Diego García de Moguer

Diego García de Moguer, nado en Moguer (fontes portuguesas din que naceu en Lisboa) en 1484 (ou 1496) e finado no océano Índico en 1544, foi un mariño e descubridor español, que tamén estaba ao servizo dos portugueses. Traxectoria
Na súa primeira expedición, en 1515, estivo con Juan Díaz de Solís na procura dun paso oceánico que levase ao Extremo Oriente, regresando a España despois da morte de Díaz de Solís na conca do Río da Prata en 1516. Participou na expedición de Fernão de Magalhães e Elcano entre 1519 e 1522.
García recibiu a aprobación para unha nova viaxe Segundo as súas propias contas, Diego García partiu o 15 de xaneiro de 1526, pero os historiadores dubidan da exactitude desta data e están máis inclinados a aceptar o 15 de agosto de 1527 (suxerido polo cronista Herrera) como data de saída real.
Diego García partiu da Coruña, como capitán xeneral da armada, comandando unha expedición de tres buques, financiada por comerciantes, para buscar a ruta das especias, destinada a seguir a ruta de Elcano, pasando polo estreito de Magalláns. Despois de cruzar o océano Atlántico, García chegou á costa sur do Brasil. En febreiro de 1528, explorou a zona ao redor do Río da Prata, unha exploración documentada en "Los viajes de Diego García de Moguer" por José Toribio Medina, polo que se lle atribúe o seu descubrimento. Mentres navegaba polo río Paraná a principios de 1528, atopouse cun grupo de homes de Sebastián Caboto. Informárono de que Caboto estaba no forte de Sancti Spiritus situado na confluencia do río Paraná en Carcaña. Cun barco e un bergantín-goleta, García navegou polo río Paraná chegando ao forte Sancti Spiritus. Quedou sorprendido e indignado de atopar alí a Caboto. Ordenou ao capitán Caro que abandonase o lugar xa que só el, García, fora autorizado por España para explorar a rexión. Non obstante, despois de que se explicase que Caboto tamén estaba ao servizo de España, uniron forzas. García continuou río arriba entre o que agora son as cidades de Goya e Bella Vista onde coñeceu o piloto veneciano Caboto que lle prometeu cooperar na procura da lendaria "Serra da Prata".
Xuntos exploraron o río Pilcomayo e seguírono ata o estreito. García e Caboto continuaron os seus intentos de explorar o mítico reino do que oíran falar ao capitán Francisco Cesar, ao escoitar que o lugar era rico en ouro, prata e ovellas (llamas) coas que se fabricaban tecidos. Era o Imperio Inca da lendaria Cidade dos Césares en Chile. As discusións entre García e Caboto acabaron con ambas as expedicións, os dous homes regresaron a España para resolveren as súas disputas a través de medidas legais. A disputa xurdiu cando García reclamou o control total da zona que explorara. No caso xudicial celebrado en España o veredicto foi a favor de García. A razón era que Caboto que foi designado para ir ás Illas das Especias nunca foi alí pero explorou a serra da Prata, o que supuxo unha violación. Como castigo, foi exiliado durante dous anos a Orán. Como resultado de todas as disputas entre García e Caboto, os españois descoidaron a defensa do forte de Sancti Spiritus, que foi atacado polos nativos en setembro de 1529 mentres Caboto e García estaban en San Salvador, preparando homes e barcos, e non souberon nada do que estaba a suceder en Sancti Spiritus, ata que viron chegar a Gregorio Caro cos sobreviventes, e a terrible noticia da destrución do forte.
Gaboto e García foron inmediatamente ao forte intentando rescatar os seus homes. Nos arredores de Sancti Spiritus atoparon algúns cadáveres completamente mutilados; os bergantíns desfondados e afundidos, os almacéns saqueados e queimados. As investigacións arqueolóxicas atoparon os restos da fortaleza na cidade de Puerto Gaboto. A finais de setembro ou principios de outubro de 1529, a carabela de García viaxou ao sur do Brasil, colleu a Francisco García (que pertencía á expedición de Caboto) e viaxou a España, chegando alí o 28 de xullo de 1530.
Caboto abandonou unha expedición planeada ás illas da especias. Pola contra, o 21 de maio de 1534, Diego García de Moguer viaxou de novo coa súa carabela Concepción a Río da Prata. pasou pola illa de Santiago de Cabo Verde, logo ata Brasil, onde ascendeu o Esteiro da Prata dos ríos Uruguai e Paraná e converteuse nun dos primeiros residentes no asentamento orixinal de Santa María del Buen Aire (a actual cidade de Bos Aires) fundada por Pedro de Mendoza, e despois volveu a España.
Nunha exploración portuguesa posterior en 1544, descubriu (ou redescubriu) o arquipélago de Chagos. A máis grande das illas, Diego García, puido recibir o seu nome, aínda que tamén pode derivar dunha transliteración europea e británica, xa que nos mapas antigos tamén se chamaba illa de Don Gracia (o Don García de Noronha) e Deo Gracias. Morreu na viaxe de volta no medio do océano Índico, nas costas de Suráfrica.