Lei de Dollo

A lei de Dollo ou lei de Dollo da irreversibilidade evolutiva ou principio de Dollo é unha hipótese proposta en 1893 polo paleontólogo belga nado en Francia Louis Dollo, que di que a evolución non é reversible. A formulación desta hipótese tal como a fixo inicialmente Dollo era: "Un organismo non pode retornar, nin sequera parcialmente, a un estado previo polo que xa pasou na súa liña de antepasados. " Esta enunciación é a miúdo malinterpretada como unha hipótese menos esixente referida á posibilidade de recuperar estruturas ou órganos perdidos, que é improbable que reaparezan na "mesma forma" (definida con pouca precisión). Segundo Richard Dawkins, esta lei é "realmente só unha afirmación sobre a improbabilidade estatística de seguir exactamente a mesma traxectoria evolutiva dúas veces (ou calquera traxectoria determinada), en calquera dirección. " Stephen Gould suxeriu que a irreversibilidade hipoteca certas vías evolutivas unha vez que emerxen as formas principais: "[Por exemplo], unha vez que se adopta o plan corporal ordinario dun réptil, centos de opcións quedan para sempre pechadas, e as posibilidades futuras deben desenvolverse dentro dos límites do deseño herdado. " Un exemplo
Nun estudo de 2009 sobre a evolución da estrutura das proteínas propúxose un novo mecanismo para a lei de Dollo. No estudo examinouse un receptor hormonal que evolucionara desde dunha proteína ancestral que podía ligarse a dúas hormonas pero que cambiou a unha nova proteína que era específica para unha soa hormona. Este cambio fora causado por dúas substitucións de aminoácidos, que impiden que se produza a unión da segunda hormona. Porén, ocorreron seguidamente outros cambios, que eran selectivamente neutros, xa que non afectaban á unión a hormonas. Cando os autores trataron de reverter a proteína ao seu estado ancestral facendo mutar os dous "residuos de unión", encontraron que os outros cambios producidos desestabilizaran o estado ancestral da proteína. Concluíron que para que evolucionase esta proteína revertendo ao estado anterior e recuperando a súa capacidade de unirse ás dúas hormonas, terían que producirse varias mutacións neutras independentes simplemente por azar e sen presión de selección. Como isto é extremadamente improbable, pode explicar por que a evolución tende a ir nunha soa dirección. Excepcións propostas á lei de Dollo
Aínda que non está claro cal é o limiar exacto para a violación da lei de Dollo, hai varios estudos de casos cuxos resultados discuten a validez dalgunhas interpretacións. Por exemplo, moitos taxons de gasterópodos reduciron as súas cunchas, e algúns perderon o enrolamento en espiral. Segundo a interpretación de S. J. Gould da lei de Dollo, non sería posible recuperar a cuncha enrolada en espiral despois de que se perdera o enrolamento. Non obstante, uns poucos xéneros da familia de caracois Calyptraeidae puideron ter cambiado o seu ritmo de desenvolvemento (heterocronía) e recuperado unha cuncha enrolada a partir dunha cuncha non espiralada de tipo patela. Outras "excepcións" propostas inclúen as ás dos insectos pau, os estadios larvais de píntegas, perda de dedas en lagartos, de clavículas en dinosauros terópodos non aviarios, do pescozo, a rexión pectoral, e de musculatura das extremidades superiores en primates, incluíndo na liñaxe que deu lugar aos humanos.