proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Virus do papiloma humano

O virus do papiloma humano (VPH ou HPV do inglés human papillomavirus) son grupos diversos de virus ADN pertencentes á familia dos Papillomaviridae e representa unha das enfermidades de transmisión sexual máis comúns.
Coñécense máis de 100 tipos virales que en relación á súa patoxenia oncolóxica, se clasifican en tipos de alto e de baixo risco oncolóxico. A Axencia Internacional para a Investigación do Cancro (IARC) considera que os tipos de VPH 16, 18, 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58, 59 e 66 son carcinóxenos para os humanos ―tipos de alto risco oncolóxico― e que outros tipos, incluídos o VPH 6 e o VPH 11, son posibles carcinóxenos para os humanos ―tipos de baixo risco oncolóxico―.
Como todos os virus desta familia, os VPH só establecen infeccións produtivas no epitelio estratificado da pel e mucosas de humanos, así como dunha variedade de animais. A maioría dos VPH descritos non causan ningún síntoma na maior parte da xente. Algúns tipos de VPH poden causar espullas ou condilomas, mentres outros poden xerar infeccións subclínicas, que poden (nunha minoría de casos) dar lugar a cancro cervical, de vulva, vaxina e ano en mulleres, ou cancro do ano e pene en homes.
A maior parte da xente infectada por VPH descoñece que o está.
Todos os VPH transmítense por contacto pel a pel.
Entre trinta e corenta tipos de VPH transmítense normalmente por contacto sexual e infectan a rexión anoxenital. Algúns tipos de VPH transmitidos por contacto sexual poden producir verrugas xenitais. A infección persistente con algúns tipos de VPH transmitidos sexualmente denominados de «alto risco» (diferentes dos que causan verrugas) pode evolucionar e producir lesións precancerosas e cancro invasivo. A infección con VPH é a causa principal de case todos os casos de cancro cervical, aínda que na maior parte das infeccións con este tipo de virus non se produce ningunha patoloxía. No ano 2008, o médico alemán Harald zur Hausen (1936-) recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina polo descubrimento de VPH como unha causa de cancro cervical.
Virus neurotrópico

Un virus neurotrópico é un virus que ten a capacidade de infectar as células do tecido nervioso. Neurotrópico significa en xeral, que ten afinidade selectiva polo tecido nervioso. Terminoloxía
Un virus neurotrópico dise que é neuroinvasivo se pode acceder ou entrar no sistema nervioso, e que é neurovirulento se pode causar doenzas no sistema nervioso. Ambos os termos aplícanse a infeccións do sistema nervioso central, aínda que algúns virus neurotrópicos son moi neuroinvasivos para o sistema nervioso periférico (por exemplo o virus herpes simplex). Virus neuroinvasivos importantes son o poliovirus, que é moi neurovirulento pero debilmente neuroinvasivo, e o virus da rabia, que é moi neurovirulento pero require un trauma nos tecidos (a miúdo resultado da trabada dun animal) para ser neuroinvasivo. Usando estas definicións, o virus herpes simplex é moi neuroinvasivo para o sistema nervioso periférico e raramente neuroinvasivo para o sistema nervioso central normalmente, pero tamén pode causar encefalite herpesviral e, por tanto, é considerado altamente neurovirulento. Moitos virus neurotrópicos transportados por artrópodos, como o virus do Nilo Occidental, que se estende ao cerebro principalmente por vía sanguínea ao cruzar a barreira hematoencefálica no que se chama diseminación hematóxena. Exemplos
Entre os virus neurotrópicos que causan infeccións están o da encefalite xaponesa, o virus da encefalite equina venezolana, o virus da encefalite de California, poliovirus, virus Coxsackie A, Echovirus, virus das papeiras, sarampelo, influenza e rabia, e os virus da familia Herpesviridae como o virus herpes simplex, virus da varicela-zóster, virus de Epstein-Barr, citomegalovirus, e HHV-6.
Os que causan infeccións latentes inclúen o herpes simplex e o da varicela-zóster. Entre os que causan infeccións lentas están o virus do sarampelo, o da rubéola e o virus JC, e os retrovirus como o virus T-linfotrópico humano 1 e o virus da inmunodeficiencia humana. Uso en investigación
Os virus neurotrópicos están usándose cada vez máis en experimentación ao seren utilizados como ferramentas de investigación, e polo seu uso potential no tratamento. En particular, están usándose para mellorar a comprensión dos circuítos do sistema nervioso. Outras infeccións neurotrópicas
Varias doenzas, como a encefalopatía esponxiforme transmisible, o Kuru, e a enfermidade de Creutzfeldt-Jakob lembran as infeccións de virus neurotrópicos lentos, pero en realidade son causadas por proteínas infecciosas chamadas prións.
Virusoide

Os virusoides son moléculas de ARN circular monocatenario infectivas sen cápside propia parecidas aos viroides, que para a súa replicación e encapsidación dependen doutro virus de plantas. O seu xenoma está formado por ARN monocatenario circular e é moi pequeno, xa que consta só duns centos de nucleótidos e non codifica proteínas.
Os virusoides son similares aos viroides en tamaño e modo de replicación do ARN (polo mecanismo dos "círculos rodantes"), pero diferéncianse en que os viroides poden replicarse por si sós utilizando encimas do hóspede, polo que non necesitan o acompañamento doutro virus para replicarse, e os virusoides deben infectar xunto con outro virus específico para a súa replicación. O virus do que dependen denomínase virus axudante (helper virus), e tamén os encapsida. Isto é característico de todas as partículas subvirais satélites, das que os virusoides forman parte.
Aínda que os virusoides son estudados pola viroloxía, non son considerados virus, senón partículas subvirais. Como dependen doutro virus para poder infectar clasifícanse dentro do grupo máis amplo dos satélites. Nas clasificacións taxonómicas aparecen clasificados como Satélites/ácidos nucleicos satélites/Subgrupo 3: ARNs satélites circulares. Neste grupo están incluídos todos os satélites sen cápside e con ARN monocatenario circular, que son os virusoides. Algúns satélites codifican proteínas da cápside e outros non e poden ter ADN ou ARN segundo a especie (os virusoides son sempre de ARN monocatenario e sen cápside).
Na literatura non sempre se distinguiu ben estre os termos virusoide e satélite, de modo que ás veces virusoide pode aparecer utilizado nun sentido amplo referíndose a todos os satélites, pero en realidade na clasificación actual os virusoides son un subgrupo dentro dos satélites.
Exemplos de virusoides son: ARN satélite pequeno do virus do mosaico de Arabis
ARN satélite do virus RPV do ananismo amarelo dos cereais
ARN satélite do virus das manchas amarelas da endivia
ARN satélite do virus do veado transitorio da alfalfa
ARN satélite do virus das manchas de Solanum nodiflorum
ARN satélite do virus das manchas do trevo subterráneo
ARN satélite do virus das manchas en anel do tabaco
ARN satélite do virus das manchas do tabaco
Virxe (astroloxía)

En astroloxía, Virxe ou Virgo (♍︎) é o sexto signo do zodíaco, o terceiro de natureza negativa (nocturna, pasiva, yin, feminina) e de calidade mutábel. Simboliza o traballo e o seu símbolo representa unha virxe, pertence xunto a Tauro e Capricornio ó elemento terra. Está rexido por Mercurio.
Dado que o seu símbolo está representado por unha muller, foi identificada con varias deusas tales coma Artemisa e mesmo comparada con Afrodita. Para os romanos representaba a Ceres, a deusa da agricultura, as colleitas e a fecundidade, quen posúe unha espiga na súa man, de aí o nome da estrela Spica que pertence a esta constelación. Considérase que alguén é do signo Virxe cando nace entre o 22 ou 23 de agosto e o 22 ou 23 de setembro segundo o zodíaco tropical ou entre o 17 de setembro e 17 de outubro segundo o zodíaco sideral. O seu oposto e compatíbel é Pisces. Mitoloxía
Na mitoloxía grega, a constelación de Virxe é a representación de Astrea, unha titánide, filla de Zeus e Temis, quen era a deusa virxe que levaba os raios de Zeus nos seus brazos. Foi tamén a derradeira inmortal que viviu entre os humanos durante a Idade dourada de Cronos, abandonando a Terra en último lugar cando esta se envileceu na Idade de Bronce. Zeus subiuna ó ceo, situándoa entre as estrelas como a constelación Virxe, e a balanza da xustiza que levaba nas mans converteuse na próxima constelación Libra. A recompensa pola súa lealdade cara a Zeus pode ser o permiso para conservar a súa virxindade (é a única virxe entre todas as Titánides) e un lugar entre as estrelas como a constelación Virxe (pois aínda que nacera coma unha deusa das estrelas, presumibelmente ó principio non era máis que unha sinxela estrela, coma os seus irmáns).
Virxe da escaleira

A Virxe da escaleira é unha escultura en relevo de mármore do escultor Michelangelo, datada cara a 1491 e que se garda na Casa Buonarroti de Florencia. A obra inacabada ten unhas medidas de 55, 5 x 40 cm.
Virxilio da Silva

Virxilio da Silva, nado en Portonovo o 26 de xuño de 1984, é un guitarrista de jazz galego. Traxectoria
Tras formarse no conservatorio estudou jazz no Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra obtén a licenciatura en jazz na ESMAE do Porto. Toca co seu Quinteto e co SOS trio ademais de acompañar a numerosos músicos (Abe Rábade, Paco Charlín). Discografía
Como líder
Odysseia. (2010) Con Walter Smith III (saxo tenor), Xan Campos (fender rhodes) Derek Nievergelt (contrabaixo) e Marcus Gilmore (batería).
SOS Trio: 106 Underground St. con José Carlos Ferro no contrabaixo e Max Gómezna batería.
Virxindade

A virxindade é o estado no que algo se mantén como na súa orixe, sen sufrir alteración, en forma de pureza. Analogamente, a virxindade referida á sexualidade, é o estado daquela persoa que non tivo relacións sexuais. O significado preciso disto varía entre culturas, entre relixións e ata entre individuos. A virxindade feminina
En gran parte das culturas onde a virxindade ten importancia, refírese á virxindade da muller, para a cal se adoita usar como discriminante a existencia dun hime intacto ou non. Existen, entón, dúas definicións frecuentemente usadas para a virxindade para a muller: o non ter relacións sexuais, e o ter un hime intacto. Para a primeira atópase o problema de definir que é unha relación sexual. Para a segunda, unha muller pode participar doutras actividades sexuais e conservar o seu hime.
En relixións como a xudía e islámica, por ser un factor importante do valor espiritual, a virxindade é un requisito para o matrimonio. O cristianismo considera que as relacións sexuais fóra do ámbito do matrimonio son pecaminosas.
En varias culturas africanas aínda se practica a infibulación das nenas entre 2 e 8 anos de idade como xeito de preservar o hime e a virxindade. A operación é realizada por unha curandeira ou parteira, sen anestesia, e consiste nunha clitoridectomía seguida por un peche vaxinal permanente. Soamente se lles deixa unha pequena abertura para a emisión de ouriños e sangue menstrual. É frecuente que as nenas sufran infeccións graves como resultado da práctica. Anos máis tarde, a vulva ábrese cun coitelo inmediatamente despois do matrimonio ou antes dun parto.
Organizacións feministas e de dereitos humanos critican a importancia da virxindade da muller como un desprezo a esta, unha mostra de machismo que non debería afectar á propia intimidade e vida sexual de cada individuo.
Virxinia Pereira

Virxinia Pereira Renda, nada na Estrada o 19 de outubro de 1884 e finada en Madrid o 23 de decembro de 1969, foi a muller de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Traxectoria
Era filla de Camilo Pereira Freijenedo (Ourense) e Peregrina Renda López (Pontevedra), unha familia acomodada da Estrada.
Coñeceu a Castelao namentres este estudaba Medicina en Santiago, cara a 1909, e casounos o seu amigo Antonio Rey Soto, o 19 de outubro de 1912, na igrexa parroquial da Estrada (San Paio). Tiveron un único fillo, Afonso Xesús, nado o 30 de xaneiro de 1913 e morto con apenas 15 anos de idade, o 3 de xaneiro de 1928, a consecuencia dunha peritonite. Existe en Buenos Aires un colectivo de mulleres galegas na emigración, nomeada Herbas de Prata, que concede un recoñecemento co nome de Virxinia Pereira, co obxectivo de homenaxear o traballo anónimo das mulleres galegas que co seu labor privado contribuíron ao desenvolvemento das súas familias e souberon sementar neles o amor e o respecto pola súa orixe galega.
Segundo unha revista editada polo Centro Cultural del Partido de La Estrada (de Buenos Aires) en 1986, os restos mortais de Virxinia Pereira e do seu fillo Afonso foron trasladados ese ano ó cemiterio de Figueiroa, na Estrada. Recoñecemento
O Concello de Pontevedra propuxo en 2020, e aprobou en 2021, dedicarlle unha rúa co nome de "Avenida Virxinia Pereira Renda", ata entón nomeada "Xoán Carlos I".
Virófago

Os virófagos son un tipo de virus satélite que para poder reproducirse coinfectan ao seu hóspede xunto con outro virus, chamado virus axudante ou auxiliar, e ademais impiden ou dificultan a reprodución do virus axudante. O virófago utiliza a maquinaria do virus axudante para reproducirse. O termo virófago creouse facendo unha analoxía co termo bacteriófago. Aínda que o termo virófago se usa cada vez máis na literatura científica, algúns consideran que os virófagos non son substancialmente distintos dos outros virus satélites. Unha das diferenzas entre os virófagos e os virus satélites clásicos é que estes últimos utilizan a maquinaria de transcrición da célula hóspede (pero para a ensamblaxe necesitan da contribución do seu virus axudante), pero os virófagos, como o Sputnik, utilizan a maquinaria de transcrición das "factorías" de virus do propio virus axudante e non dependen do xenoma celular.
O primeiro virus virófago que se descubriu foi o virófago Sputnik que infectaba xunto co seu virus axudante mamavirus a amebas da especie Acanthamoeba polyphaga. Este mamavirus (denominado formalmente mimivirus de Acanthamoeba polyphaga ou APMV) son xigantes dentro do mundo dos virus e teñen algunhas propiedades máis propias de células que de virus (ver NCLDV). A presenza do Sputnik fai que diminúa a reprodución do mamavirus e diminúa a lise das amebas. No virus Lentille de Acanthamoeba polyphaga atopouse o Sputnik 2.
Detectáronse proteínas homólogas ás do Sputnik no conxunto de datos de mostras ambientais do Global Ocean Survey, o que suxire que os virófagos poderían formar unha familia de virus numerosa da que actualmente se descoñecen case todos os seus membros. Outros virófagos
En 2011 describíronse dous novos virófagos: o virófago Mavirus que parasita ao xigante virus de Cafeteria roenbergensis, e o virófago do Organic Lake, atopado no lago salgado antártico Organic Lake (lago Orgánico), que parasita a virus que atacan a algas. Todos os virus que funcionan como hóspedes dos virófagos coñecidos pertencen ao grupo dos virus de ADN grande nucleocitoplasmáticos (NCLDV). Fixéronse estudos para mostrar semellanzas entre os distintos virófagos descubertos. Entre os xenes homólogos supostos que hai entre os virófagos están unha ATPase de empaquetamento de ADN da familia FtsK-HerA, unha ADN helicase/primase (HEL/PRIM), unha cisteína protease (PRSC), unha MCP, e unha proteína da cápside menor (mCP). Estes xenes tamén se denominan xenes core conservados aínda que ás veces hai moi pouca ou ningunha semellanza de secuencia entre estes virófagos.
Visa Waiver Program

O Visa Waiver Program é un programa do goberno estadounidense que permite a cidadáns de 38 países ingresar nos Estados Unidos de América para viaxes de turismo ou negocios de até noventa días sen a necesidade de obtención previa de visado.
O programa foi introducido en 1986 coa fin de facilitar as viaxes de curta duración para nacionais de países con baixos índices de inmigración ilegal nos Estados Unidos de América. Países incluídos
En novembro de 2019, os 39 países que participan do programa son: Dentro dos países membros da Unión Europea non gozan do programa os nacionais de: Bulgaria, Chipre, Grecia, Malta e Romanía.
Cidadáns do Canadá e das Bermudas
Nacionais do Canadá e das Bermudas tampouco precisan de visado para ingresar nos Estados Unidos, por estar aínda acollidos a outra lexislación anterior.
Visado

Un visado é un documento emitido por un país dando a un certo individuo permiso para entrar no seu territorio por un certo período de tempo e para determinadas finalidades. Moitos países requiren a posesión dun visado válido como condición de entrada para estranxeiros. Os visados son xeralmente marcados ou anexados ao pasaporte do destinatario.
Algúns países, requiren que os seus nacionais ou mesmo os estranxeiros no seu territorio obteñan un visado de saída para poderen marchar do país.
Entrar nun país sen un visado válido ou realizar actividades non cubertas polo visado (por exemplo, traballar con visado de turismo), resulta na transformación do individuo nun inmigrante ilegal, xeralmente suxeito á deportación ao seu país natal. Tipos de visados
de tránsito, xeralmente válido por tres días ou menos para pasar por un país de camiño a outro.
de turista, para un período limitado de viaxe sen actividades de negocios permitidas. Xeralmente o único dado de balde. Algúns países, coma Kuwait, non emiten este tipo de visados.
de negocios, de maior duración e máis fácil de renovar que un visado de turista.
de estudante, que permite estudar nalgunha institución do país.
diplomático, que confire á viaxe un status oficial. Normalmente só está dispoñíbel para visitas diplomáticas.
de xornalista, en países coma Cuba, os EUA, Irán, Corea do Norte, Arabia Saudita ou Zimbabwe. En cada caso o non obter o documento correcto deriva na recusa da entrada ou a interrogación e deportación.
de noivo(a), dado por un tempo limitado antes da data de casamento baseada en relación probada cunha persoa que teña a nacionalidade do país de destino (por exemplo, unha persoa do Brasil que desexa casar cunha da Arxentina).
Visant Seite

Visant Seite, nado en Cléder en 1908 e finado en 1993, foi un relixioso, profesor e escritor bretón. Traxectoria
Relixioso da congregación dos Irmáns da Instrución Cristiá de Ploërmel, foi profesor en escolas da orde. Dirixiu tamén colexios menesianos en Sant Yann e Tréboul. Utilizando a grafía skolveurieg (universitaria) foi autor de varios libros para a aprendizaxe do bretón, fundou Ar Skol dre Lizer, dedicada ao ensino da lingua bretoa por correspondencia, que dirixiu desde a súa fundación en 1945 ata 1980 e foi secretario xeral da asociación de promoción da lingua bretoa Bleun Brug entre 1951 e 1964. En 1969 realizou un curso de bretón en Radio Brest que logo publicou en libro. Obra
Aprendizaxe do bretón
Me a zesk brezoneg, gant C. Ugen. 1941, 1942.
Yéz hon Tadou, gant Laorañs Stefan, 1949
Deskom brezoneg, gant Laorañs Stefan, skeudennoù gant Pêr Peron, Édition F. C. B. Emgleo-Breiz, Brest, 1957 – Emb. Emgleo Breiz, 1996, (ISBN 2-900828-96-1).
Lexique breton-français, français-breton. Geriadur Brezoneg-Galleg ha Galleg-Brezoneg, gant Laorañs Stefan, Emgleo Breiz,
Le breton par l’image
1 ed, 1944
2 ed, 1962.
3 ed. 1973.
4 ed. , 1985,
5 ed. , 1998,
Le breton par les ondes. Ar Brezoneg dre radio, méthode de breton pour les débutants, tome 1, Emgleo Breiz, 1975 (adembannet gant Emgleo Breiz e 2009: Brezoneg beo. Méthode de breton pour débutants, tome 1)
Le breton par les ondes. Ar brezoneg dre radio, tome 2, Emgleo Breiz, 1975.
Brezoneg beteg penn: ar hemmduriou, les mutations, Emgleo Breiz, 1999.
Libros de memorias e entrevistas
Ar marh reiz. E Bro-Leon gwechall, Skeudennou gand Joel-Jim Sevellec, Emb. Emgleo Breiz, 1985, (ISBN 2-900828-02-3). Darvoudou brezel va Horn-Bro: 1944 - Rozko - Kastell-Paol - Santeg - Kleder, Emgleo Breiz, Ar Skol dre Lizer, 1987.
O pourmen dre Vreiz Izel: Levrenn genta, Emgleo Breiz, 1998 (ISBN 2-911210-02-6), O pourmen dre Vreiz Izel: Eil levrenn, Emgleo Breiz, 1998 (ISBN 2-911210-03-4).
Visbank (Delft)

O Visbank (en galego: "Mercado do Peixe") é un edificio do século XVIII dedicado ao comercio do peixe, sito no centro histórico da localidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos. Trátase dunha construción feita sobre a base de 18 columnas nas que se asenta unha cubrición con estrutura de madeira.
O edificio, que foi declarado monumento (Rijksmonument) en 1967, ocupa un lugar principal na praza Cameretten, ao lado da canle Voldersgracht e contra a fachada occidental do mercado de carne. O Visbank mantén aínda a súa función inicial como mercado de peixe.
Viscoelasticidade

A viscoelasticidade e un tipo de comportamento reolóxico anelástico (non elástico) que presentan certos materiais que exhiben tanto propiedades viscosas como propiedades elásticas cando se deforman. Características
Nun sólido viscoelástico: a deformación xeralmente depende do tempo; aínda en ausencia de forzas, a velocidade de deformación pode ser diferente a cero;
as tensións e forzas resistidas dependen tanto da deformación como da velocidade de deformación, por tanto a ecuación constitutiva que relaciona tensións e deformacións debe ter a forma: ϕ ( σ i j, σ ˙ i j, …, ε i j, ε ˙ i j, …, t )
0 {\displaystyle \phi (\sigma _{ij}, {\dot {\sigma }}_{ij}, \dots, \varepsilon _{ij}, {\dot {\varepsilon }}_{ij}, \dots, t)
0}.
Fíisicamente as propiedades elásticas son o resultado de desprazar lixeiramente os átomos da súa posición de equilibrio ao longo de planos cristalográficos, mentres que as propiedades viscosas proceden da difusión de átomos ou moléculas no interior do material.
Viscosidade dinámica

A viscosidade é unha magnitude característica dun fluído. A viscosidade defínese como a resistencia ó movemento que presenta un fluído debido á acción de forzas tanxenciais. Distínguese habitualmente entre viscosidade dinámica ( μ {\displaystyle \mu } ) e viscosidade cinemática( ν {\displaystyle \nu } ).
Matematicamente está definida na lei de Newton como: τ
μ ∂ v ∂ x {\displaystyle \tau
\mu {\frac {\partial v}{\partial x}}} Nesta expresión: τ {\displaystyle \tau } é a tensión tanxencial. μ {\displaystyle \mu } é a viscosidade dinámica. ∂ v ∂ x {\displaystyle {\frac {\partial v}{\partial x}}} e o gradiente de velocidade.
Viseu, Portugal

Viseu é unha cidade portuguesa, capital do Distrito de Viseu, na rexión Centro e subrexión de Dão-Lafões, con cerca de 47. 250 habitantes (60. 000 no perímetro urbano).
É sede dun municipio con 507, 20 km² de área e 96. 810 habitantes (2004), subdividido en 34 freguesías. O municipio está limitado ao norte polo concello de Castro Daire, ao nordeste por Vila Nova de Paiva, ao leste por Sátão e Penalva do Castelo, a Sueste por Mangualde e Nelas, ao Sur por Carregal do Sal, ao Suroeste por Tondela, ao Oeste por Vouzela e ao Noroeste por São Pedro do Sul.
Era sede da antiga provincia da Beira Alta e é cabeza da diocese de homónima de Viseu.
Visir

Visir (do árabe, وزير wazīr) corresponde ao termo co que varios estados históricos de Oriente Medio denominaron os asesores políticos dun monarca, de forma similar ao que foron os validos ou ministros.
No mundo árabe actual e algúns países próximos da África oriental e Asia Central, utilízase o termo de «visir» para nomear os ministros dun gabinete e mesmo o primeiro ministro pode ser chamado como ra'īs al-wuzarā', "presidente dos ministros". Con todo, en devanditos casos, adóitase traducir ao galego o termo simplemente como «ministro», deixando o uso de «visir» unicamente como unha referencia histórica.
En textos actuais, referentes á historia do Antigo Exipto, denomínase visir (anacronicamente) ao máximo dirixente ou "primeiro ministro", cuxa autoridade só era superada pola do faraón, asumindo varias das súas funcións por delegación. Gran visir
O gran visir ou vazir-e a'zam (وزیر اعظم) ou sadr-e a'zam (صدر اعظم) na nomenclatura usada polo Imperio Otomán, a dinastía safávida, a dinastía kayar e outras dinastías turcas, foi unha especie de primeiro ministro a quen o monarca adoitaba delegar a administración do goberno, a quen só se podería despedir polo mesmo monarca.
No caso Otomán, as dependencias de goberno do gran visir atopábanse (en Istambul) tras a Sublime Porta, próximas ás murallas do Palacio de Topkapı, onde se achaba o Divan-ı Humayun, gabinete de visires do sultán. O último visir reinou ata o primeiro de novembro de 1922 cando a ocupación de Constantinopla e a partición do Imperio Otomán viron a fin dos Otománs. Outros
En parsi (idioma persa), denomínase «visir» ao bispo do xadrez.
Visión

A visión é o sentido que permite aos animais interpretar a súa contorna a partir da luz que reflicten as superficies que a compoñen. O sistema visual
O ollo é o primeiro compoñente deste sistema sensorial. No seu interior, a retina, composta de conos e bastóns, realiza os primeiros pasos do proceso perceptivo, e proxecta a través do nervio óptico e o núcleo xeniculado lateral ao córtex visual do cerebro. No cerebro comeza o proceso de enxeñería inversa que nos permite reconstruír as distancias, cores, movementos e formas dos obxectos que nos rodean. Fontes de información
A visión nútrese de múltiplas fontes de información para interpretar o mundo que nos rodea. Así, o uso de dous ollos permite a visión binocular, coa cal podemos percibir a distancia que hai ata os obxectos ou a diferenza entre o movemento dun paxaro e o movemento das sebes sobre as cales a ave se sitúa (ver percepción do movemento). Historia e correntes
O estudo científico da percepción visual comeza no século XIX con Hermann von Helmholtz, e os primeiros métodos psicofísicos. A comezos do século XX faise forte a escola da Gestalt que propón que a visión esta fortemente guiada por procesos arriba-abaixo.
A mediados do século XX aparecen os propoñentes da percepción indirecta, os construtivistas, e os propoñentes da percepción directa, os ecoloxistas.
Hoxe en día é máis difícil falar de escolas, posto que o estudo da visión é sumamente interdisciplinar.
Visión escotópica

Visión escotópica (do grego skotos: escuridade e -opia: relacionado coa visión) é a visión producida polo ollo en condicións de pouca luz, é dicir, a percepción visual que se produce con niveis moi baixos de iluminación. A agudeza visual é baixa e a recepción de luz é principalmente cos bastóns da retina, que son sensíbeis á cor azul do espectro (e polo tanto, cego ao roxo/vermello). Non é posible a discriminación da cor neste tipo de visión: é unha visión monocromática. Fisioloxía
Na retina do ollo humano existen dous tipos de células receptoras, sensíbeis á zona do espectro electromagnético coñecida como luz: os bastóns e os conos. Ambos posúen propiedades distintas e operan baixo condicións diferentes. Hai só un tipo de bastóns que operan baixo condicións de baixa luminosidade e tres tipos de conos cuxa preferencia é á alta intensidade de luz. Outra característica da visión escotópica é que, como os bastóns se atopan na periferia da retina (a uns 6º da fóvea), é unha percepción visual periférica.
Vista dende a ventá en Le Gras

Vista dende a ventá en Le Gras (en francés: Point de vue du Gras) é a fotografía permanente máis antiga que se conserva. Foi tomada polo inventor francés Nicéphore Niépce en xuño de 1826, dende unha ventá do terceiro piso da súa casa de campo en Le Gras, Saint-Loup-de-Varennes, Francia. Descrición
Niépce capturou a fotografía cunha cámara escura enfocada nunha folla de 20 × 25 cm tratada con betume de Xudea. Como resultado das 8 horas de exposición, a luz do sol ilumina os edificios de ámbolos dous lados. Historia
Despois dunha viaxe sen éxito a Gran Bretaña para tentar que a Royal Society se interesara no proceso, Niépce deu a foto ó botánico Francis Bauer. Foi exhibida ó público en 1898 por última vez, e posteriormente foi esquecida. Foi adquirida polo coleccionista Helmut Gernsheim, que volveu sacala á luz en 1952 e a Eastman Kodak Company realizou unha copia.
En 1973, a Universidade de Texas adquiriu a colección de Helmut Gernsheim e hoxe en día exhíbese no Harry Ransom Humanities Research Center, na cidade de Austin.
A revista Life colocouna na súa lista das "100 fotografías que cambiaron o mundo".
Visucius

Visucius foi un deus celta, comunmente identificado con Mercurio. Foi adorado principalmente no leste da Galia, en Tréveris e no Rin, e o seu nome coñécese grazas a dez inscricións dedicatorias. Unha desas inscricións foi atopada en Bordeos. Visucius é xunto con Gebrinius e Cissonius, os epítetos máis comúns do Mercurio galo.
O nome ten sido interpretado co significado "dos corvos" ou "erudito"; da raíz protocelta *weiko- 'corvo' e *witsu- 'coñecemento'.
Visón europeo

O visón europeo (Mustela lutreola) é un mamífero pertencente á familia dos mustélidos. Características
Posúe unhas orellas curtas e redondas. O pelame é pardo escuro cos beizos e queixo máis claros. Vive nas proximidades da auga e mergúllase con facilidade. A súa alimentación é completamente animal: roedores, ras, peixes, aves acuáticas ou ovos. Distribución
A principios do século XX o visón estaba estendido por toda Europa. Dende entón ten sido perseguido, reducindo a súa poboación a puntos específicos da Europa Occidental. Tamén ten sido desprazado do seu hábitat polo visón americano.
Vita Hludovici

A Vita Hludovici (en lingua galega "A vida de Ludovico ou Luís") é unha biografía anónima escrita en latín sobre Lois o Piadoso, emperador de occidente e rei dos francos entre 814-840. Con frecuencia, recibe o nome de O Astrónomo ou O Astrónomo Lemosín, debido a súa gran cantidade de detallados comentarios sobre astronomía.
Vita Karoli Magni

A Vita Karoli Magni (en lingua galega, "A vida de Carlomagno") trátase da biografía escrita por Exinhardo (770-840), monxe e conselleiro de Carlomagno, o personaxe central da súa obra.
Nesta obra, Exinhardo relata a vida do emperador, a cal segundo as súas palabras, foi a vida máis gloriosa do rei máis excelente e máis marabilloso de todos os príncipes do seu tempo e os seus ilustres feitos, difíciles para homes de xeracións futuras imitaren. É un documento histórico que, segundo o propio autor, reflicte o seu agradecemento e o seu desexo de homenaxear a Carlomagno para que súas obras e feitos non caian no esquecemento e perduren no tempo.
Vita brevis

Vita brevis é un libro de Jostein Gaarder publicado en 1996. Argumento
A historia sobe a carta que escribe Floria Emilia, unha muller que foi parella de Santo Agostiño, de quen aínda non ideas claras sobre o seu futuro. Floria reclama na súa carta a seu ex-amante que deixou o mundo e de falar de cousas bonitas, como se fosen odioso para a alma.
Floria e Agostiño coñecéronse a través dun amigo que tiñan en común, era o amor a primeira vista. Ela dixo que o home era un amoroso, romántico e apaixonado, mais moi influenciado pola súa nai, que só quería que fose cura e que invertese na súa "próxima vida". Eles viviron varios anos e tiveron un fillo: Adeodato.
Agostiño déixaa para se facer un sacerdote e leva Adeodato consigo, e renuncia ao amor á súa muller polo amor de deus. El quere gañar o dereito de ir para o ceo, e escribe as súas confesións nas que fala sobre as súas novas crenzas e o seu pasado, do que non pon moito. Nas súas confesións fala do que gozaban os amigos cando eu era mozo e que a amizade é moi importante, tamén di que de todos os pecados que cometera eran menores, sen importancia, non fala de seu pasado con Floria.
Ela escribiu varias cartas nas que critica as súas palabras, especialmente nega que Agostiño viviu o seu amor por ela como un obstáculo para o amor de Deus. Ela quere convencelo de que o seu tempo xuntos, non era algo malo. El insiste en que é posible amar a Deus, a crer que é bo, e rexeitar tanto o mundo que el creou. Que a vida é curta e hai que ter o noso tempo para gozar de todo o que pode ofrecer: alimentos, flores, amor. .. Ela di que perdeu a vida en algo que non existe.
Ela recorda que Santo Agostiño non quería a Xesús. Ademais, críticas moi duras, el rexeitou a súa vida anterior. Isto foi considerado pecado porque el non era célibe, a Emila Floria dóelle e teme que Agostiño considera a morte do seu fillo como un alivio para el, porque o neno era como "froito do pecado".
O episodio é unha combinación de formas exuberantes: murmurar, abrazar a tenramente, cheirar o cabelo dela, traspasado pola idea de "vita brevis", cuxa complementariedade é obvia "carpe diem", é dicir: porque a vida é curta, temos que vivir cada día con intensidade. Pero vai máis aló: demostra que a renuncia de Santo Agostiño é unha renuncia de egoísta: el foi expulsado da súa man e no corazón só para o beneficio da súa propia alma. Jostein Gaarder di no prólogo que atopou o manuscrito nun vello libro nunha Liberia de Bos Aires e que é autentico. Tamén di que a Igrexa nega que a autenticidade e a existencia da Carta de Floria Emilia San Agostín, incluíndo a relación entre os dous.
Vita sancti Wilfrithi

A Vita Sancti Wilfrithi (vida de Saint Wilfrid) é un texto haxiográfico do século VIII no que se explica a vida do bispo de Northumbria Wilfrid de York. Aínda que se trata dunha haxiografía, afonda nos problemas políticos relacionados coa Igrexa de Northumbria e coa historia dos mosteiros de Ripon e Hexham.
A obra forma parte dunha colección de fontes históricas escritas entre finais do século VII e comezos do VIII, que inclúe o texto anónimo Vita Sancti Cuthberti, as obras de Beda o Venerbel e Vita Sancti Columbae de Adamnán. Tanto nesta obra como noutras, a cristianización de Gran Bretaña é tratada polo miúdo e serve para documentar o período histórico anterior ao reinado de Alfredo o Grande. Datación e atribución
No prefacio da Vita Sancti Wilfrithi, o autor revela que é un sacerdote e que se chama Estevo (Stephanus). Os escritores modernos chamáronlle "Eddius Stephanus", segundo unha cita do século XVII, aínda que hoxe moitos historiadores negan esta atribución, considerándoa incorrecta. Este erro débese a que a Vita Sancti Wilfrithi explica que entre 666 e 669, Wilfrid acompañou a dous profesores de canto desde Kent ata Ripon, Ædde e Æona. Beda tamén menciona a Ædde, cando escribe que "Ædde, tamén coñecido como Stephanus", fora dirixido a Northumbria por Wilfrid e fora o primeiro cantante entre os pobos dese país. Non obstante, moitos historiadores modernos consideran que esta historia non ten base.
A Vita Sancti Wilfrithi foi escrita aproximadamente entre 709, ano da morte de Wilfrid, e 720. Esta última data é unha aproximación á data de creación da Vita Sancti Cuthberti, un texto no que hai referencias a Vita Sancti Wilfrithi. Outras fontes indican o 716 como o ano da creación desta obra. Trama
A Vita Sancti Wilfrithi narra a vida e a carreira eclesiástica de Wilfrid, dende a súa mocidade ata a súa morte, con breves notas sobre os dous principais mosteiros do santo, Ripon e Hexham. O texto narra en detalle a elección de adolescente de ser home de igrexa, as súas pelexas con Teodoro, arcebispo de Canterbury, as súas viaxes entre Inglaterra e Roma, a súa participación nos sínodos e a súa morte. O texto dedica máis dun terzo do seu contido aos "éxitos de Northumbria" mentres que dedica moito menos espazo ao período en que o santo serviu como bispo de York (686 - 691) e as súas actividades en Mercia. Como en moitas outras haxiografías escritas mentres o protagonista estaba a piques de morrer, nesta obra hai poucos milagres mencionados.
Vitali Ginzburg

Vitali Lázarevich Ginzburg, nado en Moscova, Rusia o 4 de outubro de 1916, finado en Moscova o 8 de novembro de 2009, foi un físico teórico e astrofísico ruso. Obtivo o Premio Nobel de Física no 2003 polas súas contribucións á teoría dos supercondutores e dos superfluídos. Foi un declarado activista ateo. Traxectoria
En 1938 graduouse na Facultade de Ciencias Físicas da Universidade Estatal de Moscova. Defendeu a súa candidatura ao grao de doutor (PhD) en 1940 e a súa tese doutoral en 1942. Dende 1940 pertenceu ao Instituto Lébedev de Física de Moscova da Academia Rusa de Ciencias, sendo entre os anos 1971 e 1988 sucesor de Ígor E. Tamm á fronte do Departamento Teórico. Dende 1945 foi profesor a tempo parcial da Universidade Estatal de Gorkii, e dende 1968 do Instituto de Física e Tecnoloxía de Moscova. Foi elixido membro estranxeiro de nove Academias de Ciencias (ou institucións equivalentes) como a Real Sociedade de Londres (1987), a Academia Nacional Americana de Ciencias (1981) e a Academia Americana de Artes e Ciencias (1971).
É autor de varios centos de artigos científicos e máis dunha ducia de libros. Os seus eidos de traballo inclúen a materia condensada, a física de plasmas e a astrofísica. En materia condensada destacan as súas contribucións á teoría da supercondutividade (teoría de Ginzburg-Landáu), transicións de fase, e ferroelectricidade. Na física de plasmas, á teoría de propagación de ondas, emisión sincrotrón, e radiación de transición; e en astrofísica, unha teoría sobre a orixe dos raios cósmicos, e a teoría de emisión de radio dos púlsares. Nos anos cincuenta viuse involucrado no proxecto soviético da bomba de hidróxeno. Galardóns
Premio Stalin en 1953
Premio Lenin en 1966
Medalla de ouro da Real Sociedade Astronómica en 1991
Premio Wolf en física en 1994/5
Medalla de Ouro Lomonósov en 1995
Premio Nobel de Física no 2003, canda Alekséi Alekséyevich Abrikósov e Anthony James Leggett.
Vitalismo

A teoría vitalista ou vitalismo é a crenza pola cal se explica a orixe dos produtos naturais coa necesidade dunha "forza vital" para seren creados. Historia e características
O vitalismo desempeñou un papel fundamental na historia da química[Cómpre referencia], posto que deu lugar á distinción básica entre substancias orgánicas e inorgánicas; a raíz da distinción de Aristóteles entre o reino mineral, o animal e o reino vexetal. A maioría dos libros de química orgánica nas súas introducións citan o feito da importancia da teoría vitalista na diferenciación da química orgánica da química inorgánica.
Desta teoría desprendíase que as reaccións que se dan no interior dun organismo non se podían producir fóra porque o organismo tiña catalizadores que no exterior non existían.
A teoría vitalista foi descartada polos resultados dos irmáns Buchner que colleron as células da léveda e obtiveron un extracto co cal eran capaces de transformar a glicosa en alcohol, fermentación alcohólica.
Outros experimentos coma a obtención de urea de Friedrich Wöhler a partir de compoñentes inorgánicos en 1828 contribuíron a abandonar esta teoría.
Vitas sanctorum patrum emeretensium

A Vitas sanctorum patrum emeretensium(Vidas dos santos pais da Igrexa de Mérida) é un texto haxiográfico da Alta Idade Media escrito en lingua latina. Narra as vidas de cinco bispos que gobernaron a sé de Mérida na segunda metade do século VI e primeira metade do VII: Paulo, Fidel, Masona, Inocencio e Renovatio. Data de composición
A primeira impresión da obra fíxose en Madrid en 1633. Consérvanse media ducia de manuscritos e algúns fragmentos. Non hai consenso sobre a data de composición. Con todo, parece que a maior parte das vidas foron compostas na primeira metade do século VII. O prefacio e os tres primeiros capítulos puideron engadirse a finais de século. Tamén hai quen[quen? ] atrasa a composición da obra ao século IX. Javier Arce pensa que foi escrita durante o episcopado de Estevo (633-638) e finalmente compilada e corrixida durante o episcopado de Festo (672-680). Na súa opinión, o traballo foi escrito por un diácono de Mérida, de quen non se sabe o nome. O diácono Paulo sería o responsábel da recompilación final. Importancia histórica
A Vitas Patrum Emeritensium é unha fonte de importancia capital para o estudo do Reino visigótico de Toledo. Contén moitas indicacións sobre a vida diaria na Hispania dos séculos VI e VII: alimentación, educación, roupa… É tamén importante para o coñecemento sobre a organización das Igrexas católica e ariana e o camiño que levou á conversión do pobo visigodo ao catolicismo. Así, a vida do bispo Masona narra o exilio deste bispo nos primeiros anos do reinado de Leovixildo a causa das maquinacións tramadas contra el polo bispo ariano Sunna. Finalmente, xa no goberno de Recaredo, Masona será un dos actores fundamentais na conversión do rei.
Vitascopio

O vitascopio foi un primitivo proxector que Charles Francis Jenkins e Thomas Armat deron a coñecer no ano 1895. Descrición
Fixeran modificacións do phantoscopio de Jenkins, que proxectaba mediante luz eléctrica sobre unha pantalla ou unha parede. O resultado desas modificacións, o vitascopio, é un gran proxector que funciona con electricidade e utiliza a luz para emitir imaxes. Esas imaxes proviñan dun filme tomado cun quinetoscopio. Usando un mecanismo intermitente, o filme pasaba a cincuenta imaxes por segundo. O obturador ábrese e péchase con cada cambio de imaxes. Historia
Thomas Edison, o coñecido inventor do quinetoscopio, fora máis lento á hora de inventar un proxector, dado que a súa compañía tiña xa moitos ingresos que proviñan dos quinetoscopios individuais.
En cambio, Charles F. Jenkins xa creara o phantoscopio e o presentara en 1894 en Indiana e Woodville Latham creara o eidoloscopio, presentado en 1895. A este último axudárao un empregado de Edison, William Dickinson, que vendo o futuro que esta tecnoloxía de proxección tería, deixou a compañía de Edison converténdose eventualmente nun dos seus maiores adversarios comerciais.
Jenkins asociouse a Thomas Armat para modificar o phantoscopio, que foi presentado en público en Atlanta en 1895. Ambos remataron pelexados polos dereitos do invento.
Armat mostrou o phantoscopio a Raff e Gammon, propietarios da compañía Kinetoscopio, que recoñeceron o seu potencial. Negociaron, pois, con Armat a compra dos dereitos e pediron a aprobación de Edison. Pero unha das condicións que Edison puxo para a compra foi que se publicitase como un invento do propio Edison co nome de vitascopio.
A primeira presentación do vitascopio con ese nome e sendo xa propiedade de Edison foi en abril de 1896, en Nova York.
O eidoloscopio e outros sistemas de proxección foron presentados de novo copiando innovacións que o vitascopio incorporara: o cinematógrafo dos Lumière, o kineopticon de Birt Acres, e o biógrafo de Dickinson.
O vitascopio serviu a Edison para recuperar diñeiro do que perdera fronte ao cinematógrafo dos Lumière. Despois da mostra en público, o vitascopio foi distribuído por todos os Estados Unidos e presentado en Boston, Philadelphia, Atlantic City, Portland, Scranton, Nova Haven, Nova Orleáns, Nova London, Cleveland, Buffalo, San Francisco, Ashbury Park, Baltimore, Detroit, Chicago e Los Ángeles nun só verán.
O vitascopio, como pasara cos outros proxectores competidores, converteuse nunha atracción pública en moitas cidades dos Estados Unidos. Pero a compañía de Edison abandonou axiña o vitascopio para desenvolver o seu propio proxectoscopio ou quinetoscopio en 1896.
O vitascopio foi utilizado tamén por Warner Brothers en 1930 para proxectar películas como Song of the Flame, tentando competir con maquinaria como o magnascopio, Widevision, Natural Vision ou Fox Grandeur.
Vitiaz (batiscafo)

O Vitiaz (en ruso Витязь) é un batiscafo ruso que alcanzou, o 8 de maio de 2020, o punto máis profundo do planeta Terra na foxa das Marianas, onde colocou unha bandeirola coa ocasión de celebrar o 75º aniversario da vitoria sobre a Alemaña nazi na segunda guerra mundial. Nese día estableceu un novo récord mundial para un aparato submarino autónomo e non tripulado ao pousar a 10028 m de profundidade. O batiscafo tomou o nome do buque soviético de investigación oceanográfca, Vitiaz, que determinara, en 1957, o lugar máis profundo desta fosa: 11022 m.
A inmersión partiu desde o remolcador ruso Fortiy Krylov e prolongouse nun espazo de máis tres horas —sen contar o mergullo e volta á superficie—, tempo durante o que o aparato gravou imaxes do fondo mariño e realizou tamén unha análise cartográfica desa zona do océano Pacífico, segundo informou a Fundación de Investigacións Avanzadas rusa. A comunicación entre o batiscafo e a superficie efectuose en tempo real, a través de canles hidroacústicos. Esta Fundación destacou nun comunicado que, a diferenza duotros aparatos submarinos que alcanzaron o fondo dos mares —o xaponés Kaiko e o estadounidense Nereus—, o Vitiaz funciona de maneira totalmente autónoma.
Grazas ao emprego de elementos de intelixencia artificial no sistema de mando do aparato, este pode eludir de maneira autónoma obstáculos no seu camiño, e encontrar unha vía de saída en espazos reducidos", explicou a Fundación. Pola súa parte, o viceprimeiro ministro ruso, Iuri Borisov, destacou que a inmersión do Vitiaz é un "gran logro", tanto da ciencia como da industria da defensa nacional.
Vitigudino

Vitigudino é un municipio da provincia de Salamanca, Castela e León, situado a 67 km da capital provincial, Salamanca. En 2003 tiña 3. 016 habitantes (1. 498 homes e 1518 mulleres), nunha superficie de 52, 33 km².
Sitúase a 769 m sobre o nivel do mar. É cabeza dun dos cinco partidos xudiciais nos que se divide a provincia.
Vitilixe

A vitilixe é unha doenza autoinmune non contaxiosa na que ocorre unha perda local da pigmentación da pel.
Esta despigmentación ocorre xeralmente en forma de placas na faciana ou nas mans, aínda que tamén pode xurdir en calquera outra parte do corpo. O lugar atinxido fica cun aspecto branco transparente e bastante sensíbel ao sol, podendo ocorrer serias queimaduras en caso de se expor ao sol sen protección. Tende a empeorar coa tensión e a ansiedade, e en situacións de estrés é común que aparezan novas placas que poden ficar de forma permanente.
Vitoria de Samotracia

A Vitoria de Samotracia (en grego antigo, Νίκη της Σαμοθράκης / Níkê tês Samothrákês) é unha estatua de polo ano 190 antes de Cristo, de mármore branco representando a divindade grega Atenea Nike (Atenea que achega a vitoria). Esta estatua consérvase no museo do Louvre en París (Francia).
Vitoria pírrica

Considérase unha vitoria pírrica a un enfrontamento bélico gañado a un prezo tan elevado que máis ben se pode considerar unha derrota.
Recibe o nome por dúas batallas gañadas por Pirro, rei do Epiro, cando os romanos quixeron conquista-la Magna Grecia durante o proceso de unificación da Península Itálica anterior ás guerras púnicas: a batalla de Heracleia, en 280 a. C. , e a batalla de Ásculo, en 279 a. C. , na Guerra Pírrica. Despois da segunda batalla, Plutarco presenta un relato feito por Dionisio de Halicarnaso: Esta expresión non se utiliza só no contexto militar, podéndose usar tamén, por analoxía, ligada a actividades como a economía, a política, a xustiza, a literatura ou o deporte para describir unha loita similar, prexudicial para o vencedor. Exemplos
Batalla das Termópilas - Guerras médicas.
Batalla de Asculum - Guerras pírricas.
Batalla de Ashdown - Conquista viquinga de Inglaterra.
Batalla de Malplaquet - Guerra de sucesión española.
O Diluvio- Guerra Polonia-Suecia (século XVII).
Batalla de Boquerón - Guerra do Chaco.
Batalla de Bunker Hill - Guerra da Independencia dos Estados Unidos.
Batalla de Guilford Court House - Guerra da Independencia dos Estados Unidos.
Batalla da Vuelta de Obligado - Conflito entre a Confederación Arxentina e a alianza do Reino Unido e Francia (alianza anglofrancesa).
Batalla de Creta - Segunda guerra mundial, Fronte oriental.
Batalla de Stalingrado - Segunda guerra mundial, Fronte oriental.
Sitio de Leningrado - Segunda guerra mundial, Fronte oriental.
Batalla de Krasny Bor - Segunda guerra mundia], Fronte oriental.
Sitio de Budapest - Segunda guerra mundial, Fronte oriental.
Batalla de Königsberg - Segunda guerra mundial, Fronte oriental.
Batalla das Illas Santa Cruz - Segunda guerra mundial, Guerra do Pacífico.
Operación Bodenplatte - Segunda guerra mundial, Batalla das Ardenas.
Batalla do Río Imjin - Guerra de Corea.
Batalla de Vukovar - Guerra croata de independencia.
Batalla de Grozny - Primeira guerra chechena.
Guerra de Vietnam - Aínda que os estadounidenses se retiraron cando caeu Saigón, considérase como unha vitoria pírrica.
XV Asemblea Nacional do Bloque Nacionalista Galego (BNG).