proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Soiuz TMA

Soiuz TMA foi un modelo de nave Soiuz deseñado para misións na órbita terrestre. Estivo en servizo entre 2002 e 2011. Características
A Soiuz TMA é unha versión modernizada e mellorada da Soiuz TM mediante acordos entre Rusia e os Estados Unidos, cun sistema de paracaídas mellorado, un novo taboleiro de control e capacidade para levar 100 kg de carga ademais da tripulación e traer 50 kg de volta. As súas dimensión internas tamén foron lixeiramente modificadas para acoller mellor aos astronautas americanos e o sistema de amortecemento dos asentos durante nas aterraxes foi mellorado. A partir do 2009 a Soiuz TMA comezou a usar o ordenador TsVM-101 en lugar do xa anticuado Argon 16, con tecnoloxía dos anos 1970 e máis pesado (70 kg contra os 8, 3 kg do TsVM-101), e o sistema de telemetría analóxico substituíuse por un dixital.
A función da Soiuz TMA foi a de servir de transporte cara a Estación Espacial Internacional e de bote salvavidas unha vez acoplada a ela. Despois da retirada dos transbordadores espaciais, as Soiuz TMA foron as únicas naves capaz de levar astronautas á estación. Variantes
Soiuz TMA-M
A Soiuz TMA-M é unha variante da Soiuz TMA con varias melloras. Na nova versión o ordenador Argon-16, presente en tódalas Soiuz desde a Soiuz T, dos anos 1970, foi substituído polo máis moderno e potente TsVM-101 (cunha masa de 8, 3 kg contra os 70 kg do Argon-16) e o sistema analóxico de telemetría foi cambiado por un máis compacto dixital denominado MBITS. Lanzáronse 20 Soiuz TMA-M, todas con éxito. Nas misións Soiuz TMA-14M e Soiuz TMA-17M un dos paneis solares non se despregou, sen que afectase á misión.
Soiuz TMA-01M

Soiuz TMA-01M é unha misión da nave Soiuz á Estación Espacial Internacional, especialmente a 107ª misión tripulada do programa Soiuz. O lanzamento tivo lugar o 29 de setembro de 2010. A cápsula espacial deberá permanecer en órbita até marzo de 2011. A nave leva os integrantes da Expedición 25 á EEI, os cosmonautas Aleksandr Kaleri e Oleg Skripochka e o astronauta Scott Kelly.
Soiuz TMA-02M

Soiuz TMA-02 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 7 de xuño de 2011 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-02M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Michael Fossum (da NASA), Satoshi Furukawa (da JAXA) e Sergei Volkov, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento. A nave acoplouse no módulo de investigación Rassvet (MRM1, Mini Research Module 1) e durante a misión a tripulación preparou a estación para a chegada das misións Soiuz TMA-22 e STS-135. Durante a estancia da Soiuz TMA-02M recibiuse a visita dos cargueiros Progress M-11M, Progress M-12M e Progress M-13M. A nave regresou o 22 de novembro de 2011 ás 2: 26 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-02M estaba formada por Oleg Kononenko, André Kuipers e Donald Pettit.
Soiuz TMA-03M

Soiuz TMA-03 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 21 de decembro de 2011 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-03M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Oleg Kononenko, André Kuipers e Donald Pettit a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante cerca de seis meses. A nave acoplouse ao módulo de investigación Rassvet (MRM1, Mini Research Module 1). Regresou o 1 de xullo de 2012 ás 8: 14 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-03M estaba formada por Akihiko Hoshide, Iuri Malenchenko e Sunita Williams.
Soiuz TMA-04M

Soiuz TMA-04M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 15 de maio de 2012 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-04M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Joseph Acaba, Gennadi Padalka e Sergei Revin a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante cerca de seis meses. A nave acoplouse ao módulo de investigación Poisk (MRM2, Mini Research Module 2) e regresou o 17 de setembro de 2012 ás 2: 23 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-04M estaba formada por Oleg Novitskii, Ievgeni Tarelkin e Kevin Ford.
Soiuz TMA-05M

Soiuz TMA-05M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 15 de xullo de 2012 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-05M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Akihiko Hoshide, Iuri Malenchenko e Sunita Williams a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave regresou o 19 de novembro de 2012 ás 1: 53 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-05M estaba formada por Chris Hadfield, Thomas Marshburn e Roman Romanenko.
Soiuz TMA-06M

Soiuz TMA-06M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 23 de outubro de 2012 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-06M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Oleg Novitskii, Ievgeni Tarelkin e Kevin Ford a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave acoplouse ao módulo de investigación Poisk (MRM2, Mini Research Module 2) e regresou o 16 de marzo de 2013 ás 3: 06 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-06M estaba formada por Christopher Cassidy, Alexander Misurkin e Pavel Vinogradov.
Soiuz TMA-07M

Soiuz TMA-07M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 19 de decembro de 2012 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-07M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Chris Hadfield, Thomas Marshburn e Roman Romanenko a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave regresou o 14 de maio de 2013 ás 2: 31 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-07M estaba formada por Karen Nyberg, Luca Parmitano e Fiodor Iurchikhin.
Soiuz TMA-08M

Soiuz TMA-08M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 28 de marzo de 2013 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-08M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Christopher Cassidy, Alexander Misurkin e Pavel Vinogradov a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave regresou o 11 de setembro de 2013 ás 2: 58 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-08M estaba formada por Michael S. Hopkins, Oleg Kotov e Sergei Riazanski.
Soiuz TMA-09M

Soiuz TMA-09M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 28 de maio de 2013 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-09M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Karen Nyberg, Luca Parmitano e Fiodor Iurchikhin a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave acoplouse ao módulo de investigación Rassvet (MRM1, Mini Research Module 1) e regresou o 11 de novembro de 2013 ás 2: 49 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-09M estaba formada por Richard Mastracchio, Mikhail Tiurin e Koichi Wakata.
Soiuz TMA-1

Soiuz TMA-1, tamén coñecida como Soiuz TM-35, foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 30 de outubro de 2002 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-1, a primeira Soiuz modelo TMA en voar ao espazo, foi lanzada cos cosmonautas Frank De Winne, Iuri Lonchakov e Sergei Zaliotin a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A nave acoplouse ao módulo Pirs e a tripulación regresou aos dez días na Soiuz TM-34, coa TMA-1 quedando como bote salvavidas da ISS para o resto de astronautas. Finalmente a nave regresou o 4 de maio de 2003 con Ken Bowersox, Nikolai Budarin e Donald Pettit a bordo.
Soiuz TMA-10

Soiuz TMA-10 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 7 de abril de 2007 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-10 foi lanzada cos cosmonautas Oleg Kotov, Charles Simonyi e Fiodor Iurchikhin a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A nave acoplouse ao módulo Zaria para unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-117, STS-118 e STS-120 e dos cargueiros Progress M-60 e Progress M-61. A nave regresou o 21 de outubro de 2007.
Soiuz TMA-10M

Soiuz TMA-10M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 25 de setembro de 2013 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-10M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Michael S. Hopkins, Oleg Kotov e Sergei Riazanski a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave acoplouse ao módulo de investigación Poisk (MRM2, Mini Research Module 2) e regresou o 11 de marzo de 2014 ás 3: 24 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-10M estaba formada por Oleg Artemiev, Aleksandr Skvortsov e Steven Swanson.
Soiuz TMA-11

Soiuz TMA-11 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 10 de outubro de 2007 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-11 foi lanzada cos cosmonautas Iuri Malenchenko, Sheikh Muszaphar Shukor e Peggy Whitson a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A nave acoplouse ao módulo Zaria para unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-120, STS-122 e STS-123 e dos cargueiros Progress M-61, Progress M-62 e Progress M-63. A nave regresou con Malenchenko, Whitson e Yi Soyeon a bordo (Shukor regresaría na Soiuz TMA-10) o 19 de abril de 2008.
Soiuz TMA-11M

Soiuz TMA-11M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 7 de novembro de 2013 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-11M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Richard Mastracchio, Mikhail Tiurin e Koichi Wakata a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave acoplouse ao módulo de investigación Rassvet (MRM1, Mini Research Module 1) e regresou o 14 de maio de 2014 ás 1: 58 GMT. Na nave ía o facho olímpico dos Xogos Olímpicos de Inverno de 2014 que tiveron lugar en Sochi (Rusia).
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-11M estaba formada por Alexander Gerst, Maksim Suraiev e Gregory Wiseman.
Soiuz TMA-12

Soiuz TMA-12 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 8 de abril de 2008 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-12 foi lanzada cos cosmonautas Oleg Kononenko, Sergei Volkov e Yi Soyeon a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A nave acoplouse ao módulo Pirs para unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-124, STS-126 e Soiuz TMA-13 e dos cargueiros Progress M-64, Progress M-01M e Progress M-65. A nave regresou con Konenko, Volkov e o turista espacial Richard Garriott a bordo o 19 de abril de 2008. Yi regresaría na Soiuz TMA-11.
Soiuz TMA-12M

Soiuz TMA-12M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 25 de marzo de 2014 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-12M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Oleg Artemiev, Aleksandr Skvortsov e Steven Swanson a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave acoplouse ao módulo de investigación Poisk (MRM2, Mini Research Module 2) cun atraso dun día debido a un problema de software e regresou o 11 de setembro de 2014 ás 2: 23 GMT. Na nave ía o facho olímpico dos Xogos Olímpicos de Inverno de 2014 que tiveron lugar en Sochi (Rusia).
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-12M estaba formada por Aleksandr Samokutiaiev, Elena Serova e Barry Wilmore.
Soiuz TMA-13

Soiuz TMA-13 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 12 de outubro de 2008 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-13 foi lanzada cos cosmonautas Michael Fincke, Richard Garriott (como turista espacial) e Iuri Lonchakov a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A nave acoplouse ao módulo Zvezda para unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-119 e Soiuz TMA-14 e dos cargueiros Progress M-66 e Progress M-02M. A nave regresou o 8 de abril de 2009.
Soiuz TMA-13M

Soiuz TMA-13M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 28 de maio de 2014 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-13M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Alexander Gerst, Maksim Suraiev e Gregory Wiseman a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave acoplouse ao módulo de investigación Rassvet (MRM1, Mini Research Module 1) e regresou o 10 de novembro de 2014 ás 3: 58 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-13M estaba formada por Samantha Cristoforetti, Anton Shkaplerov e Terry Virts.
Soiuz TMA-14

Soiuz TMA-14 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 26 de marzo de 2009 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-14 foi lanzada cos cosmonautas Michael Barratt, Gennadi Padalka e Charles Simonyi (un turista espacial) a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-125, STS-127 e STS-128 e dos cargueiros Progress M-02M, Progress M-67 e HTV-1. A nave regresou o 11 de outubro de 2009 ás 4: 32 GMT.
Soiuz TMA-14M

Soiuz TMA-14M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 25 de setembro de 2014 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-14M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Aleksandr Samokutiaiev, Elena Serova e Barry Wilmore a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. Serova converteuse na cuarta muller rusa no espazo e a primeira desde 1997. Unha vez en órbita o panel solar do lado de babor da nave Soiuz non se despregou, pero iso non dificultou o acoplamento coa estación espacial, que tivo lugar co módulo de investigación Poisk (MRM2, Mini Research Module 2). Regresou o 12 de marzo de 2015 ás 2: 08 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-14M estaba formada por Scott Kelly, Gennadi Padalka e Mikhail Kornienko.
Soiuz TMA-15

Soiuz TMA-15 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 27 de maio de 2009 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-15 foi lanzada cos cosmonautas Frank De Winne, Roman Romanenko e Robert Thirsk a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-127, STS-128 e STS-129 e dos cargueiros Progress M-67, HTV-1 e Progress M-03M. A nave regresou o 1 de decembro de 2009.
Soiuz TMA-15M

Soiuz TMA-15M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 23 de novembro de 2014 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-15M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Samantha Cristoforetti, Anton Shkaplerov e Terry Virts a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A Soiuz acoplouse ao módulo de investigación Rassvet e regresou o 11 de xuño de 2015 ás 13: 43 GMT, un mes máis tarde do previsto debido ao atraso da seguinte misión.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-15M estaba formada por Kimiya Yui, Oleg Kononenko e Kjell Lindgren.
Soiuz TMA-16

Soiuz TMA-16 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara á Estación Espacial Internacional o 30 de setembro de 2009 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-16 foi lanzada cos cosmonautas Guy Laliberte (turista espacial), Maksim Suraiev e Jeffrey Williams a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-129 e STS-130 e do cargueiro Progress M-04M. A nave regresou o 18 de marzo de 2010.
Soiuz TMA-16M

Soiuz TMA-16M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 27 de marzo de 2015 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-16M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Scott Kelly, Gennadi Padalka e Mikhail Kornienko a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A Soiuz acoplouse ao módulo Poisk e regresou o 9 de decembro de 2015 ás 00: 51 GMT con Padalka, Andreas Mogensen e Aidin Aimbetov a bordo.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-16M estaba formada por Aleksei Ovchinin, Sergei Volkov e Jeffrey Williams.
Soiuz TMA-17

Soiuz TMA-17 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 20 de decembro de 2009 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-17 foi lanzada cos cosmonautas Timothy Creamer, Oleg Kotov e Soichi Noguchi a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-130, STS-131 e STS-132 e dos cargueiros Progress M-04M e Progress M-05M. A nave regresou o 2 de xuño de 2010 á 3: 25 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-7 estaba formada por Satoshi Furukawa, Anton Shkaplerov e Douglas Wheelock.
Soiuz TMA-17M

Soiuz TMA-17M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 22 de xullo de 2015 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-17M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Kimiya Yui, Oleg Kononenko e Kjell Lindgren a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. Un dos paneis solares da nave non se despregou despois de chegar a órbita, a pesar do cal a Soiuz acoplouse con normalidade ao módulo Rassvet. Regresou o 12 de novembro de 2015.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-17M estaba formada por Timothy Kopra, Iuri Malenchenko e Timothy Peake.
Soiuz TMA-18

Soiuz TMA-18 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 2 de abril de 2010 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-18 foi lanzada cos cosmonautas Tracy Caldwell Dyson, Mikhail Kornienko e Aleksandr Skvortsov a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-131 e STS-132 e dos cargueiros Progress M-05M, Progress M-06M e Progress M-07M. A nave regresou o 20 de abril de 2010 ás 5: 23 GMT, un día máis tarde do previsto ao xurdir problemas co peche estanco entra a Soiuz e a ISS.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-7 estaba formada por Scott Kelly, Aleksandr Samokutiaiev e Andrei Borisenko.
Soiuz TMA-18M

Soiuz TMA-18M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 2 de setembro de 2015 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-18M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Aidin Aimbetov, Andreas Mogensen e Sergei Volkov a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave acoplouse ao módulo Poisk e regresou o 2 de marzo de 2016 ás 4: 25 GMT con Volkov, Scott Kelly e Mikhail Kornienko a bordo.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-18M estaba formada por Oleg Skripochka, Thomas Pesquet e Sergei Prokopiev.
Soiuz TMA-19

Soiuz TMA-19 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 15 de xuño de 2010 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-19 foi lanzada cos cosmonautas Shannon Walker, Fiodor Iurchikhin e Douglas Wheelock a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita dos cargueiros Progress M-06M, Progress M-07M e Progress M-08M. A nave regresou o 26 de novembro de 2010 ás 4: 46 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-7 estaba formada por Catherine Coleman, Dmitri Kondratiev e Paolo Nespoli.
Soiuz TMA-19M

Soiuz TMA-19M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 15 de decembro de 2015 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-19M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Timothy Kopra, Iuri Malenchenko e Timothy Peake a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave acoplouse ao módulo Rassvet e regresou o 18 de xuño de 2016 ás 9: 15 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-19M estaba formada por Anatoli Ivanishin, Takuya Onishi e Kathleen Rubins.
Soiuz TMA-2

Soiuz TMA-2 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 26 de abril de 2003 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-2 foi lanzada cos cosmonautas Ed Lu e Iuri Malenchenko a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo tarefas de mantemento mentres a frota de transbordadores espaciais permanecía parada despois do accidente do transbordador espacial Columbia. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita da misión Soiuz TMA-3 e dos cargueiros Progress M1-10 e Progress M-48. A nave regresou o 28 de outubro de 2003 con Lu, Malenchenko e Pedro Duque.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-7 estaba formada por Michael Foale e Aleksandr Kaleri.
Soiuz TMA-20

Soiuz TMA-20 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 15 de decembro de 2010 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-20 foi lanzada cos cosmonautas Catherine Coleman, Dmitri Kondratiev e Paolo Nespoli a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita da misión STS-133 e dos cargueiros HTV-2, Progress M-09M, ATV-2 e Progress M-10M. A nave regresou o 24 de maio de 2011 ás 2: 27 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-7 estaba formada por Catherine Coleman, Dmitri Kondratiev e Paolo Nespoli.
Soiuz TMA-20M

Soiuz TMA-20M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 18 de marzo de 2016 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-20M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Aleksei Ovchinin, Oleg Skripochka e Jeffrey Williams a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave acoplouse ao módulo Poisk e regresou o 7 de setembro de 2016 ás 1: 13 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-20M estaba formada por Sergei Rizhikov, Andrei Borisenko e Robert Kimbrough.
Soiuz TMA-21

Soiuz TMA-21 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 4 de abril de 2011 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-21 foi lanzada cos cosmonautas Andrei Borisenko, Ronald Garan e Aleksandr Samokutiaiev a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-134 e STS-135 e dos cargueiros Progress M-10M, Progress M-11M e Progress M-12M. A nave regresou o 16 de setembro de 2011.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-7 estaba formada por Daniel Burbank, Anatoli Ivanishin e Anton Shkaplerov.
Soiuz TMA-22

Soiuz TMA-22 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 14 de novembro de 2011 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-22 foi lanzada cos cosmonautas Daniel Burbank, Anatoli Ivanishin e Anton Shkaplerov a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. A nave regresou o 27 de abril de 2012.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-7 estaba formada por Joseph Acaba, Gennadi Padalka e Sergei Revin.
Soiuz TMA-3

Soiuz TMA-3 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 18 de outubro de 2003 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-3 foi lanzada cos cosmonautas Pedro Duque, Aleksandr Kaleri e Michael Foale a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo tarefas de mantemento mentres a frota de transbordadores espaciais permanecía parada despois do accidente do transbordador espacial Columbia. A nave acoplouse ao módulo Pirs e durante a súa estancia a ISS recibiu a visita da misión Soiuz TMA-4 e dos cargueiros Progress M1-11, Progress M-49 e Progress M-50. A nave regresou o 30 de abril de 2004 con Foale, Kaleri e André Kuipers.
Soiuz TMA-4

Soiuz TMA-4 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 19 de abril de 2004 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-4 foi lanzada cos cosmonautas Michael Fincke, Gennadi Padalka e André Kuipers a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo tarefas de mantemento mentres a frota de transbordadores espaciais permanecía parada despois do accidente do transbordador espacial Columbia. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita da misión Soiuz TMA-5 e dos cargueiros Progress M-49 e Progress M-50. A nave regresou o 24 de outubro de 2004 con Fincke, Padalka e Iuri Shargin.
Soiuz TMA-5

Soiuz TMA-5 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 14 de outubro de 2004 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-5 foi lanzada cos cosmonautas Leroy Chiao, Iuri Shargin e Salizhan Sharipov a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo tarefas de mantemento mentres a frota de transbordadores espaciais permanecía parada despois do accidente do transbordador espacial Columbia. A nave acoplouse ao módulo Pirs e durante a súa estancia a ISS recibiu a visita da misión Soiuz TMA-6 e dos cargueiros Progress M-50 e Progress M-51. A nave regresou o 24 de maio de 2005 con Chiao, Sharipov e Roberto Vittori.
Soiuz TMA-6

Soiuz TMA-6 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 15 de abril de 2005 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-6 foi lanzada cos cosmonautas Sergei Krikalev, John L. Phillips e Roberto Vittori a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo tarefas de mantemento mentres a frota de transbordadores espaciais permanecía parada despois do accidente do transbordador espacial Columbia. A nave acoplouse ao módulo Pirs e durante a súa estancia a ISS recibiu a visita da misión Soiuz TMA-7 e dos cargueiros Progress M-53 e Progress M-54. Regresou o 11 de outubro de 2005 con Krikalev, Phillips e Gregory Olsen.
Soiuz TMA-7

Soiuz TMA-7 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 1 de outubro de 2005 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-7 foi lanzada cos cosmonautas William S. McArthur, Gregory Olsen e Valeri Tokarev a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo tarefas de mantemento mentres a frota de transbordadores espaciais permanecía parada despois do accidente do transbordador espacial Columbia. A nave acoplouse ao módulo Pirs e durante a súa estancia a ISS recibiu a visita da misión Soiuz TMA-8 e do cargueiro Progress M-55. Regresou o 8 de abril de 2006 con McArthur, Tokarev e Marcos Pontes.
Soiuz TMA-8

Soiuz TMA-8 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 30 de marzo de 2006 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-8 foi lanzada cos cosmonautas Marcos Pontes, Pavel Vinogradov e Jeffrey Williams a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo tarefas de mantemento mentres a frota de transbordadores espaciais permanecía parada despois do accidente do transbordador espacial Columbia. A nave acoplouse ao módulo Zaria e durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-121 (o primeiro voo dun transbordador despois do accidente do Columbia) e STS-115 e dos cargueiros Progress M-56 e Progress M-57. Regresou o 29 de setembro de 2006 con Vinogradov, Williams e Anousheh Ansari.
Soiuz TMA-9

Soiuz TMA-9 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 18 de setembro de 2006 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz TMA-9 foi lanzada cos cosmonautas Anousheh Ansari, Michael López-Alegría e Mikhail Tiurin a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo tarefas de mantemento e experimentos. A nave acoplouse ao módulo Zaria e durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-116 e STS-117 e dos cargueiros Progress M-58, Progress M-59 e Progress M-60. Regresou o 21 de abril de 2007 con López-Alegría, Tiurin e Charles Simonii.
Soiuz U

O Soiuz U é un foguete espacial da antiga Unión Soviética e da actual Rusia derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. Está formado por dúas etapas centrais rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez durante o Proxecto de Probas Apolo-Soiuz na década de 1970 e máis tarde usado para lanzar unha variedade de cápsulas Soiuz, naves de carga Progress e diferentes tipos de satélites. É o foguete máis usado na Historia, con máis de 40 anos de uso continuado e máis de 700 lanzamentos á súa conta. O foguete pódese lanzar tanto desde o cosmódromo de Plesetsk como desde o de cosmódromo de Baikonur. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento.
Soiuz U Fregat

O Soiuz U Fregat é un foguete espacial ruso derivado do Soiuz U usando unha etapa superior Fregat sobre dúas etapas centrais rodeadas de catro foguetes aceleradores. Lanzáronse só catro Soiuz U Fregat, todos durante o ano 2000, desde o cosmódromo de Baikonur e todos con éxito.
Soiuz U Ikar

O Soiuz U Ikar é un foguete espacial ruso derivado do Soiuz U usando unha etapa superior Ikar derivada do módulo de propulsión usado nos satélites de recoñecemento Iantar. Lanzáronse seis Soiuz U Ikar, todos durante o ano 1999 e desde o cosmódromo de Baikonur. Usáronse exclusivamente para poñer en órbita satélites de comunicacións Globalstar.
Soiuz U2

O Soiuz U2 foi un foguete espacial da antiga Unión Soviética e da actual Rusia derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. Era unha modificación do Soiuz U cun mellor rendemento ao usar queróseno sintético (Sintin) e estaba formado por dúas etapas centrais rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez en 1982 e por última en 1995, tódalas veces desde o cosmódromo de Baikonur. Deixou de ser usado ao cesar a fabricación de Sintin.
Sokol

Sokol (falcón, en ruso) é o nome dunha familia de traxes espaciais soviéticos e rusos deseñados para actividades intravehiculares e protexer aos astronautas durante o lanzamento e a reentrada en caso de descompresión. Características
O traxe Sokol orixinal, o Sokol SK-1, foi usado durante o programa Vostok para proporcionar ao astronauta das naves Vostok soporte vital auxiliar e elementos de supervivencia en caso de aterraxe lonxe dos equipos de rescate. Durante os inicios do programa Soiuz considerouse innecesario que a tripulación usara traxes para o interior das naves, pero despois da traxedia da Soiuz 11, na que finaron os seus tres ocupantes durante a reentrada debido a unha descompresión accidental, decidiouse utilizar un traxe que os protexera ante accidentes similares. O traxe, derivado do Sokol SK-1, foi denominado Sokol K1 e empezouse a utilizar a partir de 1971. Estreouse na Soiuz 12 e estaba deseñado para protexer ao astronauta nas fases de engalaxe, acoplamento e aterraxe, incluso coa nave completamente aberta ao espazo. Utilizouse ata 1979, no que o novo Sokol KV-2 colleu o relevo, usándose por primeira vez na misión Soiuz T-2, en 1980, sendo o traxe utilizado nas misións Soiuz actuais. Modelos
Sokol SK-1
O traxe Sokol orixinalmente usado nas naves Vostok. Era un traxe de presión completa con soporte de vida auxiliar e sistemas de supervivencia en caso de aterraxe lonxe dos equipos de rescate.
Sokol K-1
Un traxe Sokol máis avanzado para protexer aos cosmonautas das naves Soiuz. Foi posto a punto e probado en terra en 1972 e comezado a usar na Soiuz 12 en setembro de 1973. Tiña unha masa de 10 kg, estaba feito dunha peza (agás as luvas, que ían á parte) e era capaz de dar soporte vital en caso de despresurización total da nave. Cada traxe estaba conectado por umbilicais ao sistema de soporte vital da cápsula para proporcionarlle oxíxeno, enerxía eléctrica, ventilación e auga para arrefrialo. Era suficientemente flexible para permitir os movementos dos cosmonautas na cápsula presurizada durante a engalaxe, aterraxe e operacións de acoplamento. O traxe estaba composto por dúas capas intermedias, unha capa externa protectora de nailon de cor branco e unha capa interna de caucho. O casco integrado tiña unha capucha e un visor de plástico. O traxe foi deseñado para dar ata 30 horas de soporte nunha cabina presurizada e dúas nunha despresurizada e cada un estaba feito a medida de cada cosmonauta. Incómodos para camiñar na Terra debido a toda a súa estrutura interna, os cosmonautas debían levar unha unidade de refrixeración cando se dirixían á rampla de lanzamento para evitar o sobrequencemento. Foi substituído polo modelo KV-2 en 1980.
Sokol KV-2
Foi usado por primeira vez na Soiuz T-2, en 1980, e síguese usando nas misións Soiuz actuais. Entre as melloras respecto do K-1 inclúense un visor máis grande e a recolocación do regulador de presión no peito en lugar de nun lateral, como no K-1.
Solanina

A solanina é un Glucoalcaloide tóxico (Número CAS 20562-02-1) de sabor amargo que responde á fórmula elemental C45H73NO15. Está formado por un alcaloide, a solanidina, e por unha cadea lateral dun carbohidrato: Solanid-5-en-3β-il-O-α-L-ramnopiranosil-(1→2)- O-β-D-glucopiranosil-(1→3)-β-D-galactopiranósido. Atópase de modo natural en follas froitos e tubérculos dalgunas plantas das solanáceas (por exemplo, a pataca e o tomate). Considérase que as plantas a sintetizan para protexerse dos predadores. Intoxicación
A intoxicación por solanina caracterízase por alteracións gastrointestinais (diarrea, vómito, dor abdominal) e neurolóxicas (alucinacións, dor de cabeza etc. ). A dose tóxica é de 2–5 mg por quilogramo de peso corporal.
Os síntomas maniféstanse ás 8-12 horas trala inxestión. Basta cunha cocción adecuada para desnaturalizala e evitar os seus efectos, que ocorren tanto en humanos como en animais. O tratamento da intoxicación inclúe a administración de fluídos e outras medidas farmacolóxicas.
Solanum rostratum

Solanum rostratum é unha especie de solanácea nativa dos Estados Unidos e norte e centro de México.
É unha planta anual, herbácea autocompatible e estepicursora. Cada planta chega a 1-1, 5 m de altura, ten unha ou dúas follas pinnatífidas (ver imaxe da folla), e abundantes espiñas no talo e follas. Produce flores amarelas con corolas pentagonais de 2-3, 5 cm de diámetro e simetría debilmente bilateral (ver imaxe da flor). Na súa área de distribución nativa S. rostratum é polinizada por abellas de gran tamaño e abesouros.
As flores de S. rostratum presentan heteranteria, é dicir levan dous conxuntos de anteras de tamaño desigual, frecuentemente de distinta coloración e diverxencia na súa función ecolóxica entre a polinización e a alimentación dos insectos. Os froitos son bagas encerradas nun cáliz espiñento. As sementes son liberadas cando as bagas secan e sofren dehiscencia (divídense en cachos) mentres aínda permanecen unidos á planta. Esta especie foi un dos últimos intereses científicos do famoso biólogo Charles Darwin, que xusto unha semana antes da súa morte encargara o envío das súas sementes a un colega de América, para investigar a súa heteroanteria, un asunto no que estaba interesado.
Solanum rostratum é a planta hóspede ancestral do escaravello da pataca, Leptinotarsa decemlineata, pero esta praga adoptou despois a pataca, Solanum tuberosum como novo e máis suculento hóspede, un feito primeiro observado no leste de Nebraska en 1859. Despois espallouse cara ao leste seguindo os campos de patacas nas seguintes décadas e finalmente cruzou o Atlántico.
Solar Anomalous and Magnetospheric Particle Explorer

SAMPEX (acrónimo de Solar Anomalous and Magnetospheric Particle Explorer), tamén coñecido como Explorer 68, é un observatorio espacial da NASA pertencente ó programa Explorer e lanzado o 3 de xullo de 1992 mediante un foguete Scout G1 desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
A misión de SAMPEX foi obter datos e realizar medicións de raios cósmicos anómalos, das emisións de partículas do Sol e dos electróns relativistas atrapados na magnetosfera.
O satélite estabilízase nos tres eixos, co eixo de elevación apuntando ó Sol. Os paneis solares proporcionaban unha potencia de 16, 7 vatios e o sistema de telemetría emitía en banda S a unha velocidade de ata 1, 5 Mbps. Os instrumentos científicos apuntaban cara ao cénit local para poder observar optimamente o fluxo de raios cósmicos. Instrumentos
SAMPEX levaba catro instrumentos a bordo: HILT (Heavy Ion Large Area Proportional Counter Telescope)
LEICA (Low Energy Ion Composition Analyzer)
MAST (Mass Spectrometer Telescope)
PET (Proton/Electron Telescope)
Solar Dynamics Observatory

Solar Dynamics Observatory (Observatorio da dinámica solar), tamén coñecido polo seu acrónimo SDO, é un observatorio espacial da NASA lanzado o 11 de febreiro de 2010 mediante un foguete Atlas V desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral, en Florida. Características
A misión de SDO pertence a un conxunto de misións encadradas co programa Living With a Star da NASA. A nave estabilízase nos tres eixos apuntando ao Sol. Foi inxectada nunha órbita xeosincrónica de 28 graos de inclinación orbital. O obxectivo da misión é estudar, comprender e predicir os mecanismos de variación solar que afectan á vida na Terra e á tecnoloxía humana.
SDO pode enviar datos á Terra a 130 Mbit/s, xerando sobre 1, 5 terabytes de datos diarios. Instrumentos
SDO leva tres instrumentos a bordo: Atmospheric Imaging Assembly (AIA): toma imaxes da atmosfera solar en varias lonxitudes de onda para relacionar cambios no exterior do Sol con cambios no seu interior.
Extreme Ultraviolet Variability Experiment (EVE): mide as variacións na irradiancia no ultravioleta extremo do Sol segundo as variacións magnéticas solares para comprender o papel do Sol nas variacións da atmosfera da Terra.
Helioseismic and Magnetic Imager (HMI): o instrumento estuda a orixe da variabilidade solar mediante a análise heliosísmica do interior do Sol e magnetogramas.
Solar Impulse

O Solar Impulse (HB-SIA) é un proxecto situado principalmente en Suíza para construír un avión que poida voar unicamente coa enerxía solar, tanto de día como de noite. O prototipo pode voar durante o día propulsado polos paneis solares que cobren as súas ás, á vez que carga as baterías que lle permitirán manterse no aire durante a noite, o que lle dá unha autonomía case ilimitada.
Solar Maximum Mission

Solar Maximum Mission, coñecido tamén polo seu acrónimo SMM, foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 14 de febreiro de 1980 mediante un foguete Delta 3910 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral, en Florida. Características
A misión de SMM foi estudar de maneira coordinada a actividade solar durante un período de máximo solar de maneira conxunta con outras naves e observatorios, como ISEE 3. SMM adicouse a observar en lonxitudes de onda curtas e en especial as erupcións solares.
O satélite estaba construído de forma modular usando o bus MMS, pensado para ser reparado no espazo. Tiña unhas dimensións de 4 m de longo e 2, 3 m de diámetro. A parte superior contiña os instrumentos científicos e os sensores de apuntado, mentres que o módulo inferior contiña os sistemas de control de actitude, enerxía, comunicación e comandos. Entre os dous módulos atopábase o adaptador de transición, ao que ían acoplados dous paneis solares que proporcionaban entre 1500 e 3000 W de potencia.
Dada a importancia da observación coordinada con outros satélites, o segmento de terra deseñouse para facilitar a coordinación da avaliación dos datos, a planificación, as observacións e o envío de comandos á nave e para manexar a resposta ás erupcións solars en tempo real.
SMM tiña os seguintes instrumentos a bordo: Espectrómetro de raios gamma (GRS).
Radiómetro Monitor de Irradiancia de Cavidade Activa (ACRIM).
Polarímetro con coronógrafo (CP).
Espectrómetro de explosións en raios X duros (HXRBS).
Cámara espectrómetro de raios X duros (HXIS).
Polarímetro e espectróemtro ultravioleta (UVSP).
Policromator de raios X (XRP).
O satélite recibiu a visita da misión tripulada STS-41-C para reparar o sistema de control de actitude, o que o converteu no primeiro satélite en ser arranxado en órbita. SMM recolleu datos ata o 24 de novembro de 1989. Os plans para recollelo mediante un transbordador en 1990 e preparalo para novas misións cancelouse e acabou reentrando na atmosfera terrestre o 2 de decembro de 1989.
Solar Mesosphere Explorer

Solar Mesosphere Explorer, coñecido tamén polo seu acrónimo SME e como Explorer 64, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 6 de outubro de 1981 mediante un foguete Delta 2310 desde a base Vandenberg da Forza Aérea, en California. Características
A misión de SME foi estudar a creación e destrución do ozono na mesosfera terrestre e na estratosfera superior, relacionándoo co fluxo de luz solar ultravioleta e coa temperatura en ditas capas atmosféricas. Tamén investigou a relación entre o ozono e o vapor de auga e o dióxido de nitróxeno.
O satélite, pertencente ao programa Explorer, estabilizábase mediante xiro a 5 r. p. m. , co eixo de xiro perpendicular ao plano orbital, e estaba situado nunha órbita heliosincrónica. Tiña forma de cilindro de 1, 7 m de alto e 1, 25 m de diámetro e estaba composto por dous módulos: o módulo de observación, cos instrumentos científicos, e o bus da nave, cos sistemas de enerxía, propulsión e comunicacións. O sistema de mando e control podía executar comandos tanto en tempo real como almacenados na memoria do satélite. A enerxía era proporcionada por células solares que alimentaban unha batería de níquel-cadmio.
Como instrumentos, SME levaba a bordo un espectrómetro solar ultravioleta, un espectrómetro no ultravioleta para o ozono, un radiómetro infravermello, un espectrómetro para lonxitudes de onda de 1, 27 micrómetros e un espectrómetro para o dióxido de nitróxeno, así como un detector de protóns solares para o rango entre 30 e 500 MeV.
Tódolos instrumentos da nave foron apagados en decembro de 1988 por problemas de enerxía a bordo. O contacto co satélite perdeuse o 14 de abril de 1989 despois dun fallo coa batería e reentrou na atmosfera terrestre o 5 de marzo de 1991.
Solar Orbiter

Solar Orbiter é unha misión conxunta da NASA e a ESA para o estudo do Sol, elixida en 2011 como primeira misión de Cosmic Vision. A nave foi lanzada o 10 de febreiro de 2020 a bordo dun foguete Atlas 5.
O obxectivo da misión é o estudo próximo da física solar e heliosférica, facendo observacións do Sol dende unha órbita única a 42 millóns de km do Sol que permite estudalo, xunto coa súa coroa cun nivel de detalle nunca acadado, obtendo imaxes de alta resolución das rexións polares. Máis polo miúdo, pretende chegar a claves sobre o desenvolvemento dos planetas e a emerxencia da vida a través de como traballa o sistema solar, as orixes do Universo e a física fundamental que mantén o funcionamento a dito nivel.
Solar Orbiter sufriu diversas probas de funcionamento, incluído o test de temperatura de 107 °C (no caso da cuberta protectora, levouse a 520 °C).
En 2025 será a primeira nave en órbita arredor do Sol que permita estuadar os seus polos, ó inclinar o seu plano orbital.
Solar Radiation and Climate Experiment

SORCE (acrónimo de Solar Radiation and Climate Experiment) é un observatorio espacial da NASA lanzado o 25 de xaneiro de 2003 mediante un foguete Pegasus desde Cabo Cañaveral. Características
A misión de SORCE é medi-la radiación solar en diferentes lonxitudes de ondas (entre 200 nm e 2000 nm) para estudar a influencia do Sol sobre a Terra.
O satélite estabilízase nos tres eixos e cos paneis solares pregados mide 100 cm de ancho por 160, 3 cm de alto Instrumentos
SORCE leva catro instrumentos a bordo: Total Irradiance Monitor (TIM)
Spectral Irradiance Monitor (SIM)
Solar Stellar Irradiance Comparison Experiments (SOLSTICE)
XUV Photometer System (XPS)
Solar wind Magnetosphere Ionosphere Link Explorer

O proxecto Smile, 'Explorador da realción entre o vento solar e a ionosfera' é un proxecto conxunto entre a ESA e China para explorar a conexión Sol-Terra. En concreto, estudará o vento solar e a súa interacción co campo magnético terrestre.
Smile é a segunda colaboración ESA - China, despois da primeira, a misión Double Star. Para preparar o a proxecto houbo dúas xuntanzas previas, unha en Europa e outra na China. O proxecto contempla un vehículo de 2200 kg lanzado por unha lanzadeira Vega-C ou Ariane 6-2 (ambos, modelos da ESA) no 2023, e que será situada nunha órbita elíptica moi inclinada arredor da Terra, cun semieixe maior de 127000 km e semieixe menor de 11000 km, executando unha volta cada 51 horas. descargará datos cara ás estacións terrestres da ESA na Antártida e da Academia China de Ciencias en Sanya, China.
A carga científica consiste en catro instrumentos: europeo (o construtor de imaxes de campo amplo de raios X débiles -wide-field Soft X-ray Imager, SXI-), canadense (construtor de imaxes Ultra-Violet -UVI-) e dous chineses (analizador de luz e ións -Light Ion Analyser, LIA e magnetómetro -MAG-).
O Centro Nacional de Ciencia Espacial Chinés (National Space Science Center -NSSC/CAS-) é o reponsable da plataforma de lanzamento, o testeo da nave e operacións de misión e ciencia. A plataforma será construída en Shanghai pola Academia de Innovación en Microsatélites (IAMC/CAS).