proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Star Wars Episode I: The Phantom Menace

Star Wars Episode I: The Phantom Menace, (en galego: Star Wars Episodio I: A Ameaza pantasma) é un filme de ópera espacial de 1999, escrito e dirixido polo estadounidense George Lucas. É o cuarto filme da saga A guerra das galaxias e o primeiro en orde cronolóxica interna da saga. Sinopse
Sitúase temporalmente 32 anos antes da Batalla de Yavin. Narra os sucesos da Batalla de Naboo e amosa como o Senador Palpatine comeza a súa conspiración para chegar a ser Emperador de toda a galaxia. Nela podemos ver un neno, Anakin Skywalker, de nove anos de idade libre de todo rastro do Lado Escuro, que vive como escravo coa súa nai en Tatooine. Alí coñece un mestre Jedi chamado Qui-Gon Jinn, quen escapando coa raíña de Naboo, sente no mozo Skywalker unha poderosa flutuación da Forza.
Qui-Gon Jinn consegue liberar o rapaz da escravitude e viaxa con el a Coruscant, a capital da República. Alí pide autorización ó Consello Jedi para adestrar a Anakin. Inicialmente, o Consello oponse, xa que Anakin é demasiado maior para comezar, e ten medo no seu interior. Pese a esta oposición, Qui Gon decide adestrar a Anakin de todas as formas, pero o asunto queda postergado pola aparición dun Sith, Darth Maul (aprendiz de Darth Sidious), quen durante unha loita no pazo de Naboo mata a Qui-Gon, e á súa vez é derrotado por Obi-Wan Kenobi, o aprendiz de Qui Gon, que é nomeado Cabaleiro Jedi e mestre de Anakin Skywalker. Ficha técnica
Música: John Williams
Dirección de fotografía: David Tattersall
Deseño de produción: Gavin Bocquet
Dirección de arte: Phil Harvey, Fred Hole, John King, Rod McLean e Ben Scott
Edición: Ben Burtt e Paul Martin Smith
Efectos especiais: Industrial Light & Magic Elenco
Liam Neeson (Qui-Gon Jinn).
Ewan McGregor (Obi-Wan Kenobi).
Natalie Portman (Raíña Amidala).
Jake Lloyd (Anakin Skywalker).
Ian McDiarmid (Senador Palpatine/Darth Sidious).
Pernilla August (Shmi Skywalker).
Oliver Ford Davies (Sio Bibble).
Hugh Quarshie (Capitán Panaka).
Ashmed Best (voz de Jar Jar Binks).
Anthony Daniels (C3PO).
Kenny Baker (R2D2).
Frank Oz (voz de Yoda).
Terence Stamp (Chanceler Finis Valorum).
Andrew Secombe (voz de Watto).
Ray Park (Darth Maul).
Samuel L. Jackson (Mace Windu).
Sofia Coppola (Saché).
Keira Knightley.
Silas Carson (Nute Gunray e Ki-Adi-Mundi).
Lewis McLedo (voz de Sebulba).
Gin Clarke (Adi Gallia).
Hassani Shapi (Eeth Koth).
Michaela Cottrel (Even Piell).
Warwick Davis (W. Wald e Weazel, Yoda nas escenas de acción)
StarBasic

StarOffice Basic, tamén coñecido como StarBasic, é un dialecto de Basic que Soporta Unicode, incluído nas Suites de Oficina OpenOffice. org e StarOffice. Primeiro virus para OpenOffice
O 30 de maio do ano 2006 foi detectado o primeiro virus conceptual para OpenOffice. Foi desenvolvido co só obxectivo de demostrar que é posible crear este tipo de software usando a linguaxe de macros desta suite de aplicacións libre. Escrito en StarBasic, o virus é capaz de infectar as versións de OpenOffice e StarOffice en calquera plataforma.
Starbucks

Starbucks Corporation é unha empresa multinacional de alimentación, especializada no café, fundada en Seattle, Estados Unidos en 1971. É a compañía de café máis grande do mundo, con máis de 24000 locais en 70 países. Starbucks vende café elaborado, bebidas quentes e outras bebidas, ademais de bocadillos e algúns produtos como cuncas e grans de café. Tamén ofrece libros, CD de música e películas.
Conta con tres establecementos en Galiza, dous na Coruña, e un na Gran Vía de Vigo. Historia
O primeiro local co nome Starbucks foi aberto en Seattle, Washington en 1971 por Zev Siegel, Jerry Baldwin e Gordon Bowker.
No 1987 Starbucks abriu os seus primeiros locais nas aforas de Seattle e en Chicago. A empresa incorporouse á bolsa de valores o 26 de xuño de 1992, dende entón as accións tiveron un crecemento sostido alcanzando os 39 dólares en 2006.
En 1999 varios locais da cadea foron vandalizados durante as manifestacións contra o cumio da OMC en Seattle. Impacto no medio ambiente
A empresa foi duramente xulgada e criticada por diversas prácticas consideradas antiecolóxicas, os seus insumos principalmente son sementes manipuladas xeneticamente, que contaminan a terra en varias partes do mundo, non permitindo a supervivencia de sementes endémicas, e prexudicando ao campesiñado, aos cales por este custo menor de sementes manipuladas xeneticamente lles proporciona ingresos menores, aínda que a empresa, co valor engadido, aumenteo moitas mais veces na venda dos seus produtos no libre mercado. Malia isto, cabe mencionar que non en tódalas partes do mundo é así.
En 2015 o músico Neil Young escribiu a canción A Rock Star Bucks a Coffee Shop, criticando á multinacional, ​ polas súas prácticas contra os agricultores e por usar organismos xeneticamente modificados na agricultura.
Stari Grad, Belgrado

Stari Grad (en serbio cirílico: Градска општина Стари град) é un dos 17 municipios urbanos da cidade de Belgrado, na rexión de Šumadija. A cidade é a parte máis central e máis antiga da capital. En termos de poboación, segundo o censo de 2011, tiña 48. 061 habitantes. A área do municipio é de 7 km2. Sitúase na altitude de 125 metros sobre o nivel do mar.
Starlette

Starlette é un satélite artificial do CNES francés lanzado o 6 de febreiro de 1975 mediante un foguete Diamant B-P4 desde o Centro Espacial de Kourou. Características
Starlette foi lanzado para servir como reflector pasivo desde o espazo co que realizar medidas xeodésicas de alta precisión. Para iso ía recuberto con 20 zonas feitas de aliaxe de aluminio e magnesio con base triangular contendo tres retrorreflectores láser cada unha. O satélite en si tiña forma esférica de 12 cm de radio e 47, 3 kg de masa, cun núcleo de uranio 238 e molibdeno.
En 1993 lanzaouse un satélite practicamente idéntico co mesmo fin denominado Stella.
Starshine

Starshine (acrónimo de Student Tracked Atmospheric Research Satellite for Heuristic International Networking Equipment) é unha serie de satélites para estudar a densidade atmosférica. Características
Os satélites Starshine foron deseñados polo Laboratorio de Investigación Naval dos Estados Unidos e construídos por voluntarios e varias organizacións dos Estados Unidos e o Canadá. Cada satélite ten forma esférica e vai recuberto de centos ou miles de espellos de aluminio construídos e puídos por estudantes de todo o mundo. A superficie reflectante dos satélites causan destelos visibles ao mencer e ao atardecer co ollo espido aos habitantes situados entre 60 graos de latitude norte e sur. Coas observacións feitas desde terra pódense determinar os cambios na órbita dos satélites causados pola fricción coa atmosfera superior e polo tanto a súa densidade.
Starshine 1 era unha esfera de 48 cm de diámetro e 39 kg de peso recuberta de 878 dos espellos de aluminio, cada un de 2, 5 cm de diámetro. Foi lanzada desde o transbordador espacial Discovery durante a misión STS-96 o 27 de maio de 1999.
Starshine 2 era similar a Starshine 1, con 858 na súa superficie, pero cun sistema de gas que facía que rotara a 5 graos por segundo sobre si mesma para aumentar o número de flashes visibles desde terra. Foi posta en órbita desde o transbordador espacial Endeavour o 5 de decembro de 2001 durante a misión STS-108.
Starshine 3 tiña case 1 m de diámetro, unha masa de 91 kg e ía recuberto por 1500 espellos. Levaba tamén un reflector láser na súa superficie, baterías, células solares, un transmisor de radioafeccionado e un receptor de comandos. Inicialmente o satélite rotaba a 5 graos por segundo sobre si mesmo. Foi lanzado o 30 de setembro de 2001 mediante un foguete Athena 1. Reentrou na atmosfera o 21 de xaneiro de 2003.
Starshine 4 non chegou a órbita por problemas co seu foguete lanzador, un LauncherOne, mentres que Starshine 5, unha esfera de 10 cm de diámetro con 31 reflectores láser na superficie, non chegou a ser lanzada.
Start-1

Start-1 é un foguete espacial ruso de catro etapas e propulsado por propelente sólido. É lanzado desde os cosmódromos de Plesetsk e Svobodnii. Os foguetes Start-1 están construídos usando mísiles Topol desmantelados e lánzanse desde lanzadeiras móbiles. Entrou en servizo por primeira vez en 1993.
StatCounter

StatCounter é unha ferramenta de análise do tráfico web realizada pola compañía do mesmo nome e que ten a súa sede en Dublín e que fundou Aodhan Cullen. O seu uso é de balde para os servizos básicos mentres que para os avanzados hai que pagar unha cota mensual. Emprégano o 3% de todos os sitios web. e as súas estatísticas serven tamén para establecer a proporción de uso dos diferentes navegadores.
As estatísticas de StatCounter derivan dos impactos, e non de visitantes únicos, e non se realizan ponderacións artificiais para corrixir os nesgos de mostraxe, polo que os números na estatística non se poden considerar representativos.
Statistics Canada

Statistics Canada (en francés Statistique Canada) (SC) é a axencia do Goberno federal canadense encargada de recoller e compilar datos estatísticos sobre o Canadá e os canadenses.
Entre outras responsabilidades, Statistics Canada ocúpase do censo xeral que ten lugar cada cinco anos, no primeiro e sexto ano dunha década. O próximo censo será en 2011 e será o segundo no que se poderá utilizar Internet para encher os cuestionarios.
Para os lugares, Statistics Canada ten unha terminoloxía ben definida. Por exemplo, a palabra parroquia designa algúns territorios rurais do Quebec e de Novo Brunswick, e cantón designa os townships do leste do Quebec.
Statu quo

Statu quo é unha frase latina, que se traduce como "estado das cousas", que fai referencia ao estado global dun asunto nun momento dado. Normalmente trátase de asuntos con dúas partes interesadas máis ou menos contrapostas, no que un conxunto de factores dan lugar a un certo equilibrio (statu quo) máis ou menos duradeiro no tempo, sen que devandito equilibrio teña que ser igualitario, (por exemplo, nunha situación de dominación existe un statu quo a favor do dominador).
Relacionada con ela, a frase mantemento do statu quo fai referencia á continuación da situación de equilibrio, aínda que os factores individuais poden cambiar, pero de forma complementaria, facendo que se manteña o estado de equilibrio global.
O concepto provén do termo diplomático in statu quo ante bellum, que significa "como era antes da guerra" no sentido de recuperar a situación de poder e liderado que había antes dunha guerra.
No ámbito da política e a diplomacia, o termo statu quo utilízase frecuentemente co obxectivo de manter a ambigüidade sobre a situación á que se refire, de forma que se evita explicitar os factores de enfrontamento que existen, aínda que os interlocutores saben de que se trata. Noutras ocasións simplemente búscase simplificar a conversación, como resumo dos distintos elementos que interveñen.
Noutras ocasións fálase do statu quo no sentido dunha situación profundamente estancada, cuxa enorme inercia fai moi difícil cambiala. Peter Senge (1999) dixo: ". .. a colaboración é vital para manter os cambios realmente profundos, xa que sen ela, as organizacións son atafegadas polas forzas do statu quo".
En forma máis sarcástica, Laurence J. Peter, o autor do Principio de Peter, dixo nunha ocasión: "A burocracia defende o statu quo moito tempo despois de que o quo perda o seu statu".
Status social

Status social en socioloxía ou antropoloxía describe a posición social que un individuo ocupa dentro dunha sociedade (Posición social de alguen).
O status permite, nas relacións interpersoais, saber o marco ou conxunto de comportamentos que se espera de ambos os actores sociais. O status varía segundo o tempo e o grupo ao que se pertence. Unha persoa durante a súa vida pode ter varios status simultaneamente: Por exemplo unha muller pode ser esposa, enxeñeira, filla e nai á vez. Á vez poden ser tan envolvente que a ó determinar a identidade social dunha persoas decaan os outros status que posúe.
Distínguense dous tipos de status: Status adscrito ou asignados: son aqueles que resultan por medio de factores sociais previos como poden ser raza, xénero, idade, ciclo de vida, clase, caste etc;
Status adquirido: son os que resultan da asignación á persoa baseándose en méritos ou accións. Exemplos son as estrelas de música, os actores, atletas ou deportistas, científicos etc. pero tamén poderiamos incluír o de pai, nai, xefe, licenciado, son todas aquelas posicións que o individuo adquire ao longo da súa vida, non van ligadas ao seu nacemento.
Os status están determinados pola sociedade, xa que logo poden variar segundo o paso do tempo ou as características como a cultura ou os valores e normas que unha sociedade dada determina como propia e poden ser diferentes a outra sociedade.
Ao status tamén está asociado un grao ou nivel de prestixio determinado. Nas sociedades o prestixio esta distribuído en forma diferencial de acordo ao status social que a persoa ten. A modo de exemplo un médico ten máis prestixio que un varredor. Con todo, pódense producir unha inconsistencia de status social cando se producen discrepancia entre como o status é valorado nunha área en relación a outra. Un exemplo típico é o do profesor, aínda que este pode ser moi valorado como un educador e axente socializador importante na escola e ante a comunidade educativa en termos das recompensas que a sociedade lle outórga, enténdase salario e condicións de traballo, poden ser moi baixas en relación a devandita valoración social. O status obxectivo: é un status asignado pola sociedade, a cultura ou polo grupo particular onde se desenvolve a persoa e que é adquirido cumprindo algún ou varios dos criterios que o determinan (A riqueza, o que se fai na sociedade, o impacto e o poder do coñecemento, a ocupación ou actividade, características físicas etc. ) ou outros impostos por cada grupo.
O status subxectivo: é o status que unha persoa cre ter sen posuír ningunha aprobación social ou cultural e sen cumprir algún criterio que soporte o status do cal fai alarde.
Stavraton

O stavraton ou stauraton (en grego: σταυράτον; plural: σταυράτα, stavrata) foi unha moeda bizantina de prata con valor de medio hyperpyron, utilizada ao final do Imperio bizantino, durante os séculos XIV e XV. Historia
A denominación de starvaton aparcera por primeira vez xa a mediados do século XI, para se referir a un nomisma que amosaba o emperador sostendo un cetro en forma de cruz. No entanto, a denominación de starvaton refírese especificamente á grande moeda de prata introducida polo emperador Xoán V Paleólogo (1341-1376 e 1379-1391) arredor de 1367, e substitución do basilikon, e que circulou durante o derradeiro século do Imperio Bizantino. O seu nome deriva, presumiblemente, das cruces (en grego: σταυρός, stavros) que caracterizaban algunhas destas moedas ou que se intercalaban, noutras ocasións, entre as súas lendas.
A moeda concibiuse para substituír o amortecido hyperpyron de ouro como a moeda de valor máis alto en circulación, aínda que coa metade do seu valor. Ese foi o motivo polo que se dotou dun peso descoñecido na tradición monetaria bizantina anterior, 8, 5 gramos, aínda que de camiño baixou a 7, 4 gramos.
A serie do stavraton completábase con moedas fraccionarias de 1⁄2 e 1⁄8, ambas de prata. O medio stavraton pesaba inicialmente 4, 4 gramos e diminuíu gradualmente ata os 3, 7 gramos, en tanto que as pezas dun oitavo, coñecidas como doukatopoulon (en grego: δουκατόπουλον, "pequeno ducado") ou aspron (en grego: ἄσπρον), tiñan un peso de arredor de 1, 1 gramos. Aínda que non se cuñou o valor dun cuarto de starvaton, usábanse no seu lugar as moedas venecianas dun ducado de prata (en grego: δουκάτον, doukaton). Caracterización
Todas estas moedas amosan o busto de Cristo no anverso e o busto do emperador no reverso. As súas lendas foron bastante regulares co tempo; as do anverso caracterizábanse por teren dúas liñas en círculos concéntricos: "+[nome do emperador] ΔΕCΠΟΤΙC Ο ΠΑΛΕΟΛΟΓΟC / Θ[ΕΟ]V ΧΑΡΙΤΙ ΒΑCΙΛΕVC ΡWΜΑΙWN ("Señor [nome do emperador] Paleólogo / pola graza de Deus, emperador dos romanos"). Durante o reinado de Xoán V, a orde das liñas exterior e interior era a inversa, e baixo Manuel II, a na interior utilizouse o termo autokrator ("autobobernante"), na secuencia Θ[ΕΟ]V ΧΑΡΙΤΙ AVTOKΡΑΤOΡ.
Ata 1990, cando se achou un tesouro composto por noventa destas moedas (e coa excepción de dous exemplares de medio starvaton), non se coñecía ningunha moeda de prata do derradeiro emperador bizantino, Constantino XI (1449-1453).
Stavropol

Stavropol (en ruso: Ставрополь, tr. "Stavropol", [ˈstavrəpəlʲ] (AFI)) é unha cidade situada ó suroeste de Rusia. A cidade é o centro administrativo de Krai de Stavropol.
Conta cuns 365. 900 habitantes, segundo unha estimación en 2009. O censo oficial di que hai 354. 867 habitantes.
Steam

Steam é un servizo de distribución dixital de videoxogos desenvolvido por Valve Corporation. Foi lanzado en setembro de 2003 como unha forma para Valve de achegar actualizacións de xeito automático aos seus xogos, mais acabou ampliándose para incluír xogos que non son de Valve senón de terceiros. Steam ofrece protección contra a pirataría, servidores de emparellamento, transmisións de vídeo e servizos de redes sociais. Tamén achega ao usuario a instalación e a actualización automática de xogos e características de comunidade como grupos e listas de amigos, gardado na nube, voz no xogo e funcionalidade de chat. É empregado ora por pequenos desenvolvedores independentes, ora por grandes corporacións de software para a distribución de videoxogos e material multimedia relacionado. Para poder desfrutar de todos estes servizos, é preciso estar rexistrado no servizo mediante a creación dunha conta de balde, á cal se vinculan os videoxogos mercados polo xogador. Estes xogos poden ser tanto os xogos que se ofrecen para a compra na propia plataforma como certos xogos comprados en tendas físicas.
Stefan Demurow

Stefan Antonowicz Demurow (en ruso: Стефан Антонович Демуров), nado en 1871 en Tbilisi, foi un sacerdote católico latino, finado en 1938 na persecución aos católicos na URSS. Traxectoria
Naceu en 1871 en Tbilisi. Entre 1895 e 1902 foi vigairo parroquial en Kutaisi, e até 1904 administrador parroquial en Perekop, e posteriormente administrador parroquial en Bacú. Coa reorganización da Igrexa católica na URSS levada a cabo no pontificado de Pío XI, o bispo Michel d'Herbigny nomeouno en 1926 administrador apostólico de Xeorxia, con sé en Tbilisi.
O 14 de novembro de 1937 foi arrestado e acusado formalmente co artigo 68 do código penal da RSS de Azerbaidján (segundo Osipova, da RSFS de Rusia), baixo a acusación de actividades de espionaxe a favor de potencias estranxeiras, e foi condenado o 11 de febreiro. Foi executado na noite do 23 ao 24 de febreiro de 1938.
Stefan Heidemann

Stefan Heidemann, nado en Versmold, Renania do Norte-Westfalia, o 3 de abril de 1961, é un historiador, orientalista e numismático alemán. Traxectoria
Entre 1982 e 1991, Stefan Heidemann cursou estudos de Economía, Estudos Islámicos e Historia Moderna nas universidades de Ratisbona, Berlín, Damasco e O Cairo, e en 1993 acadou o seu doutoramento na Universidade Libre de Berlín cunha tese acerca do Califato de Aleppo.
Entre 1994 e 2000 foi profesor axudante na Universidade de Jena, na que en 2001 accedeu á cualificación para a docencia. Nesta institución ocupou diversos postos entre 1994 e 2010, entre eles o de coordinador do Gabinete de Moeda Oriental de Jena, fundado no século XIX nesa universidade.
Posteriormente trasladouse aos Estados Unidos para exercer no curso 2010-2011 como profesor de Historia Islámica e de Cultura Artística e Material no Bard Graduate Center, en Nova York, ao tempo que traballaba como conservador asociado de Arte Islámica no Museo Metropolitano de Nova York.
De volta a Europa, a partir de 2011 Heidemann pasou a ocupar a praza de profesor de Estudos Islámicos no Instituto de Asia e África da Universidade de Hamburgo, traballo que compatibiliza con frecuentes viaxes a sitios arqueolóxicos, entre os que destacan a cidadela de Alepo, en Siria, e tamén outros diversos en Afganistán.
Ao longo da súa traxectoria, Heidemann foi profesor visitante en distintas institucións académicas e bolseiro de investigación, como a American Numismatic Society (1993), a Universidade de Leipzig (2001-2003), o MIT (2007-2008) ou o Museo Fitzwilliam (2008). No ámbito editorial, Heidemann formou parte dos consellos editoriais dos xornais Der Islam e Studies in History and Culture of the Middle East. Ademais, é asesor de numismática do mundo musulmán na revista francesa Revue Numismatique. Recoñecementos
(2005): Premio Samir Shamma, da Royal Numismatic Society, de Londres.
(2015): Membro da Academia de Ciencias e Literatura de Maguncia. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables da traxectoria de Stefan Heidemann: (1994). Das Aleppiner Kalifat (A. D. 1261). Vom Untergang des Kalifates in Bagdad über Aleppo zu den Restaurationen in Kairo. Brill, Leiden 1994. ISBN 978-9004100312
(2000). Islamische Numismatik in Deutschland. Eine Bestandsaufnahme. Harrassowitz, Wiesbaden. ISBN 978-3447042697
(2000). Transregional and Regional Elites: Connecting the Early Islamic Empire (con H-I. Hagemann). De Gruyter. ISBN 978-3110666489
(2002). Die Renaissance Der Stadte in Nordsyrien Und Nordmesopotamien. Brill, Leiden. ISBN 978-9004122741
(2005). Sylloge Der Munzen Des Kaukasus Und Osteuropas. Orientalischen Munzkabinett Jena (con T. Mayer et al. ). Harrassowitz. ISBN 978-3447048934
(2003). Die islamische Stadt (con A. Becker). Zabern, Maguncia. ISBN 9783805331531
(2017). Regional History and Coin Finds from Assur / Regionale Geshichte und Munzfunde aus Assur (con Kevin Butcher). Otto Harrassowitz, Wiesbaden. ISBN 978-3447107617
(2022). The Reach of Empire (con K. Mewes). De Gruyter. ISBN 978-3110678260
Stefano Dominicali

Stefano Domenicali (nado o 11 de maio de 1965) é actualmente o director do equipo Ferrari de Fórmula Un.
É fillo dun prominente banqueiro en Imola. Estudou administración de empresas na Universidade de Boloña, onde se graduou en 1991. Sempre crera que estaba destinado a facer unha carreira no automobilismo, debido ao seu lugar de nacemento. Carreira
Uniuse a Ferrari, inmediatamente despois da súa gradación en 1991, onde traballou na administración fiscal da empresa. Entre 1992 e 1994, foi director de carreira en Mugello estivo involucrado en MotoGP, DTM e outra serie de carreiras. En 1995, foi nomeado xefe de persoal no departamento deportivo de Ferrari, tamén estivo implicado na coordinación de patrocinios, antes de ser promovido a xefe de equipo en decembro de 1996, onde permaneceu ata xaneiro de 2001. Logo dunha breve experiencia como Xerente de Loxística, converteuse en director deportivo do equipo en 2002.
O 12 de novembro de 2007 Ferrari, anunciou que Stefano Domenicali, asumia o papel de Director do equipo Ferrari de Fórmula Un, un posto anteriormente en mans de Jean Todt. Baixo o seu liderado, Ferrari gañou o Campionato de Construtores 2008, antes de soportar unha tempada menos competitiva en 2009 na que o equipo só gañou unha única carreira. En 2010, o equipo gañou cinco carreiras e terminou terceiro no Campionato de Construtores, detrás de Red Bull Racing e McLaren, o mesmo resultado que en 2011 aínda que nesta tempada só gañou unha carreira.
Stegosauria

O clado dos dinosauros ornitisquios Stegosauria recibiu o nome do Stegosaurus, o seu principal representante, e agrupa animais que tiñan varias características en común, como: corpos sustentados por catro patas;
fileiras de enormes placas óseas dispostas a ambos os dous lados da columna vertebral;
esporóns na cola.
As placas dorsais puideron ter varias funcións, pero non se sabe con certeza cal era a principal. Algunhas hipóteses din que se usaban para quentar o corpo como os paneis solares, outras cren que tiñan un propósito relacionado co apareamento e para impresionar os machos nas batallas polo poder.
Os estegosauros eran dinosauros ornitisquios. Unha das primeiras innovacións evolutivas foi o desenvolvemento de esporóns de cola como armas defensivas. As especies posteriores fixéronse maiores e desenvolveron extremidades longas que xa non lles permitían correr. Isto aumentou a importancia da defensa activa polos esporóns, que poderían afastar até grandes depredadores. Os estegosauros tiñan complexos conxuntos de esporóns e placas ao longo das súas costas, cadeiras e rabos. Os seus pescozos tornáronse máis longos e as súas pequenas cabezas estreitas, capaces de morder selectivamente as mellores partes das cícadas cos seus peteiros. Cando estes tipos de plantas diminuíron en diversidade, os estegosauros tamén se extinguiron durante a primeira metade do período Cretáceo. Os estegosaurios coñecidos na Península Ibérica son Miragaia longicollum e Stegosaurus sp. e Dacentrus armatus en Aragón. Taxonomía
Craterosaurus?
Giantspinosaurus
Jiangjunosaurus
Paranthodon
Regnosaurus?
Familia Huayangosauridae
Chungkingosaurus
Huayangosaurus
Familia Stegosauridae
Chialingosaurio
Jiangjunosaurus
Kentrosaurus
Loricatosaurus
Tuojiangosaurus
Subfamilia Dacentrurinae
Dancentrurus
Miragaia
Subfamilia Stegosaurinae
Hesperosaurus
Alcovasaurus
Lexovisaurus
Stegosaurus
Wuerhosaurus
Yingshanosaurio Velocidade
A velocidade máxima dos estegosauros posibelmente estivo entre 6 e 8 km/h.
Stella (satélite)

Stella é un satélite artificial do CNES francés lanzado o 26 de setembro de 1993 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou xunto co satélite SPOT 3. Características
Stella é practicamente idéntico ao satélite Starlette, posto en órbita en 1975, e foi lanzado para servir como reflector pasivo desde o espazo co que realizar medidas xeodésicas de alta precisión. Para iso ía recuberto con 60 retrorreflectores láser grazas aos que se podían facer medicións cun centímetro de precisión. O satélite en si tiña forma esférica de 12 cm de radio e 48 kg de masa.
Stellae (rede social)

Stellae é unha rede social que pertence ó Grupo de Investigación do Stellae da Universidade de Santiago de Compostela a cal permite ós alumnos estar en contacto e crear o seu propio coñecemento. Pódense formar grupos (abertos ou pechados), crear blogs, subir arquivos, facer tweets, ter marcadores, entre outras cousas.
Stellaria holostea

A muruxa[Cómpre referencia] ou herba paxareira[Cómpre referencia] (Stellaria holostea) é unha planta herbácea da familia das cariofiláceas. Descrición
Planta perenne, de até 60 cm, con talos débiles, afiadamente tetrangulares, e follas lanceoladas, puntiagudas e apecioladas de 3 a 8 cm. Flores brancas, de 1, 5 a 3 cm de diámetro, con pétalos profundamente divididos o dobre de longo que os seus sépalos, pedicelos vilosos e cápsula globular. Hábitat
Sebes, zonas húmidas en lugares umbríos Distribución
Toda Europa, excepto Islandia e Albania. Taxonomía
A especie Stellaria holostea foi descrita por primeira vez por Carlos Linneo e publicado en Species Plantarum 1: 421. 1753.
Citoloxía
Número de cromosomas de Stellaria holostea (Fam. Caryophyllaceae) e táxones infraespecíficos: 2n 26
Sinonimia
Stellaria ciliata Gilib. ex Bubani, Fl. Pyr. 3: 29 (1901), nom. illeg.
Stellaria connata Dulac, Fl. Hautes-Pyr. 250 (1867), nom. illeg.
Alsine holostea (L. ) Britton in Mem. Torrey Bot. Club 5: 150 (1894)
Cerastium holosteum (L. ) Crantz, Inst. Rei Herb. 2: 401 (1766)
Alsine scabra Stokes
Stellarium

Stellarium é un programa de código aberto GNU que permite ver o firmamento dunha forma realista, tal e como se ve a simple vista, cun binóculo ou cun telescopio. Con el pódese calcular a posición do sol, a lúa, os planetas, e as constelacións. Serve como ferramenta educativa, para astrónomos afeccionados ou coma mero entretemento. VirGO
VirGO e un navegador visual, engadido a stellarium por Observatorio austral europeo (ESO) Arquivo Científico que da facilidade aos astrónomos accedendo a navegación de datos astronómicos profesional.
Stemma codicum

En filoloxía un stemma codicum (árbore xenealóxica dos códices) é a representación gráfica, en forma normalmente arborescente (forma ramificada), do percorrido que desde o arquetipo leva ao testemuño dun texto. A doutrina das relacións de dependencia dos manuscritos denomínase, precisamente, stemmática.
É o froito dunha atenta investigación sobre a tradición dun texto antigo. Poderíase dicir que o stemma é a árbore xenealóxica do texto conservado, un esquema piramidal en cuxo vértice está o arquetipo (ao que non sempre se dá accedido) do que proveñen por copias sucesivas as varias familias de textos coñecidas, cuxos testemuños ocupan as bases desta pirámide.
Trátase, noutras palabras, da representación gráfica das relacións mantidas entre os diversos testemuños dunha obra que se transmitiu por medio deles.
O testemuño é unha copia que precisamente testemuña o contido da obra orixinal.
Un orixinal é o que os testemuños transmiten, ás veces alterando a súa forma nalgunhas pasaxes.
Stenotrophomonas

Stenotrophomonas é un xénero de bacterias gramnegativas. As súas especies poden ser organismos comúns do solo (S. nitritireducens) ou patóxenos humanos oportunistas (S. maltophilia). A taxonomía molecular do xénero aínda está pouco clara.
Stentor

Existe tamén o personaxe da guerra de Troia Esténtor (Stentor) Stentor é un xénero de protozoos ciliados heterótrofos, representativo do grupo dos heterotricos. Teñen xeralmente forma de corno ou trompeta, e unha lonxitude duns 2 milímetros, polo que están entre os organismos unicelulares máis grandes. Poden vivir fixados ou nadar libremente.
O nome procede do heraldo grego da guerra de Troia Esténtor (Στέντωρ, Stentor), que tiña sona de ter unha voz moi alta (estentórea) que se sobrepoñía ás demais, de xeito análogo ás trompetas (forma deste protozoo), que se sobrepoñen a outros instrumentos. Características
O corpo celular ten forma de corno cun anel de cilios prominentes arredor da beira da "campá" anterior (peristoma), que varren a comida (bacterias, algas, outros protozoos e mesmo rotíferos) e axudan a nadar, e que ten no centro o citostoma por onde entra a comida. Ademais, ten cilios pequenos por todo o corpo dispostos en ringleiras (cinetias). O corpo ten unha aparencia estriada debido a que presenta bandas alternantes de ectoplasma pigmentado e non pigmentado. O pigmento denomínase estentorina e permítelle ao protozoo ser sensible á luz.
Algúns destes organismos poden atinguir varios mm e ser visibles a simple vista. Stentor pode ter diversas cores; por exemplo, S. coeruleus é azul. Como moitos protozos de auga doce presenta vacúolos contráctiles osmorregulatorios, que almacenan e expulsan o exceso de auga que entra no seu corpo.
Teñen capacidade de rexeneración, xa que pequenos fragmentos da célula poden crecer orixinando a célula completa. Divídense por fisión binaria; o primeiro que se forma é a zona oral da célula filla (a outra conserva a súa zona oral), o macronúcleo faise ovoide e divídese en dous. Tamén poden realizar a conxugación, na cal se xuntan pola zona oral e intercambian micronúcleos.
Cada célula ten un macronúcleo xeralmente alongado en forma de varios nódulos unidos por filamentos e varios micronucleos (ata 40). Ecoloxía
Son comúns en todo o mundo en ambientes de augas doces como lagos e ríos, e só S. multiformis foi atopado en augas mariñas, doces e ambientes terrestres. Viven normalmente sobre algas e detritos, xa que o extremo oposto á campá segrega unha substancia pegañenta para adherirse. Algunhas especies de Stentor poden vivir simbioticamente con certas especies de algas verdes (Chlorella). Stentor reacciona ás perturbacions externas contraéndose formando unha bóla. A contracción prodúcena unhas fibras contráctiles chamadas mionemas, que percorren todo o corpo desde o peristoma ao extremo oposto. Unhas poucas especies poden formar quistes de repouso. . Sistemática
O xénero contén 20 especies descritas.
A especie tipo do xénero é Stentor muelleri Ehrenberg, 1831. De acordo coas recentes análises de filoxenia molecular, o xénero parece ser monofilético, e relacionado co xénero Blepharisma.
Stephan Endlicher

Stephan Ladislaus Endlicher, nado en Presburgo (hoxe Bratislava) o 24 de xuño de 1804, e finado en Viena o 28 de marzo de 1849, foi un botánico, lingüista, sinólogo, historiador, arqueólogo e numismático austríaco.
Foi director do Xardín botánico de Viena e famoso por ser o descritor do xénero Sequoia, entre outros. Traxectoria
Fillo dun médico, Endlicher estudou filosofía en Pest e en Viena, e teoloxía, desde 1823 a 1826, en Viena, aínda que só recibiu as ordes menores, non sendo ordenado sacerdote.
Desde 1826, en Presburgo, centrou a súa atención nos idiomas, estudando especialmente chinés, cuxo coñecemento mostra nalgunhas das súas obras, como Anfangsgründe der chinesischen Grammatik (Viena, 1845) e Atlas von China nach der Aufnahme der Jesuitenmissionäre (Viena, 1843).
En 1836 foi nomeado conservador do Naturhistorisches Museum Wien (Museo de Historia Natural de Viena) e, en 1840, profesor de botánica na Universidade desta cidade, sendo tamén, desde 1839 até a súa morte, en 1849, director do xardín botánico da Universidade de Viena.
Ocúpase especialmente do herbario do xardín botánico, ao que achega a súa propia colección, constituída por máis de 30000 especies.
Desenvolveu un sistema de clasificación dos vexetais, que foi o principal obxectivo do seu libro Genera plantarum secundum ordines naturales disposita (1836-1850). Nesta obra, separa as talófitas das plantas vasculares.
En 1835 fundou a primeira revista austríaca de historia natural: Annalen des Wiener Museums der Naturgeschichte, que aínda se publica a día de hoxe co nome Annalen des Naturhistorischen Museums in Wien.
Traballou en colaboración con numerosos botánicos, entre eles Gray, Bentham e Brown.
Endlicher describiu durante a súa vida numerosas especies de plantas e varios xéneros, entre eles Sequoia.
Stephan Endlicher participou, así mesmo, en acontecementos políticos, como as revolucións de 1848, e foi membro dos parlamentos alemán e austríaco.
Foi membro das Academias: Academia alemá das Ciencias Naturais Leopoldina.
Academia Austríaca de Ciencias.
Academia das Artes e das Ciencias dos Estados Unidos. Principais obras
Prodromus florae norfolkicae. 1833.
Atakta botanica. Nova genera et species plantarum. .. . 1833–1835.
Nova genera ac species plantarum quas in regno chilensi, peruviano et in terra amazonica. .. (en colaboración con Eduard Friedrich Poeppig) 1835–1845.
Genera plantarum secundum ordines naturales disposita 1836–1850.
"Bemerkungen über die Flora der Südseeinseln". En: Ann. Mus. Wien 1: 129-190, 1836.
Iconographia generum plantarum. 1837–1841.
Grundzüge einer neuen Theorie der Pflanzenzeugung. 1838.
Enchiridion botanicum. .. . 1841.
Die Medicinal-Pflanzen der österreichischen Pharmakopöe: ein Handbuch für Ärzte und Apotheker / von Stephan Endlicher. - Wien: Gerold, 1842.
Grundzüge der Botanik. Wien 1843 (en colaboración con Unger).
Anfangsgründe der Chinesischen Grammatik. Wien 1845.
Synopsis Coniferarum. .. . 1847.
Rerum Hungaricarum monumenta Arpadiana. 1849.
Die Gesetze des heiligen Stefan. 1849. Abreviatura
A abreviatura Endl. emprégase para recoñecer a Stephan Endlicher como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Stephan Rauschert

Stephan Rauschert ( * 1931 - 1986) foi un botánico alemán. Infatigábel investigador, posúense 1. 116 rexistros IPNI das súas identificacións e nomeamentos de novas especies. Obra
1960. Über die Anwendung des Namens Boletus erythropus. Westfälische Pilzbriefe 2: 116-118
1962. Polyporus rhizophilus Pat. , ein für Deutschland neues Steppenpilze. Westfälische Pilzbriefe 3: 53-59, 1 fig. , 1 map
1963. Der schwarzköpfige Haarstern (Trichaster melanocephalus Cerniaiev). Mykologisches Mitteilungsblatt Halle 7 (3): 73-79
1964. Montagnea arenaria (DC. ex Fries. ) Zeller, ein für Deutschland neuer Steppenpilz. Westfälische Pilzbriefe 5: 1-13, 2 figs.
1965. Mycenastrum corium (Guers. in DC. ) Desv. in Mitteldeutschand gefunden. Westfälische Pilzbriefe 5 (7-8): 105-113, 3 figs.
1977. Sylva Hercynia: Sive Catalogus plantarum sponte Nascentium in Montibus.
1985. Proposal to conserve Leccinum with L. aurantiacum as typ. cons. (Fungi: Boletaceae). Taxon 34 (4): 713
1986. Proposal to reject the species name Scleroderma aurantium (L. : Pers. ) Pers. (Fungi). Taxon 35 (3): 600
1986. Proposal to conserve 8978 Antennaria (Compositae) vs. sanctioned Antennaria (Fungi). Taxon 35 (4): 749-750
1986. Proposal to add a Note in Art. 73. 1 or 75. 1 and to add a new Rec. 50G. Taxon 35 (4): 794
1987. Nomenklatorische Studien bei Höheren Pilzen IV. Nichtblätterpilze (Aphyllophorales) mit Ausschluss der Porlinge. Feddes Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis 98 (11-12): 657-664
1987. Nomenklatorische Studien bei Höheren Pilzen III. Röhrlinge (Boletales). Nova Hedwigia 45 (3-4): 501-508.
1987. Proposal to conserve Trametes Fr. (Fungi Caeteri) with a conserved type. Taxon 36 (1): 164-165
1988. Neue Namenskombinationen bei Höheren Pilzen. Haussknechtia 4: 51-55.
1989. Nomenklatorische Studien bei höheren Pilzen I. Russulales (Täublinge und Milchlinge). Česká Mykologie 43 (4): 193-209
1989. Der Sydney-Code und Probleme der Sanktionierung von Pilznamen. International Journal of Mycology & Lichenology 4 (1-2): 205-297
1990. Nomenklatorische Studien bei Höheren Pilzen II. Porlinge (Polyporales s. lat. ) Feddes Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis 101 (11-12): 639-644.
1992. Nomenklatorische Studien bei Höheren Pilzen V. Agaricales (Blätterpilze unter Ausschluss der Täublinge und Milchlinge). Nova Hedwigia 54 (1-2): 213-228
Stephen Album

Stephen M. Album, nado en Nova York o 31 de decembro de 1942, é un numismático estadounidense especializado en moeda islámica. Traxectoria
Stephen M. Album, nado en Nova York en 1942, cursou os seus estudos superiores de Matemáticas na Universidade de California en Berkeley, onde se graduou en 1963. En 1971 acadou o seu mestrado en Estudos de Oriente Próximo, na mesma universidade. A vinculación de Album á numismática comezou en 1960, e a partir de 1975 dedicuose por completo a esta rama do saber, ata se converter nun experto nas emisións do mundo islámico, tanto desde o punto de vista académico como desde o comercial. En 1977 publicou unha versión totalmente reescrita da obra de William Marsden Numismata Orientalia Illustrata, unha guía para o coleccionismo de moedas islámicas e orientais. Ootro dos seus traballos máis salientables foi a súa contribuciión con tres dos dez volumes na obra monuimental Sylloge of Islamic Coins, que cataloga as moedas islámicas da colección do Museo Ashmolean, de Oxford. En 1976, Stephen Album estableceu un comercio numismático especializado nas poxas de moedas raras, sinaladamente islámicas e orientais. Entre outras scoiedades eruditas, Album é membro da American Numismatic Society, de Nova York.
Recoñecementos
2000 e 2005: Premio Samir Shamma, da Royal Numismatic Society, de Londres.
2003: Medalla Huntington, da American Numismatic Society, de Nova York.
2004: Doutor Honoris Causa pola Universidade de Tubinga.
2021: inclusión na listaxe de persoas máis influentes en en Numismática no períoso 1960-2020, pola revista Coin World. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por Stephen Album ao longo da súa traxectoria: (1971-1974). Catalogue of California Trade Tokens. S. Album, Berkeley.
(1971). Vol. 1. Nothern California.
(1974). Vol. 2. Southern California and San Francisco.
(1971). California Trade Token Place Names in 1971 (con D. Feisel).
(1977). Marsden's Numismata orientalia illustrata. ISBN 978-0915018161
(1980). California '76: Tokens and Medals of the American Revolution (con D. Feisel).
(1993). A Cheklist of Islamic Coins. S. Album, Berkeley. ISBN 978-0963602411
(1999-2002). Sylloge of ISlamic Coins In the Ashmolean Museum. Ashmolean Museum, Oxford.
(1999). Vol 10. Coins of Arabia and East Africa. ISBN 978-1854441256
(2001). Vol. 9, Iran after the Mongol Invasion (con T. Goodwin). ISBN 9781854441591
(2002). Vol. 1: The Pre-Reform Coinage of the Early Islamic Period (con T. Goodwin). ISBN 978-1854441737
Stephen Bowen

Stephen Gerard Bowen, nado o 13 de febreiro de 1964 en Cohasset, Massachusetts, é un astronauta estadounidense que participou nas misións STS-126, STS-132 e STS-133. Pasou un total de 40, 42 días no espazo. Traxectoria
Gradouse en enxeñería eléctrica na Academia Naval dos Estados Unidos en 1986 e obtivo un máster de ciencias en enxeñería oceánica polo Instituto Tecnolóxico de Massachusetts en 1993. Foi seleccionado pola NASA en xullo de 2000 como especialista de misión e pasou dous anos de adestramento e avaliación.
Stephen Wozniak

Stephen Gary Wozniak, nado o 11 de agosto de 1950 en California, é un enxeñeiro electrónico estadounidense. Os seus inventos e máquinas están recoñecidos como grandes contribucións á revolución da computadora persoal nos anos setenta. Wozniak fundou Apple Computer xunto con Steve Jobs e Ronald Wayne en 1976 e creou os computadores Apple I e Apple II a mediados dos anos setenta.
Sterkh

Sterkh foi unha serie de dous satélites artificiais rusos para axuda e rescate. Características
Os satélites Sterkh foron lanzados como substitutos dos satélites Nadezhda para o sistema internacional de rescate COSPAS-SARSAT (Search and Rescue Satellite-Aided System). A diferenza dos Nadezhda, os Sterkh non ofrecían servizos de navegación, agora ofrecidos polo sistema GLONASS. Como resultados os satélites podían ser máis pequenos e ser lanzados como carga secundaria a bordo doutros voos comerciais.
Sterkh 1 foi lanzado o 21 de xullo de 2009 a bordo dun foguete Kosmos 3M, pero fallou pouco despois de chegar a órbita ao non poder apuntar seus paneis solares adecuadamente por un problema no sistema de control de voo. Sterkh 2 foi lanzado o 17 de setembro de 2009 cun [Soiuz 2-1b Fregat]] e non conseguiu despregar o seu mastro estabilizador, polo que quedou inutilizado. Outros dúas unidades ían ser lanzadas en 2013 pero foron canceladas.
Stevan Harnad

Stevan Robert Harnad, no húngaro orixinal István Hernád, nado en Budapest o 2 de xuño de 1945, é un científico con cidadanía canadense, coñecido polas súas investigacións en intelixencia artificial e ciencia cognitiva. Foi profesor de Psicoloxía e antigo titular da Cátedra de Investigación do Canadá en Ciencias Cognitivas (2001-2015) na Universidade do Quebec en Montreal. Ademais, é profesor emérito de Electrónica e Informática na Universidade de Southampton.
Harnad é o fundador do arquivo CogPrints (Arquivo de Preimpresos Electrónicos nas Ciencias da Cognición) e da revista "Behavioral and Brain Sciences". Aínda que xa retirado da docencia segue a investigar e a liderar o movemento de Acceso libre, que loita pola dispoñibilidade de balde da literatura científica especializada en Internet.
Fixo importantes contribucións á filosofía da mente e da intelixencia artificial. É un especialista en categorización, comunicación e consciencia. Traxectoria
Obtivo a súa licenciatura (B. A. ) en Psicoloxía no ano 1967 e a súa mestría (M. A. ) no 1969 na Universidade McGill, no Canadá. Despois trasladouse á Universidade de Princeton, onde obtivo os títulos de mestría (M. A. 1971) e doutor (PhD 1991) en Psicoloxía. Os seus méritos avalárono para ser contratado como Catedrático de Investigación en Ciencia Cognitiva na Universidade do Quebec en Montreal (UQAM) e como Profesor de Ciencia Cognitiva na Universidade de Southampton, no Reino Unido. Tamén foi galardoado como membro externo da Academia Húngara de Ciencias, mérito do que renegou o 8 de outubro de 2016 en protesta pola cada vez máis "democracia iliberal" de Viktor Orbán.
O Doutor Harnad foi o fundador e editor (1978-2003) da afamada publicación Behavioral and Brain Sciences. Traballou como editor e membro do consello editorial de numerosas revistas, entre elas Psychology, PSYCHE, Consciousness and Cognition, Journal of Experimental and Theoretical Artificial Intelligence, Philosophy and Artificial Intelligence e Artificial Life. En 1998 fundou e comezou a moderar o Foro de Acceso Aberto da American Scientist.
A investigación do Doutor Harnad contribuíu de forma substancial ao Problema da Ancoraxe dos Símbolos (Symbol Grounding Problem), un problema fundamental na investigación da ciencia cognitiva e da intelixencia artificial. Harnad é un pensador citado en estudos modernos sobre lóxica e filosofía da información: Recoñecementos
Foi galardoado cun doutoramento honorífico pola Universidade de Liexa en 2013.
Steve Bell (debuxante)

Steven Bell, nado o 26 de febreiro de 1951, é un debuxante político inglés cuxo traballo aparece en The Guardian e outras publicacións. É coñecido pola súa tendencia de esquerda.
Steve Harris

Stephen Percy Harris, nado o 12 de marzo, 1957 en Leytonstone, Londres, é o baixista e principal letrista da banda de heavy metal Iron Maiden, e é con Dave Murray un dos únicos membros orixinais da banda que permanecen. Entre as súas cancións están as máis famosas do grupo como "The Number Of The Beast" e "Fear of The Dark".
Steve Hewitt

Steven James Hewitt, nado en Northwich (Cheshire) o 22 de marzo de 1971, é un músico inglés, batería da banda Placebo entre mediados de 1996 e outubro do 2007, cando abandonou o grupo debido a diferenzas musicais, sendo substituído por Steve Forrest.
Antes de unirse Placebo Hewitt foi membro de varias bandas coma Electric Crayons, K-Klass, The Mystic Deckchairs, Boo Radleys e Breed. Tamén traballou como músico de sesión. Entrou en Placebo substituíndo a Robert Schultzberg.
Steve Jobs

Steven Paul Jobs, máis coñecido como Steve Jobs, nado o 24 de febreiro de 1955 e finado o 5 de outubro de 2011, foi un magnate e empresario informático estadounidense. Foi o cofundador, e presidente executivo de Apple Inc. Jobs tamén foi durante un tempo presidente executivo de Pixar Animation Studios; e fíxose membro do consello de directores de The Walt Disney Company en 2006, despois da adquisición de Pixar por parte de Disney. Nos créditos de Toy Story (1995) aparece como un dos produtores executivos.
A finais dos anos 70, Jobs, co cofundador de Apple Steve Wozniak, e xunto a Mike Markkula e outros, deseñaron, desenvolveron e comercializaron unha das primeiras e exitosas liñas de ordenadores persoais, a serie Apple II. A principios dos 80, Jobs estaba entre os primeiros en ver o potencial comercial da interface gráfica controlada por rato da compañía PARC, que levou á creación do Macintosh.
O 5 de outubro de 2011, Apple anunciou que Jobs falecera á idade de 56 anos debido a un cancro neuroendocrino de páncreas. Traxectoria
Infancia
Joanne Simpson foi a nai de Steve Jobs e Abdulfattah John Jandali foi o seu pai. Nado en Green Bay (Wisconsin) foi adoptado, despois de nacer, por Paul e Clara Jobs procedentes de Mountain View (Santa Clara County, California). Neste lugar foi onde viviu toda a súa infancia.
A creación do Apple I e a fundación de Apple Computer
O primeiro ordenador de Apple o Apple I foi construído e deseñado por Steve Wozniak para uso persoal, mais foi Jobs quen o convenceu de presentalo no Homebrew Computer Club e vendelo, nacendo así en 1976 Apple Computer Inc. O prezo orixinal deste foi de 500$, mais o aumentaron a 666, 66 $ para obter unha marxe de beneficio. A partir de entón, a empresa comezou a crecer e en tan só dez anos aumentou o número de empregados a 4000. Con 27 anos, Steve Jobs converteuse no millonario máis novo de 1982.
A súa saída da Apple Computer
En 1985, despois dunha loita interna polo poder, Jobs foi destituído dos seus cargos na empresa e despedido por John Sculley, CEO da empresa. Logo da súa saída, Jobs fundou NeXT Computer. Semellante ó Apple Lisa, NeXT tiña unha tecnoloxía moi avanzada para a época, pero nunca foi moi popular. En 1986 comprou Pixar a LucasFilm, empresa que, posteriormente, se faría moi famosa polos seus filmes de animación feitos con ordenadores (coma Toy Story).
A súa volta á Apple Computer
En xullo de 1997, Steve Jobs regresou a Apple. A situación da empresa nese momento non era boa pero, coa súa chegada, Steve Jobs conseguiu mellorar as vendas a base de novos modelos que marcan as tendencias no deseño dos ordenadores, como por exemplo o iMac.
O día 24 de agosto de 2011 presentou a súa renuncia como CEO de Apple.
Steven Chu

Steven Chu, nado o 28 de febreiro de 1948 en St. Louis (Missouri), é un científico estadounidense. Traxectoria
Xunto a Claude Cohen-Tannoudji e William Daniel Phillips, recibiu o Premio Nobel de Física en 1997 polo seu traballo independente e pioneiro no arrefriamento e atrapado de átomos usando luz láser.