proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ivan Řehák

Ivan Řehák, nado en Bratislava o 2 de setembro de 1954, é un medallista e deseñador de moeda eslovaco. Traxectoria
Ivan Řehák estudou Relevo de Escultura con Rudolf Pribiš na escola da Academia de Belas Artes e Deseño de Bratislava de 1973 a 1979.
Řehák é docente no departamento de Arquitectura da facultade de Enxeñaría Civil da Universidade Técnica Eslovaca en Bratislava, cidade esta na que reside. Obra
Aínda que a súa obra abrangue tamén a pintura e o debuxo, o máis salientable das súas creacións está na medallística. Algunhas das súas medallas están dedicadas a personaxes como Rodolfo II de Habsburgo (2012), Galileo Galilei (2014), Arthur Conan Doyle (2014) ou Maximiliano II (2015), ou a temas como a capitalidade real de Praga (2013), a Ponte de Carlos (2014) ou a Catedral de San Vito (2014).
Nas súas creacións utiliza a modo de sinatura as súas iniciais IR superpostas e estilizadas. Como medallista participou nas exposicións internacionais da Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM) en países como Francia, Portugal, os Estados Unidos, Finlandia ou o Reino Unido.
Řehák deseñou ademais varias moedas para a República Checa e para Eslovaquia. No primeiro caso é autor de senllas moedas conmemorativas de 200 coroas checas datadas en 2010, en tanto que para Eslovaquia foi o creador do anverso nacional das moedas dun euro e de dous euros circulantes, que comezaron a cuñarse en 2009, así como diversas emisións conmemorativas co valor facial en euros.
O seu anverso da moeda de dous euros cuñada pola Casa da Moeda de Eslovaquia foi galardoado por Krause Publications co Premio Moeda do Ano de 2011 á mellor moeda comercial emitida en 2009.
Ivar Giaever

Ivar Giaver, en noruegués escrito como Ivar Giæver, nado en Bergen o 5 de abril de 1929 e finado en Schenectady o 20 de xuño de 2025, foi un físico estadounidense, de orixe norueguesa, galardoado en 1973 co Premio Nobel de Física. Traxectoria
Estudou enxeñaría industrial no Instituto Tecnolóxico de Noruega, licenciándose en 1952 en física. En 1954 emigrou ao Canadá, onde foi empregado da división canadense da General Electric, trasladándose dous anos despois aos Estados Unidos. Naqueles momentos estudou física no Instituto Politécnico Rensselaer, doutorándose en 1964, ano no que conseguiu a nacionalidade estadounidense.
Interesado no efecto túnel sobre os semicondutores e supercondutores, demostrou como o paso de electróns a través dun díodo cunha fina capa de óxido producía o fenómeno coñecido como supercondutividade. En 1973 compartiu o Premio Nobel de Física con Leo Esaki e Brian David Josephson polos seus traballos na física do estado sólido.
Ivar Leimus

Ivar Leimus, nado en Võru o 3 de xuño de 1953, é un numismático e historiador estoniano. Traxectoria
Ivar Leimus naceu o 3 de xuño de 1953 na vila de Võru, no condado homónimo da daquela chamada República Socialista Soviética de Estonia.
Leimus cursou os seus estudos superiores de Historia, Arqueoloxía e Historia da Arte na Universidade de Tartu, onde se graduou en 1976, cunha memoria acerca dos achados monetarios dos séculos IX a XVII na Estonia occidental e en Saaremaa. Posteriormente, acadou o seu doutoramento en 1989, cunha tese sobre as cuñaxes livonias do século XVI, dirixida por Arkadi Molvõgin, que foi publicada en 1995.
Desde o momento da súa graduación en 1976 desenvolve o seu labor profesional como conservador de moeda no Museo Histórico de Estonia (Eesti Ajaloomuuseum), en Talín, do que foi director adxunto de investigación entre 2006 e 2008. Paralelamente, impartiu docencia no Instituto de Historia da Universidade de Tartu e noutras institucións académicas. En 1999 foi nomeado membro correspondente da Sociedade Finlandesa de Anticuarios. Entre 2002 e 2003 presidiu a Sociedade Académica de Historia (Akadeemiline Ajalooselts) e en 2007 ingresou na Comisión Histórica do Báltico (Baltische Historische Kommission). Así mesmo, entre 2005 e 2008 foi o presidente fundador da Asociación de Numismáticos do Báltico.
As súas investigacións, publicadas fundamentalmente en estoniano, en alemán e en inglés, céntranse sobre todo nas cuñaxes e na historia monetaria dos estados bálticos desde a Idade Media ata a época moderna e está considerado un experto en achados monetarios de moeda viquinga. Recoñecementos
(1994): Premio Artur Puksowi de Estudos Medievais.
(2007): Orde da Estrela Branca (cuarta clase) da República de Estonia.
(2007): Premio Cultural da República de Estonia.
(2011): Premio Samir Shamma, da Royal Numismatic Society, de Londres.
(2011): Premio de Investigación dos Museos Estonianos.
(2019): Premio da Sociedade de Historia Monetaria Internacional, de Frankfurt. Publicacións
Ivar Leimus é autor de decenas de artigos e colaboracións en materia numismática publicados en diversas revistas especializadas e volumes conxuntos, ademais dalgúns traballos monográficos, dos que a seguir se citan os máis significativos:
Escolma de monografías
(1986). Der Münzfund von Kose aus dem zweiten Viertel des 12. Jahrhunderts. Eesti Raamat, Talín.
(1993). Eesti Vabariigi rahad, 1918-1992 / Coins and banknotes of the Republic of Estonia, 1918-1992. Olion, Talín. ISBN 9785460002146
(1995). Das Münzwesen Livlands im 16. Jahrhundert. (1515-1581/94). Stockholm Numismatic Institute, Stockholm University. ISBN 91-972706-0-1
(2001). Estonian Collections. Anglo-Saxon, Anglo-Norman and later British Coins [Sylloge of Coins of the British Isles. 51] (con Arkadi Molvõgin). Oxford University Press, Oxford. ISBN 0-19-726220-1
(2007). Sylloge of Islamic coins 710/1 - 1013/4 AD. Estonian public collections. Estonian History Museum, Talín. ISBN 978-9949-15-255-1
Iván Zulueta

Juan Ricardo Miguel Zulueta Vergarajauregui, coñecido como Iván Zulueta, nado en Donostia (Guipúscoa) o 29 de setembro de 1943 e finado na mesma cidade o 30 de decembro de 2009, foi un deseñador e cineasta ligado á movida madrileña. Artista heterodoxo, cultivou distintas áreas, desde a decoración até a música. É coñecido principalmente polo seu traballo como director e guionista do filme Arrebato e como cartelista das primeiras obras de Pedro Almodóvar. Cinema
Curtametraxes
La fortuna de los Irureta (1964), super 8, cor, 20’.
Ágata (1966), 35 mm, branco e negro, panorámica, 18’.
Ida y vuelta (1967), 35 mm, branco e negro, panorámica, 41’.
KingKong (1971), super 8, branco e negro, 6’.
Frank Stein (1972), 35 mm, branco e negro, 3’.
Masaje (1972), 35mm, branco e negro, 3’.
Roma-Brescia-Cannes (1974), super 8, cor, 24’.
Mi ego está en babia (1975), super 8, cor, 40’.
Aquaium (1975), super 8, Cor, 14’.
Complementos (1976), super 8, cor, 19’.
Fiesta (1976), super 8, cor, 12’.
A malgam A (1976), super 8, cor, 33’.
El mensaje es facial (1976), super 8, cor, 20’.
Leo es pardo (1976), 16 mm (ampliada a 35), cor, 12’.
Tea For Two (1978), super 8, cor, 9’.
La taquillera (1978), super 8, cor (inacabada).
Párpados (1989), 16 mm, cor, 29’.
Ritesti (1992), 35 mm, cor 29’.
Longametraxes
Un, dos, tres, al escondite inglés (1969), 35mm, cor, panorámica, 90’.
Arrebato (1979), 35 mm, cor, panorámica, 105’.
Iwakuni

Iwakuni (岩国市, いわくにし, Iwakuni-shi) é un concello da prefectura de Yamaguchi no Xapón. Está situado na parte sueste da prefectura, e na área da provincia histórica de Suō, no suroeste da rexión de Chūgoku, extremo oeste da illa de Honshū. Ten 873, 78 km² de superficie e unha poboación de 145. 225 habitantes (2009).
O concello de Iwakuni limita cos concellos de Shūnan, Hikari, Yanai, Waki (que son da prefectura de Yamaguchi); de Ōtake, Hatsukaichi (que son da prefectura de Hiroshima); de Masuda e Yoshiga (que son da prefectura de Shimane). Turismo
Ponte de Kintai-kyō (錦帯橋).
Jakuchi-kyō (寂地峡). Gastronomía
Suxi de Iwakuni (岩国寿司). Cidades irmandadas
Tottori-shi, prefectura de Tottori, Xapón. Jundiai, Brasil. Everett, Estado de Washington, EUA. Taicang, Jiangsu, China. Personaxes de sona
Heisuke Hironaka (広中 平祐, ひろなか へいすけ, 1931 - ) - Matemático, galardoado de Medalla Fields en 1970.
Kenshi Hirokane (弘兼憲史, ひろかね けんし、1947 - ) - Mangaka.
Izagre

Izagre é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 209 habitantes (INE 2011). Localidades
Albires
Izagre
Valdemorilla
Izquierda Comunista de España

Izquierda Comunista de España (ICE), tamén coñecido como Izquierda Comunista, foi un partido político español de ideoloxía marxista durante os anos 1930. Historia
Izquierda Comunista de España foi fundado polos partidarios españois da Oposición de Izquierda, liderada por Lev Trotski no seo do movemento comunista internacional desde finais dos anos vinte, fronte ao stalinismo. En 1930 constituíuse a Oposición Comunista de España, co obxectivo de agrupar aos expulsados do Partido Comunista de España (PCE) e aos aínda militantes no comunismo oficial.
Logo da II Conferencia Nacional (marzo de 1932) e a constatación da imposibilidade de reformar o PCE de acordo aos seus postulados, a Oposición constituíuse como partido político co nome de ICE. A súa militancia chegou ao millar de afiliados. As súas principais bases de apoio eran Madrid, Cataluña, Asturias, Castela e León e Estremadura, onde contaba con moita forza na provincia de Badaxoz, especialmente en Llerena e arredores. Realizaba o traballo sindical no seo da Unión General de Trabajadores.
Dirixida por Andreu Nin, Juan Andrade, Enrique Fernández Sendón e Grandizo Munis, entre outros, participou na Alianza obrera e na Revolución de Asturias de 1934. Nesa etapa, o xiro á esquerda cara posicións revolucionarias das Juventudes Socialistas de España fixo que os seus dirixentes, como Santiago Carrillo, formulasen á ICE ingresar nas organizacións socialistas para contribuír ao mesmo, un proceso coñecido como bolchevización. A raíz disto viviu un debate interno crucial a partir dese ano, entre unha maioría partidaria de formar un novo partido independente xunto ao Bloc Obrer i Camperol (BOC) de Joaquín Maurín e unha minoría encabezada por Grandizo Munis favorable a entrar no PSOE. Finalmente, a ICE fusionouse co BOC en setembro de 1935 formando o Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM) e rompendo os seus lazos políticos con Lev Trotski, partidario da segunda opción.
O seu órgano oficial era a publicación Comunismo e o seu órgano de debate teórico, El Soviet.
Izzy Stradlin

Jeffrey Isbell, coñecido como Izzy Stradlin, nado o 8 de abril de 1962, Lafayette, Indiana, Estados Unidos, é un músico coñecido por ter sido guitarrista rítmico e compositor da banda de hard rock Guns N' Roses, entre 1985 e 1991.
IÉSEG School of Management

A IÉSEG School of Management é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Lille e La Défense. Descrición
Esta institución foi fundada en 1964. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA.
A escola, cunha rede de 7. 500 antigos alumnos.
Iámblico de Calcis

Iámblico de Calcis (en latín Iamblichus, en grego Ἰάμβλιχος) (c. 245 - c. 325) foi un famoso filósofo neoplatónico nado en Calcis na Celesiria, posíbel descendente do escritor do mesmo nome (ver Iámblico de Babilonia). Traxectoria
Foi discípulo de Anatolio e de Porfirio e estudou a Platón e Pitágoras e a filosofía caldea e exipcia. Da súa vida só se sabe que cada ano facía unha excursión ás fontes de Gadara. Morreu durante o reinado de Constantino I o Grande, probabelmente antes do ano 333. Obra
Escribiu un bo número de obras, das que poucas se conservaron. As súas obras principais son: Περὶ Πυθαγόρου αἱρέσεως, tratado onde lista os pitagóricos con cinco libros titulados:
Περὶ τοῦ Πυθαγορικοῦ βίου.
Προτρεπτικοὶ λόγοι εἰς φιλοσοφίαν.
Περὶ κοινῆς μαθηματικῆς ἐπιστήμης.
Περὶ τῆς Νικομάχου ἀριθμητικῆς εἰσαγωγῆς.
Δεολογούμενα τῆς ἀριθμητικῆς.
Περὶ μυστηρίων,
Περὶ ψυχῆς,
Περὶ τῆς τελειοτάτης Χαλκιδαϊκῆς φιλοσοφίας.
Iñaki Castiñeira Alemany

Iñaki Castiñeira Alemany, nado en Vic-Barcelona o 9 de xuño de 1989, é un empresario galego. Traxectoria
Desde moi novo estivo ligado a Taboada (pai de Piñeira), onde pasaba as vacacións. Desde 2020 asentouse en Chantada coa súa parella. Estudou no Colexio Sagrat Cors de Torelló e bacharelato técnico no Colexio de La Salle de Manlleu, cun grao superior de Informática e sistemas.
Traballou na empresa Cotronic e en 2011 fundou CFT para traballar nas redes de fibra óptica. En 2017 creou CITELFO S. L. En febreiro de 2021 creou en Chantada A Túa Xanela para comercializar servizos de telefonía, Internet e fibra óptica sobre todo no rural. Nos anos seguintes abriu máis tendas e asentouse no Polígono Industrial Os Acivros. A Túa Xanela contaba en 2024 con catro tendas, máis de cen traballadores e de 12. 000 clientes.
Iñaki Castiñeira foi elixido presidente da Asociación de Empresarios de Chantada - CCA Ribeira Sacra en 2024. Premios
2024: Billó de Ouro concedido pola Asociación Cultural e Gastronómica Luso-Galaica e o Concello de Chantada.
J

O J (jota) é a décima letra do alfabeto galego, e representa o fonema aspirado fricativo velar xordo /x/.
No alfabeto fonético internacional, [j] representa o aproximante palatal.
Na maioría dos teclados alfanuméricos, as teclas j e f xeralmente aparecen cun pequeno relevo perceptible ao tacto, que permite aos usuarios a súa orientación táctil no teclado.
Curiosamente, o J é a única letra do alfabeto latino que non aparece na táboa periódica. En física designa o joule. Qué me vas a decir
En orixe no alfabeto latino era só unha letra maiúscula, o escolar humanista Pierre de la Ramée foi o primeiro en distinguir I e J. En latín a pronuncia do I e J era [i], [i: ] ou [j], pero as linguas romances desenvolveron novos sons que foron representados como I e J. En portugués, o son utilizado para a letra J é o /ʒ/ (jarro, janela, jota), así como no francés e no romanés. En castelán o J pronuncia-se /x ~ h/ (como ajo, allo); este son desenvolveuse a partir do son /dʒ/. En todas as linguas xermánicas, exceptuando o inglés que utiliza /dʒ/ (just), o son utilizado para a letra J é o /j/ (como ja en alemán ou como no ditongo i no verbo aboiar). Este feito tamén se verifica en albanés, e nas linguas urálicas e eslavas que utilizan o alfabeto latino, como por exemplo en húngaro, finés, estoniano, polaco e checo. Tamén o serbio, lingua eslava, adoptou o J no seu alfabeto cirílico, co mesmo propósito. Foi debido a este padrón lingüístico, que a letra minúscula /j/ foi adoptada pola Asociación Fonética Internacional, como representante deste son.
Na lingua italiana moderna, apenas palabras en latín ou palabras estranxeiras teñen a letra J. Até ao século XIX, o J era utilizado en vez do I en ditongos como substituto para o último –ii e en grupos vocais como en Savoja.
Lingüistas da Alemaña e da Europa Central tamén utilizaron o J nalgunhas transliteracións, de linguas eslavas que utilizan o alfabeto cirílico. En particular, o "Е" en ruso é ás veces transliterado para "je", o "Я" é transliterado para "ja" e o carácter "Ю" para "ju". Representacións alternativas
En alfabeto fonético aeronáutico asígnaselle a palabra Juliet.
En código Morse é: ·---
J-2 (motor foguete)

O motor foguete J-2 foi un motor desenvolvido polos Estados Unidos para o seu uso na etapa Saturno IVB. Fabricado por Rocketdyne, consumía oxíxeno líquido e hidróxeno líquido, era alimentado cunha bomba mediante xerador de gas e producía un impulso de 1033 kN no baleiro. Tiña unha masa de 1438 kg, unha altura de 3, 38 m, un diámetro de 2, 01 m e un impulso específico de 421 s no baleiro. Permanecía acendido durante 475 s.
J-five

J-five ou Johnny five, nado nos Ánxeles en 1983, é un cantante e rapeiro de música hip hop e rock pertencente ao grupo Dusty White. Discografía
Sweet little nothing (2004)
Summer (2004)
J. C. Jacobsen

Jacob Christian Jacobsen, máis coñecido como J. C. Jacobsen, nado en Copenhague o 2 de setembro de 1811 e finado en Roma o 30 de abril de 1887, foi un empresario e filántropo dinamarqués. Traxectoria
É coñecido por ser o fundador da fábrica de cervexa Carlsberg.
J. Edgar

J. Edgar é un filme estadounidense dirixido, coproducido e musicado por Clint Eastwood. Escrito por Dustin Lance Black, o filme céntrase na carreira do director do FBI J. Edgar Hoover. Sinopse
En 1924, con só 29 anos, Edgar Hoover foi nomeado director xeral do FBI para que reorganizara a institución. Ocupou o cargo ata a súa morte en 1972, sobrevivindo a sete presidentes, algún dos cales intentou inutilmente destituílo. Os arquivos que Hoover gardaba celosamente, cheos de segredos comprometedores de importantes persoeiros, convertérono nun dos homes máis poderosos e temidos da historia dos Estados Unidos. Personaxes
Leonardo DiCaprio como J. Edgar Hoover
Armie Hammer como Clyde Tolson
Naomi Watts como Helen Gandy
Josh Lucas como Charles Lindbergh
Judi Dench como Anna Marie Hoover, nai de Hoover
Damon Herriman como Bruno Richard Hauptmann
Jeffrey Donovan como Robert F. Kennedy
Ed Westwick como Axente Smith, biógrafo de Hoover
Zach Grenier como John Condon
Ken Howard como Harlan F. Stone
Stephen Root como Arthur Koehler
Denis O'Hare como Albert S. Osborn
Geoff Pierson como Alexander Mitchell Palmer
Lea Thompson como Lela Rogers
Gunner Wright como Dwight D. Eisenhower
Christopher Shyer as Richard Nixon
Miles Fisher como Axente Garrison Galardóns e nomeamentos
2011: Globos de Ouro: Nomeado a Mellor actor dramático (Leonardo DiCaprio).
2011: Critics Choice Awards: Nomeado a mellor actor (DiCaprio) e maquillaxe.
2011: National Board of Review (NBR): Top 10 - Mellores filmes do ano
2011: American Film Institute (AFI): Top 10 - Mellores filmes do ano
J. Hans D. Jensen

Johannes Hans Daniel Jensen, nado en Hamburgo o 25 de xuño de 1907 e finado en Heidelberg o 11 de febreiro de 1973, foi un físico alemán, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1963. Traxectoria
Ingresou na Universidade de Hamburgo para estudar física no ano 1926. Profesor do Instituto Tecnolóxico de Hannover desde 1937 ao 1941, en 1949 foi nomeado profesor de física na Universidade de Heidelberg. Investigacións científicas
En 1930 iniciou os seus traballos ao redor do núcleo atómico, conseguindo unha análise empírica deste en 1939. Durante os anos 40 realizou estudos sobre este núcleo atómico, chegando ás mesmas conclusións que a físico polaco-norteamericana Maria Göppert-Mayer sobre a estrutura nuclear orbital.
En 1963 Jensen e Göppert-Mayer foron galardoados, xunto con Eugene Paul Wigner aínda cando por traballos diferntes, co Premio Nobel de Física.
J. Hartwell Harrison

John Hartwell Harrison, nado o 16 de febreiro de 1909 en Clarksville (Virxinia) e finado o 20 de xaneiro de 1984 en Boston (Massachusetts), foi un médico estadounidense especializado en uroloxía. Traxectoria
É principalmente coñecido por ser un dos membros clave do equipo médico pioneiro en facer un transplante de órganos en humanos. Tivo lugar en Boston no ano 1954 e foi un transplante de ril dun irmán xemelgo noutro, mais o paciente morreu once días despois porque o seu corpo finalmente rexeitou o órgano.
J. Michael Kosterlitz

John Michael Kosterlitz, nado o 22 de xuño de 1943, é un físico británico-estadounidense. É profesor de física na Universidade Brown e é o fillo do bioquímico Hans Kosterlitz. Foi galardoado co Premio Nobel de Física de 2016 xunto con David Thouless e Duncan Haldane polo seu traballo na física da materia condensada.
JAWSAT

JAWSAT (acrónimo de Joint Academy Weber Satellite) foi un satélite artificial conxunto da Forza Aérea dos Estados Unidos e a Universidade do Estado de Weber lanzado o 27 de xaneiro de 2000 mediante un foguete Minotaur 1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
JAWSAT foi desenvolvido conxuntamente entre estudantes e profesionais. A súa misión inicial era probar un propulsor de pulso de plasma, pero tras varios cambios JAWSAT converteuse nunha plataforma desde a que lanzar catro subsatélites: FalconSat 1, OPAL, ASUSat 1 e OCSE. Ademais levaba un par de experimentos a bordo: PEST (Plasma Experiment Satellite Test), da NASA.
ACP (Attitude Controlled Platform), un sistema barato de estabilización de satélites nos tres eixos.
A misión finalizou en maio de 2000 debido a fallo da batería principal.
JERS 1

JERS ou JERS 1 (acrónimo de Japanese Earth Resource Satellite 1), tamén coñecido como Fuyo, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 11 de febreiro de 1992 mediante un foguete H-I desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
A misión de JERS foi a de observar a Terra para facer estudos dos recursos terrestres, controlar cultivos e bosques, preservar o medio ambiente, prever desastres e monitorizar as costas.
O satélite tiña forma de caixa de 1 x 1, 8 x 3, 1 metros e estaba estabilizado nos tres eixos. A alimentación eléctrica era proporcionada por un panel solar de 8 metros de longo e 3, 4 metros de ancho.
JERS foi inxectado nunha órbita inicial de 579, 6 km de apoxeo, 558, 0 km de perixeo, 97, 7 graos de inclinación orbital e un período orbital de 96, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 3 de decembro de 2001. Instrumentos
JERS levaba os seguintes instrumentos a bordo: Radar de apertura sintética (SAR): radar activo de alta resolución de microondas para observación tanto diúrna como nocturna e a través das nubes.
Sensores ópticos (OPS): radiómetros multiespectrales de alta resolución capaces de tomar imaxes estereoscópicas.
JPEG

O JPEG (Joint Photographic Experts Group) é un método de compresión e un formato de arquivo de imaxes de 24 bits ou de escala de grises: é un método con perdas, o que quere dicir que cada vez que se comprime unha imaxe perde algo de detalle e calidade. O formato de arquivo utiliza as extensións. jpeg, .jfif, .jpg, .JPG ou. JPE. e é o formato máis utilizado na World Wide Web.
JSSW

JSSW (Ji Shu Shiyan Weixing), tamén coñecidos como CK (Chang Kong) e como Proxecto 701, foi unha serie de satélites experimentais chineses. Características
A finalidade exacta dos satélites JSSW non se coñece, pero eran probablemente demostradores tecnolóxicos. A ausencia de emisións de radio desde os satélites cando sobrevoaban territorios non chineses levou a especular con que tivesen unha finalidade militar, cos satélites só emitindo datos ás estacións chinesas. Ningún dos satélites manobrou mentres estivo en órbita. Lanzáronse seis satélites JSSW, todos mediante foguetes Feng Bao 1, dos cales so tres chegaron a órbita.
Jabberwocky

"Jabberwocky" é un poema de Lewis Carroll, escrito a base de verbas sen sentido. Apareceu orixinalmente como parte da novela Do outro lado do espello, e o que Alicia atopou aló (1872). Considérase un dos mellores poemas sen sentido da literatura inglesa e utilízase nas clases de primaria dos países anglofalantes para ensinar aos estudantes o uso das contraccións, e a morfoloxía dos nomes e verbos.
No poema, o Jabberwock é unha besta mitolóxica. Actualmente, a palabra jabberwocky (posiblemente relacionada con jabber, traducido como fungar, rosmar) utilízase en inglés para referirse a un discurso sen sentido.
Jabir ibn Hayyan

Abu Mūsā Jābir ibn Hayyān (en árabe: جابر بن حیان, en persa: جابر بن حیان, que tamén recibiu os nisbas de al-Bariqi, al-Azdi, al-Kufi, al-Tusi ou al-Sufi e tamén coñecido coa forma latinizada do seu nome, Geber, nado en Tus (Persia) contra o 721 e finado en Kufa contra o 815, foi un polímata: alquimista e químico, astrónomo e astrólogo, enxeñeiro, xeógrafo, filósofo, médico e farmacéutico. Foi descrito como o pai da química inicial.
Xa a principios do século X, a identidade e os traballos propios de Jabir eran discutidos en círculos islámicos. O seu nome foi latinizado como "Geber" no mundo occidental e no século XIII un escritor anónimo, que adoita ser citado como Pseudo-Geber, redactou obras sobre alquimia e metalurxia baixo o nome de Geber. Traxectoria
Jabir naceu contra o ano 721 na provincia de Khurasan, en Persia oriental. Fillo dun farmacéutico da tribo azd, orixinaria do Iemen, que foi executado por participar nunha conspiración contra o califato Omeia, foi enviado a Arabia, onde estudou matemáticas e foi discípulo do imán xiíta Ya`far as-Sadiq. Tras este período, viviu case toda a vida en Kufa (Iraq). A pesar das súas inclinacións ao misticismo (foi alcumado al-Sufa) e á superstición, recoñecía claramente a importancia da experimentación: Os seus traballos constituíron avances significativos para a alquimia, tanto no plano teórico como no da experimentación. Os seus libros influíron notablemente nos alquimistas europeos. Atribúeselle a paternidade dun gran número de instrumentos de laboratorio. Teoría
A pesar de coñecer a existencia dos elementos químicos, Jabir ibn Hayyan prefería clasificalos como "substancias". Isto débsese a que á vez apoiaba a teoría dos catro elementos (auga, lume, terra e aire).
Jabir adoptou inicialmente a existencia de catro naturezas: calor, humidade, frialdade e sequidade. Estas naturezas únense coas substancias e desta unión nacen os compostos de primeiro grao, é dicir, o quente, o húmido, o frío e o seco. Á súa vez, estes compostos producen os elementos segundo o esquema: Quente + Seco + Substancia Lume
Quente + Húmido + Substancia Aire
Frío + Húmido + Substancia Auga
Frío + Seco + Substancia Terra
Non obstante, complica máis a súa teoría, xa que introduce unha distinción entre as naturezas internas e as naturezas externas do metal. Por exemplo, o chumbo é quente e húmido no seu interior, pero frío e seco no seu exterior.
Jacinta

A Jacinta era unha lancha de relinga de mediados do século XIX, operativa na zona das Mariñas, e que pasou á historia polo seu naufraxio o 16 de setembro de 1865.
O accidente produciuse ás 5 da tarde do 16 de setembro de 1865. A Jacinta procedía da romaría de Santa Eufemia de Arteixo e dirixíase a Maniños. A esa hora, e por culpa do vento e da néboa bateu contra un con chamado A Moa do Segaño, situado na Punta do Segaño, na boca da ría de Ferrol. No accidente faleceron 40 persoas, (24 veciños de Barallobre e Maniños, 17 mulleres e 7 nenos). Houbo 5 superviventes.
Jacinto Caldera Manzano

Leoncio Jacinto Caldera Manzano, nado na provincia de Cáceres o 12 de setembro de 1898, foi un mestre e político residente en Galicia. Traxectoria
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Salamanca. Colaborou en El Adelanto de Salamanca. Foi mestre en Gata (Cáceres) en 1926. En agosto de 1927 foi destinado a Vilar (Millarada). Fundou en Forcarei a revista literaria Alborear con Virxilio Blanco, da que foi director-administrador. Foi presidente da sociedade agraria de Millarada. Membro da Asociación de Traballadores da Ensinanza de Vigo, foi nomeado delegado da FETE en Forcarei en marzo de 1934.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi expedientado entre outras causas porque tralas eleccións de febreiro de 1936 criticou un mestre-cura en Meaño. Depurado, foi sancionado con suspensión de emprego e soldo durante dous meses e traslado de escola dentro da provincia en febreiro de 1938. Como consecuencia foi trasladado á escola de Escuadro en marzo. Solicitada a revisión do seu expediente de depuración resolveuse deixando sen efecto a orde pola que foi sancionado e finalmente só foi inhabilitado para cargos públicos e de confianza.
Jacinto Nogueira Nogueira

Jacinto Nogueira Nogueira, nado en Vigo cara a 1910 e finado en febreiro de 1988, foi un político comunista galego. Traxectoria
Fillo de Ángel Nogueira Grossi, e irmán de Ángel Nogueira Nogueira, que se suicidou no asalto do bou Eva coa súa muller Carmen Miguel Agra. Con ese motivo rexistraron o seu domicilio e foi detido. Foi destinado a un batallón de traballadores. Regresou a Vigo e estivo agochado. Integróuse na dirección do Partido Comunista de España en Vigo na clandestinidade xunto con Eladio Rodríguez González, axudados por Francisco Herrera. Foi secretario xeral do Comité Rexional do PCE de Galicia, que tiña a Francisco Barreiro Barciela como secretario de Axitación e Propaganda e a Francisco Herrera como secretario de organización.
Trala caída de Eleuterio Lobo Martín foi detido en Vigo por axentes da Brigada Político Social 26 de outubro de 1941 xunto con Eladio Rodríguez e Francisco Barreiro. Xulgado en Madrid, foi condendo á pena de morte. Conmutada a trinta anos de prisión, pasou por varias cadeas recalando finalmente no penal de El Dueso (Santoña) de onde saíu en liberdade condicional en 1949. Nos anos cincuenta foi axente de COPIBA en Barcelona. Vida persoal
Casou con María Cao Rodríguez e foi pai de Ángel Nogueira Cao e María José Nogueira Cao.
Jack Frost

No folclore inglés, Jack Frost aparece coma unha criatura egoísta que personifica o frío, o inverno e o carazo. É, moi probablemente, unha variante do Pai-Inverno (tamén coñecido coma "Old Man Winter" en inglés). Algúns pensan que esta tradición pode vir de antigas tradicións nórdicas e viquingas.
Segundo a tradición, Jack Frost é responsábel de deixar a xeada nas fiestras de cristal, que se ve pola mañá, máis coñecida coma condensación.
Jack Irons

Jack Irons, nado nos Ánxeles (California) o 18 de xullo de 1962, é un batería que tocou en bandas como Red Hot Chili Peppers, Redd Kross, Raging Slab, Joe Strummer and Latino Rockabilly War, Pearl Jam e Eleven. No ano 2004 Irons editou o seu primeiro traballo en solitario, Attention Dimension. O 24 de agosto de 2010 volveu publicar outro álbum en solitario, titulado No Heads Are Better Than One.
Jack Johnson (músico)

Jack Johnson, nado en Oahu o 18 de maio de 1975, é un cantante, músico, compositor e produtor musical estadounidense, alén de ex-surfeiro profesional. Johnson é coñecido polo seu estilo de mestura folk rock, soft rock e acoustic rock. No 2001, acadou o éxito comercial co seu primeiro álbum, Brushfire Fairytales. Dende entón, lanzou cinco álbums máis e varios EPs.
Johnson é o organizador do Festival anual de Kōkua.
Jack Kilby

Jack St. Clair Kilby, nado o 8 de novembro de 1923 en Jefferson City (Missouri) e finado o 20 de xuño de 2005 en Dallas (Texas), foi un enxeñeiro eléctrico estadounidense cogalardoado co Premio Nobel de Física no ano 2000. Traxectoria
Diplomouse nas universidades de Illinois e de Wisconsin. Dende o 1958 traballou na compañía informática estadounidense Texas Instruments, onde desenvolveu o circuíto integrado en 1959. A investigación de Kilby levou á produción dos microprocesadores e facilitou as bases conceptuais e técnicas para o campo da microelectrónica.
Jack Kirby

Jack Kirby, nado o 28 de agosto de 1917 en Nova York e morto o 6 de febreiro de 1994 en Thousand Oaks (California), foi un dos máis influentes, recoñecidos e prolíficos artistas do cómic nos Estados Unidos. De nome real Jacob Kurtzberg, fillo de pais xudeus austríacos afincados en Nova York, foi tamén editor e escritor de cómics. Debido á súa capacidade creativa, Stan Lee púxolle o alcume de "O Rei".
Jack Steinberger

Jack Steinberger, nado como Hans Jakob Steinberger en Bad Kissingen o 25 de maio de 1921 e finado en Xenebra o 12 de decembro de 2020, foi un físico estadounidense de orixe alemá. Traxectoria
Steinberger naceu en Bad Kissingen en Baviera, Alemaña, pero, de orixe xudeu, abandonouna aos 13 anos debido ao incremento do sentimento antisemita e o espertar nazi. Emigrou aos Estados Unidos, onde se graduou na Universidade de Chicago. Durante a segunda guerra mundial traballou no laboratorio de radiación do MIT. Con posterioridade volveu a Chicago a traballar en física teórica, mais baixo a guía de Enrico Fermi seguiu a desenvolver investigacións en radiación cósmica, o que o levou á física dos neutrinos. En 1968 emigrou a Suíza para traballar no CERN como Físico Sénior, onde comezou a investigar na violación CP e realizou innúmeras experiencias sobre neutrinos e a súa dispersión, sendo considerado polo desenvolvemento experimental do modelo estándar de física. Entre 1980 e 1990 foi a cabeza visible do experimento ALEPH, encadrado no LEP (Large Electron–Positron Collider).
Unha vez xubilado, continuou coa súa presenza no CERN ata superar os 90 anos, supervisando os experimentos NA31, NA48 e NA62. O premio Nobel
Recibiu o Nobel de Física de 1988, conxuntamente con Leon Max Lederman e Melvin Schwartz, 'polo método do feixe de neutrinos e a demostración da estrutura dobrete dos leptóns a traverso do descubrimento do neutrino muónico' (1962). Estes experimentos foron realizados no Sincrotrón de Gradiente Alterno -Alternating Gradient Synchrotron (AGS)- no Brookhaven National Accelerator Laboratory da Universidade de Columbia.
O traballo premiado levou a descubertas que abriron novas oportunidades na investigación da estrutura e dinámica máis internas da materia. O traballo levou a solucionar dous grandes obstáculos para progresos posteriores nas forzas débiles. Un deles foi que de xeito previo non había un método de estudo experimental no campo de forzas débiles a altas enerxías. O outro, foi solucionado pola descuberta de que había ao menos, dous tipos de neutrinos, un relacionado co electrón e o outro co muón.
O importe do seu premio Nobel doouno á New Trier High School, escola da que foi alumno.
Jack Szostak

Jack William Szostak, nado en Londres o 9 de novembro de 1952, é un biólogo molecular británico. Traxectoria
É famoso polos seus traballos sobre a telomerase, un encima que forma os telómeros durante a duplicación do ADN. Recibiu xunto con Elizabeth Blackburn e Carol Greider en 2009 o Premio Nobel de Medicina. Szostak é membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos, da Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias e mais da Academia de Ciencias de Nova York.
Jackie Brown

Jackie Brown é un filme estadounidense de 1997, escrito e dirixido por Quentin Tarantino. Está protagonizado por Pam Grier, Robert Forster, Robert De Niro, Samuel L. Jackson, Bridget Fonda, e Michael Keaton. Foi o terceiro filme de Tarantino despois do seu éxito con Reservoir Dogs (1992) e Pulp Fiction (1994).
Este filme está considerada como o filme de Blaxploitation de Tarantino, ao igual que Reservoir Dogs é o seu filme de atracos, Pulp Fiction a de cine negro, e Kill Bill a de artes marciais.
O filme foi moi criticada por algúns seguidores de Tarantino, xa que é un estilo moi diferente as súas dúas anteriores obras; esta conta unha historia non tan violenta, ten unha narración máis clásica e relaxada e o sangue non é tan abundante. Porén, foi ben recibida pola crítica especializada.
Está baseada na novela Rum Punch de Elmore Leonard. Tarantino extraeu os diálogos do libro case iguais (outra razón do desgusto dos seus fans: os diálogos teñen diferente estrutura). Sinopse
Jackie Brown (Pam Grier) é unha azafata de voo que, necesitada de diñeiro, fai de correo para Ordell (Samuel L. Jackson), un traficante de armas buscado pola policía. Todo parece ir ben, ata que un día é sorprendida na aduana e acusada de tráfico de drogas e evasión. Para evitar ingresar en prisión, a policía só deixa a Jackie unha saída: axudalos a chegar ata Ordell. Elenco de actores
Conta con varios actores fetiches tarantinianos. Un deles é Samuel L. Jackson. O director rescata a Pam Grier e a Robert Forster, actores que alcanzaron a súa máxima gloria en filmes dos 70. En realidade, Pam Grier chegou a ser unha estrela dos filmes de serie B da Blaxploitation (100% protagonizados por xente negra), que tanto éxito tiveron na América dos anos 70 e 80, e que Tarantino homenaxea neste filme.
No resto dos papeis, están Robert De Niro como un ex-convicto moi esgotado e de moi poucas palabras; Bridget Fonda como unha das mozas de Ordell; e Michael Keaton como Ray Nicolette, o policía que vai tras de Ordell.
Jacob Roggeveen

Jacob Roggeveen, nado en Middelburg o 1 de febreiro de 1659 e finado na mesma cidade o 31 de xaneiro de 1729, foi un explorador neerlandés, comisionado para atopar a Terra Australis que descubriu accidentalmente a Illa de Pascua. Traxectoria
Era fillo de Arend Roggeveen, erudito que interesado pola cartografía e a navegación, estudou a localización da mítica Terra Australis e en 1675 chegou a propoñerlle a súa procura ao parlamento holandés Jacob estudou dereito e foi desde 1683 notario na súa cidade natal. En 1706 entrou nas Compañía Holandesa das Indias Orientais, exercendo comoRaadsheer van Justitie ("xuíz supremo") en Batavia desde 1707 ata a súa volta á súa cidade natal en 1714. Alí entrou nas controversias relixiosas locais da época, apoiando aó predicador liberal Pontiaan van Hattem co panfleto De val van 's werelds afgod ("A caída do ídolo mundial") que publicou na súa primeira parte en 1718, porén o concello confiscou a tiraxe, queimándoa en público. Jacob estableceuse na localidade próxima de Vlissingen e máis tarde na pequena vila de Arnemuiden tamén próxima, onde publicou a segunda e terceira parte do seu panfleto. Exploracións
Seguindo as ideas do seu pai, o 1 de agosto de 1721 partiu ao servizo da Compañía Holandesa das Indias Occidentais cunha expedición que tiña o propósito de atopar a Terra Australis. Consistía de tres barcos, o Arend, o Thienhoven, e o Afrikaansche Galey e contaba con 223 tripulantes, entre eles o seu irmán Jan. Roggeveen dirixiuse cara ás Canarias seguiu por Trindade para se dirixir cara ao Estreito de Le Maire continuando ao sur ao longo do paralelo 60 sur para entrar no océano Pacífico aportando preto de Valdivia. Visitou o Arquipélago Juan Fernández, onde permaneceu do 24 de febreiro ao 17 de marzo, avistando a illa coñecida pola poboación local como Rapa Nui o 5 de abril de 1722, domingo de Pascua e que bautizaron illa de Pascua A expedición seguiu camiño polo Arquipélago Tuamotu, as Illas da Sociedade e Samoa, tras perder un dos navíos, o Afrikaansche Galey e coa tripulación exhausta, os navíos restantes diríxonse a Batavia, chegando o 5 de outubro, alí as autoridades arrestaron a Roggeveen por violar o monopolio da Compañía das Indias Orientais, confiscaron os navíos e venderon a carga. Posteriormente liberárono e compensaron á expedición polas perdas causadas, amais de pagar á tripulación. En 1723 Roggeveen volveu aos Países Baixos e publicou a cuarta parte de De val van 's werelds afgod.
Jacob Wackernagel

Jacob Wackernagel(-Stehlin), nado en Basilea o 11 de decembro de 1853 e finado o 22 de maio de 1938, foi un indoeuropeísta e lingüista suízo. Traxectoria
Jacob Wackernagel era fillo do xermanista alemán Wilhelm Wackernagel. Estudou desde 1871 a 1875 na súa cidade natal de Basilea, en Göttingen e en Leipzig filoloxía clásica, xermanística e historia. O doutoramento tivo lugar en 1875 de novo en Basilea, a habilitación en 1876. Entre 1879 e 1881 ensinou en primeiro lugar como profesor extraordinario de lingua grega e literatura en Basilea, despois (1881–1902) como ordinario. De 1902 a 1915 foi profesor ordinario de lingüística indoeuropea en Göttingen. De 1915 a 1936 ensinou indoeuropeística en Basilea.
Jacob Wackernagel é un dos máis significativos "lingüistas de sentido filolóxico", como el se describía e os seus traballos contan aínda hoxe entre os máis significativos da indoeuropeística. Obra
Debrunner, Albert: Zum 70. Geburtstag Jacob Wackernagels. In: Indogermanisches Jahrbuch. Bd. 9, 1924, S. 264-269.
Debrunner, Albert: Nachtrag zum Verzeichnis der Schriften Jacob Wackernagel. In: Indogermanisches Jahrbuch. Bd. 23, 1939, S. 446-451.
Ebel, Wilhelm (Hrsg. ): Catalogus Professorum Gottingensum 1734-1962. Im Auftrage der Georgia Augusta. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1962, S. 28, 113.
Schwyzer, Eduard: Jacob Wackernagel. In: Thomas A. Sebeok (Hrsg. ): Portraits of Linguists: A Biographical Source Book for the History of Western Linguistics, 1746-1963. Volume II: From Eduard Sievers to Benjamin Lee Whorf. Indiana University Studies in the History and Theory of Linguistics. Indiana University Press, Bloomington/Londres 1938, S. 52-55.
Zur Erinnerung an Professor Wackernagel-Stehlin: Geboren am 11. Dezember 1853, gestorben am 22. Mai 1938. Basel: Frobenius. (Ohne Verfasserangabe).
Jacobo Barral Otero

Jacobo Barral Otero, nado no Grove en 1906 e finado en Vigo o 15 de decembro de 1996, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Sobriño de Jacobo Otero Goday. Na Segunda República foi correspondente de El Pueblo Gallego no Grove e presidente do grupo local do Grove do Partido Galeguista. Logo da dimisión da anterior Corporación, foi nomeado xestor e elixido alcalde do Grove a finais de xuño de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra o 17 de novembro con Ángel Cadavid Caamaño, Jacobo Otero Goday, Miguel Mandiás Merino, José Prol Figueiro e Manuel Puente Iglesias, acusados de rebelión militar, foi condenado a pena de morte. A sentenza foi conmutada por cadea perpetua. Estivo preso en San Simón e logo foi trasladado ao Forte de San Cristovo (Pamplona).
A amizade con algunhas familias da burguesía viguesa permitiulle saír adiante durante o franquismo. Estableceuse na provincia da Coruña onde casou. Coa democracia encadrouse no Partido Galeguista e foi candidato do PNG-PG ás eleccións europeas de 1989. Finou en Vigo o 15 de decembro de 1996.
Jacobo Otero Goday

Jacobo Francisco Otero Goday, nado no Grove en 1884 e finado no mesmo concello o 27 de xuño de 1964, foi un médico e político galego. Traxectoria
Foi o décimo fillo de Francisco Otero Moraña. Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Foi alcalde do Grove de 1913 a 1921. Na Segunda República foi presidente do Partido Republicano Gallego do Grove e despois pasou a Izquierda Republicana.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido a principios de agosto e recluido na prisión de Pontevedra. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra por rebelión militar o 17 de novembro con Ángel Cadavid Caamaño, Jacobo Barral Otero, Miguel Mandiás Merino, José Prol Figueiro e Manuel Puente Iglesias, foi condenado á pena de morte. Foille conmutada a pena pola de cadea perpetua. Estivo preso na illa de San Simón e foi trasladado ao Forte de San Cristovo (Pamplona) en febreiro de 1937. O 16 de febreiro de 1939 foi trasladado á Prisión de Figueirido. Recuperou a liberdade vixiada a principios dos anos corenta e volveu exercer como médico no Grove, dedicando parte do seu patrimonio a satisfacer as multas e sancións impostas pola ditadura. Era tío de Jacobo Barral Otero, que foi alcalde do Grove en 1936. Finou no Grove o 27 de xuño de 1964. Recoñecementos
O pobo do Grove erixiu por subscrición popular en 1962 un monumento á súa memoria, obra de Alfonso Vilar Lamelas.
Jacobus Henricus van 't Hoff

Jacobus Henricus van 't Hoff, nado en Rotterdam o 30 de agosto de 1852 e finado en Berlín o 1 de marzo de 1911, foi un químico neerlandés que recibiu o primeiro Premio Nobel de Química da Historia, o 1901. Os seus estudos concentráronse na cinética química, no equilibrio químico, na presión osmótica e na cristalografía. Traxectoria
Fillo dun médico, desde mozo interesouse pola ciencia e, en contra dos desexos do seu pai, estudou química no entón Instituto Politécnico de Delft, posteriormente na Universidade de Leiden, na de Bonn (onde coincidiu con Friedrich Kekulé), na de París onde estudou con Charles Adolphe Wurtz, recibindo o doutoramento na Universidade de Utrecht en 1874. En 1878 van 't Hoff casa con Johanna Francina Mees coa que tivo dúas fillas, Johanna Francina (n. 1880) e Aleida Jacoba (n. 1882), e dous fillos, Jacobus Hendricus (n. 1883) e Govert Jacob (n. 1889).
Posteriormente foi profesor nas universidades de Ámsterdan e Berlín, onde faleceu o 1 de marzo de 1911. Investigacións científicas
Considerado un dos precursores da estereoquímica, a fin de explicar as dúas formas isómeras do ácido tartárico e outros casos de isomería óptica, propuxo en 1874, ao mesmo tempo que o francés Joseph A. Le Bel, a hipótese do carbono tetraédrico asimétrico.
Posteriormente levou a cabo estudos sobre afinidade química e sobre cinética das reaccións. Mediante a aplicación de conceptos termodinámicos ao estudo dos equilibrios químicos, determinou a relación entre constante de equilibrio e temperatura absoluta (ecuación ou isocora de Van’t Hoff).
Fixo ademais investigacións sobre o comportamento de disolucións diluídas, evidenciando certas analoxías cos gases, e introduciu o concepto de presión osmótica. Recoñecementos
En 1901 foi galardoado co Premio Nobel de Química polo descubrimento das leis da dinámica química e da presión osmótica nas solucións químicas, converténdose no primeiro premiado nesta categoría dos Premios Nobel instaurados aquel ano.
Na súa honra bautizouse o cráter Van' t Hoff sobre a superficie da Lúa.
Jacobus Sinapius

Jacobus Horcicky de Tepenecz, nado en 1575 e finado en 1622 foi un alquimista checo coñecido co nome latino de Sinapius. Traxectoria
De humilde orixe, chegou a ser responsable da farmacia real de Praga e favorito do emperador Rodolfo II por mor de curarlle dunha enfermidade (1608) e recibir o título nobiliario "De Tepenecz".
Tras a presunta compra do Manuscrito Voynich polo emperador a un descoñecido tentou a súa tradución, pero non hai noticias de que conseguise ningún éxito. Á morte do emperador en 1612 pasou a ser o propietario do manuscrito, quizais recibido do coleccionista de libros Pontanus (falecido en 1614), e conservouno ateá a súa morte. Nese momento pasou a mans descoñecidas (probablemente a Georgius Barschius): a súa firma aparece escrita, con tinta desvanecida polo tempo, na primeira folla do manuscrito e hoxe só é visible con luz ultravioleta. Este feito parece ser unha proba de que o Manuscrito Voynich realmente existía naquela época (1608) e non é unha falsificación moderna como se propuxo recentemente.
Sinapius chegou a acumular unha fortuna vendendo un elixir que o curaba todo bautizado como "Aqua-Sinapius", quizais o mesmo co cal curou o emperador e serviu para gañarse a súa enteira confianza.
En 1609 publicou un panfleto procatólico que sufriu diversas reimpresións. Segundo unha fonte de 1777, Jacobus escribiu moitos manuscritos relacionados coa química e a botánica.
Morreu en 1622 debido a unha caída dun cabalo que sufriu o ano anterior. Dous días antes da súa morte, foi trasladado ao Clementinum onde foi coidado por xesuítas e aos que deixou a cantidade de 50000 moedas de ouro e o seu estado de Mělník. Permanece enterrado na igrexa de Savior no Clementinum.
Jacopo Amigoni

Jacopo Amigoni, nado en Nápoles en 1682 e finado en Madrid en 1752, foi un pintor italiano pertencente á escola veneciana. Estilo e obra
Foi coñecido polas súas pinturas de tema mitolóxico. O seu estilo rococó tivo moito éxito en Alemaña, Inglaterra e España, onde en 1747 se instalou como pintor de cámara de Fernando VI, que lle encargou a decoración dos palacios de Aranjuez e do Retiro.
Jacquelyn Campbell

Jacquelyn C. Campbell, nada o 26 de agosto de 1946, é unha enfermeira académica estadounidense coñecida pola súa investigación sobre violencia doméstica e violencia contra as mulleres, especialmente nos casos nos que a violencia acaba en homicidio, nos feminicidios. É profesora e presidenta da cátedra Anna D. Wolf na Escola de Enfermaría Johns Hopkins. É tamén a directora do programa nacional para o programa Nurse Faculty Scholars da Fundación Robert Wood Johnson. Traxectoria
En 1985, Campbell desenvolveu o Danger Assessment (avalación do perigo), un cuestionario que está entre as primeiras ferramentas deseñadas para avaliar o risco dunha muller de ser asasinada por un compañeiro abusivo. Está tamén deseñado para darlles ás mulleres máis protagonismo na planificación da súa propia seguranza e para darlles unha axuda máis personalizada. Tamén desenvolveu o "Lethality Assessment Program" (Programa de Valoración da Letalidade), que pretende ser unha ferramenta para a policía cando chega a incidentes de violencia doméstica. O programa foi adoptado por múltiples departamentos de policía en Maryland. Recoñecemento
Campbell foi escollida membro do Instituto de Medicina en 2000, e é membro da súa Xunta Directiva de Saúde Global. É tamén membro da Academia Americana de Enfermaría. Foi nomeada Investigadora Distinguida Pathfinder polo Instituto Nacional de Investigación en Enfermaría, e foi recoñecida nos Premios de Ciencias da Enfermaría da Escola de Enfermaría da Universidade de Duke, así como o Premio Vollmer da Sociedad Americana de Criminoloxía. Tamén foi unha das 17 primeiras bolseiras Gilman nomeadas por Johns Hopkins.
En 2018 foi investida doutora honoris causa pola Universidade de Vigo.