proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Escola de Imaxe e Son da Coruña

A Escola de Imaxe e Son da Coruña é unha institución de ensino que ten coma obxectivo formar a expertos en creación audiovisual. Historia
A necesidade dunha Escola de Imaxe en Galicia foi unha das reivindicacións permanentes nos encontros e debates sobre a imaxe celebrados dende 1984. O proxecto da Escola de Imaxe e Son da Coruña naceu en maio de 1988 coa constitución dun seminario permanente formado por Xosé Luis Mira, Pepe Coira Nieto, Manuel Abad Abad, Xosé Búa González, Manuel González Álvarez, Antonio Río, Félix Casado Nuñez, Víctor Algibay, Xosé Luis Moar Rivera e Félix Rodil.
En setembro de 1989 convocouse o concurso público de adxudicación das obras no recinto do IFP Someso. En xaneiro de 1990 publicouse no DOG o decreto de creación da Escola e o 23 de febreiro do mesmo ano aprobouse no BOE o regulamento do Módulo de operacións de imaxe e son. Ao longo de 1990 proseguiron as accións administrativas (equipamento, profesorado, etc. ), ata a inauguración oficial da Escola o 14 de febreiro de 1991.
Primeiros responsábeis
O seu primeiro director (1990-1998) foi Manuel González Álvarez. O equipo inicial estivo formado por: Daniel Domínguez Pérez (xefe de estudos),
Ignacio Pardo Pedrosa (secretario),
Xullo Xermade Barros (subdirector; logo director entre 2007 e 2020),
Carlos Amil Serantes,
Michel Canada,
Xabier Iglesias Feijoo,
Luis Miguel Quiroga Valcarcel,
Ángel R. Cañas,
Carlos Luis Oro Claro,
Ángel Cordero (director de 2003 a 2006),
Jose Francisco Barba Escribá (director de 1999 a 2002),
José Antonio Pérez Paris.
Posteriormente incorporaríanse novos profesionais, como Fran Negreira, Gustavo Pernas Cora, Pepe Coira Nieto, Isabel Romero, Francisco Lodeiro Gómez ou Manuel Rial.
Escola de Imaxe e Son de Vigo

A Escola de Imaxe e Son de Vigo (EISV), pertencente ao Colexio Marcote, é un centro creado en 1990, autorizado polo Ministerio de Educación para impartir as titulacións da familia profesional da comunicación, Imaxe e Son.
Está situada na avenida da Ponte nº 80, en Vigo.
Escola de Inmersión Cherokee

A Escola de Inmersión Cherokee (en cherokee: Ꮳꮃꭹ Ꮷꮎꮥꮆꮖꮝꮧ, Tsalagi Tsunadeloquasdi) é unha escola de inmersión lingüística en lingua cherokee que se atopa en Park Hill, Oklahoma, con enderezo postal de Tahlequah. Está dirixida a nenos de infantil até 8º de primaria.
Foi fundada pola Nación Cherokee en 2001 co obxectivo de revitalizar e preservar a gravemente ameazada lingua cherokee. Os estudantes deben ser membros dunha tribo recoñecida a nivel federal e úsase un proceso de solicitude xa que o tamaño da clase é limitado Despois de rematar na escola de inmersión Cherokee, os estudantes adoitan transferirse a unha escola afiliada para os cursos 7 e 8. Asistir á escola de inmersión pode axudar aos estudantes a matricularse na Sequoyah High School (graos 9 ata 12). O número total de matriculados foi de 141 en agosto de 2018.
Escola de Marcinelle

A Escola Marcinelle (en francés: École de Marcinelle) é o estilo de banda deseñada do semanario Spirou desde a segunda guerra mundial. O nome fai referencia a Marcinelle, lugar onde se atopaba entón a editorial do semanario Dupuis. Joseph Gillain (Jijé) adoita ser visto como o fundador do xénero. Descrición
O estilo da escola de Marcinelle é unha combinación de debuxos estilo cartoon e cómics realistas. Adoita considerarse como a contrapartida da klare lijn / ligne claire (liña clara) da escola de Bruxelas no semanario Tintín, aínda que ambos teñen moito en común e a diferenza ten que ver principalmente co lugar da editorial. A diferenza de estilo está principalmente no debuxo dos movementos: a escola de Marcinelle trata de crear a impresión de movemento (dinámico), mentres que a liña clara funciona de forma máis ben esquemática (estática). Ademais, a Escola Marcinelle caracterízase por figuras máis caricaturais, redondas (estilo nariz grande) e globos de diálogo redondos. Ilustradores da Escola Marcinelle
O estilo de debuxo está asociado principalmente a: Jijé (Spirou e Fantasio e Blondie e Blinkie )
André Franquin (Spirou e Fantasio e Guust Flater)
Morris (Lucky Luke)
Peyo (Les Schtroumpfs "Os Smurfs/Pitufos", Johan e Peewit e Steven Strong )
Outros nomes coñecidos son: Berck ( Sammy )
Derib ( Yakari )
Paul Deliège ( Jaap )
Jacques Devos ( Mr. Kweeniewa e Geniale Olivier )
Jean-Claude Fournier (Spirou e Fantasio e Bizu )
Francis ( Bram Jager e o seu veciño )
Gos ( O Katamarom )
Hubuc ( Clorofila )
Jidehem ( Sophie )
Willy Lambil ( As blusas azuis )
Raymond Macherot ( Clorofila e Sweetie )
Remacle ( Old Niek &amp; Zwartbeard e Hultrasson )
Jean Roba ( Bollie e Billie )
Maurice Rosy ( Jaap )
Eddy Ryssack ( Opa, "avó" )
Louis Salverius ( As blusas azuis )
Pierre Seron ( The Mini People )
Maurice Tillieux ( Guus Slim e Caesar e Josientje )
François Walthéry ( Natasha )
Will ( Barba e Calvo )
Escola de Mégara

A escola de Mégara (ou escola megárica) foi unha escola de pensamento filosófico socrático fundada en Mégara por Euclides de Mégara no século V a. C. e que durou ata aproximadamente o 300 a. C. Os que seguían as súas doutrinas foron chamados megáricos, logo disputantes e máis tarde dialécticos.
Euclides foi un dos socráticos máis novos que asistiu ao seu mestre no momento da súa morte. Antes de ser discípulo e amigo de Sócrates, en Atenas, estudara a obra de Parménides. Os megáricos fusionaron as ideas de Sócrates coas da escola eleática, diferenciándose en que non aceptan o principio de analoxía nin ningún concepto de tipo "semellante", que non é nin "é" nin "non é". Así, afirmaban que a bondade existe mentres que o mal nin sequera existe, é dicir, é como unha sombra que se funde na nada. Un exemplo deste pensamento podería ser un político: se lle interesa o ben dos cidadáns e a prosperidade económica, buscará o ben; pero se só busca o seu propio interese económico, buscará o mal.
Destacaron no traballo sobre o paradoxo e a lóxica proposicional, e son exemplos o paradoxo do mentireiro de Eubúlides de Mileto e o argumento dominante de Diodoro Cronos, tamén coñecido como argumento soberano, de importancia no estoicismo.
Esta filosofía de "só existe o ben mentres o mal é fundamentalmente irreal" tivo certa influencia tanto en Platón como en Plotino e Agostiño, por exemplo; en certo modo, esta influencia é visíbel, aínda que se debe principalmente a Sócrates e Parménides.
Escola de Socioloxía de Chicago

En socioloxía e, posteriormente, criminoloxía, a Escola de Chicago foi un conxunto de intelectuais da Universidade de Chicago fundado ante a necesidade dun estudo da poboación obxectivo. A escola é amplamente recoñecida pola súa contribución ao desenvolvemento do interaccionismo simbólico e as súas investigaciones empíricas sobre a cidade de Chicago. A maioría de participantes activos cos que contou foron sociólogos europeos, moitos deles que fuxían da primeira guerra mundial. Este movemento tivo o máximo auxe nos anos 20 e chegou á decadencia co falecemento de George Herbert Mead en 1931 e a marcha de Robert Ezra Park en 1933. Contribucións
Interaccionismo simbólico
Entre as súas numerosas novidades destaca o interaccionismo simbólico, que se desenvolveu, en grande medida, a partir das ideas de George Herbert Mead, aínda que foi Herbert Blumer, un dos seus estudantes, quen acuñou o termo e o levou adiante. A pesar da súa valiosa perspectiva sobre as interaccións e comunicacións simbólicas individuais, atopou críticas relativas á súa capacidade de abordar aspectos macro-sociolóxicos, tales como estruturas sociais e distribución de poder. A teoría proporciona unha análise enriquecedora das dinámicas sociais a nivel micro, mais é vista por algúns críticos como insuficiente ao explorar e explicar sistemas sociais complexos e amplos. Os intentos dalgúns teóricos do interaccionismo simbólico por indagar nas temáticas macrosociolóxicas non lograron penetrar de forma significativa nos debates académicos sobre estruturas sociais e poder, mantendo así unha separación palpable entre as análises micro e macro no campo da socioloxía.
Outras achegas
Outras teorías non menos importantes extraídas da análise realizada en torno ó ano 1916 foron: a afirmación de que nunha sociedade avanzada (como era a industrial do momento) non se podía ir contra os intereses das masas por medo a que estas se rebelasen; por conseguinte, se se quere actuar en contra das mesmas, hai que convencelas e para iso xéranse novos modelos de comunicación (procesos para que os cidadáns se adhiran á opinión do poder); e finalmente, a necesidade de estudar as masas populares por medio de enquisas, consultas populares etc. da maneira máis científica posible. Con isto prodúcese un novo estudo político tamén en función da motivación cidadá. Membros
Os principais investigadores na primeira Escola de Chicago inclúen a Nels Anderson, Ernest Burgess, Ruth Shonle Cavan, Edward Franklin Frazier, Everett Hughes, Roderick D. McKenzie, George Herbert Mead, Robert E. Park, Walter C. Reckless, Edwin Sutherland, W. I. Thomas, Frederic Thrasher, Louis Wirth e Florian Znaniecki. A activista, socióloga e Premio Nobel da Paz en 1931 Jane Addams tamén traballou e mantivo lazos estreitos con algúns dos membros da Escola.
Escola de Vela Tradicional da Illa de Arousa

A Escola de Navegación Tradicional "Dorna" da Illa de Arousa (ENT) é unha asociación adscrita á Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial (FGCMF), filial da ACD Dorna da illa de Arousa. Foi inaugurada oficialmente o 15 de xuño de 2001. Historia
Esta escola realiza cursos de navegación en dorna a vela na praia do Bao, cun local que se encontra xusto ó pasa-la ponte da Illa de Arousa. O seu obxectivo é que a cultura da navegación tradicional galega non se extinga, e que quede como unha experiencia de lecer. Os cursos desenvólvense no verán, dende finais de maio ata mediados de setembro, e constan de clases teóricas de tecnoloxía da vela, partes da embarcación e o seu aparellamento, e máis clases prácticas a bordo de dornas a vela.
Entre as súas actividades tamén se inclúe a navegación noutras embarcacións tradicionais como a lancha xeiteira ou a buceta.
Inician a tempada cada ano o 17 de maio coa Travesía das Letras Galegas, vinculando a honra do escritor homenaxeado coa cultura tradicional do mar. Nese día bótanse as novas dornas. A Escola dispón de tres embarcacións de nova construción: unha buceta ("Laranha"), unha dorna de tope ("Peça de Rabo"), e unha dorna polbeira. Tamén ten oito dornas polbeiras restauradas, así como unha lancha de relinga ("Nova Marina", cedida pola Xunta de Galicia) e 22 dornas polbeiras cedidas por particulares. Desde 2014 conta cun total de máis de 50 embarcacións, que son restauradas grazas á fórmula do "apadriñamento de barcos".
En 2017 inaugurouse o edificio de usos mariños, novo local da ENT que comparte co club de piragüismo.
Escola de ferrado

As escolas de ferrado foron un sistema de ensino galego do século XVIII. Impartíano os denominados escolantes, mestres non titulados habitualmente con escasa formación. O servizo pagábase cun ferrado de cereal, costume do que as escolas obteñen o seu nome. Características
Os pais pagaban, para a escolarización dos seus fillos, un ferrado, ben fose de centeo, trigo ou millo; este pago equivalía aproximadamente a 12-18 quilos por rapaz. O espazo da casa que se escollía, acostumaba ser a lareira ou o comedor, aínda que tamén se podían empregar palleiros e cortes. Dispoñían dun mobiliario e material rudimentario e limitábanse normalmente ao ensino do básico: ler, escribir e contar, seguindo procedementos didácticos tradicionais como o ditado.
Os escolantes podían ser labregos que completaban os seus ingresos dando clases aos nenos do seu lugar, cregos, vellos ou ben xente sen oficio nin recursos que subsistía grazas a darlles clases aos nenos. Os estudantes tiñan que compaxinar o ir á escola co traballo, xa que na maioría dos casos os rapaces eran imprescindibles nas casas para traballar.
Cara ao comezo do século XX, comezouse a pagar en diñeiro o que sería o valor dun ferrado de trigo. Coa suba dos prezos do trigo, aló polos anos 40 do século XX, houbo unha proliferación de mestres e mestras de ferrado.
Ademais deste pago, os mestres tamén recibían a mantenza e mais o lugar onde durmir durante o mes que estaban na escola, o cal remataba cun día de festa. Malia a súa escasa preparación pedagóxica e o limitado da súa cultura, os escolantes ensinaban a ler, escribir e contar aos nenos da zona rural que doutra maneira dificilmente terían a oportunidade de aprender. As escolas de ferrado eran temporais, xa que só funcionaban no inverno -época en que o traballo no campo era menos intenso- e normalmente establecíanse nas cortes, choupanas e ás veces ía o escolante de casa en casa. Os horarios eran de luns ata o sábado e dende as primeiras horas da mañá ata ben entrada a noite. Malia todas estas carencias, subliñadas pola administración escolar e a pedagoxía, as escolas de ferrado cumpriron unha importante función, pois nelas aprendeu a ler e a escribir unha boa parte da poboación rural galega. Este sistema persistía sobre todo nas zonas rurais de Lugo e Ourense.
Os materiais educativos eran escasos e o mestre adoitaba levalos de aldea en aldea. Eran textos escritos á man, que ás veces o propio escolante convertía nun pequeno libro, até que xa no século XX se foron incorporando os libros de texto, fundamentalmente as enciclopedias, as de Álvarez e a de Dalmau; en ocasións tamén empregaban mapas. O alumnado empregaba unha pequena lousa para facer as contas e os primeiros ensaios de escritura e posteriormente escribíase xa en papel.
O ensino era moi básico: contas (para medir e contar o número de leiras), as letras para ler ou escribir os contratos de compra e venda, ditados, e nalgún caso nocións de xeografía. A técnica que usaban para o ensino era moi simple: a repetición; saía un neno ao encerado e os demais copiaban o que el escribía.
Escola de negocios

Unha escola de negocios é unha institución de nivel universitario que ensina materias como contabilidade, economía, mercadotecnia, finanzas, estratexia, métodos cuantitativos e comportamento organizacional. Inclúen escolas de negocios, administración de empresas e management. Orixe
O movemento de creación das primeiras escolas de negocios comezou na segunda metade do século XIX. A primeira do mundo foi a ESCP Europe (París), fundada en 1819 polo famoso economista Jean-Baptiste Say. Tanto a Wharton Business School (Filadelfia) como HEC Paris (París) foron fundadas en 1881. HEC Liege en 1898 e a Tuck School of Business (Nova Hampshire) fundouse en 1900. Precisamente Tuck School of Business foi a pioneira en impartir o Master in Business Administration (MBA), e constituíu e consolidou o modelo de escola que foi seguido polo resto de escolas do mundo.
Hogano existen centos de institucións especializadas e as principais universidades do mundo contan coas súas propias escolas de negocios. INT Management en París, por exemplo, é unha famosa escola de negocios que forma parte do Institut National des Télécommunications de Francia. En Latinoamérica un dos centros máis importantes é o IPADE Business School de México.
Escola de samba

Unha escola de samba é un tipo de asociación de carácter popular dedicada ao canto e danza da samba, case sempre cun propósito competitivo. A súa orixe atópase na cidade de Río de Xaneiro e as escolas de samba preséntanse en espectáculos públicos, formando un cortexo que segue un argumento, denominado samba-enredo, bailando e cantando acompañados por unha batería; os seus compoñentes — que varían de centos ata milleiros — usan fantasías alusivas ao tema proposto, a maioría desfila a pé e unha minoría vai sobre carro, onde tamén se colocan esculturas de papel maché, así como outros aderezos.
As escolas de samba máis coñecidas son as da cidade de Río de Xaneiro e a súa rexión metropolitana, que desfilan no Sambódromo do Marquês de Sapucaí, e as de São Paulo, que desfilan no Sambódromo paulistano. Esas escolas realizan un espectáculo considerado suntuoso, que atrae turistas de todo o mundo. Así e todo, hai escolas de samba en case todos os estados brasileiros e en moitos países do mundo. Son unha das manifestacións máis coñecidas do carnaval brasileiro, e de cada vez teñen máis aspectos escénicos, con algúns dos seus compoñentes executando dramatizacións teatrais ou coreografías.
A gran maioría das escolas de samba, principalmente as de Río de Xaneiro, inclúen na súa denominación a expresión "Grêmio Recreativo Escola de Samba" (GRES) antes do seu nome propiamente dito. En São Paulo é tamén común a forma "Grêmio Recreativo Cultural e Escola de Samba". Hai excepcións, como a "Sociedade" Rosas de Ouro e a tradicional "Agremiação Recreativa e Escola de Samba" Vizinha Faladeira. A estandarización nas nomenclaturas das entidades xurdiu en 1935 ao obrigaren as autoridades os grupos carnavalescos cariocas a obter un certificado na Delegación de Costumes e Diversións para poderen desfilar. O delegado titular, Dulcídio Gonçalves, decidido a dar un aspecto de maior organización aos desfiles de escolas de samba, negouse a conceder o certificado a asociacións con nomes considerados extravagantes, así a denominada Vai Como Pode tivo que mudar ao seu actual nome GRES Portela.
O desfile de cada escola de samba é un traballo considerado comunitario. Van para alén dun grupo musical, e frecuentemente actúan como asociacións de barrio que traballan na mellora social das comunidades que representan, como recursos educativos ou sanitarios.
Escola eleática

A' escola eleática foi unha escola de filosofía que existiu principalmente no século -VI. Chamouse así porque naceu e se desenvolveu na cidade de Elea, na Magna Grecia. O seu fundador parece ser Xenófanes de Cólofon, sendo moi posibelmente o seu membro principal Parménides, aínda que tamén tivo como membros o historicamente coñecido Zenó de Elea, e o almirante Meliso de Samos. Entre os filósofos dos séculos -VI e -V que foron influenciados polas súas teorías, están, por exemplo, Sócrates, Euclides de Megara, Demócrito, Empédocles e, sobre todo, Platón. As teorías da escola de Elea posibelmente desenvolvéronse en oposición a Heráclito, un contemporáneo desta escola. Foi de grande influencia na escola de Mégara
A escola de Elea foi unha das primeiras da tradición occidental en defender, polo menos no plano filosófico, as teorías metafísicas. Aínda que Heráclito suxeriu lixeiramente a metafísica nos seus escritos (especialmente na súa particular declaración do Logos), os eleáticos contradín a Heráclito en que afirmaban a unidade e inmutabilidade do Ser, fronte á teoría heraclitea, que afirma precisamente a pluralidade e o cambio constante do Ser.
Case sen dúbida, o escrito máis importante da escola de Elea (bastante poucos sobreviviron) é o poema de Parménides, parcialmente conservado. Non obstante, tamén se conservou algún escrito de cada un dos outros tres membros desta escola, maioritariamente a través de fontes indirectas.
En certo modo, a unidade do Ser era, daquela, unha gran novidade filosófica. A frase emblemática da Unidade do Ser era "o ser é, o non ser non é ".
Tamén os catro membros desta escola tentan descubrir a relación entre o ser (inmutable) e o parecer (cambio, aparencia), e entre o pensamento (realidade verdadeira) e a realidade física material (aparencia e ficción). Tamén Parménides e a escola de Elea contrastan a verdade da unidade do ser con "a ficción das opinións dos mortais"; en efecto, segundo as opinións dos homes, as cousas cambian, contrariamente á “verdade” do ser, que nunca cambia, nin no espazo nin no tempo, permanecendo sempre paralizada na eternidade; tanto é así, que emocionalmente "non pode nin sufrir nin sentir pena".
Porén, o desenvolvemento máis profundo (e as futuras innovacións) da escola eleana non se atopa nos seus propios membros, senón nos pensadores que colleitaron a súa influencia, xa sexa nun "desenvolvemento científico" das súas ideas (Demócrito), nun desenvolvemento metafísico e ontolóxico (Platón, gran escola socrática) ou mesmo na creación dunha ética fundamentalmente individualista, física e pragmática (Euclides de Mégara, escolas socráticas), escola socrática menor).
Escola francesa liberal

A escola francesa liberal (tamén chamada a "escola optimista" ou "escola ortodoxa") é unha escola de pensamento económico do século XIX, formada en torno ao Collège de France e o Institut de France. O Journal des Économistes foi esencial na promoción das ideas desta escola. Como pensadores clave encóntranse Frédéric Bastiat, Jean-Baptiste Say, Destutt de Tracy e Gustave de Molinari. A escola defendeu integramente o libre comercio na forma de capitalismo laissez faire. Eran grandes opositores das ideas colectivistas, intervencionistas e proteccionistas.
A escola francesa liberal é, xunto cós antigos fisiócratas, a máis importante expresión histórica do liberalismo clásico en Francia. A escola francesa en ocasións é considerada como un antecesor ideolóxico á escola austríaca moderna.
Escola neogramática

Os Neogramáticos (en alemán Junggrammatiker) foron un grupo de lingüistas alemáns da Universidade de Leipzig que, a finais do século XIX, deron un notábel impulso ao desenvolvemento da indoeuropeística ata chegar a definir unha primeira reconstrución do indoeuropeo, definida nos decenios seguintes como reconstrución "clásica" e definitivamente sintetizada na monumental Grundriß der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen (1897-1916) de Karl Brugmann.
Ao movemento tamén se fai referencia coa expresión Escola neogramática e Escola de Leipzig Expoñentes da escola
Os neogramáticos foron: August Leskien (1840–1916).
Berthold Delbrück (1842–1922).
Hermann Paul (1846–1921).
Hermann Osthoff (1847–1909).
Karl Brugmann (1849–1919).
Wilhelm Braune (1850–1926).
Eduard Sievers (1850–1932).
Á escola neogramática tamén se adoitan asociar os estudos de Otto Behaghel, Adolf Noreen e Karl Verner. Principios teóricos
Os Neogramáticos, inspirados polas investigacións contemporáneas no campo da filoloxía xermánica que arribaron á definición da Lei de Grimm e da Lei de Verner, identificaron unha serie de leis que regulaban as relacións fonéticas no paso do indoeuropeo reconstruído ás linguas indoeuropeas históricas; ten especial relevo a Lei de Leskien, segundo a cal o cambio fonético, en igualdade de condicións, se produce sempre co mesmo resultado, sen excepcións. Ademais, os Neogramáticos introduciron tamén os principios, complementarios á Lei de Leskien, da analoxía e do préstamo.
Escola neoplatónica de Alexandría

A Escola neoplatónica de Alexandría ou simplemente Escola de Alexandría foi unha corrente fislosófica que se desenvolveu na cidade de Alexandría no Exipto helenístico e romano entre os séculos III e VII d. C.
Esta escola caracterízase pola súa tendencia á erudición, e ao sincretismo entre ideas filosóficas (tomadas do neoplatonismo e da filosofía de Aristóteles) e relixiosas (procedentes do gnosticismo e do cristianismo). A súa actividade concluíu coa conquista musulmá de Exipto no ano 640. Membros
Os nomes máis coñecidos desta escola son Hipatia, Sinesio de Cirene e Olimpiodoro o Mozo.
Outros membros son Hierocles de Alexandría, Hermeia de Alexandría, Amonio de Hermia, Xoán Filopón, Asclepio o Mozo, Alexandre de Licópolis, Estevo de Alexandría, Asclepiodoto de Alexandría, Nemesio e Xoán Lidos. A escola como corrente
Esta escola filosófica non debe confundirse con: A Escola filolóxica de Alexandría, á que pertenceron por exemplo Aristarco de Samotracia, quinto bibliotecario do Museo de Alexandría (217-143 a. C. ).
O platonismo medio ou platonismo ecléctico defendido por Eudoro de Alexandría (ano 40 d. C. ).
A Escola catequística de Alexandría, escola de exexese cristiá á que pertenceron, entre outros, Clemente de Alexandría e Oríxenes e, alternamente, Filón de Alexandría
A Escola neoplatónica de Atenas, fundada por Plutarco de Atenas contra o ano 400, e que alcanzou o seu apoxeo con Proclo e chegou ao seu fin con Damascio e Simplicio no ano 529.
Porén, a Escola de Alexandría mantivo un contacto estreito coa Escola neoplatónica de Atenas, polo que algúns historiadores consideran que ambas as dúas escolas forman un mesmo movemento. Así o recolle Ferrater Mora.
Escola primaria

Unha escola primaria é unha escola na que os nenos reciben educación primaria desde aproximadamente a idade de cinco a doce anos, o paso seguinte despois do preescolar e antes da escola secundaria (nalgúns países hai un paso intermedio de escola media entre a educación primaria e a secundaria). Na maioría do mundo, a educación primaria é o primeiro paso no ensino, e está normalmente dispoñible sen pagar, pero tamén se ofrecen escolas privadas independentes nas que cómpre pagar.
O termo escola primaria deriva do francés école primaire, que foi usado por vez primeira en 1802. Escola primaria é o termo preferido no Reino Unido e outras moitas nacións, e na maioría das publicacións da UNESCO.
Escola elemental é o termo preferido nalgúns países, especialmente nos Estados Unidos e o Canadá.
Escolarca

Na antiga Grecia, un escolarca (en grego antigo: σχολάρχης, skolarkhēs) era o líder dunha escola, especialmente unha das antigas escolas filosóficas da Atenas clásica como a Academia Platónica ou o Liceo de Aristóteles. Normalmente eran carreiras vitalicias.
A tradición nas escolas gregas era que o primeiro escolarca era nomeado polo fundador da escola, e despois del os seguintes mestres eran elixidos en asemblea polos estudantes e profesores. Por exemplo, na Academia Platón nomeou a Espeusipo como o seu sucesor, e despois diso Xenócrates foi elixido nunha axustada votación.
Na Academia Teofrasto foi o sucesor designado por Aristóteles. O xardín de Epicuro pasou a mans de Hermarco, e Zenón escolleu a Cleantes para substituílo na dirección da Stoá.
En -155 os atenienses enviaron como embaixadores a Roma a tres escolarcas: Carnéades, Critolao e Dióxenes de Babilonia eran os directores das escolas platónica, peripatética e estoica respectivamente.
A escola neoplatónica de Roma, fundada no ano 232 por Amonio Sacas, tivo en Plotino o primeiro sucesor como escolarca. O primeiro en ocupar o posto na escola neoplatónica de Alexandría foi, posibelmente, Hierocles. Sucesión de escoliarcas nas principais escolas filosóficas atenienses
Escolas Jesús García Naveira

As Escolas Jesús García Naveira son un centro educativo situado en Betanzos, inaugurado en 1917. Características
Jesús García Naveira deixou establecidas varias doazóns a través dun legado ológrafo outorgado en 1911, entre elas a de 50. 000 pesetas para a creación dunhas escolas co seu nome, a cambio de que o Concello de Betanzos doase os terreos necesarios. Tras varios debates, acabou establecéndose a obra nas inmediacións da igrexa de San Francisco, onde continua funcionando como escola municipal infantil.
O edificio, de estilo ecléctico, foi deseñado polo arquitecto Rafael González Villar, tomando como inspiracións elementos habituais das súas obras e tamén a reminiscencia do desaparecido convento de San Francisco. Estaba composto unicamente por dúas aulas, unha para nenos e outra para nenas.
Escolas da literatura brasileira

Literatura de Información
Barroco
Arcadismo
Romantismo (poesia)
1ª xeración
2ª xeración
3ª xeración
Romantismo (prosa)
Transición do romantismo para o realismo
Realismo
Naturalismo
Parnasianismo
Simbolismo
Premodernismo
Modernismo
1ª Fase
2ª Fase
3ª Fase
Concretismo
Posmodernismo
Escoliose

A escoliose (en grego: skoliōsis, de skolios, "torto") é unha desviación do raque que ten como resultado que a columna vertebral dunha persoa se curve de lado a lado. Aínda que é unha complexa deformidade tridimensional, nunha radiografía vista dende atrás, a columna vertebral dunha persoa con escoliose típica pode verse máis como un "S" ou un "C" que unha liña recta. Xeralmente, clasifícase en conxénita (causada por anomalías vertebrais presentes ó nacer), idiopática (de causa descoñecida, sub-clasificada á súa vez como infantil, xuvenil, adolescente ou adulto segundo a data de inicio na que se produciu) ou neuromuscular (ten desenvolto como síntoma secundario doutra enfermidade espiña bífida, parálise cerebral, atrofia muscular espiñal o un trauma físico). A escoliose afecta aproximadamente a 7 millóns de persoas nos Estados Unidos. Clasificación
A escoliose clasifícase en tres grandes grupos dependendo da súa causa: Escoliose neuromuscular: debido a alteracións primarias neurolóxicas ou musculares, que causan perda de control do tronco por debilidade ou parálise.
Escoliose conxénita: causada por malformacións vertebrais de nacemento.
Escoliose idiopática: constitúen máis do 80% de tódalas escolioses e a súa causa é descoñecida. Segundo a idade en que é diagnosticada, divídese en tres tipos:
Escoliose idiopática infantil: dende o nacemento ata os 3 anos de idade.
Escoliose idiopática xuvenil: entre os 4 e os 9 anos.
Escoliose idiopática do adolescente: entre os 10 anos e a madurez esquelética. É máis frecuente en nenas nunha proporción 7: 1. Sinais e síntomas
Os pacientes que acadaron a madurez esquelética son menos propensos a ter unha condición severa. Algúns dos casos graves de escoliose poden dar lugar á diminución da capacidade pulmonar ó exercer presión sobre o corazón, por ende restrinxindo as actividades físicas do paciente.
Os sinais de escoliose poden incluír: Musculatura desigual dun lado da columna vertebral.
Prominencias nas costelas ou na escápula, causada pola rotación da caixa torácica na escoliose torácica.
Cadrís ou pernas de tamaño desigual.
Reflexos lentos (nalgúns casos)
Enfermidades asociadas
A escoliose está ás veces asociada con outras enfermidades como a síndrome de Ehlers-Danlos (hiperflexibilidade, síndrome do "bebé hipotónico", e outras variantes), enfermidade de Charcot-Marie-Tooth, síndrome de Prader-Willi, cifose, parálise cerebral, atrofia muscular espinal, distrofia muscular, disautonomía familiar, síndrome de CHARGE, ataxia de Friedreich, síndrome X fráxil, síndrome de Proteus, espina bífida, síndrome de Marfan, neurofibromatose, conectivopatías, hernia diafragmática conxénita, hemihipertrofia, e desordes do eixo craneoespinal (p. ex. , siringomielía, prolapso mitral, malformación de Chiari) e síndrome da banda amniótica.
A miúdo, a escoliose asociada cos síndromes de Marfan ou Prader–Willi denomínase escoliose sindrómica.
Escolástica (filosofía)

A escolástica é un dos períodos en que se divide a filosofía da época cristiá: patrística (séculos II-VIII) e escolástica (séculos IX-XIV). Esta última denominación débese a que a produción cultural da época se realiza, primeiro, nas escolas monacais e catedralicias e, despois, nas universidades. Scholásticus era o nome que recibían tanto os mestres como os alumnos destas institucións. En liñas xerais o pensamento elaborado nas escolas medievais está mediatizado pola relixión cristiá; de aí que deba cualificarse, antes que nada, de pensamento teolóxico. É célebre un lema atribuído a Pedro Damián: philosophía ancilla theologiae (a filosofía é serva da teoloxía). Fases
Desde un punto de vista histórico pódense distinguir tres fases: Primeira escolástica (desde o renacemento cultural do Imperio Carolinxio ata mediados do século XII).
Alta escolástica (desde a recepción de Aristóteles ata finais do século XIII).
Baixa escolástica (século XIV). A ensinanza escolástica
As disciplinas que inicialmente se ensinan nas escolas, como base da aprendizaxe filosófica e teolóxica, son o trivium (gramática, dialéctica e retórica) e o cuadrivium (aritmética, xeometría, astronomía e música). Os autores estudados eran: Prisciano (gramática), Cicerón (retórica), Aristóteles e Boecio (dialéctica), Platón (astronomía) etc. No século XIII hai que engadir a estas materias, nas facultades de filosofía, o estudo das obras aristotélicas que se acababan de traducir (Ética, Política, Física, Sobre a alma e Metafísica), así como os comentarios aristotélicos de Averroes e, nas facultades de teoloxía, o tratado das Sentenzas de Pedro Lombardo.
Había dous métodos fundamentais de ensinanza: a lección (lectio) e a disputa (disputatio). O primeiro consistía en comentar un texto e o segundo en examinar un problema atendendo ós pros e contras, e finalmente proporcionar unha conclusión. De aquí xurdiron, respectivamente, os principais modelos literarios da Idade Media: as Sumas e as Quaestiones. Principais correntes de pensamento
Durante a primeira fase son de salientar os dialécticos ou defensores da razón (Berengario de Tours e Pedro Abelardo), os antidialécticos ou defensores da fe (Pedro Damián e Anselmo de Aosta), o misticismo (Bernardo de Claraval e Hugo de San Vítor) e o naturalismo da Escola de Chartres (Xoán de Salisbury).
No século XIII as correntes dominantes eran o agustinismo franciscano (Boaventura de Bagnoregio e Duns Escoto), o aristotelismo tomista (Tomé de Aquino) e o averroísmo (Siger de Brabante). Por último, no século XIV destaca o nominalismo de Guillerme de Ockham, que sobresae polos seus estudos de lóxica.
Escorbuto

O escorbuto (do latín scorbutus) é unha doenza que ten como primeiros síntomas hemorraxias nas enxivas, tumefacción purulenta das enxivas (inchazón con pus), dores nas articulacións, feridas que non cicatrizan, alén de desestabilización dos dentes. É provocada pola carencia grave de vitamina C na dieta.
Hai máis de douscentos anos, xa se sabía que algúns alimentos eran necesarios para manternos saudábeis. Entendeuse, por exemplo, que os mariñeiros que ficaban moito tempo no mar acababan doentes. Eses homes, que consumían principalmente bolachas e carne de porco salgada, pasaban longos períodos sen inxerir follas ou froitas frescas. Por ese motivo eran atacados polo escorbuto.
Por volta de 1800, descubriuse que ese mal podería ser evitado se se engadían á súa dieta zumes de limón e repolo acedo. Moito máis tarde, verificouse que eses alimentos conteñen gran cantidade de vitamina C e que a inxestión diaria de pequenas doses desa vitamina evita o escorbuto. A vitamina C é importante para o corpo porque ela é un cofactor da encima prolil-hidrolixase, que fai a hidroxilación do aminoácido prolina nas cadeas alfa de coláxeno. Esa hidroxilación é tan importante porque aumenta o número de conexións de hidróxeno na molécula e dá maior rixidez ó coláxeno, que é a principal proteína estrutural do corpo.
Escorpión (astroloxía)

Escorpión (♏︎) é o oitavo signo astrolóxico do zodíaco, o cuarto de natureza negativa e o terceiro de calidade fixa. Simboliza a destrución e o renacemento, está rexido polos planetas Marte e Plutón. Considérase que alguén é do signo Escorpión cando nace entre o 23 de outubro e o 22 de novembro.
Pertence, xunto a Pisces e Cáncer, ó elemento auga, e é un dos catro signos de natureza fixa do zodíaco xunto a Touro, León e Acuario. O seu signo oposto e complementario á vez é Touro.
Escorras

En hidroloxía, as escorras son a lámina de auga que circula sobre a superficie nunha conca de drenaxe, é dicir a altura en milímetros da auga de choiva escorrida e estendida. Características
Normalmente considérase que as escorras son o resultado de restarlle á precipitación a evapotranspiración real e a infiltración do sistema solo-cobertura vexetal. Segundo a teoría de Horton, as escorras fórmanse cando as precipitacións superan a capacidade de infiltración do solo. Isto só é aplicable en solos de zonas áridas e de precipitacións torrenciais. Esta deficiencia corríxese coa teoría da saturación, aplicable a solos de zonas de pluviosidade elevada e constante. Segundo a devandita teoría, as escorras fórmanse cando os compartimentos do solo están saturados de auga.
As escorras superficiais son unha das principais causas de erosión a nivel mundial. Adoitan ser particularmente daniñas en solos pouco permeables, como os arxilosos, e en zonas cunha cuberta vexetal escasa.
Escorregadoiro

Un escorregadoiro, esvaradoiro ou tobogán é unha construción de carácter recreativo, que consiste nunha rampla deslizante elevada e unha escaleira na súa parte posterior que permite o ascenso á parte superior para proceder ao deslizamiento sobre a superficie. Pódese considerar como a parte central da diversión nos parques acuáticos modernos. Forma
Os escorregadoiros son tradicionalmente metálicos, abertos e cunha superficie recta. Con todo, existen outros tipos de escorregadoiros: Escorregadoiro tubo. Consiste nunha estrutura circular de plástico a través da cal se deslizan os nenos.
Escorregadoiro en espiral. A superficie de deslizamento é plástica e describe unha curva que pode ser máis ou menos pechada.
Escorregadoiro de varias pendentes. A superficie presenta dúas ou máis pendentes de deslizamento.
Escorregadoiro acuático. Propio de parques acuáticos, sobre a súa superficie corre unha película de auga que favorece o deslizamento. Este escorregadoiro pode ser de gran lonxitude e contar con diferentes alturas e numerosas curvas no seu percorrido. A diferenza do resto, no escorregadoiro acuático pódense adoptar diferentes posturas de arrinque:
Sentado
Tombado cara a atrás
Tombado cara a adiante. Tipos de accesos
Ao escorregadoiro pódese acceder directamente por unha escaleira ou ben a través dunha construción, na que os nenos se poden entreter achegando ademais valor estético ao conxunto. A estrutura pode adoptar as máis variadas formas: torreta, forte, casiña etc. Así mesmo, o acceso pode producirse a través de varios elementos alternativamente no mesmo xogo: escaleiras, cordas etc.
Escorregamento bacteriano

O escorregamento bacteriano é un proceso mediante o cal certas bacterias poden moverse reptando por si mesmas estando en contacto cunha superficie sólida, pero sen utilizar flaxelos (os cales son o mecanismo de movemento máis común entre as bacterias). O mecanismo mediante o cal se realiza este movemento é descoñecido total ou parcialmente para moitas bacterias, e é probable que os distintos grupos bacteriano utilicen mecanismos diferentes para moverse escorregando. Este tipo de movemento é importante entre as cianobacterias, mixobacterias e especies de Cytophaga e Flavobacterium. Xeralmente son bacilares ou filamentosas. O movemento é moito máis lento que o realizado con flaxelos.
A mobilidade por escorregamento permítelle á célula colonizar novos ambientes ou interaccionar con outras células, e mesmo, como no caso das mixobacterias, ter un comportamento social e cooperativo. Mecanismo
O único mecanismo coñecido implica o uso de pili de tipo IV en bacterias como Pseudomonas aeruginosa e Myxococcus xanthus. Estes pili esténdense e retráense, e en Myxococcus este tipo de movemento chámase motilidade S. Ademais, Myxococcus xanthus ten outro tipo de motilidade chamado motilidade A, para o cal se propuxeron outros dous mecanismos, un que implica a exección dunha mucilaxe de polisacáridos a partir de boquillas situadas a cada lado do corpo e outro que utiliza "complexos de adhesión focal" distribuídos ao longo do corpo da célula.
Na motilidade de mixobacterias por complexos de adhesión focal, fórmanse complexos de adhesión transitoria que permanecen en posicións fixas relativas ao substrato mentres a célula se move cara a adiante. Os complexos ensámblanse no extremo anterior da célula e dispérsanse no extremo posterior. Cando a célula inverte o sentido do movemento, os dous extremos intercambian a súa operación.
O outro mecanismo proposto nas mixobacterias é a mobilidade por exección de mucilaxe. As mixobacterias escorregan sobre as superficies deixando un rastro mucoso ao seu paso. Sabíase que este «moco» actuaba como lubricante, pero ata hai pouco non se podía explicar como se xeraba a forza para o movemento. Recentemente, descubriuse que as bacterias se propulsan expulsando o moco a presión a través dunhas boquillas, a modo de foguetes. As mixobacterias presentan unhas 250 destas boquillas situadas en cada extremo e expulsando moco por un conxunto delas poden escorregar cara a adiante ou atrás a unha velocidade máxima de 10 µm por segundo. Outras bacterias que segregan un polisacárido mucoso que utilizan para moverse son as cianobacterias filamentosas.
Unha proposta que se fixo para explicar o escorregamento de Flavobacterium johnsoniae é o movemento de proteínas na membrana externa como unha cinta sen fin que por un lado se unen ao substrato e por outro á capa de peptidoglicano, e van movéndose ao longo da membrana.
Escrache

Un escrache é un tipo de manifestación na que un grupo de activistas se dirixe ó domicilio ou posto de traballo de alguén ó que se quere denunciar. Ten como finalidade facer visíbeis ante a opinión pública os feitos denunciados ou a actitude tomada polo denunciado ante o feito concreto, xa sexa por acción ou por omisión. Normalmente trátase dunha denuncia popular contra persoas acusadas de violacións ós dereitos humanos ou de corrupción, e adóitanse facer actos como sentadas, cánticos, pintadas ou carteis diante do seu domicilio particular ou en lugares públicos.
Este tipo de manifestacións téñense usado en países de América do Sur como a Arxentina ou Chile. Utilízase como unha forma protesta, e ás veces, de intimidación e acoso público, e nalgúns casos téñense producido actividades violentas[Cómpre referencia].
Escravitude na Grecia antiga

A escravitude na Grecia antiga foi un compoñente esencial no desenvolvemento económico e social do mundo grego da antigüidade e estivo vixente ó longo da súa historia. Os gregos consideraron a escravitude non só como unha realidade indispensable, senón tamén como un feito ben natural; mesmo os estoicos, en xeral, ou os primeiros cristiáns non a cuestionaron. A maioría dos escritores antigos entendían que a escravitude non era tan só un fenómeno natural, senón tamén necesario. Porén, tamén apareceron algúns debates illados que o denunciaron, como se observa nos diálogos socráticos, ou algúns estoicos que expresaron a primeira condena de escravitude da cal se ten un rexistro histórico.
De acordo coa tradición historiográfica moderna, este artigo só falaba dos escravos-mercadoría, tamén considerados como escravos-obxecto por autores anglosaxóns, e non dos grupos cunha determinada dependencia, coma os penestas de Tesalia, os ilotas de Esparta ou os clarotas de Creta que tiñan unha posición social máis complexa, xa na liña da servidume da Idade Media. Un escravo-mercadoría é un individuo privado de liberdade e suxeito á vontade dun propietario que pode mercalo, vendelo ou alugalo coma un ben calquera.
A escravitude na Grecia antiga propón problemas importantes ós estudosos, xa que a documentación é dispar e moi fragmentada, concentrada principalmente na cidade de Atenas; dubídase do nivel de implantación da escravitude en Esparta xa que hai moi pouco información. Ningún tratado fai referencia esplicitamente ó tema, e a miúdo a terminoloxía é pouco precisa. Os argumentos xudiciais do século -IV, unha boa fonte documental, non detallaban determinados aspectos relacionados cos escravos, xa que eran visto como unha fonte de ingresos. A comedia presenta os escravos de comedia, e a traxedia os escravos de traxedia, pero tan só son unha fonte indirecta de coñecemento da situación. Por outra banda, na produción iconográfica ou nas estelas funeraries, é difícil distinguir un escravo dun artesán.
Actualmente, a escravitude grega é obxecto de debates historiográficos e, en particular, o debate céntrase arredor de dúas cuestións: Se se pode dicir que a sociedade grega era escravista; e, a segunda, se os escravos gregos formaban unha clase social.
Escravos Unidos

En inglés United Slaves é unha organización nacionalista negra fundada en 1965 por Ron Karenga. Pasou á historia por ser a principal rival dos Panteras Negras, con quen competía en canto ao reclutamento de militantes, se ben sospéitase que esa primixenia rivalidade puido ser insidiosamente acrecentada por diversas actividades do FBI, que pretendían levar a crer a cada grupo que o outro os estaba a aldraxar publicamente. [Cómpre referencia] Esta rivalidade pasaría a un primeiro plano en 1969, cando os dous grupos apoiaron distintos candidatos para encabezar o Centro de Estudos Afroamericanos da Universidade de California, Os Ánxeles). En xaneiro dese mesmo ano un tiroteo no campus da universidade entre os dous grupos rematou cun elevado número de mortos. [Cómpre referencia]
En 1971 os membros da organización Ron Karenga, Louis Smith e Luz Maria Tamayo foron procesados tras ser acusados de asaltar e torturar a Deborah Jones e Gail Davis, dúas mulleres tamén parte da organización. A raíz destes feitos Ron Karenga foi diagnosticado por un psiquiatra cun cadro de esquizofrenia e paranoia. A organización permaneceu inactiva os anos que Karenga estivo en prisión, entre 1971 e 1975, retomando a súa actividade este último ano até os nosos días. [Cómpre referencia]
Escriba

Un escriba era o copista ou amanuense da Antigüidade. Na civilización do Antigo Exipto era un personaxe fundamental, pois eran cultos, expertos en escritura xeroglífica, e coñecían os secretos do cálculo, sendo os únicos capaces de avaliar os impostos, asegurar os traballos de construción e transcribir as ordes do faraón. Para os antigos xudeus era o copista das Sagradas Escrituras e, posteriormente, incluso o doutor e intérprete da lei.
Escribonio Asclepíades

Escribonio Asclepiades (latín: Lucius Scribonius Asclepiades) foi o nome dun médico que aparece nunha inscrición latina de data descoñecida e que se supuxo que é a mesma persoa que Largo Designatiano, cousa que é dubidosa. Outros artigos
Marco Artorio.
Escribán

Antigamente, chamábase escribán ao que por oficio público estaba autorizado para dar fe das escrituras e demais actos que se desenvolvían ante el.
Tipos de escribáns: Escribán de concello: Era o encarregado de asistir ás xuntas ou sesións destes corpos e autorizar os seus acordos ou resolucións.
Escribano de cámara: Chamábase así ao que asistía ás salas das audiencias ou dun tribunal supremo para a sustanciación dos negocios ou para recibir os pedimentos e expedientes, dar conta deles, estender os autos ou decretos e expedir os despachos ou provisións.
Escribán de guerra: Era o escribán público que con despacho oficial actuaba nos xulgados oficiais.
Escribán de mariña: Chamábase así ao escribán público que con despacho do director xeral da armada entendía nos asuntos deste ramo.
Escribán numerario: O que podía exercer o seu oficio nun pobo ou distrito a que estaba asignado con exclusión de calquera outro. Chamábase así por ser fixo e determinado o número dos que actuaban en cada punto.
Escribán de molde: Impresor.
Escrita azteca

A escrita azteca ou mexica foi o sistema de escrita da lingua náhuatl usado pola civilización azteca, baseada en silabarios, rebuses, pictogramas e ideogramas da tradición mesoamericana das culturas do centro do actual México nos períodos Epiclásico e do Posclásico mesoamericano. Críase que o seu uso era reservado para as elites, mais os códices topográficos e os catecismos temperáns coloniais, de desciframento recente, eran utilizados por tlacuilos (escribas), macehuallis (campesiños), pochtecas (comerciantes), etc.
Popularmente crese que ningún amoxtli mexica auténtico sobreviviu á conquista, debido a que a maioría dos amoxtlis existentes son reproducións, versións censuradas, modificadas, ou completamente realizadas por autoridades eclesiásticas españolas. Estes documentos xeralmente non presentan un sistema gráfico abstracto como a maioría dos códices prehispánicos senón exhiben ilustracións de estilo europeo medieval. Estes escritos xeralmente exaltan calidades negativas dos reportes coloniais (sacrificio, canibalismo, etc) onde estes documentos conteñen descricións en latín, español ou náhuatl. Porén, tamén o seu contido trata da tecnoloxía, medicina e botánica dos mexicas, aínda que maioritariamente sen descricións ou só en náhuatl.
Tamén existen amoxtlis que polo seu estilo, temas e manufactura suxiren unha elaboración orixinal sen influencia hispana. Estes amoxtlis xeralmente conteñen glifos silábicos e signos ideográficos, acompañados de ilustracións, onde os temas incluídos non coinciden ou inclusive contradín a maioría das crónicas coloniais, reforzando a posibilidade de ser amoxtlis auténticos.
Estudos recentes demostran o uso dun silabario na escrita mexica, semellante á escrita epi-olmeca e parecida á escrita maia o cal permitía a expresión literaria sen a necesidade de ideogramas ou ilustracións, evidencia deste sistema atópase disperso en diversas obras. Outra liña de investigación atopou un sistema con base en ideogramas simplificados, o cal funciona de maneira independente a ilustracións. A evidencia deste sistema atópase nos catecismos testerianos. Antigamente atribuíase a autoría destes documentos ás autoridades eclesiásticas coloniais, con todo esta escrita reflicte calidades culturais exclusivas dos mesoamericanos, e inclusive contén veneracións ocultas a deidades mexicas.