Noite dos coitelos longos (artúrica)

A traizón dos coitelos longos (en galés: Brad y Cyllyll Hirion, en inglés Treason of the Long Knives) é un relato dun masacre de xefes celtas británicos por parte de soldados anglosaxóns nunha conferencia de paz na chaira de Salisbury no século V. Pénsase que é "pseudohistórica" xa que os únicos rexistros sobreviventes que a mencionan son séculos máis tarde nas historias semimitolóxicas da Historia Brittonum e da Historia Regum Britanniae. Segundo a lenda, durante unha celebración na corte do Rei Artur, os inimigos internos da Táboa Redonda aproveitaron a distracción e a confianza xerada polo banquete para asasinar a un gran número de cabaleiros, sementando o caos e a desconfianza na corte de Artur. Aínda que é un conto de advertencia popular na Europa medieval, non hai ningunha outra evidencia histórica da traizón dos coitelos longos. A maioría dos historiadores interpretan a historia como unha construción puramente literaria. Contexto lendario
Antecedentes
No contexto das lendas do Rei Artur, a Táboa Redonda era a orde de cabaleiros establecida por Artur para traer a paz e a xustiza ao seu reino. A noite dos coitelos longos é un episodio dramático que simboliza a desintegración desta orde idealizada.
Fondo
Segundo a tradición, Vortigern, que se convertera nun gran rei dos británicos a raíz do fin do dominio romano en Gran Bretaña, chamou aos anglosaxóns baixo Hengist e Horsa para establecerse na illa de Thanet a cambio do seu servizo como mercenarios nas batallas contra os pictos e os gaélicos en Escocia. Os colonos, porén, explotan a luxuria dun borracho Vortigern pola filla de Hengist para permitirlles aumentar o seu número e concederlles máis terras, incluíndo finalmente todo o Reino de Kent.
Historia Brittonum
Non hai conta deste acontecemento nos escritos de Gildas do século VI. A historia aparece por primeira vez na Historia Brittonum, moi posterior, atribuída ao historiador galés Nennius, que foi unha compilación en latín de diversos materiais (algúns deles históricos e outros míticos, literarios ou lendarios) reunidos durante o inicio do século IX, e que sobreviven en manuscritos dese século, é dicir, uns 400 anos despois do suposto suceso. Segundo a análise textual da Historia de John Morris, este conto deriva dunha narración do norte de Gales que trataba principalmente de Emrys ( Ambrosius Aurelianus), que o compilador da Historia incorporou nun marco extraído dunha crónica de Kent, xunto con detalles dunha Vida de San Xermán. Esta é unha tradución do latín da edición do texto de Edmond Faral (París 1929) (seccións entre corchetes [así] proporcionadas a partir da tradución da edición de 1892 de T. Mommsen; véxase a tradución literal na versión da Wikipedia en inglés): Non obstante, aconteceu despois da morte de Vortimer, fillo do rei Vortigern, e despois do regreso de Hengist coas súas forzas, convocaron un falso Consello, para que puidesen traballar a tristeza para Vortigern co seu exército. Porque enviaron legados para pedir a paz, para que houbese amizade perpetua entre eles. Entón, o propio Vortigern cos anciáns por nacemento do seu pobo [considerou o asunto e pensou coidadosamente no que podían facer. E a mesma] opinión era con todos eles, que debían facer a paz, e os seus legados volveron e despois convocaron a conferencia, para que a un e outro lado os británicos e os saxóns (Brittones et Saxones) se xuntasen como un sen armas, para que a amizade quedara selada. E Hengistus ordenou a toda a súa casa que cada un escondese o seu coitelo (artavum) debaixo do seu pé no medio do seu zapato. "E cando che chame e diga "Eu nimet saxas " (Ei, saca as túas espadas! ), entón saca os teus coitelos (cultellos) das solas dos teus zapatos, cae sobre eles e pásate con forza contra eles. E non matedes o seu rei, senón cóllese por amor á miña filla que lle dei en matrimonio, porque é mellor para nós que sexa rescatado das nosas mans». E reuniron a conferencia, e os saxóns, falando de xeito amistoso, mentres tanto, pensaban de xeito lobo, e sentáronse sociablemente home ao lado do home (é dicir saxón xunto ao británico). Hengistus, como dixera, falou, e todos os trescentos anciáns do rei Vortigern foron sacrificados, e só el foi encarcerado e encadeado, e deulles moitas rexións para o rescate da súa alma (é dicir, a vida), é dicir, Est Saxum, Sut saxum [, Middelseaxan, con outros distritos baixo o seu control que eles nomearon. ]
Geoffrey de Monmouth
A traizón dos coitelos longos tamén se describe no libro 6 da Historia Regum Britanniae de Geoffrey de Monmouth, quen escribiu a principios do século XII e presumibelmente utilizou a Nennius como fonte principal. Segundo el, o incidente tivo lugar nun banquete no actual Wiltshire, ostensibelmente organizado para selar un tratado de paz, que puido ser a cesión de Essex e Sussex a cambio de matrimonios mixtos entre Rowena, a filla do xefe saxón Hengest, e Vortigern. A historia afirma que os "saxóns" --que probabelmente inclúen anglos e xutes- chegaron ao banquete armados cos seus longos coitelos (seaxes) escondidos nas súas persoas. Durante a festa, nunha determinada palabra de mando, sacaron os coitelos e mataron os britanos desarmados que estaban sentados ao seu carón. O propio Vortigern salvouse, pero todos os seus homes foron asasinados, excepto Eldol, conde de Gloucester, que escapou. Impacto
Consecuencias
Este evento é un punto de inflexión nas historias artúricas, xa que precipita a caída da Táboa Redonda e, finalmente, a morte de Artur. Simboliza a traizón, a perda da inocencia e o fin da época dorada de Camelot.
Nome e legado
O termo a traizón dos coitelos longos foi usado por primeira vez en inglés por Meredith Hanmer, que morreu en 1604, na súa Crónica de Irlanda. O termo galés correspondente twyll y cyllyll hirion utilizouse por primeira vez en 1587 ou antes.
No País de Gales do século XIX, o termo Brad y Llyfrau Gleision ("The Treason of the Blue Books", a traizón dos libros azuis) foi acuñado para referirse aos "Reports of the Commissioners of Inquiry into the state of education in Wales ", publicados en portadas azuis parlamentarias en 1847.
Tamén se utilizou para referirse ao asasinato de Alexander Burnes en novembro de 1841 en Cabul, Afganistán.
O termo "Noite dos coitelos longos" (tamén das facas longas ou dos longos puñais) é frecuentemente usado para referirse á purga levada a cabo polos nazis en 1934. Nese contexto, Adolf Hitler e os seus colaboradores eliminaron á lideranza das Sturmabteilung (SA) co obxectivo de consolidar o seu poder. Tamén se utilizou cando o primeiro ministro británico Harold Macmillan destituíu a sete membros do seu gabinete nunha "noite dos coitelos longos", e foi criticado o termo pola referencia ao evento nazista (non pola orixe artúrica).
No Canadá, o termo foi usado polo premiere do Quebec René Lévesque en referencia á repatriación da Constitución canadense en 1981. (Antes dese momento, a autoridade constitucional final do Canadá residía no Reino Unido). Inicialmente oito das 10 estreas provinciais opuxéronse á repatriación da constitución. En ausencia de Lévesque, chegouse a un compromiso e 9 dos 10 (só Quebec discrepou).