proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Paul Karrer

Paul Karrer, nado o 21 de abril de 1889 en Moscova (Rusia) e finado o 18 de xuño de 1971 en Zürich (Suíza), foi un químico e profesor universitario suízo galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1937. Biografía
Karrer naceu en Moscova, fillo dos cidadáns suízos Paul Karrer e Julie Lerch e en 1892 a familia volveu a Suíza, onde se educou en Wildegg, Lenzburg e Aarau. Estudou química na Universidade de Zürich con Alfred Werner e logo de obter o doutoramento en 1911, pasou uns anos como asistente no Instituto Químico. Posteriormente, obtivo un posto no Instituto Quimioterápico George Speyer de Frankfurt, onde foi axudante de Paul Ehrlich. En 1918 volveu a Zürich como profesor auxiliar de química orgánica e en 1919 chegou a ser profesor de química da Universidade de Zürich e a director do seu Instituto de Química.
Karrer casou co Helena Froelich e tivo dous fillos. Investigacións científicas
As súas investigacións máis notables estiveron relacionadas cos carotenoides e as flavinas, descubrindo que algúns deles, como o caroteno e a riboflavina, actúan como provitaminas A e B2, respectivamente. En 1938 conseguiu sintetizar o composto denominado alfatocoferol, que corrixe a esterilidad carencial de xeito análogo á vitamina E.
En 1937 foille outorgado o premio Nobel de Química, que compartiu con Walter Norman Haworth, polas súas investigacións sobre os carotenoides, flavinas e a vitamina A e vitamina B2
Paul Kelly

Paul Maurice Kelly, nado en Adelaida o 13 de xaneiro de 1955, é un músico australiano. Traxectoria
A súa variada produción musical abrangue desde o bluegrass até o reggae, mais principalmente as súas influencias son rock, folk e country.
Paul Krugman

Paul Robin Krugman, nado o 28 de febreiro de 1953 en Albany, Nova York, é un economista, divulgador e xornalista norteamericano, próximo ás formulacións neokeynesianos. Traxectoria
En 2011 era profesor de Economía e Asuntos Internacionais na Universidade de Princeton. Dende 2000 escribe unha columna no periódico New York Times. En 2008 foi galardoado co Premio Nobel de Economía. Krugman é probabelmente máis coñecido polo público como forte crítico das políticas económicas e xenerais da administración de George W. Bush, que presentou na súa columna.
Escribiu máis de 200 artigos e 21 libros -algún deles académicos, e outros de divulgación-. Preocupouse por reformular modelos matemáticos para resolver o problema de onde ocorre a actividade económica e por que.
En 1991 a American Economic Association concedeulle a medalla John Bates Clark. Gañou o Premio Príncipe de Asturias de Ciencias Sociais no ano 2004 e o Premio Nobel de Economía en 2008.
Paul Langevin

Paul Langevin, nado en París o 23 de xaneiro de 1872 e finado o 19 de decembro de 1946, foi un físico francés que desenvolveu as dinámicas de Langevin e a ecuación de Langevin.
Langevin estudou na École de Physique et Chimie e na École Normale Supérieure. Estivo despois na Universidade de Cambridge e estudou no Laboratorio Cavendish baixo J. J. Thomson. Volveu á Sorbona e obtivo o seu doutoramento baixo a dirección de Pierre Curie en 1902. En 1904 comezou a traballar de profesor de física no Collège de France. En 1926 pasou a ser o director da École de Physique et Chimie. En 1934 foi nomeado membro da Académie des sciences.
Foi un dos fundadores do Comité de vigilance des intellectuels antifascistes, unha organización antifascista creada trala crise do 6 de febreiro de 1934. Foi tamén presidente da Liga de Dereitos Humanos en Francia dende 1944 ata 1946, uníndose tamén ó Partido Comunista Francés. O goberno de Vichy mantívoo baixo arresto domiciliario durante gran parte da segunda guerra mundial.
Paul Sabatier

Paul Sabatier, nado o 5 de novembro de 1854 en Tolosa (Francia) e finado no mesmo lugar o 14 de agosto de 1941, foi un químico francés laureado co Premio Nobel de Química en 1912 (compartido con Victor Grignard) polas súas investigacións con catalizadores en química orgánica. Traxectoria
En 1897, Sabatier descubriu que a introdución de trazos de níquel como catalizador facilitaba a adición de hidróxeno a moléculas de compostos de carbono.
Paul Samuelson

FPaul Anthony Samuelson, nado o 15 de maio de 1915 e finado o 13 de decembro de 2009, foi un economista norteamericano que recibiu o Premio Nobel de Economía en 1970. Traxectoria
Paul Anthony Samuelson naceu en Gary, Indiana, o 15 de maio de 1915, no seo dunha familia xudía, aínda que non practicante. Estudou economía na Universidade de Chicago na que se graduou en 1935. Doutorouse na Universidade Harvard en 1941 so a supervisión de Joseph Schumpeter e Wassily Leontief. Foi profesor no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) e membro da Econometric Society, da American Economic Association e da International Economic Association.
A súa obra máis importante é Foundations of Economic Analysis (Fundamentos de Análise Económica, 1947), que se considera coma unha das obras fundamentais das ciencias económicas modernas, que desenvolve en termos matemáticos. É tamén autor dun manual de economía moi coñecido, Economics: An Introductory Analysis (Economía: unha análise introdutoria, 1948). O seu traballo ten sido cualificado como a "grande síntese neoclásica" de John Maynard Keynes e os seus antecesores.
Samuelso estudou tamén o dominio da teoría dos xogos e a programación lineal (Linear Programming and Economic Analysis, 1958, en colaboración con Robert Dorfman e Robert Solow); a economía do benestar e a análise da dinámica económica. Foi un dos un dos economistas que desenvolveu as curvas de indiferenza, que permiten o estudo da utilidade marxinal. Ocupouse aínda dos problemas da economía real.
Foi asesor dos presidentes norteamericanos John Fitzgerald Kennedy e Lyndon Baynes Johnson. En 1970 recibiu o Premio Nobel de Economía pola análise dos procesos económicos e o desenvolvemento dinámico de modelos de decisión económica. Galardóns
1947, Medalla John Bates Clark.
1970, Premio Nobel (Economía). Publicacións (selección)
Foundations of Economic Analysis. Harvard University Press. 1947, 2. Ed. , 1982.
Economics. 1948.
"Interactions between the Multiplier Analysis and the Principle of Acceleration" in Review of Economics and Statistics, maio 1939, páxs. 75-78.
"International Trade and the Equalization of Factor Prices" in Economic Journal, Nr. 58, xuño 1948, páxs. 163-84.
Samuelson P. A. , Dorfman Robert, Solow Robert, Linear Programming and Economic Activity, 1958.
"A Note on the Pure Theory of Consumers' Behavior" in Economica NS, Nr. 5, febreiro 1938, páxs. 61-71.
"The Pure Theory of Public Expenditure" in Review of Economics and Statistics, novembro 1954, páxs. 387-89
Paul Schrader

Paul Joseph Schrader, nado o 22 de xullo de 1946 en Grand Rapids (Míchigan), é un guionista e director de cinema estadounidense. O seu irmán é o tamén guionista e director Leonard Schrader, con quen colaborou nos guións de Mishima e Blue Collar. Está casado desde o ano 1983 coa actriz Mary Beth Hurt, con quen ten dous fillos, Molly e Sam. Filmografía
Blue Collar (1978)
Hardcore (1979)
American Gigolo (1980)
Cat People
Witch Hunt (1984)
Mishima: A Life in Four Chapters (1985)
Light of Day (1987)
Patty Hearst (1988)
The Comfort of Strangers (1990)
Posibilidade de escape (1992)
Witch Hunt (1994) (TV)
Touch (1997)
Affliction (1997)
Forever Mine (1999)
Auto Focus (2002)
Dominion: Prequel to The Exorcist (2005)
The Walker (2007)
Adam Resurrected (2008)
Paul Sérusier

Paul Sérusier, nado en París o 9 de novembro de 1864 e finado en Morlaix o 7 de outubro de 1927, foi un pintor francés pertencente ao post-impresionismo, asociado ao movemento dos Nabis. O Talismán
O Talismán é a súa obra máis importante. O verán de 1888 Paul Sérusier coincide con Paul Gauguin en Pont Aven (Bretaña francesa) e alí pinta esta obra influenciado polo consello de Gauguin "Se ves amarelo elixe o amarelo máis estridente que teñas na paleta e aplicalo ao cadro".
Esta obra pintada na tapa dunha caixa de tabaco causou grande expectación á súa volta a París (de aí o seu nome "O Talismán" porque a ensinaban coma se tivesen un tesouro) e ao redor de tal concepto apareceu o grupo dos Nabis. As características básicas deste grupo son: o espírito de síntese, a ornamentalidade e sobre todo a aplicación de cores intensas que non se corresponden coa realidade.
Paul Valéry

Ambroise Paul Toussaint Jules Valéry, nado en Sète (Hérault) o 30 de outubro de 1871 e finado en París o 20 de xullo de 1945, foi un escritor, poeta e filósofo francés. Traxectoria
Fillo dun pai de orixe corsa e dunha nai xenovesa, Paul Valéry comezou os seus estudos na poboación costeira de Sète (daquela Cette) cos dominicos, despois continuou no colexio de Sète e finalmente no liceo de Montpellier. Empezou estudos de dereito en 1889. Este mesmo ano, publicou os seus primeiros versos na Revue maritime de Marseille. A súa poesía desta época inscríbese na esfera de influencia simbolista. En 1890, o seu encontro con Pierre Louÿs foi determinante para a orientación da súa vida de poeta. Este último presentoulle a André Gide e introduciuno no estreito círculo de Stéphane Mallarmé. Paul Valéry foille fiel ata a súa solitaria morte. Obra
Introduction à la méthode de Léonard de Vinci (1895)
La Soirée avec monsieur Teste (1896)
Essai d'une conquête méthodique (1897)
La Jeune Parque (1917)
La Crise de l’esprit (1919)
Cemiterio mariño (Le Cimetière marin (1920). Traducido ao galego por Florencio Delgado Gurriarán.
Album de vers anciens (1920)
Charmes (1922)
Eupalinos ou l'Architecte (1923)
L'Âme et la danse (1923)
Variété I (1924)
Propos sur l'intelligence (1925)
Monsieur Teste (1926)
Variété II (1930)
Regards sur le monde actuel (1931)
Amphion (1931)
Pièces sur l'art (1931)
L'idée fixe ou Deux Hommes à la mer (1932)
Discours en l'honneur de Goethe (1932)
Sémiramis (1934)
Notion générale de l’art (1935)
Variété III (1936)
Degas, danse, dessin (1938)
Discours aux chirurgiens (1938)
Variété IV (1938)
Mauvaises pensées et autres (1942)
Tel quel (1941, puis 1943) (Cahier B 1910; Moralités; Littérature et Choses tues)
Dialogue de l'arbre (1943)
Variété V (1944)
Póstuma: Mon Faust (1946)
L'Ange (1947)
Histoires brisées (1950)
Lettres à quelques uns (1952) Correspondance de Paul Valéry s'étageant tout au long de sa vie.
Vues (1948)
Œuvres I (1957)
Les Principes d'anarchie pure et appliquée (1984)
Corona et Coronilla (2008)
Paul Verhoeven

Paul Verhoeven, nado en Ámsterdam o 18 de xullo de 1938, é un director de cine neerlandés. É principalmente coñecido polos seus filmes de ciencia ficción, moitas veces violentos e con polémicos temas. Foi o director de RoboCop ou Showgirls.
Paul Wayland Bartlett

Paul Wayland Bartlett, nado en 1865 e finado en 1925, foi un escultor norteamericano. Traxectoria
Naceu en New Haven, Connecticut fillo dun crítico de arte e tamén escultor neoclásico. Aos quince anos marcha a París e estuda na École des Beaux-Arts con Emmanuel Frémiet, e dedícase a facer esculturas de animais co que gaña unha medalla de prata no Salón de París de 1887, posteriormente decántase por estatuas ecuestres e por esculturas de figuras históricas
Entre as súas principais obras están The Bear Tamer no Metropolitan Museum of Art, Nova York; a estatua ecuestre de Lafayette, na Place du Carrousel, París; Columbus and Michelangelo, na Biblioteca do Congreso, Washington, D. C. ; The Ghost Dancer na Pennsylvania Academy, Filadelfia.
Paul Weingartner

Paul Weingartner nado o 8. de xuño de 1931 na cidade de Innsbruck é un filósofo austríaco especializado en filosofía da ciencia.
Estuda filosofía, física, matemáticas, psicoloxía e pedagoxía na Universidade de Innsbruck (1954-1961). Obtén un doutoramento en 1961, é invitado como estudante posdoutoral co Profesor Karl Popper na Universidade de Londres e posteriormente como investigador na Universidade de Múnic (baixo a tutela do Profesor Stegmüller). Comeza a dar clase en 1965 na Universidade de Graz. Desde 1971 traballou como profesor de filosofía na Universidade de Salzburgo (profesor emérito desde 1999). As súas liñas de investigación concentráronse en torno a: Lóxica, filosofía da ciencia e as condición de fronteira nas problemáticas filosofía-relixión. Doutor honoris causa (Dr. h. c. ) pola Universidade Marie Curie Sklodowska, Lublin, (Polonia) 1995 e membro da Academia das Ciencias de Nova York (aceptado no ano 1997) Publicacións
Wissenschaftstheorie I. Einführung in die Hauptprobleme. 1978
Wissenschaftstheorie II, 1. Grundlagenprobleme der Logik und Mathematik. 1976
Formale Teleologie und Kausalität. Formal Teleology and Causality in Physics. 2004 (en colaboración con Michael Stöltzner)
Die Sprache in den Wissenschaften. 1999
Evolution als Schöpfung? . 2001
Law and Prediction in the Light of Chaos Research. 1996 (en colaboración con Gerhard Schurz)
Glaube und Vernunft. Interdisziplinäres Streitgespräch zur Enzyklika Fides et Ratio. (como revisor en publicación)
Grundfragen der Wissenschaften und ihre Wurzeln in der Metaphysik. 1967
Gesetz und Vorhersage. 1996
Wissen und Glauben. Knowledge and Belief. Akten des 26. Internationalen Wittgenstein-Symposiums 2003. (como revisor en publicación, en colaboración con Winfried Löffler (editor))
Logisch-Philosophische Untersuchungen zu Werten und Normen. Werte und Normen in Wissenschaft und Forschung. 1996
Logisch-Philosophische Untersuchungen zu philosophie-historischen Themen. Von Platon und Aristoteles zu Wittgenstein und Popper. 1996
Koexistenz rivalisierender Paradigmen. 1998 (en colaboración con Gerhard Schurz)
Deskription, Analytizität und Existenz. 1966
Evil. Different kinds of evil in the light of a modern theodicy. 2003
Conditions of Rationality for the Concepts Belief, Knowledge, and Assumption*. 2007
An Alternative Propositional Calculus for Application to Empirical Sciences. 2010
Basis Logic for Application in Physics and Its Intuitionistic Alternative. 2010
Matrix- based logic for avoiding paradoxes and its paraconsistent alternative. 2011
The Need for Pluralism of Causality. 2016
The Square of Opposition Interpreted with a Decidable Modal Logic. 2017
Knowledge and Scientific and Religious Belief. 2018
Paul Wintrebert

Paul Wintrebert, nado en Lille o 28 de xullo de 1867 e finado en Perpiñán o 3 de maio de 1966, foi un embriólogo e teórico da bioloxía do desenvolvemento francés. Traxectoria
Acuñou o termo citoesqueleto (cytosquelette) en 1931.
Mantiña ideas epixenéticas radicais. A partir dos seus 60 anos empezou a publicar unha triloxía na cal describe a súa posición sobre os procesos vitais dos seres vivos: Le vivant créateur de son évolution (O ser vivo [é o] creador da súa propia evolución) (1962), Le développement du vivant par lui-même (O autodesenvolvemento do ser vivo) (1963), e L'existence délivrée de l'existentialisme (A existencia liberada do existencialismo) (1965).
Foi crítico coa teoría do mutacionismo da evolución. As súas opinións foron descritas como "lamarckismo bioquímico".
Paul-Louis Oudart

Paul-Louis Oudart, nado en París o 26 de xaneiro de 1796 e finado en 1860, foi un naturalista francés, e ilustrador de especies animais. Traxectoria
Paul-Louis Oudart traballou como ilustrador adxunto do Museo Nacional de Historia Natural de Francia de París.
Describiu en 1825 a especie Haematopus ater xunto con Louis Jean Pierre Vieillot, traballando na La Galerie des Oiseaux du cabinet d'histoire naturelle du Jardin du roi. Obras
Oudart foi o ilustrador, entre outras, das seguintes obras: Sclater, Philip Lutley & Oudart, P. L. (ilustracións) (1858): A monograph of the birds forming the tanagrine genus Calliste: illustrated by coloured plates of all the known species. (Ver dixitalizado).
Webb, Philip Barker; Berthelot, Sabin & Oudart, P. L. (ilustracións) (1796-1860): Histoire naturelle des Iles Canaries (3 volulmes). (Ver dixitalizados).
Des Murs, O. & Oudart, P. L. (ilustracións) (1849): Iconographie ornithologique: nouveau recueil général de planches peintes d'oiseaux, pour servir de suite et de complément aux "Planches enluminées" de Buffon, éditions in-folio et in-4° de l'Imprimerie Royale, 1770, et aux planches coloriées de MM. Temminck et Laugier de Chartrouse, mêmes formats, accompagné d'un texte raisonné, critique et descriptif.
Vieillot, L. P. & Oudart, P. L. (ilustracións) (1834): La Galérie des oiseaux. (Ver dixitalizados).
Tableau chronologique des divers terrains ou systèmes de couches minérales stratifiées qui constituent la partie connue de l'écorce terrestre, présentant d'une manière synoptique les principaux êtres organisés qui ont vécu aux diverses époques géologiques, et indiquant l'âge relatif des différents systèmes de soulèvements de montagnes établis par Mr. Elie de Beaumont.
Jacquemont, Victor (1841): Voyage dans l'Inde, par Victor Jacquemont, pendant les années 1828 à 1832. Abreviatura
A abreviatura Oudart emprégase para recoñecer a Paul-Louis Oudart como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Paula Kasares

Paula Kasares Corrales, nada en Pamplona, Navarra o 15 de abril de 1969, é unha filóloga navarra. Foi deputada no Parlamento de Navarra. Traxectoria
Despois de estudar Filoloxía Vasca e Antropoloxía Social e Cultural, comezou a estudar Sociolingüística. Técnica de éuscaro de Baztan, é profesora asociada na Universidade Pública de Navarra. Nas eleccións de 2007 quedou décima na lista de Nafarroa Bai, como independente.
Foi a primeira directora do Observatorio dos Dereitos Lingüísticos de 2001 a 2003. É membro de Euskaltzaindia desde 2006.
En 2017, e en 2019, formou parte da comisión académica do congreso Ikergazte no ámbito das ciencias humanas e da arte.
En 2020, foi nomeada xunto con Paskual Rekalde por Euskaltzaindia como membro de pleno dereito.
En 2021 participou nos XXIII Encontros para a Normalización Lingüística organizados polo Consello da Cultura Galega sobre a transmisión interxeracional da lingua galega poñendo en cuestión o concepto de transmisión lingüística.
Paula Rey Torreiro

Paula Rey Torreiro, nada na Coruña o 14 de outubro de 1981, é unha cantante galega. Traxectoria
Foi soprano dentro do coro da Orquestra Sinfónica de Galicia. Canta tamén no grupo de latin-funk Duplo Son. Estudou canto no Conservatorio de Valencia e completou a súa formación en diferentes centros europeos, tales como Viena.
O 3 de novembro de 2011 foi presentada en rolda de prensa, dende o Teatro Colón da Coruña, como nova vocalista do grupo de folk galego Luar na Lubre, substituíndo a Sara Louraço Vidal. No ano 2017 deixou o grupo sendo substituída por Belém Tajes.
Paulino Pardo de Neyra

Paulino Carlos María Pardo de Neyra, ou Pardo Neira, nado en Baralla en 1898 e finado en Santiago de Compostela o 27 de novembro de 1990, foi un funcionario e político galego. Traxectoria
Organizou con Evaristo Correa Calderón, Casiano Díaz Moreno e Faustino Cela a Irmandade da Fala de Baralla en 1917. Ingresou no Corpo de Prisións e pediu a excedencia en 1924. Foi funcionario do Corpo de telégrafos destinado en Palas de Rei. Na ditadura de Primo de Rivera foi xefe local da Unión Patriótica de Palas de Rei. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 encerrouse con varios homes armados na casa do Concello de Palas de Rei. Foi detido e condenado sen xuízo a pena de morte. Por intercesión familiar conseguiron a anulación da pena. Foi desterrado a Leganés e multado con 5. 000 ptas. Despois foi funcionario de telégrafos de Santiago. Reingresou no Corpo de Prisións nos anos corenta. Foi destinado como funcionario á prisión do partido de Santiago de Compostela en 1950, da que foi xefe de Administración dende 1952. En 1958 foi nomeado director da prisión de Santiago de Compostela. Finou en Santiago de Compostela o 27 de novembro de 1990. Vida persoal
Casou con Marina Soto Viña, foi pai de María del Carmen, Alfonso, Esther e José Pardo Soto, e avó de Xulio Pardo de Neyra.
Paulo (xurista)

Iulius Paulus Prudentissimus foi un dos máis influentes e distinguidos xuristas romanos. É tamén coñecido como Paulo. Ademais, foi pretor, servindo na época da Dinastía Severa do Imperio romano. Traxectoria
Pouco é o que se coñece da vida e familia de Paulo. Foi un descendente dunha familia grega que orixinalmente viña dunha descoñecida vila fenicia ou de Patavium, actual Padua, Italia. A posibilidade que esta última sexa a orixe baséase nunha inscrición atopada nunha estatua deste lugar, en honor a Paulo.
Durante os reinados dos emperadores Septimio Severo e Caracalla, Paulo serviu como xurista. Estivo exiliado polo emperador Heliogábalo, pero rescatado do mesmo por Alexandre Severo. Severo e a súa nai, Xulia Mamea en 222, nomearon a Paulo como un dos conselleiros do emperador entre 228-235. Paulo foi o Prefecto do pretorio da Garda Pretoriana. Paulo foi contemporáneo ao xurista Ulpiano. Paulo aparentemente seguiu a carreira do ex pretor prefecto Papiniano. Grazas á súa cautela en opinión política, o emperador Gordiano III outorgoulle o título honorífico de Prudentissimus. Traballo de Paulo
O xurista romano Herenio Modestino describe a Paulo, xunto con Ulpiano e Quinto Cervidio Escévola, como un dos grandes xuristas romanos do seu tempo.
Paulo escribiu 319 publicacións xurisprudenciais. O seu traballo foi bastante prolífico, no que expresaba non só análise do disposto por outros xuristas, senón que tamén daba o seu punto de vista. Escribiu sobre unha gran variedade de temas e deixou un legado de coñecemento xurídico.
Paulo, no seu traballo, comentou sobre Xavoleno Prisco, Quinto Cervidio, Marco Antistio Labeón, Salvio Xuliano e Papiniano. Tamén citou aos xuristas Macer e Herenio Modestino. Paulo escribía cun estilo condensado e mesmo escuro. As súas publicacións sobreviviron por fragmentos, polo que se necesita dun gran coidado na lectura para ser entendido.
Estes traballos foron considerados, xunto cos doutros cinco xuristas, para facer a lei de citas no ano 426 polos emperadores romanos Teodosio II e Valentiniano III. Outro legado foron os escritos que contribuíron a compoñer o Dixesto, escrito e compilado no período do emperador Xustiniano I no século VI.
Unha sexta parte do Dixesto, está baseado no traballo de Paulo, que é o segundo xurista máis citado nesa obra, logo de Ulpiano, sumando entre ambos a metade das citas da obra.
Dos traballos de Paulo que sobreviviron, as Sententiae e Filium son as que teñen fragmentos dun maior tamaño.
Paulo González Ogando

Paulo González Ogando, nado en Pontevedra o 24 de setembro de 1982, é un profesor de matemáticas e escritor galego. Traxectoria
Estudou secundaria no IES Torrente Ballester e licenciouse en Matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela.
Comezou traballando de analista na empresa privada en Madrid. Despois foi docente de matemáticas en Ordes, Hervás, Pobra de Seabra, Medina de Pomar e finalmente no IES Johán Carballeira de Bueu.
No seu blog compaseregra leva compartidas centos de construcións dinámicas elaboradas seguindo as normas clásicas da xeometría con regra e compás. Tamén elaborou múltiples actividades con Geogebra. Ten publicado artigos en La Gaceta de la Real Sociedad Matemática Española, Revista Números, Revista SUMA e Boletín de la titulación de matemáticas de la UAL, Boletín das Ciencias, lva2, Números: Revista de Didáctica de las Matemáticas, Tamén é colaborador e director de Gamma.
En 2022 publicou Bocados matemáticos. Libro de divulgación no que "pretende romper prexuízos, facer pensar e acercar as matemáticas en pequenos bocados", "facer que a xente vexa as matemáticas con outra mirada, que perda os medos e bloqueos e que lles dean outra oportunidade" e aumentar a divulgación científica en galego. Segundo María Navarro son "un bocado ben gorentoso para os especialistas na materia e profanos que queiran mordisquear contidos matemáticos dunha forma amena e gustosa".
Tamén en 2022 saíu en castelán Matemáticas y deporte, no que se relacionan estes dous mundos fixando a atención en atletismo, baloncesto, ciclismo, fútbol, tenis, billar, natación, tiro ou béisbol. Obra
En galego
Bocados matemáticos (2022). Vigo: Xerais, Básicos ciencia. 136 páxs. ISBN 978-84-1110-046-5. ePub: ISBN 978-84-1110-052-6.
En castelán
Matemáticas y deporte (2022). Madrid: Catarata, Col. Miradas matemáticas. 128 páxs. ISBN 978-84-1352-429-0. Familia
Paulo González Ogando é fillo de Vitoria Ogando e Anxo González Guerra. Premios
Gañador do Premio de microrrelatos Cela 2022.
Paulo Novás

Paulo Novás Souto, nado en São Paulo o 16 de abril de 1899 e finado en Pontevedra o 12 de novembro de 1936, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Nado no Brasil, retornou coa familia a Galicia sendo novo. Fíxose mestre polo Plano de Estudos de 1914. Foi mestre da escola mixta de Sacos, Cotobade (1925-1927), e despois en Cobres, Vilaboa. Creada en 1931 unha sección de Escola Preparatoria de Ingreso no Instituto de Pontevedra, accedeu a esta praza. Pertenceu á comisión organizadora da Casa del Maestro de Pontevedra. Militou de Acción Republicana, e despois en Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en consello de guerra sumarísimo o 1 de novembro. Condenado a morte, foi fusilado na estrada de Campañó o 12 de novembro de 1936.
Paulopriit Voolaine

Paulopriit Voolaine (recibiu como primeiro nome: Paul Friedrich Pedmanson), nado en Tooste o 9 de outubro de 1899 e finado o 17 de outubro de 1985 en Tartu, foi un arquiveiro, bibliotecario, lingüista e etnógrafo estoniano, coñecido polo seu labor na lingua setu. Traxectoria
Naceu nunha aldea do concello rural de Räpina onde realizou os seus primeiros estudos, e logo en Tartu. En 1918 e 1919 loitou na Guerra de Independencia de Estonia e despois empezou estudos de medicina na Universidade de Tartu (1919-20) para pasar logo a estudar estoniano e linguas fínicas. En 1922 o profesor Lauri Kettu premiouno polo seu traballo sobre o livonio, "Liivi keele kvantiteedi suhted eksperimentaalfoneetika valgusel".
Con Ernst Puusepa traduciu ao setu catro evanxeos do Novo Testamento publicados nun volume en 1926 co título de "Mii' Issändä Jeesusõ Kristusõ pühä Evangeelium: Matteusõ, Markusõ, Luukasõ ja Johannõsõ kirotõt. Mentres preparaba un libro de lectura setu escribiu entre outras cousas "Kuningas Seto" pertencente ao folclore tradicional setu, aínda que o libro non se publicou coñeceu en 1927 a Anne Vabarna, unha bardo tradicional setu, á que lle propuxo crear unha grande obra épica setu, a estrutura e o argumento da historia propúxollos Voolaine pero os 8000 versos son obra de Vabarna que Voolaine recolleu nese mesmo ano, o resultado foi a épica nacional setu Peko, mais non se publicou ata 1995.
Entre 1928 e 1929 Voolaine traballou en escolas dominicais de Setomaa como instrutor. De 1933 a 1945 foi arquiveiro do departamento de linguas da Universidade de Tartu e entre 1945 e 1960 traballou como bibliotecario na Biblioteca Universitaria de Tartu.
Voolaine tamén estudou a vida rural das moribundas comunidades estonianas de Letonia, os ludza e os gauja, a lingua livonia e o folclore de Räpina. Recolleu material etnográfico das minorías establecidas en Latgalia (1925-1937) e no óblast de Pskov onde reside unha pequena minoría setu. Ademais publicou numerosos artigos e poemas. Tamén escribiu varias pezas teatrais, en 1933 publicou Maajumala poig que se sitúa nos anos finais da época tsarista. Obra
Mii' Issändä Jeesusõ Kristusõ pühä Evangeelium: Matteusõ, Markusõ, Luukasõ ja Johannõsõ kirotõt. Seto kiilde ümbre pannu' Ernst Puusepp, keele poolõst õiõnduisi tennü' P. Voolaine. Tartoh: Akadeemiline Emakeele Selts, 1926. - 302 lk.
Paulopriit Voolaine. "Setu lauluema Vabarna Anne "Peko (Pekolanõ)"". Eesti Kirjandus nr 22, 1928, lk 6-21.
Paulopriit Voolaine. "Setu lauluema Vabarna Anne "Peko laulu" II osa". Eesti Kirjandus nr 24, 1930, lk 378-389.
Paulus Edward Pieris Deraniyagala

Paulus ou Paul Edward Pieris Deraniyagala, nado en 1900 en Colombo e finado en 1976, foi un paleontólogo, zoólogo e artista srilankés. Traxectoria
Familia e formación
Pieris Deraniyagala naceu en Colombo, e era fillo de Sir Paul Edward Pieris, funcionario e erudito, e de Lady Hilda Obeyesekere Pieris. Tiña un irmán máis novo, o pintor Justin Pieris Deraniyagala e unha irmá, Miriam Pieris Deraniyagala, actriz de teatro. [Cómpre referencia]
Fixo os seus estudos primarios e secundarios no S. Thomas' College, de Mount Lavinia, Colombo. Traladouse ao Reino Unido para estudar no Trinity College de Cambridge, onde obtivo un BA (Bachelor of Arts) en 1922 e un MA (Mestrado en Artes) en 1923. Despois ingresou na Universidade Harvard durante un ano, onde recibiu o MA en 1924. [Cómpre referencia]
Carreira
P. E. Pieris Deraniyagala especializouse en fauna e en fósiles humanos do subcontinente Indio. De 1939 a 1963 foi o director do Museo Nacional de Ceilán, e de 1961 a 1964 foi decano da Facultade de Artes da Universidade Vidyodaya, situada en Gangodawila, Nugegoda, preto de Sri Jayawardenapura-Kotte, a capital do país.
Describiu varios fósiles e propuxo nomes científicos para especies e subespecies, con varios agora identificados como dubidosos, entre elas: Rhinoceros sinhaleyus, en 1936, para un rinoceronte extinto encntrado no distrito de Ratnapura.
Hexaprotodon sinhaleyus, en 1937, pata un hipopótamo extinto.
Leo leo sinhaleyus, en 1939, unha subespecie de león. Porén, a información sobre os dentes non é suficiente para determinar se difiere doutras subespecies.
Panthera tigris sudanensis, en 1951, baseándose nunha pel de tigre que viu nun bazar do Cairo. Cando preguntou ao propietario da tenda pola orixe deste exemplar, díxolle que o animal fora cazado no Sudán. Vratislav Mazák pensou que é probable que a pel fose levada de contrabando de Irán ou Turquía a Exipto e comentou "a situación é medio humorística, medio irónica".
Elephas maximus sondaicus, en 1955, un elefante extinto da illa de Xava, baseándose nunha ilustración dunha talla no monumento budista de Borobudur en Xava, tomada da revista National Geographic. Considérase un sinónimo do elefante indio (E. m. indicus).
Durante as súas viaxes á China, estudou o aligátor da China, e publicou un novo nome de xénero. No campo científico da herpetoloxía describiu moitas novas especies de lagartos e serpes.
Exerceu como presidente da filial de Ceilán da Royal Asiatic Society desde 1952 a 1955. Epónimos
Na honra de Deraniyagala foron nomeadas tres especies de réptiles de Sri Lanka: Aspidura deraniyagalae,
Lankascincus deraniyagalae, e
Nessia deraniyagalai. Vida Familiar
Casou con Prini Molamure. Tiveron un fillo, Siran Upendra Deraniyagala, que é un famoso científico, especializado en arqueoloxía. [Cómpre referencia] Abreviaturas
As abreviaturas Deraniyagala e P. E. P. Deraniyagala empréganse pare recoñecer a Paulus Edward Pieris Deraniyagala como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Pausanias (xeógrafo)

Pausanias (en grego antigo Παυσανίας Pausanías), chamado o Periéxeta, foi un xeógrafo e viaxeiro da Antigüidade. Naceu, segundo as suposicións actuais, en Magnesia do Sípilo (Lidia) sobre o ano 115, e morreu en Roma sobre o ano 180. Traxectoria
Pausanias explora a Grecia antiga, a Macedonia romana, Italia, Asia e África antes de vivir en Roma sobre o 174. Alí escribe unha Descrición de Grecia (Περιήγησις / Periêgêsis [Hellados]), ou Periexese, en dez libros. Á maneira dunha guía de viaxes moderna dá, segundo transcorre o seu itinerario, a lista detallada dos lugares que visita (entre as que destaca a descrición de Delfos) e as lendas que están en relación con eles. O historiador Paul Veyne chega a dicir na súa obra Les Grecs ont-ils cru à leurs mythes? (1983): A obra de Pausanias é así un testemuño de capital importancia sobre Grecia en época romana, en particular para o século II, mesmo se Pausanias se comprace a miúdo en mesturar a historia e a mitoloxía. Numerosas escavacións arqueolóxicas teñen confirmado en moitas ocasións a veracidade das súas informacións, sobre todo no que atinxe os xacementos históricos e as obras de arte que contiñan.
A Descrición está composta do seguinte xeito: libro I: Ática e Megara.
libro II: Corinto, Argólida, así como Exina e as illas que a rodean.
libro III: a Laconia.
libro IV: a Mesenia.
libro V: Élida e Olimpia.
libro VI: Élida (2ª parte).
libro VII: Acaia.
libro VIII: Arcadia.
libro IX: Beocia.
libro X: Focea e Lócrida.
Pavel Cherenkov

Pável Alekséyevich Tcherenkov (en ruso: Павел Алексеевич Черенков), nado en Nízhniaya Chigla, no óblast de Voronezh, o 28 de xullo de 1904 e finado en Moscova o 6 de xaneiro de 1990, foi un físico soviético de gran reputación e que recibiu o Premio Nobel de Física en 1958 polas súas contribucións médicas e sociais á cultura nesa época. Traxectoria
Licenciado en física e matemáticas na Universidade de Voronezh en 1928, xa en 1930 entrou a formar parte como investigador do Instituto de Física de Lébedev, un dos máis prestixiosos da Unión Soviética. Investigacións científicas
Baixo as ordes do físico Sergey Ivanovich Vavilov observaron a emisión de luz azul dunha botella de auga sometida a un bombardeo radioactivo. Este fenómeno, asociado ás partículas atómicas cargadas que se movían a velocidades superiores á velocidade da luz, resultou ser moi importante no traballo experimental sobre física nuclear e o estudo dos raios cósmicos, o que se chama radiación de Cerenkov ou Tcherenkov. En 1953 converteuse en profesor de física experimental do Instituto, onde dirixiu o laboratorio de Lébedev en investigacións sobre aceleradores de partículas, e sobre o fotón e os mesóns.
En 1958 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto cos físicos soviéticos Ilia Frank e Igor Tamm, polo descubrimento e a interpretación da Radiación de Tcherenkov.
Pavel Janák

Pavel Janák, nado en Karlín o 12 de marzo de 1882 e finado en Dejvice o 1 de agosto de 1956, foi un arquitecto, urbanista, deseñador e teórico da arquitectura checo. Evolucionou do cubismo ao racionalismo. Traxectoria
Estudou na Academia de Belas Artes de Viena (1906-1908), onde foi discípulo de Otto Wagner. Entre 1907 e 1909 traballou no estudo de Jan Kotěra. Os seus primeiros traballos mostran a influencia da Sezession vienesa, especialmente Josef Hoffmann. En 1911 uniuse ao Grupo de Artistas Plásticos (Skupina Výtvarných Umělců) e comezou a traballar no estilo cubista, como indican a vila Jakubec en Jičín (1911-1912) e a vila Drechsel en Pelhřimov (1912-1913). Entre 1911 e 1914 publicou diversos ensaios na revista Umělecký měsíčník (Mensual artístico), nos que expuxo unha teoría expresionista da arquitectura cubista, que consideraba unha loita espiritual coa materia inerte.
Despois da Primeira Guerra Mundial e da independencia de Checoslovaquia, Josef Gočár comezou a procura dun estilo arquitectónico nacional checo, o que deu lugar ao chamado "rondocubismo", que incorpora formas redondeadas e multicolores da decoración vernácula bohemia - moravia, como proba no crematorio de Pardubice (1921-1923) e no palacio Adria de Praga (1922-1925, con Josef Zasche).
A partir de mediados dos anos 20 evolucionou cara ao racionalismo de moda no contexto internacional, como se aprecia no edificio Škoda (1924-1926), o conxunto de vivendas das rúas Lomená, Cokrovarnická e Na Ořechovce de Praga (1923-1924), a terminal de Mariánské Lázně (1928-1930), o Hotel Juliš de Praga (1931-1933) e a sala de reunións evanxélica Husův sbor de Praga (1931-1933).
En 1932 encargouse da planificación xeral da exposición Werkbundsiedlung celebrada no barrio de Baba en Praga, onde se construíron varias vivendas deseñadas por dezaoito arquitectos, todos checos agás o holandés Mart Stam. Janák foi o arquitecto de tres casas: a vila Dovolil (1932), a vila Janák (1931-1932) e a vila Linda (1933-1934).
Nos últimos anos da súa carreira dedicouse especialmente á reconstrución de monumentos en Praga, como o Salón de Baile do Castelo de Praga (1948-1950) e o Pavillón de Hvězda (1948-1952). Galería
Pavel Károly

Pavel Károly, nado en Šumiac, distrito de Brezno, o 24 de maio de 1951, é un medallista e deseñador de moeda eslovaco. Traxectoria
Pavel Károly cursou estudos profesionais artísticos na Escola de Artes Aplicadas SUPŠ, de Kremnica, na especialidade de gravado de metal, entre os anos 1966 e 1970. Logo de cumprir o seu servizo militar reingresou nesta mesma escola para impartir docencia, e a esta tarefa se mantivo vinculado durante os 40 anos da súa carreira profesional, entre 1970 e 2010.
Károly participou en diversas exposicións de medallas de carácter nacional e internacional, en lugares como Kremnica, Moscova, Bratislava, Praga ou Budapest.
Pavel Károly é membro da Asociación de Medallistas de Eslovaquia. Obra
A obra de Pavel Károly abrangue o deseño e o gravado de medallas, placas, insignias se selos para diversas entidades, como municipios e universidades, así como dalgunhas moedas producidas pola Casa da Moeda de Kremnica, a ceca pública eslovaca.
Nas súas creacións, tanto mediante cuñaxe como por fusón, fresado ou gravado á man, utiliza a modo de sinatura as súas inciais PK entrelazadas e estilizadas.
Ademais, Pavel Károly é autor de senllas moedas conmemorativas de 200 coroas eslovacas datadas en 2002 e 2005, e, coa chegada entrada do seu país na Eurozona, encomendóuselle tamén, xunto con Ján Černaj, o anverso nacional das moedas circulantes divisionarias de 10, de 20 e de 50 céntimos de euro, para as que dispuxo un deseño do Castelo de Bratislava.
E a maiores desta serie ordinaria encargouse tamén do deseño dos anversos de varias moedas conmemorativas de dous euros de Eslovaquia, así como outras de diferentes valores faciais destinadas exclusivamente ao coleccionismo numismático e ao investimento.
Pavimento

Pavimento ou pavimentación (do latín pavimentu), en arquitectura, é a base horizontal dunha determinada construción (ou as diferentes bases de cada nivel dun edificio) que serve de apoio ás persoas, animais ou calquera peza de mobiliario. Chámase pavimento aos diversos tipos de revestimento e tamén ao material con que se elabora ese revestimento (pedra, madeira, cerámica etc. ). É sinónimo de piso, terrazo ou chan. Na enxeñaría
En enxeñería, pavimento, sollado ou firme é a capa constituída por un ou máis materiais que se colocan sobre o chan ou terreo natural ou nivelado, para aumentar a súa resistencia e servir para a circulación de persoas ou vehículos. Entre os materiais utilizados na pavimentación urbana, industrial ou viaria están os chans con maior capacidade de soporte, os materiais rochosos, o formigón e as mesturas asfálticas.
Unha das primeiras formas de pavimentación foi a calzada romana, construída en varias camadas. Esta grande obra de enxeñería logrou que varios tramos resistan durante séculos e que se poidan atopar inclusive hoxe. Na xeoloxía e xeografía
En xeoloxía, un pavimento desértico é unha superficie plana e rochosa que subsiste nunha zona desértica cando as partículas finas foron levadas polo vento.
En xeografía, un pavimento glaciario é a superficie dunha rocha, xeralmente dura e pulida, que presenta estrías e acanaladuras, produtos da erosión dun glaciar ou dun inlandsis da era Cuaternaria ou de tempos máis remotos.
Pavón (constelación)

Pavo ou Pavón é unha constelación do Hemisferio sur. A constelación foi unha das doce constelacións creadas por Pieter Dirkszoon Keyser e Frederick de Houtman entre 1595 e 1597, e apareceu por primeira vez no libro Uranometria de Johann Bayer do 1603. Estrelas
Estrelas principais
α Pavonis (Peacock), a estrela máis brillante da constelación con magnitude 1, 94, é unha estrela binaria espectroscópica de cor azul a 183 anos luz de distancia.
γ Pavonis, anana amarela de magnitude 4, 21 a 30 anos luz da Terra. Algo máis quente e significativamente máis antiga co Sol, é un dos obxectivos prioritarios dentro da procura de planetas terrestres.
δ Pavonis, de magnitude 3, 55, estrela amarela da secuencia principal ou subxigante a só 20 anos luz de distancia.
κ Pavonis, estrela variable W Virginis, cun brillo que varía entre magnitudes de 3, 91 e 4, 78.
φ Pavonis, denominación que atinxe a dúas estrelas distintas: φ1 Pavonis, estrela de magnitude 4, 8, e φ² Pavonis, anana amarela cun planeta no confirmado orbitando ó seu redor.
HD 181433, anana laranxa onde foron atopados un planeta extrasolar do tipo "Super-Terra" e un planeta do tipo xigante gasoso.
SCR 1845-6357, sistema formado por unha anana vermella e unha anana marrón a 12, 57 anos luz de distancia da Terra.
Outras estrelas con Designación de Bayer
β Pav 3. 42; ε Pav 3. 97; ζ Pav 4. 01; θ Pav 5. 71; η Pav 3. 61; ι Pav 5. 47; λ Pav 4. 22; μ1 Pav 5. 75; μ2 Pav 5. 32; ν Pav 4. 63; ξ Pav 4. 35; ο Pav 5. 06; π Pav 4. 33; ρ Pav 4. 86; σ Pav 5. 41; τ Pav 6. 25; υ Pav 5. 14; ω Pav 5. 14 Obxectos Notables do espazo profundo
NGC 6752, espectacular cúmulo globular a 13. 000 anos luz, o terceiro cúmulo globular máis grande en tamaño aparente.
NGC 6744, semellante á Vía Láctea, é unha das galaxias espirais máis grandes observadas. Está situada 3º o sueste de λ Pavonis.
NGC 6782, galaxia espiral barrada. Historia
Dado que foi creada no século XVII e non foi visible para culturas mediterráneas, non hai mitoloxía asociada a esta constelación.
Pax (xene)

Pax ou PAX xenes (do inglés "Paired box") son unha familia de factores de transcrición de tecido que conteñen unha parella de dominios e un homeodominio parcial ou completo.
As proteínas Pax son moi importantes no desenvolvemento cedo do animal para a especificación dos tecidos. Grupos de xenes Pax
Hai catro conxuntos de xenes de Pax ben definidos en mamíferos: Grupo 1 (Pax 1 e 9).
Grupo 2 (Pax 2, 5 e 8).
Grupo 3 (Pax 3 e 7).
Grupo 4 (Pax 4 e Pax-6): o Pax-6 ocupa a posición máis alta nun grupo xerarquicamente organizado de xenes, e cuxa expresión en forma de cascada é responsable polo desenvolvemento do padrón do ollo.
Os xenes ortólogos existen en todo o metazoa, incluíndo un extenso estudo da expresión ectópica en drosofila usando o xene de Pax-6 murino.
Cabe dicir que as secuencias ou xenes ortólogos son aquelas secuencias homólogas que se separaron por un evento de especiación.
Paxilina (alcaloide)

Non confundir coa proteína transdutora de sinais do mesmo nome paxilina (en inglés paxillin). A paxilina (en inglés paxilline) é un alcaloide indólico diterpénico tóxico tremorxénico que actúa como bloqueador das canles de potasio. O organismo que produce esta micotoxina e de onde vén o nome do composto é o fungo Penicillium paxilli. Un grupo de 17 xenes (cluster Pax) localizado no cromosoma Va desta especie codifica os encimas encargados da síntese da paxilina. A paxilina é moi tóxica se é inxerida, inhalada ou absorbida pola pel, xa que pode danar os ollos e funciona como unha potente neurotoxina.
PayPal

PayPal é unha empresa estadounidense pertencente o sector do comercio electrónico por Internet que permite a transferencia de diñeiro entre usuarios que teñan correo electrónico, unha alternativa ao tradicional método en papel como os cheques ou xiros postais. PayPal tamén procesa peticións de pago en comercio electrónico e outros servizos web, polos que cobra unha porcentaxe. A maior parte da súa clientela provén da web eBay.
A súa sede principal atópase en San Jose (California, Estados Unidos de América), o seu centro de operacións atópase en Omaha (Nebrasca, Estados Unidos) e o centro de operacións para Europa atópase en Dublín (Irlanda).
Pays d'Auge

O Pays d'Auge (Pronunciación francesa: ​[pei doʒ], literalmente Terra de Auga), Auge pe Bro-Auge en bretón, é unha zona de Normandía, situada entre os departamentos de Calvados e Orne (ademais dunha pequena parte do de Eure), unha antiga provincia do Reino de Francia. A cidade principal é Lisieux. Xeografía
O Pays d'Auge divídese nos seguintes cantóns: Cantón de Cabourg, Cantón de Dozulé, Cantón de Trouville Deauville, Cantón de Honfleur, Cantón de Troarn, Cantón de Cambremer, Cantón de Pont-l'Évêque, Cantón de Blangy-le -Château, Cantón de Mézidon-Canon, Cantón de Lisieux, Cantón de Saint-Pierre-sur-Dives, Cantón de Livarot, Cantón de Orbec, Cantón de Trun, Cantón de Vimoutiers, Cantón de Exmes e Cantón de Gacé. Economía
A paisaxe desta zona considérase típica de Normandía — agrícola e produtora de produtos lácteos e mazás. Destaca polos seus queixos, especialmente Camembert (denominado así por un lugar do Pays d'Auge), Livarot e Pont-l'Évêque, tamén nomes de vilas.
O Pays d'Auge recibiu o status de appellation d'origine contrôlée
(denominación de orixe) pola súa sidra e calvados (licor co nome do departamento de Calvados). Cultura
O dialecto normando do Pays d'Auge coñécese como Augeron. O Pays d'Auge está clasificado como Terra de Arte e Historia polo Ministerio de Cultura de Francia.
Paysandú

Paysandú é unha das principais cidades do Uruguai. É a capital do departamento homónimo con 84. 162 habitantes (2004). Situado na marxe oriental do río Uruguai, ata 368 km da capital Montevideo. É fronteiriza coas cidades arxentinas de Colón e Concepción del Uruguay. O río crúzase pola ponte General Artigas.
Pazardzhik

Pazardzhik ou Pazardzik (en búlgaro Пазарджик) é unha cidade búlgara´, capital da comunidade de Pazardzik. Está situada a carón do río Maritsa, a 35 km de Plovdiv e a 109 da capital Sofía. A comunidade de Pazardzik ten unha superficie de 4. 379 km² e unha poboación de 320. 000 habitantes (1988).
Pazo de Anceis

O Pazo de Anceis é unha edificación do século XVII-XVIII situada no concello de Cambre. É a residencia habitual de Amancio Ortega.
Ten arquitectura típica galega, con planta en forma de U con baixo e un andar. A construción en pedra ten nun extremo unha capela e noutro un patín de entrada. Ten alpendres, hórreos e fonte nunha superficie de 42. 000 metros cadrados.
Pazo de Taboada

O pazo de Taboada é unha construción urbana da vila de Betanzos. O edificio, de estilo neoclásico, foi construído en 1805. Está situado no centro histórico de Betanzos, no número 6 da rúa Roldán.
Pazo do Hórreo

O Pazo do Hórreo é un edificio de comezos do século XX situado na Rúa do Hórreo 63, na cidade capital galega de Santiago de Compostela, actual sede do Parlamento de Galicia. Historia
O autor do proxecto do edificio foi Antonio Bermejo Arteaga, contando como mecenas ao político Eugenio Montero Ríos. Inspirouse na francesa École nationale d'Alfort. Comezouse a construír o 25 de marzo de 1903, co obxectivo de albergar a Escola de Veterinaria de Santiago de Compostela, inaugurándose para tal fin o 2 de outubro de 1915.
Durante o Directorio Militar da ditadura de Primo de Rivera pechouse a escola, e posteriormente transformaríase nun cuartel.
En 1986, o edificio, que pertencía ao Ministerio de Defensa, foi adquirido polos presidentes da Xunta de Galicia e do Parlamento de Galicia. Tras acometerse reformas, comezou a operar como a sede do Parlamento galego o 1º de marzo de 1989.
Pazos de Galicia

Esta é unha lista incompleta dos pazos de Galicia por provincias:
País

Para coñecer sobre a historia do desenvolvemento dos estados nacionais modernos, ver estado. Ver estado, para unha definición segundo o dereito internacional. Un país (do francés pays, procedente do latín pagus, -i, ‘aldea, distrito’), ou estado nacional, é unha área xeográfica e unha entidade politicamente independente, co seu propio goberno, administración, leis, a maior parte das veces unha constitución, policía, forzas armadas, leis tributarias, e un grupo humano. Tamén é un país un territorio que constitúe unha nación, ou incluso unha rexión ou bisbarra (País do Loira). Un exemplo de país é Galicia.
Moitas veces, partes dun estado nacional cunha historia ou cultura diferentes son chamados países: Gales e Escocia son ás veces chamados países, inda cando non son estados nacionais, senón máis ben nacións.
Os termos país, nación, estado e terra acostuman ser utilizados coma sinónimos, mais nun uso máis estrito deben ser distinguidos: país é unha área xeográfica.
nación designa á xente, porén nacional e internacional refírense tamén ao que son estritamente estados, como en capital nacional e lei internacional.
estado é acerca do goberno, unha entidade na lei internacional.
terra pode ser usado como "un país e a súa xente" pero tamén como un país pertencente a unha nación ou a un monarca.