proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Axencia de Doazón de Sangue e Órganos

A Axencia de Doazón de Sangue e Órganos (ADOS) é unha fundación pública dependente da Consellería de Sanidade da Xunta de Galicia. A súa base é o Centro de Transfusión de Galicia, sito en Santiago de Compostela, que iniciou a súa actividade no ano 1993, o cal encárgase de organizar e distribuír aos diferentes bancos de sangue dos hospitais galegos os compoñentes sanguíneos que precisaren (principalmente eritrocitos ou glóbulos vermellos, plaquetas e plasma fresco conxelado). Ademais conta con diferentes sedes locais onde se extrae o sangue dos doantes, así como unidades móbiles en autobuses que percorren periodicamente as diferentes localidades do país. A Axencia de Doazón de Sangue e Órganos ten sedes en Vigo, A Coruña, Ourense, Santiago de Compostela, Lugo, Pontevedra e Ferrol. As unidades móbiles desprázanse ás localidades cada dez días, e xunto coas unidades recollidas nas sedes das sete cidades galegas, envíanse ao CTG para o seu procesamento, almacenamento e distribución.
Axencia de Noticias Hawar

A Axencia de Noticias Hawar (ás veces abreviado ANHA) (en árabe: وكالة أنباء هاوار) é un servizo de noticias kurdo en liña con sede en Al-Hasaka, Siria. O sitio comezou como un servizo xornalístico exclusivamente árabe. A Axencia de Noticias Hawar serve como a axencia de noticias oficial de facto de Rojava, Kurdistán sirio, e está vinculada ás Forzas Democráticas Sirias. Propiedade, identidade e fiabilidade
A propiedade da axencia de noticias Hawar é descoñecida. O nome de dominio do sitio web rexistrouse por primeira vez en agosto do 2012. A páxina do sitio sobre quen son só di simplemente "ANHA". Fontes da Oposición siria indican que a Axencia de Noticias Hawar está vencellada ao Partido da Unión Democrática (PYD), un partido esquerdas kurdo. Idiomas
O sitio web da axencia de noticias Hawar está nas linguas kurda, turca, árabe, rusa, inglesa e española. Bloqueo en Turquía
O regulador de telecomunicacións turco bloqueou o acceso a varias axencias de noticias en xullo de 2015. Cunha medida que foi descrita como unha acción de contraterrorismo, prohibíronse sitios de noticias baseados dentro e fóra de Turquía, como as páxinas web da Axencia de Noticias Hawar incluído Rudaw, a axencia de noticias Dicle, e Özgür Gündem.
Axencia de desenvolvemento económico

Unha axencia de desenvolvemento económico (inglés: economic development agency ou tamén inglés: investment promotion agency, do que deriva o acrónimo IPA) é a miúdo unha axencia gobernamental (ou, ocasionalmente, unha organización sen ánimo de lucro que funciona dun xeito similar a unha cámara de comercio ou unha consultoría empresarial) que ten como misión atraer investimentos a un país, un estado, unha rexión ou unha cidade. Tamén recibe o nome de axencia de promoción económica, axencia de investimento e desenvolvemento ou axencia de promoción e investimento. Xeralmente, as IPAs teñen catro funcións principais: o desenvolvemento da imaxe dun país candidato a investimento estranxeiro directo, a xeración de investimentos, a xestión de proxectos e o fornecemento de servizos de atención. Algunhas IPAs teñen unha función de promoción adicional sobre todo en países en desenvolvemento nos que o clima de investimentos non son totalmente favorables.
Unha IPA leva a cabo o seu labor presentando os investidores aos fornecedores locais (de materias primas ou outros insumos), subministrando datos estatísticos e información empresarial como os indicadores macroeconómicos (PNB, PIB, IDH, inflación, etc. .. ), a produtividade da man de obra, os salarios medios ou os sectores atractivos da economía local, e xestionando calquera outro incentivo de investimento que a cidade, o estado ou o país poida ofrecer aos investidores estranxeiros (sexan compañías ou particulares).
Axenda

A axenda (do latín axenda, cousas que se han de facer) é un libro ou caderno co seu parte principal orixinalmente en branco, pero que co seu uso se irá enchendo coas anotacións que nos permitan recordar e planificar os diversos eventos previstos no noso tempo de lecer ou exercicio profesional, os asuntos pendentes de facer. É unha ferramenta de traballo imprescindible para un "executivo", e unha boa axuda para a xente atarefada ou de fraca memoria.
Polo seu tamaño, poden ser de peto, de carteira, ou de sobremesa. Poden contar cunha páxina por mes, para recordatorios elementais, algunhas máis para programacións semanais, ou cunha páxina completa para cada día, que permitan rexistrar as diversas actividades máis detalladamente.
En toda axenda a parte principal "baleira", a sección para as anotacións persoais ordenada segundo o calendario, adoita estar precedida por unhas páxinas para anotarmos eses datos persoais que sempre deben estar a man sobre o noso vehículo, seguros, médicos, bancos etc. , pero se poden atopar edicións corporativas específicas con seccións complementarias que inclúen particularidades personalizadas útiles para case cada gremio profesional, ou, as xeneralistas, que, tipicamente tamén inclúen múltiples datos e accesorios como un santoral local, os nomes dos días da semana e o mes nos idiomas máis populares, o mapa con planos de estradas do país e distancias entre as súas cidades, direccións útiles e teléfonos de establecementos de hostelaría, aeroportos, embaixadas, institucións diversas, conversións de medidas, fases luares, distintos zodíacos, listas de números de teléfono e de direccións privadas -en branco, para anotar un mesmo-, un marcapáxinas (ou unha cinta para sinalarmos o día actual), etc.
Hainas desde as versións máis económicas (que che regalan comprando en certos establecementos) ata as elaboradas cos materiais máis nobres e consideradas case como obras de arte ou obxectos de agasallo ou de luxo.
Axenda 21

A Axenda 21 (en inglés: Agenda 21) é un plan de acción non vinculante da Organización das Nacións Unidas para co desenvolvemento sustentábel como obxectivo. Foi aprobado na Cimeira da Terra por 173 gobernos na "Conferencia das Nacións Unidas sobre o ambiente e desenvolvemento" que se levou a cabo na cidade brasileira Río de Xaneiro no 1992. Axenda 21 local
A Axenda 21 local é a contribución de cada concello e a súa comunidade local á sostibilidade, nun proceso aberto e participativo dirixido a mellorar a calidade de vida dos seus cidadáns, comprometéndose a actuar cara á reducir o impacto e mellorar a conservación ambiental, e mellorar o modelo social e económico do concello.
Axente biolóxico patóxeno

En infectoloxía, un axente biolóxico patóxeno (do grego pathos, enfermidade e genein, procrear) é toda aquela entidade biolóxica capaz de producir enfermidade ou dano na bioloxía dun hóspede (humano, animal, vexetal etc. ) sensiblemente predisposto. O mecanismo da patoxenicidade foi moi estudado e ten varios factores, algúns dos cales son dependentes do axente patóxeno e outros do hóspede. A especificidade do hóspede
En primeiro lugar debe sinalarse que moitos microorganismos son específicos dunha especie animal determinada. Así, o virus da varíola humana só afecta ás persoas e a ningunha outra especie do reino animal. O mesmo pode sinalarse para o caso da febre tifoide.
Outros patóxenos son compartidos por varias especies, tal como o Bacillus anthracis, axente do carbuncho (en inglés, anthrax), o que pode producir enfermidade tanto a bovinos, porcinos, equinos, ovinos, caninos, felinos e humanos. Con todo, a pesar de que este microbio pode afectar a todas estas especies, a gravidade da enfermidade é moi variable dependendo da especie afectada. Por exemplo, o carbuncho ovino é extremadamente fatal pero só causa un carbuncho leve no can. Isto indica que entre o microorganismo e o seu hóspede debe haber, necesariamente, certa afinidade de xeito que os produtos do metabolismo do axente causen severo dano ou unha resposta esaxerada por parte do hóspede.
Dende o punto de vista evolutivo aqueles organismos parasitarios que causan a morte do hóspede teñen tendencia a ser eliminados por unha razón moi sinxela: non lle quedan hóspedes para parasitar. Por esta razón só sobreviven aqueles que non son tan patóxenos para o seu hóspede de xeito que o parasito se poida perpetuar. Factores intrínsecos
En infectoloxía o hóspede (hospedador) achega ao fenómeno infeccioso un conxunto de factores intrínsecos, que afectan á exposición, á susceptibilidade ou á resposta aos axentes, na produción de enfermidades.
Estes factores intrínsecos ou atributos do hóspede son: Factores inmunolóxicos.
Factores xenéticos.
Idade.
Sexo.
Condicións fisiolóxicas.
Enfermidades intercurrentes ou preexistentes.
Comportamento ou estilo de vida: é un dos factores máis importantes para a adquisición de enfermidades humanas ou animais e sobre o que máis se pode intervir, pois pódese modificar mediante a educación ou previr modificando certas prácticas zootécnicas.
Hixiene persoal.
Manipulación dos alimentos.
Dieta.
Exercicio físico.
Actividades de lecer ou afeccións.
Contactos interpersoais.
Consumo de tóxicos: tabaco, alcol e outras drogas. A resistencia do hóspede
A patoxenicidade do microorganismo está freada ou facilitada pola resistencia inmunitaria do hóspede. As persoas correctamente vacinadas contra a varíola son inmunes a este virus. Este feito foi descuberto por Jenner en Inglaterra, ao decatarse de que as muxidoras que foran afectadas pola varíola vacúa, unha enfermidade propia do gando vacún e que se adquiría ao manipular os ubres destes animais, non sufrían a mortal varíola humana. Por outra banda, as persoas afectadas pola SIDA, cuxo virus diminúe as defensas, poden presentar enfermidades debido a xermes que adoitan ser inofensivos.
Axente libre

Axente libre é un termo nacido a finais do século XX no ámbito deportivo profesional. Refírese a un deportista profesional cuxo contrato vinculante cun equipo venceu e, polo tanto, atópase en liberdade de negociar unha próxima contratación sen condicións previas e con calquera equipo que decida elixir. Béisbol
No béisbol das Grandes Ligas, Jim Hunter foi tecnicamente o primeiro axente libre en asinar cun equipo, ao asinar un contrato de US$ 4000000, en 1974, por catro tempadas cos New York Yankees.
Axentes 355

Axentes 355 (en inglés: The 355) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Simon Kinberg a partir dun guión de Theresa Rebeck e Kinberg, e unha historia orixinal de Rebeck. Está protagonizado por Jessica Chastain, Penélope Cruz, Fan Bingbing, Diane Kruger e Lupita Nyong'o como un grupo de espías internacionais que deben traballar xuntas para impedir a terceira guerra mundial. Édgar Ramírez e Sebastian Stan compoñen o resto do elenco principal. O título do filme deriva de Agent 355, o nome en clave dunha muller espía para o bando patriótico durante a Revolución Americana.
Estreouse en galego a través de Amazon Prime Video, sendo o primeiro filme dobrado ao galego da plataforma. Tamén conta coa opción de subtitulado en galego. Foi traducido por María Luísa Lage e o director de dobraxe foi Julio Lorenzo. Personaxes
Jessica Chastain como oficial da CIA Mason "Mace" Browne
Voz da dobraxe galega de Montserrat Davila.
Penélope Cruz axente Graciela Rivera
Voz da dobraxe galega de Natalia García.
Fan Bingbing como axente Lin Mi Sheng
Voz da dobraxe galega de Cristal Álvarez.
Diane Kruger como axente Marie Schmidt
Voz da dobraxe galega de Antía Álvarez.
Lupita Nyong'o como axente Khadijah Adiyeme
Voz da dobraxe galega de Susana Léis.
Édgar Ramírez como Luis Rojas
Voz da dobraxe galega de Damián Alonso.
Sebastian Stan como Nick Fowler
Voz da dobraxe galega de Julio Lorenzo.
Jason Flemyng como Elijah Clarke
Voz da dobraxe galega de José Ignacio Baliño.
Sylvester Groth como Jonas Muller
Voz da dobraxe galega de Santiago Martínez.
John Douglas Thompson como Larry Marks
Voz da dobraxe galega de Juan Diéguez.
Emilio Insolera como Giovanni Lupo
Leo Staar como Grady
Voz da dobraxe galega de Eloy Pérez.
Axeo

Axeo (en hebreo חַגַּי, Ḥaggay ) foi un dos doce profetas hebreos menores e o autor do Libro de Axeo, redactado polo ano 520 a C. Escrito á volta do exilio de Babilonia, contén catro discursos destinados a promover a reedificación do templo de Xerusalén. O seu nome significa festa, solemnidade. Vida
Axeo, Zacarías e Malaquías foron os tres profetas posteriores ao desterro de Babilonia. Axeo e Zacarías foron coetáneos e Malaquías viviu un século despois.
Coñécese moi pouco da súa vida. Quizais foi un dos cativos levados a Babilonia por Nabucodonosor II. Empezou o seu ministerio aproximadamente dezaseis anos despois do retorno dos xudeus a Xerusalén. O traballo de reconstruír o templo detívose polo desánimo dos exiliados e as intrigas dos samaritanos. Zerubabel fillo de Salatiel e Josue gobernantes contemporáneos eran os encargados de facer a obra. Tras estar paradas as obras de reconstrución do templo durante dezaoito anos, renováronse despois dos esforzos de Axeo e Zacarías. Eles exhortaron ao pobo, que espertou do seu letargo, e inducíronlle a aproveitarse do cambio de política cara aos xudeus do goberno persa baixo Darío o Grande. A súa principal mensaxe foi restaurar a confianza do pobo xudeu en Deus por medio de ilustracións (1: 6) e de levalos á meditación do apoio de Deus ao pobo. O libro de Axeo termina cunha pequena exhortación á infidelidade do pobo (2: 10. .. ) e cunha promesa cara ao Gobernador Zerubabel por obedecer na construción do templo.
A Igrexa católica celébrao o 4 de xullo. A Igrexa Ortodoxa celebra a súa festa o 16 de decembro e a Igrexa armenia o conmemora canda ao resto dos profetas menores: o 31 de xullo.
Axila

A axila, sobaco ou sobrazo é a parte do corpo imediatamente oposta á parte exterior do ombro, ou dito doutra maneira, a parte inferior da unión do brazo co tronco, exactamente na articulación.
É un espazo cheo de graxa, con forma de cono truncado, e está situada entre a parede torácica e lateral do brazo. No seu ápice é delimitada polo bordo superior da escápula, o bordo externo da primeira costela e o terzo medio da clavícula. A base da axila está formada pola pel e tecido subcutáneo. A través da axila as estruturas pasan a partir do triángulo posterior do pescozo ao membro superior. Arteria axilar
A arteria axilar comeza a continuación da arteria subclavia no exterior das fronteiras da primeira costela, debaixo da media da clavícula. Vea axilar
Artigo principal: vea axilar
A vea axilar é un vaso sanguíneo que conduce o sangue da parte lateral do tórax, axila e membro superior en dirección ao corazón. Este vaso é bilateral e iniciase na marxe inferior do músculo redondo maior ao unirse as veas basílica e braquial, e termina na marxe lateral da primeira costela, sitio onde se converte na vea subclavia. Ao longo do seu traxecto é acompañada pola arteria axilar.
A obstrución da vea axilar por un trombo, aínda que non é tan frecuente como nas veas da perna, ocasionalmente ocorre despois de infusión prolongada hiperosmótica de fluídos e/ou alimentación intravenosa. A consecuencia é un edema agudo do membro superior e, posibelmente, embolia pulmonar. Sistema linfático
Os vasos linfáticos na axila son superficiais ou profundos. Medialmente os vasos linfáticos acompañan á vea subclavia e terminan nos ganglios axilares. Nervio axilar
O nervio axilar xorde do fascículo posterior do plexo braquial á altura da axila. Pelos axilares
Os pelos axilares comezan a aparecer na puberdade, e acaban ao final da adolescencia. A liberación de hormonas na axila nesta fase do desenvolvemento humano suxire unha asociación dos pelos no sobaco coa sexualidade.
Axio (economía)

Axio (do italiano aggio, "engadido") é un termo usado en comercio e finanzas de tipo de cambio, descontos e subsidios (en inglés Discounts and allowances, en francés remises) que denomina a: Toda marxe de beneficio que se obtén no cambio de moedas (ás veces vendidas a un valor superior ao normal) ou no desconto de letras de crédito, notas promisorias, etcétera.
Por extensión tamén se chama axio ou agio á especulación monetaria cos fondos públicos, especialmente coa alza ou a baixa dos mesmos.
Tamén (por extensión) chámase axio á especulación monetaria ou en todo caso financeira abusiva (neste último caso fálase de axiotaxe ).
O axio considérase como o oposto ao desaxio, o cal se basea nunha depreciación dos valores (por exemplo o dos títulos públicos), coa intención de pagar por eles un valor por baixo do valor (considerado constante) dos mesmos. Variacións da paridade fixa ou os tipos de cambio nas moedas de diversos países
Na maioría dos países que utilizan o patrón ouro (Gold standar ou estándar ouro), o valor da moeda de norma mantívose até certo punto uniforme de "finura", de modo que unha moeda inglesa mantén un tipo de crédito chamado "mint" que ten unha relación fixa con outras moedas recentemente acuñadas doutros países nunha situación similar: un ₤
francos. 25-221
mks. 20 a 429 US$ 4-867 etc.
Este índice coñécese como o par perfecto de estado de cambio. Pero o par de cambio e de crédito chamado mint, entre Francia e Inglaterra non era necesariamente o valor de mercado da moeda francesa en Inglaterra, ou da moeda inglesa en Francia. A balanza comercial entre os distintos países determinaría a taxa real de cambio. En caso da balanza comercial en contra de Inglaterra, o diñeiro foi remitido a Francia no pago da débeda. Os custos da migración da moeda en valor metálico dun país a outro creou unha demanda das letras xiradas sobre Francia como o método máis barato e máis rápido.
Entón, neste caso, a adquisición das divisas necesarias esixían o pago dunha prima ou extra, chamada o axio (aggio). Diferencial de tipos de cambio no mesmo país
O termo axio adoita ser utilizado tamén para denotar a diferenza de cambio entre dúas moedas no mesmo país cando, por exemplo, a moeda de prata é a moeda de curso legal; entón un axio está permitido ás veces para o pago na forma máis conveniente de ouro ou cando o valor do papel moeda dun país cae por baixo do valor en ouro que nominalmente tal papel moeda di representar.
Un exemplo de axio foi a moeda insular, que era a moeda portuguesa utilizada nas Ilhas Adjacentes, é dicir, nos arquipélagos dos Azores e Madeira. Consistía en moedas e billetes emitidos especificamente para circulalos ou os seus equivalentes portugueses cunha recarga axeitada. En Madeira, a moeda da illa foi retirada da circulación a finais do século XIX. Nos Azores circularon en 1931, cun axio medio (desconto) do 25% en relación á moeda portuguesa.
Axioma

En epistemoloxía un axioma é unha "verdade evidente" que non admite demostración, mediante a intuición racional; sobre a cal descansa o resto do coñecemento ou sobre a cal constrúense outros coñecementos. Non todos os epistemólogos están de acordo en que os axiomas existan dese xeito.
En matemáticas un axioma non é necesariamente unha verdade evidente, senón unha expresión lóxica utilizada nunha dedución para chegar a unha conclusión. En matemáticas distínguense dous tipos de axiomas: axiomas lóxicos e axiomas non-lóxicos.
Kurt Gödel demostrou a mediados do século XX que os sistemas axiomáticos de certa complexidade, por definidos e consistentes que sexan, posúen serias limitacións. En todo sistema dunha certa complexidade, sempre haberá unha proposición P que sexa verdadeira, pero non demostrábel. De feito, Gödel proba que, en calquera sistema formal que inclúa a aritmética, pode formarse unha proposición P que afirme que este enunciado non é demostrábel. Se se puidera demostrar P, o sistema sería contraditorio: non sería consistente. Logo P non é demostrábel e polo tanto P é verdadeiro.
Axioma de Pasch

Non confundir co teorema de Pasch respecto dos puntos dunha recta
En xeometría, o axioma de Pasch é un resultado da xeometría plana, foi utilizado implicitamente por Euclides, pois non pode ser derivado desde os postulados da xeometría euclidiana. O seu papel esencial foi descuberto por Moritz Pasch en 1882. Resultado
O axioma establece que, De feito os segmentos A C {\displaystyle AC} e B C {\displaystyle BC} non son ambos intersecados pola recta a {\displaystyle a} foi probado no Suplemento I, 1, escrito por P. Bernays.
Unha versión máis moderna deste axioma é a seguinte: No caso de que o terceiro lado sexa paralelo á nosa liña, contamos unha "intersección no infinito" como externa. Unha versión máis informal do axioma é a seguinte: Historia
Pasch publicou este axioma en 1882, e mostrou que os axiomas de Euclides eran incompletos. O axioma era parte do enfoque de Pasch introducindo o concepto de orde na xeometría plana. Equivalencias
Noutros tratamentos da xeometría elemental, utilizando diferentes conxuntos de axiomas, o axioma de Pasch pode ser probado como teorema; isto é unha consecuencia do axioma de separación do plano cando este é un dos axiomas. Hilbert usa o axioma de Pasch no seu tratamento axiomático da xeometría euclidiana. Dados o resto de axiomas no sistema de Hilbert, pódese demostrar que o axioma de Pasch é loxicamente equivalente ao axioma de seperación do plano. O papel do axioma de Pasch en Hilbert
David Hilbert utiliza o axioma de Pasch no seu libro Fundamentos da xeometría que proporciona un sistema axiomático para a xeometría euclidiana. Dependendo da edición, é numerado ben II. 4 ou II. 5. A súa redacción foi dada máis arriba.
No sistema de Hilbert este axioma aparece na sección axiomas de orde e é etiquetado como un axioma de orde do plano. Como non se describe o axioma en termos de lados dun triángulo (considéranse rectas fronte a segmentos) non hai ningunha necesidade de falar de interseccións internas e externas da recta a {\displaystyle a} cos lados do triángulo A B C {\displaystyle ABC}.
Axiomas de Birkhoff

Os axiomas de Birkhoff son un conxunto de catro postulados establecidos por G. D. Birkhoff en 1932 para a xeometría euclidiana no plano. Estes postulados están todos baseados na xeometría básica que pode ser confirmada experimentalmente cunha escala e un transportador. Como os postulados se constrúen sobre os números reais, o enfoque é semellante a unha introdución baseada nun modelo da xeometría euclidiana.
O sistema de axiomas de Birkhoff foi utilizado no libro de texto da escola secundaria de Birkhoff e Beatley. Estes axiomas tamén foron modificados polo School Mathematics Study Group para proporcionar un novo estándar para o ensino da xeometría nun instituto de secundaria, coñecidos como axiomas SMSG.
Algúns outros libros de texto dos fundamentos da xeometría usan variantes dos axiomas de Birkhoff. Postulados
A distancia entre dous puntos A e B é denotada por d(A, B), e o ángulo formado por tres puntos A, B, C denótase como ∠ ABC. Postulado I: Postulado de medida do segmento: O conxunto de puntos{A, B, .. .} sobre unha liña pódese poñer nunha correspondencia 1: 1 cos números reais De modo que |b − a| d(A, B) para todos os puntos A e B.
Postulado II: Postulado da recta por dous puntos: Hai unha e só unha liña ℓ que contén calquera dous puntos distintos dados P e Q.
Postulado III: Postulado de medida do ángulo: O conxunto de semirectas {ℓ, m, n, .. .} que parten dun punto calquera O pode poñerse en correspondencia 1: 1 cos números reais a (mod 2π) así que se A e B son puntos de ℓ e m respectivamente (distintos de O), a diferenza am − aℓ (mod 2π) dos números asociados coas liñas ℓ e m, é ∠ AOB. Ademais, se o punto B en m varía continuamente nunha liña r que non contén o vértice O, o número am' tamén varía continuamente.
Postulado IV: Postulado de semellanza: Dados dous triángulos ABC e A'B'C' e unha constante k > 0 tal que d(A', B' )
kd(A, B), d(A', C' )
kd(A, C) e ∠ B'A'C'
±∠ BAC entón d(B', C' )
kd(B, C), ∠ C'B'A'
±∠ CBA e ∠ A'C'B'
±∠ ACB.
Axiomas de probabilidade

Na teoría da probabilidade matemática defínese a probabilidade P dun evento E, escrito P ( E ) {\displaystyle P(E)} como un valor que satifai os tres axiomas de Kolmogorov.
No que segue, asúmese que ( Ω, F, P ) {\displaystyle (\Omega, F, P)} é un espazo métrico con P ( Ω )
1 {\displaystyle P(\Omega )
1}. Entón ( Ω, F, P ) {\displaystyle (\Omega, F, P)} é un espazo de probabilidade, con espazo muestral Ω {\displaystyle \Omega }, espazo de sucesos F {\displaystyle F} e medida de probabilidade P {\displaystyle P} Axiomas de Kolmogorov
Primeiro axioma
A probabilidade dun suceso A {\displaystyle A} é un número real entre 0 e 1. 0 ≤ P ( A ) ≤ 1 ∀ A ∈ F {\displaystyle 0\leq P(A)\leq 1\qquad \forall A\in F}.
Segundo axioma
A probabilidade de que ocorra un suceso do espazo de sucesos Ω {\displaystyle \Omega } é 1. P ( Ω )
1 {\displaystyle P(\Omega )
1\! }.
Este axioma pode interpretarse como a condición de que tódolos sucesos elementais están incluídos no espazo de sucesos.
Terceiro axioma
Se A1, A2. .. é unha secuencia de sucesos disxuntos, entón: P ( A 1 ∪ A 2 ∪ ⋯ )
∑ P ( A i ) {\displaystyle P(A_{1}\cup A_{2}\cup \cdots )
\sum P(A_{i})}.
Axiotaxe

A axiotaxe (derivada de axio a través do francés agiotage e esta do italiano aggio que significa "engadido") é un termo do mundo do dereito relativo á especulación de comercio que se fai cambiando o papel moeda en diñeiro efectivo ou o diñeiro efectivo en papel, aproveitando certas circunstancias para lograr xuros aumentados. A fraude de accións de microcapitalización, a manipulación do mercado e a usura son delitos actuais vinculados á axiotaxe.
A axiotaxe mantiña o valor dos efectos públicos, pero facilita aos donos do diñeiro o medio de enriquecerse sen traballar, aparta moitos fondos das empresas útiles e dá lugar a fraudes, afacendo aos homes a faltar aos seus empeños e a satisfacer as súas débedas cunha parte delas. O axiotista ou axiotador é a persoa que se emprega na axiotaxe, isto é, no cambio de letras de cambio e efectos públicos por metálico ou ao revés. Regulamento
En Italia, de onde provén o termo, é un delito descrito no artigo 2637 do código civil.
No Imperio Alemán e no Imperio Austrohúngaro, á época de gran crecemento do Gründerzeit sucedeulle outra de especulación e axiotaxe. Nos sucesivos estados herdeiros deses imperios a regulación do axiotaxe en relación á bolsa de valores e do xogo foi controvertida na xurisprudencia e na literatura especializada.
Aínda que en certas circunstancias os axiotistas contribúan a manter o crédito dos efectos públicos, no entanto, como chegou a crerse que algúns se valían de malas artes para aumentar o demérito do papel do goberno a fin de facer maior a súa ganancia, en España prohibiuse absolutamente en real decreto de 6 de abril de 1799 a toda clase de persoas mesturarse con ningún pretexto como corredores ou mediadores na negociación de vales reais, baixo a pena irremisible de desterro por catro anos e a dez leguas de distancia do pobo onde se abeirase, pola primeira vez, e a de presidio por igual termo en caso de reincidencia, permitindo só intervir en devandita negociación aos corredores xurados do número de cada praza coa indispensable condición de levar nos seus libros asentos formais destas negociacións e de observar as mesmas solemnidades que polas ordenanzas estábanlles prescritas con respecto ás letras de cambio; nota i, tit. 6, lib. 9, Nov. Rec.
Axis of Justice

Axis of Justice (Eixo de Xustiza) é unha organización non lucrativa formada polos músicos Tom Morello de Audioslave (e anteriormente de Rage Against the Machine) e Serj Tankian de System of a Down. O propósito dela é unir ós músicos e ós fans para loitar pola xustiza social. Unha tenda de Axis of Justice acostuma estar nos festivais onde Audioslave ou System of a Down tocan, como en Lollapalooza no 2003. Axis of Justice tamén ten un show mensual que pode ouvirse pola emisora de radio KPFK nos Ánxeles (California).
No 2004, eles lanzaron un álbum en vivo titulado "Axis of Justice: Concert Series Volume 1". Contén performances por Flea de Red Hot Chili Peppers, Brad Wilk e Chris Cornell de Audioslave, Serj Tankian de System of a Down, Pete Yorn, Tim Walker, Maynard James Keenan de Tool, A Perfect Circle, Wayne Kramer e moitos outros.
Foi gravado durante un show no club Avalon, en Hollywood. O show foi para recadar diñeiro para Axis of Justice.
Axman

Axman (Árabe: عجمان) é a capital do Emirato de Axman, nos Emiratos Árabes Unidos. Poboación
A cidade ten unha poboación de 238. 000 habitantes (2010 estimado), o que representa máis do 90% da poboación do emirato. A área urbana conéctase directamente coa cidade de Sharjah ao longo da costa cara ao suroeste, que á súa vez se atopa xunto a Dubai, formando unha área urbana continua. Comercial
Axman é a base de oficinas, empresas, mercados comerciais da Regra, e preto de 50 tendas retallistas locais e internacionais. Os bancos inclúen: Ajman Bank, Arab Bank PLC, Banco Saderat de Irán, e o Banco Comercial de Dubai. Axman é tamén a base da industria de importación e exportación pesqueira e de mariscos nos Emiratos Árabes Unidos. Turismo
Axman continúa o desenvolvemento que se estancou pola crise financeira de 2007-08, e unha superada segue un período de crecemento. As atraccións turísticas no emirato, inclúen hoteis, os destinos de compras e culturais están crecendo rapidamente. As atraccións turísticas inclúen o Museo Nacional de Axman situado no Forte Axman, o Forte Vermello e o museo no enclave no interior de Manama.
A cornixa de Axman é un destino de noite e fin de semana para familias e conta cun gran número de restaurantes de comida rápida, cafeterías e postos de venda. É a base da 'Inn Outside', un bar popular entre os expatriados, así como a unha serie de hoteis, incluíndo o Ramada, Ajman Palace, o Kempinski e o luxoso Ajman Saray.
Axostilo

O axostilo é unha lámina ou eixe formado por microtúbulos que se encontra en certos eucariotas unicelulares. Orixínase na base dos flaxelos, e ás veces proxéctase alén do límie da célula, e adoita ser flexible ou contráctil, polo que pode estar implicado no movemento e proporciona soporte á célula. O axostilo orixínase en asociación coa raíz microtubular flaxelar e aparece en dous grupos de protistas, as oximónadas e os parabasálidos, os cales teñen axostilos con estruturas diferentes e non homólogas. Nas tricomónadas (uns parabasálidos) postulouse que o axostilo participa na locomoción e na adhesión da célula, pero tamén na cariocinese durante a división celular.
Axuda mutua

O apoio mutuo ou axuda mutua é unha expresión que describe a cooperación, reciprocidade e o traballo en equipo no plano económico e político. É un dos principais enunciados do anarquismo. Adoita referirse ó intercambio recíproco e voluntario de recursos, habilidades e servizos por un beneficio mutuo entre ámbalas dúas partes.
Enténdese cooperación como pacto interesado por tódalas partes. Así o concepto de apoio mutuo sostén que os pactos de asociación cooperativa son os que mellores resultados dan a longo prazo, xa que as actitudes altruístas desinteresadas (pensar primeiro nos demais a costa dun mesmo) e as egocéntricas explotadoras (pensar nun mesmo a costa dos demais) son situacións insostenibles a largo prazo. Orixe do concepto
Como concepto foi desenvolvido polo anarquista Piotr Kropotkin. No seu libro Mutual Aid: A Factor of Evolution (Axuda Mutua: Un Factor da Evolución), Kropotkin explorou a utilidade da cooperación como un mecanismo de supervivencia entre os animais, coa fin de neutralizar a concepción de evolución como unha feroz competición pola supervivencia entre os individuos que subministrou a teoría darwinista social.
Postulaba que se ben os espécimes buscan ser os mellores entre os da súa mesma especie, á vez a súa loita pola supervivencia non é entre a súa propia especie, senón para superar contornas hostís, para o cal cooperan. As súas observacións de pobos indíxenas en Siberia leváronno á conclusión de que non tódalas sociedades humanas eran tan competitivas como as europeas, e que entón iso non se debía a unha esencia natural, senón máis ben a razóns culturais entre outras. Apoio mutuo e política
Noutro dos seus libros, La Conquête du Pain (A conquista do pan), Kropotkin propuxo un sistema económico baseado no intercambio mutuo feito nun sistema de cooperación voluntaria. A tese de Kropotkin estaba baseada sobre a premisa de que a escaseza era innecesaria, e que era posible producir os suficientes recursos para satisfacer as necesidades de tódalas persoas ó traballar só cinco horas ó día durante a vida adulta, deixando o resto do día para satisfacer os desexos polo luxo, se é que se desexasen. O valor da solidariedade compatible co apoio mutuo non é o altruísmo, senón a xenerosidade e a reciprocidade.
O anarquismo, que ten este concepto como un principio das súas teses políticas, argumenta que o apoio mutuo ademais de ser incompatible co capitalismo e coas ideoloxías de "competencia autodestructiva", é incompatible en absoluto co Estado. Posto que o estado teoricamente está fundado nunha idea "altruísta" do benestar xeral intermediado, o que sería imposible de darse xa que as persoas a cargo deste non deixan de ser persoas que non poderán deixar o seu interese natural polo seu benestar particular a un lado en pos de tal benestar xeral, e o feito de que a solidariedade "intermediada" e "coactiva" dexenera os vínculos asociativos e comunitarios e termina illando ós individuos entre si.
Ayame 1

Ayame 1, tamén coñecido como ECS 1 (Experimental Communication Satellite 1) foi un satélite de comunicacións construído por Mitsubishi Electric para a axencia espacial xaponesa NASDA e lanzado o 6 de febreiro de 1979 mediante un foguete N-1 desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
A misión de Ayame 1 consistía en facer experimentos de comunicacións e de propagación desde órbita, seguindo a misión do satélite ETS 2. Tiña forma de cilindro de 1, 9 m de altura e 1, 4 m de diámetro e estabilizábase mediante xiro. Dun dos extremos sobresaían catro antenas para VHF, mentres que do outro dúas antenas de prato, cun mecanismo para non rotar co resto do satélite, usaríans para comunicacións en banda C e banda K.
Despois do lanzamento, Ayame 1 foi posto nunha órbita de transferencia cara a órbita xeoestacionaria. O 9 de febreiro, dez segundos despois de acender o seu motor de apoxeo para chegar á órbita final, o satélite deixou de transmitir.
Ayame 2

Ayame 2, tamén coñecido como ECS 2 (Experimental Communication Satellite 2) foi un satélite de comunicacións construído por Mitsubishi Electric para a axencia espacial xaponesa NASDA e lanzado o 22 de febreiro de 1980 mediante un foguete N-1 desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
A misión de Ayame 2, ao igual que o do seu predecesor Ayame 1 consistía en facer experimentos de comunicacións e de propagación desde órbita. Tiña forma de cilindro de 1, 9 m de altura e 1, 4 m de diámetro e estabilizábase mediante xiro. Dun dos extremos sobresaían catro antenas para VHF, mentres que do outro dúas antenas de prato, cun mecanismo para non rotar co resto do satélite, usaríans para comunicacións en banda C e banda K.
Ayame 2 correu o mesmo destino que Ayame 1, e de acender o seu motor de apoxeo para chegar á órbita final, o satélite deixou de transmitir.
Ayelet Shaked

Ayelet Shaked (en hebreo: איילת שקד), nada en Tel Aviv o 7 de maio de 1976, é unha política, activista e enxeñeira informática israelí. É membro da Knesset para A Casa Xudía dende 2013, e Ministra de Xustiza dende 2015. Aínda que representa a un partido relixioso, Shaked identifícase como unha política secular, é a única muller secular no seu partido. Comezou a súa carreira na industria de alta tecnoloxía de Tel Aviv, traballando como enxeñeira en Texas Instruments. En 2010, estabeleceu o movemento extraparlamentario "O meu Israel" con Naftali Bennett e dirixiuno até maio de 2012.
En 2015 incorporouse ao goberno presidido por Benjamin Netanyahu como ministra de Xustiza. Nesta responsabilidade deu cobertura legal aos asentamentos de colonos xudeus nos territorios ocupados de Cisxordania. Tamén foi polémica a lexislación que impulsou para obrigar ás organizacións non gobernamentais a facer públicas as doazóns recibidas no estranxeiro.
É considerada unha das lexisladoras máis activas e influentes de Israel, iniciou e redactou leis, ademais das devanditas, a lei integral contra o terrorismo, unha versión da proposta de lei básica sobre Israel como a nación-estado do pobo xudeu, así como unha lei que limita os poderes do Tribunal Supremo de Israel. En opinión de Haaretz, considerada como unha potencial futura primeira ministra, "está preparada para ser a política israelí máis exitosa de Israel dende Golda Meir".
En 2019, estabeleceu o partido Nova Dereita xunto con Bennett. Mais, nas eleccións lexislativas de 2019 erran no seu obxectivo de acadar representación parlamentaria, mais na repetición electoral de xaneiro de 2020 consegue ser escollida dentro dos seis membros da Knesset do seu partido.
A crise política que Israel viviu entre 2019 e 2021 saldouse con catro repeticións electorais e bloqueos parlamentarios que impediron formar maiorías que sostiven un executivo. Finalmente, as forzas opositoras a Netanyahu, entre as que está a formación de Ayelet Shaked, logrou un pacto que incorporará ao goberno a unha coalición diversa de partidos (dende a extrema dereita ata representantes da minoría árabe) e que fará que o cargo de Primeiro Ministro rote entre Bennett e Yair Lapid, progresista. En xuño de 2021 foi nomeada ministra de Interior.
Azafrán

O sasafrán ou azafrán é unha especia en po de cor amarelada ou avermellada, que se extrae dos estigmas de flores dunha variedade de Crocus sativus (flor do sasafrán), unha planta da familia das Iridáceas, utilizado desde a antigüidade como especia, principalmente na culinaria mediterránea.
A variedade de Crocus sativus que se usa para extraer o sasafrán é orixinaria da rexión do mar Mediterráneo e consumido na culinaria da rexión, normalmente en risotos, caldos e masas. Na España, é esencial na paella. Usado desde hai séculos en prebes, arroz e aves.
Actualmente, é a especia máis cara do mundo, xa que para a preparación de só algúns gramos utilízanse millares de flores da planta, procesadas manualmente (cerca de 100 mil flores para a obtención de só 1 quilo de estigmas).
O azafrán ten un aroma amaderado-doce. A nota do azafrán adoita atoparse na perfumería oriental. O azafrán pódese atopar en perfumes tan emblemáticos como Maison Francis Kurkdjian Baccarat Rouge 540, Kilian Rose Oud, Viktor & Rolf Spicebomb, Versace Man Eau Fraiche.
Azahara Alonso Gómez

Azahara Alonso, nada en Oviedo en 1988, é unha filósofa, escritora e poeta española, especializada no xénero de aforismos. Traxectoria
Alonso licenciouse en Filosofía por vocación, e posteriormente realizou un máster de Escritura Creativa. Despois de vivir en varias cidades, en 2012 trasladouse a Madrid.
Traxectoria literaria
Traballou como profesora e foi coordinadora da escola madrileña de literatura Hotel Kafka e xestora cultural na Fundación Centro de Poesía José Hierro. Ademais de impartir clases de escritura, escribe crítica literaria e artigos para distintos medios nacionais como Ámbito Cultural ou Rebelión entre outros.
Participou na antoloxía de relatos Servicio de habitaciones, que foi un proxecto común creado en 2016 pola escola Hotel Kafka, tanto para o alumnado como para o profesorado. Recóllese na obra unha disparidade de textos —algúns escritos por profesionais e outros por noveis— con relatos heteroxéneos tanto no estilo como nos xéneros, pero transcorrendo cada historia no acoutado espazo dun hotel.
En 2016 publicou o seu primeiro libro, Bajas Presiones. É un libro de aforismos que se consideraba peculiar por ser tanto o primeiro libro da autora como o propio tema para ser o primeiro libro, non unha mera sucesión de ocorrencias, senón "froito dun exercicio de pensamento continuo e depurado". Segundo conta a propia Alonso, "As baixas presións naceron duns cadernos, que son algo moi cotiá na miña vida, tomo notas a diario". Son frases curtas coas que debuxa unha visión persoal do seu mundo. Na antoloxía Bajo el signo de Atenea, o antólogo Manuel Neila reuniu nel ás dez escritoras do século máis representativas do aforismo en España, entre as que está Azahara Alonso. Na presentación do libro salientouse a importancia das súas obras presentes e futuras como contribución ao enriquecemento do panorama do aforismo español contemporáneo.
O segundo libro de Alonso foi o poemario Gestar un tópico, publicado no 2020. «A miña palabra preferida é a linguaxe», afirmou a autora. Neste libro, o lingüístico é o campo semántico principal, o protagonista e o motor de todo o libro. Obras
Libros
Bajas Presiones (Editorial Trea, 2016)
Gestar un tópico (Ril Editores de España, 2020)
Gozo (Editorial Siruela, Nuevos tiempos, 2023)
Artigos
Alonso, Azahara, en Estación Poesía, 2341-2224, N. º. 17, páxs. 43-43. 2019.
Alonso, Azahara, en Estación Poesía, 2341-2224, N. º. 13, páxs. 34-34. 2018.
Obras colectivas
Bajo el signo de Atenea: diez aforistas de hoy. Sevilla: Renacimiento. 2017.
«Pick up all the Pieces and make an Island» en Servicio de habitaciones, Madrid: 120 Pies, 2016.
"[El gato que husmea]" en Poemas para combatir el coronavirus, edición de Juan Luís Calbarro e Miriam Maeso, Alcobendas (Madrid): IES Ágora e Los Papeles de Brighton, 2021.
Azaila

Azaila (Zaila en aragonés) é un concello da provincia de Teruel, situado na comarca de Martín Bajo. A súa poboación era de 192 habitantes (1996). Dista 170 km da capital provincial. Xeografía
A localidade está nun cantil que se ergue sobre o río Aguas. O concello esténdese por unha superficie de 81, 4 km². Monumentos
Moi preto do lugar atópase a cidadela Cabezo de Alcalá, cuxo asentamento é fundamental para o coñecemento da cultura ibérica e a romanización do Val do Ebro.
Cómpre tamén destacar a igrexa do século XVII. Historia
No Cabezo de Alcalá hai un importante sitio arqueolóxico con tres niveis: Campos de urnas tardíos (Iª Idade de Ferro); asentamento urbano da cultura ibérica (IIª Idade de Ferro); e mais a cidade ibero-romana. Cóidase que o nivel ibero corresponde co topónimo, coñecido por outras fontes (moedas por exemplo), Sedeis, Sedeiskem, capital dos iberos sedetanos. Miguel Beltrán Lloris cre, no entanto, que corresponde con Belgion. Destruída nunha guerra civil romana, a cidade non foi reconstruída, porque non facía falla un lugar fortificado para articular o territorio (na zona creceu a cidade romana de Lepida Celsa, localizada nun posto mellor comunicado e máis chairo, onde hoxe se levantan Exelsa e Viliella de Ebro).
Aínda que o nome se cre de orixe árabe, non queda nin se sabe nada da época árabe e si da época cristiá. Ben puido suceder que o topónimo Sedeis, pasando polo latín vulgar, evolucionara para Zaylla, e no período árabe, por analoxía coa palabra árabe Zaylla ("a plana" ou "a chaira"), igual que Zella, que se interpreta a partir da variante Sahla da mesma palabra. En textos medievais cristiáns coñécese como Zaylla. En 1196 Pedro II de Aragón, cedeu Zaila a Gastón de Castellot. Zaylla foi propiedade da súa familia até 1283. Coñécense restos dunha fortaleza cristiá cunha necrópole datada entre os séculos XIII e XVI.
A comezos do século XVII Zaylla estaba case deshabitada por mor da expulsión dos mouriscos. No censo de Campoflorido, en 1713 o lugar aínda se citaba como Zaylla ou Zayllas, case como o nome que emprega ben de xente vella da comarca e que fica tamén na toponimia do veciño lugar de Xatiel, onde hai un Val de Zaila.
Azeótropo

Un azeótropo é unha mestura líquida de dous ou máis compoñentes que posúe un único punto de ebulición constante e fixo, e que ao pasar ao estado vapor compórtase como un líquido puro, ou sexa coma se fose un só compoñente.
Un azeótropo, pode ferver a unha temperatura superior, intermedia ou inferior á dos constituíntes da mestura, permanecendo o líquido coa mesma composición inicial, do mesmo xeito que o vapor, polo que non é posible separalos por destilación simple.
O azeótropo que ferve a unha temperatura máxima chámase azeótropo de ebulición máxima e o que o fai a unha temperatura mínima chámase azeótropo de ebulición mínima. Os sistemas azeotrópicos de ebulición mínima son máis frecuentes cós de ebulición máxima.
Un exemplo é a mestura de etanol e auga, que forma un azeótropo para unha concentración do 95% en peso de alcohol, que ferve a unha temperatura de 78, 2 °C. Cunha destilación simple obtense un alcohol con este título, pero para conseguir un composto máis puro necesítase utilizar recursos especiais como unha destilación azeotrópica. Exemplos
Ácido nítrico (68, 4 %) / auga, ferve a 122 °C;
Ácido perclórico (28, 4 %) / auga, ferve a 203 °C (azeótropo negativo);
Ácido fluorhídrico (35, 6 %) / auga, ferve a 111, 35 °C (azeótropo negativo);
Etanol (95%) / auga, ferve a 78, 2 °C;
Ácido sulfúrico (98, 3%) / auga, ferve a 336 °C;
Acetona / metanol / cloroformo forma un azeótropo intermedio.
Azida

Azida é o anión coa fórmula N3−. É a base conxugada do ácido hidrazoico (HN3). N3− é un anión lineal isoelectrónico con CO2 e N2O. Pola teoría de ligazón de valencia, a azida pódese describir mediante varias estruturas de resonancia, sendo unha importante N −
N +
N −. A azida tamén é un grupo funcional en química orgánica, RN3. A aplicación predominante das azidas é como propulsor nos airbags.
Azida de chumbo

A azida de chumbo é un composto cristalino explosivo e tóxico. Composto altamente sensible, xeralmente, almacénase baixo a auga en envases de goma condutores, xa que pode estoupar despois dunha caída de 150 milímetros ou pola presenza dunha descarga estática de 7 milijoules. A súa velocidade de detonación é de 5, 18 km/s. Utilízase para confeccionar detonadores empregados para detonar explosivos de baixa sensibilidade como o TNT, ANFO ou o ácido pícrico.
Aziru

Aziru foi o gobernante cananeo de Amurru, o Líbano moderno, no século –XIV. Era fillo de Abdi-Ashirta, o anterior vasalo exipcio de Amurru.
Os tratados de Aziru son ben coñecidos polas cartas de Amarna. Mentres era un vasalo formal de Exipto, intentaba expandir o seu reino cara á costa mediterránea e tomou a cidade de Sumur (Simyrra). Isto viuse con alarma polos estados veciños, especialmente Rib-Addi, o rei de Gubla, (Biblos), que solicitou que fosen enviadas tropas exipcias para a súa protección. Solicitóuselle a Aziru que se presentase perante o faraón exipcio Akhenaton para explicar os seus feitos. Aziru, con todo, empezara a ter contactos secretos co rei hitita Suppiluliumas I, e á súa volta a Amurru puxo en funcionamento a súa alianza cos hititas. Foi executado despois por Horemheb e os seus invasores exipcios, despois de que se declarase a paz entre Exipto e os hititas.
Azomonas

Azomonas é un xénero de bacterias tipicamente móbiles, de ovais a esféricas e secretoras de grandes cantidades de limo capsular. Distínguense de Azotobacter pola súa incapacidade de formar quistes, pero, igual que Azotobacter, poden fixar o nitróxeno bioloxicamente en condicións aerobias (diazótrofos). En 2007 suxeriuse que os xéneros Azotobacter, Azomonas e Pseudomonas están relacionados e poderían ser sinónimos.
As bacterias do xénero Azomonas forman inclusións intracelulares de polihidroxialcanoatos baixo certas condicións ambientais (por exemplo, falta de elementos como o fósforo, nitróxeno ou oxíxeno combinados cunha subministración excesiva de fontes de carbono). Etimoloxía
O nome Azomonas significa 'mónada do nitróxeno'. Procede do neolatín azo, 'pertencente ao nitróxeno' e monas, 'unidade' (aquí 'bacteria'). Azo procede á súa vez do grego a e zōē, 'que non sustenta a vida'.
Azomonas agilis

Azomonas agilis é unha especie de bacteria móbil, gramnegativa que se encontra nas augas e pode fixar o nitróxeno atmosférico. É a especie tipo do xénero Azomonas.
A. agilis lembra a un protista coas súas grandes células de forma ovoide, elipsoidal ou cocoide. As súas células son relativamente grandes, xeralmente de 2, 5 a 6, 4 μm de longo e de 2, 0 a 2, 8 μm de ancho, aínda que tamén se describiron células xigantes de entre 10, 0 e 13, 5 μm. As células teñen flaxelación peritrica que lles permite a mobilidade. A especie tamén produce un pigmento difusible amarelo verdoso ou vermello violeta que fluoresce en branco azulado baixo a luz ultravioleta.
A. agilis foi illada por primeira vez e descrito por Martinus Beijerinck en 1901, quen obtivo a especie dunha canle de auga holandesa en Delft. A cepa orixinal de Beijernick perdeuse, polo que agora o neotipo é a cepa illada por Albert Kluyver e van den Bout. Malia que Beijerinck usou o manitol no seu medio de enriquecemento para A. agilis, esta bacteria en cultivo puro non o pode usar como fonte de carbono a non ser que este composto sexa primeiro degradado por outros microbios.
A especie pode tolerar concentracións salinas de ata o 1, 0% e é resistente ao iodoacetato (1 μM), o cal suxire que pode ter a capacidade de vivir en augas contaminadas con concentracións relativamente altas de materia orgánica e sales minerais. Esta bacteria tamén está implicada na biorremediación de auga contaminada con cadmio.