proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
DSCS II

DSCS II (Defense Satellite Communications System II) foi un tipo de satélite de comunicacións militar dos Estados Unidos fabricado por TRW. Características
Os satélites DSCS II eran xestionados pola Axencia de Comunicacións de Defensa para a Forza Aérea dos Estados Unidos. Proporcionaban comunicacións seguras de voz e datos para o exército estadounidense e foron continuación dos satélites DSCS I, aínda que a diferenza destes estaban situados nunha órbita xeoestacionaria.
Os satélites tiñan forma cilíndrica, tiñan unha masa de entre 500 e 600 kg, estabilizábanse mediante xiro e alimentábanse mediante células solares que recubrían o lateral do satélite, producindo ata 535 W de potencia que se almacenaban en tres baterías de níquel-cadmio cunha capacidade total de 36 Ah. O sistema de propulsión usaba hidracina a carga útil dos satélites consistía en dous transpondedores en banda X de 20 W de potencia cada un e 500 MHz de ancho de banda. As antenas eran direccionais e móbiles para transmitir a zonas concretas. Cada satélite tiña capacidade para trasmitir 1300 canais de voz ou 100 Mbps de datos.
Lanzáronse un total de 16 satélites DSCS II entre 1971 e 1983, todos mediante foguetes Titan 23C excepto os dous últimos, que o fixeron a bordo de Titan 34D. Catro deles non chegaron a órbita por problemas co foguete lanzador. O último satélite DSCS II en uso foi desactivado en 2008.
DSCS III

DSCS III (Defense Satellite Communications System III) foi un tipo de satélite de comunicacións militar dos Estados Unidos fabricado por Lockheed Martin. Características
Os satélites DSCS III son a continuación dos DSCS II e estaban deseñados para proporcionar comunicacións seguras de voz e datos nas peores condicións. Cada satélite levaba sete transpondedores, un deles de propósito especial e un único canal, tres antenas receptoras e cinco antenas transmisoras. Un deles DSCS III B7) levaba tamén o experimento CHARGECON-GEO para o Programa de Probas Espaciais. A alimentación eléctrica era producida por dous paneis solares que podían xerar ata 1700 W de potencia. Estaban situados na órbita xeoestacionaria.
Lanzáronse un total de 14 satélites DSCS III entre 1982 e 1992, todos con éxito. Usáronse unha variedade de foguetes para poñelos en órbita: Titan 34D, Delta 4M, o transbordador espacial durante a misión STS-51-J e o Atlas 2A. O último satélite DSCS III foi posto fóra de servizo en 2015.
DX 1

DX 1 é un satélite artificial ruso lanzado o 8 de xullo de 2014 mediante un foguete Soiuz-21b Fregat-M desde o cosmódromo de Baikonur. Características
DX 1 é un satélite de demostración tecnolóxica fabricado e operado por Dauria Aerospace, sendo o primeiro satélite ruso construído enteiramente con fondos privados. DX 1 ten unha masa de 27 kg e unhas dimensións de 40 x 40 x 30 cm e foi lanzado para probar novas tecnoloxías e software para crear unha plataforma unificada de uso en pequenos satélites. Tamén leva a bordo un receptor AIS (Automatic Identification System) para seguimento de tráfico marítimo.
Da Capo

Da Capo é un signo musical italiano que significa volver empezar. Nalgunhas pezas musicais equivale ao signo de repetición. É a miúdo abreviado coma D. C. É unha directriz do compositor ou do director para repetir a parte anterior da música, a miúdo para aforrar espazo. En pequenas pezas isto podería ser a mesma cousa que unha repetición, pero en traballos máis longos D. C. podería aparecer logo dunha ou máis repeticións de pequenas seccións, indicando unha volta ó principio. Ás veces o compositor describe a parte a ser repetida, por exemplo: Menuet da capo. Na ópera, onde unha aria con esta estrutura é chamada da capo aria, a sección repetida é a miúdo engalanada con notas de graza Variacións da dirección son:
Da Capo al Fine (D. C. al Fine): repetir dende o comezo á fin(ou subir deica a palabra fine, que debería aparecer ó final da paxsaxe, movemento. .; a palabra "fine" significa "fin"/"final")
Da Capo al Coda (D. C. al Coda): repetir dendo o principio deica un lugar indicado e logo tocar a parte final (a coda).
Da Máquina

Da Máquina é unha novela de Alberto Lema, publicada por Editorial Galaxia en marzo de 2012. É unha obra de ciencia ficción ambientada na Galiza contemporánea. Traducións
Ao castelán por Oriana Méndez co título de De la máquina publicado en 2012 pola Editorial Caballo de Troya.
Dacelo novaeguineae

O Dacelo novaeguineae é unha ave carnívora picapeixe da subfamilia Halcyoninae. Nativa do leste de Australia, foi introducido en partes de Nova Zelandia, Tasmania e Australia Occidental. O macho e a femia son semellantes na súa plumaxe, na que predominan os marróns e o branco. É un paxaro común e familiar, e esta especie de dacelo é ben coñecida pola súa chamada a xeito de risa.
Dachau

Dachau é un concello bávaro nos arredores de Múnic, a unha distancia de 14 km, e perfectamente comunicado coa cidade o que fai que moitos muniqueses utilicen este núcleo de poboación a xeito de cidade dormitorio. A pesar de ter un castelo do século XVIII e ser fundada no século VIII é coñecida a nivel mundial polo Campo de concentración de Dachau onde morreron milleiros de persoas desde a súa apertura en 1933 e durante todo o período nazi.
Na actualidade conta con arredor de 40. 000 habitantes e é un destino turístico subsidiario de Múnic. O concello de Dachau ten en marcha diferentes actividades para que os turistas que visitan o campo de concentración visiten tamén o seu fermoso centro histórico e o castelo evitando que no mundo se coñeza o seu concello só polo campo de concentración e toda a carga negativa que esta implica.
No ano 2002 a cidade foi escenario do maior escándalo por fraude electoral en Alemaña. Dous membros do partido conservador CSU foron condenados por manipular de maneira masiva os comicios a favor do seu partido, tendo gañado o seu candidato a intendente por 1, 2 por cento de diferenza. Un dos condenados recoñeceu no xuízo que manipulara as eleccións durante máis de 20 anos. A pesar da fraude o candidato do CSU gañou a repetición das eleccións, que tiveron lugar no ano 2003.
Dacriocistite

A dacriocistite é a inflamación do saco lacrimal. Reflúe o contido lacrimal por unha obstrución das vías lacrimais. Hai 3 presentacións: Dacriocistite aguda: cursa con inflamación e moita dor. Hai que tratalas rapidamente pola súa proximidade coa vea angular. Adóitanse producir en persoas cunha base hixiénica deficiente.
Dacrioscistite crónica: lacrimación continua e ollos vermellos.
Dacriocistite do novo nado: producida por algunha infección xa sexa pola nai ou adquirida no momento do parto. Etioloxía
Existen múltiples causas que poden provocar dacriocistites. A maioría delas corresponde á obstrución do conduto nasolacrimal, o que provoca predisposición á infección por sobrecrecemento bacteriano. Dentro dos axentes máis frecuentes atópanse Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, BGN e Pseudomonas aeruginosa. En ocasións, particularmente en mulleres, pódese desenvolver a formación de microcálculos a nivel da glándula o que provoca dacriocistites de repetición. Nos nados novos, a presenza de dacriocistite ocorre principalmente debido á obstrución conxénita da vía lacrimal, principalmente a nivel postsacular nas válvulas de Hasner. Cadro clínico
O cadro clínico caracterízase pola presenza de epífora, xeralmente unilateral, ademais de dor e aumento de volume a nivel medial do ollo na cara lateral do nariz. Tratamento
O tratamento baséase principalmente na masaxe e calor local a nivel da lesión, ademais de antibióticos sistémicos con cobertura para Stafiloccoco polo menos durante 14 días. En pacientes onde se investigue a presenza da obstrución post sacular, pódese realizar unha sondaxe ou en casos máis severos, unha dacriocistorrinostomía, a cal queda en mans de oftalmólogos ou otorrinolaringólogos. Complicacións
Dermatite
Conxuntivite
Celulite periorbitaria
Dactiloloxía

A dactiloloxía é a disciplina que estuda os sistemas de comunicación que transmiten información mediante o uso dos dedos da man. A etimoloxía da palabra remóntase ó grego daktilos (dedo) e logía (fala), que vén dicir falar cos dedos. Esta disciplina forma parte da queroloxía, o estudo das linguas signadas coma medio de comunicación, pero úsase tamén cando se dá o caso de linguas non naturais (árbitros deportivos, sinais militares etc. ), en cálculo matemático manual etc.
Compárese a diferenza con alfabeto dactilolóxico e lingua de sinais
Dactilopíidos

A dos dactilopíidos ou dactilópidos (Dactylopiidae) é unha familia de insectos hemípteros da superfamilia dos cocoideos, que comprende un único xénero, Dactylopius.
Estes insectos coñécense comunmente como cochinillas, nome que tamén se refire especificamente á súa especie máis coñecida, a cochinilla (Dactylopius coccus).
A cochinilla é un insecto de importancia económica e histórica como fonte principal da tintura carmín que, segundo moitos informes, utilizouse para este propósito nas Américas desde o século X.
O xénero Dactylopius tamén é importante porque varias das súas especies utilizáronse como axentes de control biolóxico de pragas, e porque varias son especies invasoras. Taxonomía
Descrición
Familia
A familia foi descrita en 1875 polo farmacéutico, médico e entomólogo francés Victor Antoine Signoret, na súa obra "Essai sur les cochenilles ou gallensectes (Homoptères--Coccides), 14e partie". Annales de la Société Entomologique de France, Séries 1-6 (5) 5: 15-40.
Xénero
O xénero describiuno en 1835 o zoólogo italiano Oronzio Gabriele Costa.
Etimoloxías
Xénero
O nome do xénero, Dactilopius, está formado polos elementos do latín científico dactyl- e -pius. O primeiro deriva do grego antigo δάκτυλος dáktylos, "dedo", e o segundo probabelmente do grego antigo πἴος, píos, "gordo", debido á forma do seu corpo.
Familia
O nome da familia está formado, como é a norma, sobre a raíz do nome do seu xénero tipo (e neste caso único), Dactylopius, coa adición do sufixo do latín científico -idae, propio das familias de animais.
Especies
Como quedou dito, o xénero é monotípico.
No xénero describíronse once especies. Ademais das nove que durante moito tempo se integraban no xénero, D. bassi foi transferida do xénero Coccus en 2001, e D. gracilipilus describiuse recentemente, en 2012.
As especies son:
Dactylia

Dactylia é un dos catro xéneros de demosponxas mariñas da familia Callyspongiidae. Anteriormente o xénero denominábase Chalinopsilla. Especies
Segundo o WORMS o xénero consta das seguintes especies: Dactylia australis (Lendenfeld, 1889)
Dactylia candelabrum (Lendenfeld, 1889)
Dactylia ceratosa (Dendy, 1887)
Dactylia clavata (Lendenfeld, 1889)
Dactylia crispata (Lamarck, 1814)
Dactylia dichotoma (Lendenfeld, 1886)
Dactylia elegans (Lendenfeld, 1888)
Dactylia illawarra (Lendenfeld, 1889)
Dactylia imitans (Lendenfeld, 1886)
Dactylia impar Carter, 1885
Dactylia radix (Lendenfeld, 1888)
Dactylia repens (Carter, 1886)
Dactylia syphonoides (Lamarck, 1814)
Dactylia varia (Gray, 1843)
Dadra e Nagar Haveli

Dadra e Nagar Haveli é un territorio da India. Nagar Haveli está entre Maharashtra e Gujarat e Dadra é un enclave a uns quilómetros ao norte de Nagar Haveli en Gujarat. A extensión do territorio é de 491 km² e a poboación de 220. 451. A capital do territorio é Silvassa. Até 1954 pertenceu a Portugal e en 1961 pasou a ser un territorio rexido por un tenente gobernador. A lingua oficial é o gujarati.
Dafont

Dafont ou DaFont é unha compilación de ficheiros para fonte de letra de descarga gratuíta. Están categorizadas por tema, e tamén poden estar clasificadas por nome, data e popularidade.
O sitio web foi creado por Milan Rodolphe o 15 de outubro de 2000, e está dispoñible en inglés, francés e castelán. A páxina permite que as persoas usuarias introduzan un texto calquera para previsualizar as fontes. Segundo a páxina de medición de tráfico na rede Alexa, Dafont está ao redor da posición 1. 000 como páxina web máis visitada. [cando? ][Cómpre referencia]
Dagda

Dagda era o gran deus da mitoloxía irlandesa. O seu nome significa: o bo deus.
Era o Señor do Coñecemento e estaba moi dotado para a maxia. Representábaselle coma un home de campo que arrastraba un grande mazo sobre unhas rodas. Cun extremo mataba os seus inimigos, cuxos ósos estalaban coma pedriñas baixo os cascos dun cabalo, e co outro revivía os mortos. Posuía ademais unha arpa chamada Daurblada que foi roubada polos Fomoré. Tamén está asociado á abundancia e á xenerosidade da terra, xa que saciaba a fame a todos cun caldeiro inesgotábel e tiña un grande apetito. É o irmán de Ogma.
Dagonet

Dagonet é o nome dun dos cabaleiros da corte do Rei Artur na lenda artúrica, membro dos Cabaleiros da Táboa Redonda. Nalgunhas versións da historia é simplemente un bufón que a modo de broma é nomeado cabaleiro, mentres que noutras é realmente un valente guerreiro. En Le Morte D'Arthur, de Thomas Malory, aparece na primeira versión, mentres que na adaptación cinematográfica de 2004 King Arthur, o personaxe, (interpretado por Ray Stevenson), aparece como un bravo e abnegado guerreiro cuxa capacidade de autosacrificio salva ó resto dos cabaleiros de Artur.
Na obra de Alfred, Lord Tennyson, Idylls of the King, "Sir" Dagonet aparece no "Último Torneo", "The Last Tournament. " O bufón é o único da corte que podía prever o castigo que caería sobre o reino. Burlándose da falta de fe por parte dos cabaleiros que romperon os seus votos, declara que mentres que Arturo e el poden escoitar a música do plan de Deus, eles non poden.
Daguerrotipo

O daguerrotipo foi o primeiro procedemento fotográfico anunciado publicamente, construído e perfeccionado por Louis Daguerre en 1839 a partir das experiencias previas de Joseph Nicéphore Niépce. Está considerado un precursor da fotografía moderna, e foi unha ponte entre a cámara negra creada por Zahn e retocada por Joseph Nicéphore Niépce, e a cámara de obxectivo do alemán Petzvalen. As publicacións do momento deron a coñecer o novo aparato á sociedade, pero supuxo sobre todo unha revolución no mundo da información, xa que permitiu cubrir feitos históricos como as guerras de Crimea e da Secesión Americana, dando lugar a un novo xénero fotográfico: o fotoxornalismo. Características
Para a obtención da imaxe pártese dunha capa sensible de nitrato de prata estendida sobre unha base de cobre. A partir dunha exposición na cámara, o positivo plásmase no mercurio. Finalmente, a imaxe fíxase tras somerxer a placa nunha solución de cloruro sódico ou tiosulfato sódico diluído.
A finais do ano 1840 conseguíranse tres progresos técnicos no daguerrotipo. En primeiro lugar, conseguiuse unha lente ata 22 veces máis brillante. Amais, aumentouse a sensibilidade das placas ante a luz ó ser recubertas por substancias halóxenas (aceleradores ou substancias rápidas), co que o tempo de exposición se reduciu. Por último, as placas douráronse para enriquecer os tons.
Dahomey

O Reino de Dahomey foi un reino africano (localizado dentro da área do actual Benín) que existiu dende 1600 até 1894, cando o último rei, Béhanzin, foi derrotado polos franceses, e o país foi anexionado ó imperio colonial francés. Dahomey desenvolveuse na chaira de Abomey a partir do pobo fon a comezos do século XVII e converteuse nun poder rexional no século XVIII mediante a conquista de cidades importantes na costa Atlántica.
Durante os século XVIII e XIX, o Reino de Dahomey foi un importante estado na súa rexión, deixando de ser estado tributario do Imperio de Oyo. O reino de Dahomey foi un poder rexional que tiña unha economía doméstica organizada no comercio e no traballo de escravos, cunha significativa relación comercial cos europeos, unha administración centralizada, sistema de impostos e grande organización militar. Neste reino salienta a súa obra artística, unha unidade militar completamente feminina chamada as amazonas de Dahomey polos observadores europeos, e as elaboradas prácticas relixiosas do vodú, cun gran festival anual. Comerciaron con prisioneiros, que capturaron durante guerras e redadas, e intercambiáronos cos europeos en troques de bens como coitelos, baionetas, armas de fogo, tecidos e licores. Reis de Dahomey
Gangnihessou (1600-1620)
Dakodonou (1620-1645)
Aho Houegbadja (1645-1685)
Houessou Akaba (1685-1708)
Agadja (1708-1740)
Tegbessou (1740-1774)
Kpengla (1774-1789)
Agonglo (1789-1797)
Adandozan (1797-1818)
Ghézo (1818-1858)
Glélé (1858-1889)
Behanzin (1889-1894)
Agoli-Agbo (1894-1900)
Dai Zhen

Dai Zhen (chinés tradicional e simplificado: 戴震, pinyin: Dài Zhèn; Wade-Giles: Tai4 Chen4), nado en Anhui o 19 de xaneiro de 1724 e finado en Beijing o 1 de xullo de 1777, foi un destacado estudoso chinés da dinastía Qing. Dai foi un estudoso versátil, que fixo grandes contribucións ás matemáticas, á xeografía, á fonoloxía e á filosofía. Editou o Siku quanshu 四庫全書 ("A biblioteca completa dos Catro Tesouros"), unha enciclopedia oficial. Traxectoria
Dai Zhen naceu no 1724 nunha familia pobre, polo que tivo que formarse de maneira autodidacta. Logrou aprobar os exames oficiais de funcionario, pero nunca obtivo un rango importante. Porén, a súa capacidade académica foi recoñecida polo erudito Jiang Yong (1681-1762), que o aceptou como discípulo.
Grazas á súa sona como erudito, polo que o emperador o nomeou compilador no 1773; dous anos despois, o monarca concedeulle o posto de jinshi na Academia Imperial por decreto especial. Obra
Dai Zhen foi unha figura relevante no eido da filoloxía, aplicando novas metodoloxías ao estudo da lingua. Tamén destacou polos seus estudos de matemáticas, do calendario, e das linguas antigas. Coma outros estudosos da época, interesouse na corrección do neoconfucianismo, xa que estaba convencido de que o traballo de pensadores coma Zhu Xi (1130-1200) estaba demasiado influenciado polas correntes daoístas e budistas.
No campo da ética, defendeu a idea de que os valores morais estaban plenamente integrados na vida cotiá, xa que non son de principios abstractos e transcendentes, senón realidades inmanentes á existencia humana. Así mesmo, enxalzou a compaixón ou shu como fundamento da acción moral.
Tamén fixo achegas en metafísica, a través da súa reformulación do concepto cosmolóxico de li 理 ("patrón, razón"). Influencia
Entre os seus contemporáneos, Dai Zhen foi moi recoñecido como matemático e fonólogo, mais non tanto como pensador. Porén, filósofos coma Hong Bang (1745-1779) ou Zhang Xuecheng (1738-1801) gabaron as súas achegas nos campos da metafísica e a ética.
Nos séculos XIX e XX, a súa obra influenciou a reformistas da cultura chinesa como Zhang Taiyan (1868-1936) ou Liang Qichao (1868-1936), que enxalzaron a súa defensa dos oprimidos ante os abusos de poder. A súa visión inmanentista de principios coma o li e os valores morais interesaron aos autores marxistas, xa que o vían como un precursor do materialismo na China dinástica.
Daichi

Daichi, tamén coñecido polo acrónimo ALOS (Advanced Land Observing Satellite) é un satélite artificial xaponés lanzado o 24 de xaneiro de 2006 desde o Centro Espacial de Tanegashima mediante un foguete H-2A. Características
Daichi, ao igual que o seu sucesor, Daichi 2, estaba adicado á observación e cartografía terrestres e á busca de recursos naturais. Funcionou ata o 22 de abril de 2011, en que perdeu enerxía, dándose por finalizada a misión. Instrumentos
O satélite levaba tres instrumentos a bordo: PRISM (Panchromatic Remote-sensing Instrument for Stereo Mapping): cámara pancromática para cartografía cunha resolución de 2, 5 metros.
AVNIR-2 (Advanced Visible and Near Infrared Radiometer tipo 2): radiómetro para observación terrestre cunha resolución de 10 metros.
PALSAR (Phased Array type L-band Synthetic Aperture Radar): radar de apertura sintética para observación terrestre diúrna e nocturna.
Daichi 2

Daichi 2, tamén coñecido polo acrónimo ALOS 2 (Advanced Land Observing Satellite 2) é un satélite artificial xaponés lanzado o 24 de maio de 2014 desde o Centro Espacial de Tanegashima mediante un foguete H-2A. Características
Daichi 2, ao igual que o seu predecesor, Daichi, está adicado á observación e cartografía terrestres e á busca de recursos naturais, coa diferenza de que unicamente o fai mediante radar de apertura sintética (SAR) en banda L. O SAR de Daichi 2 opera nunha frecuencia de 1, 2 GHz, cunha resolución de entre 1 e 10 m segundo o modo de funcionamento.
Dalawa

Dalawa ou Talawa foi o nome hitita da cidade de Tlos que máis tarde foi unha das seis que formaron a confederación licia.
Aparece rebelada contra os hititas en tempo de Tudhaliyas II, xunto con Hinduwa ou Hunduwa. Madduwattas rei de Zippasla, suxeriu que o exército hitita (dirixido por Kisbapili) atacase Hunduwa e el mesmo Dalawa. En realidade Madduwattas aliouse con Dalawa e, coa súa axuda, fixo caer a Kisbapili nunha trampa e exterminou o exército hitita.
Dalet

Dalet ou Daleth (ד, pronunciada / d / ou / ð / (/ DH /) ), é a cuarta letra do alfabeto hebreo, que tamén deu o delta (Δ, δ) do alfabeto grego, o D do alfabeto latino e o Д seu equivalente cirílico. O seu valor numérico é 4. A palabra hebrea Délét significa "porta". Orixinariamente, as primeiras representacións desta letra correspondíanse cun peixe (דג), outra palabra que en hebreo comeza con esta letra.
Dalia García Couso

Dalia García Couso, nada en Melide o 29 de setembro de 1985, é unha política galega do PPdeG. Traxectoria
Licenciada en Ciencias Políticas pola USC, chegou a exercer como docente a partir de 2013 nesta universidade. En abril de 2010 foi elixida presidenta das Novas Xeracións do Partido Popular en Melide. Nas eleccións municipais de 2011 presentouse na candidatura do PPdeG en Melide no posto número 8 e foi elixida concelleira, ocupándose das áreas de Xuventude, Novas Tecnoloxías e Medios de Comunicación. Nas eleccións autonómicas de 2012 foi candidata a deputada polo PPdeG pola provincia da Coruña, ocupando o posto número 3 dos suplentes. Nas municipais de 2015 volveu repetir no número 8 da lista popular en Melide, sendo reelixida e mantendo as competencias da anterior lexislatura. En outubro de 2015, trala dimisión da alcaldesa Ángeles Vázquez, foi elixida o día 17 nova alcaldesa na súa substitución.
Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG, a cal perdeu a maioría absoluta, polo que perdeu a alcaldía en favor de José Manuel Pérez Penas, de Adiante Melide, que formou goberno co PSdeG. Nese mandato foi elixida deputada provincial. Nas municipais de 2023 foi novamente candidata do PPdeG, sen conseguir recupera-la maioría absoluta, polo cal continuou na oposición.
Dalit

Dalit, que quere dicir "oprimido" en sánscrito e "roto/espallado" en hindi/urdú, é un termo para os membros das castas máis baixas da India. O termo é maioritariamente utilizado cos que foron sometidos como intocables. Os dalits foron excluídos do sistema de catro varnas do hinduísmo, pensado neles como un quinto varna, describíndoos como panchama. No presente, os dalits profesan varias crenzas relixiosas ademais do hinduísmo, incluíndo o budismo, o cristianismo e o sikhismo. Ó estar fóra das varnas, ós parias, só se lles permitiu realizar os traballos máis marxinais, como os traballadores do coiro, os xornaleiros sen terra, os artesáns da rúa, os artistas populares, os lavandeiros de roupa e outros.
A diferenza do apartheid ou do racismo, a intocabilidade existe entre individuos cunha mesma cor de pel, etnia ou relixión, e pode darse entre individuos marxinados polas clases superiores. Tradicionalmente eran illados nas súas propias comunidades, até o punto de que as clases superiores evitaban o contacto das súas sombras. A discriminación contra os dalits existe aínda en zonas rurais e na esfera privada. Porén, desapareceu en zonas urbanas e na esfera do público, no relativo á liberdade de movemento e o acceso á educación. A loita institucional contra este fenómeno é manifestamente insuficiente polo profundo arraigo deste concepto na sociedade india.
Se ben a intocabilidade parte de crenzas espirituais e relixiosas que consideran respectar unha determinada "orde natural" do mundo, na práctica xera e mantén un estado de discriminación, marxinación, pobreza, analfabetismo e violencia estruturais e sistémicas, e como en moitas outras exclusións sociais, as mulleres e os nenos son a miúdo os máis prexudicados.
Dallas, Texas

Dallas (pronuncia en inglés [ˈdæləs]) é a capital do Condado de Dallas, Texas, Estados Unidos. A cidade ten 1240499 habitantes, sendo a máis poboada da área metropolitana Dallas/Fort Worth, que ten en total 5222000 habitantes. Dallas ten unha grande industria en tecnoloxías da información.
O aeroporto internacional de Dallas/Fort Worth é o aeroporto máis grande do estado de Texas. O 22 de novembro de 1963, o presidente dos Estados Unidos John F. Kennedy foi asasinado nesta cidade.
Dalton Trumbo

James Dalton Trumbo, nado en Montrose (Colorado) o 9 de decembro de 1905 e finado nos Ánxeles (California) o 10 de setembro de 1976, foi un guionista e novelista estadounidense. Filmografía
Road Gang, 1936
Love Begins at 20, 1936
Devils Playground, 1937
Fugitives for a Night, 1938
A Man to Remember, 1938
Five Came Back, 1939 (con Nathanael West e J. Cody)
Curtain Call, 1941
Bill of Divorcement, 1940
Kitty Foyle, 1940
The Remarkable Andrew, 1942
Tender Comrade, 1944
A Guy Named Joe, 1944
Thirty Seconds Over Tokyo, 1944
Our Vines Have Tender Grapes, 1945
Gun Crazy, 1950
He Ran All the Way, 1951
The Prowler, 1951
Vacacións en Roma, 1953
They Were So Young, 1954,
The Boss, 1956
The Brave One, 1956
The Green-eyed Blonde, 1957
From the Earth to the Moon, 1958
Cowboy (1958)
Spartacus, 1960
Exodus, 1960
The Last Sunset, 1961
Lonely are the Brave, 1962
The Sandpiper, 1965
Hawaii, 1966
The Fixer, 1968
Johnny colleu o seu fusil, 1971 (tamén como director)
The Horsemen, 1971
F. T. A. , 1972
Acción executiva, 1973
Papillon, 1973 Novelas, teatro e ensaio
Eclipse, 1935
Washington Jitters, 1936
Johnny Got His Gun, 1939
The Remarkable Andrew, 1940
The Biggest Thief in Town, 1949
The Time Out of the Toad, 1972
Night of the Aurochs, 1979
Damageplan

Damageplan foi un supergrupo estadounidense de heavy metal procedente de Dallas, Texas formado no ano 2003. Despois da desaparición do seu anterior grupo Pantera, os irmáns Dimebag Darrell e Vinnie Paul Abbott querían comezar unha nova banda. A parella recrutou ao antigo guitarrista de Halford Pat Lachman para as voces, e posteriormente a Bob Zilla como baixista. Damageplan editou o seu primeiro álbum, New Found Power, o 10 de febreiro de 2004, que se estreou no número 38 da Billboard 200, vendendo 44. 676 copias na súa primeira semana.
Mentres Damageplan promocionaba o álbum nun concerto o 8 de decembro de 2004, un home chamado Nathan Gale subiu ao escenario e asasinou a Darrell, o guitarrista da banda. A pesar de que non se atoparon motivos, algunhas testemuñas afirman que Gale culpou aos irmáns da ruptura de Pantera e de que lle roubaran as súas letras. Gale foi morto por un oficial de policía. Abbott e Zilla uníronse posteriormente á banda Hellyeah, e Lachman fixo o mesmo con The Mercy Clinic. Membros
Dimebag Darrell - guitarra (2003–2004)
Vinnie Paul - batería (2003–2004)
Pat Lachman - voz (2003–2004)
Bob Zilla - baixo (2003–2004)
Damas do teatro

Damas do teatro (en inglés: Stage Door) é un filme estadounidense de 1937 dirixido por Gregory La Cava. É unha adaptación da obra do mesmo nome, e conta a historia de varias aspirantes a actrices que viven xuntas no 158 West 58th Street de Nova York. Está protagonizado por Katharine Hepburn, Ginger Rogers, Adolphe Menjou, Gail Patrick, Constance Collier, Andrea Leeds, Samuel S. Hinds e Lucille Ball. Eve Arden e Ann Miller, que acadaron a fama en filmes posteriores, interpretan papeis menores.
Estreouse en galego o 20 de novembro de 2021 a través da TVG. Sinopse
Terry Randall é unha moza aspirante a actriz que chega ao Footlight Club, unha pensión teatral de Nova York onde viven outras actrices que desexan triunfar. Alí, a súa presenza provoca roces con elas, incluíndo a súa nova compañeira de cuarto Jean Maitland, á que non lle fai graza a chegada de Terry á casa. Cando o produtor teatral Anthony Powell se fixa na atractiva Jean, é Terry en cambio quen entra na escena.
Algunhas compañeiras non terán máis remedio que esquecer os seus soños, quedar, casar ou volver ao lugar do que saíron un día. Personaxes
Eve Arden como Eve
Ann Miller como Annie
Franklin Pangborn como Harcourt
William Corson como Bill
Pierre Watkin como Richard Carmichael
Grady Sutton como "Butch"
Frank Reicher como director de teatro
Jack Carson como Mr. Milbanks
Phyllis Kennedy como Hattie
Margaret Early como Mary Lou
Florence Reed (sen acreditar)
Damnatio memoriae

Damnatio memoriae é unha locución latina que significa literalmente "condena da memoria". Era unha práctica habitual na antiga Roma, consistente, coma o seu propio nome indica, en condenar a lembranza dun inimigo do Estado trala súa morte. Cando o Senado Romano decretaba oficialmente a damnatio memoriae, procedíase a eliminar todo canto lembrase ao condenado: imaxes, monumentos, inscricións, e incluso chegábase á prohibición de usar o seu nome. Moitos emperadores víronse tamén afectados por esta práctica, como se amosa a continuación. Fontes clásicas
Institucións 3, 1, 5; 4, 18, 3.
Dixesto 24, 1, 32, 7; 28, 3, 6, 11; 31, 76, 9.
Codex Iustinianus 9, 8, 6.
Damocloide

Os damocloides son planetas menores do Sistema Solar como 5335 Damocles e 1996 PW que pertencen á familia Halley ou teñen períodos longos con grandes órbitas excéntricas típicas dos cometas periódicos coma o Halley, mais sen mostrar unha cola. David Jewitt define damocloide como un obxecto cun parámetro de Tisserand relativo a Xúpiter TJ ≤ 2. Isto pode definirse como (q < 5. 2 AU, a > 8. 0 AU, e excentricidade e > 0. 75) ou i > 90 graos, mais esta definición que non se fixa en Xúpiter exclúe obxectos como (127546) 2002 XU93, 2003 WG166 e 2004 DA62.
Usando o parámetro de Tisserand (T-Xúpiter ≤ 2) existen noventa e seis candidatos a damocloides. Destes, setenta e catro teñen arcos de observación orbital maiores de trinta días, o que produce órbitas razoablemente decentes. O seu raio medio é de oito quilómetros asumindo un albedo de 0, 04. Medíronse os albedos dos catro damocloides e están entre os obxectos coñecidos máis escuros do Sistema Solar. Os damocloides teñen cor avermellada, pero non tanto como a maioría dos obxectos do cinto de Kuiper ou os centauros.
Outros damocloides son 2013 BL76, 2012 DR30, 2008 KV42, (65407) 2002 RP120 e 20461 Dioretsa. Obxectos retrógrados como o cometa Halley e o damocloide (343158) 2009 HC82 poden ter velocidades relativas á terra de 81 km/s (290 000 km/h). Orixe
Pénsase que os damocloides poden ser núcleos de cometas do tipo Halley que perderon os materiais volátiles debido á desgasificación e se converteron en cometas dormentes. Eses cometas probablemente se orixinaron na nube de Oort. Esta hipótese está reforzada polo feito de que algúns obxectos que se cría que eran damocloides (e que foron clasificados provisionalmente como planetas menores) mostraron despois unha cola cometaria e confirmouse que eran cometas. Este foi o caso de C/2001 OG108 (LONEOS), C/2002 CE10 (LINEAR), C/2002 VQ94 (LINEAR) e C/2004 HV60 (Spacewatch). Outro indicativo da orixe cometaria é o feito de teren algúns damocloides órbitas retrógradas, a diferenza doutros planetas menores. Os obxectos cunha inclinación de entre noventa e cento oitenta graos teñen órbita retrógrada e oposta á doutros obxectos.
Damon Galgut

Damon Galgut, nado en Pretoria o 12 de novembro de 1963, é un escritor surafricano. Traxectoria
Naceu nunha familia de xuristas e comezou a escribir a cando estivo convalecente en hospitais cun cancro aos 6 anos. Estudou arte dramática na Universidade de Cidade do Cabo e debutou con A Sinless Season aos 17 anos. A súa obra máis exitosa é The Good Doctor, 2003. É abertamente homosexual.
En novembro de 2021, a súa novela The Promise gañou o Booker Prize 2021. Damon Galgut é o terceiro escritor de Suráfrica en gañar o Booker, despois de Nadine Gordimer e JM Coetzee, que gañou dúas veces. Damon Galgut xa foi preseleccionado outras dúas veces para o Booker Prize. Obra
Novelas A Sinless Season (1982)
Small Circle of Beings (1988)
The Beautiful Screaming of Pigs (1991)
The Quarry (1995)
The Good Doctor (2003)
The Impostor (2008)
In a Strange Room (2010)
Arctic Summer, (2014)
Teatro Echoes of Angers
Party for Mother
Alive and Kicking
The Green's Keeper
Damão

Damão (en hindi: दमन; en gujarati: દમણ; en case todas as linguas europeas Daman) é unha cidade da India, capital do territorio da Unión de Dadra e Nagar Haveli e Damão e Diu. Até 1961 foi a sede de distrito do antigo Estado portugués da India. Ten 72 km² e aproximadamente 191. 173 habitantes (2011). Historia
Situado na costa do Golfo de Cambaia, foi un dos tres concellos que conformaban o distrito. Dadra e Nagar-Haveli (enclaves en territorio indio) eran os outros dous municipios de Damão. O antigo concello de Damão estaba formado polas parroquias de Damão Grande (Moti Daman), Damão Pequeno (Nani Daman) e Sé.
O primeiro contacto dos portugueses con Damão tivo lugar en 1523, cando chegaron alí os barcos de Diogo de Melo. En 1534, o vicerrei D. Nuno da Cunha enviou a António Silveira a arrasar os baluartes mouriscos de Damão, sabedor de que alí estaban situados os estaleiros e outras instalacións necesarias para equipar as frotas islámicas que viñan combater as armadas portuguesas. O capitán-maior Martim Afonso de Sousa tamén sería enviado a Daman para bombardear e destruír as fortificacións islámicas. Pero foi só en 1559 cando a cidade de Daman foi tomada definitivamente, polo vicerrei D. Constantino de Bragança.
A zona de Pequeno Damão, na marxe dereita do río Damanganga, foi ocupada en 1614. Os éxitos e fracasos das guerras locais, nas que destacan as loitas contra os sidis (mercenarios abisinios) e os marathas, provocaron a perda de territorios en Vasai, no antigo reino de Cambaia (Sultanato de Gujarat). En mans dos portugueses, desde as loitas entre o rei de Cambaia e os mogoles, Vasai pasou a poder dos marathas en 1739.
E, ao ano seguinte, tocaralle a Chaúl caer en mans dos mesmos Marathas. Porén, moitos pobos e aldeas serán perdidos polos portugueses, até que, pola axuda militar que prestaron a Madeva Pradan, titular do trono, contra o príncipe Ragobá que, aliado cos ingleses, pretendía derrocar aos peshwá e ocupar o seu lugar. Portugal recibiría, polo Tratado de 1780, como restitución, 72 aldeas correspondentes a territorios unha vez perdidos. E con estas aldeas formáronse os enclaves de Dadrá e Nagar-Aveli.
O 18 de decembro de 1961, o distrito portugués de Damão foi invadido e ocupado polas tropas da Unión India e incorporado ao territorio de Daman e Diu. Desde 2020 é a capital do territorio de Dadrá e Nagar Aveli e Daman e Diu.
Damão e Diu

Damão e Diu ou Daman e Diu era un territorio da Unión da India, xunto ao estado de Gujarat.
Durante 450 anos estes enclaves situados na costa do mar Arábigo formaron parte do Estado portugués da India, xunto con Goa, Dadrá e Nagar-Aveli. Goa, Damão e Diu foron ocupadas pola Unión India o 19 de decembro de 1961; con todo Portugal non recoñeceu a ocupación até 1974, após a Revolución dos Caraveis. Goa, Daman e Diu convertéronse nun Territorio da Unión até 1987, cando Goa se converteu nun Estado por dereito propio dentro da India, sendo Daman e Diu un territorio da Unión separado administrativamente. En 2020 fusionouse cos territorios de Dadrá e Nagar Aveli.
O gujarati era a lingua maioritaria no territorio. Antes da fusión, o uso do portugués estaba en descenso xa que non se ensinaba nas escolas, aínda que aínda o falaba o 10% dos habitantes de Daman. Porén, había criollos portugueses en Daman (coñecido como a lingua da casa) e Diu (a lingua dos velhos); con todo, este último foise extinguindo rapidamente debido á presión de Gujarat. Historia
Fusión
O 26 de xaneiro de 2020, Daman e Diu fusionáronse co territorio da Unión de Dadrá e Nagar Aveli para formar a nova subdivisión de Dadrá e Nagar Aveli e Daman e Diu.
Dan Bricklin

Daniel Singer "Dan" Bricklin, nado en Filadelfia o 16 de xullo de 1951, é un informático estadounidense, coñecido como o "pai das follas de cálculo", cocreador con Bob Frankston, do programa VisiCalc. Fundou tamén Software Garden, Inc. , da que é presidente e Trellix Corporation. É ademais oficial xefe de tecnoloxía de Alpha Software.
O seu libro Bricklin on Technology foi publicado por Wiley en maio de 2009. Traxectoria
Bricklin naceu nunha familia xudía en Filadelfia, onde asistiu á Akiba Hebrew Academy durante os seus anos de escola secundaria. Comezou a súa carreira universitaria como un destacado matemático, mais axiña se cambiou á informática.
Obtivo unha licenciatura en enxeñaría eléctrica e ciencias da computación polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1973, onde foi residente do Bexley Hall.
Ao graduarse do MIT, Bricklin traballou para Digital Equipment Corporation (DEC) ata 1976, cando comezou a traballar para FasFax, fabricante de caixas rexistradoras. En 1977 decidiu volver aos estudos e en 1979 obtivo un MBA pola Universidade Harvard.
Mentres era alumno da Harvard Business School, Bricklin codesenvolveu VisiCalc en 1979, primeira folla de cálculo electrónica dispoñible para o seu uso no fogar e na oficina. Funcionaba nun computador Apple II e foi considerado un programa de cuarta xeración. VisiCalc está recoñecido por proporcionar un crecemento rápido á industria do computador persoal. En lugar de facer proxeccións financeiras con follas de cálculo manuais e ter que facer operacións aritméticas con cada cela individual, VisiCalc permitía ao usuario cambiar calquera cela, ademais de que toda a folla se podía calcular automaticamente. Isto deixaba atrás vinte horas de traballo, que pasaban a só ocupar quince minutos, así como permitir máis creatividade.
En 1979, Bricklin e Bob Frankston fundaron Software Arts, Inc. , e comezaron a vender VisiCalc, mediante unha empresa separada chamada VisiCorp. Xunto co cofundador, comezou a escribir versións do programa para Tandy TRS-80, Commodore PET e Atari 800. Pouco despois do lanzamento, VisiCalc converteuse nun programa moi vendido por 100 dólares.
Bricklin recibiu en 1981 o Grace Murray Hopper Award por VisiCalc. Bricklin non o puido patentar porque nesa época o software non era elixible para a protección por patente.
En 1985, fundou Software Garden, unha pequena consultoría e desenvolvedora de aplicacións de software. En 1995, fundou Trellix Corporation, bautizada por Trellix Site Builder. Trellix foi comprada por Interland en 2003.
Danake

O danake (grego: δανάκη, danáke; persa antigo: dânake) era unha pequena moeda de prata do Imperio Aqueménida de valor equivalente ao do óbolo grego, de circulación entre os gregos orientais.
O termo foi utilizado polos arqueólogos dun xeito impreciso. En xeral, referíronse con el ás moedas tanto de ouro como de prata soterradas cos mortos, presumíndose que se tratarían dunha sorte de óbolos de Caronte. Tamén se ten considerado entre os numismáticos o danake como calquera moeda sen referencias á autoridade emisora utilizada polos gregos e con orixe estranxeira.
No entanto, en Persia, o danake fora xa orixinalmente unha unidade de peso para a prata a granel, que representaba a oitava parte dun siclo (1, 05 g), aínda que o uso deste termo quedou obsoleto. No período helenístico e máis adiante utilizouse para designar o óbolo de prata da Ática, que orixinariamente representaba a sexta parte dun dracma. Uso ritual en contexto funerario
O danake foi unha das moedas que se utilizaron como "óbolo de Caronte", que se colocaba na boca dos defuntos para o pagamento do barqueiro que levaría as súas almas a través do río que dividía o mundo do vivindo do dos mortos. O lexicógrafo da era cristiá Hesiquio de Alexandría dálle á palabra δανάκη o significado de "óbolo para os mortos", e o Suda, a gran enciclopedia bizantina do século X sobre o mundo antigo define tamén o danake exclusivamente neste sentido ritual. Múltiples fontes literarias, a pequenez do valor desta denominación monetaria foi tomada como un recordatorio de que a morte iguala os ricos cos pobres.
Malia relacionarse habitualmente o óbolo de Caronte co Helenismo, a arqueoloxía indica que o rito de colocar dunha moeda na boca dos defuntos se practicaba tamén durante os imperios Parta e Sasánida, na rexión do actual Irán, aínda que a moeda utilizada adoitaba ser un dracma.
No interior de tumbas aparecen tamén adoito danakes de ouro. Nun soterramento de Tesalia de arredor do século IV a. de C. , achouse unha destas pezas áureas, caracterizada pola figura da cabeza dunha gorgona, colocada nos beizos dunha muller, presumiblemente como parte do seu aparato relixioso por profesar o orfismo ou cultos mistéricos dionisíacos.
Outros Danakes en contextos mortuorios, en diversos metais, foron atopados a partir da década de 1990 en escavacións arqueolóxicas en lugares como Lemnos, Macedonia central, Eubea ou en Epiro.
Dance Gavin Dance

Dance Gavin Dance é un grupo de rock estadounidense con orixe en Sacramento, California, formado no ano 2005. O grupo está composto polos vocalistas Tilian Pearson e Jon Mess, o guitarra Will Swan, o baixo Tim Feerick e o batería Matthew Mingus. O grupo sufriu varios cambios de membros dende a súa formación, con antigos membros como os vocalistas Jonny Craig e Kurt Travis. Traxectoria
O grupo publicou o seu EP de estrea Whatever I Say Is Royal Ocean en 2006 e asinou co selo Rise Records. O seu álbum de estudio de estrea titulouse Downtown Battle Mountain e foi publicado en maio de 2007. Craig e o guitarrista Sean O'Sullivan deixaron o grupo sendo substituídos por Kurt Travis e Zachary Garren respectivamente. Publicaron o seu segundo álbum homónimo en agosto de 2008. O vocalista Jon Mess e o baixo Eric Lodge deixaron o grupo antes da publicación do álbum, sendo Jason Ellis o substituto de Lodge. Happiness, o terceiro álbum de estudio do grupo, publicouse en xuño de 2009.
No ano 2010 Jonny Craig, Jon Mess e Eric Lodge volveron ó grupo e gravaron o seu cuarto álbum de estudio, Downtown Battle Mountain II (2011). Craig e Lodge marcharon do grupo ó ano seguinte, mentres que o antigo vocalista de Tides of Man, Tilian Pearson, o baixo Tim Feerick e o guitarrista Josh Benton uníronse ó grupo. Publicaron o seu quinto álbum de estudio, Acceptance Speech en 2013. Benton deixou o grupo pouco despois da publicación deste álbum. O seu sexto álbum, Instant Gratification, publicouse en abril de 2015. Ó ano seguinte publicaron o seu sétimo álbum, Mothership, que chegaría ó posto número 13 da lista Billboard 200. En 2017 publicaron unha versión do sinxelo de Bruno Mars "That's What I Like" para o álbum Punk Goes Pop Vol. 7 e formaron parte da xira Vans Warped Tour. Publicaron o seu oitavo álbum de estudio titulado Artificial Selection en xuño de 2018, que acadou o posto número 15 da lista Billboard 200. Estilo musical
O seu estilo musical foi descrito dentro dos xéneros do post-hardcore, math rock, rock experimental, rock progresivo, screamo, jazz fusión e emo. A crítica comparou o grupo con outros como the Fall of Troy, Alexisonfire e Circa Survive. Membros
Jon Mess – voz sucia (2005–2008; 2010–)
Matt Mingus – batería, percusión (2005–)
Will Swan – guitarra, teclado, coros (2005–), voz rapeada (2009–2016; 2020–), voz sucia (2008–2010)
Tim Feerick – baixo (2009–2010; 2012–)
Tilian Pearson – voz (2012–), voz sucia (2020–)
Liña temporal Discografía
Álbums de estudio
Downtown Battle Mountain (2007)
Dance Gavin Dance (2008)
Happiness (2009)
Downtown Battle Mountain II (2011)
Acceptance Speech (2013)
Instant Gratification (2015)
Mothership (2016)
Artificial Selection (2018)
Afterburner (2020)
EPs
Whatever I Say Is Royal Ocean (2006)
Álbums de directos
Live at Bamboozle 2010 (2010)
Tree City Sessions (2016)
Dance-punk

O dance-punk, tamén coñecido como disco-punk ou punk-funk, é un xénero musical aparecido a finais dos anos 70 e revivido na década dos 2000 que está estreitamente relacionado cos movementos post-punk e No Wave. Predecesores
Moitos grupos na época do post-punk adoptaron tempos máis rítmicos, propicios para bailar. Esas bandas estaban influenciadas pola música disco, o funk e outras músicas de baile populares nese tempo, ademais foron precedidos dalgúns traballos dos 70 de artistas como David Bowie, Brian Eno ou Iggy Pop, e de gravacións de bandas alemás de Krautrock. Entre os grupos dos 80 que influenciaron a estas bandas están Public Image Ltd. , Gang of Four, New Order, Killing Joke, The Cure e Siouxsie and the Banshees. da escena dance-punk de Nova York saíron Material, James Chance and the Contortions, Cristina Monet, ESG e Liquid Liquid. A cantante punk alemá Nina Hagen tivo un éxito dance no underground no ano 1983 con "New York / N. Y. ", que mesturaba a súa voz punk con ristmos disco. Dance-punk contemporáneo
O dance-punk foi revivido por varias bandas da escena garage rock/post-punk revival a comezos dos anos 2000, particularmente por artistas como LCD Soundsystem (e o seu selo, DFA Records), Clinic, Death From Above 1979, Liars, The Rapture, !! ! e Radio 4, aos que se lle uniron grupos máis orientados ao dance que adoptaron sons rock como Out Hud. No Reino Unido a cambinación do indie co dance-punk foi chamada como new rave na promoción de Klaxons, e o termo foi adoptado pola revista NME e usado con grupos como Trash Fashion, New Young Pony Club, Hadouken! , Late of the Pier, Test Icicles e Shitdisco, formando unha escena cunha estética visual semellante á primeira música rave.
Dandi

Un dandi, do inglés dandy, é un home que se considera elegante e refinado, e cuxa actitude ante a vida se caracteriza pola falta de desexo, a desgana, o aburrimento e o desprezo polos gustos do vulgo. A corrente asociada ao dandi denomínase «dandismo» e tivo a súa orixe na sociedade inglesa de finais do século XVIII.
Dangerous Minds

Dangerous Minds é un filme estadounidense dirixido por que se estreou en 1995. Baséase na novela My Posse Don't Do Homework de LouAnne Johnson. Sinopse
Unha inexperta mestra é contratada como profesora dun grupo de rapaces difíciles, cada un dos cales é un problema social en si mesmo. Pero, aínda que a tarefa é difícil e a rixidez da dirección do centro non axuda, a voluntariosa mestra intentará que tódolos mozos cheguen a graduarse. Personaxes
Michelle Pfeiffer como LouAnne Johnson
George Dzundza como Hal Griffith
Courtney B. Vance como George Grandey
Robin Bartlett como Carla Nichols
Beatrice Winde como Mary Benton
John Neville como Waiter
Lorraine Toussaint como Irene Roberts
Renoly Santiago como Raúl Sanchero
Wade Domínguez como Emilio Ramírez
Bruklin Harris como Callie Roberts
Marcello Thedford como Cornelius Bates
Karina Arroyave como Josy
Paula Garcés como Alvina
Ivan Sergei como Huero
Roberto Álvarez como Gusmaro Rivera
Richard Grant como Durrell Benton
Marisela Gonzales como Angela
Toni Nichelle Buzhardt como Nikki
Norris Young como Kareem
Rahman Ibraheem como Big G
Desire Galvez como Taiwana
Wilson Limpo como Roderick
Raymond Grant como Lionel Benton
Veronica Robles como Stephanie
Michael Archuleta como Oso
Deshanda Carter como Tanyekia
Ebony Jerido como Deanne
Brandi Younger como Grip
Asia Minor como Pam
Mark Prince Edwards como PJ
Ismael Archuleta como Lalo
Skye Bassett como Jody
Gaura Vani Buchwald como Warlock
Cynthia Avila como Mrs. Sanchero
Roman Cisneros como Mr. Sanchero
Camille Winbush como Tyeisha Roberts
Al Israel como as Mr. Santiego
Brian Anthony como Joey
Jason Gutman como Adam
Lara Spotts como Dianna
Coolio como Scott Felvmern Produción
Dangerous Minds foi un dos derradeiros filmes do produtor Don Simpson.
Andy García aparecía nalgunhas escenas interpretando ó mozo de Michelle Pfeiffer, pero as súas imaxes foron eliminadas do corte final do filme.