proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Sala do hidromel

Na antiga Escandinavia e na Europa xermánica unha sala do hidromel ou sala do festín foi inicialmente unha construción longa cunha sala sinxela. Dende do século V ata a baixa Idade Media esta clase de construcións era a residencia dun señor e os seus servos. A sala do hidromel era xeralmente a gran sala dun rei. Como tal, era considerado o lugar máis seguro do reino. Etimoloxía
O nome antigo destas salas ben puido ter sido sal/salr e polo tanto estar presente en nomes de lugares antigos, como "Uppsala". O significado conservouse no alemán Saal, no neerlandés zaal, no sueco sal e no francés salle (todos significando "sala" ou "gran habitación"). En inglés antigo foron usados os termos sele e sæl. Lendas e historia
Hai constancia de varias salas de festexos construídas para festas importantes cando a realeza escandinava era convidada. De acordo coa lenda recollida por Snorri Sturluson en Heimskringla, o xefe de Värmland no século IX, Áki, convidou ó rei de Noruega Harald Fairhair e ó rei de Suecia Eric Eymundsson, mais levou ó rei noruegués á sala máis nova e suntuosa, porque el era o máis novo dos reis e tiña con el mellores perspectivas que co outro. Por outra banda, o vello rei de Suecia tivo que permanecer na vella sala de festexos. O rei sueco sentiuse tan humillado que matou a Áki.
A construción de salas de banquetes novas tamén podería ser unha fase da preparación de asasinatos traizoeiros da realeza. Na Saga de Ynglinga parte da Heimskringla, Snorri relates como, no século VIII, o lendario rei sueco Ingjald construíu unha gran sala co único propósito de queimar ós subordinados de reis miserentos mentres durmían. Segundo a Yngvars saga víðförla, a mesma trampa foi feita polo rei sueco Eric o Vitorioso e o gobernante noruegués Sigurd Jarl, após que Áki fora asasinado, en Gamla Uppsala, no século X. Mitoloxía
Dende polo menos o século X, hai numerosos exemplos na mitoloxía nórdica de salas onde se reciben ós mortos. O exemplo máis coñecido é Valhalla, a sala onde Odín recibe á metade dos mortos na batalla. Freia, recibe á outra metade en Sessrúmnir.
A historia de Beowulf inclúe unha "Sala do hidromel" chamada Heorot que era tan grande e tiña tantos convidados rindo que o monstro Grendel entrou para matalos ruidosos. Na ficción
No legendarium da Terra Media obra de J. R. R. Tolkien, Meduseld (que significa "Sala do hidromel" en inglés antigo) era un gran Salón dourado construído en Rohan. Meduseld era unha gran sala con tellado de palla que facía que semellara feito de ouro visto dende lonxe. Os seus muros estaban ricamente decorados con tapices que retrataban a historia e as lendas dos rohirrim. Serviu como unha casa para o rei e a súa familia e unha sala de reunión para o rei e os seus conselleiros. No libro O hobbit tamén hai unha sala de hidromel, que foi a localización central da casa de Beorn, onde serviu carne e bebida a Bilbo Bulseiro, ós ananos e a Gandalf.
Salacot

O salacot consiste nun sombreiro usado en tanto en Filipinas coma noutros países cálidos, en forma de casquete esférico. Polo xeral vén feito cun tecido de tiras de cana, malia que tamén foi ser fabricado con outros materiais. Ás veces vai cinguido á cabeza por medio dun aro distante dos bordos para deixar circular o aire. A palabra é de orixe tagalo. Foi unha peza utilizada polos exércitos coloniais en lugares cálidos como boa parte de África ou Asia e, en especial, o de estilo inglés[Cómpre referencia], que servía como elemento protector do sol e a calor.
Salamá

Salamá é unha cidade de Guatemala, no departamento de Baja Verapaz. É a capital do departamento.
Localízase no val de Urrán. Nel conviven dous grupos étnicos: achi'es e ladinos.
As súas principais fontes de economía son a agricultura, crianza de gado vacún, cabalar, porcino etc
Cultívase millo, fríxol, manía, tomate e cana.
A súa festa principal celébrase por San Mateo, do 17 ao 24 de setembro.
Os centros arqueolóxicos encontrados no lugar son Las Figuras, Pachalum, San Jacinto e Tzalcam.
Entre os seus atractivos naturais son importantes os ríos Salamá, Chilascó, San Isidro e as Flautas. Coa unión destes dous últimos confórmase a catarata Zacualpa, de aproximadamente 220m de altura.
Salario

O salario, paga, haberes, soldada ou soldo é a suma de diñeiro que recibe de forma periódica un traballador do seu empregador por un tempo de traballo determinado ou pola realización dunha tarefa específica ou fabricación dun produto determinado. O pago pode ser mensual, semanal ou diario e, neste último caso, recibe o nome de xornal, do termo xornada.
Legalmente, considérase salario a totalidade das percepcións económicas dos traballadores —en diñeiro ou en especie— pola prestación profesional dos servizos laborais por conta allea, xa retribúan o traballo efectivo, calquera que sexa a forma de remuneración, ou os períodos de descanso computábeis como de traballo. Polo tanto, exclúse ao traballador por conta propia (o autónomo). Así mesmo, o salario non só retribúe o "traballo efectivo" senón tamén os períodos de descanso computábeis como de traballo: descanso semanal, festas laborais, permisos retribuídos e as vacacións anuais. A amplitude da noción legal de salario permite afirmar a existencia dunha presunción iuris tantum de que todo (a "totalidade") o que recibe o traballador se lle debe en concepto de salario. Etimoloxía
O termo salario deriva do latín salārium, substantivo neutro derivado de salārius, "de, ou pertencente ao sal". A conexión semántica entre ambas as palabras é incerta. Nos séculos XVIII e XIX, varios autores propuxeron unha abreviación da locución salārium argentum ("prata salgada" ou "diñeiro do sal"), pero esta frase non se encontra testemuñada. A etimoloxía popular máis estendida é aquela que explica esta locución como "diñeiro feito de sal", supoñendo que a paga dos soldados romanos consistía en sal debido ao seu alto prezo; esta afirmación non ten ningunha base histórica, debido tanto a que non se encontran rexistrados pagos feitos total ou parcialmente con sal na antigüidade clásica, como a que o valor do sal era moito menor que o dos metais preciosos cos que se acuñaban moedas. Algúns autores modernos propoñen no seu lugar que a frase podería significar "prata para comprar sal [e varios outros produtos]"; esta teoría é máis plausíbel, aínda que permanece sen unha comprobación clara.
Saldo comercial relativo

O Saldo Comercial Relativo (SCR) expresa o saldo dun sector como proporción do comercio total do sector.
O seu cálculo é ( ( E x p − I m p ) / ( E x p + I m p ) ) ∗ 100 {\displaystyle ((Exp-Imp)/(Exp+Imp))*100} Se o resultado se aproxima a 100 estamos diante dun sector que presenta unha vantaxe comercial a cal virase reducida ata chegar a 0.
Se o resultado se achega a -100 entón estamos diante dunha desvantaxe comercial, a cal, ó igual que no anterior caso, virase reducida se se achega a 0.
Saldo migratorio

O saldo migratorio é o balance que existe entre a inmigración e a emigración nun determinado lugar, cando o saldo migratorio é positivo, a poboación aumenta; cando o saldo migratorio é negativo, a poboación diminúe (idea que non toma en conta a taxa de crecemento natural da poboación, que sería a diferenza entre a natalidade e a mortalidade nun ano determinado).
Saldo migratorio Número de inmigrantes - Número de emigrantes. Razón de orde baseada en que se houbese maior inmigración, o saldo migratorio daría un valor positivo. Isto faio máis acorde á realidade, pois é cando a poboación vese aumentada.
Salgadura

Denomínase salgadura ou salga a un método destinado a preservar os alimentos, mediante a adición de sal, de forma que se atopen dispoñibles para o consumo durante un maior tempo. O efecto da salgadura é a deshidratación parcial dos alimentos, o reforzo do sabor e a inhibición dalgunhas bacterias.
Existe a posibilidade de salgar froitas e vexetais, aínda que o frecuente é aplicar o método en alimentos tales como carnes ou peixes.
A miúdo adóitase empregar para a salgadura unha mestura de sal procedente dalgunha salina acompañando con nitrato sódico e nitrito. É moi habitual tamén durante as fases finais acompañar o sal con condimentos tales como pemento, canela, sementes de aneto ou mostaza. Historia
Sábese que os antigos exipcios xa poñían as carnes en salgadura co obxecto de poder amorealas en sotos e mantelas comestibles durante longos períodos de tempo. Salgadura de carnes
A salgadura de carnes faise mediante o emprego do sal en forma de cristais ou mediante o emprego de salmoiras (solucións concentradas de sal). Proceso de salgadura de peixes
Limpado: limpar as vísceras deixando só a febra e a espiña dorsal.
Amoreado: ponse unha capa de sal como leito e colócase o peixe estendido sobre a súa superficie. Sobre a capa de peixe ponse outra capa de sal do mesmo grosor e repítese a operación obténdose diferentes capas de sal e peixe. Finalmente sobre a derradeira capa de sal ponse un peso (polo menos a metade do peso do peixe en salgadura).
Repouso: o amoreado anterior mantense en repouso un tempo variable segundo o grosor das pezas de peixe.
Lavado: tras o tempo establecido de repouso sácase o peixe e lávase cunha solución de auga e vinagre (ao 10%)
Aireado: tras o lavado ponse ao aire nun sitio con correntes de aire pero que non lle dea directamente o sol. Segundo o clima do lugar déixase uns días. Usos
Dende moi antigo era unha das únicas formas de conservar alimentos para as viaxes mariñas e isto era o causante do temido escorbuto unha avitaminose producida polo déficit de vitamina C.
Algúns alimentos populares están en salgadura, entre as salgaduras de carnes están: Chacina
Xamón e Xamón serrano
Lacón
En salgadura de peixes atópanse: Bocarte
Arenque
Bacallau en salgadura
Garum
Kusaya
Mojama
Outros alimentos en salgadura: Olivas
Salgueiro irto

O salgueiro irto (Salix fragilis), é un salgueiro semellante ao vimieiro (xénero Salix) nativo de Europa e do oeste de Asia que adoita medrar na beira dos regueiros e ríos. En Galiza aparece na beiramar e zonas interiores sempre achegadas á costa. Tamén recibe o nome de bardagueira. En portugués recibe o nome de vimieiro branco. Descrición
É unha árbore de medio a gran talle, deciduo, que medra axiña até acadar os 10–20 m (raramente máis de 29 m) de altura, e toro de 1 m de diámetro, coa copa larga, cónica, irregular, e até ladeada. Casca cinsento acastañada, grosamente fendada en exemplares vellos. Follas verde brillantes, 9–15 cm × 1, 5–3 cm, marxes finamente serradas; comezando na primavera moi vilosas e ficando despois glabras. Flores producidas en candeas, cedo na primavera, polinizadas por insectos. Son dioicos, coas súas flores masculinas e femininas en árbores separadas; as masculinas de 4–6 cm de longo, e as femininas igual, coas flores individuais cun ou dous nectarios.
A variedade Salix fragilis var. decipiens (Hoffm. ) K. Koch é máis miúda ca a tipo; case un arbusto, raramente excede os 5–7 m de altura, ademais as follas son completamente glabras de 9 cm × 2–3 cm. Segundo algúns botanistas sería outra especie (tratada coma Salix decipiens small>Hoffm. ), e que S. fragilis sería considerada un híbrido entre Salix decipiens × Salix alba. Outros botanistas consideran a Salix decipiens coma un híbrido de Salix fragilis × Salix triandra.
Hibrida espontaneamente co salgueiro branco (Salix alba), sendo o resultado Salix × rubens Schrank. Ecoloxía
Ten boa capacidade de enraizar das poliñas caídas, que transitan polos regueiros, permitíndolle colonizar novas áreas. Adáptase particularmente ben a colonizar zonas que foran asolagadas. Cultivo e usos
O cultivar Salix fragilis 'Russelliana' (sin. S. fragilis var. russelliana (Sm. ) Koch) é o clon máis común desta especie nas Illas Británicas, de moi doada propagación por esgallos. É unha árbore vizosa que pode acadar comunmente 20–25 m de altura, coas follas de 15 cm de longo. É un clon feminino.
Ten propiedades medicinais, empregándose para reumatismos, estados infecciosos, trastornos nerviosos, gripalleiras, catarros e arrefriados.
Salinas de Ulló

O complexo intermareal e etnográfico de Ulló, tamén coñecido como salina de Ulló ou granxa de Ulló, é un espazo natural localizado no concello pontevedrés de Vilaboa, a carón do lugar de Paredes. Características
O espazo foi historicamente coñecido coma Ulló ou Ullóo. Dito complexo está composto por unha marisma formada pola unión dos regatos Tuimil e Villil, que desembocan ambos os dous na enseada de San Simón, na ría de Vigo.
Os primeiros restos documentados das salinas datan do século XVII. Así, en 1637 construíuse un dique de 1 km de lonxitude que pechaba a marisma e permitía empregar a baixamar para recoller sal. Desde 1694 e até o século XX os xesuítas de Pontevedra serían os encargados de explotaren as salinas.
Salinon

O salinon é unha figura xeométrica composta por un semicírculo, da que se eliminaron dous semicírculos congruentes dos lados e ao que se lle engade un semicírculo oposto que conecta os extremos dos dous semicírculos congruentes. O salinón foi introducido por Arquímedes no seu Liber Assumptorum. A figura ten simetría especular.
A palabra salinon provén do grego e significa cunca de sal. Propiedades
Os puntos dos centros dos semicírculos forman un cadrado.
O círculo polos vértices deste cadrado ten a mesma área que o salinon. Esta propiedade é mencionada por Arquímedes no seu Liber Assumptorum.
Cando os dous semicírculos congruentes dos lados se xuntan no medio, o salinón convértese nun arbelos simétrico espello.
Salitre

O salitre ou nitro é unha mestura de nitrato de sodio (NaNO3) e nitrato de potasio (KNO3). Localización e características
Atópase naturalmente en grandes extensións de Suramérica, principalmente na rexión norte de Chile, con espesuras de até 3, 6 metros. Aparece asociado a depósitos de xeso, cloruro sódico (NaCl), outros sales e area. Emprégase polo xeral na fabricación de ácidos (nítrico, sulfúrico) e nitrato de potasio; ademais é un axente oxidante e é usado en agricultura como fertilizante nitroxenado que pode substituír a urea polo seu alto contido en nitróxeno.
Outros usos son a fabricación de dinamita, explosivos, pirotecnia, medicina, fabricación de vidros, mistos, gases, sales de sodio, pigmentos, como conservante de alimentos, esmalte para fins artesanais etcétera.
Saliut 4

Saliut 4, tamén coñecida como DOS-4, foi a cuarta estación espacial da Historia e a segunda exitosa de tipo DOS despois da Saliut 1. A segunda e terceira foron as Saliut 2 e Saliut 3, ambas estacións militares de tipo Almaz. Foi lanzada o 26 de decembro de 1974 pola extinta Unión Soviética mediante un foguete Proton K desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Saliut 4 foi a segunda estación espacial de tipo DOS (acrónimo en ruso de Dolgovremennaya Orbitalnaya Stanziya, estación espacial duradeira), derivada das estacións militares do proxecto Almaz, e a primeira da segunda fase de dito tipo. Entre a Saliut 1 e a Saliut 4 intentaron lanzarse outras dúas estacións DOS, a segunda das cales quedou destruída durante un fallo no lanzamento e a terceira chegou a órbita (pasándose a denominar Kosmos 557) para reentrar na atmosfera despois de perder o control e antes de ser visitada por unha tripulación. A masa de Saliut 4 no momento do lanzamento era de 18. 500 kg.
A estación levaba dúas toneladas de equipamento científico a bordo. A enerxía era proporcionada por tres paneis solares rotatorios. Entre a instrumentación científica atopábase: O telescopio solar OST-1, cunha apertura de 25 cm e 2, 5 m de distancia focal.
Dous telescopios de raios X.
Unha cadeira para o estudo do sistema vestibular dos cosmonautas.
Un traxe de presión negativa para a parte inferior do corpo co fin de facer estudos cardiovasculares.
Unha bicicleta estática para exercicios dos cosmonautas.
Traxes para exercicios.
Quince experimentos médicos distintos.
Sensores para medir a temperatura e características da atmosfera superior.
Cámaras e espectrómetros infravermellos e ultravioleta para o estudo da Terra.
Un detector de raios cósmicos.
Material para estudos embriolóxicos.
Instrumentos para probas de orientación da estación mediante obxectos celestes na escuridade.
Un novo sistema de navegación autónoma.
A estación foi inxectada nunha órbita inicial de 270 km de apoxeo, 219 km de perixeo e 51, 6 graos de inclinación orbital. Reentrou na atmosfera terrestre o 2 de febreiro de 1977. Resultados científicos
Entre outras observacións, desde Saliut 4 estudiouse as fontes de raios X Sco X-1, Cir X-1, Cyg X-1 e A0620-00, detectándose un fluxo de baixa enerxía (no rango entre 0, 6 e 0, 9 keV) altamente variable en Sco X-1.
Saliut 6

Saliut 6, tamén coñecida como DOS-5, foi a terceira estación espacial civil soviética lanzada con éxito. Partiu cara ao espazo o 29 de setembro de 1977 mediante un foguete Proton K desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Saliut 6 foi unha estación espacial de tipo DOS (acrónimo en ruso de Dolgovremennaya Orbitalnaya Stanziya, estación espacial duradeira) de segunda xeración, derivada das estacións militares do proxecto Almaz. Foi deseñada para estancias de longa duración a diferenza das estacións previas, para o cal contaba con dous portos de atraque, o que permitía o acoplamento dunha nave tripulada Soiuz e ao mesmo tempo a visita de naves de carga automáticas Progress ou incluso doutra nave tripulada. A súa masa no momento do lanzamento era de 19. 824 kg.
Saliut 6 foi a estación espacial máis visitada e de máis longa duración antes da estación espacial Mir. Recibiu a visita de 16 cosmonautas, algúns deles de países aliñados coa Unión Soviética, como Cuba ou Checoslovaquia. A estancia máis prolongada foi de 185 días. A primeira estancia de longa duración foi de 96 días, batendo o récord establecido en 1974 por unha das tripulacións da estación espacial estadounidense Skylab. Durante a vida da estación (estivo 4 anos e 10 meses en órbita) recibiu a doce naves de carga Progress que en total transportaron 20 toneladas de material entre subministracións, equipamento e propelente. Recibiu tamén a visita da nave experimental de carga Kosmos 1267, pensada inicialmente para as estacións Almaz e que demostrou que era posible acoplar automaticamente grandes módulos coa estación, paso previo á creación de estacións multimodulares como a Mir ou a Estación Espacial Internacional.
A estación tivo en total seis tripulacións residentes: Soiuz 26: Yuri Romanenko e Georgi Grechko foron os primeiros en visitar a Saliut 6, o 10 de decembro de 1977. Permaneceron a bordo durante 96 días.
Soiuz 29: o 15 de xuño de 1978 Vladimir Kovalyonok e Alexander Ivanchenkov chegaron para pasar 140 días a bordo.
Soiuz 32: Vladimir Lyakhov e Valeri Ryumin chegaron o 25 de febreiro de 1979 para pasar 175 días a bordo.
Soiuz 35: o 9 de abril de 1980 chegaron Leonid Popov e Valeri Ryumin para pasar 185 na estación.
Soiuz T3: Leonid Kizim, Oleg Makarov e Gennadiy Strekhalov chegaron o 27 de novembro de 1980 para unha misión de reparación que durou un total de 12 días.
Soiuz T4: a última tripulación en visitar a estación estivo composta por Vladimir Kovalyonok e Viktor Savinyikh, que pasaron 75 días no seu interior.
Ademais das tripulacións residentes, a estación recibiu a visita de 10 misións de curta duración.
Saliut 6 acabou reentrando na atmosfera o 29 de xullo de 1982
Sallapa

Sallapa (Šallapa) foi unha cidade do Imperio Hitita, na parte occidental, ao nordeste da clásica Frixia.
Crese que se sublevou contra o rei Tudhaliyas III, baixo a dirección de Tuttu (e con probábel axuda de Arzawa) sobre o -1370, e entón a cidade foi incendiada polo rei. Como a cidade era demasiado valiosa, o lume foi apagado para impedir a destrución total.
Sobre o -1320 estaba próxima aos límites do reino de Kuwaliya. Nesta cidade Mursilis II, que marchaba contra Arzawa, atopouse co continxente militar que desde a terra Baixa Hitita levaba o seu irmán Piyasilis I de Karkemish.
Despois da guerra civil entre Mursilis III e Hattusilis III caeu en mans de Piyama-radu, que dominou boa parte de Arzawa, pero, cando Hattusilis III foi á zona, volveu quedar baixo dominio hitita.
Sallawassi

Sallawasi foi unha cidade de Asia Menor, situada probabelmente en Misia.
Cando Tudhaliyas II atacou Arzawa para restaurar a Madduwattas de Zippasla, as forzas de Arzawa e os hititas enfrontáronse a Sallawasi e os hititas venceron. O rei derrotado, Kupanta-Kurunta, escapouse so e con dificultade e Madduwattas foi reinstalado no seu palacio en Zippasla.
Sally Oldfield

Sally Patricia Oldfield, nada en Dublín o 3 de agosto de 1947, é unha cantante folk irlandesa. Irmá de Mike Oldfield e Terry Oldfield, o seu maior éxito como cantante foi a canción "Mirrors". Traxectoria
Sally Oldfield naceu en Irlanda, pero pasou a súa infancia en Inglaterra, en Reading, Berkshire. Desde os catro anos estudou ballet e gañou numerosos concursos en diversos estilos de danza, incluíndo ballet clásico, claqué e baile moderno. Con once anos, gañou unha bolsa para a Royal Academy of Dancing de Londres, pero abandonou a danza aos trece anos. Estudou sete anos de piano durante os seus anos escolares, nos que se fixo amiga de Marianne Faithfull. Na Universidade de Bristol estudou Literatura Inglesa e Filosofía.
Carreira musical
A finais da década de 1960 Sally creou o dúo The Sallyangie co seu irmán Mike, e comezaron a adaptar música folk e celta ao seu repertorio.
En agosto de 1968 o dúo de irmáns gravou o disco Children of the Sun, cando Sally tiña 21 anos e Mike 15. Logo continuaron as súas carreiras por separado, mais Sally volveu colaborar en varios álbums de Mike.
Dez anos despois de formar o dúo, Sally debutou aos 31 anos como solista co álbum Water Bearer en 1978, que inclúe a canción "Mirrors", que acadou o posto 19 nas listas británicas. Discografía
Water Bearer (1978)
Easy (1979)
Celebration (1980)
Playing in the Flame (1981)
In Concert (1982)
Strange Day in Berlin (1983)
Femme (1987)
Instincts (1988)
Night Riding (1990)
Natasha (1990)
The Flame (1992)
Three Rings (1994)
Secret Songs (1996)
Flaming Star (2001)
Absolutely Chilled (2003)
Sally Ride

Sally K. Ride, nada en Encino (California) o 26 de maio de 1955 e finada en La Jolla o 23 de xullo de 2012, foi unha astronauta estadounidense. Traxectoria
A súa familia procedía de Derbyshire (Inglaterra) e por vía materna de varias xeracións de daneses menonitas emigrados aos Estados Unidos de América. Estudou na Universidade de Stanford graduándose en física e inglés, no segundo obtén unha distinción ao analizar a temática da graza nas obras de Shakespeare, Hamlet e A tempestade. No 1975, obtén a mestría en física, no 1978 o doutoramento pola Universidade de Stanford polo estudo da interacción dos raios X no medio interestelar.
Sally Ride é recoñecida como a primeira estadounidense en viaxar ao espazo. Membro da primeira tripulación de astronautas da NASA en incluír mulleres, rompeu cunha barreira dun cuarto de século de astronautas exclusivamente brancos e varóns cando foi escollida para a sétima misión en transbordador espacial, a misión STS-7 en 1983. .
Despois dun segundo voo espacial, Ride serviu nos paneis de investigación sobre a explosión do transbordador espacial Challenger e do transbordador espacial Columbia que supuxo a desintegración das naves e a morte das tripulacións. En ambas investigacións Ride defendeu o erro da axencia espacial en apertar para cumprir coa data de saída e apuntou a fallos internos de organización. .
Ride foi a cofundadora dunha compañía para a promoción da ciencia de base e a educación infantil, en especial a feminina. Co mecenado da compañía SRS sacou ao mercado unha serie de doce libros científicos orientada ao público xuvenil titulada Cool Careers in Science, onde se describían perfís de posíbeis carreiras na ciencia, dende a veterinaria á microbioloxía, a maioría deles representados por mulleres. . Recoñecementos
En 2022, a figura de Wilma Mankiller foi homenaxeada ao ser a protagonista da segunda das moedas estadounidenses dun cuarto de dólar da serie Mulleres Americanas, dedicada ás mulleres máis representativas da historia dos Estados Unidos.
Sally Rooney

Sally Rooney, nada en Castlebar o 20 de febreiro de 1991, é unha escritora irlandesa. Obra
Conversations with Friends. Londres: Faber and Faber. 2017. ISBN 9780571333127.
Normal People. Londres: Faber and Faber. 2018. ISBN 9780571334643 traducida ao galego como Xente normal. 2021. ISBN 978-84-17388-48-5, en Rinoceronte por Moisés Barcia.
Salmón (cor)

O salmón é unha cor rosa alaranxada, de intensidade media, que se basea na coloración predominante da carne do salmón común (Salmo salar), producida polo pigmento carotenoide astaxantina. Coordenadas aproximadas da cor
Trátase dunha cor estándar, encontrándose en catálogos e inventarios cromáticos. A denominación de cor «salmón» abrangue as coloracións semellantes á estándar, asalmoadas, e por extensión as cores rosadas ocráceas.
A cor salmón está incluída no acervo iconolingüístico tradicional das culturas costeiras do Atlántico Norte. Usos
É unha cor moi popular, sobre todo nos tons máis claros, en decoración de interiores, por resultar cálida sen restar luminosidade ás estancias. Foi unha cor de moda durante os anos 1950.
En España, as publicacións de periodismo financeiro son chamadas «páxinas salmón» e «prensa salmón», xa que tradicionalmente están impresas en tons asalmoados. Este costume foi iniciado en 1893 polo xornal londiniense Financial Times.
Cores HTML
Light salmon (salmón claro), salmon (salmón) e dark salmon (salmón escuro) son tres das cores HTML establecidas por protocolos informáticos para o seu uso en páxinas web. En programación é posible invocalas polo seu nome, ademais de polos seus valores hexadecimais. Véxase cores HTML.
Salmón da sabedoría

O salmón da Sabedoría ou salmón do Coñecemento (bradán feasa en Gaélico irlandés) é unha criatura que atopamos no Ciclo de Fenian, pertencente á mitoloxía irlandesa; aparece n'As Fazañas Infantís de Fionn, que reúne as primeiras aventuras de Fionn Mac Cumhaill. Características
De acordo coa narración, tratábase dun salmón ordinario que comeu as nove abelás que caeron na Fonte da Sabedoría desde nove abeleiras que a rodeaban. Da Fonte da Sabedoría manaban augas que orixinaban cinco ríos, entre eles os ríos Boyne e Shannon. Ao comer as abelás, o salmón obtivo todo o coñecemento do mundo. Ademais, a primeira persoa que comese da súa carne gañaría, á súa vez, o coñecemento total.
O poeta Finn Eces ou Finnegas pasou sete anos tentando pescar o salmón. Cando finalmente o capturou, ordenou ao seu aprendiz, Fionn, que llo preparase. Mentres o facía, Fionn queimouse o polgar coa graxa quente que saltaba do salmón, e para atenuar a dor introduciu o dedo na boca. Cando lle levou a comida a Finnegas, este descubriu na mirada do mozo un brillo que que non vira antes. Cando Finegas lle preguntou polo sucedido, Fionn negou que comese o peixe, pero, baixo presión, admitiu ter probado a súa graxa por accidente. Foi esta incrible sabedoría e coñecemento obtido do salmón da sabedoría o que permitiu a Fionn converterse no xefe dos Fianna, os famosos heroes da mitoloxía irlandesa.
Salome (Strauss)

Salome é unha ópera nun acto con música de Richard Strauss e libreto en alemán do propio compositor. Tivo a súa estrea o 9 de decembro de 1905 no Königliches Opernhaus de Dresden, logo de ser prohibida en Viena, con Ernst von Schuch como director e Marie Wittich no papel de Salomé. Está baseada na tradución alemá de Hedwig Lachmann da obra en francés Salomé de Oscar Wilde. Strauss adicoulle a ópera ao seu amigo Sir Edgar Speyer.
A ópera é famosa (en tempos da súa estrea, foi considerada infame) pola súa "Danza dos Sete Velos", considerada escandalosa na época. Actualmente é máis coñecida pola sorprendente escena final (decotío peza de concerto para sopranos dramáticas), onde Salomé declara o seu amor á cabeza cortada de Xoán o Bautista.
Salomé é a primeira ópera que abre novos camiños ao xénero tralo impacto wagneriano e sintonizou coas novas correntes que o mundo de Berlín incorporara ao teatro, no que coexisten simbolismo e decadentismo cun expresionismo incipiente. Acollida con entusiasmo, malia o escándalo que logo suscitaría en Berlín, Londres ou Nova York, converteuse nunha das óperas do século XX máis admiradas e representadas.
Salomón

Salomón foi, segundo a Biblia, rei de Israel e fillo de David mais Batxeba.
Ó seu reinado atribúese a construción do primeiro Templo de Xerusalén, o chamado Templo de Salomón, no seu Sancta Sanctorum, gardábase a Arca da Alianza, que contiña as táboas da Lei, revelada por Deus a Moisés no monte Sinaí, o caxato de Moisés e a cobra de bronce coa que Moisés acabou coa praga que asolou o campamento xudeu durante o seu trasego polo deserto do Sinaí.
Considerado na Biblia como un rei sabio, a el se lle atribúen os libros chamados sapienciais.
Salt Lake City, Utah

Salt Lake City é a capital e a maior cidade do estado de Utah, nos Estados Unidos de América. As súas coordenadas son 40°45 N e 111°53 O. Sitúase nas marxes do Gran Lago Salgado (Great Salt Lake). Ten preto de 180 mil habitantes, con 1, 4 millón na súa rexión metropolitana. Foi fundada polos mormóns en 1847. Historia
Antes de establecemento dos occidentais, os shoshone, ute, e paiute moraran no Val de Lago Salgado (Salt Lake Valley en inglés) durante miles de anos.
Os primeiros europeos que se instalaron o 24 de xullo de 1847 no val eran membros da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días (coñecidos como mormones). viaxaran a través da nación en busca dunha zona illada onde poder practicar a súa relixión, distantes da persecución que afrontaran no Leste. Cando chegaron, o seu profeta relixioso, Brigham Young dixo: "Este é o lugar adecuado", máis tarde abreviado a simplemente a: "Este é o lugar. "
Só catro días logo da chegada no Val de Lago Salgado, Brigham Young designou o sitio para o Templo do Lago Salgado (Salt Lake Amorne), o templo principal para a Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Último Días. Construído na Praza do Templo (Amorne Square), no centro da cidade. Tardouse 40 anos en completar o templo, sendo dedicado o 6 de abril de 1893. é o edificio máis coñecido na cidade.
Salta

Salta é unha cidade, un municipio e a capital da Provincia de Salta, República Arxentina, que ten unha poboación de 535. 303 habitantes, sendo a cidade máis poboada da provincia e a oitava do país, cunha área metropolitana denominada Gran Salta, que está composta por once municipios e inclúe unha poboación de 554. 125 habitantes (INDEC, 2010) e que se encontra situada ao leste da Cordilleira dos Andes, no Val de Lerma, a 1. 187 msnm e cruzada polo río Arenales que a divide en centro, norte e sur.
Salta!

Salta! (en castelán: ¡Salta! ) é un filme de comedia e fantasía de 2023 dirixido por Olga Osorio e protagonizado por Tamar Novas, Marta Nieto, Mário Santos e Rubén Fulgencio. Estreouse nos cinemas o 1 de setembro de 2023. Na 22ª edición dos Premios Mestre Mateo estivo nomeado en 9 categorías, mais finalmente só gañou o premio á mellor interpretación masculina protagonista para Tamar Novas, quen xa gañara o mesmo premio na edición anterior.
Rodado orixinalmente en lingua castelá, estreouse dobrado ao galego en Amazon Prime Video o 5 de decembro de 2023. Foi traducido por Manuel Arca Castro e a directora de dobraxe foi Charo Pena. Sinopse
Ambientado no verán de 1989, dous nenos, Teo, un mozo futboleiro algo fedello, e Óscar, un sabichón que pasa as tardes no verán estudando, lidan á súa maneira coa desaparición da súa nai, unha científica obsesionada cos buratos de verme. Personaxes
Tamar Novas como Óscar
Marta Nieto como Elena
Mário Santos como Teo
Rubén Fulgencio como Óscar de 13 anos
Irene Jiménez como Alba
Saúl Esgueva como Pablo
Mabel Rivera como Avoa
Manuel Manquiña como Manuel
Lara Morgalo como Elena de 12 anos
Machi Salgado como o guerrilleiro Produción
O guión foi escrito por Olga Osorio xunto con Araceli Gonda. Nun principio, o título do filme era Un pasado por delante. Foi producido por Vaca Films e "Quien a hierro mata AIE", coa participación de Prime Video, RTVE, TVG, con financiamento de ICAA, AGADIC e MEDIA. A rodaxe fíxose no Barrio das Flores da Coruña. Estrea
Distribuído por A Contracorriente Films, estreouse nos cinemas de España o 1 de setembro de 2023. Acollida
Raquel Hernández Luján de HobbyConsolas deulle unha puntuación de 75 puntos ('boa'), considerando que é "un filme conmovedor, ben montado e con boas interpretacións malia ser unha produción modesta".
Salvador Llopart de La Vanguardia deulle 3 de 5 estrelas, considerando que se trata de "unha historia entrañable, divertida e nostálxica ao mesmo tempo", aínda que sinalou que "non lle viría mal un pouco de atrevemento narrativo".
Saltasebes

A saltasebes, nabo caíño ou nabo da noula Bryonia dioica é unha planta rubideira da familia Cucurbitaceae (familia dos cogombros e melóns) que medra en Galiza. Descrición
É unha planta rubideira, por medio dos gabiáns que xorden das axilas das súas follas, os cales lle permiten adherirse a outras plantas, árbores ou soportes podendo acadar os tres metros de altura. Posúe follas pentalobuladas e flores azuis ou abrancazadas. O froito é unha baga de cor vermella.
Mora nos bosques da Europa meridional e central, ademais do continente americano. Uso medicinal
O seu zume aplicado externamente é rubefaciente e vesicante até producir ulceracións. Por vía gástrica produce vómitos, cólico e diarrea con evacuación de sangue, aínda a pequenas doses. A doses maiores, inflama os riles, produce vertixe e excitación nerviosa até producir a paralización do sistema nervioso central e a morte.
Os bolos tenros pódense comer, son estomacais. O froito é bo para a sarna aplicado en Faubert. Os froitos serven para depilar as peles (Teofrasto)
A raíz apáñase de outubro a novembro, hai quen a come, despois de tela cocido repetidas veces, cambiando a auga cada vez, pois nesta desbótanse os tóxicos, ou boa parte destes, de todos os xeitos, é mellor non utilizar esta planta, agás por prescrición facultativa, por mor á súa perigosidade. Utilízase nalgunhas fórmulas homeopáticas.
Os gromos tenros, previa eliminación dos gabiáns e as bagas verdes, son comestíbeis e teñen un sabor delicioso.
Previa fritura, adóitanse facer con ovos revoltos ou en tortilla (como se fai coas espinacas, ou os allos tenros).
Principios activos: contén principios amargos: cucurbitacina D (triterpenoide). Saponósidos. Vesticiod de aceite esencial. Taninos. Fitosterois. Flavonoides. Alcaloides: brionicina. Outras fontes: Amidón, brirresina, fitosterina, brionina, azucre invertido, substancia amorfa, non determinada quimicamente, con propiedades purgantes.
Indicacións: A cucurbitacina D é un purgante drástico, emético. A planta fresca ten unha acción rubefaciente e mesmo vesicante. Téñense usado lavativas de decocto da planta para as hemorroides. Tamén contra o reumatismo e a ciática.
A raíz fresca e o zume, en uso tópico, producen un potente efecto rubefaciente, podendo provocar vesicación e incluso ulceracións cutáneas e necrose. Toda a planta é tóxica. A súa inxestión (6-8 froitos) causa irritación gastrointestinal, con vómitos, diarreas coleriformes, hemorraxias intestinais; nefrite. En doses altas pode producir a morte por colapso cardio-respiratorio. Taxonomía
Bryonia dioica foi descrita por Nikolaus Joseph von Jacquin e publicado en Florae Austriaceae 2: 59–60, pl. 199. 1774. Sinonimia Bryonia sicula Guss. Bryonia digyna Pomel Bryonia ruderalis Salisb. Bryonia cretica subsp. dioica (Jacq. ) Tutin Nome común
Saramago, samargo, saltasebes, salgueiriña, ouropés, nabo xairo, nabo fero, nabo do porco teixo, nabo de xerro, nabo de nouza, nabo de norza, nabo de noz, nabo da bouza, nabo da bouga, nabo da boudaña, nabo caíño, nabo caín, nabo bravo, nabo, labresto, labestro, enredadeira brava, beldro, amargo e aceda brava.
Salterio dos Apalaches

O salterio dos Apalaches (en inglés: Appalachian dulcimer), tamén coñecido como o Salterio das Montañas Apalaches (en inglés: Mountain Dulcimer ), é un instrumento de corda con trastes da familia das cítolas e salterios usado na música popular estadounidense. Procede da rexión dos Montes Apalaches, da que deriva o seu nome. Fíxose moi coñecido na década de 2000 debido ao uso constante que a cantante e actriz Cyndi Lauper fixo deste instrumento. Produción
A elaboración de salterios nos Apalaches adoita a ser feita por pequenas empresas familiares situadas no sur dos Estados Unidos e particularmente na rexión dos Montes Apalaches. O libro do luthier John Bailey ofrece instrucións para construír un salterio tradicional.
Fóra dos EEUU
No Brasil, Dulcimer Brasil fabrica o salterio tradicional dos Apalaches, a variante "corteo", o "braço duplo" e o "curvado", que se toca cun arco.
No Brasil, o Salterio Apalache é usado pola banda de grunge e rock alternativo A Primitiva Sociedade Romântica.
Saltillo

O saltillo ( Ꞌ, ꞌ ) é un grafema empregado como letra suplementaria do alfabeto latino. É semellante a un apóstrofo. Uso
Emprégase en linguas de México, coma o meꞌphaa, o chꞌol ou o mixteco para representar unha consoante oclusiva glotal.
En lingua náhuatl non sempre se escribe este fonema. Para representalo empréganse, ademais do saltillo as letras h ou j ou un acento grave.
Tamén aparece o saltillo no alfabeto do sinama central en Filipinas e Borneo, que se pode representar cun apóstrofo.
Salvador Alarcón Horcas

Salvador Alarcón Horcas, nado en Baena en 1857 e finado en Madrid o 13 de agosto de 1936, foi un xurista e escritor español.
Morreu asasinado o bando frentepopulista ao comezo da Guerra Civil Española, a pesar de manterse fiel ás institucións republicanas. Foi nomeado Fillo Predilecto de Baena o 5 de febreiro de 1949. Traxectoria
Carreira xudicial
Salvador Alarcon exerceu como xuíz e fiscal en Sevilla, destacando como instrutor do caso do famoso incendio e, posterior saqueo, da Igrexa parroquial de San Julián en Sevilla (1932).
Foi xuíz especial do sumario instruído contra Manuel Azaña pola súa participación na Revolución de 1934 contra as institucións republicanas.
Posteriormente, e até o seu asasinato, foi Maxistrado do Tribunal Supremo na Segunda República, á que lle foi sempre fiel.
Final da súa vida
Ao comezo da Guerra Civil, cando era Maxistrado do Tribunal Supremo da Segunda República, o diario madrileño de ideoloxía marxista Claridade publicou que Salvador Alarcón Horcas exerceu dous anos antes como xuíz especial no sumario seguido contra Azaña, pola súa participación na revolución de 1934 contra as Institucións republicanas.
Uns días despois, o 13 de agosto de 1936, foi detido por membros da Fronte Popular e posteriormente asasinado na Casa de Campo de Madrid. Obras escritas
Obras como autor
Escribiu diversas obras sobre dereito do traballo. Accidentes del trabajo: (Teoría y práctica de la responsabilidad), Reus, 1923. Obra escrita en colaboración co Maxistrado e Fiscal Antonio Rodríguez Martín (1859-1932).
Contratos de trabajo y de aprendizaje, Reus, 1927
Accidentes del trabajo y jurisdición industrial, Reus, 1929
Discursos e conferencias
Discurso pronunciado por Don Salvador Alarcón e Forcas. .. no acto da solemne adxudicación de premios. .. : Real Asociación de Mestres de Primeiro Ensino San Canáno. .. Tomo VIII da 2a. serie. 16 pp. Editado por Eulogio das Heras, 1923.
Salvador Etcheverría Brañas

Salvador Etcheverría Brañas, nado en Ferrol o 22 de maio de 1894 e finado en París o 23 de setembro de 1957, foi un avogado e diplomático galego. Traxectoria
Único fillo de Germán Etcheverría Vila e Rosa Brañas García. Aínda que nado en Ferrol, a súa casa familiar estaba no lugar da Peneda (Abegondo). Estudou nos xesuítas de Pontevedra e nos escolapios de Lugo. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1917). En 1924 comezou a súa intervención política, coa oposición á ditadura de Primo de Rivera. Traballou pola República ata comezos de 1930, fundando a Organización Republicana Gallega Autónoma e incorporándose despois ao Partido Radical-Socialista, fundando os comités municipal de Abegondo, provinciais e rexional de Galicia do partido. Durante 1932 e 1933 foi gobernador civil da provincia de León. Ao escindirse o Partido Radical-Socialista, foi fundador da Unión Republicana.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido polos falanxistas na Coruña o 24 de agosto, permanecendo no cárcere até o día 29 que pasou a arresto domiciliario. Transcorrido un tempo, foille imposta unha multa de 5000 pesetas. O 11 de decembro foi novamente detido polas Milicias Armadas Cabaleiros da Coruña, que o retiveron nos calabozos de Falanxe e posteriormente foi ingresado na Prisión provincial. Neses días comisaron documentos na súa casa e espoliaron a súa biblioteca. Un influente amigo xesuíta da familia conseguiu un permiso de excarceración e o 31 de decembro, que Salvador aproveitou para saír por Portugal o 1 de xaneiro de 1937 con destino a Cuba.
En Cuba dedicouse á diplomacia ao servizo da República: foi secretario de Embaixada na Habana en maio de 1937, secretario de Embaixada en México en agosto de 1937, cónsul de Veracruz ata agosto de 1938 (onde desempeñou un importante papel no envío de armas á República), encargado de negocios na República Dominicana. Rematada a guerra civil foi nomeado Embaixador en Guatemala ata 1947. En 1953 foi Embaixador na República de México. En 1955 trasladouse a París como Ministro de Información, Propaganda e Arquivos do goberno que presidía Félix Gordón Ordás. Aquí tivo como secretario particular a Javier Alvajar López.
Morreu en París o 23 de setembro de 1957, cando se estaban realizando os preparativos para o encontro coa súa familia residente en España. Vida persoal
Casou con María del Carmen Vázquez de Hermida e foi pai de Carmen, Salvador, Margarita, Lourdes, Germán, Esther, Encarna, María Josefa, Carlos e Marisa Etcheverría Vázquez.
Salvator Mundi (Leonardo)

Salvator Mundi é unha pintura de Cristo como Salvator Mundi («Cristo como salvador do mundo») que foi atribuída pola maioría dos eruditos como obra de Leonardo da Vinci desde o seu redescubrimento en 2005. Esta atribución foi rexeitada por outros especialistas, algúns dos cales postulan que el só contribuíu con certos elementos. Longamente perdida, foi restaurada e exhibida en 2011. A pintura mostra a Cristo, cun vestido renacentista, dando unha bendición coa man dereita levantada e dedos cruzados mentres sostén unha esfera de cristal na súa man esquerda. A pintura foi vendida en poxa por Christie's en Nova York, o 15 de novembro de 2017, por 7008450312500000000450. 312. 500 USD o que a converte na pintura máis cara xamais vendida. Descrición
A pintura mostra a Cristo como rei e salvador do mundo; representase de fronte, sostendo unha esfera transparente que simboliza a totalidade do cosmos, isto é, a esfera das estrelas fixas que é o máximo ao que alcanza a vista humana. Noutras versións do cadro, sostén un globo terráqueo en lugar da esfera. Coa outra man, fai o xesto da bendición latina.
Estado de conservación
O estado de conservación da obra é mediano, mellor na parte inferior do cadro. O rostro e a cabeza sufriron moitos repintes. O máis característico de Leonardo é a destra que bendí, pintada nunha vista escorzada e co característico sfumato do mestre. Outras partes son máis mediocres, produto quizais da mala conservación e as restauracións. A cabeza é ríxida e algo desproporcionada, e o seu encaixe co tronco a través do pescozo, pouco convincente, cousa estraña nun artista consumado coñecedor da anatomía humana. As vestiduras, de cor azulado con riberetes de brocado de ouro, mostran ao Salvador, que aparece cunha incipiente barba e longa cabeleira rizada, cos atributos característicos dos emperadores, con dúas bandas cruzadas sobre o peito. Versións e poxa
Hai, polo menos, doce réplicas da obra, aínda que a máis salientable é a do marqués de Ganay quen mantiña que a versión baixo a súa posesión desde 1911 era a orixinal. Hai autores que apoian esa opinión mentres outros afirman que pertence ao denominado "círculo de Leonardo". En 1999, poxou a pintura en Sotheby's e conseguiu venderse por 332. 500 dólares. Foi adquirido por un consorcio de marchantes de arte en 2005.
Unha das tradicionalmente consideradas como copia, redescuberta e restaurada en 2011, foi considerada por parte dos especialistas como a obra que máis probablemente puidese identificarse como o cadro orixinal, aínda que tal extremo non é aceptado por todos. Figurou na exposición "Leonardo da Vinci: Pintor na Corte de Milán" do 9 de novembro de 2011 ao 5 de febreiro de 2012 na National Gallery de Londres.
O 15 de novembro de 2017 foi poxada en Nova York por un prezo récord de 450, 3 millóns de dólares, converténdose na obra de arte máis cara vendida nunha poxa. A casa de poxas Christie's estimara que a obra sería vendida por 100 millóns de dólares.
Salvia

Salvia é un xénero de plantas da familia das lamiáceas, denominadas comunmente xarxas. Xeralmente a palabra xarxa ou sarxa fai referencia á Salvia officinalis, unha especie de grande interese polas súas propiedades curativas como desinfectante e febrífugo. Salvia L. , representa cerca sobre 900 especies e distribúese extensamente en varias rexións do mundo, como Suráfrica, arredor de toda América e Asia Sur-Oriental. As plantas son tipicamente de 3-15 cm de altura, herbáceas ou leñosas, coas flores atractivas en varias cores. Etimoloxía
O termo xarxa vén de salvia, que á súa vez provén do latín “salvare”, que significa “curar”. Na antigüidade utilizábanse as especies de xarxa posto que servía para curar máis de sesenta diversas doenzas desde dores a epilepsia, e tratar principalmente arrefriados, bronquites, tuberculoses, hemorraxias etc. Usos
A xarxa ten usos ornamentais, medicinais e gastronómicos, empregándose como condimento. Tamén é habitual tomala en infusión. Descrición
As súas características son as dunha planta aromática da familia Lamiaceae; se ben o seu porte varía de herbáceo a arbustivo, a presenza do labelo superior da flor bilabiada moi conspicuo e curvado cara a abaixo permite a súa identificación.
Salvinia

Salvinia é un xénero de pteridófitas (fentos ou fieitos) da clase das polipodiópsidas e orde das salviniales, un dos dous comprendidos na familia das salviniáceas. Taxonomía
Descrición
O xénero foi descrito en1783 polo botánico, astrónomo e epigrafista francés Jean-François Séguier, nun traballo publicado en Fl. Veron. 3: 52.
Etimoloxía
O nome científico Salvina está fomado polos elementos Salvin- e -ia. O primeiro deriva do apelido de Antonio M. Salvini, lingüista italiano falecido en 1729, a quen Séguier lle dedicou o xénero, e o segundo é un sufixo do latín científico indicando xénero gramatical feminino.
Especies
O xénero conta coas seguintes especies: Salvinia adnata Desv.
Salvinia auriculata Aubl.
Salvinia biloba Raddi
Salvinia hastata Desv.
Salvinia minima Baker
Salvinia natans (L. ) All.
Salvinia nymphellula Desv.
Salvinia oblongifolia Martius
Salvinia radula Baker
Salvinia sprucei Kuhn
Moitos autores admiten, ademais: Salvinia molesta D. S. Mitchell
Salò o le 120 giornate di Sodoma

Salò o le 120 giornate di Sodoma é un filme franco-italiano escrito e dirixido por Pier Paolo Pasolini que se estreou en 1975. Baséase no libro Os 120 días de Sodoma do Marqués de Sade. Contén varias referencias e diálogos extraídos do libro Zur Genealogie der Moral de Friedrich Nietzsche, do poema Os Cantos de Ezra Pound e de Á busca do tempo perdido de Marcel Proust. Foi o derradeiro filme de Pasolini xa que foi asasinado pouco despois da estrea de Salò. Por mor da representación de mozos menores sendo obxecto de violencia, sadismo, depravacións sexuais e asasinatos, o filme foi extremadamente controvertido dende a súa estrea, e segue a estar prohibido en moitos países. Sinopse
A historia está dividida en catro anacos, inspirados na Divina Comedia de Dante: o Anteinferno, o Círculo das Manías, o Círculo da Merda e o Círculo do Sangue.
A historia céntrase en catro ricos e libertinos fascistas despois da caída da Italia de Benito Mussolini en xullo de 1943. Os libertinos secuestran dezaoito rapaces e sométenos a catro meses de extrema violencia, sadismo e tortura sexual e mental. O filme explora os temas da corrupción política, do abuso do poder, do sadismo, da perversión, da sexualidade e do fascismo. Versións
Existen varias versións do filme. Nun comezo duraba 145 minutos, pero o propio Pasolini eliminou 25 minutos para axudar a manter o ritmo. A versión máis extensa dispoñible é o DVD vendido polo British Film Institute, que inclúe unha breve escena non incluída noutras copias: durante a primeira cerimonia de vodas, un dos mestres cita un poema de Gottfried Benn.
Os dereitos para distribuír o filme na maior parte do mundo están en mans de Metro-Goldwyn-Mayer.