proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Bandeira de Rusia

A bandeira de Rusia (en ruso: Флаг России, Flag Rossii), coñecida popularmente como a "tricolor" (en ruso: Триколор, Trikolor) é unha bandeira composta por tres franxas horizontais de igual anchura, sendo branca a superior, azul a central e vermella a inferior. A bandeira foi adoptada oficialmente por Rusia o 22 de agosto de 1991. As cores desta bandeira son a orixe das cores paneslavas. Historia
Unha lenda popular sitúa a orixe da bandeira de Rusia nunha visita que realizou o Tsar Pedro o Grande aos Países Baixos (nese entón Provincias Unidas) en 1699. O Tsar, que estaba alí para aprender sobre a construción de barcos, deuse conta da necesidade de dotar á súa futura Mariña dunha bandeira. Baseou a bandeira de Rusia na dos Países Baixos, pero elixindo as cores rusas (a bandeira dos Países Baixos daquela época era de cor laranxa, branco, azul e non tiña vermello).
Esta historia, aínda que amplamente estendida, é unha lenda, xa que un libro alemán de bandeiras de 1695 xa describía unha bandeira similar pertencente ao Tsar de Moscova (de feito, xa fora izada pola fragata Oriol, o primeiro barco botado pola Mariña rusa en 1667). O tres colorees provirían do escudo do Ducado de Moscova, no cal aparece San Xurxo cunha armadura branca, montando un cabalo branco, levando unha capa e un escudo azuis sobre un fondo vermello. Aínda que de acordo a outra versión, estas cores serían as das roupaxes da Virxe María, protectora de Rusia. Esta bandeira, que se usou como insignia naval desde o século XVII, foi adoptada para a mariña mercante en 1705. E o 7 de maio de 1883 autorizouse o seu uso en terra firme, converténdose oficialmente na bandeira nacional de Rusia.
Tras a Revolución rusa de 1917, os bolxeviques cambiaron a bandeira por outra enteiramente vermella coas siglas РСФСР (RSFSR - República Socialista Soviética Federativa de Rusia) en cirílico na esquina superior ao lado do mastro. En 1954, adoptouse unha nova bandeira similar á da Unión Soviética pero cunha franxa vertical azul no lado da hasta.
A tricolor foi adoptada de novo o 22 de agosto de 1991, aínda que a proporción foi 1: 2 e as cores eran lixeiramente diferentes. Finalmente o 11 de decembro de 1993, no edicto nº 2126 "Sobre a bandeira nacional da Federación Rusa" asinado polo presidente da Federación Rusa Boris Eltsin, a bandeira foi descrita coas cores actuais e a proporción 2: 3.
Bandeira de Saint Kitts e Nevis

A bandeira de Saint Kitts e Nevis foi adoptada o 19 de setembro de 1983. Está dividida en dúas metades por unha banda situada na súa diagonal ascendente (dende o lado do mastro). Ten as cores do panafricanismo: a metade superior é de cor verde, a inferior é vermella e a banda é de cor negra con bordos amarelos. No interior da banda figuran dúas estrelas brancas de cinco puntas que están desprazadas cara aos bordos.
A cor verde representa a fertilidade da terra, o vermello a loita contra o colonialismo, o negro simboliza os vencellos con África e o amarelo a luz do sol.
Bandeira de Samoa

A bandeira de Samoa foi adoptada o 24 de febreiro de 1949. É un pano de cor vermella cun rectángulo azul no cantón, no cal figuran cinco estrelas que representan a Cruz do Sur.
Bandeira de San Marino

A Bandeira de San Marino (en italiano: Bandiera di San Marino) está composta por dúas franxas horizontais do mesmo tamaño, de cor branco a superior e azul claro a inferior. A bandeira do Estado incorpora o Escudo Nacional no centro. Deseño
No brasón figuran tres torres (as Tres Torres de San Marino) sobre tres picos, rodeados por unha póla de loureiro e outra de aciñeira rematado cunha coroa pechada como símbolo da súa soberanía. Na parte inferior do escudo figura, nunha cinta branca, o lema nacional: LIBERTAS (do latín: liberdade). Tamén é frecuente que se omita o escudo en bandeiras civís.
Bandeira de San Tomé e Príncipe

A bandeira nacional de San Tomé e Príncipe foi adoptada o 5 de novembro de 1975, pouco despois da súa independencia de Portugal. Cores e simbolismo
O triángulo vermello simboliza a loita pola independencia e as dúas estrelas negras simbolizan a súa unión cos demais países africanos e tamén representan ás dúas principais illas do país, a de San Tomé e a de Príncipe. O verde, amarelo e vermello son as cores do panafricanismo. O amarelo tamén se pode explicar por ser a cor dos froitos da planta do cacao e o verde pola vexetación tropical do arquipélago. Historia
Esta bandeira foi empregada polo partido independentista do Movimento de Libertação de São Tomé e Príncipe (MLSTP), que pretendía conseguir a independencia, a única diferenza coa bandeira actual era que as bandas horizontais tiñan longos iguais. Foi adoptada o 5 de novembro de 1975, tan só catro meses despois da independencia do arquipélago.
Bandeira de San Vicente e as Granadinas

A bandeira de San Vicente e as Granadinas foi adoptada o 21 de outubro de 1985. É unha bandeira composta por tres franxas verticais de cor azul (a máis próxima ó mastro), amarela (a central) e verde (a exterior). A franxa amarela é de dobre anchura respecto ás outras dúas e contén, na súa parte central a letra V, formada con tres rombos ou diamantes verdes, dous situados nos extremos e o terceiro no centro.
Os rombos ou diamantes verdes forman a letra V, inicial de San Vicente que dá nome ó país. A cor verde representa a vexetación exuberante de San Vicente e a permanente vitalidade da súa poboación. Esta cor tamén alude ó termo que define a San Vincente e as Granadinas como "as xemas das Antillas". A cor azul simboliza o ceo e o mar que rodea as illas. O amarelo representa a cordialidade, o espírito alegre dos seus habitantes e as douradas praias das Granadinas.
A bandeira de San Vicente e as Granadinas tamén é coñecida polo nome de “as xemas”.
Bandeira de Santa Lucía

A bandeira de Santa Lucía foi deseñada por Dunstan St. Omer e adoptada o 1 de marzo de 1967. A cor azul representa fidelidade, o ceo tropical e as augas do mar Caribe. O dourado representa a prosperidade e o sol do Caribe. O negro e o branco representan a mestura de razas que lle deron identidade á illa. Os triángulos isósceles representan as montañas Pitons, emblema da illa.
Bandeira de Sark

A bandeira de Sark é un dos símbolos da illa de Sark. Componse dun fondo branco coa cruz de San Xurxo vermella e un cantón vermello que contén os dous leóns amarelos (ou en termos heráldicos "leopardos") da bandeira de Normandía. A diferenza dos clásicos estandartes brancos, os leóns da bandeira de Sark sobresaen fóra do cantón e desbordan a cruz vermella.
Foi deseñada por Herbert Pitt en 1938 e foi adoptada ese mesmo ano como estandarte persoal do Señor de Sark antes de converterse na bandeira da illa en 1987. O cantón é semellante ás armas de Normandía, da que historicamente forman parte as Illas da Canle.
Bandeira de Serbia

A bandeira de Serbia (en serbio: Застава Србије, Zastava Srbije) é tricolor, con tres franxas horizontais iguais, sendo vermella a de arriba, azul a do medio e branca a de abaixo. Son as cores do paneslavismo.
A mesma tricolor, con algunhas variacións, foi a bandeira de Serbia ao longo da súa historia, e é a bandeira étnica do pobo serbio. A bandeira estatal porta tamén o escudo de armas de Serbia, centrado verticalmente e desprazado cada o lado do mastro unha sétima parte da lonxitude total do pavillón. A forma actual da bandeira foi adoptada oficialmente en novembro de 2010. Deseño
A proporción oficial da bandeira é de 2: 3 (alto/longo), coas tres cores ocupando cada unha un terzo da alzada. As cores recomendas, comezando de arriba a abaixo son: Historia
A bandeira serbia, en realidade é o pavillón ruso invertido. Antes do Primeiro Levantamento Serbio contra os otománs, unha delegación de Serbia foi a Rusia na procura de axuda. Esta foi concedida, e a delegación quixo mostrar o seu recoñecemento pedíndolles utilizar a bandeira rusa como a pavillón militar de Serbia nas batallas.
A partir de aquí a historia toma sentidos diferentes segundo as versións: a primeira di que a aprobación foi concedida, pero que a delegación esqueceu como estaban ordenadas as cores e a segunda di que a aprobación non foi concedida e os serbios usaron a bandeira rusa invertida para molestar aos rusos.
Bandeira de Serra Leoa

A bandeira de Serra Leoa foi adoptada oficialmente o 27 de abril de 1961. O verde simboliza a agricultura, as montañas e os recursos naturais; o azul, o mar; o branco, a unidade e a xustiza.
Bandeira de Singapur

A bandeira de Singapur foi adoptada en 1959, o ano no que Singapur acadou a independencia do Imperio Británico. É unha bandeira composta por dúa franxas horizontais de igual anchura, sendo vermella a superior, e branca a inferior. Na banda vermella hai unha lúa islámica e cinco estrelas brancas. Estas estrelas representan os ideais do país: progreso, paz, xustiza, igualdade e democracia. A media lúa representa a unha nación xove en crecemento.
Bandeira de Siria

A bandeira de Siria (en árabe: علم سوريا) é un dos símbolos oficiais de Siria. Logo da caída do réxime de Bashar al-Assad o 8 de decembro de 2024, a bandeira da independencia volveuse a utilizar no país no Parlamento de Siria e o goberno de transición sirio, e as embaixadas de Siria arredor do mundo.
Bandeira de Somalia

A bandeira de Somalia foi adoptada o 12 de outubro de 1954. Consiste nun fondo de cor azul claro no que figura, na súa parte central, unha estrela de cinco puntas de cor branca.
A bandeira de Somalia foi deseñada por Mohammed Awale Liban. É da mesma cor que a usada polas Nacións Unidas xa que se decidiu ofrecer un recoñecemento á organización internacional pola axuda prestada no seu proceso de independencia respecto a Italia.
As cinco puntas da estrela branca simbolizan as cinco áreas habitadas por somalís: Somalilandia Británica, Somalilandia Italiana, Somalilandia Francesa (Yibuti), Ogaden (en Etiopía) e o Distrito da Fronteira Setentrional de Kenya.
Coa caída da monarquía etíope en 1975 o goberno de Somalia aproveitou a desorganización existente e a guerra de Eritrea para apoiar un movemento pola independencia da parte Oriental de Etiopía (Ogadén) e a súa posterior unión a Somalia. O movemento fracasou grazas á axuda militar soviética e cubana a Etiopía. Dirixiu a loita a Fronte de Liberación de Somalia Occidental cuxa bandeira é verde e vermella en dúas franxas verticais: o verde é a cor dos musulmáns (que son maioritarios entre os somalís) e o vermello é polo sangue; a estrela simboliza ó pobo.
Bandeira de Sri Lanka

A bandeira de Sri Lanka, tamén chamada Bandeira do León foi adoptada o 22 de maio de 1972, e consiste nun león dourado, sostendo unha espada kastane coa súa gadoupa dereita, diante dun fondo granate, con catro follas douradas de Ficus relixiosa, unha en cada esquina. Arredor do fondo ten un marco amarelo, e á esquerda hai 2 franxas verticais de igual tamaño en cor azafrán e en verde, estando a azafrán máis preto do león.
Bandeira de Suecia

A bandeira de Suecia (en sueco: Sveriges flagga) consiste nun pano azul cunha cruz de ouro (amarelo). A norma actualmente vixente que regula as cores e a composición da bandeira sueca é a Lei de Bandeiras de 1982. Deseño
A proporción da bandeira sueca é de 10: 16 ou 5: 8. As cores segundo o regulamento 1983: 826 son: Historia
A antigüidade da bandeira sueca non pode ser determinada con exactitude, está documentado o uso dunha tela azul cunha cruz marela como símbolo dende o século XVI. Segundo unha orde real de 1569, a cruz marela debía figurar sempre nas enseas suecas, dado que o escudo do monarca tiña unha cruz dourada entre campos azuis. O modelo da bandeira foi, en realidade, a bandeira danesa, procedendo tamén as cores probablemente do escudo do soberano. As primeiras probas do uso da ensea crucífera azul e marela en naves suecas son, porén, da terceira década do século XVII, é dicir, do reinado de Gustavo II Adolfo.
Segundo a Lei de Bandeiras máis antiga existente en Suecia, de 1663, había que usar unha ensea de tres puntas, agás nos barcos mercantes, cuxa bandeira era de contorno recto. Durante os anos comprendidos entre 1844 e 1905, os buques pertencentes á mariña mercante empregaron unha bandeira na que se combinaban as cores das bandeiras de Noruega e Suecia, entón unidas.
Desde 1916 vense celebrando o 6 de xuño como o Día da Bandeira Nacional que se converteu, en 1983, no día da Festa Nacional. Tense elixido esa data por dúas razóns: Gustavo Vasa foi elixido rei de Suecia o 6 de xuño de 1523, sentando así as bases do futuro Estado sueco. O mesmo día, do ano 1809, entrou en vigor en Suecia unha nova lei fundamental sobre a forma de goberno que, entre outras cousas, estableceu liberdades e dereitos para os cidadáns. Uso
Oficialmente a bandeira adoita seren izada ás 8 da mañá entre o 1 de marzo e o 31 de outubro, e, o resto do ano, ás 9 da mañá, sendo arriada á posta do sol. Se a bandeira está iluminada, pode permanecer izada durante a noite. Están establecidos os días festivos nos que é obrigatorio oficialmente izar bandeira.
Existen versións da bandeira nacional que terminan en tres puntas, son empregadas polas forzas armadas e a familia real. As bandeiras empregadas pola Casa Real Sueca van provistas tamén co Escudo de Suecia pequeno ou grande situado no centro da bandeira.
Bandeira de Suriname

A bandeira de Suriname está composta por cinco franxas horizontais. As exteriores son de cor verde, a central é vermella e está bordeada polas brancas. A franxa vermella é de dobre anchura que as verdes e o grosor destas últimas é tamén dobre respecto a cada unha das brancas. No centro da bandeira, figura unha estrela de cinco puntas de cor amarela.
Esta bandeira adoptouse o 25 de novembro de 1975, despois de que Suriname obtivese a súa independencia. A estrela representa a unidade de tódolos grupos étnicos do país. A franxa vermella simboliza o progreso e o amor, a verde a esperanza e a fertilidade e as brancas, a xustiza e a paz.
Bandeira de Suráfrica

A bandeira de Suráfrica foi adoptada o 27 de abril de 1994, despois da fin do apartheid, para substituír a anterior bandeira nacional, que era vista por moitos como símbolo do antigo réxime máis que do país, ademais da opinión xeral de que o cambio era necesario debido ás súas connotacións racistas.
Houbo un concurso público de deseños para a nova bandeira; porén, ningún dos deseños achegados mereceu a aprobación da comisión encargada do deseño da nova bandeira. Ó achegarse a toma de posesión de Nelson Mandela como novo mandatario, adoptouse temporalmente un deseño proposto por Frederick G. Brownell que foi amosado ó público só sete días antes do evento. A acollida foi tan boa que dita bandeira temporal foi oficialmente adoptada como bandeira nacional na Constitución de Suráfrica.
Bandeira de Suíza

A bandeira de Suíza consiste nun campo vermello cadrado cunha cruz grega branca, equilateral no centro da bandeira. Ten unha proporción 1: 1, a única no mundo dun estado soberano xunto coa bandeira da Cidade do Vaticano. Historia
A bandeira da Confederación Helvética inspirouse seguramente na insignia do Cantón de Schwyz, o que recibiu unha cruz de prata en conmemoración da súa loita xunto ás tropas do Sacro Imperio Romano Xermánico. Os antigos confederados empregaban xa a cruz suíza como distintivo nos campos de batalla. O dato máis antigo remóntase á batalla de Laupen en 1339. Ao principio, os brazos da cruz eran estreitos e longos, chegando ata o bordo do pano, como nos países escandinavos.
Durante a República Helvética, época durante a cal o país estivo invadido polas forzas napoleónicas entre 1798 a 1803, a bandeira consistía en tres franxas horizontais de igual tamaño, verde a superior, vermella a intermedia, e amarela a inferior. No medio estaba escrita en letras amarelas a lenda "REPUBLIQUE HELVETIQUE".
O cambio de bandeira á actual debeuse á mudanza de réxime. Trala derrota das forzas de Napoleón, o Congreso de Viena recoñeceu a neutralidade universal de Suíza, ademais de definir as fronteiras do seu territorio. Isto permitiu que Suíza se organizase de novo, cambiase a súa configuración, os seus símbolos e que pasase de estado unitario a Confederación. Bandeiras dos Cantóns
As bandeiras dos distintos cantóns de Suíza son: Cruz Vermella
A bandeira da Cruz Vermella inspirouse igualmente na de Suíza, só que invertendo as cores, en honor da patria de Henri Dunant, o fundador da mesma. .
Bandeira de Tadjiikistán

A bandeira de Tadjiikistán foi adoptada o 24 de novembro de 1992 trala independencia acadada por dito país, sendo a derradeira das ex Repúblicas Soviéticas en adoptar emblemas propios trala disolución da Unión Soviética.
A bandeira, de proporción 1: 2, está composta por tres franxas horizontais de cores vermella, branca e verde tendo os anchos unha relación 2: 3: 2. No centro da franxa central branca atópase un emblema de cor dourada composto por unha coroa estilizada rodeada de sete estrelas de cinco puntas en forma de semicírculo.
A cor vermella representa a unidade da nación, a branca as plantacións de algodón e a neve das montañas, e a verde á natureza do país e as súas vales.
A bandeira actual é similar á bandeira da anterior República Socialista Soviética de Tadjiikistán, deseñada en 1952 composta polo fondo vermello co símbolo da fouce e o martelo (igual ca bandeira da Unión Soviética) e unha franxa branca e unha franxa verde de menor tamaño localizadas sobre a metade inferior da tea. O símbolo comunista foi eliminado da bandeira en 1991 trala independencia taxica e mantívose o deseño ata a adopción da actual bandeira.
Anteriormente, a RSS de Tadjiikistán usou outros emblemas, todos compostos co tradicional fondo vermello e no ángulo superior esquerdo diversos lemas, que incluían tanto a fouce e o martelo coma o nome do estado en taxico o en ruso (РСС Тоҷикистон e Таджикская CCP, respectivamente) en cor dourada.
Bandeira de Tailandia

A bandeira de Tailandia está formada por cinco franxas horizontais de cor vermella, branca, azul, branca e vermella. A anchura da franxa azul, a central, é de dobre tamaño respecto ás restantes. As cores vermella, branca e azul simbolizan a nación, a relixión e o monarca ("Nación, Relixión, Monarca" é un lema non oficial). A versión actual da bandeira adoptouse o 28 de setembro de 1917. En tailandés, a bandeira nacional coñécese como ธงไตรรงค์ (“Thong Trairong”) que significa bandeira tricolor.
Bandeira de Taiwán

A bandeira de Taiwán é o símbolo oficial de Taiwán, un fondo de cor vermella cun rectángulo azul situado no cuadrante superior máis próximo ó mastro, que contén, no seu centro, un sol de cor branca con doce puntas.
Este cuadrante é á súa vez a bandeira do Kuomintang (KMT), o partido político fundado por Sun Yat-sen, e foi adoptada en 1895 como bandeira da Sociedade para a Rexeneración da China, movemento político precursor do actual KMT. A bandeira foi deseñada por Lu Haodong, mártir do movemento republicano chinés durante o final da dinastía Qing, última dinastía imperial chinesa.
As cores da bandeira de Taiwán simbolizan os Tres Principios do Pobo propugnados por Sun Yat-sen: O branco representa a democracia e a igualdade.
O azul representa o nacionalismo cívico e a liberdade.
O vermello representa o benestar do pobo e a fraternidade.
Bandeira de Tanzania

A bandeira nacional de Tanzania foi adoptada en 1964. Deriva da bandeira de Tanganica e da bandeira de Zanzíbar. A bandeira está dividida diagonalmente por unha banda negra con reberetes amarelos na esquina inferior. O triángulo superior é verde e o triángulo inferior, azul.
As cores da bandeira foron especificados polo departamento de Propostas e Privatización da oficina do Presidente da República Unida de Tanzania. Cores
Verde: representa a vexetación presente no país.
Amarelo: representa os ricos depósitos minerais existentes no país.
Negro: representa a cor da pel dos tanzanos.
Azul: representa os numerosos lagos e ríos, así como ao océano Índico.
Bandeira de Timor Leste

A bandeira de Timor Leste foi adoptada en 2002 e é a mesma que se empregou en 1975. A bandeira de Timor Oriental é un pano de cor vermella no que figuran dous triángulos isósceles coas súas bases (de igual tamaño) ocupando o bordo máis próximo ó mastro. Un destes triángulos é de cor negra e aparece superposto sobre outro, de cor amarela, ocupando dous terzos da súa altura. No centro do triángulo negro aparece representada unha estrela branca de cinco puntas.
A cor vermella representa a loita de liberación nacional, o amarelo alude ós vestixios do colonialismo na historia do país, o negro simboliza o escurantismo e o branco da estrela é a cor da paz.
Bandeira de Togo

A bandeira de Togo foi adoptada o 27 de abril de 1960 e foi deseñada polo Paul Ahyi e ten unhas proporcións practicamente áureas (3: 5). Descrición
A bandeira de Togo consta de cinco franxas horizontais iguais e de cor verde (parte superior e inferior) alternando co amarelo. No extremo superior esquerdo (do lado do pau) hai un cadrado vermello sobre o que aparece unha estrela branca de cinco puntas. A bandeira emprega as cores panafricanas, do mesmo xeito que a bandeira de Etiopía, aínda que o deseño da bandeira togolesa aseméllase ao da bandeira de Liberia, a cal faise eco á vez da bandeira dos Estados Unidos. Cores e significado
As cores da bandeira de Togo teñen os seguintes significados: Verde: significa esperanza na agricultura.
Amarelo: a fe no traballo, a estrela é a pureza.
Vermello: a claridade, a fidelidade e o amor.
Bandeira de Tonga

A bandeira de Tonga foi adoptada o 4 de novembro de 1875.
A actual bandeira tongana é moi semellante á da Cruz Vermella; de feito, nun principio era idéntica a esta, mais para evitar a confusión, foi substituída de xeito que o cruceiro vermello aparecese como un cantón similar ó das bandeiras da mariña mercante británica dende o século XVII. A bandeira foi empregada dende 1864, pero oficialmente foi adoptada en 1875. A constitución do Reino de Tonga declara que a bandeira nunca poderá ser substituída.
Bandeira de Trinidad e Tobago

A bandeira de Trinidad e Tobago foi adoptada o 31 de agosto de 1962. É unha bandeira de cor vermella cunha banda que a cruza en diagonal de cor negra con bordos brancos. A cor vermella simboliza a xenerosidade do pobo e a luz do sol, o branco representa a igualdade e o mar, e o negro a tenacidade e a vocación de unidade do país.
Bandeira de Tunisia

A bandeira de Tunisia é un pano de cor rubia cun círculo branco na zona central que contén unha lúa crecente e unha estrela de cinco puntas rubias. As súas proporcións son 2: 3.
A bandeira nacional de Tunisia non sufriu grandes mudanzas desde que foi adoptada en 1831 polo bey (monarca) tunisiano Hassine I. A lúa crecente e a estrela son símbolos tradicionais do islam e indican que Tunisia formou parte do Imperio Otomán. A cor vermella tamén foi tomada dos otománs. A bandeira nacional recuperouse coa independencia de Francia (20 de marzo de 1956), que fora cambiada en 1881 ao establecerse o dominio colonial francés.
Bandeira de Turkmenistán

A bandeira de Turkmenistán foi adoptada o 24 de xaneiro de 2001. A bandeira presenta un fondo verde cunha franxa vermella na que aparecen cinco motivos representando alfombras típicas do país e as pólas da oliveira do emblema da ONU. Ademais, no rectángulo verde ten unha lúa crecente con cinco estrelas de cinco puntas.
Bandeira de Turks e Caicos

A bandeira de Turks e Caicos foi adoptada oficialmente o 7 de novembro de 1968, e foi modificado en 1999. Antes diso, as illas tiveron varias bandeiras diferentes.
Nevertheless, as Illas Turks e Caicos non formou unha colonia separada durante a gran maioría da súa historia. Pola contra, as illas foron unha dependencia de Xamaica ata 1959. En 1959, as illas convertéronse nunha colonia separada pero ata 1962 e a independencia de Xamaica, o Gobernador de Xamaica permaneceu como gobernador das Illas Turks e Caicos. Entre 1962 e 1965 o Administrador das Illas Turks e Caicos reportou directamente a Londres, e despois entre 1965 e 1973, o administrador estivo subordinado ao gobernador das Bahamas, que tamén era gobernador de Turks e Caicos. En 1973, cando as Bahamas se independizaron, o cargo de administrador pasou a ser gobernador.
Bandeira de Turquía

A bandeira de Turquía (en turco: Türk bayrağı) é unha bandeira vermella cun crecente e estrela brancos no seu centro. A bandeira é popularmente coñecida como Ay Yıldız (literalmente, lúa estrela) ou Albayrak (bandeira vermella). A bandeira é ademais referida como Alsancak (pavillón vermello) no himno nacional turco.
A orixe da bandeira é complexa, xa que é un deseño antigo, e usa os mesmos símbolos que a bandeira de finais do Imperio Otomán, sendo adoptada en 1844 coas reformas de Tanzimât; aínda que a forma, a colocación e a tonalidade da cor varían. As proporcións xeométricas da bandeira están legalmente estandarizadas coa Lei da Bandeira turca de 1936. Historia
O vermello é unha cor predominante na historia turca, sobre todo se o relacionamos coas sanguentas batallas da Guerra de Independencia Turca. A media lúa e a estrela, xuntas, que polo común son consideradas símbolos islámicos hoxe en día, foron durante moito tempo empregadas en Asia Menor moito antes da chegada do islam.
A bandeira era, nun principio, simplemente unha media lúa sobre campo verde, pero esta foi modificada en 1793 cando o Sultán Selim III cambiou o fondo verde a vermello. En 1844, engadiuse a estrela. O símbolo da estrela, segundo algunhas teorías e estudos, remóntase en realidade aos tempos do emperador romano Constantino (fundador de Constantinopla, actual Istambul), sendo considerada na súa época como un símbolo da Virxe María.
A orixe da bandeira, á súa vez, é amplamente descrito segundo distintas lendas no país, entre as máis populares atópase a de que o Sulatán Murad II, despois da batalla de Kosovo en 1448, avistou a unha lúa ocultando unha estrela sobre un fondo de sangue. Outra lenda di que durante un soño do primeiro Sultán otmán unha media lúa e unha estrela xurdiron do seu peito ampliándose, presaxiando a conquista de Constantinopla. Outra teoría di que Mehmed II viu unha media lúa e unha estrela durante a caída de Constantinopla.
A máis amplamente crida, con todo, conta que Mustafa Kemal Atatürk, o fundador da República turca, camiñaba por un campo de batalla unha noite tras un combate vitorioso durante a Guerra de Independencia Turca, e observou a reflexión dunha estrela e a formación da media lúa crecente sobre un vasto fondo de sangue no terreo dun outeiro rochoso de Sakarya. Outras bandeiras
Outros moitos estados e movementos utilizan a lúa e crecente:
Bandeira de Tuvalu

A bandeira de Tuvalu foi adoptada cando o país se independizou de Kiribati en 1978. Como a maioría das nacións membro da Mancomunidade Británica de Nacións, a bandeira ten un fondo liso coa Union Jack na parte superior esquerda.
As 9 estrelas representan as 9 illas que compoñen o arquipélago de Tuvalu, malia que a situación das estrelas non é xeograficamente a mesma que a das illas.
Bandeira de Ucraína

A bandeira de Ucraína (en ucraíno: державний прапор України, derzhavnyy prapor Ukrayiny) aparece descrita no artigo 20 da Constitución e está composta por dúas franxas horizontais de igual tamaño de cor azul e amarelo. Foi adoptada o 28 de xaneiro de 1992. A insignia azul e amarela foi empregada por primeira vez durante a Revolución de 1848 e tivo carácter oficial durante un curto período, dende o 12 de novembro de 1918. As súas proporcións son de 2: 3. Deseño
A Lei de Ucraína afirma que as cores da bandeira ucrína son "azul e amarelo", non especificando que tonalidade concreta é de cada cor. As comunidades heráldicas tentan encher o baleiro e especificar unhas cores "verdedeiras". De acordo co sitio web afeccionado vexilla-mundi. com as cores serían: Historia
Varias foron as bandeiras usadas por Ucraína en diferentes períodos ao longo da historia. A primeira referencia ás cores utilizadas na bandeira nacional data da época dos Hetman e foi atopada na crónica de Lviv do século XVII. Crese que o escudo de armas da cidade de Lviv, celeste e amarelo, foi legado á cidade polo príncipe Lev. As mesmas cores aparecen no escudo de armas dos rutenos (grupo de ucraínos que vivían na zona leste de Checoslovaquia e nos Cárpatos) que, nos séculos XIV e XV, formaban parte de Polonia. Nas descricións que se facían nos tempos dos Hetman das bandeiras militares (despois do Consello de Periaslav de 1654) xa se mencionaba o azul ceo como a cor da bandeira. A mesma levaba diferentes emblemas e lemas. Ademais do azul ceo e do amarelo, outro das cores emüpleados polo Estado cosaco era o vermello.
A orixe heráldica das cores da bandeira nacional perdéronse. Así, a cor azul pasou a representar o ceo, mentres que o amarelo fixo o mesmo cos campos de trigo. O 22 de marzo de 1918, o Consello Central de Ucraína adoptou simultaneamente a bandeira azul e amarela e o tridente como símbolos nacionais. O mesmo fixo o goberno da República Nacional de Ucraína Occidental o 12 de novembro de 1918. O Consello Nacional de Ucraína, por medio da resolución do día 27 de xuño de 1949, anuncia que a bandeira nacional está composta por dúas franxas horizontais, azul e amarelo, respectivamente.
Bandeira de Uganda

A bandeira nacional de Uganda foi adoptada o 9 de outubro de 1962, data na que Uganda conseguiu a súa independencia do Reino Unido. A bandeira nacional consta de seis franxas horizontais alternadas de negro, amarelo e vermello, cun disco branco central no que se encontra un grou. O pavillón ten unha proporción entre anchura e lonxitude de 2 a 3.
Buganda, un dos reinos de Uganda, é un dos poucos estados africanos que ten unha bandeira nacional propia; porén, para evitar o emprego de calquera bandeira, símbolo ou tótem asociados a unha determinada zona, os británicos seleccionaron un grou de crista gris (ave nacional) como "tarxeta de identificación" para o seu uso polos británicos durante o seu dominio neste país e noutras bandeiras oficiais de Uganda.
A bandeira foi deseñada polo Ministro de Xustiza ugandés Grace Ibingira. Significado das cores
As tres cores son representativas das xentes de África (negro), o sol africano (amarelo) e a irmandade africana (o vermello sendo a cor do sangue, que conecta aos africanos).
Bandeira de Uzbekistán

A bandeira de Uzbekistán (en uzbeko: Oʻzbekiston davlat bayrogʻi/Ўзбекистон давлат байроғи) foi aprobada na oitava sesión extraordinaria do concilio supremo da República de Uzbekistán o 18 de novembro de 1991.
As 12 estrelas representan as 12 divisións administrativas (viloyat) do país. A raia azul representa o ceo, a raia branca representa a xustiza, e a raia verde representa a hospitalidade, as dúas raias vermellas representan a forza. A lúa crecente representa a renovación e o reaparecer do país, ademais da base islámica tradicional.
Bandeira de Vanuatu

A bandeira nacional de Vanuatu foi adoptada o 13 de febreiro de 1980.
Tras conseguir a independencia en 1980, as cores do Partido Vanua'aku (vermello, verde, amarelo e negro) foron escolleitos para ser a base da bandeira nacional. Unha comisión parlamentaria optou polo deseño final tras unhas presentacións de artistas locais.
O verde representa a riqueza das illas, o vermello é o símbolo do sangue dos homes e o negro é a cor dos habitantes orixinais de Vanuatu. O Primeiro Ministro do país solicitou a inclusión de franxas marelas para facer resaltar o negro. O amarelo con forma de Y representa a luz do Evanxeo (en Vanuatu é aproximadamente o 90% cristián).
O emblema no negro é un queiro dun xabarín -o símbolo da prosperidade que se leva como colgante nas illas-, xunto con dúas follas dun fieito local chamado namele. As súas 39 frondas representan os 39 membros da Asemblea Lexislativa de Vanuatu.
Bandeira de Venezuela

A bandeira de Venezuela é o pavillón oficial de dito país e un dos tres símbolos patrios, sendo o máis representativo a nivel internacional. A bandeira ten unha proporción de 2: 3 e está constituída por tres franxas horizontais de igual tamaño de cores amarelo, azul e vermello, cun arco de oito estrelas dentro da franxa azul. Ademais, na versión estatal, o escudo sitúase á esquerda da mesma dentro da franxa amarela.
O día da bandeira celébrase o 3 de agostoEl Gobierno de Hugo Chávez cambia al 3 de agosto la fiesta nacional del Día de la Bandera</ref> como festa nacional en Venezuela, sendo oficializado no 2006 en conmemoración do primeiro izado da bandeira proposta polo Xeneral Francisco de Miranda no chan venezolano.
Bandeira de Vietnam

A bandeira de Vietnam, tamén coñecida como "bandeira vermella coa estrela amarela" (cờ đỏ sao vàng), foi deseñada en 1940 por Nguyễn Hữu Tiến, un revolucionario contrario á colonización francesa, durante o goberno francés da Cochinchina. A bandeira foi empregada polo Việt Minh, unha organización comunista creada en 1941 como resposta á ocupación xaponesa. Ó fin da segunda guerra mundial, o líder Việt Minh Hồ Chí Minh proclamou un Vietnam independente e asinou un decreto o 5 de setembro de 1945, polo cal a bandeira converteuse na oficial da República Democrática de Vietnam.
Bandeira de Xamaica

A bandeira de Xamaica foi adoptada o 6 de agosto de 1962 que foi o día da independencia do país. Está composta polas cores verde, marela (ouro) e negra. O negro simboliza a forza e creatividade do pobo xamaicano, o marelo á luz do sol e a riqueza natural do país. O verde representa a esperanza no futuro e a riqueza agrícola.
A bandeira da armada (bandeira de guerra) é un pano de cor branca no que figura a bandeira nacional no cuadrante superior máis preto ao mastro. Segue o deseño da bandeira da Royal Navy que é coñecida como “insignia branca”.
Bandeira de Xibraltar

A bandeira de Xibraltar é un dos símbolos oficiais de Xibraltar, un dos Territorios Británicos de Ultramar. Componse dun escudo de armas elongado que se basea no escudo de armas de Xibraltar, concedido por Orde xudicial Real pola raíña Isabel I de Castela o 10 de xullo de 1502. A bandeira de Xibraltar é a única dos Territorios Británicos de Ultramar que non presenta a Union Jack de ningunha forma, aínda que esta última ondea como bandeira autónoma dentro do territorio.
Bandeira de Xordania

A bandeira de Xordania está baseada no deseño da bandeira da rebelión árabe fronte ao Imperio Otomán que tivo lugar durante a primeira guerra mundial. A bandeira consiste en tres franxas horizontais do mesmo tamaño (negro, branco e verde), unidas cun triángulo rubio situado no bordo máis próximo ao mastro. As cores das franxas horizontais simbolizan o Califato abbasí, o Califato da Dinastía dos Omeias e o Califato fatimí. O triángulo rubio representa a dinastía Haxemí que reina no país e tamén figurou na bandeira da rebelión árabe. No interior do triángulo rubio está situada unha estrela branca de sete puntas que é a única diferenza que distingue a bandeira de Xordania da que foi usada durante a rebelión. A estrela ten un dobre significado: as sete puntas simbolizan os sete versos da primeira sura do Corán e tamén é un elemento que fai alusión á unidade dos pobos árabes.
Bandeira de Zambia

A bandeira de Zambia foi adoptada o 24 de outubro de 1964 e foi modificada levemente en 1996. Foi deseñada pola artista zambiana Gabriel Ellison.
Bandeira de Zimbabwe

A bandeira de Zimbabwe foi adoptada o 18 de abril de 1980, no momento da independencia do novo estado. Antes de 1980 era unha colonia británica nomeada Rodesia (e antigamente Rodesia do Sur, para diferenciala de Rodesia do Norte, que máis tarde se convertería en Zambia) e durante un tempo nomeouse Zimbabwe-Rodesia. Cores e significado
A bandeira ten as cores empregadas polo ZANU, o partido do presidente Robert Mugabe. Tamén ten o paxaro emblemático do monumento nacional do Gran Zimbabwe, nas ruínas da cidade de Zimbabwe (simbolizando a historia do país), a estrela vermella marxista (simbolizando a loita revolucionaria), o triángulo branco simbolizando a paz e as franxas de cores significan: Verde: a agricultura e as áreas rurais do país.
Amarelo: a riqueza mineral de Zimbabwe
Vermello: o sangue derramado nas guerras pola liberación.
Negro: o patrimonio das etnias nativas africanas.
Bandeira de tinta

A bandeira de tinta (en hebreo: דֶּגֶל הַדְּיוֹ, Degel HaDyo) foi unha bandeira de Israel feita a man e izada durante a guerra árabe-israelí de 1948 para sinalar a captura de Umm Rashrash. Historia
O 5 de marzo de 1949, Israel puxo en marcha a operación Uvda, a última manobra da guerra. O 10 de marzo as Forzas de Defensa de Israel chegaron ás costas do mar Vermello en Umm Rashrash, ao oeste de Aqaba no área da bíblica Elath, e a capturaron sen batalla algunha. As brigadas do Neguev e do Golán formaron parte desta operación. Tras a captura da posición, os soldados debuxaron con tinta unha bandeira de Israel sobre unha sabana branca que foi levantada por Avraham Adan, o comandante da compañía do 8º batallón da brigada do Neguev.
A bandeira improvisada fabricouse por orde do comandante Nahum Sarig, cando descubriu que a súa brigada non contaba unha bandeira de Israel. Os soldados atoparon unha sabana, e debuxaron sobre ela dúas franxas de tinta e coseron unha estrela de David que colleron dun kit de primeiros auxilios.
En Eilat, conmemorase o evento cunha escultura de bronce construída polo escultor Bernard Reder A fotografía do izado da bandeira de tinta foi tomada polo soldado Micha Perry, e ten certo parecido coa fotografía Erguendo a bandeira en Iwo Jima tomada durante a segunda guerra mundial.
Bandeira do Camerún

A bandeira nacional do Camerún foi adoptada despois da unificación do territorio camerunés o 30 de maio de 1975. Consta de tres franxas verticais do mesmo ancho e cores consecutivas verde, vermello e amarelo, sendo a franxa verde a máis preto do mastro, cunha estrela amarela no centro da franxa vermella. Esta combinación de cores provén das cores do panafricanismo, e o deseño está adaptado da bandeira de Francia. Simbolismo
A franxa central vermella representa a unidade, e a estrela é coñecida como a "estrela da unidade". A franxa amarela simboliza o sol e a sabana do norte do país, mentres que a franxa verde representa ás selvas do sur do Camerún. Historia
A primeira bandeira do Camerún remóntase á adoptada polo territorio francés o 29 de outubro de 1957, esta bandeira consistía en tres bandas verticais coas cores verde, vermella e amarela. Esta bandeira mantívose trala independencia do país o 1 de xaneiro de 1960. Cando o territorio camerunés baixo dominio británico decidiu integrarse no novo país, foron agregadas dúas estrelas amarelas xunto á hasta (na banda verde), que representaban aos dous territorios federais, o francés e o británico, o 1 de outubro de 1961. A bandeira actual foi adoptada finalmente o 30 de maio de 1975, data na que o Camerún se converteu nun estado unitario.
Bandeira do Canadá

A bandeira do Canadá, tamén coñecida en inglés como The Maple Leaf (a bandeira da folla de pradairo») e en francés como l'Unifolié («a bandeira cunha soa folla»), oficialmente chamada Bandeira Nacional do Canadá, é unha bandeira vermella cun cadrado branco no seu centro, dentro do cal hai unha folla de pradairo vermella de 11 puntas. A súa adopción en 1965 marcou a primeira vez que unha bandeira nacional era adoptada oficialmente no Canadá para substituír a bandeira do Reino Unido. A Red Ensign («Estandarte Vermello») canadense fora empregada extraoficialmente dende os anos 1890 e foi aprobada nun decreto de 1945 para usarse en "calquera lugar ou ocasión na que sexa desexable izar unha insignia canadense distintiva".
En 1964, o Primeiro ministro Lester B. Pearson organizou un comité para que tratara o asunto, provocando un serio debate acerca dun cambio de bandeira. Tendo tres opcións, elixiuse o deseño da bandeira da folla de pradairo, creado por George F. G. Stanley e John Matheson baseado na bandeira do Royal Military College. A bandeira fixo a súa primeira aparición o 15 de febreiro de 1965; esa data é celebrada anualmente dende entón como o Día da Bandeira Nacional do Canadá.
Bandeira do Chad

A bandeira da República do Chad foi adoptada o 6 de novembro de 1959, nos prolegómenos da independencia do país, que tivo lugar un ano despois, en 1960. Trátase dunha tricolor formada por tres franxas verticais, sendo azul a máis próxima ao pau, amarela a central e vermella a máis afastada ao pau. A pesar da semellanza entre esta bandeira e outras como a romanesa (da que difire unicamente no ton un pouco máis escuro do seu azul), ou a andorrana, non ten ningún tipo de relación con elas. As cores da bandeira de Chad xorden da combinación das cores da bandeira de Francia (antiga metrópole) e as cores tradicionais do panafricanismo.
A franxa azul representa o ceo, a esperanza, a agricultura e as augas no sur de Chad; a franxa amarela simboliza o sol e o deserto no norte de Chad; e a franxa vermella simboliza o progreso, a unidade e o sacrificio.
Bandeira do Couto Mixto

A bandeira histórica do desaparecido territorio de Couto Mixto, tal e como a describe o seu penúltimo xefe de Estado Delfín Modesto Brandón nas súas memorias, está formada por dúas franxas verticais, unha branca (lado dereito) e outra azul.
Descoñécese a orixe da bandeira, aínda que se asemella á utilizada por Portugal, entre 1830 e 1910, coas súas cores invertidas. As súas proporcións cadradas poderían indicar unha orixe anterior.
Bandeira do Iemen

A bandeira do Iemen (en árabe: علم اليمن‎‎) foi adoptada o 22 de maio de 1990, día da unificación de Iemen do Norte e Iemen do Sur. Deseño
O patrón de cores de vermello, branco e negro en franxas tamén estivo presente nas bandeiras do Iemen do Norte e do Sur, símbolo panárabe, como son as bandeiras de Exipto, Siria, Iraq, entre outras.
Segundo a descrición oficial, o vermello representa o sangue dos mártires e a unidade; o branco para un futuro brillante; negro para o escuro pasado.
Bandeira do Kurdistán

A bandeira do Kurdistán (en kurdo: ئاڵای کوردستان; Alaya Kurdistanê) é a bandeira étnica que representa aos kurdos, creada en 1920 pola Sociedade para o Ascenso do Kurdistán. Posteriormente, sería adoptada en diferentes variantes como bandeira nacional de varios estados kurdos, incluíndo a República de Ararat, a República de Mahabad e, máis recentemente, a rexión do Kurdistán iraquí en 1992. Ademais, o Reino de Kurdistán utilizou a bandeira crecente e esta tamén é considerada unha bandeira kurda. Día da bandeira da rexión do Kurdistán
Dende 1993, celébrase o día da bandeira kurda no Kurdistán iraquí cada 17 de decembro.
Bandeira do Nepal

A bandeira do Nepal (en nepalés: नेपालको झण्डा) é a única bandeira dun estado soberano que non ten forma cuadrangular (fóra de bandeiras de estados soberanos está tamén a do estado norteamericano de Ohio). A bandeira é unha combinación simplificada de dous pendóns sinxelos. A súa cor vermella escarlata é a cor dos rododendros, a flor nacional do país. O vermello é tamén o signo da vitoria na guerra. O azul representa á paz. Até 1962, nos emblemas da bandeira, o sol e a lúa crecente, había rostros humanos. Os rostros permaneceron no estandarte real até a abolición da monarquía en 2008. Interpretación
O bordo azul simboliza a paz e a harmonía que prevaleceu no país desde a época de Buda Siddhartha Gautama, que naceu no actual territorio do Nepal. O vermello escarlata é a cor nacional do país, e reflicte o espírito valente do pobo nepalés. Os dous triángulos simbolizan as montañas do Himalaia e as súas dúas grandes relixións, o hinduísmo e o budismo.
A bandeira triangular de cor vermella foi un símbolo hindú da vitoria dende a época do Ramayana e o Mahabharata. A representación dos corpos celestes representa a permanencia, a esperanza de que Nepal durará tanto como o sol e a lúa. A lúa é símbolo de que os nepaleses son calmos, mentres o sol simboliza a resolución feroz. A lúa simboliza tamén as sombras e o clima frío da cordilleira do Himalaia, mentres que o sol simboliza a calor e a alta temperatura na parte inferior (Tarai) do Nepal.
Bandeira do Perú

A bandeira do Perú consta de tres franxas verticais de igual anchura, sendo as bandas extremas de cor vermella e a central de cor branca. Ten tres versións diferentes para usos distintos, cada cal cunha denominación oficial; o Estado peruano usa as variantes coñecidas como o Pavillón Nacional e a Bandeira de Guerra, que inclúen o escudo nacional con acompañantes distintos.
Antes do 28 de xullo de 1821, día da declaración da Independencia do Perú, as tropas peruanas independentistas usaron bandeiras para diferenciarse doutras forzas militares. Estas bandeiras foron usadas por Guillermo Miller e Francisco Antonio de Zela en Tacna.
O 7 de xuño celébrase o día da bandeira, co gallo do aniversario da Batalla de Arica e o 28 de agosto a Procesión da Bandeira na cidade de Tacna.
Bandeira do Reino Unido

A bandeira do Reino Unido (en inglés: Union Flag ou Union Jack) é unha combinación das cruces dos santos patróns de Inglaterra, de Escocia e de Irlanda do Norte, tres das catro rexións que, con Gales, forman o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte. A cruz vermella sobre fondo branco do centro é a de San Xurxo, de Inglaterra. A aspa branca sobre fondo azul é a cruz de Santo André, de Escocia. E a aspa vermella sobre fondo branco é a cruz de San Patricio, de Irlanda. Historia
A versión final da Bandeira da Unión apareceu en 1801, ao producirse a unión de Gran Bretaña con Irlanda, por mor do cal incluíuse a cruz de San Patricio porque con anterioridade xa se combinaron as cruces dos patróns de Inglaterra e Escocia. A cruz permanece na bandeira aínda que na actualidade unicamente Irlanda do Norte forma parte do Reino Unido. Hai que advertir que, mentres que as cruces de San Xurxo e Santo André teñen unha longa tradición, a "cruz de San Patricio" é de invención recente.
Gales non está representada na bandeira da Unión porque, cando apareceu a primeira versión oficial da súa bandeira, Gales xa se unira con Inglaterra, aínda que os elementos da bandeira do País de Gales, un dragón vermello sobre un fondo branco e verde, datan do século XV. O dragón é un símbolo que probablemente foi introducido en Gran Bretaña polas lexións romanas.
A bandeira da Unión débese izar coa banda diagonal branca máis ancha cara a arriba preto da hasta, e a banda branca diagonal máis angosta (na parte que ondea) máis lonxe da hasta. Malia o seu uso frecuente, non está recoñecida oficialmente, é dicir, non está ao abeiro dun documento que a estableza como bandeira nacional do Reino Unido, senón soamente como bandeira de proa.
Por outra banda, o Reino Unido é un dos países que teñen diferentes pavillóns nacionais. Denominan "Rede Ensign" ou "Pavillón vermello" ao pavillón civil, "White Ensign" ou "Pavillón branco" ao pavillón naval (agás a Forza Aérea, que ten un pavillón especial), e "Blue Ensign" ou "Pavillón azul" ao pavillón institucional. Ademais, teñen infinidade de variantes de cada un deles, con privilexios aprobados para diversos organismos e clubs náuticos, que poden incluír os seus escudos no batente do pavillón correspondente.
Bandeira do Reino de Galicia

A Bandeira do reino de Galicia é o estandarte histórico que representou ao reino de Galicia desde os últimos séculos da Idade Media até a 1833, ano no que as Cortes de Madrid disolveron o reino definitivamente e o dividiron nas catro provincias que na actualidade conforman a Comunidade Autónoma de Galicia. Deseño
Ao igual que o escudo, aínda que adaptado a un formato de maiores proporcións, a bandeira reproduce o símbolo heráldico do reino de Galicia; un cáliz dourado en fondo azur, ao que, a comezos do século século XVI se lle engade un sementado de cruces recrucetadas douradas, cuxo número finalmente acabou estandarizándose en seis cruces, primeiro, e sete cruces finalmente. Historia
Dado o feito de que bandeira e escudo nacen sendo unha unidade na Idade Media, a súa evolución histórica corre parella ao longo dos séculos. Como o escudo e as armas de Galicia aparecen xa a finais do século XIII, no armorial inglés coñecido como Segar's Roll, a súa representación en bandeira é pouco despois e esta aparece plenamente levada aos estandartes no século XVI.