proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Factor acelerador da descomposición

O factor acelerador da descomposición do complemento ou DAF (do inglés complement decay-accelerating factor), tamén coñecido como CD55, é unha proteína que, nos humanos está codificada no xene CD55 do cromosoma 1.
O DAF regula o sistema do complemento na superficie da célula. Recoñece os fragmentos C4b e C3b que se crean durante a activación do C4 (na vía clásica ou da lectina) ou C3 (na vía alternativa). A interacción de DAF co C4b asociado á célula das vías clásicas e da lectina interfire coa conversión de C2 a C2b, impedindo así a formación da convertase de C3 C4b2a, e a interacción de DAF con C3b da vía alternativa interfire coa conversión do factor B en Bb realizada polo factor D, o que impide a formación da convertase de C3 C3bBb da vía alternativa. Así, ao limitar a amplificación de convertases do cadoiro do complemento, o DAF bloquea indirectamente a formación do complexo de ataque á membrana.
Esta glicoproteína está amplamente distribuída nas células hematopoéticas e non hematopoéticas. É un determinante para o sistema de grupos sanguíneos Cromer. Estrutura
O DAF é unha proteína de membrana de 70 kDa que se une á membrana da célula por medio dunha áncora de glicofosfatidilinositol (GPI).
O DAF contén catro repeticións de proteína de control do complemento (CCP) cun so glicano ligado a N situado entre CCP1 e CCP2. Pola súa parte, CCP2, CCP3, CCP4 e tres residuos de lisina consecutivos nun peto positivamente cargado entre CCP2 e CCP3 están implicados na inhibición que fai DAF da vía alternativa do complemento. CCP2 e CCP3 soas están implicadas na inhibición realizada por DAF da vía clásica do complemento. Patoloxía
Hemoglobinuria nocturna paroxística
Como DAF é unha proteína ancorada con GPI, a súa expresión redúcese en persoas con mutacións que reducen os niveis de GPI, como ocorre na hemoglobinuria nocturna paroxísmica. Nese trastorno, os glóbulos vermellos con moi baixos niveis de DAF e CD59 sofren unha hemólise mediada polo complemento. Entre os síntomas están: baixo reconto de glóbulos vermellos (anemia), fatiga e episodios de urina de cor escura e outras complicacións.
Enfermidades infecciosas
O DAF utilízase como receptor dalgúns coxsackievirus e outros enterovirus. o DAF-Fc recombinante soluble foi probado en ratos como terapia antienterovirus para danos no corazón; porén, o enterovirus humano que foi testado únese moito máis fortemente ao DAF humano que ao de rato ou rata de laboratorio. Os echovirus e coxsackie B virus que usan o DAF humano como receptor non se unen a análogos de DAF de roedores. O DAF-Fc aínda ten que ser testado en humanos.
A unión de DAF ao VIH-1 humano cando os virións están evaxinándose da superficie das células infectadas protexe o VIH-1 da lise mediada polo complemento.
Factor biótico

Un factor biótico é calquera compoñente vivo dun ecosistema que afecta ás poboacións doutro organismo ou ao ambiente. Isto inclúe aos animais depredadores que consomen ese organismo, ou a comida viva que o organismo consome. Os factores bióticos tamén inclúen a influencia humana, a de parasitos e patóxenos e as enfermidades que poden producir.
Os factores bióticos son xerados polos compoñentes bióticos do ecosistema, que son os organismos vivos que o compoñen, os cales poden pertencer a tres clases: Produtores (autótrofos): fundamentalmente as plantas e as algas, que converten a enerxía da luz (por medio da fotosíntese) en materia orgánica, que será o alimento para outros organismos. En último extremo todo o ecosistema depende deles.
Consumidores (heterótrofos): son os animais, que se alimentan dos produtores (os herbívoros) ou doutros consumidores (os carnívoros).
Descompoñedores: consomen os detritos deixados por outros seres vivos, e son os fungos e microorganismos como as bacterias. Son fundamentais para degradar os restos orgánicos e pechar os ciclos bioxeoquímicos, que permiten reutilizar a materia.
Os seres vivos inflúen noutros tanto da súa especie coma doutras especies mediante as relacións intraespecíficas (familias, rabaños, colonias etc. ) e interespecíficas (depredación, parasitismo, comensalismo, simbiose, antibiose etc. ) que establecen entre eles. Todas as especies están influenciadas polos factores bióticos dun modo ou outro. Por exemplo, se se incrementa o número de depredadores, toda a rede trófica se ve afectada: diminuirán os herbívoros que eran as súas presas, aumentarán os produtores xa que hai menos herbívoros que os coman, e co tempo a escaseza de presas herbívoras repercutirá nos predadores. Os humanos xeran grandes e rápidos cambios no ambiente que causan a alteración de moitos hábitats. Unha especie invasora que entra nun ecosistema introduce un novo factor biótico ao que os demais organismos terán que adaptarse.
Factor de risco

En epidemioloxía, un factor de risco é toda circunstancia ou situación que aumenta as probabilidades dunha persoa de contraer unha doenza ou calquera outro problema de saúde. Os factores de risco implican que as persoas afectadas por devandito factor de risco, presentan un risco sanitario maior ó das persoas sen este factor.
No caso dos diferentes tipos de cancro, cada un ten diferentes factores de risco. Por exemplo, a exposición sen protección ós raios solares é un factor de risco para o cancro de pel, e o fumar é un factor de risco para o cancro de pulmón, larinxe, boca, farinxe, esófago, riles, vexiga urinaria e outros órganos.
Hai que diferenciar os factores de risco dos factores prognóstico, que son aqueles que predín o curso dunha enfermidade unha vez que xa está presente. Existe tamén marcadores de risco, que son características da persoa que non poden modificarse (idade, sexo, estado socio-económico, etc. ). Hai factores de risco (idade, hipertensión arterial, etc. ) que cando aparece a doenza son á súa vez factores prognóstico (maior probabilidade de que se desenvolva un evento).
En epidemioloxía, os factores de risco son aquelas características e atributos (variables) que se presentan asociados diversamente coa doenza ou o evento estudado. Os factores de risco non son necesariamente as causas, só sucede que están asociadas co evento. Como constitúen unha probabilidade medible, teñen valor predictivo e poden usarse con vantaxes tanto en prevención individual como na comunidade.
O termo "factor de risco" foi utilizado por primeira vez polo investigador de enfermidades cardíacas Thomas Dawber nun estudo publicado en 1961, onde atribuíu á cardiopatía isquémica determinadas situacións como son a presión arterial, o colesterol ou o hábito de fumar.
Factor inhibidor da leucemia

O factor inhibidor da leucemia ou LIF (polas súas siglas en inglés de leukemia inhibitory factor) é unha citocina da clase da interleucina 6 que afecta ao crecemento celular ao inhibir a diferenciación. Cando os niveis de LIF caen, as células diferéncianse. En humanos está codificado no xene LIF do cromosoma 22. Función
O nome de factor inhibidor da leucemia deriva da súa capacidade de inducir a diferenciación terminal das células leucémicas mieloides, o que impide que sigan crecendo. Outras propiedades atribuídas a esta citocina son: promoción do crecemento e diferenciación celulares de diferentes tipos de células diana, influencia no metabolismo óseo, caquexia, desenvolvemento neural, embrioxénese e inflamación. O LIF regulado por p53 facilita a implantación no modelo de ratos e posiblemente en humanos. Suxeriuse que o LIF humano recombinante podería axudar a mellorar a taxa de implantación en mulleres con infertilidade inexplicada. Unión/activación
O LIF únese a un receptor específico para LIF (LIFR-α), que forma un heterodímero cunha subunidade específica común a todos os membros desa familia de receptores, chamada subunidade transdutora de sinais GP130. Isto causa a activación dos cadoiros de JAK/STAT (quinase Janus/transdutor de sinais e activador da transcrición) e de MAPK (proteína quinase activada por mitoxeno). Expresión
O LIF exprésase normalmente nas glándulas uterinas e no trofoectodermo do embrión en desenvolvemento, e o seu receptor LIFR exprésase na masa celular interna (embrioblasto). O LIF recombinante orixinado en plantas prodúcese pola compañía InVitria. Uso no cultivo de células nais
O LIF adoita engadirse a medios de cultivo de células nais como alternativa ao cultivo con células alimentadoras, debido á limitación que presentan as células alimentadoras ao producir LIF só na súa superficie. As células alimentadoras que carecen do xene LIF non serven de sostén para as células nais. O LIF promove a autorrenovación ao recrutar o transdutor de sinais e activador da transcrición 3 (Stat3). Stat3 é recrutado no receptor de LIF activado e fosforilado pola quinase Janus. Sinalouse que o LIF e Stat3 non son suficientes para inhibir a diferenciación de células nais, xa que as células se diferencian despois da retirada do soro. Durante a fase de reversibilidade da diferenciación a partir de pluripotencia virxe, é posible reverter as células que adquiren de novo a pluripotencia virxe por medio da adición de LIF.
A eliminación do LIF empurra as células nais á diferenciación, aínda que a manipulación xenética de células nais embrionais permite un crecemento independente de LIF, coa sobreexpresión do xene Nanog.
O LIF engádese habitualmente ao medio de cultivo de células nais para reducir a diferenciación espontánea.
Factor reumatoide

O factor reumatoide (FR ou RF polas súas siglas en inglés) é o primeiro autoanticorpo que se encontrou na artrite reumatoide. Defínese como un anticorpo contra a porción Fc da IgG e diferentes factores reumatoides poden recoñecer distintas partes do complexo IgG-Fc. O factor reumatoide e a IgG únense para formar inmunocomplexos que contribúen ao proceso da enfermidade.
O factor reumatoide pode tamén ser unha crioglobulina (anticorpo que precipita ao arrefriar unha mostra de sangue); pode ser unha crioglobulina de tipo 2 (IgM monoclonal a IgG policlonal) ou tipo 3 (IgM policlonal a IgG policlonal).
Aínda que se encontra predominantemente como IgM, o factor reumatoide pode ser de calquera dos isotipos de inmunoglobulinas, é dicir, IgA, IgG, IgM, IgE, e IgD. Probas diagnósticas
O factor reumatoide avalíase a miúdo en pacientes dos que se sospeita que teñen algún tipo de artrite, incluso se os resultados positivos poden deberse a outras causas, e os resultados negativos non descartan a enfermidade. Pero, en combinación con outros signos e síntomas, pode ser importnte para o diagnóstico e a prognóstico da enfermidade. Forma parte dos criterios habituais utilizados para distinguir a artrite reumatoide.
A presenza do factor reumatoide no soro sanguíneo pode tamén indicar a presenza de actividade autoinmune non relacionada coa artrite reumatoide, como a asociada co rexeitamento de tecidos ou órganos trasplantados. Nese casos, o factor reumatoide pode servir como un dos varios marcadores serolóxicos para a autoinmunidade. A sensibilidade do factor reumatoide pola artrite reumatoide establecida é de só o 60-70% cunha especificidade do 78%. Interpretación
Encóntranse altos niveis de factor reumatoide (en xeral de máis de 20 IU/mL, 1: 40, ou máis do percentil do 95, aínda que hai certa variación entre os laboratorios) na artrite reumatoide (presente no 80%) e a síndrome de Sjögren (presente no 70%). Tamén se encontra na infección polo virus de Epstein–Barr ou parvovirus e en do 5 ao 10% de persoas sas, especialmente as vellas.
Hai unha asociación entre o factor reumatoide e a sinovite máis persistentemente activa, e con máis danos articulares, maior discapacidade final e artrite.
Ademais da artrite reumatoide, o factor reumatoide pode tamén ser elevado en: Lupus eritematoso sistémico
Artrite idiopática xuvenil
Síndrome de Sjögren
Fibrose pulmonar Intersticial
Hepatite B, enfermidade hepática crónica, e hepatite crónica
Crioglobulinemia mixta esencial
Cirrose biliar primaria
Mononucleose infecciosa e calquera infección viral crónica
Endocardite bacteriana
Lepra
Sarcoidose
Tuberculose
Sífilis
Leishmaníase visceral
Malaria
Leucemia
Dermatomiosite
Esclerose sistémica
Despois dunha vacinación/transfusión en individuos normais. Historia
O test foi descrito primeiramente polo médico noruegués Erik Waaler en 1940 e redescrito polo doutor Harry M. Rose e coleagas en 1948. Dise que a redescrición se debeu a incertezas debidas á Segunda guerra mundial. Aínda hoxe se denomina test de Waaler-Rose.
Factorías Vulcano

Factorías Vulcano S. A. é un estaleiro galego dedicado á construción de buques de 80 a 170 metros de eslora. Foi fundado en 1919 por Enrique Lorenzo Docampo​ e o enxeñeiro belga Ludovico Morlon en Teis, Vigo. ​
Factotum (filme)

Factotum é unha produción noruega-estadounidense baseada na novela homónima de Charles Bukowski. Está dirixida por Bent Hamer e interpretada por Matt Dillon, Lili Taylor e Marisa Tomei. O guión é de Bent Hamer e Jim Stark, e a música de Kristin Asbjørnsen. Foi estreada en 2005. Sinopse
Hank Chinaski é un escritor que non logra vivir do que escribe. A súa principal afección é a bebida, apostar nas carreiras de cabalos e compartir o seu amor con Jan e Laura, igualmente bebedoras. Para costearse os seus vicios, acepta diversos traballos temporais nos que nunca dura demasiado. Despois de que Jan o deixa por unha situación máis estable, finalmente unha revista acepta unha das súas obras.
Facultade

Unha facultade é unha institución docente de estudo e investigación que normalmente constitúe unha subdivisión dunha universidade. Abrangue unha área de estudo concreta ou un conxunto de áreas relacionadas. A antiga Universidade de París, que serviu de modelo para a maioría das universiades medievais de Europa, tiña catro facultades: Teoloxía, Leis, Medicina e Artes. Todos os alumnos tiñan que graduarse nunha delas para poder proseguir os estudos noutra das tres restantes.
As facultades deben o seu nome ó feito de que teñen a atribución ou potestade legalmente recoñecida de outorgar graos académicos, o cal supón que son consideradas autoridades cualificadas para certificar a calidade da formación e os coñecementos dos seus propios titulados. Os graos académicos que outorga unha facultade poden ser de licenciatura ou enxeñaría, de mestría e especialmente, o de doutoramento. Tamén poden ofrecer diplomaturas. Antigamente outorgaban tamén o grao de bacharelato, que era un grao académico até certo punto semellante á actual diplomatura. Nalgunhas universidades, como a UNAM de México, os centros docentes que non teñen programas de doutoramento son chamadas escolas, reservando o nome de facultade para aqueles que si o teñen.
Facultade de Bioloxía e Ciencias do Mar de Vigo

A Facultade de Bioloxía e a Facultade de Ciencias do Mar de Vigo son centros da Universidade de Vigo, anexadas dentro do «Edificio de Ciencias Experimentais» do Campus das Lagoas - Marcosende. Historia
No ano 1977 comezouse a impartir docencia de bioloxía no Colexio Universitario de Vigo (o naquela hora chamado "o Cuvi"), como unha extensión da Universidade de Santiago de Compostela en Vigo para os primeiros cursos da licenciatura. No 1990 a Fundación Universidade de Vigo iniciou a construción da Facultade de Ciencias. Mentres se realizaba a obra, as primeiras titulacións propias impartíronse no edificio de Humanidades. Expedíronse as primeiras titulacións da facultade no 1992. No 1995 a Facultade de Ciencias mudouse ao novo edificio. Ademais das xa impartidas Bioloxía e Química, no 1996 comezouse a docencia da nova titulación de Ciencias do Mar. Non foi ata o 2002 cando a Facultade de Ciencias se separou en tres facultades independentes: Facultade de Bioloxía, Ciencias do Mar e Química.
No ano 2009 extínguese a Licenciatura de Bioloxía, ao seguir as novas directrices do Espazo Europeo de Educación Superior (EEES) e introducir o Grao en Bioloxía. Tamén o fixo Ciencias do Mar no 2013, despois de 18 anos de licenciaturas. Titulacións
Titulacións de Grao
Grao en Bioloxía
Grao en Ciencias do Mar
Titulacións de Posgrao
Mestrado Universitario en Acuicultura
Mestrado Universitario en Bioloxía Mariña
Mestrado Universitario en Biotecnoloxía avanzada
Mestrado Universitario en Ciencias biolóxicas: Bioloxía Molecular, Computacional e Ambiental e Bio-Industrias
Mestrado Universitario en Profesorado en Educación Secundaria Obrigatoria, Bacharelato, Formación Profesional e Ensino de Idiomas. Especialidade de Ciencias Experimentais, Bioloxía, Xeoloxía, Física e Química
Mestrado Universitario en Neurociencia
Mestrado Universitario en Oceanografía
Programas de Doutoramento
Doutoramento en Biotecnoloxía avanzada
Doutoramento en Endocrinoloxía
Doutoramento Do*Mar
Doutoramento en Metodoloxía e Aplicacións en Ciencias da Vida
Doutoramento en Nanomediciña
Doutoramento en Neurociencia e Psicoloxía Clínica
Facultade de Ciencias Políticas e Sociais de Santiago de Compostela

A Facultade de Ciencias Políticas e Sociais de Santiago de Compostela é un centro educativo da Universidade de Santiago de Compostela, onde se imparte o Grao en Ciencias Políticas e da Administración e o programa de doutoramento Procesos Políticos Contemporáneos. Obxectivos da licenciatura
A licenciatura ten como obxectivos proporcionar uns amplos coñecementos en materias que permitan analizar os procesos e estruturas políticas e administrativas contemporáneas que capaciten para poder desenvolver funcións de responsabilidade de xestión media ou alta nas administracións públicas do estado así como en organizacións de carácter internacional. Orientacións
Está estruturado en catro cursos académicos e conta con tres plans de orientación distintos: Ciencia Política, Administración Pública e Estudos Internacionais. Entre as liñas de investigación dos seus docentes destaca a de estudos políticos, nacionalismo, cooperación internacional e estudos de xénero.
Facultade de Ciencias da Coruña

A Facultade de Ciencias da Coruña é un centro de ensino da Universidade da Coruña, situado no campus da Zapateira. Titulacións
No curso 2020-2021 na Facultade impártense as seguintes titulacións:
Graos
Grao en Bioloxía
Grao en Química
Grao en Nanociencia e Nanotecnoloxía
Programa de simultaneidade do Grao en Bioloxía e o Grao en Química
Másteres
Máster Universitario en Acuicultura
Máster Universitario en Biodiversidade terrestre: caracterización, conservación e xestión
Máster Universitario en Bioloxía mariña
Máster Universitario en Bioloxía molecular, celular e xenética
Máster Universitario en Biotecnoloxía avanzada
Máster Universitario en Ciencias, Tecnoloxías e Xestión ambiental
Máster Universitario en Investigación química e Química industrial
Máster Universitario en Neurociencia Información sobre as titulacións
Grao en bioloxía.
Coordinador: Lucía Couceiro López
Créditos: 240
Prazas ofertadas: 70
Obxectivos: o obxectivo fundamental é que o estudantado adquira os coñecementos que debe ter un biólogo para alcanzar unhas competencias profesionais que permita aos titulados desenvolveren a súa actividade profesional descrita no "Estatuto dos Colexios Oficiais de Biólogos" (Real decreto 693/1996. BOE do 23 de maio de 1996, e Real decreto 1754/1998, BOE do 7 de agosto de 1998).
Nota: este estudo é plurilingüe. O alumnado terá a opción de cursar parte do estudo en outras linguas.
Grao en Química.
Coordinadora: María José González Castro
Créditos: 240
Prazas ofertadas: 50
Obxectivos: o obxectivo fundamental é que os estudantes adquiran os coñecementos que debe ter un químico para alcanzar unhas competencias profesionais que regulan os "Colexios Profesionais de Químicos" (Decreto de 9 de marzo de 1951, Ordes de 10 de xaneiro de 1952 e de 9 de decembro de 1961, Lei 2/1974 de 13 de febreiro, Lei 7/1997 de 14 de abril, Real Decreto-lei 6/2000 de 23 de xuño, Real Decreto 3428/2000 de 15 de decembro) permitindo aos titulados desenvolver o labor profesional dun químico.
Facultade de Ciencias da Saúde da Coruña

A Facultade de Ciencias da Saúde da Universidade da Coruña creouse no ano 2001 (DOG de 12 de decembro de 2001), por transformación da Escola Universitaria de Terapia Ocupacional.
A súa sede está situada no Campus da Coruña, no Hospital Marítimo de Oza. Características
A Facultade conta cun sistema de garantía interna de calidade (SGIC), con obxecto de favorecer a mellora continua das titulacións impartidas, atendendo ao proceso deseñado pola Axencia Nacional de Avaliación da Calidade e Acreditación (ANECA) e a Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galicia (ACSUG). Nela inclúese o Departamento de Medicina. Oferta formativa
Grao en Terapia Ocupacional, recoñecido en España como a titulación máis prestixiosa desta disciplina científica e a primeira en adaptarse aos ensinos do Espazo Europeo de Educación Superior.
Máster Universitario en Asistencia e Investigación Sanitaria. Ofrece tres especialidades:
Reeducación Funcional, Autonomía Persoal e Calidade de Vida (presencial).
Fundamentos de Investigación Biomédica (presencial).
Investigación Clínica (presencial e on-line).
Máster Interuniversitario en Xerontoloxía Clínica, en colaboración coa Universidade de Santiago de Compostela (presencial).
Máster Interuniversitario en Ciencia e Tecnoloxía en Termalismo e Balneoterapia, en colaboración coa Universidade de Vigo (presencial e on-line).
Os másteres están dirixidos a profesionais do ámbito das Ciencias da saúde e a outras afíns relacionadas coa asistencia e a investigación sanitaria. Constitúen o período de formación dos Programas de Doutoramento en Ciencias da saúde adscritos ao Departamento de Medicina.
Facultade de Ciencias de Lugo

A Facultade de Ciencias de Lugo é un centro educativo pertencente á Universidade de Santiago de Compostela, creada en outubro de 1991 como consecuencia da transformación do antigo Colexio Universitario de Lugo. Nela impártense estudos adaptados á Espazo Europeo de Educación Superior: Grao en Enxeñaría de procesos químicos industriais
Grao en nutrición humana e dietética
Máster en Enxeñaría industrial
Master Universitario en prevención de riscos laborais e saúde medioambiental
Facultade de Dereito da Coruña

A Facultade de Dereito da Coruña é un centro educativo da Universidade da Coruña situado no Campus de Elviña. A actual localización inaugurouse en 1996. Titulacións
Está en proceso de adaptación ó EEES nado a raíz do proceso de Bologna. Tras esta reforma universitaria, na Facultade impártense os graos en Dereito e en Dereito + ADE.
Están en proceso de extinción a licenciatura en Dereito e a dupla licenciatura en Dereito e Administración de Empresas, ademais do máster en Dereito: Especialidade en Estudos da Unión Europea, e o máster en Asesoramento Xurídico Empresarial. Tamén está neste proceso o doutoramento en Liberdades Públicas e Dereitos fundamentais. Equipo decanal
O actual decano[cando? ] é Xulio Ferreiro Baamonde, sendo vicedecanos Ana Aba Catoira, Natalia Álvarez Lata e Jorge Antonio Quindimil López. Departamentos
Os departamentos cos que conta a Facultade son: Dereito Privado, Dereito Público e Dereito Público Especial. Outros departamentos son Fundamentos da Análise Económica (Economía Política) e Economía Aplicada (Facenda Pública).
Facultade de Farmacia de Santiago de Compostela

A Facultade de Farmacia de Santiago de Compostela é a Facultade onde se imparte a docencia da Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela.
O seu edificio está situado no campus Sur de dita Universidade, na praza do Seminario de Estudos Galegos, s/n. Historia
A Facultade creouse en 1857, e os seus estudos realizáronse no antigo Colexio de Santiago Alfeo (Fonseca), compartindo este edificio coa Facultade de Medicina, até que nos anos 1920, coa influencia de Montero Ríos, comezou a construción do novo edificio para a de Medicina na rúa de San Francisco.
No século XXI construíuse o novo edificio da Facultade de Farmacia no Campus Sur. [Cómpre referencia] Títulos impratidos
As titulacións impartidas na Facultade son: Dobre grao en Farmacia e en Óptica e Optometría
Grao en Farmacia
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamento Equipo de Goberno
Na actualidade, o equipo de goberno da Facultade está integrado por: Decana: María Isabel Sánchez Mazo
Vicedecana: Mª de los Reyes Laguna Francia
Vicedecana: María Paz García Martínez
Secretario: Perfecto Miguel Paseiro Losada
Facultade de Filoloxía da Coruña

A Facultade de Filoloxía da Coruña é un centro educativo da Universidade da Coruña situado no campus da Zapateira. Historia
Os estudos de Filoloxía na Coruña remóntanse ao ano 1972, cando se comezou a impartir no antigo Colexio Universitario o primeiro ciclo das licenciaturas en Filoloxía Hispánica, Románica e Xermánica. Os estudos comezaron en pavillóns provisionais no Campus de Riazor, no centro urbano, para posteriormente trasladarse ó Campus da Zapateira.
Coa creación da Universidade da Coruña e da Facultade de Humanidades (1989), completáronse os segundos ciclos de Filoloxía Hispánica (1990), nas subseccións de Español e Galego-portugués, e de Filoloxía Inglesa (1993). En 1995, a Facultade trasládase do Campus da Zapateira a un novo edificio no Campus de Elviña. Ese mesmo ano créase a Facultade de Filoloxía por desmembración, xunto coa Facultade de Ciencias da Educación, da antiga Facultade de Humanidades. Finalmente, en 2003 a Facultade de Filoloxía trasládase de novo ó Campus da Zapateira, onde ocupa un edificio situado na parte alta do campus.
A implantación do Espazo Europeo de Educación Superior determinou que as antigas licenciaturas deran paso no curso 2009/2010 ós novos títulos de grao e mestrado. Titulacións
Está en proceso de adaptación ó EEES nado a raíz do proceso de Bologna. Tras esta reforma universitaria, na Facultade impártense os graos en español (estudos lingüísticos e literarios), en galego e portugués (estudos lingüísticos e literarios), e en inglés (estudos lingüísticos e literarios).
Impártense tamén os mestrados en lingua e usos profesionais, en lingüística e as súas aplicacións, e mais en lingüística galega.
Desde o curso 2011/2012 impártese tamén o Mestrado en Literatura, cultura e diversidade nas especialidades de español, inglés e galego-portugués. Equipo decanal
A actual decana é Teresa López Fernández, elixida nas eleccións celebradas o 21 de xaneiro de 2005 e reelixida o 4 de marzo de 2009. María José Martínez López, anterior decana da Facultade, ocupa actualmente o posto de vicerreitora de Estudantes e Relacións Internacionais da UDC Departamentos
Os departamentos dos que consta a Facultade son Filoloxía española e latina, Galego-portugués, francés e lingüística, e Filoloxía inglesa.
Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo

A Facultade de Filoloxía e Tradución é un centro da Universidade de Vigo onde se imparten estudos lingüísticos. Situada no campus das Lagoas-Marcosende, tamén coñecido como CUVI, ocupa o edificio histórico que acolleu dende os seus inicios o vello Colexio Universitario, semente da actual UVigo. Titulacións
Titulacións de grao
Grao en Linguas Estranxeiras
Grao en Tradución e Interpretación
Grao en Ciencias da Linguaxe e Estudos Literarios (en extinción)
Grao en Filoloxía Aplicada Galega e Española
Titulacións de posgrao
Mestrado Interuniversitario en Lingüística Aplicada
Mestrado en Tradución para a Comunicación Internacional
Mestrado Interuniversitario en Estudos Ingleses Avanzados e as súas Aplicacións
Mestrado en Tradución Multimedia
Título Propio de Especialista en Tradución para a Industria do Videoxogo
Facultade de Formación do Profesorado de Lugo

A Facultade de Formación do Profesorado é un centro da Universidade de Santiago de Compostela, sita no Campus de Lugo. Nela impártese a titulación oficial de Mestre con catro especialidades: Educación Primaria, Educación Infantil, Educación Física e Lingua Estranxeira, que coa adaptación ao Espazo Europeo de Educación Superior pasarían a ser só os graos en mestrado en Educación Infantil e en Educación Primaria. Tamén se imparte o mestrado en Profesorado e é sede do 4º ciclo. Para o curso 2011/12 está prevista a implantación do mestrado en Dirección de Actividades Educativas na Natureza.
O actual edificio da Facultade, inaugurado en 1956, está situado na Avenida de Ramón Ferreiro, esquina coa rúa Pintor Corredoira. No mesmo inmoble está o CEIP Anexa.
Nas Liñas Xerais da Programación Plurianual aprobadas polo Claustro da Universidade de Santiago de Compostela, está prevista a conversión da Escola en Facultade de Profesorado. Orixe
Remóntase ao ano 1842, data en que foi inaugurada a Escola Normal de Lugo. É, polo tanto, o centro universitario máis antigo do Campus de Lugo. En 1849 o centro quedou instalado no edificio do convento de San Domingos e permaneceu como Escola Normal ata que pola Lei Xeral de Educación de 1970, se transformou en Escola Universitaria de Formación do Profesorado de EXB e fóronlle adxudicadas no plano de estudos de 1971 as seguintes especialidades: Filolóxica, Físico-Matemáticas e Humanas, e dez anos máis tarde a especialidade de Preescolar. Este plano, con lixeiras variantes manteríase ata 1993, no que se empezan a implantar as actuais titulacións, conforme o R. D. 1440/1991 do 30 de agosto. Os planos de estudos actualmente en vigor son do ano 2000, pero están en proceso de extinción, ao seren substituídos polos novos graos.
Facultade de Humanidades de Lugo

A Facultade de Humanidades de Lugo é un centro educativo pertencente á Universidade de Santiago de Compostela, situado no complexo docente do Campus Universitario. O edificio inaugurouse en 2002. Descrición
Atópase nunha contorna con abundantes instalacións deportivas: Pazo dos Deportes, pistas de atletismo, piscina universitaria, e moi preto da Biblioteca Intercentros de Lugo. Dentro do edificio tamén está o Centro de Linguas Modernas (CLM) da USC.
Estudos que se imparten (2024-2025): Grao en Xestión Cultural (2ª edición), modalidade presencial e virtual
Máster Universitario en Servizos Culturais (4ª edición)
Facultade de Matemáticas de Santiago de Compostela

A Facultade de Matemáticas forma parte da Universidade de Santiago de Compostela (USC) e está situada na avenida Lope Gómez de Marzoa, no campus sur de Santiago de Compostela. É a única que hai en Galicia. Historia
A licenciatura en matemáticas iniciouse na Universidade de Santiago de Compostela no curso 1957-58. A pesar de que a Facultade de Matemáticas se instituíu en 1977, con Enrique Vidal Abascal como primeiro decano, a súa sede continuou na Facultade de Ciencias (hoxe Facultade de Química). En 1983, trasladouse á súa localización actual, un edificio obra do arquitecto Andrés Fernández-Albalat. Coa entrada en vigor da Lei de Reforma Universitaria no curso 1985/1986, a Facultade divídese nos departamentos de Álxebra, Análise Matemática, Estatística e Investigación Operativa, Matemática Aplicada e Xeometría e Topoloxía.
Dende o curso 2008/2009 impártese neste centro o Grao en Matemáticas, ao que se engadiron no curso 2015/2016 os dobres graos en Enxeñaría Informática e en Matemáticas e en Matemáticas e en Física.
Funtor de Breogán é o equipo da Universidade de Santiago de Compostela na Liga Matemática. Estudos
Graos
Grao en Matemáticas
Dobre grao en Enxeñería Informática e en Matemáticas
Dobre grao en Matemáticas e Física
Másters
Máster en Matemáticas, non se ofrece porque non se lle concedeu a singularidade para o curso académico 2025/26 e, polo tanto, créase "En defensa do mestrado de Matemáticas da USC"
Máster en Matemática Industrial
Máster en Técnicas Estatísticas
Facultade de Medicina Harvard

A Facultade de Medicina Harvard (en inglés Harvard Medical School, HMS) é a Facultade de Medicina da Universidade Harvard. Trátase dun centro docente de posgrao. É academicamente moi selectiva e está situada na sección da Longwood Medical Area de Boston. Foi fundada en 1782 en Cambridge, Massachusetts sendo trasladada a Boston en 1810.
Conta con ao redor de 650 estudantes en programas de MD, 500 en programas PhD e 130 en MD-PhD, permitindo aos estudantes recibir os seus MD da HMS ou seus doutoramentos ben de Harvard ou do MIT. A Facultade ten un profesorado de case 8000 doutores, moitos deles traballando en hospitais de Boston afiliados á Universidade Harvard.
Facultade de Socioloxía da Coruña

A Facultade de Socioloxía é un centro educativo da Universidade da Coruña situado no campus de Elviña. Actualmente, nesta facultade impártese a Licenciatura en Socioloxía, así como un programa de doutoramento en Socioloxía.
O Campus de Elviña sitúase nos arredores da cidade, onde se achan as instalacións deportivas da Universidade da Coruña. Equipo decanal
O actual decano é Antón Álvarez Sousa, sendo a vicedecana Laura Oso Casas.
Facultade de Veterinaria de Lugo

A Facultade de Veterinaria, é un centro pertencente a Universidade de Santiago de Compostela sito no Campus Universitario de Lugo, no que actualmente se imparte tanto a diplomatura coma o grao de Veterinaria, así como diferentes masters. Historia
Este centro estableceuse na USC pola Lei de Presupostos de 1881 e creada en 1882. Nun principio tiña como nome Escola Especial de Veterinaria e as súas instalacións tíñaas no antigo Seminario de San Clemente, onde se mantivo durante 33 anos, ata 1915. EN 1913 trasladouse a unhas instalacións rematadas pouco tempo antes, onde na actualidade se atopa o Parlamento Galego, onde permaneceu ata a súa desaparición en 1924, debido á falta de alumnos e ás accións das denominadas Juntas de Reforma que propuxeron diversos proxectos acerca das ensinanzas veterinarias en todo o Estado, un dos cales era a redución do número de Escolas. Este campo de estudo fundamental para o agro galego quedaría deserto durante 59 anos.
En 1973 creouse o actual centro, continuador da vella Escola Especial de Veterinaria pero cun espírito e compromiso totalmente diferentes. Nun principio tiña unha gran dependencia da Universidade de León, onde o alumnado tiña que completar os estudos de primeiro ciclo realizados en Lugo, pero a facultade creceu rapidamente chegando a ser un dos principais centros de estudos veterinarios do Estado, e con recoñecemento europeo.
Fada

As fadas (do latín fata) son seres mitolóxicos do folclore europeo, unha forma de espíritos da natureza que a coidan e axudan a menter o seu equilibrio. O seu nome en latín significa destino, xa que as fadas son unha transposición das moiras gregas, unhas criaturas que aparecen o terceiro día do nacemento dun neno para predicir o seu futuro.
Dende o romanticismo, son representadas como mozas ou nenas con ás. Moitas veces aparecen nos contos populares, e sempre de pequeno tamaño, de gran beleza e cun moi bo corazón. Porén, na Idade Media eran representadas como un espírito protector, ou, moitas veces, malicioso e para protexerse delas, a xente usaba un amuleto de ferro negro. Na era vitoriana e eduardiana medra o interese polas fadas. O rexurdimento celta considéraas como parte da herdanza cultural irlandesa. Carole Silvers e outros suxiren que a fascinación polas fadas xorde como unha reacción á industrialización e a perda da cultura popular.
No folclore tradicional galego os bosques do Macizo Galaico están habitados por fadas, ademais de elfos, pantasmas, a Santa Compaña, o Nubeiro e meigas.
Faetonte

Faetonte ou Faetón é unha figura da mitoloxía grega. Era fillo de Helios, (un dos nomes de Apolo), e da ninfa Clímene.
Segundo o relato mítico, Faetonte tivo unha forte disputa con Epafo, acabando este por negar que fose fillo do Sol. Faetonte acudiu onda a súa nai, contándolle o acontecido. Clímene aconselloulle que solicitase de Helios, que lle emprestara o seu carro solar, para así poder demostrar a todo o mundo quen era seu pai. Presentouse Faetonte perante seu pai, que lle pediu que lle concedese un favor que demostrase que era seu fillo, e Helios xurou outorgarlle calquera cousa que lle pedira. Faetónte pregoulle poder conducir o seu carro solar. Arrepentiuse o pai ante tal petición, que non esperaba, mais, malfadadamente xurara cumprila. De xeito que chamadas as Horas e a Aurora, foron enganchados os cabalos celestes ao carro do Sol, e Faetonte subiu como auriga, non sen que antes Helios o advertise para que seguise un camiño intermedio, de xeito que nin ascendese de máis nos ceos, nin se achegase tampouco demasiado á Terra. Mais Faetonte, obnubilado, apenas escoitou o consello.
Iniciou decontado Faetonte o voo, sen dominar os cabalos, que ou ascendían demasiado e ameazaban incendiar a bóveda celeste, e de feito a parte queimada tornouse a Vía Láctea (hai outros mitos que explican a orixe desta), ou descendían de súpeto con perigo de evaporar as augas. Foi deste xeito como explica o mito a cor da pel dos africanos, o carro conducido por Faetonte queimou a súa pel, e do mesmo xeito reduciu a cinzas o seu territorio, Libia, calcinándoo e converténdoo no deserto. Desesperada a Terra pide ao soberano dos deuses que interveña, e Zeus, alarmado, lanza o seu raio que mata a Faetonte, que cae desde o ceo até dar no río Erídano, mentres os cabalos proseguen a súa carreira desbocados.
A dor da morte de Faetonte, desespera ás súas irmás, as Helíadas, que terminan por ficar convertidas en chopos, mentres o seu desconsolado amigo, Cicno, tórnase nun cisne.
Fagolisosoma

En bioloxía, un fagolisosoma ou endolisosoma é un corpo citoplasmático formado pola fusión dun fagosoma cun lisosoma nun proceso que ocorre durante a fagocitose. Trátase dun tipo de lisosoma secundario. A formación de fagolisosomas é esencial para a destrución intracelular de microorganismos e patóxenos. Ten lugar cando as membranas do lisosoma e fagosoma 'chocan', momento no que o contido do lisosoma (primario), incluíndo os seus encimas hidrolíticos, se descarga dentro do fagosoma e dixire as partículas que foron inxeridas e están dentro do fagosoma. Algúns produtos da dixestión son materiais útiles e pasan ao citoplasma, mentres que outros son expulsados por exocitose.
A fusión das membranas do fagosoma e o lisosoma está regulada pola proteína Rab5, un tipo de proteína G que permite o intercambio de material entre estes dous orgánulos, pero impide a fusión completa das súas membranas. Función
Os fagolisosomas funcionan reducindo o pH do seu ambiente interno, que así se fai máis ácido. Istro serve como un mecanismo de defensa contra microbios e outros parasitos perigosos e tamén proporciona un medio axeitado para a actividade encimática degradativa.
Os microbios son destruídos nos fagolisosomas por unha combinación de procesos oxidativos e non oxidativos. Os procesos oxidativos tamén se coñecen como explosión respiratoria e inclúen a produción "non mitocondrial" de especies reactivas do oxíxeno.
Ao diminuíren o pH e as concentracións de fontes de carbono e nitróxeno, os fagolisosomas inhiben o crecemento de fungos. Un exemplo é a inhibición do crecemento de hifas en Candida albicans.
Nos neutrófilos humanos os fagolisosomas destrúen patóxenos ao produciren tamén ácido hipocloroso. Patóxenos que secuestran fagolisosomas
Algúns icroorganismos poden prosperar dentro dos fagolisosomas. Coxiella burnetii, o axente causante da febre Q, prospera e replícase nos fagolisoosmas ácidos da súa célula hóspede. A acidez do fagolisosoma é esencial para que C. burnetii transporte glicosa, glutamato e prolina, así como para a súa síntese de ácidos nucleicos e proteínas.
De xeito similar, cando Leishmania está en estado de amastigote obtén todas as súas fontes de purina, varias vitaminas, e varios aminoácidos esenciais do fagolisosoma do seu hóspede. Leishmania tamén obtén grupos hemo da proteólise de proteínas que ten lugqar no fagolisosoma do hóspede.
Fagor Automation

Fagor Automation é unha empresa vasca da Corporación Mondragón adicada ao deseño e fabricación de sistemas de Control numérico computerizado para máquinas-ferramenta, tanto hardware como software. Historia
As orixes da cooperativa están nos anos 1980 no departamento de automatismos de Fagor Electrónica. Pasa a chamarse Aurki, posteriormente trocaría o nome a Fagor Automation. É o quinto fabricante a nivel mundial de sistemas CNC. Produtos
Sistemas CNC
CNC para tornos
CNC para fresadoras
CNC para láser
CNC para outras aplicacións
Sistemas de captación
Encoders liñais e angulares
Encoders liñais e rotativos
Encoders liñais abertos sen contacto exposto
DRO sistemas de visualización
DRO visualizadores para tornos
DRO visualizadores para fresadoras e mandrinadoras
DRO visualizadoras para outras aplicacións
DRO visualizadores para electroerosión
A empresa ten certificacións ISO 9001.
Fagosoma

En citoloxía denomínase fagosoma un vacúolo formado arredor dunha partícula que foi absorbida pola célula por fagocitose. Son típicos da célula animal. O vacúolo fórmase pola fusión da membrana celular arredor da partícula. O fagosoma é un compartimento celular no cal poden dixerirse e destruírse microorganismos patóxenos. Os fagosomas fusiónanse con lisosomas no seu proceso de maduración, formando fagolisosomas.
Algunhas bacterias patóxenas que chegan ao interior da célula ao seren fagocitadas, poden reproducirse no interior do fagosoma ou mesmo no interior do fagolisosoma, como é o caso da bacteria Coxiella burnetii. Outras pasan ao citoplasma antes de que o fagosoma se fusione co lisosoma, como sucede con Rickettsia.
Moitas micobacterias, entre as que se inclúe Mycobacterium tuberculosis e a Mycobacteria avium paratuberculosis, manipula ao seu hospedador, un macrófago, para impedir que os lisosomas cargados de ácido nitroso se fusionen cos fagosomas e orixinen fagolisosomas maduros. Esta maduración incompleta do fagosoma mantén no seu interior un ambiente favorable ao microorganismo patóxeno.
Faiado

O faiado ou faio é a parte máis alta da casa, inmediatamente debaixo da cuberta, non sempre habitábel, onde se adoitan amontoar mobles e trebellos vellos e en desuso a xeito de rocho. Por extensión tamén ás veces é denominado faiado un teito de táboas.
Hoxe en día adoitan rehabilitarse para empregalos coma estudios, salas ou pequenos cuartos.
Curiosamente en portugués o faiado denomínase sótão, polo que cómpre non confundir co soto galego. Características
A súa especial configuración determina as peculiaridades e as súas posibilidades de uso. Os seus principais inconvenientes son a falla de espazo delimitado polo teito inclinado que forman as vertentes ou abas da cuberta, e a escaseza e má orientación da luz situada en ocasións a rente do chan.
A casa tradicional galega non acostuma ter o faiado habitábel, xa que a pequena pendente da cuberta non permite unha altura de abondo até a cumieira para acoller un cuarto; porén si adoita separarse do sobrado ou primeiro andar cun forxado de trabes de madeira ou un teito de táboas, xa que si podía existir un zapón para usalo como rocho ou incluso preservar parte da colleita. Estruturalmente o espazo conséguese grazas a unhas estruturas en tesoira nas cubertas de catro augas ou unha estrutura sinxela de cangos dende a cumieira ao beirado en casas con tellados de dúas augas e muros piñón (triangulares). Os muros poden contar con varios ocos ou vans para permitiren a ventilación e o acceso á luz, que poden ser fiestras, xanelas, bufardas ou lumieiras segundo teñamos en conta do maior a menor talle. Malia non ser moi comúns en Galicia, nos faios habitábeis aparecen bufardas levantándose por riba do tellado ou lousado da casa; son moi comúns nas Illas Británicas por exemplo.
Fairbanks

Fairbanks é unha cidade localizada en Alasca, Estados Unidos. Segundo o censo do 2007, a poboación da cidade era de 34. 540 e a poboación total contando os arrabaldes chegaba até 97. 484. É a cidade máis grande da rexión interior de Alasca e a segunda cidade en poboación do estado. En Fairbanks atópase a Universidade de Alasca, a máis antiga do estado.
Faisalabad

Faisalabad (en urdú, فیصل آباد ) é unha importante cidade de Paquistán enclavada no centro das Chairas do Panxab. Centro comercial e industrial da rexión agrícola circundante, así mesmo nó de comunicacións, conta cunha poboación de entre tres e catro millóns de habitantes (segundo as fontes).
Fundada en 1880, durante a ocupación británica, co nome de Lyallpur (epónimo do entón gobernador do Panxab) nun plan de colonización do que era unha terra baldía pola falla de auga. A construción dunha canle dende o río Chenab ao norte permitiu o asentamento de poboación. A súa unión en 1895 á rede de ferrocarrís foi o espaldarazo definitivo para un gran crecemento.
Faixa

Unha faixa é unha prenda de base que se adapta á forma que rodea a parte inferior do torso, que se estende por debaixo das cadeiras e que se usa a miúdo para dar forma ou como apoio. Pódese usar por motivos estéticos ou médicos. En deportes ou tratamentos médicos, pódese usar unha faixa como peza de compresión. Esta prenda base feminina substituíu o corsé en popularidade, e á súa vez foi superada en maior medida polas pantimedias nos anos 60. Evolución do corsé
Durante a década de 1890, a silueta e o uso do corsé comezaron a cambiar. Fíxose máis longo e en forma de S, con máis énfase no control da cintura e da parte superior das coxas. A roupa base máis nova estendeuse desde a cintura ata as cadeiras e o estómago. O termo faixa comezou a utilizarse para identificar este tipo de roupa interior na época da primeira guerra mundial. Por esta época, introducíuse o elástico de goma. As mulleres agora modelaban os seus corpos con dous novos tipos de bases, a faixa elástica bidireccional e o apertador tipo copa, ambos máis cómodos que o seu predecesor, o corsé de varillas. .
As faixas estaban construídas con tecido elasticizado e ás veces suxeitabanse con peches de gancho e ollo. Na década de 1960, o modelo xa tradicional máis longo non se adaptaba aos novos estilos. Deseñouse unha faixa panty máis compacta para poñer coas saias máis curtas.
As pantimedias non só eran máis cómodas que as faixas, senón que non facían falta ligueiros para soster as medias. 1960 e posteriores
En 1970, a faixa subtituíuse polo uso de pantimedias). Os pantys substituíron as faixas na maioría das mulleres que usaban a faixa como medio para soster as medias, porén, moitas usuarias de faixas continuaron usando unhas faixas curtas enriba das medias/pantimedias para estilizar a figura. A finais da década de 1970, aquelas que querían estilizar a figura tiñan a opción de "control superior" dos pantys, onde a sección superior dos pantys tiña unha maior proporción de licra de elastina para ofrecer certo control da figura.
En 1968, na protesta feminista contra Miss América, as manifestantes tiraron simbolicamente unha serie de produtos femininos nun "cubo de lixo da Liberdade". Estes incluíron faixas, que estaban entre os elementos que os manifestantes chamaron "instrumentos de tortura feminina" e equipamentos do que percibían como feminidade. Roupa moldeadora hoxe
As faixas e os "moldeadores de corpos" aínda son usados ​​polas mulleres para dar forma á súa figura cunha prenda. De feito, o século XXI viu un gran rexurdir do uso de prendas moldeadoras, especialmente coa chegada de novos tecidos e o deseño sen costuras, de xeito que as prendas moldeadoras modernas son substancialmente máis cómodas que as prendas de corsetería do século anterior. Algunhas destas pezas de roupa poden incorporar un apertador, unha combinación coñecida tradicionalmente como corselet. Spanx é un exemplo de roupa moldeadora contemporánea.
Fajr

Fajr foi un satélite de comunicacións iraniano lanzado o 2 de febreiro de 2015 mediante un foguete Safir 1B desde o Semnan. Características
Fajr (significando aurora) foi o cuarto satélite iraniano en chegar a órbita. Tratábase dun satélite experimental cunha masa de 52 kg e con forma de prisa de seis lados, cunha altura de 49 cm e un ancho de 35 cm. Levaba a bordo un sistema de propulsión de gas frío e unha cámara cunha resolución de 500 m. O satélite reentrou na atmosfera terrestre o 26 de febreiro de 2015.
Fakaleitī

Os fakaleitī (tamén chamados leitī, fakafefine ou lady) son homes tonganos que se comportan de xeito efeminado ao contrario co resto dos homes do arquipélago, que tenden a comportarse dunha maneira moi masculina.
O termo fakaleiti (cun longo i no final) está formado polo prefixo faka- (na maneira de) e o empréstito anglosaxón lady (dama). Os fakaleiti prefiren autonominarse como leiti ou ladies. Os fakaleiti ou fakafefine aseméllanse aos samoanos fa'afafine e os hawaianos māhū.