Bromo

O bromo é un elemento químico de número atómico 35 e símbolo Br. Pertence ó grupo dos halóxenos. Características principais
O bromo é o único elemento non metálico que se atopa en estado líquido a temperatura ambiente. Xa antes de ferver é moi volátil, a 20 °C a súa presión de vapor é superior a 100 mm de Hg, polo que un frasco aberto faise rapidamente irrespirable un recinto. O líquido é vermello, móbil e denso e volátil; se evapora facilmente a temperaturas e presións estándar como vapor vermello (cor parecida ao que presenta o dióxido de nitróxeno) que presenta un forte e forte cheiro. Este halóxeno parécese quimicamente ao cloro, pero é menos reactivo (algunhas reaccións son máis violentas que as do cloro por estar en estado líquido e ao haber maior aglomeración molecular, aínda que iso si, a enerxía de enlácelos é sempre menor que o cloro, só que este, está en estado gasoso). O bromo non é moi soluble en auga e disólvese mellor en disolventes non polares como o disulfuro de carbono, CS2, ou o tetracloruro de carbono, CCl4. Reacciona facilmente con moitos elementos e ten un forte efecto branqueador. Como líquido é un extraordinario disolvente do xofre, con quen finalmente reacciona, dando S2, Br2, e en presenza de humidade HBr e sulfúrico.
O bromo é altamente reactivo. Destrúe o caucho, a cortiza, o papel, e, entre os metais, fai arder vigorosamente o Aluminio e o Titanio ata ao mercurio e tamén ataca e disolve o ouro. O tántalo e o platino resisten ben ao bromo seco e húmido; con metaloides como arsénico, antimonio reacciona enerxicamente. Explota con fósforo branco, con potasio, e con redutores fortes. É un axente oxidante o seu Potencial de Redución de Eº 1, 07 voltios é alto. (O Cloro 1, 36 voltios) oxidante, sendo máis oxidante húmido. Reacciona vigorosamente con aminas, alquenos e fenoles, así como con hidrocarburos aromáticos e alifáticos, cetonas e acedos carboxílicos (estes son bromados por adición ou por substitución). Con moitos dos metais e outros elementos, o bromo anhidro é menos reactivo que o húmido; con todo, o bromo seco reacciona vigorosamente con aluminio, mercurio, titanio e cos metais alcalinos e alcalinotérreos. Aplicacións
O bromo molecular emprégase na fabricación dunha ampla variedade de compostos de bromo usados na industria e na agricultura. Tradicionalmente, a maior aplicación do bromo foi para a produción de 1, 2-dibromoetano, que se empregaba como aditivo nas gasolinas que tiñan como antidetonante tetraetilo de chumbo. O bromo emprégase na fabricación de produtos de fumigación, axentes ininflamables, produtos para a purificación de augas, colorantes, bromuros empregados en fotografía (por exemplo o bromuro de prata, AgBr), desinfectantes, insecticidas etc. Abundancia e obtención
A maior parte do bromo atópase no mar en forma de bromuro, Br-. No mar presenta unha concentración duns 65 µg/g.
O bromo molecular, Br2 obtense a partir das salmoiras, mediante a oxidación do bromuro con cloro, unha vez obtido este: 2Br- + Cl2 → Br2 + 2Cl-
É necesario empregar un proceso de destilación para separalo do Cl2.
Aproximadamente prodúcense no mundo 500 millóns de quilogramos de bromo por ano. Os Estados Unidos e Israel son os principais produtores. Isótopos
Na natureza atópanse dous isótopos: 79Br e 81Br, os dous cunha abundancia de preto do 50%. Precaucións
O bromo elemental é altamente tóxico e a partir pequenas trazas (10 ppm), tanto por vía dérmica como inhalado, pode causar problemas inmediatos de saúde ou en doses maiores a morte. É moi irritante tanto para os ollos como para a gorxa; en contacto coa pel produce queimaduras dolorosas. O seu manexo impropio supón un serio risco para a saúde, requirindo unhas máximas precaucións de seguridade. Segundo normativa da UE a partir de xaneiro do 2007 prohibiranse os retardantes de chama polibromados polos seus efectos negativos para a saúde e impacto nos ecosistemas, feito que adoita acontecer cos derivados haloxenados orgánicos. [Cómpre referencia]