proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Nebrasca

Nebrasca ou Nebraska é un dos 50 Estados dos Estados Unidos de América. Está situado na rexión das Grandes Chairas, no centro do país. Limita ao norte con Dacota do Sur, a leste con Iowa e Missouri, con Kansas ao sur, con Colorado a suroeste e o Wyoming ao oeste. Os alemáns son o maior grupo étnico do Estado, compondo o 38, 6% da poboación.
O produto interno bruto é de 68000 millóns de dólares, e a renda per cápita é de 31339 dólares. A economía do Estado baséase na agricultura, maioritariamente millo, trigo e sorgo, e tamén na pecuaria, tendo grandes rabaños bovinos e unha relativamente forte industria alimenticia. A rexión foi explorada inicialmente por franceses e españois no século XVII que se dedicaban ao comercio de peles. Tornouse territorio en 1854 e, en 1867, tornouse Estado da Unión. Condados (counties)
Adams County
Antelope County
Arthur County
Banner County
Blaine County
Boone County
Box Butte County
Boyd County
Brown County
Buffalo County
Burt County
Butler County
Colfax County
Cass County
Cedar County
Chase County
Cherry County
Cheyenne County
Clay County
Cumming County
Custer County
Dakota County
Dawes County
Dawson County
Deuel County
Dixon County
Dodge County
Douglas County
Dundy County
Filmore County
Franklin County
Frontier County
Furnas County
Gage County
Garden County
Garfield County
Gosper County
Grant County
Greeley County
Hall County
Hamilton County
Harlan County
Hayes County
Hitchcock County
Holt County
Hooker County
Howard County
Jefferson County
Johnson County
Kearney County
Keith County
Keha Paha County
Kimball County
Knox County
Lancaster County
Lincoln County
Logan County
Loop County
Madison County
McPherson County
Merrick County
Morrill County
Nance County
Nemaha County
Nuckolls County
Otoe County
Pawnee County
Perkins County
Phelps County
Pierce County
Platte County
Polk County
Red Willow County
Richardson County
Rock County
Saline County
Sarpy County
Saunders County
Scotts Bluff County
Seward County
Sheridan County
Sherman County
Sioux County
Stanton County
Thayer County
Thomas County
Thurston County
Vallley County
Washington County
Wayne County
Webster County
Wheeler County
York County
Nebulosa

Unha nebulosa é unha nube de gas e po formada fundamentalmente por hidróxeno, o elemento químico máis abundante no universo. Tamén posúen case un 10% de helio e cantidades moi pequenas doutras substancias. Existen varios tipos:
Nebulosas brillantes
Nebulosas de emisión
Nebulosas de reflexión
Nebulosas escuras
Nebulosas planetarias
Nebulosa de emisión

Unha nebulosa de emisión e unha nube de gas ionizado (ex. o plasma) que emite luz en varias cores. A fonte máis común de ionización son os fotóns de alta enerxía emitidos por unha estrela activa próxima. Entre os diversos tipos de nebulosas de emisión podemos atopa-la Rexión H II, a cal é un lugar de formación de novas estrelas e estrelas masivas que son fonte de fotóns ionizados; e é tamén o berce de nebulosas planetarias, onde estrelas moribundas que se desprenderon das súas capas externas, quentan co seu núcleo moi activo (agora exposto e sen capas externas) directamente o gas remanente que fica ó seu redor (proveniente das súas capas externas), ionizando o mesmo. Información xeral
Frecuentemente, unha estrela nova ioniza parte da nube da cal naceu (case sempre é unha estrela masiva), as estrelas quentes poden tamén acadar un nivel de emisión de enerxía o suficientemente alto para ionizar parte dunha nube de gas. En moitas nebulosas de emisión un cúmulo estelar o completo de estrelas novas poden estar facendo o traballo ó unísono.
A cor dunha nebulosa depende da composición química e do grao de ionización da mesma. Debido á predominancia do hidróxeno no gas interestelar, e o seu relativamente baixo nivel de enerxía de ionización, moitas das nebulosas de emisión amósanse vermellas debido as fortes emisión das series de Balmer. Se hai máis enerxía dispoñible, outros elementos poden ser ionizados, amosándose así nebulosas verdes ou azuis. Examinado o espectro da nebulosa, os astrónomos poden deduci-la súa composición química. A meirande parte das nebulosas de emisión teñen ó redor dun 90% hidróxeno, con trazas de helio, osíxeno, nitróxeno, e outros elementos.
Algunhas das máis prominentes nebulosas de emisión visibles do hemisferio norte son a Nebulosa de Norteamérica (NGC 7000) e a Nebulosa do Velo (NGC 6960/6992) na constelación de Cygnus, e no hemisferio sur están coma exemplo a Nebulosa da Lagoa (M8 / NGC 6523) na constelación de Saxitario e a Nebulosa de Orión (M42). Máis no interior do hemisferio sur está a Nebulosa de Carina (NGC 3372).
As nebulosas de emisión a miúdo teñen areas escuras coma resultado de nubes de po interestelar que son opacas. A combinación de nebulosas de emisión con nubes de opacas de po crean fermosos obxectos astronómicos, e moitas destas nebulosas tomaron o nome dos obxectos ós que se asemellaban, coma a Nebulosa de Norteamérica ou a Nebulosa do Cornete.
Algunhas nebulosas poden ser ó tempo nebulosas de reflexión e de emisión tal coma a Nebulosa Trífida.
Nebulosa de reflexión

En astronomía, unha nebulosa de reflexión son nubes interestelares de po as cales simplemente reflicten a luz dunha estrela ou estrelas próximas. A enerxía da estrela próxima ou estrelas próximas é insuficiente para ionizar o gas da nebulosa e así crear unha nebulosa de emisión, pero si é suficiente a dispersión da luz ó redor da nube de po, facéndoa así visible. Dicir que as frecuencias do espectro amosan que os espectros das nebulosas de reflexión son moi semellantes os das estrelas que iluminan a nube. Entre as partículas microscópicas responsables da refracción e dispersión da luz están compostos de carbono (ex. po de diamante) e compostos de ferro e níquel. Este dous últimos elementos están a miúdo aliñados có campo magnético galáctico e isto causa unha lixeira polarización da luz reflectida (Kaler, 1998). Edwin Hubble distinguiu entre nebulosa de emisión e reflexión no 1922.
As nebulosa de reflexión normalmente son azuis xa que a reflexión por parte de po e gas interestelar é máis eficiente para a luz azul que para a luz vermella (este é o mesmo proceso de reflexión/descomposición que lle da o azul ó ceo ou o vermello ós atardeceres).
Moitas veces as nebulosas de emisión e reflexión están xuntas, e debido a isto moitas veces son chamadas nebulosas difusas, coma por exemplo a Nebulosa de Orión.
Coñécense ó redor de 500 nebulosas de reflexión. Entre as máis fermosas atópanse as que fican nos arredores das estrelas das Pléiades. Tamén pode ser vista na mesma area do firmamento a Nebulosa Trífida. A estrela xigante Antares, a cal é moi vermella (clase espectral M1), está rodeada dunha longa e vermella nebulosa de reflexión.
As nebulosas de reflexión tamén poden ser lugares de formación de estrelas.
En 1922, Hubble publicou o resultado das súas investigacións nunha nebulosa brillante. Parte deste traballo dou coma resultado a lei da luminosidade de Hubble para as nebulosas de reflexión que facía unha relación entre o tamaño angular (R diámetro angular) da nebulosa e a magnitude aparente (m) da estrela asociada: 5 log(R) -m + k
onde k é unha constante que depende da sensibilidade de medida.
Nebulosa do Cangrexo

A nebulosa do Cangrexo (tamén coñecida como M1, NGC 1952, Taurus A e Taurus X-1) é un resto de supernova resultante da explosión dunha supernova en 1054 (SN 1054), recollida por astrónomos chineses e xaponeses. Os datos, recollidos no 1921 por Carlo Otto Lampland permitironlle a identificación da nevbulosa como restos da supernova. Situada a unha distancia de aproximadamente 6300 anos luz (1930 pc) da Terra, na constelación de Taurus, a nebulosa ten un diámetro de seis anos luz (1, 84 pc) e a súa velocidade de expansión é de 1500 km/s.
O centro da nebulosa contén un púlsar, denominado PSR0531+121, que xira sobre el mesmo a trinta revolucións por segundo, emitindo tamén pulsos de radiación que van dende os raios gamma nas ondas de radio. O descubrimento da nebulosa foi a primeira evidencia que indica que as explosións de supernova producen púlsares.
No hemisferio sur tamén hai unha Nebulosa do Cangrexo.
Nebulosa do Cangrexo do Sur

A Nebulosa do Cangrexo do Sur ou Hen 2-104 é unha nebulosa na constelación Centaurus. A nebulosa está a varios milleiros de anos luz da Terra, e a súa estrela central é unha simbiótica Mira variable - par de ananas brancas. É chamada así pola súa semellanza coa Nebulosa do Cangrexo, no ceo norteño.
A nebulosa, planetaria de emisión, xa fora observada usando telescopios terrestres, pero as imaxes tomadas co telescopio espacial Hubble en 1999 proporcionaron moitos máis detalles, revelando que no centro da nebulosa hai un par de estrelas, unha xigante vermella e un anana branca.
O 18 de abril de 2019 unha imaxe da nebulosa foi a elixida para conmmemorar o 29 aniversario do Hubble.
Nebulosa do Ovo

A Nebulosa do Ovo (tamén coñecida como RAFGL 2688 e como CRL 2688) é unha nebulosa protoplanetaria bipolar situada a uns 3000 anos luz de distancia da Terra. As súas propiedades peculiares foron descritas por primeira vez en 1975 usando datos da lonxitude de onda de 11 µm obtidos por unha sonda do Air Force Geophysical Laboratory (AFGL) en 1971 a 1974. (Anteriormente, o obxecto fora catalogado por Fritz Zwicky como un par de galaxias). Foi a primeira protoplanetaria descuberta.
A característica que define a Nebulosa do Ovo é a serie de arcos brillantes e círculos que rodean a estrela central. Unha densa capa de gases e po envolven á estrela central, bloqueando a luz directa da nosa vista. Non obstante, a luz da estrela central penetra nas rexións máis delgadas deste recinto poeirento, iluminando as capas exteriores do gas para crear os arcos vistos nas imaxes.
É moi probable que o recinto de po ao redor da estrela central sexa un disco. As saídas bipolares na imaxe indican que o sistema ten un momento angular (algo moi probable xerado por un disco de acreción). Ademais, a xeometría do disco explicaría o espesor variable do envoltorio que permite que a luz se escape ao longo do eixe do disco e ilumine as capas exteriores do gas, pero aínda así o bloquea da vista directa ao longo do bordo do disco. Aínda que se confirmaron discos de po en torno a varios obxectos post-AGB, aínda non se confirmou un disco ao redor da nebulosa do ovo.
Os arcos que poden observarse son equivalentes a aneis nun tronco de árbore, revelando a súa idade: manifestan cambios entre 100 e 500 anos nunha historia total duns 10000 anos. O gas está a expandirse a uns 20 km/s, e a materia detéctase até uns 0, 6 anos luz, proporcionando asemade un medio para medir a cantidade de materia na nebulosa.
A nebulosa do ovo foi fotografada pola Wide Field and Planetary Camera 2 (WFPC2) do telescopio espacial Hubble da NASA / ESA.
A nebulosa do ovo emite luz polarizada que tamén pode ser detectada visualmente cun telescopio de tamaño medio.
Nebulosa protosolar

A nebulosa protosolar foi a nube de gas ou disco de acrecemento na que se formou o Sistema Solar. A hipótese nebular foi proposta en 1755 polo filósofo alemán Immanuel Kant quen hipotetizou que a nebulosa solar rotaba lentamente na súa orixe. Historia e características
Esta nebulosa solar foise condensando ao arrefriarse e achairando paseniñamente polo efecto combinado das forzas de gravidade e centrífuga formando, co tempo, a estrela central e os planetas. Partindo deste modelo Pierre Simon Laplace formulou en 1796 unha teoría máis detallada, pero non máis acertada, da formación do sistema solar a partir dunha nebulosa rotante primixenea. O concepto moderno equivalente ao de nebulosa solar é o de disco de acrecemento. Tales discos ou nebulosas protoplanetarias puideron ser observados ao redor de estrelas moi novas.
A hipótese nebular baséase na observación de que todos os planetas orbitan ao redor do Sol no mesmo sentido e sobre un mesmo plano denominado eclíptica con lixeiras inclinacións con respecto a esta. Ademais, o plano da eclíptica coincide de maneira aproximada co ecuador solar.
Pénsase que as lúas dos planetas xigantes formáronse nun proceso semellante crecendo a partir dun disco de acrecemento que alimentaba de masa os planetas na súa formación. Pola contra actualmente considérase que a formación da Lúa aconteceu de maneira moi diferente tras o impacto cun protoplaneta do tamaño de Marte. Así mesmo algunhas lúas doutros planetas que viran en órbitas retrógradas ou caóticas considérase que son asteroides ou núcleos cometarios capturados máis recentemente.
As diferenzas de composición química e isotópica dos diferentes corpos do sistema solar permiten explorar as condicións iniciais na nebulosa solar. Estímase que a masa mínima necesaria para formar os planetas a partir do material presente na nebulosa solar considerando unha composición de elementos lixeiros (hidróxeno e helio) e elementos pesados
semellantes á do Sol podería ser dun 1% da masa solar.
Nebulosas de Magalhães

As Nebulosas de Magalhães, ou Nubes de Magalhães son dúas galaxias ananas, pertencentes ao Grupo Local de galaxias.
A maior delas coñécese como Gran Nebulosa de Magalhães, e a menor como Pequena Nebulosa de Magalhães. Aínda que tradicionalmente se pensou que orbitaban en torno á Vía Láctea, estudos parecen descartar esta posibilidade.
Son visíbeis desde o hemisferio austral en noites con ceo limpo de nubes e sen lúa. Aparecen como dúas pequenas manchas abrancazadas, opostas á constelación de Crux dende o punto de vista do polo sur celeste. Historia
Aínda que parece que os antigos pobos do Oriente Medio xa as coñecían, o primeiro rexistro histórico sobre elas débese ao astrónomo persa Abd Al-Rahman Al Sufí. No seu Libro das estrelas fixas noméeas como Al Bakr (Boi Branco), facendo notar que aínda que non se poden ver desde Bagdad, si son observábeis desde o estreito de Bab el-Mandeb, a 12º 15' de latitude norte.
En Europa, foi Fernão de Magalhães quen primeiro as observou durante a súa viaxe de circunnavegación ao redor da Terra entre 1519 e 1522. Porén, o nome actual non se popularizou até moito despois.
Na Uranometria de Johann Bayer (1603) se as denominaba Nubecula Maior e Nubecula Minor, e incluso John Flamsteed as designou como Le Grand Nuage e Le Petit Nuage no seu atlas estelar, formas latina e francesa para Gran Nebulosa e Pequena Nebulosa, respectivamente.
John Herschel foi o primeiro en estudalas detalladamente no século XIX. Máis recentemente, en febreiro de 1987, apareceu na Gran Nube de Magalláns a supernova SN 1987A, a primeira visíbel a simple vista desde 1604, profusamente estudada polos astrónomos modernos. Características
Separadas entre si por uns 21º, a distancia real entre a dúas Nubes é duns 75000 anos luz. Até o descubrimento en 1994 da galaxia Anana Elíptica de Saxitario, eran as dúas galaxias coñecidas máis achegadas á nosa.
A súa morfoloxía suxire que ambas as galaxias foron moi distorsionadas polas forzas de marea na súa interacción coa Vía Láctea. Correntes de hidróxeno neutro conéctanas entre si e coa nosa galaxia, que á súa vez tamén se viu afectada por ambas as Nubes, ao teren distorsionado as partes externas do disco galáctico.
Ademais da súa distinta estrutura e a súa masa significativamente menor, diferéncianse da Vía Láctea en dous aspectos fundamentais. En primeiro lugar, son comparativamente máis ricas en gas e máis pobres en metais que esta última. En segundo lugar, ambas as dúas resultan notábeis polas súas nebulosas e a súa poboación estelar nova.
Debido á súa elevada velocidade radial, ambas as galaxias parecen estar no seu primeiro paso cerca da Vía Láctea; de feito, tense suxerido que as Nubes de Magalláns puideron ter a súa orixe nunha colisión entre a Galaxia de Andrómeda e outra galaxia, sendo restos de dito evento e tendo sido expulsadas cara a nosa galaxia.
Tense notado un fluxo estelar, 'ponte de estrelas' entre ambas nubes, con estrelas sendo atraídas pola gran nube, desprazándose a ela dende a pequena nube.
Nech je svetlo

Nech je svetlo é un filme de 2019 dirixido por Marko Škop. O filme é unha coprodución entre Eslovaquia e a República Checa, sendo producido por Jan Melis, Petr Oukropec, Marko Skop e Pavel Strnad. Está protagonizado por Frantisek Beles, Milán Ondrík, Dieter Fischer e Ingrid Timková. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
Un home eslovaco que traballa en Alemaña descobre que o seu fillo se uniu a un grupo xuvenil paramilitar que está involucrado na morte dun compañeiro de clase. Personaxes
Frantisek Beles como Adam
Milan Ondrík como Milan
Dieter Fischer como Roman
Ingrid Timková como Maid
Necrofaxia

A necrofaxia é o acto de comer corpos ou prea que non foi matada co propósito inicial de ser inxerida. A palabra deriva do grego, "nekros" que quere dicir 'corpo' ou 'morte' e "phagos" que significa 'comer'. Bioloxía
As especies que se alimentan parcial ou completamente doutros animais mortos (é dicir, de prea) chámanse necrófagos. Os exemplos máis coñecidos destas bestas son as hienas e os voitres. Algúns insectos tamén comen prea para proverse de proteínas.
Necrofilia homosexual en lavancos

A necrofilia homosexual en lavancos fai referencia a un comportamento documentado por primeira vez en 1995 nos Países Baixos. A necrofilia en animais sucede cando un animal vivo copula cun animal morto. O caso máis coñecido é o que presenciou Kees Moeliker do Museo de Historia Natural de Rotterdam ó observar actividades sexuais fóra da súa oficina entre un lavanco vivo e outro morto. Dous lavancos (un de cada dez lavancos é homosexual) estaban a executar un voo de violación, típico comportamento na conduta sexual dos lavancos, cando chocaron contra a súa xanela. «Cando un deles morreu, o outro foi a por el e non recibiu ningunha resposta negativa (máis ben non recibiu ningunha resposta)». Moeliker describiu o caso como «necrofilia homosexual». Informouse cientificamente do mesmo en Deinsea 8-2001, xunto a unhas fotos, e por el Moeliker obtivo o premio Ig Nobel en bioloxía, outorgado á investigación divertida.
Adicionalmente, observouse un comportamento parecido noutras especies. Por exemplo, os Rhinella marina machos copulan con outros Rhinella marina mortos, e mesmo con obxectos inanimados.
Necromantux

Necromantux é un proxecto de software libre que ten coma obxectivo crear un conxunto de métodos e ferramentas para realizar recuperacións de datos, análise forense de ataques informáticos, xestión e monitorización de redes etc.
O seu primeiro produto é a distribución de GNU/Linux Necromantux Live, que consiste nun CD con auto-inicio (non precisa de instalación para o usar) que contén moitas ferramentas necesarias para estas tarefas.
Necrose

A necrose é a morte celular traumática. Prodúcese cando os danos causados nunha célula son moi graves. Os primeiros indicios de lesión son alteracións no Retículo Endoplásmico, Mitocondria, Membrana plasmática e Núcleo. Cando se tinxen estas células aparece un citoplasma máis eosinófilo do habitual e alteracións xenómicas irreversibles. A cromatina pode condensarse (picnose), romper (cariorrexe) e disolverse (cariólise).
Existen varios tipos de necroses en función do tecido e axente causal: Necrose coagulativa: é típica das lesións isquémicas, agás a isquemia cerebral.
Necrose licuefactiva: está producida ou ben por unha isquemia cerebral ou por unha infección por xermes pióxenos. A diferenza histolóxica entre ambos é que no segundo caso aparece un elevado número de neutrófilos. No caso da isquemia cerebral, pode haber unha reversión do absceso, quedando un pseudoquiste residual.
Necrose caseosa: deixa o tecido afecto cun aspecto cremoso, coma de queixo. É típica da tuberculose.
Necrose graxa: é un tipo de necrose no que se elimina moito tecido graxo, sobre o que se depositan despois sales de calcio. Aparece na pancreatite aguda.
Necrose gomosa: aparece un tecido degradado coma de caucho. Ocorre na sífilis.
Tras o proceso necrótico libéranse unha serie de substancias pro-inflamatorias, que xeran un proceso inflamatorio secundario á necrose. Os restos celulares son fagocitados polo sistema inmune. Tamén se incrementarán os niveis sanguíneos de GOT e LH, así como doutras substancias (TNF. .. )
Necrose de licuefacción

A necrose de liquefacción, licuefacción ou licuación, tamén coñecida como colicuación ou necrose colicuativa en oposición á necrose de coagulación, presenta unha área necrótica cunha consistencia suave; a maioría das veces o tecido morto está realmente licuado.
A zona morta adquire unha consistencia suave, semifluída ou mesmo licuada, é frecuente despois de casos de anoxia no tecido nervioso, glándula suprarrenal ou mucosa gástrica. O proceso de licuefacción desenvólvese despois da liberación en cascada dunha gran cantidade de enzimas lisosomais. Este tipo de necrose tisular tamén ocorre en inflamacións purulentas, producidas por enzimas liberadas polos leucócitos exudados.
Necrófago (bioloxía)

Un necrófago ou preeiro é un animal carnívoro que se alimenta parcial ou totalmente de cadáveres matados por outros animais, normalmente depredadores.
Etimoloxicamente, a palabra necrófago provén do grego νεκροφάγος nekrophágos, onde nekro significa "morto" e phagos "comer". No caso de nutrirse tamén de plantas mortas denomínase saprófito. Se o cadáver é da súa mesma especie, chámase caníbal. Bioloxía
Os animais necrófagos teñen un sentido do olfacto moi desenvolvido e o seu corpo está preparado para tragar enormes cantidades de bacterias. Algunhas especies comezan a comer o cadáver cando este alcanzou un certo grao de descomposición. Importancia Ecolóxica
Son moi importantes ecoloxicamente porque ó comer seres mortos limpan o ambiente de probables infeccións producidas pola materia orgánica morta e descomposta. Ademais, os restos deixados polos animais necrófagos son despois usados polos descompoñedores. Necrofaxia nos humanos
Nos seres humanos, a necrofaxia é un tabú na maioría das sociedades. Porén, houbo moitos casos na historia, especialmente en tempos de guerra, na que a necrofaxia era un método de supervivencia. Comer carne humana, práctica coñecida como antropofaxia ou, máis comunmente, como canibalismo, está extremadamente prohibido en case todas as culturas. Exemplos
Exemplos de animais necrófagos son: os voitres, os cóndores, os armadillos e os chacais, ademais de numerosos insectos.
Moitos dos grandes carnívoros que cazan con regularidade, como as hienas e os leóns, recollen carne morta se teñen a oportunidade.
Necrópole de Kerkouane

A Necrópole de Kerkouane é un antigo cemiterio situado aproximadamente 1, 5 km ao noroeste da cidade púnica de Kerkouane, no nordés de Tunisia. A necrópole consiste nunha serie de bóvedas situadas nun outeiro costeiro, catro cámaras principais-tumbas e unha zona de enterramento circundante. En 1985, a UNESCO declarou Kerkouane e a súa necrópole Patrimonio da Humanidade, porque "[os] restos constitúen o único exemplo dunha cidade fenicio-púnica que sobreviviu". A necrópole descubríuse en 1929 por un mestre de escola islámica local. Este mestre atopou unha gran cantidade de posesións enterradas nas tumbas, das cales as máis valiosas procedeu a vender a cazadores de tesouros e coleccionistas. O botín vendido incluía xoias, cerámica e xemas de escaravello. Moitos dos obxectos funerarios e a cerámica de gran tamaño eran demasiado pesados ​​para ser retirados, polo que foron deixados nas tumbas ou destruídos. O descubrimento da necrópole non se documentou formalmente ata algún tempo despois, despois de que o mestre revelase a súa fonte de riqueza a un axente da lei que o indagaba.
Desde entón, historiadores e arqueólogos realizaron máis escavacións. Moitos dos obxectos recuperados foron artigos diversos con pouco valor, sobrantes do saqueo do mestre e dos saqueos dos ladróns de tumbas tras el: ósos, ovos, altares, amuletos, moedas de bronce, navallas, artigos de aseo, reliquias de obsidiana e basalto e pendentes, entre outros. As excepcións inclúen un antigo anel de selo grego, un escaravello de xaspe que representa un deus exipcio animal e un conxunto de frascos de perfume raros, que foi reclamado polo museo Fragonard en Grasse, Francia.
O achado máis valioso ata a data é un sarcófago pintado de vermello cunha tapa en forma de muller identificada como a deusa Astarté (Ishtar), protectora dos mortos ou unha das súas adoradoras. A muller está vestida cunha túnica e leva unha coroa sagrada coñecida como polos. Está cuberta de xeso vermello, azul e amarelo, e está, coa excepción dos pés, perfectamente intacta. O sarcófago é apreciado como unha das únicas tallas de madeira púnicas coñecidas que aínda existen. Por este motivo, foi levado a Zúric, Suíza para recibir tratamento pouco despois do seu descubrimento. Cando se soubo a noticia do achado, a muller tallada foi alcumada "a princesa de Kerkouane" pola prensa tunisiana. O sarcófago repousa agora no museo do sitio de Kerkouane.
Necto

En ecoloxía dáselle o nome colectivo necto ou necton ao conxunto dos organismos que nadan activamente nas augas, tanto nas mariñas como nas doces.
O termo necto foi cuñado en 1890 por Ernst Haeckel, e deriva do grego νηκτόν nēktón "acto de nadar", "natación", derivado do verbo νήχειν nḗchein, "nadar".
O estudo dos organismos nadadores (biofluidodinámica, biomecánica, bioloxía funcional da locomoción en fluídos, e fisioloxía do aparello locomotor na de natación) denomínase nectoloxía, e o científicos que estuda a natación en todas as súas formas chámase nectólogo. O adxectivo derivado de necto é nectónico.
O concepto contrasta con outros empregados na ecoloxía dos sistemas acuáticos, como plancto (conxunto dos organismos que viven en suspensión e que se trasladan pasivamente), bentos (conxunto dos organismos que viven no fondo, xa sexan móbiles ou inmóbiles), ou neusto (conxunto dos organismos que viven na interface auga/aire).
A maioría dos organismos do necto son peixes, pero tamén forman parte del algúns réptiles (tartarugas, crocodilos e outros), cnidarios (medusas), cefalópodos (luras) e tamén mamíferos como os golfiños e as baleas e cachalotes.
Unha gran parte das especies do necto son neríticas (viven nas augas que cobren a plataforma continental), pero tamén os hai oceánicos (que habitan sobre o noiro continental). Tipos de organismos nectónicos
Os organismos nectónicos poden ser: peláxicos, cando pasan a maior parte do tempo, polo menos durante unha fase do seu ciclo vital, na columna de auga, sen teren un contacto permanente co substrato; ou
demersais, cando pasan a maior parte do tempo, polo menos durante unha fase do seu ciclo vital, en contacto permanente co substrato.
Os organismos peláxicos poden vivir a profundidades moi diversas, distinguíndose entre as súas especies as que viven en tres medios diferentes: Epipeláxico (0 – 200 m)
Mesopeláxico (200 - 1. 000 m)
Batipeláxico (máis de 1. 000 m)
Entre os peixes epipeláxicos hai unha serie de especies de pequeno tamaño e vida curta, cunha gran capacidade de reprodución, e que se alimentan de plancto. A sardiña e o bocareo, que se agrupan formando grandes bancos, son exemplos deste tipo de peixes. O xurelo e a xarda tamén pertencen a este grupo. O peixe máis grande que se alimenta de plancto é o tiburón peregrino, que pode alcanzar máis de 10 m de lonxitude.
Desde o punto de vista da alimentación, os organismos nectónicos poden ser herbívoros, carnívoros (normalmente depredadores), comensais doutros organismos ou detritívoros.
Non se consideran parte do necton, senón do plancto, os numerosos organismos microscópicos ou case microscópicos que son capaces de movemento autónomo, pero cuxo desprazamento vén determinado máis polas correntes da auga que os envolve que pola súa propia actividade. Para subtraerse a esta dependencia, un organismo debe ser o suficientemente grande (da orde de 1 cm polo menos) e nadar activamente, o que só é certo entre os animais.
Nefelometría (medicina)

A nefelometría é unha técnica usada en inmunoloxía para determinar os niveis de varias proteínas do plasma sanguíneo. Por exemplo os niveis totais dos diversos isotipos ou clases de anticorpos: inmunoglobulina M, inmunoglobulina G e inmunoglobulina A. É importante na cuantificación de cadeas lixeiras libres séricas de inmunoglobulina en doenzas como o mieloma múltiple. A cuantificación é importante para a clasificación de enfermidades e para a monitorización de enfermidades unha vez que un paciente foi tratado (o incremento do nesgo ou desviación da proporción entre cadeas lixeiras kappa e lambda despois de que un paciente recibiu tratamento é unha indicación de recorrencia da enfermidade).
Realízase medindo a turbidez en mostras de auga facendo pasar luz a través da mostra que vai ser medida. Na nefelometría a medida faise medindo a luz que pasa a través da mostra nun determinado ángulo.
Esta técnica utilízase amplamente en laboratorios clínicos porque pode ser automatizada de maneira relativamente fácil. Está baseada no principio de que unha suspensión diluída de pequenas partículas pode dispersar a luz (xeralmente luz láser) que pasa a través delas en vez de, simplemente, absorbela. A cantidade de dispersión determínase recollendo a luz nun determinado ángulo, xeralmente de 30º e 90º.
Os anticorpos e o antíxeno mestúranse en concentracións tales que só se formen pequenos agregados que non se depositan rapidamente no fondo. Mídese a cantidade de dispersión da luz e compárase coa cantidade de dispersión en mesturas coñecidas. A cantidade da substancia descoñecida determínase a partir dunha curva estándar.
A nefelometría pode utilizarse para detectar tanto os antíxenos coma os anticorpos, pero normalmente realízase con anticorpos como reactivos e o antíxeno do paciente como a substancia descoñecida. Nun laboratorio médico de inmunoloxía poden realizarse dous tipos de probas: "nefelometría de punto final" e "nefelometría cinética".
Na nefelometría de punto final as probas realízanse permitindo que a reacción anticorpo/antíxeno chegue a ser completa (ata que todos os anticorpos do reactivo presente e os antíxenos da mostra do paciente presentes que poden agregarse fixérono xa e non se poden formar máis complexos). Porén, existe o problema de que as grandes partículas se separan da solución e causan unha falsa lectura da dispersión, polo que tivo que idearse a nefelometría cinética.
Na nefelometría cinética, a proporción de dispersión mídese xusto despois de engadir o reactivo. Neste caso, con tal de que o reactivo sexa constante, a proporción de cambio pode considerarse como directamente relacionada coa cantidade de antíxeno presente.
Nefertiti

Nefertiti foi unha raíña de Exipto polo seu matrimonio co faraón Akhenatón (Amenofis IV ou Amenhotep IV), monarca da dinastía XVIII de Exipto. Durante un certo tempo trocou o seu nome Nefertiti ("A beleza que ven") polo de Neferneferuaton ("Fermosa é a beleza de Aton"). Historia
De Nefertiti chegaron ata nós numerosas representacións co seu esposo e fillas (unha novidade, xa que con anterioridade non se adoitaba representar a vida familiar do faraón), e aínda nalgunhas ela soa, como no famoso busto que se conserva na actualidade no Museo de Berlín.
Algunhas teorías supón que, á morte do seu esposo, accedeu ao trono co nome de Semenkhare, mais tense indicado en contra que este nome corresponde a un fillo de Akhenatón.
Dáselle como filla de Ay, irmá da raíña Tiy. Casaría con Akhenatón probablemente a inicios do reinado deste, con quen tería seis fillos: Merytaton
Meketaton
Ankhesenamon
Neferneferuaton-Tasherit (a nova)
Neferneferurae
Setepenre
Nefertiti acompañou a seu marido á nova capital Akhetaton, mantendo aínda algúns que foi ela a instigadora dos cambios sociais, relixiosos, económicos e culturais, cos que aquel se vai a atopar ao substituír o politeísmo tradicional exipcio por un culto de tendencia monoteísta ao deus solar Aton; mais, por contra, outros vena como a raíña que tentaba salvar o que Akhenaton estaba a destruír. O grao co que vai compartir o poder co seu marido varía segundo as opinións de cada historiador; nas representacións figuradas aparece a miúdo en condicións de igualdade e, mesmo, nalgunha estela aparece coa falsa barba, a dobre coroa e dous cartuchos reais. Pouco se sabe de Nefertiti, salvo que debeu ser unha muller de extraordinaria beleza, segundo mostran as referencias escritas (incluído o seu mesmo nome) e consonte aos retratos realizados conforme o realismo propio da arte daquel período, excepcional na historia exipcia (especialmente o busto policromado do Museo de Berlín).
Subitamente a raíña desaparece no 14º ano do reinado de Akhenaton. As hipóteses para explicalo son moi variadas, desde que foi correxente de Semenkhare, ata a morte, natural ou violenta. Faltan, porén, datos para definir con claridade a situación. A súa desaparición coincide co ascenso da esposa Merytaton e a aparición de Semenkhare como correxente. A súa filla Ankhesenamon casaría con Tutankhamon, fillo de Akhenaton (probabelmente cunha esposa secundaria, Kiya).
A súa momia non se ten atopado. O 9 de xuño de 2003 Johann Fletcher, especialista en análise capilar da Universidade de York, en Inglaterra, anunciou o achado da momia na tumba KV35 no Val dos Reis, unha momia xa atopada facía cen anos mais non identificada. Emitiuse un documental televisivo que en esencia non demostraba nada definitivo: a tumba fora saqueada e a època da momificación semellaba ser a da dinastía XVIII, e aínda a postura do cadáver indicaría a súa realeza. Mais o 12 de xuño do 2003 Zahi Hawass, director do Consello Exipcio de Antigüidades, alertou sobre a falta de probas, rexeitando a identificación proposta por Fletcher.
Nefrita

A nefrita é un mineral do grupo VIII (silicatos) de acordo coa clasificación de Strunz. É unha variedade dura e de gran fino da actinolita, e é o máis común e menos valioso dos dous tipos de xade que existen, sendo o outro a xadeíta.
Trala chegada da nefrita de América a Europa, asociáronselle á nefrita propiedades curativas para os cólicos e as dores de costas ou de riles, polo que recibiu o nome de lapis nephriticus que significa "pedra do ril".
Pounamu é o nome maorí da nefrita verde que se dá na costa occidental de Nova Zelandia e coa que se adoitan confeccionar hei tikis e armas tradicionais maorís como os meres. Características
É un silicato cálcico de magnesio ou de ferro propio de rochas metamórficas. Adoita aparecer como agregados compactos de fibras entrelazadas que poden ser translúcidos ou opacos e, normalmente, de cor verde e puntos de tons máis escuros. Distínguese da xadeíta polo seu brillo aceitoso e porque se fai estelas ao fracturar. Depósitos
Encóntrase con certa abundancia no Canadá, a China, Nova Zelandia, os Estados Unidos, Taiwán e Asia Central.
Nefroloxía

Nefroloxía é unha especialidade da medicina interna que se ocupa do estudo da estrutura e da función renal.
Son funcións renais a formación da urina, a eritropoese, o control da tensión arterial.
Entre as doenzas máis habituais están a síndrome nefrítica aguda, síndrome nefrótica, tubulopatías, hipertensión arterial, litíase, insuficiencia renal aguda ou insuficiencia renal crónica.
Nefropoideos

A dos nefropoideos (Nephropoidea) é unha superfamilia de crustáceos malacostráceos da orde dos decápodos e infraorde dos astacideos.
A superfamilia foi descrita en 1852 polo naturalista estadounidense James Dwight Dana.
Comprende dúas familias viventes e outras tres fósiles.
Os seus parentes máis próximos son as chamadas na bibliografía internacional lagostas de coral. Clasificación
Superfamilia Nephropoidea Dana, 1852 Familia Nephropidae Dana, 1852	— lumbrigantes e cigalas.
Familia Thaumastochelidae Bate, 1888 — un tipo de lumbrigantes moi raros.
Ademais, coñécense tres familias fósiles: † Chilenophoberidae Tshudy & Babcock, 1997
† Protastacidae Albrecht, 1983
† Stenochiridae Beurlen, 1928
Nefrose

A nefrose é unha nefropatía non inflamatoria. Foi un termo descrito por vez primeira por Friedrich von Müller no ano 1905, co propósito de establecer un termo que designase ás lesións dexenarativas do ril que non tivesen compoñente inflamatorio.
Nefrozoos

Os nefrozoos (Nephrozoa) son un dos grandes clados en que se dividiron os animais bilaterais, subdividido en protóstomos e deuteróstomos, que contén case todos os filos de animais con aproximadamente un millón de especies. O seu clado irmán é o dos Xenacoelomorpha. Os Ambulacraria (convencionalmente deuteróstomos) eran antes considerados un grupo irmán dos Xenacoelomorpha, formando os Xenambulacraria como Deuteróstomos basais ou Bilateria basais, o que invalidaba os Nephrozoa e os Deuteróstomos en previos estudos. O celoma, o tracto dixestivo, os órganos excretores (nefridios), e os cordóns nerviosos están desenvolvidos nos Nephrozoa. Argumentouse que, debido a que os protonefridios só se atopan nos protóstomos, non poden considerarse como unha sinapomorfía deste grupo. Isto faría que Nephrozoa fose un nome inapropiado, quedando Eubilateria como nome deste clado.
Os cordados (que inclúen todos os vertebrados) son deuteróstomos. Parece moi probable que o fósil de hai 555 millóns de anos Kimberella fose un protóstomo. De ser así, isto significa que as liñaxes dos protóstomos e os deuteróstomos deberon de separarse algún tempo antes de que aparecese Kimberella, polo menos hai 558 millóns de anos e, por tanto, bastante antes do comezo do Cámbrico hai 538, 8 millóns de anos.
Nefrópidos

A dos nefrópidos (Nephropidae) é unha familia de crustáceos malacostráceos da orde dos decápodos, e infraorde dos astacideos, mariños, moitas de cuxas especies son moi apreciadas en gastronomía. Habitan en fondos oceánicos de boa parte do mundo.
Dentro desta familia están a cigala (Nephrops norvegicus), o lumbrigante (Homarus gammarus) e o lumbrigante americano (Homarus americanus).
Cómpre non confundilos coas lagostas, que pertencen á familia dos palinúridos. Hábitat
Os nefrópidos viven en fondos rochosos, areosos ou lamacentos desde a liña costeira até máis alá da plataforma continental. Xeralmente viven de forma solitaria en fendeduras ou tobos debaixo das rochas ou escavadas na area.
As condicións ambientais do hábitat onde viven poden variar dun océano a outro, pero a temperatura ambiente non presenta grandes flutuacións dado que habitan nunha inmensa masa de auga, que é o océano. Características
Son crustáceos de corpo de forma tubular, cuxa casca ten un rostro ben desenvolvido.
Os tres primeiros pares de patas terminan en pinzas (quelas). As pinzas do primeiro par son moito máis grandes que as dos outros.
As antenas son cilíndricas e moito máis longas que o corpo.
No rostro destacan dous ollos protuberantes protexidos por senllas proxeccións espiñentas.
Teñen que pasar uns 5 anos desde o seu estado larval até que alcanzan o tamaño legal para o seu consumo.
Son depredadores e preeiros que se alimentan de moluscos e materia en descomposición doutros animais. Porén, tamén poden comer peixes, e escavar para encontrar ameixas e outros bivalvos, e así mesmo poden alimentarse de algas e os pequenos peixes que viven nelas. Clasificación
A familia foi descrita en 1852 polo naturalista estadounidense James Dwight Dana.
Segundo o ITIS, na actualidade recoñécense na familia as seguintes subfamilias cos seguintes xéneros actualmente viventes:
Familia Nephropidae Dana, 1852 Subfamilia Neophoberinae Glaessner, 1969 Acanthacaris Bate, 1888
Subfamilia Nephropinae Dana, 1852 Eunephrops Smith, 1885
Homarinus Kornfield, Williams & Steneck, 1995
Homarus Weber, 1795
Metanephrops Jenkins, 1972
Nephrops Leach, 1814
Thymopides Burukovsky & Averin, 1977
Subfamilia Thymopinae Holthuis, 1974 Nephropides Manning, 1969
Nephropsis Wood-Mason, 1873
Thymops Holthuis, 1974
Thymopsis Holthuis, 1974
Negación (lingüística)

A negación é a acción e o efecto de negar. É un modo de enunciar que pode ser realizado por medio de tres procedementos lingüísticos: Marcas morfolóxicas: en moitas linguas a negación pode realizarse mediante marcas morfolóxicas consistentes en prefixos privativos (anormal, infrecuente, desagradable). A negación morfolóxica determina unha operación, dende o punto de vista lóxico-semántico, pola que se fixan os opostos e complementarios. A isto ténselle chamado predicación negativa dado que non é unha verdadeira negación: desaproveitar non é a negación de aproveitar, senón unha outra cousa distinta que actúa como complementaria.
Elementos léxicos: a negación desenvólvese tamén nas linguas por medio de opostos léxicos que non teñen entre si ningunha relación morfolóxica (bo-malo, san-enfermo). A lexicalización da oposición acentúa a distancia entre os dous polos: bo e malo poden considerarse como os dous límites dunha oposición que permite unha gradación. Non estamos ante unha negación verdadeira, senón ante unha polarización complementaria: O contrario de san é ‘non-san’ e non enfermo.
Estruturas sintácticas: desde o punto de vista sintáctico, a negación é unha das modalidades básicas en que pode presentarse un enunciado e pode presentar dúas formas: unha absoluta e outra parcial:
Negación total: Realízase colocando non entre o suxeito e o verbo se na secuencia non aparecen pronomes clíticos antepostos: A cerimonia non se celebrou.
Negación parcial: Consiste en facer negativo un suxeito ou un complemento, para o cal se empregan palabras negativas que expresan o grao cero semántico dos substantivos, adxectivos ou adverbios. Hai dúas posibles estruturas:
- negación + verbo: Nada dixo daquilo.
- non + verbo + negación: Non dixo nada daquilo.
Negación do Holocausto

A negación do Holocausto é un pensamento detrás da teoría que nega o xenocidio dos xudeus no Holocausto durante a segunda guerra mundial. A negación do Holocausto baséase nas seguintes afirmacións: que o goberno da Alemaña nazi non tiña ningunha política de Solución final ou a intención de exterminar os xudeus; que as autoridades nazis non usaron campos de exterminio ou cámaras de gas para o asasinato en masa dos xudeus; e que o verdadeiro número de xudeus asasinados é significativamente menor que a historicamente aceptada cifra de 5 a 6 millóns.
Os negacionistas do Holocausto non aceptan o termo "negacionismo" como unha descrición axeitada das súas actividades, e empregan o termo "revisionismo" no seu canto. Os estudosos empregan o termo "negacionismo" para diferenciar a negación do Holocausto dos lexítimos revisionistas históricos, que empregan metodoloxías fundamentadas. As metodoloxías dos negacionistas do Holocausto son contrarias á realidade, e están baseadas nunha conclusión predeterminada que nega a inmensa cantidade de probas históricas que o evidencian.
Negligee

O negligee ou négligée (francés: négligé [negliʒe]), tamén coñecida en francés como déshabillé ([dezabije]), é un tipo de roupa transparente para mulleres que consiste nunha bata transparente, xeralmente longa. É unha forma de camisón destinado a levar pola noite e no dormitorio. Introduciuse en Francia no século XVIII, onde imitaba o pesado estilo dos pés a cabeza dos vestidos de día das mulleres da época.
Na década de 1920, o negligee comezou a imitar os vestidos de noite de satén dunha soa capa das mulleres da época. O termo "negligee" utilizouse nunha serie de figuras de cerámica de Royal Doulton en 1927, que mostraban mulleres vestindo o que parece ser unha combinación de seda ou raión dunha soa peza ata os xeonllos, adornada con encaixes. Aínda que o estilo de vestidos de noite da roupa de durmir fixo movementos cara ao estilo moderno de bata: corpiños translúcidos, adornos de encaixe, lazos, exemplificados en 1941 por unha foto de Rita Hayworth na Life, só foi despois da segunda guerra mundial que a roupa de dormir pasou de ser principalmente util a ser principalmente sensual ou incluso erótica, o negligee xurdiu con forza como unha forma de lencería.
Os negligés modernos adoitan ser moito máis soltos e están feitos de tecidos transparentes e diáfanos e adornados con encaixes ou outro material fino e lazos. Moitas veces úsanse varias capas de tecido. Polo tanto, o negligee moderno quizais deba máis ás finas camisas ou capas de cama das mulleres, e ás combinacións de alta gama que aos camisóns. Estendeuse a un mercado masivo, beneficiándose da introdución dos tecidos sintéticos como o nailon e os seus sucesores máis finos. Desde a década de 1940 ata a década de 1970, a tendencia foi a que os negligés fosen máis curtos (por exemplo, o picardías dos anos 70). Os negligés feitos dende os anos 40 ata os 70 son agora artigos de colección de vintage.
No Reino Unido, en 2004, os negligees representaron só o catro por cento das vendas de ropa de noite feminina, os pixamas femininos dominaron desde mediados dos anos 80. Non obstante, dise que as vendas de negligees no Reino Unido foron o sector do mercado en aumento máis rápido desde 1998.
Neglixencia (neuroloxía)

En neuroloxía, a neglixencia (do latín: neglegere non saber, descoidar) é un trastorno da atención que se produce por un dano cerebral e que se caracteriza por que a persoa afectada ve o lado do seu contorno que é oposto ao dano cerebral, ou non percibe o propio corpo, malinterprétao ou non o ten en conta. Síntomas
Adoita ir acompañado dunha falta de conciencia primaria sobre a enfermidade (véxase anosognosia). A neglixencia maniféstase en forma de varios síntomas, que poden ser de diversos graos de gravidade e non todos teñen que ocorrer xuntos.
Na maioría dos pacientes con neglixencia, o lado dereito do cerebro está afectado e o lado esquerdo está deteriorado na percepción. O desprezo característico pode relacionarse con estímulos de todos os sentidos. Adoitan estar afectados máis dun ou os cinco sentidos.
Ao mesmo tempo, non se ten en conta as habilidades motoras do lado afectado: as extremidades móvense significativamente menos, aínda que non haxa parálise. A neglixencia ocorre con frecuencia despois de grandes infartos do hemisferio dereito ou hemorraxias da arteria cerebral media. En consecuencia, os estímulos no lado esquerdo son descoidados na súa maioría. Diagnose
Os pacientes afectados adoitan non ser conscientes dos seus déficits e inicialmente perciben o seu comportamento como normal.
A neglixencia é ás veces mal diagnosticada en pacientes cun campo visual reducido. No caso dun campo de visión restrinxido, con todo, só se afecta a visión e a comprensión do paciente da perturbación adoita ser significativamente mellor. Formas especiais de neglixencia
Neglixencia espacial cerebral chamada tamén visuoespacial ou hemineglixencia,
Neglixencia visual
Neglixencia olfactiva
Neglixencia somatosensorial
Neglixencia auditiva
Neglixencia motora
Neglixencia cinestésica (movemento inconsciente)
Neglixencia unilateral
Pseudoneglixencia (fenómeno similar ao abandono pero non patolóxico)
Neglixencia hemiespacial

Unha das consecuencias máis recorrentes do ictus é a neglixencia unilateral, tamén coñecida como neglixencia hemiespecial. A síndrome maniféstase mediante limitacións de dirección, resposta ou orientación no lado oposto á lesión cerebral. Esta "inversión" prodúcese porque cada hemisferio do noso cerebro controla o lado oposto do corpo; o hemisferio dereito controla o lado esquerdo e o hemisferio esquerdo controla o lado dereito. Así, en caso de dano cerebral nun dos hemisferios, o reflexo da lesión demóstrase no outro lado do corpo, caracterizando a síndrome de abandono unilateral. Síntomas
Nun paciente con neglixencia unilateral pódense notar problemas de memoria, razoamento e atención, así como disfuncións cognitivas e de comunicación. Tamén poden estar presentes dificultades sensoriais, incluíndo problemas de visión e audición. Terapia
Fisioterapia neurolóxica
Despois do período de hospitalización médica posterior ao ictus, é hora de volver a casa e comezar a rehabilitación. As sesións de fisioterapia neurolóxica non só evitan que as secuelas da lesión cerebral se fagan permanentes, senón que permiten ao paciente rehabilitar as súas funcións motoras e recuperar a súa independencia e calidade de vida.
Negocio

Negocio (do latín nec (non) + otium (ocio)), e é a consecuencia da correcta administración dos recursos cun resultado economicamente positivo para as partes. É importante sinalar que o resultado non soamente se mide mediante o diñeiro resultante senón con base a relacións de poder.
Pola extensión, a palabra fíxose sinónima "dunha empresa individual comercial" (século XVIII).
Especificamente, negocio pode referirse a entidades individuais da economía. Nalgunhas xurisdicións legais, tales entidades son reguladas pola lei para conducir as operacións a favor de empresarios. Un negocio industrial é referido comunmente como unha industria, por exemplo, "industria de entretemento" ou "industria pesqueira".