proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Quod natura non dat, Salmantica non præstat

Quod natura non dat, Salmantica non præstat (en galego: "O que a natureza non dá, Salamanca non o outorga") é un proverbio latino que significa que unha boa instrución (encarnada aquí na universidade) non pode darlle a ninguén aquilo do que é incapaz pola súa natureza. Deste xeito, nin a intelixencia nin a memoria, nin a capacidade de aprendizaxe son cousas que a universidade lles poida ofrecer aos seus alumnos.
Creuse erroneamente que esta frase corresponde ao lema da propia Universidade de Salamanca, aínda que se trata dun erro. Os lemas das universidades son sempre frases alentadoras, promotoras do estudo e da propagación do coñecemento e da ciencia. O lema da Universidade de Salamanca é Omnium scientiarum princeps Salmantica docet ("A Universidade de Salamanca é a primeira no ensino de todas as ciencias"). O emblema aparece esculpido na pedra que recibe os visitantes no edificio das escolas menores da Universidade de Salamanca.
Quod non fecerunt barbari, fecerunt Barberini

Quod non fecerunt barbari, fecerunt Barberini é unha expresión latina que, traducida literalmente, significa: Aquilo que non fixeron os bárbaros, fixérono os Barberini.
Esta frase fai referencia a unha denuncia pública moi famosa feita polo pobo de Roma (aínda que se atribúe ao mantuano Carlo Castelli) e que foi fixada sobre a estatua do Pasquino, a máis famosa das estatuas parlantes de Roma, contra o papa Urbano VIII (Maffeo Barberini) e a súa familia e na que se criticaban os seus excesos e a súa política de destrución da antiga Roma Imperial en pos da construción da nova e maxestosa Roma Barroca de Bernini, sendo un dos episodios máis tristemente lembrados aquel no que o Papa fixo retirar os casetóns de bronce da cúpula do Panteón para ser utilizada na construción do Baldaquino de San Pedro e nos canóns do Castelo de San'Angelo.
Varios autores atribúen o famoso pasquín acusatorio ao mantuano monseñor Carlo Castelli, embaixador do duque de Mantua. Segundo o crítico de arte, Sandro Barbagallo, no diario do propio Urbano VIII revelábase o seguinte: Porén, o autor tomara en consideración unha nota que circulou na corte papal, na que o médico persoal de Urbano VIII, Giulio Cesare Mancini expresou, bromeando, nos Avvisi di Roma, o 20 de setembro de 1625: "os bárbaros non fixeron o Barberini".
Quod tibi fieri non vis, alteri ne feceris

Quod tibi fieri non vis, alteri ne feceris é unha locución latina que en galego se traduce como «non fagas a outro o que non queiras que che fagan a ti». A cita é un exemplo da Regra de prata: «Non fagas a ninguén o que a ti che desagrada» (Tobías 4, 15; Hilel, Shabbat 31a —Talmud babilónico—).
Hugo Grotius remonta o uso da máxima ao emperador romano Alexandre Severo, quen a fixo gravar no seu palacio e en monumentos públicos, segundo escribe o historiador Elio Lampridio na súa obra Historia Augusta, onde realiza unha biografía do emperador.
Thomas Hobbes tamén usa esta locución na súa celebérrima Leviatán, chamándoa «lei da humanidade enteira». O filósofo inglés colócaa á beira do versículo bíblico «E o que queirades que vos fagan os homes, facédello vós igualmente» (Lucas 6: 31).
Quy Nhon

Ca Mau' é unha cidade situada no Nam Trung Bo. É a capital da provincia de Binh Dinh, en Vietnam. Está atravesada polo río Quy Nhon, que continúa cara ao mar da China Meridional. O núcleo urbano conta con arredor de 280. 900 habitantes.
Química ambiental

A química ambiental é a aplicación da química ao estudo dos problemas e a conservación do ambiente. Estuda os procesos químicos que teñen lugar no ambiente global, ou nalgunha das súas partes: o chan, os ríos e lagos, os océanos, a atmosfera, así como o impacto das actividades humanas sobre a nosa contorna e a problemática que iso ocasiona. A química da atmosfera, a medida que a comunidade internacional presta máis atención aos problemas ecolóxicos globais (con acordos internacionais como o protocolo de Kyoto para reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro), é unha disciplina que foi cobrando cada vez máis importancia.
O desenvolvemento desta disciplina mostrou as graves consecuencias que tivo para a capa de ozono o uso xeneralizado dos clorofluorocarbonos. Tras as experiencias coa choiva ácida, a combinación de química ambiental e enxeñaría química resultou no desenvolvemento dos tratamentos para limitar as emisións das fábricas.
Tamén a química ambiental ocúpase dos procesos, reaccións, evolución e interaccións que teñen lugar nas masas de auga continentais e mariñas pola vertedura de contaminantes antropolóxicos. Así mesmo, estuda os tratamentos de devanditas verteduras para reducir a súa carga daniña.
Tamén hai interacción entre a chamada química sustentable ou química verde e a preservación do ambiente, pois aquela estuda optimizar os procesos produtivos químicos, eliminando produtos secundarios, empregando condicións menos agresivas (de presión e temperatura, de tipo de disolvente).
A química ambiental encárgase de realizar o supervisor dos proxectos industriais, tendo en conta o impacto ambiental. A química ambiental e as cinco esferas
Tradicionalmente, as ciencias ambientais estudaron os procesos e interaccións na mesosfera, a exosfera, a xeosfera e a biosfera. A química ambiental non só se encarga do estudo da vida, transporte e evolución das substancias nos ámbitos antes sinalados, senón que debe engadir unha quinta esfera, a antroposfera, que involucra as actividades e substancias realizadas polos humanos. Divisións
Dentro da Química ambiental, podemos atopar as seguintes divisións, aínda que é unha materia na que é difícil facer separacións rotundas, pois a maioría dos ciclos bioxeoquímicos afectan a algunhas, ou a todas, as partes: Química da atmosfera.
Química da hidrosfera. Predomina, pola súa importancia, a química dos océanos.
Química edáfica ou química do chan.
Química da biosfera.
Química verde
Química cuántica

A química cuántica é a aplicación da mecánica cuántica a problemas de química.
Unha aplicación da química cuántica é o estudo do comportamento de átomos e moléculas, en canto ás súas propiedades ópticas, eléctricas, magnéticas e mecánicas, e tamén a súa reactividade química, as súas propiedades red-ox, (oxidación-redución). .. pero tamén se estudan materiais, tanto sólidos estendidos como superficies.
Como os estudos mecanocuánticos sobre átomos considéranse na fronteira entre a química e a física, e non se inclúen polo xeral dentro da química cuántica, frecuentemente considérase como primeiro cálculo de química cuántica o levado a cabo polos científicos alemáns Walter Heitler e Fritz London (aínda que a Heitler e a London adóitaselles considerar físicos) sobre a molécula de dihidróxeno (H2) en 1927. O método de Heitler e London foi perfeccionado polos químicos americanos John C. Slater e Linus Pauling, para converterse no método de enlace de valencia (ou Heitler-London-Slater-Pauling (HLSP)). Neste método, préstase atención particularmente ás interaccións entre pares de átomos, e xa que logo relaciónase moito cos esquemas clásicos de enlaces entre átomos.
Friedrich Hund e Robert S. Mulliken desenvolveron un método alternativo, en que os electróns describíanse por funcións matemáticas deslocalizadas por toda a molécula. O método de Hund-Mulliken (ou de orbitais moleculares) é menos intuitivo para os químicos, pero, ó terse comprobado que é máis potente á hora de predicir propiedades que o método de enlace de valencia, é virtualmente o único usado nos últimos anos. Apartados de interese
Algúns subtemas de interese en química cuántica son: a aproximación de Born-Oppenheimer
o método do campo autoconsistente
a aproximación de Hartree-Fock
a Teoría do Funcional da Densidade Químicos Cuánticos
A comunidade de científicos que fixeron grandes achegas á química cuántica inclúe a: Linus Carl Pauling.
John C. Slater.
Friedrich Hund.
Erich Hückel.
Química industrial

A química industrial é a área da Química que estuda os procesos químicos industriais e a súa evolución no tempo. Nalgúns casos, séguese como unha formación previa para enxeñaría química, ou como pos-grao. Historia e desenvolvemento
A química industrial comezou a expandirse despois da Revolución Industrial, que levou a unha escalada sen precedentes na demanda, tanto no que respecta á cantidade como á calidade, de produtos químicos a granel como o carbonato de sodio. Isto significou que o tamaño da actividade e a eficiencia tiñan que aumentar, e que as alternativas serias ao procesamento por lotes, como a operación continua, tiñan que ser examinadas. Non foi até a década de 1880 cando os elementos de enxeñaría necesarios para controlar os procesos químicos foron recoñecidos como unha actividade profesional distinta.
Profesión
A distinción entre a química industrial e a enxeñaría química, como profesións especializadas, tivo orixe a finais do século XIX. Primeiro, desenvolveuse a química industrial, e só varias décadas despois, comezou a emerxer a enxeñaría química como disciplina separada. No Reino Unido cando George E. Davis impartiu o primeiro curso de enxeñaría química na Universidade de Manchester en 1887 en forma de doce conferencias sobre diversos aspectos da práctica da química industrial. Como consecuencia, Davis é considerado o primeiro enxeñeiro químico do mundo. O químico industrial aplica os coñecementos científicos adquiridos para mellorar a calidade de vida da humanidade a través da investigación, o desenvolvemento de novos procesos e produtos e a instalación de plantas industriais para a fabricación de produtos químicos de utilidade para as persoas. Desenvolve produtos e novas tecnoloxías, buscando mellorar produtos e novas fórmulas, ademais de verificar a viabilidade económica e técnica dos procesos produtivos e coordinar o mantemento e instalación dos equipamentos.
Produción
Os produtos químicos utilizados a grande escala proceden do comercio de materias primas ou envasadas, ou de tratamentos e outros procesos industriais que exploten estas materias primas. Por exemplo, os fertilizantes entregaranse practicamente sen tratamento despois da extracción ou, pola contra, serán potenciados máis ou menos substancialmente pola química industrial para aumentar a súa eficiencia ou valor de mercado. Pola contra, a explotación do petróleo esixe sempre a despregadura de tecnoloxía química específica nas plantas de refino.
R

O R (erre) é a décimo sétima letra do alfabeto galego, e representa o fonema /r/ (vibrante múltiple alveolar sonora, ao comezo dunha palabra ou antes ou despois dunha consoante) ou o fonema /ɾ/ (vibrante simple alveolar sonora, en posición intervocálica ou detrás de consoante). Historia
O semítico Rêš (testa) mudou en grego para Ρω (Rô). O valor do son /r/ mantívose no grego, no etrusco e no latín.
R'lyeh

R'lyeh é unha cidade ficticia que aparece nos escritos de H. P. Lovecraft. R'lyeh é unha cidade submerxida localizada nas profundidades do océano Pacífico, onde Cthulhu descansa.
R-4D

R-4D é a designación dun motor foguete fabricado por Marquardt Corporation e utilizado nas cápsulas do proxecto Apollo para o control de actitude. Versións máis modernas úsanse en varios tipos de satélites artificiais para control de actitude e posición. Características
Os motores R-4D están formado por un grupo de catro tobeiras, o que lle da características direccionais. Foi usado por primeira vez na misión Apollo 201, no voo dunha cápsula non tripulada. Os motores teñen unha masa duns 3, 6 kg, unha lonxitude de 55 cm e un diámetro máximo de 28 cm. Usan tetróxido de nitróxeno e MMH como propelentes.
R. Keao NeSmith

R. Keao NeSmith é un lingüista, educador e tradutor nativo hawaiano. Ensinou en varias universidades, como a Universidade de Hawai en Hilo, a Universidade da Polinesia Francesa en ‘Outumaoro, Tahití, a Universidade de Waikato en Hamilton, Nova Zelandia, e a Universidade de Hawai en Mānoa en Honolulu, Hawai‘i. Ensinou lingua hawaiana, estudos hawaianos e revitalización de linguas en perigo, así como lingua tahitiana.
A súa obra sobre o "neohawaiano" como unha variedade separada do hawaiano xerou debate entre os estudosos da lingua hawaiana, así como en cuestións máis amplas na dinamización lingüística.
Traduciu numerosas obras á lingua hawaiana, como O hobbit, O Principiño, Alicia no país das marabillas e a serie de libros de Harry Potter. Tamén traballou na tradución ao hawaiano de The Chronicles of Narnia.
R.I.P.D.

R. I. P. D. é un filme estadounidense dirixido por Robert Schwentke que se estreou no 2013. Sinopse
Nick Walker e Roy Pulsipher son dous policías especiais. Nick acaba de morrer, pero é chamado para traballar con Roy, un axente que morreu hai centos de anos. Ambos forman parte do “Rest In Peace Department”, cuxo obxectivo é perseguir ós mortos que habitan no mundo dos vivos e mandalos ó inferno. A Nick cústalle facerse á idea da súa condición de morto, e non acepta estar lonxe da súa esposa, á que envía sinais para que se decate da súa presenza.
RAD51

RAD51 é un xene eucariota que codifica unha proteína que pertence á familia da proteína RAD51, que axuda á reparación de roturas de dobre febra no ADN. Os membros da familia de RAD51 son homólogos da proteína bacteriana RecA e da Rad51 do lévedo Saccharomyces cerevisiae. A proteína está moi conservada na maioría dos eucariotas, desde os lévedos aos humanos. Variantes
Hai dúas variantes de transcrición orixinadas por splicing alternativo desta proteína. Existen variantes de transcrición que utilizan sinais poliA alternativos. Función
Nos humanos, RAD51 é unha proteína de 339 aminoácidos que xoga un importante papel na recombinación homóloga do ADN durante a reparación de roturas de dobre febra. Neste proceso, ten lugar un intercambio de febras de ADN dependente de ATP no cal unha febra molde invade febras apareadas de moléculas de ADN homólogas. A RAD51 intervén nas etapas de busca de homoloxía e de apareamento deste proceso.
A diferenza doutras proteínas implicadas no metabolismo do ADN, a familia RecA/Rad51 forma un filamento de nucleoproteína helicoidal no ADN.
Esta proteína pode interaccionar coas proteínas de unión ao ADN monocatenario RPA, BRCA2, PALB2 e RAD52.
Como se dixo, esta proteína forma filamentos. A base estrutural para a formación de filamentos de Rad51 e o seu mecanismo funcional aínda non está aclarado. Porén, estudos recentes feitos utilizando proteínas Rad51 etiquetadas fluorescentemente indican que os fragmentos de Rad51 se alongan por eventos de nucleación múltiple seguidos de crecemento, e o fragmento total está terminado cando atinxe uns 2 μm de lonxitude. Porén, a disociación de Rad51 do ADN bicatenario é lenta e incompleta, o que suxire que hai un mecanismo adicional que realiza isto. Patoloxía
Esta proteína interacciona con PALB2 e BRCA2, o que pode ser importante para a resposta celular aos danos no ADN. BRCA2 regula tanto a localización intracelular coma a capacidade de unión ao ADN desta proteína. A perda destes controis despois da inactivación de BRCA2 pode ser un evento clave que orixine unha inestabilidade xenómica e xénese de tumores.
O xene Rad51 está localizado no cromosoma 15 humano e asociáronse varias alteracións neste xene cun incremento do risco de desenvolver cancro de mama. A proteína de susceptibilidade ao cancro de mama BRCA2 e PALB2 controlan o funcionamento de Rad51 na vía de reparación do ADN por recombinación homóloga.
Observouse un incremento dos niveis de expresión de RAD51 no carcinoma mamario canino metastático, o que indica que a inestabilidade xenómica xoga un importantes papel na carcinoxénese deste tipo de tumores. Familia
Nos mamíferos identificáronse sete xenes de tipo recA, que son: Rad51, Rad51L1/B, Rad51L2/C, Rad51L3/D, XRCC2, XRCC3, e DMC1/Lim15. Todas estas proteínas, coa excepción da DNC1 específica da meiose, son esenciais para o desenvolvemento dos mamíferos. Rad51 é un membro das NTPases de tipo RecA. Interaccións
A RAD51 presenta interaccións con BRE, RAD54, RAD54B, ataxia telanxiectasia mutada, BRCC3, BARD1, BRCA2, UBE2I, xene Abl, BRCA1, RAD52, DMC1, P53 e coa proteína da síndrome de Bloom.
RADIUS

RADIUS (acrónimo en inglés de Remote Authentication Dial-In User Server). É un protocolo de autenticación e autorización para aplicacións de acceso á rede ou mobilidade IP. Utiliza o porto 1813 UDP para establecer as súas conexións.
Cando se realiza a conexión cun ISP mediante módem, DSL, cablemódem, Ethernet ou Wi-Fi, envíase unha información que xeralmente é un nome de usuario e unha contrasinal. Esta información transfírese a un dispositivo NAS (Servidor de Acceso á Rede ou Network Access Server (NAS)) sobre o protocolo PPP, quen redirixe a petición a un servidor RADIUS sobre o protocolo RADIUS. O servidor RADIUS comproba que a información é correcta utilizando esquemas de autenticación como PAP, CHAP ou EAP. Se é aceptado, o servidor autorizará o acceso ao sistema do ISP e asígnalle os recursos de rede como un enderezo IP, e outros parámetros como L2TP etc.
Unha das características máis importantes do protocolo RADIUS é a súa capacidade de manexar sesións, notificando cando comeza e termina unha conexión, así que ao usuario poderáselle determinar o seu consumo e facturar en consecuencia; os datos pódense utilizar con propósitos estatísticos.
RADIUS foi desenvolvido orixinalmente por Livingston Enterprises para a serie PortMaster dos seus Servidores de Acceso á Rede (NAS), máis tarde publicouse como RFC 2138 e RFC 2139. Actualmente existen moitos servidores RADIUS, tanto comerciais como de código aberto. As prestacións poden variar, pero a maioría poden xestionar os usuarios en arquivos de texto, servidores LDAP, bases de datos varias etc. A miúdo utilízase SNMP para monitorear remotamente o servizo. Os servidores Proxy RADIUS utilízanse para unha administración centralizada e poden reescribir paquetes RADIUS ao voo (por razóns de seguridade, ou facer conversións entre dialectos de diferentes fabricantes).
RADIUS é extensible; a maioría de fabricantes de software e hardware RADIUS implementan os seus propios dialectos. Estándares
O protocolo RADIUS actualmente está definido nos RFC 2865 (autenticación e autorización) e RFC 2866 (accounting). Outros RFC relevantes son o RFC 2548, RFC 2607, RFC 2618, RFC 2619, RFC 2620, RFC 2621, RFC 2809, RFC 2867, RFC 2868, RFC 2869, RFC 2882, RFC 3162 e RFC 3576.
RADOSE

RADOSE foi un satélite artificial dos Estados Unidos lanzado o 15 de xuño de 1963 mediante un foguete Thor desde a base Vandenberg da Forza Aérea xunto con outros satélites. Características
A misión de RADOSE foi realizar medidas da radiación no espazo cun dosímetro. Foi inxectado nunha órbita inicial de 885, 7 km de apoxeo, 176, 1 km de perixeo, unha inclinación orbital de 69, 87 graos e un período orbital de 95, 16 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de xuño de 1963, tras 45 días en órbita.
RAG1

RAG1 (ou Recombination activating 1, activador da recombinación 1), tamén chamada RAG-1, é unha proteína que nos humanos esta codificada no xene RAG1 (xene activador da recombinación 1) do cromosoma 11.
A proteína codificada por este xene está implicada na activación da recombinación V(D)J das inmunoglobulinas. A proteína codificada está implicada no recoñecemento do substrato ADN, pero a actividade de clivaxe e unión estable tamén necesita de RAG2. O complexo RAG-1/2 recoñece a secuencia sinal de recombinación (RSS) que flanquea as rexións V, D e J no xene que codifica a rexión constante das cadeas pesada e lixeira dun anticorpo. O complexo únese ás secuencias sinal de recombinación e fai unha amosega no ADN. Isto orixina a eliminación da RSS e a unión final das secuencias V D e J. Os defectos neste xene poden ser a causa de varias doenzas.
Debido a estes efectos, a deleción do xene de rato Rag1 utilízase en modelos de ratos de enfermidades para alterar a maduración das células T e B, e eliminar funcionalmente células T e B maduras do sistema inmunitario.
RAG2

A RAG2 (ou Recombination activating 2, activador da recombinación 2), tamén chamada RAG-2, é unha proteína que nos humanos está codificada no xene RAG2 (xene activador da recombinación 2) situado no cromosoma 11. Función
Este xene codifica unha proteína que está implicada na iniciación da recombinación V(D)J durante o desenvolvemento das células B e T. Esta proteína forma un complexo co produto do xene activador da recombinación 1 (RAG1) adxacente, e este complexo pode causar roturas de dobre febra ao cortar o ADN en secuencias sinal de recombinación conservadas. O compoñente RAG1 crese que contén a maioría da actividade catalítica, mentres que o extremo N-terminal do compoñente RAG2 crese que forma unha hélice de seis follas no núcleo activo que serve como armazón para a unión ao ADN na estreita asociación que establece o complexo co ADN. Un motivo de tipo dedo homeodominio de planta C-terminal desta proteína é necesario para as interaccións con compoñentes da cromatina, especificamente coa histona H3 que é trimetilada na lisina 4. Importancia clínica
As mutacións neste xene causan a síndrome de Omenn, unha forma de inmunodeficiencia combinada grave asociada con síntomas de tipo autoinmune.
RAI

Para a moeda de pedra da Micronesia denominada "rai" véxase: Moeda de pedra. RAI ou Radiotelevisione Italiana, coñecida ata 1954 como Radio Audizioni Italiane, é a empresa de radiodifusión pública de Italia. É a maior empresa de televisión de Italia, e compite coas cadeas privadas de empresas como Mediaset, Telecom Italia Media ou Sky Italia. A RAI opera varias canles de radio e de televisión, emitindo no sistema analóxico terrestre ata o 2013, vía televisión dixital e por satélite. Foi un dos 23 membros fundadores da Unión Europea de Radiodifusión no ano 1950.
Debido á súa proximidade xeográfica con Italia, o sinal da RAI tamén se pode recibir en países como Albania, Suíza, Mónaco, Malta, San Marino, a Cidade do Vaticano, Eslovenia ou Croacia. Orixes
A RAI naceu coma unha empresa privada coñecida como Unione Radiofonica Italiana (URI) e foi creada no ano 1924 por varios empresarios privados e membros do grupo Marconi. A URI realizou a súa primeira emisión de radio o 24 de outubro dese ano cun cuarteto de Haydn.
No ano 1927 a URI foi renomeada como Ente Italiano Audizioni Radiofoniche (EIAR). Sobreviviu ata 1944 cando, baixo presión dos Aliados, foi renomeada Radio Audizioni Italiane, ou RAI.
Non foi ata o 1954 cando a RAI adquiriu a súa estrutura actual. Nese ano o estado italiano adquiriu parte da empresa, e a RAI comezou as súas emisións de televisión. O 3 de xaneiro de 1954 as 11: 00, a primeira grella de televisión foi emitida desde a oficina de Milán e desde as subsés de Turín e Roma. Ás dúas dese mesmo día comezou a primeiro programa de televisión da historia italiana Arrivi e partenze, dirixido por Armando Pizzo e Mike Bongiorno. Servizos
Radio
Rai Radio 1: Noticias e información
Rai Radio 2
Rai Radio 3: música clásica
Rai Radio Tutta Italiana
Rai Radio Classica
Rai Radio Techete'
Rai Radio Live
Rai Radio Kids
Rai Gr Parlamento: Emisións desde o Parlamento Italiano
Rai Isoradio
Rai Südtirol Radio: en alemán, só emite na provincia de Bolzano
Radio Trst A: en esloveno, só en Friúl-Venecia Xulia
Televisión
Émisión analóxica (ata o 2012), dixital e satélite: Rai 1
Rai 2
Rai 3
Rai 4: entretemento
Rai 5
Rai Südtirol: en alemán, só en Bolzano-Bozen unhas poucas horas ó día;
Emisión en dixital: Rai News 24 [s]: noticias
Rai Sport [s]: deportes
Rai Gulp [s]: destinado á mocidade
Rai Storia [s]: educación e cultura
Rai Scuola [s]: educación e cultura
[s]: tamén dispoñible vía satélite
Emisión vía satélite: Rai Scuola
Camera dei Deputati
Senato Italiano
Internacional
Rai Italia: emisión dos mellores programas da RAI
RAL

RAL (en alemán Reichsausschuß für Lieferbedingungen und Gütesicherung, Comité Estatal para prazos de entrega e garantía de calidade) é un código de cores creado en 1927 en Alemaña.
RAL constaba de 40 cores e agora ten 213. Os códigos defínense mediante 4 díxitos, o primeiro dos cales define o rango de cor. O código RAL de cores é amplamente utilizado en aplicacións civís, enxeñería, deseñadores, decoradores e militares.
RASAT

RASAT é un satélite de Turquía lanzado mediante un foguete Dnepr o 17 de agosto de 2011 desde Dombarovskiy. Características
RASAT é operado polo Instituto de Investigación Espacial Turco, TÜBITAK-UZAY. É o primeiro satélite de observación terrestre desenvolvido e construído por enxeñeiros turcos e sucesor do satélite BILSAT 1 lanzado en 2003.
O satélite é capaz de tomar imaxes da Terra cunha resolución de 7, 5 m en modo pancromático e de 15 m en modo multiespectral. Foi lanzado nunha órbita inicial de 689 km de apoxeo e 668 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 98, 26 graos e un período orbital de 98, 40 minutos.
RD-0105

RD-0105 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na última etapa dos foguetes Vostok e Vostok-L, derivados do mísil R-7 e ambos usados para o lanzamento de naves espaciais non tripuladas. Tamén é coñecido como RO-05, 8D714 e RD-448. Características
Os motores RD-0105 foron deseñados por Kosberg e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Tiñan un pulo de 49, 40 kN. Usáronse para poñer en órbita tanto satélites terrestres como sondas lunares.
RD-0106

RD-0106 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado como segunda etapa dos mísiles R-9. Tamén é coñecido como 8D715. Características
Os motores RD-0106 foron deseñados por Kosberg e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Tiñan un pulo de 304, 0 kN e usáronse como segunda etapa dos mísiles R-9.
RD-0107

RD-0107 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na última etapa dos foguetes Molniya e Voskhod e do mísil R-9 usados para o lanzamento de naves espaciais non tripuladas. Tamén é coñecido como RO-9, 8D715K e RD-461. Características
Os motores RD-0107 foron deseñados por Kosberg e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Tiñan un pulo de 297, 90 kN. Usáronse para poñer en órbita tanto satélites terrestres como sondas interplanetarias.
RD-0108

RD-0108 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na última etapa dos foguetes Molniya e Voskhod usados para o lanzamento de naves espaciais non tripuladas. Tamén é coñecido como RO-8 e 8D715P. Os RD-0108 eran motores RD-0107 modificados para posible uso en lanzamentos tripulados. Características
Os motores RD-0108 foron deseñados por Kosberg e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Tiñan un pulo de 297, 90 kN. Usáronse para poñer en órbita tanto satélites terrestres como sondas interplanetarias.
RD-0109

RD-0109 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na última etapa dos foguetes Vostok tripulados. Tamén é coñecido como RO-7, RD-448 e 8D719. Os RD-0109 derivan dos motores RD-0105 e foi o tipo de motor que puxo finalmente en órbita a Gagarin. Características
Os motores RD-0109 foron deseñados por Kosberg e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Tiñan un pulo de 54, 52 kN. Usáronse para poñer en órbita naves tripuladas e non tripuladas.
RD-0110

RD-0110 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na última etapa dos foguetes Molniya M e Soiuz entre 1964 e 1969. Tamén é coñecido como 11D55 e RD-461. Os RD-0109 derivan dos motores RD-0107. Características
Os motores RD-0110 foron deseñados por Kosberg e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Tiñan un pulo de 297, 90 kN. Usáronse para poñer en órbita naves tripuladas e non tripuladas.
RD-0120

RD-0120 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na etapa central dos foguetes Energia. Tamén é coñecido como 11D122 e RO-200. Características
O motor RD-0120 foi o primeiro motor foguete operativo soviético de osíxeno e hidróxeno líquidos. Foi creado como resposta aos motores SSME dos transbordadores espaciais estadounidenses e con similares prestacións, pero menos complexo e por tanto máis barato. O pulo variarse entre o 45% e 100% do pulo total. Segue sendo o motor soviético-ruso máis potente dunha soa cámara de combustión. Tiña un pulo de 1961, 0 kN.
En total lanzáronse dous foguetes Energia, en maio de 1987 e novembro de 1988, cada un montando catro RD-0120 na súa etapa central. O colapso da Unión Soviética en 1990 fixo que o foguete Energia fora abandonado xunto cos RD-0120. Intentos posteriores de reintroducilos en novos foguetes non tiveron éxito.
RD-0124

RD-0124 é un motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Soiuz 2-1b. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como 14D23. Características
O motor RD-0124 é o sucesor do RD-0110 como segunda etapa dos lanzadores Soiuz. Entre as súas melloras conta cun aumento de presión nas cámaras de combustión de 70 a 160 bares e un impulso específico aumentado de 326 a 359 s.
RD-0202

RD-0202 é un motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como 8D45. Características
O motor RD-0202 úsase na primeira etapa dos foguetes Proton e está á súa vez formado por dous tipos de motores: un RD-0204 para a presurización dos tanques de propelente e tres RD-0203. O seu primeiro voo tivo lugar en 1963. Proporciona ata 2236 kN de impulso.
RD-0203

RD-0203 é un motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como 8D44. Características
O motor RD-0203 úsase na primeira etapa dos foguetes Proton como parte do RD-0202, formado por tres RD-0203 e un RD-0204. En solitario proporciona ata 559 kN de impulso.
RD-0204

RD-0204 é un motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Proton. Características
O motor RD-0204 é unha variante do motor RD-0203 cun sensor de presión adicional. Úsase na primeira etapa dos foguetes Proton como parte do motor RD-0202, formado por tres RD-0203 e un RD-0204. En solitario proporciona ata 559 kN de impulso.
RD-0205

RD-0205 é un motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como 8D46. Características
O motor RD-0205 úsase na segunda etapa dos foguetes Proton e está á súa vez formado por dous tipos de motores: un motor principal RD-0206 e catro RD-0207 para control de actitude. O seu primeiro voo tivo lugar en 1963. Proporciona ata 606, 4 kN de impulso.
RD-0206

RD-0206 é un motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como 8D47. Características
O motor RD-0206 úsase na segunda etapa dos foguetes Proton como parte principal do motor RD-0205, formado ademais por catro RD-0207 adicionais para control de actitude. O seu primeiro voo tivo lugar en 1963.
RD-0207

RD-0207 é un motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como 8D67. Características
O motor RD-0207 úsase como control de actitude na segunda etapa dos foguetes Proton e xunto co motor principal RD-0206 forma o RD-0205.
RD-0210

RD-0210 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido como 8D411K, 8D49 e RD-465. Características
Os motores RD-0210 foron deseñados por Kosberg e funcionan alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH (dimetilhidracina asimétrica). Teñen un pulo de 582, 10 kN e usábanse en grupos de tres na segunda etapa dos foguetes Proton xunto cun motor RD-0211 que proporcionaba presurización nos tanques de propelente.
RD-0211

RD-0211 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Proton e derivado directamente do motor RD-0210. Tamén é coñecido como 8D412K e RD-468. Características
Os motores RD-0211 foron deseñados por Kosberg e son basicamente motores RD-0210 lixeiramente modificados. Funcionan alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH (dimetilhidracina asimétrica), cun pulo de 582, 10 kN. Usábase xunto cun grupo de tres RD-0210 na segunda etapa dos foguetes Proton, proporcionando presurización nos tanques de propelente.
RD-0212

RD-0212 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na terceira etapa dos foguetes Proton. En realidade é unha unidade de propulsión formada por un conxunto dun motor principal RD-0213 e catro motores vernier RD-0214. Tamén é coñecido como 8D49 e RD-473. Características
Os motores RD-0212 foron deseñados por Kosberg e funcionan alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH (dimetilhidracina asimétrica), cun pulo de 613, 0 kN. Úsanse na terceira etapa dos foguetes Proton.
RD-0213

RD-0213 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na terceira etapa dos foguetes Proton no sistema de propulsión RD-0212 xunto con catro motores vernier RD-0214. Tamén é coñecido como 8D48 e RD-473. Características
Os motores RD-0213 foron deseñados por Kosberg e funcionan alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH (dimetilhidracina asimétrica), cun pulo de 582, 10 kN. Úsanse na terceira etapa dos foguetes Proton.
RD-0214

RD-0214 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na terceira etapa dos foguetes Proton no sistema de propulsión RD-0212 en cantidade de catro xunto cun único motor RD-0213. Tamén é coñecido como 8D811. Características
Os motores RD-0214 foron deseñados por Kosberg e funcionan alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH (dimetilhidracina asimétrica), cun pulo de 30, 98 kN. Úsanse catro na terceira etapa dos foguetes Proton coa función de cambiar a dirección do foguete cando sexa necesario, a diferenza do RD-0213, que ten unha función exclusivamente propulsora.
RD-0216

RD-0216 foi un motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Proton. Tamén era coñecido polo seu índice GRAU como 15D2. Características
O motor RD-0216 usábase na primeira etapa dos foguetes Proton xunto co RD-0217, unha variante para presurizar o propelente. Cada un proporcionaba ata 219, 4 kN de impulso.
RD-0217

RD-0217 foi un motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Proton. Tamén era coñecido polo seu índice GRAU como 15D2. Características
O motor RD-0217 era unha variante do RD-0216, xunto co cal usábase na primeira etapa dos foguetes Proton. Cada un proporcionaba ata 219, 4 kN de impulso.
RD-0225

RD-0225 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado como motor de manobra orbital para as estacións espaciais Almaz. Tamén é coñecido como 11D24. Características
Os motores RD-0225 foron deseñados por Kosberg e funcionaban alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH (dimetilhidracina asimétrica), cun pulo de 3, 92 kN.
RD-100

RD-100 é a designación do motor foguete que propulsou o primeiro mísil de curto alcance de fabricación soviética, o R-1, unha copia do V-2 alemán. Características
O motor RD-100 foi construído por Glushko con asistencia de científicos alemáns capturados durante o final da segunda guerra mundial. A primeira unidade foi construída en 1946, non sen dificultades ao ter que ser fabricado desde cero ao non existir o equipamento necesario na Unión Soviética para reproducir a tecnoloxía alemá que permitiu as V-2. A primeira proba dun RD-100 tivo lugar en maio de 1948 en Khimki. Entrou en servizo en 1950.
RD-101

RD-101 é a designación do motor foguete que propulsou o mísil de curto alcance de fabricación soviética R-2, desenvolvido ao mesmo tempo que o R-1 (á súa vez unha copia do V-2 alemán) pero sen axuda de científicos alemáns por motivos de seguridade. Características
O motor RD-101 foi construído por Glushko en paralelo ao RD-100. Resultou nun motor máis compacto e potente, cunha maior presión na cámara de combustión e unha maior proporción de alcohol na mestura de propelente. Foi probado por primeira vez en 1949.
RD-103

RD-103 é a designación do motor foguete que propulsou o mísil de curto alcance de fabricación soviética R-5. Características
O motor RD-103 foi construído por Glushko como última iteración do motor orixinal dos mísiles V-2 alemáns. O motor incorporaba regulación automática de pulo en pleno voo. Foi probado por primeira vez en 1953.
RD-107

RD-107 é a designación do motor foguete que propulsou o primeiro mísil balístico intercontinental, o R-7 soviético, do que posteriormente descenderían os lanzadores Soiuz e os diferentes lanzadores Vostok. Características
O motor RD-107, xunto co RD-108, foi desenvolvido por Glushko entre 1954 e 1955 e usa catro cámaras de combustión alimentadas por unha soa turbobomba. Os primeiros intentos de crear un motor suficientemente potente para poder propulsar un mísil balístico intercontinental levaron a Glushko a probar motores cunha soa gran cámara de combustión, pero as inestabilidades do fluxo de propelente e da propia combustión o levaron a usar un deseño de varias cámaras máis pequenas. Co tempo o motor foi sufrindo melloras e variantes para os diferentes modelos de foguetes Soiuz.
RD-108

RD-108 é a designación do motor foguete que propulsou o primeiro mísil balístico intercontinental, o R-7 soviético, do que posteriormente descenderían os lanzadores Soiuz e os diferentes lanzadores Vostok. Características
O motor RD-108, xunto co RD-107, foi desenvolvido por Glushko entre 1954 e 1955 e usa catro cámaras de combustión alimentadas por unha soa turbobomba. Os primeiros intentos de crear un motor suficientemente potente para poder propulsar un mísil balístico intercontinental levaron a Glushko a probar motores cunha soa gran cámara de combustión, pero as inestabilidades do fluxo de propelente e da propia combustión o levaron a usar un deseño de varias cámaras máis pequenas. Co tempo o motor foi sufrindo melloras e variantes para os diferentes modelos de foguetes Soiuz.
RD-119

RD-119 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Kosmos 2I. Tamén foi coñecido como 8D710. Características
Os motores RD-119 foron deseñados por Glushko e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e UDMH (dimetilhidracina asimétrica). Tiñan un pulo de 105, 50 kN e usábanse na segunda etapa dos foguetes Kosmos 2I.
RD-120

RD-120 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Zenit. Tamén foi coñecido como 11D123. Características
Os motores RD-120 foron deseñados por Glushko e funcionan alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Teñen un pulo de 833, 0 kN e úsanse na segunda etapa dos foguetes Zenit.
RD-170

RD-170 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado nos dous aceleradores laterais do foguete Energia. Tamén foi coñecido como 11D520. Características
Os motores RD-170 foron deseñados por Glushko e funcionan alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Teñen un pulo de 7903, 0 kN e usábanse como aceleradores do foguete Energia, en desuso.
Tanto o RD-170 como o seu semellante RD-171 están formados por catro cámaras de combustión, unha turbobomba e dous xeradores de gas. A diferenza principal entre eles é que o RD-170 ten liberdade de movementos nun só plano, mentres que o RD-171 teno en dous. O RD-170 foi deseñado para poder ser reutilizado ata dez veces.
RD-171

RD-171 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na primeira etapa do foguete Zenit. Tamén é coñecido como 11D521. Características
Os motores RD-171 foron deseñados por Glushko en paralelo aos RD-170 e funcionan alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Teñen un pulo de 7903, 0 kN e úsanse na primeira etapa do foguete Zenit.
Tanto o RD-171 como o seu semellante RD-170 están formados por catro cámaras de combustión, unha turbobomba e dous xeradores de gas. A diferenza principal entre eles é que o RD-170 ten liberdade de movementos nun só plano, mentres que o RD-171 teno en dous. Ademais, o RD-171 foi deseñado para poder ser reutilizado ata dez veces.
RD-180

RD-180 é a designación dun tipo de motor foguete ruso utilizado na primeira etapa dos foguetes Atlas III e Atlas V. Características
O motor RD-180 foi deseñado pola oficina de Glushko e deriva do RD-170. Foi desenvolvido como motor de exportación para o seu uso en foguetes estadounidenses. A diferenza do RD-170, ten só dúas cámaras de combustión, aínda que comparte a maior parte dos sistemas e mecanismos co fin de reducir custos de desenvolvemento. Funciona alimentado por osíxeno líquido e queroseno e ten un pulo de 4152, 0 kN.
RD-214

RD-214 é a designación dun tipo de motor foguete soviético utilizado na primeira etapa tanto do mísil R-12 como dos foguetes derivados del, Kosmos e Kosmos 2I. Características
O motor RD-214 foi deseñado pola oficina de Glushko durante os anos 1950. Utiliza unha única turbobomba propulsada por un xerador de gas de peróxido de hidróxeno que alimenta catro cámaras de combustión. Funciona alimentado por ácido nítrico e queroseno e ten un pulo de 730, 0 kN.
RD-250

RD-250 foi un motor foguete usado na primeira etapa dos foguetes Tsiklon-2. Características
Os motores RD-250 foron deseñados pola oficina de deseño de Glushko. Contaban con dúas cámaras de combustión e usáronse na primeira etapa do Tsiklon-2. Tiñan un pulo de 881 kN. Tres RD-250 unidos nun só modulo formaban un motor RD-251, usado no mísil R-36.
RD-275

RD-275 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na primeira etapa do foguete Proton. Características
Os motores RD-275 foron deseñados pola oficina de deseño de Glushko a partir dos motores RD-253 utilizados orixinalmente nos foguetes Proton. Entre as varias melloras, son máis potentes que os orixinais e foron usados entre 1987 e 2007, cando foron substituídos por un modelo actualizado, o RD-276. Teñen un pulo de 1745, 0 kN.
RD-8

RD-8 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado para control de actitude na segunda etapa do foguete Zenit. Tamén é coñecido como 11D513. Características
Os motores RD-8 foron deseñados pola oficina de deseño de Yuzhnoye e funcionan alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Teñen un pulo de 78, 40 kN e úsanse para o control de actitude na segunda etapa do foguete Zenit.
RD-855

RD-855 foi un motor foguete usado como control de actitude na primeira etapa dos foguetes Tsiklon-2 e Tsiklon-3. Características
Os motores RD-855 foron deseñados pola oficina de deseño de Yuzhnoye e contaban con catro cámaras de combustión. Usaban propelentes hipergólicos (Tetróxido de nitróxeno e UDMH) e servían como control de actitude para as primeiras etapas dos foguetes Tsiklon-2 e Tsiklon-3.
RD-856

RD-856 foi un motor foguete usado como control de actitude na segunda etapa dos foguetes Tsiklon-2 e Tsiklon-3. Características
Os motores RD-856 foron deseñados pola oficina de deseño de Yuzhnoye e contaban con catro cámaras de combustión. Usaban propelentes hipergólicos (Tetróxido de nitróxeno e UDMH) e servían como control de actitude para as segundas etapas dos foguetes Tsiklon-2 e Tsiklon-3.
RD-861

RD-861 foi un motor foguete usado como control de actitude na terceira etapa dos foguetes Tsiklon-2 e Tsiklon-3. Características
Os motores RD-861 foron deseñados pola oficina de deseño de Yuzhnoye e contaban cunha cámara de combustión asistida con catro propulsores vernier. Usaban propelentes hipergólicos (Tetróxido de nitróxeno e UDMH) e servían como motor das terceiras etapas dos foguetes Tsiklon-2 e Tsiklon-3.
RDSI

Rede Dixital de Servizos Integrados (RDSI ou ISDN acrónimo do inglés, Integrated services digital network) é unha rede que procede da evolución da rede telefónica conmutada existente, que ao ofrecer conexións dixitais de extremo a extremo permite a integración de multitude de servizos nun único acceso, independentemente da natureza da información a transmitir e do equipo de terminal que a xere. Pode proporcionar velocidades de ata 128 Kbps, tres veces máis cos módems analóxicos estándar. Realmente este sistema foi un fracaso, debido ao seu elevado custo, as dificultades de instalación e un servizo deficiente por parte das compañías telefónicas. Principios do RDSI
Soporte de aplicacións, tanto de voz como de datos, utilizando un conxunto de aplicacións estándar.
Soporte para aplicacións conmutadas e non conmutadas. RDSI admite tanto conmutación de circuítos como conmutación de paquetes. Ademais, RDSI proporciona servizos non conmutados con liñas dedicadas a ese fin.
Dependencia de conexións de 64 kbps. RDSI proporciona conexións de conmutación de circuítos e de conmutación de paquetes a 64 kbps. Este é o bloque de construción fundamental da RDSI.
Intelixencia na rede. Esperase que a RDSI poida proporcionar servizos sofisticados por enriba da situación dunha chamada de circuíto conmutado.
Arquitectura de protocolo en capas. Os protocolos para acceso á RDSI presentan unha arquitectura de capas que se pode facer corresponder coa do modelo OSI.
Variedade de configuracións. É posible máis dunha configuración física para implementar RDSI. Isto permite diferenzas en políticas nacionais, no estado da tecnoloxía, e nas necesidades e equipos existentes da base de clientes.
REX

REX (acrónimo de Radiation Experiment), tamén coñecidos como ISES (Integrated Space Experiment System), foron un par de satélites artificiais dos Estados Unidos para o estudo da ionosfera. Características
Os dous satélites REX foron lanzados por separado, REX 1 o 29 de xuño de 1991 a bordo dun foguete Scout G1 e REX 2 o 9 de marzo de 1996 mediante un Pegasus XL. O seu obxectivo foi estudar os efectos da ionosfera nas transmisións de radio. Os satélites estalizábanse mediante gradente gravitatorio usando un mastro de 6 m de longo cunha masa de 2, 5 kg no extremo e utilizaban GPS para navegación e control de actitude. ambos usaban o bus GemStar, tendo REX 1 unha masa total de 86 kg e REX 2 de 110 kg. A enerxía eléctrica en cada satélite era proporcionada por catro paneis solares.
RGB

O modelo de cores RGB é un modelo de cores aditivo no que as cores primarias vermella, verde e azul da luz engádense nun medio escuro mesturándose para reproducir unha ampla gama de cores. O nome do modelo provén das iniciais en inglés das tres cores primarias aditivas, vermello (red), verde (green) e azul (blue).
O principal propósito do modelo de cor RGB é a detección, representación e visualización de imaxes en sistemas electrónicos, como televisores e ordenadores, aínda que tamén se utilizou na fotografía convencional. En contraposición, as impresoras utilizan o modelo CMYK de cores subtrativas. O RGB é un modelo de cor que depende dun dispositivo para reproducirse. Cada dispositivo detecta e reproduce de maneira distinta un mesmo valor de RGB, xa que os elementos que nos aportan luz e cor (como fósforos ou colorantes) varían dependendo do fabricante ou no mesmo dispositivo ao longo do tempo. Así, un valor RGB non define a mesma cor en todos os dispositivos sen algún tipo de xestión da cor. Historia
Antes da era electrónica, o modelo de cor RGB xa tiña unha sólida teoría detrás, baseada na percepción humana das cores. O modelo de cor RGB baséase na teoría Young-Helmholtz de que a cor é tricromática desenvolta por Thomas Young e Hermann von Helmholtz no século XIX e no triángulo de cores de Maxwell. O uso do modelo RGB como estándar para a presentación en cor en Internet ten as súas raíces nos estándares de cor dos televisores RCA de 1953 e no uso do estándar RGB nas cámaras Land/Polaroid.
RJ-45

O RJ45 é unha interface física comunmente usada para conectar redes de cablaxe estruturada, (categorías 4, 5, 5e, 6a e 7). RJ é un acrónimo inglés de Registered Jack que á súa vez é parte do Código Federal de Regulacións dos Estados Unidos. Posúe oito 'pins' ou conexións eléctricas, que normalmente se usan coma extremos do cable de pares trenzado.
Adoita utilizarse con estándares como EIA/TIA-568A e EIA/TIA-568B, que define a disposición dos pins ou wiring pinout.
Para que todos os cables funcionen en calquera rede, séguese un estándar á hora de facer as conexións. Os dous extremos do cable levan un conector RJ45 coas cores na orde indicada na figura. Cable plano
Para usar cun hub, switch, router ou rede local. Cable cruzado
Se só se queren conectar 2 computadoras, existe a posibilidade de colocar a orde das cores de tal maneira que non sexa necesaria a presenza dun hub. É o que se coñece como un cable cruzado.
Hoxe en día a maioría de hubs ou switches soportan cables cruzados para conectar entre eles. Para algunhas tarxetas de rede é indiferente que se lles conecte un cable cruzado ou plano, elas mesmas configúranse para poder utilizalo PC-PC ou PC-Hub/switch. Unha aplicación común é o uso en cables de rede Ethernet, onde se usan 8 pins (4 pares).
Outras aplicacións inclúen terminacións de teléfonos (4 pines ou 2 pares), outros servizos de rede como RDSI e T1 e incluso RS232.