proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Xosé Rubia Barcia

Xosé Rubia Barcia, nado en Mugardos o 31 de xullo de 1914 e finado en Santa Monica (California) o 6 de abril de 1997, foi un escritor e crítico literario galego. Traxectoria
Estudou o bacharelato en Ferrol e posteriormente trasladouse a Granada para estudar Filosofía e Letras. En 1935 obtivo a licenciatura de Letras con premio extraordinario. Colaborou no xornal Política. Foi agregado da Universidade de Valencia e xefe de redacción da revista Armas y Letras, órgano de Milicias de la Cultura. Nos últimos meses da guerra civil española foi xefe de negociado da Subsecretaria de Armamentos do Ministerio da Guerra. Acabada a guerra e logo de pasar por un campo de concentración francés, logrou chegar a Cuba onde deu conferencias e fundou a Escola Libre da Habana e a Academia de Artes Dramáticas. Permaneceu na illa ata 1943, ano en que marchou a Estados Unidos de América para ensinar na Universidade de Princeton, pasando despois a Nova York. En 1944, traballou de comentarista e escritor do programa en español da radio norteamericana da Office of War Information. Ese mesmo ano marchou con Luis Buñuel a Hollywood e traballou como escritor e director de dobraxes nos estudios Warner Brothers. Escribiu con Buñuel guións cinematográficos, tales como, La novia de los ojos ensangrentados e La novia de la medianoche. En 1945 casou coa actriz Eva López, nos Ánxeles. A partir de 1954 pertenceu ao claustro do Departamento de Español e Portugués da Universidade de California, en Los Ángeles, do que chegou a ser titular en 1961, e desde 1985, profesor emérito de Literatura española.
En 1954 estivo a punto de ser deportado pola "Caza de Bruxas" do senador Joseph McCarthy e ao ano seguinte trasládase a Portugal para ver a súa familia; como llo impediron, trasladase coa súa muller a París.
Obtivo o Premio José Vasconcelos en 1983 e ese mesmo ano foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega. Obra
Poesía
Noche de Galicia.
Tres en uno.
Ensaio
España y IV.
El esperpento y su signo universal.
La Pardo Bazán y Unamuno.
Umbral de sueños.
Poetas españoles en USA.
Lengua y cultura.
Mascarón de proa.
Memoria de España.
Xoves

O xoves ou quinta feira é o cuarto día da semana. O termo "xoves" vén do latín Iovis (dies) ou día de Xúpiter, deus supremo romano, e o termo "quinta feira" procede do latín quinta feria (ou feria quinta).
Xoves de Prata

O Xoves de Prata foi un evento ocorrido nos mercados financeiros no xoves 27 de marzo de 1980. Unha empinada caída nos prezos da prata desembocou en pánico na materia prima e os contratos de futuros. Procedencia
Nelson Bunker Hunt e Herbert Hunt, os fillos do billonario do petróleo en Texas Haroldson Lafayette Hunt, Jr. estiveran intentando encurralar ao mercado da prata. En 1980 o prezo acadou unha alza espectacular (48. 70$/oz. ) e se estimaba que os irmáns posuían preto dunha terceira parte dos recursos mundiais. Mais en canto o prezo caía novamente, foron incapaces de responder ás súas obrigacións, causando pánico nos mercados. Xoves de Prata
Os irmáns Hunt investiran fortemente en contratos a futuros a través da corretaxe Halsey Stuart Shields, agora Prudential-Bache Securities. Cando o prezo da prata derrubouse embaixo do requisito mínimo, obtiveron unha marxe de erro de preto de $100 millóns. Os Hunt foron incapaces de lle facer fronte e o pánico conseguinte púidose sentir nos mercados financeiros en xeral, así como na materia prima e nos futuros.
Para salvar a situación, un consorcio de bancos en Estados Unidos proporcionou 1, 100 millóns de dólares en liñas de crédito para permitir aos irmáns Hunt lles pagar a Bache e desta maneira salvar a traxedia. Secuelas
Os Hunt perderon centos de millóns de dólares a través deste incidente, mais as fortunas familiares sobreviviron.
Nelson Hunt declarouse en bancarrota e foi declarado culpábel en 1988 por tratar de encurralar ao mercado.
Xoán III Ducas Vatatzés

Xoán III Ducas Vatatzés, nado en 1193 e finado o 3 de novembro de 1254, foi un emperador bizantino, no exilio no Imperio de Nicea, de 1222 a 1254. Traxectoria
Aínda que sufría epilepsia, logrou distinguirse tanto como soldado que en 1222 foi elixido para suceder ao seu sogro Teodoro I Láscaris. Casou coa filla de Láscaris, Irene Láscaris (Eirene Laskarina) en 1212. Tiveron un fillo, Teodoro, pero tras un accidente de cabalo de Irene, esta non puido volver ter fillos; entón, retirouse a un convento, tomando o nome de irmá Uxía, e alí morreu en 1239. Xoán volveu a casar con Constanza (Ana) de Sicilia, filla ilexítima de Frederico II Hohenstaufen, emperador do Sacro Imperio, pero non tiveron descendencia.
Reorganizou os restos do Imperio bizantino (Imperio de Nicea) e grazas ás súas capacidades administrativas, fixo del un dos estados máis ricos e fortes do Mediterráneo oriental. Tras asegurarse a fronteira oriental cun acordo cos turcos selxúcidas, dedicouse a intentar recuperar as posesións europeas dos seus predecesores. Mentres a súa frota atacaba aos latinos no mar Exeo e estendía o seu reino a Rodas, o seu exército, reforzado con mercenarios occidentais, derrotaba ás forzas do emperador latino.
Aínda que non tivo éxito no asedio de Constantinopla, que levou a cabo de común acordo cos búlgaros en 1235, logrou a supremacía sobre os despotados de Tesalónica e Epiro. A definitiva reconquista de Constantinopla, algúns anos despois da súa morte, débese en gran medida aos seus esforzos previos.
Xoán IV Ducas Láscaris

Xoán IV Láscaris, nado en Nicea o 25 de decembro de 1250 e finado en 1305, tiña só oito anos cando foi nomeado emperador do Imperio de Nicea en 1258, á morte do seu pai Teodoro II Láscaris. Traxectoria
Foi o último dos emperadores Láscaris, que tanto fixeran pola restauración do Imperio bizantino trala conquista de Constantinopla polos cruzados durante a Cuarta Cruzada en 1204. O seu rexente foi Miguel Paleólogo. Trala toma de Constantinopla por Miguel en 1261, este ordenou cegar a Xoán, incapacitándoo para a dignidade imperial, e logo encerrouno nun castelo no mar de Mármara. En 1290, Xoán recoñecería a Andrónico II Paleólogo como emperador.
Xoán Manuel Pereira de Castro

Xoán Manuel Pereira de Castro, nado en Reboreda (Redondela) o 24 de maio de 1820 e finado en Ourense o 15 de abril de 1896, foi un fidalgo, diplomático e político galego. Ramón Otero Pedrayo relatou a súa vida na novela O señorito da Reboraina. Traxectoria
Foi fillo de Ignacio Manuel Pereira, señor da casa de Reboreda, en cuxo pazo naceu e medrou. Foi deputado en Cortes por Ponteareas (1846), Pontevedra (1854) e Zamora (1869), ademais de senador por Pontevedra e Ourense. De ideoloxía progresista e repúblicana, foi acusado de conspiración contra o réxime tras manter unha xuntanza co xeneral Prim en Londres, motivo polo cal foi ingresado na cadea da Illa de Santo Antón, na Coruña. Na devandita xuntanza preparaban a Revolución de 1868. Co triunfo de Prim e a instauración do Sexenio Democrático, Pereira de Castro foi liberado e pasou a presidir a Xunta Revolucionaria da Coruña. Nas eleccións de 1871 conseguiu a acta de deputado por Redondela nas Cortes Xerais, que volveu conseguir en 1873, deixando posteriormente o posto ao ser nomeado embaixador na China, Siam e Annam. A raíz das experiencias vividas no seu periplo oriental escribiu o libro Los países del Extremo Oriente.
O goberno revolucionario concedeulle a Cruz de Carlos III, que, porén, rexeitou. Coa Restauración borbónica de 1875 retirouse da vida política, fixando a súa residencia en Ourense, onde faleceu 21 anos despois. Obras
Los países del Extremo Oriente, (1883), reed. 2018. Recoñecementos
En 1868 o concello de Ourense púxolle o nome de rúa Pereira á antiga rúa del Concejo na súa honra.
Xoán Ninguén

Xoán Ninguén (en inglés Meet John Doe) é un filme estadounidense de 1941 dirixido por Frank Capra e protagonizado por Gary Cooper e Barbara Stanwyck.
Foi emitido na TVG o 20 de setembro de 2002. Argumento
Cando un poderoso empresario compra un xornal e despide case todo o persoal, Ann, unha audaz xornalista, decide publicar no seu derradeiro artigo unha carta falsa en que se anuncia o próximo suicidio dun dos empregados despedidos, que firme como "John Doe". O éxito do artigo é tal que o xornal decide buscar un John Doe, para o que contrata un vagabundo, antigo xogador de béisbol, que se converte nunha personaxe moi popular e un líder de opinión. John Doe non está só, senón que ten o seu mellor amigo, The Colonel, que lle lembrará que cousas son importantes na vida. Cando o protagonista descobre de que xogo está a ser vítima pensa en suicidarse ante os seus seguidores.
Xoán Noya

Xoán Noya Gil, nado na Guarda o 22 de xaneiro de 1900 e finado no mesmo concello o 19 de decembro de 1989, foi un futbolista, político e impresor galego. Traxectoria
Na súa xuventude foi futbolista, militou no Racing de Tui, foi capitán do Club Deportivo Guardés, co que competiu no Campionato de Galicia, e impulsou a construción do Estadio Troncoso na Guarda.
Fundou a Sociedade Obreira da Guarda, da que foi secretario, e o semanario Nuevo Heraldo, desde onde defendeu o agrarismo. Coa chegada da Segunda República formou parte da Comisión Xestora municipal, integrouse no Partido Galeguista e en 1936 foi tenente de alcalde. Dous anos antes fundara unha imprenta, na que se imprimiu La Zarpa, de Basilio Álvarez, e que foi incautada durante a guerra civil. Perseguido polo franquismo, estivo agochado e foi condenado a pena de morte, conmutada despois por unha pena de cárcere de 30 anos, rebaixada logo a cinco, dos que cumpriu finalmente dous, nas prisións de Vigo e Pontevedra. O seu irmán Manuel Noya Gil foi asasinado en agosto de 1936. En 1945 fóronlle devolta as máquinas da imprenta incautadas anos atrás e creou a imprenta Gráficas Numen en Vigo. Con todo, os problemas económicos da familia obrigárono a emigrar a Venezuela xunto aos seus fillos Luís, Óscar e Rodolfo.
Foi representante do Lar Gallego de Caracas en Vigo e en 1956 foi elixido presidente tras a fusión co Centro Gallego. Publicou en Caracas as súas memorias en 1976 co título Fuxidos. Memorias de un republicano gallego perseguido por el franquismo.
Ao seu regreso a Galicia foi elixido presidente do PSOE da Guarda en 1982. Tamén mercou os terreos que ocupaba a fosa común onde foran fusilados e soterrados os presos do Campo de concentración de Camposancos, e promoveu a construción dun monumento na súa memoria. Foi soterrado a carón da fosa común o 21 de decembro de 1988, trala súa morte dous días antes. Vida persoal
Casou con Dolores Domínguez Pacheco e tiveron varios fillos: Luis, Rodolfo, Óscar, Olga e Violeta. Un dos seus netos, Cheché Vidal, foi futbolista internacional coa selección de Venezuela.
Xoán Rof Carballo

Xoán Rof Carballo, nado en Lugo o 10 de xuño de 1905 e finado en Madrid o 11 de outubro de 1994, foi un médico galego e un dos principais ensaístas da editorial Galaxia durante as décadas de 1950 e 1960, participando nalgunhas publicacións conxuntas realizadas por Galaxia como 7 ensayos sobre Rosalía. Traxectoria
Fillo do veterinario Juan Rof Codina, mudouse coa súa familia á Coruña xa de novo. Licenciado en Medicina, cursou estudos en Compostela, Barcelona e Madrid. En 1932 prosegue a súa formación en Viena, e tras uns estudos en Colonia regresa a Madrid en 1933 para doutorarse xunto a Carlos Jiménez Díaz. O Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Berlín, e non regresou a España ata o final da contenda, traballando nese período en Viena, Copenhague e París. Traballa con Jiménez Díaz ata 1948. En 1949 publica Patología Psicosomática, e a partir de 1950 comeza a colaborar con Gregorio Marañón, que o definiu como un "francotirador do espírito". Pensamento
O seu maior legado consiste nunha nova concepción das relacións entre médico e paciente, achegando novos métodos -máis próximos á psicoloxía que á medicina en si- no trato ós enfermos, o que o levou a ser considerado non exactamente como un doutor, senón como un "curador", como o definía Domingo García-Sabell. A súa obra é obxecto de diversos estudos. Obras
Entre os seus ensaios destacan títulos como Entre el silencio y la palabra (1957), Violencia y ternura (1967), Signos en el horizonte (1972) ou Los duendes del Prado (1990).
En 1957 publicou Mito e realidade da Terra Nai. Tamén colaborou activamente na revista Grial, con numerosos artigos. Recoñecementos
Malia o respecto que lle mostraban os seus contemporáneos intelectuais -como José Ortega y Gasset, que cualificou a súa obra de "volumen catedralicio"[Cómpre referencia]-, tan só nos últimos anos da súa vida comezou a recibir recoñecemento, ó ser nomeado membro da Real Academia de Medicina e da Real Academia Española.
Xoán Zonaras

Xoán Zonaras (en grego: Ἰωάννης Ζωναράς, Yoánnes Zonarás) foi un historiador, canonista e xurista bizantino do século XII. Traxectoria
Sobre a vida de Xoán Zonaras, só se sabe o que contan as súas propias obras. Debido a que menciona a segunda voda do emperador Manuel I Comneno, que tivo lugar o 25 de decembro de 1161, só puido ser xefe da chancelería imperial baixo os emperadores Xoán II Comneno (1118–1143) ou Manuel I (1143–1180). Zonaras foi drungario da garda, un dos xuíces máis importantes do imperio, no século XII. Obra
A obra principal de Xoán Zonaras é o Epitomé historion (Ἐπιτομὴ ἱστοριῶν), na que conta a historia do mundo desde a súa creación ata 1118. A obra xurdiu tras un exilio como monxe nun convento na illa de Hagia Glykeria, posiblemente provocado pola entronización de Xoán II Comneno. Na introdución á súa historia do mundo, xustifica que estea a escribir como monxe: por unha banda menciona peticións de amigos e por outra, que o traballo literario distráeo das tentacións terreais. A intención de Zonaras era resumir a historia en forma de manual (Epítome), concentrándose nos feitos, polo que, ao contrario doutros contemporáneos, procurou non derivar demasiado na teoloxía. Aínda así, a división da súa obra oriéntase á relixión: a primeira parte é a historia xudía, a segunda a romano-cristiá. A división actual dividida en 18 libros, segue a realizada polo experto en Bizancio, o francés Charles Du Fresne, Seigneur Du Cange (1610–1688). Nos libros 1 ao 12 cóntase a historia desde a creación ata a tetrarquía romana. Os libros 13 ao 18 tratan a historia do Imperio bizantino desde Constantino I o Grande ata a morte de Aleixo I Comneno en 1118.
Ademais, Zonaras realizou un comentario dos canons xurdidos dos sínodos locais e ecuménicos da Igrexa ortodoxa e dos canons dos pais da Igrexa. Existen outras dúas pequenas obras sobre o dereito eclesiástico. A miúdo atribúeselle de forma equivocada o Zonarae Lexicon, unha enciclopedia que foi recompilada por monxes bizantinos durante o século XIII.
Xubi

Xubi é unha mascota galega empregada para promocionar o camiño de Santiago e o Ano Xacobeo. Foi creada en 2010 cando substituíu a anterior mascota, Pelegrín. Características
Foi deseñada por Alberte Permuy para a Fundación Ad Sanctum Iacobum Peregrinatio, vinculada á igrexa polo arcebispado de Santiago de Compostela, a cal recibiu 800000 euros da Xunta de Galicia para desenvolver o proxecto.
A súa simboloxía representa a unión de dous dos símbolos do camiño, como son o bastón e a cabaza, combinadas para facer unha personaxe de cor azul e verde, e calzada cunhas zapatillas azuis e vermellas. O nome de Xubi deriva do vocábulo xúbilo, facendo un xogo de palabras co xubileu.
No seguinte Ano Xacobeo (2021) foi substituído por Cunchiña.
Xubilación

A xubilación é o acto administrativo polo que un traballador en activo, xa sexa por conta propia ou allea, pasa a unha situación pasiva ou de inactividade laboral, en particular ao chegar a unha idade establecida, ou por enfermidade crónica grave ou incapacidade. Obtén entón unha prestación monetaria para o resto da súa vida, a xubilación ou pensión. A lexislación laboral de cada país estipula condicións distintas ao respecto. Etimoloxía
O termo deriva do latín iubilatio, "xúbilo". Contexto
Para compensar a perda de ingresos que se deriva do cesamento laboral, ao beneficiario da xubilación recoñéceselle unha prestación económica que adoita consistir nunha renda mensual. A prestación é vitalicia e só se extingue coa morte do interesado. A cantidade da prestación pode basearse en diferentes criterios: por exemplo, en relación á cantidade das cotizacións realizadas, e normalmente establécese a partir dunha determinada porcentaxe dos ingresos durante a vida laboral. Nos sistemas públicos de xubilación, para acceder a unha xubilación é necesario cumprir requisitos de idade (xeralmente en torno aos 60-65 anos) ou acceder a unha xubilación anticipada por razóns de invalidez, ou por determinadas políticas económicas. Por outro lado, en caso de tratarse dun sistema contributivo (véxase máis abaixo), o acceso adoita depender de ter cumprido cun mínimo de anos cotizados á seguridade social. Pensións contributivas e non contributivas
Cómpre distinguir dúas modalidades de pensión de xubilación: contributiva e non contributiva. Pensión contributiva é a que se financia polas achegas efectuadas ao sistema polos propios traballadores a través das súas cotizacións, e as dos seus empregadores (achegas patronais).
Pensión non contributiva, é a destinada a aquelas persoas que non cotizaron o mínimo suficiente para beneficiarse e xerar dereitos na outra modalidade. Futuro das pensións
O envellecemento da poboación en moitos países debido ao incremento da expectativa de vida e a caída da taxa de fecundidade, xera tensións no financiamento dos sistemas de pensións contributivos na medida que se altera a proporción entre contribuíntes e beneficiarios. Neste marco, o envellecemento é en moitos casos parte dos fundamentos sobre a presunta necesidade de privatizar os sistemas de xubilación, así como de reformalos nun sentido restritivo (comunmente mediante o incremento da idade de xubilación).
Xudit e Holofernes (Donatello)

Xudit e Holofernes é unha escultura de bronce (236 cm de altura sen pedestal) realizada por Donatello cara ao final da súa carreira, entre 1453 e 1457. Dende o 1988, consérvase na Sala dos Lirios do Palazzo Vecchio en Florencia. Donatello foi o primeiro escultor, dende as esculturas antigas, en realizar un deseño individual e libre de estruturas arquitectónicas. Coma no David e o monumento a Gattamelata, en Xudit e Holofernes crea por primeira vez un grupo de figuras fisicamente en tres dimensións.
Xudite coa cabeza de Holofernes (Fede Galizia)

Xudite coa cabeza de Holofernes é un óleo sobre lenzo realizado pola pintora Fede Galizia en 1596. Descrición
As dimensións do cadro son 82, 3x66, 6 cm. A sinatura da autora e a data aparecen na folla da daga coa que a heroína Xudite decapitou o xeneral asirio. e que leva aínda na súa man dereita. Coa outra man suxeita a cabeza de Holofernes que está sobre unha fonte sostida por unha criada. Esta é unha das obra máis coñecidas de Fede Galizia e nela pódense apreciar algunhas das caracteríasticas da súa pintura como é a minuciosidade e o tratamento ornamental suntuoso con brocados e xoias. Considérase que a representación de Xudite é un autorretrato da pintora. Historia
Fede Galizia realizou seis versións sobre o tema de Xudite coa cabeza de Holofernes. Esta versión consérvase no museo Ringling de Sarasota, Estados Unidos. É unha obra creada no contexto histórico da Contrarreforma católica onde a iconografía relixiosa na arte era utilizada pola Igrexa católica para reforzar os seus preceptos fronte a iconoclasta Reforma protestante. Fede Galizia viviu e desenvolveu a súa carreira profesional en Milán, que entón atopábase baixo o dominio da monarquía española de Habsburgo e abordou a temática relixiosa cumprindo coa exaltación propagandística contrarreformista. Por outra banda na súa obra tamén pode apreciarse o estilo da tradición pictórica lombarda no que prevalecía o interese polo naturalismo e o detallismo realista. Na exposición de 2023 Mestras do Museo Thyssen-Bornemisza foi incluído este cadro dentro da sección Sororidad I. A causa delle donne xunto ás obras de outras artistas como Lavinia Fontana, Artemisia Gentileschi e Elisabetta Sirani que representaron nas súas pinturas figuras mitolóxicas, personaxes históricos e heroínas bíblicas como Xudite, Yael, Susana ou Porcia.
Xulgado

Un xulgado é un órgano público que ten como misión administrar xustiza. Dentro da Administración de xustiza os xulgados caracterizasen por ser órganos unipersoais, é dicir, neles hai un só xuíz, a diferenza dos tribunais, onde as sentenzas as ditan varios xuíces de xeito colexiado.
Á fronte dun xulgado existe un xuíz que exerce xurisdición nun determinado territorio. Para servir de soporte a actividade xurisdicional cada xulgado conta cunha oficina xudicial na que prestan servizos un secretario xudicial e funcionarios da Administración de xustiza. Clases de xulgados
Con competencias na orde xurisdicional civil: xulgados de primeira instancia e xulgados do mercantil.
Con competencias na orde xurisdicional penal: xulgados de instrución, xulgados do penal e xulgados de vixilancia penitenciaria.
Con competencias compartidas nas ordes xurisdicional civil e penal: xulgados de primeira instancia e instrución, xulgados de menores e xulgados de violencia contra a muller.
Con competencias na orde xurisdicional contencioso-administrativa: xulgados do contencioso-administrativo.
Con competencias na orde xurisdicional social: xulgados do social. Demarcación territorial dos xulgados
A circunscrición territorial dos xulgados adoita coincidir ben coa provincia, ben cun partido xudicial, pero hai xulgados que teñen xurisdición sobre varios partidos xudiciais, e tamén os hai que teñen xurisdición sobre varias provinciais.
Os xulgados de primeira instancia, os de instrución, os de primeira instancia e instrución e os de violencia contra a muller teñen xurisdición nun partido xudicial.
Os xulgados de menores e do mercantil teñen xurisdición provincial. Os xulgados do penal, do contencioso-administrativo e do social adoitan ter xurisdición provincial, pero cando hai xulgados desta clase constituídos en cidades que non son capital de provincia entón a circunscrición comprende un ou varios partidos xudiciais.
Os xulgados de vixilancia penitencia teñen unha demarcación moi flexible, incluso autonómica, adaptada a distribución territorial dos centros penitenciarios
Xulio Alonso Cuevillas

Xulio Alonso-Cuevillas Álvarez Seara, nado en Ourense e finado na mesma cidade en 1936, foi un avogado do estado galego, irmán da nai e, por tanto, tío de Florentino López Cuevillas. Traxectoria
Estudou a carreira de dereito na Universidade de Santiago de Compostela. O título de licenciado foille expedido en 1888. En 1892 aprobou a oposición de avogado do estado.
Foi amigo de Ramón María del Valle-Inclán. Afeccionado ós estudos históricos e filosóficos, publicou na revista Nós os artigos "O monopolio do comercio do diñeiro" e "Un punto de vista do nazonalismo":
Xulio Alonso Sánchez

Xulio Antonio Alonso Sánchez, nado en Lugo o 27 de maio de 1859 e finado en Cangas o 20 de xaneiro de 1916, foi un avogado, notario e escritor galego. Traxectoria
Fillo de José María Alonso Álvarez e María Sánchez Cobas. Realizou os estudos en Lugo ata alcanzar o grao de Bacharel. Ingresou na Universidade de Santiago de Compostela en setembro de 1879, matriculándose na Facultade de Dereito con vinte anos. Rematada a carreira, ingresou no corpo de notarios e foi destinado a Cangas do Morrazo. Colaborou nas periódicos lucenses A Monteira e O Labrego con artigos sobre ás cuestións agrarias. En A Monteira tamén apareceu un artigo sobre o músico Xan Diz. En 1908 participou na enquisa realizada por Faro de Vigo sobre a redención dos foros, e en marzo de 1914 circulou pola prensa radical-lerrouxista a súa Memoria sobre foros y subforos y medios de proceder equitativamente a su desaparición, que apareceu en La Libertad de Pontevedra e El Radical de Madrid. Doou á Deputación de Lugo dous violíns de extraordinario valor.
Como narrador en galego, é autor de dous relatos costumistas publicados en A Monteira: "O chufón" (1889) e "Unha voda" (1890).
Xulio Carballo

Xulio Carballo Dopico, nado na Coruña en 1978, é profesor de ensino medio e escritor galego. Traxectoria
Licenciouse en Filoloxía Galega na Universidade da Coruña e en Teoría da Literatura pola Universidade de Salamanca. En 2015 doutorouse na universidade coruñesa cunha tese sobre banda deseñada galega, que é o principal obxecto da súa investigación. Foi lector de lingua galega na Universidade de Salamanca e na actualidade é profesor de ensino medio en Galicia. Obra
Os pioneiros da banda deseñada galega 1971-1979 (Xerais, 2019)
Xullo

Xullo é o sétimo mes do ano no calendario gregoriano e ten 31 días. O seu nome provén do emperador romano Xulio César (Iulius Caesar, en latín). En galego tamén recibe o nome de mes de Santiago, por celebrarse neste mes o día do Apóstolo, e mes da sega, por ser cando se realizaba este labor.
O primeiro sábado de xullo celébrase o Día Internacional das Cooperativas. Acontecementos
O 4 de xullo celébrase a Independencia dos Estados Unidos de América.
O 9 de xullo celébrase a Independencia da Arxentina.
O 14 de xullo celébrase en Francia o Aniversario da Toma da Bastilla.
O 20 de xullo celébrase a Independencia de Colombia.
O 25 de xullo celébrase o día de Santiago Apóstolo, patrón de Galicia (polo que se denomina día de Galicia ou día da Patria) e España
O 28 de xullo celébrase a Independencia do Perú. Xullo na cultura popular galega
Xunca doce

A xunca doce ou herba da bóla, Cyperus esculentus, é unha planta herbácea cosmopolita de follas longas e finas que produce un tubérculo coñecido como chufa, nome co que tamén se coñece a planta. Cultívase tradicionalmente en España, nos arredores de Valencia para a produción de orchata. Etimoloxía
Xunca ou xonza provén do latín juncea, que significa "de xunco", isto é, "planta de xunco". Gastronomía
Os tubérculos son comestíbeis e teñen un sabor de noces lixeiramente suave, parecido cun tubérculo de gusto máis amargo relacionado, Cyperus rotundus. Son bastante duros e, xeralmente, postos a remollo antes de seren inxeridos. Teñen varios usos; en particular, para fabricar o refresco coñecido como "orchata".
As chufas teñen un excelente valor nutricional, cunha cantidade de calorías semellante á das olivas. Son ricas en minerais, principalmente fósforo e potasio. Tamén carecen de colesterol e glute e teñen pouco sodio. O seu aceite contén 18 por cento de ácidos graxos saturados (ácido palmítico e ácido esteárico) e 82% de ácidos graxos insaturados (ácido oleico e ácido linoleico).
O refresco feito a partir das chufas pode usarse na dieta dos intolerantes á lactosa.
Aceite
Considerando que os tubérculos conteñen de 20 a 36 por cento de aceite, é posible a súa utilización na produción de biodiesel.
Xungla

Unha xungla é un bosque ou terreo poboado de vexetación exuberante, propio de climas tropicais. Provén da palabra sánscrita jangala, que quere dicir lugar salvaxe. En moitas linguas da India utilízase para referirse a calquera terra en estado natural, sexa un bosque, unha pradaría ou un deserto.
O termo pode utilizarse nun contexto técnico para referirse a unha selva tropical cunha gran biodiversidade e plantas densamente entrelazadas, como árbores, canaveiras, lianas ou herbas. Como ecosistema, as xunglas atópanse en zonas climáticas tanto ecuatoriais como tropicais.
Xunt@s por As Pontes

Xunt@s por As Pontes é un partido político de ideoloxía de esquerdas, nacionalista e republicana, de ámbito local, con sede nas Pontes de García Rodríguez.
Ten representación política no concello das Pontes de García Rodríguez, con dous concelleiros tralas eleccións municipais do 24 de maio de 2015. Para as eleccións xerais de 2015 o partido apoiou a candidatura de En Marea.
Xunta (construción)

Chámase xunta ao pequeno espazo que queda entre as dúas superficies dos perpiaños ou ladrillos inmediatos uns a outros dunha construción, que se rechea de morteiro ou de cemento coa finalidade de unilos e ligalos solidamente.
Distínguense os seguintes tipos de xuntas. Xunta apertada. É aquela en que se quita o morteiro para que a unión se efectúe polo propio peso da pedra.
Xunta ascendente, montante ou vertical. É a que se dirixe verticalmente desde abaixo cara a arriba, ou viceversa.
Xunta cadrada. A formada por dous materiais cuxas superficies están talladas en ángulo recto.
Xunta cuberta. A disimulada por unha moldura que sobresae.
Xunta de cabeza. Xunta colocada perpendicularmente ao raio dunha bóveda e ao lado da superficie anterior.
Xunta de doela. A colocada seguindo o raio dunha bóveda.
Xunta delgada. A formada de dúas pedras cuxas superficies están talladas seguindo un ángulo superior ao recto.
Xunta de revestimento. A que dá o saínte dos chanzos atrasados uns doutros.
Xunta en ángulo. A formada por xuxtaposición dun anaco tallado segundo un ángulo, e non en escuadra.
Xunta en corte. A inclinada segundo a dirección dun raio.
Xunta grosa. A formada por dúas pedras cuxas superficies están talladas segundo un ángulo inferior ao recto.
Xunta inglesa. A formada por dúas superficies que se encontran segundo un ángulo de 45º. Dita xunta non se usa senón para as incrustacións de mármore ou de pedras diversamente coloreadas.
Xunta oculta. A que está disimulada. Nos traballos de marmoraría, utilízanse as xuntas ocultas para acordar as placas de mármore cortadas segundo o contorno das vetas de forma irregular.
Xunta (mecánica)

Unha xunta é un obxecto que permite o acoplamento mecánico entre dous obxectos, enchendo o espazo entre eles, permitindo a súa fixación con firmeza e impedindo, cando estes transportan fluídos, a fuga do contido para o exterior.
Debido ás súas características a xunta permite unir superficies que posúan irregularidades.
Estas superficies son unidas xeralmente polo uso de parafusos ou remaches. Material
Conforme a aplicación á que se destinan poden ser de papel, goma, aglomerado de cortiza con goma, silicona, metal, fibra de vidro.
Para certas aplicacións especiais, como xuntas da cabeza para motores de automóbiles, foi usado ata a súa prohibición o amianto entre chapas metálicas de cobre, sendo actualmente substituído por cartóns especiais, habitualmente grafitados e resistentes a altas temperaturas. As xuntas de cabeza poden tamén ser feitas con láminas de aceiro sobrepostas, denominándose neste caso, multi-layers. Características
É indispensable que o material propio das xuntas teña unha boa compresibilidade de forma que consiga encher as eventuais imperfeccións dos obxectos a unir.
En función das aplicacións, as xuntas poden ter unha elevada resistencia química(cando entran en contacto con substancias corrosivas), de temperatura ou mecánica.
Xunta da Escravitude do Sagrado Corazón de Xesús

A Xunta da Escravitude do Sagrado Corazón de Xesús é unha seita cristiá residente nunha antiga masía de Picassent e fundada polo vidente Ángel Muñoz, quen afirma que o 15 de agosto do 1982 viu unha aparición da Virxe nunha paraxe situada no Val da Murta, en Alzira (Ribera Alta, País Valenciano). Historia
Na década de 1980 o vidente Ángel Muñoz fíxose famoso logo de anunciar que lle apareceu a Virxe do Remedio sobre un piñeiro, o serán dun día 15 de agosto, na paraxe do Racó de les Vinyes, en Alzira. A partir daquela, cada día 15, el e mailos seus adeptos subían ata este montículo para escoitar as mensaxes apocalípticas que, segundo el, a Virxe expresaba a través dos seus labios. Chegou a ter centenares de seguidores, pero o 2003, cando se iniciaron as investigacións polo seu avultado patrimonio, o "padre" Ángel deixou de asistir ás reunións da seita.
En 2010, Ángel Muñoz enfrontouse a unha condena de 8 anos de cadea e unha multa de 2, 3 millóns por dous delitos contra a facenda pública, así como a unha indemnización á Axencia Tributaria por 223. 233, 49 euros, segundo a petición da fiscalía. Ademais, tres ex-seguidores denunciárono por un presunto delito de estafa.
Xunta da cabeza

A xunta da cabeza, sitúase entre o bloque dos cilindros do motor e a respectiva cabeza. Finalidade
A xunta da cabeza visa asegurar a estanquidade de cada unha das cámaras de combustión, ben como a continuidade dos circuítos de auga de refrixeración do motor e dos circuítos de pasaxe do óleo lubrificante do motor. Composición
As xuntas mais antigas eran constituídas por papel groso untado con óleo grafitado, sendo despois substituídas por outras con dúas follas de cobre posuíndo no seu interior amianto. Coa prohibición do uso do amianto] na Europa e en moitos países do mundo, esas xuntas están en fase de desaparición.
As xuntas actuais son xeralmente feitas de cobre ou de múltiplas follas de aceiro.
Xunta homocinética

Unha articulación CV, articulación de velocidade constante, articulación VC ou JVC, e tamén artellamento, xunta ou xuntura CV ou homocinética é unha unión (acoplamento elástico) co propósito de transmitir o movemento entre árbores permitíndolles formar ángulos entre si.
Construído cunha cúpula e bolas en rodamentos, foi inventado coa intención de substituír as xuntas universais, ofrecendo un rendemento superior. Composición
A articulación de velocidade constante consta de: eixe transmisor;
esferas de aceiro nunha cúpula. As bolas rolan en rodamentos propios;
rodamentos;
cúpula e eixe impulsado, parte do cubo da roda.
Para unha xunta homociética ω 2
ω 1 {\displaystyle \omega _{2}
\omega _{1}} calquera que sexa o ángulo β {\displaystyle \beta }. Kits de reparación
As xuntas homocinéticas para aplicacións automotrices adoitan venderse en forma de kits de reparación de xuntas homocinéticas que inclúen pezas relacionadas, como trabas ou peches, abrazadeiras, graxa, fol, rodamentos, bridas, porquetas e chavetas (contrapinos).
Xunta militar

Unha xunta militar é un goberno formado por altos mandos das Forzas Armadas dun país, normalmente tras a tóma do poder por un putsch ou golpe de Estado. A xunta pode estar directamente a cargo das funcións de goberno ou exercer nominalmente un papel consultivo, delegando o cargo político concreto a un dos seus membros ou outro representante.
A diferenza das ditaduras carismáticas, centradas nun líder fortemente personalizado, as xuntas responden polo xeral a situacións de forte inestabilidade política, onde intereses ideolóxicos levan aos sectores máis conservadores a tomar cartas no asunto directamente; a suposta ameaza comunista motivou nominal ou realmente a multitude de xuntas militares nas décadas de 1950, 1960 e 1970, especialmente en América Latina, África e Asia, aínda que tamén foi común en moitos países europeos.
Exemplos de gobernos de xuntas militares son a ditadura dos Coroneis en Grecia (1967-1973); a Revolución Libertadora entre 1955 e 1958, a Revolución Arxentina entre 1966 e 1973, o Proceso de Reorganización Nacional na Arxentina (1976-1983), ou o Consello Militar Supremo en Nixeria (1983-1999)
Xunta tórica

Unha xunta tórica ou anel tórico (pola forma tórica) ou anel de xunta O-ring, polo seu nome en inglés, é unha xunta en forma de anel. Está composto xeralmente por elastómeros e ten diferentes perfís segundo a súa aplicación. Usos
Desenvolveuse para ser unha xunta de selado flexible, que pode soportar altas temperaturas e non permite que flúan líquidos ou gases. Utilízase en varios sistemas pneumáticos e hidráulicos.
Colócanse en sucos especialmente deseñados nos elementos de selado, normalmente eixos e tapas.
Existen varios tipos de xuntas tóricas para diversas aplicacións, por exemplo en función do material do que estea feita. Neste caso, obsérvase principalmente a presión e temperatura de traballo a que vai ser sometido. Historia
A patente nos EEUU para a xunta tórica foi asinada en 1937 por un danés de 72 anos chamado Niels Christensen. Previamente xa fora concedida a patente a un sueco, décadas antes, o 12 de maio de 1896 a J. O. Lundberg, quen finanlmente foi recoñecido como o inventor da xunta tórica. O Space Shuttle Challenger (Transbordador espacial da NASA) desintegrouse 73 s despois do lanzamento debido ao uso dunha xunta tórica que fixo que o SRB se desprendese co uso de fluoroelastómeros FKM inconvenientes a temperaturas extremadamente frías antes do desenganche, polo que perdeu a súa elasticidade e, polo tanto, a súa capacidade para recuperar a súa forma tras o movemento previsto da xunta tras a saída dos gases de escape e pola súa sobrecompresión na montaxe. Mantemento de xuntas tóricas
Os aneis tóricos necesitan un mantemento adecuado. Algunhas recomendacións para o seu uso son as seguintes: Evitar a exposición solar, porque perden flexibilidade e endurecen.
No mantemento preventivo é recomendábel cubrir as xuntas cunha pequena capa de silicona que proporcione unha maior resistencia ao envellecemento.
Ao montar unha xunta, hai que asegurarse de que está perfectamente instalada e de que non estea pinchada en ningún punto.
Cando se sospeite que unha xunta está en mal estado, hai que substituíla por outra nova. Normalmente o equipo que protexe a xunta é moito máis caro que a xunta en si.
Xurisdición

A xurisdición (do latín iurisdictio, «dicir o dereito») é a potestade, derivada da soberanía do Estado, de aplicar o Dereito no caso concreto resolvendo de modo definitivo e irrevogable unha controversia que é exercida en forma exclusiva polos tribunais de xustiza, integrados por xuíces independentes e inamovibles, responsables e sometidos unicamente ao imperio da lei.
En sentido coloquial, o termo emprégase para designar o territorio (estado, provincia, concello, rexión, país etc. ) sobre o cal esta potestade é exercida. Do mesmo modo, por extensión, é utilizada para designar a área xeográfica de exercicio das atribucións e facultades dunha autoridade ou as materias que se atopan dentro da súa competencia; e, en xeral, para designar o territorio sobre o cal un Estado exerce a súa soberanía.
Xurisprudencia

A Xurisprudencia é a doutrina uniforme dos Tribunais expresada co gallo da resolución dos asuntos sometidos á súa xurisdición respecto dunha cuestión xurídica sometida a interpretación.
Enténdese que existe xurisprudencia, no caso de España, cando se producen dúas ou máis resolucións xudiciais *consontes e unánimes respecto da cuestión litixiosa.
Máis rigorosamente, constitúe xurisprudencia soamente aquela doutrina emanada do Tribunal Supremo, se ben cando se trata de Tribunais inferiores xerarquicamente, adóitase chamar xurisprudencia menor.
A Xurisprudencia complementa o ordenamento xurídico, discutíndose se é unha verdadeira fonte do dereito. A opinión maioritaria é que a xurisprudencia non constitúe fonte do dereito, senón que os Xulgados e Tribunais se limitan a aplicalo, non a crealo. Nos países de tradición anglosaxoa, porén, o precedente si constitúe fonte do dereito.
Só constitúe xurisprudencia aquela doutrina que serve para fundamentar o sentido da resolución, non os demais argumentos expresados "de paso" ou obiter dicta.
Xurista

Xurista (do latín iurista) define a unha persoa que estuda a lei e exercer unha profesión xurídica. Se ben o termo, en sentido amplo, abrangue a calquera profesión do ámbito xurídico, en España e outros países europeos resérvase como distinción para quen acadaron un status relevante no seu ámbito.
Xuro

O xuro é a remuneración cobrada polo empréstito de cartos. É expresado como un porcentual sobre o valor emprestado (taxa de xuro) e pode ser calculado de dúas formas: xuros simples ou xuros compostos.
O xuro pode ser comprendido como unha especie de "alugueiro sobre o diñeiro". A taxa sería unha compensación pagada polo tomador do empréstito para ter o dereito de usar o diñeiro até o día do pagamento. O acredor, por outro lado, recibe unha compensación por non poder usar ese diñeiro até o día do pagamento e por correr o risco de non recibir o diñeiro de volta. Historia
Documentos históricos redactados pola civilización sumeria, ó redor do ano 3000 a. C. , revelan que o mundo antigo desenvolveu un sistema formalizado de crédito baseado en dous principais produtos, o gran e a prata. Antes de existiren as moedas, o préstamo de metal era un feito baseado no seu peso. Os arqueólogos descubriron pedazos de metais que foron usados no comercio nas civilizacións de Troia, Babilonia, Exipto e Persia. Antes de que se desenvolvese o empréstito en diñeiro, o préstamo de cereal e de prata facilitaba a dinámica do comercio.
Na República Romana, o ano do consulado de Marco Fabio Ambusto (pola terceira vez) e ou Tito Quincio ou Marco Popilio, a taxa de xuros foi reducida para 81/3 por cento, mesmo así, os plebeos continuaban sen conseguir pagar as súas débedas.
Xurxo Tupou V

Xurxo Tupou V, nado o 4 de maio de 1948 e finado o 18 de marzo de 2012, foi rei de Tonga do 11 de setembro de 2006 ata a súa morte. O seu nome enteiro en tongano era Siaosi Tāufa'āhau Manumataongo Tuku'aho Tupou.
Foi o fillo máis vello ro rei Taufa'ahau Tupou IV, e foi nomeado príncipe herdeiro o 4 de maio de 1966. Na súa vida corrente é máis coñecido co nome tradicional de Tupouto'a. Como príncipe herdeiro, exerceu unha grande influencia na política tonguesa, e foi ministro de Asuntos Exteriores entre 1979 e 1998. Ten grandes negocios tanto no arquipélago como fóra. Está solteiro e non ten fillos.
O 11 de setembro de 2006, ao morrerlle o pai, foi nomeado rei de Tonga, se ben a coroación oficial non se realizou ata o 1 de agosto de 2008, unha vez rematado o loito dun ano polo monarca falecido. O seu sucesor foi o seu irmán Lavaka Ata 'Ulukalala.
Xurásico

Na escala de tempo xeolóxico, o Xurásico é o período da era Mesozoica do eón Fanerozoico que está comprendido entre 199, 6 millóns e 145, 5 millóns de anos atrás, aproximadamente. O período Xurásico sucede o período Triásico e precede o período Cretáceo, ambos da súa era. Nome
Debe o seu nome á cadea montañosa do Xura, nos Alpes, lugar onde o xeólogo prusiano Alexander von Humboldt identificou este sistema en 1795. Referíndose a eses mesmos terreos do Xura, o termo Xurásico foi acuñado por primeira vez en 1829 polo naturalista francés Alexandre Brongniart na súa obra Tableau des terrains qui composent l'écorce du globe ou essai sur la structure de la partie connue de la terre. Divisións e subdivisións
O Xurásico divídese en Xurásico Inferior, Xurásico Medio e Xurásico Superior, da máis antiga para a máis recente. A Comisión Internacional de Estratigrafía á parte destas tres épocas/series xeolóxicas, tamén recoñece outras once subdivisións do Xurásico, como se pode observar na táboa adxacente. O Xurásico Inferior caracterízase pola diversificación dos dinosauros e o dominio dos mares por grandes amonites e belemnites. A flora estaba dominada por cicadáceas e xinkgos.
O Xurásico Medio viu o aumento dos saurópodos e o desenvolvemento de bosques densos que proporcionaban un hábitat rico para insectos e pequenos vertebrados. As formacións de ferro bandeado eran comúns nos océanos debido ás altas concentracións de osíxeno.
O Xurásico Superior é coñecido pola aparición das primeiras aves, como Archaeopteryx, e unha gran diversidade de dinosauros terópodos. Os mares estaban poboados por grandes réptiles mariños como os plesiosaurios e ictiosauros. Características do Xurásico
Xeololoxía
Durante o Xurásico, a tectónica de placas provocou extensivas actividades volcánicas que formaron vastas planicies de lava e influíron na química oceánica, afectando a vida mariña. Estes eventos volcánicos tamén contribuíron á formación de numerosos depósitos minerais que son explotados hoxe en día. Este período caracterízase pola hexemonía dos grandes dinosauros e pola escisión de Panxea nos continentes Laurasia e Gondwana. Deste último separouse Australia (no Xurásico superior e principios de Cretáceo), do mesmo xeito que Laurasia se dividiu en Norteamérica e Eurasia.
Fauna e flora
A flora do Xurásico estaba dominada por coníferas, que formaban grandes bosques que cubrían grande parte da terra. As primeiras plantas con flor aparecen cara ao final do período, sinalando unha revolución nos ecosistemas terrestres que proporcionaría novos nichos ecolóxicos.
Entre a fauna, destacaban os dinosauros como Brachiosaurus e Allosaurus en terra, mentres que nos océanos prosperaban moluscos como amonites e belemnites. A presenza de réptiles voadores como os pterosauros indicaba unha expansión dos vertebrados a novos ambientes.
Durante o Xurásico, xorden os mamíferos marsupiais e multituberculados, as primeiras aves e as plantas con flores.
Xurásico superior

O Xurásico superior é unha fracción de tempo do período da historia xeolóxica da Terra, que abrangue dende hai 163, 5 ± 1, 0 até 145, 0 ± 0, 8 millóns de anos, e cuxos restos están preservados estrato homónimo. Na litostratigrafía, o nome "malm" indica rochas da idade Xurásica superior. No pasado, este nome tamén era empregado para indicar a unidade do tempo xeolóxico, mais hoxe o seu uso está desaprobado para facer unha clara distinción entre as unidades litostratigráficas e xeocronolóxicas.
Algunhas das especies máis características deste período son o Allosaurus, un terópodo, e o Diplodocus, un saurópodo. Subdivisións
O Xurásico superior está dividido en tres fases, que corresponden coas tres etapas (faunísticas) do Xurásico superior:
Xustaposición

A xustaposición é, xunto coa coordinación e a subordinación, un dos tres procedementos para combinar sentenzas ou frases e pór de relevo unha relación sintáctica entre elas. Así mesmo, a xustaposición é unha das formas de creacións de palabras xunto coa sinapsia, a disxunción, a contraposición e a derivación. Algúns exemplos son menosprezar, malfeitor ou pasatempo.
Ao respecto de xustaposición como sistema combinatorio de oracións, a diferenza dos outros procedementos, non precisa de nexos, senón de pausas ou signos gráficos de puntuación na lingua escrita para relacionar dúas proposicións. Se cadra, isto outórgalle un certo carácter de ambigüidade e se presta a posíbeis malas interpretacións por parte do ouvinte. Un exemplo de frase xustaposta é: Chovía a cachón + Non saímos dar o paseo
Chovía a cachón; non saímos dar o paseo.
Notas
Xustino I

Flavius Iustinus ou Xustino I, nado en Dardania c. 450 e finado en Constantinopla o 1 de agosto de 527, foi emperador bizantino do ano 518 ao 527. Traxectoria
Naceu nunha aldea preto de Bederiana, na provincia de Dardania, pertencente á diocese de Dacia que, xunto coa de Macedonia, formaba entón a prefectura pretoriana de Ilírico. Na súa mocidade chegou a Constantinopla fuxindo das invasións bárbaras. Alistouse no exército, e grazas á súa capacidade, ascendeu rapidamente pola escala militar, ata converterse en comandante da garda de palacio (os excubitores) do emperador Anastasio I en 515. Grazas á súa posición (era o comandante do único exército acantonado na cidade) e a súa prodigalidade, conseguiu ser nomeado sucesor á morte de Anastasio I, en 518. No momento da súa ascensión ao trono tiña preto de setenta anos e probablemente era analfabeto.
Xustino, que era un militar sen os coñecementos nin a visión precisos para gobernar o estado bizantino, rodeouse de conselleiros de confianza. O máis destacado deles foi sen dúbida o seu sobriño, Flavio Petro Sabacio, ao que adoptou como fillo e ao que deu o nome, polo que pasou á historia, de Xustiniano. Aínda que se di con frecuencia que Xustiniano rexeu os destinos do Imperio xa en vida do seu tío, como afirma o historiador Procopio, é probábel que non fose así, xa que só foi investido como sucesor meses antes da morte de Xustino.
En 525, Xustino derrogou unha lei que prohibía aos membros da clase senatorial contraer matrimonio cunha muller de clase inferior, o cal foi considerado escandaloso na época. Grazas a este edicto, Xustiniano puido casar con Teodora, unha antiga actriz e artista de circo; por outra banda, a derrogación desta norma contribuíu a diluír as antigas diferenzas de clase da sociedade romana.
Os últimos anos do seu reinado estiveron marcados polas disputas cos ostrogodos, conseguindo aquietar a Teodorico ao renunciar Xustino a nomear cónsules, e os persas pola rexión de Lazica, a antiga Cólquida e que vai provocar unha guerra que non vai ter un vencedor claro. En 526 a súa saúde comezou a declinar, e nomeou formalmente sucesor a Xustiniano o 1 de abril de 527. Morreu o 1 de agosto dese mesmo ano.
A cidade de Anazarbus foi rebautizada como Iustinopolis en 525, en honor seu.