Civilización

Unha civilización, empregando o termo nun sentido restrinxido, é unha sociedade complexa. O termo civilización ten unha gran variedade de significados relacionados coa sociedade humana. Na maioría dos casos faise uso deste termo para referirse ás sociedades complexas ou avanzadas: aquelas que practican a agricultura, teñen unha división do traballo significativa, e unha densidade de poboación suficientemente grande para formar cidades. Alternativamente, civilización tamén pode usarse para referirse á suma, extensión ou adianto da humanidade e os logros dos humanos en calquera orde, ou na cultura dunha comunidade en particular. Finalmente, nun sentido máis amplo, a civilización pode referirse á sociedade humana mundial. Neste sentido, "civilizado" significaba ser un cidadán, unha persoa gobernada polas leis do seu pobo, cidade ou comunidade. Se se utiliza nun sentido amplo, civilización pasa a ser sinónimo de Cultura (englobando as visións do mundo ou ideoloxías, as crenzas, os valores, as costumes, as leis e institucións); que se adoita aplicar con carácter máis xeral.
Os xuízos formais e informais de como unha sociedade é civilizada, xeralmente baséanse nos métodos e o alcance da agricultura, o comercio a longa distancia, especialización ocupacional, unha clase gobernante especial, e o urbanismo. Separadamente destes elementos centrais, unha civilización a miúdo está marcada por calquera combinación dun número de elementos secundarios, incluíndo un desenvolvido sistema de transporte, escritura, estandarización das medidas, moeda, sistemas legais contractuais e baseado no agravio, arte e a arquitectura característica, matemáticas, coñecemento científico amplo, metalurxia, estruturas políticas, e unha relixión organizada. Etimoloxía
O termo civilización provén do latín civis, "cidadán" ou "habitante dun pobo", e do seu adxectivo civilis.
No século VI, o emperador bizantino Xustiniano I supervisou a consolidación das leis civís romanas. A colección resultante denomínase Corpus Iuris Civilis. No século XI, os profesores da Universidade de Boloña, a primeira universidade da Europa occidental, redescubrió o Corpus Iuris Civilis, e a súa influencia comezou a facerse sentir en toda Europa. No 1704, civilización utilizouse para referirse a "unha lei que fai que un proceso penal sexa un caso civil. " Civilización non se vai utilizar no seu sentido moderno por significar "en caso contrario de barbarismo" -en contraste con civilidade, é dicir, a cortesía ou a virtude civil, - ata a segunda metade do século XVIII.
De acordo con Émile Benveniste (1954), a aparición máis prematura escrita en inglés de civilización no seu sentido moderno pode atoparse en An Essay on the History of Civil Society de Adam Ferguson (Edimburgo, 1767 - p. 2): "Non só o individuo avanza desde a infancia á idade adulta, senón que a propia especie evoluciona da mala educación á civilización. "
Cabe sinalar que este uso incorpora o concepto da superioridade e a madurez da existencia de "civilizado", en contraste con "rudeza", que se utiliza para denotar a grosaría, como nunha falta de refinamento ou "civilidade".
Antes das investigacións de Benveniste, o New English Dictionary citou a conversación de James Boswell con Samuel Johnson sobre a inclusión Civilización no dicionario de Johnson: Benveniste demostrou que se podían atopar aparicións anteriores, o que explica a rápida adopción da definición de Johnson. En 1775 o dicionario de Ast define civilización como "o estado de ser civilizado; o acto da civilización", e o termo foi utilizado a miúdo por Adam Smith en An Inquiry into the Nature and Causas of the Wealth of Nations (1776). Xunto a Smith e Ferguson, John Millar tamén o utiliza en 1771 nos seus Observations Concerning the distinction of ranks in society.
A historia da palabra en inglés parece estar relacionada co desenvolvemento paralelo en francés, que pode ser a fonte orixinal. A medida que a primeira aparición de civilización en francés foi atopado por Benveniste en L'Ami des hommes ou traité de la population de Marqués de Mirabeau (escrito en 1756 pero publicado en 1757), a consulta de Benveniste era se a palabra en inglés deriva do francés, ou se ambos evolucionaron de forma independente - unha cuestión que require máis investigación. Segundo el, a palabra civilización de feito, puido ser utilizada por Ferguson como moi cedo en 1759.
Ademais, Benveniste sinala que, en contraste con civilidade, un termo estático, civilización transmite unha sensación de dinamismo. Deste xeito, escribe: A finais da década de 1700 e comezos de 1800, durante a revolución francesa, e en inglés, "civilization" refírese en singular, nunca en plural, porque se refire ao progreso da humanidade no seu conxunto. Este segue sendo o mesmo caso en francés. Máis recentemente "civilizacións" utilízase ás veces como sinónimo para o termo máis amplo de "culturas" tanto nos círculos populares como académicos. Con todo, os conceptos de civilización e cultura non sempre se consideran intercambiables. Por exemplo, unha pequena tribo nómade pode ser xulgado por non ter unha civilización, pero sen dúbida considérase que teñen unha cultura (definida como "as artes, costumes, hábitos. .. crenzas, valores, comportamentos e hábitos que constitúen material da forma de vida dun pobo").
A civilización non sempre é vista como unha mellora. Unha distinción de importancia histórica entre a cultura e a civilización vén dos escritos de Rousseau, e en particular do seu traballo en relación coa educación, Émile. Nesta perspectiva, civilización, é máis racional e conduta social, non é plenamente conforme coa natureza humana, e "a integridade humana só se pode conseguir a través da recuperación de aproximación ou dunha unidade natural prediscursiva ou prerracional orixinal". (Véxase bo salvaxe. ) Desta noción, un novo enfoque desenvolveuse sobre todo en Alemaña, primeiro con Johann Gottfried Herder, e posteriormente por filósofos como Kierkegaard e Nietzsche. Esta voz "culturas" (plural) como organismos naturais que non se definen por "actos conscientes, racionais e deliberativos" senón máis ben unha especie de "espírito popular " pre-racional. A civilización, pola contra, en relación co progreso material, aínda que máis racional e máis exitoso, é vista como non-natural, e conduce aos "vicios da vida social" como o engano, a hipocrisía, a envexa e a avaricia. Durante a segunda guerra mundial, Leo Strauss, habendo fuxido de Alemaña, sostivo en Nova Iork que este enfoque da civilización estaba detrás do nazismo o militarismo e nihilismo alemán. Tamén, anteriormente, o teórico socialista Charles Fourier utilizou a palabra civilización nun sentido negativo e como tal "o menosprezo de Fourier para os pensadores respectables e ideoloxías da súa idade era tan intenso que sempre utiliza os termos filósofo e civilización nun sentido peiorativo. No seu léxico, a civilización era unha orde depravada, un sinónimo de perfidia e de restrición. .. Ata no seu máis insignificante e máis miope, con todo, o ataque de Fourier sobre a civilización había calidades que non se atopaba nos escritos de calquera outro crítico social do seu tempo. "
No seu libro The Philosophy of Civilization, Albert Schweitzer esbozou a idea de que hai dúas opinións da sociedade: unha sobre a civilización puramente material e outra sobre a civilización pode ser tanto ética como material. Dixo que a actual crise mundial foi, a continuación, en 1923, por mor dunha humanidade que perdera a concepción ética da civilización. En neste mesmo traballo, el definiu a civilización dicindo que "é a suma total de todos os progresos realizados polo home en todas as esferas de acción e desde todos os puntos de vista na medida en que o progreso facía á axuda espiritual de perfeccionar aos individuos como o progreso de todo o progreso. ". Características dunha civilización
As civilizacións diferéncianse das sociedades tribais baseadas no parentesco polo predominio do modo de vida urbano (a cidade, que impón relacións sociais máis abertas) e o sedentarismo (que implica o desenvolvemento da agricultura e a partir dela o desenvolvemento económico coa división do traballo, a comercialización de excedentes e, máis tarde, a industrialización e a terciarización). Se se comprende nun sentido amplo, pasa a ser sinónimo de Cultura, englobando as visións do mundo ou ideoloxías, as crenzas, os valores, os costumes, as leis e institucións.
Deriva indirectamente do latín civis (cidadán) a través de civil e civilizar. A civilización, como sociedade complexa, posúe características específicas que a distinguen dunha sociedade ou cultura simples. Historicamente, as civilizacións compartiron algunhas ou todas as características seguintes: Técnicas agrícolas para o cultivo intensivo, por exemplo o uso da man de obra, a rotación de cultivos, e a irrigación. Isto permitiu que os agricultores produzan máis alimentos que os necesarios para a súa subsistencia inmediata.
División do traballo; unha porción significativa da poboación que non dedica a maior parte do seu tempo á produción de alimentos senón que dedícanse á industria, a guerra, a ciencia ou a relixión, isto é posible grazas ao superávit alimentario;
Unha forma de organización social, que pode ser un caciquismo, no que un líder dunha familia ou clan nobre goberna o pobo, ou unha sociedade- estado en que a clase gobernante susténtase nunha burocracia ou forma de goberno, e no que o poder concéntrase nas cidades;
O control institucionalizado dos alimentos da clase gobernante, un corpo gobernamental ou unha burocracia;
O establecemento de institucións sociais complexas e formai, por exemplo unha relixión organizada e a educación, en posición ás tradicións máis formais das sociedades simples;
O desenvolvemento das formas complexas do intercambio económico, o que inclúe a expansión do comercio por medio do troco ou a creación da moeda e os mercado.
A acumulación de posesións materiais;
O desenvolvemento das artes, sobre todo da escritura. Evolución das civilizacións
A evolución da maioría das civilizacións pódese esquematizar: Todas as civilizacións comezan co establecemento de sistemas de goberno para o mantemento das elites.
As civilizacións exitosas florecen e crecen de xeito acelerado.
Logran un nivel máximo ou límite que manteñen por un período de tempo.
A competencia entre os estados nunha civilización pode producir un intercambio de poder ou que un grupo predomine sobre o outro.
O dominio dun grupo sobre outros pode ser indirecto ou pódese formalizar coa creación de imperios multiétnicos.
Co paso do tempo as civilizacións colápsanse ou son substituídas por outras civilizacións máis grandes ou máis dinámicas.
Segundo Nikolai Kardashev as civilizacións futuras clasificaranse só polo potencial enerxético que poidan utilizar. Este astrofísico elaborou unha escala que dividía as civilizacións en tres graos (corresponden a estadios ficcionais segundo o grao do desenvolvemento presente): o primeiro grao pode aproveitar toda a enerxía dispoñible nun planeta, que aínda que é variable cuantificouna en 1016 W, o segundo grao podía usar a enerxía dunha estrela, ata chegar aos 1026 W, mentres que o terceiro grao usa a enerxía dispoñible nunha galaxia (1036 W ) ou en unidades maiores. Relacións entre civilizacións
Se se entende a civilización como progreso xeral da raza humana, non se pode falar de relacións entre elas, só graos de desenvolvemento. A miúdo, unha civilización asimílase a unha gran cultura (por exemplo a occidental). Neste sentido pode haber relacións entre civilizacións igual que entre os pobos ou países.
Samuel Huntington define as diversas grandes civilizacións actuais: occidental, islámica, chinesa, xaponesa, hindú, ortodoxa, budista, africana e latinoamericana, e predica un choque de civilizacións para o século XXI, que suplantaría a guerra tradicional entre Estados. Varios teóricos opuxeronse a esta visión apostando polo diálogo intercultural como camiño para evitar a derriba do modo de vida actual.
As civilizacións que se opoñen ás outras resaltan uns trazos determinados da súa identidade. Usualmente estes trazos foron baseados na relixión (países islámicos fronte aos cristiáns, como na Idade Media); localización xeográfica (Occidente é diferente das culturas orientais); etnia (a civilización amerindia, en bloque, é diferente dos homes brancos na Idade moderna) ou nación (en sentido amplo). Civilización en singular ou civilizacións en plural
Civilización, un concepto fundacional das ciencias sociais, ten un uso conceptualmente distinto, ata oposto, cando se emprega intencionalmente en singular, referíndose ao grao superior de desenvolvemento da sociedade humana, co que se indica que existe unha única civilización; ou cando se fai en plural, para indicar a pluralidade das civilizacións a través do tempo, o espazo xeográfico e os distintos trazos culturais (linguas, relixións, e ata os polémicos conceptos de etnias ou razas humanas), co que se indica que existiron e existen moitas: civilización micénica, civilización andina, civilización grecorromana -ou civilización grega e civilización romana-, civilización chinesa, civilización islámica, civilización cristiá, civilización occidental etc. , incluso as identificadas coas nacións europeas que han ter un maior peso na formación histórica de imperios ou estenderon a súa lingua ou a súa cultura (civilización portuguesa, civilización española, civilización francesa, civilización británica, civilización rusa, civilización alemá, civilización italiana).
Civilización como estadio da evolución cultural
A descrición tradicional da evolución cultural da humanidade incluía o seu paso por tres estadios: salvaxismo, barbarie e civilización. Esta perspectiva implicaba a idea de progreso, por máis que entre os seus establecedores estivese Rousseau, que non vía mellora, senón degradación, no paso do estado de natureza do bo salvaxe ao estado de civilización, en que o home está pervertido e maleado pola sociedade. O pesimismo rousseauniano foi superado polos intelectuais posteriores, claramente optimistas (positivismo de Auguste Comte).
O predominio europeo desde a era dos descubrimentos (século XV), pero sobre todo desde a Revolución industrial (século XVIII) e o repartición colonial de África (século XIX), na fase do capitalismo que se coñece como Imperialismo (definición de Lenin), parecía facer evidente para os contemporáneos a supremacía de todas as súas particulares formas de organización: fosen económicas, sociais, políticas, ata as súas crenzas e a súa raza (misioneirismo e racismo). Desde ese punto de vista, o concepto ilustrado de civilización universal pasou a impoñerse como un modelo a que todas as partes do mundo debían amoldarse, de grado ou pola forza, pola seu propio ben; e as potencias imperialistas occidentais debían afrontar, non por ser o seu interese, senón por ser a súa sagrada misión, esa The White Man's Burdeno ("A carga do home branco" (en galego)) (Rudyard Kipling).
Relativismo cultural
A aparición de dúbidas no esquema é paralelo á súa propia formulación, e poden situarse desde a Xunta de Burgos e a Xunta de Valladolid, en que se realizou o debate dos xustos títulos no que Bartolomé de las Casas tomou partido polos conquistados no canto de polos seus compañeiros de conquista (aínda que desde logo pensaba na súa relixión como única verdadeira). O relativismo cultural que se fai científico coa antropoloxía moderna (Bronisław Malinowski) vai ampliarse ao concepto de civilización, que empeza a usarse en plural, e en pé de igualdade relativa, para definir a cada unha das organizacións humanas, vinculadas a unha forma de entender a vida, máis aló ata do concepto de Relixión ou de Cultura. Entendido deste xeito, en plural, cada civilización é unha entidade cultural que aglutina un sentido máis ou menos consciente de unidade, e que agrupa no seu seo a varias nacións e pobos distintos.
Determinadas sociedades, polos seus especiais logros culturais e pola capacidade destes de impoñerse como comúns a un espazo máis ou menos amplo, son consideradas polos historiadores como civilizacións independentes. Un exemplo claro daríao a anfictionía que unificaba a todas as polis gregas en torno a determinados lugares de culto (o oráculo de Delfos), festividades (as Olimpíadas) ou textos (as obras de Homero) e que as opoñía ao que consideraban bárbaro (estranxeiro, que fala con sons inintelixibles: bar-bar) e non helénico, como os persas.
Civilizacións en perspectiva histórica
A perspectiva histórica utilizada para clasificar a unha civilización (máis que a un país) como unha unidade, é de orixe relativamente recente. A partir da Idade Media, a maior parte dos historiadores adoptaron un punto de vista relixioso ou nacional. O punto de vista relixioso prevaleceu ata o século XVIII entre os historiadores europeos, que consideraban a revelación cristiá como o suceso histórico máis importante, tomándoo como referencia para a súa clasificación. Os primeiros historiadores europeos non estudaron outras culturas máis que como curiosidades ou como áreas potenciais de actividade misioneira.
O punto de vista nacional, a diferenza do relixioso, desenvolveuse a principios do século XVI a partir da filosofía política do estadista e historiador italiano Nicolás Maquiavelo, quen sostiña que o obxecto adecuado de estudo histórico era o Estado. O español Francisco de Vitoria, fundador do Dereito internacional, abordou o tema dos dereitos da Coroa de España na conquista de América. Con todo, os múltiples historiadores que máis tarde realizaron a crónica dos estados nacionais de Europa e América só estudaron as sociedades á marxe da cultura europea, para describir a súa submisión ás potencias europeas, á súa entender máis progresistas. Caso á parte é o dos misioneiros e teólogos españois que profundaron no coñecemento e análise das civilizacións recentemente descubertas, ás veces de difícil caracterización.
Arnold J. Toynbee tipificó 23 civilizacións universais. MacNeill analizou nove e Melko sinalou que: existe razoable acordo sobre polo menos doce grandes civilizacións das cales sete xa non existen (mesopotámica, exipcia, cretense, clásica bizantina, mesoamericana e andina). Para Philip Bagby, as civilizacións mellor definidas e máis aceptadas como tales son a exipcia, a babilónica, a chinesa, a india, a greco-romana, a andina, a centroamericana e a cristián-occidental. Na súa obra The Clash of Civilizations (Choque de civilizacións), Samuel Huntington, baseándose en Toynbee propón un número máis amplo de civilizacións existentes hoxe en día: a occidental (entre a que distingue como subcivilizacións a latinoamericana e a ortodoxa da Europa oriental), a musulmá, a xudía, a hindú, a sínica, a xaponesa, a africana sub-sahariana e a budista. Fin da civilización
Historicamente as civilizacións sucedéronse, con épocas intermedias de involución (como os bárbaros), colapso social, polo fin dunha comunidade concreta, ou pola alternancia de poder dunha cultura concreta con outra. Periodicamente, con todo, xurdiron predicións sobre o fin non dunha civilización senón de todas, sexa pola extinción da humanidade ou para o seu retorno a un estado semisalvaxe primitivo. Estas predicións enmárcanse dentro da escatoloxía das diferentes relixións ou ben da ciencia ficción contemporánea.
Igualmente contémplase o fin da civilización como un escenario de futuro posible, causado por: O impacto dun meteorito xigante
A morte do sol
A destrución por parte de extraterrestres hostís ou robots intelixentes
Un cambio climático masivo
Unha pandemia incontrolada
Unha guerra nuclear
Un tsunami ou un gran volcán
Esgotamento de recursos alimenticios
Accidentes científicos, como co gran colisor de hadróns (LHC) Grandes civilizacións desaparecidas
A perspectiva histórica utilizada para clasificar, máis que un país, unha civilización como unha unidade, é de orixe relativamente recente. A partir do Idade Media a maior parte dos historiadores adoptaron un punto de vista relixioso ou nacional. O punto de vista da relixión prevaleceu ata o século XVIII entre os historiadores europeos, que consideraban a revelación cristiá como o acontecemento histórico máis importante, tomándoo como referencia para a súa clasificación. Os primeiros historiadores europeos non estudaron outras culturas máis que como curiosidades ou como áreas potenciais de actividade misioneira.
O punto de vista nacional, a diferenza do relixioso, desenvolveuse a principios do século XVI a partir da filosofía política do estadista e historiador italiano Niccolò Machiavelli, que sostiña que o obxecto adecuado de estudo histórico era o estado. Con todo, os múltiples historiadores que máis tarde fixeron a crónica dos estados nación de Europa e América só estudaron as sociedades á marxe da cultura europea, para describir o seu sometemento ás potencias europeas, o seu entender, máis progresistas.
Listanse a continuación as civilizacións máis relevantes ao longo da historia, segundo o continente maioritario de implantación: África: exipcia, púnica, bérber, árabe
América: inuit, mesoamericana, amerindia
Asia: mesopotámica, levantina, persa, chinesa, xaponesa, sur-asiática
Europa: grega, romana, xermánica, bizantina
Oceanía: melanesia, polinesia