Arxila

A arxila está constituída por agregados de silicatos de aluminio hidratados, procedentes da descomposición de minerais de aluminio. Presenta diversas coloracións segundo as impurezas que contén, sendo branca cando é pura. Xorde da descomposición de rochas que conteñen feldespato, orixinada nun proceso natural que dura decenas de miles de anos. Características
Fisicamente considérase un coloide de partículas extremadamente pequenas e superficie lisa. O diámetro das partículas da arxila é inferior a 0, 002 mm. Na fracción textural arxila pode haber partículas non minerais, os fitólitos. Quimicamente é un silicato hidratado de alúmina, cuxa fórmula é:
Al2O3 · 2SiO2 · H2O
Caracterízase por adquirir plasticidade ó ser mesturada con auga, e tamén sonoridade e dureza ó quentala por riba de 800 °C. A arxila endurecida mediante a acción do lume foi a primeira cerámica elaborada polo ser humano, e aínda é un dos materiais máis baratos e de uso máis amplo. Ladrillos, trebellos de cociña, obxectos de arte e incluso instrumentos musicais como a ocarina son elaborados con arxila. Tamén se utiliza en moitos procesos industriais, tales como na elaboración de papel, produción de cemento e procesos químicos. Clasificación
As arxilas poden clasificarse de acordo ó proceso xeolóxico que as orixinou e á localización do xacemento no que se achan. Pódese recoñecer: Arxila primaria: utilízase esta denominación cando o xacemento onde se encontra é o mesmo lugar en onde se orixinou. O caolín é a única arxila primaria coñecida.
Arxilas caoliníticas
Arxilas montmorilloníticas
Arxilas ilícitas Granulometría
Dentro da clasificación granulométrica das partículas do chan, as arxilas ocupan o seguinte lugar: A clasificación USCS, utilizada habitualmente en enxeñería, usa os límites de tamaños máximos de 4, 75 mm para as areas e de 0, 075 mm para as arxilas e limos. Historia do uso da arxila
A arxila ten propiedades plásticas, o que significa que ó humedecela pode ser modelada facilmente. Ó se secar tórnase firme e cando se somete a altas temperaturas ocorren reaccións químicas que, entre outros cambios, causan que a arxila se transforme nun material permanentemente ríxido, denominado cerámica.
Por estas propiedades a arxila é utilizada para facer obxectos de olería, de uso cotián ou decorativo. Os diferentes tipos de arxila, cando se mesturan con diferentes minerais e en diversas condicións, son utilizadas para producir louza, gres e porcelana. Dependendo do contido mineral da terra, a arxila pode aparecer en varias cores, dende pálido gris a escuro vermello alaranxado. Un forno deseñado especificamente para cocer arxila é chamado forno de alfareme.
A humanidade descubriu as útiles propiedades da arxila en tempos prehistóricos, e os recipientes máis antigos descubertos son as vasillas elaboradas con arxila. Tamén se utilizou, dende a prehistoria, para construír edificacións de adobe e posteriormente ladrillo; elemento de construción cuxo uso aínda perdura. A arxila foi utilizada na antigüidade tamén como soporte de escritura. Miles de anos antes de Cristo a escritura cuneiforme foi inscrita en taboíñas de arxila.
As arxila cocida ó lume, a cerámica, é un dos medios máis baratos de producir obxectos de uso cotián, e unha das materias primas utilizada profusamente, aínda hoxe en día.
Os arqueólogos utilizan as características magnéticas da arxila cocida atopada en bases de lumeiradas, fornos etc. , para datar os elementos arxilosos que permaneceron coa mesma orientación, e comparalos con outros períodos históricos.