proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Terminal punto de venda

TPV é o acrónimo de terminal punto de venda (en inglés "POS terminal" ou "Point of sae terminal"). Fai referencia ao dispositivo e tecnoloxías que axudan na tarefa de xestión dun establecemento comercial de venda ao público.
Estes locais poden contar con sistemas informáticos especializados que axudan nas tarefas de xestión do punto de venda mediante unha interface accesible para os vendedores que se denomina terminal de punto de venda ou TPV.
Os TPV permiten a creación e impresión do tícket de venda mediante as referencias de produtos, realizan diversas operacións durante todo o proceso de venda, así como cambios no inventario. Tamén xeran diversos reportes que axudan na xestión do negocio. Os TPV componse dunha parte hardware (dispositivos físicos) e outro software (sistema operativo e programa de xestión). Datáfono
O nome datáfono, erroneamente chamadoTPV, dáse ao equipo que se instala nos establecementos comerciais, empresas de servizos, bancos, hoteis, liñas aéreas. .. para que estes poidan realizar transaccións electrónicas cos cartóns de crédito ou débito dos bancos.
O antecedente do uso destes equipos remóntase aos anos 1970. Na actualidade estes terminais poden ser tamén sen fíos e o seu uso está amplamente estendido en todo tipo de establecementos: restaurantes, gasolineiras etc. , xa que axiliza as operacións de venda e proporciona seguridade tanto a clientes como a prestadores de servizos. Desenvolveuse software de acordo coas necesidades de cada tipo de comercio e continuamente xorden actualizacións tanto de hardware como de software.
Terminator

Terminator (en inglés: The Terminator) é un filme estadounidense de acción dirixido por James Cameron que se estreou no 1984. Escrito conxuntamente entre Cameron e William Wisher Jr. , está protagonizado por Arnold Schwarzenegger, Michael Biehn, e Linda Hamilton. Estreouse en galego na TVG o 20 de xaneiro de 1992.
En 2008 a Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos seleccionou a película para a súa preservación no National Film Registry atopándoa "cultural, histórica ou esteticamente significativa". Sinopse
Os Ánxeles, ano 2029. As máquinas dominan o mundo. Os rebeldes que loitan contra elas teñen como líder a John Connor, un home que naceu nos anos oitenta. Para acabar coa rebelión, as máquinas deciden enviar ó pasado a un robot -Terminator- cuxa misión será eliminar a Sarah Connor, a nai de John, e impedir así o seu nacemento. Personaxes
Arnold Schwarzenegger como Terminator, un cyborg enviado cara ao pasado para asasinar a Sarah Connor. Schwarzenegger só fala 18 liñas no filme.
Michael Biehn como Kyle Reese, un humano da resistencia enviado ó pasado para protexer a Sarah.
Linda Hamilton como Sarah Connor, o obxectivo do Terminator.
Earl Boen como o doutor Silberman, un psicólogo criminalista.
Paul Winfield como o tenente Ed Traxler, un policía que interroga a Sarah.
Lance Henriksen como Hal Vukovich, un detective de policía.
Terminator 3: A rebelión das máquinas

Terminator 3: A rebelión das máquinas (en inglés: Terminator 3: Rise of the Machines) é un filme de acción estadounidense dirixido por Jonathan Mostow que se estreou no 2003. Estreouse en galego na TVG o 20 de abril de 2011. Sinopse
Pasou unha década dende que John Connor (Nick Stahl) salvara á humanidade da destrución. Na actualidade John ten 20 anos e vive na clandestinidade: non hai ningunha proba documental da súa existencia. Así evita ser rastreado por Skynet (a sofisticada intelixencia artificial que unha vez intentou acabar coa súa vida). Pero, agora, dende o futuro, foi enviada a T-X (Kristanna Loken), a máquina destrutora cyborg máis desenvolvida de Skynet. A súa misión é completar o traballo que non puido rematar o seu predecesor, o T-1000. O T-X é unha máquina tan implacable como fermoso o seu aspecto humano. Agora a única esperanza de sobrevivir para Connor é un Terminator T-850 enviado pola resistencia humana. Personaxes
Arnold Schwarzenegger como Terminator T-850
Nick Stahl como John Connor
Claire Danes como Kate Brewster
Kristanna Loken como T-X
David Andrews como Robert Brewster
Mark Famiglietti como Scott Mason
Earl Boen como Doutor Silberman
Moira Harris como Betsy
Chopper Bernet como Xefe enxeñeiro
Christopher Lawford como Brewster's Aide
Carolyn Hennesy como Muller rica
Terminator Genisys

Terminator Genisys é un filme estadounidense de 2015 de acción e ciencia ficción, dirixido por Alan Taylor, e escrito por Laeta Kalogridis e Patrick Lussier. O filme é o quinto da franquía Terminator, e retoma a historia básica do filme orixinal orientándoo cara a outra dirección. Está protagonizado por Arnold Schwarzenegger, quen retoma o papel de Terminator (logo da súa ausencia en Terminator Salvation de 2009), xunto con Jason Clarke, Emilia Clarke, Jai Courtney, J. K. Simmons, Dayo Okeniyi, Matt Smith, Courtney B. Vance e Lee Byung-hun. Conta a historia de Kyle Reese, un soldado dunha guerra postapocalíptica contra Skynet, que é enviado dende o ano 2029 até 1984 para evitar a morte de Sarah Connor. Cando Kyle chega ao pasado, descobre que a liña temporal foi alterada e que Sarah foi criada por un Terminator reprogramado. Personaxes
Arnold Schwarzenegger como Modelo 101/T-800
Brett Azar como o dobre de corpo do Terminator T-800
Jason Clarke como John Connor
Emilia Clarke como Sarah Connor
Willa Taylor como Sarah de nena
Jai Courtney como Kyle Reese
Bryant Prince como Kyle de neno
J. K. Simmons como O'Brien
Wayne Bastrup como O'Brien de mozo
Dayo Okeniyi como Danny Dyson
Matt Smith (acreditado como Matthew Smith) como Alex
Ian Etheridge como Skynet, con 10 anos.
Nolan Gross como Skynet, con 12–14 anos.
Seth Meriwether como Skynet, con 18 anos.
Courtney B. Vance como Miles Dyson
Michael Gladis como Tenente Matias
Sandrine Holt como Detective Cheung
Byung-Hun Lee como Policía / T-1000
Terminator Salvation

Terminator Salvation é un filme de ciencia ficción e acción de 2009 dirixido por McG con guión de John Brancato e Michael Ferris, o cuarto da serie Terminator, protagonizado por Christian Bale como o líder da resistencia do futuro John Connor, Sam Worthington como o ciborg Marcus Wright e Bryce Dallas Howard como Kate Connor. No filme tamén aparece o personaxe de Kyle Reese do filme orixinal de 1984, interpretado por Anton Yelchin e descríbese a orixe do modelo T-800. Sinopse
Terminator Salvation, ambientada en 2018, céntrase na guerra entre a humanidade e a rede informática Skynet, despois dalgúns problemas na preprodución ó adquirir The Halcyon Company os dereitos da franquía Terminator dos produtores executivos Andrew G. Vajna e Mario Kassar. Personaxes
Christian Bale como John Connor.
Sam Worthington como Marcus Wright.
Anton Yelchin como Kyle Reese.
Bryce Dallas Howard como Kate Connor.
Moon Bloodgood como Blair Williams.
Common como Barnes.
Helena Bonham Carter como Dra. Serena Kogan.
Jadagrace Berry como Star.
Michael Ironside como Xeneral Ashdown.
Terry Crews como Capitán Jericho.
Linda Hamilton como a voz de Sarah Connor. Produción
O filme comezou a rodarse en maio de 2008 en Novo México. A estrea foi o 21 de maio de 2009.
Terminator: Dark Fate

Terminator: Dark Fate é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Tim Miller e escrito por David Goyer, Justin Rhodes e Billy Ray a partir dunha historia de James Cameron, Charles Eglee, Josh Friedman, Goyer, e Rhodes. Cameron tamén produciu o filme xunto con David Ellison. É o sexto título da franquía Terminator, sendo a secuela de Terminator 2: O xuízo final (1991), sen ter en conta os eventos de Terminator 3: A rebelión das máquinas (2003), Terminator Salvation (2009) e Terminator Genisys (2015), coa volta de Cameron ao control creativo.
O filme está protagonizado por Linda Hamilton e Arnold Schwarzenegger nos papeis de Sarah Connor e o Terminator T-800 respectivamente, reunindo os actores logo de 23 anos. O filme conta tamén con Mackenzie Davis, Natalia Reyes, Gabriel Luna e Diego Boneta como os novos personaxes. Ambientado 25 anos despois dos eventos de Terminator 2, o filme conta como as máquinas envían un avanzado Terminator (Luna), chamado Rev-9, atrás no tempo ata 2020 para matar a Dani Ramos (Reyes), cuxo destino está conectado ao futuro.
Terminoloxía da heráldica

Preséntanse a seguir os termos relacionados coa disciplina heráldica fornecendo a súa forma en galego e en moitas outras linguas románicas (portugués, castelán, catalán, francés e italiano), así coma tamén en inglés. A intención é servir coma inicio para unha futura normativización terminolóxica e permitirlle ós galegofalantes coñecer tanto as palabras da súa lingua para poder falar deste tema con propiedade coma os seus equivalentes noutras linguas. Para todas as formas nas que foi posible dáse a súa ligazón coas súas wikipedias, ademais de proporcionar tamén outras referencias documentais de carácter terminolóxico ou lexicográfico baseándose en fontes de recoñecido prestixio en cadansúa lingua.
Debe terse en conta que algúns conceptos poden ser diferentes nas distintas tradicións heráldicas, por iso se axunta o significado asumido para o caso galego (e panibérico).
Termistor

Un termistor é un semicondutor sensíbel á temperatura. Existen basicamente dous tipos de termistores: NTC (do inglés Negative Temperature Coefficient) - termistores cuxo coeficiente de variación de resistencia coa temperatura é negativo: a resistencia diminúe co aumento da temperatura.
PTC (do inglés Positive Temperature Coefficient) - termistores cuxo coeficiente de variación de resistencia coa temperatura é positivo: a resistencia aumenta co aumento da temperatura.
Conforme a curva característica do termistor, o seu valor de resistencia pode diminuír ou aumentar en maior ou menor grao nunha determinada franxa de temperatura.
Así algúns poden servir de protección contra o sobrequecemento, limitando a corrente eléctrica cando determinada temperatura é superada. Outra aplicación corrente, neste caso a nivel industrial, é a medición de temperatura (en motores por exemplo), pois podemos co termistor obter unha variación dunha grandeza eléctrica en función da temperatura á que este se encontra.
Termociclador

Un termociclador, amplificador de ADN ou aparello de PCR é un aparello de laboratorio que se usa principalmente para amplificar segmentos de ADN por medio da reacción en cadea da polimerase (PCR). Os termocicladores poden tamén utilizarse en laboratorios para facilitar outras reaccións sensibles á temperatura, como a dixestión con encimas de restrición ou diagnósticos rápidos. O aparello ten un bloque térmico con buratos onde se colocan os tubos coas mesturas de reacción. O ciclador eleva e baixa as temperaturas do bloque térmico en pasos preprogramados discretos. Historia
Os primeiros termocicladores foron deseñados para utilizarse co fragmento de Klenow da ADN polimerase I nos inicios da PCR. Como este encima se destrúe con cada paso de quentamento do proceso de amplificación, debe engadirse unha nova cantidade do encima en cada ciclo. Isto facía que fose unha máquina moi voluminosa baseada nun pipeteiro automatizado, con tubos de reacción abertos. Posteriormente, o proceso de PCR foi adaptado ao uso da Taq polimerase, que é a ADN polimerase da bacteria termal Thermus aquaticus, que simplificou grandemente o deseño dos termocicladores. Mentres que nalgunhas das vellas máquinas termocicladoras o bloque está mergullado nun baño de aceite para controlar a temperatura, nas máquinas de PCR modernas xeralmente se usa un elemento de Peltier que utiliza o efecto Peltier termoeléctrico. Os termocicladores de calidade a miúdo conteñen bloques de prata para conseguir cambios de temperatura rápida e unha temperatura uniforme en todo o bloque. Outros cicladores teñen moitos bloques con alta capacidade de quentamento, cada un dos cales se mantén a temperatura constante, e os tubos de reacción son movidos entre eles por un proceso automatizado. Creáronse tamén os termocicladores miniaturizados nos cales a mestura de reacción se move por medio dun canal a través de zonas quentes e frías nun chip microfluídico. Os termocicladores deseñados para PCR cuantitativa teñen sistemas ópticos que permiten que se monitorice a fluorescencia durante a reacción de ciclado. Innovacións modernas
Os termocicladores modernos están equipados cunha tapa quentada que mete presión sobre as tapas dos tubos de reacción. Isto impide a condensación de auga procedente das mesturas de reacción na parte interior das tapas dos tubos. Tradicionalmente, para impedilo usábase unha capa de aceite mineral.
Algúns termocicladores están equipados con moitos bloques que permiten que se poidan realizar simultaneamente varias reaccións diferentes de PCR. Algúns modelos tamén teñen unha función de gradiente para permitir que haxa diferentes temperaturas en diferentes partes do bloque. Isto é particularmente útil cando se comproban as temperaturas de aliñamento (annealing) para os cebadores da PCR. Prezos
Os termocicladores son tradicionalmente moi caros, e xeralmente costan miles de euros. Porén, os desenvolvementos recentes de deseños de hardware de fonte libre ou aberta, dos cales polo menos un deles está á venda, fixeron que baixaran os prezos significativamente.
Termoclina

A termoclina é unha capa dentro dun corpo de auga ou de aire onde a temperatura cambia rapidamente coa profundidade ou a altura, respectivamente. Nos océanos
Debido a que a auga non é perfectamente transparente, a maioría da luz solar é absorbida na capa superficial, que así se quenta. O vento e a circulación de ondas moven a auga nesta capa, distribuíndoa dentro della, facendo que a temperatura relativamente se uniformice nas primeiras ducias de metros. Debaixo desta capa de mestura, a temperatura baixa moi rapidamente; quizais a máis de 20 °C nos seguintes 150 m de profundidade. Esta área de rápida transición é a termoclina; debaixo dela, a temperatura continúa caendo, pero moito máis gradualmente. Nos océanos, o 90 % da auga está debaixo da termoclina. Este chamado "océano profundo" está formado por capas de igual densidade, pobremente mesturada, e tan fría como de 0 a 3 °C
Termodesulfobacterias

As termodesulfobacterias (Thermodesulfobacteria) son un pequeno grupo de bacterias que se consideran un filo, formado por bacterias termófilas redutoras de sulfato.
O xénero principal é Thermodesulfobacterium, que é unha das bacterias redutoras de sulfato máis termófilas, pero non un hipertermófilo. Anaerobio estrito que utiliza lactato, piruvato e etanol como doantes de electróns para reducir sulfato a sulfuro de hidróxeno. Ten lípidos con enlaces éter e cun poliisoprenol característico e algúns ácidos graxos. Filoxenia
O cladograma representa a taxonomía actualmente aceptada do grupo baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e na base de datos do NCBI (National Center for Biotechnology Information) e a filoxenia está baseada no ARNr 16S do LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree. Notas:
♠ Cepas atopadas no NCBI pero non na LPSN.
Termodinámica de equilibrio

A termodinámica de equilibrio trata de sistemas en equilibrio, considérase que un sistema termodinámico está en equilibrio termodinámico se a súa distribución de enerxía é igual á distribución de Maxwell-Boltzmann. Iso permite unha única temperatura en todo sistema.
Un sistema illado está en equilibrio cando as súas propiedades macroscópicas permanecen constantes no tempo pero un non illado so está en equilibrio se as propiedades do sistema permaneceren constantes ó longo do tempo e de eliminar o contacto do sistema co seu arrededor.
Hai tres tipos de equilibrio que se deben dar para que se dea equilibrio termodinámico: Equilibrio mecánico, cando as forzas que actúan sobre o sistema como as existentes no seu interior están equilibradas, polo que non hai aceleración no sistema
Equilibrio material, non se producen reaccións químicas globais no sistema nin hai transferencia neta de materia desde unha parte do sistema a outra
Equilibrio térmico, non pode existir variación nas propiedade do sistema ou arredores cando están separados por unha parede termicamente condutora.
Termodinámica química

A termodinámica química é a parte da termodinámica que estuda os cambios de enerxía que se producen nos procesos de cambio químico: reaccións químicas
cambios de fase como a ebulición ou a condensación
formación de disolucións
Aplicando as tres leis da termodinámica, mediante o uso de funcións de estado como: Enerxía interna (denotada por U ou E)
Entalpía (H)
Entropía (S)
Enerxía libre de Gibbs (G)
Enerxía libre de Helmholtz (F ou A)
pódese describir a evolución e comportamento destes sistemas.
A termodinámica clásica ocúpase do comportamento macroscópico dos sistemas estudados, describíndoos a través de funcións de estado, mentres que a termodinámica estatística ou mecánica estatística, relaciona esa descrición macroscópica coas propiedades dos átomos ou moléculas individuais que forman o sistema.
Termomicrobios

Os termomicrobios ou Thermomicrobia son un grupo de bacterias verdes non do xofre termófilas. Este grupo, ata 2004, era clasificado no seu propio filo. Pero despois propúxose, baseándose en análises xenéticas, que Thermomicrobia debería ser reclasificado e considerado unha clase pertencente ao filo Chloroflexi. As bacterias Sphaerobacter thermophilus, que orixinalmente foron descritas como Actinobacteria, agora son consideradas Thermomicrobia. O xénero Thermomicrobium ten lípidos de membrana característicos que non están unidos ao glicerol senón a 1, 2-dialcohois, e non teñen enlaces éster nin éter. Tamén carece de peptidoglicano. É quimiótrofo aerobio. Taxonomía
O grupo dividiuse en dous ordes:
Clase Thermomicrobia Xénero Thermobaculum♠ Botero et al. 2004
Thermobaculum terrenum♠ Botero et al. 2004
Orde Thermomicrobiales
Familia Thermomicrobiaceae
Xénero Thermomicrobium Jackson et al. 1973
Thermomicrobium roseum Jackson et al. 1973
Orde Sphaerobacterales
Familia Sphaerobacteraceae
Xénero Sphaerobacter Demharter et al. 1989
Sphaerobacter thermophilus Demharter et al. 1989
Nota:
♠ Estirpes que se encontran no NCBI pero non na LPSN.
Termopar

Un termopar é un transdutor formado pola unión de dous metais distintos que produce unha diferenza de potencial moi pequena (da orde dos milivolts) que é función da diferenza de temperatura entre un dos extremos, denominado «punto quente» ou «unión quente» ou de «medida» e o outro, chamado «punto frío» ou «unión fría» ou de «referencia» (efecto Seebeck).
Normalmente os termopares industriais están compostos por un tubo de aceiro inoxidábel ou outro material. Nun extremo do tubo está a unión, e no outro o terminal eléctrico dos cabos, protexido dentro dunha caixa redonda de aluminio (cabezal).
En instrumentación industrial, os termopares úsanse como sensores de temperatura.
Son económicos, intercambiábeis, teñen conectores estándar e son capaces de medir un amplo rango de temperaturas.
A súa principal limitación está na exactitude, pois é fácil obter erros do sistema cando se traballa con precisións inferiores a un grao Celsius.
Termorregulación

Termorregulación é un termo que, en bioloxía, refírese ao conxunto de sistemas de regulación da temperatura corporal dos seres vivos.
Esta regulación é exercida grazas á coordinación entre a produción (termoxénese) e liberación (termodispersión) da calor orgánica interna.
A termorregulación é, deste modo, un mecanismo de homeostase, xa que en presenza de grandes oscilaións térmicas externas, posibilita o mantemento da temperatura corporal dentro de fronteiras definidas. Tipos de termorregulación
Fisiolóxica
Verifícase nos seres endotérmicos (regulación interna da temperatura) ou homeotérmicos (de temperatura pouco variada). O organismo ten a capacidade de regular a temperatura interna a través de mensaxes nerviosas.
Os homeotermos manteñe a súa temperatura constante, mesmo coa variación da temperatura ambiente. Son as aves e os mamíferos.
Comportamental
Verifícase nos seres exotérmicos (regulación da temperatura consonte o medio externo) ou poiquilotérmicos (que teñen grandes variacións da temperatura corporal). O organismo non ten a capacidade de regular a temperatura interna, sendo esta regulada a través de factores externos e comportamentais. O animal, con baixa temperatura corporal, procura desprazarse a lugares de maior temperatura externa. Caso humano
No home (ser endotérmico e homeotérmico), a temperatura está regulada, en circunstancias normais, en cerca de 37 °C.
Cando se produce un aumento da temperatura no exterior, o corpo humano, a través de mecanismos homeostáticos de termorregulación, diminúe a temperatura corporal mediante procesos como a vasodilatación (os capilares aproxímanse á superficie cutánea, e hai unha transferencia de enerxía para o exterior) e a produción de suor que, ao evaporarse, diminúe a temperatura da pel (por absorber esta parte da calor de vaporización que necesita a suor para evaporarse). Dáse, así, unha retroalimentación negativa (resposta interna contraria á oscilación externa).
Cando a temperatura externa diminúe (factor perturbador que induce un estímulo que se conduce por vías aferentes ao centro coordinador/integrador (o complexo hipotálamo-hipófise), o centro coordinador envia, entón, unha mensaxe nerviosa por vías eferentes (nervios motores) para que se produza a vasoconstrición e a contracción muscular (que induce unha maior taxa de procesos catabólicos, como a respiración aerobia, que aumentan a calor metabólica).
A termorregulación dáse a través de mensaxes nerviosas (ao contrario da osmorregulación que require comunicación hormonal).
Este proceso relativo ao ser humano ocorre igualmente en varias especies (principalmente mamíferos e aves, como quedou dito).
Termosfera

A termosfera é unha capa que pertence a heterosfera. Vai dende a mesopausa ata os 500 km e nela a temperatura aumenta ata os 1000 °C debido á absorción das radiacións solares polas moléculas de nitróxeno e osíxeno que se tranformaran en ións de carga negativa liberando electróns. Dende a ionosfera flúen cargas positivas cara a superficie e dende a superficie flúen cargas negativas cara a ionosfera. Nesta capa rebotan as ondas de radio que se emiten dende a terra e que fan posibles a comunicación. Nalgunhas ocasións o rozamento dos electróns produce auroras boreais.
Termómetro

O termómetro é un aparello que serve para medir a temperatura dun corpo, aínda que usualmente se mide a temperatura dun fluído, normalmente o aire. Os máis usados antigamente estaban feitos de mercurio, pero substituíuse este material polo alcohol, xa que non é tan perigoso como o anterior. Este tipo de termómetro funciona por dilatación: mídese o aumento de volume do alcohol segundo a temperatura á que estea exposto. Outros tipos funcionan por variación de resistencia, emisión luminosa ou calquera outra magnitude. Escalas de temperatura
A escala máis empregada na maioría dos países é a escala Celsius ou centígrada; esta última é a denominación tradicional, que foi cambiada pola de Celsius en 1948 en honra a Anders Celsius (1701-1744).
Outras escalas empregadas na fabricación de termómetros son: Fahrenheit, na maioría dos países anglosaxóns
Réaumur, en desuso
Kelvin, usada case exclusivamente nos laboratorios
Algúns termómetros de laboratorio fabrícanse con dúas ou máis escalas. Tipos de termómetros máis empregados
Termómetro de vidro: trátase dun tubo de vidro selado que contén un líquido, xeralmente mercurio ou alcohol, cun volume que varía cando o fai a temperatura. Este cambio de volume visualízase nunha escala graduada que polo xeral atópase en graos Celsius.
Termómetro de resistencia: consiste nun arame de platino cunha resistencia eléctrica que cambia cando cambia a temperatura.
Termopar: consiste nun par de arames de distinta composición unidos por un extremo e que, ante cambios da temperatura, producen unha diferenza de potencial eléctrico. Como e para que se calibra un termómetro
A calibración dun termómetro realízase por un método de comparación, que consiste en comparar a indicación do termómetro coa dun de maior precisión, cando ambos se atopan nun medio apropiado que reproduza unha temperatura de maneira controlada.
Un termómetro calíbrase para ter confianza na súa indicación. A través do certificado de calibración asegúrase a trazabilidade de patróns nacionais de medida e facilítanse así as transaccións comerciais. Campo de aplicación
A medición exacta da temperatura é vital nun amplo espectro de actividades humanos, tales coma os procesos industriais, o monitoreo e control de alimentos, a saúde e a seguridade. De feito, en case todos os sectores a temperatura é un dos parámetros clave a ser medido. Termómetros especiais
Para medir certos parámetros empréganse termómetros modificados, tales como: O termómetro de globo, para medir a temperatura radiante.
O termómetro de bulbo húmido, para medir o influxo da humidade na sensación térmica.
O termómetro de máximas e mínimas en meteoroloxía.
Termóstato

Un termóstato é o compoñente dun sistema de control simple que abre ou pecha un circuíto eléctrico en función da temperatura ambiente. Utilízase habitualmente en calefacción para acender ou apagar unha caldeira ou en climatización para arrancar ou parar un compresor. Outro exemplo podémolo atopar nos motores de combustión interna, onde o termóstato controla o fluxo de refrixerante líquido que regresa ao radiador dependendo da temperatura do motor. Clasificación
Bimetálicos
Consiste en dúas láminas de metal, con diferente coeficiente de dilatación, que están unidas. Cando a temperatura ambiente cambia a forma da lámina tamén o fai actuando sobre uns contactos que pechan un circuíto eléctrico. Poden ser normalmente abertos ou normalmente pechados cambiando o seu estado cando a temperatura alcanza o valor prefixado.
Manuais
Son os que requiren de intervención humana para volver ao seu estado inicial, como os termóstatos de seguridade que realizan a función en caso de que a temperatura alcance niveis perigosos.
Automáticos
Retornan ao seu estado inicial sen necesidade de intervención humana. Actúan de forma totalmente automática, de aí a súa aplicación actual en gran parte dos fogares. Hai dous tipos.
De gas encerrado
Consiste nun gas pechado dentro dun tubo metálico. Cando a temperatura sobe, o gas expándese e empurra a válvula, que realiza unha determinada función. Para a regulación modifícase o volume do gas no tubo variando a presión.
De parafina
Empregado en válvulas de control de fluídos, conten unha parafina encapsulada que se expande ao aumentar a temperatura, esta a súa vez empurra un disco que permite o paso do fluído. Cando a temperatura do fluído diminúe, un resorte fai tornar o disco á súa posición inicial pechando o paso. Un exemplo é o usado no sistema de arrefriamento de motores.
Electrónicos
Os electrónicos son cada vez máis habituais debido as súas vantaxes xa que poden estar libres de partes mecánicas polo que se evitan deterioracións, pódense configurar cunha temperatura con "limiar" ou tempo mínimo entre activacións, pódense integrar doadamente nun sistema con máis funcións como un programador horario. Utilizando un controlador PID pode facer unha xestión máis intelixente.
Terni

Terni é unha cidade italiana de 112. 735 habitantes (2009), capital da provincia de Terni, na rexión de Umbría.
É unha antiga cidade de Italia localizada na provincia de Umbría meridional, atópase no chan do río Nera. A 104 quilómetros ao norte de Roma, a 36 quilómetros ao noroeste de Rieti, e a 29 quilómetros ao sur de Spoleto. É centro universitario e é unha das cidades industriais máis importantes da Umbría.
Terpandro

Terpandro (en latín Terpander, en grego antigo Τέρπανδρος "Térpandros") foi un músico e poeta nado en Antisa, na illa de Lesbos, que viviu na primeira metade do século -VII aproximadamente. Considérase o pai da música grega clásica e da lírica, aínda que a información que se conserva ata hoxe sobre as súas innovacións na música é moi incompleta. Traxectoria
Naceu en Antisa, en Lesbos, segundo Píndaro, Plutarco, Clemente de Alexandría e outros, a cidade que mostraba a tumba de Orfeo e onde os reiseñores cantaban con máis dozura que en ningún outro lugar, probabelmente no seo dunha familia de músicos que preservaba tradicións que se supón que descendían dos bardos de Pieria. Algunhas fontes fan del descendente de Hesíodo, segundo di a Suídas. Conectou os diferentes sistemas musicais das rexións gregas tentando sintetizar os diferentes estilos musicais existentes.
O seu pai supostamente chamábase Derdeneo. Outras tradicións fano fillo de Boe, de Foceo ou de Homero, segundo a Suídas. Algunhas informacións tamén conservadas por Suídas fano nacer en Arne en Beocia ou Cime en Eolia, que son cidades que tiñan colonias en Lesbos, e poderían considerar a Terpandro entre os seus cidadáns. Crese que na XXVI Olimpíada, é dicir, no ano -676, se estableceron os primeiros concursos musicais nas festas de Apolo Carneo, as Carneas, en Esparta e Terpandro foi o gañador. A data quizais non sexa exacta porque non se sabe en que ano se constituíu o festival, pero en todo caso non moi lonxe. Ateneo de Naucratis di que Terpandro era máis vello que Anacreonte, e Xerome de Estridón sitúao na época de Licurgo.
Por motivos descoñecidos, trasladouse de Lesbos a Esparta, onde introduciu o seu novo sistema de música e a primeira escola musical (κατάστασις katástasis) de Grecia, segundo Plutarco. Unha das cousas que fixo Terpandro foi modificar a lira e é moi probábel que fose el xunto con Cepión, quen a fixo pasar de catro a sete cordas, iniciando a escala diatónica. Plutarco di que fixou o ritmo dos versos de Homero ás características da lira, e que cantaba os versos homéricos en concursos musicais. Adaptou tamén antigo ritmos tradicionais á nova escala musical. A súa música empregouse durante moito tempo para acompañar himnos relixiosos en Esparta e en toda Grecia. Só se conservan algúns fragmentos dela.
Terra (satélite artificial)

Terra, tamén coñecido como EOS-AM 1, é un satélite artificial da NASA lanzado nun foguete Atlas IIAS desde a Base Vandenberg da Forza Aérea o 18 de decembro de 1999. Características
Terra é o satélite principal do programa EOS (Satélites de Observación Terrestre) da NASA. Foi lanzado para estudar a superficie, a atmosfera e os océanos terrestres. Leva a bordo cinco instrumentos principais: ASTER (Advanced Spaceborne Thermal Emission and Reflection Radiometer): un radiómetro para estudar a emisión térmica do planeta.
CERES (Clouds and the Earth's Radiant Energy System): mide a enerxía do proveniente e reflectida pola Terra.
MISR (Multi-angle Imaging Spectro-Radiometer): unha cámara con espectrorradiómetro.
MODIS (Moderate-resolution Imaging Spectroradiometer): unha cámara con espectrorradiómetro de maior resolución.
MOPITT (Measurements of Pollution in the Troposphere): mide a contaminación na troposfera.
Terra Australis Incognita

Terra Australis (de forma completa en latín Terra Australis Incognita, "[a] Terra Descoñecida do Sur") foi un continente imaxinario con orixes na grecia clásica que adoitaba aparecer nos mapas europeos a partir do século XV e ata o século XVIII.
O concepto foi introducido por Aristóteles e Eratóstenes en base a prexuízos relacionados coa simetría xeométrica. As súas ideas foron posteriormente estendidas por Tolomeo, un cartógrafo grego do século I, que cría que o océano Índico estaba pechado por unha masa de terra ao sur. Cando, durante o Renacemento Tolomeo converteuse na principal fonte de información para os cartógrafos europeos, este continente empezou a aparecer nos seus mapas. Aínda que as viaxes de exploración foron facendo que se reducise a masa de terra do alegado continente, os cartógrafos continuaron pintándoo nos seus mapas e os científicos defenderon esta opción cos usuais argumentos aristotélicos tales como que debería haber unha gran masa de terra no hemisferio sur que fixese de contrapeso á masa coñecida no hemisferio norte. Era frecuente que este continente debuxásese ao redor do Polo Sur pero cunha superficie moito maior que a actual Antártida e estendéndose moito máis ao norte. Por exemplo, Fernão de Magalhães en 1520 creu que a Illa Grande de Terra do Fogo era parte desta 'Terra Australis Incognita. Nova Zelandia, descuberta por Abel Tasman en 1642, así como Australia, tamén foron consideradas como parte desta mítica masa terrestre. A inicios do século XVI mariños españois como Francisco de Hoces (quen descubriu a pasaxe logo chamada "de Drake") e Gabriel de Castela, situaron concretamente as costas da aínda entón chamada Terra Australis Incognita nas latitudes reais. O concepto desta mítica terra meridional foi finalmente corrixido por James Cook. Na súa primeira viaxe circunnavegou Nova Zelandia mostrando que non era parte dun continente maior. Na súa segunda viaxe circunnavegou o globo a unha elevada latitude sur (nalgúns lugares ata cruzando o círculo polar antártico) co que mostrou que se houbese un continente no hemisferio sur este debería estar confinado en zonas polares e non en rexións de clima amornado como se pensou.
En tempos modernos usouse en ocasións o termo "Terra Australis" como sinónimo do continente australiano.
Terra Nomeada

Terra Nomeada é unha colección editorial da Real Academia Galega, iniciada en 2016. Características
A colección inclúe volumes que describen a toponimia dos concellos de Galicia: os nomes de cada municipio e mais as súas parroquias e lugares, así como algúns accidentes xeográficos ou outros espazos. As publicacións coedítanse entre a RAG (a través do Seminario de Onomástica, da Sección de Lingua) e a Asociación Galega de Onomástica. Obras
Toponimia de Agolada (Luz Méndez, 2016)
Toponimia de Begonte e Rábade (Paulo Martínez Lema, 2018)
Toponimia de Trabada (Xulia Marqués Valea, 2018)
Toponimia da Estrada (Fernando Cabeza Quiles, 2018)
Toponimia de Ames (Xosé Ramón López Boullón, 2019)
Toponimia de Carballo (Fernando Cabeza Quiles, 2020)
Toponimia da Pontenova (Xulia Marqués Valea, 2021)
Toponimia de Tordoia (Lidia Gómez e Luz Méndez, 2022)
Toponimia de Ribeira (Fernando Cabeza Quiles, 2022)
Toponimia de Antas de Ulla (Andrea Santiso Arias, 2023)
Toponimia de Muros (Alfonso Blanco Quintela, 2023)
Terra Nova e Labrador

Terra Nova e Labrador (Newfoundland and Labrador, en inglés, e Terre-Neuve-et-Labrador, en francés) é unha provincia do Canadá. Foi a última provincia a entrar na confederación canadense, en 1949.
Xeograficamente, a provincia consiste na illa de Terra Nova e mailo Labrador, localizado no continente. A provincia está localizada no leste canadense, nas marxes do océano Atlántico. Cando a provincia entrou no Canadá en 1949, chamábase Terra Nova, mais desde 1964 o goberno da provincia autonomeouse Goberno de Terra Nova e Labrador, e o 6 de decembro de 2001, criouse unha emenda na Constitución do Canadá, que mudou o nome da provincia para o actual nome.
Orixinalmente, a provincia foi colonizada polos franceses, facendo parte da Acadia. Na década de 1690 a rexión foi conquistada por Gran Bretaña. Terra Nova e Labrador continuou como colonia británica ata 1948, cando se iniciou unha votación que decidiría o futuro da provincia. A poboación da provincia, entre ser anexada polos Estados Unidos, continuar como colonia británica, converterse nunha nación independente ou ser anexada polo Canadá, preferiu a última opción, e Terra Nova e Labrador converteuse na décima provincia do Canadá, o 31 de marzo de 1949.
Terra queimada

A política de terra queimada ou de terra arrasada é unha táctica militar que consiste en destruír absolutamente todo o que poida ser de utilidade ao inimigo cando unha forza avanza a través dun territorio ou se retira del.
A orixe histórica do termo terra queimada provén seguramente da práctica de queimar os campos de cereais durante as guerras e conflitos na antigüidade. Con todo, non se limita en absoluto a colleitas ou víveres, senón que inclúe calquera tipo de refuxio, transporte ou posibilidade de subministración ao inimigo.
A táctica da terra queimada é unha acción que vincula os aspectos militares e económicos ou mesmo psicolóxicos dunha estratexia militar. Estas accións destrutivas teñen a vantaxe de que non requiren adiantos tecnolóxicos nin unha especialización particular por parte dos combatentes que a aplican. Cando se emprega en territorio inimigo preténdese destruír a súa vontade de resistir mediante a intimidación, provocando sufrimento ás poboacións locais xa que destrúe as súas propiedades e medios de subsistencia. Se se aplica en territorio propio ao retirarse, o obxectivo é atrasar ou mesmo deter o avance inimigo ao deixarlle sen recursos que aproveitar, ou entorpecendo o seu movemento.
A terra queimada resultou historicamente moi eficaz para faccións que doutra forma non fosen capaces de resistir o avance de exércitos mellor organizados e máis poderosos, aínda que na guerra moderna a súa utilidade é menor, xa que todo continxente armado adoita cargar coas súas propias subministracións en lugar de vivir do terreo, como se facía séculos atrás. Nese contexto, tamén se empregou a política de terra queimada na loita contra movementos guerrilleiros co fin de dificultar aos insurxentes a subministración e a ocultación entre a poboación civil.
Terra sigillata

A terra sigillata é un tipo de cerámica romana fina en terra cocida que presenta unha especie de engobe ou verniz, normalmente brillante, de cor vermella ou alaranxada. A vaixela sigillata leva con frecuencia unha marca sobre o fondo interior feita polo oleiro antes da cocción cun punzón (sigillum, en latín, de onde procede o nome). Esta marca reproduce, abreviado, o nome do alfareme. As pezas decóranse con motivos en relevo (métopas, pequenos frisos, barbotina) realizados a partir de formas en terra cocida sobre as que se realizou o negativo da decoración coa axuda tamén dun punzón.
É unha vaixela de medio luxo utilizada fundamentalmente para o servizo da mesa. Para os arqueólogos supón un dos mellores trazadores cronolóxicos xa que a súa produción era normalizada e en serie: nun período dado dábanse formas idénticas en obradoiros ás veces moi afastados entre si.
A cerámica sigillata orixinouse no oriente helénico (Samos, Megara, Pérgamo) entre os séculos II e I a. C. Cara mediados do século I a. C. , en época augustal esta técnica de fabricación foi imitada en Italia e suplantou as vaixelas de verniz negro campaniense. Difundiuse rapidamente fóra da península á Galia, Península Ibérica e África do Norte. Durante o primeiro século d. C. a maioría dos obradoiros sitúanse na parte oriental da Galia e até o Rin salientando La Graufesenque que exportaba de xeito masivo ao resto do imperio, en Italia destacaban as producións de Roma, Arezzo e Puzzoles que diminuíron a súa produción pola competencia dos obradoiros da Galia. Este tipo de cerámica deixouse de facer durante o século III d. C.
Na Gallaecia non existiu ningún obradoiro que producise sigillata. As importacións procedían inicialmente de Arezzo ("cerámica aretina") ou das Galias, e posteriormente de Hispania. Estas tres son as variedades principais de cerámica sigillata.
O termo terra sigillata data de finais do século XIX e foi inventado polos arqueólogos, que a consideran como un dos mellores trazadores cronolóxicos. Hans Dragendorff presentou o primeiro repertorio en 1895, agrupando 55 formas que aínda se utilizan hoxe en día.
Terra vermella

A terra vermella—yvy pytã en guaraní—é un tipo de solo considerado como un dos máis fértiles do mundo polo seu alto contido en nutrientes para plantas e árbores, A súa orixe está na descomposición durante millóns de anos de rochas basálticas. A súa principal característica é a súa cor vermella inconfundible, por mor da presenza de minerais de laterita, especialmente o ferro; é ademais rica en nitróxeno, potasio e fósforo.
Na Arxentina e Paraguai coñécese como tierra colorada e abrangue a totalidade da provincia de Misiones, e a rexión nordés da provincia de Corrientes no primeiro caso e todo o Departamento do Alto Paraná e parte dos departamentos de Caagauzú, Canindeyú e Itapúa no segundo
No Brasil, coñécese como terra roxa, forma que procede dun equívoco, xa que os inmigrantes italianos que traballaban nas facendas de café dábanlle o nome de terra rossa, e os brasileiros aportuguesaron o termo italiano, no canto de traducilo. Este tipo de solo aparece no interior do estado de São Paulo, sur de Minas Gerais e ao norte de Paraná. .
TerraSAR-X

TerraSAR-X é un satélite artificial da axencia espacial alemá DLR lanzado a bordo dun foguete Dnepr desde o Cosmódromo de Baikonur o 15 de xuño de 2007. Características
TerraSAR-X é un satélite para a observación da Terra mediante radar cunha resolución de 1 m. É o primeiro satélite alemán froito da colaboración público-privada entre a axencia espacial pública DLR e a empresa EADS Astrium GmbH, que compartiron custos de construción do satélite. Ademais do radar, TerraSAR-X levaba a bordo un terminal de comunicacións láser e un experimento de seguimento e ocultación por GPS.
Terraza

A terraza, azotea, eirado ou airado é a parte chá situada no alto dun edificio, cubríndoo total ou parcialmente. Adoita permitirse o acceso a ela para se asomar, tender a roupa ou colocar antenas. En edificios especialmente altos e grandes pode atoparse incluso un heliporto ou repetidores da televisión.
Moitas terrazas foron transformadas en xardíns, chamados teitos ou cubertas verdes (roof gardens).
Por extensión, tamén se denomina terraza á parte dunha cafetaría ou dun bar situada na beirarrúa ou nunha praza. Galicia
A diferenza da arquitectura mediterránea ou de climas calorosos, a casa popular galega non posúe terrazas chás, xa que a abundancia de choivas requiría a construción dunha cuberta sempre inclinada, reservando os espazos abertos a balcóns, patíns, solainas e corredores. Hoxe atopamos terrazas nos edificios das principais cidades galegas. Cómpre ter unha boa impermeabilización para evitar infiltracións de auga.
Terremoto do Océano Índico de 2004

O terremoto do Océano Índico de 2004, coñecido na comunidade científica como o terremoto de Sumatra-Andamán, foi un terremoto submarino ocorrido ás 00: 58: 53 UTC (07: 58: 53 hora local) do 26 de decembro de 2004. O terremoto provocou un tsunami que se converteu nun dos máis mortíferos da historia moderna, matando entre 240000 e 300000 persoas. A magnitude do terremoto estímase que foi de 9, 1, o que o converte dun dos cinco terremotos máis fortes dende 1900. En maio de 2005, os científicos revelaron que o tremor no epicentro durou case dez minutos, cando a maioría dos terremotos non duran máis duns poucos segundos, o que causou que o planeta enteiro vibrase cando menos uns poucos centímetros. O terremoto orixinouse no Océano Índico, ao norte da illa de Simeulue, ao noroeste de Sumatra, Indonesia, o tsunami que seguiu devastou as costas de Indonesia, Sri Lanka, o sur da India, Tailandia e outros países, con ondas de ata 30 m, o que causou grandes perdas e mortes en zonas tan afastadas, como a costa leste de África.
Terreo Cinexeticamente Ordenado

Un Terreo Cinexeticamente Ordenado (TECOR) é unha área do territorio galego susceptible de aproveitamento cinexético que fose declarada e recoñecida como tal pola Consellería do Medio Rural. Esta categoría territorial naceu coa Lei de Caza de Galicia de 1997, substituíndo os antigos cotos de caza. Características
Os TECOR deben ter unha extensión mínima de 2. 000 hectáreas, fronte ás 500 dos antigos cotos. Amais, deben ter un plan de xestión cinexética e un garda que controle o terreo. Segundo datos da Subdirección Xeral de Medio Ambiente Natural, Caza e Pesca Fluvial da Xunta de Galicia, en 2004 arredor o 83 % da superficie galega tiña esta consideración, aproximadamente 2. 500. 000 ha, repartidas en 430 TECOR, das que o 60 % estaban destinadas á caza. Regulamentación
A súa poboación cinexética ten que estar protexida e fomentada, aproveitándose de xeito ordenado. Establece normativas sobre a mellora forestal, regulando a posibilidade de facer queimas controladas de mato, rozas ou a instalación de refuxio para a fauna e zonas de alimentación. Controla tamén os aspectos sanitarios das repoboacións de especies de caza. A súa sinalización comezou a levarse a cabo en 2002.
Os TECOR deben estar sinalizados e indicado o seu tipo segundo a Orde do 23 de xullo de 2002, da Consellería de Medio Ambiente. Os carteis son de forma rectangular e miden 50 centímetros de largo e 33 de alto. No cartel de fondo branco e letras maiúsculas en negro indícase na parte central o tipo de explotación. Tipoloxía e sinalización
Segundo a súa ordenación, un TECOR pode ser de tipo: TECOR societario, xestionado por unha asociación.
TECOR particular, xestionado de forma individual.
TECOR autonómico, xestionado pola Xunta de Galicia.
TECOR municipal, xestionado por un concello.
Están sinalados con sinais de segunda orde: carteis de forma rectangular de 30 centímetros de largo e 20 centímetros de alto, que poden ir ir pintados en rochas e paredes. Na esquina superior esquerda o cartel ten o indicativo da Xunta de Galicia e na esquina superior dereita as inicias da provincia e o número de TECOR. Baixo o tipo de explotación pon o nome do TECOR en letras maiúsculas. Os TECOR societarios están sinalados cun rectángulo cunha diagonal do lado superior esquerdo ao inferior dereito. A metade inferior en negro e a superior en branco.
Os TECOR particulares teñen un rectángulo cunha diagonal do lado superior esquerdo ao inferior dereito. A metade inferior en marrón e a superior en branco.
Os TECPR autonómicos e municipais aparecen sinalados cun rectángulo cunha diagonal do lado superior esquerdo ao inferior dereito. A metade inferior en laranxa e a superior en branco.
Territorio

Denomínase territorio (da palabra "terra") é unha área definida (incluíndo terras e augas) considerada posesión dunha persoa, organización, institución, Estado ou país subdividido.
Tamén se denomina territorio á zona controlada ou dominada por certos animais.
Territorio Chileno Antártico

Territorio Chileno Antártico ou Antártica Chilena son os nomes que en Chile danse a un sector da Antártida entre os meridianos 53° O e 90° O. A zona é reclamada pola República de Chile como parte integrante do seu territorio e se solapa parcialmente coas áreas reclamadas pola Arxentina (Antártida Arxentina), entre os meridianos 53° O e 74° O ao sur do paralelo 60° S e polo Reino Unido (Territorio Antártico Británico), entre os meridianos 53° O e 80° O ao sur do mesmo paralelo.
O territorio reclamado por Chile abarca as Illas Shetland do Sur, a Península Antártica (a península Antártica é chamada Terra de O'Higgins por Chile) e illas adxacentes, a Illa Alexandre I, a Illa Charcot, entre outras, parte da Terra de Ellsworth etc. , e posúe unha superficie aproximada de 1. 250. 000 km². Os seus límites atópanse definidos polo Decreto Nº 1. 747 de 1940 do Ministerio do Interior de Chile, que establece que: "Forman a Antártica Chilena, ou Territorio Chileno Antártico, todas as terras, illas, illotes, arrecifes, glaciares (pack-ice) e demais, coñecidos e por coñecerse, e o mar territorial respectivo, existentes dentro dos límites do casquete constituído polos meridianos 53º lonxitude Oeste de Greenwich e 90º lonxitude Oeste de Greenwich".
Administrativamente para Chile a área forma parte da Comuna Antártica, unha das dúas comunas da Provincia da Antártica Chilena, a cal á súa quenda forma parte da XII Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena.
As reclamacións territoriais chilenas sobre a Antártica baséanse principalmente en consideracións históricas e xeográficas e atópanse en suspenso por aplicación do artigo 4 do Tratado Antártico de 1959.
casquete constituído polos meridianos 53º lonxitude Oeste de Greenwich e 90º lonxitude Oeste de Greenwich".
Administrativamente para Chile a área forma parte da Comuna Antártica, unha das dúas comunas da Provincia da Antártica Chilena, a cal á súa quenda forma parte da XII Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena.
As reclamacións territoriais chilenas sobre a Antártica baséanse principalmente en consideracións históricas e xeográficas e atópanse en suspenso por aplicación do artigo 4 do Tratado Antártico de 1959.