proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Recheo

En gastronomía chámase recheo á substancia ou mestura comestible empregada para encher unha cavidade noutro alimento. Énchense moitos alimentos, incluíndo carnes, verduras e froitas. Por exemplo, o recheo de pavo adoita consistir en pan relado ou en dados, pan fritido, cebola, apio, sal, pementa e outras especias e herbas como a salvia ou unha mestura feita expresamente. Historia
Non se sabe cando se empregaron os recheos por primeira vez. A evidencia documental máis antiga é o libro de receitas romano De re coquinaria, obra de Apicio, que contén receitas de pito, lebre, porco e leirón recheos. A maioría dos recheos descritos consisten en verduras, herbas e especias, froitos secos e espelta, e con frecuencia contén fígado, miolos e outras vísceras picadas. Alimentos recheos
Ademais de encher a cavidade corporal de diversos animais, incluíndo mamíferos, aves e peces, poden encherse diversas pezas de carne tras desosalas ou abrir un corte nelas. Entre as receitas populares cóntanse as coxas de pito recheas e peito de tenreira recheo, así como o tradicional ganso ou pavo recheo do Nadal. Tamén se enchen ovos empregando diferentes receitas.
Moitos tipos de verduras tamén son adecuados para enchelos despois de retirarlles as sementes ou a polpa. Tomates, pementos, cabaciñas e cebolas poden prepararse deste xeito. Os repolos e outras verduras semellantes tamén poden encherse ou envolver con elas un recheo. Adoitan escaldarse primeiro, para facer máis flexibles as súas follas. Entón o interior pode substituírse por un recheo, ou ben inserirse pequenas cantidades de recheo entre as diferentes follas. O recheo pode cociñarse separadamente e servirse como acompañamento.
Recocemento

Recocemento é un tratamento térmico utilizado en pezas de aceiro ou outros materiais, que consiste nun quecemento nun forno a unha temperatura adecuada e un arrefriamento lento, normalmente no interior do propio forno usado para o quecemento, desligado.
Este tratamento visa recuperar propiedades modificadas por outros tratamentos térmicos, por usinaxe a frío, por soldadura, ou aínda para regularizar pezas brutas fundidas, forxadas ou laminadas. O recocemento elimina tensións internas, diminue a dureza, aumenta a usinabilidade e a ductilidade, reducindo ademais a resistencia mecánica.
A temperatura para o recocemento debe ser superior á temperatura de recristalización, a cal, para a maioría dos metais sitúase entre 1/2 e 1/3 do respectivo punto de fusión. Para os aceiros a temperatura de recocemento é superior á da zona crítica (austenitización). A permanencia na temperatura elevada normalmente é de 1h a 3h, e a taxa de arrefriamento é de 25 °C/h. Fases
Recuperación: a temperaturas baixas apeza apenas sofre modificacións, tan só se homoxeneiza.
Recristalización: A maiores temperaturas modifícase a microestrutura do metal alterandose as súaa propiedades.
Crecemento do gran: Se segue aumentando a temperatura, os grans recristalizados tenden a crecer. Tipos de recocemento
Recocemento pleno, cando se trata de abrandar o aceiro e rexenerar a súa estrutura. Consiste en quecer o aceiro a unha temperatura superior á crítica, manter a temperatura durante un tempo e deixalo arrefriar lentamente.
Recocementos subcríticos, quer dicir, realizados a temperaturas inferiores á crítica (nos aceiros de 600º a 700º). Os principais recocidos subcríticos son:
Recocemento de abrandamento. Tratamento que se dá aos aceiros após a forxa ou laminación en quente, para eliminar tensións e dureza en vista a un mecanizado posterior. Quécese a peza a unha temperatura inferior á crítica e deixase arrefriar ao ar.
Recocemento para aliviar tensións. Faise nos materiais laminados ou perfilados en frío, para tirarlles as tensións remanentes e aumentar a súa tenacidade. É un tratamento similar ao anterior pero realizado a temperatura inferior a aquel.
Recolección de lixo

En informática, recolección de lixo (garbage collection ou GC en inglés) é unha forma de xestión de memoria automática. O recolector de lixo tenta recuperar lixo, ou memoria ocupada por obxectos que non se utilizarán de novo na aplicación. A recolección de lixo inventouna o científico da computación John McCarthy ó redor de 1959 para o problema da xestión de memoria manual na súa linguaxe de programación Lisp. Descrición
O principio básico polo que funciona a recolección de lixo é: Determinar qué obxectos dun programa non serán accedidos no futuro
Reclamar os recursos utilizados por eses obxectos
Ó facer a liberación manual de memoria innecesaria (e a miúdo prohibíndoa expresamente), a recolección de lixo libera ó programador de preocuparse de borrar explicitamente aqueles obxectos que xa non precisa, tarefa que pode consumir un esforzo significativo. Ademais, axuda ós programadores nos seus esforzos por faceren programas máis estables, xa que prevén diversas clases de erros en tempo de execución. Por exemplo, prevé o erro do punteiro colgante, onde téntase usar unha referencia a un obxecto eliminado. Moitas linguaxes de programación precisan da recolección de lixo, ben coma parte da especificación da linguaxe (exemplos: Java, Lisp e a maioría das linguaxes utilizadas para scripting (guións)), ben coma necesidade práctica para a implementación (exemplo: as linguaxes formais coma o cálculo lambda).
Outras linguaxes deseñáronse para se utilizar con xestión de memoria manual, pero teñen implementacións con recolección de lixo (exemplos: C e C++).
Recombinase

As recombinases son encimas que catalizan a recombinación xenética en eucariotas e bacterias. As ADN recombinases son moi utilizadas no laboratorio en organismos pluricelulares para manipular a estrutura dos seus xenomas, e para controlar a expresión xenética. Estes encimas usados no laboratorio, derivados de bacterias e fungos, catalizan reaccións de intercambio de ADN sensible á direccionalidade entre curtas secuencias de sitios diana (de 30 a 40 nucleótidos), que son específicas para cada recombinase. Estas reaccións permiten realizar catro módulos funcionais básicos: excisión/inserción, inversión, translocación e intecambio de casete, os cales se usan por separado ou combinadamente nunha ampla gama de configuracións para controlar a expresión xénica. Tipos
Os tipos de recombinases inclúen os seguintes: recombinase Cre
recombinase Hin
recombinase Tre
recombinase FLP
Reconstrución 3D

En visión por ordenador e gráficos por ordenador, a reconstrución 3D é o proceso de capturar a forma e a aparencia de obxectos reais. Este proceso pódese realizar por métodos activos ou pasivos. Se se permite que o modelo cambie a súa forma no tempo, isto denomínase reconstrución non ríxida ou espazo-temporal (tamén reconstrución 4D). Motivación e aplicacións
A investigación da reconstrución 3D sempre foi un obxectivo difícil. Usando a reconstrución 3D pódese determinar o perfil 3D de calquera obxecto, así como coñecer a coordenada 3D de calquera punto do perfil. A reconstrución 3D de obxectos é un problema xeralmente científico e unha tecnoloxía básica dunha gran variedade de campos, como o deseño xeométrico asistido por ordenador (CAGD), gráficos por ordenador, animación por ordenador, visión por ordenador, imaxe médica, ciencia computacional, realidade virtual e medios dixitais etc. Por exemplo, a información da lesión dos pacientes pódese presentar en 3D no ordenador, o que ofrece un enfoque novo e preciso no diagnóstico e, polo tanto, ten un valor clínico vital. Os modelos dixitais de elevación (Digital elevation models) pódense reconstruír usando métodos como a altimetría láser aerotransportada ou o radar de apertura sintética.
Aplicacións:
A reconstrución 3D ten aplicacións en moitos campos. Inclúen: Enxeñaría de pavimentos Medicina Reconstrución de vídeo con punto de vista libre Cartografía robótica Urbanismo Reconstrución tomográfica Xogos Contornas virtuais e turismo virtual Observación da Terra
Arqueoloxía Realidade Aumentada Enxeñaría inversa Captura de movemento Recoñecemento de obxectos 3D, recoñecemento de xestos e seguimento de mans. A maioría dos algoritmos dispoñibles para a reconstrución 3D son extremadamente lentos e non se poden usar en tempo real. Aínda que os algoritmos presentados aínda están a comezar o seu desenvolvemento, pero teñen o potencial para un cálculo rápido.
Reconstrución interna

En lingüística histórica, a reconstrución interna é un método que permite, a través dunha comparación sistemática entre elementos dunha lingua, remontarse a fases precedentes desa mesma lingua. Este método baséase no feito de que unha lingua é unha estrutura complexa a varios niveis: fonolóxico, morfolóxico, sintáctico, semántico. No momento no que ocorre un cambio a un nivel, por exemplo o fonolóxico, pode influír tamén noutro nivel, por exemplo o morfolóxico, creando irregularidades. Comparando as formas regulares coas irregulares pódense determinar cales son as formas máis antigas desa lingua.
Un exemplo de aplicación do método da reconstrución interna é o intento de reconstruír as raíces do indoeuropeo; é con todo posíbel que un cambio lingüístico cree amálgamas completas, ata o punto de non volver posíbel a separación dos morfemas. A perdida distinción morfolóxica en formas alternantes, coa perda dos elementos necesarios, crea obstáculos para a aplicabilidade do método.
Recoñecemento óptico de caracteres

OCR é o acrónimo de Optical Character Recognition (recoñecemento óptico de caracteres) é un programa informático asociado, case sempre, a un escáner capaz de recoñecer o texto contido nunha imaxe e transformar cada carácter presente na imaxe nunha letra codificada para a súa posterior edición nun editor de textos. OCR-Software
Adobe Acrobat Professional (Windows, Mac OS)
BIT-Alpha (Windows)
ExactScan Pro (Mac OS)
FineReader (Unix, Windows)
OCRKit (Mac OS)
Readiris (Unix, Windows, Mac OS)
Scansoft Omnipage (Windows)
Recreo

Recreo é unha cidade arxentina, situada en Catamarca, situada na rexión noroeste do país, con preto de 10. 147 habitantes. É o segundo municipio do Departamento de La Paz. A súa extensión é de 29 km². Demografía
Os habitantes de Bos Aires son coñecidos como recreínos. Segundo o censo do 2001, a cidade ten unha poboación de 10. 147.
Recta de Simson

Recta de Simson en relación a un triángulo é calquera recta que une os pés das perpendiculares aos lados do triángulo, trazadas desde un punto da circunferencia circunscrita. Estas rectas reciben o seu nome en honra a Robert Simson (1687-1768) aínda que os historiadores das matemáticas non atoparon evidencia da súa autoría. Dado que a primeira publicación coñecida na que aparecen estas rectas, datada en 1797 e pertencente a William Wallace, en ocasións denomínase a estas rectas como rectas de Wallace-Simson. Teorema de Wallace-Simson
En xeral, se se trazan perpendiculares desde un punto calquera do plano (exterior ou interior ao triángulo), os pés desas perpendiculares non son colineares senón que forman un triángulo denominado triángulo pedal. A colinearidade dos tres pés das perpendiculares é característica dos puntos da circunferencia circunscrita: É dicir, non só os pés das perpendiculares trazados desde un punto na circunferencia circunscrita son colineares, senón que estes puntos son os únicos que posúen esa propiedade. Propiedades
A recta de Simson dun vértice do triángulo é a altura do triángulo trazada desde ese mesmo vértice.
A recta de Simson dun punto diametralmente oposto a un vértice é o lado formado polos outros dous vértices.
O ángulo formado entre as rectas de Simson de dous puntos P, Q é exactamente igual á metade do ángulo central do arco PQ.
A recta de Simson dun punto P pasa polo punto medio do segmento PH, onde H representa o ortocentro do triángulo. Ademais, ese punto de intersección está sobre a circunferencia dos nove puntos.
A envolvente de todas as liñas de Simson é un deltoide denominado deltoide de Steiner.
Recta numérica

A recta real ou recta numérica é un gráfico unidimensional ou liña recta que contén todos os números reais ben mediante unha correspondencia biunívoca ou mediante unha aplicación bixectiva, usada para representar os números como puntos especialmente marcados, por exemplo os números enteiros mediante unha recta denominada recta graduada como a enteira de ordenados e separados coa mesma distancia.
Está dividida en dúas metades simétricas pola orixe, é dicir o número cero. Topoloxías sobre a recta numérica
Sobre a recta numérica pódense definir diferentes topoloxías baixo as cales a recta real ten propiedades topolóxicas e xeométricas, diferentes da topoloxía métrica usual.
Topoloxía usual
Considérase que a recta numérica está composta de puntos e intervalos: Punto interior
Sexa H un subconxunto de ℝ. Un punto y 0 {\displaystyle y_{0}} de H denomínase un punto interior de H, se existise r real positivo tal que <y0 - r, yº +r > ⊂ A.
O conxunto dos puntos interiores de H denomínase interior de H e denótase por int(a). Se o punto y0 está no interior de A, dirase que A é contorno de devandito punto. Exemplo: Se H
<{1}∪[3, 5] ∪[6, 8]>. Os puntos 1, 3, 5 e 6 non son puntos interiores de H. Mentres que int(H)
<3, 5>∪<6, 8>.
Cómpre ter presente que se H forma parte de J entón o interior de H forma parte do interior de J. Tamén que o interior de H forma parte de H.
Conxunto aberto
Un subconxunto K de ℝ denomínase aberto se todo punto de K é punto interior de K. É dicir, K ⊂ Int(K). É obvio que ℝ e ∅ son conxuntos abertos.
Calquera intervalo aberto <m, n>⊂ℝ é subconxunto aberto de ℝ
A intersección de <-1, 1/n> con <-1/n, 1> é un subconxunto aberto de ℝ, para calquera n enteiro positivo
<2, 8> - [4, 6] é un subconxunto aberto de ℝ.
Para calquera conxunto de números reais o seu interior é conxunto aberto.
Propiedades topolóxicas
A unión dunha familia de abertos de ℝ é un aberto.
A intersección de dous abertos de ℝ é un aberto de ℝ (considerando o conxunto baleiro como aberto).
A intersección arbitraria de infinitos abertos non ten porque ser un aberto.
Os intervalos <m, -∞> <∞+, p> son conxuntos abertos; para o caso, o primeiro é a unión dos abertos <m, m +n>, n percorre todo ℤ+.
Rectas de regresión

As rectas de regresión son as rectas que mellor se axustan á nube de puntos (tamén chamada diagrama de dispersión) xerada por unha distribución binomial. Características
Matematicamente, son posibles dúas rectas de máximo axuste: A recta de regresión de Y sobre X: y
y ¯ + σ x y σ x 2 ( x − x ¯ ) {\displaystyle y
{\bar {y}}+{\frac {\sigma _{xy}}{\sigma _{x}^{2}}}(x-{\bar {x}})} A recta de regresión de X sobre Y: x
x ¯ + σ x y σ y 2 ( y − y ¯ ) {\displaystyle x
{\bar {x}}+{\frac {\sigma _{xy}}{\sigma _{y}^{2}}}(y-{\bar {y}})} A correlación ("r") das rectas determinará a calidade do axuste. Se r é próximo ou igual a 1, o axuste será bo; se r é próximo ou igual a 0, tratarase dun axuste malo. Posición de dúas rectas de regresión
Dependendo da correlación das rectas estas terán unha determinada posición relativa entre elas: Cando a correlación é case nula, as dúas rectas forman un ángulo moi grande (próximo a 90º).
Se a correlación é forte, o ángulo que forman as dúas rectas é pequeno.
Se /r/ é próximo a 1, as rectas serán case coincidentes.
A intersección das dúas rectas é un punto chamado centro de gravidade da distribución.
Recuperación da lingua hebrea

O proceso de recuperación da lingua hebrea tivo lugar en Europa e Palestina contra o final do século XIX e comezos do século XX, e a través del, o emprego da lingua cambio dende o uso litúrxico do xudaísmo a lingua falada e lingua escrita no día a día de Israel. O proceso comezou cando os xudeus comezaron a chegar a Palestina na primeira metade do séxulo XIX e empregaron o hebreo como lingua franca. Porén, produciuse un desenvolvemento paralelo en Europa no que o hebreo cambiou dende lingua litúrxica a lingua literaria o cal xogou un papel determinante nos programas educativos. O hebreo moderno, xunto co árabe moderno, foi oficializado en Israel dende o mandato británico de Palestina, unha situación que continuou dende a Declaración de Independencia de Israel de 1948. Máis que un proceso puramente lingüístico, a recuperación do hebreo foi empregado pola modernización xudía e movementos políticos, e converteuse nun dos piares asociados ó asentamento da terra, ó sionismo e á política israelí.
O proceso de recuperación do hebreo no uso regular é único, non existindo outros exemplos dunha lingua natural sen ningún falante nativo. Adquiriu millóns de falantes nativos e non existen outros exemplos dunha lingua sacra que se convertese en lingua nacional.
Recuperación de información

A recuperación de información, chamada en inglés information retrieval (IR), é a ciencia da procura de información en documentos, procura dos mesmos documentos, a procura de metadatos que describan documentos ou, tamén, a procura en bases de datos, xa sexa a través de Internet, intranet, para textos, imaxes, son ou datos doutras características.
A IR é un estudo interdisciplinar. Cobre tantas disciplinas que iso xera normalmente un coñecemento parcial desde tan só unha ou outra perspectiva. Algunhas das disciplinas que a participan destes estudos son a psicoloxía cognitiva, a arquitectura da información, deseño da información, o comportamento humano cara á información, a lingüística computacional, a semiótica, informática e biblioteconomía.
Os buscadores, tales como Google, Lycos, Altavista e Copernic, son algunhas das aplicacións máis populares da recuperación de información. Basicamente hai que construír un vocabulario, que é unha lista de termos en linguaxe natural, un algoritmo que inclúa as regras lóxicas da procura (Táboa de verdade) e unha valoración dos resultados ou cantidade de información lograda ou posible. Este motor de büsqueda é pois o que permite suscitar unha pregunta con non menos de dous termos e mostrar os resultados mínimos e o logaritmo natural das interaccións será ao redor de 3.
Algúns dos estudosos máis destacados dentro desta subdisciplina son Gerald Salton, W Bruce Croft, Karen Spärck Jones, C. J. van Rijsbergen, Ricardo Baeza Yates.
Recuperación informal do lixo

A recuperación informal do lixo é a actividade que consiste en «buscar e extraer manualmente os materiais reciclables e reutilizables nos vertedoiros legais e ilegais, nos contedores do lixo, en puntos de descarga dos camións ou noutros lugares». Cando esta actividade se practica nos contedores, emprégase a expresión «limpar os contedores». Este é un dos xeitos de recuperar o lixo, sendo os outros acudir á fonte (antes de que se mesturen co resto de refugallos) ou recuperalos de forma organizada (intermediarios dos vertedoiros).
Esta actividade é insalubre, a miúdo arriscada e mesmo prohibida segundo os lugares. Ademais, a visión da sociedade sobre as persoas que se involucran na recuperación informal de residuos é moitas veces pexorativa, agás naqueles casos nos que as persoas a practican con fins artísticas, científicas ou de bricolaxe. Polo xeral, é practicada por persoas que non teñen máis opcións onde escoller, como os habitantes das favelas dos países en desenvolvemento.
Non é doado saber cantas persoas exercen esta actividade, pero as estimacións[quen? ][cando? ] falan de cifras entre os 2 e os 6 millóns de persoas en todo o mundo.
Recuperatio Imperii

Recuperatio Imperii é un programa militar ideado polo Emperador romano de oriente Xustiniano I co fin de recuperar os territorios que conformaran antigamente o Imperio Romano de Occidente e que agora estaban baixo o poder dos bárbaros. A reunificación do Imperio romano era unha idea popular naqueles tempos, xa que é unha formulación que responde aos sentimentos estendidos entre amplas capas da poboación de Occidente (sobre todo entre o elemento senatorial urbano e sectores vinculados coa administración) e en parte do goberno do Imperio oriental, que intelectualmente xoga coa continuidade imperial en Occidente; de feito, o sentimento de romanitas encóntrase - no século VI - amplamente estendido por todo o Imperio e é correspondido pola ideoloxía oficial do goberno imperial - segundo a cal este non se afundiu en Occidente senón que os bárbaros gobernan alí en nome do Emperador de Oriente - e por parte da intelligentia de Constantinopla (por exemplo, é o caso do escritor Xoán Lido, contemporáneo de Xustiniano).
Estes sentimentos son aproveitados pola administración de Xustiniano I para realizar, precisamente, unha política en consonancia con eles (fose sincera ou interesada). Este programa foi dirixido polo brillante militar Belisario, e conseguiu recuperar o norte de África, o sur da Península Ibérica e a práctica totalidade de Italia. Nas tres invasións de conquista do programa o Imperio usou sempre a escusa de que os seus intereses na rexión foran violados (case sempre co destronamento ou morte dun rei favorábel ao Imperio) para así efectuar a invasión e posterior conquista.
Porén, o Imperio romano de Oriente quedou debilitado para os retos do futuro e ademais, a facenda bizantina quedou baleira tras os monumentais gastos de Xustiniano para as súas campañas de conquista en Occidente e as súas grandes construcións arquitectónicas, como a igrexa de Santa Sofía. Os seus sucesores non poderían afrontar o reto de dirixir un Imperio atacado en todas as frontes e terminarían por perder gran parte das conquistas de Xustiniano I, e peor aínda, perderen Siria, Palestina e Exipto, que constituían gran parte do Imperio bizantino, a mans dos otománs. Conceptos similares
Renovatio imperii (nome co que tamén se coñece ao programa de Xustiniano).
Restauratio imperii (nome co que se adoita designar ao Imperio Carolinxio ou ao Sacro Imperio Romano Xermánico dos Otónidas).
Translatio imperii (concepto utilizado para xustificar ao Imperio fronte ao Pontificado na loita entre ambos os dous poderes universais).
Recursividade

A recursividade, ou recursión, é a propiedade pola cal un proceso, estrutura ou definición se aplica a si mesma de maneira autosemellante, é dicir, que se pode repetir un número indefinido de veces. O termo emprégase en diversas disciplinas, como a lingüística, a lóxica, as matemáticas ou as ciencias da computación. En matemáticas e informática, a recursividade refírese a un método de definición no que unha función ou obxecto se describe facendo referencia a si mesmo, sempre que exista unha condición inicial que evite unha cadea infinita de repeticións. Especificamente, defínense un número potencialmente infinitos de puntos para unha función utilizando unha expresión finita que pode referirse a outros puntos da función, sempre que ocorra dun xeito no que non poida suceder unha cadea infinita de referencias. É dicir, isto permite definir conxuntos ou operacións infinitas mediante regras finitas.
Na lingüística, a recursividade é a capacidade dunha lingua para inserir unha estrutura dentro doutra do mesmo tipo, como ocorre cando unha frase contén outra frase, o que posibilita crear expresións de complexidade potencialmente ilimitada. Definición formal
En matemáticas e ciencia da computación, unha serie ou clase de obxectos exhiben un comportamento recursivo se poden definirse coas seguintes dúas propiedades: Existe un caso base (ou varios) simple.
Hai un conxunto de regras que reducen tódolos outros casos a un caso base.
Recurso natural

Os recursos naturais son substancias que se dan naturalmente no ambiente. O termo xurdiu por vez primeira na década de 1970, por E. F. Schumacher no seu libro titulado Small Is Beautiful. O termo "recurso" refírese a unha inmensidade de materias primas que existen no planeta e aquelas que o ser humano pode utilizar.
Frecuentemente son clasificados como renovábeis e non renovábeis. Os non renovábeis inclúen substancias que non poden ser recuperadas nun curto período de tempo, como, por exemplo, o petróleo ou o carbón. Os renovábeis son aqueles que poden se renovar, ou seren recuperados con ou sen interferencia humana, como as forestas.
Recursos fónicos

Os recursos fónicos son aquelas figuras retóricas que xogan co son e a musicalidade das palabras. Estas provocan que sexa máis sinxela a memorización, polo que son moi comúns nos anuncios publicitarios. Con elas captan a atención do espectador e provocan nel unha necesidade de obter determinado produto. Este tipo de técnica é máis efectiva nun medio oral (como a televisión ou radio) que nun medio escrito (prensa, carteis…), xa que no primeiro escoitamos a voz dun personaxe, a súa entoación, que sentimentos transmite… e podemos captar máis sinxelamente que pretende o anunciante.
As figuras que se empregan máis son as que repiten, xa sexa un son ou unha palabra e hai dous subgrupos: as que repiten elementos idénticos ou semellantes. Figuras de repetición de elementos idénticos: aliteración, asonancia, anadiplose, diácope, diseminación, epanadiplose, epífora, xeminación, polisíndeto. ..
Figuras de repetición de elementos semellantes: derivación, gradación, paronomasia, pleonasmo, políptoto. ..
Red 2

Red 2 é un filme estadounidense de 2013 dirixido por Dean Parisot. É a secuela do filme de 2010 Red. Baseáse nos personaxes da obra de banda deseñada homónima creada por Warren Ellis e Cully Hamner, e publicada por DC Comics con Homage. Está protagonizado por Bruce Willis, John Malkovich, Mary-Louise Parker, Catherine Zeta-Jones, Lee Byung-hun, Anthony Hopkins e Helen Mirren. Estreouse o 19 de xullo de 2013 nos cinemas dos Estados Unidos.
Estreouse en galego o 31 de agosto de 2023 a través da TVG. Personaxes
Red Bull

Red Bull é unha marca comercial de bebidas enerxéticas fundada por Dietrich Mateschitz. En 1987 a empresa sacou ao mercado europeo unha nova bebida, abrindo o mercado ás bebidas enerxéticas. Entón xa existía no mercado Isostar, unha bebida enerxética para deportistas. Red Bull era unha nova bebida para a xente en xeral. Produtos similares xa existían no Xapón.
Red Bull contén auga, azucre (sacarosa, glucosa), cafeína, así como diferentes vitaminas (niacina, taurina, ácido pantoténico, B6 e B12). Red Bull mantén unha liorta nos tribunais coa ourensá Pink Cow por semellanzas co logo.
Red Dot Design Award

O Red Dot Design Award é un premio internacional anual de deseño de produto e industrial, deseño de marca e comunicación, así como conceptos de deseño, no que se outorga aos gañadores o selo de calidade Red Dot. O Red Dot Design Award, organizado por Red Dot GmbH & Co. KG, remóntase a 1954, cando se fundou a "Verein Industrieform e. V. " O concurso divídese en tres disciplinas: Premio Red Dot: Deseño de produto, Premio Red Dot: Deseño de marcas e comunicación e Premio Red Dot: Concepto de deseño. A participación no concurso está suxeita a unha taxa e as propostas son posteriormente avaliadas por un xurado internacional. Os produtos, conceptos e obras que recibiron o Red Dot Design Award preséntanse en exposicións (por exemplo, o Museo Red Dot Design de Essen), anuarios e en liña. Ademais, os deseñadores e as empresas gañadoras poden usar o selo de calidade "Red Dot" para a publicidade dos produtos.
Red Eléctrica de España

Red Eléctrica de España (REE) é unha empresa española con sede en Madrid dedicada á xestión da infraestrutura eléctrica de alta tensión de España.
REE foi fundada en 1985 en aplicación da lei 49/1984, de 26 de decembro. Foi a primeira empresa do mundo dedicada en exclusividade ao transporte e xestión do sistema eléctrico.
A lei 54/1997 do sector eléctrico de España confirmou a exclusividade de Red Eléctrica no sistema enerxético coa lei 17/2007, que modificou esta lexislación para adaptala á Directiva Europea 2003/54/CE, e mantivo a Red Eléctrica como o transportista único e operador do sistema eléctrico en España.
Durante 2010, en cumprimento desta lei, completouse a adquisición dos activos de transporte das empresas eléctricas, incluídos os sistemas de Baleares e Canarias. Accionistas
O maior propietario de REE é a SEPI.
Red Eye

Red Eye é un filme estadounidense de 2005 dirixido por Wes Craven e escrito por Carl Ellsworth. Baséase na historia de Ellsworth e Dan Foss. O filme conta a historia dunha xerente de hotel que se vé envolta nunha conspiración de asasinato durante un voo cara a Miami. A banda sonora foi composta e dirixida por Marco Beltrami. Foi distribuído por DreamWorks Pictures e estreouse o 19 de agosto de 2005. O filme recibiu valoracións positivas por parte do público e da crítica, e foi un éxito de recadación. Unha versión estendida do filme, que engadiu material nunca visto, foi emitido pola canle ABC varias veces. Personaxes
Red Hat

Red Hat, Inc. é unha empresa multinacional con sede en Estados Unidos que desenvolve produtos de código aberto e libre o sector empresarial. A compañía fundouse en 1993 e ten a súa sede principal en Raleigh, Carolina do Norte. Conta con oficinas en todo o mundo.
Red Hat adícase fundamentalmente á implantación do seu sistema operativo Red Hat Enterprise Linux, distribución Linux, e posta en funcionamento de servizos sobre desta distribución por medio da súa compañía JBoss. Ofrece tamén ferramentas para a virtualización, con Red Hat Virtualization, almacenamento de datos, plataformas virtuais, produtos de xestión e soporte e servizos de consultora.
Red Hat crea, mantén e contribúe no desenvolvemento de moitos proxectos de software libre. Ten adquirido software privativo e posteriormente liberado o seu código con licenzas libres. Algunhas das contribucións máis notables foron a creación do sistema de empaquetamento de software (RPM) e varias utilidades para a administración e configuración de equipos, como sndconfig ou mouseconfig. No 2016, na versión 4. 5 Red Hat foi a segunda grande empresa que máis contribuíu ao desenvolvemento do kernel de Linux. Historia
A Red Hat Software Inc. foi fundada no 1994 por Bob Young e Marc Ewing. En agosto de 1999, Red Hat saíu a bolsa e as súas accións obtiveron a oitava ganancia máis grande no seu primeiro día na bolsa en toda a historia de Wall Street. Catro anos máis tarde, o valor das accións de Red Hat estaba arredor dunha centésima parte do máximo valor que chegara a alcanzar antes da crise das puntocom. Aínda así, o seu comezo exitoso no mercado de valores serviron para que Red Hat fose portada en periódicos e revistas non directamente relacionadas con temas informáticos. En calquera caso, parece ser que Red Hat soubo superar os problemas doutras compañías do mundo dos negocios en torno ao software libre e anunciou números negros por primeira vez na súa historia no último cuarto do ano 2002.
Outro dos feitos históricos máis importantes de Red Hat foi a adquisición en novembro de 1999 de Cygnus Solutions, unha empresa fundada unha década antes e que xa mostrara como cunha estratexia integral baseada en software libre pódese gañar diñeiro.
En setembro de 2003, Red Hat decidiu concentrar os seus esforzos de desenvolvemento na versión corporativa da súa distribución e delegou a versión común a Fedora, un proxecto aberto independente de Red Hat.
Xa no 28 de outubro de 2018, IBM anunciou a adquisición da compañía por 34. 000 millóns de dólares, permanecendo Jim Whitehurst á fronte de Red Hat pero baixo o mando directo da CEO de IBM Ginni Rometty.
Red Hat Enterprise Linux

Non confundir con Red Hat Linux ou Fedora Red Hat Enterprise Linux (RHEL) é unha distribución de Linux que crea Red Hat e que está deseñada para o mercado empresarial. A súa versión para servidores libérase para x86, x86-64, Itanium, PowerPC e IBM System z; e a de escritorio para x86 e x86-64. O nome desta distribución adóitase abreviar como RHEL mais non é o seu nome oficial. O soporte e a formación oficial que ofrece Red Hat, como o seu programa de certificación de Red Hat céntranse nesta plataforma, a RHEL.
A primeira versión de RHEL lanzouse ao mercado como "Red Hat Linux Advanced Server". No 2003 Red Hat cambióuselle o nome de "Red Hat Linux Advanced Server" a "Red Hat Enterprise Linux AS" e engadiulle as variantes "Red Hat Enterprise Linux ES" e "Red Hat Enterprise Linux WS".
A marca de Red Hat restrinxe a redistribución gratuíta das súas versións de Red Hat Enterprise Linux mais libera o código na súa totalidade. As derivadas de "Red Hat Enterprise Linux" desenvólvense retirando as compoñentes non libres como a imaxe de Red Hat. Un caso disto é CentOS, que se constrúe empregando RHEL e a mantén a súa propia comunidade. Outro é Oracle Linux, un fork de Oracle que non é totalmente compatible con RHEL.
Red Shoe Diaries

Red shoe diaries é unha serie de televisión dramática e erótica, emitida pola canle de cable estadounidense, Showtime, desde 1992 até 1997, e distribuída por Playboy Entertainment no estranxeiro. A maioría dos episodios foron dirixidos por Zalman King, Rafael Eisenman ou ambos os dous xuntos. Esta protagonizada por David Duchovny, Anthony Addabbo, Audie England, Jennifer Burton, Michael Woods, Matt LeBlanc, Ely Pouget, Arnold Vosloo, Nick Chinlund, Alexandra Tydings, Sheryl Le, Claire Stansfield, Nina Siemaszko, Brad Fisher, Kate Jackson e Richard Tyson.
RedIRIS

RedIRIS é a rede española para Interconexión dos Recursos InformáticoS das universidades e centros de investigación. Como tal prové de servizos de conexión a Internet a devanditas institucións. Foi fundada no ano 1988 como un proxecto do entón Plan Nacional de I+D do Ministerio de Educación e Ciencia en colaboración con Telefónica a través da fundación Fundesco e actualmente está xestionada pola Entidade Pública empresarial Red. es e financiada polo Plan Nacional de I+D+i. Historia
Na súa primeira etapa, até 1990, o proxecto tivo como primeiro obxectivo a construción de infraestruturas para ter un sistema de comunicacións homoxéneo entre os centros universitarios e de investigación en rede.
A partir de 1994 o seu control pasa a mans do CSIC.
A privatización de Telefónica e a súa conversión en multinacional con intereses estritamente empresariais ten suposto o desenvolvemento dun equilibrio inestable para a xestión desta rede pública baseada fisicamente no cableado tendido por Telefónica. Innovación: RedIRIS-NOVA
RedIRIS-NOVA é a rede óptica de alta capacidade de RedIRIS, que conecta as redes rexionais de todas as comunidades autónomas e os principais centros de investigación de España co resto de redes académicas internacionais e en especial as redes académicas e de investigación portuguesa FCCN e a rede de investigación europea GÉANT. A fibra óptica permite despregar facilmente circuítos de 10G ou 40G e pronto de 100G, por un custo moi inferior ao modelo de rede baseado no alugamento de capacidade. Popularmente esta fibra óptica coñécese como fibra óptica escura, debido a que nas súas orixes era fibra óptica tendida con sobrecapacidade, sen uso, pensando en posibles aumentos futuros de uso.
RedIRIS-NOVA conecta máis de 50 puntos de presenza entre si, compondo unha rede mallada sobre a que se desprega a Red Troncal IP de RedIRIS e as redes autonómicas, para permitir a colaboración entre os investigadores e o desenvolvemento de servizos de última xeración.
O proxecto está financiado pola Secretaría de Estado de Investigación, Desenvolvemento e Innovación do Ministerio de Economía e Competitividade, cofinanciado polo Programa Operativo Sociedade do Coñecemento FEDER 2007-2013 (POEC) da Secretaría de Estado de Telecomunicacións e para a Sociedade da Información, e executado pola Entidade Pública Empresarial red. es, organismo encargado da xestión operativa de RedIRIS. Forxa de Coñecemento Libre
Entre os servizos que ofrece está a Forxa de Coñecemento Libre da Comunidade RedIRIS, que ofrece a toda a comunidade un repositorio para desenvolver iniciativas libres na contorna académica-científico universitario. Esta Forxa úsase, por exemplo, como forxa oficial no Concurso Universitario de Software Libre.
Rede Ferroviaria Transeuropea

A Rede Transeuropea de Ferrocarril ou Rede Ferroviaria Transeuropea está formada pola Rede Ferroviaria Transeuropea de Alta Velocidade e a Rede Ferroviaria Transeuropea Convencional. É unha das redes que conforman a Rede Transeuropea de Transporte da Unión Europea. Marco
De conformidade co artigo 10 da Decisión n. o 1692/96/CE do Parlamento Europeo e do Consello, do 23 de xullo de 1996, relativa ás directrices comunitarias para o desenvolvemento da Rede Transeuropea de Transporte, a rede ferroviaria deberá incluír as infraestruturas e instalacións que permitan a integración do ferrocarril coas estradas e, se é o caso, cos servizos de transporte marítimo e aéreo. Neste sentido, indícase que se debe prestar especial atención á conexión dos aeroportos rexionais á rede. Finalidade
A rede ha ter as seguintes características: Debe desempeñar un papel importante no transporte de pasaxeiros de longa distancia.
Debe permitir a interconexión cos aeroportos sempre que sexa posible.
Debe permitir o acceso ás redes ferroviarias rexionais e locais.
Debe facilitar o transporte de mercadorías identificando e desenvolvendo rutas troncais de mercadorías ou rutas nas que os trens mercantes teñan prioridade.
Debe desempeñar un papel importante no transporte intermodal
Debe permitir a interconexión polos portos con tránsito marítimo de curta distancia e con vías navegábeis interiores.
Rede Ferroviaria Transeuropea Convencional

A Rede Ferroviaria Transeuropea Convencional, xunto coa Rede Ferroviaria Transeuropea de Alta Velocidade, conforman a Rede Ferroviaria Transeuropea, que á súa vez é unha das varias redes transeuropeas de transporte da Unión Europea (TEN-T). Foi definido pola Directiva 2001/16/CE do Consello do 19 de marzo de 2001.
O obxectivo desta Directiva da UE é conseguir a interoperabilidade da rede ferroviaria convencional europea nas distintas fases do seu deseño, construción e explotación.
A rede defínese como un sistema formado por un conxunto de infraestruturas, instalacións fixas, equipamentos loxísticos e material rodante. Subdivisións
Por definición da decisión da CE, a rede ferroviaria convencional pódese subdividir nas seguintes categorías: liñas destinadas a servizos de viaxeiros
liñas destinadas a tráfico mixto (pasaxeiros e mercadorías)
liñas especialmente deseñadas ou actualizadas para servizos de carga
centros de pasaxeiros
centros de carga, incluíndo terminais intermodais
liñas que conectan os compoñentes mencionados anteriormente
Esta infraestrutura inclúe sistemas de xestión de tráfico, seguimento e navegación.
O material rodante poderá comprender todo o material que poida circular pola totalidade ou parte da rede ferroviaria transeuropea convencional. Corredores
A UE decidiu nove "corredores da rede central" no marco da RTE-T (TEN-T en inglés), que son: Corredor escandinavo-mediterráneo: Hamina-Helsinqui-Turku, Estocolmo/Oslo-Copenhague/Rostock-Hamburgo/Berlín-Kassel/Leipzig-Núremberg-Regensburg-Múnic-Innsbruck-Verona-Florencia-Roma-Nápoles-Messina/Bari-Palermo/ Tarento-Valeta
Corredor Mar do Norte-Báltico: Róterdam-Ámsterdam/Bruxelas-Hannover-Berlín-Varsovia-Kaunas-Riga-Tallin
Corredor Mar do Norte-Mediterráneo: Cork-Dublín-Belfast, Glasgow/Edimburgo/Holyhead-Manchester-Birmingham-Londres-Bruxelas-Luxemburgo-Estrasburgo/Nancy-Lión-Marsella/Montpellier
Corredor Báltico-Adriático: Gdańsk/Szczecin-Varsovia/Poznań-Łódź/Wrocław-Katowice-Ostrava-Brno/Bratislava-Viena-Ljubljana/Udine-Venecia-Boloña-Rávena
Corredor Oriente/Mediterráneo Oriental: Hamburgo/Bremen/Rostock-Hannover-Leipzig/Berlín-Dresde-Praga-Viena/Bratislava-Budapest-Timișoara-Sofía-Burgas/Atenas-Patras/Limassol-Nicosia
Corredor Rin-Alpino: Ámsterdam/Rotterdam/Ostende-Düsseldorf/Bruxelas-Colonia-Frankfurt-Basilea-Berna-Novara/Milán-Xénova
Corredor Atlántico: Lisboa/Porto/Alxeciras-Salamanca/Madrid-San Sebastián-Bordeos-París-Le Havre/Mannheim/Estrasburgo
Corredor Rin-Danubio: Estrasburgo-Frankfurt-Praga-Kosice/Estrasburgo-Stuttgart-Múnic-Viena-Bratislava-Budapest-Timișoara-Bucarest-Costanța
Corredor Mediterráneo: Alxeciras–Sevilla/Málaga–Madrid/Valencia–Barcelona–Montpellier–Lión–Turín–Milán–Venecia–Ljubljana–Zagreb–Budapest
As rutas indicadas son aproximadas e hai ramais en varias delas.
Rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico

A Rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico é un proxecto da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, a través da Dirección Xeral de Patrimonio Cultural, nacido en 2001 co obxectivo de crear catro grandes centros de referencia nas catro provincias galegas para pór en valor e dotar de recursos científicos, didácticos e turísticos os diferentes espazos arqueolóxicos espallados por todo o territorio. Parques
Dentro deste proxecto, están a crearse os seguintes centros, un en cada unha das provincias: En Pontevedra, o Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre, localizado en Campo Lameiro e dirixido á conservación e divulgación da arte rupestre. Este centro inaugurouse o 6 de xullo de 2011. .
En Ourense, o Parque Arqueolóxico da Cultura Castrexa, situado no Castro de San Cibrao de Las, entre San Amaro e Punxín; é un centro dirixido ó mundo castrexo. Inaugurouse o 8 de marzo de 2014. .
Na Coruña, o Parque Arqueolóxico do Megalitismo da Costa da Morte, centro de interpretación do megalitismo. En outubro de 2023 a Deputación da Coruña reservou 200. 000 euros para a posta en marcha do proxecto. .
En Lugo o proxecto inclúe un centro sobre o mundo galaico-romano.
En tódolos casos preténdese construír un centro de interpretación dotado coa infraestrutura necesaria para focaliza-la investigación relacionada con cada momento histórico, pero sen esquece-los aspectos didácticos e turísticos destas instalacións.
Rede de Municipios Galegos pola Abolición

A Rede de Municipios Galegos pola Abolición é unha plataforma civil creada pola Asociación Animalista Libera, a Fondation Franz Weber e Galicia, Mellor Sen Touradas para fomentar a participación dos municipios de Galiza no proceso de abolición das touradas. Ten orixe nas primeiras iniciativas municipais presentadas en 2010 tras unha petición aberta dos abolicionistas á cidadanía.
Segundo a plataforma Galicia, mellor sen touradas os edís do BNG, Compromiso por Galicia, Esquerda Unida e Anova apoiarían mocións contra os festexos taurinos nos concellos nos que teñen representación.
A pertenza a esta rede de municipios implica o compromiso de non participar no impulso ou promoción de festexos taurinos, incluíndo a publicidade de festexos no seu territorio (o que ten especial relevancia en municipios contiguos a aqueles nos que aínda existe a tauromaquia), así como rexeitar o uso de fondos públicos para soster estas actividades. Concellos
En novembro de 2016 hai un total de 20 concellos adheridos á Rede:
Rede de computadoras

Denomínase rede de computadores a unha serie de host autónomos e dispositivos especiais intercomunicados entre eles. Os diferentes compoñentes que van formar unha rede pódense conectar de diferente forma. A disposición dos diferentes compoñentes dunha rede coñécese co nome de topoloxía de rede. As redes poden clasificarse atendendo a diferentes criterios:
Segundo o seu tamaño e extensión.
Segundo a tecnoloxía de transmisión.
Segundo o tipo de transferencia de datos que soportan. Rede segundo o tamaño e a extensión
Redes LAN: (Local Area Network) A súa extensión varía entre os 10 metros e 1 quilómetro aproximadamente. Este tipo de redes son habituais en oficinas, colexios e empresas pequenas, que xeralmente usan a tecnoloxía broadcast, é dicir, aquela na que a un só cable se conectan todas as máquinas.
As topoloxías LAN máis comúns son:
Ethernet.
Token Ring.
FDDI.
Redes MAN: (Metropolitan Area Network). O seu tamaño é superior o das LAN xa que poden abarcar unha cidade enteira. Son habituais en empresas e organizacións que posúen distintas oficinas repartidas nunha mesma área metropolitana, polo que o seu tamaño máximo comprende unha área duns 10 quilómetros.
Redes WAN: (Wide Area Network). O seu tamaño e superior o da MAN e consiste nunha colección de hosts o de redes LAN conectadas por unha subrede. Esta subrede está formada por unha serie de liñas de transmisión interconectadas por medio de routers. O seu tamaño pode oscilar entre 100 e 1000 quilómetros.
Redes Internet: Unha Internet é unha rede de redes, vinculadas mediante ruteadores gateways. O seu tamaño vai desde os 10000 quilómetros en adiante. O exemplo mais claro deste tipo de redes é Internet, a rede de redes mundial.
Redes inalámbricas: Son redes cuxos medios físicos no son fíos de cobre de ningún tipo, o que as diferenza das redes anteriores. Baséanse na transmisión de datos mediante ondas de radio, microondas, satélites ou infravermellos. Rede segundo a tecnoloxía de transmisión
Rede de broadcast: Aquelas redes nas que a transmisión de datos realízase mediante un só canal de comunicación, compartido por todas as maquinas da rede.
Rede punto a punto: Aquelas nas que existen moitas conexións entre parellas individuais de maquinas. Para que se poida transmitir os paquetes desde unha máquina a outra ás veces é necesario que estes pasen por maquinas intermedias, sendo obrigado en tales casos un trazado das rutas mediante dispositivos routers. Rede segundo o tipo de transferencia de datos que soporta
Rede de transmisión simple(Simplex): Aquelas redes nas que os datos só poden viaxar nun sentido.
Rede Half-Duplex: Aquelas nas que os datos poden viaxar en ambos sentidos, pero só nun deles nun momento dado. E dicir, só pode haber transferencia dos datos nun sentido a vez.
Rede Full-Duplex: Aquelas nas que os datos poden viaxar nos dous sentidos a vez.
Rede de mentiras

Rede de mentiras (en inglés: Body of Lies) é un filme estadounidense dirixido por Ridley Scott que se estreou no 2008. Baséase na novela Body of Lies de David Ignatius. Sinopse
Roger Ferris (Leonardo DiCaprio) é o mellor axente da CIA. Cada un dos seus pasos depende dunha voz ó outro lado dun teléfono: a do veterano Ed Hoffman (Russell Crowe), responsábel das operacións da Axencia en todo Oriente Medio. Dende a súa confortable casa, Hoffman séguelle a pista a un líder terrorista que está a sementar o terror mediante atentados con bombas e porque parece quen de eludir á rede de intelixencia máis adiantada do mundo. Para sacar ós terroristas do seu agocho, Ferris terá que entrar no seu mundo. Personaxes
Leonardo DiCaprio como Roger Ferris
Russell Crowe como Ed Hoffman
Mark Strong como Hani Salaam
Golshifteh Farahani como Aïsha
Oscar Isaac como Bassam
Ali Suliman como Omar Sadiki
Alon Abutbul como Al-Saleem
Michael Gaston como Holiday
Simon McBurney como Garland
Vince Colosimo como Skip
Mehdi Nebbou como Nizar
Kais Nashef como Karami
Clara Khoury como a muller de Bassam
Rede de área extensa

A rede de área extensa ou WAN (acrónimo inglés derivado de "wide area network") é un tipo de rede que cobre unha área extensa. O exemplo máis coñecido de WAN é a propia Internet.
As redes de área extensa acostuman estar formadas por varias redes de área local xuntas, co que os usuarios e computadoras nun lugar poden comunicarse con usuarios e computadoras noutro lugar.
Moitas redes de área extensa pertencen a organizacións particulares e son privadas, outras, feitas por ISPs, proporcionan acceso desde unha LAN dunha organización a Internet.
As WANs utilizan comunmente como protocolo de comunicación TCP/IP, X. 25, ATM ou Frame Relay.
Agora que Internet é unha WAN moi rápida, a necesidade de liñas dedicadas por parte das organizacións reduciuse, e son moi utilizadas as redes privadas virtuais, que utilizando encriptación e outras técnicas dan a sensación de ser redes dedicadas, mentres que están a ser aprovaitadas as infroestruturas da WAN.