proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Joaquín Pais Llorens

Joaquín Pais Llorens, nado no Freixo de Sabardes (Outes) o 16 de novembro de 1899 e finado en Marín o 30 de decembro de 1960, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Obtivo o título de Bacharelato no Instituto de Pontevedra en 1917. Fíxose mestre. Exerceu na Pobra do Caramiñal e en outubro de 1918 trasladouse a Redondela. Aprobou as oposicións en 1920, non lle adxudicaron praza por non ter a idade regulamentaria e finalmente en decembro dese ano foi destinado á Escola Graduada de Redondela. En maio de 1921 foi elixido secretario da Asociación de Mestres de Redondela.
De setembro de 1921 a outubro de 1922 fixo o servizo militar e participou na Campaña de África da guerra do Rif. Foi director da escola graduada e tamén daba clases de Bacharelato na súa casa, sendo logo habilitado. En agosto de 1924 foi elixido vogal da Unión Patriótica. Na Segunda República foi elixido presidente da Comisión Xestora Municipal de Redondela en marzo de 1933, cesando no cargo logo das eleccións de abril dese ano.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo e sufriu un expediente de depuración que tivo como resultado a súa destitución como mestre. Estivo preso por razóns políticas, pasou 18 meses nos cárceres de Celanova e Pontevedra. Posteriormente subsistiu dando clases particulares. Nos anos cincuenta montou un negocio de material eléctrico en Marín. Vida persoal
Casou con Herminda Amaro Conde e foi pai de María del Carmen Jesusa, José María e Joaquina Pais Amaro.
Joaquín Patricio Patiño

Joaquín Patricio Patiño foi un sindicalista, mestre racionalista e librepensador galego. Traxectoria
Membro da agrupación socialista da Coruña en 1911, presidiu en 1913 a Sociedad de Profesiones Varias e participou no Centro de Estudios Sociales Germinal. De 1913 a 1914 dirixiu a escola racionalista Escuela Integral e de 1914 a 1917 a denominada La Luz. Foi colaborador habitual de La Voz del Obrero. Pasou un tempo recluído no manicomio de Conxo, de onde saíu grazas ás presións de Germinal. Foi o representante dos librepensadores coruñeses no mitin anticlerical de 1917. Instalou un quiosco na Coruña en 1918. A comezos da República rexentaba unha academia na rúa da Falperra.
Joaquín Rodríguez Barbeito

Joaquín Rodríguez Barbeito, nado nas Neves cara 1902, foi un sindicalista e político galego. Traxectoria
Factor do ferrocarril instalado en Arbo. Na República foi presidente da Sociedad de Oficios y Profesiones varias de Arbo y sus contornos. Logo foi secretario da Casa do Pobo de Arbo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 27 de setembro no calabozo de Arbo, pasou ao lazareto da illa de San Simón e foi xulgado en Vigo por rebelión militar, resultando con sobresemento provisional. Enviado a un batallón disciplinario, despois pasou pola campo de concentración de Sans Marco de León e rematou no cárcere da Coruña, de onde saíu en liberdade provisional o 18 de febreiro de 1939. Vida persoal
Casou con Delfina Gómez González e foi pai de Manuel Rodríguez Gómez.
Joaquín Varela Suanzes-Carpegna

Joaquín Varela Suanzes-Carpegna, nado en Lugo o 7 de abril de 1954, e finado en Oviedo o 1 de febreiro de 2018, foi un escritor, xurista e historiador galego. Traxectoria
Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e comezou a traballar como profesor universitario na Universidade de Barcelona. En 1978 trasladouse á Universidade de Oviedo, onde traballou ata o seu falecemento e onde chegou a ter a cátedra de Dereito Constitucional. En 1999 doutorouse coa tese La responsabilidad del ejecutivo en los orígenes del constitucionalismo español (1808-1823), dirixida por Ignacio de Otto y Pardo, con especial interese á Constitución española de 1812. Os seus temas de investigación e docencia principal eran a historia do constitucionalismo, en particular en España, mais tamén do mundo anglosaxón. Formou equipo de investigación cos tamén galegos Francisco Bastida e Ignacio de Otto.
Tras o seu falecemento, a súa biblioteca particular, de máis de tres mil volumes, foi doada á Facultade de Comercio, Turismo e Ciencias Sociais no Campus de Xixón da Universidade de Oviedo, na Laboral Ciudad de la Cultura, co nome de Biblioteca de Historia Constitucional Joaquín Varela Suanzes-Carpegna, inaugurada o 31 de outubro de 2018. Obra
La teoría del Estado en los orígenes del constitucionalismo hispánico. Las cortes de Cádiz (1983)
Tradición y liberalismo en Martínez Marina (1983)
Derecho constitucional: teoría de la Constitución, principios estructurales, órganos y funciones constitucionales, canda Francisco Bastida e Juan Luis Requejo (1992)
Textos básicos de la historia constitucional comparada (1998)
Sistema de gobierno y partidos políticos: de Locke a Park (2002)
Álvaro Flórez Estrada (1766-1853) (2004)
El Conde de Toreno (1786-1843): biografía de un liberal (2005)
Propiedad e historia del derecho (2005)
Asturianos en la política española (2006)
Política y Constitución en España: (1808-1978) (2007)
La Constitución de 1812 (2008)
La Constitución de 1876 (2009)
El constitucionalismo español en su contexto comparado (2010)
Constituciones y leyes fundamentales (2012)
La monarquía doceañista (1810-1837): avatares, encomios y denuestos de una extraña forma de gobierno (2013)
Histoire constitutionnelle comparée et espagnole (Six études) (2013)
Agustín Argüelles. Orígenes del liberalismo progresista (2013)
La organización territorial del estado en España: del fracaso de la I República a la crisis del estado autonómico (1873-2013) (2013)
Política y Constitución en España: 1808-1978 (2014).
Algunas reflexiones metodológicas sobre la Historia Constitucional (2015)
Tamén editou os discursos parlamentarios do Conde de Toreno (2003), o ensaio Política y constitución, do autor do século XIX Jaime Balmes, e coeditou a obra completa de Ignacio de Otto. Vida persoal
Foi irmán do político e eurodeputado Daniel Varela e do investigador Álvaro Varela Suanzes-Carpegna.
Joaquín Viola

Joaquín Viola, nado en Cebreros (Ávila) o 26 de xuño de 1913 e finado en Barcelona o 25 de xaneiro de 1978, foi un político catalán, alcalde de Barcelona entre 1975 e 1976. Traxectoria
Fillo dun rexistrador da propiedade natural de Balaguer, pasou tan só dous meses na súa localidade natal trasladándose entón a Cataluña. Ao comezo da Guerra Civil española pasou á zona franquista e ingresou no seu exército, chegou ao rango de tenente e foi ferido na fronte de Teruel. Ingresou no corpo de Rexistradores da Propiedade en 1941. Procurador en Cortes desde 1967, alí presentou en 1970 unha emenda á Lei Xeral da Educación para que se considerase o ensino das linguas non casteláns un elemento esencial da educación. O 18 de setembro de 1975 asumiu o cargo de alcalde de Barcelona, permaneceu no posto ata decembro de 1976, durante a súa xestión revisou o Plan Comarcal, militarizou aos bombeiros e á policía municipal, despois foi durante uns meses director xeral da Función Pública.
Morreu coa súa dona o 25 de xaneiro de 1978 nun atentado consistente en colocarlle unha bomba no peito que nunca foi reivindicado.
Joaquín Yarza Ormazábal

Joaquín Yarza Ormazábal, nado en Donostia en 1898 e finado en Vigo en 1972, foi un mariño e industrial naval español. Serviu na Armada, chegando a capitán, e dedicouse á industria naval en Vigo, creando entre outras empresas o estaleiro Construcciones Navales Yarza. Traxectoria
Era fillo do innovador do sector industrial naval José Joaquín Yarza Albea, natural de Donostia. Enrolouse na Armada e foi maquinista naval, sendo destinado a varios buques como o Bonifaz, Almirante Cervera ou o Laya. Xa como capitán, foi profesor na Academia de Maquinistas, e en 1935 entrou na Escola de Maquinistas de Ferrol para especializarse en motores. Durante a guerra civil foi desterrado, e trala fin do conflito, destinado ao cruceiro Galicia.
En 1941 instalouse definitivamente en Vigo, onde se dedicou ao sector industrial naval. Xunto con Luis Iglesias Fernández, industrial e presidente do Celta de Vigo, comercializou a marca de queimadores Yarigle (acrónimo de Yarza e Iglesias), así como outros instrumentos navais. En 1952 creou en Teis o estaleiro Construcciones Navales Yarza, xunto aos seus irmáns Tomás e Román. Joaquín retirouse nos anos 60, cando a empresa familiar se fusionou con Ascón. Vida persoal
Casou en 1923 con Carmen Luaces Grandal, coa que tivo varios fillos, entre eles o historiador da arte Joaquín Yarza Luaces, que naceu en 1936 en Ferrol.
Jochen Miller

Jochen van der Steijn, nado en Brabante do Norte, Países Baixos, o 11 de abril de 1979, é un DJ e produtor de música trance.
Jodocus Hondius

Jodocus Hondius (versión latinizada de Joost de Hondt), nado en Wakken, actual Bélxica, o 17 de outubro de 1563 e finado en Ámsterdam o 12 de febreiro de 1612, ás veces chamado Jodocus Hondius o Vello para distinguilo do seu fillo, foi un artista de Flandres, gravador e cartógrafo. Traxectoria
É coñecido por facer algúns dos primeiros mapas do "Novo Mundo" e de Europa, por restablecer a reputación da obra de Gerard Mercator, e polos seus retratos de Francis Drake. Axudou a establecer Ámsterdam como centro da cartografía en Europa no século XVII.
Jody Williams

Jody Williams, nada en Battleboro (Vermont) o 9 de outubro de 1950, é unha profesora e activista polos dereitos humanos estadounidense, gañadora do Premio Nobel da Paz en 1997 polo seu traballo a favor da prohibición internacional do uso das minas antipersoa e das bombas de acio, así como a retirada de todas as minas e restos deles en todos os territorios do mundo.
Unha visita á Fundación Americana de Veteranos de Vietnam en Washington supuxo un xiro radical na súa vida e nos seus compromisos profesionais. Coñeceu de primeira man as devastadoras consecuencias do uso das minas antipersoa nos enfrontamentos bélicos e, a partir dese momento iniciou a loita para logra a súa erradicación. Traxectoria
Williams traballaba como profesora de inglés como segunda lingua. En 1972 obtivo o seu grao académico na Universidade de Vermont e en 1974 realizou o mestrado en ensinanza do castelán na School for International Training. En 1984 obtivo un segundo posgrao, un mestrado en relacións internacionais na School of Advanced International Studies da Universidade Johns Hopkins. Exerceu como profesora de inglés en México, Londres e finalmente en Washington, D. C. , xusto antes de dedicarse plenamente ao traballo humanitario en organizacións de axuda e cooperación internacional.
A súa primeira responsabilidade no campo da cooperación foi a de coordinadora do Nicaragua-Honduras Education Project ("Proxecto Educación de Nicaragua-Honduras"), cargo que desempeñou ata 1986. Deseguida, foi nomeada subxefa de Medical Aid for El Salvador ("Axuda Médica para O Salvador"), organización con sede nos Ánxeles, onde permaneceu ata 1992, en que comezou o seu labor como activista na nova Campaña Internacional para a Prohibición das Minas Antipersoa (International Campaign to Ban Landmines - ICBL).
Un momento culminante para os obxectivos desta organización constituíuno a formulación da Convención Internacional pola Prohibición de Minas Antipersoais, tratado que foi asinado en Ottawa en 1997.
Williams continuou a servir na ICBL como embaixadora da campaña e directora do capítulo de minas terrestres. Foi ademais profesora visitante de traballo social na Universidade de Houston no curso académico 2003-2004. Recoñecementos
Ademais de recibir en 1997 o Premio Nobel da Paz, Williams foi merecedora de quince graos honoríficos entre outros recoñecementos. En 2004 foi nomeada pola revista Forbes unha das cen mulleres máis poderosas do mundo. Foi recoñecida en dúas ocasións como "Muller do Ano" pola revista Glamour xunto con outras personalidades como Hillary Clinton, Katie Couric ou Barbara Walters.
Joe Sacco

Joe Sacco, nado en Malta o 2 de outubro de 1960, é un xornalista e creador de bandas deseñadas maltés-americano.
É especialmente coñecido polos libros nos que conta as súas experiencias en zonas de conflito (Palestina, Bosnia. .. ) e pola colaboración como debuxante en American Splendor, de Harvey Pekar. Actualmente reside en Portland (Oregón). Obra
Palestine: A Nation Occupied (1993)
Palestine: In the Gaza Strip (1996)
War Junkie (1997)
Goražde, zona segura: A guerra na Bosnia oriental 1992–1995 (2000). Premio Eisner á mellor novela gráfica en 2001.
Palestina (2001)
The Fixer: A Story from Sarajevo (2003)
Notes from a Defeatist (2003)
War's End: Profiles from Bosnia 1995–96 (2005)
But I Like It (2006)
Footnotes in Gaza (2009)
Journalism (2012)
The Great War: July 1, 1916: The First Day of the Battle of the Somme (2013)
Bumf Vol. 1: I Buggered the Kaiser (2014)
Joensuu

Joensuu é unha cidade de Finlandia, capital da rexión de Carelia do Norte. Foi fundada en 1848 e en 2012 tiña 73. 862 habitantes.
Johan Ernst Gunnerus

Johan Ernst Gunnerus, nado en Christiania (Oslo) o 26 de febreiro de 1718 e finado en Kristiansund (Noruega) o 23 de setembro de 1773, foi un naturalista, profesor, botánico, micólogo e bispo noruegués. Traxectoria
Gunnerus naceu en Christiania. Foi bispo de Trondheim desde 1758, e profesor de teoloxía na Universidade de Copenhaguen.
Gunnerus tiñaa un grande interese pola historia natural e acumulou unha gran colección de espécimes das súas excursións polo centro e o norte de Noruega. Tamén solicitaba aos seus coñecidos que llos enviaran.
Xunto co historiador Gerhard Schönning e Peter Friederich Suhm fundou a Sociedade Trondheim en 1760.
En 1767 recoñecéuselle o seu labor nomeándoo membro da Real Sociedade das Ciencias e as Letras de Noruega, da que foi vicepresidente e Director Perpetuus desde 1767 a 1773.
A Sociedade comezou a publicar, en 1761, un semanario titulado Det Trondhiemske Selskabs Skrifter, actualmente publicado como Det Kongelige Norske Videnskabers Selskabs Skrifter.
En 1765 Gunnerus publicou a descrición dun tiburón neste semanario, dándolle o nome científico de Squalus maximius, hoxe denominado Cetorhinus maximus (Gunnerus).
Gunnerus foi o primeiro en suxerir que as luces do norte (auroras boreais estaban causadas polo Sol, e que tamén podería haber auroras polares ao redor da Lúna, Venus e Mercurio. Epónimos
O xénero de plantas Gunnera L. 1756 foi nomeado na súa honra. Abreviaturas
A abreviatura Gunnerus emprégase para indicar a Johan Ernst Gunnerus como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
A abreviatura Gunnerus emprégase para indicar a Johan Ernst Gunnerus como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Johan Ferrández d'Heredia

Johan Ferrández d'Heredia, nado en Munébrega cara a 1310 e finado en Avignon en 1396, foi un escritor, mecenas, político e diplomático ao servizo de Pedro IV de Aragón e gran mestre da Orde de San Xoán de Xerusalén. Traxectoria
Membro da nobreza, seu pai fora lugartenente do mordomo da infanta Leonor. Casou dúas veces e tras a morte da súa segunda esposa entrou na orde do Hospital, en 1345 accedeu a castelanía de Amposta, a máis alta dignidade da orde na Coroa de Aragón. En 1356 aséntase en Aviñón, chegando a ser gobernador da cidade gañándose o favor dos diferentes papas. En 1376 acompañou ao papa Gregorio XI a Roma preludiando a fin da etapa papal de Aviñón. O 24 de setembro de 1377 foi investido Gran Mestre da Orde de San Xoán de Xerusalén. En 1377 preparou unha expedición militar contra Morea pero foi capturado no golfo de Arta e vendido aos turcos que o liberan tras o pago dun importante rescate.
Johan Ferrández d'Heredia foi un home culto, amigo de reis e papas, cunha grande inquietude cultural e como fixera Afonso X de Castela organizou unha escola de tradutores en Aviñón para traducir a unha lingua vulgar obras clásicas así como realizar un labor historiográfico, a lingua que se utilizou foi a propia de Johan, o aragonés, por veces nunha forma moi pura pero outras moi castelanizado, quizais polo traballo dos copistas non aragoneses. Obras saídas do obradoiro de Heredia
Grant Crónica de Espanya, obra historiográfica, compilación de diversos materiais tanto medievais como clásicos, dividida en tres partes, non se conserva a segunda, emprega aínda materiais míticos como era o costume na Idade Media pero desbota as lendas e cantares de xesta.
Crónica de los Conquiridores, abrangue a historia universal a través dos grandes conquistadores, de Hércules a Xaime I de Aragón
Libro de los fechos et conquistas de Morea, abrangue de 1197 ata 1377, baseada principalmente nunha crónica anónima da conquista francesa de Morea.
Libro de los Emperadores, conxunto de referencias sobre os emperadores gregos.
Flor de las Ystorias d'Orient, consta de dúas partes na primeira trata da historia e costumes de Oriente e na segunda da Terra Santa
Libro de Marco Polo, tradución do libro de viaxes de Marco Polo
Rams de Flores, conxunto de sentenzas morais para príncipes e gobernantes
Secreto de los Secretos, consello para o goberno de reis, versión de Secreta Secretorum, obra pseudoaristotélica
Vidas paralelas, versión da obra de Plutarco.
Eutropio
Historia de Orosio, tradución da Historiarum adversos paganos de Orosio, non se conserva
Cartulario Magno, recolle en 6 volumes material sobre a orde de San Xoán de Xerusalén.
Historia da guerra do Peloponeso, tradución da obra de Tucídides
Johan Lange

Johan Martin Christian Lange (Johan Lange) nado o 20 de marzo de 1818 e finado o 3 de abril de 1898, foi un botánico, pteridólogo, micólogo, briólogo e algólogo dinamarqués.
Obtivo o posto de bibliotecario na "Biblioteca Botánica" da Universidade de Copenhague de 1851 a 1858, e Director do Xardín botánico de 1856 a 1876, docente de Botánica na Universidade Técnica Danesa de 1857 a 1862, e o mesmo no Colexio Real de Veterinaria e Agricultura de 1858 a 1893, chegando a profesor titular en 1892.
Comeza editando a súa Flora Danica en 1858, e foi o seu último editor con Japetus Steenstrup, Logo de finalizada a publicación de Flora Danica, edita Nomenclator Floræ Danicæ en 1887 - un volume indexando todas as pranchas de Flora Danica alfabética, sistemática e cronoloxicamente.
Explora moito Europa, completando extensivos estudos da flora de Dinamarca, Groenlandia e outras áreas europeas, especialmente a Península Ibérica, publicando "Willkomm & Lange": Prodromus Florae Hispanicae, 1861-80, e Prodromus Florae Hispanicae, coautor con Heinrich Moritz Willkomm. Os datos relativos á flora galega que se recollen no texto débense, practicamente en exclusiva, aos exemplares herborizados por Lange na súa viaxe en 1852, mantendo contacto con Miguel Colmeiro. e tendo consultado o herbario de Pedro Andrés Pourret.
Expande a clasificación desenvolvida por Linneo, escribindo Plantenavne og navngivningsregler ("Nomes de Plantas e regras para nomealas") que influencia no desenvolvemento do Código Internacional de Nomenclatura Botánica (código San Luís), o sistema hoxe en uso.
Charles Darwin pediulle prestado un libro a Lange, e falla en retornarllo en tempo, como o menciona Darwin na súa correspondencia. Escolma da obra
Obra con referencias a Galiza:
Descriptio iconibus illustrata plantarum novarum … e Flora hispanica. 1864–1866
Prodromus Florae Hispanicae, coautor con Heinrich Moritz Willkomm. Na bibliografía aparecen citados o Flora Fanerogámica gallega (Planellas Giralt, 1852) e os Recuerdos botánicos de Galicia (Colmeiro, 1850). Willkomm, o coautor de Prodomus, dedicou a Miguel Colmeiro o nome da Genista candicans var. colmeiroi (Willk 1847) e Malva tournefortiana var. ou sin. colmeiroi (Willk 1859)
Outra obra
Haandbog i dean Danske Flora. 1850–1851, 4. Auflage 1886–1888.
Icones plantarum sponte nascentium in regnis Daniae et Norvegiae, in ducatibus Slesvici et Holsatiae et in comitatibus Oldenburgi et Delmenhorstiae (Íconos de plantas silvestres nos reinos de Dinamarca e Noruega, no ducado de Schleswig-Holstein, e nos principados de Oldenburg e de Delmenhorst)
Conspectus florae groenlandicae: Grønlands mosser (Muscineae) (Visión dos brións de Groenlandia)
Conspectus florae groenlandicae: 1. Fanerogamer og karsporeplanter (Visión das plantas vasculares de Groenlandia)
Conspectus florae groenlandicae: Tillæg til fanerogamerne og karsporeplanterne (Visión das plantas de Groenlandia, Suplemento de plantas vasculares)
Revisio specierum generis Crataegi … quae in hortis Daniae coluntur. 1897.
Arboretum scandinavicum. 1883.
Johann Deisenhofer

Johann Deisenhofer, nado en Zusamaltheim o 30 de setembro de 1943, é un bioquímico alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1988. Traxectoria
Estudou bioquímica no Sociedade Max Planck de Martinsried, onde se doutorou en 1974. Aquel mesmo ano ingresou neste centro, onde desenvolveu as súas investigacións científicas ata 1987, ano no cal aceptou a oferta do Instituto Médico Howard Hughes en Maryland e da University of Texas Southwestern Medical Center en Dallas.
Investigacións científicas
A partir de 1982, xunto a Robert Huber e Hartmut Michel, iniciou as súas investigacións no estudo da estrutura dun complexo de proteínas bacterianas chamado centro de reacción fotosintético. Este complexo de proteínas xa era coñecido como o elemento principal no inicio dun tipo sinxelo de síntese, o proceso que determina a cor verde das plantas e que fai que outros variados organismos convertan a enerxía luminosa en enerxía química.
Entre 1982 e 1985 os tres científicos utilizaron métodos cristalográficos mediante raios X para determinar a estrutura exacta dos máis de 10. 000 átomos que compón o complexo desta proteína, conseguindo crear así a súa imaxe tridimensional. A súa investigación aumentou a comprensión xeral dos mecanismos da fotosíntese e revelou parecidos entre os procesos fotosintéticos de plantas e de bacterias.
En 1988 foi galardoado, xunto aos seus compatriotas Huber e Michel, co Premio Nobel de Química pola determinación da estrutura tridimensional do centro de reacción fotosintético.
Johann Heinrich Hübschmann

Johann Heinrich Hübschmann, nado en Erfurt o 1 de xullo de 1848 e morto en Friburgo o 20 de xaneiro de 1908, foi un filólogo alemán. Traxectoria
Estudou filoloxía oriental en Jena, Tübingen, Leipzig, e Múnic; en 1876 converteuse en profesor de linguas iranias en Leipzig, e en 1877 en profesor de filoloxía comparada na Universidade de Estrasburgo. Foi o primeiro en establecer a correcta relación do armenio coas linguas indoeuropeas. Obra
Armenische Studien (1883).
Das indogermanische Vokalsystem (1885).
Etymologie und Lautlehre der ossetischen Sprache (1887).
Persische Studien (1895).
Armenische Grammatik (1895).
Altarmenische Ortsnamen (1904).
Johann Jakob Bachofen

Johann Jakob Bachofen, nado en Basilea o 22 de decembro de 1815 e morto o 25 de novembro de 1887, foi un xurista, filólogo e sociólogo suízo, teórico do matriarcado. Obra Das Mutterrecht
Na súa obra Das Mutterrecht (O dereito materno), confronta os mitos gregos e os feitos históricos que nos deixaron os autores gregos, do cal deduce, seguindo a Joseph François Lafitau (Mœurs des sauvages Amériquains [sic] comparées aux mœurs des premiers temps) a posible existencia de sociedades de tipo matriarcal na Grecia antiga, baséase sobre todo no testemuño de Herodoto sobre as prácticas matrilineais de Licia, no mito das Amazonas ou mesmo nos cultos atenienses dedicados á Natureza. Teses
As teses de Bachofen artéllanse sobre dous grandes principios: Dunha banda, Bachofen é un dos primeiros autores en evocar unha dominación do principio feminino (« Gran Deusa ») no seo da relixión das primeiras sociedades humanas: a Deusa como encarnación da vida e da prosperidade. Así, na Grecia antiga, o panteón primitivo grego estaría dominado polas divindades femininas denantes que os homes se investisen de poder relixioso e establecesen o patriarcado sobre o lugar do culto da Deusa os cultos da época clásica. A arqueoloxía posteriormente descubriu numerosos obxectos prehistóricos testemuñando un culto aos órganos xenitais femininos.
En segundo lugar, para Bachofen, a época primitiva é a era da xinecocracia do dereito materno, ou a herdanza do poder, que se transmite de nai a filla. A vida social aparece marcada pola promiscuidade dos tempos prehistóricos, tan só a maternidade pode ser probada, as mulleres libéranse da tiranía dos caprichos masculinos por medio do poder da relixión.
Johann Jakob von Tschudi

Johann Jakob von Tschudi, nado o 25 de xullo de 1818 en Glarus, cantón de Glarus (Suíza), e finado o 8 de outubro de 1889 en Lichtenegg, Baixa Austria (Imperio Austro-Húngaro), foi un naturalista, diplomático, lingüista, explorador suízo. Traxectoria
Tschudi estudou ciencias naturais e medicina. En 1838 viaxou ao Perú, onde permaneceu durante cinco anos explorando e coleccionando plantas e animais nos Andes. Entre 1857 e 1859 visitou Brasil e outros países de Suramérica.
En 1860 foi embaixador de Suíza, permanecendo neste cargo até 1868, dedicándose de novo a explorar e recolectar plantas e a coleccionalas para enviar aos museos de Neuchâtel, Glarus e Friburgo.
Tschudi colaborou co científico peruano fundador do Museo Nacional de Arqueoloxía Antropoloxía e Historia do Perú en Lima, Mariano Eduardo de Rivero y Ustariz, como coautor da obra Antigüedades Peruanas, publicada en Viena en 1851. Obras
System der Batrachier, 1838.
'"Avium conspectus quae in Republica Peruana reperiuntur et pleraeque observatae vel collectae sunt in itinere". Archiv für Naturgeschichte 10: 262-317. Berlín: Nicholai'schen Buchhandlung.
Untersuchungen uber die Fauna Perus. St. Gallen, 1844-1847.
Peru, Reiseskizzen während der Jahre 1838-1842. St. Gallen, 1846.
Antigüedades peruanas (con Don Mariano de Rivero). Viena 1851.
Die Ketchuasprache. Viena, 1853.
Reise durch die Andes von Südamerika. Gotha, 1860.
Die brasilianische Provinz Minas-Geraes. 1863.
Reisen durch Südamerika. Leipzig, 1866-1869.
Ollanta, ein altperuanisches Drama, aus der Kechuasprache übersetzt und kommentiert. 1875.
Organismus der Khetsuasprache. Leipzig, 1884. Abreviatura
A abreviatura Tschudi emprégase para indicar a Johann Jakob von Tschudi como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Johann Joseph Fux

Johann Joseph Fux, nado en 1660 en Hirtenfeld (Ducado da Estíria, Sacro Imperio Romano Xermánico) e finado o 13 de febreiro de 1741 en Viena (Sacro Imperio Romano Xermánico), foi un compositor e pedagogo austríaco de finais do Barroco. Foi o introductor da escola napolitana en Austria a pesar do seu ton xeralmente frío e académico. Entre a súa obra salienta o tratado de composición Gradus ad parnassum.
Johann Weyer

Johann Weyer (tamén coñecido como Johannes Weier e Johann Wier; en español: Juan Wiero; en latín: Ioannes Wierus ou Piscinarius), nado entre o 24 de febreiro de 1515 ou 24 de febreiro de 1516 en Grave, cidade do ducado de Brabante nos Países Baixos dos Habsburgo, e finado o 24 de febreiro de 1588, en Tecklenburg, Alemaña, foi un médico, ocultista e demonólogo holandés.
Foi discípulo e seguidor de Heinrich Cornelio Agrippa, con quen estivo en 1527 en Antuerpen. Cando este foi obrigado a abandona-la cidade, entre 1531-1532, Weyer abandonouna tamén dirixíndose a Bonn. Posteriormente, estudou medicina en París e Orleáns.
Foi un dos primeiros en escribir e publicar contra a persecución das bruxas. O seu traballo máis influente foi De Praestigiis Daemonu et Incantationibus C. a. Venificiis (Sobre as ilusións dos demos e de feitizos e velenos) editado en 1563. O seu traballo inclúe Pseudomonarchia daemonum (O falso reino dos demos), un apéndice a De Praestigiis Daemonum, editado en 1577.
Escribiu en francés un libro editado en París en 1579, no que recollía tódalas opinións contrarias á realidade dos actos atribuídos ás bruxas, e mesmo aos demos. Segundo Julio Caro Baroja, Weyer "nega que o mesmo Demo poña o seu poder ao servizo destas [as supostas bruxas] e que, por tanto, se verifiquen realmente os seus propósitos e que teña lugar o pacto de mutuo acordo. O Demo o único que fai é enganalas, apoderándose do seu espírito. Agora ben, compréndese que para isto escolla á xente máis propicia, ou sexa os débiles, melancólicos, ignorantes, maliciosos, etc. E como estes abundan máis entre as mulleres que entre os homes, é natural tamén que entre elas haxa máis captadas". Edicións das obras
De praestigiis Daemonum. .. Libri V. Basilea: Oporinus, 1563 Arquivado 31 de maio de 2020 en Wayback Machine. .
De praestigiis Daemonum. .. Libri V. Basilea: Oporinus, 1566.
Medicarum observationum rararum Liber I. Basilea: Oporinus, 1567
De lamiis liber. Basilea: Oporinus, 1577. Arquivado 31 de maio de 2020 en Wayback Machine.
De praestigiis Daemonum. .. Libri 6. Basilea, 1577. Arquivado 03 de xuño de 2016 en Wayback Machine.
De Praestigiis Daemonum, & incantationibus ac veneficiis Libri sexo, postrema editione sexta aucti & recogniti. Basilea: Oporinus, 1583. Arquivado 24 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
Opera Omnia. Ámsterdam: Peter Vanden Berge, 1660.
Johann Zahn

Johann Zahn, tamén Joanne Zahn, nado en Karlstadt am Main o 29 de marzo de 1641 e finado o 27 de xuño de 1707, foi un premonstratense, escritor, inventor e matemático alemán. Formouse en Würzburg, sendo alumno de Caspar Schott, despois foi profesor da Universidade de Würzburg. Inventos
Lanterna máxica
Autor de Oculus Artificialis Teledioptricus Sive Telescopium (Würzburg, 1685). Esta obra contén moitas descricións, diagramas, ilustracións e esbozos tanto da cámara escura como da lanterna máxica, e diversas caixas e dispositivos de proxección. Como estudante de óptica, Zahn é considerado o escritor e ilustrador máis prolífico sobre a cámara escura máis prolífico. Zahn usou a lanterna máxica, cuxa invención atribuíu a Athanasius Kircher, para as lecturas de anatómica (véxase tamén anfiteatro anatómico). Tamén ilustrou un gran obradoiro de cámara escura para observacións solares usando o telescopio. Zahn fixo unha cámara escura duns 60 cm de longo. Demostrou o uso de espellos e lentes para levantar a imaxe, ampliala e enfocala. Tamén deseñou varias cámaras escuras portátiles, unha delas levada por J. W. von Goethe nas súas viaxes. Ademais, Zahn incluíu unha ilustración dunha cámara escura en forma de cáliz, baseada nun deseño descrito (ilustrado) por Pierre Hérigone.
Cámara fotográfica portátil
A primeira cámara fotográfica, que era o suficientemente pequena e portátil como para ser práctica para a fotografía e que podía capturar a imaxe nalgún tipo de soporte, foi creada por Zahn en 1685, aínda que foi case 150 anos antes de que a tecnoloxía chegase a un punto no que fose posible construíla.
En Oculus Artificialis, a extensa descrición de Zahn da lanterna máxica, xunto con outras doce lanternas diferentes, inclúe algunhas destas lanternas que mostras por primeira vez cubertas con lentes. Esta foi unha evolución moi importante na historia da cámara fotográfica, porque significaba que a pantalla podía permanecer escura mentres o operador cambiaba a diapositiva. Obras
* Oculus artificialis teledioptricus sive Telescopium 1. Herbi Poli: Quirinus Heyl. 1685. Bibcode: 1685oats. book. .. .. Z. * Oculus artificialis teledioptricus sive Telescopium 2. Herbi Poli: Quirinus Heyl, Johann Georg Drullmann. 1686. * Oculus artificialis teledioptricus sive Telescopium 3. Herbi Poli: Quirinus Heyl. 1686. * Specula physico-mathematico-historica notabilium ac mirabilium sciendorum 1. Norimbergae: Johann Christoph Lochner, Andreas Knorz. 1696. * Specula physico-mathematico-historica notabilium ac mirabilium sciendorum 2. Norimbergae: Johann Christoph Lochner, Andreas Knorz. 1696. * Specula physico-mathematico-historica notabilium ac mirabilium sciendorum 3. Norimbergae: Johann Christoph Lochner, Andreas Knorz. 1696.
Ilustracións fantásticas
Figuras en Specula physico – mathematico – historica notabilium:
Johannes Andreas Næs

Johannes Andreas Næs (tamén coñecido co pseudónimo literario de Flóvin Flekk), nado o 16 de setembro de 1920 en Nesi í Hvalba e finado o 5 de xuño de 2018, foi un mestre, escritor e sindicalista feroés. Traxectoria
Traballou en barcos de pesca durante uns anos na súa mocidade pero decidiu deixalo e graduouse na escola pedagóxica de Tórshavn en 1942. Deu clases en Suðuroy, Porkeri 1944-49, aínda que de 1946 a 1948 estivo en Dinamarca na Escola de Educación Física e na Escola Pedagóxica, completando os seus estudos en pedagoxía e psicoloxía. Vági 1949-62, e a partir de 1962 foi asesor de educación especial. Foi membro do consello directivo do sindicato de profesores, Føroya Lærarafelag 1959-68 e 1964-1968. Publicou o seu primeiro libro de poesía Keldufar en 1949 co pseudónimo de Flóvin Flekk. En 1959 o goberno feroés nomeouno membro da dirección da editorial pública de material educativo Føroya Skúlabókagrunn, e o seu presidente dende xullo de 1966. Tamén foi director do Sunnudagsblaðnum 1951-78, serviu na Kirkjuliga Heimamissiónin in Føroyum, unha organización pietista no seo da Igrexa das Feroe e escribiu libros de espiritualidade cristiá. O Libro de himnos da Igrexa das Feroe conta con 3 himnos da súa autoría (nr. 360, 456, 590) e traduciu cinco máis (250, 333, 351, 424, 501). Obra
1949 - Keldufar
1951 Sakaði tað einki - Míni jólabók
1952 Ein dreymur - Míni jólabók
1953 Jólafriðurin - Míni jólabók
1955 Tá ið sólareygað mennist - Míni jólabók
1956 Heimboðin á jólum - Míni jólabók
1957 Kolaskipið - Míni jólabók
1959 Ein annar skoradagur - Míni jólabók
1961 Lítli Dímun - Míni jólabók
1964 Á Knúki - Míni jólabók
1965 Ein kvøldvakt í bakkveðri - Míni jólabók
1966 Klyvurfallið er farið - Míni jólabók
1967 Rossaklettarnir - Míni jólabók
1972 Stubbar úr søgu Føroya Lærarafelags. Serblað, Skúlablaðið
1974 Tá ið sólareygað mennist - Míni jólabók
1990 Ver vælkomið Harrans ár - KFUM
1992 Jólaklokkan Aftur Ringir - KFUM
1997 Ólavur úti í stovuni - Úti í stovuni
2004 Varðar Á Kirkjugøtuni - Heimamissiónsforlagið
Johannes Diderik van der Waals

Johannes Diderik van der Waals, nados en Leiden, Países Baixos, o 23 de novembro de 1837 e finado en Ámsterdan, Países Baixos, o 8 de marzo de 1923, foi un físico holandés, especialista en Termodinámica. Premio Nobel de Física en 1910. Traxectoria
Fillo dun carpinteiro, Johannes Diderik cursou a carreira de mestre de escola e exerceu como tal. Anos despois, dispensado da acreditación en linguas clásicas, estudou na Universidade da súa cidade natal (1862-1865), licenciándose en Matemáticas e Física. Doutorase en Física en 1873. Foi profesor na Universidade de Ámsterdam entre 1877 e 1908. Investigou os estados líquido e gasoso da materia. Van der Waals observou que a ecuación de estado dos gases perfectos ou ideais (PV nRT) supón que as moléculas dun gas non ocupan espazo e máis que non se atraen mutuamente. Mentres, nos gases reais isto non se compre. Para dar conta desta anomalía, van der Waals introduciu correctores e dúas constantes, aplicabeles segundo o gas. Esta reformulación sería denominada ecuación de van der Waals.
Así mesmo hai as forzas de van der Waals, denominación aplicada as forzas de atracción intermoleculares dos gases reais.
Johannes van der Waals recibiu o Premio Nobel de Física en 1910 "polos seus traballos sobre o estado de gases e líquidos".
Johannes Fibiger

Johannes Andreas Grib Fibiger, nado en Silkeborg, Dinamarca, o 23 de abril de 1867 e finado en Copenhague o 30 de xaneiro de 1928, foi un médico danés. Traxectoria
Estudou na Universidade de Copenhague onde obtivo a súa licenciatura en 1890. Posteriormente ampliou os seus estudos na Universidade de Berlín, onde foi discípulo de Robert Koch e Emil Adolf von Behring e onde exerceu como profesor de anatomía patolóxica.
Regresou á súa cidade natal para traballar no Laboratorio de Bacterioloxía da Universidade de Copenhague como axudante, onde obtivo o doutoramento en 1895 cunha tese sobre estudos bacteriolóxicos da difteria.
Recibiu varias distincións, entre as que destaca o Premio Nobel de Medicina en 1926, polas súas investigacións sobre a hipótese inflamatoria na etiopatoxenia do cancro.
Johannes Georg Bednorz

Johannes Georg Bednorz, nado en Neuenkirchen o 16 de maio de 1950, é un físico alemán. Traxectoria
Recibiu o Nobel de Física de 1987 por fundamentais adiantos no descubrimento de materiais cerámicos supercondutores.
Johannes Ockeghem

Johannes Ockeghem, tamén escrito como Jean de; apelido Okeghem, Ogkegum, Okchem, Hocquegam, Ockegham; (Saint-Ghislain, Bélxica, c. 1410 - Tours, Francia, 6 de febreiro de 1497) foi un compositor belga do período do Renacemento, sendo o principal compositor da segunda xeración da escola francoflamenga.
Johannes Rydberg

Johannes (Janne) Robert Rydberg (|ˈryːdˌbærj|), nado en Halmstad o 8 de novembro de 1854 e finado en Lund o 28 de decembro de 1919 foi un físico sueco, coñecido principalmente por desenvolver a fórmula de Rydberg en 1888, que se emprega para describir as lonxitudes de onda dos fotóns emitidos por cambios no nivel de enerxía dun electrón nun átomo de hidróxeno. Traxectoria
Rydberg naceu no sur de Suecia, fillo único de Sven Rydberg e Maria Anderson Rydberg. Cando tiña catro anos faleceu o seu pai, e a familia viuse obrigada a vivir cun pequeno salario. En 1873 graduouse no Halmstads elementärläroverk, onde recibiu notas altas en matemáticas e física. Máis tarde entrou na universidade de Lund e dous anos máis tarde logrou o seu grao. En 1879 recibiu o seu doutoramento coa disertación "Konstruktioner af kägelsnitt i 3- och 4-punktskontakt".
Rydberg comezou a súa carreira como amanuensis na institución. Converteuse en profesor de matemáticas en 1880, e en 1882 converteuse en profesor de física. Nese tempo comezou a estudar a masa atómica estándar, porque se preguntaba cal era a razón do incremento aparentemente aleatorio na masa dos átomos na táboa periódica de Mendeleiev. Procurou unha fórmula durante varios anos sen conseguilo.
O seu seguinte traballo foi investigado o espectro atómico, explicando por que ocorrían. As investigacións de Rydberg foron precedidas polas de Johann Jakob Balmer, que presentou unha fórmula empírica para as liñas espectrais visibles do átomo de hidróxeno en 1885. Non obstante, a investigación de Rydberg levouno a publicar unha fórmula en 1888 que podía ser empregada para describir as liñas espectrais non só do hidróxeno, senón tamén doutros elementos. Trala súa publicación en 1890 sobre a materia, Rydberg volveu á súa investigación sen froito sobre a táboa periódica.
Rydberg presentouse para ser profesor en 1897, mais a pesar das recomendacións dos expertos na materia foi rexeitado. Porén, converteuse en profesor extraordinario. Non foi ata 1909 cando foi ascendido a profesor. Para gañar cartos extra traballou a tempo parcial como examinador numérico no Sparbanken de Lund dende 1891 e como actuario en Malmö dende 1905.
En 1913, Rydberg púxose enfermo e viuse obrigado a rebaixar o seu ritmo de investigación, e en 1915 tivo que abandonalas a causa da súa doenza. Morreu o 28 de decembro de 1919 no hospital de Lund e foi sucedido polo seu alumno Manne Siegbahn. Rydberg está enterrado no cemiterio do norte de Lund, e foi sobrevivido pola súa esposa Lydia Carlsson (1856-1925), o seu fillo Helge Rydberg (1887-1968) e a súa filla Gerda Rydberg (1891-1983).
Johannes Schmidt

Johannes Friedrich Heinrich Schmidt, nado en Prenzlau (Brandeburgo) o 29 de xullo de 1843 e finado en Berlín o 4 de xullo de 1901, foi un lingüista alemán. Desenvolveu a chamada Wellentheorie (teoría das ondas) da evolución das linguas. Traxectoria
Recibiu educación nas Universidades de Bonn e Jena onde estudou filoloxía (lingüística histórica) co gran indoeuropeísta August Schleicher e especializouse en indoeuropeo, especialmente en linguas eslavas. Obtivo un doutoramento en 1865 e traballou desde 1866 como profesor no gymnasium en Berlín.
En 1868 a Universidade de Bonn invitouno a tomar posesión como profesor de alemán e linguas eslavas. En Bonn publicou a obra Die Verwandtschaftsverhältnisse der indogermanischen Sprachen ('As relacións das linguas indoeuropeas', 1872), onde aparece presentada a súa Wellentheorie ('teoría das ondas'). Segundo esta, novos trazos dunha lingua espállanse desde un punto central en círculos concéntricos cada vez máis febles, de forma semellante ás ondas que se crean cando se bota unha pedra na auga. Isto pode levar a que linguas diferentes converxan. A teoría opúñase á doutrina da lei fonética introducida polos neogramáticos en 1870.
Desde 1873 a 1876 Schmidt foi profesor de filoloxía na Universidade de Graz en Austria. En 1876 volveu a Berlín, onde traballo como profesor na Universidade Humboldt.
Johannes Stark

Johannes Stark, nado en Schickenhof, hoxe Zettl, Baviera, o 15 de abril de 1874 e finado en Traunstein, tamén Baviera, o 21 de xuño de 1957, foi un físico alemán, Premio Nobel de Física en 1919. Traxectoria
Estudou en Bayreuth, primeiro, realizando os estudos universitarios en Múnic. Foi profesor de Física en Gottingen, Hannover, Greifswald, Aquisgrán (en alemán Aachen), Wurzburg.
Descubriu o duplo duplo dos raios eléctricos canalizados e o efecto do campo eléctrico sobre as liñas do espectro de luz emitida por elementos químicos (efecto Stark, , 1913), este último efecto foi tamén descuberto de xeito independente por Lo Surdo. Por ambos descubrimentos recibiría o Premio Nobel de Física no 1919.
Polo seu apoio á política nazi, Stark dirixiu o Instituto Físico-Técnico do III Reich dende 1933 até que se xubilou no 1939. Stark foi xulgado en 1947, e condenado a catro anos.
Stark publicou máis de 300 traballos, fundamentalmente relacionados coa electricidade e campos análogos. Recibiu numerosos premios, ademais do premio Nobel, como o premio Baumgartner da Academia de Ciencias de Viena (1910), o premio Vahlbruch da Academia de Ciencias de Göttingen (1914), a medalla Matteucci da Academia de Roma.
Durante o réxime nazi, intentou ser o Führer da física alemá, a través do movemento Deutsche Physik ("Física alemá", xunto con Philipp Lenard), en contra da "física xudía", representada por Albert Einstein e Werner Heisenberg.
Johannes Trithemius

Johannes Trithemius, coñecido como Johann von Heidenberg, nado en Trittenheim o 2 de febreiro de 1462 e finado en Würzburg o 13 de decembro de 1516, foi un monxe alemán. Traxectoria
Foi o fundador da sociedade secreta Sodalitas Celtica (Confraría céltica), dedicada ao estudo das linguas, as matemáticas, a astroloxía e a maxia dos números. É autor da famosa Steganographia, é dicir, a disciplina que se ocupa de codificación de mensaxes, ligada estreitamente ao que se coñece co nome de ocultismo.
John Allan

John Andrew Allan (coñecido habitualmente como John Allan), nado o 8 de agosto de 1884 en Bolton, East Lothian, e finado o 29 de agosto de 1955 en Edimburgo, foi un numismático escocés e experto en lingua sánscrita.
Allan levou a cabo o primeiro estudo sistemático das moedas do Imperio Gupta, que segue a ser unha referencia nesa materia. Traxectoria
Allan naceu na pequena aldea de Bolton, en East Lothian, fillo dun mestre local, John Gray Allan. Cursou a educación secundaria na Royal High School de Edimburgo. Logo dos seus estudos universitarios na Universidade de Edimburgo e na Universidade de Leipzig, Allan ingresou no Museo Británico en 1907, onde finalmente chegou a ocupar o posto de conservador do seu Departamento de Moedas e Medallas en 1931. Paralelamente, foi tamén profesor de lingua sánscrita no University College London (1907-1917, posteriormente na Escola de Estudos Orientais da Universidade de Londres (1920-1922) e, xa despois da súa xubilación no Museo Británico, na Universidade de Edimburgo (1949-1955).
Allan foi un membro moi activo en numerosas sociedades científicas, nalgunha das cales desenvolveu labores directivos. Foi secretario da Royal Numismatic Society durante case corenta anos (1908-1948) e editor do xornal desta entidade, Numismatic Chronicle, durante case trinta (1921-1950). Así mesmo, foi vicepresidente da Sociedade de Anticuarios de Londres e da Sociedade de Anticuarios de Escocia.
John Allan finou no hospital Edingourg Royal Infirmary logo dunha curta doenza aos 71 anos. Recoñecementos
Allan foi elixido membro da Academia Británica en 1941 e nomeado Compañeiro da Orde do Baño (CB) en 1948. Tamén foi recoñecido co título honorífico de Legum Doctor pola Universidade de Edimburgo en 1949.
Premios
(1928, e 1937): Medalla da Sociedade Numismática da India.
(1936): Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres.
(1936): Medalla Huntington, da American Numismatic Society, de Nova York. Publicacións
Allan publicou numerosos traballos, artigos, recensións bibliográficas e noticias, a maior parte deles en British Museum Quarterly, en History of the Berwickshire Naturalists' Club, no Journal of Hellenic Studies, no Journal of the Royal Asiatic Society, en Numismatic Chronicle, no suplemento numismático do Journal of the Asiatic Society of Bengal e en Museums Journal. Tamén fixo contribucións na Encyclopaedia of Islam (1ª edición), na Encyclopædia Britannica (14ª edición), na Encyclopaedia of Religion and Ethics (1914) e na Chambers's Encyclopaedia (1950). Entre os seus traballos monográficos pódense salientar os seguintes:
Escolma de monografías
(1914). Catalogue of the Coins of the Gupta Dynasties and of Sasanka, King of Gauda. British Museum, Londres.
(1928). Catalogue of the Coins in the Indian Museum, Calcutta, IV. Indian Museum, Oxford.
(1934). The Cambridge Shorter History of India (con T. Wolseley Haig e H. H. Dodwell). Cambridge University Press.
(1936). Catalogue of the Coins of Ancient India. British Museum, Londres.
(1938). Transactions of the International Numismatic Congress, 1936 (con H. Mattingly e E. S. G. Robinson). Londres.
John Archibald Wheeler

John Archibald Wheeler, nado o 9 de xullo de 1911 e finado o 13 de abril de 2008, foi un eminente físico teórico estadounidense.
Un dos derradeiros colaboradores de Albert Einstein, tratou de acadar a conclusión da visión de Einstein sobre a teoría do campo unificado. É coñecido asemade por ter acuñado os termos 'furado negro' e 'furado de verme'. Bibliografía editada en España
Un viaje por la gravedad y el espacio-tiempo. ISBN 84-206-9691-9. Alianza Editorial, S. A.
John Backus

John Backus, nado en Filadelfia o 3 de decembro de 1924 e finado en Oregón o 17 de marzo de 2007, foi un informático estadounidense, gañador do Premio Turing en 1977 polos seus traballos en sistemas de programación de alto nivel, en especial polo seu traballo con FORTRAN. Traxectoria
Para evitar as dificultades de programación das calculadoras da súa época, en 1954 Backus encargouse da dirección dun equipo de investigación da IBM que tiña como misión crear unha linguaxe de programación máis próximo á notación matemática normal. Dese proxecto xurdiu a linguaxe FORTRAN, a primeira das linguaxes de programación de alto nivel que tivo un impacto importante, ata comercial, na emerxente comunidade informática.
Tras a realización de FORTRAN, Backus foi un membro moi activo do comité internacional que se encargou do proxecto de linguaxe ALGOL. Nese contexto propuxo unha notación para a representación das gramáticas usadas na definición dunha linguaxe de programación (as chamadas gramáticas libres de contexto). Tal notación coñécese como BNF, ou Forma Naur-Backus (Backus-Naur Form), unindo o seu nome co de Peter Naur, un informático europeo do comité ALGOL que contribuíu á súa definición.
Nos anos 1970, Backus interesouse sobre todo pola Programación funcional, e proxectou a linguaxe de programación FP, descrita no texto que lle serviu para gañar o premio Turing, "Can Programming be Liberated from the Von Neumann Style? ". Trátase dunha linguaxe de uso fundamentalmente académica, que con todo animou un gran número de investigacións. O proxecto FP, transformado en FL, terminouse cando Backus se xubilou da IBM, en 1991.
John Backus faleceu o sábado 17 de marzo de 2007, á idade de 82 anos na súa casa en Ashland, Oregón por causas naturais, de acordo coa declaración da súa familia.
John Bardeen

John Bardeen, nado en Madison (Wisconsin) o 23 de maio de 1908 e finado en Boston (Massachusetts) o 30 de xaneiro de 1991, foi un físico norteamericano, a única persoa en gañar dous premios Nobel de física, en 1956 polo transistor con William Bradford Shockley e Walter Houser Brattain, e en 1972 por unha teoría fundamental da supercondutividade con Leon Cooper e John Robert Schrieffer, agora chamada teoría BCS. Traxectoria
Bardeen foi un neno prodixio con grandes dotes para as matemáticas. Estudou na Universidade de Wisconsin-Madison, tras graduarse entrou a traballar en Gulf Research Laboratories de Pittsburgh, pero o traballo non era do seu interese e déixao para doutorarse en matemáticas pola Universidade de Princeton baixo a dirección do Premio Nobel Eugene Wigner.
En 1938 entrou como axudante na Universidade de Minnesota, durante a participación dos Estados Unidos na segunda guerra mundial traballou nun laboratorio militar.