proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Vicente Gómez Paratcha

Vicente Segundo Eliseo Fernando Gómez Paratcha, nado en Vilagarcía de Arousa o 8 de abril de 1893 e finado en Río Ceballos (Arxentina) o 8 de xullo de 1961, foi un avogado, xornalista e diplomático galego. Traxectoria
Irmán de Laureano Gómez Paratcha. Alumno de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela, titulado en 1917 foi presidente da da Juventud Maurista de Vilagarcía, e implicouse na Junta de Defensa desta cidade na que tamén militaba seu irmán Laureano. Fundou en Vilagarcía de Arousa a Agencia Arosa, colaborou en Galicia Nueva e foi redactor-xefe e despois director de Heraldo de Arosa. Foi membro fundador das Irmandades da Fala e participou nas campañas agraristas. Emigrou a Cuba nos anos vinte, onde se fixo famoso como letrado e asesor de varios consorcios azucreiros. Despois pasou ao Perú, onde colaborou en El Tiempo, Ecuador, Panamá, Venezuela e, logo dun retorno fugaz a España, coincidindo coa proclamación da República foi director da revista de cinematografía Sparta. Revista Técnica de la cinematografía (1934) con Pedro Lagrava Laplaza de xerente. Despois foi nomeado agregado da embaixada no Perú.
Cando estalou a guerra civil foi expulsado de Lima, acusado de comunista. Instalouse na Arxentina, onde casou con Nelly Casco, viúva doutro matrimonio, adoptando as súas fillas, Delia e Susana Casale. Neste matrimonio tivo os seus fillos Vicente, María Mercedes e María Cristina. Traballou na compañía de seguros La Franco Argentina. Fundou e dirixiu a revista Franco Viva. Formou parte da Asociación Gallega de Universitarios, Escritores y Artistas (AGUEA) e da Agrupación de Intelectuales Demócratas Españoles. Pronunciou un discurso na Federación de Sociedades Galegas de Buenos Aires en 1956 no acto en conmemoración do Estatuto de Galicia de 1936. Formou parte da organización do I Congreso da Emigración Galega en xullo de 1956 e impartiu conferencias sobre a obra do Padre Feijoo e Sebastián Martínez Risco.
Vicente López Ramos

Vicente López Ramos, coñecido tamén como Vicente López-Veiga Ramos, nado cara a 1890 e finado en Santiago de Compostela o 1 de xullo de 1951, foi un comerciante e político galego. Traxectoria
Estivo emigrado en Cuba. En 1929 retornou coa familia a Santiago de Compostela. Rexentou unha paquetería e camisería na praza de Cervantes. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, estivo en prisión e foi procesado por masón. Finou en Santiago de Compostela o 1 de xullo de 1951. Vida persoal
Casou con Manuela Ponte Martínez e foi pai de Rodolfo e Aida López-Veiga Ponte.
Vicente Soto Martínez

Vicente-Santiago Soto Martínez, nado en Pontevedra cara a 1911, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Estudou maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Foi socio fundador da Casa del Maestro de Pontevedra. Fixo o cursiño de selección profesional para o ingreso no maxisterio de 1936. De ideoloxía socialista.
Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na defensa do goberno civil pontevedrés e na requisa de armas. Foi detido e xulgado en consello de guerra en Pontevedra por rebelión militar o 4 de febreiro de 1937 con Timoteo Blanco Abal, José Campos Villar, Adolfo Caeiro García e José Elías Silva Caneda. Un informe da Garda Civil considerábao "De dudosa conducta y antecedentes, simpatizante del frente popular, propagandista de izquierdas". Condenado a cadea perpetua, pasou pola illa de San Simón e despois foi trasladado ao Forte de San Cristovo de Pamplona, onde chegou o 11 de outubro. Conmutada a súa pena a catro anos o 26 de xuño de 1940, saíu con prisión atenuada o 20 de agosto.
Vicente Varela Radío

Vicente Varela Radío, nado en Pontevedra o 18 de novembro de 1883 e finado en Santiago de Compostela o 17 de xullo de 1950, foi un médico e político galego. Traxectoria
Foi presidente do Centro Republicano de Santiago de Compostela antes da proclamación da Segunda República. Militante da ORGA e amigo de Casares Quiroga, foi nomeado nomeado gobernador civil de Pontevedra o 17 de abril de 1931 e o 5 de agosto gobernador civil de Ourense, posto no que permaneceu ata o 21 de xullo de 1932. Ese ano, ao ser nomeado director do Hospital Clínico de Santiago de Compostela abandonou a actividade política, aínda que posteriormente militou en Izquierda Republicana.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído do seu posto de director e sufriu incautación de bens así como varias multas. En xullo de 1937 foi detido e encarcerado por pertenza á Loxa Libredón nº 6 de Santiago de Compostela. En 1942 o Tribunal Especial para a represión da Masonería condenouno a doce anos e un día de reclusión menor, que logo lle foi rebaixada a seis de prisión maior. Cumpriu a pena no penal de Santa María (Cádiz) entre xaneiro e decembro de 1943. Ao saír do cárcere foi confinado en Pontevedra ata 1947. Vida persoal
Casou con Eugenia Pol Sánchez.
Vicente-Juan Ballester Olmos

Vicente-Juan Ballester Olmos, nado en Valencia o 27 de decembro de 1948, é un ufólogo valenciano. Traxectoria
Á idade de 15 anos séntese atraído polas ciencias naturais, ten inquietude pola investigación (arqueoloxía, botánica, volcanismo) e se entusiasma polas informacións relativas ao espazo e a astronomía. O seu gusto por estas materias deriva da lectura de bandas deseñadas como Diego Valor na súa infancia. Cedo xurdiu nel o interese polos pratiños voantes.
En 1967 fai o bacharelato no Colexio Sant Josep (xesuítas) de Valencia. En 1973, Ballester Olmos diplomouse como Programador en Informática no Departamento de Lóxica e Filosofía da Ciencia, Facultade de Filosofía e Letras (Valencia), e no 1976 ingresou como analista en Ford España. Desde 1983 é Xerente de Seguros na área de Beneficios Económico-sociais e Pensións na mesma compañía.
En 1968 funda o CEONI, en 1969 crea o Equipo Nacional de Investigación (ENI) e dende o 1978 é membro do Consello de Consultores da revista Stendek, editada polo Centro de Estudos Interplanetarios (CEI). Entre outras organizacións, é membro representante da Mutual UFO Network, do J. A. Hynek Center for UFO Studies e da Society for Scientific Exploration.
Recibiu os premios máis importantes outorgados polas organizacións que dan apoio á investigación científica do fenómeno OVNI ou recoñecen a traxectoria dos estudosos máis salientables. Así, a Fund for UFO Research (Washington, D. C. 1982) outorgoulle unha bolsa para que examinase os casos de encontros próximos reportados en España e Portugal. No 1983, concedéuselle o Premio Alvin Lawson polos seus “avances na comprensión científica do fenómeno OVNI”. No ano 1998 recibiu outras dúas distincións: foi nomeado para o Isabel L. Davies Memorial Award, e os seus colegas da Fundación Anomalía (institución da cal é vicepresidente 1º e director de investigacións) entregáronlle o Premio Anaparéstesis.
Na actualidade, Ballester Olmos é un dos impulsores da Fundación Anomalía, editora da revista Cuadernos de Ufología, da cal é asesor científico, e @nomalía. É grazas ás súas xestións que, a partir do 1992, a ufoloxía do Estado español conseguiu acceder á desclasificación dos informes sobre ovnis arquivados polo Exército do Aire de España.
Escribiu máis de 300 informes -entre artigos e notas técnicas- nas principais publicacións especializadas de todo o mundo (Flying Saucer Review, Stendek, Lumières dans la nuit, Phénomenes Spaciaux, Mufon UFO Journal, International UFO Report, Journal of Scientific Exploration etc. ). Entre 1983 e 1985 foi editor xefe de UPIAR Research in Progress (Milán, Italia). Pero, sobre todo, é autor ou coautor de obras notables que foron prologadas por figuras llexendarias da ufoloxía como os doutores J. Allen Hynek, Jacques Vallée e Richard Haines. Obra
OVNIS: el fenómeno aterrizaje (1978)
(1981): Los OVNIS y la Ciencia (1981, xunto a Miguel Guasp)
Investigación OVNI (1984)
Enciclopedia de los encuentros cercanos con OVNIS (1987, xunto a José Antonio Fernández Peris)
Expedientes insólitos (1995)
Vicenza

Vicenza, en lingua véneta Vicensa; do latín Vicentia, é unha comuna e cidade e capital da provincia homónima da rexión do Véneto, no nordeste de Italia. Xeografía
Superficie e demografía
Ten unha poboación duns 114. 000 habitantes e esténdese por unha superficie de 80 km², cunha densidade de poboación de 1425 habitantes/km².
Situación
Limita coas comunas de Altavilla Vicentina, Arcugnano, Bolzano Vicentino, Caldogno, Costabissara, Creazzo, Dueville, Longare, Monteviale, Monticello Conte Otto, Quinto Vicentino e Torri di Quartesolo.
Está situada a uns 60km ao oeste de Venecia, a capital da rexión, e 200km ao leste de Milán.
Fraccións
As seguintes frazioni forman parte de Vicenza: Anconetta, Bertesina, Bertesinella, Bugano, Campedello, Casale, Debba, Longara, Maddalene, Ospedaletto, Polegge, San Pietro Intrigogna, Santa Croce Bigolina, Tormeno.
Xeografía física
Vicenza está na confluencia do río Bacchiglione co seu afluente Retrone, situada ao norte dos outeiros Berici. A súa altitude media é de 39 metros. A parte sur da cidade é plana cunha cota de 26 m sobre o nivel do mar e ascende a unha cota máxima de 183 m na mesma zona de outeiros. O centro histórico está entre os meandros do río Bacchiglione e dos seus afluentes cunha elevación duns 35 m. Clima
O clima de Vicenza é un clima oceánico con veráns modelo, Cfb (clima da costa oeste mariña) na clasificación climática de Köppen. A temperatura media anual en Vicenza é 12, 8 °C (55, 0 °F). O mes máis cálido, de media, é xullo cunha temperatura media de 23, 1 °C (73, 6 °F). O mes máis fresco de media é xaneiro, cunha temperatura media de 2, 2 °C (36, 0 °F). A media de precipitacións ao ano en Vicenza é 1087 milímetros. O mes con máis precipitacións de media é novembro con 109 mm. O mes con menor precipitación de media é xullo cunha media de 74 mm. Historia e patrimonio
Vicenza é unha cidade cosmopolita, cunha rica historia e cultura, e moitos museos, galerías de arte, prazas, igrexas e elegantes palacios renacentistas. Coas "Vilas Palladianas do Véneto" nos arredores, e o seu recoñecido Teatro Olímpico, Vicenza está catalogada como Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1994.
A cidade tamén é coñecida como a "Cidade de Palladio" por Andrea Palladio, un arquitecto que deseñou e construíu varios edificios importantes en Vicenza e noutras cidades. Irmandamentos
Pforzheim, Alemaña Annecy, Francia Deporte
Vicenza alberga varios equipos deportivos destacados, sendo o máis recoñecido o LR Vicenza no fútbol, que xoga no Estadio Romeo Menti. Ademais, a cidade conta con equipos competitivos de baloncesto (Pallacanestro Vicenza), voleibol (Vicenza Volley) e rugby (Amatori Rugby Vicenza) e numerosos afecionados ao ciclismo que aproveitan a orografía variada do Véneto.
Vicenç Navarro

Vicenç Navarro López, nado en Barcelona en 1937, é un economista, sociólogo e politicólogo catalán. É catedrático de Ciencias Sociais pola Universidade Pompeu Fabra. Traxectoria
Licenciouse en Medicina en 1962 na Universidade Pompeu Fabra, pero ese mesmo ano debe abandonar España como consecuencia da súa actividade antifranquista. Aséntase en Suecia, onde estuda economía en Uppsala e Estocolmo, e posteriormente no Reino Unido, proseguindo os seus estudos en Londres, Oxford e Edimburgo. Dende 1967 e durante 35 anos foi profesor da Universidade Johns Hopkins, en Baltimore, Estados Unidos.
Centrado en estudos arredor do estado do benestar, Navarro é enormemente crítico coa estrutura económica neoliberalista, arredor da cal ten publicado numerosos artigos en xornais e revistas como Público, Rebelión. org ou El Plural, ademais de libros como o acabado de saír Hay alternativas, de distribución libre, onde propón, xunto con Alberto Garzón e Juan Torres López, unha serie de medidas afastadas da retórica oficial para crear emprego e benestar no estado español. Adicionalmente, ten asesorado a distintos gobernos, como os de Cuba, Estados Unidos, Chile ou Suecia, sobre política sanitaria. Obras
Neoliberalismo y Estado del Bienestar (2000). Madrid, Ariel Económica.
Globalización Económica, Poder Político y Estado del Bienestar (2001). Madrid, Ariel Económica.
Bienestar Insuficiente, Democracia Incompleta. De lo que no se habla en nuestro país (2002). XXX Premio Anagrama de Ensayo. Barcelona: Anagrama
The Political Economy of Social Inequalities. Consequences for Health and Quality of Life (2002).
El estado de Bienestar en España (2003).
El estado de Bienestar en Cataluña (2003).
Political and Economic Determinants of Population Health and Well-Being (2004). Baywood (with C. Muntaner).
The Political and Social Context of Health (2004). Baywood.
El subdesarrollo social de España: causas y consecuencias (2006). Barcelona: Anagrama.
Hay alternativas (con Juan Torres López e Alberto Garzón, 2011). Editorial Sequitur.
Vicepresidencia

A vicepresidencia é un cargo que se outorga a un funcionario (de carreira ou de facto) do Goberno, ou un empresario que está baixo o presidente na xerarquía organizacional. O nome deriva do latín «vice» (en lugar de).
A vicepresidencia do país ocúpase de substituír o cargo da presidencia en caso de ausencia, temporal ou definitiva. É a persoa que, ben o pobo, ou ben a presidencia do Goberno de xeito directo, nomea para que o substitúa no cargo sen requirir novas eleccións ou discusións parlamentarias.
A vicepresidencia manterase mentres a presidencia manteña legalmente a cabeza do Goberno. As viaxes do cargo da presidencia non o inhabilitan do seu cargo.
Vicepresidencia da Xunta de Galicia

A vicepresidencia da Xunta de Galicia é un antigo cargo político dentro do organigrama da Xunta e que a miúdo serviu como coordinación do traballo doutras consellerías. Ao longo da historia da Xunta de Galicia houbo gobernos que contaron cun vicepresidente, con dous vicepresidentes ou con ningún.
O vicepresidente é tamén o encargado de substituír o presidente nas súas funcións en caso de falecemento, dimisión ou viaxe ao estranxeiro, e ata a elección dun novo presidente, de ser o caso. De non existir vicepresidente, esas funcións recaen na persoa que ocupe o cargo de conselleira de Presidencia.
A vicepresidencia pode rer funcións políticas claramente definidas ou actuar como consellería sen carteira, na asistencia do cargo do presidente. Historia
O primeiro vicepresidente da Xunta foi José Manuel Romay Beccaría, que aínda que se ocupou das tarefas relacionadas coas relacións coa administración estatal e coa Xustiza non tivo esa denominación. A partir de 1983 créanse dúas vicepresidencias, unha de perfil político, encabezada por Xosé Luís Barreiro Rivas e outra de perfil económico, encabezada por Carlos Mella, que á súa vez detentaban o cargo de conselleiros de áreas específicas. Este modelo mantívose durante uns poucos meses, ata que Mella dimite debido ás súas friccións con Barreiro, e este último queda como único vicepresidente coordinando a área política.
Logo da dimisión de Barreiro Rivas en 1986 pasa a ocupar o cargo de vicepresidente da Xunta Mariano Rajoy, pero sen levar aparellada a xestión dunha consellería. Logo da moción de censura presentada en 1987 por Fernando González Laxe (PSdeG), a vicepresidencia volve ser de novo de Barreiro Rivas, pero ten que dimitir como consecuencia dun proceso xudicial. Nin Barreiro nin o seu substituto Xavier Suárez-Vence xestionaron ademais outras consellerías.
Logo da vitoria de Manuel Fraga en 1989 desapareceu a figura do vicepresidente ata que foi recuperada quince anos máis tarde, en 2004 baixo a figura dunha dobre vicepresidencia, a de Alberto Núñez Feijóo como vicepresidente primeiro e a de Xosé Manuel Barreiro como vicepresidente segundo. Estas vicepresidencias presentáronse como unha preparación para a sucesión política de Fraga e non tiñan competencias específicas, fóra das que cada un deles, como conselleiros, xa tiña.
Tras a formación do goberno de coalición entre socialistas e nacionalistas en 2005, Anxo Quintana asumiu a vicepresidencia única, que levaba aparelladas as competencias de relacións institucionais e de Igualdade e Benestar. O vicepresidente encargábase ademais da coordinación da actividade das consellerías gobernadas polos nacionalistas.
Vicerrei

O título de vicerrei corresponde ao máis alto representante do rei nun estado, ou nunha colonia, do que é titular o monarca. Este estado ou colonia denomínase vicerreinado.
A vicerraíña é unha muller que exerce esta función, caso raro, porque dita función comprende tamén a comandancia militar do territorio, ou a esposa dun vicerrei.
A alusión etimolóxica ao rei fai que o vicerrei estea considerado como máis importante que un gobernador xeral, incluso nos casos en que sexa sinónimo deste rango administrativo.
Nuns poucos casos, nalgunhas coroas, o título (e a función, a menos que o título non estea directamente ligado a ela) resérvase a membros da familia real. Orixe do termo
O título de vicerrei aparece no século XIV nun documento en latín de Pedro o Cerimonioso (1381). A mediados do século XVI introduciuse ns Coroa de Aragón a palabra virrey derivada da palabra visrei xa utilizada polo menos no século XV, e do catalán pasaría ao castelán visorey. Nos documentos da Corona de Aragón do século XV (1428), redactados en latín, empregábase o termo vice rex para referirse ao vicerrei de Sicilia.
Viceversa (revista)

Viceversa é unha revista galega de ámbito universitario que recolle e analiza traballos sobre a tradución en Galicia. Historia
Publícase dende 1995, poucos anos despois da creación dunha licenciatura de Tradución e Interpretación na Universidade de Vigo.
Canto aos contidos, salientar que recolle a produción científica dos dita licenciatura, así como traballos de personalidades da tradución e outros documentos de interese para os estudantes de Tradución e tamén de Filoloxía Galega.
No organigrama figura unha dirección, unha secretaría, un consello de redacción e mais un comité asesor.
A edición e publicación corre a cargo da Asociación de Tradutores Galegos e o Departamento de Filoloxía Galega e Latina da universidade viguesa.
Puntualmente colabora a Consellaría de Innovación, Industria e Comercio da Xunta de Galicia.
En 2014 o director da revista era Alberto Álvarez Lugrís.
Estrutura
Consta de cinco apartados ou seccións: Historia e teoría da tradución
Instrumenta
Traducións xustificadas
Críticas e recensións
Informacións
Vicio

O vicio é a práctica, comportamento ou hábito contrario á virtude, á que vence e contra a cal se define. É unha disposición ó mal como a virtude é unha disposición ó ben. Etimoloxía
Procede do latín vitium: defecto, imperfección, vicio. Nun sentido xeral, vicio é a falta ou defecto nalgunha cousa. En dereito, é un defecto que fai nulo un proceso ou actuación xudicial. Na lóxica trátase do que, por incumprimento das regras ou formas lóxicas, converte un pensamento en defectuoso e no plano moral, o vicio é a disposición habitual, permanente e arraigada para facer o mal (en oposición á virtude). Orixe
Os vicios son estados dun carácter malo ou indesexable, definibles en parte como contrario ás virtudes. A listaxe de vicios varía de acordo co tempo e o lugar, dependendo das diferenzas coas correspondentes concepcións da virtude. Así, o cambio dende o paganismo clásico á moralidade cristiá medieval trouxo consigo un cambio de énfase dende as virtudes da valentía e a temperanza ás virtudes do amor e a caridade, cos seus correspondentes vicios definidos como contraste desas virtudes. Segundo a concepción aristotélica clásica, un vicio paradigmático consiste na posesión dalgún trazo de carácter que desborda a proporción debido á natureza do seu obxecto asociado. Así, un covarde é o individuo que teme ó que non é perigoso. Baixo esta concepción, o vicio é entendido negativamente en termos da ausencia dos trazos morais que definen ó home virtuoso. Unha limitación deste é a súa incapacidade para ofrecer unha explicación satisfactoria de trazos de mal carácter tales coma a crueldade, malicia e despeito que consisten en parte no propósito deliberado de facer o mal por parte dun axente. Vicio e virtude na Ética
As formas da ética da virtude foron predominantes na filosofía occidental anterior ó Renacemento, moi especialmente en Aristóteles, pero tamén en Platón e Tomé de Aquino. Varios filósofos antigos e medievais subscribiron versións fortes da ética da virtude. Estes enfoques centráronse no carácter máis ca na conduta discreta, identificándose a conduta ilícita coa conduta viciosa; é dicir, a conduta que estaría completamente fóra de lugar nunha persoa virtuosa.
Platón
Platón deunos dous bos exemplos: Giges e Cacicles, dous homes moi diferentes pero que concordan no esencial. Para ambos, a moral é o discurso hipócrita dos débiles e covardes, que chaman 'mal' a aquilo que non teñen forza de facer ou que temen que se lles faga, e 'ben' ó respecto das leis cuxa función non é outra que a de protexelos.
Os bos non son mellores que os malos; son menos audaces (Cacicles) ou menos hábiles para agocharse (Giges).
Aristóteles
Aristóteles acostumounos a pensar que os vicios se daban a pares opoñéndose un ó outro e ambos, un por exceso e o outro por defecto, a unha mesma virtude. Así a temeridade e a covardía, a vaidade e a baixeza, a prodigalidade e a avaricia. Contra cada un destes dous vicios opostos, a valentía, a magnanimidade e a liberdade instauran un xusto medio (unha mediancía: mesotés) que tamén é un cumio.
Victor D'Hondt

Victor D'Hondt, nado en Gante o 20 de novembro de 1841 e finado na mesma cidade o 30 de maio de 1901, foi un xurista belga e profesor de dereito civil e de dereito fiscal na Universidade de Gante. Foi tamén matemático. Traxectoria
Ideou un método, descrito en 1878 e coñecido como Sistema D'Hondt que permite obter o número de cargos electos en proporción aos votos conseguidos polas candidaturas. O seu método, que é polémico e promove ou tende, dentro dun sistema electoral democrático, ao chamado bipartidismo, foi adoptado en moitos países, por exemplo: Arxentina, Austria, Bélxica, Brasil, Bulgaria, Chile, Colombia, Croacia, Eslovenia, España, Finlandia, Guatemala, Irlanda, Israel, Xapón, Países Baixos, Paraguai, Polonia, Portugal, República Checa, Suíza, Turquía ou Venezuela. Obra
Système pratique et raisonné de représentation proportionnelle. Bruxelles, 1882
Victor Edvard Lilienberg

Victor Edvard Lilienberg, nado en Kristianstad o 7 de abril de 1839 e finado en Estocolmo o 24 de outubro de 1916, foi un enxeñeiro civil e numismático sueco. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Victor Edvard Lilienberg naceu en Kristianstad, condado de Escania, o 7 de abril de 1839, o terceiro dos seis fillos de Ingeborg Fredrika Augusta Ljungberg e de Nils Lilienberg.
Despois de concluír a súa educación secundaria en 1853, Lilienberg comezou os seus estudos superiores na Universidade de Lund, e graduouse na Escola Superior de Artillaría de Marieberg en 1861. Xa como enxeñeiro, no corpo de Construción de Estradas e Augas acadou o rango de tenente en 1864 e posteriormente ascendeu a capitán en 1878 e a comandante en 1897.
Enxeñeiro civil
Lilienberg formouse tamén como enxeñeiro na Compañía Estatal de Construción de Ferrocarrís en 1857, e traballou nesta compañía como nivelador nos períodos 1857-1859 e 1861-1863. Logo exerceu como enxeñeiro na liña de conexións ferroviarias que atravesan o centro de Estocolmo (Sammanbindningsbanan) entre 1863 e 1872. Seguidamente foi enxeñeiro de estación na construción da compañía privada sueca de ferrocarrís Bergslagernas Järnvägar entre 1872 e 1875; xefe de construción do porto e da ponte da cidade de Estocolmo entre 1875 e 1905, e enxeñeiro asistente na Xunta Nacional Sueca de Estradas e Obras Hidráulicas, a partir de 1906.
Lilienberg exerceu tamén a docencia como profesor interino de Teoría Xeral da Construción no Instituto Real de Tecnoloxía en Estocolmo, entre 1871 e 1872. Tamén foi enxeñeiro consultor na construción do peirao de Vaxholm en 1887 e realizou inspeccións de estruturas hidráulicas entre 1879 e 1896.
Numismático
Paralelamente ao seu labor profesional no ámbito da enxeñaría civil, Lilienberg foi tamén un recoñecido numismático. Foi o conservador encargado da colección de moedas e medallas da Orde dos Carpinteiros de Estocolmo.
Entre 1906 e 1916 exerceu a presidencia da Sociedade Numismática Sueca, e a partir dese último ano foi nomeado membro honorario da entidade. Vida persoal
Victor Edvard Lilienberg casou en 1884 con Sophie Augusta Svärdström.
A súa morte produciuse o 24 de outubro de 1916 en Estocolmo, aos 77 anos. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos de Lilienberg máis salientables publicados ao longo da súa traxectoria:
Enxeñaría
(1891). Om strömmarna i Stockholm, undersökn: r och beräkn: r ["Sobre as correntes en Estocolmo, investigacións e cálculos"].
(1906). Om Stockholms hamn ["Sobre o porto de Estocolmo"].
Numismática
(1905). Minnespenningar öfver enskilda svenska män och kvinnor, 1 ["Moedas conmemorativas de homes e mulleres suecos individuais, 1"] (con B. E. Hyckert).
(1910). Den Odelbergska samlingen af idrotts-märken och medaljer: Ett bidrag till svensk medaljförteckning efter år 1889 ["A colección Odelberg de insignias e medallas deportivas: unha contribución ao medalleiro sueco posterior a 1889"].
Victor Francis Hess

Victor Franz Hess, nado en Waldstein o 24 de xuño de 1883 e finado en Nova York o 17 de decembro de 1964, foi un físico austríaco. Traxectoria
Victor Franz Hess naceu no Castelo Waldstein, preto de Peggau, en Estiria, Austria. O seu pai, Vinzens Hess, era capataz do servizo do príncipe de Öttingen-Wallerstein. Estudou no Gymnasium de Graz (1893-1901) e os seus estudos superiores realizounos na Universidade de Graz (1901-1905), onde tamén se graduou como doutor en 1910.
Iniciou a súa andaina profesional cunha estancia no Instituto Físico de Viena, onde o profesor Egon Schweidler introduciuno no campo da radioactividade. Durante a década de 1910 foi axudante de Stephan Meyer no Instituto de Investigación do Radio, da Academia Vienesa de Ciencias. No ano 1920, converteuse en Profesor Extraordinario de Física Experimental na Universidade de Graz. Hess obtivo entre 1921 e 1923 un permiso para traballar nos Estados Unidos, onde se afianzou como director do laboratorio de investigación (creado por el mesmo) da Corporación de Radio estadounidense, en Orange (Nova Jersey), e como físico consultor para o Departamento de Asuntos Interiores estadounidense (Oficina de Minas), en Washington, D. C. . En 1923 volveu á Universidade de Graz e en 1925 foi designado profesor ordinario de física experimental, ata que en 1931 foi nomeado profesor na Universidade de Innsbruck e director do Instituto de Radioloxía, recentemente fundado. Hess inaugurou a estación para observar e estudar raios cósmicos na montaña Hafelekar, preto de Innsbruck. En 1938 trasladouse aos Estados Unidos onde foi profesor de Física na Universidade de Fordham, obtendo a nacionalidade estadounidense en 1944; viviu en Nova York ata a súa morte. Investigacións científicas
Durante a súa estancia en Innsbruck, dirixiu o Instituto de Investigacións da Radiación e en 1931 creou un observatorio de raios cósmicos no Hafelekar, nos Alpes tiroleses. Das súas observacións, introducindo aparellos de medida en globos sonda, deduciu que a intensidade dos raios cósmicos aumenta coa altitude, que o seu número varía coa latitude e que son un 1, 5% máis intensos durante o día que pola noite. Tamén estudou a radioactividade terrestre, así como a condutividade eléctrica e o equilibrio de ionización da atmosfera.
Froito destes traballos, en 1936 foille outorgado o Premio Nobel de Física, compartido con Carl David Anderson.
Victor Grignard

Francois Auguste Victor Grignard, nado en Cherburgo o 6 de maio de 1871 e finado en Lión o 13 de decembro de 1935, foi un químico e profesor universitario francés, máis coñecido como Victor Grignard. En 1912 recibiu o Premio Nobel de Química. Traxectoria
Fillo dun obreiro dos estaleiros de Cherbourgo, Victor Grignard estudou na Facultade de Ciencias da Universidade de Lión. Alcanzou o grao de Doutor en Ciencias en 1901, sendo profesor de química na mesma universidade ata 1909. De 1910 a 1919 ensinou na Universidade de Nancy, volvendo novamente á de Lión, onde ensinaría de 1919 a 1935.
Durante a primeira guerra mundial foi mobilizado e encargado da vixilancia das vías férreas, antes de participar na procura de gases militares (fosgeno e o gas mostaza) e explosivos. Investigacións científicas
O seu descubrimento máis importante foi o dos compostos organomagnesianos, chamados reactivos de Grignard. Este descubrimento proporcionou á química orgánica un método novo de síntese que se coñece co nome de reacción de Grignard.
En 1912 foi galardoado coa metade do Premio Nobel de Química polos seus estudos na química dos alcois mediante a reacción Grignard. A outra metade do premio recaeu en Paul Sabatier polo seu método de hidroxenación de compostos orgánicos en presenza de metais.
O 7 de xuño de 1926, foi elixido membro non residente da Academia de Ciencias francesa.
Baixo a súa dirección e con grandes achegas súas, foi editado o Traité de chimie organique (Tratado de química orgánica, 23 vols. , 1935-1954).
Victor H. Mair

Victor Henry Mair ( pronunciado /mɛər/) nado o 25 de marzo de 1943 en East Canton, Ohio, é un sinólogo estadounidense. É profesor de chinés na Universidade de Pensilvania. Entre outros logros, Mair editou o estándar Columbia History of Chinese Literature e a Columbia Anthology of Traditional Chinese Literature. Mair é o editor da serie Cambria Sinophone World Series (Cambria Press), e o seu libro, escrito en colaboración con Miriam Robbins Dexter (publicado por Cambria Press), Sacred Display: Divine and Magical Female Figures of Eurasia, gañou o premio Sarasvati ao mellor de non ficción Libro na categoría Muller e mitoloxía. Traxectoria
Victor H. Mair asistiu ao Dartmouth College e xogou no seu equipo de baloncesto. Graduouse en 1965, logo uniuse á Peace Corps en 1967 e serviu no Nepal. Regresou aos Estados Unidos e matriculouse na Universidade de Washington, onde comezou a estudar budismo, lingua sánscrita e lingua tibetana clásica. En 1968, Mair gañou unha bolsa Marshall e trasladouse á Escola de Estudos Orientais e Africanos da Universidade de Londres para seguir estudando chinés e sánscrito, recibindo un BA (Hons) en 1972 e un M. Phil. en 1974. Logo foi á Universidade de Harvard para realizar estudos de doutoramento en chinés baixo o cargo do estudoso neozelandés Patrick Hanan. Doutorouse en Filosofía en 1976 cunha tese de doutoramento titulada "Popular Narratives From Tun-huang", un estudo e tradución da literatura popular descuberta entre os manuscritos de Dunhuang. En 1979, Mair deixou Harvard para incorporarse á facultade da Universidade de Pensilvania, onde permaneceu desde entón. Tamén é fundador e editor de Sino-Platonic Papers, unha revista académica que examina a lingüística e a literatura chinesa, asiática oriental e asiática central. Especializouse en chinés escrito antigo e traduciu o Dao De Jing e a Zhuang Zi. En 2007 foi elixido membro da American Philosophical Society. Casou con Chang Li-ch'ing, coa que tivo un fillo. Mair destácase pola súa ampla erudición e contribucións interdisciplinarias, e é colaborador do blog de lingüística "Language Log".
Victor Serge

Victor Serge, nado como Viktor Lvovitch Kibaltchitch (en lingua rusa Виктор Львович Кибальчич) en Ixelles o 30 de decembro de 1890 e finado en México o 17 de novembro de 1947, foi un revolucionario, anarquista e escritor ruso en lingua francesa. Malia nacer en Bélxica os pais eran emigrantes políticos rusos e el tivo nacionalidade rusa. Traxectoria
Militante anarquista, a Revolución de Outubro levouno ó comunismo. En febreiro de 1919 chega Petrogrado e únese ó Partido Comunista Bolxevique. Traballou na Terceira Internacional como periodista, editor e tradutor. Representou á Internacional Comunista en Alemaña e traballou na insurrección errada de outono de 1923. Aquela experiencia levouno ás filas da Oposición de Esquerdas, da que foi figura destacada en Leningrado. En 1928 foi expulsado do partido e encarcerado, pero despois foi liberado. A partir de entón comezou a gaña-la vida escribindo novelas, a maioría das cales se publicaban en Francia. En 1933 foi arrestado e deportado. En abril de 1936, tras unha campaña internacional, foi expulsado da Unión Soviética. Entón renovou contactos con Lev Trotski, pero non foron duradeiros. En 1940 foxe de París, pouco antes da toma da cidade polo nazismo, e radicou en México onde faleceu. Obras
Novela, conto e poesía
Les Hommes dans la prison, Rieder, 1930
Naissance de notre force, Rieder, 1931
Ville conquise, Rieder, 1932
Mer Blanche, en Les Feuillets bleus n°295, 1935
L’Impasse Saint-Barnabé, en Esprit n°43-44, 1936
Résistance, 1938
S’il est minuit dans le siècle, Grasset, 1939
Les Derniers Temps, L'Arbre, 1946 e Grasset, 1951
L’Affaire Toulaev, Le Seuil, 1948
Les Années sans pardon, François Maspero, 1971
Le Tropique et le Nord, François Maspero, 1972
Les Révolutionnaires, Le Seuil, 1980
Mémoires d'un révolutionnaire (1901-1941), Le Seuil, 1951
Ensaios e estudos históricos
Pendant la guerre civile: Pétrograd mai-juin 1919, 1921
Les Anarchistes et l’expérience de la révolution russe, Cahiers du Travail, 1921
La Ville en danger: l’an II de la Révolution, Librairie du Travail, 1924
Lénine 1917, Librairie du Travail, 1925
Les Coulisses d’une sûreté générale: l’Okhrana, 1925
La Lutte des classes dans la révolution chinoise, en Clarté, 1927
Soviet 1929, Rieder, 1929
L’An I de la Révolution russe, Librairie du Travail, 1930
Littérature et révolution, Libraire Valois, 1932
Seize fusillés: où va la révolution, 1936 e 1972
Destin d’une révolution: URSS 1917-1937, Grasset, 1937
Portrait de Staline, Grasset, 1940
Le Nouvel Impérialisme russe, Cahiers Spartacus, 1947 e 1972
Vie et mort de Léon Trotsky (con Natalia Sedova), Amiot-Dumont 1951
Le Tournant obscur, Les Îles d'or, 1951
Carnets, Julliard, 1952
Victor Serge et Léon Trotsky: La lutte contre le stalinisme (textos de 1936-1939)
Note d'Allemagne (1923)
Mémoires d’un révolutionnaire et autres écrits politiques (1908-1947)
Retour à l’Ouest - Chroniques (juin 1936 - mai 1940),
Mémoires d'un révolutionnaire 1905-1945,
L'extermination des Juifs de Varsovie et autres textes sur l'antisémitisme Filmografía
Victor Serge, l'insurgé, documental de Carmen Castillo, 2012.
Victor de Aveyron

Víctor foi o nome dado polo titor oficial a un neno salvaxe atopado na rexión francesa de Aveyron nos derradeiros anos do século XVIII.
En setembro de 1799 tres cazadores atoparon nos bosques de Caune (Francia) un neno espido duns once anos ao que colleron e que parecía vivira en estado salvaxe toda a súa vida.
A nova percorreu rapidamente a Francia posrevolucionaria facendo que un ministro do goberno ordenase o traslado do rapaz a París coa esperanza de que o seu estudo ampliase os coñecementos da mente humana. Jean Itard foi o médico que se dedicou á educación do rapaz.
Victoria Otero

María Victoria Otero Espinar, nada en Lugo en 1962, é unha matemática galega, profesora e investigadora na Universidade de Santiago de Compostela, e dende xaneiro de 2025 presidenta da Real Sociedade Matemática Española. Traxectoria
Licenciada en Matemáticas pola Universidade de Santiago de Compostela (USC), Otero completou a súa formación investigando en centros de Estados Unidos e de Francia. En 1992, finalizou o seu doutoramento sobre sistemas dinámicos discretos na USC baixo a supervisión de Charles Tresser (Universidade de Niza Sophia Antipolis e Centro de Investigación IBM en Nova York) e do catedrático Fernando Costal Pereira.
Traballa na USC como profesora do Departamento de Estatística, Análise Matemática e Optimización, e é membro do Consello Científico do Instituto de Matemáticas da USC. Ademais, foi Vicerreitora de Titulacións desde desde 2018 até marzo de 2020. Participou en máis de vinte proxectos de I+D financiados en convocatorias públicas e é autora de máis de 40 artigos científicos en revistas incluídas na publicación especializada Journal Citation Reports (JCR). Colabora con investigadores da USC e con especialistas internacionais como Ravi Agarwal (Florida Institute of Technology), Hyman Bass (Universidade de Columbia) ou Paul Glendinning (Cambridge University).
Victoria Otero foi decana da Facultade de Matemáticas da USC entre 2009 e 2017, un período moi frutífero para o centro. En paralelo á súa carreira académica, Otero preside a Comisión Profesional da Real Sociedade Matemática Española desde 2007, é membro do grupo de investigación "Ecuacións diferenciais non lineares", e foi presidenta da Conferencia de Decanos de Matemáticas entre 2016 e 2017. Recoñecementos
En 2015, as redaccións do Grupo Correo Gallego recoñeceron unanimemente a traxectoria e o traballo de Victoria Otero á fronte da Facultade de Matemáticas da USC polo que ingresou no club Galegos do Ano.
Victoria de los Ángeles

Victoria Gómez Cima, coñecida artisticamente como Victoria de los Ángeles ou Victòria dels Àngels, nada en Barcelona o 1 de novembro de 1923 e finada na mesma cidade o 15 de xaneiro de 2005, foi unha soprano catalá. Traxectoria
De familia humilde, descobre a súa vocación musical moi nova. En 1941 debuta operisticamente no Gran Teatro do Liceo, aínda que o seu debut profesional non será ata 1945 con Le nozze di Figaro. En 1947 gaña un concurso internacional de canto en Xenebra, o que lle serve para darse a coñecer por toda Europa.
En 1991, recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Artes, colectivamente, con Teresa Berganza, Pilar Lorengar, Montserrat Caballé, José Carreras, Alfredo Kraus e Plácido Domingo.
Victoriano Costales Gutiérrez

Victoriano Costales Gutiérrez, nado cara a 1901 e finado en Pontevedra en setembro de 1965, foi un funcionario e político galego. Traxectoria
Oficial primeiro do Corpo Nacional de Estatística con destino na Sección Provincial de Pontevedra en 1936. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou fuxir a Portugal grazas a axuda da súa muller Elena Pintado. Foi expulsado do servizo e baixa na escala en marzo de 1937. En maio de 1954 foi readmitido no servizo cunha sanción de cinco anos de postergación e inhabilitación para o desempeño de cargos de mando ou de confianza. En 1962 era subdelegado do Instituto Nacional de Estadística en Pontevedra. Finou en Pontevedra en setembro de 1965. Vida persoal
Casou con Elena Pintado Martín e foi pai de María Elena, Carmen, José Luis e Matilde Costales Pintado.
Victoriano López García

Victoriano López García, nado en Mondoñedo o 22 de marzo de 1910 e finado en Madrid o 31 de agosto de 1995, foi un enxeñeiro e profesor galego, o primeiro director do Instituto de Investigacións e Experiencias Cinematográficas (IIEC). Traxectoria
Neto do dono do Cine Galicia de Mondoñedo. Estudou o bacharelato en Vigo e Enxeñería Industrial en Bilbao. Afeccionado ao cine e con estudos técnicos sobre a materia, promoveu a Escola Especial de Enxeñeiros Industriais de Madrid, da que foi catedrático, facendo deste centro punto de referencia para a ensinanza e o estudo cinematográfico. Foi xefe da Subcomisión Reguladora do Cine e co apoio da peña de amigos do bar “La Elipa”, de Madrid, crearon o Instituto de Investigacións e Experiencias Cinematográficas en 1947, do que Victoriano foi o primeiro director. Colaborou en Primer Plano, Radiocinema, Espectáculo e Revista Internacional de Cine e fundou, con Manuel Cerezales, e dirixiu a revista Cine Experimental (1944-1945). Foi xefe da Sección de Industria do Servizo de Ordenación Económica da Cinematografía, xefe da Sección de Créditos do Instituto Nacional da Cinematografía, secretario Técnico do mesmo Instituto, Xefe da Sección de Mercados Cinematográficos, delegado do Ministerio de Industria no Sindicato Nacional do Espectáculo, xefe do Negociado de Distribución da Subdirección Xeral de Cinematografía do Ministerio de Información e Turismo; representou a España en varios congresos internacionais. Finou en Madrid o 31 de agosto de 1995. Publicacións
Lecciones sobre cinematografía, 1941.
Técnica del cine sonoro, en color y en relieve, 1943.
Electroacústica, 1963.
Acústica, 1971.
Chequeo al cine español, 1972.
En colaboración
La industria cinematográfica española, 1945.
La industria de producción de películas, 1955. Recoñecementos
Premio Goya de Honra 1990. Vida persoal
Casou con Emilia Muñoz e foi pai de Luis Alberto, Miguel Ángel e María Esther López Muñoz.
Victorino Gutiérrez

Victorino Gutiérrez Aller, nado en Lalín o 3 de abril de 1937 e finado no mesmo concello o 18 de xullo de 2024, foi un notario e escritor galego. Traxectoria
Fillo do avogado Román Gutiérrez Rodríguez e sobriño de Ramón María Aller. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Fíxose notario en 1969. Empezou a súa carreira profesional en Forcarei, e despois pasou por Celanova e Arzúa; dende 1983 foi notario de Lalín ata a súa xubilación en abril de 2007.
Foi socio fundador da Asociación Cultural Deza. Distinguiuse polo impulso ao emprego do galego no ámbito xurídico, sendo autor do Formulario notarial publicado en 1998 pola Real Academia Galega, e de Réxime económico-familiar e sucesorio na Lei de dereito civil de Galicia. Membro da Asociación de Funcionarios pola Normalización Lingüística dende 1984, participou na Comisión Redactora da Lei do Dereito Civil de Galicia.
Finou en Lalín o 18 de xullo de 2024. Obras
Ensaio
Réxime económico-familiar e sucesorio na Lei de dereito civil de Galicia, 1997.
Formulario notarial, 1998.
Narrativa
Acta de vítimas, 2016.
Obras colectivas
Contos da xustiza, 1992. Recoñecementos
Premio San Martiño de normalización lingüística (1993)
Premio Lois Peña Novo (1998)
Foi nomeado Fillo ilustre de Lalín en 2016.
Victorino Veiga

Victorino Veiga González, nado en Begonte en 1875 e finado na Coruña o 5 de xuño de 1945, foi un avogado e político galego. Traxectoria
Avogado na Coruña, foi socio do Casino Republicano e das Irmandades da Fala. Militante de Izquierda Republicana, nas eleccións xerais de 1936 foi elixido deputado da provincia da Coruña polo Fronte Popular. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 acolleu na súa casa de Vilaboa (Culleredo) a Juana Capdevielle. Foi detido e encarcerado. Xulgado en consello de guerra o 10 de marzo de 1941, foi absolto, pero o Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas sancionouno en maio dese ano con oito anos de inhabilitación e coa multa de 6. 000 pesetas. Satisfeita a sanción, recobrou a libre disposición dos bens en outubro de 1941. Despois de pasar pola prisión exerceu como avogado na Coruña. Vida persoal
Casou con Elisa de Bernardo e foi pai de Victorino Veiga de Bernardo.
Vicus

Na Roma Antiga, un vicus era un barrio ou rúa normal, como o Vicus Tuscus, que atravesaba o Velabro e no que habitaban artesáns etruscos, o Vicus Iugarius, na beira do Capitolio, o Vicus Patricius, o Vicus Sandalarius etc.
Vicus é a orixe etimolóxica de numerosas poboacións chamadas Vigo, Vic, Norwich, Wyck, Wijk etc.
Vida Naturista

Vida Naturista foi un periódico editado na Coruña entre 1926 e 1927. Historia e características
Apareceu en xullo de 1926. Publicación mensual órgano da Sociedad Vegetariano Naturista da Coruña. Publicouse cando menos ata novembro de 1927.
Vida celular

A vida celular é a vida dotada de células. O sentido habitual do termo "vida" implica que un organismo ten ou ben unha estrutura unicelular ou ben unha estrutura multicelular. Aínda así, o adxectivo "celular" implica a existencia de vida terrestre "non celular". Este punto de vista inclúe frecuentemente a clasificación dos virus como formas de vida. Características
Á hora de falar dos dominios da vida, ás veces utilízase o termo Cytota como o nome dun reino (ou superreino), dominio ou imperio, para distingir a vida celular da vida non celular (denominada Acytota). Estas serían as dúas únicas subdivisións da vida terrestre, tamén coñecida como organismos terrestres, Biota, Naturae ou Vitae.
O debate sobre a posibilidade que a vida sexa celular e non celular intensificouse recentemente debido ao descubrimento o ano 2003 que o Mimivirus é moi grande, ten xenes para centenares de proteínas e pode fabricar algunhas proteínas que están implicadas na síntese doutras proteínas. Este descubrimento suxeriu a algúns virólogos e bacteriólogos que debería haber un cuarto dominio da vida, un dominio vírico, ademais dos dominios celulares das arqueobacterias, as bacterias e os eucariotas.
Vida extraterrestre

A vida extraterrestre é vida que pode existir e orixinarse fora do planeta Terra. A súa existencia é actualmente hipotética; non hai aínda evidencias de vida extraterrestre que foran amplamente aceptadas polos científicos.
A maioría dos científicos[quen? ] manteñen que se a vida extraterrestre existise, a súa evolución ocorrería independentemente en diferentes partes do universo. Unha hipótese alternativa, defendida por unha minoría, é a panspermia, que suxire que a vida no universo podería ter xurdido dun punto inicial único de orixe, e máis tarde dispersado a través do universo, duns planetas habitables a outros. Estas dúas hipóteses non son mutuamente incompatibles.
As formas especulativas de vida extraterrestre varían dende humanoides e monstros que aparecen comunmente en traballos de ciencia ficción a vida a unha escala moito menor de bacterias e virus.
As formas de vida extraterrestre, especialmente as intelixentes, son chamadas xeralmente pola cultura popular como alieníxenas ou ETs. O estudo e teorización da vida alieníxena é coñecido como astrobioloxía ou xenobioloxía.
Vidas post-it

Vidas post-it é un libro de relatos de Iolanda Zúñiga. A primeira edición foi publicada por Edicións Xerais en 2007 na colección Abismos, sendo reeditado en 2010 na colección Narrativa.
Foi traducido ao castelán por Moisés Barcia e publicado en 2011 por Pulpbooks, e traducido ao catalán por Esteve Valls co título de Vides post-it e publicado en 2013 por Pulpbooks.
Vide

A vide ou videira (Vitis vinifera) é unha planta rubideira, a máis coñecida do xénero Vitis, da familia das vitáceas, con tronco retorto, vástagos nodosos e flexibles, follas alternas, pecioladas, grandes e partidas en cinco lóbulos puntiagudos, flores verdosas en acios, e cuxo froito é a uva. Orixinaria de Asia, cultívase en todas as rexións temperadas. Ao conxunto de vides cultivadas nun campo denomínaselles viñedo.
A vide produce as uvas, froito co mollo do cal se fai o viño. Pola contra as vides salvaxes ou silvestres, non cultivadas, posúen unhas follas máis ásperas, e as uvas son pequenas e de sabor agre.
O cultivo da vide para a produción do viño é unha das actividades máis antigas da civilización, probablemente contemporánea ao comezo desta. Existe evidencia de que os primeiros cultivadores de viñas e produtores de viño, atopábanse na rexión de Exipto e Asia Menor, durante o neolítico. Ao mesmo tempo que os primeiros asentamentos humanos permanentes empezaron a dominar a arte do cultivo e a cativa de gando, así como o da produción de cerámica. Plantación
Antigamente os viñedos plantábanse nos peores terreos e esparexidos por estes sen ningún tipo de orde, aproveitándose moi ben o espazo con máis de 4000 cepas por hectárea. Tiñan o inconveniente de requiriren moita man de obra para realizar os coidados e recollida da uva, polo que nas novas plantacións se empezaron a aliñar as cepas, deixando maior espazo entre elas, co obxectivo de poder usar animais para realizaren algúns labores. Coa chegada da maquinaria agrícola os corredores entre as diferentes fileiras tivo que empezar a ser maior, reducindo o número de plantas, pero gañando en comodidade. Os sistemas de emparrado fan máis regular a maduración e permiten ata mecanizar a vendima. Enfermidades
Algunhas das principais enfermidades que sofren son o mildio, o oídio, e a filoxera.
VideoLAN

VideoLAN é un proxecto de desenvolvemento de software composto por dúas aplicacións multi-plataforma: VLC (orixinalmente VideoLAN Client), un reprodutor de medios.
VLS (VideoLAN Server), un servidor de streaming multimedia.
Ademais, o proxecto desenvolve varias librarías de son e vídeo. VideoLAN distribúe os proxectos como software libre baixo a licenza GNU GPL.