proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Metiltioanfetamina

A 4-metiltioanfetamina (4-MTA) é unha droga de deseño desenvolvida na década de 1990 por un equipo liderado por David E. Nichols na Universidade Purdue. Actúa como un axente de liberación de serotonina moi selectivo non neurotóxico en animais. Está distantemente relacionada con outros axentes de liberación de serotonina selectivos, como MMAI, MDAI e MDMAI. Efectos
A 4-MTA é un forte liberador de serotonina similar á parametoxianfetamina (PMA), que pode causar unha pronunciada hipertermia que podería orixinar un fallo orgánico e a morte. Os efectos subxectivos da 4-MTA inclúen a estimulación prolongada, que, en contraste con outras anfetaminas, está acompañada por pouca sensación de euforia. A 4-MTA é tamén un inhibidor da MAO-A, o que pode explicar a súa tendencia a causar facilmente efectos adversos, xa que os MAOI non se consideran seguros para o seu uso xunto con estimulantes. Historia
O composto desenvolveuno o equipo de investigación liderado por David E. Nichols, pero pretendíase que se usase só como un axente para a investigación de laboratorio sobre a proteína trasnsportador de serotonina, e Nichols dixo lamentar ver como a 4-MTA aparecía como droga de abuso nas rúas.
A 4-MTA vendeuse en smart shop en Países Baixos, aínda que axiña foi prohibida polo goberno despois de que empezaron a aparecer serios efectos secundarios. Tamén se vendeu brevemente no mercado negro como MDMA durante os anos finais da década de 1990, principalmente nos Estados Unidos, pero fíxose impopular debido ao seu alto risco e os graves efectos secundarios (informouse de varias mortes) e a falta relativa da creación de euforia positiva.
En Reino Unido a 4-MTA está na lista das drogas de clase A, pero propúxose que se reclasifique como de clase B. Tamén é unha substancia controlada na Arxentina (como tamén 2C-B, 2C-I e 2C-T-2). A 4-MTA non está regulada a nivel federal nos Estados Unidos, pero é unha substancia controlada en Wisconsin.
Metilxantina

As metilxantinas son un grupo de alcaloides estimulantes do sistema nervioso central (SNC), como a teofilina (no té), a teobromina (no chocolate), a cafeína (no café) e a guaranina (na guaraná).
A cafeína é a 1, 3, 7- trimeltilxantina; a teofilina, a 1, 3- dimetilxantina; e a teobromina, a 3, 7-dimetilxantina. As metilxantinas teñen escasa solubilidade, que se intensifica pola formación de complexos (1: 1) con diversos compostos.
As metilxantinas comparten algunhas accións farmacolóxicas de interese terapeútico, tales como a relaxación do músculo liso (bronquios principalmente) e a capacidade estimulante do SNC así como do músculo cardíaco. Sobre os riles teñen un efecto diurético.
Son infrecuentes as intoxicacións letais pola inxestión de cafeína. Ó redor da metade da poboación de todo o mundo consome estes alcaloides diariamente.
Metodoloxía

A metodoloxía, (do grego (μετά metá "máis aló" ὁδός hodós "camiño" λόγος lógos "estudo"), fai referencia ao conxunto de métodos de investigación utilizados para alcanzar unha gama de obxectivos nunha ciencia.
Aínda cando o termo pode ser aplicado ás artes cando é necesario efectuar unha observación ou análise máis rigorosa ou explicar unha forma de interpretar a obra de arte. En resumo son o conxunto de métodos que se rexen nunha investigación científica ou nunha exposición doutrinal.
Método é o procedemento para alcanzar os obxectivos e a metodoloxía é o estudo do método.
A diferenza do que sucede co epistemólogo, o metodólogo non pon en cuestión o coñecemento xa obtido e aceptado pola Comunidade científica. O seu problema céntrase na procura de estratexias válidas para incrementar o coñecemento.
Por iso, a metodoloxía entenderase aquí como a parte do proceso de investigación (Método Científico), que segue á propedéutica, e permite sistematizar os métodos e as técnicas necesarias para levala a cabo. "Os métodos -di Martínez Miguélez (1999)- son vías que facilitan coñecementos seguros e confiables* para solucionar os problemas que a vida nos expón".
A metodoloxía, como etapa específica que dimana dunha posición teórica e epistemolóxica, dá pé á selección de técnicas concretas de investigación. A postura filosófica acerca da ciencia da que parte o investigador, orientará a súa elección metodolóxica, é dicir, guiarao á hora de resolver: como investigar o problema de investigación, con bases racionalistas, empiristas, pragmáticas, construtivistas, cun sentido crítico, escéptico ou dogmático, cun enfoque positivista ou dialéctico hermenéutico, é o suxeito un ente pasivo ou construtor do coñecemento?
A metodoloxía dependerá, desta forma, dos postulados que o investigador considere como válidos -daquilo que considere obxecto da ciencia e coñecemento científico- pois será a través da acción metodolóxica como colleite*, ordene e analice a realidade estudada.
Non existe unha metodoloxía que sexa a panacea absoluta, así que aparecen moitas veces elas mesturadas unhas con outras en relación simbiótica.
A validez outorgada ao uso dun ou outro método estará dada no marco dos paradigmas da ciencia.
Metonimia

A metonimia é un tropo que consiste en nomear o todo por unha parte, unha parte por outra ou unha parte polo todo. Desde unha perspectiva diacrónica, a metonimia tivo importancia á hora de provocar cambios semánticos, de significado, nas palabras. O proceso consiste en que o significado dunha palabra pasa a ser substituído por outro contiguo a el: Exemplos
latín BUCCA 'mandíbula, meixela' → boca.
latín MAXILLA 'queixo' → meixela.
latín *VERANUS 'tempo primaveral' → med. 'final da primavera' → 'estío'.
latín CENA 'comida principal que se tomaba sobre as 15h. ' → cea.
latín PORTU 'entrada ó porto' → porto.
Cando xurdiron as marcas comerciais, normalmente con produtos exclusivos (debido a razóns de patente), na lingua comezaron a modificarse os significados dos nomes propios ata facelos xenéricos coma nos nomes comúns:
formica é calquera placa de madeira aglomerada forrada con melamina;
uralita é calquera cemento asbestado;
cola cao é calquera cacao en po;
quinqué ou lámpada de Argand deriva do apelido de Antoine-Arnoult Quinquet, quen o popularizou
En "Un repoludo gaiteiro" (Cantares gallegos, de Rosalía de Castro)
Todas, todas, namoradas
déranlle o seu pensamento
Déranlle o seu pensamento en realidade é unha metonimia (tómase unha parte das mulleres, un anaco imposible de dar, o pensamento, para indicar que se entregaron ó gaiteiro por enteiro a causa do amor que lle profesaban. Agora ben, o resultado final da metonimia aseméllase a un oxímoro (unión de conceptos incompatibles) e tamén pode ser un caso de ambigüidade (se se interpreta o pensamento como a flor do mesmo nome).
Metro do Porto

O Metro de Porto é a rede ferroviaria de transporte público metropolitano da cidade portuguesa do Porto e da súa área metropolitana, que dá servizo a máis de 1 millón de habitantes en oito municipios.
Serve como un medio de transporte eficiente e ecolóxico, e é un elemento clave na planificación urbanística e no desenvolvemento da rexión metropolitana do Porto, fomentando a conexión entre diferentes áreas e facilitando o movemento diario dos cidadáns. Características e pasaxeiros
É a rede de metro máis extensa de Portugal, e a 13ª máis extensa da Unión Europea, con 70, 1 quilómetros en 2024.
A rede conta con 6 liñas de metro e un total de 85 estacións, repartidas en 70, 1 km de liñas comerciais duplicadas, maioritariamente en superficie, con 8, 3 km de rede subterránea. Máis de 79 millóns de pasaxeiros foron transportados polo Metro do Porto en 2023, alcanzando así un novo récord histórico de demanda.
En 2023, con 21 anos de funcionamento, Metro do Porto transportara máis de mil millóns de pasaxeiros desde que comezou a operar. A rede desenvolveuse considerablemente desde a súa inauguración en 2002, expandíndose para incluír máis estacións e liñas, e incorporando servizos como o "Andante", un sistema de tarxeta intelixente que permite un acceso fácil e conveniente ao transporte público.
MetroLyrics

MetroLyrics é unha páxina web adicada ás letras de cancións, fundada no ano 2002. A base de datos de MetroLyrics contén máis de 1 millón de cancións realizadas por máis de 16. 000 artistas.
MetroLyrics foi a primeira web de cancións que engadiu o catálogo de licenzas de Gracenote Inc. en abril de 2008. A través deste modelo de concesión de licenzas de cancións, os titulares dos dereitos de autor das cancións acumulan ingresos por regalías cando o seu traballo se amosa en MetroLyrics. com. As regalías páganse por todas as letras que se amosan e manéxanse a través de Gracenote. En xaneiro de 2013, LyricFind adquiriu o negocio de licenzas de letras de Gracenote, e fusionouna coa súa propia conta. O modelo de licenza MetroLyrics é distinto, xa que moitos outros sitios web de letras aínda ofrecen contido que están presuntamente sen licenza e violan os dereitos de autor.
MetroLyrics foi adquirida por CBS Interactive en outubro de 2011.
Metrodoro de Lámpsaco

Metrodoro de Lámpsaco (en grego Μητρόδωρος, en latín Metrodorus), foi un filósofo grego, contemporáneo e amigo de Anaxágoras. Naceu en Lámpsaco. Traxectoria
Escribiu sobre Homero, establecendo que as súas historias eran unha alegoría para representar poderes físicos e fenómenos. Platón fálanos del brevemente no diálogo Ión, tanto sobre el como de Estesímbroto e Glaucón, indicando que os tres estaban relacionados coas interpretacións alegóricas que fixeron de Homero. Metrodoro equipara a Helena, a figura central dos poemas homéricos, nos brazos do seu captor, coa Terra, centro do Universo, intimamente abrazada polo aire. O Éter identifícase con Agamenón, e Aquiles e Heitor con Helios e Selene. A súa orixinalidade radica en que deu un significado cósmico aos heroes, e non aos deuses, e substituíu os axentes sobrenaturais da mitoloxía por causas naturais. Seguindo a escola de Anaxágoras, tamén asimilou diferentes deuses menores ás vísceras corporais, pero este tema só se coñece fragmentariamente. Metrodoro morreu no -464.
Metrominuto

O metrominuto é un plano peonil estética dun tradicional plano de metro, que marca as distintas rutas que se poden realizar a pé nunha determinada poboación. A idea naceu na cidade de Pontevedra, dentro do seu Proxecto de Mobilidade, que recibiu o premio europeo da mobilidade Intermodes por consideralo o primeiro mapa de transporte pedestre de Europa.
No deseño do Metrominto hai que trazar as rutas con segmentos e establecer o tempo que se tarda en percorrelas, tomando como referencia un lugar da cidade, que será considerado como punto 0, do que parten os diferentes recorridos. Para calcular o tempo o tempo que se tarda en cubrir as distancias tómase unha velocidade de referencia de entre 4 e 5 km/h. A finalidade perseguida no deseño de cada unha das rutas permitirá clasificalas segundo a súa dificultade en saudables, turísticas etc.
A importancia do Metrominuto estriba en que ao crear un plano que permite moverse por unha cidade a pé, sen necesidade de usar outro medio de transporte, elevando á categoría de transporte urbano o feito de ir camiñando dende un punto da poboación ata calquera outro. O propósito é que o Metrominuto repercuta non só no mantemento, conservación e mellora das zonas peonís que existen, senón tamén no deseño de novos espazos nas cidades. Características
Indica a situación dos principais elementos de mobilidade (estacións, aparcadoiros gratuítos e os principais de pago) ademais de sendas e paseos fluviais. Metrominuto resulta tamén unha chiscadela ás fórmulas gráficas dos planos dos transportes de viaxeiros, unha estética que en liñas e cromatismos forma parte da iconografía urbana contemporánea.
Metronidazol

O metronidazol é un antibiótico activo fronte a diversos tipos de bacterias e outros microorganismos anaerobios. É unha molécula que entra no citoplasma celular por difusión pasiva. Os microorganismos anaerobios ou microaerófilos (bacterias e protozoos, cun potencial redox suficientemente negativo transfiren un electrón ao metronizadol. Isto xera un produto intermedio que produce danos no xenoma bacteriano. Foi comercializado baixo o nome de Flagyl. Espectro de acción
Metronidazol é activo fronte a protozoos anaerobios (Trichomonas vaginalis, Entamoeba histolytica, Giardia lamblia e Balantidium coli); así coma bacterias anaerobias (Bacteroides fragilis, Parabacteroides, Fusobacterium, Prevotella, Porphyromonas, Bilophila, Desulfovibrio, Clostridium e Peptostreptococcus). Gardnerella vaginalis e Helicobacter pylori poden ser sensibles ao metronidazol. En condicións estritas de anaerobiose podería ser activo fronte a Escherichia coli, Proteus e Klebsiella. Presenta actividade residual fronte a Treponema pallidum. Dosificación
A dose habitual é de 15 miligramos por quilogramo de peso (en torno a 1 gramo) na primeira dose, seguido de 7, 5 miligramos por kg de peso, cun máximo de 4 gramos ao día. Existen formulacións orais e intravenosas. A dose debe ser reducida en insuficiencia renal grave (filtrado glomerular estimado menor de 10).
Metrónomo

O metrónomo é un instrumento que dá un sinal auditivo ou visual permanente para indicar un tempo, o que nos permite interpretar unha peza musical. Úsase sobre todo para o estudo das partituras para a posta en marcha dunha interpretación ou a busca da minutaxe dunha obra musical. Historia
Partindo do principio que un metro de fío cun peso balancéase á velocidade de 1 segundo, por movementos isócronos (que non teñen a mesma amplitude, pero si a mesma duración) e tras observar que as oscilacións son proporcionais á altura do fío, Étienne Loulié (1637-1702) inventa o primeiro metrónomo graduado, dunha altura de 2 metros e pulsación ou latexo mudo.
Inventado en Ámsterdam en 1812 polo reloxeiro holandés Dietrich Nikolaus Winkel (~1780-1826), o metrónomo tradicional de pulsación audible foi patentado en 1816 polo alemán Johann Nepomuk Maelzel.
Metz

Metz é unha cidade do nordeste de Francia, capital da rexión de Lorena e do departamento de Mosela. Atópase na confluencia dos ríos Mosela e Seille.
A cidade distínguese por un importante patrimonio arquitectónico medieval. Xeografía
Metz está situada na confluencia do río Mosela e do río Seille. A cidade posúe tres illas habitadas: a illa Petit Saulcy, a illa Grand Saulcy e a Chambière. As illas están unidas entre elas e á cidade por pontes: le Moyen Pont(a Ponte Media), le pont des Morts (a ponte dos Mortos), le pont des Roche (a ponte das Rocas), le pont Saint-Marcel (a ponte Saint-Marcel), le pont de la Préfecture (a ponte da Prefectura), le pont Moreau, le pont Saint-Georges (a ponte San-Xorge) e le pont des Grilles (a ponte das Rexas). Metz dispón dunha zona para peóns de 52000 m².
Ataduras xeográficas
511-751: Austrasia
843 — Tratado de Verdún: Lotarinxia 925: Sacro Imperio Romano Xermánico, ducado de Lorena 1552, Territorio das tres dioceses (Metz, Toul e Verdún) baixo o protectorado do Reino de Francia. 1648 — tratado de Westfalia: Francia ata 1871. 1871-1918: Imperio alemán. Francia 1918-1940. 1940-1944: Terceiro Reich, Alemaña nazi. Francia dende 1944. Irmandades
Reino Unido Gloucester Alemaña Treborís, 1957 Marrocos Tánxer China Yichang, 1991.
Chequia Hradec Králové, 2001 Estados Unidos Kansas City, 2003. Francia Saint-Denis (Réunion) Luxemburgo Luxemburgo Israel Karmiel.
Metámero

Coñécese como metámero cada un dos segmentos que se repiten en certos grupos de animais, celomados de simetría bilateral (bilateria). A metamerización é unha das principais modificacións do celoma. Cada metámero ten cavidades celómicas separadas das doutros metámeros por tabiques, e as estruturas internas (ganglios nerviosos, nefridios, gónadas etc. ) e externas (patas, branquias etc. ) están repetidas en cada metámero.
Existen tres tipos de metamerización: homónoma, heterónoma e pseudometamería.
Metástase

Unha metástase (grego: desprazamento, μετά: seguinte e στάσις: lugar) é a extensión dunha doenza dun órgano até outra parte distante do organismo. Só os cancros e as infeccións teñen a capacidade de metastatizar.
As células canceríxenas teñen a capacidade de se desprender do tumor primario, ben polo sangue, ben polos ganglios linfáticos.
Metón

Metón de Atenas (grego: Μέτων ὁ Ἀθηναῖος; xen. : Μέτωνος; ), nado cara ao -460, foi un matemático, astrónomo, xeómetra, e enxeñeiro que viviu en Atenas no século -V. Traxectoria
É máis coñecido polo seu ciclo metónico de 19 anos que introduciu en -432 no Calendario ático lunisolar como método para o cálculo de datas. Metón atopou que 19 anos solares son case igual a 235 meses lunares e 6. 940 días.
Metón foi un dos primeiros astrónomos gregos en facer observacións astronómicas exactas. Traballando con Euctemón, observou o solsticio de verán o 27 de xuño de -432, que significaba o comezo do Ano Novo para os atenienses.
Metón aparece brevemente como un personaxe na obra de Aristófanes As aves. Vai sobre o escenario levando instrumentos de topografía e é descrito como un xeómetra.
Meurthe e Mosela

Meurthe e Mosela (54) (en francés: Meurthe-et-Moselle) é un departamento francés situado no leste de Francia, que pertence á rexión de Alsacia-Champaña-Ardenas-Lorena. Debe o seu nome ao río Meurthe e ao río Moselle, afluente do Rin. Principais cidades
Nancy, chef-lieu (capital) do departamento
Briey
Longwy
Lunéville
Mexicas

Os mexicas (en náhuatl: Mēxihcah; en singular Mēxihcātl), eran unha tribo nómade e atlacachichimeca, é dicir, "pescadores e cazadores", que chegaron ó Val de México a finais do século XIII. A civilización mexica
Non hai moita información do itinerario que seguiron ata chegaren ás inmediacións da actual San Xoán do Río é a súa chegada ó Val de México. Segundo o Códice Boturini ou “Tira da Peregrinación”, cando os Aztecas estaban en Coatepec (Outeiro da serpe en náhuatl), estaban divididos entre os seguidores de Huitzilopochtli e outros que seguían a súa irmá Coyolxuahqui, estes últimos querían quedar alí en vez de seguir en busca da terra prometida por Huitzilopochtli. O punto de partida foi batalla a que gañaron os partidarios de Huitzilopochtli que continuaron polo sur, separáronse dos outros aztecas en Coatepec. Por iso cando o deus tutelar Huitzilopochtli dilles que se separen e empecen a súa peregrinación cara a un novo asentamento, deixarían de denominarse aztecas (tribo procedente de Aztlán, de alí o seu nome). A partir de entón empezarán a chamarse mexicas, cousa que fixeron despois de achar os símbolos sagrados segundo a Lenda da fundación do Imperio Azteca: o deus Huitzilopochtli ordenáralles que buscasen unha aguia devorando unha serpe, parada sobre un nopal. No lugar onde apareceron eses símbolos fundarían a nova cidade México-Tenochtitlan (Tenochtitlan en nahuatl significa: "O lugar do cactus que pica).
Segundo Alejandro Villalobos experto da Cidade de México, Huitzilopochtli deu o seu nome ós Aztecas xa que tamén era coñecido como Mexi, polo que Mexica tamén significa "Fillo de Mexi ou Huitzilopochtli". Conforme ás Crónicas de Mexicayotl, Mexi é un dos nomes dados a Huitzilopochtli. A cosmogonía Mexica
Non só cambiaron o seu nome senón tamén algunhas das súas crenzas. As ideas cosmogónicas dos mexicas explicaban o orixe do mundo e dos homes por medio de Ometéotl, deidade dobre integrada por Ometecuhtli o señor dous e Omecíhuatl a señora dous, parella creadora do universo e do xénero humano que radicaba no Omeyoca; xunto a estas deidades houbo outra parella Tonacatecuhtli e Tonacacíhuatl, señor e señora encargados de alimentar a humanidade; unha terceira parella importante de deuses relacionados coa existencia da humanidade foron Intonan e Intota, madre e pai dos homes.
Había outras deidades maiores como Yohualli e Enecatl, o invisible e impalpable; Moyocoyani creador de si mesmo; a parella Tezcatlipoca e Tezcatlanextia, que iluminan e escurecen o ceo; Huehueteoti o Xiuhtecuhtli o vello señor do fogo e da vexetación. Ademais dalgunhas deidades menores como Xochipilli e Xochiquetzal deuses do amor, das flores e da primavera; Centéotl e Xilonen, deuses do millo; Chalchiutlicue deusa da auga dos ríos e lagos; Chicomécoóatl deusa da fertilidade e a abundancia; así como moitas outras deidades particulares.
Mexilloeiro, Corrubedo, Ribeira

Mexilloeiro (á espera da oficialización da forma O Mexilloeiro) é un lugar da parroquia de Corrubedo no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Meximieux

Meximieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Mezulla

Mezulla era unha deusa hitita, filla do deus do ceo Esthan e da deusa solar Arinna e irmá de Sharruma. Era unha das nove deidades de Zalpa.
Mezzoforte

Mezzoforte (do italiano mezzo, "medio" e forte, "forte") é un termo que se emprega na notación musical para indicar un grao determinado de intensidad do son, é dicir, un matiz dinámico. A intensidade que sinala é moderadamente forte, situándose por enriba de mezzopiano e por embaixo de forte. Representación gráfica
Este matiz dinámico pode aparecer representado nas partituras ou partichelas mediante unhas indicacións especiais que adoitan colocarse por debaixo do pentagrama, concretamente baixo a nota onde comeza a dinámica.
Mezzogiorno

O Mezzogiorno (en italiano, literalmente, «mediodía») designa o conxunto das rexións peninsulares e insulares que corresponden ao sur de Italia. A súa definición é diferente da do sur de Italia que non inclúe as rexións insulares. Definición
O termo Mezzogiorno refírese hoxe ao conxunto de rexións do sur da Península itálica e illas do sur de Italia, caracterizadas por un desenvolvemento económico menor que o resto do país (tecido económico débil, alto desemprego), e por unha cultura e unha socioloxía particular, coa histórica presenza de organizacións criminais (Cosa Nostra, 'Ndrangheta etc. ) que historicamente afectaron a súa estabilidade económica e social. Con todo, o Mezzogiorno tamén é recoñecido pola súa vibrante cultura, artes, música e unha rica tradición culinaria.
Desde o punto de vista histórico o Mezzogiorno designa as rexións italianas que corresponden ao antigo Reino das Dúas Sicilias, integrado en Italia en 1861, a raíz da Expedición dos Mil dirixida por Garibaldi: Abruzos
Basilicata
Campania
Calabria
Sur do Lacio (antiga parte de Campania)
Molise
Puglia
Sicilia
Tamén se inclúe Sardeña, a pesar da súa especificidade histórica, cultural e lingüística, debido a condicións económicas similares.
Mezzopiano

Mezzopiano é un termo que se utiliza en música para indicar o grao de intensidade do son. A intensidade que sinala é moderadamente suave, sendo máis forte que piano e menos que o mezzoforte. A súa abreviatura é (mp).
Meßkirch

Meßkirch é unha vila, entre o Danubio e o lago Constanza, no distrito de Sigmaringen de Baden-Württemberg, Alemaña e nela viven 8. 302 habitantes (2015). Aquí naceron o compositor Conradin Kreutzer e o filósofo Martin Heidegger.
Mi (letra)

Mi é o nome da undécima letra do alfabeto grego (μῦ); equivale ao /m/.
Minúscula μ, maiúscula Μ.
Adoita transcribirse como m. Provén da letra do alfabeto fenicio mēm. Como signo numérico representaba o corenta. En maiúscula serve tamén para designar o undécimo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o undécimo da Odisea.
Mi maior

Mi maior (no sistema americano de cifras E) é, na música, a tonalidade que consiste na escala maior de mi. A súa escala maior harmónica contén un dó. Polo tanto, a súa armadura contén catro díeses. A súa tonalidade relativa é dó díese menor e a súa tonalidade paralela mi menor. Se é necesario, escríbense cambios nas versións melódica e harmónica. Usos
Os gregos atribuían certas calidades a cada modo, xa que cada un era facilmente recoñecíbel debido aos diferentes tamaños dos seus intervalos nas súas escalas. Por outra banda, dende o uso do temperamento igual, todos os intervalos de todas as teclas son por definición iguais, polo que non ten sentido falar de calidades dunha tecla diferentes ás doutra. A pesar diso, o compositor ruso Aleksandr Skriabin (1872-1915) considerou o Mi maior como “a máis pura das tonalidades”, e escolleuna para representar a cor branca na sinestesia.
Na música clásica
Dúas das 104 sinfonías de Haydn están en Mi maior, os números 12 e 29. Mesmo no século XIX, as sinfonías nesta clave son raras, sendo a Sinfonía n. º 7 de Anton Bruckner un dos poucos exemplos. Dúas sinfonías que comezan en Re menor e rematan en Mi maior son a Sinfonía “gótica” deHavergal Brian (1876-1972) e Sinfonía nº 4 de Carl Nielsen (1865-1931). A Sinfonía núm. 4 de Gustav Mahler (1860-1911) comeza en Sol maior e remata en Mi maior.
Ademais, Mi maior é a clave do movemento final da Sinfonía Inacabada de Franz Schubert (1797-1828), a Sinfonía nº 4 de Mahler, a Sinfonía núm. 2 de Serguéi Rakhmáninov (1873-1943) e a Sinfonía núm. 10 de Dmitri Shostakovich (1906-1975). Nikolai Rimskii-Korsakov compuxo a súa coñecida obra "Scheherazade" en varias claves, caendo varias veces e rematando en mi maior.
Esta clave é difícil para os instrumentos de vento, aceptábel para os instrumentos de corda da orquestra sinfónica, e moi adecuada para a guitarra. Se estivesen dispoñíbeis, os clarinetes en La deberían usarse en lugar dos clarinetes en Si bemol, para os primeiros escribiríase en sol maior, mentres que para os segundos estaría en Fa díese maior ou Sol bemol.
Outras composicións en Mi maior: Morceaux de Fantaisie 3 - Melodía en Mi maior de Serguéi Rakhmáninov
Sonata para piano núm. 9, de Beethoven Primavera, de Antonio Vivaldi
Estudo en Mi Maior de Chopin
Concerto en mi maior, BWV 1042 de Johann Sebastian Bach
Na música popular
Algúns exemplos de cancións que usan o acorde en mi maior son "Walking on Sunshine" de Katrina and the Waves ou "Here Comes the Sun" de The Beatles. Hai moitísimas outras cancións que fan uso do acorde de mi maior para transmitir emocións similares, de rock, folk ou música popular brasileira.
MiKTeX

MiKTeX é unha distribución TeX/LaTeX para Microsoft Windows que foi desenvolvida por Christian Schenk. As características máis sobranceiras de MiKTeX son a súa habilidade de actualizarse de maneira autónoma descargando novas versións de compoñentes e paquetes instalados previamente, e mais o seu fácil proceso de instalación.
A versión de MiKTeX en 2011 era a 2. 9 e estaba dispoñíbel na súa páxina oficial. Ademais, ten características que inclúen MetaPost e pdfTeX e compatibilidade con Windows 7. A partir da versión 2. 7 incluíuse soporte integrado para XeTeX. Desde a versión 2. 9 ofrece soporte para ConTeXt Mark IV.
Mia e o león branco

Mia e o león branco (en francés: Mia et le Lion blanc) é un filme de 2018 dirixido por Gilles de Maistre. É unha coprodución entre Francia, Alemaña e Suráfrica e está protagonizado por Daniah de Villiers, Mélanie Laurent e Langley Kirkwood. O filme estreouse en Francia o 26 de decembro de 2018 e nos Estados Unidos o 12 de abril de 2019. Personaxes
Daniah De Villiers como Mia Owen
Mélanie Laurent como Alice Owen
Langley Kirkwood como John Owen
Ryan Mac Lennan como Mick Owen
Lionel Newton como Kevin
Lillian Dube como Jodie
Brandon Auret como Dirk
Thor como Charlie o león
Mialxia

As mialxias ou dores musculares consisten en dores ou molestias que poden afectar a un ou varios músculos do corpo. Tamén poden estar implicados ligamentos, tendóns e fascias. As causas son moi variadas. As principais inclúen sobrecarga, tensión ou lesións musculares por exercicios ou traballos físicos intensos. Así mesmo, a dor muscular pode ser un síntoma de certas doenzas que afectan a todo o corpo, entre as cales destaca a fibromialxia. Causas
As causas máis frecuentes de mialxia son o sobreesforzo muscular, especialmente cando se realizan contraccións moi rápidas sen quecemento previo ou moi repetitivas, e as lesións ou os traumatismos sobre os músculos, incluíndo escordaduras e distensións. A tensión tamén pode ocasionar dor muscular.
Micacita

A micacita ou micaxisto é unha rocha metamórfica composta de mica, seixo e proporcións menores doutros minerais. Orixe e características
Ten a súa orixe no metamorfismo de antigas series arxilosas e lousas. Constan dunha alternancia de finos estratos de seixo e mica, e segundo sexa a índole desta, trátase de micacitas de mica branca (con moscovita, sericita etc. ), de mica negra (biotita, clorita etc. ) ou de dúas micas (mesturadas). Todas conteñen proporciona miúdas de minerais pesados, coma cornubiana, granate, epídota, cordierita, sillimanita etc. Estes poden formar uns nódulos escuros, duns cantos milímetros de diámetro e o micasquisto que conten esas concrecións de orixe metamórfico é cualificado coma micacitas nodosas ou, se os nódulos son lisos, de xistos. Considerando a serie de rochas resultante dun metamorfismo dunha zona, óllase o paso das micacitas aos gneis.
Micción

A micción é un proceso polo que a mexa urinaria se baleira de ouriños cando está chea. A vexiga urinaria ou mexa (que en estado baleira se atopa comprimida polos demais órganos) énchese de a pouco até que a tensión das súas paredes se eleva por enriba dun valor limiar e entón se desencadea un reflexo neuróxeno chamado reflexo miccional que provoca a micción (mexar), e se non se consegue, polo menos produce o desexo consciente de mexar.
O proceso da micción é, na maioría das veces, controlado voluntariamente. A incontinencia urinaria é o control pobre ou ausente da micción.
Michael Atiyah

Michael Francis Atiyah, OM, FRS, nado en Londres o 22 de abril de 1929 e finado o 11 de xaneiro de 2019, foi un matemático británico de ascendencia libanesa.
Atiyah foi un dos creadores, xunto a Friedrich Hirzebruch, da teoría K topolóxica, unha parte da topoloxía alxébrica. Colaborou con moitos outros matemáticos, entre outros Raoul Bott e Isadore Singer. Con este último formulou o teorema do índice de Atiyah-Singer. Isto levouno a estudar a teoría da representación e as ecuacións da calor sobre as variedades. Sucesivamente interesouse pola teoría de campo de gauge.
Atiyah recibiu a Medalla Fields en 1966, a Medalla Copley en 1988 e o Premio Abel en 2004. Foi condecorado coa Orde do Mérito do Reino Unido. En 1981, a Accademia dei Lincei outorgoulle o Premio Feltrinelli. Gran Medalla da Academia Francesa de Ciencias en 2010. Xeometría alxébrica (1952–1958)
Os primeiros traballos de Atiyah sobre xeometría alxébrica (e algúns traballos xerais) están reimpresos no primeiro volume dos seus traballos.
Como pregraduado, estivo interesado na xeometría proxectiva clásica, e escribiu o seu primeiro traballo: unha nota curta sobre cúbicos retortos. Comezou a investigar baixo a dirección de W. V. D. Hodge e ganou o premio Smith de 1954 por un enfoque teórico sobre superficies regradas, que animou a Atiyah a continuar traballando en matemáticas, no canto de cambiar aos seus outros intereses: a arquitectura e a arqueoloxía.
A súa tese de doutoramento con Hodge foi un enfoque teórico de teoría de Solomon Lefschetz das integrais do segundo tipo sobre variedades alxébricas e deu lugar a unha invitación a visitar o Instituto de Estudos Avanzados en Princeton durante un ano. Mentres estaba en Princeton, clasificou paquetes de vectores nunha curva elíptica (estendendo a clasificación de vectores de follas de Alexander Grothendieck nunha curva de xénero 0), mostrando que calquera paquete vectorial é unha suma -esencialmente única- de paquetes de vectores non descompoñibles, e despois mostra que o espazo de paquetes de vectores non descompoñibles de determinado grao e dimensión positiva pode identificarse coa curva elíptica. Tamén estudou puntos dobres nas superficies, dando o primeiro exemplo dun flop, unha transformación birracional especial de 3 dobreces que máis tarde foi utilizada na obra de Shigefumi Mori en modelos mínimos para 3 dobreces. O flop de Atiyah tamén se pode usar para mostrar que a familia marcada universal de superficies K3 é non Hausdorff.
Michael F. Guyer

Michael Frederic Guyer, nado en Plattsburg (Missouri) o 17 de novembro de 1874 e finado en New Braunfels (Texas) o 1 de abril de 1959, foi un citólogo e zoólogo estadounidense. Traxectoria
Guyer foi profesor de zooloxía da Universidade de Wisconsin. En 1902, descubriu independentemente as leis da herdanza (leis de Mendel, descubertas por Mendel no século XIX, pero que pasaron desapercibidas moito tempo) a partir do estudo da citoloxía da espermatoxénese en pombas híbridas.
Entre 1918 e 1924, Guyer, xunto con Elizabeth A. Smith, realizou experimentos que intentaban demostrar o lamarckismo, nos cales se inxectaron a coellas preñadas anticorpos séricos para a proteína do cristalino de coello de aves de curral, o cal tivo como resultado defectos oculares nalgúns dos descendentes dos coellos que se herdaron durante oito xeracións. Os seus experimentos foron criicados e non puideron ser replicados por outros científicos.
Guyer foi un euxenista. Publicacións
Animal Micrology: Practical Exercises in Microscopical Methods (1906)
Laboratory Outlines for Physiology (1906)
Being Well-Born: An Introduction to Eugenics (1916)
Animal Micrology: Practical Exercises in Zoölogical Micro-Technique (1917)
Animal Biology (1937)
Speaking of Man: A Biologist Looks at Man (1942)
Michael Hirst

Michael Hirst, nado en 1952 é guionista e produtor de cine británico, coñecido polas súa películas Elizabeth e Elizabeth: The Golden Age e as series The Tudors e Vikings. Filmografía
Como guionista
1988: The Deceivers
1988: Wherever you are. ..
1990: Fools of Fortune
1991: The Ballad of the Sad Cafe
1991: Meeting Venus
1994: Uncovered
1998: Elizabeth
2002: Il giovane Casanova
2005: Have No Fear: The Life of Pope John Paul II
2007: Elizabeth: The Golden Age
2007: The Tudors (serie de televisión)
2011: Camelot (serie de televisión)
2013: Vikings (serie de televisión)
2014: 1906
Como produtor
2007: Elizabeth: The Golden Age
2007: The Tudors (serie de televisión)
2011: The Borgias (serie de televisión)
2011: Camelot (serie de televisión)
2013: Vikings (serie de televisión)
Michael Levitt

Michael Levitt, nado en Pretoria, Suráfrica o 9 de maio de 1947, é un físico e biofísico surafricano (nacionalizado estadounidense, británico e israelí). En 2013 recibiu o Premio Nobel de Química xunto con Arieh Warshel e Martin Karplus polo desenvolvemento de modelos e programas informáticos que permiten comprender e predicir o comportamento de complexos procesos químicos.
Desde 1987 é catedrático de bioloxía estrutural na Universidade Stanford de California. Traxectoria
Levitt naceu en Pretoria (Suráfrica) no seo dunha familia xudía. Graduouse en 1967 no King's College de Londres e doutorouse en biofísica pola Universidade de Cambridge en 1971. Traballou no Instituto Weizmann de Ciencias (Israel) entre 1979 e 1987 e, dende ese ano, exerce de catedrático de bioloxía estrutural na Universidade Stanford (Estados Unidos).
Entre o seu alumnado destacan investigadores como Steven Brenner, Cyrus Chothia, Valerie Daggett, Mark Gerstein, Julian Gough Ram, Gunnar Schroder, Gaurav Chopra, Peter Minary, Abraham Samson ou Xuhui Huang. Premio Nobel de Química
O 9 de outubro de 2013 Levitt foi galardoado, xunto con Arieh Warshel e Martin Karplus, co Premio Nobel de Química «polo desenvolvemento de modelos multiescala de sistemas químicos complexos».
O traballo iniciado entre 1970 e 1976 sentou as bases dos programas informáticos que permiten simular o comportamento real das reaccións químicas, eliminando a necesidade de realizar experimentos tradicionais de laboratorio. Estas simulacións facilitan a formulación de hipóteses e a predición de resultados, o que abre vías para o deseño de novos materiais ou fármacos, entre outras aplicacións.
Considerado un dos pais da bioloxía computacional, Levitt contribuíu co marco teórico e conceptual destes programas e desenvolveu os primeiros modelos de grandes complexos macromoleculares. COVID-19
Durante a pandemia de COVID-19, Levitt expresou preocupación polos efectos potencialmente prexudiciais dos confinamentos sobre a economía, a saúde mental e o benestar infantil. Xunto con outros académicos, asinou a Declaración de Great Barrington, documento criticado pola OMS e numerosas entidades de saúde pública por carecer dunha base científica sólida e considerarse perigoso.
Michael Smith

Michael Smith, nado o 26 de abril de 1932 en Blackpool (Inglaterra) e finado o 4 de outubro de 2000 en Vancouver (Canadá), foi un químico, bioquímico e profesor universitario canadense, de orixe inglesa, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1993. Traxectoria
Estudou química na Universidade de Mánchester, onde se doutorou en 1956. Aquel mesmo ano trasladouse ao Laboratorio de Har Gobind Khorana da Universidade da Columbia Británica, e posteriormente dedicouse á docencia na Universidade de Wisconsin-Madison, situada nos Estados Unidos, e finalmente volveu á Universidade da Colúmbia Británica, onde foi nomeado director do Laboratorio de Biotecnoloxía. Investigacións científicas
Interesado na investigación científica na contorna do ADN, buscou métodos para poder recodificar o ácido desoxirribonucleico en puntos concretos, o que se coñeceu como mutaxénese dirixida, para poder variar así a composición, forma e propiedades das proteínas.
En 1993 foi galardoado co Premio Nobel de Química polo desenvolvemento dun método para a mutación (mutáxeno) do ácido desoxirribonucleico. O premio foi compartido con Kary Mullis polo desenvolvemento da Reacción en cadea da polimerase.
Michael Stuart Brown

Michael Stuart Brown, nado en Nova York o 13 de abril de 1941, é un científico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1985, compartido con Joseph L. Goldstein. Traxectoria
Doutorouse en Medicina na Universidade de Pensilvania en 1967. En 1977 entrou a traballar no Centro de Enfermidades Xenéticas da Facultade de Medicina de Dallas.
Michaëlle Jean

Michaëlle Jean, nada en Porto Príncipe (Haití) o 6 de setembro de 1957, é unha xornalista e política canadense.
Traballou en Radio Canadá, e foi gobernadora xeral do Canadá dende 2005 ata 2010, logo de ser nomeada pola raíña Isabel II para suceder a Adrienne Clarkson.
Michel Adanson

Naceu o 7 de avril de 1727 en Aix-en-Provence e morreu o 3 de agosto de 1806 en París.
No ano 1730 a súa familia instálase en París, onde no Museo Nacional de Historia Natural seguiu os cursos de Bernard de Jussieu e Réaumur.
En 1748 principia unha viaxe ao Senegal, durante cinco anos colleita e describe un número considerable de animais e plantas novas, ademais de numerosas observacións xeográficas e etnográficas.
En 1754 volta a París, e en 1757 publica Histoire naturelle du Sénégal
Tratando de ordenar as súas coleccións botánicas e, baixo a influencia de Jussieu, elabora o primeiro método de clasificación natural, que expón en Familles des Plantes (1759).
En botánica o seu nome abréviase en Adans Obra
"Histoire naturelle du Sénégal"(París 1757).
"Cours d'histoire naturelle fait en 1772" (hrsg. von Payer, París 1844-45, 2 Volumes)
"Histoire de la botanique et plan des familles naturelles des plantes" (hrsg. von A. Adanson e Payer, 2. Aufl. , de. 1864).
Michel Butor

Michel Butor, nado o 14 de setembro de 1926 en Mons-en-Barœul, preto de Lille (Nord), e finado o 24 de agosto de 2016 en Contamine-sur-Arve (Alta Savoia), foi un poeta, novelista, profesor, ensaísta, crítico de arte e tradutor francés, coñecido pola novela La Modification (1957), obra destacada do Nouveau roman. Traxectoria
Estudou literatura, filosofía e filoloxía en París. Desde 1975 ocupou a cátedra de literatura francesa moderna en Gante, Bélxica. Obra (selección)
Novela
Passage de Milan, París, Minuit, 195415
L'Emploi du temps, París, Minuit, 1956
La Modification, París, Minuit, 1957
Degrés, París, Gallimard, 1960
Michel Eugène Chevreul

Michel Eugéne Chevreul, nado en Angers o 31 de agosto de 1786 e finado en París o 9 de abril de 1889, foi un químico francés. Traxectoria
Foi profesor de Química Orgánica e director de tintotería na manufactura dos Gobelinos. Máis tarde (1864) director do Museo de Historia Natural de París. Investigou sobre os corpos graxos de orixe animal e elaborou unha teoría a saponificación. As súas investigacións sobre a composición das graxas aplicounas na fabricación de buxías e xabróns. Foi tamén o descubridor dos ácidos esteárico e oléico. Entre as súas obras deben destacarse "Leçons de Chimie appliquée à la teinture" e "Des couleurs et de leurs applications aux arts industriels".
Pero sobre todo é máis coñecido polas súas teorías sobre as cores nas que se inspiraron os pintores impresionistas. Enunciou a lei do contraste simultáneo das cores, máis tarde explorada polos propios impresionistas e postimpresionistas e desenvolvida por artistas como Josef Albers.
Gañou a Medalla Copley en 1857.
Morreu en París en 1889 con 102 anos de idade.
Michel Mayor

Michel Gustave Édouard Mayor, nado en Lausana o 12 de xaneiro de 1942, é un físico suízo, galardoado co Premio Nobel de Física en 2019. Traxectoria
Estudou física na Universidade de Lausana, graduándose no 1966, e doutorouse en Astronomía no observatorio de Xenebra no 1971. Ata 1984 traballou como investigador asociado no observatorio de Xenebra, dependente do Departamento de Astronomía da Universidade de Xenebra. En dito ano paso a profesor asociado. No 1988 pasou a ser profesor numerario, o que foi ata o seu retiro no 2007. Dirixiu o observatorio de 1998 a 2004. Dende o seu retiro é profesor emérito. Premios e recoñecementos
Ten máis de 700 publicacións científicas. Foi recoñecido co premio suízo Marcel Benoist polo seu traballo e o seu significado para a vida humana. No 2000 foi galardoado co Premio Balzan e no 2004 cecibiu a Medalla Albert Einstein. No 2005, obtivo o Premio Shaw en Astronomía. No 2015 foi galardoado coa Medalla de Ouro da Royal Astronomical Society e no 2017 co Premio Wolf en Física.
Recibiu o Premio Nobel no ano 2019 polo descubrimento dun exoplaneta orbitando unha estrela de tipo solar.
É membro da IAU, da Academia Europea de Ciencias, a Academia Americana de Artes e Ciencias e a Academia Nacional de Ciencias.
Mick Aston

Michael Aston, coñecido como Mick Aston, nado o 1 de xullo de 1946 e finado o 24 de xuño de 2013, foi un presentador de televisión e arqueólogo británico. Traxectoria
É profesor da Universidade de Bristol, despois de ter pasado pola de Oxford. Estudou a carreira de xeografía na Universidade de Birmingham (Reino Unido). Mais a súa popularidade ven por traballar para a televisión brinánica, no Canal 4), nuns programas sobre a arqueoloxía, Time Signs e Time Team.
Mick Quinn

Michael Milton Quinn, nado o 17 de decembro de 1969 en Oxford, é o baixista da banda de rock inglesa Supergrass. Traxectoria
Ao final da súa adolescencia Quinn tentou sen éxito forxar unha carreira musical. Porén, mentres traballaba nun restaurante se fixo amigo dun compañeiro, Gaz Coombes, o cal lle presentou ao seu amigo Danny Goffey, os cales viñan de deixar a banda local The Jennifers, que tivera un relativo éxito. A pesar de ser sete anos maior, Quinn e Coobes ían ao mesmo colexio (Wheatley Park) e os dous tiñan un interese común pola música. Coombes invitou a Quinn a practicar con el e máis con Goffey.
En febreiro de 1993 Quinn oficialmente uniuse á banda como baixista, mentres Goffey tocaba a batería e Coombes tocaba a guitarra e cantaba. Nacía así Theodore Supergrass, posteriormente Supergrass.
Mickey 17

Mickey 17 (en coreano: 미키 17) é un filme surcoreano-estadounidense de 2025 escrito, producido e dirixido por Bong Joon-ho. Baséase na novela de 2022 Mickey7 de Edward Ashton. Está protagonizado por Robert Pattinson no papel principal, xunto con Naomi Ackie, Steven Yeun, Toni Collette e Mark Ruffalo. Ambientado no ano 2054, a trama segue a un home que se une a unha colonia espacial como "Prescindible", un traballador desbotable que é clonado cada vez que morre. Personaxes
Micoloxía

A micoloxía é a ciencia que estuda os fungos. Os micólogos pescudan a Taxonomía, sistemática, morfoloxía, fisioloxía, bioquímica, utilidades, e os efectos benéficos e prexudiciais das especies de fungos, que poden ser parasitos, saprófitos ou decompositores. Historia do cultivo de fungos
A historia do cultivo de cogomelos naceu hai miles de anos en Oriente, os chineses foron os precursores do cultivo de cogomelos para consumilos como alimento e tamén como meneciñaa, xa que moitos teñen interesantes propiedades medicinais, mesmo os máis populares que atopamos na actualidade no supermercado como o champiñón ou os Pleurotus, etiquetados por erro en ocasións como “cogomelo de cardo”. Xaponeses e mexicanos tamén foron dos primeiros en cultivar cogomelos, sen métodos científicos e con resultados moi desiguais. A Europa chegou a partir do ano 1600. Os franceses foron os primeiros en cultivar o champiñón no século XVIII e por iso ao Agaricus bisporus se lle deu como nome popular champiñón de París.
O cultivo de cogomelos en Galiza
A Galiza non chegaría o cultivo de cogomelos para consumo masivo até o século pasado, circunstancia na que seguro tivo que ver a micofobia existente en Galiza que se arrastra até a actualidade. Hoxe atopamos cogomelos frescos, secos, en tarro. .. todo o ano. Cultívanse distintas variedades de Pleurotus como: o pleuroto (P. Ostreatus), (Pleurotus Cornucopiae) (pleuroto escuro), Pleurotus citrinopileatus (pleuroto tropical amarelo), Pleurotus eryngii (pleuroto de cardo), Pleurotus pulmonarius, Agaricus bisporus (champiñón común) e incluso variedades en ensaio, menos populares, como Coprinus comatus (matacandil) ou Lepista nuda (pé azul).
Micro-

Esta artigo é sobre o prefixo 'micro-'. Micro é tamén un termo utilizado para microcomputador.
Micro é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades denotando un factor de 10−6 (un millonésimo). O símbolo para este é o (µ). En circunstancias onde só o alfabeto latino estiver dispoñíbel, pode ser escrito coa letra u: um para µm, ou uV para µV.
Confirmado en 1960, o prefixo vén do grego μικρός (transliterado: mikros), significando pequeno.
Comunmente, fóra do ámbito científico, o prefixo significa "moi pequeno".
No caso da unidade de medida µm (micrómetro) é mais común usar o equivalente micron, co mesmo símbolo. Un micron é unha millonésima de metro (ou unha milésima de milímetro).
Microaerófilo

Un organismo microaerófilo é un microorganismo que necesita oxíxeno par vivir, pero require ambientes que só conteñan niveis de oxixeno inferiores aos que existen na atmosfera terrestre (é dicir, <21% O2; tipicamente entre o 2 e o 10% O2); a niveis de oxíxeno máis altos non poden vivir. Moitos microaerófilos son tamén capnófilos, xa que necesitan unha elevada concentración de dióxido de carbono (por exemplo, do 10% de CO2 no caso de especies de Campylobacter). Cultivo
Os microaerófilos poden ser cultivados en recipientes con candeas. Estes recipientes conteñen unha candea que se acende antes de selar hermeticamente a súa tapa. O lume da candea arde ata que se apaga ao consumirse o oxíxeno que contiña o recipiente, creando unha atmosfera rica en dióxido de carbono pero pobre en oxíxeno. Outros métodos de crear un ambiente microanaerobio son o uso dun xerador de gas e o intercambio de gases. Exemplos
Campylobacter spp. son microaerófilas.
Helicobacter pylori, unha especie de proteobacteria que está asociada coas úlceras pépticas e algúns tipos de gastrite.