proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Fronte Islámica de Liberación Moura

A Fronte Islámica de Liberación Moura (en árabe: جبهة تحرير مورو الإسلامية, Jabhat Tahrir Mooroo al-Islamiyyah) é un grupo islamista sunnita fundado en 1978, resultante dunha escisión da Fronte de Liberación Nacional Moura, e activo no sur de Filipinas.
Fronte Nacional Unida

A Fronte Nacional Unida foi un alianza política de Afganistán fundado o 13 de marzo de 2007, nela uníronse antigos ministros, comandantes da resistencia antisoviética e antigos líderes comunistas, o seu líder foi o expresidente e líder islamista conservador Burhanuddin Rabbani. En gran parte a FNU recollía o legado e gran parte dos membros da Fronte Islámica Unida para a Salvación de Afganistán, mellor coñecida como Alianza do Norte.
A FNU quería modificar a constitución de 2003 para permitir que os partidos políticos se presentasen ás eleccións, modificar o sistema electoral e permitir a elección directa dos gobernadores provinciais.
Fronte cálida

Unha fronte cálida é un fenómeno meteorolóxico que se forma cando unha masa de aire quente choca contra unha masa de aire frío. A masa de aire quente desprázase ata atoparse cunha masa de aire frío, o aire quente ascende pola fronte posto que é menos denso có aire frío. O ascenso é máis lento ca na fronte fría.
Tras unha fronte cálida o aire queda máis quente e húmido co que había antes da fronte. Orixinan chuvias máis suaves pero extensas e inenterrumpidas, chegando incluso a nevar, podendo durar dende unhas horas ata varios días.
Os primeiros indicios da chegada dunha fronte cálida son a formación de cirros, seguidos de cirroestratos, altoestratos, cúmulonimbos e estratocúmulos.
Fronte de Liberación Gai

A Fronte de Liberación Gai, en inglés Gay Liberation Front (GLF) foi o nome tomado por distintos grupos que reivindicaban os dereitos dos homosexuais. O primeiro deles foi fundado na cidade de Nova York en 1969 a raíz dos enfrontamentos de Stonewall.
A base da ideoloxía da Fronte de Liberación Gay foi a loita pola liberdade sexual das persoas, tocando tamén temas conexos a ese, como o cuestionamento da noción de familia tradicional, dos roles de xénero, ou o sentido das institucións estabelecidas na sociedade contemporánea. Ao mesmo tempo, a maioría dos militantes da Fronte compartían un ideario antimilitarista, antirracista e contrario ás posturas sexistas. Durante o desenvolvemento da súa actividade entraron en contacto con distintos grupos que loitaban polos dereitos civís, como os Panteras Negras, dos cales recibiron mostras de solidariedade. A Fronte cesou a súa actividade en 1972, tras múltiples disputas e disensións internas. Historia da GLF en Nova York
Desde moi pronto existiron diferenzas na organización sobre se se debía apoiar outras organizacións de esquerda como por exemplo os Black Panther Party. En 1970, Jim Owles e Marty Robinson fundaron fóra da GLF unha nova organización, a Gay Activists Alliance (GAA), que se definía como «unha organización homosexual militante (pero non violenta) a favor dos dereitos civís» e que, ao contrario da GLF, quería evitar «calquera participación en accións que non teñan relación directa cos homosexuais».
Tras a marcha dos activistas moderados, a GLF definiuse abertamente como unha organización revolucionaria. Nunha entrevista cos membros da GLF de Nova York aparecida no San Francisco Free Press, respóndese a pregunta de que é a GLF do seguinte xeito: Ao ano da súa fundación, a GLF, á parte da xunta plenaria dos domingos pola tarde, que estaba formada por unhas 70 a 80 persoas, estaba formada por 19 células ou grupos de acción, doce grupos para sensibilización, un encontro para homes o mércores pola tarde, un encontro para mulleres o domingo pola tarde, antes da xunta plenaria, tres vivendas comuna e o Radical Study Group (grupo de estudos radical). Ademais a GLF editaba a revista Come Out! e as vivendas comuna da Rúa 17 editaban a revista Gay Flames. A GLF noutras cidades
Seguindo o exemplo do grupo en Nova York, formáronse outros grupos co nome Gay Liberation Front en varias cidades, como en San Francisco e Londres. O grupo de Londres —fundado por Aubrey Walter e Bob Mellors— estendeu posteriormente as súas actividades a todo o país. En 1972 fundouse un Gay Liberation Front en Colonia, que na actualidade é a asociación gai alemá máis antiga que aínda está activa.
Fronte de onda

Denomínase fronte de onda ao lugar xeométrico no que os puntos do medio son alcanzados nun mesmo instante por unha determinada onda. Dada unha onda propagándose no espazo ou sobre unha superficie, as frontes de onda poden visualizarse como superficies ou liñas que se desprazan afastándose da fonte sen tocarse durante un tempo.
Polo principio de Huygens (físico neerlandés, 1629-1695), cada punto dunha fronte de onda, nun instante dado, pode ser considerada unha fonte de ondas secundarias, producidas no sentido de propagación e coa mesma velocidade do medio. Podemos dicir que a fronte de onda anterior é considerada como unha xeradora dunha nova fronte de onda, ou que a fronte de onda separa a rexión "perturbada" da rexión non perturbada. Un exemplo básico é o son, onde cando as partículas de ar están en repouso non se oe nada, e só no momento que estas partículas son vibradas (unha fronte de onda empurrando e xerando unha nova fronte de onda) é cando ocorrerá a propagación do son (neste caso haberá propagación de enerxía e non de materia). No caso das ondas electromagnéticas, coa súa enerxía irradiada igualmente en todas as direccións (circular), haberá un determinado instante onde a fase da onda irradiada comezará a se repetir en todos os puntos, comezando unha nova fronte de onda. Forma da fronte de onda
Para ondas tridimensionais, a fronte de onda adoita ser plana ou esférica (só se existe algún tipo de anisotropía ou heteroxeneidade encontramos outras superficies máis complexas). Para ondas bidimensionais, como as da superficie da auga, a fronte acostuma ser plana ou circular (en caso de anisotropía ou inhomoxeneidade poden aparecer outras formas).
A fronte de onda está formada por puntos que comparten a mesma fase, polo que, nun instante dado t, unha fronte de onda está formada polo lugar xeométrico (superficie ou liña) de todos os puntos cunhas coordenadas que satisfán a relación: n ⋅ r λ − ν t
C 0 {\displaystyle {\frac {\mathbf {n} \cdot \mathbf {r} }{\lambda }}-\nu t
C_{0}} Onde: λ {\displaystyle \lambda \; }, é a lonxitude de onda. n {\displaystyle \mathbf {n} }, chamado vector unitario que coincide en cada punto do espazo coa dirección de propagación da onda. ν {\displaystyle \nu \; }, é a frecuencia da onda. C 0 {\displaystyle C_{0}\; } é un valor real, tomando diferentes valores deste parámetro obtéñense diferentes frontes de onda no mesmo instante dado.
Fronte fría

Unha fronte fría é unha franxa de mal tempo que sucede cando unha masa de aire frío acércase a unha masa de aire quente. O aire frío, sendo máis denso, xera unha “cuña” e métese por debaixo do aire cálido e menos denso.
As frontes frías móvense rapidamente, aproximadamente a unha velocidade entre 40 e 60 km/h, de tal maneira que o efecto do brusco descenso de temperatura se observa en poucas horas.
Son fortes e poden causar perturbacións atmosféricas tales como tormentas de tronos, chuvascos, tornados, ventos fortes e treboadas curtas de neve antes do paso da fronte fría, acompañadas de condicións secas a medida que a fronte avanza. Dependendo da época do ano e da súa localización xeográfica, as frontes frías poden vir nunha sucesión de 5 a 7 días. Nos mapas do tempo, as frontes frías están marcadas co símbolo dunha liña azul de triángulos que sinalan a dirección do seu movemento.
Fronte ocluída

A fronte ocluída, en meteoroloxía, fórmase ó superpoñerse dúas frontes diferentes, unha fría e outra cálida, ó se mover a primeira a maior velocidade que a segunda. A fronte fría empurra á cálida, ó ser menos densa, cara a arriba tal como se fose unha cuña por baixo dela, quedando a fronte fría a rentes do chan e a cálida sen contacto con este, ocluída, e vai desaparecendo pouco a pouco. Características
As frontes ocluídas danse, xeralmente, en zonas de baixas presións cando estas están debilitándose, e están asociadas con nubes de estratos e precipitacións lixeiras. As chuvias intensifícanse coa chegada de nubes verticais, que provocan tormentas. Esta estrutura xeral é algo diferente segundo cales das dúas masas de aire frío que se fusionaron teñen a temperatura máis baixa. Se a máis fría é a primeira hai un predominio das nubes estratiformes e as precipitacións serán débiles pero continuadas. Se polo contrario, é a segunda, predominarán as nubes de cúmulos con chuvascos, aínda que pode atoparse unha ampla variedade de condicións climáticas ó longo deste tipo de fronte.
A fronte ocluída represéntase no mapa do tempo como unha liña punteada rosada entre as marcas de fronte fría e quente cunhas frechas que sinalan a dirección de desprazamento da fronte.
Fronte polar

Unha fronte polar é unha zona de transición entre unha masa de aire fría procedente dos polos, e unha masa cálida de procedencia subtropical. Sitúase no límite entre a célula polar e a célula de Ferrel en cada hemisferio, onde hai un forte gradiente de temperaturas. No caso do hemisferio norte as dúas masas de aire teñen diferentes propiedades: unha fría que provén do norte, que se produce cando unha masa de aire frío descende a latitudes menores e introdúcese como unha cuña entre o chan e o aire quente; e outra cálida, que se atopa máis ao sur no océano e avanza desprazando a corrente de aire frío.
É de grande extensión e separa ditas masas de aire. Dáse en latitudes medias, entre os 50º e os 60º, aínda que varía bastante a súa posición xa que as masas de aire están en continuo movemento, variando, sobre todo, coas estacións, provocando chuvias no inverno e secas no verán. En primavera desprázase cara ó norte e, en outono volve descender. Cando a fronte polar do hemisferio norte avanza máis ao sur afecta ao clima de Galicia, e trae consigo numerosas borrascas.
Fronteira

Unha fronteira define o límite xeográfico de entidades políticas ou xurisdicionais, tales como gobernos, estados, ou tamén subdivisións administrativas de tales estados ou países.
Antigamente, moitas fronteiras non estaban definidas claramente por liñas, senón por zonas neutrais chamadas "marcas" (como a Marca Hispánica de Carlomagno). Isto aínda se reflectía en tempos recentes nas zonas neutrais establecidas nas fronteiras de Arabia Saudita con Kuwait e Iraq (aínda que xa non existen tales zonas). Hoxe en día, a maioría de fronteiras do mundo están marcadas con precisión, de aí que se empregue a palabra "raia" como sinónimo de fronteira. En Galiza e Portugal, a hispano-portuguesa é a raia por antonomasia.
A maioría dos países contan con algunha forma de control de fronteiras, de cara a restrinxir o movemento de persoas, animais e/ou mercadorías, ben para entrar ou ben (ou tamén) para saír do país. Para cruzar as fronteiras son entón necesarios pasaportes e visados, ou outras formas de documento de identidade. Para a permanencia máis alá de certo tempo dentro de fronteiras de países estranxeiros, é posible que sexa necesario documentos especiais de inmigración ou permisos que autoricen tal estadía.
Frontón (arquitectura)

En arquitectura, o frontón é unha superficie triangular formada polos beirís inclinados e a liña horizontal da cornixa nos edificios clásicos. O punto de unión das liñas inclinadas denomínase ápice. Non sempre son estruturais, pois con frecuencia poden ser elementos decorativos, mesmo a grande escala. A pequena escala coroan vans e ocos.
No desenvolvemento da arquitectura, os frontóns sufriron variedades respecto do frontón clásico. Apareceron así o frontón curvo, no que as liñas rectas formadas polos beirís son substituídas por unha semicircunferencia; ou o frontón roto ou partido, caracterizado pola interrupción das liñas inclinadas.
A superficie interna, delimitada polos elementos constituíntes, pode converterse nunha superficie decorada (escultura, pintura etc. ) denominada tamén frontón ou tímpano, podendo entón falarse dun frontón historiado.
Na arquitectura popular galega, o remate triangular na parte superior da fachada, delimitado polos beirís inclinados, denomínase pinche, pinchón ou outón. Trazado teórico
O trazado teórico do frontón clásico remite a unha relación ideal de proporcionalidade entre a súa altura e o ancho maior. Esa relación é 5/24 (máis ou menos 1/5). O frontón denomínase «rebaixado» cando esa relación é inferior ou igual a 4/24 (1/6); e denomínase «realzado» cando tal relación é superior ou igual a 6/24 (1/4). Galería de imaxes
Frontón de Emisa

Frontón de Emisa (latín Fronto en grego Φρόντων) foi un orador grego que ensinou retórica en Atenas e escribiu varios discursos durante o reinado de Alexandre Severo no século III. Traxectoria
Na Antoloxía grega consérvanse dous epigramas seus relativos á gramática.
Froyla Tzalam

Froyla Tzalam, nada en San Antonio, Distrito de Toledo, é unha antropóloga e líder comunitaria belizense, da etnia mopán, gobernadora xeral de Belize dende o 27 de maio de 2021. Traxectoria
Naceu en San Antonio, Toledo. Estudou antropoloxía na Universidade Trinity de Texas e realizou un mestrado en desenvolvemento rural na Universidade de Sussex. Foi directora executiva do Sarstoon Temash Institute for Indigenous Management (SATIIM). Tzalam foi preseleccionada para un nomeamento ao Senado de Belize en xaneiro de 2017, pero rexeitou o nomeamento para centrarse no seu traballo no SATIIM.
O 22 de abril de 2021 o primeiro ministro de Belize, Johnny Briceño, nomeouna Gobernadora Xeral de Belize trala retirada de Colville Young. É a terceira gobernadora xeral e a segunda muller designada para o posto, así como a primeira gobernadora xeral indíxena americana da Commonwealth.
Frozen Fever

Frozen Fever é unha curtametraxe producida por Walt Disney Animation Studios e distribuída por Walt Disney Pictures no 2015. É a secuela de Frozen e conta a historia de Anna, que está de aniversario. A súa irmá Elsa prepáralle unha festa coa axuda de Kristoff, Sven e Olaf. Chris Buck e Jennifer Lee son os directores e Kristen Bell, Idina Menzel, Jonathan Groff e Josh Gad achegan as voces das personaxes. Personaxes
Kristen Bell como Anna
Idina Menzel como Elsa
Jonathan Groff como Kristoff
Josh Gad como Olaf
Chris Williams como Oaken
Santino Fontana como Hans
Paul Briggs como Marshmallow
Frundo

O frundo (Myrica gale) é unha especie vexetal, pertencente á familia das miricáceas. Trátase dun arbusto dioico de folla caduca de cor verde escura na face e con peluxe no envés, flores en amento e froito en drupa. Distribución
A planta medra nas zonas oligotróficas de Europa, Asia e América do Norte.
Aparece en Galicia, especialmemte no norte de país. Hábitat
Polo xeral, medra na turba aceda de turbeiras, e para facer fronte a estas difíciles condicións de pouco nitróxeno, a raíz ten que fixar o nitróxeno con actinobacterias que permiten ás plantas medraren. Características
Trátase dun arbusto caducifolio que acada os 1–2 m de altura. As follas están dispostas en espiral, simples, de 2–5 cm de longo, oblanceoladas cónicas cunha base máis ampla e punta, e unha engurrada ou finamente dentada marxe. As flores son amentos (candeas) con masculinas e femininas en diferentes plantas (dioico). O froito é unha pequena drupa. Propiedades
As follas conteñen un óleo esencial rico en terpenos mais de composición variada. Os principais compoñentes son o a -pineno, o 1, 8 cineol, o mirceno e o limoneno. Ademais tamén se reportaron o ß -cadineno, o 11-selineno-4-ol, o ß -terpineno, o p -cimeno, o cariofileno, o 4, 11-selinadieno, o ß -elemenoneno, o xermacrone e outros. Usos
Algunhas receitas que o empregan foron reportadas en Suecia, Inglaterra e o Norte de Francia. No pasado, as súas follas recendentes ofrecían un aroma aínda a quen non podían custear o uso das especias importadas, entre eles, os campesiños de Europa Central e do Norte.
No entanto, historicamente, a aplicación máis importante desta especie foi durante o aromatizado da cervexa. O proceso de obtención deste produto constitúe unha arte antiga de Europa Central e Occidental; no cal o lúpulo (Humulus lupulus) representa unha pequena parte da historia medieval. É así que os fabricantes usaban unha gran cantidade de plantas aromáticas, sendo o frundo un dos máis eficientes así como máis baratos. Como resultado, no período renacentista existiron unha multitude de variedades deste produto.
A súa casca emprégase polo carácter adstrinxente do tanino que contén.
As follas do frundo posúen un aroma moi agradábel que se ve incrementado ao enxugalas. O seu sabor é similar aínda que lixeiramente amargo e adstrinxente.
Usos en Galicia
As follas do frundo téñense empregado en Galicia para escorrentar insectos. Frei Martín Sarmiento dicía no século XVIII que se apañaba para benzoar con outros vexetais o día de Ramos, porque se cría que con estas varas azoutaran a Cristo.
Tamén se puñan os ramallos entre a roupa para o seu recendo. As súas flores substituían o lúpulo para a fabricación da cervexa. Taxonomía
Myrica gale foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1024. 1753. Sinonimia
Gale belgica Dumort.
Gale portugalensis (Mirb. ex DC. ) A. Cheval.
Gale palustris Chev.
Gale uliginosa Spach
Myrica palustris Lam.
Myrica rothmaleriana P. Silva
Gale commune J. Presl
Myrica brabantica Gray
Myrtus brabantica Garsault
Nome vulgar
Frundo, fundo, fundiño.
O nome frundo podería vir de fronde e fruncio de frutice. E fungo e funguiño do verbo fungar, cheirar, polo recendo das follas
Frutosa 6-fosfato

A frutosa 6-fosfato (tamén escrita frutosa-6-fosfato ) é unha molécula de frutosa fosforilada no carbono 6. A forma β-D deste composto é moi común nas células. Intervén en rutas metabólicas importantes, como a glicólise, gliconeoxénese ou na ruta da pentosa fosfato.
Como o fosfato da molécula está ionizado a pH celular, a carga negativa que ten impide que a molécula atravese a membrana plasmática e escape da célula. Papel na glicólise
A frutosa 6-fosfato é un dos metabolitos intermediarios da glicólise. Orixínase pola isomerización da glicosa 6-fosfato catalizada pola fosfoglicoisomerase (ou glicosa-6-fosfato isomerase), que é unha reacción reversible. Posteriormente, a frutosa 6-fosfato formada convértese en frutosa 1, 6-difosfato nunha reacción irreversible catalizada pola fosfofrutoquinase, na cal se gasta ATP, que proporciona o o fosfato adicional que capta a molécula. A fosfofrutoquinase é un importante encima regulatorio, que está activo cando os niveis enerxéticos da célula son baixos. A manosa pode incorporarse á glicólise converténdose en manosa 6-fosfato por acción da hexoquinase, e esta en frutosa-6-fosfato por acción do encima fosfomanoisomerase, pero a súa contribución á glicólise non é significativa. Tamén se pode incorporar á glicólise a frutosa, transformándose en frutosa 6-fosfato pola acción da hexoquinase. Papel na gliconeoxénese
Na gliconeoxénese a frutosa 6-fosfato orixínase a partir da frutosa 1, 6-difosfato, pero a reacción non é a mesma ca a da glicólise, xa que esta non é reversible. Agora utilízase outro encima, a frutosa difosfatase, que realiza unha hidrólise na que se libera fosfato. frutosa 1, 6-difosfato + H2O → frutosa 6-fosfato + Pi
Despois, na seguinte reacción da gliconeoxénese, esta transfórmase en glicosa 6-fosfato, en reacción inversa á da glicólise, xa que é reversible. Ruta da pentosa fosfato e fotosíntese
Na ruta da pentosa fosfato a reacción entre o gliceraldehido 3-fosfato e a sedoheptulosa 7-fosfato catalizada pola transaldolase, orixina frutosa 6-fosfato e eritrosa 4-fosfato.
Na fase escura da fotosíntese a frutosa 6-fosfato orixínase a partir da frutosa 1, 6-difosfato. A frutosa 6-fosfato dá lugar á molécula de glicosa que é o produto neto do ciclo de Calvin (frutosa 6-fosfato → glicosa 6-fosfato → glicosa). Outras moléculas de frutosa 6-fosfato interveñen na fase rexenerativa do ciclo de Calvin, reaccionando co gliceraldehido 3-fosfato, dando lugar a eritrosa 4-fosfato e xilulosa 5-fosfato. Historia
En 1918, o bioquímico alemán Carl Neuberg atopou un composto (identificado posteriormente como frutosa 6-fosfato) que podía obterse por hidrólise ácida suave do éster de Harden-Young (frutosa 1, 6-difosfato). A raíz deste achado, a frutosa 6-fosfato foi bautizada inicialmente co nome de éster de Neuberg.
Frutosa-6-fosfato fosfocetolase

En encimoloxía, a fructosa-6-fosfato fosfocetolase (EC 4. 1. 2. 22) é un encima que cataliza a seguinte reacción química: D-frutosa 6-fosfato + fosfato ⇌ {\displaystyle \rightleftharpoons } acetil fosfato + D-eritrosa 4-fosfato + H2O
O encima tamén pode actuar sobre a xilulosa 5-fosfato.
Este encima pertence á familia das liases, concretamente ás aldehido-liases, que rompen enlaces carbono-carbono. O nome sistemático deste encima é D-frutosa-6-fosfato D-eritrosa-4-fosfato-liase (engadidor de fosfato; formador de acetil-fosfato). Outros nomes de uso común son D-frutosa-6-fosfato D-eritrosa-4-fosfato-liase (acetilante de fosfato). Este encima participa na vía das pentosas fosfato.
Fruxívoro

Os animais fruxívoros (do latín frux, frugis, "froito" e -vorus, "que come") son aqueles que se alimentan de froitos, sexa parcial ou exclusivamente. En latitudes tépedas este tipo de alimentación, a diferenza do que sucede no trópico, adoita ser estacional. A relación que existe entre os animais fruxívoros e as plantas é beneficiosa para ambos e constitúe unha forma de coevolución. As plantas gastan enerxía en rodear a semente cunha envoltura, a polpa, moi nutritiva, xa que contén moitos azucres; con todo, compensan este gasto ao conseguir un mecanismo moi eficaz de propagación das diásporas vexetais. O beneficio dos animais reside en alimentarse dunha fonte moi enerxética. Os animais inxeren o froito completo e despois de dixerir a polpa expulsan as sementes, ben polas feces ou ben en forma de egagrópilas, en puntos normalmente afastados do lugar de alimentación. As plantas deféndense dos fruxívoros oportunistas, que danan ou non dispersan as sementes, mediante substancias químicas (velenos ou substancias de sabor desagradable) ou cubertas protectoras.
Hai moitos animais fruxívoros, incluídos algúns primates, como o ser humano. Outros exemplos son certas especies de morcegos, un gran número de mamíferos e algúns peixes, como o pacú e certas especies de salmónidos.
Frédéric Joliot-Curie

Jean Frédéric Joliot-Curie, nado o 19 de marzo de 1900 en París (Francia) e finado o 14 de agosto de 1958 en París. Marido de Irene Curie, físico, levou xunto coa súa muller o Premio Nobel de Química en 1935. Biografía
Estudou na Escola Superior de Física e Química da Vila de París, onde se licenciou en física. En 1925 foi nomeado asistente persoal de Marie Curie no Instituto Curie de París. O ano seguinte casou con Irène Joliot-Curie, filla de Marie e de Pierre Curie (gañadores do Premio Nobel en Física en 1903), da cal adoptou o seu apelido de solteira. A instancia de Marie doutorouse en ciencias.
En 1945 foi nomeado alto comisario da enerxía atómica, e desde este posto dirixiu a construción da primeira pila atómica francesa, en 1948.
Membro da Academia das Ciencias francesas, en 1937 foi nomeado profesor no Collège de France, cargo que ocupou ata o 1956 cando, tras a morte da súa esposa, ocupou a cátedra de física que esta tiña na Sorbona de París.
Frédéric e Irene Joliot-Curie tiveron unha filla, Helena e un home, Pierre.
Morreu o 14 de agosto de 1958 na cidade de París, dunha enfermidade hepática. Investigacións científicas
Xunto á súa esposa iniciou as súas investigacións no campo da física nuclear e buscando a estrutura do átomo, en particular na estrutura e proxección do núcleo e que foi fundamental para o seu posterior descubrimento do neutrón e da radioactividade artificial en 1934. En 1935 ambos os científicos foron galardoados co Premio Nobel de Química polos seus traballos na síntese de novos elementos radioactivos.
Durante a súa estancia no Collège de France traballou nas reacciones en cadea e nos requisitos para a construción acertada dun reactor nuclear que utilizase a fisión nuclear controlada para xerar enerxía mediante o uso de uranio e auga pesada.
Durante a invasión nazi en Francia Joliot, membro activo do Partido Comunista Francés, tomou parte activa a favor da Resistencia francesa. Ao acabar a segunda guerra mundial foi nomeado director do Centre National da Recherche Scientifique (Centro Nacional de Investigación Científica, CNRS), converténdose no primeiro comisario do Goberno francés para a Enerxía Atómica. En 1948 supervisou a construción do primeiro reactor atómico francés.
En 1955 foi un dos once intelectuais que asinaron o manifesto Russell-Einstein que instaba a buscar solucións pacíficas aos conflitos internacionais existentes naqueles momentos en plena guerra fría. Recoñecementos
Na súa honra nomeouse o cráter Joliot sobre a superficie da Lúa.
Frío

O termo frío, como adxectivo, refírese ao que está falto de calor, que ten unha temperatura máis baixa do que é normal e, como substantivo, ao estado da atmosfera caracterizado polas baixas temperaturas.
O frío, propiamente, é unha temperatura baixa (ou a ausencia dunha temperatura elevada), tratándose polo tanto dunha consecuencia da calor, e non dun fenómeno independente. Etimoloxía
A palabra deriva do adxectivo latino frigĭdus, -a, -um. Sensación de frío
O frío non é só un fenómeno que fai referencia á temperatura baixa, senón tamén unha cuestión relacionada coa percepción dun individuo, e por iso subxectiva. Para o ser humano, a percepción da temperatura baséase principalmente na facilidade que ten un determinado obxecto para subtraer calor do individuo, é dicir, que para dous obxectos a unha mesma temperatura, unha persoa percibirá máis frío aquel obxecto que teña máis facilidade para extraerlle enerxía en forma de calor.
As rexións da Terra con menores temperaturas son os polos, debido a que nesas áreas chegan menos raios solares. A temperatura máis baixa que se rexistrou na Terra foi de -93 °C na base xaponesa de Domo Fuji, situada a 3786 msnm, que é a base situada a maior altura na Antártida.
As temperaturas en planetas máis afastados do Sol que a Terra son moito menores. En Neptuno, por exemplo, pódense chegar a alcanzar temperaturas de 55º K, uns -218 °C.
A nebulosa Boomerang, na constelación de Centaurus, é o sitio máis frío que se coñece no Universo, cunha temperatura estimada de 1 K, que equivale aproximadamente a -272 °C.
Sensación de frío no ser humano
A sensación de frío varía en cada persoa segundo o costume que teña de estar a baixas temperaturas, a rexión onde viva, a estación e, tamén ás veces, do pechado que sexa o ambiente onde estea (por exemplo, o estar nun cuarto pequeno co aire acondicionado a 18 °C nun ambiente caloroso dá sensación de frío). Xeralmente considérase frío no ambiente (na maioría dos países de clima temperado) a temperaturas menores de 10 °C, e fresco ao redor dos 15 °C. A sensación de frío increméntase se hai vento. Se hai bastante humidade respecto á temperatura, pódese ver o vapor de auga cando exhalamos o aire na respiración. Arrefriamento
A refrixeración é o proceso polo que se logra un descenso da temperatura. Para iso elimínase calor dun sistema, ou expoñendo un sistema a un contorno cunha temperatura menor.
Os fluídos que se utilizan para refrixerar outros corpos denomínanse refrixerantes.
A conxelación e a crioxenia son procesos relacionados, co obxectivo de alcanzar temperaturas máis baixas.
A aplicación máis importante e cotiá do frío é a conservación de alimentos a baixas temperaturas grazas ás condicións de latencia nas que entran os microorganismos culpábeis da destrución dos alimentos.
Ftia

Ftia ou Ftía (en grego, Φθία ou Φθίη ) é unha antiga rexión de Tesalia, no norte de Grecia. Historia
É a terra natal dos Mirmidóns, que participaron na guerra de Troia baixo Aquiles. Foi fundada por Éaco, avó de Aquiles, e foi a casa de Peleu e a súa muller Tetis, pais de Aquiles e Artemisa.
Menciónao Platón en Critón, quen conta un soño que tivo Sócrates no que unha muller vestida de branco predixo que despois de tres días o vería nos campos de Ftia, o que significa que Sócrates sería executado en dous días (os gregos contaban o día de hoxe como primeiro día, mañá como segundo e o día seguinte como terceiro).
O texto de Platón, á súa vez, é unha referencia ao Canto IX da Ilíada, no que Aquiles, irritado por Agamenón, ameaza con abandonar o campo de batalla e regresar á "Ftia fértil" o terceiro día.
Fuchi Patera

Fuchi Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 64 kms de diámetro e está situado a 28, 34° N 327, 57° O. O nome de Fuchi provén da mitoloxía ainu, onde Fuchi era a deusa do lume, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1979. Manua Patera está situado na dirección norte-nordeste, e Amaterasu Patera está cara ao nordeste.
Fuck for Forest

Fuck for Forest, tamén coñecida polas siglas FFF, é unha organización ecoloxista fundada en Noruega por Leoa Johansson e Tommy Hol Ellingsen que recada diñeiro para rescatar as selvas pluviais mundiais, producindo material pornográfico e tendo relacións sexuais en público. Nos seus primeiros seis meses de existencia o grupo recibiu financiamento inicial do goberno de Noruega.
Fucosilación

A fucosilación é o proceso de engadir unidades do azucre fucosa a unha molécula. As fucosas transfírense desde a GDP-fucosa a proteínas, e glicanos unidos a glicoproteínas e glicolípidos. É un tipo de glicosilación.
É realizada por encimas fucosiltransferases, situadas en eucariotas principalmente no aparato de Golgi. Son importantes para formar os antíxenos dos grupos sanguíneos humanos.
É unha reacción clinicamente importante, e informouse de altos niveis de fucosilación en casos de cancro. No cancro e as inflamacións prodúcense cambios significativos na expresión de moléculas fucosiladas. Por tanto, os anticorpos e as lectinas que poden recoñecer oligosacáridos fucosilados asociados ao cancro foron utilizados como marcadores de tumores en oncoloxía.
A fucosilación observouse en vertebrados, invertebrados, plantas, bacterias e fungos. Sábese que facilita varias funcións como a adhesión celular e a regulación inmunitaria. Están explorándose aplicacións da inhibición da fucosilación para un conxunto de aplicacións clínicas incluíndo algunhas asociadas coa anemia falciforme, artrite reumatoide, inhibición de tumores e melloras na quimioterapia. A fucosilación pode axudar á resposta inmunitaria cando un patóxeno alleo se introduce no corpo. Pode ocorrer unha rápida fucosilación na mucosa interna do intestino delgado como mecanismo protector para soportar a flora bacteriana. Isto pode regular os xenes bacterianos responsables da percepción do quórum e da virulencia, o que ten como resultado un incremento da tolerancia á infección.
Fucoxantina

A fucoxantina (/ks/) é unha xantofila ou pigmento carotenoide amarelo, cuxa fórmula é C42H58O6. Atópase como pigmento accesorio nos cloroplastos das algas pardas e da maioría dos restantes heterocontas, dándolles a súa cor castaña ou verde oliveira. A fucoxantina absorbe a luz principalmente na parte do espectro visible que vai do azul-verde ao amarelo-verde, tendo un pico arredor dos 510-525 nm e absorbendo significativamente no rango dos 450 a 540 nm.
Algúns estudos metabólicos e nutricionais levados a cabo en ratas e ratos na Universidade de Hokkaido indican que a fucoxantina promove a queima de graxa dentro das células do tecido adiposo, polo incremento da expresión da proteína de desacoplamento UCP1 ou termoxenina. Proponse polo tanto como produto contra a obesidade. Hai asemade un estudo publicado con fucoxantina sobre humanos, con método dobre-cego e placebo controlado.
Non é un estimulante, ao contrario doutros compostos ás veces propostos contra a obesidade, como a efedrina ou a ioimbina
Tamén se propón como indutor da apoptose (morte celular) na loita contra o cancro por acción prooxidante.
Fuencaliente del Burgo

Fuencaliente del Burgo é unha localidade do concello de Fuentearmegil (provincia de Soria, Castela e León). Patrimonio
Entre os seus monumentos destacan os restos de Santa María del Valle, un mosteiro de monxas bernardas, construído en 1175 e arrasado por un incendio en 1550. A súa primeira abadesa, Urraca de Avellaneda, filla dos condes de Miranda e duques de Peñaranda, faleceu en 1211.
Conta cunha fonte de augas termais, La Ermita.
Fuendetodos

Fuendetodos é un concello español da provincia de Zaragoza na comunidade de Aragón. Coñécese sobre todo porque nunha das súas casas naceu o pintor Francisco de Goya no ano 1746. Etimoloxía
O nome desta vila débese á Fuente Vieja (a fonte de todos) e nun principio chamouse Fuentedetodos. Dende o século XIV, a vila era dominio da familia Fernández de Heredia, coñecidos como Condes de Fuentes. Economía
A poboación dedicouse tradicionalmente á agricultura de secaño e á gandería de ovino e caprino. Durante séculos, as canteiras de pedra caracoleña, exclusiva de Fuendetodos e a industria do xeo (chegou a haber 22 "neverones" ou neveiras que vendían o xeo principalmente ós mercados zaragozanos) achegaron importantes ingresos á vila. Hoxe en día adquiriu maior importancia a produción de enerxía eólica e sobre todo os servizos derivados do turismo (20000 visitantes anuais). Xeografía
Boa parte do concello está cuberto por piñeiro carrasco (Pinus halepensis), conservado por pertencer durante séculos ós Condes de Fuentes, pasando despois a propiedade municipal. Carrascas ou aciñeiras salpicadas polas serras testemuñan presenza previa do carrascal, con bosques caducifólios de lodoeiros, pradairos de montpellier e terebintos, nos que poden atoparse cinco especies de fentos. Lugares de interese
Casa natal de Goya e o Museo do Gravado
A casa onde naceu o pintor español foi construída a comezos do século XVIII. A poucos metros estableceuse o Museo do Gravado, inaugurado en 1989, onde se exhibe a obra gráfica de Goya e todo o relacionado coas técnicas de gravado.
Fuentenovilla

Fuentenovilla é un concello da provincia de Guadalaxara, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha. Ten unha superficie de 37, 34 km² cunha poboación de 588 habitantes e unha densidade de 13, 74 hab. /km². No ano 2007 a alcaldesa da vila era María Montserrat Rivas de la Torre. Demografía
Evolución da poboación de Fuentenovilla dende 1991 ata 2004:
Fuentes de Nava

Fuentes de Nava é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 742 habitantes (INE 2012).
Fuga

Fuga é unha forma de construción musical, cun procedemento de creación e estrutura moi determinados. A súa composición consiste no uso da polifonía vertebrada polo contrapunto entre varias voces ou liñas instrumentais de igual importancia baseado na imitación ou reiteración de melodías en diferentes tonalidades e no desenvolvemento estruturado dos temas expostos. Cando esta técnica se usa como parte dunha peza maior, dise que é unha sección fugada ou un fugato. Unha fuga pequena recibe a denominación de fughetta.
O significado do nome "Fuga" na Idade Media era unha obra xeral canónica, e non se ía coñecer a Fuga no sentido moderno ata o século XVII.
Fuleco

Fuleco é a mascota do Mundial de Fútbol 2014 que se celebrou no Brasil. É un armadillo da especie Tolypeutes tricinctus nativa do nordés do Brasil e clasificada como especie vulnerable. Adopción
A FIFA elixiu, entre 47 proxectos presentados por seis axencias de publicidade, a mascota en setembro de 2012. O nome escolleuse por votación en Internet, divulgándose os resultados no programa "Fantástico" da TV Globo o 26 de novembro de 2012. Votaron 1700000 persoas tanto no Brasil coma fóra e o nome gañador co 48% dos votos foi Fuleco (anagrama de fútbol e ecoloxía) fronte a Zuzeco (31%) e Amijubi (21%). Personaxe
Nado o 1 de xaneiro de 2000, Fuleco ten unha personalidade extravertida e alegre, cun carácter curioso que fai que lle guste a aventura, tamén é bromista e ás veces confunde aos seus amigos pechándose na súa propia coiraza asemellándose a unha pelota. Orgulloso de ser brasileiro apoia a conservación do medio ambiente e fomenta a cultura do deporte.
Fulgurita

A fulgurita (do latín fulgur, 'lóstrego') é unha rocha metamórfica en forma de tubo composta por lechatelierita (sílice vitrificado) que se pode atopar en areas, arenitas ou materias semellentes. A súa formación débese á caída de raios atmosféricos.
A caída do raio sobre un terreo areoso provoca a fusión dos grans de sílice, xa que a temperatura deste pode chegar aos 4. 000 °C, até unha profundidade de máis dun metro, mais nunha zona moi estreita. O sílice queda así vitrificado en forma de tubos de raio, de 2 a 50 mm de diámetro, ás veces retortos ou ramificados. Por isto, as fulguritas adoitan atoparse nos desertos de area e nas dunas litorais.
Poden ser de diferentes cores dependendo da composición da area onde se formaron, incluíndo negro, bronce, verde e branco translúcido. O interior da fulgurita é comunmente liso ou con liñas de pequenas burbullas. O exterior está xeralmente cuberto de partículas rugosas de area. Teñen aparencia rizomorfa e normalmente presentan pequenos buracos. Tamén algunhas veces as fulguritas forman conxuntos vítreos en rochas sólidas. A formación de fulguritas é un fenómeno pouco frecuente, e extraer unha íntegra é complicado por causa da súa fraxilidade, crebándose facilmente. Posiblemente o exemplar mellor conservado atópase na Academy of Natural Sciences de Filadelfia, descuberto en 1940.
Full duplex

Full-duplex é unha técnica de transmisión de datos capaz de, simultaneamente, transmitir e recibir datos.
Nunha operación de transmisión, o equipo pode enviar unha solicitude para obter datos doutro equipo e no mesmo intre este equipo pode estar respondendo a outra solicitude. Exemplo
Un exemplo clásico de utilización é a telefonía.
Fumar

Fumar é unha práctica onde unha substancia (comunmente tabaco, pero que tamén pode ser opio ou marihuana, entre outras) é queimada e a seguir próbase ou inhala o seu fume, principalmente debido a que a través da combustión se desprenden as substancias activas (como a nicotina), que son absorbidas polo corpo a través dos pulmóns.
O acto de fumar pode formar parte de distintos rituais, inducir a algún transo ou a alcanzar unha "iluminación espiritual", dependendo do tipo de droga. Métodos para fumar
O método de fumar máis común na actualidade é a través de cigarros, principalmente aqueles manufacturados industrialmente, aínda que tamén están dispoñibles en formato para ser enrolados a man (tabaco de lear). Outras maneiras de fumar, aínda que non son tan comúns é a través de pipas, puros, narguiles ou bongs. Historia
A acción de fumar pode remontarse até o século II a. C. , aproximadamente, e está rexistrada en diferentes culturas ao redor do mundo. Fumar tabaco, nun principio era exclusivo do continente americano. Despois da conquista de América por parte dos europeos, a práctica de fumar tabaco (é considerada droga legal aínda que sexa nociva para a saúde pública) propagouse rapidamente polo resto do mundo. En rexións como a India e a África subsahariana mesturouse coas prácticas existentes (principalmente fumar marihuana). En Europa marcou o inicio dunha nova actividade social descoñecida até aquel entón. Na cultura popular
A percepción cultural que rodea o acto de fumar variou conforme o paso do tempo e entre un lugar e outro: sagrado ou pecaminoso, sofisticado ou vulgar. Só nos nosos días, e principalmente nos países industrializados, fumar comezou a verse como negativo. Estudos médicos probaron que fumar é causa de enfermidades tales como cancro de pulmón, paro cardíaco e enfermidade pulmonar obstructiva crónica, así como defectos de nacemento. Debido aos comprobados danos á saúde, moitos países estableceron altos impostos aos produtos relacionados co tabaco conxuntamente con campañas para deixar de fumar nun intento de frear este hábito. Moitos países, estados ou cidades impuxeron do mesmo xeito prohibicións en edificios públicos onde non está permitido fumar. A pesar dos esforzos, os países europeos seguen tendo os índices máis altos de fumadores ocupando a posición 18, conforme a unha lista publicada por ERC, unha empresa dedicada ao estudo do mercado. Nesta mesma lista Grecia aparece á cabeza, promediando 3000 cigarros por persoa ao ano en 2007.
Fumarola

Coñécese por fumarola a mestura de gases e vapores que xorden polas fendas exteriores dun volcán, é dicir, por fóra do seu cráter, a temperaturas moi elevadas. Tamén se desprenden das coadas de lava. A súa composición varía segundo a temperatura a que son emitidas, de tal maneira que esta vai cambiando ao longo do "ciclo de vida" dunha fumarola. Distínguense catro grupos: secas, ácidas, alcalinas e frías.
Fume

O fume é un tipo de meteoro consistente na suspensión no ar de pequenas partículas sólidas que resultan da combustión incompleta dun combustible. É un subproduto non desexado da combustión, producido en fogueiras, brasas, motores de gasolina e diésel. Cando unha combustión é correcta e completa os únicos subprodutos son auga, dióxido de carbono e compostos de diversos elementos.
A inhalación do fume é a causa primaria de morte nas vítimas dos incendios. O fume mata por intoxicación debido aos seus compoñentes tóxicos, como o monóxido de carbono e as pequenas partículas sólidas que atoan os alvéolos pulmonares e asfixian á vítima.
O fume é tamén un fenómeno meteorolóxico, cando se atopa en grandes cantidades nunha zona, modificando de xeito temporal a atmosfera.
Funa

Funa é un vocábulo de orixe mapuche utilizado en Chile para denominar a unha manifestación de denuncia e repudio público contra unha persoa ou grupo que cometeu un acto que se considera ilegal ou inxusto. Segundo o Diccionario de americanismos da ASALE, esta práctica leva a cabo especialmente se a persoa «funada» estivo relacionado con actividades represoras. O termo transcendeu e é frecuentemente utilizado noutros países de Hispanoamérica e España, sobre todo, a través da rede. Etimoloxía
A palabra «funa» ten a súa orixe na lingua mapuche, onde significa ‘podrecido’. Este termo evolucionou no seu uso e significado ao longo do tempo, especialmente logo da ditadura de Augusto Pinochet, na que varios militares e funcionarios públicos implicados en violacións aos dereitos humanos nunca foron xulgados. Ciberactivismo
Coa masificación das redes sociais, as funas convertéronse nun método utilizado polo ciberactivismo para boicotear a unha persoa ou organización por diversas razóns. Entre as máis comúns cóntanse denuncias públicas sobre algunha falta ou delito, como abuso sexual, discriminación, irresponsabilidade parental, maltrato animal, roubo, estafa, etcétera; así como tamén as malas prácticas empresariais. Con todo, existe un alto risco de exercer a funa sen ampararse en fontes fidedignas e evidencias contundentes, e, por tanto, prestarse para un bulo como noticia falsa.
Funcionalismo (arquitectura)

Funcionalismo, en arquitectura, é un estilo arquitectónico do século XX baseado no principio polo cal os arquitectos deben deseñar o edificio baseado no propósito ou "función" do edificio mesmo. Representa unha volta aos principios mesmos da arquitectura, formulada como necesidade e que ten en conta os valores sociolóxicos derivados da civilización industrial. Historia e características
Foi un estilo de ámbito internacional propio do período de entreguerras que cifra os seus principios arquitectónicos en termos volumétricos, e non de masas, o que provoca o abandono da simetría axial en favor dunha diferenciación e organización dos elementos do edificio en razón da súa función sen calquera ornamentación superflua que poida ocultar o seu artellamento.
É a época dos grandes rañaceos pero tamén doutra arquitectura na cal a forma e os material estaban en relación harmónica coa paisaxe como o caso das luxosas residencias rurais norteamericanas, ou da Bauhaus que puña en práctica a fusión de tódalas artes ou de Le Corbusier en Francia.
Funcionario, funcionaria

O funcionario público é aquel traballador que desempeña funcións nun organismo do Estado, que pode representar a calquera poder público que exista, xa sexa o lexislativo, o executivo ou o xudicial. Habitualmente estes organismos son o Goberno, o Congreso o Parlamento, os tribunais, a Administración pública e, en xeral, todos aqueles organismos que non pertenzan ao sector privado.
Función característica

A función característica dunha variable aleatoria ou da súa distribución de probabilidade é unha función de variable real que toma valores complexos e que permite a aplicación de métodos analíticos (é dicir, da análise funcional) no estudo da probabilidade. Historia
O método das funcións características foi introducido nas probabilidades por A. Lyapunov en 1904 para a demostración do teorema central do límite que hoxe leva o seu nome. A versión definitiva deste teorema foi obtida posteriormente por J. W. Lindeberg. Definición
Dada unha variable aleatoria continua X {\displaystyle X\, \! } a súa función característica, que se denota mediante φ X ( t ) {\displaystyle \varphi _{X}(t)\, \! } para t {\displaystyle t\, \! } real, defínese como φ X: R → C; φ X ( t )
E [ e i t X ]
∫ − ∞ ∞ e i t x f X ( x ) d x {\displaystyle \varphi _{X}\! :\mathbb {R} \to \mathbb {C}; \quad \varphi _{X}(t)
\mathbb {E} {\big [}e^{itX}{\big ]}
\int _{-\infty }^{\infty }e^{itx}f_{X}(x)\, dx\qquad } onde se fai uso da función exponencial complexa e E {\displaystyle \mathbb {E} } denota a esperanza matemática. Usando as propiedades da función exponencial complexa, a función característica pode rescribirse en termos dunha parte real e unha imaxinaria: φ X ( t )
E [ cos ⁡ ( t X ) ] + i E [ sin ⁡ ( t X ) ]
∫ − ∞ ∞ cos ⁡ ( t x ) f X ( x ) d x + i ∫ − ∞ ∞ sin ⁡ ( t x ) f X ( x ) d x {\displaystyle \varphi _{X}(t)
\mathbb {E} [\cos(tX)]+i\mathbb {E} [\sin(tX)]
\int _{-\infty }^{\infty }\cos(tx)f_{X}(x)\, dx+i\int _{-\infty }^{\infty }\sin(tx)f_{X}(x)\, dx} Momentos
Cando os momentos dunha variable aleatoria existen, pódense calcular mediante as derivadas da función característica. Derivando formalmente ambos lados da definición e tomando t
0 {\displaystyle t
0\, \! }, φ X ′ ( 0 )
i E [ X ] {\displaystyle \varphi _{X}'(0)
i\mathbb {E} [X]\, \! } e derivando dúas veces e substituíndo t
0 {\displaystyle t
0\, \! } resulta φ X ″ ( 0 )
− E [ X 2 ] {\displaystyle \varphi _{X}''(0)
-\mathbb {E} [X^{2}]\, \! }. Desta maneira pódense obter expresións que permiten determinar a varianza e esperanza de X {\displaystyle X\, \! }. Analogamente, se relacionan momentos e derivadas de ordes superiores: φ X ( n ) ( 0 )
i n E [ X n ] {\displaystyle \varphi _{X}^{(n)}(0)
i^{n}\mathbb {E} [X^{n}]} Probabilidade e análise funcional
En análise funcional se se identifica a distribución da variable aleatoria considerada cunha medida positiva, a función característica denomínase transformada de Fourier da medida correspondente. Función xeradora de momentos
Unha función relacionada coa función característica é a función xeradora de momentos, designada como M X ( t ) {\displaystyle M_{X}(t)\, \! } que se define mediante M X ( t )
E ( e t X ), t ∈ R, {\displaystyle M_{X}(t)
\mathbb {E} \left(e^{tX}\right), \quad t\in \mathbb {R}, } Aínda que esta función é máis sinxela, non sempre existe, dado que a esperanza matemática que a define pode non existir, dependiendo da distribución da variable aleatoria e do valor de t {\displaystyle t\, \! }.
Función constante

En matemáticas chámase función constante a aquela función matemática que toma o mesmo valor para calquera variable independente. Represéntase da forma: f ( x )
c. {\displaystyle f(x)
c. } Funcións reais dunha variábel real
Como se pode ver é unha recta horizontal no plano cartesiano, na gráfica representámola no plano, mais, como se pode ver a función non depende de x, se facemos: y
f ( x ) {\displaystyle y
f(x)} temos y
c {\displaystyle y
c\, } que para os tres casos representados na gráfica sería y
8 {\displaystyle y
8}. y
4, 2 {\displaystyle y
4, 2}. y
− 3, 6 {\displaystyle y
-3, 6}.
Como a variábel dependente y non depende de x temos que a derivada: d y d x
0 {\displaystyle {\frac {dy}{dx}}
0}.
A integral da función constante: y
c {\displaystyle y
c\, } sería Y
∫ a b c d x
c ∫ a b d x
c x ] a b
c ( b − a ). {\displaystyle Y
\int _{a}^{b}c\, dx
c\int _{a}^{b}dx
cx{\Big ]}_{a}^{b}
c(b-a). } A función constante como un polinomio en x
Se temos un polinomio xeral, que ten a forma: f ( x )
∑ i
0 n a i x i. {\displaystyle f(x)
\sum _{i
0}^{n}a_{i}x^{i}. } unha función constante cumpre esta expresión con n
0 {\displaystyle n
0}, é un polinomio de grao 0, que é o mesmo que: f ( x )
a x 0
a {\displaystyle f(x)
ax^{0}
a}.