Rashid-al-Din Hamadani

Rashīd al-Dīn Ṭabīb (en persa: رشیدالدین طبیب), tamén coñecido como Rashīd al-Dīn Faḍlullāh Hamadānī (en persa: رشیدالدین فضلالله همدانی), nado en Hamadán en 1247 e finado en 1318, foi un estadista, historiador e médico no Irán Ilkanato.
Logo de converterse ao islam aos trinta anos, Rashid al-Din chegou a ser un poderoso visir de Ilkhan, Ghazan. Máis tarde foi encargado por Ghazan para escribir o Jāmi' al-Tawārīkh, considerado agora como a fonte única e máis importante para a historia do período Ilkanato e o Imperio Mongol. Mantívose na posición de visir ata 1316.
Despois de ser acusado de envelenar o rei Ilkhanid Öljeitü, foi executado en 1318.
O historiador Morris Rossabi considera a Rashid-al-Din "indiscutiblemente a figura máis distinguida en Persia durante o goberno mongol". Foi un autor prolífico e estableceu a fundación académica de Rab'-e Rashidi en Tabriz. Traxectoria
Rashid al-Din naceu nunha familia xudía persa en Hamadán, actualmente na provincia de Hamadán. O seu avó fora cortesán do gobernador Ilkhanato Hulagu Khan, e o seu pai era un boticario na corte. Converteuse ao islam cando tiña trinta anos.
Rashid foi educado como médico e comezou a prestar servizo baixo o fillo de Hulagu, Abaqa Khan. Sublevouse para converterse en gran visir da corte Ilkhanid en Soltaniyeh, preto de Qazvin. Serviu como visir e médico baixo os emperadores de Ilkhanate Ghazan e Öljaitü antes de caer polas intrigas da corte durante o reinado de Abu Sa'id Bahadur Khan, cuxos ministros o mataron aos setenta anos. O seu fillo, Ghiyas al-Din ibn Rashid al-Din, serviu brevemente como visir despois del. Jāmi' al-Tawārīkh
O "Compendio de crónicas" Jāmi' al-Tawārīkh foi encargado por Ghazan e inicialmente era unha historia dos mongois e a súa dinastía, mais gradualmente expandiuse para incluír toda a historia dende os tempos de Adán ata Rashid al-Din. Rashid foi axudado por Bolad, un noble mongol que foi o emisario do Gran Khan na corte de Ilkhanid. Bolad proporcionoulle moitos antecedentes sobre a historia de Mongolia, especialmente sobre o clan Borjigin.
O compendio completouse entre 1307 e 1316, durante o reinado de Öljaitü.
Taller de caligrafía: Rab 'i-Rashidi
O traballo foi executado no elaborado scriptorium Rab'-e Rashidi en Qazvin, onde se empregou un grande equipo de calígrafos e ilustradores para producir libros profusamente ilustrados. Estes libros tamén se poden copiar, preservando a precisión, utilizando un proceso de impresión importado da China.
O traballo, de tamaño monumental, estaba no momento da finalización contra 1307. Varias seccións non sobreviviron ou non foron descubertas. Fragmentos de Jāmi' al-Tawārīkh sobreviven en manuscritos profusamente ilustrados, que se cre que foron realizados durante a súa vida e talvez baixo a súa supervisión directa no obradoiro de Rab'-e Rashidi. Importancia historiográfica
Os volumes I e II de Jāmi' al-Tawārīkh sobreviviron e son de grande importancia para o estudo do Ilkhanato. O volume I "contén a historia das tribos turcas e mongois, incluídas as súas lendas tribais, xenealoxías, mitos e a historia das conquistas mongois dende a época de Genghis Khan ata o final do reinado de Ghazan Khan" mentres que o volume II describe "a historia de todos os pobos cos que os mongois loitaran ou cos que intercambiaran embaixadas". Na súa narración ata o reinado de Möngke Khan (1251-1259), Ata-Malik Juvayni era a fonte principal de Rashid al-Din; porén, tamén empregou numerosas fontes de extremo oriente e outras actualmente perdidas. O Jāmi' al-Tawārīkh é quizais a fonte persa máis completa do período mongol. Para o período de Xenxis Khan, as súas fontes incluíron o perdido Altan Debter ("Libro de ouro"). O seu tratamento do período do Ilkhanato parece ser parcial, xa que el mesmo era un alto funcionario, mais aínda se ve como a fonte escrita máis valiosa para a dinastía.