proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Conspiración Coudenhove-Kalergi

A conspiración Coudenhove-Kalergi, máis coñecida como Plan Kalergi, é unha teoría de conspiración difundida en círculos ultraconservadores, antisemitas, nacionalistas brancos e de extrema dereita no mundo occidental desde a década de 1970. Fai referencia a un suposto proxecto xa en curso que promove a mestura entre persoas brancas con grupos inmigrantes non brancos procedentes do Terceiro Mundo co fin de eliminar a raza branca do planeta. Segundo a teoría, o plan foi creado polo austríaco Richard Coudenhove-Kalergi e posteriormente difundido en círculos sociais europeos aristocráticos.
A teoría de conspiración asóciase principalmente a grupos e partidos de Europa e América do Norte. Porén, no século XXI, o Plan Kalergi viuse un incremento dos seguidores en América Latina, especificamente en México e o Cono Sur. Este feito está relacionado coas comunidades de colonos brancos e descendentes de crioulos ante as migracións centroamericanas, andinas e caribeñas aos seus respectivos territorios. Moitas veces o plan Kalergi é concibido como sinónimo doutras teorías conspirativas, entre elas o marxismo cultural e o xenocidio branco. Orixes
Segundo a revista Il Foglio, o escritor austríaco Gerd Honsik, destacado negacionista do Holocausto, comezou a publicar obras que distorsionaban os escritos de Richard Coudenhove-Kalergi na década de 1970. As controvertidas interpretacións de Honsik culminaron no seu libro Kalergi Plan de 2005. O xornal de investigación Linkiesta describiu o Plan Kalergi como un engano comparábel á fabricación antisemita dos protocolos dos sabios de Sion. Nun esforzo por loitar contra unha «invasión hispana de Texas», o supremacismo branco de orixe estadounidense adheriuse á teoría de conspiración da gran substitución. Influencia
O grupo de interese Hope Not Hate, de tendencia antirracista e antifascista, describiuno como unha teoría de conspiración racista. Alega que Kalergi pretendía influír nas políticas europeas sobre inmigración para crear unha «poboación sen identidade» supostamente gobernada por unha elite xudía. O Southern Poverty Law Center, unha ONG a prol dos dereitos civís, salienta que o mito do Plan Kalergi é «unha maneira claramente europea de empurrar a narrativa do xenocidio branco no continente, con nacionalistas brancos que citan fóra de contexto os escritos de Kalergi para afirmar que as políticas de inmigración da Unión Europea son tramas insidiosas incubadas hai décadas para destruír a xente branca».
Na novela de 2018 Middle England, o autor Jonathan Coe satiriza o Plan Kalergi co seu personaxe do teórico da conspiración Peter Stopes.
George Soros, como na maioría de teorías de conspiracións vencelladas co sionismo, é acusado de estar detrás do Plan Kalergi.
Conspiración Xudeu-Masónico-Comunista-Internacional

A conspiración xudeu-masónico-comunista-internacional, tamén denominada conspiración xudeu-masónica-marxista-internacional ou contubernio xudeu-masónico-comunista, é o nome que se lle da a unha suposta coalición segreda da que formarían parte os xudeus, a masonería e o comunismo; que pretenderían unha fin escura (dunha ou outra forma, o dominio do mundo).
O termo constrúese coa adición da capacidade revolucionaria do comunismo á tese do século XIX da conspiración xudeomasónica ou da fusión desa tese coa do século XX do xudeu-bolxevismo.
Na época contemporánea, esta suposta "conspiración" é e foi amplamente utilizada como instrumento político por grupos conservadores, monárquicos, ultracatólicos, reaccionarios e fascistas para desprestixiar, difamar e estigmatizar á esquerda política e tamén xustificar actuacións antisemitas ou persecucións políticas. Precedentes
Desde a Idade Media pódese atopar a existencia do antisemitismo, vinculado en sociedades sen sistema capitalista desenvolvido a un amplo conxunto de prexuízos ideolóxicos, principalmente ao desprezo polas actividades que, independentemente da súa función económica, a Igrexa definía como usura (préstamo con interese, pero tamén o comercio se se obtén lucro). A única maneira socialmente aceptable de ser rico sen sospeita era a renda feudal, accesible só aos privilexiados, que certamente o eran moito máis que os xudeus. En cambio, estes destacaban naquelas, dado que a súa condición impedíalles xeralmente o acceso a outro tipo de ocupacións (aínda que algúns dos xudeus europeos eran campesiños e realizaban distintos oficios manuais e intelectuais). A manipulación deste prexuízo foi unha útil forma de desviar conflitos sociais (o descontento dos non privilexiados en conxunturas críticas) utilizando aos xudeus como chibo expiatorio. A eles atribuíanse todo tipo de malas intencións (orixinar a peste, secuestrar e matar ritualmente nenos e profanar os sacramentos, como no caso do Santo Neno de La Guardia).
Pero desde a divulgación dos Protocolos dos Sabios de Sion, estas teorías conspirativas fóronse facendo cada vez máis complexas. O feito de que Karl Marx nacese nunha familia de orixe xudía, xunto á procedencia xudía de destacados líderes comunistas, permitiu engadir á conspiración aos movementos obreiros, participantes da súa ideoloxía. 3
A masonería fora obxecto de condenas papais desde o século XVIII, e o seu papel na xestación das denominadas revolucións liberais, sobre todo as dos primeiros ciclos (Independencia dos Estados Unidos, Revolución francesa, Revolucións de 1820), era obxecto de controversia. A súa condición de sociedade secreta excitaba a imaxinación, propicia a todo tipo de fantasías na época romántica.
Constance Tipper

Constance Fligg Elam Tipper, nada en New Barnet (Reino Unido) o 6 de febreiro de 1894 e finada o 14 de decembro de 1995, foi unha enxeñeira metalúrxica e cristalógrafa. Traxectoria
Constance Tipper, filla dun cirurxián, foi educada na escola Saint Felix antes de estudar Enxeñaría no Newnham College, Cambridge (1912). En 1915 marchou ao Departamento de Metalurxía do Laboratorio Nacional de Física, en Teddington, de onde, ao ano seguinte, pasou á Royal School of Mines en Kensington, onde obtivo o cargo de axudante de investigación de Sir Harold Carpenter e desenvolveu un método para a fabricación de cristais metálicos. En 1929 estableceuse en Cambrigde, onde continuaría a súa carreira durante máis de 30 anos.
En 1949 Tipper converteuse na única muller membro a tempo completo da Facultade de Enxeñaría da Universidade de Cambridge.
Retirouse en 1960 e o seu 100 aniversario en 1994 celebrouse no Newnham College plantando a Árbore de Tipper, un castiñeiro. Investigación
Constance Tipper investigou a resistencia dos metais e o seu efecto nos problemas de enxeñaría. Durante a segunda guerra mundial, Lord Baker asignoulle a investigación sobre as causas da fractura fráxil nos barcos da clase Liberty. Estes barcos construíronse en gran número nos Estados Unidos entre 1941 e 1945, e foron os primeiros barcos de transporte fabricados usando unicamente soldaduras. O transporte de subministracións ás frontes da guerra dependía destes barcos, ademais de actuar como barcos hospital, obradoiros de reparación e transporte de tanques.
Tipper descubriu que as fracturas non se producían por culpa das soldaduras, senón polas propiedades do aceiro en si. Demostrou que existe unha temperatura crítica por baixo da cal o modo de fractura do aceiro cambia de dúctil a fráxil. Como os barcos no Atlántico Norte víanse sometidos a baixas temperaturas, eran susceptibles á rotura fráxil. As gretas de fatiga podíanse estender ao longo das xuntas de soldadura que unían as placas do casco dos barcos, no canto de pararse nos bordos das placas unidas entre si mediante remaches, como os que se fabricaron anteriormente.
En 1949 Tipper converteuse na única muller membro a tempo completo da Facultade de Enxeñaría da Universidade de Cambridge.
Foi a primeira persoa que usou un microscopio electrónico de varrido (SEM) para examinar as superficies das fracturas metálicas. Utilizou un microscopio electrónico de varrido construído por Charles Oatley e o seu equipo, o segundo SEM xamais construído.
Desenvolveu o "test de Tipper", usado para a determinación da fraxilidade en aceiros. Recoñecementos
1923 Royal Society Bakerian Medal
1933 Beilby Medal and Prize
1936 - 38 Leverhulme Trust Research Fellowship Obra
"The Production of Single Crystals of Aluminium and their Tensile Properties" (con H. C. H. Carpenter). Proceedings of the Royal Society of Londres(1921).
Deformation of Metal Crystals (1935).
The Brittle Fracture Story (1962).
Constante Amor

Constante Amor Neveiro, nado en Ames o 29 de abril de 1862 e finado en Santiago de Compostela o 31 de maio de 1935, foi un sacerdote, penalista e xornalista galego. Traxectoria
Estudou no Seminario de Santiago de Compostela, onde se doutorou en Teoloxía e Dereito Canónico. Despois doutorouse en Dereito Civil na Universidade de Santiago de Compostela. Cóengo da Catedral de Santiago, viaxou a Italia en 1911 pensionado pola Junta para Ampliación de Estudios. Foi párroco de Abanqueiro, Bastavales e San Félix de Solovio e Santa María Salomé de Santiago de Compostela. Foi redactor na terceira etapa de El Libredón e colaborou en Ultreya e El Compostelano. Foi académico numerario da Real Academia de Ciencias Morais e Políticas. Obras
Examen crítico de las nuevas escuelas de Derecho penal, 1899.
Del derecho de castigar. Su naturaleza, su origen, su fundamento y opiniones acerca de estos puntos, 1901.
Datos para la historia del origen, organización y relaciones jurídicas de la. .. hermandad de presbíteros de la Inmaculada Concepción llamada vulgarmente de la Prima de la ciudad de Santiago de Galicia, 1905.
Bibliografía de los estudios penales por orden alfabético de autores, seguida de varias clasificaciones que facilitan el uso de la misma, 1909.
El problema de la pena de muerte y de sus sustitutivos legales. Sustitutivo para la represión del anarquismo, 1917.
Constante de Euler-Mascheroni

En matemáticas, a constante de Euler-Mascheroni é un número que aparece na análise e na teoría dos números. Apareceu por primeira vez na obra do matemático suízo Leonhard Euler a principios do século XVIII. Adoita representarse coa letra grega γ {\displaystyle \gamma } (gamma), aínda que Euler utilizou as letras C e O no seu lugar.
Aínda non se sabe se o número é irracional (é dicir, non se pode escribir como unha fracción cun numerador e denominador enteiro) ou transcendental (é dicir, non pode ser a solución dun polinomio con coeficientes enteiros). O valor numérico de γ {\displaystyle \gamma } é aproximadamente 0. 5772156649 {\displaystyle 0. 5772156649}. O matemático italiano Lorenzo Mascheroni tamén traballou co número, e intentou sen éxito aproximar o número a 32 decimais, cometendo erros en cinco díxitos.
É significativo porque vincula a serie harmónica diverxente co logaritmo natural. Vén dada pola diferenza límite entre o logaritmo natural e a serie harmónica: γ
lim t → ∞ ( ∑ n
1 t 1 n − log ⁡ ( t ) ) {\displaystyle \gamma
\lim _{t\to \infty }\left(\sum _{n
1}^{t}{\frac {1}{n}}-\log(t)\right)} Tamén se pode escribir como unha integral impropia que inclúe a función chan, unha función que produce o maior enteiro menor ou igual a un determinado número. γ
∫ 1 ∞ ( 1 ⌊ t ⌋ − 1 t ) d t {\displaystyle \gamma
\int _{1}^{\infty }\left({\frac {1}{\lfloor t\rfloor }}-{\frac {1}{t}}\right)\mathrm {d} t} A constante gamma está intimamente ligada á función Gamma, especificamente á súa derivada logarítmica, a función digamma, que se define como Ψ 0 ( x )
d d x log ⁡ ( Γ ( x ) )
Γ ′ ( x ) Γ ( x ) {\displaystyle \mathrm {\Psi } _{0}(x)
{\frac {\mathrm {d} }{\mathrm {d} x}}\log(\Gamma (x))
{\frac {\Gamma '(x)}{\Gamma (x)}}} Para x
1 {\displaystyle x
1}, isto dá Ψ 0 ( 1 )
− γ {\displaystyle \mathrm {\Psi } _{0}(1)
-\gamma } Usando as propiedades da función digamma, γ {\displaystyle \gamma } tamén se pode escribir como límite. − γ
lim t → 0 ( Ψ 0 ( t ) + 1 t ) {\displaystyle -\gamma
\lim _{t\to 0}\left(\mathrm {\Psi } _{0}(t)+{\frac {1}{t}}\right)}
Constante de Hubble

A constante de Hubble, designada como H0, é o parámetro fundamental da lei de Hubble. O seu significado é a razón da velocidade actual de separación entre galaxias distantes e a súa distancia de separación. O seu inverso é proporcional á idade estimada do universo. Estímase entre 67, 4 km·s−1·Mpc−1 (medida máis aceptada) e 74, 03 km·s−1·Mpc−1, estando en 2019 diversos equipos, con diferentes técnicas, ocupados en corroborar un ou outro resultado.
Constante de Kaprekar

En matemáticas, coñécese como Constante de Kaprekar ao número 6174 por presentar unha curiosa propiedade descuberta polo matemático indio Dattatreya Ramachandra Kaprekar no 1949.
Tomemos un número calquera de catro díxitos, de tal xeito que non sexan os catro díxitos repetidos (por exemplo, 1111 ou 2222 non valerían). Ordenemos os catro díxitos, primeiro en orde ascendente e logo en orde descendente. A continuación, restémoslle á cifra obtida ao ordenar en orde ascendente a obtida ao ordenar en orde descendente. De non obtermos xa a constante de Kaprekar, repetimos esta operación ordenando convenientemente o resto obtido e volvendo restar a cantidade precisa de veces, nunca máis de sete. Sempre se rematará obtendo o 6174.
Exemplo:
1. Tomamos o número 6426.
2. Ordenamos en orde ascendente: 6642.
3. Agora en orde descendente: 2466.
4. Restamos 6642 - 24664176. Non obtivemos o 6174, así que repetimos o proceso.
5. Ordenamos o resto obtido en orde ascendente: 7641.
6. Agora en descendente: 1467.
7. Volvemos restar: 7641 - 14676174.
Constante de Planck

A constante de Planck, tamén chamada 'cuanto de acción', é unha constante física que representa a mínima cantidade da magnitude de acción (enerxía por tempo ou cantidade de movemento por espazo) e ven representada por h 6. 62606876(52) × 10−34 J·s
Constante física

Unha constante física é unha cantidade numérica invariable empregada na física para relacionar determinadas magnitudes en fórmulas. Algunhas son universais como a velocidade da luz no baleiro
Lista de constantes físicas
Constante lóxica

En lóxica, unha constante lóxica ou símbolo constante dunha linguaxe L {\displaystyle {\mathcal {L}}} é un símbolo que ten o mesmo valor semántico en todas as interpretacións de L {\displaystyle {\mathcal {L}}}. Dous tipos importantes de constantes lóxicas son as conectivas lóxicas e os cuantificadores. O predicado de igualdade (normalmente escrito ' ') tamén se trata como unha constante lóxica en moitos sistemas de lóxica. Unha das preguntas fundamentais da filosofía da lóxica é "Que é unha constante lóxica? "; é dicir, que característica especial de certas constantes fai que sexan de natureza lóxica? Algúns símbolos que normalmente se tratan como constantes lóxicas son: Moitas destas constantes lóxicas son ás veces denotadas por símbolos alternativos (por exemplo, o uso do símbolo "&" en lugar de "∧" para indicar o e lóxico).
Definir constantes lóxicas é unha parte importante do traballo de Gottlob Frege e Bertrand Russell. Russell volveu ao tema das constantes lóxicas no prefacio da segunda edición (1937) de The Principles of Mathematics sinalando que a lóxica se converte en lingüística: "Se queremos dicir algo definitivo sobre elas, deben ser tratadas como parte da lingua, non como parte do que fala a lingua". O texto deste libro utiliza as relacións R, as súas inversas e complementos como nocións primitivas, tamén tomadas como constantes lóxicas na forma aRb.
Constante matemática

Unha constante matemática é unha cantidade que, por definición, nunca cambia o seu valor, en oposición ás variables matemáticas. Mentres as constantes físicas dependen de medidas experimentais, as constantes matemáticas non dependen de ningunha propiedade física. Xeralmente son números reais ou complexos. Cadro de constantes matemáticas
Abreviaturas empregadas: Q: Número racional; I: Número irracional, pode ser alxébrico ou transcendente; A: Número alxébrico; T: Número transcendente; Xer: Xeral; TN: Teoría dos números; TC: Teoría do caos; Com: Combinatoria; Inf: Teoría da información; Ana: Análise matemática
Constantin Argetoianu

Constantin Argetoianu, nado o 15 de marzo de 1871en Craiova e finado o 6 de febreiro de 1955 en Sighet, foi un político romanés, primeiro ministro do seu país entre o 28 de setembro e o 23 de novembro de 1939. Traxectoria
Fillo único dunha familia de ricos boiardos de Oltenia. Estudou dereito e medicina en París, secasí acabou entrando no corpo diplomático ata que en 1913 comezou a súa actividade política. Pertenceu primeiro ao Partido Conservador, co que accedeu por vez primeira ao Senado en 1914.
Foi ministro de xustiza no gabinete de Alexandru Averescu (29 de xaneiro-4 de marzo de 1918) e encabezou a delegación romanesa que negociou en Buftea as condicións para asinar un tratado de paz coas potencias centrais. Deixou o Partido Conservador para ingresar na Liga Popular fundada por Averescu e en 1920 foi ministro de xustiza e despois do interior no segundo goberno de Averescu e como tal tivo que facer fronte á primeira folga xeral na historia romanesa e ao atentado de Max Goldstein contra o Senado. Declarado anticomunista, fixo redadas contra os integrantes do sector que estaba a favor de unirse ao Comitern no Congreso do Partido Socialista Romanés celebrado en maio de 1921.
Afastado de Averescu, militou no Partido Nacionalista Romanés (1925-1926) e malia ser un histórico opoñente de Ionel Brătianu acabou ingresando no Partido Nacional Liberal e nos gobernos de Barbu Știrbey (4-20 de xuño de 1927) e de Brătianu (22 de xuño- 4 de novembro de 1927) como ministro de agricultura. Partidario do príncipe Carlos, Argetoianu apoiou a "restauración” do 8 de xuño de 1930, en contraste co seu partido, que acabou abandonando. Foi ministro do interior no goberno de Nicolae Iorga (1931-1932), entrando en confrontación coa Garda de Ferro. Máis tarde fundou un pequeno partido agrario, a Unión Agraria, que liderou (1932-1938). Foi ministro de industria e comercio no primeiro gabinete de Miron Cristea (11 de febreiro-29 de marzo de 1938) e converteuse nun dos dirixentes da Fronte do Renacemento Nacional, o partido único creado polo rei na súa pugna coa Garda de Ferro. Durante breve tempo foi primeiro ministro logo do asasinato de Armand Călinescu en 1939. Coa abdicación do rei Carlos II e a creación do breve Estado Nacional Lexionario, dominado polo xeneral Ion Antonescu e a Garda de Ferro, Argentoianu estivo a punto de ser executado por elementos da Garda de Ferro, como fixeran con outros políticos no masacre de Jilava, mais rescatárono oficiais do exército. Tras o establecemento da ditadura militar de Antonescu e a ilegalización da Garda de Ferro en xaneiro de 1940 Argetoianu deixou a actividade política, establecéndose en Suíza en abril de 1944, volvendo en novembro coa retirada das forzas do Eixo e ao entraren as forzas soviéticas no país. Intentou mediar entre os comunistas e a oposición do Partido Nacional Campesiño, pero rexeitado por ambos, creou en 1947 o seu propio grupo, a Unión Nacional para o Traballo e a Reconstrución. Tras uns anos sen actividade política detívoo a Securitate o 5 de marzo de 1950 e morreu en prisión en 1955. Rehabilitouse publicamente a súa figura en 1999.
Constantina

Constantina (en árabe: قسنطينة‎, "Qusanṭīnah") é unha cidade de Alxeria, capital da provincia homónima. Localízase no nordeste do país, e é a terceira maior cidade do país logo de Alxer e Orán. A cidade ten unha poboación de 448. 374 habitantes (2008).
Constantino X Ducas

Constantino X Ducas, nado en 1006 e finado en maio de 1067, foi emperador do Imperio Bizantino entre 1059 e 1067. Foi nomeado sucesor por Isaac I Comneno, antes de retirarse a un mosteiro, grazas ao consello de Miguel Psellos. Traxectoria
Constantino estaba casado con Eudocia Macrembolitissa, sobriña de Miguel Cerulario. Tanto Eudocia como Miguel Psellos foron figuras moi poderosas durante o seu reinado. Valedor da aristocracia civil de Constantinopla, foi bastante impopular. Limitou considerabelmente o financiamento do exército, o que se traduciu en importantes perdas territoriais. Durante o seu reinado, perdéronse case todas as posesións bizantinas en Italia (fóra dun exiguo territorio ao redor de Bari) a mans do normando Roberto Guiscardo; tamén se produciron as invasións dos selxúcidas, guiados por Alp Arslan, quen conquistaron Armenia e Capadocia. Constantino, que xa era ancián cando accedeu ao poder, morreu en 1067.
Constelacións chinesas

A astronomía chinesa tradicional ten un sistema que divide a esfera celeste en asterismos ou constelacións, coñecidas como "oficiais" (en chinés: 星 xīng guān). En xeral, os asterismos chineses son máis pequenos que as constelacións de tradición helenística. O planisferio de Suzhou da dinastía Song (século XIII) mostra un total de 283 asterismos, e comprende un total de 1565 estrelas. Os asterismos divídense en catro grupos, vinte e oito casas (en chinés: 二十八, Èrshíbā Xiù) ao longo da eclíptica, e Tres Recintos no hemisferio setentrional. O ceo meridional engadiuse como un quinto grupo na posterior dinastía Ming baseado nas cartas celestes europeas e contén 23 asterismos máis.
Os tres recintos están centrados no polo norte celeste e inclúen as estrelas que se podían ver todo o ano dende a China. As vinte e oito casas abranguen a rexión zodiacal e poden considerarse equivalentes aos 12 signos de zodíaco. Ao contrario do que ocorre cos signos do horóscopo occidental, as vinte e oito casas fan referencia ás fases do mes lunar máis que á posición do sol ao longo do ano; de aí vén a súa denominación de palcos lunares.
A cada estrela visible asígnaselle un asterismo e algúns dos asterismos só contan cunha estrela. Tradicionalmente, cada estrela recibe un nome relacionando o seu asterismo cun número. Historia
O sistema chinés desenvolveuse independentemente do sistema grecorromano dende polo menos o século V a. C. , aínda que puido haber influencias mutuas, suxeridas polo paralelismo coa astronomía babilonia.
O sistema de vinte e oito casas é moi similar (aínda que non idéntico) ao sistema indio Nakshatra, e non se sabe se houbo influencia entre ambos os sistemas.
As cartas celestes chinesas máis antigas que se coñecen datan da dinastía Tang. Tres recintos
Son o Recinto Púrpura Prohibido (紫微垣, Zǐ Wēi Yuán), o Recinto do Palacio Supremo (太微垣, Tài Wēi Yuán) e o Recinto do Mercado Celestial (天市垣, Tiān Shì Yuán). O primeiro abrangue a maior parte da área do norte do ceo nocturno, mentres que a terceira está na área do sur. Cada recinto está separado por «muros», que son asterismos. As vinte e oito casas
As vinte e oito casas agrúpanse en Catro Símbolos, cada un asociado cunha dirección do compás e contén sete casas. Os nomes e estrelas determinantes son: Nomenclatura
A cada estrela asígnaselle un asterismo e dentro deste, un número. Polo tanto, cada estrela desígnase como «nome do asterismo» máis un «número». A numeración das estrelas non se basea na magnitude como na denominación de Bayer, senón na posición no asterismo. Ademais algunhas estrelas teñen un nome tradicional, normalmente relacionado coa mitoloxía ou a astronomía.
Constitución da República de Polonia

A Constitución de Polonia actual foi adoptada o 2 de abril de 1997. Formalmente coñécese como a Constitución da República de Polonia (en polaco: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej), e substituíu as emendas temporais postas en práctica en 1992 co fin de revertir os efectos do comunismo, establecendo á nación como "un estado democrático gobernado pola lei e poñendo en marcha os principios da xustiza social. " Foi adoptada pola Asemblea Nacional de Polonia o 2 de abril de 1997, aprobada por un referendo nacional o 25 de maio de 1997, e entrou en vigor o 17 de outubro de 1997.
Polonia tivo diferentes constitucións ao longo da súa historia. Historicamente, a máis significante foi probablemente a Constitución de Maio adoptada o 3 de maio de 1791, a primeira constitución moderna en Europa e a segunda no mundo, despois da Constitución dos Estados Unidos de América.
Constitución de Andorra

A Constitución de Andorra (en catalán: Constitució d'Andorra) é a lei fundamental do Principado de Andorra. Foi aprobada o 2 de febreiro de 1993 e foi ratificada polo pobo andorrano mediante referendo o 14 de marzo do mesmo ano. De acordo coa mesma constitución, entrou en vigor o día da súa publicación no Butlletí Oficial del Principat de Andorra, o 28 de abril de 1993.
A constitución foi firmada polos dous co-príncipes, o presidente da República Francesa e o bispo de Urgell, cargos que naquela época ostentaban François Mitterrand e Joan Martí Alanis respectivamente. A nova constitución estipulaba que estes dous cargos serían a figura de xefe do estado. Non obstante, a figura do coprincipado existiu dende hai moitos séculos coa única diferenza que a figura do copríncipe francés estaba representada no pasado polo rei de Francia ou polo conde de Foix.
O xefe do executivo é o Cap de Govern d'Andorra.
Constitución de Australia

A Constitución de Australia é a lei que estabelece o Goberno da Commonwealth australiana e a forma na que funciona. Componse de varios documentos. O máis importante é a Constitución da Commonwealth de Australia. O pobo de Australia votou en referendos entre 1898 e 1900 para aceptar a Constitución. A Constitución foi aprobada como parte da Lei constitucional da Mancomunidade de Australia de 1900 (Imp), unha lei do Parlamento do Reino Unido. A Raíña Vitoria asinouno o 9 de xullo de 1900. A Constitución converteuse en lei o 1 de xaneiro de 1901. Aínda que a Constitución era unha lei do Parlamento do Reino Unido, as leis de Australia quitáronlle ó Parlamento do Reino Unido a facultade de modificar a Constitución. Agora só o pobo australiano pode cambiala por referendo.
Outras dúas leis apoian a Constitución australiana. A primeira é o Estatuto de Westminster, aprobado pola Commonwealth como o Estatuto da Lei de Adopción de Westminster de 1942. A segunda é a Lei de Australia de 1986, que foi aprobada polos Parlamentos de todos os estados australianos, o Reino Unido e o Parlamento Federal de Australia. En conxunto, estas leis tiveron o efecto de cortar tódolos vínculos constitucionais entre Australia e o Reino Unido. Aínda que a mesma persoa, a Raíña Isabel II, é a monarca de ambos os países, estes son agora países separados.
En virtude do sistema de dereito consuetudinario de Australia, o Tribunal Superior de Australia e o Tribunal Federal de Australia teñen a facultade de decidir o que realmente significa a Constitución.
Constitución de Azerbaidján

A Constitución de Azerbaidján, formalmente coñécese como a Constitución da República de Azerbaidján (en azerí: Azərbaycan Respublikasının Konstitusiyası), foi aprobada e adoptada por un referendo nacional o 12 de novembro de 1995, que estableceu Azerbaidján como unha república unitaria, laica, democrática, soberana e independente. Bakú é definida como a capital nacional, o poder é delegado aos cidadáns, que exercen a través de eleccións directas para representantes do goberno. Decisións relacionadas con cambios do status constitucional ou alteracións fronteirizas son temas que necesitan ser encamiñados para aprobación por referendo popular. O 24 de agosto de 2002, unha consulta popular a nivel nacional foi realizada e aprobada, con iso a Constitución será debidamente emendada. Hai 158 artigos na actual Carta Magna de Azerbaidján.
Constitución de Chile

A Constitución de Chile, coñecida formalmente castelán como a Constitución Política de la República de Chile de 1980, foi aprobada no plebiscito do 11 de setembro de 1980 e está vixente na actualidade. A constitución entrou en vigor nun réxime transitorio no 11 de marzo de 1981 e inicia plenamente o seu réxime formal o 11 de marzo de 1990. O texto orixinal tiña 120 artigos coas 29 disposicións transitorias. A constitución do país foi reformada 17 veces, sendo a última en 2014 e consta de 131 artigos e 26 disposicións de transición. Contido
A constitución articúlase xirando en torno dos seguintes capítulos: Bases da Institucionalidade
Nacionalidade e Cidadanía
Dereitos e Deberes Constitucionais
Goberno
Congreso da nación
Poder Xudicial
Ministerio Público
Tribunal Constitucional
Xustiza Electoral
Contadoría Xeral da República
Forzas Armadas de Orde e Seguridade Pública
Consello de Seguridade Nacional
Banco Central
Goberno e Administración Interior do Estado
Reforma da Constitución
Constitución de Estonia

A Constitución de Estonia (en estoniano: Eesti Vabariigi põhiseadus) é a lei fundamental da República de Estonia e estabelece a organización estatal como unha república democrática onde o poder supremo reside nos seus cidadáns. A primeira Constitución foi adoptada pola libremente elixida Asemblea Constituínte de Estonia o 15 de xuño de 1920 e entrou en vigor o 21 de decembro de 1920. Fortemente emendada o 24 de xaneiro de 1934, logo do referendo de 1933, a segunda constitución entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1938. Estivo en vigor, de facto, até o 16 de xuño de 1940, cando a Unión Soviética ocupou Estonia e, de jure, até o 28 de xuño de 1992, cando se adoptou a terceira e actual Constitución da República de Estonia mediante referendo. Capítulos
A actual Constitución contén 15 capítulos. O primeiro capítulo establece unha disposición xeral sobre a natureza do Estado. Contén sete artigos.
O segundo capítulo expón os dereitos, liberdades e deberes das persoas.
O capítulo 3 define o pobo e a cidadanía de Estonia.
O capítulo 4 trata sobre o Parlamento de Estonia (Riigikogu).
O capítulo 5 refírese ao presidente de Estonia e aos seus deberes, responsabilidades e dereitos.
O capítulo 6 diríxese ao Goberno de Estonia.
O capítulo 7 aborda o proceso de lexislación.
O capítulo 8 aborda as cuestións financeiras e o orzamento.
O capítulo 9 aborda as relacións e os tratados internacionais.
O capítulo 10 aborda os asuntos militares.
O capítulo 11 refírese ás funcións da Fiscalía Nacional e do Auditor Xeral.
O capítulo 12 refírese aos dereitos, funcións e designación do reitor de Xustiza.
O capítulo 13 refírese á estrutura e funcionamento do sistema xudicial e dos tribunais.
O capítulo 14 refírese aos aspectos xurisdicionais, administrativos e orzamentarios do goberno local en Estonia.
O capítulo 15 refírese aos mecanismos e procedementos relacionados coa modificación da Constitución. Décimo quinto aniversario da Constitución de 1992
Para as celebracións do décimo quinto aniversario da actual Constitución, en 2007, A. Le Coq produciu unha nova marca de cervexa, a Constitutional Pilsener (en estoniano: Põhiseaduse Pilsner) en cooperación co Ministerio de Xustiza de Estonia.
Constitución do Reino Unido

A Constitución do Reino Unido (Constitution of the United Kingdom) é o conxunto de leis e principios baixo os cales o Reino Unido é gobernado. Non é constituído dun único documento constitucional, como o é, por exemplo, a Constitución dos Estados Unidos. É, moitas veces, dito que o país ten unha constitución "non escrita", "non codificada" ou de feito ("na práctica"). A maior parte da constitución británica existe na forma escrita de leis, xurisprudencia, tratados e convencións.
O alicerce da constitución británica ten sido, tradicionalmente, a soberanía parlamentaria, segundo a cal os estatutos son aprobados polo Parlamento do Reino Unido, suprema e última fonte de dereito. Isto significa que os membros do parlamento poden mudar a constitución simplemente ó aprobar novas leis. Porén, membros da Unión Europea teñen dificultado nese principio. O Decreto das Comunidades Europeas de 1972 coloca o Reino Unido baixo todas as leis da Unión Europea (e desabilita calquera disposicións acerca dos seus propios conflitos), o que pasa tamén cos outros estados-membros.
Constitución española de 1837

A Constitución española de 1837 mantívose en vigor desde 1837 até 1845. O seu principal legado foi recuperar as medidas máis progresistas da Constitución española de 1812 e deixar en España o sentimento de servirse dunha constitución que establecese o sistema político do Estado. Desenvolvemento e características
En 1836 o pronunciamento progresista dos Sarxentos da Garda Real na Granxa de San Ildefonso (Segovia) obrigou á rexente María Cristina a proclamar a Constitución de 1837 e a nomear un novo goberno que convocou eleccións ás Cortes Constituíntes para reformar o texto constitucional de Cádiz.
A composición das novas Cortes estaba na súa maioría integrada polos progresistas, que tiveron a posibilidade de se aproveitar da situación para elaborar unha constitución acorde cos seus ideais. Non obstante, o resultado foi un texto tan distante da Constitución de Cádiz de 1812 como do Estatuto Real de 1834, co propósito de que fose aceptada por moderados e progresistas.
Un dos feitos máis importantes que deixou esta constitución é que implantou definitivamente en España o réxime constitucional establecendo un sistema parlamentario similar ao francés ou belga da época.
Entre as súas características presentaba as ideas progresistas semellantes á Constitución de 1812 como o principio de soberanía nacional, o recoñecemento dun gran conxunto de dereitos aos cidadáns, a división de poderes, un importante papel das Cortes e a limitación do poder real.
Para atraer os moderados recolleu aspectos como a división bicameral das Cortes formadas polo Senado, cuxos membros serían designados polo rei, e o Congreso dos Deputados cuxos membros serían elixidos electoralmente. Tamén seguía concedendo amplos poderes ao monarca, como disolver e convocar as Cortes. A lei electoral que se aplicou tras a aprobación da constitución baseábase nun sufraxio censatario moi restritivo, xa que só podían votar os españois que pagasen impostos na Facenda por valor de 200 reais, o que deixaba o censo electoral no 5% da poboación española.
Estivo vixente até 1845, cando se presentou unha simple reforma que se converteu nunha nova constitución: a Constitución española de 1845.
Constitución española de 1845

A Constitución española de 1845 era de tendencia liberal moi conservadora, que recollía os principios políticos do Partido Moderado: Soberanía conxunta do rei e das Cortes Xerais.
Monarquía constitucional cunha clara preponderancia do monarca sobre as Cortes Xerais.
Estado confesional católico.
Sistema parlamentario bicameral.
Sufraxio censatario moi restrinxido.
Estivo en vigor ata 1868, exceptuando o Bienio Progresista (1854-1856).
Constitución española de 1869

A Constitución Española de 1869 (oficialmente: Constitución da Nación Española ) foi a lei fundamental que rexeu no estado español dende a súa promulgación o 6 de xuño de 1869 até a abdicación de Amadeu I e a posterior proclamación da Primeira República Española, en 1873. Foi unha constitución moi avanzada para a súa época. Composición
A constitución estaba dividida en once títulos: dereitos, poderes públicos, poder lexislativo, as seccións de convocatoria de Cortes, as do Senado e o Congreso, sobre El-Rei, sobre a sucesión da coroa e a rexencia, sobre os ministros, sobre o poder xudicial, as administracións territoriais, as contribucións e forzas públicas, as provincias de Ultramar e, finalmente, un título referido á reforma da Constitución.
Porén, o texto incluía tamén dúas disposicións transitorias: a primeira referíase á elección dun novo monarca e, a segunda, sobre certas potestades do poder executivo até a promulgación dunha lei orgánica de tribunais. Principios básicos
A Constitución española de 1869 era de tendencia liberal progresista e recoñecía: O principio da soberanía nacional.
Establecía unha monarquía democrática (con predominio das Cortes Xerais sobre o rei).
Recoñecía liberdades democráticas plenas (como a liberdade de culto).
Proclamaba o sufraxio universal (só masculino).
Constitución española de 1876

A Constitución española de 1876 (cuxa denominación oficial foi: Constitución da Monarquía Española) foi promulgada por Cánovas del Castillo o 30 de xuño de 1876, logo da restauración borbónica. Foi unha constitución que supuña unha mestura entre a constitución moderada de 1845 e a progresista de 1869. Tivo unha vixencia moi prolongada, ata 1931, aínda que permaneceu suspendida durante a ditadura de Primo de Rivera, que pretendeu, sen conseguilo, elaborar outra. En 1931, sería substituída pola Constitución de 1931 que abría a Segunda República. Entre os principais principios, recoñecía: Soberanía conxunta de El-Rei e das Cortes Xerais.
Monarquía constitucional con importantes atribucións á Coroa.
O poder executivo recae en El-Rei, que nomea ao xefe de gobrerno e aos ministros.
O poder lexislativo é compartido entre as Cortes e El-Rei, aínda que este ten dereito de veto e pode disolve-las Cámaras.
As Cortes son bicamerais: estaban compostas por un Senado, formado por designación real, e un Congreso, elixido por sufraxio.
O poder xudicial, aplica as leis nos xuízos e os xuíces eran elixidos por oposición.
Estado moi centralizado: concellos e deputacións provinciais estaban baixo control gobernamental.
As liberdades políticas dos cidadáns eran recoñecidas, pero foron restrinxidas polas leis ordinarias.
Proclamábase a confesionalidade católica do Estado, aínda que se permitía o culto privado das outras relixións.
Non se define respecto do tipo de sufraxio, nin sobre o tipo de sistema electoral. En 1890, durante o goberno de Sagasta, o sufraxio convértese en universal masculino.
Constitución francesa de 1791

A Constitución francesa de 1791 foi a primeira constitución escrita na historia francesa, promulgada pola Asemblea Nacional Constituínte o 3 de setembro de 1791 e aceptada por Lois XVI o 14. Contiña a reforma do Estado francés, quedando Francia configurada como unha monarquía constitucional.
A Constitución establece que a soberanía reside na nación e xa non no rei, que se titula "rei dos franceses". Proclama a liberdade de pensamento e de prensa, e a liberdade relixiosa. Suprime a nobreza e as distincións hereditarias, as ordes de cabalaría, as corporacións e gremios, e establece o libre acceso aos oficios e funcións que até aquelas se reservaban á nobreza ou se herdaban. O mantemento dos lugares de culto pasa a depender do Estado que remunerará os relixiosos. Garante a inviolabilidade da propiedade privada. Crea un servizo de instrución pública para prover os cidadáns cunha educación básica libre e de balde. Crea tamén un establecemento público de beneficencia para encargarse dos nenos orfos e coidar os discapacitados.
Instaura a división dos poderes executivos, lexislativos e xurídicos. A elaboración das leis correspondía a unha Asemblea Lexislativa. Votaba as leis, os impostos e declaraba a guerra, con aprobación do rei.
O poder executivo quedaba en mans da monarquía, o rei tiña o poder de nomear e destituír os ministros.
O poder xudicial outorgábaselle a uns tribunais independentes.
Declárase a igualdade dos cidadáns ante os impostos, que serán proporcionais ás propiedades e ingresos.
O sistema fiscal tamén foi modificado: elimínanse os impostos indirectos e implántanse impostos directos, cunha cantidade que dependía da riqueza que se posuíra (xa foran terras, propiedades urbanas ou negocios industriais ou comerciais).
O sistema de elección dos deputados da Asemblea Lexislativa era o seguinte: clasificábanse os varóns franceses (as mulleres quedaron excluídas da cidadanía) en "cidadáns activos" (os que pagaban impostos directos equivalentes a 3 días de traballo, tiveran máis de 25 anos e residiran desde había máis dun ano na súa comarca) e "cidadáns pasivos" (quen non pagasen impostos). Só os "cidadáns activos" elixían os electores do seu departamento. Ditos electores eran quen escollían os deputados provinciais para a asemblea. En 1791, Francia contaba con 4298360 cidadáns activos que representaban o 61% dos homes e o 15% da poboación total. Este tipo de elección denomínase censitaria (só poden votar os máis ricos) e indirecta, posto que os deputados non son votados directamente por todos os que teñen dereito a voto, senón a través dos seus representantes. Preámbulo
O preámbulo da constitución francesa de 1791 foi a Declaración dos dereitos do home e do cidadán:
Constitución francesa de 1958

A Constitución francesa de 1958, de 4 de outubro, é o texto fundador da V República, vixente na actualidade. Foi adoptada por referendo o 28 de setembro de 1958 e é o décimo quinto texto fundamental (ou o vixésimo segundo se se contan os textos que non se aplicaron) de Francia dende a Revolución Francesa.
A Constitución é a norma suprema do sistema xurídico francés e organiza as autoridades públicas, define o seu papel e as súas relacións. Modificouse en dezanove ocasións dende a súa publicación, ben polo Parlamento reunido en Congreso ou directamente polo pobo a través de referendo: as normas relativas á revisión da Constitución están previstas pola propia Constitución.
Está estruturada nun Preámbulo e dezaseis títulos que recollen cento tres artigos, dous dos cales son disposicións transitorias. O Preámbulo fai referencia directa e explicitamente a outros tres textos fundamentais: a Declaración dos dereitos do home e do cidadán do 26 de agosto de 1789, o Preámbulo da Constitución francesa de 1946, do 27 de outubro (a Constitución da IV República), e a Carta do medio ambiente de 2004. Estas normas enténdense incluídas no bloque de constitucionalidade, polo que os xuíces aplícanas directamente e o lexislador debe respectalas, baixo o control do xuíz constitucional.
Construcciones Aeronáuticas de Galicia

Construcciones Aeronáuticas de Galicia (CAG) é unha compañía que deseña, fabrica e mantén produtos aeronáuticos. A súa sede e instalacións están no Aeródromo de Vilaframil, en Ribadeo. Naceu no 1996, creada por José Luis González Miró. Avións
Construcciones Aeronáuticas de Galicia deseñou distintos avións lixeiros: CAG Toxo
CAG Toxo II
CAG Xesta Barcos
Esta en desenvolvemento o seu primeiro dron acuático, o 'Defensor'.
Construción

A construción é o proceso de armar calquera cousa, como casas, rañaceos, pontes, presas, camiños ou barcos. A construción abrangue diversas formas e combinacións de como facer ou crear múltiples tipos de estruturas. Así, a construción diríxese cara a un futuro onde a man de obra precisa de aparatos superiores e máis integrados, deixando xa que logo atrás a man de obra tradicional. Ademais, na construción actual deséñanse as edificacións e os aparatos a partir dunha diversidade de patróns estándar, o que diminúe o grao de erros e malas edificacións.
Construción dun cuadrilátero por mediatrices

En xeometría, a construción dun cuadrilátero por mediatrices é un procedemento que produce un novo cuadrilátero a partir dun cuadrilátero dado usando as mediatrices trazadas polos lados do cuadrilátero inicial. Esta construción xorde naturalmente nun intento de atopar unha analoxía coa circunferencia circunscrita dun cuadrilátero no caso de que non ser cíclico. Definición da construción
Supoñamos que os vértices do cuadrilátero Q {\displaystyle Q} veñen dadas por Q 1, Q 2, Q 3, Q 4 {\displaystyle Q_{1}, Q_{2}, Q_{3}, Q_{4}}. Sexan b 1, b 2, b 3, b 4 {\displaystyle b_{1}, b_{2}, b_{3}, b_{4}} as mediatrices dos lados Q 1 Q 2, Q 2 Q 3, Q 3 Q 4, Q 4 Q 1 {\displaystyle Q_{1}Q_{2}, Q_{2}Q_{3}, Q_{3}Q_{4}, Q_{4}Q_{1}} respectivamente. Así, as súas interseccións Q i ( 2 )
b i + 2 b i + 3 {\displaystyle Q_{i}^{(2)}
b_{i+2}b_{i+3}}, cos subíndices considerados co módulo 4, forman o conseguinte cuadrilátero Q ( 2 ) {\displaystyle Q^{(2)}}. A construción itérase en Q ( 2 ) {\displaystyle Q^{(2)}} para producir Q ( 3 ) {\displaystyle Q^{(3)}} etcétera.
Pódese obter unha construción equivalente facendo que os vértices de Q ( i + 1 ) {\displaystyle Q^{(i+1)}} sexan os circuncentros dos 4 triángulos formados ao seleccionar combinacións de 3 vértices de Q ( i ) {\displaystyle Q^{(i)}}. Propiedades
Se Q ( 1 ) {\displaystyle Q^{(1)}} non é cíclico, Q ( 2 ) {\displaystyle Q^{(2)}} non está dexenerado.
O cuadrilátero Q ( 2 ) {\displaystyle Q^{(2)}} nunca é cíclico. Combinando # 1 e # 2, Q ( 3 ) {\displaystyle Q^{(3)}} sempre é non dexenerado.
Os cuadriláteros Q ( 1 ) {\displaystyle Q^{(1)}} e Q ( 3 ) {\displaystyle Q^{(3)}} son homotéticos e, en particular, semellantes. Q ( 2 ) {\displaystyle Q^{(2)}} e Q ( 4 ) {\displaystyle Q^{(4)}} tamén son homotéticos.
A construción mediante as mediatrices pódese inverter a través do conxugado isogonal. É dicir, dado Q ( i + 1 ) {\displaystyle Q^{(i+1)}} é posible construír Q ( i ) {\displaystyle Q^{(i)}}.
Sexan α, β, γ, δ {\displaystyle \alpha, \beta, \gamma, \delta } os ángulos de Q ( 1 ) {\displaystyle Q^{(1)}}. Para cada i {\displaystyle i}, a relación de áreas de Q ( i ) {\displaystyle Q^{(i)}} e Q ( i + 1 ) {\displaystyle Q^{(i+1)}} vén dada por 14 ( cot ⁡ ( α ) + cot ⁡ ( γ ) ) ( cot ⁡ ( β ) + cot ⁡ ( δ ) ) {\displaystyle {\frac {1}{4}}(\cot(\alpha )+\cot(\gamma ))(\cot(\beta )+\cot(\delta ))}.
Se Q ( 1 ) {\displaystyle Q^{(1)}} é convexo, a secuencia de cuadriláteros Q ( 1 ), Q ( 2 ), … {\displaystyle Q^{(1)}, Q^{(2)}, \ldots } converxe ao punto isóptico de Q ( 1 ) {\displaystyle Q^{(1)}}, que tamén é o punto isóptico para cada Q ( i ) {\displaystyle Q^{(i)}}. Do mesmo xeito, se Q ( 1 ) {\displaystyle Q^{(1)}} é cóncavo, a secuencia Q ( 1 ), Q ( 0 ), Q ( − 1 ), … {\displaystyle Q^{(1)}, Q^{(0)}, Q^{(-1)}, \ldots } obtida ao inverter a construción converxe ao punto isóptico de Q ( i ) {\displaystyle Q^{(i)}}.
Construción endocéntrica

A construción endocéntrica é aquela construción sintáctica que consta dun núcleo, que é elemento indispensable, e doutros elementos prescindibles que complementan ao núcleo. Os sintagmas nominais son construcións endocéntricas. Por exemplo, na expresión «[o [paxaro] verde] pousou na rama da árbore», o núcleo «paxaro» podería prescindir dos outros dous elementos que lle acompañan no sintagma nominal «o paxaro verde» sen que se orixine ningunha expresión anómala.
Construción exocéntrica

A construción exocéntrica, segundo Quirk, Greenbaum, Leech e Svartvick (1985), é aquela construción sintáctica que non conta en si mesma con ningún elemento que poida ser substitutivo de toda ela. Por exemplo: un sintagma preposicional ou unha oración, en contraposición coa construción endocéntrica: .. .con todo o que dixen é un sintagma preposicional que non pode ser substituído por ningún dos elementos que o conforma-
Construtivismo (arte)

O construtivismo é un movemento artístico e arquitectónico de orixe rusa que se pode encadrar dentro das vangardas ou "ismos" xurdido en Europa durante as primeiras décadas do século XX.
A súa denominación procede dun crítico que a utilizou en 1913 para se referir a uns relevos de Vladimir Tatlin, pero como movemento non xurdiu até 1920, apoiado polo Manifesto realista dos irmáns Pevsner e Gabo. Fai fincapé no abstracto, relacionado coa industria e a técnica, e é xeométrico e funcional. Ten moitos puntos de contacto co cubismo, o futurismo, o suprematismo e o Dadaísmo. Entre outros autores construtivistas destacan Vladimir Tatlin, Pevsner e o seu irmán N. Gabo, Alexander Rodchenko, A. Vesnin e László Moholy-Nagy
Construtivismo social

O construtivismo social é unha teoría que suxire que o coñecemento científico non constitúe un corpus neutro de datos independente das prácticas culturais e os valores, senón que se orixina no seo da sociedade, co que iso leva.
Polo tanto, os datos e as prácticas da ciencia son, ou ben construcións sociais na súa totalidade (construtivismo duro) ou ben o son en parte (construtivismo brando).
Na práctica, o construtivismo social interésase polo traballo no laboratorio, as publicacións científicas e os fluxos de información en tanto que procesos deben estudarse dende unha perspectiva sociolóxica e non só en termos puramente científicos.
Construto social

Un construto social ou construción social é calquera entidade institucionalizada ou artefacto nun sistema social desenvolvido pola relación social de participantes nunha cultura ou sociedade particular, estabelecida pola organización e coerción. É definida tamén como produto do traballo desenvolvido a través do ser humano, por tanto non inerente á natureza. Un exemplo de construto social é o status social.
O construtivismo social é unha escola de pensamento que lida coa detección e análise de construcións sociais.