proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ourego

O ourego ( pronunciación ) (Origanum vulgare) é unha planta labiada orixinaria de Europa, rexión mediterránea e Asia central e do sur. É unha herba perenne que chega a medir de 20 a 80 cm de alto, con follas opostas que miden 2 a 4 cm. de longo. As flores son brancas ou purpúreas, nacen en inflorescencias terminais moi ramificadas, están protexidas por folliñas moi pequenas de cor vermella e miden 3–4 mm. O seu nome deriva do grego origanon (ὀρίγανον), de oros (ὄρος), "montaña” + o verbo ganousthai (γανοῦσθαι) "deleitarse con".
A planta posúe unhas glándulas pequenas que conteñen a esencia aromática, de cor amarela limón composta por un estearopteno e dous tipos de fenois, un deles o carvacrol. As raíces conteñen estaquiosa e os talos substancias tánicas.
O ourego e unha herba moi importante na cociña, particularmente na zona mediterránea. A parte usada na cociña son as follas, sendo as secas máis aromáticas cas verdes. Propiedades medicinais
O ourego destaca polas súas propiedades medicinais, sendo as máis importantes a súa actividade antioxidante, antimicrobiana e, en estudos bastante primarios, antitumoral, tamén é considerada tónica e dixestiva.
Ouriceira

Unha ouriceira é unha construción tradicional para gardar os ourizos das castañas no mesmo souto onde se recollen. Consiste nun valadiño circular de pedra (cachotaría), construído de forma rudimentaria, (dun e medio a metros de diámetro e dun de altura, aproximadamente) cunha entrada nun dos puntos, na que ás veces se lle pon un portelo, chamado porteleiro. No interior déitanse os ourizos aínda sen abrir que se chimpan do propio castiñeiro cunha avaloira ou taloira para posteriormente cubrilos de follas secas de castiñeiro, de xeito que se poden conservar por varios meses. Posteriormente sácanse pola apertura cun angazo ou cun pau en forma de pinza chamado petela. En zonas de Lugo tamén se lles chama uriceiras, uricieiras, corripas ou corrizas.
Son propios das montesías dos Ancares e do Courel.
A súa funcionalidade viña determinada pola necesidade existente nas serras de protexer as castañas de animais como o xabarín ou o porco bravo.
Na actualidade as castañas da ouriceira son menos apreciadas que as outras xa que collen un sabor pouco agradable coñecido como "saber a ouriceira", sendo esta unha das posibles causas do actual abandono progresivo do seu uso.
Ourizo da castaña

Ourizo é a envoltura espiñenta que recobre o froito do castiñeiro. Na terminoloxía botánica denomínase calibio. Características
Este froito, típico do outono é o centro de atención das festas do magosto, que se celebran entre os meses de outubro e novembro, xusto cando os ourizos, normalmente maduros e de cor amarela, caen dos castiñeiros formando auténticas alfombras no chan dos soutos. Ata non hai moitos anos, a xente conservábaos no mesmo souto onde se recollían, nunha construción de pedra chamada ouriceira (ou uriceira).
Ouro (heráldica)

Ouro nos textos heráldicos é unha cor tamén chamada: Sol
Topacio Representación
É un metal, e designa o ouro. Represéntase en heráldica como un amarelo intenso. En gravado represéntase mediante liñas de puntos, con separación equidistante e alternados respecto da liña seguinte.
Ouro nórdico

Coñécese como ouro nórdico a aliaxe de cor dourada coa que se cuñan as moedas divisionarias do euro con valores faciais de 50 céntimos, 20 céntimos e 10 céntimos. A súa composición é dun 89 % de cobre, 5 % de aluminio, 5 % de cinc e 1 % de estaño.
Esta mesma aliaxe xa estivera en uso con anterioridade en Suecia, nas súas moedas de 5 coroas e de 10 coroas; de aí a orixe da denominación "ouro nórdico" (do sueco: nordiskt guld). Posteriormente, tamén se utilziou para as moedas polacas conmemorativas de 2 zloty.
Malia o seu nome, non contén nada de ouro e a súa cor, aínda que semellante, é claramente diferenciable. É unha aliaxe resistente á corrosión, non alerxénica e con propiedades antifúnxicas.
Outeiro (orografía)

Un outeiro (do latín altarium, "parte alta ou elevación do terreo"), tamén chamado lomba, é unha pequena elevación de terreo illada e de pouca extensión. Formación
Pode ter diversas orixes: erosión de accidentes orográficos máis grandes, fallas, erosión fluvial ou glaciar. Incluso poden ter a súa orixe na actividade humana. Sinónimos
O dicionario da Real Academia Galega recolle outros sinónimos como castrelo, cerro, colado, cuíña, lombeiro, montículo, penela, penelo, touticeira e toutizo. Asemade, 'penela' tamén aparece como sinónimo de elevacións menores, tal como cotarelo ou picouto e noutros dicionarios aparece morro como sinónimo de outeiro.
Dicionarios de galego reintegracionista e de portugués recollen tamén os termos 'outeiro', 'lomba', 'morro' e demais, cun significado similar, pero segundo a zona poden variar e ter diversos usos. No sur de Portugal, 'outeiro' acostuma ser unha elevación pequena, mentres en Minho e Trás-os-Montes pode indicar unha elevación máis pronunciada na paisaxe. No Brasil, 'morro' e 'outeiro' tamén se utilizan para referirse a elevacións pequenas en zonas urbanas e rurais, e ás veces como sinónimo de favela.
Outeiros, Rus, Carballo

Outeiros (á espera da oficialización da forma Os Outeiros) é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 45 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 23 homes e 22 mulleres. Toponimia
A orixe do topónimo é o latín altarium, que é unha parte alta ou elevación do terreo. Lugares e parroquias
Parroquias de Carballo
Outono

O outono é unha das catro estacións do ano das zonas temperadas. Astronomicamente, comeza co equinoccio de outono (entre o 22 e o 23 de setembro no hemisferio norte e entre o 20 e o 21 de marzo no hemisferio sur), e remata co solsticio de inverno (arredor do 21 de decembro no hemisferio norte e o 21 de xuño no hemisferio sur). Aínda que ás veces é considerado como os meses enteiros de setembro, outubro e novembro no hemisferio norte e marzo, abril e maio no hemisferio sur. Outono na cultura galega
Na sociedade tradicional galega "outono" era en moitos puntos propiamente o nome que recibía o mes de outubro, mentres a estación denominábase nos primeiros meses primavera de outono ou verán de San Martiño para o comezo do mes de novembro.
Outono Fotográfico

O Outono Fotográfico é un festival fotográfico que se celebra en Ourense desde 1982. Historia
O festival botou a andar da man de Benito Losada, director da Casa da Xuventude de Ourense. A primeira edición presentaba catro exposicións de fotógrafos ourensáns, amais do primeiro concurso de fotografía para mozos, unha exposición bibliográfica, proxeccións de curtas con tema fotográfico e un curso teórico-práctico. Desde aquela primeira edición o Outono Fotográfico estivo presente todos os meses de novembro en Ourense, ampliando a súa presenza até chegar a toda Galicia, e fóra dela a Chaves e Barcelona.
Foi dirixido por Benito Losada ata a edición número 28. En 2011 celebrouse a 29 edición do Outono Fotográfico, xa sen a presenza do seu fundador, organizado esta vez por fotógrafos amigos de Benito e co apoio das salas e técnicos culturais habituais do Outono Fotográfico, asumindo a dirección Xosé Lois Vázquez.
En 2017 chegara a 36 edicións, programando 1. 245 exposicións individuais, 740 colectivas, con obradoiros e traballos de máis de 6. 000 fotógrafas e fotógrafos, internacionalizado a máis de 25 cidades de Galiza e Portugal.
Outra terapia perigosa

Outra terapia perigosa (en inglés: Analyze That) é un filme estadounidense de comedia dirixido por Harold Ramis que se estreou en 2002. É unha secuela do filme de 1999 Unha terapia perigosa, e está protagonizada por Robert De Niro e Billy Crystal, que retoman os seus papeis do filme anterior, intepretando o mafioso Paul Vitti e o psiquiatra Ben Sobel.
Estreouse en galego a través da TVG o 6 de decembro de 2008. Personaxes
Robert De Niro como Paul Vitti
Billy Crystal como Ben Sobel
Joe Viterelli como Jelly
Lisa Kudrow como Laura Sobel
Cathy Moriarty-Gentile como Patti LoPresti
Anthony LaPaglia como Anthony Bella
Frank Gio como Lou "The Wrench" Rigazzi
Reg Rogers como Raoul Berman
Joey Diaz como Ducks
Kyle Sabihy como Michael Sobel
Pat Cooper como Sal Masiello
Thomas Rosales, Jr. como Coyote
Demetri Martin como asistente de persoal
Gina Lynn como Stripper
John Finn como detective
Dr. Joyce Brothers como el mesmo
Outriaz

Outriaz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Outro

En fenomenoloxía, Outro ou O Outro é un termo para identificar o outro ser humano, a diferenza dun mesmo como o factor constitutivo da autoimaxe dunha persoa. É un recoñecemento dun ser real, diferente e oposto ó Un Mesmo, ó Nós e ó Mesmo. . O Outro constitutivo (tamén coñecido como alteridade) constitúe un concepto chave da filosofía continental. É unha idea oposta á identidade e refírese, ou se tenta referir, a aquilo que é «outro» fronte á idea de ser considerado algo. O Outro, considerado sempre como algo diferente, alude a outro individuo máis que a un mesmo e normalmente escríbese en maiúsculas. A idea do Outro
A definición do Outro é parte do que explica a un mesmo, ademais doutros fenómenos e unidades culturais. As ciencias sociais empregaron o concepto para comprender o proceso polo cal as sociedades e grupos exclúen a «outros» que non encaixan na súa sociedade ou ocupan un lugar subordinado nela. A noción de «outredade» forma tamén parte integral da comprensión dunha persoa, xa que é o individuo mesmo o que asume un rol en relación con “outros” como parte dun proceso de reacción que non ten por que estar relacionado coa estigmatización ou a condena.
A noción do Outro está moi ligada ás identidades nacionais, porque as prácticas de admisión e segregación poden formar ou manter as fronteiras e o carácter nacional. O Outro axuda a distinguir entre a familia e o afastado, entre o certo e o incerto. A miúdo implica a demonización e deshumanización dun grupo, que tenta xustificar a explotación desoutro inferior alegando razóns civilizatorias.
Outubro

Outubro é o décimo mes do ano no Calendario gregoriano e ten 31 días. O seu nome vén de ter sido o oitavo mes do calendario romano.
En Galicia recibe tamén o nome de outono. Acontecementos en outubro
12 de outubro: día da Virxe do Pilar, patroa de Aragón e de España.
O primeiro venres de outubro celébrase o Día Mundial do Sorriso.
Tamén, o primeiro venres de outubro celébrase o Día Internacional da Arquitectura.
O primeiro sábado de outubro celébrase o Día Mundial do Paciente Ostomizado (tamén denominado Día Internacional das Persoas Ostomizadas).
O segundo venres de outubro celébrase o Día do Ovo, promovido no ano 1996 pola Internacional Egg Commission, co obxectivo de resaltar a importancia deste produto grazas ó seu elevado valor nutritivo.
O luns máis próximo ó 15 de outubro celébrase o Día das Escritoras, conmemorando o nacemento de Teresa de Xesús. Outubro na cultura popular galega
Ouzamerxe, Lagartóns, A Estrada

Ouzamerxe (á espera da oficialización da forma O Ouzamerxe) é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Sitúase a carón de Ouzamerxe (Guimarei).
Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Ovella Churra

A raza ovina Churra, pertence ao tronco Churro, é unha ovella rústica das máis primitivas da Península Ibérica. Forma parte do grupo de razas autóctonas máis importantes de España, pola súa alta especialización na produción de leite e polo seu elevado censo.
A principal zona de expansión da raza coincide coa Submeseta norte do centro peninsular, concretamente co val do Douro, correspondéndose en grande medida coa Comunidade autónoma de Castela e León. Morfoloxía
Trátase dunha ovella de tamaño medio, lonxilínea, de la longa e basta, pigmentación centrífuga e trazos leiteiros. O aspecto destas ovellas é de gando rústico con vélaro espeluxado.
A capa é branca con coloración periférica en negro (ou pardo) que afecta á porción terminal das orellas, arredor dos ollos, labios e morro, partes distais das extremidades, rexión umbilical e outras zonas.
Os cornos existen en machos e femias aínda que se tenden a eliminar.
Ovella Dolly

A ovella Dolly, nada o 5 de xullo de 1996 e finada o 14 de febreiro de 2003, foi o primeiro mamífero clonado a partir dunha célula adulta. Os seus creadores foron os científicos do Instituto Roslin de Edimburgo (Escocia), Ian Wilmut e Keith Campbell. Vida de Dolly
O seu nacemento non foi anunciado até sete meses despois, o 23 de febreiro de 1997.
Dolly foi o resultado dunha transferencia nuclear dende unha célula doante diferenciada a un óvulo non fecundado e anucleado, implantado despois nunha femia portadora. A célula da que viña Dolly era unha célula xa diferenciada ou especializada, procedente dun tecido concreto, a glándula mamaria, dun animal adulto (unha ovella Fin Dorset de seis anos), o cal supuña unha novidade. Até ese momento críase que só se podían obter clons dunha célula embrionaria, é dicir, non especializada. Cinco meses despois naceu Dolly, que foi o único cordeiro resultante de 277 fusións de óvulos conformados con núcleos de células mamarias.
A modo de curiosidade, salientar que a irmá de Dolly, Monka, non puido ser clonada.
Ovella assaf

A raza Assaf é unha raza ovina orixinaria de Israel, procedente do cruzamento en 1955 entre ovellas da raza Awassi e machos de raza Milschschaf. O primeiro núcleo de ovellas Assaf introducido en España atopábase na provincia de León, a onde se levou nos anos 1977-1980. Historia
A raza Assaf ten a súa orixe en Israel no ano 1955, no Centro Volcani, un dos institutos da ARO (Organización para a Investigación Agrícola) referencia na gandería e agricultura. Procede do cruzamento das razas Awasi e Milchschaf en proporcións de 5/8 e 3/8.
Historia en España e Portugal
A raza Assaf chegou a España en 1977 a través de José Luis Moncada, á localidade leonesa de Gordoncillo. Posteriormente iniciase un cruzamento por absorción da raza Assaf en ganderías das razas churra e castellana en Castela e León e con outras razas en diferentes lugares de España.
Anos máis tarde formouse un núcleo de animais na localidade de Arcos de la Polvorosa (Zamora), na explotación de Carlos Alonso Guerra (1993) e outro grupo véndese a Castelo de Vide (Portugal), á propiedade rústica Herdade do Matinho, propiedade de Manuel Sarnadas (1993). Este último importou embrións e seme procedentes de Israel. Ese mesmo ano crease a Associação Portuguesa de Criadores de Ovino de Raça Assaf (ACOSAF).
En outubro de 1990 prodúcese outro traslado de animais procedentes de Ledesma á localidade de San Pedro de Bercianos, máis concretamente á Herdade "El Toralino", propiedade da Deputación de León. Establécese un convenio co CSIC para levar a cabo estudos en distintos sistemas de explotación. Este centro funcionará como Centro de testaxe, selección e reprodución en apiio á investigación e desenvolvemento da raza Assf ata o ano 2013.
No ano 2003 recoñécese oficialmente a raza en España, ao incluirse no Catálogo Oficial de razas de Ganado de España baixo o epígrafe "razas procedentes de terceros países", por estar suficientemente adaptada ao ecosistema español e ser de interese produtivo e económico.
No ano 2005 ponse en marcha un Programa Nacional de Mellora Xenética. Desde o ano 2018 o catálogo oficial de razas do Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación considera a raza Assaf como raza integrada en España. Morfoloxía
Animais de biotipo leiteiro, perfil suconvexo, lonxilíneos e hipermétricos. Animais de capa branca, existen algúns con coloración avermellada ata negra na cabeza e en menor medida nas extremidades. O vélaro é semiaberto branco, que deixa ao descuberto as extremidades por debaixo do xeonllo e a bestra, así como a cabeza, mamas e bolsas testiculares. A cabeza en harmonía co volume corporal, perfil subconvexo, aplanada lateralmente e alongada. Con orellas grandes, longas e anchas, que caen lateralmente con tendencia a virar a punta cara fóra. Poden presentar cornos. O pescozo é longo, forte e musculoso, ás veces con pregos lonxitudinais na pel. O tronco ancho e profundo, coas costelas lixeiramente arqueadas. A liña dorso-lumbar recta, a cruz sen destacar, os lombos e a cruz dos cadrís anchos, algo descendidos e cola semigraxa. Usos produtivos
Utilízase fundamentalmente para producir leite, así como derivados lácteos.
Produción lanar
Ovella charolesa

A charolesa, oficialmente denominada carneiro charolés pola súa entidade criadora e regulamentadora, é unha raza de ovella orixinaria da rexión francesa do Charolés, ao sur da Borgoña (Francia). Características
A ovella charolesa é forte e voluminosa, con exemplares adultos que se sitúan entre 120 e 150 kgs (os carneiros) e entre 80 e 100 kgs as femias. A cabeza, que non ten la, é rosada ou gris, e ás veces ten pequenas pencas negras. A testa é ampla, cos ollos separados. As orellas son finas, longas e móbiles, da mesma cor cá cabeza. O corpo é robusto, tanto no lombo, como no peito como nas pernas. As patas tampouco teñen la, pero son claras e rectas. A la é curta e fina. As ovellas charolesas ofrecen un bo rendemento leiteiro, co que crían rapidamente os años. Historia
A finais do século XVIII nesta rexión do sur da Borgoña producíase unha ovella destinada fundamentalmente a carne, bastante heteroxénea, e chamada morvandelle (do macizo de Morvan). Pero nese momento comeza a abrochar a industria téxtil e a produción de la pasa a ser un dos obxectivos principais dos gandeiros. Para iso importan ovella meiriña, que non cruzan coa local. Porén, cando contra 1820 o sector da la entra en crise, os gandeiros borgoñóns tornan ao mercado cárnico, importando ovella inglesa, concretamente leicester, que cruzan coa morvandelle. É o nacemento da armentía de ovella charolesa.
A comezos do século XX, trala primeira guerra mundial introdúcese na rexión a ovella southdown, que reduce o número de cabezas de charolesa. Porén, a partir dos anos cincuenta dese século, a necesidade de obter animais máis fortes e menos graxos volve relanzar a produción de charolesa. En 1963 ten lugar o primeiro concurso da raza, que é recoñecida en 1974 polo ministerio de Agricultura.
A raza é na actualidade unha das máis vigorosas de Francia, cunha poboación estimada de 400. 000 cabezas dentro do estado francés.
Ovella das Shetland

A ovella das Shetland é unha raza de ovellas orixinaria das Illas Shetland, en Escocia. Características
A ovella das Shetland é unha raza de cola curta, emparentada coa ovella de Finlandia, a Spelsau norueguesa, a islandesa ou a Romanov. É unha ovella pequena, unha das máis pequenas das británicas, pero resistente e adaptábel a condicións climáticas extremas, así como a dietas non demasiado esixentes. As femias non teñen cornos, pero os machos habitualmente si. Non teñen la na cara e as orellas son pequenas e dereitas. As patas son algo curtas, e a cola, tamén curta, ten forma de aleta, larga na base e bicuda na punta. As femias adultas pesan uns 35 kgs, mentres que os carneiros chegan aos 45 kgs. Historia
Esta raza, orixinaria das Illas Shetland, procede probabelmente de poboacións importadas polos ocupantes viquingos. Non é unha raza moi mellorada, e presenta baixos rendementos tanto na produción de carne como na de la. Rendibilidade
A la que producen (entre quilo e quilo e medio cada ano) é suave, e con distintas cores: branca, gris, gris clara, emsket (gris azulado escuro), shaela (gris aceiro escuro), negra, parda, mioget (mel suave), moorit (mel), marrón escura. .. A la das ovellas das Shetland foi moi importante na economía das illas. A carne é saborosa, se ben non producen demasiados años por mor dos pastos cativos onde habitan. Cando se lles mellora a alimentación en explotacións controladas poden chegar a dous años por tempada.
Ovella galega

A ovella galega é unha raza de ovellas de orixe galega. Clasifícase dentro da rama de produtoras de la entrefina, cuxo antergo é o Ovis aries celtibericus. O número de exemplares desta raza en Galicia medrou notablemente nos últimos anos. No ano 2012 o número total de exemplares era de 4. 548 (3. 862 femias e 686 machos) distribuídos en 110 explotacións gandeiras. Distribución xeográfica
A área de distribución, que outrora abranguía practicamente toda Galicia, aparece dispersa en núcleos por toda a xeografía galega. A maior concentración da raza atópase en Ourense, metade sur de Lugo e o oeste de Pontevedra. Morfoloxía
É un animal de pequeno tamaño, de perfil recto e proporcións medias. A súa capa é de cor branca uniforme ou negra. A forma dos cornos dos machos adoptan formas de espiral dobre, ben desenvolvidos. Nas femias, cando se presentan, son xeralmente rudimentarios.
Existen dous ecotipos diferentes, un denominado "Mariñano" ou das zonas baixas e outro de "Montaña". O primeiro ecotipo ten máis peso corporal (35-40 quilos as femias e 50-70 os machos) que o segundo (20-35 quilos as femias e 35-45 os carneiros). Explotación
O seu uso produtivo principal é na produción cárnica. A raza posúe unhas características únicas que a fan axeitada para a explotación en extensivo: rusticidade, gran resistencia a enfermidades, fertilidade. Ademais é unha gran produtora de leite e ten un excelente carácter maternal.
Os sistemas de explotación son extensivo ou semiextensivo. No ecotipo Mariñano atopamos rabaños por baixo dos 5 animais. Nas zonas altas, onde se explota a de Montaña, na provincia de Lugo o normal é que o rabaño teña teña entre 25 e 40 ovellas, e nas montañas de Ourense, os rabaños chegan ós 100 ou 200 exemplares.
Ovella islandesa

A ovella islandesa é unha raza doméstica de ovella.
A raza islandesa é unha raza de ovella orixinaria da Islandia, na Europa setentrional caracterizada polo seu pequeno rabo. A ovella islandesa é de tamaño medio, xeralmente con patas curtas e fortes; que xunto á súa testa, están libres de la. A la da raza islandesa proporciona unha dobre cuberta e adoita ser de cor branca, aínda que pode variar a marrón, gris ou negro. A ovella pode posuír ou non cornos. Xeralmente non se rapa nos invernos, xa que estes son moi fríos en Islandia. O nacemento de xemelgos é moi común nas femias das ovellas islandesas, cunha media de nacementos entre 175% - 220%. Estas ovellas caracterízanse por posuíren o xene chamado Thoka. As ovellas femia que o posúen poden parir camadas de tres, catro, cinco e ata seis años.
As ovellas son criadas como años ata os 10 ou 11 meses. A súa tempada de cría comeza en outubro, e poden durar catro meses. Os machos destas ovellas chegan á madurez moi cedo, e poden criar ós 5 meses.
A raza islandesa leva sendo criada dende hai centos de anos nun ambiente moi duro, facéndoa unha eficiente herbívora.
Ovella negra

Ovella negra é un termo usado para clasificar algo ou alguén coma diferente, coma fóra dos patróns, estraño, raro, especial, nun sentido negativo. Características
Como a meirande parte das ovellas son brancas e claras, cando hai unha alteración xenética e nace unha ovella negra, vese claramente que é diferente das demais. De aí sae esta expresión para clasificar os diferentes. Ademais a presenza indesexable e pouco común de individuos de la negra en rabaños de ovellas non era bo para o criador, pois a la de ditas ovellas non era cobizada no mercado como a branca. En Inglaterra durante os séculos XVIII e XIX, a cor negra das ovellas era vista como unha marca do diabo.
Se unha familia ten membros de conduta incorrupta, decente e honesta, e algún membro da familia sae irresponsábel, ladrón ou fóra dos patróns ditos normais para aquel grupo familiar de individuos, é de inmediato considerado a ovella negra da familia. Tamén a expresión se lle pode outorgar a un membro dun grupo que simplemente posúe características diferentes das dos seus compañeiros, sen o sentido negativo.
Na psicoloxía, denomínase efecto da ovella negra a tendencia dun grupo de tratar ou avaliar un membro da súa propia sociedade dunha forma máis severa que o resto, baseándose nun comportamento negativo por parte do individuo.
Na xenética das ovellas, ser brancas non é por albinismo senón por teren un alelo dominante branco no xene que determina a cor individuo. Pola súa parte, as ovellas negras teñen alelos recesivos, e se unha ovella branca e un carneiro branco teñen un año negro, ambos deben ser heterocigotos con respecto ao negro, e tiñan un 25% de posibilidades de que a cría fose negra. Un estudo recente realizado pola Universidade de Agricultura de Noruega e pola Universidade de Oregón determinou que a cor negra se xera por un alelo E D presente no momento da concepción.
Overclocking

O overclocking é unha práctica que pretende alcanzar unha maior velocidade de reloxo para un compoñente electrónico (por enriba das especificacións do fabricante). A idea é conseguir un rendemento máis alto gratuitamente, ou superar as cotas actuais de rendemento, aínda que isto poida supoñer unha perda de estabilidade ou acurtar a vida útil do compoñente. Overclock' é un anglicismo de uso habitual en informática que literalmente significa 'sobre o reloxo' ' é dicir, aumentar a frecuencia de reloxo da unidade central de procesamento.
Esta práctica está moi estendida entre os usuarios de informática máis esixentes, que tratan de levar ao máximo o rendemento das súas máquinas. Algúns usuarios adoitan comprar compoñentes informáticos de baixo custo, forzándoos posteriormente e alcanzando así o rendemento esperado dos compoñentes de gama máis alta. Por outro lado, os consumidores máis fanáticos poden chegar a adquirir compoñentes de última fornada para forzar o seu funcionamento, e conseguir así probas de rendemento inalcanzables para calquera equipo de consumo. Por este motivo, a maioría dos fabricantes decide non incluír na garantía do seu hardware os danos producidos por facerlles 'overclocking'.
Hoxe en día[cando? ] os fabricantes de hardware venden algúns dos seus produtos desbloqueados para permitir aos usuarios realizar 'overclock' sobre os mesmos; é o caso de, por exemplo, GPU, CPU etc. Desvantaxes
Ao incrementar a velocidade de traballo do reloxo tamén increméntase o consumo de corrente e a calor producida pode afectar a outros compoñentes.
Ovidio Hernández

Ovidio Hernández Gómez, nado na Poza Rica de Hidalgo (Veracruz) o 31 de decembro de 1933 e finado na Cidade de México o 16 de setembro de 1976, foi un músico e cantante mexicano.
Foi primeira voz do trío mexicano Los Panchos entre 1971 a 1976.
Oviraptoridae

Oviraptoridae é unha familia de dinosauros terópodos oviraptorosaurianos, que viviron dende o Cretáceo inferior até o Cretáceo superior (fai aproximadamente 125 e 65 millóns de anos, desde o Aptiano até o Mastrichtiano), no que hoxe é Mongolia e a China. Descrición
Os ovirraptóridos podían chegar a medir até 8 m aínda que a maioría non excedía os 2. Posuían un característico peteiro desdentado e curvado. Algúns membros desta familia, como o ovirráptor ou o citipati, presentan unha crista semellante á do casuario. Debido á súa posición filoxenética, probablemente os ovirraptóridos presentaban plumas. Sistemática
Oviraptoridae defínese como o clado máis inclusivo que contén ao Oviraptor philoceratops (Osborn, 1924) mais non ao Chirostenotes pergracilis (Sternberg, 1940).
Taxonomía
Familia Oviraptoridae
Gigantoraptor
Microvenator
Shixinggia
Subfamilia Oviraptorinae
Oviraptor
Rinchenia
Nemegtomaia
Citipati
Subfamilia Ingeniinae
Heyuannia
"Ingenia"
Conchoraptor
Khaan
Oviraptorinae
Oviraptorinae é unha subfamilia de dinosauros terópodos ovirráptoridos que viviron no Cretáceo superior (fai aproximadamente 84 e 65 millóns de anos, no Campaniano e o Mastrichtiano, no que é hoxe Mongolia e a China.
Oviraptorinae defínese como o clado máis inclusivo que contén ao Oviraptor philoceratops (Osborn, 1924) e a Citipati osmolskae (Clark, Norell, & Barsbold, 2001).
Ingeniinae
Ingeniinae é unha subfamilia de dinosauros terópodos ovirráptoridos que viviron no Cretáceo superior (fai aproximadamente 84 e 65 millóns de anos, no Campaniano e o Mastrichtiano, no que é hoxe Mongolia e a China.
Oviraptorinae defínese como o clado mais inclusivo que contén Ingenia yanshini (Barsbold, 1981) e a Conchoraptor gracilis (Barsbold, 1986).
Ovo (bioloxía)

Nalgúns animais, un ovo é un corpo redondeado, de tamaño e dureza variables, que producen as femias e sustenta e protexe o embrión se o óvulo é fecundado, convértese en cigoto. Os animais ovíparos son aqueles que poñen ovos, con pouco ou ningún desenvolvemento dentro da nai. Esta é a forma de reprodución de moitos peixes, anfibios e réptiles, todas as aves, os mamíferos monotremas e a maioría dos insectos e arácnidos.
Os ovos dos réptiles, aves e monotremas están rodeados por unha casca protectora que pode ser flexible ou non. O ovo do avestruz, de até 1, 5 kg, é a maior célula individual que se coñece, aínda que o xa extinto Aepyornis e algúns dinosauros puñan ovos maiores. Mellisuga helenae produce o menor ovo de ave coñecido: pesa medio gramo. Os ovos dalgúns réptiles e a maioría dos peixes son menores, e os dos insectos e outros invertebrados teñen aínda menos tamaño.
O estudo dos ovos, particularmente dos das aves, chámase ooloxía.
Ovolactovexetarianismo

O ovolactovexetarianismo é unha dieta que exclúe a carne e o peixe. Porén, a diferenza de dietas máis restritivas como o veganismo, inclúe ovos, leite e produtos lácteos (como o queixo e a manteiga) e alimentos vexetais como cereais, legumes, cogomelos, froitas ou verduras.
O ovolactovexetarianismo é a variante do vexetarianismo máis común en Occidente. A maioría da xente que di ser vexetariana segue esta dieta, xa que para moitas persoas o vexetarianismo estrito é demasiado complicado. Isto débese a que a maioría dos produtos de consumo humano diario inclúe leite ou ovo. Con todo, na actualidade hai moitos produtos elaborados só con ingredientes vexetais, polo que seguir esta dieta xa non resulta complicado. Por outra banda, nos eidos da medicina e a nutrición non hai acordo sobre os beneficios dunha alimentación vexetariana en relación coa saúde cardiovascular.
Ovoviviparidade

A ovoviviparidade é un tipo de desenvolvemento embrionario dos animais no que as femias poñen ovos, pero estes permanecen dentro do corpo da nai até a súa eclosión. Esta pode producirse inmediatamente antes do parto, ou inmediatamente despois da posta. O ovoviviparismo ten aspectos en común tanto coa oviparidade como coa viviparidade. Presentan ovoviviparidade ou ovoviviparismo moitos tiburóns e outros peixes, algúns réptiles e diversos animais invertebrados. Os tiburóns e as serpentes son dous grupos nos que se encontran exemplos dos tres modos de desenvolvemento temperán (xestación e nacemento): ovíparo, ovovivíparo e vivíparo.
Dicimos que unha especie é ovovivípara cando presenta ovoviviparidade.
Ovíparo

Dise que é ovíparo (do latín ovum, "ovo", e parire, "parir") un animal cuxa modalidade de reprodución inclúe o depósito de ovos no medio externo onde completa o seu desenvolvemento antes da eclosión.
Son ovíparos a maioría dos insectos e outros invertebrados, os peixes, os anfibios e os réptiles, así como a totalidade das aves. Entre os mamíferos só son ovíparos os monotremas (o ornitorrinco e as equidnas).
Os animais que producen ovos secos que son postos ao aire, como réptiles ou insectos, deposítanos despois de seguir un procedemento de fecundación interna; o ovo, nestes casos, está protexido por unha cuberta ou casca. Os que os poñen na auga (peixes, crustáceos, anfibios, .. .) depositan ovos sen fecundar (óvulos); a fecundación prodúcese cando o macho verte o seu esperma sobre os ovos mentres que a femia os vai depositando (fecundación externa).
Dicimos que unha especie é ovípara cando as súas femias poñen ovos.
Cada especie ovípara de vertebrados terrestres varía en canto á produción de ovos; así, por exemplo, as tartarugas mariñas producen entre 70 e 190 ovos, mentres que as aves poden producir ovos por baixo das dúas ducias.
Denomínase oviparidade á condición de ser ovíparo.
Owen Chamberlain

Owen Chamberlain, nado en San Francisco en 1920 e finado en Berkeley (California) o 28 de febreiro+ de 2006, foi un físico e profesor universitario norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1959, xunto con Emilio Gino Segrè, grazas ao descubrimento do antiprotón, unha das partículas fundamentais. Traxectoria
Naceu o 10 de xullo de 1920 na cidade de San Francisco. Chamberlain estudou física no Dartmouth College onde foi membro da fraternidade Theta Chi, e tamén estudou física na Universidade de California, Berkeley. Estivo na universidade ata que empezou a segunda guerra mundial, uníndose ao Proxecto Manhattan no ano 1942, onde traballará xunto con Emilio Segrè, tanto en Berkeley como en Los Alamos (Novo México). En 1943 casou con Beatrice Babette Copper, con quen terá catro fillos.
En 1946, tras a guerra, Chamberlain continuou co seu doutoramento, traballando na Universidade de Chicago, onde Enrico Fermi faralle de guía e mentor, animándoo a que deixe de banda a física teórica, naqueles momentos máis prestixiosa, e que se entregue á física experimental, para a cal demostraba ter boas calidades. Chamberlain recibirá o seu doutoramento de investigación na Universidade de Chicago no ano 1929.
En 1985 diagnosticóuselle a enfermidade de Parkinson e retirouse do ensino en 1989. Finou por problemas relacionados coa súa enfermidade, á idade de 85 anos.
Investigacións científicas
En 1948, xa acabados os seus traballos experimentais, Chamberlain volveu a Berkeley como membro da facultade ( será profesor de física en 1958), onde Emilio Gino Segrè e outros físicos estaban levando a cabo investigacións sobre o protón. No ano 1955 unha serie de experimentos con protóns condúceos ao descubrimento do antiprotón, a antipartícula do protón, unha partícula exactamente igual ao protón, exceptuando que ten carga negativa no canto de tela positiva. Os traballos posteriores de investigación de Chamberlain inclúen a cámara de proxección temporal, e o seu traballo no acelerador lineal de Stanford (SLAC, Stanford Linear Accelerator Center).
No ano 1959 foi galardoado, xunto con Emilio Gino Segrè, co Premio Nobel de Física polo descubrimento do antiprotón.
Chamberlain foi politicamente activo en temas relacionados coa paz e a xustiza social, e manifestouse en contra da Guerra do Vietnam. Foi membro influente de Scientists for Sakharov, Orlov and Shcharansky, tres físicos da Unión Soviética que foron encarcerados polas súas ideas políticas. Na década dos anos 1980 axudou a crear o movemento para a non proliferación de armas nucleares.
Owen Willans Richardson

Sir Owen Willans Richardson, nado en Dewsbury, Yorkshire o 26 de abril de 1879 e finado en Alton, Hampshire o 15 de febreiro de 1959, foi un físico inglés. Traxectoria
Estudou na Universidade de Cambridge, graduándose no Trinity College en 1900.
Dn 1906 a 1914 foi profesor de física na Universidade de Princeton, regresando a Inglaterra en devandito ano, onde foi catedrático de física na Universidade de Londres entre 1914 e 1924. Foi tamén director do Laboratorio de Física, así como profesor de investigacións en Yarrow para a Royal Society. En 1920 foi galardoado coa medalla Hughes da Royal Society (da que xa era membro), polos seus traballos en termoiónica, base do tubo sen carga.
Estableceu as bases da termoiónica, como resultado das investigacións que realizou sobre a perda de electróns polos corpos quentes no baleiro. Foron tamén importantes as investigacións que realizón nos campos da espectroscopia, a radioloxía e da emisión fotoeléctrica. Unha das súas achegas é a lei de Richardson ou ecuación de Richardson-Dushmann (1901).
Foi galardoado en 1928 co premio Nobel de Física polos seus estudos sobre os fenómenos termoiónicos e especialmente polo descubrimento da lei que leva o seu nome.
Entre os seus escritos figuran The Electron Theory of Matter (1914), The Emission of Electricity from Hot Bodies (1916) e Molecular Hydrogen and Its Spectrum (1934).
OwnCloud

OwnCloud é unha aplicación de software libre do tipo servizo de aloxamento de arquivos, que permite o almacenamento en liña e aplicacións en liña (cloud computing). OwnCloud pode ser instalado dentro dun servidor que dispoña dunha versión recente de PHP (maior ou igual a 5. 3) e soporte de SQLite (base de datos por defecto), MySQL ou PostgreSQL.
O proxecto foi lanzado en xaneiro do 2010 por Frank Karlitschek, un desenvolvedor do proxecto KDE, co obxectivo de dar aos usuarios o control dos seus datos na nube. OwnCloud formou parte da comunidade KDE pero logo independizouse.
O 13 de decembro de 2011 creouse unha entidade comercial fundada baixo o proxecto OwnCloud. Esa sociedade é unha alternativa ás solucións propostas por Dropbox ou Box. net, poñendo moita énfase na flexibilidade e na seguridade. OwnCloud é unha alternativa libre ás solucións privadas presentes no mercado. Deseño
Co fin de que as máquinas de escritorio poidan sincronizar os arquivos co seu servidor OwnCloud, os clientes de escritorio están dispoñibles para PC que funcionen en Windows, macOS, FreeBSD ou Linux. Existen clientes móbiles para iOS, Android e Windows Phone. Tamén se pode acceder aos arquivos e a outros datos (como calendarios, contactos ou favoritos) a través dun navegador web sen necesidade de ningún software adicional. As actualizacións dos arquivos envíanse a todos os ordenadores ou dispositivos móbiles conectados á conta dun usuario.
O servidor OwnCloud está escrito nas linguaxes de script PHP e JavaScript. Para o acceso remoto emprega sable/DAV, unha implementación de código aberto dun servidor WebDAV. OwnCloud está deseñado para traballar con varios sistemas de xestión de bases de datos, entre eles SQLite, MariaDB, MySQL, Oracle Database e PostgreSQL. Funcionalidades
Almacenamiento de arquivos en directorios convencionais a través de WebDAV.
Cifrado dos arquiivos de usuario.
Sincronización dos clientes que executan Windows (Windows XP, Windows Vista, Windows 7, Windows 8/81 e Windows 10), macOS ou Linux.
Calendario (CalDAV).
Horario de tarefas.
Caderno de enderezos (CardDAV).
Streaming de música (Ampache).
Usuario e administración de grupo (a través de OpenID ou LDAP).
Intercambio de contidos a través de grupos ou enderezos URL públicos.
Editor de texto en liña con resaltado de sintaxe e pregado de código.
Marcadores.
Acurtamento de URL.
Galería de fotos.
Visor de vídeo.
PDF Viewer (usando pdf. js)
Visor de arquivos ODF (. odt, .odp, .ods).
Mozilla Sync Hosting. Os usuarios de Mozilla Firefox poden sincronizar historiais, datos dos formulario, marcadores, etc. , e almacenalos no servidor OwnCloud.
RSS/Atom lector de feeds.
Conexión con almacenamentos externos (se se dispón de contas en Dropbox, GoogleDrive ou Amazon S3, pódense montar os almacenamentos na instalación OwnCloud).
Personalizable, podendo instalar engadidos cun so clic.
Inicio de sesión do módulo: admite o rexistro das accións relacionadas con arquivos e rexistros (acceso a que, cando e desde onde; só dispoñible en OwnCloud Buniness, Enterprise ou Education).
Oxfam Intermón

Oxfam Intermón é a ONG española da confederación Oxfam Internacional. Naceu o 11 de agosto de 1956 como Secretariado de Misións e Propaganda da Compañía de Xesús, destinado a axudar nas misións a Bolivia, Paraguai e a India. Con carácter relixioso e asistencialista en principio, durante os anos sesenta dirixiuse mais por apoiar económica e socialmente. Oxfam Intermón foi galardoada como a mellor ONG en axuda humanitaria no ano 2001.
Actualmente e desde hai varias décadas é unha organización totalmente laica e independente traballando activamente para xerar transformacións sociais tanto nos países do Norte como nos do Sur. Actúa nas áreas de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento, Acción Humanitaria e xestión de conflitos, Comercio xusto e Incidencia política e mobilización social, con programas e proxectos a través de modelos que garantan a autosustentabilidade e independencia, a equidade, a sostibilidade e a participación.
Desde 1997 a ONG forma parte da confederación Oxfam Internacional, polo que agora se denomina Oxfam Intermón. Coopera en máis de 500 programas de desenvolvemento en 48 países de África, América e Asia, actúa en emerxencias, fomenta o comercio xusto como ferramenta para promover o desenvolvemento e realiza campañas de sensibilización e mobilización social e incidencia política e institucional tanto no Sur como no Norte. Actuación
A ONG Oxfam Intermón traballa en 48 países de todo o mundo, actuando de forma integral: coopera en programas de desenvolvemento, actúa en situacións de emerxencia, fomenta o comercio xusto e promove campañas de sensibilización e mobilización social. Sempre o fai co obxectivo de xerar cambios duradeiros para que miles de persoas poidan valerse por si mesmas.
Proxectos de desenvolvemento
Os proxectos de desenvolvemento convértense nunha actividade fundamental da ONG para proporcionar ás persoas máis pobres as ferramentas necesarias para que poidan tomar as rendas das súas vidas con autonomía e dignidade.
Acción humanitaria
Asistencia ás poboacións máis vulnerables afectadas por situacións de emerxencia como conflitos armados ou catástrofes. Algunhas das emerxencias máis recentes foron: Furacán Noel en República Dominicana, en novembro de 2007; Furacán Félix en Nicaragua, en agosto de 2007; Terremoto no Perú, en agosto del 2007; Inundacións en Mozambique, en febreiro de 2007; Emerxencia en Líbano, en agosto de 2006, Furacán Stan en Guatemala, outubro de 2005; Tsunami en decembro de 2004; inundacións en Burkina Faso en 2009.
Comercio xusto
Para Oxfam Intermón o comercio xusto é unha forma máis de cooperación: apóiase a produción de comunidades labregas e grupos artesáns facilitándolles o acceso aos mercados. Promoven condicións laborais dignas, igualdade entre homes e mulleres, un salario xusto e o respecto polo medio ambiente.
Oxford English Dictionary

O Oxford English Dictionary (abreviado OED) é un dicionario publicado pola editorial Oxford University Press, considerado o máis erudito e completo dicionario da lingua inglesa, así como o principal punto de referencia para o seu estudo etimolóxico, así como a unha completa e definida explicación da súa sintaxe e a súa gramática. Características
O 30 de novembro de 2005 incluía unhas 301000 entradas principais, a través de 350 millóns de caracteres. Ademais das entradas principais, contén 157000 combinacións e derivados en letra grosa, e 169000 frases e combinacións en letra grosa cursiva, até un total de 616500 expresións. Hai 137000 pronuncias, 249000 etimoloxías, 577000 referencias cruzadas, e 2412400 citas ilustrativas.
A intención da obra é recoller todos os usos e variantes coñecidos de cada palabra en todas as variedades do inglés de todo o mundo, pasadas e presentes, así como as súas etimoloxías, historia, pronuncia, etc. É o punto de partida de moitos estudos sobre a lingua inglesa, e a orde no que se listan alí as distintas grafías das palabras ten moita influencia sobre o inglés escrito de moitos países.
A realización de tal obra débese á tradición enciclopedista do século XIX, que conseguiu axuntar os esforzos de multitude de lectores baixo a coordinación de James Murray, o editor orixinal do dicionario.
Oxford Internet Institute

O Oxford Internet Institute (OII) é un departamento universitario multidisciplinario da Universidade de Oxford dedicado ó estudo da información, da communicación, e da technology, e forma parte da Social Sciences Division desta universidade inglesa. Ten a súa sede en tres sitios de Saint Giles, en Oxford, propiedade do Balliol College. Función
A actividade investigadora realizada céntrase na influencia que Internet ten no ámbito social da vida en liña co propósito de axudar a conformar as políticas, prácticas de Internet no mundo contemporáneo. Dende 2001, o Oxford Internet Institute activou unha das máis prestixiosas "Escolas de Doutoramento de Verán" no campo da investigación en Internet e da empresa. Ademais de ser o membro inglés do World Internet Project, tamén leva a cabo anualmente a Oxford Internet Survey. Coa súa publicación, ofrécese información sobre o desenvolvemento do uso de Internet no Reino Unido, pero tamén novas interesantes sobre o impacto da rede no resto do mundo. Os investigadores do Instituto informaron de que no 2013 as entradas de Wikipedia máis controvertidas en Francia foron a de Ségolène Royal e a de UFO ("ovni"). Historia
O Oxford Internet Institute foi fundado por Derek Wyatt e Andrew Graham, Master do Balliol College, e abriu en 2001 cun financiamento inicial de 10 millóns de libras esterlinas providas pola Fundación Shirley e 5 millóns de financiamento público do Higher Education Council of England. O primeiro director do departamento foi o profesor William Dutton. O actual [cando? ] director é o profesor Philip N. Howard.
Oxfordiano

O Oxfordiano é unha división da escala temporal xeolóxica, a primeira idade ou piso do Xurásico Superior, terceira época do período Xurásico. Esta etapa esténdese de 161, 2 até 155, 7 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Oxfordiano sucede ao Caloviano do Xurásico medio e precede ao Kimmeridxiano.
As margas negras de Oxford conforman o estrato tipo.
Oxiuríase

A oxiuríase ou enterobíase é unha parasitose intestinal producida por un verme nematodo, Enterobius vermicularis, da orde Rhabditida. É unha enfermidade practicamente universal que afecta exclusivamente ó home, de tódolos grupos socioeconómicos, aínda que resulta moito máis frecuente en zonas de clima temperado e de condicións hixiénicas deficientes. Afecta principalmente meniños e rapaces.
En Europa, África e Asia existe outra especie, E. gregorii, cuxa morfoloxía, ciclo e clínica son idénticos ós da especie tipo. Etioloxía
O parasito causante da enfermidade é o Enterobius vermicularis (antes, Oxyuris vermicularis), un verme redondo, filiforme e de pequeno tamaño: 2–5 mm os machos e 8–13 mm as femias, que se localiza no intestino groso, aínda que por veces pode ascender ó intestino delgado. Ciclo biolóxico
A femia desprázase á rexión anal para deposita-los seus ovos nos pregos anais, momento no que o enfermo sente un intenso proído. Ó rañarse pode reter ovos na pel da man e baixo as uñas e posibilitar así unha autoinfestación ó levarse as mans á boca ou tocar alimentos. Tamén é posible o contaxio a outras persoas ó manipular roupa interior ou a roupa de cama contaminadas, e mesmo unha infestación ambiental xa que os ovos poden contaminar outras superficies (cortinas, alfombras) e, ocasionalmente, quedar en suspensión no aire e seren inhalados. Os ovos son infecciosos ó cabo dunhas 4-6 horas en condicións óptimas.
Trala inxestión, os ovos eclosionan no intestino e as larvas mudan ó estado adulto, para fixarse no colon, onde se reproducen. O período de tempo necesario para pecha-lo ciclo (desde a inxestión dos ovos ata que a femia adulta comeza a poñer ovos) é de ó redor dun mes, e a vida dos adultos é duns dous meses.
É posible a migración de larvas desde o ano cara ao recto, pero descoñécese a importancia desta forma de retroinfestación. Cadro clínico
Trátase dunha enfermidade leve caracterizada polo intenso proído na rexión anal ou perineal, xeralmente nocturno. Adoita acompañarse de sono intranquilo que pode complicarse con pesadelos e somnambulismo; tamén pode aparecer insomnio. Segundo a intensidade do rañado poden provocarse erosións superficiais con infeccións bacterianas secundarias.
Nas meniñas é posible que as larvas penetren na vaxina ou na uretra, provocando irritación e proído vaxinal, fluxos ou dor ó ouriñar. Tratamento e prevención
Os tratamentos antiparasitarios habituais son eficaces pero, como só matan os vermes, non os ovos, cómpre un segundo tratamento ó cabo de dúas semanas. É necesario completalos coa adopción de medidas hixiénicas que corten a posible reinfestación: lavado coidadoso da zona anal e perineo nada máis despertarse, lavado con auga moi quente da roupa interior e da roupa de cama, lavado das mans despois de manexar roupa posiblemente contaminada e mante-las uñas curtas e limpas.
Os tratamentos populares utilizados contra esta parasitose son os mesmos cós que se usan para outras lombrigas.