proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Lei de Instauración

A Lei de Instauración (en inglés, Act of Settlement), é unha lei inglesa promulgada polo Parlamento de Westminster en 1701, que garante a sucesión á coroa de Inglaterra aos membros da familia protestante da Casa de Hannóver que estivo ligada aos Estuardo por unha filla de Xacobe I. Esta disposición buscaba a exclusión do trono dun rei favorable ao catolicismo e cortar as pretensións de Xacobe Francisco Estuardo, católico, ao que Lois XIV recoñeceu rei de Inglaterra en 1701, co nome de Xacobe III.
Cando a raíña Ana Estuardo, a última dos Estuardo protestante, morreu sen fillos, Xurxo, Elector de Hannóver, converteuse en rei de Gran Bretaña e de Irlanda co nome de Xurxo I en 1714 en virtude dos termos da Lei de Instauración.
Hoxe en día, esta Lei é o principal texto lexislativo do Parlamento que regula a sucesión ao trono británico, así como doutros países da Commonwealth, ben porque se remiten ao mesmo, ben porque incorporan parte del á constitución dese país en particular. Como tal, a Acta continúa sendo parte importante do Reino Unido e doutros países da Commonwealth. A lei foi aprobada polo Parlamento de Inglaterra e máis tarde estendeuse a Escocia polos termos da Lei de Unión (1707).
Lei de Ohm

A lei de Ohm, que recibe o nome do físico alemán Georg Simon Ohm, establece a proporcionalidade, a temperatura constante, entre a caída de potencial (V) entre os extremos dun condutor e a corrente eléctrica (I) que circula ao seu través, isto é V I
R {\displaystyle {\frac {V}{I}}
R} R é unha constante de proporcionalidade que vai depender da temperatura, e das características do condutor (material e dimensións). Recibe o nome de resistencia, e para comprender o seu significado pódese dicir que dá conta da dificultade que opón un condutor determinado ao paso das cargas (a corrente) para unha diferenza de potencial dada. Descrición
Esta lei cúmprese nas denominadas resistencias óhmicas, ou tamén resistencias ideais. A maior parte dos materiais condutores en condicións non extremas exhiben un comportamento aproximadamente óhmico que permite o emprego desta lei sen maiores problemas. Un exemplo de que non se cumpre a lei atópase na deterioración do material que pode provocar un paso de corrente, repercutindo nunha variación da resistencia que rompe esta proporcionalidade.
Lei de Okun

A lei de Okun, proposta polo economista Arthur Okun en 1962, dá unha correlación entre o crecemento do PIB e a taxa de desemprego.
Segundo a lei de Okun «a taxa de desemprego varía só un 1 % por cada cambio cíclico do 2 ou 3 % na produción, e sempre na dirección oposta».
Polo tanto: a maior produción, menos paro.
a menor produción, máis paro.
(pero o incremento/decremento na taxa de desemprego é só a metade do incremento/decremento no PIB real).
Esta medida é só unha observación empírica, xa que non é posible demostrala. Okun baseouse en datos dos anos 1950, e ademais avisou que esta teoría só é efectiva cando a taxa de desemprego está entre o 3 e 7'5 %.
Ata o de agora, a regra cumpriuse na meirande parte de casos, e por iso é considerada como unha observación moi fiable en macroeconomía. A porcentaxe exacta depende do período e do país considerados, aínda que o normal é que estea ao redor do 2, 5 % (entre 2 e 3). O feito de que o coeficiente non sexa predicible fai que algúns consideren esta regra como pouco axeitada.
Lei de Osthoff

Chámase lei de Osthoff a un proceso regular de evolución fonética que afecta ao grego antigo, que consiste nunha abreviación de vogais longas baixo certas condicións.
Chámase así na honra de Hermann Osthoff, un lingüista alemán do século XIX. Mecanismos xerais
Toda vogal longa do grego común abréviase ante unha soante ([r], [l], [m], [n], [j], [w]) que preceda a outra consoante, cousa que se podería concretar así: ĀRC > ĂRC (onde A representa calquera vogal). Exemplos
Son moitos, sobre todo porque aparecen a miúdo no curso da flexión. Pódese citar por exemplo a desinencia de dativo plural temática (2ª declinación), que é -οις -ois (λόγοις), que provén de *-ωις -ōis, pronunciado /o: js/ e abreviado en /ojs/. Atopamos a cantidade longa inicial en sánscrito: o dativo plural temático é en -āis, sabendo que ā é a evolución regular de ō. O sánscrito coñece porén tamén unha abreviación das vogais longas ante soante, descrita pola Lei de Brugmann.
Algunhas abreviacións están enmascaradas por procesos posteriores, que poden conducir a novos alongamentos. Resumo
Extensión da lei: grego común (lei panhelénica);
cronoloxía: antes da formación dos dialectos, antes da caída das oclusivas finais, despois da caída de [s] intervocálico ou en inicio de palabra, despois dalgunhas metáteses;
efectos (notación abreviada): V [+ cantidade longa] > V [- cantidade longa] / _RC.
Lei de Pinault

A lei de Pinault é unha regra fonolóxica protoindoeuropea que recibe o seu nome do indoeuropeísta francés Georges-Jean Pinault, que foi o seu descubridor.
Segundo esta regra, as laringais protoindoeuropeas desaparecen ante *y. Comparemos: PIE *krewh₂̥s 'carne crúa; sangue' > védico kravís, grego antigo κρέας (co reflexo regular da laringal silábica protoindoeuropea do védico -i- e grego antigo -α-).
PIE *krewyo- > védico kravyás, lituano. kraũjas (sen -i- en védico, lituano con acento circunflexo e non co agudo que debería producir unha laringal).
Lei de Poe

A lei de Poe (en inglés Poe's law) é un adagio da cultura de Internet que di que, sen un indicador claro da intención do autor, cada parodia de puntos de vista extremos pode ser confundida por algúns lectores cunha expresión sincera das opinións que se parodian. Orixe
A lei de Poe baséase nun comentario escrito por Nathan Poe en 2005 en christianforums. com, un foro de Internet sobre o cristianismo. A mensaxe foi publicada durante un debate sobre creacionismo, onde un cartel anterior comentara a outro usuario: "Menos mal que incluíches o emoticono. Se non, a xente pode pensar que vas en serio". A resposta de Nathan Poe di: A declaración orixinal da lei de Poe referíase especificamente ao creacionismo, pero desde entón xeneralizouse para aplicarse a calquera tipo de fundamentalismo ou extremismo.
A súa conceptualización orixinal sostiña que as parodias en liña ou o sarcasmo sobre puntos de vista relixiosos son indistinguibles das expresións sinceras das opinións relixiosas. En parte, Poe simplemente reiteraba uns consellos comúns sobre a necesidade de marcar claramente o sarcasmo ou a parodia en liña (por exemplo, cunha cariña de emoticono sorrindo ou chiscando o ollo) e que, sen estes indicios inconfundibles, sería interpretado como algo real ou usados por troles, extremistas e/ou fundamentalistas como expresións sinceras dos seus autores, especialmente se coinciden coas súas propias opinións. Xa en 1983, Jerry Schwarz, nunha publicación en Usenet, escribiu: En 2017, Wired publicou un artigo no que o chamaba "O fenómeno máis importante de Internet de 2017" e escribiu que "A Lei de Poe aplícase a cada vez máis interaccións en Internet". O artigo deu exemplos de casos nos que interveñen 4chan e a administración Trump nos que houbo ambigüidades deliberadas sobre se algo era serio ou pretendía ser unha parodia, onde a xente estaba a usar a lei de Poe como "un refuxio" para camuflar crenzas que doutro xeito serían consideradas inaceptables. Algúns tratan a lei de Poe como parte da cultura kitsch contemporánea; outra visión sostén que a lei de Poe podería levar ao nihilismo, unha situación na que nada importa e todo é unha broma.
Lei de Siebs

A lei de Siebs é unha regra fonolóxica protoindoeuropea que recibe os eu nome do lingüista alemán Theodor Siebs.
Segundo esta lei se un s móbil se engade a unha raíz que comece cunha oclusiva sonora ou aspirada, esa oclusiva enxordece. Siebs propuxo esta lei en Zeitschrift für vergleichende Sprachforschung auf dem Gebiete der indogermanischen Sprachen, como Anlautstudien (Berlín 1904: 37. 277-324).
Oswald Szemerenyi rexeitou esta regra, explicando que é insostíbel e cita a contradición presente no avéstico zdī do protoindoeuropeo *s-dʰi "se! " como contraexemplo (Szemerenyi 1999: 144). Con todo, a forma protoindoeuropea reconstrúese máis precisamente como *h₁s-dʰí e así a lei de Siebs semella demandar que a sibilante e a oclusiva aspirada sexan adxacentes e tautosilábicos, algo que se sabe que só ocorre en posición inicial de palabra en protoindoeuropeo de todas as formas.
Compárese: protoindoeuropeo *bʰṛHg- > latín fragor, pero protoindoeuropeo **s-bʰṛHg- > protoindoeuropeo *spʰṛHg- > sánskrito sphūrjati. (os asteriscos dobres indican unha forma non testemuñada).
Lei de Snell

A lei de Snell é unha sinxela fórmula de grande axuda para o cálculo do ángulo de refracción que a luz, ou calquera onda electromagnética, sofre ao atravesar a superficie entre dous medios que a propaguen con diferentes índices de refracción (n).
O seu nome provén do seu descubridor, o matemático neerlandés Willebrord Snel van Royen (1580-1626). A denominación coma "Snell" débese ao seu apelido, mais cun "l" engadido polo seu nome, Willebrord. Definición
Snell afirma que o produto do índice de refracción do primeiro material polo seno do ángulo de incidencia é constante para calquera raio de luz incidindo sobre a superficie separatriz de dous medios. Aínda que a lei de Snell foi formulada para explicar os fenómenos de refracción da luz pódese aplicar a todo tipo de ondas que atravesan unha superficie de separación entre dous medios nos que a velocidade de propagación da onda varíe.
Se se consideran dous medios caracterizados por índices de refracción n 1 {\displaystyle n_{1}} e n 2 {\displaystyle n_{2}} separados por unha superficie S, os raios de luz que atravesen os dous medios refractaranse na superficie, variando a súa dirección de propagación en función do cociente entre os índices de refracción n 1 {\displaystyle n_{1}} e n 2 {\displaystyle n_{2}}.
Para un raio luminoso cun ángulo de incidencia θ 1 {\displaystyle \theta _{1}} sobre o primeiro medio, ángulo entre a normal á superficie e a dirección de propagación do raio, teremos que o raio se propaga no segundo medio cun ángulo de refracción θ 2 {\displaystyle \theta _{2}}, cuxo valor se obtén por medio da lei de Snell: n 1 s e n θ 1
n 2 s e n θ 2 {\displaystyle n_{1}\ sen\theta _{1}
n_{2}\ sen\theta _{2}\, }.
Escrito como ratios, sin ⁡ θ 1 sin ⁡ θ 2
n 21
n 2 n 1
v 1 v 2 {\displaystyle {\frac {\sin \theta _{1}}{\sin \theta _{2}}}
n_{21}
{\frac {n_{2}}{n_{1}}}
{\frac {v_{1}}{v_{2}}}}.
A simetría da lei de Snell fai que as traxectorias dos raios de luz sexan reversíbeis. É dicir, se un raio incidente sobre a superficie de separación cun ángulo de incidencia θ 1 {\displaystyle \theta _{1}} se refracta sobre o medio cun ángulo de refracción θ 2 {\displaystyle \scriptstyle {\theta _{2}}}, entón un raio incidente na dirección oposta desde o segundo medio cun ángulo de incidencia θ 2 {\displaystyle \theta _{2}} se refracta sobre o medio 1 cun ángulo θ 1 {\displaystyle \theta _{1}}.
Lei de Stang

A lei de Stang é unha lei fonolóxica protoindoeuropea que recibe o seu nome do lingüista noruegués Christian Stang. A lei goberna as secuencias finais de palabra en vogal, seguida dunha laringal ou unha semivogal */y/ ou */w/, seguida de nasal. Segundo esta lei estas secuencias simplifícanse de xeito que as laringais ou as semivogais desaparecen, con alongamento compensatorio da vogal precedente. Formulación
Esta regra adoita citarse da seguinte forma: *Vwm > *Vːm A miúdo engádense as regras *Vmm > *Vːm e *Vh₂m > *Vːm *Vyi > *Vːy Compárese: PIE *dyéwm 'ceo' (acusativo singular) > *dyḗm > sánscrito dyā́m, ac. sg. de dyaús, latín diem (que serviu de base para o latín dies 'día'), grego Zen (reformado despois de Homero en Zena), ac. de Zeus
PIE *gʷowm 'boi, vaca' (ac. sg. ) > *gʷōm > sánscrito gā́m, ac. sg. de gaús, grego (homérico e dialectal) bṓn, ac. sg. de bous 'boi, vaca'
O acusativo singular de PIE *dom- 'casa' é *dṓm, non **dómm̥.
Lei de Stigler

A Lei de Stigler, tamén coñecida como Lei da Eponimia de Stigler, é un axioma formulado por Stephen Stigler en 1980 que afirma que "ningún descubrimento científico leva o nome de quen o descubriu en primeiro lugar".
Stigler, profesor de estatística da Universidade de Chicago, publicou o seu artigo na revista Transactions of the New York Academy of Sciences. Dáse a circunstancia de que no propio artigo o autor recoñeceu que a tese que levaba o seu nome xa fora formulada de xeito aproximado por outro, neste caso por Robert K. Merton, no seu concepto de obliteración aplicado á socioloxía da ciencia.
Tamén é o caso que o mérito dos creadores se recoñece grazas aos seus discípulos, xa que non están directamente expostos á crítica ao non seren os creadores orixinais. Isto é o que ocorreu, por exemplo, coa teoría da evolución, recoñecida e aceptada cando os discípulos directos de Darwin, especialmente Thomas Henry Huxley, e Herbert Spencer, a difundiron. Exemplos
Algúns exemplos que cumpren este enunciado son;
Lei de Verner

En fonética histórica dase o nome de Lei de Verner a unha tendencia fonética formulada en 1875 por Karl Verner que permitiu completar a lei de Grimm sobre a mutación en xermánico e dar conta de aparentes excepcións a esa lei.
K. Verner demostrou que esas excepcións son regulares se se tomar en conta a posición do acento, dado que a pasaxe das aspiradas xordas do xermánico común ás aspiradas sonoras só ten lugar cando a sílaba precedente leva o acento tonal indoeuropeo.
A descuberta desta lei veu apoiar a tese da regularidade das mudanzas fonéticas defendida polos neogramáticos.
Lei de Wackernagel

A Lei de Wackernagel é unha regra formulada polo lingüista suízo Jacob Wackernagel sobre a posición de palabras átonas en protoindoeuropeo.
Segundo esta lei as palabras átonas (clíticos) apóianse nas tónicas e ocupan a segunda posición na frase, posto que a clase gramatical do primeiro elemento (tónico) de frase non está fixada. Este fenómeno (pronomes e partículas na segunda posición da frase) pódese observar en parte tamén noutras linguas indoeuropeas modernas, por exemplo en checo ou en antigo lituano (ás veces tamén dentro dunha palabra entre o prefixo e a raíz, por exemplo išmitrauk „sacoume“, hoxe con pronome tónico ištrauk mane).
Lei de Wien

A lei de desprazamento de Wien é unha lei física que relaciona a lonxitude de onda do pico da emisión do corpo negro co inverso da súa temperatura. λ m a x
b T {\displaystyle \lambda _{max}
{\frac {b}{T}}} Onde: λ m a x {\displaystyle \lambda _{max}\, } é a lonxitude de onda do pico de emisión en metros, T {\displaystyle T\, } é a temperatura do corpo negro en kelvin (K), e
b é unha constante de proporcionalidade, chamada constante de Wien, igual a 2, 8977685(51) × 10–3 m K (2002 CODATA, valor recomendado).
Os dous díxitos entre paréntese denotan a indeterminación (o desvío estándar cunha confianza do 68. 27%) nos dous díxitos menos significativos.
Para lonxitudes de onda ópticas, é conveniente usar o [nm] en troques do m como unidade de medida. Neste caso,
b 2. 8977685(51) × 106 nm K.
Como exemplo, ás lonxitudes de onda de 28, 9 Å, 19, 3 Å, 14, 5 Å e 362 Å correspóndenlles temperaturas de 106 K, 1, 5·106 K, 2·106 K e 80000 K.
Lei de Zipf

A Lei de Zipf, formulada na década de 1940 por George Kingsley Zipf, lingüista da Universidade Harvard, na súa obra Human Behaviour and the Principle of Least-Effort ("Comportamento Humano e o Principio do Menor Esforzo"), é unha lei empírica que rexe a dimensión, importancia ou frecuencia dos elementos dunha lista ordenada. Trátase dunha lei de potencias sobre a distribución de valores de acordo co número da orde nunha lista. Nunha lista, o membro n tería unha relación de valor con respecto ao primeiro membro da lista segundo 1/n. Por exemplo, nunha lingua a frecuencia coa que aparecen as diversas palabras segue unha distribución que se pode aproximar por: P n ∼ 1 / n a {\displaystyle P_{n}\sim 1/n^{a}} onde Pn representa a frecuencia dunha palabra ordenada na enésima posición e o expoñente a é próximo á unidade. Isto significa que o segundo elemento se repetirá aproximadamente cunha frecuencia que é metade da do primeiro, e o terceiro elemento cunha frecuencia de 1/3 e así sucesivamente. Unha lei non empírica, pero máis precisa, derivada dos traballos de Claude Shannon, foi descuberta por Benoît Mandelbrot.
Os campos de aplicación da lei de Zipf son diversos, e son tamén varias as tendencias de pensamento que a teñen proposto como contrapartida á distribución gausiana no ámbito das ciencias sociais. Na realidade, nas ciencias sociais non se segue sempre unha distribución gaussiana, mais tampouco se segue sempre a lei de Zipf. Xénese
Zipf analizou a obra monumental de James Joyce, Ulises, e contou as palabras distintas, ordenándoas por frecuencia. Verificouse que: a palabra máis común aparecía 8. 000 veces;
a décima, 800 veces;
a centésima, 80 veces;
a milésima, 8 veces.
Lei de conservación

As leis de conservación son ás leis físicas que postulan que, durante a evolución temporal dun sistema illado, certas magnitudes teñen un valor constante. Posto que o universo enteiro constitúe un sistema illado poden aplicárselle diversas leis de conservación. Están relacionadas con simetrías do sistema considerado, de xeito que a cada lei deste tipo lle corresponde unha simetría.
As leis de conservación máis importantes en mecánica e electromagnetismo clásicos son: Conservación da enerxía.
Conservación do momento lineal.
Conservación do momento angular.
Conservación da carga eléctrica.
En mecánica cuántica e física nuclear ás anteriores engádenselles estoutras: Conservación do número leptónico.
Conservación da carga de cor.
Conservación da probabilidade.
Simetría CPT.
Ademais das anteriores tanto en mecánica clásica (MC) como en mecánica cuántica (MQ) úsanse en certos contextos leis de conservación aproximadas, é dicir, que non son universais para todos os procesos aínda que si para unha boa parte dos procesos físicos coñecidos: Conservación da masa ou cantidade de materia (MC).
Conservación do número bariónico, ver anomalía quiral (MQ).
Conservación de aroma, violada nalgunhas interaccións débiles (MQ).
Conservación da paridade violada polo experimento Wu (MC e MQ).
Simetría CP (MQ).
Lei de rendementos decrecentes

A lei de rendementos decrecentes é un principio económico que estipula que se se produce con cantidades fixas dun factor e se van progresivamente engadindo unidades doutro factor chegará un momento no que os rendementos desa actividade serán cada vez menores.
Foi formulada por Thomas Malthus nos seus Ensaio sobre o principio da poboación e posteriormente desenrrolada por David Ricardo para explicar os rendementos dunha explotación agraria.
Lei de todo ou nada

En fisioloxía, a lei de todo ou nada (ás veces o principio de todo ou nada) describe que unha única fibra nerviosa sempre producirá unha resposta máxima, un impulso eléctrico de amplitude fixa, cando se estimula adecuadamente. Aumentar a intensidade ou a duración do estímulo non altera a amplitude do impulso.
Este principio foi inicialmente establecido por Henry Pickering Bowditch en 1871 para a contracción do músculo cardíaco e posteriormente confirmado no músculo esquelético por Keith Lucas en 1909.
Edgar Adrian rexistrou en 1925 o primeiro illamento dun potencial de acción dun conxunto de fibras musculares, destacando que os impulsos xerados eran uniformes. A relación entre estímulo e resposta obedece a este principio: un estímulo por debaixo do limiar non provoca un impulso, mentres que un igual ou superior xera un impulso de máxima magnitude.
Lei de vagos e maleantes

A Lei de vagos e maleantes foi unha lei do código penal español de 4 de agosto de 1933, referente ao tratamento de vagabundos, nómades, proxenetas e calquera outro elemento considerado antisocial. Posteriormente foi modificada para reprimir tamén a homosexualidade. Tamén coñecida popularmente como a Gandula, a lei foi aprobada por consenso de todos os grupos políticos da Segunda República para o control de esmoleiros, rufiáns sen oficio coñecido e proxenetas.
Por ser unha lei que non sancionaba delitos (tentaba evitar a comisión futura dos mesmos), non incluía penas, senón medidas de afastamento, control e retención dos individuos suntuosamente perigosos ata determinarse que pasara o perigo. Así establecida podía ser utilizada arbitrariamente para a represión das persoas sen recursos. Modificacións
A lei foi modificada polo réxime franquista para incluír a represión dos homosexuais o 15 de xullo de 1954, como segue (modificacións en grosa): En 1970 foi substituída e derrogada pola Lei sobre perigo e rehabilitación social, de termos moi parecidos, pero que incluía penas de até cinco anos de internamento en cárceres ou manicomios para os homosexuais e demais individuos considerados perigosos sociais para que se rehabilitasen».
Lei dos gases ideais

A lei dos gases ideais é unha ecuación de estado do gas ideal, un gas hipotético formado por partículas puntuais, sen atracción nin repulsión entre elas e con choques perfectamente elásticos, sen intercambio de enerxía. Un gas aproxímase ao modelo de gas ideal en condicións de temperatura elevada e presión baixa.
A lei xeral dos gases ideais obtense a partir da combinación da lei de Boyle-Mariotte, a lei de Gay-Lussac e doutras que as complementan e describe a relación entre a presión, temperatura, volume e cantidade de gas. Ecuación de estado
A ecuación matemática que define esta lei é: P ⋅ V
n ⋅ R ⋅ T {\displaystyle P\cdot V
n\cdot R\cdot T} Na cal: P é a presión do gas
V é o volume que ocupa o gas
n é o número de moles de gas
T é a temperatura termodinámica ou temperatura absoluta
R é a constante dos gases. Segundo as unidades que se utilicen, el valor da constante varía, así e todo as máis habituais son as dúas seguintes: R {\displaystyle R\! }
8, 314 J·K−1·mol−1 R {\displaystyle R\! }
0, 082 atm·L·K−1·mol−1
Lei dos volumes de combinación

A lei dos volumes de combinación é unha lei da química que foi enunciada por Gay-Lussac.
Segundo dita lei Por exemplo, un litro de cloro reacciona cun litro de hidróxeno para dar dous litros de cloruro de hidróxeno (relación 1: 1: 2). Un litro de nitróxeno reacciona con tres litros de hidróxeno para dar dous litros de amoníaco (relación 1: 3: 2).
Lei fonética

En fonética histórica, unha lei fonética designa o principio de regularidade dunha mudanza fonética dada.
O concepto apareceu na segunda metade do século XIX nun contexto cientifista e positivismo no que se pretendía formular leis na lingüística semellantes ás que rexían o mundo das ciencias experimentais. Introducírono os foneticistas neogramáticos como W. Scherer e Hermann Paul, para quen as leis fonéticas son inmutábeis: un mesmo fonema, nun contexto fonético dado, sofre na mesma lingua e durante un período determinado, a mesma mudanza en todas as palabras desa lingua. As únicas excepcións admitidas eran aqueles casos nos que unha lei se enfrontaba a outra e as debidas á operación de analoxía.
Unha "lei" coñecida é a perda do -n- intervocálico en galego durante certo período da Idade Media. A máis famosa é a lei de Grimm sobre a mutación consonántica no xermánico.
Hoxe en día prefírese a denominación tendencia fonética. Algunhas das máis importantes son: Lei de Bartsch
Lei de Brugmann
Lei de Grassmann
Lei de Grimm
Lei de Osthoff
Lei de Siebs
Lei de Verner
Lei marcial

A lei marcial é un estado de excepción de aplicación das normas legais ordinarias, normalmente regulamentado na Constitución do Estado, polo que se lle outorgan facultades extraordinarias ás forzas armadas ou á policía en canto á administración da xustiza e ao mantemento da orde pública. Casos e características
Os casos nos que se adoita aplicar a lei marcial son as situacións de conflito bélico e tamén co gallo de sufocar rebelións. Neste sentido, a lei marcial imponse cando é preciso apoiar as actividades das autoridades e organizacións militares. Isto ocorre cando hai necesidades cualificadas coma "urxentes", nas cales as institucións ordinarias de xustiza non poden funcionar coa eficacia requirida para manter o control da nova situación. O obxectivo principal da lei marcial é a preservación da orde durante un estado de emerxencia.
En xeral, a lei marcial implica unha limitación e suspensión dalgúns dos dereitos de todo individuo normalmente garantidos pola constitución, ademais de aplicar procesos sumarios nos xuízos, e castigos máis severos dos impostos en situacións normais. En moitos casos de lei marcial, a pena de morte é imposta para crimes que non adoitan ser crimes capitais, coma o saqueo ou o roubo en caso de catástrofe. Os chamados normalmente a exercer a lei marcial son os tribunais militares.
Lei natural

A Lei Natural é o conxunto de principios que, en ética, teoloxía, dereito e teoría social, remite ao que se supón son as características permanentes da natureza humana, que poden servir como modelo para guiar e valorar a conduta é as leis civís. A lei natural considerase, en esencia, invariable e aplicable nun sentido universal. A causa da ambigüidade da palabra “natureza”, o significado de natural varía. Así, a lei natural pode ser considerada como un ideal ao que aspira a humanidade, ou un feito xeral entendido como o modo en que actúan por norma ou regra xeral os seres humanos. A lei natural é diferente da lei positiva, establecida pola sociedade civil. Historia
Grecia clásica
Os filósofos gregos foron os primeiros en elaborar unha doutrina da lei natural. No século VI a. C. , Heráclito falaba dunha sabedoría común que impregna todo o Universo: “todas as leis humanas se nutren dunha, a divina”. Aristóteles distinguía entre dúas clases de xustiza: “Unha norma de xustiza é natural cando ten a mesma validez en todas partes, e non depende de que a aceptemos ou non; unha norma é legal (convencional) cando en primeira instancia pode ser fixada nun sentido ou noutro con indiferenza”.
Idade moderna
O xurista holandés Hugo Grocio está considerado o fundador da teoría moderna da lei natural. A súa definición desta como o conxunto de regras que poden ser descubertas polo uso da razón é tradicional, pero ao presentar a hipótese de que a súa lei tería validez sempre, aínda que Deus non existira ou no suposto de que os problemas dos seres humanos non tiveran ningunha importancia para Deus, estableceu unha separación dos presupostos teolóxicos e preparou o camiño para as teorías racionalistas dos séculos XVII e XVIII. Por esta vía desvinculouse do escolasticismo na súa metodoloxía, aínda que non no seu contido.
Unha segunda innovación de Grocio foi considerar esta lei como dedutiva e independente da experiencia; na súa obra De iure belli ac paci (Sobre o dereito da guerra e a paz, 1625) afirmaba: “Así como os matemáticos tratan as figuras como abstraccións dos seus corpos, así no trato da lei afasto o meu xuízo de todos os feitos particulares”
Lei orgánica de educación

A Lei Orgánica de Educación foi promovida polo goberno do PSOE e aprobada o 3 de maio de 2006 (publicada no BOE do 4 de maio) no Congreso dos Deputados de España co voto a favor de PSOE, CiU, ERC, PNV, ICV, CC e EA, co voto en contra do PP, e coa abstención de IU, BNG, ChA e NB. Características
No seu preámbulo establece que ten como obxectivo adecuar a regulación legal da educación non universitaria (educación infantil, primaria, secundaria, bacharelato, formación profesional, de idiomas, artísticas, deportivas, e de persoas adultas) baixo os principios de calidade da educación para todo o alumnado, a equidade que garanta a igualdade de oportunidades, a transmisión e efectividade de valores que favorezan a liberdade, responsabilidade, tolerancia, igualdade, respecto e xustiza.
Está baseada na aprendizaxe por competencias, e inclúe as oito competencias básicas estipuladas no informe Chirac. Considérase que a educación debe contribuír ao desenvolvemento das habilitades persoais que permiten ao alumnado integrarse con éxito na vida adulta. Baséanse nun ensino interdisciplinar, práctico e significativo máis que na acumulación de coñecementos.
Derogou a Lei Orgánica Xeral do Sistema Educativo (1990). Á súa vez, foi modificada pola Lei Organica para a Mellora da Calidade Educativa de 2013.
Lei orgánica xeral do sistema educativo

A Lei orgánica xeral do sistema educativo (LOXSE) foi unha lei educativa española.
Foi promulgada polo goberno socialista e aprobada o 3 de outubro de 1990 (publicada no BOE do 4 de outubro). Substituíu a Lei Xeral de Educación e Financiamento da Reforma Educativa de 1970, e foi derogada pola Lei Orgánica de Educación no ano 2006.
Lei potencial

Na estatística, a lei potencial é a relación que describe a relación entre dúas cantidades escalares nas que unha variable varía en función da potencia doutra. Así, a relación potencial dunha variable y con respecto a x é y axk
onde a é a constante de proporcionalidade, e k un expoñente constante.
Exemplos de relacións de Leis potenciais: lei de Stefan-Boltzmann. ..
Exemplos de lei potencial en probabilidade: Distribución de Pareto
Lei de Zipf. ..
Este tipo de leis están entre as máis frecuentes leis de escala que describen a invariancia de escala atopada en moitos fenómenos naturais.
Leica

Leica é unha empresa alemá adicada á fabricación de instrumentos ópticos de precisión. Foi fundada no ano 1914 por Ernst Leitz e o seu nome provén das tres primeiras letras do apelido do fundador e as primeiras dúas da palabra «camera».
Está dividida en tres compañías claramente diferenciadas: Leica Camera AG, Leica Geosystems AG e Leica Microsystems AG que se dedican respectivamente a poducir cámaras fotográficas, equipamento topográfico e equipamento médico. Series de Leica
As cámaras fotográficas de Leica divídense en catro series: M; telemétricas
R; SLR
S; formato medio
X; compacta con sensor APS-C
T; compacta con sensor APS-C e obxectivos intercambiables autofocus
Outras cámaras Leica actuais ou recentes (dende 2002) son modificacións das Panasonic Lumix (Leica C-Lux, D-Lux, Digilux e V-Lux). Algúns modelos dixitais anteriores (os primeiros Digilux cara 1998 - 2000) estiveron baseados en Fuji.
En maio de 2012 a Galería de Poxas Westlicht, en Viena, poxou unha cámara Leica da serie-0, a cal foi vendida por 2, 16 millóns de euros. Estas cámaras son extremadamente valiosas porque só de ten coñecemento de que existen 12 exemplares, e polo seu valor na historia da fotografía.
Leicester fronteiriza

A leicester fronteiriza é unha raza de ovella, nacida como variante da leicester, e indicada para a produción de la. Características
A leicester fronteiriza é unha ovella de tamaño medio, cunha estatura de 81 cm nos ombros e que rolda o metro de testa a cola. Os carneiros pesan entre 125 e 150 kg, e as femias adultas entre os 80 e os 100 kg.
A cabeza é curta e dereita, con dúas moi longas orellas ergueitas e cubertas de pelo, que lle dan un aspecto moi característico. Os ollos son negros, e as vendas do fociño son grandes e tamén negras. A testa carece de la. As patas, firmes e dereitas, tampouco teñen la, aínda que si pelo branco, e as unllas son escuras.
Considérase dócil para a cría e o manexo. Historia
A historia desta raza é ben coñecida. Cando os irmáns Culley levaron a Northumberland varias cabezas de ovellas de raza leicester, comezaron un rápido proceso de mellora xenética, ao principio cruzándoas con leicester importadas, e a partir dos anos trinta do século XIX con cruzamentos endogámicos. A partir de 1850 comeza a configurarse un tipo de ovella claramente distinto do leicester.
A leicester fronteiriza existe amplamente en todas as nacións das Illas Británicas e tamén se ten exportado con éxito a Australia (onde o seu cruzamento coa ovella meiriña é xa a raza de maior número de cabezas, cun milleiro de criadores rexistrados de leicester fronteiriza pura), Nova Zelandia ou Suráfrica. Tamén existen rabaños certificados nos Estados Unidos. Rendibilidade
O principal destino da produción de leicester fronteirizas é a extracción de la. Dánselle dúas rapas ao ano, cando o pelo chega aos dez centímetros, e é particularmente apreciado pola súa la crecha, mesta e brillante. Os años producen case dous quilos de la, pero os exemplares adultos poden superar os 3 kg en cada rapa. Con rapas anuais, a la pode chegar aos 9 kg no caso dos carneiros e a 6, 4 kg no caso das femias. No cinema
No filme Babe (1995), a ovella Maa sinala: "non son unha ovella corrente. Son unha leicester fronteiriza".
Leiodidae

Leiodidae (leiódidos) é unha familia de escaravellos cunhas 3800 especies descritas que se encontran en todo o mundo. Membros desta familia teñen unha característica forma globular, pero outros son máis alongados. Son xeralmente pequenos ou moi pequenos (de menos de 10 mm de lonxitude) e moitas especies teñen antenas con forma de maza.
Os membros da familia son xeralmente sapróagos ou preeiros que comen preas ou materia orgánica en descomposición como excrementos ou están especializados en comer tipos específicos de fungos. Moitas especies teñen ás reducidas, e aproximadamente a metade das especies non son voadoras.
O fósil máis antigo da familia é Mesagyrtoides de Shar-Teg, Mongolia, que datan do Xurásico tardío (Titoniano). Os membros das subfamilias modernas apareceron durante o Cretáceo, e atopáronse principalmente en ámbar birmano.
Leira (agricultura)

Na agricultura unha leira, un agro, unha veiga ou un campo, é un terreo de labranza, unha zona de cultivo. As estremas deste terreo son a miúdo marcadas por un valo, un derrego, un comareiro, un lindeiro, unha sebe ou valados de pedra. Tipos
As leiras pódense dividir segundo a función nestes grupos principais:
Segundo a rega
Leira de secaño.
Leira de regadío.
Segundo o uso
Veiga: Terreo baixo, amplo e fértil, xeralmente ás beiras dun río.
Cortiña, eixado ou eirado, terreo próximo á casa de labranza, xeralmente valado e de pequenas dimensións, dedicado fundamentalmente ao cultivo de cereais, hortalizas ou patacas.
Varcia ou varxa: Terreo chan e fértil situado nas marxes dun río, que é frecuentemente anegado por este.
Eido: terreo cultivado, que pode estar entre as terras que rodean a casa ou non; moitas veces é a propia propiedade.
Eirado ou airado, terreo de cultivo, polo xeral de pouca extensión e próximo á casa.
Eixido ou enxido, terreo de pouca extensión contiguo á casa, onde polo xeral se cultivan hortalizas.
Horta: terreo de pouca extensión onde se cultivan fundamentalmente verduras legumes e hortalizas e tamén nalgúns casos árbores froiteiras (pequeno tamaño).
Pomar: terreo ou horta plantada de árbores froiteiras, especialmente de maceiras.
Pasteiro: terreo cuberto de herba onde se leva o gando a pacer.
Senra ou seara: campo labrado á parte, xeralmente con cereais.
Coutada: terreo que se acouta para que medre o pasto, non é xeralmente cultivado.
Touza ou touceira, terreo cerrado, con vexetación de árbores ou mato alto.
Bouza ou poula, terreo inculto poboado de mato, como toxos, xestas, uces etc.
Devesa, terreo extenso, poboado de árbores non moi mestas, normalmente valado ou cercado.
Leiria

Leiria é unha cidade portuguesa, situada na rexión Centro e subrexión do Rexión de Leiria, con aproximadamente 65000 habitantes, capital do concello e do distrito de Leiria.
Foi fundada como vila en 1135, recibindo o primeiro foro de Afonso Henriques, o primeiro rei de Portugal, en 1142, baixo o nome de Leirena.
É sede dun municipio con 565, 1 km² de superficie e 128. 640 habitantes (INE, 2021), subdividido en 18 freguesías.
Ten un clima temperado marítimo, chuvioso, con temperaturas suaves. Experimentou un notábel crecemento demográfico, do 271, 2 % con respecto a 1960, así como tamén un acusado envellecemento da súa poboación, aínda que inferior ao da poboación do distrito. Nas últimas décadas, Leiria coñeceu un importante desenvolvemento industrial e cultural, coa creación de escolas e institutos de ensinanza superior que atraen a un gran número de estudantes, incluso doutros distritos.
A poboación activa da cidade traballa maioritariamente en actividades do sector terciario (70, 4 %) e secundario (18, 6 %). En 2021 tiña 65. 000 residentes, repartidos en sete freguesías: Marrazes, Leiria, Pousos, Parceiros, Barreira, Barrosa e cortes.
A cidade está bañada polos ríos Lis e Lena, sendo o castelo de Leiria o seu monumento máis notábel.
Leis da guerra

As leis da guerra son un conxunto de disposicións recollidas no Dereito militar relativas ás xustificacións aceptables para participar nunha guerra (ius ad bellum) e dos límites aceptables para a conduta durante a guerra (ius in bello ou Dereito Internacional Humanitario). O dereito da guerra considérase un aspecto do Dereito Internacional Público (as leis das nacións), e distínguense doutros corpos de leis, tales como o dereito interno dun país belixerante, en particular nun conflito, que tamén poden proporcionar límites legais á conduta ou á xustificación da guerra.
Entre outras cuestións, as modernas leis da guerra contemplan as declaracións de guerra, a aceptación da rendición militar e o tratamento dos prisioneiros de guerra, a necesidade militar, xunto coa distinción e proporcionalidade, e a prohibición de certas armas, que poden causar un sufrimento innecesario.
Leis da termodinámica

As leis da termodinámica describen, en principio, os particulares do transporte de calor e traballo en procesos termodinámicos. Porén, desde a súa concepción, estas leis físicas tornáronse nas máis importantes de toda a Física e outras pólas da ciencia relacionadas coa termodinámica. Vense con frecuencia asociadas con conceptos moi afastados do que recollen os seus enunciados.
O primeiro principio en ser establecido foi a Segunda Lei da Termodinámica, tal e como a formulou Sadi Carnot en 1824. En 1860 xa se estableceran dous "principios" da termodinámica cos traballos de Rudolf Clausius e William Thomson. Conforme pasaba o tempo, estes principios tornáronse en "leis". En 1873, por exemplo, Willard Gibbs xa afirmaba que existían dúas leis absolutas da termodinámica no seu Métodos gráficos na Termodinámica de fluídos. Na actualidade enúncianse un total de catro leis. Nos últimos 80 anos, algúns autores teñen suxerido leis adicionais, ningunha das cales foi aceptada unanimemente.
Leis de Kepler

As leis de Kepler son unhas formulacións redactadas por Johannes Kepler logo dunha análise meticulosa dos excelentes datos astronómicos obtidos por Tycho Brahe. As leis son relativas ao movemento planetario, sobre a traxectoria seguida polos planetas arredor do Sol, a seguir: Primeira Lei (1609): todos os planetas se desprazan arredor do Sol describindo órbitas elípticas, estando o Sol situado nun dos focos.
Segunda Lei (1609): o radiovector que liga un planeta co Sol describe áreas iguais en tempos iguais (lei das áreas).
Terceira Lei (1618): o cadrado do seu período orbital (T) -tempo que tarda en completar unha volta arredor do Sol- é directamente proporcional ao cubo da distancia media ao Sol (semieixo maior da elipse): T 2
C R 3 {\displaystyle T^{2}
CR^{3}}, onde C é unha constante de proporcionalidade.
Estas leis, obtidas para os planetas arredor do Sol, aplícanse a outros corpos astronómicos que se atopan en mutua influencia gravitatoria só co cambio da constante, relacionada só co corpo central, como o sistema formado pola Terra e a Lúa.
O modelo de Kepler é heliocéntrico. O seu modelo foi moi criticado pola falta de simetría que constaba no feito de o Sol ocupar un dos focos da elipse e o outro simplemente encherse co baleiro.
O modelo da mecánica celeste de Brahe é moi curioso pois coloca os planetas orbitando ao Sol e este orbitando á Terra, o que o torna ao mesmo tempo xeocéntrico e heliocéntrico. Formulación de Newton da 3ª lei de Kepler
Kepler deduciu as súas leis a partir de observacións astronómicas precisas obtidas por Tycho Brahe e, aínda que sabía que explicaban o movemento planetario observado, non entendía as razóns deste comportamento. A presentación de Kepler incorporaba unha gran cantidade de detalles e incluso especulacións metafísicas. Foi Isaac Newton quen recuperou dos escritos de Kepler a formulación matemática precisa das leis. Newton foi quen de relacionar estas leis cos seus propios descubrimentos, dando un sentido físico preciso a leis empíricas. O estudo de Newton das leis de Kepler conduciu á súa formulación da lei da gravitación universal.
A formulación matemática de Newton da terceira lei de Kepler é: P 2
4 π 2 G ( m 1 + m 2 ) a 3 {\displaystyle P^{2}
{\frac {4\pi ^{2}}{G(m_{1}+m_{2})}}a^{3}} onde P é o período orbital, a o semieixe maior da órbita, m1 e m2 as masas do corpo central e o corpo orbitante respectivamente e G unha constante denominada Constante da gravitación universal, cuxo valor marca a intensidade da interacción gravitatoria e o sistema de unidades a utilizar para as outras variables desta expresión.
Leis de Kirchhoff

As Leis (ou Lemas) de Kirchhoff foron formuladas por Gustav Kirchhoff no ano 1845, mentres aínda era un estudante. Empreganse moito en enxeñería eléctrica para obter os valores de intensidade de corrente e potencial en cada punto dun circuíto eléctrico. Xorden da aplicación da lei de conservación da enerxía.
En circuítos complexos, así coma en aproximacións de circuítos dinámicos, pódense aplicar empregando un algoritmo sistemático, sinxelamente programable en sistemas de cálculo informatizado mediante matrices, así coma aproximacións de circuítos dinámicos. Definicións
Para o seu enunciado é necesario previamente definir os conceptos de malla e de nodo:
Malla ou lazo é o circuíto que resulta de percorrer o esquema eléctrico nun mesmo sentido regresando ao punto de partida, pero sen pasar dúas veces pola mesma rama.
Nó ou nodo é o punto onde concorren varias ramas dun circuíto. O sentido das correntes é arbitrario e debe asignarse previamente ao planteo do problema.
Rama é o fragmento de circuíto eléctrico comprendido entre dous nodos. Enunciado das Leis
Lei dos nós ou lei de correntes de Kirchhoff
(KCL - Kirchhoff's Current Law - nas súas siglas en inglés ou LCK, lei de corrente de Kichhoff, en galego) En todo nó, onde a densidade da carga non varíe nun instante de tempo, a suma de correntes entrantes é igual á suma de correntes saíntes.
Un enunciado alternativo é: en todo nó a suma alxébrica de correntes debe ser 0. ∑ k
1 n I k
I 1 + I 2 + ⋯ + I n
0 {\displaystyle \sum _{k
1}^{n}I_{k}
I_{1}+I_{2}+\dots +I_{n}
0}
Lei das mallas ou lei de tensións de Kirchhoff
(KVL - Kirchhoff's Voltage Law - nas súas siglas en inglés ou LVK, Lei de voltaxe de Kirchhoff en galego) En toda malla a suma de tódalas caídas de tensión é igual á suma de tódalas forzas electromotrices.
Un enunciado alternativo é: en toda malla a suma alxébrica das diferenzas de potencial eléctrico debe ser cero. ∑ k
1 n V k
0 {\displaystyle \sum _{k
1}^{n}V_{k}
0}
Leis intolerábeis

As leis intolerábeis (en inglés, Intolerable Acts) foron as leis emitidas en 1774 polo Parlamento Británico debido ao continuo descontento nas Trece Colonias Americanas, particularmente en Boston logo de incidentes turbulentos como o motín do té en Boston. Os británicos tamén as chamaban Coercive Acts (Actas coactivas) ou Punitive Acts (Actas punitivas). Estas actas aceleraron os procesos que culminaron na Guerra da Independencia dos Estados Unidos e a formación do Primeiro Congreso Continental.
Leis ponderais

As leis ponderais son o resultado dunha serie de experimentos levados a cabo por unha serie de científicos a finais do século XVIII e principios do XIX. Estas leis reciben o nome de leis ponderais debido a que a propiedade da materia que se medía era o peso; é dicir, medíase o peso dos reactivos e os produtos dunha reacción química. Lei da conservación da masa
Esta primeira lei, enunciada por Antoine Lavoisier no 1789, limítase a establecer que Lei das proporcións definidas
Esta segunda lei, establecida por Louis Proust no 1799 di que Por exemplo, o xofre e mailo azucre son dous elementos constituíntes do composto denominado ácido sulfúrico, e cúmprese que, independentemente do método de obtención de dito ácido, por cada gramo de azucre hai sempre dous gramos de osíxeno (falamos de compostos puros). Lei das proporcións múltiplas
Esta terceira lei, menos coñecida, que foi enunciada por John Dalton antes de propor a súa teoría atómica, establece que Por exemplo, cando se combinan carbono e máis osíxeno para dar dous óxidos distintos. Nun caso, a formación de CO, 20 gramos de osíxeno requiren 15 gramos de carbono; noutro, a formación de CO2, é necesaria dobre masa de osíxeno para a mesma masa de carbono, 15 gramos. A relación entre as masas de osíxeno é un número sinxelo: 2.
Leishmaniose

A leishmaniose ou leishmaníase é unha enfermidade parasitaria producida por protozoos do xénero Leishmania, da familia dos tripanosómidos. Realmente agrupa un amplo conxunto de formas clínicas, con cadros diversos e gravidade diferente. Segundo a especie responsable, a enfermidade recibe diferentes nomes específicos, como kala-azar ou febre negra (producida pola L. donovani), botón de oriente ou botón de Alepo (producida pola L. tropica). Outras especies son causa de diferentes procesos cutáneos.
Considérase unha zoonose e afecta principalmente os países máis desfavorecidos, tanto polas precarias condicións hixiénicas como pola carencia de medios de loita e tratamento. Máís do 90% dos casos de leishmaniose do mundo danse en Bangladesh, o Brasil, a India, o Nepal e o Sudán. Etioloxía
O parasito causante da enfermidade, a Leishmania, é un protozoo flaxelado, transmisible ó home desde diversos animais, coma cans e roedores, a través das picadas da femia dun mosquito do xénero Phlebotomus.
En España, a especie responsable é a Leishmania donovani (L. donovani infantum) e os mosquitos implicados como vectores da enfermidade son o Phlebotomus perniciosus e mailo P. ariasi. En América, os vectores pertencen ó xénero Lutzomyia. Patoxenia
En España, o reservorio máis común é o can, que tamén pode padece-la enfermidade. O mosquito, ó picar nun can ou nunha persoa enfermos, inxire o parasito no estadio de amastigote, que é a forma parasita dentro das células sanguíneas do can; nesta fase adoptan unha forma redondeada e carecen de flaxelo. Nas células intestinais do mosquito transfórmanse en promastigotes, que se dividen e multiplican; neste estadio teñen forma alongada, lanceolada, e están provistos dun flaxelo que lles proporciona capacidade de movemento. Estas formas alcanzan as pezas bucais do mosquito e este, ó picar nunha persoa, inocúlaos no torrente sanguíneo desta.
A enfermidade presenta unha prevalencia relativamente alta entre os cans, do 4 ó 10%.
Noutros países detectouse o parasito en especies silvestres, que actúan como portadores asintomáticos e reservorios da enfermidade. Cadro clínico
A enfermidade pode cursar ben cunha forma cutánea, ben cunha forma visceral, que é a que recibe especificamente o nome de kala-azar, ou febre negra, e que consiste nunha infección crónica grave do sistema fagocitario. Cursa con febre recorrente, calafríos, esplenomegalia e hepatomegalia, así como leucopenia, provocando unha alta mortalidade.
A forma cutánea caracterízase por úlceras indoloras que xorden no punto da picada e que poden curar espontaneamente ou manterse abertas durante longos períodos de ata varios anos.
Leite de coco

O leite de coco é un ingrediente que se obtén mesturando auga con carne ou endospermo de coco maduro triturado.
Non se debe confundir o leite de coco coa auga de coco, xa que a auga atópase de forma líquida e natural na cavidade central do coco, mentres que o leite xérase da polpa triturada.
Con aspecto semellante ó leite, a súa cor e sabor atribúese ó seu alto contido de azucres e aceites.
Úsase como base de pratos e salsas nas cociñas de Asia e o Caribe.
En Malaisia e Indonesia o leite de coco denomínase santan e en Filipinas denomínase gata.
O leite de coco adoita atoparse na maioría dos supermercados europeos e estadounidenses envasada en lata. Obtención
O proceso tradicional para a obtención do leite de coco divídese en dúas fases. Na primeira rélase a carne de coco e esprémese utilizando trapo para obter un líquido espeso denominado “primeiro leite”.
Na segunda parte do proceso, engádese varias veces auga e vaise espremendo co trapo obtendo un leite claro ou “segundo leite”. Ó deixar repousar o leite de coco sepárase e fórmase unha capa máis espesa, chamada “nata de coco” ou “crema de coco”.
O coco a utilizar ten que ser maduro, ou relado seco rehidratado, pero non dun coco relado e torrado.
Outro xeito máis sinxela de elaboralo é xerar unha pasta con carne de coco triturado e auga a partes iguais, para filtrala tralo seu repouso.
Os restos secos que quedan tralo proceso denomínanse manteiga de coco, que é soamente coco deshidratado esmiuzado e triturado formando unha manteiga pastosa.