Guindeira

A guindeira (Prunus cerasus), é unha especie de Prunus do subxénero Cerasus, nativa de Europa e do sueste de Asia. Está estreitamente emparentada coa cerdeira (Prunus avium), porén a súa froita é máis aceda e utilizada, especialmente, en preparacións culinarias (xaropes, licores etc. ); por iso ás veces recibe o nome de cerdeira aceda.
A súa froita chámase guinda.
En Galicia pódese atopar nalgunhas hortas e pomares particulares dende a antigüidade xunto a outras cerdeiras e demais froiteiras. Descrición
A árbore, máis pequena que a cerdeira brava, medra entre 4-10 metros de altura, con moito ramallo en cada póla. As follas son ovaladas ou elípticas de 3, 5 a 7, 5 cm de lonxitude. Os froitos encarnados case negros, nacen nos talos máis curtos. Historia
As cerdeiras foron cultivadas e seleccionados a partir de exemplares bravos de Prunus cerasus e a dubidosamente dispar especie P. acida, natural do Mar Caspio e o Mar Negro. Coñecidas polos gregos no 300 a. C. , tamén eran populares entre os persianos e romanos, que introduciron as guindeiras na Gran Bretaña moito antes do século I. O seu cultivo popularizouse en tempos de Henrique VIII, no século XVI e contra o 1640 xa se rexistraran máis de dúas ducias de cultivares. Os colonos ingleses que chegaron a Massachusetts plantaron a primeira variedade de guindeira en América do Norte, a Kentish Red.
Antes da segunda guerra mundial existían máis de cincuenta cultivares en Inglaterra; hoxe, porén, cultívase pouco comercialmente e malia continuaren existindo as variedades Kentish Red, Amarelles, Griottes e Flemish, só é vendida a xenérica Morello na maioría dos viveiros. Esta variedade é de floración serodia, polo que ten que soportar menos xeadas, o que significa unha colleita máis produtiva. Os froitos maduran a finais do verán, finais de agosto en Inglaterra. É auto fértil e sería unha boa polinizadora para outras variedades se non florecese tan tarde.
En Galicia é tradicional o licor de guindas. Cultivo
Estas cerdeiras cómpren de condicións semellantes ás requiridas para o cultivo de pereiras, é dicir solos húmidos ben drenados, esixindo máis cantidade de nitróxeno e de auga cá cerdeira doce. Propiedades
Principios activos: contén sales potásicas, vestixios de polifenois: taninos catéquicos. Flavonoides.
Indicacións: úsase coma diurético, adstrinxente, expectorante. Indicado para estados nos que se requira un aumento da diurese: afeccións xenitourinarias (cistite, ureterite, uretrite, pielonefrite, oliguria ou urolitíase), hiperazotemia, hiperuricemia, gota, hipertensión arterial, edemas, exceso de peso acompañado de retención de líquidos. O seu uso coma diurético en presenza de hipertensión, cardiopatías ou insuficiencia renal moderada ou grave, só debe facerse por prescrición e baixo control médico, ante o perigo que pode supor a achega incontrolada de líquidos, a posibilidade de que se produza unha descompensación da tensión ou, se a eliminación de potasio é considerábel, unha potenciación do efecto dos cardiotónicos. Taxonomía
Prunus cerasus foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 1: 474–475, no ano 1753. Sinonimia Cerasus ácida (Ehrh. ) Borkh.
Cerasus austera (L. ) Borkh.
Cerasus austera (L. ) M. Roem.
Cerasus collina Lej. & Courtois
Cerasus fruticosa Pall.
Cerasus vulgaris Mill.
Prunus ácida Ehrh.
Prunus aestiva Salisb.
Cerasus austera (L. ) Ehrh.
Cerasus avium subsp. acida (Ehrh. ) Bonnier & Layens
Cerasus vulgaris subsp. acida (Ehrh. ) Dostál (ed. )
Cerasus vulgaris var. frutescens (Neilr. ) Cinovskis
Cerasus vulgaris var. caproniana (L. ) Buia in Savul. (ed. )
Prunus caproniana (L. ) Gaudin
Prunus cerasus subsp. acida (Ehrh. ) Schübl. & G. Martens