proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Pseudouridina

A pseudouridina (simbolizada coa letra grega psi, ψ) é un ribonucleósido derivado da uridina. Atópase en certos ARN non codificantes, como os ARN de transferencia ou os ARN ribosómicos. A pseudouridina non é incorpoarda ao ácido nucleico durante o proceso de transcrición, senón que se orixina por unha modificación postranscricional de certos residuos de uridina. Esta é a modificación de base nitroxenada máis frecuente nos ARN, e pode encontrarse en todos os tipos de organismos vivos. Estrutura
A pseudouridina é o produto dunha isomerización da uridina, que é o resultado dunha rotación de 180° do anel de pirimidina arredor do eixe pasando polos átomos N3 e C6 do anel. Esta rotación non modifica as propiedades de apareamento de Watson e Crick que tiña a uridina, pero modifica a natureza do enlace glicosídico entre a ribosa e a base nitroxenada. As bases nitroxenadas dos nucleósidos e nucleótidos naturais están ligadas ao azucre por un átomo de nitróxeno (enlace C–N). Na pseudouridina, este enlace é cambiado por un enlace C–C. Os residuos de pseudouridina posúen un segundo grupo NH que pode formar un enlace de hidróxeno suplementario. Esta capacidade é utilizada en certos ARN para estabilizar a súa estrutura. Un dos bucles ou brazos do ARNt leva un residuo de pseudouridina conservado que está implicado na estabilización da estrutura tridimensional. Por esta razón, este brazo denomínase TψC, pola secuencia conservada centrada na pseudouridina (ψ). Recentes estudos suxiren que pode ofrecer tamén certa protección contra as radiacións. Síntese
A pseudouridina é incorporada ao ARN por unha clase de encimas chamados pseudouridina sintases, que catalizan a isomerización do anel de uracilo, nun proceso chamado pseudouridilización. Uso diagnóstico
A medición do contido de pseudouridina en análises de urina utilízase como elemento diagnóstico de certas patoloxías, como os cancros. O metabolismo transcricional está aumentado nos tumores malignos e dá lugar a un aumento da produción de pseudouridina, durante a degradación do ARN. A pseudouridina, que é resistente debido ao seu enlace glicosídico C-C, é eliminada do corpo pola urina.
Pseudónimo

Un pseudónimo (do grego "seudonemos", falso nome; de "seudos", mentira, falsidade e "onoma", nome ) é un nome que alguén escolle para substituír o seu propio. É moi común entre escritores, e mais tamén entre outros artistas.
Psi

Psi é o nome da vixésimo terceira letra do alfabeto grego (ψῖ); equivale ao /ps/. Minúscula ψ, maiúscula Ψ. Adoita transcribirse como ps. Como signo numérico representaba o setecentos.
En maiúscula serve tamén para designar o vixésimo terceiro canto da Ilíada de Homero e en minúscula o vixésimo terceiro da Odisea.
Psi é tamén a abreviatura do monosacárido psicosa.
Psicocirurxía

A psicocirurxía é o nome que recibe calquera neurocirurxía co fin de tratar enfermidades mentais. Usos
Úsase en pacientes que non melloran cos psicofármacos ou que manteñen niveis altos de agresividade (autoagresividade ou a terceiros).
Coa progresiva posibilidade da cirurxía estereotáxica (microcirurxía localizada) fixéronse intervencións nas zonas relacionadas coa agresividade ou para anular cadros psicóticos graves, con relativo éxito. Historia
A aparición da psicocirurxía débese os neurólogo portugués António Egas Moniz, que foi galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1949.
Psicodelia

A psicodelia (do grego antigo ψυχή
psychẽ «alma», e δηλοῦν
dẽloun «visibilizar, amosar») é un movemento da contracultura aparecido contra mediados da década de 1960 no que se pon en valor a percepción sensorial causada por diversas substancias alucinóxenas, ben presentes en certos vexetais ou ben obtidas mediante un proceso de síntese, tales como a ayahuasca, algunhas variedade de cogomelos, coma a psilocybes, o LSD, o MDMA, a mescalina ou outras de máis recente fabricación.
O termo foi creado polo psiquiatra Humphry Osmonden 1957 e popularizado polo moviment hippy. Abrangue distintos tipos de arte, entre elas a música ou a pintura; é común referirse a esta arte como arte lisérxica.
Psicoloxía clínica

A psicoloxía clínica ocúpase da atención a persoas que sofren algún tipo de sufrimento, ben sexa motivado polos trastornos mentais, ben por aqueles do desenvolvemento das potencialidades da persoa. Basea a intervención na importancia do coñecemento dos principios fundamentais que teñen valor para o ser humano, e ten por obxectivo o estudo da conduta humana co fin de contribuír de xeito excepcional á persoa na súa vida cotiá.
Considérase que esta área da psicoloxía xurdiu no ano 1896, cando Lightner Witmer deu inicio á primeira clínica psicolóxica na Universidade de Pensilvania. Na primeira metade do século XX, a psicoloxía clínica estivo enfocada na avaliación psicolóxica, con pouca atención polo tratamento. Este enfoque viuse invertido despois da década de 1940.
Psicoloxía cognitiva

A psicoloxía cognitiva ou cognitivismo é a psicoloxía que se encarga do estudo da cognición; é dicir, dos procesos mentais implicados no coñecemento. Ten como obxecto de estudo os mecanismos básicos e profundos polos que se elabora o coñecemento, dende a percepción, a memoria e a aprendizaxe, até a formación de conceptos e razoamento lóxico. Por cognitivo entendemos o acto de coñecemento, nas súas accións de almacenar, recuperar, recoñecer, comprender, organizar e usar a información recibida a través dos sentidos.
Está situada dentro do que se denomina o hexágono cognitivo, formado pola interrelación entre neurociencia, intelixencia artificial, psicoloxía, lingüística, antropoloxía e filosofía.
Recibe influencias de disciplinas e teorías afíns, como o tratamento da información, a intelixencia artificial, a ciencia da linguaxe e o enfoque holístico da Gestalt.
O interese da psicoloxía cognitiva é dobre. O primeiro interese é estudar como as persoas entenden o mundo no que viven e tamén se abordan as cuestións de como os seres humanos toman a información sensorial entrante e a transforman, sintetizan, elaboran, almacenan, recuperan e finalmente fan uso dela. O resultado de todo este procesamento activo da información é o coñecemento funcional no sentido de que a segunda vez que a persoa se atopa cun acontecemento da contorna igual ou semellante está máis segura do que pode ocorrer comparado coa primeira vez.
O segundo interese da psicoloxía cognitiva é como a cognición leva á conduta. Dende un enfoque motivacional, a cognición é un "trampolín á acción". Para os teóricos cognitivistas, a acción está principalmente en función dos pensamentos da persoa e non dalgún instinto, necesidade, pulsión ou estado de activación (arousal).
Psicoloxía da personalidade

A psicoloxía da personalidade é unha póla da psicoloxía que estuda a personalidade e a súa variación entre os individuos. O autor máis clásico da disciplina é o psicólogo estadounidense Gordon Allport, que no ano 1936 publicou o libro "A personalidade".
A personalidade tamén se refire ó patrón de pensamentos, sentimentos, axustes sociais e comportamentos exhibidos consistentemente ó longo do tempo que inflúe fortemente nas expectativas, autopercepcións, valores e actitudes dun. A personalidade tamén predí as reaccións humanas a outras persoas, problemas e tensións. Allport (1937) describiu dúas formas principais de estudar a personalidade: a nomotética e a idiográfica. A psicoloxía nomotética busca leis xerais que poidan aplicarse a moitas persoas diferentes, como o principio de autorrealización ou o trazo da extraversión. A psicoloxía idiográfica é un intento de comprender os aspectos únicos dun individuo en particular. As áreas de enfoque da psicoloxía da personalidade inclúen: A construción dunha imaxe coherente do individuo e dos principais procesos psicolóxicos.
A investigación das diferenzas psicolóxicas.
A investigación da natureza humana e psicolóxica das semellanzas entre os individuos.
"Personalidade" é un conxunto dinámico e organizado de características que posúe unha persoa que inflúe de forma única na súa contorna, cognicións, emocións, motivacións e comportamentos en diversas situacións. A palabra "personalidade" ten a súa orixe na persoa latina, que significa máscara.
Psicoloxía da relixión

A psicoloxía da relixión é a póla da psicoloxía aplicada e da ciencia da relixión que trata as cuestións psicolóxicas vencelladas á práctica relixiosa. Estuda as crenzas, actividades e experiencias relixiosas dende o punto de vista psicolóxico, no que se distingue, por exemplo, dunha disciplina afín, a neuroteoloxía.
A psicoloxía da relixión responde as preguntas e reaccións do ser humano sobre o sentido último da súa existencia neste mundo e máis aló da morte. É unha procura que sitúa ó home ante unha realidade superior distinta del, que adoita concibir como persoal e transcendente e coa que entra en relación mediante a fe. Ocúpase da orixe e natureza do misticismo ou sentimento relixioso, e da orixe da relixión como tal. Algúns consideran á relixión como unha proxección patolóxica do ser humano que necesita curación. Os psicólogos da relixión interésanse pola relación que existe entre a personalidade e o desenvolvemento da actitude e o comportamento relixiosos. Tamén estuda as manifestacións que adopta a relixiosidade popular, así como as novas formas de relixiosidade que xurdiron en Occidente. Pode axudar a comprender o relixioso no home. Historia
Os pasos iniciais na fundación da psicoloxía da relixión, como póla da psicoloxía, remóntanse á iniciativa de Friedrich Schleiermacher na súa obra Psychologie do ano 1862. O primeiro gran clásico da especialidade foi William James coa súa obra "As variedades da experiencia relixiosa" (The varieties of religious experience) do ano 1902. A escola psicanalítica fundada por Sigmund Freud deu un pulo decisivo á disciplina. Dentro da mesma menciónanse xeralmente a Carl Jung, Alfred Adler e máis recentemente a Erich Fromm, aínda que en moitos aspectos difiren do enfoque inicial de Freud. A partir do século XX desenvolvéronse estudos psicométricos, o enfoque evolutivo e as teorías evolucionistas.
Psicoloxía evolucionista

A psicoloxía evolucionista propón que a psicoloxía e a conduta dos humanos e primates poden ser entendidas coñecendo a súa historia evolutiva. Especificamente, propón que a mente dos primates, incluído o home, está composta de moitos mecanismos funcionais chamados adaptacións psicolóxicas ou mecanismos psicolóxicos evolucionados (EPMs) que se desenvolveron mediante selección natural por ser útiles para a supervivencia e reprodución do organismo. A psicoloxía evolucionista tenta explicar características mentais da especie humana (tales como a memoria, a percepción, a lingua, e fundamentalmente as emocións) como adaptacións: é dicir, como os produtos funcionais da selección natural, á súa vez forzada pola competencia para sobrevivir e reproducirse. Este enfoque adaptativo é o empregado para entender o resto dos mecanismos biolóxicos como, por exemplo, o sistema inmunitario. A psicoloxía evolucionista aplica este mesmo principio á psicoloxía.
Dado que a evolución dos homínidos (até chegar ó Homo sapiens actual) produciuse en medios ancestrais totalmente diferentes ó actual, os psicólogos evolutivos toman como referencia as condicións existentes naqueles medios prehistóricos. Postúlase, por exemplo, que os seres humanos desenvolveron unha capacidade mental especial para a adquisición da fala en forma naturalmente automática nos primeiros anos de vida. Pero loxicamente non herdaron unha capacidade de lectura e escritura que foron culturalmente desenvolvidas. Outras adaptacións inclúen a capacidade de ler as emocións dos demais, a capacidade de discernir parentes de non familiares, a habilidade de identificar e seleccionar unha parella, e a propensión para axudar e actuar en forma altruísta cara ós seus conxéneres.
Charles Darwin propuxo a teoría da selección natural como mecanismo para explicar a evolución biolóxica no século XIX, teoría que se reforzou cos descubrimentos posteriores das ciencias biolóxicas e a xenética. O propio Darwin, e varios científicos do século XX tentaron conciliar esta teoría co estudo analítico da conduta social de distintas especies, incluídos os insectos sociais (formigas e abellas), os mamíferos en xeral, e os primates en particular.
Psicoloxía social

A psicoloxía social é un campo destacado da psicoloxía. Xurdiu para establecer unha ponte entre a psicoloxía e a socioloxía. O seu obxecto de estudo é o comportamento dos individuos cando están en interacción. A Psicoloxía Social pode ser definida como o condicionamento que os procesos mentais impoñen á vida social do home, ao mesmo tempo que as diversas formas da convivencia social inflúen na manifestación concreta dos mesmos. Historia
A psicoloxía social naceu a mediados do século XIX, na Alemaña, grazas ao traballo de Wilhelm Wundt, quen creou o primeiro laboratorio de psicoloxía en Leipzig.
En 1895, o científico social francés Gustave Le Bon (1841-1931) presentou, no seu pioneiro traballo sobre a Psicoloxía das Multitudes. Nel formulaba a proposición básica para o entendemento dunha psicoloxía social: sexan cales sexan os individuos que compoñen un grupo, por semellantes ou dispares que sexan o seu modo de vida, as súas ocupacións, o seu carácter ou a súa intelixencia, o feito de teren sido transformados nun grupo fainos posuidores dunha especie de mente colectiva que os fai sentir, pensar e actuar de maneira moi diferente daquela pola cal cada membro del, tomado individualmente, sentiría, pensaría e actuaría, en caso de que se encontrase en estado de illamento. Esa proposición e os argumentos de Le Bon para xustificala, serviu de parámetro para o estudo sobre Psicoloxía de Grupo publicado por Sigmund Freud en 1921.
A Psicoloxía Social acada especial desenvolvemento nos Estados Unidos de América a comezos do século XX, sendo Floyd Allport considerado o precursor desta disciplina con carácter científico. Porén, será o psicólogo alemán Kurt Lewin o fundador da psicoloxía social moderna.
Psicomaxia

A psicomaxia é unha técnica de suposta curación espiritual, desenvolvida por Alejandro Jodorowsky, funde as súas raíces no xamanismo, a psicanálise e o efecto patético do teatro. Básease na premisa de que o inconsciente toma os actos simbólicos como se fosen feitos reais, de maneira que un acto máxico-simbólico-sagrado pode modificar o comportamento do inconsciente, e por conseguinte, se está ben aplicado, curar certos traumas psicolóxicos. Estes actos son "deseñados a medida" e prescríbense despois de que o psicomago analice as peculiaridades persoais do consultante, e incluso estude a súa árbore xenealóxica. O acto psicomáxico
Unha vez o psicomago detecta cal é a pulsión inconsciente que está entrampando ao consultante, "receitalle" de maneira intuitiva un acto psicomáxico, que é sempre unha labor a realizar. Estes actos son performances levadas a cabo polo consultante e que poden requirir da axuda doutras persoas para a súa execución. O que se pretende e que o nó inconsciente que atrapa ao consultante se realice no mundo real metaforicamente.
Estes actos poden resultar chocantes, ridículos, transgresores, de mal gusto, e ás veces mesmo chistosos. Pero co acto tamén se pretenden romper os círculos viciosos do comportamento, xa sexa mental, emocional, sexual o corporal. Cando se rompe ese nó gordiano que ataba ao suxeito, aparece unha nova dimensión na súa personalidade e con iso comeza o camiño da curación.
Psiconarración

A psiconarración consiste en que o narrador omnisciente é o encargado de reflectir coas súas palabras un fluxo interior do personaxe.
Psicopompo

Un psicopompo (do grego ψυχοπομπός, psychopompós, que significa literalmente o "guía das almas") é unha criatura presente en moitas relixións e mitoloxías. A súa función é a de conducir as almas das persoas mortas á súa morada de ultratumba. Aparece decote na arte funeraria, ben en forma dun deus antropomorfo, ben en forma dun animal. Entre os exemplos clásicos de psicopompo pódese citar ao deus exipcio Anubis, o deus Yama no Hinduísmo, o barqueiro Caronte e o deus Hermes na mitoloxía grega, a deusa Vanth, da relixión etrusca e as valquirias na mitoloxía nórdica.
Psicose

A psicose é un termo xenérico empregado en psiquiatría e psicanálise para referirse a un estado mental descrito como unha escisión ou perda de contacto coa realidade. As persoas que experimentan psicoses poden presentar alucinacións ou delirios e poden exhibir cambios na súa personalidade e pensamento desorganizado. Estes síntomas poden ser acompañados por un comportamento infrecuente ou estraño, así como por dificultade para interactuar socialmente e incapacidade para levar a cabo actividades da vida diaria. O termo "psicose" é moi amplo e pode incluír dende experiencias aberrantes relativamente normais até expresións catatónicas de esquizofrenia e trastorno bipolar.
Unha ampla variedade de elementos do sistema nervioso, tanto orgánicos como funcionais, poden causar unha reacción psicótica. Isto levou á crenza de que a psicose é como a «febre» das enfermidades mentais, un indicador serio pero non específico. Porén, moitas persoas teñen experiencias infrecuentes e de distorsión da realidade nalgún momento das súas vidas, sen volverse discapacitadas ou nin sequera angustiadas por estas experiencias.
Como resultado, certa corrente de investigadores argumenta que a psicose non está fundamentalmente separada dunha conciencia normal, senón máis ben é un continuum con conciencia normal. Dende esta perspectiva, as persoas que son diagnosticadas clinicamente como psicóticas poden estar a ter simplemente experiencias particularmente intensas ou angustiantes.
Psicosina

A psicosina é un lípido moi citotóxico que se acumula no sistema nervioso en ausencia do encima galactosilceramidase.
Quimicamente é un galactósido de esfingosina.
Psicoterapia

A psicoterapia (do grego psykhē - mente, e therapeuein - curar; primeira referencia ca. 1890) é un tipo de terapia cuxa finalidade é tratar os problemas psicolóxicos, tales como depresión, ansiedade, dificultades para relacionarse, entre outros problemas de saúde mental. É un proceso dialético efectuado entre un profesional, o psicoterapeuta - que pode ser psicólogo ou psiquiatra, e o cliente ou paciente.
Por ser unha área da saúde mental, a psicoterapia é a principal liña de tratamento para calquera asunto referente ao psiquismo. Para iso, propoñen intervencións psicolóxicas, cuxos obxectivos centrais son: Restabelecer o funcionamento psíquico óptimo do paciente;
Permitir que o paciente comprenda as causas do que lle acomete, para que poida encontrar recursos psíquicos para lidar con súas dificultades, problemas etc;
Desenvolver medios de actuar no mundo, redefinindo os seus trazos de personalidade.
Solucionar problemas puntuais, que o aflixen, ben como observar cuestións de tipo máis existencial.
Psicrometría

A psicometría é unha rama da ciencia que estuda as propiedades termodinámicas do aire húmido e do efecto da humidade atmosférica nos materiais e no confort humano.
O concepto deriva do grego ψυχρομετρία, composto por ψυχρός, frío, e μετρία, medición.
O aire, coñecido como aire húmido, está constituído por unha mestura de aire seco e vapor de auga. O aire seco é unha mestura de varios gases. A súa composición xeral é a seguinte: Nitróxeno: 77%
osíxeno: 22%
Dióxido de carbono e outros gases: 1%
En relación coa súa temperatura, o aire ten a propiedade de reter certa cantidade de vapor de auga. A menor temperatura, menor cantidade de vapor, e á inversa, a maior temperatura, maior cantidade de vapor de auga, se se mantén a presión atmosférica constante.
Tamén se considera que é un método para controlar as propiedades térmicas do aire húmido. Represéntase mediante un diagrama psicrométrico. Usos
É útil para conservación de alimentos en cámaras frigoríficas, climatización de locais, procesos de secado e fabricación de medicamentos. Diagrama psicrométrico
É un diagrama no que se relacionan múltiples parámetros referentes a unha mestura de aire húmido: temperatura, humidade relativa, humidade absoluta, punto de orballo, entalpía específica ou calor total, calor sensible, calor latente e volume específico do aire.
Os valores do diagrama non son constantes: varían segundo a altura sobre o nivel do mar. Na bibliografía especializada adóitase referilo á altura do nivel do mar. Emprégase na arquitectura e na enxeñaría para ás instalacións termomecánicas en edificios para dimensionar sistemas de calefacción e de aire acondicionado.
Os procesos de calefacción, refrixeración, humidificación e deshumidificación que transcorren no acondicionamento do aire modifican a condición deste desde un punto de estado inicial até unha condición diferente, representada por un segundo punto no diagrama.
Psicrómetro

Un psicrómetro é un aparello utilizado en meteoroloxía para medir a humidade ou contido de vapor de auga no aire, distinto aos higrómetros correntes. Os psicrómetros constan dun termómetro de bulbo húmido e un termómetro de bulbo seco. A humidade pode medirse a partir da diferenza de temperatura entre ambos aparatos. O húmido medirá unha temperatura inferior producida pola evaporación de auga. É importante para o seu correcto funcionamento que o psicrómetro se instale illado de ventos fortes e da luz solar directa. O termómetro de bulbo húmido ten o bulbo cuberto por unha malla porosa (xeralmente de algodón), que fica mergullada nun recipiente contendo auga destilada. Esta malla fica constantemente húmida debido ao efecto de capilaridade. A evaporación da auga contida na malla envolvente retira calor do bulbo, facendo que o termómetro de bulbo húmido indique unha temperatura máis baixa do que a doutro termómetro, que indica a temperatura ambiente. Esa evaporación, e consecuentemente a redución na temperatura de bulbo húmido, é tanto maior canto máis seco está o ar atmosférico e é nula cando a atmosfera está saturada de vapor de auga.
Psidium cattleianum

O arazá ou goiaba vermella é unha árbore da especie Psidium cattleianum, da familia Myrtaceae. Etimoloxía
"Arazá" é proveniente do termo tupí ara'sá. Características
Pequena árbore non pioneira, con altura máxima de 9 metros e copa rara. Perennifolia, vive en ambientes húmidos e iluminados. O tronco tortuoso ten casca lisa que descama en placas finas. As follas son coriáceas e glabras, con até 10 cm de lonxitude. As flores son axilares, solitarias, brancas, e aparecen fundamentalmente na primavera e verán.
Os froitos son bagas arredondadas, coroadas polo cáliz persistente, de polpa suculenta esbrancuxada, semellantes a unha goiaba pequena e de sabor máis acedo. Aparecen entre o outono e o inverno. Os arazás pódense comer crus ou procesados de diversas maneiras.
Na variedade Psidium cattleyanum var. cattleyanum, os froitos son vermellos, mentres que P. cattleyanum var. litorale ten froitos amarelos. As sementes son dispersadas por animais, principalmente paxaros e mamíferos. Ocorrencia
A especie é nativa do Brasil e o Uruguai, pero naturalizouse en rexións tropicais e subtropicais da América do Norte, África, Australasia e o Pacífico, onde se pode comportar como invasora.
Psilocibina

A psilocibina (tamén coñecida como 4-PO-DMT o 4-fosforiloxi-N, N-dimetiltriptamina) é unha substancia química, un alcaloide alucinóxeno da familia das triptaminas que actúa sobre o sistema nervioso central. Polos seus efectos, similares aos do LSD pero de menor duración, considérase unha droga. Está presente nalgúns fungos e cogomelos, especialmente nos do xénero Psilocybe, como Psilocybe cubensis e Psilocybe semilanceata, entre outras especies. A maioría destes son coñecidos como cogomelos psicodélicos (ás veces tamén como cogomelos máxicos) e medran en Europa, América do Sur, México e Estados Unidos. Poden causar alucinacións cando se come, e tamén se descubriu que reverte o condicionamento psicolóxico, fai crecer as células cerebrais e pode curar certas afeccións do cerebro. Atópase en moitos tipos de fungos e cogomelos, sobre todo nos Psilocybes. A substancia úsase como droga recreativa e é ilegal en moitos países.
A psilocibina funciona activando os receptores da serotonina, a maioría das veces no córtex prefrontal. Esta parte do cerebro afecta o estado de ánimo, a cognición e a percepción. Os alucinógenos tamén funcionan noutras rexións do cerebro que regulan as respostas de excitación e pánico. Os efectos alucinóxenos da psilocibina adoitan ocorrer dentro dos 30 minutos seguintes a que unha persoa a inxira e duran entre 4 e 6 horas. Nalgúns individuos, os cambios na percepción sensorial e nos patróns de pensamento poden durar varios días.
En 2016, os investigadores de universidade Johns Hopkins Medicine informaron por primeira vez de que o tratamento con psilocibina en condicións de apoio psicolóxico aliviou significativamente a ansiedade e a depresión existenciais nas persoas. Harvard Psilocybin Project
O HPP (Proxecto Psilocibina de Harvard) foi unha serie de experimentos en Psicoloxía realizados polo Dr. Timothy Leary e o Dr. Richard Alpert. A xunta fundadora do proxecto estaba formada por Timothy Leary, Aldous Huxley, David McClelland (superior de Leary e Alpert na Universidade de Harvard), Frank Barron, Ralph Metzner e dous estudantes de posgrao que traballaron nun proxecto con mescalina.
Os experimentos comezaron nalgún momento de 1960 e duraron até marzo de 1962, cando outros profesores do Centro de Investigación da Personalidade de Harvard estaban preocupados pola lexitimidade e seguridade dos experimentos nunha sesión interna. Os experimentos de Leary e Alpert foron parte do seu descubrimento persoal e da defensa dos psicodélicos. Polo tanto, o seu uso de psilocibina e outros psicodélicos variou desde o Experimental Prison Concord, aberto e academicamente sólido, no que os residentes recibían psilocibina nun esforzo por reducir a recorrencia en actividades delictivas.
Psilocybe australiana

Psilocybe subaeruginosa ou Psilocybe australiana é un cogomelo alucinóxeno orixinario de Australasia e Nova Zelandia, que contén psilocibina e psilocina coma principais compoñentes activos.
Psilocybe azurescens

Psilocybe azurescens é un cogomelo alucinóxeno que contén o compoñentes psilocibina e psilocina. É un dos cogomelos que levan triptamina máis potentes, cunha concentración de ata 1. 8% de psilocibina, 0. 5% de psilocina e 0. 4% baeocistina. Isto convérteo nun dos cogomelos máis fortes do xénero psilocybe.
Psilocybe baeocystis

Psilocybe baeocystis é un cogomélo alucinóxeno pertencente á famila Strophariaceae. Contén os compostos alucinóxenos psilocibina, psilocina e baeocistina.
Psilocybe bohemica

Psilocybe bohemica ou Psilocybe serbica é unha especie de cogomelo alucinóxeno da familia Strophariaceae, que contén o composto psilocibina. Ten unha relación directa có Psilocybe cyanescens e foi descuberto por Meinhard Moser e Egon Horak en 1969.
Psilocybe cubensis

Psilocybe cubensis é o nome científico dunha especie de cogomelo alucinóxeno chamados así debido ás súas propiedades enteóxenas resultado das diferentes substancias químicas que posúen, principalmente a psilocina e a psilocibina.
Psilocybe cyanescens

Psilocybe cyanescens é unha especie de cogomelo alucinóxeno. Os compoñentes principais que causan os efectos alúcinóxicos son a psilocibina e a psilocina. Pertence á familia Strophariaceae.
Psilocybe mexicana

Psilocybe mexicana é o nome científico dunha das especies de fungos psilocibios nas que Albert Hoffman illou por primeira vez as compoñentes activas psilocibina e psilocina en 1958.
Esta clase de fungos é coñecida polas súas características psicotrópicas, empregándose tradicionalmente de manera ritual en América do Norte dende mais de 2000 anos.
Psilocybe semilanceata

Psilocybe semilanceata é unha especie de fungos coñecida polo seu uso como substancia psicotrópica, e as súas variantes americanas eran comunmente utilizadas polos indíxenas nos seus rituais relixiosos xa no ano 1000 a. C.
O mongui mide entre 2 e 5 cm, ten un chapeu acampanulado con forma de teto, carece de anel, e a súa cor varía entre o esbrancuxado cando é pequeno ao marrón cando é grande. Posúe un sabor amargo e, aínda que mentres crece é branco perla, unha vez vaise secando toma unha cor amarelada e posteriormente tinguiduras purpúreos, azuis ou verdosos, indicadores da oxidación do seu principio activo a psilocibina.
Psilocybe tampanensis

Psilocybe tampanensis é un cogomelo alucinóxeno da familia Strophariaceae. Atopouse por primeira vez preto de Tampa, Florida en 1977, mais non se volveu atopar en Florida, aparecendo non obstante no estado de Mississippi. O espécime orixinal atopado en Florida foi posteriormente clonado.
Psilocybe weilii

Psilocybe weilii é un cogomelo alucinóxeno que contén psilocibina e psilocina entre os seus compoñentes activos principais. Orixinalmente foi confundida coa especie Psilocybe caerulescens var. caerulescens, e recibe o seu nome de Andrew Weil.
Psilose

Fenómeno fonético consistente na desaparición de fonemas aspirados previamente existentes; así no grego antigo unha serie de dialectos, como o xónico ou o lésbico, presentaba formas sen aspiración fronte ás correspondentes dos demais dialectos.
Psiquiatría

A psiquiatría é unha especialidade médica que investiga e trata os trastornos mentais. Ademais dos aspectos médicos considera tamén os factores biolóxicos e psicolóxicos e tamén os socio-culturais e antropolóxicos. O tratamento destes trastornos adopta con frecuencia a indicación de psicofármacos, mais tamén a indicación de psicoterapia de variadas formas. Os trastornos psiquiátricos descríbense polas súa características patolóxicas.
O estudo obxectivo e rigoroso dos problemas mentais é relativamente novo, inda no século XIX os enfermos mentais quedaban recluídos en asilos onde recibían tratamentos morais coa fin de diminuír a súa confusión mental e restituír a razón. No século XIX xurdiu pola primeira vez o concepto de enfermidade mental. En 1896 Emil Kraepelin deseñou un sistema de identificación e clasificación dos problemas mentais que se convertería na base dos estudos psiquiátricos modernos.
Psocodeos

Os psocodeos (Psocodea) son un grupo taxonómico de insectos que comprende os psocópteros (chamados en varios idiomas piollos dos libros e piollos das codias) e os verdadeiros piollos (Phthiraptera). Anteriormente era considerado unha superorde, pero agora é xeralmente considerado polos entomólogos como orde. Malia a gran diferenza en aspecto entre psocópteros e piollos, crese que estes últimos evolucionaron a partir da antiga orde dos "Psocoptera". Psocodea contén unhas 11. 000 especies, divididas en sete subordes.
Psycho-Pass: The Movie

Psycho-Pass: The Movie (en xaponés: 劇場版 サイコパス, Hepburn: Gekijō-ban Saiko Pasu) é un filme xaponés de 2015 que foi producido por Production I. G. Está protagonizado polas voces orixinais de Kana Hanazawa, Tomokazu Seki, Hiroshi Kamiya, Ayane Sakura, Kenji Nojima e Shizuka Itō. A historia céntrase en Akane Tsunemori, unha inspectora do Public Safety Bureau's Criminal Investigation Division, quen persegue un grupo terrorista procedente do Southeast Asia Union (SEAUn), un superestado en guerra que importa o Sistema Sibyl para controlar a poboación. Psycho-Pass: The Movie estreouse no Xapón o 9 de xaneiro de 2015.
Ptahhotep

Ptahhotep foi un sabio exipcio, do Antigo Exipto, que chegou a vivir cento dez anos e viviu no Imperio Antigo. Foi o autor das coñecidas como Máximas de Ptahhotep, integradas nos chamados Textos das pirámides. Realizou a súa obra na fin da súa vida, vida que consagrou a servir ao faraón e a Exipto. Ostentaba varios cargos ou títulos, o máis importante deles o de Visir. Obra
A súa obra atopouse íntegra no coñecido como Papiro Prisse, descuberto de xeito casual no século XIX. Literatura
Wolfgang Kosack: Berliner Hefte zur ägyptischen Literatur 1 - 12: Teil I. 1 - 6/ Teil II. 7 - 12 (2 Bände). Paralleltexte in Hieroglyphen mit Einführungen und Übersetzung. Heft 7: Die Weisheitslehre des Ptahhotep. Verlag Christoph Brunner, Basel 2015. ISBN 978-3-906206-11-0.
Pteridales

Pteridales é unha orde da clase Pteridopsida de fieitos que teñen as súas esporas en tiras lineais baixo a beira do tecido fino da folla.
A maioría son plantas pequenas mais algúns xéneros tropicais como o Acrostichum, son moi grandes e teñen frondes de 3'5 metros de altura.
Pteridina

A pteridina ou azinopurina é un composto químico aromático composto por un anel de pirimidina fusionado cun anel de pirazina. Unha pteridina é tamén un grupo de compostos heterocíclicos que conteñen unha ampla variedade de substitucións na súa estrutura. As pterinas e as flavinas son clases de pteridinas substituídas que teñen unha importante actividade biolóxica.
As pteridinas son pigmentos, que producen cor en estruturas biolóxicas como os iris dos ollos de moitos animais invertebrados, e vertebrados, pero non na cor dos ollos humanos.
A pteridina, é un precursor na síntese de ácido dihidrofólico en moitos microorganismos. A pteridina e o ácido 4-aminobenzoico convértense pola acción do encima dihidropteroato sintetase en ácido dihidrofólico en presenza de glutamato. O encima dihidropteroato sintetase é inhibido polos antibióticos sulfamidas.
Pteridinium

Pteridinium é un organismo erniettomorfo atopado en varios depósitos do Precámbrico de todo do mundo. Forma parte da biota de Ediacara. Plan corporal
Ten un corpo con tres lobos, pero como xeralmente é plano, só son viibles dous lobos. Cada lobo consta de varias costelas paralelas que se estenden cara a atrás ata o eixe principal, onde se xuntan os tres lobos. Mesmo nos espécimes ben conservados, non hai signos de boca, ano, patas, antenas ou nungún outro apéndice ou órgano. O organismo crecía principalmente pola adición de novas unidades, probablemente en ambos os extremos, e a inflación das unidades xa existentes contribuía pouco ao seu crecemento. Ecoloxía
Os espécimes atopados en posicións que se pensa adoptaban en vida indican que esta criatura descansaba sobre ou dentro do sedimento en mares pouco profundos. Non hai marcas de rastros consistentes con movementos de Pteridinium. Non está claro se realizaba a fotosíntese, ou extraía nutrientes osmoticamente da auga do mar, pero adoita clasificarse no reino animal. Distibución
Os seus fósiles son comúns en depósitos do Precámbrico tardío de Australia do Sur, sur de África, Namibia, e a rexión rusa do mar Branco. Tamén se atopou en Carolina do Norte, California e os Territorios do Noroeste do Canadá. Historia
O fósil Pteridium simplex foi descrito orixinalmente por Georg Gürich en 1930 publicado en Zeitschrift der Deutschen Geologischen Gesellschaft vol. 82 p. 637. Porén, o nome Pteridium fora xa utilizado anteriormente en 1777 por Scopoli como nome xenérico dun fento, e por iso o nome deste fósil foi cambiado a "Pteridinium" en 1933.
Un estudante de bacharelato chamado John Brattain atopou dous espécimes de Pteridinium en Carolina do Norte en 1963. Despois do seu descubrimento, foron mal identificados por Joseph St. Jean do Departamento de Xeoloxía da Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill como trilobites cámbricos, e foron clasificados como "Paradoxides carolinaensis", ata que se descubriu que eran unha especie de Pteridinium.
Pensouse inicialmente que Pteridinium podería ser un cnidario primitivo, pero parece que está, no mellor dos casos, só moi distantemente relacionado con calquera dos cnidarios coñecidos. A súa relación con outros membros coñecidos da biota de Ediacara non etá clara. Non se identificaron outras formas relacionadas con el, aínda que ten certa vaga semellanza con outras formas do Ediacárico como Dickinsonia e Spriggina, que comparten algunhas das súas mesmas enigmáticas características, como a simetría deslizante ou "en banzos" das súas unidades, ou simetría trirradial que só se atopou ademais en trilobozoos como Tribrachidium. Pteridinium non desixou descendentes coñecidos.
Pteridospermatophyta

O termo "fieitos con semente" foi aplicado a unha ampla variedade de espermatófitas (plantas con semente) ancestrais, hoxe conservadas no rexistro fósil, que se caracterizaban por ter follas grandes, semellantes ás frondes dos fieitos, mais portadoras de sementes verdadeiras (Stewart e Rothwell 1993, Taylor e Taylor 1993).
Hoxe está claro que todos estes fósiles non necesariamente están relacionados entre si, e que unha serie de fieitos con semente do Paleozoico forman un grupo parafilético na base da árbore filoxenética das plantas con semente.
Pterigopodio

O pterigopodio ou pterigópodo (do grego πτέρυξ, -υγος ptéryx, -ygos, "aleta" e a forma do latín científico -podium "pedestal", e tamén "pequeno pé", derivada do grego πούς, ποδός poús, podós, "pé") é un órgano empregado polos peixes cartilaxinosos machos na reprodución.
Os pterigopodios son o resultado dunha modificación da parte posterior das aletas pelvianas. De forma cilíndrica, enrolados e cos bordos sobrepostos, nos machos adultos están reforzados con sales de calcio. Cada pterigopodio conta á súa vez cun órgano subcutáneo, chamado sifón, cuxa función consiste en encherse de auga para despois expulsala mesturada con esperma.
Antes da cópula, o pterigopodio érguese e o seu sifón énchese de auga por un orificio para o efecto; na maioría dos casos só o fai un dos dous pterigopodios, que é o único co que se fará a penetración (como ocorre co semipene dos réptiles escamosos).
Despois de encherse de auga, o pterigopodio introdúcese na vaxina e abre como un paraugas. A exaculación é de auga e seme.
Os machos das quimeras teñen uns apéndices parecidos na cabeza; considérase que os empregan para axudar a suxeitar á femia.
Pteropus giganteus

Pteropus giganteus é un morcego cuxo corpo mide uns 30 centímetros de lonxitude e chega a ter unha envergadura alar de 120 cm. Pesa en media 800 g. O pelo ten tons marrón avermellados, pardos e negruzcos, máis claros na parte inferior.
Distribúese ao longo da India, Bangladesh, sur da China, Maldivas, Nepal, Paquistán e Sri Lanka. Vive en bosques, nos que se alimenta de froita. A súa actividade é nocturna desprazándose a zonas cultivadas, onde poden causar graves danos. Durante o día permanecen colgados das árbores sendo moi patente a súa presenza. Conforman grupos xerárquicos. As femias afástanse antes do parto e as crías fican baixo as ás da nai durante cinco meses.
Pteropus livingstonii

Pteropus livingstonii é unha especie de morcego da familia Pteropodidae.
Pterorrodina

A pterorrodina é un pigmento do grupo das pteridinas atopado en animais e plantas. Foi extraído de melanosomas de ras arbóreas, bolboretas e plantas como un dos pigmentos do viño tinto. Nas ras Agalychnis lemur, a pterorrodina permite que a pel reflicta a calor do sol. O pterorrodina da cor pigmentario aos poliquetos e atópase no iris de moitas especies de aves, como Vireo olivaceus e Gavia immer.
Pterosauria

Os pterosauros ("lagartos alados") son un grupo de réptiles voadores que existiron durante a Era Mesozoica. As súas ás estaban formadas por unha complexa membrana sostida polo cuarto dedo da man, que estaba hipertrofiado. O seu corpo estaba cuberto de pelo, preservado en fósiles de polo menos tres especies distintas.
Os fósiles máis antigos de pterosauros coñecidos pertencen como mínimo ó Triásico tardío. O máis antigo chámase Eudimorphodon. É de pequeno tamaño, cola con extremo en forma de rombo, e dentes puntiagudos en ambas as dúas mandíbulas.
Os primeiros pterosauros, desenvolvidos entre o Triásico serodio e principios do Xurásico, eran similares ó Eudimorphodon; de pequeno tamaño, rabo longo, e dentes (como o Rhamphorynchus, que tiña dentes que pechaban en forma de trampa).
Xa para o Cretáceo se diversificaran en varias formas: algúns sen cola e sen dentes (como o Pteranodon), outros do tamaño dun avión da primeira guerra mundial (como Quetzalcoatlus, a criatura voadora máis grande coñecida), numerosos con cristas (como Dsungaripterus e Dimorphodon), e outros con outras características (como o Ctenochasma, que asemellaba unha garza e filtraba plancto por medio dos seus finos dentes).
Aparentemente, os pterosauros perderon moita da súa diversidade antes de concluír a Era Mesozoica. Só se coñece unha especie que existise no momento da grande extinción masiva do Cretáceo: Quetzalcoatlus northropi.
Pterostichus brevicornis

Pterostichus brevicornis é unha especie de escaravellos da familia dos carábidos. Vive en Europa e norte de Asia (excluíndo a China) e en América do Norte. Subespecies
Estas dúas subespecies pertencen á especie Pterostichus brevicornis: Pterostichus brevicornis brevicornis (Kirby, 1837)
Pterostichus brevicornis yasudai Morita, 2002
Pterygota (planta)

Pterygota é un xénero de plantas con 25 especies, pertencente á subfamilia Sterculioideae dentro da familia Malvaceae. Especies
Distínguense as seguintes especies segundo o Catalogue of Life (19 de xullo de 2017): Pterygota adolfi-friederici Engl. & K. Krause
Pterygota alata (Roxb. ) R. Br.
Pterygota amazonica L. O. Williams
Pterygota augouardii Pellegr.
Pterygota bequaertii De Wild.
Pterygota brasiliensis F. Allem.
Pterygota bureavii Pierre
Pterygota colombiana Cuatrec.
Pterygota excelsa (Standl. & L. O. Williams) Kosterm.
Pterygota horsfieldii (R. Br. ) Kosterm.
Pterygota macrocarpa K. Schum.
Pterygota madagascariensis Arènes
Pterygota mildbraedii Engl.
Pterygota papuana Warb.
Pterygota perrieri Hochr.
Pterygota schoorkopfii Engl.
Pterygota schweinfurthii Engl.
Pterygota thwaitesii (Mast. ) Alston
Pterygota trinervia K. Schum. Sinonimia
Basiloxylon.
Pthirus gorillae

Pthirus gorillae ou piollo do gorila é unha especie de piollo chuchador parasito que afecta aos gorilas. Atópase no continente africano, onde viven os seus hóspedes, concretamente en Ruanda e República Democrática do Congo. P. gorillae e P. pubis (o piollo pubiano humano chamado piollo pato) son as únicas especies coñecidas que pertencen ao xénero Pthirus, ás veces incorrectamente ortografado como Phthirus (o nome grego para piollo era phthir). Suxeriuse que se transmite entre os seus hóspedes por acicalamento social, compartir leitos ao deitarse e polo contacto sexual.
Todas as especies de piollos chuchadores se alimentan de sangue. Viven en estreita asociación cos seus hóspedes e completan todo o seu ciclo vital no hóspede. Pthirus gorillae infesta as mesmas partes do corpo dos gorilas que o Pthirus pubis nos humanos, pero como o gorila é máis peludo, os piollos adoitan moverse por todo o corpo. Ambas as especies parécense coa excepción de que Pthirus gorillae ten ollos máis grandes situados en protuberancias laterais. É un piollo curto e ancho duns 2, 20 mm de longo con patas estendidas e non máis de 20 pequenas setas abdominais.
Identificouno por primeira vez a partir de espécimes de gorila das montañas en 1927 Henry Ellsworth Ewing durante unha partida de caza no que agora é a República Democrática do Congo. A filoxenética molecular suxire que P. gorillae saltou dos gorilas aos primeiros humanos hai 3, 3 millóns de anos e diverxeu nas dúas especies de piollos pubianos actuais. Os investigadores teorizan que os humanos adquiriron o parasito mentres despezaban ou se alimentaban de cadáveres de gorilas, ou por durmiren nos niños ou leitos abandonados feitos polos gorilas para durmir.
Varios piollos desta especie atopáronse durante unha necropsia no estómago dunha femia de gorila morta no Bwindi Impenetrable National Park. Probablemente estivera acicalándose antes de morrer, xa que cando se despiollan adoitan comer os piollos que atopan.
O status de conservación desta especie é descoñecido. Como a súa especie hóspede está en perigo crítico, é probable que esta especie o estea tamén.
Ptiliidae

Ptiliidae é unha familia de diminutos escaravellos cunha distribución cosmopolita. Esta familia contén o escaravello de menor tamaño coñecido, cunha lonxitude cando completou o crecemento de só 0, 3-4, 0 mm. O seu peso é aproximadamente de 0, 4 miligramos. Teñen unhas ás posteriores estreitas e de aspecto plumoso. Este aspecto plumoso débese a que a viscosidade efectiva do aire é maior que a dos corpos de tamaño diminuto, o que fai que unha á normal de insecto sexa moito menos eficiente para o voo que unha "plumosa". A diferenza doutros pequenos insectos con ás "plumosas", como as de avespas parasitas como as Mymaridae, os Ptiliidae non voan usando un movemento de palmear e elevar (clap and fling), senón facendo coas ás unha figura de oito na que as ás palmean no ápice das batidas cara a arriba e cara a abaixo. Son capaces de voar a velocidades comparables ás dos seus parentes máis grandes. O pequeno tamaño forzou a algunhas especies a sacrificar parte da súa anatomía, como o corazón, o boche e a moella. Aínda que o exoesqueleto e o sistema respiratorio dos insectos parecen ser factores limitantes maiores en canto ao tamaño maior que poden acadar, o límite de menor tamaño que poden ter parece estar relacionado co espazo necesario para os seus sistemas nervioso e reprodutor. Os adultos e larvas son micrófagos, alimentándose de esporas e hifas de fungos, así como doutros detritos orgánicos. Encóntranse nunha ampla variedade de hábitats, incluíndo madeira podre e infestada por fungos, buracos de árbores, baixo o kelp nas praias e dentro ou preto de formigueiros e termitiros. Os ovos son moi grandes en comparación coa femia adulta (aproximadamente a metade da súa lonxitude) polo que só poden poñer e desenvolver un ovo de cada vez. Algunhas especies utilizan a partenoxénese. Existen unhas 600 especies descritas distribuídas en 80 xéneros, pero hai un gran número de espécimes nas coleccións que esperan a ser descritos, aqsí que o verdadeiro número de especies é probablemente moito maior. Rexistráronse fósiles de Ptiliidae do Oligoceno, de aproximadamente hai 30 millóns de anos do Eoceno, de hai 46, 2–43, 5 millóns de anos, e en ámbar libanés e birmano do Cretáceo, datados en hai 125 e 99 millóns de anos, respectivamente. A familia está dividida en 3 subfamilias: Acrotrichinae
Cephaloplectinae
Ptiliinae
Ptuj

Ptuj (en alemán: Pettau; alemán: Pettau latín: Poetovio) é unha cidade e municipio urbano de Eslovenia. A sede do municipio está na localidade do mesmo nome.
É unha cidade colorida, cunha vida nocturna diversificada. Hai moitos parques e espazos públicos dentro e fóra da cidade. Os aeroportos máis próximos son Ptuj Sport Aeródromo (Moškanjci), que está a sete quilómetros de distancia, e o Maribor Edvard Rusjan, que está a dezaoito quilómetros de distancia.
PubChem

PubChem é unha base de datos de moléculas. É un sistema operado e mantido polo National Center for Biotechnology Information (NCBI), parte da National Library of Medicine, dependente á súa vez dos National Institutes of Health estadounidenses. Pódese consultar gratuitamente a través de Internet, ademais de poder descargar os datos de millóns de estruturas vía FTP. A maioría das moléculas listadas en PubChem teñen un peso molecular inferior a 2000 uma. A American Chemical Society tentou restrinxir as súas actividades, alegando que competían co seu Chemical Abstracts Service. Máis de 50 provedores de bases de datos contribúen ao crecemento de PubChem. Bases de datos
PubChem contén tres bases de datos primarias, en continuo crecemento: Compostos: 10, 2 M entradas, compostos puros e mesturas.
Substancias, 15, 5 M entradas, contén mesturas, extractos, complexos e substancias non caracterizadas.
BioAssay, resultados de bioactividade de 337 ensaios high throughput screening, con varios millóns de entradas. Procuras
Pódese buscar na base de datos mediante numerosos parámetros, incluíndo a estrutura química, nome dos fragmentos, fórmula química, peso molecular, XLogP e o número de enlaces de hidróxeno dadores e aceptores.
Ten un sistema propio de edición de moléculas baseado en SMILES/SMARTS e soporte de InChI que permite a importación e exportación dos formatos químicos máis comúns para buscar estruturas e fragmentos.
Cada resultado contén información sobre sinónimos, propiedades químicas (incluíndo as cadeas SMILES e InChI), bioactividade e enlaces a compostos relacionados estruturalmente, ademais de enlaces a outras bases de datos do NCBI, como PubMed.
Pódese buscar a partir de diferentes parámetros incluíndoos dentro de corchetes. Represéntase un rango numérico a partir de dous números separados con dous puntos (: ). Os termos de procura non distinguen maiúsculas de minúsculas. Admítense paréntese e operadores lóxicos, como AND, OR e NOT. Se non se especifica ningún, asúmese AND.
Exemplo:
0: 500[mw] 0: 5[hbdc] 0: 10[hbac] -5: 5[logp]