proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Museo Lambert van Meerten (Delft)

O Museo Lambert van Meerten foi un museo situado na vila surholandesa de Delft, nos Países Baixos, creado a partir dos fondos da colección privada de arte e antigüidades de Lambert van Meerten, un adiñeirado empresario das destilarías e a fabricación de cervexa. O museo estivo activo entre 1909 e 2013. O edificio
O museo tivo a súa sede na que foi residencia de Van Meerten, no número 199 da rúa e canle Oude Delft, nun edificio neorenacentista con fachada de pedra con detalles suntuosos e unha alta cuberta transversal de lousa, que foi declarado monumento nacional dos Países Baixos (Rijksmonument). Historia
Prolegómenos
Lambert Van Meerten encargou a construción do edificio (ao que se lle chamou "Oud Holand") entre 1891 e 1897, seguindo o deseño dos seus amigos o profesor Adolf le Comte e o enxeñeiro Jan Schouten, ambos artistas moi vinculados á cidade de Delft. Moitos dos elementos utilizados na construción procedían da propia colección de Van Meerten. O desexo de Van Meerten era que, logo do seu pasamento, a súa casa pasase a ser patrimonio da cidade de Delft, coa condición de que se convertese nun museo. Pero en 1902, tres anos antes da súa morte, Van Meerten entrou en creba e o edificio foi obxecto dunha poxa pública. Os seus amigos Le Comte e Schouten crearon entón a fundación Huis Lambert van Meerten, co obxectivo de darlle luz ao proxecto do museo. A fundación fíxose coa casa e con parte da moblaxe na poxa e, en 1907, transferiulla ao Concello de Delft.
A vida do museo
Dous anos máis tarde, o 16 de outubro de 1909, o museo abriu por primeira vez as súas portas ao público, baixo a dirección de Adolf le Comte, que máis tarde foi sucedido por Ida Peelen.
En 1920 engadíuselle á colección inicial a extensa colección de azulexos, louza de Delft, porcelana chinesa e fragmentos de edificios derrubados (bouwfragmenten) reunida por Jan Schouten.
En 2013, o museo foi pechado por mor dunha reestruturación do uso das propiedades municipais por mor da mala situación financira. A colección foi trasladada integramente ao Museo Prinsenhof, na mesma cidade de Delft, onde se pode visitar actualmente.
En 2016, a asociación Hendrick de Keyser, institución restauradora que opera en todo o país, comproulle ao Concello de Delft o edificio, coa axuda financeira da lotaría BankGiro e dun doador privado anónimo, coa idea de restaurar o edificio e dedicalo a oficinas, salas de convencións e, novamente, museo.
Museo Marítimo de Frisia

O Museo Marítimo de Frisia (Fries Scheepvaart Museum en neerlandés e Frysk Skipfeart Museum en frisón) é un museo localizado na cidade frisoa de Snits dedicado á historia da navegación e da construción naval en Frisia, con modelos de barcos antigos, pinturas marítimas ou reconstrucións dos interiores de navíos; e mais tamén á práctica dos deportes náuticos e da historia local. O museo recibe uns 23. 000 visitantes ao ano. Historia
En 1938 pola iniciativa do entón alcalde Lucas Poppinga organizouse unha exposición temporal dedicada aos barcos de Frisia durante a Sneekweek que tivo maior repercusión do esperado, acudindo unhas 3600 persoas e tomouse entón a decisión de crear un museo permanente que se instalou no orfanato de Kruzebruorrestrjitte. Durante a segunda guerra mundial os alemáns confiscaron o edificio do museo e toda a colección tivo que se trasladar ao faiado. Despois da guerra encargouse a Herre Halbertsma a reorganización do museo, e a colección mudouse para a casa da súa tía-avoa na rúa Lytssân, el xunto con Albert Sustring encargáronse do museo ata 1976, a partir de entón o museo profesionalizouse, organizáronse a Fundación do Museo Marítimo de Frisia e a Asociación do Museo Marítimo de Frisia, encargándose da dirección Sytse ten Hoeve ata 2005 cando o substituíu Meindert Seffinga.
Museo Massó

O Museo Massó é un centro situado no concello de Bueu, no edificio usado como fábrica de conservas Salvador Massó e Fillos que instalou esta familia de orixe catalá a principios do século XIX. Historia
A mediados do século XX a familia Massó foi xuntando unha espléndida colección de libros antigos, cartas mariñas e de navegación, mapas e instrumentos de navegación e outros obxectos relacionados co mar e a industria conserveira. En 1928 Guglielmo Marconi visitou as instalacións industriais dos Massó e propúxolles a idea de facer un museo. A idea foi aceptada e o 26 de novembro de 1932 inauguráronse as novas instalacións museísticas. O ano 1992 a Xunta de Galicia comprou a colección e os edificios que compuñan as instalacións. Tras unha rehabilitación reinaugurou o museo o 10 de xullo de 2002. Contidos
Entre as obras expostas destacan pinturas de Urbano Lugrís, a colección de modelos de naves históricas e de instrumentos de navegación antiga. Na colección de libros, entre varios incunábeis, destaca a Cosmographia de Claudio Tolomeo de 1490.
Unha das súas salas esta dedicada á etnografía de Bueu onde se reúne e expón unha ampla mostra de aparellos de pesca e marisqueo, como liñas, poteiras, nasas e, moi especialmente, o relacionado coa dorna de Bueu ou dorna polbeira (adicado á pesca do polbo). A carpintaría de ribeira ocupa unha ampla zona onde se expoñen os diferentes instrumentos e ferramentas que se utilizaban neste, case desaparecido, oficio. Tamén se mostra instrumental daqueles traballos complementarios á pesca, como a redería, a calafatería e cabulería.
Provenientes das antigas instalacións conserveiras da fábrica de Massó hai unha mostra de diferentes máquinas utilizadas para a realización da conserva, dende a construción da lata ata a saída da conserva. Móstrase o seu funcionamento mediante fotografías e proxeccións.
Os Massó construíron unha factoría de tratamento de cetáceos na veciña localidade de Cangas. Destas instalacións e dos barcos baleeiros que subministraban a materia prima, hai unha colección de instrumental de desmembramento e caza de baleas, entre os que destaca un canón de arponeo e diferentes tipos de arpóns.
Museo Nacional de Ciencia e Tecnoloxía

O Museo Nacional de Ciencia e Tecnoloxía, tamén chamado MUNCYT ou Museo Nacional de Ciencia y Tecnología de España, é un museo dependente da Secretaría de Estado de Investigación, Desenvolvemento e Innovación do Ministerio de Economía e Competitividade, xestionado pola Fundación Española para a Ciencia e a Tecnoloxía (FECYT) e dirixido por Ramón Núñez Centella. A súa sede principal está na Coruña e ten outra sede en Madrid. Contidos
No museo expóñense diversas pezas da historia tecnolóxica de España e Galicia entre as que están algunha relacionada coa cidade da Coruña, como a anterior lanterna da Torre de Hércules que funcionou entre 1857 e 1904. Tamén se pode ver e visitar a cabina do avión que trouxo a España o Guernica de Picasso dende Nova York, unha pequena exposición da historia tecnolóxica en España, iniciativas industriais e a evolución dos medios de comunicación escritos e informáticos. Existen visitas guiadas e proxeccións. Historia da sede coruñesa
O Museo foi inaugurado o 4 de maio de 2012 polos príncipes de Asturias, se ben non se abriu ó público ata o mes de xuño dese ano.
O edificio fora construído pola Deputación da Coruña e ía ser unha escola de artes. A construción, chamada «Prisma de Cristal», deseñada por aceboXalonso Studio, gañou o primeiro premio da IX Bienal Española de Arquitectura e Urbanismo e foi reconvertido, con pequenas modificacións, na sede principal do MUNCYT. É un edificio de formigón e cristal con dous andares abertos e comunicados a diversos niveis. A maqueta do edificio exhibiuse no MoMA de Nova York como un dos mellores deseños arquitectónicos actuais.
O seu director, Rámon Núñez, foi director dos museos coruñeses (Casa das Ciencias, Domus e Aquarium Finisterrae), posto que deixou para poñer en funcionamento este novo museo na cidade. Espera acadar os 200. 000 visitantes ao ano.
En novembro de 2012 o museo acadou os 50. 000 visitantes cun grupo de estudantes de Coristanco.
Instalacións
As salas
Sala Miscelánea
Sala Maiúsculas
Sala Patrimonio
Sala Innovación española
Sala Iberia
Século XX
Expos Interinas
Museo Nacional de Etnografía e Folclore

O Museo Nacional de Etnografía e Folclore (Musef) (en quechua: Mamallaqtap Llaqta Yachay Llaqta Kawsay Musiyun) é un dos principais centros de difusión da etnografía de Bolivia. Os antecedentes previos á súa fundación remítense á creación do Museo Nacional fundado en 1925, cando nace o Departamento Científico de Etnografía como parte dos festexos do Centenario de Bolivia. O MUSEF abriu as súas portas o 23 de agosto de 1962 co nome de Museo de Artesanía e Arte Popular, situado no palacio dos Marqueses de Villaverde na esquina das rúas Ingavi e Jenaro Sanjinés, na cidade da Paz. O palacio foi nomeado monumento nacional en 1930. En 2004, o museo inaugurou unha subsede na cidade de Sucre no castelo de Francisco Argandoña. No 2005 fíxose unha ampliación na sede da Paz, coa cal o museo foi ampliado até os 7800 m² de infraestrutura. Segundo datos de 1007, recibe uns 70. 000 ao ano. Coleccións
O museo posúe un patrimonio composto por 30. 000 bens culturais, entre reliquias prehispánicas, coloniais e contemporáneas, máscaras, cerámica, tecidos, arte plumario e numismática do territorio boliviano. Ademais posúe unha das coleccións e fondos documentais máis grandes de Bolivia, aproximadamente 171. 000 materiais de gravacións e audiovisuais de Congresos do COB, CSUTCB, FASOR, entre outros ademais, recentemente logrou adquirir as coleccións de Posnansky, Ponce Sanjinés, Albarracín, APCOB completándose estes documentos aos doados por Laguna Meave, Julia Elena Fortún e León M. Louza entre outros. A mostra da etnoloxía do país concéntrase no museo, onde ademais se levan a cabo diferentes eventos de importancia nacional como o debate académico e o impulso á investigación das ciencias sociais, o que permitiu a creación da Reunión Anual de Etnoloxía.
Museo Nacional de Historia Natural dos Estados Unidos

O Museo Nacional de Historia Natural dos Estados Unidos (coñecido no mundo anglosaxón simplemente como National Museum of Natural History) é un museo administrado polo Instituto Smithsoniano, localizado na National Mall da capital estadounidense, Washington D. C.
As coleccións do museo totalizan máis de 125 millón de espécimes de plantas, animais, fósiles, minerais, rochas, meteoritos e obxectos culturais humanos.
O museo é o segundo máis visitado dos museos smithsonianos. Ademais, no museo traballan máis de 185 profesionais da historia natural, o grupo máis grande dedicado ao estudo cultural e natural do mundo.
O museo fundouse en 1910, e o edificio foi deseñado por Hornblower & Marshall. O edificio, de estilo neoclásico, foi o primeiro en construírse no lado norte da National Mall, ao longo da Constitution Avenue, como parte do plan da Comisión McMillan, en 1901.
As coleccións máis importantes da planta baixa (entrada pola National Mall) encóntranse na sala de mamíferos "Kenneth E. Behring", que mostra mamíferos taxidermizados de especies procedentes de todo el mundo, algúns dos cales foron coleccionados polo presidente Theodore Roosevelt. Tamén no primeiro andar se encontra a sala na que o museo expón seus fósiles e esqueletos de dinosauros. Próxima á sala dos dinosauros encóntrase a exposición sobre a evolución da Terra, que transporta no tempo aos visitantes até o Precámbrico.
Outras salas mostran, por exemplo, coleccións de obxectos de culturais orientais.
A primeira planta conta coa Colección Nacional de Xemas, na sala de xeoloxía, xemas e minerais "Janet Annenberg". O obxecto máis destacado é o diamante Hope. Tamén na primeira planta está o zoolóxico de insectos "Orkin". O resto da planta está ocupado cun cinema IMAX, que proxecta filmes da vida silvestre, xeografía e natureza.
No soto encóntranse a tenda do museo, a cafetaría e o auditorio. Pódese contemplar unha colección de 100 aves que viven na zona metropolitana de Washington D. C.
Museo Nacional de Tokyo

O Museo Nacional de Tokyo foi fundado en 1872. É o museo máis antigo e máis grande do Xapón. Está localizado no Parque Ueno, en Tokyo.
O museo alberga unha extensa colección de obxectos de valor arqueolóxico e artístico de varias eras do Xapón e outros países asiáticos. Os máis de 110 mil obxectos, inclúen 87 pertencentes ao Tesouro Nacional Xaponés, e 610 clasificados como Propiedade Cultural de Importancia. O museo realiza investigacións arqueolóxicas e antropolóxicas, así como difunde a cultura a través de eventos educativos relacionados á súa colección.
O museo está aloxado nun conxunto de edificios separados entre si. A Galería Honkan (本館), a Galería Asiática (東洋館), Hyokeikan (表慶館), Heiseikan (平成館), a Galería de Tesouros Horyuji (法隆寺宝物館), o Centro de Investigación e Información (資料館) e outras instalacións maiormente de servizos. Existen varios restaurantes e dúas tendas.
A información no museo está dispoñible en xaponés, inglés, coreano, chinés, francés e alemán. Historia
O Museo Nacional de Tokyo foi o primeiro museo a ser inaugurado no país. A inauguración tivo lugar en 1872 en Taisenden, e foi chamado entón o Museo Imperial. Pouco despois da súa apertura ao público, o museo mudouse a Uchiyamashita-cho (actualmente Uchisaiwai-cho), e en 1882 mudouse novamente ao seu local actual, no parque Ueno. Durante o século XX, o museo sufriu algúns trastornos, como o gran terremoto de Kantō de 1923, e a segunda guerra mundial, durante a cal permaneceu pechado. Galerías
Galería Xaponesa (Honkan)
A Galería Honkan ten 24 salas de exhibición en dous pisos, as cales, de forma cronolóxica, mostran a arte xaponesa desde as figuras de arxila do período Jomon (10000 a. C. ) ata o gravado en madeira do século XIX.
Galería Asiática (Toyokan)
A Galería Toyokan ten dez salas de exhibición en cinco pisos, cunha excelente colección de obxectos artísticos e arqueolóxicos de varios países asiáticos. O museo alberga á maior e máis significativa colección de arte coreano, legado da época en que Corea era colonia xaponesa. Outros países de Asia nesta galería son China, India, e o sueste asiático. Aínda que non é de Asia, tamén Exipto está comprendido nesta galería. O edificio que alberga á galería Toyokan foi construído en 1968, deseñado por Taniguchi Yoshio. No primeiro piso, hai un restaurante, e unha tenda no vestíbulo.
Hyokeikan
Hyokeikan foi inaugurado en 1909, para conmemorar o matrimonio do príncipe herdeiro (posteriormente Emperador Taishō). Este edificio foi designado posteriormente como Propiedade Cultural de Importancia, e é aberto unicamente en ocasións especiais e exposicións temporais.
Heiseikan
Heiseikan foi inaugurado en 1999, e é utilizado principalmente para exposicións temporais. Ademais, contén no primeiro piso á Galería Arqueolóxica Xaponesa, con artefactos que datan de 10. 000 a. C. a 7. 000 a. C.
Galería de Tesouros Horyu-Ji
Esta galería contén os obxectos recuperados durante a restauración Meiji, cando as terras do templo Horyu-ji, en Nara, foron tomadas pola familia imperial en 1878.
Museo Nusantara (Delft)

O Museo Nusantara (en neerlandés: Museum Nusantara) foi unha institución museística sobre Indonesia (ex Indias Orientais Neerlandesas) sito no número 4 da praza Sint Agathaplein, na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos. A colección estaba composta por arte e utensilios tradicionais de Indonesia, e pretendía achegar unha idea da historia e da cultura dos diversos grupos étnicos daquel país.
Ademais, este museo foi unha mostra das relacións existents durante catro séculos entre Indonesia e os Países Baixos, logo de que en 1595 partise a primeira frota holandesa cara ás Indias Orientais e en 1602 se establecese a Compañía Holandesa das Indias Orientais (VOC). Historia
En 1864, o Consello Municipal de Delft decidiu crear unha institución para a educación en lingüística e en etnoloxía das Indias Orientais Neerlandesas, vinculada tamén á Escola Politécnica de Delft (actual Universidade de Tecnoloxía de Delft). Este organismo, chamado Institución Indiana (Indische Instelling), creou unha colección inicial de obxectos para utilizar nese proceso educativo, que constituíu o núcleo dos fondos do posterior Museo Nusantara. O proxecto educativo finalizou en 1899, cando a colección abranguía arredor de 5. 000 obxectos.
En 1909 a exposoción instalouse provisoriamente no Museo Prinsenhof, e en 1911 abriuse oficialmente o museo etnográfico co nome de Nusantara, e os fondos trasladáronse do Prinsenhof á sede da praza Sint Agatha Plein.
A partir de aí, a colección continuou agrandándose ata chegar aos 18. 000 obxectos, 16. 000 fotografías e soportes de imaxe, e 8. 000 fondos bibliográficos relativos a Indonesia.
En 1954 fundouse a Asociación de Amigos do Museo Etnográfico, e en 1962 a Fundación para a Propiedade da Arte Etnográfica, coa misión de conseguir fondos económicos e adquirir novas pezas para o museo.
No marco da reestruturación do uso de edificios e institucións municipais, o Concello de Delft, propietario do edificio e da colección, decidiu o pechamento do museo o 6 de xaneiro de 2013. En abril de 2014 anunciouse que a antiga colección do Museo Nusantara sería dividida provisionalmente entre diversos museos, entre outros o Museo Prinsenhof, tamén de Delft, e o Museo Volkenkunde, de Leiden, aínda que existe un proxecto de reestablecemento do museo, pendente de concreción.
Museo Pablo Casals

O Museo Pablo Casals é un museo da cidade de San Xoán (Porto Rico), dentro do Vello San Xoán. Está situado nunha casa colonial da praza de San José.
Está dedicado ao violonchelista catalán e universal, Pau Casals (1876-1973), quen viviu os derradeiros 17 anos da súa vida na capital portorriqueña, onde ademais rematou a súa obra mestra El Pessebre. Os amantes da música poden examinar a biblioteca e a cintateca do músico, así como o seu piano, violonchelo e obxectos persoais. Actualmente acolle unha exposición de fotografías e documentos sobre o concerto de Casals na Casa Branca, en 1961. Abre de Martes a Sábados, de 9. 30 a 16. 30. É administrado pola Corporación de las Artes Musicales, que tamén xestiona o Festival Casals de Puerto Rico.
Museo Paul Tétar van Elven (Delft)

O Museo Paul Tétar van Elven é unha pinacoteca situada no número 67 da rúa Koornmarkt, ao pé da canle Neuwe Delft, da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos. A casa familiar de Paul Tétar van Elven
O edificio que o alberga é unha casa familiar do século XVI, construída pouco despois do grande incendio de Delft de 1536, con fachada simple de ladrillo e fiestras arqueadas, de tres andares mais un faiado, que foi restaurada en diversas ocasións ao longo do tempo. En 1967 foi recoñecida como monumento nacional dos Países Baixos (Rijksmonument). Coñécese unha restauración do edificio en 1674, cando se lle anexou unha estreita calella que corría pola súa parte esquerda. Xa no século XVIII dividíronse varios cuartos e construíronselle varios corredores.
O 7 de xaneiro de 1864 a casa foi comprada para a súa residencia familiar por Paul Constantin Dominique Tétar van Elven, pintor da academia holandesa, coleccionista de pintura e de cerámica, copista e profesor da Escola Politécnica de Delft, precursora da actual Universidade de Tecnoloxía de Delft (TU Delft). Tétar non modificou a fisonomía externa do edifico, pero si o interior, decorando da súa man a parte superior das portas e encargándolle ao pintor Abraham Gips a pintura do teito do salón. Tétart dispuxo que á súa morte (que se produciu en 1896) quedase como legado para a comunidade o propio edificio, os seus traballos e a súa colección, coa condición de que, tras o pasamento da súa viúva, se convertesen nun museo na súa memoria. A súa segunda esposa, Mechelina van Duuren, faleceu en 1926 e, xa en 1927, cumpriuse a súa derradeira vontade coa apertura ao público do museo, logo dun acondicionamento profundo do seu interior. O museo
No museo pódense atopar mostras da maioría do traballo de Tétar van Elven, desde pezas históricas a retratos e copias de vellos mestres. Ademais, a exposición compleméntase con pinturas de contemporáneos e cunha colección de antigüidades e curiosidades de séculos anteriores, incluíndo unha gran colección de porcelana oriental e de louza de Delft, mobles, disfraces e armas.
O interior do edificio do museo está conisderado como un dos cen mellor conservados dos Países Baixos. Isto permítelle amosarlle ao visitante unha boa impresión do gusto e da forma de vida da burguesía do século XIX.
O museo ofrece visitas didácticas guiadas e actividades educativas, como charlas e obradoiros, para grupos de alumnado, que son gratuítas para os menores de 18 anos. Nas súas salas son tamén frecuentes diversas actividades culturais, como exposicións temporais ou concertos de música.
O Museo Paul Tétar van Elven atraía na primeira década deste século uns 6. 800 visitantes anuais, aproximadamente.
Museo Peabody de Historia Natural

O Museo de Historia Natural Peabody da Universidade de Yale está entre os museos de historia natural máis antigos, maiores e prolíficos do mundo. Foi fundada polo filántropo George Peabody en 1866 a petición do seu sobriño Othniel Charles Marsh, o primeiro paleontólogo. Coñecido polo público polo seu Gran Salón dos Dinosaurios, que inclúe un Brontosauro xuvenil montado e o mural de 34 metros de lonxitude A Idade dos Réptiles, tamén conta con exposicións permanentes dedicadas á evolución humana e dos mamíferos; dioramas de vida salvaxe; artefactos exipcios; e aves, minerais e nativos americanos de Connecticut.
O 28 de agosto de 2018, a Universidade de Yale anunciou unha contribución de 160 millóns de dólares de Ed Bass á renovación do Museo. O histórico compromiso figura entre os agasallos máis xenerosos para Yale e é o máis grande que se coñeceu xamais a un museo de historia natural dos Estados Unidos. A contribución de Bass axudou a financiar a renovación e ampliación do museo. O Museo de Historia Natural Peabody da Universidade de Yale comezou unha ampla fase de renovación e modernización das súas instalacións. As portas do museo pecháronse o 30 de xuño de 2020, coincidindo coa pandemia de COVID-19. Durante este período, o museo continuou a súa misión educativa a través de plataformas dixitais e iniciativas de alcance comunitario. Prevíase que a finais do 2023, o museo reabriría as súas portas con novas galerías, exposicións interactivas e unha ala nova dedicada á ciencia do cambio climático. Na páxina oficial está anunciado para principios de 2024.
Museo Pedagóxico de Galicia

O Museo Pedagóxico de Galicia (MUPEGA) é un centro dedicado á recuperación, coidado, estudo e mostra do legado pedagóxico de Galiza. Está situado en Santiago de Compostela. Historia
Ten como precedente un efémero museo feito na Coruña en 1926. O centro foi creado pola Xunta de Galicia por decreto o 2 de novembro de 2000, sendo Celso Currás conselleiro de Educación. Logo de catro anos de construción do edificio e procura, restauración, inventario e catalogación do material, foi inaugurado o 21 de outubro de 2004.
O edificio, de baixo e dous andares, inclúe unha biblioteca-hemeroteca especializada, sala de investigación, departamento de documentación e conservación, salón de actos, patio de recreo e xogos populares, e obradoiros para nenos e nenas. A colección acolle máis de 50. 000 pezas. Delas, moitas están en exposición permanente nos diferentes módulos.
Museo Real do Exército dos Países Baixos

Non confundir con: Koninklijk Legermuseum (Museo Real do Exército), con sede en Bruxelas, Bélxica O Koninklijk Nederlands Legermuseum (en galego: "Museo Real do Exército dos Países Baixos), máis coñecido pola súa forma abreviada Legermuseum, foi o museo nacional das Forzas Armadas dos Países Baixos, con sede no edificio coñecido como Armamentarium, ao pé da canle Oude Delft, na vila surholandesa de Delft, desde 1986 ata 2013. O edificio recibiu a consideración de monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument) en 1967.
A partir dese ano fusionouse co Museo da Aviación Militar (Militaire Luchtvaartmuseum), vinculado á antiga base aérea de Soesterberg, na provincia de Utrecht, onde se estableceu o novo Museo Militar Nacional (Nationaal Militair Museum). Historia
Prolegómenos en Arnhem e Leiden
O museo orixinouse a partir da colección privada de Federic Adolph Hoefer, quen adquiriu o castelo de Doorwerth, próximo á vila de Arnhem, na provincia de Güeldres, para o amosar ao público. O 5 de agosto de 1913 inaugurouse alí o Museo de Artillaría dos Países Baixos (Nederlandsch Artillerie Museum), que o Goberno rebautizou posteriormente como Fundación Museo do Exército dos Países Baixos
Pouco despois do estoupido da segunda guerra mundial decidiuse trasladar o museo desde o castelo de Doorwerth ao Pesthuis (un grande edificio de 1661 cualificado como monumento nacional), na localidade de Leiden, mais a guerra demorou os traballos de restauración e o traslado non chegou a producirse ata 1956.
En 1959 a Fundación pasou a xestionar tamén o edifificio coñecido como Armamentarium (construído entre 1601 e 1692 e que recibira a condición de "real" en 1973), en Delft, onde se levou a cabo unha exhibición temporal, xa en 1986, inaugurada polo Príncipe Bernaldo, marido da Raíña Xiana.
O Legermuseum de Delft
O museo quedou entón aberto nas súas novas instalacións de Delft, que foron inauguradas oficialmente en 1989 pola Raíña Beatriz.
O novo complexo pasou a albergar o chamado Real Museo Histórico Militar (Koninklijk Militair Historisch Museum), co propósito de proporcionar aos visitantes unha visión completa das guerras nas que participaron os Países Baixos. Mentres o museo permaneceu en Delft tivo unha media de 61. 000 visitantes anuais.
Logo da fusión
A partir da fusión co Museo da Aviación Militar en Soestermberg e do traslado das exposicións en 2013, buscouse un novo uso para o edificio do Armamentarium.
Unha parte das instalacións é utilizada desde 2014 temporalmente pola Universidade de Tecnoloxía de Delft.
En 2015 o edificio vendeuse a unha sociedade de investimentos que proxecta destinar as instalacións nos próximos anos a un hotel e un restaurante.
Museo da Revolución

O Museo da Revolución é un edificio situado no centro da cidade da Habana, construído entre 1913 e 1920, que no seu tempo foi o Palacio Presidencial, e que dende 1959 acolle unha colección de material sobre a revolución cubana. Considerado o museo de historia máis importante de Cuba, nas súas máis de 30 salas hai unhas 9. 000 pezas expostas. En 2008 recibiu uns 300. 000 visitantes.
Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa

O Museo de Arte Contemporáneo Gas Natural Fenosa (MAC), antes coñecido como Museo de Arte Contemporáneo Unión Fenosa (MACUF) foi o museo que acollía a colección de arte da compañía eléctrica Unión-Fenosa, reunida a partir das achegas das bienais de arte contemporánea que dende 1989 promove a devandita entidade. Cómpre destacar unha importante mostra do denominado "movemento renovador" de artistas galegos. Comparte edificio co Museo da Electricidade.
En outubro de 2018 a Fundación Naturgy anunciou o peche do museo para o 30 de decembro do mesmo ano. Dirección
O museo foi dirixido por Luis Caruncho entre 1995 e 2005. A directora actual é Carmen Fernández Rivera.
Museo de Arte de São Paulo

O Museo de Arte de São Paulo ou MASP (en portugués, Museu de Arte de São Paulo) é un museo situado na Avenida Paulista dende 1968. Foi fundado polo empresario Assis Chateaubriand en 1947. É un dos máis importantes espazos culturais do país e de América do Sur, popularmente coñecido pola arquitectura das súas instalacións.
É unha institución privada sen ánimo de lucro. Está recoñecido internacionalmente pola súa calidade e diversidade, a colección do MASP é considerada unha das máis importante de América Latina, con obras que proceden tanto da antigüidade clásica como da arte contemporánea.
Museo de Historia Natural de Londres

O Museo de Historia Natural (Natural History Museum) de South Kensington, en Londres, é un dos tres grandes museos localizados na rúa Exhibition Road, en Kensington (os outros dous son o Science Museum e o Victoria and Albert Museum). O museo posúe unha variada colección con máis de 70 millóns de espécimes e obxectos en exposición. As cinco coleccións máis importantes son as correspondentes ás áreas de: botánica, entomoloxía, mineraloxía, paleontoloxía e zooloxía. Descrición
O museo é coñecido polo seu gran salón central onde se mostran esqueletos de diferentes dinosauros, en particular, un enorme diplodoco que domina a entrada do edificio ademais dun mastodonte atopado na Lagoa de Tagua Tagua da Rexión de O'Higgins de Chile.
Foi construído entre 1873 e 1880 para albergar a crecente colección de esqueletos, plantas e fósiles que constituían unha sección do Museo Británico. Legalmente o museo de historia natural permaneceu como parte do Museo Británico ata 1963. En 1986 absorbeu o próximo Museo Xeolóxico adquirindo o nome oficial de Natural History Museum.
Museo de Historia Natural de Tampere

O Museo de Historia Natural de Tampere (en finés Tampereen luonnontieteellinen museo) é un museo de historia natural situado na cidade de Tampere, Finlandia. Trátase dun dos museos integrados dentro do Museokeskus Vapriikki (Centro Museístico Vapriikki) e presenta a natureza e os animais da rexión de Pirkanmaa e Finlandia. Historia
Antes da súa apertura existían na cidade exposicións temporais de natureza local. En 1961 o museo abriu no Edificio Kaipio, un edificio localizado onde na actualidade se encontra a Biblioteca Principal de Tampere "Metso". Dende aló foi trasladado á planta baixa de Metso, onde operou ata 1995. Despois disto todo o seu contido permaneceu almacenado ata que en 2010 recibiu un novo espazo en Vapriikki. Colección
Os fondos da colección do museo conta cunhas 258000 mostras que se teñen ido acumulando ao longo duns 100 anos, sendo as máis antigas mostras vexetais que acadaron os 150 anos. Con todo, o museo non recolecta activamente, nin garda ou compra coleccións senón que ten nacido e crecido mediante doazóns, e son empregadas principalmente para investigación científica, proxectos de arte e ensino.
A colección conta tamén con mostras de animais exóticos que pertenceron ao zoolóxico de Tampere, pechado en 1972. O museo ten ademais a colección de ás de pasar máis grande de Finlandia, así como algunhas pezas estrañas como un gato de 22 dedos.
Museo de Moedas e Medallas de Xoán Paulo II

O Museo de Moedas e Medallas de Xoán Paulo II (en polaco: Muzeum monet i medali Jana Pawla II) é un museo numismático de titularidade privada situado na localidade polaca de Częstochowa, especializado nas moedas e medallas emitidas en calquera país do mundo coa figura de Xoán Paulo II como tema principal.
Creouse en 2011 por iniciativa do empresario e filántropo local Krzysztof Witkowski, presidente da compañía President Electronics Poland. Historia
O creador do museo leva anos colleitando artigos e recordos relacionados co papa Xoán Paulo II. En 2010 contactou con Wojciech Grabowski, un cidadán polaco asentado en Londres, daquela propietario da colección numismática, que xa fora presentada temporalmente en 2006, a modo de exposición móbil no Castelo Real de Varsovia, entre outros lugares. A partir dese contacto inicial, Krzysztof Witkowski adquiriu a colección, composta aproximadamente por 3. 500 exemplares, e durante ese mesmo 2010 chegou a completarse con outros 2. 000. Á medida que a colección ía incrementando os seus fondos, foise construíndo un edificio para a súa exposición, que finalmente foi inaugurado o día 11 de agosto de 2011, coa beizón do cardeal Stanislaw Dziwisz. No acto inaugural estivo tamén presente Arturo Mari, fotógrafo persoal de Xoán Paulo II. A exposición
O Museo de Moedas e Medallas de Xoán Paulo II en Czestochowa é único no mundo na súa especie. A maioría das pezas que compoñen a colección son moedas e medallas que amosan a imaxe de Xoán Paulo II. A estas engádenselles outros obxectos relacionados, como selos postais, fotografías, documentos e réplicas de elementos litúrxicos papais, como o anel do pescador, a estola ou a casula, entre outros. O número de obxectos que compoñen a colección estímase en 11. 000.
Entre as moedas máis salientables está un exemplar de ouro dunha emisión conmemorativa polaca de 1987 con valor facial de 200. 000 zloty, da que a Casa da Moeda de Polonia só cuñou cinco exemplares. Entre as medallas destacan 49 "medallas de peregrinación", que o papa entrega persoalmente durante as súas viaxes apostólicas, así como outras medallas de gran módulo, de ata 14 centímetros de diámetro e un quilogramo de peso.
O pavillón que alberga a exposición sitúase no número 67/71 da rúa Jagiellonska, dentro das instalacións da compañía President Electronics Poland. Está aberto a visitas tanto individuais como de grupo.
Museo de Nova Zelandia Te Papa Tongarewa

O Museo de Nova Zelandia Te Papa Tongarewa, máis coñecido como Te Papa, é un museo nacional de Nova Zelandia que se atopa na cidade de Wellington. Trátase dun museo que mantén unha proposta de integración e traballo multidisciplinar. Historia
O Museo Colonial creado en 1885 foi o seu predecesor, construíuse en Museum Street e James Hector foi o seu primeiro director. Nos anos trinta do século XX trasladouse a un edificio en Buckle Street, preto da Galería Nacional de Arte de Nova Zelandia que en 1992 se fusionou con el, configurando Te Papa Tongarewa pero até o 14 de febreiro de 1998 non se inaugurou no edificio actual estando dirixido por Dame Cheryll Sotheran. Desde entón, recibe a visita dun millón de persoas cada ano. Coleccións
Dispón de diferentes coleccións: Historia: cuns 25. 000 artigos dos que 7. 000 son os vestidos e teas, a máis antiga remóntase ó século XVI. Tamén inclúe o arquivo postal de Nova Zelandia cuns 20. 000 selos e obxectos relacionados. Ademais a denominada Colección do Pacífico ten uns 13. 000 obxectos históricos e contemporáneos das Illas do Pacífico.
Historia natural: con coleccións sobre fósiles de vertebrados, plantas, paxaros autóctonos, anfibios, réptiles, insectos e outros animais. Cultura: arte e cultura visual, fotografías, tesouros culturais maorís (Taonga Māori), cultura dos pobos do océano Pacífico e de historia social e cultural.
Dispón ademais de varios arquivos e unha extensa biblioteca coñecida como Te Aka Matua. As súas exposicións permanentes amosan un percorrido histórico, cultural e artístico sobre Nova Zelandia e atópanse distribuídas en seis pisos con nomes temáticos como: un xardín, forzas impresionantes, corais, Mana Whenua ou arte maorí xunto a outras dedicadas a obras pictóricas do impresionismo, simbolismo, expresionismo, cubismo e surrealismo.
Museo de Prehistoria e Arqueoloxía de Vilalba

O Museo de Prehistoria e Arqueoloxía de Vilalba é un museo municipal de Vilalba. As súas actividades céntranse na investigación, conservación e difusión da prehistoria e historia antiga de Galicia. Historia
Foi fundado e dirixido polo médico e arqueólogo José María Ramil Soneira. Dende o pasamento de Ramil Soneira en 2014, o director do centro é o seu fillo, Eduardo Ramil Rego. A súa sede trasladouse á Rúa Dr. Domingo Goas, nº2 no verán de 2002. Exposicións
A súa temática vai dende o Paleolítico ata a época romana no noroeste da Península Ibérica. Os materiais arqueolóxicos proveñen de depósitos particulares e das descubertas de escavacións arqueolóxicas promovidas polo museo ou outras entidades.
Conta cunha exposición permanente que ten a máis completa colección de materiais do Paleolítico ao Mesolítico de toda Galicia. Contén tamén os restos da ocupación humana máis antiga de Galicia e o primeiro obxecto de arte atopado no país, un colgante procedente da estación paleolítica de Férvedes II (Xermade). Está feito posiblemente de esteatita, é plano e ten forma oval. Ten un orificio de forma circular, supostamente para o cordón do que penduraba, e como decoración un trazo recto e vertical no centro das dúas caras, máis fondo dunha delas. É semellante a outras pezas de xacementos magdalenienses do Cantábrico. Publicacións
Férvedes, unha revista científica editada polo propio museo.
Museo de Selos e Moedas de Mónaco

O Museo de Selos e Moedas de Mónaco (en francés: Musée des Timbres et des Monnaies de Monaco), situado na zona de Fontvieille, en Mónaco, é un museo filatélico e numismático que expón as coleccións privadas do príncipe Raineiro III, fundador da institución, centradas na historia postal do Principado de Mónaco desde 1885 e que recolle a cronoloxía completa das moedas monegascas desde o ano 1641 ata as actuais emisións en euros. Historia
A finais do século XIX, o pastor inglés G. G. Barbier reuniu unha importante colección de selos de Mónaco que abranguía, entre outros, algúns exemplares sardos anteriores a 1860.
Logo do pasamento de Barbier, o príncipe Alberte I comprou a colección, que foi enriquecida moi considerablemente polo seu sucesor, Lois II. Cando foi herdada por Rainiero III, este deulle un novo pulo e, en 1950, decidiu expola ao públiio creando o chamado Museo Postal.
En 1987 formouse unha comisión asesora, responsable da clasificación e da conclusión da colección filatélica. Unha orde soberana de Rainiero III estableceu o museo en decembro de 1995 e o ano seguinte abriu ao público, chamado inicialmente Museo de Selos. En 2001 modificou o seu nome a Museo de Selos e Moedas para reflectir o contido das súas coleccións. Coleccións
O museo estrutúrase en dous espazos: a "gran sala" e a "sala de selos raros". Gran sala. Neste espazo amósanse dúas coleccións, unha delas a de moedas da historia do Principado de Mónaco a partir de 1641 e outra que recolle toda a produción de selos monegascos desde 1885 ata a actualiade.
Sala de exemplares raros. Expóñense aquí pezas filatélicas de alto valor, entre os que cómpre salientar un bloque de cino selos de 5 francos de Carlos III, así como un sobre expedido en Menton, nos Alpes Marítimos, datado o 12 de abril de 1851, cun exemplar da primeira emisión de selos sardos, que daquela se utilizaban no principado.
Ademais dos exemplares de selos e moedas, exhíbense tamén no museo outros obxectos, como unha máquina de impresión rotativa que se utilizou para a impresión de selos monegascos durante máis de 50 anos, así como varios cuños e punzóns para selos e moedas etc. Os visitantes poden tamén ver o proceso de fabricación dos selos durante a súa visita ao museo grazas a unha imprenta manual disposta para o efecto. O Club de Montecarlo
Na sede do Museo de Selos e Moedas de Mónaco estableceuse en 1999 o Club de Montecarlo da Elite da Filatelia (Club de Monte-Carlo de l'Elite de la Philatélie), por proposta do filatélico Alexander D. Kroo e mediante un decreto sancionado polo príncipe Rainiero III. O club organiza cada dous anos exposicións de rarezas filatélicas coa denominación de MonacoPhil.
Museo de la Energía

La Fábrica de Luz. Museo de la Energía é un museo situado en Ponferrada, na comarca do Bierzo (provincia de León). Atópase a carón do río Sil. Características
La Fábrica de Luz. Museo de la Energía é un espazo de lecer cultural e científico, onde se analiza o papel da enerxía como protagonista na vida das persoas desde hai séculos. A súa sede aberta ao público, cuxos traballos de recuperación foron galardoados pola Unión Europea co Premio á Conservación do Patrimonio Cultural, foi aberta ao público o 14 de xullo de 2011.
Situada nunha antiga central abandonada que estivo en funcionamento entre 1920 e 1971, transformouse no lugar onde se conta a relación do carbón coa enerxía desde os puntos de vista tecnolóxico e social. A súa restauración realizouse respectando completamente os elementos orixinais da central e posibilitou a recuperación, para novos usos culturais, dunha das xoias do patrimonio industrial español.
A historia do Museo reconstruíuse coa axuda e achegas de máis de 200 colaboradores. Algúns son extraballadores da central que protagonizan a visita a través dos seus testemuños en vídeo nos que describen as súas funcións en cada espazo do edificio.
A relación do carbón coa enerxía desde os puntos de vista tecnolóxico e social cóntase na Fábrica de Luz. Os espazos nos que se sitúan estes contidos serven para fiar o discurso que comeza na plataforma de carbóns, onde se descargaban manualmente os vagóns de carbón procedentes do lavadoiro. O material escorregaba pola pendente acumulándose sobre o sistema de moegas, e grazas a un sistema de cintas transportadoras, era reconducido até o seguinte edificio, a Nave de Caldeiras, destinado á combustión do carbón. Finalmente, o material chegaba á nave de turbinas, edificio onde se aloxaba toda a maquinaria que facía posible a produción de electricidade.
O Museo é tamén un espazo de lecer e participación no que se realizan actividades para todos os públicos, tales como talleres, cursos, conferencias, e eventos de todo tipo, nos que a enerxía é sempre protagonista.
A Fábrica de luz. Museo da Enerxía contará ademais con outra sede, actualmente en fase de construción, que será o seu edificio principal. Situarase na antiga central térmica de Compostilla I que estivo operativa desde 1949 até o ano 1974, e foi determinante na vida, a paisaxe e o desenvolvemento da zona. O edificio albergará dúas exposicións principais nas que se abordará a evolución e o progreso das sociedades humanas en función do coñecemento e a eficiencia no aproveitamento das transformacións da enerxía, e unha instalación con especies vexetais vivas, a modo de híbrido entre unha exposición e un xardín, onde explicar a importancia da fotosíntese e os fluxos da enerxía nos ecosistemas.
Museo do Castro de Viladonga

O Museo do Castro de Viladonga é un museo situado ao carón do Castro de Viladonga, na parroquia do mesmo nome, pertencente ao concello de Castro de Rei, foi concibido para gardar, investigar e expoñer tódolos materiais procedentes das escavacións do castro realizadas a partir do ano 1971.
Sitúase nun socalco exterior entre as dúas últimas murallas do lado leste do castro. Historia
Comezouse a construír no ano 1975 a instancias do arqueólogo Manuel Chamoso Lamas e o apoio do daquela Subdirector General de Bellas Artes, Ramón Falcón Rodríguez, natural do concello. Seguindo o deseño do coruñés Carlos Fernández-Gago e cos fondos do Ministerio de Educación e Ciencia e a Fundación Pedro Barrié de la Maza remataron as obras no ano 1977.
O 10 de maio de 1983, co informe favorable da Xunta Superior de Museos creouse por orde ministerial o Museo Monográfico do castro de Viladonga como dependente do Patronato Nacional de Museos. Tras o acondicionamento do edificio o museo foi inaugurado oficialmente o 29 de novembro de 1986.
No ano 1989 a xestión do museo pasou á Consellería de cultura da Xunta de Galicia. Neses tempos formulouse a necesidade de acometer unha ampliación e reforma do edificio. O arquitecto do novo proxecto foi José Luis Arias Jordán, desenvolvéndose as obras entre o ano 1991 ao ano 1994.
Museo do Mamut de Barcelona

O Museo do Mamut (en catalán: Museu del Mamut) foi un museo paleontolóxico que se atopaba en Barcelona e que contiña unha exposición adicada ós animais da Idade do xeo. O museo contaba cunha colección de esqueletos de mamuts recollidos en expedicións en América e o Canadá, así como unha reprodución a escala real destes animais prehistóricos. O museo pechou en outubro do ano 2016. Historia
O museo, aberto no ano 2010, atopábase nunha zona de interese arqueolóxico e estaba incluído no Plan especial de protección arquitectónica histórica da cidade de Barcelona. No edificio onde se localizaba o museo salienta a galería gótica edificada durante a segunda metade do século XII con pedra de Montjuïc, xa que é o único edificio gótico non relixioso de Barcelona que ten arcos góticos na planta baixa. O edificio ten o nome de Casa de la Custòdia xa que serviu de custodia ó Papa durante a procesión de 1762 por mor da chuvia torrencial, feito que se lembra no vestíbulo do edificio cunha placa.
O 8 de febreiro de 2012 foi detido o ex-director do centro acusado de roubar diversas pezas valiosas do museo, como vinte cairos de marfil, diamantes e ouro, ocorrido tres días antes. Segundo os Mossos d'Esquadra, o antigo responsable do centro conservaba aínda as chaves de acceso.
O 25 de outubro de 2016 o museo pechou as portas por mor da falta de fondos. Tres anos despois, en 2019, os propietarios do palacio anunciaron que o recinto reconverteríase nun luxoso spa.
Museo do Precinema

O Museo do Precinema (en italiano Museo del Precinema) é un museo sobre a historia da precinematografía, situado en Prato della Valle, Padua, Italia. Foi creado en 1998 para acoller a colección Minici Zotti, en colaboración co concello de Padua. Sede do museo
A sede do museo atópase no último andar do Palacio Angeli, construído a finais do século XV. No século XVIII o palacio foi a residencia de Andrea Memmo, procurador de San Marco, quen foi o benfeitor da cidade de Padua e responsábel da transformación dun enorme escampado no que hoxe en día se coñece como Prato della Valle, a maior praza monumental de Italia e segunda de Europa. A mediados do XVIII a través dos ventais deste palacio e coa axuda dunha cámara escura Giovanni Antonio Canal, máis coñecido como Canaletto, deseñou a panorámica que hoxe en día é a delicia de quen visita esta cidade. A colección Minici Zotti
A colección Minici Zotti é unha colección privada sobre a historia do precine pertencente á experta lanternista Laura Minici Zotti, a directora do museo. As súas representacións coa lanterna máxica son auténticos espectáculos inspirados naqueles de época vitoriana. Este antigo proxector é o tema principal da colección. Iñantes da invención do proxector cinematográfico, era usado para o entretemento e a educación do público.
A colección inclúe os cristais para a proxección coa lanterna máxica, orixinais pintados a man, e tantas outras antigas lanternas de diverso tipo e procedencia; a fantasmagórica lanterna máxica, a lanterna dobre de W. Tyler, a lanterna tripla en caoba (1880 aprox. ) inventada por James Henry Steward, considerado o mellor fabricante de lanternas máxicas. A colección inclúe tamén outras antigas lanternas parellas, diversas lanternas dunha soa lente, a lanterna científica de P. Harris & Co, a lanterna americana " The Pettibone", e por último, a lanterna-cinema de Walter Gibbons.
Unha adquisición particularmente rara por parte do museo foi unha lanterna máxica datada a finais de 1700, proveniente da Vila medicea de Poggio a Caiano, unha residencia estival onde residían os Lorean, Grandes Duques da Toscana.
A lanterna máxica está completa coa súa caixa orixinal e os 108 cristais panorámicos orixinais que contan as historias da mitoloxía da Antiga Grecia e a historia de Roma.
Están tamén expostas no museo as miras ópticas para O Novo Mundo datadas no século XVIII; un megaletoscopio de 1864 ideado por Carlo Ponti, un fotógrafo suízo; unha sección adicada á estereoscopía e á técnica do anaglifo e antigas máquinas fotográficas, unha cámara escura; xogos ópticos como o zoetropio, o praxinoscopio, o taumátropo e o fenaquistoscopio que pertencen á historia da animación.
Museo marítimo, fluvial e portuario de Ruán

O Museo marítimo, fluvial e portuario (en francés Musée maritime, fluvial et portuaire) é un museo sobre a historia do porto de Ruán e a navegación.