proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Materialismo dialéctico

O materialismo dialéctico é considerado pola maioría de marxistas como a base filosófica do marxismo. Como o seu nome indica, é unha combinación da dialéctica hegeliana e o materialismo filosófico de Ludwig Feuerbach, Karl Marx e Friedrich Engels. Emprega os conceptos de tese-antítese-síntese para explicar o crecemento e desenvolvemento da historia humana. Inda que Hegel e Marx nunca empregaron o devandito modelo de tese-antítese-síntese nas súas formulacións, é agora empregado comunmente para ilustrar a esencia deste método.
Algúns teóricos marxistas, críticos do materialismo dialéctico, defenderon unha resituación do traballo de Engels Dialéctica da natureza na teoría marxista. Consideran que o termo materialismo dialéctico xorde co teórico ruso Georgi Plejanov e que Marx preferiu o termo concepción materialista da historia, posteriormente resumido como materialismo histórico por Engels. Isto limita o método a un contexto sociolóxico especificamente humano, non sendo, polo tanto, unha teoría universal aplicable a tódolos campos científicos.
Mentres o materialismo dialéctico ten sido tradicionalmente asociado case en exclusiva co marxismo, hai quen argumentou que dita filosofía é aplicable a unha visión do mundo non marxista tamén. Materialismo
En esencia, o materialismo contesta a cuestión fundamenteal da filosofía dando preeminencia ao mundo material: resumidamente, o material precede ao pensamento.
O materialismo considera que o mundo é material, que tódolos fenómenos no universo consisten en materia en movemento, e que tódalas cousas son interdependentes e están interconectadas, e se desenvolven de acordo cunha lei natural, que o mundo existe fóra de nós e con independencia da nosa percepción, que o pensamento é un reflexo do mundo material no cerebro, e que o mundo é en principio cognoscible. Dialéctica
A dialéctica é en esencia a lei máis xeral de desenvolvemento da natureza, sociedade e pensamento. As súas características principais son as seguintes: O universo non é unha mestura accidental de elementos separados uns dos outros, senón algo integral, onde as cousas son mutuamente interdependentes.
A natureza está nun estado de cambio constante.
O desenvolvemento é un proceso no que os cambios cuantitativos insignificantes e imperceptibles levan ao fundamental, aos cambios cualitativos. Non ocorre gradualmente, senón rápida e abruptamente, a través do paso dun estado a outro.
Tódalas cousas conteñen de seu contradicións internas, as cales son a causa principal do movemento, o cambio e o desenvolvemento do mundo.
Leis da dialéctica
As tres leis fundamentais da dialéctica son: A lei da unidade e oposición de contrarios.
A lei do paso dos cambios cuantitativos aos cualitativos.
A lei da negación da negación.
Materialismo histórico

No marxismo e no estudo da historia, o termo materialismo histórico (ou o que o mesmo Karl Marx chama a concepción materialista da historia) é un marco teórico para explicar desenvolvementos e cambios na historia humana a partir de factores prácticos, tecnolóxicos ou materiais, en especial o modo de produción e as limitacións que este impón ao resto de aspectos organizativos (aspecto económico, xurídico, ideolóxico, político, cultural etc. ). Para o materialismo histórico son os cambios tecnolóxicos e do modo de produción os factores principais de cambio social, xurídico e político, e é nos factores materiais dese tipo onde deben buscarse as causas últimas dos cambios. Materialismo histórico en Marx
O materialismo histórico pode ser contrastado con outras teorías da historia (que os marxistas chamarían idealistas) que colocan o rol causal para os cambios históricos e sociais na política, a filosofía, a arte, Deus, ou calquera outro fenómeno cultural.
A visión de Marx do materialismo histórico, resalta o carácter dinámico das relacións sociais de tal modo que ata o capitalismo, resulta unha etapa histórica e polo tanto transitoria no desenvolvemento da humanidade, e non un sistema estático ou o produto dunha evolución "natural" do ser humano.
A partir da análise que Karl Marx realizou da historia da humanidade, desenvolveu unha concepción materialista da historia segundo a cal os seres humanos cambiaban as súas relacións de produción e polo tanto o resto das súas relacións sociais a medida que o desenvolvemento das forzas produtivas esixían o paso dun modo de produción a outro. Os principais modos de produción serían, conceptualmente, o comunismo primitivo, o despotismo oriental, o escravismo, o feudalismo e o capitalismo. Con todo, Marx non utiliza estes conceptos máis que como guías para a análise concreta. Marx concibiu o socialismo como a etapa que sobreviviría logo da superación do modo de produción capitalista, para logo chegar ao ideal comunismo pleno.
Entre outros conceptos importantes do materialismo histórico, Marx desenvolveu en distintas obras os conceptos de: modo de produción, explotación, plusvalía, crises periódicas, sobreprodución, e fetichismo da mercancía, entre outros.
A proposición clásica do materialismo histórico segundo palabras do propio Marx, atópase no seu Prólogo á Contribución á crítica da economía de 1859. Materialismo histórico e materialismo dialéctico
Frecuentemente considérase ao materialismo dialéctico como un termo intercambiable co de materialismo histórico. Porén, o primeiro é a formulación adoptada por Friedrich Engels na aplicación do método do materialismo histórico ás ciencias naturais. O desenvolvemento conceptual do materialismo dialéctico foi continuado posteriormente por diversos autores leninistas. Esta é unha cuestión suxeita a fortes discusións dentro do campo marxista. Para Louis Althusser, por exemplo, debe considerarse ao materialismo histórico como a ciencia marxista e ao materialismo dialéctico como a filosofía marxista.
Mateu de París

Mateu de París (en latín: Matthæus Parisiensis), nado ca. 1200 e finado en 1259, foi un monxe beneditino e historiador inglés, que viviu na abadía de St Albans en Hertfordshire. Traxectoria
A pesar do seu nome e do seu coñecemento do francés, naceu en Inglaterra, aínda que quizais estudou en París.
Continuou a redacción da Chronica Majora, onde dá unha visión negativa da política rexia, mentres que na súa obra abreviada, a Historia Anglorum (escrita cara a 1253), as pasaxes críticas foron expurgadas. Foi un vehemente defensor das ordes monásticas fronte ao clero secular e os mendicantes. Tamén resulta rechamante a franqueza coa que critica á corte pontificia. Galería de imaxes
Math rock

O math rock é un estilo de rock experimental e indie rock ritmicamente complexo e baseado normalmente nas guitarras aparecido a finais dos anos 90, influenciado por bandas de rock progresivo como King Crimson e polos compositores minimalistas do século XX como Steve Reich. Caracterízase por estruturas rítmicas complexas e atípicas (con paradas e inicios irregulares), contrapuntos, compases impares, melodías angulares e extensos acordes acotío disonantes. Características
Mentres que a meirande parte da música rock usa unha medida básica 4/4 (aínda que acentuado ou sincopado), o math rock usa frecuentemente tempos asimétricos como 7/8, 11/8, ou 13/8, ou tempos que cambian continuamente baseados en diversas agrupacións de 2 e 3. Esta complexidade rítmica, vista como "matemática" por moitos oíntes e críticos, é a que lle dá nome ao xénero.
O son está normalmente dominado por guitarras e batería como no rock tradicional, e debido aos complexos ritmos, os baterías de grupos de math rock adoitan a destacar máis que noutros grupos. E común que os guitarristas destas bandas usen a técnica do tapping á hora de tocar, e de cando en vez incorpóranse pedais de loop, como fai Battles. As guitarras tamén adoitan a ser tocadas en tons limpos, máis que noutros xéneros de rock, aínda que algunhas bandas tamén usan distorsión.
As letras non adoitan ser un elemento primordial no math rock; a voz trátase como calquera outro son na mestura. Acotío as voces non son dobradas, e son psicionadas a un volume baixo na mestura, como no estilo de gravación de Steve Albini. Moitos dos grupos mais famosos do xénero son totalmente instrumentais, como Don Caballero ou Hella, aínda que ámbolos dous experimentaron con voces en varios graos.
MathWorld

MathWorld é unha enciclopedia de matemáticas en liña, creado e escrito en gran parte por Eric W. Weisstein. It is sponsored by and licensed to Wolfram Research, Inc. and was partially funded by the National Science Foundation's National Science Digital Library grant to the University of Illinois at Urbana–Champaign. Está patrocinado e licenciado por Wolfram Research, Inc. e foi financiada parcialmente pola subvención da National Science Digital Library da Universidade de Illinois en Urbana–Champaign. Historia
Eric W. Weisstein, o creador do sitio, foi un estudante de física e astronomía que se acostumou a escribir notas nas súas lecturas matemáticas. En 1995 puxo as súas notas en liña e chamouno "O tesouro das matemáticas de Eric". Contiña centos de páxinas/artigos, que abranguían unha ampla gama de temas matemáticos. O sitio fíxose popular como un amplo recurso único sobre matemáticas na web. En 1998, fixo un contrato con CRC Press e os contidos do sitio publicáronse en formato impreso e en CD-ROM, titulado "CRC Concise Encyclopedia of Mathematics". A versión en liña gratuíta chegou a ser só parcialmente accesible ao público. En 1999 Weisstein pasou a traballar para Wolfram Research, Inc. (WRI), e WRI renomeou Math Treasure Trove a MathWorld e aloxouno no sitio web da empresa sen restricións de acceso. Demanda CRC
No 2000, CRC Press demandou a Wolfram Research Inc. (WRI), ao presidente de WRI, Stephen Wolfram, e ao autor Eric W. Weisstein, debido ao que consideraban un incumprimento do contrato: que o contido de MathWorld debía permanecer só impreso. O lugar foi retirado por unha orde xudicial.
O caso foi posteriormente resolto fóra dos xulgados, coa WRI pagando unha cantidade non especificada e cumprindo outras estipulacións. Sistema de computación alxébrico
O nome do sitio aparece como Wolfram Mathworld e está relacionado co sistema alxébrico computacional (CAS) online aberto Wolfram Alpha
Mathcore

O mathcore é un tipo de metalcore ritmicamente complexo e disonante. Xurdiu na primeira metade dos anos 90 de man de bandas como Converge, Coalesce, Botch, The Dillinger Escape Plan, e Candiria. O termo mathcore é suxerido por analoxía co math rock. Tanto o o math rock como o mathcore fan uso de tempos infrecuentes. Grupos de math rock como Slint, Don Caballero, Shellac, Drive Like Jehu e Dazzling Killmen teñen algunha influencia no mathcore, aínda que este estea máis relacionado co metalcore. Importantes bandas de mathcore teñen sido asociadas tamén co grindcore. Historia
Un primeiro antecedente do mathcore foi practicado por Black Flag en 1984, co álbum My War. Os seus sete minutos de música lúgubre cun estilo próximo á fusión do seu tema "Scream" foron demasiado para moitos seareiros. Moitos grupos da escena mathcore pagaron tribut a Black Flag no álbum tributo Black on Black: A Tribute to Black Flag, publicado no ano 2002.
Nos anos 90, os grupos que no presente se decriben como de mathcore agrupáronse na etiqueta "noisecore". Kevin Stewart-Panko de Terrorizer refírese a bandas como Neurosis, Deadguy, Cave In, Today Is the Day, The Dillinger Escape Plan, Converge, Coalesce, Candiria, Botch e Psyopus. Stewart-Panko describe o son desas bandas como unha "mestura sen regras de hardcore, metal, math rock progresivo, grind e jazz dinámica, violenta, discordante, técnica, brutal e descentrada".
O termo "mathcore" enfatiza a influencia collida do math rock: math rock con hardcore. As primeiras bandas en gravar este híbrido son Rorschach, Starkweather, Botch e Converge. Ao longo dos 90 comezaron a aparecer outros grupos: Cave In dende Massachusetts, Cable dende Connecticut, Coalesce dende Kansas City ou Knut dende Suíza. O termo foi cuñado co lanzamento do álbum de estrea de The Dillinger Escape Plan, Calculating Infinity (1999). The Dillinger Escape Plan adoita a considerarse pioneira do mathcore.
A principios dos 2000 comezaron a aparecer novas bandas de mathcore. Estas raramente eran descritas como tal, pero comunmente relacionábanse cos pioneiros do xénero ou citabanos como influencia. Os primeiros discos de Norma Jean adoitan a ser comparados con Converge e Botch. Outras bandas novas de mathcore que citan a estes pioneiros como influencia ou son comparadas con eles son Car Bomb, The Locust, Daughters, Some Girls, Look What I Did ou The Number Twelve Looks Like You.
Mathematical Association of America

A Mathematical Association of America (MAA) é unha sociedade profesional dedicada ás matemáticas adecuada para un nivel universitario.
A MAA fundouse no 1915 e ten a sede no Dupont Circle, barrio de Washington, D. C. A organización publica revistas e libros de matemáticas, incluíndo a American Mathematical Monthly, sendo a revista de matemáticas máis lida no mundo segundo rexistros do JSTOR. Reunións
A MAA patrocina o festival de verán anual MathFest e xunta a American Mathematical Society organiza o Joint Mathematics Meeting, a primeiros de xaneiro de cada ano. Publicacións
A asociación publica varias revistas asociada con Taylor & Francis: The American Mathematical Monthly orientada a universitarios e investigadores matemáticos.
Mathematics Magazine orientada a profesores de universidade de nivel junior-senior.
The College Mathematics Journal orientada a profesores de universidade de nivel freshman-sophomore.
Math Horizons orientada a estudantes universitarios.
MAA FOCUS é o boletín informativo da asociación. Publica recursos online, a Mathematical Sciences Digital Library (Math DL). A este seguiulle no 2004, Convergence, e en 2005 MAA Reviews, un servizo de librería online e Classroom Capsules and Notes, un conxunto de notas das aulas.
A MAA publica varias series de libros. As series son: Anneli Lax New Mathematical Library, Carus Mathematical Monographs, Classroom Resource Materials, Dolciani Mathematical Expositions, MAA Notes, MAA Textbooks, Problem Books, e Spectrum. Competicións
A MAA patrocina numerosas competicións para estudantes, incluíndo a competición William Lowell Putnam, as series de competicións online, e as competicións American Mathematics Competitions (AMC).
Mathematical Reviews

Mathematical Reviews é unha revista publicada pola American Mathematical Society (AMS) que contén breves sinopsis e, nalgúns casos, avaliacións de moitos artigos de matemáticas, estatística e teoría da computación. A AMS tamén publica unha base de datos bibliográfica en liña asociada chamada MathSciNet, que contén unha versión electrónica de Mathematical Reviews. Cociente de citas matemáticas
Mathematical Reviews calcula un "cociente de citas matemáticas" (MCQ) para cada revista. Do mesmo xeito que o factor de impacto, esta é unha estatística numérica que mide a frecuencia de citas a unha revista. O MCQ calcúlase contando o número total de citas da revista que foron indexadas por Mathematical Reviews durante un período de cinco anos, e dividindo este total polo número total de artigos publicados pola revista durante ese período de cinco anos.
Para o período 2012 a 2014, as cinco principais revistas en Mathematical Reviews por MCQ foron: Acta Numerica - MCQ 8. 14
Publicacións Mathématiques de l'IHÉS - MCQ 5. 06
Revista da American Mathematical Society - MCQ 4. 79
Annals of Mathematics - MCQ 4. 60
Forum of Mathematics, Pi - MCQ 4. 54
O "All Journal MCQ" calcúlase considerando todas as revistas indexadas por Mathematical Reviews como unha única metarevista, o que permite determinar se unha determinada revista ten un MCQ superior ou inferior á media. O MCQ de All Journal de 2018 é de 0, 41.
Mathematics Genealogy Project

Mathematics Genealogy Project (en galego: Proxecto de xenealoxía de matemáticas) é unha base de datos en liña para a xenealoxía académica das matemáticas. Contén dende 2007 información de datas de gradación, alma máter, supervisores doutorais e estudantes doutorais de máis de 100000 matemáticos. Historia
O proxecto xurdiu como unha iniciativa de Harry Coonce, un profesor de matemáticas da Universidade Estatal de Minnesota, situada en Mankato, Minnesota. Logo do retiro de Coonce en 1999, o proxecto continuou uns anos, até que no 2002 a universidade decidiu retirarlle o seu apoio. Con todo, dada a relevancia do proxecto, este continuou operando baixo os auspicios da American Mathematical Society e a North Dakota State University. No 2005, recibiu unha subvención do Instituto Clay de Matemáticas.
Actualmente, de acordo con declaracións do propio proxecto, «cando usamos a palabra matemáticas ou matemático referímonos a esa palabra nun sentido moi incluínte. Polo tanto, todos os datos relevantes de estatística, a informática, a filosofía ou a investigación de operacións é benvido».
A información xenealóxica obtense de fontes tales como Dissertation Abstracts International e Notices from AMS, pero pode ser fornecida por calquera persoa a través da páxina web do proxecto. A base de datos contén o nome do matemático, universidade e ano no que se outorgou o grao, título da tese, nomes do primeiro e segundo conselleiro, unha bandeira do país no que foi galardoado co grao, e un reconto das descendencias académicas.
Mathesis (revista)

Mathesis é o boletín de divulgación matemática do IES Ramón Otero Pedrayo da Coruña. A revista, fundada en 2006, está dirixida polo profesor Santiago López Arca.
Ten os seus precedentes no boletín Douspierre, creado en 1999 polo Club Matemático Durán Loriga e do que se publicaron 54 números.
Maths to 18

Maths to 18 foi un plan anunciado o 3 de xaneiro de 2023 polo daquela primeiro ministro do Reino Unido, Rishi Sunak, segundo o cal as matemáticas serían obrigatorias nas escolas británicas ata os 18 anos. Contexto
As matemáticas son obrigatorias no currículo para todo o alumnado en Inglaterra ata os 16 anos, igual que en España. A anterior primeira ministra, Liz Truss, escribira un libro de matemáticas, The value of mathematics, e o seu pai, John Truss, era matemático.
Debido á pandemia de COVID-19, o ensino das matemáticas sufriu as consecuencias da educación en liña. En 2021, un estudo da Universidade de Oxford concluíu que a falta de educación matemática despois dos 16 anos afecta negativamente o desenvolvemento cerebral e cognitivo dos adolescentes. Os malos resultados en matemáticas no Grao Xeral de Educación Secundaria dos últimos anos tamén foron parte do motivo para promover esta medida. Rishi Sunak dixo no seu discurso: Somos un dos poucos países que non esixe que os nosos fillos estude ningún tipo de matemáticas ata os 18 anos. Actualmente, só a metade dos mozos de entre 16 e 19 anos estudan matemáticas. Non obstante, nun mundo onde os datos están en todas partes e as estatísticas apoian todos os traballos, deixar que os nosos fillos saian a ese mundo sen esas habilidades é decepcionalos. […] Pero traballaremos co sector para garantir que todos os nenos estudean algunha forma de matemáticas ata os 18 anos.
— Discurso de Rishi Sunak, primeiro ministro, sobre a construción dun futuro mellor: 4 de xaneiro de 2023, Goberno do Reino Unido Crítica
O matemático e biólogo Kit Yates, da Universidade de Bath, afirmou en The Guardian que «o plan de Sunak para as matemáticas obrigatorias non cuadra».
O divulgador matemático Nicolás Atanes, despois de xustificar a necesidade das matemáticas nos itinerarios científicos e humanísticos, dixo que era importante ensinar matemáticas ao itinerario que faltaba, as humanidades, e que, polo tanto, era obrigatoria ata os 18 anos: «A xente de humanidades, en xeral, quere acabar en carreiras como historia, interpretación, filoloxía hispánica, xornalismo, política. E, con todo, necesita as matemáticas».
O 17 de abril de 2023, a Sociedade Matemática de Londres publicou unha Declaración sobre a Visión do Primeiro Ministro para as Matemáticas para os 18 anos, na que Ulrike Tillmann, daquela presidenta da Sociedade Matemática de Londres, dixo: «As matemáticas son fundamentais para o éxito futuro dos mozos da nosa nación e acollemos con gran satisfacción o compromiso do Primeiro Ministro de fortalecer o ensino das matemáticas». Formaba parte do proxecto Protect Pure Maths.
Matilda (filme de 1996)

Matilda é un filme estadounidense dirixido por Danny DeVito que se estreou en 1996. Baséase na novela de Roald Dahl Matilda. Sinopse
Matilda Wormwood é unha nena extremadamente intelixente, cousa que ós seus pais lles é totalmente indiferente. Á idade de 6 anos, Matilda é finalmente enviada ó colexio. Mais a directora, unha ex campioa olímpica, non aprecia para nada o seu talento. Rapidamente, a grande intelixencia de Matilda fai que desenvolva un misterioso poder. Personaxes
Mara Wilson como Matilda Wormwood
Embeth Davidtz como Jennifer Honey
Pam Ferris como Agatha Trunchbull
Danny DeVito como Harry Wormwood
Rhea Perlman como Zinnia Wormwood
Brian Levinson como Michael "Mikey" Wormwood
Paul Reubens como Axente Bob do FBI
Tracey Walter como Axente Bill do FBI
Kiami Davael como Lavender
Jacqueline Steiger como Amanda Thripp
Kira Spencer Hesser como Hortensia
Jimmy Karz como Bruce Bogtrotter
Jean Speegle Howard como Mrs. Phelps
Marion Dugan como Cookie
Emily Eby como Maggie
Jon Lovitz como Mickey Galardóns e nomeamentos
1996: Festival de Sitges: Sección oficial longametraxes a concurso.
Matilde Ucelay

Matilde Ucelay Maórtua, nada en Madrid en 1912 e finada na mesma cidade o 24 de novembro de 2008, foi unha arquitecta española, gañadora do Premio Nacional de Arquitectura de España en 2004. Traxectoria
Filla de Enrique Ucelay e de Purificación Maortua. Titulouse en arquitectura no 1936, sendo a primeira muller en España que acadou tal título. Levou a cabo máis de 120 proxectos malia ser depurada en 1940 e condenada en consello de guerra a inhabilitación perpetua para cargos públicos (fora secretaria do Colexio de Arquitectos) e durante 5 anos para o exercicio profesional privado. Recoñecementos
No 2022 o Ministerio de Ciencia e Innovación publicou as bases da primeira convocatoria dos Premios Nacionales de Investigación para Jóvenes, entre eles o Premio Nacional Matilde Ucelay, na área de enxeñerías e arquitectura. Vida persoal
Casou co editor José Ruiz-Castillo Basala, e a súa irmá Margarita foi a primeira muller de Ernesto Guerra da Cal.
Matraz erlenmeyer

O matraz erlenmeyer, tamén coñecido como erlenmeyer é un matraz con forma de cono truncado deseñado polo químico inglés Emil Erlenmeyer, e un dos recipientes de vidro máis amplamente utilizados no traballo de laboratorio. Función
Emprégase para armar estruturas de destilación ou para provocar a reacción de substancias que precisan un longo período de quecemento; e tamén para conter líquidos que se queren conservar durante longos períodos de tempo, ou protexer da incidencia directa da luz solar. Técnicas en que se usa
Emprégase para realizar mesturas por axitación e para a evaporación controlada de líquidos, xa que a súa forma troncocónica evita en gran medida a perda do líquido; ademais ao dispor dun colo estreito é posible tapalo con rollas, sobre todo das de tipo esmerilado, ou con algodón hidrófobo.
Tamén se emprega no canto do clásico vaso de precipitados cando é preciso axitar constantemente un medio líquido (como ocorre nas titulacións) sen perigo de derramalo, ou cando se traballa con reaccións químicas violentas.
Serve tamén para quentar substancias a temperaturas altas aínda que non vigorosamente; para esta tarefa é máis acaído o matraz de destilación.
En microbioloxía emprégase para preparar caldos de cultivo.
Matriarcado

Matriarcado é un termo que se aplica, ás veces laxamente, a sociedades nas que existe unha preponderancia da autoridade feminina en aspectos importantes da vida pública ou privada. En antropoloxía enténdese como tal o sistema onde as mulleres teñen o dominio sobre os homes e organizan co seu poder as esferas da vida social. A palabra matriarcado derive da palabra latina mater, «nai», así como da palabra grega archein, «gobernar». O mito do matriarcado en Galiza
No encontro Mulleres e antropoloxía en Galicia no Consello da Cultura Galega en 2019 consideraron que houbo un imaxinario en Galicia de que houbera un matriarcado en Galiza que aínda estaba presente na opinión pública a esa altura.
Matrix Reloaded

Matrix Reloaded (en inglés: The Matrix Reloaded) é un filme dirixido por Lana Wachowski e Lilly Wachowski que se estreou e 2003. É a secuela de Matrix. Sinopse
A guerra contra as máquinas intensifícase. Neo, Morpheus, Trinity e o resto da tripulación da Nebuchadnezzar continúan a loita contra as máquinas que escravizaron a raza humana. Agora máis humanos foron espertados e poden vivir no mundo real. A medida que aumentan en número, a loita achégase a Sion, a derradeira cidade libre no mundo e centro da resistencia humana.
Matrix Revolutions

Matrix Revolutions (en inglés: The Matrix Revolutions) é un filme dirixido por Andy Wachowski e Larry Wachowski que se estreou no 2003. É a terceira e derradeira parte da saga Matrix. Estreouse en galego na TVG o 3 de outubro de 2008. Sinopse
O exército de Zion combate para frear a invasión dos Sentinelas ó tempo que o exército das Máquinas penetra na súa fortaleza. A súa desesperada loita pode levar á conservación ou extinción da humanidade.
Neo (Keanu Reeves) e Trinity (Carrie-Anne Moss) viaxarán ata a Cidade das Máquinas, onde Neo atoparase cara a cara con Deux ex Machina, o máximo poder das Máquinas, coa intención de chegar a un acordo para a súa supervivencia. Personaxes
Keanu Reeves como Neo.
Laurence Fishburne como Morpheus.
Carrie-Anne Moss como Trinity.
Hugo Weaving como Axente Smith.
Nathaniel Lees como Capitán Mifune.
Jada Pinkett Smith como Niobe.
Harry Lennix como Comandante Lock.
Harold Perrineau como Link.
Mary Alice como O Oráculo.
Helmut Bakaitis como o Arquitecto.
Lambert Wilson como Merovingian.
Monica Bellucci como Persephone.
Tanveer K. Atwal como Sati.
Collin Chou como Seraph.
Ian Bliss como Bane.
Gina Torres como Cas.
Cornel West como Councillor West.
Bernard White como Rama-Kandra.
Anthony Wong como Ghost.
Anthony Zerbe como Councillor Hamann.
Bruce Spence como Home do tren.
Tharini Mudaliar como Kamala.
Maurice J. Morgan como soldado da torre.
Matriz nuclear

En bioloxía, a matriz nuclear é unha hipotética rede de fibras que se encontra dentro do núcleo celular e é un concepto parecido ao do citoesqueleto do citoplasma, aínda que se propón que a matriz nuclear é máis dinámica que o citoesqueleto. A matriz nuclear, xunto con lámina nuclear, axuda a organizar a información xenética dentro da célula.
O concepto de matriz nuclear é polémico e non todos os investigadores o aceptan. Discútese a súa función exacta e tamén a súa mesma existencia. As primeiras evidencias de que podería existir no núcleo unha matriz obtivéronse en 1948 (Zbarskii e Debov), e descubríronse moitas proteínas nucleares que poderían formar parte da matriz. Algnhas destas proteínas son as chamadas Proteínas Asociadas ao Armazón ou Proteínas Asociadas á Matriz, que teñen un papel na organización da cromatina. A matriz podería estar implicada na regulación da expresión xénica na planta Arabidopsis thaliana.
A composición das proteínas que formarían esta matriz nuclear varía segundo o tipo celular en cancros humanos, polo que sería específica de tumor e distinta da observada en células normais.
Matt Mullenweg

Matthew Charles Mullenweg, nado en Houston, Texas, o 11 de xaneiro de 1984, é un programador estadounidense coñecido por crear o sistema de xestión de contido Wordpress. Por outra banda, creou o servizo de filtrado de spam centralizado Akismet, a compañía Automattic e o servizo de hosting gratuíto de blogs WordPress. com. Traxectoria
Wordpress
En xuño de 2002 Matt comezou a usar o xestor de contidos b2/cafelog para publicar as fotos que sacou nunha viaxe a Washington, D. C. para participar na National Fed Challenge. Contribuíu cun pouco de código para arranxar unhas faltas de ortografía e para limpar as ligazóns permanentes.
En xaneiro de 2003, uns meses despois de que finalizase o desenvolvemento de b2, anunciou no seu blog que ía crear un fork para actualizalo aos estándares web e modificalo para as súas necesidades. Mike Little falou con el e xuntos crearon WordPress a partir do código fonte de b2. O programador orixinal de b2, Michel Valdrighi, uniuse a eles ao pouco tempo.
Matthias Ettrich

Matthias Ettrich, nado o 14 de xuño de 1972 en Bietigheim, é un informático alemán. Traxectoria
Estudou na Universidade de Tubinga, Wilhelm Shickard Institute for Computer Science. Foi o autor orixinal de LyX, fundador do KDE e membro do equipo de desenvolvemento das librarias Qt. Actualmente vive en Oslo, Noruega e traballa para TrollTech.
Matto Congrio

Matto Congrio foi un grupo galego de música instrumental, creado en 1993. Matto Congrio publicou un disco gravado en Dublín (9 temas) e Madrid (2 temas), e contou coa participación de Paddy Moloney (gaiteiro de The Chieftains). Algúns dos compoñentes do grupo van formar posteriormente Berrogüetto.
O grupo estaba formado por: Carlos Núñez (gaita e frauta de pico)
Santiago Cribeiro (acordeón, piano e teclados)
Anxo Lois Pintos (violín, gaita e saxo soprano)
Diego Bouzón (guitarra española e eléctrica)
Isaac Palacín (batería e percusións)
Pancho Álvarez (baixo, mandolina e guitarra acústica) Discografía
Matto Congrio (1993); inclúe as seguintes pezas:
"Muiñeira de Inzenga"
"Camiño de Santiago"
"Gaseadas formas globulares"
"Reel en su salsa"
"Matt Molloy´s"
"Canto de seitura"
"Polka de Vilagarcía"
"Crisol de insectos imposibles"
"Music for a found harmonium"
"Ladies and Jamesons"
"Café Dublin"
Matusa Barros

Matusa Barros Arias de Castro, nada en Vigo o 27 de marzo de 1954, é unha artista galega. Traxectoria
Terceira dos sete fillos do médico pediatra Guillermo Barros Cuiñas e de Asunta Arias de Castro Sánchez, profesora de piano no Conservatorio de Música de Vigo. En 1974 deixou a universidade e un traballo permitiulle empezar a viaxar polo mundo. A finais dos 70 volveu aos estudos e graduouse en Artes aplicadas na Escola de Artes Mestre Mateo en Santiago de Compostela. A partir de aí elixiu a súa formación asistindo a cursos e obradoiros. Así, desde a XIII Experiencia de Tecnoloxía e Escola Libre do Seminario de Estudos Cerámicos de Sargadelos (1984), obradoiros de vídeo e televisión da Universidade Internacional Menéndez Pelayo (UIMP) na Coruña (1986-87), de realidade virtual na (QUAM 95) Quincena de Arte de Montesquiu (Barcelona), de artes visuais no Centro Galego de Arte Contemporánea (1997), de cibercultura na UIMP en Santander (1999) e unha serie de cursos de informática entre outros, orientaron o seu interese pola imaxe cara á fotografía, o vídeo, a escultura e o net. art.
En 1984 asistiu ao I Festival Nacional de Vídeo no Círculo de Belas Artes de Madrid que lle descubriu o mundo do vídeo, o seu primeiro traballo escrito publicado este mesmo ano titúlase así. En 1988 recibiu unha bolsa da Consellería de Economía e Industria da Xunta de Galicia que sufragou gran parte da súa primeira cámara e comezou a crear a súa propia videografía. En 1995 a H. Associació per a les Arts Contemporànies outórgalle unha bolsa para a súa estancia en Montesquiu para a Quam e en 1999 a UIMP outórgalle unha bolsa para a súa estancia en Santander. Ao mesmo tempo fixo traballos de xestión no mundo da arte, organizando mostras de vídeo entre outros. En 1990 creou o taller de vídeo experimental Freecauce. Colaborou en prensa e revistas especializadas e autoeditou un libro de poesía en castelán titulado Allí en la sombra (1998), tamén desenvolveu actividade docente.
Participou en festivais de vídeo e exposicións de artes visuais en Galicia, Madrid, Euskadi, Cataluña, Andalucía, Francia, Alemaña, Inglaterra, Estados Unidos de América, Portugal e na World Wide Web.
Matías Estévez Martínez

Matías Estévez Martínez, coñecido como Rato, nado en Parderrubias (Salceda de Caselas) cara a 1911, foi un político galego. Traxectoria
Fillo de Manuel Estévez Fernández e Dolores Martínez, irmán de Francisco Estévez Martínez e tío de Martin Sheen. Marchou á Arxentina en 1929. Retornou a Salceda de Caselas na República. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na oposición ao golpe en Salceda. Detido, foi xulgado en Vigo por rebelión militar o 24 de setembro de 1936 e condenado a cadea perpetua. Ingresou no Penal do Forte de San Cristovo de Pamplona o 5 de febreiro de 1937. Saíu o 2 de setembro de 1940 en prisión atenuada. Emigrou á Arxentina. Vida persoal
Foi pai de Angelita e Lola Estévez.
Maud de Northumbria

Maud de Northumbria, nada en 1074 e finada en 1130, foi unha nobre inglesa. Condesa de Huntingdon, filla de Watheof II de Northumbria e Xudite de Lens, herdou o título do condado de Huntingdon do seu pai e casou dúas veces. Traxectoria
A súa nai, Xudite, rexeitara casar con Simón I de Saint Liz, conde de Northampton. Este rexeitamento enfureceu ao seu tío, o rei Guillerme I de Inglaterra que ordenou a confiscación das propiedades de Judith logo que ela marchara do país. Maud aceptou coller o lugar da súa nai e casou con Simon de Saint Liz no 1090. Entre os fillos que tivo con el salientan: Maud de Saint Liz, casada con Robert FitzRichard e despois con Saer I de Quincy.
Simón II de Saint Liz, conde de Huntingdon e Northampton.
San Walteof de Saint Liz (1100 – 1159 ou 1160).
O seu primeiro marido morreu en 1109 e Max casou entón co rei David I de Escocia no ano 1113. Deste matrimonio naceu un fillo, Henrique de Escocia.
Maui Patera

Maui Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 38 kms de diámetro e está situado a 16, 61° N 124, 25° O. O nome de Maui provén da mitoloxía hawaiana, onde Maui era un semideus que lle buscou o lume a Mafuike, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1979. Está situado ó suroeste do centro eruptivo de Maui, o sur de Euxine Mons, e o suroeste do volcán Amirani. Ó leste de Maui eestá situado Monan Patera, Monan Mons, e Ah Peku Patera.
Mauléon-Licharre

Mauleón (oficialmente, en francés Mauléon-Licharre; en éuscaro Maule-Lextarre) é unha localidade e comuna francesa do departamento dos Pireneos Atlánticos, capital da provincia histórica de Zuberoa, unha das tres provincias do País Vasco francés e dos sete territorios que fan parte do histórico País Vasco.
Licharre foi un municipio independente, pero se integrou no municipio de Mauleón para formar o actual Mauléon-Licharre. Organización administrativa
Mauleón é cabeceira do cantón de Mauléon-Licharre que agrupa ás seguintes comunas: Ainharp
Arrast-Larrebieu
Aussurucq
Barcus
Berrogain-Laruns
Charritte-de-Bas
Chéraute
Espès-Undurein
Garindein
Gotein-Libarrenx
L'Hôpital-Saint-Blaise
Idaux-Mendy
Mauléon-Licharre
Menditte
Moncayolle-Larrory-Mendibieu
Musculdy
Ordiarp
Roquiague
Viodos-Abense-de-Bas
Mauna Loa

Mauna Loa é un volcán activo nas Illas Hawaianas, un dos cinco picos volcánicos que xuntos forman as Illas Hawai. En Hawaiano mauna loa significa alta montaña. É o volcán máis grande da Terra.
En 1984 entrou en erupción.
Maurice Druon

Maurice Druon, nado en París o 23 de abril de 1918 e finado o 14 de abril de 2009, foi un escritor francés, membro da Academia francesa.
Foi sobriño do escritor Joseph Kessel, xunto a quen escribiu o Chant des Partisans, que con música composta por Anna Marly, foi utilizado como himno pola Resistencia francesa durante a segunda guerra mundial.
Maurice Ravel

Joseph Maurice Ravel, nado en Ciboure, Pireneos Atlánticos, o 7 de marzo de 1875 e finado en París o 28 de decembro de 1937, foi un compositor francés da época moderna. Traxectoria
A súa obra, que denota un estilo neoclásico audaz, é o froito dunha herdanza complexa e de procuras musicais que revolucionaron o piano e a música orquestral. Ravel recoñécese como un mestre da orquestración e un artesán meticuloso que cultivaba a perfección formal ao tempo que permanecía profundamente humano. É o autor dun célebre bolero, e un dos músicos máis tocados do mundo.
Adaptación de música galega
Durante a súa carreira, Ravel tamén se dedicou á adaptación de músicas de diferentes culturas, entre elas fixo unha versión da canción galega "Adiós, meu meniño, adiós" de Marcial del Adalid. Esta peza é parte da súa Chanson espagnole, onde respecta tanto o texto orixinal en galego como a melodía. En 1910, Ravel participou con sete pezas nun concurso organizado pola 'Casa do Lied' en Moscova. Os temas premiados foron publicados o ano a seguir baixo o título Quattre Chants Populaires. Para a canción nº 1, Ravel empregou a melodía publicada por Adalid en 1880 como parte da segunda serie da colección Cantares vellos e novos de Galicia, incluíndo o texto galego como alternativa ao francés.
Segundo Margarita Soto Viso, a adopción desta melodía con ritmo de habanera pode alterar significativamente o sentido orixinal do texto e a música, mostrando unha interpretación libre que se distancia do espírito da melodía orixinal.
Maurice Wilkes

Maurice Vincent Wilkes, nado en Dudley (Worcestershire) o 26 de xuño de 1913 e finado en Cambridge o 29 de novembro de 2010, foi un investigador británico das ciencias da computación, recoñecido por varios dos seus importantes desenvolvementos no campo da informática.
Maurice Wilkins

Maurice Hugh Frederick Wilkins, nado en Pongaroa o 15 de decembro de 1916 e finado o 5 de outubro de 2004, foi un físico neozelandés, codescubridor da estrutura do ADN. Traxectoria
Sendo neno os seus pais trasládanse a Inglaterra. Estudou Física na Universidade de Cambridge e doutorouse na Universidade de Birmingham. Ao comezar a segunda guerra mundial trasládase aos Estados Unidos onde traballa no Proxecto Manhattan para o perfeccionamento do radar e na separación de isótopos mediante espectrógrafo de masas para construción da bomba atómica.
Wilkins xunto con Rosalind Franklin traballando sobre a difracción de raios X, describen a estrutura helicoidal do ADN, que posteriormente servirá de base para a descrición de devandita estrutura por James Watson e Francis Crick. Wilkins mostrou unhas novas imaxes de difracción de raios X de alta calidade sobre a molécula de ADN, obtidas por Franklin e sen o seu permiso, a Watson e Crick, o que lles orientou e motivou para a descrición do modelo de dobre hélice. Franklin faleceu en 1958, a súa grande estrutura subatómica foi a que axuda co descubrimento das bases nitroxenadas do ADN.
Wilkins, Watson e Crick recibiron o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1962.
Maurice de Bévère

Maurice de Bévère, nado en Courtrai o 1 de decembro de 1923 e finado en Bruxelas o 17 de xullo de 2001, foi un debuxante belga de banda deseñada, máis coñecido polo seu alcume Morris. Acadou sona por ser o creador da personaxe de Lucky Luke. Traxectoria
Realizou os seus primeiros estudos nunha ben coñecida escola xesuíta en Aalst. Con 20 anos comezou a traballar coma debuxante nos estudos de animación CBA (Compagnie Belge d'Actualités) onde coñece a Peyo, André Franquin ou Eddy Paape. En 1946 creou Lucky Luke, a súa personaxe máis representativa para a revista de BD Spirou. Continuou a traballar nos anos seguintes tanto na BD coma na animación. A súa morte prodúcese en 2001 cunha caída accidental. Premios
1972: Grand Prix Saint-Michel, Bruxelas, Bélxica.
1992: Festival de Banda Deseñada de Angoulême, vixésimo aniversario do Grand Prix de la ville d'Angoulême.
Mauritia (continente)

Mauricia é un pequeno continente prehistórico científicos de diferentes universidades do mundo indican que foi ser cuberto no océano Índico, atópase baixo Mauricio e as Illas Reunión. É un "microcontinente" prehistórico escondido baixo unha espesa capa de lava que ten miles de metros de profundidade no océano Índico. Teríase desmembrado hai uns 60 millóns de anos de Madagascar ao derivar na formación do subcontinente da India actual.
A formación dos continentes adoita asociarse con columnas volcánicas eruptivas, polo que durante o proceso (deriva continental) se foron perdendo algunhas partes destas masas. Descubrimento
O continente, que científicos principalmente da Universidade de Oslo, liderados polo xeólogo Trond H. Torsvik, xunto con outros da Universidade de Witwatersrand e da Universidade de Liverpool, afirman ter descuberto no océano Índico.
Calculan que nos últimos 65, 5 millóns de anos se formaron mesetas a partir dunha serie de cadeas volcánicas. Observando a invesión da gravidade, descubriuse que o chan do continente é anormalmente espeso.
Os científicos analizaron a area das praias de Mauricio, onde atoparon pequenos cristais de silicato de circonio, formados hai millóns de anos, moito antes de que existise calquera outra rocha na illa tras varios estudos sobre unha masa terrestre que chamaron Mauritia. Localización
Segundo indican nos seus estudos, Mauritia ocupa a zona onde se erguen agora as Illas Mascareñas e a meseta adxacente, ao leste de Madagascar e ao suroeste do océano Índico, e, hoxe, esténdese nun arco ao norte das Seychelles, colocando os restos do vello continente desgarrado en baixo de Mauricio e na Illa da Reunión. Formación
Propoñen que o pequeno continente se fragmentou despois da ruptura de Madagascar, formando unha liña de dorsal no medio do océano Índico. Durante o período de 83, 5 e 61 millóns de anos, que resultou na apertura da conca ceada nas illas Mascareñas, que fixo que ao final se desprendese do territorio que hoxe é Madagascar.
Foi afundido aproximadamente ao mesmo tempo que a masa terrestre coñecida agora como subcontinente iindio comezou a moverse ao norte / nordés de Madagascar. Indican que a reconstrución do movemento das placas e da gravidade atopada no terreo apoian a súa teoría, tendo en conta que as Seychelles son un fragmento supervivente do continente perdido.
Mauritia (planta)

Mauritia é un xénero con dúas especies de plantas con flores pertencente á familia das palmeiras (Arecaceae). É orixinaria do norte de América do Sur. Mauritia flexuosa está amplamente distribuída e esténdese desde o norte de América do Sur até Trindade, mentres que a outra Mauritia carana limítase á rexión do Amazonas. Taxonomía
O xénero foi descrito por Carlos Linneo o Mozo e publicado en Supplementum Plantarum 70, 454. 1781. Etimoloxía
Mauritia: nome xenérico que foi outorgado en honra do conde João Mauricio de Nassau (1604-1679), alcumado o brasileiro, que foi gobernador da Compañía Neerlandesa das Indias Occidentais no Brasil. Especies
Mauritia carana
Mauritia flexuosa
Mauritiinae

Mauritiinae é unha subtribo de plantas con flores pertencente á subfamilia Arecoideae dentro da familia Arecaceae. Xéneros
Ten os seguintes xéneros: Segundo GRIN
Lepidocaryum Mart.
Lepidococcus H. Wendl. & Drude (Mauritiella Burret)
Mauritia L. f.
Mauritiella Burret
Orophoma Spruce (Mauritia L. f. )
Mauro Fernández Dabouza

Mauro Fernández Dabouza, nado en Dozón en 1962, é un informático e funcionario galego. Traxectoria
Técnico Superior diplomado en Informática da Xunta, fixo o Curso Superior en Dirección de Sistemas e Tecnoloxías da Información (FEGAS). Foi director do Centro Informático para a Xestión Tributaria, Económica e Contable (Cixtec) da Consellería de Facenda, e encargado dos servizos tecnolóxicos do Sergas. Dende novembro de 2018 até febreiro do ano 2022 foi director do Centro de Supercomputación de Galicia.
Mauro Varela Fernández

Mauro Varela Fernández, nado en Lugo cara a 1905 e finado na mesma cidade o 14 de xullo de 1986, foi un avogado galego. Traxectoria
Fillo de Benigno Varela Pérez. Avogado. Na Segunda República foi xuíz municipal de Lugo en xuño de 1931. Estivo afiliado ao PSOE e foi membro da loxa Lucus nº 5. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, en 1937 sufriu detención no seu domicilio ata febreiro de 1938, acusado de masón. Foi procesado no sumario 965/44 polo Tribunal para la Represión de la Masonería y el Comunismo, foi condenando a 12 anos e un día de reclusión menor, e en 1948 o Consello de Ministros conmutoulle a pena pola sanción de inhabilitación para cargos políticos e sindicais. Finou en Lugo o 14 de xullo de 1986 con 80 anos. Vida persoal
Casou con Eva Pérez Fernández, filla de Antonino Pérez Castrillón, e foi pai de Mauro Varela Pérez.
Mausoleo de Halicarnaso

O mausoleo de Halicarnaso ou Tumba de Mausolo grego antigo Μαυσωλεῖον τῆς Ἁλικαρνασσοῦ turco Halikarnas Mozolesi) foi unha tumba de mármore branca construída en 353 a. C. , situado na Asia Menor, actual Turquía en Halicarnaso (actual Bodrum, Turquía) na honra do rei Mausolo (en grego Μαύσωλος Maúsōlos), un anatolio de Caria e un sátrapa do Imperio Aqueménida, e a súa irmá-esposa Artemisia II de Caria. A estrutura deseñarona os arquitectos gregos, Sátiro e Pítio de Priene. A súa estrutura de tumba elevada deriva das tumbas da veciña Licia, un territorio que Mausolo invadira e anexionara c. 360 a. C. , como o Monumento ás Nereidas. O Mausoleo tiña aproximadamente 45 m. de altura, e os catro lados estaban adornados con relevos escultóricos, cada un creado por un dos catro escultores gregos: Leocares, Briaxis, Escopas de Paros e Timoteo. O mausoleo contiña 400 esculturas independentes. O mausoleo considerábase un triunfo estético tan grande que Antípatro de Sidón o identificou como unha das súas Sete Marabillas do Mundo Antigo. Foi destruído por sucesivos terremotos desde o século XII ata o século XV; foi a última sobrevivente das seis marabillas destruídas.
A palabra «mausoleo» pasou a usarse xenericamente para unha tumba sobre o chan. Historia
O proxecto da construción foi concibido pola raíña Artemisa, esposa e irmá do rei Mausolo de Caria. A construción puido comezar durante o reinado de Mausolo e puido acabar sobre o ano 350 a. C. , tres anos despois da morte de Mausolo e un ano despois do falecemento de Artemisa. A construción foi encargada a dous arquitectos gregos, chamados Sátiros e Piteos, para construíren un soberbio monumento. Os arquitectos construíron unha estrutura rectangular de 30 por 40 m, e sobre ela unha pirámide con 24 banzos e 117 columnas xónicas. No último banzo había unha estatua dunha cuadriga (poxada por catro cabalos) coas esfinxes do rei e a raíña. Para completar esta marabilla, os mellores escultores gregos da época tallaron figuras e relevos na súa estrutura.
O nome á estrutura foi unha homenaxe a Mausolo, e hoxe aplícase o nome de mausoleo a sepulcros suntuosos.
Soportou as invasións e destrución da cidade por parte de Alexandre Magno, os bárbaros e os árabes, pero, finalmente, foi destruído por un terremoto no ano 1404. Durante o século XIV os Cabaleiros de San Xoán acabaron de esnaquizalo e utilizaron os restos para a construción do Castelo de San Pedro de Halicarnaso. Durante esta época, encontráronse unha serie de túneles, debaixo da construción, que levaban aos sarcófagos dos defuntos reis. A tumba foi saqueada por ladróns e por iso hoxe xa non queda case nada dela. Os seus restos están no Museo Británico, en Londres, e tamén en Bodrun, na Turquía.
Max Black

Max Black, nado en Bakú (Imperio Ruso, actual Azerbaidján) o 24 de febreiro de 1909 e finado en Ithaca (Estado de Nova York) o 27 de agosto de 1988, foi un filósofo anglo-estadounidense. Tivo grande influencia no desenvolvemento da filosofía analítica e contribuía á filosofía da matemática. Traxectoria
Membro dunha familia xudía, a súa familia emigrou a Londres en 1912. A súa primeira obra foi The nature of mathematics (1933), unha exposición dos Principia Matemática e do desenvolvemento da filosofía da matemática.