proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Science Centre Delft

O Science Centre Delft (en galego: "Centro de Ciencia de Delft") é unha institución que alterna o seu papel de museo técnico e científico coas tarefas de investigación, sita na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos. Organicamente, forma parte da Universidade de Tecnoloxía de Delft (TU Delft).
O Science Center Delft amósalles aos visitantes dun xeito participativo o papel da tecnoloxía en temas actuais diversos, como o cambio climático, a seguranza e os xogos informáticos de carácter formativo. A colección
O centro é un escaparate das innovacións científicas e das liñas de investigación que se desenvolven na TU Delft.
No principal espazo expositivo, chamado Amazing Technology, expóñense produtos finais de proxectos dos estudantes desa universidade. O edificio
O Science Center Delft ocupa parte das instalacións da antiga facultade de Minaría e Extracción Petrolífera, no segundo andar dun edificio construído en 1912 segundo o proxecto de Jan Vrijman, o arquitecto do Goberno dos Países Baixos que se encargaba do deseño dos centros educativos. Este edificio recibiu en 2002 a consideración de monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument).
Ata a década de 1960, no segundo andar deste edificio exhibíase a colección colonial do Museo Mineralóxico-Xeolóxico.
Ademais do Science Center Delft, o edificio alberga outras institucións públicas e privadas. Historia
Prologómenos
O nacemento do museo remóntase á década de 1970, co nome de Centro de Exposicións Técnicas (en neerlandés: Technisch Tentoonstellingscentrum), que realizou unha serie de exitosas exhibicións itinerantes. Xa nos anos oitenta, aquel centro transformouse en Museo Técnico de Delft (Techniek Museum Delft). Este xermolo do centro actual estivo ata marzo de 2008 nas instalacións do antigo Laboratorio de Mecánica e Construción Naval da TU Delft. Nesa época, o museo exhibía permanentemente algunhas das coleccións históricas da universidade, con obxectos como máquinas-ferramenta, motores de vapor, gas e diésel, calculadoras mecánicas e robots, e para os cativos había diversas actividades e obradoiros.
A sede actual
Debido a que o propietario do edificio, o municipio de Delft, quería darlle ao edificio un destino diferente, e tendo en conta ademais que este xa quedara demasiado pequeno para a envergadura que o centro tomara, a finais de 2007 decidiuse pechar o Techniek Museum Delft, que en marzo de 2008 renaceu como Science Center Delft, xa na súa localiación actual.
Scioa

Scioa, ás veces escrito como Xoa, Shoa ou Shewa e, frecuentemente, co seu nome italiano Scioa ou Scioà (en ge'ez ሽዋ Šawā, moderno Šewā, en amárico Šawā´), é unha rexión histórica de Etiopía.
A actual capital etíope, Addis Abeba, está situada no centro desta rexión.
Antigamente a rexión era un reino autónomo do imperio de Etiopía, e, tras a anexión de Abisinia polo Reino de Italia, foi unha gobernación, distrito ou provincia (governorato) da África Oriental Italiana, creada en 1939 e que existiu até 1941. Historia
A África Oriental Italiana formouse o 15 de xaneiro de 1935 pola unión des colonias da Eritrea italiana e a Somalia italiana.
O 3 de outubro de 1935 os italianos invadiron Abisinia (Etiopía), que foi formalmente anexionada polo Reino de Italia o 9 de maio de 1936, quedando incorporada á África Oriental Italiana. O 1 de xuño seguinte estableceuse unha nova división interna pola cal creáronse seis gobernacións ou provincias: Eritrea (á que se agregou a rexión etíope da provincia de Tigré), Somalia italiana (á que se engadiu a rexión etíope do Ogadén), Galla e Sidama (país dos oromo e sur de Etiopía), Harar (nordeste de Etiopía), Amhara (noroeste) e Addis Abeba (centro).
As gobernacións de Galla e Sidama e de Amhara perderon, o 1 de xaneiro de 1939, unha parte dos seus territorios, que foron integrados na gobernación de Addis Abeba, que cambiou de nome polo de gobernación de Scioa (governorato de Scioà).
O 5 de abril de 1941 Addis Abeba foi ocupada polos británicos.
Nota: no mapa da dereita, división en gobernacións da África Oriental italiana. No centro, a gobernación de Scioa (Scioà). Gobernadores
Gobernación de Addis Abeba
Giuseppe Bottai (1895-1959) 5 de maio de 1936 - 27 de maio de 1936
Alfredo Siniscalchi (1885-1964) 1 de xuño de 1936 - 23 de setembro de 1938
Francesco Camero Medici (1896-1946) 23 de setembro de 1938 - 31 de decembro de 1938
Gobernación de Xoá
Enrico Cerulli (1898-1988) 1 de xaneiro de 1939 - 5 de maio de 1939
Guglielmo Nasi (1879-1971) 5 de maio de 1939 - 2 de xuño de 1940
Giuseppe Daodice di Daodicca (1882-1952) 2 de xuño de 1940 - 3 de abril de 1941
Agenore Frangipani dei marchesi di Mileta (1876-1941), interíno, 3 de abril de 1941 - 6 de abril de 1941
Sclerocrangon

Sclerocrangon, do grego sklērós, "duro", e kránkōn, "camarón", "gamba", é unha xénero de crustáceos malacostráceos carideos da familia dos crangónidos. Taxonomía
O Xénero Sclerocrangon foi descrito en 1883 polo S. O. Sars na súa obra Oversigt af Norges Crustaceer med foreløbige Bemærkninger over de nye eller mindre bekjendte Arter. I. (Podophtalmata - Cumacea - Isopoda - Amphipoda). Forhandlinger i Videnskabs-Selskabet i Christiana 18.
Especies
O xénero comprende as seguintes especies: Sclerocrangon atrox Faxon, 1893
Sclerocrangon boreas (Phipps, 1774)
Sclerocrangon derjugini Kobjakova, S. I. , 1937
Sclerocrangon ferox (Sars, 1877)
Sclerocrangon igarashii Komai & Amaoka, 1991
Sclerocrangon salebrosa (Owen, 1839)
Sclerocrangon unidentata Komai & Takeda, 1989
Sclerocrangon zenkevitchi Birstein & Vinogradov, 1953
Sclerocrangon salebrosa

Sclerocrangon salebrosa é unha especie de crustáceo malacostráceo decápodos carideo da familia dos crangónidos que habita nas costas do océano Glaciar Ártico e das rexións subpolares setentrionais. Taxonomía
A especie foi descrita en 1839 polo naturalista británico Richard Owen co nome de Crangon salebrosus, e máis tarde foi reclasificada no xénero Sclerocrangon. Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie, no seu Vocabulario multilingüe, o nome de quisquilla de Bering.
Tamén se lle pode chamar camarón de Bering.
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son: Castelán: camarón de Bering
Francés: crevette bering
Inglés: Bering shrimp
Scophthalmus

Scophthalmus é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, o tipo da familia dos escoftálmidos, propios do océano Atlántico e coñecidos en galego como rodaballos e curuxos. Taxonomía
O xénero foi descrito en 1810 polo naturalista estadounidense Constantine Samuel Rafinesque.
Etimoloxía
Non está nada clara a etimoloxía do nome Scophthalmus.
Segundo algúns etimoloxistas, derivaría dos termos do grego antigo σκόπελος skópelos, "rocha elevada" (e, ao parecer, o nome dun certo "peixe lantrerna"), e ὀφθαλμός ophthalmós, "ollo". Para outros, derivaría do italiano scopo, "mira" (de arma de fogo), derivado do grego σκοπός skopós, "atalaia", "observador", "espía", relacionado con σκεπάζω skepázō, "defender", "protexer", "defender contra", e ὀφθαλμός ophthalmós, "ollo". Finalmente, algúns opinan que o termo estaría formado a partira dos gregos σκώπτω skóptō, "burlarse" e ἅλμη álmē, "auga ou escuma do mar", literalmente: "o que se burla da escuma do mar", o que, dada a coñecida excentricidade de Rafinesque, talvez non estaría errado.
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario que lle deu Rafinesque, este xénero coñeceuse ao longo do tempo polos sinónimos: Lophopsetta Gill, 1861
Passer Valenciennes (ex Klein), 1846
Psetta Swainson, 1839
Rhombus Cuvier, 1816
Especies
Actualmente recoñécense no xénero tres ou catro especies, segundo os autores (segundo admitan, ou non, a Scophtalmus maximus, o rodaballo: Scophthalmus aquosus (Mitchill, 1815) - curuxo americano.
Scophthalmus maeoticus (Pallas, 1814) - rodaballo do mar Negro.
Scophthalmus maximus (Linnaeus, 1758) Psetta maxima (Linnaeus, 1758) - rodaballo.
Scophthalmus rhombus (Linnaeus, 1758) - curuxo. En Galicia
Rodríguez Solórzano et al. , no seu Inventario, nas augas galegas rexistran dúas das especies anteriormente citadas, Scophtalmus rhombus e Psetta maxima ( Scophtalmus maximus).
Scopus (base de datos)

Scopus é unha base de datos bibliográfica que contén resumos e citas de artigos de revistas académicas. Contén case 22. 000 títulos dunhas 5. 000 editoriais, das cales 20. 000 son publicacións revisadas por pares dos campos científicos, técnicos, médicos e das ciencias sociais (incluíndo as artes e humanidades). O seu propietario é Elsevier e está dispoñible en liña por subscrición. As procuras que se fan en Scopus incorporan tamén procuras en bases de datos de patentes.
Dado que Elsevier é o propietario de Scopus e é tamén unha das principais editoriais internacionais de revistas científicas, estableceuse unha Selección de Contido de Scopus international e independente e unha Xunta de Asesores (Advisory Board) para impedir posibles conflitos de intereses na elección das revistas que deberían incluírse na base de datos e para manter unha política de cobertura transparente e aberta, independente das editoriais. A xunta consta de científicos e bibliotecarios especializados.
Un estudo de 2006 que avaliaba a facilidade de uso e a cobertura de Scopus e da Web of Science (WOS), chegou á conclusión de que "Navegar por Scopus é doado, mesmo para o usuario novato. [. .. ] A capacidade de buscar tanto cara adiante coma atrás a partir dunha determinada cita debería ser moi útil para o investigador. O aspecto multidisciplinario permite ao investigador facer facilmente procuras fóra da (sic) súa disciplina" e "Unha vantaxe de WOS sobre Scopus é a profundidade de cobertura, xa que a base de datos completa de WOS remóntase a 1945 e Scopus remóntase a 1966. Porén, Scopus e WOS compleméntanse entre si xa que ningunha procura o inclúe todo. [. .. ]".
Scopus tamén ofrece perfís do autor que inclúen afiliacións, número de publicacións e os seus datos bibliográficos, referencias, e detalles sobre o número de citas que tivo cada documento publicado. Ten características que dan avisos que permiten aos usuarios rexistrados rastrexar os cambios dun perfil e unha característica para calcular o índice h dos autores, que mide a produtividade e impacto das citas das publicacións dos autores.
Scopus pode ser integrado con ORCID.
Scott A. Travers

Scott Andrew Travers, nado en Nova York o 12 de novembro de 1961, é un escritor, editor e comerciante numismático estadounidense, caracterizado pola súa defensa do coleccionismo numismático. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Travers pasou a súa infancia na súa cidade natal, Nova York. Alí cursou a súa educación primaria na Dwight School, no Upper West Side de Manhattan. Nesa época comezou o seu interese polo coleccionismo numismático, gañou os seus primeiros premios infantís nesa afección e iniciouse xa na compra e venda de moedas por correo. Posteriormente ingresou na Universidade Brandeis, de Waltham, Massachusetts, onde acadou a súa graduación en 1983.
Carreira profesional
Entre 1976 e 1980 traballou como numismático profesional na Musical Coin Company, e entre 1987 e 1990 como clasificador para NGC. Mais a súa traxectoria profesional está vinculada, no aspecto comercial, á compañía Scott Travers Rare Coin Galleries, fundada por el en Nova York en 1981, e, no ámbito editorial, á revista numismática COINage, da que se converteu en editor a partir de 1984. A súa experiencia no ámbito numismático fíxoo merecedor de citas como experto en medios como a CNBC, Los Angeles Times, a CBS e outros.
Travers é un destacado membro da American Numismatic Association, de cuxa xunta directiva formou parte, como gobernador (1995-1997) e como vicepresidente (1997-1999). Tamén foi consultor de valoración de moedas para a Comisión Federal de Comercio. Recoñecementos
1978: Numismático Novo do Ano, da American Numismatic Association (ANA).
1984: Asesor Adulto Destacado do ano, da ANA.
1992 e 1999: Premio Glenn Smedley Memorial, da ANA.
2002: Premio Clemy, do Numismatic Literary Guild (NLG).
2003: Premio Presidencial, da ANA.
2010: Premio Embaixador Numismático, de Florida United Numismatists (FUN).
2016: Premio Burnett Anderson Memorial, da ANS, a ANA e o NLG.
2017: Premio Century Club, da ANA. Publicacións
En paralelo á súa actividade profesional, Travers tamén é autor de sete monografías acerca do coleccionismo numismático, varios deles merecedores da consideración de "Libro do ano" polo Numismatic Literary Guild: (1986). Travers’ Rare Coin Investment Strategy. Prentice Hall Press, ISBN 978-0668065863 [2ª ed. 1989]
(1990). The Investor's Guide to Coin Trading. John Wiley & Sons. ISBN 978-0471609285
(1996). How to Make Money in Coins Right Now. House of Collectibles. ISBN 9780876379974 [2ª ed. 2001]
(1991). One-Minute Coin Expert. Dell Pub Co. ISBN 978-0440207863 [6ª ed. 2007]
(2007). Scott Travers’ Top 88 Coins to Buy & Sell. House of Collectibles. ISBN 978-0375722219
(1984). The Coin Collector's Survival Manual. Arco Pub. ISBN 978-0668056830 [7ª ed. 2010]
(1993). The Insider's Guide to U. S. Coin Values. House of Collectibles. [21 ed. 2015 ISBN 978-0375723728]
Scott Cunningham

Scott Douglas Cunningham, nado en Royal Oak (Míchigan) o 27 de xuño de 1956 e finado o 28 de marzo de 1993 foi autor de libros sobre a Wicca (coma a Guía do Practicante Solitario) e outras alternativas relixiosas. O seu nome está asociado á maxia natural. É recoñecido coma un dos autores con máis influxo e máis revolucionarios no campo da maxia natural. A súa vida
Scott Cunningham foi o segundo fillo de Chester Grant Cunningham e Rose Marie Wilhoit Cunningham.
A familia Cunningham mudouse a San Diego (California) no outono de 1959, debido a problemas de saúde da nai de Scott. Cunningham viviu en San Diego até a súa morte. Scott tivo un irmán máis vello, Greg, e unha irmá máis nova, Cristine.
Cando chegou á escola superior asociouse a unha rapaza coa que comezou a coñecer o mundo do ocultismo e os coventículos. A compañeira de clases introduciuno na Wicca e adestrouno na espiritualidade pagá. Scott foi iniciado en varios coventículos tradicionais.
Scott Cunningham estudou literatura creativa na Universidade de San Diego, onde se inscribiu en 1978. Despois de dous anos no programa, non obstante, tiña máis traballos publicados que varios dos seus mestres e saíu da universidade para escribir a tempo completo.
En 1983 diagnosticóuselle linfoma. Co pasar dos anos a súa saúde foise deteriorando e en 1990, mentres daba unhas conferencias en Massachusetts, diagnosticóuselle meninxite. Sufriu algunhas infeccións provocadas polo cancro e finalmente morreu en 1993, con 36 anos. Publicacións
Libros
Shadow of Love (1980)
Magical Herbalism: The Secret of the Wise (1982)
Earth Power: Techniques of Natural Magic (1983; ISBN 0-87542-121-0)
Cunningham's Encyclopedia of Magical Herbs (1985; ISBN 0-87542-122-9)
The Magical Household (1987; ISBN 0-87542-124-5)
Cunningham's Encyclopedia of Crystal, Gem, and Metal Magic (1987; ISBN 0-87542-126-1)
The Truth About Witchcraft Today (1988; ISBN 0-87542-127-X)
Wicca: A Guide for the Solitary Practitioner (1988; ISBN 0-87542-118-0)
The Complete Book of Incense, Oils & Brews (1989; ISBN 0-87542-128-8)
Magical Aromatherapy: The Power of Scent (1989; ISBN 0-87542-129-6)
Earth, Air, Fire, and Water: More Techniques of Natural Magic (1991; ISBN 0-87542-131-8)
Cunningham's Encyclopedia of Wicca in the Kitchen (1993; ISBN 0-7387-0226-9)
Divination For Beginners (1993; ISBN 0-7387-0384-2)
Living Wicca: A Further Guide for the Solitary Practitioner (1993; ISBN 0-87542-184-9)
Spell Crafts: Creating Magical Objects (1993; ISBN 0-87542-185-7)
The Truth About Herb Magic (1993; ISBN 0-87542-132-6)
The Truth About Witchcraft (1994; ISBN 0-87542-357-4)
Hawaiian Magic and Spirituality (1995; ISBN 1-56718-199-6)
Pocket Guide to Fortune Telling (1997; ISBN 0-89594-875-3)
Dreaming the Divine: Techniques for Sacred Sleep (1999; ISBN 1-56718-192-9)
Vídeos
Herb Magic (ISBN 0-87542-117-2)
Scott McCloud

Scott McCloud nado como Scott McLeod en Boston (Massachusetts) o 10 de xuño de 1960 é un creador de bandas deseñadas estadounidense e defensor do cómic como unha forma literaria e de arte autónoma. Traxectoria
McCloud comezou a destacarse como autor de bandas deseñadas coa serie de ficción científica Zot! , publicada entre 1984 e 1990 por Eclipse Comics. O seu traballo na serie proporcionoulle unha candidatura ao premio Eisner de "Mellor Escritor e Debuxante" en 1988.
Os seus outros traballos de banda deseñada inclúen Destroy! !, a novela gráfica The New Adventures of Abraham Lincoln e o guión de doce edicións de Superman Adventures da DC Comics (revista baseada na serie animada Superman: The Animated Series producida por Bruce Timm), a miniserie Superman: Strength, e a súa novela gráfica The Sculptor, lanzada en 2015.
A súa popularidade, no entanto, é maior como teórico da banda deseñada, debido aos seus libros Entender o cómic (1993) e Reinventing Comics: How Imagination and Technology Are Revolutionizing an Art Form (2000).
En 2006, publicou Making Comics: Storytelling Secrets of Comics, Manga and Graphic Novels. Nesas obras, todas presentadas como bandas deseñadas, McCloud aborda todo o proceso de creación de historias nese formato, analizándoo tanto polos aspectos conceptual e artístico como tamén polo técnico e comercial.
Soctt McCloud foi tamén un dos pioneiros na produción de webcómics e creador do concepto de 24 horas de cómic (24-hour comic), en que un único artista traballa durante 24 horas ininterrompidas creando unha historia de 24 páxinas. A idea, que xurdiu dun desafío persoal co debuxante Stephen Bissette, dende entón logrou un número significativo de adeptos.
O 1 de setembro de 2008, para divulgar o lanzamento do navegador Google Chrome, a Google publicou en Internet unha nota de prensa en formato de cómic debuxada por McCloud. Recepción e legado
McCloud ten sido chamado o "Marshall McLuhan da banda deseñada". Obras
Zot!
Zot! : Book One (Eclipse Books, 1991)
Zot! : Book Two (Issues 11-15 & 17-18) (Kitchen Sink Press, 1998)
Zot! : The Complete Black and White Collection: 1987-1991 (Harper Paperbacks, 2008)
Understanding Comics
Understanding Comics: The Invisible Art (1993). Editado en galego como Entender o cómic. A arte invisible
Reinventing Comics: How Imagination and Technology Are Revolutionizing an Art Form (2000)
Making Comics: Storytelling Secrets of Comics, Manga and Graphic Novels (2006)
The New Adventures of Abraham Lincoln (Image Comics, 1998)
24 Hour Comics (editor) (About Comics, 2004)
Destroy! (Oversized Edition) (Eclipse Books, 1986)
The Sculptor (First Second, 2015)
Scott Shriner

Scott Shriner, nado en Toledo (Ohio) o 11 de xullo de 1965, é un músico estadounidense, actual baixista da banda de rock Weezer. Traxectoria
Shriner comezou a tocar o baixo no instituto. Despois de unirse aos Marines durante dous anos despois do instituto, decidiu que quería tocar o baixo profesionalmente. Shriner mudouse aos Ánxeles (California) aos 25 anos e tocou en varias bandas, incluíndo Broken, Bomber, The Movers, Exciters, Loved By Millions, Black Elvis, The Great Barbecue Gods e a banda de Vanilla Ice.
Scout A

Scout A e o seu derivado Scout A1 foron foguetes dos Estados Unidos que deron comezo á familia de foguetes Scout. Ambos estaban propulsados exclusivamente por propelente sólido e estaban concibidos como lanzadores de baixo custo. Podían lanzar cargas duns 122 kg a órbitas baixas.
Scout B

Scout B foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido e derivado do foguete Scout A. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo, podendo lanzar cargas de ata 143 kg a órbitas baixas. Foi usado desde tres sitios de lanzamento: a Base Vandenberg da Forza Aérea en California; o complexo de Wallops Island; e o Complexo de Lanzamento San Marco fronte ás costas de Nixeria.
Scout B1

Scout B1 foi un foguete espacial dos Estados Unidos derivado do Scout B e propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde tres sitios de lanzamento: a Base Vandenberg da Forza Aérea en California; o complexo de Wallops Island; e o Complexo de Lanzamento San Marco fronte ás costas de Nixeria.
Scout D1

Scout D1 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido e pertencente á familia de foguetes Scout. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo, podendo lanzar cargas de ata 183 kg a órbitas baixas. Foi usado desde tres sitios de lanzamento: a Base Vandenberg da Forza Aérea en California; o complexo de Wallops Island; e o Complexo de Lanzamento San Marco fronte ás costas de Nixeria.
Scout E1

Scout E1 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido e parte da familia de foguetes Scout. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo, podendo lanzar cargas de ata 200 kg a órbitas baixas. Foi usado unha soa vez, desde a Base Vandenberg da Forza Aérea en California, para lanzar o satélite Explorer 52 (tamén coñecido como Injun 6) o 3 de xuño de 1974.
Scout F1

Scout F1 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde dous sitios de lanzamento: a Base Vandenberg da Forza Aérea en California e o Complexo de Lanzamento San Marco fronte ás costas de Nixeria.
Scout G1

Scout G1 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde tres sitios de lanzamento: a Base Vandenberg da Forza Aérea en California; o complexo de Wallops Island; e o Complexo de Lanzamento San Marco fronte ás costas de Nixeria.
Scout X-2B

Scout X-2B foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado unha soa vez desde a Base Vandenberg da Forza Aérea en California para poñer en órbita o satélite DSAP-1 o 27 de setembro de 1963, fallando na súa misión.
Scout X-2M

Scout X-2M foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde a Base Vandenberg da Forza Aérea en California para lanzar satélites meteorolóxicos militares do programa DMSP.
Scout X-3

Scout X-3 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island e desde a Base Vandenberg da Forza Aérea en California.
Scout X-3A

Scout X-3A foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador suborbital de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island. Empregouse dúas veces, ambas erradas, para probar vehículos de reentrada atmosférica, o 31 de agosto de 1962 e o 20 de xullo de 1963.
Scout X-3C

Scout X-3C foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador suborbital de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island unha soa vez, o 9 de outubro de 1964, para probar o vehículo experimental de reentrada RFD 2, que alcanzou un apoxeo de 132 km.
Scout X-3M

Scout X-3M foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde a Base Vandenberg da Forza Aérea unha soa vez, o 19 de decembro de 1963, para poñer en órbita o satélite P35-3, pertencente ao programa de satélites militares meteorolóxicos DMSP.
Scout X-4

Scout X-4 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island e desde a Base Vandenberg da Forza Aérea en California.
Scout X-4A

Scout X-4A foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador suborbital de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island. Empregouse dúas veces, con éxito, para probar vehículos de reentrada atmosférica, o 18 de abril de 1964 e o 9 de febreiro de 1966.
Scout X-5C

Scout X-5C foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador suborbital de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island unha única vez, o 27 de abril de 1968, para probar vehículos de reentrada atmosférica.
Scout X1

Scout X1 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island.
Scout X2

Scout X2 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island e desde a Base Vandenberg da Forza Aérea en California. Só fixo dous lanzamentos.
Screamo

O screamo (tamén coñecido como skramz) é un agresivo subxénero do emo que apareceu a principios dos anos 90 e enfatiza "a disonancia e a dinámica voluntariamente experimentais". As bandas baseadas en San Diego Heroin e Antioch Arrow foron as pioneiras do xénero e este foi desenvolvido a finais dos 90 principalmente por grupos da costa leste dos Estados Unidos como Pg. 99, Orchid, Saetia, e I Hate Myself. O screamo está fortemente influenciado polo hardcore punk e está caracterizado polo uso de voces berradass. Os temas líricos adoitan incluír dor emocional, morte, romance e dereitos humanos. O termo "screamo" foi frecuentemente confundido ao referirse a calquera música con berros.
Scribonius Largus

Scribonius Largus, foi un médico do século I que serviu na corte do emperador romano Claudio (anos 41-54), e que o acompañou na conquista de Britania. Historia e características
No ano 47, por requirimento de Caius Julius Callistus, o liberto do emperador, compilou unha das primeiras farmacopeias: unha lista de 271 prescricións (De Compositione Medicamentorum), a maior parte debidas a el mesmo, aínda que recoñece a súa débeda cos seus titores, amigos e outros escritos de médicos eminentes. Tamén incluíu remedios tradicionais. Dise que as obtiña sen reparar nos medios, incluído o suborno. A obra non ten pretensións de estilo e contén moitos coloquialismos. A súa maior parte foi trasnscrita sen citar a procedencia por Marcellus Empiricus) en De Medicamentis Empiricis, Physicis, et Rationabilibus (c. 410), obra de gran valor para a corrección do texto de Largus.
A relación dos médicos coa esposa do emperador, Mesalina, era bastante problemática. Un dos seus colegas, Vecio Valente, foi acusado de adulterio con ela.
Algunhas pasaxes da súa obra fanlle ser considerado un dos precursores do humanismo médico e moi citado en cuestións de ética médica, pois entendía a súa actividade como unha profesión (professio, no sentido sacerdotal de "vocación" e no sentido de obrigación moral que esixe un comportamento virtuoso) e establecía como requisito do médico ser "un bo home, experto na arte e a ciencia do medicamento e cheo de misericordia e humanidade A edición moderna das Compositiones por S. Sconocchia (Teubner 1983), substitúe a antiga edición de G. Helmreich (Teubner 1887).
Scribus

Scribus é un programa de código aberto para autoedición que ofrece un rendemento notábel na creación de publicacións por computadora. Scribus está dispoñíbel en versións nativas para GNU/Linux, Unix, Mac OS X e Windows e brinda capacidades para o deseño e diagramación, similares ás ofrecidas por programas comerciais como Adobe PageMaker, QuarkXPress e Adobe InDesign. Características
A aplicación está deseñada para dar flexibilidade no deseño e a composición, ofrecendo a capacidade de preparar ficheiro para equipos profesionais de filmación de imaxes. Tamén pode crear presentacións animadas e interactivas en PDF e formularios. Entre os exemplos da súa aplicación atópanse pequenos xornais, folletos, boletíns de noticias, afiches e libros.
Scribus soporta a maioría dos principais formatos gráficos ademais de SVG. As súas características profesionais para fontes e imaxes inclúen manexo de cor CMYK e administración de cor ICC. Foi desenvolvido mediante scripting usando Python e está dispoñible en máis de 24 idiomas.
A impresión realízase mediante os seus propios controladores internos de PostScript Nivel 3, incluíndo soporte para fontes incrustadas e axustes con fontes TrueType, Tipo 1 e OpenType. O controlador interno soporta plenamente construcións de PostScript Nivel 2 e un gran subconxunto de construcións de Nivel 3.
O soporte PDF inclúe transparencia, cifrado e un gran conxunto das especificacións de PDF 1. 4 así como PDF/X3, incluíndo campos interactivos de formularios PDF, notas e marcas.
O formato dos seus ficheiro está baseado en XML e está totalmente documentado. Pódense importar textos de documentos OpenDocument, como RTF, Doc de Microsoft Word, e HTML (aínda que con algunhas limitacións).
Scripps Research Institute

O Scripps Research Institute (TSRI, Centro de Investigación Scripps) é un centro de investigación estadounidense orientado á investigación en ciencias biomédicas básicas. O edificio central atópase en La Jolla (California), e conta con centros en Jupiter (Florida), albergando máis de 3. 000 científicos, técnicos, estudantes de grao e persoal admininistrativo e doutro tipo, o que o converte nunha das organizacións privadas sen ánimo de lucro de investigación biomédica máis grandes do mundo.
Scrupulum

O scrupulum (voz latina, diminutivo de scupus, "pedra afiada"; plural scrupula) ou escrúpulo era unha unidade de medida da antigüidade equivalente á vinte e catroava parte dunha onza e, por extensión, doutras medidas. Magnitudes
Masa. Como unidade de masa: 1/24 dunha uncia ou 1/288 dunha libra (uns 1, 1 g).
Moeda. Como moeda de conta: 1/24 dunha uncia ou 1/288 dun ás. Na antiga Roma, entre 220 e 209 a. de C. , emitíronse moedas de ouro (con anterioridade á aparición do áureo), con pesos desde un a seis escrúpulos. Ademais, o scrupulum tomouse como base para a determinación do peso e valor de moi diversas moedas, de tal xeito que, a modo de exemplo, o cuadrigato se correspondía con seis scrupula, o denario con catro, o vitoriato con tres e o sestercio con un. A moeda bizantina denominada hexagrama definíase por equivaler a seis escrupula (gramma era a denominación grega para a palabra latina scrupulum).
Superficie. Como medida de superficie agraria: 1/288 dunha xugada ou iugerum (ca. 8, 70 m2).
Tempo. Como medida de tempo: 1/24 parte dunha hora ou 1/288 do día, que os romanos dividían en 12 horas.
Ademais de como "scrupulum", esta unidade pódese atopar nos textos antigos nas súas formas scripulum, scriptulum e scriplus.
Scyphate

Scyphate é un termo utilizado adoito no ámbito numismático para se referir ás moedas do Imperio Bizantino de forma cóncava, de cunca ou escudela, cuñadas entre os séculos XI e XIV, en cobre, en prata, en ouro e nas súas aliaxes, como o billón e o electro.
As razóns deste tipo de emisións non están claras, xa que dificultaban notablemente o proceso de fabricación ao esixir unha dobre cuñaxe, aínda que se apunta que podería deberse a facilitar o seu empillamento e, xa que logo, o seu transporte a diversos lugares do Imperio. O uso desta denominación xeneralizouse ao longo do século XIX, aínda que xa se documenta en documentos do sur de Italiados séculos XI e XII, como unha bula de Inocencio II (1130-1143). Canto á súa etimoloxía, debátese se a súa orixe está no grego σκύφος (skyphos "escudela", "cunca") ou no vocábulo árabe shafah ("canto, bordo"), que faría referencia ao característico e sobresaínte bordo dos primeiros exemplares de histamenon de ouro.
Unha denominación alternativa, tamén amplamente utilizada para este tipo de moedas do Imperio Bizantino, é trachy (plural τραχέα, trachea), co significado de "áspero" ou "desigual" e con orixe na expresión grega νόμισμα τραχύ (nómisma trachý), e que adoita aparecer asociada ao nome dalgunha destas moedas, como é o caso do hyperpyron trachy, o aspron trachy, etc.
Se e só se

Na lóxica e campos relacionados, como as matemáticas e a filosofía, "se e só se" (en inglés abreviado como "iff") é a frase indicando o bicondicional, un conectivo lóxico entre enunciados. O bicondicional é verdadeiro en dous casos, onde ambas as afirmacións son verdadeiras ou ambas as dúas son falsas. O conectivo é unha declaración de equivalencia material, o resultado é que a verdade dun dos enunciados conectados require a verdade do outro (é dicir, ou ambos os enunciados son verdadeiros, ou ambos os dous son falsos). Por exemplo, P se e só se Q significa que P é verdade sempre que Q é verdadeira, e o único caso no que P é verdadeira é se Q tamén é verdadeira.
Na escrita, as frases que se usan habitualmente como alternativas inclúen: Q é necesaria e suficiente para P, para P é necesario e suficiente que Q, P é equivalente a Q, P exactamente no caso de Q, e P só no caso de Q. Nas fórmulas lóxicas, empréganse os símbolos lóxicos, como ↔ {\displaystyle \leftrightarrow } e ⇔ {\displaystyle \Leftrightarrow }. Definición
A táboa de verdade de P ↔ {\displaystyle \leftrightarrow } Q é a seguinte: (onde V é verdadeiro e F é falso). Uso
Notación
Os símbolos lóxicos correspondentes son " ↔ {\displaystyle \leftrightarrow } ", " ⇔ {\displaystyle \Leftrightarrow } ", e ≡ {\displaystyle \equiv }, e ás veces "iff" (polo inglés "if and only if"). Normalmente trátanse como equivalentes. Na notación polaca de Łukasiewicz, é o símbolo do prefixo E {\displaystyle E}. Outro termo para o conectivo lóxico, é dicir, o símbolo nas fórmulas lóxicas, é o nor exclusivo (XNOR), que é un ou outro exclusivo e finalmente negado (non ou exclusivo).
En TeX e a súa variante LaTeX, "se e só se" móstrase como unha dupla frecha longa: ⟺ {\displaystyle \iff } mediante os comandos \iff ou \Longleftrightarrow.
Uso nas probas
Na maioría dos sistemas lóxicos, pódese probar unha afirmación da forma "P se o só se Q" demostrando "se P, logo Q" e "se Q, logo P", ou "se P, logo Q" e "se non-P, logo non-Q". Probar estes pares de enunciados ás veces leva a unha proba máis natural, xa que non hai condicións obvias nas que se inferiría directamente un bicondicional. Unha alternativa é probar a disxunción "(P e Q) ou (non-P e non-Q)", que se pode deducir directamente de calquera das súas disxuncións, é dicir, como "se e só se" é función de verdade, "P se e só se Q" obtense se se demostrou que P e Q son ambos os dous verdadeiros ou falsos. En termos de diagramas de Euler
Os diagramas de Euler mostran relacións lóxicas entre eventos, propiedades, etc. "P só se Q", "se P logo Q" e "P→Q" todos significan que P é un subconxunto, propio ou impropio, de Q. "P se Q", "se Q logo P" e Q→P todos significan que Q é un subconxunto propio ou impropio de P. "P se e só se Q" e "Q se e só se P" significan que os conxuntos P e Q son idénticos entre si.
Sea Wolf (grupo musical)

Sea Wolf é unha banda de indie rock liderada por Alex Brown Church, que foi formada nos Ánxeles (California).
Seaborgio

O seaborgio (anteriormente chamado unnilhexio) é un elemento químico da táboa periódica de símbolo Sg e número atómico 106. O seu nome homenaxea o químico Seaborg.
Sealab

Das voces inglesas sea, mar, e laboratory, laboratorio.
Estación fixa oceanográfica submarina, destinada a estudar as posibilidades de vida submarina prolongada e os traballos fóra de dita estación. Baixo este nome, construíronse tres estacións:
Sealab I, entrou en servizo en xullo de 1964.
Sealab II, entrou en servizo o 28 de agosto de 1965.
Sealab III, entrou en servizo en 1968. A causa da morte dun dos acuanautas por razóns inexplicabeis, adiouse o proxecto de forma indefinida.
En certo xeito, podemos consideralas como antepasadas da Skylab
Seareiro

Un seareiro é unha persoa afeccionada a un determinado deporte, á que lle gusta ir animar aos partidos ou competicións deportivas a algún equipo ou deportista. Normalmente, o seareiro é afeccionado a un só club deportivo ou deportista en concreto e acode con frecuencia ás competicións oficiais ou amigábeis nas que participa, a miúdo vestido cunhas cores representativas e realizando danzas e cánticos. A súa paixón na defensa do seu equipo ou deportista pode ir desde a simple afección até o radicalismo propio dun fan. Algúns seareiros poden unirse en peñas ou grupos afíns para se organizaren e cantar as mesmas cancións e berros, facer murais, facer viaxes longas etc. Seareiros en Galiza
O fenómeno dos seareiros xerouse fundamentalmente arredor do deporte máis estendido no país, o fútbol, se ben tamén é doado encontrar grupos de seareiros entre os seguidores doutros deportes coma o balonmán ou o baloncesto. Os grupos máis numerosos de seareiros cóntanse entre os seguidores dos dous principais clubs de fútbol de Galiza: o Celta e mais o Deportivo. Os seareiros do Celta en conxunto son coñecidos coma celtiñas, celtistas, celestes, se ben o grupo de seareiros organizados máis coñecido e importante son os Celtarras.
Por parte do Deportivo a súa afección é coñecida coma herculina, os branquiazuis, deportivistas, mais o principal grupo organizado que ten é o dos Riazor Blues.
Alén dos seareiros de equipos en concreto tamén están os seguidores da Selección Galega que son coñecidos coma os Irmandiños e cuxo principal grupo organizado son os Siareiros Galegos. Os seguidores da selección galega comezaron xa a aparecer coas primeiras reivindicacións dunha selección galega de fútbol, mais a oficialización dunha selección galega foi un grande impulso para os seguidores desta selección. Seareiros no mundo
O fenómeno dos seareiros está estendido por todo o mundo se ben adopta diferentes características segundo os diferentes lugares onde se desenvolve. É moi habitual que os seareiros se adscriban a unha ideoloxía política máis ou menos extremista (aínda que en moitos casos non pasan dunha simple escenificación e non dunha ideoloxización consciente) e, nalgúns casos, da adopción dunhas actitudes violentas.
Seasat

Seasat, tamén coñecido como Seasat 1, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 27 de xuño de 1978 mediante un foguete Atlas F/Agena D desde a Base Vandenberg da Forza Aérea, en California. Características
Seasat foi o primeiro satélite que usou radar de apertura sintética (SAR) para estudar os océanos terrestres. A súa misión foi medir os ventos de superficie, a altura das ondas, as ondas internas, o contido de auga líquida na atmosfera, as características do xeo, a topografía oceánica e o xeoide mariño. O satélite proporcionaba unha cobertura do 95% dos océanos cada 36 horas.
A nave utilizou a etapa superior do seu lanzador Atlas F/Agena D como bus que proporcionaba enerxía, telemetría en banda S, control de actitude e funcións de mando e control. Estabilizábase nos tres eixos usando volantes de inercia e sensores de horizonte. A precisión que acadou nas súas medicións foron de 10 cm na medición de alturas, 2 m/s na medición da velocidade dos ventos e 1 °C na medición da temperatura.
O satélite funcionou sen problemas durante 105 días, ata o 10 de outubro de 1980 en que un curtocircuíto o deixou fóra de servizo. Instrumentos
Seasat levaba cinco instrumentos a bordo: Un altímetro radar de pulsos en banda X cunha precisión de 10 cm.
Un radar de apertura sintética (SAR polo seu acrónimo en inglés) funcionando en banda L (1, 275 GHz cubrindo bandas de 100 km de superficie e 25 m de resolución vertical. A antena tiña unhas dimensións de 2, 2 x 10, 7 m.
Un dispersómetro para medir a velocidade e dirección do vento funcionando en banda L e cunha precisión de 2 m/s.
Un radiómetro de microondas multicanal para medir o vento en superficie e a temperatura da auga, así como o contido de auga na atmosfera, a taxa de choiva e a cobertura de xeo.
Un radiómetro para lonxitudes de onda visible e infravermellas para identificar características nubosas, terrestres e acuáticas e producir imaxes térmicas do océano.
Sebastiana Vitales

Sebastiana Vitales Gascón, nada en Ansó (Huesca) o 21 de marzo de 1902 e finada en Venezuela o 19 de novembro de 2000, foi unha militante libertaria española. Traxectoria
En novembro de 1920 emigrou aos Estados Unidos con 18 anos. Instalouse en San Francisco e alí coñeceu ao seu compañeiro Francisco Ballón Pequeño. Retornaron a Coruña durante a República. Pertenceu á Vangarda Feminina da FAI, fundou Mujeres Libres na Coruña e colaborou en Solidaridad Obrera. Participou como oradora en varios mitins obreiros e a finais de 1935 na xira propagandística galega de Federica Montseny.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida acusada de acoller na súa casa a Juan Díaz Lobelos e Justo Galán Barbero. Estivo unha tempada encarcerada no cárcere da Coruña. Posteriormente estivo agochada, sobrevivindo facendo estraperlo de pan branco de Sada a Coruña e despois vendendo froita nas minas de volframio da Agualada en Coristanco. En 1954 emigrou a Venezuela coas súas dúas fillas. En Venezuela mantivo contactos co profesor Ángel Rama, co círculo anarquista de Tomás Germinal Gracia Ibars (Víctor García) e co grupo editor da revista anarquista Ruta.
Sebastián Guerrero

Sebastián Guerrero, nado no Bierzo e finado en Buenos Aires, foi un avogado e dirixente societario galego na Arxentina. Traxectoria
Avogado e escribano de Buenos Aires. Socio da Sociedade Cultural de El Pino. Foi dirixente da Sociedade Nazonalista Pondal e redactor de A Fouce. Integróuse na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales en 1927 e presidiu o seu V congreso en xaneiro de 1928. Despois do congreso integróuseormou parte do comité de prensa que dirixia El Despertar Gallego, encamiñando o periódico cara o galeguismo ata a súa renuncia a finais dese ano. Volveu integrarse na Federación logo da ruptura cos socialistas en 1929. En outubro dese ano foi elixido vicepresidente da Asociación Fraternal América e director da súa revista Coopereración. En 1930 encabezou o intento de copar o comité de redacción de El Despertar Gallego por parte dos separatistas. Integróuse como xornalista en Correo de Galicia. Continuou militando na Sociedade Nazonalista Pondal ata que foi expulsado en 1934 "pola súa campaña españolista" en Correo de Galicia.
Orador frecuente nos actos galeguistas, publicou un manual de dereito penal para os estudantes da Universidade de Buenos Aires e tiña anunciado a publicación dos libros El Federlismo Argentino ante la realidad jurídica y social e La Internacional Roja y el nacionalismo gallego, que non chegaron a ver a luz. Colaborou en Céltiga, Eco de Galicia e Nós, onde apareceu un seu artigo na sección Arquivo filolóxico e etnográfico de Galiza en 1929. Obas
Rudimentos de derecho penal. Buenos Aires, 1929.
Sebastián Rodríguez Carranza

Sebastián Rodríguez Carranza, nado en Medina de Rioseco o 15 de xaneiro de 1885, foi un fotógrafo, xornalista e político español. Traxectoria
Militante do PSOE. Foi procesado por inxurias ao gobernador civil Manuel Ínsua Sánchez nun artigo publicado no semanario La Hora do 26 de decembro de 1931. En decembro de 1933 foi detido en Marín con Emilio Pardavila pola participación no movemento revolucionario. Nos anos finais da República era veciño de Guitiriz, onde era secretario da Sociedade de Artes e Oficios Varios.
Ao estalar a golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o día 24 e ingresou na prisión de Lugo, de onde pasou á prisión de Monforte de Lemos o 7 de marzo de 1937. En outubro de 197 volveu ser trasladado á prisión de Lugo para o xuízo. Acusado de adhesión á rebelión foi xulgado en consello de guerra en Lugo pola causa 139/37 o 22 de febreiro de 1938, foi condenado a cadea perpetua. En marzo de 1939 foi trasladado á prisión das Palmas de Gran Canaria, de onde saíu en liberdade condicional en xullo de 1942.
Sebastián Rodríguez Veloso

Sebastián Rodríguez Veloso, máis coñecido como Chano Rodríguez, nado o 27 de febreiro de 1957 en Cádiz e veciño de Vigo, é un nadador multimedallista paralímpico español, ex-membro dos GRAPO. Traxectoria
Como membro do grupo terrorista Grupos de Resistencia Antifascista Primero de Octubre participou en varios atentados, incluíndo ataques con explosivos e o asasinato en 1984 de Rafael Padura, presidente da Confederación de Empresarios de Sevilla, feitos polos que en 1985 foi condenado a 103 anos de cadea.
Estando en prisión, en 1990 fixo unha folga de fame de máis de catrocentos días que lle causaría graves problemas de saúde, ata o punto de provocarlle a falta permanente de mobilidade en ambas pernas, discapacidade que padece dende aquela, feito que suporía a súa excarceración en liberdade condicional en novembro de 1994.
Trasladouse a Vigo, onde comezou a traballar vendendo o cupón da ONCE e a practicar natación, disciplina na que acadaría moitos éxitos, incluíndo quince medallas en varias edicións dos Xogos Paralímpicos (oito de ouro, catro de prata e tres de bronce) e outras moitas vitorias en cinco convocatorias dos campionatos do mundo de natación IPC.
Un Real Decreto do Consello de Ministros do Goberno de España indultouno en abril do ano 2007. e en 2009 a Ministra de Educación concedeulle o ingresou na Real Orde do Mérito Deportivo, na categoría de Medalla de Ouro.
Sebastián de Ocampo

Sebastián de Ocampo, nado en Noia en 1460 e finado en Sevilla en 1514, foi un navegante e explorador galego que participou na segunda viaxe de Cristovo Colón. Traxectoria
Foi o primeiro navegante que circunnavegou a illa de Cuba no ano 1508 tras un encargo que lle fixo o gobernador de Santo Domingo para saber se Cuba era unha illa e se podía colonizar. Dende Santo Domingo partiu con dous barcos, navegou o longo da costa setentrional de Cuba, recalou na Habana, e tras dobrar o cabo de San Antonio volveu ó seu punto de destino polo sur da illa, comprobando así que Cuba era unha illa moi grande e fértil habitada por xente moi acolledora.
Sebastián de Ocampo (2005)

Buque Sebastián de Ocampo é un buque de salvamento marítimo e gardacostas da Xunta de Galicia.
Leva o nome en memoria e recoñecemento a Sebastián de Ocampo, navegante galego que circunnavegou por primeira vez a illa de Cuba en 1508. Xunto co buque Irmáns García Nodal forma parte do servizo de Gardacostas de Galicia.
Sebre, Castiñeiras, Ribeira

Sebre (á espera da oficialización da forma Xebre) é un lugar da parroquia de Castiñeiras no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres). Lugares e parroquias
Parroquias de Ribeira
Seca

A seca pódese definir como unha anomalía de duración máis ou menos longa, na que a dispoñibilidade de auga se sitúa por debaixo dos requirimentos dunha zona xeográfica dada. A auga non é suficiente para abastecer as necesidades das plantas, os animais e os humanos.
É un fenómeno climático causado pola insuficiencia de precipitacións pluviométricas (chuvia) nunha determinada rexión durante un período de tempo grande.
A causa principal de toda seca é, popr tanto, o déficit de precipitacións. Cando a falta de chivias non é demasiado prolongada adoita falarse de seca meteorolóxica que, se perdura, deriva nunha seca hidrolóxica, caracterizada pola desigualdade entre a dispoñibilidade de auga e as demandas naturais da mesma. En casos extremos pódese chegar á aridez.
Aínda que algúns consideran a seca como sinónimos de estiaxe, existe unha non pequena diferenza entre ambos os conceptos, pois a estiaxe é un fenómeno que ocorre nun intervalo de tempo máis ou menos curto, é dicir, a estiaxe non é permanente, mentres que a seca é permanente.
O fenómeno da seca provoca desequilibrios hidrolóxicos importantes. Normalmente a ocorrencia da seca dase cando a evapotranspiración supera durante un período de tempo amplo a precipitación de chuvias.
A diminución do volume de auga no mar de Aral considése como un dos maiores desastres ambientais e humanos da historia que produciu unha situación de seca.