proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Sulfolípido

Os sulfolípidos son un tipo de lípidos que posúen un grupo funcional que contén xofre. Un exemplo de sulfolípido abundante é o sulfoquinovosil diacilglicerol, que está composto por un glicósido de sulfoquinovosa e un diacilglicerol. En plantas, os sulfoquinovosil diaiylglicéridos (SQDG) son importantes no ciclo do xofre. Outros sulfolípidos salientables son os sulfátidos e seminolípidos, que son glicolípidos sulfatados.
Sulfona

Unha sulfona é un composto químico que contén un grupo funcional sulfonilo unido a dous átomos de carbono. O átomo de xofre central hexavalente establece un dobre enlace con cada un dos dous átomos de osíxenos do grupo e un enlace simple con cada un dos dous átomos de carbono, xeralemnte en dous substituíntes hidrocarbonados separados. A fórmula estrutural xeral é R-S( O)2-R', onde R e R' son os grupos orgánicos. Síntese
Os precursores das sulfonas son xeralmente sulfuros, que se transforman por medio dunha oxidación orgánica a través da formación de intermediatos sulfóxidos. Por exemplo, o dimetil sulfuro é oxidado a dimetil sulfóxido e despois a dimetil sulfona. Na reacción de Ramberg-Bäcklund e na olefinación de Julia as sulfonas son convertidas en alquenos por eliminación de dióxido de xofre.
Unha sulfona útil industrialmente é o sulfolano, unha molécula cíclica coa fórmula (CH2)4SO2. Normalmente non se prepara por oxidación do tioéter, senón por adición de dióxido de xofre ao 1, 3-butadieno, seguida de hidroxenación do sulfoleno resultante. Aplicacións
Solventes
O sulfolano é probablemente a sulfona producida a maior escala. Utilízase para extraer compostos aromáticos valiosos ("BTX") do petróleo.
Polímeros
Algúns polímeros que conteñen grupos sulfona están gañando importancia no campo dos plásticos de enxeñaría. Varios materiais deste tipo mostran unha alta forza e resistencia á oxidación, corrosión, altas temperaturas, e deformación (creep) baixo estrés. Por exemplo, algúns son materiais valiosos como substitutos do cobre en tubos domésticos de auga quente. Os precursores deses polímeros son as sulfonas bisfenol S e 4, 4'-diclorodifenil sulfona.
Farmacoloxía
Exemplos de sulfonas usadas en farmacoloxía son a dapsona, un fármaco usado como antibiótico contra a lepra, a dermatite herpetiforme, a tuberculose, ou a pneumoía por Pneumocystis (PCP), causada polo lévedo Pneumocystis jirovecii. Varios dos seus derivados, como a promina, foron igualmente estudados ou están aplicándose actualmente como medicinas, pero en xeral as sulfonas son moito menos importantes en farmacoloxía que, por exemplo, as sulfamidas (sulfonamidas). Nomenclatura
Na literatura, especialmente na literatura non especializada, as sulfonas son con frecuencia confundidas coas sulfonamidas (sulfamidas), aínda que estas últimas teñen un átomo de carbono e outro de nitróxeno unidos ao átomo de xofre, en vez de dous átomos de carbono. Os mecanismos farmacolóxicos das sulfonas son diferentes dos das sulfonamidas. Porén, na práctica ás veces as sulfonas dapsona e promina son denominadas sulfonamidas de forma inexacta.
Sulfonato

Un sulfonato é un sal ou éster dun ácido sulfónico. Contén o grupo funcional R-SO2O-. Sales sulfonatos
Os anións coa fórmula xeral RSO2O− denomínanse sulfonatos. Son as bases conxugadas de ácidos sulfónicos coa fórmula RSO2OH. Como os ácidos sulfónicos tenden a ser ácidos fortes, os correspondentes sulfonatos son bases febles. Debido á estabilidade dos anións sulfonato, os catións de sales de sulfonato como o trifalto de escandio teñen aplicacións como ácidos de Lewis.
Unha reacción orgánica clásica para a preparación de sulfonatos é a que se produce entre un haluro de alquilo e un sulfito como o sulfito de sodio, que foi descrita primeiramente por Adolph Strecker en 1868 (alquilación de sulfito de Strecker). A reacción xeral é: RX + M2SO3 → RSO3M + MX
O ioduro utilízase como un catalizador. Éster sulfónico
Os ésteres coa fórmula xeral R1SO2OR2 denomínanse ésteres sulfónicos. Os membros desta categoría denomínanse analogamente a como se denominen os ésteres carboxilo ordinarios. Por exemplo, se o grupo R2 é un grupo metilo e o grupo R1 é un grupo trifluorometilo, o composto resultante chamarase metil trifluorometanosulfonato.
Os ésteres sulfónicos utilízanse como reactivos en síntese orgánica, principalmente porque o grupo RSO2O- é un bo grupo saínte en reaccións Sn1, Sn2, E1 e E2. O metil triflato, por exemplo, é un reactivo metilante forte. Utilízanse comunmente para darlle solubilidade en auga a compostos que forman enlaces cruzados con proteínas como a N-hidroxisulfosuccinimida (Sulfo-NHS), o BS3, o Sulfo-SMCC etc.
Sultonas
Os ésteres cíclicos sulfónicos denomínanse sultonas (non confundir con sulfonas). Un exemplo é a 1, 3-propano sultona. Algunhas sultonas son intermediarios de vida curta, utilizados como axentes alquilantes fortes para introducir un grupo sulfonato cargado negativamente. En presenza de auga, hidrolízanse lentamente a ácidos hidroxi sulfónicos. As sultonas oximas son intermediarios clave na síntese do fármaco anticonvulsivo zonisamida. Exemplos
Mesilato (metanosulfonato), CH3SO2O-
Triflato (trifluorometanosulfonato), CF3SO2O-
Esilato (etanosulfonato), C2H5SO2O-
Besilato (bencenosulfonato), C6H5SO2O-
Tosilato (p-toluenosulfonato), CH3C6H4SO2O-
Sulfuro de hidróxeno

O sulfuro de hidróxeno é un gas, máis denso que o aire, de fórmula H2S, incoloro, inflamábel, tóxico, odorífero (o seu olor é o de materia orgánica en descomposición, como de ovos podres).
A pesar disto, no organismo humano desempeña funcións esenciais.
O seu punto de ebulición é de 212, 86 K.
O sulfuro de hidróxeno denomínase tamén ácido sulfhídrico, porque, cando está en solución acuosa, (H2Saq), é un hidrácido.
Na nomenclatura química a desinencia -uro corresponde aos haluros, é dicir aos sales que non conteñen oxíxeno. Posto que un sal "é un composto iónico formado por un catión distinto de H+ e un anión distinto de OH— ou O2—: ácido + base --> sal + auga", a expresión «sulfuro de hidróxeno» resulta estraña, pois implica que o hidróxeno se substitúe a si mesmo.
Para evitarmos esta incongruencia na súa denominación, o H2S poedería considerarse como a solución acuosa (aq na fórmula), é dicir ácido sulfhídrico.
A súa reacción con bases fortes xera sales: os sulfuros.
O ácido sulfhídrico encóntrase naturalmente no petróleo «cru» (non procesado), no gas natural, en gases volcánicos e nalgúns mananciais de augas termais.
Tamén pode existir en augas pantanosas, lagoas ou en augas estancadas, desaugamentos, estanques de fábricas de fariña ou de aceite de peixe, en barcos pesqueiros e en sumidoiros de augas residuais.
Téñense producido mortes en lagos ou lagoas estancadas cando o ácido sulfhídrico burbulla desde as profundidades e alcanza a persoas na superficie. Como este ácido é máis denso que o aire xéranse fraccionamentos por diferenzas de densidade. Xeralmente débese á descomposición anaerobia de restos orgánicos. Así mesmo, xérase en refinarías de petróleo.
O ácido sulfhídrico é un dos compostos destacados como causantes de molestias por malos olores. Por isto desenvolvéronse diversos procesos de desodorización que o eliminan de correntes contaminadas. Exemplos: os tratamentos de gas con aminas na industria e a utilización de nitrato cálcico en augas residuais.
É extremadamente nocivo para a saúde. Bastan 20-50 partes por millón (ppm) no aire para causar un malestar agudo que comporta á asfixia e á morte por sobreexposición. Polo seu grao de toxicidade, está directamente debaixo do ácido cianhídrico (HCN).
É habitual que traballadores do sector portuario sexan afectados con resultados fatais cando entran en adegas que transportaron produtos derivados da pesca. Neste caso, o ácido sulfhídrico provén de proteínas sulfuradas que se degradan e liberan o ácido mencionado.
Sulfátido

Os sulfátidos son un tipo de galactosilceramidas sulfatadas sintetizadas principalmente nos oligodendrocitos do sistema nervioso central. Os sulfátidos son un tipo de sulfolípidos. Pénsase que os sulfátidos xogan un importante papel no funcionamento e estabilidade da mielina, como se pon en evidencia polo feito de que os ratos que carecen do encima necesario para producir sulfátidos durante a formación da vaíña de mielina teñen vaíñas de mielina máis delgadas, e sofren de parálises progresivas das extremidades posteriores como resultado da desmielinización da súa medula espiñal inferior. Importancia clínica
As sulfatidoses como a leucodistrofia metacromática son enfermidades de almacenamento lisosómicas caracterizadas pola acumulación de sulfátidos debido á incapacidade de degradalos nos lisosomas.
Detéctanse alteracións no metabolismo dos sulfátidos, e no seu transporte e homeostase nos estadios iniciais clinicamente recoñecibles da enfermidade de Alzheimer.
Varios estudos demostraron unha relación entre a vitamina K e os sufátidos. Despois de administrar warfarina a ratos para diminuír os seus niveis de sulfátidos cerebrais, a administración de vitamina K pode facer que se recuperen ditos niveis ao normal.
Sulfóxido

Un sulfóxido é un composto químico que contén un grupo funcional sulfinilo unido a dous átomos de carbono. Os sulfóxidos son tioéteres oxidados. Un exemplo de sulfóxido que se encontra na natureza é a aliína. Natureza do enlace
Os sulfóxidos represéntanse xeralmente coa fórmula estrutural R–S(
O)–R', na que R e R' son grupos orgánicos. O enlace entre os átomos de xofre e oxíxeno é distinto do convencional dobre enlace entre o carbono e o oxíxeno (por exemplo, nas cetonas). A interacción S–O ten unha carácter electrostático, que lle dá ao enlace un carácter dipolar significativo, coa carga negativa centrada no oxíxeno. No átomo de xofre hai un par de electróns libres que lle dá unha xeometría molecular tetraédrica. Cando os dous residuos orgánicos son diferentes, o xofre é un centro quiral, por exemplo no metilfenilsulfóxido. Se ambos os grupos son iguais, o composto non sería quiral, senón simétrico: un exemplo é o dimetilsulfóxido (DMSO), CH3-S(
O)-CH3. A enerxía requirida para inverter este estereocentro é alta dabondo como para que os sulfóxidos sexan opticamente estables, é dicir, o grao de racemización é baixo a temperatura moderada. Os sulfóxidos quirais utilízanse en certos fármacos como o esomeprazole e Armodafinil, e tamén se empregan como auxiliares quirais. Moitos sulfóxidos quirais prepáranse por medio dunha oxidación catalítica asimétrica de sulfoxidos aquirais cun metal de transición e un ligando quiral. Reaccións
Os sulfuros son os materiais de partida usuais para obter sulfóxidos por oxidación orgánica. Por exemplo, o sulfuro de dimetilo cun estado de oxidación de -2 oxídase a dimetilsulfóxido cun estado de oxidación de 0. Unha ulterior oxidación converte o composto en dimetilsulfona no que o xofre ten un estado de oxidación de +2. (CH3)-S-(CH3) + O → (CH3)-SO-(CH3)
(CH3)-SO-(CH3) + O → (CH3)-SO2-(CH3)
Os sulfóxidos como o DMSO, teñen un carácter básico, e son excelentes ligandos e facilmente alquilables. Os alquil sulfóxidos son susceptibles de desprotonarse pola acción de bases fortes, como o hidruro de sodio.
Sulignat

Sulignat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Demografía
Sultana

O Sultana foi un barco de vapor construído en 1863 en Cincinnati que servía no río Mississippi e que foi destruído nunha explosión provocada por unha caldeira en mal estado o 27 de abril de 1865, constituíndo o maior desastre marítimo da historia dos Estados Unidos con 1. 700 mortos dos 2. 400 pasaxeiros que levaba a bordo. O Sultana transportaba soldados da Unión procedentes de campos de prisioneiros confederados. Aínda que o barco tiña unha capacidade legal de 376 pasaxeiros e ía sobrecargado de pasaxeiros, o peso era o correcto.
Suma da lóxica

A Suma da lóxica (latín: Summa Logicae) é un manual de lóxica de Guillerme de Ockham, escrito arredor do 1323. Resumo
A obra aseméllase a outros tratados de lóxica medieval, polo que está organizado seguindo o esquema básico aristotélico, típico da escolástica: Termos, predicables e categorías (Libro I)
Proposicións (Libro II)
Siloxismos e falacias (Libro III)
A importancia deste texto reside na súa exposición do nominalismo ockhamiano, unha postura relativa ao problema dos universais, que dominou a filosofía medieval europea. Influencia
O pensamento de Ockham tería unha importancia decisiva na historia da filosofía, como culminación do período medieval. A súa proposta nominalista, desenvolvida no primeiro libro, foi a máis elaborada da época, e sería moi influente en séculos posteriores. Por outra banda, na súa argumentación en contra do realismo, aplicou implicitamente un principio metodolóxico segundo o cal non se deberían asumir máis entidades das necesarias para ofrecer unha explicación satisfactoria dos fenómenos. A día de hoxe, coñécese como navalla de Ockham no seu nome. Traducións
Suma da Lóxica (1999). Tradución directa ao galego de Xosé Calviño Pueyo e Xosé María Liñeira Reboredo. Xunta de Galicia.
Sumbandila

Sumbandila, tamén coñecido como SumbandilaSat, foi un satélite surafricano construído por SunSpace para a Universidade de Stellenbosch e lanzado como carga secundaria nun Soiuz-2-1B desde o cosmódromo de Baikonur o 17 de setembro de 2009. Características
Sumbandila era un satélite experimental para o estudo da superficie terrestre. Levaba a bordo unha cámara multiespectral cunha resolución de 6, 25 m para proporcionar datos relacionados con control da agricultura, cartografía de infraestruturas, resposta a desastres, medición de poboacións e xestión da auga. O satélite reentrou na atmosfera o 10 de decembro de 2021 tras completar a súa misión.
Summum bonum

Summum bonum ('sumo ben' ou 'ben maior, en latín) é unha expresión latina, introducida por Cicerón, usada na filosofía — particularmente, en Aristóteles, na filosofía medieval e na filosofía de Immanuel Kant — para describir o ben maior que o ser humano debe buscar.
De modo xeral, summum bonum é interpretado como sendo o obxectivo final, contendo todos os outros bens. Na filosofía cristiá, o ben maior é comumente definido como a vida dos xustos, vivida en comuñón con Deus e de acordo cos preceptos divinos.
O concepto, ben como as consecuencias filosóficas e teolóxicas, pode ter orixe nas formas clásicas do monoteísmo. [Cómpre referencia] Foi presentado ao mundo Occidental a través de filósofos neoplatónicos, e descrito como característica dun Deus cristián por Agostiño de Hipona na súa obra De natura boni (en galego, A Natureza do Ben), escrita polo 339. Agostiña nega a existencia positiva do mal absoluto e describe un mundo con Deus como o ben supremo no centro, e define diferentes graos de mal como as diferentes etapas da distancia.
O sumo ben pode ser encontrado en varias doutrinas: Utilitarismo, unha doutrina ética onde o ben maior é asociado ao benestar do maior número de persoas posíbel;
Eudemonismo, doutrina segundo a cal a felicidade é o ben maior dos seres humanos;
Deontoloxía, doutrina onde o ben maior é identificado coa moral e o deber.
Summum ius summa iniuria

Summum ius summa iniuria é un expresión latina que pode ser traducida como: Suma xustiza, suma inxustiza ou suma xustiza, sumo prexuízo. Esta locución latina utilízase como aforismo en case todas linguas para expresar que levando a cabo ao pé da letra a xustiza pode chegarse a unha inxustiza.
A locución atópase na obra De officis de Cicerón. Unha expresión semellante ius summum saepe summast malitia está na boca dun personaxe da comedia Heautontimorumenos, obra de Publio Terencio o Africano, .
Sumur

Sumur foi un importante porto fenicio situado ao norte da moderna Trípoli e moi próxima (unha chisca ao sur) da moderna Tartus, na chaira chamada de Akkar, na zona raiana moderna entre o Líbano e Siria. É a moderna Tell Kazel e foi escavada.
Tuthmosis III na súa segunda expedición a Siria construíu unha frota para levar as tropas por mar, desembarcando na rexión do Líbano, onde ocuparon Ullaza (poucos km ao norte da moderna Trípoli) que pertencía a Tunip, vasalo de Mitanni; desde Ullaza capturou a non afastada cidade de Ardata. A frota tamén conquistou Sumur, igualmente de Tunip. Ullaza, Sumur, Ardata e Irqata (tamén nesta zona) serían os puntos chaves do dominio exipcio en Siria.
O xefe dos apiru, Abdi-Asirta, apoderárase de case todo Biblos e o rei xa só conservaba a cidade capital e dúas cidades máis e as outras cidades e aldeas xa estaban en mans dos apiru. Naquel momento, nun inesperado ataque, o príncipe de Sehlal, Yamaya, apoderouse de Sumur, mentres o gobernador Pahanate, estaba de viaxe en Exipto. Entón Abdi-Asirta aproveitou a ocasión e atacou Sumur, derrotou a Yamaya e apoderouse da cidade. Con todo iso Abdi-Asirta puido asegurar que era un leal vasalo de Exipto e que ocupara Sumur por protexela do asalto de Yamaya, e acabou obtendo o recoñecemento exipcio.
Sumur foi recuperada polos exipcios á morte de Abdi-Asirta, pero máis tarde o seu fillo Aziru recuperouna e formou parte do Reino de Amurru cando este se constituíu como vasalo hitita sobre o -1330.
Sun Microsystems

Sun Microsystems foi unha empresa informática localizada en Silicon Valley, principalmente fabricou software. Foi adquirida no ano 2010 por Oracle Corporation, e formou parte das iconas de Silicon Valley, como fabricante de semicondutores e software. Programas
Algúns dos seus programas foron servidores e estacións de traballo para procesadores SPARC, os sistemas operativos SunOS e Solaris, o sistema de ficheiros NFS, a plataforma de programación Java e conxuntamente con AT&T, a estandarización do Unix System V Release 4. Ademais doutros proxectos quizais menos rendibles coma un novo contorno gráfico, NeWS ou a interface gráfica de usuario OpenLook.
Tamén é a creadora de suites ofimáticas coma o Star Office e o Open Office. org. Linguaxe de programación Java
A linguaxe de programación Java é unha plataforma virtual desenvolvida por Sun, de tal maneira que os programas creados nela poden executarse sen cambios en diferentes tipos de arquitecturas e dispositivos computacionais.
A plataforma Java consta das seguintes partes: A propia linguaxe de programación
A máquina virtual de Java ou JRE, que permite a portabilidade en execución
A API Java, unha biblioteca estándar para a linguaxe Sistema Operativo Solaris
Solaris é un sistema operativo baseado inicialmente no sistema UNIX BSD da Universidade de Berkeley, do cal un dos fundadores da compañía foi programados nos seus tempos universitarios. Máis adiante incorporou funcionalidades do System V, converténdose practicamente nun sistema operativo totalmente baseado en System V. Quizais sexa un dos UNIX comerciais máis usados, principalmente no contorno de Internet.
Desde a versión 10, este sistema operativo é de balde, cunha licenza CDDL aprobada pola OSI e pódese descargar desde a web de Sun. Star Office
StarOffice é a suite ofimática de Sun Microsystems, baseada no desenvolvemento Open Source do OpenOffice. org (que patrocinou a propia Sun). Está composta por un procesador de textos (Writer), folla de cálculo (Calc), programa de manexo de base de datos (Base), de presentacións (Impress), e de gráficos (Draw).
Posúe algunhas características adicionais en comparanza co Open Office, ademais do soporte técnico. Open Office. org
OpenOffice. org (non OpenOffice, debido a unha disputa de marcas), é un proxecto baseado no código aberto para crear unha suite ofimática.
É multiplataforma, existe entre outros para Microsoft Windows, GNU/Linux, Solaris e Mac OS X.
Deriva á súa vez dunha versión comercial, StarOffice de Sun Microsystems aínda existente. As máis recentes versións de StarOffice están baseadas no código base de OpenOffice. org; de forma similar á relación existente entre Netscape Navigator e Mozilla.
Sunsat

Sunsat foi un satélite surafricano construído pola Universidade de Stellenbosch e lanzado como carga secundaria nun Delta 7920 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea o 23 de febreiro de 1999. Características
Sunsat levaba varios experimentos a bordo, incluíndo unha cámara de alta resolución, un control de actitude de precisión, un magnetómetro, un GPS, un retrorreflector e comunicacións de radioafeccionado. As comunicacións co satélite cesaron o 19 de xaneiro de 2001.
Super Arcas

Super Arcas foi un foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1960 e formado por unha soa etapa. Características
Super Arcas foi unha versión mellorada do foguete sonda Arcas cun tempo de ignición de ata 40 segundos. Era capaz de enviar 4 kg de carga útil a 100 km de altura ou 8 kg a 40 km. Foi usado como foguete sonda meteorolóxico para obter datos das capas altas da atmosfera.
Super Loki

Super Loki foi un foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1960 e formado por unha soa etapa. Características
Super Loki foi unha versión mellorada do foguete sonda Loki, cun maior diámetro e unhas mellores características balísticas para, ao regresar a terra, non desviarse do sitio calculado de impacto. Foi desenvolvido por Space Data Corporation para facer medicións meteorolóxicas nas capas superiores da atmosfera, como a medición de temperatura, densidade e velocidade do vento. Era capaz de enviar 6 kg de carga útil a 90 km de altura.
Super Mario Bros. (filme)

Super Mario Bros. é un filme estadounidense dirixido por Rocky Morton e Annabel Jankel que se estreou en 1993. Baseado no famoso videoxogo da compañía Nintendo Super Mario Bros. creado por Shigeru Miyamoto e Takashi Tezuka. Estreouse en galego na TVG o 19 de xuño de 2010. Sinopse
Mario e Luigi son dous irmáns fontaneiros que viven en Brooklyn. Por casualidade entran nun mundo paralelo para salvar á princesa Daisy das gadoupas do rei Koopa e o seu exército de réptiles. Personaxes
Bob Hoskins como Mario
John Leguizamo como Luigi
Dennis Hopper como Rei Koopa
Samantha Mathis como Daisy
Fisher Stevens como Iggy
Richard Edson como Spike
Fiona Shaw como Lena
Mojo Nixon como Toad
Dana Kaminski como Daniella
Francesca Roberts como Big Bertha
Gianni Russo como Anthony Scapelli
Lance Henriksen como O Rei
Frank Welker como Yoshi, Goombas e outras voces de criaturas
Dan Castellaneta como Narrador
Super Video Graphics Array

Super Video Graphics Array, tamén coñecida como SVGA, Super VGA o Dsub-15, é unha versión ampliada do estándar VGA.
Super-Kamiokande

Sucesor do Kamiokande, é un detector de partículas situado no Xapón.
Está situado nunha antiga mina baixo o Monte Ikeno, Xapón central, a 1000 m de profundidade. O detector está encastrado nun tanque cilíndrico de 41, 4 m de altura de aceiro inoxidable. No seu interior hai 50000 toneladas de auga ultra pura, cuns 13000 fotosensores, burbullas douradas que detectan o resplandor das explosións de luz producida polos neutrinos que pasan ó seu través.
Superbird

Superbird é o nome dunha serie de satélites de comunicacións xaponeses en órbita xeoestacionaria. Superbird A, A1, B e B1
Os catro primeiros satélites Superbird foron lanzados entre 1989 e 1992, cun deles (Superbird B) non chegando a órbita a causa de problemas co foguete lanzador. Tiñan unha masa de 2800 kg e estaban baseados no bus SSL-1300, con 23 transpondedores en banda Ku, 3 en banda K e 2 en banda X. Os catro foron lanzados mediante foguetes Ariane 4. Superbird C
Superbird C foi lanzado o 28 de xullo de 1997 mediante un foguete Atlas-2AS. Tiña unha masa de 3130 kg usando o bus HS-601 e 24 transpondedores para banda Ku a bordo. Foi retirado de servizo en 2015. Superbird B2
Superbird B2, tamé coñecido como Superbird 4, foi posto en órbita mediante un foguete Ariane 4 o 18 de febreiro de 2000. Tiña unha masa de 4057 kg usando o bus HS-601HP. A bordo levaba 28 transpondedores en banda Ku, 6 en banda Ka e un direccional en banda Ku. Superbird D
Superbird D recibiu tamén os nomes de N-SAT 110, JCSat 110, JCSat 7, e Superbird 5. Tiña unha masa de 3531 kg usando o bus A2100AX e levaba 24 transpondedores en banda Ku. Foi lanzado o 6 de outubro de 2000 mediante un Ariane 4. Superbird A2
Superbird A2 ou Superbird 6 foi lanzado mediante un foguete Atlas-2AS o 16 de abril de 2004. Cunha masa de 3100 kg e usando o bus BSS-601, levaba 23 transpondedores en banda Ku e 4 en banda Ka. O satélite non foi posto definitivamente en servizo debido a problemas na súa órbita: o satélite foi inxectado nunha órbita supersíncrona sen ter en conta o efecto gravitatorio da Lúa, o que causou alteracións no perixeo do satélite e un gasto excesivo de propelente. Superbird C2
Superbird C2 ou Superbird 7 foi lanzado mediante un Ariane 5 o 14 de agosto de 2008. Tiña unha masa de 4820 kg e usaba o bus DS-2000. Levaba 28 transpondedores en banda Ku a bordo. Superbird B3
Superbird B3, tamén coñecido como Superbird 8, DSN 1 e Kirameki 1, foi lanzado o 5 de abril de 2018 mediante un Ariane 5. Te unha masa de 5348 kg e usa o bus DS-2000 de Mitsubishi. O satélite foi danado en 2016 durante o seu transporte, o que atrasou o seu lanzamento dous anos mentres era arranxado.
Supercondensador

Un supercondensador ou ultracondensador é un condensador electroquímico que ten unha densidade de enerxía extraordinariamente alta. Teñen aplicacións no campo dos vehículos híbridos como almacenamento complementario de enerxía e no futuro destínanse a substituír as baterías. Características
Como dispositivo de almacenamento de enerxía ten varias vantaxes sobre as baterías.
Vantaxes
Alta relación de carga e descarga, por unidade de tempo
Baixa degradación despois de centos de miles de ciclos (descarga/recarga)
Boa reversibilidade
Baixa toxicidade dos materiais empregados
Alta eficiencia do ciclo
Desvantaxes
A cantidade de enerxía almacenada por unidade de peso aínda é considerablemente menor que nunha batería electroquímica (3 a 5 Wh/kg dun supercondensador fronte aos 30-40 Wh/kg dunha batería). Pero a investigación avanza en ambos os campos: supercondensadores de grafeno de 131 Wh/kg no Instituto de Ciencia e Tecnoloxía de Gwangju (Corea do Sur). O voltaxe varía coa enerxía almacenada. Requírense circuítos electrónicos e de control sofisticados para almacenar e recuperar enerxía de forma eficaz.
Ten a maior absorción dieléctrica de todos os tipos de condensadores. Historia
O primeiro supercondensador, baseado nun mecanismo de dobre capa, foi desenvolvido en 1957 por General Electric utilizando un eléctrodo de carbono poroso. Crese que a enerxía estaba almacenada nos poros de carbono e presentaba unha capacidade extraordinariamente alta. Nese momento non se coñecía o mecanismo. Foi a Standard Oil Company de Cleveland (Ohio) en 1966 a que patentou un dispositivo que almacenaba enerxía nunha interface de dobre capa. Logros
En 2015 anunciouse o desenvolvemento de supercondensadores de grafeno de 10000 F.
En 2016 a Universidade de Surrey (Inglaterra) anunciou supercondensadores cunha capacidade 100 veces maior que os actuais. Supercondensadores nos vehículos
A pesar de ser voluminosos, atopámolos en: Autobuses eléctricos: Permiten desprazamentos de poucas paradas pola súa menor capacidade enerxética, pero son máis económicos e duradeiros que os equipados con baterías grandes. Para a carga equipan o teito da marquesiña da parada do autobús con supercondensadores, que se cargan entre chegadas do autobús.
Transbordadores: O Ar Vag Tredan: o primeiro ferry eléctrico con supercondensadores en lugar de baterías.
Supercontinente

Supercontinente é a denominación empregada en xeoloxía para aquelas masas terrestres que consisten en dous ou máis cratóns ou núcleos de continentes. Comunmente asóciase a Panxea con este termo, ou aos outros dous grupos de terras emerxidas da súa división (Gondwana e Laurasia), aínda que a listaxe de supercontinentes pasados, presentes e futuros é máis extensa. Efectos xeolóxicos
Os supercontinentes bloquean a saída da calor interna da terra, o cal produce un sobrequecemento da astenosfera. Eventualmente, isto produce fisuras na litosfera a través das cales emerxerá magma que empurrará aos bloques, afastándoos. Non está aínda claro se os continentes vólvense a xuntar de modo accidental logo de trasladarse polo planeta (ver Deriva continental) ou se se separan e volven unirse logo nun movemento acordeónico. Supercontinentes parciais
Os que abranguen unha cantidade considerable (xeralmente, entre un cuarto e un medio) das terras emerxidas, en orde cronolóxica. Nena (hai uns 1. 800 millóns de anos).
Atlántica (hai uns 1. 800 millóns de anos).
Euramérica (hai uns 400 millóns de anos).
Gondwana (hai uns 200 millóns de anos).
Laurasia (hai uns 200 millóns de anos).
Eurafrasia (actual; ás veces considérase a unha agrupación menor, Eurasia, que inclúe a Europa e a Asia; pero dende un punto de vista xeolóxico non é un supercontinente).
América (actual).
Lista de supercontinentes maiores
(os que abarcaron a totalidade ou a maior parte das terras emerxidas, en orde cronolóxica) Vaalbará (xorde hai aproximadamente 4. 000 millóns de anos. É o primeiro supercontinente teorizado da terra).
Ur (xorde hai aproximadamente 3. 000 millóns de anos. Aínda que non comprendía o tamaño dos supercontinentes posteriores).
Kenorland (xorde hai 2. 500 millóns de anos, divídese hai 2. 100 millóns de anos).
Columbia (xorde hai 1. 800 millóns de anos, divídese hai 1. 500 millóns de anos).
Rodinia (xorde hai 1. 100 millóns de anos, divídese hai 750 millóns de anos).
Pannotia (xorde hai 600 millóns de anos, divídese hai 540 millóns de anos).
Panxea (xorde hai 300 millóns de anos, divídese hai 200 millóns de anos).
Panxea Última ou Amasia (formarase dentro de 250 millóns de anos).
Superdepredador

Nas ciencias naturais (bioloxía, zooloxía, ecoloxía) e na antropoloxía denomínase superpredador a aquela especie animal carnívora que prevalece sobre as outras especies nun bioma, ou ecosistema. Deste xeito, en África o superpredador típico é o león e o crocodilo, en gran parte de Asia o é o tigre, en gran parte de América o é o xaguar ou yaguareté, e nos lugares en que o yaguareté é infrecuente -por exemplo montañas áridas- adoita ocupar o rango de superpredador o puma.
Con todo, cabe considerar que o ser humano, aínda que orixinalmente herbívoro e preeiro, chegou a ser o superpredador máis poderoso do planeta. Esta consideración, pode ser discutible dende o momento no que o home é omnívoro e non exclusivamente carnívoro, e ademais a súa natureza, papel e comportamento difiere dos do resto de especies: grazas á súa liberdade de elección e a súa capacidade para transformar e recrear a contorna, non ocupa un nicho especializado dentro de ningún ecosistema concreto, como si acontece con tódalas demais especies, sexan superpredadores ou non.
Superestrato

En lingüística denomínase superestrato ó conxunto de características léxicas, fonéticas e gramaticais deixadas nunha lingua polos falantes dun grupo invasor ou estranxeiro que fala unha lingua diferente. En contraposición, denomínase substrato ás características deixadas pola invadida na invasora. En resumo, é o conxunto de características lingüísticas deixadas por unha lingua invasora.
Así, por exemplo, pódense considerar como superestrato do galego as palabras e estruturas incorporadas á fala romance das linguas xermánicas e do árabe tras as súas respectivas conquistas da Península Ibérica.
Superestrutura

Terminoloxía pertencente á disciplina da lingüística denominada lingüística textual.
A superestrutura é a estrutura formal global dun texto.
As superestruturas implican a existencia de distintos tipos de textos: narración, artigos xornalísticos, descrición, informes experimentais, cartas etc. , cada un cunha forma característica.
As superestruturas, ademais de estar presentes no texto, forman parte dos coñecementos previos do lector, como esquemas mentais: os textos teñen unha estrutura formal que os lectores chegan a interiorizar e a aplicar na lectura e comprensión de novos textos.
Superfamilia das inmunoglobulinas

A superfamilia das inmunoglobulinas (IgSF) é unha gran superfamilia de proteínas da superficie celular e solubles que están implicadas nos procesos de recoñecemento, unión ou adhesión das células. As moléculas son categorizadas como membros desta superfamilia baseándose nas características estruturais compartidas coas inmunoglobulinas (ou anticorpos); todas posúen un dominio chamado dominio ou pregamento de inmunoglobulina. Os membros da IgSF inclúen os receptores de antíxenos da superficie celular, correceptores e moléculas coestimulatorias do sistema inmunitario, moléculas implicadas na presentación de antíxenos a linfocitos, moléculas de adhesión cellar, certos receptores de citocinas e as proteínas musculares intracelulares. Están normalmente asociadas con funcións no sistema inmunitario. A proteína Izumo específica do esperma e membro da superfamilia das inmunoglobulinas, foi tamén identificada como a única proteína da membrana do espermatozoide esencial para a fusión entre óvulo e espermatozoide. Dominios de inmunoglobulina
As proteínas da IgSF posúen un dominio estrutural chamado dominio de inmunoglobulina (Ig). Os dominios de Ig reciben ese nome polas moléculas de inmunoglobulinas. Conteñen de 70 a 110 aminoácidos e son clasificadas segundo o seu tamaño e función. Os dominios de Ig posúen un pregamento de Ig característico, que ten unha estrutura de tipo sándwich formada por dúas follas de febras beta antiparalelas. O pregamento de Ig está estabilizado polas interaccións entre os aminoácidos hidrofóbicos no lado interno do sándwich e pontes disulfuro altamente conservadas formados entre residuos de cisteína nas febras B e F. Un extremo do dominio Ig ten unha rexión chamada rexión determinante da complementariedade que é importante para a especificidade dos anticorpos polos seus ligandos. Crese que a estrutura de subxenes de Ig variables e a inmunoglobulina de superficie determina a propensión a unha sinalización de BCR crónica ou tónica. Clasificación
Os dominios de tipo Ig poden ser clasificados como IgV, IgC1, IgC2 ou IgI.
A maioría dos dominios de Ig son ou variables (IgV) ou constantes (IgC). IgV: os dominio de IgV de 9 febras beta son xeralmente máis longos que os dominios IgC de 7 febras beta.
IgC1 e IgC2: os dominios de Ig dalgúns membros da IgSF lembran os dominios de IgV na secuencia de aminoácidos, aínda que son similares en tamaño aos dominios de IgC. Estes denomínanse dominios de IgC2, mentres que os dominios de IgC estándares chámanse dominios de IgC1.
IgI: outros dominios de Ig denomínanse dominios intermedios (I). Membros da superfamilia da inmunoglobulina
As proteínas con dominios de Ig son a familia máis numerosa de proteínas do xenoma humano, da que se identificaron 765 membros. Os membros da familia poden encontrarse incluso en corpos de animais con estrutura fisiolóxica moi simple como os poríferos (esponxas). Tamén se encontraron en bacterias, onde a súa presenza se cre que se debe a transferencia horizontal de xenes.
Superficie

Unha superficie, como se usa o termo máis xeralmente, é a capa máis externa ou superior dun obxecto ou espazo físico. É a parte ou rexión do obxecto que pode ser percibida por primeira vez por un observador usando os sentidos da vista e do tacto, e é a parte coa que outros materiais interactúan por primeira vez. A superficie dun obxecto é algo máis que "un mero sólido xeométrico", pero está "chea, espallada por ou impregnada de calidades perceptíbeis como a cor e a calor".
O concepto de superficie foi abstraído e formalizado en matemáticas, concretamente en xeometría e topoloxía. Dependendo das propiedades sobre as que se faga énfase, hai varias formalizacións non equivalentes, todas chamadas superficie, ás veces con algún cualificativo, como superficie alxébrica, superficie suave ou superficie fractal.
O concepto de superficie e a súa abstracción matemática son moi utilizados en física, enxeñaría, gráficos por ordenador e moitas outras disciplinas, principalmente na representación das superficies de obxectos físicos. Por exemplo, ao analizar as propiedades aerodinámicas dun avión, a consideración central é o fluxo de ar ao longo da súa superficie. Nas ciencias físicas
O concepto de superficie nas ciencias físicas abrangue as estruturas e dinámicas das superficies e que ocorren nas mesmas. O campo subxace en moitas disciplinas prácticas, como a física de semicondutores e a nanotecnoloxía aplicada, mais tamén é de interese fundamental.
Moitas superficies consideradas na física e na química son interfaces. Por exemplo, unha superficie pode ser o límite idealizado entre dous fluídos, líquido e gas (a tona do mar no ar) ou o límite idealizado dun sólido (a superficie dunha bóla). En dinámica de fluídos, a forma dunha superficie libre pode ser definida pola tensión superficial. No entanto, son superficies só a escala macroscópica. A escala microscópica, poden ter algún grosor. A escala atómica, non se ven en absoluto como unha superficie, por mor dos buracos formados por espazos entre átomos ou moléculas. En informática gráfica
En gráficos por ordenador, unha superficie é unha representación matemática dun obxecto ou forma 3D. As superficies utilízanse para modelar e renderizar a capa exterior dun obxecto, dándolle forma, textura e cor nun espazo virtual. Unha superficie é esencialmente unha colección de puntos no espazo 3D que se definen e visualizan matematicamente para formar a forma dun obxecto. As superficies son fundamentais para crear modelos 3D realistas, xa que definen a "pele" ou "límite exterior" dun obxecto.
Superficies de clase A

As superficies de clase A no deseño de automoción son aquelas superficies 3D que corresponden as partes vistas do vehículo, polo que son traballadas con alta eficiencia e calidade tanto a nivel estético como produtivo. As superficies de clase A cumpren certas tolerancias de curvatura e aliñación de tanxencia para unha calidade de reflexión estética ideal, moitas persoas identifican as superficies de clase A cando teñen continuidade de curvatura G2 ou G3 entre si.
O modelaxe de clase A realízase mediante aplicacións de deseño industrial asistido por ordenador. Os modeladores de superficies de clase A tamén son chamados "escultores dixitais" na industria. Os deseñadores industriais e os enxeñeiros desenvolven o seu proxecto en continua comunicación cos modeladores para realizar o modelo final. Aplicación
Un método común de traballo é comezar cun modelo de deseño ou cunha nube de puntos como referencia, dos que se desenvolven superficies matemáticas controladas de Clase A para describir o corpo exterior do produto. Esta matemática compártese con enxeñeiros e deseñadores que solicitan cambios ou modificacións en diferentes fases do proxecto ata resultar o modelo final.
Deseño de automoción
Na aplicación de deseño de automóbiles créanse superficies de clase A en todas as superficies exteriores visibles (paneis da carrozaría, parachoques, grella, faros etc. ) e todas as superficies visibles das pezas que do interior (cadro de mandos, asentos, recubrimentos das portas, etc. ).
Deseño de produto
No ámbito do deseño de produtos, as superficies de Clase A pódense aplicar a elementos como a carcasa de aparellos industriais moldeados por inxección, como: electrodomésticos, envases de plástico definidos por superficies orgánicas, xoguetes ou mobles. Entre os usuarios máis famosos do software Autodesk Alias ​​no deseño de produtos está Apple.
Deseño aeroespacial
No sector aeroespacial téñense consideracións de estilo e deseño nos interiores, como marcos para ventilación ou luces, bastidores de almacenamento, asentos e a zona de cabina, etc. En 2006 Airbus utilizou ICEM Surf para xerar a xeometría da superficie exterior para a súa optimización estética e aerodinámica.
Modelaxe en barro
Os datos escaneados ou "nube de puntos" dun modelo de arxila tómanse ás veces como referencia para xerar superficies preliminares e refinar aínda máis a superficies de Clase A. Aplicacións
As ferramentas de software máis utilizadas son: Autodesk Alias
ICEM Surf
Imageware
Unigraphics (Módulo Clase A)
CATIA (Módulo FreeStyle)
Tebis
Superfluidez

A superfluidez é un estado da materia (non clásico) caracterizado pola ausencia total de viscosidade (o cal o diferencia dunha substancia moi fluída, a cal tería unha viscosidade próxima a cero, pero non exactamente igual a cero), de maneira que, nun circuíto pechado, fluiría interminabelmente sen fricción.
Un fluído neste estado denomínase superfluído.
A superfluidez foi descuberta en 1937 por Piotr Kapitsa, John F. Allen e Don Misener, e o seu estudo denomínase hidrodinámica cuántica.
É un fenómeno físico que ten lugar a moi baixas temperaturas, cerca do cero absoluto, límite en que cesa toda actividade. Un inconveniente é que case todos os elementos conxelan a esas temperaturas.
Tamén é unha propiedade de varios outros estados exóticos da materia que foron teorizados en astrofísica, física de alta enerxía e nas teorías da gravidade cuántica.
Pero hai unha excepción: o helio. Existen dous isótopos estábeis do helio, o helio-4 (que é moi común) e o helio-3, que é raro e se produce na desintegración beta do tritio en reactores nucleares. Tamén se encontra na superficie da Lúa, arrastrado até alí polo vento solar.
Os dous isótopos compórtanse de modos moi diferentes, o cal serve para examinar os efectos das dúas estatísticas cuánticas: a estatística de Fermi-Dirac, á que obedecen as partículas de spin semienteiro, e
a estatística de Bose-Einstein, seguida polas partículas de spín enteiro.
Supergrupo SAR

O Sar, ou supergrupo SAR, é unha proposta de grupo monofilético de protistas que acolle aos stramenopiles (tamén chamados heterokontos), aos apicomplexos (mizozoos e alveolados) e aos rizarios. O acrónimo "SAR" está formado pola inicial de cada un destes tres grupos (stramenopiles + Alveolata + Rhizaria). O termo "Harosa" (co nivel de subreino) tamén foi utilizado para referirse ao supergrupo SAR. . SAR inclúe a máis especies protistas ca todos os demais grupos de eucariotas. Os SAR son diversos na súa citoloxía, organización morfolóxica e ciclos vitais.
As características morfolóxicas e os primeiros estudos filoxenéticos fixeron que se considerara que os protistas constaban de seis grupos monofiléticos, ou supergrupos: Opisthokonta, Amoebozoa, Excavata, Archaeplastida, Chromalveolata e Rhizaria. Porén, non se coñecía con claridade a relación entre eses grupos. Os estudos filoxenéticos recentes revelaron que os cromalveolados son un grupo non-monofilético. Con iso, definiuse o grupo SAR, que inclúe a maioría dos Chromalveolata pero deixa fóra aos haptófitos e criptófitos. O clado Hacrobia ou CCTH propúxose para acomodar os SAR xunto cos haptófitos e criptófitos. Aínda se está a debater se Hacrobia é un grupo monofilético.
A historia evolutiva do grupo está en estudo mais suxírese que os rizarios están máis cerca dos stramenopiles ca dos alveolados. Segundo a posición con respecto disto, pódese atopar a denominación do grupo como RSA ou SRA facendo referencia a diferentes distancias entre eles. Filoxenia
As últimas compilacións propoñen a seguinte clasificación de Sar:
Superlativo

Superlativo enténdese en lingüística por aumentativo, unha das posibilidades de gradación que pode achegar o adxectivo e en concreto aquela que permite a esta clase de palabra atribuír unha calidade no seu máis alto grao. Hai que distinguir dous tipos: Superlativo absoluto e superlativo relativo
Superlativo absoluto
O adxectivo atribúe a calidade no seu máis alto grao, sen establecer comparación ou relación ningunha. Entre as posibilidades de que dispón o galego para a gradación absoluta, temos formas ou procedementos sintéticos e analíticos. Sintéticos:
O sufixo -Ísimo (con morfemas de xº e nº) engadido ós adxectivos en grao positivo: home fortísimo.
As formacións sintéticas latinas que seguen vixentes na actualidade son menos produtivas e alternan coa forma analítica "moi + adxectivo en grao positivo" ou o "adxectivo + -ísimo": alto-supremo, baixo-ínfimo, bo-óptimo, grande-máximo, malo-pésimo, pequeno-mínimo-: É un caldo pésimo
Adxectivo con prefixos re-, arqui-, super-, hiper-, ultra-, requete-, .. .: ultramoderno, hipersensible.
Adxectivo con sufixos alterativos: -ón, -echo, -ucho, pero sobre todo -iño/-a que non supón diminución, senón que expresa que a calidade se atopa nun grao moi alto: Está moi fracucho, "é altiño", .. .
Analíticos:
Construción "moi + adxectivo".
Poden aparecer outros adverbios de cantidade (bastante, algo, pouco, case, abondo, .. .. ) e tamén de modo con valor cuántico (ben, extraordinariamente, tremendamnente, extremadamente, sorprendentemente. .. ): É tremendamente procaz. É parvo abondo
A repetición do adxectivo: pilabán pillabán (nivel coloquial) Superlativo relativo
Dáse a atribución a un obxecto do grao máis alto posible dunha calidade con respecto ós demais cos que se pode comparar: É mais alto ca ti. É máis alto do que es ti. É o máis alto dos dous.
Superman (filme de 1978)

Superman é un filme sobre o personaxe de cómic Superman, o primeiro da serie fílmica de Superman. Foi candidata a tres Óscar e tivo un premio especial da Academia polos seus efectos especiais. Estreouse en galego na TVG o 12 de outubro de 2008. Sinopse
O planeta Krypton está abocado á súa destrución debido á inestabilidade do uranio que compón o núcleo do planeta, inestabilidade que acaba provocando a explosión do planeta. Jor-El (Marlon Brando), científico e alto cargo do Consello, tras intentar en van convencer o máximo órgano de goberno de Krypton de que se debe proceder á inmediata evacuación do planeta, decide salvar o seu único fillo, o pequeno Kal-el, enviándoo ao planeta Terra. Trala partida, o sol vermello arredor do cal orbita Krypton, Rao, convértese en supernova, á vez que Krypton estoupa.
O bebé é recollido por unha parella de granxeiros, os Kent, que o crían como fillo seu baixo o nome de Clark. Clark non é un humano normal, a súa fisioloxía kriptoniana dótao de incríbeis poderes. Xa adulto Clark Kent (Christopher Reeve) comeza a traballar como periodista para o Daily Planet e terá que salvar a súa compañeira Lois Lane (Margot Kidder) cunha identidade falsa pola que todo o mundo o coñecerá, Superman. Mais a inesperada aparición de Superman non lle gustará nada a Lex Luthor (Gene Hackman), o cal non se vai deixar dobregar por el. Personaxes
Marlon Brando como Jor-El
Gene Hackman como Lex Luthor
Christopher Reeve como Clark Kent / Superman
Ned Beatty como Otis
Jackie Cooper como Perry White
Glenn Ford como Jonathan Kent
Trevor Howard como Primeiro Ancián
Margot Kidder como Lois Lane
Jack O'Halloran como Non
Valerie Perrine como Eve Teschmacher
Maria Schell como Vond-Ah
Terence Stamp como Xeneral Zod
Phyllis Thaxter como Martha Kent
Susannah York como Lara
Jeff East como Clark Kent de adolescente
Marc McClure como Jimmy Olsen
Sarah Douglas como Ursa
Harry Andrews como Segundo Ancián
Superman II

Superman II é un filme de 1980 de produción británico-estadounidense dirixido por Richard Lester. Baséase no personaxe de DC Comics Superman. É a secuela do filme de 1978 Superman: The Movie e está protagonizado por Gene Hackman, Christopher Reeve, Terence Stamp, Ned Beatty, Sarah Douglas, Margot Kidder e Jack O'Halloran. O filme foi estreado en Australia e en Europa o 4 de decembro de 1980, e noutros países ó longo do ano 1981. Estreouse en galego na TVG o 6 de decembro de 2009. Personaxes
Gene Hackman como Lex Luthor
Christopher Reeve como Clark Kent / Superman
Ned Beatty como Otis
Jackie Cooper como Perry White
Sarah Douglas como Ursa
Margot Kidder como Lois Lane
Jack O'Halloran como Non
Valerie Perrine como Eve Teschmacher
Susannah York como Lara
Clifton James como Sheriff
E. G. Marshall como Presidente dos Estados Unidos de América
Marc McClure como Jimmy Olsen
Terence Stamp como Xeneral Zod
Supermercado

Un supermercado é un estabelecemento comercial de venda polo miúdo que ofrece bens de consumo en sistema de autoservizo entre os que se atopan alimentos, roupa, artigos de hixiene, perfumaría e limpeza. Estas tendas poden ser parte dunha cadea, xeralmente en forma de franquía, que pode ter máis sedes na mesma cidade, estado ou país. Os supermercados xeralmente ofrecen produtos a baixo prezo. Para xerar beneficios, os supermercados tentan contrarrestar a baixa marxe de beneficio cun alto volume de vendas.
Outras clases de tendas de autoservizo como os hipermercados, venden tamén roupa e accesorios vehiculares como lamias.