Caso Kitzmiller

O caso Kitzmiller (Kitzmiller v. Dover Area School District), en xaneiro de 2005, no distrito escolar de Dover (Pensilvania), foi a primeira contestación levada perante un tribunal federal dos Estados Unidos contra un distrito escolar público que exixía que se presentase aos alumnos, e que se lera en voz alta, un texto no que se postulaba a existencia de ideoloxías alternativas á teoría da evolución, en particular o deseño intelixente.
Os estudantes de bacharelato tiveron que escoitar a súa lectura nas aulas e, dado o carácter polémico da decisión, permitiuse que os pais solicitaran a ausencia dos seus fillos durante a lectura do texto. Debido ao seu carácter non científico, algúns profesores de bioloxía negáronse a ler o texto argumentando a súa falta de base científica e/ou a súa estreita relación co creacionismo. Consecuencias
Este feito produciu que posteriormente, nunha demanda presentada por un grupo de once pais de alumnos en Dover, fose denunciado o Consello Escolar do distrito, argumentando (con éxito) que o deseño intelixente era unha forma de creacionismo, e que a política do consello escolar, consecuentemente, violaba a Cláusula de Establecemento da Primeira Emenda da Constitución dos Estados Unidos. Os querelantes foron representados pola American Civil Liberties Union (Unión Americana polas Liberdades Civís, ACLU nas súas siglas en inglés), a Americans United for Separation of Church and State (Americanos Unidos pola Separación da Igrexa e o Estado, AU, siglas en inglés), e pola Pepper Hamilton LLP. O National Center for Science Education (Centro Nacional pola Educación Científica, NCSE, siglas en inglés) participou como consultor dos querelantes. Os reos foron representados polo Thomas More Law Center (Centro de Dereito Tomé Moro). O proceso foi xulgado, nun caso sen xurado, do 26 de setembro de 2005 ao 4 de novembro de 2005, perante o xuíz John E. Jones III. Ken Miller, Kevin Padia, Brian Alters, Robert Pennock, Barbara Forrest e John Haught actuaron como testemuñas especialistas para a acusación, e Michael Behe, Steve Fuller e Scott Minnich fórono da defensa.
O 20 de decembro de 2005 o xuíz Jones emitiu a súa decisión, nun documento de 139 páxinas, declarando como "inconstitucional a ensinanza do deseño intelixente nas escolas por ser un "argumento relixioso" e que "é unha redenominación do creacionismo, non unha teoría científica", e tamén prohibindo que o deseño intelixente fora ensinado nas clases de ciencias das escolas públicas do distrito de Pensilvania.
Os oito membros do consello escolar de Dover que votaran a favor da esixencia do deseño intelixente foron todos derrotados na elección do 8 de novembro de 2005 por concorrentes que estaban en contra do ensino do deseño intelixente nas clases de ciencias, e o seguinte presidente do consello escolar afirmou, daquela, que o consello non tiña ningunha intención de apelar a decisión.
Na súa constatación dos feitos, o xuíz Jones realizou as seguintes condenas da estratexia coñecida como Ensinar a controversia: Reaccións
O propio xuíz Jones anticipou que o seu veredicto sería criticado, dicindo o seguinte na súa decisión: Como Jones previu, John G. West, Director asociado do Centro para a ciencia e a cultura no Discovery Institute, afirmou: Varios xornais fixeron notar con certo interese que o xuíz é "un republicano e un asiduo participante na súa igrexa".
A decisión foi examinada en busca de erros na súa conclusión, en parte por defensores do deseño intelixente buscando evitar futuras derrotas na xustiza. Na primavera do 2007 a University of Montana Law review publicou tres artigos. No primeiro, David K. DeWolf, John G. West e Casey Luskin, todos membros do Discovery Institute, argumentaron que o deseño intelixente é unha teoría científica válida, que o xuíz Jones non debería abordar a cuestión de se o DI era ou non unha teoría científica, e que a decisión en Kitzmiller non terá ningún efecto no desenvolvemento e na adopción do deseño intelixente como unha alternativa ao padrón, a teoría da evolución. No segundo, Peter Irons respondeu, argumentando que a decisión foi extremadamente ben razoada e que representaba a sentenza de morte dos esforzos do deseño intelixente de introducir o creacionismo nas escolas públicas, e no terceiro, DeWolf et al. responderon os argumentos feitos por Irons. O medo a un proceso similar fixo que outros consellos escolares abandonaran propostas de "ensinar a controversia" do deseño intelixente.