proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Locución

Unha locución é, en gramática, o grupo estable de dúas ou máis palabras que funciona como unha unidade léxica con significado de seu, non derivado do literal das palabras que o forman. Segundo a Gramática da lingua galega de Rosario Álvarez e Xosé Xove, "cando os adverbios, preposicións e conxuncións constan de máis dunha palabra e ó mesmo tempo se escriben separadamente denomínanse habitualmente locucións". Características
As locucións son construcións sintácticas usadas frecuentemente que presentan como principal característica que o seu significado non se deriva composicionalmente do significado literal das palabras que o forman, senón que é necesario coñecer o sentido xeral da locución. A existencia das locucións demostra que o significado ten compoñentes non estritamente literais. Desde o punto de vista psicolingüístico, para determinar como o cerebro humano procesa estas expresións existen diversas teorías que adoitan agruparse en tres grupos principais. As non composicionais, que consideran ás locucións palabras longas; as composicionais, que suxiren no seu procesamento a intervención de elementos propios da literalidade, como o recoñecemento de palabras e a análise sintáctica; e as híbridas, que agrupan nocións das dous anteriores.
Distínguense varios tipos segundo o seu funcionamento gramatical: Locución adverbial. Equivale a un adverbio e funciona como tal, polo xeral compostas por unha preposición e un substantivo, un adxectivo, un infinitivo, un participio ou un adverbio.
Locución conxuntiva. Funciona como conxunción.
Locución preposicional. Funciona como e substitúe a unha preposición.
Locución latina

Unha locución latina é unha expresión latina utilizada en galego cun significado próximo ao orixinal. O latín foi a lingua da cultura e da ciencia até o século XVIII o que mantivo vivas moitas expresións na linguaxe legal, filosófica, técnica, relixiosa, médica e científica. Latinismos
Chámase latinismo a unha palabra que apenas mudou na súa forma desde a súa orixe en latín. Así utilízanse en galego palabras como álbum, currículum, campus etc. Locucións latinas
Cando se conservan en forma de expresións, fálase de locucións. Unha locución é un grupo de palabras que se utilizan habitualmente xuntas. Na súa orixe, utilizábanse separadas mais conservámolas só como expresións. Exemplos
Ab aeterno é unha expresión latina utilizada en Teoloxía que significa desde sempre.
Ad libitum (ao gusto) utilízase en Música para sinalar que a obra permite a interpretación con ou sen instrumento.
Ad kalendas graecas significa literalmente até as quendas gregas.
Alea iacta est significa Os dados están lanzados interpretada como ‘A sorte está botada’.
Bona fide significa literalmente de boa fe, con boa intención.
Calamo currente significa sen reflexión previa, de súpeto.
Carpe diem significa atrapa o día e tense utilizado en Filosofía para expresar o desexo de vivir ao día, ao máximo.
Conditio sine qua non significa literalmente condición sen a cal non.
Contra proferentem úsase en dereito para protexer contra cláusulas abusivas en contratos.
De incognito significa "descoñecido". Emprégase para dicir que unha persoa constituída en dignidade quere pasar como descoñecida, e que non se lle trate coas cerimonias e etiqueta que lle corresponden.
Deo volente, literalmente queréndoo Deus, é dicir, se Deus quere.
Ex facto oritur ius, ou sexa, o dereito xorde do feito. Úsase en dereito para indicar que as obrigas e dereitos xurídicos xorden dos feitos.
Ex professo, a propósito, para esa fin explícita.
Extra muros significa literalmente "fóra das murallas". Fóra do recinto dunha cidade, vila ou lugar.
Facta, non verba significa literalmente "Feitos, non palabras". Para indicar que unha situación esixe acción, ou que xa non se ten ganas de palabrerías.
In articulo mortis significa "en situación de morte". Para indicar que algo se fai baixo esa ameaza ou circunstancia.
Mutatis mutandis, grosso modo, sen considerar os cambios ou diferenzas.
O tempora, o mores! significa, literalmente, Oh tempos! , oh costumes! , no sentido de como, ao parecer de cadaquén, calquera tempo pasado foi mellor, ou ben se fai mención ao rápido cambio de costumes e usos co paso do tempo.
Pro indiviso significa literalmente "sen dividir". Dise das cousas, obxectos ou cantidades de diñeiro que non se poden dividir entre os propietarios.
Locución verbal

As locucións verbais caracterízanse por ser un conxunto de palabras das que como mínimo unha é un verbo, o resto das palabras está tan estreitamente unido ó verbo que sintacticamente o conxunto non é segmentable, de xeito que o núcleo verbal do predicado correspondente é todo o conxunto.
As diferenzas máis evidentes entre a perífrase verbal e a locución verbal baséanse na imposibilidade nas locucións de segmentalas en dúas unidades.
trocar o segundo elemento verbal se o hai por outro pertencente á mesma clase pero con distinto significado léxico.
basearse o significado global no segundo elemento verbal (se o hai)
Exemplos de locucións verbais: Dar por sentado, dar por suposto, botarse de ver, botar a perder, dar a coñecer, dar a entender, dar que falar.
Locucións galegas sobre o cabalo

A cabaleiro: montado sobre as costas doutro. Tamén se di ó cabaleiro.
A cabaliño: ver a cabaleiro.
A cabalo, de cabalo: montando sobre un cabalo.
Agora que ten poldro, parece outro: aplícase ó presumido.
A uña de cabalo: fuxir a todo correr.
Alma de cabalo: dise dunha persoa que fai o mal sen sentir escrúpulos.
Andar polos pés dos cabalos: dise das cousas que son tan baratas que ninguén as aprecia. Arrancada de cabalo e parada de burro: dise dos que acometen un traballo con moito ímpeto para abandonalo ó pouco.
Bailar como un cabalo: dise da muller que brinca máis do debido ó bailar.
Bate-lo cabalo: ferilo coas esporas para que apure máis.
Cabalo de batalla: o punto principal dunha controversia, o argumento principal que se repite continuamente.
Caer/ cair da súa besta en baixo: Facerse cargo dunha cousa e ceder ante quen sostén o contrario, recoñecendo o erro.
Camiño de ferradura: dise do camiño que resulta apto para andar a cabalo pero non para carros.
Coma o cabalo do mesquiño, farto de auga, mal mantido e ben corrido: dise de quen é tratado mal, que non se lle dá nada pero que se lle esixe moito.
Como poldros: dise das persoas inquietas, nada xuízosas, especialmente dos rapaces.
Dar unha no cravo e outra na ferradura.
Ergue-los candeeiros: bota-las cabalarías as patas traseiras por alto para dar couces.
Estar a dente como egua galega: pasar fame e penalidades.
Ida sen volta, coma os poldros á feira.
Levar ás cabaliñas/ ó cabalete: levar sobre os ombros.
No cabalo de san Francisco: a pé; corre cos verbos andar, ir, etc. .
Non deixarse ferrar sen aceal: dise do que non obedece, ou das mozas que non se deixan meter man.
Non ser besta cega: dise de quen non ten un pelo de parvo.
Ó cabaleiro, ó cabaliño: ver a cabaleiro.
Ollos de cabalo: ollos saíntes e empenados.
Pasar de cabalo regalado a cabalo barrufeiro: dise cando se cae da prosperidade á desgraza.
Pasar [algo a alguén] por vez coma o fachuco ao cabalo: pasar unha cousa por outra sen que valla o mesmo, servir unha cousa por outra, conformarse cunha cousa peor da que se esperaba.
Sempre foi un besta! : dise de quen é un groseiro, rudo, burrán.
Ser unha besta negra: dise da persoa ou cousa que constitúe a principal dificultade para algo.
Ser máis besta que un burro: indica a ignorancia en grao sumo.
Ser unha besta brava/ ser unha besta do monte: dise da persoa groseira e ruda.
Ser unha moza como unha poldra.
Sopas de cabalo canso/cansado: pan mollado en viño, xeralmente tinto.
Ter forza coma un cabalo.
Ter un cabalo no pescozo: sufrir unha contractura no pescozo. Tamén, ter un cabaleiro.
Locus

En bioloxía un locus (plural loci) é unha posición fixa nun cromosoma, como a posición dun xene. Unha variante da secuencia de ADN en determinado locus denomínase alelo. A lista ordenada de loci coñecidos para un xenoma en concreto é un mapa xenético. O mapeado xenético é o proceso de determinar o locus para un certo trazo biolóxico.
As células diploides e poliploides que teñen o mesmo alelo nun locus do cromosoma son homocigotos para ese xene, mentres que as que teñen diferentes alelos nese locus son heterocigotos. Nomenclatura
Os locus cromosómicos dun xene pódense escribir "6p21. 3". O rango de localizacións especifícase de forma similar. Por exemplo, o locus do xene OCA1 pode escribirse "11q1. 4-q2. 1", que indica o brazo longo do cromosoma 11, nun punto entre a sub-banda 4 da banda 1 e a sub-banda 1 da banda 2.
Os finais dos cromosomas etiquétanse como "ptel" e "qtel", e así "2qtel" refírese ó telómero do brazo longo do cromosoma 2.
Locus o de resistencia ao mildio

O locus o de resistencia ao mildio ou locus o mildio (MLO, do inglés Mildew Locus O) é unha familia de xenes específica de plantas. Os membros da familia xénica MLO actúan como factores de susceptibilidade á praga fúnxica do mildio. A súa inactivación, como resultado dunha mutación de perda de función, knock-out de xenes, ou knock-down de xenes, está asociada cunha peculiar forma de resistencia denominada resistencia mlo. A familia xénica MLO está moi conservado en todo o reino vexetal e algúns dos seus membros evolucionaron xa nas primeiras plantas terrestres. As proteínas mlo conteñen sete dominios transmembrana moi conservados, así como un dominio de unión á calmodulina. Xenes MLO en trigo e tomates
Os xenes TaMLO son os MLOs que se encontran no trigo (Triticum aestivum).
Existen polo menos 17 xenes MLO nos tomates. Orixinan proteínas cunha lonxitude de entre 270 e 591 aminoácidos.
Lodi

Lodi (Lod en dialecto lodigiano) é un concello italiano, capital da provincia homónima, na rexión da Lombardía. Ten 42. 737 habitantes. Xeografía
Lodi sitúase na parte centromeridional da Lombardía, á beira do río Adda. Parte do centro histórico foi construído sobre o outeiro Eghezzone. Cidades irmás
Constanza Lodi Omegna
Loendro

O loendro ou adelfa (Nerium oleander) é un arbusto perenne da familia das apocináceas. É orixinario dunha extensa área que vai do Mediterráneo á China, aínda que se cultiva en todo o mundo. Medra preferentemente nas barrancas e cavorcos dende o nivel do mar ata os 1200 m de altitude. Consérvase ben nos períodos prolongados de seca. Chega ata os 2 m de altura, as súas flores son brancas, vermellas ou amarelas. A adelfa é unha das plantas máis perigosas, todas as súas partes son tóxicas, a inxestión dunha simple folla pode levar á morte dun adulto, aínda que iso sería difícil debido ó seu sabor amargo.
Lofóforo

O lofóforo (do grego λόφος lóphos, "penacho", "crista" e φορέω phoréō, "levar") é o órgano típico dos lofoforados, un pequeno grupo de animais bilaterais celomados, posibelmente deuteróstomos.
É un órgano tentaculado, unha estrutura en forma de coroa ou ferradura provista de numerosos tentáculos ciliados que rodean a boca, pero non o ano, que estes animais utilizan para capturar o alimento e como órgano respiratorio.
A vibración dos cilios provoca unha corrente de auga que atrae as partículas suspendidas cara aos tentáculos, onde son retidas e conducidas á boca. Este tipo de alimentación coñécese co nome de suspensívora.
O lofóforo contén unha prolongación do celoma, e as delgadas paredes ciliadas dos tentáculos non son só un eficaz sistema de alimentación, senón que tamén funcionan como superficie respiratoria para o intercambio de gases entre a auga e o líquido celomático.
Os filos tipicamente lofoforados son os briozoos (ou ectoproctos), os braquiópodos e os foronídeos; ás veces inclúese tamén aos entoproctos, un grupo polémico de filiación incerta.
Logan

Logan é unha cidade do condado de Cache, en Utah, EUA. Segundo o censo do 2000, ten unha poboación de 42. 670 habitantes, cun incremento importante sobre a poboación de 1990, cando tiña 32. 771 habitantes. Estímase que a poboación no 2005 incrementárase até os 47. 357 habitantes. A área metropolitana de Logan ten 109. 666 residentes. É a capital do condado.
Logan (filme)

Logan é un filme estadounidense de 2017 dirixido por James Mangold e protagonizado por Hugh Jackman. Trátase do décimo filme da serie de X-Men e o terceiro e derradeiro da triloxía de Wolverine, após X-Men Origins: Wolverine (2009) e The Wolverine (2013). Inspírase na trama da banda deseñada de "Old Man Logan" de Mark Millar e Steve McNiven, baseada nun futuro alternativo no que o personaxe de Lobeto está envellecido e o profesor Charles Xavier moi enfermo. Terá que defender a Laura, unha moza mutante perseguida polos Reavers, liderados por Donald Pierce e Zander Rice. O filme está producido por 20th Century Fox, Marvel Entertainment, TSG Entertainment e The Donners' Company, e distribuído por 20th Century Fox. Ademais de Hugh Jackman, o filme está protagonizado por Patrick Stewart, Richard E. Grant, Boyd Holbrook, Stephen Merchant e Dafne Keen. Sinopse
No ano 2029, mentres os mutantes están en vías de extinción, Logan vive discretamente como chofer e coida do seu vello amigo o profesor Charles Xavier, doente e moi feble, agochado no norte de México coa axuda de Caliban, un dos últimos mutantes que aínda viven. Pero Logan axiña terá que deixar a súa vida retirada para axudar a Laura, unha rapaza acurralada por perigosos individuos. Ten poderes semellantes aos de Lobeto como as gadoupas retráctiles e o poder de recuperación. Elenco
Hugh Jackman como Logan / X-24.
Patrick Stewart como Charles Xavier.
Dafne Keen como Laura / X-23.
Boyd Holbrook como Donald Pierce.
Stephen Merchant como Caliban.
Richard E. Grant como Dr. Rice.
Loggia

Unha loxa é un elemento arquitectónico, utilizado especialmente na arquitectura italiana do século XVII (loggia). Aseméllase a unha soleira do pazo galego. Na casa señorial, coincide coa planta nobre.
Funciona a xeito de galería ou pórtico e está aberto integramente polo menos por un dos seus lados e sostido por columnas ou piares e arcos. Atópase normalmente a rente do chan, aínda que tamén pode atoparse a niveis máis elevados sobre doutro a rentes do chan. Neste caso chámase loggia dupla.
É semellante á Stoá grega pero é diferente do soportal, da galería e do perístilo aínda que estea presente unha columnata.
A súa orixe é discutida aínda que hai autores que falan da súa antigüidade, sendo unha das poucas contribucións dos hititas á arquitectura. Porén, e usualmente recoñecido que aparece no renacemento en Italia, no Trecento e xa xeneralizadas no Quattrocento, e o seu uso irase estendendo por toda Europa pola reputación dos arquitectos e escultores que a foron empregando como: Giambologna, Michelangelo, ou Pietro Tacca. ..
Na arquitectura moderna, na casa, este termo refírese de xeito xeral a un balcón cuberto no desborde da fachada, sen tamaño ou forma específica.
Logo de Google

O logo de Google é un deseño creativo que forma parte da imaxe corporativa da empresa Google. Para celebrar eventos especiais, Google troca o logo tradicional por un alusivo ó evento, o que recibe o nome de doodle. Historia do logo
Nos comezos de Google, Sergey Brin, fundador de Google xunto con Larry Page, crearon unha versión do logotipo coa axuda do programa de retoque fotográfico GIMP. O signo de exclamación colocado ó final do logotipo lembra ó de Yahoo! . Google Doodle
O primeiro Google Doodle que apareceu na páxina principal do motor de busca foi Burning Man o 30 de agosto de 1998. Os logotipos posteriores de Google foron deseñados polo deseñador gráfico Dennis Hwang, quen foi contratado por Larry Page e Sergey Brin para deseñar un logotipo que representase o Día da Bastilla.
Algúns logotipos de Google deseñáronse para conmemorar os nacementos e mortes de persoas famosas, como Isaac Albéniz, John Lennon, Andy Warhol, Albert Einstein, Leonardo da Vinci, Rabindranath Tagore, Louis Braille, Percival Lowell, Nikola Tesla, Enrique Granados, Béla Bartók, René Magritte, Michael Jackson, Freddie Mercury, Akira Kurosawa, H. G. Wells, Charlie Chaplin. ..
O 24 de febreiro de 2015, o Doodle Google estivo adicado a Rosalía de Castro, que conmemoraba o 178 aniversario do seu nacemento.
Logos

Logos (en grego λóγος -lôgos- ) significa: a palabra en canto meditada, reflexionada ou razoada, é dicir: "razoamento", "argumentación", "fala" ou "discurso". Tamén pode ser entendido como: "intelixencia", "pensamento", "senso", a palabra grega λóγος -lôgos- foi e adoita ser traducida en linguas romances como Verbo (do latín: Verbum).
É un dos tres modos de persuasión na retórica (xunto co ethos e o pathos), segundo a filosofía de Aristóteles. Definicións
Significado filosófico
Heráclito utiliza esta palabra na súa teoría do ser, dicindo: "Non a min, senón escoitando ao logos, é sabio dicir xunto a el que todo é un. " Tomando logos como a grande unidade da realidade, seica O real, Heráclito pide que a escoitemos, é dicir, que esperemos que ela se manifeste soa en lugar de oprimir.
O ser de Heráclito, entendido como logos, é a Intelixencia que dirixe, ordena e dá harmonía ao devir dos cambios que se producen na guerra que é a existencia mesma. Trátase dunha intelixencia substancial, presente en todas as cousas. Cando un ente perde o sentido da súa existencia apártase do Logos.
Significado psicolóxico
En logoterapia, a terceira escola vienesa de psicoloxía -despois do psicanálise de Sigmund Freud e da Psicoloxía Individual de Adler- desenvolvida por Frankl, a procura do logos (neste caso: "sentido da existencia") é o centro do traballo existencial e terapéutico para atopar o senso e o significado que orientan a praxe do ser humano.
Significado teolóxico
No prólogo do Evanxeo de Xoán, menciónase ao Λóγος, identificándoo como á persoa espiritual con Deus no principio da creación. Xoán 1: 1 di: Moitas interpretacións xurdiron en torno ao significado do Logos neste versículo. Algúns relacionárono co Logos da filosofía grega e a xudeohelenística de Filón de Alexandría quen precisamente utiliza -antes do século I- a palabra grega Λógos para significar a sabedoría e, especialmente, a razón inherente a Deus, logo do século I e a partir do Evanxeo segundo Xoán Λóγος (traducido ao latín como Verbum) obtén unha significación cristiá. Os gnósticos inclináronse máis polo primeiro compoñente. Os cristiáns apoloxistas do século II, vían nel ao Fillo de Deus, pero algúns como Tertuliano, diferenciaban entre o Logos como atributo interno en Deus, e outro o Logos que procreou Deus, que se tornaría nunha persoa. Outros teólogos entendíano ontoloxicamente como "a razón de Deus" e inseparable del. Os que se opuñan a esta visión alegaban que ao Logos predícaselle sen artigo definido en grego, e isto indicaría para algunhas opinións que este Logos era un "segundo Deus"(δευτερος θεος) (véxase Oríxenes de Alexandría), pero non o Deus Todopoderoso, O Deus (ou θεος), que leva artigo definido.
O Logos é interpretado como aquilo que existía desde o principio (αρχη/arkhé) con Deus (con maiúscula, porque é o nome propio). A palabra admite máis de trinta acepcións, no entanto e segundo santo Agostiño antes da existencia da creación non existía o tempo, o que converte á Razón na enerxía do Universo.
Logotipo

Para a linguaxe de programación, véxase Logo Un logotipo, ou abreviada e popularmente logo, é un debuxo que lle serve a unha entidade ou a un grupo de persoas para representarse. Historicamente, os artesáns do barro, do vidro, os fabricantes de espadas e artefactos de ferro fino, e os impresores utilizaban marcas para sinalar a súa autoría.
Os reis que sabían asinar ademais cruzaban os documentos legais cun logotipo da súa creación, á man ou cun selo.
Nas covas dos homes prehistóricos atopamos tamén marcas e sinais.
O logotipo pode ser o eixo afirmador da propiedade privada a través do feito da autoría. Como parte da identidade visual dunha empresa ou institución, é a representación tipográfica do nome da marca.
Nun logotipo diferéncianse dous entes: A icona: é o símbolo visual gráfico (exemplo: a mazá de Apple).
O nome: é a representación fonética da marca.
A funcionalidade dun logotipo radica na capacidade para comunicar a mensaxe que se require como por exemplo "Somos unha empresa responsable" ou "este produto é de alta calidade", e para lograr isto require do uso de cores e formas que contribúan a que o espectador final lle dea esta interpretación.
Un logotipo, en termos xerais, require do apropiado uso da semiótica como ferramenta para lograr a axeitada comunicación da mensaxe e a interpretación por parte do espectador máis axeitada a esta mensaxe. Así por exemplo, un círculo amarelo pode interpretarse de diferentes maneiras e dárselle diferentes sensos como "sol", "moeda", "ovo", "queixo" ou outros, mentres que se se atopa pegado a verba "banco" ambos os elementos, o círculo amarelo e a palabra "banco", toman un só senso: "Institución Bancaria". É dicir, o logotipo, no momento de representar unha entidade ou grupo de persoas, o máis apropiado é que manteña congruencia semiótica entre o que se entende e o que realmente busca representar.
Isologo é distinto de logotipo xa que este último se corresponde co primeiro; é dicir: Iso Icona/Imaxe
Logo Tipografía/Texto (tamén coñecido como logotipo)
Xuntos forman un isologo. [Cómpre referencia]
Logres

Logres, tamén coñecido como Logris ou Loegria, é un reino lendario na historia mítica de Gran Bretaña creado por Godofredo de Monmouth a partir de lendas locais. Así pois, Logres sería o reino do Rei Artur na Materia de Bretaña. O nome deriva da forma forma galesa Lloegr, un nome de orixe incerta que significa "Inglaterra".
No contexto da Materia de Bretaña, Logres adoita usarse para describir o territorio dos britanos que aproximadamente coas fronteiras de Inglaterra antes de que fose invadida polos pobos anglosaxóns. De acordo coa crónica pseudohistórica Historia Regum Britanniae de Godofredo de Monmouth, o reino foi nomeado após o rei lendario Locrinus, o fillo máis vello de Brutus de Troia. Na súa Historia, Godofredo usa a palabra Loegria para describir a provincia que contén a maior parte de Inglaterra agás Cornualla e posiblemente Northumberland.
O nome Logres úsase en numerosas obras modernas de fantasía en Gran Bretaña, como en That Hideous Strength de Clive Staples Lewis e Over Sea, Under Stone de Susan Cooper.
Lohengrin (ópera)

Lohengrin é unha ópera en tres actos con música de Richard Wagner e libreto en alemán do propio compositor. A súa estrea tivo lugar no Großherzogliches Hoftheater de Weimar o 28 de agosto de 1850 baixo a batuta de Franz Liszt.
A primeira representación en Galicia tivo lugar na tempada 1897 do Teatro Principal da Coruña, sendo ademais a primeira representación dunha ópera de Wagner en Galicia. Instrumentación
A partitura de Lohengrin está escrita para os seguintes instrumentos: 3 frautas (unha dobrando con piccolo), 3 óboes, corno inglés, 3 clarinetes, clarinete baixo, 3 fagots.
4 trompas, 3 trompetas, 3 trombóns, tuba.
Timbais, ferriños, platillos, pandeireta.
Arpa.
Archi (1os e 2os violíns, violas, violonchellos, e contrabaixos.
Música en escena: 3 frautas (unha dobrando con piccolo), 3 óboes, 3 clarinetes, 3 fagots, 4 trompetas, 3 trompetas en Do, 4 trompas, timbais, platillos, ferriños, órgano, e arpa.
Loir e Cher

Loir e Cher (41) é un departamento francés situado no centro de Francia, que pertence á rexión Centro-Val de Loira. Debe o seu nome aos ríos Loir e Cher (afluente do Loira) que atravesan o departamento. Principais cidades
Blois, chef-lieu (capital) do departamento
Romartin-Lanthenay
Vendôme
Lois II de Hesse

Lois II de Hesse, nado en Darmstadt o 26 de decembro de 1777 e finado na mesma cidade o 16 de xuño de 1848, foi o o gran duque de Hesse e do Rin de 1830 a 1848.
Era fillo do gran duque Lois I de Hesse e do Rin e da landgravine Luísa de Hesse-Darmstadt. Casou en Karlsruhe en 1804 coa princesa, sendo tamén súa curmá, Guillermina de Baden (1788-1836) filla de Carlos Lois, príncipe herdeiro de Baden e de Amalia de Hesse-Darmstadt. Descendencia
Lois III de Hesse e do Rin (1806-1877).
Carlos de Hesse(1809-1877), pai de Lois IV de Hesse e do Rin.
Isabel de Hesse e do Rin (1821-1826).
Alexandre de Hesse e do Rin (1823-1888), casado morganaticamente con Xulia de Hauke.
María de Hesse e do Rin, casada co emperador Alexandre II de Rusia.
Segundo parece os catro últimos fillos foron procreados polo barón August von Senarclens de Grancy[Cómpre referencia], amante da gran duquesa. Así que, para evitar un escándalo en toda regra, Lois II de Hesse-Darmstadt se viu na obriga de recoñecer coma fillos de seu a Alexandre e máis a María; os outros dous nenos morreron antes disto.
Lois Oreiro

Lois Oreiro Serrano, nado en Pudenza (Zas) o 12 de xuño de 1966, é un xornalista e escritor galego. Traxectoria
Licenciouse en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid. Entre 1991 e 2004 foi delegado da TVG en Madrid. De volta á terra, alternou o seu labor con colaboracións noutros medios audiovisuais, escribindo tamén artigos en Grial, Diario de Pontevedra, La Opinión da Coruña, Xornal de Galicia e Avui. cat. Foi condutor de informativos de Correo TV. O seu libro Xallas. Teoría da existencia (2007) é unha viaxe literaria seguindo o percorrido do río Xallas, que posúe diferentes denominacións ó longo do seu traxecto, pero que foi con esta coa que nomeou toda unha contorna. Uns ós outros (2009) é un libro de poemas con tres partes: a da razón («Caer caendo»), a das emocións («Desamor» e «Poemario básico») e a do contexto ou contorna («Fisterrá»). Con Os mundos de agora (2021) Galaxia inaugurou a colección Hoxeéhoxe, obra na que abre o debate sobre a pegada tecnolóxica. Obras
Ensaio
Xallas. Teoría da existencia (2007). tresCtres. 290 páxs. ISBN 978-8493556280.
Os mundos de agora (2021). Vigo: Galaxia, Col. Hoxeéhoxe. 346 páxs. ISBN 978-84-9151-634-7.
Poesía
Uns ós outros (2009). tresCtres. 129 páxs. ISBN 978-8492727117.
Lois Taboada

Luis Taboada Camoeiras, nado en Ourense o 18 de marzo de 1918 e finado en Vigo o 19 de agosto de 2010, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Durante a ditadura de Primo de Rivera realizou os estudos primarios na Escuela Laica Neutral que dirixía Hipólito Sinforiano Luengo. Con 11 anos ingresou na Academia General dirixida por Manuel Sueiro Iglesias. En 1935 ingresou na Escola Normal de Ourense para realizar os estudos de Maxisterio, na quinta promoción do Plan Profesional republicano de 1931. Afiliado ás Mocedades Galeguistas, colaborou en Espartaco. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi denunciado e detido. Forzado a incorporarse ao exército rebelde, combatiu na gurra civil. Ao rematar a guerra volveu á Escola Normal para rematar Maxisterio. Foi mestre en Boimorto (Vilamarín), en Bouzas até 1975 e no Colexio Público nº 1 das Lagoas (Ourense). Foi elixido vogal da directiva da Agrupación Cultural Auriense en abril de 1971. Coa restauración da democracia militou no Partido Galeguista e posteriormente no Partido Galeguista Demócrata. Finou en Vigo o 19 de agosto de 2010. Vida persoal
Casou con Socorro Blanco Novo e foi pai de José Manuel Taboada Blanco.
Loita de clases

A loita de clases é unha teoría clasista proveniente do marxismo que tenta explicar a existencia de conflitos sociais como o resultado dun suposto conflito central ou antagonismo inherente entre os intereses de diferentes clases sociais. O concepto foi introducido na vida política moderna polo influente sociólogo alemán de tendencias conservadoras Lorenz von Stein, para quen se deriva da división da sociedade producida pola aparición de clases, o que ocasiona que os individuos busquen acceder ao poder político co fin de favorecer os seus intereses tanto sociais coma económicos e políticos. Na súa visión, esa loita de clases dá orixe aos movementos sociais.
Segundo Karl Marx a loita entre as clases sociais é o motor da historia. É dicir, que o conflito entre clases sociais foi a base sobre a que se produciron os feitos que dan forma ás sociedades. Esta loita dáse entre dúas clases sociais antagónicas características de cada modo de produción.
Loito

O loito tamén chamado luto, lucto e luito, do latín luctué unha forma social de expresar a perda ante a morte. A través de diferentes elementos representativos, as persoas e a sociedade expresan e explican o sentimento de perda. Os elementos formais varían segundo os países e culturas; no noso caso, isto faise a través de tumbas, candeas e roupas ou a cor negra (roupa de loito). Co tempo, estas expresións, xunto cos ritos funerarios, cambiaron moito.
Lokalize

Lokalize (antes coñecido coma KAider) é unha aplicación libre para a localización de software desenvolvida polo proxecto KDE e que forma parte da KDE Software Compilation, baixo a rama "Kdesdk". A ferramenta céntrase na efectividade e maila produtividade, procurando que o tradutor poida centrarse unicamente en traducir as mensaxes á súa lingua. Actualmente atópase na súa versión 1. 0. Orixe
Nick Shaforostoff comezou o desenvolvemento do Lokalize baseándose no código fonte do KBabel. Lokalize entrou a formar parte da KDE Software Compilation na súa versión 4, en substitución de KBabel. Funcionalidades
O sistema de tradución de Lokalize consiste basicamente nunha tradución por parágrafos no caso da documentación, e unha tradución por mensaxes ("cadeas de texto") para a tradución de interfaces. A ferramenta está enfocada principalmente á utilización de memorias de tradución e glosarios de termos, que facilitan a tarefa do tradutor e reducen a probabilidade de que este cometa erros involuntarios na tradución. O programa pode configurarse para que complete automaticamente os ficheiros cos datos do tradutor (nome, correo electrónico, lista de correo etc. ).
Se ben aínda non conta con todas as funcionalidades que caracterizaban ao seu antecesor, e algunhas non serán engadidas ̣─como a ferramenta de selección de caracteres─, Lokalize é unha aplicación bastante completa.
Outra importante funcionalidade é o traballo con "proxectos". O concepto de "proxecto" consiste xeralmente nun paquete de software, ou nalgúns casos en todo un grupo de software (como a KDE SC). Este modo de traballo permite xestionar para cada proxecto os directorios cos ficheiros orixinais, os das traducións, un glosario para utilizar na tradución ou mesmo unha segunda póla de tradución ("estable" e "inestable", por exemplo) de xeito que ao traducir na principal sincronízase coas traducións da segunda póla.
Ademais, entre outras, cómpre salientar as seguintes funcionalidades: Realzado sintáxico.
Corrección ortográfica.
Busca e substitución automatizada de cadeas de texto.
Soporte para memoria de tradución e glosario, ambos accesibles mediante atallos.
Adicionalmente, as funcións do Lokalize poden ampliarse mediante guións escritos en linguaxes de programación coma Python ou JavaScript.
Lokarri

Lokarri, é unha organización vasca autofinanciada que funciona como un movemento social de carácter pacifista. Historia e características
Foi creada no País Vasco e Navarra en 2006, a partir da agrupación cidadá Elkarri, fundada en 1992. Trata de promover un acordo plural así como unha consulta popular como eixos da conciliación para a resolución do conflito vasco.
Canto á etimoloxía da denominación, Lokarri é unha palabra do éuscaro que en galego significa "aquilo que serve para unir".
O coordinador do movemento é Paul Ríos.
Principios
Os principios polos que se rexe poden listarse como tres: O respecto á vontade popular
A aposta polo diálogo
A defensa da non-violencia
Loki Patera

Loki Patera é a depresión volcánica máis grande da lúa de Xúpiter, Ío, con máis de 227 kms de diámetro (outras fontes outórganlle 202 kms de diámetro). Contén un lago de lava activo, con periódicos afundimentos e colapsos da codia do propio lago. Características
O nivel de actividade é semellante ó dunha zona moi activa dunha dorsal oceánica terrestre. As medicións de temperatura a partir das emisións termais de Loki Patera tomadas pola Voyager 1 no infravermello (IRIS) concordan cun vulcanismo baseado no sulfuro.
Parte dos lagos de lava de Ío, tales coma Loki Patera, son depresións parcialmente cubertas de lava fundida cun fina codia solidificada enriba da propia lava. Estes lagos de lava están conectados directamente coas grandes reservas de magma das profundidades. Observacións da emisión termal de varios lagos de lava de Ío revelan rocha fundida ó longo da beira do patera, isto é debido a que a codia do lago tende a rachar moitas veces ó longo do patera. Co paso do tempo, e a medida que a lava se vai solidificando, esta tornase máis densa cá lava fundida que está por debaixo, facendo así que esta codia se manteña a flote de xeito inestable, mentres está codia non se afunde ou se colapsa de todo, provoca un aumento na emisión termal do propio volcán, chegando ó cénit cando se colapsa a codia. En sitios coma Loki Patera, este fenómeno pode ocorrer periodicamente. Durante un fenómeno de afundimento ou colapso desta codia, Loki pode aumenta-la súa emisión termal ata en dez veces en comparación a cando está a codia estable. Durante unha erupción nos lagos menos activos, unha onda na codia flotante pode entenderse ó longo de todo o patera a unha velocidade dun quilómetro por día, ata que toda a codia do lago é reestruturada. Outra erupción pode comezar orixinado unha nova codia que cando se arrefría e se torna máis densa, de abondo para non poder aboiar sobre o magma fundido que está por debaixo, orixinando a repetición do ciclo.
Loki Patera está situado a 12, 97° N 308, 8° O. O seu nome provén do deus nórdico Loki. Amaterasu Patera está situado cara ó norte e Manua Patera cara ó noroeste.
Lola rennt

Lola rennt é un filme alemán de 1998 escrito e dirixido por Tom Tykwer. Está protagonizado por Franka Potente no papel de Lola e Moritz Bleibtreu como Manni. Conta a historia dunha muller que necesita obter 100000 marcos alemáns en vinte minutos para salvar a vida do seu mozo.
Lola rennt estreouse no Festival Internacional de Cinema de Venecia, onde competiu polo León de Ouro. O filme foi escollido como candidato de Alemaña para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
O filme comeza con Lola contestando unha chamada telefónica do seu mozo, Manni. El é un criminal de pouca categoría e perdeu nun tren 100000 marcos que pertencen ao seu xefe. Manni ten que entregar os cartos ao seu xefe antes de que transcorran vinte minutos. Teme que o maten se descobre a perda e decide roubar un supermercado próxima. Lola prégalle que a espere e dille que ela conseguirá o diñeiro dalgún xeito. Como lle roubaron a moto, terá que correr.
O filme divídese en tres "carreiras". Cada unha comeza do mesmo xeito: tras tirar o teléfono, Lola sae correndo do apartamento mentres a súa nai lle pide que merque xampú. Cada carreira desenvólvese dunha forma diferente con distintos resultados. Personaxes
Franka Potente como Lola
Moritz Bleibtreu como Manni
Herbert Knaup como pai de Lola
Nina Petri como Frau Hansen
Armin Rohde como Herr Schuster
Joachim Król como Norbert von Au
Ludger Pistor como Herr Meier
Suzanne von Borsody como Frau Jäger
Sebastian Schipper como Mike
Julia Lindig como Doris
Lars Rudolph como Herr Kruse
Ute Lubosch como Mama
Monica Bleibtreu como a muller cega
Heino Ferch como Ronnie
Hans Paetsch como narrador
Loligo

Loligo é un xénero de moluscos cefalópodos coleoideos decapodiformes miópsidos, o tipo da familia dos lolixínidos.
Segundo o World Register of Marine Species e outras autoridades, o xénero está formado por tan só tres especies de luras, amplamente distribuídas por diversos mares e que son obxecto de activa pesca debido á gran calidade da súa carne. Taxonomía
Descrición
O xénero foi descrito por primeira vez en 1798 polo naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck.
Porén, o nome fora xa utilizado antes (Schneider, 1784; Linnaeus, 1758) e quizais podería telo usado Plinio o Vello. A principios do século XIX este nome xenérico era de uso frecuente para designar ao grupo das luras propiamente ditas.
Etimoloxía
Lamarck tirou o nome científico Loligo do latín lōlīgō (ou lōllīgō), -īnis, 'lura'.
Sinónimos
Ademais de polo nome Loligo, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Segundo o WoRMS: Pteroteuthis Blainville, 1824
Segundo o ITIS: Alloteuthis Wülker, 1920
Acrololigo Grimpe, 1921
Acroteuthis Berry, 1913
Acruroteuthis Berry, 1920
Doryteuthis Naef, 1912
Pteroteuthis Ehrenberg, 1831
Subxéneros
O ITIS considera, dentro do xénero, os seguintes tres subxéneros: Loligo (Alloteuthis) Wülker, 1920
Loligo (Doryteuthis) Naef, 1912
Loligo (Loligo) Lamarck, 1798
Especies
Segundo as recentes clasificacións do WoRMS, o Tree of Life Web Projet, e Vecchione et al. , recoñécense unicamente tres especies dentro do xénero: Loligo forbesii Steenstrup, 1857, a lura colorada.
Loligo reynaudii d'Orbigny, 1835, a lura do Cabo.
Loligo vulgaris Lamarck, 1798, a lura común, lura europea, ou lura propiamente dita.
Porén, outros autores recoñecen moitas máis especies. A xeito de exemplo, o ITIS considera as seguintes: Loligo bleekeri Keferstein, 1866 Loligo forbesii Steenstrup, 1856
Loligo gahi D'Orbigny, 1835, a lura da Patagonia.
Loligo ocula Cohen, 1976
Loligo opalescens Berry, 1911, a lura de Monterrei.
Loligo pealeii Lesueur, 1821, a lura de Boston.
Loligo pickfordi (Adam, 1954)
Loligo plei Blainville, 1823, a lura frecha.
Loligo roperi Cohen, 1976
Loligo sanpaulensis Brakoniecki, 1984, a lura de São Paulo.
Loligo surinamensis Voss, 1974
Loligo vietnamensis Nguyen, 1994
Taxonomía controvertida
Toda a taxonomía dos moluscos está hoxe en contyroveris. Polo que respecta ao xénero que nos ocupa, a súa posición sistemática é a seguinte:
Para o WoRMS: Clase Cephalopoda Cuvier, 1795
Subclase Coleoidea Bather, 1888
Superorde Decapodiformes Young, Vecchione & Donovan, 1998
Orde Myopsida d'Orbigny, 1841
Familia LoliginidaeLesueur, 1821
Xénero Loligo Lamarck, 1798
Para o ITIS: Clase	Cephalopoda Cuvier, 1797
Subclase Coleoidea Bather, 1888
Superorde Decabrachia Boettger, 1952
Orde Teuthida Naef, 1916
Suborde Myopsina d'Orbigny, 1841
Familia Loliginidae Lesueur, 1821
Xénero Loligo Lamarck, 1798
Como vemos, as principais diferenzas son as de consideraren o grupo dos Myopsida como orde (no canto de Teuthida), ou como suborde desta (Myopsina).
Lolita (filme de 1962)

Lolita é un filme de drama-comedia dirixido por Stanley Kubrick que se estreou en 1962. Baséase na novela de Vladimir Nabokov Lolita.
Estreouse en galego o 15 de abril de 1989 na TVG, no espazo "Telecinema". Sinopse
Humbert Humbert, un escritor de mediana idade, chega a Ramsdale (Nova Hampshire) e aluga unha habitación na casa da viúva Charlotte Haze, que ten unha fermosa filla de catorce anos. Humbert namórase perdidamente da rapaza e concibe un perverso plan: casar coa nai para poder estar sempre preto da irresistible Lolita. Personaxes
James Mason como Humbert "Hum" Humbert
Shelley Winters como Charlotte Haze-Humbert
Sue Lyon como Dolores "Lolita" Haze
Peter Sellers como Clare Quilty
Gary Cockrell como Richard "Dick" Schiller
Jerry Stovin como John Farlow
Diana Decker como Jean Farlow
Lois Maxwell como Enfermeira Mary Lore
Cec Linder como Dr. Keegee
Bill Greene como George Swine
Shirley Douglas como Mrs. Starch
Marianne Stone como Vivian Darkbloom
Marion Mathie como Miss Lebone
James Dyrenforth como Frederick Beale, Sr.
Maxine Holden como Miss Fromkiss
John Harrison como Tom
C. Denier Warren como Potts Galardóns e nomeamentos
1962: Nomeado ó Oscar: Mellor guión adaptado.
Lollardismo

O Lollardismo foi un movemento político e relixioso de finais do século XIV e inicios do século XV en Inglaterra, xeralmente identificado como un precursor da Reforma. Os seus obxectivos principais eran precisamente a reforma da Igrexa. Doutrina
Entre as súas principais doutrinas estaba aquela que propugnaba que a devoción era un requirimento para que un sacerdote fóra de "verdade" un sacerdote ou para que levase a cabo os sacramentos debidamente, e que o laico devoto tiña a facultade de executar os mesmos ritos, crendo que o poder relixioso e a autoridade resultaban da devoción e non da xerarquía eclesiástica. Ensinaban que a Igrexa cristiá era a "Igrexa dos salvados", querendo dar a entender que a verdadeira Igrexa de Cristo estaba constituída pola comunidade dos fieis, que tiña moito en común coa Igrexa oficial, pero que non era o mesmo. Ensinaban ademais unha certa forma de predestinación. Avogaban pola pobreza apostólica e a tasación das propiedades da Igrexa. Negaban a doutrina romana da transubstanciación favorecendo por iso a doutrina da consubstanciación na Eucaristía. Orixes
As orixes do movemento Lollardo (Lollardy en inglés) atópase nos ensinos de John Wycliffe, un teoloxo prominente da Universidade de Oxford cara a 1350. Etimoloxía
A pesar de non ser coñecido a orixe do termo, propúxose a hipótese de derivala do termo en latín lolium ("tara" ou "herba daniña"). Se é certo, isto debería ser unha referencia ofensiva para cualificalos de herexía contra a Igrexa cristiá, como as herbas daniñas que xorden no medio do gran na parábola de Xesús.
Outra hipótese, moito máis probable, é que veña do nome de Valter Lollard, un predicador holandés valdense que foi martirizado a mans dos partidarios da Igrexa de Roma na primeira metade do século XIV.
A palabra pode ser tamén derivada do neerlandês lollaerd (que significa "alguén que susurra") ou lull ou lollen, que significa "cantar".
Lombo (anatomía)

Denomínase lombo á parte posterior do corpo humano que vai desde os ombros até a cintura, e tamén á parte superior do corpo dos animais cuadrúpedes, que vai desde o pescozo até os cadrís.
Nos animais, por extensión, tamén se denomina así a carne desa parte.
Esta carne, especialmente a dos gandos vacún e porcino (tamén do cabalar e, nalgúns países, a doutros animais de consumo, como varios antílopes) é moi apreciada gastronomicamente, por ser especialmente suave. Etimoloxía
A palabra lombo deriva do latín lumbus, -i, "a parte inferior das costas". Anatomía
O lombo é cada unha das dúas pezas da carne ao longo do espiñazo e sobre as costelas do animal. Adoita ter unha forma cilíndrica.
A musculatura do lombo, é dicir, os músculos esqueléticos principais, en dirección cara ao estómago, son o músculo psoas maior, o psoas menor e o cadrado lumbar. Estes músculos están innervados a través das ramificacións anteriores (Rami anteriores) dos nervios espiñais lumbares e as ramificacións posteriores (Rami posteriores) destes nervios.
A rega sanguínea realízase mediante as arterias do lombo (arterias lumbares), que nacen de forma segmentada a partir da aorta. Lombos de tenreira e de porco
Gastronomía
Dicía Cunqueiro que, a pesar do que dixeran algúns, as carnes do gando vacún son moi boas, especialmente as dos xatos algo feitos, e verdadeiramente boa a dos cebóns. En Galicia, como en todas partes, escóllense carnes para o cocido (xarrete, faldra), ou para fritir, ou para asar. A xente, cando pode, tírase para o que lle parece máis fino, que son os filetes e as costeletas e, os días de festa, o estufado de carne. E, que dicir do porco, o animal totémico dos galegos? En tempos do mindoniense aínda facíase a matanza en case todas as casas do rural. O segundo día era o "gran día". Chegara a hora de despezar ou partir o porco e, ao almorzo, nos máis dos lugares fritíanse uns filetes de porco, adobados con allo e pirixel, e rebozados en pan relado.
Segundo Jorge Víctor Sueiro, a carne, en Galicia, é sempre boa e, normalmente, só se consome a de tenreiro; carne branca, diriamos, para distinguila da vermella que dan o cebóns. Á parte de utilizarse para o cocido (especialmente o xarrete), o lombo consómese sobre todo en filetes, pero tamén en estufados.
O lombo de porco ou raxo é frecuente consumilo como embutido, secado ao aire, ou cociñado de diversas formas, en adobo ou sen el; asado, guisado ou en filetes. Na cociña galega é moi frecuente, e moi popular, cociñado en anacos pequenos en forma de dados, adobado ou sen adobar, e coñecido como raxo por antonomasia.
Información nutricional
O lombo de porco é unha carne rica en proteínas e en vitamina B12, cunha taxa menor de colesterol que outros cortes de carne de porco. O lombo de tenreira é algo menos graxo que o de porco.
A cantidade de calorías proporcionada por unha cantidade dada de carne depende non soamente das proteínas que contén (do 10 a 20 %) senón tamén do seu contido en graxa, que é moi variábel (do 4 ao 30 %). Obs. : Valores diarios para unha porción de 100 g, para unha dieta de 2. 500 calorías.
Lombo de porco

O lombo de porco, ou raxo, é cada unha das dúas pezas da carne do porco ao longo do espiñazo e sobre as costelas do animal. Adoita ter unha forma cilíndrica. Formas de consumilo
É frecuente consumilo como embutido, secado ao aire, ou cociñado de diversas formas, en adobo ou sen el; asado, guisado ou en filetes.
Na cociña castelá e frecuente encontralo en forma de bocadillo pequeno, que se denomina montado de lomo ou montadito de lomo.
Na cociña galega é moi frecuente, e moi popular, cociñado en anacos pequenos en forma de dados, adobado ou sen adobar, e coñecido como raxo por antonomasia.
Lomografía

A lomografía é un fenómeno fotográfico de culto estendido a nivel mundial. Os seus inicios débense a dous estudantes austríacos de viaxe en Praga no ano 1991 que encontraron nun mercado algunhas cámaras compactas da marca LOMO modelo Lomo LC-A. A sigla é un acrónimo que identifica o seu lugar de orixe: Leningradskoye Optiko-Mekhanicheskoye Obyedinenye.
As características particulares desta cámara fotográfica compacta encóntranse no obxectivo xa que cunha focal de 32 mm se poden asimilar a un gran angular medio. O obxectivo, proxectado por un enxeñeiro óptico soviético é copia do Minotar 32, montado sobre a Minox, é máis, a propia LOMO é unha copia da cámara Minox. A particularidade do obxectivo consiste sobre todo na súa relativa luminosidade (f: 2, 8), que unida ás pequenas dimensións da lente ofrece imaxes extremadamente saturadas e cun viñeteado de subexposición ó redor, o que crea unha especie de efecto "túnel". Dado o seu baixo custo orixinal estaba moi difundida na antiga URSS. Os dous estudantes austríacos, movidos pola súa afección fotográfica, a pesar de recoñecer os seus defectos considerárona moi interesante e sobre todo incontrolable por parte dos profesionais da fotografía. Co emprego desta cámara inician un fenómeno que, despois de varios anos, se estendeu por todo o mundo coa creación de Lomoembaixadas, Lomomisións e Lomoconcursos.
Debido á súa popularidade, as cámaras seguiron chegando ás tendas de fotografía, inda que non a prezos soviéticos, existindo novas variacións sobre a orixinal producidas en diferentes países como Rusia ou China. A filosofía da Lomografía pódese condensar nesta frase: "¡NON PENSES, DISPARA! "
Lompnas

Lompnas ou Lompnaz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Lompnieu

Lompnieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.