proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Chaira europea oriental

A chaira europea oriental (tamén chamada chaira de Rusia, especialmente polos estudosos rusos, ou historicamente chaira sarmática) é unha vasta chaira interior que se estende ao leste da chaira europea setentrional, e comprende varias mesetas que se estenden dende os 25 graos de lonxitude leste. Inglúe a parte máis occidental das elevacións de Volhynian-Podolian, a meseta central rusa, e no límite oriental a meseta do Volga. A chaira inclúe unha serie de cuncas hidrográficas como as dos ríos Dnieper, o Oka-Don e o Volga. Na parte máis meridional da chaira están o Cáucaso e os montes de Crimea. Xunto coa chaira europea setentrional constitúe a maior parte da gran chaira europea, a área máis grande de Europa sen grandes montañas.
A chaira europea oriental cobre todo ou a maior parte dos estados bálticos, Belarús, Ucraína, Moldavia, Romanía e a Rusia europea. Esténdese aproximadamente por 4000000 km2 e unha altura media duns 170 m.
Chaira europea setentrional

A chaira europea setentrional (en alemán: Norddeutsches Tiefland; en polaco: Niż Środkowoeuropejski) é unha rexión xeomorfolóxica de Europa. Consiste principalmente en chairas entre as terras altas centroeuropeas ao sur e o mar do Norte e o Báltico no norte. Estes dous mares están separados pola península de Xutlandia. A chaira europea setentrional está conectada coa chaira europea oriental e xuntas forman a gran chaira europea. Xeografía
A elevación está entre os 0 e os 200 m. Mentres que a maior parte é terra agrícola, a rexión contén tamén pantanos, uceiras e lagos. Na costa do mar do Norte, atópase o mar de Wadden, unha gran zona de marea. Na costa do mar Báltico, sitúase a lagoa de Pomerania, a lagoa do Vístula e a lagoa de Curlandia, unha serie de grandes lagoas de auga doce. Localización
A chaira europea setentrional localízase en Bélxica, os Países Baixos, Alemaña, Dinamarca e Polonia, ademais de tocar a República Checa. Partes da Inglaterra oriental poden tamén considerarse parte da chaira, xa que comparten o seu carácter de terra baixa e estivo conectada por terra durante a última idade de xeo. Ríos
As principais concas hídricas son, de oeste a leste: Rin, Ems, Weser, Elba, Oder e Vístula.
Chaira indoganxética

A chaira indoganxética é unha fértil planicie de 2, 55 millóns de km² que comprende a maior parte do norte e do leste da India, o leste de Paquistán e Bangladesh. A rexión toma o seu nome dos Indo e Ganxes, e inclúe un gran número de áreas urbanas. Limita polo norte coa cordilleira do Himalaia, que alimenta os seus numeroso ríos e é a fonte do fértil aluvión depositado ao longo da rexión polos dous sistemas de ríos, ao sur coa meseta Chota Nagpur e as serras de Vindhya e Satpura, e polo oeste co altiplano iraniano. Historia
A rexión é coñecida pola Cultura do val do Indo, que é responsable do nacemento da antiga cultura do sur de Asia. O chan e fértil terreo facilitou o xurdimento e a expansión de varios imperios, incluídos o Imperio Gupta, Jarsha Vardhana, Magadha, Imperio Maurya, Dinastía Pala, Imperio Mogol e Sultanato de Delhi, todos eles con centros políticos e demográficos na chaira indoganxética.
Durante o período védico da historia da India, esta rexión foi coñecida como a terra dos arios, e durante o período islámico, como Indostán, derivación do vocábulo persa para o río Indo. Posteriormente, esta expresión empregouse para referirse a toda a India e tamén para referirse aos pobos, a música e a cultura da rexión.
Chaiyaphum

Chaiyaphum (en tailandés: ชัยภูมิ) é unha cidade (thesaban mueang) de Tailandia, capital da provincia homónima. No 2006 tiña unha poboación de 37. 490 habitantes, e unha extensión que ocupaba a totalidade do tambon de Nai Mueang, no propio distrito de Chaiyaphum.
Chakana

Chakana é un símbolo dos pobos indíxenas dos Andes centrais, nos territorios onde se desenvolveron tanto a cultura inca (sur de Colombia, Ecuador, o Perú, oeste de Bolivia, Chile e a Arxentina) como algunhas culturas preincas (o Perú e Bolivia). Orixe do termo
Chakana é un termo quechua que quere dicir «escaleira» ou «obxecto a modo de ponte», en aimará: pusi chakani, "a das catro pontes. Tamén é coñecida como «cruz andina» ou «cruz cadrada».
Chalcona

Para o xénero de bolboretas ver Chalcona (bolboreta). A chalcona (ou calcona) é unha cetona aromática e unha enona que forma a parte central dun tipo de compostos biolóxicos importantes, que se denominan en conxunto chalconoides ou tamén chalconas. A chalcona ou bencilidenoacetofenona é o membro parental de toda a serie das chalconas. A chalcona está formada por unha molécula de prop-2-enal ou acroleína enlazada en cada extremo a un grupo fenilo. A chalcona existe en forma de dous posibles isómeros (Z e E) en función da disposición dos substituíntes que leve arredor do dobre enlace central. Propiedades químicas
As chalconas teñen dous máximos de absorción a 280 nm e 340 nm. A súa masa molecular é 208. 26 g/mol, e a súa densidade 1, 071 g/cm3. Reaccións químicas
Biosíntese
A chalcona sintetízase de forma natural nun gran número de especies de plantas seguindo a vía metabólica dos fenilpropanoides. A fenilalanina é primeiro transformada en ácido cinámico, que se transforma en ácido paracumárico que forma despois un tioéster co coencima A chamado 4-cumaroíl-CoA. Este último reacciona despois con 3 moléculas de malonil-CoA que acaban ciclándose e formando un segundo grupo fenilo, formando así a chalcona. → P A L {\displaystyle {\xrightarrow {PAL}}} → C 4 H {\displaystyle {\xrightarrow {C4H}}} ácido paracumárico + coencima A → 4 C L {\displaystyle {\xrightarrow {4CL}}} 4-cumaroíl-CoA
4-cumaroíl-CoA + 3 malonil-CoA → C H S {\displaystyle {\xrightarrow {CHS}}} + 4 CoA + 3 CO2
PAL: fenialanina amoníaco-liase, C4H: cinamato 4-hidroxilase, 4CL: 4-cumarato-CoA ligase, CHS: chalcona sintase.
A chalcona pode despois ser transformada por ciclación interna en flavonoide.
Outra reacción próxima similar serve para a produción de floretina, a partir de 4-cumaroíl-CoA e 3 moléculas de malonil-CoA, pola acción doutro encima, a narinxinina-chalcona sintase.
Síntese
As chalconas poden prepararse por condensación aldólica entre un benzaldehido e unha acetofenona en presenza de hidróxido de sodio como catalizador. Esta reacción funciona sen necesidade de ningún solvente, polo que é unha reacción en estado sólido. Nun estudo investigando sínteses de química verde, as chalconas foron sintetizadas a partir dos mesmos materiais iniciais en auga a alta temperatura (de 200 a 350 °C).
Alternativamente, as chalconas substituídas foron sintetizadas por condensación mediada por piperidina para evitar reaccións laterais como condensacións múltiples, polimerizacións, e rearranxos.
Outras reaccións
Un exemplo é a redución de carbonilo da chalcona polo tributiltín hídrido: Tamén se desenvolveu unha versión asimétrica desa reacción.
Chaleco

O chaleco ou colete é unha peza de vestir sen mangas para pór por riba da camisa, que vai dos ombros á cintura ou á cadeira e se abotoa por diante.
Existen modelos para vestir, pero tamén modelos reflectores (para que o usuario sexa máis visíbel, usualmente usados por obreiros e operarios) e modelos antibalas (deseñados precisamente para profesións como a de policía ou militar), por poñer dous exemplos.
Chaleco salvavidas

Un chaleco salvavidas é o obxecto deseñado para manter o corpo dunha persoa na superficie e a súa cabeza por encima da auga, xa sexa consciente ou inconsciente, principalmente usado en piscinas, ríos, lagos e océanos. O seu deseño cambia segundo o grao de protección requirido e do tamaño da superficie que se protexa. Está deseñado para que dea a volta a unha persoa inconsciente que estea boca abaixo na auga.
A súa flotabilidade pode ser permanente (grazas ao recheo de cortiza ou materiais plásticos) ou poden ser inchábeis. Os máis usados e fiables son os primeiros, pero os inchábeis ofrecen a vantaxe, dada a súa maior comodidade, de poder levalos postos e facer traballos a bordo. Este feito é especialmente importante cando hai un gran risco de caer á auga, como pode ser en barcos de pesca.
Os chalecos salvavidas inchábeis constan de dous compartimentos independentes que se poden inflar de tres formas: automaticamente cando se mergulla dentro da auga, activando o sistema manualmente e insuflando aire mediante uns tubos. Nos dous primeiros casos entra un gas que provén dunhas botellas presurizadas.
Chalet (satélites artificiais)

Chalet, coñecidos tamén baixo a denominación AFP-366, foi unha serie de satélites artificiais adicados á espionaxe electrónica pertencente á Oficina Nacional de Recoñecemento dos Estados Unidos. Foron os sucesores da serie de satélites Canyon, cuxa numeración continuaron, e tamén pertencían ao Programa 7500. Estaban adicados á interceptación de comunicacións pero tamén eran capaces de recoller telemetría de mísiles. Eran lanzados a órbitas case xeoestacionaria, dunhas 24 horas de duración pero diferentes apoxeo e perixeo para mellorar a triangulación de sinais.
Usaban antenas de ata 38 m de diámetro e estaban estabilizados nos tres eixos. Lanzáronse un total de seis satélites Chalet mediante foguetes Titan, cinco deles chegando a órbita sen problemas e un perdido durante o lanzamento.
O nome do satélites cambiou de Chalet a Vortex cando o primeiro foi desvelado polo New York Times en 1979. Algo semellante ocorreu en 1987, cando pasaron a coñecerse como Mercury.
Chalinolobus picatus

Chalinolobus picatus é unha especie de morcego da familia Vespertilionidae. Distribución xeográfica
É endémica de Australia.
Chamada telefónica

Unha chamada telefónica é a operación na que se comunican xeralmente dúas persoas, aínda que tamén poden ser varias, a ambos os extremos dunha liña telefónica.
A comunicación adoita realizarse de forma remota ("tele"
lonxe) a través de dous teléfonos (un para cada extremo da conexión), utilizando a voz ("fono"
son). Aíndan que é posíbel chamar ao teléfono dun compañeiro da mesa de ao lado nunha oficina ou ao noso veciño.
Á parte do aparato telefónico, chamado de forma abreviada "teléfono", requírese o número de teléfono de dito aparato para poder contactar, o que se denomina "chamar ao número de teléfono (do destinatario)".
Tras marcar o número de teléfono deste último no teclado do teléfono do teléfono do emisor da chamada, un timbre soa no teléfono de destino até que o individuo en cuestión descolga aceptando a chamada.
Ademais do método tradicional de facer unha chamada telefónica, as novas tecnoloxías permiten diferentes métodos para iniciar chamadas telefónicas como, por exemplo, a marcación por voz ou voz sobre IP, a tecnoloxía permite tamén realizar chamadas a través dun PC, utilizando un servizo como Skype.
As chamadas telefónicas son un mercado para os operadores de telefonía que, en xeral, ofrecen a posibilidade de subscrición aos seus servizos. En xeral cárganse á conta do cliente en función da duración, a situación do receptor da chamada e á calidade do número marcado, podendo ter unha política de prezos especial.
Chamamé

O chamamé é un xénero musical de carácter folclórico orixinario da Arxentina. É moi común na provincia de Corrientes, norte da provincia de Entre Ríos, centro-leste de Formosa, nordés de Santa Fe, leste da provincia de Chaco e en toda a provincia de Misiones, rexión denominada Litoral arxentino. A palabra chamamé provén da frase en lingua guaraní "ñe'ẽ mbo'e jeroky", que quere dicir "cantos danzas".
Chamariza

A chamariza (Vitex agnus-castus), tamén coñecida como agnocasto ou árbore da castidade é un arbusto da familia das verbenáceas.
Segundo Plinio, as mulleres gregas que querían preservar a súa castidade colocaban follas da planta nas súas camas e durmían con ela xa que existía a crenza que podía inhibir a libido. Hoxe aínda se emprega para usos medicinais. Sinonimia
Vitex latifolia Mill. (1768).
Vitex verticillata Lam. (1779).
Vitex integra Medik. (1783).
Vitex lupinifolia Salisb. (1796).
Vitex agnus Stokes (1812).
Vitex robusta Lebas (1869).
Agnus-castus robusta (Lebas) Carrière (1871).
Agnus-castus vulgaris Carrière (1871).
Vitex pseudonegundo (Hausskn. ) Hand. -Mazz. (1913).
Vitex hybrida Moldenke (1941).
Chamilo

Chamilo é unha solución de software libre, con licenza baixo a GNU/GPLv3, de xestión do E-learning ou aprendizaxe electrónico desenvolvido co obxectivo de mellorar o acceso á educación e ó coñecemento global e que nace como directo sucesor do LMS Dokeos 1. 8. 6. É sostido pola Asociación Chamilo (asociación sen fin de lucro), que ten como obxectivo a promoción do software para a educación (e particularmente Chamilo), o mantemento dunha canle de comunicación clara e a construción dunha rede de fornecedores de servizos e contribuíntes ó software.
O proxecto Chamilo pretende asegurar a dispoñibilidade e calidade da educación a un custo reducido a través da distribución libre e gratuíta do seu software, da adaptación da súa interface para dispositivos do Terceiro Mundo e da provisión dun campus e-learning de acceso libre.
Actualmente Chamilo conta con dúas vertentes: A asociación Chamilo: xunta a institucións, empresas e particulares co obxectivo de garantir que Chamilo sexa sempre un proxecto de código libre. Entre os seus cometidos atópase tamén o ser propietaria da marca Chamilo para que esta nunca estea en mans de particulares.
Chamilo, o software: nace como continuación do proxecto Dokeos. A maior parte dos desenvolvedores desta comunidade, continúan o seu labor neste novo proxecto.
En Galicia, o CESGA, (Centro de Supercomputación de Galicia), utiliza Chamilo para a súa plataforma de e-learning, Aula Cesga. En decembro de 2011, esta plataforma contaba con máis de 20. 000 usuarios. . En marzo de 2013 a plataforma conta con máis de 35. 000 usuarios.
Chamonix

Chamonix-Mont-Blanc, ou máis comunmente Chamonix, é unha comuna no departamento de Alta Savoia na rexión de Ródano-Alpes, no sueste de Francia. Foi sede dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1924, os primeiros Xogos de Inverno. A poboación da comuna é de 9. 086 habitantes, ocupando o posto 865 do país.
Situado preto do macizo de picos das Agullas Vermellas, Chamonix alberga o cumio do Mont Blanc cos seus veciños da comuna de Courmayeur en Italia, e posúe o título da comuna máis alta de Francia. A comuna é ben coñecida e querida polos esquiadores e amantes da montaña. O Mont Blanc, cunha altitude de 4. 810 metros, é o terceiro lugar natural máis visitado do mundo. Cunha superficie de 245 quilómetros cadrados, Chamonix é a cuarta comuna máis grande da Francia continental. Xeografía
Asentamentos
O municipio de Chamonix inclúe 16 vilas e aldeas. De norte a sur: Le Tour (1462 m), Montroc, Le Planet, Argentière (1252 m), Les Chosalets, Le Lavancher, Les Tines, Les Bois, Les-Praz-de-Chamonix (1060 m), Chamonix-Mont-Blanc, Les Pècles, Les Mouilles, Les Barrats, Les Pélerins, Les Gaillands, e Les Bossons (1012 m). Turismo
Ferrocarril de Montenvers (ferrocarril de cremalleira de Chamonix a Montenvers, por riba do Mer de Glace).
Tranvía do Mont Blanc (ferrocarril de cremalleira de St. Gervais a Nid d'Aigle no Mont Blanc).
Teleférico de l'Aiguille du Midi.
Restaurante panorámico na estación superior do teleférico de Brévent (impresionantes vistas do Mont Blanc).
Museo Alpino de Chamonix.
Estatua de Horace-Bénédict de Saussure (iniciador da primeira ascensión ao Mont Blanc).
Estatua de Michel-Gabriel Paccard, que xunto con Jacques Balmat, fixo a primeira ascensión con éxito ao Mont Blanc en 1786.
Ultra-Trail du Mont-Blanc, ultramaratón de montaña anual que parte e remata en Chamonix. Transporte
Estradas
A vila de Chamonix é servida pola francesa Route Nationale 205 (RN 205), alcumada a Route Blanche, ou "ruta branca" debido ás súas nevaradas. Esta é unha extensión da francesa autoroute 40 (A40), do mesmo xeito alcumada a autoroute blanche, que remata en Le Fayet, unha aldea na comuna de Saint-Gervais-les-Bains. O túnel do Mont Blanc de 11, 6 km orixínase aquí, unindo Chamonix con Courmayeur en Italia. Chamonix está unido con Suíza pola que adoitaba ser a RN 506a. En 2006 foi convertida na Route Départementale 1506, cunha parte dela integrada na RN 205. O aeroporto máis próximo a Chamonix é o Aeroporto Internacional de Xenebra e está a 88 km de distancia, habendo empresas que realizan traslados ao aeroporto cada 45 minutos. Outras ofrecen un servizo regular de autobús diario desde o aeroporto de Xenebra a Chamonix.
Ferrocarril
Chamonix é servido pola bitola métrica Saint-Gervais–Vallorcine, operado por SNCF. A liña de Saint-Gervais (na rede ferroviaria de vía ancha) a Chamonix abriuse en 1901; estendéndose a Vallorcine en 1908. A liña ten o récord de ser a máis empinada. Cidades irmás
Chamonix está irmandado con: Aspen (Colorado) Cilaos (La Reunion) Courmayeur (Italia) Davos (Suíza) Fujiyoshida (na base do Monte Fuji, no Xapón) Garmisch-Partenkirchen (Alemaña)
Champa

Champa (khmer: ចាម្ប៉ា; vietnamita: Chiêm Thành 占城 ou Chăm Pa 占婆) foi un antigo estado hinduísta situado no leste de Indochina (192–1832). Étnica e lingüisticamente estaba formado basicamente por un pobo malaio-polinesio, os cham, aínda que ao longo dos séculos o Reino de Champa sufriu a presión de falantes vietnamitas. Actualmente, os cham constitúen unha das minorías importantes en Camboxa e Vietnam. Etimoloxía
O nome Champa deriva do termo sánscrito campaka (pronunciado /tʃampaka/), que refire á Magnolia champaca, unha especie de árbore floral coñecida polas súas fragrantes flores. Rolf Stein propuxo que este nome podería ter a súa orixe en navegantes austronesios procedentes do centro de Vietnam que chegaron á área de Champapuri, no leste da India, unha cidade sagrada para o budismo, co obxectivo de comerciar. Estes mariños terían adoptado o nome para o seu pobo. Pola contra, Louis Finot afirmou que Champa é un nome posto polos indios á zona do centro de Vietnam. Porén, Michael Vickery indica que Champa podería provir do termo nativo Čaṃ, endónimo do pobo Cham. A palabra empregada polas fontes históricas chinesas, Zhancheng 占城 (lit. "cidade dos Cham"), parece apoiar esta hipótese. Situación xeográfica
O Reino de Champa situábase entre o delta do río Mekong, no sur, e até aproximadamente as "portas de Hue", no norte, de modo que o seu territorio correspondía en gran medida a actual rexión vietnamita de Annam. Lista de monarcas de Champā
Dinastía de Pānduranga Cara a 757: Prithivîndavarman
" 774: Satyavarman
" 793: Indravarman
" 801: Harivarman
" 820–869: Vikrântavarman III
Dinastía Bhrigu Cara a 877: Indravarman II
" 896–905: Jayasimhavarman
905–910: Bhadravarman II
911–971: Indravarman III
989–? : Vijaya Shrī Harivarman II
Cara a 989: Yampuku Vijaya Shrī
Dinastía do Sur 1041–1059: Jayasimhavarman II
1059–1060? : Bhadravarman III
Cara a 1060: Rudravarman
" 1081: Jaya Indravarman IV? –1086: Paramabodhisattva
1086–1139: Jaya Indravarman V
1139–1147: Jaya Indravarman VIN
1147–1163: Jaya Harivarman VIN
1163–? : Jaya Indravarman VII? –1190: Jaya Indravarman VIII
1226–: Jaya Paramashvaravarman IV? –1237: Jaya Indravarman X
1226–? : Indravarman IX? – 1307: Jayasimhavarman IV? – 1308: Mahebdravarman
1342–1360: Bo–dê
1360–1390: She Bong–ngo
1441–1446: Bishai
Champfromier

Champfromier é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Champéry

Champéry é un concello suízo do distrito de Monthey, no cantón de Valais. A súa poboación é de 1. 272 habitantes (2011).
Chan de Castiñeiras

O conxunto megalítico do Chan de Castiñeiras ou conxunto megalítico de Chan de Castiñeiras é un dos campos de mámoas máis importantes de Galiza. Atópase nas inmediacións do Parque de Cotorredondo e da Lagoa de Castiñeiras, entre os concellos de Vilaboa e Marín, na provincia de Pontevedra. Forma parte do grupo de arte rupestre de Terras de Pontevedra.
Estas manifestacións, ás que se lle atribúe unha función funeraria, xurdiron durante o Neolítico e a Idade do Cobre ou Calcolítico, especialmente na franxa atlántica europea.
Entre todos eles destaca a coñecida como Mámoa do Rei, de grandes dimensións. Trátase dun dolmen de cámara poligonal e corredor de acceso, con tres tramos perfectamente diferenciados. Durante a escavación desta mámoa polo equipo dirixido por Ramón Sobrino Lorenzo-Ruza atopáronse numerosos restos recollidos por Antonio de la Peña. Foi restaurado e reconstruído en 2003.
Completan o conxunto outros oito dolmens, en diferentes estados de conservación, construídos tamén arredor do ano 3. 000 a. C. , e situados na contorna do lago de Castiñeiras. Outros exemplos
No mesmo concello descubríronse túmulos funerarios nas parroquias de Figueirido e Vilaboa. Tamén no concello de Marín, que comparte este conxunto megalítico, existen outros dolmens en bo estado de conservación. Entre elas, as situadas en Chan da Armada, en Santo Tomé de Piñeiro; Chan da Lagoa, en San Xián de Marín; e Pastoriza, en Ardán.
Chan pegañento

Chan pegañento é unha metáfora empregada para explicar factores de suxeición das persoas á base da pirámide económica. É usada con frecuencia para explicar os factores que lastran as mulleres.
Chanceler

Chanceler (do latín cancellarius) é un cargo con distinto significado segundo o estado. Ministro de Asuntos Exteriores
Nalgúns países de Hispanoamérica, acostúmase a denominar "Chanceler" ó Ministro ou Secretario de Asuntos Exteriores ou de Relacións Exteriores. Xefe de goberno
Chanceler é tamén o título que se lle outorga ó Xefe de Goberno, elixido pola cámara baixa (Bundestag) por maioría dos seus membros nun réxime parlamentario, como en Alemaña, Austria e Suíza. Chanceleres de Alemaña
Chanceleres de Austria Outros usos
Nalgúns países europeos, como Portugal, España e Italia, chanceler é un cargo administrativo de primeiro nível en representacións diplomático-consulares.
Tamén se usaba este título en España para o maxistrado encargado do selo real.
Chanceler de Alemaña

O Kanzler (chanceler) foi tradicionalmente a denominación do xefe de goberno de Alemaña. Durante o período de 1871 ata 1945, o nome do cargo era Reichskanzler (chanceler imperial), e actualmente é Bundeskanzler (chanceler federal). Logo da elección de Angela Merkel, a primeira muller que ocupa a máis alta instancia do executivo alemán, o cargo adoptou a forma feminina: en alemán Bundeskanzlerin e en galego chanceleresa federal. Chanceleres de Alemaña
Imperio alemán (Reichskanzler)
1871-1890 Príncipe Otto von Bismarck
1890-1894 Conde Leo von Caprivi
1894-1900 Príncipe Chlodwig zu Hohenlohe-Schillingsfürst
1900-1909 Príncipe Bernhard von Bülow
1909-1917 Theobald von Bethmann-Hollweg 1917 Georg Michaelis
1917-1918 Conde Georg von Hertling 1918 Príncipe Maximilian von Baden 1918 Friedrich Ebert (SPD) 1919 Philipp Scheidemann (SPD)
República de Weimar (Reichskanzler)
1919-1920 Gustav Bauer (SPD) 1920 Hermann Müller (SPD)
1920-1921 Constantin Fehrenbach (Zentrum)
1921-1922 Joseph Wirth (Zentrum)
1922-1923 Wilhelm Cuno 1923 Gustav Stresemann (DVP)
1923-1925 Wilhelm Marx (Zentrum)
1925-1926 Hans Luther
1926-1928 Wilhelm Marx (Zentrum)
1928-1930 Hermann Müller (SPD)
1930-1932 Heinrich Brüning (Zentrum) 1932 Franz von Papen
1932-1933 Kurt von Schleicher
Alemaña nazi (Reichskanzler)
1933-1945 Adolf Hitler (NSDAP)
1945 Joseph Goebbels (NSDAP)
1945 Conde Lutz Schwerin von Krosigk
República Federal de Alemaña (Bundeskanzler)
1949-1963 Konrad Adenauer (CDU)
1963-1966 Ludwig Erhard (CDU)
1966-1969 Kurt Georg Kiesinger (CDU)
1969-1974 Willy Brandt (SPD)
1974-1982 Helmut Schmidt (SPD)
1982-1998 Helmut Kohl (CDU)
1998-2005 Gerhard Schröder (SPD)
2005-2021 Angela Merkel (CDU)
Dende decembro de 2021: Olaf Scholz (SPD)
Chanceler de Austria

O Chanceler Federal de Austria (Bundeskanzler) é o xefe de goberno da República de Austria. Austria Hitleriana (13 de marzo de 1938 - 27 de abril de 1945)
Arthur Seyß-Inquart, un colaborador de Hitler, e afiliado ó NSDAP, vai unir Austria á Alemaña Nazi, o 13 de marzo de 1938, ata o 27 de abril de 1945 cando se proclama a independencia de Austria, o Chanceler de Austria, é o mesmo que o de Alemaña.
Vexa: Chanceler de Alemaña
Chanchada

Chanchada, en arte, é o espectáculo de filme ou comedia musical con humor inxenuo e popular, sendo unha adaptación brasileira do xénero internacionalmente coñecido como burlesco. Historia
As chanchadas foron comúns no Brasil entre os anos 30 e 60, coa samba e o Entroido como pano de fondo
Termo
O termo chanchada xurdiu para designar as películas brasileiras na década de 1930. Varias teses de críticos como Jean Claude Bernadet, Ana Cláudia Zacco ou Guilherme Heffner amplían esta fase, situando o inicio en 1908 -coa aparición da primeira película de ficción, Nhô Anastácio Chega de Viagem- e o final a mediados dos anos sesenta, cos últimos intentos de chanchada. Outros consideran o movemento 'chanchada' desde 1929, coa primeira película sonora -a comedia Os otários rematados, de Luiz de Barros- até mediados dos anos sesenta pola incursión do Cinema Novo e a abolición definitiva das comedias inxenuas e carnavalescas. Tamén hai terceiros que só inclúen as películas de Atlântida do primeiro 'concepto ideal de chanchada' - o musical Carnaval no Fogo, 1949. E o seu remate co último musical da compañía, Garotas e Samba, 1957.
Primeira metade do século XX
A produtora carioca Atlântida Cinematográfica descubriu nas películas de temática carnavalesca un negocio capaz de ter moito éxito entre o público do Brasil. Sen dúbida, foi a maior responsábel do éxito das chanchadas e a pioneira en adoptar os temas do entroido en forma de musicais.
Segunda parte do século XX
Despois do esgotamento da fórmula que utilizaba os temas do entroido, Atlântida comezou a adoptar argumentos, tramas e situacións máis complexas e heteroxéneas. É neste período, entre os anos 50 e 60, cando as películas adquiren maior empatía co público e Atlantis vive o seu auxe. O Brasil daquela era dependente da cultura norteamericana, que xerou actitudes colonizadas por parte dos produtores, do público e da crítica. Deste xeito, as chanchadas baséanse na parodia do cine estadounidense para atraer ao público.
Aínda que as producións foron feitas a partir de caricaturas e manierismos americanos, engadíronse temas propios da vida cotiá nacional, como as típicas anécdotas cariocas e o xeito retranqueiro e malicioso de falar e comportarse no Brasil. O resultado foron producións xenuinamente brasileiras, que puideron encher as salas de cine durante moito tempo. Coa liberación dos costumes comezaron a producirse a principios dos anos 70 as chamadas Pornochanchadas, inspiradas nas comedias italianas e nas películas eróticas europeas.
Chandra (observatorio espacial)

Chandra (previamente coñecido como AXAF ou AXAF-I, acrónimo de Advanced X-Ray Astronomy Facility - Imager) é un observatorio espacial de raios X da NASA, lanzado o 23 de xullo de 1999, mediante o transbordador espacial Columbia na misión STS-93. Características
Chandra é un dos dos catro Grandes Observatorios espaciais proxectados no século XX, xunto co telescopio Hubble, o CGRO e o Telescopio Espacial Spitzer. Na súa elaboración contouse coa colaboración do Reino Unido, Alemaña e os Países Baixos. Orixinalmente proxectáronse dous observatorios, pero debido a reducións orzamentais en 1993 decidiuse construír só un.
O observatorio ten unha estrutura lixeira de material composto e estabilízase nos tres eixos. Os paneis solares xeran 2 kW de potencia e alimentan tres baterías de hidróxeno-níquel cunha capacidade de 40 amperios-hora. O control de actitude ven proporcionado por seis volantes de inercia. O sistema de gravación de a bordo consiste en dúas grabadoras de estado sólido cunha capacidade de 1, 8 Gbit, equivalente a 18, 8 horas de observación por grabadora. O sistema de propulsión do observatorio usa catro propulsores TR-308 bipropelente (N204 e hidracina) para os cambios de órbita, cun pulo de 472 N e un impulso específico de 322, 3 s.
O telescopio de raios X en si consiste en catro pares de espellos case cilíndricos con diámetros de entre 0, 68 e 1, 40 metros que focalizan os raios X a unha distancia focal de 10 m en dous dos catro instrumentos científicos: o HRC (High Resolution Camera) e o ACIS (AXAF CCD Imaging Spectrometer). Os outros dous instrumentos científicos non están no plano focal e son o HETG (High-Energy Transmission Grating) e o LETG (Low-Energy Transmission Grating). Actividade
Chandra estuda o ceo profundo, participando na procura da materia escura.
Chandrasekhara Venkata Raman

Chandrasekhara Venkata Raman (támil: चन्द्रशेखर वेङ्कट रामन्), nado en Madrás o 7 de novembro de 1888 e finado en Bangalore o 21 de novembro de 1970, foi un físico indio. Traxectoria
A temperá idade trasladouse á cidade de Visakhapatnam, Andhra Pradesh. Completou a súa lincenciatura e doutoramento en física e inglés no Colexio Presidencia de Madrás. Obtivo praza nos Servizos Civís Indios como asistente do supervisor xeral en Calcuta.
Foi profesor de física na cátedra Palit da Universidade de Calcuta entre 1917 e 1933 e foi alí onde foi recoñecido o seu traballo no campo da óptica. En 1919 foi nomeado secretario honorario da Asociación India para o Progreso das Ciencias e entre 1933 e 1948 foi director do Instituto Indio de Ciencia de Bangalore. En 1929 recibiu o título de cabaleiro (sir).
Inicialmente as súas investigacións dirixíronse cara ao estudo das vibracións e a problemas de acústica, pero cara a 1920 empezou a investigar sobre a difracción da luz e a dos raios X.
En 1928 foi o descubridor do chamado efecto Raman, que tivo lugar ao irradiar un líquido transparente ou un vapor cunha luz monocromática e estudar o espectro da luz difundida, no que se observaban variacións de frecuencia, segundo as predicións teóricas formulasda en 1923 por A. G. S. Smekal.
Por este descubrimento, en 1930 foi galardoado co premio Nobel de Física.
Desde 1949 fundou e formou parte do consello directivo do Instituto Raman de Investigación.
Algúns dos seus escritos son: Molecular Diffraction of Light (Difracción molecular da luz, 1922)
The New Physics; Talks on Aspects of Science (A nova física; charlas sobre aspectos da ciencia, 1951).
Chandrayaan 3

Chandrayaan 3 é unha sonda lunar lanzada pola India que foi, en 2023, a primeira nave en chegar ó polo sur do satélite da Terra, e o cuarto en chegar á Lúa, despois dos EEUU, URSS e a China. A travesía durou 40 días. O éxito foi anunciado polo director do ISRO (Indian Space Research Organization).
Foi precedida do intento de Chandrayaan 2, que tiña o mesmo obxectivo e fracasou ó tentar aluar, e do Chandrayaan 1 que quedou en órbita polar na Lúa por dous anos.
Chang Kee Jung

Chang Kee Jung, nado en Daegu o 24 de abril de 1955, é un físico e profesor estadounidense. Profesor da Universidade de Stony Brook, foi recoñecido como Profesor distinguido da Universidade Estatal de Nova York (SUNY) en 2015, e recibiu o premio Chanceler para Excelencia ó alto nivel de rendemento e Actividades Creativas de SUNY en 2014. Traxectoria
Chang Kee Jung naceu en Daegu, Corea do Sur, onde de neno tiña que camiñar ata hora e media para ir á escola. Trasladouse a Seúl ós 10 anos. Graduouse no Instituto de Seúl en 1973, e en Física na Universidade Nacional de Seúl en 1979, cunha interrupción breve para facer o servizo militar obrigatorio en 1976-77. Durante ese período, Jung era un activo membro do Club Alpino universitario, e afeccionado á música, deixando unha composición para o club. En 1980, Jung trasladouse aos EUA. para participar nun Ph. D na Universidade de Indiana en Bloomington, Indiana. Alí tamén estudou composición musical, sendo tocada unha peza súa para violín e cello no simposio de compositores de Bloomington. Jung Recibiu o seu Ph. D. especializándose en Física Experimental de Altas Enerxías no 1986.
Pasou a ser investigador asociar (postdoc) no Stanford Linear Accelerator (SLAC) en 1986, e logo profesor axudante en Stony Brook en 1990, titular en 2000, e Profesor Distinguido en 2015.
Desde 1986-1990, Jung completou a súa investigación postdoctoral en SLAC na Universidade de Stanford, traballando no Experimento de HRS, PEP, e o Experimento MarkII, SLC. En 1991 uniuse ó equipo do experimento Super Kamiokande (SK) no Stony Brook Nucleon decay and Neutrino (NN) Group. O grupo era parte dunha coalición que participou no Super Kamiokande, que levou ao descubrimento do fenómeno da oscilación dos neutrinos. Este traballo ganou o Nobel Premio en Física en 2015. Jung Serviu nos equipos directivos e comités de varios experimentos de decaemento de Neutrinos e Nucleóns, incluíndo a súa función como Co-Portavoz para a colaboración K2K US e Internacional Co-Portavoz para a colaboración T2K. Os tres experimentos (Super-Kamiokande, K2K e T2K) foron recoñecidos co Premio Breakthrough en Física Fundamental en 2016.
En 2019, Jung é o portavoz para a colaboración T2K US e Fundador e Líder do Comité de dirección para os obradoiros da serie da próxima xeración de detectores do decamento de Nucleóns e Neutrinos (NNN). Tamén está traballando no Deep Underground Neutrino Experiment. A física dos deportes
Jung propúxose estender o coñecemento da física a adestradores non-científicos e ó público durante a súa carreira docente. Presentou dous cursos dirixidos a deportistas non científicos en Stony Brook, titulados "Luz, Cor e Visión" e "A Física dos Deportes. " O último, creado en 2003, era o primeiro do seu tipo en ser ofrecido nos EUA. O éxito deste curso levouno a ser solicitadopor cadeas de noticias para as súas seccións de deporte, como NBC 4 NY e ABC News. En particular, foi citado para achegar a súa idea científica no escándalo da NFL.
Chang'e 1

Chang'e 1 foi a primeira sonda lunar China, lanzada o 24 de outubro de 2007, mediante un foguete CZ-3A desde o centro de lanzamento de Xichang. Características
Chang'e 1 recibe o seu nome dunha lenda chinesa na que unha rapaza xove voa ata a Lúa.
Órbitas
Chang'e 1 foi lanzada o 24 de outubro de 2007 ás 10: 05 UTC a unha órbita inicial de 205 km de perixeo e 51. 000 km de apoxeo. Ás 9: 15 UTC do 31 de outubro a nave encendeu o seu motor durante 13 minutos para poñerse nunha traxectoria translunar. Ás 3: 15 UTC do 5 de novembro, nas proximidades da Lúa, Chang'e 1 encendeu novamente o seu motor durante 22 minutos para frearse e entrar nunha órbita arredor da Lúa 200 km de periastro, 8600 km de apoastro e un período de 12 horas. Unha segunda manobra de 14 minutos de duración o 6 de novembro ás 3: 21 UTC puxo a nave nunha órbita de 213 por 1700 km e un período de 3, 5 horas. A órbita final de traballo acadouse o 7 de novembro tras un encendido do motor que durou dez minutos e comezou ás 00: 24 UTC, poñendo a nave nunha órbita circular de 200 km de altura e 127 minutos de período. Tras finalizar a súa misión, Chang'e foi dirixida á superficie lunar, onde impactou o 1 de marzo de 2009.
Nave
Chang'e 1 está baseada no bus de satélites de comunicacións DFH-3 e ten unha masa de 2350 kg, da que a metade é propelente e 130 kg son instrumentos científicos. Ten forma de caixa de 2, 0 x 1, 7 x 2, 2 metros, e a alimentación eléctrica proporciónaa un par de paneis solares que xorden dos extremos da caixa. Instrumentos científicos
Chang'e 1 levaba sete instrumentos a bordo: Unha cámara estereográfica para lonxitudes de onda visibles.
Un espectrómetro interferómetro para obter imaxes multiespectrais da superficie lunar.
Un altímetro láser.
Un espectrómetro de raios gamma.
Un espectrómetro de raios X.
Un radiómetro de microondas para medi-lo espesor do regolito lunar.
Un detector de partículas de alta enerxía e de vento solar.
Chang'e 2

Chang'e 2 foi a segunda sonda lunar chinesa, lanzada o 1 de outubro de 2010 mediante un foguete CZ-3C desde o centro de lanzamento de Xichang. Características
Chang'e 2 recibe o seu nome dunha lenda chinesa na que unha rapaza xove voa ata a Lúa. Foi construída como sonda de respaldo para Chang'e 1, en caso de fallar. Usa o bus DFH-3 e ten unha masa de 2480 kg. Leva a bordo cámaras capaces de obter imaxes de 10 m de resolución a 100 km da superficie lunar e 1, 5 m a 15 km. Leva tamén espectrómetros de raios X e raios gamma para estudar a composición da superfie e un altímetro láser para estudar a topografía do noso satélite.
Chang'e 2 finalizou a súa misión o 1 de abril de 2011. O 9 de xuño dese ano abandonou a órbita lunar e dirixiuse cara ao [[punto de Lagrange L2] do sistema Terra-Sol para facer probas de enxeñería. Máis tarde a sonda foi redirixida para un encontro co asteroide (4179) Toutatis, que tivo lugar o 12 de decembro de 2012.
Chang'e 4

Chang'e 4, módulo de descenso dun lanzamento espacial chinés, foi a primeira sonda en aluar na cara oculta da Lúa, o 3 de xaneiro de 2019, despois de ser lanzada o 7 de decembro de 2018. Aluou no interior do cráter Von Kármán. Levou unha serie de seres vivos para experimentar: algodón, colza, pataca, arabidopsis, Lévedo e moscas da froita. A finalidade era formar unha mini zona con condicións atmosféricas na que poder realizar un ciclo vital. A experiencia non sobreviviu as baixas temperaturas da noite lunar.
A nave levaba un vehículo lunar, o rover Yutu2. Ó igual que as anteriores da serie Chang'e, o seu nome Chang'e 4 provén dunha lenda chinesa na que unha rapaza xove voa ata a Lúa.
Chang'e 5-T1

Chang'e 5-T1 foi un satélite de demostración tecnolóxica para unha sonda lunar chinesa de retorno de mostras. Foi lanzada o 23 de outubro de 2014 mediante un foguete CZ-3C desde o centro de lanzamento de Xichang. Características
Chang'e 5-T1 foi lanzada a unha órbita lunar de retorno libre para probar a tecnoloxía, técnicas e dispositivos necesarios para traer de volta da Lúa unha mostra da superficie.
A nave estaba composta por un bus e unha cápsula de retorno para simular unha misión real á superficie lunar. Á volta da súa órbita desde as proximidades da Lúa a cápsula de retorno separouse do bus e reentrou na atmosfera terrestre, aterrando en paracaídas e demostrando que funcionaba tal como estaba previsto. O bus tiña forma cúbica, de 2, 0 x 1, 7 x 2, 2 m e está baseado no bus DFH-3, usando un par de paneis solares para xerar enerxía. Nun dos laterais do bus atopábase a cápsula de retorno con forma hemisférica e uns 335 kg de masa.
Chang'e 5-T1 foi posta en órbita mediante un foguete Longa Marcha 3C e inxectada nunha órbita translunar, achegándose a un mínimo de 11. 300 km da Lúa o 27 de outubro e volvendo cara a Terra. A uns 5000 km da Terra a cápsula separouse do bus, facendo unha reentrada dobre o 31 de outubro coa finalidade de disipar enerxía no primeiro contacto coa atmosfera (a unha velocidade duns 11 km/s) para reentrar definitivamente a menor velocidade. A cápsula foi recuperada en Siziwangqi, na Mongolia Interior. O bus quedou en órbita tras pasar preto da Terra. Tras un par de manobras posicionouse no punto de Lagrange L2 do sistema Terra-Lúa para despois abandonalo e entrar en órbita lunar a unha altura de 200 km para facer diversas probas.
Changchun

Chagchun (en chinés: 长春市) é unha cidade da China, a capital e maior centro da provincia de Jilin en Manchuria, ao nordeste do país. Á beira do río Yitong. A municipalidade, de 20. 571 km² ten unha poboación de 7120000 habitantes, dos que 2780000 pertencen á cidade propiamente dita. Historia
A súa historia é recente. Foi en 1791 cando comezou a colonización polos chineses das terras manchús na área da actual cidade. A súa expansión foi rápida coma nó ferroviario. De 1932 a 1945 foi capital de Manchukuo, o estado monicreque do Imperio Xaponés. Trala segunda guerra mundial converteuse nun importante centro da fabricación de automóbiles e o máis importante da industria cinematográfica chinesa.
Change Has Come

Change Has Come é un EP da banda estadounidense de grunge Screaming Trees, editado en 1990 a través do selo Sub Pop. Foi o único lanzamento do grupo con esta discográfica, que asinaría posteriormente con Epic Records para os seus seguintes tres traballos, Uncle Anesthesia, Sweet Oblivion e Dust, ademais de publicar con Epic o EP Something About Today. Kurt Cobain interpreta as segundas voces no tema "Change Has Come" Listaxe de cancións
"Change Has Come"
"Days"
"Flashes"
"Time Speaks Her Golden Tongue"
"I've Seen You Before"
Chantaxe maior

A chantaxe maior, correola ou lingua de vaca, Plantago major, é unha especie de planta herbácea natural de toda Europa, Norteamérica, norte de África e Asia occidental onde crece en terreos incultos, baldíos terrapléns e taludes. Características
É unha planta herbácea perenne co talo non ramificado. Alcanza os 3-5 dm de altura. Ten un rizoma curto con moitas pequenas raíces de cor amarela. As follas, algo dentadas, saen dunha roseta basal con 3 a 6 nervacións lonxitudinais que se estreitan e continúan no pecíolo, ten un limbo oval. As flores, de cor verde esbrancuxada, prodúcense en densas espigas cilíndricas que aparecen en maio-outubro. O froito é un pixidio. As sementes son de cor parda. Propiedades
Contén mucilaxes e ácido silícico que se utiliza como remedio pectoral.
É diurético, expectorante, emoliente e cicatrizante.
Utilízase en decocción, xarope ou extracto fluído para combater os catarros, bronquites e asma
Por vía externa en forma de compresas para tratar queimaduras e úlceras.
En gargarismo alivia as anxinas.
En colirios úsase para a conxuntivite e a inflamación das pálpebras. Ecoloxía
Esta especie serve de alimento para as larvas da couza Athetis pallustris. Taxonomía
Plantago media foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 112. 1753. Etimoloxía Plantago: nome xenérico que deriva de plantago
moi principalmente, nome de varias especies do xénero Plantago L. (Plantaginaceae) –relacionado coa palabra latina planta, -ae f.
"planta do pé"; pola forma das follas, segundo din–. Así, Ambrosini (1666) cóntanos: “É chamada Plantago polos autores latinos, vocábulo que toman da planta do pé (a causa da largura das súas follas, que recordan a planta do pé; e así mesmo, porque as follas teñen liñas como feitas con arado, semellantes ás que vemos na planta do pé)”
major: epíteto latino que significa "maior". Citoloxía Número de cromosomas de Plantago major (Fam. Plantaginaceae) e táxons infraespecíficos: n
6; 2n
12 Sinonimia Plantago borysthenica Wissjul.
Plantago dregeana Decne.
Plantago latifolia Salisb.
Plantago major fo. scopulorum Fries
Plantago major var. borysthenica Rogow.
Plantago officinarum Crantz
Plantago sinuata Lam.
Variedades Plantago major subsp. major
Plantago major subsp. intermedia (DC. ) Arcang.
Plantago major subsp. winteri (Wirtg. ) W. Ludw. Nome común
Galego: chantage, chantasia, chantaxa, chantaxe, chantaxe maior, chantaxe mayor, chante, chantá, chantán, chinchagem, correola, lengua de boei, lentén, lingua de vaca, llantén, llantén mayor, setecostas, tanchagem-maior, tantage, tantaxe.
Chanthaburi

Chanthaburi (en tailandés: จันทบุรี) é unha poboación (thesaban mueang) do leste de Tailandia, na ribeira do río Chanthaburi. É a capital da Provincia Chanthaburi, como tamén do distrito de Chanthaburi.
A localidade cobre os tambon Talat e Wat Mai, pertencentes ao propio distrito de Chanthaburi. No 2005, tiña unha poboación de 27. 602 habitantes.
A Catedral da Inmaculada Concepción, o templo principal da Diocese de Chanthaburi, sendo a igrexa máis grande de Tailandia.
Chanzo

Este artigo trata sobre a parte da escaleira, para os distintos niveis que serven de asento para os espectadores, véxase Bancada. Denomínase chanzo, banzo ou paso a cada unha das superficies planas de pedra, madeira ou outra materia dunha escaleira, nas que se vai pisando ao subir ou baixar. Denomínase tamén banzo a cada unha das travesas ou barras horizontais dunha escada, onde se apoian os pés. A parte vertical denomínase tabica ou alzada. Pódense distinguir os seguintes tipos de chanzos: Chanzo curvo. Aquel cuxos bordos describen unha curva.
Chanzo cadrado ou recto. O que ofrece igual ancho polas súas dúas caras.
Chanzo de abano. O que pasa diagonalmente no relanzo dunha escaleira.
Chanzo de ángulo. O que nas voltas ou ángulos das escaleiras serve de relanzo e é por conseguinte de maior anchura que os superiores.
Chanzo de relanzo. O que forma o rebordo dun relanzo.
Chanzo en declive. Aquel cuxa superficie superior está inclinada no canto de estar horizontal.
Chanzo en semiángulo. O que está colocado inmediatamente encima ou debaixo dos de ángulo.
Chanzo moldurado. O bordeado por unha moldura.
Chanzo con realce. O que sobrevoa a tabica.
Chanzo de arrancada. O máis baixo da escaleira.
Chanzo triangular. O que está colocado seguindo os raios dun círculo.
Chapapote

O chapapote (palabra que provén do náhuatl chapopotli, corrupción de tzaucpopochtli deus dos sendeiros, composto de tzacutli, engrudo, e popochtli, perfume[Cómpre referencia]) ou piche, é un líquido moi viscoso, asimilable ó alcatrán, entendéndose por chapapote o alcatrán quente, por exemplo. Nos dicionarios vén como acepción, á parte de alcatrán, asfalto ou substancia oleosa moi viscosa.
En Galiza, dende o accidente do Prestige (13 de novembro de 2002), enténdense por chapapote as diversas expresións de contaminación por petróleo que chegan á costa dun xeito condensado. Así mesmo, tamén se emprega o nome chapapote para o petróleo ou aceite mineral ilegalmente soltado polos barcos, en ocasións procedente dos seus tanques de combustible ou maquinaria.
O barco monocasco Prestige ao accidentarse derramou o petróleo e provocou unha gran marea negra en Galiza, que afectou tamén ao resto da costa norte de España (Asturias, Cantabria e País Vasco) e ao suroeste de Francia. O desastre ecolóxico mobilizou a miles de voluntarios para limpar as costas e deu lugar á creación do movemento Nunca Máis.
Chapitel

Un chapitel é un elemento arquitectónico que se sitúa na parte superior dunha torre, campanario ou igrexa a modo de remate. Por veces o termo tamén é empregado como sinónimo de capitel, elemento de remate superior da columna ou da pilastra.
A forma dos chapiteis pode variar en función dos diferentes estilos arquitectónicos: poden ser de forma piramidal, cónica ou bulbosa e terminar en forma de frecha aguda. Destaca o seu uso no gótico, no que se converten na culminación visual do templo e símbolo de achegamento a Deus.
Chappie (filme)

Chappie (estilizado como CHAPPiE) é un filme estadounidense de 2015 dirixido por Neill Blomkamp. Está protagonizado por Sharlto Copley, Dev Patel, Jose Pablo Cantillo, Sigourney Weaver e Hugh Jackman. Watkin Tudor Jones e Yolandi Visser do grupo surafricano Die Antwoord interpretan representacións ficticias deles mesmos. O filme, ambientado e rodado en Xohanesburgo, conta a historia dun robot con intelixencia artificial que é capturado por unha banda de delincuentes. Personaxes
Sharlto Copley como Chappie
Dev Patel como Deon Wilson
Ninja como Ninja
Yolandi Visser como Yolandi
Jose Pablo Cantillo como Amerika
Sigourney Weaver como Michelle Bradley
Hugh Jackman como Vincent Moore
Brandon Auret como Hippo
Anderson Cooper como el mesmo
Chaqueta

Unha chaqueta é unha peza de roupa grosa utilizada para protexerse do clima frío ou da choiva, ou simplemente como como complemento estético aínda que non protexa daquel.
Adoita ser de manga longa. Está aberta por adiante e péchase por medio de cremalleira ou botóns.
Esta peza pódese clasificar segundo: o corte: se é de manga longa, de manga curta, de tres cuartos (polos xeonllos), se é curta (polas cadeiras).
a composición: se está feita de la, poliéster, pel, acrílico etc.