proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
A calumnia

A calumnia (en inglés: The Children's Hour, tamén chamado The Loudest Whisper no Reino Unido) é un filme estadounidense de 1961 de William Wyler. O guión foi escrito por John Michael Hayes, e baséase na obra homónima de Lillian Hellman. Está protagonizado por Audrey Hepburn, Shirley MacLaine e James Garner.
Estreouse en galego o 23 de novembro de 1994 a través da TVG. Sinopse
Karen e Martha son dúas amigas e socias que dirixen a escola Dobie-Wright, escola privada para rapazas. Karen está prometida co doutor Joe Cardin, con que pretende casar axiña, aínda que Martha, que non quere estar soa á fronte da escola, insiste en que atrase a voda.
Unha alumna rancorosa e vingativa, ofendida por un castigo que recibiu, oe por casualidade un comentario e emprégao distorsionándoo ante a súa avoa, acusando ambas as profesoras de seren amantes. O escandaloso rumor esténdese rapidamente entre os pais e os titores, e en vinte e catro horas a escola queda sen alumnas. Personaxes
Shirley MacLaine como Martha Dobie
Audrey Hepburn como Karen Wright
James Garner como Dr. Joseph "Joe" Cardin
Miriam Hopkins como Lily Mortar
Fay Bainter como Mrs. Amelia Tilford
Karen Balkin como Mary Tilford
Veronica Cartwright como Rosalie Wells
Mimi Gibson como Evelyn
William Mims como Mr. Burton
Sally Brophy como Mrs. Wells
Hope Summers como Agatha
A carta roubada

A carta roubada (do orixinal inglés: The Purloined Letter) é un relato curto do escritor estadounidense Edgar Allan Poe publicado en 1844 no anuario literario The Gift for 1845 e posteriormente reeditado en numerosos xornais e revistas da época. É a terceira das súas historias de detectives nas que aparece o personaxe de C. Auguste Dupin, sendo as outras dúas "Os crimes da rúa Morgue" e "The Mystery of Marie Rogêt". Estas historias considéranse como importantes precursores das novelas de detectives modernas. Trama
Neste relato, Dupin debe recuperar unha carta que foi roubada por unha personaxe para poder chantaxear outra.
Está ambientada en París a comezos do século XIX. A policía contacta co detective Dupin e co seu amigo, o narrador, para recuperar unha carta roubada nas cámaras reais, que o ladrón usa para obter poder con fins políticos.
Dupin négase a aceptar o caso, mais dálle consellos ao Prefecto da policía para revisar a propiedade do ladrón. O prefecto entra
a mansión do ministro Danton e inspecciona con microscopio cada recuncho, mais non encontra a carta. Pídelle de novo a Dupin que acepte o caso a cambio dunha recompensa, e este devólvelle a carta que recuperara polos seus propios medios.
Dupin deduciu que o ladrón deixaría a carta nun sitio simple e visible que a policía non revisaría. En efecto, estaba nun tarxeteiro, manchada, engurrada e rota. Dupin substituíu o orixinal por unha copia que preparara, imitando o monograma de Danton cun selo de miolo de pan.
A casa do lago

A casa do lago (en inglés: The Lake House) é un filme estadounidense de 2006 dirixido por Alejandro Agresti. Está protagonizado por Keanu Reeves, Sandra Bullock e Christopher Plummer e o guión foi escrito por David Auburn. O filme é un remake do filme surcoreano Il Mare (2000). A historia céntrase nun arquitecto que vive en 2004 e nunha doutora que vive en 2006. Os dous coñécense mediante cartas deixadas nunha caixa de correos na casa do lago na que viviron en momentos separados no tempo; manteñen correspondencia ó longo de dous anos, quedando separados pola súa diferenza orixinal de tempo. O filme volve xuntar a Reeves e Bullock por primeira vez dende que protagonizaron Speed en 1994.
Estreouse en galego o 13 de decembro de 2014 a través da TVG. Personaxes
Keanu Reeves como Alex Wyler
Sandra Bullock como Kate Forster
Christopher Plummer como Simon J. Wyler
Ebon Moss-Bachrach como Henry Wyler
Shohreh Aghdashloo como Dr. Anna Klyczynski
Dylan Walsh como Morgan Price
Willeke van Ammelrooy como Mrs. Forster
Lynn Collins como Mona
A casa dos Lucarios

A casa dos Lucarios é unha novela da escritora Teresa Moure, publicada en 2007 por Edicións Xerais de Galicia na Colección Fóra de Xogo. Descrición
Narra a transformación do mundo rural galego.
A cidade das mulleres

A cidade das mulleres (La Cité des dames) é unha obra literaria terminada en 1405, quizais a obra máis famosa da poeta francesa Christine de Pizan. Está considerada unha obra clave na Querela das mulleres.
O libro é a resposta de Pizan ao popular Roman de la Rose, de Guillaume de Lorris, que acabara Jean de Meung. As afirmacións que hai no Roman de la Rose sobre as mulleres son combatidas por Pizan mediante unha cidade alegórica: Pizan defende as mulleres citando unha ampla gama de figuras femininas ilustres, que estarán «aloxadas» na cidade das mulleres. A medida que Pizan constrúe a súa cidade, nomea mulleres ilustres para defenderse dos argumentos misóxinos vertidos por numerosos e sabios autores. Cada muller nomeada vai ser un exemplo desa contraargumentación.
A ciencia no século das luces

A historia da ciencia durante a Ilustración estivo caracterizada polos avances científicos e tecnolóxicos propios da Era da Razón cando as ideas ilustradas estaban sendo divulgadas por toda Europa e América do Norte. Esta etapa abrangue dende a revolución científica dos séculos XVI e XVII ata aproximadamente o século XIX, despois da Revolución Francesa (1789) e a era napoleónica (1799-1815). A creación das primeiras sociedades científicas, o auxe do copernicanismo, así como o abandono da filosofía natural aristotélica e a doutrina médica de Galeno foron algúns dos feitos de maior relevancia desta revolución. Cara ó século XVIII, a relixión ficou desprazada e disciplinas como a alquimia e a astroloxía perderon credibilidade.
Aínda que ningunha disciplina ou ámbito destacou de xeito significativo, é xusto subliñar o papel determinante da ciencia no pensamento e discurso da época. Algúns pensadores ilustrados relacionaban o avance científico co derrocamento das autoridades tradicionais relixiosas en prol do desenvolvemento da liberdade de expresión e pensamento. En termos xerais a ciencia valoraba en gran medida o empirismo e o pensamento racional e estaba fortemente ligada o ideal de progreso e avance. Non obstante, como a maioría das ideas ilustradas, os beneficios da ciencia non eran recoñecidos universalmente. Jean-Jacques Rousseau, por exemplo, criticou este ámbito do saber por distanciar o ser humano da natureza e non contribuír á súa felicidade.
As sociedades e academias, que xa substituíran as universidades como centros de investigación e desenvolvemento, dominaban a ciencia durante esta época. Estes colectivos foron clave no proceso de maduración da profesión científica, que se viu moi favorecido pola divulgación da ciencia entre unha poboación cada vez máis alfabetizada. Os philosophes (un grupo de intelectuais) achegaron moitas teorías científicas, de xeito máis notable a través da Encyclopédie e da popularización do newtonismo levada a cabo por Voltaire e por Émilie du Châtelet (tradutora dos Principia de Newton).
Malia que certos historiadores cualifican o século XVIII como un período anódino, esta época foi testemuña de avances significativos na práctica da medicina, das matemáticas, da física e do desenvolvemento da taxonomía biolóxica. Do mesmo xeito, deu orixe a unha nova comprensión do magnetismo e da electricidade, e ao desenvolvemento da química, consolidándoa como a disciplina que estableceu as bases da química moderna.
A conquista do pan

A conquista do pan (título orixinal en francés La Conquête du Pain) é un libro do ruso Piotr Kropotkin publicado en 1892. Foi traducido ao galego polo ateneo libertario Lume Negro de Ponteareas e editado en 2010. Características
Orixinalmente escrito en francés, apareceu por primeira vez como unha compilación de artigos nos periódicos anarquistas Le Révolté e La Revolté (ambos editados por Kropotkin). Foi publicado como libro por primeira vez en París en 1892, cun prefacio de Élisée Reclus, que tamén suxeriu o título. Entre 1892 e 1894 foi serializado, en parte, no periódico londiniense Freedom, do que Kropotkin era cofundador. Foi traducido e reimpreso en numerosas ocasións. Kotoku Shusui traduciuno ó xaponés en 1909.
Neste traballo Kropotkin apunta o que el considera como os erros dos sistemas económicos do feudalismo e do capitalismo, e a creación de miseria e escaseza mentres promoven o privilexio para certas clases. El opta pola proposta dun sistema económico descentralizado baseado na axuda mutua e a cooperación voluntaria, afirmando que as tendencias para este tipo de organizacións xa existen, ámbalas dúas na evolución e a sociedade humana.
Inclúe 17 artigos: As nosas riquezas
O benestar para todos
O comunismo anarquista
A expropiación
Os víveres
O aloxamento
O vestido
Vías e medios
As necesidades de luxo
O traballo agradable
O común acordo libre
Obxecións
O asalariamento colectivista
Consumo e produción
A división do traballo
A descentralización das industrias
A agricultura
A cor púrpura

A cor púrpura (en inglés: The Color Purple) é un filme estadounidense dirixido por Steven Spielberg que se estreou en 1985. Baséase na novela de Alice Walker The Color Purple. Sinopse
Principios do século XX. Narra a historia de Celie, unha adolescente afroamericana de catorce anos que está embarazada do seu propio pai, un home despótico e cruel. A partir de entón a súa vida estará chea de dor e humillacións. Galardóns e nomeamentos
1985: 11 nomeamentos ó Oscar, incluíndo filme, actriz (Whoopi Goldberg) e fotografía.
A divina comedia

A divina comedia, tamén coñecida como Comedia ou Divina comedia (en italiano Commedia /{komˈmɛdja/ ou Divina commedia /diˈvina komˈmɛdja/) é un poema de Dante Alighieri escrito en lingua vernácula, o dialecto toscano de Florencia, entre 1308 e a súa morte en 1321. O adxectivo Divina, atribuído a Boccaccio, atópase soamente a partir da edición impresa en 1555 por Ludovico Dolce. A Commedia é a obra de Dante máis coñecida e unha importante testemuña da civilización medieval. Coñecida e estudada en todo o mundo, considérase unha das obras mestras da literatura do mundo de tódolos tempos.
Foi traducida ao galego por Darío Xohán Cabana, publicada en 1990 polo Servizo Central de Publicacións da Consellaría da Presidencia e Administración Pública, e galardoada un ano máis tarde coa Medalla de Ouro de Florencia. Con todo, volvería ser retraducida polo mesmo tradutor e publicada de novo por Edicións da Curuxa en 2014. Composición
A divina comedia está dividida en tres cánticos compostos por trinta e tres cantos cada un.
Os tres cánticos chamados cantiche (plural en italiano de cantica) son: Inferno (Inferno), Purgatorio (Purgatorio) e Paradiso (Paraíso); O Inferno contén un canto adicional de apertura. O poeta narra unha viaxe a través dos tres reinos supraterreais que o levan á visión da Trindade. A súa representación imaxinaria e alegórica do inframundo cristián é un dos cumios da visión do mundo medieval desenvolvido pola Igrexa católica.
A educación do home e da muller e outros escritos feministas

A educación do home e da muller e outros escritos feministas é un libro publicado pola Real Academia Galega e o Parlamento de Galicia publicado co gallo do centenario do pasamento de Emilia Pardo Bazán. Este libro recolle o ensaio A educación do home e a muller presentado no Congreso Pedagóxico de 1892 e traducido ao galego por Mónica Bar Cendón e outros escritos feministas seleccionados por Marilar Aleixandre que contribúen ao coñecemento do pensamento dunha muller adiantada ao seu tempo. Contido
Inclúe limiares de Miguel Santalices, Víctor Freixanes e Marilar Aleixandre e os seguintes textos de Emilia Pardo Bazán: "A educación do home e da muller as súas relacións e as súas diferenzas" (de 1892).
"Feminismo" (1901)
"Mullericidios" (1901)
"Como nas cavernas" (1901)
"Elisa e Marcela" (1901)
"Maltrato" (1907)
"Fumar" (1911)
"O decoro" (1915)
A escola das areas

A escola das areas é unha curtametraxe de animación dirixida por Tomás Conde Rodríguez, rodada en 2002 en formato Betacam. Trama
Martín Sarmiento achégase a Pontevedra para coñecer ao doutor Morte, na procura da vacina contra a varíola. Na praza da Leña, a carón do consultorio do doutor, recibe aulas o fillo do médico, canda a outros nenos. O profesor é diglósico, e intenta falar e facer falar aos nenos lingua castelá, malia utilizar moitos galeguismos. O Padre Sarmiento, que tampouco gosta do uso da violencia, defende o uso do galego para aprender, e chega a un trato co doutor: se en tres días lle aprende a ler ao fillo, o doutor diralle o segredo da vacina.
Co seu propio método pedagóxico, o Padre Sarmiento vai facendo que Alfonso se interese pola lectura, léndolle as aventuras de Ulises e as sereas. Finalmente logra que Alfonso lea unha frase en latín (nemo repente fit sapiens, "ninguén se fai sabio de repente"), dándolle nos fociños ao profesor, que prometera facerse frade se o rapaz aprendía a ler en tres días.
A esperanza dun home condenado

A esperanza dun home condenado é unha serie de tres pinturas de Joan Miró, en 1974, que agora forman parte da colección permanente da Fundació Joan Miró, en Barcelona.
A faloteca islandesa

A faloteca islandesa atópase en Húsavík, ao norte de Islandia. Caracterízase por posuír a máis extensa colección de pene de diferentes especies e tamaños. Historia e características
Sigurður Hjartarson, que fora profesor de Historia nun instituto de Reiquiavik, foi o fundador da faloteca en 1974, e hoxe é o director do museo.
En xullo do 2006 o museo tiña uns 245 exemplares expostos, tanto como trofeos de caza, embalsamados, en formol ou desecados. O obxectivo do museo é ter os penes de todas as especies de mamíferos en Islandia, mesmo os de diferentes especies que se atopan en perigo de extinción no devandito país.
En 2011 o museo obtivo o primeiro exemplar de pene de Homo sapiens.
A filla do mar

A filla do mar (orixinalmente La hija del mar) é unha novela en lingua castelá de Rosalía de Castro, publicada en 1859. Xa no século XXI foi traducida ao galego e publicada por Toxosoutos. Características
É unha novela romántica, de carácter folletinesco. Está adicada a Manuel Murguía, con quen Rosalía casara en 1857. Foi publicada en Vigo, pola imprenta de Juan Compañel. En maio de 1976 saíu unha edición da librería-editorial compostelá Galí.
A obra inclúe un prólogo no que a autora defende a súa condición de muller escritora, expoñendo o seu dereito a publicar este texto narrativo de ficción, se ben considera que a mediados do século XIX a muller aínda tiña problemas para publicar un texto de carácter intimista.
A novela ten influencia por autores dos gustos románticos da época. Así, hai citas de autores como Carl Franz Van der Velde, Ossian, George Sand, José Zorrilla, Lord Byron, Xoán da Cruz, Maria Susanna Cummins, Bernardin de Saint-Pierre, Charlotte Turner Smith, Goethe, Delphine de Girardin e Victor Hugo, amais do poeta culterano Luis de Góngora.
En 2001 foi publicada en galego, co título de A filla do mar, pola Editorial Toxosoutos, nunha tradución de Olga Patiño Nogueira (ISBN 84-95622-33-5). Trama
A acción sitúase en Muxía, preto do Santuario da Virxe da Barca. A novela conta as vivencias tráxicas de dúas mulleres: Esperanza é unha nena orfa rescatada dun naufraxio nun con por un mariñeiro, que é entregada á súa nai adoptiva, Teresa, unha muller expósita que xa ten un fillo pequeno, se ben este morre ao pouco de recibir a pequena. Teresa, que vive de coidar o gando, cría e coida a Esperanza.
A fin de semana perdida

A fin de semana perdida (en inglés, The Lost Weekend) é un filme do director Billy Wilder que conta a historia dun escritor alcohólico. Foi premiado coa Palma de Ouro no Festival de Cannes de 1946 e co Oscar ao mellor filme na 18ª edición dos Oscar.
Estreouse en galego na TVG o 13 de marzo de 1989. Argumento
O filme narra os feitos que ocorren en seis días, desde o xoves ata o martes.
O escritor alcohólico Don Birnam está preparándose para unha fin de semana de vacacións co seu irmán Wick, que quere obrigalo a deixar a bebida. A moza de Don, Helen, chega para despedirse deles e menciona que ten dúas entradas para un concerto. Don pide a Wyck que a acompañe e mentres el vai a un bar e perde o tren deliberadamente para volver a casa e seguir bebendo. Personaxes
Ray Milland como Don Birnam
Jane Wyman como Helen St. James
Phillip Terry como Wick Birnam
Howard Da Silva como Nat
Doris Dowling como Gloria
Frank Faylen como 'Bim' Nolan
Mary Young como Mrs. Deveridge
Anita Bolster como Mrs. Foley
Lilian Fontaine como Mrs. St. James
Frank Orth como encargado do gardarroupa da ópera
Lewis L. Russell como Mr. St. James Premios
Na 18ª edición dos Oscar, A fin de semana perdida gañou catro premios, mellor filme, director, actor e guión. Ademais foi candidato á mellor fotografía, montaxe e música.
O filme compartiu o Grand Prix du Festival International du Film na primeira edición do Festival de Cannes, onde Milland tamén gañou o premio ao mellor actor. Xunto con Marty (1955) son os únicos filmes que gañaron o principal premio en Cannes e nos Óscar.
A gaita gallega (libro)

A gaita gallega tocada polo gaiteiro, ou sea Carta de Cristus para ir deprendendo a ler, escribir e falar ben a lengua gallega e aínda máis é un libro escrito por Xoán Manuel Pintos publicado en 1853. É a obra máis importante deste precursor do Rexurdimento. Está escrito alternando verso e prosa. Antecedentes
Hai algúns textos anteriores á gaita gallega que se poden considerar os seus antecedentes: As sete foliadas publicadas en 1853 nun xornal pontevedrés. Algúns destes textos aparecerán n' A gaita gallega.
Textos anteriores a 1852, como algúns dos publicados no xornal Los misterios de Pontevedra, que tamén foron incluídos n' A gaita gallega. Personaxes
A unidade da obra reside nos seus dous personaxes principais, que fan dela todo un manual dos costumes e a lingua de Galiza. Estes personaxes son: Cristus, gaiteiro que explicará cuestións referentes á lingua e os costumes.
Pedro Luces, tamborileiro non galego destinatario das explicacións de Cristus. Temática
A temática da obra é moi variada, pero esencialmente é un manual da lingua do noroeste peninsular. E non só iso, senón que tamén se fai unha defensa da lingua galega, un feito de gran transcendencia tendo en conta que o autor é de clase social elevada.
Inclúe unha transcrición na "Foliada 4ª" da obra Carmen patrium sive Pontevedra do relixioso pontevedrés Hermenegildo Amoedo Carballo, que foi publicada en Boloña en 1787 e está escrita orixinalmente en latín en romance con 429 versos hendecasílabos, así como unha tradución libre ao galego na "Foliada 6" co título "Canto a miña terra ou sea Pontevedra". Transcendencia
É a obra máis importante do século XIX antes da publicación de Cantares gallegos de Rosalía de Castro, xa que combina composicións de contido social ("O achadizo") con composicións costumistas ("¡Viva Galicia! "). Edicións
O libro foi incluído na Biblioteca das Letras Galegas de Edicións Xerais de Galicia, na Biblioteca de Autores Galegos de Diario 16 de Galicia e na Biblioteca Galega 120 de La Voz de Galicia.
A gran historia de Galicia

A gran historia de Galicia é unha colección de libros sobre a historia de Galicia, en lingua galega (32 tomos), obra de varios historiadores galegos. Descrición
Publicouse nos anos 2007 e 2008, co patrocino da Fundación Caixagalicia, e foi distribuída polo xornal La Voz de Galicia co gallo do seu 125 aniversario.
Está considerada como bibliografía básica nas facultades de historia de Galicia. Autores
Participaron na elaboración dos contidos: Xosé Ramón Barreiro Fernández, Justo Beramendi González, José Manuel Caamaño Gesto, Pilar Cagiao Vila, Lourenzo Fernández Prieto, María del Carmen Pallares Méndez, Ermelindo Portela Silva, Pegerto Saavedra Fernández, Hortensio Sobrado Correa, María Luisa Pazos Pazos, Xosé Manuel Núñez Seixas, Aurora Artiaga Rego e Ramón Villares Paz.
A guerra da Galia

A guerra da Galia (en latín: De bello Gallico) é o relato de primeira man de Xulio César sobre a guerra das Galias, escrito como narración en terceira persoa. Nel, César describe as batallas e intrigas que tiveron lugar nos nove anos que pasou loitando contra os pobos xermánicos e celtas da Galia que se opoñían á conquista romana.
A "Galia" á que se refire César é ambigua, xa que o termo tiña varias connotacións no discurso e na escrita de Roma durante a época de César. Polo xeral, a Galia inclúe todas aquelas rexións que foran conquistadas ou administradas ou que estaban principalmente habitadas por celtas; agás a provincia romana de Gallia Narbonensis (as actuais Provenza e Languedoc-Rosellón), que xa fora conquistada naquela época, abranguendo polo tanto o resto das modernas Francia, Bélxica, oeste de Alemaña e partes de Suíza. Segundo a República Romana incursionou máis profundamente no territorio celta e conquistou máis terras, a definición de "Galia" mudou. Ó mesmo tempo, "Galia" foi tamén un termo da fala común como sinónimo de "incivilizado" ou "non sofisticado" xa que os romanos vían ós celtas como non civilizados en comparanza con Roma.
A obra é un dos piares do ensino da lingua latina pola súa prosa sinxela e directa. Comeza coa frase frecuentemente citada "Gallia est omnis divisa in partes tres", que quere dicir "A Galia é un todo dividido en tres partes". A obra completa está dividida en oito seccións, do Libro 1 ó Libro 8, variando en tamaño en arredor de 5000 a 15000 palabras. O libro 8 foi escrito por Aulo Hircio, logo da morte de César.
Foi traducida ó galego por Alfonso Blanco Quintela e foi publicada por Edicións Laiovento no ano 2019.
A inquilina de Wildfell Hall

A inquilina de Wildfell Hall (en inglés: The Tenant of Wildfell Hall) é a segunda novela da escritora inglesa Anne Brontë. Foi publicada en Londres en 1848 por Thomas Cautley Newby, baixo o pseudónimo de Acton Bell.
A novela foi adaptada en dúas ocasións para a televisión. Verteuse a numerosas linguas; foi publicada en galego por Rinoceronte Editora en 2025, cunha tradución de Moisés Barcia.
A inxenua explosiva

A inxenua explosiva (en inglés: Cat Ballou) é un filme estadounidense de 1965 dirixido por Elliot Silverstein. Está protagonizado por Jane Fonda e Lee Marvin, quen gañou o Óscar ó mellor actor polo seu papel na 38ª edición dos premios. O resto do elenco está composto por Tom Nardini, Michael Callan, Dwayne Hickman, Nat King Cole e Stubby Kaye.
Estreouse en galego o 16 de setembro de 1995 a través da TVG.
A lebre e a tartaruga

A lebre e a tartaruga é unha fábula clásica narrada por Esopo e versionada en multitude de ocasións posteriores, incluídas as adaptacións en debuxos animados de Looney Tunes (que darían lugar ao personaxe da tartaruga Cecil) ou Walt Disney, ou o filme brasileiro homónimo de 2005, entre outros. Argumento
Unha tartaruga desafía a unha lebre a unha carreira. Convencida de que vai gañar, a lebre para a metade para botar unha sesta pero dorme demasiado e ao espertar descobre que a tartaruga, paso a paso, xa chegou á meta. Análise
A primeira interpretación da fábula anima a non confiar nas propias virtudes e a traballar con valentía, o exceso de confianza ou orgullo da lebre é o que a fai perder, así como a súa preguiza, que a leva a durmir en lugar de completar a tarefa. A tartaruga, pola contra, encarna a perseveranza.
A fábula foi utilizada por Zenón de Elea para falar do movemento, substituíndo a lebre por Aquiles. Félix María Samaniego tamén reescribiu a historia, facendo fincapé no carácter negativo da lebre. Jean de La Fontaine recolleu a historia con algunhas variantes da súa colección; por exemplo, o feito de que as tartarugas fosen máis de unha turnándose e enganando con enxeño á pobre lebre, feito habitual nos contos, sendo nesa versión moi similar ao conto Der Hase und der Igel (en galego O ourizo e a lebre), ambientado en Buxtehude, Baixa Saxonia, recollido polos irmáns Grimm.
A luz do negro

A luz do negro é unha película documental sobre o proxecto de minaría de volframio na Brea (Fontao, Vila de Cruces). Datos
Está dirixida por Encarna Otero e dura 34 minutos. Foi realizada no ano 2014.
A morte de Frank González

A morte de Frank González é unha novela de Xosé Fernández Ferreiro, publicada en 1975 en Ediciós do Castro con ilustracións e capa de Luís Seoane. Foi a primeira novela do oeste en lingua galega. En 1998 Edicións Xerais realizou unha segunda edición.
Como o propio autor explica nun texto introdutorio, é un texto sen maiores pretensións, escrito nunha noite de insomnio. Enmarcábase nun proceso de dotar a lingua galega de lectorado novo por medio dunha literatura popular que incorporase a novela de xénero. É unha novela sinxela e curta sen gran desenvolvemento dos personaxes. Trama
Nun día de treboada no oeste dos Estados Unidos de América, preto da fronteira con México, un grupo de xente ponse a falar de Frank González, personaxe arredor de quen circulan diversas lendas. Hai quen di que foi un vaqueiro, asaltador de trens, sheriff e mesmo frade. Dise tamén que tivo un irmán e un sobriño, e que estivo casado. Seica houbo tamén quen se fixo pasar por el, e sobre del e as súas vivencias hai varias cantigas.
A morte de Sócrates

A morte de Sócrates (en francés: La Mort de Socrate) é unha pintura de 1787 realizada polo francés Jacques-Louis David. O cadro céntrase nun tema clásico como moitas das súas obras desa década, neste caso a historia da execución de Sócrates segundo a contou Platón en Fedón.
Foi unha encarga dos irmáns Trudaine e exponse no Metropolitan Museum of Art de Nova York. Descrición
A obra representa a escena da morte do filósofo grego Sócrates, condenado a morrer bebendo cicuta por expresar as súas ideas en contra da crenza nos deuses ancestrais e corromper os mozos atenenses. Critón é o discípulo que pon a súa man na coxa do mestre, como tentando facelo desistir da súa decisión. Na parte esquerda, sentado e abatido, atópase Platón, que, segundo el mesmo escribiu en Fedón, en realidade non estaba presente ese día por estar enfermo. O carcereiro téndelle a copa de cicuta cun xesto de non querer facelo, sen poder sequera miralo. Domina a escena o propio Sócrates, alzándose de xeito decidido, resolto a tomar o veleno tras pronunciar o seu discurso sobre a inmortalidade da alma.
A moza con pendente de perla

A moza con pendente de perla (neerlandés: Meisje met de parel), ou tamén A moza da perla, é unha pintura ao óleo do pintor do Século de Ouro dos Países Baixos Johannes Vermeer, datada de c. 1665. Con varios nomes ao longo dos séculos, ficou coñecida polo seu título actual no final do século XX debido ao pendente usado pola moza retratada. A obra encóntrase na colección do Mauritshuis da Haia desde 1902 e foi obxecto de varios tratamentos literarios e cinematográficos.
A moza que o tiña todo

A moza que o tiña todo (en inglés: Luckiest Girl Alive) é un filme de 2022 dirixido por Mike Barker a partir dun guión de Jessica Knoll. Baséase na novela homónima da propia Knoll, publicada en 2015. Está protagonizado por Mila Kunis, Finn Wittrock, Scoot McNairy, Chiara Aurelia, Justine Lupe, Thomas Barbusca, Jennifer Beals e Connie Britton.
Luckiest Girl Alive estreouse nuns poucos cinemas dos Estados Unidos o 30 de setembro de 2022, Posteriormente, estreouse en Netflix o 7 de outubro de 2022, onde conta cunha versión subtitulada en galego. Personaxes
Mila Kunis como TifAni "Ani" Fanelli
Chiara Aurelia como Ani máis nova
Finn Wittrock como Luke Harrison
Scoot McNairy como Andrew Larson
Justine Lupe como Nell Rutherford
Thomas Barbusca como Arthur Finneman
Jennifer Beals como Lolo Vincent
Connie Britton como Dina Fanelli
Alex Barone como Dean Barton
Carson MacCormac como Dean máis novo
Dalmar Abuzeid como Aaron Wickersham
Isaac Kragten como Liam Ross
Gage Munroe como Peyton Powell
Nicole Huff como Olivia Kaplan
Alexandra Beaton como Hilary Hitchinson
A máquina do tempo (filme)

A máquina do tempo (en inglés: The Time Machine) é un filme estadounidense dirixido por Simon Wells que se estreou no 2002. Baséase na obra The Time Machine de H. G. Wells. Estreouse en galego na TVG o 2 de agosto de 2011. Sinopse
O científico e inventor Alexander Hartdegen está resolto a probar que as viaxes no tempo son posibles. Unha traxedia persoal que o sumiu na desesperación é a razón do seu desexo de volver ó pasado. Pero a máquina da súa invención, en contra dos seus desexos, lévao ó futuro (800000 anos no futuro), onde descobre que a humanidade se dividiu en dous bandos: perseguidores e perseguidos. Personaxes
Guy Pearce como o doutor Alexander Hartdegen
Samantha Mumba como Mara
Mark Addy como David Philby
Sienna Guillory como Emma
Phyllida Law como Señora Watchit
Alan Young como vendedor de flores
Omero Mumba como Kalen
Yancey Arias como Toren
Orlando Jones como Vox 114
Jeremy Irons como Über-Morlock
Laura Kirk como vendedora de flores
Josh Stamberg como motorista
John W. Momrow como condutor de carruaxe
Max Baker como ladrón que mata a Emma
Jeffrey M. Meyer como condutor de carruaxe de Central Park
Myndy Crist como corredor
Connie Ray como mestra
Lennie Loftin, Thomas Corey Robinson como soldados Galardóns e nomeamentos
2002: Nomeada ó Oscar: Mellor maquillaxe.
A nai traballadora

A nai traballadora (en finés: Työläisäiti) é unha escultura pública realizada polo artista finlandés Panu Patomäki en 1996. Está situada no parque Työläisäidin, na intersección das rúas Sturenkatu e Läntinen Brahenkatu, no distrito de Alppiharju, Helsinqui. A obra foi inaugurada o 12 de maio de 1996, coincidindo co Día da Nai en Finlandia. A cerimonia contou coa participación de centos de residentes e foi presidida pola primeira dama, Eeva Ahtisaari. No ano 1992, un grupo da veciñanza do barrio de Vallila que adoitaba reunirse na sauna Päijänne propuxo crear unha homenaxe á nais traballadoras. A iniciativa contou co apoio de antigas residentes da rúa Kirstinkatu e de moitas outras persoas da contorna. Grazas ao compromiso e entusiasmo desta comunidade, o proxecto puido levarse a cabo. Para financialo, o comité organizador impulsou diversas actividades destinadas á recadación de fondos.
A escultura representa a unha nai e a súa filla en plena tarefa doméstica, escorrendo roupa mollada sobre unha almofía. Está elaborada en bronce e responde a un estilo realista e expresivo. Foi concibida para ser apreciada desde todos os ángulos. Segundo unha votación organizada pola revista Kallio, as figuras foron bautizadas como Lyyli (a nai) e Liisa ou Alice (a filla). Xunto á escultura, unha placa de latón colocada sobre unha rocha leva a inscrición: «Inaugurada o Día da Nai, o 12 de maio de 1996, en agradecemento ás nais traballadoras».
Desde a súa inauguración, cada Día da Nai celébrase anualmente unha ofrenda floral no lugar ás 12: 00 horas. En 2004, con motivo do 60. º aniversario da independencia de Finlandia, inaugurouse un sistema de iluminación permanente para a escultura, nun acto presidido pola presidenta Tarja Halonen.
Esta escultura forma parte da Colección de Arte da Cidade de Helsinqui, xestionada polo Museo de Arte de Helsinqui (HAM).
A porta do ceo

A porta do ceo (en inglés: Heaven's Gate) é un filme estadounidense de 1980 escrito e dirixido por Michael Cimino. Está protagonizado por Kris Kristofferson, Christopher Walken, Isabelle Huppert, Jeff Bridges, John Hurt, Sam Waterston, Brad Dourif, Joseph Cotten, Geoffrey Lewis, David Mansfield, Richard Masur, Terry O'Quinn, Mickey Rourke, Willem Dafoe e Nicholas Woodeson, estes dous últimos no seus debut nunha longametraxe. Vagamente baseado na guerra do Condado de Johnson, representa unha disputa entre terratenentes e inmigrantes europeos en Wyoming na década de 1890.
O filme foi o seguinte proxecto de Cimino logo do aclamado O cazador (1978), e foi rodado en localizacións de Montana e Idaho. A produción enfrontouse a numerosos contratempos, incluíndo sobrecostos, tomas extras importantes e mala prensa (incluíndo acusacións de abusos contra animais no set) e rumores sobre o suposto estilo autoritario de Cimino. Cimino tiña unha visión cara e ambiciosa para o filme, o que levou a que o orzamento fose catro veces máis alto do previsto.
Estreouse en galego o 29 de abril de 1992 na TVG.
A posteriori

O termo latino a posteriori ten varios significados, porque se pode referir a tempo ou a lugar, pero sempre quere dicir o que vén a seguir, "o que está detrás" ou "despois doutra cousa", sexa referido ao lugar ou ao tempo. Esta expresión, a posteriori, úsase, polo xeral, referida ao tempo, facendo a función de complemento circunstancial; leva diante a preposición a, que expresa punto de partida. Así que a expresión completa quere dicir: "partindo desde a continuación de algo", "despois de que algo pasou". Emprégase cando alguén di ou fai algo unha vez que pasou a situación, cando tense todos os elementos de xuízo, e entón xa se sabe que é e como se podería facer. En español adóitase dicir a touro pasado.
Cóntase que cando Cristovo Colón estaba explicando nunha reunión de cortesáns os seus descubrimentos duns novos mundos, todos lle dicían que era unha fazaña que non entrañaba ningunha dificultade, que eles tamén poderían telo feito. Entón, Colón, sen dicir unha palabra na súa defensa, propúxolles que puxesen un ovo cocido de pé no seu sentido vertical. Todos intentárono, pero ningún o conseguiu, e dicían que aquilo era imposible. Colón, cando viu que ningún o lograba, cascou un pouco unha das puntas, co que o ovo puido manterse erguido. Entón todos dixeron que así eles tamén eran capaces: ou sexa, que a posteriori todo é doado.
A princesiña

A princesiña (en inglés: A Little Princess) é un filme dirixido por Alfonso Cuarón que se estreou en 1995. Está baseada na novela homónima de Frances Hodgson Burnett, A Little Princess. A acción desenvólvese na Nova York durante a primeira guerra mundial. Estreouse en galego na TVG o 8 de decembro de 2010. Sinopse
Das selvas da India ás rúas de Nova York, esta é a historia dunha pequena e afouta cativa que queda orfa e sen cartos, pero que grazas a un máxico poder conseguirá superar os obstáculos e conseguir os seus soños. Sara Crewe (Liesel Matthews) chega a un estrito internado para rapazas rexido polas regras da madame Minchin (Eleanor Bron). Sara convértese nunha rapaza popular entre as demais estudantes polos seus fantásticos contos sobre a India. Todo cambiará cando recibe novas da desaparición do seu pai na guerra e polo tanto queda desposuída dos seus bens. Ante isto, a madame Minchin fai que Sara fique como criada no colexio para pagar os gastos que ocasionou coa súa estadía. Para escapar da súa penosa realidade refúxiase na fantasía coa súa amiga Becky (Vanessa Lee Chester). Personaxes
Liesel Matthews como Sara Crew
Eleanor Bron como Miss Minchin
Liam Cunningham como Captain Crewe/Príncipe Rama
Vanessa Lee Chester como Becky
Rusty Schwimmer como Amelia
Arthur Malet como Charles Randolph
Errol Sitahal como Ram Dass
Taylor Fry como Lavinia
Heather DeLoach como Ermengarde
Darcie Bradford como Jesse
Rachael Bella como Betsy
Alexandra Rea-Baum como Gertrude
Camilla Belle como Jane
Lauren Blumenfeld como Rosemary
Kelsey Mulrooney como Lottie
Kaitlin Cullum como Ruth Premios
1995: Dous nomeamentos ós Oscar: Mellor fotografía e mellor dirección artística.
A priori

A priori é unha locución adverbial latina cuxo significado literal é 'con anterioridade, antes de que algo suceda'.
A que non sabes quen vén cear esta noite?

A que non sabes quen vén cear esta noite? (en inglés: Guess Who's Coming to Dinner) é un filme estadounidense dirixido por Stanley Kramer que se estreou no 1967. Está protagonizado por Spencer Tracy, Katharine Hepburn, Sidney Poitier, Katharine Houghton e Cecil Kellaway nos papeis principais. É un filme satírico cara á sociedade estadounidense, cuxo tema central ten as súas bases na discriminación imperante na época da súa realización. Estreouse en galego na TVG o 15 de maio de 1992. Sinopse
O filme inicia cando Joanna Drayton, (Katharine Houghton), filla de Christina (Katharine Hepburn) e Matt Drayton (Spencer Tracy), un matrimonio acomodado, chega a casa acompañada por un médico afroamericano chamado John Prentice (Sidney Poitier), presentándollelo ós seus pais e anunciándolles que van casar. Aínda que son liberais e non teñen prexuízos raciais, o pai cre que un matrimonio como este fracasará inexorablemente debido á presión social. Personaxes
Spencer Tracy como Matt Drayton
Sidney Poitier como Dr. John Prentice
Katharine Hepburn como Christina Drayton
Katharine Houghton como Joanna "Joey" Drayton
Cecil Kellaway como Monseñor Ryan
Beah Richards como Mrs. Prentice
Roy E. Glenn como Mr. Prentice
Virginia Christine como Hilary St. George
Alexandra Hay como Carhop
Isabel Sanford como Matilda 'Tillie' Binks
Barbara Randolph como Dorothy
D'Urville Martin como Frankie
Tom Heaton como Peter
Grace Gaynor como Judith
Skip Martin como Delivery Boy
John Hudkins como Condutor de Taxi
Jacqueline Fontaine como Cantante (non acreditada) Galardóns e nomeamentos
1967: 2 Oscars: Mellor actriz (Katharine Hepburn), guión orixinal. 10 nomeamentos.
A rapaza do tren

A rapaza do tren (en inglés: The Girl on the Train) é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Tate Taylor e escrito por Erin Cressida Wilson. Baséase na novela homónima da autora Paula Hawkins. Está protagonizado por Emily Blunt, Rebecca Ferguson, Haley Bennett, Justin Theroux, Luke Evans, Allison Janney, Édgar Ramírez e Lisa Kudrow. O filme conta a historia dunha divorciada alcohólica que se ve implicada nunha investigación sobre unha persoa desaparecida.
A rodaxe principal comezou o 4 de novembro de 2015 na cidade de Nova York. Foi producido por Marc Platt e DreamWorks Pictures, e A rapaza do tren foi o primeiro filme distribuído por Universal Pictures como parte do novo actodo de distribución con DreamWorks a través da compañía Amblin Partners.
Estreouse en galego o 24 de agosto de 2023 a través da TVG. Foi traducido por Adrián Ramos e a directora de dobraxe foi Charo Pena. Personaxes
Emily Blunt como Rachel Watson
Rebecca Ferguson como Anna Watson
Haley Bennett como Megan Hipwell
Justin Theroux como Tom Watson
Luke Evans como Scott Hipwell
Allison Janney como DS. Riley
Édgar Ramírez como Dr. Kamal Abdic
Lisa Kudrow como Martha
Laura Prepon como Cathy
Darren Goldstein como "Man in the Suit"
A tecedeira de Bonaval

A tecedeira de Bonaval é unha novela de Antonio López Ferreiro, publicada por entregas no xornal El Pensamiento Galaico, do 5 de xullo ao 21 de decembro de 1894. En 1895 foi editada por Andrés Martínez Salazar no volume X da Biblioteca Gallega, e en 1953 reeditouna Pedret Casado en Bibliófilos Gallegos nun volume conxunto coas súas outras dúas novelas: O niño de pombas e O castelo de Pambre. Narración
A obra, narrada en terceira persoa, está estruturada en 25 capítulos, que responden a cambios no espazo ou no tempo.
A novela reflicte as incipientes loitas sociais no espazo urbano de Santiago de Compostela, con tres puntos clave: Bonaval como espazo popular, os pazos da praza do Toural como reflexo do poder civil, e a Catedral como reflexo do poder eclesiástico. A acción transcorre entre decembro de 1543 e abril de 1546.
Lingua
No momento da escritura da obra aínda non existía unha normativa oficial do galego. Con todo, López Ferreiro definiu uns certos criterios no texto.
A terra prometida

A terra prometida é unha novela curta de Xesús Rábade Paredes. Características
O texto está centrado nas lembranzas de infancia dun emigrado galego en Europa, co discurso narrativo inzado dun forte carácter lírico e simbólico como metáfora de país. A obra naceu froito da propia experiencia do autor na emigración en Suíza.
Publicouse por vez primeira en 1975 da man de Akal, e en 1990 reeditouna editorial Galaxia.
A tormenta perfecta

A tormenta perfecta (en inglés: The Perfect Storm) é un filme estadounidense dirixido por Wolfgang Petersen e baseado na novela non ficticia The Perfect Storm de Sebastian Junger. O filme conta a historia do Andrea Gail, un barco pesqueiro que queda atrapado no mar pola Tormenta Perfecta de 1991. Está protagonizado por George Clooney, Mark Wahlberg, William Fichtner, John C. Reilly, Diane Lane, Karen Allen e Mary Elizabeth Mastrantonio. Foi estreado o 30 de xuño de 2000 por Warner Bros. Personaxes
George Clooney como Frank William "Billy" Tyne, Jr.
Mark Wahlberg como Robert "Bobby" Shatford
Mary Elizabeth Mastrantonio como Linda Greenlaw
Diane Lane como Christina "Chris" Cotter
John C. Reilly como Dale "Murph" Murphy
William Fichtner como David "Sully" Sullivan
Michael Ironside como Bob Brown
Bob Gunton como Alexander McAnally III
Karen Allen como Melissa Brown
Cherry Jones como Edie Bailey
Allen Payne como Alfred Pierre
John Hawkes como Michael "Bugsy" Moran
Janet Wright como Ethel Shatford
Christopher McDonald como Todd Gross
Dash Mihok como Sarxento Jeremy Mitchell
A tragédia da rua das flores

A tragédia da rua das flores é unha novela de Eça de Queirós escrita entre 1877 e 1878. Relata a historia do incesto entre unha nai, Genoveva, e o seu fillo, Vítor de 23 anos, ao que abandonou ao nacer.
A través do espello

A través do espello (en inglés: The Dark Mirror) é un filme estadounidense de 1946 dirixido por Robert Siodmak. Está protagonizado por Olivia de Havilland no papel das xemelgas e por Lew Ayres como o seu psiquiatra. O filme marca o regreso de Ayres ao cinema despois da súa obxección de conciencia ao servizo na segunda guerra mundial. De Havilland comezara a experimentar coa actuación do método nese momento e insistiu en que todos os integrantes do elenco se reunisen cun psiquiatra. O filme anticipa o drama psicolóxico do produtor/guionista Nunnally Johnson The Three Faces of Eve (1957). A historia orixinal de Vladimir Pozner na que se basea foi nomeada a un premio da Academia.
Estreouse en galego o 12 de novembro de 2023 a través da TVG. Personaxes
Olivia de Havilland como as xemelgas Terry e Ruth Collins
Lew Ayres como Dr. Scott Elliott
Thomas Mitchell como Tenente Stevenson
Richard Long como Rusty
Charles Evans como fiscal Girard
Garry Owen como Franklin (acreditado como Gary Owen)
Lela Bliss como Mrs. Didriksen
Lester Allen como George Benson
A unión fai a forza

A unión fai a forza (en alemán: Einigkeit macht stark, en francés: L'union fait la force, en neerlandés: Eendracht maakt macht) é o lema nacional de Bélxica, adoptado máis tarde tamén por Bulgaria e Haití. Historia
O lema foi previamente empregado polas Provincias Unidas na súa forma latina: Concordia res parvae crescunt. Despois da proclamación do Reino, os Países Baixos tomaron o lema da Casa Real de Orange-Nassau: Je maintiendrai.
A verba viva

A verba viva. Ribeira Sacra. Paisaxe cultural e patrimonio lingüístico é un documental de 2021, producido por Chantada Comunicación S. L. e realizado por Lorena Gallardo e Humberto Novoa.
É unha viaxe pola fala, a paisaxe e a cultura da Ribeira Sacra galega. Características
Foi unha iniciativa realizada ao abeiro do Fondo de Proxectos Culturais Xacobeo 21, coa colaboración da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia dentro da Rede de Dinamización Lingüística.
Faise unha viaxe pola paisaxe cultural da Ribeira Sacra na que os ribeiraos e ribeirás van achegando o léxico, os traballos, a cultura das ribeiras do Sil e do Miño. A paisaxe das muras ou socalcos en pendente, a cultura arredor do cultivo das viñas e a elaboración do viño e a augardente, a olaría, a carpintería, as barcas típicas vanse achegando aos ollos do espectador ao longo do filme. Segundo o Portal da Lingua Galega "A verba viva pretende, ademais de entreter e guiar o espectador, promocionar a Ribeira Sacra e afondar no seu patrimonio lingüístico co obxectivo de recoller, recuperar e divulgar a lingua e os termos propios do xeito de vida da ribeira: artesáns e artesás, viticultores ou viticultoras con herdanza familiar e amantes do río e da terra".
Para o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García: Baixo a dirección de Lorena Gallardo e Humberto Novoa, con produción Chantada Comunicación, seguindo o guión de Lorena Gallardo e a fotografía de Humberto Novoa foi gravado no inverno de 2021 en diferentes concellos da Ribeira Sacra, nas provincias de Lugo e de Ourense. Colaboraron no documental: O filólogo e profesor Anxo González Guerra.
O divulgador e contacontos ambientalista Anxo Moure.
Os artesáns Elías de Gundivós (oleiro), Fernando Ibarra (carpinteiro), Manuel Gómez (Manolete: alambiqueiro).
O viticultor Primitivo Lareu.
A guía do Ecomuseo do Pazo de Arxeriz (O Saviñao) Sonia Faria.
A veciña da Ribeira Sacra Ana Cortiñas.
A música, en directo, de Searas e do grupo Gancho Sanches nos créditos.
O documental foi presentado en agosto de 2021 en Santiago por Valentín García, Lorena Gallardo, Humberto Novoa e Mercedes Vázquez (Chantada Comunicación) facendo constar desde Política Lingúística: Foi estreado no Festival de Cinema e Ecoloxía no Palleiriso (Cinema Palleiriso, Chantada) en outubro de 2021.
O documental pode verse en aberto no Portal da Lingua Galega e na canle Youtube.
No remate dedícase o filme:
A virxe vermella

A virxe vermella (en castelán: La virgen roja) é un filme de drama histórico e psicolóxico hispanoestadounidense de 2024. Foi dirixido por Paula Ortiz e escrito por Eduard Solà e Clara Roquet, sendo as protagonistas Najwa Nimri e Alba Planas como Aurora e Hildegart, respectivamente, xunto a Aixa Villagrán, Patrick Criado e Pepe Viyuela. Tivo a súa estrea mundial no Festival Internacional de Cine de Donostia o 21 de setembro de 2024.
Estreouse dobrado e subtitulado en galego na plataforma de Amazon Prime Video o 5 de decembro de 2024. Sinopse
Hildegartt (Alba Planas) foi concibida e criada pola súa nai Aurora (Najwa Nimri) no seu proxecto para dar a luz á muller do futuro. A idade de 18 anos e xa unha mente brillante e recoñecida experta europea en sexualidade feminina. Tenta liberarse das gadoupas da Aurora cando coñece a Abel Vilella, o que enfronta a nai e a filla, pero será asasinada nunha fatídica noite de 1933. Personaxes
Najwa Nimri como Aurora
Alba Planas como Hildegart
Aixa Villagrán como Macarena
Patrick Criado como Abel Vilella
Pepe Viyuela como Guzmán
Ainet Jounou como Hildegart (de pequena)
A vontade de cambiar: homes, masculinidade e amor

A vontade de cambiar: homes, masculinidade e amor é un ensaio de bell hooks publicado en 2004 co título orixinal en inglés de The will to change: men, masculinity, and love. En 2023 Edicións Laiovento editou a tradución ao galego de Pablo Rendo cun limiar de Xosé Cabido Pérez. Descrición
Este libro "trata sobre a necesidade de vivir nun mundo onde as mulleres e os homes poidan pertencerse uns aos outros. Observando as razóns nas que o patriarcado sustentou o seu poder sobre os homes e as súas vidas, a autora reclama o feminismo para os homes, amosando por que o pensamento e a práctica feministas son o único xeito de resolver a crise da masculinidade".
A-ha

a-ha foi unha banda norueguesa de synthpop formada polo vocalista Morten Harket, o guitarrista Paul Waaktaar-Savoy e o tecladista Magne Furuholmen. Tras formaren o grupo en 1982, saíron de Noruega rumbo a Londres co obxectivo de facer unha carreira no mundo da música.
O grupo alcanzou pronto grande éxito co seu álbum de estrea: Hunting High and Low, lanzado en 1985. O álbum alcanzou a primeira posición en Noruega (país de orixe da banda), a segunda no Reino Unido e a décimo quinta nos Estados Unidos (na lista de álbums máis vendidos da Billboard 200); rendendo, aínda, 3 hits de grande éxito: Take on Me, Hunting High and Low e The Sun Always Shines on T. V. . Debido ó enorme éxito, o grupo recibiu un nomeamento no Grammy Award na categoría de Mellor Revelación e tamén gañou 8 premios da MTV norteamericana, durante a cerimonia do VMA de 1986. En 1994, despois do lanzamento fracasado do seu quinto álbum de estudio Memorial Beach, a banda ficou catro anos inactiva, retornando en 1998.
O trío é lembrado por lanzar diversos éxitos mundiais: alén dos xa citados (Take on Me, Hunting High and Low e The Sun Always Shines on T. V. ), tamén alcanzaron enorme éxito as cancións Cry Wolf, I've Been Losing You, Stay on These Roads, Touchy! , There's Never a Forever Thing, Crying in the Rain, Early Morning, entre outros.
O 15 de outubro de 2009, o trío anunciou que ía rematar os seus proxectos e que despois dunha xira mundial separaríanse en 2010. A pesar da fin do grupo, A-*ha rematou a súa actividade con números extremamente positivos: foron 9 álbums de estudio e 40 singles lanzados acadando cerca de 60 millóns de copias vendidas en todo o mundo.
En decembro de 2014, anunciouse unha sociedade entre a organización do festival Rock in Río coa banda para a conmemoración dos seus 30 anos en 2015. O 25 de marzo de 2015, a banda anunciou o seu retorno definitivo co lanzamento dun novo álbum para o día 4 de setembro de 2015, titulado Cast in Steel.