proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Spinning Jenny

A máquina de fiar chamada Spinning Jenny, é unha máquina de fiar inventada en 1765 por James Hargreaves (aínda que algúns identifican tamén a Thomas Highs como posible inventor) en Stanhill, preto de Blackburn en Lancashire, Inglaterra). Este dispositivo reduciu enormemente o traballo requirido para a produción de fío, dando a un só traballador a capacidade de manexar oito ou máis carretes á vez. Foi unha innovación técnica determinante na industria téxtil e unha das que abriu as portas á Revolución industrial, sendo considerada por iso un símbolo da época.
Spintria

Spintria (voz latina; plural: spintriae; do grego σφιγκτήρ -sphinktḗr-, "esfínter") é unha ficha monetiforme de bronce, latón ou chumbo e de pequeno tamaño utilizada no Imperio Romano probablemente nos prostíbulos, malia non existir constatación fidedigna deste uso.
Estas fichas amosan adoito entre os seus motivos dos seus anversos actos sexuais de moi diversa índole ou outra simboloxía sexual, e nos reversos numerais entre o I e o XVI. Denominación
A forma spintria foi utilizada por Suetonio para se referir aos rapaces novos que exercían a prostitución. No século XVI, o nome tería pasado do antigo significado de persoa que cometía actos sexuais extravagantes ou fóra da norma (e tamén o lugar onde ocorrían estes actos, como os xardíns de Tiberio na illa de Capri) ás fichas que se utilizaban para estes mesteres. Bette Talvacchia indica que a primeira vez que se testemuña este uso de spintria como "ficha" é no tratado de Sebastiano Erizzo titulado Discorso Sopra le Medaglie Antiche ("Discurso sobre a medalla antiga"), publicado en Venecia en 1559. Uso
Algúns estudosos, seguindo a tese defendida por Friedlander (1886) nos comentarios á súa edición de Marcial de que estas fichas se utilizaban "para poder entrar nos bordeis" (auf die man in Bordelle Einlass erheilt), argumentaron que as spintriae se utilizaban para pagar os servizos de prostitución, malia non achegaren evidencias para tal aseveración. Buttrey disente da teoría que relaciona as sprintia coa prostitución, ante a inexistencia de evidencias, en tanto que Simonetta e Riva son os únicos que defenden tal relación, que é, por outra banda, a máis difundida polos medios de comunicación.
Outros académicos seguen liñas de investigación alternativas. Baixo Caracalla, un équites foi sentenciado a morte por levar a un bordel unha destas pezas que reproducía un busto semellante ao do emperador, aínda que finalmente se salvou polo falecemento do propio emperador. Non hai ningunha evidencia antiga directa, porén, que apoie a teoría de que as spintriae fosen creadas como moedas privadas para seren trocadas nos bordeis por moeda oficial. O numismático Theodore V. Buttrey suxeriu que foron utilizadas como pezas de xogo, aínda que Duggan apuntou que non hai datos arqueolóxicos para o confirmar. Por outra banda, o economista Geoffrey Fishburn, seguindo a postura de Jacobelli, suxeriu que poderían ser utilizadas nos lupanares como fichas para o uso dos armarios.
Spirolina

Spirolina é un xénero de protozoos foraminíferos da familia Peneroplidae. A súa especie tipo é Spirolina cylindracea. O seu rango cronoestratigráfico abrangue desde o Eoceno ata hoxe.
Spirulina (xénero)

Spirulina é un xénero de cianobacterias. Varias especies deste xénero sufriron cambios taxonómicos, como por exemplo Spirulina platensis (agora no xénero Arthrospira e chamada Arthrospira platensis) e Spirulina maxima (despois chamada Arthrospira maxima e Limnospira maxima), que se utilizan para producir o suplemento dietético espirulina (ou spirulina), que seguiu recibindo ese nome por razóns históricas, aínda que actualmente ningunha especie clasificada no xénero Spirulina é comestible. Moitas outras antigas especies de Spirulina foron cambiadas de xénero ou especie, polo que se creou certa confusión taxonómica. As especies deste xénero forman filamentos non ramificados sen vaíña, xeralmente formando grupos ou tapetes, enroscados en toda a lonxitude do seu tricoma, con xiros moi apertados, que se tocan ou case. Forman tricomas isopolares, uniseriados, compostos de células cilíndricas, non constrinxidos nas paredes divisorias e moi móbiles (rotación). Especies
Esta lista de especies é a que figuraba en AlgaeBase o 17 de xaneiro de 2022, e só se incluíron os que se consideran nomes válidos (non cambiados de xénero).
Especies que foron cambiadas de xénero ou de especie
O nome da dereita entre corchetes é o que se considera válido.
Spitzenkörper

O Spitzenkörper é unha estrutura atopada nas hifas dos fungos que funciona como un centro organizador do crecemento das hifas e da morfoxénese. Consta de moitas pequenas vesículas e aparece nos extremos en crecemento das hifas, durante a xerminación de esporas e nos puntos onde se producen ramificacións das hifas. A súa posición nos extremos das hifas relaciónaos coa dirección do crecemento das hifas. O Spitzenkörper forma parte do sistema endomembranoso da célula nos fungos.
As vesículas están organizadas arredor dunha área central que contén unha densa rede de microfilamentos. Con frecuencia aparecen polisomas nas proximidades do límite posterior do núcleo do Spitzenkörper, e esténdense microtúbulos dentro e a miúdo a través do Spitzenkörper; atópanse ademais corpos de Voronin na rexión apical próxima ao Spitzenkörper.
O citoplasma do ápice está ocupado case exclusivamente por vesículas secretoras e microvesículas. Nos fungos superiores (Ascomycota e Basidiomycota), as primeiras están dispostas como unha capa esférica arredor das últimas, e o conxunto da formación sería o Spitzenkörper ou "corpo apical". O Spitzenkörper pode verse nas hifas en crecemento con microscopio óptico. As hifas dos Oomycota e algúns Eumycota inferiores (especialmente os Zygomycota) non conteñen un Spitzenkörper recoñecible, e as vesículas están distribuídas máis libremente na cúpula apical da hifa.
Spitzmeilen

O Spitzmeilen é unha montaña dos Alpes de Glarus, na fronteira entre o cantón de Glarus e o de St. Gallen.
Spline

Un spline é unha función polinómica en anacos que interpola unha serie de nodos, de maneira que cada anaco é un polinomio de grao n e en cada nodo os polinomios concorrentes teñen todas as súas derivadas iguais até a orde n-l. Os splines son curvas que orixinalmente foron introducidas para aproximar outras funcións. Os máis habituais son os cúbicos (n 3).
Doutro xeito, é unha curva definida matematicamente por dous ou máis puntos de control. Os puntos de control que se atopan na curva chámanse nós ou nodos. Os puntos restantes definen a tanxente á curva nos seus respectivos nós. Por exemplo, a curva de Bézier definida polos puntos (A, B, C e D) está delimitada polos nós A e D e nestes nós, a curva é tanxente aos vectores AB e DC respectivamente. Variando as posicións dos puntos B e C, a curva só varía a súa pendente, pero continúa pasando polos puntos A e D.
Os splines pódense dividir en dúas categorías: Splines de interpolación que pasan por todos os puntos de control
Splines de aproximación que pasan preto de todos os puntos de control Splines de aproximación
Normalmente, os splines de aproximación son curvas suaves, xa que as splines de interpolación poden ter "protuberancias" preto dos nós. Na imaxe, a curva que pasa por A, B, C e D é unha spline de interpolación (especificamente, un spline linear), e a curva que pasa por A e D, pero non por B e C, é unha spline de aproximación (especificamente, un spline Bézier ). Splines no mundo real
A sinxeleza de representación e a facilidade dentro da complexa forma da spline pódense calcular e converter as splines en representacións populares para curvas en informática e enxeñaría informática, predominantemente en gráficos por ordenador, pero tamén para outros tipos de interpolación como o suavizado de son dixital.
O termo spline provén dun dispositivo utilizado polos construtores navais para debuxar formas máis suaves. Definición formal de splines polinómicas
unha función S {\displaystyle S} chámase spline de grao k {\displaystyle k} se: O dominio de S é un intervalo [ a, b ]
Hai nós (ti, yi ) tal que a
t0 < t1 <. .. < tn
b e tal que S é un polinomio de grao k {\displaystyle k} en cada subintervalo [ t i, t i + 1 ] {\displaystyle [t_{i}, t_{i+1}]}.
En xeral, continuidade da función f {\displaystyle f} en s {\displaystyle s} pódese definir pola condición: lim x → s + f ( x )
lim x → s − f ( x )
f ( s ) {\displaystyle \lim _{x\to s^{+}}f(x)
\lim _{x\to s^{-}}f(x)
f(s)} Interpolación de splines
A interpolación splines inclúe: Spline linear
Spline cuadrático
Spline cúbico
Spline cúbico natural
Spline cúbico apertado
Spline cúbico periódico
Spoken word

Spoken word (literalmente en galego: palabra falada) refírese a unha actuación poética oral, tamén utiliza elementos musicais e teatrais. En xeral, céntrase na representación da palabra como tal, o ton, a entoación, o ritmo, os xestos e a expresión facial, entre outros. Mestura o discurso narrativo con improvisación e recursos poéticos como rima, xogos de palabras, repeticións, etc. Spoken word é un termo xeral que inclúe calquera tipo de poesía recitada en voz alta, incluídas as lecturas de poesía, os slams de poesía, a poesía de jazz e a música hip hop, e pode incluír rutinas de comedia e monólogos en prosa. A diferenza da poesía escrita, depende máis da eufonía, ou da estética do son.
Spornosexual

O termo spornosexual é un neoloxismo que combina o gusto polos deportes, pornografía, e a metrosexualidade, é usado para describir unha estética a cal é collida por moitos homes que seguen con especial atención aos deportes e a pornografía. O estilo spornosexual trata dun home cunha musculatura delgada e definida polo ximnasio, e con certos tipos de tatuaxe. O termo entrou no léxico popular, sobre todo no mundo anglosaxón, co nacemento dun artigo en xuño do 2014 no xornal The Daily Telegraph por Mark Simpson, que tamén foi quen cuñou o termo metrosexual.
Sporran

O sporran ("bolso" en gaélico escocés) é un complemento da vestimenta nacional escocesa, similar á faldriqueira galega. Características
Trátase dunha bulsa que pendura á altura da pube, facendo así de peto. O sporran lévase por riba do kilt, e vai amarrado a este xeralmente por unhas cadeas ou unhas cintas de coiro que se atan na parte posterior do propio kilt.
Spotify

Spotify é un servizo, fundado por Daniel Ek e Martin Lorentzon, para a reprodución de música vía streaming dispoñible nos sistemas operativos Microsoft Windows, Mac OS X e Linux (para este último, só nas súas versións de pago) e nos sistemas operativos de dispositivos móbiles Symbian, iPhone e Android. Permite escoitar temas musicais buscando por artista, álbum ou listas de reprodución creadas polos propios usuarios. O programa foi lanzado o 7 de outubro de 2008 ao mercado europeo, mentres que a súa implantación noutros países realizouse ao longo de 2009.
A empresa, que ten a súa sede en Estocolmo, Suecia, asinou acordos coas discográficas Universal Music, Sony BMG, EMI Music, Hollywood Records e Warner Music entre outras. Spotify contaba, o 15 de setembro de 2010, con preto de dez millóns de usuarios, dos que ao redor dun millón eran usuarios de pago.
En cifras oficiais, Spotify Ltd. declarou un ingreso bruto de 1. 945 millóns de dólares en 2015. Este dato causou polémica, xa que a compañía, malia ter máis de 50 millóns de usuarios de pagamentos rexistrados, rexistrou perdas no mesmo ano. [Verificar credibilidade]
Sprachbund

Un sprachbund ('unión de linguas' en alemán, pronunciado AFI: [ʃpraːx. bʊnt], pl. sprachbünde [ˈʃpraːxˌbyndə]) defínese como un grupo de linguas que adquiriron algunhas semellanzas nos seus sistemas gramaticais ou fonéticos por mor da proximidade xeográfica. A noción de sprachbund foi proposta por vez primeira polo lingüista ruso Nikolai Trubetzkoy no seu artigo A Torre de Babel e a mezcolanza de linguas («Вавилонская башня и смешение языков») en 1923.
Tamén se usa o termo área [de converxencia] lingüística para designar á zona xeográfica onde se produciu un desenvolvemento converxente de linguas pertencentes a diferentes familias, e que polo tanto pode argumentarse forman un sprachbund.
As linguas que forman parte dun sprachbund poden estar ou non relacionados xeneticamente ou ter relacións moi distantes. É importante sinalar que o termo sprachbund non se aplica se todas as linguas están emparentadas, e cuxas semellanzas poden explicarse en termos de retención de características herdadas da protolingua da que todas derivan. Por iso á hora de decidir se certo grupo de linguas constitúe un sprachbund, é importante coñecer se existe entre elas relación xenética.
Spring Breakers

Spring Breakers é unha película estadounidense de 2013 dirixida e escrita por Harmony Korine, protagonizada por James Franco, Selena Gomez, Vanessa Hudgens, Ashley Benson, Rachel Korine, e Gucci Mane. A película conta a historia de catro mozas universitarias que deciden roubar un restaurante de comida rápida co fin de pagar as súas vacacións de primavera.
A película foi seleccionada para competir polo León de Ouro no Festival Internacional de Cine de Venecia de 2012. Sinopse
Catro estudantes de universidade chamadas Faith (Selena Gomez), Brit (Ashley Benson), Candy (Vanessa Hudgens) e Cotty (Rachel Korine) queren xuntar cartos para a súa viaxe de vacacións de primavera asaltando un posto de comida rápida. Logo, durante unha noite de festa, as rapazas son arrestadas con cargos por drogas. Con resaca e vestidas só cos seus bikinis, comparecen ante un xuíz, pero son liberadas grazas a Alien (James Franco), un matón local traficante de armas e drogas que as toma baixo a súa proteción e as leva ás vacacións máis salvaxes da súa vida. Elenco de actores
James Franco como Alien.
Selena Gomez como Faith.
Vanessa Hudgens como Candy.
Ashley Benson como Brit.
Rachel Korine como Cotty.
Heather Morris como Bess.
Gucci Mane como Archie.
Ash Lendzion como Forest.
Sidney e Thurman Sewell/The ATL Twins como Xemelgos Narcotraficantes. Produción
Segundo Harmony Korine, escribiu a película para «compensar» as súas propias vacacións de primavera, xa que se dedicou por completo ao skate, perdeuse no que el veu como unha oportunidade para «actividades hedonistas». A formación orixinal para as protagonistas era Selena Gomez, Vanessa Hudgens e Emma Roberts. Rachel Korine foi a primeira en confirmarse no proxecto. Emma Roberts retirouse da filmación a mediados de 2012 debido a «diferenzas creativas que non podían ser resoltas». O director Korine reuniu a propósito un grupo de actrices novas coñecidas cunha reputación similar á de Roberts en Hollywood. A película filmouse entre marzo e abril de 2012 en e nos arredores de St. Petersburg, Florida. Unha vista previa de tres minutos da película estreouse no Festival de Cine de Cannes 2012. Confirmouse que Skrillex produciría a banda sonora da película. Recepción
A película recibiu críticas xeralmente positivas. A páxina de críticas Rotten Tomatoes dá unha puntuación "fresca" de 75% baseada nos comentarios de 75 críticos, cunha cualificación media de 6, 4 sobre 10. O consenso do sitio reza así: "Spring Breakers mestura un punzante comentario social con bikini cheesecake e un desempeño virtuoso de James Franco". En Metacritic, a película ten unha puntuación de 64 sobre 100, baseado nos comentarios de 18 críticos, o que indica "críticas xeralmente favorables". Premios e nomeamentos
SpriteSat

SpriteSat, tamén coñecido como RISING ou Raijin despois de ser posto en órbita, foi un satélite artificial da Universidade de Tohoku lanzado o 23 de xaneiro de 2009 mediante un foguete H-IIA desde oCentro Espacial de Tanegashima para estudar os sprites e os raios gamma das tormentas terrestres. Características
SpriteSat ten unha masa duns 50 kg e forma de cubo de 50 cm de lado. Estabilízase mediante gradente gravitatorio grazas a un mastro que sae dunha das caras do satélite. Fallou despois de só 12 días en órbita.
Sputnik 2

O Sputnik 2 foi a segunda nave espacial posta en órbita ó redor da Terra, ás 19: 12h do 3 de novembro de 1957, sendo a primeira nave en órbita en transportar un ser vivo. Era unha cápsula cónica de 4 metros de alto cunha base de 2 metros de diámetro. Contiña varios compartimentos destinados a aloxar transmisores de radio, un sistema de telemetría, unha unidade programábel, un sistema de control de rexeneración e temperatura en cabina e instrumental científico. Nunha cabina selada e separada do resto viaxaba a cadela Laika.
Os datos biolóxicos e de enxeñería transmitíanse mediante o sistema telemétrico Tral_D, que podía enviar datos á Terra durante 15 minutos por cada órbita. A bordo había dous espectrómetros destinados a medir a radiación solar (emisións ultravioleta, raios X) e raios cósmicos). O Sputnik 2 non levaba cámara de televisión. Perfil da misión
O Sputnik 2, mediante un R-7 ICMB practicamente similar ó empregado para o Sputnik 1, foi posto nunha órbita a 212 x 1660 km cun período de 103, 7 minutos. Tras acadar a súa órbita, o nariz do cono foi expulsado, pero o núcleo do bloque A non se separou como estaba previsto. Isto inhibiu o funcionamento do sistema de control de temperatura. Ademais, algunhas das placas termoillantes se desprenderon, co que a temperatura interior alcanzou os 40 °C. Crese que Laika só sobreviviu unhas poucas horas, en troques dos dez días previstos inicialmente, a causa da calor. A órbita do Sputnik 2 decaeu e reingresou á atmosfera o 14 de abril de 1958, tras 162 días en órbita.
Sputnik 3

Sputnik 3 foi o terceiro satélite artificial de Unión Soviética. Foi lanzado o 15 de maio de 1958 mediante un foguete Sputnik 8A91 (derivado do mísil R-7) desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Sputnik 3, denominado inicialmente ISZ (acrónimo de Satélite Artificial da Terra), estaba destinado a ser o primeiro satélite artificial da humanidade, pero atrasos no seu desenvolvemento debido á súa complexidade, e por temor a que os Estados Unidos se adiantaran, levaron á decisión de lanzar en primeiro lugar o Sputnik 1 (moito máis sinxelo) e o Sputnik 2. A órbita inicial tiña un apoxeo de 1864 km, un perixeo de 217 km, unha inclinación orbital de 65, 2 graos e un período orbital de 106 minutos. O obxectivo de Sputnik 3 era estudar a contorna da Terra e a súa atmosfera superior mediante unha serie de instrumentos que medían o campo magnético, a radiación, os campos eléctricos, os ións e outros parámetros. Foi o maior satélite lanzado ata a data, con 1327 kg. A enerxía era producida por células solares que se almacenaba en baterías de prata e cinc. As comunicacións tiñan lugar mediante o sistema de telemetría Tral a 20, 005 MHz e 66 MHz. O satélite levaba unha cinta para gravar datos a bordos, pero non funcionou, polo que só se podían rexistrar datos cando pasaba sobre unha estación de comunicacións. A nave non dispoñía de control de actitude. Reentrou na atmosfera terrestre o 6 de abril de 1960. Instrumentos
Sputnik 3 levaba os seguintes instrumentos a bordo: Magnetómetro de porta de fluxo.
Electrómetro Mill de campo.
Trampas de ións esféricas.
Espectrómetro de masas cuadrupolo.
Manómetro de ionización.
Contador de meteoritos pezoeléctrico.
Contador Cherenkov de núcleos pesados.
Fluoroscopios de sulfuro de cinc.
Contadores de descarga de gas.
Contador de brillo de ioduro de sodio.
Sputnik 8A91

Sputnik 8A91 foi un foguete espacial da Unión Soviética derivado do mísil R-7 usado para lanzar o Sputnik 3. Nun primeiro intento, o 27 de abril de 1958, o foguete desintegrouse aos 88 segundos do lanzamento. O segundo intento, o 15 de maio dese mesmo ano, tivo éxito. Foi usado desde o cosmódromo de Baikonur.
Sputnik 8K71PS

Sputnik 8K71PS foi un foguete espacial da Unión Soviética derivado do mísil R-7 usado para lanzar o Sputnik 1 e o Sputnik 2, converténdose no primeiro foguete espacial da Historia. Foi usado desde o cosmódromo de Baikonur.
Squanto: A Warrior's Tale

Squanto: A Warrior's Tale é un filme estadounidense de Disney, dirixido por Xavier Koller e Christopher Stoia que se estreou en 1994. Baséase na figura de Squanto, e os acontecementos da chegada do Mayflower a América en 1620. Está protagonizado por Adam Beach no papel do personaxe principal, Squanto. Sinopse
Un barco de comercio inglés trae a Inglaterra a dous guerreiros indios do Novo Mundo. O propietario do barco emprega ós guerreiros como atracción de feira. Un deles, Squanto, consegue fuxir e é atopado por unha comunidade de monxes, enfermo e malferido. Axiña se establece entre eles unha simbiose de culturas e esperta un gran afecto, pero Squanto sente a necesidade de volver ó seu pobo para que o seu corazón non morra. Personaxes
Adam Beach como Squanto
Sheldon Peters Wolfchild como Mooshawset
Irene Bedard como Nakooma
Eric Schweig como Epenow
Leroy Peltier como Pequod
Michael Gambon como Sir George
Nathaniel Parker como Thomas Dermer
Alex Norton como Harding
Mark Margolis como Capitán Hunt
Julian Richings como Servente de Sir George
Mandy Patinkin como Irmán Daniel
Donal Donnelly como Irmán Paul
Stuart Pankin como Irmán Timothy
Paul Klementowicz como Irmán James
Bray Poor como Doutor Fuller
Tim Hopper como William Bradford
John Saint Ryan como Myles Standish
John Dunn-Hill como Gobernador John Carver
Selim Running Bear Sandoval como Attaquin
Squilla

Squilla é un xénero de crustáceos da clase dos malacostráceos, subclase dos hoplocáridos, orde dos estomatópodos, suborde dos unipeltados, superfamilia do esquiloideos e familia dos esquílidos, da que é o seu xénero tipo. Taxonomía
Descrición
O xénero foi descrito en 1787 polo naturalista danés Johan Christian Fabricius.
Especies
Na actualidade recoñécense no xénero as especies seguintes:
Srinivasa Ramanujan

Srinivāsa Aiyangār Rāmānujan (en támil: ஸ்ரீனிவாஸ ஐயங்கார் ராமானுஜன்; tamén coñecido coa grafía inglesa Srinivasa Ramanujan Iyengar o simplemente como Ramanujan), nado en Erode o 22 de decembro de 1887 e finado en Kumbakonam o 26 de abril de 1920 foi un matemático autodidacta indio. Traxectoria
Cunha mínima educación académica en matemáticas puras fixo contribucións extraordinarias á análise matemática, á teoría dos números, ás series e ás fraccións continuas. Ramanujan desenvolveu inicialmente a súa propia investigación matemática en forma illada que foi rapidamente recoñecida polos matemáticos indios. Cando as súas habilidades se fixeron evidentes para unha comunidade matemática máis ampla, centrada nese momento en Europa, comezou a súa célebre colaboración co matemático británico G. H. Hardy. Redescubriu teoremas coñecidos previamente, ademais de producir moitos outros novos.
Durante a súa curta vida, Ramanujan foi capaz de recompilar independentemente case 3900 resultados (na súa maioría identidades e ecuacións). Case todas as súas achegas demostráronse correctas, aínda que algunhas xa eran coñecidas previamente. Logrou resultados que eran á vez orixinais e moi pouco convencionais, como os números primos de Ramanujan e a función theta de Ramanujan, que á súa vez inspiraron unha gran cantidade de investigacións.
St John's Town of Dalry

St. John's Town of Dalry (en escocés: Clachan Eòin) coñecida habitualmente como Dalry, é unha localidade de Dumfries and Galloway, en Escocia. Situación
Está situada a 26 km da vila de Castle Douglas na intersección das estradas A713 e A702, no río Water of Ken, a 5 km da ribeira norte de Loch Ken, nunha antiga ruta de peregrinación a Whithorn e St Ninian's Cave recibindo o seu nome pola Orde de San Xoán. Historia
A vila foi o centro dunha rebelión presbiteriana en 1666. Clima
En común co resto do país, Dalry benefíciase dun clima clasificado como Oceánico (Köppen Cfb), que abarca veráns frescos e invernos suaves con precipitacións durante todo o ano. As temperaturas extremas en Glenlee, a menos dunha milla (~1'5 km) ao suroeste, foron de 31 °C durante xullo de 2005 e -18 °C en xaneiro de 1940 e decembro de 1995.
St. Jude's Children's Research Hospital

O St. Jude's Children's Research Hospital (Hospital de Investigación dos Nenos de San Xudas, en galego) fundado en 1962, é unha empresa de tratamento e investigación pediátrica principal concentrada nas enfermidades catastróficas dos nenos. Localízase en Memphis, Tennessee.
No 1996, Peter Doherty (Ph. D), do St. Jude's Children's Research Hospital, foi correceptor do Premio Nobel en Fisioloxía ou Medicina por un traballo relacionado co sistema inmunitario que mata células infectadas de virus.
Stable Diffusion

Stable Diffusion é un modelo de aprendizaxe automática de texto a imaxe publicado no 2022. Desenvolvido por StabilityAI, en colaboración con EleutherAI e LAION, para xerar imaxes dixitais a partir de descricións en linguaxe natural introducidas polo usuario. O modelo tamén se pode usar para outras tarefas, como xerar traducións de imaxe a imaxe guiadas por unha solicitude de texto.
Pode funcionar na maioría do hardware de consumo equipado cunha GPU modesta e PC World aclamaba como "a próxima killer app (aplicación asasina) para o teu PC". Licenza
A diferenza de modelos da competencia como DALL-E, Stable Diffusion fai que o seu código fonte estea dispoñible. A súa licenza prohibe certos casos de uso prexudicial. Os críticos expresaron preocupacións sobre a ética da IA, afirmando que o modelo pode usarse para crear deepfakes e tamén cuestionaron a legalidade de xerar imaxes cun modelo adestrado nun conxunto de datos que contén contido protexido por dereitos de autor sen o consentimento dos artistas orixinais. Adestramento
Stable Diffusion adestrouse nun subconxunto do conxunto de datos LAION-Aesthetics V2. Adestrouse usando 256 GPU Nvidia A100 cun custo de 600. 000 dólares.
Nos primeiros meses as imaxes dun astronauta montando un cabalo foron moi icónicas, xa que o software non entendía os prompts (enunciados) de "un cabalo montado a un astronauta", e sempre o interpretaba como a imaxe máis obvia (o astronauta montando ao cabalo).
Stabri Monogo

Stabri Monogo (máis coñecido como Stabri ou O Boneco Viaxeiro) é un personaxe popular da rede que pasa de man en man e viaxa por todo o mundo. Creado en 2006, xorde como unha idea espontánea de dous informáticos españois que buscaban ata onde podían chegar os lazos creados dende Internet. Orixe
Dous informáticos galegos, Mariano Munuera e Ángel Téllez, decidiron experimentar ata onde poderían chegar os lazos creados dende Internet. Para iso idearon un boneco global, Stabri, que pasa de man en man viaxando por todo o mundo. Para iso, dispuxeron a creación dunha páxina de formato web 2. 0 na que os usuarios puidesen interactuar entre eles similar ás redes sociais coñecidas ata o momento, o deseño e construción do personaxe en si, e un primeiro portador que o dese a coñecer entre as primeiras persoas. Esta última parte sería a máis importante, pois é a que daría vida á idea orixinal dos creadores.
Aventura
Stabri non é máis que un boneco que viaxa, e o cal transporta unha soa persoa denominada "portador" ou "portadora", a única diferenza é que esta persoa que o porta é diferente en cada percorrido (pois pasa de man en man). O portador leva a Stabri a visitar os lugares máis destacados da zona e fai partícipe das súas afeccións segundo crea conveniente. Desta forma créase unha serie de aventuras, as cales son gravadas ou fotografadas e subidas á web, alí, compártese cada movemento do boneco e os usuarios da web poden ser participes deles con comentarios e outras achegas. Personalidade
Ao igual que Frank Oz falaba sobre que a personalidade dos bonecos da famosa serie Barrio Sésamo estaba condicionada pola súa imaxe, Stabri, baseándose no contraste do seu aspecto non ten un carácter cambiante, senón unha actitude extravertida que se mantén.
Stabri está caracterizado así pola súa pel branca, unha camiseta de relas vermellas e branca, uns lentes e un sorriso eterna, a parte dunha maleta (que xeralmente contén un carné con algúns datos como a páxina web e o nome). Todos estes elementos son esenciais pois forman as características do personaxe. Páxina web
A web de Stabri é tamén unha zona gratuíta de redes sociais fundada polos autores do boneco. Orixinalmente dispoñía dun deseño moi básico de equipo (o creado en 2006), no que os seus usuarios podían compartir fotografías e comentarios de forma pública podendo acceder calquera persoa que contase cun correo electrónico. Ademais, a presenza do moneco non se foi solo pola web oficial, senón por outras redes populares, así como Tuenti, Facebook ou Twitter entre outras. A mediados do ano 2010 presentouse un novo deseño que convertía á rede nunha zona mais social, permitindo interactuar máis entre os usuarios e co mesmo boneco. Esta remodelación contou con novos apartados da ruta de viaxe, contos educativos que facía chegar esta aventura a outro sector da poboación mais infantil e un apartado de compra de produtos.
Stacksat

Stacksat foi unha misión serie de DARPA de carácter experimental e formada por tres satélites lanzados xuntos o 11 de abril de 1990 mediante un foguete Atlas-E Altair-3A. Características
Os tres satélites Stacksat usaban o bus Maestro e tiñan unha masa duns 68 kg cada un. Tiñan forma de cilindro, estabilizábanse mediante gradente gravitatorio e alimentábanse mediante a células solares que recubrían os seus laterais, producindo ata 15 W de potencia. A misión orixinal constaba de dous satélites que ían ser lanzados nun Scout G1, pero ao xa non quedar foguetes libres deste tipo decidiuse usar un Atlas E cun rendemento anormalmente baixo nun dos seus motores combinado cunha etapa Altair 3A. Os tres satélites da misión eran: POGS & SSR (Polar Orbiting Geomagnetic Survey & Solid State Recorder): adicouse a medir o vector do campo magnético terrestre ao longo da súa órbita. Os datos obtidos axudaron a mellorar os sistemas de navegación terrestre e gardábanse nunha grabadora de estado sólido experimental.
TEX (Transceiver EXperiment): levaba a bordo un transmisor de potencia variable para estudar o efecto da ionosfera nas transmisións en radiofrecuencia para determinar a potencia mínima coa que debe transmitir un satélite para poder ser recibida en terra.
SCE (Selective Communications Experiment): usou un transmisor de frecuencia variable para estudar os efectos da ionosfera a diferentes frecuencias. Demostrou tamén o uso de técnicas de almacenamento e transmisión posterior como medio de comunicación.
A misión foi completada construíndo seis estacións de terra de baixo custo distribuídas por todo o mundo.
Staffan Mörling

Staffan Mörling, nado en Karlstad (Värmland) o 31 de decembro de 1936 e finado o 14 de maio de 2020, foi un etnólogo e antropólogo sueco. Estaba especializado no estudo de lanchas e dornas. Traxectoria
Estudou Latín, Historia da Arte e Antropoloxía na Universidade de Lund. Na illa de Ons comezou a estudar as dornas para a súa tese de doutoramento. Alí coñeceu a Xosefa Otero, a súa dona, que traballou de costureira na illa e coa cal aplicou as teorías danesas da nova etnoloxía. Tiveron unha filla, Maribel.
Foi profesor de idiomas na Escola Naval Militar de Marín. Foille concedida a Cruz do Mérito Naval. Amais, o concello de Bueu nomeouno Fillo Adoptivo e adicoulle unha rúa na vila. Obra
Skogsbana: historik över Lindfors-Bosjöns järnväg. Svenska järnvägsklubben, 1963.
Las embarcaciones tradicionales de Galicia. Xunta de Galicia, 1989
Clinker built boats of the Iberian Peninsula, en Oxbow monograph, 99-1313901-5; 40, 1994.
La transformación morfológica de la embarcación de pesca de Galicia norte. Anuario do Museo de Pontevedra, 1998.
Lanchas e dornas. A estabilidade cultural e a morfoloxía das embarcacións na costa occidental de Galicia. Xunta de Galicia, 2005 (primeira edición en inglés, 1999).
Allmogebåten som uttryck för kulturell identitet. 2004.
Långt borta ute i havet (självbiografisk). Nomen förlag, 2012.
Alá, no medio do mar. A comunidade da illa de Ons. Naturaleza y Parques Nacionales, 2013.
Namoreime en Ons. Edicións do Cumio, 2015.
Staind

Staind foi unha banda estadounidense de rock alternativo formada en 1995 en Springfield, Massachusetts. Durante 16 anos o grupo estivo composto polo vocalista e guitarrista Aaron Lewis, o guitarrista Mike Mushok, o baixista Johnny April e o batería Jon Wysocki (que marchou en maio do 2011). Ata a data Staind editou seis álbums de estudio: Tormented (1996), Dysfunction (1999), Break the Cycle (2001), 14 Shades of Grey (2003), Chapter V (2005) e The Illusion of Progress (2008). O seu último álbum auto-titulado publicouse no 2011. A banda tamén conseguiu varios sinxelos que alcanzaron os postos máis altos das listas e venderon ao redor dos 15 millóns de discos en todo o mundo. Discografía
Tormented - 1996 (autoeditado)
Dysfunction - 1999 (Flip, Elektra)
Break the Cycle - 2001 (Flip, Elektra)
14 Shades of Grey - 2003 (Flip, Elektra)
Chapter V - 2005 (Flip, Atlantic)
The Illusion of Progress - 2008 (Flip, Atlantic, Roadrunner)
Staind - 2011 (Atlantic, Roadrunner)
Stalinismo

O stalinismo ou estalinismo son termos utilizados habitualmente para denominar a política imposta por Iosif Stalin, o segundo presidente da URSS e sucesor de Lenin. O uso do termo comezou cos rivais e contrarios á súa política de centralización do poder totalitario en mans do goberno e concentrado na súa persoa. O stalinismo defendeu a idea do "socialismo nun só país", contrario á idea trotskista. Stalin emprendeu o reforzamento do sistema policial para silenciar calquera oposición. Tamén se produciron grandes purgas de oficiais e políticos críticos. Durante a guerra fría, os países situados na órbita da URSS adoptaron réximes stalinistas.
Stan Lee

Stanley Martin Lieber, máis coñecido como Stan Lee, nado en Nova York o 28 de decembro de 1922 e finado o 12 de novembro de 2018, foi un escritor e editor estadounidense.
Xunto con outros artistas co-creadores, especialmente Jack Kirby e Steve Ditko, introduciu complexos e naturais caracteres nos superheroes de cómic. O seu éxito posibilitou o cambio de Marvel Comics dunha pequena editorial a unha multinacional. É Presidente de Honor de Marvel Comics. Son froito da súa invención personaxes como Spider-Man, os X-Men, Iron Man, Thor, o Doutor Estraño, Daredevil, Os Catro Fantásticos, o incrible Hulk, Os Vingadores, Pantera Negra, Silver Surfer, e Nick Furia, ademais de crear dentro do mundo do manga a personaxe Heroman e escribir o guión da serie Ultimo.
Stanford Encyclopedia of Philosophy

A Enciclopedia de filosofía de Stanford (SEP) é unha enciclopedia de libre acceso en liña mantida pola Universidade Stanford. A enciclopedia desenvolveuse inicialmente con fondos públicos do NEH e do NSF. Un plan de recollida de fondos a longo prazo co fin de asegurar o libre acceso á enciclopedia está apoiado a nivel mundial por varias universidades e consorcios de bibliotecas. Ditas institucións contribúen baixo un plan formulado polo SEP en colaboración coa Scholarly Publishing and Academic Resources Coalition (SPARC), a International Coalition of Library Consortia (ICOLC) e a Southeastern Library Network (SOLINET), con fondos equiparados pola NEH.
Cada entrada é escrita e mantida por un experto no tema, incluíndo a profesores de máis de 65 Institucións académicas arredor do mundo. Ademais da súa condición en liña, a enciclopedia utiliza o enfoque académico tradicional da maior parte de enciclopedias e revistas académicas para lograr estándares de calidade por medio de: Autores especialistas seleccionados por un editor ou un comité editorial, o cal é competente (aínda que non necesariamente sexa especialista) no tema tratado pola enciclopedia; e
O mecanismo de revisión por pares.
A enciclopedia foi creada en 1995 por Edward N. Zalta co fin explícito de achegar unha enciclopedia dinámica actualizada regularmente, e que desta forma non permaneza datada á maneira das enciclopedias impresas. A concepción da enciclopedia permite a presenza de artigos rivais para un único tema de modo que se reflictan os desacordos razoados entre académicos.
Stanford Moore

Stanford Moore, nado o 4 de setembro de 1913 en Chicago (Estados Unidos) e finado o 23 de agosto de 1982 en Nova York, foi un químico, bioquímico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1972. Biografía
Estudou química na Universidade Vanderbilt en 1935, graduándose como Cum laude. Realizou o doutoramento en química orgánica en 1938 na Universidade de Wisconsin-Madison. Na Universidade Rockefeller de Chicago iniciou os seus traballos de investigación xunto a Max Bergmann e foi nomeado profesor de bioquímica. Durante a segunda guerra mundial estivo adscrito no Departamento de Investigación Científica e Desenvolvemento en Washington, D. C. . Investigacións científicas
A partir de 1945 comezou a colaborar activamente con William Howard Stein nas súas investigacións sobre a estrutura da ribonucleasa, nas cales axudoulles en gran medida o seu método de análise de aminoácidos mediante unha columna cromatográfica de separación cuantitativa. Ambos os bioquímicos idearon e perfeccionaron un analizador automático de aminoácidos, indispensable hoxe en día no estudo das proteínas e que permitiron medir a actividade catalítica das encimas.
En 1972 foi galardoado coa metade do Premio Nobel de Química, que compartiu con William H. Stein, polos seus traballos sobre a relación entre a estrutura química e a actividade catalítica do núcleo das moléculas da ribonucleasa. A outra metade do premio recaió en Christian B. Anfinsen polos seus traballos sobre a ribonucleasa.
Stanhopea tigrina

Stanhopea tigrina é unha especie de planta da famila Orchidaceae endémica de México.
Stanisław Lem

Stanisław Herman Lem, nado o 12 de setembro de 1921 e finado o 27 de marzo de 2006, foi un escritor polonés cuxa obra se caracterizou polo seu ton satírico e filosófico. Os seus libros, entre os cales se encontran Ciberiada e Solaris, traducíronse a 40 linguas e venderon 27 millóns de exemplares. É considerado un dos maiores expoñentes do xénero da ciencia ficción e un dos poucos escritores que sendo de fala non inglesa alcanzou sona mundial no xénero.
Stanisław Ulam

Stanisław Marcin Ulam, nado en Lviv o 13 de abril de 1909 e finado o 13 de maio de 1984, foi un científico polacoestadounidense nos campos das matemáticas e da física nuclear. Participou no Proxecto Manhattan, orixinou o deseño Teller–Ulam das armas termonucleares, descubriu o concepto do autómata celular, inventou o método Monte Carlo da computación e suxeriu a propulsión de pulso nuclear. Nas matemáticas aplicadas e puras, probou varios teoremas e propuxo varias conxecturas.
Nado no seo dunha familia rica xudía polaca, Ulam estudou matemáticas no Instituto Politécnico Lwów, obtendo o seu doutoramento en 1933 baixo a supervisión de Kazimierz Kuratowski. En 1935 John von Neumann invitouno ó Institute for Advanced Study de Princeton, Nova Jersey. Dende 1936 ata 1939 pasou os veráns en Polonia e o resto do ano na Universidade Harvard en Cambridge, Massachusetts, onde traballou para establecer resultados da teoría ergódica. O 20 de agosto de 1939 partiu cara ós Estados Unidos dende Polonia por última vez xunto ó seu irmán máis novo Adam Ulam. Pasou a traballar como profesor asistente na Universidade de Wisconsin–Madison en 1940, e obtivo a cidadanía estadounidense en 1941.
En outubro de 1943 recibiu unha invitación de Hans Bethe para unirse ó Proxecto Manhattan no Laboratorio de Los Alamos en Novo México. Alí traballou en cálculos hidrodinámicos para predicir o comportamento das lentes explosivas necesarias para unha arma nuclear de implosión. Foi asignado ó grupo de Edward Teller, onde traballou na bomba Super para Teller e Enrico Fermi. Trala guerra pasou a traballar como profesor asociado na Universidade de California do Sur, volvendo a Los Alamos en 1946 para traballar no deseño de armas nucleares. Coa axuda dun persoal composto por mulleres "computadoras", incluíndo a súa muller Françoise Aron Ulam, atopou que o deseño de Teller para o "Super" era inviable. En xaneiro de 1951 Ulam e Teller definiron o deseño Teller–Ulam, que se converteu na base das armas termonucleares futuras.
Ulam considerou o problema da propulsión nuclear dos foguetes, investigada no Proxecto Rover, e propuxo como alternativa ó foguete termonuclear o aproveitamento de pequenas explosións nucleares para a propulsión, o que se convertería no Proxecto Orion. Xunto a Fermi, John Pasta e Mary Tsingou, Ulam estudou o problema Fermi–Pasta–Ulam–Tsingou, que se convertería en inspiración para o campo da ciencia non linear. É máis coñecido pola realización de que as computadoras electrónicas facían práctica a aplicación de métodos estatísticos a funcións sen solucións coñecidas, e durante a evolución das propias computadoras o método Monte Carlo pasou a ser un método habitual e estándar para moitos problemas.
Stanley G. Weinbaum

Stanley Grauman Weinbaum, nado en Louisville (Kentucky) o 4 de abril de 1902 e finado na mesma cidade o 14 de decembro de 1935, foi un escritor de ciencia ficción norteamericano. A súa carreira no xénero foi curta pero influente. A súa primeira novela, A Martian Odyssey foi publicada con grande éxito en xullo de 1934, un ano e medio antes de que o autor morrese a consecuencia dun cancro de pulmón.
Stanley Miller

Stanley L. Miller, nado en Oakland (California), o 7 de marzo de 1930 e finado o 20 de maio de 2007, foi un científico estadounidense principalmente coñecido polos seus estudos sobre a orixe da vida. Educouse na Universidade de California (obtendo a súa licenciatura en ciencias en 1951), onde foi estudante de Harold Urey. No experimento de Miller e Urey, levado a cabo en 1953 como estudante diplomado, realizou unha simulación das condicións da Terra primitiva en busca das reaccións químicas que puideron construír os seus primeiros bloques esenciais (aminoácidos e proteínas) simples. En 1954 obtivo o doutoramento en Química na Universidade de Chicago. Foi axudante de profesor entre (1958-1960), profesor asociado entre (1960-1968) e profesor de química na Universidade de California, San Diego en 1958, permanecendo no posto durante moitos anos.
Os seus estudos abarcan a orixe da vida (considerouse un pioneiro no estudo de exobioloxía), a ocorrencia natural de hidratos clatratos, e mecanismos xerais de anestesia. Foi membro da Academia Nacional de Ciencias, e recibiu unha Medalla Oparin.
Na década dos 50, Miller axudou a substituír a síntese abiótica de compostos orgánicos no contexto da evolución. Utilizou a simulación en laboratorio das condicións químicas na Terra primixenia para demostrar que a síntese espontánea destes compostos podería ser unha etapa precoz da orixe da vida. Experimentos de Miller
En 1953, Stanley Miller, un novo estudante de posgraduado, levou a cabo unha serie de experimentos no laboratorio de Harold Clayton Urey, que foron publicados ese ano na revista Science. Miller e Urey supuxeron, de acordo con Alexander Oparin e John Haldane, que a atmosfera terrestre primitiva estaba composta principalmente de NH3, H2O, CH4 e H2.
En 2008, os investigadores atoparon o aparello que Miller usou nos seus experimentos iniciais e co que analizou o material. Os experimentos, incluídas as simulacións, antes non relatadas, doutros ambientes, como gases liberados en erupcións volcánicas. A análise posterior descubriu máis aminoácidos e outros compostos de interese.
O experimento foi repetido en múltiples ocasións, obtendo compostos orgánicos diversos. Con todo, aínda non se obtiveron proteínas. Miller pasou gran parte da súa vida experimentando coa xeración da vida.
Star Fruits

"Star Fruits" é o sexto sinxelo do artista xaponés Cornelius, lanzado o mercado no Xapón o ano 1997 producido por el mesmo.
Star Trek (filme)

Star Trek é un filme de ciencia ficción de 2009 dirixido por J. J. Abrams, con guión de Roberto Orci e Alex Kurtzman, produción de Damon Lindelof e Bryan Burk ademais do propio Abrams, e distribuído por Paramount Pictures. É o décimo primeiro filme baseado no universo Star Trek creado por Gene Roddenberry e nel aparecen os personaxes da serie de televisión orixinal de Star Trek como o doutor Leonard McCoy ("Bones"), o oficial de comunicacións Uhura, o enxeñeiro Montgomery Scott, o temoneiro Hikaru Sulu e o oficial mozo Pavel Chekov.
A intriga do filme céntrase na primeira misión común de James T. Kirk (Chris Pine) e Spock (Zachary Quinto) no USS Enterprise para combater a Nero (Eric Bana), un romulano que procedo do futuro que se enfronta á Federación de Planetas Unidos ameazando con destruír todos os seus planetas.
O desenvolvemento do filme comezou en 2005, pretendíase ser fiel ó canon de Star Trek pero modernizando a produción, introdución elementos dalgunhas das novelas e modificando a historia con viaxes no tempo a filmación realizouse entre o 25 de decembro de 2007 e marzo de 2008 e a estrea foi o 7 de maio de 2009 en Australia, recadando máis de 76 millóns de dólares na primeira semana. Sinopse
Historia de como se coñeceron o capitán Kirk e Spock. Todo está preparado para a viaxe inaugural da nave máis moderna que xamais existiu: a USS Enterprise. A súa tripulación ten unha importante misión: atopar un xeito de deter ó malvado Nero (Eric Bana), que movido pola vinganza ameaza a toda a humanidade. Pero o destino da galaxia está en mans de dous rivais que naceron en mundos diferentes. Un deles, Tiberio James Kirk (Chris Pine), un rapaz dunha granxa de Iowa que busca emocións, é un líder nato na busca dunha causa. O outro, Spock (Zachary Quinto), que creceu no planeta Vulcano, é un paria debido á súa parte medio humana. Mais Spock é tamén un brillante e decidido estudante. A tripulación da USS está liderada polo Capitán Christopher Pike (Bruce Greenwood). Tamén están o Oficial Médico, Leonard "Bones" McCoy (Karl Urban); o home que pasará a ser o enxeñeiro xefe do buque, Montgomery "Scotty" Scott (Simon Pegg); a oficial de comunicacións Uhura (Zoe Saldana); o experimentado Timonel Sulu (John Cho) e o rapaz de 17 Chekov (Anton Yelchin). Personaxes
Chris Pine como James T. Kirk
Jimmy Bennett como Kirk de neno
Zachary Quinto como Spock
Jacob Kogan como Spock de neno
Leonard Nimoy como Spock de vello
Karl Urban como Dr. Leonard "Bones" McCoy
Zoe Saldana como Nyota Uhura
Simon Pegg como Montgomery "Scotty" Scott
John Cho como Hikaru Sulu
Anton Yelchin como Pavel Chekov
Eric Bana como Capitán Nero
Bruce Greenwood como Christopher Pike
Rachel Nichols como Gaila Galardóns e nomeamentos
2009: Oscar: Mellor maquillaxe. 4 nomeamentos.
2009: 2 nomeamentos ós Premios BAFTA: Mellor son e efectos especiais visuais.
Star Trek Into Darkness

Star Trek Into Darkness é un filme estadounidense de 2013 dirixido por J. J. Abrams. O guión foi escrito por Roberto Orci, Alex Kurtzman e Damon Lindelof. É o décimo segundo título da saga Star Trek e a secuela do filme de 2009 Star Trek, sendo o segundo filme da nova serie cinematográfica. Está protagonizado por Chris Pine, que volve interpretar o Capitán James T. Kirk, xunto con Zachary Quinto, Simon Pegg, Karl Urban, Zoe Saldana, John Cho, Anton Yelchin, Bruce Greenwood e Leonard Nimoy, que tamén volven interpretar os seus papeis do filme anterior. Benedict Cumberbatch, Alice Eve e Peter Weller tamén aparecen acreditados como actores principais do filme. Foi a derradeira vez que Nimoy interpretaría a personaxe de Spock antes da súa morte no ano 2015. O argumento está ambientado no século XXIII, e Kirk e a tripulación da USS Enterprise son enviados ó planeta dos klingon para buscar un terrorista e exmembro da frota estelar, John Harrison. Personaxes
Chris Pine como Capitán James T. Kirk
Zachary Quinto como Spock
Benedict Cumberbatch como John Harrison / Khan
Simon Pegg como Montgomery "Scotty" Scott
Karl Urban como Leonard "Bones" McCoy M. D.
Zoe Saldana como Tenente Nyota Uhur
Alice Eve como Tenente Carol Marcus
John Cho como Tenente Hikaru Sulu
Peter Weller como Alexander Marcus
Anton Yelchin como Pavel Chekov
Bruce Greenwood como Almirante Christopher Pike