proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Seda

A seda é unha fibra natural formada por proteínas. Aínda que é producida por varios grupos de insectos, na actualidade só a seda dos casulos feitos polas larvas de Bombyx mori (verme da seda) se emprega para a fabricación industrial téxtil. Houbo algunhas investigacións en procura doutros tipos de sedas con distintas propiedades, que se diferencian no nivel molecular. Estas sedas son producidas principalmente polas larvas de insectos antes de que estas completen a súa metamorfose, pero tamén hai casos de sedas producidas por exemplares adultos. A secreción de seda é especialmente común nos artrópodos da orde Hymenoptera (abellas e formigas), e ás veces utilízase na construción de niños. Outros tipos de artrópodos tamén producen seda, en particular diversos arácnidos, como as arañas.
Sede da Xunta de Galicia en Vigo

A sede da Xunta de Galicia en Vigo é a actual delegación institucional da Xunta de Galicia en Vigo. Entrou en funcionamento o 1 de marzo do ano 2002, e foi deseñada por Esteve Bonell e Josep M. Gil Guitart no ano 1995 como parte do concurso "Abrir Vigo ó Mar", proxecto que levou no ano 2005 o Premio Nacional de Arquitectura de España. Características
O complexo institucional, situado no nº 8 da rúa de Concepción Arenal, foi creado para dar cabida aos distintos edificios administrativos de servizos múltiples que concentraban as oficinas administrativas da Xunta de Galicia, e que se atopaban noutrora dispersos pola cidade.
O conxunto arquitectónico foi pensado para ocupar o fondo dos xardíns de Elduayen, no peirao da cidade, establecendo ademais unha orde coas edificacións que conforman a praza da Estrela. Así mesmo, o proxecto cumpría ofrecer unha visión que axudase a ordenar e completar a fronte marítima da cidade de Vigo, dentro do proxecto de apertura á ría de Vigo. O edificio institucional que para a Xunta de Galicia construíron o estudo dos arquitectos cataláns Bonell e Gil é unha única peza formada por dous inmobles, configurados a distintas escalas, que repite un mesmo tema formal.
As dúas pezas prismáticas ofrecen cara á banda axardinada, trazada en paralelo co bordo do mar, as súas frontes de cristal afundidas en ángulo cóncavo, enmarcadas polos cerramentos laterais de pedra e as cubertas chás, que completan as caixas envolventes.
As fachadas laterais péchanse cunha dobre pel constituída, na súa capa exterior, por unha celosía de pedra, intercalada cunha orde monótona de aberturas, trala disponse unha pel continua de cristal. Esta solución transfórmase, mediante a expresividade do material, nunha solución axeitada para a paisaxe e o clima de Vigo.
A altura do edificio e a súa disposición de ocos, fan que a súa visión dende o mar continúe e complete a masa de edificacións residenciais, confundíndose con elas para, ao variar o ángulo de observación, descubrir as dúas fachadas encartadas que se abren e axudan a conformar un grande espazo público no que a arquitectura contemporánea sinala a vontade da cidade de abrirse ao mar.
Sedentarismo

O sedentarismo é o establecemento dunha poboación humana nun lugar fixo indefinidamente, ao revés dos nómades que desprazan o seu fogar dun lugar a outro. Hoxe en día case a totalidade dos seres humanos son sedentarios. Comezo
O sedentarismo empeza hai 10 mil anos aproximadamente en Mesopotamia e a China desde onde se estende aos demais continentes. Hai 10 mil anos, no comezo da desglaciación, os continentes quentáronse e volvéronse aptos para a agricultura e a cría de animais. Entre os ríos Tigris e Éufrates, empezou a desenvolverse a agricultura e a gandería en vez da recolección e a caza de animais. Isto permitiu o aumento dos grupos humanos creando as primeiras cidades.
Sedimentación

Para a sedimentación en xeoloxía, véxase Rocha e Rocha sedimentaria. A sedimentación é o proceso polo cal o sedimento en movemento se deposita.
Un tipo común de sedimentación ocorre cando o material sólido, transportado por unha corrente de auga, deposítase no fondo dun río, un encoro, un canal artificial ou nun dispositivo construído especialmente para tal fin (por exemplo, nunha estación depuradora de augas residuais).
Toda corrente de auga, caracterizada polo seu caudal, velocidade e forma da sección, ten unha capacidade de transportar material sólido en suspensión e outras substancias en disolución. O cambio dalgunha destas características da corrente pode facer que o material transportado se deposite ou precipite; ou que o material existente no fondo ou nas marxes do leito sexa erosionado.
Posto que a maior parte dos procesos de sedimentación prodúcense baixo a acción da gravidade, as áreas elevadas da litosfera terrestre tenden a seren suxeitas predominantemente de fenómenos erosivos, mentres que as zonas deprimidas están suxeitas predominantemente á sedimentación. As depresións da litosfera na que se acumulan sedimentos, denomínanse concas sedimentarias. O proceso de sedimentación
O proceso de sedimentación pode ser beneficioso, cando pensamos no tratamento da auga, ou prexudicial, cando pensamos na redución do volume útil dos encoros, ou na redución da capacidade dunha canle de rega ou de drenaxe.
A sedimentación é un proceso que forma parte da potabilización da auga e do tratamento de depuración de augas residuais. Potabilización da auga
Na potabilización da auga, o proceso de sedimentación está gobernado pola lei de Stokes, que indica que as partículas sedimentan máis facilmente canto maior é o seu diámetro, o seu peso específico comparado co do líquido, e canto menor é la viscosidade do mesmo. Por iso, cando se quere favorecer a sedimentación trátase de aumentar o diámetro das partículas, facendo que se agreguen unhas a outras, proceso denominado coagulación e floculación. Tratamento das augas residuais
No tratamento das augas residuais, este proceso realízase para retirar a materia sólida fina, orgánica ou non, das augas residuais.
Nas estacións depuradoras a auga pasa por un dispositivo de sedimentación onde se depositan os materiais para a súa posterior eliminación.
O proceso de sedimentación pode reducir dun 20 a un 40% a demanda biolóxica de oxíxeno, e dun 40 a un 60% os sólidos en suspensión.
Dispositivos sedimentadores
Os dispositivos construídos para que se produza a sedimentación neles son: Desareador: deseñado para que sedimenten e reteñan só partículas maiores dun certo diámetro nominal e, en xeral, de alto peso específico (area);
Sedimentadores ou decantadores: normalmente utilizados en plantas de tratamento de auga potábel e augas residuais;
Presas filtrantes: destinadas a reter os materiais sólidos nas partes altas das concas hidrográficas.
Sedimentoloxía

A sedimentoloxía se refire ao estudo de sedimentos modernos e á comprensión dos procesos que os depositan. Tamén contrasta estas observacións aos estudos de antigas rochas sedimentarias. Os sedimentologos aplican o seu coñecemento dos procesos modernos ás rochas sedimentarias formadas historicamente, permitíndolles entender como foron formadas.
As rochas sedimentarias cobren a maioría da superficie da Terra, rexistran información de moita da historia da Terra, e albergan o rexistro fósil. A sedimentoloxía está intimamente relacionada coa estratigrafía, o estudo das relacións temporais e físicas entre as capas de rocha, ou estratos. Principios básicos
O obxectivo da sedimentoloxía, o estudo dos sedimentos, é a extracción de información sobre as condicións deposicionais que actuaron para depositar a unidade de rocha, e a relación das unidades individuais de rocha nunha cunca nun marco coherente da evolución das secuencias e cuncas sedimentarias, e polo tanto, da historia xeolóxica da Terra no seu conxunto.
A base científica disto é o uniformismo, que di que os sedimentos dentro das rochas sedimentarias antigas foron depositados da mesma maneira que os sedimentos que se están a depositar hoxe na superficie da Terra.
As condicións sedimentolóxicas son rexistradas nos sedimentos a medidas que se van depositando, e a forma dos sedimentos na actualidade reflicte os eventos do pasado, e todos os eventos que afectan ao sedimento, dende a fonte do material sedimentario até os esforzos que actuaron sobre eles despois da diaxénese poden ser estudados.
Sedoheptulosa 1,7-bisfosfato

A sedoheptulosa 1, 7-bisfosfato, sedoheptulosa 1, 7-difosfato ou sedoheptulosa-1, 7-difosfato é unha molécula do monosacárido sedoheptulosa fosforilado nos carbonos 1 e 7. Trátase dun azucre de sete carbonos (heptosa) cun grupo cetona no carbono 2 (é unha cetosa) e un grupo fosfato esterificado en cada un dos carbonos dos extremos da molécula. Intervén no ciclo de Calvin da fotosíntese.
No ciclo de Calvin da fase rexenerativa da fase escura da fotosíntese, orixínase sedoheptulosa 1, 7-bisfosfato na reacción entre a eritrosa 4-fosfato e a dihidroxiacetona fosfato catalizada por unha aldolase. eritrosa 4-fosfato + dihidroxiacetona fosfato → sedoheptulosa 1, 7-bisfosfato
Despois, a sedoheptulosa 1, 7-bisfosfato formada perde o fosfato do carbono 1 en reacción catalizada pola sedoheptulosa-1, 7-bisfosfatase, orixinando sedoheptulosa 7-fosfato. sedoheptulosa 1, 7-bisfosfato → sedoheptulosa 7-fosfato + Pi
Sedoheptulosa 7-fosfato

A sedoheptulosa 7-fosfato ou sedoheptulosa-7-fosfato é unha molécula do monosacárido sedoheptulosa fosforilada no carbono 7. Trátase dun azucre de sete carbonos (heptosa), cun grupo cetona no carbono 2 (é unha cetosa) e cun fosfato esterificado no carbono 7. No metabolismo actúa como intermediario da ruta da pentosa fosfato e nas plantas no ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese. Na ruta da pentosa fosfato
A sedoheptulosa 7-fosfato intervén na fase non oxidativa da ruta da pentosa fosfato. Orixínase na reacción entre a ribosa 5-fosfato e a xilulosa 5-fosfato catalizada polo encima transcetolase, que dá lugar a sedoheptulosa 7-fosfato e gliceraldehido 3-fosfato. ribosa 5-fosfato + xilulosa 5-fosfato → gliceraldehido 3-fosfato + sedoheptulosa 7-fosfato
Despois, o gliceraldehido 3-fosfato e a sedoheptulosa 7-fosfato reaccionan formando frutosa 6-fosfato e eritrosa 4-fosfato, en reacción catalizada pola transaldolase. gliceraldehido 3-fosfato + sedoheptulosa 7-fosfato → frutosa 6-fosfato + eritrosa 4-fosfato Na fotosíntese
Na fase rexenerativa do ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese a sedoheptulosa 7-fosfato intervén nas seguintes reaccións:
Orixínase a partir da sedoheptulosa 1, 7-difosfato, que perde o fosfato do carbono 1 en reacción catalizada pola sedoheptulosa-1, 7-bisfosfatase. sedoheptulosa 1, 7-difosfato → sedoheptulosa 7-fosfato + Pi
Despois, a sedoheptulosa 7-fosfato formada reacciona co gliceraldehido nunha reacción similar á da ruta da pentosa fosfato, pero en dirección inversa. sedoheptulosa 7-fosfato + gliceraldehido 3-fosfato → ribosa 5-fosfato + xilulosa 5-fosfato
Segar's Roll

O Segar's Roll é un armorial inglés que data de arredor de 1282. O orixinal perdeuse contra mediados do século XVII, mais consérvanse varias copias, algunha delas en facsímile. Nel documéntase o testemuño máis antigo coñecido do escudo de Galiza. Características
Este armorial era un auténtico rolo de armas (roll of arms) cuxo pergamiño medía uns 2, 97 m de longo e 15 cm de largo. Recibe o nome do seu último propietario, William Segar, e datouse grazas á aparición dun personaxe que sucedeu na súa casa en 1281 e doutros dous que finaron no ano seguinte.
Aínda que o orixinal desaparecera a mediados do século XVII, del fixéronse cinco copias, catro ilustradas e unha brasonada. A máis fiel e temperá copia facsimilar foi realizada contra 1600 e consérvase na que é a máxima autoridade heráldica de Inglaterra: o College of Arms. Unha segunda copia facsimilar, mais de inferior cualidade, áchase na Society of Antiquaries of London e data de 1640. Das dúas ilustradas que restan, ambas sen corar, unha está tamén no College of Arms e a outra na Biblioteca Británica, datando dos anos 1600 e 1605 respectivamente. Por último, a brasonada atópase no Stratford Shakespeare Trust.
Tiña pintados 212 escudos de armas en ringleiras de catro, pertencentes a reis e a diferentes estamentos da nobreza inglesa. Xunto a outros escudos de monarquías europeas aparece a primeira representación coñecida do escudo de Galiza: tres cálices de ouro sobre un campo de azur. Trátanse dunhas armas falantes, pois indubidabelmente o autor do Segar atribuíu ó «rey de Galyce» o símbolo do cáliz debido á proximidade fonética existente na lingua anglonormanda entre «Galice» (Galiza) e «calice» (cáliz).
Segmentación (bioloxía)

A segmentación en bioloxía fai referencia á división dalgúns corpos animais e vexetais nunha serie de segmentos repetitivos. A segmentación permite un alto grao de especialización das rexións corporais, observábel nos anélidos, artrópodos e nos vertebrados. En bioloxía teórica, a segmentación é unha manifestación do concepto máis xeral de modularidade. Así mesmo, o seu proceso de formación é unha manifestación do proceso máis xeral da morfoxénese.
Segmentación de paquetes

Nas redes de comunicacións de datos, a segmentación de paquetes é o proceso de dividir un paquete de datos en unidades máis pequenas para a súa transmisión pola rede. A segmentación de paquetes prodúcese na capa catro do modelo OSI; a capa de transporte. A segmentación pode ser necesaria cando: O paquete de datos é maior que a unidade de transmisión máxima admitida pola rede
A rede non é fiable e é desexable dividir a información en segmentos máis pequenos para maximizar a probabilidade de que cada un deles se entregue correctamente ao destino
Os protocolos que realizan a segmentación de paquetes na fonte normalmente inclúen un mecanismo no destino para reverter o proceso e recompoñer o paquete orixinal a partir de segmentos individuais. Este proceso pode incluír mecanismos de solicitude de repetición automática (ARQ) para detectar segmentos perdidos e solicitar á fonte que retransmita segmentos específicos.
Nun sistema de comunicación baseado nun modelo OSI en capas, a segmentación de paquetes pode ser a responsable de dividir unha MPDU en varias unidades de datos de servizos de capa física para que a transmisión fiable (e a retransmisión potencial a través de ARQ) de cada unha poida facerse individualmente.
O estándar ITU-T G. hn, que proporciona un xeito de crear unha rede de área local de alta velocidade (ata 1 gigabit/s) mediante cableado doméstico existente (liñas eléctricas, liñas telefónicas e cables coaxiais), é un exemplo de un protocolo que usa a segmentación de paquetes para aumentar a fiabilidade en soportes ruidosos.
Segmentación de texto

En lingüística estrutural, a segmentación de texto é un procedemento consistente en dividir un enunciado en unidades discretas que representan, cada unha delas, un morfema. Cada morfema pode ser, a continuación, segmentado nas súas unidades constituíntes, os fonemas.
Para segmentar hai que ir identificando as unidades discretas mediante a operación de conmutación. Para isto é preciso ter clasificadaas as unidades conforme ás relacións paradigmáticas que establecen entre si.
Por exemplo, tendo os enunciados A mesa é grande, A mesa é pequena, As mesas son pequenas, As mesas son grandes etc. , pódese illar a unidade discreta mesa pola súa aparición en contextos idénticos (a -- é) e diferentes (as -- son).
Segmentación semántica

A segmentación semántica consiste en dividir unha imaxe dixital en varias rexións (grupos de píxeles) chamados segmentos. Máis especificamente, a segmentación é un proceso de clasificación de píxeles que asigna unha categoría a cada píxel da imaxe analizada. O obxectivo da segmentación é localizar rexións significativas. A segmentación úsase tanto para localizar obxectos como para atopar os seus bordos dentro dunha imaxe. O resultado de segmentar unha imaxe é un conxunto de segmentos que cobren toda a imaxe sen superpoñerse. Pode representarse como unha imaxe de etiqueta (unha etiqueta por cada píxel) ou como un conxunto de contornos. Aplicacións da segmentación semántica
Algunhas das aplicacións prácticas da segmentación de imaxes son: Visión artificial.
Detección de obxectos (rostros, persoas, animais etc. ).
Sistemas de control de tráfico.
Videovixilancia.
As aplicacións da segmentación semántica son moitas e son clave para o desenvolvemento da intelixencia artificial. De xeito que cada día hai novos usos na segmentación de obxectos como parte da visión artificial.
Segmentos de automóbiles en Europa

En Europa non existe unha clasificación oficial dos vehículos con criterios ben definidos. As axencias de análises do mercado europeo do automóbil a miúdo traballan cunha clasificación oficial, que agrupa principalmente aos coches polo tipo ou o tamaño da carrozaría. Con todo, existe unha clasificación oficial, que se utiliza tanto pola industria do automóbil, como polos organismos de análises, e a Comisión Europea tamén considera unha clasificación oficial por letras no canto da dos Estados Unidos, que simplifica en seis segmentos os modelos de coche, sobre todo por tamaño.
Os segmentos definidos son: A: mini coches: automóbiles de dúas prazas, de tamaño inferior ao segmento A, de tamaño inferior a 3300 mm.
B: coches pequenos: automóbiles de catro prazas de tamaño máis pequeno, actualmente entre 3300 mm e 3700 mm.
C: coches medio alto: automóbiles para catro adultos e un neno; os hatchback e monovolúmes roldan os 3900 mm, mentres que os sedáns e familiares chegan aos 4200 mm.
D: coches grandes: tamén teñen cinco prazas pero teñen motores máis potentes e maleteiro máis grande. O tamaño é de aproximadamente 4600 mm.
E: coches executivos: son os modelos máis grandes das fábricas de automóbiles xeneralistas. O tamaño medio é de 4800 mm.
F: coches de luxo: comprenden só modelos de alta gama. Sempre superan os 5000 mm.
A esta clasificación engadíronse outros segmentos. S: cupés deportivos: coches deportivos, especialmente de gran potencia, como os superdeportivos
M: vehículos polivalentes: coches monovolume
J: vehículos deportivos utilitarios (incluíndo vehículos todo terreo): Vehículo deportivo utilitario (SUV)
Os vehículos que non entran dentro dos seis primeiros segmentos son internacionalmente identificados coas siglas, MPV, SUV, pero tamén, por exemplo, LCV (vehículos comerciais lixeiros) MCV (vehículo comercial medio) e outros. Unha relevante entidade privada na seguridade europea: a EuroNCAP, aínda mantén a clasificación dos vehículos de acordo co vello método británico. Comparación con outras clasificacións de coches
Segorella

A segorella (Satureja hortensis L. ) é a especie máis coñecida das especies do xénero Satureja. É unha planta anual, semellante no uso e en sabor á perenne Satureja montana. Descrición
A herba acada de 30 a 60 cm de altura, e ten follas moi finas dunha cor verde bronceada. Toda a planta está cuberta dunhas vilosidades curtas. As flores desta herba son de cor lila e tubulares, roseando de xullo a setembro. Cultivo
Os xardineiros que desexen cultivala deben sementala entre finais de inverno e primavera, a 1, 5 mm de profundidade nun bo alcouve con compost. A xerminación adoita requirir de 14 a 21 días a 18-20 °C. Ao acadar o tamaño axeitado cómpre transplantar a un vaso de aproximadamente 7 centímetros de altura. Máis tarde, ao acadar os 40 centímetros de altura, débense plantar nun solo con boa drenaxe, a pleno sol e a unha distancia de 38 cm. Apáñanse as follas que se van empregar idealmente en agosto. O resto da planta ten sementes de abondo para que na vindeira primavera agromen novas plantiñas. Usos
Na gastronomía prefírese esta planta cá Satureja montana L. por mor ao seu delicado recendo e a súa dozura. Salienta na cociña búlgara, dando un forte e picante sabor aos pratos máis simples e máis extravagantes. No canto de sal e pebre, na mesa búlgara atoparemos tres condimentos: sal, pemento e segorella. Cando se mesturan estas tres especias obtemos a sharena sol (sal colorido).
A segorella coñécese en lingua romanesa coma cimbru sendo moi apreciada na súa cociña, especialmente nos pratos de feixóns e lentella, mais tamén en carnes ou sarmale (rolos desecados de repolo).
Usos medicinais
É antiséptico, adstrinxente, calorífero, con sabor a pementa; elevado contido de carvacrol.
Emprégase para suplir a falla de zume gástrico, contra os parasitos intestinais, a gota, o reumatismo, as doenzas bronquiais, a impotencia e a frixidez.
É, tamén, un bo desinfectante bucal facéndose gargarexos coa súa tisana.
Externamente úsase en baños, contra afeccións cutáneas. Sinonimia
Satureja laxiflora K. Koch
Satureja pachyphylla K. Koch
Segunda guerra fría

A segunda guerra fría é un concepto amosado por Joseph Stroupe para describir as relacións internacionais para o dominio das materias primas en todo o planeta Terra. Segundo Stroupe os bandos son os mesmos que na Guerra Fría pero con cambios, xa que desta vez Rusia e a China están aliadas e desapareceu a guerra ideolóxica e apareceron novos actores como o terrorismo islámico e a emerxencia de certos países antes considerados terceiromundistas. Novos escenarios
Oriente Medio: Os movementos das potencias dentro de Oriente medio converxen cara ao dominio do petróleo, o que unido ao sentimento do pobo árabe consegue unha realidade explosiva que unido á inestabilidade dos países da zona provoca estalidos, por un lado a primavera árabe e do outro lado o terrorismo.
Europa Oriental: A Unión Europea xunto á OTAN e o escudo antimisís provoca o receo de Rusia, que ve como vai quedando rodeada. Nesta zona estalaron os conflitos de Ucraína e de Osetia do Sur.
Península de Corea: As tensións seguen sendo as mesmas que na guerra fría cos mesmos actores e a mesma tensión entre eles.
América Latina: Ao igual que na Europa do leste o "patio de atrás" de Norteamérica séguese movendo unha guerra ideolóxica, entre o veciño do norte e os países sureños, sobre todo Venezuela e Cuba. De máis importancia a primeira debido á súa riqueza en gas natural e petróleo.
África: Neste eido, tradicionalmente dominado por Francia e Inglaterra, entrou China no seu mercado interno así como na firma de tratados comerciais.
Segunda lei da termodinámica

A segunda lei da termodinámica ou segundo principio da termodinámica expresa, dunha forma concisa, que "a cantidade de entropía de calquera sistema illado termodinamicamente tende a incrementarse co tempo, até alcanzar un valor máximo".
Matematicamente, exprésase así: d S d t ≥ 0 (1) {\displaystyle {\frac {dS}{dt}}\geq 0\qquad {\mbox{(1)}}} onde S é a entropía e o símbolo de igualdade só existe cando a entropía se encontra no seu valor máximo (en equilibrio). ∫ δ Q T
− S {\displaystyle \int {\frac {\delta Q}{T}}
-S} Mentres a primeira lei da termodinámica estabelece a conservación de enerxía en calquera transformación, a segunda lei estabelece condicións para que as transformacións termodinámicas poidan ocorrer. En relación á transferencia de calor, de acordo coa segunda lei: "a calor non pasa espontaneamente dun corpo de menor temperatura (frío) a un corpo de maior temperatura (quente)".
Outra maneira de ver a segunda lei é pola observación da súa relevancia. A primeira lei é en verdade, un principio de contabilidade de enerxía: as parcelas de enerxía deben sumarse. Ou sexa, a primeira lei trata das cantidades de enerxía. A segunda lei, entrementres, ao dicir que a enerxía cinética (por exemplo) pode ser integramente transformada en enerxía térmica (calor) mais non ao contrario, indica unha cualidade para a enerxía:
Imaxine un automóbil a 50 km/h. Subitamente é freado. Toda a súa enerxía cinética será eventualmente transformada en enerxía interna das pastillas de freo (e outras fontes de fricción) que quecerán. Finalmente, unha certa cantidade de calor será transferida ao medio ambiente. Entre tanto, se eu cedo esta mesma cantidade de calor ao automóbil (ou ao freo), non botará a andar. A enerxía mecánica é máis nobre que a calor. Para transformar calor en enerxía cinética é preciso unha máquina térmica e esta non é 100% eficiente; sempre ten que haber un fluxo de calor dun foco quente a un foco frío para que algún calor se converta en traballo, ademais a porcentaxe mínima que esa calor representa depende das temperaturas dos focos, isto é, a eficiencia máxima dunha máquina térmica depende das temperaturas dos focos de calor entre os que traballa. É por isto que se fala de degradación da calor cando este pasa a un corpo de temperatura inferior.
Porén o proceso inverso, a conversión de traballo en calor, pode ser íntegra: todo o traballo é transformábel en calor nun proceso.
Este principio dá lugar á definición da entropía, de xeito que outra formulación do mesmo é que en calquera proceso físico, a entropía dun sistema illado (por exemplo, o universo) aumenta (proceso irreversíbel) ou todo o máis mantense constante (proceso reversíbel).
Esta característica da entropía forneceu a base para que for considerada como a garante da irreversibilidade do tempo, e daquela a imposibilidade de viaxar ao pasado. As especulacións neste sentido fixeron furor na literatura de ciencia ficción.
Segunda lingua

A segunda lingua dunha persoa é unha lingua que non é a lingua nativa do falante, mais que é utilizado no eido habitual daquela persoa. En contraste, unha lingua estranxeira é unha lingua que é aprendida nunha área onde non é xeralmente falada pola comunidade. Algunhas linguas, a miúdo chamadas linguas auxiliares, como o inglés, son empregadas como segundas linguas ou lingua francas.
Máis informalmente, pode considerarse unha segunda lingua como calquera lingua aprendida alén da lingua nativa, especialmente no contexto de segunda adquisición de lingua (é dicir, aprender unha lingua estranxeira nova).
A primeira lingua dunha persoa non é necesariamente a súa lingua dominante, a que máis utiliza ou na que se sente máis cómodo. Por exemplo, o censo canadense define primeira lingua para os seus propósitos como "a primeira lingua aprendida en infancia e aínda falada", recoñecendo que para algúns, a lingua máis temperá pode ser perdida. Isto pode suceder cando os nenos se trasladan, con ou sen a súa familia (por mor da inmigración ou da adopción internacional), a un ambiente de lingua novo.
Segunda mutación consonántica

A segunda mutación consonántica é un conxunto de modificacións fonéticas que afectaron ás consoantes do antigo alto alemán (actualmente coñecido simplemente como "alemán", ou "alemán estándar") separándoo do baixo alemán a través dunha isoglosa coñecida como liña Benrath. Apareceu tras as modificacións descritas polas leis de Grimm e de Verner (que se agrupan baixo o nome de "primeira mutación consonántica") entre os séculos IV e VIII. Afectou a case todo o léxico do momento, pero tamén a palabras posteriores.
O estudo destas modificacións é básico para a comprensión das especificidades fonéticas do alemán a respecto das outras linguas xermánicas.
Segunda sofística

A finais do século I, durante os séculos II, III e IV ata ben entrado o século V, xurdiu dentro do chamado helenismo un renacemento da retórica grega denominado Segunda sofística por un dos seus membros, Filóstrato, autor dunhas Vidas dos sofistas. Entre os principais autores desta corrente atópanse Nicetas de Esmirna, considerado por Filóstrato o iniciador desta corrente, o seu discípulo Escopeliano, Marco Antonio Polemón, Herodes Ático, Elio Arístides, Dión de Prusia, Favorino de Arlés, Alcifrón, Claudio Eliano, o propio Filóstrato, Luciano de Samosata, Ateneo de Náucratis, Apolodoro, Filón de Alexandría, Máximo de Tiro, Libanio, Himerio, Temistio, o emperador Xuliano o Apóstata, Procopio de Gaza, Coricio de Gaza e Eneas de Gaza, e o que sen dúbida é o máis importante deles, Plutarco de Queronea.
Segundo Arceo Díaz

Segundo Arceo Díaz, nado en Silleda en 1882 e finado no mesmo concello o 27 de agosto de 1964, foi un comerciante e político galego. Traxectoria
Comerciante en Silleda. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Silleda en marzo de 1924. Na Segunda República foi elixido concelleiro de Silleda en 1931. Logo da dimisión de Emilio Alonso Paz foi elixido alcalde de Silleda en xuño de 1934, permanecendo no cargo ata outubro dese ano. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, estivo preso en San Simón e sufriu expediente de responsabilidades políticas. Finou en Silleda o 27 de agosto de 1964. Vida persoal
Casou con Elisa Alonso Ríos, irmá de Antón Alonso Ríos, e foi pai de Purificación, María Alicia, Mercedes, Esther, Alfredo, Lourdes, José Antonio, Manuel e Raquel Arceo Alonso.
Segundo Freire Rivas

Segundo Freire Rivas, coñecido como Cabanelas, nado en Redondela o 5 de marzo de 1905 e finado no mesmo concello o 19 de febreiro de 1987, foi un mariñeiro e político galego. Traxectoria
Ingresou no Partido Comunista de España en 1931. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido o 6 de outubro xunto con Francisco Darriba Pérez, José Puga Nieves, Manuel Ramonet Balado, Julio Sánchez Cadavieco, Francisco Pérez Docampo, Antonio Pago Docampo e José Benito Portela Casqueiro, acusados de coacción e ameazas e xulgados o 15 de novembro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do Comité da Fronte Popular de Redondela. Despois fuxiu e estivo agochado. O xuíz militar publicou unha requisitoria para a súa presentación o 4 de setembro. Detido en Cesantes en marzo de 1937, foi xulgado en Vigo por rebelión militar o 28 de xuño e condenado a cadea perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en agosto de 1940. Cumpriu condena no Campo de Concentración de San Simón e na Prisión Central de Burgos, de onde saíu en liberdade condicional o 29 de outubro de 1940.
Foi detido a principios de 1942 con Francisco Darriba Pérez, Manuel Domínguez Esteiro e Ramón Amilibia Machimbarrena, logo da detención en Portugal dun grupo dirixente do PCE. Estivo preso na Colonia Penitenciaria del Dueso de onde saíu en liberdade condicional en maio de 1952. Nos anos sesenta foi secretario da Junta Local de Propagación e Conservación de Moluscos en la Ensenada de San Simón. Colaboarou na campaña do PCG nas eleccións xerais de 1977. Formou parte da primeira directiva de Comisións Mariñeiras de Galicia presentada en Ferrol en outubro de 1977. Dende 1979 foi presidente do Club de Xubilados e Pensioneiros de Redondela. Finou en Redondela o 19 de febreiro de 1987. Recoñecementos
Recibiu unha homenaxe no acto de apertura do local do PCE en Redondela o 5 de marzo de 1978.
Segundo Nine Fernández

Segundo Nine Fernández, nado o 16 de marzo de 1908 e finado na Illa de Arousa en setembro de 1962, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Mestre na Illa de Arousa. Despois foi mestre nacional en Triabá (Castro de Rei). Estaba afiliado á Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Vigo. Foi un dos participantes na proclamación da República Federal da Illa de Arousa. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído como mestre. Puxo unha academia na Illa de Arousa. Ocupouse dos seus sobriños Eligia, Víctor e Francisco Luís, orfos de Víctor Trabazo Serapio, que fora asasinado polos fascistas. Rehabilitado, foi mestre de Vilameá, O Burgo, Tabagón (onde foi correspondente de El Pueblo Gallego) e O Grove.
Segundo Pla de Huidobro

Segundo Pla de Huidobro, finado en Vigo o 11 de novembro de 1922, foi un avogado, notario e político galego. Traxectoria
Foi redactor de El Gallego, periódico editado en Lugo en 1867. Avogado na Coruña e notario na Ramallosa e Vigo, foi elixido deputado polo distrito de Betanzos nas Cortes Constituíntes da República Española de 1873.
Casou con María Josefa Reguera y Malvar e tivo dezaoito fillos. Foi soterrado no cemiterio de Santa Baia de Camos, Nigrán.
Seguridade social

A seguridade social consiste nun conxunto de políticas sociais cuxo fin é amparar e asistir o cidadán e a súa familia en situacións como a vellez, a doenza e o desemprego. Un determinante común en todos os sistemas de seguridade social é a influencia da concepción do estado de benestar social, entre outras proposicións de reforma social. En España, está definida polo artigo 41 da Constitución Española de 1978 que di que "Os poderes públicos manterán un réxime público de Seguridade Social para todos os cidadáns que garanta a asistencia e prestacións sociais abondas perante situacións de necesidade, especialmente en caso de desocupación. A asistencia e prestacións complementarias serán libres".
Como norma de despregadura máis importante, a Seguridade social en España está regulada polo Real Decreto Lexislativo 1/1994 de 20 de xuño, polo cal se aproba o texto da Lei Xeral da Seguridade social. Esta norma foi modificada en numerosas ocasións, polo cal para consultala é preciso dispoñer dunha edición actualizada ou a unha base de datos de lexislación.
Seguriño

Seguriño foi unha personaxe de ficción creada pola Xunta de Galicia e a Televisión de Galicia para promocionar e educar ás nenas e aos nenos, por medio de campañas televisivas emitidas en horario infantil, na educación viaria. Por medio de anuncios ou cancións, emitidas en programas infantís coma o Xabarín Club, Seguriño ensinaba aos galegos e galegas a se comportaren axeitadamente coma peóns ou a respectaren os sinais de tráfico, ademais de tomaren conciencia da importancia da seguridade viaria.
A campaña foi considerada un éxito tanto na Galiza coma a nivel estatal, de xeito que foi exportada a outras administracións, coma a Comunidade de Madrid. Características
A personaxe de Seguriño, cuxo nome intentaba transmitir prudencia e responsabilidade, era un homiño vestido cunha funda de cor azul con catro botóns dourados e unhas zapatillas e un gorro azuis. Acompañando a Seguriño, adoitaban aparecer nenos e nenas, os cales eran educados con consellos de seguridade viaria.
Sehlal

Sehlal foi un pequeno principado amorreo das montañas do Líbano, que era vasalo de Exipto no século –XIV, cando é mencionado por primeira vez.
O príncipe de Sehlal, Yamaya, nun ataque inesperado, apoderouse do goberno de Sumur, a principal base dos exipcios en Siria, pero sen poñer en cuestión a soberanía exipcia. 25 exipcios morreron na acción, que se fixo mentres o gobernador Pahanate, estaba de viaxe en Exipto. Entón Abdi-Asirta, xefe dos apiru, unha comunidade dos amurru, aproveitou a ocasión e atacou Sumur, derrotou a Yamaya e apoderouse da cidade. Abdi-Asirta alegou que era un leal vasalo de Exipto e que ocupara Sumur para protexela do asalto de Yamaya, e que mentres este provocara 25 mortos, el salvara a vida dos 4 exipcios que estaban no palacio.
O principado foi absorbido polos apiru pouco despois, e sobre o -1330 quedou integrado no reino de Amurru, vasalo hitita.
Seillonnaz

Seillonnaz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Seimas

O Seimas é o nome do Parlamento lituano, no cal reside o poder lexislativo. Características
Trátase dunha institución unicameral con 141 membros que son elixidos para un período de catro anos. Ao redor da metade dos seus membros (71) son elixidos por sufraxio universal, e a outra metade (70) segundo un criterio proporcional. Un partido necesita ter polo menos o 5% dos votos para estar representado no Seimas.
As funcións e atributos do Seimas son adoptar unha Constitución ou emendala, determinar leis, revisar e aprobar o orzamento eviado polo goberno, controlar actividades do goberno. As derradeiras eleccións tiveron lugar en setembro do ano 2000, onde foi elixido Artura Paulauskas Presidente do Seimas.
Sein und Zeit

Sein und Zeit (en galego: Ser e tempo) é a obra mestra do filósofo alemán Martin Heidegger, publicada orixinalmente en 1927. O libro deixou unha fonda pegada na filosofía, a crítica literaria e outros eidos. Malia o seu estatuto polémico, a súa importancia na historia do pensamento comparouse coa dos textos de Immanuel Kant e G. W. F. Hegel. O seu obxectivo é revivir a ontoloxía a través dunha análise do concepto de Dasein ou "ser no mundo". Destaca polo emprego de numerosos neoloxismos e unha linguaxe complexa, así como polo seu tratamento polo miúdo da idea de "autenticidade" como medio para comprender e afrontar as posibilidades únicas e finitas dos individuos. Contexto
Como indicou Richard Wolin, a obra "adoptou implicitamente a crítica da sociedade de masas" representada con anterioridade por Søren Kierkegaard e Friedrich Nietzsche. Este tipo de "queixas elitistas sobre a 'ditadura da opinión pública' eran comúns entre os mandaríns xermanos dos 20", segundo Jürgen Habermas. Ademais, en Sein und Zeit "abunda unha sensibilidade derivada dunha secularización do protestantismo" e a súa insistencia no pecado orixinal. Así, enfatízanse "conceptos emocionalmente cargados" como a culpa, a conciencia, a anguria e a morte.
Nesta liña, a obra relacionase co proxecto de Martín Lutero, que procuraba virar a teoloxía cristiá cara a unha versión anterior e máis orixinal da relixión. John D. Caputo indicou que Heidegger fixo un estudo sistemático da obra de Lutero durante a década de 1920, tras 10 anos de estudo da teoloxía católica. Do mesmo xeito, segundo Hubert Dreyfus a segunda sección da obra pode entenderse como unha versión secular do cristianismo kierkegaardiano. Case todos os conceptos basilares de Sein und Zeit derívanse das filosofías de Agostiño de Hipona, Lutero e Kierkegaard.
Seis personaxes á procura de autor

Seis personaxes á procura de autor (en italiano Sei personaggi in cerca d'autore) é unha obra de teatro en lingua italiana do escritor Luigi Pirandello. Foi representada por primeira vez o 9 de maio de 1921 no Teatro Valle de Roma, e publicada despois en 1925. En 2005 foi adaptada polo Centro Dramático Galego, con dirección de Xúlio Lago.
Seita dos Asasinos

A Seita dos Asasinos (en árabe: حشاشين Hashashin; de Assassiyun: “aqueles fieis á fundación") é o nome empregado para referirse ós nizarís medievais. A miúdo descritos como unha orde secreta liderada polo misterioso “Home Vello da Montaña”, os nizarís foron unha seita islámica xurdida no século XI a partir dunha división dentro do ismailismo – á súa vez unha póla do xiísmo. Os nizarís supuxeron unha ameaza militar ó Imperio Selxúcida sunní nos seus territorios mediante a captura e a ocupación de moitas fortalezas de montaña ó longo de Persia, e posteriormente Siria, baixo o liderado de Hassan-i Sabbah. Sabbah está considerado como o fundador dos Asasinos, creando o “Estado Nizarí” co Castelo de Alamut como a súa sede. A guerra asimétrica, a guerra psicolóxica e os golpes tácticos eran prácticas habituais entre os hashashin, que preferían chamar ós seus opoñentes á submisión antes que matalos. Na era moderna, a lenda dos asasinos continúa a motivar a insurxencia e as células terroristas a través de Asia Occidental, buscando replicar os métodos e tácticas desenvolvidas polos asasinos. Malia que o termo "Asasinos" refírese polo xeral a toda a seita medieval nizarí, de feito só unha clase de acólitos coñecidos como fida'i realmente se involucraron no traballo de asasinato. Faltos do seu propio exército, os nizarís confiaron neses guerreiros as misións de espionaxe e asasinato de obxectivos inimigos chave, e durante máis de 300 anos asasinaron con éxito dous califas, numerosos visires, sultáns e líderes das Cruzadas.
Baixo o liderado do imán Rukn-ud-Din Khurshah, o Estado Nizarí esmoreceu internamente, e foi destruído cando o imán rendeu os castelos ós invasores mongois. As fontes históricas e de pensamento islaimistas deste período desapareceron e a maioría das que aínda se conservan foron escritas polos seus detractores. Moito tempo despois da súa case erradicación, as mencións ós Asasinos foron preservadas en fontes europeas, como os escritos de Marco Polo onde son descritos como asasinos adestrados responsables da eliminación sistemática de figuras rivais.
Os nizarís foron temidos polos cruzados, que se referían a eles colectivamente como “Asasinos”.
Seitán

O seitán é un produto alimenticio orixinario de Asia oriental, elaborado a partir do glute de trigo, que presenta un alto contido proteico. O xeito tradicional de elaboralo consiste en lavar unha masa de fariña triga con auga, para separar o glute do amidón, aínda que actualmente se separa industrialmente e se pode mercar o glute en po, que despois se ferve nun caldo con salsa de soia, alga kombu e xenxibre. Segundo o Oxford Dictionary, a orixe da verba seitán estaría na expresión xaponesa shokubutsusei tanpaku, proteína vexetal.
É unha receita moderna, propia da cociña macrobiótica, baseada en elaboracións de glute tradicionais da China e o Xapón. Adóitaselle chamar de "carne vexetal", xa que o seu aspecto é semellante unha vez cociñado. Pódese arranxar de moitos xeitos: fritido, rebozado, en estofado, empanado, coma base de albóndegas etc. Pode ser un substituto parcial da carne animal polo seu bo contido de proteínas. No Xapón existe un produto semellante chamado fu. Propiedades do seitán
Lista de propiedades máis coñecidas: Bo contido de proteínas (aproximadamente un 24% do seu peso total).
É un alimento lene e dixestivo.
É baixo en calorías.
Non ten colesterol.
É baixo en graxas (arredor do 1%).
Non é apto para celíacos. Características culinarias
Contendo unha elevado porcentaxe de proteínas, pode axudar a reducir o colesterol, e diminúe o risco da inxesta de antibióticos e hormonas que se poden atopar en vestixios nalgunhas producións de carne animal.
Polo seu menor custo, é de uso frecuente no canto da carne na cociña asiática, gastronomía vexetariana, gastronomía budista, macrobiótica e dietética. O glute de trigo é moi popular na China.
Seiwakai

Seiwakai (清和会) é un estilo de Karate creado en 1996 polo Kancho Ademir da Costa, derivado do estilo Kyokushin. Trátase, con todo, dunha modalidade moderna de arte marcial. O estilo é moi parecido co Muay thai, por ser practicado con pleno contacto. É tamén un estilo agresivo que ten como obxectivo de derrubar o opoñente.
O fundador do estilo, o mestre brasileiro Ademir da Costa, foi un recoñecido loitador no estilo Kyokushin, mais diverxencias iniciados tras a morte do fundador Masutatsu Oyama, en 1994, levaron ao corte de ligacións coa organización central e fundar seu propio estilo.
Actualmente, a Organización Internacional de Karate de Combate Seiwakai está presente en varios países.
Seixo Branco

O Seixo Branco é como se coñece un filón branco de cuarzo situado na costa de Serantes, no concello de Oleiros, facilmente recoñecible dende o mar, e que, inclusive serve de orientación aos navegantes pola zona. Situación
Está dentro da zona especial de conservación (ZEC) Costa de Dexo, que ocupa o tramo costeiro comprendido entre o faro de Mera e o porto de Lorbé, entre as rías de Ares e Betanzos, e Ría da Coruña no denominado Golfo Ártabro. Este espazo natural, de gran riqueza biolóxica, demais está declarado como monumento natural.
A perspectiva panorámica na súa proximidade permite contemplar o cabo Prior, a ría de Ares e a cidade da Coruña, coa Torre de Hércules. Tamén se divisa dende el o illote coñecido como A Marola, que inspirou o refrán mariñeiro "Quen pasou A Marola, pasou a mar toda", facendo referencia á bravura do mar nesta zona da costa. Natureza
Resultan interesantes, ademais, as formacións xeolóxicas que se dan nos acantilados da zona. Trátase de covas mariñas chamadas furnas, orixinadas pola erosión superior do vento e a erosión inferior do mar. Coa marusía, a auga canalízase polas cavidades e acelérase dado o estreitamento, saíndo á superficie a modo de chorro pulverizado. Entre elas cabe destacar A Regocha, Ollo Pequeno e Ollo Grande.
O clima oceánico húmido consegue manter unhas temperaturas pouco flutuantes ao longo do ano. A fauna que habita estes cantís está composta principalmente por aves mariñas, como a gaivota patiamarela (Larus michahellis) e o corvo mariño cristado (Phalacrocorax aristotelis). Entre as plantas especializadas que enraízan nas fírgoas dos saíntes graníticos está a armeria pubigera e unha especie moi predominante, o toxo (Ulex europaeus). Historia e turismo
A súa situación estratéxica converteu este lugar nunha localización dunha batería militar deseñada antes da guerra civil e abandonada a partir da segunda guerra mundial.
Pouco antes de chegar a Seixo Branco, está o faro de Mera e un pequeno centro de interpretación na que foi a antiga casa do fareiro.
Tamén se atopa preto o castro de Subiña, exemplo representativo da cultura castrexa. Trátase dun recinto duns 150 metros de diámetro, fortificado en dúas estruturas circulares concéntricas, aínda sen escavar.
Sela turca

A sela turca, tamén coñecida como sella turcica (pola forma latina), é unha pequena fosa situada na parte endocraneal do óso esfenoide, no cranio humano, que aloxa á hipófise ou glándula pituitaria.
Selahattin Demirtaş

Selahattin Demirtaş, nado en Palu o 10 de abril de 1973, é un político kurdo, colíder do prokurdo Partido Democrático dos Pobos, xunto con Figen Yüksekdağ. Foi o candidato presidencial da súa formación nas eleccións de 2014, quedando no terceiro lugar co 9. 77% do voto. Traxectoria
Selahattin naceu nunha familia de lingua zaza na provincia de Elazığ e alí completou os seus estudos primarios e secundarios. Logo estudou comercio e administración marítima na Universidade de Dokuz Eylül mais por problemas políticos non puido completar a carreira e principiou a estudar dereito na Universidade de Ancara, tras de licenciarse traballou como avogado antes de entrar na sección de Diyarbakır da Asociación de Dereitos Humanos (IHD), onde substituíu en 2004 ao presidente local, Osman Baydemir, elixido alcalde de Diyarbakır. Durante o seu mandato, a asociación centrouse na cuestión dos asasinatos políticos sen resolver en Turquía.
Carreira política
Demirtaş comezou a súa carreira política como membro do Partido da Sociedade Democrática (DTP) en 2007 e nas eleccións resultou elixido para o parlamento e foi o xefe do seu grupo parlamentario. O Tribunal Supremo ordenou en 2009 a ilegalización do DTP e os seus deputados integráronse no Partido da Paz e da Democracia (BDP). O BDP celebrou o seu primeiro congreso en 2010 e elixiu a Selahattin Demirtaş e Gültan Kışanak como os seus dirixentes. Reelixido nas eleccións de 2011 como parte da lista "Traballo, Democracia e Liberdade" que apoiaba o BDP e outras 18 organizacións políticas democráticas. En 2014 formouse o HDP no que se integrou o BDP e que elixiu a Demirtaş, e Figen Yüksekdağ como os seus líderes, presentando ao primeiro como o seu candidato ás eleccións presidenciais de 2014. Nas eleccións parlamentarias de xuño de 2015, o HDP logrou o 13. 12% do votos e 80 escanos dun total de 550 asentos.
Selandiano

O Selandiano é, na escala temporal xeolóxica, a idade e piso intermedio do tres que compoñen o Paleoceno (primeira época e serie do Paleóxeno). Esténdese no tempo entre os 61. 6 e os 59. 2 millóns de anos desde o presente. O Selandiano está precedido polo Daniano e é seguido polo Thanetiano. Definición estratigráfica
O Selandiano foi introducido na literatura científica por Alfred Rosenkrantz en 1924. Leva o nome da illa danesa de Selandia (en danés: Sjælland).
A base formal do Selandiano, o GSSP, estableceuse na sección de Zumaia (43° 18' N, 2° 16' W), localizada na praia de Itzurun, País Vasco, cerca do límite entre as biozonas NP4 e NP5. Sitúase pouco despois das primeiras aparicións de moitas novas especies de nanoplancto calcario do xénero Fasciculithus (F. ulii, F. billii, F. janii, F. involutus, F. tympaniformis e F. pileatus) e preto da primeira aparición da especie de nanoplancto calcario Neochiastozygus perfectus. Na localidade tipo orixinal en Dinamarca a base do Selandiano era unha discordancia, o que implica unha descontinuidade do rexistro xeolóxico que a invalidaba como referencia.
A parte superior do Selandiano (a base inferior do Thanetiano) colócase na base da cronozona magnética C26n.
Correlación con escalas rexionais
O piso Selandiano solápase coa parte inferior da Idade mamífero de América do Norte Tiffaniano, así como co Peligrano, Tiupampano e Itaboraiano inferior da Idade mamífero de América do Sur e con parte do Nongshaniano na Idade mamífero de Asia. É coetánea coa parte inferior do piso Wangerripiano da escala rexional de Australia. Fauna e flora
A fauna do Selandiano consistía en serpes xigantes (Titanoboa), crocodilos (Crocodilia), Gastornithiformes Strigiformes; mentres que a fauna de mamíferos estaba composta por algunhas formas de mamíferos arcaicos, como multituberculados, mesoniquios, pantodontos e plesiadapiformes, estes últimos emparentados estreitamente cos primates.
A flora estaba composta por fieitos, anxiospermas e palmeiras.