proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Estrutura alxébrica

En álxebra abstracta, unha estrutura alxébrica é unha reunión dun conxunto E e dun número finito de operacións, internas ou externas, definidas nel. O conxunto E chámase soporte da estrutura e un mesmo soporte pode formar diversas estruturas.
Para representar abreviadamente unha estrutura, escríbese entre paréntese a letra que indica o conxunto de soporte e os signos das operacións. Por exemplo: (E, +, *, .K) describe unha estrutura que ten un soporte E e as operacións internas (+) e (*), e a externa (. ) con dominio de operadores K. Principais estruturas alxébricas
As distintas estruturas alxébricas clasifícanse segundo as propiedades que cumpren as operacións sobre un conxunto determinado. Semigrupo
Monoide
Grupo
Grupo abeliano
Anel
Corpo
Módulo
Espazo vectorial
Sistema numérico (Non confundir con sistema de numeración)
Estrutura de contención

Unha estrutura de contención é unha construción estrutural de enxeñería, cuxo fin é conter os pulos de terras que poden afectar a un determinado lugar.
Pode ser unha única obra cun único proxecto, como é o caso da construción dun muro de contención co fin de obter parcelas de superficie horizontal, ou pode ser parte dun proxecto máis grande, como por exemplo, un muro para conter as terras próximas a unha estrada, ou pantallas para a construción dos sotos dun edificio. Clasificación
Estruturas de contención ríxidas
As estruturas de contención ríxidas son aquelas estruturas de contención cuxos movementos son de sólido ríxido, pero non presentan movementos no interior da estrutura, é dicir, non se producen flexións na mesma. Polo tanto, a lei de pulos ven influída exclusivamente polo valor, pero non pola forma. Son os muros de contención.
Estruturas de contención flexibles
As estruturas de contención flexibles son aquelas nas que os movementos de sólido ríxido e os movementos debidos á flexión da propia estrutura prodúcense en porcentaxes similares. Esta deformación fai que o movemento da estrutura inflúa tanto no valor como na forma da lei de pulos sobre a estrutura.
Hai dous tipos de estruturas de contención flexibles: As pantallas. Diferéncianse dos muros en que estas constrúense sempre antes de realizar a escavación, ou, como moito, durante a mesma.
Os esteamentos. Diferéncianse das pantallas en que estes son moito máis flexibles.
Estrutura matemática

En matemáticas, unha estrutura é un conxunto provisto dalgunhas características adicionais no conxunto (por exemplo, unha operación, relación, métrica ou topoloxía). Moitas veces, as características adicionais están anexadas ou relacionadas co conxunto, para proporcionarlle algún significado adicional.
Unha lista parcial de estruturas posíbeis son medidas, estruturas alxébricas (grupos, corpos, etc. ), topoloxías, estruturas métricas (xeometrías), ordes, grafos, eventos, relacións de equivalencia, estruturas diferenciais e categorías.
Ás veces, un conxunto está dotado de máis dunha característica ao mesmo tempo, o que permite aos matemáticos estudar a interacción entre as diferentes estruturas de forma máis rica. Por exemplo, unha orde impón unha forma ríxida ou topoloxía ao conxunto, e se un conxunto ten tanto unha característica de topoloxía como unha característica de grupo, de xeito que estas dúas características están relacionadas dun xeito determinado, entón a estrutura convértese nun grupo topolóxico. Os mapas entre conxuntos que conservan estruturas (é dicir, as estruturas do dominio están mapeadas con estruturas equivalentes no codominio) son de especial interese en moitos campos das matemáticas. Exemplos son os homomorfismos, que conservan estruturas alxébricas; homeomorfismos, que conservan estruturas topolóxicas; e difeomorfismos, que conservan estruturas diferenciais. Historia
En 1939, o grupo francés co pseudónimo de Nicolas Bourbaki viu as estruturas como a raíz das matemáticas. Mencionáronos por primeira vez no seu "Fascículo" de Teoría de Conxuntos e expandírono ao Capítulo IV da edición de 1957. Identificaron tres estruturas nai: alxébrica, topolóxica e de orde. Exemplo: os números reais
O conxunto de números reais ten varias estruturas estándar: Unha orde: cada número é menor ou maior que calquera outro número.
Estrutura alxébrica: hai operacións de suma e multiplicación, a primeira delas convérteo nun grupo e as dúas operacións en conxunto o convérteo nun corpo.
Unha medida: os intervalos da recta real teñen unha lonxitude específica, que se pode estender á medida de Lebesgue en moitos dos seus subconxuntos.
Unha métrica: existe unha noción de distancia entre puntos.
Unha xeometría: está equipada cunha métrica e é plana.
Unha topoloxía: hai unha noción de conxuntos abertos.
Hai interfaces entre estas estruturas: A súa orde e, independentemente, a súa estrutura métrica inducen a súa topoloxía.
A súa orde e estrutura alxébrica convérteno nun corpo ordenado.
A súa estrutura alxébrica e topoloxía convérteno nun grupo de Lie, un tipo de grupo topolóxico.
Estrutura social

En socioloxía, a estrutura social refírese á forma que adopta o sistema das relacións entre individuos dunha sociedade ou grupo. O concepto foi introducido na ciencia polo alemán Georg Simmel, a finais do século XIX e por Ferdinand Tönnies con 'comunidade íntima' e 'asociación impersoal', para explicar as relacións sistemáticas que vinculan a membros dunha determinada comunidade aínda que non se atopen en ningún momento en contacto directo, resultou un dos conceptos máis problemáticos da disciplina e o comportamento humano. A falta dun consenso acerca de en que medida as estruturas teñen unha existencia real, máis aló das accións dos individuos —o chamado problema da relación axencia-estrutura- e a posición dalgunhas correntes, especialmente de orixe empirista, que negan a posibilidade de concibir adecuadamente a estrutura social no seu conxunto, foron causa de numerosos debates.
Dende a década de 1920, o termo foi de uso xeral na ciencia social, especialmente como unha variable cuxos compoñenetes precisan diferenciarse en relación a outras variables sociolóxicas. Definición e concepto
A estrutura social é un concepto omnipresente pero algunha vez é empregado con diferentes significados, pois é definido como equivalente a sistema social ou organización social guiada por normas e valores. As diferentes perspectivas en socioloxía: da dialéctica, do funcionalismo e do Interaccionismo simbólico, achegan descricións con distintos puntos de vista de estrutura e o mesmo sucede coas ciencias sociais máis próximas á socioloxía: a ecoloxía humana, a psicoloxía social e a antropoloxía cultural, o cal en si mesmo é útil, porque tamén nisto a diversidade enriquece.
Nos planos da macrosocioloxía como superestructura e da microsocioloxía como hábitat ou espazo persoal, poden definirse os conceptos co seguinte paso, (tomado da ecoloxía en relación co ecosistema); completando as parellas co medio ambiente e a tecnoloxía.
Estruturador da información

Un dos marcadores do discurso xunto cos conectores, reformuladores, operadores argumentativos, e marcadores conversacionais. Serven para desenvolver a información contida nun discurso e poden ser: Comentadores, pois "presentan un novo comentario": pois (sen pausa despois), pois ben, (que asume o anterior para o que segue) así as cousas (que non asume o anterior para o que segue), dito isto/iso etc.
-¿Coñecía a Soleiro?
-¿Un coxo que ía a Mondoñedo ao mercado?
-O mesmo. Pois aparecéuselle á súa muller en forma de corvo.
Ordenadores, que "agrupan varios membros como partes dun só comentario; de uso máis frecuente no texto escrito ca no oral. Polo xeral baséanse na numeración (primeiro. . segundo) no espazo (por unha banda, doutra banda. .. , por unha banda. .. por outra; dun lado. .. doutro) ou no tempo (despois, logo, en fin, finalmente. .. ). Algúns deles forman pares correlativos, ata mixtos de espazo e número ou tempo.
Hai de tres tipos: Ordenadores que marcan apertura. Serven para abrir unha serie: en primeiro lugar, primeiramente, por unha banda, por unha banda, dunha parte, dun lado. ..
Ordenadores que marcan continuidade. Indican que o membro ao que acompañan forma parte dunha serie da que non é nin o principio: en segundo/terceiro/cuarto. .. lugar, por outra (parte), por outro (lado), pola súa banda, doutra (parte), doutro (lado), así mesmo, igualmente, de igual forma/modo/xeito, logo, despois. ..
Ordenadores que marcan pechadura. Sinalan a fin dunha serie discursiva: Para rematar, en último lugar, en último termo, en fin, por fin, finalmente.
Algúns ordenadores, se van en incisos, aproxímanse aos digresores, como é o caso de por outra banda, doutra banda e polo demais.
"Pola súa banda" carece de marcador de apertura e non se atopa totalmente gramaticalizado como tal.
O marcador de pechadura "polo demais" xerarquiza o seu membro como de menor importancia cós anteriores.
"En parte" repítese no discurso como marcador de apertura, o primeiro, e de continuidade, o segundo.
"De igual modo/forma/xeito/sorte" están tamén pouco gramaticalizados. Digresores, "introducen un comentario lateral en relación co tópico principal do discurso": Por certo, á mantenta, a todo isto (que introduce un membro que pide información que nese momento do discurso xa se debería coñecer), e, menos gramaticalizados, "dito sexa de paso", "dito sexa", "entre parénteses", "outra cousa" (que serve para introducir outro tema sen ceder a quenda de palabra etc.
Estrés

O estrés (do latín stringere ‘apertar’ a través do seu derivado en inglés stress ‘fatiga de material’) é unha reacción fisiolóxica do organismo no que entran en xogo diversos mecanismos de defensa para afrontar unha situación que se percibe como ameazante ou de demanda incrementada. Fisiolóxica ou biolóxica é a resposta dun organismo a un factor de tensión tales como unha condición ambiental ou un estímulo. O estrés é o xeito dun corpo de reaccionar a un desafío. De acordo co evento estresante, a maneira do corpo a responder á tensión é mediante o sistema nervioso simpático de activación que dá lugar á resposta de loita ou fuxida. Debido a que o corpo non pode manter este estado durante longos períodos de tempo, o sistema parasimpático ten tendencia a facer regresar ó corpo a condicións fisiolóxicas máis normais (homeostase). Nos humanos, a tensión normalmente describe unha condición negativa (distrés) ou pola contra unha condición positiva (eustrés), que pode ter un efecto mental, físico e mesmo de benestar ou malestar nun ser humano, ou mesmo noutra especie de animal. Eustrés e distrés
Aínda que case sempre, principalmente nos humanos, a palabra estrés adoita posuír unha connotación negativa (o oposto quizais sería o nirvana budista ou o principio de nirvana de S. Freud) a ciencia distingue dous tipos de estrés, tanto en animais como en humanos: Eustrés ou estrés positivo: é un proceso natural e habitual de adaptación, que consiste nunha activación durante un período curto de tempo co obxectivo de resolver unha situación concreta que require máis esforzo. Nos animais non humanos o eustrés evidénciase nos estímulos que por reacción favorecen á vida.
Distrés ou estrés negativo: é aquel que nun animal (incluído o ser humano) supera o potencial de homeostase ou equilibrio do organismo causándolle fatiga, maiores niveis de ansiedade, de irritabilidade e de ira. A tensión mantida pode provocar a aparición de consecuencias físicas, debidas ó aumento do gasto de enerxía, unha maior rapidez de actuación, menor descanso do necesario e o consecuente esgotamento das forzas.
Estríxil

Un estríxil (do latín strigilis, en grego στλεγγίς) é unha rascadeira de metal longa e fina que na cultura grecorromana os atletas usaban para limpar o corpo manchado de area e aceite. Foi utilizado primeiro polos etruscos despois dos seus combates e posteriormente polos romanos, como forma de lavárense nas súas termas.
Debido a que até a época imperial descoñecían o xabón (e o seu uso nunca estivo moi difundido), os romanos untaban o corpo en aceite e logo retirábano co estríxil.
Na cultura grega era tradición que os atletas saísen á area cubertos por óleos. Ao final da competición retirábanos cerimoniosamente do corpo xunto co po e a sucidade. Este ritual é o que plasmou Lisipo no seu Apoxiomeno.
Con todo, algunhas fontes clásicas, como Aristóteles, indican que o estríxil tamén podía ser usado antes do baño sen previa aplicación de aceites para favorecer a transpiración e retirar as capas de pel morta. Ante o abrasivo do método, Hipócrates recomenda empregar a esponxa no seu lugar, especialmente no caso de enfermidade cutánea aguda. Sarcófagos
Chámase sarcófago con estríxiles cando está tallado con sucos paralelos en forma de S que lembran ás marcas deixadas polos mesmos. Servía con frecuencia como motivo decorativo de sarcófagos romanos e paleocristiáns.
Estuco

O estuco é unha pasta de gran fino composta de cal apagado (normalmente, cales aéreos graxos), mármore pulverizado, xeso, pigmentos naturais, etc. que se endurece por reacción química ó entrar en contacto o hidróxido de calcio do cal co dióxido de carbono (CO2) [Ca(OH)2 + CO2 → CACO3 + H2Ou] e utilízase sobre todo para decorar paredes e teitos.
O estuco admite numerosos tratamentos, entre os que salientan a modelaxe e tallado para obter formas ornamentais, o puído para darlle unha aparencia semellante ó mármore e o pintado polícromo con fins decorativos.
O estuco máis famoso é o veneciano, tamén chamado «lustro veneciano». É un revestimento que se inventou en Venecia (Italia) a comezos do século XV. O seu acabado mostra unha parede plana, lisa e brillante como un mármore puído, con diferentes tonalidades de cor, de gran beleza. Emprego histórico
Durante o Renacemento italiano vólvese a utilizar o estuco como complemento arquitectónico, xunto coa pintura, seguindo a moda orixinada polo descubrimento arqueolóxicos. Perfeccionáronse un gran número de técnicas, que máis tarde se difundiron por toda Europa. O estuco branco utilizouse moito nos muros das igrexas, en ocasións para pintar figuras de anxos. Rafael e outros artistas da época utilizaron frisos de estuco coloreado para decorar palacios e pavillóns. Entre os máis relevantes salientan os relevos de Francesco Primaticcio (1533–1565) para o castelo de Fontainebleau, preto de París.
Estudante

A palabra estudante é un substantivo masculino ou feminino que se refire ao alumno ou alumna dentro do ámbito académico, e que se dedica a esta actividade como a súa ocupación principal. Etimoloxía
O uso actual da palabra estudante provén da Idade Media. Do mesmo xeito que en portugués, español ou francés, procede do participio presente de studiare (studians, studiantis) que significa 'que está estudando'. En inglés (student), é resultado dunha deformación do significado da palabra latina "studere" e o seu substantivo “studium”. Diferenza entre estudante e alumno
Habitualmente utilízase indistintamente o concepto de alumno e estudante, agás que o segundo adoita identificar mellor o alumnado de niveis superiores. Aínda así, moitos dos matices e explicación que se dan para o alumnado poden aplicarse ao estudantado. Asociación de estudiantes
Os estudantes organízanse en asociacións para a defensa dos seus dereitos e a realización de actividades.
Estudantes Independentistas

Estudantes Independentistas (EI) foi unha organización estudantil de ideoloxía independentista e socialista que existiu en Galiza de 1995 a 2001. Historia
EI foi creado en 1995 por estudantes vinculados ás diversas correntes do independentismo. Presentouse ás eleccións na Universidade de Santiago de Compostela en 1996, conseguindo abundante representación e gañando as eleccións na Facultade de Xeografía e Historia de Santiago de Compostela. Os métodos de loita que empregaba EI eran as folgas estudantís e as manifestacións, tendo sempre un forte carácter anti-institucionalista. Durante a segunda década dos 90 a organización estendeuse a todas as cidades de Galiza, gañando representantes nas tres universidades.
EI sempre buscaba a máxima unidade acción cos Comités Abertos de Faculdade e o Movemento Estudantil Universitario. A partir do 2000 a organización buscou cada vez máis a unidade orgánica coas outras agrupacións estudantís independentistas. En 2001 fusionouse coa Federaçom Estudantil Revolucionária, a Assembleia de Estudantes Galeg@s Antifascistas e outros grupos para formar AGIR. Un importante sector da organización decidiu non unirse á AGIR.
Estudantes Revolucionarios Galegos

Estudantes Revolucionarios Galegos (ERGA) foi unha organización estudantil nacionalista de esquerdas, activa entre 1972 e 1988. Historia
Fundouse a iniciativa da UPG, nun clima de tensión tras folgas na Universidade de Santiago de Compostela e o asasinato impune, por parte dun policía de paisano, do estudante de Outes José María Fuentes o 4 de decembro de 1972. Encargóuselle a Manuel Mera, que acababa de chegar da Arxentina e alí tivera experiencia na organización universitaria do grupo maoísta Vanguardia Comunista, a tarefa de artellar unha organización que agrupase o estudantado universitario e de secundaria. En Santiago de Compostela, coa axuda de simpatizantes da UPG, logrou captar un feixe de universitarios procedentes de todo o país e conseguiu a incorporación dalgúns militantes do Movimiento Comunista da Coruña, entre eles Elvira Souto. Aos poucos meses o núcleo de ERGA chegou aos 40 militantes, entre eles Anselmo López Carreira, Alfredo Suárez Canal e Chus Pato. En 1976 celebrou a súa primeira asemblea e en 1977 a segunda. En xaneiro de 1978 organizouse o I Congreso, ao que asistiron 1. 000 delegados, e elixiuse unha dirección da que formaban parte Xulio Ríos e Xosé Miranda. Cando se formou o Bloque Nacionalista Galego en 1982, ERGA integrouse nel.
ERGA tiña como órgano de expresión o boletín Lume que editou o seu primeiro número en febreiro de 1973. Estudantes Revolucionarios Galegos constituíu a primeira organización de masas do nacionalismo tras a guerra civil. Conseguiu ampla presenza na universidade e nos institutos galegos e forneceu á UPG dirixentes e cadros.
Estudantes en Movemento Galiza

Estudantes en Movemento Galiza (coñecido ata 2021 como Acción Universitaria), foi a federación galega da rede estatal de Estudiantes en Movimiento. Historia
Ó longo da súa historia, e ó igual que o conxunto do movemento estudantil, a organización centrou gran parte da súa actividade en mobilizacións en contra das sucesivas leis educativas.
En 2020 muda o nome de Acción Universitaria a Estudantes en Movemento Galiza, abrindo a participación a estudantado de ensinanzas medias e formación profesional; ámbitos nos que, porén, nunca acadou moita militancia.
En 2021, a organización mobilízase en contra do proxecto da Universidade Intercontinental da Empresa (UIE), proxecto de universidade privada promovido por Afundación nas cidades da Coruña e Vigo.
En maio de 2021 e marzo de 2022, EeM Galiza participa das convocatorias estatais coordinadas con Frente de Estudiantes.
No curso 2022-23, participa de mobilizacións convocadas polo persoal non docente da USC en contra das medidas tomadas pola universidade "coa escusa do plan de aforro enerxético".
En outubro de 2023, realizouse un relatorio acerca do fracaso do movemento estudantil, sendo este o último acto levado a cabo polo sindicato.
Estudiantes en Movimiento

Estudiantes en Movimiento (EeM) foi unha rede confederal de sindicatos estudantís española fundada no ano 2006.
Durante a súa existencia, mantivo unha estreita vinculación coa Unión de Juventudes Comunistas de España (UJCE). Historia
A rede nace no ano 2006 como unha confluencia de 14 organizacións de distintos territorios do estado. O 6 de maio do 2021, EeM e Frente de Estudiantes (FdE) convocan de forma conxunta unha «xornada de loita» contra as reformas na Lei de Universidades. O 18 de novembro do mesmo ano, as dúas organizacións, xunto coa Coordinadora de Representantes de Estudiantes de Universidades Públicas (CREUP), impulsaron outra xornada de mobilizacións, despois da cal foron convocadas a unha reunión co Ministerio de Universidades.
O 24 de marzo do 2022, EeM e FdE volven participar nunha convocatoria conxunta de folga estudantil a nivel estatal.
A finais de 2023, tras anos de fracaso nos intentos de reactivación da estrutura, esta remata por cesar a súa actividade sen chegar nunca a declarar formalmente a súa disolución.
Estudio

Un estudio é un local onde traballa e estuda un profesional, en particular un pintor, escultor ou arquitecto. O termo evolucionou coas comunicacións ao local onde se realizan gravacións e emisións de programas de radio ou televisión, fotografía, animación, rodaxes de filmes, dobraxes etc. Nos estudios as persoas con vontade de crear poden experimentar, manipular e producir un ou máis tipos de arte.
A etimoloxía da palabra "estudio" deriba da verba do latín studere que pode ser traducida como a "arela de conseguir algo".
O termo francés para estudio, atelier, no canto de designar un estudio artístico, utilízase para caracterizar o estudio dun deseñador de moda ou mesmo dun artesán, o que en galego sería un obradoiro ou taller Tamén é coñecida a connotación de atelier como a casa dun alquimista ou feiticeiro.
Estudio Escola de Música

A Estudio Escola de Música é unha institución privada de ensino musical.
Foi creada en 1986 en Santiago de Compostela, e por ela teñen pasado moitos dos grandes músicos galegos dos últimos anos, principalmente de jazz.
Estudios Galicia

Estudios Galicia foi un centro educativo ourensán especializado en Bacharelato por Ensino Libre e na preparación de opositores para ingreso no Corpo Nacional de Ensino primario. Comezou a funcionar, legalmente autorizado polo Ministerio de Educación Nacional, en setembro de 1947 baixo a dirección de Albino Núñez Domínguez, acompañado por un equipo de experimentados docentes.
Nesa data, o Instituto de Bacharelato do Posío era o único centro oficial para impartir ese tipo de docencia en toda a provincia ourensá. Un reducido número de colexios privados, maioritariamente relixiosos, completaban a oferta educativa.
O ensino libre era outra opción posible: os alumnos preparábanse nalgún centro habilitado e logo examinábanse no instituto, dos programas das diferentes materias, nas convocatorias de xuño e setembro. Este tipo de ensino requiría unha preparación moi minuciosa e un esforzo intenso e constante por parte do alumno.
Estudios Galicia, ao longo dos seus 25 anos de existencia (1949-1974), dedicouse, como queda apuntado, a dúas actividades docentes fundamentais: Bacharelato Libre e preparación de oposicións para ingreso no Maxisterio Nacional Primario.
En bacharelato, este centro comezou o seu funcionamento establecendo a coeducación. Por esta circunstancia, a Inspección Educativa de Santiago de Compostela recriminou a Albino Núñez Domínguez, chegando a ameazar co peche das instalacións. O director nunca acatou a orde e o centro educativo seguiu funcionando: o número de alumnos afectados e a popularidade do colexio, farían moi impopular a medida. [Cómpre referencia]
Na preparación para oposicións, a calidade das ensinanzas impartidas determinou que un gran número de mestres ingresasen no Corpo Nacional.
O aumento de institutos en toda a provincia e a implantación das reformas educativas, produciron o decaemento e finalmente a desaparición do Ensino Libre. Estudios Galicia cesou no desenvolvemento da práctica docente ao final do curso 1973-1974.
Estudios Garate

Os estudios Garate son uns estudios de gravación fundados por Kaki Arkarazo, o que fora guitarrista de M-ak, Kortatu, Negu Gorriak ou Nación Reixa. Atópase nun antigo casarío no concello de Andoain (Guipúscoa, País Vasco). O estudio consta de dous estudios de gravación e un equipo móbil para gravacións en directo.
No estudio traballan, alén do propio Kaki, Mikel Abrego e Haritz Harreguy como músicos, produtores e técnicos de son e Izaskun Silva como relacións públicas.
Polos estudios pasaron grupos e músicos como Chucho, ADN, Fermin Muguruza, Vetusta Morla, Dixebra, Kashbad, Anari, Amparanoia, Betagarri, Banda Bassotti, Atom Rhumba, Los Deltonos, Habeas Corpus, Eraso! , Soziedad Alkoholika, Sagarroi, Skalariak, Berri Txarrak, Kaótiko, Kuraia, Miqui Puig, Manta Ray, Cultura Probase, La Maravillosa Orquesta del Alcohol, O sonoro maxín ou NAO.
Estudo aleatorizado controlado

Un estudo aleatorizado controlado (en inglés: 'randomized controlled trial') é un tipo de estudo científico utilizado en medicina. Trátase do procedemento preferencial nos experimentos terapéuticos, sendo frecuentemente utilizado para examinar a eficacia dunha abordaxe terapéutica nunha poboación de pacientes, ou para recadar informacións sobre efectos secundarios dun dato tratamento.
O termo "aleatorizado" refírese ao feito de que os grupos utilizados no experimento teñen os seus integrantes escollidos de xeito aleatorio. O termo "controlado" refírese a determinadas variables que son controladas, buscándose identificar a relación entre variables. Exemplo
Un estudo busca identificar a relación entre o uso de antidepresivos e a mellora da depresión. Dous grupos de pacientes son escollidos de forma aleatoria e divididos en A e B. O grupo A recibe antidepresivos, mentres o grupo B (grupo de control) recibe placebo (pílulas de fariña, por exemplo). Ao final de 2 meses avalíase a diferenza entre os dous grupos.
Estudos Migratorios

Estudos Migratorios. Revista galega de análise das migracións, anteriormente Estudios Migratorios, é unha revista científica de publicación semestral do Consello da Cultura Galega e a Universidade de Santiago de Compostela. Descrición
Botou a andar en 1995 co nome de Estudios Migratorios, cesando en 2003. Reapareceu en 2008 co nome de Estudos Migratorios. Revista galega de análise das migracións, rematando en 2011. Autores
Na nova xeira publicou textos de José Antonio Aldrey Vázquez, Francisco José Armas Quintá, Andreu Bibiloni Amengual, Ana Cabana Iglesia, Luis M. Calvo Salgado, Antón Costa Rico, Nadia Andrea de Cristóforis, María Liliana Da Orden, Fernando J. Devoto, Ruy Farías, María José Fernández Vicente, Alejandro Fernández, Belén Fernández Suárez, Emilio Franzina, Isabel Gómez Rivas, Pilar González Bernaldo de Quirós, Marianne Helfer Herrera Erazo, Gustavo Hervella García, Carmen Lamela, Raúl Lardiés Bosque, Natacha Lillo, Marcela Susana Lippi, Antonio Luis López Martínez, Raquel Martínez Buján, Alberte Martínez-López, Lená Medeiros de Menezes, Pilar Montero Vilar, Fernando Carlos Moura, José C. Moya, Laura Oso, Julio Rafael Pereira Bernárdez, Nancy Pérez Rey, Antía Pérez-Caramés, Herminia Pernas Oroza, María Presas Beneyto, Franco Ramella, Jon Ander Ramos Martínez, Perfecto Ramos Rodríguez, María del Pilar Rojo Otero, Nydia Sarabia Ivars, Erica Sarmiento da Silva, María Seijas Montero, Ana Varela Lago, Alejandro P. Vázquez González, Iria Vázquez Silva, Rosa María Verdugo Matés, Manuel Vilar Álvarez, Joaquín Miguel Villa Álvarez, Miro Villar e María Villares Varela.
Estudos celtas

Os estudos celtas son unha disciplina académica que se ocupa do estudo de calquera aspecto cultural relacionado co pobo celta. Aínda que abrangue estudos sobre literatura, arte, arqueoloxía e historia, focalízase no estudo das linguas célticas vivas e extintas. As principais áreas de atención son as seis linguas celtas que aínda existen: o irlandés, o galés, o gaélico escocés, o manx, o córnico e o bretón.
Como materia universitaria, é impartida en numerosas universidades arredor do mundo, a maioría delas en Irlanda, o Reino Unido e Francia, pero tamén nos Estados Unidos, Canadá, Australia, Alemaña, Polonia, Austria e os Países Baixos. Por outra banda, os estudos celtas son impartidos na Universidade da Coruña e Galiza conta co seu propio Instituto Galego de Estudos Célticos. Áreas dos estudos celtas
Arqueoloxía
Lingüística
Etnoloxía
Historia
Literatura
Relixión
Ciencia política Publicacións especializadas
Zeitschrift für celtische Philologie (ZCP), est. 1896, Halle.
Revue Celtique (RC), est. 1870, París; continued after 1934 by Études celtiques.
Ériu est. 1904, Dublin.
The Bulletin of the Board of Celtic Studies (BBCS), est. 1921, Cardiff; merged with Studia Celtica in 1993.
Etudes Celtiques (EC), est. 1936, París.
Celtica. Journal of the School of Celtic Studies, est. 1949, Dublin.
Studia Celtica, est. 1966, Cardiff.
Éigse. A Journal of Irish Studies, est. 1939, Dublin.
Cambrian Medieval Celtic Studies (CMCS), est. 1993, Aberystwyth; formerly Cambridge Medieval Celtic Studies.
Peritia. Journal of the Medieval Academy of Ireland, Cork.
Estudos da muller

Estudos da muller ou estudos feministas, é un campo interdisciplinar de estudo académico que examina a cuestión de xénero como unha construción social e cultural, o estatuto social e as contribucións das mulleres, e as relacións entre poder e xénero.
Metodoloxías populares dentro do campo de estudos sobre as mulleres inclúen a teoría do punto de vista, a intersecionalidade, multiculturalismo, feminismo transnacional, e prácticas de lectura, asociadas á teoría crítica, ó posestruturalismo e á teoría queer. O campo pescuda e critica normas sociais de xénero, raza, clase, sexualidade, e outras desigualdades sociais. Está relacionado co máis amplo campo dos estudos de xénero. Estudos sobre as mulleres precederon os estudos de xénero como unha campo de estudo estabelecido. Nos Estados Unidos, o primeiro doutoramento en estudos sobre as mulleres foi creado en 1990 e o primeiro doutoramento en estudos de xénero, en 2005. Historia
O primeiro curso de estudos acreditados sobre as mulleres foi realizado en 1969, na Universidade Cornell. Despois dun ano intenso de organización, o primeiro programa de estudo da muller nos Estados Unidos foi estabelecido en 1970, na Universidade Estatal de San Diego. Xunto co Movemento Nacional de Liberación das Mulleres, estudantes e membros da comunidade crearon o Comité AD HOC para estudos sobre as mulleres. En 1974 membros do corpo docente da San Diego State iniciaron unha campaña nacional para a integración do departamento. No momento, esas accións e o campo eran extremamente políticos. Debido a sensíbel natureza política do movemento e a dura reacción ó movemento feminista, aínda hai unha serie de incertezas sobre a creación de estudos sobre as mulleres.
Estudos de Lingüística Galega

Estudos de Lingüística Galega é unha revista anual de crítica e difusión da investigación lingüística, así como de debate sobre a lingua galega. Traxectoria
Fundouse en 2009 a súa periodicidade é anual e consta de dúas sección, Pescuda e Anada. As linguas da publicación son o galego, portugués, catalán, español, francés, inglés e italiano. Recoñecemento
Ten o selo de calidade da FECYT.
Estudos de medios

Os estudos de medios son unha disciplina e campo de estudo que trata sobre o contido, a historia e os efectos dos distintos medios de comunicación; en particular, os medios de comunicación de masas (en inglés, mass media). Os estudos de medios de comunicación pode acudir ás tradicións das ciencias sociais e das humanidades, pero especialmente en disciplinas básicas da comunicación de masas, comunicación, ciencias da comunicación e os estudos da comunicación. Os investigadores tamén poden desenvolver e empregar teorías e métodos de varias disciplinas, incluíndo estudos culturais, retórica (incluíndo a retórica dixital), filosofía, teoría da literatura, psicoloxía, ciencias políticas, economía política, economía, socioloxía, antropoloxía, social teoría, historia e crítica da arte, teoría, teoría cinematográfica, teoría feminista e da teoría da información. Desenvolvemento
Escola de Chicago
Malia que aínda non se chamaban como tal, as raíces dos estudos de comunicación atópanse na escola de Chicago e en pensadores como John Dewey, Charles Horton Cooley e George Herbert Mead. Estes autores situaron a sociedade estadounidense na cúspide dun cambio social positivo cara a democracia pura. Mead argumenta que, para que exista un ideal da sociedade, deben ter desenvolvido unha forma de comunicación que permita a cada individuo apreciar as actitudes, puntos de vista e diferentes posicións dos outros, e que, ó mesmo tempo lle permita ser comprendidos polos outros. Mead cre que esta "novos medios" permitirían que os seres humanos simpaticen cos outros e que, polo tanto, se movan cara a un "ideal de sociedade humana". Onde Mead ve un ideal de sociedade, Dewey chama a "gran comunidade" e, ademais, defende a hipótese de que os seres humanos son intelixentes de abondo para se autogobernar, e que este coñecemento é "unha función de asociación e de comunicación". Do mesmo xeito, Cooley afirma que a política de comunicación fai que sexa posible a opinión pública, o que, á súa vez, promove a democracia. Cada un destes autores representan a atención da escola de Chicago en comunicación electrónica como un facilitador da democracia, a súa fe no electorado informado, e o seu foco no individuo sobre a masa.
Estudos de área

Os estudos de área (en inglés: area studies, en alemán: Regionalwissenschaft) ocúpanse da sociedade, cultura e historia dunha determinada rexión xeográfica, e tamén do seu idioma, literatura e análise lingüística. Ademais, a política representa un aspecto importantísimo a considerar dentro destes. Caracterízanse por unha forte interdisciplina; están considerados entre os estudos culturais.
Nas universidades ofrécense numerosas carreiras en estudos de área, por exemplo: sinoloxía, nipoloxía, indoloxía, estudos europeos etc. É común que o estudo de idiomas teña un papel preponderante nas mesmas.
Débense diferenciar dos estudos de área os estudos de filoloxía, como por exemplo as letras inglesas, que se ocupan fundamentalmente dos estudos de lingua e cultura inglesa.
En xeografía humana investíganse os estudos de área no relativo á xénese e evolución das rexións. Campos de estudo
Os campos específicos de estudo varían de institución en institución, e de departamento en departamento, pero os máis usuais inclúen: Estudos africanos:
Exiptoloxía
Estudos asiáticos:
Asirioloxía
Indoloxía
Nipoloxía
Sinoloxía
Turcoloxía
Estudos europeos:
Cultura clásica
Bizantinoloxía
Estudos celtas
Estudos eslavos
Estudos americanos:
Amerindoloxía
Estudos latinoamericanos
Outros campos de estudo interdisciplinarios como os estudos da muller (chamados tamén estudos de xénero) e os estudos étnicos (por exemplo os estudos sobre mestizos, afroamericanos etc. .. ) non se consideran parte dos estudos de área, aínda que se adoitan incluír nas discusións relativas aos mesmos. Institucións
Existen institucións de educación superior que se adican exclusivamente a estudos de área, por exemplo a londiniense Escola de Estudos Orientais e Africanos ou a Universidade de Estudos Estranxeiros de Toquio do Xapón. Na Universidade de Oxford, o St Antony's College especialízase en estudos de área e inclúe unha gran cantidade de centros de investigación dedicados a diferentes áreas do mundo.
Estufa

Chámase estufa ao aparello que produce calor e emíteo para quentar un ou varios ambientes. A diferenza fundamental entre o fogar aberto e a estufa, é que esta confina dentro o lume para protexer aos usuarios de contactos accidentais; ademais permite un control da potencia moito mellor que no fogar aberto, mediante a regulación do caudal de entrada de aire para a combustión e require menos aire exterior para a evacuación dos fumes. En xeral, é un sistema de quecemento unitario ou local, que soamente serve para o local onde está.
Por extensión coñécese co nome de estufa, calquera aparello de invención posterior que produce calor e que serve para quentar, e nalgúns países para cociñar. Funciona tradicionalmente por medio da combustión, pero modernamente deuse en chamar co mesmo nome ás que funcionan por electricidade (por efecto Joule).
Estufado

Un estufado é unha técnica culinaria consistente en guisar un alimento, especialmente carne, con aceite (ou mestura de aceite e graxa de porco), caldo, viño ou vinagre, allo, cebola e outros vexetais, e varias especias, nun recipiente pechado para que coza a lume baixo evitando no posíbel a evaporación e retendo, deste xeito, gran parte dos sabores e aromas dos alimentos cociñados.
Trátase dunha forma ideal de cociñar cando o obxecto final é o de obter un guiso, ou unha sopa ou caldo saborosos. O volume de líquido inicial nos estufados é moito menor que nos cocidos (cociñados en recipiente aberto).
Distínguese do asado porque este cocíñase en calor seco, dentro dun forno ou na brasa. Ás veces confúndese este procedemento co braseado, aínda que ambas as técnicas presentan diferenzas fundamentais. O braseado necesita dunha preparación previa do alimento (por exemplo: un marinado, ou un marcado) antes de ser estufado. Etimoloxía
Segundo algúns autores a palabra provén do francés: étouffée, derivada de étouffer ('asfixiar'): cuire à l'étouffé, e que alude a que se fai pechado, en olas con tapa. É dicir afogado ou sen alento.
Pero outros opinan que vén do italiano stufare 'meter nunha estufa', 'quentar en estufa', en recipiente tapado, para que así se note ben a diferenza, por exemplo, co asado. Características
A característica principal desta técnica culinaria é cociñar un alimento nun recipiente con pouco líquido, tapado, xeralmente cunha pequena cantidade de graxa. Os alimentos poden ir en cru pero, normalmente, a peza ou os anacos de carne –vitela, porco, coello, polo etc. – pásanse antes rapidamente pola graxa quente para que adquiran unha capa torrada, é dicir, para que as pezas queden seladas, operación previa que incrementa o sabor. A cebola, e os outros vexetais que se engadan, e tamén as patacas, tamén poden, e deben, pasarse pola tixola co fin de pochalas. Unha vez feito isto, xúntanse todos os ingredientes e déixanse cociñar a lume baixo
Esta técnica fai que os vapores emanados dos ingredientes circulen de tal forma que se transmiten os sabores, fundíndose no alimento principal. A arte do estufado consiste na elección adecuada dos ingredientes que acompañan á peza principal, así como do tempo que leve o proceso. Segundo unha crenza popular, os estufados teñen mellor sabor o día despois da súa elaboración.
Os estufados adoitan levar algún elemento para que o prebe teña ligazón, por regra xeral trátase de alimentos con fécula, como poden ser as patacas, o arroz e/ou algúns legumes, co que o prebe resulta cunha textura especial. A inclusión de ingredientes con alcohol acelera o proceso de dispersión de sabores dentro dos estufados.
Un estufado cos ingredientes referidos seméllase a un guiso pero, por ter unha cocedura lenta para apurar o mollo, o estufado ten xeralmente un sabor diferente ao do guisado.
Estufado (arte)

O estufado[Cómpre referencia] é unha técnica da imaxinaría en madeira policromada que ten as súas orixes na arte gótica. Historia e características
Foi adoptado pola arte barroca española e por esta vía traspasouse á arte colonial americana. A escultura barroca utilizou amplamente esta técnica, moi común para marcar as pregas das vestiduras das imaxes.
A medida que se desenvolvía a imaxinaría española do Século de Ouro español, íase abandonando dunha maneira progresiva o procedemento do estufado sobre ouro, posto que se obtiñan valores e tons máis naturais ao aplicar directamente o óleo ás cores das teas.
A orixe do nome crese que está na palabra italiana stoffa, cuxo significado é 'tea rica'. O material principal é o pan de ouro (tamén pan de prata ou de cobre), unhas láminas que imprimen esta tonalidade sobre as superficies nas que se desexa aplicar. Logo, con diferentes pigmentos cóbrense estas láminas e finalmente, mediante o raspado destas últimas capas, fanse debuxos, de tal maneira que quede descuberto o ouro subxacente.
Estádio Cícero Pompeu de Toledo

O Estádio Cícero Pompeu de Toledo, normalmente coñecido como Estádio do Morumbi, é un estadio de fútbol de São Paulo, situado no barrio de Morumbi. O estadio é propiedade do São Paulo Futebol Clube. O estadio foi inaugurado o 2 de outubro de 1960. Ten capacidade para 67. 052 persoas e as súas dimensións son 105 metros de longo por 68 de ancho.
Estádio Urbano Caldeira

O Estádio Urbano Caldeira, normalmente coñecido como Estádio da Vila Belmiro, é un estadio de fútbol de Santos, situado no barrio de Vila Belmiro. O estadio é propiedade do Santos Futebol Clube. O estadio foi inaugurado o 12 de outubro de 1916. Ten capacidade para 16. 068 persoas e as súas dimensións son 105 metros de longo por 68 de ancho.
Estádio do Pacaembu

O Estádio Municipal Paulo Machado de Carvalho, normalmente coñecido como Estádio do Pacaembu, é un estadio de fútbol de São Paulo, situado no barrio de Pacaembu. Características
O estadio é propiedade da Prefectura Municipal de São Paulo. O estadio inaugurouse o 27 de abril de 1940 coa presenza do presidente Getúlio Vargas do Brasil. Ten capacidade para 37. 952 persoas e as súas dimensións son 104 metros de longo por 70 de ancho.
Estéquedon

Cualifícase de estéquedon (do grego antigo στοιχηδόν / stoikhêdón, «en ringleira, en fila» [adverbio], derivado do verbo στοιχέω / stoikhéô, «marchar en ringleira, estar en liña») o trazado dun sistema de escritura que aliña as letras á vez horizontal e verticalmente, ao xeito do aliñamento dun exército. As letras ocupan, logo, un espazo idéntico independente de cal for a súa envergadura (por exemplo i e m ocupan o mesmo espazo) e cada liña comprende un número constante de signos, cousa que trae como consecuencia que unha palabra poida atoparse dacabalo sobre dúas liñas.
O estéquedon foi empregado con frecuencia polo alfabeto grego, en especial nas inscricións monumentais do século V antes da nosa era (sobre todo en Atenas). Unhas inscricións tales son prácticas para a transcrición epigráfica de documentos lacunares: sábese en efecto desde principio cantas letras se deben atopar por liña (sobre todo porque o espazo separador de palabras non era habitual).
Estéreo (unidade)

O estéreo (abreviado st) ou volume amoreado é unha unidade de volume do Sistema métrico decimal.
É unha unidade obsoleta, a pesar de que aínda siga a ser utilizada, pero é preferíbel utilizar o m³. O estéro estima, por aproximación, a cantidade ou peso (de dito volume) de madeira (como leña, madeira serrada, ou carbón) a procesar, transportar, ou amorear; e exprésase obtendo o ancho, longo e alto medio dun metro cúbico (1 m³) en total. Para un cálculo de material neto, aplícaselle un factor (marxe de erro) de corrección que "desconte" os espazos de entre o material, xeneralízase (xa que depende de varios factores que modifican o índice en si mesmo) dicindo que tipicamente dado un estéreo obteníamos 0, 66 m³ de madeira.
A unidade é utilizada amplamente na actividade forestal e a industria madeireira. Correspondencia co metro cúbico
A correspondencia entre metro cúbico e estéreo de madeira amoreada é imprecisa porque depende da lonxitude dos troncos empregados e do irregular que sexan. O estéreo corresponde a 1 m3 de madeira, elaborado exclusivamente con troncos de 1 m de lonxitude, todos amoreados paralelamente e ben dispostos. Se a lonxitude dos troncos é inferior a 1 m3, o volume de madeira visíbel diminúe por mor dos ocos. Así o estéreo xa non corresponde a 1 m3, senón a 0, 8 m3 para troncos de 50 cm, 0, 7 m3 para troncos de 33 cm e 0, 6 m3 para troncos de 25 cm.
O estéreo fóra da industria da madeira
O estéreo usado en contextos alleos á industria da madeira non está suxeito á mesma ambigüidade. En particular, o estéreo e o quiloestéreo (1000 m3 ou megalitro, e equivalente a 35, 315 pés cúbicos), úsanse ás veces en hidroloxía.
Estética

A estética é a rama da filosofía interesada pola arte e a beleza en xeral. A palabra deriva das voces gregas αἰσθητική (aisthetikê) «sensación, percepción», de αἴσθησις (aisthesis) «sensación, sensibilidade», e -ικά (ica) «relativo a». Outros autores denominárona caloloxía, de kalos (belo). Historia da estética
Aínda que o interese polo artístico e a reflexión acerca del son tan antigos coma o ser humano, como disciplina filosófica ten unha orixe recente (s. XVIII), sendo o nome elixido polo filósofo alemán Alexander Gottlieb Baumgarten na súa obra Reflexións filosóficas sobre a poesía (1735) e máis tarde en Aesthetica (1750). Malia isto, o concepto é aplicable aos estudos sobre o tema efectuados por filósofos anteriores, especialmente dende a Antiga Grecia. Cómpre sinalar, por exemplo, que os antigos gregos tiñan unha palabra comparable ao concepto actual de estética, que era φιλοκαλία (filocalia), «amor pola beleza». Poderíase dicir que a estética naceu na Antiga Grecia como concepto, mentres que con Baumgarten converteuse nunha rama da filosofía.
Século XX
A arte do século XX supón unha reacción contra o concepto tradicional de beleza. Algúns teóricos como Hal Foster chegan incluso a describir a arte moderna como «antiestética».
As innovacións tecnolóxicas coma a fotografía, capaz de reproducir o seu modelo con absoluta fidelidade, ou os medios mecánicos de reprodución de obras, que se introducen no conxunto de bens de consumo da sociedade, supoñen a comezos do século XX unha verdadeira convulsión para a teoría e a práctica artística. Así, non só o estudo da estética senón o propio campo da arte vaise orientando cara a unha profunda corrente autorreflexiva que marcou toda a arte do século XX: «¿que é a arte? », «quen define o que é arte? ».
Estípite (botánica)

En botánica, o estípite é o nome outorgado ao talo das palmeiras, e por extensión ao dos fentos arbóreos. O estípite, que non é un verdadeiro toro, caracterízase principalmente pola ausencia de crecemento en grosor, contrariamente ao tronco das árbores das dicotiledóneas. O seu diámetro é constante dende o pé da palmeira até o acio de follas terminais. Pódense porén constatar ás veces irregularidades no diámetro, mais se explican por variacións climáticas que puideron afectar ao crecemento da árbore. O estípite non ramifica, agás raras excepcións. Ten tecido meristemático só no extremo superior do talo. A superficie do estípite atópase enfeitada polas impresións con losanxes características deixadas polo baseamento do pecíolo das follas caídas.
Esvástica

A esvástica é un símbolo místico encontrado en moitas culturas en tempos distintos, dos indios hopi aos aztecas, dos celtas aos budistas, dos gregos aos hindús. Algúns autores cren que a esvástica ten un valor especial por ser encontrada en moitas culturas sen contactos unhas coas outras. A considerada a máis antiga representación dunha esvástica que se coñece apareceu nunha figuriña dunha ave realizada en almafí de mamut que se atopou en Ucraína e que data do ano 10. 000 a. C aínda que publicacións detalladas desa escavación arqueolóxica non mencionan a aparición da esvástica Características
Os símbolos a que chamamos así posúen detalles gráficos bastante distinguidos. Varios deseños usan figuras con tres liñas. A nazi ten os brazos apuntando para o sentido horario, ou sexa, indo para a dereita e roda a figura de modo a un dos brazos estar no cumio. Outras non teñen brazos e consisten de cruces con liñas curvas. Os símbolos islámicos e malteses parecen máis hélices do que propiamente esvásticas.
Na China hai un símbolo de orientación cuádrupla, que segue os puntos cardeais; desde o ano 700 ela asume alí o significado de número dez mil. No Xapón, é usada para representar templos e santuarios en mapas, ben como noutros países do extremo oriente.
Et alii

Et alii, abreviada xeralmente como et al. , é unha locución latina que significa literalmente «e outros». Úsase sobre todo en repertorios bibliográficos, cando hai máis autores ou autoras ademais dos citados nunha referencia, de tal maneira que se evita ter que nomealos a todos. O seu valor é semellante ao de etcétera, pero referido a persoas.
En termos legais significa que os que firman non son os únicos responsables do firmado. A referencia non se adoita utilizar na bibliografía final, onde se espera que aparezan de maneira detallada os datos das obras consultadas. Por exemplo: a primeira vez nomearíase (Moore, Estrich, McGillis e Spelman, 1984, p. 33) e a segunda (Moore et al. , 1984, p. 46)
Eta

Nome da sétima letra do alfabeto grego (ῆτα); equivale ao /ε: /, un e longo aberto, sendo o e longo pechado grafiado como ει. Minúscula η, maiúscula Η. Adoita transcribirse como e. Provén da letra do alfabeto fenicio hēt, que representaba unha faringal fricativa xorda; ao principio en grego foi adoptado como signo de aspiración, pero os xonios, falantes dun dialecto psilótico, onde desaparecían estes sons e quedaba sen uso este grafema, puidérona utilizar para marcar o e longo. Como signo numérico representaba o oito. En maiúscula serve tamén para designar o sétimo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o sétimo da Odisea.