Filosofía continental

A filosofía continental é un conxunto de correntes filosóficas que predominaron na Europa continental durante o século XX. Derívanse da tradición, inaugurada nun sentido lato por Immanuel Kant, de reorientar a filosofía occidental cara ao individuo e a sociedade. A filosofía continental inclúe o idealismo alemán, a fenomenoloxía, o existencialismo (e os seus precursores, como Kierkegaard ou Nietzsche), a hermenéutica, o estruturalismo, o postestruturalismo, a deconstrución, o feminismo francés, o psicanálise e a teoría crítica da Escola de Frankfurt, así como algunhas perspectivas freudianas, hegelianas e marxistas.
Non existe un consenso académico sobre a definición de filosofía continental. Antes do século XX, o termo "continental" empregábase para referirse á filosofía do continente europeo. Porén, unha interpretación máis limitada emerxeu entre os filósofos anglófonos dende a segunda metade do século XX para referirse a un grupo de pensadores e tradicións alleas ao movemento analítico. A expresión filosofía continental pode indicar un simple ar de familia entre perspectivas diferentes; un argumento similar pódese aplicar á filosofía analítica. Definición
A expresión "filosofía continental" foi moi usada nas universidades anglófonas durante a década de 1970 para cursos nos que se impartían as ideas filosóficas entón dominantes en Francia e Alemaña, como a fenomenoloxía, o existencialismo ou o estruturalismo.
Porén, o termo pode atoparse en textos anteriores, como o ensaio sobre Coleridge de John Stuart Mill, publicado en 1840. Nesta peza, contrapón o pensamento da "filosofía continental", influenciado por Kant, co empirismo de autores ingleses como Jeremy Bentham. Esta noción influenciou a figuras de comezos do século XX como Bertrand Russell ou George Edward Moore, que propuxeron unha visión da filosofía como aliada das ciencias naturais e baseada na análise lóxica. Esta tradición, que chegou a coñecerse como filosofía analítica, dominou o pensamento no Reino Unido e nos Estados Unidos de América a partir da década de 1930. Ademais, Russell e Moore incluíron o seu rexeitamento do hegelianismo e filosofías afíns como unha parte distintiva do seu movemento.
Dende os 70, non obstante, aumentou o número de filósofos dos Estados Unidos e do Reino Unido interesados nas propostas continentais e, do mesmo xeito, en moitos países europeos adoptáronse aspectos do movemento analítico. Por exemplo, entre os filósofos franceses que se identifican a si mesmos como analíticos destacan Jules Vuillemin, Vincent Descombes, Gilles Gaston Granger, François Recanati e Pascal Engel. Na mesma liña, hai pensadores que se consideran "continentais" no Reino Unido, en América do Norte ou en Australia. Xa que logo, a filosofía continental defínese en termos dunha familia de tradicións e influencias filosóficas, máis que en base á xeografía. As perspectivas poscoloniais e decoloniais analizaron este problema da especificidade xeográfica, examinando criticamente os modos en que os proxectos imperiais e coloniais europeos deixaron a súa pegada na produción epistemolóxica das universidades. Por esta razón, Nelson Maldonado-Torres defendeu unha filosofía poscontinental como extensión da filosofía continental.