Estímulo

Un estímulo é un sinal externo ou interno capaz de causar unha reacción nunha célula ou nun organismo.
A sensibilidade fronte a un receptor determinado que denomina tropismo ou nastia en vexetais (segundo se a reacción é permanente ou pasaxeira respectivamente) e taxismo en vertebrados, pola súa banda; posúen estruturas de natureza nerviosa (receptores) especializados en captar ou recibir certa información que se producen no medio, facendo chegar a información, por medio dos nervios sensitivos, aos centros nerviosos para producir as sensacións (visual, táctil, dolorosa, sonora, gustativa, olfactiva, térmica ou sensitiva, entre outras). Recepción dos estímulos en vertebrados
Sentidos
Os sentidos permiten obter información sobre o que está ao redor así como sobre determinados estados internos do organismo. Aínda que tradicionalmente se fala de cinco sentidos humanos (oído, vista, tacto, olfacto e gusto), en realidade a lista é máis longa. Podemos distinguir os seguintes tipos de receptores sensoriais: Receptores da luz: os conos e os bastones do ollo.
Receptores do tacto: os corpúsculos de Meissner.
Receptores do calor e o frío: os corpúsculos de Krause (frío) e Ruffini (calor).
Receptores da presión: os corpúsculos de Vater-Pacini.
Receptores das ondas sonoras: o oído.
Receptores do equilibrio: o oído interno.
Receptores de substancias químicas: as papilas gustativas (sabores) e os bastones olfactorios o células olfatorias (olor)
Receptores do dor: as terminacións nerviosas libres.
Receptores dos movementos musculares: as terminaciones nerviosas en tendóns, músculos e articulacións.
Receptores das articulaciónes químicas e mecánicas do medio orgánico interno: as células das vísceras.
Outra forma de clasificar os receptores consiste en agrupalas en 3 grupos: Exteroceptores: son os receptores que son excitados por estímulos procedentes do medio exterior (inclúen o cinco sentidos). Captan e transmiten información ao sistema nervioso central achega do medio externo. Cando unha das células sensibles ou receptores sensoriais detectan un estímulo do ambiente, o transducen en sinais eléctricos que son transmitidas ao cerebro.
Interoceptores: son os receptores que dan información achega do medio interno. Atópanse localizados nas vísceras e están relacionadas coa regulación das funcións de devanditos órganos, responde á acción de axentes químicos (alerxenos, drogas, medicamentos. ) como poden ser os neurotransmisores, as hormonas, entre outros.
Propioceptores: son os receptores que están constituídos por terminacións nerviosas e atópanse nos tendóns, os músculos e as articulacións e tamén nas canles semicirculares no oído interno; informan da cinestesia, como o movemento dos músculos corporais e o equilibrio. Sensación
A sensación é unha consecuencia da percepción sensorial. Consiste na estimulación dunha célula sensorial especializada por un estímulo (externo ou interno), que á súa vez activa a unha neurona sensitiva xerándose un impulso nervioso, o cal se transmite até o centro nervioso correspondente, onde se produce a interpretación da mensaxe. Estímulos e condicionamento da conduta
Os procedementos de condicionamento da conduta buscan o control desta a través da manipulación de estímulos. Tanto no condicionamento clásico como no condicionamento instrumental, utilízase unha nomenclatura específica para distinguir as diversas funcións que poden desempeñar os estímulos.
Estímulo apetitivo
Un estímulo apetitivo é un estímulo que posúe carácter pracenteiro para quen o recibe. O estímulo apetitivo é utilizado como consecuencia dunha resposta do suxeito no reforzamento positivo. Neste caso, o resultado é un incremento da conduta.
No adestramento de omisión a consecuencia da resposta é a ausencia ou retirada do estímulo apetitivo, o que busca unha redución na taxa de resposta.
Estímulo aversivo
Un estímulo aversivo é un estímulo que resulta desagradable para quen o recibe, por exemplo, unha descarga eléctrica. Os estímulos aversivos utilízanse tanto no reforzo negativo como no castigo positivo. Emprégase de distintas maneiras: No caso do reforzo negativo, auméntase a probabilidade de emisión dunha conduta que se asocia á desaparición dun estímulo aversivo.
Mentres que no castigo, diminúe a probabilidade de emisión dunha conduta cando se asocia á aparición dun estímulo aversivo.
Estímulo incondicionado
O estímulo incondicionado (EI) é calquera estímulo que, con anterioridade ao tratamento experimental, produce unha resposta consistente e medible. Trátase polo xeral de estímulos que producen reflexos innatos. Pode ser tanto apetitivo como aversivo.
Estímulo condicionado
Un estímulo condicionado (EC) é un estímulo inicialmente neutro que, asociado cun estímulo incondicionado (EI) a través de diversos ensaios, vai orixinar unha resposta condicionada (RC).
No experimento levado a cabo por Iván Pávlov con cans, un estímulo neutro como era o son dunha campanilla adquiriu o carácter de estímulo condicionado despois de presentalo en diversos ensaios previamente á aparición do alimento. O son da campanilla terminou producindo en por si a resposta de salivación, antes de que aparecese o EI (o alimento). Desta maneira, a resposta incondicionada (RI) de salivar ante o alimento, termina por converterse nunha RC ao producirse ante o son.
Estímulo discriminatorio
Un estímulo discriminativo ou discriminatorio é un estímulo neutro que indica cando a resposta pode conducir ou non á consecuencia desexada. É dicir, o estímulo discriminativo indica se o reforzador está dispoñible.