Francisco Iglesias Brage

Francisco Iglesias Brage, nado en Ferrol o 21 de maio de 1900 e finado en Madrid o 14 de marzo de 1973, foi un piloto de aviación, militar, enxeñeiro e explorador. Traxectoria
Francisco Iglesias Brage acadou sona internacional logo de intentar bater o récord de distancia voo, en 1927. El e mais o aviador abulense Ignacio Jiménez Martín, saíron o 24 de marzo da base aérea de Tablada, en Sevilla, con dirección a Río de Xaneiro. Pero o intenso vento acáballes co combustíbel, e tiveron que acurtar a viaxe e aterrar en Salvador de Baía o 26 de marzo. O avión era un monomotor Breguet XIX GR-72 chamado Jesús del Gran Poder. Realizaron un percorrido de 6. 540 km, para o que investiron 43, 58 horas de voo ininterrompido. Non foi o récord absoluto de distancia, senón a segunda mellor marca, pero si que bateron o récord de distancia absoluta percorrida sobre o mar.
Despois conseguiu sobrevoar os Andes, converténdose no primeiro piloto en facelo.
Datos posteriores sitúan a Francisco Iglesias Brage no Perú. Alí estaba Brage preparando unha expedición ao río Amazonas coa axuda do emigrante e libreiro Cesáreo Mosquera Chousal e do aventureiro Alfonso Graña que daquela xa vivía entre os indios xívaros da selva peruana. Alí participou como mediador no conflito internacional entre Colombia e o Perú, a chamada Guerra de Leticia, apoiando as posicións peruanas diante da Sociedade de Nacións. Froito de toda esta época é a ampla colección de obxectos, pezas etnográficas, unha serie de pequenos estudos sobre xeografía e botánica, brazais e colares de plumas, coroas de plumas negras de tucano, carcaxes, máscaras, cintos e frautas, que se conservan no Museo Nacional de Antropología de Madrid.
Despois, como enxeñeiro, participa no comezo da construción do aeroporto da Lavacolla, en Santiago de Compostela, en 1935
A Guerra
A Guerra Civil fixo esquecer definitivamente o proxecto de expedición ao Amazonas. Cando o golpe de estado de Franco, Iglesias Brage, que daquela era capitán de enxeñeiros, atopábase en Ferrol, e púxose do lado nacional. Brage fíxose cargo na cidade das responsabilidades de tranvías e transportes.
O 8 de febreiro de 1937 as forzas nacionais toman a cidade de Málaga e Brage pasa a ser o responsábel do seu aeroporto. A base aérea emprégase fundamentalmente como centro de operacións loxísticas debido á grande distancia que había á fronte. Debido a esa posición de retagarda óptase por crear alí unha escola de aviación, da que é nomeado xefe o propio Brage, e que se inaugura o 9 de febreiro de 1938.
A enxeñería civil
Despois do conflito foi nomeado secretario xeral técnico do Exército do Aire, pero posteriormente pasou á vida civil, dedicouse fundamentalmente á enxeñería de aviación, e regresou para continuar os traballos de construción de Lavacolla, e en concreto, da pista norte-sur. Tamén naquel tempo foi o promotor do Aeroclub de Santiago, que naceu a raíz dunha convocatoria realizada por Brage nas oficinas do Exército do Aire en Santiago de Compostela. Foi o seu primeiro presidente dende 1947 ata o 14 de maio de 1952.
En 1952 era xefe dos servizos de Aeroportos de Galicia, co grao de coronel, e supervisou o investimento e creación do aeroporto de Peinador.
En 1953 dirixiu o proxecto do aeroporto de Alvedro, que aprobou o consello de ministros o 11 de setembro, e que incluíu a construción dunha pista de voo de 1500 x 200 m e un aeródromo no outeiro de Alvedro despois de avaliar, e rexeitar, as mesmas posibilidades na Zapateira, no Burgo e na Laracha.
Está soterrado en Ferrol, no cemiterio de Catabois. No ano 2000, polo seu centenario, o concello de Ferrol tributoulle unha homenaxe. O seu arquivo e biblioteca pertence ao Arquivo do Reino de Galicia. Outros galardóns
Foi membro de honra do Real Coro Toxos e Froles.