proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Soiuz 30

Soiuz 30 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 27 de xuño de 1978 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 30, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Piotr Klimuk e Mirosław Hermaszewski (o primeiro cosmonauta polaco) a bordo, foi unha misión Interkosmos lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. A tripulación adicouse a facer experimentos relacionados coa bioloxía, a observación da Terra e o estudo das auroras boreais.
A misión Soiuz 30 coincidiu coa misión de larga estancia Soiuz 29, composta por Kovalenko e Ivanchenkov. Klimuk e Hermaszewski regresaron á Terra o 5 de xullo de 1978 ás 13: 29 GMT.
Soiuz 31

Soiuz 31 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 26 de agosto de 1978 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 31, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Valeri Bikovski e Sigmund Jähn (da República Democrática de Alemaña) a bordo, foi unha misión Interkosmos lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. A tripulación adicouse a facer experimentos relacionados coa bioloxía, a ciencia de materiais e a observación da Terra. Jahn foi o primeiro alemán en viaxar ao espazo.
A misión Soiuz 31 coincidiu coa misión de larga estancia Soiuz 29, composta por Vladimir Kovalionok e Aleksandr Ivanchenkov e coa que intercambiou naves, deixando a nave máis fresca e nova aos cosmonautas residentes. Bykosky e Jahn regresaron á Terra o 3 de setembro de 1978 ás 11: 40 GMT na nave Soiuz 29.
Soiuz 32

Soiuz 32 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 25 de febreiro de 1979 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur e que marcou un récord de permanencia no espazo cos seus 175 días de misión. Características
Soyuz 32, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Vladimir Liakhov e Valeri Riumin a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6 nunha misión de longa duración. A tripulación adicouse a facer experimentos e reparacións na estación. Un dos tanques do sistema de propulsión principal da Saliut 6 comezou a sufrir fugas de propelente (UDMH) que a tripulación solucionou baleirandoo e pasando o propelente a tanques intactos despois de facer xirar a estación sobre si mesma nunha complicada manobra para separar o propelente do nitróxeno usado como presurizante e que debido á fuga se atopaban mesturados. O tanque danado foi selado e illado do resto do sistema de propulsión.
A Saliut 6 debía recibir a unha tripulación visitante do programa Interkosmos o 11 de abril viaxando na Soiuz 33, pero un problema no motor principal desta nave impediu que a nave chegara á estación e que a tripulación tivera que volver urxentemente a terra. O problema co motor xerou dúbidas sobre se o motor da Soiuz 32 sufriría da mesma casuística, o que comprometería a misión de Lyakhov e Ryumin, sobre tendo en conta que a súa Soiuz se atopaba cerca do fin dos 90 días que unha nave Soiuz podía permanecer con seguridade no espazo. O control de terra decidiu enviar a Soiuz 34, non tripulada e con melloras e probas adicionais do motor, para substituír a Soiuz 32. Mentres, o cargueiro Progress 6 chegou á estación o 15 de maio con subministracións e propelente para deixala o 8 de xuño e deixar o porto libre para a Soiuz 34. A Progress 7 chegou o 30 de xuño co radiotelescopio KRT-10 a bordo, desmontado en pezas, e que os cosmonautas ensamblaron ao longo de dúas semanas. A antena do radiotelescopio estaba formada por varios pétalos que debían despregarse ao final da montaxe. No momento do despregue a antena descolocouse, perforando o illante do exterior da estación, quedando atascada no porto e sendo incapaz de desacoplarse da estación, bloqueando o porto desde o que se estaba despregando e interferindo no funcionamento dos motores da estación. Decidiuse intentar desatascala a man mediante un paseo espacial de ambos cosmonautas. Con dificultade conseguiron desatascala e separala da estación, pero os danos á estación xa estaban feitos.
Ryumin e Lyakhov volveron á Terra o 19 de agosto de 1979 ás 12: 30 GMT na nave Soiuz 34 e despois de bater o récord de permanencia no espazo.
Soiuz 33

Soiuz 33 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 10 de abril de 1979 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soyuz 33, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Nikolai Rukavishnikov e Georgi Ivanov (primeiro cosmonauta búlgaro) a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6 nunha misión do programa Interkosmos. O acoplamento fallou debido a un problema co motor principal da nave Soiuz: a 4 km de distancia da estación a nave acendeu o seu motor no que deberían ser 6 segundos de ignición, pero apagouse aos 3. O sistema Igla de acoplamento automático tamén fallou. Os tripulantes da estación, observando a manobra, informaron de lapas saíndo dos laterais do motor, polo que o control de terra decidiu abortar o achegamento e que a Soiuz 33 regresara a terra canto antes. A nave usou o motor de reserva, para o cal tiña que ter funcionado durante 188 segundos, período ao final do cal non se apagou automaticamente. Rukavishnikov e Ivanov, inseguros sobre se o motor funciora co pulo adecuado, o deixaron funcionar durante 25 segundos máis antes de detelo manualmente. Como consecuencia, a cápsula tripulada reentrou nun ángulo máis acusado do habitual, no que se denomina reentrada balística, sometendo aos cosmonautas a unha forza de ata 10 G. A cápsula tocou terra ás 16: 35 GMT. O motor avariado non puido ser analizado debido a que a sección que o contiña foi exectada como parte normal do procedemento de reentrada atmosférica, polo que os enxeñeiros non conseguiron aclarar a orixe do problema e, temendo que fose un problema que tamén afectara á nave Soiuz 32 da tripulación en órbita na Saliut 6, decidiron enviar a nave Soiuz 34, non tripulada, como nave de substitución para os cosmonautas da estación.
Soiuz 34

Soiuz 34 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 6 de xuño de 1979 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur e que volveu tripulada a terra. Características
Soiuz 34 foi unha Soiuz 7K-T lanzada a órbita sen tripulación para auxiliar aos membros da Soiuz 32, acoplada nese momento á estación Saliut 6. A estación debía ter recibido a visita da Soiuz 33, pero un problema co seu motor abortou o acoplamento e a nave tivo que facer un regreso de emerxencia. Preocupados porque o mesmo tipo de fallo puidera afectar á Soiuz 32 impedindo o seu regreso unha vez desacoplada da estación, o control de terra decidiu enviar a Soiuz 34, cun motor revisado e funcional, para que os cosmonautas da Saliut 6 regresaran nela. Finalmente a nave regresou o 19 de agosto de 1979 cos cosmonautas Vladimir Liakhov e Valeri Riumin a bordo.
Soiuz 35

Soiuz 35 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 9 de abril de 1980 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur e que marcou un récord de permanencia no espazo cos seus 184 días de misión. Características
Soyuz 35, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Leonid Popov e Valeri Riumin a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6 nunha misión de longa duración que lle arrebatou o récord de permanencia no espazo ós cosmonautas da misión Soiuz 32.
Durante a súa estancia, Popov e Ryumin recibiron a visita doutras catro tripulacións temporais e tres naves Progress de provisionamento, e intercambiaron nave cos membros da Soiuz 37. Adicáronse a facer tarefas de mantemento, como reparar e acondicionar o sistema de control de actitude e o sistema de soporte vital, substituír o aire da estación e instalar unha nova batería de 80 kg. Os cosmonautas volveron á terra na Soiuz 37 o 11 de outubro de 1980 ás 9: 50 GMT, tras pasar 184, 84 días en órbita.
Soiuz 36

Soiuz 36 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 26 de maio de 1980 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soyuz 36, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Valeri Kubasov e Bertalan Farkas (o primeiro cosmonauta de Hungría) a bordo, foi unha misión Interkosmos lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. A tripulación adicouse a facer diversos experimentos ata o seu regreso.
Kubasov e Farkas regresaron á Terra na nave da misión Soiuz 35, pertencente aos cosmonautas de longa estancia Leonid Popov e Valeri Riumin, deixando a súa Soiuz, máis nova e fresca, na estación. Aterraron o 3 de xuño de 1980 ás 15: 07 GMT.
Soiuz 37

Soiuz 37 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 23 de xullo de 1980 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soyuz 37, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Viktor Gorbatko e Pham Tuan (o primeiro cosmonauta de Vietnam) a bordo, foi unha misión Interkosmos lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. A tripulación adicouse a facer diversos experimentos ata o seu regreso, entre eles a observación de Vietnam desde o espazo, experimentos biolóxicos e procesamento de materiais.
Gorbatko e Tuan regresaron á Terra na nave da misión Soiuz 36, pertencente á anterior misión Interkosmos, formada por Valeri Kubasov e Bertalan Farkas (o primeiro cosmonauta de Hungría) e deixando a súa Soiuz, máis nova e fresca, na estación. Aterraron o 31 de xullo de 1980 ás 15: 15 GMT.
Soiuz 38

Soiuz 38 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 18 de setembro de 1980 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soyuz 38, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Iuri Romanenko e Arnaldo Tamayo (o primeiro cosmonauta de Cuba) a bordo, foi unha misión Interkosmos lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. A tripulación adicouse a facer diversos experimentos ata o seu regreso, o 26 de setembro de 1980 ás 15: 54
Soiuz 39

Soiuz 39 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 22 de marzo de 1981 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soyuz 39, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Vladimir Dzhanibekov e Zhugderdemidiyn Gurragcha (o primeiro cosmonauta de Mongolia) a bordo, foi unha misión Interkosmos lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. A tripulación adicouse a facer diversos experimentos ata o seu regreso, o 30 de marzo de 1981 ás 11: 41
Soiuz 4

Soiuz 4 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 14 de xaneiro de 1969 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soyuz 4, unha Soiuz modelo 7K-OK co cosmonauta Vladimir Shatalov a bordo, foi unha nave lanzada para acoplarse coa Soiuz 5 no que sería o primeiro acoplamento soviético no espazo simulando un acoplamento en órbita lunar. A Soiuz 5 foi lanzada o día seguinte á Soiuz 4, con Boris Volynov, Ievgeni Khrunov e Aleksei Ieliseiev a bordo. Tras sincronizar as órbitas as naves comezaron o achegamento automático o 16 de xaneiro ás 13: 37 GMT ata que estiveron a 100 m de distancia, momento no que Shatalov tomou o control manual da nave e se acoplou suavemente no primeiro intento coa Soiuz 5. Khrunov e Ieliseiev, en traxe espacial, saíron da súa cápsula e entraron na Soiuz 4 mentres Volynov se quedaba como único tripulante da 5. Tras 4 horas e 35 minutos acopladas, a Soiuz 4 separouse da 5 e comezou o regreso á Terra cos tres cosmonautas a bordo. A cápsula tripulada aterrou o 17 de xaneiro ás 6: 51 GMT a uns 100 km ao suroeste de Karaganda, en Kazakhstán. A Soiuz 5 fixo un regreso máis accidentado ao día seguinte.
Soiuz 40

Soiuz 40 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 14 de maio de 1981 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz 40, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Leonid Popov e Dumitru Prunariu (o primeiro cosmonauta de Romanía) a bordo, foi unha misión Interkosmos lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. A tripulación adicouse a facer diversos experimentos ata o seu regreso, o 22 de maio de 1981 ás 13: 58.
Soiuz 5

Soiuz 5 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 15 de xaneiro de 1969 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soyuz 5, unha Soiuz modelo 7K-OK cos cosmonautas Boris Volinov, Aleksei Ieliseiev e Ievgeni Khrunov a bordo, foi unha nave lanzada para acoplarse coa Soiuz 4 no que sería o primeiro acoplamento soviético no espazo simulando un acoplamento en órbita lunar. A Soiuz 4 foi lanzada o día anterior á Soiuz 5, con Vladimir A. Shatalov a bordo. Tras sincronizar as órbitas as naves comezaron o achegamento automático o 16 de xaneiro ás 13: 37 GMT ata que estiveron a 100 m de distancia, momento no que Shatalov tomou o control manual da nave e se acoplou suavemente no primeiro intento coa Soiuz 5. Khrunov e Ieliseiev, en traxe espacial, saíron da súa cápsula e entraron na Soiuz 4, mentres que Volinov quedou como único ocupante da 5. Tras 4 horas e 35 minutos acopladas a Soiuz 4 separouse da 5 e comezou o regreso á Terra cos tres cosmonautas a bordo mentres Volinov seguía en órbita. A Soiuz 5 comezou un regreso ao día seguinte que case lle costa a vida a Volinov: o módulo de servizo da nave non se separou antes da reentrada, como estaba previsto, e permaneceu unido á cápsula de reentrada, bloqueando o escudo térmico e, peor aínda, facendo que o conxunto, ao entrar nas capas máis altas da atmosfera, adoptara a posición máis aerodinámica para esa configuración, coa parte máis feble da cápsula de reentrada por diante e recibindo a maior parte da calor. Volinov, consciente do problema, non podía facer nada para solucionalo e pronto comezou a chegarlle o cheiro dos selos de goma que hermetizaban a portela da cápsula ao quentarse de máis pola reentrada. No último momento, antes de que a estrutura da cápsula cedera, o módulo de servizo liberouse, a cápsula reaxustouse na súa posición de reentrada a velocidades hipersónicas e o descenso, nunha traxectoria balística que alcanzou 9 G de deceleración e que danou os retrofoguetes de freado, o que lle custou a Volinov os dentes, aínda que sobreviviu á reentrada. O punto de aterraxe, no que a cápsula quedou ás 7: 58 GMT do 18 de xaneiro, estaba a 2 km ao suroeste de Kustani. Volinov volvería a voar na Soiuz 21.
Soiuz 6

Soiuz 6 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 11 de outubro de 1969 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soyuz 6, unha Soiuz modelo 7K-OK modificada cos cosmonautas Georgi Shonin e Valeri Kubasov a bordo, foi unha nave lanzada para voar en formación coas Soiuz 7 e Soiuz 8 no que sería o primeiro voo simultáneo de tres naves espaciais. Ademais, no módulo orbital levaba un forno para facer experimentos de soldadura no baleiro e microgravedade.
As naves foron lanzadas secuencialmente e atopáronse no espazo, pero un problema na electrónica de todas elas debido a unha remesa de pezas defectuosas impediu o acoplamento entre as Soiuz 7 e 8, que ía ser gravado pola Soiuz 6. O forno a bordo da Soiuz 6 funcionou sen problemas e os experimentos de soldadura foron un éxito. A cápsula tripulada volveu a terra o 16 de outubro de 1969 ás 9: 52 GMT.
Soiuz 7

Soiuz 7 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 12 de outubro de 1969 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soyuz 7, unha Soiuz modelo 7K-OK cos cosmonautas Anatoli Filipchenko, Vladislav Volkov e Viktor Gorbatko a bordo, foi unha nave lanzada para voar en formación coas Soiuz 6 e Soiuz 8 no que sería o primeiro voo simultáneo de tres naves espaciais.
As naves foron lanzadas secuencialmente e atopáronse no espazo, pero un problema na electrónica de todas elas debido a unha remesa de pezas defectuosas impediu o acoplamento entre as Soiuz 7 e 8, que ía ser gravado pola Soiuz 6. A cápsula tripulada volveu a terra o 17 de outubro de 1969 ás 9: 26 GMT.
Soiuz 7K-L1

Soiuz 7K-L1 foi un modelo de nave Soiuz deseñado para misións lunares. Era unha modificación do modelo 7K-OK para facer sobrevoos lunares. Características
A 7K-L1 foi a substituta da nave LK-1 de Chelomei que foi cancelada a favor da primeira. A 7K-L1 non demostrou ser segura como nave tripulada ata agosto de 1969, despois de que os estadounidenses chegaran á Lúa. Todos os lanzamentos que se fixeron foron non tripulados ata a súa cancelación en 1970.
A nave carecía do característico módulo orbital das naves Soiuz para aforrar masa. Tamén carecía do paracaídas de reserva a favor de engadir unha porta de saída na cápsula de reentrada. A nave foi dotada dos sistemas adecuados para a navegación interplanetaria e poder chegar á Lúa. Deseñada para facer unicamente misións de sobrevoo lunar, era lanzada mediante un foguete Proton K/D baixo a denominación Zond. Dos dez intentos de lanzamento catro finalizaron en fracaso, cinco en éxito e nun caso a cápsula foi destruída nun accidente previo. Construíronse dúas unidades adicionais que non chegaron a intentar lanzarse. As naves lanzadas con éxito levaban a bordo diferentes animais (moscas, tartarugas, vermes, bacterias, sementes, plantas. .. ) e instrumentos de medición para estudar as condicións do espazo lunar.
A Soiuz 7K-L1 tiña unha altura total de 4, 88 m e unha masa de 5680 kg. O seu motor principal 11D58 proporcionaba un impulso de 4, 17 kN. Tiña un volume habitable de 4 m3 e a electricidade era producida por paneis solares que xeraban ata 0, 8 kW de potencia.
Soiuz 7K-L1E

Soiuz 7K-L1E foi un modelo de nave Soiuz deseñado como concepto de proba para misións lunares. Era unha modificación do modelo 7K-L1 para probar o foguete Blok D que debía levala á Lúa. Características
A 7K-L1E foi deseñada como proba para a etapa superior Blok D acoplada a unha 7K-L1 modificada e lanzadas nunha órbita fortemente elíptica. Lanzáronse dúas entre 1969 e 1970, a primeira delas fallando no lanzamento. A segunda, lanzada con éxito, pasou a denominarse Kosmos 382 unha vez en órbita e pasou 5 días no espazo acendendo o motor para simular unha órbita de inxección translunar.
Soiuz 7K-LOK

Soiuz 7K-LOK foi un modelo de nave Soiuz deseñado para misións lunares. Foi o maior tipo de Soiuz xamais desenvolvido, pero finalmente non chegou a alcanzar o espazo. Características
A 7K-LOK foi a réplica soviética ao módulo de mando e servizo Apollo dos Estados Unidos, pensada para levar aos cosmonautas á órbita da Lúa. Era completamente diferente das Soiuz tradicionais en moitos aspectos, cun sistema de acoplamento máis lixeiro, un módulo frontal para o sistema de control de reacción, unha cúpula desde a que un cosmonauta podería dirixir un acoplamento manual co módulo lunar e un módulo de servizo cun motor moito máis potente que calquera usado ata entón nos demais modelos. O módulo de regreso era basicamente igual, aínda que máis pesado, que no resto das Soiuz. O sistema de xeración de enerxía a bordo tamén era novedoso, usando células de combustible alimentadas por hidróxeno e osíxeno líquidos, como nas naves Apolo, en lugar de por paneis solares.
O único intento de lanzamento dunha Soiuz LK-OK, non tripulada, tivo lugar o 23 de novembro de 1972 a bordo dun foguete N1 que finalizou en fracaso debido á explosión do foguete. Partes
A Soiuz 7K-LOK constaba das seguintes partes, de diante para atrás: SU (Stikovochniy Uzel, Dispositivo de Acoplamento): era un cono truncado de 455 mm de longo terminado en tres sondas para acoplarse firmemente co módulo lunar ou outra Soiuz. Tiña a vantaxe de non necesitar unha aliñación moi precisa para poder facer o acoplamento coa outra nave.
DOK (Dvigateliy Orbitalniy Kompleks, Sistema de Propulsión Orbital): tería proporcionado orientación para a nave durante a fase de transferencia translunar e na órbita lugar. Tiña forma de cono truncado de 790 mm de longo con seis tanques esféricos de propelente na parte frontal. A masa do módulo era de 800 kg, incluíndo 300 kg de propelente.
BO (Bitovoy Otsek, Módulo Habitable): similar ó das Soiuz básicas, pero máis amplo e cunha cúpula no frontal para poder facer acoplamentos visuais. Unha portela comunicaba o BO co módulo de descenso, mentres que outra daba acceso ao espazo.
SA (Spuskaeniy Apparat, Módulo de Descenso): parecido ao módulo de descenso das Soiuz normais, tiña un escudo térmico máis groso para soportar as maiores temperaturas da reentrada desde distancias lunares, e contaba con dúas portelas, unha conectada ao BO e outra para acceso directo ao espazo.
PO (Perekhodnoy Otsek, Compatimento de Transición): tratábase dun cono truncado que conectaba o SA á parte posterior da nave aloxando motores para manobras de traslación.
AO (Agregatniy Otsek, Compartimento do Motor): con forma de cilindro, aloxaba o tanque esférico de propelente para o motor principal Bloque I e estaba recuberto de 24 paneis para termorregulación.
Bloque I: conxunto de motor e tanque de propelente de 1, 9 m de diámetro con 3152 kg de tetróxido de nitróxeno e UDMH.
EO (Energo-Otsek, Módulo de Enerxía): tería conectado a Soiuz co módulo lunar durante o lanzamento. Aloxaba as células de combustible para proporcionar enerxía á nave e estaba recuberto de radiadores para refrixeración.
Soiuz 7K-MF6

Soiuz 7K-MF6 foi un modelo de nave Soiuz deseñado para observación terrestre. Características
A 7K-MF6 era unha modificación da Soiuz 7K-T para acomodar a cámara multiespectral alemá MF6 para o cartografiado de recursos terrestres. Só se construíu unha 7K-MF6 que voou na misión tripulada Soiuz 22, lanzada o 15 de setembro de 1976. A nave pasou oito días no espazo fotografiando a Terra.
Soiuz 7K-OK

Soiuz 7K-OK foi un dos primeiros modelos de nave Soiuz deseñado para misións na órbita terrestre. Estivo en servizo entre 1966 e 1970, con lixeiras variantes. Características
O desenvolvemento da Soiuz 7K-OK foi aprobado en decembro de 1963, nos inicios da carreira espacial. Non estivo lista ata 1966, en que fixo o seu debut. A 7K-OK foi a primeira nave espacial en facer un acoplamento espacial completamente automatizado xunto cun intercambio de tripulacións entre naves, sentando as bases para as operacións coas futuras estacións espaciais Saliut e Almaz. Tiña capacidade para levar tres cosmonautas a bordo e era lanzada por foguetes Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.
Os tres primeiros voos de proba, non tripulados, estiveron pragados de problemas: o primeiro, denominado Kosmos 133, enviou a nave a órbita, pero esta volveuse incontrolable e o sistema automático de a bordo activou a autodestrucción ao detectar que a aterraxe ía producirse en territorio chinés; o segundo nin sequera levantou voo ao detectar a cápsula, erroneamente, un fallo no lanzamento, activando a torre de escape con persoal aínda na torre de lanzamento e causando unha explosión que matou e feriu a varios; e no terceiro (Kosmos 212) a nave chegou a órbita pero sufriu dalgúns problemas menores e a cápsula de reentrada rematou afundida no mar de Aral. A pesar de todo, o cuarto voo dunha Soiuz 7K-OK foi tripulado por Vladimir Komarov, engalando o 23 de abril de 1967 na misión que sería denominada Soiuz 1. Tras varios problemas en órbita, na reentrada os paracaídas fallaron, coa cápsula tripulada impactando en terra a gran velocidade e matando a Komarov. O desastre da Soiuz 1 significou un atraso de meses no programa tripulado soviético. A 7K-OK foi redeseñada ata ser considerada segura e cumpriría 13 misións posteriores, tripuladas e non tripuladas, con éxito e sen fatalidades.
Soiuz 7K-T

Soiuz 7K-T foi un modelo de nave Soiuz deseñado para misións na órbita terrestre. Estivo en servizo entre 1972 e 1981. Características
Despois da traxedia da misión Soiuz 11, na que os seus tres ocupantes morreron durante a reentrada atmosférica debido á descompresión na cápsula tripulada, o deseño da cápsula 7KT-OK foi revisado, dando como resultado a Soiuz 7K-T, máis segura pero con capacidade para só dous cosmonautas debido á nova norma de ter que usar traxe de presión durante a reentrada. Entre os cambios introducidos, nas primeiras unidades das 7K-T elimináronse os paneis solares, funcionando só con baterías para evitar posibles problemas na súa despregadura como os ocorridos coa Soiuz 1. O modelo foi substituído pola Soiuz T en 1981. Variantes
Soiuz 7K-T/A9
A variante 7K-T/A9 era unha 7K-T modificada para voos ás estacións militares Almaz. Entre as diferenzas coas 7K-T básicas incluíase equipamento para operar remotamente as estacións Almaz e un sistema de paracaídas revisado.
Soiuz 7K-T/AF
A Soiuz 7K-T/AF foi unha Soiuz 7K-T cun telescopio ultravioleta a bordo, denominado Orion 2, operado polos cosmonautas. Foi a única nave do seu tipo en voar.
Soiuz 7K-TM

Soiuz 7K-TM foi un modelo de nave Soiuz deseñado para misións na órbita terrestre. Estivo en servizo entre 1974 e 1975. Características
A Soiuz 7K-TM foi unha modificación da Soiuz 7K-T destinada a participar no proxecto de probas Apollo-Soiuz, no que unha nave Apolo se acoplaría cunha nave Soiuz na primeira misión tripulada conxunta no espazo. Incluía algúns sistemas extra desenvolvidos para a cancelada Soiuz S, incluíndo unha nova torre de escape, paneis solares máis lixeiros e resistentes, un mecanismo de acoplamento andróxino universal, sinais ópticas para o acoplamento coa nave Apolo e cambios no sistema de mantemento de vida para rebaixar a presión atmosférica do interior a 0, 68 atmosferas e facela compatible coa da nave estadounidense.
Lanzáronse catro unidades da Soiuz 7K-TM, dúas de proba e dúas tripuladas.
Soiuz 7KT-OK

Soiuz 7KT-OK foi un modelo de nave Soiuz deseñado para misións na órbita terrestre. Estivo en servizo durante 1971. Características
A Soiuz 7KT-OK foi unha modificación da Soiuz 7K-OK cun sistema de acoplamento lixeiro e un túnel para o paso da tripulación cara a outra nave ou estación espacial. Voaron dúas unidades, unha na misión Soiuz 10, que non conseguiu acoplarse coa estación Saliut 1, e a Soiuz 11, que cumpriu o obxectivo de acoplarse coa estación e permanecer varias semanas unida a ela, falecendo a tripulación ao volver a terra debido á despresurización da cápsula durante a reentrada atmosférica.
Soiuz 8

Soiuz 8 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 13 de outubro de 1969 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soyuz 8, unha Soiuz modelo 7K-OK cos cosmonautas Vladimir Shatalov (comandante) e Aleksei Ieliseiev a bordo, foi unha nave lanzada para voar en formación coas Soiuz 6 e Soiuz 7 no que sería o primeiro voo simultáneo de tres naves espaciais.
As naves foron lanzadas secuencialmente e atopáronse no espazo, pero un problema na electrónica de todas elas debido a unha remesa de pezas defectuosas impediu o acoplamento entre as Soiuz 7 e 8, que ía ser gravado pola Soiuz 6. A cápsula tripulada volveu a terra o 18 de outubro de 1969 ás 9: 10 GMT.
Soiuz 9

Soiuz 9 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 1 de xuño de 1970 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soyuz 9, unha Soiuz modelo 7K-OK cos cosmonautas A. Nikolayev (comandante) e Vitali Sevastianov (enxeñeiro de voo) a bordo, foi lanzada para unha misión de resistencia na que se puxo ao límite a capacidade da tripulación e da propia nave durante un voo de algo máis de dúas semanas, antes do lanzamento da primeira estación espacial da Historia, a Saliut 1. A finalidade era obter datos médicos, biolóxicos e técnicos durante o voo. A falta de exercicio dos cosmonautas pola falta de espazo no interior da nave e a rotación continua da nave para aforrar propelente e que inducíu mareo espacial na tripulación deixaron a Nikolayev e Sevastyanov en mal estado ao seu regreso, producindo resultados médicos e biolóxicos pouco útiles.
A cápsula tripulada volveu a terra o 19 de xuño de 1970 ás 11: 59 GMT.
Soiuz FG

O Soiuz FG é un foguete espacial Ruso derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. Está formado por dúas etapas centrais rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez en 2000 e a súa función é lanzar cápsulas tripuladas Soiuz e naves de carga Progress. O foguete lánzase desde o cosmódromo de Baikonur. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento.
Soiuz FG Fregat

O Soiuz FG Fregat é un foguete espacial consistente nun Soiuz FG cunha etapa final Fregat. A diferenza do Soiuz FG, úsase para lanzar cargas non tripuladas. Está formado por tres etapas centrais rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez en 2003 e lánzase desde o cosmódromo de Baikonur. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido excepto a etapa Fregat, que usa tetróxido de nitróxeno e UDMH. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento.
Soiuz L

O Soiuz 11A511L, tamén coñecido como Soiuz L, foi unha versión do Soiuz 11A511 cunha segunda etapa reforzada e unha cofia máis grande para probar en órbita terrestre a nave lunar soviética LK.
Soiuz M

O Soiuz M, tamén coñecido como Soiuz 11A511M, foi o nome dunha variante do foguete espacial da antiga Unión Soviética Soiuz 11A511. Foi desenvolvido para lanzar a variante militar das cápsulas Soiuz, a Soiuz 7K-VI, que nunca chegaría a voar. No seu lugar o Soiuz M foi usado principalmente para lanzar satélites de recoñecemento Zenit-4MT.
Soiuz MS

Soiuz MS é un modelo de nave Soiuz deseñado para misións na órbita terrestre e dar servizo á Estación Espacial Internacional. O seu primeiro voo tivo lugar en 2016. Características
A Soiuz MS é unha mellora da Soiuz TMA, con cambios centrados nun novo ordenador de a bordo, redundancia no control de actitude e no sistema de acoplamento e paneis solares máis modernos. Entre as melloras están: Aumento da eficiencia das células solares dun 12% a un 14% e área dos paneis solares aumentada en 1, 1 m2.
Se engade unha quinta Baterías de 155 Amperio-hora de capacidade.
Capas antimeteoroides adicionais no módulo orbital.
Uso do novo ordenador TsVM-101 de só 8, 3 kg de peso fronte aos 70 kg do ordenador Argon 16 anterior.
Propulsores de control de actitude reordenados para permtir o acoplamento e desacoplamento cun propulsor averiado e a deorbitación con dous averiados.
Mellora da redundancia mediante o uso de dous subsistemas de propelente independentes.
Uso do sistema de navegación por satélite ASN-K capaz de utilizar os sinais do sistema GLONASS e GPS para navegación autónoma e para a localización da cápsula despois da aterraxe.
Sistema de comunicacións e telemetría integrado capaz de usar os satélites Luch, TDRS e EDRS para comunicarse coas estacións terrestres.
Sistema de acoplamento automático Kurs-NA.
Motor eléctrico de apoio no sistema de acoplamento.
Televisión dixital.
Sistema de iluminación exterior baseado en LEDs.
Un sistema de rexistro de voo para gravar voz e datos durante a misión.
Soiuz MS-01

Soiuz MS-01 foi unha misión espacial tripulada de Rusia lanzada o 7 de xullo de 2016 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-01, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Anatoli Ivanishin, Takuya Onishi e Kathleen Rubins, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. Unha vez nela despregáronse dous novos paneis solares e a antena KURS que permite acoplamentos automáticos de naves Soiuz. Tamén se probou un novo sistema de telemetría e comando a través dos satélites Luch. A nave regresou o 30 de outubro de 2016 ás 3: 58 GMT.
Soiuz MS-02

Soiuz MS-02 foi unha misión espacial tripulada de Rusia lanzada o 19 de outubro de 2016 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-02, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Sergei Rizhikov, Robert Kimbrough e Andrei Borisenko, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A tripulación adicouse a facer experimentos de bioloxía, biotecnoloxía, física e ciencias da Terra. A nave regresou o 10 de abril de 2017 ás 11: 20 GMT.
Soiuz MS-03

Soiuz MS-03 foi unha misión espacial tripulada de Rusia lanzada o 17 de novembro de 2016 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-03, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Oleg Novitskii, Thomas Pesquet e Peggy Whitson a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A tripulación adicouse a facer experimentos na estación durante a súa estancia. A nave regresou o 2 de xuño de 2017.
Soiuz MS-04

Soiuz MS-04 foi unha misión espacial tripulada de Rusia lanzada o 20 de abril de 2017 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-04, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Fiodor Iurchikhin e Jack D. Fischer a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. Foi a primeira misión Soiuz tripulada por dúas persoas en lugar das tres habituais en 14 anos. A tripulación adicouse a facer experimentos na estación durante a súa estancia. A nave regresou o 3 de setembro de 2017.
Soiuz MS-05

Soiuz MS-05 foi unha misión espacial tripulada de Rusia lanzada o 28 de xullo de 2017 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-05, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Sergei Riazanski, Randy Bresnik e Paolo Nespoli a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A Soiuz chegou á estación seis horas despois do seu lanzamento, coa tripulación uníndose aos membros da Expedición 52, Fiodor Iurchikhin, Peggy Whitson e Jack Fischer, e comezando a Expedición 53. Durante a misión, Riazanski levou a cabo xunto con Iurchikhin o 43 paseo espacial desde o segmento ruso da ISS, no cal os cosmonautas soltaron varios nanosatélites e instalaron diverso equipo científico. Despois de 139 días de misión, os membros da Soiuz MS-05 cederon o mando da estación aos membros da Expedición 54, chegada a bordo da Soiuz MS-06 (Alexander Misurkin, Mark T. Vande Hei e Joseph Acaba). A Soiuz MS-05 desacoplouse do módulo MIM-1 ás 5: 14 GMT do 14 de decembro, tocando terra ás 8: 37.
Soiuz MS-06

Soiuz MS-06 foi unha misión espacial tripulada de Rusia lanzada o 12 de setembro de 2017 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-06, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Alexander Misurkin (comandante), Mark T. Vande Hei (enxeñeiro de voo) e Joseph Acaba (enxeñeiro de voo) a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A Soiuz chegou á estación seis horas despois do seu lanzamento, acoplándose ao módulo Poisk e coa tripulación uníndose aos membros da Expedición 53, Sergei Riazanski, Randy Bresnik e Paolo Nespoli, e comezando a Expedición 54. Durante a misión, Misurkin xunto con Anton Shkaplerov, (da Soiuz MS-07), levaron a cabo un paseo espacial para desmontar un receptor de radio e soltalo para reentrar na atmosfera e instalar un novo receptor para que o segmento ruso poida comunicarse a través dos satélites Luch cara terra. Despois de cinco meses e medio de misión, os membros da Soiuz MS-06 cederon o mando da estación aos membros da Expedición 54. A Soiuz MS-06 desacoplouse do módulo Poisk o 27 de febreiro, tocando terra case tres horas e media máis tarde.
Soiuz MS-07

Soiuz MS-07 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 17 de decembro de 2017 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-07, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Anton Shkaplerov, Scott D. Tingle e Norishige Kanai a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A Soiuz chegou á estación dous días despois do seu lanzamento, acoplándose ao módulo Rassvet e coa tripulación uníndose aos membros da Expedición 54, Alexander Misurkin, Mark T. Vande Hei e Joseph Acaba. Despois da marcha da Soiuz MS-06 os integrantes da MS-07 pasar a ser formalmente a Expedición 55. Despois de cinco meses e medio de misión, a Soiuz MS-07 desacoplouse do módulo Rassvet o 3 de xuño de 2018, tocando terra case tres horas e media máis tarde, a 147 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Kazakhstán).
Soiuz MS-08

Soiuz MS-08 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 21 de marzo de 2018 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-08, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Oleg Artemiev, Andrew J. Feustel e Ricky Arnold a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A Soiuz chegou á estación dous días despois do seu lanzamento, acoplándose ao módulo Poisk e coa tripulación uníndose aos membros da Expedición 55, Anton Shkaplerov, Scott D. Tingle e Norishige Kanai. Despois da marcha da Soiuz MS-07 comezou oficialmente a Expedición 56 cos membros da Soiuz MS-08. O 5 de agosto de 2018, Artemiev e Sergei Prokopiev (da Soiuz MS-09) fixeron un paseo espacial desde o módulo Pirs para liberar catro nanosatélites, documentar o estado da estación en video, instalar unha antena para seguimento de animais e estudar a migración das aves e recuperar mostras expostas ao espazo. Foi o paseo espacial número 45 levado a cabo desde o segmento ruso da estación. Ao final da misión, tras 197 días, a Soiuz MS-08 desacoplouse da estación o 4 de outubro de 2018. A cápsula chegou a terra case catro horas máis tarde, a 146 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Kazakhstán).
Soiuz MS-09

Soiuz MS-09 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 6 de xuño de 2018 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-09, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Sergei Prokopiev, Alexander Gerst e Serena Auñón-Chancellor a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A Soiuz chegou á estación dous días despois do seu lanzamento, acoplándose ao módulo Rassvet e coa tripulación uníndose aos membros da Expedición 56, Oleg Artemiev, Andrew J. Feustel e Ricky Arnold. Despois da marcha da Soiuz MS-08 comezou oficialmente a Expedición 57 cos membros da Soiuz MS-09. Durante a noite do 29 ao 39 de agosto detectouse unha leve caída na presión da atmosfera da estación, duns 0, 8 milibares por hora. A causa resultou ser un pequeno burato na Soiuz MS-09 de orixe descoñecida que se selou primeiro temporalmente con cinta e logo cun preparado de epoxi. Para investigalo, Kononenko e Prokopiev fixeron unha excursión extravehicular para cortar o illamento térmico na zona do burato e apartar o escudo antimeteoritos de aluminio. Tras especular con varias causas, como o impacto dun micrometeorito ou a fatiga de material, determinouse que a causa estivo no proceso de construción da cápsula, no que un operario taladrou por erro o burato, selandoo con pegamento e permitindo que a cápsula pasara as probas de presión en terra antes do lanzamento. Unha vez no espazo, o pegamento aguantou os dous primeiros meses para logo, aparentemente, desprenderse do burato e producir a perda de presión. Os enxeñeiros consideraron que unha vez selado o burato con epoxi, a cápsula era segura para o regreso. Despois dun atraso de máis dunha semana sobre a data prevista debida ao aborto do lanzamento da Soiuz MS-10, e tras 197 días en órbita, a Soiuz MS-09 desacoplouse do módulo Rassvet o 20 de decembro de 2018. Unhas horas máis tarde aterrou a 147 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Kazakhstán).
Soiuz MS-10

Soiuz MS-10 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 11 de outubro de 2018 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Durante o voo o foguete sufriu un problema, activando o sistema de escape da cápsula tripulada. Características
A Soiuz MS-10, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Aleksei Ovchinin e Nick Hague a bordo, engalou ás 9: 40 GMT. Uns dous minutos despois da engalaxe, no momento no que os catro aceleradores do foguete Soiuz FG se separaron, as cámaras de seguimento mostraron restos anormais arredor do lanzador. Ao mesmo tempo o control de terra recibiu unha mensaxe da telemetría sobre un fallo dun dos aceleradores e os cosmonautas informaron de que se sentían ingrávidos nunha fase do lanzamento na que deberían sentir aceleración. Aos 123 segundos do lanzamento e a 50 km de altura o sistema de escape activouse, coa torre de escape levando consigo a cápsula cos cosmonautas e alonxándoa do lanzador. Aos 160 segundos a cápsula tripulada separouse da torre de escape, iniciando unha caída libre. Para ese momento a tripulación activara xa o modo de descenso balístico da cápsula, que tocou terra a 32 km de Dzhezkazgan (Kazakhstán), 19 minutos e 41 segundos despois do lanzamento. Os equipos de rescate chegaron ao pouco, comprobando que os dous cosmonautas estaban san e salvos e en boa condición médica.
A análise da telemetría e os datos dispoñibles indicaron que un dos catro aceleradores (o acelerador D) separouse de forma anómala debido á deformación dun dos sensores durante a montaxe do foguete, causando o fallo da apertura do cobertor dun propulsor deseñado para separar o acelerador do foguete central. Como consecuencia, o acelerador impactou co foguete central, danandoo e causando que o software de a bordo activara a secuencia de escape.
O accidente obligou a atrasar o regreso da Soiuz MS-09 e obligou a aprazar varios paseos espaciais. Causou tamén o atraso de varios lanzamentos de satélites. A actividade na estación retomouse co lanzamento exitoso da Soiuz MS-11 o 3 de decembro de 2018.
Soiuz MS-11

Soiuz MS-11 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 3 de decembro de 2018 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-11, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Oleg Kononenko, Anne McClain e David Saint-Jacques a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. Orixinalmente planificada para ser lanzada o 20 de decembro, o accidente da Soiuz MS-10 obrigou a adiantar a engalaxe da MS-11. Con esta misión retomáronse as operacións normais na ISS. A Soiuz chegou á estación seguindo unha traxectoria rápida de seis horas, acoplándose ao módulo Poisk e coa tripulación uníndose aos membros da Expedición 57, Sergei Prokopiev, Alexander Gerst e Serena Auñón-Chancellor. Despois da marcha da Soiuz MS-09 comezou oficialmente a Expedición 58 cos membros da Soiuz MS-11. Tras 204 días en órbita, a Soiuz MS-11 desacoplouse do módulo Poisk o 25 de xuño de 2019. A unha distancia adecuada da estación, a Soiuz acendeu o seu motor para frear o suficiente como para poñerse nunha traxectoria de reentrada, pero pouco despois de completarse o acendido saltou unha alarma indicando un problema co circuíto principal de propulsión. Os cosmonautas conmutaron ao circuíto secundario, que funcionou sen problemas ata a reentrada. A Soiuz 11 aterrou a 148 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Kazakhstán).
Soiuz MS-12

Soiuz MS-12 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 14 de marzo de 2019 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-12, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Aleksei Ovchinin, Christina Hammock Koch e Nick Hague a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. Ovchinin e Hague eran os tripulantes orixinais da Soiuz MS-10, que sufriu un problema que lle impediu chegar a órbita, sendo reasignados á MS-12 e cambiando os plans de subir a un turista espacial neste voo. A Soiuz chegou á estación seguindo unha traxectoria rápida de seis horas, acoplándose ao módulo Rassvet e coa tripulación uníndose aos membros da Expedición 58, Oleg Kononenko, Anne McClain e David Saint-Jacques. Despois da marcha da Soiuz MS-11 comezou oficialmente a Expedición 59 cos membros da Soiuz MS-12. Tras 203 días en órbita, a Soiuz MS-12 desacoplouse do módulo Rassvet o 3 de outubro de 2019 con Ovchinin, Hague e o turista espacial Hazzaa Ali Almansoori, con Koch quedando na estación. A Soiuz 12 aterrou a 147 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Kazakhstán).
Soiuz MS-13

Soiuz MS-13 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 20 de xullo de 2019 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-13, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Aleksandr Skvortsov, Luca Parmitano e Andrew Morgan a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A Soiuz chegou á estación seguindo unha traxectoria rápida de seis horas e media, acoplándose ao módulo Zvezda e coa tripulación uníndose aos membros da Expedición 59, Aleksei Ovchinin, Christina Hammock Koch e Nick Hague. Despois da marcha da Soiuz MS-12 comezou oficialmente a Expedición 60 cos membros da Soiuz MS-13. O 25 de agosto de 2019 a nave foi recolocada, pasando a ocupar o porto do módulo Poisk debido ao problema de acoplamento da Soiuz MS-14 o día anterior, problema con orixe o sistema de acoplamento automático Kurs-P situado no módulo Poisk. A recolocación da Soiuz MS-13 fíxose de maneira manual, sen necesitar o sistema automático, polo que non foi afectado pola súa avaría. A Soiuz MS-14 conseguiu acoplarse automaticamente ao porto do módulo Zvezda ocupado previamente pola MS-13.
Tras 201 días en órbita, a Soiuz MS-13 desacoplouse do módulo Poisk o 6 de febreiro de 2020 con Skvortsov, Parmitano e Christina Hammock-Koch a bordo (esta última chegada na Soiuz MS-12), con Morgan quedando na estación. A Soiuz 13 aterrou a 146 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Kazakhstán).
Soiuz MS-14

Soiuz MS-14 foi unha misión espacial non tripulada rusa lanzada o 22 de agosto de 2019 mediante un foguete Soiuz 2-1a desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-14, unha Soiuz modelo MS, foi unha misión lanzada sen tripulación para acoplarse automaticamente coa Estación Espacial Internacional. Foi a primeira Soiuz en voar sen tripulación en 33 anos co motivo de certificar o novo foguete Soiuz 2-1a como lanzador para misións tripuladas. O mesmo lanzador tivo un problema no ano 2015 ao enviar ao espazo a nave de carga Progress M-27M. A misión sen tripulación foi unha oportunidade tamén para probar novos sistemas na nave Soiuz. En lugar da tripulación ademais enviouse un robot denominado FEDOR capaz dalgunhas accións autónomas e de replicar os movementos dun operador.
A Soiuz achegouse á ISS nunha traxectoria de dous días de duración para acoplarse co módulo Poisk. O acoplamento iniciouse de maneira automática, como estaba previsto, pero abortouse aos 60 m de distancia ao observarse evidentes problemas para a Soiuz MS-14 á hora de fixar o porto de acoplamento. A nave foi posta nunha órbita de seguridade tras a ISS e despois de varias probas decidiuse intentar o acoplamento o 26 de agosto. A orixe do problema foi trazada ata un compoñente defectuoso no sistema Kurs-P do módulo Poisk, que debía ter proporcionado á Soiuz MS-14 sinais para guiala adecuadamente. O control de terra decidiu acoplar a MS-14 ao módulo Zvezda, co seu sistema Kurs-P funcionando ben, para o cal a Soiuz MS-13 tivo que recolocarse manualmente no módulo Poisk. Ao segundo intento a MS-14 aliñouse correctamente co porto e acabou atracando sen problemas cos seus 670 kg de carga para a estación.
Tras 17 días acoplada, a Soiuz MS-14 regresou a Terra o 6 de setembro co robot FEDOR e varios experimentos incluídos, aterrando a 148 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Kazakhstán).
Soiuz MS-15

Soiuz MS-15 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 25 de setembro de 2019 mediante o último foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Soiuz MS-15, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Oleg Skripochka, Jessica Meir e Hazzaa Ali Almansoori a bordo (a tripulación de respaldo eran Sergei Rizhikov, Thomas Marshburn e Sultan Al-Neyadi), foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A Soiuz chegou á estación seguindo unha traxectoria rápida de seis horas e media, acoplándose ao módulo Zvezda e coa tripulación uníndose aos membros das Soiuz MS-12 e MS-13 xa a bordo. O asento de Almansoori foi movido da Soiuz MS-15 á MS-12, xa que volvería nesta nave.
Tras 205 días en órbita, a Soiuz MS-15 desacoplouse do módulo Zvezda o 17 de abril de 2020 con Skripochka e Meir a bordo. A Soiuz 15 aterrou a 147 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Kazakhstán).