proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Aprendizaxe cultural

A aprendizaxe cultural, tamén chamada transmisión cultural, é a forma que ten un grupo de persoas ou animais dentro dunha sociedade ou cultura de aprender e transmitir información. Os estilos de aprendizaxe están altamente influenciados por como a cultura integra socialmente os seus nenos e nenas e xente nova. Nos últimos cincuenta anos publicáronse estudos transculturais que se centraban principalmente nas diferenzas entre as culturas orientais e as occidentais (Chang, et al. , 2010). Estas diferenzas ambientais inclúen o clima, os patróns de migracións, as guerras, a sustentabilidade agrícola e os patóxenos endémicos. Crese que a evolución cultural, sobre a cal se constrúe a aprendizaxe cultural, é un produto dos últimos 10000 anos e que garda pouca relación coa xenética (Chang, et al. , 2010).
A aprendizaxe cultural permite aos individuos adquirir habilidades que serían incapaces de conseguir de xeito independente durante as súas vidas (Van Schaik & Burkart, 2011). Crese que a aprendizaxe cultural é especialmente importante en humanos. Os seres humanos son destetados a unha idade máis temperá en comparación coa aparición da dentición adulta (MacDonald, 2007). A inmadurez da dentadura e do sistema dixestivo, o tempo requirido para o desenvolvemento do cerebro, a rapidez de crecemento do esqueleto que necesita o cativo para chegar á altura e forza do adulto, significan que os meniños teñen necesidades dixestivas especiais e son dependentes dos adultos durante longos períodos de tempo (MacDonald, 2007). Este tempo de dependencia constitúe tamén o tempo necesario para a aprendizaxe cultural, que acontece antes da transición á idade adulta.
En base á aprendizaxe cultural, a xente crea, recorda e afronta ideas. Entenden e aplican sistemas específicos con significados simbólicos. As culturas son comparadas con mecanismos de control, plans, receitas, normas ou instrucións. Hai diferenzas culturais nas motivacións académicas, nos logros, nos estilos de aprendizaxe e de conformidade (Chang, et al. , 2010). A aprendizaxe cultural depende da innovación ou da habilidade de crear novas respostas ao ambiente e da habilidade de comunicar ou imitar o comportamento doutros (Lehmann, Feldman & Kaeuffer, 2010). Os animais capaces de resolver problemas e de imitar o comportamento doutros son capaces, polo tanto, de transmitir información durante xeracións.
Aprendizaxe de linguas asistida por computador

A Aprendizaxe de Linguas Asistida por Ordenador (ALAO) por por Computador ou por Computadora é o estudo e a concepción de diferentes formas de utilizar un ordenador no ensino e aprendizaxe de linguas estranxeiras (en inglés coñecida como Computer-Assisted Language Learning, CALL). Como disciplina e área de estudo e práctica, o ALAO abrangue unha gran variedade de aplicacións que poden ir dende o uso de software instalado localmente que permite ao alumno realizar unha secuencia de actividades didácticas con autocorrección. mundos virtuais para a aprendizaxe de idiomas, ao uso de contornos virtuais de aprendizaxe, encerados interactivos, uso de corpus e concordancias, ou a chamada comunicación mediada por ordenador (Computer-Mediated Communication, CMC).
Desde a década de 1990, o CALL volveuse cada vez máis difícil de clasificar, co uso de blogs, wikis, redes sociais, podcasting, aplicacións da Web 2. 0, aprendizaxe de linguas do mundo virtual e encerados interactivos.
Identificáronse tres fases históricas de CALL, clasificadas segundo os seus enfoques pedagóxicos e metodolóxicos subxacentes: condutista: concibido nos anos cincuenta e implantado nos anos sesenta e setenta.
comunicativo: de 1970 a 1980.
integral: abrazando a multimedia e Internet: década de 1990 en adiante.
Aprilia, Italia

Aprilia é unha localidade e comuna italiana da provincia de Latina, rexión do Lacio, cuns 69. 768 habitantes no 2009. Foi fundada en 1936 na era do goberno fascista.
AprizeSat

AprizeSat, coñecidos en primeiro lugar como LatinSat, é unha constelación de satélites de comunicacións en órbita baixa terrestre planificada para proporcionar un sistema de transmisión global e ofrecer servizos de monitorización e seguimento. Características
Cada satélite ten unha masa duns 12 kg e usa a técnica de almacenamento e descarga pola que unha estación envía datos ao satélite, que os almacena para despois envialos a outra estación durante o seu traxecto orbital. Teñen forma de cubo e a alimentación eléctrica é proporcionada por células solares que cobren algunhas das súas caras.
AprizeSat 3 a 10 levaban a bordo un receptor AIS (Automatic Identification System, Sistema de Identificación Automático) para recoller a posición de buques no mar. AprizeSat 3 e 4 son agora propiedade de e operados por SpaceQuest para COM DEV/exactEarth, mentres que AprizeSat 5, 6 e 7 foron transferidos a exactEarth despois dun período de 90 días de probas e son coñecidos agora como exactView 5, 6 e 5R. AprizeSat 8 é propiedade de SpaceQuest pero pode ser transferido a exactEarth no futuro. Tódolos AprizeSat en órbita foron lanzados mediante foguetes Dnepr.
Apse

Un apse (do grego ἁψίς) é o punto de maior ou menor distancia dun corpo a un dos focos da súa órbita elíptica. En mecánica celeste este foco é tamén o centro de atracción, que é normalmente o centro de masas do sistema.
O punto de máxima aproximación (o punto no que os dous corpos están máis cerca) chámase periapse ou pericentro, namentres que o punto de maior afastamento chámase apoapse ou apocentro. Á liña recta trazada cruzando o apoapse e o periapse chámaselle liña de ápsides, e coincide co eixo maior da elipse, que é a liña que atravesa a parte máis longa dunha elipse.
Os termos derivados úsanse para identificar o corpo orbitado. Os máis comúns son perixeo (do grego περί peri
arredor de, e Γαῖα Gaia
Terra) -punto da órbita máis preto da Terra- e apoxeo (do grego ἀπό apó
lonxe, e Γαῖα Gaia
Terra) para referirse a órbitas arredor da Terra e perihelio (do grego περί perí
arredor de, e ἥλιος Helios
Sol) e afelio (do grego ἀπό apó
lonxe, e ἥλιος Helios
Sol) para referirse a órbitas arredor do Sol. Para órbitas arredor da Lúa úsanse os termos perilúa e apolúa. Fórmulas matemáticas
Estas fórmulas caracterizan o periapse e o apoapse dunha órbita: Periapse: velocidade máxima v p e r
( 1 + e ) μ ( 1 − e ) a {\displaystyle v_{\mathrm {per} }
{\sqrt {\tfrac {(1+e)\mu }{(1-e)a}}}\, } a distancia (periapse) mínima r p e r
( 1 − e ) a {\displaystyle r_{\mathrm {per} }
(1-e)a\! \, } Apoapse: velocidade mínima v a p
( 1 − e ) μ ( 1 + e ) a {\displaystyle v_{\mathrm {ap} }
{\sqrt {\tfrac {(1-e)\mu }{(1+e)a}}}\, } a distancia máxima (apoapse) r a p
( 1 + e ) a {\displaystyle r_{\mathrm {ap} }
(1+e)a\! \, } De acordo coas leis de Kepler (baseadas na conservación do momento angular) e coa conservación da enerxía, esas dúas cantidades son constantes para unha órbita dada: Momento angular relativo específico h
( 1 − e 2 ) μ a {\displaystyle h
{\sqrt {(1-e^{2})\mu a}}} Enerxía orbital específica ϵ
− μ 2 a {\displaystyle \epsilon
-{\frac {\mu }{2a}}} onde: a {\displaystyle a\! \, } é o semieixo maior. μ {\displaystyle \mu \! \, } é o parámetro gravitacional estándar. e {\displaystyle e\! \, } é a excentricidade, definida como e
r a p − r p e r r a p + r p e r
1 − 2 r a p r p e r + 1 {\displaystyle e
{\frac {r_{\mathrm {ap} }-r_{\mathrm {per} }}{r_{\mathrm {ap} }+r_{\mathrm {per} }}}
1-{\frac {2}{{\frac {r_{\mathrm {ap} }}{r_{\mathrm {per} }}}+1}}} Para a conversión de alturas sobre a superficie a distancias entre unha órbita e o seu primario, o radio do corpo central debe sumarse, e á inversa.
A media aritmética das dúas distancias limitantes é a lonxitude a do semieixo maior. A media xeométrica das dúas distancias é a lonxitude do semieixo menor, b. A media xeométrica das dúas velocidades é − 2 ϵ {\displaystyle {\sqrt {-2\epsilon }}}, a velocidade correspondente á enerxía cinética que, en calquera posición da órbita e sumada á enerxía cinética existente, faría que o corpo orbitante escapase.
Apsines de Gádara

Apsines de Gádara (en grego Ἀψίνης) foi un sofista e retórico grego do século III orixinario de Gádara en Fenicia. Traxectoria
Floreceu no goberno de Maximino cara ao ano 235. Estudou en Esmirna e Nicomedia. Ensinou retórica en Atenas, onde foi amigo de Filóstrato, quen eloxiou a forza da súa palabra e a memoria que tiña, e onde discutiu con Frontón de Emisa. Foi tan distinguido que obtivo a dignidade consular.
As súas obras destacan dous tratados de retórica: Περὶ τῶν μέρων τοῦ πολιτικοῦ λόγου τέχνη, da que se conserva un fragmento moi interpolado e non se pode dicir que parte era realmente de Apsines.
Περὶ τῶν ἐσχηματισμένων προβλημὰτων, unha obra moi breve sobre proposicións.
Aptiano

O Aptiano é unha división da escala temporal xeolóxica, a quinta idade ou piso do Cretáceo inferior. Esténdese desde 125, 0 até 113, 0 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Aptiano segue ao Barremiano e é anterior ao Albiano.
Apuleio Celso

Apuleio Celso (latín: Appuleius Celsus) foi un médico de Centuripa en Sicilia, titor de Terencio Valente e Escribonio Largo que viviu no século I. Suponse que é o autor de Herbarium seu de Medicaminibus Herbarum, que está escrito baixo o pseudónimo de Apuleio Bárbaro.
Apupo

Para a cuncha, véxase Bucina. O apupo ou apupada é unha forma de demostrar desconformidade por alguén ou algo, xeralmente a un artista ou deportista, ao berrarlle "bu! " ou facendo sons de facer xestos coas mans cara ao artista, como baixar os polgares. En particular, se aos espectadores lles desgusta a presentación, tamén poden acompañar o seu apupo lanzando obxectos (tradicionalmente froita podrecida ou vexetais) ao escenario, aínda que os obxectos poden non ter a intención de ferir ao artista. Exemplos
En deportes, o apupo por parte dos fanáticos é completamente común. Poden apupar a xogadores particularmente odiados do equipo contrario, ou calquera xogador contrario cando existe unha intensa rivalidade entre equipos. A conduta anti-deportiva tamén pode ser apupada, como golpear intencionalmente a un xogador local ou finxir unha falta en fútbol ou en básquet (onde é unha falta técnica). Apupar a un árbitro despois dunha arbitraxe non popular tamén é común. Apupar a xogadores expulsados despois de recibir un segundo cartón amarelo ou un cartón vermello directo tamén é común por moitas razóns.
En deportes profesionais, o equipo propio, xogadores ou adestrador poden ser apupados por mor do pobre rendemento ou tempada.
Apure

Apure e un dos estados federais de Venezuela. Sitúase ao oeste do país.
Apus

Apus ou Ave do Paraíso é unha constelación do sur. Aparece por primeira vez na Uranometría de Johann Bayer do (ano 1603), pero puido ser usada por navegantes con anterioridade. Estrelas principais
α Apodis, a estrela máis brillante da constelación con magnitude 3, 83, unha xigante laranxa a 411 anos luz.
β Apodis, tamén xigante laranxa de magnitude 4, 23, a terceira estrela máis brillante de Apus. Unha posible compañeira de magnitude 12 atópase a 85 segundos de arco.
γ Apodis, a segunda estrela máis brillante na constelación con magnitude 3, 89, unha xigante amarelo-laranxa a 160 anos luz.
δ Apodis, denominación compartida por dúas estrelas distintas: δ1 Apodis, xigante vermella e variable irregular, e δ2 Apodis, xigante laranxa.
θ Apodis, xigante vermella e variable semirregular, o seu brillo oscila entre a magnitude 6, 4 e 8, 6 nun período de 119 días.
R Apodis, aínda que leva a denominación de variable R, actualmente pénsase que non é unha estrela variable. A súa magnitude é 5, 37.
NO Apodis, xigante vermella e variable semirregular, o seu brillo varía entre unha magnitude 5, 71 e 5, 95. Obxectos Notables do espazo profundo
NGC 6101. AR: 16h 25m 48. 0s Dec: -72°12'00" (Época 2000). Cúmulo globular feble, 7º ó norte de γ Apodis.
IGC 4499, cúmulo globular a 600. 000 anos luz de distancia de moi difícil observación. Mitoloxía
Apus refírese ó ave do paraíso que se coñeceu coma Ave da India. Outros indican que provén do grego ἄπους apus que significa "sen pés", facendo referencia o mito grego sobre paxaros que parecían non ter patas durante voo.
Apusozoos

Os apusozoos (Apusozoa) son un filo que comprende varios xéneros de protozoos flaxelados, creado por Cavalier-Smith. Teñen un tamaño entre 5-20 μm, e aparecen en solos e hábitats acuáticos, onde se alimentan de bacterias. Agrúpanse xuntos por teren unha cuncha ou teca orgánica por debaixo da superficie dorsal da célula.
O seu nome deriva do grego (ἄπους + ζῷον) e significa "animais sen pés". Clasificación
Distínguense tres ordes, a miúdo tratados como grupos separados: apusomónadas, anciromónadas e hemimastíxidos. Suxeriuse que Mantamonas fose clasificado tamén como Apusozoa. Características
As apusomónadas e anciromónadas teñen dous flaxelos inseridos formando un ángulo de 90º, preto da parte anterior da célula. Móvense escorregando, usando un dos flaxelos para arrastrarse por un lateral e o outro dirixido ao lado anterior. Porén, os hemimastíxidos teñen múltiples flaxelos, dispostos en ringleiras desde a parte anterior da célula cara á posterior.
A forma das mitocondrias varía nas diferentes ordes. Nas apusomónadas as cristas mitocondriais son tubulares; as anciromónadas teñen cristas aplanadas, e os hemimastíxidos teñen cristas saculadas ou ambiguas. Esta característica foi considerada orixinalmente un bo indicador para establecer as relacións entre eles, pero hoxe sabemos que varía mesmo entre grupos estreitamente emparentados. Relacións con outros eucariotas
Nas árbores evolutivas moleculares, as apusomónadas e anciromónadas agrúpanse xuntas, pero as súas relacións con outros eucariotas son incertas.
Aínda que ás veces foron incluídos no grupo dos Rhizaria, baseándose nas secuencias do xene do ARNr de 18S, concluíuse que os Apusozoa non están directamente emparentados cos outros Rhizaria.
Cavalier-Smith, nunha publicación en colaboración con Alexandra Stechmann, postulou que os Apusozoa pertencían ao clado dos bicontos. Pode ser unha das liñaxes bicontas máis diverxente.
Máis recentemente foron agrupados cos unicontos. Propúxose que poderían estar relacionados cos opistocontos.
Apátrida

Dise da persoa que se considera que non pertence a ningún estado, nación, país, territorio, .. . é dicir, que non ten patria.
O 28 de setembro de 1954 a ONU aproba en Nova York a Convención sobre o Estatuto dos Apátridas que entra en vigor o 6 de xuño de 1960.
Apéndice (artrópodos)

Os apéndices son estruturas anatómicas pares dos artrópodos formadas por elementos articulados entre si, que se insiren en todos ou nalgúns dos metámeros ou segmentos do seu corpo.
A condición primitiva é a presenza dun par de apéndices similares en cada metámero, a cal se conserva en poucos artrópodos actuais.
As ás ou alas dos insectos non son apéndices. Estrutura
A característica fundamental dos apéndices, que dá nome ao filo dos Arthropoda (do grego ἄρθρον, árthron, "articulación" e πούς, ποδός poús, podós, "perna"), é que están formados por unha serie de pezas ou artellos unidos entre si por unha membrana articular elástica que permite o movemento relativo entre eles. Os artellos son aneis ocos provistos de musculatura estriada propia, o que lles permite realizar movementos rápidos e precisos. Tipos de apéndices
A estrutura básica ideal dos apéndices dos artrópodos consta dunha parte basal ou proximal que serve como punto de unión co corpo, e unha parte distal que, en principio, ten función locomotora. Dependendo da morfoloxía de dita parte distal, distínguense dous tipos morfolóxicos de apéndices: Apéndices unirrámeos. Son apéndices cun só eixe. A zona proximal denomínase coxopodio ou coxito, e a distal telopodio ou telopodito, ambas as dúas constituídas por un número variábel de artellos. O coxopodio posúe a miúdo expansións denominadas exitos, situadas na parte externa, e enditos, localizadas na parte interna. Os apéndices unirrámeos son típicos dos artrópodos terrestres, como os arácnidos, os miriápodos e os insectos.
Apéndices birrámeos. Son apéndices con dous eixes. A zona proximal chámase protopodio, protopodito ou simpodio, na que se articulan dúas ramas, unha principal interna (endopodio ou endopodito) e outra secundaria externa (exopodio ou exopodito). O protopodio pode ter tamén exitos e enditos, ademais de epipodios ou epipoditos con función respiratoria. Os apéndices birrámeos son típicos dos artrópodos acuáticos, como os trilobites e os crustáceos.
Non hai acordo sobre que tipo de apéndice apareceu primeiro no curso da evolución. Baralláronse as tres hipóteses posíbeis, é dicir, o modelo primitivo foi unirrámeo, o modelo primitivo foi birrámeo, e unirrámeos e birrámeos orixináronse de modo independente.
Existe unha gran cantidade de tipos distintos de apéndices e, con frecuencia, apéndices homólogos reciben distinto nome en cada grupo de artrópodos e, ás veces, apéndices non homólogos reciben o mesmo nome, o que pode crear certa confusión: Antenas (trilobites, crustáceos, miriápodos, insectos)
Anténulas (crustáceos)
Gnatópodos (trilobites, crustáceos, arácnidos)
Fieiras (araneidos)
Peites (escorpións)
Labio (miriápodos, insectos)
Mandíbulas (crustáceos, miriápodos, insectos)
Maxilas (crustáceos, miriápodos, insectos)
Maxilípedos (crustáceos)
Maxílulas (crustáceos)
Ovíxeros (picnogónidos)
Patas (todos)
Pedipalpos (quelicerados)
Pereiópodos (crustáceos)
Pleópodos (crustáceos)
Quelíceros (quelicerados)
Quelíforos (picnogónidos)
Toracópodos (crustáceos)
Uropodios ou urópodos (crustáceos)
Apócope

Unha apócope é un fenómeno fonolóxico (ou fonético) consistente na eliminación ou perda dun fonema (ou son) na posición final dunha palabra ou secuencia fónica. Este fenómeno pode darse ó longo da historia da lingua ou diacronicamente en diferentes variedades sintópicas.
Un exemplo pode ser o paso de grande a gran ou de Santo (usado en galego ante vogal: Santo André de Teixido, Santo Iago > Santiago, Santo Antón) a San (que en galego se usa ante inicial consoante: San Tomé e Príncipe, San Domingos de Bonaval).
Apósito

Un apósito é un produto médico (como unha gasa estéril, por exemplo) que se aplica a unha ferida ou úlcera para favorecer a cicatrización ou evitar que empeore. Un apósito está deseñado para estar en contacto directo coa ferida, a diferenza dunha vendaxe, que se usa con máis frecuencia para manter un apósito no seu lugar. Función
Un apósito ideal debería: Ofrecer protección mecánica.
Facilitar a eliminación de exsudado e tecido necrótico.
Promover a curación (mantendo un ambiente húmido)
Actuar como barreira contra os microorganismos (mantendo un pH ácido).
Permitir o intercambio gasoso (pero non líquido).
Non ser tóxico nin alerxénico.
Decolarse facilmente (sen deixar partículas estrañas nas feridas).
Apóstolos de Linneo

Os apóstolos de Linneo foron dezasete alumnos de Linneo, así batizados por el mesmo. Foron exploradores que levaron a cabo expedicións botánicas e zoolóxicas por todas as partes do mundo.
Linneo utilizou o termo por primeira vez en maio de 1750, o ano en que foi reitor da Universidade de Uppsala. Historia
As primeiras viaxes debéronse ao compromiso do conde Carl Gustaf Tessin. A Compañía sueca das Indias Orientais embarcaba nos seus navíos un científico cada ano, e así estes podían viaxar. Moitos dos «apóstolos» comezaron a súa viaxe desde Suecia, actuando como sacerdotes ou médicos de a bordo.
O daquela director da Axencia sueca das Indias Orientais, Magnus Lagerström (1691–1759), era un partidario entusiasta da ciencia, e estivo totalmente de acordo con este proceder. Tratou a cada un dos mozos viaxeiros cunha atención especial, e recomendou que persoalmente os capitáns dos barcos os tiveran en conta.
Estas expedicións podían seren perigosas, e sete dos «apóstolos» non regresaron. O primeiro «apóstolo», Christopher Tärnström, que partiu de Göteborg en 1745 cara á China, morreu a finais dese ano polos efectos dunha enfermidade tropical. A súa viúva anoxouse agramente con Linneo por deixar aos seus fillos orfos de pai. Despois dese incidente, Linneo só enviou homes solteiros.
En cambio, outros dos seus alumnos, como Daniel Solander e Anders Sparrman, tanto nas expedicións de James Cook como na de Carl Peter Thunberg, arrequeceron amplamente o coñecemento cos srus achados e as descricións da flora dos lugares que visitaron.
Linneo seguiu implicado na maioría das expedicións. Adoito deixaba notas aos seus apóstolos, marcándolles as pautas do que debían buscar durante as súas viaxes, e os apóstolos lle enviaban cartas a Linneo e mostras botánicas. Ao seu regreso, o normal era entregar a Linneo unha selección de todo o encontrado. Porén, Daniel Rolander decidiu non transferirlle a súa colección, e por isto foi criticado por Linneo. Resumo dos «apóstolos de Linneo» e as súas viaxes
† morreu na viaxe
Apóstrofe

A apóstrofe é unha figura estilística consistente nunha invocación ou chamada a un ser ausente ou presente, real ou imaxinario, mesmo personificado. Exemplos
En "A gaita gallega" (Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro)
Pobre Galicia, non debes
chamarte nunca española
que España de ti se olvida
Obsérvese que tamén hai figura etimolóxica e quizais pleonasmo (española / España). En "Unha vez tiven un cravo" (Follas Novas, de Rosalía de Castro)
"Señor, que todo o podedes
-pedinlle unha vez a Dios-
daime valor para arrincar dun golpe
cravo de tal condición"
Apóstrofo

Un apóstrofo (’) é un signo ortográfico auxiliar, ás veces utilizado tamén como signo diacrítico. Consiste nunha coma ou comiña situada na parte superior do texto que sinala xeralmente a elisión dunha vogal. Usos no galego
Para representar contraccións non normativas de carácter popular ou dialectal:
N'é [ non é] verdade
X'o [ xa o] dixera
De modo optativo para manter íntegro o título dunha obra ou publicación que comeza con artigo cando se lle une a preposición "de" ou "en":
“A publicación dos Eoas” / “A publicación d’Os Eoas”
“Unha nova na Nosa Terra” / “Unha nova n'A Nosa Terra” Uso como diacrítico
Algunhas linguas empregan o apóstrofo como sinal diacrítico con distintos usos: O apóstrofo é empregado para indicar unha consoante oclusiva glotal en linguas o guaraní, , o chamorro, o tetum e o carelio.
No võro, indica palatalización.
No suahili, no luo e no luganda indica a diferenza entre ng’, que se pronuncia /ŋ/ e ng, que se pronuncia /ŋg/. No luganda emprégase ng’ cando non se pode escribir a letra ŋ.
No bretón sinala a diferenza entre c'h, que se pronuncia /x/ e ch, que se pronuncia /ʃ/.
No uzbeko emprégase para modificar o son do o e do g e para indicar unha oclusiva glotal.
No italiano substitúe o acento grave ou o acento agudo: “perche’” en vez de “perché”.
Aqua

Aqua é un grupo dinamarqués-noruegués de música pop e dance, que abandeirou o éxito do dance europeo dos anos noventa en todo o mundo, e fixeron das súas cancións iconas desa época. Coa excepción dos artistas ingleses, Aqua son o grupo de pop/dance europeo de máis éxito e repercusión mundial. O grupo disolveuse en 2001, mais en 2009 reuníronse para desenvolver nova música que celebrase os éxitos do pasado e recuperase parte dos seus fans. En 2011 consolidan o seu regreso, cun novo álbum que adapta o seu son característico á música actual.
Un dos seus éxitos máis sonados foi "Barbie Girl".
Aqua (satélite)

Aqua (do latín aqua, que significa auga), tamén denominado EOS PM-1, é un satélite artificial da NASA e instrumentación con colaboración internacional. Aqua foi lanzado o 4 de maio de 2002 desde a base Vandenberg da Forza Aérea mediante un foguete Delta II 7920 a unha órbita terrestre. Características
A misión de Aqua consiste en estudar as precipitacións, evaporación e o ciclo da auga da Terra. O satélite é o segundo compoñente principal do Sistema de Observación Terrestre (Earth Observing System, EOS) da NASA. Foi precedido polo satélite Terra (lanzado en 1999) e seguido por Aura (lanzado en 2004).
Aqua segue unha órbita heliosincrónica e cruza o ecuador na tarde local. Na súa órbita vai diante do chamado A-train (tren A), un conxunto de satélites de observación terrestre (Aura, CALIPSO, CloudSat e PARASOL) que voa en formación. O satélite usa hidracina como propelente. Instrumentación
Aqua leva seis instrumentos para a observación da auga nas súas distintas formas na superficie e na atmosfera terrestre: AMSR-E (Advanced Microwave Scanning Radiometer-EOS): mide as propiedades das nubes, a temperatura da superficie mariña, a velocidade do vento en superficie e o fluxo de enerxía radiativo. Proporcionado pola NASDA xaponesa. Deixou de funcionar en outubro de 2011.
MODIS (Moderate Resolution Imaging Spectroradiometer): mide as propiedades das nubes e o fluxo de enerxía radiativo, así como as propiedades dos aerosois, da cobertura do solo e os cambios nos usos da terra. Un instrumento idéntico voa a bordo do satélite Terra.
AMSU-A (Advanced Microwave Sounding Unit): mide a temperatura e humidade da atmosfera.
AIRS (Atmospheric Infrared Sounder): mide a temperatura e humidade da atmosfera, así como as temperaturas da superficie terrestre e mariña.
HSB (Humidity Sounder for Brazil): usa a banda VHF para medir a humidade atmosférica. Proporcionado polo Instituto Nacional de Pesquisas Espaciais do Brasil.
CERES (Clouds and the Earth's Radiant Energy System): mide o fluxo de enerxía radiativa en banda larga.
Aquad

Aquad é un programa baixo licenza GNU para a análise cualitativa de datos (CAQDAS en inglés: Computer assisted qualitative data analysis software) que facilita a análise de datos non estruturados en investigación cualitativa en psicoloxía, educación, socioloxía, filosofía, medicina, etnografía, política etc. Os datos estruturados recóllense habitualmente mediante a observación, introspección, historias de vida, diarios, grupos de discusión, entrevistas etc. Autor
Aquad foi desenvolvido en Alemaña en 1987 por Günter L. Huber, profesor de Psicoloxía da Educación no Instituto de Ciencias da Educación da Universidade de Tübingen, para compensar a forza de traballo limitada na análise de contidos para un proxecto de investigación. Descrición
Aquad ofrece ferramentas tales como: Busca de texto
Codificación Análise por palabras
Recuperación polo nome do ficheiro, códigos, palabras clave ou texto das notas
Cadros de análise
Construción de hipóteses que ligan
Comparación de casos e arquivos
Análise secuencial, como parte do enfoque de hermenéutica obxectiva
Comparación de casos mediante a análise booleana baseada no enfoque de Charles Ragin
Exportación de datos a programas de análise cuantitativa como R, SPSS e PSPP para a análise estatística Posibilidades
Presentación dos datos
Os datos poden ser analizados como textos, sons, imaxes ou vídeos. Inicialmente, o software de análise cualitativa só se aplicaba a textos escritos. Estes datos son recollidos ou rexistrados durante a observación, a introspección, historias de vida, diarios, grupos de discusión, entrevistas etc. que se transcriben e analízanse estas transcricións.
Localización dos datos
O programa analiza os datos directamente na pantalla (análise dun paso) ou sen dixitalizalos (análise de dous pasos). A análise dun paso permite introducir os códigos en pantalla sobre datos dixitalizados. A análise de dous pasos permite introducir os códigos en pantalla tendo os documentos como realia no escritorio ou noutros medios tales como cámaras, TV etc. Así, podemos analizar as gravacións, xornais, incunables e outros obxectos sen a necesidade de transcribilos, sacarlle fotos ou dixitalizalos.
Comparación de casos ou arquivos coa análise Booleana
Aquad permite a comparación de casos ou ficheiros a través da minimización lóxica. Aplica o método booleano para realizar a comparación cualitativa ideada por Ragin (1989) e detecta as características esenciais para identificar tipos de casos. Versións
A versión actual dispoñíbel é AQUAD 8, que inclúe exemplos de análise de textos escritos, son, imaxes e vídeos. Esta versión foi distribuída baixo a licenza GNU e o manual (Huber & Gürtler, 2012) tamén está dispoñíbel na web. Aquad pode utilizarse en alemán, inglés e español.
Aquaman (filme)

Aquaman é un filme estadounidense de 2018 dirixido por James Wan. É un filme de superheroes baseado no personaxe homónimo. Distributído por Warner Bros. Pictures, é o sexto filme do DC Extended Universe (DCEU). Está protagonizado por Jason Momoa como Aquaman. Amber Heard, Willem Dafoe, Patrick Wilson, Dolph Lundgren, Yahya Abdul-Mateen II, Ludi Lin, Temuera Morrison e Nicole Kidman interpretan os papeis secundarios. Personaxes
Jason Momoa como Aquaman
Amber Heard como Mera
Willem Dafoe como Nuidis Vulko
Patrick Wilson como Orm Marius
Dolph Lundgren como rei Nereus
Yahya Abdul-Mateen II como David Kane / Black Manta
Ludi Lin como Capitán Murk
Temuera Morrison como Thomas Curry
Nicole Kidman como Atlanna
Aquarium de Barcelona

O Aquarium de Barcelona (en catalán: Aquàrium) é un centro mariño lúdico e educativo situado no Port Vell da cidade de Barcelona, en Cataluña. Foi inaugurado 8 de setembro de 1995.
O complexo dispón de 35 acuarios diferentes que conteñen uns 11. 000 animais pertencentes a 450 especies distintas. Dispón dun túnel submarino de 80 metros con máis de 100 persoas traballando nel. Tamén dispón de exposicións, cafetería, tenda, auditorio e outros servizos. Pertence ao Grupo Aspro.
Aqueos

Os aqueos (en grego: Ἀχαιοί, Akhaioi) foron unha das catro tribos principais nas cales o pobo da Grecia clásica se dividía a si mesmo (xunto cos eolios, xonios e dorios). Segundo o mito fundacional formalizado por Hesíodo, o seu nome provén de "Aqueo", o fundador mítico da tribo aquea, quen supostamente era un dos fillos de Xuto e Creúsa medio irmán de Ión (devanceiro epónimo dos Xonios). Xuto era á súa vez o fillo de Helén, o patriarca mítico da nación dos gregos. Historicamente, os membros da tribo aquea habitaron a rexión de Acaia no norte do Peloponeso. Os aqueos xogaron un papel activo na colonización grega do sur de Italia, fundando a cidade de Kroton (Κρότων) en -710. A cidade acadou a fama logo de ser o lugar onde se fundou a Escola Pitagórica. Ó contrario que as outras tribos principais (xonios, dorios e eolios), os aqueos non tiñan un dialecto de seu no período clásico e falaban o grego dórico.
A Argólide converteuse no seu feudo e desde ela dominaron o resto de Grecia. Homero fala así de «Aqueos» ou de «Arxivos» para designar o conxunto dos gregos reunidos ante Troia. Os seus centros principais eran as cidades de Argos, Tirinto, Pilos, pero sobre todo Micenas, de onde vén o nome de civilización micénica para o período que vai do século XVII ao XII antes da nosa era, aproximadamente. A caída do dominio micénico atribuíuse tradicionalmente á invasión doria, pero hoxe se pensa que a grande invasión foi máis ben unha serie de pequenas incursións, espazadas no tempo. Etimoloxía
Segundo Margalit Finkelberg o nome Ἀχαιοί/Ἀχαιϝοί deriva posiblemente da forma *Ἀχαϝyοί, hipoteticamente da forma grega antiga para a palabra hitita Aḫḫiyawā; esta última forma aparece en arquivos hititas, como na carta Tawagalawa. Porén, Robert S. P. Beekes dubida da súa validez e suxire a forma pregrega *Akaywa-.
Ar Rayyan

Ar Rayyan (en árabe: الريان) é unha cidade de Qatar. O equipo de fútbol Al-Rayyan xoga nesta cidade. Ten 147. 306 habitantes.
Ar Redadeg

Ar Redadeg (en bretón, A carreira) é un colectivo que organiza unha carreira homónima reivindicativa por toda Bretaña, co obxectivo de recoller fondos en favor da lingua bretoa. A primeira edición da carreira, o ano 2008, percorreu 600 quilómetros desde o 30 de abril ata o 3 de maio, desde Nantes ata Karaez, pasando polos departamentos de Ille e Vilaine, Loira Atlántico, Morbihan, Finistère e Côtes-d'Armor.
A carreira non ten carácter competitivo, senón que quere promover a revitalización da lingua bretoa: Os participantes (tomando o modelo da Korrika) pagan 100 euros polo dereito a levar un testemuño durante 1 quilómetro. Este testemuño leva no interior unha mensaxe que non se le ata chegar a Karaez, onde coincide coa celebración do aniversario das escolas Diwan.
Ar, Unix

Archiver, coñecido frecuentemente como ar é unha utilidade de UNIX que mantén grupos de arquivos nun só. Polo xeral, ar emprégase para crear e manter bibliotecas. Ar está incluída nos GNU Binutils.
ArXiv

O arXiv (pronunciado como a palabra inglesa "archive" /ˈɑːkaɪv/) é un repositorio de prepublicacións electrónicas, coñecidas como e-prints, de literatura científica nos campos das matemáticas, física, astronomía, ciencias da computación, bioloxía cuantitativa, estatística e finanzas, que poden ser consultadas en liña. En moitos campos das matemáticas e da física, a maioría das publicacións científicas son auto-arquivadas no repositorio de arXiv. Comezou o 14 de agosto de 1991, e arXiv. org superou o medio millón de artigos o 3 de outubro de 2008, e acadou o millón a finais de 2014. No 2014, a media de entradas novas medrou a máis de 8000 ó mes.
Ara Pacis

A Ara Pacis é un monumento conmemorativo construído entre o 13 e o 9 a. C. por decisión do senado romano, en acción de grazas polo regreso do emperador Augusto tralas súas vitoriosas campañas en Hispania e na Galia e pola paz que este impuxo. Está dedicado á deusa da paz e erguido, no Campo de Marte, onde cada ano debíanse sacrificar un carneiro e dous bois. O material utilizado é mármore de Carrara. Ten unha planta rectangular cunhas dimensións de 11 x 10 x 4’60 metros e non está cuberto. Presenta dúas portas: unha frontal para o sacerdote oficiante, precedida dunha escalinata, e outra posterior para as vítimas; estas portas estaban orixinalmente orientadas ó leste e ó oeste. No seu interior o centro está ocupado pola ara, propiamente dita, que se asenta sobre un pedestal graduado. Descrición
O máis destacado é a decoración escultórica que recobre o edificio. No interior o friso esta ocupado por grilandas e bucráneos. No interior os zócolos recóbrense de follas de acanto. Os frisos exteriores teñen distinta decoración segundo a súa localización: flanqueando as portas catro alegorías, e nos muros laterais dúas procesións. As alegorías están relacionadas coa mítica fundación de Roma. Dos catro orixinais só dous conserváronse case completos; un destes representa a Eneas e o outro (o mellor conservado) á Terra, como unha muller con dous nenos, flanqueada polos xenios fertilizantes do Aire sobre un cisne e da Auga sobre un monstro mariño; todo iso acompañado de froitos e animais que fan alusión á prosperidade proporcionada pola Paz de Augusto. A procesión dos frisos laterais representa a Augusto, a súa familia, amigos, maxistrados e senadores, compoñendo un magnífico conxunto de retratos que, non obstante, deixa entrever unha forte influencia das Panateneas do Partenón, se ben os personaxes desfilan en dúas ringleiras con máis orde e disciplina que no templo ático. Combínanse altorrelevos con medio e baixorelevos, que contribúen a crear sensación de profundidade.
Encontrámonos ante unha obra que combina os elementos de orixe grega e helenística (a influencia de Fidias, as alegorías e elementos decorativos helenísticos) co realismo e a sobriedade características da tradición romana do retrato, e representando pola súa calidade o punto máis alto xamais alcanzado na arte dos relevos. Reutilización
Os seus restos foron reutilizados no cimento do palacio de Humberto I. En 1903 realizáronse as primeiras escavacións sistemáticas completadas entre 1937 e 1938, coa reconstrución do edificio.
O altar estaba localizado orixinalmente no Campo de Marte. Benito Mussolini construíulle un edificio protector coa intención de crear un parque dedicado a Roma como exemplo do Fascismo Italiano.
Richard Meier, arquitecto americano modernista, deseñou hai uns meses un novo edificio que substitúe ó de Mussolini. Esta nova construción provocou unha gran polémica e foi moi criticada.
Arabella

Arabella é unha ópera en tres actos co música de Richard Strauss e libreto en alemán de Hugo von Hofmannsthal (baseada en parte na súa propia novela de 1910 Lucidor), sendo a súa sexta e última colaboración operística. É unha comedia lírica que transcorre nun ambiente de decadencia.
Tivo a súa estrea no Semperoper de Dresden baixo a batuta de Clemens Krauss o 1 de xullo de 1933. A dona de Krauss, a soprano Vioreca Ursuleac interpretou o papel principal.
Arabia Terra

Arabia Terra é unha extensa e elevada rexión do norte de Marte e descansa na súa meirande parte dentro do cuadrángulo Arabia. Está densamente craterizada e fortemente erosionada. Esta topografía accidentada indica que é unha rexión moi vella, de feito pénsase que é un dos terreos máis vellos de Marte. Acada uns de 5100 km de longo e esta centrada nas coordenadas 19, 79 N 30 E para o geohack e a 23° N 355° O para o USGS (seguramente a diferenza só se debe a un erro no centrado da rexión), coas rexións do leste e sur elevadas 4 km por riba das rexións do norte e oeste. O longo desta rexión existen moitos cráteres, canons, dos cales moitos van morrer rexións baixas do norte do planeta, a cales bordean a Arabia Terra polo norte da mesma. Arabia conten moitos accidentes xeolóxicos interesantes. Existen bos exemplos de cráteres de tipo pedestal nesta rexión. Este tipo de cráteres (e o seu material expulsado) están elevados sobre os terreos circundantes, moitas veces os seus bordos acaban en cantís e precipicios. O material expulsado na creación do cráter forma unha capa dura e resistente que protexe o material cuberto da erosión. En moitas destas capas existen outeiros e/ou petoutos illados. Esta capas tamén poderían estar formadas por procesos volcánicos, polo vento o polo depósitos feitos por auga do subsolo. Unhas Franxas Acantiladas Escuras foron observadas en Tikhonravov Basin, un gran cráter erosionado. A franxas aparecen na parte horizontal dos cantís (no seu chanzo) e cambia de aspecto co paso do tempo. Ó comezo son escuros, entón van cambiando a unha cor máis clara, probablemente coma consecuencia do po fino e de cor clara que provén da atmosfera. Pensase que estas franxas se forman cando o po se move cara a abaixo polos cantís, de xeito semellante as avalanchas de neve montaña abaixo que acontecen na Terra.
Arabia Terra foi bautizada no 1979, seguindo unha clásica designación baseada nas características do albedo dun mapa feito por Giovanni Schiaparelli, o cal tomou o nome da península Arábiga terrestre.
Unha investigación da rexión realizada en 1997 definiu moito mellor a individualidade da rexión. Constatouse un cinto ecuatorial cun cráter dunha idade distintivamente máis tardía que na parte setentrional da rexión e da Noachis Terra que fica ó sur. Isto foi interpretado coma un sistema incipiente de arcos provocados pola subdución das terras baixas marcianas que están baixo Arabia Terra durante a Era Noeica. Os patróns das fracturas da rexión son tamén explicables do mesmo xeito, e a inestabilidade rotacional do planeta non é causa suficiente para a súa explicación.
Arabitol

O arabitol ou arabinitol é un azucre-alcohol. Pode formarse pola redución da arabinosa ou da lixosa. Algúns tests de ácidos orgánicos serven para comprobar a presenza de D-arabitol, que pode indicar un sobrecrecemento de microbios intestinais como Candida albicans ou outras especies de lévedos/fungos.
Araceli Ancochea

Araceli Ancochea Roldán, nada no Barco de Valdeorras en 1893 e finada en Madrid o 5 de xaneiro de 1991, foi unha profesora e pianista galega. Traxectoria
Estudou no Real Conservatorio Nacional de Música de Madrid, onde foi discípula do Mestre Bretón que a considerou como a mellor alumna de piano e declamación. Obtivo o primeiro premio de piano e harmonía do Conservatorio Nacional de Música en 1909. Foi profesora de música da Escola Normal de Maxisterio de Ourense. Catedrática en Cuenca e en Ourense dende 1916 ata a súa xubilación en 1963.
Pasou tempadas en Cuenca, onde ofreceu concertos, destacando un na catedral no que interpretou a Alborada de Veiga. Pasou os últimos anos da súa vida en Madrid, onde finou o 5 de xaneiro de 1991. Foi soterrada no cemiterio Sacramental de San Justo. Recoñecementos
Unha rúa de Ourense leva o seu nome. Vida persoal
Casou en 1921 con Felipe Pedreira Deibe, e foi nai de Román, María del Carmen e Toñita Pedreira Ancochea.
Arachnocampa luminosa

Arachnocampa luminosa é unha especie de insecto cínfano endémico de Nova Zelandia. Tanto a fase de larva como a de imago son luminescentes. A especie é coñecida por habitar en covas, espenucas, cafurnas e lugares húmidos protexidos nas fragas. O seu nome maorí é titiwai, que quere dicir "proxectado sobre a auga".
A especie foi descrita por vez primeira en 1871 cando foi descuberta nunha mina de ouro na rexión de Thames. Ó principio pensouse que podería estar relacionada co Lampyris noctiluca europeo, pero en 1886, un profesor de Christchurch demostrou que era un cínfano, non un escaravello. Foi chamada Bolitiphila luminosa en 1891, antes de cambiar o nome por Arachnocampa luminosa en 1924.
Araeoscelidia

Os Araeoscelidia ou Araeoscelida son unha orde dos réptiles extintos da subclase diapsida que semellaban superficialmente aos lagartos. Conten os xéneros Araeoscelis, Petrolacosaurus, e o posiblemente acuático Spinoaequalis, e os xéneros menos coñecidos tales como Kadaliosaurus e Zarcasaurus. Esta orde se considera o grupo irmán de tódolos diapsidos máis recentes.
Coñécense dende o Carbonífero superior nos Estados Unidos e ata o Permiano inferior en Francia, en Alemaña e nos Estados Unidos. Clasificación
Filoxénia
Araeoscelidia
|-? Aphelosaurus
|-? Dictybolos
|--Spinoaequalis
`--+--Petrolacosauridae | |--Petrolacosaurus `--Araeoscelidae |--Araeoscelis |-? Kadaliosaurus `-? Zarcasaurus
Aragonita

A aragonita é un mineral da clase dos carbonatos formado pola combinación do calcio, o carbono e o osíxeno, de fórmula química CaCO3 e que cristaliza no sistema ortorrómbico. Aspecto
Presenta cristais de forma tabulares hexagonais, normalmente de cor branca ou parda. En ocasión os cristais crecen en forma de piña, formando maclas ou en forma de agregados radiados ou aciculares. Lugares onde se atopa
A aragonita atópase en moi diversos xacementos: en zonas de oxidación, en drusas e filóns de rochas eruptivas, en arxilas e en depósitos de fontes termais. Encóntrase a miúdo en asociación co cuarzo e con minerais de oxidación. Propiedades
Este mineral presenta reacción ó ácido clorhídrico, expulsando CO2 cando se pon en contacto con esta substancia.
Algunhas variedades poden presentar fluorescencia baixo os raios ultravioleta. Outros carbonatos
A calcita é outro carbonato, que ademais é polimorfo da aragonita (comparte a mesma composición química).
Arak

Arak (en persa: اراک ) é unha cidade situada no centro da provincia de Markazi, en Irán, de 400. 000 habitantes.
Fundada a comezos do século XIX co nome de Sultanabad, Arak é unha das principais cidades industriais de Irán, especialmente importante na industria do metal e de maquinaria.
Araks-N

Araks-N ou Arkon foi unha serie de dous satélites de recoñecemento rusos. Características
Os Arkas-N eran satélites electroópticos de recoñecemento cunha resolución de entre 2 e 10 m cunha órbita alta para pasar máis tempo sobre os seus obxectivos. Foron construídos sobre a plataforma Arkon de NPO Lavochkin e montaban un telescopio de 1, 5 m.
Arkas-N 1 foi lanzado o 6 de xuño de 1997, mentres que Arkas-N 2 o foi o 25 de xullo de 2002, ambos mediante un Proton K/DM-5. Arkas-N 1 sufriu un fallo na batería nada máis ser lanzado. Funcionou catro meses ata quedar fóra de servizo. Arkas-N 2 funcionou durante un ano ata que o seu compartimento presurizado perdeu presión e deixou de funcionar. Valorouse lanzar un Arkas-N 3 coas partes de reposto dos dous primeiros, pero finalmente decidiuse acabar co programa.
Aram Khachaturian

Aram Ilyich Khachaturian (en armenio: Արամ Եղիայի Խաչատրյան), nado en Tbilisi o 6 de xuño (o 24 de maio no estilo antigo de datación) de 1903 e finado en Moscova o 1 de maio de 1978, foi un compositor soviético-armenio. Traxectoria
Formación
Estudou violonchelo na década de 1920 e foi ao Conservatorio de Moscova en 1929. Compuxo varias sinfonías e un ballet chamado Gayane. A súa música estivo moi influenciada pola música folclórica de Armenia. A súa peza máis popular, a "danza do sabre" de Gayane, foi moi utilizada na cultura popular e foi interpretada por varios músicos de todo o mundo.
Arame

Chámase arame a todo tipo de fío delgado que se obtén por estiramento dos diferentes metais de acordo coa propiedade de ductilidade que posúen os mesmos. Os principais metais para a produción de arame son: ferro, cobre, latón, prata, aluminio, entre outros. Porén, antigamente chamábase arame ó cobre e as súas aliaxes de bronce e latón. Caracterízase por ser un bo condutor da electricidade, ademais de ser un bo condutor da calor. Características e tratamentos
Hai moitos tipos e calidades de arame de acordo coas aplicacións que teñan. Asemade, o diámetro do arame é moi variable e non hai un límite exacto cando un fío pasa a denominarse barra no canto de arame. A principal característica do arame é que permite enrolarse en rolos ou bobinas de diferentes lonxitudes que facilitan a súa manipulación e transporte.
O arame de cobre emprégase para fabricar cables eléctricos, así que o arame máis usado industrialmente é o que se fai de aceiro e de aceiro inoxidable.
O arame normal de aceiro adoita ter un tratamento superficial de galvanizado para protexelo da oxidación e corrosión e tamén hai arame endurecido con proceso de revenimento.
Arame de Kirschner

As agullas de Kirschner (AK) son agullas longas e finas, de punta afiada, esterilizadas, feitas xeralmente de aceiro inoxidable. Son de diversos diámetros e lonxitudes, utilizadas habitualmente en traumatoloxía e ortopedia. Colócanse habitualmente con axuda dun motor. Foron introducidas como ferramenta cirúrxica por Martin Kirschner en 1909. Indicacións
As AK teñen múltiples usos. Algúns deles son: Manter fixos fragmentos óseos a través da pel (osteosíntese percutánea).
Estabilizar temporalmente unha fixación interna, como unha placa de osteosíntese, até a súa fixación definitiva.
Realizar unha osteosíntese intramedular (por exemplo no peroné ou o cúbito).
Ancorar unha tracción transesquelética. Complicacións
Infección: sobre todo ao usarse como fixación percutánea de fragmentos óseos, xa que isto implica unha comunicación entre a pel e o óso.
Rotura das agullas: sobre todo no caso de que a fractura non cure correctamente (pseudoartrose).
Migración das AK: En lugar de saír cara á pel, as agullas poden migrar ao interior do corpo.
Arameos

Os arameos son un pobo semítico nómade testemuñado desde o século XIV a. C. nos arquivos de Tell el-Amarna e despois nos de Ugarit, que se instalou no século XIII a. C. no norte de Mesopotamia, en Siria (Aram) e no Líbano. Aparecen na Biblia, onde se di que descendían de Aram, fillo de Sem.
Os arameos aparecen como tribos nómades, deambulando nas marxes do mundo cultivado e as estepas, onde poden atopar pastos para os seus rabaños de ovellas. Non poden internárense moito no deserto, pois só teñen ao burro como animal de carga.
A súa orixe xeográfica, como a dos seus devanceiros amorritas, non pode ser definida: a hipótese antiga, que supuña para o conxunto dos semitas, unha orixe en Armenia ou en Pamir, están hoxe abandonadas. A que fai de Arabia o seu fogar orixinario non pode ser mantida para unha época onde as tribos non posuían nin o cabalo nin o camelo. Mellor que unha orixe xeográfica é preferíbel buscarmos un modo de vida común, baseado no nomadismo (pastoreo e comercio). As tribos formaríanse espontaneamente dentro dun sistema económico propio da bacía siro-mesopotámica. A transformación descrita na Biblia do modo de vida do clan de Abraham, que abandona Ur, en Caldea onde vivía, ao que parece, como cidadán, para buscar mediante o nomadismo unha nova terra que ha atopar en Palestina tras un paso por Harrán, podería explicar unha realidade parella.
Entre os séculos XI e IX a. C. foron penetrando en Siria, no curso medio e inferior do Éufrates, polo medio do Tigris e en dirección a Babilonia. Constitúense tamén pequenos estados: Bet-Adini, Lage, Bet-Bahiani (Tell-Halaf), Bet-Halupe ou Bet-Agusi en Mesopotamia e Soba, Bet Rejob, Maaká, Guesur, Samal ou Damasco en Siria.
A finais do Segundo Milenio estes arameos coaligábanse cos ammonitas e edomitas da Mesopotamia contra Israel. Foron vencidos por David e tamén por Salomón, que non puido, porén, someter a Damasco. Nela, o rei Rezón fundou o Imperio de Damasco. Desde o século IX até o VII a. C. a casa real de Damasco, máis forte, enfrontouse novamente a Israel e a Asiria. Porén, no Imperio neobabilónico, os arameos e o resto da poboación acabaron fusionándose.
Os arameos ignoraban a escrita e só os coñecemos por medio dos pobos aos que se enfrontaron, como os asirios.