Telescopio espacial James Webb

O James Webb Space Telescope ou JWST é un proxecto dunha misión non tripulada norteamericana da Administración Nacional de Aeronáutica e Espazo (NASA), co propósito de colocar un observatorio no espazo para capturar radiación infravermella. O telescopio deberá observar a formación das primeiras galaxias e estrelas, estudar a evolución das galaxias, ver a produción dos elementos por parte das estrelas e ver os procesos de formación de estrelas e planetas.
Chamouse inicialmente Next Generation Space Telescope (Telescopio Espacial de Nova Xeración) ou NGST. O termo "próxima xeración" refírese ao feito de que se pretende substituír o Hubble, porque despois do seu lanzamento desenvolvéronse novas tecnoloxías que permitiron a construción do novo telescopio baixo un novo concepto.
Posteriormente foi renomeado en 2002, en homenaxe a un antigo administrador da axencia espacial estadounidense, James Edwin Webb, que encabezou o programa do Proxecto Apollo alén dunha serie doutras importantes misións espaciais.
Este telescopio está destinado a substituír parcialmente as funcións do telescopio espacial Hubble. Deberá ter un espello primario moito maior cun diámetro 2, 5 veces maior ou unha superficie do espello seis veces maior, permitindo captar moita máis luz. Tamén debería ter un mellor equipamento para captar a radiación infravermella. Tamén se espera que funcione moito máis lonxe da Terra, orbitando ao redor do halo que constitúe o segundo punto de Lagrange L2.
O telescopio tardará uns tres meses en chegar á súa órbita final. O punto L2 de Lagrange está máis alá da órbita da Lúa e como o transbordador espacial non podería alcanzalo, o telescopio está pensado para non precisar mantemento e debería ter unha curta vida útil en comparación co telescopio Hubble.
A construción do telescopio contou coa participación da Axencia Espacial Canadense, a Axencia Espacial Europea e a NASA. Após consecutivos atrasos, o lanzamento estaba previsto para novembro de 2021, pero finalmente foi lanzado o 25 de decembro de 2021 desde a Güiana Francesa a bordo dun Ariane 5 CEA. Misión
A misión principal do JWST será examinar a radiación infravermella resultante da grande expansión (big-bang) e facer observacións sobre a infancia do Universo. Para levar a cabo estes estudos cunha sensibilidade sen precedentes, todo o Observatorio debe ser mantido frío e hai que bloquear grandes fontes de interferencia infravermella como o Sol, a Terra e a Lúa. Para conseguilo, o JWST leva consigo un gran protector solar pregábel metalizado, aberto no espazo e bloquear todas estas fontes de radiación infravermella. O telescopio realizará unha órbita seguindo un dos puntos de Lagrange, o Sol e a Terra ocuparán a mesma posición relativa e isto facilitará as observacións do telescopio.
Despois do seu lanzamento, o período de axuste previsto é de seis meses e logo comeza o período de observación.
Un mes despois do seu lanzamento e case dúas semanas despois de completar a súa despregadura, o JWST chegou á súa órbita final. O 24 de xaneiro de 2022 ás 19: 00 UTC, disparou os motores SCAT-3 e SCAT-4 por primeira vez a 1, 5 millóns de quilómetros da Terra durante 297 segundos para realizar unha manobra cun Delta-V de 1, 6 m/s. Ao final da queima MCC-2 (Mid-Course Correction 2), que durou case cinco minutos, o telescopio foi colocado nunha órbita de halo arredor do punto de Lagrange ESL-2 do sistema Terra-Sol. Nesta órbita, o JWST permanecerá durante o resto da súa vida útil, que se estima nuns vinte anos. A óptica JWST a 24 de xaneiro estaba a -211 °C, e a temperatura adecuada é algo máis baixa que esa.
Os 18 segmentos hexagonais do espello primario de 6, 5 metros deben estar aliñados para formar unha única imaxe coherente. O proceso de aliñamento leva uns tres meses. . O 13 de xaneiro comezou o proceso de aliñamento e os 18 segmentos do espello primario comezaron a moverse da posición de lanzamento á posición de observación (a uns 12, 5 milímetros de distancia). . Instrumentos
Os tres principais módulos de instrumentos do telescopio son: Integrated Science Instrument Module - (ISIM);
Optical Telescope Element - (OTE);
Space Support Module - (SSM).
ISIM é un sistema totalmente distribuído que consiste nun módulo crioxénico que está integrado co OTE e co software, circuítos de procesadores e outros instrumentos electrónicos, situados na parte quente do SSM.
ISIM proporciona estrutura, ambiente e transporte para os datos que sexan recolectados polos tres módulos científicos: NIRCam, NIRSpec e MIRI. Ademais do sensor de axuste fino (Fine Guidance Sensor - FGS): Near Infrared Camera (NIRCam) Cámara infravermella;
Mid Infrared Instrument (MIRI) Instrumentos de infravermellos;
Near Infrared Spectrograph (NIRSpec) Espectrógrafo de infravermellos, aparello que usa a espectroscopía astronómica. Northrop Grumman Space Technology é o principal contratista responsábel do desenvolvemento e integración do Observatorio. Súa é a responsabilidade do desenvolvemento e construción da nave, que inclúe ambos; o corpo principal e o escudo solar. Ball Aerospace foi subcontratada para desenvolver e construír o elemento do telescopio óptico Optical Telescope Element (OTE). Goddard Space Flight Center é o responsábel de fornecer o módulo de instrumentos científicos integrados (ISIM).
Divulgación e exposicións
Un telescopio a grande escala estivo exposto en varios lugares desde 2005: nos Estados Unidos en Seattle, Washington (estado), Colorado Springs, Colorado; Greenbelt, Maryland; Rochester, Nova York; Manhattan, Nova York; e Orlando, Florida; e noutras cidades como París, Francia; Dublín, Irlanda; Montreal, Quebec, Canadá; Hatfield, Reino Unido; e Múnic, Alemaña. O modelo foi construído por Northrop Grumman Aerospace Systems.
En maio de 2007, montouse un modelo a grande escala do telescopio para exhibilo no Museo Nacional do Aire e do Espazo da Smithsonian Institution no National Mall, Washington DC. O modelo pretendía mostrar ao público unha mellor comprensión do tamaño, a escala e a complexidade do satélite, así como espertar o interese dos espectadores pola ciencia e a astronomía en xeral. O modelo é significativamente diferente do telescopio porque debe resistir a gravidade e a intemperie, polo que está construído principalmente en aluminio e aceiro aproximadamente 24 × 12 × 12 metros (79 × 39 × 39 pés) e pesa 5, 5 toneladas (12. 000) lb).
O modelo exhibiuse en Battery Park (Nova York) durante o World Science Festival 2010, onde serviu de pano de fondo para unha mesa de debate co Premio Nobel John C. Mather, o astronauta John M. Grunsfeld e o astrónomo Heidi Hammel. En marzo de 2013, mudaron o modelo a Austin, Texas, para a SXSW 2013. Resultados científicos
O lanzamento das primeiras imaxes a toda cor e datos espectroscópicos foron previstos para seren publicados o 12 de xullo de 2022, o que tamén marca o inicio oficial das operacións científicas xerais de Webb. O presidente Joe Biden revelou a primeira imaxe do telescopio Webb o 11 de xullo de 2022. A NASA anunciou a lista de observacións dirixidas á publicación: Nebulosa de Carina
WASP-96b
Nebulosa do Anel Sur
Quinteto de Stephan
SMACS J0723. 3-7327, unha lente gravitacional de galaxias moi distantes
O 6 de xullo de 2022, a NASA publicou unha imaxe de proba do sensor de orientación fina do JWST.
En 2023 MIRI proporcionou datos de temperatura e atmosfera sobre Trappist-1b.
O mesmo ano, os datos recollidos por NIRSpec do Cometa Read permitiron constatar que o Cinto de asteroides pode manter auga do primitivo sistema solar en forma de xeo.