proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Media (matemáticas)

A media é unha medida que resume información de datos numéricos. É un valor que indica unha posición central a respecto de todos os datos. Por isto se clasifica como medida de posición central xunto con outras como a mediana e a moda. Cálculo
A media é a medida estatística de máis amplo uso dado a facilidade de cálculo. O erro típico da media, isto é canto varía a media dunha mostra a outras depende da dispersión dos datos (desvío típico) e do número de datos que interveñen no seu cálculo. Cantos máis datos teñamos para calcular a media máis "fiábel" será no sentido de que variará menos de mostra a mostra.
É doado calcular a media. Cómpre sumar todos os datos e dividir entre o número de datos. Isto é coñecido como media aritmética simple. A media aritmética dunha cantidade finita de números é igual á suma de todos eles dividida entre o número de sumandos. Tamén pode denominarse a media aritmética como o punto central que pon en equilibrio unha situación, o cal e necesariamente a metade.
Así, dados os números a1, a2, .. ., an, a media aritmética será igual a: x ¯
1 n ∑ i
1 n a i
( a 1 + ⋯ + a n ) / n {\displaystyle {\bar {x}}
{1 \over n}\sum _{i
1}^{n}{a_{i}}
(a_{1}+\cdots +a_{n})/n} Por exemplo, a media aritmética de 8, 5 e -1 é igual a (8 + 5 + (-1)) / 34.
O símbolo µ (mu) é usado para a media aritmética dunha poboación. Úsase X cunha barra horizontal sobre o símbolo para medias dunha mostra: X ¯ {\displaystyle {\overline {X}}}.
Outras medias estatísticas son: a media xeométrica, a media harmónica, a media cadrática, a media ponderada, a media aritmética, a media aritmética xeométrica, a media xeneralizada, e as medias recortadas de nivel alfa (dado en %).
Media aritmética

A media aritmética ou termo medio dunha cantidade finita de números é igual á suma de todos eles dividida entre o número de sumandos. O termo de "media aritmética" é preferíbel en certos contextos, para podela distinguir doutros tipos de medias, como a media xeométrica ou a media harmónica.
Outras medias estatísticas son: a media xeométrica, a media harmónica, a media cadrática, a media ponderada, a media aritmética, a media aritmética xeométrica e a media xeneralizada. Definición
Dados os números a1, a2, .. ., an, a media aritmética será igual a: x ¯
1 n ∑ i
1 n a i
a 1 + … + a n n {\displaystyle {\bar {x}}
{1 \over n}\sum _{i
1}^{n}{a_{i}}
{\frac {a_{1}+\ldots +a_{n}}{n}}} Por exemplo, a media aritmética de 8, 5 e -1 é igual a (8 + 5 + (-1)) / 34. Notación
O símbolo µ (letra mi (aínda que se adoita pronunciar coma mu) é usado para a media aritmética dunha poboación. Usamos X cunha barra horizontal sobre o símbolo para medias dunha mostra: X ¯ {\displaystyle {\overline {X}}}. Propiedades
A media aritmética posúe varias propiedades, entre as que achamos as seguintes: Se temos un conxunto de números x 1, x 2, …, x n {\displaystyle x_{1}, x_{2}, \ldots, x_{n}}, entón a media aritmética é o valor y {\displaystyle y} que minimiza a suma dos ( x i − y ) 2 {\displaystyle (x_{i}-y)^{2}}. Isto é, a media aritmética minimiza o erro cadrático.
Se sumamos unha constante a todos os números, a media aumenta coa mesma constante.
Se multiplicamos por unha cantidade todos os números, a media fica multiplicada pola mesma cantidade.
A media aritmética é un valor comprendido entre o máximo e o mínimo do conxunto, cumprindo a igualdade cando todos os valores son iguais. min { x 1, x 2, … x n } ≤ x 1 + ⋯ + x n n ≤ max { x 1, x 2, … x n } {\displaystyle \min\{x_{1}, x_{2}, \dots x_{n}\}\leq {\frac {x_{1}+\dots +x_{n}}{n}}\leq \max\{x_{1}, x_{2}, \dots x_{n}\}} O valor da media aritmética é maior ou igual ao da media xeométrica, e son iguais só se todos os valores son iguais. x 1, x 2, … x n n ≤ x 1 + ⋯ + x n n {\displaystyle {\sqrt[{n}]{x_{1}, x_{2}, \dots x_{n}}}\leq {\frac {x_{1}+\dots +x_{n}}{n}}}
Media aritmética xeométrica

A media aritmética xeométrica (AGM, arithmetic-geometric mean en inglés) M(x, y) de dous números reais positivos x e y defínese da seguinte forma. Primeiro obtemos a media aritmética de x e y denominándoa a1, i. e. a1 (x+y) / 2. Despois construímos a media xeométrica de x e y denominádoa g1, i. e. g1 é a raíz cadrada de xy.
Agora podemos iterar esta operación con a1 no canto de x e g1 no canto de y. Desta forma, defínense dúas sucesións (an) e (gn): a n + 1
a n + g n 2 {\displaystyle a_{n+1}
{\frac {a_{n}+g_{n}}{2}}} e g n + 1
a n g n {\displaystyle g_{n+1}
{\sqrt {a_{n}g_{n}}}} Ambas sucesións converxen ó mesmo número, denominado media aritmética xeométrica M(x, y) de x e y.
Pódese demostrar que: M ( x, y )
π 4 ⋅ x + y K ( x − y x + y ) {\displaystyle M(x, y)
{\frac {\pi }{4}}\cdot {\frac {x+y}{K\left({\frac {x-y}{x+y}}\right)}}} onde K(x) é a integral elíptica completa de primeira especie.
Media cadrática

A media cadrática é igual á raíz cadrada da suma dos cadrados dos valores dividida entre o número de datos.
Este valor serve como medida de asociación e ten aplicacións en multitude de disciplinas, dende as biolóxicas como medicina ata as humanidades como a economía.
Ás veces a variable toma valores positivos e negativos, como ocorre por exemplo nos erros de medida. En tal caso pódese estar interesado en obter unha media que non recolla os efectos do signo.
Este problema resólvese mediante este tipo de media cadrática. O seu cálculo procede de elevar ó cadrado tódalas observacións (así os signos negativos desaparecen), obter despois a súa media aritmética e extraer, finalmente, a raíz cadrada desta media para volver á unidade de medida orixinal.
Media harmónica

A media harmónica, representada por H, dunha cantidade finita de números é igual ao recíproco, ou inverso, da media aritmética dos recíprocos de ditos números.
Así, dados os números a1, a2, .. ., an, a media harmónica será igual a: H
n ∑ i
1 n 1 a i
n ( 1 a 1 + ⋯ + 1 a n ) {\displaystyle {H}
{n \over {\sum _{i
1}^{n}{1 \over a_{i}}}}
{n \over ({1 \over a_{1}}+\cdots +{1 \over a_{n}})}} A media harmónica resulta pouco influída pola existencia de determinados valores moito máis grandes que o conxunto dos outros, sendo en cambio sensible a valores moito máis pequenos que o conxunto.
A media harmónica non está definida no caso da existencia no conxunto de valores nulos.
Outras medias estatísticas son a media xeométrica, a media aritmética e a media ponderada.
Media ponderada

Denomínase media ponderada dun conxunto de números ao resultado de multiplicar cada un dos números por un valor particular para cada un deles, chamado peso, obtendo a continuación a media aritmética do conxunto formado polos produtos anteriores.
Utilízase cando non tódolos elementos dos que se pretende obter a media teñen a mesma importancia.
Un exemplo é a obtención da media ponderada das notas dunha oposición na que se asigna distinta importancia (peso) a cada unha das probas de que consta o exame.
Para unha serie de datos non baleira: X
{ x 1, x 2, x 3. .. , x n } {\displaystyle X
\{x_{1}, x_{2}, x_{3}. .. ,x_{n}\}\, } á que corresponden os pesos: W
{ w 1, w 2, .. ., w n } {\displaystyle W
\{w_{1}, w_{2}, .. ., w_{n}\}\, } a media ponderada calcúlase da seguinte maneira: x ¯
∑ i
1 n x i w i ∑ i
1 n w i
x 1 w 1 + x 2 w 2 + x 3 w 3 +. .. + x n w n w 1 + w 2 + w 3 +. .. + w n {\displaystyle {\bar {x}}
{\frac {\sum _{i
1}^{n}x_{i}w_{i}}{\sum _{i
1}^{n}w_{i}}}
{\frac {x_{1}w_{1}+x_{2}w_{2}+x_{3}w_{3}+. .. +x_{n}w_{n}}{w_{1}+w_{2}+w_{3}+. .. +w_{n}}}} Outras medias estatísticas son a media xeométrica, a media aritmética e a media harmónica.
Media xeneralizada

A media xeneralizada é unha abstracción dos diversos tipos de media (xeométrica, aritmética, harmónica etc).
Defínese como: x ¯ ( m )
{ 1 n ∑ i
1 n x i m m s e m ≠ 0 ∏ i
1 n x i n s e m
0 } {\displaystyle {\bar {x}}(m)
{\begin{Bmatrix}{\sqrt[{m}]{{\frac {1}{n}}\sum _{i
1}^{n}{x_{i}^{m}}}}&se\, m\not
0\\{\sqrt[{n}]{\prod _{i
1}^{n}{x_{i}}}}&se\, m
0\end{Bmatrix}}} Onde o parámetro m indica se a media é: aritmética, con m
1
xeométrica con m 0
harmónica con m -1
cadrática con m 2
Obsérvese que para valores de m ≤ 0 {\displaystyle m\leq 0} a expresión só ten senso se tódolos x i ≥ 0 {\displaystyle x_{i}\geq 0}.
Media xeométrica

A media xeométrica dunha cantidade finita de números (digamos n números) é a raíz n-ésima do produto de tódolos números. x ¯
∏ i
1 n x i n
x 1 ⋅ x 2 ⋯ x n n {\displaystyle {\bar {x}}
{\sqrt[{n}]{\prod _{i
1}^{n}{x_{i}}}}
{\sqrt[{n}]{x_{1}\cdot x_{2}\cdots x_{n}}}} Por exemplo, a media xeométrica de 2 e 18 é 2 ⋅ 182
362
6 {\displaystyle {\sqrt[{2}]{2\cdot 18}}
{\sqrt[{2}]{36}}
6} Outro exemplo, a media de 1, 3 e 9 sería 1 ⋅ 3 ⋅ 93
273
3 {\displaystyle {\sqrt[{3}]{1\cdot 3\cdot 9}}
{\sqrt[{3}]{27}}
3} Só é relevante a media xeométrica se tódolos números son positivos. Se un deles é 0, entón o resultado é 0. Se temos un número negativo (ou unha cantidade impar deles) entón a media xeométrica é, ou ben negativa ou ben inexistente nos números reales.
En moitas ocasións utilízase a súa trasformación no manexo estatístico de variables con distribución non normal.
Outras medias estatísticas son a media aritmética, a media ponderada, media cadrática, media xeneralizada, media harmónica e a media aritmética xeométrica.
Mediana (xeometría)

A mediana nun triángulo é o segmento de recta que une un vértice co punto medio do lado oposto.
Divide ao triángulo en dúas rexións coa mesma área. As tres medianas intersécanse no baricentro, centro de gravidade ou de masas ou centroide. Tamén se verifica que dous terzos da lonxitude de cada mediana están entre o vértice e o baricentro, e o terzo restante pousa entre o baricentro e o punto medio do lado oposto. Lonxitude da mediana
Podémola saber utilizando o teorema de Stewart: m
2 b 2 + 2 c 2 − a 24 {\displaystyle m
{\sqrt {\frac {2b^{2}+2c^{2}-a^{2}}{4}}}} onde: a é o lado do triángulo que a mediana intercepta
b e c son os outros lados
m é a lonxitude da mediana.
Medianoite

A medianoite, ou metade da noite, é na actualidade a hora que sinala a fin do día (as 24 horas) e o comezo do día seguinte.
É produto dunha convención cultural, para permitir o cálculo do transcurso do tempo. Na antigüidade a fin do día viña dada polo solpor ou o amencer solares.
Fálase de medianoite solar en oposición ao mediodía solar, cando o Sol está no nadir -xusto embaixo dos pés do observador (figuradamente), no punto oposto ao meridiano local-, que é o momento de maior negritude da noite (sen contar a luz estelar doutros obxectos como a Lúa).
Coa creación do fuso horario internacional, creando meridianos graduados para toda a superficie terrestre, deixouse de usar o horario referido ao meridiano local, para usar o convencional referido a zonas horarias, que en Galiza non coincide co natural, do que polo menos está afastado unha hora ao ter o horario peninsular fixado ao continental europeo, cando o noso meridiano local é o mesmo que o de Irlanda. Comezo e fin do día
A medianoite, marca ámbolos dous momentos de comezo e fin de cada día na hora civil, isto fai necesario diferencialos.
Na notación de 24 horas: As 00: 00 sinalan o comezo dunha data, comezo da noite nova, equivale as 24: 00 que sinalan a fin dunha data, fin da noite vella.
Na notación de 12 horas meridianas -actualmente: As 00: 00 A. M. (as cero horas antemeridianas), equivale as 12: 00 A. M. (as 12 horas antemeridianas) tamén chamadas as doce da noite, sinalan a medianoite e o comezo dunha data, noite nova.
As 12: 00 P. M. (as 12 horas posmeridianas) tamén chamada as doce da mañá, sinalan o mediodía.
As 11: 59: 59 P. M. (as once horas, cincuenta e nove minutos, e cincuenta e nove segundos posmeridianos) sinalan o derradeiro segundo dunha data, noite vella.
En ámbolos dous casos de contas, en 12 ou 24 horas, trátase de cómputos de series de números ordinais (non cardinais), polo que non incluíron o cero ata o século XX, cando se fixeron corresponder as 24 horas coas modernas cero horas. En calquera dos dous casos, son contas inclusivas, isto é, sempre contan o total acumulado.
Medias non locais

Medias non locais, coñecido como Non-local means, é un algoritmo de filtrado para o procesamento de imaxes dixitais. O ruído pode aparecer na captura ou durante a transmisión da propia imaxe. O obxectivo dos algoritmos de filtrado consiste na eliminación do ruído tratando de preservar as características máis importantes desa imaxe (bordos, textura, intensidade). Definición de medias non locais
A idea deste filtro é a de ter en conta o alto grao de redundancia que se observa nas imaxes naturais. Para poñer en funcionamento esta idea, defínese a contorna dun píxel x {\displaystyle x} como a contorna de píxeles y {\displaystyle y} da imaxe tales que a intensidade nunha contorna centrada en y {\displaystyle y} é similar á dunha contorna do mesmo tamaño centrado en x {\displaystyle x}.
Máis precisamente, definimos un sistema de contornas en Ω {\displaystyle \Omega } como unha familia, N
N x {\displaystyle N
N_{x}} tal que, x ∈ N x {\displaystyle x\in N_{x}} e se y ∈ N x {\displaystyle y\in N_{x}} entón x ∈ N y {\displaystyle x\in N_{y}}.
Dada unha imaxe representada por u {\displaystyle u}, esta define U ( N x )
u ( y ) {\displaystyle U(N_{x})
u(y)}: y ∈ N x {\displaystyle y\in N_{x}}. Polo tanto, a similitude entre os dous píxeles x {\displaystyle x} e y {\displaystyle y} baséase na similitude entre a intensidade dos niveis de gris entre x {\displaystyle x} e y {\displaystyle y}. Esta similitude mídese mediante unha distancia gaussiana: | U ( N x ) − U ( N y ) | 2
G a ( s ) ( u ( x + s ) − u ( y + s ) ) 2 d s {\displaystyle \vert U(N_{x})-U(N_{y})\vert ^{2}
Ga(s)(u(x+s)-u(y+s))^{2}ds}, onde G a {\displaystyle Ga} é un núcleo gaussiano de varianza a {\displaystyle a},
Entón, o filtro defínese como: N L h u ( x )
1 / C ( x ) e x p ( G a ( u ( x +. ) − u ( y +. ) ) 2 u ( y ) d y {\displaystyle NL_{h}u(x)
1/C(x)exp(Ga(u(x+. )-u(y+. ))^{2}u(y)dy},
onde atopamos C(x) como o factor de normalización.
Mediaset

Mediaset é unha empresa italiana adicada á comunicación televisiva, que cotiza na Bolsa italiana e está controlada polo Grupo Fininvest, propiedade de Silvio Berlusconi. Está presidida por Fedele Confalonieri e o seu Vicepresidente é Pier Silvio Berlusconi, fillo do antigo Primeiro Ministro italiano.
Boa parte dos seus estudios radican en Milano 2, a área da cidade de Milán dende a que comezou a emitir Telemilano (actual Canale 5). Televisións
En Italia: Canale 5, Italia 1, Rete 4, Iris, Boing, La 5, Mediashopping e Mediaset Premium.
En España: Telecinco, Cuatro, LaSiete, FactoríaDeFicción, Boing e Divinity. Telecinco HD pertence a Mediaset pero é xestionado por Sogecable. Mediaset posúe tamén as accións de Publiespaña.
Mediaset Sport

Mediaset Sport é a marca de Mediaset España Comunicación dedicada aos deportes. Esta nova marca xunta tres canles: Telecinco, Cuatro e Energy. A creación difundírona os medios o 2 de marzo do 2012.
En Mediaset Sport xúntanse estes eventos para a temporada 2011-2012: UEFA Europa League.
Eurocopa de Fútbol Polonia/Ucraína 2012.
MotoGP.
Moto2.
Moto3.
Campionato de España de Velocidade (CEV) con todas as probas emitidas por Energy.
Torneo de Roland Garros.
Cuartos de final e Semifinais da Copa do Rei de fútbol.
Gala de entrega do Balón de Ouro.
As persoas chave desta marca de Mediaset España Comunicación son JJ Santos (Telecinco), Manu Carreño (Cuatro), Sara Carbonero (Telecinco), Marco Rocha (Telecinco), Lara Álvarez (Cuatro), Keko Ochoa e Ángel Nieto.
Mediastino

O mediastino é a zona central ampla que separa as dúas cavidades pleurais situadas lateralmente. Esténdese dende o esterno ata as vértebras e dende a apertura torácica superior ata o músculo diafragma. Características
O mediastino contén o timo, o pericardio, corazón, traquea e as arterias e veas principais. O mediastino serve coma vía de paso a estruturas tales coma esófago, conduto torácico e diversos compoñentes do sistema nervioso cando atravesan o tórax de camiño ao abdome.
O mediastino divídese en mediastino superior e mediastino inferior, que queda dividido polo pericardio en anterior, posterior e medio. A área por diante do pericardio e por detrás do esterno, é o mediastino anterior. Divisións
Mediastino medio
O mediastino medio sitúase centralmente na cavidade torácica. Contén o pericardio, corazón e numerosos vasos sanguíneos.
Mediastino superior
O mediastino superior atópase por detrás do esterno e por diante da columna vertebral. O seu límite superior é un plano oblicuo que vai da incisura xugular cara a arriba e posterior ao bordo superior da primeira vértebra torácica. O límite inferior constitúeo un eixo transversal que vai dende o ángulo esternal ata o disco intervertebral entre a cuarta e quinta vértebra torácica. Lateralmente atópanse as dúas pleuras parietais.
O mediastino superior contén: Timo
Veas braquiocefálicas dereita e esquerda.
Vea intercostal superior esquerda.
Vea cava superior
Arco aórtico
Traquea
Esófago
Nervios frénicos esquerdo e dereito
Nervio vago
Póla larínxea recorrente esquerda do nervio vago esquerdo.
Conduto torácico.
Outros pequenos vasos, nervios e ganglios linfáticos.
Mediastino posterior
O mediastino posterior áchase por detrás do pericardio e ao músculo diafragma, e por diante da columna vertebral. O límite superior é un plano transversal que vai dende o ángulo esternal ata o disco intervertebral entre T4 e T5. O límite inferior é o músculo diafragma. Lateralmente áchanse as pleuras pulmonares.
O mediastino posterior contén: Esófago e plexos nerviosos esofáxicos.
Aorta torácica e as súas pólas.
Vea ácigos.
Conduto torácico.
Febras e ganglios nerviosos simpáticos.
Nervios esplácnicos torácicos.
Mediatriz

En xeometría, a mediatriz dun segmento é o lugar xeométrico dos puntos que equidistan dos seus extremos: tódolos puntos da mediatriz teñen a mesma distancia ata calquera dos dous extremos. Deste xeito, o trazado da mediatriz determina o punto medio do segmento. Construción gráfica
Graficamente calcúlase coa axuda dun compás, determinándose coa intersección de dous arcos que teñan cadanseu centro nun extremo do segmento, e o mesmo raio (superior á metade do segmento para chegaren a cortar).
Así, os dous arcos intersectan en dous puntos que definen a recta que é a mediatriz. Propiedades
Xa que a mediatriz dun segmento AB é o lugar xeométrico dos puntos equidistantes de A e B, en particular temos que o punto onde concorren a mediatriz e o segmento é o punto medio de A e B.
Ademais, tense que todo triángulo cumpre a propiedade de que as mediatrices dos tres lados concorren nun mesmo punto, que é o circuncentro do triángulo. En particular, se o triángulo é rectángulo, entón a mediatriz dos catetos pasa polo punto medio da hipotenusa.
Medicago

Medicago é un xénero de plantas perennes con flor da familia Fabaceae, a familia dos chícharos) coñecidas como alforfas, alfalfas, luernas ou incluso trevos. O membro máis conspicuo do xénero é a alforfa (M. sativa), un importante cultivo forraxeiro.
Moitas especies desta familia son herbas baixas e rastreiras. Porén, a alforfa medra verticalmente até 1 m, e Medicago arborea é incluso un arbusto.
Como a alforfa, moitas plantas rastreiras da familia Fabaceae úsanse coma culturas forraxeiras.
As especies de Medicago son alimento para as larvas dalgunhas especies de lepidópteros, incluíndo a Korscheltellus lupulina, Axylia putris, Semiothisa clathrata, Eupithecia centaureata, Discestra trifolii, Xestia c-nigrum, Agrotis segetum, Coleophora frischella (exclusivamente sobre Medicago sativa) e Coleophora fuscociliella (exclusivamente sobre Medicago spp). Especies
Medicago agropyretorum
Medicago alatavica
Medicago arabica
Medicago arborea
Medicago archiducis-nicolai
Medicago astroites
Medicago blancheana
Medicago brachycarpa
Medicago cancellata
Medicago carstiensis
Medicago caucasica
Medicago constricta
Medicago coronata
Medicago crassipes
Medicago cretacea
Medicago cyrenaea
Medicago daghestanica
Medicago difalcata
Medicago disciformis
Medicago doliata
Medicago edgeworthii
Medicago falcata
Medicago fischeriana
Medicago glomerata
Medicago granadensis
Medicago grossheimii
Medicago gunibica
Medicago heldreichii
Medicago hemicoerulea
Medicago heyniana
Medicago hybrida
Medicago hypogaea
Medicago intertexta
Medicago karatschaia
Medicago komarovii
Medicago laciniata
Medicago lanigera
Medicago laxispira
Medicago littoralis
Medicago lupulina Alforfa negra, alforfa lupulina
Medicago marina Melga mariña, melga de mar, lucerna das praias
Medicago medicaginoides
Medicago minima
Medicago monantha
Medicago monspeliaca
Medicago murex
Medicago muricoleptis
Medicago noeana
Medicago orbicularis
Medicago orthoceras
Medicago ovalis
Medicago papillosa
Medicago persica
Medicago phrygia
Medicago pironae
Medicago playtcarpa
Medicago polyceratia
Medicago polychroa
Medicago polymorpha Herba do rosco
Medicago praecox
Medicago prostrata
Medicago radiata
Medicago retrorsa
Medicago rhodopea
Medicago rigida
Medicago rigidula
Medicago rotata
Medicago rugosa
Medicago rupestris
Medicago ruthenica
Medicago sativa Alforfa, alfalfa, lucerna, trevo caracol
Medicago sauvagei
Medicago saxatilis
Medicago schischkinii
Medicago scutellata
Medicago secundiflora
Medicago sinskiae
Medicago soleirolii
Medicago strasseri
Medicago suffruticosa
Medicago talyschensis
Medicago tenoreana
Medicago tornata
Medicago transoxana
Medicago truncatula
Medicago tunetana
Medicago turbinata
Medicago vardanis
Medicago virescens
Medical Subject Headings

Medical Subject Headings ou MeSH é o nome dun amplo vocabulario terminolóxico controlado para publicacións de artigo e libros de ciencia.
O MeSH pódese consultar e descargar gratuitamente en Internet. A versión impresa anual descontinuouse en 2007. Orixinalmente en inglés, MeSH está traducida a numerosos idiomas e permite a recuperación de documentos en varios idiomas. Estrutura do MeSH
A versión 2008 do MeSH contiña un total de 24. 767 títulos de material, tamén coñecidos como descriptores, a maior parte dos cales son acompañados por unha breve descrición ou definición, ligazóns aos descriptores relacionados, e unha lista de sinónimos ou termos moi similares (coñecidos co nome de termos de entrada).
Organización xerárquica dos descriptores
Os descriptores ou encabezamentos de materia organízanse de maneira xerárquica. Un descriptor dado pode aparecer en varios lugares na árbore xerárquica. As localizacións árbore levan etiquetas de maneira sistemática, coñecidas como número de árbores e, por conseguinte, un descriptor pode llevar varios números de árbore. Por exemplo, tras o gráfico da dereita, C significa Enfermidades de C06 Enfermidades do Sistema Dixestivo, e para C06. 301 Neoplasias do Sistema Dixestivo; C04 para as neoplasias, para C04. 588 Neoplasias por sitio, e C04. 588. 274 segundo árbore para Neoplasias do Sistema Dixestivo. Como se observa no gráfico, o termo Neoplasias aparece en catro lugares na xerarquía e, por tanto, leva catro números diferentes de árbores. O número de árbores dun descriptor dado está suxeito aos constantes cambios na actualización do MeSH. Cada descriptor tamén leva un número de identificación alfanumérico único, que non varía.
Medicamento orfo

Segundo a Unión Europea un medicamento orfo é aquel que cumpre os requisitos: Que se destine a establecer un diagnóstico, previr ou tratar unha enfermidade que afecte a menos de cinco persoas por cada dez mil na Unión Europea.
Que se destine ó tratamento dunha enfermidade grave ou que produza incapacidades e cunha comercialización que resulte pouco probable (non comercial) sen medidas de estímulo.
Os medicamentos orfos son medicamentos non desenvolvidos amplamente pola industria farmacéutica por razóns financeiras, xa que van destinados a un reducido grupo de doentes, e que, non obstante responden a necesidades de saúde pública.
Foi nos Estados Unidos onde por primeira vez se desenvolveu unha lei, a Orphan Drug Act do 1983, facendo que o status de orfo permita subvencións para o desenvolvemento destes produtos, así como outras medidas de apoio, ata a súa aprobación comercial. A Unión Europea iniciou unha política común neste ámbito no 1999. Criterios para que un medicamento reciba a cualificación de medicamento orfo
Estados Unidos: útil para tratar unha enfermidade con menos de 200. 000 doentes/ano, correspondente a unha prevalencia de 7, 5/10. 000 habitantes.
Xapón: menos de 50. 000 doentes/ano, correspondente a 4/10. 000 habitantes.
Australia: menos de 2. 000 doentes/ano, correspondente a 1, 1/10. 000 habitantes.
UE: menos de 185. 000 doentes/ano, correspondente a 5, 0/10. 000 habitantes.
Medicina alternativa

Medicina alternativa é toda práctica que afirma ter os efectos curadores da medicina pero que non está apoiada por probas obtidas mediante o método científico, polo que a súa efectividade non foi probada máis aló do efecto placebo. Consiste nun amplo rango de prácticas, produtos e «terapias». Nesta denominación inclúense prácticas pseudomédicas novas e tradicionais como homeopatía, naturopatía, quiropraxia, curación enerxética, ozonoterapia, radiestesia, varias formas de acupuntura, medicina tradicional chinesa, medicina ayurvédica, curación divina, xunto a outros tratamentos que non son parte da medicina científica.
A medicina complementaria é a medicina alternativa empregada xunto coa medicina baseada en feitos baixo a crenza, non probada por métodos científicos, que "complementa" o tratamento. MAC (ou CAM en inglés) é a abreviación para medicina alternativa e complementaria. A medicina integrativa é a combinación de prácticas e métodos da medicina alternativa coa medicina científica. [Cómpre referencia]
Aínda que a idea popular é que estas técnicas son máis inocuas que as da medicina convencional, poden presentar diversos riscos para a saúde, como a inxestión de substancias que poden orixinar interaccións e mesmo toxicidade, manipulacións sobre o corpo que poden causar lesións, non acudir a un médico titulado, ou o atraso en empezar o tratamento convencional adecuado ou o seu abandono. Un exemplo son os movementos antivacinas, que en decembro de 2014 provocaron o inicio dun virulento gromo de xarampón en Disneylandia (Estados Unidos) e a morte dun neno enfermo de difteria en Cataluña (España), en xuño de 2015.
Medicina do deporte

A medicina do deporte é a especialidade médica que estuda os efectos do exercicio do deporte e, en xeral, da actividade física no organismo humano, desde o punto de vista da prevención e o tratamento das doenzas e lesións, así como a rehabilitación destas. Deste xeito, ocúpase de avaliar e acompañar aos deportistas antes, durante e após a práctica da actividade física. Por outra banda, a medicina deportiva está dirixida non só a atletas de elite, senón tamén a persoas que precisan empregar a actividade física como ferramenta para mellorar a súa saúde.
En España, a medicina do deporte é unha especialidade recoñecida dentro do sistema de formación sanitaria MIR, co nome oficial de Medicina da Educación Física e o Deporte, e ten unha duración de 3 anos.
Medicina do traballo

A medicina do traballo é a especialidade médica que se dedica ao estudo das enfermidades e os accidentes que se producen por causa ou como consecuencia da actividade laboral, así como as medidas de prevención que se han adoptar para evitar ou reducir os riscos laborais. En España a especialidade creouse en 1984, anteriormente existía o diploma de medicina de empresa.
Medicina paliativa

Medicamento paliativo é a especialidade médica que centra a súa atención nos doentes terminais, é dicir, aqueles cuxa expectativa de vida é relativamente curta por dunha doenza que non responde os tratamentos curativos.
Está enfocada en lograr a máxima calidade de vida e actividade nos pacientes terminais, sen tentar acurtar nin alongar a vida, procurando o alivio da dor e outros síntomas estresantes. Ademais, integra os aspectos psicolóxicos e espirituais na aplicación dos coidados, considerando activamente á familia do paciente, tanto durante o proceso como no dó.
Os coidados paliativos inclúen non só os tratamentos médicos e farmacolóxicos que se dan ós pacientes terminais, senón que tamén todas as atencións do equipo interdisciplinario: psicolóxicas, de enfermaría, sociais, de terapia ocupacional e pastorais. Os coidados paliativos non adiantan nin atrasan a morte, senón que constitúen un verdadeiro sistema de apoio e soporte integral para o paciente e a súa familia.
Medicina tradicional

A medicina tradicional engloba o conxunto de prácticas e técnicas empregados para fins medicinais desenvolvido ó longo de xeracións dentro de varias sociedades de todo o mundo antes da era da medicina moderna.
A Organización Mundial da Saúde define medicina tradicional como: "A suma total dos coñecementos, habilidades e prácticas baseadas en teorías, crenzas e experiencias orixinadas en diferentes culturas, xa sexan explicadas ou non, utilizadas no mantemento da saúde, así como na prevención, diagnóstico, mellora ou tratamento de enfermidades físicas e mentais". Outros nomes
Tamén é coñecido co nome de medicina herbal debido ó feito de que a maioría dos remedios son parte de terapias tradicionais que inclúen herbas medicinais, partes de plantas ou produtos de orixe vexetal. O uso de diferentes drogas, segundo os diferentes pobos tradicionais deu orixe ó nome de etnofarmacoloxía.
Outro nome aplicado para as prácticas curativas tradicionais é medicina popular ou medicina folclórica (en inglés: Folk medicine), xa que moitas destas técnicas son parte do folclore étnico local ou están intimamente relacionados.
Tamén se aplica o termo medicina alternativa no conxunto de prácticas medicinais tradicionais, incluíndo os doutras culturas ou países, como a medicina tradicional chinesa, a terapia manual tradicional do Xapón, e o ayurveda. Estes teñen en común o feito de que eles non forman parte das ciencias da saúde da medicina convencional.
En Galicia existen aínda hoxe exemplos de medicina tradicional como os compoñedores.
Medicina traslacional

A medicina traslacional, ou medicina translacional (MT), moitas veces denominada así mesmo ciencia traslacional, da que forma parte, defínese pola Sociedade Europea de Medicina Traslacional (EUSTM) como "unha rama interdisciplinar do campo biomédico baseada en tres piares principais: grupo de investigación, cama (do doente) e comunidade". Obxectivo
O obxectivo da MT é combinar disciplinas, recursos, experiencia e técnicas dentro destes piares para promover mellloras na prevención, o diagnóstico e os tratamentos médicos. En consecuencia, a medicina traslacional é un campo altamente interdisciplinario, cuxo obxectivo principal é unir activos de varias naturezas dentro dos piares individuais col fin de mellorar significativamente o sistema sanitario mundial. Historia
A medicina traslacional é unha disciplina en rápido crecemento na investigación biomédica, e ten como obxectivo acelerar o descubrimento de novas ferramentas de diagnóstico e tratamentos mediante o uso dun enfoque multidisciplinar, altamente colaborativo, de "plataforma de investigación á cama".
Dentro da saúde pública, a medicina traslacional céntrase en garantir que as estratexias comprobadas para o tratamento e a prevención de enfermidades se implanten realmente dentro da comunidade. Unha descripión prevalente da medicina traslacional, presentada por primeira vez pola Mesa Redonda de Investigación Clínica do Instituto de Medicina, destaca dous obstáculos (é dicir, áreas distintas que necesitan mellora): o primeiro bloque traslacional (T1) impide que os resultados da investigación básica se proben nun contorno clínico; o segundo bloque traslacional (T2) impide que as intervencións comprobadas se convertan en prácticas estándar.
Os Institutos Nacionais da Saúde realizaron un grande esforzo para financiar a medicina traslacional, especialmente dentro da investigación biomédica, cun enfoque en colaboracións interfuncionais (por exemplo, entre investigadores e médicos);
aproveitando novas tecnoloxías e ferramentas de análises de datos; e aumentar a velocidade á que os novos tratamentos chegan aos pacientes. En decembro de 2011, estableceu o National Center for Advancing Translational Science (NCATS) (Centro Nacional para o Avance da Ciencia Traslacional) dentro do National Institutes of Health dos Estados Unidos para "transformar o proceso da ciencia traslacional para que os novos tratamentos e curas para a enfermidade poidan serer administrados aos pacientes". Os Premios de Ciencias Clínicas e Traslacionais, establecidos en 2006 e actualmente financiados pola NCATS, respaldan a 60 centros en todo o país (Estados Unidos) que brindan "fogares académicos para as ciencias da traslación e respaldan os recursos de investigación que necesitan as comunidades de investigación locais e nacionais". De acordo cun artigo publicado en 2007 en Science Career Magazine, entre os anos 2007 e 2013, a Comisión Europea destinou a maior parte do seu orzamento de 6000 millóns de euros para a investigación en saúde á medicina traslacional.
Medida cautelar

As medidas cautelares son as ditadas mediante providencias xudiciais, co fin de asegurar que certo dereito poderá ser feito efectivo no caso dun litixio no que se recoñeza a existencia e lexitimidade de tal dereito. As medidas cautelares non implican un respecto da existencia dun dereito do proceso, pero si a adopción de medidas xudiciais tendentes a facer efectivo o dereito que eventualmente sexa recoñecido.
Por tanto, son todas aquelas actuacións ou decisións que, sen prexulgar do resultado final, de contido positivo ou negativo, que un órgano da Administración pública ou un xuíz ou maxistrado do poder xudicial, pode adoptar para que as resultas da resolución administrativa ou xudicial fornezan plenos efectos para os interesados ou para a parte procesual. Para iso, esíxese a concorrencia de dous requisitos: o fumus boni iuris ou aparencia de bo dereito e o periculum in mora ou perigo/risco polo paso do tempo.
Medida de probabilidade

En matemáticas, unha medida de probabilidade é unha función con valores reais definida nun conxunto de eventos nunha σ-álxebra que satisfai propiedades de medida como a aditividade contábel. A diferenza entre unha medida de probabilidade e a noción máis xeral de medida (que inclúe conceptos como área ou volume) é que unha medida de probabilidade debe asignar o valor 1 a todo o espazo.
As medidas de probabilidade teñen aplicacións en diversos campos, desde a física ata as finanzas e a bioloxía. Definición
Os requisitos para unha función conxunto μ {\displaystyle \mu } ser unha medida de probabilidade nunha σ-álxebra son: μ {\displaystyle \mu } debe devolver resultados no intervalo unidade [ 0, 1 ], {\displaystyle [0, 1], } devolvendo 0 {\displaystyle 0} para o conxunto baleiro e 1 {\displaystyle 1} para todo o espazo. μ {\displaystyle \mu } debe satisfacer a propiedade de aditividade contábel que para todas as coleccións contabeis E 1, E 2, … {\displaystyle E_{1}, E_{2}, \ldots } de conxuntos disxuntos por pares: μ ( ⋃ i ∈ N E i )
∑ i ∈ N μ ( E i ). {\displaystyle \mu \left(\bigcup _{i\in \mathbb {N} }E_{i}\right)
\sum _{i\in \mathbb {N} }\mu (E_{i}). } Por exemplo, dados tres elementos 1, 2 e 3 con probabilidades 1 / 4, 1 / 4 {\displaystyle 1/4, 1/4} e 1 / 2, {\displaystyle 1/2, } o valor asignado { 1, 3 } {\displaystyle \{1, 3\}} é 1 / 4 + 1 / 2
3 / 4, {\displaystyle 1/4+1/2
3/4, } como no diagrama da dereita.
A probabilidade condicional baseada na intersección de eventos definida como: μ ( B ∣ A )
μ ( A ∩ B ) μ ( A ). {\displaystyle \mu (B\mid A)
{\frac {\mu (A\cap B)}{\mu (A)}}. } satisfai os requisitos da medida de probabilidade sempre que μ ( A ) {\displaystyle \mu (A)} non é cero.
Medieval metal

O medieval metal (ou Mittelalter-Metal en alemán) é un subxénero do folk metal que combina o heavy metal coa música medieval. Este xénero xurdiu a mediados dos anos 1990 localizándose na súa maioría en Alemaña, onde é coñecido como "Mittelalter-Metal". Os grupos deste xénero suplementan o son cunha variedade de instrumentos tracicionais. Considérase ao grupo Subway to Sally como os pioneiros neste xénero. Os instrumentos de vento-madeira como gaitas, frautas e shawms e os de corda como violíns, laúdes, zanfonas, violoncellos, arpas e mandolinas son habituais en temas de grupos como Corvus Corax, In Extremo, Schandmaul, Morgernstern, e Schattentantz.
Medina

Medina (en árabe: المدينة, "al-Madīnah") é unha cidade da Arabia Saudita. Localízase no oeste do país, na rexión do Hixas. Ten preto de 855000 habitantes.
É unha das cidades santas do islam. Ata 622, cando o profeta Mahoma entrou na cidade, designábase Yathrib. [Cómpre referencia]
Medio Oeste

O Medio Oeste (inglés: Midwest) é unha rexión dos Estados Unidos Composición
Engloba os seguintes estados: Illinois
Indiana
Iowa
Míchigan
Minnesota
Ohio
Wisconsin
En ocasións tamén se inclúen os seguintes estados: Dacota do Norte
Dacota do Sur
Kansas
Kentucky
Missouri
Nebraska
Virxinia Occidental
O United States Census Bureau divide esta rexión en dous partes: os estados dos Grandes Lagos e os estados das Grandes Planicies. Orixe do termo
O termo foi empregado durante máis de cen anos. En ocasións, a esta rexión denomínaselle tamén Noroeste (Northwest), Vello Noroeste (Old Northwest) ou O Corazón de América (Heartland). O termo aparece por vez primeira no século XIX como fusión de "Middle West". O territorio foi cedido polos ingleses (anteriormente fora francés e dos nativos americanos). O motivo polo que se denomina "Oeste" é porque naqueles anos o territorio estaba entre o que se consideraba o Leste e o afastado Oeste.
Medio de comunicación

Un medio de comunicación é un centro emisor a través do cal se transmiten sinais mediante un código. Teñen unha difusión pública, que fai que transmitan simultaneamente a mesma información a un gran número de persoas. Tipos
Pódense diferenciar varios tipos de medios de comunicación, entre os cales se atopan: Prensa
Radio
Televisión
Internet
Axencias de información
Cada unha das variantes de medios de comunicación que na actualidade están en funcionamento foi unha nova achega á maneira de como o ser humano se comunica cos seus semellantes. Para a historia destes a aparición da imprenta foi un punto de inicio, a partir do cal xurdiron no mundo os primeiros xornais.
Igualmente, a aparición de cada un dos medios de comunicación masiva que hoxe en día se coñecen, significaron no seu momento unha revolución para a humanidade.
Medio de contraste

Un medio de contraste é calquera substancia que se usa para mellorar a visibilidade de estruturas ou fluídos dentro do corpo. Un exemplo disto son os líquidos opacos á radiación que se utilizan durante un diagnóstico de raios X, para resaltar un tecido ou estrutura obxecto de estudo.
Entre os medios de contraste máis comúns atópanse o sulfato de bario e algúns compostos orgánicos iodados, como o Iohexol e a Ioperamida. Adminístranse polas vías en que mellor se distribúen pola estrutura a ser examinada, xa sexan inxeridos ou por enema no caso do tracto dixestivo, inhalados para as vías respiratorias ou inxectados para visualizar os vasos sanguíneos, órganos e tecidos.
Mediodía

O mediodía é a hora en que o Sol está no seu cénit (culminación) -o sol topase na vertical do lugar-. A súa sombra no reloxo de sol de sombra (dada polo gnomon) é a máis curta do día, e apunta exactamente ao norte no Hemisferio Norte e ao sur no Hemisferio Sur.
Coloquialmente recibe tamén este nome as 12: 00 horas, ou 12: 00 meridiem. Estes dous instantes non coinciden por varias razóns:
A hora que marca o reloxo é unha hora civil oficial que rexe nun territorio, mentres a hora de Sol é local (e astronómica) e depende da lonxitude xeográfica do lugar do observador. O Sol adiántase ou atrasa ao longo do ano até 16 minutos. Véxase Ecuación de tempo. Adianto ou atraso estacional dunha hora para aforrar enerxía. O concepto correcto en astronomía é o primeiro, é dicir, é mediodía nun lugar cando o Sol culmina.
Mediomundo

O mediomundo é unha arte de pesca, hoxe en desuso, empregada para a captura de piardas, pións, fanecas, xurelos, cangrexos etc. , previo engado da mesma.
Consiste nun aro metálico ao que se fixa un cerco de rede case semiesférico, que se pendura no extremo dunha vara de lonxitude axeitada para o seu manexo desde unha pequena embarcación.
Meditación

A meditación é o nome xenérico dunha serie de actividades que ensinan diversas relixións e movementos (por exemplo o Ioga). As definicións e técnicas varían bastante, mais unha meditación típica comprende 3 etapas: abstracción dos sentidos,
concentración: atención en manter unha postura correcta
manter a mente inmóbil: non prestar atención aos pensamentos que xorden e deixalos que se dilúan.
Nota: a meditación neste sentido non se debe confundir coa meditación no senso xeral de cavilación: ao contrario, coa meditación trátase de calar a mente, non de póla a cavilar.
A meditación é un técnica de relaxamento na que calamos a mente para ouvirmos a alma (o subconsciente); imaxine un río en que a corrente non deixe que vexamos o fondo, o río é a nosa mente e a corrente son os nosos pensamentos e o fondo é o noso verdadeiro eu interior, no cal, só conseguimos entrar en contacto con el cando voltamos para dentro de nós mesmos, sendo así é a través da meditación que podemos evoluírmos espiritualmente e consecuentemente pasamos a nos coñecer mellor. Beneficios
Algún budista xaponés comparou a meditación co proceso de deixar repousar un vaso con auga e barro: o barro vai apousando no fundo e a auga fica cristalina.
Os beneficios coa práctica da meditación son innúmeros, mais podemos destacar principalmente, que é o mellor antiestrés que existe, pois o estrés é acumulativo así como a meditación, entón a través da práctica diaria, a meditación baixa o estrés deixándonos máis calmos. Moitos hospitais utilizan ese tipo de técnica de relaxamento antes das cirurxías. Práctica
Como calar a mente? a mente cala se imos deixando que os pensamentos que xorden se dilúan, como se dilúen as ondas que fai unha pedra ao caer na auga.
Existen moitas técnicas, mais todas levan consigo basicamente a concentración (na postura, no respiro etc) e o non seguimento dos posíbeis pensamentos que xorden unha e outra vez, ata que se vai calmando a mente e cala pouco a pouco. Volta ao medio
Nas filosofías relixiosas do oriente, como sankhya-ioga, brahmanismo, budismo e as súas variacións como o budismo tibetano e zen, ben como nas artes marciais como tai chi chuan, a meditación é vista como un estado que supera o intelecto, onde a mente se pon en silencio para dar lugar ao contido espiritual. Ese "calar a mente" lévanos de volta ao centro real da nosa vida, ao "medio", de aí meditar.
En sánscrito a meditación é chamada dhyana, obtida polas técnicas de dharana (concentración).
MedlinePlus

MedlinePlus é unha páxina web mantida pola National Library of Medicine (en galego: Biblioteca Nacional de Medicina dos Estados Unidos de América) que contén informacións en inglés e castelán sobre saúde. É actualizado diariamente.
Creada coa intención de axudar na localización de informacións oficiais, a MedlinePlus ofrece: Informacións do National Institutes of Health e doutras fontes declaradas confiábeis sobre doenzas
Informacións sobre medicamentos e estudos clínicos
Notícias e informacións sobre a saúde recollidas na prensa en liña.
Directorios de páxinas web contendo ligazóns seleccionadas
Enciclopedia Médica A. D. A. M. (en inglés: Animated Dissection of Anatomy for Medicine), con cerca de 4000 entradas.
Dicionario Merriam-Webster
Medo

O medo é unha emoción caracterizada por un intenso sentimento, habitualmente desagradable, provocado pola percepción dun perigo, real ou imaxinario, presente ou futuro. É unha emoción primaria que se deriva da aversión natural ó risco ou á ameaza, e maniféstase tanto nos animais como no ser humano. O presente artigo trata fundamentalmente do medo en humanos. Enfoques sobre o medo
Dende o punto de vista biolóxico, o medo é un esquema adaptativo, e constitúe un mecanismo de supervivencia xurdido para permitir ao individuo responder ante situacións adversas con rapidez e eficacia. Nese sentido, é normal e beneficioso para o individuo e para a súa especie.
Dende o punto de vista neurolóxico é unha forma común de organización do cerebro primario dos seres vivos, e esencialmente consiste na activación da amígdala cerebral, situada no lobo temporal.
Dende o punto de vista psicolóxico, social e cultural, o medo pode formar parte do carácter da persoa ou da organización social. Pódese, por tanto, aprender a temer obxectos ou contextos, e tamén se pode aprender a non temelos. Relaciónase de maneira complexa con outros sentimentos (medo ao medo, medo ao amor, medo á morte) e garda unha estreita relación cos distintos elementos da cultura.
Medula (botánica)

En botánica a medula ou arro é o tecido mol que constitúe o interior de moitos talos, caules e thallus. Nos talos das dicotiledóneas, ximnosperma e nalgúns pteridófitas, é un parénquima (parénquima medular) incoloro e de membranas sutís que ocupa a parte interna do cilindro central, e limitado polo exterior por feixes vasculares. Adoita seu un tecido lixeiro e ás veces pode ser máis ou menos reabsorbido, dando talos fistulosos e ocos.
Nas talófitas, simplemente é un tecido máis laxo que a parte exterior do talo. Tamén é chamado en galego miolo ou molo, especialmente cando é brando ou mol. .
Medusa (Leonardo da Vinci)

A Medusa é un dos dous cadros desaparecidos que Giorgio Vasari atribúe a Leonardo da Vinci. Primeira versión
No seu Vida de Leonardo (1568), Vasari describe como un Leonardo moi novo representou Medusa no frontal dun escudo de madeira.
Aínda que os historiadores de arte dubidaron da veracidade desta anécdota, afirmouse que o escudo de Leonardo inspirou varios pintores de principios do século XVII que o poderían ver na colección de Fernando I de Médici.
Rubens e Caravaggio pintaron as súas propias versións do personaxe, pero a súa débeda cara á pintura de Leonardo é incerto. Segunda versión
En 1782, o biógrafo de Leonardo Luigi Lanzi, mentres facía unha procura das súas pinturas na Galería Uffizi, descubriu un retrato da cabeza de Medusa que erroneamente atribuíu a Leonardo, baseándose na descrición de Vasari.
No período do romanticismo, a fama de Leonardo conseguiu moitos eloxios. Os seus gravados a toda páxina, producidos por primeira vez en Florencia en 1828, estendéronse por toda Europa, facendo da pintura unha das máis populares do corpus das obras de Leonardo. En 1851, Jean Baptiste Gustave Planche proclamou: "Non dubido en afirmar que na Medusa da Galería Uffizi atópase o xerme do que admiramos na Gioconda do Museo do Louvre". Percy Bysshe Shelley escribiu o poema A la Medusa de Leonardo da Vinci a la Galeria Florentina, abrindo coas liñas memorables: Méntese, contemplando o ceo de medianoite,
Sobre as nubes dos elevados picos;
A continuación, vense afastadas terras tremendo;
O seu horror e a súa beleza son divinos.
Sobre os beizos e as pálpebras parece mentir
Beleza como unha sombra, desde que brillan,
Ardentes e aglaiantes, loitando por baixo,
A agonía da angustia e a morte.
Cara ao 1868, Walter Pater, en The Renaissance, destacou a Medusa como unha das obras máis rechamantes de Leonardo.
Pero, ao século XX, Bernard Berenson e outros destacados críticos argumentaron en contra da autoría de Leonardo da pintura dos Uffizi. Agora crese que é obra dun anónimo pintor flamengo activo cara ao 1600.
Meet the Robinsons

Meet the Robinsons é un filme de animación estadounidense do estudio Disney, dirixido por Steve Anderson que se estreou no ano 2007. Sinopse
Cando Lewis coñece a un misterioso rapaz que vén do futuro chamado Wilbur Robinson, ambos farán unha viaxe no tempo, onde Lewis descobre o abraiante segredo da familia Robinson. Personaxes
Jordan Fry/Daniel Hansen como Lewis
Wesley Singerman como Wilbur Robinson
Steve Anderson como Bowlerhat Guy, Avó Bud, Curmá Tallulah
Nicole Sullivan como Franny Robinson
Harland Williams como Carl
Angela Bassett como Mildred
Matthew Josten como Michael "Goob" Yagoobian
Laurie Metcalf como Lucille Krunklehorn
Ethan Sandler como DOR-15 (Doris), Tío Fritz, Tía Petunia, Tío Dimitri, Tío Spike, Curmán Laszlo, CEO de InventCo
Don Hall como Tío Gaston, Adestrador do ximnasio
Kelly Hoover como Tío Billie
Adam West como Tío Art
Tom Kenny como Mr. Willerstein
Tracey Miller-Zarneke como Lizzy
Joe Mateo como Tiny
Aurian Redson como Frankie a ra Frog
Jamie Cullum as Frankie a ra (cantando)
Jessie Flower como Franny de pequena
Tom Selleck como Cornelius
Paul Butcher como Stanley
Daniel Hansen como Lewis de pequeno
Dara McGarry como Recepcionista de InventCo, Mrs. Harrington
John H. H. Ford como Mr. Harrington
Nathan Greno como Lefty