proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Systema Naturae

O libro Systema Naturæ (abreviado Syst. Nat. ) foi unha das principais obras do médico, botánico e naturalista sueco Linneo.
O seu título completo é "Systema naturæ, sive regna tria naturæ systematice proposita per secundum classes, ordines, genera, & species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis" ("Sistema natural, nos tres reinos da natureza, segundo clases, ordes, xéneros e especies, con características, diferenzas, sinónimos, lugares").
Co seu sistema, Linneo, profundo crente, pensaba que estaba clasificando a creación de Deus.
A décima edición deste libro (1758) está considerada como o punto de partida formal da nomenclatura zoolóxica. Descrición
Linneo publicou a primeira edición do Systema naturae no ano 1735, durante a súa estancia nos Países Baixos. Como era costume para a literatura científica da época, o libro publicouse en latín. Nel expoñía as súas ideas para a clasificación xerárquica do mundo natural, dividíndoo nos clásicos tres reinos, o reino animal (Regnum animale), o reino vegetal (Regnum vegetabile) e o "reino mineral" (Regnum lapideum).
Para a clasificación do reino vexetal Linneo segue o seu novo sistema sexual, en que as especies co mesmo número de estames se inclúen no mesmo grupo. A clasificación dos animais era máis natural. Por exemplo, os seres humanos foron por primeira vez colocados xunto a outros primates (como Anthropomorpha).
En vista da popularidade da obra, Linneo continou a publicación de novas edicións, ampliando en cada unha a precedente, desde as once páxinas da primeira edición (1735) ás tres mil páxinas da déciimo terceira e última edición (1770). Ademais, segundo avanzaba no traballo, fixo modificacións: na primeira edición as baleas foron (erroneamente) clasificadas como peixes; na 10ª edición, publicada en 1758, as baleas xa se identificaron como mamíferos. Nesta mesma edición introduce para as especies animais un nome científico formado por dous termos (xenérico e específico), a denominada nomenclatura binomial, algo que xa fixera para as especies de plantas en 1753, na publicación de Species Plantarum.
Système universitaire de documentation

O système universitaire de documentation (sistema universitario de documentación) ou SUDOC é un sistema empregado por bibliotecas universitarias de Francia para identificar e manexar os documentos na súa posesión. Este catálogo contén máis de 10 millóns de referencias. A axencia responsable do seu mantemento é a Agence bibliographique de l'enseignement supérieur.
Szentlászló

Szentlászló, (en serbocroata: Laslov, en alemán: Senglasl, St. Glasl) é unha aldea do condado de Baranya, Hungría. Localización
A aldea está situada no lado noroeste de Baranya (en Zselic). A seguinte cidade Szigetvár sitúase no 13 km da aldea. A sede do condado de Baranya, Pécs, está a 47 km de distancia. Había un ferrocarril MÁV entre Szigetvár e a segunda cidade próxima Kaposvár. Desde os anos 70, a única forma de chegar á vila é a estrada xeral nº 67 e en autobús. O tráfico é grande, porque os camións que van ao lago Balaton atravesan a aldea. Historia
Antes da década de 1950, Szentlászló pertencía a Somogy. As primeiras fontes escritas proceden de mediados do século XIII. O patrón é San Ladislau. Aquí había unha casa reitoral chamada Margitapuszta, cedida por Ladislau I (Szent László, do que deriva o nome). Na ocupación otomá non había poboación constante. No século XVIII chegaron á aldea os alemáns. Despois da Segunda guerra mundial foron desprazados a Alemaña Oriental, e no lugar deles chegou xente de Eslovaquia. A primeira igrexa foi construída en 1738. A actual igrexa consagrouse en 1821. Os alemáns tiñan o seu propio consello étnico, que abriu en 2002. A escola primaria é unha "escola étnica".
Szigetvár

Szigetvár (pronunciada en húngaro: [ˈsiɡɛtvaːr]; croata: Siget; turco: Zigetvar; Inglés: Islandcastle; alemán: Inselburg) é unha cidade do condado de Baranya, no sur de Hungría. Historia
A fortaleza da cidade foi o escenario do asedio de Szigetvár en 1566. Foi un centro sanjak nun principio na provincia de Budin (1566–1601), máis tarde na provincia de Kanije (1601–1689).
Xunto a eles está o antigo Palacio Andrássy. Outros monumentos da cidade remóntanse á época otomá. Dous anos despois do cerco, construíuse a mesquita de Alí Paxá, que máis tarde -en 1788- se transformará nunha igrexa cristiá: a parroquial católica romana. Os dous minaretes, así como as xanelas e nichos con arcos indican a súa función orixinal. A casa turca de paredes de ladrillo en bruto vermello e reixas de aceiro entrelazadas na rúa Bástya estaba orixinalmente destinada a ser un caravanserai. As dúas cuncas de auga bendita da Igrexa Franciscana foron feitas con lavabos turcos. O altar maior esculpido da Igrexa barroca é outra das vistas. En 1966, no 400 aniversario do asedio, Szigetvár recuperou o seu rango de Cidade antiga. O desenvolvemento comezou a coller velocidade. Hoxe conta cunha poboación de 12. 000 habitantes. En outubro de 2011, a cidade recibiu o título de Civitas Invicta do Parlamento húngaro.
En 1994, o Parque da Amizade Húngaro-Turco (en húngaro: Magyar-Török Barátság Park) foi establecido como un parque público, dedicado en memoria da Batalla de Szigetvár.
As escavacións arqueolóxicas realizadas pola Universidade de Pécs a partir de 2016 revelaron a tumba do sultán Solimán o Magnífico no próximo asentamento destruído de Turbék. Cidades xemelgas: cidades irmás
Szigetvár está irmandada con:
Sábado

O sábado é o sexto día da semana. O nome "sábado" vén do hebreo a través do latín sabbătum (dies) ou día do sabat, día de descanso para os xudeus. O nome latino era Saturni (dies), ou día de Saturno. Coa cristianización deuse unha substitución do nome, pero outras linguas mantiveron a raigaña latina, como no caso do inglés Saturday.
Sámago

O sámago é a parte máis branda e clara do toro dunha árbore, comprendida entre a casca e a cerna. É a madeira máis nova e de peor calidade e branda, sendo a mellor a da cerna.
Tamén recibe en galego os nomes de ámago, magolo e moguelo.
O sámago corresponde cos últimos aneis de crecemento da árbore, producidos polo cámbium vascular no talo dunha planta, que corresponde ao único xilema funcional. O sómago adoita ser dunha cor máis clara. Anatomía
É a parte da torada da árbore, que se atopa a rentes por baixo da casca, que inclúe os aneis de crecemento máis novos. É máis alba, menos mesta, máis permeábel e contén máis humidade que a cerna. Malia que unha ampla maioría das súas células finaran, contén células que fican fisioloxicamente activas (células do parénquima). Contribúe ás funcións de sustentáculo estrutural, condución ascensional do zume e de almacenaxe de materiais de reserva. A morte do parénquima provoca a transformación do sómago a cerna, fisioloxicamente morto, no centro do tronco. Importancia industrial
Dende o punto de vista da industria da madeira, e especialmente da carpintaría, o sómago é un factor a ter moi en conta en cada unha das madeiras, tanto é así que en calquera informe técnico sobre calquera especie o primeiro que se menciona é a cor da cerna (parte interna do toro achegada ao miolo) e ao sámago; hai algunhas madeiras que se o seu sámago fose máis resistente serían máis apreciadas, xa que o sámago non serve normalmente para ser ben traballado ou podrece antes, incluso chega a ter unha cor completamente diferente, que case sempre é alba.
Sámara

Unha sámara é un aquenio ou froito seco, indehiscente que ten o pericarpo estendido a modo de á membranosa. Este tipo de froito ten como función facilitar a dispersión da semente valéndose do ar. Entre as especies vexetais que producen sámaras están varias árbores, como os pradairos, os freixos e os ulmeiros.
Sándalo

O sándalo, Santalum álbum é unha especie botánica, unha árbore de gran tamaño, da familia das santaláceas, de follas elípticas e opostas, flores pequenas, en acio ou axilares, e froito parecido á cereixa. Medra no sur de Asia e Oceanía. A súa madeira emprégase en ebanistaría e proporciona unha esencia aromática.
A madeira aromática desta árbore tamén recibe o mesmo nome e é coñecida por usarse para tallar esculturas e porque dela obtéñense óleos volátiles usados en perfumaría. O sándalo orixinario da India é o que produce a mellor madeira e os mellores óleos aromatizantes. Na India, o sándalo considéranse unha árbore sagrada e o goberno declarouna "propiedade nacional" para preservala da corta indiscriminada. Só se permite a corta cando o exemplar posúe máis de trinta anos, momento no que naturalmente comeza a morrer. Un tronco de sándalo demora 25 anos para adquirir un diámetro de 6 cm. Distribución
É unha árbore hemiparásita, nativa das áreas semiáridas da India. Plántase hoxe en día ademais de na India, na China, Sri Lanka, Indonesia, Malaisia, as Filipinas e o norte de Australia. A madeira
A madeira do sándalo, acabada de cortar, presenta unha coloración amarela, porén co tempo adquire unha coloración marrón máis escura. Cando seca, non racha; é de doado tratamento en carpintaría e fumega con facilidade.
É unha madeira dura, de densidade 950 kg/m³, que seca amodo, e é resistente a fungos e insectos. Usos
Os óleos obtidos da destilación da casca da madeira, do seu miolo e das raíces utilízanse en perfumaría.
Úsase en rituais como aromatizante (incenso) para acadar a harmonía espiritual.
A madeira pode ser usada para producir esculturas, caixas, peites e outros objetos pequenos. Tamén é moi utilizada na confección dos mala, os rosarios hindús utilizados para meditación, ascensión espiritual e protección enerxética.
São Bernardo do Campo

São Bernardo do Campo é a 4ª cidade do estado de São Paulo en poboación total. Fai parte da rexión metropolitana de São Paulo e destaca como unha importante cidade industrial. Cando as primeiras industrias automobilísticas se instalaron no Brasil escolleron a cidade para establecer as súas factorías.
São Carlos

São Carlos é unha importante cidade industrial brasileira, do estado de São Paulo. Nela están modernas industrias mecánicas, de alta tecnoloxía, equipamentos eléctricos e electrónicos, ademais dun moderno e diversificado comercio e servizos.
O seu desenvolvemento comezou no século XIX coa construción do ferrocarril que o ligou á cidade de São Paulo. Nesa época, instaláronse as primeiras industrias, a cidade tomou un grande impulso.
O poboamento e a media distancia da capital paulista atrairan máis empresas e máis xente para poboar a cidade. Hoxe, ademais da Estrada Washington Luis, hai tamén a Estrada Anhanguera e Bandeirantes, ligandoa a São Paulo. A cidade posúe tamén un bo sector hoteleiro e alberga universidades, moitas escolas públicas e particulares, centros de lecer e cultura e dous shopping centers de medio porte.
São João da Boa Vista

São João da Boa Vista é un municipio brasileiro do estado de São Paulo. Localízase a unha latitude 21º58'09" S e a unha lonxitude 46º47'53" O, estando a unha altitude de 767 metros. Segundo estimacións do Instituto Brasileiro de Xeografía e estatística IBGE para 2009, São João da Boa Vista ten unha poboación de 83. 909 habitantes e o seu PIB é de 0, 843, considerado o 15º mellor do estado de São Paulo.
Século

Un século é unha unidade de tempo que equivale a cen (100) anos.
Os séculos acostuman contarse dentro da era cristiá comezando o 1 de xaneiro dos anos que son múltiplos de 100 máis 1 (incluíndo os negativos; vg. , 101, -199 ou 2001) e finalizando o 31 de decembro dos anos múltiplos de 100 (vg. , 0, 1700 ou -500). Dese xeito numéranse por números romanos. Porén, poden considerarse outros límites, sendo en tal caso moitas veces considerados de xeito aproximado.
Algúns séculos reciben alcumes como o 'Século de Ouro' ou o 'Século das luces', que corresponde de xeito aproximado ó S. XVIII. Os séculos antes de Cristo
Século -XXV
Século -XXIV
Século -XXIII
Século -XXII
Século -XXI
Século -XX
Século -XIX
Século -XVIII
Século -XVII
Século -XVI
Século -XV
Século -XIV
Século -XIII
Século -XII
Século -XI
Século -X
Século -IX
Século -VIII
Século -VII
Século -VI
Século -V
Século -IV
Século -III
Século -II
Século -I Os séculos despois de Cristo
Século I
Século II
Século III
Século IV
Século V
Século VI
Século VII
Século VIII
Século IX
Século X
Século XI
Século XII
Século XIII
Século XIV
Século XV
Século XVI
Século XVII
Século XVIII
Século XIX
Século XX
Século XXI
Século XXII
Ségny

Ségny é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Séno

Séno é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Sahel. A súa capital é a cidade de Dori. Departamentos
A provincia divídese en seis departamentos: Bani
Dori
Falangountou
Gorgadji
Sampelga
Seytenga
Sépalo

Os sépalos son unha das pezas constituintes da flor, que se sitúan no verticilo máis externo desta. Son estruturas foliáceas, normalmente menores e máis consistentes que os pétalos, e na maior parte dos casos teñen a función primordial de protexer o gomo florar, pechándose sobre este. O conxunto de sépalos dunha flor é coñecido como cáliz.
Os sépalos son xeralmente esverdeados, mais, como case todas as partes dunha planta, asumen unha incrible variedade de formas e funcións, de acordo con cada especie. Na familia Malpighiaceae, por exemplo, a face dorsal dos sépalos presentan glándulas de óleo, que é recollido por abellas cando estas acidentalmente, polinizan a flor. Nalgunhas Euphorbiaceae, as flores non teñen pétalos, e os sépalos asumen a función de atraer polinizadores. Adaptacións extremas con ese fin tamén poden ser observados na familia Aristolochiaceae. En Theaceae, algunhas especies conservan os sépalos mesmo durante o desenvolvemento do froito, talvez como unha protección adicional contra predadores. En Lecythidaceae os sépalos non pasan de estruturas reducidas e con aspecto semellante ao restante do cáliz, ofuscado pola exuberancia dos pétalos e estames, e aparentemente sen función.
Síbaris

Sybaris ou Síbaris (en grego: Σύβαρις en italiano: Sibari ) foi unha antiga cidade grega costas do golfo de Tarento. Foi fundada no 720 a. C. 720 a. C. Historia
Situación
Síbaris estaba situada preto do mar e estaba entre os ríos Crathis e Sybaris (do que a cidade deriva o seu nome).
Investigacións máis modernas situaron a cidade nunha dorsal dunha lagoa costeira preto das zonas húmidas.
Idade antiga
O intenso comercio fíxoa non só rica senón tamén unha das cidades máis importantes da Magna Grecia. A palabra sibarita foi consagrada como adxectivo para unha persoa entregada aos praceres da vida, á vista da opulencia de Síbaris.
Sybaris foi fundada no 720 a. C. 720 a. C. , segundo Pseudo-Scymnus. Estrabón menciona que era unha colonia aquea e que o seu fundador era de Hélice, cidade de Acaia. Aristóteles escribiu que os aqueos estaban acompañados por varios cidadáns de Trecena, pero que finalmente foron expulsados polos máis diversos aqueos. Segundo a lenda, a cidade foi fundada por Sagaris, fillo de Áiax o Menor.
Idade contemporánea
Actualmente é unha pequena aldea (frazione) na comuna italiana de Cassano allo Ionio.
Sílaba trabada

Sílaba trabada é aquela sílaba que ten unha consoante na marxe silábica. Nas palabras patrimoniais, as consoantes que poden aparecer son l, n, r, s, e z, mentres que nos cultismos e empréstimos poden aparecer case todas: club, obxecto, admirada, adaptar. Inda así, nos falantes prodúcense certos fenómenos de vulgarismo, principalmente epéntese ou paragoxe: clube, ouxeto, ademirada, adautar.
Sílex

Para a editorial madrileña véxase: Sílex Ediciones. O sílex (SiO2), chamado tamén pedernal, é unha variedade criptocristalina (agregados de cristais só observábeis ao microscopio electrónico) do cuarzo que se presenta xeralmente en masas compactas, de cores variadas (cincenta, negra, amarela e outras), de gran dureza (7 na escala de Mohs) e fractura concoide, polo que foi moi usado nas culturas primitivas para a fabricación de ferramentas e trebellos. Xacementos
Moi abundante, aparece en forma de nódulos ou masas en formacións de xeso ou rochas calcarias, e en certos solos arxilosos, xeralmente debidos a alteracións da creta. Xénese
A formación do sílex é un fenómeno complexo. Admítese xeralmente que esta rocha se forma a partir de auga de mar ou dos lagos saturada en sílice.
Este fenómeno pode producirse: en clima tropical, en épocas nas que os solos vermellos sufriron unha alteración física e química (meteorización) intensa;
por descomposición de exoesqueletos silícicos de organismos mariños tales coma as diatomeas ou certas esponxas;
por achegas masivas de sílice pola sedimentación oceánica de cinzas volcánicas no curso de episodios eruptivos violentos.
A sílice precipita entón no leito dos océanos, en forma de aglomerados que forman nódulos, ou enchendo cavidades deixadas na creta (ou outras formas de calcarias) e cristaliza en nódulos.
Semella que algúns obxectos ou organismos puideran contribuír a iniciar a cristalización de certos sílex. Encontráronse, por exemplo, fósiles de esponxas ou de ourizos de mar no núcleo de certos sílex.
Nesta hipótese, o nódulo formaríase —no curso dunha reacción autocatalítica lenta— na epixenesia das calcarias do contorno, é dicir, que as moléculas de carbonato de calcio foron substituídas unha a unha por moléculas de sílice, sen cambiar a estrutura orixinal da rocha; así o sílex crecería a expensas da calcaria. O fenómeno de formación dun nódulo de sílex detense cando os depósitos de calcaria o envolven e o privan da chegada do sílice disolvido na auga. Usos e aplicacións
O sílex foi utilizado ao longo da prehistoria e da protohistoria para a fabricación de utensilios, (coitelos) e de armas (puntas de frecha e de lanza) debido á súa gran dureza e ao corte incisivo das súas arestas, dada á súa propiedade de fracturarse segundo leis constantes e controlábeis, formando arestas cortantes (fractura concoide). A percusión dun anaco de sílex é tamén unha das técnicas de produción de fogo: golpeando contra unha rocha rica en ferro ou contra un anaco de aceiro, o sílex produce faíscas susceptíbeis de seren fixadas por certos materiais. Desde o século VIII até o XIX, o sílex utilizouse coma percusor nos mosquetes e fusís.
Esta aplicación continúa até os nosos días, sendo común que se utilice para producir a chispa nos chisqueiros.
Tamén foi moi utilizado na construción, e aínda o é, en Inglaterra e en varias rexións de Francia.
Sílicua

A sílicua é un froito simple, seco e dehiscente (con valvas que abren trala súa maduración), caracterizado por ter unha cápsula formada por dous carpelos soldados que, unha vez madura, ábrese, deixando as sementes ó descuberto. As sementes aparecen enganchadas a unha especie de tabique central ou replo que permanece trala caída das valvas. Os froitos de moitas das brasicáceas como a mostaza, o ravo, a col silvestre ou a colza son exemplos de sílicuas; aínda que tamén hai outras familias achegadas ás brasicáceas que tamén teñen este tipo de froito, como as papaveráceas ou as fumariáceas.
As sílicuas teñen xeralmente forma alongada. As que son curtas, máis ou menos do mesmo ancho que largo (ou como moito, o dobre de longas que anchas), denomínanse silículas (este é o tipo de semente da Lunaria ou o da Lobularia maritima). Formación
Este tipo de froito deriva dun ovario unilocular (cunha única cavidade na que se aloxan os primordios seminais), formado pola unión de dous carpelos. As sementes ou grans están adheridas sobre dúas placentas parietais. Durante o proceso de maduración do froito fórmase un falso tabique (o septum) que une as dúas placentas e sepáraas en dúas cavidades ou celiñas'. No momento da dehiscencia, as paredes externas da sílicua ábrense, partindo dende abaixo cara a arriba, e formando dúas valvas que deixan ó descuberto o septum e as sementes que están soldadas a el.
Símbolo de Marte

O símbolo de Marte, tamén coñecido como lanza de Marte ou frecha de Ares (♂), é unha figura formada por un círculo e unha frecha inclinada que xorde do primeiro e apunta cara a dereita. Na antigüidade interpretábase como o escudo e a lanza do deus da guerra Marte ou Ares. O símbolo ten a entrada Unicode U+2642.
Emprégase como representación histórica da figura mitolóxica en numerosos campos. Entre eles inclúense:
Na ciencia: O sexo masculino.
O planeta Marte.
O elemento químico ferro.
Na mitoloxía: O deus romano Marte ou o grego Ares.
Outros: O masculino.
En documentos medievais e barrocos, simbolizaba o día martes.
É parte do logotipo de Volvo.
Símbolo de Venus

O símbolo de Venus (♀), é unha figura formada por un círculo e unha cruz debaixo del. O símbolo está historicamente asociado á deusa romana Venus ou a grega Afrodita. Ten a entrada Unicode U+2640. Emprégase como representación histórica da figura mitolóxica en numerosos campos. Entre eles inclúense:
Na ciencia: O sexo feminino.
O planeta Venus.
O elemento químico cobre.
Outros: É base do símbolo do feminismo.
Símbolo de conclusión

En matemáticas, o símbolo de conclusión (∴) é un símbolo que se escribe antes dunha conclusión lóxica. O símbolo consta de tres puntos que forman un triángulo. Pronúnciase Logo. .. , Polo tanto. .. , En conclusión. .. (daquela, dedúcese, etc. .. ). Xeralmente non se usa na escritura formal, pero úsase moito en matemáticas e tamén como abreviatura.
En inglés é coñecido como therefore sign. Exemplo de uso
Usado nun siloxismo
Todos os deuses son inmortais.
Zeus é un deus.
∴ Zeus é inmortal. (Polo tanto, Zeus é inmortal. )
Usado nunha resta
x - 16
∴ x 7 (Polo tanto, xe é igual a sete).
Símbolo nacional

Un símbolo nacional é un símbolo dunha entidade que se considera e se manifesta ante o mundo como unha comunidade nacional: estados soberanos mais tamén nacións e países en estado de dependencia colonial ou doutro tipo, integración federal ou mesmo comunidades etnoculturais consideradas "nacionalidade" aínda que non teñan autonomía política.
Os símbolos nacionais pretenden unir o pobo creando representacións visuais, verbais ou icónicas do pobo, dos valores, dos obxectivos ou da historia nacionais. Estes símbolos adoitan reunirse como parte de celebracións de patriotismo ou nacionalismo e están deseñados para ser inclusivos e representativos de todas as persoas da comunidade nacional. Símbolos nacionais oficiais
Os símbolos oficiais máis habituais son: A bandeira ou o estandarte
O escudo do país ou da dinastía reinante
O selo do país ou da dinastía reinante
O Xefe de Estado, sobre todo nas monarquías
O lema
As cores nacionais
O himno nacional; xunto a este adoitan recoñecerse os valores como símbolo nacional de cancións moi populares Símbolos non oficiais
En moitos sentidos, os lugares coñecidos dun país tamén poden verse como símbolos nacionais, así como os artigos tradicionais de artesanía, os traxes populares, os monumentos naturais, as epopeas e os mitos nacionais, así como símbolos utilizados polas seleccións deportivas nacionais e os seus seareiros.
Símbolo sexual (bioloxía)

A expresión símbolo sexual, además do significado que ten na linguaxe corrente, en bioloxía refírese aos dous símbolos que se usan adoito para representaren o sexo biolóxico dun organismo: ♀ para as femias, e ♂ para os machos.
Símbolo vexilolóxico

Un símbolo vexilolóxico é usado polos vexilólogos para indicar certas características das bandeiras, e facilitar a súa clasificación. Os símbolos elixidos son os símbolos internacionais de identificación de bandeiras, creados por Whitney Smith. A asemblea xeral da Fédération Internationale des Associations Vexillologiques (FIAV) celebrada en Otava (Canadá) en 1981, recoñeceu este código de información, e recomendou o seu uso a todas as organizacións e individuos que a forman. Usos
Esta reixa foi deseñada pola FIAV para indicar especificamente o uso das bandeiras nacionais. Un punto dentro de cada unha das seis celas indica o uso da bandeira como bandeira civil, bandeira institucional, bandeira de guerra, pavillón civil, pavillón institucional e/ou pavillón de guerra, que son os seis tipos de usos que pode ter unha bandeira nacional. Así, o símbolo indica que a bandeira só pode usarse por unidades militares, xa sexan terrestres ou navais, mentres que o símbolo indica que a bandeira é usada sempre, soamente, en terra. Propiedades
Outros símbolos son utilizados para indicar outras características das bandeiras.
Símbolos de Christoffel

En matemáticas e física, os símbolos de Christoffel, así nomeados por Elwin Bruno Christoffel (1829 - 1900), son expresións en coordenadas espaciais empregadas para describir unha conexión sobre unha variedade. Principalmente son usadas para describir a conexión de Levi-Civita derivada do tensor métrico dunha variedade riemanniana ou pseudo-riemanniana. É moi habitual empregar os símbolos de Christoffel cando se fan cálculos teóricos que implican xeometría. Ademais, a notación formal (sen índices) para a conexión de Levi-Civita, é elegante e permite que os teoremas sexan establecidos dun modo breve, pero resultan pouco prácticos, en xeral, para realizar cálculos.
Os símbolos de Christoffel úsanse para realizar cálculos en coordenadas. Por exemplo, para derivación (covariante) de vectores ou tensores en xeral. En particular, o tensor de curvatura (riemanniano) pode expresarse en termos dos símbolos de Christoffel e das súas primeiras derivadas parciais.
En relatividade xeral, as conexións xogan un papel nos campos de forzas gravitacionais onde o potencial gravitacional actúa como tensor métrico. Definición
Sexa ( M, ∇ ) {\displaystyle (M, \nabla )} unha variedade diferenciable cunha conexión ∇ {\displaystyle \nabla } e sexan ( x 1, …, x n ) {\displaystyle (x^{1}, \dots, x^{n})} coordenadas locais en M {\displaystyle M}. Se denotamos a derivada parcial na dirección de x i {\displaystyle x^{i}} por ∂ x i {\displaystyle \partial x^{i}}, definimos os símbolos de Christoffel da conexión ∇ {\displaystyle \nabla } como as funcións Γ i j l ( x 1, …, x n ) {\displaystyle \Gamma _{ij}^{l}(x^{1}, \dots, x^{n})} tales que ∇ ∂ x i ∂ x j
Γ i j ℓ ∂ x ℓ {\displaystyle \nabla _{\partial {x^{i}}}\partial {x^{j}}
\Gamma _{ij}^{\ell }{\partial x^{\ell }}}. Ademais esta definición é independente do criterio de singo que se elixa para a curvatura. Xeometría riemanniana (e pseudo-riemanniana)
Sexa ( M, g ) {\displaystyle (M, g)} unha variedade (pseudo-)riemanniana e sexan ( x 1, …, x n ) {\displaystyle (x^{1}, \dots, x^{n})} unhas coordenadas locais de M {\displaystyle M}. Así, o tensor métrico g {\displaystyle g} exprésase en coordenadas como g ( x 1, …, x n )
g i j ( x 1, …, x n ) d x i ⊗ d x j {\displaystyle g(x^{1}, \dots, x^{n})
g_{ij}(x^{1}, \dots, x^{n})dx^{i}\otimes dx^{j}}.
Definimos os símbolos de Christoffel de primeira especie en p {\displaystyle p} por: Γ i j l
12 ( ∂ g l j ∂ x i + ∂ g l i ∂ x j − ∂ g i j ∂ x l ). {\displaystyle \Gamma _{ijl}
{\frac {1}{2}}\left({\frac {\partial g_{lj}}{\partial x^{i}}}+{\frac {\partial g_{li}}{\partial x^{j}}}-{\frac {\partial g_{ij}}{\partial x^{l}}}\right). } A partir dos anteriores, definimos os símbolos de Christoffel de segunda especie por: Γ i j k
g k l Γ i j l. {\displaystyle \Gamma _{ij}^{k}
g^{kl}\Gamma _{ijl}. } Deste xeito, verifícase que ∇ ∂ x i ∂ x j
Γ i j ℓ ∂ x ℓ {\displaystyle \nabla _{\partial {x^{i}}}\partial {x^{j}}
\Gamma _{ij}^{\ell }{\partial x^{\ell }}}, onde ∇ {\displaystyle \nabla } denota a conexión de Levi-Civita de ( M, g ) {\displaystyle (M, g)}.
Símbolos de paz

Entre os símbolos da paz na Terra atópanse dous elementos gráficos moi importantes. unha pomba branca, cunha rama de oliveira no pico. Recoñecida como símbolo de paz tras as guerras do século XX. Esta pomba é de orixe bíblica. Aparece por primeira vez no relato da Arca de Noé, sendo a encargada de ver cal era o estado do mundo tras o diluvio universal (ao retornar coa oliveira indicaba que chegara a terra firme e fértil). Un círculo con tres liñas no seu interior, unha na parte superior até abaixo e dúas na inferior en forma de pegada de ave, que tivo a súa etapa máis representativa na década dos 60 coa cultura e movemento hippie. Foi creado en 1950 polo deseñador británico Gerald Holtom para a campaña de desarmamento "British Campaign for Nuclear Disarmament", aínda que despois o seu significado estenderíase ao sentido máis xeral de "paz" co que se interpreta hoxe en día. Holtom baseouse nas letras (Nuclear Disarmament) segundo o alfabeto semáforo onde N representaríase con ambos os brazos cara a abaixo (un ao carón e outro ao outro) e a D cun brazo vertical cara a arriba e outro vertical cara a abaixo. Tempo despois Holtom admitiu que se inspirou na pintura de Goya "O 3 de maio en Madrid" onde un campesiño está a piques de ser fusilado, el arrepentiuse da connotación negativa do símbolo e quixo que se investise, é dicir que apuntase cara a arriba, pero o seu desexo foi ignorado. Outros países
No Xapón adoptouse de facto a Grus japonensis de origami como símbolo da paz. Bandeiras da Paz
O contexto da globalización fixo ver a importancia de respectar os símbolos locais, dentro dun contexto global; e a educación para a paz, pasa pola presenza de símbolos externos que cos seus arquetipos próximos contribúa á cultura da paz.
En 2016, por iniciativa de Trapped in Suburbia, expertos en comunicación global, co apoio de UNESCO, foron deseñadas unha bandeira da paz por cada país, encargando o seu deseño a destacados artistas e deseñadores gráficos de cada país. A idea naceu dada a dificultade de consenso sobre unha bandeira única, xa que os símbolos, os conceptos de paz e mesmo as cores teñen diferentes significados en diferentes culturas.
Símbolos de propiedade intelectual

Os símbolos de propiedade intelectual son signos tipográficos empregados para informar do réxime de dereitos de autor ou de copyright aos que están suxeitas creacións artísticas, literarias, científicas, audiovisuais, de software etc. Lista de símbolos de propiedade intelectual
O símbolo de copyright (©), formado pola letra C maiúscula (do inglés copyright) encerrada nun círculo, é o signo tipográfico empregado nas obras intelectuais, a excepción das gravacións sonoras, para informar do copyright ou dereito de copia que as protexe. O uso do signo está contemplado internacionalmente na Convención Universal sobre o Dereito de Autor adoptada en Xenebra en 1952 e revisada en París en 1971.
O símbolo de copyright de gravación sonora (℗), formado pola letra P maiúscula (do inglés phonogram) encerrada nun círculo, é o signo tipográfico usado para informar do copyright ou da reserva de dereitos de autor das gravacións sonoras (fonogramas) rexistradas en discos de vinilo, cintas de casete, discos compactos etc. O seu uso orixinouse en 1971 na Lei do Copyright estadounidense, sendo case simultaneamente ratificado a través dun tratado internacional. .
O símbolo de copyleft () formado pola letra C maiúscula virada para a esquerda e encerrada nun círculo é un signo tipográfico usado xeralmente, en contraposición ao símbolo do copyright para informar da autorización dada polo autor da obra para utilizar, difundir e, a miúdo, modificar libremente o seu traballo, respectando certas condicións que varían segundo o tipo de licenza copyleft.
O símbolo de marca rexistrada (®), formado pola letra R maiúscula (do inglés registered) encerrada nun círculo, é un signo tipográfico usado nalgúns países para indicar que a marca que o precede é unha marca comercial ou marca de servizo que foi rexistrada no organismo oficial correspondente, como a Oficina Nacional de Patentes e Marcas, no caso dos Estados Unidos.
O símbolo de marca comercial (™), formado polas letras maiúsculas TM (do inglés trademark) en estilo sobrescrito, é un signo tipográfico utilizado nalgúns países para indicar que a palabra, imaxe ou outro signo que o precede é unha marca comercial. Emprégase normalmente para marcas aínda non rexistradas oficialmente.
O símbolo de marca de servizo (℠), formado polas letras maiúsculas SM (do inglés service mark) en estilo sobrescrito, é un signo tipográfico usado nalgúns países para indicar que a marca que o precede é unha marca de servizo. É utilizado xeralmente para marcas de servizo aínda non rexistradas oficialmente. O seu emprego é menos común ca o do símbolo de marca comercial, especialmente fóra dos Estados Unidos.
O símbolo de mask work (Ⓜ), formado pola letra M maiúscula (do inglés mask) encerrada nun círculo, é un signo tipográfico usado nalgúns países para informar dos dereitos de propiedade intelectual, no ámbito da informática, sobre os mask works, os esquemas de trazado dos circuítos integrados.
Símbolos lóxicos

En Lóxica empréganse un conxunto de símbolos para representar expresións lóxicas. Moitos destes símbolos aparecen tamén en expresións matemáticas.
Símbolos matemáticos

Os símbolos matemáticos son símbolos utilizados en expresións, proposicións ou definicións en calquera área das Matemáticas.
As categorías utilízanse para facilitar a lectura, pois moitos símbolos poden ter usos distintos. Non se inclúen letras gregas ou doutros alfabetos que poden ser usadas como símbolos, como π, Σ, Π ou א.
Para ver nomes ou símbolos de funcións ver lista de funcións matemáticas.
Símbolos monetarios

Os símbolos monetarios son signos tipográficos ou abreviaturas empregados para representar moedas, e varían dunha divisa a outra. Moitos destes símbolos non aparecen no teclado ou son difíciles de introducir nun texto, polo que en ocasións emprégase no seu lugar o símbolo ¤, que representa unha moeda calquera. Historia
Os símbolos monetarios máis antigos foron evolucionando a partir de antigos signos gráficos, de forma que hoxe a relación co nome da moeda pode resultar pouco clara, como ocorre co símbolo do dólar ($) ou da libra esterlina (£), chamada en inglés pound, pero que ten a súa orixe na inicial da palabra latina libra.
A maioría dos símbolos modernos proveñen da inicial do nome da moeda á que se lle engade unha ou dúas barras ou trazos, dándolle un aspecto análogo ao símbolo $. Uso
Estes símbolos empréganse en certos contextos, segundo os costumes locais. Noutras ocasións utilízanse os códigos de tres letras definidos pola norma ISO 4217.
A colocación do símbolo en relación á cantidade depende do país ou da moeda, podendo colocarse antes do número (R$50, 00), despois (50. 00 SFr) ou mesmo no lugar da coma decimal, como era habitual no caso do escudo portugués (50 S ‖ {\displaystyle \mathrm {S} \! \! \! \Vert } 00).
Os símbolos monetarios non levan punto nin teñen plural, agás algunhas excepcións. Lista de símbolos monetarios
Para distinguir moedas co mesmo símbolo é habitual acompañar este con letras, por exemplo, A$ é o símbolo do dólar australiano. Estas diferenzas recóllense entre parénteses.
Símil

O símil, tamén chamado comparación poética, é un recurso estilístico, concretamente unha figura retórica de pensamento.
Nel establécese unha relación de semellanza entre un termo real (TR) e un termo imaxinario (TI), enaltecedor ou degradante, co que se compara o primeiro. Debe estar expreso o nexo comparativo como ou coma (ou outro que o substitúa: o mesmo que, semellante a, tal que, parece, cal. .. ). O símil diferénciase da metáfora en que o TR non se identifica co TI; cada un mantén a súa identidade. Para algúns tratadistas o símil indica unha relación de igualdade, mestres que a comparación implica superioridade ou inferioridade dun termo respecto doutro. Exemplos
Do poema "Aires, Airiños Aires" de Rosalía de Castro (Cantares Gallegos):
Fun n-outro tempo encarnada
como o color d'a sireixa;
son hoxe descolorida
como os cirios d'as igrexas,
Síncope (lingüística)

A síncope é un fenómeno fonolóxico (ou fonético) consistente na elisión ou perda dun fonema (ou son) na posición media dunha palabra ou secuencia fónica. Prodúcese especialmente nas vogais e sílabas átonas. Este fenómeno pode darse ó longo da historia da lingua (como na pasaxe do latín calidus ao galego caldo ou de delicatus a delgado) ou sincronicamente, en diferentes variedades diatópicas ou diastráticas (como o paso de cereixa a zreixa ou de para a pra). Na antroponimia
Varios nomes galegos son resultado de procesos de síncope. Por exemplo:
Bieito/Bento<Benedito<Benedictus
Breixo<Verissimum
Cía/Icía/Cilla<Cecilia<Cæcilla
Comba<Columba
Fiz<Felix
(H)adrán/(H)adrao<(H)adrián/(H)adriano<Hadrianus
Paio<Pelaxio<Pelagius
Uxía<Ouxea/Euxea<Eugenia<εὐγενής
Xan<Xoán<Johan
Xes/Xenxo< Genesius Xián/Xiao/Xillán/Xillao<Xulián<Iulianus
Síncope (medicina)

Unha síncope, esvaemento ou desmaio é a perda da consciencia dende o punto de vista médico, normalmente por unha baixada repentina da tensión sanguínea. As súas causas poden ser tanto fisiolóxicas (por choque anafiláctico nunha alerxia, por exemplo) como somáticas (impresión forte ou trauma). A urxencia no seu tratamento non se debe orientar só á perda de coñecemento en si mesma (pois en realidade é un mecanismo de defensa corporal para diminuír as funcións vitais), senón tamén á causa que provocou o esvaemento. Síncope vaso-vagal
O sincope vaso-vagal prodúcese nalgúns individuos cando sofren un grande impacto emocional. Este impacto produce a activación de áreas encefálicas relacionadas coa conduta. Viuse grande actividade por exemplo da cortiza parietal. Tras a activación destas áreas (índa non está totalmente claro que áreas están ligadas ao síncope vasovagal), prodúcese unha gran descarga parasimpática. O parasimpático libera nas súas terminacións acetilcolina. As terminacións cardíacas causarán acusada bradicardia e hipotensión. Un nivel de presión arterial baixo ocasiona a diminución do fluxo sanguíneo cerebral. Isto provoca un desmaio.
Síndic de Greuges da Comunidade Valenciana

O Síndic de Greuges de la Comunitat Valenciana (en galego: Síndico de Agravios do País Valenciano) é o defensor do pobo do País Valenciano, unha das institucións da Generalitat Valenciana que foi recollida polo Estatuto de Autonomía de 1982. A súa creación e funcionamento articúlase a través da Llei de la Generalitat Valenciana, 11/1988, e do Reglament d'Organització i Funcionament del Sindic de Greuges.
Para poder ser elixido Síndic de Greuges hase de contar co apoio de, polo menos, dous terzos dos deputados das Cortes Valencianas. A elección faise para un período de cinco anos, podendo ser reelixido.
A principal función do Síndic de Greuges é velar polo cumprimento e respecto dos dereitos e liberdades dos cidadáns fronte a Administración do País Valenciano.
Síndic de Greuges de Cataluña

O Síndic de Greuges (Síndico de Agravios en galego) é o defensor do pobo de Cataluña. É unha das institucións da Generalitat de Cataluña e as súas funcións están definidas nos artigos 78 e 79 do Estatuto de Autonomía. A súa misión é garantir o dereito de todos os cidadáns a unha bona administración gobernamental. Atende as queixas das persoas que se atopen desamparadas pola actuación ou falta de actuación das administracións. A figura do Síndic ten precedentes históricos nas asembleas de paz e tregua do século XI e nos provisors de greuges da Idade Media.
Os Síndics de Greuges de Cataluña foron os seguintes: Frederic Rahola i d'Espona: 1984-1992
Anton Cañellas i Balcells: 1993-2004
Rafael Ribó i Massó: 2004-actualidade
Síndrome

Síndrome é un conxunto de signos e síntomas que definen unha doenza. Aínda que nun principio se reservaba para enfermidades de orixe descoñecida hoxe se aplica tamén a procesos patolóxicos ben identificados.
Algunhas das síndromes máis coñecidas son: síndrome alcólica fetal
Síndrome de Alicia no país das marabillas
Síndrome de Asperger
Síndrome de Estocolmo
Síndrome de Estocolmo doméstica
síndrome de excitación sexual persistente (PSAS)
síndrome de Down
síndrome de inmunodeficiencia adquirida (SIDA)
Síndrome de Münchhausen por poder (MSBP)
Síndrome de Reye
Síndrome de Stendhal
Síndrome do aceite tóxico
Síndrome de Kleine-Levin
Síndrome parkinsoniana
Síndrome respiratoria aguda severa (SARS)
Síndrome FG

A síndrome de FG (FGS polas siglas en inglés, tamén coñecida como síndrome de Opitz-Kaveggia) é unha síndrome xenética rara vinculada ao cromosoma X e que causa anomalías físicas e atrasos no desenvolvemento. Foi informado por primeira vez por Opitz e Kaveggia en 1974. As súas principais características clínicas inclúen atraso mental, comportamento hiperactivo, estrinximento grave, hipotonía (diminución do ton muscular) e un aspecto facial característico. Características
Entre as principais características clínicas da síndrome de FG poden estar o atraso mental, xeralmente grave; comportamento hiperactivo, moitas veces cunha personalidade extravertida; estrinximento grave, con ou sen anomalías estruturais no ano, como atresia anal; macrocefalia; hipotonía severa; e un aspecto facial característico debido á hipotonía, é dicir, a cabeza inclinada, a expresión "boca aberta", o beizo superior fino e o beizo inferior grande. Aproximadamente un terzo dos casos morren na infancia, normalmente por unha infección respiratoria; despois da infancia é común a morte prematura. Historia
O nome da síndrome provén das iniciais dos apelidos de dúas irmás, que tiveron cinco fillos coa síndrome. O primeiro estudo sobre a síndrome, publicado en 1974, estableceu que estaba ligado á herdanza do cromosoma X.
Un estudo de 2008 concluíu que Kim Peek, o modelo do personaxe de Dustin Hoffman na película Rain Man, probabelmente padecía a síndrome de FG.
Síndrome TAR

A síndrome de trombocitopenia e aplasia radial ou síndrome TAR é unha doenza rara que foi descrita por primeira vez por Shaw e Oliver en 1959. Caracterízase pola trombocitopenia (diminución das plaquetas circulantes, que interveñen na coagulación do sangue ); malformacións do esqueleto con anomalías das extremidades, especialmente a ausencia bilateral do radio; alteracións ou malformacións da vascularización; malformacións cardíacas, en particular a tetraloxía de Fallot; é frecuente a intolerancia á lactosa. Ás veces tamén poden estar presentes malformacións dos membros inferiores e tetrafocomelia asociada, ou o anxioma da cara e a xordeira. Prognóstico
Arredor do 40% dos neonatos que padecen esta doenza falecen nos primeiros días de vida. Etioloxía
A orixe da doenza é descoñecida pero considérase que se debe a unha herdanza xenética recesiva. En 2007, a microdelección do brazo longo do cromosoma 1 describiuse como responsable desta síndrome. Pero tamén debe estar presente unha mutación xenética que se atope co diagnóstico molecular. Diagnóstico diferencial
Esta patoloxía entra nun diagnóstico diferencial coa anemia de Fanconi na que a trombopenia é transitoria e non hai afectación doutras células sanguíneas; así como coa síndrome de Holt-Oram que asocia igualmente as malformacións das extremidades e as enfermidades cardíacas.
Síndrome XYYYY

A síndrome XYYYY, tamén coñecida como 49, XYYYY, é un trastorno cromosómico aneuploide extremadamente raro no cal un varón ten tres copias adicionais do cromosoma Y. Soamente se rexistraron sete casos deste trastorno que non eran mosaicos na literatura médica, xunto con cinco casos de mosaicos, dos cales dous tiñan máis células con cariotipo 48, XYYY que 49, XYYYY. Debido á extrema rareza deste trastorno, sábese pouco sobre el, e o fenotipo parece ser variable. Fenotipo
A síndrome XYYYY está asociada con anomalías do desenvolvemento e esqueléticas que tamén se observan noutras aneuploidías dos cromosomas sexuais. Características asociadas con este cariotipo son: hipertelorismo (ollos moi separados), orellas situadas moi baixas na cabeza, sinostose radiocubital (fusión dos ósos longos do antebrazo) e clinodactilia (dedos maimiños curvados). Observouse discapacidade intelectual en todos os casos con idade suficiente para ser testados e esta sitúase no rango de leve a moderada. Aínda que outros trastornos de polisomía do cromosoma Y están asociados con estatura alta, isto non é así na síndrome XYYYY, no que se rexistran alturas desde o 10º ao 97º percentil. O autismo e o trastorno por déficit de atención con hiperactividade están asociados con esta síndrome. Os xenitais externos son normais, pero desenvólvese insuficiencia testicular durante a infancia e orixina azoospermia no adulto. Historia
A síndrome XYYYY non en mosaico foi rexistrada por primeira vez en 1981 nun rapaz de 14 anos, aínda que un caso en mosaico cunha mestura de células 49, XYYYY e 45, X0 fora descrito xa en 1968. Este caso en mosaico foi seguido ata que tiña sete anos de idade, proporcionando o único seguimento a longo prazo feito deste trastorno. Só se describiron dous adultos con síndrome XYYYY. Prevalencia
A prevalencia do trastorno estímase que é dun caso de cada 1. 000. 000 de homes nacidos.
Síndrome complexa de dor rexional

A síndrome complexa de dor rexional (SDRC, ou CRPS polas súas siglas en inglés), tamén coñecida coma distrofia simpática reflexa, é unha doenza crónica e progresiva, caracterizada por unha dor intensa, inchazón e outros cambios na pel, e asociada a disfunción vasomotora. A dor non é proporcional á causa que aparentemente a orixina. Historia
A síndrome complexa de dor rexional (SCDR) recoñeceuse como entidade médica dende a metade do século XIX, descrita durante a Guerra civil estadounidense, cando recibía a denominación de causalxia. Silas Weir Mitchell describiu lesións nerviosas específicas en soldados que desencadeaban dor severa e desproporcionada en relación á lesión orixinal, acompañada de cambios na temperatura e na cor da pel. Mitchell acuñou o termo "causalxia" (do grego kausos
calor e algos
dor) para describir ese conxunto de síntomas. Clasificación
A denominación da enfermidade evolucionou desde o século XIX. Co paso do tempo, recoñecéronse síntomas similares á causalxia que non estaban necesariamente asociados a unha lesión nerviosa directa. A este conxunto máis amplo de síntomas chamouse RSD (do inglés Reflex Sympathetic Dystrophy).
Nas últimas décadas do século XX, para reflectir mellor a natureza variada e complexa da doenza, o termo SDRC substituíu a RSD.
En 1994, a Asociación Internacional para o Estudo da Dor (International Association for the Study of Pain, IASP) propuxo clasificar a SDRC en dous tipos, baseándose na presenza ou ausencia de lesión nerviosa: A SCDR tipo 1 ou Atrofia de Sudeck é un trastorno neurolóxico crónico que acontece case sempre nos brazos ou nas pernas após unha lesión menor. Non existe dano no nervio. Outras denominacións son distrofia neurovascular reflexa, ou algoneurodistrofia.
A SCDR tipo 2, anteriormente coñecida coma causalxia, é causada por unha lesión do nervio. Na cultura popular
O 19 de xuño de 2023, Netflix publicou o documental Take care of Maya que trata dunha nena afectada por SCDR, Maya Kowalsky, e da súa familia. O audiovisual mostra outras familias acusadas de maltrato infantil en casos de nenos e nenas afectados pola doenza.
Síndrome da muller branca desaparecida

A síndrome da muller branca desaparecida (Missing White Woman Syndrome, MWWS, en inglés) é unha teoría sociolóxico-xornalística orixinada nos Estados Unidos de América que se refire á atención desproporcionada que se lles dá nos medios de comunicación (principalmente televisión, radio e xornais) aos casos de persoas desaparecidas cando estas son mulleres novas ou cativos, de clase media ou media-alta, e de raza branca, en comparación con casos de desaparicións de homes, así coma mulleres doutras clases sociais ou razas.
Segundo o Ministerio do Interior de España, entre 2007 e 2011 foron recibidas 72. 018 denuncias na Policía Nacional por desaparición. Porén, só unha mínima porcentaxe destas recibe cobertura por parte dos medios. Segundo varios expertos, coma o xornalista Francisco Canals Carreras, á audiencia interésanlle máis os sucesos relacionados con mulleres de menos de 40 anos, atractivas, e de clase media-alta, e iso fai que os medios lle presten máis atención a estes casos, nun fenómeno que se coñece coma Teoría da Agenda Setting.
En Galicia, diversas desaparicións foron sometidas a unha gran cobertura dos medios de comunicación. Entre elas, destaca a desaparición e asasinato de Asunta Basterra, cuxo corpo sen vida foi encontrado nunha pista forestal no concello de Teo ao día seguinte de desaparecer, o 22 de setembro de 2013. Outro exemplo significativo deste fenómeno xornalístico é o caso da desaparición de Iván Durán Valverde, de 30 anos, ao que se lle perdeu a pista en Baiona o 25 de agosto de 2016. A dita desaparición pasou practicamente inadvertida nos medios, mentres que a desaparición de Diana Quer, que se producira só 5 días antes, recibira unha sobreatención por parte dos mesmos medios.
Síndrome da sela baleira

A síndrome da sela baleira é un conxunto de signos e síntomas, secundarios a unha alteración anatómica da hipófise na sela turca. Nesta síndrome a glándula hipófise ou pituitaria fica ausente ou é de menor tamaño do normal. É máis frecuente en mulleres e pode ser detectada por resonancia magnética. O seu síntoma principal é a cefalea.