proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Tartessos

Durante a primeira metade do primeiro milenio a. C. a Península Ibérica estivo colonizada por fenicios e gregos (especialmente no sueste da península) e grazas e eses contactos, dispomos das primeiras novas sobre a Península, centradas na existencia dun grande estado chamado Tartessos.
Ademais dos descubrimentos arqueolóxicos, temos fontes e máis escritos gregos que revelan que Tartessos foi un reino cuxa influencia estendíase dende Serra Morena ata Xibraltar e dende o océano Atlántico ata Cartaxena. A súa economía estaba baseada nunha agricultura e nunha economía moi avanzadas xa que explotaban os xacementos minerais da rexión (que ben podían ser de prata, ouro, chumbo e cobre) e a través de perigosas expedicións polo Atlántico obtiñan estaño das illas Casitérides (Illas británicas)
Pero máis adiante, o pobo dos Tartessos caeu baixo o dominio cartaxinés, un pouco antes do século III a. C.
Tartán

O tartán é un tipo de tecido de orixe escocesa, usado nos kilts.
As cores dos tartáns representaban as cores do clan ao que pertencían. Consistía nunha longa tira de tea que os homes empregaban ao redor do corpo suxeitando o restante sobre o ombreiro axustado cun broche. A colocación do tartán considerábase unha arte, na que os pregues debían quedar perfectamente colocados.
Tarxeta de banda magnética

Unha tarxeta de banda magnética é un tipo de tarxeta capaz de almacenar datos modificando o magnetismo da súa banda. A banda magnética é lida fisicamente a través do contacto que se produce mentres se desliza pola cabeza lectora. O seu uso está moi estendido, pero na actualidade hai sistemas máis seguros e difíciles de falsificar, como as tarxetas intelixentes.
Os estándares da International Organisation for Standardisation, ISO 7810, ISO 7811, ISO 7812, ISO 7813, e ISO 4909, definen as propiedades físicas da tarxeta, incluíndo o tamaño, a flexibilidade, a localización da banda, e as características magnéticas. A banda magnética
Na maioría das tarxetas, a banda magnética está cuberta por unha película plástica. A banda magnética está situada a 5. 66 mm do bordo da tarxeta, e o seu ancho é de 9. 52 mm. A banda magnética contén tres pistas, cada unha de 2. 79 mm de ancho. As pistas un e tres, normalmente teñen unha densidade de 8. 27 bits por mm, mentres que a pista dous acostuma a ter 2. 95 bits por mm. Cada pista pode conter caracteres alfanuméricos de 7 bits, ou numéricos de 5 bits.
Existen dous tipos de bandas magnéticas: alta-coercitividade e baixa-coercitividade. As de alta coercitividade son máis difíciles de borrar, e polo tanto son axeitadas para tarxetas que son usadas frecuentemente ou que necesitan unha vida longa. As de baixa coercitividade requiren unha menor cantidade de enerxía para rexistrar a información, e polo tanto os dispositivos que escriben nestas tarxetas son máis baratos que os que son capaces de gravar información nunha tarxeta de alta coercitividade. Un lector de tarxetas poderá ler calquera das dúas variantes, pero os gravadores son exclusivos; non se poden gravar tarxetas de alta coercitividade con dispositivos de alta coercitividade, e viceversa.
Tarxeta de crédito

Unha tarxeta de crédito é unha tarxeta de plástico cunha banda magnética, moitas veces acompañada por un microchip, e un número sobreimpreso que se emprega para facer pagos en todos os establecementos que aceptan o servizo, sen ter que usar cartos e ata un determinado límite estabelecido pola tarxeta do banco emisor. Unha tarxeta de crédito é diferente dunha tarxeta de cargos, na que se require que o saldo sexa pagado na súa totalidade cada mes. Historia
A tarxeta de crédito foi a sucesora dunha variedade de esquemas de crédito de comerciantes. Foi empregada por vez primeira na década de 1920, nos Estados Unidos, para vender combustible a un certo número de propietarios de vehículos. En 1938, varias empresas comezaron a aceptar as tarxetas doutros.
O concepto de usar unha tarxeta para facer compras xurdiu en 1887, por Edward Bellamy e descríbeo na súa novela Looking Backward. Bellamy usa o termo explícito "Tarxeta de crédito" once veces na súa novela (Capítulos 9, 10, 11, 13, 25 e 26) e 3 veces (Capítulos 4, 8 e 19) na súa secuela, Equality.
Tarxeta de felicitación

As tarxetas de felicitación utilizanse para transmitir felicitacións para unha ocasión dada. Na súa forma máis antiga, as tarxetas de felicitación existen baixo a forma de papel imprimido sobre o cal se anota unha mensaxe á intención dun amigo, dun membro da familia ou aínda dun colega de traballo. Hoxe en día, máis persoas vólvense cara á utilización de tarxetas de felicitación virtuais coñecidas tamén baixo o nome de tarxetas de felicitación electrónicas. Ocasións principais para enviar tarxetas de felicitación
As ocasións para enviar tarxetas de felicitación son costumes propias de certas culturas, en particular da cultura occidental, e o uso pode variar dun país ao outro. Nadal
Noiteboa
Noitevella
Aninovo
Aniversario
Matrimonio
Nacemento
Xubilación
San Valentín
Tarxeta de proximidade

Unha tarxeta de proximidade é un pequeno dispositivo que inclúe un circuíto integrado, que pode ser lido de forma remota sen necesidade de contacto físico. Co termo tarxeta de proximidade podemos referirnos aos vellos dispositivos de 125 KHz ou ás novas tarxetas intelixentes por RFID, de 13. 56 MHz.
As tarxetas de proximidade teñen unha distancia de lectura de ata 5 centímetros, na maioría dos casos, permitindo ao usuario pasar a tarxeta diante do lector sen sacala da carteira, por exemplo. O prezo deste tipo de tarxetas é bastante baixo, entre un e dous euros (datos de 2007). Estándares
O estándar que define as características que deben ter as tarxetas de proximidade é o ISO 14443, do ano 2001. Define dous tipos de tarxetas sen contacto ("A" e "B"), permitidos para distancias de comunicación de ata 10 cm. Houbo varias propostas para a ISO 14443 tipos C, D, E e F que aínda teñen que remata-lo proceso de estandarización. Un estándar alternativo de tarxetas intelixentes sen contacto é o ISO 15693, que permite a comunicación a distancias de ata 150 cm. A este segundo tipo de tarxetas, que permiten distancias de lectura moito maiores que as das tarxetas de proximidade, acostuman a recibir o nome de tarxetas de proximidade. Comunicación co lector
O chip comunícase co lector de tarxetas mediante indución a unha taxa de transferencia de 106 a 848 Kb/s. As tarxetas de proximidade empregan un circuíto LC. Un indutor, un condensador, e unha bobina están conectados en serie. O lector de tarxetas presenta un campo que excita a bobina e carga o condensador, que transmite a enerxía ó indutor. Os lectores de tarxetas comunícanse coa tarxeta usando o protocolo Wiegand.
As primeiras tarxetas podían almacenar 26 bits de información. Segundo foi medrando a demanda, foi crecendo a capacidade de almacenar información, para poder ter un maior número de tarxetas distintas. Aplicacións
As tarxetas de proximidade poden almacenar unha pequena cantidade de información, que normalmente é empregada para almacenar unha clave que identifique ao seu propietario. Así, cada vez que o usuario pasase a tarxeta diante do lector, o sistema podería identificalo, sendo usado en sistemas de control horario e sistemas de autorización de accesos.
Tamén se está a usar para realizar pequenos pagos, como no transporte público. A seguinte táboa mostra distintos exemplos de tarxetas intelixentes usadas no transporte público.
Tarxeta de rede

Unha tarxeta de rede ou NIC (Network Interface Card) é un dispositivo electrónico que permite a un ordenador ou impresora acceder a unha rede e compartir recursos entre dous ou máis equipos (discos duros, cdrom etc). Hai diversos tipos de adaptadores en función do tipo de instalación de cables ou arquitectura que se utilice na rede (coaxial fino, coaxial groso etc. ), pero, actualmente o máis común é do tipo Ethernet utilizando unha interface ou conector RJ45. Características
As tarxetas de rede Ethernet poden variar en función da velocidade de transmisión, normalmente 10 Mbps ou 10/100 Mbps. Actualmente están comezando a se utilizar as de 1000 Mbps. Outro tipo de adaptador moi estendido até hai pouco era o que usaba conector BNC.
Cada tarxeta de rede ten un número identificativo único de 48 bits, en hexadecimal chamado MAC (non confundir con Apple Macintosh). Estas direccións hardware únicas son administradas polo Institute of Electronic and Electrical Engineers (IEEE). Os tres primeiros octetos do número MAC identifican provedores específicos e son designados pola IEEE.
Tamén se denomina NIC a un só chip da tarxeta de rede, este chip encargase de servir como interface de Ethernet entre o medio físico (por exemplo un cabo coaxial) e o equipo (por exemplo un PC).
É un chip usado en computadoras ou periféricos tales como as tarxetas de rede, impresoras de rede ou sistemas para conectar dous ou máis dispositivos entre si a través dalgún medio, xa sexa conexión sen fíos (por ondas electromagnéticas), cable UTP, cable coaxial, fibra óptica etc.
Tarxeta de son

Unha tarxeta de son ou placa de son é unha tarxeta de expansión para ordenadores que permite a entrada e saída de son baixo o control dun programa informático. Características xerais
Unha tarxeta de son típica incorpora un chip de son que polo xeral ten o convertedor Dixital-Analóxico, o cal cumpre coa importante función de "traducir" formas de ondas gravadas ou xeradas dixitalmente nun sinal analóxico e viceversa. Este sinal é enviado a un conector (para auriculares) onde se pode conectar calquera outro dispositivo como un amplificador, un altofalante etc.
Tatabánya

Tatabánya é unha cidade de 70. 003 habitantes situada no noroeste de Hungría, Na rexión de Transdanubian Setentrional. É a capital do condado de Komárom-Esztergom.
Tate Britain

A Tate Britain é parte da rede de galerías Tate en Gran Bretaña, xunto coa Tate Modern, a Tate Liverpool e a Tate St Ives. Foi o primeiro destes museos en ser estabelecido, abrindo en 1897. Alberga unha importante colección de obras de J. M. W. Turner. Colabora dende febreiro de 2011 co proxecto de Google chamado Google Art Project.
Tatiana Nikolaevna Romanova

Tatiana Nikolaevna Romanova (en ruso: Татья́на Никола́евна), nada o 29 de maioxul. / 10 de xuño de 1897greg. e finada o 17 de xullo de 1918, foi unha gran duquesa de Rusia e segunda filla do tsar Nicolao II e a tsarina Alexandra Feodorovna. Traxectoria
Durante a primeira guerra mundial dirixiu o comité da Cruz Vermella e do mesmo xeito que a súa irmá máis vella, a gran duquesa Olga, atendeu soldados feridos nun hospital militar de 1914 a 1917, ata que foi detida xunto coa súa familia tras a Revolución rusa.
Foi asasinada por revolucionarios comunistas o 17 de xullo de 1918, o que motivou que fose nomeada «portadora da paixón» pola igrexa ortodoxa rusa, un cualificativo que define a unha persoa que enfronta a súa morte de maneira semellante a Cristo. Ademais de Olga, tiña dúas irmás máis novas, María e Anastasia, e un irmán máis novo, o tsarévich Aleksei. Por moito tempo rumoreouse falsamente que as irmás sobreviviran á execución e ducias de impostoras pretenderon ser as fillas do tsar. O escritor Michael Occleshaw especulou que unha muller chamada Larissa Tudor podería ser Tatiana; con todo, todos os Romanov foron asasinados polos bolxeviques.
Tatiana Soteropoulos

Tatiana Soteropoulos, nada en Nicosia, é unha pintora, ilustradora e deseñadora de moedas greco-chipriota. Traxectoria
Aínda que naceu en Nicosia, Tatiana Soteropoulos instalouse en Grecia coa súa familia logo da invasión turca de Chipre en 1974.
Posteriormente trasladouse aos Estados Unidos para cursar estudos superiores de Belas Artes cunha bolsa Fulbright no Columbus College of Art and Design, de Columbus, Ohio, onde se graduou coa especialidade de Ilustración e Publicidade.
Logo da súa formación instalouse permanentemente nos Estados Unidos e fixo traballos independentes para empresas de publicidade e tamén con editoriais, como ilustradora de libros infantís. A súa obra artística foi obxecto de exposicións, tanto individuais como colectivas, en diversas cidades do país, como Nova York, Nova Jersey, Miami e Os Ánxeles, e tamén noutros países, como Chipre, España, Eslovenia, Italia ou Eslovaquia.
Ademais, Tatiana Soteropoulos foi elixida polo Banco Central de Chipre para deseñar, xunto co artista estadounidense Erik Maell, os anversos nacionais sese país da serie completa de moedas do euro, desde a dun céntimo ata a de dous euros, que comezaron a emitirse en 2002.
Tatiana Țîbuleac

Tatiana Țîbuleac, nada en Chisináu o 15 de outubro de 1978, é unha escritora, xornalista e tradutora moldova-romanesa. Traxectoria
Tatiana Țîbuleac naceu na capital de Moldova, Chisinau. O seu pai era xornalista e a súa nai editora, polo que creceu rodeada de libros e xornais e afeccionouse pronto á lectura.
Estudou xornalismo e comunicacións na Universidade Estatal de Moldova e durante eses anos xa empezou a colaborar con diversos medios en calidade de tradutora, correctora e reporteira.
En 1995 Țîbuleac empezou a traballar no xornal FLUX, de gran difusión nesa época en Romanía. Pouco despois tivo a súa propia columna, chamada "Povești adevărate" ("Historias verdadeiras").
Catro anos máis tarde pasou a traballar na televisión, nunha canle moldova chamada Pro TV Chișinăou, onde comezou como reporteira e posteriormente foi presentadora. Nalgunha ocasión comentou que no seu traballo tentaba escribir sobre persoas diferentes e non famosas, porque as atopaba máis interesantes. De feito, adoitaba dedicar días a coñecer persoas pobres, con enfermidades e en xeral con problemas sociais sobre os que despois escribir.
En 2007 deixou o xornalismo e trasladouse a París en 2008. Segundo ela contou, veulle moi ben o cambio de vida para atopar un modo novo de escribir. Publicou en Moldova o seu primeiro libro Fabule Moderne, en 2014. Trátase dunha colección de 50 historias curtas sobre a migración. O libro tivo a súa orixe por mor de varias publicacións en Facebook, feitas co propósito de inspirar as persoas que vivían lonxe do seu fogar e falar sobre a migración desde unha perspectiva diferente. As opinións e os debates xerados na rede social fixeron de Fábulas modernas un fenómeno dos máis populares aquel ano.
A súa primeira novela Vara în care mama a avut ochii verzi publicouse en 2017. Segundo algúns medios, "unha crúa e íntima reflexión sobre as relacións maternofiliales que apela á forza do amor e o perdón" e tamén a crítica destacou a poesía que destila o estilo descarnado da autora. A novela gañou múltiples premios literarios e foi traducida ao francés e ao español. En Bucarest fíxose unha obra de teatro da novela.
En 2018 publicou a súa segunda novela Grădina de sticlă pola que lle concederon o Premio da Unión Europea de Literatura. Obras
2014 Fabule Moderne
2017 Vara în care mama a avut ochii verzi (traducido ao galego como O verán no que miña nai tivo os ollos verdes)
2018 Grădina de sticlă Premios
2020. Premio As Librarías Recomendan (CEGAL)
2019. Premio Cálamo Libro do ano 2019 por El verano que mi madre tuvo los ojos verdes.
2019. Libro do Ano das Librarías de Madrid (Finalista)
2018. Premio da Unión de Escritores Moldovos (Romanía)
2019. Premio Observator Cultural (Romanía)
2019. Premio Lyceum (Romanía)
2019. Premio de Literatura da Unión Europea.
Tatsumi Kumashiro

Tatsumi Kumashiro ou 神代 辰巳, nado o 24 de abril de 1927 e finado o 24 de febreiro de 1995, foi un cineasta xaponés de cinema porno ben coñecido polos seus filmes do subxénero Roman Porno, premiados en numerosas ocasións, e unanimemente ben recibidos pola crítica, tal que Ichijo Sayuri: Wet Desire (1972) ou The Woman with Red Hair / Akai Kami No Onna) (1979).
Tattvachintāmaṇi

Tattvachintāmaṇi (sánscrito: तत्वचिन्तामणि; IAST: Tattvachintāmaṇi; "A xoia do pensamento sobre a natureza das cousas") é un tratado de lóxica e epistemoloxía do filósofo indio Gaṅgeśa (s. XIV). Tamén se coñece polo nome de Pramāṇachintāmaṇi ("A xoia do pensamento sobre os medios válidos de coñecemento"). Historia
A obra constitúe un punto de inflexión na historia da lóxica india. Segundo Vidyabhusana, o Tattvachintāmaṇi é a obra fundamental da navya-nyāya ("nova lóxica"), a escola representativa do período moderno. O libro foi moi popular, como amosa a gran cantidade de comentarios elaborados sobre el. O propio fillo de Gaṅgeśa, Vardhamana Mahopadhyaya, escribiu un dos comentarios máis relevantes. Contidos
O Tattvachintāmaṇi do navya-nyāya está dividido en catro libros ou khaṇḍas: o Pratyakṣakhaṇḍa ("Sobre a percepción"), o Anumānakhaṇḍa ("Sobre a inferencia"), o Upamānakhaṇḍa ("Sobre a comparación") e mais o Śabdakhaṇḍa ("Sobre o testemuño verbal"). O primeiro deles comeza cunha saudación á deusa Shiva. A obra é unha exposición sistemática da epistemoloxía, a lóxica e a filosofía da linguaxe da navya-nyāya. Gaṅgeśa tamén aborda outro temas, como a demostración da existencia de deus.
Tau

Tau é a décimo novena letra do alfabeto grego (ταῦ); equivale ao /t/. Minúscula τ, maiúscula Τ. Adoita transcribirse como t. Provén da letra do alfabeto fenicio tāw. Como signo numérico representaba o trescentos. En maiúscula serve tamén para designar o décimo noveno canto da Ilíada de Homero e en minúscula o décimo noveno da Odisea.
Taubaté

Taubaté é unha cidade do estado brasileiro de São Paulo. En 2010 tiña 273426 habitantes.
Está a 123 km de distancia da capital do estado, a cidade de São Paulo, coa que está unida pola autoestrada Presidente Dutra. É un centro industrial importante no camiño entre Río de Xaneiro e São Paulo e ten unha fábrica de automóbiles Ford.
Taula

As taulas son, por excelencia, os monumentos cerimoniais máis emblemáticos de Menorca. Construídas na época talaiótica, trátanse dun santuario cun recinto en forma de ferradura, parecido aos de Mallorca pero que, a diferenza destes, ten un gran monumento central que se asemella a unha mesa, o que lle dá o nome (taula é "mesa" en catalán). Descoñécese a cronoloxía destes santuarios pois, aínda que os recintos puideron existir ao longo de todo o Talayótico, os seus monumentos centrais poden pertencer a calquera data do longo do primeiro milenio. Localización de taulas
Alfurinet
Algaiarens
Bellaventura
Biniac Vell
Binicrodell Nou
Binimaimut
Binimassó
Binisafullet
Cavalleria
Cotaina
Es Tudons
La Beltrana
Na Comerma de sa Garita
Sa Torreta de Tramuntana
Sant Agustí Vell
So na Caçana Est
So na Caçana Oest
Son Angladó
Son Bernardí
Son Catlar
Son Olivaret Nou
Son Rotger
Talatí de Dalt
Torralba d'en Salort
Torralbenc Vell
Torre d'en Galmés
Torrellafuda
Torrellisà
Torretrencada
Torrevella d’en Lozano
Trepucó
Taumarqueotas

Os taumarqueotas ou Thaumarchaeota (en grego "arqueas marabillosas") son un novo filo recentemente proposto de Archaea, que comprende só catro especies: Nitrosopumilus maritimus, Cenarchaeum symbiosum, Nitrososphaera viennensis, e Nitrososphaera gargensis (e hai varias especies máis propostas para ser incluídas no grupo). Todos os organismos deste grupo descubertos ata agora son oxidadores de amoníaco quimiolitoautótrofos e crese que poden desempeñar un importante papel nos ciclos bioxeoquímicos como o ciclo do nitróxeno e o do carbono.
O filum foi proposto en 2008 baseándose en datos filoxenéticos, como as secuencias dos xenes dos ARN ribosómicos destes organismos, e a presenza dunha forma de topoisomerase de tipo I que se pensaba que só existía en eucariotas. Esta asignación foi confirmada por posteriores análises publicadas en 2010 que examinaron os xenomas das arqueas oxidadoras de amoníaco Nitrosopumilus maritimus e Nitrososphaera gargensis, que concluíron que estas especies formaban unha liñaxe distinta, que incluía tamén a Cenarchaeum symbiosum, que foi o primeiro membro dos que hoxe son Thaumarchaeota que foi descrito.
O Cenarchaeum symbiosum (orde Cenarchaeales) atopouse vivindo en simbiose cunha esponxa mariña. Esta especie pensábase que estaba emparentada con especies de Crenarchaeota non termofílicas que habitan en diversos ambientes terrestres e mariños. Agora inclúese en Thaumarchaeota. Esta especie crece ben a 10 °C.
En 2005, publicáronse as evidencias do cultivo de Nitrosopumilus maritimus, que é un organismo que oxida o amoníaco illado dun tanque dun acuario mariño, que crece a 28 °C. Pensouse inicialmente que era un Crenarchaeota "de baixa temperatura".
Taumatina

A taumatina, tamén coñecido polo código E 957, é un dos edulcorantes máis poderosos. [Cómpre referencia]
É un extracto glucopeptídico extraído da polpa do froito do katemfe, Thaumatococcus danielli, planta arbustiva de África Occidental, que o organismo metaboliza como as demais proteínas da dieta.
Ten un certo regusto a regalicia, e ás veces mesturase con glutamato para potenciar o sabor.
En Inglaterra está autorizada para adozar medicinas, nos Estados Unidos para a goma de mascar e en Australia como axente aromatizante.
Utilizase en bebidas que conteñen café, saborizantes, refrescos, produtos enriquecidos con vitaminas e minerais, produtos para a hixiene da boca e produtos baixos en graxa.
Figura no Libro Guinness dos Récords como a substancia máis doce coñecida, unhas 2. 500 veces máis que o azucre común.
Taumatropo

O taumatropo ou taumatropio é un xoguete que foi popular na Era Vitoriana. Historia
Inventado en 1824, por Peter Mark Roget que presentou un artigo á Royal Society de Londres titulado The Persistence of Vision with Regard to Moving Objects ("A persistencia da visión no que concerne a obxectos en movemento", tradución libre) onde abordaba e discutía unha correcta sensación ilusoria de se enxergar unha roda (de carruaxe) rodar ao contrario, durante o seu movemento normal de rotación. Por moitos anos a teoría da Persistencia Retiniana comandou o campo da neurofisioloxía e neuroloxía acerca do proceso de percepción das imaxes. Desde as primeiras décadas do século XX, outras pescudas máis precisas comprobaron que esa teoría, a pesar de lóxica, non explica satisfactoriamente os procesos de formación da imaxe no noso cerebro. Hoxe, a ciencia, cita os efectos phi (Φ) e beta (β) como os mecanismos responsábeis do proceso de formación das imaxes en movemento. Como funciona
Un disco de cartón cunha imaxe a cada lado está unido a dous anacos de corda. Cando as cordas se retorcen rapidamente entre os dedos, as imaxes dos dous lados parecen combinarse nunha soa grazas aos principios de formación das imaxes en movemento.
Por exemplo, se hai unha gaiola debuxada nun lado do disco e unha ave no outro, ao xirar o fío estirado as dúas imaxes fúndense dando a impresión de que o paxaro está dentro da gaiola.
Taurinos

Os taurinos ou Taurini eran unha antiga tribo celta-ligur que ocupaba o val superior do río Po, no centro do actual Piemonte. Segundo Polibio, a súa capital recibía o nome de Taurasia. Aínda que non foi posible situala arqueoloxicamente, suponse que ocupaba o lugar do actual Turín. Etimoloxía
O nome da cidade provén da raíz indíxena Tauro (monte), cuxo uso se estendeu entre os antigos romanos para designar tamén o pobo que o habitaba. O vocábulo confundiuse posteriormente co latino Tauro (touro), que hoxe en día segue sendo símbolo da cidade de Turín. Historia
No 218 a. C. Haníbal atacounos como parte das esixencias do seu tratado cos insubres, con quen se encontraban en guerra desde facía tempo. Conquistou finalmente a súa capital, Taurasia, tras tres días de asedio.
Apenas son citados posteriormente na Historia como pobo independente. No 27 a. C. establécese o campamento romano de Castra Taurinorum ("Fortaleza dos taurinos"), que posteriormente recibiría o nome de Iulia Augusta Taurinorum (Xulia Augusta dos Taurinos).
Tanto Livio (v. 34) como Estrabón (iv. p. 209) mencionan a entrada a un paso nos Alpes no país dos taurinos, o que suxire un uso máis estendido do nome en tempos antigos, confundíndose coa rexión xeográfica que habitaban.
Tauromaquia

A tauromaquia (do grego ταῦρος, touro, e μάχομαι, loitar) é a práctica de lidar touros, tanto a pé como dacabalo. Historia e características
A súa expresión máis moderna e elaborada é a tourada ou corrida de touros, un espectáculo que naceu en España no século XII e que se practica tamén en Portugal, sur de Francia e en diversos países de Hispanoamérica, como México, Costa Rica, Colombia, Perú, Venezuela, Ecuador, Panamá e Bolivia. É tamén espectáculo de exhibición en China, Filipinas e Estados Unidos. As corridas de touros espertaron vivas polémicas desde os seus mesmos comezos entre partidarios e detractores.
En sentido amplo, a tauromaquia inclúe ademais todo o desenvolvemento previo ao espectáculo como tal, desde a cría do touro á confección da vestimenta dos participantes, ademais do deseño e publicación de carteis e outras manifestacións artísticas ou de carácter publicitario, que varían de acordo aos países e rexións onde a tauromaquia é tradicional.
Taurus (foguete)

Taurus, tamén coñecido como Minotaur-C, foi o nome dun foguete espacial dos Estados Unidos propulsado en tódalas súas etapas por propelente sólido. Características
Houbo cinco versións do Taurus en función das súas capacidades. Tódalas versións usaron unha primeira etapa TU-903 ou Castor 120 e unha cuarta etapa Orion 38, mentres que a segunda e terceira variaron entre versións. Para a denominación das versións usábase un código de catro números como segue: O primeiro díxito indica a primeira etapa: un 1 para unha etapa TU-903 e un 2 para Castor 120.
O segundo díxito indica o tamaño da cofia: 1 para unha pequena e 2 para unha grande.
O terceiro indica o tipo da cuarta etapa, cun 1 sendo unha Orion 38 e un 2 unha Star-37FM.
O cuarto díxito úsase para sinalar a existencia dunha quinta etapa opcional, cun 0 para a ausencia desta etapa e un 3 para indicar o uso dunha quinta etapa Star-37FM.
Taurus-1110
Tamén coñecido como Minotaur-C-1110, era capaz de poñer en órbita baixa terrestre ata 1400 kg, usaba unha segunda etapa Orion 50ST e unha terceira etapa Orion 50T. Lanzáronse tres foguetes desta versión.
Taurus-2110
Podía poñer en órbita baixa ata 1450 kg, usaba unha segunda etapa Orion 50ST e unha terceira Orion 38. Lanzáronse dous foguetes desta versión, fallando un. Tamén coñecido como Minotaur-C-2110. .
Taurus-2210
Taurus-2210 ou Minotaur-C-2210 podía poñer en órbita baixa 1450 kg usando unha segunda etapa Orion 50ST e unha terceira etapa Orion 38. Lanzouse un foguete desta versión.
Taurus-3110
Taurus-3110 (Minotaur-C-XL-3110) era capaz de poñer en órbita baixa 1450 kg e 445 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria usando unha segunda etapa Orion 50SXLT e unha terceira etapa Orion 38. Lanzáronse dous foguetes desta versión, fallando ambos.
Taurus-3210
Coñecido tamén como Taurus XL e Minotaur-C-XL-3210, podía enviar 1275 kg a órbita baixa e 880 a órbita heliosincrónica. Usaba unha segunda etapa Orion 50SXLT e unha terceira Orion 38. Lanzáronse dous foguetes desta versión, os dous con éxito.
Taurus Poniatovii

Taurus Poniatovii, o touro de Poniatowski, é unha rara constelación, xa en desuso, inserida polo director do Observatorio Real de Vilna (Lituania) Martin Poczobut no 1777 na honra ó rei de Polonia Estanislau II Poniatowski. A constelación estaba formada por estrelas que hoxe en día forman parte de Ophiuchus e Aquila. 70 Ophiuchi, un sistema estelar de magnitude aparente 4, 02 situado a só 16, 6 anos luz da Terra, era a estrela principal desta constelación.
As estrelas que se tomaron de Ophiuchus teñen unha semellanza coa V que forma o grupo de estrelas das Híades que conforman a faciana de Taurus. Antes de Taurus Poniatovii, algunhas destas estrelas eran parte da tamén obsoleta constelación do río Tigris. Porén, ambas constelacións xa non son recoñecidas polos astrónomos e ás súas estrelas, unha vez máis, volveron a Ophiuchus e Aquila.
Tautosilabismo

O tautosilabismo, homosilabismo ou isosilabismo (denominación que tamén se usa na análise poética) é o fenómeno que acontece cando varios fonemas ou sons se pronuncian na mesma sílaba. Para que haxa tautosilabismo, as dúas ou máis unidades fónicas non deben estar separadas por marxe silábica. O tautosilabismo pode darse como combinación entre varias unidades: entre dúas consoantes: v. grupo consonántico;
entre consoante e vogal: é a sílaba normal en galego, e a vogal resulta ser o núcleo da sílaba
entre dúas vogais: unha delas será núcleo silábico e a outra será semivogal (v. ditongo);
Tawhaki Patera

Tawhaki Patera é un cráter volcánico activo na superficie da lúa de Xúpiter, Ío. Está localizado no hemisferio de vangarda (cabeza) nas coordenadas 3, 32° N 76, 18° O, preto da zona ecuatorial da parte occidental de Media Regio. Tawhaki é un patera de Ío, un tipo de cráter volcánico moi semellante a unha caldeira, ten 49, 8 kms de ancho e 550 m de profundidade.
Tawhaki Patera foi visto por primeira vez coma unha mancha escura en imaxes de baixa resolución da Voyager 1 en marzo de 1979. Non se tivo constancia de actividade volcánica en Tawhaki ata setembro de 1997, cando foi observado un punto quente brillante dentro da emisión termal en lonxitudes de onda próximas ó infravermello, xusto cando Ío estaba na sombra de Xúpiter, a detección correu a cargo do instrumental da sonda Galileo. Tawhaki puido ser visto tamén coma un punto quente cando Ío estaba baixo unha eclipse en novembro do ano 1997, durante a undécima órbita da Galileo. As altas temperaturas do periódo de erupción cesaron aproximadamente en maio de 1998. Non se sabe con certeza se está dilación son cambios reais na actividade de Tawhaki ou se é debido á pobre resolución das imaxes da Voyager e do instrumental espectroscópico da Galileo (NIMS).
Tawhaki Patera é un dos varios volcáns dos que se sospeita que sexa responsable da grande erupción do 2 de agosto de 1999, chamada 9908A, unha das maiores erupcións vista en Ío. Aínda que as observacións de baixa resolución feitas dende a Terra non identificaron o volcán ou volcáns implicados na erupción, si definiron a posible zona da erupción, non máis ala do noroeste da Media Regio no hemisferio de vangarda de Ío. O NIMS, a bordo da Galileo, detectou un punto quente entre os un e os cinco micrómetros en Tawhaki durante a 21ª órbita da sonda Galileo en xullo de 1999, un mes antes da erupción. A metade sur de Tawhaki Patera foi vista pola cunha resolución de 260 metros por píxel durante un encontro con Ío o 26 de novembro de 1999, proporcionando así as imaxes de maior resolución que se posúen deste volcán. Isto concorda coas observacións feitas en xullo de 1999, que amosaban o chan de Tawhaki con parte do material máis escuro da zona, suxerindo que esta lava de Tawhaki era moi recente, e tamén concorda coa actividade vista durante a misión da sonda Galileo. Atopouse tamén unha gran canle de lava, chamada máis tarde Tawhaki Vallis, cara ao sueste. Esta canle podería estar relacionada coa anterior actividade de Tawhaki Patera, pero non existen imaxes da parte norte do patera e do canal, co cal non se pode aínda afirma-la relación directa entre estes dous accidentes xeolóxicos. En agosto do 2001, o NIMS volveu dectectar unha pequena subida no nivel de actividade de Tawhaki Patera.
Este patera recibiu oficialmente o nome de Tawhaki no ano 2000, Tawhaki era o deus do lóstrego na mitoloxía maorí. O equipo de imaxes da Galileo suxeriu o nome de Hine-i-tapeka Patera, pero foi escollido o actual Tawhaki Patera.
Tawhaki Vallis

Tawhaki Vallis é un val pouco profundo na superficie da lúa de Xúpiter, Ío. Está situado no hemisferio principal da lúa, nas planicies ecuatoriais da parte occidental de Media Regio, nas coordenadas 0, 5° N 72, 8° O. O val ten uns 190 km de longo, entre 0, 5 e 6 km de ancho, e de 40 a 60 metros de profundidade. Debido á pouca profundidade, o escaso brillo e variacións de cor asociadas ó val, Tawhaki Vallis foi visto unha soa vez, nunha imaxe de gran resolución espacial, tomada pola sonda Galileo durante o encontro con Ío do 26 de novembro de 1999. A parte final do val, tanto no norte coma no sur, aparece cortada na imaxe, a causa do terminador solar, polo cal Tawhaki podería ser máis longo do que se estimou. O val recibiu o seu nome oficial, Tawhaki Vallis, no ano 2006, varios anos despois de que a Unión Astronómica Internacional lle dese nome a unha patera próximo, chamado Tawhaki Patera, recibindo pois este nome pola proximidade a esta patera; Tāwhaki é o deus do lóstrego na mitoloxía maorí. Características
A análise da topografía de Tawhaki Vallis amosa que é coma unha canle de lava, erosionando a planicie de Media Regio a través da erosión termal. A canle ten forma de trenza, con illas no medio. Os cambios de anchura desta canle veñen dados polas diferenzas na topografía ou nas propiedades do substrato que forman as chairas. Xa que o chan da canle é máis baixo cás chairas que a rodean, a lava no pasado puido fluír a través dela, escavándoa a través da erosión termal, de xeito máis nítido do que o faría a lava nun estado pouco fluído ou lava fría. A teoría indica que Tawhaki Vallis é máis unha canle de lava fluída, o que corrobora a ausencia de diques nas súas dúas ribeiras. Isto significaría que a lava que fluíu pola canle tivo que ser parcialmente refrixerada ó longo dos seus case 200 km. Pero que o chan da canle sexa plano e a ausencia de cadeas de pequenos cráteres podería indicar a posibilidade de que Tawhaki Vallis sexa un tubo de lava colapsado, coma o Hadley Rille na Lúa. Dependendo da composición da lava e do substrato, Tawhaki Vallis puido formarse nun espazo de tempo de 400 a 600 días (para lava ultramáfica fluíndo sobre planicies ultramáficas), de 10 a 60 días (para lavas sulfurosas sobre chairas sulfurosas), ou dalgunhas horas a días se a lava a altas temperaturas fluíse sobre un substrato cun punto de fusión moito máis baixo, coma lava ultramáfica correndo sobre planicies compostas principalmente por sulfuros. Considerando que se precisa mante-la lava líquida tempo dabondo para que percorra estas grandes distancias e tendo en conta a duración típica dunha erupción que puidese xerar unha canle coma esta, a última posibilidade (lava a altas temperaturas fluíndo sobre un substrato cun punto de fusión moito máis baixo) é considerada a hipótese máis probable.
Observáronse canles coma Tawhaki Vallis preto de Zamama e Emakong Patera. Estas canles están claramente asociadas cos seus respectivos volcáns, pero baseándose nas imaxes dispoñibles, non se pode afirmar que unha erupción en Tawhaki Patera fose a responsable da formación de Tawhaki Vallis.
Taxa Horaria Zenital

En astronomía, a Taxa Horaria Zenital ou THZ dunha chuvia de meteoros é o número máximo de meteoros por hora observables en condicións ideais, un ceo perfectamente claro co radiante da chuvia xusto sobre a cabeza (no cénit). E unha fórmula referida a observacións visuais, non e valida para observacións de radio, nin de vídeo.
Taxa de fecundidade xeral

En demografía, a taxa de fecundidade xeral é unha medida de medición da fecundidade, que se refire á relación que existe entre o número de nacementos ocorrido nun certo período de tempo e a cantidade de poboación feminina en idade fértil no mesmo período. O lapso é case sempre un ano, e pódese ver como o número de nacementos por cada mil mulleres en idade fértil (nun ano).
A súa fórmula é: T F X
B 49 NF 15 ∗ 1000 {\displaystyle TFX
{B \over 49{\mbox{NF}}15}*1000} Onde: TFX: Taxa de fecundidade xeral
B: Número total de nacementos
49NF15: Poboación feminina en idade fértil (15-49 anos)
É moito máis exacta para medir e comparar a fecundidade entre países que a Taxa bruta de natalidade, pois considera os factores de estrutura por sexo e idade que afecta gravitantemente á taxa bruta.
Taxa de fertilidade

A taxa de fertilidade é un termo que se usa en demografía para designar o número proporcional de nacementos con vida, referidos a unha poboación de mulleres e un tempo determinados.
Adóitanse utilizar os seguintes índices: Taxa de fecundidade: Número de nacementos con vida por cada 1. 000 mulleres de idades comprendidas entre os 15 e os 45 anos, nun ano dado.
Taxa total de fecundidade: Número medio de fillos nacidos das mulleres que, nunha determinada sociedade ou grupo, completaron o seu ciclo reprodutivo.
Taxa de mortalidade

A mortalidade é un termo demográfico que designa un número proporcional de mortes nunha poboación e tempo determinado.
Así, defínese a taxa bruta de mortalidade coma o indicador demográfico que sinala o número de defuncións dunha poboación por cada mil habitantes, durante un período de tempo determinado, xeralmente un ano. Taxa bruta de mortalidade (Defuncións/Poboación) x 1000 Considérase: Alta taxa de mortalidade se supera o 30.
Moderada taxa de mortalidade entre 15 e 30.
Baixa taxa de mortalidade por baixo do 15.
Xeralmente nos países menos desenvolvidos a taxa de mortalidade e natalidade é máis alta, mentres que nos máis desenvolvidos a taxa de mortalidade e natalidade é máis baixa.
A taxa de mortalidade está inversamente relacionada coa esperanza de vida ó nacer, de tal xeito que canta máis esperanza de vida teña un individuo no seu nacemento, menos taxa de mortalidade ten a poboación.
Do mesmo xeito que hai taxas brutas de mortalidade hai taxas específicas de mortalidade, que son as taxas específicas para cada idade. Mortalidade en España
En España no ano 2004 a taxa de mortalidade se situaba no 8, 71, e a taxa de mortalidade infantil no 3, 99, fonte INE, Instituto Nacional de Estadística. Indicadores demográficos básicos: . As principais causas de mortalidade en España para o ano 2001 foron
Fonte: CNE, Centro Nacional de Epidemioloxía. [Ligazón morta]: Para homes, os principais grupos de causas de mortalidade foron os tumores (orixe do 32, 50% do total das defuncións), enfermidades do sistema circulatorio (29, 63%), enfermidades do sistema respiratorio (11, 85%), causas externas (5, 91%) e enfermidades do sistema dixestivo (5, 34%).
Para homes, as causas concretas de mortalidade que provocaron un maior número de defuncións foron a isquemia cardíaca (11, 56%), o cancro de pulmón (8, 63%), enfermidades cerebro-vasculares (7, 91%) e a enfermidade pulmonar obstrutiva crónica (5, 99%).
Para mulleres, os principais grupos de causas de mortalidade foron as enfermidades do sistema circulatorio (39, 86%), os tumoré (21, 47%), enfermidades do sistema respiratorio (8, 79%) e enfermidades do sistema dixestivo (4, 87%).
Para mulleres, as causas concretas de mortalidade que provocaron un maior número de defuncións foron as enfermidades cerebro-vasculares (12, 68%), a isquemia cardíaca (9, 70%), a insuficiencia cardíaca (7, 36%) e outras enfermidades do corazón (5, 05%).
Taxa de natalidade

En demografía, a taxa de natalidade é unha medida de cuantificación da fecundidade, que refire á relación que existe entre o número de nacementos ocorrido nun certo período de tempo e a cantidade total de efectivos do mesmo período. O lapso é case sempre un ano, e pódese ler como o número de nacementos dunha poboación por cada mil habitantes nun ano. A súa fórmula é: b
B N ∗ 1000 {\displaystyle b
{B \over N}*1000} Onde: b: Taxa bruta de natalidade
B: Número total de nacementos (nun período de tempo)
N: Poboación total
Ten a vantaxe de ser unha medida sinxela e fácil de interpretar, pero presenta algunhas dificultades, pois na comparación entre países pode levar a diferenzas que dependen máis da estrutura por idade e sexo da poboación que da fecundidade das poboacións analizadas. Para ese efecto recoméndase usar taxas refinadas, como a taxa de fecundidade xeral ou a estrutura de fecundidade por idade.
Taxco de Alarcón

Taxco de Alarcón (náhuatl: tlachtli e co, 'xogo de pelota, lugar' 'lugar onde se xoga pelota ou lugar do xogo de pelota') é unha cidade mexicana situada no estado de Guerrero. É un dos centros turísticos máis importantes do devandito estado. Pola súa beleza arquitectónica é considerado pola Secretaría de Turismo de México unha vila máxica. Taxco é o centro mineiro máis antigo do continente, motivo polo cal é coñecido polas súas minas de prata, as cales existen dende a época da colonia. A cidade de Taxco aínda preserva gran parte do seu estilo colonial, como tamén o Templo de Santa Prisca, consagrado en 1759, construída no estilo barroco novohispano.
Segundo os resultados publicados no II Censo de Poboación e Vivenda, efectuado polo Instituto Nacional de Estatística e Xeografía de México (INEGI), no ano 2005, a cidade de Taxco de Alarcón tiña até ese momento unha poboación total de 50. 415 habitantes; 24. 362 correspondente a homes e 26. 053 mulleres.
Taxi

O taxi é un automóbil privado, conducido por un chofer e destinado ao transporte de pasaxeiros e mais das equipaxes destes. O transbordo faise de porta a porta, á elección do pasaxeiro, contrariamente aos transportes en común que circulan entre puntos predeterminados (paradas de autobús, estacións ferroviarias).
A palabra taxi provén de taxímetro, aparato destinado a medir o tempo e a distancia dun traxecto para estabelecer o montante a pagar polo pasaxeiro. Este taxímetro é chamado igualmente contador quilométrico.
Taxina

As taxinas son un conxunto de medicamentos antineoplásicos que impiden o crecemento celular ó impedir a división das células. As taxinas úsanse para tratar o cancro. Tamén se denominan antimicrotúbulo, antimitótico e inhibidor mitótico.
As taxinas son terpenos producidos por plantas do xénero Taxus como o teixo, de aí o seu nome xenérico. Identificáronse por primeira vez en fontes naturais, pero algúns deles sintetizáronse artificialmente. Son taxinas o paclitaxel, o docetaxel e o cabazitaxel. O paclitaxel atopouse por primeira vez no teixo do Pacífico.
Utilízanse para realizar o tratamento de quimioterapia en pacientes afectados de cancro. O principal mecanismo da taxina é a inhibición da función do microtúbulo. Isto lévao a cabo mediante a estabilización do guanosindifosfato (nucleótido abreviado normalmente como GDP) unido á tubulina impedindo o normal funcionamento dos microtúbulos. Os microtúbulos son esenciais para a división celular, e por iso as taxinas paran a mitose celular. De forma similar ás taxinas, o alcaloide da Vinca esnaquiza os fusos mitóticos. Polo tanto ambos denomínanse velenos da mitose. Crese que as taxinas son radiosensibilizadores.
Taxon monotípico

Monotípico redirixe aquí. En bioloxía, un taxon monotípico é un grupo taxonómico (taxon) que contén só un taxon inmediatamente subordinado. O taxon subordinado en cuestión pode conter varios taxons inferiores ou ser tamén monotípico. Aínda que o termo parece indicar que un taxon ten un só espécime tipo (sen sintipos, lectotipos, ou outros tipos) e ningún sinónimo heterotípico/júnior, ese non é o seu significado.
No caso das especies, unha especie monotípica é aquela que non contén subespecies ou grupos menores de taxons infraespecíficos. No caso dos xéneros prefírese ás veces o o termo "uniespecífico".
Na nomenclatura botánica, un xénero monotípico tamén se refire a un caso especial no que se describen simultaneamente un xénero e unha soa especie dese xénero. En Botánica, monotípico úsase máis que monoespecífico co mesmo significado.
Igual que o termo "monotípico" se usa para describir un gran taxon que comprende só unha subdivisión, pódese tamén dicir que o taxon contido é monotípico dentro do taxon grande, por exemplo, un xénero monotípico dentro dunha familia.
Taxons que se consideraban inicialmente monotípicos poden deixar de selo ao seren subdivididos máis adiante conforme se afina a súa clasificación taxonómica ao obtérense novos coñecementos sobre eles, como por exemplo, datos xenéticos.
O seu antónimo é taxon politípico ou politípico. Exemplos
Algúns exemplos de grupos monotípicos son os seguintes: A familia de plantas Cephalotaceae inclúe un só xénero, Cephalotus, e unha soa especie, Cephalotus follicularis.
O porco formigueiro (Orycteropus afer) é monotípico dentro do seu xénero Orycteropus, que á súa vez é monotípico dentro da familia Orycteropodidae, e esta é monotípica dentro da orde Tubulidentata.
O papagaio Anodorhynchus hyacinthinus é unha especie monotípica, xa que non se distinguiu ningunha subespecie dentro desta especie.
O paxaro Panurus biarmicus ten varias subespecies en distintas zonas da súa área de distribución, pero pertence ao xénero Panurus, que segundo o consenso actual se considera monotípico (é o único xénero) dentro da familia Panuridae.
O peixe Ozichthys albimaculosus, das augas tropicais de Australia e sur de Nova Guinea, é a especie tipo do xénero monotípico Ozichthys.
A planta do grupo das anxiospermas Breonadia salicina é a única especie do xénero monotípico Breonadia.
Taxonomía de Bloom

A taxonomía de Bloom é unha clasificación dos obxectivos do proceso educativo elaborada polo pedagogo estadounidense Benjamin Bloom que distingue tres dominios ("categorías") de actividades educativas e seis niveis xerárquicos de comportamento intelectual.
A taxonomía foi proposta polo equipo de Bloom a raíz dunha convención da Asociación Norteamericana de Psicoloxía en 1948. Establécese que existe máis do que un único tipo de aprendizaxe. En concreto, identifican tres, que denominan "dominios": Cognitivo
a habilidade para "pensar as cousas", as destrezas mentais, os coñecementos. Os obxectivos cognitivos xiran en volta do coñecemento e comprensión dun tópico determinado.
Afectivo
o desenvolvemento na área dos afectos e as emocións, a maneira de reaccionar, a capacidade de sentir a dor e a alegría nos demais, as actitudes. Os obxectivos afectivos diríxense a fomentar a conciencia das necesidades emotivas e actitudinais.
Psicomotor
as habilidades manuais ou físicas, a capacidade de manipular fisicamente unha ferramenta ou un instrumento, os procedementos ou destrezas. Os obxectivos psicomotores céntranse en mudar e/ou desenvolver os comportamentos físicos.
Cada un dos tres dominios subdivídese nunha xerarquía de obxectivos educativos que se aplica aos obxectivos cognitivos e van desde os comportamentos máis simples aos máis complexos. Bloom elaborou esta taxonomía para o dominio cognitivo (afirmaba non ter suficientes datos sobre os outros no seu contexto universitario), que se pode pensar como graos de dificultade: cada nível debe dominarse ben antes de poder pasar ao seguinte. Coñecemento
Mostrar que se memorizaron materiais aprendidos lembrando feitos, termos, conceptos básicos e respostas.
Comprensión
Demostrar que se comprenderon feitos e ideas organizando, comparando, traducindo, interpretando, fornecendo descricións e indicando as ideas principais.
Aplicación
Resolver problemas en situacións novas aplicando o coñecemento, feitos, técnicas e regras aprendidos dun xeito novo.
Análise
Examinar e analizar a información en partes identificando motivos ou causas. Inferir e atopar probas que apoien as xeneralizacións.
Síntese
Xuntar información de xeito distinto combinando elementos nunha estrutura nova ou propoñendo solucións alternativas.
Avaliación
Presentar e defender opinións xulgando a información e validade das ideas ou a cualidade dun traballo tendo como base un conxunto de criterios.
A taxonomía de Bloom constitúe a base dos currículos educativos de moitos sistemas educativos en todo o mundo.
Taylor Momsen

Taylor Momsen, nada en Saint Louis o 26 de xullo de 1993, é unha vocalista, actriz e modelo dos Estados Unidos de América. Reside na cidade dos Ánxeles, California, e é coñecida pola súa interpretación da adolescente rebelde chamada Jenny Humphrey na serie Gossip Girl. É a vocalista principal do grupo de rock alternativo e hard rock, The Pretty Reckless. Traxectoria
Discografía cos The Pretty Reckless
Álbums de estudio
2010: Light Me Up
2014: Going To Hell
2016: Who You Selling For
EPs
2010: The Pretty Reckless (EP)
2012: Hit Me Like A Man
Sinxelos
«Make Me Wanna Die» (2010)
«Miss Nothing» (2010)
«Just Tonight» (2010)
«You» (2012)
«My Medicine» (2012)
«Kill Me» (2012)
«Going To Hell» (2013)
«Heaven Knows» (2014)
«Messed Up World (F'd Up World)» (2014)
«Take Me Down» (2016)
Ta’m-e gīlās

Ta’m-e gīlās (en persa: طعم گيلاس) é un filme iraniano de 1997 escrito, producido, editado e dirixido por Abbas Kiarostami, e protagonizado por Homayoun Ershadi. Conta a historia dun home de mediana idade de Teherán que conduce polos suburbios da cidade na procura de alguén disposto a enterralo logo de que el cometa suicidio. O filme gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1997, a cal compartiu co filme xaponés Unagi. Personaxes
Homayoun Ershadi como Mr. Badii
Abdolrahman Bagheri como Mr. Bagheri
Afshin Khorshid Bakhtiari como traballador
Safar Ali Moradi como soldado
Mir Hossein Noori como seminarista