proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Adaptación biolóxica

Unha adaptación biolóxica é unha estrutura anatómica, é un proceso fisiolóxico ou un trazo do comportamento dun organismo que evolucionou durante un período de tempo mediante selección natural de tal maneira que incrementa as súas expectativas a longo prazo para reproducirse con éxito. O termo adaptación tamén se utiliza ocasionalmente como sinónimo de selección natural, aínda que a maioría dos biólogos non está de acordo con este uso. É importante ter presente que as variacións adaptativas non xorden como respostas á contorna senón como resultado da deriva xenética. Selección natural
O concepto foi introducido por Charles Darwin a través da súa teoría de selección natural, que describe o desenvolvemento das especies como produto da interacción coa contorna ecolóxica. Como resultado desta interacción, tenden a persistir os patróns xenéticos que proporcionan aos individuos as características máis adecuadas para a supervivencia nos hábitats nos cales habitan.
As adaptacións son mecanismos mediante os cales os organismos non fan fronte ás tensións e presións de moitas cousas. As especies que se adaptan ao seu ambiente son capaces de: Obter aire, auga, comida e nutrientes.
Facer fronte ás condicións físicas como a temperatura, clima e a luz.
Defenderse dos seus inimigos naturais e predadores.
Reproducirse.
Responder os cambios na súa contorna.
Seguir transmitindo a característica adquirida dos seus proxenitores para que a adaptación sexa cada vez máis constante.
Todo o explicado anteriormente é especificamente aplicado á bioloxía funcional. Tipos de adaptación
Hai 3 tipos de adaptación ao medio: Morfolóxica ou estrutural: Como a substitución de follas por espiñas nos cactos para evitar a perda de auga.
Fisiolóxica ou funcional: Como as glándulas de sal nas iguanas mariñas para eliminar o exceso de sal no seu corpo.
Etolóxica ou de comportamento: Como a danza de cortexo de moitas aves, para atraer á femia e reproducirse.
Adar

Adar (hebreo: אדר) é o sexto mes do ano relixioso e décimo segundo do ano civil hebreo. O nome vén do acadio Adaru (alpendre), é un mes do inverno de 29 días. Para axeitar o calendario lunar ao solar sete veces nun ciclo de 19 anos engádese un mes máis, o Adar II. Festivos
Purim- Adar 14.
Addenda et corrigenda

Addenda et corrigenda son morfoloxicamente xerundios (en latín: gerundivum 'relativo ao que debe levarse a cabo') en neutro plural, que equivalen respectivamente a o que debe engadirse ou corrixirse (cf. axenda). No mundo editorial, tan empregados ata non hai moito, significan apéndice, o primeiro, e fe de erratas, o segundo.
Esta expresión emprégase en materia contractual. Mediante ela, as partes, sen necesidade de subscribir un novo instrumento, utilizan o addendum para modificar os termos das súas obrigas. Por exemplo, modifican os termos dun contrato principal cando a vontade das partes conveñen en agregar, modificar condicións ou obrigacións ás xa establecidas ou se require explicitar unha condición ou explicación insuficientemente desenvolvida, fan uso do addendum.
Con todo, a tendencia é a usar case de maneira exclusiva a forma do plural en referencia co contido da, ou das adicións.
Address Resolution Protocol

Address Resolution Protocol (ARP) é un protocolo de rede que efectúa a tradución dun enderezo de capa de rede nun enderezo MAC, xeralmente un ethernet. Para facelo envía un paquete ao enderezo de multidifusión da rede (broadcast, MAC FF-FF-FF-FF-FF-FF) con enderezo IP polo que pregunta, e espera que esa máquina, ou outra, responda co enderezo MAC que lle corresponde. Cada máquina ten unha caché cos enderezos traducidos para reducir o tempo de espera. ARP está posto en funcionamento con moitas tecnoloxías de redes, o máis empregado é o IPv4 pero tamén está en uso en Chaosnet, DECnet e Xerox PARC Universal Packet (PUP) co estándar IEEE 802, FDDI, X. 25, Frame Relay e Asynchronous Transfer Mode (ATM). No modelo de arquitectura TCP/IP, ARP está nun punto intermedio entre a capa de rede e a de Internet, mentres no modelo OSI está na capa de rede. O protocolo RARP realiza a operación inversa.
Adealla

A adealla ou propina é unha recompensa xeralmente económica que se outorga como agradecemento por un bo servizo e polo produto consumido.
Na maioría dos sitios, o cliente decide se dá ou non unha adealla e o monto desta. Nos últimos anos nalgúns países a adealla converteuse nun pago obrigatorio por algúns servizos, sendo os restaurantes son o mellor exemplo disto. Porén, ó ser obrigatoria fai que perda o carácter de adealla (aínda que se conserve o nome).
Estas situacións comezaron a polarizar ós consumidores, habendo por unha banda xente que pensa que a adealla é algo practicamente obrigatorio para apoiar á economía do traballador, por outra banda hai quen cren que dar adealla só propicia que os salarios se manteñan a niveis denigrantes. Mentres que algúns outros só ven a adealla como un vello costume.
En 2007 Pedro Solbes, daquela Ministro de Economía de España afirmou que as adeallas excesivas son un factor para o aumento da inflación do país.
En países como os Estados Unidos, o costume de deixar adealla expandiuse máis aló dos restaurantes. É así que é común entregar adealla ó chofer do taxi (15 %), ós mozos dos recados do hotel e ó peiteador.
Adecuación

A adecuación textual é unha das condicións que depe presentar todo texto para que sexa comprensible, pois, dependendo da situación en que se produza un acto de fala, o texto resultante debe empregar unha variedade de lingua determinada, máis ou menos formal ou coidada, ou máis ou menos informal
A adecuación implica polo tanto: Unha variedade de lingua determinada, para o que se terá en conta a intención con que se xera o texto, o tema que se trata, o destinatario, .. .
Que se respondan as preguntas fundamentais para a perfecta localización e comprensión do texto: ¿Quen fala? , ¿a quen? , ¿onde? , ¿como? , ¿por que? ,. ..
Adega (industria)

Unha adega, bodega ou cava é aquela parte dunha construción que se dedica para gardar o viño e outras bebidas, polo xeral é subterránea, e por extensión o establecemento onde se fabrica o viño. As adegas teñen a misión de protexer a bebida de influencias externas, nun lugar escuro e cunha temperatura constante. O viño consérvase en pipotes para que madureza e posteriormente pode ser tamén conservado en botellas. As primeiras adegas das que se ten noticia conservaban o viño en ánforas.
Adela Melijosa Suárez

Adela Melijosa Suárez, coñecida como A Santanderina, nada en Santander en 1896, foi unha política galega. Traxectoria
Instalada en Vigo, durante a República participou en varios actos da Fronte Popular e foi elixida vogal da Agrupación de Mujeres Antifascistas en marzo de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida e estivo presa por orde gobernativa no cárcere de Vigo. Abríronlle unha causa militar logo da incautación dunha carta que lle dirixiu o condenado a morte José Domínguez González. No consello de guerra, celebrado 7 de xullo de 1937 en Vigo, o fiscal fixo referencias á súa vida privada e significación política, pero retirou as acusacións e suxeriu fose sancionada gobernativamente. O tribunal absolveuna.
Adelard de Bath

Adelard de Bath ou Athelhard, segundo o inglés antigo, ou Adelardus Bathoniensis conforme ao nome latino, nado en Bath en 1075 e finado en Bristol en 1160, foi un escolar e filósofo inglés. Traxectoria
Durante sete anos viaxou polo norte de África e Asia Menor. Estudou en Tours e ensinou en Laon, tradutor de importantes obras científicas árabes de astroloxía, astronomía, filosofía e matemáticas ao latín, incluíndo textos gregos antigos que só existían en árabe, e que el introduciu en Europa. A súa tradución dos Elementos de Euclides, foi empregado durante séculos como manual de xeometría no Occidente. Obras Orixinais
Questiones Naturales, escrito entre 1113 e 1133.
De Eodem et Diverso, escrito na forma de cartas dirixidas a un seu sobriño.
Adelshofen, Ansbach

Adelshofen é un concello da Alemaña, no distrito de Ansbach, na rexión administrativa de Mittelfranken, estado de Baviera.
Adelshofen, Fürstenfeldbruck

Adelshofen é un concello da Alemaña, no distrito de Fürstenfeldbruck, na rexión administrativa de Oberbayern, estado de Baviera.
Ademosynidae

Ademosynidae é unha familia extinguida da orde dos coleópteros. Comprende uns 10 xéneros e máis de 40 especies descritas. Viviron desde finais do Triásico a principios do Cretáceo. Xéneros
Estes 10 xéneros pertencen á familia Ademosynidae: † Ademosyne Handlirsch, 1906 † Atalosyne Ren, 1995 † Cephalosyne Ponomarenko, 1969 † Chaocoleus Ponomarenko, Yan & Huang, 2014 † Dolichosyne Ponomarenko, 1969 † Eremisyne Wang 1998 † Gnathosyne Ponomarenko, 1969 † Grammositum Dunstan 1923 † Petrosyne Ponomarenko, 1969 † Sphaerosyne Ponomarenko, 1969
Adena / WWF

Adena é a sección española dunha das maiores e máis eficaces organizacións mundiais e independentes dedicadas á conservación da natureza, integrada no Fondo Mundial para a Natureza (WWF). A WWF foi creada en 1961 e en España en 1968 e opera en máis de 100 países, co apoio de cerca de cinco millóns de persoas en todo o mundo.
O seu obxectivo é traballar para deter a degradación ambiental da Terra e construír un futuro no cal o ser humano viva en harmonía coa natureza grazas á: Conservar a diversidade biolóxica mundial.
Asegurar que o uso dos recursos naturais renovables sexa sostíbel.
Promover a redución da contaminación e do consumo desmedido.
Adenina

A adenina é unha das cinco bases nitroxenadas que forman parte dos ácidos nucleicos (ADN e ARN) e no código xenético represéntase coa letra A. As outras catro bases son a guanina, a citosina, a timina e o uracilo. No ADN a adenina sempre se emparella coa timina.
Forma os nucleósidos adenosina (Ado) e desoxiadenosina (dAdo), e os nucleótidos adenilato (AMP) e desoxiadenilato (dAMP).
Na bibliografía antiga, a adenina foi algunha vez chamada vitamina B4; porén, hoxe non se considera unha verdadeira vitamina.
A súa fórmula é C5H5N5. É un derivado da purina (é unha base púrica) na que un hidróxeno foi substituído por un grupo amino (NH2):
Ó igual que a guanina, a citosina, a timina e o uracilo (todas bases nitroxenadas), forma parte dos nucleótidos que constitúen as longas cadeas de ácidos nucleicos; cada nucleótido está formado por un grupo fosfato, un azucre de cinco carbonos (ribosa ou desoxirribosa) e unha destas bases. Na estrutura de dobre hélice en forma de escada retorta que presenta o ácido desoxirribonucleico (ADN), cada base acóplase con outra base específica, formando os traveseiros da escaleira. A unión destas bases prodúcese por afinidade química, de forma que no ADN, a adenina sempre se une á timina. Nas secuencias de nucleótidos, a adenina represéntase pola letra A.
Tamén forma parte da molécula de trifosfato de adenosina, que constitúe a fonte principal de enerxía a nivel celular, e está presente en moitas substancias naturais como a remolacha, o té e os ouriños.
A adenina, xunto coa timina, foi descuberta en 1885 polo bioquímico alemán Albrecht Kossel.
Adenite

A adenite é termo xeral para denominar unha inflamación dos ganglios ou glándulas. Tipos
Adenite cervical, inflamación do ganglio linfático do pescozo
Adenite mesentérica, inflamación das glándulas do mesenterio
Adenite tuberculosa, infección tuberculosa da pel do pescozo
Adenocarcinoma

O adenocarcinoma é unha forma de carcinoma que se produce en órganos glandulares, para ser clasificado como adenocarcinoma, as células non necesariamente teñen que ser parte dunha glándula, tan só ter propiedades secretorias. Os adenocarcinomas é un tipo de cancro moi frecuente, así por exemplo representa entre o 30 e o 50% de todos os carcinomas do pulmón
Adenoidectomía

Adenoidectomía é o nome dado ao procedemento cirúrxico caracterizado pola exérese do tecido linfoide localizado na parte superior da nasofarinxe humana, coñecidas como adenoides ou amígdalas farínxeas. En idades infantís, é frecuente realizar esta intervención ao mesmo tempo que se realiza a exérese das amígdalas palatinas, intervención denominada adenoamigdalectomía. O procedemento realízase baixo anestesia xeral, e o postoperatorio é polo xeral pouco doloroso. A dor postoperatoria pode tratarse con calmantes, mais polo xeral abonda coa inxesta de alimentos fríos ou conxelados.
William Meyer foi o primeiro cirurxián en realizar unha internvención deste tipo.
Adenosilcobalamina

A adenosilcobalamina (AdoCbl), tamén chamada coencima B12, cobamamida e dibencozide, é, xunto coa metilcobalamina (MeCbl), unha das formas bioloxicamente activas da vitamina B12.
A adenosilcobalamina participa como cofactor en rearranxos dos esqueletos moleculares mediados por radicais. Estes procesos requiren a formación do radical desoxiadenosil por disociación homolítica do enlace carbono-cobalto. Este enlace é excepcionalmente feble, cunha enerxía de disociación do enlace de 31 kcal/mol, o cal diminúe aínda máis no ambiente químico do sitio activo dun encima. Un encima que utiliza a adenosilcobalamina como cofactor é a metilmalonil-CoA mutase (MCM).
Estudouse o papel da adenosilcobalamina na regulación da expresión dalgúns xenes bacterianos. Ao unirse ao factor de transcrición CarH, a adenosilcobalamina pode modular os xenes para a biosíntese de carotenoides, que lle dan cores cálidas a varias plantas. A transcrición destes xenes é activada pola luz solar debido á adenosilcobalamina. Ademais do CarH hai outros fotorreceptores en diferentes comunidades bacterianas, que tamén teñen capacidade reactiva cando se unen á adenosilcobalamina. Por exemplo, o AerR é outro factor que usa a adenosilcobalamina para dar lugar a unha pigmentación púrpura. Un exame adicional dos encimas que se unen á adenosilcobalamina e o desenvolvemento deste cofactor proba que ten unha función reguladora da expresión do ADN e ARN.
Adenosín difosfato

O adenosín difosfato, ou ADP, é un nucleósido difosfato con fórmula C10H15N5O10P2
presente no ARN (no ADN está presente a desoxiADP). É un éster do ácido fosfórico (do que hai dúas unidades) co nucleósido adenosina. O ADP consta dun pirofosfato (formado por dous fosfatos), un azucre de 5 carbonos, a ribosa, e a base nitroxenada adenina.
O ADP é o produto da desfosforilación do ATP por acción das ATPases. O ADP pode converterse de novo en ATP pola acción das ATP sintases. O ATP é unha molécula importante na transferencia de enerxía na célula. A conversión destas dúas moléculas xoga un papel fundamental para fornecer enerxía a todos os procesos da vida. A rotura dun enlace anhidro entre os fosfatos do ATP xera aproximadamente 7, 3 kcal por mol de ATP. Coa enerxía liberada pola respiración aerobia mitocondrial dos nutrientes o ADP pode ser cargado con outro fosfato e transformado en ATP. Durante a fase luminosa da fotosíntese a enerxía da luz convértese en enrxía do enlace fosfato (fotofosforilación) convertendo ADP en ATP.
Nas plaquetas o ADP almacénase en corpos densos e libérase cando as plaquetas se activan. O ADP interacciona cunha familia de receptores do ADP que se encontran nas plaquetas, chamados P2Y1, P2Y12 e P2X1, que interveñen na activación das plaquetas. No sangue o ADP convértese en adenosina pola acción de ecto-ADPases, o que inhibe unha posterior activación das plaquetas por medio dos receptores de adenosina.
Sábese que nucleótidos illados (ADP) teñen a capacidade de catalizar reaccións orgánicas. Isto ten importancia en estudos de estados prebióticos sobre a hipótese do mundo de ARN sobre a orixe da vida na Terra.
Adenosín difosfato ribosa

A adenosín difosfato ribosa (ADPR ou ADP ribosa) é un éster formado entre unha ribosa e o último fosfato do ADP (que á súa vez contén outra ribosa). O ADPR fórmao o encima poli ADP ribosa polimerase. Este encima detecta as roturas de febra simple do ADN danado, únese a elas e crea neses puntos unha cadea polimérica de ADPR, o que marca o ADN para a súa reparación; despois da reparación estas cadeas de ADPR son eliminadas. O ADPR créase tamén a partir da ADP-ribosa cíclica (ADPRc) polo encima CD38 usando o dinucleótido de nicotinamida e adenina (NAD+) como cofactor.
O ADPR únese e activa a canle iónica TRPM2. O ADPR é o agonista máis potente da canle TRPM2. O ADPRc tamén se une ao TPRM2 e a acción de ambas as moléculas é sinérxica, xa que cada unha das moléculas potencia a acción da outra na activación desta canle.
A toxina diftérica bloquea a síntese de proteínas por tansferencia de ADP-ribosa desde o NAD+ a un residuo do aminoácido especial diftamida do EEF2, que é un factor proteico necesario para a síntese de proteínas eucariota.
Adenosín monofosfato

O adenosín monofosfato (AMP), tamén chamado monofosfato de adenosina ou ácido 5'-adenílico, é un nucleótido que se encontra no ARN (no ADN encóntrase a desoxiAMP). É un éster do ácido fosfórico e o nucleósido adenosina. Consta de tres moléculas unidas: un grupo fosfato, o azucre ribosa, e a base nitroxenada adenina. A súa fórmula é C10H14N5O7P. Cando funciona como un substituínte denomínase co prefixo adenilil. Produción e degradación
O AMP pode orixinarse durante a síntese do ATP pola acción do encima adenilato quinase que combina dúas moléculas de ADP do seguinte modo: 2 ADP → ATP + AMP
Ou tamén se pode orixinar pola hidrólise dun dos enlaces fosfato de alta enerxía do ADP, rendendo fosfato inorgánico (Pi): ADP → AMP + Pi
Por último, o AMP pode formarse pola hidrólise do ATP na que se forma pirofosfato (PPi): ATP → AMP + PPi
Cando se degrada o ARN nas células libéranse moitos nucleósidos monofosfato, entre eles o AMP.
O AMP pode ser rexenerado a ATP da seguinte maneira: AMP + ATP → 2 ADP (catalizada pola adenilato quinase funcionando na dirección inversa)
ADP + Pi → ATP (este paso lévao normalmente a cabo nos organismos aerobios a ATP sintase durante a fosforilación oxidativa).
O AMP pode converterse en inosina monofosfato pola acción do encima mioadenilato desaminase, que libera unha molécula de amoníaco.
No catabolismo o AMP pode converterse en ácido úrico, que se excreta fóra do corpo. O AMP cíclico (AMPc)
O AMP pode existir tamén en forma dunha estrutura cíclica chamada adenosín monofosfato cíclico (ou AMPc). O AMPc fabrícase en certas células polo encima adenilato ciclase a partir do ATP, e normalmente esta reacción está regulada por hormonas como a adrenalina ou o glicagón. O AMPc xoga un importante papel na regulación da sinalización intracelular, funcionando como segundo mensaxeiro de hormonas.
Adenosín trifosfato

O adenosín trifosfato (ATP) é un composto de grande importancia biolóxica, xa que actúa como mecanismo de control en certas reaccións bioquímicas que se dan na célula. Coñécese tamén coma a moeda de enerxía celular, debido a alta enerxía de hidrólise de enlaces fosfoanhidro de fácil acceso.
O ATP forma parte do grupo bioquímico dos nucleósidos trifosfato. En moitos libros de bioqímica considérase un nucleótido, pero a IUPAC só considera nucleótidos aos que teñen un só fosfato, como os que forman parte do ADN. A súa base nitroxenada é a adenina e o seu monosacárido é a ribosa. Como o seu nome indica, no carbono 5 posúe unha cadea de tres fosfatos unidos, o primeiro, únese ao carbono 5 mediante enlace fosfodiéster moi estable, e os outros dous aos fosfatos por medio de enlace anhidro (ou fosfoanhidro) de alta enerxía e máis facilmente hidrolizables.
A hidrólise dun dos dous enlaces anhidro (xeralmente o do último fosfato), ten un incremento de enerxía libre de Gibbs de 30, 5 kJ/mol. Esta enerxía é aproveitábel para formar enlaces cuxa formación sería endergónica se non estiver acoplada a dita hidrólise, un claro exemplo desta enerxía é a síntese de ácidos nucleicos.
Cómpre mencionar a súa importancia como mecanismo de control proteico, xa que o feito de ter un fosfato nun lugar determinado, activa ou inactiva unha proteína; habitualmente dito fosfato é achegado por unha molécula de ATP ou GTP.
Produto da hidrólise do ATP son ou ben o fosfato inorgánico (Pi) e o adenosín difosfato (ADP), ou ben o pirofosfato (PPi) e o adenilato (AMP). Esta última reacción cara a pirofosfato e AMP é de especial importancia na sinalización intercelular acoplada aos receptores de membrana. Neste proceso a adenilato ciclase produce adenilato cíclico (cAMP) e PPi). Dito adenilato cíclico controla as numerosas PKA, proteínas quinases dependentes do adenilato cíclico, que fosforilan a outras proteínas inducindo así a súa activación ou inhibición.
Adenovirus

Os adenovirus son grupos de virus que conteñen ADN, foron por vez primeira illados en células adenoides humanas do que lles vén o nome. Están clasificados no Grupo I da clasificación de Baltimore, son de tamaño medio (60-90 nm), illaronse máis de 100 serotipos, dos cales aproximadamente 51 son capaces de infectar humanos.
Adestrador, adestradora

Este artigo trata do que aprende aos deportistas os fundamentos dunha disciplina deportiva, para o encargado de domesticar animais véxase Adestrador de animais. Un adestrador ou preparador é o técnico que prepara fisicamente a deportistas e asume a dirección do xogo. No caso de deportes de equipo, é o encargado de designar os xogadores que participan e asignarlles a súa función, podendo estar asistido por un ou máis axudantes.
Adestradores do Deportivo da Coruña

O Deportivo da Coruña tivo 85 adestradores ao longo da súa historia. O actual adestrador é Antonio Hidalgo. Listaxe de adestradores
Datos actualizados a 12 de xaneiro de 2021.
Adetomyrma

Adetomyrma é un xénero de formigas, recentemente descuberta en Madagascar. Só se coñecen dúas familias, unha delas é Adetomyrma venatrix (Formiga Drácula)
Adherencia inmunitaria

A adherencia inmunitaria é un proceso de adherencia celular descrito por Nelson (1953) para unha reacción imunolóxica in vitro entre eritrocitos normais e unha ampla variedade de microorganismos sensibilizados co seu anticorpo específico e o complemento, no cal os eritrocitos se adherían aos microorganismos. Posterioremnte comprobouse que se producía tamén in vivo.
Este proceso in vitro é agora explicado como unha reaccion de unión dependente do complemento dos eritrocitos cos microorganismos no cal interveñen anticorpos específicos. O proceso da reacción é o seguinte: calquera microorganismo pode unirse a anticorpos específicos que se formaron contra el, os cales activan a vía clásica do sistema do complemento. A fervenza de reaccións empeza a funcionar a partir do C1, e os distintos compoñentes do complemento que se van formando permanecen unidos á superficie do microbio. Como os eritrocitos de primates expresan o receptor do complemento 1 (CR1) na súa superficie e teñen especificidade de unión cos compoñentes do complemento C4b, C3b ou iC3b, os eritrocitos acumúlanse sobre o microbio ao unirse ao complexo CR1-complemento. Función da adherencia inmunitaria in vivo
Os eritrocitos humanos expresan de 100 a 1000 moléculas de CR1 por célula, sendo o número medio de aproximadamente 300, e a cantidade é unha característica herdada. Os inmunocomplexos unidos aos eritrocitos son eliminados da circulación, o que se supón impide que se depositen nos tecidos, por exemplo, no glomérulo renal. Os eritrocitos que levan inmunocomplexos unidos atravesan os sinusoides do fígado e bazo, onde se encontran con fagocitos. Os fagocitos que expresan os receptores CR1, CR3, e o fragmento Fcγ efectúan unha transferencia dos inmunocomplexos ás súas superficies. Entón os eritrocitos abandonan o fígado e o bazo deixando os inmunocomplexos e seguen actuando na seguinte rolda de transferencia dos inmunocomplexos despois de adherirse de novo a eles.
Adhesivo

Non confundir con adherente Un adhesivo é un soporte de texto ou imaxes impresas ou serigrafadas sobre unha lámina de vinilo, papel ou tea, en cuxa parte posterior se dispuxo dunha fina capa de adherente. Esta lámina vai pegada sobre un papel siliconado ou transfer co fin de manter a capacidade de adhesión até o momento en que se decida fixar esta lámina sobre outra superficie de forma definitiva.
Algúns adhesivos non necesitan a capa adherente, xa que se colocan sobre superficies moi lisas, como o cristal ou a cerámica, e a fixación realízase por efecto electrostático. Utilízanse tamén como accesorio para decoración de interiores e exteriores, e como soporte publicitario.
Adhesión

Adhesión é a atracción molecular exercida entre corpos en contacto. É especialmente importancia para os biólogos para coñecer como traballas as células e para os enxeñeiros para unir materiais diferentes.
Adi Shankara

Adi Shankara (Devanāgarī: आदि शङ्कर, Ādi Śaṅkara, IPA: [aːd̺i ɕaŋkara]; Malayalam: ആദി ശങ്കരാ), tamén chamado Shankaracharya, nado no 788 e finado no 820, foi o primeiro filósofo que consolidou a doutrina Advaita Vedanta, unha escola do Vedanta na India. Ensinos
Os seus ensinos baséanse na unidade da alma con deus, na cal, deus é visto como simultáneo e persoal aos seus atributos.
Na tradición Smarta, Adi Shankaracharya é recoñecido como unha encarnación de Shiva.
Tamén é coñecido por fundar as 10 ordes tradicionais de monxes hindús, agora chamados Swamis.
O seu nome, Adi Shankara, fai referencia tamén a ser "o primeiro (Adi) na súa liñaxe", e isto é atribuíble a que actualmente na India se atopa un sucesor pontificio en cada unha das ordes que el fundou.
Paramahansa Yogananda refírese a el, nas súas obras, como "swami Shankara".
Adiabena

Adiabena (ܚܕܝܐܒ, en siríaco) foi un antigo reino, tributario de Partia en Mesopotamia, no sul do actual Curdistán, Arbela era a súa capital. Os seus gobernantes convertéronse ao xudaísmo no século I. A raíña Helena, logo da súa conversión ao xudaísmo trasladouse a Xerusalén e construíu dous palacios, para ela e para o seu fillo, na parte norte da cidade, e doaron fondos para o Templo.
Adiantado

Un adiantado (adelantado en castelán) era un funcionario do Reino de Castela que tiña a máxima autoridade xudicial e gobernativa sobre un distrito. O primeiro adiantado nomeouse en 1253 en La Frontera (Andalucía), a partir de 1258 o cargo estendeuse a Galicia, Castela, León e Murcia. En Galicia e outros territorios do norte da península os meiriños maiores que tiñan poderes executivos pero non xudiciais foron substituídos polos adiantados pero seguiuse utilizando tamén o nome de meiriño como sinónimo. No sur da península só se lles denominou adiantados e foron adquirindo máis competencias militares. Nos comezos da Idade Moderna o título convertérase en hereditario e puramente honorífico.
Durante a conquista de América por España o rei concedeu o título de adiantado ós conquistadores que emprendían expedicións con medios privados e que se convertían en representantes da Coroa no territorio que conquistasen.
Adiante (Mocidade Revolucionaria Galega)

Adiante (Mocidade Comunista pola Independencia de Galiza) foi unha organización política xuvenil galega que afrontou as diversas loitas da mocidade desde presupostos socialistas e independentistas. Historia e características
O seu obxectivo último, por tanto, era a construción dunha República Galega independente e socialista. A súa Asemblea Nacional Constituínte tivo lugar en Santiago de Compostela en outubro do ano 2004 baixo o lema O Futuro É Noso, que continúa a ser unha consigna que identifica a organización. O 20 de decembro de 2008 tivo lugar a II Asemblea Nacional no Local Independentista de Cangas do Morrazo so a consigna A Mocidade Comunista pola Independencia de Galiza.
O traballo de Adiante desenvolveuse en diversas campañas en prol do ecoloxismo (causas coma o Foro Social de Cangas), da igualdade de xénero (participando das mobilizacións do 8 de marzo e do 25 de novembro), da defensa da lingua galega, da liberdade de culto (promovendo a apostasía), da solidariedade entre os pobos (Palestina, Venezuela, Cuba, País Vasco etc. ) e, máis recentemente, apoiando a candidatura ás Eleccións Europeas do 7 de xuño de 2009 de Iniciativa Internacionalista.
O seu secretario de organización foi até o 2011 Brais González Pérez e até o 2013 Laura Sousa. A derradeira secretaria de organización foi Aldara Míguez.
O 11 de novembro de 2013, mediante un comunicado difundido na súa web, anunciaban a súa disolución. Tras disolverse algúns dos seus membros formaron a nova organización xuvenil referente da FPG, Xeira.
Adiantum raddianum

Adiantum raddianum tamén coñecida cos nomes vulgares de coantriño, cuadrillo ou cabelo de venus é unha especie de fento de orixe americana pertencente á familia Pteridaceae. É un dos fentos máis populares para cultivo coma planta de interior Aseméllase moito á especie europea capilaria (Adiantum capillus-veneris), coa que ás veces se confunde, a diferenza está na marxe das follas, na capilaria son máis dentadas.
As frondes son triangulares, semierectas no inicio, curvándose á medida que envellecen, podendo atinxir 8 cm de longo e 6 cm de largura. Hábitat
Paredes de rocha sombrías e húmidas, fendas, cantís e cavorcos ao longo de ríos e fervenzas. Distribución
Orixinaria de América do Sur tropical, espallouse polos seres humanos grazas ao seu valor decorativo a outras zonas como Hawai, África tropical e incluso á Europa atlántica (Holanda, Azores, Madeira, Galicia. .. ) Taxonomía
A especie foi descrita por Carl Bořivoj Presl e publicada en Tentamen Pteridographiae 158. 1836. , no ano de 1836.
Non se encontra protexida pola lexislación europea.
Sinonimia
Segundo The Plant List, esta especie ten os seguintes sinónimos: Adiantum boliviense C. Chr. & Rosenst.
Adiantum colpodes T. Moore
Adiantum cuneatum Langsd. & Fisch.
Adiantum cuneatum G. Forst.
Adiantum decorum Moore
Adiantum decorum var. quadripinnatum Rosenst.
Adiantum mexicanum C. Presl
Adiantum moorei Baker
Adiantum rubellum Moore
Adiantum rufopunctatum Mett. ex Kuhn
Adiantum tinctum Moore
Adiantum werckleanum H. Christ
Adicción á pornografía

A adicción á pornografia, tamén chamada pornodependencia, é unha forma de compulsión caracterizada polo abuso da visión de pornografía, con ou sen masturbación, que comporta unha diminución da calidade de vida persoal ou familiar. A masturbación compulsiva forma parte nun concepto máis amplo desta adicción.
Adina (Rossini)

Adina, ovvero Il Califfo di Bagdad (en galego Adina, ou O Califa de Bagdad) é unha farsa nun acto con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Gherardo Bevilacqua Aldobrandini baseado no libreto de Felice Romani Il califo e la schiava. A ópera trata o tema popular do "secuestro no serrallo". A súa estrea non tivo lugar ata o 22 de xuño de 1826, no Teatro Nacional São Carlos de Lisboa. Orquestración
A partitura de Rossini require a utilización de: 2 frautas (tamén piccolo), 2 óboes, corno inglés (só N. 6), 2 clarinetes, 2 fagots
4 trompas, 2 trompetas, trombón
Timbais, bombo, platillos, sistro
Archi
Para os recitativos: Piano (violonchelo e contrabaixo ad libitum) Edicións
Score para canto e piano: Milán, Ricordi, 1859
Partitura: Edicióne crítica editada por Fabrizio Della Seta, Pésaro, Fondazione Rossini, 2000
Adinamia

Adinamia é a ausencia de movemento ou de reacción, o que pode levar a un estado de prostración. Pode ser por causas físicas, como a reducíón da forza muscular, ou psicolóxicas.
Pode ser a causa de numerosas enfermidades ou trastornos psiquiátricos ou psicolóxicos, unha é debida a unha alteración no xene do canal de sodio, a Adinamia episódica de Gamstorp.
Adipsia

Adipsia é a ausencia da sensación de sede. De ser causada por unha lesión hipotalámica ou outra lesión ou tumor precisa tratamento urxente.
En condicións normais é habitual que o corpo non precise repoñer líquidos, que non se teña sede durante un determinado espazo de tempo. Nos humanos a sensación da necesidade de beber está localizada no interior do hipotálamo anterior, e debido a unha lesión hipotalámica pódese chegar á deshidratación ó non estimularse este axeitadamente.
Adive

O adive (Canis aureus aureus) é unha subespecie de chacal común (Canis aureus). Existe unha subespecie propia de Marrocos chamada Canis aureus maroccanus, pode ser domesticada.
Adiviña veronesa

A adiviña veronesa (indovinello veronese en italiano) é un texto breve escrito nas marxes dun pergamiño, datado cara a finais do século VIII ou principios do século IX e que constitúe, xunto cos Xuramentos de Estrasburgo e os Cartularios de Valpuesta, o primeiro texto coñecido nunha lingua romance. Reza do seguinte modo: Significado
Trátase dun testemuño autorreferencial: a descrición do acto de escribir feita polo propio amanuense. É unha adiviña frecuente na literatura tardolatina.
"Diante de si guiaba os bois, araba un lameiro branco, tiña un arado branco e sementaba unha semente negra".
O significado é a escritura. Os bois representan os dedos, partes de traballo do corpo; o lameiro branco era unha folla ou pergamiño; o arado branco, a pluma, que nese tempo adoitaban ser de ganso (brancas); e a semente negra, a escritura. Orixes
Atopado na Biblioteca Capitual de Verona en 1924, o códice procede de España, case con total seguridade de Toledo, desde onde puido ser trasladado a Cagliari e Pisa, antes de chegar definitivamente a Verona. Diversos trazos do dialecto veronés detectados no texto (como versorio co sentido de arado, así como os imperfectos de indicativo en -eba) permiten deducir que o autor foi un amanuense veronés, probablemente da mesma Biblioteca Capitular.
Adiviñación

A adiviñación é o resultado de prover información por interpretación de sinais ou pola revelación dun ser sobrenatural. Non se debe confundir coa videncia: a adiviñación ten lugar nun contexto relixioso e ten un carácter formal e ritual.
A adiviñación está considerada pola comunidade científica como unha superstición mentres os seus partidarios afirman a existencia de centos de evidencias da súa eficacia. Segundo os estudos antropolóxicos a adiviñación estivo e está presente na maioría das relixións e culturas da Terra.
Administración Espacial Nacional Chinesa

A Administración Espacial Nacional Chinesa (CNSA polas súa siglas en inglés; en chinés: 国家航天局; en pinyin: Guójiā Hángtiān Jú) é a axencia espacial nacional da China, responsábel do programa espacial nacional. A China lanzou o seu primériro satélite o 24 de abril de 1970, o Dong Fang Dong (DFH-1), que durou 26 días en órbita, nunha operación da Academia de Tecnoloxía Espacial Chinesa (CAST polas súas siglas en inglés) dirixida por Qian Xuesen. Historia
A CNSA creouse en 1993, ao separarse da axencia aeroespacial. O 14 de outubro de 2003 converteuse na terceira axencia en enviar un home ao espazo, o tenente coronel Yang Liwei. En 2007 lanzou a súa primeira misión á Lúa; a Chang'e 1.
En xullo de 2020 lanzou a súa primeira misión a Marte, Tianwen-1 ("Preguntando ós ceos"). No 2021 trouxo as súas primeiras mostras de chan da Lúa a misión Chang'e-5.
A axencia mantén diversas colaboracións, entre elas, coa ESA, coa que en 2022 leva a cabo o Balloon boom. Bases
Jiuquan (Mongolia Interior), para lanzamentos a órbitas de inclinación media.
Xichang (Sichuan), para lanzamentos a órbitas xeoestacionarias.
Taiyuan (Shanxi), para órbitas polares.
Estación de Espazo Profundo (Neuquén, Arxentina), parte da Rede de Espazo Profundo da China.
Administración Federal de Aviación

A Administración Federal de Aviación​ (en inglés, Federal Aviation Administration, FAA) é unha autoridade nacional con poderes para regular todos os aspectos da aviación civil. Estes inclúen a construción e operación de aeroportos, a xestión do tráfico aéreo, a certificación de persoal e aeronaves, e a protección de activos estadounidenses durante o lanzamento ou reingreso de vehículos espaciais comerciais. Funcións principais
As funcións da FAA inclúen: Regulación do transporte espacial comercial estadounidense.
Regulamento das normas xeométricas e de inspección en voo das instalacións de navegación aérea.
Fomento e desenvolvemento da aeronáutica civil, incluída a nova tecnoloxía aeronáutica.
Emisión, suspensión ou revogación de certificados de piloto.
Regulación da aviación civil para promover a seguridade, especialmente a través de oficinas locais chamadas Flight Standards District Offices.
Desenvolver e operar un sistema de control e navegación do tráfico aéreo tanto para avións civís como militares.
Investigación e desenvolvemento do Sistema Nacional de Espazo Aéreo e Aeronáutica Civil.
Elaboración e execución de programas de control do ruído dos avións e outros efectos ambientais da aviación civil.
Administración de xustiza galega

A Administración de xustiza galega é o conxunto de organismos de xustiza localizados en Galicia, dependente da administración de xustiza estatal. Está estruturada en 5 tribunais e 227 xulgados, onde traballan 321 xuíces e maxistrados. A proporción é, pois, de once xuíces profesionais por cada cen mil habitantes.
Este ámbito comprende, ademais, 4 fiscalías provinciais, integradas por 124 membros do Ministerio Fiscal.
Apoian a actividade xurisdicional dos xuíces e das fiscalías, as unidades da oficina xudicial (180 secretarios xudiciais e 2256 funcionarios[Cómpre referencia]), o Instituto de Medicina Legal (53 médicos forenses), así como persoal laboral facultativo ou técnico (psicólogos, lingüistas, traballadores sociais, educadores sociais, peritos, tradutores, auxiliares de autopsias) e persoal de servizos.
O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia culmina a estrutura desta organización, no segundo nivel sitúanse as audiencias provinciais e na base os xulgados. Xulgados galegos
A planta xudicial galega (234) está distribuída do seguinte xeito: Xulgados de primeira instancia (52): 12 xulgados na cidade da Coruña (dous dos cales son xulgados de familia), 13 en Vigo (dous son de familia), 6 en Santiago de Compostela (un é de familia) e 6 en Ourense (un é de familia), 5 en Pontevedra, Lugo e Ferrol.
Xulgados do mercantil (5): 2 na Coruña e 3 en Pontevedra (un con sede en Vigo).
Xulgados de instrución (31): 8 na cidade da Coruña, 8 en Vigo, 3 en Santiago de Compostela, Lugo, Ourense, Pontevedra e Ferrol.
Xulgados do penal (21): 6 na cidade da Coruña, 4 en Pontevedra, 3 en Vigo, 2 en Santiago de Compostela, Lugo, Ourense e Ferrol.
Xulgados de menores (4): 1 en cada capital de provincia.
Xulgados de violencia contra a muller (2): 1 na Coruña e Vigo.
Xulgados do social (26): 5 na Coruña, 5 en Vigo, 4 en Ourense e Pontevedra, 3 en Lugo e Santiago e 2 en Ferrol.
Xulgados do contencioso administrativo (16): 4 na Coruña, 3 en Pontevedra, 2 en Santiago de Compostela, Lugo, Ourense e Vigo e 1 en Ferrol.
Xulgados de vixilancia penitenciaria (2): 1 na Coruña e 1 en Pontevedra.
Xulgados de primeira instancia e instrución (74): 4 en Cambados e Betanzos, 3 en Cangas, Carballo, O Porriño, Ponteareas, Ribeira, Tui e Vilagarcía de Arousa, 2 no Barco de Valdeorras, Caldas de Reis, O Carballiño, Corcubión, A Estrada, Lalín, Marín, Mondoñedo, Monforte de Lemos, Noia, Ordes, Padrón, Redondela, Verín, Vilalba e Viveiro e 1 en Arzúa, Bande, Becerreá, Chantada, Celanova, A Fonsagrada, Muros, Negreira, Ortigueira, A Pobra de Trives, Ribadavia, Sarria e Xinzo de Limia.
Xulgados de paz
Os xulgados de paz galegos son 270, constituídos nas capitais dos concellos que non son cabeceira de partido xudicial.
Administración única

A administración única foi unha proposta defendida por Manuel Fraga Iribarne como Presidente da Xunta de Galicia que esixía un impulso autonómico consistente nun avance no proceso de descentralización político-administrativa sobre a base do criterio unha función-un órgano. Obxectivos
A administración única trataba de acadar unha economía de gasto e unha superación das duplicidades administrativas dun xeito coherente cunha lectura avanzada do dereito á autonomía política recoñecido no artigo 2 da Constitución española e segundo o principio de subsidiariedade. Deste xeito, as funcións que de xeito eficaz e eficiente poden desenvolverse pola comunidade autónoma non deberían seguir retidas polo Estado central.
Buscábase un modelo político-administrativo estable potenciador do dereito á autonomía. Mecanismos xurídico-políticos
A administración única inspirábase nas técnicas propias do chamado federalismo de execución contrastadas en Estados federados centroeurpeos de Alemaña e Austria ou a Confederación Helvética. Un modelo moi repetido por Manuel Fraga Iribarne foi o de Baviera. Propoñía mesmo superar o teito competencial do Estatuto de Autonomía a través da utilización das Leis de transferencia e delegación previstas no artigo 150. 2 da Constitución. Relativas a Galicia chegaron a aprobarse dúas. A redución substancial da presenza da administración xeral do Estado en Galicia que traería como consecuencia a proposta, compensábase dende un criterio de cohesión identificado coa lealdade constitucional, trasunto da lealdade federal nos Estados desa natureza. Figuras como os Gobernadores civís ou servizos como o SEPES, INEM ou os restos do IRYDA, ICONA etc. non terían sentido. Propostas colaterais
A proposta de administración única era o corolario político-administrativo doutras ideas defendidas por Manuel Fraga Iribarne como o principio de autoidentificación como defensa da cultura e personalidade identitaria de Galicia como pobo dentro dunha España unida pero diversa. Asemade defendíase a constitución dunha Conferencia de Presidentes, un Senado autonómico análogo ao dos Estados Federais, un Consello Económico e Social estatal con presenza autonómica, o protagonismo das comunidades autónomas na elección dunha parte dos maxistrados do Tribunal Constitucional e a participación de Galicia nas institucións europeas incluído, en temas cruciais como a Pesca, no Consello de Ministros da Unión Europea. Isto neutralizaría a reabsorción competencial centralizadora pola vía da execución da normativa europea, as leis básicas estatais, a xurisprudencia do Tribunal Constitucional ou a ordenación xeral da economía.
O sucesor de Manuel Fraga, Alberto Núñez Feijóo non incorporou estas ideas ao seu discurso político. Estas desapareceron dos programas do Partido Popular de Galicia a partir da VII lexislatura.
Ado Birk

Ado Birk, nado o 14 de novembro de 1883 e finado o 2 de febreiro de 1942, foi un político e diplomático estoniano, que foi primeiro ministro do seu país durante tres días, do 28 ao 30 de xullo de 1920. Traxectoria
Ado Birk naceu nunha aldea do concello de Tarvastu, estudou no Seminario Teolóxico Ortodoxo de Riga (1894-1905) e proseguiu estudos na Academia Teolóxica de San Petersburgo e nas facultades de dereito das universidades de Tartu (1907–1908), San Petersburgo (1908–1911) e Leipzig (1911). Entre 1911 e 1912 foi o director da Oficia Estatística de Tallin e de 1912 ata 1917 traballou como procurador no bufete do avogado Jaan Poska ao tempo que desde 1913 entraba na política como concelleiro en Tallin. Membro da Asemblea Provincial Estoniana polo Partido Radical Democrático de Estonia, foi o seu secretario interino en xullo de 1917, foi logo nomeado representante de Estonia en Helsinqui en 1918 ata que en novembro dese mesmo ano foi elixido presidente da Asemblea Provincial e do Comité Xeral de Eleccións da Asemblea Constituínte. Como membro do Partido Popular Estoniano foi desde 1919 ata 1920 vicepresidente da Asemblea Constituínte e ministro de asuntos exteriores, primeiro ministro durante tres días de xullo de 1920 pero a falta de apoio parlamentario botou abaixo o goberno, volveu ao posto de ministro ata o 26 de outubro, elixido deputado no I Parlamento (1920-1922), foi de novo ministro de exteriores en 1925. Birk foi tamén presidente da Sociedade de Bombeiros Voluntarios de Tallin (1917-1924) e presidente da Unión de Bombeiros Estonianos (1919-1922).
Entre 1922 e 1926 foi ministro plenipotenciario de Estonia na Unión Soviética, e como entrou a primeiros de 1926 en conflito co ministro de asuntos exteriores estoniano, rexeitou volver tras o seu cesamento. No verán de 1926 caeu vítima da provocación do servizo secreto soviético, a GPU e entrou na cadea en Rusia, tras saír do cárcere volveu a Estonia en 1927 pero foi acusado de pasar información secreta á URSS e en novembro foi á prisión, en novembro de 1927 o Tribunal de Tallinn-Haapsalu absolveuno. Deixou a política e traballou como empresario, activo membro da Igrexa Ortodoxa Apostólica Estoniana foi o seu secretario ecuménico (1939-1940). Durante a segunda guerra mundial arrestouno a NKVD soviética e o 14 de xuño de 1941 no campo de prisioneiros de Sosva (Urais) foi sentenciado a morte, morrendo antes de executarse a condena.
Adobe

O adobe palabra que provén do árabe al-tub (طوب), é un ladrillo sen cocer, feito con barro (arxila e area) mesturado con palla ou feo e secado ó sol, utilizado na construción; ; con eles constrúense diversos tipos de elementos construtivos, como paredes, muros e arcos. A técnica de elaboralos e o seu uso están estendidos por todo o mundo, atopándose en moitas culturas que nunca tiveron relación entre si. As estruturas de abobe son extraordinariamente duradeiras e as edificacións de adobe son as máis antigas que se conservan, na cidade de Çatalhöyük (Anatolia). Ademais, contan coa vantaxe de que nos climas cálidos conservan o interior frío, aínda que requiren dun mantemento continuo xa que a auga da chuvia desfai o adobe.
Adobe Inc.

Adobe Inc. é unha empresa de software con sede en San José (California, Estados Unidos) fundada en decembro de 1982 por John Warnock e Charles Geschke. Destaca no mundo do software polos seus programas de edición de páxinas web, vídeo e imaxe dixital. Adobe xogou un rol significativo no comezo da revolución da autoedición cando Apple comezou a utilizar PostScript para a súa liña de impresoras LaserWriter en 1985. Historia
A finais dos anos 80, logo de que o Postscript comezase a popularizarse, Adobe lanzou ao mercado Adobe Illustrator, que pronto se converteu nun dos programas indispensables para os profesionais gráficos. A principios dos 90, saíu a primeira versión de Photoshop que eventualmente sería un dos programas insignia da empresa e un dos seus produtos máis vendidos.
Acrobat e o formato PDF tardaron en atopar o seu lugar no mercado, pero a medida que as aplicacións ían integrándose máis as vantaxes do PDF fóronse facendo máis evidentes e actualmente é o estándar no que a intercambio de documentos dixitais respecta.
Adobe non conseguira desenvolver unha aplicación DTP, e polo tanto adquiriu Aldus en 1994, que producía Pagemaker, para competir con QuarkXPress, pero isto non foi suficiente e en 1999 foi presentado InDesign, que progresivamente foi ocupando lugares antes exclusivos de Quark, aínda que aínda non supera o seu market share.
No ano 2005 Adobe comprou Macromedia, coñecida empresa de software distribuidora dos programas Flash, Dreamweaver, Director, Fireworks, e Freehand entre outros. Produtos e tecnoloxías
Adobe produce aplicacións de nivel profesional destinadas ao retoque fotográfico (Photoshop), debuxo vectorial (Illustrator), maquetaxe (InDesign), edición de vídeo (After Effects, Premiere), documentos dixitais (Acrobat), contido web e multimedia (Dreamweaver e Flash), entre outros. Coa adquisición de Macromedia en 2005, Adobe ampliou os produtos que ofrecía con aplicacións e tecnoloxías que se complementaban coas que xa posuía. Adobe tamén é distribuidor de tipografías dixitais.
Un dos principais méritos da empresa foi a creación da linguaxe Postscript, que é a linguaxe que usan as impresoras láser para imprimir correctamente. Un dos desenvolvementos máis coñecidos de Adobe é o formato PDF (Portable Document Format) e Adobe Acrobat, programa que traballa con ese formato, e distribúese en diferentes versións: Adobe Reader (só permite ler PDF e é gratuíto) e Adobe Acrobat (comercialízase en edicións estándar e profesional), que permite crear documentos e outras numerosas opcións sobre o formato. Na actualidade Adobe é o distribuidor do Flash Player, creado por Macromedia, e encargado do desenvolvemento do formato SWF.
Os seus produtos pódense adquirir por separado ou en paquetes que inclúen varias aplicacións que se integran entre se, como o Adobe Creative Suite, Adobe Production Studio e Adobe Studio 8.