proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Transaminación

A transaminación é unha reacción química na que se trransfire un grupo amino a un cetoácido para formar novos aminoácidos. Esta ruta é tamén responsable da desaminación de moitos aminoácidos. Por esta ruta os aminoácidos esenciais transfórmanse en non esenciais.
A transaminación en bioquímica é realizada por encimas chamados transaminases ou aminotransferases. O α-cetoglutarato actúa como o aceptor predominante de grupos amino e produce glutamato como novo aminoácido. Aminoácido + α-cetoglutarato ↔ α-cetoácido + Glutamato
O grupo amino do glutamato, á súa vez, é transferida ao oxaloacetato nunha segunda reacción de transaminación que rende aspartato. Glutamato + oxaloacetato ↔ α-cetoglutarato + aspartato Mecanismo de acción
A transaminación catalizada por aminotransferases ocorre en dúas fases. Na primeira fase, o grupo α-amino dun aminoácido é transferido ao encima, producindo o correspondente α-cetoácido e o encima aminado. Durante a segunda fase, o grupo amino é transferido ao cetoácido aceptor, formando o produto aminoácido e rexenerando o encima. A quiralidade dun aminoácido queda determinada durante a transaminación. Para que se complete a reacción, as aminotransferases requiren a participación dun coencima que contén un grupo aldehido chamado piridoxal 5'-fosfato (PLP), un derivado da piridoxina (vitamina B6). O grupo amino é acomodado pola conversión do coencima PLP a piridoxamina 5'-fosfato (PMP). O PLP está unido covalentemente ao encima por un enlace de base de Schiff formado pola condensación do seu grupo aldehido co grupo ε-amino dun residuo de lisina do encima. A base de Schiff, que se conxuga ao anel de piridinio do encima é o foco da actividade do coencima. O produto das reaccións de transaminación depende da dispoñibilidade de α-cetoácidos. Os produtos xeralmente son a alanina ou o aspartato ou o glutamato, xa que os seus correspondentes alfa-cetoácidos son producidos na metabolismo enerxético. A lisina, prolina e treonina son os únicos aminoácidos que non sempre sofren transaminación e usan as súas respectivas deshidroxenases.
Mecanismo alternativo
Un segundo tipo de reacción de transaminación pode ser descrita como unha substitución nucleofílica dun amino ou anión amida sobre un amino ou sal de amonio. Por exemplo, o ataque dunha amina primaria por un anión amida primaria pode utilizarse para preparar aminas secundarias: RNH2 + R'NH− → RR'NH + NH2−
Poden prepararse aminas secundarias simétricas usando níquel de Raney (2RNH2 → R2NH + NH3). E, finalmente, os sales de amonio cuaternario poden ser desalquilados usando etanolamina: R4N+ + NH2CH2CH2OH → R3N + RN+H2CH2CH2OH
Os aminonaftalenos tamén sofren transaminacións. Tipos de aminotransferases
A transaminación está mediada por diferentes tipos de encimas aminotransferases, que poden ser específicas para cada aminoácido ou poden procesar un grupo de aminoácidos quimicamentre similares. Estas últimas actúan sobre o grupo de aminoácidos de cadea ramificada, que son a leucina, isoleucina e valina. Os dous tipos comúns de aminotransferases son a alanina aminotransferase (ALT) e a aspartato aminotransferase (AST).
Transbordador

Un transbordador é un tipo de buque que enlaza dous puntos levando pasaxeiros, mercadorías e, ás veces, vehículos dun lado a outro dun río, un canal, un esteiro etc. , en horarios programados.
Os transbordadores forman parte do transporte público nalgunhas cidades situadas na costa, con baías, grandes lagos ou ríos, permitindo o tránsito directo entre dous puntos a un custo moito menor que a construción de pontes e túneles.
Transbordador espacial

O transbordador espacial ou lanzadeira espacial da NASA, oficialmente chamado «Space Transportation System» (STS ou Sistema de Transporte Espacial en galego), foi a astronave empregada durante 30 anos polo goberno dos Estados Unidos de América para as súas misións tripuladas no espazo, que foi retirado de servizo no 2011. A plataforma de lanzamento componse dun gran tanque externo (ET), de cor vermella, dous foguetes aceleradores sólidos (SRB), de cor branca, e un avión espacial, o cal é o transbordador espacial propiamente dito. O transbordador mesmo conta cos seus propios motores principais (SSME).
A lanzadeira transportou astronautas e carga útil (tal como satélites ou partes da estación espacial) até a órbita baixa terrestre, na parte superior da atmosfera terrestre (ou termosfera). Polo xeral, a súa tripulación estivo composta por cinco ou sete persoas. A capacidade de carga útil foi de 22700 kg. Cando a misión do transbordador rematou, foron accionados ps propulsores da «Orbital Maneuvering System» (OMS ou Sistema de Manobra Orbital) e reentrou na baixa atmosfera. Durante o descenso, o orbitador desacelera a súa velocidade hipersónica principalmente a través da aerofreada, e despois, polo proceso de aterraxe, actuou como un planador, aterrando totalmente sen a axuda dos motores («deadstick»).
Transbordador espacial Buran

O transbordador espacial Buran foi un transbordador espacial soviético que voou unha única vez e en modo automático, sen tripulación, engalando o 15 de novembro de 1988 e regresando tres horas despois. Características
O Buran foi un esforzo soviético para manter o ritmo estratéxico e tecnolóxico dos Estados Unidos no espazo. Tivo as súas orixes nos estudos de 1974 e 1975 de NPO Energia para un novo sistema de acceso ao espazo. Ao mesmo tempo os militares soviéticos, coñecedores de que o programa do transbordador espacial estadounidense planificouse con posibles misións militares en mente, comezou a interesarse por un sistema similar para o acceso ao espazo, reutilizable e tripulado e con potencial militar. O deseño americano foi estudado a fondo polos enxeñeiros soviéticos, que adoptaron algunhas das súas solucións pero rexeitaron outras. En lugar de foguetes aceleradores de propelente sólido, os aceleradores do Buran serían dous foguetes de propelente líquido alimentados por queroseno e osíxeno líquido. A escasa experiencia soviética en motores crioxénicos levou á decisión de non desenvolver un motor crioxénico reutilizable como o dos transbordadores americanos, o que levou á súa vez a poñelos no tanque de propelente principal en lugar da propia nave.
O decreto autorizando o desenvolvemento do vehículo (decreto 132-51) foi emitido o 12 de febreiro de 1976, ao mesmo tempo que as especificacións militares do sistema. Estas últimas incluían a capacidade de levar unha carga de 30 toneladas a unha órbita de 200 km de altura e 50, 7º de inclinación orbital seguido por sete días de operacións en órbita e o regreso a terra con 20 toneladas de carga. A forma de vehículo con ás similar ao transbordador estadounidense decidiuse o 11 de xuño de 1976. Construíronse varias maquetas e vehículos de proba para o túnel de vento e para as probas de transporte.
O programa atrasouse durante varios anos ata o lanzamento do 15 de novembro de 1988, que foi á súa vez o final do programa.
Transcendence (filme de 2014)

Transcendence é un filme chinés-estadounidense dirixido por Wally Pfister que se estreou no 2014. Está protagonizado por Johnny Depp, Rebecca Hall, Kate Mara, Cillian Murphy, Paul Bettany e Morgan Freeman. O colaborador habitual de Pfister, Christopher Nolan, foi produtor executivo do proxecto.
O guión de Jack Paglen foi parte da coñecida como a "Lista negra", unha lista de guión populares que non foron producidos en Hollywood. A recadación de Transcendence foi decepcionante, que apenas recuperou o seu orzamento de $100 millóns. Recibiu maioritariamente críticas negativas, principalmente ó argumento, ós personaxes e ó diálogo. Sinopse
O Doutor Will Caster (Johnny Depp) é o investigador máis importante no campo da intelixencia artificial, e está traballando na creación dunha máquina sensitiva que combine a intelixencia colectiva de todo o coñecido con rango completo de emocións humanas. Os seus experimentos altamente controvertidos fixérono famoso, mais ó mesmo tempo convertérono no principal obxectivo de extremistas anti-tecnolóxicos que, no seu intento de destruír a Will, converteránse nos catalizadores da súa propia transcendencia. Para a súa muller Evelyn (Rebecca Hall) e o seu mellor amigo Max Waters (Paul Bettany), a cuestión non é se poden facelo, senón se deben. Os peores medos de Evelyn e Max fanse realidade cando a sede de coñecemento de Will evoluciona nunha omnipresente busca de poder. O único que se volve incuestionable é que pode non haber xeito de detenelo. Personaxes
Johnny Depp como Dr. Will Caster
Rebecca Hall como Evelyn Caster
Paul Bettany como Max Waters
Kate Mara como Bree
Cillian Murphy como Donald Buchanan
Morgan Freeman como Joseph Tagger
Cole Hauser como Coronel Stevens
Clifton Collins, Jr. como Martin
Cory Hardrict como Joel Edmund
Josh Stewart como Paul
Transcendencia (filosofía)

Transcendencia (do latim transcēndo, is, di, sum, ĕre: 'pasar subindo, atravesar, superar, traspor') é un termo que, en filosofía, pode conducir a tres significados distintos - aínda que relacionados -, todos eles orixinarios da raíz latina que significa 'ascender' ou 'indo alén', sendo un significado oriúndo da filosofía antiga; outro, da filosofía medieval, e o último, ligado á filosofía moderna. Enfoque medieval
O segundo significado, que vén da filosofía medieval, defende que transcendental se encaixa nas categorías de Aristóteles que foron usadas para organizar conceptualmente o concepto de realidade. Os exemplos básicos de transcendental están presentes (insignia) nas características designadas transcendentais de unidade, verdade, e bondade. "Transcendencia" na filosofía moderna
Na filosofía moderna e actual, Kant deu, a transcendental, un novo significado na súa teoría do coñecemento, preocupado coas posibilidades condicionais do propio coñecemento. Para el, "transcendental" significa coñecemento sobre a nosa facultade cognitiva con respecto a como os obxectos son posíbeis a priori. Isto é, algo é transcendental se ten un papel no modo como a mente "constitúe" os obxectos e fai posíbel, a nós, probalos como obxectos en primeiro lugar. Normalmente, coñecemento é o saber sobre un obxecto; coñecemento transcendental é o saber sobre como é posíbel, para nós, probarmos estes obxectos como obxectos. Isto baséase no concepto de Kant sobre o argumento de David Hume de que certas características do obxecto (tales como a persistencia, relacións causais) non poden derivar da impresión que temos deles. Kant argumenta que a mente debe contribuír para estas características e tornar posíbel, para nós, probarmos os obxectos como obxectos. Na parte central da súa Crítica da Razón Pura, a "Dedución Transcendental das Categorías", Kant argumenta que hai unha profunda interconexión entre a habilidade de estar autoconsciente e a habilidade de probar o mundo de obxectos. Aínda que, no proceso de síntese, a mente xestiona ambos: a estrutura dos obxectos e a súa propia unidade. Para Kant, a "transcendencia", oponse ao "transcendental", é o que xace alén da nosa capacidade de coñecemento lexitimamente coñecido. A contraargumentación de Hegel a Kant foi que, para coñecer a fronteira e estar consciente de que ela é a fronteira, nós xa a transcendemos.
En fenomenoloxía, o "transcendente" é aquilo que transcende a nosa propia consciencia - aquilo que é obxectivo, máis do que só fenómeno da consciencia.
Transcrición

A transcrición é a acción e resultado de plasmar nalgún sistema de escrita o expresado doutro xeito, tanto oralmente coma noutro sistema de escrita no orixinal. A transcrición esixe a existencia dun sistema de escrita, pero non implica necesariamente que deba ser de ningún xeito determinado (alfabeto, silabario, rasgal, pictográfico ou outros). Normalmente, o termo úsase para o primeiro dos casos descritos, mentres que para o segundo se utiliza a denominación de transliteración. Transcrición fonética
A fonética céntrase no estudo de tódolos sons que o ser humano é capaz de producir para comunicarse. Para iso debería contar cun sistema de rexistro da voz exacto: dado que nos inicios desta disciplina lingüística non existían gravadoras, ideouse un sistema de transcrición que busca ser quen de recoller inequivocamente o que se pronuncia. Un destes sistemas de transcrición fonética, o máis utilizado internacionalemnte é o alfabeto da Asociación Fonética Internacional ou AFI (en inglés International Phonetic Association, abreviada IPA), que utiliza símbolos para reflectir os sons producidos. Moitos destes símbolos proceden do alfabeto latino, pero para distinguilos dos grafemas deben ir sempre pechados por parénteses rectas (tamén chamadas corchetes). O sistema clasifica os sons segundo un patrón de fonética acústica. Ademais, utiliza certos signos diacríticos que permiten matizar moito máis o limitado número de símbolos. Outros símbolos auxiliares poden marcar trazos coma o ton, o acento de intensidade, a entoación ou certas características menos estendidas (retroflexión, chasquidos ou clics, obstrucións ou stops etc. ).
Outro sistema, xa en desuso, é o alfabeto da Revista de Filoloxía Española ou RFE.
Transcriptoma

Transcriptoma ou transcritoma refírese ao conxunto completo de transcritos (ARNs mensaxeiros, ARNs ribosómicos, ARNs transferente, microARNs e outros ARNs) dun organismo dado, órgano, tecido ou liñaxe celular. Polo tanto, é o reflexo directo da expresión dos xenes.
O perfil do transcriptoma pode variar segundo o momento (nunha dada fase do ciclo celular, por exemplo), estado fisiolóxico, estímulos físicos, químicos, biolóxicos ou doenzas. Como son os ARNm os codificadores das proteínas e, por consecuencia, o centro dos intereses da busca de xenómica funcional; na práctica quedou establecido que o transcriptoma abarca o conxunto desta especie de ARN. Entre tanto, recentemente, os investigadores incluíron os microARNs no concepto de transcriptoma por representaren unha clase moi importante de pequenos ARNs (contendo aproximadamente 20 a 22 nucleótidos) que controlan a expresión xénica ao nivel post-transcricional, impedindo a tradución dos RNAm en proteínas.
Para estudaren o transcriptoma os investigadores utilizan métodos de análise a grande escala como SAGE (serial analysis of gene expression) e os microarrays ou micromatrices (micromatrices de ADNc), as micromatrices de oligos e os (chips de ADN). Recentemente o método de secuenciamento a grande escala chamado de "deep sequencing" foi introducido no estudo do transcriptoma, mais debido ao seu alto custo a as dificultades de análise dos datos, ese método aínda non é rotina.
Transdanubia central

A Transdanubia central é unha rexión de Hungría formada polos condados de Fejér, Komárom-Esztergom, e Veszprém.
Transdanubia meridional

A Transdanubia Meridional é unha rexión de Hungría. Forma parte da rexión da Transdanubia. A Transdanubia meridional inclúes os condados de Somogy, Tolna, e Baranya. A súa capital é a cidade de Pécs.
Transdutor

Un transdutor é un dispositivo ou compoñente electrónico que transforma un tipo de enerxía noutro, utilizando para iso un elemento sensor que recibe os datos e os transforma. Por exemplo, o sensor pode traducir información non eléctrica (velocidade, posición, temperatura, pH. .. ) en información eléctrica (corrente, tensión, resistencia. .. ). Un tipo curioso de transdutor é elaborado a partir de cristais naturais denominados cristais "piezoelétricos". Estes transducen enerxía eléctrica en enerxía mecánica na relación de 1: 1 (un sinal eléctrico para un sinal mecánico).
Fálase de transdutores pasivos cando a enerxía de saída provén unicamente (ou case unicamente) da enerxía de entrada, e de transdutores activos cando dispoñen dunha alimentación de enerxía. Exemplos de transdutores
Alto-falante
Cápsula fonocaptora
Célula fotoeléctrica
Captador
Dínamo
Fotocélula
Xerador
Lámpada
Micrófono
Motores
Termómetro
Transfeminismo

O transfeminismo (etimoloxicamente, de trans- e feminismo, que estende ou transversaliza o feminismo) é unha corrente do feminismo que amplía os suxeitos do mesmo a outras persoas que tamén están oprimidas polo heteropatriarcado pero que non necesariamente han de ser ou sentirse mulleres.
Encádrase dentro dos denominados novos feminismos e ten unha grande influencia do activismo LGTB e a teoría queer, especialmente desde a visión transexual, transxénero e intersexual; así como de tendencias antirracistas e postcoloniais, e de movementos políticos que buscan a abolición da segregación social por motivo de pertenza a unha clase social, a unha etnia, a un xénero ou a unha orientación sexual.
O concepto de transfeminismo vai máis aló de obter a liberación da muller, senón que entende o propio concepto de xénero como unha construción que se utiliza como ferramenta de opresión. Trátase dun movemento de resistencia que entende o xénero como un sistema de poder que produce, controla e limita os corpos, para adaptalos á orde social establecido, pretendendo modificar, ampliar, alterar e transformar os códigos que rexen todas estas construcións sociais.
Transferencia de protóns intramolecular en estado excitado

A transferencia de protóns intramolecular en estado excitado (nas súas siglas en inglés ESIPT) é un proceso no cal moléculas fotoexcitadas relaxan a súa enerxía por medio de tautomerización por transferencia de protóns. Algúns tipos de moléculas poderían ter diferentes tautómeros de mínima enerxía en distintos estados electrónicos, e se a estrutura molecular do tautómero de mínima enerxía no estado excitado é de xeometría de transferencia de protóns entre átomos veciños, pode ocorrer a transferencia de electróns en estado excitado. A tautomerización adoita ser unha tautomería ceto-enol.
Transfermarkt

Transfermarkt é unha páxina web alemá que ten información do mundo do fútbol, como puntuacións, resultados, novas de transferencias e fichaxes. Segundo o IVW, está no top 25 dos sitios web alemáns máis visitados, e é un dos sitios web de deporte máis grandes despois de kicker. de. Historia
O sitio web foi fundado en maio de 2000, por Matthias Seidel. No 2008, Axel Salmer publishing house fíxose co 51% de participación da páxina web. Aínda así, Seidel mantivo o 49% das participacións. A versión en lingua inglesa empezou en 2009. Contido da páxina web
A páxina web ten puntuacións, resultados, novas de transferencias, fichaxes e valores de xogadores. Malia que os valores dos xogadores, xunto con algúns outros feitos, son estimacións, investigadores do Centre for Economic Performance atoparon que os 'rumores' de transferencias de xogadores son en gran parte coidadosas e acertadas.
Transformación de Galileo

As transformacións de Galileo utilízanse na comparación de fenómenos que ocorren en referenciais inerciais distintos, dentro da física newtoniana ou mecánica clásica. Así, coñecendo o estado de movemento nun determinado sistema de coordenadas, ao aplicárense as ecuacións das transformacións de Galileo, é posíbel expresar o estado dese movemento usando como referencia outro sistema inercial.
Máis precisamente as transformacións de Galileo permiten transformar as ecuacións da física dun referencial inercial a outro, de forma a manter as ecuacións invariantes. Isto é, a forma das ecuacións da física non pode depender do estado de movemento dun observador, unha vez que o movemento é relativo. Isto leva no entanto a contradicións cando se considera as ecuacións de Maxwell. A solución destas contradicións levaron a Albert Einstein a propor a Transformación de Lorentz coa transformación fundamental entre referenciais inerciais en movemento relativo.
Transformada integral

En matemática, unha transformada integral é calquera transformada T da seguinte forma: ( T f ) ( u )
∫ t 1 t 2 f ( t ) K ( t, u ) d t. {\displaystyle (Tf)(u)
\int _{t_{1}}^{t_{2}}f(t)\, K(t, u)\, dt. } O input desta transformada é unha función f, e o output é outra función Tf.
Existen varias transformadas integrais uteis.
Cada transformada correspone a unha diferente escolla da función K, que se chama de Kernel da transformada. A pesar das propiedades das transformadas integrais variaren moito, elas teñen algunhas propiedades en común.
Por exemplo, calquera transformada integral é un operador linear, unha vez que o integral é un operador linear e na verdade caso o kernel sexa permitido ser unha función xeneralizada, entón todos os operadores lineares transformanse integrais (o teorema kernel de Schwartz é unha versión formalizada desta afirmación).
Transformador Tesla

Un Transformador Tesla é un tipo de transformador de descarga dirsuptiva, que recibe este nome polo seu inventor, Nikola Tesla. Os transformadores Tesla están compostos de circuítos eléctricos resonantes emparellados. Nikola Tesla experimentou cunha ampla variedade de bobinas e configuracións, de xeito que é complicado describir unha forma específica de construción que satisfaga os desexos daqueles que queiran sabelo todo dos transformadores "Tesla". Os diversos transformadores que foron resultando das súas investigacións difiren tanto na configuración como na construción. Os transformadores Tesla en xeral son moi populares entre os entusiastas das voltaxes altas. Historia
Os Primeiros Transformadores
O libro American Electrician dá a descrición dun dos primeiros transformadores na que se enrolan entre 60 e 80 voltas de cable de 'calibre americano No. 18 B&S Magnet Wire' nunha batería cilíndrica de cristal de 15 cm por 20 cm. Despois introdúcense entre oito e dez voltas de cable 'AWG No. 6 B&S', e métese todo nunha cápsula que conteña aceite de liñaza ou mineral.
Transformadores Disruptivos "Tesla"
Na primavera de 1891, Tesla deu unha demostración con varias máquinas perante o Instituto Americano de Enxeñeiros Eléctricos (American Institute of Electrical Engineers, AIEE) na Universidade de Columbia. Seguindo a investigación inicial de voltaxe e frecuencia de William Crookes, Tesla deseñou e construíu unha serie de transformadores que producían correntes de alta voltaxe e frecuencia. Estes primeiros transformadores podían usa-la acción "disruptiva" do intervalo dun chispeiro no seu funcionamento. A configuración podíase imitar cun transformador Ruhmkorff, dous condensadores (hoxe chamados capacitadores, e un segundo transformador disruptor, especialmente construído.
Transformador xerativo preadestrado

Un transformador xerativo pre-adestrado, do inglés generative pre-trained transformer (GPT), é un tipo de modelo de linguaxe grande (LLM) que é amplamente utilizado en chatbots de intelixencia artificial xerativa. Os GPT están baseados nunha arquitectura de aprendizaxe profunda chamada transformador. Están pre-adestrados en grandes conxuntos de datos de contido non etiquetado, e poden xerar novos contidos.
OpenAI foi a primeira empresa en aplicar o generative pre-training (GP), adestramento previo xerativo, á arquitectura do transformador, introducindo o modelo GPT-1 en 2018. Dende entón, a empresa lanzou moitos modelos GPT máis grandes. O popular chatbot ChatGPT, lanzado a finais de 2022 (usando GPT-3. 5), foi seguido por moitos chatbots da competencia que usaron os seus propios modelos "GPT" para xerar texto, como Gemini, DeepSeek ou Claude.
Os GPT úsanse principalmente para xerar texto, pero pódense adestrar para xerar outros tipos de datos. Por exemplo, GPT-4o pode procesar e xerar texto, imaxes e son. Para mellorar o rendemento en tarefas complexas, algúns GPT, como OpenAI o3, dedican máis tempo a analizar o problema antes de xerar unha saída e denomínanse modelos de razoamento. En 2025, lanzouse GPT-5 cun router que selecciona automaticamente se se usa un modelo de razoamento máis rápido ou máis lento en función da tarefa.
Transformismo (socioloxía)

O transformismo é un termo empregado para se referir polo xeral a persoas de sexo masculino que ocasionalmente adoptan os modismos culturais (maquillaxe, vestimenta, acenos, xiros lingüísticos) que convencionalmente son asignados ao sexo contrario. Isto pode ou non estar relacionado coa identidade sexual. Moitas culturas inclúen esta práctica como unha expresión artística, como é o caso dos onnagatas do teatro kabuki xaponés, ou os actores masculinos que representaban roles femininos na ópera tradicional chinesa, así como tamén se acostumaba facer no antigo teatro dalgúns países de Europa.
Transición (xenética)

En xenética, denomínase transición a unha mutación puntual que cambia un nucleótido púrico por outro nucleótido tamén púrico (A ↔ G) ou un nucleótido pirimidínico por outro tamén pirimidínico (C ↔ T). Aproximadamente dous de cada tres polimorfismos dun só nucleótido (SNPs) son transicións.
As transicións poden ser causadas por desaminación oxidativa e por tautomerización. O tipo de mutacións alternativo chámase transversión (púrica por pirimidínica ou viceversa). Aínda que hai dúas veces máis tipos posibles de transversións, as transicións aparecen con máis frecuencia nos xenomas, posiblemente debido aos mecanismos moleculares que as xeran.
A 5-metilcitosina ten unha maior tendencia a sufrir unha transición que a citosina, non metilada debido á súa desaminación espontánea, que a converte en timina. No ADN esta reacción pode ser corrixida polo encima timina-ADN glicosilase. Este mecanismo é importante porque determina a rareza das illas CpG.
Transit Improvement Program

Transit Improvement Program ou TIP, previamente coñecido como Triad, foi un programa para mellorar a precisión dos satélites Transit. Características
Os tres satélites TIP foron usados para probar novos conceptos a usar nos satélites Transit e mellorar a súa precisión.
TIP 1, lanzado por un Scout B1 o 2 de setembro de 1972, era un satélite formado por tres corpos en liña unidos por mastros que servían como estabilizadores por gradente gravitatorio na dirección radial. Un volante de inercia estabilizaba o satélite en cabeceo e guiñada. A principal mellora proporcionada por este satélite era que seguía unha traxectoria sen rozamento grazas a unha esfera en caída libre no corpo central do satélite que servía para medir calquera deceleración causada pola atmosfera residual á altura da órbita do satélite e ser correxida mediante os micropropulsores do mesmo. A enerxía de TIP 1 era proporcionada por un xerador termoeléctrico de radioisótopos.
TIP 2 e 3, lanzados por foguetes Scout D1 o 12 de outubro de 1975 e o 1 de setembro de 1976, usaban unha forma simplificada do sistema de corrección de rozamento de TIP 1, usando propulsores de plasma pulsado. Os satélites integráronse no sistema de navegación Transit e unhas versións lixeiramente melloradas foron lanzados mediante a denominación de Nova.
Transit Research and Attitude Control

TRAAC (acrónimo de Transit Research and Attitude Control) é un satélite artificial do Departamento de defensa dos Estados Unidos e da Armada dos Estados Unidos de América lanzado o 15 de novembro de 1961 mediante un foguete Thor Ablestar desde Cabo Cañaveral. Características
A misión de TRAAC foi investiga-lo uso da técnica de gradente gravitatorio como método para orientar e estabilizar unha nave espacial. Ademais levaba un experimento relación con células solares e un detector de neutróns.
Transiting Exoplanet Survey Satellite

Transiting Exoplanet Survey Satellite ou TESS, tamén coñecido como Explorer 95, é un observatorio espacial da NASA lanzado o 18 de abril de 2018 a bordo dun foguete Falcon 9 desde o Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral. Características
TESS é un observatorio espacial pertencente ao programa MIDEX da NASA e construído polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. A súa misión é estudar todo o ceo mediante un conxunto de telescopios para descubrir exoplanetas en tránsito con tamaños desde similares á Terra ata xigantes gasosos. O obxectivo principal é atopar planetas de tamaño terrestre na zona habitable da súa estrela a menos de 200 anos luz do Sistema Solar.
O observatorio ten unha masa de 365 kg e usa o bus LEOStar-2. Ten catro cámaras gran angular con CCD que, durante as probas en terra, resultaron desenfocarse lixeiramente ao chegar ás temperaturas que se iban atopar no espazo. A pesar de todo os cálculos mostraron que o lixeiro desenfoque non prexudicaba os obxectivos científicos da misión, polo que o observatorio lanzouse así.
TESS tiña unha vida esperada de dous anos como mínimo, e levaba propelente para polo menos catro anos. Está nunha fase de misión estendida.
Transitividade

Verbo transitivo.
A transitividade é unha característica propia dalgúns verbos que lles confire a propiedade de poderen seleccionar un complemento directo, permitindo precisar o alcance do verbo.
Exemplos: Matar. Sempre cómpre especificar que ou a quen se mata para completar a frase.
Ter. Sempre se ten algo ou a alguén, o verbo en si mesmo non precisa a acción.
Os verbos transitivos poden aparecer sen complemento directo, cando este está claramente determinado polo contexto ou nos casos de uso absoluto, é dicir, cando a acción expresada polo verbo é importante en si mesma.
Algúns verbos transitivos admiten voz pasiva. Verbo intransitivo.
Aqueles verbos que non poden seleccionar argumento ningún son chamados intransitivos. Verbo ditransitivo.
Un verbo ditransitivo sería aquel que selecciona dous argumentos. Un exemplo sería o daqueles verbos que levan Complemento Directo e Complemento Indirecto, ou dos que levan un Complemento Directo e máis un Predicativo do Complemento Directo.
Translación (gramática)

A translación é a relación entre dúas palabras ou secuencias de palabras de natureza diferente (clase de palabra) mais coa mesma función gramatical.
Foi Lucien Tesnière o primeiro en falar de translación. Para el, na translación unha palabra plena dunha clase gramatical pasa a outra clase gramatical. Así, azul en azul do ceo foi transferido da clase dos adxectivos á clase dos substantivos. A terminoloxía que Tesnière utiliza é a seguinte: A translación é o cambio de categoría gramatical dunha palabra: a preposición permite que un substantivo actúe como adxectivo (de Roma romano).
Transferendo é a palabra tal e como se presenta antes de sufrir a translación.
O marcante morfolóxico (a preposición no exemplo anterior) recibe a denominación de translativo.
A palabra unha vez sufrida xa a translación é o transferido.
Dous tipos de translación: Hai translación de primeiro grao cando o transferendo é unha palabra: de Paris e parisiense.
Hai translación de segundo grao cando o transferendo é unha frase enteira (A translación de segundo grao é recoñecida pola gramática tradicional co nome de subordinación): (O rapaz) que traballa e traballador.
Os marcantes de translación de primeiro grao son as preposicións. Mentres que os translativos de segundo grao son as conxuncións de subordinación. Así pois fronte a terminoloxía tradicional, que distingue entre conxuncións e preposicións, a terminoloxía adoptada por Tesniere distingue xuntivos (conxuncións de coordinación), translativos de primeiro grao (preposicións) e translativos de segundo grao (conxuncións de subordinación).
A noción de translación debe permitir que non haxa ambigüidade, como en de París e de Pedro en O tren de París e O can de Pedro, as dúas coa preposición de. neste caso, de París e de Pedro compórtanse sintacticamente como adxectivos pois, como estes últimos, son precedidos por un substantivo.
As translacións poden ser adxectivais, verbais, substantivas ou adverbiais cando o substantivo tórnase adxectivo, verbo, substantivo ou adverbio. Son desubstantivais, deadxectivais, deadverbiais ou deverbais cando a palabra transferida deixa de ter esas funcións.
Translación da Terra

Denomínase translación ao movemento da Terra ao redor do Sol, a cal describe á súa ao redor unha órbita elíptica na que o Sol está nun dos focos.
Se se toma como referencia a posición dunha estrela, a Terra cumpre unha volta nun ano sideral (ou sidéreo) cuxa duración é de 365 días, 6 horas, 9 minutos e 10 segundos. O ano sideral é de pouca importancia práctica. Para as actividades terrestres ten maior importancia a medición do tempo segundo as estacións, divisións do ano que se definen de xeito astronómico pero que teñen sentido non só en relación ós cambios na posición do Sol no ceo, senón tamén na temperie.
Tomando como referencia o lapso transcorrido entre un inicio da primavera e outro, cando o Sol atópase no punto vernal, o ano trópico dura 365 días 4 horas 48 minutos e 46 segundos. Este é o ano utilizado para realizar os calendarios.
A órbita ten un perímetro de preto de 930 millóns de quilómetros, cunha distancia media ao Sol de preto de 150000000 km, distancia que se coñece como Unidade Astronómica (U. A. ). Disto dedúcese que a Terra desprázase no espazo a unha velocidade de 106000 km cada hora ou 29, 5 km cada segundo.
O feito de que a órbita sexa elíptica fai que a Terra nalgún momento estea no lugar da órbita máis afastado do Sol, denominado afelio, feito que se produce en xullo. Nese punto a distancia do centro da Terra ao centro do Sol é de 152097701 km. De xeito análogo, o punto da órbita máis próximo ao Sol denomínase perihelio e ocorre en xaneiro, cunha distancia de 147098074 km entre centros. A situación da Terra no afelio e no perihelio correspóndese de xeito aproximado cos solsticios de verán e inverno (xa que non coinciden os puntos de máximo afastamento e máximo achegamento cos puntos de máixma inclinación do eixe da Terra coa liña Terra-Sol).
No ano 2017 o punto da órbita da Terra máis próximo ó Sol produciuse o día 4 de xaneiro, ás 11: 59 hora peninsular (10: 59 Tempo Universal Coordinado), momento no que a Terra se achegou máis ó Sol
Transmisión

En física, a transmisión é o fenómeno complementario da reflexión, da absorción e da dispersión. Maniféstase tanto no tránsito de enerxía ou radiación de diferentes tipos, dun medio a outro ou por un medio non homoxéneo (complementaria á reflexión), como no tránsito por un medio homoxéneo (complementaria á absorción e á dispersión (en inglés scattering). Así chámase enerxía transmitida á parte da enerxía incidente que non é absorbida, nin reflictida, nin dispersada. Transmisión de información (ou de sinais)
O medio de transmisión de datos serve para ofrecer soporte ao fluxo de datos entre dous puntos. Usamos o termo liña para designar o medio de transmisión usado entre eses puntos. Esa liña pode ser dun par de fíos, un cabo coaxial, fibra óptica, comunicación por radio frecuencia ou ata mesmo por satélites. Desta forma, podemos afirmar que o ar é tamén un medio de transmisión.
Transmisión de calor

A transmisión de calor, transferencia de enerxía térmica, ou simplemente intercambio térmico, refírese á transición de enerxía térmica dunha masa máis quente a outra máis fría. A transmisión de calor ten lugar por medio de varios mecanismos, especialmente condución, convección e radiación.
A condución, tamén denominada difusión, débese ao intercambio de enerxía cinética ao nivel microscópico. A convección ten lugar en fluídos (líquidos e gases) e é causada polo movemento de materia a diferente temperatura. A radiación térmica ocorre por transmisión de radiación electromagnética. A diferenza da condución e convección, a transmisión de calor por radiación non precisa dun medio de transmisión. Proceso e características
Cando un obxecto está a unha temperatura distinta da da súa contorna ou outro obxecto, a transmisión da calor ocorre ata que o corpo e a contorna cheguen a unha nivelación, é dicir, que chegan á mesma temperatura de equilibrio. A transferencia sempre ocorre dende o corpo máis quente ó máis frío, tal e como se describe na Segunda Lei da Termodinámica (segundo o enunciado de Clasius). Cando hai unha diferenza de temperatura entre obxectos próximos, a velocidade de transferencia pode diminuírse, pero nunca anularse. Tipos
Condución
A condución ou difusión ocorre a escala microscópica cando partículas (moléculas, átomos e ións) vibrando con rapidez transmiten parte da súa enerxía ás partículas ao seu redor. Esta transmisión de enerxía a nivel microscópico é o que se observa como transmisión de calor a nivel macroscópico. A condución é o único mecanismo de transmisión de calor significativo no interior dun sólido. A lei de Fourier permite relacionar a diferenza de temperaturas nun sólido co fluxo de calor resultante. radiación: cando non se precisa materia para a transmisión.
convección: cando se precisa materia e a transmisión realízase por movementos da materia fluída.
advección: cando hai diferenzas de temperatura e transferencia segundo a viscosidade do gas ou líquido.
Transmisor

Para transmisores biolóxicos, consulte Sistema endócrino.
Un transmisor é un dispositivo electrónico que, coa axuda dunha antena, propaga un sinal electromagnético, que pode ser de radio, televisión ou outras telecomunicacións.
O transmisor de radio está composto por un circuíto amplificador e un circuíto de saída. Usando un transmisor de radio, é posible comunicarse con outra persoa que teña un receptor de radio e cuxo receptor de radio estea sintonizado coa mesma frecuencia de transmisión. A voz e os datos pódense transmitir a través dun transmisor de radio.
O transmisor tamén pode transmitir vídeo, pero a súa enxeñaría é lixeiramente diferente do transmisor de radio, o que lle permite transmitir imaxes.
O transceptor é o acrónimo de transmisor e receptor e na súa enxeñaría está composto por ambos elementos, posibilitando a recepción e transmisión de sinais de radio. Elementos dun transmisor
Amplificador de radiofrecuencia (RF)
Oscilador de RF e
Antena
Transmutación das especies

Transmutación das especies é un termo utilizado na historia da bioloxía, para describir o cambio dunha especie noutra. A terminoloxía era habitualmente utilizada en tempos predarwinianos, noutras "hipóteses do desenvolvemento" (un dos termos utilizados por Darwin) e na "teoría de gradación regular", utilizada por William Chilton o xornal The Oracle or Reason. "Transformación" é outra palabra utilizada, neste contexto, en lugar de "transmutación".
Os pensadores preevolucionistas dos séculos XVIII e XIX tiveron que crear os termos para expresar as súas ideas, e a terminoloxía non quedou uniformada até un tempo despois da publicación da orixe das especies. A palabra "evolución" foi un concepto posterior, pódese atopar na obra de 1851 de Herbert Spencer Social Statistics e noutra anterior, pero non tivo uso estendido até entre os anos 1865 e 1870.
Transmutación nuclear

A transmutación nuclear é a conversión dun elemento químico ou dun isótopo noutro elemento químico. Xa que tódolos elementos e isótopos dun elemento están definidos polo número de protóns e neutróns presentes nos seus átomos, a transmutación nuclear sucede en calquera proceso no que se modifica o número de protóns ou neutróns do núcleo atómico. A transmutación pode conseguirse ben por medio de reaccións nucleares, nas que unha partícula externa reacciona co núcleo, ou por decaemento radioactivo sen precisar unha causa externa.
A transmutación nuclear por nucleosíntese estelar no pasado creou a maioría dos elementos químicos máis pesados do Universo coñecido e continua tendo lugar, creando a maioría dos elementos máis comúns como o helio, osíxeno ou o carbono. A maioría de estrelas realizan a transmutación por medio de reaccións de fusión con hidróxeno e helio, mentres que as estrelas máis grandes tamén podend fusionar elementos máis pesados nas fases tardías da súa evolución.
A transmutación artificial pode darse utilizando máquinas que teñan a enerxía suficiente para provocar cambios na estrutura nuclear dos elementos, como poden ser aceleradores de partículas ou reactores tokamak. Os reactores de fisión convencionais tamén provocan transmutacións artificiais ó expoñer elementos a neutróns producidos pola fisión dunha reacción nuclear en cadea artificial.
Transparencia (óptica)

Un material presenta transparencia cando deixa pasar facilmente a luz ao seu través, e por iso dise de el que é transparente.
A transparencia é unha propiedade óptica da materia que ten diversos graos e características. Dise, pola contra, que un material é translúcido cando deixa pasar a luz de maneira que as formas se fan irrecoñecíbeis (non se observan nididamente os obxectos), e que é opaco cando non deixa pasar a luz.
Xeralmente dise que un material é transparente cando é transparente á luz visíbel. Para aplicacións técnicas estídase a transparencia ou a opacidade tamén para a radiación infravermella, a luz ultravioleta, aos raios X, aos raios gamma ou outros tipos de radiación electromgnética.
Segundo a mecánica cuántica, un material será transparente a certa lonxitude de onda cando no seu esquema de niveis de enerxía non haxa ningunha diferenza de enerxía que corresponda con esa lonxitude de onda. Así, o aire e o vidro son transparentes porque nos seus esquemas de niveis de enerxía (ou bandas de enerxía, respectivamente) non cabe ningunha diferenza de enerxía da orde da luz visíbel. Porén, si que poden absorber, por exemplo, parte da radiación infravermella (as moléculas de auga e de dióxido de carbono absorben no infravermello) ou do ultravioleta (o vidro bloquea parte do espectro ultravioleta).
A transparencia cuantifícase como transmitancia, porcentaxe de intensidade lumínica que atravesa a mostra. Para determinala utilízase un colorímetro ou un espectrofotómetro.
Transparencia Internacional

Transparencia Internacional (TI) é unha organización internacional dedicada a combater a corrupción política, tendo como ferramenta principal a divulgación de información. Foi fundada en 1993 e ten a súa sede en Berlín, Alemaña.
TI está organizada como unha agrupación de máis de 80 capítulos nacionais cun secretariado central. Fundada orixinalmente como unha organización sen fins de lucro alemá, actualmente TI é unha organización non gobernamental e a súa estrutura organizativa está en proceso de democratizarse completamente.
Na América Latina e no Caribe formouse unha rede de asociacións afiliadas en catorce países, baixo as figuras de capítulos nacionais, capítulos nacionais en formación ou contactos nacionais.
Cuestiónase o valor dos seus informes sobre a corrupción posto que se basean en enquisas que miden a valoración subxectiva dos enquisados sobre o grao de corrupción dos países estudados e non en información obxectiva.
Outro problema é que o que se define ou percibe legalmente como corrupción varía dunha xurisdición a outra: unha contribución legal a un partido político pode ser ilegal noutro. Igualmente, o que nun país acéptase como unha propina noutro pode considerarse como un suborno.
Os principios fundamentais desta ONG son: Non investigar casos particulares
Manterse independente da política partidaria
Traballar en colaboración coa maior variedade de sectores posible.
Desde 2003, o presidente do Consello de Administración é Peter Eigen. España
En España a organización TI comezou a traballar no ano 2000, durante a presidencia de José María Aznar (PP). Na actualidade, o seu presidente é Jesús Lizcano Álvarez, quen é catedrático da Universidade Autónoma de Madrid.
Transplante

Un transplante é unha operación cirúrxica que consiste en substituír un órgano ou tecido danado por outro plenamente funcional. Nos seres humanos os órganos máis habitualmente transplantados son o corazón, ril, fígado, pulmón, páncreas e intestino, tamén son habituais os transplantes de córnea, tendóns, pel e veas. Os doantes de órganos poden estar vivos ou en morte cerebral, pero moitos dos tecidos admiten o seu almacenamento mesmo durante anos; no caso de doazóns entre especies diferentes denomínase xenotrasplante. Os transplantes para os humanos están estritamente regulamentados nos países desenvolvidos, existindo organismos específicos de control e coordinación, así en Galicia é a Oficina de Coordinación de Transplantes no ámbito autonómico e a Organización Nacional de Transplantes no estatal.
O 6 de xuño celébrase o Día Mundial dos Pacientes Transplantados, promovido pola Organización Mundial da Saúde (OMS) e a Organización Nacional de Transplantes. O obxectivo da celebración é fomentar unha cultura de doazón de órganos para dar unha oportunidade de vida ós pacientes que precisen desta intervención.
Transplante de medula ósea

O transplante de precursores hematopoéticos coñecido xenericamente como transplante de medula ósea, é un procedemento mediante o cal se destrúe a medula ósea danada dun paciente e é substituída por precursores hematopoéticos novos e sans. Procedemento e funcionamento
O transplante de medula ósea é un procedemento médico propio do campo da hematoloxía e adoita realizarse en pacientes con cancro de sangue ou medula ósea (xa sexa mieloma múltiple ou leucemia), para eliminar as células enfermas ou defectuosas e introducir células nai que produzan glóbulos e plaquetas sans.
As células nai hematopoéticas multipotentes usualmente derivan da medula ósea, sangue periférico, ou sangue do cordón umbilical. Ó seren trasplantadas, repoboan a medula ósea e anovan a produción de glóbulos e plaquetas.
O transplante pode levarse a cabo empregando a medula do mesmo paciente receptor (transplante autólogo), ou doutra persoa (transplante aloxénico). Indicacións
Este tratamento úsase en pacientes con trastornos hematolóxicos, inmunitarios, ou neoplásicos, como leucemias, linfomas e inmunodeficiencias. En moitos casos, antes de levar a cabo o transplante é necesario destruír a medula ósea do receptor por medio de quimioterapia e/ou radioterapia. Riscos
Este procedemento implica riscos de infección, toxicidade pulmonar e neurolóxica, e a condición autoinmune chamada doenza enxerto-contra-hóspede ou doenza enxerto contra receptor, coñecida ás veces polas siglas en inglés GvHD (Graft versus Host Disease).
Transporte intermodal

Este artigo trata do transporte de mercadorías. Para a noción similar relacionada co transporte de pasaxeiros ver o artigo Intermodalidade. O transporte intermodal é aquel que require tráfico mixto ou múltiplo, implicando máis dunha ou varias modalidades de transporte. Está indicado para alcanzar lugares de difícil acceso. Transporte intermodal de mercadorías
Inicialmente o termo transporte intermodal aplicábase ao transporte de materiais e mercadorías, xa que conxugaba a articulación entre diferentes modos de transporte a fin de realizar máis rápida e eficazmente as operacións de transbordo destes produtos. As subdivisións de transporte terrestre (camión e ferrocarril) e as subdivisións do transporte por auga (transporte marítimo, transporte por ríos navegábeis ou transporte por canais), considéranse como modos diferentes. Para este tipo de transporte utilízanse xeralmente contedores.
Por exemplo, o transporte de cargas pode iníciarse desde unha cooperativa de produtores de grans (de cereais ou de legumes), que os empaquetan en embalaxes primarias (como sacos de pásticos) ou secundarias (fardos de papel kraft), despois diso o transporte iníciase co uso de camións que levan o produto nestas embalaxes até un terminal ferroviario sendo a mercadoría acondicionada nun contedor que, á súa vez as descarga noutro terminal ferroviario nun gran centro loxístico, e para a súa entrega ao consumidor será novamente necesario un novo medio de transporte capaz de desenvolver a entrega con axilidade e precisión. Así tivemos primeiramente un transporte por estrada, despois outro ferroviario e por fin outro transporte por autoestrada, constituíndo un transporte intermodal (varias modalidades de transporte). As estacións intermodais
A definición da Conferencia de Ministros de Transporte de Europa, di que o tansporte itermodal é o que se fai por camión a distancias o máis curtas posíbeis e, a longa distancia, por ferrocarril ou por auga. Nesta definición a referencia á distancia máis longa/curta, confunde.
Por outra parte, o común da xente amplía o concepto de transporte intermodal ao tránsito de viaxeiros (transporte intermodal de pasaxeiros), alén do de mercadorías. E así xorde o novo concepto de estación intermodal. Este tipo de estación é unha infraestrutura construída sobre a base dunha estación de ferrocarril que acolle traxectos de longa distancia (incluíndo, no seu caso, do AVE), de media distancia e proximidade (cercanías), unha estación de autobuses para o transporte interurbano, unha parada de autobús urbano e unha parada de metro.
Transporte público

O transporte público comprende os medios de transporte en que os pasaxeiros non son os seus propietarios, sendo servidos por terceiros. Os servizos de transporte público poden ser subministrados tanto por empresas públicas como privadas.
Algúns medios de transporte público son o ferrocarril, metro, autocar, tranvía ou funicular.