proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Metacomunidade

Unha metacomunidade ecolóxica é o conxunto de comunidades que están ligadas pola dispersión de múltiples especies e que pontencialmente poden interactuar entre si. O termo deriva do campo da ecoloxía de comunidades, que principalmente se ocupa de estudar os patróns de distribución das especies, a súa abundancia e as interaccións entre estas.
Hai catro marcos teóricos, ou modelos unificantes, que detallan procesos mecanísticos específicos prácticos para a predición de patróns de comunidades. Eses catro son os marcos da dinámica por parcelas, a ordenación de especies, a dinámica fonte-sumidoiro (ou efecto de masas) e o modelo neutral. O modelo de dinámica de parcelas describe a composición de especies en múltiples sitios, parcelas idénticas, como as illas, e enfatiza a capacidade de balance da colonización-competición. O modelo de ordenación de especies describe a variación en abundancia e composición dentro da metacomunidade que é por mor da respostas únicas dunha especie á heteroxeneidade ambiental, como que certa condición local poida favorecer a certas especies e non a outras. Este modelo representa as teorías clásicas da era centrada en nichos de G. Evelyn Hutchinson e Robert MacArthur. Os modelos de fontesumidoiro describen o marco no que a dispersión e a heteroxeneidade ambiental interactúan para determinar a abundancia e a composición rexional. Este marco é un derivado do termo ecolóxico de metapoboacións que describe a dinámica de fonte sumidoiro a niveis de poboacións. Finalmente, a perspectiva neutral describe un marco onde a abundancia de especies é esencialmente equivalente na súa competitividade e capacidade de dispersión, e a composición local e rexional e abundancia están determinados principalmente polos procesos demográficos estocásticos e a limitación de dispersión. O modelo neutral popularizouno recentemente Stephen P. Hubbell co traballo da teoría neutral unificada da biodiversidade e a bioxeografía.
Metacritic

Metacritic é un sitio web que recompila críticas de discos de música, xogos, filmes, programas de televisión, DVD e libros. En cada avaliación para un produto asígnaselle unha cualificación numérica, e a continuación obtense unha media. Un extracto de cada unha das probas inclúese xunto cunha ligazón para a fonte. Para levar a cabo a recomendación da crítica, empréganse tres códigos de cor: verde, amarelo e vermello. Isto dá unha idea xeral da avaliación do produto entre os críticos e, en menor medida, o público.
A puntuación dos resultados ás veces varían dramaticamente, dependendo do que a avaliación é marcada. Por exemplo, Rotten Tomatoes dá unha clasificación xeral desfavorable para Kenneth Branagh na versión cinematográfica de As You Like It citando a maioría dos críticos británicos, que, ó parecer, teñen rexeitou firmemente o filme Branagh de Shakespeare.
Metafonía

A metafonía é un fenómeno fonético e fonolóxico que consiste na alteración do timbre dunha vogal tónica por influencia das vogais próximas. Este é un fenómeno propio do galego-portugués tamén presente noutras linguas romances como o Italiano e en zonas do asturleonés. A metafonía propia do galego e do portugués é a apertura da vogal tónica media por causa de vogal final aberta ou o feche de vogal media por vogal final fechada ou semipechada. Características
O fenómeno chámase tamén metafonía nominal porque en galego e portugués non afecta a formas verbais senón só a nomes (substantivos e adxectivos). O caso máis común de metafonía é cando o -o final fixo que as dúas vogais tónicas /ε/ /ɔ/, abertas etimoloxicamente, pasasen a pechadas /e/ /o/ nunha parte do territorio galego.
A evolución do latín, sería: mĕtum > /'mεdo/ Pero a metafonía fixo que se pronuncie: /'medo/ ŏculum > /'ɔλo/ Mais as zonas con metafonía pronuncian: /'oλo/
As palabras afectadas pola metafonía non ocupan áreas totalmente idénticas, senón que varían segundo a palabra. Pero pódese dicir que ocupan sempre a parte occidental de Galicia, expandíndose cara ao sector central e sendo o oriental o que máis se resiste.
No caso de /'mεdo/ as únicas zonas sen metafonía son as do galego máis oriental e tamén o galego exterior. Hai un claro dominio de /'medo/ no resto do territorio galego.
Non pasa o mesmo en ollo, que se pronuncia sen metafonía /'ɔλo/ na totalidade da provincia de Ourense, no galego exterior, en Lugo (aínda que nalgúns sitios hai algo de metafonía coma no Ortegal), e tamén concellos fronteirizos entre Pontevedra e Ourense. Manuel Ferreiro refire que nalgúns caso a metafonía serve para diferenciar significados como entre ollo da cara e ollo dun obxecto. A metafonía provocada por -a final é moito menos común en Galiza.
Nos dialectos portugueses centro-meridionais o sistema é lixeiramente diferente, pois alí diferénciase entre o singular con metafonía e o plural sen ela. Williams di que isto se debe a que o -s final fixo máis lenta a evolución da pronuncia do o postónico a -u e polo tanto detivo a metafonía.
A metafonía en xeral non está condenada no estándar, senón que permite unha dobre posibilidade de pronunciación, con metafonía ou sen ela. Porén, no caso de medo, coma as zonas afectadas pola metafonía ocupan unha maioría abafadora prefírese a pronuncia do e pechado. A metafonía na escrita non ten repercusión algunha, polo que non se pode analizar a súa aceptación na literatura. Tampouco é visible a súa aprobación/rexeitamento ou identificación con distintos sectores da sociedade ou zonas de Galiza.
A metafonía chámase tradicionalmente en castelán e francés inflexión. Algúns autores influenciados por ese uso chaman inflexión ao proceso aquí descrito e metafonía á alteración do timbre por causa do i semivogal.
Metafísica

A metafísica (do latín "metaphysica", que vén do grego metá que significa “tras, máis aló”, e phýsis que significa “natureza”) defínese como algo que está máis aló do físico, dedicando o seu estudo ao abstracto do Ser e de Deus. É unha parte fundamental da filosofía que trata o estudo do Ser e das súas propiedades, principios, causas e fundamentos de existencia.
Subdivídese en ontoloxía (estudo do ser en xeral) e teoloxía (estudo do ser divino).
Metal Machine Music

Metal Machine Music (subtitulado *The Amine β Ring) é o quinto álbum do músico estadounidense Lou Reed. Foi orixinalmente editado coma álbum duplo polo selo RCA Records en xullo de 1975. Foi reeditado como un único CD pola BMG en 1997 e no ano 2000 a través do selo Buddah Records. En 2011 Reed lanzou unha edición remasterizada do álbum.
Neste disco Reed afástase do resto do seu catálogo ao non estar o álbum formado por cancións ou composicións con estruturas recoñecibles, evitando melodía e ritmo para obter retroalimentación e efectos de guitarra modulados, mesturados a varias velocidades por Reed. No libreto do álbum, Reed afirmaba ter inventado o heavy metal, e dicía que Metal Machine Music foi a conclusión última do xénero.
O álbum custoulle a Reed credibilidade na industria musical á vez que posteriormente lle abriu as portas para algún do seu material máis experimental. Aínda que tivo recensións negativas dende o seu lanzamento, Metal Machine Music no presente é considerado un precursor da música industrial, do noise rock, e da arte sonora contemporánea. En 2010 Reed, Ulrich Krieger e Sarth Calhoun collaboraron para xirar tocando improvisación libre inspirada no disco como Metal Machine Trio. Listaxe de cancións
Cara 1
"Metal Machine Music, Part 1" – 16: 10
Cara 2
"Metal Machine Music, Part 2" – 15: 53
Cara 3
"Metal Machine Music, Part 3" – 16: 13
Cara 4
"Metal Machine Music, Part 4" – 15: 55
Metal extremo

Metal extremo é un termo xenérico pouco definido para un gran número de subxéneros relacionados coa música heavy metal que se veñen desenvolvendo dende principios dos anos 80. Foi definido como un "cúmulo de subxéneros do metal caracterizados pola súa transgresión sonora, verbal e visual".
O termo normalmente refírese a un estilo máis abrasivo, máis duro, underground, e non comercial asociado co speed metal, o thrash metal, o black metal, o death metal e o doom metal. O hardcore punk considerouse unha parte integral do desenvolvemento do metal extremo con respecto á velocidade e á estrutura das cancións, en todos os casos que non sexan doom metal.
Metal industrial

O metal industrial é un xénero do heavy metal que procede da música industrial e de distintas formas do heavy metal, usando repetitivos riffs de guitarra do metal, audios sampleados, sintetizadores ou liñas secuenciadas e voces distorsionadas. Importantes bandas do metal industrial son Nine Inch Nails, Rammstein, Ministry, Godflesh e KMFDM. O metal industrial desenvolveuse a finais da década de 1980, cando a música industrial e o metal comezaron a fusionarse nun xénero común. O metal industrial tivo moito éxito a principios dos 90, especialmente en América do Norte, co éxito de grupos como Nine Inch Nails, pero a súa popularidade comezou a esvaecer na segunda metade desa década.
Metal neoclásico

O metal neoclásico é un subxénero do heavy metal que presenta unha grande influencia da música clásica, con acordes de guitarra moi técnicos, e adaptacións de estruturas e harmonías inspiradas na música clásica. Ritchie Blackmore está considerado como o pioneiro deste estilo, e posteriormente Yngwie Malmsteen converteuse nun dos músicos máis notables en contribuír ao seu desenvolvemento. Outros músicos notables considerados dentro deste xénero son Jason Becker, Tony MacAlpine, Vinnie Moore, Stéphan Forté e Timo Tolkki.
Metal progresivo

O metal progresivo é un xénero musical que fusiona o heavy metal e o rock progresivo, xurdido a finais da década dos 80 con grupos como Watchtower, Queensrÿche ou Fates Warning. Queensrÿche foi o primeiro grupo en situar o metal progresivo no panorama musical mundial grazas a popularidade da canción "Silent Lucidity", pero foi Dream Theater a banda que revolucionou o xénero en 1992 coa publicación de Images and Words. Desde entón xurdiron moitas fusións entre o metal progresivo e outros subxéneros do heavy metal, como o death metal progresivo (grazas a Opeth, Death ou Cynic), o black metal progresivo (con grupos como Enslaved), o thrash metal progresivo (cuxo máximo expoñente foi Voivod, ademais dos mencionados Watchtower) ou o power metal progresivo (Symphony X ou Kamelot).
Metal sinfónico

O metal sinfónico é un subxénero do heavy metal que combina as súas características con diversos elementos da música clásica, como por exemplo instrumentos sinfónicos e coros. Os teclados típicos do power metal tamén adoitan estar presentes neste xénero. Os grupos de metal sinfónico teñen habitualmente vocalistas femininas adestradas no canto, o que deu lugar ao alcume opera metal, e tamén é común que estes grupos inclúan un segundo vocalista, habitualmente masculino, cantando con voz gutural, característica máis típica do gothic metal.
Os grupos máis prominentes deste xénero son os fineses Nightwish, os suecos Therion e os neerlandeses Epica. Moitos outros grupos deste xénero acadaron unha gran popularidade a comezos e mediados dos anos 2000, como por exemplo After Forever, Delain, Leaves' Eyes, Xandria e Edenbridge.
MetalShips & Docks

MetalShips & Docks é un estaleiro galego adicado á construción de buques. Fundouse no 2000 nas instalacións do desaparecido Astilleros y Construcciones (Ascón).
O estaleiro pertence ao grupo Rodman, que tamén ten outro estaleiro na ría de Vigo, Rodman Polyships, na parroquia moañesa de Meira.
En 2011 fíxose coas instalacións de M. Cíes.
Metalacloro

O Metalacloro é un herbicida de post-emerxencia amplamente empregado para o control de gramíneas anuais: Echinocloa, Dixitaria, Setaria, Lolium e outras. É moderadamente activo contra a xuncia. Indicado para o cultivo de maínzo, patacas, remolacha e xirasol. Debe aplicarse cando as herbas aínda son noviñas. Substituíu en gran parta á atrazina nesta aplicación. Non debe utilizarse cerca de cursos de auga; debe deixarse sen tratar unha banda de seguridade de 20 m.
Metalcore

Metalcore é un xénero musical que combina varios elementos do metal extremo e o hardcore punk. O nome é unha mestura dos nomes dos dous xéneros. O termo colleu o seu actual significado cara mediados dos anos 90, describindo a bandas como Earth Crisis, Deadguy e Integrity. O primeiro destes en formarse, Integrity, comezou a actuar en 1988. Entre as actuais bandas que practican este estilo destacan Killswitch Engage, Underoath, All That Remains, As I Lay Dying e The Devil Wears Prada.
O metalcore distínguese doutras fusións de punk metal pola súa énfase nas rupturas: lentas e intensas partes que conducen ao mosh. Durante os últimos cinco anos houbo unha saturación de bandas do xénero, do cal os brasileiros Sepultura é considerado o grupo que asentou as bases para conformalo.
Metalcore melódico

O metalcore melódico é un estilo do metalcore que combina os sons e características do death metal melódico co hardcore punk e metalcore, ocasionalmente tamén do emo. As grandes influencias dos grupos deste xénero son os riffs de guitarra e estilos musicais dos grupos de death metal melódico suecos como At the Gates, Arch Enemy, In Flames e Soilwork. Os grupos deste estilo adoptan un uso maior de melodías instrumentais nos seus temas e un maior uso de voces limpas co metalcore. As técnicas de guitarra e batería son as típicas do metalcore, incluíndo os habituais breakdowns do xénero. Algúns grupos deste estilo tamén inclúen solos de guitarra nos seus temas.
Os grupos máis representativos deste estilo son entre outros Trivium, All That Remains, Atreyu, Bullet for My Valentine, Bury Tomorrow, Darkest Hour, Asking Alexandria, As I Lay Dying, August Burns Red e The Devil Wears Prada.
Metalinguaxe

Unha metalinguaxe é unha linguaxe que serve para definir á súa vez unha linguaxe (ou mesmo outra metalinguaxe).
Metaliterario

O metaliterario é un recurso antigo, moi frecuente en todos os xéneros ao longo do século XX, mediante o cal se describen, analizan, comentan ou valoran dentro da obra literaria temas relativos á creación ou ás características do xénero do que se trate. As formas de facelo e os obxectivos perseguidos son moi diversos. Variedades
Metaficción
A metaficción é ficción que fala da ficción, algo que se proba en gran cantidade de novelas e contos (á parte de obras doutros xéneros) nos que se recorda ao lector que todo neles é inventado e se aventuran xuízos e reflexións sobre as propias técnicas compositivas. Laurence Sterne, na súa obra Tristam Shandy, usa xa a metaficción nos diálogos que teñen lugar entre o narrador e os seus imaxinarios lectores, xa que o escritor é consciente de que a arte de contar implica reflexión sobre a mesma (e así ocorre con outras artes); desta maneira, é capaz de poñer en cuestión a arte novelística para que os lectores decidan o que está ben e mal. O procedemento, xa antigo, foi moi empregado no século XX.
Metanarración ou metaficción
Reflexión, dentro da novela, de cuestións concernentes ás características do xénero ou á súa propia elaboración.
Metapoesía
Véxase metaliterario. Un exemplo de metapoesía é o seguinte soneto de Lope de Vega: Un soneto me manda hacer Violante,
que en mi vida me he visto en tanto aprieto;
catorce versos dicen que es soneto;
burla burlando van los tres delante.
Yo pensé que no hallara consonante,
y estoy a la mitad de otro cuarteto;
mas si me veo en el primer terceto,
no hay cosa en los cuartetos que me espante.
Por el primer terceto voy entrando,
y parece que entré con pie derecho,
pues fin con este verso le voy dando.
Ya estoy en el segundo, y aun sospecho
que voy los trece versos acabando;
contad si son catorce y está hecho.
Metateatro
Entre outros moitos exemplos, pódese destacar o episodio dos cómicos ambulantes no Hamlet de Shakespeare ou en El gran teatro del mundo, de Calderón de la Barca.
Metamielocito

Un metamielocito é unha célula que está sufrindo a granulopoese, derivada dun mielocito, e que dará lugar a unha célula en banda (cun núcleo delgado, recto ou curvado, designado como forma de banda). Os metamielocitos divídense en tres liñas celulares (neutrófila, eosinófila e basófila), que darán lugar aos tres tipos de leucocitos granulocitos: neutrófilo, eosinófilo e basófilo.
O metamielocito caracterízase pola aparición dun núcleo escotado (cun entrante), gránulos citoplasmáticos específicos, con contido encimático e a ausencia de nucléolos visibles. Se o núcleo non está escotado é probable que estea aínda na etapa de mielocito.
Metamorfose

A metamorfose é o proceso polo cal un animal modifica a súa estrutura anatómica e mesmo metabólica. É habitual nos insectos, a vida dos cales divídese en fases, tanto se presentan hemimetabolismo como holometabolismo. A metamorfose separa a fase de larva e a de imago ou adulto, chamándose pupa no ínterim á fase na que se conserva nun casulo. Con todo, as metamorfoses tamén se dan en anfibios, crustáceos, moluscos, e mesmo en mamíferos, sempre que haxa unha diferenza formal entre os estadios posteriores ó nacemento e a forma definitiva dun adulto.
Metamorfoses

Se procura pola obra de Apuleio, Metamorfoses vexa O asno de ouro Metamorfoses é un libro de Publio Ovidio Nasón escrito no século I a. C. que é un extenso poema de máis de 12. 000 hexámetros e reúne os relatos de numerosos mitógrafos gregos anteriores nunha colección de lendas etiolóxicas clasificadas cronoloxicamente dende o Caos orixinario ata a época de Augusto, incluíndo tamén a do propio César, metamorfoseado en astro. Partes
As súas cinco partes históricas son: 1ª: Dende as orixes do mundo ata que Cadmo funda Tebas;
2ª: Cambio dende Acteón, Penteo e Baco (e a súa nai Semele) no trono de Tebas ata Anfión e os seus contemporáneos, que conviven cos seus proxenitores: Perseo, fillo do rei de Argos, as fillas de Pandión, Filomela e Procne, fillas de Pandión, rei de Atenas, Acrisio ou Ágave e Ino, nai e tía de Penteo.
3ª: Relato da viaxe de Xasón e os seus compañeiros argonautas (na nao Argos) na procura do vélaro de ouro, relatando primeiro a vida da xeración dos pais dos argonautas (Exeo, rei de Atenas; Éaco, o de Exina; Pelias e Esón en Tesalia; Niso en Megara; a loita destes tres últimos contra Minos, rei de Creta) e logo a propia viaxe, cun intermedio para relatar o enfrontamento interxeracional co episodio de Dédalo e o seu fillo Ícaro;
4ª: A guerra de Troia (inmortalizada por múltiples filmes) dividida na propia guerra e no Nostoi (a viaxe de regreso dos heroes a Troia, sobre todo Eneas buscando unha nova patria);
5ª: Sucesores de Eneas: reis de Alba, sobre todo Proca; divinización de Remo e Rómulo; reis de Roma, sobre todo Numa Pompilio; Cipo e Esculapio na época dos etruscos; e Xulio César e Augusto;
O relato destaca pola súa densidade narrativa, a relación entre as súas partes e a conformación de sagas e ciclos familiares. Os temas máis recorrentes son o amor, a ira, a guerra, o humor, a vinganza e sobre todo a transformación metamórfica, sempre baixo o designio dos catro elementos (aer, terra, unda e ignis). Máis adiante, abandonando estas metáforas etiolóxicas, aparecen a morte, a piedade, a eternidade (Roma aeterna) e a xustificación do sistema monárquico-imperial establecido mediante a xenealoxía.
Metamónadas

As metamónadas ou Metamonada son un amplo grupo de protistas flaxelados. Os grupos principais que inclúe son Retortamonadida, Diplomonadida e posiblemente tamén Parabasalia e Oxymonadida. Estes catro grupos son todos anaerobios e na súa maioría simbiontes de animais. Certas especies de Parabasalia e Oxymonadida viven no tracto dixestivo das térmites, desempeñando un papel importante na degradación da celulosa. Algúns outros membros de Metamonada son parasitos, como Giardia intestinalis. Morfoloxía
Estes flaxelados son infrecuentes por careceren de mitocondrias. No pasado eran considerados os Eukarya máis primitivos, e coidábase que diverxeran do resto antes de que aparecesen as mitocondrias. Porén, agora sábese que perderon as mitocondrias secundariamente e que conservan os orgánulos e xenes nucleares derivados delas. Os vestixios mitocondriais inclúen orgánulos especiais como os hidroxenosomas e os mitosomas e, nalgunhas especies, tamén se descubriron xenes mitocondriais no xenoma nuclear.
Todos os subgrupos comparten a posesión de flaxelos en grupos característicos de catro, que a miúdo se asocian ao núcleo, formando unha estrutura chamada cariomastigonte. Ademais, os xéneros Carpediemonas e Trimastix son parentes próximos ás liñas Retortamonadida-Diplomonadida e Oxymonadida, respectivamente. Ambos os dous son formas de vida libre e amitocondriais.
Retortamonas é un Retortamonadida e ten un único núcleo, dous flaxelos emerxentes e unha fenda de alimentación ventral. Hexamita e Giardia son Diplomonadida que presentan dous núcleos e oito flaxelos dispostos en dous grupos iguais de catro flaxelos. Cada núcleo está asociado a un grupo de flaxelos e cun conxunto de cinetosomas asociados. Hexamita ten dous citostomas que se abren na parte posterior da célula. Giardia ten un corpo aplanado ventralmente e dispón dun disco adhesivo soportado por un complexo citoesqueleto; non presenta citostomas; os dous grupos de flaxelos están dispostos xuntos no centro da célula, entre os dous núcleos. Clasificación
Metamonada forma parte de Excavata, un supergrupo de Eukarya que inclúe flaxelados cunha "boca" ou fenda de alimentación ventral e os seus parentes próximos. As relacións entre os subgrupos son incertas e non sempre aparecen xuntos nas árbores moleculares. É posible que Metamonada tal como se describiu aquí non forme un grupo monofilético. Especies notables
Enteromonas hominis.
Chilomastix mesnili.
Giardia intestinalis (sinónimo Giardia lamblia)
Retortamonas intestinalis.
Trichomonas vaginalis.
Trichomonas tenax.
Pentatrichomonas hominis.
Dientamoeba fragilis.
Metanobacterias

As metanobacterias (Methanobacteria) son unha clase taxonómica de microorganismos pertencentes ás arqueas euriarqueotas. É unha das clases de metanóxenos que hai entre os Euryarchaeota. Poden ter forma de bacilo ou esféricas. Adoitan ser termófilos e hipertermófilos que habitan en fontes termais ou mesófilos que viven no sistema dixestivo de animais. A súa única orde é Methanobacteriales.
Metanol

O composto químico metanol, tamén coñecido como alcohol metílico, é o alcohol máis sinxelo. A temperatura ambiente preséntase como un líquido lixeiro (de baixa densidade), incoloro, inflamable e tóxico que se emprega como anticonxelante, disolvente e combustible. A súa fórmula química é CH3OH (CH4O).
Metanosulfonato de metilo

O metanosulfonato de metilo ou metil metanosulfonato (MMS), é un éster que actúa como axente alquilante e é un carcinóxeno. Ten efectos tóxicos hepáticos e gastrointestinais en humanos e efectos prexudiciais para a reprodución e desenvolvemento en ratos. Ten efectos mutaxénicos e carcinóxenos en roedores e está clasificado no grupo 2A da IARC. Utilízase no tratamento do cancro. Reaccións químicas co ADN
O metanosulfonato de metilo (MMS) metila o ADN predominantemente no N7 da desoxiguanosina e no N3 da desoxiadenosina, e en moita menor medida metila outros átomos de oxíxeno e nitróxeno en bases do ADN, e pode metilar tamén un dos átomos de oxíxeno non unidos a carbono do enlace fosfodiéster. Orixinalmente, pensábase que esta acción causaba directamente roturas de dobre febra no ADN, porque as células deficientes na recombinación homóloga son especialmente vulnerables aos efectos do MMS. Porén, agora crese que o MMS causa a detención da forquita de replicación, e as células que son deficientes na recombinación homóloga teñen dificultade en reparar as forquitas de replicación danadas.
Metaplasmo

Denomínase xenericamente metaplasmo ao que a gramática tradicional denominaba figuras de dicción: "Cada unha das varias alteracións que experimentan os vocábulos na súa estrutura habitual, ben por aumento (prótese, epéntese, paragoxe), ben por supresión (aférese, síncope, apócope, elisión), ben por transposición de letras (metátese), ben por amálgama de dúas delas (contracción, sinérese, haploloxía, sandhi, falso sandhi)" (DRAE). O metaplasmo tiña lugar na lingua poética; se ocorría na lingua corrente, denominábase barbarismo.
Nunha segunda acepción, denomínase metaplasmo ao cambio de xénero e así hai metaplasmo, por exemplo: do latino vallem (feminino) para dar o masculino val galego. De aí que hogano existan topónimos e antropónimos nos que permanece o xénero feminino (Valiña, Balouta, Valonga, Valboa ou Bonaval) canda outros máis modernos en masculino (Valiño, Valín, Valbón, Castrelo do Val ou o apelido Doval);
no castelán centinela ("a sentinela") feminino no español antigo e masculino no actual;
o neutro latino votum que en galego deu voto e voda (o segundo de feito orixinado a partir do plural);
Máis concretamente, adóitase denominar tamén coa palabra metaplasmo ao distinto xénero dunha palabra en singular e en plural (latín locus, masculino; loca, neutro).
Metapolítica

A metapolítica é a ciencia da relación do fundamento último da política e as funcións nas cales a política debe actuar.
Enténdese que o fundamento metapolítico, sexa el a liberdade, a igualdade, a relixión ou a raza, é máis importante do que o sistema en si e que por tanto debe definir e sempre estar por enriba dos medios políticos específicos.
Metasploit

O proxecto Metasploit, e un proxecto de código aberto enfocado na penetración de sistemas informáticos. Este atopase centrado no Framework Metasploit. Trátase dunha ferramenta que ten como finalidade principal probar a seguridade de sistemas, realizando ataques con diferentes exploits, de forma externa a estes, co fin de explotar vulnerabilidades no código dalgunhas aplicacións, que lle poidan proporcionar o atacante un acceso de control, sobre o sistema.
O proxecto da contorna de traballo Metasploit, foi creado no 2003, polo programador HD Moore, que o escribiu inicialmente en Perl, logo foi volto a escribir en Ruby (debido a limitacións da linguaxe), no 21 de outubro de 2009, foi adquirida polo grupo Rapid7, para o cal traballa Moore agora. Rapid 7, conta ademais de Metasploit, co sistema de análise NeXpose, galardoado cun strong positive no Gartner’s Marketscope for Vulnerability Assessment 2010 e 2011 (Análise do alcance do mercado en materia de aplicacións de identificación, procesado e indexado de vulnerabilidades, polo grupo Gartner). Metasploit é a día de hoxe a ferramenta máis utilizada, por analistas de seguridade (profesionais e non profesionais) por todo o mundo. Usos e aplicacións
Metasploit permite levar a cabo de forma sinxela, tarefas como a: Carga e configuración de exploits.
O uso de payloads. (Aplicacións que se executan no sistema vulnerable, se o ataque resulta satisfactorio)
Permite a carga de arquivos de sondaxe, como os que proporciona Nessus (Programa de análise de vulnerabilidades en aplicacións, capaz de descubrir fallos nos sistemas os que analiza, estes son enumerados en arquivos de sondaxe)
Metasploit conta cunha base de datos de exploits, das máis extensas hoxe en día, ademais permite o uso de engadidos capaces de aumentar a súa funcionalidade. No referente os payloads, conta con basicamente dous tipos, realmente conta con máis, que son usados en función da vulnerabilidade, xa que depende o uso dun ou outro en función do fallo e do exploit, xeralmente poden ser baseados na shell do sistema, que nos permite executar comandos, ou pode ser unha sesión de meterpreter, que nos permite realizar de forma sinxela, cousas como a inxección de procesos, o control da pantalla que nos permite abrir unha sesión VNC etc. Unha das funcións de Metasploit, muy importante, aínda que non moi utilizada, e a carga de bases de sondaxe, como o nomeado arriba, xa que nos permiten realizar dunha forma simple un test de penetración, a partir do analizado polo programa de sondaxe, Metasploit indica o exploit para cada vulnerabilidade, polo cal e sinxelo realizar un ataque Versións de pago de Metasploit
Ademais de Metasploit Framework, existen outras dúas ferramentas, pero de pago, son Metasploit Express e Metasploit Pro, que ademais de contar con maior soporte oficial, contan tamén cunha GUI, para un funcionamento máis sinxelo, e están dotados tamén dunha maior funcionalidade. A versión Express, está enfocada a enxeñeiros informáticos con interese pola seguridade, e a Pro está dirixida a profesionais do sector da seguridade informática.
Meteco

Na Grecia antiga, un meteco (de μέτοικος, métoikos: de μετά, metá, que indica cambio, e οἶκος, oîkos «residencia») era alguén que residía en Atenas (ou noutras cidades) pero que era considerado cidadán doutra polis. Tiñan un estatuto intermedio entre o de cidadán e estranxeiro, o que supuña que gozaban de permiso de residencia permanente pero sen dereitos políticos.
MeteoGalicia

A Unidade de Observación e Predición Meteorolóxica (MeteoGalicia) é un organismo dependente da Consellaría de Medio Ambiente creada no ano 2000 froito dun convenio entre coa Universidade de Santiago de Compostela e que ten como obxectivos principais a realización dunha predición meteorolóxica de Galicia e a explotación e mantemento da rede de observación meteorolóxica e climatolóxica da Xunta de Galicia. Descrición
Co obxectivo de mellorar e optimizar o seu funcionamento, MeteoGalicia estrutúrase en catro áreas principais: Predición operativa
Predición numérica
Visualización
Climatoloxía
MeteoGalicia desenvolve tamén modelos meteorolóxicos, oceanográficos e de ondaxe de moi alta resolución para mellorar as súas predicións meteorolóxicas. MeteoGalicia dispón dunha na que se poden atopar as distintas predición realizadas, as saídas dos modelos, datos meteorolóxicos e climatolóxicos, e máis información sobre as actividades do servizo. Hoxe en día ofrece unha das mellores predicións meteorolóxicas de Europa.
Desde 2001 realiza a previsión marítima xunto coa meteorolóxica. MeteoGalicia utiliza un sistema pioneiro de predición marítima e oceanográfica que permite predicir o estado do mar con catro días de antelación en dous tramos de día, de mañá e tarde; facilita así mesmo información específica sobre modelos de ondas costeiras e correntes, a dirección do vento, estado do mar, mar de fondo, altura de fondo, temperatura da auga, do ar e índice ultravioleta máximo.
As predicións marítimas fanse para cinco zonas: Costa Cantábrica, Ferrol - Bares, Ártabra, Costa da Morte e Rías Baixas, até 20 millas en mar aberto. Pódense ver as rías de forma independente.
Meteorito

Un meteorito é un corpo celeste relativamente pequeno que acada a superficie terrestre. Cando un meteorito está composto esencialmente de silicatos, sen metais, denomínase aerólito ou litito. Se están compostos de metal (principalmente ferro) denomínanse sideritos. Se teñen unha composición mixta de rocha e metal son litosideritos.
No espazo, estes corpos reciben o nome de meteoroides ("pequenos" asteroides, aproximadamente do tamaño dun canto rolado ou de menor tamaño, que xeralmente son o resultado da colisión de dous ou máis asteroides). Ó entrar en contacto coa atmosfera, a fricción co aire causa que o corpo se quente, emitindo luz e formando un meteoro, bóla de lume ou estrela fugaz. Historia
Foron unha fonte primaria de ferro ao comezo da Idade de Ferro, chegando a ser obxecto de culto na relixión faraónica. Na actualidade destacan os estudos sobor dos efectos dos impactos de meteoritos no planeta Terra, en especial polo estudo do evento K-T (Cretáceo-Terciario). Exobioloxía
Son obxectos de especial interese no campo da exobioloxía, en especial os meteoritos atopados na Antártida.
Meteorito de Sikhote-Alin

O meteorito de Sikhote-Alin (en ruso: Сихотэ-Алинский метеорит) ou Sikhote-Alin (en ruso: Сихотэ-Алинь), é un meteorito metálico caído en Rusia o 12 de febreiro de 1947 sobre as montañas Sikhote-Alin. O meteorito estoupou na atmosfera segundo caía, facendo que caesen toneladas de metais nunha rexión elíptica duns 1, 3 km2. Formáronse numerosos cráteres de impacto, o maior deles de 26 m de diámetro. Esta chuvia de meteoritos foi a máis grande da historia recente. Historia
Contra ás 10: 30 h da mañá do 12 de febreiro de 1947 puidose observar nas montañas Sikhote-Alin un gran bólido, máis brillante que o Sol e procedente do norte, descendendo nun ángulo de aproximadamente 41º. A forte luzada e o grande estrondo puidéronse detectar nun radio de 300 km á redonda (o punto de impacto foi aproximadamente a 440 km ao nordeste de Vladivostok). Unha estela de fume de aproximadamente 32 km de altura permaneceu no ceo durante varias horas. Foi un suceso tan impactante que en 1957, para conmemorar o seu 10º aniversario, o servizo postal da URSS lanzou un selo no que se mostra a columna de fume. Calcúlase que o peso deste bólido estaba entre as 20 e as 23 toneladas no momento de entrar na atmosfera. Este suceso desatou o interese dos xeólogos e outros científicos de toda a URSS, que acudiron ao lugar para encontrar os fragmentos do meteorito con equipos de detección de metais e estudar o ocorrido. En 1950 editouse un documental de 10 minutos de duración sobre este meteorito.
O meteorito, no momento de entrada na atmosfera, viaxaba a unha velocidad dee 14 km/s, é dicir, a unha velocidade de 50400 km/h, e comezou a romperse en fragmentos, desencadeando a chuvia de meteoritos. A unha altitude de 5, 6 km, a masa máis grande rompeu nunha violenta explosión. A día de hoxe miles de fragmentos deste meteorito áchanse espallados polas montañas de Sikhote-Alin. Recoécense facilmente como bólas de ferro fundido. Aínda que non se trate dunha peza extremadamente rara, é un meteorito bastante apreciado polos coleccionistas, xa sexa pola súa importancia, pola súa recente caída ou pola súa férrea beleza. O difícil acceso á zona, debido a unha mesta masa forestal de taiga, dificulta que coleccionistas de meteoritos poidan encontrar con comodidade os fragmentos espallados. Os vestixios máis comúns deste tremendo impacto non adoitan exceder os 2 centímetros nin pesar máis alá dos 15 gramos. A peza máis grande encontrada até a data ten un peso de 1745 kg e encóntrase no Museo Xeolóxico de Moscova. Composición
O meteorito de Sikhote-Alin clasifícase como un meteorito metálico pertencente ao grupo químico IIAB, e con estrutura de octahedrita grosa. Componse aproximadamente de 93 % de ferro, 5, 8 % de níquel, 0, 42 % de cobalto, 0, 46 % fósforo e 0, 28 % de xofre, con trazas de galio, xermanio e iridio. Tamén se detectou a presenza de taenita, plesita, pirrotina, cromita, camacita e schreibersita.
Meteoro

Un meteoro é aquel fenómeno físico natural que ten lugar na atmosfera. Clasifícanse segundo a súa base física de soporte. Meteoros acuosos (hidrometeoros)
Están formados por un conxunto de partículas de auga. Pode estar en estado líquido ou sólido, en suspensión ou movidas polo vento, levantada e deixadas caer.
Dentro deste grupo están a choiva, a saraiba, a neve, a xeada, o resío e a néboa. Meteoros de po (litometeoros)
Están formadas por po, un conxunto de partículas sólidas na súa meirande parte (aínda que poidan conter auga). De igual xeito que os hidrometeoros, as partículas poden estar en suspensión ou ser movidas polo vento.
Litometeoros son a néboa seca, o fume, a brea e o remuíño de po. Meteoros de vento (eólicos)
Está sendo considerado pouco a pouco de xeito internacional como parte dos anteriores, considerándose como eólicos os mteoros nos que o vento intervén dun xeito predominante fronte á consideración de tratarse dunhas ou outras partículas.
É o caso das trombas, os tornados e os ciclóns. Meteoros eléctricos (electrometeoros)
Consisten en manifestacións visible e/ou audible da electricidade atmosférica a través das súas descargas. Son fenónenos deste tipo a tormenta (treboada e lóstrego), o lume de San Telmo e a aurora polar. Meteoros ópticos (ou luminosos, fotometeoros)
Son fenómenos luminosos debido a fenómenos ondulatorios da luz solar ou luar na atmosfera, como os halos (luar e solar), o arco da vella, a irisación, a Gloria (Coroa de Ulloa) ou os espellismos.
Meteoroid Technology Satellite

MTS (acrónimo de Meteoroid Technology Satellite), e tamén nomeado como Explorer 46, foi un satélite artificial pertencente ó programa Explorer lanzado o 13 de agosto de 1972 mediante un foguete Scout D1 desde Wallops Island. Características
MTS pesaba 90 kg ao lanzamento e consistía nunha estrutura central de 320 cm de longo rodeada de paneis con sensores para medir a penetración, velocidade e distribución de fluxo dos meteoroides que se poden atopar no espazo. Os paneis dotábano dunha anchura de 701, 5 cm. O satélite alimentábase mediante células solares. Existía un segundo satélite idéntico que nunca foi lanzado e se pode atopar hoxe en día no museo Smithsonian.
Meteoroide

Un meteoroide (do latín meteōrus, e este do grego μετέωρος, 'elevado no ar') é un corpo menor do Sistema Solar de, aproximadamente, entre 100 µm até 50 m (de diámetro máximo). O límite superior de tamaño, 50 m, emprégase para diferencialo dos cometas e dos asteroides, mentres que o límite inferior de tamaño, 100 µm, se emprega para diferencialo do po cósmico; porén, os límites de tamaño non adoitan empregarse moi estritamente sendo ambigua a designación dos obxectos que se atopen próximos a estes límites.
Na práctica, esta é a definición máis empregada, que deriva da definición da Royal Astronomical Society, corpo celeste de entre 100 µm e 10 m', combinada coa definición de near-Earth meteroid (extrapolada a meteoroides tamén non próximos á Terra), obxectos con órbitas na veciñanza da Terra cun diámetro menor de 50 m', e as novas definicións da UAI da asemblea do 22 de agosto de 2006, que distinguen planeta, planeta anano, satélite e corpo menor do Sistema Solar. A actual definición de meteoroide estabelecida pola Unión Astronómica Internacional (IAU) na súa XI Asemblea Xeral (1961) é a dun 'obxecto sólido que se move no espazo interplanetario, dun tamaño considerabelmente máis pequeno que un asteroide e considerabelmente máis grande que un átomo ou molécula'. Porén, considérase desfasada, pouco precisa e amplamente errónea. A maioría dos meteoroides son fragmentos de cometas e asteroides, aínda que tamén poden ser rochas de satélites ou planetas que foron expulsadas en grandes impactos ou simplemente restos da formación de Sistema Solar. Cando entra na atmosfera dun planeta, o meteoroide quéntase e vaporízase parcial ou completamente. O gas que fica na traxectoria seguida polo meteoroide ionízase e brilla. O rastro de vapor brillante chámase tecnicamente meteoro, aínda que o seu nome común é estrela fugaz. Denomínanse bólidos aqueles meteoros cuxa magnitude aparente é inferior a -4 (a menor valor da magnitude aparente, maior brillo), que é aproximadamente a magnitude aparente do planeta Venus, que de entre todas as estrelas e planetas é o corpo máis brillante dende a Terra. Daqueles bólidos de magnitude aparente inferior á da Lúa chea (-12, 6), os superbólidos, poden sobrevivir fragmentos que cheguen ao chan; estes fragmentos son denominados meteoritos. A maioría dos meteoritos terrestres, bardante os metálicos de grandes dimensións, proceden de meteoroides.
Meteoroloxía

A meteoroloxía (do grego μετέωρο, meteoro, "partículas en suspensión no alto do ceo" e λόγος, logos, "coñecemento, discurso") é unha ciencia de tipo interdisciplinar que parte da física, da química e da matemática para estudar o clima e os fenómenos atmosféricos, tales como as nubes, as depresións e as precipitacións, para comprender como se forman e evolucionan.
A meteoroloxía é unha disciplina que utiliza principalmente a mecánica dos fluídos, aplicada ó aire, pero tamén outras ramas da física, así como da química e a matemática.
O día 23 de marzo celébrase o Día Meteorolóxico Mundial, para conmemorar a entrada en vixencia, en 1950, da Organización Meteorolóxica Mundial. Aplicación e utilidade
A meteoroloxía moderna permite establecer as previsións da evolución do tempo apoiándose en modelos matemáticos a curto e a longo prazo. Tamén se utiliza para predicir a calidade do aire (polución, cantidade do pole no aire. .. ), os cambios climáticos e para o estudo para outras actividades humanas: riscos naturais, construción, tráfico aéreo, navegación etc. Fenómenos meteorolóxicos
Os fenómenos meteorolóxicos (meteoros) están condicionados polas circunstancias atmosféricas e dependen da temperatura, a presión atmosférica e o vapor de auga, que interaccionan e mudan co paso do tempo. Aparellos usados en meteoroloxía
Anemómetro
Barómetro
Cataventos
Higrómetro
Termómetro
Meteosat

Meteosat do inglés Meteorological satellite, (en francés Météosat) é un grupo de satélites meteorolóxicos lanzados pola Axencia Espacial Europea e xestionados pola Organización Europea para a Explotación de Satélites Meteorolóxicos (EUMETSAT). Están situados en órbita xeoestacionaria sobre o Océano Atlántico enviando información meteorolóxica sobre África e Europa. Xeracións
Meteņi

O Meteņi é unha antiga celebración pagá letoa que marca o medio camiño entre o solsticio de inverno e o seguinte equinoccio. Simboliza o comezo do final do inverno e a benvida aos primeiros sinais da primavera. A día de hoxe Meteņi non é multitudinario, coma si foi no pasado do país, pero si é conservado e organízase anualmente no Museo Etnolóxico de Riga cunha asistencia achegada aos 400 espectadores, e celebrado en menor escala nos barrios da capital do país e no rural de Zemgale. Folclore
Os poemas do folclore letón, as dainas, recollen as celebración máis antigas do pobo letón e lístanas en oito en total, catro delas relacionadas co cambio estacional. As outras catro estaban repartidas deixando un espazo de 45 días entre todas. Estas eran; Ziemassvetki solsticio de inverno, Lieldienas equinoccio de primavera, Jani San Xoán e Mikeli o equinoccio de outono, unidas con eses intervalos de 45 días aparecían o Meteņi, antes da primavera, Usini, antes do verán, Maras, antes do outono e Martini, antes do inverno. O folclore letón tamén personifica en deidades estas oito celebracións, nas que se di os deuses baixaban a celebralas cos fieis. Metenis, Usins, Janis, Mikeli e Martins chegarían e marcharían desde un cerro en sincronía co movemento do sol o día da celebración e a súa posición no ceo vista desde os pés do cerro. Durante a festividade cantarían e comerían cos fieis os cales preparaban a casas, limpaban a louza e fermentaban cervexa antes da súa chegada. Na festa actual os pais dos nenos lanzan agasallos ao ceo simulando aos deuses arroxando os agasallos para a terra e algúns veciños enmascáranse dos Budēļi espíritos da fertilidade que espertan no día do Metenis.
Methanococcus

Methanococcus é un xénero de microorganismos cocoides metanóxenos do dominio das arqueas, pertencentes á familia Methanococcaceae. Son todos mesófilos, excepto a especie termófila M. thermolithotrophicus e a hipertermófila M. jannaschii; estas últimas, finalmente, foron cambiadas de xénero. O xenoma de M. jannaschii foi o primeiro xenoma de arqueas que foi completamente secuenciado, o que revelou a existencia de moitos elementos xenéticos novos similares aos dos eucariotas. Na taxonomía deste xénero houbo moitos cambios e moitas especies foron cambiadas de xénero, outras foron consideradas sinónimas, e a especie tipo orixinal M. mazei foi cambiada de xénero, polo que a nova especie tipo é M. vainielli.
Methanopyrus

Methanopyrus é un xénero de microorganismos do dominio das arqueas da familia Methanopyraceae.
Methanopyrus é un xénero de metanóxenos, do que só se describiu unha especie, Methanopyrus kandleri. É un hipertermófilo, descuberto na parede dunha cheminea negra no Golfo de California a unha profundidade de 2. 000 m, a temperaturas de 84–110 °C. A cepa 116 descubriuse no fluído dunha cheminea do campo hidrotermal Kairei; pode sobrevivir a 122 °C. Vive nun ambiente rico en hidróxeno e dióxido de carbono, e, como outros metanóxenos, reduce este último a metano. Está situado dentro dos Euryarchaeota na súa propia clase, Methanopyri, e orde, Methanopyrales.
Methanosarcina acetivorans

Methanosarcina acetivorans é unha especie de microorganismos do dominio das arqueas da familia Methanosarcinaceae. É un metanóxeno versátil que se encontra en ambientes tan diferentes como pozos de petróleo, vertedoiros de residuos, fontes hidrotermais abisais e sedimentos non oxixenados baixo leitos de kelp. Só M. acetivorans e outras especies do xénero Methanosarcina utilizan indistintamente as tres rutas coñecidas da metanoxénese. As Methanosarcinales, orde no que está incluída M. acetivorans, son, as únicas arqueas que poden formar colonias multicelulares e mesmo mostrar unha certa diferenciación celular. O xenoma de M. acetivorans é un dos maiores de todas as arqueas.
En 2006, James G. Ferry e Christopher House descubriron que M. acetivorans utiliza unha ruta metabólica descoñecida ata ese momento para metabolizar monóxido de carbono producindo metano e ácido acético para o que usa encimas ben coñecidas como a fosfotransacetilase (PTS) e a acetato quinase (ACK). Esta ruta é moi simple e foi proposta por Ferry e House como a probable primeira ruta metabólica que utilizaron os microorganismos primordiais.
Entre outras teorías sobre o metabolismo primordial están a teoría heterotrófica e a teoría quimioautotrófica, pero ambas as dúas recibiron críticas por ser demasiado complexas para ter xurdido espontaneamente. Porén, en presenza de minerais que conteñen sulfuros de ferro, tal e como se deberon encontrar nos sedimentos dos ambientes primordiais, o acetato sería convertido cataliticamente en acetato de tioéster, que é un derivado que contén xofre. Os microbios primitivos podían obter enerxía bioquímica en forma de adenosín trifosfato (ATP) convertendo novamente os acetatos de tioéster en acetato utilizando a PTS e a ACK, o cal novamente se converterá en acetato de tioéster para completar o proceso. Nun ambiente así, unha "protocélula" primitiva podería doadamente producir enerxía a través desta ruta metabólica, excretando acetato como produto residual. Ademais, a ACK cataliza a síntese de ATP directamente. Outras rutas xerarían enerxía a partir do ATP só a través de complexas reaccións multiencimáticas nas que interveñen bombas e gradientes quimioosmóticos a través da membrana.
Methanosarcinales

Methanosarcinales é unha orde de microorganismos arqueanos de metabolismo metanóxeno da clase Methanomicrobia. As características dos seus xenes de ARNr 16S fan que se considere que forman un clado propio. Viven en hábitats anaeróbicos de auga doce e salgada, sedimentos, rume de ungulados, lodos, augas residuais, esterco, dixestores anaeróbicos. Hai especies de Methanosarcinales en ambientes con todos os rangos de salinidade. Crecen utilizando o acetato, que converten en metano e dióxido de carbono, ou, na familia Methanosarcinaceae, catabolizan compostos metilo como metanol, metilaminas ou metilsulfuro (moitas Methanosarcinaceae poden usar o H2 para reducir o metilo). En ambientes anóxicos escuros e con CO2 como único aceptor de electróns as Methanosarcinales, como Methanosarcina e Methanosaeta, son os únicos organismos que poden degradar o acetato. Presentan unha parede celular proteica e algúns unha vaíña de heteropolisacárido (pero sen peptidoglicano nin pseudomureína). Teñen forma de cocos, pseudosarcinas ou bacilos envaiñados.
Metical

O metical (ISO 4217: MZN; sigla nacional: MT) é a moeda de Mozambique, que substituíu a moeda colonial, o escudo de Mozambique, en 16 de xuño de 1980 (vixésimo aniversario do Masacre de Mueda). Metical da Nova Familia
A partir de 1 de xullo de 2006 entrou en circulación en Mozambique a nova moeda, o Metical da Nova Familia (ISO 4217: MZN; sigla nacional: MTn) que ten o valor de 1000 meticais antigos.
A 31 de decembro de 2007, as notas da "antiga familia" saían fóra de circulación e a sigla nacional do metical volveuse MT.
Metilenedioxianfetamina

A 3, 4-Metilenedioxianfetamina, ou MDA, é unha droga psicodélica e empatoxena/entactoxena da familia das Fenetilaminas. Foi sintetizada por primeira vez por G. Mannish e W. Jacobson no ano 1910. Existen máis de 20 diferentes rutas descritas na literatura científica para a súa preparación.
Metilfenidato

O metilfenidato (MFD) é unha droga psicoestimulante, máis coñecido pola marca comercial Ritalin.
O MFD existe dende hai xa máis de 60 anos. Porén, cobrou especial notoriedade a partir dos anos 90. Isto debeuse á difusión do diagnóstico do trastorno por déficit de atención con hiperactividade (ADHD o TDAH) na infancia. Dito fenómeno asociouse á prescrición do MFD, fármaco de elección para este tratamento. Por exemplo, o Concerta (unha das marcas de MFD) acadou nos EUA volumes de vendas superiores aos 720 millóns de dólares durante 2004.