proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Subsidio agrícola

O subsidio agrícola é a axuda dada ás producións agrícolas por parte das instituións. As axudas poden ser de distintos tipos, pero poderían resumirse en dous grupos fundamentais: Axudas directas (por quilos, superficies, cabezas de gando etc).
Axudas indirectas (rebaixa de impostos sobre produtos ou gastos necesarios para a actividade agraria).
Dentro da Unión Europea, a agricultura está subvencionada ou subsidiada, tendo un gran peso nas rendas dos agricultores en certos produtos. A Unión Europea a través da PAC (Política Agraria Común) e das OCM (Organizacións Comúns de Mercados), regula e subvenciona de distintos modos as producións agrícolas. Isto faino principalmente a través de 3 mecanismos: Intervención (compra de producións ós agricultores cando os prezos no mercado UE baixan de certo prezo marcado previamente).
Axudas directas a superficies (por hectárea) ou cabezas de gando.
Axudas para o intercambio con terceiros países (restitucións á exportación).
Subsolo

O subsolo é a capa de solo situada debaixo da capa superficial de terra. O subsolo pode incluír substancias como arxila e/ou area, que só foron parcialmente alteradas polo aire, a luz solar, a auga, o vento etc. , para producir solo verdadeiro.
Debaixo do subsolo está o substrato, que pode ser rochoso ou de sedimentos ou depósitos eólicos, en gran medida afectados polos factores formadores do solo activo no subsolo.
O subsolo contén partículas parcialmente degradadas, polo xeral, de é e dunha tonalidade máis clara de cor marrón ou amarela, e contén as raíces profundas das plantas grandes, como as árbores.
Substancia fundamental

A substancia fundamental ou matriz extrafibrilar é un compoñente do tecido conectivo constituído por unha especie de xel amorfo que rodea as células e as fibras coláxenas. Nun tecido, as células están rodeadas e sostidas por unha matriz extracelular da que a substancia fundamental amorfa forma parte. A substancia fundamental non inclúe as fibras de coláxeno ou as fibras elásticas da matriz, pero si todos os outros compoñentes da matriz extracelular.
Os compoñentes da substancia fundamental varían dependendo do tecido, pero está principalmente composta por auga, glicosaminoglicanos (principalmente hialurona), proteoglicanos, e glicoproteínas. A fase acuosa desta substancia é o medio polo que teñen que pasar todas as substancias nutritivas e residuais para chegar ás células ou pasar ao sangue.
Xeralmente a substancia fundamental non é visible en preparacións microscópicas porque se elimina durante o proceso de preparación. Pode conservarse parcialmente fixando os cortes de tecido conxelados con vapores de éter-formol, e despois pódese tinguir con ácido periódico-Schiff e azul de toluidina.
O significado exacto do termo evolucionou ao longo do tempo.
Substancia neuroactiva natural

Unha substancia natural neuroactiva é un composto químico sintetizado polas neuronas que afecta a acción doutras neuronas ou células musculares. As substancias neuroactivas naturais son neurotransmisores, neurohormonas e neuromoduladores. Os neurotransmisores funcionan soamente entre neuronas adxacentes por medio das sinapses. As neurohormonas son liberadas no sangue e funcionan viaxando a distancia. Algunhas substancias neuroactivas naturais actúan tanto como transmisores coma como hormonas.
Substancia química

Unha substancia química é calquera material cunha composición química definida, sen importar a súa procedencia. Por exemplo, unha mostra de auga ten as mesmas propiedades e a mesma proporción de hidróxeno e osíxeno sen importar se a mostra íllase dun río ou créase nun laboratorio.
Unha substancia pura non pode separarse noutras substancias por ningún medio mecánico. Estas substancias poden clasificarse en dous grupos; elementos e compostos. Os elementos están formados por átomos dun mesmo número atómico e os compostos puros son combinacións de dúas ou máis elementos nunha proporción definida. Substancias químicas típicas que se poden atopar no fogar son auga, sal (cloruro de sodio) e azucre (sacarosa). En xeral, as substancias existen como sólidos, líquidos, ou gases, e poden transformarse entre estes estados da materia mediante cambios na temperatura ou presión.
O concepto de substancia química estableceuse a finais do século XVIII cos traballos do químico Joseph Proust sobre a composición dalgúns compostos químicos puros tales como o carbonato cúprico. Proust deduciu que: todas as mostras dun composto teñen a mesma composición; isto é, todas as mostras teñen as mesmas proporcións, por masa, dos elementos presentes no composto
Isto coñécese como a lei das proporcións definidas, e é unha das bases da química moderna.
Substancia vesicante

Chámanse substancias vesicantes, axentes vesicantes, ou vexicatorios, a aquelas substancias, sólidas, líquidas ou gasosas, que, en contacto coa pel, producen irritación e vexigas. Uso do termo
O seu nome débese á súa capacidade para causar queimaduras químicas graves, o que produce ampolas dolorosas no corpo dos afectados. Aínda que o termo úsase moitas veces en relación con queimaduras a grande escala causadas por derramos químicos ao a axentes de guerra química, algunhas substancias naturais tales como a cantaridina (alcaloide da cantáride), tamén son axentes produtores de ampolas (vesicantes). A furanocumarina, outra substancia natural, causa efectos vesicantes indirectos, por exemplo, ao aumentar enormemente a fotosensibilidade da pel.
Os vesicantes teñen tamén usos médicos, incluída a eliminación de verrugas, pero poden seren fatais de inxerirse incluso en pequenas cantidades. Accións
A súa acción pode ir desde a irritación leve da pel até a ulceración e fortes queimaduras, chegando a producir a destrución dos tecidos.
Os ollos son especialmente sensíbeis a elas. Tamén, no caso de seren inxeridas ou aspiradas, poden producir un efecto asfixiante pola súa acción vesicante na traquea e nos bronquios (as células mortas producidas por esta acción poden chegar a obstruílos).
Algunhas das principais substancias vesicantes son: A iperita, utilizada por primeira vez polo exército alemán durante a primeira guerra mundial e bautizada polos ingleses como gas mostaza polo seu olor;
A lewisita, un derivado do arsénico;
As cantárides. Estudo destas subatancias
A principios do século XX, coa eclosión das armas químicas, investigáronse especialmente estas substancias xa que as máscaras antigás non impedían os seus efectos, demostrándose moi eficaces ao non manifestarse estes inmediatamente, senón un tempo despois de estaren expostos a elas. Situacion na actualidade
Actualmente as substancias vesicantes continúan sendo un perigo potencial, xa que existen almacenadas e séguen producíendose pese ao Protocolo de Xenebra (1925), no que se prohibiu o uso de armas químicas (Xapón non o asinou, e os Estados Unidos incorporaríanse a el máis tarde, en 1947), e á creación en 1992 da Organización para a Prohibición de Armas Químicas, que promove un convenio polo que os países asinantes se comprometen a prohibilas e a destruír as existentes.
Substantivación

A substantivación é un tipo de transposición consistente no paso dun vocábulo específico, frecuentemente adxectivo, nun acto de fala concreto, á clase de palabra substantivo por estar desenvolvendo a función sintáctica de núcleo do sintagma nominal. Tipos
Hai substantivación, entre outras moitas posibilidades, nos seguintes casos: Un adxectivo substantivado con función nuclear no sintagma nominal suxeito: O innovador parece atractivo.
Un adxectivo substantivado con función nuclear no sintagma nominal de complemento directo: Degoro as feixoas.
Un adverbio substantivado que fai a función de suxeito: O si das raparigas.
Unha oración substantivada que fai a función de complemento indirecto: Voulle entregar doces a tódolos nenos que teñan as mans limpas.
Unha oración substantivada que fai a función de suxeito: Tódolos nenos que teñan as mans limpas collan cadansúa torta.
Substantivo abstracto

Un substantivo abstracto é unha clase de substantivo que fai referencia a conceptos, calidades ou emocións que non se poden representar como obxectos concretos. Xa que logo, designan entidades que non se perciben polos sentidos do corpo, senón pola mente, por exemplo nación, engano, amor, odio, contradición, bondade, virtude, honradez. Os substantivos abstractos considéranse illadamente polo seu significado aínda que se desprenden das cousas concretas. En cambio, unha cadeira existe en si e por si soa; é unha entidade independente. Os substantivos abstractos podémolos clasificar en: Abstractos de fenómeno: están relacionados con substantivos que designan accións, estados ou os seus efectos, por exemplo lectura, camiñada.
Abstractos de calidade: están relacionados con adxectivos e designan calidades ou propiedades dos obxectos ou dos seres, por exemplo beleza, maldade.
Abstractos de números ou cuantitativos: cuantifican tanto de forma precisa como de forma imprecisa, por exemplo ducia, cantidade, chea.
Substantivo relacional

Un substantivo relacional é unha clase de palabras utilizadas en moitas linguas. Caracterízanse por funcionar sintacticamente como substantivos, malia que transmiten un significado que noutras linguas é transmitido por adposicións (p. ex. preposicións e postposicións). En América Central, o uso dos substantivos relacionais constitúe un trazo característico da área lingüística mesoamericana, incluíndo as linguas maias, mixe–zoqueanas linguas e otomangueanas. Os substantivos relacionais tamén son comúns en linguas do sueste asiático (como no caso do vietnamita e o tailandés), o leste de Asia (como no mandarín, o xaponés e o tibetano), Asia central (como nas linguas turcas), as linguas munda do sur de Asia (como o sora), e as linguas micronesias.
Un substantivo relacional é, gramaticalmente falando, un substantivo sinxelo, mais por mor de que o seu significado describe unha relación espacial ou temporal no canto dunha "cousa", describe a localización, o movemento e outras relacións como o fan as preposicións nas linguas que as teñen. Cando se usa, o substantivo é "propiedad" doutro substantivo e describe unha relación entre o seu "propietario" e un terceiro substantivo.
Por exemplo, no náhuatl clásico:
"Ca ī-pan petlatl in mistōn"
Está o seu-en alfombra o gato
"O gato está na alfombra".
Substitución conservadora

Unha substitución conservadora ou mutación conservadora é unha mutación que causa que se substitúa un aminoácido nunha proteína por outro aminoácido que ten propiedades bioquímicas similares (por exemplo en carga, hidrofobicidade, tamaño).
Inversamente, unha substitución radical é a que causa unha substitución dun aminoácido por outro que ten propiedades fisicoquímicas diferentes. Descrición
Hai 20 aminoácidos que aparecen normalmente de forma natural nas proteínas e algúns deles teñen características similares. Por exemplo, a leucina e a isoleucina son ambas alifáticas, ramificadas e hidrófobas. De xeito similar, o ácido aspártico e o ácido glutámico son ambos residuos pequenos e con carga negativa.
Aínda que hai moitas maneiras de clasificar os aminoácidos, clasifícanse a miúdo en seis clases principais baseándose nas súas estruturas e as características químicas xerais das súas cadeas laterais (grupos R). As distancias fisicoquímicas pretenden cuantificar as diferenzas intraclase e interclase entre os aminoácidos baseándose en propiedades medibles e moitas desas medidas foron propostas na literatura. Debido á súa simplicidade dúas das medidas máis utilizadas son as de Grantham (1974) e Miyata et al (1979). Unha substitución conservadora é, por tanto, un intercambio entre dous aminoácidos separados por unha distancia fisicoquímica pequena. Inversamente, unha substitución radical é un intercambio entre dous aminoácidos separados por unha gran distancia fisicoquímica. Impacto na función
As substitucións conservadoras en proteínas adoitan ter un efecto pequeno sobre a función comparadas coas substitucións non conservadoras. O efecto reducido das substitucións conservadoras sobre a función pode tamén observarse na aparición de diferentes substitucións na natureza. As substitucións non conservadoras entre proteínas é moito máis probable que sexan eliminadas pola selección natural debido aos seus efectos prexudiciais.
Substrato (edafoloxía)

En edafoloxía o substrato é a capa do solo que está debaixo do subsolo, e que pode ser rochoso ou de sedimentos.
Substrato (química)

En química o termo substrato ten un significado máis amplo que en bioquímica. Un substrato é unha especie química baixo observación, que é o obxecto da acción doutros reactivos. Por exemplo, un composto en cuxa transformación intervén un catalizador. A IUPAC advirte que o termo se use con coidado, indicando claramente que especie química da reacción é a que se considera o substrato.
Subura

Subura era un barrio de Roma superpoboado e moi activo. Estendíase polo val entre o sur do Viminal e o oeste do Esquilino, ou Oppius, e percorríao unha rúa longa chamada tamén Subura. O Argiletum uníao ao foro romano. Nel criouse Xulio César, que, porén, proviña dunha familia aristocrática. O seu nome evoca a vida popular nos seus aspectos máis pintorescos.
Na actualidade chámase La Suburra e é un barrio obreiro.
Suburbio

Suburbio (do latín suburbium, "baixo da urbe") é un termo propio da xeografía urbana empregado para designar as zonas residenciais da periferia urbana ou arrabalde, especialmente referido a barrios baixos, pobres, marxinados ou degradados desas zonas periféricas afastadas do centro da cidade.
As características das zonas suburbiais ou suburbanas, no sentido que se lle dá no urbanismo, están determinadas polo compoñente social da súa poboación: xente nova de clase traballadora, que se establecen en multinúcleos menores dispersos próximos á cidade e comunicados con bos sistemas de estradas cara ás periferias. O modelo de convivencia da vida social é por amizades en espazos públicos, escolas, prazas, festas etc. , que dá uniformidade aos servizos e institucións e a unha calidade de vida de habitabilidade superior á cidade: espazos verdes, paisaxe aberta etc.
Subversion

Apache Subversion (SVN) é un sistema de control de versións (VCS) que traza os cambios en ficheiros e permite a coordinación de traballo de moitas persoas para o desenvolvemento de software, páxinas web ou documentación. Distribúese como software libre coa licenza de Apache
Creouno CollabNet Inc. en 2000, co liderádego de Karl Fogel e Ben Collins-Sussman e coa finalidade de ser compatible con Concurrent Versions System (CVS), o naquela hora sistema de control de versións máis usado, e ser o seu sucesor. A maioría dos proxectos de software libre comezárono a empregar, axudados pola procedencia dos fundadores de SVN e a frustración con CVN. Subversion alóxase agora na Apache Software Foundation, despois de que no 2009 CollabNet llelo candidataran para que xestionasen o seu desenvolvemento.
Subversion emprégase amplamente en proxectos como Apache Software Foundation, Free Pascal, FreeBSD, GNOME, GCC, KDE, Python ou Samba. SourceForge. net fornece a hospedaxe con Subversion para os seus proxectos de código aberto. Google Code tívoo empregado antes do seu peche.
Subversión

O termo subversión relaciónase cun trastorno, unha revolta, unha destrución; principalmente no sentido moral. A palabra está presente en todos os idiomas de orixe latina, orixinalmente aplicada a diversos eventos como a derrota militar dunha cidade.
Xa no século XIV era usada en inglés en relación a temas de dereito e no século XV empezou a ser usada con relación a reinados. Esta é a orixe do seu uso moderno, que se refire a intentos de derrocar estruturas de autoridade, incluíndo ao Estado. A este respecto, pode relacionarse coa palabra sedición e non substituíla, xa que a connotación de ambas as palabras é un pouco diferente, posto que sedición suxire un alzamento aberto contra a autoridade, mentres que subversión refírese a algo máis subrepticio, como erosionar as bases da fe no statu quo ou crear conflitos entre persoas.
A actividade subversiva consiste en prestar axuda ou apoio moral a individuos, grupos ou organizacións que promovan o derrocamento de gobernos por medio da forza e a violencia. Todas as actividades voluntarias que son en detrimento dos intereses do goberno e non caen na categoría de traizón, sedición, sabotaxe ou espionaxe considéranse subversivas.
Varios autores recentes, en tradicións posmodernas e postestruturais (incluíndo particularmente a autores feministas), prescribiron unha lixeira forma de subversión. Desde o seu punto de vista non é, directamente, o Estado o que debe ser subvertido, senón as forzas culturais predominantes, como o patriarcado, o individualismo e o racionalismo científico. A introdución deste novo branco da subversión débese sobre todo ás ideas de Antonio Gramsci, quen sinalou que a revolución comunista requiría a erosión da hexemonía cultural en calquera sociedade.
Subxectivismo

O subxectivismo é a idea de que non hai outra realidade alén da realidade do suxeito. É correspondente ao solipsismo, cando se trata de análises textuais, como en literatura. En ciencias sociais, é o xeito de pensar que enfatiza ou leva en conta exclusivamente os aspectos subxectivos (como intención, acción, consciencia etc. ) daquilo que é estudado ou daquel que estuda ou interpreta calquera cousa. O subxectivismo é a doutrina filosófica que afirma que a verdade é a mentira individual. Cada suxeito tería a súa verdade. A idea do suxeito é que proxectaría o obxecto. O subxectivismo atribúe a fonte da verdade ó suxeito. Mais, se cada un ten a súa propia verdade, se cadra sexa imposíbel chegar a un entendemento.
Sucesión de enteiros

En matemáticas, unha sucesión de enteiros (ou secuencia de enteiros) é unha sucesión (é dicir, sucesión ordenada) de enteiros.
Unha secuencia de números enteiros pódese especificar explicitamente dando unha fórmula para o seu n-ésimo termo xenérico, ou implicitamente dando unha relación entre os seus termos.
Por exemplo, a secuencia de Fibonacci (0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, .. .) pódese definir como: implícitamente, por recorrencia: F 0
0, F 1
1, F n + 2
F n + 1 + F n {\displaystyle {\mathcal {F}}_{0}
0, ~{\mathcal {F}}_{1}
1, ~{\mathcal {F}}_{n+2}
{\mathcal {F}}_{n+1}+{\mathcal {F}}_{n}};
explicitamente, pola fórmula de Binet: F n
( 1 + 5 ) n − ( 1 − 5 ) n 2 n 5 {\displaystyle {\mathcal {F}}_{n}
{\frac {(1+{\sqrt {5}})^{n}-(1-{\sqrt {5}})^{n}}{2^{n}{\sqrt {5}}}}}. Exemplos de sucesións de números enteiros
As sucesións de números enteiros que presentan propiedades notábeis recibiron nomes específicos, xeralmente inspirados nos nomes dos matemáticos que os descubriron e/ou as estudaron: Números de Catalan
Números de Euler
Sucesión de Fibonacci
Números figurados
Sucesión de Lucas
Números prácticos
Números primos de Mersenne Propiedades e definicións
Unha sucesión de enteiros é unha sucesión "calculábel», se existe un algoritmo que, para un n > 0 dado, calcule un an.
Unha sucesión de enteiros denotada x0 é unha sucesión “decidíbel", se existe unha determinada afirmación P(x) que é verdadeira para esa sucesión de enteiros x0 e falsa para todas as demais sucesión de enteiros. O conxunto de todas as sucesións de números enteiros que son calculábeis e decidíbeis son numerábeis. O conxunto de todas as sucesións de enteiros ten a cardinalidade do continuo, por tanto a maioría das sucesións de números enteiros non son calculábeis e decidíbeis.
Sucesión ecolóxica

En ecoloxía chámase sucesión ecolóxica ao proceso de cambio na composición de especies, ou grupos taxonómicos, dunha comunidade ao longo do tempo. A escala temporal dos procesos de sucesión poden ser de décadas (como exemplo, tras un incendio) ou de millóns de anos (como exemplo, tras unha extinción en masa). A sucesión pode ser froito da dinámica natural do ecosistema ou por fenómenos antropoxénicos, como a agricultura.
A sucesión non é un proceso definido. A sucesión adoita conducir aos ecosistemas de estar formadas por especies xeneralistas que ocupan o espazo a especies con outras estratexias vitais, nun proceso de maduración que leva a un estado chamado de clímax. Esta sucesión pode dividirse en diferentes etapas. As especies de cada etapa poden ser diferentes ou poden vivir en diferentes estratos na comunidade do clímax.
Existen dous tipos de sucesións: Primarias cando se dan nun hábitat sen ocupar, como un solo sen vexetación.
Secundarias cando se a despois dunha deturpación importante no ecosistema, como por exemplo un incendio ou unha inundación.
Hai tres fases na sucesión: 1. Comunidade pioneira, na que predominan especies autótrofas e especies de fácil dispersión.
2. Comunidades intermediarias
3. Comunidade clímax
Nunha sucesión temos inicialmente as comunidades pioneiras (primeiros seres vivos que ocupan un substrato), seguido por comunidades intermediarias que presentan un nivel maior de diversificación e, finalmente a comunidade clímax, cando a comunidade chega ao seu máximo grao de desenvolvemento e equilibrio.
Suck It and See

Suck It and See é o cuarto disco de estudio dos Arctic Monkeys, unha banda de indie rock británica, lanzado o 6 de xuño do 2011 a través da compañía Domino Records. Lista de cancións
Todas as cancións compostas por Alex Turner.
Sucralosa

A sucralosa é un edulcorante coñecido co nome comercial de Splenda ®. Na Unión Europea, tamén co E 955.
É unhas 600 veces máis doce que a sacarosa, case o dobre que a sacarina e catro veces máis doce que o aspartamo.
Fabricase por haloxenación selectiva da sacarosa, na que os tres grupos hidroxilos da sacarosa se substitúen por cloro dando 1, 6-dicloro-1, 6-dideoxi-β-D-fruto-furanosil 4-cloro-4-deoxi-α-D-galactopiranosido ou C12H19Cl3O8.
A diferenza do aspartamo, é termoestable e resiste variacións do pH.
Pode usarse en pastelaría, e en produtos de longa vida.
A inxesta diaria admisible é de 0-15 miligramos por quilogramo de peso corporal.
Suctores

Os suctores (Suctoria) son un grupo de protozoos peculiares clasificados entre os Ciliophora. Son sésiles (unidos ao substrato), aliméntanse por dixestión extracelular e carecen de cilios na fase de adulto. Viven en ambientes de auga doce e mariños, algúns sobre a superficie de animais acuáticos. A maioría dos Suctoria ten un tamaño de arredor de 15-30 microns, cun talo non contráctil e xeralmente cunha cuncha ou lorica. Aliméntanse doutros cilióforos, capturando ás súas presas por medio de varios tentáculos especializados sostidos por microtúbulos e filas (phyllae). Os tentáculos presentan no seu extremo extrusomas tóxicos denominados haptocistos que se proxectan sobre a presa. Despois, o seu citoplasma aspira directamente o alimento, que pasa ao interior dun vacúolo, onde será dixerido e absorbido. O seu nome procede deste feito, xa que se pensa que se alimentan por succión. Porén, algún estudo discutiu que o mecanismo de absorción sexa propiamente unha succión.
Os Suctoria reprodúcense sobre todo por xemación, producindo células nadadoras con cilios, que carecen de tentáculos e talos. Poden tamén reproducirse por conxugación, que é peculiar pola participación de células de diferentes tamaños e implica a miúdo unha fusión total. Na xemación, a maneira en que se forman as xemas nacentes é o criterio primario de clasificación para os diferentes ordes de suctoria. Nos Exogenida, entre os que hai xéneros comúns como Podophrya e Sphaerophrya, aparecen directamente na superficie da célula. Nos Endogenida, por exemplo, Tokophrya e Acineta, fórmanse nunha bolsa interna e saen por unha abertura, e nos Evaginogenida fórmanse nunha bolsa que se reverte antes de que se desprendan.
Unha vez que as células nadadoras encontran un lugar para se fixar, desenvolven rapidamente talos e tentáculos. Perden os cilios, pero o sistema infraciliar subxacente persiste ao longo do ciclo vital completo. Esta ten unha estrutura que, xunto con outras semellanzas ultraestructurais, coloca a Suctoria dentro da clase Phyllopharyngea.
Sudario

Un sudario é unha peza de roupa funeraria que serve para cubrir o cadáver. Historia
Segue a usarse no mundo musulmám e xudeu, onde soterran os cadáveres envoltos en varias teas na fosa, mentres que no mundo cristián perdeuse o seu uso na Idade Moderna. No antigo Exipto o deus Ptah era representado coma un home con sudario e na Odisea Penélope tece un sudario polo día e destteceo pola noite para manter a raia aos seus pretendentes cos que xurou casar ao rematar de coser.
A súa tea adoita ser de liño ou algodón, branco, aínda que no pasado e para certas autoridades existiron sudarios luxosos e de importación. Os sudarios adoitaban ser dunha ou varias pezas, podendo usarse un para o corpo e outro para a face.
Existe constancia do uso do sudario en Europa coa expansión do cristianismo, xa que se cita na Biblia, e chegou a ser unha reliquia moi apreciada e mesmo se usou nos autos sacramentais de Pascua un pano no que pintaban a figura do crucificado. Suponse que esa é a orixe do sudario de Turín e do sudario de Oviedo, cuxa análise de C14 o datou no século VIII. Desta mesma época son as tumbas antropomorfas escavadas en rocha —como as de San Pedro de Rocas ou San Vítor de Barxacova—, onde os mortos debían ir vestidos cun sudario debido ao estreito do espazo.
Sudán (rexión)

Sudán é unha rexión xeográfica ao sur do deserto do Sáhara, que se estende desde África occidental até África oriental. Toponimia
O nome provén da frase árabe arḍ as-sūdān (أَرْض السودان‎) e bilād as-sūdān (بلاد السودان), que en galego significan ambas "a zona dos negros". Hoxe o termo é usado para referirse ao Estado-nación do Sudán, pero só inclúe a rexión occidental deste país, e ao estado escindido deste, Sudán do Sur. Xeografía
O Sudán é unha rexión que ten 5000 quilómetros de longo e centos de quilómetros de ancho. Atravesa África por completo: comezando no Senegal, incluíndo o sur de Malí, Burkina Faso, Níxer polo sur e Nixeria polo norte, chegando a Chad polo sur e Darfur polo oeste.
No norte da rexión atópase o Sahel, que limita co Sáhara e as terras altas de Etiopía (o Macizo etíope, chamado al-Ḥabašah en árabe). No suroeste atópase a sabana occidental de Sudán, que é unha sabana tropical. No centro está o lago Chad. Ao leste ten a sabana sudanesa oriental, que é unha sabana tropical que limita co Sudd, a fonte do Nilo Branco. Demografía
A rexión constitúe un límite étnico e lingüístico entre as etnias semitas no norte e as etnias da África subsahariana no sur. Ten un total de preto de 60 millóns de habitantes, divididos en máis de 200 grupos étnicos. A economía baséase na gandería, tamén se cultiva sorgo e arroz.
Sueste

Sueste é unha coordenada cartográfica situada entre o sur e o leste, a 45 graos de cada un deles. Por tanto, é un dos puntos colaterais da rosa dos ventos.
Sueste asiático

O Sueste Asiático é unha subrexión de Asia que comprende gran variedade de países cunha certa unidade cultural e histórica. Está situada entre os paralelos 90 e 130 aproximadamente, e entre os meridianos 30 e 17. Características
O nome non se comezou a empregar ata o século XX. Comprende dúas rexións xeográficas diferenciadas, Indochina e Insulindia, divididas en 11 estados que cobren unha superficie aproximada de 11. 000. 000 km² no que viven 550. 000. 000 persoas.
En total, a superficie do Sueste Asiático ascende a uns 4. 000. 000 km². No ano 2004 máis de 593 millóns de persoas habitaban na rexión, a sexta parte (114 millóns) na illa de Xava (Indonesia), unha das illas máis poboadas do mundo. Historia
O principal feito histórico que determinou a vida da rexión foi indubidablemente que se atopa situada entre os dous xigantes asiáticos: a China e a India. Deles houbo influencias de tipo cultural, lingüístico, relixioso e político que aínda subsisten. A rexión é tamén zona de encontro de dous grupos humanos que se mesturaron pacificamente co pasar do tempo: o tipo malaio que vén do sur e das illas, co tipo asiático do leste que vén do norte.
Cara ao século I toda a rexión recibiu unha forte inmigración dos pobos da India, especialmente do norte e da casta dos brahmanas. Tales pobos trouxeron consigo o hinduísmo e moldearon as linguas primitivas con grandes achegas do sánscrito. O hinduísmo perdurou na rexión ata o século XV, cando na península Indochinesa se introduciu o budismo de Theravada desde Sri Lanca e nas illas comezou a introdución do islam. Os séculos XVII e XVIII viron tamén a chegada do colonialismo. O único país que o puido evitar, grazas ás políticas de modernización do seu monarca, foi Tailandia (antiga Siam).
Da herdanza hinduísta é testemuña a illa de Balí, que formando parte do meirande país musulmán do mundo (Indonesia), a súa relixión maioritaria é aínda o hinduísmo. Países
Brunei
Camboxa
Filipinas
Indonesia
Laos
Malaisia
Myanmar
Timor Leste
Singapur
Tailandia
Vietnam
Sufat Chol

Sufat Chol (en hebreo: סופת חול) é un filme israelí de 2016 dirixido por Elite Zexer. Foi estreado na sección Panorama do Festival Internacional de Cinema de Berlín. No Festival de Cinema de Sundance gañou o Gran Premio do Xurado na sección de Cinema Dramático do Mundo. Gañou o premio ó mellor filme nos Premios Ophir. Foi escollido como candidato israelí ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, pero finalmente non foi nomeado. Personaxes
Lamis Ammar como Layla
Ruba Blal como Jalila
Hitham Omari como Suliman
Khadija Al Akel como Tasnim
Jalal Masrwa como Anwar
Suffolk

Este artigo trata sobre o condado de Inglaterra, para o condado do Estado de Nova York, EUA, véxase Suffolk, Nova York. Suffolk (pronunciado /ˈsʌfək/ ) é un extenso condado, tradicional e administrativo, situado no leste de Inglaterra, no Reino Unido.
Limita con Norfolk ao norte, Cambridgeshire ao oeste e Essex ao sur. Ten o mar do Norte ao leste.
A capital do condado é Ipswich, e outras cidades importantes son Lowestoft e Bury St. Edmunds. Segundo o censo do ano 2003, a poboación do condado era de 678. 074 habitantes.
Suffolk (ovella)

A suffolk é unha raza de ovella de cabeza escura, moi popular en Gran Bretaña, en Australia e nos Estados Unidos. Características
A suffolk é unha raza cruzada entre carneiros de southdown e femias de norfolk de cornos. É unha ovella de tamaño medio, con carneiros adultos que acadan entre os 115 e os 160 kgs. , e femias que se moven entre os 80 e os 115 kgs. Caracterízase pola súa cabeza negra e sen cornos, sen la, pero cuberta de pelo. O fociño é alongado e romo, e as orellas, de tamaño medio, caen aos lados da cabeza cara a adiante, facendo ángulo coa boca. A la é branca.
As patas, non demasiado longas, son tamén escuras. Historia
As suffolk orixinarias foron o resultado do cruzamento de carneiros de southdown con ovellas de norfolk de cornos, cruzamentos que se comezaron a realizar na área de Suffolk, en Inglaterra. Era unha ovella que se adaptaba ben ao sistema tradicional de gandaría extensiva no inverno e de granxa no verán. En 1810 recoñécese a raza como tal, pero aínda tardan en formarse os primeiros rabaños. En 1886 a Sociedade Inglesa das Suffolk organiza o primeiro libro de rexistro da raza.
En 1888 comezan as exportacións de ovellas suffolk aos Estados Unidos, pero non se expande realmente ata a partir de 1919. Rendibilidade
A raza, primeiramente dedicada á produción de carne, ofrece tamén uns bos rexistros de produción de la: un exemplar adulto de suffolk acada entre 2, 2 e 3, 6 kgs.
Suffragette

O termo suffragette designaba, a comezos do século XX, a unha muller que reinvindicaba o dereito a voto das mulleres, e que mesmo estaba disposta a infrinxir a lei para conseguilo, nun contexto no cal as mulleres non tiñan máis opción. De acordo co Oxford English Dictionary, foi cuñado polo Daily Mail en 1906, como forma despectiva de distinguir entre as suffragettes e as sufraxistas máis moderadas, unha forma de dividir o movemento.
Neste sentido refírese máis especificamente a unha militante da Unión Social e Política das Mulleres (WSPU), unha organización fundada no Reino Unido en 1903 por Emmeline Pankhurst, partidaria da acción directa —reunións públicas e marchas de protesta— que nace como escisión de, e en contraposición ó, sector sufraxista británico moderado —formado tanto por mulleres como por homes—, agrupado sobre todo na Unión Nacional de Sociedades de Sufraxio Feminino (NUWSS), creada en 1897 e liderada por Millicent Fawcett, dedicada á convocatoria de campañas e mitins dentro da máis estrita legalidade.
Logo de máis de 50 anos tentando conseguir o voto para a muller, sen éxito, ante as institucións —por exemplo, o intento do deputado John Stuart Mill de introducir unha lei a prol do voto da muller en 1866 só conseguira 88 votos a favor—, a falta de resultados reais levou ó activismo das suffragettes, baseado na provocación e a rebeldía, baixo a lema de Deeds, not Words! —«Feitos, non Palabras! »—, rompendo así coa delicadeza e a etiqueta que até entón dominaba no movemento sufraxista británico, e xeneralizáronse os encarceramentos —entre 1905 e 1913 encarceráronse a unhas 1100 suffragettes e creceron tanto a represión como as reaccións políticas a esta represión. A partir de 1909, implantouse unha estratexia de folgas de fame entre as suffragettes encarceradas, «obrigando» así ó Goberno británico a impor a moi controvertida práctica da alimentación forzada até aprobar en 1913 a Prisoners (Temporary Discharge for Ill Health) Act.
Argumentouse que a extrema militancia das suffragettes atrasou en varios anos o dereito do voto da muller no Reino Unido, sobre todo entre os deputados máis a favor do voto para as mulleres, como foron os do Partido Liberal e o Partido Laborista, xa que en 1911 a votación que na Cámara dos Comúns deu como resultado 255-88 a favor do sufraxio converteuse nunha votación en contra de 222-208 en 1912.
En 1918, a Representation of the People Act concedeu o dereito a voto a todos os homes maiores de 21 anos de idade e as mulleres maiores de 30 anos que reunisen certas condicións, como ter propiedades por enriba de certo valor ou ser licenciadas univesitarias. A igualdade neste tema chegou dez anos máis tarde, en 1928, cando as mulleres puideron votar dende os 21 anos de idade como pago ós servizos que prestaran durante a contenda da primeira guerra mundial.
Sufixo

En morfoloxía lingüística, sufixo é o morfema derivativo ou afixo que se engade despois do lexema, raíz ou tema dunha palabra e antes dos morfemas constitutivos para engadirlle a este unha información suplementaria. A palabra nova así formada denomínase palabra derivada, e o mecanismo polo cal se fai coñécese como derivación. Características
Os sufixos en galego posúen tres características: son tónicos: cargan co acento da palabra: Azucre / azucreiro.
poden cambiar o rango gramatical dunha palabra: am-ou (verbo), am-or (substantivo), am-able (adxectivo), amable-mente (adverbio)
poden cambiar o xénero dun substantivo: A casa / O cas-ón. A cabra / O cabrón Tipoloxía
Existen varias clases de sufixos segundo deferentes criterios. Por exemplo, segundo a categoría gramatical que fornece ao lexema, hai sufixos que son nominalizantes porque forman substantivos (-anza, -encia, -ción, -zón etc. .. ); adxectivizantes porque crean adxectivos (-il, -oso, -ble etc. .. ) verbalizantes porque crean verbos (-ear, -izar, -ificar) e adverbializadores porque crean adverbios (-mente).
Sufixos alterativos
Varían a significación sen mudar a categoría gramatical. Pódense dividilos en tres subtipos: diminutivos, aumentativos e despectivos. Os diminutivos e aumentativos permiten falar dunha certa gradación dos substantivos, mais acostuman transmitir tamén valores afectivos, pexorativos, intensificativos. ..
Un dos sufixos diminutivos máis común en galego é -iño/a, pois pode empregarse con tódolos substantivos, conforme ás seguintes regras: Substantivos rematados en vogal átona: moza>mociña, navalla>navalliña.
Substantivos rematados en vogal tónica: pé>peíño, papá>papaíño.
Os rematados en ditongo crecente -io, -ia: croio>croíño, xoia>xoíña, raia>raíña.
Os rematados en ditongo decrecente ou -n: pau>pauciño, man>manciña, irmán>irmanciño, nai>naiciña, rei>reiciño, can>canciño. Os substantivos femininos do tipo de irmá fan o diminutivo partindo do masculino: irmá>irmanciña, mañá>mañanciña, la>lanciña, ra>ranciña. ..
Os rematados en consoante distinta de -n: rapaz>rapaciño, luz>luciña, muller>mulleriña.
O resto dos diminutivos teñen menor rendemento e empréganse cun número limitado de substantivos.
Sufixos alterativos
oso/orgulloso
ico/a: fachico
echo: cornecho, fendecha
oupo/a: casoupa
uxo/a: cabuxa
uco: fachuco, mulleruca
acho/a: riacho, fiacho, coiracho
ancho: ferrancho
astro/a: palastro
olo/a: rapazolo, pernolas
elo/a: soutelo, fontela
ete/a: mocete, rapaceta
exo/a: lugarexo
azo/a: homazo
on/a, oa: cabalón, mullerona, mulleroa
Sufixos derivativos
Ademais de variar a base semántica do substantivo poden cambiar a palabra de categoría gramatical: alumnado, amilladoiro, verdadeiro.
Son moi ricos en matices significativos; entre eles están: ado: profesorado
eiro: taberneira
ista: xornalista
al: cultural
és: francés
ego: chairego
ada: niñada
doiro: obradoiro, lavadoiro
Estes sufixos poden estar especializados en diversas significacións; sufixos colectivos como -eda ou -edo; que indican potencialidade, como -ble ou "que está cheo de", como -oso.
Sufixo de número e persoa

O sufixo de número e persoa ou sufixo número-persoal expresa con medios morfolóxicos a persoa gramatical suxeito da acción verbal.
A persoa é unha categoría gramatical fundamentalmente deíctica, pois localiza o suxeito da acción verbal con respecto ó falante. A esta persoa oponse un oínte. Fronte a falante e oínte oponse a ‘non persoa’ que abrangue todo o demais, o que non é nin falante, nin oínte.
Benveniste traduce a estrutura en que se asentan as tres persoas gramaticais a dúas correlacións fundamentais: a correlación de ‘personalidade’ e a correlación de ‘subxectividade’. Pola correlación de ‘personalidade’ enfróntanse as chamadas persoas estritas (primeira e segunda persoa) á denominada non persoa (terceira persoa), sendo as primeiras o membro marcado, determinado, fronte á terceira persoa que é o membro non marcado, indeterminado. Pola relación de subxectividade enfróntase a primeira persoa, o eu subxectivo, e a segunda persoa, a non subxectiva.
Schmidely establece unha serie de distincións que matizan dun modo máis acabado a concepción de Benveniste. Así, a non persoa (terceira persoa) está organizada en dous subconxuntos, o correspondente á terceira persoa e o correspondente á persoa nula. A terceira persoa de Schmidely refírese a entidades animadas, mentres que a persoa nula a entidades non animadas.
Sufraxio censitario

Por sufraxio censitario (ou restrinximiento) denomínase calquera sistema electoral que establece como requisito o dereito a elección activa dos cidadáns que cumpran determinados requisitos que afectan a súa condición moral. Estes xeralmente son económicos (como a posesión dun determinado nivel de rendas ou oficio) ou relacionados co nivel de instrución (ler e escribir) ou social (pertenza a determinado grupo social) ou estado civil (casado). Pódese dar o caso de que reunindo determinadas características se dispoña de dereito a máis dun voto. O contrario é o sufraxio universal que non establece condicións salvo maioría de idade e cidadanía.
O sexo masculino foi a única restrición ata logo da segunda guerra mundial en Europa, aínda que en países de ampla tradición democrática, como Suíza, o dereito universal de voto para ambos os sexos non se obtivo ata o ano 1970[Cómpre referencia].
O sufraxio censitario é a primeira norma que se establece para cualificar os electores e elixidos. As revolucións norteamericanas, francesas e a independencia de Suramérica foron as primeiras en establecer os devanditos mecanismos[Cómpre referencia]. No caso de Suramérica o sufraxio censitario existiu na maioría dos países ata a década de 1910 cando se estableceu como único requisito ler e escribir, co cal duplicouse o corpo de electores.
Sufraxio directo

Denomínase sufraxio directo ou elección directa aquel no que os votantes elixen aos seus gobernantes directamente, sen trámites nin funcionarios intermedios. Trátase dun sistema oposto ao sufraxio indirecto.
O modelo de elección directa é, en xeral, considerado como máis democrático que o sufraxio indirecto, no que a poboación non coñece puntualmente quen será o seu representante, e foi substituíndo progresivamente a este último.
O sufraxio directo, por outra banda, unha mellor aplicación da regra da maioría, o impedir a formación de colexios electorais integrado por membros que representan distintas cantidades de cidadáns.
Por extensión, o termo sufraxio directo aplícase a todos os procesos electorais, sexan ou non políticos nos que se elixe directamente aos funcionarios.
Sufraxio indirecto

Denomínase sufraxio indirecto ou elección indirecta aquel no que os votantes elixen a uns representantes que, á súa vez, deben constituír un corpo electoral, chamado Colexio electoral, para elixir o cargo público correspondente.
O modelo de elección indirecta aplícase indistintamente nos países democráticos. A súa aplicación práctica obsérvase case sempre na elección do Primeiro Ministro ou Presidente do Goberno e, en xeral, do titular do poder executivo. Neste caso os cidadáns elixen aos membros da Asemblea ou Parlamento e é este órgano o que elixe ao xefe do poder executivo. De igual xeito acontece nalgúns sistemas republicanos democráticos nos que o Xefe do Estado non é elixido directamente polos cidadáns, senón que estes elixen primeiro uns representantes que constitúen os verdadeiros electores. Este é o caso do Presidente dos Estados Unidos.
Por extensión, o termo sufraxio indirecto aplícase a todos os procesos electorais, sexan ou non políticos nos que se elixe por graos aos representantes. Así poderán ser de segundo grao, terceiro grao etc, segundo o número de corpos de electores que sexa preciso elixir para determinar o resultado final.
Sufrimento

O sufrimento é a emoción motivada por calquera condición que someta ao noso sistema nervioso ao desgaste. O sufrimento, como calquera outra sensación, pode ser consciente ou inconsciente. Cando se manifesta de forma consciente faino en forma de dor e/ou infelicidade, cando é inconsciente tradúcese en esgotamento e/ou cansazo.
Sugar Ray

Sugar Ray é unha banda estadounidense de rock formada en 1986 en Newport Beach (California). O grupo, que comezou facendo funk metal, chegou ao grande público en 1997 co lanzamento da súa canción "Fly". O éxito deste tema, cun son pop rock que se afastaba lixeiramente a sonoridade da banda nese momento, fixo que Sugar Ray pasase a facer un estilo pop máis orientado ao mainstream. Os seguintes álbums compartesn este estilo, e a banda conseguiu varios éxitos con temas como "Every Morning" e "Someday", do seu álbum 14: 59, ou "When It's Over", do Sugar Ray.
Sui generis

O termo Sui generis, de orixe latina, significa, literalmente, "do seu propio xénero", ou sexa, "único no seu xénero". Úsase coma adxectivo para indicar que algo é único, peculiar: unha actividade sui generis, unha proposta sui generis, un comportamento sui generis.
A expresión comezou a ser usada para cousas especiais, singulares, a partir do século XVIII, principalmente en textos científicos, para cualificar substancias, enfermidades e até mesmo rochas que non se encuadraban nos grupos coñecidos ou que parecían ser os únicos representantes da súa clase ou xénero. Pouco a pouco, sui generis traspasou os límites da ciencia clasificatoria e pasou a usarse para calquera cousa fóra do común.
En certos contextos, a expresión emprégase eufemisticamente, disfrazando, por medio da pompa e circunstancia do latín, unha crítica a algo que nos pareceu francamente feo; por iso mesmo, temos que ter coidado ao usala, para non sermos acusados de irónicos. Un comentario do tipo "Aquel profesor ten unha maneira sui generis de expor as súas ideas" pode lerse tanto nun bo sentido, coma nun mao; cómpre esclarecer cal é a nosa intención. Como todas as expresións latinas, debe destacarse na escrita (itálico ou subliñado).
Suidoideos

A dos suidoideos (Suidoidea) é unha superfamilia de mamíferos artiodáctilos da suborde dos suínos, que non difire desta última máis que por algunhas familias hoxe extinguidas.
Suisei

Suisei (en xaponés, すいせい) ou Planet-A foi unha sonda espacial da axencia xaponesa ISAS (Institute of Space and Astronautical Science) lanzado o 18 de agosto de 1985 mediante un foguete Mu-3S-2 desde o Centro Espacial de Uchinoura. Características
Suisei (Cometa en xaponés) foi lanzada para sobrevoar e estudar o cometa Halley no seu perihelio de 1986. O obxectivo principal era tomar imaxes no ultravioleta da coroa de hidróxeno do cometa nun período de 30 días antes e despois do máximo achegamento. A sonda tamén medíu o vento solar durante un período de tempo maior. Suisei tiña forma de cilindro de 1, 4 m de diámetro e 70 cm de alto e 140 quilos de peso, e estabilizábase mediante xiro, cun sistema de propulsión alimentado por hidracina para o control de actitude e de rotación.
A sonda levaba dous instrumentos a bordo: Unha cámara para o ultravioleta.
Un experimento de plasma.
As observacións de Suisei no ultravioleta comezaron en novembro de 1985, obtendo ata seis imaxes por día. O máximo achegamento ao Halley tivo lugar o 8 de marzo de 1986, a unha distancia de 150. 000 km do núcleo e sufrindo tan só dous impactos de partículas de po. Despois de finalizar a misión o control enviou á sonda a un sobrevoo da Terra para 1992 como paso previo ao sobrevoo doutro cometa, pero antes do sobrevoo perdeuse o contacto coa sonda.
Sukhothai

Sukhothai (en tai สุโขทัย) é unha pequena cidade situada nas provincias de Kamphaeng Phet e Sukhothai, en Tailandia, capital da provincia homónima. Atópase a unha distancia de 427 km ao norte de Bangkok, a beiras do río Yom, un tributario do Chao Phraya. A súa poboación é duns 37. 000 habitantes. A cidade actual áchase 12 quilómetros ao leste da antiga cidade, a que fora a capital do primeiro reino coñecido da rexión tailandesa, o chamado reino de Sukhothai. De aí que a miúdo se fale de Nova Sukhothai, pola cidade moderna, e da cidade histórica de Sukhothai, pola antiga cidade.
A Vella Sukhothai foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 1991, xunto a unha serie de cidades asociadas: Véxase tamén
Suleiman

Suleiman de Abd al-Malik (674 - 717) (Árabe: سليمان بن عبد الملك) foi califa omeia dende 715 ata 717. Fillo de Abd al-Malik é irmán do seu antecesor o califa al-Walid I
Sulfato

Os sulfatos son os sales ou os ésteres do ácido sulfúrico. Conteñen como unidade común un átomo de xofre no centro dun tetraedro formado por catro átomos de osíxeno. Os sulfatos inorgánicos
Os sulfatos inorgánicos son os sales do ácido sulfúrico. Na natureza encóntranse en forma de xeso (sulfato de calcio dihidratado; CaSO4·2H2O), barita (sulfato de bario; BaSO4) ou sulfato sódico (Na2SO4). Fórmanse pola oxidación dos sulfuros cando estes entran en contacto co osíxeno do aire.
Síntese
A maioría dos sulfatos xenéranse a partir dunha base e máis do ácido sulfúrico ou por reacción do ácido sulfúrico co metal.
Aplicacións
As aplicacións dos sulfatos adoitan variar enormemente segundo o metal ó que estean unidos. Así o sulfato sódico, por exemplo, utilízase na fabricación do vidro, como aditivo nos deterxentes etc. ; a calcantita (sulfato de cobre) aproveitase na fabricación da viscosa segundo un determinado proceso.
O xeso e a barita utilízanse na construción e como aditivos na fabricación de papel e cartolina. O sulfato de bario tamén se utiliza na medicina para realizar radiografías de contraste.
Analítica
Os sulfatos son parte esencial duns sales dobres como os alumes de fórmula xeral AB(SO4)2·12H2O, sendo A e B catións con carga +1 e +3 respectivamente. O máis coñecido é o alume sódico formado polo sodio e o aluminio.
Os sulfatos solubles precipitan en presenza do cloruro de bario (tamén os de solución ácida) en forma de sulfato de bario (BaSO4) como sólido branco. Se ó mesmo tempo hai permanganato presente, este pode ser incluído no precipitado dándolle unha cor lixeiramente rosácea.
Co sodio metálico é reducido ó sulfuro (reacción moi violenta) e pode ser determinado como tal. Os sulfatos orgánicos
Os sulfatos orgánicos son os ésteres do ácido sulfúrico con fórmula xeral R–O–SO2–O–R'. Pódense formar directamente do alcol correspondente e do ácido sulfúrico ou do trióxido de xofre ou a partir do alcol e o cloruro de sulfurilo (Cl2SO2) en presenza dunha base.
Trátase con moita probabilidade de substancias canceríxenas.
O sulfato orgánico máis coñecido é o sulfato de dimetilo (H3CO)2SO2 que se utiliza nalgunhas reaccións de metilación.