proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Imaxe dixital

Unha imaxe dixital é unha imaxe composta de píxeles, cada un con cantidades finitas e discretas de representación numérica para a súa intensidade ou escala de grises que é unha saída das súas funcións bidimensionais alimentadas como entrada polas súas coordenadas espaciais indicadas con X e Y, no eixe X e no eixe Y, respectivamente. Dependendo de se a resolución de imaxe é fixa, pode ser de tipo vectorial ou rasterizada. Formatos de ficheiro de imaxe
Os formatos de imaxe dixital máis usados son: JPEG (Joint Photographic Experts Group): é o formato máis utilizado e coñecido na actualidade. Case todas as cámaras dan esta opción para gardar as imaxes. Ficheiro moi utilizado en Internet e en multimedia pola súa excelente compresión e por soportar ata 16. 777. 216 cores diferentes.
TIFF (Tagged Image File Format): ficheiro estándar para impresión industrial, tamén moi utilizado como opción en cámaras fotográficas. É un formato de ficheiro que aceptan practicamente todos os programas de imaxe. Foi desenvolvido en 1986 por Aldus e Microsoft nun intento de crear un estándar para as imaxes xeradas por equipos dixitais. TIFF é capaz de almacenar imaxes en cores verdadeiras (24 ou 32 bits).
GIF (Graphics Interchange Format): creado para ser utilizado amplamente en Internet. Admite imaxes animadas e 256 cores por fotograma. Substituíuse polo PNG.
BMP (Windows Bitmap) Normalmente usados polos programas de Microsoft Windows. Non utiliza ningún algoritmo de compresión, polo que este formato presenta as fotos de maior tamaño.
SVG (Scalable Vector Graphics): é un formato vectorial, creado e desenvolvido polo World Wide Web Consortium.
PNG (Portable Network Graphics): é un formato libre de datos utilizado para imaxes, que apareceu en 1996 como substituto do formato GIF, debido a que este último inclúe algoritmos patentados. Admite canle alfa, sen limitación de profundidade de cor, alta compresión (axustable). Permite comprimir imaxes sen perder calidade, a diferenza doutros formatos como JPG.
PCD (Kodak Photo CD): este é un formato pechado lanzado por Kodak en 1992 como parte dun sistema de dixitalización e almacenamento de imaxes para satisfacer a demanda no inicio da popularización das imaxes dixitais. O produto non alcanzou o éxito suficiente para establecerse no mercado e foi descontinuado por Kodak. O formato, con todo, aínda é lido e aceptado polos principais programas de edición de imaxes.
DWG (AutoCAD drawing): ficheiros de texto ASCII utilizados para almacenar datos de programas CAD.
RAW (Familia de formatos de arquivo RAW): RAW refírese á familia de formatos de imaxe RAW que proveñen a maioría das cámaras dixitais profesionais. O formato RAW non está nin estandarizado nin documentado e difire dun fabricante a outro.
Imaxe e texto

Segundo o Dicionário de Comunicaçao de Rabaca e Barbosa, por imaxe entendemos a representación dun obxecto por medios visuais, gráficos, plásticos ou fotográficos (fotografía, deseño, escultura, televisión, cine etc. ). Por texto entendemos, desde a perspectiva da glosemática, todo conxunto analizable de signos: un enunciado calquera, sexa falado ou escrito (o texto pode coincidir cun verso, unha frase, un fragmento dunha conversa ou coa lingua na súa totalidade).
Os soportes dos códigos comunicativos dos medios impresos e audiovisuais son polo tanto a imaxe e o texto, entendidos ámbolos dous nun sentido amplo, pois os medios impresos (revistas, xornais, publicidade impresa, separatas, .. .), fundamentalmente textuais, válense da imaxe, da fotografía, do esquema, do debuxo, como instrumentos para a suxestión da audiencia, como exemplificación ou como divertimento. Os medios audiovisuais, a súa vez, sérvense do texto (presentación de noticias en radio e televisión; diálogos, conversas, monólogos, entrevistas, .. . que ó cabo teñen unha representación textual) ben como soporte fundamental da comunicación (caso da radio, se ben a voz pode ir acompañada doutros fenómenos auditivos como a música) ou como elemento que se interrelaciona coa imaxe (televisión, cine, audiovisuais, .. .).
Imaxe por resonancia magnética

Unha imaxe por resonancia magnética (IRM), tamén coñecida como tomografía por resonancia magnética (TRM) ou imaxe por resonancia magnética nuclear (NMRI, polas súas siglas en inglés Nuclear Magnetic Resonance Imaging) é unha técnica non invasiva que emprega o fenómeno da resonancia magnética nuclear para obter información sobre a estrutura e composición do cuerpo a analizar. Esta información é procesada por ordenadores e transformada en imaxes do interior do obxecto de análise.
Emprégase principalmente en medicina para observar alteracións nos tecidos e detectar cancro e outras patoloxías. Tamén se emprega na industria para analizar a estrutura de materiais tanto orgánicos como inorgánicos.
A IRM non debe ser confundida coa espectroscopia de resonancia magnética nuclear, unha técnica usada en química que se basea no mesmo principio da resonancia magnética para obter información sobre a composición dos materiais.
A diferenza da TC, non usa radiación ionizante, senón campos magnéticos para aliñar a magnetización nuclear de núcleos de hidróxeno da auga no corpo. Os campos de radiofrecuencia (RF) úsanse para alterar sistematicamente o aliñamento desa magnetización, causando que os núcleos de hidróxeno produzan un campo magnético rotacional detectable polo escáner. Ese sinal pode ser manipulado con campos magnéticos adicionais e así construír con máis información imaxes do corpo.
Imaxe óptica

Unha imaxe 'óptica' é unha figura formada polo conxunto de puntos onde converxen os raios que proveñen de fontes puntuais do obxecto tras a súa interacción co sistema óptico. A imaxe pode ser real ou virtual.
A imaxe real é a que se forma cando, tras pasar polo sistema óptico, os raios de luz son converxentes. Esta imaxe non se pode percibir directamente co sentido da vista, pero se pode rexistrar colocando unha pantalla no lugar onde converxen os raios.
A imaxe virtual é a que se forma cando, tras pasar polo sistema óptico, os raios diverxen. Para o sentido da vista, os raios parecen vir dende un punto polo que non pasaron realmente. A imaxe percíbese no lugar onde converxen as prolongacións deses raios diverxentes. É o caso da imaxe formada por un espello plano. As imaxes virtuais non se poden proxectar sobre unha pantalla.
Imaxin Software

Imaxin Software é unha empresa galega coñecida coñecida pola creación do tradutor Gaio da Xunta de Galicia, do tradutor automático Opentrad, e do corrector ortográfico 2. Mil3 para Microsoft Word. Fundada en 1997 por cinco estudantes da Facultade de Informática da Universidade da Coruña (Luz Castro Pena, Diego Vázquez Rey, Antonio Fernández Cabezas, e José Ramom Pichel Campos), a maior parte do traballo da empresa está vinculado coa lingua e coa cultura galegas.
O tradutor Gaio facilítalle ao persoal da administración a tradución de grandes volumes de documentación técnica e administrativa, así como a tradución inmediata de páxinas web, actas, informes e outra documentación, correos e documentos completos. Tamén contempla terminoloxía específica administrativa e nomenclatura propia das entidades, como nomes de consellerías, concellos, altos cargos, órganos de goberno ou integrantes das corporacións locais, e permite a tradución de documentos completos nos formatos txt, html, doc, docx, pptx, xlsx, odt, ods, odp e pdf. O Gaio posibilita a tradución directa e inversa do galego ao castelán e mais ao portugués.
Imaxinación

A imaxinación (do latín imaginatĭo, -ōnis) é un proceso superior que permite ao individuo manipular información xerada intrinsecamente co fin de crear unha representación percibida polos sentidos da mente. «Intrinsecamente xerada» significa que a información formouse dentro do organismo en ausencia de estímulos do ambiente. No que respecta a «sentidos da mente», son os mecanismos que permiten «ver» un obxecto que se visualizou previamente pero que xa non se atopa presente no ambiente. Cabe aclarar que cando imaxina non se reduce só ao sentido da visión, senón tamén a outras áreas sensoriais.
No sentido anterior a imaxinación ten semellanza co proceso de percibir. No entanto, a primeira non se limita á segunda. A imaxinación é un proceso máis abstracto, isto é, que non necesita dun obxecto presente na realidade (nese instante), ela sérvese da memoria para manipular a información e relacionala de formas que non dependen do estado actual do organismo. É dicir, a imaxinación toma elementos antes percibidos e experimentados, e transfórmaos en novos estímulos e realidades.
As orixes do estudo da imaxinación datan desde as reflexións filosóficas. Porén, a súa posición como materia de estudo científico, afastado de especulacións metafísicas, dáse co nacemento da psicoloxía experimental, a pesar disto, consérvase como un compoñente psíquico lonxe de ser descifrado. É só ata finais do século XX e principios do presente século que a imaxinación tómase como desafío para a investigación psicolóxica e neurocientífica, e os métodos conxuntos de neuroimaxe e condutuais permiten albiscar hipóteses de como o cerebro imaxina.
Imazapic

O Imazapic é un herbicida selectivo para o precontrol e postcontrol dalgunhas herbas anuais e perennes. Mata ás plantas inhibindo a produción de aminoácidos de cadea ramificada que son necesarios para a síntese de proteínas e o crecemento da célula.
Imazapyr

O Imazapyr é un herbicida non selectivo usado no control dunha ampla gama de malas herbas, incluíndo herbas anuais e perennes, arbóreas e acuáticas.
Imhotep

Imhotep ou Imouthes, que significa "o que vén en paz", foi un visir e o arquitecto da primeira pirámide, a Pirámide de Zoser (2. 667-2. 648 a. C. ), da dinastía III do Antigo Exipto.
Manetón outorgoulle o mérito de introducir a arquitectura en pedra traballada. Asemade, suponse que redactou un certo número de obras das chamadas "Instrucións" (sebayt), aínda que ningunha delas chegase ata nós.
Pola súa gran sabedoría obtivo unha gran reputación, tanta que aproximadamente douscentos anos despois da súa morte aparecen as primeiras evidencias da súa deificación (algo moi raro no Antigo Exipto fora das figuras dos faraóns).
Está considerado unha deidade vinculada á Sabedoría, escritura e medicina, emparentándose cos cultos dos deuses Ptath e Thot. Os gregos identificárono co seu deus da medicina Asclepio ou Esculapio, e o seu centro de culto en Saqqara: o Asklepeion, converteuse nun importante lugar de peregrinación para os enfermos, que lle ofrecían corpos momificados de Ibis ou réplicas en barro dos membros ou órganos enfermos.
A súa tumba aínda non se atopou pero algúns manteñen que puidera ser a mastaba 3518 de Saqqara (que carece de inscricións).
Na Baixa Época foi común velo representado en figuriñas de bronce coma un escriba sentado desenrolando un papiro sobre os seus xeonllos. Unha delas foi encontrada en Menorca na década de 1970 durante a escavación dun sitio arqueolóxico da cultura talaiótica e hoxe encóntrase no Museo de Menorca. Foi fabricada no Antigo Exipto no século VII a. C. e é a única do mundo encontrada nun sitio arqueolóxico fóra de territorio exipcio.
Iminoácido

En química, un iminoácido é unha molécula que contén á vez un grupo funcional imino (>C
NH) e un grupo carboxilo (-C(
O)-OH).
Os iminoácidos están relacionados cos aminoácidos, os cales conteñen un grupo amino (-NH2) e un grupo carboxilo (-COOH). Os iminoácidos e os aminoácidos difiren nos enlaces que ten o nitróxeno.
Os encimas aminoácido oxidases poden converter os aminoácidos en iminoácidos. Ademais, o precursor biosintético directo do aminoácido prolina é o iminoácido (S)-Δ1-pirrolina-5-carboxilato (P5C). Terminoloxía relacionada
Os aminoácidos que conteñen un grupo amina secundaria (o único aminoácido proteinoxénico deste tipo é a prolina) son ás veces denominados iminoácidos, pero este uso é disputado por outros, xa que a prolina carece do grupo >C NH que a IUPAC considera característico dos iminoácidos.
O termo iminoácido é tamén un termo obsoleto no significado de ácidos imídicos, os cales conteñen o grupo -C( NH)-OH, e non debería usarse con este significado segundo a IUPAC.
Immanuel Nobel

Immanuel Nobel, nado en Gävle o 24 de marzo de 1801 e finado en Estocolmo o 3 de setembro de 1872, foi un enxeñeiro, arquitecto, inventor e industrial sueco. Traxectoria
Membro da familia Nobel, é o pai de Robert Nobel, Ludvig Nobel e Alfred Nobel. Embarcou aos 14 anos e tras tres anos en mar aberto, estudou aquitectura en Estocolmo na Real Academia de Artes de Suecia e no Real Instituto de Tecnoloxía. Despois de rematar os seus estudos construíu pontes e rehabilitou e construíu casas, unha das máis coñecidas foi unha casa nos Kungsträdgården, e fundou unha pequena fábrica de caucho Inventou o torno a rotación que se utiliza para a fabricación de contrachapados e realizou unha versión mellorada dunha mina submarina que interesou ao tsar Nicolao I e que o levou a establecerse en San Petersburgo en 1838 e alí permaneceu dúas décadas coa súa familia. Fundou unha fábrica de subministracións de guerra, Fonderies et Ateliers Mécaniques Nobel Fils, co que logrou grandes beneficios. Secasí, a morte de Nicolao en 1855 e a fin da guerra de Crimea en 1856 supuxo un cambio nas políticas rusas e o novo tsar Alexandre II recurtou severamente o orzamento militar o que levou a serias dificultades económicas á empresa de Immanuel. En 1859 pasou a administración técnica ao seu fillo Ludvig e el volveu a Suecia. Nas proximidades de Estocolmo construíu unha fábrica onde os seus fillos Alfred e Emil experimentaron coa nitroglicerina. En 1862 os acredores venderon finalmente a empresa rusa e tras Alfred Nobel inventar un detonador para controlala Immanuel comercializou a nitroglicerina, aínda que tras unha explosión na que morreu o seu fillo Emil trasladou a produción a un barco ancorado nun lago.
Immune Epitope Database and Analysis Resource

A Immune Epitope Database and Analysis Resource ou IEDB (Base de datos de epítopos inmunes e recurso de análise) é un proxecto científico realizado en La Jolla Institute for Allergy and Immunology (LIAI), coa axuda de National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID) dos Estados Unidos, que forma parte dos National Institutes of Health (NIH) e o Department of Health and Human Services (HHS). O seu obxectivo é a diseminación de información sobre epítopos inmunes para facilitar a xeración de novas ferramentas de investigación, técnicas de diagnóstico, vacinas e terapias. Base de datos
A IEDB contén datos relacionados con anticorpos e epitopos de células T para os humanos, primates non humanos, roedores e outros animais. A curación dos datos relacionados con patóxenos de prioridade das categorías A, B, C e D da NIAID (incluíndo o da gripe) e enfermidades infecciosas emerxentes e reemerxentes da NIAID é unha das de máis alta prioridade e está sendo posta ao día decote. Ademais, tamén están sendo curados os epítopos doutros axentes infecciosos, alérxenos e autoantíxenos. A base de datos tamén contén datos de unión ao complexo maior de histocompatibilidade (MHC) dunha variedade de fontes antixénicas e datos de epítopos inmunes das bases de datos FIMM (Brusic), ligando HLA (Hildebrand), TopBank (Sette), e unión ao MHC (Buus). Estas bases de datos e os seus investigadores son recoñecidos como uns grandes contribuídores á IEDB. Ferramentas
Ademais das bases de datos, a páxina web da IEDB alberga un Recurso de Análise, que contén unha colección de ferramentas para predicir e analizar epítopos.
Imotski

Imotski é unha pequena vila en Croacia de 4. 347 habitantes, situada no Condado de Split-Dalmacia, preto da fronteira con Bosnia e Hercegovina.
Impedancia acústica

Defínese a impedancia acústica (Z) dun medio material como a razón entre a presión sonora (p) e a velocidade das partículas(v) no medio material. Isto é, Z
p v {\displaystyle Z
{\frac {p}{v}}} É característica de cada material e pódese calcular co produto da densidade ( ρ {\displaystyle \rho } ) e máis a vecidade do son (c) no material. Z 0
ρ ⋅ c {\displaystyle Z_{0}
\rho \cdot c} É importante non confundir v (velocidade das partículas) con c (velocidade do son).
O nome de impedancia acústica ven da analoxía coa lei de Ohm da teoría de circuítos, pola que se enuncia unha lei de Ohm acústica, na que a presión sonora xoga o papel de do potencial eléctrico e a velocidade v o da corrente eléctrica.
Outras relacións útiles, Z
J v 2
p 2 J {\displaystyle Z
{\frac {J}{v^{2}}}
{\frac {p^{2}}{J}}} onde J é a intensidade sonora e xoga un papel análogo á potencia eléctrica. Unidades
A Impedancia acústica (Z) mídese en Pa·s/m.
Tamén se emprega o rayl.
Para as outras magnitudes empregadas enriba:
p (presión sonora) mídese en N/m2
Pa
pascal.
v (velocidade da partícula) mídese en m/s.
ρ (densidade do aire mídese en kg/m3
J (intensidade sonora) mídese en W/m2.
Imperio Aqueménida

O Imperio Aqueménida (en persa antigo: 𐎧𐏁𐏂𐎶; translit: Xšāça e traducible como "O Imperio"), tamén coñecido como Imperio Persa ou Primeiro Imperio Persa, foi un antigo imperio persa do oeste de Asia fundado por Ciro II o Grande. Historia
O Imperio Persa iniciouse co reinado de Ciro I (550 a 529 a. C. ) que uniu as tribos persas contra os medos. Ciro I, despois de conquistar a Media, conquistou toda a rexión do Oriente Medio nun imperio que ía dos límites do Irán actual até a Turquía. O seu fillo, Cambises II (529 a 522 a. C. ), conquistou o Exipto e a Libia, porén o final do seu reinado marcouse por diversas revoltas. Cambises morreu no 522 a. C. O seu sucesor foi Darío I (521 o 486 a. C. ), que dilatou as fronteiras do imperio máis aínda coa anexión do río Indo e doutras rexións na Asia. Foi neste reinado cando ocorreu a primeira guerra médica, nas que se enfrontaron gregos e persas. Estas guerras remataron coa expansión persa no 490 a. C. trala derrota en Maratón.
A primeira guerra médica tivo lugar durante o goberno de Darío I, aínda que foi feita unha reforma na administración do Imperio coa creación das Satrapías (gobernadas polos Sátrapas) e tamén se construíu a Estrada Real, que ía de Susa (no Irán) até Sardes (na Turquía). Despois disto, o imperio foi gobernado por Xerxes I (do 485 o 465 a. C. ). No seu reinado tivo lugar a segunda guerra médica contra os gregos, na que os persas foran derrotados novamente. Tras Xerxes houbo outros emperadores que soportaron diversas revoltas que apuntaban á decadencia do Imperio Persa no ano 490 a. C. e que foi finalmente derrotado e anexado por Alexandre o Grande no 331 a. C. Economía
A economía Persa baseouse en comercio predominantemente terrestre. Cun extenso territorio, a construción de estradas acabou por beneficiar o comercio, así como a padronización de pesos e medidas realizada co intento de facilitar a cobranza de impostos. A pesar de contaren coa frota fenicia e con bos portos, o comercio marítimo foi pouco explorado. A cuñaxe de moedas comezou efectivamente no reinado de Darío I, porén os soberanos preferían acumular metais a cuñar moedas. Relixión
A relixión persa, ao principio, era politeísta. Por volta de 1200 a. C. , coas predicacións do Zoroastrismo, a relixión tornouse dualista. O ben era representado por Ahura Mazda, e o mal era representado por Ahri Man. Non existían templos nin cultos, a representación do deus estaba simbolizada co fogo eterno, que se acendía en torres e colocábase no cume de torres dos mortos. Non existía rituais de enterramento, construíanse torres e nelas ficaban os corpos até pereceren.
Imperio Medio de Exipto

O Imperio Medio de Exipto (2040-1640) viu o afianzamento do poder dos faraóns. O Imperio Medio comeza para algúns coa XI dinastía, co poderoso caudillo tebano Mentuhotep II e para outros coa XII dinastía, iniciada por Amenemhat I, cando se consolidou a reunificación de Exipto, logrouse centralizar o poder e se emprendeu a expansión das fronteiras, freando as incursións estranxeiras. A XII dinastía trasladou a capital a Menfis e aumentou a burocracia. Sesostris I (1970-1936) iniciou a irrigación do lago Moeris (al-Fayum) e ampliou as fronteiras na Asia e na Nubia. Sesostris III (1887-1850) suprimiu o cargo de nomarca, ou gobernador dun nomo, e dividiu o país en tres sectores, Baixo, Alto e Medio Exipto. Invadiu o Sinaí, Palestina e Siria e conquistou boa parte da Nubia. Nunca antes Exipto atinxira tanta prosperidade. Quen o seguiu, Amenemhat III, é visto como o maior monarca do Imperio Medio.
Moitas das maiores accións dos reis da XII dinastía tiveron lugar fóra do val do Nilo. Tal como antes, houbo moitas expedicións á Nubia, Siria e ao Deserto do Oriente, en busca de valores a minar e de madeira para transportar para o Exipto. Para alén diso, estableceuse comercio coa Creta minoica.
Durante o Imperio Medio, a fase seguinte en deseño funerario foron as tumbas escavadas na rocha. Os mellores exemplos destas tumbas poden verse no Val dos Reis. Tamén se construían grandes templos en áreas máis visíbeis. O proxecto arquitectónico máis destacado foi o impoñente mausoleo de Mentuhotep en Deir al Bahri, que serviría de prototipo para o templo de Hatshepsut cinco séculos máis tarde. É o período clásico da arte e a literatura exipcias.
O faraón perdeu o carácter divino dos séculos precedentes, pero a autoridade real ficou firmemente establecida. Unha táctica moi utilizada para manter o control era substituír os gobernadores provinciais por funcionarios adeptos, moitos eles inmigrantes da veciña Palestina. Tebas converteuse nunha grande metrópole; os faraóns trasladáronse á antiga capital, Menfis, que estaba máis próxima do centro do país. Sesostris III e Amenemhet II construíron grandes pirámides en Saqqara, Dahshur, Illahun e Hawara.
A XIII dinastía é incluída frecuentemente no Reino Medio, aínda que o período parece ter sido un tempo de confusión e de príncipes estranxeiros provenientes da Asia, coñecidos por hicsos, que se aproveitaron da inestabilidade política no Delta do Nilo para obter o control da área e máis tarde estender o seu poder cara ao sur. Os hicsos, que eran eses colonizadores que tanto lles serviran aos faraóns, trouxeron consigo a carruaxe de guerra poxada por cabalos. Os exipcios non botaron moito tempo ata recoñecer o poder desta carruaxe e a comezar, eles mesmos, a usala.
Sexa como for, esta quebra no control central marca o comezo do Segundo Período Intermedio.
Imperio Neobabilónico

O Imperio Neobabilónico ou Segundo Imperio Babilónico, coñecido historicamente como Imperio Caldeo, foi o último estado gobernado por monarcas nativos de Mesopotamia ata que se formou o reino Hashemita de Iraq no século XX. Comezando coa coroación de Nabopolasar como rei de Babilonia en 626 a. C. e establecéndose firmemente ata a caída do Imperio Asirio en 612 a. C. O Imperio Neobabilónico foi conquistado polo Imperio Aqueménida en 539 a. C. , marcando o colapso da dinastía caldea menos dun século despois da súa fundación.
Coa derrota do Imperio Asirio e a posterior devolución do poder a Babilonia, fixeron que a cidade ascendera a dominar o antigo Oriente Medio dende o colapso do Imperio Paleobabilónico (baixo Hammurabi) case mil anos antes. O período de dominio neobabilónico experimentou así un crecemento económico e poboacional sen precedentes en toda Babilonia, así como un renacemento da cultura e das obras de arte xa que os reis neobabilónicos levaron a cabo proxectos de construción masivos, especialmente na propia Babilonia, recuperando moitos elementos dos 2. 000 anos anteriores. da cultura sumero-acadia.
O Imperio Neobabilónico mantén unha posición notable na memoria cultural moderna debido ao retrato odioso de Babilonia e do seu maior rei Nabucodonosor II na Biblia. A descrición bíblica de Nabucodonosor céntrase na súa campaña militar contra o Reino de Xudá e en particular o asedio babilónico de Xerusalén no 587 a. C. , que resultou na destrución do templo de Salomón e na posterior ocupación babilónica. As fontes babilónicas describen o reinado de Nabucodonosor como unha época dourada que transformou a Babilonia no maior imperio da súa época.
As políticas relixiosas introducidas polo último rei babilónico Nabonido, que favoreceu ao deus da lúa Sîn fronte á deidade patrona de Babilonia, Marduk, serviron finalmente como casus belli para o rei persa Ciro II, que invadiu Babilonia no 539 a. C. presentándose como un campión divino de Marduk e restaurando a orde en Mesopotamia. Despois da conquista, Babilonia mantívose culturalmente diferenciada durante séculos, con referencias a persoas con nomes babilónicos e á relixión babilónica coñecida dende o Imperio Parto no século I a. C. Aínda que Babilonia se sublevou varias veces durante o goberno dos imperios posteriores, nunca restableceu con éxito a súa independencia.
Implante mamario

O implante mamario é unha prótese usada en cirurxía estética para aumentar o tamaño das mamas, o que tamén se coñece como aumento de peito ou mamoplastia de aumento. Así mesmo consiste en realizar unha reconstrución de peitos, por exemplo, para corrixir deformidades xenéticas, tras unha mastectomía ou como parte da cirurxía de cambio de sexo.
Os enxertos para aumentar o tamaño ou a forma dos seos femininos utilizáronse desde 1895. O enxerto coñecido máis temperán foi procurado por Czerny, utilizando un tecido adiposo propio dunha muller, obtido dun lipoma (un tipo de tumor benigno) das súas costas.
Implantes de polipropileno

Os implantes de polipropileno son un tipo de implantes mamarios desenvolvidos polo cirurxián Gerald W. Johnson que, por causa das súas complicacións médicas, foron prohibidos en 2001 na Unión Europea e nos Estados Unidos ao pouco do seu lanzamento. Historia e características
O procedemento consiste en inserir nos peitos unha bolsa cunhas fibras de polipropileno, xeralmente sobre o músculo, que irritan os tecidos da mama e fan que esta xere un fluído corporal que absorbe nunha cantidade baixa, apenas o 0, 01% ao día. Isto provoca un crecemento continuado do peito que só se pode deter extraíndo as fibras de polipropileno. Ademais, outros inconvenientes son que os peitos poden medrar a ritmos diferentes e ás veces é preciso realizar drenaxes para paliar un aumento desmesurado. Porén, o aumento realízase con fluídos naturais da propia persoa, polo que se evita ter no corpo unha gran cantidade substancias alleas ao organismo, como ocorreria no caso de pretender alcanzar ese tamaño con outro tipo de implantes. Alén diso, diversas usuarias que xa probaran outro tipo de prótesis mamarias expuxeron que os implantes de polipropileno causan unha sensación máis natural no corpo do que os implantes de silicona.
Así, os resultados deste procedemento tornáronse nos maiores aumentos de peito nunca rexistrados cunha soa operación, e foron descritos como unha expansión “extrema, case do tamaño dos debuxos animados”. Por estes motivos, este tipo de implantes foron usados principalmente no eido da pornografia, especialmente por aquelas modelos incluídas na categoría de big-bust models ou de peitos grandes. As modelos que recoñeceron ter estes implantes son Chelsea Charms, Teddi Barrett, Maxi Mounds, Kayla Kleevage, Minka, Elizabeth Starr, Melonie Charm e Mistress Rhiannon.
Impo

O impo, salouco, saluco ou sotelo é a contracción espasmódica do diafragma que se repite varias veces por minuto. En humanos, a introdución repentina de aire nos pulmóns causa o peche da epiglote, creando o son "hip". En medicina, coñécese como movemento diafragmático síncrono ou singultus, do latín, singult, "o acto de atrapar a respiración de alguén ao saloucar". O impo é unha acción involuntaria, isto é, trátase dun acto reflexo. Remedios
Un ataque de impo, polo xeral, resólvese só sen precisar de ningunha intervención, aínda que existen moitos remedios caseiros que teñen como obxectivo acurtar a súa duración. Malia isto, ás veces necesítase tratamento médico en casos de impo crónico. Casos
Un home norteamericano, chamado Charles Osborne, padeceu impo durante 68 anos, desde 1922 ata 1990, e entrou no Libro Guinness dos Récords como o home co ataque de impo máis longo.
En 2007, unha adolescente de Florida, Estados Unidos, impou unhas 50 veces nun minuto durante máis de cinco semanas. Despois de que o impo volvese, o seu neurólogo suxeriulle que podía ter a síndrome de Tourette, e que o seu impo podía ser un "tic" causado por esta síndrome.
Import Tuning

O Import é un estilo do tuning, que se adoita facer sobre coches xaponeses.
Normalmente úsanse cores bitono, pintando o capó de negro para imitar a fibra de carbono e estilos racing.
Importación

En economía, unha importación é calquera ben ou servizo recibido desde outro país, provincia, pobo ou outra parte do mundo, xeralmente para o seu intercambio, venda ou incrementar os servizos locais. Os produtos ou servizos de importación son fornecidos a consumidores locais por produtores estranxeiros.
A importación é o transporte lexítimo de bens e servizos nacionais exportados por un país pretendidos para o seu uso ou consumo no interior doutro país. As importacións poden ser calquera produto ou servizo recibido dentro da fronteira dun Estado con propósitos comerciais. As importacións son xeralmente levadas a cabo baixo condicións específicas.
As importacións permiten aos cidadáns adquirir produtos que no seu país non se producen, ou máis baratos ou de maior calidade. Ao realizarse importacións de produtos máis económicos, automaticamente estase librando diñeiro para que os cidadáns aforren, invistan ou gasten en novos produtos, aumentando a riqueza da poboación.
Existen tres formas de financiar as importacións: Cun saldo comercial favorable; é dicir, exportando máis do que se importa.
Con ingreso de capitais ao país (turismo, investimento estranxeiro etc. ).
Con endebedamento público.
Se un país importa sen recorrer ao endebedamento nin a un tipo de cambio fixo, a economía non se ve afectada, cousa que si ocorre cando o Estado intervén tomando débeda ou fixando tipos de cambio que non reflicten as preferencias dos cidadáns.
É un concepto reflexo do de exportación.
Importancia das matemáticas

A importancia das matemáticas é un concepto que describe a necesidade das matemáticas en diferentes contextos.
Explica principalmente a súa utilidade para facer a vida máis doada e ordenada, e para evitar o caos e a confusión.
As matemáticas son esenciais porque están en todas partes.
A eficiencia irracional das matemáticas nas ciencias naturais é o título dun artigo de 1960 do físico Eugene Wigner, que demostra a importancia das matemáticas na física.
Leonardo da Vinci dixo que «ningunha investigación humana pode chamarse ciencia se non pasa por demostracións matemáticas».
As matemáticas son importantes nos deportes (como o fútbol), na ciencia, na tecnoloxía, na arte, etc. Sensibilización
Hai varios esforzos para concienciar sobre a importancia das matemáticas e facelas aínda máis populares, especialmente a través da súa difusión. Isto é principalmente para fomentar a súa aprendizaxe e manter altos os seus niveis matemáticos.
Un estudo de 2021 afirmaba que non aprender matemáticas despois dos 16 anos era prexudicial para o desenvolvemento cerebral.
Imposta

Imposta o saínte prismático ou ringleira de perpiaños a modo de capitel rudimentario que se sobresae dun muro e sobre o que apea un arco ou unha bóveda. Na arquitectura clásica, a imposta é á xamba como o capitel á columna.
Tamén se denomina imposta a faixa saínte no paramento exterior dun edificio que indica a división dos pisos. Pode recibir os nomes de imposta corrida, corón ou cincho.
Imposto de consumos

O imposto de consumos foi un imposto indirecto establecido en España no século XIX, e vixente entre 1845 (a Reforma tributaria de Mon-Santillán) e comezos do século XX (a lei de supresión de 12 de xuño de 1911, que estableceu un período transitorio ata 1920); cun período intermedio de suspensión durante a revolución de 1868. Tamén foi obxecto de suspensións locais. As súas diversas formas de xestión, e a súa propia natureza, provocaron un alto grao de descoordinación e ineficacia. O seu peso dentro da facenda española era discreto (o 12% dos ingresos ordinarios en 1874).
Foi amplamente criticado por gravar o bens de primeira necesidade (de comer, beber y arder): alimentos, bebidas alcohólicas, combustibles e sal. Protagonizou o debate político, económico e social entre as distintas ramas do liberalismo español. As protestas contra o imposto recibiron o nome de motíns de consumos.
Imposto revolucionario

Imposto revolucionario, tamén coñecido como vacina extorsiva, é a denominación que adoitan dar determinados grupos terroristas á extorsión económica. Realízano determinadas organizacións armadas e grupos terroristas que perseguen obxectivos políticos. Algunhas destas organizacións, que o exerceron ou aínda o exercen, son a IRA en Irlanda, ETA en España, as FARC en Colombia, A Fronte Bolivariano de liberación e ELN en Venezuela, e a liga Comunista 23 de setembro en México. Proceso
A banda armada adoita enviar remesas de cartas ó grupo de empresarios seleccionados. Nela lémbraselles o seu "deber" de contribuír á loita pola liberación da patria ou dalgunha revolución e lémbraselles que de non facelo el e os seus bens serán obxectivos de atentados terroristas, aínda que se a linguaxe está moderado pola situación política adóitanse utilizar outros termos.
Exemplos
Durante a Revolución Cubana, o Movemento 26 de xullo obtivo recursos por este medio, cobrándolle principalmente ós enxeños azucreiros, os gandeiros e a banca.
No caso de ETA, o chamado imposto revolucionario, dependendo da situación política, incluía dende peticións cordiais para a construción do fin político da organización, até ameazas de morte contra os suxeitos elixidos ou as súas familias (empresarios, profesionais, etc. ) no caso de que non se pagase a cantidade esixida. Estas situacións repetíronse con máis ou menos frecuencia ata que en marzo de 2011 ETA anunciou que cancelaba a súa extorsión.
Todo o proceso de selección, información, presións e cobro efectivo, ía marcado por características coñecidas nas organizacións de crime organizado, nalgúns casos, e realizado por persoas pertencentes ás diferentes organizacións legais da contorna das bandas armadas. No caso de ETA, calcúlase que recadaba aproximadamente 1, 5 millóns de euros cada ano por esta vía.
Imposto sobre Bens Inmobles

O Imposto sobre Bens Inmobles (tamén chamado IBI polas siglas en castelán de Impuesto sobre Bienes Inmuebles) é un imposto local obrigatorio en España xestionado polos concellos e a administración central. O imposto varía segundo o valor do inmoble e debe ser pagado polo titular do mesmo. Este imposto calcúlase segundo unhas táboas que fixa cada concello. Conceptos básicos
A normativa refírese a: Feito impoñible, ser titular de calquera propiedade ou concesión de bens urbanas ou rústicos. Artigo 61.
Suxeito pasivo, son os contribuíntes xa sexan persoas naturais ou xurídicas e as comunidades de bens e sociedades civís.
O imposto págase por anos completos. O prazo máximo que ten a administración para reclamar o pagamento debido é de catro anos antes da súa prescrición. Exencións
Están exentos dos impostos os bens propiedade de concellos, as propiedades militares do estado, os bens destinados ao culto de calquera confesión, conxuntos históricos protexidos, monumentos cunha antigüidade superior a cen anos, os hórreos e cabazos de non menos de cen anos de Asturias e Galiza, entre outros bens. Artigo 62. Normativa legal
Ley reguladora de las Haciendas Locales (Real Decreto Legislativo 2/2004)
Ley del Catastro Inmobiliario (Real Decreto Legislativo 1/2004)
Reglamento de desarrollo (Real Decreto 417/2006)
Imposto sobre o valor engadido

O imposto sobre o valor engadido, máis coñecido polas súas siglas IVE, é unha carga fiscal sobre o consumo, é dicir financiado polo consumidor, aplicado en moitos países, e xeneralizado na Unión Europea.
O IVE é un imposto indirecto; non é percibido polo fisco directamente do tributario, senón polo vendedor no momento de toda transacción comercial (transferencia de bens ou prestación de servizos). Os vendedores intermediarios teñen o dereito a reembolsarse o IVE que pagaron a outros vendedores que os precederon na cadea de comercialización (crédito fiscal), deducíndoo do monto de IVE cobrado aos seus clientes (débito fiscal), e debendo aboar o saldo ao fisco. Os consumidores finais teñen a obrigación de pagar o IVE sen dereito a reembolso, o que é controlado polo fisco, obrigando á empresa para entregar xustificantes de venda ao consumidor final e integrar copias destas á contabilidade na empresa.
Imposto sobre sociedades

O imposto sobre sociedades, tamén denominado imposto sobre a renda ou o beneficio das sociedades, é un imposto directo, de carácter persoal e habitualmente de tipo impositivo único, que recae sobre os beneficios obtidos polas sociedades.
Nos sistemas fiscais, o gravame das rendas estrutúrase en dous grandes impostos, un que grava ás persoas físicas (imposto sobre a renda das persoas físicas) e outro paralelo que grava a renda ou beneficio das sociedades (imposto sobre sociedades). A pesar do protagonismo actual das sociedades na vida económica dos países desenvolvidos, con todo a participación do imposto sobre sociedades no conxunto de ingresos fiscais nos países pertencentes á OCDE alcanzou un 10%, fronte ao 26% correspondente ao imposto sobre a renda das persoas físicas.
A existencia dun imposto sobre as sociedades foi obxecto de controversia no ámbito teórico da economía pública, enfrontando aos que consideran que é unha figura independente de imposto sobre a renda das persoas físicas, así desde a perspectiva legal, as sociedades son persoas xurídicas que teñen capacidade legal para contratar e asumir débedas e dereitos, e por tanto igual que as persoas físicas deben pagar impostos. Fronte a esta postura atópanse os que opinan que as sociedades son un mero conduto de transmisión da renda cara ás persoas físicas e que é nestas onde debe producirse o gravame das rendas.
Imprecación

A imprecación ou imprecatio é unha figura retórica de pensamento coa que se piden males para os demais. Con ela enfatízase a emoción do discurso e exprésase ira, indignación ou desprezo. A miúdo se salienta a relación da imprecación coa traxedia, pero esta figura non está limitada a este xénero. Exemplos
De Cantigas de escarnio e maldecir (1968), de Celso Emilio Ferreiro:
Escoita, puto nefando
criado na servidume:
non pasará o contrabando
dise teu noxento estrume.
Grotesco escriba sandeu
inxertado nun raposo:
Castelao nunca foi teu
porque Castelao é noso.
Imprenta

A imprenta é un conxunto de tecnoloxías que permiten reproducir textos escritos e ilustracións en grandes cantidades sobre soportes planos, xeralmente papel, permitindo a difusión a grande escala. Coa denominación de imprenta referímonos ás distintas técnicas para a produción de impresos, e que abranguen dende a composición dos textos, ata a encadernación, pasando pola propia impresión. Historia
Desde que a humanidade desenvolveu medios de comunicación (pinturas rupestres, escritura…) buscou darlle persistencia e difusión ás súas obras.
Desde os escribas exipcios, ata os monxes copistas medievais, que pasaban os seus días copiando a man obras (relixiosas na súa maioría), a humanidade buscou desde cedo automatizar os seus medios de copia.
En Europa
Os primeiros pasos cara a reprodución en serie de escritos e imaxes danse coa madeira: é a xilografía. Tamén se emprega a pedra como soporte: é a litografía.
Pero preséntase un problema considerable: un só erro obriga a refacer todo o gravado.
Johannes Gensfleisch, máis coñecido polo nome de Gutenberg, ten cara ao 1440 a idea de utilizar un procedemento análogo: o uso de caracteres móbiles en chumbo. Atribúese a Gutenberg o nacemento da tipografía moderna, aínda que esta última xa existía en Corea. Segundo a época produciranse dous tipos de obras: os incunables, os primeiros exemplares producidos entre 1450 e 1500, e os libros modernos, producidos pola tipografía e o resto das técnicas máis modernas como a impresión offset ou o rotogravado.
A innovación de Gutenberg en Europa reduciu considerablemente o número de hora-home necesarias para a produción do libro, e polo tanto o custo, permitindo aumentar amplamente a difusión.
En Galiza
A imprenta de Monterrei foi a primeira en imprimir no Reino de Galicia. O 3 de febreiro de 1494, a finais do século XV, remátase de imprimir o Misal auriense por Juan de Porras. Nesta impresión hai dous socios: Gonzalo Rodríguez de la Pasera e o xa mencionado Juan Porras. O bibliógrafo F. J. Norton opina que o verdadeiro impresor foi de la Pasera, xa que o papel do segundo foi máis o de editor.
Este misal está composto por 280 follas e está organizado da seguinte maneira: Calendario (10 follas).
Dominicla (172 follas).
Ordinario da Misa (10 follas).
Santoral (40 follas).
Común dos Santos (20 follas).
Misas votivas (18 follas).
Outra imprenta foi a de Mondoñedo na que en 1550 se publicou Descripcion del Reyno de Galizia y de las cosas notables del redactado en castelán. O autor desta obra é Juan de Molina, Francisco de Molina, Luis de Molina, Bartolomé Francisco de Molina ou Bartolomé Sagrario de Molina, máis coñecido como Licenciado Molina.
Impresión Offset

A impresión Offset é un método de reprodución de documentos e imaxes sobre papel ou materiais similares. Características
A impresión offset realízase mediante pranchas (xeralmente de aluminio) tratadas e fixadas sobre cilindros, de modo que hai unha prancha por cada cor que se queira representar, ou no caso da fotocromía, por cada unha das catro cores (negro, maxenta, ciano e amarelo). Deste modo obtense papel impreso con imaxes a toda cor.
Para que a prancha se impregne de tinta unicamente naquelas partes con imaxe, sométese á prancha a un tratamento fotoquímico, de tal maneira que as partes tratadas repelen a auga (zonas hidrófobas). Así, a prancha pásase primeiro por un mollador, impregnándoa de auga, e seguidamente por un tinteiro. Como a tinta é un composto graxo, é repelida pola auga, e deposítase exclusivamente nas partes tratadas, ou sexa, con imaxe. Finalmente as imaxes xa entintadas transfírense a un caucho que forra outro cilindro, sendo este caucho o que entra en contacto co papel para imprimilo, axudado por un cilindro de contrapresión, ou platina. Vantaxes
Obtense unha imaxe de alta calidade consistente, máis clara e definida que con outros sistemas de impresión.
Pódese utilizar nunha gran cantidade de superficies á parte de en papel liso (madeira, roupa, metal, coiro, papel rugoso. .. ).
As láminas son de rápida e fácil produción.
A duración das láminas é maior que en imprentas de litografía directa, porque aquí non hai contacto directo entre o caucho e a superficie de contacto.
Impresión dixital

Unha impresión dixital é a marca visible ou moldeada que produce o contacto das cristas papilares. Depende das condicións nas que se faga o dactilograma (impregnando ou non de substancias de cor distinta á do soporte), e das características do soporte. A pesar disto, é unha característica individual que se emprega como medio de identificación de persoas. A ciencia que estuda as pegadas dactilares chámase dactiloscopia e dentro dela existen dúas grandes ramas coa súa propia clasificación de pegadas. En Suramérica e parte de Europa séguese a clasificación de Vucetich, mentres que nos EUA e na Gran Bretaña, a de Henry. O sistema de identificación dactilar en España foi creado polo Dr. Federico Olóriz Aguilera. Puntos característicos
Desígnanse así ás particularidades papilares que, en detalle, ofrecen as cristas no seu curso polo dactilograma natural e a súa impresión. Estas particularidades son as converxencias, desviacións, empalmes, interrupcións, fragmentos etc. das cristas e os seus sucos.
Cristas papilares
Son os relevos epidérmicos situados na palma das mans, e na planta dos pés.
Son unhas glándulas de secreción de suor situadas na derme. Constan dun tubo situado no tecido celular subcutáneo, formado por un glomérulo glandular cunha canle rectilínea, que atravesa a derme, para vir a rematar na capa córnea da epiderme, concretamente no poro, que é un orificio situado nos lombos das cristas papilares, e polo que se expulsa a suor.
Unha vez que a suor sae ó exterior, derrámase polas cristas e mestúrase coa graxa natural da pel, dando lugar a que, cando se toque ou manipule un obxecto apto para a retención de pegadas, estas queden impresas no mesmo.
Sucos interpapilares
Son as depresións que separan as cristas papilares.
Debuxos papilares
Están formados polas cristas papilares e sucos interpapilares. Está demostrado cientificamente, e comprobado pola experiencia, que son perennes, inmutables e diversiformes: Son perennes, porque desde que se forman no sexto mes da vida intrauterina, permanecen invariables en número, situación, forma e dirección até que a putrefacción do cadáver destrúe a pel.
Son inmutables, xa que as cristas papilares non poden modificarse fisioloxicamente. Se hai un traumatismo pouco profundo, rexenéranse, e se é profundo, as cristas non reaparecen con forma distinta á que tiñan, se non que a parte afectada polo traumatismo resulta invadida por un debuxo cicatrizal.
Son diversiformes, pois aínda non se atoparon dúas impresións idénticas producidas por dedos diferentes.
Improved TIROS Operational System

Improved TIROS Operational System (ás veces denominados Improved TIROS Operational Satellite) ou ITOS foron unha serie de satélites meteorolóxicos de segunda xeración dos Estados Unidos. Características
Os satélites ITOS foron os sucesores dos satélites meteorolóxicos TIROS, dos cales TIROS-M foi o seu prototipo. Eran satélites en órbita heliosíncrona operados pola Administración Nacional Oceánica e Atmosférica (NOAA), da que tamén reciben a súa outra denominación, NOAA. Lanzáronse oito satélites ITOS en total entre 1970 e 1976, dos cales dous fallaron por problemas nos seus foguetes lanzadores. Os satélites ITOS pódense dividir en dúas familias.
ITOS 1 (TIROS M), ITOS A (NOAA 1) e ITOS B
TIROS M foi o prototipo dos satélites ITOS, mentres que ITOS A foi en primeiro en recibir a denominación NOAA (NOAA 1) e ITOS B fallou por problemas co seu vehículo lanzados. Cada satélite levaba a bordo dúas cámaras de televisión, dúas cámaras Vidicon, un radiómetro de baixa resolución, un monitor de protóns solares e dous radiómetros para o infravermello e que tamén funcionaban como respaldo para as cámaras. Os satélites tiñan forma aproximada de cubo de arredor de 1 m de longo, coas cámaras apuntando verticalmente cara a Terra. Levaban tres paneis solares curvados, cada un duns 4, 2 m de longo, e mantiñan a súa orientación mediante xiroscopios. Todos foron lanzados mediante foguetes Delta N6.
ITOS D (NOAA 2), ITOS E, ITOS F (NOAA 3), ITOS G (NOAA 4) e ITOS E2 (NOAA 5)
Tratábase de satélites ITOS reconfigurados e lanzados con novos sensores para mellorar a capacidade do sistema. Foron os primeiros satélites meteorolóxicos en usar unicamente radiómetros para estudar a capa de nubes. Levaban a bordo un radiómetro de moi alta resolución, un radiómetro para facer perfís de temperatura vertical e un radiómetro de exploración. Polo demais en forma e tamaño eran similares aos primeiros ITOS. Foron lanzados por foguetes Delta 300 e Delta 2310
Impulso (aerodinámica)

O impulso é unha tensión de reacción descrita cuantitativamente pola terceira lei de Newton. Cando un sistema expele ou acelera masa nunha dirección (acción), a masa acelerada causará unha forza igual en dirección contraria (reacción).
Matematicamente isto significa que a forza total experimentada por un sistema de masa m é igual e oposta a m veces a aceleración a, experimentada pola masa: F →
m a → {\displaystyle {\vec {F}}
m{\vec {a}}} Exemplos
Un avión xera impulso cara a adiante cando a hélice que xira empurra o aire, ou expulsa os gases expansivos do reactor, cara a atrás do avión. O impulso cara a adiante é proporcional á masa do aire multiplicada pola velocidade media do fluxo de aire.
Similarmente, un barco xera impulso cara a adiante (ou cara a atrás) cando a hélice empurra auga cara a atrás (ou cara a adiante). O impulso resultante empurra ao barco en dirección contraria á suma do cambio de momento da auga que flúe a través da hélice.
Un foguete (e toda a masa unida a el) é propulsado cara a adiante por un impulso igual e en dirección oposta á masa multiplicada pola súa velocidade respecto ao foguete.