Sacred Harp

O canto da arpa sagrada, en inglés Sacred Harp é unha tradición da música coral sacra que se orixinou en Nova Inglaterra e que posteriormente se perpetuou e continuou na rexión sur dos EE. UU. O nome deriva de The Sacred Harp, un libro de melodías de importancia histórica impreso en 'notas de forma'. A obra publicouse en 1844 e reapareceu en varias edicións desde entón. A música de Sacred Harp provén dunha tradición máis antiga da música americana que se desenvolveu no período 1770-1820 en Nova Inglaterra, cun desenvolvemento significativo relacionado coa influencia dos servizos de "renacemento" ao redor da década de 1840. Esta música incluíuse nos libros, e asociouse profundamente con eles, usando o estilo de notación popular nos Estados Unidos nos séculos XVIII e principios do XIX. Tamén hai unha serie de cancións europeas de Sacred Harp de compositores clásicos como Ignaz Pleyel.
A Sacred Harp faise a capela (só voz, sen instrumentos) e ten a súa orixe na música protestante. A música e a súa notación
O nome da tradición provén do título do libro de notas de forma (shape note) do cal se canta a música, The Sacred Harp (A Arpa Sagrada). Este libro existe hoxe en varias edicións.
En notación shape-note, as notas imprímense en formas especiais que axudan ao lector/cantor a identificalas na escala musical. Hai dous sistemas predominantes, un con catro formas e outro con sete. O sistema de catro formas empregado na Arpa Sagrada cada unha das catro formas está conectada a unha sílaba particular, fa, sol, la ou mi e estas sílabas empréganse para cantar as notas, como no sistema máis coñecido que do, re, mi etc. (ver solfexo). O sistema de catro formas é capaz de cubrir a escala musical completa porque cada combinación de forma de sílaba diferente de mi está asignado a dúas notas distintas da escala. Por exemplo, a escala de Do maior (C major) sería notada e cantada como segue: A forma para fa é un triángulo, sol un oval, la rectángulo, e mi un diamante.
En canto á Sacred Harp, o ton non é absoluto. As formas e notas designan graos da escala, non tons particulares. Para unha canción en Clave de C (do), fa designa C E F; para unha canción en G (sol), fa designa G E C (véxase a notación con letras do cifrado americano), e así por diante; polo que se chama sistema de "do" móbil.
Cando os cantantes de Sacred Harp comezan unha canción, normalmente comezan cantándoa coa sílaba axeitada para cada ton, usando as formas para guialos. Para aqueles que aínda non coñecen a canción, as formas axudan coa tarefa de lectura a primeira vista. O proceso de lectura a través da canción coas formas tamén axuda a fixar as notas na memoria. Unha vez cantadas as formas, o grupo canta os versos da canción coas súas palabras impresas. Canto
Sacred Harp sempre é cantada a capela sen instrumentos de acompañamento. Os cantantes dispóñense nunha praza oca, con filas de cadeiras ou peóns a cada lado asignado a cada unha das catro partes: triplo, alto, tenor e baixo. As seccións triplete e tenor adoitan ser mesturadas, con homes e mulleres cantando as notas separadas por unha oitava.
Non hai un único líder ou director, senón que os participantes dan voltas ao liderado. O líder dunha rolda particular selecciona unha canción do libro, e son "chamadas" polo seu número de páxina. O liderado faise nun estilo de palma aberta, de pé no medio da praza fronte aos tenores.
A altura na que a música é cantada é relativa, non hai instrumento para dar aos cantantes un punto de partida. O líder, ou algún cantante en particular asignado para a tarefa, atopa un bo campo co que comezar e entóao para o grupo. Os cantantes responden coas notas de apertura das súas propias partes, e entón a canción comeza.
A música é xeralmente cantada non literalmente como se imprime no libro, senón con certas desviacións establecidas por costume.
Como o seu nome indica, a Sacred Harp é música sacra é orixinaria da música do protestantismo. Moitas das cancións do libro son himnos que usan palabras, metros, e formas estandarizadas familiares doutras partes da himnodia protestante. Porén, as cancións de Sacred Harp son bastante diferentes dos himnos protestantes "convencionais" no seu estilo musical: algunhas melodías, coñecidas como 'fuga de melodías' conteñen seccións que son polifónicas e a textura e a harmonía tende a desvalorizar o intervalo de terceiros a favor de cuartos e quintos. Nas súas melodías, as cancións moitas veces usan a escala pentatónica.
Tipos formais
Na súa forma musical as cancións divídense en tres tipos básicos: Cancións himno compostas en frases de catro barras e cantadas en varios versos.
Fuga de melodías conteñen unha pasaxe prominente ao redor de 1/3 polo que cada unha das catro partes corais entra en sucesión, de modo que se asemella a unha fuga.
Himnos, cancións máis longas, menos regulares na forma, que se cantan só unha vez, no canto de en varios versos.
Comedia-humor
Para aumentar a accesibilidade ás melodías Sagradas, Jo Puma - Wild Choir Music foi publicado por Machinists Union Press, combinando os inalterados arranxos de Sacred Harp con novas letras seculares por Secretary Michael.