proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Socorro Vermello Internacional

O Socorro Vermello Internacional (SVI) foi un servizo social internacional organizado pola Internacional Comunista en 1922. Creada para que funcionase como unha Cruz Vermella política internacional. O SVI conduciu campañas de apoio aos prisioneiros comunistas e reuniu apoio material e humanitario en situacións específicas. O SVI estaba dirixido por Clara Zetkin, Elena Stasova e Tina Modotti. Disolveuse en 1942. Filiais nacionais
Cara a 1924 a organización tiña filiais nacionais en 19 países. Durante a súa existencia, as filiais nacionais do Socorro vermello Internacional incluíron Alemaña: Rote Hilfe Deutschlands
Austria: Österreichische Rote Hilfe
Bulgaria: Organización de Apoio das Vítimas da Ditadura Capitalista
España: Socorro Rojo Internacional
Estados Unidos de América: International Labor Defense
Francia: Secours Rouge International
Italia: Soccorso rosso italiano
México: Liga Pro Loitadores Perseguidos
Noruega: Norges Roede Hjelp
Países Baixos: Roode Hulp Holland
Polonia: Międzynarodowa Organizacja Pomocy Rewolucjonistom (MOPR - Comisión de Apoio dos Prisoeiros Políticos)
Reino Unido: International Class War Prisoners Aid
Suecia: Internationella röda hjälpen – svenska sektionen
URSS: Международная организация помощи борцам революции (MOPR Socorro Rojo Internacional dos Combatientes da Revolución) Socorro Vermello en España
O Socorro Vermello Internacional apareceu en España como unha organización de caridade durante a revolución de Asturias en 1934.
A organización, que incluía artistas e escritores, foi posteriormente reformado e expandiuse a Barcelona en xaneiro de 1936 co obxectivo de rexeitar ao fascismo en múltiples frontes.
Durante a guerra civil española, o escritor Joaquín Arderíus foi o presidente da organización antes de exiliarse a Francia e México. As súas principais actividades consistiu en axudar aos nenos con comida na zona republicana e achegar bibliotecas aos soldados. Contribuíron tamén creando 275 hospitais, ambulancias, campañas de hixiene dental etc.
A insignia do Socorro Vermello consistía nunha S detrás das reixas dunha prisión.
O POUM, un partido marxista en España, organizou un Socorro Vermello paralelo en oposición ao Socorro Vermello Internacional.
Socuéllamos

Socuéllamos é un concello da provincia de Cidade Real na comunidade de Castela-A Mancha. No ano 2009 vivían 13. 173 habitantes. Demografía
Evolución da poboación de Socuéllamos desde a década dos 30 ata agora:
Sodalita

A sodalita é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é Na8(AlSiO4)6Cl2 (25, 5% de Na2O, 31, 5% de Al2O, 37, 5% de SiO2 e 5, 5% de cloro). Aspecto
A sodalita preséntase normalmente de forma masiva, amorfa e granulada aínda que non é raro atopar cristais cúbicos dunha maior transparencia e pureza. É de cor azul e negra, aínda que pode aparecer tamén incolora.
Variedades da sodalita
Existen dous tipos de sodalitas: Hackmanita, que contén algo de xofre (S).
Molibdosodalita, que contén algo de molibdeno (Mo). Lugares onde se atopa
Aparece en rochas pobres en sílice coma as sienitas e os basaltos. Usos da sodalita
Descuberta en 1806 en Groenlandia, a sodalita non se utilizou coma material ornamental de importancia ata 1891 cando grandes xacementos de calidade foron atopados en Ontario (Canadá). Dende entón coñécese co sobrenome de princesa azul despois de que a Princesa Patricia, de visita en Ontario pouco tempo despois do seu descubrimento, elixise a sodalita para a decoración interior do Marlborough House en Inglaterra. Propiedades
A sodalita presenta efervescencia ó contacto con ácido clorhídrico. Outros silicatos
Outros silicatos a destacar son o cuarzo, a mica, o feldespato e a olivina.
Sodiga Galicia

Sodiga Galicia é unha sociedade anónima de capital risco galega, participada pola Xunta de Galicia. Historia
A sociedade constituíuse o 14 de novembro de 1972 co nome de Sociedad para el Desarrollo Industrial de Galicia. Formaban parte dela o Instituto Nacional de Industria (51 %), as caixas de aforro de Galicia, o Banco Pastor e o Banco de Bilbao. En 1995 adquiriuna a Xunta de Galicia, que posúe o 76 % do capital, repartíndose o resto entre Abanca, BBVA e Banco Santander. Desde 1999 está xestionada por Xesgalicia.
Estivo presente en proxectos e iniciativas dos sectores industrial, naval, vitivinícola, pedra, enerxía ou as sociedades de garantía recíproca. Características
As inversións de Sodiga diríxense a empresas con alto potencial de crecemento, xestionadas por empresarios de recoñecida solvencia profesional e que teñan relación co desenvolvemento e consolidación da economía e a industria de Galicia. O capital risco é unha actividade financeira consistente en subministrar recursos a medio e longo prazo, pero sen vocación de permanencia ilimitada. Desde o punto de vista financeiro, supón un incremento dos fondos propios, engadindo credibilidade e estabilidade financeira e, desde o punto de vista interno da empresa, axuda á profesionalización da xestión empresarial, colaborando na busca de financiamento adicional, apoiando a internacionalización e outros servizos.
Sodiga regresou ás súas orixes da man dos orzamentos de 2017, nos que se dedicaron á empresa 512000 euros. Estaba previsto que en 2018 o orzamento se multiplicase por seis. En 2021 saíu do accionariado de Clesa e refinanciou a débeda de Monbus.
Sodio

O sodio é un elemento químico de símbolo Na e número atómico 11, pertencente ao grupo dos metais alcalinos. Características principais
O sodio é un metal alcalino brando, lixeiro e de cor prateada que non se atopa libre na natureza. O sodio flota na auga descompoñéndoa, desprendendo hidróxeno e formando un hidróxido. É moi reactivo, arde con chama amarela, oxídase no aire e reacciona violentamente coa auga. Normalmente non arde en contacto co aire por baixo dos 40 °C. Historia
O sodio (do italiano soda, "eslamiada") coñecido en diversos compostos, foi illado en 1807 por Humphry Davy por medio da electrólise da sosa cáustica. Na Europa medieval empregábase como remedio para as xaquecas un composto de sodio denominado sodanum, termo que provén da palabra árabe suwwad, que era unha planta que contiña moitas al-qali, ou cinsas, que se producían ao quentar a planta sen queimala. O símbolo do sodio (Na), provén de natrón (ou natrium, do grego nítron e este do hebreo neter) nome que recibía antigamente o carbonato sódico. Papel biolóxico
O catión sodio (Na+) ten un papel fundamental no metabolismo celular, por exemplo, na transmisión do impulso nervioso (mediante o mecanismo da bomba de sodio-potasio). Participa tamén na contracción muscular, o equilibrio ácido-base e a absorción de nutrientes polas membranas.
A concentración plasmática de sodio é en condicións normais de 137-145 mmol/L. O aumento de sodio no sangue coñécese coma hipernatremia, e a súa diminución coma hiponatremia. Abundancia e obtención
O sodio é relativamente abundante nas estrelas, detectándose a súa presenza a través da liña D do espectro solar, situada aproximadamente no amarelo. A codia terrestre contén aproximadamente un 2, 6% de sodio, o que o converte no cuarto elemento máis abundante, e o máis abundante dos metais alcalinos.
Actualmente obtense por electrólise de cloruro sódico fundido, procedemento máis económico que o anteriormente usado, a electrólise do hidróxido de sodio. Economicamente é o metal alcalino máis barato de obter.
O composto natural máis abundante de sodio é o cloruro sódico ou sal común, aínda que tamén se atopa presente en diversos minerais coma por exemplo a halita ou a ceolita. Compostos
Os compostos de sodio de maior importancia industrial son: Cloruro de sodio (NaCl), máis coñecido como Sal común.
Carbonato de sodio (Na2CO3).
Bicarbonato de sodio (NaHCO3).
Hidróxido de sodio (NaOH), máis coñecido como Sosa cáustica.
Nitrato de sodio (NaNO3).
Tiosulfato de sodio (Na2S2O3 · 5H2O).
Bórax (Na2B4O7 · 10H2O).
Ioduro de sodio (NaI) Isótopos
Coñécense trece isótopos de sodio. O único estable é o 23Na. Ademais existen dous isótopos radioactivos cosmoxénicos, 22Na e 24Na, con períodos de semidesintegración de 2, 605 anos e aproximadamente 15 horas respectivamente. Precaucións
En forma metálica o sodio é explosivo ao entrar en contacto coa auga e moitos outros elementos. Debe manipularse sempre coidadosamente e almacenarse nunha atmosfera inerte, xeralmente de argon, evitando o contacto coa auga e outras substancias coma o osíxeno.
Sodipodi

Sodipodi é un programa de deseño vectorial publicado baixo a lizenza GPL. Creado coma bifurcación (fork en inglés) do programa Inkscape, é un software no que xa non se está a traballar, e a última versión dispoñible é a 0. 34, liberada en febreiro do ano 2004.
Sodomía

A sodomía é un termo de orixe relixiosa que fai referencia a determinados comportamentos sexuais. É comunmente utilizado para describir o acto do sexo anal entre heterosexuais ou homosexuais e as demais prácticas homosexuais masculinas. Como herdanza relixiosa cristiá, en varios idiomas occidentais emprégase o xentilicio sodomita para designar a quen practican diversa clase de prácticas sexuais que se desvían da normalidade desde a óptica cristiá, por exemplo: homosexualidade, sexo anal, sadomasoquismo etc.
Soetsu Yanagi

Soetsu Yanagi (en xaponés: 柳 宗悦, Yanagi Soetsu), nado o 21 de marzo de 1889 e finado o 3 de maio de 1961, tamén coñecido como Yanagi Muneyoshi, foi un crítico de arte xaponesa, filósofo e fundador do movemento artístico Mingei no Xapón nos anos 20 e 30. Traxectoria
En 1916, Yanagi fixo a súa primeira viaxe a Corea por curiosidade pola artesanía coreana. A viaxe levou á creación do Museo de Artesanía Popular de Corea en 1924 e á acuñación do termo mingei por Yanagi, os oleiros Hamada Shōji (1894–1978) e Kawai Kanjirō (1890–1966).
Yanagi non era un artista nin un artesán. Dise que a súa teoría da "beleza da tristeza" (悲哀の美) na arte coreana influíu no desenvolvemento da idea coreana de han. Tras o Movemento do Primeiro de Marzo, o movemento de independencia de Corea no que miles de coreanos morreron a mans da policía e os militares xaponeses, Yanagi escribiu artigos en 1919 e 1920, expresando simpatía polo pobo coreano e aprecio pola arte coreana.
En 1926, Yanagi declarou formalmente un movemento de arte popular. Rescatou olas pequenas usadas polos plebeos nos períodos Edo e Meiji que estaban a desaparecer nun Xapón que se urbanizaba rapidamente. En 1936, fundouse o Museo de Artesanía Popular Xaponesa ( Nihon Mingeikan ).
Softastur

Softastur é unha asociación sen ánimo de lucro, cuxo obxectivo é o fomento da lingua asturiana nas novas tecnoloxías, concretamente no ámbito do Software libre.
A asociación confórmana voluntarios, principalmente programadores informáticos, filólogos, deseñadores e profesores de lingua asturiana. Softastur ofrece soporte técnico e documentación gratuíta aos usuarios de Software libre.
No ano 2008, Softastur recibiu o premio Andrés Solar, que entrega a Xunta pola Defensa de la Llingua Asturiana (en galego Xunta pola Defensa da Lingua Asturiana), polo seu traballo de inclusión do asturiano nas novas tecnoloxías, e especialmente por facilitar a dispoñibilidade de Ubuntu, primeiro sistema operativo en lingua asturiana. Historia
As orixes de Softastur remóntanse ao 2002. Ese mesmo ano, o 5 de xullo, anunciábase a tradución de Mozilla 1. 0, o primeiro navegador en asturiano. Ao ano seguinte (2003) xorde a idea de formar unha comunidade para a tradución e a coordinación deste tipo de software. A comunidade crece de xeito progresivo até o ano 2007, cando as achegas son xa significativas e o número de proxectos que se coordinan experimenta un notábel aumento. Softastur centra o seu traballo na tradución de Ubuntu e en 2009 a comunidade convértese de facto xa nunha asociación.
No ano 2010, un membro de Canonical Ltd. desprázase a Asturias e cualifica a versión Lucid Lynx en lingua asturiana como completa. Actualidade
Na actualidade Softastur traballa na implantación do corrector ortográfico Aspell dentro do sistema operativo Ubuntu. Entre os feitos máis salientábeis da asociación até o de agora, atópase o acordo de colaboración no proxecto Termast, centro encargado da coordinación xeral de terminoloxía especialidada en asturiano, asinado coa Academia de la Llingua Asturiana. En febreiro de 2010, Softastur completou o traballo de tradución de OpenOffice, a primeira suite ofimática en lingua asturiana. E para alén diso, tamén se fixo o lanzamento da rede social Ximielga. me. Proxectos e grupos de tradución
Free Translation Project
Contornas de escritorio: KDE, GNOME, Xfce, LXDE.
Distribucións de GNU/Linux: Debian, Ubuntu, Fedora, openSUSE, Mandriva.
Aplicativos varios: AbiWord, aMule, Tux Paint, Joomla! , etc.
Documentación e info.
Software de código aberto

O software de código aberto (Open-source software, OSS en inglés) é un tipo de programas de ordenador no que o código fonte é liberado baixo unha licenza na que o posuidor do dereito de copia garante ós usuarios o dereito de estudo, cambio e distribución a calquera e para calquera propósito. Este tipo de programas pode ser desenvolto de xeito colaborativo, sendo un exemplo destacado de colaboración aberta.
O seu desenvolvemento pode brindarse en diferentes perspectivas máis aló dunha única compañía. Un informe de 2008 do Grupo Standish estableceu que a adopción de programas de código aberto teñen resultado en aforros duns 60000 millóns de $ cada ano para os consumidores.
Os programas de código aberto gardan semellanza nalgúns aspectos co software libre, e constitúen a base dun movemento, o movemento de software de código aberto.
Software de edición de son

O software de edición de son é calquera software ou programa informático que permite editar e xerar datos de son. O software de edición de son pódese implementar total ou parcialmente como unha biblioteca, como unha aplicación informática, como unha aplicación web ou como un módulo cargable do núcleo. Os editores de ondas son editores de son dixital. Hai moitas referencias de software dispoñibles para realizar esta función. A maioría pode editar música, aplicar efectos e filtros e axustar canles estéreo.
As estacións de traballo de son dixital (digital audio staion, DAW) constan de software en gran medida, e normalmente están compostas por moitos compoñentes distintos de paquetes de software, a través dunha interface gráfica de usuario unificada usando GTK, Qt ou outra biblioteca para os widgets GUI. Os DAWs úsanse para gravar ou producir música, efectos de son e moito máis.
Sogama

Sogama, a Sociedade galega do medio ambiente, é unha empresa pública da Xunta de Galicia ao 51% e o outro 49% de Gas Natural Fenosa. Foi creada en 1992 polo Decreto 111/1992 e depende da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas. Infraestruturas
Sogama ten 37 plantas de transferencia de lixo (20 de titularidade de Sogama, 11 da Deputación de Ourense, 5 da Xunta e unha da mancomunidade do Morrazo) para atender a 294 concellos. Nestas plantas transfírese o lixo recollido polos camións dos concellos a colectores selados de 20 toneladas que serán trasladados a Cerceda en camións ou trens para o seu tratamento. Os concellos pagan por cada tonelada que entregan.
Sogama faise cargo do lixo xeral, o lixo que non se entrega separado para reciclado. Os concellos xa teñen contratada con outras empresas a reciclaxe do vidro, cartón e papel, materiais que xa non chegan a Sogama. Nun colector amarelo faise a recollida dos envases lixeiros: plásticos, latas, bricks e similares que serán separados en Cerceda o que se financia co punto verde, impostos que se pagan a través dos fabricantes de envoltas. Instalacións
Sogama ten unha superficie de 665. 000 m2 e unha capacidade para recibir de 500. 000 a 550. 000 toneladas anuais. A planta de Sogama en Cerceda recibe 800. 000 toneladas anuais.
O lixo chega en camións ou trens (a planta ten terminal propia de tren), alí faise unha separación previa con imáns da parte metálica e por cintas transportadoras e tambores xiratorios. A parte que xa non pode ser aproveitada máis é triturada para a súa posterior incineración e aproveitamento enerxético. Sogama consome máis electricidade da que produce. As cinzas son enterradas no vertedoiro de Areosa de 330. 000 m2.
En outubro de 2008, Sogama foi acusada da morte de tres milleiros de troitas do río Lengüelle. En xaneiro de 2009, o Seprona e Augas de Galicia confirmaron a vertedura contaminante procedente do vertedoiro de Areosa.
En 2009, preto de 30 persoas foron imputadas polo xulgado número 1 da Coruña polas verteduras ao Lengüelle entre as cales está o exdirector técnico de Sogama e o xefe de Danigal (empresa encargada da reciclaxe dos medicamentos recollidos no programa Sigre que remataban no vertedoiro de Areosa sen tratamento algún).
A finais do 2011, a Xunta anunciou a "Sogama do sur", un proxecto para construír outra incineradora no sur de Galiza. O lugar elixido foi O Irixo, O Carballiño.
En abril de 2012, ADEGA denunciou que Sogama viña falsificando as analíticas dende 2003 ata 2008. O río Lengüelle é afluente do río Tambre, que fornece de auga a Santiago de Compostela.
Por tonelada de lixo enviada a Sogama para o seu tratamento os concellos deben pagar case 60 euros. En outubro de 2013 Sogama anunciou o incremento do 34% nos custos de tratamento do lixo polo que os concellos deberán pagar 82, 1 euros por tonelada.
Sogdianos

Os sogdianos (sogdii ou sogdiani; en lingua sogdiana: swγδ, swγδ'k) foron un antigo pobo de fala iraniana que vivía no territorio da Sogdiana (unha rexión de Asia Central que se estendía dende os ríos Amu Daria no sur ata o Sir Daria), veciña dos bactrianos, baixo o dominio do Imperio Persa. Vivían nunha zona que ocupa parte dos actuais Taxiquistán e Uzbekistán, e posuían, entre outras, as cidades de Samarcanda e Bukhara. Segundo o orientalista ruso V. V. Bartold, os sogdianos poden ser chamados "os fenicios de Asia Central" pois foron un importante pobo comerciante con base na súa capital, Samarcanda, e xogaron un papel fundamental no desenvolvemento da Ruta da Seda e das rutas comerciais de Asia Central. Alcanzaron o seu auxe entre o comezo do século I a. C. e o século VII. Os sogdianos caeron baixo a dominación dos persas aqueménidas a mediados do século VI a. C. , e despois dos gregos coas conquistas de Alexandre o Grande, quen tralo asedio da Rocha Sogdiana conseguiu unir a Sogdiana e a Bactriana. Estiveron temporalmente baixo a tutela dos seléucidas e despois baixo o dominio do reino grecobactriano ata mediados do século II a. C. , cando foron invadidos polos nómades yuezhi. Posteriormente permaneceron independentes do Imperio Kushan. Estiveron dominados durante un tempo polos pobos túrquicos e finalmente polos árabes durante o século IX.
A lingua sogdiana foi unha das linguas estatais do Khaganato turco no século VI. En Asia Central, permaneceu en uso ata o século XIV.
Estaban divididos en tribos, algunhas das cales son mencionadas por Claudio Tolomeo e polos seus nomes non parecen estar relacionadas con ningún outro grupo étnico. Entre as tribos están os pasicae (no Pamir); os thacori (takurs, tocarios) nas beiras do nos Iaxartes; os oxydrancae, os drybactae, os gandari (ou gandháras), os mardyeni (madras), os chorasmii (corasmios ou khwaresmis) nos arredores do Oxus, e os cirrodes (kirátas, tamén na rexión do Oxus).
Soil Moisture Active Passive

Soil Moisture Active Passive ou SMAP é un satélite artificial do JPL da NASA lanzado o 31 de xaneiro de 2015 a bordo dun Delta 730 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
A misión de SMAP é estudar a humidade do solo da Terra mediante un radiómetro e radar. As medicións de humidade son necesarias para mellorar e comprender os ciclos do auga rexionais, a produtividade dos ecosistemas e a relación entre os ciclos da auga, do carbono e da enerxía na biosfera terrestre. Ademais as medicións de alta resolución da humidade melloran a precisión dos prognósticos meteorolóxicos, as previsións de inundacións e axudan na mellora da produtividade agrícola.
SMAP leva a bordo un radiómetro e un radar en banda L cun reflector de 6 m de diámetro cunha resolución de entre 1 e 3 km. O 7 de xullo de 2015 unha avaría no radar deixouno fóra de servizo, polo que o satélite só obtén datos co radiómetro.
Soil Moisture and Ocean Salinity

Soil Moisture and Ocean Salinity, coñecido tamén polo seu acrónimo, SMOS, é un satélite artificial da Axencia Espacial Europea lanzado o 2 de novembro de 2009 mediante un foguete Rokot KM desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
A misión de SMOS é estudar a salinidade dos mares e a humidade dos solos da Terra. Tamén estuda o contido de auga da vexetación, a cobertura de neve e a estrutura do xeo. É a segunda misión Earth Explorer da ESA e o seu instrumento principal é o radiómetro MIRAS (Microwave Imaging Radiometer using Aperture Synthesis), que funciona en banda L. Os datos obtidos por SMOS permiten entender mellor o ciclo da auga na Terra e axudar a predicir mellor o tempo.
Soiuz 1

Soiuz 1 foi o nome da primeira misión tripulada dunha cápsula Soiuz, en concreto unha cápsula modelo 7K-OK. Foi lanzada o 23 de abril de 1967 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur e rematou en traxedia. Características
A misión de Soiuz 1 foi probar a nova cápsula Soiuz 7K-OK por primeira vez cun cosmonauta a bordo, Vladimir Komarov, e tras tres voos de proba non tripulados que finalizaron con problemas. O plan era lanzar a Soiuz 2 con tres tripulantes a bordo o día posterior á Soiuz 1 e facer manobras conxuntas no espazo.
Pouco despois do lanzamento comezaron os problemas para Komarov: un dos dous paneis solares da cápsula Soiuz non se despregou, quedando pegado do módulo de servizo. Ademais apareceron dificultades co control da nave debido a interferencias entre o sistema de control a reacción e os sensores de fluxo de ións que proporcionaban información sobre a posición da nave. O control de terra decidiu que Komarov debía volver, dadas as condicións do voo. O primeiro intento de retropropulsión para a reentrada atmosférica non tivo éxito debido aos problemas de orientación da nave, así que Komarov fixo un acendido manual, que logrou sen problemas. A reentrada produciuse con normalidade e o paracaídas de freado funcionou sen problemas, pero debido a un fallo nun sensor de presión o paracaídas principal non chegou a despregarse. Komarov deu activado o paracaídas de reserva, pero leouse co de freado, impedindo que funcionara. O impacto contra terra, cerca da cidade de Oremburgo e sobre as 7: 00 do 24 de abril, esnaquizou o módulo de descenso e matou a Komarov.
O accidente da Soiuz 1 foi a continuación dos problemas atopados nos voos de proba non tripulados anteriores e das presións políticas para ser lanzada a pesar de todo. O voo programado da Soiuz 2 non tivo lugar ata varios meses despois.
Soiuz 10

Soiuz 10 foi o nome da primeira misión espacial tripulada enviada cara a unha estación espacial, a Saliut 1. Foi lanzada o 22 de abril de 1971 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
A misión de Soiuz 10 foi acoplarse coa primeira estación espacial da Historia, a Saliut 1, lanzada só tres días antes. A bordo da cápsula ían o comandante Vladimir Aleksandrovich Shatalov, o enxeñeiro de voo Aleksei Ieliseiev e o enxeñeiro de sistemas Nikolai Rukavishnikov. A nave era unha Soiuz 7KT-OK.
Despois do lanzamento a Soiuz 10 manobrou durante 24 horas para igualar a súa órbita coa da Saliut 1, que á súa vez manobrou para achegarse á Soiuz. Os sistemas automáticos deixaron as naves a 180 m de distancia unha da outra. O sistema de acoplamento automático fallou, deixando como única opción o acoplamento manual. Os cosmonautas atoparon a manobra manual dificultosa comparada co acoplamento entre dúas naves Soiuz: a Saliut, coa súa maior masa e coa súa falta de manobrabilidade, resultou ser un obxectivo máis esquivo. Análises posteriores mostraron ademais que a instrumentación a bordo da Soiuz era insuficiente para un acoplamento manual cómodo e normal. De tódolos xeitos a tripulación conseguiu finalmente acoplarse ao porto da Saliut, aínda que non conseguiron un acoplamento duro. Toda a manobra de acoplamento foi grabada por cámaras de televisión situadas no exterior da Soiuz. Finalmente os cosmonautas non puideron entrar na estación debido a problemas no zapón interno da súa propia nave. A Saliut 1 e a Soiuz 10 permaneceron unidas durante 5 horas e 30 minutos antes de desacoplarse, non sen antes ter que intentalo varias veces debido ao acoplamento defectuoso. A Soiuz manobrou arredor da estación para tomar fotos e inspeccionala. A misión regresou a terra a noite do 24 de abril, converténdose tamén na primeira cápsula tripulada en facer un regreso nocturno. Durante a aterraxe, que tivo lugar a entre 80 e 100 km ao suroeste da cidade de Karaganda, o aire no interior da cápsula volvuse tóxico e Rukavishnikov acabou inconsciente, sen máis consecuencias.
Soiuz 11A510

O Soiuz 11A510 foi o nome dun foguete espacial da antiga Unión Soviética derivado do mísil R-7 usado unicamente en dúas ocasións, entre 1965 e 1966. Características
O Soiuz 11A510 foi unha variante dos foguetes da familia Soiuz que usaba unha segunda etapa Vostok e unha terceira etapa Tsyklon. Foi usado para lanzar dous satélites da familia RORSAT que simulaban utilizar enerxía nuclear.
Soiuz 11A511

O Soiuz 11A511 foi o nome dun foguete espacial da antiga Unión Soviética derivado do mísil R-7 creado como substitución dos múltiples foguetes usados ata entón, entre eles os 8K72, 8A91, 8K74, 8K78 e 11A57. Foi deseñado para lanzar naves da familia Soiuz, pero un redeseño posterior, o Soiuz U, ampliou a súa capacidade, facendo del un lanzador xenérico de satélites.
Soiuz 12

Soiuz 12 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 27 de setembro de 1973 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
A misión de Soiuz 12 foi probar a nova nave Soiuz 7K-T, con melloras aplicadas despois da traxedia da Soiuz 11. A bordo ían o comandante Vasili Lazarev e o enxeñeiro de voo Oleg Makarov. Tras case dous días de probas a cápsula tripulada reentrou na atmosfera terrestre e aterrou a uns 400 km ao suroeste de Karaganda.
Soiuz 13

Soiuz 13 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 18 de decembro de 1973 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
A misión Soiuz 13 usou unha nave modelo Soiuz 7K-T lixeiramente modificada, que pasou a ser denominada Soiuz 7K-T/AF e que foi única no seu xénero. No módulo orbital ía aloxado o telescopio Orion 2 co que a tripulación, formada polo comandante Piotr Klimuk (o primeiro belaruso en voar ao espazo) e enxeñeiro de voo Valentin Lebedev, fixo observacións astronómicas no ultravioleta. Tamén fixeron observacións da superficie terrestre con outros instrumentos e seguir facendo probas cos sistemas da nova nave.
Tras case oito días en órbita, a cápsula tripulada reentrou na atmosfera terrestre e aterrou a uns 200 km ao suroeste de Karaganda o 26 de decembro de 1973.
Soiuz 14

Soiuz 14 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 3 de xullo de 1974 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
A misión da Soiuz 14, cos cosmonautas Pavel Popovich e Iuri Artiukhin a bordo, foi acoplarse coa estación militar Saliut 3 e facer diversas probas nela. A tripulación, unha vez na estación, adicouse a facer observacións da Terra e avaliar a súa utilidade militar e a facer experimentos biolóxicos e médicos.
Tras case 16 días en órbita, tendo cumpridos os seus obxectivos, a cápsula tripulada reentrou na atmosfera terrestre e aterrou a uns 140 km ao sueste de Dzhezkazgan o 19 de xullo de 1974.
Soiuz 15

Soiuz 15 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 26 de agosto de 1974 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 15, cos cosmonautas Gennadi Sarafanov e Lev Diomin a bordo, foi a segunda nave en intentar acoplarse coa estación militar Saliut 3. Tras ser posta en órbita e achegarse á estación, o sistema de atraque automático Igla fallou e o acoplamento non puido levarse a cabo. A nave regresou a terra aos dous días de ser lanzada, aterrando o 28 de agosto de 1974 ás 20: 10 GMT.
Soiuz 16

Soiuz 16 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 2 de decembro de 1974 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 16, cos cosmonautas Anatoli Filipchenko e Nikolai Rukavishnikov a bordo, foi lanzada para probar os sistemas do modelo de nave Soiuz 7K-TM co que a Unión Soviética participaría na misión conxunta ASTP xunto con Estados Unidos e unha das súas cápsulas Apolo.
Despois de case seis días en órbita a cápsula tripulada reentrou na atmosfera terrestre e aterrou a uns 30 km ao nordeste de Arkalyk, o 8 de decembro de 1974 ás 8: 04 GMT.
Soiuz 17

Soiuz 17 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 10 de xaneiro de 1975 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 17, cos cosmonautas Georgi Grechko e Aleksei Gubarev a bordo, foi lanzada para ser a primeira nave en acoplarse á nova estación espacial Saliut 4. Volveu a terra despois de case 30 días en órbita, aterrando a case 110 km ao nordeste de Astana (Kazakhstán) o 9 de febreiro de 1975 ás 11: 03 GMT.
Soiuz 18

Soiuz 18 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 24 de maio de 1975 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 18, cos cosmonautas Piotr Klimuk e Vitali Sevastianov a bordo, foi lanzada para ser a segunda nave en acoplarse á estación espacial Saliut 4. Volveu a terra despois de case 63 días en órbita facendo probas e experimentos, aterrando a case 55 km ao leste de Arkalyk (Kazakhstán) o 26 de xullo de 1975 ás 14: 18 GMT.
Soiuz 18-1

Soiuz 18-1, denominada así a posteriori, foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 5 de abril de 1975 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 18-1 estaba tripulada por Vasili Lazarev e Oleg Grigorievich Makarov. A engalaxe tivo lugar de maneira normal, pero despois da separación da segunda etapa a terceira etapa non se acendeu. O control de terra activou a torre de escape do foguete cando este se atopaba a 192 km de altura, separando a cápsula tripulada do resto do foguete e sometendo os dous cosmonautas a unha aceleración de máis de 20 G. A cápsula acabou aterrando de maneira accidentada nos montes Altai, cerca da fronteira con China, rodando por unha ladeira e sendo detida por arbustos pouco antes dun precipicio. Os cosmonautas temeron estar no lado chinés da fronteira, pero tras unhas horas foron atopados e asistidos por xente do lugar falando en ruso antes da chegada do equipo de rescate. Lazarev sufriu feridas internas debido á alta aceleración e á rodaxe da cápsula e nunca máis volveu voar ao espazo.
Soiuz 19

Soiuz 19 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 15 de xullo de 1975 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 19, cos cosmonautas Aleksei Leonov e Valeri Kubasov a bordo, foi lanzada para acoplarse a unha cápsula Apolo estadounidense ocupada polos astronautas Vance Brand, Deke Slayton e Tom Stafford no marco do Proxecto de probas Apollo-Soiuz (ASTP pola súa sigla en inglés). ASTP foi o primeiro acoplamento en órbita de dúas naves de nacións distintas e unha mostra do achegamento entre as dúas potencias rivais. A nave Apolo foi lanzada unhas horas despois de que o fixera a Soiuz 19.
As naves atopáronse no espazo e acopláronse o 17 de xullo. As tripulacións pasaron dunha nave a outra e levaron a cabo diversas actividades, entre elas conceder entrevistas a radios e televisións. As naves separáronse despois de 44 horas acopladas para facer algúns experimentos e volveron unirse durante tres horas máis, despois das cales as naves separáronse definitivamente. A Soiuz 19 volveu a terra despois de case 6 días en órbita, aterrando a 87 km ao nordeste de Arkalyk (Kazakhstán) o 21 de xullo de 1975 ás 10: 51 GMT.
Soiuz 2

Soiuz 2 foi unha misión espacial non tripulada soviética lanzada o 25 de outubro de 1968 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 2, unha Soiuz modelo 7K-OK sen tripulación a bordo, foi lanzada para acoplarse coa Soiuz 3, tripulada por Georgi Beregovoi e lanzada unhas horas despois. A misión foi planeada para gañar práctica nas citas e acoplamentos espaciais. Beregovoy non conseguiu acoplarse coa Soiuz 2, que debía servir como obxectivo pasivo, debido á súa insistencia en usar os controis manuais e saltarse os sistemas automáticos, gastando a maior parte do propelente adicado a manobras no seu primeiro intento de acoplamento. O resto da misión adicouse a facer diferentes probas coa cápsula, así como experimentos dirixidos á observación astronómica e á observación terrestre.
A Soiuz 2 volveu a terra o 28 de outubro de 1968.
Soiuz 2-1a

O Soiuz 2-1a é un foguete espacial ruso de nova xeración derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. Está formado por dúas etapas centrais cunha terceira etapa adicional rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez durante en 2004. O foguete pódese lanzar tanto desde o cosmódromo de Plesetsk como desde o de cosmódromo de Baikonur. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento. Variantes
Soiuz ST-A
O Soiuz ST-A é unha variante do Soiuz 2-1a usando unha cofia de tipo ST, máis grande e voluminosa e varias adaptacións para poder ser lanzado desde o Centro Espacial de Kourou.
Soiuz 2-1a Fregat

O Soiuz 2-1a Fregat é un foguete espacial ruso de nova xeración derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. É unha versión do Soiuz 2-1a, formado por dúas etapas centrais cunha terceira etapa adicional Fregat rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez durante en 2006. O foguete pódese lanzar desde o cosmódromo de Plesetsk, desde o de Baikonur e desde o cosmódromo de Vostochni. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido excepto a Fregat, que usa tetróxido de nitróxeno e UDMH. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento.
Soiuz 2-1b

O Soiuz 2-1b é un foguete espacial ruso de nova xeración derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. Está formado por dúas etapas centrais cunha terceira etapa adicional rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Usa os mesmos controis dixitais que o Soiuz 2-1a, pero cun novo motor RD-0124 na segunda etapa. Foi usado por primeira vez durante en 2008. O foguete pódese lanzar tanto desde o cosmódromo de Plesetsk como desde o de cosmódromo de Baikonur. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento. Variantes
Soiuz ST-B
O Soiuz ST-A é unha variante do Soiuz 2-1b usando unha cofia de tipo ST, máis grande e voluminosa e varias adaptacións para poder ser lanzado desde o Centro Espacial de Kourou. Á súa vez hai dúas subvariantes: a Soiuz ST-B Fregat-M, cunha última etapa Fregat-M, e a Soiuz ST-B Fregat-MT, usando unha Fregat-MT.
Soiuz 2-1b Fregat

O Soiuz 2-1b Fregat é un foguete espacial ruso de nova xeración derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. É unha versión do Soiuz 2-1b, formado por dúas etapas centrais cunha terceira etapa adicional Fregat rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez durante en 2006 para lanzar o observatorio espacial COROT. O foguete pódese lanzar desde o cosmódromo de Plesetsk, desde o de Baikonur e desde o cosmódromo de Vostochni. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido excepto a Fregat, que usa tetróxido de nitróxeno e UDMH. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento.
Soiuz 2-1v

O Soiuz 2-1v é un foguete espacial ruso de nova xeración derivado do mísil R-7 creado para lanzar carga á órbita baixa terrestre. É unha versión lixeira dos foguetes Soiuz tradicionais na que non se inclúen os típicos catro foguetes aceleradores que rodean á etapa principal. O foguete ten un diámetro maior que respecto dos Soiuz habituais, usando motores NK-33A mellorados na primeira etapa e RD-0124 na segunda.
Soiuz 2-1v Volga

O Soiuz 2-1v Volga é un foguete espacial ruso de nova xeración derivado do mísil R-7 creado para lanzar carga á órbita baixa terrestre. É unha versión do Soiuz 2-1v cunha etapa final Volga.
Soiuz 20

Soiuz 20 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 17 de novembro de 1976 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 20 foi unha Soiuz 7K-T lanzada a órbita sen tripulación para facer probas e para acoplarse automaticamente á estación espacial Saliut 4. A nave fixo diferentes probas dos seus sistemas baixo varias condicións de voo, permaneceu acoplada á Saliut 4 e levaba unha carga biolóxica que estivo á microgravedade nos tres meses que a Soiuz 20 estivo no espazo. Finalmente regresou o 16 de febreiro de 1976.
Soiuz 21

Soiuz 21 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 6 de xullo de 1976 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 21, cos cosmonautas Boris Volinov e Vitali Zholobov a bordo, foi lanzada para acoplarse á estación espacial militar Saliut 5. Os cosmonautas tiveron que facer o acoplamento a man ao fallar o sistema automático Igla. Tras case dous meses a bordo os dous tripulantes solicitaron o regreso a terra debido á mala condición física e psicolóxica do enxeñeiro Zholobov, que sufriu mareo espacial de maneira continua durante todo o voo. Máis tarde determinouse que ámbolos dous cosmonautas sufriran problemas psicolóxicos en órbita, non seguiran a súa rutina de exercicios físicos para manterse en forma e desenvolveron desexos irracionais de regresar a terra. Especulouse coa posibilidad de que o aire da estación fora contaminado con algunha substancia tóxica.
A Soiuz 21 volveu a terra despois de case 50 días en órbita, aterrando a 200 km ao suroeste de Kokchetav o 25 de agosto de 1976 ás 18: 33 GMT.
Soiuz 22

Soiuz 22 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 15 de setembro de 1976 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 22, unha Soiuz modelo 7K-MF6 cos cosmonautas Valeri Bikovski e Vladimir Aksionov a bordo, foi lanzada para facer observacións da Terra mediante unha cámara multiespectral fabricada por Carl Zeiss, así como con outros instrumentos. A nave era a xemela e sustituta da Soiuz 19 para a misión ASTP en caso dun problema con esta.
A Soiuz 22 volveu a terra despois de case 8 días en órbita, aterrando a 150 km ao noroeste de Astana (Kazakhstán) o 23 de setembro de 1976 ás 7: 42 GMT.
Soiuz 23

Soiuz 23 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 14 de outubro de 1976 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 23, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Valeri Rozhdestvenski e Viacheslav Zudov a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial militar Saliut 5. Despois de entrar en órbita e achegarse á estación a nave foi incapaz de acoplarse debido a uns sensores defectuosos que indicaban unha velocidade lateral irreal, co que os propulsores intentaban corrixir constantemente un desvío inexistente. Tras varios intentos a tripulación apagou o sistema automático, pero xa non quedaba propelente para intentar un acoplamento manual, co que a nave tivo que volver a terra. A reentrada atmosférica foi normal pero a Soiuz descendeu sobre o lago Tengiz no medio dunha tormenta de neve, con temperaturas de ata -20 °C. O paracaídas, mollado, arrastrou a cápsula tripulada baixo a superficie xeada, arrefriándoa. Os equipos de rescate intentaron chegar ata a cápsula mediante vehículos anfibios, sen logralo. A solución para sacala foi atala mediante un cable, levado baixo a superficie por medio de mergulladores, a un helicóptero que a arrastrou durante quilómetros a través da auga xeada ata terra. Os dous cosmonautas conseguiron saír pola mañá, para sorpresa dos rescatadores, que os daban por mortos.
Soiuz 24

Soiuz 24 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 7 de febreiro de 1977 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 24, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Iuri Glazkov e Viktor Gorbatko a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial militar Saliut 5. A diferenza de Soiuz 23, a Soiuz 24 acoplouse sen problemas, e a diferenza da tripulación da Soiuz 21, Glazkov e Gorbatko non sufriron problemas físicos nin psicolóxicos ata o punto de que nos seus 17 días de misión fixeron tanto traballo como a tripulación da Soiuz 21 nos seus 50 días de misión.
Dada a sospeita de que a atmosfera da estación puido ser en parte a causante dos problemas dos cosmonautas da Soiuz 21, a misión da 24 levou a bordo equipamento para cambiar por completo a atmosfera. A pesar de que as análises feitas ao chegar non mostraron contaminantes nin toxinas no aire, a tripulación fixo un cambio completo de atmosfera polo método de expulsar a orixinal a través da esclusa para paseos espaciais e volvendo a presurizar a estación con aire novo. Durante o resto da misión os cosmonautas fixeron diversos experimentos e probas.
A Soiuz 24 volveu a terra despois de case 18 días en órbita, aterrando a 37 km ao nordeste de Arkalyk (Kazakhstán) o 25 de febreiro de 1977 ás 9: 38 GMT.
Soiuz 25

Soiuz 25 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 9 de outubro de 1977 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 25, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Vladimir Kovalionok e Valeri Riumin a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. Tras achegarse e acoplarse en modo suave, a tripulación foi incapaz de acadar un acoplamento duro (mecanicamente consistente e sólido), sen o cal a presurización e a apertura da portela entre ambas naves era imposible. Máis tarde atopouse que a causa foi un defecto mecánico no mecanismo de acoplamento da Soiuz 25, pero chegouse a pensar que era o mecanismo de atraque da Saliut 6 o danado, co que misións posteriores tampouco poderían acoplarse.
A Soiuz 25 tivo que volver a terra sen completar a súa misión, despois de pouco máis de 2 días en órbita, aterrando o 11 de outubro de 1977 ás 3: 24 GMT.
Soiuz 26

Soiuz 26 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 10 de decembro de 1977 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 26, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Iuri Romanenko e Georgi Grechko a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. A diferenza da Soiuz 25, a Soiuz 26 acoplouse completamente coa estación ao usar o segundo porto dispoñible e os cosmonautas puideron pasar ao seu interior. Pasaron un total de 96 días a bordo, marcando un récord no seu momento. As súas tarefas consistiron en facer diversas probas coa estación, así como experimentos e un paseo espacial (o primeiro desde unha estación Saliut, o 20 de decembro) para inspeccionar o porto de atraque ao que a Soiuz 25 se acoplou defectuosamente, determinando que o porto da estación estaba ben e o fallo estaba na Soiuz. Durante a súa estancia tivo lugar o primeiro avituallamento en órbita: a primeira nave Progress acoplouse á estación o 22 de febreiro, levando a bordo subministracións e propelente.
A Saliut 6 coa Soiuz 26 acoplada foi tamén a primeira estación que recibiu unha tripulación visitante, a Soiuz 27, que atracou no porto libre o 10 de xaneiro de 1978. Así, durante cinco días, a estación estivo ocupada coas dúas Soiuz e cos catro cosmonautas a bordo, que se adicaron a facer probas e experimentos nalgúns casos dirixidos a comprobar o comportamento da estrutura formada polas tres naves e a súa resposta a perturbacións e resonancias. A tripulación visitante (Oleg Makarov e Vladimir Dzhanibekov) regresou a terra na Soiuz 26, deixando a máis nova Soiuz 27 para a tripulación de longa duración. O 3 de marzo de 1978 a Saliut 6 recibiría unha nova nave tripulada, a Soiuz 28, coa primeira misión Interkosmos a bordo.
A Soiuz 26 volveu a terra o 16 de xaneiro de 1978 ás 11: 25 GMT, con Dzhanibekov e Makarov a bordo.
Soiuz 27

Soiuz 27 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 10 de xaneiro de 1978 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 27, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Oleg Makarov e Vladimir Dzhanibekov a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6, xa ocupada pola tripulación da Soiuz 26, Iuri Romanenko e Georgi Grechko, converténdose na primeira nave en visitar unha estación xa ocupada. Makarov e Dzhanibekov pasadon apenas 6 días a bordo, facendo probas e experimentos xunto con Romanenko e Grechko. Finalmente regresaron a terra a bordo da Soiuz 26, o 16 de xaneiro, mentres que a Soiuz 27 quedou para uso da tripulación permanente, volvendo a terra o 16 de marzo de 1978.
Soiuz 28

Soiuz 28 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 2 de marzo de 1978 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 28, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Aleksei Gubarev e Vladimír Remek (da entón República Socialista Checa) a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6, xa ocupada pola tripulación da Soiuz 26. Soiuz 28 foi a primeira misión Interkosmos, un programa cooperativo no que un dos cosmonautas era non soviético. Remek, checo, converteuse así no primeiro viaxeiro espacial nin soviético nin estadounidense. A tripulación, durante aproximadamente unha semana, levou a cabo diferenteis probas e experimentos relacionados coa bioloxía, o procesamento de materiais e o estudo da atmosfera superior da Terra.
A Soiuz 28 retornou o 10 de marzo de 1978, cos cosmonautas sendo recuperados ás 13: 45 GMT.
Soiuz 29

Soiuz 29 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 15 de xuño de 1978 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 29, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Vladimir Kovalionok e Aleksandr Ivanchenkov a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. Unha vez a bordo a tripulación adicouse a tarefas de mantemento e facer diversos experimentos. A estación recibiu a visita da Soiuz 30 o 29 de xuño e da Soiuz 31 o 7 de setembro, ambas misións Interkosmos, mentres que as Progress 2 e 3 avituallaron á tripulación acoplándose o 9 de xullo e o 10 de agosto respectivamente. O 3 de setembro a Soiuz 29 volveu a terra cos cosmonautas da Soiuz 31 (Valeri Bikovski e o alemán Sigmund Jähn). O 7 de setembro, Kovalenko e Ivanchenkov moveron a Soiuz 31 do porto posterior ao porto anterior da estación, a primeira manobra deste tipo e que deixou sitio libre para a Progress 4. A tripulación estableceu un récord de permanencia no espazo, cos seus case 140 días na estación.
Soiuz 3

Soiuz 3 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 26 de outubro de 1968 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 3, unha Soiuz modelo 7K-OK co cosmonauta Georgi Beregovoi a bordo, foi lanzada para acoplarse coa Soiuz 2, non tripulada e lanzada unhas horas antes. A misión foi planeada para gañar práctica nas citas e acoplamentos espaciais. Beregovoy non conseguiu acoplarse coa Soiuz 2 debido á súa insistencia en usar os controis manuais e saltarse os sistemas automáticos, gastando a maior parte do propelente adicado a manobras no seu primeiro intento de acoplamento. O resto da misión adicouse a facer diferentes probas coa cápsula, así como experimentos dirixidos á observación astronómica e á observación terrestre.
A Soiuz 3 volveu a terra o 30 de outubro de 1968 ás 7: 25 GMT.