Bupropion

O bupropion ou bupropión ou clorbutilcetoanfetamina (comercializado baixo as marcas comerciais Odranal, Wellbutrin, Zyban, Voxra, Budeprion, Prexaton, Elontril ou Aplenzin; e anteriormente coñecido como anfebutamona) é un fármaco con propiedades psicoestimulantes indicado como antidepresivo e para o cesamento do tabaquismo, pertencente á clase de inhibidores da recaptación de dopamina e noradrenalina (IRDN). Introduciuse en Estados Unidos en 1985, e en 1986 foi retirado do mercado debido a unha alta incidencia de episodios convulsivos. Finalmente, en 1989 volveu aprobarse o seu uso, fixándose unha dose máxima de 450 mg por día. Estrutura química
Quimicamente é unha fenetilamina, emparentada estruturalmente tanto coas aminoketonas como coas anfetaminas. É un derivado da droga dietilpropión, un anorexíxeno anfetamínico. As accións desinhibitorias ou estimulantes do bupropion probablemente estean relacionadas coa súa analoxía estrutural con moléculas psicoestimulantes potentes como a metcatinona e a metanfetamina. Indicacións
Depresión
Como tratamento da depresión (a súa efectividade máis aló das 8 semanas non foi avaliada en ensaios controlados) e como fármaco de segunda liña no trastorno por déficit de atención con hiperactividade (TDAH). Particularmente, é de elección naqueles pacientes que padecen disfuncións sexuais inducidas por outros antidepresivos, posto que se vincula cun incremento da libido. Ademais, mostra vantaxes comparativas respecto dos axentes convencionais no tratamento dos episodios depresivos comórbidos á enfermidade de Parkinson e da depresión con retardo psicomotor.
A eficacia terapéutica do bupropion baséase na súa acción como inhibidor selectivo da recaptación de dopamina (DÁ) e noradrenalina (NA). Postúlase que os efectos clínicos só parcialmente se deben á actividade da droga, xa que o bupropion é ademais, un prol-droga. Como produto do metabolismo da droga nai, sintetízanse no organismo polo menos tres metabolitos activos, un dos cales sería o responsable de boa parte dos efectos clínicos. A biotransformación do bupropion no fígado dá como produto ao composto hidroxibupropion, un inhibidor de recaptación de DÁ e NA equipotente. A vida media da droga nai e dos metabolitos activos é de 20 a 37 horas.
Un metabolito do bupropion, a radafaxina (GW353162), está a iniciar a fase III de ensaios clínicos para o tratamento tanto da depresión como da obesidade.
Tabaquismo
Un dos usos máis comúns do bupropion é como axuda para deixar de fumar. É comercializado por GlaxoSmithKline baixo o nome comercial Zyban, ou por outros fabricantes como un equivalente xenérico.
Numerosos estudos proporcionaron probas de que o bupropión reduce substancialmente a gravidade dos síntomas de abstinencia á nicotina.
A administración crónica do bupropion non produce aumento de peso, o que resulta útil no tratamento da deshabituación tabáquica. A súa acción terapéutica no tabaquismo podería deberse en particular ao incremento que induce nos niveis extracelulares de dopamina, neurotransmisor implicado nos mecanismos de recompensa e gratificación. A nicotina, do mesmo xeito que o bupropion, tamén produce unha liberación de dopamina no núcleo accumbens (vía de pracer común de opiáceos, anfetamina e cocaína); así mesmo, aumenta tamén os niveis de noradrenalina nas sinapsis neuronais, o que amortecería os síntomas de abstinencia.
Fobia social
Tamén se utiliza en determinados casos para tratar o trastorno de ansiedade social. Efectos secundarios
Pouco antes do seu lanzamento comercial, en 1986, reportáronse convulsións nun pequeno grupo de pacientes bulímicos. Con todo, continuouse coas investigacións clínicas e aprobouse o seu uso nos Estados Unidos. A indución de convulsións é un efecto adverso raro pero grave, e asóciase con incrementos rápidos nas doses ou ben con cantidades superiores aos 450 mg/día. De calquera xeito, son factores de risco para a aparición destes episodios os seguintes: historia previa de convulsións, abstinencia recente de alcol ou benzodiazepinas, tratamento concomitante con outras drogas (que diminúan o limiar convulsivo), trastornos orgánicos cerebrais, anormalidades electroencefalográficas e bulimia.
Pola súa propiedade activante (estimulación do sistema dopaminérxico), pode producir axitación e insomnio. Outras reaccións adversas comúns son: sequidade de boca, cefaleas, tremor, inhibición do apetito, nerviosismo, euforia, mialgias, palpitaciones, redución de peso. En xeral, o perfil de efectos secundarios é moi diferente ao dos antidepresivos convencionais (non posúe efectos anticolinérxicos nin sedativos) e máis afín ao dos psicoestimulantes.