proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Evento de Vitim

O evento de Vitim foi unha explosión aérea de moi alta potencia ocorrida en Siberia o 25 de setembro de 2002 e que chegou a ser detectado polos satélites de alerta temperá. Na mesma zona, cen anos antes, producírase o chamado evento de Tunguska.
Foi unha explosión de medio quilotón onde se acharon importantes cantidades de actividade radioactiva residual en forma de tricio e isótopos radioactivos de cobalto e cesio. Un avión de transporte Antonov An-2 que voaba na área estampouse por causas descoñecidas[Cómpre referencia]. Tamén se observaron auroras boreais e enfermidades asociadas á radiación.
Tanta similitude cunha explosión nuclear resultaba estraña para as autoridades rusas, que estudaron o fenómeno a fondo nas expedicións VITIM-2003 e VITIM-2005. Polo momento pénsase que se tratou do núcleo dun cometa pequeno composto de metais pesados que entraron en fisión ó penetrar na atmosfera terrestre. Ó igual que no evento do Mediterráneo Oriental, este obxecto tampouco foi detectado durante a súa aproximación á Terra.
Ever After

Ever After é un filme estadounidense dirixido por Andy Tennant que se estreou en 1998. Baséase na obra de Charles Perrault Cincenta. Sinopse
A pequena Danielle, orfa de nai, atopou nos libros e no amor do seu pai o refuxio ideal, pero a tráxica morte deste, déixaa aínda nena, en mans dunha madrasta obsesionada por casar a súa filla co Príncipe Henry. Personaxes
Drew Barrymore como Danielle de Barbarac
Anjelica Huston como Baronesa Rodmilla de Ghent
Dougray Scott como Príncipe Henry
Megan Dodds como Marguérite de Ghent
Melanie Lynskey como Jacqueline de Ghent
Jeanne Moreau como Grande Dame Marie Thérèse Charlotte de France
Patrick Godfrey como Leonardo da Vinci
Walter Sparrow como Maurice
Matyelok Gibbs como Louise
Lee Ingleby como Gustave
Timothy West como Rei Francis
Judy Parfitt como Raíña Marie
Richard O'Brien como Pierre le Pieu
Jeroen Krabbé como Auguste de Barbarac
Joerg Stadler como Wilhelm Grimm
Andy Henderson como Jacob Grimm
Everglades

Everglades é unha ampla rexión do estado de Florida, no sur dos Estados Unidos, así como o nome dunha cidade do condado de Collier no mesmo estado. O termo everglade provén da lingua inglesa e significa "clareamento perpetuo " en galego.
Ecoloxicamente, os Everglades son unha rexión pantanosa subtropical situada no sur da Florida, cunha gran relevancia ecolóxica. A zona alberga varias especies nativas e actualmente está protexida polo Parque Nacional dos Everglades (Everglades National Park).
Greater Miami (a área metropolitana de Miami) recibe gran parte da auga dos Everglades. Galería de imaxes
Ex Machina (filme)

Ex Machina (estilizado como ex_machina ou EX_MACHINA) é un filme británico-estadounidense de ciencia ficción e suspense escrito e dirixido por Alex Garland que se estreou no 2015. Está protagonizado por Domhnall Gleeson, Oscar Isaac e Alicia Vikander. O filme conta a historia dun programador que é convidado polo seu CEO a administrar unha proba de Turing dun robot humanoide con intelixencia artificial.
Cun orzamento de $15 millóns, recadou máis de $36 millóns en todo o mundo e recibiu a aclamación da crítica. A National Board of Review recoñeceuno como un dos mellores dez filmes independentes do ano e na 88ª edición dos Oscar foi galardoado co Oscar ós mellores efectos visuais, obra dos artistas Andrew Whitehurst, Paul Norris, Mark Williams Ardington e Sara Bennett. Garland tamén foi nomeado ó Oscar ó mellor guión orixinal, mentres que a interpretación de Vikander valeulle nomeamentos ós BAFTA, ós Globos de Ouro, ós Empire Award e ós Premios Saturn. Personaxes
Alicia Vikander como Ava
Domhnall Gleeson como Caleb Smith
Oscar Isaac como Nathan Bateman
Sonoya Mizuno como Kyoko
Symara A. Templeman como Jasmine
Elina Alminas como Amber
Gana Bayarsaikhan como Jade
Tiffany Pisani como Katya
Claire Selby como Lily
Corey Johnson como Jay, o piloto de helicóptero
Ex aequo

Ex aequo é unha locución latina que significa literalmente "dende a igualdade". Emprégase ao falar dun premio compartido con igual mérito.
Ex cathedra

Ex cathedra é unha locución latina que significa literalmente "desde a cadeira". Está composta por ex (preposición de ablativo "dende") e cathedra (ablativo de "cadeira"), e refírese ao acto de expresar algo coa autoridade que corresponde a un cargo (ben sexa un xuíz, un profesor etc. ) sendo así a cadeira ou cátedra unha metonimia da función. Polo tanto, adoita empregarse para expresarse de xeito maxistral e moi solemne.
O uso principal desta expresión é o levado a cabo polas institucións papais. Cando o Papa fala dende a súa cadeira ou cathedra de autoridade, como cabeza visible da Igrexa Católica, as súas ensinanzas non dependen do consentimento da Igrexa e son irreformables. O Concilio Vaticano I expresou en 1879 así o dogma da Infalibilidade Papal: «O Romano Pontífice cando fala ex cathedra, isto é, cando o exercicio do seu oficio de pastor e mestre de todos os cristiáns, en virtude da súa suprema autoridade apostólica, define unha doutrina de fe ou costumes como que deben ser sostidas por toda a Igrexa, posúe, pola asistencia divina que lle foi prometida no benaventurado Pedro, aquela infalibilidade da que o divino Redentor quixo que gozara a súa Igrexa na definición da doutrina de fe e costumes. Por isto, ditas definicións do Romano Pontífice son en si mesmas, e non polo consentimento da Igrexa, irreformables» (Constitución dogmática Pastor Aeternus, Cap 4)
Tres condicións deben reunirse para que unha definición pontificia sexa ex cathedra (segundo o Catecismo): O Papa debe falar "como Pastor e Mestre supremo de todos os fieis que confirma na fe aos seus irmáns" (se fala en calidade de persoa privada, ou se se dirixe só a un grupo e non á Igrexa universal, non goza de infalibilidade. )
O Papa "proclama por un acto definitivo a doutrina" (cando o Papa claramente expresa que a doutrina é definitiva, non pode cambiar. )
O Papa fala "en cuestións de fe e moral".
Ex facto oritur ius

Ex facto oritur ius é un aforismo latino, cuxa tradución en galego sería "do feito nace o dereito", que vén significar que, para o mundo do dereito, as obrigacións e os dereitos subxectivos xorden cando se produce un determinado feito, ao que o ordenamento xurídico considera relevante e adecuado. Tal feito pasa así a denominarse feito xurídico, en contraposición aos feitos aos que o ordenamento non atribúe relevancia xurídica.
Cabe destacar que o feito xurídico recoñecido polo ordenamento non é necesariamente unha conduta humana voluntaria, senón que o feito xerador poderá provir da natureza, sendo unha situación totalmente allea á vontade de calquera home.
Ex professo

Ex professo ou ex profeso (en latín: ex professo) é unha locución latina que significa literalmente "de propósito, con intención". Emprégase para expresar que se fixo unha cousa intencionadamente.
ExPASy

ExPASy é un portal de recursos bioinformáticos xestionado polo Instituto Suízo de Bioinformática (Swiss Institute of Bioinformatics, SIB) e en particular polo SIB Web Team. É un portal integrado e extensible no que se poden acceder a moitas fontes científicas, bases de datos e ferramentas de software de diferentes áreas das ciencias da vida. Os científicos poden acceder a unha ampla gama de recursos de moi diferentes dominios, como a proteómica, xenómica, filoxenia/evolución, bioloxía de sistemas, xenética de poboacións, e a transcritómica. Cada un dos recursos (bases de datos, ferramentas informáticas descargables baseadas en páxinas web) albérganos de forma descentralizada distintos grupos do SIB e institucións asociadas. Un só portal web proporciona un punto de entrada común a un amplo rango de recursos desenvolvidos e operados por moitos grupos diferentes do SIB e institucións externas. O portal presenta unha función de busca dos recursos seleccionados. Internamente, a dispoñibilidade e uso dos recursos está monitorizada. O portal está pensado tanto para o seu uso por expertos coma por persoas non familiarizdas cun dominio específico das ciencias da vida, e a nova inerface da web proporciona unha guía visual para os novatos no uso de ExPASy. Historia
Orixinalmente, ExPASy denominábase Expert Protein Analysis System, Sistema de Análise de Proteínas Experto, e actuaba como un servidor proteómico para analizar secuencias e estruturas de proteínas e información de electroforese en xel bidimensional (electroforese Page 2D). Entre outras cousas, ExPASy referencia a base de datos sobre coñecementos sobre sucuencias de proteínas, UniProtKB/Swiss-Prot, e o seu suplemento anotado por computador, UniProtKB/TrEMBL.
ExPASy foi a primeira páxina web das ciencias da vida.
O 5 de abril de 2007 ExPASy fora consultada mil millóns de veces desde que se instalou o 1 de agosto de 1993.
Exa-

exa (símbolo E) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que indica un factor de 1018, ou 1000000000000000000, isto é, un trillón de algo.
Adoptado en 1991, vén do grego ἕξ, que significa seis (como hexa-), pois equivale a 10006.
Na informática, exa pode significar 260, especialmente cando se utiliza como prefixo de byte (exabyte).
Exactitude

En enxeñería, ciencia, industria e estatística, denomínase exactitude á capacidade dun instrumento de medir un valor próximo ao valor da magnitude real. Exactitude implica precisión. Pero non ao contrario.
Esta cualidade tamén se atopa en instrumentos xeradores de magnitudes físicas, sendo neste caso a capacidade do instrumento de achegarse á magnitude física real.
Exaculación

Este artigo trata sobre a exaculación dos machos en diversas especies de mamíferos, para a exaculación das femias humanas véxase exaculación feminina. A exaculación é a expulsión de líquido seminal a través do pene desde a vesícula seminal, causada pola contracción dos músculos na base do pene ou do epidídimo despois dun orgasmo. Características e datos relacionados
Está asociada á sensación de pracer extremo e adoita ser o estadio final e obxectivo final da estimulación sexual, e é un compoñente esencial da reprodución natural xa que permite fecundar á femia. Nalgúns casos raros a exaculación cáusaa unha enfermidade da próstata [Cómpre referencia]. A exaculación tamén pode acontecer espontaneamente durante o sono, é o que se coñece como polución nocturna. A anexaculación é a imposibilidade de exacular.
Exaculación precoz

Unha exaculación precoz ocorre cando un home experimenta un orgasmo e exacula o seme pouco despois da actividade sexual e cunha mínima estimulación do pene. Non existe unha definición uniforme do que se entende por "precoz", mais un grupo de expertos da International Society for Sexual Medicine estabeleceron unha defición segundo a cal é unha "exaculación que sempre ou case sempre ocorre antes ou arredor dun minuto". A Clasificación Internacional de Doenzas (ICD-10) estabelece un período de 15 segundos dende o comezo do acto sexual. Existen autores que suxiren que a exaculación precoz é unha adaptación evolutiva.
Malia que os homes con exaculación precoz describen sentir que teñen falta de control sobre a exaculación, non está claro se iso é certo, e moitos homes declaran que lles gustaría poder durar máis tempo. O tempo de latencia da exaculación é de entre 4 e 8 minutos. A condición oposta é a exaculación retardada.
Exaculación retardada

A exaculación retardada é a incapacidade dun home ou a dificultade persistente de acadar o orgasmo, malia o desexo e a estimulación sexual. Polo xeral, un home pode chegar ó orgasmo poucos minutos despois de coito activo, mentres que un home con exaculación retardada non pode chegar ó orgasmo ou prodúcese despois dunha actividade prolongada de máis de 30 ou 45 minutos. En moitos casos, a exaculación retardada é unha condición na que o home só pode acadar o clímax e exacular durante a masturbación, pero non durante o coito. É a menos común das disfuncións sexuais masculinas e pode ser o resultado dos efectos secundarios dalgunhas menciñas. De acordo cunha enquisa, o 8% dos homes declarou ser incapaz de chegar ó orgasmo durante un período de dous meses no último ano.
Exame MIR

O exame MIR é unha proba de avaliación para acceder á formación sanitaria especializada para médicos especialistas no estado Español. Consiste na avaliación dos coñecementos médicos e do ámbito da saúde mediante un test obxectivo e sistematizado, no que os opositores escollen entre múltiples respostas que teñen coma fin a obtención dunha puntuación prioritaria. Dita puntuación permitiría establecer unha orde de preferencia para escoller especialidade e hospital.
O exame vénse convocando desde 1978 polo Ministerio de Sanidade e polo Ministerio de Educación, e celébrase en diversas sedes do estado Español o mesmo día e á mesma hora.
A convocatoria do exame vén rexida pola publicación da mesma no Boletín Oficial do Estado (BOE), polo xeral entre os meses de setembro e outubro. Para a admisión na realización do exame, é preciso estar e posesión do título universitario de Medicina, ben en calquera das universidades españolas, ben en universidades estranxeiras, sempre que os aspirantes teñan o seu título correctamente homologado. Para este último grupo de aspirantes, denominado coma cota de extracomunitarios, existe un límite de 5% das prazas dispoñíbeis. Tamén existe unha cota especial para persoas con discapacidade. Características
O exame MIR está constituído por 235 preguntas tipo test, das cales 225 son computadas inicialmente, e 10 mantéñense coma preguntas de reserva. Se após o período de impugnacións algunha pregunta fica anulada (por erros de formulación, erratas, múltiples posíbeis respostas correctas ou ningunha delas correcta), as preguntas na reserva pasan a computar coma preguntas válidas por estrita orde numérica. Até o ano 2015 cada pregunta contaba con 5 posíbeis respostas, e desde ese ano o Ministerio de Sanidade reduciu a 4 as respostas. Cada pregunta acertada contabilízase coma 1 punto, mentres que cada pregunta errada contabilízase negativamente coma -0, 33 puntos, de xeito que 1 pregunta acertada anúlase con 3 preguntas erradas. As preguntas sen contestar (en branco), teñen un efecto neutro na puntuación final.
O temario sometido a exame non está definido oficialmente, se ben tradicionalmente véñense cumprindo certas tendencias predecíbes nas materias e temas máis preguntados. Porén, pode ser suxeito a ser preguntado calquera aspecto que teña relación coa Medicina.
A duración do exame e de 5 horas, e é celebrado en sedes nomeadas polo Ministerio de Sanidade. A data de celebración é variable, sendo habitual que se celebre en sábado de 16h a 21h, normalmente nas últimas semanas de xaneiro ou primeiras de febreiro.
A nota obtida no exame representa un 90% da cualificación final, mentres que o restante 10% corresponde ao expediente académico acadado polo estudante na súa titulación universitaria. Especialidades
Existen 47 especialidades médicas que os aspirantes poden escoller:
Exame médico

O exame médico, exploración física ou exame clínico é o conxunto de manobras que realiza un médico para obter información sobre o estado de saúde dunha persoa. A ciencia encargada do seu estudo denomínase Semioloxía clínica. A exploración clínica realízaa o médico ó paciente, despois dunha correcta anamnese na entrevista clínica, para obter unha serie de datos obxectivos ou signos clínicos que estean relacionados cos síntomas que refire o paciente. A información conseguida mediante a anamnese e a exploración física rexístrase na historia clínica, e é a base dun xuízo clínico inicial a partir do cal se solicitan ou non determinadas exploracións complementarias, que confirmen o diagnóstico médico dunha síndrome ou doenza.
En moitas ocasións unha correcta exploración clínica, acompañada dunha boa anamnese, axuda a estabelecer un diagnóstico sen necesidade da realización de probas clínicas ou exploracións complementarias máis complexas e custosas. Ademais, a exploración física establece un contacto físico estreito entre o médico e o paciente, conseguindo así confianza na relación médico-paciente.
Exantema

Un exantema é a aparición de erupcións cutáneas vermellas nunha rexión específica ou por todo o corpo causadas por infeccións ou efecto colateral de medicinas como a penicilina. As causas máis comúns en nenos son víricas e bacterianas: xarampón, escarlatina, rubéola, estafilococo, eritema infeccioso, roséola, varicela e enterovirus.
Por definición, exantema é a aparición de eritemas (manchas vermellas), pápulas (elevación da lesión) e ás veces pústulas (supuración con pus) na pel. Este tipo de lesión pode ser única ou múltiple e pode ocorrer só nunha rexión específica do corpo ou espallarse por todo o corpo.
Excalfactoria adansonii

Excalfactoria adansonii é unha especie de ave da orde das galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos perdicinos, unha das dúas que integran hoxe en día o xénero Excalfactoria,
Esta especie de paspallás habita na África subsahariana. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrta en 1851 polos naturalistas e ornitólogos franceses, os irmans Jules Verreaux e Édouard Verreaux, que a designaron Coturnix adansonii.
Etimoloxía
Xénero
Para a do xénero, véxae Excalfactoria.
Especie
O epíteto específico, adansonii, é unha homeaxe ao naturalista francés Michel Adanson. (O nome adansonii quere dicir "de Adanson").
Subespecies
Aínda que algúns autores a consideraron como unha subespecie do paspallás chinés, é unha especie independente, que é monotípica, é dicir, que non se recoñece nela ningunha subespecie.
Variacións taxonómicas
O xénero foi transferido a Coturnix despois de que este fora descrito por en 1764 polo botánico e zoólogo francés François Alexandre Pierre de Garsault, ou en 1791 polo naturalista, tamén francés, Pierre Joseph Bonnaterre (segundo os autores).
Neste xénero mantívose durante moitos anos, até que recentemento foi recasificado, por algúns autores, no xénero Synoicus e, polo grupo de referencia do Congreso Ornitolóxico Internacional, no actualmente válido Excalfactoria.
Excentricidade

Matemáticas
En matemáticas e xeometría a excentricidade é un parámetro que determina o grao de desviación dunha sección cónica con respecto a unha circunferencia. É un parámetro importante na definición das elipses.
A excentricidade e dunha elipse de semieixo maior a e semieixo menor b é: e
1 − b 2 a 2. {\displaystyle e
{\sqrt {1-{\frac {b^{2}}{a^{2}}}}}. } Valores da excentricidade en seccións cónicas: A excentricidade dunha circunferencia é cero.
A excentricidade dunha elipse é maior xa cero e menor ca 1.
A excentricidade dunha parábola é 1.
A excentricidade dunha hipérbole é maior ca 1. Astronomía
Os corpos ligados gravitacionalmente entre si describen órbitas en forma de elipse. A excentricidade da órbita dun obxecto calcúlase de acordo coa fórmula anterior e expresa o grao de desviación con respecto a unha órbita circular. Outros
Na linguaxe común emprégase o concepto de excentricidade para referirse ó comportamento infrecuente ou estraño dunha persoa.
Exchangeable image file format

Exchangeable image file format (Exif) é unha especificación para formatos de ficheiros de imaxes empregado por cámaras dixitais. Creouno a Japan Electronic Industry Development Association (JEIDA). Esta especificación emprega formatos de ficheiros existentes coma JPEG, TIFF e RIFF, aos que engade etiquetas específicas de metadatos. A versión 2. 1 desta especificación publicouse o 12 de xuño de 1998 e a versión 2. 2 en abril de 2002.
Excitación

A excitación é a primeira parte dunha resposta sexual.
Iníciase coa estimulación que pode ser física, psicolóxica ou unha combinación de ambas as dúas a través do olfacto, a vista, o tacto, o pensamento ou as emocións. En termos fisiolóxicos, relaciónase co fenómeno vasoconxestivo: fluxo de sangue en certas rexións do corpo, particularmente nos órganos pelvianos. As súas manifestacións fundamentais, que poden non ser instantáneas nin permanentes, son a erección do pene e a lubricación vaxinal. Así mesmo, ambos os dous sexos experimentan un aumento do ritmo cardíaco.
Exclamación

Unha exclamación é un vocábulo ou secuencia lingüística que manifesta emoción, sorpresa ou ánimo. Tamén pode ser unha figura retórica na cal se expresa de forma exclamativa un sentimento ou idea (véxase exclamación retórica). Por outra banda, ás veces fálase de exclamación como signo de exclamación. Trazos fonéticos das secuencias exclamativas
Aumento da intensidade e calidade das sílabas fortes.
Reforzo da articulación dos sons cando se manifestan sentimentos como a excitación, ou relaxamento da mesma cando predominan sentimentos relaxantes coma o pracer.
Evolución da entoación por encima ou por baixo do ton medio da voz do que fala.
Modificación do tempo medio, acelerando ou retardando. Uso dos signos exclamativos
Emprégase nas oracións exclamativas e exhortativas. Hai dúas alternativas: Colocar o signo! pechando a oración.
Colocar o signo ¡ no inicio da oración, e o signo! pechando a oración.
Exclamación retórica

Unha exclamación retórica é unha figura estilística empregada para expresar sentimentos subxectivos conectados directamente coas súas máis íntimas sensacións. Adoita ir entre signos de exclamación.
Un exemplo aparece no poema "Unha vez tiven un cravo. .. " da obra Follas Novas, de Rosalía de Castro: Ese barro mortal que envolve o esprito
¡quen o entenderá, Señor. .. !
Exclave

Un exclave, en xeografía política, designa un territorio que pertence politicamente a outro, pero que non está conectado por terra con este (coa excepción das illas). Exemplos
En España
A vila navarra de Petilla de Aragón, en Aragón.
O municipio cántabro de Valle de Villaverde, en Biscaia.
A vila catalá de Llívia, en Francia.
O Rincón de Anchuras, concello da provincia de Cidade Real, entre as provincias de Toledo e Badaxoz.
O Rincón de Ademuz, pertencente á Provincia de Valencia, entre a provincia de Teruel e a de Cuenca.
O Condado de Treviño, pertencente á provincia de Burgos, situado dentro da provincia de Áraba.
O municipio biscaíño de Orduña, entre Áraba e a provincia de Burgos.
A madrileña Devesa da Cepeda, situada entre as provincias de Ávila e de Segovia.
A localidade de Villar (provincia de Córdoba) na provincia de Sevilla.
En Galiza
Bruma, parroquia do concello de Mesía, entre Ordes, Carral e Abegondo.
Vilacova, parroquia do concello de Salvaterra de Miño, entre Ponteareas e As Neves.
Uma, parroquia do concello de Salvaterra de Miño, entre Ponteareas, As Neves, Mondariz e A Caniza.
Vilar de Mouros e A Lampaza, lugares da parroquia de Doade (Sober), entre Monforte de Lemos e Castro Caldelas.
Vilariño Frío en San Cristovo de Cea.
No mundo
A rexión rusa de Kaliningrado, entre Polonia e Lituania.
A antiga Berlín Occidental dentro da República Democrática Alemá.
A República autónoma de Nakhichevan, que está entre Irán e Armenia, pero é un territorio pertencente a Azerbaidján.
A península de Copacabana, que pertence a Bolivia pero conecta territorialmente ao Perú.
A Illa Martín García que pertence a Arxentina pero está no sector uruguaio do Río da Prata.
A Illa da Liberdade de Nova York, atópase no territorio de Nova Jersey.
O distrito de Temburong de Brunei, único distrito que se atopa separado do resto do territorio e que está rodeado por Malaisia e con costas sobre a baía de Brunéi.
A rexión chamada Likoma en Malawi.
Exclusión alélica

A exclusión alélica é un proceso polo cal se expresa un alelo dun xene mentres que o outro alelo queda silenciado. Nos xenes autosómicos, os organismos diploides herdan unha copia de cada proxenitor.
Hai polo menos dous tipos de eventos de selección que poden orixinar exclusión alélica. Por un lado, un alelo dun xene pode ser silencioso transcricionalmente, o que ten como resultado a expresión de só o segundo alelo. Por outro lado, ambos os alelos poden ser transcritos, pero operan mecanismos postranscricionais e postraducionais que levan á eliminación do produto proteico dun alelo. .
O mecanismo polo cal se realiza a exclusión alélica non se coñece completamente. Exclusión alélica en linfocitos B
A exclusión alélica foi observada principalmente en xenes de receptores da superficie celular e foi amplamente estudada en células inmunitarias como os linfocitos B. Nos linfocitos B, o rearranxo con éxito do xene da cadea pesada do material xenético dun cromosoma ten como resultado que deixa de producirse o rearranxo do material xenético do segundo cromosoma. Se non se produce un rearranxo con éxito, ten lugar o rearranxo do material xenético no segundo cromosoma. Se non se produce o rearranxo exitoso en ningún dos dous cromosomas, a célula morre.
Como resultado da exclusión alélica, todos os receptores de antíxenos dun determinado linfocito terán a mesma secuencia de aminoácidos no dominio variable da cadea pesada da proteína. Como a especificidade do receptor de antíxenos é modulada polo dominio variable da cadea lixeira codificada por un dos loci da cadea lixeira de inmnoglobulina, as especificidades das células B que conteñen o mesmo evento de recombinación da cadea pesada poden diferir no seu evento de recombinación da cadea lixeira. Exclusión alélica en neuronas sensoriais
Un estudo publicado en 2008 mostrou que a metilación CpA axuda á exclusión alélica en neuronas sensoriais.
Exclusión social

En ciencias sociais, denomínase marxinación, marxinalidade ou exclusión social a unha situación social de desvantaxe económica, profesional, política ou de status social, producida pola dificultade dunha persoa ou grupo para se integrar nalgúns dos sistemas de funcionamento social (integración social). A marxinación pode ser o efecto de prácticas explícitas de discriminación, que deixan ao grupo social segregado á marxe do funcionamento habitual da sociedade á que pertence.
Excomuñón

A excomuñón (do latín eclesiástico ex-communicare, "botar da comunidade") é unha censura relixiosa usada para privar, suspender ou limitar a filiación nunha comunidade relixiosa ou para restrinxir certos dereitos dentro dela. O termo aplícase polo xeral a algunha igrexa ou comunidade cristiá, mais hai castigos semellantes noutras relixións. Nalgunhas relixións, a excomuñón inclúe unha condenación espiritual do membro do grupo. Tamén pode implicar o exilio e a vergoña comunitaria da persoa excomungada. No cristianismo
Catolicismo
No dereito canónico da Igrexa Católica a excomuñón é unha censura e, xa que logo, unha pena correctiva que pretende convidar á persoa a cambiar de comportamentos ou actitudes, arrepentirse, e volver á comuñón plena. Non é, por tanto, unha "pena expiatoria" para paliar o mal feito nin unha "pena vingativa" co único propósito de castigar.
A excomuñón pode ser latae sententiae (automática, imposta no momento de cometer unha ofensa para a que o dereito canónico impón dita pena) ou ferendae sententiae (imposta de xeito directo por un superior ou declarada como sentenza dun tribunal eclesiástico).
Os excomungados seguen a ser considerados católicos e, xa que logo, manteñen obrigas como a asistencia a Misa, malia non poder recibir a Eucaristía e de tomar parte activa na liturxia (ler, levar as ofrendas etc. ). Porén, a súa comuñón coa Igrexa considérase gravemente deteriorada. Malia todo, ínstaselles a manter relación coa Igrexa, xa que a excomuñón busca o seu arrepentimento e a súa volta á participación activa na vida da mesma.
Ortodoxia
Na Igrexa Ortodoxa, a excomuñón consiste na exclusión dun membro da participación na Eucaristía, non a expulsión da Igrexa. Isto pode ter diversas causas, como non ter confesado nun ano ou como parte dun período de penitencia. O propósito disto é que o membro volva á plena comuñón. As Igrexas Ortodoxas teñen unha forma de expulsión, declarando anatema, mais isto resérvase só a actos de herexía seria e persistente. O Patriarcado de Moscova declarou herexe a Sergei Bulgakov deste xeito, ao declarar que Santa Sofía era semellante a unha cuarta dimensión da Santa Trindade.
Anglicanismo
A Igrexa de Inglaterra non ten unha regulamentación específica dos motivos ou da forma da excomuñón. Porén, ten regulamentado que as exequias relixiosas pódense negar aos excomungados: A Igrexa Episcopaliana dos Estados Unidos, como parte da Comuñón Anglicana, comparte moitas normas canónicas coa Igrexa de Inglaterra, e estes determinan a súa política en canto á excomuñón. Conceptos semellantes noutras relixións
Xudaísmo
O herem é a maior censura relixiosa no xudaísmo. Supón a exclusión total da persoa da comunidade xudía. Agás nos casos da comunidade haredi, o herem desapareceu logo da ilustración, cando as comunidades xudías perderon a súa autonomía política. Unha orde siruv emitida por un tribunal rabínico tamén pode limitar a participación relixiosa.
Excreción

A excreción é o proceso biolóxico polo que un animal elimina do seu organismo as substancias tóxicas, adquiridas pola alimentación ou o metabolismo. En organismos unicelulares e animais moi pequenos a excreción é un proceso celular que non require estruturas especializadas. En organismos con células dotadas de parede, como plantas e fungos, os refugallos acostuman incorporarse á composición da parede, quedando así fora do medio fisioloxicamente activo onde importa a súa toxicidade.
As substancias que se deben eliminar son enormemente variadas, pero as máis abondosas son derivados do nitróxeno que se producen por alteración de grupos amino resultantes do catabolismo (degradación) das proteínas. A substancia elixida acostuma ser: O amoníaco: é excretado por invertebrados acuáticos, peixes óseos e larvas de anfibios. É moi tóxico pero, pola súa gran solubilidade e difusión, a auga circundante dilúeo e arrástrao con rapidez.
A urea: prodúcese no fígado por transformación rápida do amoníaco, resultando ser moito menos tóxico e máis soluble, aínda que se difunde con máis lentitude. Por esas razóns, pode acumularse nos tecidos sen causar danos e excretarse máis concentrada. É o principal refugallo nitroxenado dos peixes cartilaxinosos, anfibios e mamíferos.
O ácido úrico: é característico de animais que ingresan a auga en pouca cantidade. Fórmase a partir do amoníaco e outros derivados nitroxenados. Excrétase en forma de pasta branca ou como sólido, dado a súa mínima toxicidade e baixa solubilidade. É característico de animais adaptados a vivir nun ambiente seco e pór ovos con casca e membrana impermeables á auga, como por exemplo insectos, moluscos pulmonados, réptiles e aves.
Nos mamíferos, por exemplo, os dous procesos excretores esenciais son a formación de ouriños nos riles e a eliminación de dióxido de carbono nos pulmóns. Estes refugallos elimínanse por micción e respiración respectivamente. Tamén a pel e o fígado interveñen na elaboración ou excreción de substancias tóxicas. A pel intervén a través da transpiración, expulsando sal e auga.
Nos artrópodos terrestres os órganos excretores acostuman desembocar ao principio do intestino, co que os produtos de excreción incorpóranse ás feces. Porén, nos mamíferos, como o ser humano, só o fígado verte substancias de excreción ao intestino. Destas, só os derivados do grupo hemo sanguíneo, como a bilirrubina, incorpóranse de maneira significativa ás feces, sendo a maioría reabsorbidas ao torrente sanguíneo e eliminadas finalmente polos riles.
A diferenza dos ouriños, non se expulsa materia de refugallo do torrente sanguíneo e non é parte dun proceso metabólico.
Excusatio non petita, accusatio manifesta

Excusatio non petita, accusatio manifesta é unha locución latina de orixe medieval, usada como aforismo, sentenza ou frase lapidaria.
Podería traducirse como «desculpa non pedida, culpa manifesta», sinalando que quen se escusa por unha falta sen que ninguén llo pedise está a sinalarse como autor da falta.
Unha expresión similar é usada por Xerome de Estridón na súa cuarta epístola, cando di dum excusare credis, accusas («mentres pensas que escusas, acusas»).
Execración

A execración é unha figura retórica de pensamento coa que se desexan males para un mesmo. Nela, o falante fai recaer sobre si mesmo o contido dunha imprecación ou imprecatio. A miúdo toma a forma dunha exclamación. Exemplos
De Hostia (1926), de Armando Cotarelo Valledor:
PRISCILIÁN. —¡Veña a min a moura sirea, a que no trambullente mar da esistenza convida co cális da celmosa morte!
Exedra

En arquitectura, unha exedra é xeralmente unha construción descuberta, de planta circular, con asentos e respaldos fixos na parte interior da curva. As exedras colócanse normalmente na fachada dun palacio, pero usada como abertura na parede interna.
O significado grego orixinal, un asento no exterior da porta, foi aplicado a unha habitación que se abre e é circundada por bancos de pedra altos e curvos: un ambiente aberto destinado a servir de lugar de encontro e conversación filosófica. Unha exedra pode tamén destacar dun espazo baleiro e curvo dentro dunha columnata quizais cun asento semicircular.
A exedra foi adoptada polos romanos para consolidarse en épocas históricas posteriores (a partir da arquitectura románica e da bizantina)
Exeria (aplicación)

Exeria é unha aplicación para revisar textos con alternativas de linguaxe non sexista en galego. É unha aplicación en tecnoloxía aberta tanto no aspecto informático como o lingüístico. Foi implementada no ano 2009 dentro do V Plan do Goberno galego para a igualdade entre mulleres e homes 2007-2010.
Exhippolysmata

Exhippolysmata é un xénero de crustáceos malacostráceos carideos da familia dos hipolítidos que comprende catro especies de camaróns, algunha das cales son obxecto de pesca comercial. Taxonomía
O xénero Exhippolysmata foi definido en 1915 polo zoólogo británico Thomas Roscoe Rede Stebbing en "South African Crustacea. Part VIII", Annals of the South African Museum 15: 57-103.
Especies
O xénero comprende catro especies: Exhippolysmata ensirostris (Kemp, 1914)
Exhippolysmata hastatoides (Balss, 1914)
Exhippolysmata oplophoroides (Holthuis, 1948)
Exhippolysmata tugelae Stebbing, 1915
Exhippolysmata ensirostris

Exhippolysmata ensirostris é unha especie de crustáceo malacostráceo decápodo carideo da familia dos hipolítidos, que vive no océano Índico (costas de Mozambique, Tanzania, Kenya, Madagascar, India, e no Pacífico occidental (India, arquipélago Malaio), onde é obxecto de pesca comercial. Taxonomía
A especie foi descrita en 1914 polo biólogo mariño inglés Stanley Wells Kemp co nome de Hippolysmata ensirostris. Posteriormente foi reclasificada polo mesmo autor como Exhippolysmata ensirostris.
Na especie distínguense dúas subespecies: Exhippolysmata ensirostris ensirostris (Kemp, 1914)
Exhippolysmata ensirostris punctata (Kemp, 1914) Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie o nome de camarón cazador.
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son: Castelán: camarón cazador
Francés: bouc-chasseur
Inglés: hunter shrimp
Exhippolysmata hastatoides

Exhippolysmata hastatoides é unha especie de crustáceo malacostráceo decápodo carideo da familia dos hipolítidos, que vive no Atlántico centrooriental e suroriental, onde é obxecto de pesca comercial. Taxonomía
A especie foi descrita en 1914 polo carcinólogo alemán Heinrich Balss co nome de Mimocaris hastatoides. Posteriormente foi reclasificada dentro do xénero Exhippolysmata. Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie o nome de camarón compañeiro.
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son: Castelán: camarón compañero
Francés: bouc-compagnon
Inglés: companion shrimp
Portugués: camarão-companheiro
Exhippolysmata oplophoroides

Exhippolysmata oplophoroides, o camarón galo é unha especie de crustáceo malacostráceo decápodo carideo da familia dos hipolítidos, que vive no golfo de México, onde é obxecto de pesca comercial. Taxonomía
A especie foi descrita en 1948 polo carcinólogo holandés Lipke Holthuis en primeiro lugar como subespecie do xénero Hippolysmata, Hippolysmata (Exhippolysmata) oplophoroides, sendo despois reclasificada como especie independente, do xénero Exhippolysmata. Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie o nome de camarón compañeiro.
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son: Castelán: camarón gallo
Francés: crevette-buhote
Inglés: cock shrimp
Exina

A exina é a cuberta exterior dura dos grans de pole. Os debuxos da superficie dos grans formados pola exina son característicos de cada especie e adoitan ser usados como caracteres para a clasificación das plantas.
A principal substancia que forma a exina é a esporopolenina, un politerpeno impermeable resistente aos axentes químicos. A esporopolenina é moi resistente á descomposición podendo chegar a dar á exina unha duración de miles de anos.
Exipto Mons

Exipto Mons é unha montaña da lúa de Xúpiter, Ío. Ten 10 km de altura, e fai dela a 11ª montaña máis alta de Ío, máis alta co monte Everest. Segundo a U. S. Geological Survey ten un diámetro medio de 193, 7 km, aínda que a Io Mountain Database dálle un longo de 133, 8 km por 146 km de ancho. É un macizo montañoso escarpado, de forma moi irregular e dunha morfoloxía complexa. Cobre unha área duns 9. 792 km² e está situado nas coordenadas 41, 49° S 257, 6° O. Ten unha escarpa na cara norte. Recibiu o nome de Exipto, en referencia ó lugar onde a mitolóxica Ío rematou a súa fuxida. Recibiu oficialmente o seu nome por parte da Unión Astronómica Internacional no ano 1997. Cara ao noroeste está Babbar Patera, e cara ao sueste está Hermes Mensa. Svarog Patera pode ser atopado cara ao suroeste.
Exiptólogo

Un exiptólogo é un especialista na historia e a arqueoloxía do Antigo Exipto, desde as orixes máis remotas ata o fin da época tolemaica, no século I a. C. Nas principais universidades do mundo hai cátedras desta disciplina onde os investigadores fórmanse e gradúan para logo dedicarse á arqueoloxía exipcia in situ, achegando nova información sobre o terreo, ou procesando no seu gabinete o que outros escavaron e con iso enriquecer o noso coñecemento; tamén dedicándose á docencia para formar exiptólogos ou como directores ou conservadores de institucións ou museos onde se custodian obxectos desta antiga civilización.
O coñecemento fidedigno da historia do antigo Exipto é moi recente. Fai tan só dous séculos o que se coñecía das orixes da civilización exipcia proviña de relatos dos historiadores e viaxeiros gregos e romanos que, sen moito espírito crítico, recolleron aquilo que os exipcios da súa época narrábanlles.
O descifrado da "Pedra de Rosetta", gravada en dúas linguas, grega e exipcia, e en tres escrituras, grega, demótica e xeroglífica, dun decreto de Tolomeo V datado en 196 a. C. , foi o comezo da lectura dos xeroglíficos. Jean-François Champollion, partindo dunha copia desta inscrición é o primeiro en descifralos, editando posteriormente un dicionario e unha gramática exipcia. É o inicio da moderna exiptoloxía.
Existencia

Existencia (existentia, en Latín). En filosofía este termo ten dous significados básicos. Un sentido xeral asociado principalmente á filosofía cristiá medieval e outro máis específico propio das filosofías da existencia do século XX. No primeiro caso a existencia oponse á esencia e significa o feito de que algo sexa real. Neste sentido a existencia é aplicable a calquera ente ou propiedade dun ente que efectivamente esta aí, é dicir, que aparece aí como dado. Por exemplo, “esta árbore que está aí”. A filosofía existencial, en cambio, usa o termo existencia unicamente para referirse á realidade humana. Esta última é unha realidade sempre individual e constantemente facéndose a si mesma, polo que non sería definible do mesmo xeito que se definen os outros entes. En consecuencia, respecto da existencia humana non ten sentido preguntar qué é, senón só cómo é. A primeira pregunta apuntaría á esencia, sempre fixa, compartida por todos os individuos dunha mesma especie. Pero a existencia humana, posto que a súa condición é a dunha realidade sempre inacabada, non pode nunca definirse como un caso particular dunha esencia común. Toda existencia humana é peculiar, propia de cada un e, como tal, só experimentable polo propio individuo no seu propio existir. Nisto residiría a condición fundamental do ser humano. De aí que a definición dun ser humano calquera afecte só a el, reflectindo a súa peculiaridade. No caso do ente humano, polo tanto, ou ben a súa esencia vén dada pola pura existencia (Martin Heidegger), ou ben a existencia precede á esencia (Jean-Paul Sartre).
O estudo da existencia humana efectuado por Heidegger en Ser e tempo recibe o nome de hermenéutica existencial, e o efectuado por Sartre en O ser e o nada foi acuñado por este co nome de existencialismo.
Exodus International

Exodus International foi un dos grupos máis grandes de persoas ex-gais. Fundada en 1976 como unha organización cristiá sen ánimo de lucro que, cos seus ministros locais totalmente autónomos, máis de 120 nos Estados Unidos e o Canadá, e máis de 150 ministros noutros 17 países; daban apoio para o que chamabamn "liberación da homosexualidade", ben sexa coa abstinencia, "diminuíndo os niveis de tentacións homosexuais, fortalecendo os sentidos de identidade masculina e feminina, corrixindo estilos distorsionados de relacionarse con membros do sexo oposto". Defendían, pois, o uso da terapia de reorientación sexual.
O grupo tiña publicacións mensuais, organizaba conferencias e posuía servizo por Internet.
O seu último presidente de Exodus foi Alan Chambers.
Exordium

En retórica considérase que o acto expositivo do discurso ante o auditorio se divide en catro partes: Exordium (presentación), narratio (exposición), argumentatio (argumentación) e peroratio (conclusión con finalidade conativa). A parte inicial dun discurso ou oratorio que pretende a presentación da causa ante o receptor co fin de obter a súa disposición favorable (mediante a presentación do tema con enorme interese, a promesa de brevidade etc. ) denomínase exordium.
Exos (foguete sonda)

Exos, tamén coñecido coa denominación PWN-4A, foi un foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido a finais dos anos 1950 e formado por tres etapas: unha primeira etapa M-6, unha segunda Nike e unha terceira Recruit.
Exos foi desenvolvido pola Universidade de Míchigan baixo contrato co Centro para a Investigación da Forza Aérea en Cambridge (AFCRC). As tres aletas orixinais da primeira etapa Nike tiveron que ser substituídas por catro. O foguete engalaba desde un raíl lanzador, coa primeira etapa funcionando un total de 4, 4 segundos antes da separación co resto do foguete por rozamento atmosférico. Tras 25 segundos de voo por inercia, a segunda etapa encendíase durante tres segundos para separarse da terceira etapa, que se encendía case inmediatamente para funcionar durante 1, 6 segundos. A terceira etapa, xunto cunha carga útil de ata 23 kg, elevábanse ata 480 km de altura. O obxectivo dos Exos era principalmente investigar a ionosfera.
Lanzáronse dez Exos en total entre o 26 de xuño de 1958 e o 2 de novembro de 1965, cun único fallo, o 19 de febreiro de 1960.
Exosat

Exosat (acrónimo de European X-ray Observatory Satellite) foi un observatorio espacial da ESA lanzado o 26 de maio de 1986 desde a base Vandenberg da Forza Aérea mediante un foguete Delta 3914. Características
A misión de Exosat consistiu en facer observacións en raios X de diferentes corpos celestes no rango de enerxías entre 0, 04 e 80 keV usando dous modos de funcionamento: Modo de ocultación: observábase o corpo mentres a Terra ou a Lúa o ocultaban, determinando con precisión o corpo que estaba a ser observado e os seus trazos estruturais.
Modo de apuntado arbitrario: usado para estudar a variabilidade temporal e espectral de diferentes corpos durante longos intervalos de tempo ininterrompidamente e para cartografar fontes de baixa enerxía.
O satélite tiña forma cilíndrica, con 192 cm de diámetro e 117 cm de altura, e foi inxectado nunha órbita altamente excéntrica, cun apoxeo de 192. 000 km, un perixeo de 340 km, unha inclinación orbital de 72, 5 graos e un período de 5430 minutos. Reentrou na atmosfera o 6 de maio de 1986.
Exosfera

A exosfera considérase unha zona de transición entre o espazo exterior e a masa gasosa que rodea o planeta Terra.
Sitúase entre os 1. 000 e os 700 km de altura e esténdese ata os 9. 600 km, o que constitúe o límite exterior da atmosfera.
Está constituíada por materia plasmática. Nela a ionización das moléculas determina que a atracción do campo magnético terrestre sexa maior cá do gravitatorio.
Na exosfera o concepto de temperatura desaparece, xa que a densidade do aire e case desprezable; ademais conten un fluxo que é o que, dende o exterior, vese como os "Cintos de Van Allen". Aquí é o único lugar onde os gases poden escapar xa que a gravidade non é tan forte.
É aquí onde se atopan os satélites artificiais.
Exositio

Un exositio é un sitio de unión secundario, situado lonxe do sitio activo, que se encontra nun encima ou outra proteína.
Este sitio é similar a un sitio alostérico, pero difire en que, para que un encima estea activo, o exositio debe estar ocupado. Recentemente, os exositios convertéronse nun tema sobre o que hai un crecente interese en investigación biomédica, para utilizalos como dianas potenciais de fármacos.
Por exemplo, a trombina ten un sitio activo e dous exositios. O seu exositio 1 únese á fibrina, o que a deixa orientada cara ao centro activo. No exositio 1 pode unirse tamén o PAR, o que é importante para a agregación de plaquetas, e no exositio 2 pode unirse ao receptor GPIbα.
Exostose

Unha exostose é unha formación de óso novo na superficie dun óso. As exostoses poden causar dor crónica que varía desde suave a moi severa e debilitante, dependendo da forma, tamaño, e localización da lesión. Atópanse xeralmente nas costelas en forma de pequenas excrecencias, aínda que tamén poden aparecer lesións de maior tamaño nos nocellos, xeonllos, ombreiros e cadeiras. Son moi raras nos ósos do cranio. As exostoses en ocasións presentan forma de esporón, tales como os esporóns calcáneos. As infeccións óseas poden provocar exostoses nos ósos adxacentes. O pé de Charcot tamén causa tipicamente estas exóstoses, que poden chegar a ser clinicamente significativas. Osteofitos
Os osteofitos son protusións óseas que aparecen secundariamente á dexeneración articular producida pola artrose ou osteoartrite. Con todo, non se diferencian significativamente das exostoses. Rexistro fósil
Atopáronse exostoses en ósos fósiles, estudados polos paleopatólogos, especialistas en lesións e enfermidades antigas. Existen rexistros de exostoses en múltiples especies de dinosauros, tales como Acrocanthosaurus atokensis, Albertosaurus sarcófago, Allosaurus fragilis, Gorgosaurus libratus, e Poekilopleuron bucklandii. Tipos
Exostose oral.
Nocello de futbolista (exotose do astrágalo).
Exostose múltiple hereditaria (HME)
Exostose sublingual.
Oído de surfeiro (exostosis da canle auditiva externa).
Torus mandibularis.
Torus palatinus.
Expansión do fondo oceánico

A expansión dos fondos oceánicos ocorre nas dorsais oceánicas, onde se forma unha nova cortiza oceánica mediante a actividade volcánica e o movemento gradual do fondo afastándose da dorsal. Este feito axuda a entender a deríva continental explicada pola teoría da tectónica de placas.
Teorías anteriores (por exemplo, a de Alfred Wegener) sobre deríva continental supuñan que os continentes eran transportados a través do mar. A idea de que o propio fondo mariño móvese (e arrastra aos continentes con el) mentres se expande desde un eixo central foi proposta por Harry Hess da Universidade de Princeton na década de 1960. A teoría acéptase amplamente na actualidade, e crese que o fenómeno é causado por correntes de convección na parte débil e plástica da capa superior do manto (denominada astenosfera na definición clásica). As maiores probas da mencionada teoría son as fosas oceánicas, as dorsais oceánicas, o magma saínte cara á superficie, o novo fondo mariño. Expansión incipiente
A expansión do fondo mariño sempre comeza como un rift nunha placa continental, similar ao val do Rift existente na actualidade en África Oriental, entre o mar Vermello e os Grandes Lagos Africanos. O proceso comeza cun quecemento na base da placa continental que a converte nun material máis plástico e menos denso. Xa que os obxectos menos densos "flotan" sobre os máis densos, como prevé a isostasia, a área que se quenta abúltase, transformándose nunha ampla bóveda ("domo" ou cúpula). A medida que se alza, prodúcense fracturas que gradualmente se converten en rifts. O sistema de rifts típico consiste en tres brazos diverxentes, separados cada un por 120º de circunferencia. Estas grandes áreas denomínanse "encrucillada tripla" (triple junction, en inglés) e poden acharse en varios lugares do mundo na actualidade, sendo facilmente identificables nos mapas; por exemplo: mar Vermello-golfo de Adén-val do Rift, ou val do Níxer-costas africanas do Golfo de Guinea onde se abriu o Atlántico, separándose América do Sur.