proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Baba Iagá

Baba Iagá (en rusa Баба Яга, [ˈbabə jəˈɡa]) é un personaxe do folclore e a mitoloxía eslava, especialmente rusa. Características
É unha muller vella coa pel engurrada, co nariz azul, os dentes de aceiro e cunha perna normal e outra de óso (motivo polo cal ás veces é chamada "Baba Iagá Pata de Óso"). Esas dúas pernas representan o mundo dos vivos e o mundo dos mortos, entre os que deambula. Baba Iagá é un ser perverso e cruel, pero non totalmente malvado. Os seus dentes permítenlle romper ósos e desgarrar a carne con facilidade, consumindo a diario grandes cantidades de carne, de persoa, xeralmente de meniños. A pesar diso, mantén un aspecto delgado, cos ósos moi marcados.
Voa montada nun morteiro metálico (ás veces nunha ola), e rema no aire cunha vasoira prateada. Vive nunha casoupa levantada sobre dúas enormes patas de galiña (idea que podería derivar das cabañas de certos pobos finoúgricos, que as construían así para protexerse dos animais), coa que se desprazar por toda Rusia. O valado da casoupa está adornado con cranios, que conteñen candeas no seu interior. Para entrar na casa, Baba Iagá di un conxuro. O interior da casoupa está cheo de carne e viño. Baba Iagá non permite que as persoas boas permanezan na súa propiedade.
A súa vivenda está protexida polos seus servintes invisibles, que aparecen como mans espectrais. Baba Iagá tamén ten ao seu servizo aos cabaleiros branco, vermello e negro, que controlan respectivamente o día, o solpor e a noite. Cultura
A figura de Baba Iagá probablemente deriva da "Meiga", o terceiro membro da Deusa Tripartita (Virxe, Nai e Meiga), símbolo das tres idades da muller.
Baba Iagá apareceu en diferentes historias do folclore ruso. Nalgunhas axuda á xente que a serve. Noutras dise que garda as Augas da Vida e da Morte", pois é a "Dama Branca da Morte e do Renacemento". Noutras dise que ten dúas irmás chamadas coma ela e co seu mesmo aspecto. Cóntase que envellece un ano cada vez que lle fan unha pregunta, e que para rexuvenecer bebe un té feito coas estrañas rosas azuis, polo cal recompensa enormemente ás persoas que lle traen algunha desas rosas.
Baba Iagá aparece en numerosas ocasións nas historias dos autores de contos de fadas rusos modernos, e desde a década de 1990 na "Fantasia rusa". Baba Iagá coñece a Andréi Belanin no seu ciclo Царь Горох ("A Axencia de detectives do Tsar Goroj)". A súa infancia e mocidade foron descritas por vez primeira no conto Lukomorie ("A baía"), de A. Aliverdíev.
Aparece tamén en historias non eslavas. No cómic Hellboy, de Mike Mignola, é o personaxe antagonista nunha das historias. En Fábulas, de Bill Willingham, é aliada do Adversario. Noutra obra, toma a forma de Carapuchiña Vermella para introducirse como espía.
En 1973 Corrado Farina dirixiu a película Baba Yaga, de produción franco-italiana.
Baba Marta

Baba Marta (en búlgaro Баба Марта, literalmente, "Avoa marzal") é o nome dunha figura mítica que representa a fin do frío inverno e o comezo da primavera. A súa festa celébrase en Bulgaria o 1 de marzo co intercambio e uso de martenitsi. O folclore relacionado con Baba Marta tamén está presente no sur e leste de Serbia, e en Romanía hai unha tradición semellante, ligada ao regalo de mărțișori. Día de Baba Marta
Os búlgaros celebran no 1 de marzo unha tradición secular trocando martenitsi no que se coñece como o día de Baba Marta; a tradición é darlles os amigos fíos entretecidos de cor vermella e branca para que teñan saúde e felicidade durante o ano e para lembrarlles que se achega a primavera. Baba Marta represéntase como unha vella laida, que sempre se amosa insatisfeita cos seus dous irmáns, pero que segundo unha das tradicións o 1 de marzo está contenta e ri ao facer a limpeza preparatoria da primavera, e entón sae o sol.
Babbar Patera

Babbar Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 86 kms de diámetro e está situado a 39, 79° S 271, 98° O. O seu nome provén do deus sumerio do Sol, e foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1979. Algunhas escarpas preto de Babbar Patera poderían ser fallas. Moi preto, ó sur de Babbar Patera está a chaira Lyrcea Planum, e xa moito máis ó sur está Svarog Patera. Ó leste está o Exipto Mons.
Babe

Babe é un filme estadounidense dirixido por Chris Noonan que se estreou en 1995. Baséase na obra de Dick King-Smith The Sheep-Pig. Sinopse
Na granxa Hogget vive toda clase de animais. Cada animal ten un traballo que sabe como facer e cada un intenta facelo ben, porque sabe cal é o seu sitio. Á granxa chega Babe, un porquiño que o granxeiro gañou nun concurso. Hogget sente que hai algo especial en Babe e decide ensinarlle o oficio de can pastor e deste xeito tan peculiar, Babe evita sela cea de Nadal. Personaxes
James Cromwell como Arthur Hoggett
Magda Szubanski como Esmé Hoggett
Brittany Byrnes como neta dos Hoggetts
Wade Hayward como neto dos Hoggetts
Actores de dobraxe
Christine Cavanaugh como Babe
Miriam Margolyes como Fly
Hugo Weaving como Rex
Danny Mann como Ferdinand
Miriam Flynn como Maa
Russi Taylor como o gato dos Hoggetts
Roscoe Lee Browne como Narrador
Michael Edward-Stevens como Cabalo
Charles Bartlett como Vaca
Evelyn Krape como Vella ovella
Paul Livingston como Galo
John Erwin como Comentarista de televisión Galardóns e nomeamentos
1995: Oscar: Mellores efectos visuais. 7 nomeamentos, incluíndo mellor filme.
1995: Globo de Ouro á mellor película - Comedia ou musical.
1995: 4 nomeamentos ós BAFTA: Efectos visuais, montaxe, filme e guión adaptado.
1995: Círculo de críticos de Nova York: Mellor dirección novel (Chris Noonan).
Babel Fish

O Babel Fish foi un servizo de traducións automáticas ofrecido polos motores de procura Altavista e Yahoo! . Historia e características
O seu nome está inspirado no Peixe de Babel. Pode traducir calquera texto ou sitio a outras linguas. Era un dos tradutores en liña de Internet máis utilizados e o seu uso era gratuíto e estaba dispoñible nas linguas máis utilizadas. O seu rival máis directo era o tradutor de Google, chamado Google Translate. Así como Google Translate, o Babel Fish podía traducir páxinas web en tempo real conforme o usuario ía navegando. Nos últimos tempos, o Babel Fish era xestionado baixo a plataforma de Yahoo, porque o servizo foi absorbido despois da compra por parte deste último á empresa Overture Services Inc propietaria do sitio Altavista, que fora o creador do tradutor e cuxa plataforma baixo a que funcionaba ata 2006.
Como ocorre con todos os tradutores automáticos non sempre se conseguía unha boa tradución con este sistema. A tecnoloxía detrás de Babelfish foi desenvolvida pola Systran, que tamén creou un paquete de software comercial co mesmo nome.
Babesiose

A babesiose (ou babesíase) é unha enfermidade parasitaria similar á malaria, provocada por protozoos do xénero Babesia e que adoita afectar aos animais domésticos, en especial aos cans. O seu nome estableceuse na honra do biólogo romanés Victor Babeş, que foi o primeiro en illar ao axente patóxeno. Epidemioloxía
A babesiose é a típica enfermidade que se transmite a través dun organismo vector, xeralmente a carracha (Ixodes dammini); de feito, é o mesmo que transmite a enfermidade de Lyme e, a miúdo, ambas van asociadas. Hai zonas do planeta nas que a babesiosis está tan estendida que pode transmitirse por transfusións de sangue.
A babesiose é chamada «malaria do nordés» na costa atlántica do norte de Estados Unidos, debido a que a súa morbilidade e os seus síntomas son similares aos da malaria auténtica. En realidade, sábese moi pouco da babesiose naqueles lugares nos que a malaria está moi estendida, porque se parecen tanto que é fácil confundilas.
Algunhas veces, a infección con parasitos da babesia pode ser asintomática ou causar unha enfermidade leve non específica; o enfermo a miúdo nin sequera se dá conta. Nos casos máis leves, esta enfermidade pode provocar febrícula e algo de anemia, pero nos casos agudos a temperatura corporal pode alcanzar os 40 graos e provocar fallos orgánicos, como a insuficiencia respiratoria, cefaleas, nauseas, vómitos, mialxias e hemólise. As persoas máis ameazadas son os mozos, os anciáns ou os que teñen o sistema inmunolóxico máis débil e, dado que o bazo é unha das vísceras que combaten a enfermidade, aqueles aos que lles foi extirpado son máis vulnerábeis. Fisiopatoloxía
Os parasitos de Babesia reprodúcense nos propios glóbulos vermellos, onde son identificábeis debido á súa anómala división celular cruciforme; ademais, do mesmo xeito que a malaria, provocan anemia hemolítica. Pero, a diferenza do seu axente patógeno, o Plasmodium, a Babesia non ataca ao fígado, pois non se desenvolve fóra dos eritrocitos. Diagnóstico
A babesiose é fácil de diagnosticar se se sabe o que se está buscando. Aínda que non hai un protocolo de actuación, se se habita nunha zona onde a enfermidade é habitual ou a persoa foi picada por un carracho, presentando anemia hemolítica e febre, con esa orientación, o médico pode localizar o organismo invasor por medio de diversos tipos de análises de sangue: xa sexa seroloxía, unha reacción en cadea da polimerasa, un reconto de plaquetas ou un hemograma. Tratamento
Os casos máis leves de babesiose resólvense sen tratamento, xa que o sistema inmunolóxico é capaz de neutralizalo. Para os pacientes con casos máis agudos tradicionalmente viñan administrándose dous tipos de fármacos: a quinina e a clindamicina; pero non era raro que esta combinación provocase rexeitamento nos doentes, polo que os estudos máis actualizados suxiren a combinación de atovaquone e azitromicina, en xeral máis tolerados polo organismo. Ademais, as transfusións de sangue permiten substituír os glóbulos vermellos danados por outros sans.
Babsk

Babsk é unha vila de Polonia, situada no centro do país. A súa poboación en 2004 era de 690 habitantes.
A vila fundouse probablemente no século XIV.
Bacalar

Bacalar, é unha cidade do concello de Bacalar, en México, situado no estado de Quintana Roo, cunha poboación de 11048 habitantes en 2010.
Baccalauréat

O baccalauréat, familiarmente coñecido como o bac e antigamente como bachot, é un título académico que os estudantes franceses poden obter ó rematar o lycée (instituto de secundaria). Creado baixo Napoleón I por decreto orgánico do 17 de marzo de 1808.
O baccalauréat permite os estudantes franceses pasar á educación superior ou obter unha cualificación profesional que lles permitirá conseguir un traballo nun determinado campo. É legalmente un grao universitario, o que significa que o exame debe ser feito por xurado presidido por un profesor universitario. Os estudantes no lycée poden elixir non presentarse para o baccalauréat ó remataren o lycée, xa que é máis un exame para entrar na universidade que un exame do lycée. A nota final máxima é 20, e as cualificacións dos que aproban van entre Assez Bien (12-14), Bien (14-16), Très Bien (16-18) e Excellent (18-20). É o equivalente do A-level no Reino Unido, do Abitur en Alemaña ou da selectividade en España.
Hai tres tipos de baccalauréat: Baccalauréat général
Baccalauréat professionnel
Baccalauréat technologique
Bachata

A bachata é un xénero musical orixinario da República Dominicana. Considérase un híbrido entre o bolero e outros coma o son, o merengue, o chachachá e mesmo o tango. Historia
Até finais do século XX, a bachata fora desdeñada ao se tratar dunha música das clases pobres, recibindo o apelativo de "música de amargue". Así, por exemplo, apenas era escoitada nas estacións de radio. Mais o interese xurdiu a partir da década de 1980, coa expansión dos medios masivos de comunicación, co auxe do turismo, e co esforzo dalgúns compositores que viron que xurdira un xénero diferenciado de expresión do popular. Autores como Juan Luis Guerra e Víctor Víctor nos anos 90, e anteriormente Luis Días nos 80, achegaron unha visión diferente que articulaba esta expresión musical co urbano marxinal. A chegada en masa do turismo á República Dominicana outorgoulle popularidade, e converteuna nun xénero que penetrou todos os estratos e espazos do país, espallándose internacionalmente.
Bacillus halodurans

Bacillus halodurans é unha especie de bacteria grampositiva con forma de bacilo, móbil e formadora de esporas que se encontra no solo. Nunha comparación xenómica con Bacillus subtilis, a cepa de B. halodurans C-125, orixinalmente unha cepa de Bacillus non clasificada, contiña xenes únicos e factores sigma que puideron axudarlle a adaptarse a ambientes máis alcalinos. Produción de bacteriocina
B. halodurans produce unha bacteriocina, chamada haloduracina, que pode ser útil como lantibiótico e podería faricarse en grandes cantidades por fermentación en estado sólido. Estrutura xenómica
B. halodurans ten un xenoma que contén 4, 2 Mbp con 4066 xenes codificadores de proteínas.
Bacilo

Esta páxina é sobre as bacterias con forma de bastonciño (bacilar). Non confundir co xénero bacteriano Bacillus, coa clase bacteriana Bacilli ou cos insectos fásmidos do xénero Bacillus. O termo bacilo (e o adxectivo bacilar) úsase para describir calquera bacteria con forma alongada de bastonciño ou barra cilíndrica. Os bacilos poden encontrarse en moitos grupos taxonómicos de bacterias. Non son exclusivos da clase Bacilli ou do xénero Bacillus (que tamén se traducirían por "bacilo").
Os bacilos son bacterias que se encontran en diferentes ambientes, teñen distintos metabolismos e hainos grampositivos e gramnegativos, polo que teñen pouco en común excepto a súa forma similar. Adoitan aparecer sós, pero tamén en parellas (diplobacilos), en cadeas (estreptobacilos) ou grupos formando unha barreira. As bacterias que teñen forma máis ovoidal, intermedia entre o coco e o bacilo, denomínanse cocobacilos.
Algúns bacilos son patóxenos, pero a maioría son inofensivos, como moitos da flora bacteriana intestinal, os Lactobacillus do iogur, rizobios fixadores de nitróxeno, a bacteria atopada nas costas galegas Gallaecimonas etc. A bacteria máis estudada, E. coli, é un bacilo.
Ademais dos bacilos, outras formas bacterianas importantes son os cocos, vibrións e espirilos. Exemplos
Ao longo da historia da medicina e da microbioloxía, varias destas bacterias bacilares adquiriron sona polas enfermidades que causaban e déuselle o nome do científico que as descubriu. Por exemplo: Bacilo de Aertrycke: Salmonella
Bacilo de Bang: Brucella abortus
Bacilo de Ducrey: Haemophilus ducreyi
Bacilo de Eberth: Salmonella typhi
Bacilo de Nicolaier: Tétano (Clostridium tetani')
Bacilo de Hansen: Mycobacterium leprae
Bacilo de Klebs-Löffler: Corynebacterium diphtheriae
Bacilo de Koch: Mycobacterium tuberculosis
Bacilo de Morex: Xénero Moraxella
Bacilo de Pfeiffer: Haemophilus influenzae
Bacilo de Yersin: Yersinia pestis
Back to the Future

Back to the Future é un filme estadounidense dirixido por Robert Zemeckis que se estreou en 1985. Escrito por Zemeckis e Bob Gale, producido por Steven Spielberg, e protagonizado por Michael J. Fox, Christopher Lloyd, Lea Thompson, Crispin Glover e Thomas F. Wilson. Sinopse
O adolescente Marty McFly é amigo de Emmett "Doc" Brown, un científico ó que todos en Hill Valley toman por tolo. Cando Doc crea unha máquina para viaxar no tempo montándoa nun DeLorean, un erro fortuíto fai que Marty chegue ao 5 de novembro de 1955, data na que os seus futuros pais aínda non se coñeceron. Despois de impedir o seu primeiro encontro, deberá conseguir que se coñezan e que casen; do contrario, a súa existencia non sería posíbel. Personaxes
Michael J. Fox como Marty McFly
Christopher Lloyd como Doc Emmett Brown
Crispin Glover como George McFly
Lea Thompson como Lorraine McFly
Thomas F. Wilson como Biff Tannen Galardóns e nomeamentos
1985: Oscar: Mellores efectos de son. 4 nomeamentos.
Back to the Future Part III

Back to the Future Part III é un filme estadounidense de ficción científica dirixido por Robert Zemeckis que se estreou en 1990. É a terceira parte da saga de Back to the Future. Sinopse
Doc ten a máquina do tempo avariada, e está prisioneiro na época do salvaxe oeste. Por outra banda, Marty McFly está en 1955 e acaba de recibir unha carta escrita por Doc en 1885. Nela, Doc pídelle que arranxe o coche, pero que non vaia rescatalo pois atópase moi ben no pasado. Porén, Marty irá na súa busca cando descobre unha vella tumba na que le que o seu amigo morreu en 1885, unha semana despois de escribir esa carta. Personaxes
Michael J. Fox como Marty McFly, (baixo o nome de "Clint Eastwood") e Seamus McFly
Christopher Lloyd como Doutor Emmett "Doc" Brown
Mary Steenburgen como Clara Clayton
Thomas F. Wilson como Buford "Mad Dog" Tannen e Biff Tannen
Lea Thompson como Maggie McFly e Lorraine Baines McFly
Elisabeth Shue como Jennifer Parker
James Tolkan como Mr. Strickland e Sheriff James Strickland
Jeffrey Weissman como George McFly
Michael Balzary como Needles
ZZ Top como A banda que toca no baile
Baco (Michelangelo)

Baco (Bacco en italiano) é unha escultura en mármore realizada entre 1496 e 1497 por Michelangelo, a obra dunha altura de 203 centímetros atópase no Museo Nacional do Bargello en Florencia.
A obra foi realizada por Michelangelo na súa primeira viaxe o ano 1496 a Roma, o encontro nesta cidade coa escultura antiga debeu de inspirarlle para a execución do Bacus que mostra unha clara tendencia, a unha interpretación das obras, que naquel momento, estábanse descubrindo por medio das escavacións en Roma.
Neste sentido descríbea Ascanio Condivi: Esta obra é claramente a primeira grande obra mestra de Michelangelo, onde se mostra a característica constante da sexualidade na súa escultura, simboliza o espírito do hedonismo clásico que Savonarola e os seus seguidores estaban dispostos a suprimir de Florencia.
Mostra tamén esta escultura a característica constante na obra do artista, de evocar a sexualidade, de forma andróxina, como a mesma natureza do deus na antigüidade que era ambigua e misteriosa, mostra o sátiro como referencia a Sileno, sátiro que fora mestre de Bacus e a pel desollada e chea de uvas simboliza a vida sobre a morte.
A escultura foi un encargo do cardeal Riario, rexeitada por este, foi comprada e conservouse nos xardíns do banqueiro Jacopo Galli, onde foi debuxada por Martín Heemskerck cara a 1532 onde se aprecia a falta da súa man dereita. Máis tarde foi adquirida por Francisco I de Medici en 1572 ata o seu paso ao Bargello en 1873.
Bacterioclorofila

As bacterioclorofilas son pigmentos fotosintéticos que presentan varios tipos de bacterias fototróficas. Presentan aneis de clorina ou bacterioclorina con diversos substituíntes. Foron descubertas por C. B. van Niel en 1932. Están relacionadas coas clorofilas, que son os principais pigmentos fotosintéticos das plantas, algas, e cianobacterias. Os grupos bacterianos que conteñen bacterioclorofila realizan unha fotosíntese anoxixénica, que non produce oxixeno, na que utilizan lonxitudes de onda da luz que non absorben outros organismos fotosintéticos. Hai varios tipos de bacterioclorofilas característicos de diferentes grupos de bacterias, como se resume na táboa: As bacterioclorofilas a, b, e g son bacterioclorinas, o que significa que as súas moléculas teñen un anel macrocíclico de bacterioclorina con dous aneis pirrol reducidos (B e D). As bacterioclorofilas c, d, e, e f son clorinas, o que significa que as súas moléculas teñen un anel macrocíclico de clorina cun anel pirrol reducido (D).
Bacterioplancto

O bacterioplancto son as comunidades bacterianas do plancto e que se moven na columnas de augas doces ou salgadas.
O bacterioplancto ocupa un amplo rango de nichos ecolóxicos nos sistemas acuáticos. Moitos son saprófitos e obteñen a enerxía consumindo materia orgánica disolta, que fora producida por outros animais. Poden consumir o material orgánico disolto por estar este disolto e polo tanto accesible ou por se asociar poder asociar a ese material particulado, como é no caso da neve mariña. Moitas outras especies de baterioplancto son autotróficas, ben fotosintétizadoras ou quimiosintetizadoras. Este último grupo adóitase clasificar como picofitoplancto, por seren de entre 0. 2 e 2 μm de tamaño celular. O picofitoplancto inclúe grupos como os Prochlorococcus e Synechococcus.
O baterioplancto xoga papeis importantes nas rutas ecolóxicas de fixación de nitróxeno, a nitrificación e a desnitrificación, a remineralización e metanoxénese.
Como moito plancto de pequeno tamaño, o bacterioplancto é depredado polo zooplancto, de xeito corrente protozoos, e o tamaño de poboación das comunidades pola infección de bacteriofagos.
Bacterium

Bacterium é o nome dun xénero histórico de bacterias, que actualmente xa non se considera válido. Bacterium foi un taxon descrito en 1828 por Christian Gottfried Ehrenberg. A especie tipo deste taxon era orixinalmente Bacterium triloculare, pero as mostras perdéronse, polo que foi cambiada por Bacterium coli (hoxe coñecida como Escherichia coli). En 1951 e definitivamente en 1954 o xénero Bacterium foi eliminado da taxonomía ao ser recoñecido como nomen generum rejiciendum, o que significa "nome de xénero rexeitado", o cal tamén se aplicou á familia Bacteriaceae.
Mentres estivo en vigor, o xénero incluía a bacilos que non forman esporas cuxa relación con outras especies era escura (era un "caixón de xastre da taxonomía"). Diferenciábase daquela do xénero Bacillus, constituído por bacilos formadores de esporas (sensu Cohn 1872).
O termo introducido por Ehrenberg, tomado do grego "βακτήριον" ("pequeno bastón"), acabou utilizándose dun modo máis amplo para denominar en xeral a todos os procariotas (despois separáronse as arqueas), e para denominar a un dos dominios de seres vivos, as Bacteria (bacterias). Especies
Neste antigo xénero Bacterium incluíronse moitas especies. Como o xénero foi abolido no proceso de formación do Código Bacteriolóxico non existe actualmente unha lista oficial das especies que inclúe. As que se indican nesta lista son as especies aceptadas como pertencentes ao xénero por Breed e Conn en 1935: Bacterium radiobacter, máis tarde chamada Agrobacterium tumefaciens e hoxe chamada Rhizobium radiobacter
Bacterium aerogenes, despois coñecida como Aerobacter aerogenes e hoxe como Enterobacter aerogenes
Bacterium violaceum, hoxe chamada Chromobacterium violaceum
Bacterium amylovorum, actualmente denominada Erwinia amylovora
Bacterium zopfii, hoxe Kurthia zopfii
Bacterium monocytogenes, hoxe Listeria monocytogenes
Bacterium pneumoniae, hoxe Klebsiella pneumoniae
Bactriana

A Bactriana, ou Bactria, é unha antiga rexión da Asia Central, situada hoxe no noroeste de Afganistán; o adxectivo bactriano, "habitante ou nativo de Bactria", úsase desde o século XIV, en concreto aplicado a unha especie de camelo, o camelo bactriano. O nome Bactria úase desde 1600, e deriva do latín Bactria, voz tomada do lingua persa, que significa literalmente "a provincia occidental", do persa bakhtar, "o oeste". Xeografía
Bactria atopábase ao norte da cordilleira do Hindu Kush e ao sur do río Amu Daria, e abranguía a rexión chá que se encontra nos actuais Afganistán, Tadjiikistán e Uzbekistán. De xeito máis amplo Bactria era a zona ao norte do Hindu Kush, ao oeste da cordilleira do Pamir e ao sur das montañas de Tian Shan, no Xinjiang, ao noroeste da actual China.
A Bactriana limitaba polo leste coa antiga rexión de Gandhara no Subcontinente indio, ao oeste con Dranxiana e Hircania e ao norte coa Transoxiana, a Sogdiana e a extensísima Escitia (Extra Imaus), ao sur limitaba con Aracosia.
Entre outros territorios, a Bactriana incluía aos da Guriana, a Bubacena, a Parapamisade e o chamado "país dos marucenos". O idioma clásico da Bactriana era unha lingua indoeuropea da subfamilia indoirania, o idioma bactriano.
A dos bactrianos é unha das liñas hereditarias dos modernos taxikos, así como posibelmente dos paxtos. Algúns historiadores cren que o nome moderno de «taxiko» orixinouse de Ta-Hia ou Daxia, nome chinés antigo da rexión (en chinés medieval pronunciábase /datguea/). Pola súa parte, os antigos indios denominábana Bahlika.
Bad Religion

Bad Religion é unha banda de punk rock estadounidense formada nos Ánxeles (California) en 1979 por Jay Bentley (baixo), Greg Graffin (voces), Brett Gurewitz (guitarra) e Jay Ziskrout (batería). Adóitaselles atribuír o liderado do revival do punk rock durante finais dos anos 80, e tamén é unha importante influencia para gran cantidade de músicos de punk e de rock. As letras da banda abordan temas relacionados coa relixión, a política, a sociedade, os medios de comunicación e a ciencia. Musicalmente, destacan pola súa sensibilidade melódica e o uso extenso de harmonías vocais de tres partes.
Bad Religion conseguiu un bo número de seguidores no underground estadounidense cos seus primeiros traballos antes de asinar con Atlantic Records en 1993. Ese ano acadaron a fama co seu sétimo álbum de estudio, Recipe for Hate, que chegou ao número 14 na lista Billboard's Heatseekers. A este seguiulle un ano despois Stranger than Fiction, onde aparecían os seus maiores éxitos, "Infected" e unha versión regravada de "21st Century (Digital Boy)", e que foi certificado ouro nos Estados Unidos e o Canadá. Pouco despois do lanzamento de Stranger than Fiction Gurewitz deixou Bad Religion para centrarse no seu selo Epitaph Records, sendo substituído por Brian Baker. Dende o regreso de Gurewitz en 2001 a banda experimentou un rexurdimento da súa popularidade, sendo o seu décimo sexto traballo, True North (2013), o seu primeiro álbum en entrar no top 20 da lista Billboard 200, chegando ao número 19. Discografía
EPs
Bad Religion (1981, Epitaph)
Back to the Known (1985, Epitaph)
Christmas Songs (2013, Epitaph)
Recompilatorios
80-85 (1991, Epitaph)
All Ages (1995, Epitaph)
Punk Rock Songs (2002, Epic)
En directo
Tested (1997, Epic)
Bad Santa

Bad Santa é un filme estadounidense de 2003 dirixido por Terry Zwigoff. Está protagonizado por Billy Bob Thornton, Tony Cox, Lauren Graham, Brett Kelly, Lauren Tom, John Ritter e Bernie Mac. Foi o derradeiro filme de John Ritter antes da súa morte o 11 de setembro de 2003. O filme foi dedicado á lembranza de Ritter. Estreouse nos Estados Unidos o 26 de novembro de 2003, e foi estreado fóra da competición no Festival Internacional de Cine de Cannes. Personaxes
Billy Bob Thornton como Willie T. Soke
Tony Cox como Marcus Skidmore
Lauren Graham como Sue
Brett Kelly como Thurman Merman
Lauren Tom como Lois Skidmore
John Ritter como Bob Chipeska
Bernie Mac como Gin Slagel
Cloris Leachman como Granny
Octavia Spencer como Opal
Alex Borstein como Milwaukee mom
Billy Gardell como Milwaukee Security Guard
Bryan Callen como Miami bartender
Tom McGowan como Harrison
Ajay Naidu como Hindustani Troublemaker
Ethan Phillips como Roger Merman
Matt Walsh como Herb
Max Van Ville como Skateboard Bully
Ryan Pinkston como shoplifter
Curtis Taylor como Phoenix Security Guard
Sheriff John Bunnell como Phoenix Police Chief
Bad Teacher

Bad Teacher é un filme estadounidense de 2011 dirixido por Jake Kasdan e escrito por Lee Eisenberg e Gene Stupnitsky. Está protagonizado por Cameron Diaz, Justin Timberlake, Lucy Punch, Jason Segel, e Phyllis Smith.
O filme estreouse nos Estados Unidos e no Canadá o 24 de xuño de 2011. Conta a historia dunha mestra preguiceira que regresa a un traballo docente que odia co obxectivo de facer bastantes cartos para poñer implantes de peito após o seu prometido rico remata a súa relación. Personaxes
Cameron Diaz como Elizabeth Halsey
Justin Timberlake como Scott Delacorte
Lucy Punch como Amy Squirrel
Jason Segel como Russell Gettis
Phyllis Smith como Lynn Davies
John Michael Higgins como Wallace "Wally" Snur
Dave Allen como Sandy Pinkus
Molly Shannon como Melody Tiara
Eric Stonestreet como Kirk
Thomas Lennon como Carl Halabi
Nat Faxon como Mark Pubich
Kaitlyn Dever como Sasha Abernathy
Matthew J. Evans como Garrett Tiara
Noah Munck como Tristan Munck
Kathryn Newton como Chase Rubin-Rossi
Aja Bair como Devon
Andra Nechita como Gaby
Christine Smith como asistente do doutor
Jillian Armenante como Beth Pavicic
Baddeleyita

A baddeleyita é un raro mineral de óxido de circonio (ZrO2) ou circonia. Atópase en diversos cristais monoclínicos prismáticos. Pode ser transparente ou translúcido, cun alto índice de refracción, e un rango de cores que van desde o incolor até o amarelo, o verde e o marrón escuro. É un material refractario, cun punto de fusión de 2700 °C. O hafnio, moi similar ao circonio, é unha impureza e preséntase sempre polo menos en pequenas porcentaxes de 0, 1 %. A baddeleyita foi descrita por primeira vez en 1892 en Ratnapura, Sri Lanka, por Joseph Baddeley. Logo tamén foi descrita en Minas Gerais e Jacupiranga, São Paulo, Brasil, como noutros lugares do mundo.
É atopada frecuentemente como grans detríticos en gravas. A súa principal aparición é en vetas a altas temperaturas e é un mineral accesorio da sienita, da diabase, do gabro, da anortosita, da carbonatita, da kimberlita e de intrusións de lamproíta. Tamén se ten atopado en tectitas, meteoritos e no basalto lunar. Minerais asociados son a ilmenita, a zirkelita, a apatita, a magnetita e a perovskita, na mina de Jacupiranga, Brasil; e a fluorita, a nefelina, o pirocloro e a allanita en Monte Somma, Italia.
Debido á súa natureza refractaria, como á súa estabilidade baixo certas condicións, os grans de baddeleyita, xunto co circón, úsase na datación radiométrica ao uranio-chumbo.
Badr A

Badr A, tamén coñecido como Badr 1, foi o primeiro satélite artificial de Paquistán. Foi lanzado o 16 de xullo de 1990 mediante un foguete chinés Longa Marcha 2E desde o Centro espacial de Xichang. Características
Badr A foi o primeiro satélite artificial pertencente a Paquistán, aínda que lanzado mediante un foguete chinés. Foi inxectado nunha órbita inicial de 201 km de perixeo e 984 km de apoxeo, cunha inclinación orbital de 28 graos.
A finalidade orixinal do satélite era probar un experimento sobre comunicacións dixitais no espazo usando as bandas correspondentes ás franxas entre 144 e 146 MHz e 435 e 436 MHz. Tiña forma poliédrica, con 26 caras e 483 mm de diámetro.
Os sinais do satélite deixaron de recibirse 35 días despois da posta en órbita polo que se pensa que foi un fallo eléctrico e reentrou na atmosfera o 8 de decembro de 1990.
Badr B

Badr B, tamén coñecido como Badr 2, foi o segundo satélite artificial de Paquistán. Foi lanzado o 10 de decembro de 2001 mediante un foguete ruso Zenit 2 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Badr B foi o segundo satélite artificial pertencente a Paquistán, aínda que lanzado mediante un foguete ruso Zenit 2. A finalidade do satélite é estudar a meteoroloxía espacial e facer observacións da Terra. Foi desenvolvido en colaboración co Reino Unido.
Os instrumentos de a bordo poden monitorizar as nubes e o oxíxeno atmosférico a alta resolución.
Baggy

Baggy é un xénero de dance alternativo británico popular a finais dos 80 e principios dos 90 xeralmente asociado coa escena Madchester do norte de Inglaterra. Trátase dun estilo no que bandas de rock alternativo sacaron influencias da psicodelia e da música dance.
Bagheria

Bagheria (Bagarìa, en siciliano) é un concello italiano da provincia de Palermo, na rexión de Sicilia. Localízase a 13 km de Palermo a 85 m sobre o nivel do mar. Ten 50321 habitantes.
No século XIX a cidade estivo de moda entre a aristocracia italiana e nela construíron numerosas mansións Historia
Arredor dunha torre construída no século XV, xorden as primeiras vivendas, pero o verdadeiro desenvolvemento de Bagharia débese a Giuseppe Branciforti, conte de Raccuja, que construíu a Vila Butera en 1658.
Baghèt

O baghèt é un tipo de gaita tocada historicamente en Bérgamo e Brescia, na actual rexión italiana da Lombardía. É unha pequena gaita de dobre lingüeta con dous bordóns, asociada a músicos rurais. O instrumento desapareceu a mediados do século XX, mais na actualidade é tocado por algúns músicos que o están a revivir.
Bagnères-de-Bigorre

Bagnères-de-Bigorre (Banhèras en occitano) é unha comuna do departamento dos Altos Pireneos, Francia, localizada nas beiras do río Adour. É coñecida polas súas augas termais e pola súa proximidade á estación de deportes de inverno de La Mongie.
Nos seus 125, 86 km² viven 8016 habitantes. A altitude media do concello é de 500 m e a máxima chega a 2872 m.
Bagnères-de-Luchon

Bagnères-de-Luchon (Banhèras de Luishon en occitano) é unha comuna do departamento da Alta Garona, Francia. Nos seus 52'8 km² viven 2900 habitantes. Localízase nos Pireneos, polo leste limita co Val de Arán (España) polo porto do Pontillón. Coñecida pola súa estación de esquí e as súas augas termais.
Baht

O baht (en tailandés: บาท, símbolo: ฿, código ISO 4217: THB) é a unidade de moeda oficial en Tailandia. Cada baht divídese en 100 satang (สตางค์).
A emisión de moedas e billetes baht é responsabilidade do Banco de Tailandia.
O nome tailandés baht aplícase orixinalmente a unha unidade de medida de peso, empregada para metais preciosos, como o ouro. Neste sentido, o termo é aínda hoxe en día, utilizado polos xoieiros en Tailandia, e equivale a 15, 244 gramos. Moedas e billetes
A actual serie de moedas e billetes en circulación comprende as seguintes denominacións:
- Moedas: 1, 5, 10, 25 e 50 satang, 1, 2, 5 e 10 baht.
- Billetes: 20, 50, 100, 500 e 1000 baht.
A moeda de 10 baht foi unha das primeiras moedas do mundo emitida cunha composición bimetálica. Actualmente, cada ano saen á circulación numerosas moedas conmemorativas desta denominación con motivos relacionados coa casa real ou asuntos de estado. As moedas de dous euros son case idénticas en peso e tamaño á moeda de 10 baht.
No ano 2007, coincidindo co oitenta aniversario do rei, púxose en circulación unha nova serie de moedas con menores custos de produción. Historia
Até o 1897, a unidade de moeda tailandesa subdividíase en oito fuang, unidade que á súa vez se compoñía de oito att. O sistema decimal actual, no que un baht equivale a cen satang, foi introducido durante o reinado do rei Chulalongkorn. O nome da unidade era tical, até os anos 1940, cando foi substituído polo nome actual, bath. O nome tical tamén correspondía a unha unidade tradicional usada en xoiería, aproximadamente quince gramos de prata.
Até o 27 de novembro de 1902, o tical tiña un valor fixado en referencia á prata. O descenso do valor deste metal nos mercados internacionais provocou unha caída da cotización da moeda con respecto ás divisas que utilizaban o ouro como patrón de referencia.
Iso levou a cabo unha redefinición da moeda, que deixou de estar ligada á prata. Nese mesmo ano, o 19 de setembro, emitíronse os primeiro billetes de banco, con denominacións de 5, 10, 20, 100 e 1000 tical.
Unha reliquia do sistema non decimal antigo é o feito de que a fracción dun cuarto de baht, 25 satang, recibe coloquialmente o nome de salueng (สลึง). Este termo emprégase normalmente para cantidades pequenas, e para a propia moeda de 25 satang, popularmente chamada rian salueng (เหรียญสลึง), "moeda de salueng".
Bahía Blanca

Bahía Blanca é unha cidade arxentina, na provincia de Bos Aires, dista duns 650 quilómetros da cidade de Bos Aires. A urbe foi fundada no 11 de abril do 1828. O nome Bahía Blanca ten orixe na brancura dos salitres costeiros. Bahía Blanca é a cidade urbana máis importante do sur arxentino e un complexo portuario de moita importancia, sendo o porto de grans máis importante do país. A poboación da urbe é duns 365509 habitantes (2010).
Baian I

Baian foi un Khagan ávaro, o «Khan dos Khans» (rei dos reis) do seu pobo, que reinou entre os anos 562 e 602, ano do seu pasamento. Traxectoria
Foi perseguido polos prototurcos, decide emigrar cara aos Cárpatos antes de solicitar, ao principio pacificamente, un territorio ao Imperio Bizantino, cousa que o emperador Xustiniano rexeita (circa 558). Continuando a súa ruta cara ao oeste, chega a Xermania, a Turinxia, onde se enfrontou ao rei franco merovinxio Sixeberto I. En 566, este último é derrotado nas ribeiras do Elba. Baian pídelle daquela axudas varias: fariña, legumes e rabaños de ovellas e de bois antes de asinar un tratado de paz cos francos.
Instalado en Pannonia onda os longobardos, destrúe con estes últimos o reino dos xépidos dirixidos polo rei Cunimundo (circa 566/67), a petición dos bizantinos. En 568, asina un tratado co rei longobardo Alboíno, que decide invadir Italia, tras autorizar ao pobo longobardo un dereito de retorno a Pannonia e Nórica válido durante dous séculos.
Dono das rexións abandonadas polos longobardos e xunto cos xépidos vencidos, ameaza a Bizancio e vence ao emperador Tiberio II en 574, antes de se apoderar de Sirmium e da súa rexión, sometendo a tribo dos esclavóns.
Morre en 602.
Baida

Al-Baida (en árabe: البيضاء "Al-Bayḑā) é a cuarta cidade máis grande de Libia, e as principais cidades de Al Jabal al Akhdar. Tamén é a sede da Universidade Omar Al-Mukhtar.
Bailada

A bailada ou bailía é un subxénero da cantiga de amigo consistente nunha composición destinada ó baile. Segue unha estrutura paralelística, apropiada para a súa dramatización por un grupo de rapazas.
A protagonista ou cantadeira entoa as principais cobras (ou estrofas), mentres que as restantes raparigas, formando unha especie de coro, entoan o refrán (ou retrouso).
Unha das bailadas máis famosas foi composta por Airas Nunes: Bailemos nós já todas três, ai amigas.
Hai outro exemplo dunha bailada, mais neste caso neotrobadoresca: María Balteira, da saya çintada, de Xosé María Álvarez Blázquez
Baile das labradas

O baile das labradas ou baile da aña, son as muiñeiras e xotas que se bailaban nas veigas ao finalizar a súa labranza. Acompañábanse musicalmente co ritmo obtido polo percutir das pedras contra os sachos, e adoitaban bailarse cun ramallo de loureiro no alto. Características
O costume das labradas colectivas das terras nos meses de abril e maio, conservado até os anos setenta do século XX nalgunhas comarcas do sur de Galiza, levaba asociado unha serie de rituais que permitían alixeirar o traballo e que servían para a socialización da colectividade. Un destes ritos era a aña, unha competencia entre dous grupos de labradores por ver quen remataba antes as súas tarefas. O bando vencedor gañaba o dereito a "botala aña", isto é, cantarlle ao bando derrotado unha serie de cantigas escarnecedoras. Os gañadores adoitan tamén enviar un ramo de loureiro, ou outra árbore, aos vencidos. Este ramallo denominábase tamén aña, e do seu ritual asociado existen diferentes versións: En Barcia de Mera (Covelo), o ramo espetábase simplemente no terreo, mentres os bailadores danzaban en roda ao seu arredor acompañados polo ritmo dos legóns. En Aboal (Mondariz), botábase unha peza específica para a ocasión, a ribeirana da aña. Un dos homes bailaba co ramo no alto e sacaba a bailar un punto a cada unha das mulleres presentes na veiga. Rematado o baile espetábase o ramo, que ía adobiado con fitas, lazos, rosquillas, etc, na terra, no que se pode interpretar como un rito de fertilidade co que se pretendía transmitir a fertilidade das mozas e asegurar así unha boa colleita. Despois disto, os bois continuaban a labrar o resto da leira e os asistentes camiñaban tras deles cantando o chamado "cantar da aña". En Toutón (Mondariz), baixábase o ramo en procesión, coa merenda para os asistentes, desde a casa do "amo" da leira labrada. A comitiva marchaba cantando ao ritmo dos sachos, cos cestos da comida e co ramo convenientemente adobiado. O ramallo levábao un mozo que tiña o cometido de sacar a bailar, a todas as mulleres presentes na labrada un punto concreto que remataba cunha reverencia. Era obrigatorio botar o punto, a moza que se resistía levaba un golpe simbólico coa pola até que se conseguise a súa participación. Ao rematar o baile, o ramo colocábase no arado para que percorrese a veiga dun cabeceiro ao outro.
Baile de salón

Os bailes de salón son aqueles que se bailan en parella de forma coordinada e seguindo o ritmo da música. Historia
Na súa orixe eran moi populares e a súa repercusión social foi de tal magnitude que deu lugar a creación de salas específicas, que compostas por unha orquestra e un pavimento axeitado facilitaron a súa práctica. Na actualidade practícanse tamén como modalidade deportiva en competicións organizadas e regulamentadas polas correspondentes federacións nacionais e internacionais.
Tanto na súa versión social como na de competición e deportiva os movementos e interaccións da parella axústanse a patróns previamente establecidos que, asociados coa música caracterizan os distintos bailes.
Isto motiva que a súa práctica requira dunha aprendizaxe previa que xa cando se transmitía de pais a fillos e na actualidade pode ser adquirido en academias de danza. Estilos de bailes
De salón social
Entre os máis coñecidos e ordenados alfabeticamente figuran: Bolero
Bachata
Conga
Cumbia
Cha-cha-chá
Chotis
Danzón
Fox-Trot
Hustle
Mambo
Merengue
Milonga
Pasodoble
Pericón
Polca
Rock and roll
Salsa
Salsa en liña
Sevillana
Ska
Son cubano
Swing
Tango arxentino
Valse inglés
Valse vienés
De competición
Hai dúas modalidades: Latinos e Estándar. Nos latinos o baile é máis solto e marchoso,
No estándar o baile libre faise máis pegado e cunha forma compacta e estirada.
Latinos
No primeiro lugar a samba
No segundo lugar o chachacha
No terceiro lugar a rumba bolero
No cuarto lugar o pasodobre español
E por último o jive ou rock and roll
Estándar
Quickstep
Fox lento
Tango
Valse inglés
Valse vienés
Bainita

A bainita é unha mestura de fases de ferrita e cementita e na súa formación interveñen procesos de difusión.
A bainita forma agullas ou placas, dependendo da temperatura de transformación. Os detalles microestructurais da bainita son tan finos que a súa resolución só é posíbel mediante o microscopio electrónico. Está composta dunha matriz ferrítica e de partículas alongadas de cementita. A fase que rodea as agullas é martensita.
A transformación bainítica tamén depende do tempo e da temperatura e pódese representar nun diagrama de transformación isotérmico, a temperaturas inferiores ás de formación da perlita.
Nos tratamentos isotérmicos realizados entre 540º-727 °C, fórmase perlita e entre 215-540 °C, o produto de transición é a bainita. As transformacións perlítica e bainítica compiten entre si e só unha parte dunha aliaxe se pode transformar en perlita ou en bainita. A transformación noutro microconstituínte só é posíbel volvendo quentar até formar austenita.
Con todo, a diferenza da perlita, a ferrita e a cementita non están presentes en formas que dependen da aliaxe e a temperatura de transformación.
A microestrutura depende da temperatura e distínguense dúas morfoloxías:
Bainita superior: Fórmase en rangos de temperatura inmediatamente inferiores aos de perlita. componse de agullas ou bastóns de ferrita con cementita entre elas.
Bainita inferior: Fórmase a temperatura da orde da martensita Ms (lixeiramente superiores ).
Prodúcese preferentemente en transformacións isotérmicas de (austémpera), aínda que tamén pode facelo a arrefriado continuo e corresponde a unha transformación intermedia entre a que corresponde a perlita e a martensita. En Aceiros
Os aceiros bainíticos son máis duros e resistentes que os perlíticos porque teñen unha estrutura máis fina a base de partículas diminutas de cementita nunha matriz ferrítica. Por este motivo exhiben unha interesante combinación de resistencia e ductilidade. Producindo Bainita
Para a produción de aceiro bainítico, que resulta resistente a fatíga e ao desgaste por rodaxe e exento de carburos (moi duros pero poden ser fráxiles). Existen múltiples métodos: Laminar en quente o aceiro con aliantes: 0, 05-0, 5% C, 1-3% Se ou Ao, 0, 5-2, 5% Mg e 0, 25-2, 5% Cr. O punto de equilibrio do ferro (xunto con C e impurezas, C equivalente), en austeníta xusto antes da formación de Martensita. Este aceiro é refrixerado de xeito continuo á súa temperatura de laminado, ou ben ao aire, ou por refrixeración forzada.
Baiuca (banda)

Alejandro Guillán Castaño, coñecido artisticamente como Baiuca, nado en Catoira en 1990 é un músico galego. Usou o nome artístico Alex Casanova ata 2017, momento no que deixou atrás o estilo musical pop para innovar coa mestura de música electrónica e música tradicional galega, resultando un estilo que algúns dan en chamar folktrónica. Reside en Madrid. Discografía
Antagonasia (2014)
"¡No puede ser? " 03: 17
"Ni una sola vez" 03: 37
"Ciudad Carmín" 03: 52
"Todo va a estar bien" 04: 42
"Bocadillo de Luna" (con Aries) 02: 52
"Lulú" 02: 44
"Yo no me muevo por dinero" 03: 55
"Xeado de Limón" 02: 33
Muiñeira (2017)
"Muiñeira"
"Xiabre"
Queimada (2017)
"Queimada"
"Faiado"
Mozas (2017)
"Mozas"
"Lamprea"
Muíño (2018)
"Muíño"
Morriña (2018)
"Morriña"
Solpor (2018)
Nel compilou algúns dos singles que lanzou anteriormente, lanzando novas cancións. "Muíño"
"Solaina"
"Morriña"
"Arrieiro"
"Muiñeira"
"Solpor"
"Mozas"
"Brétema"
"Arume"
Olvídame (2018)
"Olvídame" (con Aliboria)
Caroi (2019)
"Caroi" (con Aliboria)
Mangüeiro (2019)
"Mangüeiro" (con Aliboria)
Misturas (2019)
"Olvídame" 3: 48 (con Aliboria)
"Caroi" 3: 35
"Toutón" 4: 39
"Mangüeiro" 4: 48
"Liñares" 3: 10
Fisterra (2019)
"Fisterra" (con Carlangas)
Caravel (2019)
"Caravel" (con Nita)
Paisaxes (2020)
Fisterra 4: 14
Caravel 4: 38
Fisterra (El Búho Dub) 4: 18
Caravel (Uji Remix) 5: 45
Adélia (2020)
Adélia 4: 18
Adélia (Yeahman Remix) 4: 38
Adélia (Ohxala Remix) 6: 17
Luar (2021)
"Luar" (con Lilaina)
Veleno (2021)
"Veleno" (con Rodrigo Cuevas)
Meigallo (2021)
"Meigallo" (con Lilaina)
Embruxo (2021)
"Meigallo"
"Veleno"
"Embruxo"
"Luar"
"Cortegada"
"Romaría"
"Conxuro"
"Lavandeira"
"Diaño"
"Lobeira"
Solstício (2022)
"Solstício" (con Carlos Núñez)
Paxaro do Demo (2022)
"Paxaro do Demo" (con Xoel López)
Diamante (2022)
"Diamante" (con Alba Reche)
Diamante / La Mare (2023)
"Diamante" (con Alba Reche)
"La Mare" (con Alba Reche)
Vai Tu (2023)
"Vai Tu" (con Leilia)
Barullo (2024)
"Navajitas" (con Xurxo Fernandes & Felisa Segade)
"S​í​samo" (con Ant​í​a Ameixeiras)
"Alentejo"
"Ribeirana" (con Lilaina)
"Barullo" (con Felisa Segade)
"Sementei" (con Ant​í​a Ameixeiras)
"MonteViso" (con Carlangas)
"PAEQB"
"Xoia" (con Ant​í​a Ameixeiras)
"Rachafaldra"
Baixa

Unha baixa é unha persoa vítima dun accidente, lesión ou trauma. A palabra baixas utilízase sobre todo nos medios de comunicación para describir as mortes e lesións provocadas por unha guerra ou desastre. O público xeral confunde ás veces o termo baixa co de vítima mortal (morto), pero as lesións non letais tamén son baixas.
No seu uso militar, as baixas teñen ás veces un significado máis específico, e fan referencia a todas as persoas perdidas para o servizo militar, o que inclúe os mortos en combate, mortos por enfermidade, incapacitados por lesións físicas ou mentais, capturados, desertados e desaparecidos. As feridas menos serias que non impiden a unha persoa combater non se adoitan contar como baixas. A suma das baixas coñécese como conta de baixas.
Antes da segunda guerra mundial, as mortes por enfermidade adoitaban superar ás mortes en combate. Historicamente, o 20-30% dos alcanzados en combate morrían mentres que o resto sobrevivía. Isto é, a proporción de feridos e mortos era de 3 a 1.
Baixa Austria

A Baixa Austria (Niederösterreich) é un estado (Land) do nordeste austríaco.
O Estado limita coa capital federal no seu centro oriental, como fronteiras ten á República Checa ó norte e a Eslovaquia ó nordeste, ademais dos Länder de Burgenland ó sueste, Estiria ó sur e Alta Austria ó oeste.
A súa capital é, dende 1986, Sankt Pölten.
Os seus 19174 km² de área o fan o maior estado do país; a súa poboación, de 1545804, é lixeiramente menor á vienesa.
Baixa California

Baixa California é un dos 31 estados que xunto co Distrito Federal conforman as 32 entidades federativas de México. É o estado máis setentrional do México. Fai fronteira co estado norteamericano de California, ao leste co estado mexicano de Sonora e co mar de Cortez, ao sur co estado mexicano de Baixa California Sur, e a oeste co océano Pacífico. No ano 2010 tiña unha poboación de máis de tres millóns de habitantes. A capital do Estado é a cidade de Mexicali.
Cidades importantes son Tijuana e Ensenada, ademais da capital, como tamén outras: Tecate, Playas de Rosarito, San Felipe, San Quintín, Ciudad Guadalupe Victoria, Ciudad Morelos, Los Algodones e La Rumorosa.