Historia de Tokyo

A historia of Tokyo narra o crecemento do centro urbano máis grande do Xapón. A parte oriental de Tokyo ocupa unha importante área na rexión de Kanto, que xunto coa hoxe en día prefectura de Saitama, a cidade de Kawasaki e a parte oriental de Yokohama conformaban a antiga provincia de Musashi. Esta foi unha das provincias baixo o sistema ritsuryō. Edo
Aínda que dende o século VII hai constancia de templos na zona (Senso-ji, 628; Kanda Miyojin, 830), non é ata 1180 cando comeza a existencia dunha pequena aldea de pescadores ó carón da residencia do clan Edo no alto dun outeiro preto da desembocadura do río Sumida. A aldea chámase tamén Edo ("porta do esteiro ou enseada"), pois o mar chegaba naquel tempo a lamber as ladeiras do outeiro (a enseada Hibiya).
No entanto, non será ata 1457 que, da man do guerreiro Ota Dokuan, se constrúe un castelo e fortaleza no outeiro, pola súa estratéxica posición dominante do delta do Sumida. Edo comeza oficialmente a súa andaina. Capital dos Tokugawa
Pero vai ser coa toma do lugar por Ieyasu Tokugawa en 1590 cando a sorte de Edo cambie radicalmente. Pouco despois, en 1603, os Tokugawa conseguen o poder efectivo sobor do Xapón e Ieyasu decide traslada-la corte a Edo. Dun día para outro a aldea convértese en capital: reconstrúese e amplíase a fortaleza (muros ciclópeos, ramplas de vinte metros, fosos); fanse grandes obras de desecamento de zonas pantanosas e canais de comunicación e transporte; constrúense amplos barrios para as residencias dos señores da corte (uns 300 daimyos con as súas familias e samurais)
Á parte do enorme complexo do castelo, o centro neurálxico da cidade é o Nihonbashi (literalmente "ponte do Xapón"), ao leste daquel, sobor dunha canle que o cumunicaba co Sumida.
Como o seu nome anuncia, é tamén o centro simbólico do país, punto de arrInque de todas as grandes rutas (Tokkaido cara ao sur, ata Kyoto e Osaka, a máis importante). A ambos os lados da ponte a actividade é sempre frenética en torno a mercados e muelles.
A pesar dos frecuentes incendios ("flores de Edo") e terremotos, a cidade capital dos Tokugawa vai desenvolverse enormemente ata se converter quizais na maior do mundo cara ao final do século XVIII, cunha poboación dun millón de habitantes. Restauración Meiji: Tokyo
En 1868, a dinastía Meiji restaura o poder imperial e decide que Edo sexa a súa capital (substituíndo a Kioto), co nome de Tokyo ("capital do leste"). Unha nova era comeza para o Xapón, a da fin do illamento e apertura comercial ao resto do mundo. En Tokyo constrúese o palacio imperial no suroeste do recinto do castelo (1888) e, paradoxicamente, dáse unha pequena decadencia pola desaparición dos daymios. Tamén xorde o ferrocaril e a industrialización. O barrio de Ginza, actual centro comercial da cidade ao sueste do palacio, constrúese nestes anos en ladrillo tralo incendio de 1872.
En setembro de 1923 gran parte da cidade é destruída por un catastrófico terremoto. Porén, coma en ocasions anteriores, reconstrúese deseguida é renóvase segundo modelos occidentais co ancheamento xeneralizado de rúas. Segue unha grande expansión e nova destrución polos bombardeos da segunda guerra mundial. Volta ao mesmo: reconstrución e o maior desenvolvemento da súa historia coa expansión da economía xaponesa nas décadas dos cincuenta e sexenta. O corazón da cidade e da metrópoles vaise desprazando cara ao oeste do castelo, ao barrio de Shinjuku ( a súa estación é a de maior tránsito diario do mundo)