Delta II

Delta II é o nome dunha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos en servizo desde a década de 1980 ata o 15 de setembro de 2018, no que tivo lugar o último voo. A subfamilia Delta II está composta polos Delta das series 6000 e 7000, segundo o sistema de numeración clásico seguido pola familia de foguetes Delta. Características
A diferenza entre os Delta II da serie 6000 e da 7000 é que os primeiros usan foguetes Castor 4A como aceleradores de propelente sólido, mentres que os segundos usan foguetes GEM-40, máis potentes. Ademais, os Delta II da serie 7000 usan o motor mellorado RS-27A na primeira etapa en lugar do RS-27 dos da serie 6000. A serie 6000 é capaz de poñer en órbita baixa ata 3981 kg (1446 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria, GTO), e a serie 7000, 5089 kg (1818 kg en GTO).
Os Delta II da serie 6000 están formados polo Delta 6920 e o Delta 6925. Os da serie 7000 comprenden os Delta 7320, 7326, 7420, 7425, 7426, 7920, 7925, 7920H e 7925H. Delta 6000
Delta 6920
Foi unha serie composta á súa vez por dous tipos de foguete, diferenciados polo diámetro da cofia: o Delta 6920-8, cunha cofia de 2, 4 metros (8 pés) de diámetro e o Delta 6920-X ou 6920-10, cunha cofia de 3, 05 metros (10 pés). Podía poñer en órbita baixa ata 3983 kg de carga e en total, lanzáronse tres Delta 6920, todos eles con éxito. Está fóra de produción.
Delta 6925
Ó igual que o Delta 6920, esta serie tamén estivo composta de dous tipos: o Delta 6925 normal é o Delta 6925-8, cunha cofia de 2, 4 metros de diámetro. Podía poñer en órbita de transferencia xeoestacionaria ata 1447 kg de carga. Lanzáronse 14 Delta 6925, todos con éxito. Está fóra de produción. Delta 7000
Delta 7320 (Delta 2320)
O Delta 7320 (Delta 2320 segundo o novo sistema de numeración) fixo un total de dez lanzamentos exitosos. Medía 38, 9 metros de altura e 2, 44 metros de diámetro, cun peso de 151. 700 kg cheo de propelente. Podía poñer en órbita baixa 2865 kg de carga, 2063 kg en órbita polar baixa terrestre e 1651 kg en órbita heliosincrónica.
Delta 7326 (Delta 2326)
O Delta 7326 (Delta 2326 segundo o novo sistema de numeración) fixo un total de tres lanzamentos exitosos. Medía 38, 4 metros de altura e 2, 44 metros de diámetro, cun peso de 155. 000 kg cheo de propelente. Podía poñer ata 934 kg de carga en órbita de transferencia xeoestacionaria.
Delta 7420 (Delta 2420)
O Delta 7420 (Delta 2420 segundo o novo sistema de numeración) fixo un total de trece lanzamentos exitosos. Medía 39, 0 metros de altura e 2, 44 metros de diámetro, cun peso de 165. 000 kg cheo de propelente. Podía poñer 3185 kg en órbita baixa terrestre, 2346 kg en órbita polar e 1966 kg en órbita heliosincrónica.
Delta 7425 (Delta 2425)
O Delta 7425 (Delta 2425 segundo o novo sistema de numeración) fixo un total de catro lanzamentos exitosos. Medía 39, 0 metros de altura e 2, 44 metros de diámetro, cun peso de 170. 000 kg cheo de propelente. Usaba catro foguetes aceleradores e unha segunda etapa Delta K, cunha terceira etapa formada por un foguete PAM-D propulsada por un motor Star 48B. Era capaz de poñer 1110 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria.
Delta 7426 (Delta 2426)
O Delta 7426 (Delta 2426 segundo o novo sistema de numeración) fixo un único lanzamento, que resultou exitoso. Medía 39, 0 metros de altura e 2, 44 metros de diámetro, cun peso de 170. 000 kg cheo de propelente. Usaba catro foguetes aceleradores e unha segunda etapa Delta K, cunha terceira etapa Star 37FM. Tiña capacidade para situar 1058 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria.
Delta 7920 (Delta 2920)
O Delta 7920 (Delta 2920 segundo o novo sistema de numeración) fixo un total de 28 lanzamentos exitosos. Medía 39, 0 ou 40, 0 metros de altura, segundo a cofia usada, e 2, 44 metros de diámetro, cun peso de entre 220. 000 e 232. 000 kg cheo de propelente. Usaba nove foguetes aceleradores e unha segunda etapa Delta K. Non usaba terceira etapa e podía poñer en órbita baixa terrestre 5030 kg de carga, 3755 kg en órbita polar e 3123 kg en órbita heliosincrónica.
Delta 7920H (Delta 2920H)
O Delta 7920H (Delta 2920H segundo o novo sistema de numeración) foi unha versión pesada do Delta 7920 (o H significa Heavy, pesado), capaz de lanzar maiores cargas. Fixo un total de 3 lanzamentos exitosos e medía 39 metros de altura e 2, 44 metros de diámetro, cun peso de 286. 000 kg cheo de propelente. Usaba nove foguetes aceleradores GEM 46 que lle daban potencia extra e unha segunda etapa Delta K. Non usaba terceira etapa. Podía poñer en órbita baixa ata 6097 kg de carga.
Delta 7925 (Delta 2925)
O Delta 7925 (Delta 2925 segundo o novo sistema de numeración) fixo un total de 67 lanzamentos exitosos, cun lanzamento errado e outro exitoso só parcialmente. Medía entre 38, 1 e 38, 9 metros de altura, segundo a cofia usada, e 2, 44 metros de diámetro, cun peso de entre 220. 000 e 231. 900 kg cheo de propelente. Usaba nove foguetes aceleradores e unha segunda etapa Delta K. A terceira etapa era unha PAM-D cun motor Star 48D. Podía poñer en órbita de transferencia xeoestacionaria ata 1819 kg.
Delta 7925H (Delta 2925H)
O Delta 7925H (Delta 2925H segundo o novo sistema de numeración) foi unha versión pesada do Delta 7925 (o H significa Heavy, pesado), capaz de lanzar maiores cargas. Fixo un total de 3 lanzamentos exitosos e medía 38, 1 metros de altura e 2, 44 metros de diámetro, cun peso de 231. 870 kg cheo de propelente. Usaba nove foguetes aceleradores GEM 46 que lle daban potencia extra e unha segunda etapa Delta K. Como terceira etapa usaba unha PAM-D cun motor Star 48B. Podía poñer en órbita de transferencia xeoestacionaria ata 2171 kg de carga.