proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ogcocephalus corniger

Ogcocephalus corniger é unha especie de peixe lofiforme ogcocefálido (un peixe morcego) que se encontra a profundidades entre 29 e 230 m no océano Atlántico occidental, desde Carolina do Norte ao golfo de México e as Bahamas. Ten un corpo triangular como os outros da súa familia e a súa coloración varía de amarelada a púrpura con manchas redondas claras e beizos de cor de laranxa a vermello.
Ogg

Ogg Vorbis é un formato de compresión de son, semellante a, por exemplo, ó popular MP3. A diferenza do MP3, Ogg Vorbis é aberto e libre, o que quere dicir que é un formato accesible por todo o mundo que non está sometido a ningunha patente, e que pode ser usado de balde.
Coma o MP3, Ogg Vorbis comprime a música a base de recortar parte da información sonora (compresión con perda). A altos niveis de cualidade, estes recortes son imperceptibles. Canto máis se comprime o son, pola contra, mais información se perde, e polo tanto peor se escoita. Ogg Vorbis fai esta compresión algo mellor que o MP3, e polo tanto pode proporcionar mellor calidade con menos tamaño.
Ogg Vorbis é desenvolto pola Xiph. org Foundation.
Ogham

O ogham é un alfabeto empregado para escribir a lingua paleoirlandesa (nas chamadas inscricións "ortodoxas", entre o século IV e VI), e posteriormente a lingua irlandesa antiga (no chamado ogham escolástico, entre os século VI e IX). Consérvanse preto de 400 inscricións ortodoxas en monumentos de pedra a través de Irlanda e o oeste de Bretaña; a maioría delas no sur de Munster. O maior número fóra de Irlanda atópanse en Pembrokeshire, Gales.
Ogonek

O ogonek (en polaco: [ɔ’gɔnɛk], "rabiño") é un sinal diacrítico con forma de gancho ( ̨ ) que se coloca baixo a parte inferior dereita dunha vogal nalgunhas linguas europeas ou baixo da vogal en varias linguas americanas. Uso
O uso máis habitual do ogonek é indicar nasalización. Ese uso é o que ten nas seguintes linguas: En polaco emprégase nas letras ą e ę.
En caxubio no ą.
En dalecarliano nas letras ą, ę, į, ų, y̨ e ą̊.
Co mesmo significado é empregado en varias linguas norteamericanas: En navagho nas letras ą, ę, į, ǫ.
En apache nas letras ą, ę, į, ǫ, ų.
En cayuga en ę e ǫ.
En gwich’in en ą, ę, į, ǫ, ų.
En winnebago (ą, ąą, į, įį, ų, ųų)
En tutchone nas letras ą, ę, į, ų.
En dogrib en ą, ę, į, ǫ.
Porén, en lituano, nas letras ą, ę, į, ų, indica vogal longa, aínda que na súa orixe si indicaba nasalización.
Ogú y Mampato en Rapa Nui

Ogú y Mampato en Rapa Nui é un filme chileno de animación de 2002 creado por Cine Animadores e producido por Estudios Elásticos. Malia que non é o primeiro filme de animación creado en Chile, sendo o segundo após La Trasmisión del Mando Presidencial de 1921, é considerado o primeiro filme moderno de animación. O filme baséase no personaxe de banda deseñada Mampato creado en 1971 para a revista do mesmo nome de Themo Lobos e Eduardo Armstrong. Foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 75ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Marina Huerta como Mampato
Maynardo Zavala como Ogú
Alondra Hidalgo como Marama
Octavio Rojas como Toki
Benjamín Rivera como Juke
Miguel Ángel Ghigliazza como Grande Ariki
Mario Castañeda como pai de Mampato
Ohm

O ohm, de símbolo Ω, galeguizado ás veces como ohmio, é unha unidade de medida de resistencia eléctrica. Corresponde á resistencia eléctrica que presenta un condutor percorrido por unha corrente de 1 amperio baixo unha tensión de 1 volt.
O nome desta unidade é unha homenaxe a Georg Simon Ohm (1787-1854), que descubriu relacións matemáticas extremamente simples que comprenden as dimensións dos condutores, definindo o concepto de resistencia eléctrica e formulando a que pasou a ser chamada Lei de Ohm.
Ohrid

Ohrid (en macedonio: Охрид) é unha cidade de Macedonia do Norte, sede do concello de Ohrid. É a principal cidade situada no lago de Ohrid e con algo máis de 42. 000 habitantes en 2002 a oitava cidade do país. Ohrid é coñecida por chegar a ter no pasado 365 igrexas, unha para cada día do ano, denominándose a "Xerusalén de Macedonia". A cidade está chea de casas pintorescas e monumentos e o turismo é unha das principais riquezas da localidade. En 1979 e en 1980, Ohrid e o lago de Ohrid entraron na lista de Patrimonio da Humanidade da UNESCO, e Ohrid é un dos 28 lugares que están inscritos á vez no eido cultural e no natural. Segundo o censo de 2002 a maioría da poboación da localidade é de etnia macedonia 33. 791 (80, 4%), seguida da albanesa 2. 959 (7%) e turca 2. 256 (5, 4%); predominando tamén a lingua macedonia 34. 910 (83, 1%), seguinda da albanesa 3. 957 (9, 4%) e turca 2. 226 (5, 3%). En canto á relixión é amplamente maioritaria a ortodoxa 33. 987 (80, 9%) seguida da islámica 7. 599 (18, 1%).
Ohsumi

Ohsumi foi unha serie de satélites artificiais xaponeses lanzados entre 1966 e 1970. Só un chegou a órbita, converténdose no primeiro satélite xaponés en ser orbitado mediante un foguete indíxena. Características
Os satélites Ohsumi consistían nun conxunto reducido de instrumentos (acelerómetros, un termómetro e varios transmisores) acaroados á cuarta etapa dun foguete L-4S. Ían equipados con varias antenas e a alimentación eléctrica era proporcionada por unha batería de cinc e óxido de prata cunha capacidade de 5 Ah. Tiñan unha masa de 24 kg.
Lanzáronse catro satélites Ohsumi entre 1966 e 1969 que non conseguiron chegar a órbita por diversos fallos do foguete lanzador. A quinta unidade, coñecida xa simplemente como Ohsumi, conseguiu entrar en órbita o 11 de febreiro de 1970, recibíndose o seu sinal dúas horas e media tras chegar ao espazo. O satélite funcionou ata a súa sétima órbita e reentrou na atmosfera terrestre o 2 de agosto de 2003.
Oitava real

Unha oitava real e unha estrofa de oito versos hendecasílabos con rima alterna os seis primeiros e un pareado nos dous últimos (ABABABCC). A oitava real ten a súa orixe en Italia, e foi moi popular en España e Portugal nos séculos XVI e XVII. Ela foi muito utilizada por Camões Exemplo
As armas e os barões assinalados,
Que da ocidental praia Lusitana,
Por mares nunca de antes navegados,
Passaram ainda além da Taprobana,
Em perigos e guerras esforçados,
Mais do que prometia a força humana,
E entre gente remota edificaram
Novo Reino, que tanto sublimaram;
(Luís Vaz de Camões, Os Lusíadas, Canto Primeiro, 1-8)
Okean E

Okean E foi unha serie de dous satélites artificiais soviéticos lanzados en 1979 e 1980. Características
Os satélites Okean E foron satélites experimentais para monitorizar a superficie oceánica. Eran prototipos dos satélites Okean O1. Estaban baseados no bus Tselina-D e levaban a bordo un radiómetro, un polarímetro para radiación na lonxitude de onda de 3, 2 cm, un espectrómetro infravermello e unha cámara multiespectral cunha resolución de 1, 8 km.
Okean E-1 foi tamén denominado Kosmos 1076 e foi lanzado o 12 de febreiro de 1979, mentres que Okean E-2 (Kosmos 1151) foi enviado ao espazo o 23 de xaneiro de 1980. Ambos satélites foron lanzados mediante foguetes Tsiklon-3 e foron seguidos polos dous satélites tamén experimentais Okean OE.
Okean O

Okean O foi un satélite artificial das axencias rusas e ucraína NKAU e RKA lanzado o 17 de xullo de 1999 mediante un foguete Zenit 2 desde o cosmódromo de Baikonur para estudar a superfie terrestre e os océanos. Características
Okean O foi unha misión conxunta entre Rusia e Ucraína continuación da serie de satélites Okean O1 para o estudo dos océanos e a superficie terrestre. Entre os seus obxectivos estaban a monitorización das condicións do solo e da flora, o estudo da atmosfera e os océanos, o estudo das superficies cubertas de xeo, o estudo das estruturas físicas e xeolóxicas e facer estudos meteorolóxicos.
O satélite tiña un diámetro de 1, 9 m e unha lonxitude de 6, 6 m e usaba un bus derivado do Tselina-2. Tiña unha masa de 6360 kg e usaba un panel solar que proporcionaba ata 3, 5 kW de potencia eléctrica. Levaba a bordo tres cámaras multiespectrais de diferentes resolucións, un radar de exploración lateral cunha resolución de 1, 5 km, un radiómetro e un sistema de recolección de datos.
O satélite fallou en outono de 2000 por problemas co control de actitude, funcionando só un terzo da súa vida prevista de tres anos.
Okean O1

Okean O1 foi unha serie de oito satélites artificiais soviéticos lanzados entre 1986 e 1995. Características
Os satélites Okean O1, precedidos polos satélites experimentais Okean E e Okean OE, foron satélites lanzados para monitorizar a superficie oceánica. Cada un dos satélites podía obter datos das augas de todo ártico soviético en entre 3 e 5 días. Usaban o bus Tselina-D e levaban a bordo un radiómetro, dúas cámaras multiespectrais para o estudo da superficie mariña e a cuberta nubosa e un radar en banda X cunha resolución máxima de 0, 7 km.
Os dous primeiros satélites da serie foron lanzados baixo a denominación Kosmos 1766 e Kosmos 1869, mentres que o resto foi lanzado xa coa denominación Okean. O oitavo e último satélite da serie foi renomeado Sich 1 e foi operado como un proxecto conxunto entre Rusia e Ucraína. Tódolos satélites Okean O1 foron lanzados mediante foguetes Tsiklon-3.
Okean OE

Okean OE foi unha serie de dous satélites artificiais soviéticos lanzados en 1983 e 1984. Características
Os satélites Okean OE foron satélites experimentais para monitorizar a superficie oceánica. Eran os sucesores dos satélites Okean E e prototipos dos satélites Okean O1. Estaban baseados no bus Tselina-D e levaban a bordo un radiómetro, un polarímetro para radiación na lonxitude de onda de 3, 2 cm, unha cámara multiespectral e un radar en banda X cunha resolución máxima de 0, 7 km.
Okean OE-1 foi tamén denominado Kosmos 1500 e foi lanzado o 28 de setembro de 1983, mentres que Okean OE-2 levaban tamén a denominación Kosmos 1602 e foi enviado ao espazo o 28 de setembro de 1984. Ambos satélites foron lanzados mediante foguetes Tsiklon-3.
Okja

Okja (en coreano: 옥자) é un filme surcoreano-estadounidense de 2017 dirixido por Bong Joon-ho. Está protagonizado pola actriz surcoreana Ahn Seo-hyun, xunto cos actores de Hollywood Tilda Swinton, Paul Dano, Lily Collins e Jake Gyllenhaal.
O filme competiu pola Palma de Ouro na sección principal do Festival de Cannes de 2017. Estreouse a través de Netflix o 28 de xuño de 2017. Sinopse
Mija (Ahn Seo-hyeon), unha nena que vive nunha remota montaña en Gangwon, emprende unha arriscada viaxe a Nova York para rescatar á súa mellor amiga, unha super cocha chamada Okja, das mans de Mirando Corporation, unha corporación multinacional que pretende convertela en carne. No camiño, conseguirá axuda dalgúns activistas dos dereitos dos animais da Fronte de Liberación Animal que están en contra dos plans da corporación. Personaxes
Ahn Seo-hyun como Mija
Tilda Swinton como Lucy Mirando
Swinton tamén interpreta a Nancy Mirando
Paul Dano como Jay
Jake Gyllenhaal como Dr. Johnny Wilcox
Byun Hee-bong como Heebong
Steven Yeun como K
Lily Collins como Red
Yoon Je-moon como Mundo Park
Shirley Henderson como Jennifer
Daniel Henshall como Blond
Devon Bostick como Silver
Choi Woo-shik como Kim
Giancarlo Esposito como Frank Dawson
Okondo

Okondo é un concello da provincia de Áraba, Euskadi. Topónimo
Dende a súa primeira mención escrita en 1257, este val recibiu en castelán o nome de Oquendo. Este foi o nome oficial do concello até hai pouco, xa que o castelán era a lingua da administración, aínda que a lingua falada pola xente fose o éuscaro. Segundo o INE en 1842 chamábase Uquendo e en 1857, Valle de Oquendo.
Existen menos referencias escritas sobre o seu nome en éuscaro. Estas baséanse principalmente nos escritos deixados por José Pablo de Ulibarri, que era natural da zona; en vasco, de comezos do século XIX. Ulibarri deixoi transcrito o nome en éuscaro do val baixo as formas Okondo e Ukondo. Ao longo do século XIX o éuscaro deixouse de falar en Okondo e estas formas deixaron de empregarse. Mais, en 1980, o concello decidiu recuperar a forma Okondo como nome oficial do municipio e dende que foi publicado no BOE en 1989 é o único nome do concello a tódolos efectos.
Sobre o significado etimolóxico de Okondo podería pensarse na palabra ukondo que significa cóbado en vasco, co significado de cóbado dun río, aínda que os filólogos pensan máis ben que o nome estaría derivado de oka+ondo, orixe que explicaría mellor tanto a variante castelán como unha das vascas do nome. A verba -ondo está moi estendida pola toponimia vasca e significa xunto a. Mais o significado de oka é incerto. Hai moitos lugares que teñan ese topónimo ou formen parte del. Segundo Federico Barrenengoa, especialista en toponomástica, oka significaría río. Para Alfonso Irigoyen, sería unha palabra de orixe céltica que antigamente tomou prestado o éuscaro. Política
Eleccións municipais 2011
Okuje

Okuje é un naselje preto da cidade de Zagreb, preto de Velika Gorica, na República de Croacia. Poboación
Segundo o censo de 2011 Okije ten 467 habitantes, distribuídos en 125 residencias. Composición étnica
No censo do ano 1991 a aldea Okuje tiña 384 habitantes e esta é a súa seguinte composición étnica: [Cómpre referencia]
Ola mundo

Ola mundo é un programa informático que simplemente imprime o texto «Ola mundo! » nun dispositivo de saída, xeralmente un monitor. Habitualmente o programa úsase como introdución ao estudo dunha linguaxe de programación e constitúe un típico primeiro exercicio, fundamental dende o punto de vista didáctico.
Nalgunhas linguaxes, configurar un conxunto de ferramentas básicas completo dende cero ata compilar e executar pequenos programas envolve unha cantidade de traballo substancial, e por isto polo que se usa como un programa moi simple para probar un novo conxunto de ferramentas.
Nos sistemas baseados en microcontroladores empregados para a aprendizaxe, denomínase Ola mundo ao programa que permite pór en modo intermitente un LED. O programa consiste en mandar alternativamente un nivel alto e un baixo por un dos portos do sistema, dando a cada un valor de retardación.
Así en HTML5 o código sería: <! DOCTYPE HTML> <html> <head> <title>Ola mundo</title> </head> <body> <header>Ola mundo! </header> <nav></nav> <section> <article> </article> </section> <footer> </footer> </body> </html>
Olaia Naveiras

Olaia Naveiras Torres-Quiroga, nada na Coruña en 1977, é unha científica galega. Traxectoria
Ao rematar o bacharelato en 1995, marchou a estudar biomedicina á Phillips Academy Andover de Massachusetts. Ao ano seguinte comezou medicina na Universidade Autónoma de Madrid e iniciou as súas investigacións sobre enfermidades infecciosas como a leishmaniose ou a meninxite. En 2001 recibe unha bolsa do Centro Nacional de Investigacións Oncolóxicas para estudar os mecanismos xenéticos da resistencia do linfoma T cutáneo á inmunoterapia. Remata a súa carreira na Universidade Pierre-et-Marie-Curie de París e en 2003 inicia os seus estudos de doutoramento na Universidade Harvard sobre a formación de células nai do sangue a partir de células nai embrionarias.
En 2008 recibiu o premio Hauser que outorga esa universidade.
Olavi Virta

Oskari Olavi Ilmen, coñecido como Olavi Virta, nado en Sysmä o 27 de febreiro de 1915 e finado en Tampere o 14 de xullo de 1972, foi un popular cantante finlandés, chamado o Rei do tango finés. Traxectoria
Gravou seiscentas cancións entre 1939 e 1966. Os seus principais éxitos foron as cancións Punatukkaiselle tytölleni, "Ennen kuolemaa", "Täysikuu", "Hopeinen Kuu" e os tangos "Satumaa" e "La Cumparsita", que foi disco de ouro. O seu repertorio inclúe cancións populares finesas, tangos, boleros e pezas de jazz.
Gañou tres discos de ouro e participou en vinte filmes. En 1972, Peter von Bagh realizou un documental sobre a súa vida.
Olazti

Olazti ou Olatzagutia (en castelán: Olazagutía e oficialmente Olazti/Olazagutía) é un concello de Navarra, situado no meiriñado de Pamplona, na bisbarra de La Barranca e a 53 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 1. 627 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 19, 6 km² e a súa densidade de poboación é de 83, 01 hab/km². Etimoloxía
O nome vén do éuscaro Ola (cabana) Zarra (antiga ou grande) Goitia (a coma). Olazti é a contracción de olazarragoitia -olazagutia-Olazti, e significa: cabana grande (ou vella) enriba dun outeiro. Segundo a Euskaltzaindia débese escribir Olatzagutia, xa que en éuscaro o -z- vai sempre precedido dun -t- epéntico. Administración
Old (filme)

Old é un filme estadounidense de 2021 escrito, dirixido e producido por M. Night Shyamalan. Baséase na novela gráfica francesa Château de sable de Pierre Oscar Lévy e Frederik Peeters. Está protagonizado por Gael García Bernal, Vicky Krieps, Rufus Sewell, Alex Wolff, Thomasin McKenzie, Abbey Lee, Nikki Amuka-Bird, Ken Leung, Eliza Scanlen, Aaron Pierre, Embeth Davidtz e Emun Elliott. A trama segue a un grupo de persoas que envellecen rapidamente nunha illada praia.
Shyamalan decidiu adaptar Château de sable logo de recibir a novela como agasallo polo Día do Pai en 2017. O proxecto, daquela sen título, anunciouse en setembro de 2019, e o cineasta revelou unha asociación con Universal Pictures. Ao ano seguinte, a rodaxe tivo lugar na República Dominicana durante tres meses, durante a pandemia de COVID-19, co director de fotografía Michael Gioulakis.
Old estreouse no Jazz at Lincoln Center de Nova York o 19 de xullo de 2021, e nos cinemas dos Estados Unidos o 23 de xullo. Recadou 90 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 18 millóns, e recibiu boas valoracións por parte da crítica.
Personaxes
Oldambt

Oldambt é un concello da provincia de Groninga nos Países Baixos establecido o 1 de xaneiro de 2010 pola unión dos antigos concellos de Reiderland, Scheemda e Winschoten. Situado na fronteira alemá, a súa superficie é de 241 km², a poboación era de 38. 768 habitantes en 2012 e a capital é Winschoten. Lugares
En Oldambt localízanse as poboacións de Blauwestad, un novo asentamento formado en 2007, Bad Nieuweschans, Beerta, Drieborg, Finsterwolde, Nieuw-Beerta, Heiligerlee, Midwolda, Nieuw Scheemda, Nieuwolda, Oostwold e Westerlee.
Oldboy (filme de 2003)

Oldboy é un filme surcoreano dirixido por Park Chan-wook que se estreou no 2003. Segunda parte da triloxía The Vengeance Trilogy, precedida por Sympathy for Mr. Vengeance e seguida por Sympathy for Lady Vengeance. Baséase no manga homónimo de Garon Tsuchiya e Nobuaki Minegishi. Sinopse
O filme conta a historia de Oh Dae-su, que é secuestrado e pechado na habitación dun hotel durante 15 anos sen coñecer os motivos que teñen os seus raptores para facelo. Cando finalmente é liberado, Dae-su atópase a si mesmo atrapado nunha rede de conspiración e violencia. Ó seu obxectivo de vingarse engádeselle o romance cando se namora dunha fermosa cociñeira de suxi. Personaxes
Choi Min-sik como Oh Dae-su
Yoo Ji-tae como Lee Woo-jin
Kang Hye-jung como Mi-do
Ji Dae-han como No Joo-hwan
Kim Byeong-ok como Sr. Han
Oh Tae-kyung como Dae-su (rapaz)
Ahn Yeon-seok como Woo-jin (rapaz)
Woo Il-han como Joo-hwan (rapaz)
Yoon Jin-seo como Lee Soo-ah
Oh Dal-su como Park Cheol-woong Galardóns e nomeamentos
2004: Festival de Cannes: Gran Premio do Xurado.
2004: Festival de Sitges: Mellor filme.
Oledo

Oledo é unha freguesía portuguesa do concello de Idanha-a-Nova, conta con 27, 67 km² de área xeográfica e 355 habitantes (2011). Densidade de 12, 8 hab/km².
A aldea de Oledo sitúase a pouco máis de 30 km de España, e a apenas 7 km de Idanha-a-Nova e a 25 km da capital do distrito, Castelo Branco. Patrimonio
Vila romana de Barros Poboación
Oleg Stepánovich Vyálov

Oleg Stepánovich Vyálov (grafado ás veces como Oleg Stepanovich Vialov), en ruso Оле́г Степа́нович Вя́лов, nado en Taskent, Imperio Ruso o 23 de xaneiro de 1904 e finado en Lviv, Ucraína o 1 de xuño de 1988, foi un xeólogo, paleontólogo e taxónomo ucraíno, especializado no estudo dos moluscos bivalvos. Traxectoria
É coñecido por ser o descritor da familia dos grifeidos, e de varios outros taxons de moluscos bivalvos.
Foi elixido en 1948 membro da Academia de Ciencias da República Socialista Soviética de Ucraína.
Está enterrado no cemiterio Lychakivskiy de Lviv. Abreviatura
A abreviatura Vialov emprégase para recoñecer a Oleg Stepánovich Vyálov como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Oleiros, Ribeira

San Martiño de Oleiros (á espera da oficialización da forma San Martiño de Oleiros (San Martiño)) é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Ribeira. Segundo o IGE en 2018 tiña 967 habitantes (512 mulleres e 455 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1. 141 habitantes. Patrimonio
A igrexa parroquial é de estilo neoclásico, construída en 1769 e ampliada a mediados do século XIX. Conta cun valioso cáliz do século XVIII.
Ten planta de cruz latina coa sancristía na cabeceira. Está dividida en catro tramos por arcos faixóns de medio punto apoiados en pilastras, que sosteñen unha bóveda de canón. No segundo tramo atópanse dúas capelas laterais xemelgas, construídas na década de 1940 e cubertas con bóveda de aresta, ao igual que o prebisterio e a sancristía. A fornela principal atópase unha imaxe de Martiño de Dumio.
Do templo primitivo, posiblemente de orixe románica, só queda unha estatua da Mater Dolorosa, situada nun dos muros do adro tallada en granito.
Nesta parroquia está situado o dolmen de Axeitos.
Olenekiano

O Olenekiano é unha división da escala temporal xeolóxica, a segunda idade ou piso do Triásico Inferior, primeiro terzo do período Triásico. Esta idade esténdese de 249 até 245 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Olenekiano sucede o Induano, a primeira idade do Triásico Inferior e precede o Anisiano, primeira idade do Triásico Medio.
O nome deriva de Olenëk, en Siberia.
Oleoduto

Un oleoduto é un tipo de transporte por canalización que consiste nun sistema de estruturas e tubaxes usadas para o transporte de petróleo e os seus derivados a grandes distancias. Cando se trata do transporte de gas natural, tamén derivado do petróleo, as tubaxes denomínanse gasodutos. As pioneiras no transporte de combustibles por medio de oleodutos foron as compañías de Vladímir Shújov e Branobel a finais do século XIX.
Os líquidos e os gases transpórtanse en canalizacións, e calquera substancia quimicamente estable pódese enviar a través dunha canalización. O petróleo é movido a través dos oleodutos mediante estacións de bombeo ao longo do oleoduto. Construción
Os oleodutos son o xeito máis económico de transportar grandes cantidades de petróleo por terra. En comparanza co ferrocarril, teñen un custo menor por unidade e tamén maior capacidade. Aínda que é posíbel construír oleodutos baixo o mar, o proceso é moi custoso tanto dende o punto de vista tecnolóxico como económico. Debido a isto, a meirande parte do transporte marítimo faise en petroleiros.
Os oleodutos fanse de tubaxes de aceiro ou de plástico cun diámetro interno de entre 30 e 120 centímetros. Onde é posíbel, constrúense na superficie, agás en áreas poboadas ou espazos naturais sensíbeis, nos que se prefire soterralos.
Construcións similares
Outro tipo de transporte de canalización similar aos oleodutos son os gasodutos. O gas natural (e os combustibles gasosos similares) son presurizados en líquidos coñecidos como líquidos de gas natural (NGL). Os gasodutos de gas natural están construídos con aceiro ao carbono.
Olga Nikolaevna Romanova

Olga Nikolaevna Romanova (en ruso: Ольга Николаевна), nada en Tsarskoe Selo o 3 de novembroxul. / 15 de novembro de 1895greg. e finada en Ekaterimburgo o 17 de xullo de 1918, foi unha gran duquesa rusa, filla primoxénita do tsar Nicolao II de Rusia e a súa muller Alexandra. Traxectoria
Durante a súa vida, o futuro matrimonio da gran duquesa foi obxecto de grande especulación no imperio. Algúns rumores a relacionaban co gran duque Demetrio Pavlovich de Rusia, Carlos de Romanía, Eduardo de Gales, e con Alexandre de Serbia. A propia Olga anunciou en varias ocasións a súa intención de casar cun ruso e permanecer no país. Durante a primeira guerra mundial, Olga traballou como enfermeira ao cargo dos soldados feridos nun hospital militar montado en Tsarskoe Selo, ata que tivo que deixalo por mor dos nervios e pasou a adicarse ás tarefas administrativas.
A súa morte tivo lugar trala revolución rusa de 1917 e a chegada ao poder dos bolxeviques. A familia imperial foi exiliada a Ekaterimburgo onde foi asasinada a noite do 17 de xullo de 1918. Os restos da familia foron atopados trala caída da Unión Soviética e sepultados en 1998 na catedral de san Pedro e san Paulo de San Petersburgo. A Igrexa ortodoxa rusa canonizou a Olga, xunto ao resto da súa familia como mártires portadores da paixón.
Olga Orozco

Olga Nilda Gugliotta Orozco, nada en Toay (La Pampa) o 17 de marzo de 1920 e finada en Buenos Aires o 15 de agosto de 1999, foi unha poeta arxentina. Traxectoria
A súa infancia transcorreu en Bahía Branca e con 16 anos mudouse cos seus pais a Buenos Aires. Estudou na Facultade de Filosofía e Letras da UBA, traballou como xornalista e foi integrante do grupo literario surrealista Tercera Vanguardia. Obra
Desde lejos (1946)
Las muertes (1951)
Los juegos peligrosos (1962)
La oscuridad es otro sol (1967)
Museo salvaje (1974)
Veintinueve poemas (1975)
Cantos a Berenice (1977)
Mutaciones de la realidad (1979)
La noche a la deriva (1984)
En el revés del cielo (1987)
Con esta boca en este mundo (1994)
También la luz es un abismo (1998)
Relámpagos de lo invisible (1998)
Olifante

O olifante era un instrumento de vento labrado nun caíño de elefante que utilizaban os cabaleiros durante a Idade Media facéndoos soar como sinal de aviso.
Algúns olifantes estaban ricamente decorados, constituíndo auténticas obras de arte. A miúdo denomínase erroneamente "corno" a este instrumento. Olifantes famosos
o de Roldán, cabaleiro franco morto na Batalla de Roncesvalles cuxo olifante é citado no Cantar de Roldán.
o de Gastón IV, quen liderou a conquista de Zaragoza para Afonso I de Aragón e cuxo olifante consérvase na Basílica do Pilar desta cidade.
Oligarquía

Oligarquía (do grego ολιγαρχία, de olígoi, poucos, e arché, goberno) significa, literalmente, goberno de poucos. Porén, como aristocracia significa, tamén, goberno de poucos -neste caso, os mellores-, tense, por oligarquía, o goberno en beneficio propio dun grupo reducido de persoas que pertencen a unha clase social privilexiada.
Logo, o termo oligarquía presenta un contido eticamente negativo ó denominar ó goberno dos ricos, mais tamén pode indicar o goberno de poucos mantido pola intimidación, como no caso da oligarquía militar.
Oligoceno

O Oligoceno, unha división da escala temporal xeolóxica, é a terceira e última época xeolóxica do período Paleóxeno na era cenozoica.
Comezou hai 33, 9 ± 0, 1 millóns de anos e finalizou hai 23, 03 millóns de anos.
O oligoceno considérase a miúdo como un momento de transición entre o mundo tropical arcaico do Eoceno e os ecosistemas de aspecto máis moderno do Mioceno. O cambio máis significativo dos ecosistemas do oligoceno foi a expansión global dos pasteiros e unha regresión dos bosques tropicais da franxa ecuatorial.
O comezo do oligoceno está marcado por un grande evento de extinción, unha substitución da fauna de Europa por outra de Asia, excepto para as familias endémicas de roedores e marsupiais, coñecida como a "Gran Ruptura de Stehlin ". O límite oligoceno-mioceno non está marcado por un evento tan facilmente identificábel, senón máis ben por límites rexionais entre o máis cálido oligoceno tardío e o relativamente frío mioceno. A extinción que tivo lugar no oligoceno non foi moi severa, pero eliminou os enormes Titanotheres. Etimoloxía
O nome oligoceno, cuñado polo xeólogo alemán Heinrich Ernst von Beyrich provén das palabras gregas ὀλίγος olígos, 'pouco' e καινός kaínos, 'novo', 'recente', e fai referencia á escaseza de novos grupos modernos de mamíferos en comparación coa explosión evolutiva que estes animais tiveron no Eoceno. Subdivisións
A Comisión Internacional de Estratigrafía recoñece as seguintes idades xeolóxicas do Oligoceno: Rupeliano: comezou hai 33, 9 ± 0, 1 millóns de anos co final da Grande Coupure, un episodio de extincións, de cambios faunísticos e de abundante especiación, sobre todo entre os mamíferos. Estratigraficamente, o seu inicio está marcado por foraminíferos planctónicos e a extinción do xénero Hantkenina. Acabou hai 28, 4 ± 0, 1 millóns de anos e o seu nome, acuñado en 1850 polo xeólogo belga André Hubert Dumont, fai referencia ao Rupel, un río do norte de Bélxica, afluente do Escalda.
Chattiano: empezou hai 28, 4 ± 0, 1 millóns de anos. Estratigraficamente, o seu inicio está marcado por foraminíferos planctónicos e pola extinción do xénero Chiloguembelina. Durante este período tivo lugar a maior erupción volcánica individual coñecida: a erupción de Fish Canyon en La Garita. que sucedeu hai 27, 51 millóns de anos. Esta idade xeolóxica acabou hai 23, 03 ± 0, 1 millóns de anos e o seu nome, acuñado en 1894 polo xeólogo alemán Theodor Fuchs, fai referencia aos Chatti, unha tribo da antiga Xermania. Véaxase tamén Xeoloxía histórica
Oligoclasio

O oligoclasio é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo tectosilicatos e dentro destes pertence aos feldespatos denominados plaxioclasios. É un aluminosilicato de sodio e calcio, con moito máis sodio (79-90%) que calcio (10-30%). Presenta un aspecto de cristais ben formados brancos, frecuentemente en macla.
É un membro intermedio da serie de solución sólida dos plaxioclasios, sendo os extremos a albita (plaxioclasio de sodio) e a anortita (plaxioclasio de calcio). Por esta razón, ás veces é considerado como unha variedade da albita.
O nome procede do grego oligos e clasis, que significa "pequenas roturas". Sinónimos moi pouco usados son amansita, amantita, amausita ou oligoclasita. Variedades semi-preciosas
A variedade pedra de sol ten escintileos de cor arroibada producidos por inclusións de hematita.
A variedade pedra de lúa mostra reflexos similares á luz da Lúa. Ambiente de formación
Fórmase en rochas ígneas e pegmatíticas, do tipo do granito e a sienita, nas que é un dos principais compoñentes minerais.
Polo seu ambiente de formación, os minerais aos que normalmente aparece asociado en ambos tipos de rocha son cuarzo, moscovita e feldespatos potásicos. Localización, extracción e uso
Algunhas variedades de oligoclasio son ben coñecidas e empregáronse como pedras semipreciosas, a pedra de sol e a pedra de lúa, sendo puídas en forma de cabuxón para a súa inclusión en colares e outros elementos de xoiería.
Acháronse notables depósitos en Sri Lanka, os Estados Unidos, Suecia, Rusia e o Canadá. A pedra do sol atópase nestes dous últimos e en Noruega.
Oligofrenia

O atraso mental, debilidade mental ou oligofrenia, consiste nun nivel xeral de desenvolvemento intelectual notabelmente inferior á media da poboación, o que implica deficiencias na conduta adaptativa. Trátase dun trastorno permanente que altera a personalidade globalmente desde moi curta idade. Tipoloxías
Establécense en función do grao de adaptación e rendemento afectivo, social e laboral.
Oligrofenia profunda
Incapacidade para a aprendizaxe, ausencia de xuízo e razoamento, falta de recoñecemento dos obxectos e da maior parte das persoas. O individuo non ten consciencia da súa existencia, das persoas que o rodean nin das súas necesidades.
Afectivamente só mostra risos e prantos motivados; non sorrí nin dá mostras de cariño. Sobresáltase por estímulos externos. Vive completamente illado e rexeita os cambios.
Carece de capacidade lingüística ou está moi reducida. Non anda ou faino con dificultade. Hai que lle dar de comer, ten unha vida puramente vexetativa e con actividades monótonas: unha vida oroalimentaria.
Estes casos adoitan ir acompañados de malformacións.
Oligofrenia menos profunda
Ten unha capacidade limitada para a aprendizaxe. O pensamento é restrinxido. É lento á hora de dar respostas específicas e coñecer as persoas e cousas que o rodean. Ten dificultades para se orientar no espazo e no tempo.
É algo máis consciente da súa existencia. Mostra unha afectividade superficial. É egocéntrico e cambiante nos afectos; móstrase eufórico ocasionalmente.
Os movementos son lentos e pouco coordinados. O vocabulario é reducido e rudimentario.
Oligofrenia leve
Ten capacidade para a aprendizaxe mais é lento para coñecer as cousas e distinguir as persoas. Ten un xuízo pobre e dificultades de lectoescritura e cálculo. Fállanlle a memoria, a atención e a compresión. Apenas utiliza os conceptos aprendidos e carece de creatividade para progresar a partir do xa aprendido.
É consciente do seu atraso e ten conciencia da súa persoa e das persoas máis próximas. Mostra unha afectividade superficial e "pegañenta", con tendencia ao egocentrismo. Interésase polas cousas que pode conseguir de forma inmediata. Pode realizar traballos simples.
Oligoléctico

O termo oligoléctico úsase para referirse ás abellas que recolectan pole dun número limitado de especies de plantas, en xeral, membros dun só xénero. Pero tamén pode estenderse aos xéneros dunha soa familia, ou estar limitado a unha soa especie, en cuxo caso é máis correcto chamalas monolécticas. As especies das familias dos andrénidos e os halíctidos son predominantemente oligolécticas.
O termo refírese unicamente é recolección de pole. Por iso cómpre notar que unha abella oligoléctica pode visitar flores de moitas outras especies para a recolección de néctar.
Oligomicina

As oligomicinas son substancias de natureza macrólida sintetizados polo xénero Streptomyces.
As oligomicinias inhiben o complexo da ATP sintase ancorado na membrana matricial (ou membrana mitocondrial interna). Concretamente bloquean a canle protónica (Subunidade F0) por este motivo, párase a síntese do ATP provocando acumulación no espazo intermembranal de ADP e máis fosfatos á vez que se produciría unha acidose na matriz, para evitalo, inhíbese a cadea de transporte electrónico de xeito que o fluxo de electróns non envíe protóns cara ao espazo intermembranal.
Unha das súas aplicacións máis estendidas é a de antibiótico de laboratorio, xa que tamén resulta tóxico para as eucariotas.
Oligopsonio

O oligopsonio, das palabras gregas oligos (pouco) e psonio (compra), é unha situación de fallo de mercado pouco frecuente que xorde onde non existen moitos consumidores senón un número pequeno, nos cales se deposita o control e o poder sobre os prezos e as cantidades dun produto no mercado. Polo tanto, os beneficios concentraríanse nos consumidores, pero non nos produtores, os cales ven empeorar a súa situación ao non recibir un prezo razoable polos produtos que elaboran.
Os exemplos de oligopsonios son máis frecuentes que os de monopsonio puro. Un exemplo poden ser os fabricantes de automóbiles nun país como o Xapón. Para os fabricantes de asentos para automóbiles só existe un número reducido de compradores, que son as poucas empresas ensambladoras de automóbiles xaponesas, quen, polo tanto, poderán controlar as cantidades e prezos dos asentos para automóbiles, posto que son os únicos compradores no país dese produto.
Olimpia Arozena Torres

Olimpia Arozena Torres, nada en San Cristóbal de La Laguna o 19 de xullo de 1902 e finada en Valencia en 1971, foi unha profesora española e unha das primeiras mulleres que accederon á Universidade de Valencia. En 1930 converteuse na primeira profesora desta institución. En 2011 a Universidade de Valencia instaurou o premio Género y Docencia en la Educación Superior Olimpia Arozena Torres para incentivar a elaboración de materiais e recursos docentes destinados á formación en igualdade e con perspectiva de xénero que poidan ser utilizados en todas as modalidades da docencia. Traxectoria
Olimpia naceu en San Cristóbal de La Laguna onde cursou estudos medios e obtivo a titulación de Bacharel en 1921. Ao trasladarse a familia a Valencia viuse obrigada a matricularse no curso 1925-1926 na Facultade de Filosofía e Letras, Sección Historia. Obtivo o título de licenciada con Premio Extraordinario en 1929.
A súa irmá Aurora, seguindo os pasos de Olimpia, matriculouse tamén na Universidade de Valencia no curso 1930-1931, na Facultade de Ciencias.
En 1930 Olimpia incorporouse como docente auxiliar na Sección de Historia da Facultade de Filosofía e Letras, a mesma facultade onde estudara. Converteuse así na primeira muller profesora universitaria da Universidade de Valencia.
Ademais, foi membro do Laboratorio de Arqueoloxía da universidade. Realizou a primeira incursión dunha muller neste espazo que décadas máis tarde acollería ás pioneiras da arqueoloxía valenciana: Gabriela Martín Ávila, Milagro Gil-Mascarell e Carmen Aranegui.
Durante a Segunda República Española e a guerra civil tamén participou nos traballos do Seminario de Filoloxía Valenciana que acabou transformándose no Institut d'Estudis Valencians. Olimpia e Antonio Álvarez Antolino, tamén membro do grupo, confeccionaron un ficheiro de vocábulos valencianos.
Tras a guerra civil Olimpia foi depurada e afastada do ensino público, polo que decidiu crear a súa propia academia de ensino no seu domicilio particular. En 1949 doutorouse en Filosofía e Letras coa tese «Nuevas aportaciones a la historia de Valencia».
Na década de 1950 logrou acceder a unha praza pública nun instituto de educación secundaria de Castelló de la Plana.
Xubilouse en 1966 tras dar clases na Sección Delegada feminina «Juan de Garay», do Instituto Masculino de Valencia, procedente da Sección Delegada «Isabel de Villena» do Instituto Feminino da mesma cidade, baixo a dirección de María Ángeles Belda Soler.
Olimpia Vázquez Gutiérrez

Olimpia Vázquez Gutiérrez, nada en Ourense o 30 de xaneiro de 1893, foi unha mestra galega. Traxectoria
Filla de xastres. Ingresou nos estudos aos quince anos no Colegio Modelo de Ángel Ferrín, fixo catro cursos combinando opción libre e oficial e a reválida de Maxisterio na Escola Normal de León en 1911. Obtivo o título de mestra superior na Escola Normal de Pontevedra en 1913. Aprobou as oposicións ao maxisterio en 1914. Foi mestra de Partovia e en 1915 mediante permuta trasladouse a Esgos. En 1934 trasladouse á Escola Concepción Arenal da Coruña por consorte. En 1940 foi sancionada coa suspensión de soldo por dez meses. Cando se reincorporou foi mestra de Pontedeume e en 1946 trasladouse a Cabovilaño (A Laracha). Vida persoal
Casou en Ourense co tamén mestre Vicente González Losada en 1925.
Olimpiodoro de Tebas

Olimpiodoro de Tebas, nado en Tebas, Exipto, c. 378 e finado despois de 425, foi un historiador, filósofo e diplomático do século V. Traxectoria
Naceu na cidade exipcia de Tebas no ano 378 e faleceu despois do ano 425, serviu como embaixador ante os hunos nos anos 412 e 413, o que o converte nunha das principais fontes de información sobre este pobo.
É escritor dunha Historia en 22 libros que abarca o transcurso dos anos 407 a 425, sendo crucial para coñecer algúns acontecementos, como a invasión bárbara caníbal das provincias hispanas no outono do ano 409, as rendas dos senadores romanos nos seus días ou o asasinato do rei visigodo Ataúlfo en 415. Con esta obra procurou dar o seu apoio a Estilicón no seu intento de reunificar o Imperio. O seu traballo perdeuse, pero é coñecido grazas a uns 40 fragmentos da biblioteca do escritor bizantino Focio e serviu como fonte da doutros autores como Zósimo ou Sozomeno.
Está incluído na corrente filosófica denominada peripatética, seguidora polo tanto, das ideas de Aristóteles e aínda que era un pagán convencido, dedicou a súa obra ao emperador Teodosio II.
Olimpíada Internacional de Informática

A Olimpíada Internacional de Informática é unha máis das Olimpíadas Internacionais de Ciencias, que ten como obxectivo principal potenciar a aprendizaxe da informática entre os alumnos de ensino secundario e bacharelato. Os problemas que os participantes desta competición deben afrontar están relacionados con algoritmos. Non se require moito coñecemento en canto ao uso do API, pero si habilidade na resolución de problemas e no deseño dos citados algoritmos.
Olimpíada Internacional de Matemáticas

A Olimpíada Internacional de Matemática (OMI) é unha competición anual para estudantes preuniversitarios de matemáticas e é a máis antiga das olimpíadas científicas internacionais. A primeira OMI celebrouse en Romanía en 1959. Desde entón celébrase todos os anos. Preto de 100 países de todo o mundo envían equipos de ata seis estudantes xunto cun líder de equipo, un mentor ou colíder e observadores.
Olimpíada Matemática Española

A Olimpíada Matemática Española é a delegación da Olimpíada Matemática Internacional en España.
De acordo coa normativa da Olimpíada Internacional de Matemáticas, estas competicións celébranse entre mozos estudantes preuniversitarios, co obxectivo principal de promover o estudo das matemáticas e o desenvolvemento de novos talentos.
Olimpíadas do rap

As Olimpíadas do rap foi unha competición de freestyle rap que se desenvolveu nos Ánxeles en 1997 por iniciativa de Wendy Day. O gañador foi Otherwize que venceu a Eminem, que entón estaba dando os seus primeiros pasos no mundo da música. A segunda edición celebrouse en Miami en 2005.
Oliva

A oliva ( pronunciación ) e o froito da oliveira.
É unha drupa, da que a pel (epicarpio) está recuberta dunha materia cerosa impermeábel á auga, e unha polpa (mesocarpio) carnosa, rica en materia graxa, almacenada durante a época de lipoxénese, que vai entre fins de agosto e o inicio da maduración. En inicio verde, tórnase negra na completa madurez. A coia moi dura, ososa, está formada dun envoltorio (endocarpio) que se esclerosa no verán a partir de finais de xullo e contén unha améndoa con dous ovarios, dos cales un é, polo xeral, estéril e non funcional: ese gran (raramente os dous) produce un embrión, que dará unha oliveira nova se as condicións son favorábeis.
Olive Dennis

Olive Wetzel Dennis, nada en Thurlow (Pensilvania) o 20 de novembro de 1885 e finada en Baltimore o 5 de novembro de 1957, foi unha enxeñeira que coas súas innovacións no deseño vai mudar a natureza das viaxes por ferrocarril. Traxectoria
Recibiu a súa licenciatura no Goucher College en 1908 e un máster en matemáticas pola Universidade de Columbia ao ano seguinte. Despois de ensinar en Wisconsin, decidiu estudar enxeñaría civil na Universidade Cornell, obtendo o seu título en só un ano, en 1920. Este ano foi contratada polo B&O (Baltimore e Ohio Railroad) para deseñar pontes, a primeira das cales foi en Painesville, Ohio. Ao ano seguinte, Daniel Willard, presidente do ferrocarril, observou que dado que a metade dos pasaxeiros do ferrocarril eran mulleres, a tarefa de mellorar o servizo sería máis apropiada para unha muller. Dennis converteuse na primeira persoa "enxeñeira de servizos" cando o B&O creou o posto. O historiador de enxeñaría Kurt H. Debus, describiuna como a primeira enxeñeira de servizos, masculina ou feminina, en América. Máis tarde na súa carreira, B&O encargou a Dennis que deseñase un tren enteiro que incorporase todas as súas novas características. O tren, o Cincinnatian, foi considerado "a gloria da súa carreira", segundo a historiadora Sharon Harwood. Tamén foi a primeira muller membro da American Railway Engineering Association. Foi elixida para a British Women Engineering Society en 1931. Innovacións
Entre as novidades que a señora Dennis introduciu nos trens de pasaxeiros estaban: asentos que podían inclinarse parcialmente; tapicería resistente ás manchas; vestiarios máis grandes para mulleres, con toallas de papel gratuítas, xabón líquido e cuncas de bebida; luces do teito que podían escurecer durante a noite; aberturas individuais (que patentou) para permitir aos pasaxeiros ter aire fresco; e posteriormente, compartimentos climatizados. Outros transportistas ferroviarios seguiron estas innovacións nos anos seguintes, e os autobuses e compañías aéreas á súa vez tiveron que mellorar o seu nivel de confort para poder competir cos ferrocarrís.
O seu legado por estas innovacións e comodidades é en gran parte descoñecido fóra da comunidade ferroviaria. As súas patentes de deseño foron asignadas ao ferrocarril e o seu nome non aparece no material publicitario do Cincinnatian, a pesar de deseñalo. O punto de vista da muller
"Non importa o éxito que poida ter unha empresa", dixo, "pode ter aínda máis éxito se considera o punto de vista da muller". Aínda que os cambios non foron suficientes para salvar a industria de pasaxeiros ferroviarios nos Estados Unidos, a perspectiva única da señora Dennis como viaxeira feminina, con formación en enxeñería técnica, influíu na industria das viaxes en todo o país.
Olivia de Havilland

Olivia Mary de Havilland, nada en Tokyo o 1 de xullo de 1916 e finada en París o 26 de xullo de 2020, foi unha actriz de cinema británica, nacionalizada estadounidense. Traxectoria
Naceu en Tokyo de pais británicos, pois o seu pai foi profesor de inglés nesa cidade. Súa nai, actriz de teatro, deixou a interpretación ao marchar ao Xapón, pero volvería ao teatro tralo éxito das súas fillas. A familia instalouse logo en California, pero o pai abandonounos e volveu ao Xapón.
Tras actuar en varias obras teatrais, debutou no cinema con A Midsummer Night’s Dream, con boas críticas, o que a levou ao papel protagonista de Capitán Blood, co entón descoñecido Errol Flynn. O éxito da parella levounos a facer outras sete películas xuntos.
Nos seguintes anos tivo grandes éxitos, coma Foise co vento, ou os dous filmes cos que gañou o Óscar á mellor actriz, To Each His Own e The Heiress.
Desde os anos cincuenta os seus traballos foron máis esporádicos.
Á súa irmá máis nova era a actriz Joan Fontaine, tamén gañadora do Óscar. Filmografía
Olivier Messiaen

Olivier Eugène Charles Prosper Messiaen, nado en Aviñón o 10 de decembro de 1908 e finado en Clichy o 27 de abril de 1992, foi un compositor, organista e pedagogo francés. Foi unha figura influente, única e inclasificable. Estudou órgano e composición en París. En cuxo conservatorio ingresou aos 11 anos e tivo como profesores a Paul Dukas, Marcel Dupré, Maurice Emmanuel e Charles-Marie Widor. Foi designado organista na Igrexa da Santa Trindade de París en 1931, posto que ocupou até a súa morte.
En 1940, na batalla de Francia, Messiaen converteuse en prisioneiro de guerra, e mentres estaba encarcerado compuxo o seu Quatuor pour la fin du temps (Cuarteto para o fin dos tempos) para os catro instrumentos dispoñíbeis alí: piano, violín, violoncello e clarinete. A obra foi estreada por Messiaen e os seus amigos prisioneiros ante unha audiencia de prisioneiros e vixiantes. ​ Ao saíres de prisión en 1941, pronto foi nomeado profesor de harmonía, e máis tarde profesor de composición en 1966 no Conservatorio de París, posto que mantivo até o seu retiro en 1978. Entre os seus distinguidos alumnos están Pierre Boulez, Yvonne Loriod (quen despois sería a segunda muller de Messiaen, e a intérprete por excelencia das súas obras escritas para piano ou con piano solista), Karlheinz Stockhausen, Iannis Xenakis, William Bolcom e George Benjamin.
En 1971 foi galardoado co Premio Erasmus.
A música de Messiaen é ritmicamente complexa (el estaba interesado nos ritmos da antiga Grecia e de orixes hindús), e baséase harmónica e melodicamente nos modos de transposición limitada, que foron unha innovación propia de Messiaen. Moitas das súas composicións representan o que el chamou «os aspectos marabillosos da fé», mostrando o seu inquebrantábel catolicismo. Viaxou moito e escribiu as súas obras inspirado por diversas influencias, como a música xaponesa, a paisaxe do Canón de Bryce en Utah ou a vida de San Francisco de Asís. Messiaen experimentou unha certa sinestesia manifestada como unha percepción de cores cando oía certas harmonías. Durante un período moi curto, Messiaen experimentou co serialismo integral, en cuxo campo é citado a miúdo coma un innovador. O seu estilo absorbeu moitas influencias musicais exóticas como o gamelan de Indonesia (a percusión afinada ten un papel importante nas súas obras orquestrais), e tamén usou as ondas Martenot.
Messiaen estaba fascinado polo «canto dos paxaros»; dicía que os paxaros eran os mellores músicos e considerábase a si mesmo tanto ornitólogo como compositor. Transcribía o canto dos paxaros nas súas viaxes por todo o mundo, e incorporou as transcricións destes cantos en gran parte da súa música. O seu uso innovador da cor, a súa concepción persoal da relación entre o tempo e a música, o seu uso do canto dos paxaros, e o seu intento de expresar profundas ideas relixiosas, todo se combina de tal modo que fai case imposíbel confundir unha composición de Messiaen cunha obra de calquera outro compositor contemporáneo occidental.