proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Océano Reico

O océano Reico foi o océano que separaba a mediados do Paleozoico os dous maiores paleocontinentes de entón, Gondwana e Laurusia (Laurentia-Báltica-Avalonia). É un dos principais océanos do Palaeozoico, cuxas suturas se estenden hoxe ao longo de 10000 km desde México a Turquía e o seu peche causou a ensamblaxe do supercontinente Panxea e a formación da oroxenia varisca–allegheniana–ouachita. Etimoloxía
Utilizouse o nome de Reico como unha relación con Xápeto, que lle dera nome a outro océano máis antigo. Primeiramente, o océano situado entre Gondwana e Laurentia a inicios do Cámbrico recibiu o nome de océano de Xápeto polo personaxe da mitoloxía grega Xápeto, pai de Atlas, xa que o océano de Xápeto foi o predecesor (o pai) do océano Atlántico, nomeado así en referencia a Atlas. Posteriormente, o océano situado entre Gondwana e Laurusia (Laurentia–Báltica–Avalonia) no Cámbrico tardío-Ordovícico temperán foi nomeado océano Reico en referencia a Rea, irmá de Xápeto. Evolución xeodinámica
A inicios do Paleozoico, hai uns 540 millóns de anos, a maioría das masas continentais da Terra estaban agrupadas arredor do polo sur formando o paleocontinente de Gondwana. As excepcións eran varios continentes máis pequenos como Laurentia e Báltica. O océano paleozoico que había entre Gondwana, Laurentia e Báltica denomínase océano de Xápeto. A beira norte de Gondwana estivera sometida á oroxenia cadomiana durante o período ediacárico. Esta oroxenia formou un arco volcánico de tipo cordilleira no que a codia oceánica subducía por debaixo de Gondwana. Cando unha dorsal oceánica subduciu nun ángulo oblicuo, desenvolvéronse cuncas extensionais ao longo da marxe norte de Gondwana. Durante o Cámbrico tardío ao Ordovícico temperán estas cuncas extensionais evolucionaron formando un rift que discorría ao longo do bordo norte de Gondwana. O rift á súa vez evolucionou orixinando unha dorsal oceánica que separou pequenos fragmentos continentais como Avalonia e Carolina desde a masa continental principal de Gondwana.
A medida que Avalonia-Carolina se moveron derivando cara ao norte desde Gondwana, o océano Reico empezou a crecer e chegou á súa máxima anchura de 4000 km no Silúrico. Neste proceso, o océano de Xápeto pechouse conforme Avalonia-Carolina foron chocando con Laurentia e se formou a oroxenia apalachiana.
O peche do océano Reico empezou no Devoniano temperán e completouse no Mississippiano cando Gondwana e Laurentia chocaron para formar a Panxea. Este peche orixinou os maiores oróxenos de colisión do Paleozoico: os oróxenos varisco e allegheniano entre amarxe africana occidental de Gondwana e o sur de Báltica e leste de Laurentia, así como a oroxenia ouachita entre a marxe amazónica de Gondwana e o sur de Laurentia.
Océanos e mares do mundo segundo a OHI

Esta táboa inclúe todos os mares do mundo que a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization», IHO), na súa publicación "Límites de océanos e mares" (3ª edición de 1953) recolle como tal. Nesta publicación, todos os mares e océanos teñen un número de identificación e hai unha descrición literaria precisa dos seus límites. Ese número de identificación é o que ordena a seguinte táboa. Antigos mares
Mar de Champlain
Mar de Faluns
Mar das Tebras
Mar de Galilea
Oda

A oda é un subxénero da lírica consistente nunha composición que se caracteriza porque o poeta, con linguaxe elevada, festiva e solemne, e cun ton exaltado e emocionado, desenvolve, e incluso dramatiza, sobre un tema. A miúdo dedícase a persoas, cidades e paisaxes, para salienta-las súas excelencias; con frecuencia preséntase en forma de reflexión contemplativa en torno a situacións existenciais.
Procede da imitatio dos Carmina do latino Horacio, e foi introducido en España pola "Ode ad Florem Gnidi" de Garcilaso de la Vega. Na Grecia clásica, Píndaro compuxo odas loando a atletas vencedores (odas epinicias), en series de estrofas iguais de dous en dous, e un peche (épodo: última estrofa da tríade grega) distinto. Alceo, Safo e Anacreonte inclináronse por unha métrica de estrofas iguais, que foi a recollida por Horacio, entre cuxos Carmina hai, porén, pegadas evidentes da influencia pindárica. O primeiro adaptador da oda clásica á poesía en lingua vulgar foi o italiano Bernardo Tasso (1493-1569). Ao lingo do século XVI cultivaron a oda autores españois como Francisco de la Torre, frei Luis de León ou Fernando de Herrera.
O vehículo máis frecuente na construción da oda é a lira, aínda que se utilizan tamén outras combinacións de hendecasílabos e heptasílabos, ou de hendecasílabos e pentasílabos (estanzas, silvas, estrofas aliradas, estrofas sáficas. .. ), que sempre pretenden reproducir as estrofas de Horacio.
Odd Hassel

Odd Hassel, nado en Oslo (Noruega) o 17 de maio de 1897 e finado o 11 de maio de 1981, foi un físico, químico e profesor universitario noruegués galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1969. Biografía
Odd naceu na cidade de Oslo, capital actual de Noruega, pero que naqueles momentos estaba unida ao Reino de Suecia baixo o dominio persoal de Óscar II de Suecia pero coa súa propia constitución e goberno. En 1915 ingresou na Universidade de Oslo para estudar física, química e matemáticas, e licenciouse en 1920. En 1924 realizou o doutoramento na Universidade de Berlín, e en 1934 aceptou a oferta da Universidade de Oslo para converterse en profesor de fisicoquímica, cargo que ocupou ata 1964, cando se xubilou.
Durante a ocupación de Noruega pola Alemaña nazi durante a Segunda guerra mundial, Hassel foi recluído dous anos no campo de concentración de Grini, onde compartiu cela con Ragnar Frisch, galardoado co Premio Nobel de Economía do ano 1969. Foi liberado en novembro de 1944. Investigacións científicas
Interesado inicialmente na química inorgánica, a partir da década de 1930 interesouse na estrutura molecular, en particular do composto químico ciclohexano. Foi o introductor en Noruega das medidas dos momentos de dipolo eléctrico e da difracción do electrón por parte dos vapores. Os seus traballos revelaron o modo de orientación dos átomos que forman parte dos compostos químicos.
Durante a década de 1950 os seus traballos sobre os compostos químicos foron ampliados posteriormente polo químico Derek Harold Richard Barton mediante a técnica de conformación química, o que abriu a posibilidade de crear moléculas sintéticas de aplicación farmacéutica. En 1969 foi galardoado co Premio Nobel de Química, xunto con Derek Barton, polas súas contribucións ao desenvolvemento do concepto da conformación química e o seu uso en química.
Odgrobadogroba

Odgrobadogroba é un filme esloveno de 2005 dirixido por Jan Cvitkovič. Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Odilio González

Odilio González Arce, nado en Lares 5 de marzo de 1937, é un cantante portorriqueño de música latinoamericana, alcumado El Jibarito de Lares. Traxectoria
Acadou sona e recoñecemento despois de varias cancións de éxito na radio capitalina, San Juan.
Odilon Redon

Bertrand-Jean Redon, coñecido como Odilon Redon, nado en Bordeos o 20 de abril de 1840 e finado en París o 6 de xullo de 1916, foi un pintor e artista gráfico francés, considerado o máis importante dos pintores do Simbolismo, por ser o único que soubo crear unha linguaxe plástica particular e orixinal. Traxectoria
Foi un colorista moi destacado. A súa arte explora os meandros do pensamento, o aspecto sombrío e esotérico da alma humana, impregnado de mecanismos do soño.
Redon foi un dos membros máis destacados do movemento simbolista, cuxas bases teóricas foron definidas polos manifestos do poeta Stéphane Mallarmé e pola estética romántica. Diferentemente da obra dos seus compañeiros, a súa chegou aos límites da suxestión e da abstracción, e pódese dicir que, tanto formal canto conceptualmente, chegou, de modo visionário, preto da futura vangarda surrealista.
Publicou en vida unha interesante autobiografía onde son evocadas as súas relacións co medio artístico e as ambicións artísticas e espirituais da súa época.
Odin (observatorio espacial)

Odin é un observatorio espacial da Corporación Espacial Sueca lanzado o 20 de febreiro de 2001 mediante un foguete Start 1 desde Svobodny, en Rusia. Características
A misión de Odin é dobre: estudar, no rango do infravermello a atmosfera terrestre e obxectos astronómicos. O observatorio ten unha precisión de apuntado de 15 segundos de arco e unha capacidade de almacenamento a bordo de 100 MB. Como sensor utiliza un radiómetro crioxénico co que observar nas bandas de 118, 25-119, 25, 486, 1-503, 9 e 541, 0-580, 4 GHz cunha resolución de entre 0, 1 e 1, 0 MHz, utilizando tamén un espectrómetro óptico para facer medicións en bandas entre os 280 e 800 nanómetros e na banda de 1270 nm. Ambos sensores reciben a luz recollida por un telescopio de tipo gregoriano de 1, 1 m de diámetro.
Os gases observados no medio interestelar coas capacidades de Odin son o ioduro de cloro, o vapor de auga, o sulfuro de hidróxeno, o amoníaco e algúns outros. Os gases observados na atmosfera terrestre, pola súa parte, son o monóxido de cloro, o óxido nitroso, o dióxido de nitróxeno, o peróxido de hidróxeno, o ácido nítrico e uns poucos máis.
Odio

O odio é un sentimento humano que se expresa a través dunha fonda aversión, antipatía ou repugnancia cara a un ser vivo, grupo, situación, fenómeno ou cousa. Comunmente considerado o oposto ao amor, os dous teñen en común a súa intensidade e o seu ímpeto. Tipoloxía
Entre as diversas formas de odio atópase a misoxinia que é o odio ás mulleres; a misandria, o odio aos homes; a misantropía, o odio á raza humana; o odio cara a unha nación, relixión ou raza por exemplo o antisemitismo; misoloxía, o odio á razón.
Odiseo (cráter)

Odiseo é con moito o cráter de impacto máis grande da lúa de Saturno, Tetis. Ten 445 km de diámetro, máis de 2/5 partes do diámetro da propia lúa. Está situado no hemisferio de cabeza (vangarda) e as coordenadas do centro do cráter son 32, 82° N 128, 89° O. O seu nome procede do heroe Odiseo da mitoloxía grega que aparece na Odisea. Descrición
Odiseo é un cráter moi pouco profundo, o seu leito está a uns 3 kms. de profundidade media, e na súa parte máis externa (preto dos bordos) ten unha profundidade duns 5 kms -profundidades de 6–9 km non serían nada excesivas para un cráter tan enorme. Pénsase que orixinalmente era bastante profundo e cuns bordos altos e uns picos centrais impoñentes. O longo do tempo, o leito do cráter relaxouse a unha forma máis esférica en concordancia co resto da superficie de Tetis, e tanto as montañas dos bordos coma o pico central (ou picos centrais) do cráter colapsáronse (de xeito semellante a aparente relaxación das superficies das lúas Calisto e Ganímedes do planeta Xúpiter). Isto indicaría que en tempos da formación de Odiseo, Tetis debería ter unha superficie o suficientemente morna e maleable para permitir á topografía colapsarse; posiblemente por que parte do interior da lúa estivese en estado líquido. Se Tetis, na época do impacto, estivese máis fría ou fose máis fráxil, a lúa posiblemente esnaquizaríase por culpa do impacto; e se a lúa non se tivese esnaquizado, o cráter tería gardado a súa forma orixinal, de xeito semellante ó cráter Herschel de Mimas.
No hemisferio oposto respecto de Odiseo, existe unha inmensa estrutura de vales e depresións chamada Ítaca Chasma, sobre a que se ten teorizado sobre a súa formación coma resultado do impacto que creou tamén o cráter Odiseo. Aínda que estudos recentes baseados en imaxes de alta definición tomadas pola sonda Cassini indicarían este feito coma bastante improbable.
Odontalxia

A odontoloxia, coñecida popularmente como dor de dentes, é unha dor, moitas veces nerviosa, causada por calquera condición nun dente ou arredor deles. Causas
Etioloxía dental, na maioría dos casos, os males do dente son causados por problemas nos dentes ou a mandíbula, tales como:
Carie dental, a carie dental é a causa máis común, causada polo consumo de alimentos graxos e doces que corroe a dentina e a capa protectora do dente (o esmalte). Esta corrosión ocorre a partir de bacterias que están presentes nos dentes que rompen os azucres refinados nos alimentos e, a continuación, excretada en forma de ácidos, causando unha cavidade, infección e, finalmente, a dor de dentes.
Pulpite, unha inflamación da polpa dental. Isto pode ser reversible ou irreversible. Unha pulpite irreversible pode ser identificada pola sensibilidade e a dor que dura máis de quince segundos, a pesar dunha excepción a esta pode existir se o dente foi recentemente operado. O dente afectado por pulpite irreversible vai ter un tratamento de canle radicular ou a extracción dos dentes.
Unha condición especial é a baroodontalxia, unha dor dental causada por alteracións na presión barométrica, sobre os dentes asintomática, pero por outra banda enfermos.
Absceso periapical, xeralmente como a evolución dunha pulpite e pode evolucionar para unha fístula dental.
Periodontite.
As moas de xuízo, xeralmente, á súa saída, o que provoca un pericoronite.
Dente roto.
Alveolite seca, que é unha situación que pode presentar-se tras a extracción dun ou máis dentes (as moas do xuízo e especialmente mandibulares).
Axuste de aparellos dentais.
Odontornithes

Odontornithes é un termo taxonómico obsoleto e xa non utilizado con categoría de subclase proposto por Othniel Charles Marsh para clasificar aves prehistóricas que posuían dentes, especialmente os xéneros Hesperornis e Ichthyornis de depósitos do Cretáceo de Kansas.
En 1875 Marsh dividiu esta subclase nas ordes Odontolcae, con dentes situados en fendas lonxitudinais da mandíbula, e Odontotormae, cos dentes inseridos en alvéolos separados. Na súa obra de 1880 titulada Odontornithes: A monograph on the extinct toothed birds of North America, engadiu os Saururae, representados por Archaeopteryx, como unha terceira orde.
A clasificación resultante era parafilética e non resolvía axeitadamente as relacións evolutivas, polo que foi abandonada pola maioría dos científicos modernos, aínda que polo menos un artigo publicado no século XXI reutilizou o concepto, pero co nome Odontoholomorphae (primeiramente acuñado por Stejneger, 1885).
Étienne Geoffroy Saint-Hilaire afirmou en 1821 que atopara un considerable número de xemas dos dentes nas mandíbulas superior e inferior de Palaeornis torquatus (un periquito). A Émile Blanchard pareceulle iso xustificado ao recoñecer nelas capas de dentina. Pero M. Braun e especialmente P. Fraisse mostraron máis tarde que as estruturas en cuestión son do mesmo tipo que os ben coñecidos "dentes" de serra do peteiro das aves anserinas (que non son verdadeiros dentes, senón modificacións do bordo do peteiro). De feito, as papilas observadas en embrións de aves son as extensións subcutáneas brandas dentro da vaíña córnea que a rodea do peteiro, comparable ao das papilas nutritivas do casco do cabalo. Quedan facilmente expostas na mandíbula inferior macerada dun papagaio, despois de retirar a vaíña córnea. Ocasionalmente prodúcese unha calcificación en ou arredor destas papilas, como ocorre normalmente no chamado dente do ovo dos embrións de todas as aves, usado para romper a casca do ovo.
Os "Odontornithes" mellor coñecidos son Hesperornis regalis, dun metro de altura, e os algo maiores H. crassipes, e Ichthyornis dispar. Hesperornis parécese bastante a unha movella, mentres que Ichthyornis era bastante similar a unha gaivota ou pardela. Porén, son grupos totalmente distintos das aves modernas e simplemente comparten con elas certo parentesco distante no Cretáceo temperán. A liñaxe do Hesperornis puido ser unha derivación incluso anterior ou talvez independente dos antepasados das aves modernas.
Odón Esteire Pardo

Odón José Abel Isaac Esteire Pardo, nado en Vilartelín (Baralla) o 12 de febreiro de 1908 e finado en Madrid en outubro de 1977, foi un mestre, avogado e político galego. Traxectoria
Fillo de José Esteire Varela, que marchou a Cuba en 1916, e Manuela Pardo Alfonso. Foi compañeiro de bacharelato de Ánxel Fole. Estudou maxisterio na Normal de Zamora. Mestre interino da Veiga de Logares (A Fonsagrada) en febreiro de 1928, pasou a exercer en Aldea (Pol) a partir de xullo dese ano, en novembro de 1930 foi nomeado mestre interino de Adai (O Corgo). Coa proclamación da República foi nomeado presidente da Comisión xestora de Neira de Xusá en abril de 1931. Foi mestre en Xudán (A Pontenova) dende 1932, e despois en Viveiro.
Combatiu no bando sublevado na guerra civil, foi alférez provisional e resultou ferido. Como resultado do proceso de depuración foi sancionado con inhabilitación para cargos directivos en 1942. Tenente fiscal militar en Madrid en 1943, onde era coñecido como Otto Odón Esteire de Pardo Montenegro, foi contratado como avogado para intentar sacar da cadea de Porlier e encargarse da defensa dos militantes comunistas Ramón Guerreiro Gómez, Jesús Bayón, Manuel Chércoles, Hortensio Barajas e outros, polo que recibiu diñeiro dos familiares; Odón foi procesado, pero finalmente absolto. Mestre na escola de Vilartelín dende 1943, colaborou en Finisterre asinando como Otto Odón. Incoáronlle varios expedientes gobernativos por abandono de destino, ata que finalmente foi sancionado coa separación do servizo como mestre por Orden ministerial de 3 de xuño de 1958. Estudou Dereito na Universidade de Valladolid, rematando en 1959. Ese mesmo ano colexiouse como avogado no Colexio de Madrid. Finou en Madrid en outubro de 1977.
Oedaleops

O xénero Oedaleops o forman un grupo animais fósiles pertencentes a familia Eothyrididae. Como o xénero Eothyris, foron probablemente insectívoros. Anacos de caveiras de tres individuos e restos dalgúns membros foron atopados na formación "Abo Cutter" en Novo México. A idade destes restos corresponde co Permiano temperán.
Oenococcus

Oenococcus é un xénero de bacterias grampositivas pertencente á familia Lactobacillaceae. A única especie do xénero era ata hai pouco Oenococcus oeni (que se coñecía ata 1995 como Leuconostoc oeni). En 2006, identificouse a especie Oenococcus kitaharae. A especie tipo do xénero é Oenococcus oeni, que, como o seu nome (oeni) implica, ten unha grande importancia en enoloxía (a ciencia do viño), onde é unha das bacterias principais que intervén en completar a fermentación maloláctica, na que o ácido málico se converte en ácido láctico.
Oenothera

Oenothera é un xénero de aproximadamente 145 especies de herbas anuais, bienaIs e perennes. É o xénero tipo da familia Onagraceae. Oenathera biennis é nativa de Norteamérica e unha planta de xardín moi popular, que naturalizou en certas partes de Europa e Asia. As súas flores amarelas pálidas ábrense durante a tarde
Foi asignada ao xénero Onagra, que dá o seu nome á familia Onagraceae. Onagra - "(comida de) onagro" -foi utilizada por primeira vez en botánica en 1587 e na publicación de Philip Miller The Gardeners dictionary (Dicionario para xardineiros), na súa edición reducida de 1754. O seu nome científico, Oenothera -utilizado por primeira vez por Linné no seu Systema Naturae- ten tamén unha orixe relacionada co burro, co significado de "atrapa asnos". En grego oeno significa "burro", mentres thera significa "coller, atrapar, perseguir". Crese que o nome se refire a que a planta pode ser utilizada para atrapar burros e outros animais. En 1860, William Baird suxeriu, con todo, que oeno podería ser interpretado como "viño" en grego. Cría que se refería ao feito de que a raíz comestible de Oenothera biennis utilizábase como un aditivo de sabor para o viño.
En Galicia está catalogada como especie exótica invasora. Usos
A planta e as súas sementes foron usadas polos indíxenas americanos durante séculos. Usaban a planta como infusión en auga quente para curar feridas, problemas cutáneos e mesmo a asma. A onagra, Oenathera biennis, só aparece en Europa a partir do século XVIII.
As sementes da Oenathera biennis conteñen ácido gamma-linolénico (GLA), un ácido graxo esencial raro.
O aceite destas sementes utilízase para reducir as dores da síndrome premenstrual.
Aceite de Oenothera biennis
Das sementes da onagra, tras unha primeira presión en frío, obtense un escaso e valioso aceite extremadamente rico en ácidos graxos esenciais (AGE). Conteñen principalmente ácido linoleico e ácido gamma-linolénico (AGL). Estes ácidos graxos denomínanse esenciais porque o corpo humano non é capaz de producilos de por si, polo que necesariamente deben ser incluídos cada día na alimentación. De 3 a 6 g de aceite de Oenathera biennis proporcionan aproximadamente 270–540 mg de AGL.
O aceite desta planta utilízase como analxésico durante a menstruación (eficaz no tratamento da síndrome premenstrual), trastornos circulatorios ou trastornos da pel.
Os efectos secundarios adversos recoñecidos do aceite de Oenathera biennis son mínimos; algúns destes poderían ser dor de cabeza ou náuseas; recoméndase non consumir esta substancia despois dun procedemento cirúrxico. Planta invasora
En España, a Oenothera glazioviana, coñecida tamén como herba do asno, está considerada como flora exótica invasora. Coloniza frecuentemente marxes de estradas e áreas degradadas e aparece en zonas dunares e ribeiras fluviais. En Galicia está catalogada como especie exótica invasora.
Manexo e xestión
A erradicación desta especie ten que realizarse mediante a eliminación manual continuada dos exemplares. Esta acción debe realizarse nos meses de maio, xuño e xullo. A acción debe repetirse durante varios anos, até esgotar o banco de sementes acumuladas no chan.
Oenothera rosea

Oenothera rosea é unha especie de planta herbácea bienal, pertencente á familia Onagraceae. Distribúese en Estados Unidos, España, México, Costa Rica, Guatemala, Bolivia, Ecuador, Perú, Arxentina e Uruguai.
En Galicia está catalogada como especie exótica invasora. Descrición
É unha herba que mide entre 15 e 45 cm de altura. Ten as follas en forma de lanza coa parte media ancha, de bordo enteiro ou pouco ondulado e con nervadura moi marcada. As súas flores son solitarias e de pétalos anchos que as fan verse case cadradas, de cor rosa ou violeta. Distribución e hábitat
É orixinaria de México a Colombia e está presente en climas cálidos, semicálidos, semisecos e tépedos, entre os 200 e os 1100 m s. n. m. e os 1865 e até os 3900 m s. n. m. Crece a beira de camiños, en ocasións cultivada en hortos familiares, establécese en bosques tropicais caducifolios, subcaducifolios e perennifolios, matogueira xerófila, espiñenta e con maior frecuencia en bosque mesófilo de montaña, bosques de carballos, de piñeiros, mixto de carballos-piñeiros e de xenebreiros. Taxonomía
Oenothera rosea foi descrita por Charles Louis L'Héritier de Brutelle ex Aiton e publicada en Hortus Kewensis; or, a catalogue. .. 2: 3. 1789. Sinonimia Hartmannia affinis Spach
Hartmannia gauroides Spach
Hartamnnia rosea L'Hér. ex Aiton G. Don
Hartmannia virgata (Ruiz & Pav. ) Spach
Oenothera psychrophila
Oenothera purpurea Lam.
Oenothera rubra Cav.
Oenothera virgata Ruiz & Pav.
Xylopleurum roseum (L'Hér. ex Aiton) Raim.
Oeste

Para o artigo sobre a parroquia do concello de Catoira, véxase Oeste. O oeste é un dos catro puntos cardinais da rosa dos ventos, polo cal se pon o Sol no equinoccio. O seu símbolo é W ou O, e recibe tamén os nomes de poñente, occidente ou ocaso. Etimoloxía
O nome "oeste" provén do inglés antigo west, o cal deriva da verba westar do alto alemán antigo que está posibelmente relacionado co termo latino vesper que significa "tarde" e que está emparentado co grego hesperos e coas Hespérides cuxo significado é o mesmo.
O termo "occidente" deriva etimoloxicamente do latín occĭdens, -entis, participio activo de occidĕre que significa: caer. A orixe deste significado provén da crenza popular dos antigos de que no solpor o Sol caía polo punto cardinal oeste.
Of Moths and Men

Of Moths and Men (De avelaíñas e homes) é un controvertido libro escrito pola xornalista norteamericana Judith Hooper que trata sobre a escola de xenetistas ecolóxicos da Universidade de Oxford liderados por E. B. Ford. O libro trata especificamente os experimentos realizados por Bernard Kettlewell coa avelaíña ou bolboreta nocturna Biston betularia entre 1952 e 1972 que se consideraron unha validación experimental da evolución. No libro destácanse sospeitas sobre a metodoloxía dos experimentos de Kettlewell e suxiren que estes aspectos podían invalidar os resultados obtidos, ignorando ou menospreciando as moitas evidencias que apoian á selección natural, mentres que repetidamente se implicaba que Kettlewell e os seus colegas cometeran fraude ou erros neglixentes. Os expertos nesa materia describiron o libro como unha obra que presentaba unha "teoría da conspiración" con "erros, tersiverxacións, malas interpretacións e falsidades". Alegacións de mala práctica experimental
Hooper alega varios defectos na metodoloxía experimental, incluíndo colar con pegamento as avelaíñas en partes das árbores onde non se colocaban de forma natural, alimentando os paxaros o suficiente para condicionalos a esperar ser alimentados nese momento, aumentando artificialmente as taxas de recaptura, alterando os experimentos (inconscientemente) para favorecer os resultados esperados, e erros en análises estatísticas.
O historiador da bioloxía David Rudge reexaminou coidadosamente os rexistros de Kettlewell sobre os cales estaban baseados os argmentos de Hooper. As súas conclusións foron que a súa investigación histórica era mala e que ela mostrara unha falta de comprensión sobre a natureza da ciencia. Rudge atopou que a acusación de Hooper de fraude estaba inxustificada, e que "Hooper non proporcionaba nin unha pequena proba que sostivese esta seria alegación" Comentarios do libro
O libro foi descrito como ben escrito en canto ao seu estilo en comentarios da prensa convencional non especializada, pero foi criticado en publicacións científicas. Coyne (2002) publicou un comentario na revista Nature no que atacou a teoría presentada por Hooper dicindo: "feble teoría da conspiración [de] científicos ambiciosos que ignorarán a verdade pola busca de fama e recoñecemento [polo cal] ela inxustamente lixa a un brillante naturalista". En Science, Grant (2002) resumiu criticamente o contido do libro dicindo: "O que presenta é unha case científica avaliación das evidencias da selección natural na avelaíña do bidueiro (Biston betularia), moitas das cales se poñen en dúbida polas sospeitas incesantes de fraude feitas pola autora". Bryan Clarke, que traballou xunto con Kettlewell en Oxford, describiu o libro de Hooper como unha "antoloxía de insinuacións só dignas dun xornal sen escrúpulos".
O entomólogo e experto na evolución da B. betularia Michael Majerus describiu o libro como "inzado de erros, terxiversacións, malas interpretacións e falsidades" e as investigacións publicadas refutan especificamente algunhas das afirmacións de Hooper. Os experimentos modernos realizados con este insecto apoian a explicación evolutiva dos cambios observados.
Ofeq

Ofeq foi unha serie de satélites artificiais para demostracións tecnolóxicas e de recoñecemento de Israel. Características
Os satélites Ofeq son satélites de demostración tecnolóxica e de recoñecemento de Israel. Os dous primeiros foron os primeiros satéites enviados ao espazo por Israel como satélites de proba. As seguintes unidades adicáronse a recoñecemento óptico e electrónico.
Ofeq 1 e 2
Ofeq 1, denominado orixinalmente Oz 1, foi lanzado o 19 de setembro de 1988 desde a base Palmachim da Forza Aérea en Israel e converteu ao país na oitava nación en lograr poñer un satélite en órbita polos seus propios medios. O satélite estabilizábase mediante xiro e tiña forma de prisma octogonal irregular alimentado por células solares que recubrían a súa superficie. Debido a restriccións xeográficas o satélite foi enviado a unha órbita retrógrada. Reentrou na atmosfera terrestre o 14 de xaneiro de 1989. Ofeq 2 era similar a Ofeq 1 e foi lanzado o 3 de abril de 1990, reentrando na atmosfera o 9 de xullo de 1990. Ambos satélites tiñan unha masa de cerca de 160 kg e foron lanzados con foguetes nativos Shavit.
Ofeq 3 e 4
Ofeq 3 e 4 formaron a primeira xeración de satélites espía israelís. Foron lanzados respectivamente o 5 de abril de 1995 e o 23 de xaneiro de 1998, con este último non chegando a órbita por problemas no seu foguete. Foron deseñados para obter información dos países veciños de Israel e ao igual que Ofeq 1 e 2 foron lanzados a órbitas retrógradas. A súa masa rondaba os 190 kg.
Ofeq 5, 6, 7 e 9
Ofeq 5, 6, 7 e 9 formaron a segunda xeración de satélites espía de Israel. Eran versións melloradas dos Ofeq 3 e 4 e tamén estaban adicados a recompilar información da contorna de Israel. Foron lanzados entre 2002 e 2010, con Ofeq 6 non chegando a órbita por problemas co seu lanzador Shavit.
Ofeq 8 e 10
Ofeq 8 e 10, tamén denominados TECSAR 1 e TECSAR 2, foron os primeiros satélites de recoñecemento israelís en usar radar de apertura sintética. Ofeq 8 foi lanzado o 21 de xaneiro de 2008 a bordo dun foguete indio PSLV-CA e Ofeq 9 foi enviado ao espazo o 9 de abril de 2014 a bordo dun Shavit 2.
Ofeq 11 e 16
Ofeq 11 e 16 son unha serie mellorada de satélites de recoñecemento óptico israelís baseados no bus OPSAT-3000, derivado dos satélites TECSAR (Ofeq 8 e 10). Ofeq 11 foi posto en órbita o 13 de setembro de 2016 mentres que Ofeq 16 o foi o 6 de xullo de 2020. Ambos usaron foguetes Shavit 2.
Oferta pública inicial

Unha oferta pública inicial (IPO), oferta pública de venda ou lanzamento á bolsa é un tipo de oferta pública. Unha oferta pública é calquera activo negociable que se ofrece ao público. Nunha oferta pública inicial, as accións dunha empresa véndense ao público en xeral nunha bolsa de valores, por primeira vez. A través deste proceso, unha empresa privada transfórmase nunha empresa pública. As ofertas públicas iniciais son utilizadas polas empresas para recadar cartos para a súa expansión e converterse en empresas que cotizan en bolsa. Unha empresa que vende accións nunca está obrigada a devolver o diñeiro ás persoas que as compran. Maiores IPOs
A saída a bolsa de Alibaba foi a máis grande de sempre no seu día. En 2019 ARAMKO de Arabia Sur converteuse na maior por 25, 6 millóns de dólares Antes de 2009, Estados Unidos era o principal emisor de IPO en termos de valor total. Desde entón, con todo, China (bolsas de Shangai, Shenzhen e Hong Kong) foi o principal emisor. Até finais de novembro de 2011 recadou 73. 000 millóns de dólares. Isto foi case o dobre da cantidade do diñeiro recadado na Bolsa de Nova York e NASDAQ xuntos. Novas
Banco Agrícola da China 22. 100 millóns de dólares (2010) Banco Industrial e Comercial da China 21. 900 millóns de dólares (2006) American International Assurance 20. 500 millóns de dólares estadounidenses (2010)
Visa Inc. 19, 7 mil millóns de dólares (2008) General Motors 18. 150 millóns de dólares (2010) Meta, Inc. 16. 000 millóns de dólares estadounidenses (2012)
Offenhauser

Offenhauser era o nome da empresa de deseño e construción de motores de carreiras fundada por Fred Offenhauser e Harry Arminius Miller. [cando? ] Historia
Offenhauser deseñaba e construía motores de competición, participou con éxito nas 500 millas de Indianápolis e na Fórmula 1 entre outros. Os primeiros deseños foron feitos no ano 1933 e seguiron construíndo motores ata 1983. A súa combinación cos monoplazas Kurtis Kraft foi moi efectiva, realizando un binomio moi difícil de bater e que conquistou moitos triunfos importantes, como a Indy 500 que gañaron 24 veces. Na F1
Participou só nas carreiras de Indianápolis. (de 1950 a 1960) Debut: 500 Millas de Indianápolis de 1950 Carreiras disputadas: 11 Vitorias: 11 Pole positions: 10 Voltas Rápidas: 11 Puntos conseguidos no Camp. Mundial: 264 Ultima carreira disputada: 500 Millas de Indianápolis de 1960
Offenwier

Offenwier é unha entidade de poboación neerlandesa de 160 habitantes do concello de Súdwest Fryslân (Frisia).
Está situada ao leste de Snits nas beiras do mar de Snits e onde se localiza o Paviljoen Snitser Mar, un importante centro turístico. A localidade mencíonse por vez primeira en 1328 co nome de Offinghewere. A igrexa da localidade é a construción máis antiga do concello.
Officina Typographica

Officina Typographica, a Oficina Tipográfica, é unha antiga constelación creada por Johann Elert Bode que aparece por vez primeira no seu atlas estelar Uranographia do 1801 para conmemora-lo 350° aniversario da invención da imprenta de tipo móbil por parte de Johannes Gutenberg. Officina Typographica apareceu en poucos atlas estelares, e foi rapidamente esquecida polos astrónomos. Atopábase nunha sección do ceo ó leste da brillante constelación de Canis Major é ó norte de Puppis. Actualmente este lugar é recoñecido oficialmente coma parte da constelación de Monoceros.
Oficial (forzas armadas)

O termo oficial corresponde á carreira, categoría ou nivel, que os efectivos ostentan desde o rango ou grao desde alférez ou subtenente ata xeneral, capitán xeneral ou mariscal de campo, das forzas armadas ou as forzas de seguridade dunha nación; que adquiren ao finalizaren os seus estudos nas respectivas Escolas de Oficiais de cada país ou ao ascenderen por antigüidade ou mérito, xa sexa o gañado en combate ou en tempo de paz. Os oficiais diferéncianse entre si polo grao e a posición que ocupan dentro do seu rango xerárquico.
Os oficiais teñen como tarefa principal executar, conducir e liderar as diversas operacións levadas a cabo nas súas respectivas institucións, xa sexa en tempos de paz ou de guerra.
O oficial ten unha formación diferente e cunha posición superior ao suboficial no grao de mando. España
Exército de terra
Persoal militar cuxa categoría é superior á de suboficial e inferior á de xefe. Nos exércitos españois de Terra e Aire consta dos seguintes rangos, de menor a maior categoría: Oficiais
Alférez
Tenente
Capitán
Oficiais Superiores
Comandante
Tenente Coronel
Coronel
Oficiais Xenerais
Xeneral de Brigada
Xeneral de División
Tenente Xeneral
Xeneral de Exército
Capitán Xeneral (en España o rango de Capitán Xeneral está reservado para o Rei)
Armada
Na Armada Española os rangos son: Alférez de Fragata
Alférez de Navío
Tenente de Navío
Oficial de armas

Un oficial de armas é o encargado por un soberano ou un Estado das funcións de iniciar e controlar os asuntos relativos á heráldica e os escudos de armas, preparar e participar nas cerimonias de Estado e manter e interpretar os rexistros heráldicos e xenealóxicos. Tradicionalmente existen tres graos: reis de armas, heraldos e persevantes.
Oficina

Unha oficina é un local destinado ao traballo. Existen moitas formas de distribuír o espazo nunha oficina, segundo a función e cantas persoas traballan nela: desde unha distribución en que cada traballador ten o seu propio sitio ata unha grande oficina aberta cun sitio principal on moitas persoas que traballan ao mesmo tempo. Un tipo de oficina intermedia é o cubículo, que soluciona o illamento visual, mais falla na separación e na seguridade acústica.
O obxectivo principal dunha contorna de oficina é axudar aos seus ocupantes a realizaren o seu traballo. Os espazos de traballo nunha oficina empréganse normalmente para actividades de oficina convencionais, como ler, escribir e traballar co computador. Consíderanse nove tipos xenéricos de espazos de traballo, cada un apoiando diferentes actividades. Ademais dos lugares individuais, adoitan existir salas de reunións, salóns e espazos de apoio, como fotocopiadoras e arquivos. Algunhas oficinas teñen tamén unha área de cociña.
Aínda que as oficinas se poden construír en case calquera lugar e en case calquera edificio, algúns requisitos modernos para as oficinas fan que isto sexa máis difícil, como os requisitos de luz, redes e seguridade. Historia
A palabra oficina procede do latín officium. Roma pode considerarse a primeira sociedade que, principalmente debido ao papel da lei, desenvolveu unha burocracia relativamente elaborada, que non foi igualada durante séculos en occidente. As oficinas da antigüidade clásica adoitaban ser parte dun palacio complexo ou un templo grande. En xeral había un cuarto onde se gardaban os pergameos e os escribas realizaban o seu traballo. Os textos antigos que mencionan o traballo dos escribanos fan referencia á existencia de tales oficinas. Estes cuartos con frecuencia se chamaban "bibliotecas".
A chancelería medieval era en xeral o lugar onde se escribían os documentos do goberno e onde se copiaban as leis na administración dun reino. Os cuartos da chancelería tiñan moitas veces paredes repletas de caseleiros, construídos para albergar os pergameos enrolados para unha lectura rápida. A introdución da impresión durante o renacemento non cambiou moito estas primitivas oficinas gobernamentais. As ilustracións preindustriais a miúdo mostran persoas nas súas oficinas privadas, manexando expedientes gardados en libros o escribindo en pergameos.
O desenvolvemento da oficina moderna ten a súa orixe no modelo de produción en liña de Henry Ford. O resultado disto foi a aparición de oficinas abertas, con multitude de postos de traballo colocados en retícula, onde a distribución buscaba maximizar o número de máquinas de escribir que se podían encaixar dentro dun mesmo espazo. Deste xeito dispúñanse a maioría da forza de traballo no centro do andar, liberando a fachada e as zonas máis privilexiadas para os despachos de directivos.
Na actualidade, e debido aos cambios nos modelos de traballo, xurdiron novas formas de oficina, sobre todo relacionadas co teletraballo e o traballo cooperativo, onde varios traballadores comparten espazo de traballo para reducir custos, fuxir da soidade laboral e crear sinerxias.
Oficina Europea de Patentes

A Oficina Europea de Patentes é unha institución vencellada á Unión Europea pero independente dela (ten como socios da organización países que non están nela). O seu propósito é organizar e coordinar as diversas oficinas nacionais de patentes.
Ten como linguas de traballo o inglés, francés e alemán, e sedes en Múnic, A Haia, Viena, Bruxelas e Berlín. Países membros
Está formada por Alemaña, Austria, Bélxica, Bulgaria, Chequia, Chipre, Dinamarca, Eslovaquia, Eslovenia, España, Estonia, Finlandia, Francia, Grecia, Hungría, Islandia, Italia, Liechtenstein, Letonia, Lituania, Luxemburgo, Mónaco, Países Baixos, Polonia, Portugal, Reino Unido, Romanía, Suecia, Suíza e Turquía.
Oficina Filatélica e Numismática da Cidade do Vaticano

A Oficina Filatélica e Numismática da Cidade do Vaticano (en italiano: Ufficio Filatelico e Numismatico) é a entidade responsable da emisión dos selos postais e das moedas da Cidade do Vaticano. Produtos
Aínda que os selos vaticanos só se poidan usar dentro da Cidade do Vaticano e que a cantidade de moedas dese Estado que se cuñan anualmente sexa moi limitada (por exemplo: o valor total das moedas emitidas en 2002 estivo restrinxido a 310. 400 euros), as moedas e os selos do Vaticano convertéronse un importante sinal de soberanía deste microestado, e a súa escaseza fixo que se convertesen en pezas moi populares entre os coleccionistas numismáticos e filatélicos. De feito, este interese e a demanda xerada no mercado xustificaron a creación en 2007 do Museo Filatélico e Numismático da Cidade do Vaticano, integrado nos Museos Vaticanos, acontecemento que foi obxecto de emisión de dous selos conmemorativos.
Malia ser a autoridade emisora, o Ufficio non se encarga da cuñaxe das moedas vaticanas, senón que é o Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, de Italia, quen se ocupa dese labor. Isto é así en virtude dun tratado monetario asinado anteriormente coa República Italiana, que foi asumido tamén pola Unión Europea, que recoñece o euro como moeda propia da Cidade do Vaticano.
Oficina Internacional pola Paz

A Oficina Internacional pola Paz (en inglés: Permanent International Peace Bureau e en francés: Bureau International Permanent de la Paix) é a organización internacional máis antiga adicada a buscar solucións ós conflitos mediante a paz. En 1910 foi galardoada co Premio Nobel da Paz. Presidentes
Henri La Fontaine –
Ernst Wolf – 1963–1974
Seán MacBride – 1974–1985
Bruce Kent – 1985–1992
Maj Britt Theorin – 1992–2000
Cora Weiss – 2000–2006
Tomas Magnusson – 2006–presente
Oficina Nacional de Impresión (Xapón)

A Oficina Nacional de Impresión (en xaponés: 国立印刷局, Kokuritsu Insatsu-kyoku –NPB–) é un organismo autónomo de titularidade pública dependente do Goberno xaponés, responsable da produción do papel moeda circulante no Xapón, así como doutros produtos como os selos postais e o boletín oficial do Estado xaponés. Historia
O 27 de xullo de 1871 creouse a Oficina de Papel Moeda (紙幣司, shiheishi) baixo a administración do Ministerio de Facenda. No entanto, a fabricación de billetes encargóuselle aos Estados Unidos, xa que naquel momento o Xapón carecía das instalacións e dos equipamentos necesarios para a produción nacional. A misión da Oficina de Papel Moeda limitábase, xa que logo, ao control dos bancos privados do país e á xestión das emisións e do cambio de billetes.
En xaneiro de 1872 a Oficina de Papel Moeda asumiu a encomenda da fabricación de billetes, así como da produción do papel e diversos labores de impresión, entre os que cómpre salientar a produción de selos postais, títulos financeiros, pasaportes e impresión tipográfica. O primeiro billete xaponés producido pola Oficina de Papel Moeda foi o dun ien datado o 15 de outubro de 1877.
O 1 de xaneiro de 1898, a Oficina de Papel Moeda fusionouse coa Oficina da Gaceta Oficial e, como resultado, adquiriu tamén a misión de imprimir o boletín oficial, a partir do 2 de xullo dese mesmo ano.
En abril de 2003, a Oficina Nacional de Impresión adquiriu a condición de organismo autónomo de titularidade pública. Organización
A Oficina Nacional de Impresión componse dunha sede central, un instituto de investigación, un servizo de publicacións gobernamentais e varias plantas de produción.
Sede principal
A oficina central, en Minato, Tokyo, ocúpase da planificación estratéxica, a avaliación e a auditoría, os produtos de seguridade e informáticos; a investigación e desenvolvemento, e outros asuntos xerais como os departamentos de recursos humanos, e de finanzas e contabilidade.
Plantas
A Oficina Nacional de Impresión ten varias plantas de produción. A establecida en Toranomon é a responsable da impresión do boletín oficial e doutras publicacións gobernamentais. Na de Takinogawa fabrícase o papel moeda, títulos financeiros, bonos públicos e papel timbrado, e nas de Odawara, Shizuoka e Hikone tamén se producen billetes. Na planta de Ōji imprímense os selos postais. Pola súa banda, nas plantas de Odawara e de Okayama prodúcese o papel. Actividades ambientais
A política ambiental da Oficina Nacional de Impresión é "realizar actividades comerciais en harmonía co ambiente". Cinco das súas plantas xa acadaron a certificación ISO 14001: Takinogawa en 2002, Odawara en 2004, Hikone en 2006, Okayama en 2007 e Shizuoka en 2009.
Oficina de Igualdade de Xénero da Universidade de Santiago de Compostela

A Oficina de Igualdade de Xénero da Universidade de Santiago de Compostela é un organismo que puxo en funcionamento dita universidade en 2006 e que ten como misión fundamental a de "levar a bo termo o compromiso da Universidade de Santiago de Compostela coa sociedade na consecución da igualdade real entre homes e mulleres, asumindo os principios de dignidade humana con independencia do sexo das persoas, igualdade e equidade de xénero como elementos fundamentais da actividade universitaria".
Para acadar a igualdade a oficina leva a cabo distintas activividades como os premios á introdución da perspectiva de xénero, iniciativa seleccionada polo European Institute for Gender Equality (EIGE) como boa práctica de “Integración da igualdade de xénero nas universidades e centros de investigación europeos” e incluída na ferramenta en liña (GEAR tool), e a actividade Unha enxeñeira ou científica en cada cole.
Estivo dirixida por Isabel Diz Otero, Trinidad de Miguel Bouzas e Eva Aguayo Lorenzo. Publicacións
Plan Estratéxico de Igualdade de Oportunidades entre Mulleres e Homes da USC (2009-2011).
II Plan estratéxico de igualdade de oportunidades entre mulleres e homes da USC (2014-2018).
Ofimática

Refírese ó software utilizado para o tratamento automatizado da información vencellada ás tarefas propias dunha oficina. Entre estas tarefas están o procesamento de textos, creación e mantemento de bases de datos, follas de cálculo, presentacións etc. ..
Ofis Publik ar Brezhoneg

Ofis Publik ar Brezhoneg (Oficina pública da lingua bretoa en galego) é un organismo público de cooperación cultural pola lingua bretoa creado o 17 de setembro de 2010 a partir da Ofis ar Brezhoneg. O primeiro consello de administración tivo lugar o 15 de outubro de 2010 en Karaez-Plougêr, vila na que ten sede este organismo. Misión
Ó igual que a súa predecesora Ofis ar Brezhoneg, este organismo ten como un dos seus principais obxectivos o estudo científico dos datos sociolingüísticos da lingua bretoa. Ademais, ten unha función de asesoramento na sinalización bilingüe e axuda a particulares, administracións e empresas que queiran empregar o bretón. Como parte do seu programa de promoción da lingua, tamén organiza cursos de bretón para adultos.
Ofrenda votiva

Unha ofrenda votiva é un obxecto deixado nun lugar sagrado por motivos rituais. Estes obxectos son unha característica de sociedades modernas e antigas, e adoitan facerse para gañar o favor de forzas sobrenaturais, como testemuñan as fontes históricas gregas e romanas, se ben actos semellantes seguen a facerse na actualidade, [cando? ] como os pozos dos desexos ou as chamas votivas. Ofrendas en Europa
As ofrendas máis antigas datan do neolítico, con tesouros de machados puídos, e acadaron o seu apoxeo a finais da Idade de Bronce. Artefactos valiosos como espadas e puntas de lanza eran soterrados ou guindados en masas de auga, de xeito que non puidesen ser recuperados.
Oftalmoloxía

A oftalmoloxía (do grego ofthalmos "ollo" e logos "estudo") é a especialidade médica que estuda as enfermidades do ollo e os seus tratamentos, así como ó coidado e mantemento da vista. Como disciplina, tamén é aplicada na veterinaria, xa que as diferenzas entre os ollos humanos e os do resto dos animais adoitan estar relacionadas coa anatomía, non cos procesos patolóxicos.
Os especialistas en oftalmoloxía son os oftalmólogos, que diagnostican as posibles doenzas mediante diferentes probas para poder establecer o tratamento adecuado: Cirúrxico: en casos como glaucoma, catarata, hipermetropía, miopía. .. ;
Médico: en diferentes procesos infecciosos, alérxicos ou inflamatorios, nos que se utilizan tratamentos farmacolóxicos;
Óptico: consistente na exploración do ollo para determinar a graduación necesaria en lentes.
Often

Often foi unha marca de roupa e complementos de Inditex, inicialmente organizada dende Pull & Bear, chegando a ter 54 tendas. A cadea pechou vendendo os seus establecementos a Friday´s Project de Julián Imaz, un dos provedores de Inditex, e integrando na marca Pull and Bear o resto.
Often foi un dos tres proxectos fracasados de Inditex no negocio da moda. Os outros dous foron Brezos e X-DYE. Brezos estaba especializada en roupa cara de muller. Chegou a ter cinco tendas antes de ser absorbida por Bershka. X-DYE, roupa vaquera, pechou con dúas tendas.
Ofu, Nixeria

Ofu é unha Área de Goberno Local de Kogi, Nixeria, ao leste do río Níxer. A súa capital é a poboación de Ogwoawo (ou Ugwalawo ou Gwalawo), que se atopa no sur da área a 7°14′09″N 6°55′32″L.
Ten unha área de 1. 680 km² e unha poboación de 192. 169 segundo o censo de 2006.
Oganesson

O oganesson é un elemento sintético da táboa periódica con símbolo químico Og e número atómico 118. Este pode formar parte dos gases nobres.
Foi recoñecido definitivamente pola IUPAC o 28 de novembro de 2016, séndolle asignado o nome en inglés Oganesson en memoria do físico ruso Yuri Oganessian. Descubrimento
En 1999, os físicos nucleares estadounidenses do Laboratorio Nacional Lawrence Berkeley declararon que conseguiran producir tres átomos dun elemento superpesado con número atómico 118, novo elemento que recibiu provisionalmente o nome de Ununoctio e o símbolo Uuo. Meses despois tiveron que retractarse desta afirmación, cando se confirmou que algúns dos datos empregados na investigación foran falsificados.
En 2006, porén, parece que o descubrimento e illamento do elemento 118 é real. Nace do esforzo de colaboración dos investigadores do laboratorio Livermore e do Instituto de Investigación Nuclear Joint de Dubna, en Rusia. Baseados en datos de experimentos realizados en 2005, cando bombardearon un albo de californio cun raio de calcio de 48 ión, os físicos percibiron cadeas de decaimento alfa que só poderían existir se houbese un elemento 118.