proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Henri Maspero

Henri Paul Gaston Maspero, nado o 15 de decembro de 1883 en París e finado o 17 de marzo de 1945 no campo de concentración de Buchenwald, foi un sinólogo francés coñecido polos seus estudos pioneiros sobre o daoísmo. Traxectoria
Henri Maspero naceu o 15 de decembro de 1883 en París. O seu pai, Gaston Maspero, foi un famoso exiptólogo francés de ascendencia italiana. Os Maspero eran xudeus. Tras estudar Historia e Literatura, en 1905 uniuse ao seu pai en Exipto. Posteriormente, publicou o seu estudo Les Finances de l'Egypte sous les Lagides. En 1907, regresou a París para estudar chinés con Édouard Chavannes, así como Dereito no Institut national des langues et civilisations orientales (INALCO). Ao ano seguinte visitou Hanoi, estudando na École française d'Extrême-Orient.
En 1918 ocupou a cátedra de Chinés do Collège de France, en substitución de Chavannes. En 1927, publicou a súa monumental La Chine Antique. Durante os seguintes anos, tomou a cátedra de Civilización Chinesa da Sorbona (anteriormente ocupada por Marcel Granet), dirixiu o departamento de Relixións Chinesas na École pratique des hautes études, e foi elixido membro da Académie des inscriptions et belles-lettres.
O 26 de xullo de 1944, Maspero e mais a súa muller, que vivían na París ocupada polos nazis, foron arrestados pola participación do seu fillo na resistencia francesa. Maspero foi enviado ao campo de concentración de Buchenwald, onde morreu o 15 de marzo de 1945, aos 61 anos, só tres semanas antes da liberación do campo polas forzas estadounidenses. Traducións
En castelán
El taoísmo y las religiones chinas (2000). Tradución de Pilar González España e Rosa María López. Trotta.
Henri Moissan

Henri Moissan, nado o 28 de setembro de 1852 en París e finado o 20 de febreiro de 1907 tamén en París, foi un químico e profesor universitario de Francia, premio Nobel de Química en 1906. Traxectoría
Estudou no Colexio de Meaux, no Instituto da Agronomía de París e no Instituto de Toxicoloxía. Traballou no Museo de Historia Natural de París e nos laboratorios de Edmond Frémy. Foi profesor na Escola Superior de Farmacia dende o 1879, chegando a impartir clases de química e toxicoloxía no 1886. Dende 1900 foi profesor de química na Universidade de París. Ingresou na Academia de Ciencias francesa no 1891.
Faleceu repentinamente en París no 1907, pouco despois da súa volta de Estocolmo, tras recibir o Premio Nobel. Non se sabe se os seus experimentos co flúor contribuíron á súa morte. Investigacións científicas
Entre as súas contribucións científicas máis notábeis, no 1886 conseguiu illar o flúor en forma de gas amarelo verdoso, por electrólise dunha solución de fluorhidrato potásico en ácido fluorhídrico anhidro. A existencia do flúor coñecíase dende anos antes, mais todos os intentos por obtelo fracasaran, e incluso algúns investigadores morreran no intento.
Tamén ideou un forno de arco, capaz de acadar temperaturas de 4. 100 °C, que permite reducir os minerais de certos metais, como o uranio, cromo, volframio, vanadio, manganeso, titanio e molibdeno.
No 1893, deu a coñecer o seu método de preparación de pequenos diamantes artificiais a partir de carbono disolto en ferro fundido, o que produceu unha gran sensación.
Foi un dos primeiros en realizar investigación acerca do calcio, descuberto en 1808, por Humphry Davy, conseguindo unha pureza do 99 % pola electrólise do ioduro de calcio (CaI2).
Baixo a súa dirección traballou o farmacéutico galego, completando a súa formación, Xosé Casares Gil que foi o precursor do desenvolvemento actual da Química en España.
En 1906, foi galardoado con Premio Nobel de Química, polos seus experimentos sobre o illamento do flúor.
Henri Poincaré

Jules Henri Poincaré, xeralmente coñecido como Henri Poincaré, nado en Nancy o 29 de abril de 1854 e finado en París o 17 de xullo de 1912, foi un prestixioso matemático, científico teórico e filósofo da ciencia francés. Poincaré é descrito a miúdo como o derradeiro «universalista» (logo de Gauss) capaz de entender e contribuír en todos os eidos da disciplina matemática. En 1894 descubriu o grupo fundamental dun espazo topolóxico. Traxectoria
No campo da mecánica elaborou diversos traballos sobre as teorías da luz e as ondas electromagnéticas, e desenvolveu, xunto Albert Einstein e H. Lorentz, a Teoría da Relatividade restrinxida (tamén coñecida como Relatividade especial). A conxectura de Poincaré é unha das conxecturas (recentemente demostrada para a esfera tridimensional no espazo de catro dimensións polo matemático ruso Grigory Perelman) máis desafiantes da topoloxía alxébrica, sendo o primeiro en considerares a posibilidade do caos nun sistema determinista, no seu traballo sobre órbitas planetarias. Este traballo tivo pouco interese ata que comezou o estudo moderno da dinámica caótica en 1963.
En 1889 foi premiado polos seus traballos sobre o problema dos tres corpos, básico no ámbito da astronomía. Algúns dos seus traballos máis importantes inclúen os tres volumes de Os novos métodos da mecánica celeste (Les méthodes nouvelles de la mécanique céleste), publicados entre 1892 e 1899, e Leccións de mecánica celeste (Leçons de mécanique céleste, 1905). Tamén escribiu numerosas obras de epistemoloxía, propedéutica, metodoloxía e divulgación científica que acadaron unha gran popularidade, como Ciencia e hipótese (1901), Ciencia e método (1908) e O valor da ciencia (1904).
Henri Rousseau

Henri Rousseau, nado o 21 de maio de 1844 e finado o 2 de setembro de 1910, foi un pintor francés posimpresionista da arte naíf. Vida
Comezou a pintar como afeccionado, mentres traballaba como aduaneiro. Debido a este oficio foi coñecido como Le Douanier. No 1893 deixou o seu traballo para adicarse de cheo á pintura. Algúns membros xoves das vangardas, coma Picasso apoiaronno moralmente. Ridiculizado durante a súa vida, acabou sendo recoñecido como un xenio autodidacta cuxos traballos son dunha alta calidade. Obra
Habitualmente os seus cadros teñen un carácter onírico e introspectivo. En moitos dos cales predominaban a sinxeleza das formas e unha paleta de cores onde predominaban as cores claras. Refrexo en parte, da influencia de Corot, o cal era admirado por Rousseau. Algunhas das súas obras máis salientábeis son Notre Dame, pintado o 1909, no que unha figura solitaria podería ser o propio autor. Ou tamén The Snake Charmer, encargo do 1907 pola nai de Robert Delaunay, Berthe, Condesa de Delaunay.
Henri Rouvière

Henri Rouvière, nado en Le Bleymard o 23 de decembro de 1876 e finado o 26 de outubro de 1952, foi un profesor francés de anatomía. Traxectoria
Estudou en Montpellier, doutorándose en medicina en 1903. Máis tarde converteuse en profesor de anatomía e embrioloxía na Sorbonne (Universidade de París). O Collège Henri Rouvière da súa cidade natal de Le Bleymard recibe o nome na súa honra. Moitas das obras anatómicas de Rouvière consérvanse no Musée d'Anatomie Delmas-Orfila-Rouvière de París.
Rouvière é lembrado pola súa publicación en 1932 de "Anatomie des Lymphatiques de l'Homme" (en inglés "Anatomy of the Human Lymphatic System"), un estudo exhaustivo que implica a delimitación e clasificación dos ganglios linfáticos humanos e as súas rexións de drenaxe asociadas. O traballo de Rouvière foi unha continuación da investigación seminal do sistema linfático feita pola anatomista Marie Sappey (1810-1896).
Outros escritos significativos de Rouvière son "Anatomie humaine descriptive, topographique et fonctionnelle ", "Atlas aide-mémoire d'anatomie " e "L'anatomie humaine ". "Anatomie humaine descriptive, topographique et fonctionnelle " é o libro de texto adoptado en varias facultades de medicina coñecidas, como a Facultade de Medicina da Universidade de Lisboa, en Portugal.
O "nodo de Rouvière" homónimo (ás veces chamado "nodo Rouvière") presenta o seu nome; este ganglio é o máis superior do grupo lateral dos ganglios linfáticos retrofarínxeos, e atópase na base do cranio.
Henri de Saint Simon

Claude Henri de Rouvroy, conde de Saint Simon, nado en París o 17 de outubro de 1760 e finado na mesma cidade o 19 de maio de 1825, foi un filósofo, economista e teórico da sociedade industrializada nos seus inicios. Traxectoria
É o fundador do saint-simonismo, as súas ideas tiveron unha posteridade e unha influencia sobre a maioría dos filósofos do século XIX. É o pensador da sociedade industrial francesa, cando estaba a suplantar o Antigo Réxime. O historiador André Piettre descríbeo coa fórmula: «O último xentilhome e o primeiro socialista». É o curmán afastado do duque de Saint-Simon, célebre memorialista na corte de Lois XIV e da Rexencia trala morte de Lois XIV.
Neno máis ben turbulento, Claude Henri de Rouvroy de Saint Simon recibiu da educación dun preceptor as ensinanzas de D'Alembert e Rousseau.
Adepto ás ideas novas, o novo aristócrata comprometeuse aos 17 anos no exército de liberación dos Estados Unidos ao lado do Marqués de La Fayette e do conde de Rochambeau. Durante a Revolución Francesa, abandonou a partícula de nobreza pasando ao nome de Saint-Simon, e enriqueceuse pola venda dos bens da Igrexa.
Henri-Jacques Espérandieu

Henri-Jacques Espérandieu, nado en Nîmes o 22 de febreiro de 1829 e finado en Marsella o 10 de xullo de 1874, foi un arquitecto francés. Traxectoria
Formación
Nado nunha familia protestante, estudou na École Nationale Supérieure des Beaux-Arts de París. Mentres estudaba, para alixeirar a carga económica familiar, realizou traballos remunerados como estudos para pontes ou vivendas.
Obras
Rematou a Catedral de Santa María a Maior de Marsella e proxectou a basílica de Notre-Dame de la Garde e o Palais Longchamp na mesma cidade nun estilo ecléctico.
Henriette d'Angeville

Henriette d'Angeville, nada en Semur-en-Auxois o 10 de marzo de 1794 e finada en Lausana o 13 de xaneiro de 1871, foi unha alpinista francesa, considerada a primeira muller a atinxir o cumio do Mont Blanc e por ese feito é coñecida como a "Mademoiselle d'Angeville, la fiancée du mont Blanc" (a noiva do Mont Blanc) Ascensión
Dende había moito tempo desexaba subir ó Mont Blanc, polo Henriette d'Angeville mandou confeccionar roupa especial para atinxir o seu fin. Segundo as súas propias palabras, je suis la fiancée du Maudit! , "son a noiva do Maldito" (pois o Mont Maudit é unha pasaxe case que obrigatoria para atinxir o Mont Blanc).
Acompañada por seis guías de montaña atinxe a cima o 3 de setembro de 1838, feito que é debidamente apreciado polos chamoniards (habitantes de Chamonix) que non consideraban que Marie Paradis fixera alpinismo realmente pois fora "tirada, arrastrada e levada" até á cima.
Henriette d'Angeville fixo alpinismo durante 25 anos e rematou coa subida do Oldenhorn en Les Diablerets nos Alpes Berneses. Espeleoloxía
Ó redor de 1820, e vivindo en Ferney-Voltaire, en Francia, pero ás portas de Xenebra, comeza a interesarse pola espeleoloxía chegando mesmo a fundar un museo de mineraloxía en Lausana. Recoñecementos
Como homenaxe puxéronlle o seu nome a unha locomotora, "locomotora Mademoiselle d'Angeville" que funcionou no Tranvía do Mont Blanc.
Henrik Klackenberg

Sven Henrik Klackenberg, nado o 1 de marzo de 1954 en Danderyd, provincia de Estocolmo, é un arqueólogo, numismático, anticuario e heraldista sueco, responsable da heráldica estatal de Suecia desde 1999. Traxectoria
Klackenberg fixo os seus estudos superiores de Historia e Arqueoloxía na Universidade de Estocolmo, onde se graduou en 1978. Posteriormente acadou o seu doutoramento na Universidade de Lund en 1992 cunha tese sobre a cuñaxe de moeda na Suecia medieval.
A súa primeira actividade profesional desenvolveuna traballando como arqueólogo na Xunta de Patrimonio Nacional de Suecia (Riksantikvarieämbetet), entre 1979 e 1984. Posteriormente pasou a ocupar o posto de anticuario do Museo Histórico de Estocolmo e en 1993 foi nomeado director dese museo e do Gabinete Real de Moedas (Kungliga Myntkabinettet).
En 1998 foi designado heraldista adxunto e en 1999 responsable da heráldica estatal dos Arquivos Nacionais Suecos. Esta responsabilidade leva aparellada a súa pertenza ao Comité Nacional Sueco de Xenealoxía e Heráldica, á Fundación Nacional Sueca e ao Comité Sueco de Tradición da Defensa.
Klackenberg foi presidente da Sociedade Arqueolóxica Sueca (1997-1999) e formou parte do consello directivo da Asociación Sueca de Humanidades (1999-2007). Recoñecementos
(2004): Medalla Gunnar Holst (Gunnar Holst Stiftelse för Numismatik), de Gotemburgo, Suecia, .
(2011): Cabaleiro de 1ª clase da Orde da Rosa Branca de Finlandia.
(2013): Chambelán da Corte Real de Suecia (Kungliga Hovstaterna).
(2016): Comisionado da Comisión Internacional para as Ordes de Cabalaría.
(2019): Medalla de ouro da Sociedade Heráldica Sueca (Svenska Heraldiska Föreningen).
(2020): Medalla de ouro da S. M. o Rei de Suecia (H. M. Konungens medalj). Publicacións
Estes son os traballos monográficos máis significativos dos publicados por Henrik Klackenberg ao longo da súa carreira: (1977). Bebyggelsen i Svartlösa härad vid 1500-talets mitt. Estocolmo.
(1980). Falköpings medeltida bebyggelse. 2. Stockholms universitet.
(1981). Falköping. Rapport. Riksantikvarieämbetet och Statens historiska museer. Estocolmo. ISBN 91-7192-486-8
(1981). Skövde. Rapport. Riksantikvarieämbetet och Statens historiska museer. Estocolmo. ISBN 91-7192-487-6
(1981). Hjo. Rapport. Riksantikvarieämbetet och Statens historiska museer. Estocolmo. ISBN 91-7192-524-4
(1982). Lidköping. Rapport. Riksantikvarieämbetet och Statens historiska museer. Estocolmo. Libris länk. ISBN 91-7192-509-0
(1983). Bogesund. Rapport. Riksantikvarieämbetet och Statens historiska museer. Estocolmo. ISBN 91-7192-543-0
(1984). Hästholmen. Rapport. Riksantikvarieämbetet och Statens historiska museer. Estocolmo. ISBN 91-7192-605-4
(1992). Moneta nostra: monetarisering i medeltidens Sverige. Lund studies in medieval archaeology. Almqvist & Wiksell, Estocolmo. ISBN 91-22-01506-X
(2002). Medeltidsstadens arkeologi. Swedish Science Press, Uppsala.
Henrik Klingenberg

Henrik "Henkka" Klingenberg, nado en Mariehamn (Åland) o 21 de outubro de 1978, é un músico finés, teclista da banda de power metal Sonata Arctica. Traxectoria
Uniuse á banda a finais do 2002, xusto para unirse á xira que seguiu logo da gravación de Winterheart's Guild, o cal foi lanzado en 2003; e actualmente reside en Kokkola, Finlandia, cando a banda non está de xira. Entre as súas máis grandes influencias atópanse Pantera, Diablo, Graham Central Station e Billie Holiday, mentres que algúns dos seus teclistas favoritos son Kevin Moore, Jon Lord, Jens Johansson e Matt Guillory. Asemade afirma que consegue a súa inspiración musical a través da vida mesma.
Tocou o teclado para a Banda de Power Metal Melódico Requiem, de Finlandia no 2003.
No seu último concerto en vivo, For the sake of Revenge (2006), utilizou un teclado Kurzweil K2500 e outro tipo keytar Roland AX-7.
Henrique Niño

Henrique Niño Ricoi, nado o 19 de setembro de 1947 na Coruña e finado na mesma cidade o 13 de febreiro de 2019, foi un naturalista e divulgador galego. Traxectoria
Formouse academicamente na Academia Galicia da Coruña e na Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Agrónomos de Madrid, adicándose profesionalmente á función pública en Galicia, en postos relacionados cos seus estudos.
Participou activamente nos primeiros anos de andaina da Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza (ADEGA), promovendo a conciencia ecolóxica e o activismo entre as novas xeracións.
O seu traballo como divulgador virou ao redor da produción de guías e catálogos de natureza en especial de especies botánicas en Galicia, adoito en colaboración co ilustrador Calros Silvar, entre elas a pioneira Guía das árbores de Galicia de 1997. Obra
Nomenclatura vernácula de flora vascular galega, a canda Xosé Castro González e Enrique Losada. Xunta de Galicia, 1992.
Catálogo da flora vascular galega, a canda Xosé Castro González e Enrique Losada. Xunta de Galicia, 1994.
Guía das árbores de Galicia. Baía Edicións, 1997/2001, con Calros Silvar.
Guía dos fentos de Galicia (2008), con Calros Silvar.
Árbores (2010, Baía)
Guía de árboles de Euskal Herria (2013), con Calros Silvar.
Ademais produciu distintas unidades didácticas, integrando texto, ilustracións e diapositivas, sobre Baldaio, as árbores de Galicia ou os fentos de Galicia. Tamén escribiu artigos para diversas publicacións, entre elas a revista Cerna: Flora e vexetación do castro de Elviña (Verna, nº 47, 2006).
A vexetación acuática e das beiras dos cursos de auga (Verna, nº 27, 1999).
A vexetación do litoral (Verna, nº 24, 1998).
As matogueiras (Verna, nº 22, 1997).
Outras árbores da familia salicáceas, distintas dos salgueiros, presentes en Galicia (Verna, nº 18, 1996).
Salgueiros e vimieiros de Galicia (Verna, nº 15, 1995).
A agricultura como fonte de enerxía (separata) (Natureza galega, 1994).
Uces e queirugas de Galicia (Cerna, nº 10, 1994).
Ericáceas galegas (distintas de Erica) (Cerna, nº 12/13, 1994).
As ximnospermas de Galicia (Cerna, nº 6, 1993).
Os toxos galegos (Cerna, nº 8, 1993).
Fagales galegas (outras distintas dos Quercus) (Adega, nº 3, 1992).
Os pesticidas e o seu uso (Fouce, nº 119, 1991).
Pesticidas, agricultura e medio ambiente (Fouce, nº 120, 1991).
Os carballos galegos (Adega, nº 2, 1991).
Agricultura biolóxica para un mundo vivo (Albadabranca, nº 2, 1986).
A modernidade agrícola (Albadabranca, nº 1, 1986).
O millo, cultivo do pasado. .. con futuro? (A Nosa Terra, XI-XII, 1982).
Henrique V (obra de teatro)

Henrique V é unha peza teatral escrita por William Shakespeare baseada na vida do rei Henrique V de Inglaterra. Os acontecementos teñen lugar inmediatamente antes e despois da batalla de Agincourt durante a Guerra dos Cen Anos. Estímase que a obra escribiuse en 1599. A primeira edición impresa da obra é do ano 1600.
A obra é a parte final dunha tetraloxía, precedida por Ricardo II, Henrique IV, parte I e Henrique IV, parte II.
Henrique de Huntingdon

Henrique de Huntingdon, nado c. 1080 e finado en 1160, foi un historiador inglés do século XII e arcediago de Huntingdon. Traxectoria
Coñécese principalmente polo seu traballo chamado Historia Anglorum (Historia dos Ingleses), que abarca desde a conquista romana do ano -43 até a entronización de Henrique II en 1154. Estímase que o setenta por cento deste traballo foi extraído directamente doutros textos a través de citas directas, traducións e resumos. De devandita porcentaxe, aproximadamente o corenta por cento provén da Historia ecclesiastica gentis Anglorum de Beda. Os datos pertencentes ao período 1126-1154 son orixinais. O propio Henrique foi testemuña dalgúns feitos importantes que se desenvolveron durante o dito período, como son o reinado de Henrique I e Henrique II e a anarquía do reinado de Estevo I. Os seus relatos están cheos de historias dramáticas, sendo moi popular na súa época e influíu noutros historiadores. A súa popularidade, non evitou que se siga crendo que a "Historia dos Ingleses" é un traballo rigoroso, nin tampouco a súa contribución aos debates políticos actuais acerca da pertenza étnica, nacionalidade e a xustificación do goberno sobre Inglaterra e Gales.
Henrique dividiu a Historia inglesa segundo cinco grandes invasións sufridas nas illas: a de romanos, pictos e escotos, anglosaxóns, viquingos e normandos. "Historia dos Ingleses" estaba estruturada, na versión de 1135, en sete libros titulados: A dominación dos romanos en Britania.
A chegada dos anglos.
A conversión dos anglos.
O dominio anglo.
As guerras danesas.
A chegada dos normandos.
O dominio normando.
Posteriores versións incluíron tres libros máis, sobre a vida dos santos e outros milagres (incluíndo unha espectacularmente sanguenta descrición da descomposición do corpo de Henrique I), e un resumo dalgunhas partes de Historia Regum Britanniae de Godofredo de Monmouth.
Henrique foi o precursor da periodización do termo Heptarquía.
Henry

Un henrio ou henry é a unidade do Sistema Internacional de Unidades da indutancia eléctrica, nome dado en homenaxe ao científico estadounidense Joseph Henry (1797-1878), que realizou importantes avances no eido do electromagnetismo, especialmente o descubrimento da autoindución. O seu símbolo é H.
Cando a taxa de variación da corrente eléctrica nun circuíto pechado é dun ampere por segundo (1A/s) e a forza electromotriz resultante é dun volt (1V), a indutancia do circuíto é dun henrio (1H).
Ten como dimensión V ⋅ A − 1 ⋅ s
m 2 ⋅ k g ⋅ s − 2 ⋅ A − 2 {\displaystyle V\cdot A^{-1}\cdot s
m^{2}\cdot kg\cdot s^{-2}\cdot A^{-2}} en unidades SI.
Henry Cavendish

Henry Cavendish, nado en Niza o 10 de outubro de 1731 e finado o 24 de febreiro de 1810, foi un físico e químico británico. Como físico, é coñecido polo experimento de Cavendish (mediante o que posteriormente se determinou a constante da gravitación universal); e como químico, polo descubrimento do hidróxeno e da composición da auga.
Parte da súa popularidade posterior deriva do seu singular carácter persoal (extremadamente reservado) e das múltiples anécdotas que balizan a súa biografía. Traxectoria
Malia que nado en Francia, Cavendish foi fillo de pais británicos pertencentes á adiñeirada e respectada nobreza inglesa: Lord Charles Cavendish duque de Devonshire e Lady Ann Gray.
Aos 11 anos entrou a estudar na Escola de Newcome (en Hackney), ingresando aos 18 anos (1749) na Peterhouse, Universidade de Cambridge. Nesa época destacou por ser un alumno aplicado, calado, moi tímido, reservado e encerrado no seu mundo, os seus profesores adoitaban dicir que sempre estaba na lúa (supúxose que tiña a Síndrome de Asperger, aínda que en realidade se dedicaba a razoar e reflexionar sobre diversos temas científicos.
Cavendish é especialmente coñecido polas súas investigacións na química da auga e do aire, e polo cálculo da densidade da Terra.
Henry Cole

Henry Cole, nado en Bath o 15 de xullo de 1808 e finado en Londres o 18 de abril de 1882, foi un deseñador inglés do século XIX. Foi un home polifacético que traballou en diversos oficios e que se considera o autor da primeira tarxeta de Nadal do mundo.
Foi un funcionario civil, que xunto a un grupo de seguidores, inicia no seu país no ano 1845 un movemento que pretende eliminar a brecha existente entre o industrial e o artista ou deseñador, e estimular así o gusto dos usuarios. En palabras do propio Cole, o obxectivo central era “demostrar a unión do mellor arte coa manufactura”, había que reformar a produción, e pensando que “unha alianza entre arte e fabricante promovería o gusto do público”. Traxectoria
Henry Cole educouse en Christ's Hospital, en Londres. Comezou a súa carreira aos 15 na Public Record Office, onde era un asistente de mantemento. De 1837 a 1840 traballou como asistente de Rowland Hill e xogou un papel importante na introdución do Penny Post. Tamén estivo arredor do primeiro selo, o Penny Black. En 1843, Cole creou a primeira tarxeta de Nadal comercial, sendo John Callcott Horsley o autor do debuxo.
Logo pasou a editar o Journal of Design and Manufactures, primeira publicación sobre deseño na historia, que circulou de 1849 a 1852, onde se postulaba un deseño exento de ornamentación, funcional e útil. Probablemente a súa obra máis relevante no mundo do deseño de produto sexa un xogo de té de cor branca inspirado nas vaixelas gregas.
Foi un dos mentores da Exposición Universal de Londres en 1851, sendo un dos encargados de escoller o proxecto para a construción do recinto da exposición, escollendo O Crystal Palace, de Joseph Paxton. Como Felix Summerly
Baixo o pseudónimo de Felix Summerly deseñou as teteiras de Mintons. Como Felix Summerly tamén escribiu unha serie de libros infantís, como A book of stories from The home treasury; A hand-book for the architecture, sculpture, tombs, and decorations of Westminster Abbey (1859); An Alphabet of Quadrupeds (1844); e The most delectable history of Reynard the Fox (ilustrado por 24 debuxos en cor de Aldert van Everdingen) (1846).
Henry Hallett Dale

Sir Henry Hallett Dale, OM, GBE, nado en Londres o 9 de xuño de 1875 e finado en Cambridge o 23 de xullo de 1968, foi un fisiólogo inglés. En 1936 recibiu o Premio Nobel de Medicina. Traxectoria
Estudou medicina na Universidade de Cambridge. Posteriormente ampliou estudos en Alemaña, onde foi discípulo de Paul Ehrlich (Premio Nobel de Medicina en 1908). En 1906 foi nomeado director do Wellcome Physiological Research Laboratories de Londres, e entre 1914 e 1943 ocupou un posto directivo no National Institute for Medical Research.
En 1936 foi galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina, compartido con Otto Loewi, polos seus estudos sobre a excitación e transmisión química dos impulsos nerviosos.
Henry Jenner

Henry Jenner, nado en St Columb Major o 8 de agosto de 1848 e finado o 8 de maio de 1934 foi un investigador das linguas celtas, escritor e activista cultural córnico. Foi o impulsor do rexurdimento da lingua córnica. Traxectoria
Fillo de Henry Lascelles Jenner, sacerdote anglicano que máis tarde acadaría a dignidade de bispo e neto do xuíz Herbert Jenner-Fust. En 1869 Jenner logrou un posto como empregado da división de sucesións do Tribunal Superior e dous anos despois empezou a traballar no departamento de manuscritos antigos do Museo Británico.
Lingua córnica
Interesado nas linguas célticas, leu varias disertacións na Sociedade Filolóxica de Londres sobre o córnico entre 1873 e 1876 e tamén sobre outras linguas celtas, en especial o manx. En 1877 descubriu, mentres traballaba no Museo Británico, corenta e dúas liñas dunha obra medieval escrita en córnico arredor do ano 1450, coñecida como Keynskrif an Chartour ou The Charter Fragment.
En 1901 fundou con L. C. R. Duncombe-Jewell a primeira sociedade da lingua córnica "Cowethas Kelto-Kernuak". En 1904 publicou A Handbook of the Cornish Language, obra considerada o inicio do rexurdimento córnico. A súa versión de córnico baseábase na fala do oeste de Cornualla no século XVIII non obstante o seu discípulo Robert Morton Nance orientaríaa máis tarde cara ao córnico medieval. Na edición de 2010, Michael Everson publicou unha nova edición con tres ensaios publicados anos antes e varias tarxetas de Nadal e ano novo con versos en córnico e inglés.
De ideas políticas conservadoras e xacobitas, foi chanceler da Order of the White Rose, formada por simpatizantes dos Stuart e tamén apoiou o xornal The Royalist, que se publicou entre 1890 e 1905. Despois de traballar no Museo Británico durante máis de corenta anos en 1909 Jenner e a súa dona Kitty establecéronse en Hayle, a cidade natal da súa esposa, e en xaneiro de 1912 converteuse en bibliotecario da Morrab Library, un posto que ocupou ata 1927. Tamén actuou como presidente da Royal Cornwall Polytechnic Society e da Royal Institution of Cornwall. e foi Gran Bardo da Gorsedh Kernow de 1928 a 1934 utilizando o nome bárdico de Gwas Myha. Contribuíu a Catholic Encyclopedia con artigos sobre ritos litúrxicos católicos.
Henry Kreis

Henry Kreis, nado en Essen (Alemaña) en 1899 e finado en Essex o 21 de xaneiro de 1963, foi un escultor, medalista e deseñador de moedas xermano-estadounidense. Traxectoria
Primeiros anos e formación en Alemaña
Henry Kreis naceu en 1899 en Essen, no estado alemán de Renania do Norte-Westfalia. Ao concluír o seu ensino secundario foi aprendiz dun artista tallador de pedra, entre os 14 e os 18 anos. Logo de cumprir o seu servizo militar no exército alemán durante a primeira guerra mundial realizou a súa formación artística na Escola Estatal de Artes Aplicadas de Múnic, e tamén co escultor bávaro Joseph Wakerle.
Carreira nos Estados Unidos
En 1923 emigou aos Estados Unidos, onde traballou como canteiro en tanto que continuaba a súa formación inicialmente no Instituto de Belas Artes e Deseño de Nova York, entre 1924 e 1928, e logo co escultor Paul Manship, con quen mantivo amizade durante toda a vida. Como escultor, Kreis participou durante a Gran Depresión na Works Progress Administration e colaborou con Manship na creación da estatua de Prometeo no Rockefeller Center. Algunhas das súas obras máis senlleiras están no Monumento ao Nacemento dunha Nación, en Fairmount Park, Filadelfia; na Oficina de Correos do Bronx, ou no edificio do Tribunal Supremo en Brooklyn. Despois da segunda guerra mundial, creou obras como unha figura de máis de tres metros de altura titulada Honor, na entrada do cemiterio militar do Norte de África en Cartago; ademais, o Monumento á Guerra no Instituto Politécnico de Virxinia, e o Monumento aos Pioneiros de Fort Moore, nos Ánxeles. En 1933, recibiu a encarga de esculpir doce relevos de escaiola que representaban distintas rexións dos Estados Unidos, para o edificio do Departamento de Xustiza dos Estados Unidos en Washington.
Henry Kreis destacou tamén como medallista e deseñador de moedas. Foi o creador de medallas como a do Tricentenario de Connecticut ou a da Feira Mundial de Nova York. En 1947 creou unha serie de dúas medallas das "Virxes sabias" e as "Virxes tolas", por encarga da Sociedade de Medallistas. As moedas da súa creación son tres: o medio dólar do Tricentenario de Connecticut (1935), o medio dólar do Centenario de Bridgeport (1936) e o anverso do medio dólar de Arkansas-Robinson (1936), cun reverso creado por Everett Burr. Durante varios anos, Kreis exerceu a docencia na Escola de Arte de Hartford, Connecticut. Entre outras entidades académicas e sociedades eruditas, Kreis foi escollido membro da Sociedade Nacional de Escultura en 1929, da Liga Arquitectónica de Nova York e da Academia de Belas Artes de Connecticut, e en 1951 ingresou na Academia Americana das Artes e das Letras.
Henry Kreis finou na súa casa de Essex a o 21 de xaneiro de 1963, aos 63 anos, vítima do cancro. Recoñecementos
1942: Medalla de Ouro George D. Widener, da Academia de Belas Artes de Pesilvania.
1948: Premio Sanford Saltus de Medalla, da American Numismatic Society.
Henry Lee

Henry Lee, nado en 1826 e finado o 31 de outubro de 1888, foi un naturalista inglés, coñecido como director e autor de acuarios e escritor. Traxectoria
Sucedeu a John Keast Lord como naturalista do acuario de Brighton en 1872, e foi durante un tempo director. No acuario instituíu experimentos sobre a migración dos osméridos, os hábitos do arenque, branquetas, caranguexos de río e outros temas.
Lee era un coleccionista afeccionado de espécimes de historia natural e microscopista. Foi membro da Linnean Society, Geological Society e Zoological Society, en Londres. Foi presidente do Quekett Microscopical Club de 1875 a 1877. Morreu, tras algúns anos de mala saúde, en Renton House, Brixton, o 31 de outubro de 1888. Lee mostrouse escéptico ante as afirmacións da criptozooloxía e das serpes mariñas. O seu libro Sea Monsters Unmasked (1884) comparou os avistamentos do Kraken coa lura. Obras
Lee produciu Aquarium Notes ('Notas do acuario') para os visitantes. El escribiu: The Octopus ('O polbo'), 1874, un relato popular.
Sea Fables Explained e Sea Monsters Unmasked, dous da serie de manuais para a Exposición de Pesca de 1883, sobre o kraken, a serpe mariña, as sereas, o mito da árbore dos gansos-percebes e temas similares.
The Vegetable Lamb of Tartary, ('O cordeiro vexetal da Tartaria'), 1887. Foi colaborador de Land and Water.
Henry Molaison

Henry Gustav Molaison nado o 26 de febreiro de 1926 e finado o 2 de decembro de 2008 en Windsor Locks, tamén coñecido como HM, foi un estadounidense cun raro trastorno da memoria e o seu caso e cerebro foron estudados amplamente polos investigadores. O paciente de amnesia máis estudado na historia da medicina era portador de amnesia anterógrada, é dicir, podía lembrar perfectamente a súa vida antes dun momento determinado, pero era totalmente incapaz de formar recordos permanentes despois diso e foi estudado amplamente desde finais de 1957 até a súa morte e o seu cerebro foi mapeado en 3D despois da súa morte.
Molaison foi operado de epilepsia o 25 de agosto de 1953, cando lle extirparon os dous lados do hipocampo. Despois da cirurxía, que tivo éxito no seu propósito principal, HM sufriu unha amnesia anterógrada severa (aquela que mantén intacta a memoria de traballo e a memoria previa á operación, pero o seu cerebro non podía absorber novos eventos na súa memoria explícita) e o paciente continuou a vivir o resto da súa vida coma se espertase ao día seguinte da operación.
Até 2002, HM foi voluntario para estudos de neurociencia e, en 1992, asinou un prazo para doar o seu cerebro ao MIT (Massachusetts Institute of Technology) despois de morrer. Coa súa morte en 2008, os estudos continuaron co seu cerebro, sendo cortado en capas moi finas e cada unha destas capas foi escaneada para formar un mapa 3D e facilitar os estudos actuais e futuros. Na cultura popular
Nun capítulo da serie Explained de Netflix adicado á formación da memoria aparece a voz de HM nunhas gravacións.
Henry Morton Stanley

Sir Henry Morton Stanley, nado en Denbigh (Gales) o 28 de xaneiro de 1841 e finado en Londres o 10 de maio de 1904, foi un explorador e periodista galés nacionalizado estadounidense famoso polas súas expedicións na daquela ignota África central, nunha das cales atopou ao desaparecido David Livingstone. Primeiros anos de vida e o seu traslado aos Estados Unidos
Stanley naceu en Denbigh, País de Gales, cando a súa nai, Elizabeth Parry, tiña 19 anos. Segundo o seu certificado de nacemento era fillo ilexítimo e o estigma da ilexitimidade supuxo unha pesada carga para el, durante toda a súa vida. Tivo unha infancia chea de maltratos e de loita pola súa existencia, foi criado polo seu avó ata a idade de cinco anos. Cando este morreu, viviu durante un curto período con algúns curmáns e sobriños maternos, pero pouco despois foi enviado a St. Asaph Union Workhouse, institución de acolleita para pobres, onde o hacinamiento e a falta de control daban lugar a frecuentes abusos dos mozos maiores e dos reitores da institución. Cando tiña dez anos, a súa nai e dous irmáns permaneceron durante un tempo nesta institución, sen que Stanley soubesen quen eran. Alí permaneceu ata os quince anos, momento en que foxe da institución e marcha á súa aldea natal. Aquí completa unha educación elemental e colabora como axudante de profesor nunha escola nacional. En 1859, é contratado no porto de Liverpool, no barco Windermeer, con rumbo a Nova Orleáns. No barco tamén sofre unha dura travesía, que o leva a saltar a terra en canto avistan Nova Orleáns, sen esperar a cobrar os seus xornais pendentes.
En Nova Orleáns, tomou o apelido Stanley ao ser adoptado por un comerciante norteamericano, participou na Guerra Civil Americana.
Ao finalizar a guerra, comezou a súa carreira como xornalista, escribindo como correspondente desde o oeste americano. En 1868 acompañou como cronista ás tropas británicas a Abisinia, na expedición que realizaban os ingleses contra o Negus Teodoro II de Etiopía, máis tarde emprendeu expedicións ao Imperio Otomán, visitando Grecia, Esmirna, Beirut e Alexandría; tamén é enviado a España, onde presencia a guerra carlista e asiste á caída da raíña Isabel II e aprende un perfecto castelán.
Henry Nelson Wright

Henry Nelson Wright, nado no estado indio de Uttan Pradesh o 29 de outubro de 1869 e finado en Warlingham, Inglaterra, o 13 de maio de 1941, foi un funcionario ao servizo do Raj Británico e un numismático especializado na moeda da India. Traxectoria
Henry Nelson Wright naceu na vila de Mainpuri, no Estado indio de Uttar Pradesh, na India Británica, o 29 de outubro de 1969. Era fillo de Francis Nelson Wright (1840-1900) e de Amelia Hannah Barnes (1842-1888).
Durante a súa carreira como funcionario na India conformou unha importante colección de moeda da India islámica que posteriormente foi adquirida polo Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico e polo Museo de Delhi. Do mesmo xeito, o Museo Británico adquiriu tamén, en 1912, a súa colección de moeda do Imperio Gupta.
Entre as súas obras cómpre salientar dous dos volumes que compoñen o catálogo das moedas do Museo da India en Calcuta, publicado entre 1906 e 1828.
Wright foi membro da Royal Numismátic Society, de Londres, desde 1903 e tamén se atopa entre o grupo dos seis fundadores da Sociedade Numismática da India en 1910. Ambas as institucións honrárono coas súas distincións máis prestixiosas.
Así mesmo, Wright foi elixido membro da Sociedade Asiática de Bengala o 7 de novembro de 1894.
Pola súa banda, a Sociedade Numismática da India instituíu na súa honra a Medalla de Bronce Nelson Wright, outorgada aos seus membros en recoñecemento dos seus méritos académicos. Vida persoal
Henry Nelson Wright casou o 24 de febreiro de 1892 con Edith Mary Stuckey (1867-1917) en Madrás, Bengala, con quen tivo dous fillos e dúas fillas. O 25 de setembro de 1919 casou en segundas nupcias con Minnie Barnes, con quen tivo un fillo.
Logo da súa xubilación como funcionario na India, Wright fixou a súa residencia en The Larches, Warlingham, no condado inglés de Surrey. Alí faleceu o 13 de maio de 1941, aos 71 anos. Recoñecementos
(1932): Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres.
Medalla de Ouro da Sociedade Numismática da India. Publicacións
Estes son os traballos monográficos de Henry Nelson Wright sobre a moeda da India: (1907). Catalogue of the coins in the Indian Museum, Calcutta. Vol. II: The Sultáns of Dehlí. / Contemporary Dynasties in India. Clarendom Press, Oxford.
(1908). Catalogue of the coins in the Indian Museum, Calcutta. Vol III: Mughal Emperors of India. Clarendom Press, Oxford.
(1936). The coinage and metrology of the Sult̤āns of Dehlī. Government of India, Delhi.
Henry Taube

Henry Taube, nado o 30 de novembro de 1915 en Neudorf, Saskatchewan (Canadá) e finado o 16 de novembro de 2005 en Palo Alto, California (USA), foi un químico nado canadense e nacionalizado estadounidense. O seu traballo investigando os mecanismos das reaccións de transferencias de electróns, especialmente entre metais, ou transferencias de electróns na esfera interior, foron recompensados co Premio Nobel de Química en 1983. Traxectoría
Taube asistiu a clases na escola de educación secundaria Luther College, de Regina, Saskatchewan. Recibiu o título de bacharelato e a gradación da Universidade de Saskatchaven en 1935 e 1937 respectivamente. En 1940 obtivo o doutoramento pola Universidade de Berkeley, California. Obtivo a cidadanía estadounidense. Desde 1961 deu clases de química nas universidades de Cornell e Chicago. Desde 1978 exerceu como director do departamento de química da Universidade Stanford en Palo Alto, California, cargo que abandonou en 1986, con 70 anos.
Faleceu na súa casa de Palo Alto, California o 16 de novembro de 2005, catorce días antes de celebrar o seu nonaxésimo aniversario (90 anos). Investigacións científicas
Os estudos que lle valeron o Premio Nobel trataban das reaccións nas que algunhas moléculas obteñen electróns doutras, coñecidas como redox, unha contracción de redución e oxidación. As reaccións redox danse na natureza na fotosíntese vexetal e na respiración animal, e en procesos industriais como a combustión. O seu traballo trataba especificamente dos compostos nos que un átomo de metal está rodeado de varios átomos doutras moléculas coñecidas como ligandos. Foi un dos primeiros químicos en usar isótopos para determinar mecanismos de reacción e en probar os mecanismos da química inorgánica. Expandiu en gran medida a química coñecida do rutenio e o osmio.
Henry Walter Bates

Henry Walter Bates, nado en Leicester o 8 de febreiro de 1825 e finado en Londres o 16 de febreiro de 1892, foi un naturalista e explorador británico, famoso pola súa expedición ao Amazonas con Alfred Russel Wallace en 1848, en 1863 publica The Naturalist on the River Amazons. Traxectoria
Wallace regresara a Europa en 1852, pero perdeu a súa colección nun naufraxio, cando Bates chegou sete anos despois, levaba 14000 espécimes (a maioría insectos), dos que 8000 eran novos para a ciencia.
En 1863 fornece a primeira confirmación da teoría da evolución de Charles Darwin ao publicar un artigo sobre a teoría do mimetismo, The imitation by a species of other life forms or inanimate objects, onde describe unha especie de bolboreta amazónica que evolúe para adoptar as cores doutra especie veciña á que non atacan os paxaros. Este tipo de mimetismo denominouse na súa honra mimetismo batesiano.
Henry Way Kendall

Henry Way Kendall, nado o 9 de decembro de 1926 en Boston (Massachusetts) e finado o 15 de febreiro de 1999 en Wakulla Springs State Park (Florida), foi un físico norteamericano. Traxectoria
Estudou a carreira no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT). Recibiu o Premio Nobel de Física en 1990 canda Jerome Isaac Friedman e Richard Edward Taylor pola demostración da existencia do modelo dos quarks na física de partículas.
Henry de Lumley

Henry de Lumley (ou Henry de Lumley-Woodyear) é un historiador francés, especialista en Prehistoria nado en Marsella o 14 de agosto de 1934. Biografía
Henry de Lumley é un persoeiro importante do estudo da Prehistoria en Francia e marcou os progresos desta ciencia nese país en particular grazas ás pescudas realizadas baixo a súa dirección en Terra Amata e na Cova de Lazaret (Alpes Marítimos), ao igual ca en Aragó onde descobre o home de Tautavel (Pireneos Orientais) en 1971. Tamén participou no estudo dos gravados rupestres protohistóricos do Val das Marabillas, nos Alpes.
Doutorado en Ciencias pola Universidade de París, entre 1955 e 1980 seguiu as súas pescudas en Marsella no seo do CNRS ata acadar o grao de director de investigación. Creou un equipo de investigación na Universidade da Provenza dedicado ao estudo da xeoloxía do Cuaternario e da Prehistoria e dos homínidos fósiles.
Foi nomeado profesor no Museo Nacional de Historia Natural de París en 1980, do que foi director entre 1994 e 1999 e do que agora é profesor emérito.
É director do laboratorio de prehistoria do Museo do Home e do Instituto de Paleontoloxía Humana de París. Entre 1994 e 1999 foi director do Museo Nacional de Historia Natural. Actualmente é membro do Institut de France (Academia Francesa das Ciencias).
Fundador da Asociación Mundial de Paleontoloxía Humana, afiliada á UNESCO, dirixiu máis de 200 escavacións arqueolóxicas e participou na construción de seis museos de prehistoria en Francia (Terra Amata, Tautavel, Eyzies de Tayac, Menton, Tende e Quinson). Segue en activo participando en proxectos de escavación internacionais na Asia Central, na China e en Etiopía. Un dos seus proxectos actuais é o estudo das ferramentas máis antigas da humanidade, de hai 2’7 millóns de anos, en Kada Gona (Etiopía) e na construción dun museo da evolución do home en Adís Abeba. Publicacións
Le Paléolithique inférieur et moyen du Midi méditerranéen dans son cadre géologique 1969.
Une cabane acheuléenne dans la Grotte du Lazaret, 1969.
Le Mont Bégo, 1992.
Le grandiose et le sacré, 1995.
L’Homme premier, 1998.
Le sol d’occupation acheuléen de l’unité archéostratigraphique UA 25 de la grotte du Lazaret, 2004.
Henryk Górecki

Henryk Mikołaj Górecki, nado en Czernica o 6 de decembro de 1933 e finado en Katowice o 12 de novembro de 2010, foi un compositor polonés. Traxectoria
Naceu en Czernica, no sur de Polonia. Non estudou música de maneira regular até chegar aos vinte anos de idade, cando comezou a estudar en Katowice. Posteriormente, mentres continuaba os seus estudos en París, Górecki tivo a posibilidade de escoitar traballos de Anton Webern, Olivier Messiaen e Karlheinz Stockhausen, compositores censurados polo goberno polaco, polo contido relixioso das súas composicións.
Hentai

Hentai é unha palabra xaponesa que fóra do Xapón se emprega para referirse á banda deseñada e ós debuxos animados de carácter pornográfico ou sexualmente explícitos, particularmente aqueles de orixe xaponesa, como o anime, manga e os videoxogos, estes últimos coñecidos como eroge ou xogos H.
En xaponés hentai é unha palabra kanji composta de 変 (hen que significa "mudanza") e 態 (tai que significa "actitude" ou "aparencia"). Utilízase como abreviación da frase 変態性欲 (hentai seiyoku), "perversión sexual". Utilízase tamén popularmente como un insulto equivalente a pervertido, pero non se aplica á pornografía no Xapón, alí denomínase 18-kin (18禁, literalmente "18-prohibido") e seijin manga (成人漫画 "manga para adultos"), tamén empréganse as letras AV do inglés Adult Video (vídeo para adultos).
Heorhiy Narbut

Heorhiy Narbut (ucraíno: Георгій Іванович Нарбут) nado en Narbutivka o 25 de febreiro de 1886 e finado en Kíiv o 23 de maio de 1920, foi o deseñador gráfico ucraíno máis importante do século XX. É tamén chamado Georgy Narbut e George Narbut.
Ilustrador de prensa e de libros, é coñecido por deseñar o escudo da República popular de Ucraína, así como dos seus billetes e selos postais. Era irmán dun senlleiro poeta do acmeísmo, Vladimir Narbut. Traxectoria
Heorhiy Narbut naceu na aldea Narbutivka, Imperio ruso (agora Ucraína), non lonxe de Hlukhiv. A súa familia descía da antiga nobreza lituana e o seu irmán, Vladimir Narbut, foi un senlleiro poeta do acmeísmo. Aínda que na súa formación pictórica comezara sendo autodidacta, contra os vinte anos, estableceuse en San Petersburgo, onde morou entre 1906 e 1917. Alí estudou con pintores Ivan Bilibin e Mstislav Dobuzhinsky, e no 1909, Narbut continuou os seus estudos en Múnic, na escola de Simon Hollósy. Despois de que o seu regreso a San Petersburgo integrouse na organización Mir iskusstva. No 1910-1912 Narbut ilustrou os contos de fadas de Hans Christian Andersen, e as fábulas de Ivan Krylov, entre outros contos populares.
En marzo do ano 1917, no contexto da Revolución de Febreiro, Narbut trasladouse a Kíiv, incorporándose pronto como docente da Academia Ucraína de Artes, da que chegaría a ser reitor. Foi nese tempo cando deseñou os billetes e selos da República Popular de Ucraína, recentemente fundada. Narbut tamén traballado nas revistas ucraínas: Nashe Mynule (O noso pasado), Zori (Estrelas), e Sontse Truda (O Sol do Traballo) entre outras. Morreu de tifo en 1920.
A bailarina Marina Berezowsky (1914-2011) era a súa filla, e destacou no ballet de Australia.
Hepatica (avelaíña)

Hepatica é un xénero de avelaíñas da familia Noctuidae. Especies
Algunhas especies deste xénero son: Hepatica anceps Staudinger, 1892 (de Siberia)
Hepatica aurantia Joannis, 1930 (de Vietnam)
Hepatica duplicilinea (Hampson, 1895)
Hepatica glaucescens (Hampson, 1895) (da India)
Hepatica irrorata (Wileman & South, 1917) (da India)
Hepatica linealis (Leech, 1889) (do Xapón)
Hepatica nakatanii Sugi, 1982 (do Xapón)
Hepatica seinoi Sugi, 1982 (do Xapón)