proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
John Sigismund Tanner

John Sigismund Tanner nado en 1705 en Saxonia-Coburgo e finado o 14 de marzo de 1775 en Londres, foi un medallista e gravador de moeda británico que ocupou o posto de gravador xefe da Royal Mint durante os reinados de Xurxo II e Xurxo III. Traxectoria
Chamado orixinariamente Johann Sigismund, Tanner era orixinario do Ducado de Saxonia-Coburgo, onde na súa xuventude practicou a talladura e o gravado de obxectos como caixas de rapé, seguros de armas de fogo etc. Chegou a Inglaterra en 1728 e alí gravou as súas primeiras medallas, entre as que destacan a dedicada a Xurxo II e a familia real (1732) e a da Lotaría de Jenergan (1736).
Ao pouco tempo da súa chegada a Londres e por mediación do político John Conduit —daquela Master of the Mint—, acadou axiña un emprego como gravador na Casa da Moeda de Londres (Royal Mint), onde se encargou do deseño e o gravado de varias series de moedas, como axudante de John Croker. Logo da morte deste en 1741, foi nomeado o seu sucesor no posto de gravador xefe da Casa da Moeda de Londres, que ocupou o resto da súa vida. Entre as moedas obra de Tanner destacan as cuñaxes de ouro de 1739, as de cobre de 1740 e algunhas das de prata de 1743, a nome de Xurxo II. No entanto, a nome de Xurxo III limitouse a gravar algunhas probas, aínda que os cuños das moedas circulantes foron xa obra do seu axudante, Ricard Yeo, dado que os problemas de visión de Tanner o imposibilitaron para se ocupar persoalmente destes mesteres.
Tanner morreu na súa residencia de David Street, en Londres, o 14 de marzo de 1775.
John Soane

John Soane (10 de setembro de 1753 — 20 de xaneiro de 1837), foi un importante arquitecto inglés do último terzo do s. XVIII e principios do s. XIX.
Pertencía ao movemento arquitectónico chamado "clasicismo romántico" inglés, unha variante dentro do Neoclasicismo.
Era un arquitecto con certa visión utópica.
Levaba sempre consigo ao pintor Gandy, que retrataba e esaxeraba os seus proxectos. Debuxáballe incluso algúns edificios en ruínas. (moi típico dos románticos). Obras principais
Banco de Inglaterra (1777), neoclásico, é o seu máis famoso traballo, ten unha idea de estrutura de cúpula abovedada, semellante a que tiña Piranesi. Grecas na bóveda, cariátides na lanterna son outros dos seus detalles.
Ten certa idea de planta libre, xa que se interconexionan espazos. Casa Soane en Lincoln's Inn Fields, (1811) mercou unha parte e logo foi estendéndoa, foi facéndoa por partes. Modifica a fachada con arcos e revestimento pétreo.
É extremadamente sinxelo, ata un extremo revolucionario. A súa composición baséase en edificios, espazos pequenos no interior doutros máis grandes; espazos diáfanos e transitorios. Para ilumina-las zonas interiores utiliza lucernarios, diversos e con vidro de cores.
Algúns espazos eran moi estreitos e era nestes nos que colocaba as súas coleccións. Dunha forma moi romántica, mesturou todos os estilos, na súa colección e na súa arquitectura. Creou grandes espazos en altura, chegando incluso a tripla altura, onde colocaba as coleccións.
No seu "Breackfast room", colocou espellos para face-los espazos máis grandes.
Hoxe en día é un museo, e xa el o ideara para tal, coma "casa-museo". Dullwich Picture Gallery (1812), é unha galería de pintura.
Chama a atención po-las referencias arqueolóxicas que emprega. Decoracións funerarias, ataúdes na fachada. ..
Isto recorda de novo a Piranesi.
Composición de Floreiros, e elementos xeométricos moi elementais.
Outras obras relevantes foron: Aynhoe Park, Aynhoe, Banbury, Oxfordshire
Chillington Hall
Moggerhanger Park, Moggerhanger, Bedfordshire
Piercefield House
Pitzhanger Manor
The Royal Hospital, Chelsea
St John's Bethnal Green
Trinity Church Marylebone
Tyringham Hall, Newport Pagnell, Buckinghamshire
St. Peter's Church, Walworth
South Hill Park
Wimpole Hall, Arrington, Royston, Cambridgeshire
Wokefield Park
John Stewart Bell

John S. Bell nado o 28 de xullo de 1928 en Belfast e finado o 1 de outubro de 1990, foi un físico coñecido por formular o teorema de Bell. Traxectoria
Xuventude
Bell naceu en Belfast, capital de Irlanda do Norte. Licenciouse en física experimental na Queen's University da mesma cidade en 1948. Obtivo o seu doutoramento en Birmingham, Inglaterra, como especialista en física nuclear e teoría cuántica de campos. A súa carreira comezou na Axencia Británica de Enerxía Atómica, en Malvern (parroquia civil), Gran Bretaña, e no Laboratorio Harwell. Despois de varios anos, trasladouse ao CERN. Traballou case exclusivamente en física teórica de partículas e deseño de aceleradores, pero a súa afección eran os fundamentos da teoría cuántica.
A desigualdade de Bell
En 1964, escribiu un texto (ref. 1 p. 14) titulado On the Einstein-Podoslky-Rosen paradox (Sobre o paradoxo de Einstein-Podoslky- Rosen ). Neste traballo, mostrou algunhas características particulares do paradoxo EPR, derivando así da desigualdade de Bell, que se aplica en mecánica cuántica para cuantificar matematicamente as implicacións que se plantexan teoricamente no paradoxo EPR e así permitir a súa demostración experimental. O teorema de Bell destaca o principio das causas locais (principio que postula que o que acontece nunha rexión do espazo non depende de variables controladas por un experimentador noutra rexión distante), e parece implicar que o noso universo é "non local", que non ten partes separadas (salvo pola nosa percepción) e que hai algunhas variables "non locais" descoñecidas.
O seu teorema demostrou que o principio das causas locais é incompatible coas predicións estatísticas da teoría cuántica.
Morte
John S. Bell morreu inesperadamente en 1990 dunha hemorraxia cerebral. Os seus restos foron incinerados. A urna que contiña as súas cinzas foi enterrada no Columbarium do Cimetière de Saint-Georges en Xenebra.
John Stuart Mill

John Stuart Mill, nado en Londres o 20 de maio de 1806 e finado en Aviñón o 8 de maio de 1873, foi un filósofo, economista e político inglés, un dos pensadores liberais máis influentes do século XIX. Harriet Taylor Mill é posíbel coautora de parte da súa obra. Traxectoria
Fillo do filósofo e historiador escocés James Mill, de tendencia liberal radical, recibiu unha educación rigorosa, estudou grego aos tres anos e despois latín, filosofía, álxebra e lóxica. O seu pai pretendía que o neno puidese liderar a causa do utilitarismo no futuro. Entre 1820 e 1821 viviu en Francia con Samuel Bentham e á volta a Inglaterra ingresou na East India Company. En 1823 fundou con Jeremy Bentham a revista Westminster Review para a difusión do pensamento democrático radical.
Moi influído polo pensamento de Auguste Comte e Alexis de Tocqueville, o seu primeiro libro importante foi A System of Logic (1843), ao que seguiu ao ano seguinte os Essays on Some Unsettled Questions of Political Economy. En 1848 publicou Principles of Political Economy. On Liberty publicouna en 1859 como unha resposta a De la démocratie en Amérique de Tocqueville, sostén que o individuo é libre por natureza e que os dereitos existen só para asegurar a liberdade. En 1869 publicou The Subjection of Women, que marca o comezo do feminismo liberal. Filosofía
O utilitarismo, defendido por Mill, baséase en que aquilo que resulta útil e práctico para acadar a felicidade é bo. Segundo o filósofo, dado que as persoas desexan a felicidade, deben asegurarse todos os medios que lles axuden a cumprir este obxectivo. Por felicidade, Mill entende, ao igual que os epicúreos, o pracer, entendido fundamentalmente como a ausencia de dor.
É importante subliñar que tal idea da felicidade non ten connotacións egoístas, senón altruístas, é dicir, o ben dos demais é tan importante ou máis que o ben propio. Por iso mesmo, o que Stuart Mill pretende co seu utilitarismo é buscar un modelo de felicidade válido para o maior número posíbel de persoas. É por iso que o seu pensamento afonda na relación existente entre ética, política e economía. O filósofo inglés pensa que para que todo o mundo teña acceso á felicidade é básico mellorar as súas condicións sociais debidas (sanidade, educación, cultura, liberdade etc). No caso de que a felicidade individual entre en contradición coa felicidade do colectivo, Mill recomenda a renuncia e o sacrificio do ben individual en favor do ben xeral.
É un dos primeiros autores que defende a idea de "estado de benestar", é dicir, a idea de que a función principal do estado e da política é, e debe ser, procurar garantir as mellores condicións de vida posíbeis para os seus cidadáns. Ademais, Mill foi o primeiro que defendeu na cámara dos comúns ideas coma o sufraxio universal, a igualdade de dereitos da muller, e máis a axuda estatal para o desempregados.
John Venn

John Venn, nado en Drypool o 4 de agosto de 1834 e finado en Cambridge o 4 de abril de 1923, foi un matemático británico. Traxectoria
Destacou polas súas investigacións na lóxica indutiva. É especialmente coñecido polo seu método de representación gráfica de proposicións (segundo a súa cualidade e cantidade) e siloxismos. Os diagramas de Venn permiten, ademais, unha comprobación da veracidade ou falsidade dun siloxismo. Posteriormente foron empregados para mostrar visualmente as operacións máis elementais da teoría de conxuntos.
Entre as súas obras destacan Symbolic Logic (1881), The Logic of Chance (1866) e The Principles of Empirical Logic (1889).
John Wilkinson Taylor

John Wilkinson Taylor, nado en Covington, Kentucky, o 2 de setembro de 1906 e finado en Denver, Colorado, o 11 de decembro de 2001, foi un educador estadounidense. Foi presidente da Universidade de Louisville de 1947 a 1949. Foi director xeral da Unesco entre 1952 e 1953.
John William Strutt

John William Strutt, terceiro Barón de Rayleigh, nado en Langford Grove, Essex, o 12 de novembro de 1842 e finado en Witham, Essex, o 30 de xuño de 1919, foi un físico e profesor universitario británico galardoado co Premio Nobel de Física en 1904. Traxectoria
En 1873, á morte do seu pai, John James Strutt, herdou o título de barón. Nos primeiros anos da súa vida sufriu fraxilidade física e mala saúde. Estudou matemáticas no Trinity College da Universidade de Cambridge en 1861, graduándose en 1865. Comezou a traballar en 1879 como profesor de física experimental na devandita universidade e como director do Laboratorio Cavendish de física experimental (1879-1884).
En 1887 trasladouse a Londres, onde foi profesor de filosofía natural da Real Institución ata 1905. Foi tamén secretario da Real Sociedade de Londres (1887-1896) e presidente da mesma (1905-1908). Desde 1892 ata 1901 actuou como gobernador do condado de Essex por expreso desexo do rei e foi chanceler da Universidade de Cambridge desde 1908 ata 1919. Investigacións científicas
As primeiras investigacións de Rayleigh recóllense na súa obra The Theory of Sound (2 vols. , 1877-78), na que se describe un novo procedemento para medir as vibracións acústicas. No campo da óptica realizou unha serie de traballos sobre a polarización da luz, contribuíu á teoría da radiación do corpo negro e logrou dar unha explicación da cor azul do ceo. Ademais foi o responsable da determinación de unidades eléctricas de medida e realizou traballos sobre a luz, a cor, a electricidade, a dinámica da resonancia, as vibracións de gases e sólidos elásticos.
Tamén fixo estudos acerca da capilaridade e do electromagnetismo e achegou ideas á teoría da formación e estabilidade das veas líquidas. Pero probablemente o seu labor científico máis importante consistiu na coidadosa determinación das densidades dos gases atmosféricos. Buscando unha explicación á diferenza de densidades do nitróxeno do aire e do obtido a partir do nitrato amónico, descubriu, en colaboración con Sir William Ramsay, o elemento argon (1894).
Ingresou na Orde do Mérito con motivo da coroación de Eduardo VII e en 1904 foi galardoado co Premio Nobel de Física polas súas investigacións sobre a densidade dun bo número de gases así como polo descubrimento do argon. Recoñecementos
Na súa honra denominouse o "cráter Rayleigh" da Lúa e o "cráter Rayleigh" de Marte.
John van de Ruit

John Howard van de Ruit, nado en Durban o 20 de abril de 1975, é un escritor e actor surafricano coñecido pola súa colaboración no espectáculo satírico Green Mamba con Ben Voss. Estudou arte dramática na Universidade de Natal. Obra
Spud (Penguin Books, 2005) ISBN 978-0-14-302484-2. Filme de 2010 de Ross Garland.
Spud - The Madness Continues. .. (Penguin Books, 2007) ISBN 9780143538363
Spud - Learning to Fly (Penguin Books, 2009) ISBN 9780143539520
Spud: Exit, Pursued by a Bear Penguin Books, 2012) ISBN 9780143530244
John von Neumann

John von Neumann, ou polo seu nome orixinal húngaro Margittai Neumann János Lajos, nado en Budapest o 28 de decembro de 1903 e finado en Washington, D. C. o 8 de febreiro de 1957, foi un científico, físico e matemático húngaro. Está considerado un dos máis importantes científicos do século XX. Traxectoria
Xa desde ben pequeno mostrou xenio e boa memoria, realizando complicadas operacións matemáticas ou podendo incluso memorizar páxinas completas da guía telefónica. Sen ir moito a clase, obtivo brillantes cualificacións en matemáticas na Universidade de Budapest. De 1921 a 1923 estudou química en Berlín e, despois, graduouse en enxeñaría química en Zürich. Doutorouse en Matemáticas aos vinte e tres anos e con vinte e cinco xa era considerado un xenio para a comunidade de matemáticos. En 1933 xunto a Alexander, Veblen, Einstein, Morse e Weyl converteuse nun dos grandes seis primeiros profesores de matemáticas do Instituto para o Estudo Adiantado de Princeton (USA) onde estivo o resto da súa vida. Durante a segunda guerra mundial foi conselleiro das Forzas Armadas dos Estados Unidos, formou parte do Proxecto Manhattan e contribuíu á fabricación da bomba de hidróxeno.
Xunto a Oskar Morgenstern, en 1944 publicou Theory of Games and Economic Behavior, que revolucionou a área da economía, introducindo novos métodos matemáticos para a análise de problemas económicos, en concreto aplicou a teoría de xogos de suma cero. Foi un dos iniciadores das ciencias da computación, e precursor do primeiro computador, para os que definiu o bit -contracción de "binary digit"- como unidade de memoria, o seu último libro dedicouno a este campo The Compute and the Brain do 1958. Obras principais
Mathematical Foundations of Quantum Mechanics, 1932.
Theory of Games and Economic Behavior, 1944.
The Compute and the Brain, 1958.
Johnny Burnette

John Joseph "Johnny" Burnette (25 de marzo, 1934 – 14 de agosto, 1964), un dos pioneiros do rockabilly. Xunto co seu irmán máis vello, Dorsey Burnette e Paul Burlison, foi membro de The Rock and Roll Trio a comezos dos 50, posteriormente en solitario seguiu unha liña badalista con éxitos como "Dreamin'" e "You're Sixteen". Morreu moi novo ó envorcar a súa embarcación cando pescaba.
Johnny English

Johnny English é un filme de 2003 dirixido por Peter Howitt e escrito por Neal Purvis, Robert Wade e William Davies. Producido por StudioCanal e Working Title Films, o filme céntrase nun axente zoupón do MI7 nunha misión para atopar os ladróns das xoias da coroa británica e recuperalas deles. Protagonizada por Rowan Atkinson no papel principal xunto con Natalie Imbruglia, Ben Miller e John Malkovich, é a primeira entrega da serie de filmes Johnny English e serve como parodia e homenaxe ao xénero de espías, principalmente á serie de películas de James Bond, así como ao personaxe de Mr. Bean interpretado por Atkinson. O personaxe tamén está relacionado co zoupón personaxe de espía interpretado por Atkinson nunha serie de anuncios no Reino Unido para Barclaycard na década de 1990.
Estreouse en galego o 15 de agosto de 2025 a través da TVG. Personaxes
Rowan Atkinson como Johnny English
Natalie Imbruglia como Lorna Campbell
Ben Miller como Angus Bough
John Malkovich como Pascal Sauvage
Oliver Ford Davies como arcebispo de Canterbury
Tim Pigott-Smith como Pegasus
Kevin McNally como Primeiro Ministro do Reino Unido
Douglas McFerran como Klaus Vendetta
Steve Nicolson como Dieter Klein
Tasha de Vasconcelos como muller exótica
Greg Wise como Axente One
Terence Harvey como oficial do funeral
Nina Young como secretaria de Pegasus
Johnny Mnemonic

Johnny Mnemonic é un filme dirixido por Robert Longo que se estreou en 1995. Sinopse
No ano 2021, Johnny é un traficante de datos que ten un implante que lle permite almacenar de forma segura os datos demasiado sensíbeis para redes de computadoras regulares. O seu cerebro pode levar case 80 xigabites de datos, ou 160 xigabites de empregarse un dobrador. Johnny utiliza este implante para actuar como mensaxeiro entre as partes contratantes. Nun traballo que acepta, o paquete que leva non só excede os límites de seguridade do implante (morrerá se non quita os datos do cerebro a tempo), senón que tamén contén a información máis importante e valiosa do planeta. Johnny deberá extraer os datos e evitar ós asasinos enviados pola compañía da que procede a información. Personaxes
Keanu Reeves como Johnny Mnemonic
Dina Meyer como Jane
Ice-T como J-Bone
Takeshi como Takahashi
Denis Akiyama como Shinji
Dolph Lundgren como Karl Honig
Henry Rollins como Spider
Barbara Sukowa como Anna Kalmann
Udo Kier como Ralfi
Tracy Tweed como Pretty
Falconer Abraham como Yomamma
Don Francks como Hooky
Diego Chambers como Henson
Sherry Miller como Secrataria de Takahashi
Arthur Eng como Viet
Johnny colleu o seu fusil

Johnny colleu o seu fusil (en inglés: Johnny Got His Gun) é un filme estadounidense antibélico escrito e dirixido por Dalton Trumbo e protagonizado por Timothy Bottoms, Kathy Fields, Marsha Hunt, Jason Robards, Donald Sutherland e Diane Varsi. Baséase na novela homónima de Trumbo.
Aínda que tivo certo éxito no tempo da súa estrea, foi esquecido pouco despois polo gran público. A pesar de que se coñece que Jimmy Carter esixiu aos membros do seu goberno que visen o filme pouco despois da súa elección como gobernador de Xeorxia en 1971, o filme fíxose máis popular cando foi incluído no vídeo da canción "One", de Metallica, que acabou por converter Johnny colleu o seu fusil nun filme de culto. Os membros de Metallica compraron os dereitos do filme para poder seguir mostrando o videoclip sen pagar royalties adicionais.
Foi emitido na TVG o 24 de marzo de 2018. Argumento
Joe Bonham (Timothy Bottoms), un soldado estadounidense novo ferido por un proxectil durante a primeira guerra mundial, xace na cama dun hospital. É un amputado cuádruplo que tamén perdeu os seus ollos, orellas, boca e nariz. Permanece consciente e capaz de razoar, mais as súas feridas fano prisioneiro no seu propio corpo. Mentres deriva entre a realidade e a fantasía, lembra a súa vida pasada coa súa familia e a súa moza (Kathy Fields). Tamén establece un vínculo cunha enfermeira nova (Diane Varsi) que nota a súa situación.
Joe intenta comunicarse cos méditos mediante o código Morse movendo a súa cabeza dicindo "help" ("axuda"). Desexa que o exército dos Estados Unidos o coloque nun cadaleito de cristal nun espectáculo de monstros (freak show) para mostrar os horrores da guerra. Cando se lle di que o seu desexo é imposible, responde pedindo a eutanasia, repetindo "kill me" ("mátenme").
Finalmente dáse de conta de que o exército non pode levar a cabo o seu desexo e que o deixará no estado de morte vivente. A súa enfermeira intenta practicarlle a eutanasia atoando o seu tubo respiratorio, pero o supervisor páraa antes de que Joe faleza. Joe entende que nunca sairá da súa trampa e déixano só repetindo "SOS Help me" ("SOS, axúdenme"). Elenco
Timothy Bottoms como Joe Bonham
Kathy Fields como Kareen
Marsha Hunt como a nai de Joe
Jason Robards como o pai de Joe
Donald Sutherland como Cristo
David Soul como soldado
Anthony Geary como soldado
Charles McGraw como Mike Burkeman
Sandy Brown Wyeth como Lucky
Don 'Red' Barry como Jody Simmons (acreditado como Donald Barry)
Diane Varsi como enfermeira #4 Produción
O filme distingue entre a realidade de Joe e a fantasía con branco e negro para o hospital e cor para os seus soños e lembranzas. Os seus soños están inducidos polas drogas, como cando fala co seu pai morto e Xesús Cristo, coa cor saturada. Os seus recordos son nunha cor máis clara, como na viaxe de pesca e a súa última noite con Kareen. As feridas de Joe nunca se ven nas escenas do hospital: a súa cara está cuberta cunha máscara e o seu corpo por sabas.
Johns Hopkins University Press

A Johns Hopkins University Press, tamén coñecida como JHU Press ou JHUP, é a división editorial da Universidade Johns Hopkins. Foi fundada en 1878 e é a editorial universitaria de funcionamento continuo máis antiga dos Estados Unidos.
Publica libros, revistas e bases de datos electrónicas. Tendo en conta todos os recursos publicados é unha das editoriais universitarias máis grandes dos Estados Unidos.
A súa sede está na zona de Charles Village, en Baltimore, Maryland. Historia
Daniel Coit Gilman, o primeiro presidente da Universidade Johns Hopkins, inaugurou a editorial en 1878, que comezou a funcionar como a axencia de publicacións da universidade. As súas actividades na prensa científica comezaron co lanzamento do American Journal of Mathematics no seu primeiro ano, e do American Chemical Journal no segundo. A axencia publicou o seu primeiro libro en 1881, Sidney Lanier: A Memorial Tribute, en honor ao poeta que foi un dos primeiros escritores residentes da universidade. En 1891, a axencia converteuse na Johns Hopkins Press e, desde 1972, coñécese como a Johns Hopkins University Press.
Despois de varios movementos dentro e fóra do Campus Homewood, o principal centro académico e administrativo da universidade, a editorial adquiriu unha sede permanente en 1993, nunha antiga igrexa reformada situada no barrio de Charles Village en Baltimore. A estrutura de granito e ladrillo, construída en 1897, era a igrexa católica dos santos Filipe e Santiago, e agora alberga nos seus cinco andares as oficinas da editorial. Nos seus máis de cen anos de publicacións académicas, a editorial tivo unicamente seis directores: Nicolás Murray (1878-1908), Christian W. Dittus (1908-1948), Harold E. Ingle (1948-1974), Jack G. Goellner (1974-1996), Willis G. Regier (1996-1998), James D. Jordan (1998-2003) e Kathleen Keane (2003– ). Publicacións e divisións
Johns Hopkins University Press books (libros)
Johns Hopkins University Press academic journals (revistas científicas)
A JHU Press publica 65 revistas científicas e máis de 200 novos libros cada ano. Desde 1993 promove o proxecto MUSE, un provedor en liña de máis de 550 revistas académicas e máis de 20. 000 libros electrónicos.
A editorial ten tres divisións: Libros: adquisicións, edición de manuscritos, deseño e produción, mercadotecnia.
Revistas e publicacións electrónicas, que inclúe o Proxecto MUSE.
Servizo Hopkins de execución (Hopkins Fulfillment Services, HFS): ordes de pedidos, sistemas de información e centro de distribución.
Joker (filme de 2019)

Joker é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Todd Phillips, quen tamén escribiu o guión xunto a Scott Silver. O filme, baseado nos personaxes de DC Comics, está protagonizado por Joaquin Phoenix como o Joker. Unha historia orixinal ambientada en 1981, o filme conta a historia de Arthur Fleck, un comediante fracasado que empeza unha vida de crime e caos en Gotham City. Robert De Niro, Zazie Beetz, Frances Conroy, Brett Cullen, Glenn Fleshler, Bill Camp, Shea Whigham e Marc Maron interpretan os papeis secundarios. Joker foi producido por Warner Bros. Pictures, DC Films e Joint Effort en asociación con Bron Creative e Village Roadshow Pictures, sendo distribuído por Warner Bros.
Phillips concibiu Joker en 2016 e escribiu o guión xunto con Silver ó longo de 2017. Os dous estiveron inspirados polos estudos do personaxe da década de 1970 e os filmes de Martin Scorsese, que foi incluído inicialmente no proxecto como un produtor. A novela gráfica Batman: The Killing Joke (1988) foi a principal base da premisa, pero por outra banda Phillips e Silver non se centraron en ningún volume de banda deseñada en específico na busca de inspiración. Phoenix sumouse ó proxecto en febreiro de 2018 e foi escollido como protagonista en xullo, mentres que a maioría do resto do elenco incorporouse en agosto. A fotografía principal fíxose nas cidades de Nova York, Jersey City, e Newark, entre setembro e decembro de 2018. É o quinto filme de acción baseado no universo de Batman en recibir unha clasificación de +18 pola Motion Picture Association of America, por mor do seu contido violento e perturbador.
Joker estreouse na 76ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia o 31 de agosto de 2019, onde gañou o León de Ouro, e estreouse nos Estados Unidos o 4 de outubro de 2019. O filme polarizou a crítica; mentres que a interpretación de Phoenix foi amplamente eloxiada, o seu ton escuro, a representacións das doenzas mentais e a violencia dividiron as opinións. Joker tamén xerou preocupación por posibles imitadores na vida real nos Estados Unidos, e o cinema onde ocorreu o masacre de Aurora de 2012 nunha proxección de O cabaleiro escuro rexeitou estreala. O filme recadou máis de 606 millóns de dólares en todo o mundo, converténdose no décimo filme con maior recadación de 2019 e marcando récords dunha estrea no mes de outubro. Personaxes
Joaquin Phoenix como Arthur Fleck / Joker
Robert De Niro como Murray Franklin
Zazie Beetz como Sophie Dumond
Frances Conroy como Penny Fleck
Brett Cullen como Thomas Wayne
Jolly Roger

Jolly Roger é o nome dado a calquera das diferentes bandeiras que se izaban para identificar tripulación dun barco pirata. A máis comunmente identificada como a Jolly Roger é a da caveira e os ósos, un pavillón composto por un cranio humano enriba dun par de ósos cruzados en forma de "x" sobre un campo negro. Este deseño foi utilizado por diversos piratas, incluídos os Capitáns Edward England e John Taylor. Algunhas bandeiras Jolly Roger tamén incluían un reloxo de area, un símbolo común de representación da morte durante os séculos XVII e XVIII en Europa.
A pesar da súa preeminencia na cultura popular, as bandeiras máis comúns utilizadas polos piratas durante os séculos XVII e XVIII consistían tan só nun pano negro. Historicamente, a bandeira foi izada polos piratas para amedrentar ás súas vítimas para se entregar sen loita, xa que transmitía a mensaxe de eran bandidos que non se consideraban vinculados ás regras usuais de inclusión e podían, polo tanto, abater aos derrotados. A mesma mensaxe foi transmitida, ás veces, cunha bandeira vermella. Uso
A primeira vista, pode parecer unha mala idea advertir das intencións izando a Jolly Roger. Con todo, isto pode ser visto como unha forma de guerra psicolóxica. O interese principal dun pirata é capturar o barco obxectivo intacto, xunto con calquera carga que puidese conter. Cunha reputación o suficientemente sanguinaria, un pirata que lanzase ao vento a Jolly Roger podería intimidar a tripulación inimiga e obrigala a renderse sen disparar nin un só canón. Tipicamente, se un barco decidía resistirse, a Jolly Roger era recollida e alzábase a bandeira vermella, indicando que os piratas ían tomar o barco pola forza e sen mostrar ningunha compaixón. Esperábase en moitas tripulacións que este curso da acción podería axudar a estender a idea de que resistirse era unha mala idea para o barco.
Izar a Jolly Roger demasiado pronto como única bandeira tiña tamén as súas desvantaxes. O barco inimigo podería ter suficiente tempo para escapar. Ademais, as naves de guerra estaban a miúdo baixo ordes de disparar a calquera barco que mostrase esta bandeira. Galería de Jolly Roger
Na seguinte galería amósanse diferentes deseños da Jolly Roger, figurando ao pé o nome do pirata que a utilizaba.
Jonathan Davis

Jonathan Houseman Davis, nado o 18 de xaneiro de 1971 en Bakersfield (California), é o vocalista da banda estadounidense Korn, considerada unha pioneira do xénero nu metal. A personalidade distintiva de Davis e a música de Korn influíron nunha xeración de músicos e intérpretes que viñeron despois deles.
Davis cofundou Korn en Bakersfield en 1993 tras a disolución de dúas bandas previas, Sexart e L. A. P. D. Liderara Sexart durante os seus anos como asistente de forense e rapidamente gañou notoriedade polas súas intensas e poderosas actuacións en directo con Korn.
Ademais de ser o vocalista do grupo tamén toca a batería e a gaita. Foi o último membro en unirse á banda. Nos comezos da mesma adoitaba levar roupa da marca Adidas nos concertos e primeiros videoclips, chegando a ser unha especie de "marca" do grupo e dos seus fans.
Jonathan Dunne

Jonathan Dunne, nado en Kingston upon Thames en 1968, é un filólogo inglés ligado á cultura galega, da cal é tradutor. Traxectoria
Estudou Filoloxía Clásica na Universidade de Oxford. Publicou un total de once traducións de libros escritos en linguas búlgara, catalá, galega e castelá.
É o tradutor de Manuel Rivas ao inglés, con Random House Mondadori no Reino Unido e Overlook Press nos Estados Unidos. Así mesmo, é o tradutor de Carme Riera ou Enrique Vila-Matas.
Dirixe a editorial Small Stations Press.
Jonathan Ive

Sir Jonathan Paul "Jony" Ive, nado o 27 de febreiro de 1967 en Chingford, Londres, é un deseñador industrial inglés que é Xefe de Deseño (CDO) de Apple Inc. El supervisa o Grupo de Deseño Industrial de Apple e lidera os equipos de Software da compañía. Ive é o deseñador de moitos dos produtos de Apple, incluíndo o MacBook Pro, iMac, MacBook Air, Mac mini, iPod, iPod Touch, iPhone, iPad, iPad Mini, Apple Watch e iOS.
Jonathan Swift

Jonathan Swift, nado en Dublín o 30 de novembro de 1667 e finado na mesma cidade o 19 de outubro de 1745, foi un escritor satírico irlandés en lingua inglesa.
A súa obra principal é As viaxes de Gulliver, que constitúe unha das críticas máis amargas que se escribiron contra a sociedade e a condición humana. Obras
A Tale of a Tub
Drapier's Letters
As viaxes de Gulliver
A Modest Proposal
The Art of Political Lying
Jonathan Wells

John Corrigan "Jonathan" Wells, nado en Nova York o 19 de setembro de 1942 e finado o 19 de setembro de 2024, foi un biólogo molecular norteamericano, autor e partidario do principio pseudocientífico do deseño intelixente. Traxectoria
Wells uniuse á Igrexa da Unificación en 1974, e seguidamente deixou escrito que as ensinanzas do fundador desa igrexa Sun Myung Moon, xunto cos seus propios estudos no Seminario Teolóxico da Unificación e as súas predicacións o convenceron de que tiña que dedicar a súa vida a "destruír o darwinismo". O termo darwinismo é a miúdo utilizado polos partidarios do deseño intelixente para referirse ao consenso científico actual sobre a evolución. Obtivo un PhD en estudos relixiosos na Universidade Yale en 1986, e chegou a ser Director da organización de divulgación interrrelixiosa da Igrexa da Unificación na cidade de Nova York. En 1989, estudou na Universidade de California, Berkeley, onde obtivo un PhD en bioloxía molecular e celular en 1994. Fíxose membro de asociacións científicas e publicou en revistas académicas.
No seu libro Icons of Evolution: Science or Myth? (2000), Wells argumenta que varios exemplos usados para ilustrar libros de texto estaban moi esaxerados, distorsionando a verdade, ou eran patentemente falsos. Wells dixo que isto mostra que a evolución entra en conflito coas evidencias, e así argumentou contra a súa ensinanza na educación pública. Algúns dos autores que examinaron Icons of Evolution dixeron que Wells cita mal aos expertos como fontes e toma asuntos menores fóra de contexto, baseando o seu argumento en siloxismos defectuosos. Autores que foron citados no seu libro por Wells para defender a súa tese acusaron a Wells de citalos incorrectamente á mantenta e confundir aos lectores. As concepcións de Wells sobre a evolución foron rexeitadas pola comunidade científica.
Jonava

Jonava é unha cidade de Lituania que posúe 34. 387 habitantes ó bordo do río Neris. Poboación
A poboación está composta por: 90% lituanos, 5% rusos e 5% outras nacionalidades.
Poboación histórica
Joomla!

Joomla! é un sistema de administración de contidos código aberto baixo PHP que é utilizado para publicar en Internet e en intranets. Este sistema utilízase cunha base de datos MySQL. Joomla! contén utilidades como feed RSS, blogs e foros, entre outras.
O seu nome é unha pronunciación fonética da verba suahili jumla que vén a dicir todos xuntos.
A primeira versión do Joomla! (Joomla! 1. 0. 0) foi publicada no 16 de setembro do 2005. Tratábase dunha versión mellorada do Mambo 4. 5. 2. 3 mesturada con outras modificacións de seguridade e anti-bugs. Posteriormente, os programadores publicaron Joomla! 2. 0 baixo un código completamente reescrito e construído baixo PHP 5.
Joomla! esta publicado baixo unha licenza GNU GPL. Extensións
Unha das melloras que ten este CMS é a gran cantidade de extensións programadas que fan tódolos usuarios, e que fan crecer as posibilidades do Joomla! con novas características que se integran de xeito sinxelo no programa. Por exemplo o bot Wikibot permite crear automaticamente de xeito dinámico e sen intervención humana hipeligazóns nos contidos da web que ligan cara artigos da Wikipedia, sempre que existan. Joomla! en galego
O galego é unha das traducións oficiais de Joomla! desde a versión 1. 5. 11 (2009-06-05). A tradución de dita versión oficial está a ser mantida por Proxecto Trasno.
Jordanus

Jordanus ou Fluvius Jordanus, o río Xordan, foi unha constelación creada por Petrus Plancius na súa esfera celeste de 1612. O nacemento do río estaba preto da cola da Ursa Major, na actual constelación de Canes Venatici, corría entre a Osa e Leo, na área que ocupa a día de hoxe Leo Minor e Lynx, para desembocar preto de Camelopardalis. A constelación non foi recollida nos atlas de Johann Elert Bode e caeu en desuso.
Jorge Carlos Fonseca

Jorge Carlos de Almeida Fonseca, nado en Mindelo o 20 de outubro de 1950, é un político, xurista e profesor universitario caboverdiano, que foi presidente da República de Cabo Verde entre 2011 e 2021.
Gañou as eleccións presidenciais de 2011 apoiado polo Movemento para a Democracia (MpD) e foi reelixido nas eleccións presidenciais de 2016, tamén apoiado polo mesmo partido. Traxectoria
Foi candidato a Presidente da República nas eleccións de 2001, concorrendo contra Pedro Pires, que resultou vencedor. Volveuse presentar como candidato nas eleccións do 7 de agosto de 2011, desta vez apoiado polo MpD, e venceu tanto na primeira volta (co 38% dos votos) como na segunda (co 54, 16%), contra o candidato apoiado polo Partido Africano da Independencia de Cabo Verde (PAICV), Manuel Inocêncio Sousa. Converteuse así no cuarto presidente da historia de Cabo Verde dende a independencia e o segundo non pertencente ao PAICV.
Jorge Domingo Cuadriello

Jorge Domingo Cuadriello, nado na Habana o 14 de xullo de 1954, é un investigador e narrador cubano. Traxectoria
Dende 1985 traballa como investigador literario no Instituto de Literatura e Lingüística «José Antonio Portuondo Valdor», da Habana. No ano 1998 dirixiu a revista La Rambla Cubana, impresa en Cataluña. Obras
Los españoles en las letras cubanas durante el siglo XX, diccionario bio-bibliográfico, 2002, Sevilla, Renacimiento.
Españoles en Cuba en el siglo XX, 2004, Sevilla, Editorial Renacimiento.
Fábulas sin (contra) sentido, 2005, Pinar del Río.
Una mirada a la vida intelectual cubana (1940-1950), 2007, Sevilla, Editorial Renacimiento.
El exilio republicano español en Cuba, 2009, Tres Cantos, Siglo XXI de España.
Colectivas
Colaborou, entre outros, nos seguintes libros: Sentido de la derrota. Selección de textos de escritores españoles exiliados en Cuba, 1998, Barcelona. Con Róger González Martell.
Nuevo diccionario cubano de seudónimos, 2000, Barcelona. Con Ricardo Luis Hernández Otero.
Diccionario biobibliográfico de los escritores, editoriales y revistas del exilio republicano de 1939 (4 tomos), 2016, Renacimiento.
Jorge Dorribo

Jorge Dorribo Gude, nado en Lugo e finado en Barcelona o 16 de maio de 2019, foi un empresario galego coñecido polos seus patrocinios de entidades deportivas e por un presunto caso de corrupción, a Operación Campión, onde se viron implicadas ademais del varias personalidades políticas. Traxectoria
Jorge Dorribo comezou a súa carreira empresarial cunha peletería na cidade de Lugo, importando pezas de roupa de Marrocos. Nesa época tamén traballou de carteiro e como dono dun pub. A partir do comercio de peles e na busca de solucións para o tratamento dos curtidos introduciuse no sector químico, e fundou o laboratorio Nutrición de Pieles, Nupel, que cos anos foi mudando o seu obxecto social para a cosmética e para a produción farmacéutica. Xa como empresa de menciñas progresou e conseguiu exportar produto ao estranxeiro. Primeiro, e grazas ao apoio do presidente da Deputación de Lugo, Francisco Cacharro Pardo, entrou no mercado cubano e logo no de Oriente Medio. Por volta de 2010 exportaba a 25 países, principalmente de África, Suramérica ou Oriente Medio. Nesa progresión xogarían algún papel as subvencións que neses anos recibiu da Xunta de Galicia, tanto co goberno do Emilio Pérez Touriño como do goberno de Alberto Núñez Feijóo.
A distribución de produtos acabou movendo o centro neurálxico da empresa de Lugo a Andorra. A súa expansión empresarial comprendía tamén a firma Proitec, unha xestoría. En 2010 o grupo empresarial tivera unha facturación de 109 millóns de euros.
Importante impacto social tivo a súa filantropía deportiva. As súas empresas patrocinaron o Club Voleibol Emeve de voleibol, o Nupel Global Racing de rallys, o Azkar Lugo de fútbol sala ou o Club Deportivo Lugo de fútbol. Tamén foi conselleiro do consello de administración do CB Breogán de baloncesto.
A operación Campión
O 24 de maio de 2011 a policía detívoo por orde xudicial no marco do que se coñeceu como operación Campión, denominada así precisamente polos vencellos deportivos de Dorribo. A operación iniciárase meses antes coa detención do director do Igape, instituto de promoción económica dependente da Consellería de Economía e Industria, por suposta fraude fiscal na obtención de subvencións públicas. Segundo sospeitaba o xuíz, Dorribo aconsellara a narcotraficantes utilizar as subvencións públicas como vía para o branqueo de diñeiro e de crear unha trama de fraude ao redor da empresa Proitec. Durante a primeira fase da operación a xuíza ordenou a detención de 15 persoas.
O caso complicouse ao atacar a vía política. Primeiro foi o deputado popular Pablo Cobián, logo o tamén deputado e exconselleiro nacionalista Fernando Blanco e finalmente foi o ministro e vicepresidente socialista Xosé Blanco, os que foron acusados por Dorribo de participaren na trama. Cobián e Blanco dimitiron dos seus escanos no Hórreo.
A xuíza decidiu logo a liberdade condicional para Dorribo á espera de xuízo, ao tempo que lle interviña xudicialmente as empresas. Dorribo creou outra firma, Improsa Pharma, dedicada tamén ao sector farmacéutico e con sede en Alacant.
Jorge Eliécer Gaitán

Jorge Eliécer Gaitán Ayala, nado en Bogotá o 23 de xaneiro de 1898 e finado ibídem o 9 de abril de 1948, foi un xurista, escritor e político colombiano. Foi reitor da Universidade Libre (Colombia) entre 1936 e 1939, da cal, ademais, foi catedrático de Dereito Penal dende 1931 até a súa morte. Foi alcalde de Bogotá no ano 1936, titular en dous ministerios (Educación en 1940 e Traballo en 1944) e congresista durante varios períodos entre 1929 e 1948. Tamén foi candidato presidencial disidente do Partido Liberal nas eleccións de 1946 e o seu posterior xefe único, ademais que ía ser o candidato oficial do partido para as presidenciais de 1950 (que finalmente se desenvolveron en 1949 debido ó seu asasinato). Traxectoria
Gaitán forxouse unha reputación como orador e defensor das causas populares, que consolidou grazas ás súas intervencións no debate sobre o masacre das Bananeras de 1928. O seu asasinato produciu enormes protestas populares inicialmente en Bogotá e logo a nivel nacional coñecidas como o "Bogotazo", e o inicio dun período sanguento na historia do país coñecido como "A Violencia".
As hipóteses sobre o crime de Gaitán mutaron co pasar dos anos; dende a teoría do asasino solitario ata que foi produto dunha conspiración internacional para evitar a chegada do socialismo, que naquel entón era igual que dicir comunismo, ó poder en Colombia. O 9 de abril do 2018, 70 anos despois do magnicidio de Gaitán, a Comisión da Verdade de Colombia (comisión creada no marco dos Acordos da Habana para a desmobilización da guerrilla das FARC) anunciou que solicitará á Fiscalía Xeral da Nación declarar este crime como delito de lesa humanidade, para así reabrir a investigación sobre as verdadeiras causas que motivaron o asasinato.
Jorge Luengo

Jorge Luengo, nado en Cáceres o 18 de febreiro de 1984, é un ilusionista, mentalista e presentador español. Gañou en 2009 o II Mundial de Maxia da FISM, celebrado en Pequín, na categoría de Invención, e o Premio Mundial ao Talento da Comisión Europea en 2010 en Bruxelas. Traxectoria
Con 15 anos de idade realizou as súas primeiras actuacións. Dous anos despois empezou a actuar todas as semanas. Antes de cumprir a maioría de idade empezou a estudar a primeira das súas tres enxeñarías. Desde entón foi convidado a un gran número de eventos en Europa, entre eles, no Museo do Louvre en París, no Centro de Congresos Pierre Baudis en Tolosa e no O2 Arena de Praga.
Luengo estudou tres enxeñarías e, amais, psicoloxía e neuropsicoloxía. Foi profesor de matemáticas durante case tres anos antes de dedicarse ao ilusionismo en exclusiva. Desde entón ten aparecido en espectáculos de televisión. Tamén é coñecido por hipnotizar en directo a persoeiros como o piloto Marc Márquez.
En 2012 púxolle voz a un mozo meigo en Sorcery, un videoxogo de PlayStation 3.
Como ilusionista, mentalista, mago e conferenciante tamén participou en programas de televisión nacionais. Actuou para personalidades como a Familia real española, Rafael Nadal, Cristiano Ronaldo, Alejandro Sanz, Cristina Pedroche, Joaquín Sabina ou Carlos Baute.
En televisión colaborou nos programas Todo Va Bien, ¡Que tiempo tan feliz! , Cabaret Olé, Hermano mayor, Hoy cocinas tu ou La Mañana. Tivo durante un tempo un programa propio, Desafío Mental, na canle Discovery Max. . Tamén participou como convidado en MasterChef, Zapeando ou Pasapalabra, tanto na súa etapa en Telecinco como en Antena 3.
En 2019 e 2020 presentou dous programas especiais de maxia, 'La Estrella de la Navidad' e 'La Magia del Amor' en Telemadrid. Tamén participou en diversos programas de Canal Extremadura como 'Extremadura Mágica' ou 'Sígueme'.
Desde setembro de 2020 é colaborador habitual do programa "El show de Bertín" en Canal Sur. Premios
Algúns dos premios que obtivo son: Premio Mundial de Invención en Pequín (2009)
Premio Mundial ao Talento da Comisión Europea (2010)
Primeiro Premio Nacional da Maxia (España)
Premio “De pura raza” ao mellor mago do ano (2013). Publicacións
Supertrucos mentales para la vida diaria (2018)
Jorge Parra

Jorge Parra Fernández, nado na Coruña c. 1892 e finado na mesma cidade o 4 de xaneiro de 1940, foi un futbolista galego. Traxectoria
Xogou no Deportivo da Coruña poucos anos despois da fundación do club, e gañou con este o Concurso España en 1912, tras derrotar ao Vigo FC. Deixou o club despois de que a directiva lles impedise aos futbolistas xogar contra o Real Club Coruña, pasando brevemente polo propio Coruña, e formando parte logo do cadro de xogadores e da directiva do novo Deportivo Auténtico, a escisión creada polos futbolistas do Deportivo descontentos.
Posteriormente arbitrou partidos de fútbol e foi presidente do Jubias FC. Durante a guerra civil foi sometido polas autoridades franquistas a un consello de guerra, acusado de rebelión, e condenado a cadea perpetua. Faleceu o 4 de xaneiro de 1940, aos 47 anos de idade. Familia
Casou con Leonor Campos e tiveron tres fillos: Francisco, Manuel e Arturo.
Joropo

O joropo é un xénero musical e o seu baile, orixinarios ambos os dous de Venezuela e Colombia con influencia africana e hispanoárabe, emparentado cos xaropes mexicanos e o galerón da conca caribeña. Escríbese en compás de tres cuartos aínda que unha das guitarras se manteña en 6/8. Na danza, a muller segue ao home, que se move con liberdade.
Josef Kaiser

Josef Kaiser (orixinariamente Josip Kaiser), nado en Bač, Voivodina, o 10 de marzo de 1954, é un escultor, gravador e deseñador de moedas austríaco. Traxectoria
Josef Kaiser fixo a súa educación secundaria na Escola de Artes Aplicadas de Split, daquela en Iugoslavia, entre 1968 e 1972. Este último ano trasladouse a Austria, onde comezou os seus estudos superiores na Universidade de Artes Aplicadas de Viena, onde se graduou en 1978, na especialidade de Escultura.
En 1980 comezou o exercicio da docencia na mesma universidade, onde ocupou diferentes cargos: profesor asociado do Instituto de Belas Artes (2000), xefe do Departamento de Debuxo de Espido (2000), decano da facultade (2004) e vicerreitor de Ensino na Universidade (2007). Ademais da súa produción arística como escultor, Josef Kaiser é un recoñecido deseñador e gravador de moedas. Logo dalgunha experiencia a mediados da década de 1980, o seu traballo máis popular son os anversos nacionais de Austria da serie completa de moedas en euros, desde a dun céntimo á de dous euros, que se comezaron a cuñar en 2002. Recoñecementos
Josef Kaiser acadou nomerosos premios e recoñecementos, sobre todo polo seu labor como escultor, entre eles os seguintes: (1981) Premio da Provincia da Baixa Austria.
(1982) Premio do Festival de Viena.
(1985) Premio Theodor Krner.
(1990) Premio ao deseño artístico da Universidade BOKU, de Viena.
(1994) Premio da Fundación Karl Anton Wolf.
(2002) Cruz de Honra de Austria para a Ciencia e a Arte (1ª clase).
Josef Proksch

Josef Proksch, nado en Liberec o 4 de agosto de 1794 e finado en Praga o 20 de decembro de 1864, foi un pianista e compositor checo de ascendencia alemá. Traxectoria
Quedou cego aos 17 anos. Era alumno de Jan Antonín Koželuh. En 1830, Proksch abriu unha Musikbildungsanstalt (Academia de Música) en Praga. O seu método de ensinar a varios estudantes a tocaren de maneira simultánea nas clases de piano foi continuado durante máis dun século. O seu alumno máis famoso foi Bedřich Smetana, quen recibiu leccións de piano e teoría musical de 1843 a 1847.
Josefa García Segret

Josefa García Segret, nada en Tui en 1900 e finada en Oleiros a principios de setembro de 1986, foi unha mestra e política galega. Traxectoria
Mestra en Tomiño. Casou con Hipólito Gallego Camarero. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detida o 15 de agosto, pasando un calvario de penalidades. Na prisión de Tui puido salvar a vida grazas á axuda do médico forense José Abraldes primeiro e do doutor Darío Álvarez Blázquez que simularon un embarazo de catro meses e logo un aborto sen feto. Xulgada en Vigo por rebelión o 7 de xaneiro de 1937, sendo defendida por José Queizán Hermida, foi condenada a pena de morte. Conmutada a pena por cadea perpetua, e despois novamente a 6 anos e un día en marzo de 1944. Estivo presa no cárcere de Saturrarán de febreiro de 1938 a xaneiro de 1941, en Palma de Mallorca, do 5 de xaneiro de 1941 ao 8 de agosto de 1943, en que foi trasladada novamente a Saturrarán; de onde saíu o 22 de marzo de 1944. Ao abandanar o cárcere, comezou a traballar no grupo de empresas de Regojo e a súa vida transcorreu entre Zamora e Redondela. Logo instalouse en Vigo. Escribiu o libro Abajo las dictaduras! ! (1982). Foi soterrada en Redondela. Recoñecementos
Ten unha rúa adicada no barrio de Pontepedriña, en Santiago de Compostela.
Josefa María Barrera Izaguirre

Josefa María Barrera Izaguirre, nada como María del Carmen en Ferrol o 23 de marzo de 1881 e finada mártir en Madrid o 18 de novembro de 1936, foi unha relixiosa católica galega, beata da Igrexa católica. Traxectoria
Naceu en Ferrol en 1881. O 15 de outubro de 1918 entrou no primeiro mosteiro da Visitación en Madrid, das salesas, tomando o nome relixioso de Josefa María. Cando a comunidade marchou a Oronoz-Mugairi (Navarra), ela permaneceu en Madrid xunto a outras seis irmás da súa orde.
O 18 de xullo de 1936 deixaron o mosteiro e agocháronse nun piso na cidade. Logo de sufrir varios rexistros, foron denunciadas por relixiosas, e o 18 de novembro foron detidas e posteriormente fusiladas. Culto
Foi beatificada por Xoán Paulo II na basílica de San Pedro o 10 de maio de 1998, xunto a outras nove relixiosas (dúas irmás corazonistas, seis salesas, e unha carmelita descalza).