C. H. E. Haspels

Caroline Henriette Emilie Haspels, coñecida como C. H. Emilie Haspels, ou C. H. E. Haspels, nada o 15 de setembro de 1894 en Deventer, Países Baixos e finada o 25 de decembro de 1980 en Capelle aan den Ijssel foi unha arqueóloga clásica holandesa. É recoñecida como a autora do catálogo máis importante e completo de lécitos gregos. Traxectoria
Primeiros anos: familia e formación
Haspels era filla de George Frans Haspels, un pastor e escritor holandés, e de Constantia Charlotte Kleyn Brandes. En 1901 a familia trasladouse a Kralingen, onde Haspels ingresou no Marnix Gymnasium en Rotterdam (1906-1912). Despois de graduarse, especializouse en Estudos Clásicos e Historia Antiga en Ámsterdam (1913-1923). En 1923, Haspels converteuse en profesora de linguas clásicas no Christian Lyceum de Zutphen.
Carreira
Despois de visitas á China, o Xapón e os Estados Unidos, foi profesora nun colexio de nenas de Utrecht de 1926 a 1928. Ao entrar en Oxford, comezou a súa tese sobre a perspectiva na pintura de vasos gregos. Sendo Oxford o principal centro de investigación sobre cerámica grega, asistiu a conferencias de estudosos como John Beazley, os arqueólogos Thomas Ashby e John Myres e o epigrafista Marcus Niebuhr Tod. Escolleu os lécitos de figuras negras como tema da súa investigación.
O 20 de decembro de 1935, Haspels defendeu a súa tese de doutoramento titulada Attic Black Figured-Lekythoi ("Leciths of Attic Black Figured"). A tese foi publicada e ampliada pola École Française d'Athènes titulada Attic black-figured lekythoi (1936), e foi galardoada un ano despois co Prix Ambatielos e que aínda se considera o estándar dos estudos sobre o tema. Por invitación do Instituto Arqueolóxico Francés de Istambul, Haspels dirixiu unha serie de escavacións entre 1937 e 1939 na chamada "Cidade de Midas" (Yazilikaya). Ao regresar ao lugar, na década de 1950, o seu traballo deu lugar a unha serie de catro volumes titulada La Cité de Midas. Céramique et trouvailles diverses (1951-1952).
Durante a Segunda guerra mundial, Haspels permaneceu en Turquía e converteuse en profesora nunha escola de nenas estadounidense en Istambul, máis tarde ensinando Arqueoloxía Clásica na Universidade de Istambul. Debido á falta de materiais didácticos adecuados no campo da cerámica grega, escribiu un manual, xunto co seu alumno Aşkidil Akarca, que foi traducido e publicado en 1946. Despois da guerra, Haspels regresou aos Países Baixos, e en 1946 foi nomeada para a cátedra de Arqueoloxía Clásica da Universidade de Ámsterdam e tamén directora do Museo Allard Pierson. Tamén participou en escavacións en Frixia (1946-1958). En 1960, foi nomeada Fellow da Real Academia de Artes e Ciencias dos Países Baixos e do Instituto de Estudos Avanzados de Princeton. En 1965, Haspels retirouse e foi galardoada como Cabaleiro da Orde do León Holandés.
Pasamento
Emilie Haspels morreu o 25 de decembro de 1980 en Capelle aan den IJssel e foi enterrada na tumba familiar do cemiterio protestante de Hillegersberg. Obras
Deux fragments d'une coupe d'Euphronios, Parijs 1930.
Bijdrage tot de studie van attisch zwart-figurig, Nijkerk 1935
Attic black-figured lekythoi, París, 1936.
La cité de Midas. Ceramique et trouvailles diverses, París 1951
The Highlands of Phrygia. Sites and monuments, 2 vols, Princeton 1971
I am the last of the travelers: Midas city excavations and surveys in the highlands of Phrygia, ed. Dietrich Berndt; contribucións de Halet Çambel. Istanbul, 2009.