proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Modjo

Modjo foi un dúo francés de house, electrónica e pop, fundado no ano 1998 e disolto en 2002. O dúo estaba formado por Romain Tranchart e Yann Destagnol. Discografía
Modjo (2001) Sinxelos
Lady (Hear Me Tonight) (2000)
Chillin' (2001)
What I Mean (2001)
No More Tears (2002)
On Fire (2002)
Modo de execución

É habitual nun computador que existan varios modos ou niveis de execución. Esta diferenciación faise por motivos de seguridade. Normalmente existen dous niveis: privilexiado e non privilexiado. Cando un código é executado en modo non privilexiado, non pode acceder a todo o mapa de memoria e só pode executar un subconxunto das instrucións existentes. En modo privilexiado, non hai ningunha restrición.
Para que a isto sexa posible, eficaz e seguro, a distinción do modo de execución faise por hardware: un ou varios bits no rexistro de estado da unidade de control indican o nivel de execución. O procedemento habitual de salto dun nivel a outro é o seguinte: O computador arranca en modo privilexiado. Tanto o cargador do sistema operativo como o núcleo do mesmo son executados nese modo. Unha vez que se vai executar algún programa de usuario, baixase o nivel a non privilexiado. Os programas que necesiten datos ou servizos especiais (acceso a disco ou a outros dispositivos periféricos, .. .), que corren noutros niveis de execución e deben ser controlados polo sistema operativo, debe solicitalo a este provocando unha excepción.
Cando se produce unha interrupción ou unha excepción, a execución normal do proceso actual detense, e entra a executar o sistema operativo en modo privilexiado. Neste intre debe comprobar se o acceso solicitado é 'lícito' e, se procede, realizalo. Unha vez que a solicitude foi atendida, o nivel de execución volverá ser o mesmo de antes, coas implicacións que iso ten. Por motivos de eficiencia (para aumentar a concorrencia), o sistema operativo podería non atender toda unha petición de entrada ou saída de seguido, senón que pasará a executar outro proceso e delegará parte da solicitude a atender no periférico (a repartición de traballo dependerá de se a saída é por interrupcións ou por DMA).
Ademais, existen algunhas interrupcións que non son provocadas por programas senón polos dispositivos de entrada/saída ou polo reloxo do computador.
Modo de fonación

O modo de fonación é, en fonética e fonoloxía, a clasificación que se fai aos sons dunha lingua segundo se ao producilos hai vibración ou non das cordas vocais. Modos de produción básicos de son dunha lingua
- Coa vibración das cordas vocais prodúcense os sons tonais ou sonoros (vogais, semivogais, nasais etc. ).
- Sen vibración das cordas vocais e con interrupcións (totais ou parciais) no fluxo de aire que sae dos pulmóns que dá lugar aos sons xordos (fricativas etc. )
- A combinación de vibración e interrupción, como as oclusivas sonoras (en galego 'b', 'd' e 'g') estas xogan un papel moi importante xa que son as que producen a voz.
Modo de transporte

Un modo de transporte, ou medio de transporte, ou aínda sistema de transporte, é unha forma particular de transporte dun lugar a outro de bens ou de persoas, e que se distingue principalmente polo vehículo utilizado e, en consecuencia, pola infraestrutura que utiliza. Cando se asocian varios modos de transporte para concorrer á realización dunha operación de transporte, utilízase o termo intermodalidade. Clasificación
Os modos de transporte pódense clasificar en: Acuáticos, como: barco, submarino, iate, lancha, bote
Terrestres, como: automóbil, bicicleta, motocicleta, tren etc.
Aéreos, como: avión, helicóptero, globo de aire quente etc.
Tracción animal, como carruaxes, zorras, carros etc.
Coa axuda da tecnoloxía poden existir algúns híbridos, é dicir que poden ser acuáticos e terrestres ao mesmo tempo (como os vehículos anfibios), ou aéreos e acuáticos (como os hidroavións) etc. Listaxe
A continuación dáse a lista dos principais medios.
Aéreos
Avión
Avioneta
Ultralixeiro
Foguete
Helicóptero
Planador
Globo aerostático
Teleférico
Paramotor
Ferrocarril
Tren
Trens de alta velocidade (en España AVE)
Metro
Monorraíl
Tranvía
Funicular
Estrada
Autobús
Automóbil
Bicicleta
Velocípede
Camión
Motocicleta
Trolebús
Marítimo e fluvial
Barco
Bote ou barca
Canoa
Transbordador
Submarino
Transatlántico
Modo promiscuo

O modo promiscuo é o feito de que un ordenador poida capta-la información dos paquetes que circulan pola rede sen que estes sexan destinados a el. Procedemento
Ao captura-los paquetes que non van dirixidos a este ordenador, estes paquetes non son eliminados da rede, senón que chegan ao seu destino con normalidade sen que ó ordenador de destino note nada estraño. Resulta moi útil para supervisa-la rede, pero presenta un risco de seguridade dentro dunha rede de produción.
Moitos interfaces normais permiten utilizar este modo, aínda que haxa algunhas tarxetas, como as Token Ring de IBM, que non permiten este funcionamento por defecto.
Unha forma práctica e sinxela de detectar se existe un sniffer ou unha tarxeta de rede en modo promiscuo consiste sinxelamente en realizar un ping a un enderezo IP ceibe da nosa rede. Loxicamente, ao non haber ningún ordenador ou dispositivo de rede utilizando esta dirección, non haberá ningunha resposta. Se houber algún adaptador de rede no modo promiscuo respondería ao ping, dado que captura todo o tráfico, delatando dese modo a súa presenza.
Mentres un administrador de redes pode empregar moito tempo en conseguir que a súa rede sexa difícil de ser atacada mediante sniffers empregando firewalls, switches, detectores de modo promiscuo etc. ., o certo é que a mellor forma de protexerse ante estes ataques é a de encriptar o tráfico da rede.
Técnicas
Secure Sockets Layer (SSL)
está presente en tódolos navegadores web populares, así como nos servidores HTTP máis coñecidos. Permite unha navegación encriptada non vulnerábel aos sniffers. Por iso, este tipo de seguridade é empregada en Internet para transmiti-la información privada dos usuarios, como por exemplo os números das tarxetas de crédito.
PGP e S/MIME
O correo electrónico pode ser interceptado de moitas formas alternativas. O correo electrónico necesita, para chegar ao seu destino, atravesar distintos servidores de rede, firewalls e routers. Por iso, a posibilidade de que alguén poida ler o correo é moi elevada se se envía sen ningún sistema de encriptación. Os métodos máis comúns para realizar isto son PGP (Pettry Good Privacy) e S/MIME, que están incluídos na maioría dos novos xestores de correo como Outlook ou Netscape.
Secure Shell (Ssh)
converteuse no padrón de facto para acceder remotamente a servidores UNIX a través de Internet. O produto foi deseñado por unha compañía finlandesa pero pódese encontrar en moitas implementacións freeware.
Virtual Private Networks (VPN)
as redes virtuais privadas envían a información encriptada dende unha rede local a outra distante xeograficamente a través de Internet. Porén, se un hacker intervén un dos nodos iniciais dunha rede VPN aínda podería capturar o tráfico. Resulta un sistema bastante fiable que é empregado pola maioría das empresas que permiten traballar dende a casa.
Modulación de amplitude en cuadratura

A modulación de amplitude en cuadratura é un esquema de modulación tanto dixital como analóxica, onde se envía sinais con información cambiando, isto é modulando, a amplitude de dúas ondas portadoras, úsase a modulación por desprazamento da amplitude no esquema de modulación dixital e a amplitude modulada no analóxico. Estas dúas ondas, xeralmente sinusoides, están desfasadas 90º unha respecto á outra, ou o que é o mesmo está en cuadratura. Estas ondas acaban xuntándose e como resultado a nova onda é unha combinación de modulación por desprazamento de fase e modulación por desprazamento de amplitude no caso dixital e de modulación de fase e amplitude modulada no caso analóxico. Usos
Entre outros usos utilízase para módems telefónicos de velocidades superiores a 2400bps, transmisión de sinais de televisión, microondas ou satélite, modulación TCM (Trellis Coded Modulation), que consegue velocidades de transmisión moi elevadas combinando a modulación coa codificación de canal e módems ADSL que traballan no bucle do subscritor, a frecuencias situadas entre 24KHze 1104KHz, onde se poden obter velocidades de datos de ata 9Mbps.
Modularidade (bioloxía)

Algo é modular cando consta varias pezas substituíbeis, como obxectos sinxelos que se poden conectar para formar outros máis complexos, como as pezas de Lego, e. g. Os obxectos complexos poden por si só ser modulares e utilizarse para crear obxectos aínda máis complexos uníndoos. A modularidade é un concepto central en varios campos da ciencia. En bioloxía, a modularidade refírese á estrutura e función dos organismos ou vías metabólicas compostas por módulos, desempeñando un papel fundamental no desenvolvemento e evolución dos sistemas biolóxicos. Definición
Na bioloxía, a modularidade refírese á idea de que organismos ou estruturas metabólicas están compostas por módulos ou unidades que poden funcionar de maneira relativamente independente, pero que xuntos contribúen ao funcionamento xeral do organismo. Estes módulos poden presentarse en formas diversas, como estruturas repetitivas en plantas e invertebrados, ou en complexos camiños metabólicos dentro de células.
A modularidade é considerada un factor clave para a resiliencia ecolóxica, xunto coa diversidade e a retroalimentación, apoiando a capacidade dos ecosistemas para resistir e recuperarse de disturbios ou perturbacións.
Aplicacións e exemplos
En bioloxía evolutiva e do desenvolvemento, a modularidade permite a variación independente de trazos, facilitando a adaptación e a evolución. Os módulos poden evolucionar con certa independencia uns dos outros, o que pode conducir a unha maior diversidade de formas e funcións.
Un exemplo clásico de modularidade na natureza é a estrutura dos favos de abellas, onde as células hexagonais actúan como módulos individuais dentro dunha estrutura maior. Este tipo de organización modular tamén se observa en moitos outros organismos, onde partes do corpo ou procesos metabólicos funcionan como unidades autónomas dentro dun sistema integrado.
Características dos módulos biolóxicos
Os módulos biolóxicos caracterízanse por ter unha especificación xenética discreta, unha organización xerárquica, capacidade para interactuar con outros módulos, unha localización física particular dentro dun organismo en desenvolvemento e a habilidade para sufrir transformacións a escala de desenvolvemento e evolución.
A investigación sobre a modularidade na bioloxía suxire que a presenza de módulos tanto é o resultado da evolución como un facilitador dela.
Modus operandi

Modus operandi é unha locución latina que significa literalmente "modo de operar". Refírese ao xeito de proceder dunha persoa ou dun grupo de persoas. É unha expresión latina de uso frecuente tanto en galego como noutras linguas occidentais. O plural é modi operandi ("modos de funcionamento"). Na linguaxe común, esta expresión refírese ao xeito habitual ou característica de actuar dunha persoa ou dun grupo, e pode ser utilizada en numerosos contextos: organizacional, loxístico, profesional e científico.
En criminalística, úsase para referirse a como actuou o delincuente nunha ou diversas ocasións, así como para establecer unha pauta de comportamento en diversos crimes dunha mesma persoa; en concreto, refírese ao modo de funcionamento típico dun criminal, e aos xeitos de reaccionar fronte ás situacións.
A expresión utilízase a miúdo no traballo da policía cando se fala dun delito e de facer fronte aos métodos empregados polos delincuentes. Tamén se utiliza en perfís criminais, onde pode axudar na procura de pistas sobre a psicoloxía do delincuente. Consiste, basicamente, no exame das accións utilizadas polo individuo para executar o crime, evitar a súa detección e/ou facilitar o escape. O modus operandi dun sospeitoso pode axudar á súa identificación, aprehensión, ou represión, e tamén pode utilizarse para determinar os vínculos entre os crimes.
No mundo empresarial, o modus operandi utilízase para describir o medio preferido dunha empresa para facer negocios e a interacción con outras empresas.
Modus vivendi

Modus vivendi é unha locución latina que significa literalmente "modo de vivir" (do latín modus "maneira", "modo", e vivendi "de vivir", xenitivo do xerundio do verbo "vivere") e que designa a base ou regra de conduta, arranxo ou axuste transitorio entre dúas partes. Esta locución é usualmente empregada para describir arranxos informais ou temporais en asuntos políticos e diplomáticos, posto que un modus vivendi é un instrumento que rexistra un acordo internacional de natureza temporal, que posteriormente será cambiado por un permanente e detallado.
Actualmente, esta locución latina é usualmente empregada para referirse á actividade mediante a cal unha persoa se gaña a vida.
Moebius

Jean Giraud, coñecido polo seu pseudónimo Moebius, nado en Nogent-sur-Marne o 8 de maio de 1938 e finado en Montrouge o 10 de marzo de 2012, foi un historietista francés. Alcanzou a celebridade como debuxante do western O Tenente Blueberry, que guionizaba Jean-Michel Charlier e se publicaba na revista Pilote. Faleceu o 10 de marzo de 2012 aos 73 anos de idade. Traxectoria
En 1974 formou o grupo dos Humanoides Asociados con outros autores como Philippe Druillet, Dionnet e Farkas. Xuntos editarían a revista Metal Hurlant, onde Jean Giraud (agora co pseudónimo Moebius) se revelaría como autor completo en renovadoras series de fantasía e ciencia ficción como Arzach (1975) ou O garaxe hermético (1976). En 1980, iniciou coa saga de O Incal a súa frutífera colaboración co guionista Alejandro Jodorowsky. Dende o ano 1988, cando viu Akira, ten sido gran fan do estilo de debuxo xaponés, en especial de Katsuhiro Otomo e de Yukito Kishiro (quen á vez tamén esta moi influenciado polo estilo franco-belga de Frank Miller ou o propio Jean Giraud), e as súas obras se viron influenciadas por este feito.
Paralelamente ao seu labor como historietista e ilustrador, Jean Giraud participou nos deseños de multitude de películas, como Alien (1979), Tron (1982), Abyss (1989) ou O quinto elemento (1997).
Moeda (peza metálica)

Unha moeda é unha peza de metal cun peso e lei garantidos por unha autoridade. Historia
As moedas foron unha tentativa ben éxitosa de organizar a comercialización de produtos, e substituír a simple troca de mercadorías. Hai diverxencias sobre cal pobo foi o primeiro en utilizar a técnica da cuñaxe de moedas, pois hai indicios de que en 1100 a. C. a China emitiu unidades metálicas cun peso e valor uniformemente determinado e que podemos considerar as primeiras moedas. No ámbito europeo e mediterráneo aparecen por primeira vez no século VI a. C. en Lidia (Asia Menor). Desde aquí estendeuse o seu uso por Grecia e os fenicios levárono por todo o Mediterráneo.
Durante moitos anos a moeda posuía un valor real, dependía do metal de que era feita e tiña un valor equivalente ao do metal co que se fabricaba (ouro ou prata). Hoxe, a maioría dos países do mundo usan moedas de valor nominal, pois o seu valor non corresponde ao metal de que é producida.
Moeda (tipografía)

O signo moeda (¤) é un símbolo tipográfico empregado para indicar unha moeda xenérica ou indeterminada. En ocasións úsase no lugar dun símbolo que non aparece na fonte que se está a empregar, como o colón costarriqueño (₡). Pode describirse como un círculo de tamaño dunha letra minúscula con catro pequenas pólas a 45, 135, 225 e 315 graos. Represéntase en Unicode co valor U+00A4.
O símbolo aparece nalgúns teclados, como os franceses, dinamarqueses, noruegueses, suecos, finlandeses e estonianos. Historia
O símbolo foi codificado para as computadoras en 1972 substituíndo o signo do dólar nas variantes nacionais de ASCII. Foi proposto por Italia para permitir unha implementación diferente a ese símbolo. Significado segundo o contexto
O símbolo de moeda ten un significado ambiguo: ¤12. 50 pode interpretarse como 12, 5 unidades de determinada divisa, pero esta divisa é descoñecida e só pode ser determinada por información allea ao carácter. Por este motivo o símbolo ¤ debería de ser substituído polo glifo apropiado (₤, ¥, ฿, ₱…) cando sexa posible para que o receptor poida entendelo.
Moeda celta

A moeda celta foi acuñada polos pobos celtas dende finais do século -IV ata o século -I. A moeda celta estaba moi influída polo comercio e a oferta de mercenarios ós gregos, e inicialmente copiou os deseños gregos, especialmente a moeda do Reino de Macedonia do período de Filipo II de Macedonia e do seu fillo, Alexandre o Grande (os estateros coñecidos como "filipos"). É por este motivo que motivos e letras gregas poden ser atopados nas moedas celtas, especialmente nas acuñadas no sur da Galia.
Moeda de 1 céntimo de euro

A moeda de 1 céntimo de euro é de aceiro recuberto de cobre. Ten un diámetro de 16, 25 mm, un grosor de 1, 67 mm e un peso de 2, 30 gramos. A súa beira é lisa. Todas as moedas teñen un anverso específico de cada Estado e un reverso común para toda a eurozona, deseñado por Luc Luycx, gañador dun concurso convocado para ese efecto polo Consello Europeo e resolto na súa reunión de Ámsterdam do 13 de xuño de 1997. Este reverso común tivo un pequeno axuste en 2007. Uso
Finlandia e os Países Baixos optaron por non poñer en circulación estas moedas, como tampouco ás de dous céntimos, aínda que se emitidas para sets de colección seguindo as normas da UEM, sendo estas de curso legal.
Moeda de 10 cents da ocupación alemá dos Países Baixos

A moeda de 10 cents dos Países Baixos emitida entre os anos 1941 e 1943 é unha moeda con ese valor facial, cuñada no período de ocupación da Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial. Caracterización
A moeda cuñouse en cinc nos anos 1941, 1942 e 1943, na Real Casa da Moeda dos Países Baixos, co valor da décima parte do florín neerlandés. .A moeda forma parte dunha serie que abrangue tamén as pezas dun cent, 2½ cents, 5 cents e 25 cents, todas elas cuñadas no mesmo metal e baixo o deseño do artista nacional-socialista local Nico de Haas.
A súa tiraxe total foi de 154, 4 millóns de exemplares, coa seguinte repartición: 1941: 29. 800. 000 pezas.
1942: 95. 600. 000 pezas.
1943: 29. 000. 000 pezas.
Moeda de 10 céntimos de euro

A moeda de 10 céntimos de euro é dunha aliaxe chamada ouro nórdico, que contén un 89 % decobre e, malia o seu nome, carece de ouro. Ten un diámetro de 19, 75 mm, un grosor de 1, 93 mm e un peso de 4, 10 gramos. A súa beira é ondulada (festonada).
Todas as moedas teñen un anverso específico de cada Estado e un reverso común para toda a eurozona, deseñado por Luc Luycx, gañador dun concurso convocado para ese efecto polo Consello Europeo e resolto na súa reunión de Ámsterdam do 13 de xuño de 1997. Este reverso común tivo un pequeno axuste en 2007.
Moeda de 10 francos Conquista do Espazo

A moeda de 10 francos Conquista do Espazo é unha moeda co valor facial de 10 francos franceses emitida en 1983 pola Monnaie de Paris para conmemorar o bicentenario dos primeiros voos en globo, que tiveron lugar en 1783, inaugurando así a conquista do espazo.
Trátase dunha emisión conmemorativa mais con carácter circulante, e comparte a súa métrica coa moeda de 10 francos Mathieu, producida entre 1974 e 1987 para a circulación ordinaria. Caracterización
A composición, as características métricas e os deseños veñen fixados por un decreto do 12 de novembro de 1985.
Cuñáronse 3. 000. 972 exemplares desta moeda para a súa posta en circulación e, a maiores, outros 4. 000 a modo de proba, coa palabra ESSAI ("proba") impresa no campo do reverso.
Composición
Do mesmo xeito que os 10 francos Mathieu, esta moeda cuñouse nunha aliaxe composta por cobre nun 920‰, níquel nun 60‰ e aluminio nun 20‰.
Deseño
O seu deseño correspondeulle ao gravador Daniel Ponce. O motivo principal do anverso é unha escena que ilustra o primeiro voo tripulado dun aeróstato de gas cheo de hidróxeno, o 1 de decembro de 1783, levando a bordo o seu deseñador, o académico Jacques Charles, na compaña de Nicholas Robert, que foi autor da envoltura hermética do globo, axudado pola súa irmá Anne Jean. Pola súa banda, o reverso conmemora o bicentenario do primeiro voo humano nun globo aerostático libre de cordas, deseñado polos irmáns Montgolfier, que sucedeu en París o 21 de novembro do mesmo 1783, apenas dúas semanas antes que o voo anterior, con Pilâtre de Rozier a bordo. Na imaxe deste reverso, o globo elévase despedido pola multitude. O canto da moeda amosa como inscrición o lema nacional de Francia LIBERTÉ ÉGALITÉ FRATERNITÉ, cada unha das palabras separadas por unha póla de loureiro, outra de oliveira e unha espiga de trigo. Emisións especiais
Á parte da versión estándar, destinada á súa posta en circulación, leváronse a cabo tamén diversas emisións especiais desta moeda para coleccionistas e investidores. Trátase de pezas con canto liso e en versión piéfort, é dicir, cuñadas en discos cun grosor moi superior ao habitual e con aproximadamente o dobre de peso da versión ordinaria. Estas emisións especiais leváronse a cabo tanto coa composición habitual de cuproníquel-aluminio (500 exemplares, como en prata (1. 000 ex. ), en ouro (34 ex. ) e en platino (13 ex. ).
Moeda de 10 francos Léon Gambetta

A moeda de 10 francos Léon Gambetta é unha moeda co valor facial de 10 francos franceses emitida en 1982 pola Monnaie de Paris para conmemorar o centenario do pasamento do ex-primeiro ministro francés Léon Gambetta.
Trátase dunha emisión conmemorativa mais con carácter circulante, e comparte a súa métrica coa moeda de 10 francos Mathieu, producida entre 1974 e 1987 para a circulación ordinaria.
É a primeiora moeda conmemorativa francesa emitida desde a introdución do "franco novo" o 1 de xaneiro de 1960. Caracterización
A composición, as características métricas e os deseños veñen fixados por un decreto do 13 de setembro de 1982.
Cuñáronse 3. 044. 511 exemplares desta moeda para a súa posta en circulación e, a maiores, outros 4, 000 a modo de proba, coa palabra ESSAI ("proba") impresa no campo do anverso. Así mesmo, levouse a cabo unha emisión especial da mesma moeda denominada piéfort, coas mesmas características mais co dobre de peso (20 gramos) e con maior grosor, cunha exigua tiraxe de 326 exemplares.
Composición
Do mesmo xeito que os 10 francos Mathieu, esta moeda cuñouse nunha aliaxe composta por cobre nun 920‰, níquel nun 60‰ e aluminio nun 20‰.
Deseño
O seu deseño correspóndelle ao daquela gravador xeral de moeda de Francia Émile Rousseau. O motivo principal do anverso é unha escena do globo aerostático de Gambetta emprendendo o voo sobre un conxunto de bandeiras francesas o 7 de outubro de 1870 durante o asedio de París, todo rodeado polo lema nacional de Francia, LIBERTÉ, ÉGALITÉ, FRATERNITÉ, e a lenda REPUBLIQUE FRANÇAISE, coa expresión do valor facial no centro e a data, 1982, no exergo.
Pola súa banda, o reverso está protagonizado por un retrato de perfil de Gambetta ollando cara á esquerda, xunto co seu nome, LÉON GAMBETTA, e as súas datas de nacemento e de defunción: 1838-1882. Á dereita do busto apréciase o monograma ER, a modo de marca de gravador, correspondente a Émile Rousseau. O canto da moeda é liso.
Moeda de 10 francos Montesquieu

A moeda de 10 francos Montesquieu é unha moeda co valor facial de 10 francos franceses emitida en 1989, caracterizada por amosar no seu anverso un busto do célebre erudito francés Montesquieu, emitida en conmemoración do tricentenario do seu nacemento en 1689.
Trátase dunha emisión de curso legal mais de carácter conmemorativo, non emitida para a súa posta en circulación. A súa distribución foi exclusivamente en estoxos oficiais e destinada ao coleccionismo numismático.
Comparte a súa métrica coa moeda de 10 francos Xenio da Liberdade, producida entre 1988 e 2021 para a circulación ordinaria. Caracterización
Composición
A moeda emitiuse cunha composición bimetálica. O seu centro é de níquel, en tanto que o aro que o rodea está cuñado nunha aliaxe composta por cobre (92 %), aluminio (6 %) e níquel (2 %).
Deseño
O seu deseño correspóndelle ao gravador da Monnaie de Paris Serge Levet. O motivo principal do anverso é un retrato do erudito e pensador político Charles Louis de Secondat, barón de La Brède e marqués de Montesquieu, ollando cara á dereita e ataviado ao estilo clásico, baseado nun gravado do artista Benoît-Louis Henriquez (1732-1806). O retrato está enmarcado na parte superior pola lenda REPUBLIQUE FRANÇAISE e no exergo a palabra MONTESQUIEU.
Pola súa banda, no centro do reverso indícase o valor facial da moeda, 10F, e a súa data de emisión, con algúns adornos xeométricos e todo rodeado polo lema nacional francés LIBERTÉ ÉGALITÉ FRATERNITÉ.
O canto da moeda é estriado descontinuo, con cinco series de doce estrías cada unha. Tiraxes e emisións especiais
A tiraxe da emisión estándar foi de 15. 000 exemplares. A maiores, cuñáronse a modo de proba outros 1. 850 exemplares coa palabra ESSAI ("proba") inscrita no campo do reverso, á esquerda do valor facial.
Á parte da súa versión estándar, existen tamén outras de presentación e investimento, con idéntico deseño que o da moeda estándar e igualmente datadas en 1989. A primeira delas, cunha tiraxe limitada a 5. 000 exemplares, cuñouse cun aro exterior de ouro de 920‰ (aliado con prata e cobre) e un centro de ouro de 750 ‰ (aliado con prata e paladio), e cun peso total de 12, 00 gramos.
Ademais, cuñáronse tres versións piéfort, é dicir cos mesmos deseños mais cuñadas en discos co dobre de grosor, con tiraxes moi curtas; unha versión en prata de 950‰ (300 exemplares), outra en ouro aliado con prata e paladio (25 exemplares) e outra en platino de 999‰ (10 exemplares). Estas moedas amosan a palabra PIEDFORT gravada no campo do reverso, á esquerda do valor facial.
Moeda de 10 francos Victor Hugo

A moeda de 10 francos Victor Hugo é unha moeda co valor facial de 10 francos franceses emitida en 1985 pola Monnaie de Paris para conmemorar o centenario do pasamento do escritor francés Victor Hugo.
Trátase dunha emisión conmemorativa mais con carácter circulante, e comparte a súa métrica coa moeda de 10 francos Mathieu, producida entre 1974 e 1987 para a circulación ordinaria. Caracterización
A composición, as características métricas e os deseños veñen fixados por un decreto do 12 de novembro de 1985.
Cuñáronse 10. 000. 511 exemplares desta moeda para a súa posta en circulación e, a maiores, outros 1. 700 a modo de proba, coa palabra ESSAI ("proba") impresa no campo do reverso.
Composición
Do mesmo xeito que os 10 francos Mathieu, esta moeda cuñouse nunha aliaxe composta por cobre nun 920‰, níquel nun 60‰ e aluminio nun 20‰.
Deseño
O seu deseño correspondeulle ao gravador Claude Lesot. O motivo principal do anverso é unha escena composta por un libro aberto cunha pluma atravesada e unha máscara de teatro antigo —en lembranza da actividade como dramaturgo de Victor Hugo—, xunto con diversos personaxes e elementos extraídos da novela Les Misérables, coa catedral de Notre-Dame de París ao fondo e unha barricada. Na base da escena, a sinatura do autor. Pola súa banda, o reverso está protagonizado por un retrato de fronte de Victor Hugo, cunha póla de loureiro á súa dereita, coa lenda VICTOR HUGO 1885-1985. No exergo, baixo o busto, a marca de gravador C. LESOT.
O canto da moeda amosa como inscrición o lema nacional de Francia LIBERTÉ ÉGALITÉ FRATERNITÉ, cada unha das palabras separadas por unha póla de loureiro, outra de oliveira e unha espiga. Emisións especiais
Á parte da versión estándar, destinada á súa posta en circulación, leváronse a cabo dúas emisións especiais desta moeda para coleccionistas e investidores. Unha delas é a denominada piéfort, coa mesma composición e as mesmas características que a emisión ordinaria, mais co dobre de peso (20 gramos) e con maior grosor, e cunha exigua tiraxe de 148 exemplares.
Por outra banda, realizouse tamén unha cuñaxe en prata de 900 milésimas da mesma moeda, cunha tiraxe de 20. 000 exemplares con acabamento normal, e de 8. 000 cun acabamento especial proof —fondo espello e relevo mate—.
Moeda de 10 francos Xenio da Liberdade

A moeda de 10 francos Xenio da Liberdade é unha moeda co valor facial de 10 francos franceses emitida entre 1988 e 2001, caracterizada por amosar no seu anverso unha imaxe do xenio da liberdade, da praza da Bastilla, en París.
Esta moeda creouse para substituír os anteriores 10 francos Mathieu, que resultaban demasiado pesados para a circulación, e foi retirada da circulación en 2002, coa chegada do euro. Caracterización
A composición, as características métricas e os deseños veñen fixados por un decreto do 9 de marzo de 1988.
Composición
A moeda, emitida para a súa posta en circulación ordinaria foi a primeira emitida en Francia cunha composición bimetálica. O seu centro é de níquel, en tanto que o aro que o rodea está cuñado nunha aliaxe composta por cobre (92 %), aluminio (6 %) e níquel (2 %).
Malia as dificultades que esta composición supón para a falsificación, dous anos despois da súa posta en circulación comezaron a detectarse pezas falsas, e calcúlase que en 1995 estas supuñan un 1 % das que estaban en circulación.
Deseño
O seu deseño correspóndelle ao gravador Jean Luc Maréchal. O motivo principal do anverso é unha representación do xenio de bronce creado por Auguste Dumont, que coroa a Columna de Xullo, na praza da Bastilla en París, erixida para conmemorar os Tres Días Gloriosos de 1830. Esta imaxe está flanqueada polas iniciais R F (de République Française), e o conxunto adórnase polo exterior por uns motivos xeométricos. Pola súa banda, no centro do reverso indícase o valor facial da moeda e a súa data de emisión, tamén con algúns adornos xeométricos e todo rodeado polo lema nacional francés LIBERTÉ ÉGALITÉ FRATERNITÉ.
O canto da moeda é estriado descontínuo, con cinco series de doce estrías cada unha. Tiraxes
No seguinte cadro reflíctense as tiraxes anuais da moeda, que abranguen tanto as emitidas para a circulación ordinaria como as cuñadas cun acabamento especial para coleccionistas. A maiores, en 1988 cuñáronse a modo de proba 1. 850 exemplares coa palabra ESSAI ("proba") inscrita no campo do reverso. Emisións especiais
Á parte da súa emisión ordinaria, destinada á súa posta en circulación, existe tamén outra de presentación e investimento, con idéntico deseño e dimensións que os da moeda circulante, emitida exclusivamente no primeiro ano de emisión da moeda, 1988. Esta ten unha tiraxe limitada a 5. 000 exemplares e componse dun aro exterior de ouro de 750‰ (aliado con prata e cobre) e un centro de ouro de 950 ‰ (aliado con prata e paladio). O seu peso é de 12, 00 gramos.
A partir de 1991 comezou a emitirse anualmente unha versión idéntica á ordinaria mais co canto totalmente liso, sen as habituais estrías. Estas emisións teñen tiraxes curtas e están destinadas ao coleccionismo.
Moeda de 100 francos Marie Curie

Os 100 francos Marie Curie son unha moeda francesa de prata con valor facial de cen francos franceses emitida en 1984 en conmemoración do cincuentenario do falecemento da científica polaca naturalizada francesa Marie Curie (1867-1934), galardoada co premio Nobel en dúas ocasións. Moeda circulante
Tanto o anverso como o reverso desta moeda foron deseñados e gravados polo escultor e medallista francés Raymond Corbin (1907-2002). O anverso reproduce como motivo prinipal senllas coroas vexetais, unha de palma e outra de oliveira, que representan cada unha un dos premios Nobel obtidos por Marie Curie, o de Física en 1903 e o de Química en 1911. No reverso amósase un retrato de Marie Curie de perfil, ollando cara á dereita. Da produción do franco conmemorativo do 50º aniversario do pasamento de Marie Curie encargouse a Monnaie de Paris.
Existe unha variante da moeda, á parte do seu modelo estándar. Trátase dunha tiraxe reducida cun acabamento especial (proof ou essai), con fondo espello e relevo mate, na que se inscribiu a palabra ESSAI en letras pequenas no reverso, preto do bordo dereito da moeda. Emisións especiais noutros metais
Ademais da súa emisión ordinaria, destinada á súa posta en circulación, existen outras diversas versións desta moeda con idéntico deseño e cuñadas en metais diferentes, algunhas delas tamén en verión piéfort, é dicir co dobre de grosor e de peso.
Moeda de 100.000 iens

A moeda de 100. 000 iens é unha moeda xaponesa de ouro de carácter conmemorativo, cuñada pola Casa da Moeda do Xapón con dous deseños diferentes e unicamente nos anos 1986, 1987 e 1990.
Trátase da moeda xaponesa con maior valor facial emitida ata entón, aínda que non ten carácter circulante. En ambos os casos, cuñouse tanto con acabamento estándar como cun acabamento especial para coleccionistas, coñecido como proof —fondo espello e relevo mate—. Tanto a emisión de 1986 como a de 1990 foron recoñecidas co Premio Moeda do Ano como as mellores moedas de ouro cuñadas no mundo nos seus respectivos anos. Caracterización
60º aniversario de Shōwa
A primeira ocasión en que se emitiu foi en 1986 (六十一 "ano 61") e en 1987 六十二 "ano 62"), en celebración do sexaxésimo aniversario do reinado de Hirohito, coñecido tamén como Shōwa.
Esta moeda foi deseñada e gravada polo artista xaponés Ikuo Hirayama e amosa no seu anverso, anepigráfico, unha interpretación artística dunha parella de paxaros, e no reverso un crisantemo artístico de gran tamaño, que constitúe o selo do Xapón. Canto ás tiraxes, en 1986 cuñáronse 10 millóns de exemplares, todos eles con acabamento estándar. En 1987 cuñáronse 875. 487 exemplares nesta mesma condición e outros 124. 513 con acabamento especial proof. Xa a partir de marzo de 1988, pouco despois destas primeiras emisións, detectouse no mercado europeo unha gran cantidade destas moedas falsificadas, estimada en máis de 100. 000 exemplares, o maior caso de falsificación da historia do Xapón. A partir das investigacións realizadas, chegáronse a atopar lotes destas falsificacións, entre outros lugares, na cámara acoirazada do propio Banco do Xapón, o banco central do país. As moedas falsas están cuñadas tamén en ouro, mais como a emisión conmemorativa oficial se vendía daquela por case dúas veces e media o valor do seu contido en ouro, a falsificación resultaba moi lucrativa.
Entronización de Akihito
Pola súa banda, a emisión correspondente a 1990 (二 "ano 2") tivo por motivo a entronización do emperador Akihito, sucesor de Hirohito.
No seu anverso amosa a figura estilizada dun fénix e no reverso un crisantemo nun tamaño menor que na emisión anterior, rodeado por unha grilanda vexital.
Desta moeda cuñáronse 1. 900. 000 exemplares con acabamento estándar e 100. 000 con acabamento especial proof.
Moeda de 2 céntimos de euro

A moeda de 2 céntimos de euro é de aceiro recuberto de cobre. Ten un diámetro de 18, 75 mm, un grosor de 1, 67 mm e un peso de 3, 06 gramos. Incorpora unha rañura distintiva no bordo.
Todas as moedas teñen un anverso específico de cada Estado e un reverso común para toda a eurozona, deseñado por Luc Luycx, gañador dun concurso convocado para ese efecto polo Consello Europeo e resolto na súa reunión de Ámsterdam do 13 de xuño de 1997. Uso
Igual que as moedas dun céntimo, Finlandia e os Países Baixos decidiron non empregalas, e a súa produción é só para coleccionistas.
Moeda de 2.000 pesetas

A moeda de 2. 000 pesetas é unha moeda española de prata con ese valor facial cuñada pola FNMT entre 1989 e 2001.
Emitíronse dous tipos de moedas de 2. 000 pesetas, ambas con carácter conmemorativo: por unha parte a circulante, emitida para a súa posta en circulación —malia que esta fose escasa— e distribuída polas entidades bancarias ao seu valor facial; por outra banda, a emitida para a súa comercialización, destinada ao coleccionismo numismático e distribuída a través de canles comerciais, a un prezo superior ao seu valor facial. Moeda circulante
Como moeda circulante foi emitida entre 1994 e 2001. A partir do ano seguinte foi substituída por unha de valor equivalente —12 euros— e de características idénticas, logo da desaparición da peseta e a implantación do euro como base do novo sistema monetario. Moeda non circulante
Estas moedas, de diámetro e peso superior ás circulantes, emitíronse principalmente formando parte de series conmemorativas dos grandes eventos sucedidos en España durante a década de 1990, como o Quinto Centenario do Descubrimento de América, as Olimpíadas de Barcelona, a Expo de Sevilla de 1992 ou o Xacobeo 1993, así como a outros temas.
Moeda de 2.000 pesetas de 1994

A moeda de 2. 000 pesetas de 1994 é unha moeda española de prata dese valor facial emitida pola FNMT para conmemorar a celebración da asemblea anual do Fondo Monetario Internacional e do Banco Mundial, que tivo lugar en outubro de 1994 no Palacio Municipal de Congresos, do Campo das Nacións, en Madrid. Trátase da primeira emisión da serie de moedas circulantes de 2. 000 pesetas de prata, que culminou en 2001 coa dedicada á derradeira emisión en pesetas. Marco lexislativo
Mediante unha Orde do 8 de xullo de 1994, publicada no Boletín Oficial do Estado do 13 de xullo, acordouse a emisión, a cuñaxe e a posta en circulación dunha moeda de 2. 000 pesetas de prata con data 1994, conmemorativa da celebración en Madrid da asemblea anual do Fondo Monetario Internacional e do Banco Central.
Conforme establecía a Orde, a moeda era de curso legal e debía ser proporcionada polas entidades bancarias ao seu valor facial, aínda que a súa circulación foi escasa, dada a súa curta tiraxe final —8. 669. 000 exemplares— e tendo en conta que naquel momento existía xa un billete de 2. 000 pesetas de uso moi común, polo que a maioría dos exemplares foron retirados da circulación polos coleccionistas numismáticos e pola poboación en xeral, a modo de recordo.
A norma establecía tamén que "esta moeda será admitida nas caixas públicas sen limitación, e entre particulares ata 20. 000 pesetas, calquera que for a contía do pagamento". Caracterización
O seu anverso, deseñado e gravado por Manuel Martínez Tornero, amosa un busto de perfil de Xoán Carlos I (1975-2014) ollando cara á esquerda, rodeado pola lenda JUAN CARLOS I REY DE ESPAÑA e a data de 1994. O conxunto está encerrado por unha grafila lisa. Pola súa banda, o motivo central do reverso, obra de Luis José Díaz Salas, é unha imaxe da fachada principal da sede do Banco de España en Madrid, vista desde a fonte da Cibeles. Esta mesma imaxe xa fora representada con anterioridade no reverso do billete de 1. 000 pesetas emitido en 1971. Completan o reverso, na parte superior da moeda, a expresión do valor facial da moeda, 2000 PTAS, un M coroado a modo de marca de ceca da Fábrica Nacional de Moneda y Timbre, o logotipo da asemblea do FMI e do BM en Madrid cunha lenda alusiva, e un óvalo cunha imaxe latente na que, en función da orientación, se pode ver novamente a marca de ceca ou as dúas cifras derradeiras do ano de emisión: 94.
A moeda de 2. 000 pesetas foi desmonetizada o 28 de febreiro de 2002, e en xuño de 2021 concluíu o prazo para a cambiar polo seu valor nas entidades bancarias.
Moeda de 2.000 pesetas de 1995

A moeda de 2. 000 pesetas de 1995 é unha moeda española de prata dese valor facial emitida pola FNMT para conmemorar a primeira presidencia española do Consello da Unión Europea, durante o segundo semestre de 1995. Trátase da segunda emisión da serie de moedas circulantes de 2. 000 pesetas de prata, que se iniciou en 1994. Marco lexislativo
Mediante unha Orde do 24 de marzo de 1995, publicada no Boletín Oficial do Estado do 5 de abril, acordouse a emisión, a cuñaxe e a posta en circulación dunha moeda de 2. 000 pesetas de prata con data 1995, conmemorativa da primeira presidencia do Consello da Unión Europea exercida por España.
Conforme establecía a Orde, a moeda era de curso legal e debía ser proporcionada polas entidades bancarias ao seu valor facial, aínda que a súa circulación foi escasa, dada a súa curta tiraxe final —6. 151. 000 exemplares— e tendo en conta que naquel momento existía xa un billete de 2. 000 pesetas de uso moi común, polo que a maioría dos exemplares foron retirados da circulación polos coleccionistas numismáticos e pola poboación en xeral, a modo de recordo.
A norma establecía tamén que "esta moeda será admitida nas caixas públicas sen limitación, e entre particulares ata 20. 000 pesetas, calquera que for a contía do pagamento". Caracterización
O seu anverso, deseñado e gravado por Manuel Martínez Tornero, amosa un busto de perfil de Xoán Carlos I (1975-2014) ollando cara á esquerda, rodeado pola lenda JUAN CARLOS I REY DE ESPAÑA e a data de 1995. O conxunto está encerrado por unha grafila lisa.
Pola súa banda, o motivo central do reverso, obra de Luis José Díaz Salas, é unha imaxe do Palacio Real de Madrid visto desde os xardíns de Sabatini, o lugar onde se celebrou a reunión do Consello Europeo entre os días 15 e 16 de decembro de 1995 na que, entre outros asuntos, se decidiu a denominación de "euro" para a futura moeda europea. Completan o reverso, na parte superior da moeda, a expresión do seu valor facial, 2000 PTAS, un M coroado a modo de marca de ceca da Fábrica Nacional de Moneda y Timbre, o logotipo da presidencia española do Consello da Unión Europea cunha lenda alusiva, e un óvalo cunha imaxe latente na que, en función da orientación, se pode ver novamente a marca de ceca ou as dúas cifras derradeiras do ano de emisión: 95.
A moeda de 2. 000 pesetas foi desmonetizada o 28 de febreiro de 2002, e en xuño de 2021 concluíu o prazo para a cambiar polo seu valor nas entidades bancarias.
Moeda de 2.000 pesetas de 1996

A moeda de 2. 000 pesetas de 1996 é unha moeda española de prata dese valor facial emitida pola FNMT para conmemorar o 250º aniversario do nacemento do pintor e gravador español Franciosco de Goya y Lucientes, nado en Fuendetodos en 1746. Trátase da terceira emisión da serie de moedas circulantes de 2. 000 pesetas de prata, iniciada en 1994. Marco lexislativo
Mediante unha Orde do 23 de febreiro de 1996, publicada no Boletín Oficial do Estado do 5 de marzo, acordouse a emisión, a cuñaxe e a posta en circulación dunha moeda de 2. 000 pesetas de prata con data 1996, conmemorativa do 250º aniversario de Francisco de Goya.
Conforme establecía a Orde, a moeda era de curso legal e debía ser proporcionada polas entidades bancarias ao seu valor facial, aínda que a súa circulación foi escasa, dada a súa curta tiraxe final —3. 781. 150 exemplares— e tendo en conta que naquel momento existía xa un billete de 2. 000 pesetas de uso moi común, polo que a maioría dos exemplares foron retirados da circulación polos coleccionistas numismáticos e pola poboación en xeral, a modo de recordo.
A norma establecía tamén que "esta moeda será admitida nas caixas públicas sen limitación, e entre particulares ata 20. 000 pesetas, calquera que for a contía do pagamento". Caracterización
O seu anverso, deseñado e gravado por Manuel Martínez Tornero, amosa un busto de perfil de Xoán Carlos I (1975-2014) ollando cara á esquerda, rodeado pola lenda JUAN CARLOS I REY DE ESPAÑA e a data de 1996. O conxunto está encerrado por unha grafila lisa. Pola súa banda, o motivo central do reverso, obra de Luis José Díaz Salas, é unha reprodución da pintura de Francisco de Goya titulada La Maja Vestida, pintada ao óleo ca. 1800-1808. Completan o reverso, na súa parte superior a sinatura do pintor, a expresión do valor facial da moeda, 2000 PTAS, e un M coroado a modo de marca de ceca da Fábrica Nacional de Moneda y Timbre; e por baixo da figura, as datas da conmemoración, 17461996, separadas por unha imaxe latente na que, en función da orientación, se pode ver novamente a marca de ceca ou as dúas cifras derradeiras do ano de emisión: 96. En lugar da forma circular habitual, a imaxe latente ten nesta moeda forma de paleta de pintor.
A moeda de 2. 000 pesetas foi desmonetizada o 28 de febreiro de 2002, e en xuño de 2021 concluíu o prazo para a cambiar polo seu valor nas entidades bancarias.
Moeda de 2.000 pesetas de 1997

A moeda de 2. 000 pesetas de 1997 é unha moeda española de prata dese valor facial emitida pola FNMT para conmemorar o 450º aniversario do nacemento do escritor español Miguel de Cervantes Saavedra, que naceu en Alcalá de Henares o 29 de setembro de 1547. Trátase da cuarta emisión da serie de moedas circulantes de 2. 000 pesetas de prata, iniciada en 1994. Marco lexislativo
Mediante unha Orde do 17 de abril de 1997, publicada no Boletín Oficial do Estado do 19 de abril, acordouse a emisión, a cuñaxe e a posta en circulación dunha moeda de 2. 000 pesetas de prata con data 1997, conmemorativa do 450º aniversario de Miguel de Cervantes.
Conforme establecía a Orde, a moeda era de curso legal e debía ser proporcionada polas entidades bancarias ao seu valor facial, aínda que a súa circulación foi escasa, dada a súa curta tiraxe final —2. 587. 750 exemplares— e tendo en conta que naquel momento existía xa un billete de 2. 000 pesetas de uso moi común, polo que a maioría dos exemplares foron retirados da circulación polos coleccionistas numismáticos e pola poboación en xeral, a modo de recordo.
A norma establecía tamén que "esta moeda será admitida nas caixas públicas sen limitación, e entre particulares ata 20. 000 pesetas, calquera que for a contía do pagamento". Caracterización
O seu anverso, deseñado e gravado por Manuel Martínez Tornero, amosa un busto de perfil de Xoán Carlos I (1975-2014) ollando cara á esquerda, rodeado pola lenda JUAN CARLOS I REY DE ESPAÑA e a data de 1997. O conxunto está encerrado por unha grafila lisa. Pola súa banda, o motivo central do reverso, obra de Luis José Díaz Salas, é unha representación do conxunto escultórico que forma parte do monumento dedicado a Miguel de Cervantes e que se atopa na Praza de España, en Madrid, creado polo escultor Lorenzo Coullaut Valera no primeiro terzo do século XX.
Completan o reverso, á esquerda un retrato de Miguel de Cervantes dentro dun óvalo, tomado do atribuído a Juan de Jáuregui e pintado cara a 1600, e tamén un M coroado a modo de marca de ceca da Fábrica Nacional de Moneda y Timbre. Na parte superior a indicación do valor facial da moeda, 2000 pesetas, e na inferior as datas da conmemoración, 15471997, separadas por unha imaxe latente na que, en función da orientación, se pode ver novamente a marca de ceca ou as dúas cifras derradeiras do ano de emisión: 97. En lugar da forma circular habitual, a imaxe latente ten nesta moeda forma dun libro aberto.
A moeda de 2. 000 pesetas foi desmonetizada o 28 de febreiro de 2002, e en xuño de 2021 concluíu o prazo para a cambiar polo seu valor nas entidades bancarias.