proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
SPARC

SPARC (acrónimo de Scalable Processor ARChitecture) é unha arquitectura RISC big-endian, é dicir, unha arquitectura cun conxunto reducido de instrucións. Baséase nos deseños RISC I e II da Universidade de California, Berkeley que foron definidos entre os anos 1980 e 1982.
A empresa Sun Microsystems deseñou esta arquitectura no ano 1985 e licenzouna a outros fabricantes como Texas Instruments, Cypress Semicondutor, Fujitsu, LSI Logic entre outros.
SPARC é a primeira arquitectura RISC aberta e como tal as especificacións de deseño están publicadas, así outros fabricantes de microprocesadores poden poñer en funcionamento o seu propio deseño.
Unha das ideas innovadoras desta arquitectura é a ventá de rexistros que permite facer facilmente compiladores de alto rendemento e unha significativa redución de memoria nas instrucións "load/restore" en relación con outras arquitecturas RISC. As vantaxes aprécianse sobre todo en programas grandes.
A cpu SPARC esta composta dunha unidade enteira (IU) "Integer Unit" que procesa a execución básica e unha unidade de punto flotante (FPU) "Floating-Point Unit" que executa as operacións e cálculos de reais. A IU e a FPU poden ou non estar integradas no mesmo chip.
Aínda que non é unha parte formal da arquitectura, as computadoras baseadas en sistemas SPARC de Sun Microsystems teñen unha unidade de manexo de memoria (MMU) e un gran caché de direccións virtuais (para instrucións e datos) que están dispostos perifericamente sobre un bus de datos e direccións de 32 bits. Principais características
Emprega ventás de rexistros.
32 rexistros de enteiros de 32 bits.
16 rexistros de punto flotante de 64 bits (para o caso de dobre precisión) que se poden utilizar como 32 rexistros de 32 bits (para precisión simple).
Modos de direccionamento:
Inmediato (constantes de 13 bits).
Directo (offset de 13 bits).
Indirecto (rexistro + offset de 13 bits o rexistro + rexistro).
Utiliza instrucións retardadas (saltos, load e store ).
Manexo de memoria:
Espazo virtual de 4 xigabytes.
Unidade de manexo de memoria (MMU) que traballa con páxinas de tamaño configurable. Versións
SPARC
Primeira xeración liberada en 1987.
Frecuencias de reloxo de 16 a 50 Mhz.
Deseño escalar.
Super SPARC
Segunda xeración liberada en 1992.
Frecuencias de reloxo de 33 a 50 Mhz.
Deseño super escalar.
Ultra SPARC II
Lanzado a mediados de 1996.
Arquitectura super escalar de 4 etapas e de 64 bits.
Cinco unidades de punto flotante.
Velocidades entre 250 e 300 Mhz.
SPQR

SPQR son as siglas da frase latina Senatus Populusque Romanus ("O Senado e o Pobo Romano"), referíndose ao goberno da antiga República Romana. Segue a usarse hoxe en día como emblema oficial da comuna (concello) de Roma. Aparece nas moedas, ao final de documentos públicos feitos por inscrición en pedra ou metal, en dedicacións a monumentos e obras públicas, e foi nos estandartes das lexións romanas. A frase aparece ademais múltiples de veces na literatura latina política, xurídica e histórica, incluíndo os discursos de Marco Tulio Cicero e a historia de Tito Livio. Dado que o significado e as palabras non varían, fóra da ortografía e a flexión de populus na literatura, os dicionarios latinos clasifícano como unha fórmula. Tradución
En latín, Senatus é un substantivo nominativo singular que significa "Senado". Populusque é un composto composto do substantivo nominativo Populus, "o Pobo", e -que, unha partícula enclítiva que significa "e" e que conecta dous substantivos nominativos. A última palabra, Romanus ("Romano") é un adxectivo que modifica Populus: o "Pobo Romano". A frase tradúcese entón como "O Senado e o Pobo Romano".
Galería de imaxes
SPROUT

SPROUT, acrónimo de Space Research On Unique Technology, é un satélite artificial da Universidade de Nihon lanzado o 24 de maio de 2014 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
SPROUT é un demostrador tecnolóxico en forma de cubo de 20 cm de lado e 5 kg de masa. A súa misión foi probar a despregar unha membrana triangular de 1, 5 m de longo para axudar a deorbitalo por fricción atmosférica. Tamén levaba a bordo unha cámara para fotografar a Terra e equipo de comunicacións para radioafeccionados.
SPT-100

SPT-100 é a designación dun tipo de motor iónico utilizado para o mantemento da órbita en satélites terrestres como os da serie Meteor e Gals. Son fabricadas en Rusia pola OKB Fakel e en Estados Unidos por Space Systems Loral e funciona usando xenon como propelente, consumindo 1, 35 kW de potencia. Comezou a usarse en 1984.
SRAM

SRAM é o acrónimo de Static Random Access Memory (Memoria Estática de Acceso Aleatorio), un tipo de memoria RAM (RAM estática) alternativa á DRAM (RAM dinámica).
A memoria SRAM é moi cara, polo que se adoita usar con máis frecuencia a memoria DRAM a cal é máis barata e máis pequena, pero tamén máis lenta, ademais necesita sinais periódicos de refresco para que non perda o seu contido. A SRAM pola súa parte non necesita ser refrescada. Ambas memorias son volátiles, é dicir, cando se corta a subministración de corrente, os datos almacenados perdense.
Debido ao alto custo de fabricación da SRAM e á súa alta velocidade, o seu uso máis común está na memoria caché dos ordenadores. Deseño
"Acceso aleatorio" significa que a localización das posicións na memoria onde os datos serán lidos ou escritos, non segue ningunha orde. Cada bit nunha SRAM é almacenado en catro transistores que forman un biestable. Esta célula de almacenaxe ten dous estados estables, os cales se empregan para denotar 0 ou 1. Dous transistores adicionáis serven para controlar o acceso á célula de almacenaxe durante as operacións de lectura ou escritura.
Outra diferenza coa DRAM que contribúe a facer a SRAM máis rápida é que os chips comerciais aceptan tódolos bits de dirección á vez. O tamaño da SRAM con m liñas de dirección e n liñas de datos é 2m palabras, ou 2m*n bits. Operacións da SRAM
Unha célula de SRAM ten tres estados distintos nos que pode estar: Repouso (standby): cando non se realizan tarefas de acceso ao circuíto
Lectura (reading): cando a información se solicita
Escritura (writing): cando se actualizan os contidos Tipos de memoria SRAM
Async SRAM
É asíncrona, isto é, independente da frecuencia do reloxo e con tempos de acceso entre 20 e 12 nanosegundos. Podemos atopar este tipo de memoria na caché dos antigos i386, i486 e primeiros Pentium.
Sync SRAM
Tódalas sincronizacións inícianse polo tempo de subida/baixada do reloxo. A dirección, dato almacenado e outras sináis de control asócianse ás sinais do reloxo.
É a seguinte xeración, capaz de sincronizarse co procesador e cun tempo de acceso entre 12 e 8, 5 nanosegundos. Moi empregada en sistemas con bus a 66 MHz.
Pipelined SRAM
Sincronízase igualmente có procesador. Tarda en cargar os datos máis que a anterior, aínda que unha vez cargados, accede a eles con máis rapidez. Opera con tempos entre 8 e 4, 5 nanosegundos.
SRB-A

SRB-A é o nome dun foguete xaponés fabricado por Nissan e usado como acelerador nos foguetes H-IIAe H-IIB, onde se utilizan en cantidades de 2 ou 4 á vez.
SRET

SRET (acrónimo de Satellite des Recherches et d'Etudes Technologiques), tamén coñecidos como MAS polo seu acrónimo en ruso (Maliy Avtonomiy Sputnik), foi unha serie de dous satélites de estudos tecnolóxicos franceses en colaboración coa Unión Soviética. SRET 1
SRET 1 foi lanzado a bordo dun foguete Molniya M xunto co satélite de comunicacións Molniya-120 o 4 de abril de 1972. A súa misión foi probar no espazo células solares de película de sulfuro de cadmio e teluro de cadmio así como un novo tipo de batería lixeira. O satélite tiña forma de poliedro de oito caras, cun diámetro de 55, 9 cm e un peso duns 15, 9 kg. Catro das caras estaban recubertas de células solares normais mentres que outras catro usaban as células experimentais. A órbita do satélite era altamente elíptica, cun perixeo de 545 km e un apoxeo de 46. 250 km, pasando polos cintos de radiación de Van Allen catro veces ao día e proporcionando información sobre os efectos da radiación nas células solares. SRET 1 foi o primeiro satélite francés lanzado en cooperación coa Unión Soviética. SRET 2
SRET 2 foi lanzado tamén a bordo dun foguete Molniya M, xunto co satélite de comunicacións Molniya-1K 30 o 5 de xuño de 1975. Tiña unha masa de 29, 6 kg e probou un sistema crioxénico pasivo para os satélites Meteosat, así como varios métodos de arrefriamento, células solares, os efectos da radiación en diferentes sistemas e o avellentamento do illamento térmico e películas de plástico. SRET 2 terminou reentrando na atmosfera o 10 de xullo de 1988.
SRMSAT

SRMSAT, acrónimo de Sri Ramaswamy Memorial Satellite, é un satélite artificial da India lanzado o 12 de outubro de 2011 mediante un foguete PLSV-CA desde o Centro Espacial Satish Dhawan. Características
SRMSAT foi desenvolvido pola Universidade SRM como medio de proporcionar experiencia no deseño e construción de satélites artificiais aos seus estudantes e para monitorizar gases de invernadoiro desde órbita. O obxectivo científico do satélite é medir gases mediante lonxitudes de onda do infravermello próximo, entre 900 e 1700 nm, usando un espectrómetro.
SSH

En informática, o SSH ou Secure Shell (en galego: intérprete de ordes seguro) é, simultaneamente, un protocolo de rede e mais un programa de computador, que permite a conexión con outro computador na rede, de forma que execute comandos nunha unidade remota. Posúe as mesmas funcionalidades do Telnet, coa vantaxe da conexión entre o cliente e o servidor ser criptografada.
Unha das súas máis utilizadas aplicacións é o chamado Tunnelling, que ofrece a capacidade de redireccionar paquetes de datos. Por exemplo, se alguén se atopa dentro dunha institución cuxa conexión á Internet está protexida por un firewall que bloquea determinados portos de conexión, non será posíbel, por exemplo, acceder a correos electrónicos vía POP3, o cal utiliza o porto 110, nin envialos vía SMTP, polo porto 25. Os dous portos esenciais son o 80 para HTTP e o 443 para HTTPS.
Con todo, iso compromete a dinamicidade de aplicacións en Internet. Un funcionario ou alumno que queira acceder paneis de control de sites, arquivos vía FTP ou amigos vía mensaxeiros instantáneos non terá a capacidade de facelo, unha vez que os seus respectivos portos están bloqueados.
Para quebrar esa imposición ríxida (mais necesaria), o SH ofrece o recurso do Túnel. O proceso caracterízase por dúas máquinas ligadas ao mesmo servidor SH, que fai apenas o redireccionamento das peticións do computador que está baixo o firewall. O usuario envíalle ao servidor un pedido de acceso ao servidor pop. xxxxxxxx. com polo porto 443 (HTTPS), por exemplo. Entón, o servidor accede ao computador remoto e requérelle o acceso ao protocolo, retornando un conxunto de paquetes referentes á adquisición. O servidor codifica a información e retórnalla ao usuario vía porto 443. Así, o usuario ten acceso a toda a información que necesita. Tal práctica non é ilegal en caso de que o contido estea de acordo coas normas da institución.
O SH fai parte da suite de protocolos TCP/IP que torna segura a administración remota dun servidor Unix.
SSME

SSME, acrónimo de Space Shuttle main engines, e tamén denominados RS-25, é a designación dun tipo de motor foguete utilizado como motores principais dos transbordadores espaciais estadounidenses. Son os únicos motores crioxénicos reusables de alta presión e ciclo pechado que teñen sido postos en produción. Usábanse en grupos de tres na base do transbordador para propulsar o conxunto ata órbita xunto cos foguetes de propelente sólido SRB. Os SSME alimentábanse con hidróxeno líquido e oxíxeno líquido provenintes do tanque externo acaroado ao transbordador. Unha vez en órbita o tanque desbotábase e os motores permanecían no transbordador para volver a terra e ser reusados. O deseño inicial especifaba que os motores debían poder ser reusados ata dez veces sen ser inspeccionados nin desmontados, pero este obxectivo nunca se acadou, tendo que ser inspeccionados tras cada voo, encarecendo os lanzamentos.
Os SSME deixaron de usarse coa retirada dos transbordadores espaciais, en 2011. Houbo un intento de mantelos en produción co proxecto de foguetes Ares I e Ares V, que nunca chegaron a materializarse. Serán usados nos voos iniciais do foguete xigante SLS.
SSOT

SSOT, sigla de Sistema Satelital de Observación Terrestre e tamén coñecido como FASat-Charlie, é un satélite artificial chileno lanzado o 17 de decembro de 2011 a bordo dun foguete Soiuz-ST A desde o Centro Espacial de Kourou. Características
SSOT foi construído por EADS Astrium a encargo do Ministerio de Defensa de Chile usando o bus AstroSat 100. A súa misión é a observación da superficie terrestre en alta resolución con fins tanto militares como terrestres nos campos da cartografía, a xestión agrícola e forestal, a xestión de recursos hidrolóxicos e petroleiros, a resposta rápida en desastres naturais, planificación urbano e outros.
O satélite vai equipado co instrumento NAOMI (New AstroSat Optical Modular Instrument) capaz de obter imaxes cunha resolución de 1, 45 m en modo pancromático (escala de grises) e 5, 8 m en modo multiespectral (en cor).
SSSat

SSSat (acrónimo de Solarsail Subpayload Satellite) foron un par de satélites de estudos tecnolóxicos xaponeses. Características
Os dous satélites SSSat foron usados para probar a tecnoloxía necesaria para despregar velas solares de 15 m de diámetro no espazo. Ambas ían montadas na terceira etapa de foguetes M-V como carga secondaria e foron exectadas despois das cargas principais. SSSat 1 foi lanzada o 21 de febreiro de 2006, pero a vela solar non se abriu completamente. SSSat 2 foi lanzada o 22 de setembro de 2006, conseguindo despregar totalmente a vela solar.
STARAD

STARAD, acrónimo de STARfish RADiation, foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 26 de outubro de 1962 a bordo dun foguete Thor Agena D desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
STARAD foi lanzado para estudar os cintos de radiación artificiais creados pola proba nuclear Starfish Prime. O satélite consistía nunha etapa superior Agena D coa instrumentación científica acaroada. STARAD foi inxectado nunha órbita fortemente elíptica, pasando varias veces polos cintos de radiación producidos por Starfish Prime. O satélite reentrou na atmosfera o 5 de outubro de 1967.
STEP 0

STEP 0, acrónimo de Space Test Experiment Platform 0 e tamén coñecido como a súa carga útil, TAOS (Technology for Autonomous Operational Satellite), foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 13 de marzo de 1994 a bordo dun foguete Taurus desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
STEP 0 foi un satélite de demostración tecnolóxica baixo o programa STP (Space Test Program) para facer diversos experimentos no espazo. Construído co bus LEOStar, con 502 kg de masa e alimentado por dous paneis solares, levaba a bordo a carga TAOS para facer experimentos de voo autónomo.
STEP 1

STEP 1, acrónimo de Space Test Experiment Platform 1, foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 28 de xuño de 1994 a bordo dun foguete Pegasus XL desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. O satélite non chegou a órbita ao destruirse o foguete lanzador durante a viaxe a órbita.
STEP 2

STEP 2, acrónimo de Space Test Experiment Platform 2 e tamén coñecido como a súa carga útil, SIDEX (Signal Identification Experiment), foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 19 de maio de 1994 a bordo dun foguete Pegasus HAPS desde a Base Edwards da Forza Aérea. Características
STEP 2 foi un satélite de demostración tecnolóxica baixo o programa STP (Space Test Program) para facer diversos experimentos no espazo. Construído co bus LEOStar e con 180 kg de masa, levaba a bordo o experimento SIDEX para avaliar diferentes métodos de detección e modulación de sinais. O satélite foi inxectado nunha órbita inferior á planeada por un problema co lanzador, pero aínda así recolleu datos útiles.
STEP 3

STEP 3, acrónimo de Space Test Experiment Platform 3, foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 22 de xuño de 1995 a bordo dun foguete Pegasus XL desde a Base Vandenberg da Forza Aérea para facer diversos experimentos tecnolóxicos. O satélite non chegou a órbita ao destruirse a segunda etapa desde o control de terra por desviarse da traxectoria prevista.
STEP 4

STEP 4, acrónimo de Space Test Experiment Platform 4, foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 22 de outubro de 1997 a bordo dun foguete Pegasus XL desde Wallops Island. Características
STEP 4 foi un satélite de demostración tecnolóxica baixo o programa STP (Space Test Program) para facer diversos experimentos no espazo. Construído co bus LEOStar e con 403 kg de masa, levaba a bordo os seguintes experimentos: Digital Ion Drift Meter (DIDM) para medir a deriva dos ións en órbita.
Electromagnetic Propagation Experiment (EMPE), para estudar a propagación das ondas de radio na ionosfera.
Orbiting Ozone and Aerosol Measurement (OOAM), para estudar o ozono e o vapor de auga na atmosfera media.
Tras entrar en órbita o satélite tivo problemas co desprege dos seus paneis solares e apenas se conseguiu contactar con el. A misión foi declarada como fracaso ao pouco. STEP 4 reentro na atmosfera terrestre o 31 de marzo de 2001.
STEREO

STEREO, acrónimo de Solar Terrestrial Relations Observatory, é unha misión espacial para o estudo do Sol formada por dous observatorios espaciais lanzados o 26 de outubro de 2005 mediante un foguete Delta 7925 desde Cabo Cañaveral. Características
STEREO é a terceira misión do Programa de Sondas Terrestres e Solares da NASA. Consta de dúas naves duns 620 kg cada unha denominadas STEREO A e STEREO B que están situadas na mesma órbita da Terra pero unha adiantada e a outra atrasada para poder observar o Sol desde dous puntos de vista distintos simultaneamente. As naves teñen un deseño case idéntico por redundancia e foron lanzadas a bordo do mesmo foguete. Levan a bordo os seguintes instrumentos: O conxunto de instrumentos SECCHI (Sun-Earth Connection Coronal and Heliospheric Investigation), consistente nunha cámara ultravioleta, dous coronógrafos para luz branca e unha cámara heliosférica, para estudar a evolución tridimensional das execcións de masa coroal.
IMPACT (In situ Measurements of PArticles and CME Transients), para a medición dos electróns do vento solar, os campos magnéticos interplanetarios e as partículas solares enerxéticas.
PLASTIC (PLAsma and SupraThermal Ion Composition), para o estudo dos procesos do vento solar coroal e o vento solar heliosférico, a medición de protóns, electróns e partículas alfa e ións pesados.
STEREO/WAVES: un experimento para a medición de ondas de radio desde o Sol ata a Terra.
STEX

STEX (acrónimo de Space Technology Experiments) foi un satélite artificial dos Estados Unidos lanzado o 3 de outubro de 1998 mediante un foguete Taurus desde a Base Vandenberg da Forza Aérea para probar novas tecnoloxías no espazo. Características
STEX levaba ata 29 novas tecnoloxías a bordo para ser probadas no espazo coa finalidade última de abaratar e simplificar futuras misións. Entre elas atopábanse motores eléctricos de efecto Hall alimentados por xenon, unha grabadora de estado sólido de 51 Gb de capacidade, baterías de hidruro de níquel de alta densidade deseñadas para durar máis e proporcionar máis enerxía con menos peso e ATEx (Advanced Tether Experiment), un experimento para estender cables de gran lonxitude no espazo, que non funcionou tal como estaba pensado. Probáronse tamén paneis solares de alta eficiencia.
O satélite estaba formado por un corpo principal con paneis solares estendéndose a partir del. Estabilizábase nos tres eixos e o coñecemento da súa posición facíase grazas a un seguidor de estrelas. Aínda que estaba deseñado para funcionar durante dous anos, foi apagado en xuño de 1999 debido á degradación dos seus paneis solares convencionais.
STSat

STSat ou Science and Technology Satellite, é o nome dunha serie de satélites artificiais surcoreanos adicados á observación terrestre, á astronomía e a outras tarefas. STSat 1
STSat 1 foi o primeiro satélite da serie STSat, nomeado orixinalmente KAISTSat 4. O obxectivo orixinal do programa era crear un bus para pequenos satélites artificiais de alto rendemento. STSat 1 levaba a bordo un espectrógrafo para o ultravioleta distante, un telescopio de estado sólido, un sistema de recolección de datos, un sensor estelar de ángulo estreito e un espectroscopio de plasma. O satélite foi lanzado o 27 de setembro de 2003 mediante un foguete Kosmos 3M. STSat 2A, 2B
STSat 2A e 2B estaban destinados a axudar a desenvolver un tipo de satélite para órbita baixa lanzados co foguete surcoreano Naro 1 (tamén coñecido como KSLV-1). Levaban a bordo un telescopio para a observación da liña Lyman alfa e un medidor láser para a medición precisa da distancia do satélite ás estacións de terra. Ningún dos dous chegou a órbita por problemas dos foguetes lanzadores, con STSat 2A sendo intentando lanzar o 25 de agosto de 2009 e STSat 2B o 10 de xuño de 2010. STSat 2C
STSat 2C foi lanzado exitosamente mediante un Naro 1 o 30 de xaneiro de 2013. Tiña unha masa de menos de 100 kg e levaba a bordo un retrorreflector láser, unha sonda Langmuir, un monitor de raidación, un sensor infravermello e un oscilador láser. O satélite deixou de funcionar en abril de 2014. STSat 3
STSat 3, lanzado o 21 de novembro de 2013 mediante un foguete Dnepr, foi lanzado para facer observacións astronómicas no infravermello, observar a terra para facer medicións medioambientais e como demostrador tecnolóxico para probar unha serie de novas tecnoloxías.
STX4

A sintaxina-4 é unha proteína do grupo das sintaxinas que nos humanos está codificada no xene STX4 do cromosoma 16. Interaccións
A STX4 presenta interaccións con:
SUPERFAMILY (base de datos)

SUPERFAMILY é unha base de datos de notación estrutural e funcional de todas as proteínas e xenomas. SUPERFAMILY clasifica secuencias de aminoácidos en dominios estruturais coñecidos, especialmente en superfamilias SCOP. As superfamilias son grupos de proteínas que presentan evidencias estuturais que apoian que teñen un antepasado evolutivo común pero poden non ter unha homoloxía de secuencias detectable. Anotacións en SUPERFAMILY
A anotación en SUPERFAMILY está baseada nun conxunto de modelos de Markov ocultos, que representan dominios proteicos estruturais a nivel de superfamilia SCOP.
Nunha superfamilia están agrupados dominios estruturais que teñen relacións evolutivas. A anotación realízase ao escanear secuencias de proteínas a partir de xenomas completamente secuenciados con respecto a modelos de Markov ocultos.
Para cada proteína pódese facer o seguinte: Introducir secuencias para a súa clasificación SCOP.
Ver detalles da organización dos dominios, aliñamentos de secuencias e secuencias de proteínas.
Para cada xenoma pódese facer o seguinte: Examinar os asignamentos de superfamilias, árbores filoxenéticas, listas e redes de organización de dominios.
Comprobar superfamilias super-representadas ou sub-representadas nun xenoma.
Para cada superfamilia pódese facer o seguinte: Inspeccionar a clasificación SCOP, anotacións funcionais, anotación de Gene Ontology, resumos de InterPro e asignacións de xenoma.
Explorar a distribución taxonómica dunha superfamilia a través da árbore da vida.
Todas as anotacións, modelos e a vertedura da base de datos están dispoñibles gratuitamente para que as poida descargar calquera.
SURFSAT-1

SURFSAT-1, acrónimo de Summer Undergraduate Research Fellowship SATellite, foi un satélite estadounidense lanzado como carga secundaria nun Delta 7920 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea o 4 de novembro de 1995. Características
SURFSAT-1 foi construído por estudantes e polo JPL para apoiar experimentos feitos coa Rede do Espazo Profundo da NASA. Foi deseñado para imitar sinais de naves interplanetarias e radiar nas bandas X, Ku e Ka e permitir facer prácticas ao persoal das estacións de escoita.
A nave estaba formada por dúas caixas de aluminio unidas á segunda etapa do foguete lanzador. O conxunto estabilizábase por gradente gravitatorio. Un panel solar proporcionaba ata 15 vatios de potencia. Os sinais emitíanse e recibíanse mediante tres antenas omnidireccionais, mentres que tres unidades detectoras de comandos mantiñan o sistema baixo control. O control térmico realizábase de maneira pasiva e non existía nin control de actitude nin baterías.
SUSE

SUSE é unha multinacional alemá adicada á venda de produtos empresariais baseados en Linux e desenvolvemento de código aberto e libre. Fundouse en 1992 e foi a primeira compañía en distribuír Linux para o sector empresarial. SUSE é a principal patrocinadora do "proxecto openSUSE", que desenvolve a distribución openSUSE. A compañía é unha empresa subsidiaria da Micro Focus International. Produtos
SUSE desenvolve a plataforma "SUSE Linux Enterprise" para emprego en servidores e escritorio. O primeiro lanzamento desta edición comercial foi a plataforma "SUSE Linux Enterprise 10" en 2006.
Servidor
A principal distribución para servidores Linux de SUSE é SUSE Linux Enterprise Server. Está deseñada para grandes organizacións e para ser empregada en ambientes físicos, virtualizados ou con acceso remoto (na "nube"). Todas as versións están preparadas para diferentes arquitecturas de procesadores, como Intel x86, ARM, AMD x86-64, IBM Power, IBM S/390 e a zSeries, ou Intel Itanium. A web de SUSE ten versións de proba das versións SUSE Linux Enterprise Server 11 e 12.
Produtos baseados no servidor
Servidor SUSE Linux Enterprise para aplicacións SAP Applications
Punto de servizo SUSE Linux Enterprise, deseñado para sistemas operativos da industria da distribución e que inclúe versións de Linux específicas de puntos de puntos de acceso e servidores en tenda.
Computación de alto rendemento con SUSE Linux Enterprise, , infraestrutura para supercomputadoras.
Extensión para clusters de alta capacidade con SUSE Linux Enterprise High Availability Extension
Sistema operacional en tempo real con SUSE Linux Enterprise
Edicións especiais do servidor
SUSE Linux Enterprise Server (SLES) ten varias edicións derivadas do produto de servidor e creadas para contextos específicos de colaboradores. SLES para VMware, que se incluía en VMware vSphere (agora xa non fóra do mercado)
SLES para Amazon EC2
SLES para Microsoft Azure
SLES para Raspberry Pi
Edicións para o escritorio
No grupo de edicións para o escritorio, a súa principal distribución é SUSE Linux Enterprise Desktop. É a sucesora de "Novell Linux Desktop".
SUSE ten dispoñible engadidos para SUSE Linux Enterprise Server que ofrecen capacidades da versión de escritorio.
A suite ofimática LibreOffice distribúea SUSE e comercialízaa como parte de SUSE.
Xestión e computación na nube
SUSE ten varios produtos para a xestións de software e servizos na nube: "SUSE OpenStack Cloud", unha plataforma de computación automatizada na nube baseada en OpenStack. Serve para implementar e xestionar "infraestrutura como servizos" en espazos privados en liña.
"SUSE Manager", unha ferramenta de xestión de servidores Linux baseada en Spacewalk. Serve para o empaquetado, parcheado, provisión e monitorización de servidores.
"SUSE Enterprise Storage", unha ferramenta baseada de Ceph para o emprego eficiente e escalable do espazo en servidores e os seus discos duros.
"SUSE Studio", é un servido web gratuíto para construír imaxes que conteñen sistemas operativos coa súa configuración, aplicacións e datos.
SVG

SVG (do inglés Scalable Vector Graphics, "Gráficos Vectoriais Escalábeis") é unha linguaxe XML que describe gráficos vectoriais bidimensionais, tanto estáticos como animados. Unha das características principais dos gráficos vectoriais é que non perden calidade ao seren ampliados. A grande diferenza entre o SVG e outros formatos vectoriais é que se trata dun estándar aberto creado polo Consorcio da Rede Mundial.
A creación deste formato baseouse noutros xa existentes e que inclúen CSS, DOM, JPEG, PNG, SMIL e XML. Descrición
O formato SVG permite tres tipos de obxectos gráficos: Formas xeométricas vectoriais (isto é, liñas e curvas descritas matematicamente, ao contrario das imaxes de mapas de bits, que están compostas por píxeles.
Imaxes de mapas de bits.
Texto
As imaxes en formato SVG poden ser comprimidas en gzip sen perda de datos, dado que o XML contén moitos datos redundantes, sendo mesmo así que o formato SVG é habitualmente menor que a versión en mapa de bits. Programas para editar gráficos SVG
Inkscape, software libre
Xara, software libre
Adobe Illustrator
Corel Draw
SVIL

A supervilina é unha proteína que nos humanos está codificada no xene SVIL do cromosoma 10. Función
Este xene codifica unha proteína bipartira con diferentes dominios amino e carboxi terminais. O amino terminal contén sinais de localización nuclear e o carboxi terminal contén numerosas secuencias consecutivas con gran semellanza con proteínas como as da familia da xelsolina de proteínas que se unen á actina, cuxa caparuza, nuclea e/ou corta filamentos de actina. O produto do xene está estreitamente asociado tanto cos filamentos de actina coma á membrana plasmática, o que suxire que ten un papel como ligazón de alta afinidade entre o citoesqueleto de actina e a membrana. Entre as súas funcións poden estar o recrutamento da actina e outras proteínas citoesqueléticas en estruturas especializadas na membrana plasmática e nos núcleos de células en crecemento. Describíronse dúas variantes de transcrición que codifican diferentes isoformas da supervilina. Interaccións
SVIL presenta interacción co receptor de andróxenos.
SWAT

SWAT son as siglas de Special Weapons and Tactics (armas e tácticas especiais), que orixinalmente eran Special Weapons Attack Team (equipo de ataque e armas especiais). O termo fai referencia ás unidades especializadas en intervencións especiais de gran perigo de diversos corpos policiais de Estados Unidos. A creación dos equipos SWAT en 1965 está especialmente ligada ao Departamento de Policía dos Ánxeles e o inspector do momento Daryl F. Gates. Funcións
As funcións dos equipos SWAT inclúen: Rescates con reféns.
Operacións antidisturbios.
Creación de perímetro de seguridade contra francotiradores durante as visitas de dignatarios.
Proporcionar potencia de fogo superior e asalto en determinadas situacións. Por exemplo: grupos atrincheirados en barricadas.
O rescate dos funcionarios ou cidadáns en perigo por arma de fogo.
Operacións contra o terrorismo.
Resolver situacións de alto risco cunha mínima perda de vidas, lesións ou danos á propiedade.
A estabilización de situacións con suxeitos con alto risco de suicidio.
A prestación de asistencia durante ordes de detención e ordes de rexistro.
Proporcionar seguridade adicional en eventos especiais.
SXGA

Siglas de Super Extended Graphics Array (matrix de gráficos superextendida). Versión ampliada do estándar VGA. Permite resolucións de 1280x1024.
Saarbrücken

Saarbrücken é unha cidade alemá capital do estado do Sarre. Está situada no río Saar (un afluente do Mosela), limita directamente co departamento francés de Mosela é a segunda capital de estado máis occidental de Alemaña despois de Düsseldorf.
Sabah

Sabah é un dos estados federais de Malaisia. Situado no extremo nordeste da grande illa de Borneo, ocupa unha extensión de 73711 km².
No ano 2010 tiña unha poboación de 3117405 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 40, 96 hab. /km² A súa capital é a cidade de Kota Kinabalu (antigamente Jesselton). Nome
Segundo a tradición, o nome Sabah deriva do árabe as sabah, é dicir, "o amencer" por ser o punto máis oriental frecuentado na Idade Media polos navegantes árabes. Entre 1888 e 1963 foi chamado pola coroa británica "Borneo Setentrional" (Northern Borneo). O territorio tamén recibe o alcume malaio de Sabah, negeiri di bawah bayu ("Terra baixo os ventos monzónicos"). Xeografía
Límites
Sabah limita ao suroeste co outro estado federado de Malaisia Oriental: Sarawak. e ao sur co Borneo (Kalimantán) de Indonesia. Os seus outros límites son marítimos: ao norte co mar da China Meridional e o mar de Sulu, e ao leste o límite vén dado polo mar de Célebes.
Orografía e ríos
En Sabah encóntrase a altura máxima de Malaisia (ou Federación Malaia) e de todo o Sueste Asiático, o monte Kinabalu (ou Gunong Kinabalu), con 4175 m de altura. Este cume está situado case no extremo norte da illa de Borneo, sendo o punto culminante dos cristalinos montes Croker, Terus Madi e Witti, sistemas montañosos que ocupan máis da metade do estado, quedando as áreas baixas máis importantes nas rexións costeiras onde abundan os manglares.
As cordilleras forman varios pequenos vales selváticos polos cales corren caudalosos pero curtos e rápidos ríos, entre os que destacan o Labuk, o Kinabatangan e o Padas (que atravesan o centro do territorio) e o Sagama que corre sinuosamente polo leste de Sabah. O Kinabatangan é navegábel por barcos de grande e medio calado, ao longo dun treito de 193 km.
Clima
O clima es tropical subecuatorial, hiperhúmido, e sometido a frecuentes monzóns.
Sabana

Unha sabana é unha rexión de relevo plano, que ten como vexetación predominante as gramíneas, mesturadas con algunhas árbores e arbustos illados ou en pequenos grupos. En xeral, as sabanas son zonas de transición entre áreas de vexetación máis densa (como bosques) e os pastadeiros.
Nas rexións tropicais e subtropicais, as sabanas teñen como características principais: pouca auga (semiáridas)
solo fértil
temperatura: dúas estacións climáticas, unha máis quente e seca e outra máis chuviosa.
plantas: predominan as gramíneas mesturadas cunhas poucas árbores.
animais: diferentes especies de mamíferos, aves e insectos.
As grandes sabanas da África, o cerrado brasileiro e os llanos de Venezuela son deste tipo.
Sabeer Bhatia

Sabeer Bhatia, nado en Chandigarh, India o 30 de decembro de 1968, é un empresario indio. Traxectoria
Tras pasar dous anos no Birla Institute of Technology and Science in India foi ós Estados Unidos para estudar no Instituto Tecnolóxico de California e despois de graduarse traballaou en Apple Computer un tempo antes de pasar a Firepower Systems, onde traballou en estacións de traballo baseadas en PPC.
En 1995 con Jack Smith lanzou Hotmail, o primeiro servizo web de correo electrónico que vendeu a Microsoft un ano máis tarde por $400 millóns de dólares.
Sabela Landín

Sabela Landín Estévez, nada en Lavadores (Vigo) en 1970, é unha informática e activista galega. Preside a Asociación de Afectadas do Essure na Galiza. Traxectoria
Estudou Informática e traballou como programadora e técnica especialista até o ano 2006, e logo como responsable de diferentes sectores no ámbito educativo, orientados a colectivos vulnerables.
Xunto a Eva Losada Rodríguez fundou a Asociación de Afectadas do Essure de Galicia, en outubro do 2018.
Foi concelleira no Porriño.
Sabela Ramos

Sabela Ramos Garea, nada en Padrón en 1986, é unha enxeñeira informática que traballa en Google Research. En 2020 foi galardoada co Premio Ada Byron do Colexio de Enxeñaría Informática de Galicia. Traxectoria
Sabela Ramos é doutora en Computación de Altas Prestacións pola Universidade da Coruña. Realizou un posdoutoramento na Escola Politécnica Federal de Zürich onde investigou para crear modelos matemáticos do rendemento de microprocesadores. Posteriormente adentrouse na industria para incorporarse a Youtube onde traballou tres anos e desde comezos de ano está en Google Research, onde investiga en campos como a aprendizaxe por reforzo ou a aprendizaxe automática.
Está involucrada en iniciativas que promoven a presenza das mulleres nas TIC, como Google Women in Engineering. Recoñecementos
Premio Anita Borg de Google en 2012.
Premio Ada Byron do Colexio de Enxeñaría Informática de Galicia.
Sabela Rodríguez Oxea

Sabela Rodríguez Oxea, nada en Monforte de Lemos en 1958 e finada en Lugo en outubro de 2012, foi unha escritora e profesora galega. Traxectoria
Licenciouse en Historia, e foi profesora de Lingua e literatura galegas no IES Xoán Montes de Lugo. Obras
Versos do silencio roto (poesía, 2005. Prólogo de Marica Campo)
Descuberta meridiana (sen publicar)
Sabeos

Os sabeos (en sabeo: 𐩪𐩨𐩱, s¹bʾ, árabe: ٱلسَّبَئِيُّوْن, romanizado: as-Sabaʾiyyūn, hebreo: סְבָאִים, romanizado: Səḇāʾīm) foron un antigo grupo de Arabia do Sur. Falaban a lingua sabea, unha das linguas antigas do sur de Arabia. Fundaron o reino de Saba (en árabe: سَبَأ) no actual Iemen, que se cría que era a terra bíblica de Saba e "o máis antigo e importante dos reinos de Arabia Sur".
A data exacta da fundación de Saba é un punto de desacordo entre os estudosos. Kenneth Kitchen data o reino entre o 1200 a. C. e o 275 a. C. , coa súa capital en Maʾrib, no que hoxe é o Iemen. Por outra banda, Israel Finkelstein e Neil Asher Silberman cren que "o reino sabeo comezou a florecer só a partir do século VIII a. C. " e que a historia de Salomón e a Raíña de Saba é "unha peza teatral anacrónica do século VII". O reino caeu despois dunha longa pero esporádica guerra civil entre varias dinastías iemenitas que reclamaban realeza, disto, o defunto Reino himyarita xurdiu como vencedor.
Os sabeos son mencionados varias veces na Biblia hebrea. No Corán, descríbese como Saba (سَبَأ, non debe confundirse con Ṣābiʾ, صَابِئ), ou como Tubbaʿ (árabe: قَوْم تُبَّع). Historia
A orixe do Reino de Saba é incerta. Kenneth Kitchen data o reino ao redor do 1200 a. C. , mentres que Israel Finkelstein e Neil Asher Silberman escriben que "o reino de Saba comezou a florecer só a partir do século VIII a. C. ". Orixinalmente, os sabeos eran unha "comunidade" dos shaʿbs (en lingua sabea 𐩦𐩲𐩨𐩪), ao bordo do deserto de Sayhad. Moi cedo, a principios do I milenio a. C. , os líderes políticos (𐩱𐩣𐩡𐩫) nesta comunidade tribal conseguiron crear unha enorme mancomunidade de shaʿbs que ocupaba a maior parte do territorio de Arabia Sur e tomou o título 𐩣𐩫𐩧𐩨 𐩪𐩨𐩱 mkrb sbʾ, "Mukarrib dos sabeos".
Varios factores provocaron un importante declive do estado e da civilización sabea a finais do I milenio a. C. . Saba foi conquistada polos himyaritas no século I a. C. , pero despois da desintegración do primeiro Reino Himyarita dos Reis de Saa e Dhū Raydān, o Reino de Saba Medio reapareceu a principios do século II. Nótese que o Reino de Saba Medio era diferente do Antigo Reino de Saba en moitos aspectos importantes. O reino de Saba foi finalmente conquistado polos Ḥimyaritas a finais do século III, e nese momento, a capital era Ma'rib. Estaba situada ao longo da franxa de deserto chamada Sayhad polos xeógrafos árabes medievais, que agora recibe o nome de Ramlat al-Sab'atayn.
O pobo sabeo utilizaba unha antiga lingua semítica propia, o sabeo ou himiaritica, que é o que se basea o etíope. Cada un destes pobos tiña reinos rexionais no antigo Iemen, cos mineos en Wādī al-Jawf ao norte, os sabeos no extremo suroeste, estendéndose desde as terras altas ata o mar, os Qatabānians ao leste deles, e os Ḥaḑramites ao leste deles. Os sabeos, como os outros reinos iemenitas do mesmo período, estiveron implicados no lucrativo comercio de especias, especialmente o incenso e a mirra. Deixaron moitas inscricións na monumental antiga escritura surarábiga ou Musnad, así como numerosos documentos na cursiva relacionada Escritura zabur.
Sabero

Sabero é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 1. 407 habitantes (INE 2011). Localidades
Alejico
Olleros de Sabero
Sabero
Saelices de Sabero
Sotillos de Sabero
Sabha

Unha sabha (ás veces escrito sabkha ou sebkha) é unha depresión chaira de limo e sal no deserto, onde ás veces se forma unha codia dura e seca que dificulta o paso peor que se fose xeo sobre un río: a súa rotura pode cortar os pneumáticos ou as solas dos zapatos e amosar lugares de onde é difícil saír. Cando chove ou hai condensación, fórmanse lameiros de areas movedizas impracticables.
Sabina

A sabina (Juniperus sabina), é unha especie do xénero Juniperus cuxo hábitat se estende por Europa central e meridional, oeste de Asia (Turquía) e se cita tamén en Alxeria, estendéndose pola metade leste de España e a Cordilleira Cantábrica, acadando Serra Nevada. Aparece nas provincias de Almería, Asturias, Cantabria, Castelló, Cuenca, Xirona, Granada, Guadalaxara, Huesca, Xaén, Lleida, León, Navarra, Palencia, Soria, Teruel, Valencia e Zaragoza.
Non aparece brava en ningunha das provincias de Galiza. Descrición
A sabina é un arbusto leñoso parrelo ou achaparrado, que medra máis en largura ca en altura, xa que raramente supera o metro. Produce numerosas pólas deitadas no chan que manteñen a folla todo o ano, de casca pardo-avermellada ou cinsenta, que se desprende en placas; algunhas veces chega a ser unha arboriña co toro torto. Poliñas arredondadas de menos de 1 mm de diámetro, coas follas escuamiformes, imbricadas, dispostas en catro ringleiras, algo aquilladas e cunha glándula ovalada resinosa no dorso, desprendendo un cheiro penetrante e desagradábel ao esmagalas.
Floración
A partir do mes de setembro e até a primavera, chegando as arcéstidas polo outono ou na primavera a seguir. Ás veces a mesma planta produce os conos masculinos e femininos, porén acotío fican en distintos pés.
Hábitat
Nos cumes das montañas, principalmente nas calcarias, desde os (900) 1400 ata os 2750 m de altitude, asociada con frecuencia ao piñeiro negral (Pinus nigra), soportando moi ben os solos esqueléticos e pedrentos, como tamén as baixas temperaturas; esta asociación de piñeiro e sabina rastreira é a vexetación natural dos cumes e abas superiores das altas montañas mediterráneas. En ocasións asóciase co xenebreiro español (Juniperus thurifera), ou con outros piñeiros, caxigos (Quercus faginea) etc, cando desce a menor altitude, pois pode baixar, en exemplares illados, deica os 900-1000 metros. Usos medicinais
Carl von Linné reservou o nome de sabina, co que os romanos designaban a esta e semellantes especies, para esta planta, quizais por ser a máis utilizada como medicinal. O emprego da sabina como emenagoga (para provocar e regular a menstruación) e abortiva, como menciña popular, remóntase aos gregos. Debe as súas propiedades a un alcol contido na súa esencia, o sabinol, mais a súa acción é tan violenta, que pode provocar a morte. Esta mesma esencia serve, en uso externo, para tirar espullas, pois ten propiedades cáusticas e vesicantes [Cómpre referencia].
Sabino (médico)

Sabino (en grego antigo, Σαβῖνος; en latín Sabinus) foi un médico da Grecia romana. Foi un dos primeiros comentaristas sobre Hipócrates que viviu antes de Xuliano, na última metade do século I. Traxectoria
Foi mestre de Metrodoro e Estratónico de Pérgamo. É mencionado con frecuencia por Galeno e tamén por outros escritores de medicina.
Sabor acedo

O sabor acedo describe un dos cinco gustos principais. Prodúcese por solucións ácidas, como a solución de ácido cítrico. Exemplos de alimentos acedos: limón, laranxa, ananás, ameixas.
En portugués a palabra "azedo" refírese a algo estragado, usando a palabra ácido para o sabor acedo. Este sabor detecta o nivel de acedume. A acedume das substancias calcúlase en relación co ácido clorhídrico diluído, que ten un índice de acidez de 1. En comparación, o ácido tartárico ten un índice de acidez de 0, 7, o ácido cítrico un índice de 0, 46, e o ácido carbónico un índice de 0, 06. Ácidos na lingua
O sabor acedo é detectado por un pequeno subconxunto de células que se distribúen en todas as papilas gustativas chamadas células receptoras do gusto tipo III. Os ións H+ (protóns) que son abundantes en substancias acedas poden entrar directamente nas células gustativas de tipo III a través dunha canle de protóns. Esta canle identificouse en 2018 como otopetrin 1 (OTOP1). A transferencia de carga positiva á célula en si mesma desencadea unha resposta eléctrica. Algúns ácidos febles, como o ácido acético, tamén poden penetrar nas células gustativas; Os ións de hidróxeno intracelulares inhiben as canles de potasio, que normalmente funcionan para hiperpolarizar a célula. Por unha combinación da inxestión directa de ións de hidróxeno a través das canles iónicas OTOP1 (que por si mesma despolariza a célula) e a inhibición da canle hiperpolarizante, a acidez fai que a célula gustativa dispare potenciais de acción e libere neurotransmisores.
Os alimentos máis comúns con acidez natural son froitas, como limón, lima, uva, laranxa, tamarindo e melón amargo. Os alimentos fermentados, como o viño, o vinagre ou o iogur, poden ter un sabor amargo. Os nenos amosan un maior goce dos sabores acedos que os adultos, e tamén son comúns os doces acedos que conteñen ácido cítrico ou ácido málico.
Sabotaxe

A sabotaxe é unha acción deliberada co obxectivo de debilitar o inimigo a través de subversion, da obstrución, da rotura ou da destrución de material. Ás veces, a sabotaxe é usada como unha forma de ineficiencia organizada polos traballadores para afectar negativamente no empregado ou para desligarse de responsabilidades por danos a terceiros. Antecedentes históricos
Dise popularmente que a palabra sabotaxe se orixinou a partir da palabra francesa sabot. En Francia as zocas (zapatos de madeira) son chamados sabots e dise que nunha ocasión, os traballadores dalgunhas fábricas empregaron os seus sabots para inutilizar a maquinaria, e así amosar o seu desacordo cos propietarios. É dicir, eles sabotaron as máquinas.
A verdadeira orixe da palabra tamén parece estar relacionada coa palabra francesa sabot.
Na era industrial, os traballadores empregaban sabots como zapatos, que os facía camiñar de xeito ineficiente. Por esta razón, a ineficiencia organizada denomínase sabotaxe.
Sabotaxe (filme de 1936)

Sabotaxe (en inglés: Sabotage) é un filme dirixido por Alfred Hitchcock que se estreou en 1936. Pertence ó xénero cinematográfico do suspense e está protagonizado por Sylvia Sidney, Oskar Homolka, Desmond Tester e John Loder. Sinopse
Adaptación libre dunha novela de Joseph Conrad. En Londres, nos anos previos á guerra, unha misteriosa muller comeza a sospeitar que o seu home, dono dun pequeno cine de barrio, lle é infiel. Cando unha sabotaxe deixa sen enerxía eléctrica a cidade, a muller comprende que non se trata dun asunto de cornos. Personaxes
Sylvia Sidney como Mrs Verloc
Oskar Homolka como Karl Anton Verloc
Desmond Tester como Steve
John Loder como Sarxento Ted Spencer
Joyce Barbour como Renee
Matthew Boulton como Superintendente Talbot
S. J. Warmington como Hollingshead
William Dewhurst como O mestre
Charles Hawtrey como O xove estudoso
Peter Bull como Michaelis
Sabri Ergun

Sabri Ergun, nado en Gerede (Imperio Otomán) o 1 de marzo de 1918 e finado en Madison (Wisconsin) o 18 de febreiro de 2006, foi un enxeñeiro químico turco. É coñecido pola ecuación de Ergun, a cal expresa a caída de presión a través dun leito poroso, e que é amplamente usada no ámbito da enxeñaría química. Traxectoria
Mudouse aos Estados Unidos en 1943. Recibiu o grao en enxeñaría química pola Universidade Columbia e posteriormente un grao pola Universidade de Viena de Tecnoloxía en 1956. Ergun traballou como membro do Laboratorio de Investigación de Carbón no Instituto de Carnegie de Tecnoloxía e foi empregado pola Axencia dos Estados Unidos de Minas como coordinador de proxectos de física do estado sólido. En 1969 aceptou unha invitación para traballar como profesor visitante na Universidade de Karlsruhe en Alemaña. Durante catro anos, Ergun traballou na Corporación Bechtel como asesor no campo de desenvolvemento de procesos de conversión de residuos en petróleo. En 1977 Ergun comezou a traballar no Laboratorio de Berkeley do Lawrence da Universidade de California, onde era responsábel de programas de investigación na produción de combustibles sintéticos feitos de carbón e biomasa até que se retirou en 1980. Residía en Madison, onde faleceu en 2006, dende 1999. Vida persoal
Casou con Dorothy Karns en 1948, e tiveron tres fillos: David, Robert e James.