Diogo Soares (explorador)

Diogo Soares (alcumado o Galego) foi un navegante e explorador portugués do século XVI que viaxou polo Extremo Oriente. Aparece no relato Peregrinación de Fernão Mendes Pinto. Segundo este, Diogo Soares rematou os seus días lapidado en Pegu, Myanmar, onde era gobernador. Foi pai de Baltasar Soares, residente no momento do pasamento do seu pai, en Pegu. Traxectoria
A India
Soares chegou á India c. 1538, onde era un coñecido asasino e pirata. Estêvão da Gama, daquela gobernador de Goa, emitiu unha orde de arresto de Soares, pero Soares recibiu posteriormente un indulto polo sucesor de Da Gama, Martim Afonso de Sousa, que era amigo de Soares. Baixo o goberno de De Sousa, Soares comandou expedicións mentres continuaba as súas actividades piratas preto do Mozambique portugués.
Madagascar
A comezos do século XVI, unha escuadra portuguesa de 13 barcos cruzou o océano Índico. Un destes barcos quedou á deriva, e o seu capitán, Diogo Soares, foi, polo tanto, o primeiro europeo en descubrir a Illa Grande o 10 de agosto de 1500. En febreiro de 1506, o almirante Herman Suarez recoñeceu o lugar e así Antomabokala, antiga capital de Ankarana, adquiriu o nome de Diego Suarez, que provén da contracción do nome do capitán e o nome do almirante. En 1635, a baía foi mencionada por primeira vez con este nome polo piloto francés Berthelot, autor dun mapa oriental de África e Madagascar.
En 1824, a baía foi explorada polo hidrógrafo inglés Owen e, en 1833, o capitán Bigeault, comandante de La Nièvre, viaxou pola costa nordeste para realizar estudos hidrográficos.
Pero este porto, perfectamente situado na ruta cara á India, non deixa de interesar ás nacións europeas e, polo tratado franco-malgaxe do 17 de decembro de 1885, Francia está autorizada a ocupar Diogo Soares.
Myanmar
Soares desembarcou na Malaca portuguesa en 1547, impulsado polo clima. Alí permaneceu baixo as ordes de Tabinshwehti, rei dos birmanos da dinastía Toungoo. Alí, Soares fíxose rico, cun patrimonio de catro millóns en xoias e outros obxectos de valor, tiña unha pensión de 200. 000 ducados anuais, era chamado irmán do rei e era gobernador supremo do reino e xeneral en xefe do exército.
Durante a guerra birmano-siamesa (1547–1549), Soares comandou unha forza de cinco capitáns e 180 mercenarios profesionais. Tamén liderou a invasión e asedio fracasados ​​de Tapuram, que rematou cinco meses despois de que 120. 000 peguanos desertaran cando o seu líder Xemindoo (Smim Htaw) se rebelara no seu Pegu natal, pero tamén como vinganza polos malos tratos de Soares, que era o seu xeneral en xefe. Morte
Mentres aínda era xeneral do rei Tabinshwehti, Soares intentou levar pola forza á filla dun rico comerciante, no proceso matou o noivo e a outros que acudiran ao seu rescate, e a noiva suicidouse para evitar a deshonra. Pouco despois, o rei foi asasinado e substituído por un dos seus xenerais chamado Zemin (Smim Sawhtut), quen finalmente entregou a Soares á cidade da noiva deshonrada; alí a xente apedreou a Soares até a morte, saqueou a súa casa e, como se atopou moito menos tesouro, crese que enterrara o resto. O episodio da súa morte descríbese no libro Peregrinação de Fernão Mendes Pinto.