proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Etalon (satélites)

Etalon é o nome de dous satélites artificiais soviéticos lanzados en 1989. Foron tamén coñecidos como Kosmos 1989 (Etalon 1) e Kosmos 2024 (Etalon 2). Características
Os satélites Etalon eran satélites pasivos lanzados para facer estudos xeodésicos co fin de mellorar as medicións do campo gravitatorio e a constante gravitatoria e para aumentar a precisión do sistema de referencia terrestre e dos parámetros de rotación da Terra. Tiñan forma de esfera de 1, 294 m de diámetro e ían recubertos de retrorreflectores. Estaban feitos dunha aliaxe de titanio e aluminio, cunha masa por satélite de 1415 kg. Ambos satélites foron lanzados mediante foguetes Proton K/DM-2.
Etanol (combustible)

O termo bioetanol refírese comunmente a un combustíbel líquido que contén etanol (alcohol etílico) producido a partir de biomasa, ben sexa en parte mesturado con gasolina ou en forma pura. As mesturas máis estendidas de gasolina con etanol son as coñecidas coma E10 e E85, co 10% de etanol e a restante parte de gasolina no primeiro caso, e co 85% de etanol e a restante parte de gasolina no segundo. Todos os motores de automóbiles a gasolina poden tolerar mesturas con etanol de até o 10% sen modificación ningunha.
O bioetanol considérase unha fonte de enerxía renovable, xa que é posible obtelo a partir de fontes que se asumen infinitas, coma cultivos e residuos de varios tipos. Materias primas
O bioetanol, por definición, ha ser producido a partir de biomasa. O proceso de produción implica a utilización das moléculas de glucosa e outros azucres presentes na estrutura da biomasa (ben sexa como monómeros ou polímeros) e a súa conversión en etanol por medio de microorganismos coma o lévedo ou outros.
Nesta categoría atópanse materiais coma a cana de azucre (amplamente empregada no Brasil para este fin), cereais coma o millo (nos Estados Unidos de América), e outras plantas con alto contido en azucre ou amidón. Nos últimos anos a investigación centrouse na utilización de materiais celulósicos coma residuos agrícolas ou forestais. Produción no mundo
Até este momento, o Brasil e os Estados Unidos coparon aproximadamente un 80% da produción mundial de bioetanol. O Brasil foi o país líder até o ano 2006, cando a súa produción foi superada pola dos Estados Unidos.
En 2011, a produción mundial de bioetanol foi de 22 mil millón de galóns. Os Estados Unidos contribuíron nun 62. 2% a esta cifra, polo case 24. 9% do Brasil e o 5. 23% da Unión Europea. Os seguintes países como grandes produtores foron a China e o Canadá.
En Galicia, existe unha planta de etanol a partir de millo situada no polígono industrial de Teixeiro, en Curtis. A planta, construída en 2001, ten unha capacidade de 196 millóns de litros ao ano, cun consumo de 340. 000 toneladas de cereais. Emisións
Desde un punto de vista medioambiental, as mesturas etanol-gasolina poden reducir a maioría de emisións de contaminantes en comparación coa combustión de gasolina pura. Entre estes, atópanse materiais particulados, dióxido de carbono, monóxido de carbono, hidrocarburos e ozono. Por outra banda, non se aprecia unha redución significativa de óxidos de nitróxeno, e apreciouse un aumento nas emisións de acetaldehidos.
Aínda así, un estudo sobre o ciclo de vida dos combustibles, determinou que as mesturas de gasolina con etanol ocasionan menores índices de emisión de gases de efecto invernadoiro e dióxido de carbono. Esta redución de contaminantes depende da materia prima da que se derive a produción do etanol usado. Neste sentido, o uso de materiais forestais amosan o balance máis positivo.
Etanolamina

A etanolamina, tamén chamada 2-aminoetanol ou monoetanolamina, é un composto orgánico de dous carbonos que é á vez unha amina primaria e un alcohol primario, xa que ten unido un grupo amino nun extremo da molécula e un grupo hidroxilo no outro extremo. Como as outras aminas, a monoetanolamina actúa como unha base feble. A etanolamina é un líquido tóxico, inflamable, corrosivo, incoloro, viscoso cun cheiro semellante ao do amoníaco.
A etanolamina denomínase comunmente monoetanolamina (MEA) para distinguila da dietanolamina (DEA) e trietanolamina (TEA). A etanolamina é a segunda cabeza polar máis abundante nas moléculas de fosfolípidos, substancias que forman parte das bicapas lipídicas das membranas celulares. Tamén forma parte de moléculas mensaxeiras como a palmitoiletanolamida, que afecta aos receptores de membrana acoplados á proteína G.
Densidade
1. 012 g/cm3. Punto de fusión
10. 3. Punto de ebulición
170. Solubilidade
Miscible. pKa
9. 50. Presión de vapor
64 Pa (20 °C). Índice de refracción 1. 4539 (20 °C) Produción
A monoetanolamina prodúcese facendo reaccionar óxido de etileno con amoníaco acuoso. A reacción tamén produce dietanolamina e trietanolamina. A proporción obtida destes produtos pode controlarse cambiando a estequiometría dos reactantes. Esta reacción é exotérmica e debe estar axustada para que non quede fóra de control. Aplicacións
A monoetanolamina úsase en disolución acuosa para depurar certos gases ácidos. Úsase como materia prima na produción de deterxentes, emulsificantes, produtos de limpeza, fármacos, inhibidores da corrosion, e intermediatos químicos. Por exemplo, a reacción da etanolamina co amoníaco produce o axente quelante etilenodiamina: En disolución acuosa úsase na depuración de gases, por exemplo, para eliminar dióxido de carbono (CO2) dun fluxo de gas ou eliminar sulfuro de hidróxeno, porque pode disolver certos tipos de gases presentes nunha mestura de gases. A MEA nestas disolucións funciona como unha base feble que neutraliza os compostos ácidos da mestura, facéndoos máis solubles. A substancia a eliminar queda disolvida na disolución de MEA fría, pero se quentamos a disolución os gases pódense desprender e separar, á vez que a disolución de MEA queda lisa para volver a usarse. Disolucións de MEA ou de carbonato potásico acuoso neutralizan H2S ao ión hidrosulfuro (HS-) ou neutralizan o CO2 ao ión bicarbonato (HCO3-).
A etanolamina úsase tamén para alcalinizar a auga nas centrais eléctricas, e así evitar a corrosión dos compoñentes metálicos. Unha vantaxe do seu uso é que a etanolamina non se acumula nos condutos debido á súa grande volatilidade.
Etcétera

Etcétera é unha locución latina que en galego significa “e o demais”. É unha tradución tomada do grego "καὶ τὰ ἕτερα" (kai ta hetera: e as outras cousas). A forma grega máis usada é "καὶ τὰ λοιπά" (kai ta loipa: “e o restante”). Utilízase para substituír o resto dunha enumeración. Esta locución abréviase coa forma “etc. ” ou “&c. ”, sendo o punto o final da oración se esta é a derradeira palabra. A palabra completa escríbese etcétera, aínda que tamén se acepta et caetera, et coetera ou et cœtera. Como xa inclúe a conxunción "e", non vai precedido dunha coma: No zoolóxico hai leóns, tigres, xirafas etc. Usos
É incorrecto usar etcétera precedido de "e" ou repetido varias veces: Comeu patacas, tomates, nabos e etc.
Comeu patacas, tomates, nabos etc. etc. etc.
Tamén é redundante (pero non incorrecto) o uso desta palabra acompañada de puntos suspensivos: Viu elefantes, hipopótamos, xirafas etc…
Para máis información sobre o uso redundante, ver o termo pleonasmo.
A ortotipografía di que esta locución pode aparecer ao final dunha liña pero non ao principio desta, porque así queda desvinculada do conxunto de elementos que pecha.
Os monarcas europeos coma o tsar Nicolao II de Rusia, que tiñan moitos títulos nobiliarios, abreviábanos con "et cetera" e ás veces repetíano para salientar a grandeza do monarca: "Eu, Nicolao II, pola graza de Deus, Emperador e Autócrata de todas as Rusias, Rei de Polonia, Gran Duque de Finlandia etc. etc. etc. ". Expresións latinas semellantes
Outras expresións latinas semellantes son: Et alii, “e outros”, en listas de persoas, en lugar de empregar etc.
Et alibi, “e en calquera lugar”, en listas de lugares. Abreviado en et al. (Significa: en calquera outro lugar)
Et sequentes, (versus) “e os seguintes (versos)” ou et sequentia en literatura. Abreviado en et seq.
Ethernet

A ethernet ou estándar IEEE 802. 3 determina a forma de envío e recepción nun medio físico compartido que se comporta como bus lóxico, independentemente da súa configuración física. Orixinalmente foi deseñada para enviar datos a 10Mbps, aínda que posteriormente foi mellorada para que funcionase a 100Mbps, 1Gbps ou 10Gbps e xa se está traballando en futuras versións a 40Gbps e a 100Gbps.
Nas versión de 10Mbps a 1Gbps utiliza o protocolo de aceso ao medio CSMA/CD (acceso múltiple con detección portadora e detección de colisións). Actualmente Ethernet é a estándar máis utilizada nas rede locais ou LAN.
As redes Ethernet son de carácter non determinista, na que os host poden transmitir en calquera momento. Antes de envialos escoitan o medio de transmisión para determinar se se atopa en uso. Se o está, entón esperan. No caso contrario, os host comezan a transmitir. No caso de que dous o máis hosts comecen a transmitir tramas á vez produciranse encontróns ou choques entre tramas diferentes que queiran pasar polo mesmo sitio á vez. Este fenómeno denomínase colisión e á porción dos medios de rede onde se producen denomínase dominio de colisión. Tecnoloxías Ethernet máis comúns e máis importantes:
Ethernet 10Base2.
Ethernet 10Base5.
Ethernet 10Base-T.
Ethernet 10Base-FX.
Fast Ethernet. Formato de trama Ethernet
Preámbulo:
Patrón duns (1) e ceros (0) que indica as estacións receptoras que unha trama é Ethernet
IEEE 802. 3
Inicio de trama:
Byte delimitador que serve para sincronizar as porcións de recepción de trama de todas as estacións da rede. Este campo especifícase explicitamente en Ethernet.
Enderezos destino e orixe:
Inclúe os enderezos físicos (MAC) únicas da máquina que envía a trama e da máquina destino. O enderezo orixe sempre é un enderezo único, mentres que o de destino pode ser de broadcast único (trama enviada a unha única máquina), de broadcast múltiple (trama enviada a un grupo) ou de broadcast (trama enviada a todos os nodos).
Tipo:
Especifica o protocolo de capa superior que recibe os datos que segue ese campo.
Datos:
Inclúe os datos enviados na trama.
Secuencia de verificación de trama:
Contén un valor de verificación CRC (Control de Redundancia Cíclica) de 4 bytes, creado polo dispositivo emisor e recalculado polo dispositivo receptor para verificar a existencia de tramas danadas.
Ethnologue

The Ethnologue: Languages of the World é unha publicación impresa e virtual de SIL International (antes coñecida como o Summer Institute of Linguistics, "Instituto Lingüístico de Verán"), unha organización cristiá de servizos lingüísticos que estuda as linguas menos coñecidas, basicamente para prover servizos misioneiros aos seus falantes. Posúe estatísticas de 6. 809 idiomas (edición do ano 2000, 6. 912 na súa web en febreiro do 2007), incluíndo o número de falantes, a súa localización, dialectos, afiliación lingüística, dispoñibilidade de textos bíblicos etc. Actualmente é un dos inventarios máis completos das linguas existentes, xunto ao Linguasphere Register. Código SIL
Ethnologue ofrece un código de tres caracteres chamado código SIL para cada linguaxe descrita, que excede significativamente o incluído nos estándares ISO 639 e RFC 3066. Críticas
Ademais dun nome principal para a lingua, Ethnologue adoita dar unha selección extensa, pero a miúdo incompleta, dos nomes alternativos utilizados polos falantes, os gobernos, países veciños etc. sen considerar cuestións de oficialidade, corrección política ou sensibilidades feridas.
Ethnologue non pode deixar de conter algúns erros, como é inevitable nunha iniciativa desta magnitude. Por exemplo, ao preparar a 14ª edición agregáronse linguas como o Chenoua mentres que se suprimiron outras supostas linguas como o Nemadi ou o Wutana.
Neutralidade
Discutiuse ocasionalmente a neutralidade dos criterios científicos usados por Ethnologue, en especial no relacionado coa Biblia e as relixións do Libro. Un caso destacado é a clasificación do árabe xunto ao hebreo como parte das linguaxes semíticos centrais do sur, distinguíndoos do arameo, mentres que o consenso académico tende a ver como máis próximos ao hebreo e ao arameo.
Eths

Eths foi un grupo de nu metal francés con orixe en Marsella formado no ano 1999. O seu son mesturaba diferentes estilos como o groove metal, metal alternativo e o nu metal. O grupo anunciou a súa separación o 30 de novembro de 2016 por medio dunha mensaxe na conta oficial de Facebook do grupo. Discografía
Etimoloxía

A etimoloxía é o estudo científico sobre a orixe da estrutura léxica dunha lingua, tanto das palabras como da súa fraseoloxía. A etimoloxía dunha palabra en concreto é dita orixe, chamada neste caso étimo. Etimoloxía de etimoloxía
A palabra etimoloxía vén do latín etymologia e esta, á súa vez, provén do grego ἐτυμολιγία, vocábulo formado de ἔτυμος (verdadeiro) e λόγος (palabra). É dicir, significa "verdadeira orixe das palabras".
En xeral, considerase etimoloxía o estudo da historia das palabras: de onde proceden, cando entraron na lingua e como mudou a súa forma e o seu significado.
O grego Píndaro servíase, no século V a. C. de etimoloxías inventadas para alardear diante dos seus amos. Plutarco empregaba etimoloxías pouco seguras baseándose en estrañas similitudes de sons. Isidoro de Sevilla, nas súas Etymologiae, fai un rastrexo enciclopédico das "primeiras cousas" que foi usado acriticamente en Europa ata o século XV. O Etymologicum genuinum, unhas das varias obras bizantinas de parecidas características, é unha enciclopedia gramatical editada en Constantinopla no século IX. A Legenda Aurea do século XIV comeza cada vita dos santos cun excursus en forma de etimoloxía. A etimoloxía das palabras galegas
A etimoloxía permite ter unha clara idea das orixes do galego, unha lingua romance, románica ou neolatina. Derivada do latín vulgar que foi imposto polos romanos a partir do ano 206 a. de C. O latín é unha lingua indoeuropea e sintética, que expresa as súas relacións gramaticais por medio de morfemas ou desinencias que se combinan coa raíz, ao contrario do galego que expresa estas mesmas relacións por medio de artigos e preposicións.
Hai concesións doutras linguas ao galego. Lingua inglesa: WC, whisky.
Lingua francesa: xardín, maionesa, pantalón.
Linguas xermanas: bigote, brandy, brindes, escravo, pouta.
Lingua grega: atleta, Biblia, tártaro.
Lingua árabe: asasino, alcalde, café, oxalá.
Lingua celta: cabana, rocha, bugallo, beizo, tona.
Lingua vasca ou éuscaro: esquerda.
Do éuscaro hérdase o sufixo -rro (carro)[Cómpre referencia].
Linguas indíxenas suramericanas: cacique, chocolate, cigarro. A ciencia etimolóxica
O estudo da etimoloxía permite comprender o significado das palabras, ampliar o vocabulario e mellorar a ortografía. Usando textos antigos, o estudo da etimoloxía procura saber cando e como unha palabra foi incorporada ou evolucionou cara á linguaxe actual, e que transformacións experimentou. A valoración da súa importancia variou dependendo das tendencias do momento. A súa época dourada viviuse durante o século XIX cando se emprenderon os máis grandes proxectos de estudo etimolóxico, tales como o Oxford English Dictionary, o dicionario etimolóxico máis completo da lingua inglesa.
A etimoloxía peninsular debe moito á obra do filólogo catalán Joan Coromines, do século XX.
Etimoloxía dos nomes das principais cidades do mundo

Está é a etimoloxía dos topónimos dalgunhas cidades do mundo: Nomes de persoa
Nova York: polo Duque de York, futuro rei Xacobe II de Inglaterra.
São Paulo: polo apóstolo San Paulo.
Karachi: pola primeira moradora, unha vella pescadora, Mai Kolachee.
Orlando: pola tumba atopada no lugar coa inscrición Orlando (Reeves). Nomes relixiosos ou mitolóxicos
Os Ánxeles: a vila de Nuestra Señora de los Ángeles de la Porciúncula.
Bombai (Mumbai): por Mumbadevi, encarnación local da deusa nai hindú.
Buenos Aires: cidade da Santísima Trinidad y puerto de Nuestra Señora del Buen Ayre. Nomes tribais
Cidade de México: pola tribo mexica dos aztecas.
Delhi: polos Dhillon, clan Jat do norte da India e Paquistán.
París: polos parisii, tribo gala que habitaba a rexión.
Birmingham: fogar da tribo de Beorma (Beorma inga ham).
Nottingham: fogar da tribo de Snot (Snot inga ham).
Leeds: polo reino celta de Loidis onde se asentou a cidade. Nomes topográficos e xeográficos
Bruxelas: morada no pantano.
Pequín: a capital do norte.
Tokyo: capital do leste.
Shanghai: sobre o mar.
Hong Kong: porto fragrante.
Istambul: á cidade (eis tin polin, istinboli).
Londres: asentamento no río amplo.
Osaca: longa pendente.
Manchester: cidade no outeiro con forma de seo.
Liverpool: remanso de augas pantanosas. Nomes preexistentes
Moscova: polo nome do río xunto ao que se asenta.
Shenyang: polo nome que tiña o río ao sur da cidade.
Calcuta: polo nome dunha aldea no lugar (Kalilata).
Miami: polo río xunto a cuxa desembocadura se asenta (Mayaimi, auga doce e grande).
Tampa: polo nome do poboado dos indios Calusa (Tanpa, pau de fogo, lóstrego) Nomes de plantas
Manila: hay nilad, arbusto de mangleiral abundante na zona. Nomes xerárquicos ou administrativos
Seúl: capital.
Kyoto: a capital. Nomes conmemorativos
Iacarta: gran vitoria.
O Cairo: a triunfante.
Etimoloxía popular

A etimoloxía popular é o establecemento da orixe dunha palabra baseándose nas crenzas e nas opinións de xente non especializada na ciencia da etimoloxía. As etimoloxías populares danse na maioría de idiomas. Características
As etimoloxías populares adoitan ser falsas etimoloxías. Con todo, algunha delas queda recollida ou mesmo establecida oficialmente. De feito, o escudo de Galicia pode ter a súa orixe nunha destas etimoloxías populares: a súa primeira aparición, nun armorial do século XIII, débese talvez a unha falsa interpretación de Galicia como Calice (cáliz). Outra posible etimoloxía popular ten a ver co topónimo de Santiago de Compostela, interpretado falsamente como Campus Stellae cando a súa orixe está no máis que probábel Compositella.
En lingüística histórica, a etimoloxía popular refírese á variación en pronuncia ou en transliteración dunha palabra ao longo do tempo. Fonte e influencia das etimoloxías populares
Son diversas as razóns que explican a existencia de etimoloxías populares. Algunhas son interpretacións razoábeis de evidencias que resultan falsas, como cando noutros tempos se asociaba Galicia á Galia. Outras veces, son intentos de oficializarlle unha orixe distinguida a un lugar ou liñaxe (Galegos < Gálatas ou Galileos; de aí tamén procede o uso medieval de "corónica" por crónica, por ser relativa á "coroa [e ó rei]", non á "cronoloxía"). En moitos casos a orixe dunha palabra está nunha lingua que os falantes actuais descoñecen. Mesmo os especialistas adoitan propor orixes plausíbeis para palabras que co tempo se demostran falsas.
Etioplasto

Os etioplastos poden considerarse cloroplastos que non foron expostos á luz. Os proplastidios (plastos xuvenís indiferenciados) mantidos na escuridade orixinan etioplastos, igual que os cloroplastos xa diferenciados que se manteñen na escuridade.
Atópanse xeralmente en plantas con flor (Anxiospermas) que crecen na escuridade durante un tempo. Se a planta se mantén lonxe da exposición á luz durante varios días, os seus cloroplastos normais convértense en etioplastos. Os etioplastos carecen de pigmentos activos polo que non son coloreados e tecnicamente poderían considerarse leucoplastos. Altas concentracións de etioplastos nunha planta causan que as súas follas perdan a cor verde.
Os etioplastos conteñen corpos prolamelares, que son agregados membranososo de redes semicristalinas de túbulos ramificados que conteñen o pigmento precursor da clorofila. Os corpos prolamelares aparecen con gran frecuencia dispostos formando patróns xeométricos.
Os etioplastos convértense en cloroplastos por medio da estimulación da síntese de clorofila por parte da hormona vexetal citoquinina pouco despois de seren expostos á luz. Os tilacoides e a grana desenvólvense a partir dos corpos prolamelares durante este proceso.
Etiqueta (código)

Etiqueta é un código de conduta que delimita as expectativas para o comportamento social de acordo coas normas contemporáneas convencionais dentro dunha sociedade, a clase social ou grupo.
Étiquette é unha palabra francesa que, literalmente, significa "rótulo" ou "etiqueta"; utilizouse nun sentido moderno en inglés ao redor de 1750. Desde o século XVI ao XX, os nenos aprenderon a etiqueta na escola. A etiqueta cambiou e evolucionou ao longo dos anos.
Etiqueta (informática)

Unha etiqueta, tamén denominada co anglicismo tag, é unha palabra chave asignada a un dato, tal que unha imaxe dixital ou un ficheiro informático. Características
Este tipo de metadato describe o dato e permite recuperalo navegando ou buscando. Nos sitios web que permiten etiquetar os seus datos, a colección de etiquetas chámase folcsonomía.
A acción de etiquetar ficheiro asóciase a miúdo aos sitios web 2. 0, pioneiros niso. Desta forma as bases de datos en sitios web poden estenderse dunha forma descentralizada. Así, é moi habitual o uso da etiquetaxe tanto nas redes sociais como nos blogs.
Trending topic
Chámase trending topic a palabra, frase ou tema que é mencionado dentro da rede social e servizo de microblogging Twitter. Para un termo chegar a converterse en trending topic, ben por espazo dunha hora, dun día ou de calquera outro intervalo de tempo, existen diversas vías:
1) Mediante o esforzo organizado dunha serie de usuarios, que debe ser unha cantidade importante, dispostos a mandar mensaxes durante un período de tempo prefixado.
2) Se un evento de actualidade é etiquetado cunha palabra concreta que consegue facer un oco na comunidade.
Os trending topics permiten facerse unha idea do que está a pasar no Twitter e en boa medida tamén do que está a acontecer no mundo.
Cancelos
As mensaxes curtas en servizos como Twitter ou identi. ca pódense etiquetar mediante a inclusión dun ou máis cancelos, é dicir, palabras ou frases prefixadas co (#) ( cancelo) con múltiples palabras concatenadas, como: Entón unha persoa pode buscar o termo #galega e esta palabra etiquetada aparecerá nos resultados de procura. Estes cancelos tamén aparecen nun número de sitios web de temas de tendencias, incluíndo a páxina principal de Twitter. Os cancelos en Twitter serven para xerar conversación en lugar de servir aos propósitos de organización, incitan ao usuario a participar nunha discusión con varias persoas en lugar de etiquetar para a súa posterior recuperación. Un fenómeno específico dos ecosistemas Twitter son micro-memes, que son temas emerxentes para o que se crea un cancelo, amplamente utilizado druante algúns días, e logo desaparecen. Por exemplo, #ladiespleasestop, #oneletteroffmovies, #thingssaidb4sex e #doyoumind foron populares micro-memes en xuño de 2009.
Etnobioloxía

A etnolobioloxía é unha disciplina da antropoloxía que estuda as relacións culturais entre os seres humanos e o resto dos seres vivos e tamén cos ecosistemas no seu conxunto. O termo etnobioloxía é recente, do século XX, anteriormente tratábase dentro da antropoloxía biolóxica.
Divídese en diferentes ramas: Etnobotánica
Etnomicoloxía
Etnozooloxía
Etnofarmacoloxía
Etnoecoloxía
Paleoetnobotánica
Arqueozooloxía
Etnografía

A etnografía (do grego ethnos (έθνος) - "tribo, pobo", grapho (γράφειν) - "eu escribo"; literalmente "descrición dos pobos") é un método de investigación da antropoloxía. Consiste na compilación de datos no terreo e tendo como informantes aos integrantes dunha comunidade dada. Os datos recolleitos consisten na descrición pormenorizada dos seus costumes, crenzas, mitos, xenealoxías, historia etc. Dita información obtense maiormente por medio de longas entrevistas con membros da comunidade ou informantes claves delas. Evolución da etnografía
Foi Bronislaw Malinowski, no seu clásico estudo Os Argonautas do Pacífico Occidental (publicado en 1922), quen marcou a historia da antropoloxía moderna ao propor unha nova forma de etnografía, desenvolvendo detalladas e atentas observacións in situ. Tras a súa obra, viñeron outras etnografías clásicas, como Naven de Gregory Bateson, Nós, os Tikopía de Raymond Fyrth.
Principalmente a partir da antropoloxía interpretativa, autores como James Clifford, Clifford Geertz e George Marcus comezaron a discutir o papel político, literario e ideolóxico da antropoloxía e da súa escrita.
Exemplos famosos de Etnografías contemporáneas son Xamanismo, Colonialismo e o Home Salvaxe de Michael Taussig, O negocio do Miche: A prostitución viril en Sao Paulo de Néstor Perlongher, e Os Araweté: Os Deuses Caníbais de Eduardo Viveiros de Castro.
Etnoloxía

A etnoloxía é a ciencia social que estuda e compara os diferentes pobos ou razas do mundo. Por algúns autores é considerada unha disciplina e metódo de investigación da antropoloxía.
A etnoloxía, na súa acepción orixinal, é o estudo das sociedades primitivas, aínda que, co desenvolvemento da antropoloxía, o termo "primitivo" foi abandonado por se considerar que xustificaba preconceptos étnicos. Así, actualmente dise que etnoloxía é o estudo das características de calquera etnia, isto é, agrupamento humano -pobo ou grupo social- que presenta algunha estrutura socioeconómica homoxénea, onde en xeral os membros teñen interaccións cara a cara, e hai unha comuñón de cultura e de lingua. Este estudo pretende establecer liñas xerais e de desenvolvemento das sociedades.
A etnoloxía estuda sistematicamente e procura estabelecer relacións comparativas entre as características dos diferentes pobos humanos dende diferentes aspectos como son: A diversidade cultural: a etnoloxía concibe a cultura como unha pluralidade e en oposición á natureza. Así, o estudo da cultura obriga á análise das relacións que unen e separan ambas dimensións nas sociedades humanas e tamén a esclarecer o que é universal no home e o que é arbitrario no seu comportamento, xerando unha reflexión sobre os nexos que unen as leis naturais coas regras culturais.
O parentesco entre diferentes sociedades e as súas influencias.
A subsistencia e sistemas económicos das culturas ou civilizacións.
A relixión e expresión simbólica transcendental.
A organización familiar, sistemas sociais e políticos.
Se bioloxicamente se clasifica ó home como homínido, etnoloxicamente debe clasificarse como humánido.
Etnomusicoloxía

A etnomusicoloxía é o estudo da música de tradición oral, anteriormente coñecida como musicoloxía comparada, os etnomusicólogos están interesados en poñer a música dentro do seu contexto cultural e recentemente ampliou o seu campo de estudo a todas as músicas vistas desde a antropoloxía. Naceu no século XIX e os primeiros cultivadores foron Béla Bartók, Constantin Brailoiu e Diego Carpitella. Os estudosos da etnomusicoloxía habitualmente rexistran as pezas, trascríbenas fielmente, analizan o contexto e o texto e estudan a melodía.
Etnoxénese

Etnoxénese (do grego: etnia (nación) + "xénese (nacemento), en grego: Εθνογένεσις) é o proceso mediante o cal un grupo de seres humanos pasa a ser considerado como etnicamente distinto. A etnoxénese implica a aparición e difusión duns trazos culturais e sociopolíticos específicos que diferencian ós membros dun grupo étnico doutros grupos étnicos relacionados.
Algúns pobos que se consideraban extintos, iniciaron un proceso de etnoxénese. Neste caso trátase da procura do seu recoñecemento como grupos socioculturais diferentes. No nordeste do Brasil moitos grupos indíxenas actuais teñen a súa orixe na fusión de grupos étnicos diferentes con linguas diferentes, entre eles están os karirí-xukurú, os karirí-xocó ou os aticum. A etnoxénese tamén pode ter unha orixe no crecemento da poboación, cando algúns territorios escasamente poboados foron poboados no paleolítico. Polo xeral, o tamaño dunha comunidade medraba até o punto que a comunidade se dividía en dúas e unha parte dela trasladábase a uns quilómetros da primeira. Co tempo a lingua e a cultura de ámbalas dúas comunidades ían diferindo até configurar dous grupos étnicos diferentes cunha orixe común. Este podería ser o principal proceso de etnoxénese en moitas áreas do planeta como Nova Guinea, que no presente é a área lingüisticamente máis diversa do planeta con 700 a 800 linguas.
Etnónimo

Un etnónimo, (en grego ethnos ‘tribo’ + onyma ‘nome’) é o nome dun grupo étnico. Fálase dun exónimo cando o nome foi atribuído por outro grupo, ou dun autónimo se foi autoasignado. Por exemplo, o grupo étnico dominante en Alemaña é o dos xermanos, un exónimo levado ó galego dende o latín; os xermanos refírense a si mesmos co autónimo deutsch.
Cando un idioma evoluciona, os etnónimos que algunha vez foron aceptables poden chegar a ser ofensivos. Exemplos de etnónimos difamatorios da historia son cretino (xentilicio de Creta), vándalo, bárbaro, san, fenicio, saami, gringo, goyim, chichimeca, popoluca, payo e filisteo.
Etoloxía

A etoloxía (do grego ήθος, ēthos, "temperamento", "carácter", "costume" e λόγος, logos, "tratado") é a rama da bioloxía que estuda o comportamento dos animais no medio natural.
Aínda que moitos naturalistas estudaron diversos aspectos do comportamento animal a través dos séculos, considérase que a disciplina moderna da etoloxía se presentou co traballo nos anos 60 do biólogo holandés Nikolaas Tinbergen e do biólogo austríaco Konrad Lorenz, ambos gañadores do Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1973.
A etoloxía combina a investigación de laboratorio e a de campo, con estreitos lazos a outras disciplinas - por exemplo, neuroanatomía, ecoloxía, evolución. Os etólogos amosan un maior interese por un determinado proceso de comportamento que nun grupo animal en particular e a miúdo adoitan estudar un tipo de comportamento (por exemplo, a agresividade) en diversidade de animais sen relación.
Etopeia

A etopeia é un recurso estilístico consistente en describir unha persoa, persoeiro ou personaxe atendendo exclusivamente ás súas calidades éticas e morais.
Ettore Lorenzo Frapiccini

Ettore Lorenzo Frapiccini, nado en Buenos Aires, Arxentina, o 17 de novembro de 1957, é un gravador, medallista e deseñador de moedas italiano. Traxectoria
Aínda que naceu en Buenos aires en 1957, no seo dunha familia de orixe italiana, Frapiccini viviu en Italia desde 1964.
Herdou do seu pai pintor a súa afección pola arte. Na súa xuventude asistiu ao Instituto Estatal de Arte de Macerata e, logo dun período universitario, cursou estudos de medallística na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado, en Roma, entre 1979 e 1981. Posteriormente traballou como gravador nos establecementos Emilio Senese, de Milán, e Pacchiani e Barlacchi, de Florencia, ata que en 1984 ingresou no cadro de gravadores do Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato. Obra
Frapiccini ié autor dun bo número de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, cuñadas non só para Italia senón tamén para a Cidade do Vaticano e para a República de San Marino. Entre os seus traballos máis salientables están as moedas italianas de 200 liras conmemorativas de 1997 e de 1999, o anverso da moeda de cinco céntimos de euro de Italia que amosa unha vista do Coliseo romano, ou os anversos da serie ordinaria en euros de San Marino.
Etxalar

Etxalar é un municipio de Navarra pertencente á comarca de Bortziriak, situado no denominada meiriñado de Pamplona, a 73, 6 km de Pamplona. No anos 2006 posuía 799 habitantes nunha área de 47, 05 km². Topónimo
O nome aparece por primeira vez escrito nun documento de 1280. A etimoloxía máis estendida e probable fai derivar o seu nome da expresión herbeira da casa en éuscaro. Derivaría por tanto de etxa (variante de etxe, casa) e larr(e) ("prado, herbal"). Xeografía
A vila de Etxalar está situada no norte de Navarra, sendo o pobo das Cinco Villas que máis ao leste se encontra. Polo norte linda cos concellos de Bera e Sara, polo leste con Baztan, polo sur con Bertizarana e polo oeste con Igantzi e Lesaka. Administración
No ano 2007 foi elixido alcalde Miguel María Irigoyen Sanzberro. Cultura
As festas patronais celébranse entre os días 14 (véspera) e 18 de agosto.
Etxebarri

Etxebarri é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 10. 133 habitantes (2011).
Etxebarria

O elizate de Etxebarria é un concello da provincia vasca de Biscaia, pertencente á comarca do Lea Artibai cunha poboación de 812 habitantes segundo os datos do INE correspondentes ao ano 2006. A extensión do municipio é de 18, 10 km² polo que a densidade de poboación é de 44, 86 hab. /km².
Situada nas proximidades de Markina-Xemein recibe en éuscaro tamén o nome de Etxebarria para distinguilo da outra localidade biscaíña de Etxebarri situada no Gran Bilbao.
Etxebarria significa a casa nova no dialecto biscaíño do éuscaro e é un topónimo e apelido vasco bastante común.
Eucalipto do maná

O eucalipto do maná (Eucalyptus viminalis) é unha árbore perennifolia da familia das mirtáceas pertencente ao xénero eucalipto. Diferénciase da especie predominante en Galiza, o Eucalyptus globulus, na súa casca de cor branca-crema, nas súas follas máis estreitas e nas súas flores máis cativas. Descrición
É unha árbore forte, rexa, erecta, de 50 m de altura, coa casca engurrada e pólas moi longas. Ás veces acada maiores talles, a máis alta descuberta chega aos 89 m de altura. Distribución
E. viminalis está amplamente distribuído nas áreas máis frescas de Australia, onde as súas follas son o alimento favorito do coala. O zume ten un 5-15% azucre, facéndoa parte esencial do balance de enerxía dos mamíferos marsupiais arbóreos.
As subespecies son nativas da illa Kangaroo e de Mount Lofty Ranges.
En Galiza aparece cultivada e ocasionalmente naturalizada no litoral. Sinonimia
subsp. pryoriana (L. A. S. Johnson) Brooker & Slee, Muelleria 9: 80 (1996). Eucalyptus pryoriana L. A. S. Johnson, Contr. Nova Gales do Sur Natl. Herb. 3: 115 (1962).
Eucalyptus viminalis var. racemosa Maiden, Forest Fl. N. S. W. 7: 131 (1920).
subsp. viminalis. Eucalyptus angustifolia Desf. ex Link, Enum. Hort. Berol. Alt. 2: 30 (1822).
Eucalyptus gunnii Miq. , Ned. Kruidk. Arch. 4: 126 (1856), nom. illeg.
Eucalyptus huberiana Naudin, Descr. Emploi Eucalypt. : 42 (1891).
Eucalyptus viminalis var. rhynchocorys Maiden, Forest Fl. N. S. W. 7: 131 (1920).
Eucalyptus viminalis var. huberiana (Naudin) N. T. Burb. , Trans. Roy. Soc. Sur Australia 71: 147 (1947).
Eucalipto nitens

O eucalipto nitens (Eucalyptus nitens), coñecido en inglés coma "shining gum", é unha especie nativa de Victoria e o leste de Nova Gales do Sur en Australia. Medra en bosques húmidos tépedos e nas súas marxes, en solos fértiles de áreas de clima fresco. Atópase naturalizado en Galicia, aínda que en menor medida ca o eucalipto azul. Atura mellor as xeadas ca este último. Descrición
Eucalyptus nitens é un árbore grande que medra até 60 m de altura, en Victoria ocasionalmente acada os 90 m de alto. A casca é persistente na parte baixa do toro, cinsenta a café agrisada, fibrosa-escamosa, lisa na parte exterior, branca, cinsenta ou amarela, mudándoa en longos listóns. As follas son opostas, ovadas a elípticas, cordadas, glaucas, e as follas adultas son estreitas-lanceoladas ou lanceoladas, 15–25 cm de longo, 1, 5–2, 5 cm de largo, verdes, de brillo e coloradas. A inflorescencia é de 7 flores, o pedúnculo estreitamente chan ou angular, 6–15 mm de longo. Os casulos son sésiles, ovoides ou cilíndricos, 5–7 mm long, 3–4 mm de diámetro, a cicatriz do anel é causada pola muda do opérculo exterior; a caliptra é cónica, aguda ou obtusa, máis curta ou tan larga como hipantio. O froito é cilíndrico ovoide, 4–7 mm de longo, 4–6 mm de diámetro; o disco é deprimido e as valvas encerradas ou ao nivel do aro. Usos
En Tasmania Eucalyptus nitens é unha das especies máis importantes madeireiras usadas en plantacións xunto con Eucalyptus globulus (eucalipto azul de Tasmania) e Pinus radiata (piñeiro insigne). Taxonomía
Eucalyptus nitens foi descrita por H. Deane & Maiden e publicado en A critical revision of the genus Eucalyptus 2: 273. 1913. Etimoloxía
Eucalyptus: nome xenérico que provén do grego antigo: eû
"ben, xustamente" e kalyptós
"cuberto, que recobre". En Eucalyptus L'Hér. , os pétalos, soldados entre si e ás veces tamén con sépalos, forman parte do opérculo, perfectamente axustado ao hipanto, que se desprende á hora da floración.
nitens: epíteto latíno Sinonimia
Eucalyptus goniocalyx var. nitens H. Deane & Maiden, Proc. Linn. Soc. New South Wales 24: 462 (1899). Biometría
Modelo de afusamento para Eucalyptus nitens
Eucarioxénese viral

A eucarioxénese viral é unha hipótese sobre a formación das células eucariotas (eucarioxénese), que sostén que o núcleo da célula eucariota evolucionou a partir dun gran virus de ADN (posiblemente dun virus de ADN grande nucleocitoplasmáticos ou NCLDV) mediante endosimbiose dentro dunha célula de arquea. Foi proposta en 2001 por Philip Bell e foi apoiada polo descubrimento de virus complexos de ADN de gran tamaño con capacidade de biosíntese de proteínas, tales como Mimivirus. Teoría
Unha serie de postulados desta teoría parecen posibles. Por exemplo, un virus helicoidal cunha envoltura bilipídica ten unha clara semellanza cun núcleo celular moi simplificado (é dicir, un cromosoma de ADN encapsulado dentro dunha membrana lipídica). Para considerar o concepto loxicamente, un gran virus de ADN debería tomar o control dunha célula bacteriana ou arqueana. En lugar de replicarse e destruír a célula hóspede, permanecería dentro da célula. Co virus no control do mecanismo molecular da célula hóspede, na práctica converteríase nunha forma de "núcleo". Por medio dos procesos de mitose e citocinese, o virus secuestraría a célula enteira dunha maneira favorable para asegurar a súa supervivencia.
Varios trazos característicos do núcleo eucariota poderían derivarse da súa ascendencia viral, como a carapucha 5' (cap) do ARNm, o ADN linear do cromosoma e a separación da transcrición da tradución. Este modelo postúlase que podería ter dado lugar a unha condición protoeucariota (ver tamén Neomura), na que a influencia da membrana viral permitiu a aparición da fagocitose. A evolución da fagocitose (ver Hipótese fagotrófica) permitiu aos eucariontes ser os primeiros organismos que ocuparon o nicho de depredador.
Neste sentido, hai que salientar que algúns virus que infectan arqueas teñen estruturas pouco comúns, que non están relacionadas con ningún outro tipo de virus coñecido.
Euclid

Euclid é unha nave espacial dentro do programa Cosmic Vision da ESA, destinada ó punto de Lagrange L2. Está deseñado para abordar dous grandes temas do programa: Cales son as leis físicas fundamentais do universo e como naceu o universo e de que está composto.
Estudará máis dun terzo do ceo, tomando nota de forma, tamaño e posición de milleiros de millóns de galaxias, cunha profundidade de máis de dez mil millóns de anos. Valor científico
Coa súa ampla cobertura do ceo e os seus catálogos de miles de millóns de estrelas e galaxias, o valor científico dos datos recollidos pola misión vai máis aló do ámbito da cosmoloxía. Esta base de datos proporcionará á comunidade astronómica mundial fontes e obxectivos abundantes para o James Webb Space Telescope e o Atacama Large Millimeter Array, así como para futuras misións como o European Extremely Large Telescope, Thirty Meter Telescope, Square Kilometer Array e o Vera C. Observatorio Rubin.
Por outra banda, a misión Euclid ten sido adaptada en función do desenvolvemento que vai tendo e os achados observados. Sistema de funcionamento
Cada 75 minutos ten trevisto apuntar a un novo lugar do ceo, para o que dispón dun sensor de guiado fino (Fine Guidance Sensor, FGS) que usa para posicionarmento as estrelas atopadas por Gaia. Dito sensor ten sufrido perturbacións nas súas medidas debido á actuación do Sol, esperando un máximo do ciclo solar para 2024-2025, e podendo perder ata o 3 % dos datos esperables.
Euclid, para o recoñecemento de galaxias, aproveita tanto a IA como o proxecto de ciencia cidadá Galaxy Zoo, ó que pode acceder quen queira colaborar.
Eudaimonía

Eudaimonía (do grego antigo: εὐδαιμονία) é un termo grego que literalmente significa "o estado de ser habitado por un bo daemon, un bo xenio", e, en xeral, é traducido como felicidade ou benestar. Con todo, outras traducións foron propostas para expresar mellor o que sería un estado de plenitude do ser.
Os estoicos presentaron moitas estratexias prácticas para avanzar cara a eudaimonía. "Vivir de acordo coa natureza" era unha máxima central no estoicismo. Etimoloxía
A palabra está composta por "eu" ('bo') e "daimōn" ("espírito"). Trátase dun dos conceptos centrais na ética e na filosofía política de Aristóteles, xuntamente con "areté" (xeralmente traducido como "virtude" ou "excelencia") e "phronesis" (frecuentemente traducido como prudencia ou "sabedoría práctica"). Na obra de Aristóteles, a palabra 'eudaimonía' foi usada (con base na tradición grega máis antiga) como equivalente ao supremo ben humano - sendo o obxectivo da filosofía práctica - incluíndo a ética e a filosofía política - definir o que é ese ben e como pode ser alcanzado.
As relacións entre a virtude do carácter (ethikē aretē) e a felicidade (eudaimonía) constitúe unha das principais cuestións de ética entre os filósofos gregos antigos, con moita controversia sobre o tema. Como resultado, tamén hai varias formas de eudemonismo. Entre estas formas, dúas das máis influentes son a de Aristóteles e a dos estoicos. Aristóteles considera a virtude e o seu exercicio como o compoñente máis importante da eudaimonía (εὐδαιμονία), mais tamén recoñece a importancia de bens externos como a saúde, a riqueza e a beleza. Os estoicos, por outra banda, consideran a virtude necesaria e suficiente para a eudaimonía e, polo tanto, negan a necesidade de bens externos.
Eufausiáceos

A dos eufausiáceos (Euphausiacea) é unha orde de crustáceos malacostráceos coñecidos xenericamente como krill.
Encóntranse en todos os océanos do mundo. O nome krill vén do noruegués krill, que significa "peixiños fritidos", que tamén adoito se atribúe a algunhas especies de peixes.
Son parecidos externamente aos camaróns, duns de 3 a 5 cm de lonxitude, e moi abundantes en todas as augas que circundan as zonas polares. Aliméntanse fundamentalmente con algas do fitoplancton. Á súa vez son o alimento fundamental de numerosas especies de peixes e tamén dos misticetos. Unha rotura na cadea alimenticia, da cal o krill forma parte, podería ter consecuencias catastróficas en termos ecolóxicos. O krill é, pois, un elemento estratéxico na bioloxía dos mares fríos, constituíndo quizais un dos elos máis importantes da rede trófica. Clasificación: familias e xéneros
Segundo o WoRMS, a orde está constituída por dúas familias, cos xéneros que se indican a continuación:
Orde Euphausiacea Dana, 1852 Familia Euphausiidae Dana, 1852 Euphausia Dana, 1852
Meganyctiphanes Holt & W. M. Tattersall, 1905
Nematobrachion Calman, 1905
Nematoscelis G. O. Sars, 1883
Nyctiphanes G. O. Sars, 1883
Pseudeuphausia Hansen, 1910
Stylocheiron G. O. Sars, 1883
Tessarabrachion Hansen, 1911
Thysanoessa Brandt, 1851
Thysanopoda Latreille, 1831
Familia Bentheuphausiidae Colosi, 1917 Bentheuphausia G. O. Sars, 1885
Eufemismo

Un eufemismo é un recurso lingüístico consistente en evitar nun acto de fala a palabra con que se designa algo noxento, molesto ou inoportuno, substituíndoa por outra expresión máis agradable que non achega á mente as connotacións do vocábulo orixinario.
O eufemismo conséguese mediante a pseudosinonimia, a equivalencia (sinonimia entre vocábulo e locución) e as relacións de inclusión (hiponimia, hiperonimia, cohiponimia). Causas do eufemismo
As causas polas que se produce o eufemismo son: Tabú social, relixioso ou moral. Así a sociedade estabelece temas que resultan de mal gusto, realidades que non hai que nomear ou ás que hai que referirse por medio de eufemismos. Son principalmente os referidos á morte (pasar a mellor vida no canto de morrer), necesidades fisiolóxicas do ser humano e á sexualidade. Constitúen tamén un caso de tabú social os empregados nos medios de comunicación, mais neste caso trataríase de ocultar ou manipular a realidade. Serían, por exemplo, danos colaterais por vítimas civís ou países en vías de desenvolvemento. O tabú relixioso está causado polas supersticións ou crenzas de cada sociedade que interpretan o nomear certos animais como de mal agoiro. Son denominacións eufemísticas donosiña ou donicela na súa orixe, e o do rabo ou García para o referirse ao raposo.
Desexo de adaptarse a unha circunstancia na cal a palabra propia resultaría demasiado vulgar: cabelo substitúe a pelo.
Vangloria: os médicos fanse chamar doutor sen ter o grao do doutoramento.
Respecto cortés cara a alguén a quen se fala: ós médicos chámaselles doutor sen ter o grao do doutoramento.
Necesidade de atenuar unha desgraza: chamar eivado ou impedido ó coxo.
Eugen Bleuler

Paul Eugen Bleuler, nado en Zollikon o 30 de abril de 1857 e finado no mesmo lugar o 9 de febreiro de 1940, foi un psiquiatra suízo, coñecido por ter acuñado o termo esquizofrenia, así como polas súas contribucións no eido das enfermidades mentais.
Bleuler naceu en Zollikon, unha pequena poboación próxima a Zürich. Seus pais foron Johann Rudolf Bleuler e Pauline Bleuler-Bleuler.
Estudou medicina en Zürich, e máis tarde estudou en París, Londres e Múnic, regresando logo a Zürich para tomar un posto como interno do Burghölzli, un hospital universitario.
En 1886, Bleuler foi nomeado director dunha clínica de psiquiatría en Rheinau, hospital localizado nun antigo mosteiro sobre unha illa do río Rin. Rheinau estaba desfasado naquel tempo, e Bleuler mellorou as condicións dos pacientes residentes alí.
Eugen Coșeriu

Eugen Coșeriu ou Eugenio Coseriu, nado en Mihăileni (na actualidade pertencente a Moldova) o 27 de xullo de 1921 e finado en Tubinga (Alemaña) o 7 de setembro de 2002, foi un lingüista alemán de orixe romanesa. A súa contribución á historia da lingüística e revisión e interpretación de moitos conceptos tradicionais foi fundamental. É autor dunha importante obra teórica que afondou en moitos aspectos da linguaxe.
Doutor en filosofía e filoloxía, filólogo romanista. Cualificado por Mircea Borcilă (Universidade de Cluj) como: Traxectoria
De gran formación filosófica, histórica, lingüística e clasicista, en 1940 e xa iniciados os seus estudos universitarios, Coseriu trasladouse a Roma, onde os terminou; once anos despois e ata 1958 foi profesor na Universidade de Montevideo e, dende 1963 ata a súa morte, foino na de Tubinga (Alemaña). Na súa dilatada carreira publicou moitos estudos e artigos, algúns deles recompilados en obras como Teoría del lenguaje y lingüística general ou Tradición y novedad en la ciencia del lenguaje. A súa obra é moi extensa e orixinal, aínda que nunca chegou a publicar un manifesto ou manual que sistematizase o seu pensamento e presentase a súa teoría lingüística como unha unidade; porén, si que se interesou pola sistematización do léxico e o ámbito da creatividade lingüística. Coseriu figura tamén entre os filósofos que se aproximaron á linguaxe dende a lóxica, tratando de delimitar o que hai de particular, xeral e universal na mesma; ambición que empeza incluso con Aristóteles, pero que se materializa na lingüística contemporánea con Humboldt, Saussure e os lingüistas posteriores a eles. Obra
Sincronía, diacronía e historia. El problema del cambio lingüístico (1958).
Teoría del lenguaje y lingüística general (1962).
Sprache, Strukturen und Funktionen (A fala, estruturas e funcións, 1970).
Tradición y novedad en la ciencia del lenguaje (1977).
Principios de semántica estructural (1977).
Estudos de lingüística románica (1977).
Der Mensch und seine Sprache.
Lecciones de lingüística general (1977).
Gramática, semántica, universales. (1978).
Textlinguistik. Eine Einführung (1980).
Competencia lingüística (1992).
Política, lengua y nación (publicado en 1995 xunto cos lingüistas españois Manuel Alvar e Fernando Lázaro Carreter).
Eugene Stoner

Eugene Morrison Stoner, nado en Gosport o 22 de novembro de 1922 e finado o 24 de abril de 1997 en Palm City, foi un deseñador de armas estadounidense.
Deseñou entre outros o fusil de asalto AR-15 en 1957 que adaptou para o exército norteamericano como M16.