proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Miguel Alonso

Miguel Alonso Fernández, coñecido como Miguel Alonso, nado en Ferrol o 12 de xuño de 1984, é un psicólogo, músico e escritor galego. Traxectoria
Estudou no Rodolfo Ucha Piñeiro e licenciouse en Psicoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela. Conta con varios discos publicados. Deuse a coñecer con Aprendiz de poeta (maqueta), seguiu con Está escrito en la calle e despois A noite dos cans.
Como poeta e escritor de relatos curtos participou en diferentes publicacións colectivas, como Pegadas, Dez Anos na Porta e Aldeas sen voz.
Traballa en obradoiros para colexios, como “CreaCANcións” onde compón cos alumnos cancións. Traballa no proxecto Minguante, unha mestura de pop e música de autor, con Óscar Martínez, e coa banda infantil Música Miúda, contacontos musical, xunto a Irene Quinteiro, Manu Pazos e Óscar Martínez. Obra literaria
Novela
O caso Quintana (2017). 224 páxs. Vigo: Belagua Ed. ISBN 9788494175183. Protagonizada pola estudante de Psicoloxía Laura Mariño
O caso dos amantes de París (2021). Vigo: Belagua Ed. 184 páxs. ISBN 978-84-121433-7-9. Un dobre asasinato cometido ás portas da residencia universitaria Monte da Condesa levará o nome da estudante de Psicoloxía Laura Mariño ás portadas dos xornais.
Poesía en castelán
Mentiras y lunas (2004). Obra musical
Aprendiz de poeta (maqueta)
Está escrito en la calle (2001)
Luz de guía (2007) (autoedición). Con Víctor Méndez e Javier Santana.
A noite dos cans (2010). 12 cancións en galego.
O día despois da noie dos cans (2013). 4 cancións en galego. Edición dixital.
Como dioses de alquiler (2014). 10 cancións en caselán.
Manual de saudades (2015). Musicalización de poemas de Xavier Frías. Disco incluído no libro do mesmo título.
Literaria (2018). 11 cancións en galego.
Dirección
Once máis 15. Poemas musicados (2009). Edicións do Cumio. 15 bandas e solistas que musicaron a 11 poetas en galego. Premios
2002: X Certáme A Mocidade coa lingua
2010: Xuventude Crea, por A noite dos cans.
2010: 1º premio do III Certame de poesía de Mugardos.
2013: Axuda á Creación Nova do Injuve
2013: Lidera Ferrol 2013, con Días raros.
Miguel Anxo Mouriño

Miguel Anxo Mouriño Fernández, nado en Cambados o 20 de outubro de 1943, é un mestre e escritor galego. Traxectoria
Estudou Maxisterio e deu clase no CEIP de Riomaior (Santa Cristina de Cobres, Vilaboa). Obra en galego
Poesía
Camariña: sete cruces e unha esperanza (1990). Asociación Galega para a Cultura e a Ecoloxía.
E segues a tirarme das entrañas (1997). Sada: Ediciós do Castro, con limiar de Avelino Abuín de Tembra.
Gondomar de Pablo (2007). Vigo: Nova Galicia Edicións. ISBN 978-84-96950-70-2.
Versos primos (2007). Asociación Galega para a Cultura e a Ecoloxía.
Onde tanto me teño sentado (2009). Asociación Galega para a Cultura e a Ecoloxía. 72 páxs. ISBN 9788487904820.
Poemas da Mariña (2014). Edición do autor. ISBN 978-84-16121-10-6.
Literatura xuvenil
Os arriscados (2004). Vigo: Galaxia, col. Árbore. 148 páxs. ISBN 978-84-8288-736-4.
O reino ideal (2007). Vigo: Galaxia, col. Árbore. 209 páxs. ISBN 978-84-7154-176-5.
As noces do Arco da Vella (2012). Vigo: Galaxia, col. Árbore. 32 páxs. ISBN 978-84-9865-277-2.
Textos didácticos
Actividades escolares para o Cultivo da Lingua. Homenaxe aos 25 anos da Escola Concepción Crespo Rivas (2006). Asociación Galega para a Cultura e a Ecoloxía.
Campo de pullas (2024). Campanha Editora. 308 páxs. ISBN 978-84-127393-6-7. Antoloxía de poemas satíricos e burlescos de Quevedo, Góngora e Lope de Vega, coas claves para entendelos e explicacións.
Edición
Da agra aberta. Contos e lendas, de Victoriano Taibo (2008). Instituto de Estudos Miñoranos.
Obras colectivas
Versus cianuro. Poemas contra a mina de ouro de Corcoesto (2013). A. C. Caldeirón. Premios
Gañador do Concurso de Poesía Lorenzo Varela no 1987, por Camariña. Obra en castelán
Tradución
Manual para la educación en derechos humanos: niveles de primaria y secundaria (1999). Comisión Española de Cooperación coa UNESCO.
Miguel Cabana

Miguel Cabana, nado na Coruña en 1975, é un batería galego de jazz, e profesor da escola de música municipal da Coruña.
Toca con José Luis Evangelista e é membro fundador de Combo Matías. Tamén adoita tocar con outros conxuntos coma Carmen Rey Grupo ou o Xavier Constenla Trio. Frecuenta a sala da Terraza de Sada.
Miguel Conde Lobato

Miguel Conde-Lobato, nado en Caracas en 1963, é un publicista galego, comunicador, creador, escritor e emprendedor galego. Acadou sona pola súa participación como creativo na exitosa campaña de Gadis Vivamos como Galegos! . Trátase da campaña máis descargada en Internet da historia da publicidade española (INFOADEX). Traxectoria
É fillo de pais galegos e residente en Galicia.
É un dos pioneiros en España do modelo emocional-cultural en comunicación, realizando grandes achegas á construción de marcas a través do que el denomina a persuasión emocional.
Ademais, leva a cabo diferentes iniciativas sociais sen ánimo de lucro, concentradas dende o 2016 na Fundación Knowcosters que tomou o nome do libro que publicou no 2010 "Knowcosters, cuando el low cost es el mal". . No libro senta as bases da trazabilidade do consumo e de como este determina o modelo social, chegando a consideralo máis importante que o voto (cando consomes votas). Así mesmo, no libro analízase como chegamos ata aquí e como podemos saír desta tormenta perfecta, poñendo énfase na información -de aí o nome Knowcost- asumindo que coa debida información o consumidor cambia a súa conduta.
Entre as iniciativas de Knowcosters está a Tripla Marcaxe (engadir xunto ó PVP, o prezo do planeta e o prezo do estado de benestar), outra das súas propostas é a Pegada Fiscal, un distintivo que informa do país onde pagan os seus impostos os comercios online.
Por outra banda, Conde fomenta un movemento a favor da "persuasión boa" na que se respecte ao máximo a liberdade de elección do consumidor polo que se mostra crítico con iniciativas de condicionamento como o Neuromarketing e o Big Data non regulado, que poden supor un menoscabo da privacidade e do ámbito de liberdade do individuo.
Nos seus máis de 30 anos de carreira ten creado e rodado decenas de historias a través de Congo Produccciones. Autor tamén do suspense Los lobos no piden perdón, a súa primeira novela, publicada en Ediciones B (Penguin Random House) o 6 de xuño de 2019. Obra
Novela
Los lobos no piden perdón (2019). Edicines B. 425 páxs. ISBN 978-84-666-6533-9. Thriller social.
La congregación (2021). Ediciones B. 447 páxs. ISBN 978-84-666-6946-7. "Y si asesinar a un inocente fuera la mejor opción". Thriller social.
Palabras malditas (2023). Ediciones B. 432 páxs. ISBN 978-84-666-7647-2. Thriller social. "En este pueblo de Galicia nada volverá a ser como antes".
Ensaio
Target: Manual de instrucciones (2007). Netbiblo. 157 páxs. ISBN 9788497450362.
Knowcosters, cuando el Low Cost es el mal (2012). Netbiblo. ISBN 9788497458948.
Miguel Cores

Miguel Cores Mejuto, nado na Coruña o 16 de outubro de 2007, é un estudante galego. Traxectoria
Estudante no IES Fernando Wirtz da Coruña. Gañou unha medalla de ouro na Olimpíada Matemática Española de 2025, que lle permitirá participar na Olimpíada Matemática Internacional de 2025.
O vindeiro curso quere estudar matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela.
Miguel Fernández-Cid

Miguel Fernández-Cid Enríquez, nado en Pontevedra en 1956, é un crítico de arte galego. Traxectoria
Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade Complutense en 1978, foi profesor de Crítica Estética e Arte do século XX na Facultade de Belas Artes de Salamanca (1988-92) e Pontevedra (1993-95). Foi director do Centro Galego de Arte Contemporánea entre 1998 e 2005. Dirixe a Fundación Torrente Ballester. En 2010 ingresou na Real Academia Galega de Belas Artes. Coordinou a exposición Gallaecia Petrea no Museo de Galicia da Cidade da Cultura. Dende 2019 é director do Museo de Arte Contemporánea de Vigo MARCO.
Miguel Ferrer Fernández

Miguel Ferrer Fernández, nado en Sigüenza o 17 de outubro de 1882 e finado en Santiago de Compostela o 8 de abril de 1936, foi un avogado e xornalista galego. Traxectoria
Avogado e mestre superior. Foi director de Diario de Galicia, correspondente de El Ideal Gallego e El Debate en Santiago de Compostela e colaborou en El Compostelano. Foi profesor da Escola Normal de Santiago de Compostela dende 1914.
Miguel Fisac

Miguel Fisac Serna, nado en Daimiel (Cidade Real) o 29 de setembro de 1913 e finado en Madrid o 12 de maio de 2006 foi un arquitecto, urbanista e pintor español. Traxectoria
Fillo dun farmacéutico, a Guerra Civil Española interrompeu os seus estudos de arquitectura en Madrid. Obtivo o título de arquitecto pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid en 1942 coa obtención do Premio Superior. Descontento coa arquitectura que se estaba a facer, logrou un estilo persoal, no que os seus edificios incorporaban orixinais solucións estruturais de formigón pretensado e as súas características vigas-óso.
Nos seus comezos, pouco a pouco vaise apartando do racionalismo dos seus mestres, influenciado pola obra do arquitecto norteamericano Frank Lloyd Wright, o neoempirismo do arquitecto Erik Gunnar Asplund e o organicismo nórdico, experimentado na súa viaxe en 1949 a Suecia. Interesoulle tamén a arquitectura popular. Obras destacadas
Teatro Miguel Fisac de Castilblanco de los Arroyos, Sevilla.
Edificio central do CSIC en Madrid.
Igrexa do Espírito Santo en Madrid
Igrexa en Punta Umbría.
Instituto Nacional de Óptica Daza de Valdés en Madrid.
Centro de Estudios Hidrográficos en Madrid.
Centro de Cálculo da Universidade Complutense de Madrid.
Edificio de IBM no Paseo da Castellana de Madrid.
Edificio dos Laboratorios Jorba, La Pagoda, en Madrid.
Obra escrita
La arquitectura popular española y su valor ante la del futuro. Madrid: Ateneo, 1952.
La molécula urbana. Una propuesta para la ciudad del futuro Madrid: Ediciones y Publicaciones Españolas, 1969.
Reflexiones sobre mi muerte. Madrid: Nueva Utopía, 2000. Premios
1942 Premio Superior de Arquitectura de Madrid.
1994 Medalla de Ouro da Arquitectura.
1997 Premio Antonio Camuñas de Arquitectura.
2003 Premio Nacional de Arquitectura de España.
Miguel Losada Losada

Miguel Losada Losada, nado en San Xoán de Laxas (Boborás) en 1860 e finado na Estrada o 28 de setembro de 1913, foi un escritor galego e pai do recoñecido galeguista Antón Losada Diéguez. Traxectoria
Orixes
Descendente do marqués de Bóveda de Limia, aínda que el non levou o título pese ás tentativas para rehabilitalo. A súa ideoloxía carlista víñalle de familia, estaba emparentado con José Arias Teixeiro, ministro universal do pretendente Carlos V e o seu pai, Joaquín Losada Pimentel, fora auditor xeral do Estado Maior do Exército do Norte durante a Primeira Guerra Carlista e estivera exiliado en Francia ó seu remate.
Formación e actividades
O mozo Miguel estudou no instituto de Ourense, comezou a carreira de dereito en Santiago de Compostela e rematouna en Valladolid en 1882, alí apareceu o seu único libro publicado, Vulgaridades, un feixe de poemas en castelán intranscendentes sen moita calidade literaria, aínda así seguiu a escribir poesía toda a vida e foi o autor de moitas cancións das que cantaban as comparsas de Entroido na Estrada, onde desde 1887 exercía de notario e no coñecido xornal local, El Estradense (f. 1906), apareceron moitos artigos da súa autoría e participou en moitos mitins agraristas de cariz católico da contorna.
Vida familiar
Casado en 1883 con Carme Diéguez Arias, tivo dous fillos, o seu primoxénito, Antón Losada Diéguez (1884), será un dos impulsores do primeiro galeguismo, o segundo, José, naceu en 1886. Carme morreu de tuberculose en 1888 e José de meninxite en 1891. Miguel Losada volveu casar en 1894, con Amparo de Silva Gómez, coa que tivo cinco fillos máis.
Miguel López de Legazpi

Miguel López de Legazpi, nado en Zumarraga (Guipúscoa) en 1503 e finado en Manila en 1572, coñecido como El Adelantado ('O Adiantado') e el viejo ('o vello'), foi un conquistador español, administrador colonial de Filipinas e fundador da cidade de Manila o 24 de xuño de 1571. É coñecido por ser o conquistador das illas Filipinas.
Miguel Mandiás Merino

Miguel Mandiás Merino, nado en Vilagarcía de Arousa cara a 1900 e finado en Buenos Aires en 1967, foi un político galego. Traxectoria
Funcionario municipal do Grove. Xogou no Anduriña S. D. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar o 17 de novembro con Jacobo Barral Otero, Ángel Cadavid Caamaño, Jacobo Otero Goday, José Prol Figueiro e Manuel Puente Iglesias, foi condenado á pena de morte. Foille conmutada a pena por cadea perpetua. Preso en San Simón, foi trasladado ao Forte de San Cristovo o 5 de febreiro de 1937. Participou na fuga do 22 de maio de 1938, reingresando o 25 de maio. Saíu en liberdade condicional o 25 de setembro de 1940. Foi detido en Pontevedra o 16 de xaneiro de 1942 e volveu ingresar no Forte San Cristovo o 26 de xaneiro. O 10 de agostro de 1942 saíu en liberdade condicional. En 1955 obtivo un pase de fronteiras e marchou a Arxentina. Finou en Buenos Aires en 1967. Vida persoal
Casou con Dorinda Fernández.
Miguel Mosquera Paans

Miguel Mosquera Paans, nado en Rotterdam en 1964, é un escritor galego. Traxectoria
Estudou na Universidade de Granada, e é especialista en medicina natural.
Recompilou unha escolma de lendas de Ourense.
En 2013 acadou na Arxentina o Premio Internacional de Xornalismo de Investigación Ana María Agüero Melnyczuk.
Dende 2012 é columnista nas versións en papel e dixital do diario La Región. Tamén é columnista no Diario de Madrid
Foi panelista en Directo a tu CPU, Vitual Televisión, TV3 no Perú
Premio de Xornalismo Notas Migratorias César Vallejo 2020 no Perú outorgado pola Fundación Universidad Hispana. No ano 2023 foi distinguido como Doutor Honoris Causa en Dereitos Humanos pola Fundación Universidad Hispana do Perú. Obras
Colaborou tamén en varios catálogos de exposicións fotográficas e pictóricas.
Obra en galego
Ensaio e etnografía
A cidade de Ouro: lendas de Ourense, AICA, 2009.
Lendas de Ourense, Edicións do Cumio, 2011.
Ourense, dez mil anos nun xantar, Embora Edicións, 2012.
A nosa botica: plantas medicinais, Edicións do Cumio, 2013.
Novela
Viaxe a Lánsbrica, Urco Editora, 2012.
Obra colectiva
As paisaxes de Acisclo, Caixanova, 2010.
Obra en castelán
Ensaio e etnografía
Leyendas de la ciudad de oro, Editorial Casa Eolo, 2011.
San Esteban de Ribas de Sil: una historia de leyenda, El taller del poeta, 2011.
Galicia, leyendas desde el confín del mundo, Edicións do Cumio, 2012.
Las plantas medicinales de tu jardín, Cydonia, 2018.
Novela
¡Chihuahua! , EC. O Ediciones Cívicas. O, Bilbao, 2014.
Poesía
Archivos de la memoria y el mar. Ilustracións de Acisclo Manzano. Armonía Universal, 2008.
Archivos del Atlántico. Editorial Casa Eolo, 2011.
Obras colectivas
Putas de la fe, Prodevys Editorial, 2012. ISBN 978-84-939000-1-4.
"Lamento del desierto", poema en Mil y un poemas saharauis II, Editorial Biblioteca de las Grandes Naciones, 2013, p. 55, libro dixital.
"Fugaz serenata noctura", poema en Un mismo vuelo. Ediciones Universitarias de Valparaíso, Pontificia Universidade Católica de Valparaíso, Chile, 2015. ISBN 978-956-17-0644-6.
"Cuando la sospecha susurra, la duda grita" capítulo 8º de El Tragaluz de A Chavasqueira, novela de verán por entregas de La Región, 2016.
Antología LAIA IV. Certamen de poesía 2013 Aromas de ciudad, 2013. ISBN 978142190820. Recoñecementos
Premio de Investigación Periodística Ana María Agüero Melnyczuk. Arxentina, 2013.
3º Premio do Certame Internacional de Poesía Yolanda Saenz de Tejada, El Bonillo, 2013.
Gourmand World Cookbook Awards, Galego, sección Lifestyle, body and soul/Culinary history- Beixín, 2014.
Gañador da Convocatoria Novos Talentos de Novela, Euskadi, 2014.
Finalista do Premio Internacional de Novela Contacto Latino, Miami, USA, 2016.
I Premio de Novela Célebre Internacional, 2020.
Miguel Primo de Rivera y Urquijo

Miguel Primo de Rivera e Urquijo, nado en San Sebastián o 17 de agosto de 1934, III Duque de Primo de Rivera e, ata 1985, V Marqués de Estella, é un avogado e político español. Traxectoria
Fillo de Fernando Primo de Rivera y Sáenz de Heredia, irmán máis novo do fundador da Falange, e neto do xeneral Miguel Primo de Rivera que tralo golpe de Estado en 1923 gobernou España ata 1930. Tivo dous irmáns de pai, Rosario, falecida en 2005, e Fernanda, falecida en 2004, e outros catro irmáns (Alfredo, Macarena, Teresa e Guillermo) nados do segundo matrimonio da súa nai Rosario Urquijo con Alfredo Álvarez Pickman.
No seu adolescencia educouse co entón príncipe e, despois, rei de España, Xoán Carlos I. Estudou a carreira de dereito en Madrid. Tralo seu paso polo Senado ocupou a Presidencia de Endiasa ata 1982. Desde entón ocupou cargos de resposabilidade en Banco de Jerez, Banco Urquijo, Renda 4, Banco Santander, Torreal e outras empresas.
Casado e divorciado de María Oriol Díaz de Bustamante, filla de Antonio María de Oriol y Urquijo, tivo nove fillos, chamados Fernando, Marqués de Estella, Pelayo, Miguel, Rocío, Bosco, María, Cosme, Damián e Inés. Casou con Reyes Martínez-Bordiú de Ochoa.
Entre as súas afeccións destacaron a caza e o golf. Chegou a ser campión de mundo de tiro ao pombiño, campión de España afeccionado de dobres de golf e un dos tiradores con escopeta de máis prestixio en España. Franquismo
Ocupou distintos cargos na época franquista. Foi alcalde de Xerez da Fronteira desde 1965 a 1971. Procurador en Cortes durante o franquismo, conselleiro nacional do Movemento e conselleiro do Reino.
Na Transición española foi quen presentou nas Cortes a Lei para a Reforma Política, sendo de grande influencia en convencer aos procuradores (deputados na época franquista) a apoiar esa reforma.
Foi designado senador polo Rei Xoán Carlos nas Cortes Constituíntes de 1977.
Miguel Ríos

Miguel Ríos Campaña, nado en Granada o 7 de xuño de 1944, é un cantante e compositor andaluz de rock, en activo desde os anos 1960 ata 2011. Discografía
Álbums de estudio
Mira hacia ti (1969)
Despierta (1970)
Unidos (1971)
Miguel Ríos en directo: Conciertos de Rock y amor (1972)
Memorias de un ser humano (1974)
La huerta atómica (1976)
Al-Andalus (1977)
Los viejos rockeros nunca mueren (1979)
Rocanrol bumerang (1980)
Extraños en el escaparate (1981)
Rock and Ríos (1982)
El Rock de una noche de verano (1983)
La encrucijada (1984)
El año del cometa (1986)
¡Qué noche la de aquel año! (1987)
¡Qué noche la de aquel año! Volumen II (1987)
Miguel Ríos (1989)
Directo al corazón (1991)
Como si fuera la primera vez (1996)
Miguel Ríos en concierto: Big Band Ríos (1998)
Ana Belén, Miguel Ríos: cantan a Kurt Weill (1999)
Miguel Ríos y las estrellas del rock latino (2001)
Miguel Ríos 60mp3 (2004)
Solo o en compañía de otros (2008)
Bye Bye Ríos (2010)
Miguel VII Ducas

Miguel VII Ducas, emperador de Bizancio entre 1067 e 1078). Foi tamén coñecido como Miguel Parapinaces ("menos dun cuarto"), pola depreciación que durante o seu reinado sufriu a moeda bizantina. Traxectoria
Miguel VII era fillo do emperador Constantino X Ducas e da súa esposa Eudocia. Ao morrer o seu pai o 21 de maio de 1067, Eudocia asumiu a rexencia do Imperio. Pouco despois contraeu matrimonio con Romano IV Dióxenes, que foi coroado novo emperador o 1 de xaneiro de 1068.
Romano IV foi derrotado polos selxúcidas na batalla de Manzikert (1071) (en gran parte debido á escasa belicosidade demostrada polo curmán de Miguel, Andrónico Ducas, o que fixo pensar aos historiadores nunha conspiración da aristocrática familia dos Ducas para acabar co poder de Romano IV). O césar Xoán Ducas, pai de Andrónico, conseguiu que o seu sobriño Miguel fose proclamado emperador e coroado en Santa Sofía, en tanto que a súa nai, Eudocia, era recluída nun convento. Os exércitos mandados por Xoán e Andrónico venceron aos restos das tropas derrotadas de Romano IV, quen foi cegado, e morreu pouco despois a consecuencia das súas feridas.
Miguel VII negouse a aceptar o tratado que o seu predecesor, Romano IV, asinara co sultán selxúcida, Alp Arslan. Como consecuencia, as invasións turcas continuaron e en 1080 constituíuse o sultanato de Rüm, que dominaba a maior parte de Anatolia.
Durante o reinado de Miguel, a situación do Imperio foise progresivamente deteriorando: ademais das incursións selxúcidas, aumentaron en Occidente os ataques de pechenegos e maxiares, a inflación aumentou considerabelmente (orixe do alcume do emperador, Parapinaces, "menos dun cuarto"), e producíronse varias insurreccións militares.
A primeira foi a do mercenario normando Roussel de Bailleul, quen fundou un estado independente en Anatolia, aínda que foi derrotado polo xeneral e futuro emperador Aleixo I Comneno. Máis adiante, en novembro de 1077, levantouse contra Miguel Nicéforo Brienio, que foi aclamado emperador en Adrianópolis, e, en Oriente, conduciu unha nova insurrección Nicéforo Botaniates, strategos do thema de Anatolikon. Ao mesmo tempo, estalaron revoltas en Constantinopla, e Miguel viuse obrigado a abdicar e refuxiarse ao mosteiro de Studion. Nicéforo Botaniates entrou triunfalmente na capital, e fixo cegar ao seu rival Nicéforo Brienio.
Miguel Ángel Rodríguez Echeverría

Miguel Ángel Rodríguez Echeverría, nado o 9 de xaneiro de 1940, é un economista, avogado, empresario e político costarriqueño do Partido Unidad Social Cristiana (PUSC), de ideoloxía neoliberal e de centro dereita. Traxectoria
Orixe familiar
É descendente de familias de Asturias, de varios países latinoamericanos, e tamén de orixe italiana e afro-costarriqueño. É descendente por vía materna de José María Castro Madriz.
Carreira
Foi presidente de Costa Rica de 1998 a 2002. Nese período levou a cabo numerosas privatizacións e durante o seu mandato producíronse grandes manifestacións de repulsa por esas actuacións. Foi brevemente secretario xeral da Organización dos Estados Americanos (OEA) en 2004 durante un mes, pero dimitiu o 15 de outubro dese ano e volveu ao seu país para enfrontarse a acusacións de irregularidades financeiras e corrupción política durante o seu mandato presidencial.
Honras
Durante a presidencia da Xunta de Galicia de Manuel Fraga, recibiu a Medalla de Ouro de Galicia en 1999.
Corrupción
O 27 de abril de 2011 foi condenado a 5 anos de prisión por corrupción por recibir pagamentos ilegais, incluíndo unha mordida da empresa francesa de telecomunicacións Alcatel, que obtivera un gran contrato gobernamental para o ancho de banda de teléfonos móbiles durante a presidencia de Rodríguez. Adicionalmente, había acusacións de que Rodríguez recibira contribucións ilegais de campaña dun político e empresario mexicano, e tamén se alegou que recibira $1, 4 millóns de dólares de Taiwán.
En decembro de 2012, foi exonerado por un tribunal de apelación, grazas a unha alegada manipulación das probas.
Mihály Babits

Mihály Babits, nado en Szekszárd o 26 de novembro de 1883 e finado en Budapest o 4 de agosto de 1941, foi un poeta e tradutor nobre húngaro, pertencente ao grupo literario vinculado coa revista Nyugat.
Mijoux

Mijoux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Mikail Kalinin

Mikail Kalinin, nado en Verkhnyaya Troitsa, Rusia, o 19 de novembro de 1875 e finado en Moscova o 3 de xuño de 1946, foi un líder bolxevique que liderou a revolta de Moscova. A Unión Soviética renomeou a cidade prusiana de Königsberg (tras acada-lo control de Prusia Oriental durante a segunda guerra mundial) a Kaliningrado na súa honra.
Mike Myers

Michael John Myers, nado o 25 de maio de 1963, é un actor, guionista, produtor de cine e comediante canadense. Actuou en Saturday Night Live (1988-1995), Wayne's World, nas tres películas de Austin Powers e prestou a súa voz na serie de películas de Shrek. A súa última entrega humorística é "The Love Guru", na que interpreta o papel de Gurú Pitka. En 2002, Myers participou no vídeo musical de Britney Spears, "Boys". Biografía
Naceu o 25 de maio de 1963 en Scarborough, Ontario, Canadá. Mide 1, 73 m. Mike Myers é o fillo máis novo do vendedor de enciclopedias e antigo cociñeiro do exército británico Eric Myers, e de Alice “Bunny” Myers, procesadora de datos e ex-actriz. Ambos cidadáns ingleses (o propio actor ten pasaporte británico) que emigraron ao Canadá desde a cidade portuaria de Liverpool.
O primeiro contacto de Myers co mundo audiovisual foron as súas aparicións infantís en varios anuncios publicitarios. Na súa etapa no instituto Stephen Leacock, Mike tomou leccións de danza e comezou a crear personaxes cómicos. Nos inicios dos anos 80 actuou co grupo de comediantes Second City Comedy de Toronto, e máis tarde formou parella profesional con Neil Mullarkey, con quen Myers virou por Inglaterra representando múltiples actuacións humorísticas. Retornado ao Canadá, Myers foi descuberto por Martin Short cando estaba actuando co Second City Comedy. Short propúxolle que se incorporase ao programa de televisión “Saturday Night Live”, todo un escaparate popular para o talento cómico dos seus protagonistas. En 1989, Mike, que actuaba e escribía "sketches", recibiría un premio Emmy polos seus guións.
A súa primeira aparición cinematográfica produciuse ese mesmo ano ao aparecer en “Elvis Stories” (1989), unha curta parodia sobre a desaparición de Elvis Presley, rodado por Ben Stiller.
O 5 de maio de 2022 estreou a serie The Pentaverate en Netflix, na que interpreta dez personaxes.
Mike Patton

Michael Allan Patton, nado en Eureka (California) o 27 de xaneiro de 1968, é un vocalista, compositor, multi-instrumentista, produtor e actor estadounidense, coñecido por ser o cantante da banda de metal alternativo Faith No More. Tamén foi fundador e vocalista de Mr. Bungle, e tocou con Tomahawk, Fantômas, Dead Cross, Lovage, The Dillinger Escape Plan e Peeping Tom.
Coñecido polas súas eclécticas influencias e proxectos experimentais, Patton gañouse a aclamación da crítica pola súa diversa colección de técnicas vocais. VVN Music descubriu que Patton posúe o rango vocal máis amplo de calquera cantante coñecido da música popular, cunha amplitude de seis oitavas. Ademais foi produtor ou co-produtor de artistas como John Zorn, Sepultura, Melvins, Melt-Banana e Kool Keith. En 1999 cofundou o selo Ipecac Recordings xunto con Greg Werckman, e dende entón encárgase de dirixilo. O vasto número de proxectos musicais de Patton e as súas xiras constantes levaron a que fose amplamente identificado como un "adicto ao traballo". Premios
Patton foi recoñecido con 3 nomeamentos aos premio Grammy, dentro da categoría a mellor interpretación de Metal ou Hard Rock (1990, 1991, 1993): Coa súa banda Faith No More.
No ano 1990 recolleu o Disco de Platino nos Estados Unidos. O álbum The Real Thing de Faith No More foi certificado Platino pola RIAA (Recording Industry Association of America) superando o millón de copias vendidas. Máis tarde aceptaría o premio a "Mellor Vocalista" nos Loudwire Music Awards (2015): O xurado fallaría o premio que recoñeceu a súa longa e innovadora carreira musical.
Mikhail Tomskii

Mikhail Pavlovich Tomskii (en ruso: Михаил Павлович Томский), nado en Kolpino (Imperio Ruso) o 31 de outubro de 1880 e finado en Bolshevo (Unión Soviética) o 22 de agosto de 1936, foi un sindicalista e líder bolxevique. Traxectoria
Naceu en Kolpino, preto de San Petersburgo. Trasladouse a Estonia (por aquel entón Imperio Ruso) e involucrouse na Revolución Rusa de 1905. Axudou a formar o Soviet de Revel de deputados e obreiros e o Sindicato de Traballadores Metalúrxicos. Arrestaron a Tomskii e deportárono a Siberia.
Conseguiu escapar e regresou a San Petersburgo onde se converteu no presidente do Sindicato de Gravadores e Cromolitográficos.
Volvérono deter en 1908 e tivo que exiliarse a Francia, pero volveu regresar a Rusia en 1909, onde o detiveron pola súa actividade política e o condenaron a 5 anos de traballos forzados. Liberouno o goberno provisional trala Revolución de Febreiro de 1917 e trasladouse a Moscova, onde participou na Revolución de Outubro. Nomeárono membro do Comité Central do Partido Bolxevique en 1919.
En 1920 nomeárono Secretario Xeral da Internacional Sindical Vermella, Tomski era un aliado de Nikolai Bukharin e Aleksei Rykov, que lideraban a parte moderada (o de dereita) do Partido Bolxevique durante os anos 20. Xuntos, foron aliados de Stalin, na súa loita interna polo poder contra Trotski trala morte de Lenin en 1924.
En 1928 Stalin volveuse contra os seus antigos aliados, derrotando a Bukharin, Rykov e Tomskii, na reunión plenaria do Comité Central celebrada en abril de 1929 e obrigando a Tomskii a dimitir como líder do movemento sindical, pasando entón a traballar na industria química da Unión Soviética, cargo que ocupou ata 1930. Non o reelexiron no buró tralo 16ª Congreso do Partido Comunista, en xullo de 1930, pero foi membro de pleno dereito do Comité Cental ata o seguinte Congreso, en xaneiro de 1934, cando o rebaixaron a membro sen dereito a voto.
Tomskii dirixiu a publicación do estado dende maio de 1932 ata agosto de 1936, cando o acusaron de estar relacionado cos terroristas durante os Xuízos de Moscova. En lugar de que o detera o NKVD, Tomskii suicidouse pegándose un tiro nunha dacha en Bolshevo, preto de Moscova. Acusárono xa morto de alta traizón e outros crimes nunha farsa xudicial en marzo de 1938. O goberno soviético exculpou a Tomskii de todos os cargos na perestroika en 1988.
Mikhail Ulyanov

Mikhail Alexandrovich Ulyanov (en ruso: Михаи́л Алекса́ндрович Улья́нов), nado o 20 de novembro de 1927 e finado o 26 de marzo de 2007, foi un actor soviético e ruso, un dos máis recoñecidos do teatro e o cinema soviético posterior á segunda guerra mundial. Foi nomeado Artista do Pobo da URSS en 1969 e Heroe do Traballo Socialista en 1986. En 1982 recibiu un premio especial do Festival de Venecia. Traxectoria
Mikhail Alexandrovich Ulyanov pasou a súa infancia e mocidade na cidade de Tara, óblast de Omsk. Aínda que suspendera os seus exames na escola Schepkinskoe e para a escola de arte dramática de Moscova, mudouse a Omsk en 1944 para converterse en actor. Despois de dous anos de estudos marchou a Moscova e entro na escola de teatro Schukin en 1946.
Ulyanov traballou no teatro Vakhtangov a partir de 1950 e dirixiuno dende 1987. Interpretou un amplo rango de personaxes na escena, sendo Rogozhin de O idiota, de Dostoievski o máis salientable. En 1979 levou ao teatro a novela épica de Vasily Shukshin I have come to give you freedom, que protagonizou como Stepan Razin. En 1985 Mikhail Ulyanov interpretou o panfleto satírico The Child Buyer do dramaturgo estadounidense John Hersey.
En canto ao cinema, interpretou líderes comunistas como Vladimir Lenin e o mariscal Zhukov. A súa célebre personaxe Yegor Trubnikov en Predsedatel (1964) converteuse nun clásico soviético e no seu papel máis emblemático.
Bratya Karamazovy, filme de 1969 que codirixiu, foi candidato ao Oscar ó mellor filme en lingua non inglesa e participou no 6. º Festival Internacional de Cinema de Moscova. Tamén protagonizou Tema (1979) e Chastnaya zhizn (1982), filmes que gañaron premios nos festivais de Berlín e Venecia, respectivamente.
Posteriormente foi aclamado polo papel de Xulio César na versión da obra de Shakespeare (1990), Poncio Pilato na adaptación cinematográfica de Master i Margarita (1994), e o tirador veterano de Voroshilovskiy strelok (1999), dirixido por Stanislav Govorukhin.
Faleceu o 26 de marzo de 2007 dunha doenza intestinal.
Mil raias

O mil raias, tamén chamado seersucker ou anarruga, é un tecido estampado de algodón de orixe hindú. Descrición
O mil raias consiste nunha alternancia de liñas azuis lisas e de liñas brancas estampadas, que se obteñen ao aplicaren diferentes tensións sobre o tear. Adoita empregarse para a confección de vestidos nos cales o tecide favorece a perda de calor e a circulación do aire.
O nome mil raias fai referencia ás numerosas liñas que posúe. O seu nome en inglés (seersucker) provén do persa «shir o shekar», isto é, «leite e azucre», en relación a unha probable semellanza cos devanditos alimentos, xa que un é liso e o outro áspero. Historia
É orixinario da India, onde se leva nos hábitos de cerimonia xunto coa seda ondulada, co ouro e coa prata. Foi importada a Europa cara ao 1750 e estivo de moda na corte do rei Lois XV de Francia. Os ingleses reintrodúceno no século XX para fabricar a vestimenta de beiramar. Axiña se converteu nun elemento importante no sur dos Estados Unidos e, de feito, hoxe en día, cada segunda ou terceira cuarta feira de xuño, os senadores oriúndos do sur dos Estados Unidos celebran o «Seersucker Thursday», e asisten ás cámaras lexislativas con roupa elaborada con este tecido. Galería
Milagros López Blanco

María de los Milagros López Blanco, nada en Laza o 24 de febreiro de 1904 e finada en Pontevedra o 21 de febreiro de 1995, foi unha mestra galega. Traxectoria
Filla de Francisco López Cuquejo, fiel contraste na provincia de Pontevedra, e Liduvina Blanco, e irmá de Celso López Blanco. Viviu un tempo en Valladolid.
Ingresou no Instituto de Pontevedra en 1916 e despois estudou na Escola Normal de Pontevedra, onde obtivo o título de mestra en 1926. Foi mestra en Ribadelouro (Tui) e Budiño (Salceda de Caselas) dende 1934. Era socia da Casa del Maestro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionada con suspensión de emprego e soldo o 1 de setembro de 1936. Revisado o seu expediente en decembro, foi sancionada con seis meses de suspensión de emprego e medio soldo. En 1937 foi nomeada mestra interina da graduada de Ponte Caldelas. En 1938 volveu á escola de Budiño. En 1941 foi destinada á escola de Ribeira (Crecente). Tamén deu clase en Cutián (San Xurxo de Sacos), Seixo, Cuspedriños, o seu último destino. Vida persoal
Casou en 1929 co tamén mestre Rodolfo Estévez Rodríguez. Tiveron tres fillos: Rodolfo, Fernando e José Luis.
Milagros Otero

Milagros María Otero Parga, nada en Santiago de Compostela en 1960, é unha avogada e xurista galega. Desempeñou o cargo de Valedora do Pobo de Galicia entre setembro de 2015 e xullo de 2019, obrigada a dimitir por unha sentenza xudicial que a acusaba de trato de favor. Traxectoria
Miagros Otero é doutora en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. É catedrática de Filosofía do Dereito na USC, da que foi decana. É académica da Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación.
Valedora do Pobo (2015-2019)
O 3 de agosto de 2015 foi elixida Valedora do Pobo polo Parlamento de Galicia, cargo do que tomou posesión do cargo o 2 de setembro. Tratábase dun momento complexo para a institución, trala dimisión de Benigno López en 2012 e unha interinidade de tres anos do seu sucesor, José Julio Fernández. Ao longo do seu mandato, afrontou numerosas críticas da oposición parlamentaria, acusada de condescendencia co goberno da Xunta. No 2017, no medio dunha forte polémica co goberno municipal de Compostela Aberta acerca da situación de varias persoas sen fogar no casco histórico de Santiago, a Valedora fíxose eco da situación. Na súa comparecencia revelou datos persoais de tres destas persoas. En xuño de 2018 unha sentenza xudicial atopouna culpábel de abusar do seu poder no nomeamento como Xefa de Servizo da institución de María Puy Fraga, sobriña de Manuel Fraga Iribarne e irmá de Pedro Puy Fraga. A Valedora negouse a dimitir, mentres intentaba que a sentenza fose revisada. O propio PPdeG sostívoa no cargo ante as críticas da oposición. Ante a evidencia de que a sentenza era firme, acabaría por dimitir un ano despois, non sen antes incorrer nunha nova polémica ao solicitar que se aumentase a remuneración que percibía polo seu cargo. Galardóns
Medalla de Prata de Galicia en 2005.
Milenio

Un milenio é unha unidade de tempo equivalente a un período de 1000 anos, equivalente a 10 séculos ou 100 décadas. Milenios da historia humana
Nota: Para períodos anteriores véxase Escala de tempo xeolóxico
X milenio a. C.
IX milenio a. C.
VIII milenio a. C.
VII milenio a. C.
VI milenio a. C.
V milenio a. C.
Mili-

mili (símbolo m) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que denota un factor de 10−3, ou 1/1000.
Adoptado en 1795, o prefixo vén do latín mille, significando mil (o plural é milia).
Miliarense

Para a moeda bizantina con denominación grega, ver miliaresion. O miliarense (forma neutra do lat. miliarensis, "relativo a mil") foi unha moeda romana de prata de módulo mediano, aparecida en tempos do Imperio, a principios do século IV d. C. , a partir da reforma monetaria de Constantino o Grande (306-337).
O miliarense cuñouse fundamentalmente durante o período de Constantino e, máis esporádicamente, ata finais do século IV. Descrición
As características morfolóxicas dos miliarenses foron moi cambiantes co tempo, aínda que xeralmente o seu peso estivo entre os 3, 8 e 6 os gramos, cun diámetro de entre 23 e 24 milímetros. Con todo, no momento da súa creación o seu peso teórico estableceuse en 1/72 da libra romana (4, 5 gramos), o mesmo có do sólido, tamén instituído na reforma monetaria de Constantino de 324.
A súa denominación provén da súa correspondencia co valor dunha milésima parte da libra de ouro.
No ámbito numismático fálase adoito de dúas clases de miliarense: o lixeiro e o pesado. O seu valor en relación á moeda de ouro, o sólido, era de 14 miliarenses pesados ou 18 lixeiros por cada sólido.
No Imperio Bizantino reintroduciuse posterioemente unha variante desta moeda, entre os séculos VIII e XI, coñecida habitualmente pola súa designación grega de miliaresion (μιλιαρήσιον).
Miliaresion

Para a moeda romana con denominación latina, ver miliarense. O miliaresion (en grego: μιλιαρήσιον; en latín: miliarensis), foi a denominación dada a diversas moedas bizantinas de prata. Nun sentido máis específico, o termo refírese á emitida entre os séculos VIII e XI, co valor da doceava parte do sólido de ouro. Historia
Miliaresion foi orixinariamente a denominación que nas áreas de influencia cultural grega se lle deu á moeda romana de prata coñecida como miliarense, emitida no século IV co valor de 1. 000 nummi e o peso de 72 pezas en libra. Desde entón, os bizantinos non volveron utilizar moedas de prata ata o século VII, e nese momento o termo miliaresion pasou a apliocárselles ás moedas do tipo do hexagrama. Non foi ata arredor de 720 cando apareceu un novo tipo de moeda de prata, máis grande e máis delgada que o hexagrama, que foi introducido no sistema monetario bizantino por León III (717-741), co valor da doceava parte do sólido de ouro. Esta é a moeda á que actualmente, no ámbito numismático, se lle atribúe en exclusividade a denominación de miliaresion.
O peso teórico co que se instituíu esta moeda era o de 144 pezas por libra (arredor de 2, 27 gramos), e no período da dinastía Macedonia no Imperio Bizantino (séculos IX e X) aumentou ata os 3, 03 gramos (108 moedas por libra). No primeiro século de cuñaxe desta moeda o seu uso debeuse limitar ao conmemorativo e cerimonial, con motivo do nomeamento o coemperador, e non foi ata o reinado de Teófilo (829-842) cando as súas emisións adquiriron a condición de regulares. O modelo no que se inspirou esta nova moeda foi o dírham do mundo árabe, desa mesma época e tamén de prata, co que compartía inicialmente a peculiaridade de carecer de representacións humanas, xa que se limitaba a exhibir a cruz no seu anverso, e lendas co nome e os títulos do emperador no reverso. Xa no século X, o emperador Alexandre III (912-913) introduciu o busto de Cristo no anverso, ao que Romano I (920-944) lle engadiu un busto imperial no centro da cruz. Esta uniformidade concluíu no século XI, cando empezaron a proliferar nestas moedas as imaxes dos emperadores, de Cristo e da Virxe María.
No século XI, a penosa situación financeira e militar provocou unha diminución da calidade do miliaresion (particularmente nas décadas de 1070 e de 1080) e emitíronse tamén francións de dous terzos e dun terzo. Despois de 1092, a súa produción foi moi descontinua, aínda que se mantivo como unidade de conta co valor da doceava parte do nomisma, e baixo os Comneno substituíuse por unha moeda de billón con pouca proporción de prata, o aspron, inicialmente co valor dun terzo de miliaresion, aínda que axiña sufriu grandes desvalorizacións. Dalgunha maneira, pódese dicir que o miliaresion foi revivido en forma de basilikon, unha moeda do mesmo valor e similares características métricas que se emitiu a partir de 1300.
O nome deu orixe nas linguas europeas occidentais á denominación de millarés, utilizada inicialmente para aplicar a diversos tipos de moedas de prata do mundo árabe e, posteriormente, ás súas imitacións en Occitania, Cataluña e Italia, entre os séculos XIII e XIV.
Milicia

Dende o punto de vista etimolóxico, milicia pode referirse a facer a guerra e disciplinar aos soldados para este efecto. Do mesmo xeito, tamén caracteriza o servizo ou profesión militar ou un conxunto de tropa ou xente de guerra.
Con todo, o termo milicia utilizouse tamén, nun sentido máis restrinxido, para referirse a unha forza militar composta soamente de cidadáns, os cales se dedican á defensa do seu pobo ou nación, a aplicación da lei de emerxencia, ou de paramilitares de servizos, en momentos de emerxencia, e que non reciben ningún salario regular nin se comprometeron a un prazo fixo de servizo. Trátase dunha polisemia con múltiples significados distintos pero relacionados.
En xeral, unha milicia é o grupo formado pola unión de varios cidadáns que se organizan para proporcionar defensa ou servizos paramilitares a unha causa, sen recibir paga de forma regular ou estar adscritos á mesma por un período prefixado (a diferenza dun soldado regular), e de forma voluntaria (a diferenza dos membros dunha leva ou substitución obrigatoria). O membro dun destes grupos é, por extensión, un miliciano ou unha miliciana.
A milicia pode comportarse ocasionalmente como exército regular ou como guerrilla, segundo a relación de forzas que teña con cada opoñente en concreto. Etimoloxía
O termo milicia provén de raíces latinas e fai referencia á actividade militar. Segundo os países e a época, o termo ten diferentes usos ou connotacións, pero o habitual é aplicar o termo miliciano a combatentes non integrados nun exército regular. miles /miːles/: soldado
-itia /iːtia/: un estado, actividade, calidade ou condición de ser
militia /mil: iːtia/: servizo militar Significados
A palabra pode ter varios significados dependendo do seu contexto. Os significados legais e históricos de milicia inclúen: Actividade ou servizo de defensa dunha comunidade, o seu territorio, habitantes, propiedades e leis.
O conxunto da poboación dispoñible para ser chamada ás armas nunha comunidade, pobo, rexión ou estado.
Un subconxunto destes que poden ser legalmente penalizado por non responder a unha chamada de seguimento.
Un subconxunto destes que en realidade responde a unha chamada de seguimento, independentemente da obrigación legal.
Un exército de reserva oficial, composto por cidadáns soldados; pode recibir distintos nomes segundo as leis ou costumes do país, como forza de reserva militar ou Garda Nacional.
As forzas nacionais de policía dun país, sobre todo nos antigos estados socialistas como a URSS ou os ex-membros do Pacto de Varsovia, militsia.
En calquera destes casos, unha milicia é distinta dun exército regular. Pode servir para suplementar as forzas armadas, ou pode oporse a elas, por exemplo, como resistencia a un golpe de estado militar. Este era o caso dos milicianos galegos e españois, voluntarios que non estaban integrados no exército regular republicano que combateu na guerra civil española.
Milisegundo

Un milisegundo é o período de tempo que corresponde á milésima fracción dun segundo (10−3 ou 1/1, 000) (0, 001s).
A súa simboloxía, igual que outras milésimas partes de distintas magnitudes, como poden ser a masa ou a lonxitude, especifícase como "m" minúscula anteposto ao símbolo da magnitude fundamental, que neste caso é o segundo (s), resultando, por tanto, ms.
1 ms
0, 001 segundos
1 milisegundo.
1 s
1000 ms
1 segundo. Equivalencias doutras unidades de tempo en milisegundos
Un centisegundo equivale a 10 milisegundos
Un decisegundo equivale a 100 milisegundos
Un segundo equivale a 1000 milisegundos
Un minuto equivale a 60000 milisegundos
Unha hora equivale a 3600000 milisegundos
Un día equivale a 86400000 milisegundos
Unha semana equivale a 604800000 milisegundos
Un mes equivale a 2628000000 milisegundos
Un ano equivale a 31536000000 milisegundos
Un lustro equivale a 157680000000 milisegundos
Unha década equivale a 315360000000 milisegundos
Un século equivale a 3153600000000 milisegundos
Un milenio equivale a 31536000000000 milisegundos
Miljenko Licul

Miljenko Licul, nado en Vodnjan, na Venecia Xulia, o 6 de agosto de 1946 e finado en Liubliana o 16 de marzo de 2009, foi un deseñador gráfico esloveno de orixe croata, responsable do deseño da primeira serie de euros circulantes de Eslovenia xunto coa súa filla, Maja Licul. Traxectoria
Miljenko Licul naceu en 1946, no seu dunha familia croata, na cidade istria de Vodnjan, que daquela formaba parte da zona de ocupación iugoslava da Venecia Xulia, hoxe integrada en Croacia. Na súa xuventude trasladouse a Eslovenia, onde residiu gran parte da súa vida.
Licul foi un dos fundadores do grupo Znak e dirixiu os estudios Zodiak e Diptih. Durante un tempo, foi profesor de Tipografía na Academia de Belas Artes e Deseño da Universidade de Liubliana. A súa obra abrangue un amplo abano de manifestacións artísticas, desde o deseño de publicacións, carteis e portadas de revistas, ata calendarios e selos de correos.
Logo da consecución da independencia de Eslovenia en 1991, Licul foi o encargado de deseñar un bo número de documentos oficiais, como o pasaporte esloveno, o documento de identidade, o permiso de conducir e a tarxeta da seguridade social. Entre outros traballos, ocupouse tamén da nova imaxe corporativa da Galería Nacional de Eslovenia e da Universidade de Liubliana. Un dos momentos máis salientables da súa carreira ocorreu nese mesmo ano de 1991, cando Licul gañou o concurso para o deseño dos billetes e as moedas do primeiro sistema monetario esloveno, o do tólar. Os billetes, que estiveron en circulación desde outubro de 1991 ata finais de 2006, presentaban retratos de personalidades eslovenas destacadas realizados polo pintor Rudi Španzel. Pola súa banda, o deseño das moedas do tólar esloveno compartiuno con Zvone Kosovelj —o gravado correu a cargo de Janez Boljka—, e cuñáronse entre 1992 e 2006.
Coa entrada do país na Eurozona e a asunción do euro como moeda de curso legal, Miljenko Licul foi tamén o encargado do deseño dos anversos nacionais da primeira serie de moedas do euro de Eslovenia, xunto coa súa filla Maja Licul e igualmente gravados por Janez Boljka. Recoñecementos
1985: Oremio da Fundación Prešeren polos seus logros no deseño gráfico.
1988: Premio Plečnik.
2008: Premio Prešeren á traxectoria artística.