proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Comisión Económica das Nacións Unidas para África

A Comisión Económica das Nacións Unidas para África (CEA; inglés: United Nations Economic Commission for Africa, UNECA ou ECA; francés: Commission économique pour l'Afrique, CEA) foi creada en 1958 polo Consello Económico e Social das Nacións Unidas para fomentar a cooperación económica entre os seus estados membro (as nacións do continente africano) seguindo unha recomendación da Asemblea Xeral das Nacións Unidas.
É unha das cinco comisións rexionais.
A CEA ten 54 estados membro, que se corresponden cos 54 estados membro da Nacións Unidas que se atopan dentro do continente africano ou nos océanos próximos ao continente. Programa
O traballo da comisión está estruturado en sete divisións de programa: Centro Africano de Estatística
Política macroeconómica
Política de desenvolvemento social
Innovación e Tecnoloxía
Integración rexional e Comercio
Desenvolvemento da capacidade Localizacións
Adís Abeba, Etiopía (Sede central, Sala de África, inaugurada en 1961)
Yaoundé, Camerún (Sede rexional de África central)
Kigali, Ruanda (Sede rexional de África oriental )
Rabat, Marrocos (Sede rexional de África do Norte)
Lusaca, Zambia (Sede rexional de África austral)
Niamey, Níxer (Sede rexional de África Occidental)
Comisión Electrotécnica Internacional

IEC ou CEI (en inglés IEC, International Electrotechnical Commission ou en francés CEI, Commission électrotechnique internationale) é unha organización internacional de normalización eléctrica e electrónica con sede en Xenebra e complementaria con ISO. Historia
A organización foi fundada en Londres en 1906. O seu primeiro presidente foi Lord Kelvin. En 1948 foi transladada a súa sede a Suíza. IEC creou os estándares para algunhas unidades de medida como o gauss, hertz e weber. Tamén creou a primeira proposta de unidades normalizadas, o sistema Giorgi, que co tempo pasaría a ser o sistema internacional de unidades (SI). Comités locais
– Comitê Brasileiro de Eletricidade, Eletrônica, Iluminação e Telecomunicações (Cobei) – Dansk Standard – Standards Council of Canada – Union Technique de l'Électricité et de la Communication (UTE) – Bureau of Indian Standards (BIS) – Comitato Elettrotecnico Italiano – Japanese Industrial Standards Committee – Standardization Administration of China (SAC) – Federal Agency for Technical Regulation and Metrology (ГОСТ) – Comité Nacional Español de la CEI – Deutsche Kommission Elektrotechnik Elektronik Informationstechnik im DIN & VDE (DKE) – British Standards Institution (BSI) – American National Standards Institute (ANSI)
Comisión Española de Axuda ao Refuxiado

Comisión Española de Axuda ao Refuxiado (CEAR) é unha organización non gobernamental fundada en 1979. As súas finalidades son a defensa dos dereitos humanos, dos dereitos de asilo e dos refuxiados dende unha acción voluntaria, humanitaria, dependente e plural. Os valores que promove son a xustiza, a solidariedade, a liberdade, a igualdade, a independencia, .. .
As principais actividades que desenvolven son: detección de casos de menores en risco, atención e seguimento de casos menores estranxeiros, acompañamento a menores en situación de risco e desamparo e atención de menores en situación de asilo.
Pretenden levar a CEAR por Europa para iniciar e consolidar colaboracións permanentes con diversas entidades e organizacións que traballan no ámbito da Unión Europea, de cara a coñecer e participar nas distintas experiencias que se están a desenvolver en materia de acollida de integración sociolaboral de solicitantes de asilo e refuxiados en Europa.
Na actualidade, as comunidade autónomas onde se atopan son en Euskadi (CEAR Euskadi) e nas Illas Canarias (CEAR Canarias).
Comisión Internacional da Iluminación

A Comisión Internacional da Iluminación (coñecida pola sigla CIE, do seu nome en francés Commission internationale de l'éclairage) é a autoridade internacional en luz, iluminación, cor e espazos de cor. Foi fundada en 1931, con sede en Viena (Austria). Organización
O CIE ten sete divisións, cada unha das cales establece comités técnicos para desenvolver os seus programas baixo a supervisión do director da división: Visión e Cor.
Medida de Luz e Radiación.
Ambiente Interior e Deseño de Iluminación.
Iluminación e Sinalización para o Transporte.
Iluminación Exterior e outras aplicacións.
Fotobioloxía e Fotoquímica.
Tecnoloxía da Imaxe.
Comisión Internacional sobre Estratigrafía

A Comisión Internacional sobre Estratigrafía (en inglés, International Commission on Stratigraphy, ICS) é un importante comité científico, dentro da Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas (IUGS), que se ocupa da estratigrafía, xeoloxía e xeocronoloxía a escala mundial. É esencialmente unha subcomisión que traballa permanentemente e que se reúne con bastante frecuencia, ademais das reunións cuadrienais previstas pola IUGS. Obxectivos
Entre os seus principais obxectivos está o de definir as unidades globais (sistemas, series e pisos) da táboa cronoestratigráfica internacional que, á súa vez, son a base para as unidades (períodos, épocas e idades) da escala de tempo xeolóxico internacional; e, polo tanto, de establecer estándares globais para a escala fundamental para expresar a historia da Terra. É un proxecto iniciado en 1974, para establecer un estándar multidisciplinar e unha Escala de tempo xeolóxico que facilitará as comparacións paleontolóxicas e xeobiolóxicas entre diferentes rexións. Para iso establecéronse patróns obtidos con criterios estratigráficos rigorosos e coa axuda do rexistro fósil, denominados seccións e puntos de estratotipos de límite globais (GSSP).
A comisión tamén publica varios relatorios e atualizacións estratigráficas, como a Táboa Estratigráfica Internacional. Publicacións
A ICS edita as revistas periódicas Lethaia (en colaboración coa Asociación Paleontolóxica Internacional), Episodes (sobre a actividade científica da IUGS), Stratigraphy, Geoarabia (xeoloxía do petróleo), Newsletters on Stratigraphy e Carnets de Géologie / Notebooks on Geology.
Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia

Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia (CNMC) é o organismo do goberno de España encargado de preservar, garantir e promover o correcto funcionamento, a transparencia e a existencia dunha competencia efectiva en tódolos mercados e sectores produtivos en beneficio dos consumidores, usuarios e empresas. Normativa
A CNMC se regula pola Lei 3/2013, de 4 de xuño, de creación da CNMC e polo Real Decreto 657/2013, de 30 de agosto, polo que se aproba o Estatuto Orgánico da CNMC.
A Comisión aplica as seguintes leis: Lei 34/1998, de 7 de outubro, do sector de hidrocarburos
Lei 60/2003, de 23 de decembro, de Arbitraxe
Lei 21/2003, de 7 de xullo, de Seguridade Aérea
Lei 15/2007, de 3 de xullo, de Defensa da Competencia
Lei 7/2010, de 31 de marzo, Xeral da Comunicación Audiovisual
Lei 43/2010, de 30 de decembro, do servizo postal universal, dos dereitos dos usuarios e do mercado postal
Lei 24/2013, de 26 de decembro, do Sector Eléctrico
Lei 9/2014, de 9 de maio, Xeral de Telecomunicacións
Lei 38/2015, de 29 de setembro, do Sector Ferroviario Sancións
En 2017 impuxo 44, 7 millóns de euros de sanción a cinco cárteles que se repartían o mercado do sector de cables eléctricos de baixa tensión para a construción de hospitais, uso doméstico, edificación de vivendas, obras de empresas enerxéticas, telefonía, ferroviarias, navais e grandes proxectos internacionais.
En total 11 empresas (Amara, Cabelte, Comaple, General Cable, Miguélez, Nexans Iberia, Nicsa, Peisa, Draka Prysmian, Solidal e Top Cable) con sede en España (Madrid, Barcelona, Valencia) e Portugal, e FACEL (Asociación Española de Fabricantes de Cables y Conductores Eléctricos y de Fibra Optica). Cártel formado por General Cable Holdigns Spain, Caberte, Míguelez, Nexan, Prysmian o Top Cable de 2002 a 2015. Multa de 31, 6 millóns de euros e 80. 000 euros á asociación FACEL.
Primeiro cártel chamado PEISA formado por General Cable Holdings Spain, Productos Eléctricos Industriales (PEISA) e Top Cable. Operou de 2006 a 2013, foi multado con 3, 57 millóns de euros.
Segundo cártel chamado Nixa formado por Grupo General Cable Sistemas, e solidariamente a súa matriz General Cable Holdings Spain, Negocios Industriales e Comerciales e solidariamente a súa matriz Abengoa; Prysmian Cables Spain e solidariamente a súa matriz Draka Holding e Top Cable. Operou de 2006 a 2013, foi multado con 6, 52 millóns de euros.
Terceiro cártel, chamado Amara formado por Amara e solidariamente a súa matriz Iberdrola, Grupo General Cable Sistemas e solidariamente a súa matriz General Cable Holdings Spain, Prysmian Cables Spain e solidariamente a súa matriz Draka Holding. Operou de 2011 a 2015 e foi multado con 3, 48 millóns de euros.
Cuarto cártel entre dúas empresas distribuidoras (Abengoa e Iberdrola, Negocios Industriales y Comerciales, e Amara), desde 2011 a 2015 sancionadas con 112. 626 euros.
Comisión Pontificia para o Estado da Cidade do Vaticano

A Comisión Pontificia para o Estado da Cidade do Vaticano (en italiano: Pontificia Commissione por lo Stato della Città del Vaticano, en latín: Pontificia Commissio pro Civitate Vaticana) é o corpo lexislativo da Cidade do Vaticano. Está formada polo Presidente da Gobernación do Estado da Cidade do Vaticano, que é tamén Presidente da Comisión Pontificia, e outros seis cardeais nomeados polo Papa por un mandato de cinco anos. Descrición
A Comisión Pontificia foi creada en 1939 por Pío XII. As leis e as regulacións propostas pola Comisión deben ser entregadas ao papa polo Secretariado de estado antes de ser feitas públicas e de que entren en vigor. As leis, regulacións, e instrucións promulgadas pola Comisión son publicadas na Acta Apostolicae Sedis.
Alén da súa función lexislativa, o Presidente da Gobernación do Estado da Cidade do Vaticano, que dende o 1 de outubro de 2021 é o cardeal español Fernando Vérgez Alzaga, ten realizado funcións executivas pola autoridade que delega nel o Papa. Administración
A Comisión está encabezada polo Presidente da Comisión Pontificia para o Estado da Cidade do Vaticano. Como membro maior do curia romana, o presidente é normalmente un cardeal da Igrexa católica. Tamén exerce como xefe de goberno da Cidade do Vaticano, o Presidente da Gobernación do Estado da Cidade do Vaticano, un cargo que é distinto do anterior título de Gobernador da Cidade do Vaticano. As administracións e departamentos do goberno da Cidade do Vaticano, como o Corpo della Gendarmeria, o Observatorio do Vaticano, os Museos Vaticanos, e o Departamento das Vilas Pontificias, que administra Castel Gandolfo, responden ante o Gobernador.
Durante unha sede vacante, o mandato do presidente remata, igual que a maioría de cargos da curia. Con todo, o titular do cargo antes da morte ou a dimisión do papa ingresa nunha Comisión, co anterior Cardeal Secretario de Estado e o Camarlengo da Santa Igrexa Romana Santa, para manexar algunhas das funcións do xefe de Estado até que un novo papa sexa escollido.
Actual
Dende o 2021, o presidente e os membros son: Cardeal Fernando Vérgez Alzaga, presidente
Cardeal Kevin J. Farrell
Cardeal Giuseppe Petrocchi
Cardeal Stanisław Ryłko
Cardeal Leonardo Sandri
Cardeal Domenico Calcagno
Cardeal Mauro Gambetti
Presidentes anteriores
Nicola Canali, 20 de marzo de 1939 – 3 de agosto de 1961
Amleto Giovanni Cicognani, 12 de agosto de 1961 – 30 de abril de 1969
Jean-Marie Villot, 2 de maio de 1969 – 9 de marzo de 1979
Agostino Casaroli, 28 de abril de 1979 – 8 de abril de 1984
Sebastiano Baggio, 8 de abril de 1984 – 31 de outubro de 1990
Rosalio Lara, 31 de outubro de 1990 – 15 de outubro de 1997
Edmund Szoka, 15 de outubro de 1997 – 15 de setembro de 2006
Giovanni Lajolo, 15 de setembro de 2006 – 1 de outubro de 2011
Giuseppe Bertello, 1 de outubro de 2011 – 1 de outubro de 2021
Comisión de Heráldica da Xunta de Galicia

A Comisión de Heráldica da Xunta de Galicia é un organismo consultivo da Xunta de Galicia adscrito á Consellaría de Presidencia, Xustiza e Administración Local. Ten como función principal informar de xeito vinculante sobre a aprobación, modificación ou rehabilitación dos escudos e bandeiras das entidades locais galegas. Historia
Creouse coa Lei 5/1997, do 22 de xullo, de Administración Local de Galicia, desenvolveuse cos decretos 258/1992, 369/1998 (modificado polo decreto 73/2006) e regulouse co decreto 19/2010, do 11 de febreiro.
O Decreto 19/2010 establece que ningún concello ou entidade local pode utilizar un escudo ou bandeira que non fose aprobado polo Consello da Xunta, salvo excepcións previas á transferencia de competencias.
Comisión de Igualdade do Congreso dos Deputados

A Comisión de Igualdade do Congreso dos Deputados é unha comisión lexislativa española creada o 10 de marzo de 1988 inicialmente como unha comisión mixta do Congreso e do Senado. Na lexislatura de 2008 creáronse dúas comisións, unha en cada cámara.
Desde os seus inicios até o 2015 tramitou preto de cincocentas iniciativas.
A creación desta Comisión permanente apoiouse no artigo 9. 2 da Constitución Española, que atribúe aos poderes públicos promover as condicións para que a liberdade e a igualdade do individuo e dos grupos en que se integra sexan reais e efectivas; remover os obstáculos que impidan ou dificulten a súa plenitude e facilitar a participación de todos os cidadáns na vida política, económica, cultural e social.
Entre os seus obxectivos está realizar o seguimento das actuacións dos Gobernos no eido da igualdade, promover o coñecemento da lexislación no mesmo campo, velar pola súa aplicación e realizar unha continua análise da sociedade española para detectar o grao de cumprimento da lexislación sobre igualdade. Cronoloxía
O 10 de marzo de 1988, durante a III Lexislatura creouse a Comisión Mixta para a Igualdade de Oportunidades da Muller
Na Lexislatura IV de 1990 a 1993 a comisión pasa a denominarse Comisión Mixta dos Dereitos da Muller; denominación que se conservou até a lexislatura 2004-2008, na que pasou a chamarse Comisión Mixta para os Dereitos da Muller e de Igualdade de Oportunidades.
En 2004 denomínase Comisión Mixta dos Dereitos da Muller e de Igualdade Oportunidades. Entre os traballos da comisión destacan os relativos á Lei Integral contra a Violencia de Xénero (2004), a Lei para a igualdade efectiva entre homes e mulleres (2007) ou o Informe sobre o relatorio de prostitución(2007).
No 2008 na IX Lexislatura, a Comisión deixa de ser mixta e créanse dúas comisións de igualdade independentes, unha no Congreso dos Deputados e outra no Senado. A Comisión de Igualdade do Congreso dos Deputados traballa no Proxecto de Lei Orgánica de saúde sexual e reprodutiva e da interrupción voluntaria do embarazo (2009) e o Proxecto de Lei integral para a igualdade de trato e a non discriminación (2011).
De 2011 a 2015 aprobáronse ao redor de corenta proposicións non de Lei sobre temas como a redución da brecha salarial, igualdade no emprego, medidas para fomentar o emprendemento feminino, loita contra a violencia de xénero, atención ás vítimas de violencia de xénero e ás menores vítimas desta violencia, conciliación e flexibilidade de horarios, corresponsabilidade, sanidade e muller, etc. Tamén se crearon dous subcomisións: a Subcomisión sobre Racionalización de Horarios, Conciliación e Corresponsabilidade e a Subcomisión para o Estudo de Trátaa de Seres Humanos con Fins de Explotación Sexual en España. Presidencia
1988 - 1989 Violeta Esperanza Alejandre Úbeda
1990 - 1993 María Nelly Fernández Arias
1993 - 1996 Martirio Tesouro Amate
1996 - 2004 María Isabel San Baldomero Ochoa
2004 - 2008 Carmen Alborch
2008 - 2011 Carmen Calvo
2011 - 2015 Carmen Quintanilla
2016 - Actualidade Pilar Cancela
Comisión de Investigación de Accidentes e Incidentes de Aviación Civil

A Comisión de Investigación de Accidentes e Incidentes de Aviación Civil (CIAIAC) é un organismo oficial de carácter estatal encargado de investigar accidentes aéreos acontecidos dentro do estado español. Está adscrito á Secretaría de Estado de Transportes do Ministerio de Fomento. Características
As investigacións da CIAIAC non van dirixidas a establecer responsabilidades senón que teñen un carácter técnico. O seu obxectivo, polo tanto, é determinar as causas dos accidentes aéreos para previlos no futuro. Tras cada accidente, a CIAIAC elabora un informe que contén a análise do accidente, as conclusións sobre o mesmo e unha serie de recomendacións de seguridade para que non aconteza de novo.
A CIAIAC elabora tamén unha estadística detallada de tódolos accidentes e incidentes aéreos que se producen en España.
A sede da CIAIAC atópase no distrito madrileño de Latina. Membros
Juan Pérez Mercader (físico), dende o 2002.
Comisión do Océano Índico

A Comisión do Océano Índico (COI) (en francés Commission de l'Océan Indien, en inglés Indian Ocean Commission) é unha organización intergobernamental que une ás Comores, Madagascar, Mauricio, Francia (polo seu Departamento de Reunión) e as Seychelles, pola súa relación co océano Índico.
As Maldivas son observadores da comisión. Obxectivos
Cooperación diplomática
Cooperación comercial e económica
Cooperación no campo da agricultura, pesca marítima e a conservación de recursos e ecosistemas.
Cooperación nos campos cultural, científico, técnico e xudicial.
Outros obxectivos planeados eran incrementar o comercio e as tradicións culturais para crear lazos na área e mais para atraer o turismo.
Comitativo

O caso comitativo expresa a relación de compañía. Algunhas das linguas nas que se emprega este caso son o finés, o húngaro e o estoniano.
En estoniano, o comitativo fórmase engadindo o sufixo '-ga' ao xenitivo cando o número é singular: nina (nominativo: «nariz») -> nina (xenitivo) -> ninaga (comitativo: «cun nariz»)
koer (nominativo: «can») -> koera (xenitivo) -> koeraga (comitativo: «cun can»)
Ademais, engádense os sufixos '-de' e '-ga' ao partitivo en plural: leht (nominativo: «folla de árbore, páxina») -> lehte (partitivo) -> lehtedega (comitativo: «con follas»)
kass (nominativo: «gato») -> kassi (partitivo) -> kassidega (comitativo: «con gatos»)
En estoniano, o comitativo emprégase cando se utiliza un utensilio - kirvega («cun machado/ utilizando un machado») ou para denotar transporte laevaga («en barca»).
Comité Antiforista de Becerreá

O Comité Antiforista de Becerreá, constituído en 1909, foi un comité organizador da propaganda antiforal en Galicia. Historia
Logo dunha intensa propaganda nas parroquias, fundáronse os primeiros sindicatos agrícolas do distrito de Becerreá en abril de 1909. En maio fíxose o primeiro mitin rural, con Alfredo Vicenti como orador. Elixiuse un Comité central provisional dirixido por Santiago Pereira Neira, un responsable da dirección da loita, outro de propaganda e delegados por cada un dos concellos do distrito de Becerreá. Presentaron a Alfredo Vicenti como candidato a deputado a Cortes polo distrito nas eleccións xerais de 1910. Vicenti competiu co gobernamental Antonio Goicoechea. O Comité acordou "declarar o boicot a todos os que deixen de votar; aos que válidos da súa riqueza e autoridade, falsifiquen as actas, as rouben, e compren ou vendan votos ou exerzan coacción sobre algún cidadán, e aos que dean comidas, viños e cigarros aos electores". A elección de 28 de xuño de 1910 foi declarada nula e convocáronse eleccións parciais o 4 de setembro. Nestas foi elixido Vicenti, que ao non presentar credencial, declarouse nula a elección o 13 de outubro. Convocáronse novas eleccións parciais para o 25 de decembro, e declarouse a nulidade o 8 de marzo de 1911. Finalmente Antonio Goicoechea acabou sendo elixido deputado.
Comité Español de Matemáticas

O Comité Español de Matemáticas (CEMat) é unha asociación matemática que representa a España ante a Unión Matemática Internacional. O presidente actual é Alfonso Gordaliza. Historia
Creación
O Comité Español de Matemáticas foi creado o 13 de xaneiro de 2004, como sucesor do Comité Español para a Unión Matemática Internacional, que se estableceu o 17 de abril de 1998, por iniciativa conxunta da Real Sociedade Matemática Española, a Sociedade Matemática Catalá, a Sociedade Española de Matemática Aplicada e a Sociedade de Estatística e Investigación Operativa.
Ademais das sociedades mencionadas, o Comité Español de Matemáticas tamén inclúe a Federación Española de Sociedades de Profesores de Matemáticas, a Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas, a Sociedade Española para a Investigación en Educación Matemática e a Sociedade Española para a Historia da Ciencia e a Tecnoloxía.
Os estatutos orixinais do Comité Español de Matemáticas foron aprobados o 26 de xaneiro de 2004. Foron substituídos o 15 de xaneiro de 2007 polo vixente Regulamento de Funcionamento.
En 2006, o Comité Español de Matemáticas foi o responsable de organizar o Congreso Internacional de Matemáticos de 2006.
Participación en organismos
Desde o 1 de xaneiro de 2015, o Comité Español de Matemáticas é tamén a organización afiliada de España á Unión Matemática Internacional, á que o propio Comité está afiliado. Desde a refundación da Unión Matemática Internacional en 1951 ata o 31 de decembro de 2014, a Organización Afiliada de España á Unión Matemática Internacional foi permanentemente unha dependencia ministerial ou interministerial. O Comité Español de Matemáticas coordina a actividade e a representación de España nas organizacións matemáticas internacionais.
En 2010, o Comité Español de Matemáticas promoveu e animou a incorporación de España ao Centro Internacional de Matemática Pura e Aplicada como estado membro. En xullo de 2022, España corría o risco de expulsión por falta de pagamento das cotas. O 5 de xullo, o presidente da Sociedade Española de Investigación Operativa publicou unha carta instando a España a non ser expulsada. O 7 de xullo, Diana Morant, Ministra de Ciencia e Innovación do Goberno español, admitiu que fora un erro non pagar as cotas ao Centro Internacional de Matemática Pura e Aplicada.
Outras accións
Na súa reunión de febreiro de 2020, o Comité aprobou novos estatutos que permitían a esta organización constituírse como Federación. En marzo de 2020, o Comité Español de Matemáticas promoveu a iniciativa Acción Matemática contra o Coronavirus. O obxectivo era poñer a disposición das autoridades as capacidades de análise e modelización matemática no caso de que puidesen ser útiles para comprender a pandemia de COVID-19.
A Comisión para as Mulleres nas Matemáticas do Comité Español de Matemáticas creouse o 12 de maio de 2021, Día Internacional da Muller nas Matemáticas.
En setembro de 2024, o Comité enviou un informe ao Ministerio de Educación sobre o baixo nivel da educación matemática.
Comité Especial de Descolonización

O Comité Especial de Descolonización ou Comité Especial dos 24, dependente das Nacións Unidas, é un organismo creado en 1961 e encargado de monitorizar e impulsar o proceso de descolonización dos territorios non autónomos baixo administración de potencias coloniais, co obxectivo de pór fin ao colonialismo.
Comité Europeo para a Normalización Electromecánica

O Comité Europeo para a Normalización Electromecánica, (CENELEC, en francés: Comité Européen de Normalisation Électrotechnique; en inglés: European Committee for Electrotechnical Standardization) é unha organización europea (non vinculada á Unión Europea) que xunto co ETSI (telecomunicacións) e o CEN noutras áreas técnicas encárgase da estandarización dos sistemas europeos en materia eléctrica.
CENELEC foi fundado en 1973 coa fusión de CENELCOM e CENEL, ten a súa sede en Bruxelas.
Ademais de países europeos, son membros de CENELEC países de fóra da CE e mantén acordos de asociación cos Estados Unidos, Xapón ou China.
Comité do Patrimonio da Humanidade

O Comité do Patrimonio da Humanidade é o organismo encargado de escoller os sitios para ser listados como Patrimonio da Humanidade da UNESCO, incluídas a Lista do Patrimonio Mundial e a Lista do Patrimonio Mundial en Perigo. O comité define o uso do Fondo do Patrimonio Mundial e asigna asistencia financeira a petición dos estados membros. Está formado por representantes de 21 estados membros que son elixidos pola Asemblea Xeral dos Estados Membros para un mandato de catro anos. Estes membros votan nas decisións e propostas relacionadas coa Convención do Patrimonio da Humanidade e a Lista do Patrimonio Mundial.
Segundo a Convención do Patrimonio Mundial, o mandato dun membro dun comité é de seis anos. Porén, moitos estados membros optan por limitar voluntariamente o seu mandato a catro anos, co fin de darlle a outros estados a oportunidade de servir. Todos os membros elixidos na XV Asemblea Xeral (2005) optaron voluntariamente por reducir o seu mandato de seis a catro anos.
As deliberacións do Comité do Patrimonio Mundial contan coa axuda de tres órganos consultivos, a UICN, o ICOMOS e o ICCROM.
Comités Abertos de Estudantes

Os Comités Abertos de Estudantes foi unha organización estudantil nacionalista de esquerdas, formada por estudantes de ensino medio, bacharelato e formación profesional e, tal e como indican os seus estatutos, podía pertencer aos CAE calquera estudante. O 10 de maio de 2008 disolveuse para formar cos CAF unha nova organización estudantil, Comités.
Fundáronse no ano 1990 como extensión ao ensino medio do proxecto dos CAF, coincidindo coas eleccións ao Consello Escolar Galego. Organización dos CAE
Os Comités Abertos de Estudantes organízanse en Comités de Centro, sendo estes os seus organismos de base. Hai tamén unha Asemblea Comarcal. O seu maior órgano de decisión é a Asemblea Nacional, onde se elixe os seus órganos directivos, o Consello Nacional e a propia Executiva Nacional.
Comiñas

As comiñas ou aspas son un signo de puntuación empregado para separar por algún motivo unha parte do discurso da parte principal. En galego úsanse tres tipos de comiñas: as latinas (« »), as inglesas (“ ”) e as simples (‘ ’). Uso
Lingüísticos ou literarios
Nas citacións directas e ao citar títulos de artigos ou traballos.
Para sinalar matices de ironía ou sentido figurado nunha expresión.
En obras narrativas poden utilizarse as comiñas para enmarcar pensamentos.
Informática
Nalgunhas linguaxes de programación úsanse para marcar cadeas de caracteres.
Indican literalidade, por exemplo, nas buscas en Internet, en contraposición ás buscas palabra por palabra. Concorrencia de comiñas
Débese secuenciar o uso das comiñas dun xeito regular, e non aleatoriamente: o máis recomendable é utilizar no período máis longo as comiñas angulares (« »); dentro deste as comiñas dobres (“ ”); e, se aínda cómpren outras comiñas, as simples (‘ ’). De seren precisas outras máis, dentro das simples utilizaríanse as angulares (‹ ›).
Comiño

O comiño (Cuminum cyminum) é unha planta herbácea e especia. É orixinaria das costas do Mediterráneo, e na actualidade atópase difundida tamén polo Novo Mundo. Descrición da planta
Trátase dunha planta herbácea anual pertencente á familia Apiaceae (antes chamadas umbelíferas). Chega a acadar unha altura de 30 cm, posúe follas lanceoladas, as súas flores son pequenas, brancas ou rosas. As chamadas sementes son, en realidade, os froitos que constitúen a especia. De forma ovoide ou fusiforme alongada. Especia
O comiño ten un característico sabor amargo e un forte sabor e arrecendo grazas ao seu alto contido en aceites. Asóciase á cociña hindú, por estar presente no curry e a outras cociñas exóticas (norteafricana, mexicana). O seu emprego tamén está moi espallado en España, especialmente na cociña do sueste español. En Galiza non é común. Propiedades
É estomacal, carminativo e sedante con efectos semellantes aos do fiúncho, o anís ou a carvea.
O seu aceite esencial provoca relaxación muscular. Citoloxía
O número de cromosomas de Cuminum cyminum (Fam. Umbelliferae) e táxones infraespecíficos (Cuminum cyminum L. ) é 2n 14. Sinonimia
Cuminum hispanicum Mérat ex DC.
Cuminum odorum Salisb.
Cuminum officinale Garsault
Cyminon longeinvolucellatum St. -Lag.
Ligusticum cuminum Crantz
Luerssenia cyminum (L. ) Kuntze
Commando (filme)

Commando é un filme estadounidense dirixido por Mark L. Lester que se estreou en 1985. Sinopse
O coronel John Matrix (Arnold Schwarzenegger) é un militar experto en técnicas de combate. Porén, debido ó número de operacións especiais nas que interveu, foi 'xubilado' para protexelo daqueles que desexarían vingarse del. Mais un ditador suramericano desapiadado e vingativo logrou localizalo e secuestrarlle a filla. Para recuperala, Matrix deberá levar unha última misión para o ditador: acabar co presidente Velásquez. Personaxes
Arnold Schwarzenegger como John Matrix
Rae Dawn Chong como Cindy
Alyssa Milano como Jenny
James Olson como Xeneral Kirby
Dan Hedaya como Arius
Vernon Wells como Bennett
Bill Duke como Cooke
David Patrick Kelly como Sully
Charles Meshack como Henriques
Commedia dell'arte

A commedia dell'arte foi un xénero teatral que se desenvolveu na Italia do século XVI.
A orixe é incerta, pero probabelmente ten as súas raíces no teatro romano. Na Italia medieval os arti eran grupos de artesáns ou gremios, polo que un posíbel significado sería o de "comedia de actores profesionais". As compañías de actores italianas representaban as súas obras non só en Italia, senón que viaxaban por toda Europa, especialmente por Francia, e a commedia dell'arte influenciou o desenvolvemento do teatro europeo posterior.
O trazo definitorio máis característico é o seu carácter de teatro de actor e equipo, e non de autor. Só existe un bosquexo da acción (scenari) e os actores improvisan os diálogos correspondentes con apoios de recursos extraverbais (mímica, malabarismos, acenos, .. .). É un teatro en que pesa máis a teatralidade que a textualidade.
Formalmente preséntase en tres actos coas súas escenas. A súa trama, con escasas explicitacións espaciais e temporais, acostuma ser sinxela e reiterativa, é unha acumulación de situacións para divertir ó público e producir hilaridade. A temática é amorosa, implicando a persoas de todas as idades, señores e servintes, amantes e confidentes. As figuras poden presentarse con máscara (vellos, criados) ou sen máscara (namorados), e as personaxes son esterotipadas e inclúen a Pantalone, o Capitano, un Doutor, o Namorado e os serventes Arlequín, Brighella e Scapino entre os homes, e a Namorada, a súa confidente Soubrette (ás veces namorada dun dos servintes) e a Canterina e Ballerina, que cantaban nos entreactos, entre as mulleres.
No espírito, se non na forma, a Comedia dos Erros de Shakespeare (1954) ten a súa referencia na commedia dell'arte, e pódese trazar a súa influencia na obra de Ben Johnson, Molière e Carlo Goldoni, así como na pantomima, a farsa, as obras para monicreques e no ballet.
Commerce, California

Commerce é unha cidade nos suburbios dos Ánxeles en California. A superficie é de 17. 02 km² e a poboación de 12. 568 habitantes segundo o censo de 2000. Situada a 43 metros de altura, os seus códigos postais son 90022, 90023, 90040, 90091 e o telefónico 323.
Commercial Titan III

Commercial Titan III foi o nome dun foguete espacial derivado do foguete militar Titan 34D. Características
O Commercial Titan III foi a versión comercial do foguete de uso militar Titan 34D. As diferenzas principais eran unha segunda etapa máis longa na versión comercial e unha cofia de 4 m de diámetro. Foi retirado tras catro misións debido á súa baixa rentabilidade.
Comoé

Comoé é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión de Cascades. A súa capital é a cidade de Banfora. Departamentos
A provincia divídese en nove departamentos: Banfora
Bérégadougou
Mangodara
Moussodougou
Niangoloko
Ouo
Sidéradougou
Soubakaniédougou
Tiéfora
Compaixón

A compaixón (do latín cumpassio, á súa vez do grego συμπάθεια ("sympathia"), palabra composta de συν πάσχω + συμπάσχω, "sufrir xuntos") é entendida como a empatía cara a outras persoas para compartir a dor. A compaixón frecuentemente combinase cun desexo de aliviar o sufrimento doutra persoa para demostrar especial xentileza con aqueles que sofren. A compaixón pode levar alguén a sentir empatía polo outro, é dicir, poñerse no lugar de dita persoa e chegar a comprendela. A compaixón é frecuentemente caracterizada a través de accións, nas cales unha persoa busca axudar a aqueles polos que se compadece.
A compaixón é o sentimento de pena ou mágoa que produce o sufrimento ou os males alleos e que leva a tratar de evitalos.
Companion (filme)

Companion é un filme estadounidense de 2025 dirixido e escrito por Drew Hancock. Está protagonizado por Sophie Thatcher e Jack Quaid como unha parella nunha escapada de fin de semana con amigos nunha mansión remota, que se converte nun caos despois da revelación de que un dos hóspedes é un robot de compañía. Foi producido por Zach Cregger, Roy Lee, Raphael Margules e J. D. Lifshitz. Lukas Gage, Megan Suri, Harvey Guillén e Rupert Friend compoñen o resto do elenco.
Companion estreouse nos cinemas dos Estados Unidos por Warner Bros. Pictures o 31 de xaneiro de 2025. Recibiu valoracións positivas e recadou 36, 7 millóns de dólares cun orzamento de 10 millóns de dólares. Personaxes
Sophie Thatcher como Iris
Jack Quaid como Josh
Lukas Gage como Patrick
Megan Suri como Kat
Harvey Guillén como Eli
Rupert Friend como Sergey
Jaboukie Young-White como Teddy
Matthew J. McCarthy como Sid
Marc Menchaca como Deputy Hendrix
Comparativo

O comparativo ou tamén chamado ás veces ecuativo, é un caso que expresa a comparación, a asimilación ou a identidade. O ecuativo foi usado na historia por unhas poucas linguas. Foi empregado no sumerio. Exemplos
En sumerio, o ecuativo formábase engadindo o sufixo -gin7 ao nome: lugal - 'rei', lugal-gin7, 'coma un rei'
nitah-kalaga - 'home forte', nitah-kalaga-gin7 - 'coma un home forte'
En oseto, o ecuativo é marcado pola terminación -ау (pron. [au]): фæт — frecha, фæтау — coma unha frecha.
Ницы фенæгау йæхи акодта — lit. Ren vedo-coma si mesmo fixo (« [el ou ela] finxiu non ver ren»)
En quechua, utilízase o sufixo -naw (variantes centrais) ou -hina (variantes periféricas): khuchi-hina-n mikhu-n — Come coma un porco. Homonimia
O ecuativo pode tamén designar un grao de comparación do adxectivo: é por tanto un sinónimo de comparativo de igualdade. O termo é empregado particularmente na descrición das linguas célticas.
Compañía libre

Unha compañía libre, tamén chamada gran compañía (en francés, grande compagnie, e en inglés, free company), eran exércitos de mercenarios recrutados por empresarios privados durante as guerras entre os séculos XII e XIV. Actuaban independentemente dos gobernos e, polo tanto, eran "libres". Habitualmente gañábanse a vida co saqueo cando non estaban empregados; en Francia chamábanse routiers e écorcheurs e operaban fóra da lei de armas. O termo "compañía libre" aplícase con máis frecuencia a aquelas compañías de soldados que se formaron despois da Paz de Brétigny durante a Guerra dos Cen Anos e que estiveron activas principalmente en Francia, pero aplicouse a outras compañías, como a Compañía Catalá e compañías que operaban noutros lugares, como en Italia ou no Sacro Imperio Romano Xermánico.
As compañías libres foron citadas como un factor tan forte como a Peste Negra ou a fame no declive de Siena a un poder de segunda categoría durante o século XIV; Siena gastou 291. 379 floríns entre 1342 e 1399 comprando compañías libres. A Compañía Branca de John Hawkwood estivo activa en Italia na segunda metade do século XIV.
Compendio

Compendio (do latín compendĭum) é o nome que recibe unha breve pero detallada e precisa compilación dunha área determinada do coñecemento humano. Na meirande parte dos casos a área de coñecemento refírese a un campo delimitado de interese. Ás veces pode ser un resumo dunha obra maior. Dentro da brevidade da exposición, o compendio pode conter materia complicada e extensa.
Un compendio sempre leva aparellada a idea de síntese, e pode ser sinónimo de resumo, recompilación, ou sumario. Por exemplo, un compendio de física englobará de forma sintética os coñecementos máis relevantes desta póla da ciencia. Pola súa parte, unha enciclopedia "universal" pode citarse como un compendio de todo o coñecemento humano.
Competencia (bioloxía)

Competencia é un tipo de relación interespecífica que ten lugar entre varios organismos de diferentes especies, pero do mesmo nivel trófico ou de obtención de recursos, cando exixte unha demanda activa dun recurso común que pode ser limitado.
Tamén pode establecerse a relación de competencia entre dúas poboacións cando escasean factores de tipo abiótico. Así, dúas plantas poderán competir pola cantidade de auga que hai no chan, ou ben dúas aves poderán competir polo espazo en que construirán os seus niños, é dicir, o espazo de aniñación.
A competencia foi, segundo as teorías con maior aceptación actualmente, moi relevante na evolución das especies, xa que é peza fundamental da selección natural.
Entre especies non sempre se dan relacións de competencia. No caso contrario, onde polo menos unha especie se beneficia por medrar xunto a outra, denomínase facilitación. Tipos de competencia
Competencia por interferencia
É a que ten lugar cando se realiza unha actividade que limita indirectamente o acceso do outro competidor ao recurso común.
Competencia por explotación
Ocorre cando varias especies teñen acceso ao mesmo tempo a un mesmo recurso. Son exemplo disto os leóns e os guepardos en África. Principio de exclusión competitiva
Observouse que cando dúas especies compiten, unha delas exclúe ou elimina a outra, co cal se ve beneficiada. Este feito, postulado polo investigador ruso G. F. Gause, coñécese co nome de principio de exclusión competitiva. Porén, algunhas poboacións non entran en competencia, a pesar de que precisan o mesmo recurso para vivir e que escasea no ambiente; neste caso ocorre que unha das especies obtén o recurso durante un intervalo de tempo concreto do día (mañá, atardecer, noite etc. ), e a outra especie durante un intervalo de tempo do día distinto, reducindo así a necesidade de competencia e evitando que ningunha das dúas especies se vexa deste modo prexudicada. Deste xeito, ambas as dúas especies poden sobrevivir.
Competencia administrativa

A competencia administrativa é un dos presupostos da acción da administración pública
No exercicio das potestades públicas, o suxeito activo ha ser sempre un órgano da Administración, pero ademais debe ser o órgano competente. Clases
Por razón do territorio, en virtude da cal cada órgano administrativo ten competencia fronte aos seus iguais no territorio que se lle asigne.
Segundo o tipo de administración (administración estatal, autonómica ou local), cada órgano terá as súas competencias, propias e excluíntes, ou ben compartidas. O acto administrativo ditado por un órgano incompetente territorialmente é nulo de pleno dereito.
Por razón da materia, en virtude da cal a cada órgano da Administración atribúenselle competencias nunha ou máis materias. O acto administrativo ditado por un órgano incompetente por razón da materia é nulo de pleno dereito.
Por razón da xerarquía, en virtude do cal atribúese a competencia a uns órganos preferentemente respecto dos seus superiores ou inferiores. O acto administrativo ditado por un órgano incompetente por razón da xerarquía é anulable.
Competencia comunicativa

A competencia comunicativa fai referencia á habilidade para falar e entender unha lingua, aínda que non equivale exactamente ó concepto de competencia lingüística.
En lingüística e, en particular, no ensino e aprendizaxe de linguas, refire o coñecemento gramatical (fonolóxico, morfolóxico e sintáctico, i. e. competencia lingüística) ademais do coñecemento social requirido para usar de maneira adecuada as formas dunha lingua en relación coa función que cumpren, isto é, o saber como, onde e cando usar os enunciados apropiados para un determinado propósito.
O termo foi acuñado por Dell Hymes en 1966 en relación á dicotomía de Noam Chomsky's (1965) entre linguistic competence (competencia lingüística) e performance (realización lingüística/actualización lingüística). A aproximación de Hymes foi coñecida como "etnografía da comunicación".
A noción of competencia comunicative é usada en particular nas abordaxes coñecidas como aproximacións comunicativas ó estudo de linguas estranxeiras. Existen polo menos tres modelos. O primeiro cronoloxicamente é o modelo de Canale e Swain e o subseguinte de Canale. Nun segundo modelo, o contido sociocultural aparece máis precisamente especificado por Celce-Murcia, Dornyei, e Thurrell en 1995. Entendían que a competencia comunicativa incluía cinco diferentes subtipos de competencia, a saber, a lingüística, a estratéxica, a sociocultural, a de acción e a discursiva. O terceiro modelo usado no Canadá é o de Bachman e Palmer.
A comprensión da denominada "competencia comunicativa" foi influenciada pola pragmática e a filosofía da lingua, incluído o traballo no campo dos actos de fala.
Competencia lingüística

Na gramática xenerativa (Chomsky), a competencia é o sistema de regras interiorizado polos falantes e que constitúe o seu saber lingüístico, grazas ao cal son capaces de pronunciar e comprender un número infinito de frases que nunca antes produciran ou oíran. A competencia lingüística oponse á actualización ou realización (performance, en inglés), que describe o uso da competencia en actos de fala concretos.
Segundo Chomsky, a teoría lingüística ocúpase dun falante ideal, membro dunha comunidade de fala homoxénea que coñece a súa lingua perfectamente e non padece de limitacións de memoria, distraccións, perdas de atención e interese, erros ou fallos, que aplica o seu coñecemento da lingua nunha situación concreta.
Esa competencia é a que permite distinguir as frases gramaticais das que non o son, interpretar as ambigüidades e producir frases novas. Ó par competencia/actualización correspóndese á oposición lingua/fala do estruturalismo de Saussure.
Distínguense unha competencia universal, formada por regras innatas de natureza xenética e que subxacen a todas as linguas, e unha competencia particular, formada polas regras específicas de cada lingua.
Competencia monopolística

A competencia monopolística é unha estrutura de mercado caracterizada pola presenza de moitas empresas que venden produtos heteroxéneos, substitutivos achegados, pero imperfectos, entre si. Ao tratarse de produtos heteroxéneos, cada produtor ten un certo poder de mercado sobre o ben que produce, polo que a competencia monopolística pode definirse como unha estrutura de mercado intermedia entre monopolio e competencia perfecta.
O modelo clásico de competencia monopolística débese ao economista británico Chamberlin. Chamberlin formula que, debido ao cáracter heteroxéneo dos bens e ao certo poder de mercado que posúe cada produtor sobre os mesmos, as empresas cren enfrontarse a unha curva de demanda estimada ou "imaxinaria", segundo a cal as decisións do resto de produtores están dadas. Porén, para o resto de competidores non é óptimo manter as súas decisións ante unha variación unilateral da produción da empresa i-ésima. Deste xeito, existe unha curva de demanda real, que recolle as decisións de todos os produtores e que vai determinar o equilibrio de mercado.
A curto prazo, o equilibrio de mercado acádase cando as decisións tomadas polas empresas segundo a curva de demanda "imaxinaria" son compatibles coa curva de demanda real. É dicir, no punto no que ámbalas dúas se igualan.
A longo prazo, baixo o suposto de libre entrada e saída do mercado, non pode existir beneficio extraordinario, de tal xeito que o equilibrio se acada no punto no que a curva de demanda "imaxinaria" é tanxente ao custo medio ao longo prazo e coincide coa demanda real de mercado. Como resultado obtense o Teorema do exceso de capacidade de Chamberlin, segundo cal a empresa non acada o nivel eficiente de produción a longo prazo (mínimo do custo medio).
A clave dos modelos de competencia monopolística é a existencia de produtos non homoxéneos. Isto explícase habitualmente pola existencia de diferenciación de produtos, é dicir as empresas producen distintas variedades dun mesmo ben, o que lles outorga un certo poder de mercado sobre o mesmo. A diferenciación de produtos pode ser: horizontal, os consumidores demandan bens con diferentes características, ou vertical, os consumidores teñen unha distinta disposición ao pago por unha mesma característica. O modelo clásico de diferenciación horizontal é o de competencia espacial Hotelling(1929).
Competencia perfecta

O modelo de competencia perfecta describe unha estrutura de mercado que cumpre cos seguintes supostos: Non hai barreiras á entrada de novas empresas e o saír non implica un custo.
Existe información perfecta sobre prezos, bens e insumos.
Produto homoxéneo, é dicir, os bens son substitutos perfectos.
Non hai externalidades, é dicir, os dereitos de propiedade están perfectamente definidos.
Os contratos cumprense porque hai un aparello xurídico eficiente.
Non hai rendementos crecentes a escala nin na produción nin no consumo. Características
Se os supostos se cumpren podemos estar seguros de que a asignación que xera o mercado é eficiente. De feito, nun modelo de equilibrio xeral as asignacións son eficientes no sentido de pareto.
A condición de optimalidade do mercado esixe que o prezo sexa igual ao custo marxinal. Se o prezo é menor algunhas empresas saen do mercado premendo o prezo á alza pola redución da cantidade ofrecida e se o prezo é maior algunhas empresas entran ao mercado esperando beneficios positivos, pero ao facer, premen o prezo á baixa debido a que a oferta se expande.
O modelo de competencia perfecta é un ente ideal que intenta capturar a esencia do comportamento económico, tanto das empresas como dos individuos. A maior parte da literatura ocupase de analizar o impacto que ten sobre o benestar ou a eficiencia o que algún dos supostos arriba mencionados non se cumpra. Quizais un dos máis importantes é o da información.
Competición

A competición é a acción e efecto de competir ou enfrontamento deportivo.
Actividade deportiva na que dous ou máis grupos ou persoas xogan uns contra outros para ver quen é o gañador. Competicións Deportivas
Atletismo
Mundial de atletismo
Campionato de España
Baloncesto
ACB
NBA
Ciclismo
Giro de Italia
Tour de Francia
Vuelta a España
Fútbol
Champions League
Mundiais de Fútbol
Liga española
Liga inglesa
Liga italiana
Artes Marciais
Judo
Karate
Outros
Olimpíadas
Competicións artísticas nos Xogos Olímpicos

As competicións artísticas formaron parte dos Xogos Olímpicos modernos durante os seus primeiros anos, de 1912 a 1948. Entregáronse medallas a obras de arte inspiradas no deporte, divididas en cinco categorías: arquitectura, literatura, música, pintura e escultura. Historia
As competicións forman parte da intención orixinal do fundador do Movemento Olímpico, Pierre de Fredy, Baron de Coubertin. As competicións artísticas foron abandonadas en 1954 porque os artistas eran considerados profesionais mentres que os atletas olímpicos, nesa data, debían ser afeccionados. Desde 1956, o programa cultural olímpico ocupa o seu lugar.
Compilación

En informática, a compilación é o proceso polo que o código funcional (código fonte dun programa) pasa a ser convertido en código máquina. Este proceso pode pasar por unha ou dúas fases dependendo do tipo de linguaxe que esteamos a empregar (java, C, C++, C#, pascal, python, perl etc. ) antes de que o programa sexa executable:
Directamente traducibles a linguaxe máquina: estas linguaxes son por exemplo C, e pascal; o programa compilador pode xerar as súas funcións en linguaxe máquina directamente.
Linguaxes non directamente traducibles a liguaxe máquina: este tipo de linguaxes de programación precisan ser traducidas previamente a outra linguaxe ou a linguaxe ensambladora; este é o caso de C++ e C#, que precisan ser traducidos a C antes de ser compilados.
Linguaxes interpretativas: son linguaxes que precisan doutros programas despois de ser compilados para que se poidan executar (facilita a portabilidade dos programas a outras arquitecturas), crean do código fonte unha estrutura específica que non é executable máis que por unha máquina virtual; exemplos destas linguaxes son java, phyton e perl.
Complementariedade (física)

O principio de complementariedade, enunciado por Niels Bohr no 1928, atribúe á natureza da materia e enerxía unha dualidade, de xeito que os aspectos ondulatorio e corpuscular son complementarios, non contraditorios. Características
Interprétase como que a natureza corpuscular e ondulatoria son inseparables, e polo tanto indetectables de xeito separado, manifestándose unha ou outra segundo o tipo de experiencia. Por exemplo, na experiencia da dobre fenda a natureza da luz que se pon en evidencia é ondulatoria, mentres no experimento do efecto fotoeléctrico, a natureza que se manifesta é a corpuscular, como demostrou Einstein. Feitos semellantes evidéncianse para a materia.