proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Electrical Audio

Electrical Audio son uns estudios de gravación musical fundados en Chicago, Illinois (Estados Unidos) polo músico e enxeñeiro de gravación Steve Albini no ano 1997. Centos de proxectos musicais independentes graváronse nas súas instalacións dende entón.
Nacidos nunha época na que estaba aumentando a popularidade da gravación dixital, Electrical Audio convertéronse nuns estudios pouco comúns por usar só tecnoloxía de gravación analóxica. As súas habitacións tamén se deseñaron para ofrecer reverberación natural en vez de ter que engadir a reverberación durante a post-produción.
Nunha mensaxe en 2007 o técnico dos estudios Greg Norman revelou que Electrical Audio mercara unha plataforma Pro Tools para gravación e edición asistida por ordenador, dicindo que se convertera nunha ferramenta "tan importante como un piano". Norman tamén dixo que Albini, ao que non lle gusta a gravación dixital, "non gravará con [Pro Tools]. Así que non lle preguntedes nada sobre ese tema". Instalacións
As instalacións están formadas por dous estudios separados, Studio A e Studio B. O A é o máis grande e ten tres espazos de gravación. O Studio B dispón de dous espazos para a gravación. Electrical Audio dispón ademais de áreas de descanso para os músicos.
Electrificación

A electrificacion é un sistema de alimentación de tracción polo cal a enerxía eléctrica procedente dunha liña exterior de alta tensión pasa pola subestación, circula polo elemento condutor instalado ao longo da liña e, sustentado por determinados dispositivos, penetra na locomotora a través do captador de corrente, alimenta os motores e retorna pechando o circuíto polos carriis e feeders negativos, se os houbese, e accidentalmente por terra. Historia
A primeira electrificación española -en ancho ibérico e única nas súas características- foi a do tramo Gergal-Santa Fe (Almería), realizada pola Compañía do Sur de España o 1 de xuño de 1911. A liña aérea era de tipo tranviario e estaba constituída por dous fíos de contacto de cobre a 6000 V en corrente alterna trifásica.
Electrocardiograma

Un electrocardiograma é un gráfico que produce un electrocardiógrafo e que mide os sinais eléctricos do corazón coa forma dunha cinta gráfica continua.
A actividade eléctrica normal do corazón comprende: A despolarización da aurícula, que se manifesta coa onda P.
A despolarización do ventrículo, que se manifesta co complexo QRS.
A repolarización auricular pasa desapercibida, oculta polo complexo QRS.
A repolarización ventricular maniféstase coa onda T.
Electrodinámica clásica

A electrodinámica clásica ou electromagnetismo clásico é a teoría do electromagnetismo que se desenvolveu ao longo do século XIX, de xeito destacado por James Clerk Maxwell. Esta teoría dá unha boa descrición dos fenómenos electromagnéticos sempre que as lonxitudes e as forzas dos campos sexan o suficientemente grandes como para non ter que ter en consideración os efectos da mecánica cuántica (véxase electrodinámica cuántica).
Matematicamente fundamentase na aplicación da transformación de Lorentz na forza de Coulomb mediante unha carga eléctrica puntual para atopar a forza entre as cargas que se moven
Electrodinámica cuántica

A electrodinámica cuántica é a relativista teoría cuántica de campos da electrodinámica. En esencia, describe como interactúan a luz e a materia, e é a primeira teoría onde se acada o acordo completo entre a mecánica cuántica e a relatividade especial. Matematicamente, a electrodinámica cuántica describe tódolos fenómenos relacionados coas partículas electricamente cargadas que interactúan por medio do intercambio de fotóns e representa a contraparte cuántica da electrodinámica clásica, o cal lle dá unha volta completa ás teorías de interacción da luz e da materia.
En termos técnicos, a electrodinámica cuántica pode ser descrita como teoría da perturbación do baleiro cuántico electromagnético. Richard Feynman chamouna "a xoia da física" pola súa extremadamente exacta predición de cantidades como o intre magnético anómalo do electrón e o desprazamento de Lamb dos niveis enerxéticos do hidróxeno.
Electrodoméstico

Un electrodoméstico é unha máquina que realiza algunhas tarefas domésticas rutineiras, como poden ser cociñar, conservar os alimentos, ou limpar, tanto para un fogar como para institucións, comercios ou industria. Un electrodoméstico diferénciase dun aparello de fontanería en que o electrodoméstico utiliza unha fonte de enerxía para a súa operación distinta á auga (xeralmente, a electricidade).
Dentro da categoría xenérica de electrodomésticos podemos distinguir os seguintes grupos: Liña marrón
Fai referencia ao conxunto de electrodomésticos de vídeo e son. Este tipo de electrodoméstico distribúese nun 44% do total do mercado en comercios afiliados. O comportamento de compra segue as liñas do sector en xeral, seguido por grandes superficies (27%) e hipermercados (22%). O sector está vivindo un auténtico auxe debido á continua aparición de novidades tecnolóxicas que melloran as ofertas anteriores. Así, os maiores crecementos en vendas dos últimos anos producíronse en reprodutores de DVD e 'Home cinema'. A aparición das pantallas de televisión de plasma prometen unha revolución similar nos próximos anos.
Esta categoría inclúe: Televisor / Televisión
Reprodutor de son
Reprodutor de vídeo
Cadea de música
Reprodutor de DVD
Home cinema
Teléfono móbil Liña branca
Refírese aos principais electrodomésticos vinculados á cociña e limpeza do fogar. No comercio afiliado é onde máis electrodomésticos son adquiridos cun 48% sobre o total do mercado, seguido das grandes superficies especializadas cun 25% sobre o total.
Inclúe: Estufa doméstica
Forno
Cociña eléctrica
Lavadora
Lavalouza
Refrixerador / frigorífico e conxelador)
Armario adega / Armario climatizado para viño
Cambota
Secadora
Quentador
Calefactor
Aire acondicionado
Adega climatizada
Os grandes electrodomésticos poden ser divididos, en grandes trazos, en equipos de refrixeración, calefacción, equipamento de lavado e mixtos. Pequenas aplicacións de electrodomésticos (PAE)
Divídese en tres categorías: Mantemento da casa.
Ferro
Aspiradora
Abrillantadora ou brilladora
Estufa
Ventilador
Preparación alimentaria.
Microondas
Sandwicheira
Licuadora
Cafeteira
Torradora
Frixideira
Batedor
Multiprocesadora / robot de cociña
Hixiene e beleza.
Depiladora
Afeitadora ou máquina
Secador de pelo
Moldeador
Cepillo eléctrico
A venda de pequenos aparellos eléctricos prodúcese nun 35% no comercio afiliado seguido dun 26% en hipermercados. Isto marca unha diferenza coa distribución do sector en xeral e coa liña marrón, en particular.
Electroerosión

A electroerosión é un proceso de fabricación tamén coñecido como mecanizado por descarga eléctrica ou EDM (polo seu nome en inglés, electrical discharge machining).
O proceso de electroerosión consiste na xeración dun arco eléctrico entre unha peza e un eléctrodo nun medio dieléctrico para arrincar partículas da peza até conseguir reproducir nela as formas do eléctrodo. Ambos, peza e eléctrodo, deben ser condutores, para que poida estabelecerse o arco eléctrico que provoque o arranque de material.
Basicamente ten dúas variantes: O proceso que utiliza o eléctrodo de forma, coñecido como ram EDM, onde o termo ram quere dicir en inglés «ariete» e é ilustrativo do «choque» do eléctrodo contra a peza ou viceversa (peza contra o eléctrodo).
A que utiliza o eléctrodo de fío metálico ou arame fino, WEDM (onde as siglas describen en inglés wire electrical discharge machining)
O proceso de erosión térmica no cal se extrae metal mediante unha serie de descargas eléctricas recorrentes entre unha ferramenta de corte que actúa como eléctrodo e unha peza condutora, en presenza dun fluído dieléctrico. Esta descarga prodúcese nun oco (“gap”) de voltaxe entre o eléctrodo e a peza. A calor da descarga vaporiza partículas diminutas do material da peza e do eléctrodo, que seguidamente se eliminan do oco polo dieléctrico que flúe continuamente. A expansión do mecanizado por electroerosión nos últimos 45 anos deu orixe ós tres tipos principais que se enumeran a continuación, aínda que os máis utilizados son os dous primeiros. Electroerosión por penetración
Electroerosión por fío
Electroerosión por perforación (ou rectificado por electroerosión)
Electron (foguete)

Electron é o nome dun foguete lixeiro fabricado e operado pola compañía estadounidense/neozelandesa Rocket Lab. Características
Electron está deseñado para poñer cargas lixeiras, de non máis de 225 kg, en órbita terrestre. O foguete ten un diámetro de 1, 2 m e unha altura de 17 m. Usa dúas etapas construídas en composto de carbono alimentadas por osíxeno líquido e queroseno, a primeira con nove motores Rutherford e a segunda con un, especialmente deseñado para funcionar no baleiro. Os motores Rutherford son os primeiros motores foguete construídos coas súas partes principais impresas en 3D. As bombas que moven o propelente son puramente eléctricas para aforrar peso. Opcionalmente pódese usar unha pequena terceira etapa, propulsada por un motor Curie, capaz de múltiples acendidos para modificar a órbita dos satélites lanzados. O foguete lánzase desde a estación Onenui, en Mahia, en Nova Zelandia, e desde as instalacións de lanzamento de Wallops Island, en Estados Unidos, aínda que hai plans para lanzalo tamén desde Escocia.
Electronegatividade

A electronegatividade é unha medida da forza de atracción que exerce un átomo sobre os electróns que comparte con outro átomo co que está enlazado. Os diferentes valores de electronegatividade clasifícanse segundo diferentes escalas, entre elas a escala de Pauling e a escala de Mulliken.
En xeral, os diferentes valores de electronegatividade dos átomos determinan o tipo de enlace que se formará na molécula que os combina. Así, segundo a diferenza entre as electronegatividades destes pódese determinar (convencionalmente) se o enlace será, segundo a escala de Linus Pauling: Iónico (diferenza superior ou igual a 1. 7)
Covalente polar (diferenza entre 1. 7 e 0. 4)
Covalente non polar (diferenza inferior a 0. 4)
A electronegatividade é unha propiedade periódica. Vai aumentado cara a arriba e cara á dereita na táboa periódica. Canto máis pequeno é o raio atómico, maior é a enerxía de ionización e maior a electronegatividade e viceversa.
Segundo Linus Pauling, introdutor do concepto, a electronegatividade é a capacidade dun átomo para atraer cara a si os electróns. Nin as definicións cuantitativas nin as escalas de electronegatividade baséanse na distribución electrónica, senón en propiedades que se supón reflicten a electronegatividade.
Electronic Body Music

Electronic Body Music (EBM) é un estilo de música electrónica aparecido a principios dos anos 80 que combina elementos da música industrial e a música electrónica de baile. O seu son aséntase nas bases da música industrial de conxuntos pioneiros como Throbbing Gristle, Psychic TV, Can ou Neu! , e outros pioneiros da electrónica como Kraftwerk, Cabaret Voltaire ou DAF.
A denominación "Electronic Body Music" foi concibida polo grupo belga Front 242 a principios dos 80 para describi-la súa música, polo que dende entón se lles
atribúe a paternidade do xénero. O son da EBM
Unha das características principais é a frialdade e contundencia das bases rítmicas, que a pesar de seren bailábeis apóianse no son industrial. A súa estrutura foxe sensiblemente do concepto pop, desenvolvéndose nunha certa monotonía calculada sen deixar de banda figuras musicais concretas, como as polirritmias ou os clásicos fill-in que poden entrar ou saír do núcleo do ritmo dun xeito máis ben ecléctico.
As liñas de baixo tenden a ser profundas e cunha clara intención hipnótica, prescindindo de figuras como a síncopa e que adoitan seguir unha estrutura a corcheas ou semicorcheas. Este tipo de liñas de baixo son tamén coñecidas como sequenced-bass.
Para os efectos de harmonía e melodía son destacábeis os riffs de sintetizador, concibidos de xeito máis repetitivo e minimalista que as bases rítmicas. Os acompañamentos adoitan ser pads ou "colchóns sintéticos" que envolven os temas con atmosferas escuras.
No desenvolvemento vocal son características as voces masculinas, por acadaren tons máis baixos e dar unha sensación máis lánguida e sinistra. As letras fan referencia polo xeral a temática social, filosófica e política nunha tesitura escura e moitas veces case apocalíptica. Algúns dos conxuntos máis destacados
Front 242
Nitzer EBB
DAF
Laibach
The Neon Judgement
Bigod20
Umo Detic
Skinny Puppy
Front Line Assembly
Liaisons Dangereuses
Tyske Ludder
Borghesia
Clock DVA
Die Krupps
Electronicore

O Electronicore, tamén coñecido coma synthcore ou trancecore, é un xénero musical que fusiona elementos do post-hardcore e metalcore coa música electrónica. Os artistas máis recoñecidos deste xénero teñen a súa orixe en países coma Inglaterra, Estados Unidos, Australia, Canadá, Francia, Hong Kong e o Xapón. Características
As cancións deste xénero inclúen a instrumentación típica do post-hardcore, pausas instrumentais típicas do metalcore, abundante uso de secuenciadores e sintetizadores, voces modificadas por medio de auto-tune e gritos vocais. As transicións dinámicas dende suaves baladas electrónicas a partes máis intensas de metalcore son comúns nas cancións deste xénero musical. Ademais da música electrónica, a fusión neste xénero pode incluír outras variedades, coma o techno, trance, dubstep, electro, e dance.
Electroquímica

A electroquímica é unha póla da química que estuda as reaccións que toman lugar na interfase dun condutor eléctrico, onde o eléctrodo está composto dun metal ou un semicondutor (incluíndo o grafito) e un condutor iónico (o electrólito).
Se unha reacción química é causada por unha voltaxe externa, ou se a voltaxe é causada por unha reacción química, como o que sucede nunha batería, trátase dunha reacción electroquímica. Polo xeral a electroquímica encárgase de estudar as situacións onde as reaccións de redución-oxidación ocorren en dous compartimentos separados. A transferencia directa de cargas dunha molécula a outra non é de interese na electroquímica.
Electrólise

A electrólise é un fenómeno de descomposición química dun soluto por unha corrente eléctrica continua que atravesa a disolución. Os catións, cargados positivamente, por exemplo, ións metálicos, deposítanse no cátodo, e os anións, cargados negativamente, por exemplo, ións halóxenos, fano no ánodo. A cantidade de cada elemento que se deposita nun eléctrodo é proporcional á cantidade de corrente que atravesa a disolución.
Este proceso ten varias aplicacións, como por exemplo, o de purificador de substancias e tamén é un sistema de separación de isótopos para obter auga pesada de ata un 99% de pureza. Úsase tamén na obtención de metais alcalinos e algúns outros metais pesados, co que se consegue un excelente grao de pureza. Tamén se utiliza na obtención do hidróxeno, na análise electrolítica e en galvanotecnia. Historia
Foi descuberta accidentalmente en 1800 por William Nicholson mentres estudaba o funcionamento das baterías. Entre os anos 1833 e 1836 o físico e químico inglés Michael Faraday desenvolveu as leis da electrólise que levan o seu nome e acuñou os termos.
Electrólito

Un electrólito é un produto químico que conduce a corrente eléctrica. Úsase nas baterías para facer fluír os ións, producindo corrente. Os electrólitos ionizan cando se disolven en disolventes axeitados como auga. A maioría dos sales, ácidos e bases solúbeis son electrólitos. Un electrólito usado nas "células electrolíticas" leva os ións entre os eléctrodos da cela. As celas electrolíticas pódense utilizar para extraer os elementos químicos constituíntes e os compostos contidos na solución.
Unha concentración correcta de electrólitos é importante para a fisioloxía.
Electrón-volt

Un electrón-volt ou electronvolt (símbolo: eV) é unha unidade de enerxía, equivalente á enerxía cinética que adquire un electrón simple non ligado, ao percorrer un campo electrostático cunha diferenza de potencial dun volt.
É unha unidade aceptada polo SI (Sistema Internacional de unidades), mais que non pertence a el. Debido a que o electrón-volt é unha unidade moi pequena, úsanse con frecuencia múltiplos como o Megaelectrón-volt (MeV) ou o Xigaelectrón-volt (GeV). 1 eV 1. 60217653 (14) × 10−19 J.
Unidades derivadas cobren diferentes campos, dende a masa (pola equivalencia masa-enerxía), á temperatura.
Electrónica dixital

A electrónica dixital é unha parte da electrónica que se encarga de sistemas electrónicos nos cales a información está codificada en dous únicos estados. Aos devanditos estados pódeselles chamar "verdadeiro" ou "falso", ou máis comunmente 1 e 0, referíndose a que nun circuíto electrónico dixital hai dous niveis de tensión.
Electronicamente asígnaselles a cada un unha voltaxe ou rango de voltaxe determinada, aos que se lles denomina niveis lóxicos, típicos en toda sinal dixital. Polo regular os valores de voltaxe en circuítos electrónicos poden variar entre 1. 5, 3, 5, 9 e 18 voltios dependendo da aplicación. Así por exemplo, nunha radio de transistores convencional as tensións de voltaxe son polo regular de 5 e 12 voltios ao igual que nos discos duros IDE de computadora.
Diferénciase da electrónica analóxica en que, para a electrónica dixital un valor de voltaxe codifica un destes dous estados, mentres que para a electrónica analóxica hai unha infinidade de estados de información que codificar segundo o valor da voltaxe.
Esta particularidade permite que, usando Álxebra Booleana lóxica binaria e o sistema de numeración binario, que se poidan realizar complexas operacións lóxicas ou aritméticas con cálculos sobre os sinais de entrada, moi custosas de facer empregando métodos analóxicos. A electrónica dixital alcanzou unha grande importancia debido a que é utilizada para realizar autómatas e por ser a pedra angular dos Sistema programados como son os ordenadores ou computadoras.
Os sistemas dixitais poden clasificarse do seguinte modo: Sistema cableado; Sistemas cableado
Sistema combinacional; Combinacionais
Sistema secuencial; Secuenciais
Memoria de semicondutor; Memorias
Convertedores
Sistema programado; Sistemas programados
Microprocesadores
Microcontroladores
Eledone

Eledone é un xénero de moluscos cefalópodos da familia dos octopódidos.
As súas especies distribúense principalmente polo océano Atlántico (norte e sur), agás unha delas, E. palari, que se rexistrou desde o suroeste do océano Pacífico e o Índico oriental, até augas ao redor de Indonesia e Australia, e outra, E. microsicya, no océano Índico occidental. Taxonomía
Descrición
O xénero Eledone foi descrito en 1817 polo zoólogo e biólogo mariño inglés William Elford Leach.
Etimoloxía
Leach tirou o nome científico latino Eledone do grego antigo ἐλεδώνη eledónē, nome dunha certa especie de polbo.
Especies
Segundo o World Register of Marine Species (WoRMS), recoñécense na actualidade as seguientes especies: Eledone caparti Adam, 1950
Eledone cirrhosa (Lamarck, 1798)
Eledone gaucha Haimovici, 1988
Eledone massyae Voss, 1964
Eledone moschata (Lamarck, 1798)
Eledone palari Lu & Stranks, 1992
Eledone shultzei (Hoyle, 1910)
Porén, o Sistema Integrado de Información Taxonómica (SIIT, ou ITIS, en inglés) considera como válidas as especies: Eledone caparti
Eledone cirrhosa
Eledone gaucha
Eledone gaucha
Eledone massyae
Eledone microsicya
Eledone moschata
Eledone palari
Eledone thysanophora
Antigamente considerábase tamén como membros deste xénero as especies Eledone aldrovandi Montfort, 1802, hoxe identificada con Eledone cirrhosa (Lamarck, 1798). e Eledone thysanophora Voss, 1962, aceptada hoxe como Eledone schultzei (Hoyle, 1910). Polo que respecta a Eledone nigra, trátase dunha especie case descoñecida, descrita polo zoólogo británico William Evans Hoyle en 1910, da que se examinaron un macho e seis femias, exemplares que foron capturados na baía de Luderitz, Namibia, e que só se registrou posteriormente, en 1938, 1941 e 1991, sempre na citada baía. En Galicia
En augas galegas, de todas as especies citadas máis arriba só se rexistrou Eledone cirrhosa (Lamarck, 1798), citada como Eledone aldrovandii (Raf. ) por Ríos Panisse, e como Eledone cirrosa (Lamarck, 1798) e Eledone aldrovandii (Lamarck) por R. Ramonell. que vive en areais na zona da plataforma continental, onde é moi abundante e obxecto de pesca.
Elefante de Borneo

O elefante de Borneo tamén chamado elefante pigmeo de Borneo vive no nordeste de Borneo. A súa orixe permanece aínda en obxecto de debate. Unha clasificación definitiva como subespecie baixo o nome de Elephas maximus borneensis depende da conclusión dun estudo xenético. Dende 1986, Elephas maximus foi sinalado como especie ameazada pola IUCN xa que a súa poboación descendeu polo menos un 50% nas últimas tres xeracións. A especie está ameazada pola perda, degradación e fragmentación de hábitat.
O Sultán de Sulu introduciu elefantes en Borneo no século XVIII, que foron ceibados na xungla. Comparacións da poboación do elefante de Borneo con outras poboacións en análises de ADN indican que o elefante de Borneo deriva dunha especie de Sondalandia orixinaria de Borneo.
Elefante de Sri Lanka

O elefante de Sri Lanka (Elephas maximus maximus) é unha das tres subespecies recoñecidas do elefante asiático, e é nativo de Sri Lanka. Dende 1986, Elephas maximus foi sinalado como especie ameazada pola IUCN xa que a súa poboación descendeu polo menos un 50% nas últimas tres xeracións. A especie está ameazada pola perda, degradación e fragmentación de hábitat.
Elephas maximus maximus é unha subespecie do elefante e foi descrita por vez primeira por Carl Linnaeus baixo o binomio Elephas maximus en 1758.
A poboación do elefante de Sri Lanka está restrinxida a uns poucos parques Parques Nacionais e Reservas da Natureza. O Parque Nacional Udawalawe, o Parque Nacional Park, o Parque Nacional Wilpattu e o Parque Nacional Minneriya son os principais lugares onde habitan estes animais.
Elefante de Sumatra

O elefante de Sumatra (Elephas maximus sumatranus) é unha das tres subespecies recoñecidas de elefante asiático, e é nativo da illa de Sumatra, en Indonesia.
No 2011, o elefante de Sumatra foi clasificado como en perigo crítico pola IUCN xa que a súa poboación descendeu polo menos un 80 % durante as tres últimas xeracións. A subespecie está ameazada principalmente pola perda, degradación e fragmentación do seu hábitat; arredor dun 69 % do seu hábitat desapareceu nos últimos 25 anos. As áreas boscosas que restan son reducidos bloques que non abarcan sequera 250 km², polo que resultan demasiado pequenas para conter poboacións viables de elefantes. Dende 1985 ata 2012 reduciuse á metade o número de individuos desta subespecie, polo que se cre que para o 2040 estará totalmente extinguida.
Elefante indio

O elefante indio (Elephas maximus indicus) é unha das tres subespecies recoñecidas de elefante asiático que habita en Asia. Dende 1986, Elephas maximus foi sinalado como especie ameazada pola IUCN xa que a súa poboación descendeu polo menos un 50% nas últimas tres xeracións. A especie está ameazada pola perda, degradación e fragmentación de hábitat. Distribución e hábitat
Os elefantes indios son nativos de case toda Asia: India, Nepal, Bangladesh, Bután, Myanmar, Tailandia, Península de Malaisia, Laos, China, Camboxa e Vietnam. Nos anos 1990, a poboación estimada era: 26. 390–30. 770 na India, onde as poboacións están restrinxidas en catro áreas:
no noroeste — ó pé do Himalaia en Uttarakhand e Uttar Pradesh.
no nordeste – dende a fronteira leste do Nepal ata o oeste de Assam.
na zona central — en Orissa, Jharkhand, e no sur de Bengala, con algúns animais en Chhattisgarh.
no sur – oito poboacións dispersas.
100–125 no Nepal.
150–250 en Bangladesh.
250–500 en Bután.
4. 000–5. 000 en Myanmar.
2. 500–3. 200 en Tailandia.
2. 100–3. 100 en Malaisia.
500–1. 000 Laos.
200–250 na China.
250–600 en Camboxa.
70–150 na zona sur de Vietnam.
Elektra (ópera)

Elektra é unha ópera dun acto con música de Richard Strauss e libreto en alemán de Hugo von Hofmannsthal (adaptada dun drama de seu de 1903), froito dunha das primeiras colaboracións entre ambos os dous, colaboración moi frutífera que produciu máis de cinco óperas, consideradas por moitos críticos como as mellores do compositor, e que durou ata a morte de Hofmannsthal en 1929. A abondosa correspondencia entre os dous abre unha xanela para o proceso de creación artística de dúas personalidades que se completaban. Está baseada no mito grego de Electra de Sófocles. Tivo a súa estrea o 25 de xaneiro de 1909 no Königliches Opernhaus de Dresden.
Elektro

Elektro (en ruso, Электро) é o nome dunha familia de satélites meteorolóxicos rusos planeados para ser lanzados entre a década de 1980 e 1990. Debido a problemas administrativos e de desenvolvemento só se lanzou un membro, Elektro 1, o 31 de outubro de 1994 a bordo dun Proton K/DM-2. Os Elektro foron sucedidos pola familia de satélites Elektro-L.
Elektro-L

Elektro-L (en ruso, Электро-Л) é o nome dunha familia de satélites meteorolóxicos rusos. Foi precedido pola familia de satélites Elektro, do que so foi lanzado un elemento debido a problemas de xestión e desenvolvemento. Os satélites Elektro-L, tamén denominados GOMS (Geostationary Operational Meteorological Satellite) están situados na órbita xeoestacionaria e baséanse no bus Navigator, de Lavochkin. Á parte dos sensores meteorolóxicos tamén levan a bordo receptores para o sistema de chamadas de emerxencia SARSAT-COSPAS. Os tres primeiros satélites da familia (Elektro-L 1, 2 e 3) foron lanzados respectivamente o 20 de xaneiro de 2011, o 11 de decembro de 2015 e o 24 de decembro de 2019, os dous primeiros mediante foguetes Zenit-3F e o terceiro cun Proton M.
Elektron

Elektron (en ruso, электрон) é o nome dunha familia de catro satélites artificiais soviéticos lanzados ao longo de 1964. Foi das primeiras misións en ser autorizadas despois do lanzamento do Sputnik 1. Os satélites foron lanzados en pares a bordo de foguetes Vostok-K: Elektron 1 e 2 foron lanzados o 30 de xaneiro de 1964, mentres que Elektron 3 e 4 o foron o 10 de xullo de 1964. Elektron 1 e 3 estudarían conxuntamente a órbita baixa (cun perixeo duns 400 km e un apoxeo duns 7000 km), mentres que 2 e 4 farían o mesmo en órbitas moito máis altas (perixeos de cerca de 450 km e apoxeos de cerca de 68. 000 km). O obxectivo dos satélites era cartografar os cintos de radiación Van Allen e estudar os raios cósmicos.
Elemento (matemáticas)

En matemáticas, un elemento (ou membro) dun conxunto é calquera dos obxectos distintos que pertencen a ese conxunto. Conxuntos
Escribindo A
{ 1, 2, 3, 4 } {\displaystyle A
\{1, 2, 3, 4\}} significa que os elementos do conxunto A son os números 1, 2, 3 e 4. Os conxuntos de elementos de A, por exemplo { 1, 2 } {\displaystyle \{1, 2\}}, son subconxuntos de A.
Os conxuntos tamén poden ser por si mesmos elementos. Por exemplo, considere o conxunto B
{ 1, 2, { 3, 4 } } {\displaystyle B
\{1, 2, \{3, 4\}\}}, os elementos de B son tres: os números 1 e 2, e o conxunto { 3, 4 } {\displaystyle \{3, 4\}}.
Os elementos dun conxunto poden ser calquera cousa. Por exemplo, C
{ v e r m e l l a, v e r d e, a z u l } {\displaystyle C
\{\mathrm {\color {Red}vermella}, \mathrm {\color {green}verde}, \mathrm {\color {blue}azul} \}} é o conxunto cuxos elementos son as cores vermella, verde e azul. Notación e terminoloxía
A relación "é un elemento de", tamén chamada pertenza ao conxunto, denotase co símbolo "∈". Por tanto, x ∈ A {\displaystyle x\in A} significa que "x é un elemento de A ". Temos varias expresións verbais equivalentes como "x é membro da que A ", "x pertence A ", "x está en A ", "A inclúe x" e " A contén x".
A negación da pertenza do conxunto denotase co símbolo "∉". Podemos escribir x ∉ A {\displaystyle x\notin A} que significa que "x non é un elemento de A". Exemplos
Usando os conxuntos definidos anteriormente, é dicir, A
{1, 2, 3, 4}, B
{1, 2, {3, 4}} e C
{ v e r m e l l a, v e r d e, a z u l } {\displaystyle C
\{\mathrm {\color {Red}vermella}, \mathrm {\color {green}verde}, \mathrm {\color {blue}azul} \}}, as seguintes afirmacións son verdadeiras: 2 ∈ A
5 ∉ A
{3, 4} ∈ B
3 ∉ B
4 ∉ B
violeta ∉ C Cardinalidade dos conxuntos
O número de elementos dun conxunto en particular é unha propiedade coñecida como cardinalidade; informalmente, este é o tamaño dun conxunto. Nos exemplos anteriores, a cardinalidade do conxunto A é 4, mentres que a cardinalidade do conxunto B e do conxunto C son ambos os dous 3.
Elemento PYLIS

En bioloxía o elemento PYLIS ou secuencia PYLIS (do inglés pyrrolysine insertion sequence, secuencia de inserción da pirrolisina) é unha estrutura talo-bucle que aparece nalgunhas secuencias de ARNm dunhas poucas especies de procariotas (arqueas metanóxenas da familia das Methanosarcinaceae). Está ausente en eucariotas. Nas arqueas a secuencia PYLIS está situada inmediatamente despois do codón UAG en dirección ao extremo 3' do ARNm.
Propúxose que este motivo estrutural causaba que o codón de terminación UAG (ámbar), que serve normalmente para finalizar a síntese de proteínas, codificase para o aminoácido especial pirrolisina, que se incorporaría á secuencia de aminoácidos dalgúns encimas que interveñen no metabolismo do metano (monometilaminas metiltransferases). De todos modos, parece que o esencial para este cambio de función do codón UAG é que a bacteria teña os xenes PylT e PylS que codifican un ARNt especial e unha aminoacil ARNt sintetase especial, de modo que este elemento non funcionaría exactamente igual ca o elemento parecido SECIS para a selenocisteína.
A secuencia PYLIS ten 86 nucleótidos e, aínda que contén estruturas talo-bucle, son un pouco máis complicadas ca o que se esperaba inicialmente, xa que consta de catro talos separados por tres bucles internos e acaba nun gran bucle no extremo. Este motivo está conservado na secuencia e o pregamento dos ARNm das mononometilamina metiltransferases das Methanosarcinaceae.
Elemento SECIS

En bioloxía, un elemento SECIS (do inglés selenocysteine insertion sequence, secuencia de inserción de selenocisteína) é unha secuencia regulatoria de ARN duns 60 nucleótidos de longo cunha estrutura de talo-bucle. Este motivo estrutural (patrón de nucleótidos) dirixe a tradución na célula do codón UGA como selenocisteína. O codón UGA normalmente funciona como codón de terminación, e a selenocisteína é un aminoácido especial non codificado directamente no código xenético. Os elementos SECIS son unha característica fundamental dos ARN mensaxeiros que codifican selenoproteínas (proteínas que conteñen un ou máis residuos de selenocisteína).
Nas bacterias o elemento SECIS está situado pouco despois do codón UGA ao que afecta. Nas arqueas e eucariotas aparece na rexión 3' UTR dos ARNm, e pode facer que múltiples codóns UGA do ARNm pasen a codificar selenocisteína. Atopouse un elemento SECIS de arqueas, en Methanococcus, que está localizado na rexión 5' UTR.
O elemento SECIS está definido polas características da súa secuencia, é dicir, determinados nucleótidos tenden a ocupar determinadas posicións nel, e ten unha estrutura secundaria característica. A estrutura secundaria é o resultado do emparellamento de bases complementarias dos nucleótidos do ARN, e causa a formación dunha estrutura similar a unha forquita. O elemento SECIS eucariótico inclúe pares de bases A-G non canónicos, o cal é pouco común na natureza, pero que son fundamentais para o funcionamento correcto do elemento SECIS. Aínda que os elementos SECIS de eucariotas, arqueas e bacterias comparten a mesma estrutura xeral en forquita, non son todos aliñables; por exemplo, un esquema baseado no aliñamento para recoñecer os elementos SECIS eucarióticos non serviría para recoñecer un elemento SECIS de arqueas.
En bioinformática, creáronse varios programas informáticos para buscar elementos SECIS nun xenoma, baseados na secuencia e estrutura secundaria característica destes elementos. Estes programas utilizáronse na procura de novas selenoproteínas. Distribución nas especies
Os elementos SECIS encóntranse nunha gran variedade de organismos pertencentes aos tres dominios da vida (incluíndo os seus virus).
Elemento alxébrico

En matemáticas, se A é unha álxebra asociativa sobre K, entón un elemento a de A é un elemento alxébrico sobre K, ou só alxébrico sobre K, se existe algún polinomio distinto de cero g ( x ) ∈ K [ x ] {\displaystyle g(x)\in K[x]} con coeficientes en K tal que g(a) 0.
Os elementos de A que non son alxébricos sobre K son transcendentais sobre K. Un caso especial de álxebra asociativa K {\displaystyle K} é unha extensión de corpo L {\displaystyle L} de K {\displaystyle K}.
Estas nocións xeneralizan os números alxébricos e os números transcendentais (onde a extensión de corpo é C/Q, sendo C o corpo de números complexos e Q o corpo de números racionais). Exemplos
A raíz cadrada de 2 é alxébrica sobre Q, xa que é a raíz do polinomio g(x) x2 − 2 cuxos coeficientes son racionais.
Pi é transcendental sobre Q pero alxébrica sobre o corpo dos números reais R: é a raíz de g(x) x − π, cuxos coeficientes (1 e − π ) son ambos reais, pero non de ningún polinomio con só coeficientes racionais. (A definición do termo número transcendental usa C/Q, non C/R ).
Elemento arquitectónico

Elemento arquitectónico é cada unha das partes funcionais ou decorativas dunha obra arquitectónica, de xeito que cada un deles funcionaría como unha palabra da linguaxe arquitectónica da que a arquitectura sería a sintaxe. Historia e características
O obxecto da arquitectura é a creación de espazos arquitectónicos, habitualmente mediante o cubrimento do espazo. Os elementos arquitectónicos poden clasificarse pola súa función estrutural en: Elementos sustentados: esencialmente o lintel e o arco, que orixinan, por desprazamento como xeratrices xeométricas, as cubertas chás e as cubertas abovedadas (bóveda e cúpula -neste caso por rotación-). Tamén todas as formas de vigas e tellados. Tamén cada unha das súas partes (por exemplo as doelas no arco, o arquitrabe, o friso e a cornixa do lintel clásico, o artesoado dun teito, as decoracións sustentadas, como mocárabes etc.
Elementos sustentantes: piares e columnas (segundo a súa sección sexa poligonal ou circular), e todos os tipos de muro (clasificados atendendo á súa regularidade ou material: muro ciclópeo, de cachotería, de perpiaño, de ladrillo, de adobe, de tapial etc. ), contrafortes e cimentos. Tamén as súas partes, como a base, o fuste e o capitel dunha columna clásica.
Algúns elementos estruturais son á vez sustentantes e sustentados, como trompas ou pendentes nas cúpulas ou arcobotantes en determinadas bóvedas ou os tirantes da estrutura dun tellado; ou se dispón como pavimentos.
Tamén se atopan elementos que cumpren funcións de relación entre espazos arquitectónicos, con espazos urbanos ou coa natureza, como son as escaleiras e todo tipo de pórticos, balcóns, miradoiros, fiestras, portas etc. , así como elementos con funcións de compartimentación de espazos, como son os tabiques, os muros non portantes, muros cortina acristalados, celosías, follas de portas, fiestras etc.
Elemento de resposta

Os elementos de resposta son curtas secuencias de ADN dentro do promotor dun xene ou dunha rexión amplificadora (enhancers) ás que se poden unir factores de transcrición específicos e regular a transcrición de xenes.
En condicións de estrés, unha proteína activadora da transcrición únese ao elemento de resposta e estimula a transcrición. Se a mesma secuencia de elemento de resposta está localiada en rexións de control de diferentes xenes, entón estes xenes serán activados polo mesmo estímulo, producindo así unha resposta coordinada. Elemento de resposta a hormonas
Un elemento de resposta a hormonas (HRE na literatura científica inglesa) é unha curta secuencia de ADN dentro do promotor dun xene ao que se pode unir a un complexo receptor de hormona e así regular a transcrición. A secuencia é na maior parte dos casos un par de repeticións invertidas separadas por tres nucleótidos, que tamén indica que o receptor se une en forma de dímero. Especificamente, o elemento de resposta a hormonas responde a hormonas esteroides, xa que o receptor de esteroides activado é o factor de transcrición que se une ao elemento de resposta a hormonas. Isto regula a transcrición de xenes sinalizados pola hormona esteroide.
Un xene pode ter moitos elementos de resposta diferentes, o que permite que se exerza un complexo control sobre o nivel e velocidade de transcrición.
Os elementos de resposta a hormonas utilízanse en células de animais transxénicos como indutores da expresión xénica.
Exemplos de elementos de resposta a hormonas son os elementos de resposta a estróxenos e os elementos de resposta a andróxenos. Exemplos
Exemplos de elementos de resposta son: Elementos de resposta ao receptor nuclear: dúas repeticións de 6 unidades para a unión de dímeros.
Elementos de resposta ao receptor nuclear de tipo 2: motivos de repetición directa RGKTCA, canonicamente AGGTCA.
Elemento de resposta á vitamina D (VDRE).
Elementos de resposta ao ácido retinoico (RAREs).
Elemento de resposta ROR.
Elemento de resposta ás hormonas tiroides.
Elemento de resposta á hormona do crecemento (GHRE).
Elementos de resposta a hormonas do proliferador do peroxisoma (PPREs).
Elemento de resposta ao receptor nuclear de tipo 1 (típicos elmentos de resposta a hormonas): repetición invertida
Elementos de resposta a estróxenos (EREs).
Elementos de resposta a andróxenos (AREs).
Elementos de resposta a glicocorticoides (GREs).
Elemento de resposta ao AMPc (CRE).
Elemento de recoñecemento de B.
Elemento de resposta a AhR, dioxina ou xenobióticos.
Elementos de hipoxia inducible.
Elemento de resposta ao soro (SRE).
Elemento de resposta a metais (MRE).
Elemento de resposta a danos no ADN (DRE).
Elementos de resposta estimulados por IFN (ISREs).
Elemento de resposta ao calcio CaRE1.
Elemento de resposta a antioxidantes (ARE).
Elemento de resposta a p53.
Elemento regulatorio de esterois.
Elementos de resposta a Polycomb (PREs).
Elemento de resposta a Rev (RRE).
Elemento de resposta a Wnt (WRE): parte central CTTTG.
Elemento fosforescente

O elementos fosforescentes son compostos químicos que emiten luz cando se expoñen a luz dunha lonxitude de onda diferente (é dicir, de distinta cor). Terminoloxía
A palabra fosforescente provén do grego antigo φωσφόρος (phosphoros
portador de luz) a través do latín phosphŏrus. O lexema φῶς, φωτός (phos, photos
luz, de luz) provén da raíz indoeuropea *bha- (brillar), mentres que o sufixo -scere que marca procesos durativos, como en abastecer ou permanecer e de aí -scente indica un proceso (como adolescente, é "en proceso de ser adulto").
O fosforescentes non conteñen o elemento químico fósforo, que comparte etimoloxía. Úsanse en moitos tipos de iluminación, incluíndo lámpadas fluorescentes onde cambian a luz ultravioleta producida polo vapor de mercurio excitado en luz visible. Química
A química dos fosforescentes varía moito dependendo de para que se vaia utilizar. Inclúen materiais "que brillan na escuridade" que se poden atopar en diversos obxectos, xoguetes ou iluminación de seguridade de emerxencia para edificios. Utilízanse nas pantallas dos televisores de tubos catódicos de estilo máis antigo para facer visible a luz dun feixe de electróns. Tamén se poden usar para detectar visiblemente radiacións ionizantes. Os díodos emisores de luz son dispositivos que adoitan usar fosforescentes para obter unha determinada cor ou temperatura de cor.
Elemento maiorante e minorante

En matemáticas, particularmente na teoría da orde, un elemento maiorante dun subconxunto M dalgún conxunto preordenado (K, ≤) é un elemento de K que é maior ou igual que todos os elementos de M. Do mesmo modo un elemento minorante de M defínese como un elemento de K que é menor ou igual a todos os elementos de M. Un conxunto cun maiorante (respectivamente, minorante) dise que está limitado superiormente ou maiorizado (respectivamente limitado inferiormente ou minorizado) por ese límite. Entre tódolos maiorantes do conxunto M que pertencen a K, denominamos supremo de M ao menor de todos estes maiorantes. Se o supremo pertence tamén a M denominase máximo de M. No diagrama de exemplo se o elemento verde pertenecese a M sería máximo, se non pertence daquela é supremo.
Simetricamente para os minorantes distinguimos ínfimo de mínimo. Exemplos
Por exemplo, 4 e 5 son minorantes para o conxunto S {5, 8, 42, 34, 13934} (como un subconxunto dos enteiros ou dos números reais, etc. ). Por outra banda, 6 non é un elemento minorante para S xa que non é menor que todos os elementos de S. 13934 e outros números x tales que x ≥ 13934 sería maiorantes para S.
O conxunto S {42} ten o número 42 tanto coma maiorante coma minorante.
Cada subconxunto finito non baleiro dun conxunto totalmente ordenado ten elemento maiorantes e elemento minorante. Límites das funcións
As definicións pódense xeneralizar a funcións e mesmo a conxuntos de funcións.
Dada unha función f co dominio D e un conxunto preordenado (K, ≤) como codominio, un elemento y de K é un límite superior de f se y ≥ f(x) para cada x en D. O maiorante chámase óptimo se a igualdade cúmprese para polo menos un valor de x.
Do mesmo xeito, unha función g definida no dominio D e que teña o mesmo codominio (K, ≤) é maiorante de f, se g(x) ≥ f(x) para cada x en D. Ademais, dise que a función g é maiorante dun conxunto de funcións, se é maiorante de cada función dese conxunto.
A noción de límite inferior para (conxuntos de) funcións defínese de xeito análogo, substituíndo ≥ por ≤. Límites estritos
Un maiorante dise que é un maiorante mínimo ou límite superior mínimo ou supremo se ningún valor menor é maiorante. Do mesmo xeito, dise que un minorante ou límite inferior ou ínfimo, se ningún valor maior é un minorante.
Elemento neutro

En matemáticas, un elemento identidade ou elemento neutro dunha operación binaria é un elemento que deixa inalterados todos os elementos cando se aplica a operación. Por exemplo, 0 é un elemento identidade da adición dos números reais. Este concepto utilízase en estruturas alxébricas como grupos e aneis. O termo elemento identidade adoita acurtarse a identidade (como no caso da identidade aditiva e da identidade multiplicativa) cando non hai posibilidade de confusión, mais a identidade depende implícitamente da operación binaria á que estea asociada. Definición
O elemento neutro ou elemento identidade dun conxunto A, dotado dunha operación binaria interna ⋆ {\displaystyle \star } ⋆: A × A → A ( a, b ) → c
a ⋆ b {\displaystyle {\begin{array}{rcl}\star: \; A\times A&\to &A\\(a, b)&\to &c
a\star b\end{array}}} é un elemento e do conxunto, tal que para calquera outro elemento a do conxunto cúmprese que: a ⋆ e
e ⋆ a
a {\displaystyle a\star e
e\star a
a} É dicir, un elemento neutro ten un efecto inútil ao ser utilizado na operación ⋆ {\displaystyle \star }, no sentido de que o resultado non é distinto do outro operando.
Unha identidade con respecto á suma denomínase identidade aditiva (moitas veces denotada como 0 {\displaystyle 0} ) e unha identidade con respecto á multiplicación chámase identidade multiplicativa (a miúdo denotada como 1 {\displaystyle 1} ).
Un elemento e que cumpra só e ⋆ a
a {\displaystyle e\star a
a} denomínase elemento neutro pola esquerda. Analogamente, un elemento que cumpra só a ⋆ e
a {\displaystyle a\star e
a} chámaselle elemento neutro pola dereita.
Elemento químico

Un elemento químico, ou soamente elemento, é unha substancia formada por átomos co mesmo número de protóns no núcleo. Este número coñécese como o número atómico do elemento. Por exemplo, todos os átomos con 6 protóns nos seus núcleos son átomos do elemento químico carbono, mentres que todos os elementos con 92 protóns nos seus núcleos son átomos do elemento uranio.
Coñécense no mundo millóns de compostos que se atopan de maneira espontánea na natureza ou que foron creados polo ser humano. Cada un destes compostos é o resultado da combinación de dous ou máis elementos químicos. Historicamente, o termo "elemento químico" referíase a unha substancia que non se pode descompoñer nas substancias constituíntes mediante reaccións químicas e, para a maioría dos fins prácticos, esta definición aínda ten validez. Houbo certa controversia na década de 1920 sobre se os isótopos merecían ser recoñecidos como elementos separados se se podían separar por medios químicos.
O termo "elemento (químico)" utilízase con dous significados diferentes pero estreitamente relacionados: Pode significar unha substancia química que consiste nun só tipo de átomo (un elemento libre) ou pode significar ese tipo de átomo como compoñente de varias substancias químicas. Por exemplo, a auga (H2O) consiste nos elementos hidróxeno (H) e osíxeno (O) aínda que non contén as substancias químicas (di)hidróxeno (H2) e (di)osíxeno (O2), xa que as moléculas de H2O son diferentes das moléculas de H2 e O2. Para o significado de "substancia química que consiste nun só tipo de átomo", suxeríronse os termos "substancia elemental" e "substancia simple", pero non gañaron moita aceptación na literatura química inglesa, mentres que noutras linguas o seu equivalente é amplamente utilizado. Por exemplo, o francés distingue élément chimique (tipo de átomos) e corps simple (substancia química que consiste nun tipo de átomo); o ruso distingue химический элемент e простое вещество.
Coñécense máis de 112 elementos, 93 dos cales son naturais e o resto artificiais. Algúns son moi comúns e necesarios, como o carbono, o osíxeno ou o hidróxeno. Outros, creados artificialmente en aceleradores de partículas ou en reactores atómicos, son tan raros que só existen durante milésimas de segundo. Lista de elementos
Siglas incluídas na táboa
GSI, Gesellschaft für Schwerionenforschung (Sociedade para a Investigación de Ións Pesados), Wixhausen, Darmstadt, Alemaña.
JINR, Joint Institute for Nuclear Research (Instituto Unido para a Investigación Nuclear), Dubna, Moskvá Oblast, Rusia.
LLNL, Lawrence Livermore National Laboratory (Laboratorio Nacional Lawrence Livermore) Livermore, California, Estados Unidos.
LBNL, Lawrence Berkeley National Laboratory (Laboratorio Nacional Lawrence de Berkeley) Berkeley, California, Estados Unidos. Táboa periódica
A ordenación destes elementos en función das súas propiedades físicas e químicas, dá lugar á chamada Táboa periódica dos elementos.
Elemento sintético

Elementos sintéticos son aqueles elementos químicos que a humanidade non coñecía ata que foron sintetizados. Son elementos inestables, con vidas medias tan baixas como para que se desintegrasen case totalmente dende a formación da Terra, polo que non se atopan en cantidades apreciables salvo pola acción humana. Estes elementos foron coñecidos grazas ós reactores nucleares ou ós aceleradores de partículas
Entre eles cóntanse os seguintes: Tecnecio.
Neptunio.
Californio.
Berkelio.
Einsteinio.
Mendelevio.
Nobelio.
Laurencio.
Nihonio.
Flerovio.
Moscovio.
Livermorio.
Ténnesso.
Oganesson.
Elemento ultraconservado

Un elemento ultraconservado (abreviado UCE, do inglés ultra-conserved element) é unha rexión do ADN que é idéntica en polo menos dúas especies de seres vivos. Un dos primeiros estudos sobre UCEs mostrou que certas secuencias de ADN humanas dunha lonxitude de 200 nucleótidos ou maiores estaban totalmente conservadas (tiñan idéntica secuencia de nucleótidos) en ratas e ratos. Malia que a miúdo son secuencias de ADN non codificante, algúns elementos ultraconservados son transcricionalmente activos, orixinando moléculas de ARN non codificante. Evolución
A perfecta conservación destes longos tramos de ADN crese que ten unha importancia evolutiva, xa que estas rexións parecen ter experimentado unha forte selección negativa durante de 300 a 400 millóns de anos. A probabilidade de encontrar elementos ultraconservados por azar (baixo evolución neutra) foi estimada como menor de 10−22 en 2, 9 miles de millóns de bases. Funcións
Foron identificados 481 elementos ultraconservados no xenoma humano. Unha base de datos que recolle información xenómica sobre elementos ultraconservados (UCbase) que comparten o 100% de identidade entre humanos, ratos e ratas está dispoñible en. Un pequeno número deles que son transcritos foron asociados a carcinomas e leucemias humanas. Por exemplo, TUC338 está fortemente regulado á alza nas células de carcinoma hepatocelular humano. Un estudo que compara os elementos ultraconservados entre humanos e o peixe Takifugu rubripes propuxo que foron importantes no desenvolvemento dos vertebrados. Varios elementos ultraconservados están localizados preto de reguladores transcricionais ou xenes do desenvolvemento. Outras funcións son a amplificación e a regulación do empalme do ARN.