proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Galitoon

Galitoon productions é unha empresa galega que realizan personaxes animados que se diferencian doutros bonecos cómicos feitos para algunhas cadeas de televisión. Galitoon está formada por Chisco Casteleiro, Santiago Alonso e Andrea Bayer, e ten como peculiar que eles tres son os creadores de todos as fases do proceso: desde o decorado até a gravación no estudio que teñen no Montouto, pasando tamén pola elaboración do guión. Proxectos
Galitoon están traballando principalmente en Galicia, aínda que as súas creacións tamén se poden ver en Miami. É o caso de Tepam e Pepote que crearon para unha fundación que loita contra o cancro infantil nesta cidade de Florida. Ademais, están creando “Cousiñas” -un proxecto didáctico encargado por Vicepresidencia de Igualdade-, e que se trata dun programa para nenos de 0 a 3 anos que conta con diferentes materiais didácticos como crebacabezas e por unha serie audiovisual. Outro dos proxectos de produción propia é “Castelo da Meiga”, para nenos de 3 a 6 anos.
Á marxe dos seus proxectos de produción propia, están a desenvolver con CTV proxectos de didácticos como “Bosquimonos” e “Homosapiens”. Así mesmo, están dando cursos para ensinar a manipular os bonecos xa que levan unha técnica diferente. Nesta liña, entre os seus proxectos de futuro está o de crear a longo prazo unha escola de monicrequeiros.
Galiza, Estoril

Galiza é unha aldea localizada na unión das freguesías de Cascais e Estoril, no distrito e área metropolitana de Lisboa, Portugal. Inclúe os sitios do Monte Leite, Bairro Novo do Pinhal e Alto dos Gaios.
Limita a norte coa localidade de Pau Gordo, a nacente coa Alapraia, a sur con São João do Estoril e a poñente co Estoril. A pesar da súa antiguidade, a notoriedade e desenvolvemento de São João do Estoril levan a que, na actualidade, se inclúa xeograficamente mentres parte desta localidade. Toponimia
Recibe o seu nome, á semellanza doutras localidades portuguesas, por ser poboada orixinalmente por galegos. Historia
Pertenceu ata 1915 á freguesía de Alcabideche, sendo desanexada desta para formar a nova freguesía do Estoril.
Na aldea celebrouse, en 1957, o V Congreso do Partido Comunista Portugués, que aprobou o primeiro programa e estatutos do partido e recibiu saúdos doutros partidos comunistas.
Galiña de auga miúda

A galiña de auga miúda (Paragallinula angulata) é unha especie de ave da familia Rallidae. É o único membro do xénero Paragallinula. Antes estaba situada no xénero Gallinula. Taxonomía
A galiña de auga miúda estaba anteriormente situada no xénero Gallinula, pero un estudo xenético molecular de 2015 demostrou que Gallinula estaba composta por catro liñaxes distintas. O xénero foi dividido en catro xéneros: Gallinula (sensu stricto), Paragallinula, Porphyriops, e Tribonyx.
P. angulata é a única especie coñecida de Paragallinula, o que fai que este xénero sexa monotípico.
O nome paragallinula vén do grego e está formado polo prefixo para, 'ao lado de', e o nome do antigo xénero Gallinula. Por tanto, nomeouse pola súa semellanza cos membros de Gallinula, pero o nome tamén indica que é unha liñaxe distinta. Distribución
Está moi espallada pola África subsahariana (excluíndo o sur de África e Madagascar). Nunha ocasión foi rexistrada como ave errante rara no Paleártico occidental. Tamén se observou a súa presenza no Brasil, Exipto, Marrocos e Omán.
Gallegos del Pan

Gallegos del Pan é un concello de España, na provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 15, 66 km², e en 2011 tiña 141 habitantes, cunha densidade de poboación de 9 hab. /km².
Demografía
Gallus

Gallus, o galo, é unha antiga constelación introducida polo teólogo holandés Petrus Plancius e apareceu por primeira vez no seu globo celeste de 1612. Gallus residía na Vía Láctea, ó sur do ecuador celeste na parte norte do que agora é Puppis. Aínda que varios astrónomos aprobaron Gallus, esta non se amosa no influente atlas de Johann Elert Bode.
O astrónomo alemán Jakob Bartsch, que estaba desexoso de atopar referencias bíblicas para tódalas constelacións, di no seu libro Usus Astronomicus (1624) que Gallus representa ó galo que cantou despois de que Pedro negara a Xesús tres veces.
Galo de maiólica de Vasilkiv

O galo de maiólica de Vasilkiv (ucraíno: Півник васильківської майоліки: ) é unha peza decorativa producida na fábrica de maiólica Vasilkiv que foi deseñada por Valerii Protoriev e Nadiia Protorieva. Converteuse nun símbolo da resiliencia durante a invasión rusa de Ucraína de 2022 logo de popularizarse na rede unha fotografía dunha casa bombardeada en Borodianka: malia a destrución case completa da escena, sobre unha lacena, conservárase unha destas figuriñas. Historia
As orixes do galo de maiólica remóntanse ata o século XVIII, cando a cidade de Vasilkiv era un imporante centro de produción oleira de Ucraína. A tradición da produción de maiólica foi levada ata aló por cualificados ceramistas dende Italia e foi mantida e desenvolvida polos artesáns locais. Co tempo, deveu nun símbolo da arte popular ucraína. Máis concretamente, a figura do galo foi producida na fábrica de maiólica de Vasilkiv dende principios da década de 1960 ata a de 1980. Gañou grande notoriedade logo de que unha desas pezas fose fotografada sobre unha lacena entre as ruínas dunha vivenda en Borodianka. Persoas e medios de comunicación de Ucraína e de todo o mundo publicaron as imaxes e interesáronse nestas figuras. O armario da cociña foi fotografado por Yelyzaveta Servatynska e a concelleira de Kíiv Victoria Burdukova reparou no galo.
O galo, xunto coa lacena, foi recuperado e exhibido no Museo Nacional da Revolución da Dignidade. Autores
O traballo foi erroneamente atribuído a Prokop Bidasiuk, nun primeiro momento.
Serhii Denysenko, artista de xefe da fábrica de maiólica de Vasilkiv, cre que a autoría do galo pertence a Valerii Protoriev e a súa muller Nadiia. Símbolo
A imaxe do armario de cociña cun galo na cima, converteuse nun símbolo da perseveranza por sobrevivir ao bombardeo. En Internet e nas redes sociais gañou sona un meme que engadía a frase: "Ser tan forte como este armario de cociña". Tamén é visto como un símbolo da resistencia ucraína.
O galo foi empregado para decorar os pysanky (os tradicionais ovos de Pascua), por exemplo, o deseñador lituano Laimės Kūdikis colocouno nun.
Durante a visita do Primeiro Ministro do Reino Unido, Boris Johnson a Kíiv o 9 de abril de 2022, tanto el como o Presidente de Ucraína Volodymyr Zelenskyi foron agasallados con galos cerámicos similares.
Galope de Gish

O galope Gish (the Gish gallop) é unha estratexia retórica empregada nos debates que se centra en esmagar ao opoñente co maior número de argumentos posible, sen ter en conta a calidade, a veracidade ou a forza dos argumentos. Considérase un tipo de falacia ou metafalacia. O termo foi acuñado por Eugenie Scott e recibiu o nome do creacionista Duane Gish, quen utilizou a técnica con frecuencia nos debates sobre a evolución. Técnica e contramedidas
Durante un galope de Gish, o debatente pronuncia unha serie rápida de falacias, medias verdades e terxiversacións nun curto espazo de tempo, o que fai imposible que o opoñente as refute todas dentro do formato dun debate. Na práctica, leva moito máis tempo refutar un mal argumento que afirmalo. A técnica ocupa todo o tempo do opoñente e pode facer que pareza que é incapaz de refutar todos os puntos, especialmente a un público que non estea familiarizado coa técnica, en particular se non hai ningunha verificación independente ou o público non está familiarizado co asunto que se está a discutir.
En xeral, é máis difícil empregar o galope de Gish nun debate estruturado que nun de forma libre. Se un debatente sabe que se enfrontará a un opoñente que se sabe que usa o galope Gish, pode anticiparse e refutar primeiro os argumentos coñecidos do opoñente, antes de que este último poida iniciar o seu galope Gish.
Gals

Gals é o nome duns satélites de comunicacións rusos. Estaban deseñados para proporcionar servizos de emisión directa a casa para receptores con antenas parabólicas de 60 cm de diámetro ou máis. Os satélites usaban o bus MSS-2500 e tiñan unha masa duns 2500 kg. Os paneis solares proporcionaban ata 2, 4 kW de potencia e levaban a bordo tres transpondedores en banda Ku. O corpo dos satélites tiña unhas dimensións de 4, 1 x 6, 6 m, cunha envergardura dos paneis solares de 21 m. Lanzáronse dous satélites Gals: Gals 1, o 20 de xaneiro de 1994, a bordo dun Proton K/DM-2M
Gals 2, o 17 de novembro de 1995, a bordo dun Proton K/DM-2
Os plans iniciais eran lanzar versións melloradas dos Gals, pero nunca chegaron a levarse a cabo.
Galtelli

Galtelli é un concello italiano da provincia de Nuoro, na rexión de Sardeña. Ten 2. 471 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 56 km², cunha densidade de poboación de 43 hab. /km².
Fai fronteira cos concellos de Dorgali, Irgoli, Loculi, Lula, Onifai e Orosei.
Galvanismo

O galvanismo é unha teoría neurolóxica desenvolvida por Luigi Galvani, segundo a cal o cerebro dos animais produce electricidade que é transferida polos nervios, acumulada nos músculos e disparada para producir o movemento dos membros. Esta singular teoría percorreu os claustros universitarios europeos entre finais do século XVIII e primeiras décadas do XIX. Os experimentos con animais, e ata con cadáveres humanos, alentaban a secreta esperanza de que, mediante a electricidade, puidesen sanarse enfermidades que provocaban parálises e aínda reanimar un corpo morto. Esas experiencias poden considerarse un remoto antecedente do desfibrilador cardíaco moderno.
En 1818, na universidade de Glasgow, o médico Andrew Ure marabillou un auditorio cheo de xente aplicando corrente ao nervio frénico esquerdo e ao diafragma do cadáver dun axusticiado na forca, co que logrou a reanimación do corpo. Todo terminou nun frenético festival de horror cando se aplicou corrente ao nervio supraorbital e ao talón. A medida que subía a voltaxe, "exhibíronse as muecas máis horribles. Rabia, horror, desesperación, angustia e sorrisos espantosos acompañaron a súa horrible expresión no rostro do asasino", narrou o propio Ure.
Dous anos antes, nun castelo suízo, Mary Shelley concibira a novela Frankenstein ou o moderno Prometeo, na que é moi clara a referencia aos experimentos que entón se facían coa electricidade, que apaixonaban ao marido de Mary, o poeta Percy Bysshe Shelley, e ao grupo de intelectuais que a rodeaba. A teoría dun fluído eléctrico nervioso, producido polo cerebro, conducido polos nervios e almacenado nos músculos, foi abandonada polos científicos.
Galvanómetro

Un galvanómetro é un instrumento usado para indicar o paso de corrente eléctrica por un circuíto e para a medida precisa da súa intensidade.
Adoitan estar baseados nos efectos magnéticos ou térmicos causados polo paso da corrente.
No caso dos magnéticos poden ser de imán móbil ou de cadro móbil.
Nun galvanómetro de imán móbil a agulla indicadora está asociada a un imán que se atopa situado no interior dunha bobina pola que circula a corrente que tratamos de medir e que crea un campo magnético que, dependendo do sentido da mesma, produce unha atracción ou repulsión do imán proporcional á intensidade de dita corrente.
No galvanómetro de cadro móbil o efecto é similar, diferindo unicamente en que neste caso a agulla indicadora está asociada a unha pequena bobina, pola que circula a corrente a medir e que se atopa no seo do campo magnético producido por un imán fixo.
No diagrama da dereita está representado un galvanómetro de cadro móbil, no que en vermello se aprecia a bobina ou cadro móbil e en verde o resorte que fai que a agulla indicadora volva á posición de repouso unha vez que cesa o paso de corrente.
No caso dos galvanómetros térmicos, o que se pon de manifesto é o alargamento producido, ao quentarse polo Efecto Joule ao paso da corrente, un fío moi fino enrolado a un cilindro solidario coa agulla indicadora. Loxicamente o maior ou menor alargamento é proporcional á intensidade da corrente.
Gamba, Gabón

Gamba é a segunda maior cidade da provincia de Ogooué-Maritime e a capital do departamento de Ndougou, no Gabón.
No último censo realizado en 1993 tiña 7. 205 habitantes.
Gamba é un porto localizado no lago Ndogo, no oeste do país.
Gambrinus

Gambrinus é un lendario rei de Flandres, e o santo patrón non oficial da cervexa ou das cervexarías, como Baco o é do viño.
As orixes do personaxe son incertas. Algunhas fontes personifícano con nobres medievais, así para algúns se trata do duque de Brabante Xoán I (1251-1295) mentres que outros o identifican con Xoán I "sen medo", duque de Borgoña (1371–1419), que, é considerado o inventor da cervexa con malte lupulada. Tamén un dos copeiros de Carlomagno se chamaba Gambrinus
A mención máis antiga do nome aparece no poeta alemán Burkart Waldis, que o menciona no ano 1543, explicando que Gambrinus aprendeu a arte cervexeira de Isis, a deusa da maternidade e da fertilidade no Exipto antigo.
Posíbeis etimoloxías latinas do nome apuntan a unha orixe en "cambarus" (adegueiro) e "ganae birrinus" (o que bebe na taberna). Outras explicacións aluden aos cervexeiros de Cambrai (Francia) que eran chamados gambarius, ou á verba do alemán medieval gambra que se refire o xermolar do gran, ou á palabra cambier, empregada para os cervexeiros no norte de Francia durante a Idade Media. Doutra parte, a Cervexaría Gambrinus de Plzeň, República Checa explica o nome como orixinado de Jan Primus (Xoán primeiro), en referencia ao duque Xoán I de Borgoña. Gambrinus é a miúdo representado con traxe de rei; vestido como un cabaleiro medieval, ou, menos correntemente, como un vello gordocho.
Dado o significado alegórico de Gambrinus, numerosas cervexarías ou compañías cervexeiras de Europa e Norteamérica teñen adoptado a súa imaxe (ou o seu nome) como emblema da súa marca de cervexa ou en carteis, etiquetas etc.
Varias destacadas cervexeiras que levan o nome de Gambrinus ou usan a súa imaxe, son: Gambrinus Brewery, de Plzeň, República Checa.
Gambrinus, de Mulhouse, Alsacia, Francia
The Gambrinus Company, en San Antonio, Texas, USA
Gambrinus Brewing Co. , de Oshkosh, Wisconsin, USA.
The Gambrinus Brewing Company, de Columbus, Ohio, USA
A cervexeira española Cruzcampo, propiedade de Heineken Co. , usa a imaxe de Gambrinus como emblema dos seus produtos.
Na cidade galega da Coruña ten dedicada a rúa Gambrinus, na que se localiza a factoría cervexeira Hijos de Rivera, que entre outras marcas elabora a cervexa Estrella Galicia.
GameRankings

GameRankings foi un portal web de valoración de videoxogos fundado en 1999 e propiedade de CBS Interactive. Contiña máis de 315000 artigos sobre máis de 14500 videoxogos. GameRankings deixou de existir en decembro de 2019, sendo todo o seu material integrado no portal Metacritic o 9 de decembro de 2019.
No momento do peche do portal en decembro de 2019, sete xogos tiñan unha puntuación do 97% ou superior: Super Mario Galaxy, The Legend of Zelda: Ocarina of Time, Super Mario Odyssey, Super Mario Galaxy 2, The Legend of Zelda: Breath of the Wild, Grand Theft Auto IV e Grand Theft Auto V.
Gamer (filme)

Gamer é un filme estadounidense escrito e dirixido por Neveldine/Taylor que se estreou no 2009. Está protagonizado por Gerard Butler, que interpreta a un participante dun xogo en liña no cal é controlado por un xogador, e por Logan Lerman, que interpreta o xogador. Personaxes
Gerard Butler como John "Kable" Tillman
Amber Valletta como Angie "Nika" Roth Tillman
Michael C. Hall como Ken Castle
Logan Lerman como Simon Silverton
Kyra Sedgwick como Gina Parker Smith
Chris 'Ludacris' Bridges como Brother
Aaron Yoo como Dude
Alison Lohman como Trace
John Leguizamo como Freek
Terry Crews como Hackman
Zoë Bell como Sandra
Mimi Michaels como Stikkimuffin
Milo Ventimiglia como Rick Rape
Jonathan Chase como Líder Geek
Keith David como Axente Keith
Games Done Quick

Games Done Quick é un maratón de beneficencia semianual de speedruns de videoxogos que ten lugar nos Estados Unidos, orixinalmente organizado polas comunidades Speed Demos Archive e Speedruns Live. Dende 2015 estivo organizado por Games Done Quick, LLC. Dende a súa primeira edición en 2010 os eventos recadaron cartos para diversas organizacións de beneficencia, incluíndo a Prevent Cancer Foundation e Médicos Sen Fronteiras. Os maratóns emítense en directo na plataforma de streaming Twitch. tv. En total recadaron máis de 14, 5 millóns de dólares en 19 maratóns.
Gametófito

O gametófito é a estrutura haploide multicelular das plantas haplo-diplontes (con alternancia de xeracións gametofítica e esporofítica). Características
O gametófito produce os gametos masculinos ou femininos (ou ambos), durante a meiose. A fusión dos gametos masculinos e femininos produce o cigoto. Nos musgos e nos fieitos, o gametófito é unha fase visible do ciclo de vida. Nos briófitos dise que o gametófito é "a fase dominante" do ciclo de vida, porque é fotosintético e o que debe resistir a presión da escolla do ambiente. En troques noutras plantas terrestres o gametófito é moi pequeno (como nos fieitos) ou en plantas con semente (Spermatophyta), onde o saco embrionario coñécese como megagametófito e a forma masculina (pole) chámase microgametófito. Cando o ciclo de vida dunha planta non ten xeración haploide multicelular (polo tanto posuiría un ciclo diplonte semellante ao dos animais) dise que non posúen gametofito.
Gamma

Nome da terceira letra do alfabeto grego (γάμμα); equivale ao /g/, son oclusivo gutural sonoro; cando vai seguido de kappa, gamma ou khi lese /ŋ/ (n velar). Adoita transcribirse como g ante a, o e u, e como x, ante e e i. O seu nome provén do da terceira letra do alfabeto fenicio gīmel. Como signo numérico representaba o tres. En maiúscula serve tamén para designar o terceiro canto da Ilíada de Homero e en minúscula o terceiro da Odisea.
Gamma (satélite)

Gamma foi un observatorio espacial soviético con colaboración francesa lanzado o 11 de xullo de 1990 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
A misión de Gamma foi realizar observacións astronómicas na banda de lonxitudes de onda dos raios gamma e raios X. O seu deseño derivou do das cápsulas tripuladas Soiuz e desde a súa concepción ata o lanzamento transcorreron 25 anos. O deseño inicial data de 1965 e pensouse para formar parte dunha "estación espacial en nube" que constaría dunha estación espacial principal rodeada de estacións e naves secundarias con distintas funcións.
Gamma usaría o sistema de propulsión das Soiuz, pero os módulos de descenso e orbital reemplazáronse por un cilindro presurizado coa instrumentación científica no seu interior. Os traballos sobre a instrumentación comezaron en 1972, e a colaboración francesa comezou en 1974.
Despois da cancelación do foguete N1 e estación espacial MKBS que sería o núcleo da estación en nube produciuse unha reorganización do programa espacial soviético no que se autorizou o desenvolvemento de Gamma xunto coa estación DOS, que chegaría a converterse na estación espacial Mir.
O deseño do observatorio completouse en 1978, e a súa construción, xunto co da Mir, foi autorizada o 16 de febreiro de 1979. O deseño inicial tiña un porto de acoplamento pasivo para que o satélite puidese ser visitado por naves tripuladas para o seu mantemento. Esta posibilidade descartouse en 1982 co aumento do peso do observatorio e cando se fixo evidente que tódalas Soiuz terían que usarse para manter a estación Mir.
A data inicial de lanzamento estaba prevista para 1984, pero dificultades técnicas a atrasaron ata 1990. Gamma estudou o púlsar Vela, a rexión do centro galáctico, as binarias de Cygnus e a fonte Hércules X-1, así como as emisións de alta enerxía do Sol durante un pico de actividade solar.
O satélite reentrou na atmosfera tras cumprir a súa misión o 28 de febreiro de 1992. Instrumentos
Gamma levaba tres telescopios para observar a altas enerxías: Telescopio Gamma 1: era o principal instrumento, deseñado para observar a enerxías de entre 50 MeV e 6 GeV. Consistía en dous contadores de centelleo e un contador Cerenkov de gas, cunha área efectiva de 2000 cm² e unha resolución angular a 100 MeV de 1, 5 graos. O telescopio incluía unha adición de última hora, unha máscara codificada de tungsteno que podía moverse dentro e fóra do campo de visión do telescopio e que melloraba a resolución. Pouco despois do lanzamento un dos compoñentes fallou, rebaixando a resolución angular á que podía observar a 10 graos.
Telescopio Disk-M: observaba no rango de enerxías entre 20 keV e 5 MeV cun detector de ioduro de sodio cunha resolución angular de 25 minutos de arco. Deixou de funcionar pouco despois do lanzamento.
Telescopio Pulsar X-2: observaba a enerxías entre 2 e 25 keV cunha resolución de 30 minutos de arco cun campo de visión de 10 x 10 graos.
Gamma 2

O motor foguete Gamma 2 foi un motor desenvolvido polo Reino Unido durante os anos 1960 e que voou por primeira vez en 1969. Consumía peróxido de hidróxeno e queroseno e tiña un impulso específico de 265 segundos, cun pulo de 68, 2 N e unha masa de 173 kg. Medía 1, 37 m de diámetro e funcionaba durante 113 segundos. Foi usado como motor da segunda etapa do foguete Black Arrow e no foguete Black Knight. Os Gamma 2 eran fabricados por Bristol Siddley.
Gamma 8

O motor foguete Gamma 8 foi un motor desenvolvido polo Reino Unido durante os anos 1960 e que voou por primeira vez en 1969. Consumía peróxido de hidróxeno e queroseno e tiña un impulso específico de 265 segundos, cun pulo de 234, 8 KN e unha masa de 342 kg. Medía 1, 98 m de diámetro e funcionaba durante 142 segundos. Foi usado como motor da primeira etapa do foguete Black Arrow e no foguete Black Knight. Os Gamma 8 eran fabricados por Bristol Siddley.
Gamzat Tsadasa

Gamzat Tsadasa, nado en Tsada o 21 de agosto de 1877 e finado en Makhachkala o 11 de xuño de 1951, foi un poeta ávaro. Traxectoria
Gamzat Tsadasa naceu nunha familia de labregos pobres e quedou orfo aos sete anos. Estudou nunha madrasa e de volta á súa aldea foi xuíz e imán e anos máis tarde deixou estas tarefas para traballar no ferrocarril e despois no campo, foi en 1891 cando comezou a compoñer poemas satíricos. Entre 1917 e 1919 foi membro do Tribunal da xaria do seu distrito e o. Despois da revolución de outubro serviu no comité executivo do distrito de Khunzakhsky (1925-1932) e colaborou na prensa ávara, publicando alí poesía cívica que recolleu no libro Gadatazul žul en 1934. Durante a segunda guerra mundial compuxo poesías e cancións patrióticas. A súa obra "Historia dun pegureiro" (1949-1950) describe dunha forma realista a vida dos pobos de montaña durante e os cambios que supuxo a época soviética. Tsadasa foi tamén o primeiro autor de literatura infantil ávara e escribiu comedias e dramas para o teatro. O seu fillo, Rasul Gamzatov foi un dos máis célebres poetas ávaros.
Gancho (diacrítico)

O gancho é un sinal diacrítico que pode aparecer situado en distintas partes da letra que modifica. Ten forma dun pequeno trazo curvo enganchado á letra. Usos
O gancho colócase como un trazo curvo cara a esquerda ou cara a dereita, tanto na parte superior da letra coma na inferior. En ocasións tamén pode aparecer en horizontal.
Alfabetos non latinos
O alfabeto cirílico emprega o gancho como diacrítico en letras como Ӄ, Ӈ, Ӽ ou Ԓ.
Alfabeto Fonético Internacional
O Alfabeto Fonético Internacional emprega letras minúsculas cun gancho. Estes símbolos son ɓ, ɗ, ɠ, ɦ, ɧ, ɱ, ɲ, ŋ, ɽ, ʈ, ѵ e ʋ. Ata 1993 tamén se empregaron ƈ, ƙ, ƥ, ʠ e ƭ que foron substituídas por ʄ̊, ɠ̊, ɓ̥, ʛ̥ e ɗ̥. Moitas das linguas que empregan o gancho como diacrítico representan o mesmo fonema có do Alfabeto Fonético Internacional.
Antigamente, usábase tamén un sinal diacrítico chamado gancho palatal para representar consoantes palatalizadas. Consistía nun pequeno gancho unido á parte inferior dereita da letra e mirando cara á esquerda. Este sinal foi substituído en 1989 por un superíndice j, escribíndose tʲ no canto de ƫ.
Gancho AT

O gancho AT ou amocelo AT (AT-hook) é un motivo estrutural para a unión ao ADN presente en moitas proteínas, como por exemplo as proteínas HMG (grupo de alta mobilidade), as proteínas de unión ao ADN de plantas a proteína hBRG1, e a ATPase central do complexo proteico de remodelación SWI/SNF humano (switching/sucrose non-fermenting).
Este motivo consiste nunha secuencia central palindrómica conservada formada polos aminoácidos prolina-arxinina-glicina-arxinina-prolina, aínda que algúns ganchos AT conteñen só unha soa prolina na secuencia central. Os ganchos AT tamén inclúen un número variable de residuos de lisina e arxinina cargados positivamente a cada lado da secuencia central. O gancho AT únese ao suco menor dun ADN rico en adenina-timina (AT), de onde vén o nome AT. O nome de gancho ou amocelo procede do gancho (hook) de asparaxina/aspartato predito nos primeiros ganchos AT dos que se informou en 1990. En 1997 os estudos estruturais usando resonancia magnética nuclear determinaron que un gancho AT unido ao ADN adoptaba unha forma de crecente ou gancho arredor do suco menor da fibra de ADN diana (como se ve na imaxe da dereita). As proteínas HMGA conteñen tres ganchos AT, aínda que algunhas proteínas conteñen ata 30. As secuencias de unión óptimas para as proteínas de gancho AT son repeticións de tipo (ATAA)n ou (TATT)n, aínda que as secuencias óptimas para a secuencia central do gancho AT son AAAT e AATT.
Gancho superior

O gancho superior ( ̉ ) é un sinal diacrítico que se coloca sobre as vogais. Ten forma de gancho ou de signo de interrogación. Usos
En vietnamita o gancho, chamado hỏi dấu, emprégase para indicar ton descendente-ascendente. Colócase sobre a, e, i, o, u ou y e pode aparecer combinado con outros diacríticos, coma o circunflexo ou o corno.
Gandaría

A gandería ou gandaría é unha actividade económica do sector primario, dedicada á cría do gando, o conxunto de gando dunha explotación gandeira ou a propia explotación gandeira. O obxectivo é sacar proveito da cría e explotación de animais, xeralmente domésticos, para obter carne e outros produtos coma o leite, ovos, coiro ou la.
A gandería bovina, porcina, equina e caprina son as máis comúns, aínda que ultimamente a cría de animais alternativos parece aumentar.
A gandería está intimamente relacionada coa agricultura, e estas dúas actividades humanas dependen dun tipo especial de ambiente e ecosistemas, que son os do medio rural ou agroecosistema. Historia da gandería
A gandería comezou no neolítico, cando o home iniciou a domesticación de animais herbívoros como vacas, ovellas, cabras e abandonou a caza e a recolección de froitos. Estes animais como o gando vacún serviron, ademais de proporcionar carne, como animais de carga de mercancías, tiro do arado, proporción de peles e máis tarde de leite e derivados. O esterco acumulado nos cortellos serviría para fertilizante dos primeiros cultivos. Estes mesmos animais axudarían ao desmonte dos bosques e a creación de pastos. Nas rexións do hemisferio norte, o gando trasladaríase segundo as estacións desde as zonas frías ás amornadas no inverno, e desde as calorosas ás máis frescas no verán.
Afírmase que é anterior á agricultura, resultando da mellora dos cazadores-recolectores, que deseguido de aprenderen a cazar os animais vivos para matalos, déronse de conta da posibilidade e utilidade da súa cría.
Nas primeiras etapas da gandaría, o home continuaba nómade, e na maioría das veces conducía os seus rabaños domesticados sen procurar xa a caza senón novos pastos para alimentar o rabaño.
Aínda que non hai probas da práctica da agricultura antes do 8000 a. C. , os seus efectos foron drásticos sobre a gandaría, pois a agricultura fixou o home no lugar do plantío, co cal tiveron que inventarse novas solucións en substitución da gandaría nómade. Clasificación da industria gandeira
A industria gandeira clasifica ao gando segundo o fin deste: Gando de cría
Gando de engorde
Gando leiteiro Formas de explotación
Segundo a forma de tratamento dos animais, a gandería pode clasificarse en: Gandería extensiva: é onde se utilizan grandes extensións de terreo, dedicado ao crecemento do gando. Mantéñense con herbas que nacen e se desenvolven naturalmente. Este tipo de explotación leva á deforestación de bosques e á extinción de especies animais, ademais de pór en risco comunidades indíxenas que dependen dos recursos naturais [Cómpre referencia].
Gandería intensiva: é un sistema de produción agrícola que fai un uso intensivo dos medios de produción. Por iso, pódese falar de agricultura intensiva, en man de obra e en capitalización.
Gando

O gando ou gado é o conxunto de animais mansos de catro patas criados polo ser humano para a produción de carne ou leite e mais os seus derivados que serán empregados na alimentación humana. A actividade humana encargada da cría do gando e a gandaría. Tipos de gando:
Segundo a especie domesticada ou criada, clasifícanse en: Gando groso: vacas e bois; cabalos e eguas; mulas
Gando miúdo: ovellas, cabras, porcos
Ganesa Macula

Ganesa Macula é un accidente xeolóxico de albedo escuro e de forma circular da lúa Titán do planeta Saturno. O seu nome procede do deus hindú Ganesha. Ganesa foi identificado de xeito confuso coma un domo criovolcánico: o resultado dunha mestura de auga e amoníaco que é expulsado dende o centro do domo e esparexéndose para formar un deposito en forma de 'tortilla'. Pero imaxes en 3 dimensións de radar obtidas máis tarde pola sonda Cassini, entre o 26 de outubro do 2004 e o 13 de xaneiro do 2007, parecen desbota-la idea de que se trate dun domo, aínda que non se descarta que sexa de orixe criovolcánico.
Ganglio linfático

Para os ganglios do sistema nervioso ver ganglio.
Un ganglio linfático é unha formación vascular que pertence ao sistema linfático. Os vasos linfáticos drenan todo o corpo agás o sistema nervioso central. Recollen líquidos e transpórtano cara á circulación venosa. Ademais de para transportar substancias serve tamén como filtro inmunolóxico, xa que contén numerosas células inmunes encargadas de eliminar substancias alleas ao organismo.
O ganglio é unha estrutura esférica, de pequeno tamaño, que se adoita agrupar en puntos concretos, coma a axila. Recolle linfa de varios condutos, concéntraa e o sistema inmune "revísaa". Do ganglio sae un vaso eferente, que se dirixe a outro grupo linfático ou á circulación venosa.
No caso do aparello dixestivo, existe unha rede linfática que transporta substancias da dieta cara ao sistema venoso. No caso das graxas, a célula do intestino delgado descompón o ácido graxo e empaquétao nunha estrutura de transporte, o quilomicron. Os quilomicrons son enviados ao sistema linfático, que finalmente os deposita na vea subclavia.
Gangrena de Fournier

A gangrena de Fournier é unha doenza infecciosa sinérxica polimicrobiana, caracterizada por unha fascitis necrotizante da rexión perineal, xenital ou perianal, que pode chegar a afectar á parede abdominal. A gangrena de Fournier constitúe unha emerxencia cirúrxica potencialmente letal que presenta unha gran variabilidade nas manifestacións clínicas. A súa cura precisa un tratamento agresivo, oportuno e multidisciplinario. Historia
A gangrena de Fournier é coñecida dende tempos antigos. Sospéitase que o rei Herodes de Xudea a padeceu asociada á diabetes mellitus. O médico persa Avicena identificouna no ano 877. A primeira descrición formal da doenza foi realizada en 1764 por Baurienne. O seu epónimo provén do dermatólogo e venereólogo francés Jean Alfred Fournier, quen en 1883 describiu cinco casos. Ó longo do tempo foron empregadas tamén outras denominacións para a mesma doenza: gangrena estreptocócica, fascite necrotizante, flegmón periuretral, celulite sinérxica necrotizante, síndrome idiopático do pene e escroto, ou erisipela gangrenosa perineal. Descrición
A gangrena de Fournier ten sido descrita nos dous xéneros e en todas as idades. Foron publicados arredor de setenta casos na literatura médica de pacientes pediátricos afectados. En mulleres esta doenza tense asociado á infección das Glándulas de Bartholin, aborto séptico e infección de episiotomía, entre outros. Os homes padecen esta doenza cunha frecuencia dez veces maior que as mulleres.
Entre as súas causas máis comúns atópanse as infeccións anorrectais (30-50%), infeccións xenitourinarias (20-40%) e infeccións cutáneas (20%). Os microorganismos causantes son variados, e van dende xérmenes aerobios e anaerobios como Streptococcus, Staphylococcus aureus, Bacteroides, E. coli, Klesiella sp. , Enterococcus e Pseudomonas, cun termo medio de tres bacterias nos cultivos de cada paciente diagnosticado. Estes microorganismos, que adoitan formar parte da flora intestinal e perineal, tórnanse extremadamente destrutivos en presenza dalgunha lesión local asociada a patoloxías sistémicas, como a diabetes, o alcoholismo, o VIH, a insuficiencia renal etc.
Gangs of New York

Gangs of New York é un filme do 2002 feito polo estudio Miramax, situado na metade do século XIX no distrito de Five Points de Nova York. Foi dirixido por Martin Scorsese e escrito por Jay Cocks, Steven Zaillian e Kenneth Lonergan.
A película foi nomeada a dez premios Oscar da Academia incluíndo mellor filme e mellor director, aínda que non gañou ningún. Sinopse
Nova York, 1863. Antes da cidade actual, chea de riqueza, poder e soños infinitos, Nova York era un lugar diferente, unha cidade nacente onde o desexo por unha vida mellor enfurecía á súa xente e xeraba violencia nas rúas. Mentres a supervivencia do país se debatía na guerra civil, un vasto e perigoso grupo de persoas medraba no baixo mundo. Pero na moza e nacente cidade, chegaba o momento de loitar contra os desapiadados ó bordo da loita a liberdade de futuras xeracións. Personaxes
Leonardo DiCaprio como Amsterdam Vallon
Daniel Day-Lewis como William Cutting
Cameron Diaz como Jenny Everdeane
Liam Neeson como "Sacerdote" Vallon
Jim Broadbent como William M. Tweed
Henry Thomas como Johnny Sirocco
Brendan Gleeson como Walter "Monk" McGinn
Gary Lewis como McGloin
John C. Reilly como Happy Jack Mulraney
Stephen Graham como Shang
Larry Gilliard Jr. como Jimmy Spoils
Eddie Marsan como Killoran
Alec McCowen como Reverendo Raleigh
David Hemmings como John F. Schermerhorn
Cara Seymour como Hell-Cat Maggie
Roger Ashton-Griffiths como P. T. Barnum
Barbara Bouchet como Mrs. Schermerhorn
Michael Byrne como Horace Greeley
John Sessions como Harry Watkins
Richard Graham como Harvey-Card Player
Giovanni Lombardo Radice como Mr. Legree
Martin Scorsese como Dono dunha casa rica Galardóns e nomeamentos
2002: 10 Nomeamentos ós Oscar, incluíndo mellor filme, director, guión, actor (Daniel Day-Lewis).
2002: 2 Globos de Ouro: Mellor Director, canción. 5 nomeamentos.
2002: BAFTA: Mellor actor (Daniel Day-Lewis). 12 nomeamentos.
2002: Nomeado ó César: Mellor filme estranxeiro.
2002: Círculo de críticos de Nova York: Mellor actor (Daniel Day-Lewis).
Gantz: O

Gantz: O (estilizado como GANTZ: O) é un filme xaponés de animación e ciencia ficción dirixido por Yasushi Kawamura, producido por Digital Frontier e escrito por Tsutomu Kuroiwa. Baséase na serie de manga Gantz, que foi escrita e ilustrada por Hiroya Oku. Foi estreado no Xapón por Toho o 14 de outubro de 2016.
Ganzourgou

Ganzourgou é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión do Plateau-Central. A súa capital é a cidade de Zorgo. Departamentos
A provincia divídese en departamentos: Boudry
Kogho
Méguet
Mogtédo
Salogo
Zam
Zorgho
Zoungou
Gaojing

Gaojing, tamén coñecidos como SuperView, é unha serie de satélites de recoñecemento ópticos civís chineses. Características
Lanzáronse catro satélites GaoJing en quendas de dous, os primeiros o 28 de decembro de 2016 e os segundos o 9 de xaneiro de 2018, ambos pares mediante foguetes CZ-2D. Un fallo no primeiro lanzamento deixou os dous satélites nunha órbita máis baixa da prevista, polo que os satélites tiveron que usar a súa propia propulsión para chegar á órbita final, acurtando o seu tempo esperado de vida. Os satélites Gaojing funcionan en órbitas de 500 km de altura, desde onde poden obter imaxes cunha resolución de 0, 5 m en modo pancromática e 2 m en modo multiespectral.
Garage punk

Garage punk é unha fusión de garage rock e punk rock. Trátase dunha música lo-fi rápida caracterizada pola sucidade e por guitarras de son entrecortado interpretada normalmente por bandas que están en selos independentes ou sen contrato. Os grupos de garage punk adoitan a distanciarse do hardcore punk e das bandas de punk rock máis políticas. Historia
Segundo a guía de Allmusic, "antes de que a revitalización do punk pop estadounidense dos 90 chegase ao gran público, unha variedade distinta de revivalismo punk estivera collendo forma na escena underground do indie rock. En xeral, o garage punk no era tan melódico como o punk pop; en cambio, o garage punk estaba inspirado principalmente nas bandas de proto-punk de Detroit The Stooges e MC5". Outros importantes precedentes son as bandas Death e The Modern Lovers.
O xénero orixinouse a partir de bandas de punk rock dos 70 e os 80, ademais de grupos de garage rock dos 60 que, influenciados polo son e a actitude de grupos británicos de rhythm and blues, crearon un son máis cru e directo. As primeiras bandas británicas de punk rock como The Clash adoitaban a caracterizarse como grupos de garage. Aínda que as súas orixes está no punk rock e o garage rock, ás veces tamén incorpora elementos do soul dos 60, da beat music, surf music, power pop, hardcore punk e psicodelia. Grupos musicais de Garage Punk
Black Lips
BullyBones
The Cramps
Dope Sweater
Les Draags
Dwarves
GG Allin
The Gories
Green River
FIDLAR
The Hives
Hot Snakes
The Humpers
Dead Moon
The Dirtbombs
The Makers
Mudhoney
The Mummies
Nashville Pussy
New Bomb Turks
Oblivians
The Orwells
Ty Segall
Garage rock

O garage rock é unha forma sinxela e crúa de rock and roll creada por varias bandas de Estados Unidos a mediados dos anos sesenta. Inspirados por bandas da Invasión Británica como The Kinks ou The Who, estes grupos tocaban unha variación destes estilos de música. Historia e características
O termo "rock de garaxe" ven da percepción de que moitos dos seus intérpretes eran novos e inexpertos, posuían escasa preparación como músicos e a miúdo ensaiaban nun garaxe. A música destas bandas era polo xeral moito menos elaborada que a música que os inspiraba, pero estaba repleta de paixón e enerxía. A maior parte das bandas utilizaban sinxelas secuencias de notas oitavas e quintas debido a que os amplificadores da época posuían moita distorsión a un volume alto, se sobresaturaban e co uso desas notas, xunto cunha batería agresiva e unhas letras pegadizas, evitábase este problema.
Centos de bandas de garaxe apareceron nos Estados Unidos, pero só unha minoría - Shadows of Knight, Count Five, The Seeds, The Standells - tiveron éxito, e a maioría quedaron relegadas ao esquecemento. De feito, case todas as bandas estaban xa esquecidas a comezos dos anos setenta. Aínda que o centro dos Estados Unidos produciu moitos dos exemplos mellor coñecidos do rock de garage, había moitas bandas orixinarias da costa oeste dos Estados Unidos e de Australia, por exemplo Cosmic Psychos.
García Jofre de Loaísa

García Jofre de Loaísa nado en Cidade Real en 1490 e finado no océano Pacífico o 30 de xullo de 1526, foi un mariño da coroa de Castela. Descubriu o cabo de Fornos e as illas Marshall. Traxectoria
Comandou a expedición que o 24 de xullo de 1525 partiu do porto da Coruña nunha frota de sete naos e 450 homes para colonizar as illas Molucas, ricas en especias entón en disputa das coroas de Castela e Portugal. Regresaron a España 24 mariños en 1536.
Garda

Garda é un concello italiano da provincia de Verona, na rexión do Véneto. Ten 3. 802 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 16, 11 km², tendo unha densidade de poboación de 236 hab/km². Xeografía
Garda está a 32 quilómetros de Verona, ao noroeste desta capital italiana. Está na costa veronesa do Lago de Garda, antigamente coñecido como Benàcus o Benàco.
Fai fronteira cos concellos de: Bardolino, Costermano, Manerba del Garda (BS), San Felice del Benaco (BS) e Torri del Benaco. Historia
O nome da cidade parece derivar da palabra alemá "Warte" (garda), cunha evidente alusión á fortaleza construída contemporaneamente ás primeiras invasións bárbaras na Rocca di Garda, o outeiro que protexe o concello. Economía
A economía de Garda está moi baseada na actividade turística xerada arredor do lago homónimo. Ten especial prevalencia a actividade hostaleira e hoteleira. É abondosa a presenza de turistas alemáns na zona.
Garda Suíza Pontificia

A Garda Suíza Pontificia (de nome oficial Corpo della Guardia Svizzera Pontificia (Cohors Helvetica)) é unha pequena forza militar responsable da seguridade do Palacio Apostólico, as entradas á Cidade do Vaticano e a seguridade do Papa. O alemán é a súa lingua oficial. Foi fundada por Xulio II en 1505, para dispoñer dun corpo militar que protexese ao Papa. Finalidade e organización
Cumpre un servizo de orde, vixilancia e seguridade do Papa, realizando asemade unha misión de protocolo nas visitas oficiais de gobernantes e embaixadores.
Está composta por 110 soldados: un capitán comandante, un capelán, un tenente, dous subtenentes, 23 mandos intermedios, 70 alabardeiros, dous tamborileiros e unha banda de música. Aprenden tanto o uso de armas modernas (o fusil suízo SIG 550) como o da espada e alabarda. Os gardas son homes entre dezanove e trinta anos de idade, que, ademais de ser solteiros, realizasen o servizo militar en Suíza. Dentro dos seus ideais destacan: solidez na fe católica, fidelidade inquebrantable, amor pola Igrexa e polo Papa, coraxe, humildade, sentido do próximo e humanidade. Primeiras accións
Nas súas primeiras accións destaca a defensa do papa Clemente VII durante o "Saqueo de Roma" por parte do exército de Carlos V de Alemaña, debido ó apoio do papa a Francisco I de Francia, que estaba en conflito con Carlos V. A acción militar sucedeu no castelo Sant'Angelo e 147 gardas perderon a vida.
O papa Pío V (1566-1572) enviounos a loitar contra os turcos na batalla de Lepanto. Con Pío VI a garda foi disolta xa que este foi enviado ó exilio por Napoleón. A garda volveuse formar en 1801 e, en 1848, xogou un papel decisivo na defensa do Palacio Pontificio fronte ós revolucionarios nacionalistas italianos.
Garda Síochána

A Garda Síochána na hÉireann (do irlandés Gardians da Paz de Irlanda), máis comunmente coñecida como Garda Síochána ou simplemente Garda ou Gadaí, é a forza de policía da República de Irlanda. A forza está encabezada pola Comisión da Garda designada polo goberno irlandés. O seu cuartel xeral está situado no Parque Fénix de Dublín. Historia
En febreiro de 1922 o goberno provisional de Irlanda do Sur instituíu a Garda Cívica para substituír a policía inglesa formada pola Royal Irish Constabulary.
A Acta do 8 de outubro de 1923 (Garda Síochána Act), do goberno do Estado Libre de Irlanda, transformou a Garda Cívica na actual Garda Siochána.
En 1925, a Policía Metropolitana de Dublín, creada en 1836, foi incorporada á Garda actual, transformándoa na única forza policial do país, coa excepción da policía militar, a policía para as forzas armadas. Organización
A Garda Siochána está dirixida polo Comisario da Garda, axudado por dous vicecomisarios encargados, respectivamente, da Dirección de Estratexia e Recursos e da Dirección de Operacións, esta última está destinada directamente ao combate directo contra os criminais.
Existen dez comisarios adxuntos, seis con atribucións delimitadas por rexións e catro con responsabilidades de ámbito nacional. O director de finanzas non pertence ao cadro policial, máis recibe o cargo de comisario adxunto.
Irlanda está dividida en seis rexións policiais, cada unha delas dirixida por un comisario adxunto: Dublín, rexión metropolitana e Leste, Oeste, Norte, Sur e Suroeste.
As divisións policiais, un total de vinte e cinco, están dirixidas polos superintendentes xefes. Estas divisións están subdivididas en distritos ou delegacións, dirixidas por superintendentes, auxiliados por inspectores. Subordinados ás delegacións están os subdistritos, dirixidos por sarxentos. O efectivo está constituído por axentes, chamados gardas.
Tamén son admitidos funcionarios non policiais para levar a cabo as máis diversas funcións administrativas, como contadores, motoristas, técnicos de informática, fotógrafos etc. A área da saúde é de responsabilidade do “Médico Xefe” (CMO – Chief Medical Officer).
Garda de Ferro

A Garda de Ferro (en romanés Garda de Fier) foi un movemento fascista, ultranacionalista e antisemita romanés, convertido logo nun partido político, que existiu desde 1927 até a segunda guerra mundial.
O movemento foi fundado por Corneliu Zelea Codreanu, o 24 de xullo de 1927, baixo o nome "Lexión do Arcanxo Miguel", e foi liderada por Codreanu até a súa morte, en 1938. Os adeptos e membros do movemento eran chamados "lexionarios". En marzo de 1930 Codreanu formou a "Garda de Ferro", unha póla paramilitar e política da Lexión; este nome chegou a aplicarse para a Lexión enteira. Máis tarde, en xuño de 1935, a Lexión mudou oficialmente o seu nome ao partido "Totul pentru Ţară" ("Todo para o País").
Os seus membros levaban uniformes verdes (considerados símbolo de rexuvenecemento, polos seus uniformes gañaron o alcume "As camisas verdes") e saudábanse entre eles como os romanos. O símbolo principal empregado pola Garda de Ferro foi unha cruz tripla, representando barras de prisión (como escudo do martirio), ás veces chamada "A Cruz do Arcanxo Miguel".
Garganta de Olduvai

A garganta de Olduvai é unha barranca de 45 km de longo, parte do Gran Val do Rift, localízase ao leste da chaira do Serengeti, no norte de Tanzania. O nome provén de Oldupai, o nome masai da Sansevieria ehrenbergiana.
É un dos xacementos paleoantropolóxicos máis importantes do mundo e é fundamental no coñecemento dos primeiros homínidos. Louis Leakey e Mary Leakey foron os primeiros en realizaren escavacións paleoantropolóxicas, na década de 1950, labor que continuou a súa familia e moitos outros investigadores. Hai millóns de anos o lugar era un gran lago, e as súas ribeiras estaban formadas por sucesivos depósitos de cinsa volcánica. Hai 500. 000 anos a actividade sísmica desviou unha corrente próxima, que asulagou o lago con sedimentos, hoxe aprécianse sete capas nas paredes da garganta.
A estratigrafía é extremadamente fonda e as capas de cinsas e pedras volcánicas permiten a datación radiométrica dos achados. Os fósiles máis antigos atopados datan de hai 2, 5 millóns de anos.
O depósito arqueolóxico máis antigo, coñecido como capa I, evidencia a existencia de acampamentos con presenza de industria lítica. Os ósos desta capa amosan un homínido primitivo coñecido como Australopithecus e os primeiros exemplares coñecidos de Homo habilis. Na capa II aparece a industria lítica propia do complexo abbevillense, na que predominan os machados de man bifaciais feitos polo Homo erectus datados en hai 1, 5 millóns de anos. Na capa III e IV predominan as ferramentas achelenses e ósos fósiles con características do Home de Neanderthal datado en 600. 000 anos. As capas superiores conteñen ferramentas feitas por humanos modernos. No cinema
En Olduvai situou Arthur C. Clarke o primeiro monólito na súa novela 2001: A Space Odyssey.
Garmisch-Partenkirchen

Garmisch-Partenkirchen é un concello arraiano e alpino de Alemaña, capital do distrito homónimo, localizado na rexión administrativa da Alta Baviera, dentro do estado libre asociado de Baviera. O concello está situado na fronteira con Austria e conta con 26. 000 habitantes (datos do 2010). A cidade e as competicións deportivas
Garmisch-Partenkirchen é coñecida por ser un lugar especialmente axeitado para a práctica de deportes de inverno e foi sede dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1936. O estadio Große Olympiaschanze foi o local onde se realizaron as cerimonias de apertura e clausura, ademais de acoller as competicións do salto de esquí e un dos eventos do combinado nórdico. Nas proximidades da pista foran realizadas as probas do esquí cross-country
Chegou a ser nomeada sede dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1940 aínda que estes nunca se chegaron a lidar por mor da segunda guerra mundial. Foi a localización do Campionato Mundial de Esquí Alpino de 1978 e do 2011.
Tradicionalmente ten lugar todos os primeiros de xaneiro unha competición de saltos de esquí, dentro do Vierschanzentournee.
Garmisch-Partenkirchen é un importante destino de turismo deportivo especializado en esquí, snowboarding e sendeirismo.
Garnerans

Garnerans é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes.