV, entre 1 e 3 minutos. Eliminase por vía renal.
Indicacións
O diacepam indícase (por vía oral) para tratar a ansiedade, trastornos psicosomáticos, cabaleiro, espasmos musculares. Por vía IM ou IV, en sedación previa a intervencións (endoscopias, biopsias, fracturas); estados de excitación motora, delirium tremens, convulsións.
Temisat

Temisat (acrónimo de Telespazio Micro Satellite) é un satélite artificial italiano lanzado nun foguete Tsiklon 3 desde o cosmódromo de Plesetsk o 31 de agosto de 1993 xunto co satélite Meteor-221. Características
Temisat foi construído por Kayser-Threde GmbH para a empresa italiana Telespazio SpA. Foi deseñado como primeiro elemento dun sistema comercial de dous satélites para recoller datos nas bandas VHF e UHF de estacións ambientais en terra e reenvialos a un destino final. O satélite tiña forma de cubo de 35 cm de lado e 42 kg de masa. Xeraba ata 65 watts de potencia mediante células solares, establizábase mediante xiro e tiña dúas memorias de 8, 5 Mbyte a bordo cada unha para almacenar datos. A esperanza de vida do satélite era de entre 3 e 5 anos, pero fallou despois de algo máis dun ano en órbita. A segunda unidade ía lanzarse en 1995 pero finalmente quedou en terra e foi transferido á Universidade Técnica de Delft con propósitos educativos.
Temora

Temora é unha localidade de Riverina, no estado australiano de Nova Gales do Sur, situada a 418 quilómetros de Sidney. No 2011 tiña 3874 habitantes.
Tempada de furacáns no Atlántico de 1911

A tempada de furacáns no Atlántico de 1911 foi relativamente inactiva, con só seis ciclóns tropicais coñecidos formados no Atlántico durante o verán e o outono de 1911. Tendo en conta tanto o primeiro ciclón que comezou a tempada a principios de febreiro como o derradeiro que a pechou en decembro, rexistráronse só tres depresións tropicais. Tres ciclóns intensificáronse até o status de furacán, e dous deles acadaron a categoría 2 na escala de furacáns de Saffir-Simpson vixente na actualidade. Os datos dos ciclóns da tempada de 1911 fundaméntanse principalmente na base de datos de furacáns do Atlántico, que no ano 2005 revisou en profundidade o período entre 1911 e 1914.
A maioría dos ciclóns tocaron terra firme. A finais de agosto, un furacán que avanzou en dirección oeste matou 17 persoas e causou danos severos en Charleston, Carolina do Sur e arredores. Un par de semanas antes, a área de Pensacola, Florida tamén se vira afectada por unha treboada no golfo de México que provocou ventos de 130 km/h en terra. O cuarto ciclón da tempada golpeou a costa de Nicaragua, matando 10 persoas e provocando danos xeneralizados.
Tempe

Tempe é unha empresa do grupo Inditex, adicada á produción e distribución de calzado. A empresa fornece calzado de home, muller e nenos ás oito marcas de Inditex. O 50% da empresa é propiedade do empresario alicantino Vicente García Torres. Historia
A empresa Tempe foi fundada en 1989 e dedícase ao deseño, fabricación e distribución do calzado para todas as tendas dos formatos comerciais. A primeira colección de calzado chegou ás tendas de Zara con sección de neno en 1990. Ten capacidade en 2007 para producir máis de 25 millóns de pares de zapatos ao ano. Ademais, Tempe presentou a súa primeira colección de complementos en 2006.
A súa sede central está en Elx, un dos principais centros de produción de calzado europeo. Ademais, para subministrar os seus produtos aos distintos mercados creou as plataformas Tempe México (2003), Tempe Brasil (2005) e Tempe Asia (2006). Estas "plataformas" son organizacións autónomas en xestión e recursos que asumen a responsabilidade da produción e a subministración na súa área de influencia.
Ten tendas outlet que xestiona como proxectos de integración social: Outlet Tempe Allariz (Ourense)
Outlet Tempe Elche (Alacant)
Outlet Tempe Alvedro (Culleredo)
Sambil Outlet (Madrid)
Tempeh

O tempeh é un produto alimenticio orixinario de Indonesia, de sabor forte, que se obtén da fermentación das sementes da soia branca co fungo Rhizopus oligosporus.
Ten forma de pastel cun aroma a noz e cunha textura mesta e lixeiramente carnuda. Constitúe un alimento forte, cun sabor máis intenso ca outros derivados da soia. A acción das encimas durante a fermentación fan que as sementes sexam máis dixeríbeis, mentres o micelio que é utilizado para as envolver fornece valiosas vitaminas do complexo B de orixe vexetal (130 % das necesidades diarias).
É especialmente popular na illa de Xava, onde se considera un alimento sinxelo que fornece proteínas á dieta normal. É posíbel atopalo noutras gastronomías do sueste asiático igualmente. Ao igual que o tofu, o tempeh está elaborado de grans de soia, porén o tempeh ten outras características nutricionais e de textura. O proceso de fermentación da soia retén todas as proteínas, posúe máis fibra e vitaminas comparado co tofu, así coma unha textura máis firme e forte sabor. Por mor do seu valor nutricional[Cómpre referencia] emprégase internacionalmente nas dietas vexetarianas coma un sucedáneo de carne.
Utilizado coma reconstituínte da flora intestinal e como eficaz favorecedor do tránsito intestinal. [Cómpre referencia] Nutrición
A proteína da soia no tempeh comeza a ser máis dixestivo como resultado do proceso de fermentación. [Cómpre referencia] En particular, os oligosacáridos que se asocian frecuentemente cos gases e a indixestión, todos estes efectos redúcense mediante a cultura do Rhizopus. Nas formas tradicionais de elaboración do tempeh facíase que a bacteria que elaboraba a vitamina B12 estivese presente durante o proceso. [Cómpre referencia] Nos países da cultura occidental é moi común o emprego da Rhizopus oligosporus. Véxase taqmén Tofu
Temperamento

O temperamento é a peculiaridade e intensidade individual dos afectos psíquicos e da estrutura dominante de humor e motivación. O termo provén do latín temperamentum: ‘medida’. É a maneira natural con que un ser humano interactúa coa contorna. Pode ser hereditario e non inflúen factores externos (só se eses estímulos fosen demasiado fortes e constantes); é a capa instintivo-afectiva da personalidade, sobre a cal a intelixencia e a vontade modelarán o carácter (no cal si inflúe o ambiente); ocupa tamén a habilidade para adaptarse, o estado de ánimo, a intensidade, o nivel de actividade, a accesibilidade, e a regularidade; o temperamento é a natureza xeral da personalidade dun individuo, baseada nas características do tipo de sistema nervioso.
O temperamento está relacionado coa influencia endócrina (que se debe aos xenes, e que se manifesta en determinados trazos físicos e psicolóxicos). O temperamento e o carácter definen a personalidade do ser humano; e a diferente combinación e intensidade que estes manifestan nas súas diferentes áreas fannos únicos e humanos. Os temperamentos ou o temperamento é o trazo descritivo do estilo de actuar que nos distingue dos demais como únicos e insubstituíbles, de modo que poidamos harmonizar con eles.
O estudo dos temperamentos ocupaba un papel importante na psicoloxía anterior ao século XX. Actualmente, ten o seu gran valor cotián e de utilidade para as persoas en procura de maior sentido á súa vida mediante a súa expresión temperamental e das súas virtudes.
Temperatura ambiente

A temperatura ambiente é a que está comprendida entre as temperaturas que a xente prefire para lugares pechados. Representa o rango no cal o aire non sente nin moi frío nin quente cando se usa roupa de entrecasa. Este rango está entre 15 °C (59 °F) e 30 °C (86 °F) e é o rango para regular a temperatura que ofrecen os dispositivos de control climático. Uso científico
A temperatura normal do medio ambiente en lugares cálidos é usualmente tomada de 20 a 22 graos Celsius (293 ou 298 Kelvin, 68 ou 77 graos Fahrenheit). Por conveniencia numérica, 300 K (26. 85 °C, 80. 33 °F) é utilizado ocasionalmente, sen ser especificada como "temperatura ambiente". Con todo, a temperatura ambiente non é un termo científico uniformemente definido, a diferenza da Temperatura e Presión Estándar, ou TPE, que ten definicións lixeiramente diferentes.
Temperatura de Curie

A temperatura de Curie (Tc) ou, por veces, punto de Curie, é a temperatura por riba da cal un corpo ferromagnético perde o seu magnetismo, comportándose como un material puramente paramagnético. Historia e características
Pierre Curie descubriu canda o seu irmán Jacques o efecto piezoeléctrico en cristais, estabelecendo que a susceptibilidade magnética das substancias paramagnéticas depende do inverso da temperatura, é dicir, que as propiedades magnéticas varían en función da temperatura. En todos os ferromagnetos atopou un descenso da magnetización até que a temperatura chegaba a un valor crítico, chamada temperatura de Curie (Tc), onde a magnetización é igual a cero; por riba da temperatura de Curie, os ferromagnetos compórtanse como substancias paramagnéticas.
Tempestade tropical Marco (2008)

A tempestade tropical Marco foi o décimo terceiro ciclón tropical que se formou durante a temporada de furacáns de 2008 no Atlántico. Bateu o récord de ciclón máis pequeno xamais coñecido. Marco creouse a partir dunha ampla área de baixa presión no noroeste do Mar do Caribe a finais de setembro de 2008. Por mor desta área de baixa presión, formouse un pequeno centro de circulación de baixo nivel sobre Belize influído por unha onda tropical.
Despois de atravesar o sur da península do Iucatán o día 6 de outubro, a baixa foi chamada Depresión tropical décimo terceira (Tropical Depression Thirteen). A depresión axiña se intensificou converténdose na tempestade tropical Marco o día seguinte. Marco acadou a súa máxima intensidade o 7 de outubro con refachos de 100 km/h. Nese intre, a tempestade tropical estendíase ó longo de 18, 5 km de radio dende o centro da tempestade, converténdose no ciclón tropical máis pequeno xamais rexistrado. Ás 12: 00 UTC, Marco recalaba preto de Misantla (Veracruz). A tempestade debilitouse rapidamente despois de tocar terra firme, disipándose máis tarde. O balance global de danos foi mínimo debido ás pequenas dimensións da tempestade. Porén, produciu fortes choivas que provocaron inundacións de até 3 m de profundidade que asolagaron autoestradas e danaron casas.
Templete

Un templete é unha pequena estrutura con forma de templo, habitualmente destinada a albergar algún obxecto. Por norma xeral os templetes aloxan elementos relixiosos e/ou funerarios, tales como restos fúnebres, iconas, imaxes ou reliquias, aínda que en ocasións son simplemente conmemorativos. Por extensión tamén recibiron o nome de templetes moitas edificacións singulares de pequeno tamaño, con independencia do seu uso, así como algúns elementos decorativos que adoptan ou lembran a forma dun templo, por exemplo algúns deseños de lanterna no remate dunha cúpula.
Os templetes adoitan ser construcións pechadas, mentres que se carecen de paredes adoita falarse de pavillóns, baldaquinos ou quioscos. Os quioscos de música tamén son denominados ás veces "templetes de música". Historia
A construción de templetes remóntase ás orixes da cultura humana. Xa se coñecen templetes en Mesopotamia e no antigo Exipto (como o de Tutankhamon), e o seu uso acompañou ás relixións icónicas e idólatras ao longo da historia. Arquitectura
Aínda que o uso do termo "templete" é moi xenérico e aplícase a construcións de moi diversas culturas e épocas, estas estruturas adoitan compartir dous trazos comúns: unha marcada función simbólica, e un custo relativamente reducido debido ao seu pequeno tamaño. Estas características favoreceron que os templetes sirvan en numerosas ocasións como laboratorio de probas para novos conceptos estilísticos, xerándose pezas de elevado valor artístico. Así, quizais o templete máis coñecido sexa do de San Pietro in Montorio, deseñado en 1502 por Bramante, e que segundo moitos autores representa a síntese da arquitectura renacentista.
Tamén son coñecidos os "templetes de metro" da época modernista, os templetes telefónicos que sostiñan o cableado urbano primitivo e os templetes neoclásicos cos que se gustaba decorar os chamados "xardíns ingleses" ou románticos durante os séculos XVIII e XIX.
Templo das Inscricións

B'olon Yej Cheʼ Naah (Pronuncia en maia: [ɓolon jex cheʔ naːh]) “Casa das Nove Lanzas Afiadas” ou Templo I é a edificación máis alta e de máis importancia da antiga cidade de Lakam Ha, capital do reino de B'aakal pertencente á cultura maia durante o período clásico tardío, situada actualmente no estado mexicano de Chiapas, preto do río Usumacinta. Foi construído, baixo o reinado de K'inich Janaab' Pakal, "Escudo Ave-Hanab de Rostro Solar" tamén chamado Pakal ou Pakal o Grande (603 - 683) ajaw ou gobernante de Palenque, concibido unicamente para glorificar ó mandatario en vida e albergar o seu corpo cando morrese. Dentro de Palenque, o Templo das Inscricións está localizado nunha área coñecida como a Gran Praza nun cerro con pendente natural e sitúase nun ángulo recto co sueste do Palacio. Historia
O Templo das Inscricións foi rematado pouco despois do ano 683. A construción foi iniciada polo mesmo Pakal, aínda que o seu fillo, K'inich Kan Bahlam II completou a estrutura e a súa decoración final.
O Templo das Inscricións foi significativo no estudo dos antigos maias, debido á extraordinaria mostra de textos xeroglíficos e os relevos de estuco nos alicerces do edificio, que foron estudados e investigados durante douscentos anos, a pesar disto no ano de 1949, o arqueólogo mexicano Alberto Ruz Lhullier, removeu unha laxa de pedra do chan do templo revelando unha escaleira interior dividida en dous tramos chea de cascallos. Tres anos máis tarde cando se despexou a escaleira descubriuse que conducía á tumba de Pakal. A entrada á cripta atópase a 1, 50 metros debaixo do nivel do chan.
Templo de Artemisa en Éfeso

O Templo de Artemisa ou aínda Templo de Diana é unha das sete marabillas do mundo antigo. Foi o maior templo do mundo antigo, e durante moito tempo o máis significante feito da civilización grega e a cultura helenística. Foi construído en tributo a Artemisa, a deusa grega da Caza e protectora dos animais salvaxes e tamén irmá de Apolo. O Templo de Artemisa está situado en Éfeso (actual Turquía), que fora o porto naval máis rico da Asia Menor. Construción
Este templo foi construído primeiramente no Século VI a. C. , composto de 127 columnas de mármore, con 20 metros (60 pés) de altura cada unha. Douscentos anos máis tarde foi destruído por un grande incendio e re-erguido por Alexandre o Grande. Actualmente soamente unha solitaria columna dese magnífico templo se mantén, pois fora novamente destruído por terremotos e saqueadores.
O Templo de Artemisa foi erguido en 450 a. C. por Creso, rei da Lidia, na cidade de Éfeso (Epheseus), na Asia Menor (actual Turquía). Homenaxeaba a deusa dos bosques Artemisa, chamada Diana polos romanos. Os colonizadores gregos encontraron que os habitantes da zona daban culto a unha deusa, a cal identificaron como Artemisa. Eles entón construíron un pequeno templo que foi reconstruído e aumentado moitas veces. Soamente na cuarta ampliación, o Templo foi incluído na listaxe das marabillas do mundo. O templo levou cerca de 120 anos para ser terminado. Medía 138 metros de comprimento, por 71, 5 metros de largura, con columnas de 19, 5 metros de altura e era famoso polas obras de arte, entre elas a escultura da deusa en ébano, ouro, prata e pedra preta. Foi destruído dúas veces: a primeira en 356 a. C. (na noite do nacemento de Alexandre o Grande), nun incendio causado por un maníaco, Heróstrato; a segunda no século III a. C. , por un ataque dos godos. Quedaron algunhas esculturas e obxectos, que hoxe están no Museo Británico, en Londres.
Templo de Walhalla

O templo de Walhalla é un templo neoclásico que se atopa á beira do río Danubio, a 6 quilómetrós ó leste de Ratisbona, Alemaña. Trátase dun monumento inspirado na mitoloxía nórdica que contén un salón en lembranza de "alemáns laureados e distinguidos" (en realidade, de xermánicos, xa que hai austríacos, neerlandeses e bohemios).
Foi concibido polo rei Lois I de Baviera e construído entre 1830 e 1842 segundo os deseños de Leo von Klenze, que tamén foi responsable de Befreiungshalle, tamén preto de Ratisbona. O templo debe o seu nome ó Valhalla, o salón dos deuses da mitoloxía xermánica (e nórdica) sendo o equivalente do Olimpo grego. É unha copia do Partenón de Atenas, sostido por 52 columnas dóricas. No seu interior alberga bustos de 130 persoas ilustres cubrindo 2000 anos de historia. O máis antigo é o de Arminio, vitorioso na batalla da fraga de Teutoburgo no ano 9.
Templo do Pobo

O Templo do Pobo, [Cómpre referencia] foi unha organización relixiosa fundada nos Estados Unidos no ano 1955 polo reverendo James Warren Jones (Jim Jones), baixo a denominación de Igrexa Cristiana de Pentecostal, pero que en cuestión de anos cambiou as súas crenzas relixiosas para chegar a soster unha mestura de comunismo e cristianismo, cunha doutrina ecléctica que integraba a oposición ao racismo, a deificación do seu líder, a organización dunha comunidade marxista autárquica e a efectiva prohibición da apostasía dentro de dito culto.
O Templo do Pobo estaba afiliado coa denominación protestante Discípulos de Cristo á cal se uniu Jim Jones en 1952, até que fundou a súa propia comunidade relixiosa no ano 1955, usando a denominación de Templo do Pobo na cidade de Indianápolis, Illinois, nos Estados Unidos onde Jones patrocinaba programas de beneficiencia en favor de pobres e xente sen fogar, ademais de abrir a súa congregación á poboación negra da cidade, rexeitando así a segregación racial imperante entón no país. Cara a 1959 o Templo do Pobo comezou a requirirlle ós seus adherentes que intensificasen os seus vínculos deixando así de lado as relacións cos seus familiares alleos a congregación, prohibindo que as festividades relixiosas fosen celebradas con persoas alleas a congregación. Mentres tanto as ideas comunistas de Jones pasaron a ser o fundamento da orde relixiosa, aínda que os líderes do Templo do Pobo (incluído o propio Jim Jones) loitaron por evitar que a doutrina marxista da súa congregación fose demasiado visible para os seus fieis.
En 1963, o Templo do Pobo comezou a aceptar oficialmente a idea de crear unha comunidade agraria autosuficiente e illada do resto da sociedade, baseada no comunismo e convocando todos os seus crentes a unirse a este esforzo e saír da zona de Indianápolis. O punto elixido por Jim Jones para a nova sede da organización relixiosa foi a localidade de Ukiah en California, en 1965, cando xa a metade da congregación estaba formada por xente de raza negra. A partir desta data, rotas as relacions amigables e familiares dos fregueses, Jim Jones manifestou a ruptura coa Biblia cristiá e denunciou os Estados Unidos e o capitalismo coma o anticristo, proclamando que tan só o comunismo era a doutrina que aseguraba a salvación dos seguidores do Templo do Pobo.
Tempo Medio de Greenwich

O Tempo Medio de Greenwich ou GMT (Greenwich Mean Time) é o tempo solar medio no Observatorio Real de Greenwich, en Greenwich, preto de Londres, Inglaterra, que por convención está a 0 graos de lonxitude.
Durante moitos anos os reloxos máis precisos que existían eran o movemento da Terra ao redor do seu eixo e ao redor do Sol. A partir deles definíase todo o demais relacionado co tempo. Unha volta da Terra ao redor do Sol era un ano, unha volta da Terra sobre si mesma era un día, que se dividía en 24 horas, a hora en 60 minutos e o minuto en 60 segundos. En 1900 definiuse un segundo 1/86. 400 dun día solar medio.
Isto era suficientemente preciso para as actividades cotiás, pero aos poucos foise observando que a Terra non era o mellor reloxo. As mareas fan diminuír o seu xiro con certa regularidade pero, ademais, hai outras influencias que fan que a duración dese xiro non sexa constante. As diferenzas non afectan a vida cotiá pero si poden afectar a precisión da navegación ou a posición dos satélites artificiais, por exemplo.
Tempo Universal Coordinado

O Tempo Universal Coordenado, ou UTC, tamén coñecido como tempo civil, é o fuso horario de referencia a partir do cal se calculan todas as outras zonas horarias do planeta Terra. É o sucesor do Tempo Medio de Greenwich (Greenwich Mean Time), abreviadamente GMT. Acuñouse esta nova denominación para eliminar a inclusión dunha localización específica nun patrón internacional, así como para basear a medida do tempo nos patróns atómicos, máis do que nos celestes.
Ao contrario do GMT, o UTC non se define polo Sol ou as estrelas, senón que se mide polos reloxos atómicos. Debido ao feito de que a rotación da Terra se atrasa relativamente ao tempo atómico, o UTC sincronízase co día e a noite de UT1, ao que se suma ou subtrae segundos de salto tanto a finais de xullo como de decembro, cando é necesario. A entrada en circulación dos segundos de salto é determinada polo Servizo Internacional de Rotación da Terra, con base nas súas medicións da rotación da Terra.
"UTC" é unha abreviatura particular: é unha variante do tempo universal, (universal time, abreviadamente UT) e o modificador C (por "coordenado"), foi incluído para destacar que é unha variante de UT.
Os tempos UTC de verdadeira alta precisión só se poden determinar unha vez coñecido o tempo atómico, que se establece mediante a reconciliación das diferenzas observadas entre un conxunto de reloxos atómicos mantidos por un determinado número de oficinas do tempo nacionais. Isto só é feito baixo coordinación da Oficina Internacional de pesos e medidas (Bureau international des poids et mesures - BIPM ). Non obstante, os reloxos atómicos son tan exactos que só os máis precisos computadores necesitan usar estas correccións; e a maioría dos utilizadores de servizos de tempo utilizan os reloxos atómicos que teñan sido previamente configurados como UTC, para estimar a hora UTC.
Debido aos segundos de salto, é imposible determinar que representación virá a ter unha data futura, pois o número de segundos de salto que se ten que incluír na data é aínda descoñecido.
UTC é o sistema de tempo utilizado por moitos estándares de Internet e da World Wide Web. En particular, deseñouse o Network Time Protocol como unha forma de distribuír o tempo UTC en Internet. Algunhas emisoras internacionais de radio e televisión, como a BBC World Service, utilizan a UTC nas súas emisións, así como os radioafeccionados DX e na aviación. Exemplo
O servidor da Wikipedia, por exemplo, utiliza UTC como base para a súa lista de actualizacións de artigos. O horario UTC da Wikipedia neste momento é 23: 18 (momento da impresión, en caso de que estea visualizando unha versión impresa). Na literatura
En 2012 a Editorial Galaxia publicou a novela de Santiago Lopo, Hora zulú, cuxa trama xira en torno á medición da hora UTC, o paso do tempo e a súa influencia na vida das persoas.
Tempo and Mode in Evolution

Tempo and Mode in Evolution (Tempo e modo en Evolución) é un libro publicado en 1944 por George Gaylord Simpson, que foi unha contribución pioneira á síntese evolutiva moderna, que integraba os feitos da paleontoloxía cos da xenética e a selección natural.
Simpson argumentou no libro que a microevolución da xenética de poboacións era dabondo por si mesma para explicar os padróns da macroevolución observada na paleontoloxía. Simpson tamén subliñou a distinción entre tempo (no sentido de ritmo) e modo. "O tempo" comprende "os ritmos evolutivos … as súas aceleracións e deceleracións, as condicións de evolucións excepcionalmente lentas ou rápidas, e fenómenos suxerentes de inercia e momento, " mentres que o "modo" comprende "o estudo do camiño, maneira ou padrón da evolución, un estudo no cal o tempo é un factor básico, pero isto comprende considerablemente máis cousas que o tempo. "
Neste libro Simpson intentou facer varias xeneralizacións: O tempo ou ritmo da evolución pode dar información sobre o seu modo.
No rexistro fósil atópanse varios ritmos: horotélico (ritmo medio), braditélico (ritmo lento) e taquitélico (ritmo rápido).
Os feitos da paleontoloxía son consistentes coa teoría xenética da selección natural. Ademais, teorías como a ortoxénese, o lamarckismo, as presións de mutación e as macromutacións ou son falsas ou xogan un pequeno ou nulo papel.
A maioría da evolución —"nove décimas partes"— ocorre pola transformación filética estable de liñaxes completas (anaxénese). Isto contrasta coa interpretación da especiación de Ernst Mayr por medio división ou separación de poboacións, especialmente nas especiacións alopátrica e peripátrica.
A falta de probas da existencia de transicións evolutivas no rexistro fósil explícase mellor por, primeiro, a escaseza do rexistro fósil, e, segundo, como consecuencia da evolución cuántica (que é a responsable da "orixe das unidades taxonómicas de categoría relativamente alta, como familias, ordes e clases"). A evolución cuántica elaborouse sobre a teoría de Sewall Wright da deriva xenética aleatoria.
Tempo and Mode fíxole gañar a Simpson a Medalla Daniel Giraud Elliot da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos en 1944. Quince anos despois da súa publicación, a Academia encargou a elaboración dun libro titulado Tempo and Mode in Evolution: Genetics and Paleontology 50 Years After Simpson editado por Walter M. Fitch e Francisco J. Ayala. Esta obra inclúe contribucións de Ayala, Stephen Jay Gould e W. Ford Doolittle.
Stephen Jay Gould consideraba que Simpson fora bastante pesimista en cuanto á síntese evolutiva: "Eu argumento que Simpson era excesivamente pesimista e que a crenza do modernismo na unificación reducionista (a visión convencional dos intelectuais occidentais da década de 1920 ata a década de 1950) debe ser suplantada por un compromiso posmodernista co pluralismo e múltiplos níveis de causalidade".
Tempo central europeo

O Tempo central europeo, abreviadamente CET (Central European Time), baséase no fuso horario de case toda Europa agás Portugal, Reino Unido e Irlanda, e de África central. Equivale a unha hora máis cá do UTC. Utilizase durante o inverno. Durante o verán aplicase o chamado CEST que equivale a 2 horas máis ca UTC.
Galicia é a rexión máis occidental que utiliza o CET (en concreto o cabo finisterre, a 9º 16' Oeste). Obviamente, tamén é a rexión máis occidental que usa o CEST. Países que a utilizan
Estes países utilizan UTC+1 durante todo o ano: Angola
Alxeria
Benín
Camerún
Chad
Gabón
Guinea Ecuatorial
Namibia
Níxer
Nixeria
República Centroafricana
República Democrática do Congo (parte occidental)
República do Congo
Os seguintes países e territorios utilizan o tempo central europeo só durante o inverno, desde as 1: 00 (UTC) do último domingo do mes de outubro ata as 1: 00 (UTC) do último domingo do mes de marzo. O resto do ano utilizan a Tempo central europeo de verán (CEST, Central European Summer Estafe), que é UTC+2. Albania, desde 1914
Alemaña, desde 1893
Andorra, desde 1946
Austria, desde 1893
Bélxica, nos anos 1914-19 e desde 1940
Bosnia e Hercegovina, desde 1884
Croacia, desde 1884
Dinamarca, desde 1894
Eslovaquia, desde 1890
Eslovenia, desde 1884
España, desde 1940 (agás as Illas Canarias)
Francia (metropolitana, desde 1940 excepto en 1944-45)
Hungría, desde 1890
Italia, desde 1893
Liechtenstein, desde 1894
Luxemburgo, nos anos 1904-18 e desde 1940
Macedonia do Norte, desde 1884
Malta, desde 1893
Mónaco, desde 1945
Montenegro, desde 1884
Países Baixos, desde 1940
Noruega, desde 1895
Polonia, nos anos 1915-18 e desde 1922
República Checa, desde 1891
San Marino
Serbia, desde 1884
Suecia, desde 1900
Suíza, desde 1894
Tunisia
Vaticano
Xibraltar, desde 1957
Antes da segunda guerra mundial, Lituania utilizaba a CET entre os anos 1920-40. España adoptouna o 16 de marzo de 1940, aínda que xeograficamente áchase na área correspondente á Hora de Europa Occidental. Durante a guerra, a CET utilizouse en todos os territorios ocupados por Alemaña. En Francia, Bélxica, Países Baixos e Luxemburgo a CET impúxose a partir de 1940. Logo da guerra, Mónaco, Andorra e Xibraltar adoptaron a CET.
Irlanda e o Reino Unido adoptaron de forma experimental a CET nos anos 1968-1971; con todo, este experimento mostrouse impopular e tivo unha duración breve, principalmente debido ao incremento do número de accidentes na estrada (moitos deles eran nenos de camiño ao colexio) nas escuras mañás do inverno. Portugal utilizou a CET nos anos 1966-1976 e 1992-96.
Tempo central europeo de verán

O tempo central europeo de verán é a hora que se aplica na maior parte de Europa durante o verán. Equivale a 2 horas máis có UTC. A forma abreviada para referirse a esta hora é CEST (sacada das iniciais tal coma son escritas en inglés: Central European Summer Time). Tamén se usan outros nomes e acrónimos para referirse a el: por exemplo EST (Tempo Europeo de Verán).
Este horario de verán aplícase dende as 01: 00 UTC do último domingo de marzo, ata as 01: 00 UTC do último domingo de outubro. No domingo de marzo adiántanse os reloxos unha hora ás 2: 00 da mañá (ese día terá 23 horas), e no domingo de outubro atrásase unha hora ás 3: 00 da mañá (que pasarán a ser as 02: 00), así que ese día durará 25 horas.
Durante o inverno aplícase o CET (tempo central europeo).
Tempo de renovación

O tempo de renovación é o período que tarda en renovarse un nivel trófico ou un ecosistema. Este concepto exprésase mediante unha relación entre biomasa e produción, de modo que: Tempo de renovación Biomasa/Produción
Pode medirse en días, anos etc.
É a función inversa á produtividade.
Tempo gramatical

O tempo gramatical é unha categoría lingüística que traduce diversas categorizacións do tempo "real" ou "natural", permitindo situar unha acción no eixo do tempo da enunciación en relación a tres momentos: o pasado, o presente ou o futuro. Esta categoría asóciase habitualmente ao verbo.
Oponse ó tempo físico (continuum que carece en si de delimitacións. Os lindes que nel observamos son percepcións alleas ó seu ilimitado decorrer), e ó tempo cronolóxico (tempo dos sucesos que implica parámetros como día, estación, .. ., xa que a duración dos acontecementos e mensurable.
O tempo gramatical (ou temporalidade verbal) é o tempo interno do acto de fala, refire todo o que se transmite nun relato a un punto orixinario que frecuentemente é o instante en que se produce a emisión da mensaxe: a diferenza entre o tempo cronolóxico e lingüístico consiste en que os termos cronolóxicos son parámetros fixos que fraccionan o tempo físico, o tempo lingüístico implica que un suceso poida ser amentado con temporalidades diferentes, dependendo de cando se dea o momento ó cal a súa temporalidade faga referencia con respecto ó acto de fala).
O tempo gramatical exprésase normalmente mediante a conxugación verbal (nas linguas indoeuropeas, por exemplo), aínda que existen outros medios (os adverbios exclusivamente en mandarín, o caso gramatical ou os adxectivos cualificativos (en función predicativa) en xaponés).
O tempo verbal vai acompañado doutras informacións gramaticais, como son o modo, a voz ou a persoa, e todas estas categorías son moi diferentes nas distintas linguas. O único tempo común a todas as linguas é o "presente simple", aínda que o seu uso varía.
Guillermo Rojo atende á temporalidade verbal do seguinte xeito: Interpretación da táboa: O-V (acontecemento anterior ó momento da enunciación ou orixe)
OoV (acontecemento simultáneo ó momento da enunciación ou orixe)
O+V (acontecemento posterior ó momento da enunciación ou orixe)
(O-V)+V (acontecemento posterior a un anterior á orixe)
(O-V)-V (acontecemento anterior a un anterior á orixe)
(O-V)oV (acontecemento simultáneo a un anterior á orixe)
(O+V)+V (acontecemento posterior a un posterior á orixe)
(O+V)-V (acontecemento anterior a un posterior á orixe)
(O+V)oV (acontecemento simultáneo a un posterior á orixe)
Tempo sideral

O tempo sideral é un sistema de medida de tempo que toma como referencia un punto fixo da esfera celeste (o punto Aries). Defínese un día sideral como o tempo que transcorre entre dous pasos consecutivos dese punto polo meridiano do lugar.
Tempos Novos (Buenos Aires)

Tempos Novos foi un periódico editado en Buenos Aires en 1920. Historia e características
Periódico de ideoloxía anarquista dirixido por José Fernández Lourido. Editábase en galego.
Tempsat

Tempsat foi o nome de dous satélites artificiais do Laboratorio de Investigación Naval dos Estados Unidos. Características
Os dous satélites Tempsat consistían en esferas pintadas de negro para o estudo do control térmico de satélites usando esta clase de pintura. Tempsat 1 foi lanzado mediante un Thor Ablestar o 13 de agosto de 1965, mentres que Tempsat 2 foi lanzado cun Thor Agena D o 30 de setembro de 1969, ambos desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Temuco

Temuco é unha cidade chilena, comuna e municipio da provincia de Cautín, na IX rexión de Araucanía. Tamén é capital da rexión e da provincia. Segundo o censo INE de 2002, a comuna tiña un total de 245. 347 habitantes, unha superficie de 464 km² e unha densidade de poboación de 529 hab/km². A distancia en liña recta entre a cidade de Santiago de Chile e Temuco é de 619, 50 km, pero a distancia de ruta é de 675 quilómetros. Descrición
Temuco fundouse como forte no 1881 por Manuel Recabarren, debido á súa configuración de contorna e localización na zona central do val da actual rexión, isto levou á creación posterior dunha estación ferroviaria. Ten tamén unha das áreas protexidas máis importantes do val da Araucania, o Monumento Natural Cerro Ñielol que se topa nas proximidades da Praza de Armas da cidade, onde son visibles algúns dos últimos bosques do val central da Araucania.
En termos de educación, a comuna ten colexios e tres universidades, a Universidade da Frontera, a Universidade Católica de Temuco e a Universidade Autónoma de Chile. Cidades irmandadas
Neuquén Santiago de Compostela Kansas City Stavropol Nanjing