proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Sarawak

Sarawak é un dos dous estados federados de Malaisia na illa de Borneo (o outro é Sabah). Coñecido como Bumi kenyalang ("a Terra dos búceros"), está situado no noroeste da illa. É o estado máis grande en Malaisia; o segundo máis grande é Sabah.
A capital administrativa do estado é Kuching, que literalmente significa "ao gato" (kucing).
No censo realizado o 31 de decembro de 2006 a poboación do estado era de 2357500 habitantes.
As cidades principais son: Kuching, a capital (600300 habitantes en 2005),
Sibu (228000 habitantes),
Miri (282000 habitantes) e
Bintulu (152761 habitantes).
Sarawak é un estado multicultural, sen unha maioría étnica, como o é Sabah, máis ao norte.
No seu territorio encóntrase o Parque Nacional de Gunung Mulu.
Sarcolema

O sarcolema (sarco, do grego sarx, 'carne' e lemma, en grego 'vaiña'), tamén chamado miolema, é a membrana celular da célula (fibra) muscular estriada. Consta dunha bicapa lipídica con proteínas e unha fina cuberta de material polisacarídico (glicocálix) que conecta coa membrana basal. A membrana basal contén numerosas fibrilas finas de coláxeno e proteínas especializadas como a laminina, que proporcionan un armazón ao cal se unen as células musculares. Por medio das proteínas transmembrana da membrana plasmática, o esqueleto de actina do interior da célula conéctase coa membrana basal e o exterior da célula. En cada extremo da fibra muscular, a capa superficial do sarcolema fusiónase coas fibras dos tendóns, e ditas fibras, á súa vez, xúntanse en feixes para formar os tendóns do músculo que o unen ao óso. O sarcolema xeralmente ten nas células musculares a mesma función que a membrana plasmática doutras células eucariotas.
Antes usábase o termo sarcolema para referirse a unha grosa capa ("membrana") que se cría que era o límite citoplasmático da célula muscular. Hoxe sábese que este sarcolema groso consiste na membrana plasmática da célula, a súa lámina externa e a lámina reticular circundante. Unha caracterísitica especial do sarcolema é que se invaxina polo interior do citoplasma da célula muscular, formando túbulos membranosos radial e lonxitudinalmente dentro da fibra chamados túbulos transversos (túbulos T), importantes para a contracción muscular. Ao outro lado dos túbulos T hai prolongacións das cisternas terminais do retículo endoplasmático liso (que na célula muscular se denomina retículo sarcoplásmico e ten algunhas particularidades). Un túbulo transverso rodeado por dúas cisternas do retículo sarcoplásmico coñécese como tríade e o contacto entre estas estruturas está localizado na unión entre as bandas A e I do sarcómero.
As terminacións nerviosas chegan á fibra muscular formando unións neuromusculares. No sarcolema hai receptores de acetilcolina nicotínicos, que captan a acetilcolina vertida na unión neuromuscular, e que desencadean a contracción muscular.
Sarcophilus

Sarcophilus é un xénero de marsupiais carnívoros dasiúridos do que existe unha única especie actual, o diaño de Tasmania e outras extinguidas coñecidas por fósiles.
Hai catro especies de Sarcophilus. S. laniarius e S. moornaensis coñécense por fósiles que datan do Plistoceno. S. laniarius era máis grande que a especie supervivente actual S. harrisii (diaño de Tasmania), e pesaba ata 10 kg máis ca el. As relacións entre as catro especies non están claras; aínda que algúns autores propuxeron que S. harrisii pode ser unha versión da illa de Tasmania con ananismo insular do S. laniarius da Australia continental, outros argumentan que é unha especie completamente dierente e que os dous puideron coexistir durante o Plistoceno. Outra especie extinta é S. prior.
O nome do xénero derivouse do grego e significa 'amante da carne', por ser un voraz carnívoro.
Sarda

(Non confundir coa lingua sarda) Sarda é un xénero de peixes osteíctios da orde dos perciformes e familia dos escómbridos, que comprende varias especies de grande interese pesqueiro, entre elas algúns atúns e bonitos. Taaxonomía
Descrición
O xénero foi descrito en 1832 polo naturalista francés Georges Cuvier.
Clasificación
Segundo o WoRMS e o ITIS recoñécense as seguintes especies e subespecies:
Xénero Sarda Cuvier, 1832 Sarda australis (Macleay, 1881)
Sarda chiliensis (Cuvier, 1832) Sarda chiliensis chiliensis (Cuvier, 1832) Sarda chiliensis lineolata (Girard, 1858) Sarda orientalis (Temminck & Schlegel, 1844).
Sarda sarda (Bloch, 1793)
Sardinos

A dos sardinos (Sardini) é unha tribo de peixes osteíctios da suborde dos escombroideos, dentro da orde dos perciformes. Clasificación
Segundo o ITIS, recoñécense nesta tribo os seguintes xéneros e especies:
Tribo Sardini Jordan & Evermann, 1896 Xénero Sarda (Cuvier, 1832)
Sarda australis (Macleay, 1881)
Sarda chiliensis (Cuvier, 1832)
Sarda chilensis chiliensis (Cuvier, 1832)
Sarda chilensis lineolata (Girard, 1858)
Sarda orientalis (Temminck & Schlegel, 1844)
Sarda sarda (Bloch, 1793)
Xénero Cybiosarda (Whitley, 1935)
Cybiosarda elegans (Whitley, 1935)
Xénero Gymnosarda Gill, 1862
Gymnosarda unicolor (Rüppell, 1836)
Xénero Orcynopsis Gill, 1862
Orcynopsis unicolor (Geoffroy Saint-Hilaire, 1817)
Sardiñada

A sardiñada é un costume culinario da cociña galega (orixinario na provincia de Lugo) no que se cociñan sardiñas (Sardina pilchardus) asadas ao ar libre. Adóitanse arranxar e servir nas romarías galegas en homenaxe a San Bertomeu (24 de agosto). Tamén nas celebracións equinociais relativas á noite de San Xoán. Adóitanse facer asadas nunha grella no chan ou nunha churrasqueira.
Sérvense en xantares colectivos (denominados sardiñada popular) sempre con carácter festivo (asociadas a unha celebración, ou festividade) e se acompañan de pan de millo e pementos de Herbón. É costume que sexan servidas en horas nocturnas, entre a noitiña e o alborar. As sardiñadas a partir do século XX comenzan a se realizar nalgunhas partes do interior de España.
Sari

Sari (en mazandaraní e persa, ساری — transliterado Sâri) é a capital da provincia de Mazandarán, situada no norte de Irán, entre as ladeiras setentrionais dos montes Elburz e a costa meridional do mar Caspio. A súa poboación está calculada en 261. 293 habitantes en 2006, sendo a maior cidade da provincia. Sarí é un dos principais lugares de lecer e deportes de Irán.
A cidade foi fundada durante o período dos sasánidas. O seu nome procede de Sarouyeh, fillo de Farján, o Grande, rei de Tabaristán. O 21 de marzo de 1782, Aga Muhammad Kan proclamou Sarí como a súa capital imperial Localización
Sarí limita ao norte co mar de Mazandarán; ao nordeste con Neka, ao suroeste con Qa'emshahr (anteriormente coñecida como Shahi), ao noroeste con Juybar, e con Kiyasar, Shahmirzad e Semnán ao sur. Economía
A economía de Sarí está baseada na produción alimenticia, con produtos como arroz, iogur, doogh (unha bebida de iogur), carne en conserva, aceite de sementes, e a exportación de froitas, especialmente laranxas e limóns.
Algunhas industrias de Sarí, como o algodón e a industria do papel e empresas de electrónica, son famosas en Oriente Medio.
Os prezos dos inmobles varían moito, o que permite a accesibilidade á vivenda, dependendo das zonas. Os prezos do metro cadrado nas vivendas poden chegar a ser 50 veces maior no centro que nos suburbios.
Os visitantes que acoden á cidade visitan a Torre do Reloxo, na Praza do Reloxo (Meydan-e-Sa'at) situada no centro de Sarí, que se converteu no seu máis famosa referencia. Sarí contén tamén as tumbas dos líderes musulmáns Yahya e Zayn Al-Abedin, Emamzade-ye Abbas e Shazdeh Hussein do século XV.
Sariegu

Sariegu (en castelán: Sariego) é un concello do Principado de Asturias. En 2015 tiña 1295 habitantes.
Limita ao norte con Xixón, ao nordés con Villaviciosa, ao leste con Cabranes, ao sueste con Nava e ao sur e oeste con Siero. Atópase nun val rodeado de montañas non moi altas, e nel nace o río Nora.
Está formado polas parroquias de Narzana, San Román e Santiago. A capital é Vega.
Sarisa

A sarisa (en grego σάρισα) era unha lanza moi longa, entre 4 e 7 m, empregada nas falanxes macedonias. Era unha arma moi pesada (uns 5 kg) cun ferro aceirado na punta e unha traba de bronce puntiaguda que permitía que se fixase no chan para deter os ataques do inimigo.
Fóra do seu uso en formación pechada na falanxe, a sarisa era unha arma inútil e difícil de transportar. Nas marchas desmontábase en dúas pezas que se unían para o combate.
A invención da sarisa atribúese a Filipe II de Macedonia, pai de Alexandre Magno. Descrición e uso
A sarissa construíuse con cornus mas (arbusto ou árbore similar ao sangomiño) que proporcionaba unha madeira moi densa, forte e resistente aos golpes. Constaba de dúas partes unidas nun tubo central de bronce. A punta era de ferro, curta e en forma de folla de loureiro. O aristol de bronce empregábase para contrapesar a lanza e facilitar o seu manexo. O traba tiña un punto para ancorala ao chan cando era necesario e iso permitía un uso ofensivo no caso de que rompese a lanza.
Sarna

A escabiose, raña ou sarna é unha enfermidade da pel causada polo ácaro parasito Sarcoptes scabiei, chamado comunmente ácaro da sarna. É unha ectoparasitose de distribución mundial en todas as razas. É unha afección cosmopolita, extremadamente contaxiosa. Alcanza a todas as capas da poboación e constitúe unha dermatose moi frecuente e de fácil tratamento. Sarcoptes scabiei
Sarcoptes scabiei é un artrópodo de corpo non segmentado, ovoide, con 4 pares de patas. A femia mide 300-450 micrómetros e o macho 150-250 micrómetros. Hóspede: o ser humano. O ácaro non vive máis de 2 a 4 días no medio ambiente.
Contaxio: a enfermidade é facilmente transmisible por contacto directo, ou a través de fómites (roupa, sabas, toallas), así como por vía sexual. Nalgúns casos pódese adquirir por contacto con animais infectados, sobre todo cans (Sarcoptes scabiei var. canis).
Incubación
Primoinfestación (persoas sen exposición previa ao ácaro): 15 a 50 días
Reinfestación (persoas que foron infestadas previamente): 1 a 4 días
A fecundación ocorre na superficie da pel, logo da cópula o macho morre.
A femia introdúcese na capa córnea da pel e vai escavando galerías, e deixando os ovos a medida que penetra na pel (2 a 3 ovos por día) ata un total de 30 a 50 ovos. Finalmente morre no túnel ó cabo de 4 a 6 semanas.
Os ovos eclosionan e as larvas emerxen á superficie da pel, transfórmanse en ninfas ós 3-8 días e posteriormente en adultos en 12-15 días. As formas contaxiosas son a ninfa e os adultos. Clínica
O principal síntoma é o proído, que aumenta o seu efecto durante as noites e coa calor. O proído está causado pola reacción alérxica do corpo ante o parasito, que se manifesta con pequenos grans, bochas e pequenas úlceras con bostelas. Non causa febre, a menos que exista infección.
As lesións máis típicas son os sucos, liñas agrisadas e sinuosas de 1 a 15 mm de longo, que son o reflexo exterior da galería escavada na epiderme pola femia co fin de desovar, e as vesículas perladas, do grosor dunha cabeza de alfinete, producidas pola secreción do parasito. As lesións predominan nos pulsos, as caras laterais dos dedos e das mans, os cóbados e as nádegas, esténdense a todo o corpo. Algunhas localizacións son electivas, e non necesariamente presentes: no home, o prepucio e a glande (chancro escabioso); na muller, a aréola (fóra da lactación, as lesións bilaterais de ambas as mamas fan pensar na sarna); no neno e o lactante, a planta dos pés.
A escabiose pode ir acompañada por lesións inducidas por microbios (piodermite, linfanxite etc. ). Pola súa banda, nas persoas limpas non se traduce máis que por un mínimo de síntomas e non é prurixinosa. Porén, é igualmente contaxiosa. Formas clínicas
Sarna mitis
Sarna nodular
Sarna norueguesa (en inmunodeprimidos): forma moi contaxiosa, prodúcese unha infestación masiva.
Sarna da maceira

A sarna da maceira, é unha doenza das maceiras orixinada polo fungo Venturia inaequalis, que produce lesións ou máculas escuras sobre as follas, os froitos e algunhas veces nas crecenzas ou fillos.
As plantas afectadas pode que solten o seu froito anticipadamente, derivando posibelmente en elevadas perdas das colleitas. A sarna da maceira preséntase xeralmente cando as mazás están xa maduras, porén causa máis dano en zonas onde a primavera e o verán son fríos e húmidos.
Todas as especies de poma poden verse afectadas por este padecemento, mais existen variedades resistentes. Acháronse quince xenes en cultivares de maceira que conferen resistencia contra esta sarna. Augúrase o uso de técnicas de cisxenese para introducir eses xenes nos cultivares comerciais, e polo tanto crear novos cultivares resistentes. Iso pode lograrse mediante a mellora xética convencional, mais collería máis de 50 anos logralo.
Un tratamento común da enfermidade é asperxir de xeito regulado funxicidas, obténdose a maior parte das veces un control efectivo; un xeito de reducir a incidencia da sarna é retirar da horta as follas que caen polo outono, pois é nelas onde o fungo pasa o inverno e son a orixe da infección primaria da primavera seguinte.
Sarracenos

Sarracenos (do grego σαρακηνοί) foi unha das formas empregadas polos cristiáns na Idade Media para designar xenericamente árabes ou musulmáns. Terminoloxía
En português o termo adoita aplicarse especificamente aos árabes que dominaron a Península Ibérica. As palabras Islam e "musulmán" non foron introducidas nas linguas europeas até o século XVII. Antes diso utilizáronse expresións como "lei de Mahoma", mahometanos, agarenos (descendentes de Agar), mouros etc.
Historia
O termo apareceu na Antigüidade e até o século III d. C. designaba unha tribo que vivía no Sinaí ou, de xeito máis xeral, poboacións que vivían en zonas desérticas da provincia romana de Arabia Petraea ou as súas proximidades, concretamente no noroeste da península arábiga e ao norte do Sinaí, e que distinguíronse dos árabes. Segundo fontes medievais francesas, o termo sarrasíns xorde da invasión musulmá repelida na batalla de Poitiers (732) e do establecemento das fronteiras do Imperio Carolinxio. Especialmente na época das cruzadas, o termo estendeuse a todos os musulmáns, especialmente aos que invadiron Sicilia, o sur de Italia e a Península Ibérica. Nas antigas crónicas occidentais, o termo "imperio sarraceno" utilizábase para referirse ao primeiro califato árabe, gobernado polas dinastías omeia e abasí.
Étimo
A etimoloxía probábel é a palabra árabe شرقيين ( romanizado sharquiyyin; "orientais"). Máis tarde, os súbditos de fala grega do imperio estenderon a palabra a todos os árabes.
Segundo o filósofo e antropólogo Youssef Seddik, os homes non musulmáns que, durante séculos despois do ascenso do islam, non tiñan dereito a nomearse árabes, chamáronse entón "sarracenos" ou "pagáns". [Cómpre referencia]
Nalgúns textos cristiáns proponse outra etimoloxía para "sarraceno" como "sen Sara" ("Sara sine"), en alusión ao episodio bíblico de rivalidade entre Agar (nai de Ismael, tradicionalmente considerada como a antepasada primixenia dos árabes) e Sara (que xerou, segundo a tradición bíblica, o pobo hebreo); designando así aos árabes como non nacendo a través de Sara. [Cómpre referencia]
Sarras (Santo Graal)

Sarras é o nome polo que se coñece á illa mística á cal é levado o Santo Graal segundo as lendas artúricas.
No ciclo de Lancelot-Graal, Sarras é visitada por Xosé de Arimatea e o seu séquito de camiño a Inglaterra. Na illa, o fillo de Xosé é investido bispo e Cristo amósalle os misterios do Graal. Cando os cabaleiros da Táboa Redonda, Galahaz, Perceval e Bors atopan o Graal en Corbenic, encárganse de levalo de regreso a Sarras a bordo do barco do rei Salomón. Galahaz e Perceval morren na illa e Bors regresa a Camelot para narrar a aventura.
Segundo o que se conta en Lancelot-Graal, Sarras estaría localizada preto de Exipto e é considerada a orixe do nome "sarraceno" para describir os musulmáns.
Sarrio

O sarrio ou cálculo dental, é a acumulación de sales de calcio e fósforo sobre a superficie dental. Tamén recibe os nomes vulgares galegos de pedra, charrizo e tártaro.
Trátase do resultado da mineralización da placa bacteriana, isto é, do conxunto de microorganismos, saliva e restos alimentarios que se van depositando sobre das pezas dentais.
O sarrio componse dunha parte orgánica e outra inorgánica, onde predominan o calcio e o fósforo. Tipos
Segundo a súa localización, distínguese entre o sarrio supraxinxival (amarelo), cando se atopa por riba da liña da enxiva, e o infraxinxival ou subxinxival (marrón), cando se atopa por baixo desa liña. Tratamento
Unha vez detectado o sarrio nos dentes o único xeito de tiralo é mediante un proceso chamado tartrectomía realizado por un odontólogo (dentista).
Sarsen

As pedras sarsen son moles de pedra areenta do Reino Unido en Salisbury Plain e Marlborough Downs en Wiltshire, en Kent e en pequenas cantidades en Berkshire, Essex, Oxfordshire, Dorset e Hampshire. Son os restos posglaciais dunha capa de silicio cenozoico que cubriu antigamente gran parte do sur de Inglaterra. É unha rocha densa e dura creada a partir de area unida por un cemento de sílice, o que a converte nunha especie de arenito silicificado. Crese que isto se formou durante a meteorización do Neóxeno no Cuaternario, pola silicificación dos sedimentos do Grupo Lambeth do Paleoceno Superior como resultado da lixiviación aceda. Etimoloxía
A palabra «sarsen» é unha adaptación de «pedra saracen», do dialecto Wiltshire. Saracen era un nome común para os musulmáns e chegou a ser utilizada para todo o que non se consideraba cristián, xa fose musulmán, pagán, celta ou doutra orixe. Usos
Os construtores de Stonehenge utilizaron estas pedras para a chamada Pedra do Talón e o Círco de Sarsen. Avebury e moitos outros monumentos megalíticos en Inglaterra do sur tamén están construídos con pedras de sarsen.
Para romper a pedra en pezas dunha medida adecuada para o seu uso na construción, empregouse inicialmente lume e posteriormente explosivos. Con todo, as pedras de sarsen non son un material de edificación ideal. William Stukeley escribiu que este material está «sempre húmido no inverno, o que fai que estea mollado e danado, e podrece o mobiliario». [Cómpre referencia]
No caso de Avebury, os investidores que apoiaron un plan para reutilizar a pedra, arruináronse cando resultou que as casas que construíran eran imposíbeis de vender e tamén propensas a incendiarse. A pesar destes problemas, as pedras de sarsen eran moi apreciadas pola súa durabilidade, especialmente para chanzos e pedras de bordo. [Cómpre referencia]
Sartze

Sartze (en castelán e tamén oficial: Sarriés) é un concello de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, na comarca de Roncal-Salazar e a 78 km da capital da comunidade, Pamplona. En 2013 tiña 66 habitantes (INE), o termo municipal ten unha superficie de 23, 14 km² e a súa densidade de poboación é de 2, 85 hab. /km².
Sarubobo

Un sarubobo é un amuleto xaponés, normalmente relacionado coa cidade de Takayama na prefectura de Gifu. Os sarubobos son bonecos con forma humana, sen trazos faciais e feitos e multitude de tamaños. Tradicionalmente as avoas fan sarubobos para os seus netos como xoguetes e para as súas fillas como feitizo de bo casamento, bos fillos e para asegurar un parella correcta. O nome "sarubobo"
A tradución literal do xaponés de sarubobo é "bebé mono". A palabra xaponesa para mono é "saru" e outra forma de decilo é "en".
Hai varias razóns polas que o amuleto ten este nome. O sarubobo asóciase con tres desexos; Protección perante as cousas malas.
En xaponés a palabra galega "marchar" tradúcese como "saru", po-lo que ter un sarubobo significa que as cousas malas "saru" (marcharán) Un fogar feliz, un acerto.
En xaponés un fogar feliz dise "kanai eman", un acerto é "ryoen" Ter un parto sinxelo.
O nacemento dos monos é sinxelo.
O rostro do sarubobo é tradicionalmente vermello, como o rostro dos bebés mono. Por que o sarubobo non ten cara
Os bonecos sarubobo e outros feitizos no teñen trazos faciais. As razóns son confusas, pero hai algunhas hipóteses. Unha destas hipóteses é que, orixinariamente, os sarubobos facíanse con retrincos sobrantes por parentes, polo que non había necesidade de que foran moi exactos.
Outra hipótese é que a ausencia de rostro permite ó posesor imaxinalo. Entón, cando o dono está triste, poden imaxinar o seu sarubobo triste tamén. O sarubobo moderno
Na actualidade os sarubobos son un popular souvenir en Takayama e pódense conseguir en moi diferentes cores e formas nas tendas de recordos. Incluso hai unha boneca Hello Kitty vestida como un sarubobo.
As diferentes cores dos sarubobos están asociadas con diferentes desexos; Sarubobo azul - sorte nos estudos e no traballo
Sarubobo rosa - sorte no amor
Sarubobo verde - sorte na saude
Sarubobo amarelo - sorte co diñeiro
Tamén hai un sarubobo cunha forma distinta chamado "tobibobo".
Satellite Catalog Number

Satellite Catalog Number (Número de Catálogo do Satélite), (tamén coñecido como NORAD Catalog Number, NASA catalog number, USSPACECOM object number ou sinxelamente Catalog number e variantes semellantes) é un número secuencial de 5 díxitos asignado polo USSPACECOM para todos os satélites que orbitan a Terra coa finalidade da súa identificación. Antes de que USSPACECOM, o catálogo foi apoiada por NORAD. O primeiro obxecto catalogado, número de catálogo 00001, é a última etapa do foguete que puxo en funcionamento o Sputnik 1.
En decembro de 2012, o Catálogo Mestre da NSSDC fixo unha lista de 6916 satélites lanzado en órbita dende 1957, o último deles Kwangmyongsong-3 Unidade 2, o 12 de decembro de 2012.
Satellite Data System

Satellite Data System ou SDS, nome en código Quasar, é unha serie de satélites de comunicacións clasificados que dan servizo a satélites de recoñecemento estadounidenses. Características
Os satélites SDS sirven de enlace entre satélites de recoñecemento como os KH-11 e as estacións de terra. Tamén serven para ofrecer comunicacións a aeronaves da USAF en rutas polares e a estacións terrestres da Rede de Control Satelital da Forza Aérea (AFSCN). O sistema foi desenvolvido pola Forza Aérea e consta de varias familias de satélites en diferentes órbitas, tanto xeoestacionaria como órbitas elípticas polares, para cubrir todo o globo e latitudes. O nome en código Quasar foi confirmado por unha filtración en 2013. SDS 1, 2, 3, 4, 5, 6 e 7
Os primeiros sete satélites SDS lanzáronse entre 1976 e 1987, cunha masa duns 628 kg cada un e 12 canais de comunicación dispoñibles. Usaban o bus HS-350 e o reflector da súa antena tiña uns 3 m de diámetro. As células solares de cada satélite producían ata 980 W de potencia. SDS-21, 2, 3 a 4
A segunda xeración de satélites SDS levaban tres antenas e tiñan unha masa duns 3000 kg. Foron deseñados para ser lanzados usando un transbordador espacial, aínda que o cuarto foi lanzado mediante un foguete Titan 4. As células de cada satélite xeraban ata 1238 W de potencia. SDS-31, 2, 3, 4, 5, 6, 7 e 8
A terceira xeración foi lanzada entre 1998 e 2014 e consta de oito unidades con especificacións descoñecidas. SDS-41 e 2
A cuarta xeración de satélites SDS lanzouse entre 2016 e 2017. As especificacións son descoñecidas.
Satellite Launch Vehicle 3

Satellite Launch Vehicle 3 ou SLV 3 foi un foguete espacial da India deseñado para ser capaz de lanzar cargas lixeiras a órbita. Características
SLV-3 formou parte dos primeiros esforzos da India por desenvolver lanzadores orbitas. O foguete estaba formado por catro etapas de propelente sólido e fixo catro lanzamentos exitosos.
Satellite Test Vehicle

Satellite Test Vehicle ou STV foi unha serie de satélites artificiais europeos para ser usados nos lanzamentos de proba dos foguetes Europa 1 e Europa 2. STV 1, 2 e 3
Os tres primeiros STV tiñan unha masa de 214 kg, forma de prisma octogonal, foron construídos por Fiat Aviazione para a ELDO. Ningún dos intentos de lanzamento do foguete Europa 1, entre 1968 e 1970, tivo éxito. STV 4 e 5
STV 4, de 360 kg e con forma de cilindro, foi intentando ser lanzado mediante un Europa 2, que tamén fallou, en 1971. O programa de lanzadores Europa cancelouse antes de poder intentar lanzarse o STV 5.
Satellite pour Astronomie Radio Amateur

Satellite pour Astronomie Radio Amateur, denominado ás veces Satellite Amateur de Radio-Astronomie e tamén coñecido polo seu acrónimo, SARA, foi un observatorio espacial francés lanzado o 17 de xullo de 1991 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa. Características
A misión de SARA foi estudar as emisións radioeléctricas provenientes de Xúpiter.
O satélite tiña forma de cubo de 45 cm de lado e foi construído pola asociación ESIEESPACE. Levaba seis antenas despregables de 10 m de longo e a enerxía era proporcionada por células solares que recubrían os lados do satélite. Coas antenas, SARA era capaz de observar as ondas de radio de Xúpiter en frecuencias entre 2 e 15 MHz e calcular a súa amplitude media cada 150 segundos, co que complementou os datos recollidos polas sondas Ulysses e Galileo. Dúas das antenas funcionaban tamén como transmisores para enviar datos a terra. Ademais, a temperatura do satélite e a voltaxe da súa batería eran enviados mediante telemetría en tempo real ao centro de operacións como experimento tecnolóxico.
SARA foi lanzado a unha órbita inicial de 734 km de apoxeo, 726 km de perixeo, 98, 1 graos de inclinación orbital e un período orbital de 99 minutos.
Satisfacción

A satisfacción (do latín "satisfactio") refírese ao estado mental producido pola sensación de plenitude no cerebro, debido á correcta realización dunha determinada acción a que se fixo con esforzo. A satisfacción referida á filosofía
Cando un ser humano ten un obxectivo, o seu propósito e cumprilo, e tras a súa correcta realización, o funcionamento mental do ser humano encóntrase en harmonía, o que contribúe a unha sensación de ledicia, coñecida como satisfacción. Aínda así, no se debe confundir satisfacción con ledicia.
Así e todo, o grao de satisfacción depende, entre outros factores, da optimización do consumo enerxético levada a cabo polo cerebro, isto é, canto maior sexa a capacidade de neurotransmitisión do cerebro, maior será a posibilidade de sentir satisfacción. Se nos sentimos insatisfeitos, o que sentiremos será desacougo, e incluso pode chegar a producir sufrimento.
A falta de estímulos poderíase asociar coa insatisfacción, pois sen un estímulo as ganas de realizar unha acción, cuxa correcta execución che proporcionaría satisfacción, veríanse reducidas considerablemente, o que causaría unha mala realización ou non realizar dita acción, privándonos de sentir satisfacción, o que nos provocaría xusto o contrario, a insatisfacción. Outros significados da satisfacción
A satisfacción pódese referir a cousas que non sexa filosóficas: Acción mediante a cal se repara unha ofensa ou dano producidos; por exemplo: Esixo unha satisfacción debido aos danos causados.
Cumprimento dunha necesidade, desexo ou paixón; por exemplo: Necesítanse nutrintes para satisfacer as funcións vitais.
Satrapía de Capadocia

Capadocia (do antigo persa Katpatuka) foi unha satrapía (provincia) do Imperio Aqueménida para administra-las rexións máis aló das montañas Tauro e o río Éufrates. A satrapía
A satrapía pertenceu ao terceiro distrito de imposto e pagaba un estimado 360 talentos cada ano de tributo. O primeiro sátrapa (gobernador) de nome coñecido foi Ariaramnes, quen gobernou ao principio do reinado de Darío o Grande. Os seus sucesores son descoñecidos, a pesar de que Gobryas, un irmán de Xerxes I, gobernou o territorio polo 480 a. C.
Durante o reinado de Artaxerxes II, Capadocia foi dividida: entre Paflagonia e a Capadocia propiamente. Nesta última, Datames (denominación abreviada de Datamitra) converteuse no seu sátrapa; participou con outros sátrapas nunha revolta contra Artaxerxes II, mais foi asasinado no 362 a. C. Tralo asasinato de Datames (no 362 a. C. ), posiblemente durante o ascenso de Artaxerxes III (358-338 a. C. ), e como resposta ao poder que Datames acumulara durante o seu goberno e para mellorar a eficacia da administración, Capadocia foi dividida en dúas satrapías, unha a parte costeira do norte, que chegará a ser incorporada ao reino do Ponto, e a Capadocia do sur.
O derradeiro sátrapa da Capadocia do sur no imperio aqueménida foi Mitrobuzanes que morreu no 334 a. C. , loitando contra o invasor Alexandre o Grande, na batalla do río Gránico. Este, nomeou a Abistamenes (chamado Sabictas para os gregos) no seu sitio para substituílo pero non puido establecer a súa autoridade sobre este novo territorio conquistado e desapareceu, posteriormente, na escuridade.
A Capadocia do norte, seguiu a ser un punto importante da resistencia aqueménida e tamén foi usada como proba para unha campaña para conseguir conquistar Anatolia occidental e foi gobernada por Ariarates I do 340 a. C até o 331 a. C. Estivo á fronte da defensa do territorio contra a invasión macedonia de Alexandre o Grande, e loitou tamén na batalla de Gaugamela con Darío III, o derradeiro rei aqueménida. Coa desaparición do imperio aqueménida, Ariarates seguiu a loitar contra Alexandre e creou o Reino de Capadocia, establecendo a dinastía Ariátida. Finalmente foi capturado e, posteriormente, executado polo xeneral macedonio Pérdicas, que tivo que intervir, no 322 a. C. , para que Eumenes de Cardia puidera anexionar o territorio. Sátrapas de Capadocia (c. 380–331 a. C. )
Ariaramnes, c. 500 a. C.
Datames, c. 380–362 a. C.
Ariamnes I, 362–350 a. C.
Mitrobuzanes (morto 334 a. C. )
Ariarates I, 350–331 a. C.
Saturación (cor)

Na teoría da cor, a saturación, colorido ou pureza é a intensidade dun matiz específico. Baséase na pureza da cor; unha cor moi saturada ten unha cor viva e intensa, mentres que unha cor menos saturada parece máis descolorida e agrisada. Sen saturación, unha cor convértese nun ton de gris.
A saturación dunha cor está determinada por unha combinación da súa intensidade luminosa e a distribución das súas diferentes lonxitudes de onda no espectro de cores. A cor máis pura conséguese usando unha soa lonxitude de onda a unha intensidade moi alta, como cun láser. Se a intensidade luminosa diminúe, a saturación tamén. Para desaturar unha cor nun sistema sustractivo (como no gouache), pode engadírselle branco, negro, gris, ou a súa cor complementaria.
A saturación é unha das coordenadas nos sistemas colorimétricos HSL e HSV. Pureza no sistema colorimétrico CIE 1931
No sistema colorimétrico CIE 1931, a saturación é a distancia euclidiana entre a posición da cor ( x, y ) {\displaystyle (x, y)} e o punto branco ( x I, y I ) {\displaystyle (x_{I}, y_{I})} sobre o plano de proxección xy da CIE, dividido pola distancia (euclidiana, sempre) dunha cor pura (monocromática ou dicromática sobre a mesma liña) do mesmo matiz ( x P, y P )
ρ m a x ( x − x I, y − y I ) + ( x I, y I ) {\displaystyle (x_{P}, y_{P})
\rho _{\mathrm {max} }(x-x_{I}, y-y_{I})+(x_{I}, y_{I})}: p
( x − x I ) 2 + ( y − y I ) 2 ( x − x P ) 2 + ( y − y P ) 2 {\displaystyle p
{\sqrt {\frac {(x-x_{I})^{2}+(y-y_{I})^{2}}{(x-x_{P})^{2}+(y-y_{P})^{2}}}}} y ρ m a x {\displaystyle \rho _{\mathrm {max} }} máximo no diagrama cromático. Saturación no sistema colorimétrico RGB
Nun RGB, a saturación pode ser descrita como a desviación estándar σ entre as coordenadas R(vermella), G(verde) e B(azul). Se eliximos μ para representar a luminosidade, daquela, σ
( R − μ ) 2 + ( G − μ ) 2 + ( B − μ ) 23 {\displaystyle \sigma
{\sqrt {(R-\mu )^{2}+(G-\mu )^{2}+(B-\mu )^{2} \over 3}}}.
En termos sinxelos, poderíase dicir que unha cor ten unha saturación máxima se ten unha luminosidade de 100% na canle vermella e 0% nas outras canles. Esta cor non estaría saturada en absoluto se todas as canles fosen iguais. Deste xeito, pódese dicir que a saturación é a diferenza entre os valores das canles.
En termos exclusivamente colorimétricos, esta simple definición no espazo colorimétrico RGB supón varios problemas. O espazo colorimétrico RGB non é absoluto, o valor de saturación é arbitrario e depende da escolla das cores primarias e do punto branco. Por exemplo, o espazo de cor RGB non ten necesariamente un xacobiano único en termos colorimétricos.
Exemplo:
Saturación (química)

En química, saturación ten cinco significados distintos, todos baseados en chegar a unha capacidade máxima: En físico-química, saturación é o punto en que unha solución dunha substancia non pode disolver máis cantidade desa substancia e as achegas adicionais van facendo xurdir un precipitado. Este punto de máxima concentración -o punto de saturación- depende da temperatura do líquido, tamén da natureza química das substancias implicadas. Iso pode ser usado no proceso de recristalización para purificar unha substancia química: é disolta ao punto de saturación nun disolvente quente; cando o disolvente arrefría diminúe a solubilidade (normalmamente) e o exceso de soluto precipita. As impurezas, que están presentes en concentración moi baixa, non saturan o disolvente e así permanecen disoltas no líquido. Se a alteración das condicións (de arrefriamento, por exemplo) significa que a concentración é maior que o punto de saturación, a solución tornouse supersaturada.
En físico-química, cando se refire a procesos de superficie, a saturación indica o grao en que un lugar de enlace está totalmente ocupado. Por exemplo, a saturación básica refírese á fracción de catións trocábeis que son catións básicos. Da mesma forma, en ciencia ambiental do solo, saturación de nitróxeno significa que un ecosistema, como un solo, non pode almacenar máis nitróxeno.
En química orgánica, un composto saturado non ten enlaces dobres ou triplos. Nos hidrocarburos saturados lineares, cada átomo de carbono está ligado a dous átomos de hidróxeno, agás os que están nos extremos da cadea, que soportarán tres átomos de hidróxeno. No caso do composto saturado metano, catro átomos de hidróxeno están ligados ao único átomo de carbono, central. Entre os hidrocarburos simples, os alcanos son saturados, e os alquenos son insaturados. O grao de insaturación especifica a cantidade de hidróxeno que un composto pode vincular. O termo é aplicado de forma semellante aos ácidos graxos constituíntes dos lípidos, onde a graxa é descrita como saturada ou insaturada, dependendo de se os ácidos graxos constituíntes conteñen conexións carbono-carbono duplas. Insaturados é usado cando toda a estrutura de carbono contén conexións duplas ou triplas ocasionalmente. Moitos aceites vexetais conteñen ácidos graxos cun enlace dobre (monoinsaturados) ou máis enlaces dobres (poliinsaturados) nas súas estruturas. O número de bromo é un índice de insaturación.
En química de organometálicos, un complexo insaturado ten menos de 18 electróns de valencia e, polo tanto, é susceptíbel á adición oxidativa ou coordinación dun ligando adicional. A insaturación é característica de moitos catalizadores porque xeralmente é un requisito para a activación do substrato.
En bioquímica, o termo saturación refírese á fracción de sitios de enlace de proteína totais que son ocupados en determinado momento.
Saturnino Mejuto Iglesias

José Saturnino Mejuto Iglesias, coñecido como Mejuto e Sameig, nado na Coruña en 1911 e finado no Grove o 17 de marzo de 1975, foi un xornalista e político galego. Traxectoria
Contable no Banco Español del Rio de la Plata da Coruña. Dirixente do sindicato da Banca da Coruña da UGT. Foi secretario do Club de Fútbol Coruña en 1932, presidente en 1933, e vicepresidente en 1934, tamén organizou combates de boxeo. Foi redactor do semanario deportivo Hércules e correspondente na Coruña de Aire de Pontevedra. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra na Coruña na causa 149/37 o 23 de marzo de 1937 por rebelión militar. Foi condenao a 15 anos. Cumpriu condena no Forte de San Cristovo onde ingresou o 17 de xuño de 1937. Participou na fuga do 22 de maio de 1938, foi capturado en Olave e reingresou o 24 de maio. Saíu en liberdade condicional o 9 de setembro de 1940. Foi vogal do Liceo de Monelos en 1941, e secretario da coral Anaquiños da Terra de Madrid (1947). Instalouse no Grove nos anos cincoenta, rexentou o bar Boga-Boga e foi axente de seguros. Correspondente no Grove de El Pueblo Gallego, El Ideal Gallego, da axencia Cifra e logo da axencia EFE, asinaba as sús crónicas como Sameig. Foi presidente do Club Anduriña do Grove e foi nomeado cronista oficial do Grove en 1974. Foi promotor da Asociación de Corresponsales de Prensa y Radio no profesionales. Recoñecementos
O Centro Unión de Hijos del Grove en Buenos Aires concedéulle unha medalla ao mérito en 1968. Vida persoal
Casou con Aurora Medín Viñas en 1933. Foi pai de José Luis, Aurora, Víctor Manuel e Ricardo Mejuto Medín. No Grove foi parella de Magdalena, que consevou o seu arquivo.
Saturnino Rodríguez Fernández

Saturnino Rodríguez Fernández, nado en Lavadores cara a 1902, foi un albanel e político galego. Traxectoria
Albanel de Lavadores. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en setembro de 1941.
Militante do PCE. Foi secretario de Axitación e Propaganda do Comité Provincial de Pontevedra a principios dos anos corenta. Detido en Vigo o 3 de febreiro de 1945, procesado na causa 94/45 acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Jesús Balboa López, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Mariano Otero Castelao, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Francisco Rey Drox, Eduardo Malvido Rúa, Antonio Soto Magariños, Luis Alonso Freijanes, Leopoldo Garrido Leirós, Ernesto Doural Campos, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo. Trasladado o 7 de maio á Prisión da Coruña, saíu en liberdade o 29 de novembro.
Volveu ser detido o 6 de marzo de 1946 e trasladado á Prisión da Coruña o 14 de abril. Procesado por "actividades comunistas" foi xulgado e condenado a 10 anos o 5 de agosto de 1946. Cumpriu condena na Prisión de Cuellar, onde ingresou o 4 de outubro, de onde pasou á Prisión da Coruña o 24 de xaneiro de 1947 e de alí á Prisión Central de Burgos o 7 de xuño, de onde saíu en liberdade provisional o 26 de febreiro de 1950. Vida persoal
Casou con Emérita Pereira Fernández.
Saturno (deus)

Saturno era un deus da mitoloxía romana, de orixe etrusca. É o deus que personifica o paso do tempo. Corresponde ó Cronos da mitoloxía grega. Historia
Saturno reinaba sobre os ceos e a terra, controlando o paso do tempo antes de que o seu fillo Xúpiter o destronase. Foi implacable e cruel cos seus fillos, que devorou un a un, para evitar que a predición que dicía que sería destronado por un dos seus descendentes, se cumprise. Porén, a súa esposa, Cibeles, e a súa nai impediron que Xúpiter correse a mesma sorte que o resto dos seus irmáns e irmás, dándolle a comer unha rocha no lugar do seu fillo.
Máis tarde, este derrocará o seu pai, obrigándoo a regurxitar a tódolos seus irmáns e irmás. Tras ser expulsado dos ceos, Saturno instálase no Lacio, reinando na futura Roma, polo que é considerado o antepasado dos monarcas do Lacio e rei dos primitivos ítalos. É nesta época que ensina a arte da agricultura ós homes, polo que pasará tamén a ser o deus da agricultura. O reinado na Terra deste deus é coñecido tamén como a Idade de Ouro. Símbolos
Os atributos que simbolizan a Saturno son a fouce (ás veces representada por unha gadaña, coas implicacións que isto leva consigo) e o reloxo de area. Xenealoxía
Saturno é fillo da Terra e Urano, o ceo. Casado con Cibeles, os seus fillos son: Ceres, Xuno, Vesta, Neptuno, Plutón e Xúpiter.
Saturno I

Saturno I (denominado no seu momento tamén Juno V e Saturno C-1) foi o nome dun foguete dos Estados Unidos que deu comezo á familia de foguetes Saturno e que culminuou no Saturno V. Foi o maior foguete dos Estados Unidos ata aquel momento. Características
O Saturno I foi deseñado polo equipo de Wernher von Braun e consistía nun conxunto de oito tanques procedentes de foguetes Redstone rodeando un tanque dun Jupiter C e propulsado por oito motores H-1. O deseño en conxunto de tanques foi alcumado humoristicamente como Cluster's Last Stand (xogo de palabras con Custer's Last Stand, como se denomina ás veces á batalla de Little Bighorn). O foguete foi ideado inicialmente para levar a cabo os primeiros voos circumluares do proxecto Apollo, pero foi desenvolvido tan de xeito temperán que non había naves tripuladas dispoñibles para ser usadas nel.
Os foguetes Saturno I clasifícanse en dous grupos: Os do Bloque I non levaban segundas e terceiras etapas funcionais, senón maquetas recheas con auga e lastre e fixeron voos suborbitais.
Os do Bloque II usaron segundas e terceiras etapas funcionais e foron lanzados en traxectorias orbitais.
O foguete fixo dez lanzamentos, a maior parte de proba. Varios refinamentos e melloras posteriores diron lugar ao Saturno IB.
Saturno IB

Saturno IB foi o nome dun foguete dos Estados Unidos derivado do Saturno I e que usouse tanto de maneira independente como parte do Saturno V. Características
O Saturno IB foi unha mellora do Saturno I, usando ao mesmo tempo unha segunda etapa Saturno IVB mellorada. Usouse para facer probas das naves Apolo e do módulo lunar, así como para enviar tripulacións á estación espacial Skylab.
A parte superior do foguete foi modificada para soportar o maior peso e diámetro do novo Saturno IVB. As aletas aerodinámicas foron redeseñadas debido á maior lonxitude e peso do foguete e varios cambios na estrutura aforraron 9000 kg de peso. Co Saturno IB puidéronse usar os mesmos procedementos de fabricación e probas que co Saturno I, co que se aforrou en tempo e diñeiro.
O foguete fixo nove lanzamentos (dous deles suborbitais), todos exitosos.
Saturno V

O Saturno V foi un foguete desbotábel de múltiples fases e de combustíbel líquido usado nos programas Apolo e Skylab da NASA. O seu deseño estivo a cargo de Wernher von Braun no Marshall Space Flight Center (en lingua galega Centro de voo espacial Marshall) e os seus principais construtores foron Boeing, North American Aviation, Douglas Aircraft Company e IBM. Foi o máis grande da familia de foguetes Saturno.
Satya Nadella

Satya Nadella (en telugu: సత్య నాదెళ్ల; ), nado en Hyderabad o 19 de agosto de 1967, é un empresario indio, o actual director executivo (CEO) de Microsoft. Foi nomeado CEO o 4 de febreiro de 2014 por Bill Gates, sucedendo a Steve Ballmer. Traxectoria
Formación
Nadella obtivo unha licenciatura en Ciencias da Computación pola Universidade de Wisconsin-Milwaukee e un MBA pola Booth School of Business da Universidade de Chicago.
Carreira profesional
Satya Nadella traballou con Sun Microsystems como membro do seu equipo tecnolóxico antes de unirse a Microsoft en 1992. Foi o antigo vicepresidente de computación na nube (cloud) de Microsoft. Dirixiu ferramentas de desenvolvemento e servizos na nube como Windows Azure, Windows Server, SQL Server, Visual Studio e System Center dos que dependían para funcionar servizos como Bing, SkyDrive (actualmente OneDrive), Xbox Live e Skype. Tamén foi vicepresidente de Investigación e Desenvolvemento da División de Servizos en liña e Vicepresidente da División de Negocios.
"O risco de irrelevancia é o principal desafío ao que se enfrontará Nadella como CEO de Microsoft. A empresa corre este risco no mercado da mobilidade, porque aínda está moi asociado aos ordenadores e servidores, que cada vez teñen menos importancia para os consumidores”, sinalou James Staten, vicepresidente da consultora Forrester Research, á páxina web de VEJA. "Despois de que Nadella se incorporase aos servizos na nube, Microsoft obtivo excelentes resultados porque rapidamente introduciu versións máis modernas dos seus servizos principais (. .. ) Unha característica de Nadella é investigar moito antes de optar por un camiño. Despois diso, non retrocede".
Entre os principais éxitos de Nadella está a substitución de Hotmail por Outlook. com, que tivo lugar en agosto de 2013. Segundo Microsoft, Outlook. com é o servizo de correo electrónico de máis rápido crecemento no mundo, con máis de 400 millóns de usuarios rexistrados.
Vida persoal
En 1992, Satya Nadella casou con Anupama, estudante de Arquitectura. A parella tivo un fillo e dúas fillas, e viviron en Clyde Hill e Bellevue no Estado de Washington. O seu fillo Zain era cego e tetrapléxico con parálise cerebral. Zain morreu en febreiro de 2022, aos 26 anos. Desde rapaz, Nadella ten unha paixón polo crícket, xa que xogou no seu equipo escolar. El e a súa esposa Anupama son co-propietarios do Seattle Sounders FC, un club da Major League Soccer.
Nadella é un ávido lector de poesía americana e india. Escribiu un libro titulado Hit Refresh que explora a súa vida, a súa carreira en Microsoft e como cre que a tecnoloxía dará forma ao futuro. Anunciou que os beneficios do libro irían a Microsoft Philanthropies e, mediante iso, a organizacións sen ánimo de lucro.
Satyagraha

Satyagraha (sánscrito: सत्याग्रह satyāgraha) é a idea de resistencia non violenta (loitar coa paz) iniciada por Gandhi. El usou a satyagraha no movemento independentista indio e tamén durante a súa loita anterior en Suráfrica.
A satyagraha axudou a dar forma á loita de Nelson Mandela baixo o apartheid, as campañas de Martin Luther King Jr. durante o movemento polos dereitos civís nos Estados Unidos e outros movementos similares. De alguén que fai satyagraha dise que "é un satyagraha".
Foi usada en movementos e numerosas loitas non violentas na India. Como Marcha Daandi, Movemento de Non Cooperación, Marcha do Sal; etc. Significado do termo
A palabra Satyagraha procede das palabras sánscritas Satya que significa 'verdade' e Agraha que é 'insistencia'. Para Gandhi, Satyagraha foi moito máis alá da simple "resistencia pasiva" (resistir sen actuar), segundo el era unha forza moral nacida da verdade e a non-violencia. Tamén escribiu que lle gustaba máis o termo "Resistencia civil" que "Desobediencia civil". Gandhi tamén o traduciu como "forza amorosa" ou "forza da alma". Idea de Satyagraha
Principais puntos de Satyagraha
En Satyagraha o obxectivo é cambiar a mente do malfeitor. Vencer é levarse co inimigo e facer que o que está mal sexa correcto, quizais eles non se dean conta. Para que aconteza, a mente do inimigo debe cambiar para se decatar de que está a impedir unha meta certa. Non violencia (ahimsa)
Verdade: isto inclúe a honestidade, pero tamén significa vivir plenamente polo que é certo e estar de acordo con el
Non roubar
Castidade (brahmacharya): isto significa manter a moral sexualmente, pero tamén prestar máis atención a seguir a verdade que a satisfacer os impulsos. Gandhi logo da morte da súa esposa testaba a súa brahmachaya durmindo con rapazas espidas, para evidenciar a súa falta de desexo, o que se converteu en polémica, especialmente co paso das décadas. Non posuír (non é o mesmo que ser pobre)
Traballo do corpo ou traballo do pan
Non comer moito do que non é bo
Non ter medo
Igual respecto a todas as relixións
Loitar con boicots (non comprar a quen son un problema)
A liberdade de intocabilidade, ou a idea dunha casta (un grupo de persoas coas mesmas cantidades de diñeiro e poder) tan baixa que "non se pode tocar".
Outra vez, Gandhi deu sete regras importantes: Un satyagrahi: debe ter unha fe viva en Deus
debe crer na verdade e na non violencia, e ter fe na bondade da natureza humana
debe levar unha vida casta (moral) e estar disposto a morrer ou perder todo o que posúe
debe ser un portador de khadi
debe estar lonxe do alcol
debe seguir todas as demais regras de disciplina
se o meten no cárcere, debe cumprir as regras da cadea, a non ser que fosen feitas para prexudicar a súa autoestima.