proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Osmoprotector

Os osmoprotectores ou solutos compatibles son pequenas moléculas que actúan como osmólitos e axudan os organismos a sobrevivir ao estrés osmótico extremo. En plantas, a acumulación destas substancias pode incrementar a supervivencia durante estreses como a seca. Exemplos de solutos compatibles son as betaínas, aminoácidos e o azucre trehalosa. Estas moléculas acumúlanse nas células e equilibran a diferenza osmótica entre o medio que rodea a célula e o citosol. En casos extremos, como nos rotíferos bdeloideos, tardígrados, artemias e nematodos, estas moléculas poden permitir que as células sobrevivan a pesar de quedaren completamente desecadas e permiten que entren nun estado de animación suspendida chamado criptobiose. Neste estado o citosol e os osmoprotectores convértense nun sólido similar ao cristal que axuda a estabilizar as proteínas e membranas celulares antes os efectos daniños do desecamento.
Os solutos compatibles xogan tamén un papel protector no mantemento da actividade encimática a través dos ciclos de conxelación-fusión e a maiores temperaturas. As súas accións específicas son descoñecidas, pero crese que están preferentemente excluídos da interface das proteínas debido á súa propensión para formar estruturas na auga. Función dos osmoprotectores
Os estreses abióticos son en conxunto responsables da perda de colleitas agrícolas en todo o mundo. Entre varios estreses abióticos, a seca e a salinidade son os máis destrutivos. Os seres vivos adoptaron diferentes estratexias para enfrontarse a estes estreses. Como son caracteres complexos, as estratexias de cruzamento tradicional tiveron menos éxito en mellorar a tolerancia ante o estrés por salinidade e seca. Os papeis dos solutos compatibles nos estreses por salinidade e seca foron estudados amplamente. A nivel fisiolóxico, o axuste osmótico é un mecanismo adaptativo implicado na tolerancia á seca ou salinidade e permite o mantemento da presión de turxencia baixo condicións de estrés. Hai crecentes evidencias en estudos in vivo e in vitro que implican estratexias fisiolóxicas, bioquímicas, xenéticas así como estratexias moleculares que suxiren fortemente que os osmólitos como os compostos de amonio (poliaminas, glicina betaína, beta-alanina betaína, dimetil-sulfonio propionato e colina-O-sulfato), azucres e azucres-alcohol (frutano, trehalosa, manitol, d-ononitol e sorbitol) e aminoácidos (prolina e ectoína) realizan importantes funcións no axuste das plantas ante os estreses por salinidade e seca e detoxifican os efectos adversos das especies reactivas do oxíxeno. Cómpre unha mellor comprensión destes dous conxuntos de parámetros para desenvolver medidas para aliviar os impactos daniños destes estreses.
Osmos

Osmos é unha empresa galega do sector das instalacións eléctricas con sede en Culleredo.
As orixes da empresa están nun grupo de traballadores de Técnica 4 que traballaban para Inditex facendo instalacións eléctricas nas tendas e que deciden deixar a empresa para crear Osmos. Nas súas orixes a empresa tiña a sede no Polígono industrial de Bergondo. A empresa ampliou os servizos e traballa para outros clientes e ademais de Inditex.
Moi ligada á empresa está Arce Clima coa que comparte instalacións e organización.
Ten certificacións ISO 9001, ISO 14001 e OHSAS 18001 por Bureau Veritas.
Oso formigueiro pigmeo

O oso formigueiro pigmeo (Cyclopes didactylus) é unha especie de oso formigueiro natural de América Central e do Sur. É a única especie do xénero Cyclopes e da familia dos ciclopédidos á que pertence.
Oso panda

O oso panda ou panda xigante (Ailuropoda melanoleuca) é unha especie de mamífero da orde dos carnívoros e, malia que hai unha salientable controversia ó respecto, os últimos estudos do seu ADN inclúeno entre os membros dos osos, sendo o Tremarctos ornatus suramericano o seu parente máis achegado. Por outra banda cabe dicir que o chamado panda menor ou panda vermello e o panda xigante non pertencen á mesma familia. Natural da China central, o panda xigante vive en rexións montañosas das provincias de Sichuan e o Tíbet, ata unha altitude de 3. 500 metros. Trátase dun animal en perigo de extinción. Segundo estatísticas de 2004 e 2005, hai uns 1. 600 vivindo nas selvas e 188 en catividade, e estímase que a cantidade de individuos que viven en liberdade está en aumento.
O principal alimento do panda xigante é o bambú (un 99% da súa dieta), malia que tamén come froita, pequenos mamíferos, peixes e insectos. É un bo trepador, pero é raro velos subidos nas árbores. A súa adaptación á catividade é doada. Unha clasificación controvertida
Houbo numerosos debates sobre a posición filoxenética dos pandas (o maior e o menor) e os mapaches, desde situalos a todos na familia dos prociónidos, até situar o xénero Ailuropoda nunha familia propia, a dos ailuropódidos. Porén, recentes análises xenéticas mostran que o panda xigante é un parente moi próximo dos osos, polo que a maioría dos autores o sitúan dentro da familia dos úrsidos como único representante actual da subfamilia dos ailuropodinos, mentres que a clasificación do panda menor (Ailurus fulgens) aínda se discute.
A situación taxonómica do oso panda a finais de 2021
Catro das máis serias bases de datos ás que temos acceso por Internet, MSW, GBIF, ITIS e BioLib, coinciden en que Ailuropoda melanoleuca é un úrsido e, dúas delas, confirma que, detro dela, a especie constitúe unha subfamila propia. Daquela, podemos formar este pequeno Taxobox:
Familia
Ursidae Subfamilias Fischer, 1817
Ailuropodinae Grevé, 1894
Xénero
Ailuropoda Milne-Edwards, 1870
Especie
Ailuropoda melanoleuca (David, 1869)
Subespecies
A. m. melanoleuca (David, 1869)
A. m. qinlingensis Wan, Wu & Fang, 2005
Tremarctinae
Ursinae
Ostalgie

Ostalgie é un termo alemán usado para referirse á nostalxia da vida en tempos da antiga República Democrática Alemá. É un acrónimo das palabras Ost (Leste) e Nostalgie (nostalxia).
Tras a caída do Muro de Berlín en 1989 e a Reunificación alemá o ano seguinte, a maior parte dos recordos da etapa socialista foron eliminados, ao tempo que os cidadáns da RDA se integraban no sistema económico e cultural occidental. Ao principio, as marcas de produtos da RDA desapareceron das tendas para ser substituídas por marcas occidentais, con independencia da calidade duns e doutros. Porén, segundo pasaba o tempo, algúns alemáns do Leste comezaron a sentir nostalxia de certos aspectos das súas vidas durante a época socialista que xa non existían baixo o capitalismo. En concreto, a Ostalgie se refírese á nostalxia de aspectos da cultura e do día a día da RDA que desapareceron tras a Reunificación.
Porén, moitos alemáns dos dous lados da fronteira negan a existencia destas divisións culturais. Mentres, moitos negocios en Alemaña decatáronse do potencial deste movemento e comezaron a comercializar produtos que recordan o antigo réxime ou que imitan os produtos da época. Por exemplo, na actualidade é posible adquirir alimentos de marcas da Alemaña Oriental que xa desapareceran, obter vídeos e DVD de programas da televisión pública socialista e mercar coches das marcas Wartburg e Trabant. Ademais, o tema tratouse hai pouco tempo en numerosas películas, como Sonnenallee (1999) de Leander Haußmann, a exitosa Good bye, Lenin! (2003) de Wolfgang Becker e Kleinruppin forever (2004) de Carsten Fiebeler.
O termo Ostalgie (xunto con soviet chic) usouse ás veces para referirse á nostalxia de sistemas socialistas doutros países da Europa do Leste, sobre todo Polonia e a antiga URSS.
Osteoblasto

Os osteoblastos (do grego "óso" e "xerme" ou "embrionario") son as células encargadas da formación do óso, que se poden considerar como fibroblastos especializados que ademais dos produtos fibroblásticos, expresan sialoproteínas óseas e osteocalcina.
Os osteoblastos producen a matriz extracelular do tecido óseo (osteoide), que está composta principalmente de coláxeno de tipo I. Os osteoblastos son tamén responsables da mineralización desta matriz. O cinc, o cobre e o sodio son algúns dos ións minerais que se requiren neste proceso. O óso é un tecido dinámico que está constantemente sendo remodelado polos osteoblastos, encargados da produción da matriz e a parte mineral do tecido, e polos osteoclastos, que destrúen parte do tecido durante a remodelación. Os osteoblastos tenden a decrecer en número coa idade, o que afecta ao balance entre a formación e a reabsorción do tecido óseo. Osteoxénese
Os osteoblastos orixínanse a partir de células osteoproxenitoras localizadas na capa profunda do periósteo que rodea os ósos e na medula ósea. As células osteoproxenitoras son células inmaturas que expresan o factor de transcrición regulatorio principal Cbfa1/Runx2.
As células osteoproxenitoras son inducidas a diferenciarse baixo a influencia de factores de crecemento, en particular as proteínas morfoxenéticas óseas (BMPs). Ademais das BMPs, outros factores de crecemento como o factor de crecemento dos fibroblastos (FGF), o factor de crecemento derivado de plaquetas (PDGF) e o factor de crecemento transformante beta (TGF-β) poden promover a división das células osteoproxenitoras e potencialmente incrementar a osteoxénese.
Unha vez que as células osteoproxenitoras comezan a se diferenciar en osteoblastos, empezan a expresar un conxunto de marcadores xenéticos como o Osterix, Col1, BSP, M-CSF, ALP, osteocalcina, osteopontina, e osteonectina. Aínda que o termo osteoblasto implica un tipo de célula inmatura, os osteoblastos son de feito células óseas maduras enteiramente responsables da xeración do tecido óseo en animais e humanos. Morfoloxía e tinguidura
A tinguidura con hematoxilina e eosina revela que o citoplasma dos osteoblastos é basófilo (tínguese con colorantes básicos) debido á presenza nel de grandes extensións de retículo endoplasmático rugoso. Na parte central hai sempre un voluminoso aparato de Golgi. O núcleo é esférico e grande. Os osteoblastos maduros sintetizan e tínguense positivamente con colorantes específicos para o coláxeno tipo I e a fosfatase alcalina. Osteoblastos e osteocitos
Os osteoblastos que ao sintetizar novo tecido óseo quedan atrapados na matriz ósea, permanecen illados alí nas chamadas lagoas (lacunae) do tecido óseo e convértense alí en osteocitos. Deixan de xerar matriz ósea e de mineralizar a matriz, e pasan a actuar de modo parácrino sobre os osteoblastos activos (segregan localmente substancias regulatorias). Crese que responden a estímulos mecanosensoriais.
Osteocito

Os osteocitos son células do tecido óseo orixinadas a partir da diferenciación dos osteoblastos, que á súa vez derivan das células osteoproxenitoras. Todos estes tipos celulares, xunto cos osteoclastos (de distinta orixe), constitúen os elementos celulares do tecido óseo. Localización
Poden atoparse situados en cavidades da matriz ósea, denominadas lagoas osteocitarias ou osteoplastos. A diferenza dos osteoblastos, os osteocitos están conectados uns con outros e co resto das células óseas, por medio de longas prolongacións citoplasmáticas delgadas e unións comunicantes denominadas unións gap, formando un sincitio. Os canalículos da matriz polos que discorren as prolongacións citoplasmáticas denomínanse calcóforos. Tanto nas lagoas coma nos calcóforos hai líquido entre a matriz e as células (líquido intersticial).
O sistema de conexión que posúen é o axeitado para poder levar a cabo un intercambio de metabolitos (ións) entre elas, xa que non poden moverse na matriz. Características
Estas células non se poden dividir, polo que só se pode ver en cada lagoa un só osteocito. O citoplasma é lixeiramente alongado e basófilo, cunha enorme cantidade de prolongacións citoplásmicas; teñen pouco desenvolvido o retículo endoplasmático rugoso e o aparato de Golgi; ademais hai pequenas pingas de lípidos e pequenas cantidades de glicóxeno. Teñen a capacidade de segregar ou reabsorber a matriz ósea que os circunda, de feito podería dicirse que estas células son osteoblastos que quedaron atrapados na súa propia substancia de secreción. Malia a distancia que hai entre os osteocitos, e da cantidade de matriz que os separa, estes permanecen en contacto a través de pequenas canles que hai ao longo do óso. A comunicación dos osteocitos é importante para controlar a cantidade de óso que se forma e deteriora.
Canto un osteocito se libera da súa lagoa ósea debido a unha reabsorción do óso ou unha fractura, pode reiniciar unha actividade biosintética moi activa e converterse en osteoblasto.
Osteocondropatía

Osteocondrondropatía é o termo médico que engloba todas as doenzas que afectan ás articulacións e aos ósos.
Porén, é máis común referirse a elas como entidades separadas, como son: Condropatía, doenzas que afectan ao tecido cartilaxinoso.
Osteopatía, doenzas que afectan ao óso. Non debe confundirse co termo que designa á medicina alternativa.
Osteodermo

Os osteodermos ou osteodermas son depósitos óseos que forman escamas, placas ou outras estruturas no derma da pel dalgúns animais. Os osteodermos encóntranse en moitos grupos de réptiles e anfibios existentes ou extintos, como os lagartos, crocodilianos, ras, temnospóndilos (anfibios primitivos extintos), varios grupos de dinosauros (singularmente os anquilosauros e estegosaurios), fitosauros, aetosauros, placodontos e hupehsuquios (réptiles mariños con posibles afinidades cos ictiosauros).
Os osteodermos son pouco comúns en mamíferos, pero aparecen tamén en moitos xenartros (armadillos e nos extintos gliptodontos e preguiceiros terrestres). Os osteodermos evolucionaron de forma claramente independente en moitas liñaxes distintas, e estas variadas estruturas deben considerarse análogos anatómicos e non homólogos, e non necesariamente indican monofilia. En moitos casos, os osteoermos poden funcionar como armaduras defensivas. Os osteodermos están compostos de tecido óseo, e derivan dunha poboación de células da crista neural de tipo escleroblasto durante o desenvolvemento embrionario do organismo. A poboación de células da crista neural escleroblásticas ten algunhas características homólogas asociadas co derma.
Os osteodermos dos modernos crocodilianos están moi vascularizadas e poden funcionar como armadura ou como intercambiadores de calor, permitindo que estes grandes réptiles aumenten ou baixen rapidamente a súa temperatura. Outra función é neutralizar a acidose causada por estar mergullados durante longos períodos de tempo, o que produce unha acumulación de dióxido de carbono no sangue. O calcio e o magnesio no óso dérmico liberan ións alcalinos á corrente sanguínea, actuando como un tampón químico contra a acidificación dos fluídos corporais.
Osteoporose

A osteoporose (do grego antigo οστούν πόρος 'óso poroso') é unha doenza ósea caracterizada por baixa rexeneración e/ou rápida dexeneración ósea, xerando ósos pouco densos e febles por diminución do tecido que os forma, tanto das proteínas que constitúen o miolo ou estrutura como dos sales minerais de calcio que conteñen. É dúas veces máis común nas mulleres ca nos homes e máis común despois dos 50 anos. A doenza progresa amodo e raramente presenta síntomas antes que acontezan fracturas espontáneas ou por trauma físico. Se non se fixesen exames preventivos para o seu diagnóstico a osteoporose podería pasar despercebida, até que tivese gravidade maior (ás veces denomínase "a epidemia silenciosa"). A perda de masa ósea non provoca dores musculoesqueléticas. En caso de caídas os ósos poden crebar de xeito doado tras un traumatismo, producíndose fracturas ou microfracturas. A OMS defínea en mulleres coma unha densidade mineral ósea menor ou igual de 2, 5 desviación estándar por baixo da masa ósea media de persoas sás de 20 ans, medida por densitometría ósea. A densidade mineral dos ósos mídese mediante unha proba médica que se chama densitometría ósea.
A afección é común en mulleres amenorreicas ou posmenopáusicas por mor da diminución da produción de estróxenos polos ovarios e outras carencias hormonais. Porén, hai un número considerábel de causas de osteoporose a calquera idade que non adoitan ser recoñecidas nin valoradas, entre as que salientan a doenza celíaca, a gammapatía monoclonal de significado incerto, a insuficiencia renal, a diabetes mellitus e a acidose tubular renal. Outros factores que aumentan o risco de presentar osteoporose son a deficiencia de calcio e vitamina D por malnutrición, o consumo de tabaco, alcol e a vida sedentaria. A práctica de exercicio físico e unha achega extra de calcio antes e após a menopausa favorecen o mantemento óseo.
Osteosíntese

En cirurxía ortopédica, unha osteosíntese é a redución e fixación dunha fractura por medio de dispositivos especiais, polo xeral feitos de metal. Consiste nun procedemento cirúrxico ben aberto, ben por intervención percutánea, no que se pretende aproximar e fixar os diferentes fragmentos dunha fractura para que permanezan xuntos e así pode inmobilizala mentres a curación e reparación do óso ten lugar.
Para levar a termo a osteosíntese empréganse diferentes dispositivos coma placas, cravos, parafusos, arames, agullas e pins, entre outros. Tradicionalmente estes implantes estaban feitos de aceiro, mais agora os materiais que se adoitan usar son o titanio e polímeros biasorbíbeis coma o PLLA (polímero de ácido poliláctico).
Osteoxénese imperfecta

En medicina, a osteoxénese imperfecta ou osteoxenia imperfecta (tamén chamada ósos de cristal) é unha desorde xenética que afecta principalmente ós ósos. É un trastorno conxénito, é dicir, presente ó nacer, que se caracteriza por unha fraxilidade de ósos excesiva. A súa severidade pode abranguer dende leve até grave. Quen porta o defecto ten menos coláxeno do normal ou é dunha menor calidade e como é unha proteína importante na estrutura dos ósos, causa unha fraxilidade e debilidade pouco usual dos ósos. O diagnóstico é radiolóxico, mesmo antes do parto. Outros síntomas pode incluír unha tinguidura azul no branco dos ollos, baixa estatura, hipermobilidade, xordeira, problemas respiratorios e problemas nos dentes. Outras complicacións poden ser a disección da arteria cervical e a disección aórtica.
Osteíte

A osteíte é un termo médico que designa a inflamación do ósos. Especificamente, a osteíte pode referirse a algunha destas entidades: Osteíte fibrosa quística (ou osteíte fibrosa, ou doenza de Von Recklinghausen): unha complicación do hiperparatiroidismo na que os ósos tornan brandos e se deforman.
Osteíte deformante, osteitis deformans ou doenza de Paget.
Osteíte por radiación: descenso na densidade ósea cun desenvolvemento posterior de áreas cunha aparencia esclerótica.
Osteíte condensante ou esclerosante (osteitis condensans).
Osteíte condensante del ilíaco‎
Osteíte púbica: inflamación dolorosa do periósteo, óso, cartilaxe e ligamentos das estruturas da cintura pelviana anterior, unha complicación postoperatoria.
Osteíte alveolar, tamén denominada alveolite fibrinolítica ou en inglés dry socket (cavidade seca).
Ostracismo

O ostracismo (do grego ὀστρακισμός ostrakismós) foi unha institución xurídica da democracia ateniense utilizada para castigar cun exilio temporal de dez anos a todo o que puidese representar un perigo para a cidade. No uso corrente o ostracismo significa excluír a alguén da sociedade ou da comunidade impedíndolle a comunicación.
Segundo Aristóteles o ostracismo foi ideado por Clístenes o -510, pero segundo algúns se ten que datar a súa institución vinte anos despois, cando se aplicou a Hiparco de Colarxes, da familia dos Pisistrátidas.
O ostracismo consistía nunha votación, durante a oitava pritanía, cando o nome do individuo penado tiña que ser escrito nun anaco de terracota ou óstrakon.
O carácter político do xuízo de ostracismo emerxe claramente do feito de que a condena non require e non comporta unha acusación penal: Plutarco, por exemplo explica que Arístides sufriu ostracismo porque a súa boa fama e reputación facíano, independentemente das súas intencións, un tirano potencial.
Usábase o óstrakon porque o papiro era moi caro e importado de Exipto.
Para que a votación fose válida tiñan que participar polo menos 6. 000 cidadáns. Moitos notábeis políticos democráticos sufriron ostracismo. Nalgúns casos aprobáronse leis especiais para recuperar a cidadáns exiliados, por exemplo, nas guerras contra os persas recuperouse a Arístides.
Segundo Aristóteles tamén en Argos se practicaba o ostracismo. Na obra de Aristófanes dise que en Mégara e en Mileto tamén había ostracismo. Cidadáns notábeis penados con ostracismo
Hiparco de Colarga, -487.
Megacles, -485.
Arístides, -482.
Temístocles, -471.
Cimón I, -461.
Xantipo, -470.
Hipérbolo, (-417) o último de quen se ten noticia. O ostracismo na cultura
Actualmente, denomínase ostracismo, por extensión do significado orixinal, á sanción social consistente no illamento dunha persoa, e que é considerado un mecanismo de control social.
Ostracon

Ostracon ou Ostrakon (do grego: ὄστρακον ostracon, cuxo plural é ὄστρακα, ostraca) é unha cuncha ou fragmento de cerámica sobre o que se escribía.
En arqueoloxía emprégase o termo ostracon para designar os anacos de cerámica (ou fragmentos calcarios) que se utilizaban como borradores para aprender a escribir ou pintar. Os ostracons son moi numerosos e é unha fonte de información moi útil. Ostraca gregos
Por exemplo, en Atenas o desterro do político ao cal querían expulsar da cidade era designado por unha asemblea na que cada un escribía nun anaco de cerámica (ostracon) o nome da persoa cuestionada, de aí a palabra ostracismo, o procedemento polo que se procedía a devandito desterro se un número suficiente de cidadáns votara polo exilio. Ostraca exipcios
No Antigo Exipto este termo aplícase aos fragmentos calcarios, ou de cerámica, sobre os que o escriba, ou o aprendiz de escriba, esbozaba un debuxo ou un texto. O custo do papiro non permitía que se utilizase este soporte para as notas que non fosen oficiais, para os debuxos explicativos ou satíricos e, moito menos, para a aprendizaxe da escritura xeroglífica.
Para o Exipto grecorromano, a papiroloxía é a ciencia que estuda os textos gregos, latinos e demóticos contidos non só nos papiros senón tamén nos ostracas.
Ostricultura

A ostricultura é un tipo de acuicultura (ou maricultura) que cría ostras para o consumo humano. O cultivo da ostra é moi probable que se desenvolvese á vez que o cultuvo das perlas. Xa se practicaba na Península Itálica polos antigos romanos ao redor do século I a. C. e máis tarde na Britania romana para exportar a Roma.
A industria francesa das ostras leva producíndoas dende finais do século XVIII. Variedades
Entre as especies comunmente producidas atópanse Crassostrea virginica, Crassostrea gigas, Ostrea edulis, Saccostrea glomerata, e Ostrea angasi.
Otello (Rossini)

Otello, ossia il moro di Venezia (en galego Otello, ou o mouro de Venecia é unha ópera en tres actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Francesco Maria Berio di Salsa, baseado nunha adaptación francesa do Otelo de Shakespeare realizada por Jean-François Ducis. Foi estreada no Teatro del Fondo de Nápoles o 4 de decembro de 1816.
É a única obra rossiniana baseada nun drama de Shakespeare. A ópera adáptase bastante á obra orixinal, ten lugar en Venecia e non en Chipre, e o drama desenvólvese doutro xeito. O papel de Jago é nalgún sentido menos importante e diabólico que na obra orixinal e que na versión de Verdi, estreada en 1887. O Otello de Rossini é un fito importante no desenvolvemento da ópera como drama musical, ademais proporcionou a Verdi un punto de referencia para as súas propias adaptacións de Shakespeare.
Otello, como moitas outras óperas de Rossini, foi caendo pouco a pouco no esquecemento e chegando no século XX a ser a súa presenza practicamente nula. Como noutros casos houbo que agardar ao renacemento de Rossini para que a obra volvese coller voo. É curioso que o propio Rossini afirmaba que, da súa extensa produción operística, tan só sobrevivirían no tempo Il barbiere di Siviglia completo, o acto II de Guillaume Tell e o acto III de Otello.
Esta ópera represéntase pouco, aparecendo nas estatísticas de Operabase no posto nº 222 das óperas representadas no período 2005-2010 e sendo a 65ª en Italia e a novena de Rossini con 12 representacións nese período. Historia das representación
A estrea do Otello de Rossini tivo lugar no Teatro del Fondo de Nápoles o 4 de decembro de 1816. A súa estrea no Reino Unido foi o 16 de maio de 1822 no King's Theatre de Londres, e a premier americana tivo lugar o 7 de febreiro de 1826 en Park Theatre en Nova York.
Otello (Verdi)

Otello é unha ópera en catro actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Arrigo Boito, baseado na obra de teatro Othello, the Moor of Venice ("Otelo, o mouro de Venecia"), do dramaturgo inglés William Shakespeare. Foi a penúltima ópera de Verdi, e é considerada por moitos a súa maior traxedia, e é considerada, xunto con Aida (estreada en 1871) e Falstaff (estreada en 1893), como unha das obras mestras do compositor italia. A súa estrea tivo lugar no Teatro alla Scala, de Milán o 5 de febreiro de 1887. A obra ten como escenario a illa de Chipre a finais do século XV.
Otfried Preussler

Otfried Preussler é un escritor alemán para xente nova, orixinario de Bohemia participou na segunda guerra mundial e ao seu remate pasou varios anos en campos de concentración en Tartaria. Unha vez libre estableceuse en Baviera como mestre de escola. Un dos seus mellores libros é As aventuras do varudo Vania, relato de carácter mítico dun pequeno campesiño ruso que ten que pasar varias probas para acceder ó trono. En Os tolos de Vilasimplona describe os habitantes unha vila na que todos están un pouco tolos.
Otomá (mobiliario)

Unha otomá é unha peza de mobiliario que non ten respaldo nin brazos. Poden ser dende un sofá tapizado ata un asento acolchado máis pequeno usado como mesa, meso ou repousapés. O asento pode ter gonzos e formar unha tapa para almacenaxe interior. A versión máis pequena adoita colocarse preto dunha cadeira ou sofá como parte da decoración da sala de estar ou pode usarse como asento á beira do lume. Historia
A otomá ten as súas raíces no mobiliario no Imperio Otomán na actual Turquía, onde era a peza central dos asentos residenciais, xeralmente deseñada como unha plataforma baixa de madeira destinada a ser amontoada con almofadas. Foi deseñado por primeira vez como un mobiliario seccional que envolvía tres paredes dunha habitación, antes de evolucionar en versións máis pequenas que se adaptaban á esquina dunha habitación ou asentos circulares acolchados que rodeaban unha columna ou poste nunha sala pública.
A otomá foi finalmente traída a Europa desde o Imperio Otomán a finais do século XVIII e recibiu o nome do seu lugar de orixe. O exemplo máis antigo coñecido do uso do nome é ottomane en 1729, e ao longo dunha xeración entrou en todos os boudoirs, pero orixinalmente parece que foi moito máis grande que o actual. Galería
Otopappus

Otopappus é un xénero de plantas con flor da tribo dos xirasoles (Heliantheae) dentro da familia das Asteraceae, principalmente propia de Mesoamérica pero cunha especie en Xamaica.
Un dos antigos sinónimos deste xénero é Notoptera, que é tamén o nome dunha orde de insectos (ver Notoptera (insectos)). Especies
Otopappus acuminatus S. Watson - Xalisco
Otopappus brevipes B. L. Rob. - de Chiapas a Nicaragua
Otopappus calarcanus S. Díaz - Colombia
Otopappus curviflorus (R. Br. ) Hemsl. - de Veracruz a Nicaragua
Otopappus epaleaceus Hemsl. - de Puebla a Guatemala
Otopappus glabratus (J. M. Coult. ) S. F. Blake - Guatemala, Honduras, O Salvador
Otopappus guatemalensis (Urb. ) R. L. Hartm. & Stuessy - Guatemala, Belize, Iucatán
Otopappus hirsutus (Sw. ) R. L. Hartm. & Stuessy - Xamaica
Otopappus imbricatus (Sch. Bip. ) S. F. Blake - Puebla, Morelos, Michoacán, Guerrero
Otopappus koelzii McVaugh - Michoacán, Colima, Xalisco
Otopappus mexicanus (Rzed. ) H. Rob. - Guerrero, Oaxaca
Otopappus microcephalus S. F. Blake - Colima, Xalisco, Guerrero, Oaxaca
Otopappus robustus Hemsl. - Veracruz
Otopappus scaber S. F. Blake - Guatemala, Belize, Iucatán, Chiapas
Otopappus syncephalus Donn. Sm. - Guatemala
Otopappus tequilanus (A. Gray) B. L. Rob. - Sinaloa, Xalisco, Nayarit, Michoacán, Guerrero, Oaxaca
Otopappus verbesinoides Benth. - de Oaxaca a Nicaragua
incluídas anteriormente
Varias especies antes incluídas en Otopappus son agora consideradas como mellor clasificadas noutros xéneros como Lundellianthus, Oblivia e Verbesina
Otorrinolaringoloxía

A otorrinolaringoloxía (ORL) é a especialidade médica que se encarga da prevención, diagnóstico e tratamento, tanto médico coma cirúrxico, das doenzas do oído, o nariz, os seos paranasais, a farinxe, a larinxe e as estruturas próximas á cara e o colo.
Asemade, as intervencións cirúrxicas da cara e do pescozo poden ser levadas a cabo tanto por otorrinolaringólogos, coma por cirurxiáns maxilofaciais ou cirurxiáns plásticos.
O organismo de referencia en Galiza é a Sociedade Galega de Otorrinolaringoloxía. Etimoloxía
O termo resulta da combinación de catro palabras gregas: οὖς ous (gen. : ὠτός otos), "oído", ῥίς rhis, "nariz", λάρυγξ larynx, "larinxe" e -λογία -logia, "estudo". Subespecialidades
Otoloxía
Rinoloxía
Laringoloxía
Otorrinolaringoloxía pediátrica
Audioloxía
Otto Fritz Meyerhof

Otto Fritz Meyerhof, nado en Hannover o 12 de abril de 1884 e finado en Filadelfia (EUA) o 6 de outubro de 1951, foi un fisiólogo alemán. Traxectoria
Realizou os estudos de Medicina en Friburgo e Estrasburgo, e o doutoramento en Heidelberg. Traballou no instituto de Fisioloxía e Bioloxía de Kiel. Foi director do instituto de Fisioloxía e Bioloxía Wilhelm Kaiser, Berlín.
O ascenso do partido nazi obrigou a Meyerhof, de orixe xudía, a emigrar a París, e posteriormente a Estados Unidos. Foi profesor de fisioloxía na Universidade de Pensilvania, e faleceu en Filadelfia, en 1951.
Os seus traballos orientáronse, preferentemente, no proceso químico que se verifica na combustión da glicosa presente no organismo e na liberación de enerxía que se desprende en toda contracción muscular.
Meyerhof comprobou que se a contracción muscular se produce en presenza de osíxeno, a glicosa transfórmase en ácido láctico e este, pola presenza do osíxeno, en anhídrido carbónico e auga.
Obtivo o Premio Nobel de Medicina en 1922, compartido con Archibald Vivian Hill.
Otto Hahn

Otto Hahn, nado o 8 de marzo de 1879 en Frankfurt (Alemaña) e finado o 28 de xullo de 1968, foi un químico alemán que gañou o Premio Nobel de Química en 1944. Biografía
Naceu en Frankfurt e estudou química en Marburg e en Múnic. Tras recibir o seu doutoramento en filosofía en 1901, traballou na universidade de Marburg; en 1904 pasou a Londres e ao ano seguinte a Montreal, para finalmente establecerse en Berlín en 1906. Recibiu o Premio Nobel de Química en 1944 polos seus traballos pioneiros no campo da radioactividade. Investigacións científicas
Xunto a Lise Meitner e Otto von Baeyer, desenvolveu unha técnica para medir os espectros da desintegración beta de isótopos radioactivos; para a súa fortuna este logro foi recoñecido e aseguroulle o posto de profesor no Instituto de Química Kaiser-Wilhelm de Berlín en 1912. En 1918, xunto con Meitner, descubriu o protactinio. Cando Meitner fuxiu da Alemaña nazi en 1938, el continuou o traballo con Fritz Strassmann na dilucidación do resultado de bombardeo do uranio cos neutróns térmicos. Comunicou os seus resultados a Meitner quen, en colaboración co seu sobriño Otto Roberto Frisch, interpretounos correctamente como evidencia da fisión nuclear (unha frase acuñada por Frisch). Unha vez que a idea da fisión foi aceptada, Hahn continuou os seus experimentos e demostrou as cantidades enormes de enerxía que a fisión inducida con neutróns podería xerar para uso pacífico ou para a guerra.
Ao transcorrer a segunda guerra mundial, Otto Hahn estivo entre os científicos alemáns postos baixo vixilancia polo programa aliado ALSOS, que o incluíu no proxecto alemán de enerxía nuclear para desenvolver unha bomba atómica (a súa soa conexión era o descubrimento da fisión, el non traballou no programa). A Hahn foille concedido o premio Nobel de Química en 1944, pero na cerimonia de entrega o presidente do comité Nobel para Química anunciou: "O profesor Hahn informounos que estima deplorable asistir a esta cerimonia. " Foi apresado polos británicos, quen buscaban información sobre o esforzo alemán, errado, de desenvolver unha bomba atómica.
Na era da posguerra Hahn destacou como un firme opositor ao uso de armas nucleares. Propúxose en diversas ocasións que os elementos 105 e 108 da táboa periódica se chamasen Hahnium en honra de Hahn, pero ningunha destas propostas foi aprobada. Con todo, un dos poucos buques mercantes de propulsión nuclear do mundo, o Otto Hahn, foi bautizado así na súa honra.
Otto Loewi

Otto Loewi, nado en Frankfurt o 3 de xuño de 1873 e finado en Nova York o 25 de decembro de 1961, foi un destacado fisiólogo alemán. Traxectoria
Estudou na Universidade de Múnic e licenciouse en Medicina na Universidade de Estrasburgo. Abandonou axiña a práctica asistencial da medicina, para dedicarse á investigación. Impartiu clases, como profesor axudante, na Universidade de Viena e en 1909 obtivo a cátedra de Farmacoloxía da Universidade de Graz, pero á chegada dos nazis, requísanlle o cargo e tivo que abandonar o país. Tras un breve período en Bruxelas e Oxford, trasladouse a Nova York en 1940, onde foi nomeado catedrático da Facultade de Medicina da Universidade de Nova York.
Loewi empezou as súas investigacións a partir dunha hipótese de Elliot, que defendía que o impulso nervioso se transmitía a través dunha substancia química. Loewi puido demostrar que no sistema nervioso parasimpático esta substancia era a acetilcolina, substancia que Henry Hallet Dale previamente illara. Ambos compartiron o Premio Nobel de Medicina no ano 1936.
O descubrimento de Loewi deu orixe ao nacemento da teoría química da transmisión nerviosa, segundo a cal, a corrente nerviosa provoca, no extremo das fibras nerviosas, a liberación dunha substancia química que se chamou neurotransmisor.
Otto Paul Hermann Diels

Otto Paul Hermann Diels, nado o 23 de xaneiro de 1876 en Hamburgo, finado o 7 de marzo de 1954 en Kiel, Schleswig-Holstein (Alemaña), foi un químico alemán gañador do Premio Nobel de Química en 1950 compartido con Kurt Alder. Biografía
Foi fillo dun profesor de filoloxía da universidade de Berlín.
Otto Diels estudou química nesa mesma universidade entre 1895 e 1899, conseguindo o doutoramento este último ano. Tras pasar por diferentes posicións ascendeu a profesor e xefe do departamento de química en 1915. Ao ano seguinte, tomou o posto de profesor de Química na Universidade de Kiel, cargo que non deixou até a súa xubilación en 1945.
Dous dos seus fillos morreron na segunda guerra mundial.
Diels faleceu o 7 de marzo de 1954 na súa residencia de Kiel, cidade situada no estado alemán de Schleswig-Holstein. Investigacións científicas
En 1906 descubriu un novo óxido de carbono extremadamente reactivo, o anhídrido malónico.
Tamén cabe destacar a síntese do esteroide, as de reaccións de deshidroxenación con selenio, as de α-Dicetona, así como de uretano. O seu traballo máis famoso fíxoo en colaboración co seu alumno Kurt Alder, sobre a reacción que leva os seus respectivos nomes: a reacción de Diels-Alder. Recibiron o Premio Nobel de química en 1950 polo seu descubrimento e desenvolvemento da síntese do dieno.
Otto Preminger

Otto Ludwig Preminger, nado en Wiznitz o 5 de decembro de 1905 e finado en Nova York o 23 de abril de 1986, foi un director de cinema estadounidense de orixe xudía-austríaca. Traxectoria
A súa obra, que enfronta un mundo romántico e decadente a outro obxectivo e realista, deu lugar a un cinema moi persoal e independente, baseado nos planos longos e nunha coidada posta en escena. É considerado un dos primeiros directores que quebrantaron a censura nos Estados Unidos. Filmografía
Die große Liebe (1931)
Under Your Spell (1936)
Danger – Love at Work (1937)
Kidnapped (1938)
The Pied Piper (1942)
Clare Boothe Luce's Margin for Error (UK: Margin for Error, 1943)
They Got Me Covered (1943)
In the Meantime, Darling (1944)
Laura (1944)
A Royal Scandal (UK: Czarina, 1945)
Fallen Angel (1945)
Centennial Summer (1946)
Forever Amber (1947)
Daisy Kenyon (1947)
The Fan (Reino Unido: Lady Windermere's Fan, 1949)
Whirlpool (1949)
Where the Sidewalk Ends (1950)
The 13th Letter (1951)
Cara de anxo (1953)
Stalag 17 (só actor, dirixido por Billy Wilder, 1953)
The Moon Is Blue (1953)
Carmen Jones (1954)
Río sen retorno (1954)
The Court-Martial of Billy Mitchell (Reino Unidos: One Man Mutiny, 1955)
The Man with the Golden Arm (1956)
Saint Joan (1957)
Bos días tristeza (1958)
Porgy and Bess (1959)
Anatomía dun asasinato (1959)
Éxodo (1960)
Tormenta sobre Washington (1962)
O cardeal (1963)
In Harm's Way (1965)
O rapto de Bunny Lake (1965)
Hurry Sundown (1967)
Skidoo (1968)
Tell Me That You Love Me, Junie Moon (1970)
Such Good Friends (1971)
Rosebud (1975)
The Hobbit (só voz de Elvenking, 1977)
O factor humano (1979)
Otto Rank

Otto Rank, de nacemento Otto Rosenfeld, nado en Viena o 22 de abril de 1884 e finado en Nova York o 31 de outubro de 1939, foi un psicanalista, escritor e profesor austríaco. Traballou xunto a Sigmund Freud durante vinte anos e editou dúas importantes revistas sobre psicanálise. Traxectoria
Otto Rank foi fillo do artesán artístico de orixe xudía Simon Rosenfeld. A partir de 1908 estudou xermanística e filoloxía clásica en Viena e en 1912 obtivo o seu doutoramento cun traballo sobre o poema épico alemán Lohengrin (Die Lohengrin Sage) e dedicouse a temas de antropoloxía cultural, historia da cultura e mitoloxía.
Rank foi un dos primeiros discípulos de Sigmund Freud e formaba parte dos seus colaboradores de máis confianza. Foi secretario da Asociación Psicanalítica de Viena e entre 1912 e 1924 membro do comité editorial da revista internacional de psicanálise Imago. En 1919 fundou a editorial Internationalen Psychoanalytischen Verlag, institución que dirixiu ata 1924.
As teses sobre a anguria do nacemento expostas na súa obra principal Trauma der Geburt und seine Bedeutung für die Psychoanalyse ("Trauma do nacemento e o seu significado para a psicanálise", 1924) levaron a un distanciamento de Freud. Ampliou o alcance da psicanálise ao campo da psicose.
En 1926 Rank mudouse a París e en 1936 estableceuse como psicoterapeuta en Nova York. Fundou a escola Casework que propuña unha limitación do tempo en que debía transcorrer un proceso de terapia. Obra
Der Künstler: Ansätze zu einer Sexual-Psychologie (1907)
Der Mythus von der Geburt des Helden: Versuch einer psychologischen Mythendeutung (1909)
Die Lohengrinsage: Ein Beitrag zu ihrer Motivgestaltung und Deutung (1911)
Das Inzest-Motiv in Dichtung und Sage: Grundzüge einer Psychologie des dichterischen Schaffens (1912)
Die Bedeutung der Psychoanalyse für die Geisteswissenschaften (con Hanns Sachs; 1913) Don Juan, eine Gestalt (1914)
Psychoanalytische Beiträge zur Mythenforschung (1919)
Das Trauma der Geburt und seine Bedeutung für die Psychoanalyse (1924): Neuausgabe: Giessen: Psychosozial-Verlag, 2. , unveränd. Nachdr. 2007, ISBN 978-3-89806-703-4
Der Doppelgänger. Eine psychoanalytische Studie (1925), Neuausgabe: Viena: Turia & Kant, 1993, ISBN 978-3-85132-062-6
A Psychology of Difference: The American Lectures, Princeton University Press, 1996, ISBN 0-691-04470-8
Kunst und Künstler: Studien zur Genese und Entwicklung des Schaffensdranges, Erstveröff. des dt. Urmanuskriptes von 1932. - Gießen: Psychosozial-Verl. , 2000, ISBN 3-89806-023-3
Erziehung und Weltanschauung: Eine Kritik d. psychol. Erziehungs-Ideologie, München: Reinhardt, 1933
Technik der Psychoanalyse (3 Bände; 1926-31), Neuausgabe: Gießen: Psychosozial-Verl. , 2005
Entwicklungsziele der Psychoanalyse: zur Wechselbeziehung von Theorie und Praxis (con Sándor Ferenczi; 1924), Neuausgabe: Viena: Turia und Kant, 1995, 2. Aufl. 2009, ISBN 978-3-85132-493-8
Der Mythos von der Geburt des Helden: Versuch einer psychologischen Mythendeutung, Nachdr. der 2. Aufl. von 1922. - Viena: Turia und Kant, 2000, 2. Aufl. 2009, ISBN 978-3-85132-498-3
Otto Stern

Otto Stern, nado en Sohrau o 17 de febreiro de 1888 e finado en Berkeley o 17 de agosto de 1969, foi un Físico alemán, nacionalizado estadounidense. Traxectoria
Stern naceu no seo dunha familia xudía en Sohrau (Żory) daquela parte do Imperio Alemán de Prusia (hoxe en día Polonia).
Estudou na Universidade de Breslau, sendo, posteriormente, profesor na Escola Técnica de Zürich, na Universidade de Frankfurt e na Universidade de Hamburgo. En 1933 dimitiu como profesor nesa universidade, trasladándose aos EUA, onde obtivo o cargo de profesor de investigación de física no Instituto Carnegie de Tecnoloxía (hoxe Universidade Carnegie Mellon) en Pittsburgh, Pensilvania. Nos seus labores de investigación, calculou o momento magnético do átomo de prata. Tamén, achou para o momento magnético do protón un valor 2, 5 veces maior que o predito pola teoría de Paul Dirac.
Foi galardoado en 1943 co premio Nobel de Física polos seus estudos sobre os feixes moleculares, as propiedades magnéticas dos átomos e o descubrimento do momento magnético do protón nunha serie de experimentos realizados en colaboración con Walther Gerlach coñecidos popularmente como experimento de Stern-Gerlach.
Otto Wallach

Otto Wallach, nado en Königsberg (naqueles momentos parte de Prusia pero que hoxe en día forma parte de Rusia e é nomenada Kaliningrado) o 27 de marzo de 1847 e finado en Gotinga (Alemaña) o 26 de febreiro de 1931, foi un químico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1910. Traxectoria
Otto naceu en Königsberg, naqueles momentos parte de Prusia, pero que actualmente forma parte de Rusia, denominada Kaliningrado.
Estudou química na Universidade de Berlín e Gotinga, e entre 1876 e 1889 foi nomeado profesor de química na Universidade de Bonn. En 1889 abandonou a docencia para converterse en director do Instituto Químico da Universidade de Gotinga, cargo que ocupou ata 1915.
Faleceu o 26 de febreiro de 1931 na alemá cidade de Gotinga, situada no estado alemán de Baixa Saxonia. Investigacións científicas
Foi un dos primeiros químicos que se dedicaron á investigación química dos terpenoides e as combinacións alicíclicas, a investigación das cales foi de grande influencia no desenvolvemento da química orgánica e industrial, e especialmente dos perfumes e dos aceites esenciais.
En 1910 foi galardoado co Premio Nobel de Química pola súa contribución no desenvolvemento da química orgánica e industrial.
Ottoline Morrell

Ottoline Morrell, nada Ottoline Violet Anne Cavendish-Bentinck en Tunbridge Wells o 16 de xuño de 1873 e finada en Londres en 21 de abril de 1938, foi unha aristócrata británica, mecenas, pacifista e anfitrioa da elite cultural do seu tempo. Era sobriña de Elizabeth Bowes-Lyon, máis tarde raíña nai do Reino Unido. En 1902 casou co deputado liberal Philip Morrell. Estudou no Somerville College da Universidade de Oxford. Anfitrioa cultural
Lady Ottoline acolleu a numerosos científicos e artistas na súa casa no distrito londiniense de Bloomsbury. Era unha anfitrioa habitual do grupo que máis tarde se coñecería como Círculo de Bloomsbury, que contaba con membros coñecidos como Virginia Woolf, Lytton Strachey, Bertrand Russell, John Maynard Keynes, EM Forster, Duncan Grant e Vanessa Bell. Tivo varios amantes, e mantivo unha relación amorosa con Russell, así como coa pintora Dora Carrington. Durante a primeira guerra mundial, Morrell foi unha dos principais pacifistas. Apoiou aos obxectores de conciencia activos, algúns dos cales tamén pertencían ao grupo de Bloomsbury, e animou a Sigfried Sassoon a presentar a carta contra a guerra no Parlamento. Durante este tempo ela tamén construíu certa reputación como paisaxista. Legado literario
Morrell foi fonte de inspiración para varias obras literarias da súa época. Modelou para Mrs Bidlake en Point counter Point de Aldous Huxley de 1928 e para Hermione Roddice en Love and Women ( Mulleres namoradas ) de DH Lawrence. Algúns críticos cren que tamén foi a inspiración para o libro de D. H. Lawrence Lady Chatterley's Lover, levado ao cine por Just Jaeckin en 1981 como O amante de Lady Chatterley.
Oubritenga

Oubritenga é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión do Plateau-Central. A súa capital é a cidade de Ziniaré. Departamentos
A provincia divídese en sete departamentos: Absouya
Dapelogo
Loumbila
Nagréongo
Ourgou-Manega
Ziniaré
Zitenga
Oudalan

Oudalan é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión de Sahel. A súa capital é a cidade de Gorom-Gorom. Departamentos
A provincia divídese en cinco departamentos: Deou
Gorom-Gorom
Oursi
Markoye
Tinakoff
Oude Kerk

A Oude Kerk ("Igrexa vella") é o edificio máis antigo de Ámsterdam e a súa igrexa parroquial máis antiga, consagrada en 1306 polo bispo de Utrecht con san Nicolao como o seu santo patrón. Logo da Reforma en 1578, transformouse nunha igrexa calvinista, o que continúa sendo até os nosos días. Atópase en De Wallen, na actualidade a principal zona vermella de Ámsterdam. A praza que rodea a igrexa é a Oudekerksplein. Historia
No sitio onde se atopa emprazada a Oude Kerk antigamente atopábase unha igrexa de madeira. Foi substituída por unha capela de pedra e consagrada en 1306.
A igrexa sufriu unha serie de renovacións realizadas ó longo de 15 xeracións de cidadáns de Ámsterdam. Cincuenta anos despois da súa construción realízase a primeira reforma, as capelas laterais alónganse e estrutúranse arredor do coro nun semicírculo para soster a estrutura. A comezos do século XV agregáronse os transeptos norte e sur para xerar unha forma de cruz. Os traballos nestes cambios termináronse en 1460, aínda que é probable que as tarefas fosen interrompidas polos incendios que arrasaron a cidade en 1421 e 1452.
Antes do Alteratie, ou Reforma ocorrida en Ámsterdam en 1578, a Oude Kerk era unha igrexa católica. Logo da derrota dos españois a mans de Guillerme "O Taciturno" durante a Guerra dos Oitenta Anos, a igrexa foi tomada pola Igrexa reformada neerlandesa calvinista. Durante as diversas batallas que tiveron lugar durante o século XVI, en varias ocasións a igrexa foi obxecto de pillaxe e danos, primeiro durante o Beeldenstorm de 1566, cando unha turba destruíu a maioría das obras de arte e decoracións da igrexa, incluído unha peza no altar cun panel central obra de Jan van Scorel e paneis laterais a ambos os dous lados obras de Maarten van Heemskerck. O único que sobreviviu foron as pinturas do teito xa que eran inaccesibles.
Os habitantes locais reuníanse na igrexa para chismosear, os mercachifles vendían as súas mercadorías e os esmoleiros buscaban refuxio. Este comportamento non foi tolerado polos calvinistas, e os esmoleiros foron expulsados. En 1681 clausurouse o coro cunha malla de bronce. Por sobre a malla lese o seguinte texto, “As prácticas falsas introducidas gradualmente na igrexa de Deus, foron aquí desfeitas no ano setenta e oito, ” en referencia á Reforma de 1578.
Ese mesmo ano, a Oude Kerk converteuse na sede do rexistro de casamentos. Tamén albergou os arquivos da cidade, os documentos máis importantes gardábanse nun arcón enchapado en placas de ferro e pintado co escudo de armas da cidade. O arcón almacenábase nunha capela de ferro.
Rembrandt foi un asiduo visitante da Oude Kerk e todos os seus fillos foron bautizados alí. É o único edificio de Ámsterdam que gardou as súas formas orixinais dende que Rembrandt o percorreu. No Santo Sepulcro existe unha pequena exhibición de Rembrandt, un altar dedicado á súa esposa “Saskia” van Uylenburgh que repousa alí dende 1782. Galería de imaxes
Ouranopithecus

Ouranopithecus é un xénero extinto de grandes simios eurasiáticos representado por dúas especies, Ouranopithecus macedoniensis, un hominoide do Mioceno Tardío (hai 9, 6–8, 7 Ma) de Grecia e Bulgaria, e Ouranopithecus turkae, tamén do Mioceno Tardío (8, 7–7, 4 Ma) de Turquía. Sistemática
Baseándose na anatomía facial e dental de O. macedoniensis', suxeriuse que Ouranopithecus era realmente un driopitecino. Porén, os ouranopitecinos están probablemente máis estreitamente relacionados cos Ponginae. Algúns investigadores consideran que O. macedoniensis é o último antepasado común de simios e humanos, e un predecesor de australopitecinos e humanos, aínda que isto é moi polémico e non está amplamente aceptado. É certo que O. macedoniensis comparte características derivadas con algúns dos primeiros homininos (como o seo frontal, unha cavidade na fronte), pero case con certeza non son especies estreitramente relacionadas. Suxeriuse que pode ser un sinónimo taxsonómico de Graecopithecus freybergi, aínda que isto foi moi discutido na literatura.