Imina

Unha imina é un grupo funcional ou composto químico que contén un dobre enlace carbono–nitróxeno, no que o nitróxeno está á súa vez unido ou ben a un átomo de hidróxeno (H) ou a un grupo orgánico. Cando dito nitróxeno non está unido a un H o composto denomínase base de Schiff. O carbono ten ademais outros dous enlaces simples.
As iminas son moi comúns na natureza. A vitamina B6 promove a desaminación dos aminoácidos por medio da formación de iminas, por exemplo. Nomenclatura e clasificación
As iminas están relacionadas coas cetonas e aldehidos, nos cales se produce unha substitución do osíxeno cun grupo NR. Cando R H, o composto é unha imina primaria, cando R é un hidrocarbil (grupo hidrocarbonado), o composto é unha imina secundaria. Cando R3 é un OH, a imina denomínase oxima, e cando R3 é NH2 a imina denomínase hidrazona.
Aldiminas e cetiminas
Unha imina primaria na que C está unido á vez a un grupo hidrocarbonado e a un H denomínase aldimina primaria; unha imina secundaria que conteña ditos grupos denomínase aldimina secundaria.
Unha imina primaria na que o C está unido a dous grupos hidrocarbonados denomínase cetimina primaria; unha imina secundaria que conteña ditos grupos denomínase cetimina secundaria. Síntese de iminas
As iminas obtéñense normalmente por condensación de aminas primarias e aldehidos ou menos comunmente cetonas. Ditas reaccións proceden por medio dunha adición nucleofílica da amina sobre o carbonilo electrofílico do aldehido ou cetona, orixinando un intermediato hemiaminal -C(OH)(NHR)-, seguida da eliminación dunha molécula de auga que orixina a imina (ver alquilimino-de-oxo-bisubstitución para máis detalle). O equilibrio nesta reacción xeralmente favorece a formación do composto carbonilo e a amina, de modo que se require unha destilación azeotrópica ou o uso de axentes deshidratantes como peneira molecular para impulsar a reacción cara á formación de iminas. Existen outros métodos de síntese de iminas, como os seguintes: Condensación de carbonos ácidos con compostos nitrosos.
Rearranxo de tritil N-haloaminas no rearranxo de Stieglitz.
Deshidratación de hemiaminais.
Reacción de alquenos con ácido hidrazoico na reacción de Schmidt.
Reacción dun nitrilo, ácido clorhídrico e un areno na reacción de Hoesch.
Síntese de multicompoñentes de 3-tiazolinas na reacción de Asinger. Reaccións das iminas
As reaccións máis importantes das iminas son as súas hidrólises para dar as correspondentes aminas e carbonilos. Participan tamén en moitas outras reaccións, moitas das cales son análogas das reaccións de aldehidos e cetonas. Unha imina reacciona cunha amina dando un aminal, como ocorre por exemplo na síntese de cucurbituril.
Unha imina reacciona con dienos na reacción de Aza Diels-Alder para dar tetrahidropiridina.
Unha imina pode oxidarse con ácido meta-cloroperoxibenzoico (mCPBA) para dar unha oxaziridina.
Unha imina aromática reacciona cun enol éter para dar unha quinolina na reacción de Povarov.
Unha tosilimina reacciona cun composto carbonilo α, β-insaturado para dar unha amina alílica na reacción de Aza-Baylis–Hillman.
As iminas son intermediatos na alquilación de aminas con ácido fórmico na reacción de Eschweiler-Clarke.
Un rearranxo en química de carbohidratos no que está implicado unha imina é o rearranxo de Amadori.
Unha reacción de transferencia de metileno dunha imina por unha sulfonio ilida inestabilizada pode orixinar un sistema aziridina.
Unha imina é un intermediato na aminación redutiva.
Reaccións ácido-base
De xeito similar ás aminas correspondentes, as iminas son medianamente básicas e protónanse reversiblemente para daren sales iminio. Os derivados iminio son particularmente susceptibles de redución a aminas utilizando hidroxenación de transferencia ou pola acción estequiométrica do cianoborohidruro de sodio. Como as iminas derivadas de cetonas asimétricas son proquirais, a súa redución é un método útil para a síntese de aminas quirais.
Ligandos
As iminas son ligandos comúns en química de coordinación. A condensación do salicilaldehido e acetilacetona dá lugar a familias de axentes quelantes que conteñen iminas, como os salen.
Reducións das iminas
Unha imina pode reducirse a amina por medio de hidroxenación, como por exemplo na síntese de m-tolilbenzilamina: Outros axentes redutores son o hidruro de litio aluminio e o borohidruro de sodio.
A primeira redución dunha imina asimétrica foi publicada en 1973 por Kagan utilizando Ph(Me)C NBn e PhSiH2 nunha hidrosililación cun ligando quiral DIOP e o rodio como catalizador (RhCl(CH2CH2)2)2. Desde entón foron investigados moitos outros sistemas.