proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Georges-Jean Pinault

Georges-Jean Pinault, nado en 1955, é un profesor de lingüística e de filoloxía na École pratique des hautes études. Traxectoria
É un especialista en lingua tocaria e de indoeuropeo. Leva publicadoa máis de douscentos artigos sobre lingüística indoeuropea. Obras
Sites divers de la région de Koutcha. Épigraphie koutchéenne (con Chao Huashan, Simone Gaulier et al. ) Mission Paul Pelliot (Documents conservés au Musée Guimet et à la Bibliothèque Nationale), t. VIII, París, Instituts d’Asie du Collège de France, 1987.
Introduction au tokharien. In: Lalies 7. Actes de la session de linguistique d’Aussois (27 août-1er septembre 1985), París, 1989, p. 5-224. Cinco capítulos: I. Données externes. - II. Phonologie. - III. Morphologie nominale. - IV. Morphologie verbale. - V. Lecture de textes
Fragments of the Tocharian A Maitreyasamiti-Nâtaka of the Xinjiang Museum (China). Transliterado, traducido e anotado por Ji Xianlin, en colaboración con Werner Winter e Georges-Jean Pinault, Berlín-Nova York, Mouton de Gruyter (Trends in Linguistics. Studies and Monographs 113), 1998, 392 páxinas, 88 pranchas de fotografías.
Chrestomathie tokharienne. Textes et grammaire, Leuven-París, Peeters (Collection linguistique publiée par la Société de Linguistique de Paris, t. XCV), 2008, 692 páxinas.
Dictionary and Thesaurus of Tocharian A. Volume 1: a-j. Compilé par Gerd Carling en collaboration avec Georges-Jean Pinault et Werner Winter, Wiesbaden, Harrassowitz Verlag, 2009, XXXIX+204 páxinas.
Georgi Dimitrov

Georgi Dimitrov Mijáilov (en búlgaro, Георги Димитров Михайлов), tamén coñecido como Georgi Mijáilov Dimitrov (Георги Михайлов Димитров), e igualmente pola forma rusa do seu nome, Georgy Mijáilovich Dimítrov (Георгий Михайлович Димитров) nado en Pernik o 18 de xuño de 1882 e finado en Moscova (URSS) o 2 de xullo de 1949, foi un político búlgaro, secretario xeral da Internacional Comunista entre 1934 e 1943 e Secretario Xeral do Partido Comunista de Bulgaria e Primeiro Ministro entre 1946 e 1949. Traxectoria
Militante comunista dende a súa xuventude, foi un dos dirixentes da infrutuosa insurrección revolucionaria en Bulgaria de 1923. Exiliouse do seu país e traballou para a Komintern en varios países, o que fixo que o detiveran en 1933 en Alemaña trala toma de poder por parte dos nazis, acusado da queima do Reichstag(esta acción serviu de pretexto aos nazis para encarcerar e perseguir os militantes e activistas comunistas).
Tras ser encarcerado en Alemaña, estudou o dereito e as leis xermanas para expor a súa defensa perante un tribunal, finalmente absolvérono de todos os cargos e repatriárono á URSS, que lle concedeu a nacionalidade soviética. En 1934 foi elixido secretario xeral da Internacional Comunista e, como tal, presidiu o seu último Congreso en 1935, no que se aprobou a táctica das frontes populares, levada a cabo en países como Chile, Francia ou España.
Escribiu numerosas resolucións contra o fascismo e os seus métodos como 'O fascismo é a guerra'. Trala segunda guerra mundial e coas tropas do Exército Vermello no seu país, volveu a Bulgaria e foi elixido deputado pola Fronte Democrática, que gañou as eleccións por maioría absoluta. En 1946, os búlgaros declararon nun referendo o seu desexo de establecer unha república, poñendo fin á monarquía de Simeón II, e ao ano seguinte o Partido Comunista de Bulgaria (BKP) fíxose co poder, nacionalizando a economía. Dimitrov foi elixido secretario xeral do BKP.
Tras unha longa enfermidade, foi enviado a un hospital á URSS, onde faleceu en xullo de 1949. Na súa honra construíuse un mausoleo en Sofía, onde permaneceu ata a caída da República Popular de Bulgaria en 1990. Tamén se denominou na súa honra o Batallón Dimitrov a unha unidade das Brigadas Internacionais durante a Guerra Civil Española, formada por voluntarios procedentes dos Balcáns, Grecia e Europa Central.
Actualmente, continúa en pé unha estatua de Dimitrov na Place Bulgarie de Cotonou, no país africano de Benín. Tamén existe unha avenida co nome do político búlgaro en Phnom Penh, a capital de Camboxa. Ambos feitos sucederon nos anos nos que estes países eran repúblicas socialistas.
Georgi Dobrovolski

Georgi Timofeievich Dobrovolski foi un cosmonauta soviético que participou na misión Soiuz 11 e que formou parte da primeira tripulación enviada á primeira estación espacial, a Saliut 1. Pasou un total de 23, 76 días no espazo e faleceu ao regreso da misión xunto co resto dos tripulantes debido á despresurización da cápsula durante a reentrada, o 30 de xuño de 1971.
Dobrovolski naceu o 1 de xuño de 1928 en Odesa, Ucraína. Gradouse Academia Militar da Forza Aérea en Monino, oblast de Moscova, en 1961. Foi seleccionado como cosmonauta e adestrado entre 1963 e 1965.
Unha rúa en Kaluga, unha escola en Odesa e un asteroide levan o seu nome.
Georgia (tipografía)

Georgia é unha tipografía con serifa transitoria deseñada en 1993 por Matthew Carter para Microsoft Corporation. Está deseñada para unha maior claridade en monitor, mesmo en tamaños pequenos, particularmente debido a unha maior altura da x. A tipografía recibe este nome por unha proba de tabloide dun encabezado atopado no estado de Xeorxia en Estados Unidos. O nome da tipografía Georgia é unha marca rexistrada de Microsoft.
A tipografía Georgia comparte moitas semellanzas con Times New Roman, aínda que Georgia é perceptiblemente máis grande que Times, no mesmo tamaño de fonte. Os caracteres de Times New Roman son máis estreitos, tendo un eixo máis vertical. Cando un compensa as diferenzas do tamaño e desatende as diferenzas na compresión e o espazado, as diferenzas restantes son mínimas. Moitos letterforms na inspección inicial son difíciles, para que un principiante distinga entre Georgia e Times New Roman. Total, as serifas da Georgia son levemente máis anchas e con extremos máis embotados, máis planos, o estilo dos díxitos de Georgia é diferente.
Xunto con Hoefler Text e FF Scala, é unha das poucas tipografías de uso común con extensión, ou “vello estilo”, os números (tamén chamados as figuras de texto), que se deseñan para complementar o texto en minúsculas, sen a interrupción da textura total a liña de desenvolvemento das figuras. Isto pode presentar algunhas dificultades como ao mostrar números na disposición de columna, pois as figuras non son de espazo fixo.
Georgia forma parte do paquete base de fontes para Web e está preinstalada polo defecto nos computadores baseados en Macintosh e Windows; atopou un uso popular como tipografía serifa alternativa ao Times New Roman. Exemplos
O parágrafo seguinte está escrito en Georgia, en caso estea instalada no seu ordenador, senón é utilizase o tipo de letra monospace. Desing é un termo da lingua inglesa que se refire a un determinado esforzo creativo, sexa bidimensional ou tridimensional, segundo o cal se proxectan obxectos ou medios de comunicación diversos para o uso humano. Por este feito, pode ser traducida como "deseño", mas non se refire directamente ao acto de deseñar. Debido á dificultade de tradución, acostúmase adoptar a palabra orixinal, de forma que o profesional que traballa na área de deseño é chamado deseñador. ABCDEFGHIJKLMNÑOPQRSTUVWXYZ
abcdefghijklmnñopqrstuvwxyz
1234567890 Exemplos de caracteres
IPA: /ɪgˈzɑːmpəl əv aɪpiːˈeɪ tɹɑːnˈskɹɪpʃən/.
Caracteres árabes: العربية.
Caracteres hebreos: עברית.
Caracteres cirílicos: Кирилица.
Caracteres gregos: Ελληνικά.
Georgia Aquarium

O Georgia Aquarium é un acuario situado en Atlanta, Xeorxia (Estados Unidos). Contén máis de 100. 000 animais, representando 500 especies, en 38, 000 m³ de auga mariña e foi o acuario máis grande do mundo cando abriu no 2005. Construción
Financiado principalmente cunha doazón de US$250 millóns por parte do fundador de Home Depot, Bernie Marcus, foi construído nun terreo de 8, 1 hectáreas ao norte do Centennial Olympic Park no centro da cidade. Ao celebrar Marcus o seu aniversario 60 no Monterey Bay Aquarium (en Monterey, California), en 1990, sentiu o desexo de construír un moi grande en Atlanta. Apertura
O acuario abriu por primeira vez as súas portas o 21 de novembro de 2005 para os posuidores de pase anual, e 2 días despois ao público en xeral. A US$22'75 por adulto, o boleto de entrada está entre os máis caros do país, malia ser sen fins de lucro. Malia iso, excedeu pronto as súas expectativas, pois o 1 de marzo de 2006 alcanzou o millón de visitantes, só 98 días despois da súa inauguración. Logo de vender máis de 290. 000 pases anuais no seu primeiro ano, suspendeu a súa venda para evitar que se convertese nun "club privado". Colección
O acuario contén máis de 100. 000 animais, de 500 especies diferentes. A maioría dos animais foron transportados desde Taiwán a Atlanta pola UPS (que ten a súa sede en Atlanta, en 42 tanques nun MD-11. UPS doou o custo do flete, estimado en máis de 200. 000 dólares.
Entre os seus residentes destacan 4 tiburóns baleas mozos, tamén de Taiwán, e 5 belugas, 2 delas levadas desde México e as outras 3 desde o acuario de Nova York. É a primeira vez que uns tiburóns balea viven nun acuario fóra de Asia, e están nun tanque con 23. 500 m³ de auga, é dicir, algo así como o 70% da auga total dos tanques do acuario. En 2008 converteuse no cuarto acuario do mundo en expoñer unha mantarraia cun exemplar traído de Durban. En 2009 engadiuse unha segunda mantarraia. En 19 de xullo de 2010, o Acuario de Georgia anunciou que adquirira outra mantarraia, unha femia de 8 pés fronte á costa de Florida.
Georgios Stamatopoulos

Georgios Stamatopoulos (grego: Γεώργιος Σταματόπουλος), nado en Atenas en 1963, é un deseñador de moedas grego que forma parte do cadro de gravadores do Banco de Grecia. Traxectoria
George Stamatopoulos ingresou en 1982 na Escola de Belas Artes de Atenas, onde se graduou en 1988 coa especialidade de Escultura.
En 1995 comezou a traballar no Museo de Escultura da Acrópole e en 1996 gañou un concurso para o deseño de medallas e moedas do sistema do dracma do Banco de Grecia. Finalmente, en 1997 foi contratado por esta institución como gravador. Logo da súa primeira experiencia co deseño de moedas de finais da década de 1990, Stamatopoulos foi elixido tamén polo Banco de Grecia para deseñar o anverso nacional da serie completa das moedas do novo sistema do euro —entre o céntimo e os dous euros—, que comezaron a circular a partir de 2002.
Así mesmo, é autor do deseño de numerosas moedas conmemorativas gregas e chipriotas da serie do euro. Dous dos seus deseños foron utilizados tamén para os anversos de senllas emisións de moedas conmemorativas de dous euros conxuntas de todos os estados da Eurozona: a que conmemora os 10 anos da Unión Monetaria Europea (2009) e a dos 30 anos da creación da Bandeira da Bandeira da Unión Europea (2015).
Á marxe do deseño de moedas, a súa obra escultórica está baseada normalmente no mundo natural e especialmente nas diversas formas de vida. Os materiais cos que elabora as súas obras son a madeira, o bronce, o mármore e a cerámica, ao tempo que experimenta con novos materiais, como o poliéster. A maior parte das súas creacións están en espazos públicos e en coleccións privadas.
Geosat

Geosat (acrónimo de GEOdetic SATellite) foi un satélite artificial da Armada dos Estados Unidos de América lanzado o 13 de marzo de 1985 mediante un foguete Atlas E desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
A misión de Geosat foi determinar o xeoide terrestre sobre os océanos usando un radar altímetro.
O control de actitude foi deseñado para apuntar o radar cunha separación de menos dun grao a partir da dirección do nadir durante o 98% do tempo. O sistema de telemetría estaba composto por dous transmisores en banda S, dúas grabadoras de cinta e dúas unidades de encriptación.
Geosat Follow On

Geosat Follow On, tamén coñecido polo seu acrónimo GFO, foi un satélite artificial da Armada dos Estados Unidos de América lanzado o 10 de febreiro de 1998 mediante un foguete Taurus 2210 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
GFO, baseado no bus BCP-600, foi lanzado para continuar a misión de Geosat e medir con precisión (menor de 5 cm) os cambios na altura do nivel do mar asociados coa circulación oceánica. Levaba a bordo un altímetro por radio e un radiómetro para vapor de auga cos que medir a altura do nivel do mar e a altura dos glaciares.
O satélite podía almacenar a bordo ata 96 Mbytes de datos e a alimentación eléctrica era proporcionada por un panel solar capaz de xerar ata 126 vatios de potencia. A nave estabilizábase nos tres eixos usando volantes de inercia, que resultaron estar montados de tal xeito que xiraban ao revés do planeado, problema que foi resolto mediante un cambio no software de control do satélite.
Geosynchronous Space Situational Awareness Program

Geosynchronous Space Situational Awareness Program ou GSSAP, tamén coñecido como Hornet, é un sistema clasificado de satélites de recoñecemento estadounidense. Características
O sistema foi desenvolvido en segredo pola Forza Aérea e a empresa Orbital Sciences para proporcionar capacidade de recoñecemento cerca da órbita xeoestacionaria. Os satélites GSSAP usan o bus GeoStar-1 e dispoñen de sensores electroópticos cos que recoller información doutros satélites en órbita. Os GSSAP poden manobrar para achegarse ou alonxarse doutros satélites. O primeiro par de satélites GSSAP foi lanzado en 2014 mediante un Delta IV.
Geotail

Geotail é un satélite artificial xaponés lanzado en colaboración coa NASA mediante un foguete Delta II 6925 o 24 de xullo de 1992 desde Cabo Cañaveral. Forma parte da colaboración internacional ISTP para comprender mellor as relacións Terra-Sol xunto cos satélites Wind, Polar, SOHO e Cluster. Características
A misión de Geotail foi estudar os procesos que teñen lugar na magnetocola para comprender mellor o funcionamento da magnetosfera terrestre, incluíndo a física das rexións límite, os fenómenos de reconexión magnética e os mecanismos de entrada, transporte, almacenamento, transferencia de masa e momento e enerxía.
O satélite estabilízase mediante xiro, a unhas 20 revolucións por minuto, co eixo de rotación inclinado entre 85 e 89 graos respecto do plano da eclíptica. Ten forma de cilindro e mide uns 2, 2 metros de diámetro por 1, 6 metros de alto. A alimentación eléctrica é proporcionada por células solares montadas sobre o corpo cilíndrico e baterías para os momentos nos que o satélite entra na sombra da Terra. Os datos recíbense en tempo real mediante un enlace en banda X no Centro do Espazo Profundo de Usuda, no Xapón. Para os momentos nos que non é posible a transmisión en tempo real, Geotail leva a bordo un par de grabadoras de cinta cunha capacidade de 450 Mb cada unha. Instrumentos
Geotail leva sete instrumentos a bordo: Instrumento de ondas de plasma (PWI)
Composición de ións e partículas enerxéticas (EPIC)
Detector de campo eléctrico (EFD)
Medición de campos magnéticos (MGF)
Partículas de baixa enerxía (LEP)
Instrumento exhaustivo de plasma (CPI)
Partículas de alta enerxía (HEP)
Geotrichum candidum

Geotrichum candidum é un fungo ascomiceto. É un organismo común do chan e foi illado de mostras de todos os continentes. Presenza no corpo humano
O geotrichum candidum está presente no microbioma humano, especialmente asociado á pel, mucosas e feces (comunmente chamados flora da pel, flora oral e flora intestinal, mesmo non sendo organismos vexetais). Acción como patóxeno
G. candidum é o axente causante da enfermidade humana geotrichosis e da enfermidade da pudrición aceda en plantas como cítricos, tomates ou cenouras. Tamén pode afectar os froitos do durio.
G. candidum é amplamente utilizado na produción de produtos lácteos como os queixos Camembert, Santo-Nectaire ou Reblochon. O fungo tamén se pode atopar no iogur nórdico chamado viili, sendo responsable da súa textura. Acción sobre termoplásticos
Nun estudo do 2001 atopouse que G. candidum era capaz de consumir o policarbonato atopado en CD.
Gerald Gardner

Gerald Brosseau Gardner, nado o 13 de xuño de 1884 en Blundellsands e morto o 12 de febreiro de 1964 no mar Mediterráneo, foi un ocultista inglés.
Ademais do seu traballo como funcionario, era un afeccionado á antropoloxía e escritor, que publicou algúns textos claves para a relixión da Wicca, da cal foi o seu principal fundador.
Geraldine Finlayson

Geraldine Finlayson é directora do John Mackintosh Hall, así como directora do Instituto para Estudos Xibraltareños e científica xefe do laboratorio do Museo de Xibraltar. Está casada con Clive Finlayson e ten un fillo. Vida académica
Recibiu o seu doutoramento en 2008 pola Universidade Anglia Ruskin, en Cambridge, Reino Unido, onde presentou a tese «Clima, vexetación e biodiversidade: un estudo multiescala do sur da Península Ibérica».
Durante moitos anos, Finlayson estudou a presenza dos neandertais en Xibraltar, tendo feito varias escavacións na rexión, incluíndo debaixo da auga.
Fixo unha aparición como ela mesma, no episodio 48 ("Das dunkle Geheimnis der Neandertaler", 2012) da primeira tempada da serie de televisión austríaca Terra Mater. Publicacións seleccionadas
Biogeography of human colonizations and extinctions in the Pleistocene (con Clive Finlayson e Darren Fa) (en inglés)
The Homo habitat niche: Using the avian fossil record to depict ecological characteristics of Palaeolithic Eurasian hominins (con Clive Finlayson et al. ) Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine. (en inglés)
Gerard Damiano

Gerard Damiano, nado o 4 de agosto de 1928 en Nova York e finado o 25 de outubro de 2008 en Florida (por mor dun derramo cerebral), foi un realizador norteamericano de películas porno, especialmente coñecido por rodar Deep Throat. Xubilouse en 1994 tras rodar 47 filmes.
Gerardo Blázquez Magno

Gerardo Blázquez Magno, nado no Porriño en 1907 e finado no mesmo concello cara a 1970, foi un fotógrafo e político galego. Traxectoria
En xullo de 1927 foi detido polo roubo dunha máquina fotográfica. Home de ideas progresistas afeccionado a lectura e o coñecemento autodidacta. Militante do Partido Comunista de España. Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba en Madrid. Foi funcionario do Ministerio de Obras Públicas e estivo afilado á UGT. Coa derrota republicana foi detido e xulgado en Madrid. Condenado a prisión, cumpriu condena nos Talleres Penitenciarios de Alcalá de Henares, de onde saíu en liberdade condicional en xullo de 1943. Sufriu unha forte represión por parte dos fascistas durante case toda a vida. Traballou como vixiante na mina Carmen de Varilongo (Santa Comba) cara 1945. Volveu ser detido na Prisión do Partido de Vigo de onde saíu en liberdade condicional en xullo de 1949.
Traballou anos como practicante no Porriño. Iniciouse na fotografía como afeccionado e aprendeu a técnica a través de manuais e publicacións da época. A principios dos anos cincuenta creou o estudio Foto Magno coa súa filla Dolores Blázquez Burgos. Dolores realizaba as fotografías e Gerardo ocupábase dos labores de revelado e positivado.
Gerardo Doval

Gerardo Doval Rodríguez Formoso, nado en Noia o 21 de setembro de 1863 e finado en Madrid o 23 de abril de 1940, foi un avogado e político galego. Traxectoria
Estudou Dereito e Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. En 1891 trasladouse a Madrid, onde se doutorou en Dereito e impartiu clases de Filosofía e Retórica no Colexio Isabel a Católica. Membro do Partido Liberal, foi deputado por Ágreda (1901 e 1905) e Chinchón (1916), e senador por Teruel en 1919. Foi xefe superior de policía de Barcelona (1919). En 1923 foi elixido deputado por un dos distritos de Lugo. En 1926 formou parte da Xunta de Goberno do Ateneo de Madrid presidida por José Soto Reguera. Exerceu a avogacía e foi un notable penalista. Foi Membro da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación e académico correspondente da Real Academia Galega dende a súa fundación. Estaba en posesión da Orde de Isabel a Católica. Obras
El Jurado como institución popular. Reformas necesarias en el procedimiento, 1903.
Higiene y acción social. Intervención del Derecho en los matrimonios de los tuberculosos, 1912.
Un problema nacional. Los foros en Galicia. Una fórmula equitativa para su total liberación, 1925 (con prólogo de Alfonso de Cal).
Lo infinito ha creado y rige por acción directa la marcha de su obra, 1927.
Cánovas ateneista, 1928. Vida persoal
Foi pai de Carmen (quen casou en 1922 con Luis Barrena Alonso de Ojeda), Gerardo, Francisco, María, Juana e Marina Doval del Campo.
Gerardo Iglesias

Gerardo Iglesias Argüelles, nado en La Cerezal (Mieres, Asturias) o 29 de xuño de 1940, é un político español, actualmente retirado.
De familia antifranquista comprometida, durante os anos 1950, sendo aínda un cativo, tivo que asistir a como a Garda civil torturaba o seu pai por apoiar os maquis. Vida política
Afiliouse á Xuventude Comunista con apenas 16 anos, en 1961, pasando logo a militar no Partido Comunista de España (PCE), colaborou coa formación das Comisións Obreiras, polo que sería encarcerado en varias ocasións durante o réxime franquista.
A primeira destas detencións tivo lugar no 1962 co gallo da gran folga mineira en Asturias. Ao ano seguinte, sería elixido membro do Comité Central do PCE de Asturias
No 1966 xunto con outros membros de CCOO foi detido e condenado a 4 anos e 6 meses de cárcere. No 1973 foi elixido membro do Comité Federal do PCE, e posteriormente foi detido novamente, pasando un ano no cárcere.
Na Asemblea Xeral de Barcelona, no 1976 resultou elixido secretario xeral de CCOO en Asturias. Dous anos despois, na III Conferencia Rexional, foi elixido secretario xeral do PCA. Foi reelixido membro do Comité Federal do PCE no IX Congreso, pasando a formar parte do Comité Executivo do dito partido.
Ao longo dos anos 80, produciuse no seo do PCE o enfrontamento entre os sectores eurocomunistas, liderado polo secretario xeral Santiago Carrillo, e o sector renovador, ao que pertencían entre outros Gerardo Iglesias e Dolores Ibárruri. Como resultado deste enfrontamento, Santiago Carrillo dimitiu en novembro do 1982, sucendéndoo no cargo Gerardo Iglesias, representando así o fracaso da liña eurocomunista que culminaría coa expulsión de Santiago Carrillo no 1985.
Como secretario xeral do PCE, promoveu, a partir da plataforma anti-OTAN, a creación de Izquierda Unida no 1986, da que foi primeiro Coordinador Xeral. Nas eleccións xerais dese ano foi candidato á presidencia do goberno, sendo elixido deputado por Madrid.
No XII Congreso do PCE (1988), renunciou á secretaría xeral, sucedéndoo no cargo Julio Anguita. Tras isto, retirouse completamente da vida política para volver a traballar na conca mineira asturiana.
En setembro de 2011 Gerardo Iglesias publicou o seu primeiro libro, Por qué estorba la memoria, editado por Madera Noruega Editores. Nel, Iglesias realiza un percorrido pola historia dos maquis en Asturias durante a Guerra Civil e ata que morre o derradeiro dos guerrilleiros acosado no monte. Son 22 relatos reais e desgarradores sobre os maquis asturianos e as súas familias e unha alegación contra o esquecemento no que non faltan críticas aos dirixentes do PCE, entón no exilio, nin aos políticos actuais. Obras
Por qué estorba la memoria (2011)
Gerardo Vázquez Diéguez

Gerardo Vázquez Diéguez, nado en Castro Caldelas cara a 1904, foi un industrial e xornalista galego. Traxectoria
Dono dunha fábrica de galletas en Castro Caldelas. Promoveu o periódico El Defensor de Caldelas e despois dirixiu El Agro. Militou no Partido Republicano Radical Socialista. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi encarcerado e multado, sendo xulgado en Ourense na causa 1135/37 con Domingo González Garrido e Perfecto Herbella Gómez co resultado de sobresemento. Abríronlle expediente de reponsabilidades políticas e foi sancionado cunha multa de 3. 500 pesetas o 5 de agosto de 1938. Despois da guerra civil instalouse en Ourense.
Gerardus 't Hooft

Gerard (Gerardus) 't Hooft, nado en Den Helder o 5 de xullo de 1946, é un físico holandés. Traxectoria
O seu traballo en física teórica na Universidade de Utrecht foi recoñecido co premio Nobel de Física do ano 1999. Os seus principais méritos consistiron en elucidar a estrutura cuántica da interacción electrodébil na física de partículas.
Tamén realizou importantes contribucións na teoría das variables ocultas, establecendo que é posible unha mecánica cuántica determinista mediante aplicacións de autómatas celulares nunha teoría cuántica de campos discreta.
O asteroide 9491 Thooft, para cuxos futuros habitantes escribiu unha constitución, é chamado así na súa honra.
Gerardus Mercator

Xerardo Mercator, con frecuencia citado en latín como Gerardus Mercator, de nome real Gerhard de Cremere ou Gerhard Kremer, nado o 5 de marzo de 1512 en Rupelmonde (Flandres) e finado o 2 de decembro de 1594 en Duisburgo (Alemaña), foi un matemático e xeógrafo flamengo, inventor da proxección cartográfica que leva seu nome. Biografía
De ascendencia alemá, Mercator realizou os seus estudos na Universidade Católica de Lovaina en 1530, so a dirección do astrónomo Frisius, quen o iniciou na construción e representación do globo. En 1538, publicou o seu primeiro mapa do mundo, que seguía ao mapa da Terra Santa que sacara a luz no ano anterior. A partir de 1552, aceptou a cátedra de cosmografía da universidade de Duisburgo e traballou na elaboración dunha proxección da Terra que o levou a publicar, en 1569, as 18 follas de «A proxección de Mercator» que por fin fornecían aos navegantes unha descrición real dos contornos das terras. A orixinalidade de Mercator reside na proxección da superficie terrestre sobre dun cilindro tanxente ao ecuador, o cal presenta a vantaxe de non deformar os ángulos. Denomínase tamén representación cilíndrica tanxente, na que os meridianos están espazados regularmente mentres que a distancia entre os paralelos aumenta coa latitude. Isto esaxera moito as superficies a medida que nos afastamos do ecuador.
A fins do século XVI, a xeografía mundial ficaba por fin aclarada na súa forma e nas súas proporcións verdadeiras. Xunto co espallamento da imprenta, Europa tornouse no centro de información e de difusión de cartas xeográficas cada vez máis fiábeis.
Mercator padeceu durante a súa vida encontros coas autoridades eclesiásticas, para as que era sospeitoso de herexía. Así en 1533, tivo que deixar a cidade de Lovaina para evitar unha indagación sobre as súas crenzas persoais e, dez anos máis tarde, foi detido por herexía en Anveres, aínda que tivo sorte de poder librarse dese mal trago.
Mercator foi inhumado en Duisburgo, onde vivía desde 1552 e onde as súas obras foran dadas a coñecer. O mapamundi de Mercator
O mapamundi de Mercator representa confusamente os novos territorios do hemisferio sur: Os perfís do noroeste e nordeste de Australia están ligados ao continente antártico mediante unha liña costeira imaxinaria.
A Terra de Fogo está tamén unida ao continente antártico.
A illa da Nova Guinea preséntase con tamaño desmesurado.
Mercator non foi o primeiro en representar Australia, outros cartógrafos anteriores, como Jean Rotz ou Pierre Desceliers, ambos pertencentes á Escola de cartografía de Dieppe, indicaran os contornos de Australia baixo a denominación de « Île de la Grande Jave » (Illa da Grande Xava). Descendencia
Fillo: Rumold Mercator (1545 - 1599)
Neto: Michael Mercator (1565/1570 - 1614) Publicacións
Atlas sive cosmographicae meditationes de Fabrica Mundi et Fabricati Figura Primum a Gerardo Mercatore inchoatae deinde a Iudoco Hondio Piae memoriae ad finem perductae, Iam vero multis in locis emendatae et de novo in lucem editae, Henricus Hondius, Amsterdam, 1630; Johann Cloppenburg, Amsterdam, 1632.
Literarum latinarum, quas italicas, cursoriasque vocant, scribendarum ratio, Lovaina1540.
Gerber

Gerber é un formato de ficheiros dixitais 2D empregado para o deseño de placas de circuítos impresos ou PCB. O formato Gerber é empregado por programas de deseño como Wizard, EAGLE, DipTrace, Protel, KiCad ou Altium Designer. O estándar máis común agora é RS-274X, aínda que existen outros menos frecuentes.
O formato está baseado en G-Code, programación para control numérico computerizado.
Gerd Binnig

Gerd Binnig, nado en Frankfurt am Main o 20 de xullo de 1947, é un físico alemán que recibiu o Premio Nobel de Física en 1986 canda o seu colega da empresa Heinrich Rohrer por inventaren o microscopio de efecto túnel, que permite ver átomos individuais, obtendo unha imaxe moi precisa da superficie dun material. Traxectoria
Ao dez anos decidiu ser físico. A súa familia repartíase entre Frankfurt am Main e Offenbach, polo que asistiu a escolas de ambas as dúas cidades. En 1978 aceptou unha oferta de IBM para traballar con eles en Zürich. Recibiu o Premio Nobel de Física en 1986, e seguiu a traballar no Laboratorio de Investigación de IBM en Zürich. Vida persoal
En 1969 casou coa psicóloga Lore Wagler, con quen ten unha filla nada en Suíza e un fillo en California.
Gerda Wegener

Gerda Marie Fredrikke Gottlieb, coñecida como Gerda Wegener, nada en Copenhaguen o 15 de marzo de 1885 e finada en Frederiksberg o 28 de xullo de 1940, foi unha pintora e ilustradora erótica dinamarquesa. Traxectoria
Tras unha vida en provincias, marchou a Copenhaguen para inscribirse na Academia de Belas Artes e onde casou co artista Einar Wegener, máis tarde coñecido como Lili Elbe, en 1904.
Gerhard Ertl

Gerhard Ertl, nado o 10 de outubro de 1936 en Bad Cannstatt, Stuttgart, é un físico alemán e profesor emérito no departamento de Química Física do Instituto Fritz Haber, da Sociedade Max Planck en Berlín, Alemaña. Gañou o Premio Nobel de Química no ano 2007. Traxectoria
Ertl naceu o 10 de outubro de 1936 en Bad Cannstatt - Stuttgart. Estudou na Universidade de Stuttgart (1955-1957), na Universidade de París (1957-1958) e na Universidade Ludwig Maximilians de Múnic (1958-1959), recibindo o diploma en Física na Universidade de Stuttgart en 1961. Doutorouse na Universidade de Múnic en 1965 ao realizar unha tese de doutoramento dirixida por Heinz Gerischer.
Carreira académica
Despois de rematar o doutoramento, traballou como asistente e profesor na Universidade Técnica de Múnic (1965-1968). Foi profesor e director na Universidade Técnica de Hannover (1968-1973) e posteriormente profesor no Instituto de Física Química da Universidade Ludwig Maximilians de Múnic (1973-1986). Durante os anos setenta e oitenta, foi profesor invitado no Instituto Tecnolóxico de California, na Universidade de Wisconsin-Milwaukee e na Universidade de California, Berkeley. En 1986 fíxose profesor da Universidade Libre de Berlín e da Universidade Técnica de Berlín, e en 1996 fíxose profesor da Universidade Humboldt de Berlín. Foi director do Instituto Fritz Haber da Sociedade Max Plank dende 1986 ata o seu retiro en 2004.
Investigación
Ertl é coñecido por determinar os mecanismos moleculares da síntese catalítica de amoníaco sobre ferro (proceso Haber Bosch) e da oxidación catalítica de monóxido de carbono sobre platino (convertedor catalítico). Coa súa investigación, descubriu o importante fenómeno das reaccións oscilatorias nas superficies de platino, sendo capaz, mediante microscopía fotoelectrónica, de visualizar por primeira vez os cambios na estrutura da superficie durante a reacción. Nas súas investigacións sempre empregou técnicas de observación novedosas como LEED (low-energy electron diffraction), UPS (later ultraviolet photoelectron spectroscopy) ou STM (scanning tunneling microscope). Premios
Gañou o Premio Wolf de Química en 1998 xunto con Gabor A. Somorjai da Universidade de California, Berkeley "polas súas excepcionais contribucións ao campo da ciencia das superficies en xeral e por esclarecer os mecanismos fundamentais das reaccións catalíticas heteroxéneas na superficie de monocristais en particular". Foi galardoado co Premio Nobel de Química en 2007 polos seus estudos de procesos químicos na superficie de sólidos, o premio foi anunciado o día do seu 71 aniversario. Publicacións
Gerhald Ertl é un dos editores do Handbook of Heterogeneous Catalysis.
Gerhard Herzberg

Gerhard Herzberg, nado en Hamburgo (Alemaña) o 25 de decembro de 1904 e finado en Otava (Canadá) o 3 de marzo de 1999, foi un físico, químico e profesor universitario canadense, de orixe alemá, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1971. Traxectoria
Estudou física e química no Instituto Tecnolóxico de Darmstadt, onde se licenciou en 1928 en fisicoquímica. En 1930 realizou o seu doutoramento na Universidade de Göttingen, baixo a supervisión de James Franck e Max Born, e na Universidade de Bristol, baixo a supervisión de John Lennard-Jones.
En 1930 foi nomeado profesor asistente de física no Instituto Tecnolóxico de Darmstadt, cargo que tivo que abandonar en 1935 ante as presións do réxime nazi alemán. Aquel mesmo ano aceptou o cargo de profesor visitante na Universidade de Saskatchewan no Canadá, país onde estableceu a súa residencia. Entre 1945 e 1948 foi profesor na Universidade de Chicago. Investigacións científicas
Interesado na investigación da espectroscopia molecular, durante a súa estancia no Canadá determinou a estrutura molecular das moléculas diatómicas e poliatómicas, incluíndo hidróxeno triatómico, H3, o hidróxeno molecular protonado, H3+, e os radicais libres. Tamén realizou estudos sobre a análise química de obxectos astronómicos como as nubes moleculares.
En 1971 foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre a estrutura electrónica e a xeometría das moléculas, en especial dos radicais libres. Ese mesmo ano tamén recibiu a Medalla Royal da Royal Society de Londres. Recoñecementos
Na súa honra bautizouse ao asteroide (3316) Herzberg descuberto o 6 de febreiro de 1984 polo astrónomo Edward Bowell.
Gerisa

Gerisa, tamén chamada Ghirza, foi unha antiga cidade da Libia romana preto do Limes Tripolitanus. Era unha pequena aldea de 300 habitantes na zona predesértica de Tripolitania. Historia
Aínda que houbo un pequeno asentamento local, foi só cando os lexionarios romanos chegaron a Tripolitania que se creou e desenvolveu a cidade de Gerisa. Inicialmente a súa poboación era principalmente bérberes locais, pero algúns mercadores romanos asentáronse alí durante a época final de Augusto.
O Limes Tripolitanus expandíuse baixo os emperadores Hadriano e Septimio Severo, en particular baixo o legatus Quintus Anicius Faustus no 197-201 d. C. Anicius Fausto foi nomeado legado da Legio III Augusta e construíu varios fortes defensivos do Limes Tripolitanus en Tripolitania, entre os que se atopan Garbia e Golaia (Bu Ngem) para protexer a provincia das incursións das tribos nómades. Cumpriu a súa tarefa con rapidez e éxito.
Como consecuencia, a cidade romana de Gaerisa, situada lonxe da costa e ao sur de Leptis Magna, desenvolveuse rapidamente nunha rica zona agrícola. Gerisa converteuse nunha "cidade en auxe" despois do ano 200 d. C. , cando o emperador romano Septimio Severo (nado en Leptis Magna) organizou mellor o Limes Tripolitanus.
Antigos soldados, na súa maioría bérberes locais, pero mesmo algúns lexionarios da península italiana, asentáronse nesta zona e a terra árida urbanizouse. Construíronse presas e cisternas no Wadi Ghirza (daquela non seco como hoxe) para regular as inundacións repentinas. Estas estruturas aínda son visibles: alí, entre as ruínas de Gaerisa, hai un templo que puido estar dedicado ao semideus bérber "Gurzil", e o propio nome da cidade pode incluso estar relacionado co seu nome.
Os agricultores producían cereais, figos, vides, olivas, leguminosas, améndoas, dátiles e quizais melóns. Gaerisa constaba duns corenta edificios, incluíndo seis granxas fortificadas (Centenaria). Dúas delas eran realmente grandes. Abandonouse na Idade Media.
Con Diocleciano o limes foi parcialmente abandonado e a defensa da zona realizábana os Limitanei, soldados-agricultores bérberes locais. O limes sobreviviu como unha protección eficaz ata a época bizantina (o emperador Xustiniano reestruturou o limes no ano 533 d. C. ). Despois diso, Gaerisa perdeu importancia e desapareceu lentamente tras as invasións árabes de finais do século VII.
No século X, Gerisa quedou totalmente esquecida e cuberta de area. Só uns séculos despois, a zona foi repoboada e agora, preto das ruínas escavadas de Gaerisa, hai unha pequena cidade chamada "Ghirza".
Germán Fanego Salaverri

Germán Fanego Salaverri, nado en Mondoñedo en 1884, foi un médico e político galego. Traxectoria
Licenciado en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela (1905). Foi médico forense de Mondoñedo. Na República militou en Izquierda Republicana da que foi elixido presidente da agrupación municipal de Mondoñedo en 1935. En abril de 1936 foi nomeado médico forense do Xulgado de Vitoria, permutando para o xulgado de Pamplona en maio. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en agosto. Xulgado na Coruña por adhesión á rebelión o 10 de abril de 1938 con José Sánchez Gacio, José Ramón Villamarín Pallín, Eloy Castro Dorrego, Guillermo Otero Villalba, Francisco García Martínez, Alfredo Martínez Martínez, Graciano Leivas Freire, Patricio Vijande Villar, Constantino Sánchez Gacio e Emilio González Valoria, foi condenado a 6 anos e un día. Depurado, foi cesado como médico forense do Xulgado de Instrución de Pamplona o 10 de febreiro de 1941. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas.
Germán López González

Germán López González, coñecido como Barriolo, nado en Moreda (Vilaescura, Sober) o 23 de maio de 1899, foi un político galego. Traxectoria
Emigrou a América sendo mozo. Albanel. Foi vogal da Agrupación Socialista e presidente da UGT do Saviñao. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte ante o temor a ser axustizado. Marchou a Santiago de Compostela, onde foi detido o 18 de agosto. Sácano de madrugada xunto con outros para pasealo, pero logrou escapar na Estación de tren. Volveu a Escairón, onde fixo un zulo no que se agachou. Foi declarado en rebeldía en causa aberta en 1938. Ao rematar a guerra presentouse ao Gobernador civil. Foi detido o 12 de xullo de 1939 e internado na Prisión de Monforte de Lemos para ser trasladado á prisión de Lugo o 31 dese mes. Xulgado en Lugo por auxilio á rebelión o 28 de marzo de 1940 na causa 729/36 con José Ferreiro Pérez, foi condenado a 12 anos de prisión. Reducida a pena a un ano e un día, saíu en liberdade provisional o 26 de agosto de 1940. Vida persoal
Casou con Josefa Quiroga Losada en 1926.
Germán López Quiroga

Germán López Quiroga, nado en Escairón o 20 de marzo de 1927, é un ferroviario e escritor galego. Traxectoria
Entrou na RENFE en 1947 en Monforte de Lemos opositando a factor e xubilouse como xefe de estación en 1991.
Participou e foi relacións públicas da Coral Internacional de RENFE de Monforte e da Coral Polifónica do Concello de Monforte. Cantou na Rondalla de José Pallares e na Rondalla Benfeita. Pertenceu a Poetas do Sur Lucense e Amencer Quirogués.
Publicou artigos en La Voz de Galicia, El Progreso (sobre todo no Suplemento Semanal Ribeira Sacra, máis de 300) e Faro de Vigo e na Web do Museo do Ferrocarril de Galicia, en Amargama e en Candea, dedicada ao Courel.
Participou en programas da TVG: Vivan as tardes, Sen código Postal, Vivir aquí ("Os raís da vida"), O tren que me leva a ti. E No tren da vida, da Canle Ribeira
Autor da letra da canción titulada "O viño da Ribeira Sacra" e da letra do himno do Arenas Club de Fútbol de Monforte de Lemos. Foi nomeado Presidente da Asociación Cultural de Poetas da Ribeira Sacra. Obra
Historia de un paseo (2007). Recupera a historia de seu pai, militante de UGT, que sobreviviu a dous fusilamentos no tempo da Guerra Civil e escapou ferido desde Santiago ao Saviñao. Latexos da terra (2011). No que inclúe as creacións de vinte escritores do colectivo Poetas da Ribeira Sacra.
Ademais: Cousas en galego, Compendio autobiográfico, Nostalgia evolución y futuro del ferrocarril, Recordos e tradicións (Foi a miña cata na Ribeira Sacra' (Deputación de Lugo), Retazos de historia de Monforte de Lemos (Deputación de Lugo), Lembrando a Luis Moure Mariño (Imprenta Fénix). Premios
2004: gañador do concurso Cartas de Amor celebrado nos concellos de Quiroga e Lugo co primeiro premio en ambos os dous.
2005: premio de poesía do Concello de Quiroga no Día das Letras Galegas, polo poema "A gaita rí, a gaita chora".
2006: premio de poesía de amor na categoría de adultos do Concello de Foz co poema "Declarando amar".
2007: noméano Poeta Oficial da Sociedade Cultural e Recreativa La Fraternal de Monforte de Lemos.
8-XII-2007: homenaxe do Grupo de Poetas da Ribeira Sacra.
2008: Premio de xornalismo Moncho do Pío.
2011: noméano Socio de honor do Museo do Ferrocarril de Galicia.
Germán Sánchez Ruipérez

Germán Sánchez Ruipérez, nado en Peñaranda de Bracamonte (Salamanca) o 12 de setembro de 1926 e finado na República Dominicana o 12 de febreiro de 2012, foi un empresario do mundo da edición e mecenas cultural de España. Traxectoria
Fillo dunha mestra e un libreiro, trasladouse coa familia a Salamanca ao rematar a Guerra Civil e en 1942 incorporouse ao negocio familiar da librería. Casou en 1953 con Ofelia Grande e nesa época viaxou a Londres, onde coñeceu a Stanley Unwin, que sería fundamental para a súa formación no negocio editorial.
En 1958 fundou Ediciones Anaya S. A. , con sede en Salamanca, que se orienta á edición de libros educativos e de texto. Amigo do filólogo Fernando Lázaro Carreter, os manuais de literatura española que este escribe para a súa editorial e o seu asesoramento converteron á editora nunha das grandes de España. Posteriormente estendeu a súa actividade a outras empresas editoriais creando Cátedra, Pirámide, Barcanova, Algaida, Anaya Multimedia e Anaya Interactiva, e adquiriu outras, como Tecnos, Bibliograf, Credsa, Alianza Editorial (un dos seus grandes éxitos profesionais) e Ediciones del Prado. Da suma de todas elas naceu o Grupo Anaya SA. Neste proceso contou con colaboradores como Antonio Basanta e Felicidad Orquín. Unha das súas preocupacións foi o desenvolvemento da cultura do libro infantil, creando varios premios ao fomento da lectura e á excelencia profesional de profesores e escritores. Ademais iniciou unha expansión polo continente americano, creando editoriais independentes con socios locais.
En 1981 creou a Fundación Germán Sánchez Ruipérez, con sedes en Madrid, Peñaranda de Bracamonte e Salamanca, dedicada á formación de profesionais do sector editorial e ao fomento da lectura, e impulsou a creación da Casa del Lector en Madrid. En 1990 fundou un periódico, El Sol, que durou dous anos, e desde as súas páxinas fomentou a cultura publicando unha colección económica de grandes autores da literatura universal que se vendía conxuntamente con cada exemplar. Nos últimos anos foi desprendéndose das distintas empresas que adquiriu, incluída Alianza, e vendeu a empresa fundacional, para quedar só á fronte da Fundación Germán Sánchez Ruipérez, cuxo único obxectivo segue sendo a difusión da lectura.
Morreu logo de dous días hospitalizado na República Dominicana. A súa sobriña neta, Ofelia Grande, é a directora de Siruela.
Gerrit Berckheyde

Gerrit Adrianszoon Berckheyde, nado en Haarlem en 1638 e finado na mesma cidade o 10 de xuño de 1698, foi un pintor neerlandés do Barroco. Traxectoria
Berckheyde foi discípulo de Frans Hals e do seu propio irmán Job Andrieszoon Berckheyde. Con este viviu un tempo na cidade e corte de Heidelberg e logo en Haarlem.
Pintou sobre todo vistas, con pequenas figuras humanas, de Haarlem, Ámsterdan, Colonia, Bonn e Heidelberg. As súas obras principais figuran, especialmente, nos museos de Ámsterdan e Anveres, Kassel (Pastores), Dresden (a Damplatz de Ámsterdam) e Schwerin.
Gers

Gers (32) é o departamento de Francia número 32, na rexión administrativa de Occitania. A súa capital é Auch. Outra cidade importante é Condom. Paisaxe e economía rurais.
É un dos maiores centros de produción de fígado de ganso, especialidade gastronómica do suroeste de Francia. Principais cidades
Auch, prefectura
Condom
Mirande
Gertrud (filme)

Gertrud é un filme dinamarqués de 1964 dirixido por Carl Theodor Dreyer. Baséase na novela homónima de 1906 escrita por Hjalmar Söderberg. O papel de Gertrud Kanning é interpretado por Nina Pens Rode, xunto con Bendt Rothe como o seu marido, Gustav Kanning, e Baard Owe como o seu amante, Erland Jansson.
Gertrud foi o último filme de Dreyer. Destaca polas súas moitas tomas longas, unha delas de case dez minutos con Gertrud e o seu ex amante, Gabriel, falando sobre os seus pasados. O filme estreouse con críticas diversas, mais agora está considerado unha das obras mestras de Dreyer. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 38ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
Gertrud, que chegou a ser unha famosa cantante, decídese a abandonar o seu marido e marchar co seu amante. O día seguinte descobre que este a traizoou e iso impide que lle poida entregar un amor absoluto, polo que a muller abandona os dous e comeza unha vida en solitario, reflexionando sobre como o compromiso do amor é unha simple convención que non vai alén de tentar un límite que moitas veces non significa nada. Personaxes
Nina Pens Rode como Gertrud
Bendt Rothe como Gustav Kanning
Ebbe Rode como Gabriel Lidman
Baard Owe como Erland Jansson
Axel Strøbye como Axel Nygren
Vera Gebuhr como ama de chave de Kanning
Lars Knutzon como estudante
Gertrude Elion

Gertrude Belle Elion, nada en Nova York o 23 de xaneiro de 1918 e finada en Chapel Hill o 21 de febreiro de 1999, foi unha bioquímica estadounidense. Traxectoria
Procedente dunha familia de inmigrantes xudeus, Gertrude B. Elion foi unha bioquímica e farmacóloga norteamericana que recibiu o Premio Nobel de Medicina no 1988, xunto con George H. Hitchings e Sir James Black. Graduouse no Hunter College no 1937 e traballou como asistente de laboratorio, primeiro nun centro de ensino e logo con Hitchings nunha compañía farmacéutica. Nunca obtivo o título universitario.
Soa ou con Hitchings sintetizou moitos novos fármacos, usando novos métodos a partir da diferenciación bioquímica entre células normais e patóxenas para poder matar ou inhibir a reprodución de patóxenos particulares sen prexudicar as células do hóspede, o que a levarían a liderar o equipo que logrou o anti-SIDA AZT.
Os seus inventos inclúen: 6-mercaptopurina, o primeiro tratamento para a leucemia.
azatioprina, o primeiro axente immuno-supresivo, usado para trasplante de órganos.
allopurinol, para o tratamento da gota.
pirimetamine, para a malaria.
trimetoprim, para a meninxite, septicemia e infeccións bacterianas dos tractos respiratorios e urinarios.
aciclovir, para o herpes vírico.
Amais do Nobel, recibiu a Medalla Nacional de Ciencia dos Estados Unidos e o Lemelson-MIT Lifetime Achievement Award, sendo a primeira muller (1991) en entrar no National Inventors Hall of Fame.
Gervaise (filme)

Gervaise é un filme francés de 1956 dirixido por René Clément. Baséase na novela de 1877 L'Assommoir, de Émile Zola. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 29ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado. Maria Schell gañou a Copa Volpi á mellor actriz no Festival de Venecia. Personaxes
Maria Schell como Gervaise Macquart Coupeau
François Périer como Coupeau
Suzy Delair como Virginie Poisson
Armand Mestral como Lantier
Jany Holt como Mme Lorilleux
Mathilde Casadesus como Mme Boche
Florelle como Maman Coupeau
Micheline Luccioni como Clémence
Lucien Hubert como Monsieur Poisson
Jacques Harden como Goujet
Jacques Hilling como Monsieur Boche
Hélène Tossy como Mme Bijard
Amédée como Mes Bottes
Gervasio Cereijo Veiga

Gervasio Cereijo Veiga, coñecido como Trenzas, nado no Cazapedo (A Encomenda, A Pobra de Trives) en 1895 e finado no mesmo lugar, foi un guerrilleiro antifranquista galego. Traxectoria
Membro da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Manzaneda da que foi vogal do seu Comité Executivo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Foi xulgado en Ourense por auxilio á rebelión e declarado en rebeldía. Foi enlace do grupo de Mario de Langullo. Por presións da Garda Civil acabou integrándose no grupo guerrilleiro. A súa filla Longina Cereijo a quen pillou a guerra en Barcelona, regresou ao caer a fronte de Cataluña e como o pai estaba fuxido, foi recluída nun campo de concentración en Asturias. Dende 1942 permaneceu agochado nunha casa de Paradela, onde foi descuberto por un delator infiltrado pola Garda Civil. Foi detido o 22 de xullo de 1948 no Barco de Valdeorras. Xulgado en consello de guerra en Ourense, foi condenado a 30 anos de reclusión. Estivo varios anos na cadea de Ourense e despois pasou a Colonia Penitenciaria del Dueso (Santoña), de onde saíu en liberdade condicional en outubro de 1959. Uns anos despois de saír da cadea finou no Cazapedo.