proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Bloque do motor

O bloque do motor é unha peza fundida en ferro ou aluminio que aloxa os cilindros dun motor de combustión interna así como os soportes de apoio da cambota.
O diámetro dos cilindros determina a cilindrada do motor. Funcións
Ademais de aloxar os cilindros, onde se moven os pistóns, o bloque motor soporta outras dúas pezas: a cabeza do motor na parte superior e o cárter na parte inferior. A cabeza do motor é fixa ao bloque a través da xunta da cabeza que é atravesada por parafusos de fixación roscados no bloque.
No interior do bloque existen tamén cavidades tubulares a través das cales circula a auga de arrefecemento, ben como o aceite de lubrificación cuxo filtro tamén é xeralmente fixo á estrutura.
Cando a árbore de levas non está colocada na cabeza existen cavidades atravesadas polas hastas impulsoras das válvulas.
O bloque ten conexións e aberturas a través das cales varios outros dispositivos son controlados a través da rotación da cambota, especialmente a bomba de auga, bomba de combustíbel e distribuidor(nos vehículos que os posúen). Material
O material de que están construídos os bloques ten que permitir a moldaxe de todas as aberturas e pasaxes indispensábeis, como tamén soportar as elevadas temperaturas xeradas pola deflagración do combustíbel no interior do bloque e permitir a rápida disipación da calor.
Os materiais máis usados son o ferro fundido e o aluminio, este último máis lixeiro e con mellores propiedades disipadoras, mais de prezo máis elevado. Resistindo peor ao atrito dos pistóns os bloques de aluminio teñen os cilindros normalmente revestidos con camisas de aceiro.
Bloqueo nervioso

Bloqueo nervioso ou bloqueo nervioso periférico é unha técnica anestésica na que, deliberadamente, interrómpese a condución nerviosa nun determinado nervio ou grupo de nervios coa finalidade de producir alivio ou abolición da dor. Xunto coa anestesia do neuroexe (epidural e espinal) conforman a anestesia locorrexional. Habitualmente os bloqueos nerviosos pódense realizar en case calquera nervio do corpo humano. O obxectivo é eliminar a condución nerviosa dunha rexión corporal, ben de xeito temporal, para unha intervención cirúrxica; ben a longo prazo para o tratamento da dor crónica. O bloqueo nervioso realízase depositando, a través dunha agulla, diferentes medicacións que actúan sobre as células nerviosas. Fundamentalmente adminístranse anestésicos locais, como a lidocaína. Tamén se poden adminitrar outras substancias que poden prolongar, complementar ou potenciar a acción dos anestésicos locais, como os corticoesteroides, os alfa agonistas (clonidina, dexmedetomidina), opioides, bicarbonato ou antiinflamatorios non esteroideos, entre outros. Para localizar o nervio, habitualmente emprégase algunha técnica de imaxe. A máis utilizada é a ecografía, por ser inocua e proporcionar imaxes a tempo real, aínda que tamén se poden empregar a radiografía continua ou a resonancia magnética nuclear. Tipos
Segundo a rexión que se bloquea, existen diferentes tipos de bloqueos: Bloqueo de nervio periférico, como por exemplo o nervio femoral.
Bloqueo de plexos, como por exemplo o plexo braquial, que inclúe diferentes nervios, troncos ou raíces nerviosas.
Bloqueo fascial ou interfascial, no que non se bloquean directamente os nervios, senón fascias musculares que se extenderán a estruturas nerviosas veciñas.
Anestesia local ou infiltrativa
Blowfish

En criptografía, Blowfish é un codificador de bloques simétricos, deseñado por Bruce Schneier no 1993 e incluído nun gran número de conxuntos de codificadores e produtos de cifrado. Mentres que ningún analizador de cifrados de Blowfish efectivo foi atopado hoxe en día, déuselle máis atención da decodificación de bloques con bloques máis grandes, como AES e Twofish.
Schneier deseñou Blowfish como un algoritmo de uso xeral, intentando substituír o antigo DES e libre de problemas asociados con outros algoritmos. Ó mesmo tempo, moitos outros deseños eran propietarios, patentados ou gardados polo goberno. Schneier declarou “Blowfish non ten patente, e así se quedará nos demais continentes. O algoritmo está a disposición de dominio público, e pode ser usado libremente por calquera”. Funcionamento do algoritmo
Blowfish usa bloques de 64 bits e chaves que van desde os 32 bits ata os 448 bits. É un codificador de 16 roldas Feistel e usa chaves que dependen das Caixas-S. Teñen unha estrutura similar a CAST-128, o cal usa Caixas-S fixas.
O diagrama amosa a acción de Blowfish. Cada liña representa 32 bits. O algoritmo garda 2 arranxos de subchaves: O arranxo P de 18 entradas e 4 caixas-S de 256 entradas. Unha entrada do arranxo P é usada cada rolda, despois da rolda final, a cada metade do bloque de datos aplícaselle un XOR cunha das 2 entradas do arranxo P que non foron utilizadas.
A función divide as entradas de 32 bits en 4 bloques de 8 bits, e usa os bloques como entradas para as caixas-S. As saídas deben estar no módulo 232 e aplícaselles un XOR para producir a saída final de 32 bits. Debido a que Blowfish está na rede Feistel, pode ser invertido aplicando un XOR entre P17 e P18 ao bloque texto codificado, e así sucesivamente úsanse as P-entradas en orde reversivo.
A xeración de chaves comeza iniciando os P-arranxos e as caixas-S cos valores derivados dos díxitos hexadecimais de pi, os cales non conteñen patróns obvios. A chave secreta aplícaselle un XOR cas P-entradas en orde (ciclando a llave se é necesario). Un bloque de 64 bits de puros ceros é cifrado co algoritmo como se indica. O texto codificado resultante substitúe P1 e P2. Entón o texto codificado é cifrado de novo cas novas subchaves, P3 e P4 son substituídas polo novo texto codificado. Isto continúa, substituíndo todas as entradas do P-arranxo e todas as entradas das caixas-S. En total, o algoritmo de cifrado Blowfish correrá 521 veces para xerar todas as subchaves, cerca de 4KB de datos son procesados.
Blue Monday (data)

O Blue Monday (literalmente, «luns triste» en inglés) é un nome que se lle dá ao terceiro luns de xaneiro, partindo da consideración de ser o día máis triste do ano. O nome difundiuse por primeira vez en 2005, como parte dunha campaña publicitaria de Sky Travel, desenvolvida pola empresa de comunicación Porter Novelli, dirixida a superar a caída de reservas que sufrira en 2004. Nesa campaña, Sky Travel afirmaba que chegara a concluír esa data a través dunha ecuación.
A data difundiuse nun comunicado de prensa asinado por Cliff Arnall, que daquela era profesor no Centre for Lifelong Learning, adscrito á Universidade de Cardiff. Ben Goldacre, columnista de The Guardian, descubriu que a axencia de relacións públicas Porter Novelli entregar o comunicado de prensa en que se describía a ecuación, xa escrito, a varios académicos, aos que lles ofreceu diñeiro por vincular os seus nomes a el. Posteriormente The Guardian publicou unha declaración da Universidade de Cardiff na que se distanciaban de Arnall, apuntando que fora un antigo profesor a tempo parcial, que se retirara en febreiro de 2006.
Blue Scout I

Blue Scout I foi un foguete suborbital dos Estados Unidos pertencente á familia de foguetes Scout. Características
No desenvolvemento da familia Scout participaron tanto a NASA como a USAF, pero esta última, debido a diferentes requirimentos e necesidades, acabou ramificando o proxecto cunha serie de foguetes con capacidade suborbital en contraposición á capacidade orbital do resto da familia. O contratista principal sería neste caso Ford Aeronutronics. Do Blue Scout I lanzáronse só tres unidades, con dous fallos.
Blue Scout II

O Blue Scout II - RM-90 (designación de Ford Aeronutronics) XRM-90 (designación da aeronáutica), foi un foguete suborbital dos Estados Unidos pertencente á familia de foguetes Scout e derivado do Blue Scout I. Características
No desenvolvemento da familia Scout participaron tanto a NASA como a USAF, pero esta última, debido a diferentes requirimentos e necesidades, acabou ramificando o proxecto cunha serie de foguetes con capacidade suborbital en contraposición á capacidade orbital do resto da familia. O contratista principal sería neste caso Ford Aeronutronics. Do Blue Scout II lanzáronse só tres unidades, cun fallo.
Blue Scout Junior

Blue Scout Junior, tamén coñecido como SLV, foi un foguete suborbital dos Estados Unidos pertencente á familia de foguetes Scout. Características
O Blue Scout Junior usouse en misións suborbitais científicas. A versión orixinal (SLV-1B) usaba catro etapas: unha primeira Castor 1, unha segunda Antares 1A, unha terceira Alcor e unha última Cetus. Era capaz de elevar cargas a alturas de ata 200000 km. A versión SLV-1B modificada contaba con tres etapas, sen usar a Cetus, mentres que a versión SLV-1C tamén tiña tres etapas, pero a terceira era substituída por un foguete Altair 1. Entre as tres versións fixeron 22 lanzamentos, con dous fallos totais e tres parciais.
Blue note

Coñécense como blue notes as novas notas que, no cruzamento entre a cultura musical europea e a africana que tivo lugar nos Estados Unidos e deu lugar ao blues, o jazz e o rock, os músicos negros, afeitos a utilizar escalas pentatónicas, foron introducindo para criar un efecto dramático e melancólico (blue). Estas frecuencias moitas veces non tiñan unha altura definida, e estaban entre a terceira menor e a maior ou entre a sétima menor e a maior. Máis tarde engadiuse unha terceira nota blue, a quinta diminuída (flatted fith). Na escala de dó:
Dó-Re-Mib-Mi-Fa-Solb-Sol-La-Sib-Si-Dó.
Non todas estas notas se usaban para elaborar melodías: a IIIb e VIIb usábanse fundamentalmente para ampliar acordes (sétimas de dominante no canto de sétimas maiores).
Blueberry, a experiencia secreta

Blueberry, a experiencia secreta (en francés: Blueberry: L'expérience secrète) é un filme western de 2004 dirixido por Jan Kounen. É unha adaptación da serie de banda deseñada franco-belga Blueberry, ilustrada por Jean Giraud (máis coñecido como Moebius) e escrita por Jean-Michel Charlier. Porén, o filme ten pouco en común co material fonte. Está protagonizado por Vincent Cassel xunto con Michael Madsen e Juliette Lewis.
Estreouse en galego o 15 de xuño de 2008 a través da TVG. Personaxes
Vincent Cassel como Mike Blueberry
Juliette Lewis como Maria Sullivan
Michael Madsen como Wallace Sebastian Blount
Temuera Morrison como Runi
Ernest Borgnine como Rolling Star
Djimon Hounsou como Woodhead
Hugh O'Conor como Young Mike Blueberry
Geoffrey Lewis como Greg Sullivan
Nichole Hiltz como Lola
Kateri Walker como Kateri
Vahina Giocante como Madeleine
Kestenbetsa como Kheetseen
Tchéky Karyo como Tío
Eddie Izzard como Prosit
Colm Meaney como Jimmy McClure
François Levantal como Pete
Bluetooth

Bluetooth é un protocolo de comunicación sen fíos de curto alcance. Permite conectar gran cantidade de pequenos dispositivos electrónicos sen necesidade de cables.
Comezou a ser desenvolvida por Ericsson en 1994, e dende 1998 por Bluetooth Special Interest Group (SIG), consorcio inicialmente establecido por Sony, Ericsson, IBM, Intel, Toshiba e Nokia, pero que hoxe inclúe a máis de 2000 empresas, xa que a tecnoloxía Bluetooth comprende hardware, software e requirimento de interoperatibilidade polo que é preciso para o seu desenvolvemento a participación dos principais fabricantes dos sectores das telecomunicacións e a informática. A última versión dispoñible e a 2. 0, pero a máis popular é aínda a anterior, a 1. 2.
O nome procede do rei danés Harald Blåtand que traducido ao inglés sería Harold Bluetooth. A icona de Bluetooth son as runas das iniciais do nome e apelido. a (Hagall) e a (Berkana), coñecido como 'dente azul' ('bluetooth') fóra dos seus dominios.
Blumea (revista)

Blumea - Journal of Plant Taxonomy and Plant Geography é unha revista de botánica revisada por pares e publicada polo Herbario Nacional dos Países Baixos, de Leiden. Historia e características
A excepción dun corto período durante a segunda guerra mundial, Blumea publicouse continuamente desde 1934. Ocúpase da taxonomía, morfoloxía, anatomía, bioxeografía e ecoloxía das espermatófitas e das criptógamas nativas do sueste asiático, especialmente na flora de Malesia, a África subsahariana (excepto Suráfrica) e América do Sur, con énfase nas Güianas.
Blumea publica tres números ao ano, con ao redor de 600 páxinas cada un.
Ademais das edicións estándar, tamén edita unha serie de suplementos de Blumea, na que se publican disertacións e listas de comprobación de plantas rexionais.
O seu nome é unha homenaxe ao botánico xermano-neerlandés Carl Ludwig Blume.
Blurt

Blurt é unha banda inglesa de post-punk formada en 1979 en Stroud, Gloucestershire polo poeta, titiriteiro e músico Ted Milton.
Discografía
Bo Pastor

O Bo Pastor é unha advocación aplicada no Antigo Testamento a Deus (Iavé) como alegoría e no Novo Testamento a Xesucristo como parábola. A exéxese interpreta que a función de Deus ou Xesucristo como Bo Pastor é a salvación da «ovella descarriada» (o home como pecador). Nas escrituras
O tema aparece no Antigo Testamento, referido sempre a Iavé. No Salmo 23 ("O Señor é o meu pastor"), no Libro de Ezequiel e no Libro de Isaías.
Segundo os autores dos evanxeos, Xesucristo aprópiase da alegoría bíblica para aplicala a si mesmo como Fillo de Deus: Iconografía
Desde o comezo do cristianismo, o Bo Pastor é a imaxe de Xesús de Nazaret que, na súa calidade de pastor, coida e salva o seu rabaño. Desde os tempos do cristianismo primitivo asociouse a imaxe do pastor que sae na busca da ovella perdida coa de Cristo como Bo Pastor. A profusión de representacións escultóricas e pictóricas do tema do pastor e a ovella na arte paleocristiá é notable: identificáronse até 892 representacións. Poden identificarse imaxes datadas do século II; na súa maioría pertencen aos séculos III e IV. Unha destas imaxes é a do anel recentemente descuberto en Israel o 23 de decembro de 2021, a peza data do III.
A representación do Bo Pastor comezou a minguar na súa frecuencia cara a fins do século IV e practicamente desapareceu no século V. Desaparece completamente na Idade Media, ata que se recupera entre o século XV e o XVI, para volver quedar relegada no século XIX. No século XVII e XVIII reaparece ás veces coa versión da Divina Pastora. A inspiración das primeiras representacións tómase da imaxe de Orfeo —ao que se lle atribuía o don de encantar aos animais mentres tocaba a lira—, e da representación das obras romanas nas que o cordeiro entre os brazos era un símbolo de filantropía. No primeiro tema o Bo Pastor garda o seu rabaño, de pé ou sentado. A outra representación co cordeiro extraviado nos brazos ou sobre os ombreiros está moito máis estendida e procede directamente dos modelos pagáns do moscóforo ou o Hermes (Crióforo) que leva a ovella do sacrificio.
A variedade de representacións é numerosa. As características comúns das obras adoitan presentar a un neno que porta un báculo, basatón ou frauta, con túnica, e que ten no seu colo ou leva sobre os ombreiros un cordeiro. Tamén se representou con Xesucristo adulto.
En pintura atopábase xa na catacumbas de San Calisto ou de Domitila. Unha das representacións do Bo Pastor máis coñecidas é a de Bartolomé Esteban Murillo. Na escultura foi tamén unha imaxe común, que empezou sendo esculpida nos flancos dos sarcófagos e recorrente na música relixiosa, como a peza para órgano, O tríptico do bo pastor, de Jesús Guridi.
Boa fe

Boa fe (do latín bona fides) é un concepto que adoita designar a boa intención, a honestidade, a sinceridade ou a crenza xusta. Na filosofía
O concepto de boa fe denota sinceridade, honesta intención e crenza, sen importar o resultado dunha acción. O concepto oposto é mala fe. No dereito
No dereito contractual, o pacto implícito de boa fe é unha presunción xeral de que as partes dun contrato tratarán entre si con honestidade, imparcialidade e boa fe, a fin de non destruír o dereito da outra parte para recibir os beneficios do contrato.
Boadicea

Para a editorial galega véxase Boadicea Editora. Boudica ou Boudicca (/ˈbuːdɪkə, boʊˈdɪkə/, do britónico *boudi 'vitoria, vitoria' + *-kā 'con sufixo', é dicir, 'Muller vitoriosa', coñecida nas crónicas latínas como Boadicea ou Boudicea, e en galés como Buddug) foi raíña da tribo dos icenos en Britania, que liderou unha sublevación fracasada contra as forzas conquistadoras do Imperio Romano nos anos 60 ou 61 d. C. Considérase unha heroína nacional británica e un símbolo da loita pola xustiza e a independencia. Traxectoria
O marido de Boudica Prasutagus, co que tivo dúas fillas, gobernou como un aliado nominalmente independente de Roma. Deixou o seu reino conxuntamente ás súas fillas e ao emperador romano no seu testamento. Cando morreu, os romanos ignoraron a súa vontade, e o reino foi anexionado e as súas propiedades tomadas. Segundo o historiador romano Tácito, Boudica foi azoutada e as súas fillas violadas. O historiador Cassius Dio escribiu que as doazóns imperiais anteriores a británicos influentes foron confiscadas e o financeiro e filósofo romano Séneca reclamou os préstamos que impuxera aos brítanicos reticentes.
No ano 60 ou 61, mentres o gobernador romano, Caio Suetonio Paulino, estaba liderando unha campaña na illa de Anglesey na costa noroeste de Gales, Boadicea revelou ós icenos, ós trinovantes e a outras tribos contra o imperio. Destruíron Camulodunum (a moderna Colchester), antiga capital dos trinovantes, que se convertera nunha colonia romana. Os soldados romanos establecéranse e erixiron un templo ó emperador Claudio a expensas dos trinovantes. Oíndo as novas da revolta, Suetonio correu a Londinium (Londres), o foco de comercio que era o próximo obxectivo dos rebeldes. Atopouse con que non tiña soldados suficientes para defender o asentamento, polo que foi evacuado e abandonado. 100. 000 homes liderados por Boadicea queimaron e destruíron Londinium e Verulamium (St Albans) e a Legio IX Hispana foi dividida en grupos. Estímase que entre 70. 000 e 80. 000 romanos e bretóns morreron nesas tres cidades. Suetonio, reagrupou ás súas forzas nas Midlands do Oeste e malia a desvantaxe en número, derrotou ós celtas na Batalla de Watling Street.
A crise fixo que o emperador Nerón considerase retirar tódalas forzas romanas de Britania, pero a vitoria de Suetonio sobre Boadicea asegurou o control romano na provincia. Boadicea matouse ela mesma, polo que non puido ser capturada, ou ben caeu enferma e morreu segundo se cite aTácito ou a Casio Dio.
A ausencia de literatura británica nativa a comezos do primeiro milenio significou que os coñecementos sobre a rebelión de Boadicea proceden exclusivamente dos escritos romanos. O interese polos eventos desta historia reviviu durante o renacemento inglés e levou a un rexurdimento da fama de Boadicea durante a época vitoriana, cando a Raíña Vitoria tomouna como o seu homónimo. Boadicea ficou como un importante símbolo cultural no Reino Unido.
Bob Kane

Robert Kahn, coñecido como Bob Kane, nado no Bronx (Nova York) o 24 de outubro de 1915 e finado o 3 de novembro de 1998, foi un debuxante e escritor estadounidense de banda deseñada, considerado o creador do superheroe Batman para DC Cómics. Anos máis tarde, Kane recoñeceu que Bill Finger, escritor do seu estudo, "contribuíu" na creación do personaxe. Traxectoria
Aos 18 anos cambiou de maneira legal o seu apelido polo de Kane. No 1936 dibuxou e tintou o seu primeiro cómic profesional: Hiram Hick. No 1938 vendía relatos humorísticos de recheo para DC Cómics.
No 1938 coñeceu a Bill Finger e axiña colaboraron en diversos proxectos, entre eles a creación de Batman. Dende a creación da personaxe, centrouse profesionalmente nel ata o ano 1968, cando se xubilou. O éxito da serie televisiva de Batman no 1966, fixo que Kane acadase sona de novo. Así os seus debuxos foron expostos en galerías ó longo dos Estados Unidos e publicáronse edicións limitadas dalgunha das súas litografías. Posteriormente exerceu como asesor da película Batman no 1989 e tamén nas súas secuelas posteriores. O mesmo ano publicouse a súa autobiografía co título Batman and me.
Bobby Cruz

Bobby Cruz, nado en Hormigueros o 1 de febreiro de 1937 é un cantante portorriqueño de salsa e un pastor evanxélico. Traxectoria
En Nova York, no ano 1964, atopou un cómplice, o seu veciño e amigo Richie Ray, con quen conformou a orquestra Richie Ray e Bobby Cruz. No 1965 logran o seu primeiro éxito profesional: "Comején". A forza deste tema empezou en Nova York e estendeuse a toda América Latina. O público mostrou grande aceptación por esa música alegre dunha combinación entre mambo, guaguancó, cha cha cha, pachanga, son montuno, guajira, jazz, e música clásica.
Entre 1964 e 1974, a vinculación de Richie Ray e Bobby Cruz converteuse nun dos dúos máis populares de salsa no mundo. [Cómpre referencia] Ray e Cruz teñen unha considerábel influencia no mundo da música latina, e están considerados entre os mellores intérpretes e expoñentes da salsa.
Bobotov Kuk

O Bobotov Kuk é un monte de Montenegro, no macizo de Durmitor, parte dos Alpes Dináricos, que atinxe unha altura de 2522 m de altitude, e que durante moito tempo foi dado como o pico máis alto do país.
Recentes medicións, porén, mostran que os montes máis elevados de Montenegro érguense no sur do país, no macizo de Prokletije, na fronteira con Albania, como son o Maja Kolec, de 2534 m e o Maja Rosit, de 2528 m, que superan, aínda que sexa con pouca diferenza, a cima do Bobotov Kuk.
Bocalada

As bocaladas, grosarías, groserías ou palabras feas son un conxunto de formas lingüísticas que a comunidade lingüística ou parte dela considera inapropiadas, obscenas, indecentes, deshonestas, inxuriosas ou ofensivas. A quen emprega estas palabras con frecuencia considéraselle bocalán, malfalado, desbocado ou deslinguado.
É propio das bocaladas referirse ao que socialmente se considera sacro (relixión, raza, orixe familiar ou nacional) ou tabú (escatoloxía, determinadas partes do corpo, sexo, sicalipse, humor negro); liberando a tensión emocional con expresións excesivas ou hiperbólicas (blasfemia, maldición, renego, xuramento, voto) ou dirixíndose a un destinatario concreto en forma de improperio, insulto, desprezo, ridiculización, estigmatización ou descrición persoal exacerbada. Sociolingüística
En certos contextos sociais, malia que as bocaladas son consideradas inadecuadas, é frecuente que sexan moi usadas e non sempre rexeitadas, especialmente como interxeccións que expresan desprezo ou ira.
Bocas do Ródano

Bocas do Ródano (13) (en francés: Bouches-du-Rhône) é un departamento francés situado no sur de Francia, na desembocadura do río Ródano, que pertence á rexión Provenza-Alpes-Costa Azul. Principais cidades
Marsella, chef-lieu (capital) do departamento.
Aix-en-Provence.
Arles.
Bocel

O bocel é unha moldura convexa de sección semicircular ou, en ocasións, elíptica, de superficie lisa.
Cando a directriz é recta, equivale a un semicilindro; se é circular, a un semitoro. É frecuente a utilización de medio bocel, isto é, dunha moldura cuxa sección sería un cuadrante de círculo; neste caso recibe o nome de medio bocel ou cuarto bocel.
Ás veces é tomada como sinónimo de toro, xa que bocel adóitase utilizar principalmente na arte gótica.
Bocexo

Un bocexo ou boqueada é a acción incontrolada de abrir a boca, con separación moi ampla dos maxilares, para realizar unha inhalación profunda á que segue unha exhalación de algo menos do inhalado, con peche final da abertura bucal. Cando se bocexa, ademais, estíranse os músculos faciais, inclínase a cabeza cara a atrás, péchanse ou entornan os ollos, bagóase, salívase, ábrense as trompas de Eustaquio do oído medio e realízanse moitas outras, aínda que imprecisas, accións cardiovasculares, neuromusculares e respiratorias.
É unha acción común entre os animais vertebrados. Os mamíferos e a maioría do resto de animais dotados de columna vertebral bocexan, incluíndo peixes, serpes, tartarugas, crocodilos e aves. Cando constitúe unha afección espasmódica morbosa, denomínase casmodia. Neuroloxía do bocexo
O bocexo é un acontecemento estereotipado, antigo dende o punto de vista filoxenético. As estruturas neurais necesarias para o bocexo localízanse na medula oblonga, preto dos centros respiratorio e vasomotor. O bocexo pode desencadearse por múltiples estímulos, como ver a alguén que bocexa, participar nun labor aburrido, ou ter sono. Varios neurotransmisores e neuropéptidos interveñen: neuronas oxitocinérxicas no núcleo paraventricular do hipotálamo median a expresión do bocexo a través de conexións co hipocampo, a ponte de Varolio e a medula oblonga. As neuronas que producen o bocexo actívanse pola acción da dopamina, aminoácidos excitadores e oxitocina. As inhiben péptidos opioides. Existen varias ligazóns entre neurotransmisores e neuropéptidos relacionados co bocexo que suxiren que este último é controlado e influenciado por múltiples vías, pero cuxos detalles aínda non se precisan.
Bochum

Bochum é unha cidade alemá localizada no estado de Renania do Norte-Westfalia. Segundo o censo correspondente ao ano 2011 conta con 373. 396 habitantes, o que a converte na décimo sexta cidade de Alemaña.
Bodi

Un bodi é unha peza cinguida de roupa que cobre o torso e a entreperna, e ás veces as pernas, mans e pés, e non se pode usar como traxe de baño. O estilo dun bodi básico é semellante a un bañador dunha peza e un leotardo, aínda que os materiais poden variar. Un bodi, a diferenza dun bañador ou leotardo, ten broches, ganchos ou velcro na entreperna. Os bodis Thong ou tanga T-front adoitan ter a abertura da entreperna movida cara a arriba cara á parte frontal ata a zona inferior da barriga para aumentar a comodidade do usuario. Un bodi pode ter mangas e diferentes estilos de ombreiro e colo. Os bodis poden estar feitos de varios tecidos, incluíndo algodón, encaixes, nailon, etc. En xeral, os bodis téxtiles inclúen fibra expansible como spandex para un mellor axuste á forma do corpo.
Un bodi úsase normalmente con pantalóns ou unha saia. A parte superior do torso pode actuar como parte superior pola suave liña que dá ou porque non se pode desabrochar dos pantalóns ou da saia. Tamén poden ser usados ​​polas mulleres en xeral como roupa interior, roupa deportiva ou roupa de base. A diferenza dun leotardo, un bodi non adoita considerarse un tipo de roupa deportiva. Os bodis para bebes (ou monos) son monos para bebes, nenos pequenos e certos adultos aos que axudan a manter os cueiros no seu lugar. A finalidade da abertura na entrepierna é facilitar o acceso ao cueiro do bebé ou para unha visita ao baño.
Tamén hai bodyshirts, como a contrapartida do bodi, son pezas folgadas que cobren todo o torso, con mangas curtas ou longas e broches na entreperna. A diferenza é que parecen unha camisa na parte superior da peza e poden ter un tecido elástico diferente na cintura ata a zona da entreperna para que se adapten mellor. As animadoras tamén usan bodis de colo redondo de manga longa e de colo alto como parte do seu uniforme. Historia
O bodi é unha progresión do leotardo. Foi presentado nos Estados Unidos despois de 1950 pola deseñadora de moda Claire McCardell. Levábase como blusa ou camiseta. O primeiro bodi recoñecido usouno Bettie Page na década de 1950, e era unha vestimenta marca rexistrada das Coelliñas de Playboy da década de 1960, así como de Wonder Woman na serie animada Super Friends e serie de televisión de Lynda Carter. Azzedine Alaia e Donna Karan axudaron a facer do bodi un artigo de moda tanto para homes, mulleres e incluso para preadolescentes, adolescentes e mozos adultos/universitarios entre os anos 80 e mediados dos 90. Visto moito con mangas curtas ou versións de colo alto que se usan ao estilo de moda popular como top especialmente con vaqueiros de cintura alta e tamén con shorts e saias regulares e de vestir. Despois dunha desaceleración, resucitou como roupa interior ou lencería, e na década de 2010 reapareceu como un bodi de blusa, un estilo de manga curta e o clásico bodi de colo alto, así como roupa de noite. E continuou o estilo ata a década de 2020.
Bodyboard

O Bodyboard é un estilo de deporte parecido ao surf, xa que consiste en deslizarse polo mar coa forza das ondas. Úsanse unhas pequenas aletas para darse impulso. A táboa é diferente da de surf, máis curta e feita doutros materias máis flexibles e, polo tanto con menos tendencia a romper. É un deporte que permite moita mobilidade e cunha larga lista de trucos para executar.
O Bodyboard empezou a practicarse con táboas de madeira, ata que en 1971, Tom Morey, fabricou a táboa de telgopor. Púxose moi de moda nos 80' e era moi común ver a xente practicando este deporte polas praias. Moitos bodyboarders empezaron a practicar este deporte en ondas tan grandes e potentes como Pipeline, Teahupoo, Sunset, entre outras, ondas nas que moitos surfistas tiñan problemas polas baixadas da onda ou simplemente porque lles partía a táboa, problema que os bodyboarders non tiñan.
O bodyboard é un deporte derivado do surf que consiste en deslizarse e realizar acrobacias sobre as ondas cunha táboa de sobre un metro de largo. Hai tres estilos ou maneiras de deslizarse sobre un bodyboard: Tombado (prone).
Cunha perna axeonllada (drop knee).
Totalmente de pé.
Destas tres escolas a primeira é a máis estendida e a que caracteriza a este deporte con, sendo o deslizamento nas outras dúas similar ao surf de táboa. Todo grazas a Alfonso Escobar (yuka) o mellor no surf de huacho. Historia
Antigamente usábanse táboas de madeira, logo saíron as de telgopor, ata que en 1971, na costa Kona de Hawaii, Tom Morey (surfista e inventor) quixo crear unha táboa máis curta cas do surf, que dera unha transición máis harmoniosa entre o piloto e a onda, máis branda, inofensiva, lixeira que fose divertida para novatos e principiantes. Así foi que na cociña da súa casa, armado de coitelo, prancha e un pedazo de espuma de polietileno, comezou a dar forma ao que sería o primeiro prototipo do que hoxe é o actual bodyboard.
Boehringer Ingelheim

C. H. Boehringer Sohn AG & Ko. KG é a empresa pai de Boehringer Ingelheim GmbH, a cal foi fundada en 1885 por Albert Boehringer en Ingelheim am Rhein, Alemaña. O grupo Boehringer Ingelheim é unha das 20 principais empresas farmacéuticas do mundo. A súa sede en Ingelheim manexa globalmente con 146 afiliados e máis que 47700 empregados. As principais divisións da empresa son: enfermidades respiratorias, metabolismo, immunoloxía, oncoloxía e enfermidades do sistema nervioso central. Boehringer Ingelheim é un membro pleno da Federación Europea de Asociacións e Industrias Farmacéuticas EFPIA. O logo corporativo de Boehringer Ingelheim representa un esquema estilizado da sección central do palacio imperial de Carlomagno.
Boeto (filósofo estoico)

Boeto (en latín Boethus, en grego Βοηθός
) foi un filósofo estoico grego. Traxectoria
Probabelmente viviu pouco antes de Crisipo de Soli e foi autor de varias obras, entre elas unha titulada περὶ φυσεως, 'Sobre a natureza', da que Dióxenes Laercio cita a súa opinión sobre a esencia de Deus, e outra titulada περὶ εἱμαρμένης, 'Sobre o destino', que cita tamén Dióxenes Laercio e do que cita o undécimo libro. Probabelmente Cicerón refírese a esta última obra no seu tratado De divinatione. É posíbel que este Boeto sexa tamén o que menciona Plutarco.
Bogdan Agopsowicz

Bogdan Agopsowicz (en ucraíno: Богдан Агопсович, "Bohdan Ahopsovych"), nado o 2 de marzo de 1908 en Kuty (hoxe Ucraína) e finado en maio de 1940, foi un sacerdote católico armenio galiciano, morto ao tratar de fuxir da URSS. Traxectoria
Naceu o 2 de marzo de 1908 en Kuty, unha vila de Galicia con importante poboación armenia, e entón parte do Reino de Galicia e Lodomeria (Austria-Hungría), na fronteira co Ducado de Bucovina. Graduouse na Academia Teolóxica de Lviv, e posteriormente foi ordenado sacerdote no rito armenio en 1936. Até 1939 exerceu de vigairo da catedral armenia de Lviv e permaneceu alí coa ocupación soviética, sendo Dionizy Kajetanowicz administrador apostólico da arquidiocese armenia. Durante a ocupación, axudou a soldados polacos a fuxir cara a Romanía.
Debido a que os soviéticos querían trasladalo ao gulag en Siberia, en maio de 1940 tentou fuxir da URSS e foi executado pola garda de fronteiras ao tentar cruzar o río Cheremosh para pasar a Romanía. Descoñécense o lugar e a data exactos.
Bogen

Bogen (en bavarés: Boong) é unha cidade do Landkreis de Straubing-Bogen no Land de Baviera, Alemaña. No seu termo municipal hai un santuario mariano antigo, lugar de peregrinacións, instalacións militares, como a Graf-Aswin-Kaserne, e unha rica paisaxe natural. Situación
Bogen está entre situado entres as ladeiras sur do bosque bávaro (Bayerischer Wald) e o río Danubio. A cidade está ao pé do Bogenberg (literalmente, "monte de Bogen"), un outeiro na beira do Danubio. Demografía
Nos inicios da década de 2020 había censados uns 10. 000 habitantes. Historia e economía
A economía local susténtase na agricultura e o turismo, con festas tradicionais, lugares atractivos para os amantes da natureza e unha arquitectura que conserva elementos medievais.
Prehistoria e Idade Antiga
A rexión onde se atopa Bogen foi habitada desde tempos prehistóricos, como evidencian os achados arqueolóxicos. Durante o período romano, a área estivo baixo influencia romana como parte da fronteira norte do Imperio, coñecida como o limes Germanicus.
Idade Media
Os Wittelsbach asumiron o control de Baviera tras a extinción dos Condes de Bogen no 1242. Este e outros territorios pasaron a formar parte dos seus dominios, reclamando o trono de rexións como o Palatinado e por momentos, Bohemia e Hungría.
Idade Moderna e Contemporánea
A Guerra dos Trinta Anos no século XVII devastou a Baviera, incluíndo Bogen. No século XIX, coa consolidación dos estados alemáns e a formación do Imperio Alemán en 1871, o reino de Baviera, viu un importante crecemento.
Tras a revolución alemá de 1918, Baviera converteuse nun estado libre dentro da República de Weimar, e Ludwig III, o último rei de Baviera, foi deposto. Durante o século XX, Bogen e Baviera sufriron as dúas guerras mundiais e cambios significativos na RFA e posteriormente na Alemaña unificada. Irmandamentos
Arthez-de-Béarn (fr) - 4 de agosto de 1982 Arco - Trentino - 3 de setembro de 1983 Schotten - Hesse - 3 de xuño de 2001 Wilhering - Austria - 22 de outubro de 2002
Bohrio

O bohrio é un elemento químico da táboa periódica dos elementos que ten o símbolo Bh e o número atómico 107. É un elemento sintético. O seu isótopo máis estable é Bh-262 que ten unha vida media de 102 milisegundos. Historia
Foi sintetizado en 1976 por un equipo soviético liderado por Yuri Oganessian do Instituto de Investigación Nuclear situado en Dubna, o cal produciu o isótopo Bh-261 cunha vida media de 1-2 milisegundos (en datas posteriores déuselle unha vida media de arredor de 10 ms). Conseguírono bombardeando Bismuto-204 cun núcleo de Cromo-54.
En 1981 un equipo de investigación alemán dirixido por P. Armbruster e G. Münzenberg puido confirmar os resultados do equipo Soviético e producir bohrio, concretamente Bh-262 de vida media superior.
Os alemáns suxeriron o nome de nielsbohrio en honor do físico danés Niels Bohr. Os soviéticos suxeriron que este nome se lle dera ó elemento 105, que finalmente recibiu o nome de Dubnio.
Houbo polémica sobre o nome que debían recibir os elementos con números atómicos comprendidos entre o 101 e o 109; debido a isto o IUPAC chamoulle unnilseptio (símbolo Uns) de forma provisional a este elemento. En 1994 un comité do IUPAC recomendou que o elemento 107 se chamara bohrio. Isto concordaba cos nomes doutros elementos que recibiron o seu nome en honor a a persoas, onde só se tomaba o apelido, pero tiña en contra a moitos que pensaban que se podería confundir co boro. Pese a isto, en 1997 recoñeceuse internacionalmente bohrio coma o nome do elemento 107.
Bohuslav Martinů

Bohuslav Martinů, nado o 8 de decembro de 1890 na localidade bohemia de Polička (daquela no Imperio Austrohúngaro) e finado o 28 de agosto de 1959 en Liestal (Suíza), foi un compositor checo. Traxectoria
Bohuslav Martinů naceu na torre da Igrexa de San Xaime, na localidade de Polička (actual República Checa) o 8 de decembro de 1959, fillo de Ferdinand Martinů (zapateiro e vixía da torre) e Karolina Martinů. Aos sete anos comeza a asistir a clase na escola de Polička, onde nunca se graduaría; ese mesmo ano comeza a recibir clases de violín da man do sastre local e profesor de música Josef Cernovsky.
Boikot

Boikot é un grupo musical de punk español formado en Madrid en 1987. As súas letras caracterízanse polo compromiso social e conteñen mensaxes políticas implícitas. Membros
Alberto Pla: voz, guitarra
"Kosta" Vázquez: voz, guitarra
Juan C. "Grass" Zapata: batería
Juankar: voz, baixo Discografía
Los ojos de la calle, 1990. .. Con perdón de los payasos, 1992
Cría cuervos, 1995
Tu condena, 1996
La ruta del Che - No mirar, 1997
La ruta del Che - No escuchar, 1998
La ruta del Che - No callar, 1999
Historias directas de Boikot, 2000
De espaldas al mundo, 2002
Tus problemas crecen, 2004
Amaneció, 2008
Ni un paso atrás (en directo) con Reincidentes, Porretas e Sonora, 2008
Bojan Adamič

Bojan Adamič, nado en Ribnica o 9 de agosto de 1912 e finado en Liubliana o 3 de novembro de 1995, foi un compositor de música para filmes esloveno. Traxectoria
Graduouse no Conservatorio de Liubliana e aínda que tiña en mente dedicarse ó jazz derivou a súa carreira cara ó cine. Realizou as bandas sonoras de máis de 200 filmes da antiga Iugoslavia e do estranxeiro, tamén participou como actor en 2 filmes. En 1971 publicou un libro de cancións eslovenas, Samospevi, 1943-1945, foi tamén o director da Orquestra da Radio Televisión Eslovena.
Boke

Tamén denominado frecuentemente Bokeh, o "h" foi engadido para facilitar a súa pronunciación en inglés. O termo provén do xaponés e significa borroso.
É unha propiedade intrínseca de cada obxectivo fotográfico, e fai referencia á forma que toman os obxectos non enfocados nunha fotografía.
Bolaanfífilo

Os bolaanfífilos (tamén chamados surfactantes bolaformes,
boláfilos, ou surfactantes de tipo alfa-omega) son moléculas anfifílicas que posúen grupos hidrófilos en ambos os extremos dunha cadea hidrocarbonada hidrófoba o suficientemente longa. Por tanto, teñen unha cabeza hidrófila, unha parte central hidrófoba e acaban noutra cabeza hidrófila. Comparados cos anfífilos cunha soa cabeza hidrófila, a introdución deste segundo grupo hidrófilo no outro extremo xeralmente produce unha maior solubilidade en auga, un incremento da concentración micelar crítica (cmc), e un decrecemento no número de agregación. As morfoloxías dos bolaamfífilos agregados poden ser esferas, cilindros, discos, e vesículas. Sábese que os bolaanfífilos poden formar tamén estruturas helicoidais, que poden orixinar autoensamblaxes microtubulares. Nas membranas dalgunhas arqueas poden encontrarse moléculas de tipo bolaanfífilo.
Bolama

Bolama é unha cidade de Guinea-Bissau, conta cunha poboación estimada en 2010 de 3559 habitantes, é a capital da rexión homónima e localízase na illa de igual nome, foi a capital da antiga Guinea Portuguesa ata 1941 e é unha cidade de Guinea-Bissau. Xeografía
É unha illa do arquipélago dos bijagós, nomeado pola etnia homónima.
A illa, xunto con todo o arquipélago e a rexión, está clasificada como Reserva da biosfera pola UNESCO desde 1996. Historia
Antigo territorio disputado entre o Reino Unido e Portugal, en 1870 unha comisión internacional presidida polo presidente estadounisense Ulysses S. Grant deulle o territorio a Portugal. En 1871 estableceron un asentamento que se converteu na capital da Guinea Portuguesa en 1879; porén, a penuria de auga doce levou ao traslado da capital cara a Bisau.
Boletín Avriense

Boletín Auriense (abreviado Bol. Auriense) é unha revista científica galega editada polo Grupo Marcelo Macías e o Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense. Traxectoria
Iníciase no ano 1971 co obxectivo de difundir os traballos científicos realizados tanto polos membros do grupo como por outros investigadores. É considerada continuadora do Boletín del Museo Arqueológico Provincial de Orense (1943 - 1953) e do Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Orense (1898 - 1960).
Os catro primeiros números foron dirixidos por Ferro Couselo, que foi sucedido por Francisco Fariña Busto. Características
Trátase dunha revista arbitrada cunha periodicidade anual que recolle artigos de arqueoloxía, arte, etnografía, botánica ou literatura. A súa redacción admite textos en galego, castelán e colaboracións espontáneas noutras linguas como francés ou inglés.
O número de páxinas varía entre 200 e 500. Ten unha tiraxe de 800 exemplares. [Cómpre referencia].
Desde 1982, publícanse anexos ó boletín que recollen traballos monográficos dos integrantes do grupo na súa labor de estudo e difusión da cultura galega, por riba de todo respecto de Ourense.
O director do boletín informativo e do Museo, Francisco Fariña Busto, explicou o 15 de decembro de 1982 que esta publicación foi o único órgano da resonancia cultural ourensá en toda Europa, convertendo a lingua galega nun medio de expresión científica.
Bolidophyceae

Bolidophyceae, ou bolidofíceas, é un grupo de algas heterocontófitas fotosintetizadoras. . Son algas picoplanctónicas sen frústula de silíceo e con dous flaxelos. Están filoxeneticamente achegadas ás diatomeas. Taxonomía
Clase Bolidophyceae Guillou & Chretiennot-Dinet 1999
Orde Bolidomonadales Guillou & Chrétiennot-Dinet 1999
Familia Bolidomonadaceae Guillou & Chrétiennot-Dinet 1999
Xénero Bolidomonas Guillou & Chrétiennot-Dinet 1999
Especie B. mediterranea Guillou & Chrétiennot-Dinet 1999
Especie B. pacifica Guillou & Chrétiennot-Dinet 1999
Orde Parmales Booth & Marchant 1987
Familia Pentalaminaceae Marchant 1987
Xénero Pentalamina Marchant 1987
Especie Pentalamina corona Marchant 1987
Familia Triparmaceae Booth & Marchant 1988
Xénero Tetraparma Booth 1987
Especie T. catinifera Especie T. gracilis Especie T. insecta Bravo-Sierra & Hernández-Becerril 2003
Especie T. pelagica Booth & Marchant 1987
Xénero Triparma Booth & Marchant 1987
Especie T. columacea Booth 1987
Especie T. laevis Booth 1987
Especie T. retinervis Booth 1987
Especie T. strigata Booth 1987
Especie T. verrucosa Booth 1987
Bolina

Navegar de bolina é unha técnica de navegación a vela empregada para zigzaguear contra o vento, o que permite navegar por zonas onde o vento non é favorábel. A proa enfila entre 60° e 37° contra o vento, que sopra contra as amuras, se ben isto depende do tipo de embarcación e da vela.
O termo bolina deriva do inglés bowline (o nó as de guía), que se usa nas embarcacións de relinga para amarrar a vela na proa durante esta andaina. Principio físico
O principio físico sobre o que se basea a navegación a bolina é o efecto Venturi, descuberto e estudado por Giovanni Battista Venturi. Segundo este principio, se a velocidade dun fluído aumenta, a súa presión diminúe proporcionalmente.
O perfil dunha vela exposta ao vento divide o fluxo do ar en dous segmentos. Por causa da curvatura da vela, un dos dous (o de barlovento) é máis lento, debido o que debe percorrer un traxecto menor, en canto que o que escorre pola superficie externa da vela (sotavento), acelera e faise máis rápido, dependendo tamén da posición da vela.
As distintas velocidades implican tamén, segundo o principio exposto, que sobre as dúas caras da vela exércense presións distintas. A presión interna (barlovento) é superior á externa (sotavento), polo que se exerce un pulo da vela contra a dirección do vento e, en consecuencia, a embarcación avanza.
Este principio aplicado á vela desenvolve unha forza que permite que a embarcación poida avanzar en bolina ("contra o vento") grazas á forza igual, mais contraria, da orza inmersa no líquido no que navega. Este mesmo principio tamén se aplica no voo aéreo. Navegar cinguido ou «de bolina»
Para navegar contra o vento hai que colocar a vela de modo que o seu plano divida aproximadamente en partes iguais o ángulo formado pola dirección do barco e a dirección do vento. O vento empurra a vela sempre segundo un ángulo perpendicular ao plano que ela define. A forza do vento pode ser descomposta en dous compoñentes: unha forza que obriga o ar a desviarse ao longo da vela ( verde no gráfico) e outra que é a que exerce presión sobre a vela (a azul claro). A resistencia da auga impide que un barco se mova lateralmente. Un barco ten de avanzar na dirección da súa proa. A forza que exerce presión sobre a vela (a azul claro) pode ser descomposta en dous compoñentes: unha forza que tenta deslocar o barco lateralmente mais apenas o consegue inclinar (a negra) e outra que é a que efectivamente fai o barco avanzar (a azul escuro).
Por iso, a maior parte da forza do vento (a verde) fai simplemente que o ar corra pola vela saíndo pola retagarda, e outra parte (a negra) inclina o barco e, finalmente unha pequena parte (a azul escuro) fai que o barco navegue de bolina. O abatemento do barco é maior que cando se navega co vento de través ou en empopada.
Se o obxectivo é situarse nun punto a barlovento (de onde sopra o vento) hai de bolinar até chegar ao obxectivo. Pódense tardar catro horas para vencer unhas 5 millas cando, de se navegar a favor do vento, só se tardaría unha hora ou menos.
Boliviano (moeda)

O Boliviano é a moeda de oficial de Bolivia. O 28 de novembro de 1986 (Lei 901) substitúe o peso boliviano ($b), que perdeu o seu valor coa grande crise inflacionista que sufriu o país en 1985 (8767%, é dicir 750. 000 pesos por dólar ese ano). Coa Nova Política Económica, o 28 de novembro de 1986, Paz Estensoro asinou a lei para a posta en circulación o 1 de xaneiro de 1987 dunha nova moeda nacional enteiramente convertible, o boliviano, equivalente a un millón de pesos e cun tipo de troco flexible con relación ao dólar e que logo dun período de transición é a única moeda legalmente aceptada a partir do 1 de xaneiro de 1988. O boliviano entre 1863 e 1963 foi a moeda nacional ata a súa substitución polo peso boliviano.
O Banco Central de Bolivia, fundado en 1928, é o organismo económico responsable da emisión de moeda. A denominación das moedas é de: 10, 20 e 50 centavos e 1, 2 e 5 Bolivianos. En billetes, as denominacións son de 10, 20, 50, 100 e 200 Bolivianos. Historia
O primeiro boliviano
O primeiro boliviano apareceu en 1864. Equivalía a oito soles ou medio escudo do sistema monetario anterior. Inicialmente dividíase en 100 centésimos, mais a fracción pasarase a nomear centavo a partir de 1870. A cantidade de dous bolivianos nomeábase un bolívar. En 1963, o boliviano foi substituído polo peso boliviano (ISO 4217: BOP), a razón de 1. 000 antigos bolivianos por peso.
O boliviano actual
Logo de anos de inflación imparábel, en 1987 substituíuse o peso boliviano por un novo boliviano a razón dun millón de pesos por boliviano. Moedas
Moedas de curso legal na actualidade:
Na actualidade as moedas de 2 e 5 centavos xa non existen. Billetes
Billetes actualmente en circulación: Billetes fóra de circulación:
Boliña de peluxe do embigo

A peluxe do embigo é a acumulación de febras soltas no embigo.
Moita xente constata que, no fin de cada día, aparece unha pequena boliña de peluxe no embigo. O porqué disto foi obxecto de conxecturas durante moitos anos até que, en 2001, o Doutor Karl Kruszelnicki da Universidade de Sydney (Australia) realizou unha investigación sistemática para obter datos sobre a peluxe do embigo. As súas principais conclusións foron:
A peluxe do embigo consiste principalmente en febras das roupas, mesturadas con pel morta e algúns pelos.
A peluxe desprázase de baixo para riba e non no sentido contrario como sería máis "presumible". O proceso é resultante da fricción do pelo corporal coa roupa interior, que arrastra as febras soltas para o embigo.
As mulleres teñen menos peluxe no embigo debido ao seu pelo corporal ser máis fino e curto. Polo mesmo motivo, os homes máis vellos, por teren pelos máis ásperos e numerosos, acumulan unha maior cantidade de peluxe.
A coloración azul débese á existencia de febras azuis na maior parte das pezas de vestiario.
A existencia de peluxe no embigo non trae perigo ningún para a saúde humana.
A dedicación do doutor Kruszelnicki á solución dese cuestionamento valeulle o premio Ig Nobel da Investigación Interdisciplinar no ano 2002.
Graham Barker, de Perth (Australia), figura no libro Guinness das marcas por acumular a maior cantidade de peluxe no embigo. Colecionou a súa propia peluxe case que todos os días desde 17 de xaneiro de 1984, e produciu cerca de 3, 03 miligramos por día. Ao contrario do que di o estudo do doutor Kruszelnicki, a súa peluxe ten un ton máis avermellado, malia a non acostumar usar roupa vermella.