proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
The Smiths

The Smiths foi un grupo inglés de rock alternativo activo entre 1982 e 1987. Foi formado en Manchester por Morrissey (voz), Johnny Marr (guitarra), Andy Rourke (baixo) e Mike Joyce (batería). Morrissey e Marr foron os principais comopositores da banda. The Smiths son considerados un dos artistas máis importantes que xurdiron da música independente británica dos anos 80.
The Smiths ficharon polo selo independente Rough Trade Records en 1983 e lanzaron o seu álbum de estrea, The Smiths, en 1984. O seu enfoque nun son de guitarra, baixo e batería que fusionaba o rock dos anos 60 e o post-punk, foi un rexeitamento ao son synthpop que predominaba na época. Varios dos seus sinxelos chegaron ao top 20 da lista británica e todos os seus álbums de estudio acadarían o top 5 no Reino Unido, conseguindo un número 1 con Meat Is Murder (1985).
En 1985 introduciron teclados, aínda que mantiveron a guitarra como instrumento principal, acadando o éxito entre o gran público en Europa con The Queen Is Dead (1986) e Strangeways, Here We Come (1987), que entraron no top 20 da lista europea de álbums. En 1986 a banda converteuse brevemente nun quinteto coa incorporación do guitarrista Craig Gannon.
Tensións internas levaron á disolución de The Smiths en 1987, seguida de demandas públicas por dereitos de autor. Cada un dos membros dixo que a banda nunca se reuniría e rexeitaron todas as ofertas para facelo. Rourke morreu en 2023.
Entre as súas principais obras destácanse as cancións "The Boy With The Thorn In His Side", "How Soon Is Now", "This Charming Man", "Ask", "Heaven Knows I'm Miserable Now", "Bigmouth Strikes Again" e "Panic". Formación principal (1982–1987)
Formación principal (1982–1987) Morrissey – vocais
Johnny Marr – guitarras, teclados, baixo
Andy Rourke – baixo
Mike Joyce – batería Outros membros
Dale Hibbert – baixo (1982)
Craig Gannon – rhythm guitar (1986) Discografía
Recompilatorios
Hatful of Hollow - 1984 (Rough Trade, Sire)
The World Won't Listen 1987 (Rough Trade, Sire)
Louder Than Bombs - 1987 (Rough Trade, Sire)
Best. .. I - 1992 (WEA). .. Best II - 1992 (WEA)
Singles - 1995 (Warner Music Group)
The Very Best of The Smiths - 2001 (WEA)
The Sound of The Smiths - 2008 (Rhino Records UK)
The Smiths Singles Box - 2008 (Rhino Records UK)
Complete - 2011 (Rhino Entertainment)
Álbums ao vivo
Rank - 1988 (Rough Trade, Sire)
The Swan Princess

The Swan Princess é un filme estadounidense estreado en 1994. Baséase no ballet Lebedínoye óziero. Personaxes
Michelle Nicastro como Odette
Liz Callaway como Odette (cantando)
Adrian Zahiri e Larisa Oleynik como Odette de nena
Howard McGillin como Derek
Adam Wylie e J. D. Daniels como Derek de neno
Sandy Duncan como Raíña Uberta
Jack Palance como Rothbart
Lex de Azevedo como Rothbart (cantando)
John Cleese como Jean-Bob
David Zippel como Jean-Bob (cantando)
Steven Wright como Speed
Jonathan Hadary como Speed (cantando)
Steve Vinovich como Puffin
Dakin Matthews como Rei William
Mark Harelik como Lord Rogers
Joel McKinnon Miller como Bromley
Wes Brewer como Bromley (cantando)
James Arrington como Chamberlain
Davis Gaines como Chamberlain (cantando)
Brian Nissen como narrador
The Sword in the Stone (filme)

The Sword in the Stone é un filme estadounidense dirixido por Wolfgang Reitherman que se estreou en 1963. É o décimo oitavo filme dos clásicos de Disney, e o primeiro filme estreado despois da morte de Walt Disney. Sinopse
Relato da lenda do rei Artur de neno, o mago Merlín e a espada Excalibur. Personaxes
Rickie Sorensen, Richard Reitherman e Robert Reitherman como Arthur
Karl Swenson como Merlín
Junius Matthews como Archimedes
Sebastian Cabot como Sir Heitor
Norman Alden como Sir Kay
Martha Wentworth como Madam Mim
Alan Napier como Sir Pellinore
Thurl Ravenscroft como Sir Bart
James MacDonald como Lobo
Ginny Tyler como Esquío
Barbara Jo Allen como Scullery Maid Galardóns e nomeamentos
1963: Nomeada ó Oscar: Mellor banda sonora (Adaptada).
The Tetas’ Van

The Tetas’ Van é un banda galega, maioritariamente feminina, orixinaria de Ourense. Traxectoria
A banda xuntouse por primeira vez no 2011 para participar nun concurso poñendo música a un poema de Ricardo Carvalho Calero, gañando o premio do público con Luisa Sorriso. Dende entón levan tocando por toda Galicia. Fan versións de clásicos do rock and roll, en inglés e en galego, reivindicando o papel da muller na escena galega.
The Theory of Everything (filme de 2014)

The Theory of Everything é un filme británico dramático, biográfico e romántico dirixido por James Marsh e adaptado por Anthony McCarten a partir das memorias Travelling to Infinity: My Life with Stephen de Jane Wilde Hawking, que conta a relación co seu exmarido, o físico teórico Stephen Hawking, a súa diagnose de esclerose lateral amiotrófica, e os seus éxitos na física.
Está protagonizado por Eddie Redmayne e Felicity Jones xunto con Charlie Cox, Emily Watson, Simon McBurney, Christian McKay, Harry Lloyd e David Thewlis nos papeis secundarios. O filme tivo a súa estrea internacional no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 7 de setembro de 2014.
Tivo unha boa acollida e foi nomeado a numerosos premios e festivais. A interpretación de Redmayne como Stephen Hawking foi amplamente aclamada, o que lle valeu numerosos premios, entre eles o Oscar ó mellor actor.
The Tommyknockers

The Tommyknocers é unha novela de terror de Stephen King publicada en 1987. En 1993 realizouse unha miniserie de televisión baseada na novela. Trama
Bobbi Anderson atopa un misterioso obxecto no medio do bosque que resulta ser unha astronave alieníxena. O obxecto emite un gas na atmosfera que converte ós humanos en seres semellantes ós que veñen do espazo.
The Tracker

The Tracker é un filme australiano de 2002 dirixido e escrito por Rolf de Heer. Está protagonizado por David Gulpilil, Gary Sweet e Damon Gameau. Está ambientado en 1922, no outback Australia onde un racista policía branco (Sweet) emprega a habelencia para o rastrexo dun aborixe australiano (Gulpilil) para atopar o asasinao dunha muller branca. Personaxes
David Gulpilil como o rastrexador
Gary Sweet como o fanático
Damon Gameau como o seguidor
Grant Page como o veterano
Noel Wilton como o fuxitivo
The Transexual Menace

The Transexual Menace, ou The Menace, é unha organización activista polos dereitos trans fundada en Nova York en 1993. Foi o primeiro grupo de acción directa da súa clase, e medrou ata converterse nunha organización a nivel nacional con 24 seccións locais. Despois dun período de pausa, The Menace regresou en 2025 como resposta ás políticas transfóbicas feitas polo presidente Donald Trump e outros políticos. Historia e actividades
O grupo foi fundado en 1993 por activistas trans como Riki Wilchins e Denise Norris, en resposta á exclusión das persoas transxénero das marchas do Orgullo lesbianas, gais, e bisexuais.
Atención de medios de comunicación
The Transexual Menace organizou grupos de manifestantes nas portas dos xulgados durante xuízos que implican delitos de odio anti-trans, como no caso da violación e asasinato de Brandon Teena. O movemento chamou a atención da icónica directora de cine queer, Rosa von Praunheim que abordou o tema no seu documental "Transexual Menace".
Camisetas
A imaxe de marca para o Transexual Menace era unha camiseta negra de estilo gótico co nome do grupo en letras vermellas que imita o sangue goteando. As camisetas de The Menace foron deseñadas por Norris, cun deseño que emula o logo da película Rocky Horror Picture Show. As camisetas eran significativas en tanto que expresaban visibilidade trans nun momento no que pasar como cis era altamente incentivado e desexado. Así o describiu Wilchins no libro TRANS/gressive, "Se pasabas [como cis], estabas seguro. Mais levar a camiseta estragaba todo iso para sempre". Hai camisetas da organización dos capítulos de Pittsburgh e de Texas.
Entrevista de Esquire e resposta
Esquire aproximouse ao grupo para facer un artigo sobre o activismo transxénero. Foi publicado en abril de 1995, baixo o título "O Terceiro Sexo - Agora os homes que decidiron que son, de feito, mulleres están na marcha. Benvido á revolución transxénero". Os membros de The Menace enfadáronse e o grupo inmediatamente formou un piquete nas oficinas de Esquire; finalmente o escritor do artigo baixou para desculparse. No seu libro TRANS/gressive, Riki Wilchins describe o incidente como sintomático do clima da época, co "fogo amigo" que vén de persoas ou institucións que nin sequera eran activamente hostís.
Os Xogos Gais
The Menace protestou contra a exclusión das mulleres trans dos Xogos Gais, un evento multideportivo LGBT. Wilchins describe como as mulleres trans tiñan que "superar unha serie de procedementos humillantes" que non se aplicaban aos outros participantes. Estes procedementos incluían proporcionar rexistros médicos, unha proba hormonal e unha verificación de xénero completa. Seis membros do capítulo local da cidade de Nova York interromperon nunha reunión dos Xogos Gais e esixiron un cambio nos regulamentos. Os regulamentos que excluían ás mulleres trans foron re-instalados catro anos despois. Rexurdimento en 2025
Denise Norris decidiu revivir o Transexual Menace en xaneiro de 2025, seguindo as ordes executivas transfóbicas do presidente Donald Trump. O rexurdimento comezou na conta de Bluesky oficial do grupo.
The Virgin Suicides

The Virgin Suicides é un filme estadounidense escrito e dirixido por Sofia Coppola que se estreou en 1999. É un drama baseada na novela homónima de Jeffrey Eugenides, que conta a historia do suicidio das cinco irmás Lisbon nun barrio residencial de Detroit durante os anos setenta. Sinopse
Corren os anos setenta. Nun tranquilo barrio dunha cidade de Estados Unidos vive a familia Lisbon, dous autoritarios e restritivos pais con cinco fermosas fillas que acenden os desexos de tódolos rapaces da zona. Porén, toda a inocencia, a beleza e a harmonía do lugar estoupa en anacos cando comeza unha traxedia, semellante a unha maldición, que marcará a vida non só da familia, senón tamén dos rapaces que naqueles anos devecían cos seus cabelos loiros e as súas olladas turbadoras.
The Whale (filme de 2022)

The Whale é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Darren Aronofsky e Samuel D. Hunter. Baséase na obra homónima de 2012. Está protagonizado por Brendan Fraser, Sadie Sink, Hong Chau, Ty Simpkins e Samantha Morton. No filme, un solitario profesor de inglés con obesidade severa intenta restaurar a súa relación coa súa filla adolescente, á que abandonou cando tiña oito anos. O filme rodouse entre o 8 de marzo e o 7 de abril de 2021, en Newburgh, Nova York. The Whale estreouse na 79ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia o 4 de setembro de 2022. Tivo unha estrea limitada nos cinemas dos Estados Unidos o 9 de decembro, antes dunha estrea máis ampla o 21 de decembro a través de A24, recadando 54, 9 millóns de dólares contra un orzamento de 3 millóns. A crítica tivo unha resposta polarizada; aínda que algúns enxalzaron a actuación, especialmente de Fraser, Chau e Sink, a representación que se fai no filme das loitas relacionadas coa obesidade motivou críticas. Pola súa interpretación, Fraser gañou o Óscar ó mellor actor, o premio Critics' Choice e o premio SAG, Chau foi nomeada ó Óscar á mellor actriz secundaria, e o filme gañou o Óscar á mellor maquillaxe. Personaxes
Brendan Fraser como Charlie, un profesor de inglés obeso e solitario.
Sadie Sink como Ellie Sarsfield, a filla adolescente e distante de Charlie.
Jacey Sink como Ellie de nena.
Hong Chau como Liz, a enfermeira que coida de Charlie e a súa mellor amiga.
Ty Simpkins como Thomas, un misioneiro cristián.
Samantha Morton como Mary, a exmuller de Charlie e a nai de Ellie.
Sathya Sridharan como Dan, un repartidor de pizza.
The Wolf of Wall Street (filme de 2013)

The Wolf of Wall Street é un filme estadounidense dirixido por Martin Scorsese que se estreou no 2013. Sinopse
Baseado nos feitos reais do corretor de bolsa neoiorquino Jordan Belfort (Leonardo DiCaprio). A mediados dos anos oitenta, Belfort era un mozo honrado que perseguía o soño americano, pero axiña aprende que o máis importante non era facer gañar ós seus clientes, senón ser ambicioso e gañar unha boa comisión. O seu enorme éxito e fortuna cando sen cumprir aínda os trinta anos valeulle o alcume de “O lobo de Wall Street”. As tentacións eran abondosas e o temor á lei era irrelevante. Jordan e a súa manda de lobos consideraban que a discreción era unha cualidade de outrora. Galardóns e nomeamentos
2013: Premios Oscar: 5 nomeamentos, incluíndo mellor filme e director.
2013: Globos de Ouro: Mellor actor de comedia (Dicaprio). Nomeado a mellor filme.
2013: Premios BAFTA: 4 nomeamentos, incluíndo mellor director
2013: Critics Choice: Mellor actor de comedia (Dicaprio). 6 nomeamentos.
2013: National Board of Review (NBR): Top 10 e mellor guión adaptado.
2013: American Film Institute: Top 10 - Mellores filme do ano.
2013: Satellite Awards: 5 nomeamentos, incluíndo mellor filme e director.
2013: Sindicato de Guionistas (WGA): Nomeado a Mellor guión adaptado.
The Wolfe Tones

Os Wolfe Tones son un grupo de música rebelde irlandesa de raíz tradicional. Chámanse así en honor aos irlandeses rebeldes e patriotas, particularmente por Theobald Wolfe Tone, que foi un dos líderes da rebelión irlandesa de 1798.
The World Is Not Enough

The World Is Not Enough é o décimo noveno filme da serie de James Bond, e o terceiro protagonizado por Pierce Brosnan. Foi dirixido por Michael Apted, con historia orixinal e guión de Neal Purvis, Robert Wade e Bruce Feirstein. Foi producido por Michael G. Wilson e Barbara Broccoli. O título foi tomado dunha liña da novela de 1963 On Her Majesty's Secret Service. Personaxes
Pierce Brosnan como James Bond, 007.
Sophie Marceau como Elektra King
Robert Carlyle como Renard
Denise Richards como Dr. Christmas Jones
Robbie Coltrane como Valentin Zukovsky
Judi Dench como M
Colin Salmon como Charles Robinson
Desmond Llewelyn como Q
John Cleese como R
Samantha Bond como Miss Moneypenny: M's secretary
Serena Scott Thomas como Dr. Molly Warmflash.
John Seru como Gabor
Ulrich Thomsen como Sasha Davidov
Goldie como Bullion
Maria Grazia Cucinotta como Giulietta da Vinci
David Calder como Sir Robert King
The Yardbirds

The Yardbirds é un grupo de blues-rock inglés fundado na década dos 60. O seu estilo estaba orientado cara ao blues que estaban facendo os músicos norteamericanos. Nel militaron algúns dos mellores guitarristas da historia da música, como Eric Clapton, Jeff Beck e Jimmy Page. Discografía
Five Live Yardbirds - 1964 (Columbia) En directo
For Your Love - 1965 (Epic)
Having a Rave Up - 1965 (Epic)
Sonny Boy Williamson and The Yardbirds - 1966 (Fontana) En directo
The Yardbirds - 1966 (Columbia) Tamén coñecido como Roger The Engineer
Over Under Sideways Down - 1966 (Epic) Versión estadounidense do álbum anterior
The Yardbirds Greatest Hits - 1967 (Epic) Recompilatorio
Little Games - 1967 (Epic)
The Yardbirds featuring Performances by Jeff Beck, Eric Clapton, Jimmy Page - 1970 (Epic) Recompilatorio
Live Yardbirds: Featuring Jimmy Page - 1971 (Epic) En directo
Birdland - 2003 (Favored Nations)
The present state of mathematics

The present state of mathematics (en galego: O estado actual das matemáticas) foi un discurso pronunciado por Felix Klein no Congreso Internacional de Matemáticas, o evento previo ao Congreso Internacional de Matemáticos en 1893. Discurso
Nunha gala con 45 persoas, Felix Klein mencionou algúns dos temas matemáticos máis relevantes do momento. En canto ás matemáticas aplicadas, Klein dixo que "os famosos investigadores do período anterior, Lagrange, Laplace, Gauss, eran o suficientemente vellos como para abarcar todas as ramas das matemáticas e as súas aplicacións". Impacto
Despois do Congreso Internacional de Matemáticas celebrado en Chicago, Felix Klein deu dúas semanas de conferencias sobre o estado actual das matemáticas. O discurso provocou a organización dos Congresos Internacionais de Matemáticos e trataron de evitar a crise dos fundamentos das matemáticas.
Theaetetus (cráter lunar)

Teeteto ou Theaetetus é un cráter de impacto lunar localizado ao sueste do cráter Cassini, cerca do límite oriental do Mare Imbrium.
Sitúase ao oeste dos Montes Caucasus, que forman a ribeira do mare. Ao suroeste encóntrase o prominente cráter Aristillus. O epónimo recorda a Teeteto, matemático da Antiga Grecia e interlocutor de Sócrates nos diálogos de Platón Teeteto e Sofista.
O bordo de Theaetetus ten unha característica forma poligonal arredonda nos vértices. Hai un terraplén baixo cun pequeno ascenso no leito do cráter, ao nordeste do punto medio. O interior non ten ningunha característica salientábel.
Observáronse no pasado algúns fenómenos lunares transitorios no cráter. En 1902 observouse a formación dunha pequena e breve nube branca nas inmediacións do cráter. Outros observadores, entre os que están Patrick Moore e W. H. Pickering sinalaron a aparición doutros fenómenos no cráter.
Thelma e Louise

Thelma e Louise (en inglés: Thelma & Louise) é un filme estadounidense dirixido por Ridley Scott que se estreou en 1991.
Foi emitido na TVG o 30 de novembro de 1994. Sinopse
Thelma Dickinson, unha ama de casa de vida baleira e anódina, está casada cun cretino detestable que a trata como a unha criada. Pola súa parte, Louise Sawyer traballa como camareira nunha cafetería e soña con que o seu mozo Jimmy, que é músico, case con ela. Unha fin de semana deciden facer unha viaxe xuntas no coche de Louise para afastarse da mortal rutina das súas vidas e de todas as súas frustracións. Porén, a súa escapada, que prometía ser divertida e, sobre todo, liberadora, acaba sendo unha experiencia chea de episodios dramáticos. Personaxes
Susan Sarandon como Louise Elizabeth Sawyer
Geena Davis como Thelma Yvonne Dickinson
Harvey Keitel como Detective Hal Slocumb
Michael Madsen como Jimmy Lennox
Christopher McDonald como Darryl Dickinson
Stephen Tobolowsky como Max
Brad Pitt como J. D.
Timothy Carhart como Harlan Puckett
Jason Beghe como State Trooper
Marco St. John como Truck Driver Galardóns e nomeamentos
1991: Oscar: Mellor guión orixinal. 6 nomeamentos.
1991: Globo de Ouro: Mellor guión orixinal. 4 nomeamentos.
1991: BAFTA: 8 nomeamentos, incluíndo filme, director, fotografía e bso.
1991: Seminci: Espiga de Ouro: Mellor filme.
1991: Nomeada ó Cesar: Mellor filme estranxeiro
1991: David de Donatello: Mellor filme estranxeiro
1991: 2 premios National Board of Review: Mellores actrices (Susan Sarandon e Geena Davis)
Theo Jörgensmann

Theo Jörgensmann, nado en Bottrop o 29 de setembro de 1948 e finado en Brüel o 6 de outubro de 2025, foi un clarinetista e compositor alemán de jazz. Discografía
Contact 4tett Loud Enough To Rock The Kraut (2015)
Oles Jörgensmann Oles Live in Poznan 2006 (2007)
Theo Jörgensmann Fellowship (2005)
Theo Jörgensmann Quartet Hybrid Identity (2002)
Theo Jörgensmann Eckard Koltermann Pagine Gialle (2001)
Theo Jörgensmann Quartet Snijbloemen (2000) Literatura
Dita von Szadkowski Grenzüberschreitungen Jazz und sein musikalisches Umfeld in den 80er Jahren ISBN 3-596-22977-4
Theo van Boven

Theo van Boven, nado nos Países Baixos en 1934, é profesor de dereito internacional pola Universidade de Maastricht e, dende 2001, comisionado especial das Nacións Unidas contra a tortura. Así mesmo, foi director da división de Dereitos Humanos da ONU. En 1985 gañou o Premio Nobel Alternativo. Informes sobre a tortura en España
Os informes de Theo van Boven sobre a tortura en España son dous informes publicados polo comisionado especial da Organización das Nacións Unidas contra a tortura. Un deles ten carácter específico para España e outro un carácter máis xeral.
Theo van Boven foi enviado especial da ONU para España, debido á preocupación mostrada pola Organización ante a gran dicotomía que existía entre a posición manifestada polo goberno español e un abundante número de denuncias de tortura no país. Por este motivo, realizou unha visita a España do 5 ó 10 de outubro de 2003, durante a cal realizou varios viaxes a Euskadi e a Madrid. Conseguintemente, publicou un informe o 6 de febreiro de 2004. Expresou o seguinte no resumo do seu informe: que a tortura ou os malos tratos non son sistemáticos en España, pero que, na práctica, o sistema permite a ocorrencia de tortura ou malos tratos, en particular no caso de persoas detidas en réxime de incomunicación por actividades terroristas. Debido a isto último, deu varios consellos para conseguir que as autoridades conseguiran maior credibilidade.
Despois do 1 de setembro de 2004, fixo outro informe sobre tortura e malos tratos; este informe, a diferenza do anterior, non versaba só sobre España. Neste segundo informe, concluíu que a tortura non é práctica sistemática, pero que dábanse numerosos casos debido a que as medidas de seguridade non eran completamente eficentes.
Theodor Mommsen

Theodor Mommsen, nado en Garding, Schleswig, o 30 de novembro de 1817 e finado en Marchstrasse (Charlottenburg) Berlín, o 1 de novembro de 1903, foi xurista, filólogo e historiador alemán que recibiu o premio Nobel de Literatura en 1902. Traxectoria
Christian Matthias Theodor Mommsen naceu no seo dunha humilde familia de Garding, unha pequena localidade da rexión de Schleswig-Holstein que por aquel entón pertencía a Coroa de Dinamarca. O seu pai, pastor protestante, introduciuno na cultura e linguas clásicas, formación que consolidaría no Instituto de Altona (1834-1838).
A vocación e a carreira de Mommsen orientáronse decisivamente ao ingresar na Universidade de Kiel para seguir a carreira xurídica en 1838, onde se doutora en Dereito (1843),
Co financiamento da Academia de Berlín conseguiu pór en marcha (1854) un xigantesco proxecto para editar todas as inscricións latinas do Imperio romano (Corpus Inscriptionum Latinarum). No ano da súa morte publicáronse máis de 120. 000 epígrafes.
Mommsen desenvolveu unha longa carreira como profesor universitario, ocupando sucesivamente postos docentes, Catedrático de Dereito romano da Universidade de Leipzig en 1848 (aínda que perdeu a cátedra polas súas actividades políticas, apoiou aos monárquicos fronte aos republicanos, posteriormente enfrontouse cos primeiros ao protestar polas súas violentas represalias), recibiu a cátedra de Dereito romano da Universidade de Zürich en 1852, foi profesor de Filosofía na Universidade de Breslau en 1854 e catedrático de Historia antiga na Universidade de Berlín en 1858.
No ano 1873 foi nomeado Secretario vitalicio da Academia de Ciencias de Berlín, da que era membro desde 1858.
Deputado no Reichstag desde 1881 e adversario de Otto von Bismarck.
En 1895 obtivo como recoñecemento a medalla de prata da Royal Numismatic Society de Londres.
O 1 de novembro de 1903 morría Theodor Mommsen na súa casa de Marchstrasse (Charlottenburg, Berlín). Intelectuais e homes de Estado de Europa enteira expresaron o seu pesar pola morte do máis grande dos investigadores da Roma antiga, do xenial coordinador de decisivos proxectos científicos, do infatigable estudoso da Antigüidade, do político comprometido coa vida pública do seu tempo.
As súas investigacións científicas estableceron as bases da dialectoloxía da Italia prerromana. Obra literaria
A impoñente obra de Mommsen (máis de 1. 500 títulos) é unha excepcional contribución ao desenvolvemento da historia antiga. Os seus traballos xurídicos, filolóxicos, epigráficos e numismáticos son referentes fundamentais para os especialistas. As súas principais obras son: Historia de Roma (1854-56), merecedora do Premio Nobel de Literatura en 1902,
Dereito constitucional romano (1871-83),
As provincias romanas (1884).
Theodor Schwann

Theodor Schwann, nado en Neuss am Rhein, no Reino de Prusia (actualmente no Land alemán de Renania do Norte-Westfalia), o 7 de decembro de 1810 e finado en Colonia o 11 de xaneiro de 1882, foi un fisiólogo, citólogo e botánico alemán, considerado como un dos fundadores da teoría celular.
As súas moitas contribucións ao campo da bioloxía inclúen o estudo da xeración espontánea, a dixestión gástrica (coa invención do termo metabolismo), as fermentacións e diversos descubrimentos de moita transcendencia como son as células de Schwann no sistema nervioso periférico, a pepsina ou a natureza orgánica do lévedo. Tamén contribuíu notabelmente á histoloxía.
Schwann contribuíu, por unha parte, á construción de microscopios con lentes acromáticas e, por outra, a aplicación destes instrumentos ao estudo dos seres vivos. Traxectoria
Schwann comezou os seus estudos universitarios en Bonn, en cuxa universidade ingresou en 1829, aos 18 anos, e onde coñeceu a Johannes Müller, fisiólogo, a quen axudou nos seus experimentos e que foi o seu mentor.
Schwann continuou os seus estudos de medicina na Universidade de Würzburg e, posteriormente, na de Berlín, onde coñeceu ao que sería seu amigo Matthias Jakob Schleiden e na que se doutorou en 1834. A súa tese de doutoramento versou sobre a respiración do embrión de polo.
En 1839 Schwann foi nomeado profesor de anatomía na Universidade Católica de Lovaina (Bélxica), onde permaneceu até 1848, cando aceptou unha cátedra na universidade de Liexa. Alí permaneceu até a súa xubilación, en 1880.
Despois de saír da influencia de Müller, a produtividade de Schwann practicamente cesou: en Bélxica fixo só unha publicación sobre o uso da bile. Era un excelente profesor, de conciencia, amado e apreciado polos seus alumnos.
O traballo de Schwann foi recoñecido finalmente polos científicos noutros países. En 1845 recibiu a Medalla Copley e, en 1879, foi nomeado membro da Royal Society, e tamén da Academia Francesa de Ciencias.
Schwann morreu o 11 de xaneiro de 1882, dous anos despois do seu retiro, en Colonia. Teoría celular
Na constitución da teoría celular colaboraron especialistas como Jan Evangelist Purkinje, Johannes Müller e, sobre todo, Schleiden e o propio Schwann.
Schleiden (1804 -1881), un botánico, estaba máis preocupado polo problema da fitoxénese. A tese que defendía, a existencia dunha coincidencia fundamental na estrutura e no crecemento dos animais e os vexetais foi ser obra de Schwann que, en 1839, expuxo os seus traballos e as súas ideas no libre Mikroskopische Untersuchungen. .. .
Xurdiron, así, dúas novas disciplinas, a citoloxía ou estudo da célula en si mesma, e a histoloxía ou ciencia da estrutura celular dos tecidos.
Outros autores completaron máis tarde a teoría celular.
Theodor Shteingel

O barón Fyodor "Teodor" Rudolphovich Shteingel (ruso: Фёдор Рудольфович Штейнгель: , alemán: Theodor von Steinheil) nado en San Petersburgo o 9 de decembro de 1870, e finado en Dresden o 11 de abril de 1946, foi un arqueólogo, filántropo e político nacionalista ucraíno. Traxectoria
Fillo do alemán do Báltico Rudolf, quen se enriquecera coa construción do ferrocarril, e da ucraína Marija Kamin'skyj, tivo tres irmáns: Ivan, Serhij e Volodymyr. Despois de graduarse na Universidade de Kíiv, estableceu unha escola, un hospital, unha cooperativa e unha sala de lectura en Horodok (oblast de Rivne). Escavou enterramentos medievais na zona de Rivne. Ademais, en 1902, legou ao Museo de Horodok as súas coleccións arqueolóxicas, históricas e etnográficas. No ano 1906 foi elixido deputado por Kíiv para a primeira Duma Estatal do Imperio Ruso, uníndose ao grupo dos representantes ucraínos. Malia a ser membro da nobreza imperial, foi simpatizante do nacionalismo ucraíno: fíxose membro da Sociedade dos Progresistas Ucraínos (antes coñecido como Partido Democrático de Ucraína) e foi tamén vicepresidente da Sociedade Científica de Ucraína, unha institución abertamente ucrainófila antecesora da Academia Nacional de Ciencias de Ucraína. Logo da Revolución de febreiro de 1917 presidiu o comité executivo da Duma da cidade de Kíiv, que foi precursor da Rada Central, parlamento ucraíno no contexto das revolucións rusas. En 1918 foi enviado como membro da legación diplomática a Berlín polo Hetmanato ucraíno, un goberno baixo a protección das potencias centrais e contrario aos bolxeviques que rexeu Ucraína nese ano. Máis tarde, na década de 1920, regresou ao oeste de Ucraína, entón parte de Polonia, pero marchou a Alemaña en 1939.
A súa residencia en Horodok, o Palacio de Shteingel (actual convento de San Nicolao), goza de protección por estar catalogado como parte do patrimonio cultural ucraíno.
Casou tres veces e tivo catro fillos: do seu primeiro matrimonio, Boris, do seu segundo matrimonio, Volodymyr e Mykola (morreu na infancia) e do seu terceiro matrimonio, Fedir.
Theodor Svedberg

Theodor (The) Svedberg, nado o 30 de agosto de 1884 en Valbo (Suecia) e finado o 25 de febreiro de 1971 en Kopparberg, situada no condado de Örebro, (Suecia), foi un químico e profesor universitario sueco, gañador do Premio Nobel de Química en 1926. Traxectoria
Estudou química na Universidade de Uppsala, onde en 1912 foi nomeado profesor titular de Química física.
Investigacións científicas
O seu traballo con coloides probou as teorías sobre o movemento browniano enunciadas por Einstein e a geofísica polaca Marian Smoluchowski. Durante a súa investigación, desenvolveu a técnica de ultracentrifugación analítica e demostrou a súa utilidade na distinción de proteínas puras.
Así mesmo foi un dos primeiros en estudar a síntese do caucho e realizou traballos sobre unha vacina contra a Poliomielite.
En 1926 foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre a fisicoquímica dos sistemas dispersos.
Denomínase svedberg na súa honra a unidade do coeficiente de sedimentación.
Theodor W. Hänsch

Theodor Wolfgang Hänsch, nado o 30 de outubro de 1941 en Heidelberg, é un físico alemán. Foi galardoado cun Premio Nobel de Física en 2005, compartido con John L. Hall, polas súas contribucións no desenvolvemento da espectroscopia baseada no láser. Tamén ese ano o premio foi para Roy J. Glauber. Traxectoria
Estudou física na Universidade de Heidelberg, onde fixo o seu doutoramento en 1969. Máis tarde realizou estudos post-doutorais nos Estados Unidos, e foi profesor de física na Universidade Stanford de 1975 a 1986. Dende 1986 foi director no Instituto Max Planck de Óptica Cuántica e profesor de Física Experimental na Universidade Ludwig Maximilians de Múnic. Os seus principais campos de investigación son as de alta precisión láser de espectroscopia de hidróxeno e elementos similares e a investigación dos gases cuánticos ultrafríos.
Theodore Nicholas Gill

Theodore Nicholas Gill, nado o 21 de marzo de 1837 e finado o 25 de setembro de 1914, foi un ictiólogo, paleontólogo e bibliotecario estadounidense. Traxectoria
Naceu en Nova York educándose con titores privados. Gill mostrou un interese precoz pola historia natural.
Axudou a J. Carson Brevoort a clasificar as súas coleccións de entomoloxía e ictioloxía antes de marchar a Washington en 1863 para traballar no Instituto Smithsoniano.
Especializouse en catalogar mamíferos, peixes e moluscos, sen que iso lle restase interese polo estudo doutros tipos de animais. Foi bibliotecario do Instituto Smithsoniano e axudante da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos.
Ademais, foi profesor de zooloxía na Universidade "George Washington". Tamén foi membro do "Club Megatherium" do Instituto Smithsoniano en Washington.
Así mesmo, foi presidente da Asociación Americana para o Progreso da Ciencia en 1897. Obras
Ademais de 400 documentos sobre temas científicos, as súas principais obras inclúen: "Arrangements of the Families of Mollusks" (1871).
"Arrangement of the Families of Mammals" (1872).
"Arrangement of the Families of Fishes" (1872).
"Catalogue of the Fishes of the East Coast of North America" (1875). "Bibliography of the Fishes of the Pacific of the United States to the End of 1879" (1882).
"Reports on Zoology" para os anuarios da Smithsonian a partir de 1879.
Theodore Schultz

Theodore William Schultz, nado o 30 de abril de 1902 en Arlington (Dakota do Sur) e finado o 26 de febreiro de 1998, foi un economista estadounidense, gañador do Premio Nobel de Economía en 1979. Foi galardoado con este premio debido ás súas investigacións sobre economía agrícola. Escribiu, entre outros libros, Economic growth and agriculture e Economic crises in world agriculture
Theodore William Richards

Theodore William Richards, nado en Germantown, Pensilvania, (USA) o 31 de xaneiro de 1868 e finado en Cambridge, Massachusetts, (USA) o 2 de abril de 1928, foi un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química de 1914. Traxectoria
Os seus pais foron William T. Richards, pintor de paisaxes e mariñas, e Anna Matlack, poetisa. Foi educado primeiramente pola súa nai e viaxou a Inglaterra e Francia. En 1883 entrou no Colexio Haverford, en Pennsylvania, graduándose en ciencias en 1885 e accedendo á Universidade Harvard. Tras obter o doutoramento en 1888, pasou un ano en Alemaña, onde estudou con Victor Meyer, tomando clases nas universidades de Leipzig e Gotinga, e na Escola Técnica de Dresde.
De volta a Harvard, en 1891 foi nomeado profesor asistente de química, instrutor e, finalmente, profesor en 1901. En 1912 adxudicóuselle a cátedra Erving de química e a dirección do Laboratorio Wolcott Gibbs. Investigacións científicas
En 1914 foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos para a determinación dos pesos atómicos de máis de vinte e cinco elementos con catro cifras decimales. En 1914 descubriu un isótopo do chumbo, acreditándose, desta forma, como un dos pioneiros da isotopía.
Formou parte da Comisión Internacional de Pesos Atómicos. Realizou tamén notables traballos nos campos da termoquímica, a electroquímica, a termometría e a calorimetría, así como sobre a dilatación e compresión dos gases. O profesor Richards recibiu diversas honras e doutoramentos honoris causa ao redor de todo o mundo.
Moitos dos seus traballos foron publicados nos Proceedings da Academia Americana de Artes e Ciencias, que presidiu entre 1919 e 1921.
Theodoric Rood

Theodoric Rood (tamén Theoderic ou Theodericus) foi un impresor de incunables de Oxford, Inglaterra. A súa actividade na cidade poden ser datadas con algunha certeza entre os anos 1481 e 1482, mais é probable que se estendesen ata 1484. Algúns dos primeiros libros impresos, entre 1478 e 1479, así como unha edición do Liber Festivalis, de John Mirk, de 1486 ou 1487, que outrora foron atribuídos á imprenta de Rood, considéranse hoxe obras doutros impresores non identificados. Traxectoria
Rood foi a Oxford desde Colonia, en Alemaña, e con el levou tipos e, probablemente, tamén unha prensa. Logo de se establecer Oxford, trabou ligazóns coa universidade da cidade a través da incipiente Oxford University Press, onde imprimiu algúns traballos académicos en latín, entre os que é de salientar Compendiun totius grammaticae, de John Anwykyll, arredor de 1483 (do que se coñece só unha copia fragmentaria na Bodleian Library).
Hoxe estímase en trece o número de edicións conservadas saídas do prelo de Rood. Entre estes libros, só dous están datados: o máis temperán, de 1481, é Expositio super libros Aristotelis de anima, de Alexandre de Hales; e o máis tardío é Liber moralium super threnis Ieremiae, de John Lathbury, datado o 31 de xullo de 1482. As restantes edicións que hoxe se conservan carecen de data.
Therizinosauridae

Therizinosauridae, que provén do grego é en galego viría sendo "lagartos gadaña", é unha familia de dinosauros terópodos tericinosaurianos, que viviron no Cretáceo superior (fai aproximadamente 96 e 66 millóns de anos, dende o Turoniano ao Mastrichtiano), no que hoxe é Asia e Norteamérica. Descrición
Os tericinosáuridos eran terópodos herbívoros que se caracterizan por posuír grandes membros dianteiros rematados en longas poutas, torsos anchos, patas con catro dedos, unha cabeza pequena sostida por un pescozo longo, punta das mandíbulas desdentadas e córneas, dentes pequenos na parte posterior con forma ampla e comprimida, vertebras anterodorsais con arcos neurais altos, costelas dorsais anchas e unha cadeira semellante á das aves. A forma da cadeira puido facilitar o desenvolvemento dun intestino máis longo para poder dixerir plantas. Dada a posición filoxénetica e a cuberta de filamentos semellantes a plumas descubertas no beipiaosaurio, resulta probable que os tericinosáuridos (do mesmo xeito que todos os tericinosauroides) presentasen os devanditos filamentos. Sistemática
Therizinosauridae defínese como o clado máis inclusivo que contén ao Therizinosaurus cheloniformes (Maleev, 1954), ao Neimongosaurus yangi (Zhang et al. , 2001) e ao Nothronychus mckinelyi (Kirkland & Wolfe, 2001). Son todos os manirraptoriformes máis próximo ao erlicosaurio que aos ornitomimos, ao ovirráptor ou ás aves verdadeiras (Neornithes).
Thermofilum

Thermofilum é un xénero de microorganismos do dominio das arqueas pertencente á familia das Thermofilaceae. O xénero está moi emparentado con Thermoproteus. Son organismos hipertermófilos anaerobios estritos moi sensibles ao oxíxeno. Viven en fontes termais a temperaturas moi altas e pHs ácidos, en hábitat volcánicos submarinos. Son bacilos moi longos, como fíos, de só 0, 17-0, 35 μm de diámetro pero de ata 100 μm de longo.
Thermoplasma

Thermoplasma é un xénero de arqueas da familia Thermoplasmataceae.
O xénero pertence aos Thermoplasmata, que viven en ambientes con altas temperaturas e ácidos. Os Thermoplasma son anaerobios facultativos e respiran utilizando xofre e carbono inorgánico. Non presentan parede celular senón unha membrana plasmática peculiar composta principalmente por un lipoglicano tetraéter, que contén un lípido tetraéter arqueano atípico unido a un oligosacárido que contén glicosa e manosa. Este lipoglicano probablemente é o responsable da estabilidade termal e ácida da membrana de Thermoplasma.
Actualmente o xénero Thermoplasma ten dúas especies recoñecidas: T. acidophilum e T. volcanium. T. acidophilum illouse orixinalmente dunha morea de carbón encendido a pH 2 e 59 °C. Illáronse numerosas cepas de T. volcanium en mananciais termais sulfurosos en moitos lugares do mundo. Secuenciáronse os xenomas de ambas as especies.
Thermoplasmata

Thermoplasmata é unha clase de arqueas Euryarchaeota.
Trátase de arqueas acidófilas que crecen a pHs óptimos arredor de 2, e algúns, como Picrophilus crecen a pH 0, 06, que é o mínimo coñecido para un organismo. A maioría das especies son tamén termófilas. Moitos dos termoplasmados non teñen parede celular, pero algúns si, como o mencionado Picrophilus. Actualmente todas as especies da clase clasifícanse nunha única orde, as Thermoplasmatales.
Thermoplasmatales

Thermoplasmatales é unha orde de arqueas da clase Thermoplasmata. Todas son acidófilas, crecen optimamente a pH por debaixo de 2. O xénero Picrophilus é actualmente o máis acidófilo coñecido e pode vivir a un pH de só 0, 06. Moitos destes organismos non teñen parede celular, aínda que Picrophilus si a ten. A maioría dos seus membros son termófilos. Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada deste taxon está baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e no NCBI (National Center for Biotechnology Information)
e a filoxenia está baseada no ARNr 16S da LTP 106 do 'The All-Species Living Tree' Project. Notas:
♠ Cepas que se encontran no NCBI pero non están na lista da LPSN.
Thermoproteales

As Thermoproteales son unha orde de arqueas da clase Thermoprotei. Son os únicos organismos que carecen da proteína SSB, e no seu lugar teñen a proteína ThermoDBP. Os xenes de ARNr destes organismos conteñen múltiples intróns, os cales poden ser xenes codificantes de endonucleases homing, e a súa presenza pode afectar a unión dos cebadores do ARNr 16S "universal" usados a miúdo en estudos de secuenciación.
Thermoprotei

Thermoprotei é unha clase de arqueas Crenarchaeota. Filoxenia
Taxonomía actualmente aceptada baseada na LPSN e no NCBI
e filoxenia baseada no ARNr 16S da LTP 111 do The All-Species Living Tree Project. Notas:
♠ Cepas que se encontran na lista do National Center for Biotechnology Information (NCBI) pero non na List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature (LPSN)
Thermoproteus

Thermoproteus é un xénero de microorganismos do dominio das arqueas pertencente á familia Thermoproteaceae. Estes procariotas son termófilos dependentes do xofre relacionados cos xéneros Sulfolobus, Pyrodictium e Desulfurococcus. Son autótrofos do hidróxeno-xofre, que reducen o xofre, son anaerobios e poden crecer a temperaturas de ata 95 °C. Como outros hipertermófilos, Thermoproteus representa un exemplo vivo dalgúns dos primeiros organismos que apareceron sobre a Terra, e está situado na base da árbore filoxenética das arqueas. Xenoma
A secuencia xenética de Thermoproteus proporcionou moita información sobre o tipo de metabolismo do organismo. A lonxitude total do xenoma de ADN circular bicatenario é de 1, 84 Mbp. Os seus xenes están dispostos en grupos cotranscritos chamados operóns. O xenoma de Thermoproteus tenax foi secuenciado completamente. Estrutura celular e metabolismo
Investigouse moito o metabolismo de Thermoproteus e doutros hipertermófilos. Thermoproteus metaboliza autotroficamente por medio da redución do xofre, pero crece máis rápido por respiración do xofre en cultivo. Na especie T. tenax, hai varias vías metabólicas que permiten á célula seleccionar un tipo de metabolismo que depende dos requirimentos de enerxía da célula (dependendo, por exemplo, do estado de crecemento ou desenvolvemento da célula). Como todas as arqueas, Thermoproteus posúe lípidos de membrana peculiares, que son derivados do glicerol unidos por enlace éter ramificados de 20 ou 40 carbonos, que forman unha monocapa. A insaturación dos lípidos é xeralmente conxugada (a diferenza da falta de conxugación que se atopa en Bacteria e Eukaryota). A parede forma unha capa S. As células son de forma bacilar con diámetros de ata 4 micrómetros e lonxitudes de ata 100 micrómetros, e reprodúcese formando ramas ao final da célula que crecen ata orixinar novas células. Ecoloxía
Encóntranse membros de Thermoproteus en fontes termais ácidas e pozas; foron illados nestes hábitat en Islandia, Italia, Norteamérica, Nova Zelandia, Kamchatka, os Azores, e Indonesia. A súa temperatura óptima de crecemento é de 85 °C.
Thermosphere Ionosphere Mesosphere Energetics and Dynamics

TIMED (acrónimo de Thermosphere Ionosphere Mesosphere Energetics and Dynamics) é un satélite artificial da NASA lanzado o 7 de decembro de 2001 mediante un foguete Delta II 7920 desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
A misión de TIMED é estudar os procesos físicos e químicos que ocorren a través da mesosfera, termosfera e ionosfera a alturas de entre 60 e 180 km. Instrumentos
TIMED leva a bordo catro instrumentos: Solar EUV Experiment (SEE)
TIMED Doppler Interferometer (TIDI)
Global Ultraviolet Imager (GUVI)
Sounding of the Atmosphere using Broadband Emission Radiometry (SABER)
Thermus thermophilus

Thermus thermophilus é unha especie de bacteria gramnegativa do filo Deinococcus-Thermus usada en diversas aplicacións biotecnolóxicas, como organismo modelo para a manipulación xenética, xenómica estrutural, e bioloxía de sistemas. É un bacilo aeróbico que contén un pigmento amarelo. A bacteria é extremadamente termófila, cunha temperatura óptima de crecemento duns 65 °C. T. thermophilus foi illada orixinalmente nunha fonte termal continental en Izu, Xapón por Tairo Oshima e Kazutomo Imahori. Inicialmente fora denominada Flavobacterium thermophilum e despois foi transferida ao xénero Thermus. O organismo tamén é importante na degradación de materiais orgánicos na fase termoxénica da compostaxe.
Existen varias cepas de T. thermophilus, das cales as máis utilizadas nos laboratorios son a HB8 e a HB27. As análises xenómicas destas cepas completáronse independentemente en 2004. Aplicacións biotecnolóxicas dos seus encimas
A rTth ADN polimerase é unha ADN polimerase termoestable derivada de Thermus thermophilus, cunha actividade óptima a 70-80 °C, usada nalgunhas aplicacións da PCR. Este encima posúe unha eficiente actividade de transcriptase inversa en presenza de manganeso.
Therocephalia

Os therocephalia ou terocéfalos son unha liñaxe extinta dos terápsidos que viviron entre o Permiano e o Triásico. O nome "cabeza de besta" provén das súas longas caveiras, xunto cos seus dentes, falan de que foron exitosos carnívoros. Clasificación
Taxonomía
Orde Therapsida Suborde Therocephalia
Familia Lycosuchidae
Scylacosauria van den Heever, 1994
Familia Scylacosauridae
Infraorde Eutherocephalia
Familia Akidnognathidae ( Annatherapsididae, Euchambersiidae, Moschorhinidae)
Familia Hofmeyriidae
Familia Whaitsiidae
Superfamilia Baurioidea
Familia Ictidosuchidae
Familia Ictidosuchopsidae
Familia Regisauridae
Familia Lycideopsidae
Familia Ericiolacertidae
Ericiolacerta
Familia Bauriidae
Subfamilia Nothogomphodontinae
Subfamilia Bauriinae
Theta

Theta é a oitava letra do alfabeto grego (θῆτα). Na pronunciación erasmista equivale ao /θ/, o primeiro son de zapato no galego non seseante, na pronunciación orixinal correspondíase cunha oclusiva dental xorda aspirada /tʰ/, que posteriormente evolucionou á fricativa /θ/. Minúscula θ, maiúscula Θ. Adoita transcribirse como t. Provén da letra do alfabeto fenicio ţēt, que representaba unha alveolar xorda enfática; ao non existir en grego un son tal, aproveitouse o signo para a representación da aspirada dental. Como signo numérico representaba o nove. En maiúscula serve tamén para designar o oitavo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o oitavo da Odisea.
Theta latino

O theta latino ( ϴ, θ ) é unha letra suplementaria do alfabeto latino. Está baseada na letra grega theta. Uso
No Alfabeto Fonético Internacional representa a consoante dental fricativa xorda, como en galego (nas zonas non seseantes) “moza” [ˈmoθa̝] ou “cero” [ˈθɛɾo̝].
O theta forma parte do alfabeto de linguas norteamericanas coma o comox, o kickapoo, e o yavapai. Tamén se emprega no vakhí.
É unha das letras do alfabeto da Unión Romaní Internacional creado en 1990 para o romaní.
Thil, Ain

Thil é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Demografía
Thin Film Transistor

Cando falamos de TFT normalmente referímonos aos monitores ou pantallas que usan esta tecnoloxía. TFT son as siglas de Thin Film Transistor. É unha tecnoloxía usada nas pantallas planas (LCD) que consiste nun transistor por cada píxel que ten a pantalla, deste modo lógrase unha gran calidade de imaxe, pero ten como punto contraditorio o alto prezo que teñen os monitores ou pantallas con esta tecnoloxía.
Thin Man

Thin Man foi o nome en código dunha proposta de bomba nuclear de plutonio de tipo balístico usando plutonio-239 que os Estados Unidos comezaron a desenvolver no Proxecto Manhattan. O seu desenvolvemento abortouse ó descubrir que a taxa de fisión espontánea do seu plutonio reproducido en reactores nucleares era demasiado alta para o seu uso nunha arma de tipo balístico, por mor da alta concentración do istótopo plutonio-240.
O seu deseño era un deseño primitivo proposto antes de que o plutonio fose reproducido con éxito nun reactor nuclear a partir da irradiación de uranio-238. Os científicos asumían ata entón que o plutonio, ó igual que o uranio-235, podería ensamblarse nunha masa crítica cun método de tipo balístico, disparándolle unha peza subcrítica a outra. Para evitar unha predetonación ou "efervescencia", a "bala" de plutonio tería que acelerarse ata unha velocidade de polo menos 3 000 feet per second (910 m/s), xa que doutra forma a reacción de fisión comezaría antes de que a ensamblaxe estivese completa, detonando o dispositivo de forma prematura.
O Thin Man tiña 17 feet (5, 2 m) de largo, con 38-inch (97 cm) de ancho e unha sección media de 23-inch (58 cm). A súa lonxitude era necesaria para que a "bala" de plutonio acadase unha velocidade axeitada antes de chegar ó obxectivo. O seu peso era duns 8 000 pounds (3 600 kg) no modelo final da arma. Só existía unha aeronave Aliada capaz de transportar o Thin Man sen sufrir modificacións, o Avro Lancaster británico. Porén, o Boeing B-29 Superfortress estadounidense podía modificarse para transportala eliminando parte do largueiro principal das ás e varios tanques de osíxeno localizados entre os seus dous compartimentos de carga.
Nunha reunión no Laboratorio de Los Alamos o 17 de xullo de 1944 os científicos acordaron a inviabilidade dunha bomba de plutonio de tipo balístico. O traballo no Proxecto Manhattan centrouse entón no deseño balístico do Little Boy con uranio, e a investigación en Los Alamos centrouse nos problemas da implosión das bombas Fat Man.