Dióxenes de Sínope

Dióxenes de Sínope ou Dióxenes o Cínico, en grego antigo, "Διογένης ὁ Σινωπεύς" Diogénes ho Sinopéus, nado c. 413 a. C. en Sinop, hoxe en Turquía e finado c. 323 a. C. en Corinto), foi un filósofo grego e se cadra o maior representante do Cinismo, escola filosófica fundada por Antístenes de Atenas, que fora discípulo de Sócrates e mestre de Dióxenes. Traxectoria
Segundo a tradición, Dióxenes vivía deambulando polas rúas na máis completa miseria até que un día foi aprisionado por piratas para, posteriormente, ser vendido como escravo. Un home con boa educación chamado Xeníades comprouno. Logo constatou a intelixencia de seu novo escravo e confioulle tanto a xerencia dos seus bens canto a educación dos seus fillos: Dióxenes levou ao extremo os preceptos cínicos de seu mestre Antístenes. Foi o exemplo vivo que perpetuou a indiferenza cínica perante o mundo. Desprezaba a opinión pública e dise que vivía nunha pipa ou barril. Os seus únicos bens eran unha alforxa, un bastón e unha tixela (que simbolizaban o desapego e auto-suficiencia perante o mundo), sendo coñecido como o filósofo que vivía como un can.
A felicidade -entendida como autodominio e liberdade espiritual- era a verdadeira realización dunha vida. A súa filosofía combatía o pracer, o desexo e a luxuria pois isto impedía a auto-suficiencia. A virtude -como en Aristóteles- debería ser practicada e isto era máis importante que teorías sobre a virtude.
Tense a Dióxenes como o primeiro home en afirmar "Son unha criatura do mundo (cosmos), e non dun estado ou unha cidade (polis) particular", manifestando así un cosmopolitismo relativamente raro no seu tempo. Pode que escribise traxedias ilustrativas da condición humana e tamén unha República que influenciarían a Zenón de Citio, fundador do estoicismo. De feito, a influencia cínica sobre o estoicismo é bastante salientábel. Probabelmente, Dióxenes foi o máis folclórico dos filósofos, son innúmeras as historias que se contaban sobre el xa na Antigüidade. É famosa, por exemplo, a historia de que saía en plena luz do día cunha lanterna acesa procurando por homes verdadeiros (ou sexa, homes auto-suficientes e virtuosos). Igualmente famosa é súa historia con Alexandre o Grande: Esa resposta impresionou vivamente a Alexandre, que, na volta, ouvindo aos seus oficiais falaren mal de Dióxenes, dixo: "Se eu non fose Alexandre, querería ser Dióxenes. " Outra historia famosa é a de que, tendo sido reprendido por estar a se masturbar en público, simplemente exclamou: "O! Que pena que non poida aliviar a fame só refregando a barriga! "
Non se sabe cando nin de que morreu, Dióxenes Laercio refire varias historias, todas moi favorábeis ao cínico: Di Dióxenes Laercio que segundo Demetrio a morte de Dióxenes ocorreu no mesmo día en que Alexandre o Grande morreu en Babilonia. Outra lenda conta que Sócrates morreu no día en que Dióxenes naceu. A súa obra
É en parte por causa de seu comportamento escandaloso que os escritos de Dióxenes caeron no case total esquecemento. A politeia (a República) de Zenón de Citio, fundador da escola estoica, baséase na obra do mesmo nome escrita por Dióxenes, e onde este ataca numerosos valores do mundo grego, preconizando, entre outros, a antropofaxia, a liberdade sexual total, a indiferenza á sepultura, a igualdade entre homes e mulleres, a negación do sagrado, a recadación en prol da cidade e das súas leis, a supresión das armas e da moeda. Por outro lado, Dióxenes consideraba o amor absurdo: un non se debe apegar a outra persoa.
Certos estoicos, por tanto próximos da corrente cínica de Dióxenes, parecen ter preferido disimular e esquecer esa herdanza xulgada « embarazosa ». Pegada cultural
Dióxenes aparece como personaxe da obra de teatro Cínicas, de Teresa Moure (2010).