proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Astrobee

Astrobee é o nome dunha familia de foguetes sonda dos Estados Unidos desenvolvidos nos anos 1950 e cuxo último membro voou en 1983.
Os Astrobee concebíronse como un substituto de baixo custo, con propelente sólido, dos foguetes sonda Aerobee, de propelente líquido. Coa experiencia adquirida noutros foguetes sondas desenvolveuse un novo motor que serviu para crear o Astrobee D, o primeiro membro da familia. Seguiuno o Astrobee F, deseñado para alcanzar parámetros parecidos aos foguetes da familia Aerobee, e os Astrobee 200, 500 e 1500. O propelente estaba formado principalmente por HTPB. Variantes
A familia Astrobee estaba formada por cinco variantes: Astrobee D: cun diámetro de 15 cm e unha lonxitude de 3, 5 m, foi o primeiro membro da familia. Podía levar cargas de 4, 5 kg a alturas de 150 km e 13, 6 kg ata 100 km. Lanzáronse 42, con dous fallos.
Astrobee F: medía 38 cm de diámetro e podía levar cargas de entre 90 e 230 kg a entre 250 e 400 km de altura. Lanzáronse 49, cun só fallo.
Astrobee 200: usaba como primeira etapa un foguete Nike e como segunda un Alcor.
Astrobee 500: combinaba o motor do MB-1 na primeira fase cun Alcor na segunda. Só voou unha vez, sen éxito.
Astrobee 1500: formado por dos foguetes Recruit.
Astrobioloxía

A astrobioloxía é un campo de estudo interdisciplinar que combina aspectos da astronomía, bioloxía e xeoloxía, e que está enfocado principalmente ao estudo da orixe, distribución e evolución da vida en astros diferentes da Terra e no espazo en xeral. Provén das palabras gregas astron
estrela, bios
vida e logos
palabra/ciencia, e é tamén coñecido como exobioloxía (grego: exo
fóra) ou xenobioloxía (grego: xenos foráneo).
Algúns dos máis importantes temas de investigación astrobiolóxica inclúen: Que é a vida?
Como apareceu a vida na Terra?
Que clase de medio pode tolerar a vida?
Como podemos determinar se a vida existe noutros planetas?
Pouco a pouco, tense comprobado que determinados organismos poden resistir as condicións ambientais no medio interplanetario, facendo máis verosímil a teoría da panspermia.
Exobioloxía e xenobioloxía son termos tamén habituais na ciencia ficción, aínda que tipicamente eses termos refírense á bioloxía especulativa dun extraterrestre.
Astrodinámica

A mecánica orbital ou astrodinámica é a aplicación da balística e da mecánica celeste aos problemas prácticos relacionados co movemento de foguetes e outras naves espaciais. O movemento destes obxectos calcúlase normalmente a partir das leis de Newton do movemento e da lei da gravitación universal. É unha disciplina central no deseño e control de misións espaciais. A mecánica celeste trata de forma máis ampla a dinámica orbital de sistemas baixo a influencia da gravidade, incluíndo as naves e corpos celestes naturais, como sistemas de estrelas, planetas, lúas e cometas. A mecánica orbital céntrase en traxectorias espaciais, incluíndo manobras orbitais, cambios de plano da órbita, e transferencias interplanetarias, e útilízase no desenvolvemento da misión para prever os resultados das manobras de propulsión. A relatividade xeral é unha teoría máis exacta que as Leis de Newton para o cálculo de órbitas, e ás veces é necesario para unha maior precisión ou en situacións de alta gravidade (como órbitas próximas ao Sol). Historia
Ata o aumento das viaxes espaciais no século XX, considerábanse poucas diferenzas entre a mecánica orbital e a mecánica celeste. Na época da Sputnik, o campo foi denominado 'dinámicas espaciais'. As técnicas básicas, como as utilizadas para resolver o problema Kepleriano (determinación de posición como unha función de tempo), son, polo tanto, as mesmas en ambos campos. Ademais, os dous campos comparten case toda a mesma historia.
Johannes Kepler foi o primeiro en modelar correctamente órbitas planetarias cun alto grao de precisión, coa publicación das súas leis en 1605. Isaac Newton publicou leis máis xerais do movemento celeste no seu libro de 1687, Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica.
Astrofizika

Astrofizika, tamén coñecido como Kosmos 1066, foi un satélite artificial soviético lanzado o 23 de decembro de 1978 mediante un foguete Vostok 8A92M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
A misión de Astrofizika non está clara, aínda que parece que estaría relacionada con estudos xeodésicos usando láseres desde terra. Foi construído usando o bus Meteor e funcionou aparentemente durante dous anos. Como sistema de propulsión en órbita usaba un motor iónico SPT-50.
Astrolabio

Un astrolabio é un instrumento antigo usado con fins astrolóxicos e astronómicos coma medir a altura dos astros por riba do horizonte. Foi inventado por Hipatia de Alexandría, e máis tarde foi simplificado e substituído polo sextante.
Tamén era utilizado para resolver problemas xeométricos, como calcular a altura dun edificio ou a profundidade dun pozo. Formábao un disco de latón graduado no seu bordo, un anel de suspensión e unha mediclina (especie de punteiro). O astrolabio náutico era unha versión simplificada do tradicional e tiña a posibilidade de medir a altura dos astros para axudar na localización mar a fóra.
A vantaxe do astrolabio en relación ao cuadrante é o feito de que é máis doado para traballar á luz do día e tamén porque a Estrela Polar non era visible no hemisferio sur. Era tan pesado que era capaz de permanecer pendurado verticalmente a pesar do abaneo do navío
O astrolabio moderno de metal inventouno Abraham Zacuto en Lisboa, a partir de versións árabes pouco precisas. Facer un astrolabio
Na actualidade existen numerosos programas de software para facer astrolabios. O Observatorio austral europeo facilita de xeito gratuíto un programa para elaborar astrolabios adaptados a latitude e lonxitude do observador. .
Astroloxía

A astroloxía é unha disciplina, considerada pseudociencia polo consenso académico, na que a partir da posición aparente dos astros e do seu movemento se intenta comprender e descodificar a realidade toda e particularmente a existencia humana na Terra. Durante a Antigüidade e ata o Renacemento a astroloxía e a astronomía adoitaron designar o mesmo tipo de estudo. Historia e características
A palabra astroloxía provén do grego αστρολογία, de άστρον (ástron), ‘estrela’ e λόγος (logos) ‘palabra, estudo’, ou sexa, o estudo das estrelas e dos ceos.
Desenvolvéronse en diversas épocas e ámbitos culturais, como testemuñan as primeiras escrituras desde Sumeria, Exipto antigo e a China imperial ata o continente americano, distintos sistemas de observación e interpretación que tiñan en común a certeza dun nexo entre a posición e o movemento dos corpos celestes e acontecementos constatables na Terra. As diferentes astroloxías acabaron construíndo cadanseus calendarios unidos ao universo simbólico e referencial no que se confunden a procura de patróns na natureza, especulacións místico-relixiosas e a observación dos sucesos en relación ao percorrido dos planetas, das estrelas e mesmo de puntos abstractos no ceo calculados a partir do saber astronómico. O que se entende habitualmente por tradición astrolóxica -a que distingue doce signos do Zodíaco repartidos entre catro elementos e atribúe as súas cualidades aos planetas que os rexerían- afunde as raíces na antiga Mesopotamia e, a través das achegas de determinadas filosofías e especulacións helenísticas, romanas, árabes e hindús, configura un tronco común ás distintas propostas (astroloxía andalusí, védica, renacentista, psicolóxica etc. ). A máxima autoridade desa tradición foi, durante séculos, Tolomeo. Aínda que o tópico vulgar relacionou a astroloxía, xa ben antes da época romana, con teorías e prácticas de tipo preditivo, un groso continxente das especulacións que se tiñan por irrefutables -en campos como a protomedicina, a agricultura ou a meteoroloxía, entre moitos máis- baseábase na tradición astrolóxica. Case indisolublemente unida ás outras disciplinas con forte contido esotérico coma a alquimia, a astroloxía nunca cesou de se actualizar nin de ser fonte de polémicas e viuse progresivamente cuestionada a partir das hostilidades da Igrexa na Idade Media ata o triunfo do racionalismo no século XVIII, o cal non impediu que ao longo das épocas personalidades da ciencia (Newton, Kepler), da filosofía e da literatura (Roger Bacon, Goethe, Ted Hughes) ou da psicoloxía (C. J. Jung) defendesen a súa validez. O descrédito contemporáneo desta disciplina vese reforzado pola ausencia de métodos e prácticas científicas na maioría da literatura astrolóxica, pero un importante volume de producións culturais (que abranguería desde a arte prehistórica ata varias das obras referenciais das Humanidades en Occidente e Oriente) resulta incomprensible sen algún coñecemento básico de astroloxía.
Astron

Astron foi un observatorio espacial soviético con colaboración francesa lanzado o 23 de marzo de 1983 desde o cosmódromo de Baikonur mediante un foguete Proton K/D-1. Características
Astron foi lanzado a unha órbita altamente elíptica cun apoxeo a unha distancia de case a metade da distancia á Lúa, permitíndolle estar fora da sombra da Terra e dos cintos de radiación durante o 90% do tempo da súa órbita.
O satélite deixou de funcionar en xuño de 1989, tras superar a súa esperanza de vida inicial, dun ano. Instrumentación
O instrumento principal era un telescopio franco-soviético para o ultravioleta de 5 metros de lonxitude. Ademais levaba a bordo un espectrómetro de raios X consistente nun contador proporcional sensible ós raios X con enerxías de entre 2 e 25 keV e cunha área efectiva de 0, 17 m². O campo de visión era de 3°x3°. Resultados
O espectrómetro de raios X tomou datos continuous de Hercules X-11983 e 1984. Tamén observou fontes de raios X en Orión, Taurus e Leo.
Astronauta

Un astronauta ( pronunciación ) é unha persoa instruída e adestrada para comandar, pilotar ou tripular unha astronave.
Existen outras denominacións derivadas das diversas linguas: ós soviéticos ou rusos chámaselles cosmonautas e ós chineses, taiconautas: O termo cosmonauta vén do ruso kosmonavt (космонавт), derivado á súa vez do grego kosmos (κοσμος, universo) e nautes (ναύτης, navegante); taiconauta é un neoloxismo formado a partir do chinés 太空 (tàikōng, espazo) e o grego ναύτης (nautes, navegante), ambos de xeito semellante a astronauta (do latín e o grego). Como curiosidade, a verba oficial chinesa para nomear un astronauta é 宇航員 (yǔhángyuán) pero o termo taikonaut emprégase nos medios de comunicación para nomear ós astronautas chineses. Os pioneiros
Unión Soviética
O primeiro cosmonauta da historia foi Iuri Gagarin, quen foi lanzado o 12 de abril de 1961 a bordo da nave Vostok 1, sendo dese xeito o primeiro ser humano en saír ó espazo. A primeira muller en ir ó espazo foi Valentina Tereshkova, en xuño de 1963 a bordo do Vostok 6.
Estados Unidos
Alan B. Shepard foi o primeiro estadounidense en realizar un voo suborbital, e John Glenn o primeiro en entrar en órbita. A primeira persoa en camiñar por un mundo extraterrestre foi Neil Armstrong, o 21 de xullo de 1969 durante a misión lunar Apollo 11. A vida de astronauta
Unha persoa que pretenda ser astronauta necesita unha preparación previa acorde coa función que realizará no espazo. Unha vez no exterior terrestre, están entre as súas funcións dende a vixilancia do mantemento das propias necesidades vitais (por exemplo, ter unha atmosfera respirable) ó desenvolvemento de experimentos científicos ou o mantemento da aparataxe, incluídos os paseos espaciais (Extra-Vehicular Activity, ou EVA).
O desenvolvemento vital no espazo implica o estar sometidos a condicións diferentes que na Terra, polo que sofren variacións diversas, como perda de masa muscular ou debilitamento óseo debido á aparente falta de gravidade, tendo que compensar ditos cambios coa realización de exercicio como preparación á súa volta á Terra. Tamén sofren variacións na percepción do tempo ó estar orbitando e poder observar moitas saídas e postas de Sol ó longo de 24 horas.
Astronomische Nederlandse Satelliet

Astronomical Netherlands Satellite, tamén coñecido polo seu acrónimo ANS, foi un observatorio espacial neerlandés lanzado o 30 de agosto de 1974 mediante un foguete Scout desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Construíuse un duplicado do satélite que nunca chegou a voar e que foi doado finalmente a un museo. Características
ANS adicouse a observar e estudar o ceo en raios X e ultravioleta desde unha órbita heliosincrónica de 266 km x 1176 km e unha inclinación orbital de 98°. O rango de enerxías dos raios X observados era de entre 2 e 15 keV e no ultravioleta observou no rango de lonxitudes de onda de entre 1500 a 18. 000 Ángstroms.
A actitude do satélite controlábase mediante bobinas magnéticas que interactuaban co campo magnético terrestre e mediante volantes de inercia, e a determinación da posición levábase a cabo mediante sensores solares, de horizonte e estelares, así como cun magnetómetro.
ANS reentrou na atmosfera terrestre o 14 de xuño de 1974.
Astronomía muisca

Este artigo describe a astronomía dos muiscas. Os muiscas, unha das catro civilizacións avanzadas de América antes da conquista española, tiñan un minucioso entendemento de astronomía, o cal está evidenciado pola súa arquitectura e calendario, importante na súa agricultura.
Existiron varios sitios astronómicos construídos no Altiplano Cundiboyacense, nos territorios muiscas dos Andes centrais colombianos, mais poucos perduraron até o presente. Moitos lugares arqueoastronómicos foron destruídos polos conquistadores españois e substituídos polas súas igrexas católicas. El Infiernito, preto de Villa de Leyva, é coñecido por ser un dos sitios que permaneceron. O Templo do Sol na cidade sagrada de Sugamuxi foi reconstruído.
Os estudosos máis importantes que contribuíron ao coñecemento sobre a astronomía muisca foron José Domingo Duquesne e Alexander von Humboldt a finais do século XVIII e comezos do XIX e investigadores modernos como Eliécer Silva Celis, Manuel Arturo Izquierdo Peña, Carl Henrik Langebaek e Juan David Morales.
Astroturfing

Astroturfing é un termo referido ás campañas de relacións públicas no ámbito da propaganda electoral e a publicidade comercial que buscan dar unha impresión de espontaneidade, como se nacese dunha forte relación co medio social. Termo
O nome provén dun dobre xogo de palabras en inglés, baseado no concepto de grassroots, termo en lingua inglesa para designar os movementos de base, formado por herba (grass) e raíces (roots). Este concepto serve para cualificar os movementos “con base social”, que xorden “de abaixo”, da interacción dos membros dunha comunidade. Por outra banda, AstroTurf é unha coñecida marca estadounidense de herba artificial, cuxos produtos están deseñados para parecer herba natural. Así, o astroturfing fai referencia a esa artificialidade, a esa falsa base social de determinadas campañas comerciais.
Orixe
A primeira vez en aparecer con ese significado foi en 1985 cando o senador do Partido Demócrata de Texas, Lloyd Bensten, comentaba numerosas cartas que recibira, de presuntos cidadáns, que defendían a mesma posición que as compañías de seguros mentres Lloyd estaba involucrado nun debate sobre as prestacións do seguro de vida; dixo que «un texano coñece a diferenza entre a grassroots ou herba natural e AstroTurf». Así, afirmou que as cartas que recibira, con contido similar, foran creadas para simular o apoio popular, casualmente, ás mesmas reclamacións por parte das aseguradoras.
Con posterioridade, a propia compañía fabricante de AstroTurf, Monsanto, foi acusada de facer astroturfing para apoiar o glifosato, composto principal do seu produto RoundUp. Procedemento e obxectivos
Astroturfing é unha estratexia de manipulación da opinión pública por parte de partidos e outras entidades simulando o apoio público espontáneo, por exemplo nas redes sociais, a unha idea. O obxectivo dunha campaña deste estilo é disfrazar a actuación dunha entidade política ou comercial como a reacción pública espontánea e independente contra outra entidade, produto, servizo, etc.
Os astroturfers ou astroturfistas (intoxicadores) tentan orquestrar accións levadas a cabo por uns poucos individuos aparentemente diversos e distribuídos xeograficamente, tanto mediante accións explícitas como máis subliminais e mesmo ocultas, e que dan a impresión de entusiastas masivos dunha causa.
O astroturfing pode ser posto en marcha por unha persoa con interese persoal nun tema ou por grupos profesionais organizados e financiados por grandes empresas ou organizacións sen ánimo de lucro ou activistas.
Astrónomo Real

Astrónomo Real é un alto cargo da Casa Real da monarquía do Reino Unido. Hai dous oficiais, o sénior que é o Astrónomo Real, existe desde 22 de xuño de 1675; o segundo é o Astrónomo Real de Escocia, data de 1834. Historia e características
O rei Carlos II, que fundou o Observatorio Real de Greenwich en 1675, instruíu o primeiro Astrónomo Real John Flamsteed, «. .. a inmediatamente dedicarse co coidado e dilixencia máis exacta para corrixir as táboas dos movementos dos ceos, e os lugares das estrelas fixas, para descubrir a así moito desexada lonxitude de lugares para o perfeccionamento da arte da navegación».
Desde ese tempo ata 1972, o Astrónomo Real foi director do Observatorio Real de Greenwich. Como Astrónomo Real, recibe un estipendio de 100 libras esterlinas por ano e é membro da Casa Real, baixo a autoridade xeral do Lord Chamberlain. Despois da separación das dúas funcións, a posición de Astrónomo Real ten sido en gran parte honorífico, aínda que el permanece dispoñible para aconsellar o Soberano sobre astronomía e temas e materias científicas relacionadas, e é un cargo de gran prestixio.
Houbo tamén anteriormente un Astrónomo Real de Irlanda.
Astrónomos reais
1675-1719 John Flamsteed
1720-1742 Edmond Halley
1742-1762 James Bradley
1762-1764 Nathaniel Bliss
1765-1811 Nevil Maskelyne
1811-1835 John Pond
1835-1881 Sir George Biddell Airy
1881-1910 Sir William Christie
1910-1933 Sir Frank Dyson
1933-1955 Sir Harold Spencer Jones
1956-1971 Richard van der Riet Woolley
1972-1982 Sir Martin Ryle
1982-1990 Sir Francis Graham-Smith
1991-1995 Sir Arnold Wolfendale
1995-presente Martin Rees, Barón Rees de Ludlow
Astrónomo, astrónoma

Un astrónomo é un científico cuxa área de investigación é a astronomía.
Considérase o comezo da astronomía na antiga Babilonia polos seus sacerdotes. Estudos recentes dos gravados babilonios mostraron o coñecemento extremadamente preciso que posuían do seu ceo nocturno. Seguindo aos babilonios, os exipcios tamén facían especial fincapé na observación do ceo.
A combinación das interpretacións relixiosas do ceo, como lendas e mitos, conducen a unha dualidade que hoxe nós identificamos como astroloxía. É importante ter en conta que antes de 1750 aproximadamente non se facía distinción entre astronomía e astroloxía.
A diferenza da maioría de científicos, os astrónomos non poden manipular directamente os obxectos que estudan, e deben facer uso de detalladas observacións para os seus descubrimentos. Xeralmente, os astrónomos usan telescopios e outros instrumentos ópticos para as súas observacións.
Astrónomos famosos
Astérix (satélite)

Astérix, tamén denominado A-1, foi o primeiro satélite artificial francés, convertendo a Francia no terceiro país en lanzar un satélite cun vehículo lanzador propio. O satélite foi lanzado o 26 de novembro de 1965 ás 15: 47 desde o polígono de Hammaguir, en Alxeria, mediante un foguete Diamant A. Características
Astérix ten forma de dobre cono, cun diámetro máximo de 0, 53 metros, e a súa función era comprobar o rendemento e o comportamento do foguete durante o lanzamento. Como misión secundaria, usaríase para facer medicións da ionosfera, pero debido a un problema coas antenas non se recibiu telemetría do satélite nin se puideron levar a cabo as medicións ionosféricas.
Asuwa

Asuwa foi unha confederación de estados de Anatolia oriental formada en parte da zona chamada Arzawa polos hititas. Antes do -1400 formaban parte dela probabelmente o país do río Seha, Mira, Wilusa e Taruisa, e despois uníronse Hapalla e Arzawa. Destruída a confederación polos hititas, o reino de Arzawa recolleu os seus restos no século –XIV.
Do nome de Asuwa probabelmente derive o de Asia.
Asíndeto

A asíndeto (do grego a- prefixo privativo “sen” e syndein “unir, xuntar”) é unha figura retórica que consiste en omitir as conxuncións para dar viveza ou enerxía ó concepto. Antónimo: polisíndeto Exemplos
N'Os señores da terra, (Otero Pedrayo, ed. Galaxia) a asíndeto é moi frecuente: O corpo da casa ergueito en fina canteiría, obra limpa dos barrocos do dazasete (páxina 2). Rematadas as compras na vila, salferidas as onzas, visitadas unhas cantas amizades (páxina 55).
Cheguei, vin, vencín (César: A guerra das Galias).
Asís

Asís (en italiano: Assisi) é unha comuna e sé episcopal da provincia de Perugia (Italia). En 2003 a comuna tiña 25. 600 habitantes, dos que 5. 500 vivían na cidade de Asís. Famosa por ser o lugar de nacemento de San Francisco, que fundou alí a orde dos franciscanos en 1208.
At Night (I Think About You)

"At Night (I Think About You)" é unha canción do cantante británico MNEK. Foi lanzada o 13 de maio de 2016, a través de Virgin EMI Records. Recepción
"At Night (I Think About You)" recibiu en xeral críticas positivas. Lewis Corner e Amy Davidson, de Digital Spy, dixeron que a canción "prospera cos seus ritmos escarpados e os seus sintetizadores complicados, mentres que a rica voz de MNEK empeza co epómetro 'a tope'", e The Fader publicou que o "recente sinxelo 'At Night' ten unha caída de ritmo amigable coa radio e un sentimento secular no seu núcleo".
Brennan Carley, de Spin, comentou que "'At Night (I Think About You)' [é] unha beleza de produción propia dunha canción que mostra a máxima maduración na súa profesión" e que "MNEK canta co máis pequeno tremor sobre os seus xeados e golpeantes instrumentais". Ránkings
Ata (matemáticas)

Dous obxectos matemáticos a e b chámanse "iguais ata unha relación de equivalencia R" (abreviado como ata R ou até R ou salvo R) se cumpren: que a e b están relacionados por R, é dicir,
que aRb se cumpre, é dicir,
que as clases de equivalencia de a e b en relación a R son iguais.
Esta figura da linguaxe utilízase sobre todo en relación con expresións derivadas da igualdade, como a unicidade ou a contaxe. Por exemplo, a afirmación "a factorización en primos dun número enteiro é única ata a ordenación" é unha forma concisa de dicir que dúas listas calquera de factores primos dun número enteiro dado son equivalentes con respecto á relación R que relaciona dúas listas se unha pode obterse reordenando (permutando) a outra.
Como outro exemplo, a afirmación "a solución dunha integral indefinida é sin(x) ata a adición dunha constante" emprega tácitamente a relación de equivalencia R entre funcións, definida por fRg se a diferenza f - g é unha función constante, e significa que a solución e a función sin(x) son iguais ata esta R. Na imaxe, "hai 4 particións ata a rotación" significa que o conxunto P ten 4 clases de equivalencia en relación a R definidas por aRb se b pode obterse de a por rotación; un representante de cada clase aparece na parte inferior esquerda da imaxe.
Outros exemplos inclúen ata isomorfismo, ata permutacións e ata rotacións. Exemplos
Tetris
Considere as sete pezas do Tetris (I, J, L, O, S, T, Z), coñecidas matematicamente como tetrominós. Se consideramos todas as rotacións posíbeis destas pezas, por exemplo, se consideramos que o "I" orientado verticalmente é distinto do "I" orientado horizontalmente, entón descubrimos que hai 19 formas posíbeis distintas que se mostrarán na pantalla. (Estes 19 son os chamados tetrominós "fixos". ) Pero se as rotacións non se consideran distintas, de xeito que tratamos "I verticalmente" e "I horizontalmente" de xeito indiferente como "I", daquela só hai sete. Dicimos que "son sete tetrominós ata a rotación". Tamén se podería dicir que "hai cinco tetrominós, ata a rotación e a reflexión", o que explica o feito de que L reflectido dá J, e S reflectido dá Z.
Atacama Large Millimeter Array

Ó Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA, Gran Matriz Milimétrica/submilimétrica de Atacama) é un interferómetro astronómico de 66 radiotelescopios no Deserto de Atacama no norte de Chile, que observa radiación electromagnética en lonxitudes de onda milimétricas e submilimétricas. A matriz foi construída na planicie Chajnantor, de 5000 m de altura - preto do Observatorio Llano de Chajnantor e o experimento Atacama Pathfinder. O lugar foi escollido pola a súa altura e pouca humidade, factores cruciais para reducir ruído e diminuír a atenuación de sinal deida á atmosfera da Terra. ALMA espera dar claves do nacemento de estrelas durante a primeira xeración estelare e unha imaxe detallada de formación das estrelas e planetas. A colocación das antenas sofre cambios continuos, segundo a observación prevista, ata desprazarse por unha área de 16 km², sendo transportadas por dous camións xigantes, Otto e Lore, adaptados a tal fin. Os traballos desenvólvense en Santiago de Chile, Atacama e as instalacións de Chajnandor.
Participa na obtención da primeira fotografía dun Burato Negro, en 2019.
A recolección de datos aproxímase a 1 Tb cada noite.
Atacama Pathfinder Experiment

O Atacama Pathfinder Experiment (APEX) é un radiotelescopio situado a 5100 m sobre o nivel do mar en Atacama, Chile.
No 2019 participou na realización da primeira fotro dun burato negro. Información xeral
Forma parte de ALMA. Atópase dentro do Observatorio Llano de Chajnantor no Deserto de Atacama, ó norte de Chile, a 50 km ó leste de San Pedro de Atacama. É unha colaboración de 3 institucións europeas de investigación: Max Planck Institute for Radio Astronomy (MPIfR, 55%), Onsala Space Observatory (OSO, 13%) e ESO (32%). Está operado por ESO.
O disco maior ten un diámetro de 12 m, consistente en 264 paneis de aluminio cunha precisión media na súa superficie de 15 micrómetros. Foi inaugurado de xeito oficial o 25 de setembro de 2005. ----
Atacamita

A atacamita é un mineral do grupo dos haloxenuros. Quimicamente é un hidroxicloruro de cobre de cor verde moi característica. Ten un polimorfo na botallackita, mineral de igual fórmula química pero que cristaliza noutro sistema, no sistema monoclínico.
Atopouse por primeira vez no Deserto de Atacama, ao norte de Chile, motivo polo que D. de Gallizen lle puxo este nome en 1801. Ambiente de formación
A atacamita é un mineral raro, pois as condicións de formación son moi particulares, fórmase a partir doutros minerais de cobre primarios -sulfuros xeralmente- por oxidación da pátina superficial nun clima árido desértico.
Tamén se pode formar por sublimación nas exhalacións volcánicas. Localización e extracción
Existen grandes cristais ben formados en Wallaroo (Australia). Na III Rexión de Atacama (Chile) adoita encontrarse en forma de grandes agregados, á parte de ser frecuente en moitas outras partes do mundo. En Italia áchase asociado ás lavas do Vesuvio.
Podería explotarse como mena de cobre, mais non existen depósitos suficientemente grandes como para ser rendíbel a súa explotación mineira.
Polo seu enorme poder absorbente, explotábase comercialmente no pasado como po para secar a tinta coa que se escribía a pluma, importándose dende Chile.
Ataraxia

Ataraxia (en grego antigo: Ἀταραξία ataraxia) tradúcese como "ausencia de inquietude/preocupación", "tranquilidade da mente".
Demócrito usou este termo cando afirmou "A felicidade é pracer, benestar, harmonía, simetría e ataraxia", pero foron os epicúreos, os escépticos e os estoicos os que situaron a ataraxia no centro do seu pensamento.
Os estoicos tamén buscaban a tranquilidade mental, e aínda que eles tamén consideraban a ataraxia como desexable e usaban a miúdo o termo, a ataraxia como "ausencia de preocupación" sempre foi o obxectivo dos epicúreos na vida, sendo análogo ao estado de vida que buscaban os sabios estoicos, a saber: apatheia (apatía), "ausencia de paixóns", que non debe confundirse co diagnóstico de apatía no sentido psicolóxico, caracterizado por unha perda de sensibilidade do individuo en relación aos estímulos cotiáns.
Ataxia sensorial

A ataxia sensorial é unha síndrome neurolóxica e un signo médico. É unha forma de ataxia, isto é, perda da coordinación, que non está causada por un dano no cerebelo, senón por unha perda da percepción sensorial que regula o movemento. A ataxia sensorial diferénciase da ataxia cerebelosa en que, entanto que o equilibrio é bastante próximo á normalidade cos ollos pechados, cando o paciente abre os ollos a perda de equilibrio é manifesta. En pacientes con ataxia sensorial o signo de Romberg adoita ser positivo. Causas
A ataxia sensorial prodúcese como consecuencia de trastornos que afectan á vía propioceptiva consciente a nivel de: Nervio periférico
Raíces posteriores
Cordóns posteriores
Lemnisco medial no tronco encefálico
En raras ocasións, por lesións talámicas ou parietais, pode producirse unha hemiataxia sensitiva contralateral.
Atbara

Atbara (en árabe عطبرة) é unha cidade de 111. 399 habitantes (2007), localizada na confluencia do río Atbara co Nilo no Sudán.
É un importante nó ferroviario, a primeira central sindical do Sudán formouse en 1946 entre os traballadores do ferrocarril de Atbara.
Ateca

Ateca é un concello español da provincia de Zaragoza situado na comarca da Comunidade de Calatayud. Ten unha área de 84, 7 km². Segundo o INE en 2015 tiña 1968 habitantes, cunha densidade de poboación de 23, 23 hab/km².
É unha localidade con arte mudéxar, que aparece citada no Cantar de Mio Cid. Xeografía
Está localizado na ribeira esquerda do río Jalón, na confluencia co río Manubles e preto do lugar onde conflúen o río Mesa e mais o Piedra. Hai alí unha famosa fábrica de chocolate. A altitude media do concello é de 603 msnm. A capital municipal dista uns 100 km da cidade de Zaragoza. Nome
Segundo algúns historiadores identifícase coa antiga Attacum, mencionada por Ptomoleo. Ten un sufixo celta -acum, -ecum, con xorda intervocálica conservada consonte á fonética mozárabe e aragonesa. Na época de dominio musulmán chamábase Teca, que, casualmente, en árabe significa a antiga. Porén, tamén se identificou o seu nome a través do éucaro, como un derivado de ate, "porta". Festas
3 de febreiro, San Brais.
8 de setembro, Virxe da Peana (patronais).
Ateigamento

O termo aglomeración ou ateigamento utilízase frecuentemente para facer referencia á acumulación de individuos ou de animais nun mesmo lugar, o cal non se acha fisicamente preparado para albergalos de tal maneira que, esas persoas ou animais que se achan vivindo nesa situación se verán afectadas non unicamente pola incomodidade de ter que compartir un espazo mínimo con outros, senón tamén que por mor diso será practicamente imposíbel que o lugar observe unha hixiene e seguridade satisfactoria, afectando a saúde das persoas, e mesmo, naquelas situacións máis extremas até pode existir risco para a vida.
Atención

A atención é o proceso condutual e cognitivo de concentración selectiva nun aspecto discreto da información, xa sexa considerada subxectiva ou obxectiva, mentres que se ignoran outros aspectos perceptibles. A atención tamén foi denominada como a asignación de recursos de procesamento limitados.
Desde o punto de vista da psicoloxía, a atención non é un concepto único, senón o nome atribuído a unha variedade de fenómenos. Tradicionalmente, considerouse de dúas maneiras distintas, aínda que relacionadas. Por unha banda, a atención como unha calidade da percepción fai referencia á función da atención como filtro dos estímulos ambientais, decidindo cales son os estímulos máis relevantes e dándolles prioridade por medio da concentración da actividade psíquica sobre o obxectivo, para un procesamento máis profundo na conciencia. Doutra banda, a atención é entendida como o mecanismo que controla e regula os procesos cognitivos; desde a aprendizaxe por condicionamento até o razoamento complexo.
En moitos casos actúa de maneira inconsciente iniciado no hemisferio cerebral esquerdo e é mantida no hemisferio dereito. O estar atento ("pór atención" ou "prestar atención") tampouco é un comportamento único do ser humano.
Hai estudos no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) onde varios científicos e estudantes comproban que tanto se pode afectar a atención dun individuo. Un dos principais obxectivos era ver se unha persoa era capaz de manter a atención, tendo no oído un auricular ao estar a estabelecer unha conversación ou escoitando a outra persoa. Como xa se dixo anteriormente "prestar atención" non é un comportamento único do ser humano. algúns experimentos fracasaron, pero a maioría lograron entender o que se lles estaba dicindo ou xa sexa manter a conversación. Isto depende a que altura de son estea a escoitarse ou tamén de que tipo de melodía estea a escoitarse, xa que as de carácter un pouco ruidosas como o rock son máis difíciles de que unha persoa logre entender a información que se lle dea.
Atención farmacéutica

A atención farmacéutica é un proceso cooperativo para a provisión responsable de terapia farmacolóxica a un paciente considerado individualmente. Buscar, previr e resolver problemas relacionados con medicamentos, para lograr que se logre alcanzar os resultados de saúde que se esperan e manter ou mellorar a calidade de vida do paciente. Historia e características
A atención farmacéutica actual nace nos Estados Unidos da man de Charles Hepler e Linda Strand. Pero con anterioridade xorde basicamente das actividades de farmacia clínica desenvolvidas nos servizos de farmacia hospitalaria dese país.
A atención farmacéutica en Galicia, ao igual que en España, defínea o Consenso de atención farmacéutica, que engloba as tarefas do farmacéutico orientadas cara ao paciente: dispensación, consello / consulta e seguimento de tratamentos farmacolóxicos.
Atenea Partenos

Atenea Partenos (en grego antigo Ἀθηνᾶ Παρθένος, literalmente Athena a Virxe) é o nome dunha enorme escultura criselefantina da deusa grega Atenea, obra de Fidias. Recibía o seu nome dun epíteto da propia deusa, e estaba aloxada no Partenón, na Acrópole de Atenas. Realizáronse diversas réplicas e obras inspiradas nela, tanto antigas como modernas.
Foi a imaxe de culto de máis soa na cidade de Atenas, considerada un dos maiores logros do escultor máis aclamado da antiga Grecia. Fidias comezou a súa obra ao redor do ano 447 a. C, Lacares retirou as láminas de ouro no 296 a. C. para pagar ás súas tropas, e o bronce foi probablemente dourado máis adiante. Resultou danada por un lume cara ao 165 a. C. , mais foi amañada. Continuaba estando no Partenón no século V, cando puido terse perdido noutro lume. Un relato menciónaa, porén, en Constantinopla no século X.
A obra tivo un grande impacto entre os seus contemporáneos, ata o punto de que deu orixe a unha tradición de estatuas criselefantinas, na cal atópase comprometido de novo a Fidias, coa estatua de Zeus en Olimpia, e a outros escultores, nos santuarios dos séculos V e século IV a. C. Descrición
O historiador antigo Pausanias dá unha descrición da estatua: O tipo xeral da Atenea Partenos, aínda que non o seu carácter e calidade, pode aquilatarse a partir da súa imaxe en moedas e as súas reproducións en miniaturas esculpidas, como obxectos votivos, e nas representacións sobre xemas gravadas.
A testa de Atenea aparece lixeiramente inclinada cara a adiante. Está de pé coa súa man esquerda pousada sobre un escudo vertical. O seu xeonllo esquerdo está lixeiramente dobrado, o seu peso desprazado levemente cara á súa perna dereita. O seu quitón está axustado na cintura por un par de serpes, cuxas colas entrelázanse nas costas. Os guechos do pelo caen sobre o peto da deusa. A Niké da súa man dereita estendida é alada: discutiuse moito sobre se había un soporte baixo o orixinal de Fidias, sendo contraditorias as versións conservadas. A posición exacta dunha lanza, a miúdo omitida, non se determinou completamente, se estaba no brazo dereito de Atenea ou sostida por unha das serpes da éxida, tal e como N. Leipen a restaurou, seguindo a xema Aspasios.
Ateneo Catalán da Clase Obreira

O Ateneo Catalán da Clase Obreira foi unha institución fundada en Barcelona (España) o 2 de febreiro de 1862 por membros e simpatizantes cataláns do Partido Progresista coa finalidade de agrupar aos obreiros da cidade e proporcionarlles unha formación. Os socios pagaban 4 reais mensuais de cota e alí dábanse clases de cultura xeral. En 1862, tiña 240 alumnos e 151 en 1865, que cursaban as materias de lectura-escritura, gramática, aritmética e xeografía. Estivo en funcionamento até o golpe de Pavía de xaneiro de 1874. Traxectoria
Entre a súa fundación en 1862 e a Revolución de 1868 que puxo fin ao reinado de Isabel II, o Ateneo foi unha institución "onde as correntes do pensamento radical non atoparon lugar". Os seus protectores progresistas, como subliñou Josep Termes, imaxinaban que "proporcionando algúns coñecementos xerais a uns poucos traballadores, podería se converter nunha entidade moderadora e rexeneradora da clase traballadora". Esta idea reflectiuna M. Paxot no prólogo do Calendario Popular del Ateneo Catalán de la Clase Obrera. Año 1864 no que, despois de afirmar que o profesor de historia era "un amante do país, un idólatra das franquicias e da orde pública, un inimigo das quimeras e sobre todo cristián", continuaba:
Despois da Gloriosa
Non obstante, despois do triunfo de La Gloriosa, o Ateneo evolucionou no seu sentido radical. De aí xurdiu o núcleo da sección barcelonesa da Primeira Internacional, que promoveu a fundación da Federación Rexional Española no Congreso Obreiro de Barcelona de 1870, e que foi precedido por outro celebrado dous anos antes.
Os membros da FRE -AIT non pagaban as clases. Josep Termes destacou o gran número de enxeñeiros entre o profesorado, que ensinaba matemáticas, física, química, principios da construción e aplicaba a ciencia ás artes e á industria. Un avogado impartía clases de economía política e estatísticas, mentres que outros ensinaban lectura, escritura e gramática en español, contabilidade, teoría do tecido, francés, historia mundial, hixiene, caligrafía. .. Tamén había clases elementais para traballadoras.
Na viaxe a Barcelona, ​​Estanislao Figueras, o presidente do poder executivo da Primeira República Española, visitou o Ateneo a principios de marzo de 1873 e foi nomeado membro de honra. Como mostra do seu apoio, Figueras concedeu ao Ateneo o antigo convento de San Felipe Neri para que o empregase para desenvolver as súas actividades.
Entidades similares existían noutras cidades españolas, como o Fomento das Artes de Madrid (fundado en 1847), La Filantrópica Artística de Valladolid, El Porvenir de Zaragoza, El Círculo de Artesanos de Alacant, El Casino Artístico de Albacete, El Círculo de Artesanos de Cáceres, ou o Ateneo Manresano de la Clase Obrera de Manresa (fundado en maio de 1864).
O Ateneo desapareceu despois do golpe de estado de Pavía en xaneiro de 1874 que puxo fin á República Federal.
Ateneo Libertario Xosé Tarrío

Ateneo Libertario Xosé Tarrío é unha asociación galega libertaria da Coruña que nace co obxectivo de potenciar a autoxestión, o apoio mutuo e a horizontalidade. Historia
Xorde co obxectivo de erixirse en ferramenta do movemento contestatario e rebelde da cidade, organiza actividades culturais e de autoxestión durante todo o ano. Abre o seu local na rúa da Paz nº 16, onde é obxecto de pintadas fascistas, e logo trasládanse á rúa Gil Vicente nº 17. Colaboran anualmente coas Marchas á Prisión de Teixeiro, dentro da acción mundial de marchas abolicionistas. Tamén organizan actividades libertarias de solidariedade, presentación de libros, proxeccións e xornadas anarquistas na Coruña e Santiago de Compostela. En 2016 colaboraron nas Xornadas Antirrepresivas Galegas cos Comités de Solidariedade coas Represaliadas Políticas (CSRP) Compostela, Comités por un SRI Galiza, Plataforma Contra a Represión da Corunha e Vigo Contra a Represión.
Pastora Dominga González Viéitez, nai de Xosé Tarrío, participou activamente nas actividades do ateneo.
Atenodoro, bispo de Bizancio

Atenodoro (grego: Αθηνόδωρος), tamén coñecido como Atenóxenes (grego: Αθηνογένης), foi Bispo de Bizancio desde 144 ata 148. Durante o seu reinado, que foi o momento en que a cidade foi administrada por Zeuxipo, houbo un considerábel aumento da poboación cristiá. Atenodoro encargou a construción dunha segunda catedral en Elaea, que logo foi renovada polo emperador Constantino I, que desexaba que o enterrasen nela. Finalmente non o enterraron alí, pois considerouse impropio dun emperador ser enterrado fóra de Bizancio. A catedral foi dedicada aos martirios de Eleazar e dos sete nenos narrada en II Macabeos.
Atentado de Berlín de 2016

O atentado de Berlín do 19 de decembro de 2016 foi un atropelo masivo ocorrido en plena Breitscheidplatz durante un mercado de Nadal en Berlín, a capital alemá. A organización terrorista Estado Islámico reivindicou a autoría do atentado a través de Amaq News Agency. Un camión con remolque embestiu unha serie de postos ó longo de media rúa. Rexistráronse até o momento quince mortos e polo menos 50 feridos. Un sospeitoso de conducir o camión foi detido, mentres que o copiloto morreu durante o impacto do vehículo.
A policía afirma que existe a posibilidade de que un camión o cal aparcou nunha beirarrúa puido ser conducido co propósito de atentar contra a vida de civís. Vehículo
O vehículo implicado foi un camión articulado Scania de cor negra. O camión tiña as placas de matrícula de Polonia, e era propiedade da empresa de repartimento polonesa, Usługi Transportowe Ariel Żurawski, con sede en Gdańsk.
O propietario do camión entrevistado pola televisión polonesa dixo que o condutor titular era o seu curmán, non un fanático ou un tolo. A compañía contactou co condutor entre as 15: 00 e as 16: 00, cando o condutor informou que chegara demasiado tarde ó destino de Berlín, e que pasaría alí a noite para descargar o camión á mañá seguinte.
Atentados de Noruega de 2011

Os feitos que deron lugar a un masacre en Noruega en 2011 consistiron nunha explosión no distrito gobernamental de Oslo e mais nun tiroteo ocorrido dúas horas despois no illote de Utøya (lago Tyrifjorden, Buskerud), cun saldo provisorio de 77 mortos e máis dun centenar de feridos, moitos deles adolescentes. Durante os días posteriores á traxedia, a policía falara de cifras de até 93 mortos, pero despois revisou a cifra á baixa fixándoa en 76. A policía norueguesa explicou que o escenario despois dos ataques era moi confuso e probabelmente algúns corpos foron contados dúas veces. Posteriormente unha vítima morreu no hospital elevando a cifra a 77.
Pola tarde, desatouse unha gran confusión en Oslo e máis tarde as autoridades confirmaron que detiveron un home disfrazado de policía que abriu fogo contra a multitude en Utøya. Este era Anders Behring Breivik, un empresario noruegués de 32 anos descrito pola policía como "fundamentalista cristián" cuxas opinións políticas se inclinan cara á ultradereita, de ideoloxía nacionalista (contrario ao multiculturalismo) e islamófobo.
Atentados do 7 de xullo de 2005 en Londres

Todas as horas están en formato British Summer Time (BST), (UTC+1 / GMT+1). O xoves 7 de xullo de 2005, catro explosións paralizaron o sistema de transporte público de Londres en plena hora punta matinal. Ás 8: 50 AM, estouparon tres bombas a 50 s de intervalo entre unha e outra, en tres vagóns do metro de Londres. Unha cuarta bomba estoupou nun autobús ás 9: 47 AM na Praza Tavistock. As bombas provocaron unha interrupción severa no transporte da cidade e a infraestrutura de telecomunicacións.
Nos ataques morreron cincuenta e seis persoas, incluídos os catro terroristas sospeitosos, e 700 persoas máis resultaron feridas. Foron os actos de terrorismo máis sanguentos no Reino Unido desde a morte de 270 persoas no atentado de Lockerbie (Escocia) en 1988, e os máis mortíferos en Londres desde a segunda guerra mundial.
Os investigadores policiais identificaron a catro homes que se pensa que son terroristas suicidas. Estes foron os segundos atentados suicidas en Europa occidental coa presenza de civís inocentes (tralo 11M en Madrid), e se pensa que foron planeados por organización paramilitares islamistas con sede no Reino Unido. A organización terrorista al-Qaeda asumiu a responsabilidade.
Os atentados ocorreron mentres no Reino Unido estábase dando cita o primeiro día da 31ª Cume do G8, un día despois de que Londres fose elixida SEDE dos Xogos Olímpicos de 2012, dous días despois do comezo do xuízo do imán fundamentalista Abu Hamza, cinco días despois de que se realizase o concerto Live 8 alí e pouco despois de que o Reino Unido asumise a presidencia rotatoria do Consello da Unión Europea.
O 21 de xullo de 2005, unha segunda serie de catro explosións tivo lugar no metro de Londres e nun autobús de Londres. Con todo, esta vez só os detonadores das bombas explotaron e os catro terroristas non chegaron a inmolarse. Non houbo vítimas mortais: o único ferido rexistrado resultou ser un asmático hospitalizado. Todos os terroristas deste ataque errado foron arrestados pola policía.
Atepomarus

Atepomarus é un deus celta da curación. En Mauvières (Indre), o deus romano Apolo foi asociado con este deus na forma de Apolo Atepomarus. Nalgúns santuarios de Apolo (como Sainte-Sabine, Burgundia) pequenas figuras de cabalos estaban asociadas a el.
A raíz celta "epo" quere dicir "cabalo", e o epíteto é traducido como "Gran xinete" ou "posuidor dun gran cabalo".
Aterraxe

A aterraxe é a fase final dun voo, que se define como o proceso que realiza unha aeronave que culmina co contacto do aparello coa terra; contacto que se perdeu no momento da engalaxe para efectuar o voo. É considerada unha fase crítica no conxunto deste.
Pódense distinguir 3 tipos de aterraxes: As planeadas: Son aquelas que se efectúan con todas as condicións de seguridade e que se cumpren despois de alcanzar o destino definido.
As non planeados: Son aquelas que se efectúan porque se detectou unha condición atmosférica, mecánica, política, etc, que fan perigar o avión e os seus tripulantes, pasaxeiros, carga e encomenda; e
As de emerxencia: -tamén chamadas aterraxes forzosas- son aquelas que se efectúan en condicións críticas de seguridade nunha superficie apta ou non apta, tras terse danado algunha parte importante do avión, perder o control do mesmo, atoparse algo perigoso a bordo, ter algunha anomalía en calquera dos sistemas de control e de voo, presentarse un fenómeno inesperado que induza a xulgar que non é seguro continuar en voo.
Unha aterraxe lógrase tras efectuar un descenso na altitude do voo, reducir a velocidade deste, ter abaixo os trens de aterraxe, seguir un patrón de aproximación, de inclinación, de planeo e identificar o lugar exacto onde se terá que exercer a aterraxe, xa sexa na pista de aterraxe/engalaxe dun aeroporto, ou nunha superficie extensa de auga. Para efectuar unha aterraxe, existen do mesmo xeito que unha engalaxe, 3 factores: o factor terra, o factor aparello e o factor aire.
Athena

Athena foi unha familia de foguetes de propelente sólido construídos con capital privado e deseñados para poñer en órbita diferentes cargas. O nome orixinal dos foguetes foi LMLV (acrónimo de Lockheed-Martin Launch Vehicle) e LLV (Lockheed Launch Vehicle). Foron retirados do servizo tras non dar os beneficios esperados.
Construíronse dúas versións do foguete, correspondentemente denominados Athena 1 e Athena 2. Planeouse unha versión maior denominada Athena 3, pero despois da cancelación do proxecto nunca foi construída.
Athena (sonda espacial)

Athena é unha misión espacial que orbitará arredor do asteroide 2 Pallas, o terceiro asteroide máis grande do Sistema Solar.
Se se consegue o financiamento necesario, Athena compartiría foguete coa sonda espacial Psyche, describindo unha traxectoria que a leve ó cinto de asteroides coa asistencia gravitacional de Marte. Tardará arredor de dous anos en alcanzar 2 Pallas. O investigador principal da misión é Joseph O'Rourke, da Universidade Estatal de Arizona. Obxectivos
Os obxectivos científicos da misión inclúen: Determinar como varía a diferenciación dos corpos con gran proporción de xeo e como evolucionaron ó longo do tempo.
Determinar como evolucionou o conxunto actual de asteroides no tempo e no espazo.
Entender o papel da auga na evolución de 2 Pallas.
Establecer a evolución dinámica de 2 Pallas e dos asteroides da familia Pallas.
Athena realizará imaxes da xeoloxía de 2 Pallas cunha cámara de cor (RGB) en miniatura. Ademais dun experimento científico de radio, apuntando unha antena de xeito continuo cara á Terra para facer un seguimento bidireccional Doppler de tal xeito que se poida determinar da masa de 2 Pallas cunha precisión de <0. 05%.