proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Timina

A timina é unha das catro bases nitroxenadas que forman parte do ADN, representada no código xenético coa letra T. As outras tres bases son a adenina, a guanina e a citosina. Forma o nucleósido timidina (dThd) e o nucleótido timidilato (dTMP). No ADN, a timina sempre se emparella coa adenina.
A súa fórmula é C5 H6 N2 O2. É un composto cíclico derivado da pirimidina (é unha 'base pirimidínica').
Os nucleótidos que constitúen o ADN están formados por un grupo fosfato, desoxirribosa (un azucre de cinco carbonos) e unha base nitroxenada. A timina é unha das catro bases que forman estes nucleótidos; as outras tres bases son a adenina, a citosina e a guanina. Estas últimas tamén interveñen na composición do ácido ribonucleico (ARN), pero a cuarta base deste ácido é o uracilo.
As unións transversais na estrutura de dobre hélice do ADN teñen lugar a través das bases, que sempre se emparellan de forma específica; a timina, que se representa pola letra T nas secuencias de nucleótidos, sempre se acopla coa adenina.
A timina foi descuberta en 1885 polo bioquímico alemán Albrecht Kossel.
Timișoara

A cidade de Timișoara (en alemán: Temeswar, tamén chamada antigamente Temeschburg ou Temeschwar; en húngaro: Temesvár; en yiddish: טעמשוואר; en serbio: Темишвар Temišvar; en turco: Temeşvar; en eslovaco: Temešvár) é a capital do condado de Timiş, na Romanía.
Timocares de Alexandría

Timocares de Alexandría, tamén Timocaris ou Timócaris nado probabelmente en Alexandría contra o 320 a. C. e finado contra o 260 a. C. , foi un astrónomo e filósofo grego. Foi contemporáneo de Euclides. Traxectoria
No século -III, coa axuda de Aristilo, Timocares creou o primeiro catálogo de estrelas do mundo occidental. Uns 150 anos despois, Hiparco de Nicea, ao comparar o seu propio catálogo de estrelas co elaborado por Timocares, descubriu que a lonxitude das estrelas cambia co tempo, pero non porque se movan, senón porque o fai o sistema de referencia (punto Aries), o que o levou a determinar o primeiro valor da precesión dos equinoccios.
O cráter lunar Timócaris leva o seu nome no seu honor.
Timor Occidental

Timor Occidental é unha rexión política que comprende a metade da illa Timor coa excepción do distrito de Oecussi-Ambeno (que é parte de Timor Oriental) e forma parte do Nusa Tenggara Leste (Nusa Tenggara Timur, NTT) provincia de Indonesia. Timor Occidental ocupa unha area de 15. 850 km². A capital e o seu principal porto é Kupang.
Timulina

A timulina, tamén chamada factor tímico ou factor tímico sérico, é un nonapéptido con función hormonal producido por dúas poboacións de células epiteliais do timo, descrito en 1977 por J. Bach. A timulina require cinc para a súa actividade biolóxica.
Crese que a hormona está implicada na diferenciación das células T e a estimulación das accións das células T e NK. Ademais deste efecto parácrino ou auto-orgánico sobre o sistema inmunitario dependente do timo, a timulina tamén parece ter efectos neuroendócrinos. Existen interaccións bidireccionais entre o epitelio tímico e o eixe hipotalámico-hipofisario (por exemplo, a timulina segue un ritmo circadiano e os niveis fisioloxicamente elevados de ACTH correlaciónanse positivamente cos niveis plasmáticos de timulina e viceversa).
Moitas investigacións recentes están enfocadas a estudar o papel da timulina como efector de mediadores proinflamatorios/citocinas. Descubriuse que un péptido análogo á timulina (PAT) ten efectos analxésicos en altas concentracións e especialmente efectos neuroprotectores antiinflamatorios no sistema nervioso central. As células diana da timulina para exercer este efecto parecen ser os astrocitos. Os investigadores esperan desenvolver fármacos que impidan os procesos inflamatorios asociados a enfermidades neurodexenerativas e mesmo o reumatismo coa axuda de análogos da timulina.
Ademais, a timulina foi asociada coa anorexia nerviosa.
Timur Eneev

Timur Magomedovich Eneev, nado o 23 de setembro de 1924 na Unión Soviética e finado o 8 de setembro de 2019, foi un matemático ruso especializado en mecánica e procesos de control. Un planeta menor que Eneev descubriu en 1978 leva o seu nome. Foi o editor xefe da revista Cosmic Research. Era membro da etnia Balkar. Traxectoria
En 1948 Eneev formouse na Universidade Estatal de Moscova e até 1953 traballou como investigador no Instituto Steklov de Matemáticas. Desde 1953 estivo asociado co Keldysh Institute of Applied Mathematics. Converteuse en membro do PCUS desde 1957 e membro correspondente da Academia de Ciencias da URSS en 1968.
Recoñecementos
Eneev recibiu o Premio Lenin en 1957 e recibiu a Orde de Lenin e a Orde da Bandeira Vermella do Traballo. En 2006 foi galardoado co prestixioso Premio Demidov da Academia Rusa de Ciencias en Matemáticas.
Tin Hinan

Tin Hinan é o nome dado polo pobo tuareg a unha raíña guerreira de prestixio do século IV. A súa monumental tumba atópase no Sáhara no municipio de Abalessa, na rexión de Ahaggar ou Hoggar (Alxeria). O nome significa literalmente "a das tendas", mais pode ser interpretado como "a nai da tribo" (ou "de todos nós"). Ás veces é mencionada como a "Raíña do Hoggar" ou como Tamenoukalt, que tamén significa "raíña". A raíña do Hoggar
A tumba de Tin Hinan foi aberta por Byron Khun de Prorok co apoio do exército francés en 1925. En 1933 fíxose unha investigación arqueolóxica máis polo miúdo. Atopouse o esqueleto dunha muller nunha liteira de madeira deitado de costas, coa cabeza mirando cara ao leste. Estaba acompañada de pezas de ouro macizo e xoias de prata, algunhas delas adornadas con perlas. No antebrazo dereito levaba sete pulseiras de prata, e no esquerdo, sete pulseiras de ouro. No corpo foron colocadas outra pulseira de prata e un anel de ouro, así como os restos dun colar de ouro e perlas.
Tamén se atoparon distintos obxectos funerarios. Estes inclúen unha Venus de estilo aurignaciano (similar á de Hohle Fels), unha copa de cristal (perdida durante a segunda guerra mundial) e unha folla de ouro co selo dunha moeda romana de Constantino I emitida entre 308 e 324 d. C. . A data coincide coa datación por carbono-14 da cama de madeira e tamén co estilo da cerámica e os mobles doutra sepultura próxima. A tumba está construída nun estilo moi popular no Sáhara.
Un estudo antropolóxico dos restos publicado en 1968 concluíu que se trataba do esqueleto dunha muller de 1, 72 a 1, 76 metros de altura, pertencente a unha raza mediterránea, que probabelmente non tivera fillos e era coxa debido á deformación das zonas lumbar e sacra. O corpo atópase exposto no Museo do Bardo en Alxer.
O pobo tuareg era consciente de que a tumba contiña unha muller de prestixio. Durante moito tempo circularan na rexión diversas lendas sobre ela antes de a tumba ser aberta. Segundo unha delas, Tin Hinan proviña das bravas tribos de bérberes orixinarias de Tafilete, un oasis do cordal do Atlas (no actual Marrocos), acompañada dunha serventa, Takamat. Tin Hinan tiña unha filla (ou neta), Kella, mentres Takamat tiña dúas fillas. Estas nenas disque son as devanceiras dos tuareg do Hoggar. Noutra versión, Tin Hinan tivo tres fillas (con nomes totémicos referidos aos animais do deserto) que foron as antepasadas tribais. A súa relixión musulmá é anacrónica, igual cá afirmación de que Kella era a súa filla ou neta, pois a matriarca tribal Kella viviu no século XVII.
No século XIV o historiador Ibn Khaldún rexistrou unha lenda sobre unha raíña coxa, Tiski, a nai ancestral das tribos Ahaggar, moito máis próxima ao rexistro arqueolóxico.
Tin Pan Alley

Tin Pan Alley foi a colección de editores e compositores musicais de Nova York que dominaron a música popular estadounidense a finais do século XIX e principios do XX. Orixinalmente, o nome referíase a un lugar específico: West 28th Street entre Fifth e Sixth Avenue no Flower District de Manhattan, e hai un letreiro na beirarrúa da 28th Street, entre Broadway e Sixth Avenue, que o celebra. Historia
Os inicios de Tin Pan Alley xeralmente remóntanse a 1885, cando varias compañías editoriais de música establecéronse no mesmo barrio de Manhattan. O final de Tin Pan Alley é menos evidente. Algúns sitúano no inicio da Gran Depresión dos anos 30, cando o fonógrafo, a radio e o cine substituíron a partitura como motor da música popular nos Estados Unidos, mentres que outros consideran que Tin Pan Alley continuou na década de 1950, cando os primeiros estilos de música popular estadounidense. foron eclipsados polo auxe do rock & roll, que se centrou no Brill Building.
Nome
As orixes do nome "Tin Pan Alley" son incertas. Un relato afirma que era unha referencia pexorativa ao son de moitos pianos (comparándoo co golpe de tixolas - tin pans, no orixinal). Outros afirman que o nome xurdiu de compositores que modificaban os seus pianos para producir un son máis percusivo. Despois de moitos anos, o termo pasou a referirse á industria musical estadounidense en xeral.
O termo expandíuse ao Reino Unido onde "Tin Pan Alley" tamén é usado para a Denmark Street no West End de Londres. Nos anos 20 a rúa foi chamada "Britain's Tin Pan Alley" polo seu gran número de tendas de música.
Tina Pérez

Constantina Pérez Martínez, coñecida como Tina Pérez, nada en Santa Cruz de Mieres en 1929 e finada o 14 de outubro de 1965, foi unha militante comunista española. Levou a cabo labores decisivos durante a Huelgona de 1962 xunto ás súas compañeiras Anita Sirgo e Celestina Marrón. Traxectoria
Tina Pérez naceu no seo dunha familia cunha arraigada conciencia política. O seu pai foi fusilado durante a Guerra civil e a súa nai fora detida e encarcerada. Ela e os seus seis irmáns tiveron que ser recollidos por unha tía. Politicamente activa desde a súa mocidade, aos dezaseis anos foi rapada por primeira vez pola policía ao negarse, xunto coa súa amiga Amor Gutiérrez, a fregar os locais da Falanxe.
En 1946 casou con Víctor Bayón, tamén militante activo, e tiveron en 1947 á súa filla, Blanca. En 1955 trasladáronse a vivir a La Joécara (Langreu), onde Bayón comezou a traballar no pozo Fondón e coñeceu o marido de Anita Sirgo, Alfonso Braña.
Cando comezaron as folgas mineiras de 1962, Tina Pérez, xunto a Anita Sirgo e outras compañeiras, tivo un papel moi activo e decisivo para o desenlace da folga. Por mor diso, ambas foron detidas e interrogadas pola Garda Civil, que ademais lles propinou malleiras e rapounas como forma de humillación. O seu marido viuse obrigado a fuxir ao exilio en Francia tras a súa participación noutra folga en 1964 e o 20 de marzo de 1965 Tina Pérez e a súa filla foron detidas de novo. Blanca logo foi liberada debido á súa idade. Con todo, Tina Pérez non saíu até o 3 de maio, coa súa saúde gravemente deteriorada polos golpes recibidos en prisión. Faleceu o 14 de outubro de 1965. O seu enterro foi multitudinario e foi considerado como unha manifestación non só de dó, senón tamén da unión e irmandade presentes nas loitas mineiras. Homenaxes e aparicións na cultura popular
Tina Pérez e a súa compañeira Anita Sirgo teñen unha rúa dedicada en Xixón, no barrio de La Camocha.
O pintor Eduardo Arroyo lembrou a Tina Pérez en óleos e litografías a partir de 1968.
Carlos Álvarez Cruz dedicoulle un poema tamén a Tina Pérez.
A directora asturiana Amanda Castro lembrou na súa curtametraxe A golpe de tacón a Tina Pérez e á súa compañeira, Anita Sirgo.
Aparece como personaxe no cómic Los llazos coloraos de Alberto Vázquez García.
Tindersticks

Tindersticks é unha banda de rock alternativo inglesa formada en Nottingham en 1991. O grupo publicou seis álbums de estudio antes de que o vocalista Stuart A. Staples iniciase unha carreira en solitario. A banda reuniuse brevemente en 2006 e de xeito máis permanente o ano seguinte. Ademais dos seus doce álbums de estudio Tindersticks ten gravadas cinco bandas sonoras de películas da directora francesa Claire Denis. Discografía
Outros álbums
Amsterdam February 94 (This Way Up, 1994)
The Bloomsbury Theatre 12. 3. 95 (This Way Up, outubro de 1995) — UK No. 32
Marks Moods (Polygram, 1997)
Donkeys 92-97 (This Way Up/Island, 1998) — UK No. 78
Live at the Botanique – 9–12 May 2001 (Tippy Toe, 2001)
Coliseu dos Recreios de Lisboa – October 30th, 2001 (Tippy Toe, 2003)
Working for the Man (Island, 2004)
BBC Sessions (Island, 2007)
Live at Glasgow City Halls 5 October 2008 (Lucky Dog, 2008)
Live in London 2010 (Lucky Dog, 2010)
Live in San Sebastian 2012 (Lucky Dog, 2012)
Tinguidura de Field

A tinguidura de Field é un método de tinguidura histolóxica usada principalmente para tinguir frotis de sangue. Utilízase para tinguir películas de sangue grosas para descubrir os parasitos da malaria. A tinguidura de Field é unha versión da tinguidura Romanowsky, usada para o procesamento rápido de espécimes. Esta tinguidura consta de dúas partes: tinguidura de Field A, que utiliza azul de metileno e Azure 1 disoltos en solución tampón de fosfato, e tinguidura de Field B, que usa eosina Y en solución tampón. Esta tinguidura recibe o seu nome en lembranza do médico inglés John William Field, que a desenvolveu en 1941.
Tinguidura de Giemsa

A tinguidura de Giemsa é un método habitual para o exame de frotis sanguíneos, cortes histolóxicos e outro tipo de mostras biolóxicas. Este método ten utilidade sobre todo para manifesta-las rickettsias localizadas dentro da célula hóspede. A coloración Giemsa emprégase tamén para tinguir frotis de sangue no exame para protozoos, aínda que tamén se poden empregar outras coloracións como é a técnica de citoconcentración para parasitos sanguíneos, a cal ten un baixo custo e ofrece a posibilidade de illar e identificar no mesmo sedimento o parasito principal, con excepción dos trofozoitos máis novos e o Plasmodium falciparum. Tamén se emprega a modificación de Wright. Fundamento
Estes organismos adquiren unha coloración diferencial e vense dentro do citoplasma da célula hóspede. A técnica de Giemsa está formada por varios colorantes: as tinturas neutras empregadas combinan o azul de metileno como tintura básica e a eosina como tintura ácida, o que dá unha ampla gama de cores; o azul de metileno é un colorante metacromático, de aí que moitas estruturas se tingan de púrpura e non de azul. O pH da solución de coloración é crítico e débese axustar idealmente de acordo a diversos fixadores. A gama do pH debe estar entre 6. 4 e 6. 9.
Para mostras histolóxicas, os mellores resultados obtéñense en mostras fixadas con formol, incluídas en parafina e cortadas entre 3 e 6 microns. Procedemento
Desparafinar e hidratar.
Aplicar solución de traballo de Giemsa durante 10 minutos.
Deshidratar con alcohol absoluto, 3 cambios.
Aclarar con xilol, 3 cambios.
Os resultados obtidos son os seguintes: Citoplasma: rosa.
Núcleos: azul.
Eritrocitos: vermello.
Gránulos das células cebadas: púrpura.
Bacterias: azul.
Parasitos: azul.
Esta técnica presenta multitude de variantes, pero as diferenzas baséanse no emprego ou non de diferenciador, o tempo de permanencia do colorante, o uso de alcohois en diferente graduación etc.
Tinguidura de Gram

A tinguidura de Gram ou coloración de Gram é un método utilizado para atopar a presenza de bacterias en mostras histolóxicas. A tinguidura diferencia as bacterias grampositivas (GRAM +) das gramnegativas (GRAM -). Fundamento
Nas mostras histolóxicas non permiten identificar especialmente a bacteria específica, pero si poñer de manifesto a súa presenza no tecido e mostrar algunhas das súas características morfolóxicas básicas. Mediante esta técnica é posible identificar se son cocos (corpos esféricos), bacilos (corpos alongados), ou espiroquetas (corpos enrolados en espiral); e incluso unha vez tinguidos diferenciar as GRAM + (azul), GRAM- (vermello) ou as ácido-alcohol resistentes.
As bacterias GRAM+ posúen unha cápsula rica en grumos susceptibles de formar enlaces estables co violeta de metilo previo tratamento con lugol. Preparación da mostra histolóxica
O fixador ideal para este tipo de técnica é unha solución de formol, e o corte óptimo é de 5 micras. Reactivos
Violeta de metilo
100cc Metanol ó 25%
0, 5gr. Violeta de metilo (cristais)
Iodo de GRAM (Lugol):
1gr. Iodo
2gr. Ioduro potásico
300cc Auga destilada
Alcohol Iodado
1cc Tintura de Iodo
99cc Alcohol absoluto Procedemento
Desparafinar con xilol (2 cubetas, 3 minutos cada unha)
Hidratar con alcohol de 95% e 100% (3 minutos cada un).
Tinguir coa solución de Violeta de metilo (30 seg. ).
Lavar con auga destilada.
Lavar con Iodo de Gram (2 min).
Diferenciar con Alcohol iodado ata que o alcohol quede un pouco tinguido co violeta de metilo.
Lavar ben con auga destilada (varios baños se é preciso).
Coloración de contraste con vermello neutro (3min).
Lavar con auga destilada (un único baño).
Deshidratar con alcohol de 95% e 100% (3 min cada un).
Aclarar con xileno (3 min)[2cubetas].
Montar nun medio resinoso.
Resultados
Bacterias Gram +: negro azulado
Bacterias Gram -: vermello
Tinguidura de Schmorl

A tinguidura de Schmorl é empregada para a visualización da matriz ósea, das lagoas e dos canículos óseos. Schmorl tamén é debilmente positivo en granuloma cerebrifoide no endometrio. Descrición
A tinguidura provócana dous axentes colorantes: a tianina amoniacal e o ácido pícrico saturado. A tianina precipita nas lagoas e canalículos, mentres que o pícrico forma picratos na matriz ósea. O resultado é que lagoas e canalículos colóranse de marrón escuro a negro, e a matriz ósea de amarelo a marrón claro.
Esta técnica é apta para óso, fixado en formol e seccionado a 5 micrómetros, e incompatible cos fixadores que conteñen sublimado, cortes de conxelación ou celoidina. O pH da solución da tionina é decisivo para unha boa tinguidura, por iso se deberían de realizar varios ensaios coa porcentaxe deste colorante (20% e 50%), así como engadindo algunhas gotas de amoníaco para alcanzar a solución. Reactivos
Solución acuosa de tionina ao 0, 25%
Solución saturada de ácido pícrico
Procedemento
Lavar os cortes nun baño de auga destilada, 10 min.
Filtrar unha parte da disolución de tionina e diluír cun volume igual ó de auga destilada. Engadir inmediatamente antes da súa utilización unha gota de amoníaco por cada 100cc de solución.
Tinguir coa solución de tionina, 5-10 min.
Lavar en auga destilada.
Colorear coa solución de ácido pícrico, 30-60 seg.
Diferenciar en etanol ó 70% ata que cese a extracción da cor azul, aprox. 5-10 min.
Deshidratar, aclarar e montar.
Tinguidura de Ziehl-Neelsen

A tinguidura de Ziehl-Neelsen (BAAR) é unha técnica de tinguidura diferencial rápida e económica, para a identificación de microorganismos patóxenos, por exemplo M. tuberculosis.
Foi descrita por vez primeira por dous médicos alemáns, Franz Ziehl (1859-1926), un bacteriólogo, e Friedrich Neelsen (1854-1894), un patólogo. Fundamento
Se fundamenta en que as paredes de certos parasitos e bacterias conteñen ácidos graxos de cadea longa (50 a 90 átomos de carbono) que lles confiren a propiedade de resistiren a descoloración con alcohol-ácido, despois da tinguidura con colorantes básicos. Por isto se denominan bacilos ácido-alcohol resistentes ou BAAR. As micobacterias e os parasitos coccídeos caracterízanse polas súas propiedades de ácido-alcohol resistencia. A coloración clásica de Ziehl-Neelsen require quentamento para que o colorante atravese a parede bacteriana que contén ceras. Técnica
Esta técnica pode realizarse tanto en mostras histolóxicas como citolóxicas.
Variante histolóxica
Para demostrar a presenza de BAAR en cortes de tecido en parafina. Os reactivos necesarios para a súa realización son os seguintes: ácido periódico 5%
carbol fucsina de Ziehl (fucsina fenicada). Preparar mesturando na orde dada:
0, 5gr fucsina básica
50cc auga destilada
5cc etanol absoluto
2, 5gr cristais de fenol derretidos
hematoxilina
alcohol ácido 1%:
alcohol de 70º
ácido clorhídrico
O procedemento é o seguinte: desparafinar e hidratar os cortes
ácido periódico 5%, 10 min.
lavar con auga destilada
fucsina fenicada, 15 min.
descolorar en alcohol ácido ó 1%
lavar con auga destilada
hematoxilina, 10 min.
azulidificar con, por exemplo, carbonato de litio
deshidratar, aclarar e montar preparacións
Resultados
BAAR: vermello.
Núcleos: azul. Variantes citolóxicas
Coloración en quente (Técnica de Ziehl-Neelsen)
Emprega a calor como mordente para formar o complexo colorante-parede. A súa principal desvantaxe consiste en que se pode levar a cabo unha decoloración en quente (tempo prolongado), que consiste en aplicar o descolorante ácido-alcohol e logo quentar a mostra, a capa lipídica ablándase e o descolorante pode atravesar a parede celular retirando o descolorante primario revertendo o proceso de formación do complexo colorante-parede. Por isto se di que a coloración en quente non brinda resultados diferenciais. Aquí, o paso máis importante é a aplicación da solución de carbol fucsina, que durante 5 minutos ha de se quentar cun chisqueiro ata que se produza unha emisión de vapores esbrancuxados. Non se debe deixar que ferva nin que seque o colorante sobre o portaobxectos.
Coloración en frío (Técnica de Kinyoun)
Utiliza un reactivo especial que ademais de fuscina agrega unha alta concentración de fenol. O fenol disolve os lípidos das paredes celulares permitindo que o colorante primario entre en contacto cos ácidos carboxílicos e forme o complexo ácido-alcohol resistente. Esta técnica permite obter resultados diferenciais xa que non é posible a descoloración en quente. O cambio máis significativo é a aplicación de carbol fucsina durante 20 minutos sen a calor como mordente.
Tino di Camaino

Tino di Camaino, nado en Siena contra o 1280 e finado en Nápoles contra o 1337, foi un escultor italiano do período gótico. Biografía
Primeiros anos
Fillo de Camaino di Crescentino, arquitecto sienés, foi discípulo de Giovanni Pisano, a quen axudou na realización dos relevos da fachada do Duomo de Siena. Seguiu o seu mestre cando se trasladou a Pisa, onde foi nomeado mestre de obras da Catedral (1311). Executou nese período o Monumento fúnebre de Henrique VII (1315). Alí mesmo en Siena, onde estivo entre 1315 e 1320, realizou tamén, en 1317, outro monumento funerario, o do cardeal Petroni. O seu Monumento fúnebre do bispo Orso foi executado para o Duomo de Florencia despois de 1321.
En Florencia
Outras obras famosas do seu período fiorentino son a Madonna do Museo Nacional do Bargello e máis a Caridade do Museo Bardini, ademais da Tumba de Gastone della Torre, conservada no Museo da basílica da Santa Croce.
En Nápoles
Desde 1323 traballou en Nápoles, ao servizo de Roberto d'Angiò, onde realizou numerosos monumentos funerarios: en 1323 o de Catarina de Austria na San Lorenzo Maggiore; arredor de 1325 o da raíña María de Hungría na Santa Maria Donnaregina. Para Santa Clara, xa nos últimos anos da súa vida, realizou os sepulcros de Carlo de Calabria e de María de Valois.
Tinta

A tinta é un líquido que contén varios pigmentos ou colorantes empregados para colorear unha superficie co fin de crear imaxes ou textos. Comunmente considérase que a tinta se utiliza en bolígrafos ou con pinceis; porén, é utilizada amplamente en toda clase de impresións. Historia
Os antigos chineses (400 a. C. ) coñecían o uso da tinta negra (atramentum) coa cal escribían con plumas ou pinceis e estaba composta de negro de fume e goma. Os emperadores do Imperio Romano Oriental ou Bizantino asinaban os seus edictos cunha tinta purpúrea moi custosa (sacrum encaustum) feita cunha secreción da glándula hipobranquial do murex, un xénero de molusco gasterópodo que producía o púrpura. O emperador León prohibiu o uso desta a calquera persoa que non fose membro da realeza. No antigo Imperio Romano este pigmento usábase exclusivamente para tinguir o bordo da toga dos senadores e as capas dos xenerais.
Escribíanse tamén algúns libros con letras de ouro ou prata, tales como a Biblia xudía, traducida ó grego polos Setenta e dous intérpretes e copiada en pergamiño con letras de ouro que Eleazar, príncipe dos sacerdotes xudeus, enviou ó faraón Tolomeo II Filadelfo para a súa Biblioteca de Alexandría, exemplar que demostra a antigüidade deste costume. No imperio de Oriente estivo tan admitida a práctica de escribir en ouro que a historia de Constantino fai mención do oficio de crisographos ou escritores de letras de ouro.
Tinta (cefalópodos)

A tinta dos cefalópodos ou borra é unha especie de pigmento escuro que desprenden moitos cefalópodos por regra xeral como unha estratexia de evasión.
Todos os cefalópodos, coa excepción dos nautílidos e as especies que pertecen á suborde dos cirrinos son capaces de emitiren este pigmento, que popularmente se denomina tinta ou borra.
Esta tinta emprégase nalgúns países da área mediterránea na elaboración dalgúns pratos de cociña. Características
A tinta sa dunhas glándulas de tinta situadas entre as branquias dos cefalópodos, expulsándose polas aberturas laterais do sifón cando o cefalópodo se encontra en perigo, deixando un rastro escuro que permite desorientar ao atacante. A cor escura do pigmento débese ao seu contido en melanina. Así mesmo, a tinta ten dopamina, tirosinase e levodopa.
A cor da tinta de cada cefalópodo non é igual. A denominación da cor sepia refírese á cor da tinta da xiba ou sepia. Usos
Adoita empregarse principalmente na cociña dos países mediterráneos. Na cociña española, para realizar diversas preparacións de luras ou patra outros pratos, aos que lle confiren unha cor negra característica.
Unha das preparacións españolas máis típicas é das luras na súa tinta. O arroz negro, típico da cociña valenciana é un prato de arroz preparado coa tinta de lura. Unha variante son os fideos negros (fideuá negra).
Na cociña italiana emprégase na elaboración dos spaghetti al nero di seppia (espaguetis ao negro de sepia), sendo esta tamén a causante da cor na pasta negra.
Tinto Brass

Giovanni Brass, coñecido como Tinto Brass, nado o 26 de marzo de 1933 en Milán, é un realizador italiano de renome no xénero erótico. Importantes filmes seus son Così fan tutte, Paprika, Monella ou Trasgredire. O 18 de abril de 2010 sufriu unha hemorraxia cranial. Filmografía
In capo al mondo ou Chi lavora è perduto (1963)
Ça ira - Il fiume della rivolta (1964)
La mia signora (1964)
Il disco volante (1964)
Yankee (1966)
Col cuore in gola (1967)
L'urlo (1968)
Nerosubianco (1969)
Dropout (1970)
La vacanza (1971)
Salon Kitty (1975)
Caligula (1979)
Action (1980)
A chave secreta (1983)
Miranda (1985)
Capriccio (1987)
Snack Bar Budapest (1988)
Paprika (1991)
Così fan tutte (1992)
The Voyeur (1994)
Fermo posta Tinto Brass (1995)
Monella (1997)
Trasgredire (2000)
Senso '45 (2002)
Tiocianato

O tiocianato (tamén chamado sulfocianato, sulfocianuro ou rodanuro) é o anión [SCN]−. É a base conxugada do ácido tiociánico. Entre os seus derivados comúns están os sales incoloros tiocianato de potasio e tiocianato de sodio. Os compostos orgánicos que conteñen o grupo funcional SCN tamén se chaman tiocianatos. Antes utilizábase en pirotecnia o tiocianato de mercurio(II).
O tiocianato é análogo ao ión cianato, [OCN]−, no cal o oxíxeno se substituíu por xofre. O [SCN]− é un dos pseudohaluros, debido á similitude das súas reaccións coas dos ións haluro. O tiocianato coñecíase tamén como rodanuro (da palabra grega que significa rosa) debido á cor vermella dos complexos que forma co ferro. O tiocianato prodúcese por reacción de xofre elemental ou tiosulfato co cianuro: 8 CN− + S8 → 8 SCN−
CN− + S2O32− → SCN− + SO32−
A segunda reacción é catalizada polo encima sulfotransferase coñecido como rodanese (sic) e pode ser importante para a detoxificación do cianuro no corpo. Estrutura, enlaces e coordinación
O tiocianato comparte a súa carga negativa aproximadamente por igual entre o xofre e o o nitróxeno. Como consecuencia, o tiocianato pode actuar como nucleófilo tanto no xofre coma no nitróxeno, polo que é un ligando ambidentado. O [SCN]− pode tamén funcionar como ponte entre dous metais (M−SCN−M) ou entre tres (>SCN− ou −SCN<). As evidencias experimentais levan á conclusión xeral de que os metais de clase A (ácidos duros) tenden a formar complexos de tiocinato unidos polo nitróxeno, mentres que os metais de clase B (ácidos brandos) tenden a formar complexos de tiocianato unidos polo xofre. Ás veces están implicados outros factores, por exemplo, cinética e solubilidade, e pode darse isomería de enlace, por exemplo [Co(NH3)5(NCS)]Cl2 e [Co(NH3)5(SCN)]Cl2. Tiocianatos orgánicos
Os derivados orgánicos e con metais de transición do ión tiocianato poden existir como "isómeros de enlace. " Nos tiocianatos, o grupo orgánico (ou ión metálico) está unido ao xofre: o R−S−C≡N ten un enlace simple S-C e un triplo enlace C-N. Nos isotiocianatos, o substituínte está unido ao nitróxeno: o R−N C S ten un dobre enlace S-C e un dobre enlace C-N: Os tiocianatos orgánicos son hidrolizados a tiocarbamatos na síntese de tiocarbamatos de Riemschneider. Ensaio para o ferro (III)
Se engadimos [SCN]− a unha solución que contén ións de ferro (III) (Fe3+), foórmase unha solución da cor do sangue debido á formación do [Fe(NCS)(H2O)5]2+. Bioquímica do tiocianato en medicina
O tiocianato ten un importante papel na biosíntese de hipotiocianito pola lactoperoxidase. Así a completa ausencia de tiocianato ou de tiocianato reducido no corpo humano (por exemplo, na fibrose quística) produce un dano ao sistema de defensa humano. O tiocianato é un potente inhibidor competitivo do simporter sodio-ioduro da tiroide.
O tiocianato é un metabolito do nitroprusiato de sodio (un potente vasodialtador).
Tiolactona

As tiolactonas son unha clase de compostos heterocíclicos en química orgánica. Son análogos dos compostos máis comúns as lactonas, nas cales un átomo de oxíxeno é substituído por un átomo de xofre. O átomo de xofre está dentro do sistema do anel e adxacente ao grupo carbonilo. Química
As tiolactonas poden prepararse por deshidratación de ácidos carboxílicos que conteñen tiol. As tiolactonas poden volver a ser hidrolizadas a tiol-ácidos en condicións básicas. As β-tiolactonas poden ser abertas por reacción na posición 4 por medio de reaccións nucleofílicas SN2. Distribución na natureza
As tiolactonas son intermediarios na activación dalgúns fármacos. Na natureza, a tiolactona máis común é a homocisteína tiolactona. Prodúcese a partir da homocisteína. Pode xogar un papel en protexer contra danos a proteínas. Os fármacos citiolona e erdosteína son versións modificadas da homocisteína tiolactona.
As tiolactonas atopáronse en péptidos sintetizados por bacterias como Staphylococcus aureus para regular o seu sistema de percepción do quórum.
Tioéster

Os tioésteres son compostos que levan o grupo funcional C-S-CO-C. Son o resultado da esterificación dun ácido carboxílico e un tiol. Os tioésteres son compostos comúns e importantes, entre os que o máis sobranceiro é o acetil-CoA. Síntese
Poden obterse tioésteres de moitas formas, pero a ruta principal implica a condensación de tioles e ácidos carboxílicos en presenza de axentes deshidratantes. RSH + R'CO2H → RSC(O)R' + H2O
Un axente deshidratante comunmente utilizado é o N, N'-diciclohexilcarbodiimida (DCC). Os anhídridos de ácidos e algunhas lactonas tamén reaccionan cos tioles en presenza de bases.
Tamén se poden orixinar tioésteres por carbonilación de alquinos e alquenos en presenza de tioles. Reaccións
O carbonilo dos tioésteres é reactivo cos nucleófilos, a súa reactividade recorda á dos cloruros ácidos pero é máis lixeira. Así, os tioésteres e aminas combínanse para dar amidas: R"NH2 + RSC(O)R' → R"2NC(O)R' + RSH
Nos tioésteres os grupos C-H adxacentes ao carbonilo son suavemente ácidos e sofren condensacións aldólicas. Este tipo de reacción ocorre na biosíntese de ácidos graxos. Bioquímica
Os tioésteres son intermediatos comúns en moitas reaccións bioquímicas, como a formación e degradación de ácidos graxos e de mevalonato, precursor dos esteroides. A biosíntese da lignina, que é unha gran porción da biomasa das plantas, ten lugar por medio dun derivado tioéster do ácido cafeico. Son exemplos de tioésteres os seguintes: acetil-CoA, malonil-CoA, acetoacetil-CoA, propionil-CoA, succinil-CoA e o cinamoíl-CoA. A acetoxénese procede por medio da formación de acetil-CoA. Estes tioésteres orixínanse de modo análogo aos preparados sinteticamente, pero a diferenza é que o axente deshidratante é o ATP. Ademais, os tioésteres xogan un importante papel no marcado de proteínas con ubiquitina, o cal as destina á degradación.
Tioésteres e orixe da vida
Algúns bioquímicos pensan que os tioésteres xogaron un papel fundamental na orixe da vida. O premio Nobel Christian de Duve propuxo a existencia no período da orixe da vida na Terra dun "mundo do tioéster", que precedeu e deu lugar a un "mundo de ARN" posterior, a partir do cal se orixinarían os seres vivos actuais baseados no ADN.
De Duve explica que: Tionoésteres
Os tionoésteres son isómeros dos tioésteres. Nun tionoéster, o xofre substitúe o osíxeno do carbonilo dos ésteres. O metil tionobenzoato é un exemplo e ten esta fórmula C6H5C(S)OCH3. Tales compostos prepáranse xeralmente por reacción dun cloruro de tioacilo cun alcohol, pero poden tamén orixinarse pola reacción do reactivo de Lawesson con ésteres.
Tipo de dato lóxico

O tipo de dato lóxico ou booleano é en computación aquel que pode representar valores de lóxica binaria, isto é dous valores, valores que normalmente representan falso ou verdadeiro. Utilízase normalmente na programación, estatística, electrónica, matemáticas (Álxebra booleana) etc.
Para xerar un dato ou valor lóxico a partir doutros tipos de datos, tipicamente empréganse os operadores relacionais (ou operadores de relación), por exemplo:
0 é igual a falso e 1 é igual a verdadeiro (3>2)
1
verdadeiro
(7>9)
0
falso
Unha vez temos un ou varios datos de tipo booleano, estes pódense combinar en expresións lóxicas mediante os operadores lóxicos (E, OU, NON, …). Uns exemplos deste tipo de expresións serían: verdadeiro E falso → falso
falso OU verdadeiro → verdadeiro
NON verdadeiro → falso
Tipo de gravame

O tipo de gravame, tipo impositivo ou alícuota tributaria é a taxa, fixa ou variábel e expresada en forma de coeficiente ou porcentaxe, que, aplicada á base impoñíbel, dá como resultado a cota tributaria.
O tipo medio de gravame é o resultado de dividir a cota tributaria pola base impoñíbel, e expresa a carga tributaria para ese suposto. O tipo marxinal, pola súa parte, é o tipo máis elevado duna tarifa ou o que se aplica a un contribuínte, fabándose neste último caso de tipo marxinal persoal.
Un imposto considérase proporcional se o seu tipo medio é constante e, polo tanto, sempre igual ao tipo marxinal; progresivo se o tipo medio aumenta ao facelo a base impoñíbel; e regresivo, se diminúe o tipo medio ao incrementarse a base impoñíbel.
Tipo lítico

Un tipo lítico é unha peza labrada en pedra que axunta un conxunto de trazos característicos que definen un modelo ou patrón de artefacto de pedra e que se repite dentro da industria lítica prehistórica. A definición dos trazos pode facerse seguindo criterios morfolóxicos, tecnolóxicos ou funcionais. Un tipo pode ser o exemplar ideal de artefacto, o que reúna todos os caracteres esenciais dos demais individuos de igual natureza, pero tamén pode ser un patrón característico, non perfecto pero si un exemplar medio.
A clasificación dos diferentes tipos líticos faise mediante a disciplina coñecida como tipoloxía lítica.
Tipoloxía lingüística

A tipoloxía lingüística é unha subdisciplina da lingüística que estuda e clasifica as linguas do mundo segundo as súas características estruturais e funcionais. Porén, esta perspectiva pode abordarse segundo varios parámetros clasificatorios que implican distintas tipoloxías, como filoxenéticas ou sociolingüísticas. Tipoloxía xenética ou filoxenética
Trátase de establecer as relacións no tempo (diacronía) entre as distintas linguas, agrupando as relacionadas nunha familia lingüística. Así, sabemos que o galego procede maioritariamente do latín, e este do chamado indoeuropeo (xunto co grego, as linguas eslavas, as linguas xermánicas, as linguas célticas e o resto das linguas románicas, fenómeno que é estudado pola Indoeuropeística). Inda así, non sempre son claras estas relacións diacrónicas debido á escasa presenza de restos que permitan reconstruír as linguas pasadas, o cal pode dar lugar a críticas metodolóxicas (no caso do indoeuropeo pódese comparar a chamada Teoría da Continuidade Paleolítica). Tipoloxía estrutural
Estudo das linguas dende o punto de vista estrutural. As diversas características fónicas ou morfosintácticas estudadas marcan diferentes padróns de distribución. Algúns dos trazos lingüísticos máis coñecidos para esta clasificación son o repertorio fonético, a orde de constituíntes (o máis habitual é o SOV e SVO), a marca flexiva de caso nominal e as categorías gramaticais marcadas (caso, número, xénero ou clase nominal, voz verbal). Isto implica que moitas veces se descubran leis que abranguen a características comúns a tódalas linguas, chamadas universais, ou ben unha relación entre universais, chamada implicación tipolóxica ou universal implicativo. Outros trazos que se poden analizar, tanto nesta clasificación coma na anterior, son os sistemas de escritura. Tipoloxía areal
A tipoloxía areal busca explicar as semellanzas entre linguas que comparten un mesmo territorio. Por exemplo, en Europa adoita falarse de linguas balcánicas debido a que, mesmo sendo de familias lingüísticas distintas (románica, eslava, xermánica e ugrofinesa), comparten certas características comúns que as afastan das outras linguas de cadansúas familias (por exemplo, a posposición do artigo, que se dá en varias delas). Tipoloxía sociolingüística
Desenvolvida en parte grazas á estandardoloxía de Marko Muljacic, determina a posición de linguas co mesmo status, sexa como lingua oficial, lingua minorizada, lingua cooficial, lingua de traballo, lingua internacional, lingua franca etc. Demolingüística
Estuda as linguas tendo en conta o número de falantes nativos ou que as teñen como segunda lingua. Isto fai que apareza unha orde (que non debe ser interpretada coma xerárquica) onde aparecen coma prominentes linguas como o mandarín, o hindi, o inglés, o castelán, o bengalí, o portugués ou o ruso. Na outra banda están as linguas menos difundidas e mesmo extintas.
Tiraboleiro

Os tiraboleiros (os que manexan o turibulum, en latín incensario) son as persoas encargadas de desprazar o botafumeiro pola Catedral de Santiago de Compostela.
O equipo está integrado por 8 persoas, todas homes, que non se dedican profesionalmente a este labor. Visten cunhas sotanas vermellas. O traballo dos tiraboleiros consiste en transportar o botafumeiro dende o museo da catedral ata o cruceiro do templo, cargalo de carbón e incenso, penduralo da corda e posteriormente poñelo en movemento. Para iso teñen primeiro que empurralo, e logo aproveitar a inercia do botafumeiro para, coa axuda da corda e dun sistema de poleas, irlle dando velocidade e percorrido. Tamén son os tiraboleiros os que deteñen o botafumeiro, chapándoo ao voo. Historia
A orixe da palabra tiraboleiro atopámola no latín turiferarium, ou sexa, o que move o incenso.
Tirafonda

Un tirafonda ou unha fonda é unha arma constituída por unha correa ou corda dobrada, en cuxo centro é colocado o obxecto que se desexa lanzar. Garda semellanza co tirapedras ou a catapulta.
Unha das máis antigas e primitivas armas feitas polo home, o seu uso é rexistrado entre os primitivos australianos, e diversos pobos da Antigüidade, tales como os gregos e os hebreos. Neste último pobo é célebre a pasaxe contida no Antigo Testamento en que David derrota o xigante Goliat valéndose dun tirafonda. Lanzadores de tirafondas
Nos antigos exércitos os fondeiros (nome que tamén designa o fabricante de fondas) ou tirafondeiros formaban unha importante liña de ataque nas batallas, polo xeral detrás dos lanceiros e antes dos besteiros e seteiros.
Eran soldados que adestraban a puntaría para lanzar pedras a longa distancia, provocando con elas tantas baixas como as frechas. Desempeñaron un importante papel nas batallas do cartaxinés Haníbal Barca.
Entre os romanos
O escritor romano Vexecio rexistrou: "Os recrutas serán ensinados na arte de lanzar pedras con ámbalas mans e coa fonda. Din que os habitantes das Illas Baleares son os inventores da fonda, e de as administrar con sorprendente destreza, o que se debe á forma como educan ós seus nenos. Os nenos non lles era permitido ter a comida antes que tivesen golpeado coa fonda. Os soldados, mesmo usando as súas armaduras defensivas, son máis duramente afectados coas pedras redondas lanzadas polas fondas que por todas as setas do inimigo. As pedras matan, sen mutilar o corpo, provocando unha mortal contusión na que non sabido que os antigos usaban fondeiros en tódalas as súas batallas. É imprescindible instruír todas as tropas, sen excepción, neste exercicio, pois a fonda non pode ser tida como algo difícil, e é de grande utilidade, especialmente cando deben ocupar lugares pedregosos, ou defender unha montaña ou elevación, e aínda proceder á defensa dun castelo ou cidade. " Bofe
Uso da fonda polos indíxenas do Novo Mundo
A fonda foi pouco utilizada polos nativos de América do Norte. Os timucua de Xeorxia e Florida usábana.
Hai rexistro do emprego da fonda na era precolombiana polos indíxenas matlaltzinca, do vale de Toluca, en México. Os proxectís usados na fonda podían ser de pedra ou feitos de arxila, sendo estes moldeados a man e secados ó Sol. Na caza de parrulos e outras aves acuáticas os de arxila eran os preferidos porque eran máis lixeiros e rebotaban na superficie da auga, aumentando a oportunidade de abater máis dun animal en cada lanzamento.
Nas batallas os lanzadores de fonda quedaban atrás da liña de batalla e eran abastecidos con proxectís levados en cestos por nenos. Moitos indíxenas consideraban a fonda unha arma máis mortal que o arco e frecha e o seu proxectil atinxía unha distancia maior.
Tiraleite

O tiraleite é un aparello manual ou eléctrico para extraer o leite materno. O eléctrico foi inventado e patentado o 4 de outubro de 1927 por Edward Lasker. Proceso e características
Hai veces en que é conveniente extraer o leite sen que o bebé o consuma, ben manualmente, ou por medios mecánicos. A extracción é adecuada cando se ten unha sensación de ter exceso de leite, ou a nai non pode estar presente sempre durante a lactación, e aínda así quere seguir coa lactación materna. É importante sinalar que na maioría dos casos as bombas de lactación non son tan eficaces na eliminación do leite da mama como o faría o bebé.
Nalgúns casos, o leite dóase para as nais que non producen suficiente leite para os seus bebes. O leite pódese conxelar a -20 °C e conservar por un período de ata 6 meses. O leite desconxelado non se debe volver conxelar de novo.
A temperatura ambiente (19-22 °C), o leite materno pódese conservar unhas 10 horas. E en neveira de 2 a 4 días.
Tiranicidio

O tiranicidio é darlle morte a un tirano, é dicir, ao gobernante ou dirixente que deixou o seu rol de líder e protector e se converteu en criminal. É un termo que vén da Antiga Grecia. Por exemplo, desígnase como «tiranicidas» a Harmodio e Aristoxitón, considerados heroes e tratados como mártires da liberdade tras o derrocamento de Hipias. A teorización na época posterior inclúe o seu debate na escolástica medieval (Tomé de Aquino) e moderna (Juan de Mariana). Este último foi posibelmente un dos precedentes intelectuais das revolucións burguesas inspiradas no liberalismo clásico, ao permitir moralmente o dereito de rebelión contra un poder opresivo, e mesmo o rexicidio ou morte do rei, en particular pola Revolución francesa.
O tiranicidio é un dos tópicos da Independencia dos Estados Unidos, que inclúe algunhas anécdotas sobre a apoloxía a eliminar os tiranos. Un exemplo é a frase «A árbore da liberdade debe ser regado co sangue dos patriotas e dos tiranos», atribuída a Thomas Jefferson, ou o lema do estado de Virxinia, Sic semper tyrannis (Así sempre aos tiranos), por suxestión de George Mason.
O concepto do tiranicidio serve para a xustificación moral de certos actos que xuridicamente se coñecen como magnicidio, o asasinato dun gobernante ou figura notábel. Moral e tacticamente, o tiranicidio significa que ao ferir só o déspota non se sacrifican inocentes, o que substitúe a revolución e a guerra civil.
Tirano Banderas (novela)

Tirano Banderas é unha novela publicada por Ramón del Valle-Inclán en 1926. É a primeira novela do ciclo esperpéntico que irá seguida da serie "El ruedo ibérico" a partir de 1927. Considérase a obra cume no desenvolvemento novelesco do esperpento. Esta novela foi incluída na lista das 100 mellores novelas en castelán do século XX do xornal español El Mundo. Argumento
Narra a caída do ditador suramericano Santos Banderas, que dirixe a rexión ficticia de Santa Fe de Tierra firme de modo despótico e cruel manténdose no poder grazas ao terror e á opresión. A obra describe o comportamento do tirano e o comezo dun movemento revolucionario que acabará por derrocalo ante a súa torpeza. Trazos da obra
Esta obra aborda literariamente a ditadura no que se coñece como novela do ditador, que ten a súa orixe en Facundo: Civilización y Barbarie, e cultivou entre outros autores Augusto Roa Bastos. O Tirano non xorde dunha realidade recoñecible senón que é unha síntese de trazos de Suramérica. Ante o recurso do esperpento, desfilan os mozos intelectuais, os caciques, os pobres, o ditador etc. Un gran logro da obra é a selección do léxico, cheo de variados americanismos que crean unha atmosfera recoñecible na que desenvolver a temática da obra. É notable a planificación da novela ao modo fragmentario, con capítulos breves que representan escenas pechadas, o que produce unha forte sensación de ritmo interno. A descrición é plenamente deformadora e degradante. É moi valiosa a descrición da sociedade hispanoamericana, froito dun coñecemento próximo da mesma; dado que Valle Inclán realizara unha viaxe a México xa en 1892.
Tirantes

Os tirantes son correas elásticas de tea que viran sobre os ombreiros para soster o pantalón. Características
Toda a correa dos tirantes pode ser elástica ou só ao final do accesorio. A maioría dos tirantes son de tea tecida cuns remates finais de coiro. As abrazadeiras engánchanse habitualmente ao pantalón con clips ou, menos comunmente hoxe día, con botóns.
Os tirantes leváronse case de forma mundial debido ao talle alto do pantalón de mediados do século XIX e comezos século XX. Esta figura fixo ao cinto pouco práctico posto que non se deseñou para que o pantalón descansase sobre as cadeiras. As pezas modernas con mellores elásticos e mellor aparencia poden xogar un papel en que os tirantes acabasen pasando de moda. Con todo, nalgúns países como Estados Unidos, moitos homes de negocios, locutores (o máis destacado, Larry King) e avogados, aínda levan tirantes, ben por imaxe, ben por comodidade, e considérase que van á moda por parte da maioría de expertos en Norteamérica. Tales tirantes polo xeral son consideradas como unha peza prestixiosa e son de alta calidade, o que significa que foron feitos para ser abotoados ao pantalón.
O mecanismo de suxeición dos tirantes foise perfeccionando ao longo do século XIX, sendo suxeitos por corchetes ou botóns. Na década de 1930 o migrante galego residente en Nova York Manuel Rodríguez-Arijón Pallas creou un mecanismo de pinzas para a súa suxeición.