proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Monofilético

En filoxenia dise que un grupo é monofilético se todos os organismos incluídos nel evolucionaron a partir dun devanceiro común, e todos os descendentes dese devanceiro están incluídos no grupo. Dita condición recibe o nome de monofilia (do grego μονο- mono-, de μόνος mónos, "un só", "único", e φυλή phylé, "tribo", "grupo de individuos").
Pola contra, un grupo que contén algúns pero non todos os descendentes do devanceiro común máis recente chámase parafilético, e un grupo taxonómico que contén organismos pero carece dun devanceiro común chámase polifilético. Exemplo
Crese que todos os organismos no xénero Homo proceden da mesma forma ancestral na familia Hominidae. Así pois, o xénero Homo é monofilético.
Por outra banda, se se descubrise que Homo habilis desenvolveuse dun devanceiro distinto que Homo sapiens, e este devanceiro non estivese incluído no xénero, entón o xénero resultaría ser polifilético. Desde que os biólogos en conxunto prefiren os grupos monofiléticos, neste caso probablemente ou dividirían o xénero para adecualo ás novas circunstancias, ou o ampliarían para incluír as formas adicionais. Outros usos
O uso aquí recollido foi introducido por Willi Hennig, e o éxito da escola cladista de Sistemática converteuno en dominante. Con todo, débese facer constar que para moitos taxónomos, como Ernst Mayr e a tradición que el chama taxonomía evolutiva, monofilético é todo grupo cuxo devanceiro común máis recente é membro do clado; isto exclúe claramente aos grupos polifiléticos, pero non aos parafiléticos. Este é o significado practicamente universal de monofilético nas publicacións biolóxicas até aproximadamente 1990. Neste uso clásico do concepto chámase monofiléticos tanto aos grupos holofiléticos como aos parafiléticos, na terminoloxía cladística úsase, non de maneira xeneralizada, o termo grupo convexo para referirse ao mesmo concepto.
Monofonía

A monofonía ou monodia, en música, é a textura máis sinxela, que consiste nunha soa líña melódica sen acompañamento musical ningún. Actualmente coñécese tamén como monodia, pero este termo non foi sempre sinónimo de monofonía. Etimoloxías
Monofonía
O termo monofonía está formado polos elementos mono- e -fonía, derivados, respectivamente, das palabras de grego antigo μóνος mónos, "un", "só", "único", e φωνή phōnḗ, "son" (de intrumento musical).
Monodia
An canto a monodia rocede de latín medieval monōdia, e este do grego antigo μονωιδία monōidía, derivado de μονωίδος monōídos, "cantar so". Monodia no século XVI
O estilo musical de finais do século XVI chamado «monodia» (ligado á "Camerata Florentina") non utiliza propiamente a textura aquí definida como monódica, senón a melodía acompañada. Porén, recibiu ese nome xa que, en contraste co estilo dominante entón, era unha soa voz a que conducía o discurso musical sobre un acompañamento instrumental de acordes.
Monogamia

A monogamia (do grego μόνος, mónos, "un" e γάμος, gamos, "matrimonio"), refírese no mundo animal á relación da parella que mantén un vínculo sexual exclusivo durante o período de reprodución e crianza.
Nos seres humanos a monogamia é un tipo de relación amorosa e sexual exclusiva entre dúas persoas, as que manteñen un vínculo matrimonial ou de unión libre por un período de tempo, ou de vida. Á persoa adepta a este tipo de relación denomínaselle monógama pola súa predilección, estea ou non involucrado nunha relación.
A diferenza da monogamia, existe outro tipo de relacións que vinculan a máis de dúas persoas á vez, coma a poligamia (sexa poliándrica ou polixínica), poliamoría, entre outras.
Monografía

Unha monografia (do grego clásico, "un escritor" ou "escrito único") é unha disertación (en sentido lato) sobre un punto particular dunha ciencia, dunha arte, dunha localidade, sobre un mesmo asunto ou sobre asuntos relacionados. Comumente escrito só por unha persoa. É o principal tipo de texto científico. É un traballo académico que presenta o resultado de investigación pouco complexa e sobre un tema único e ben delimitado. Consideracións xerais
Raramente a monografía é elaborada con base en pescuda orixinal ou presenta resultado de estudo experimental; normalmente é un estudo recapitulativo, de base bibliográfica. Visa xeralmente á obtención do título de bacharelato ou especialista, sendo usada aínda como traballo de conclusión dalgunha disciplina regular.
En xeral, rolda as 30 á 35 páxinas, variando pouco ese número. É o traballo final dos cursos de graduación, elaborado despois de ter cursados os respectivos créditos e feita a pescuda correspondente; é desenvolvida, nalgúns casos, baixo a asistencia dun orientador académico. Raramente ten defensa pública.
Monolene microstoma

Monolene microstoma é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos bótidos, coñecida en galego como rapapelos de boca pequena. Descrición
Trátase dun peixe plano duns 20 cm de lonxitude, sinistro (é dicir, con dos ollos situados no lado esquerdo da cabeza), mariño, bentónico, demersal (batipeláxico), que vive a profundidades de entre os 25 e os 460 m, que habita nas costas do Atlántico oriental, desde Senegal e o golfo de Guinea até Namibia. Pesca
O rapapelos de boca pequena é unha especie comestíbel, e péscase nas zonas pesqueiras 34 e 47 (Atlántico centro-leste e Atlántico sueste).
Monolingüismo

O monolingüismo é un feito sociolingüístico, psicolóxico e cognitivo asociado ao feito de falar só un idioma. É o oposto do bilingüismo e do multilingüismo.
Os habitantes de Estados Unidos, de Alemaña ou Xapón son vistos a miúdo como monolingües. As persoas cuxa lingua materna está moi estendida no mundo, é culturalmente influente ou útil economicamente teñen unha gran probabilidade de ser monolingües.
Monometilhidracina

A monometilhidracina (abreviadamente, MMH) é un composto químico líquido incoloro que tende a poñerse amarelo en contacto co aire. É tóxico e volátil e reacciona co dióxido de carbono e o osíxeno. Ten un olor similar ao do amoníaco. É miscible con auga, hidracina e alcohois de baixo peso molecular. É máis estable que a hidracina durante os incrementos de temperatura e ten unha estabilidade similar á hidracina durante a oxidación catalítica.
A MMH utilízase como propelente en motores de naves en órbita, sendo máis densa que a UDMH (Dimetilhidracina asimétrica) e tendo un rendemento algo mellor.
Monomito

O monomito ou mito único, tamén coñecido como viaxe do heroe, é un termo acuñado polo antropólogo e mitólogo estadounidense Joseph Campbell para definir o modelo básico de moitos relatos épicos de todo o mundo. Este patrón tan amplamente distribuído está descrito por Campbell na súa coñecida obra The Hero with a Thousand Faces (1949). Grande admirador do novelista James Joyce, Campbell tomou prestado o termo "monomito" da novela de Joyce Finnegans Wake.
Campbell sostén que os heroes de numerosos mitos de tempos e rexións dispares comparten estruturas e desenvolvementos fundamentais, que aparecen resumidos en The Hero with a Thousand Faces.
Campbell e outros estudosos, tales como Erich Neumann, describen as historias de Gautama Buda, Moisés e Cristo en termos de "monomito", e Campbell sostén que moitos mitos clásicos de gran variedade de culturas seguen este patrón básico.
Mononucleose infecciosa

A mononucleose infecciosa é unha doenza infecciosa causada polo virus de Epstein-Barr (VEB) que pertence á mesma familia do virus do herpes. Con moita menos frecuencia pode ser producida polo cytomegalovirus e nun 1% dos casos por Toxoplasma gondii.
Aparece máis frecuentemente en adolescentes e adultos mozos, e os síntomas que a caracterizan son febre, farinxite ou dor de gorxa, inflamación dos linfonodos e fatiga.
Monopatín

O termo monopatín refírese a unha táboa de madeira con catro rodas en parella que serve para practicar o deporte chamado skateboarding.
Para usalo débese montar de pé enriba del. Cada par de rodas ten un eixo que se suxeita cunha vásteza flexíbel lixeiramente inclinada á táboa, o que permite facer xiros por inclinación da táboa a un lado ou a outro, e o movemento de xiro suave dos eixos que leva consigo. A táboa ou monopatín serve para dar chimpos e distintos tipos de tricks (trucos), como por exemplo: kickflips, ollies, 180º. ..
Foi inventado en 1963 en Malibú (California, Estados Unidos), por Mickey Muñóz e Phil Edwards como substituto da táboa de surf en terra. Quitaron as rodas a uns patíns, puxéronllas a unha táboa de madeira e chamárono Surf Roll.
Monopolio

Un monopolio (do grego monos -un-, polein -vender-) é unha situación de erro de mercado na que, para unha industria que posúe produto, un ben, un recurso ou un servizo determinado e diferenciado, existe un produtor (monopolista) oferente que posúe un grande poder de mercado e é o único da industria que o posúe.
Débese ter en conta que no mercado non existen produtos substitutivos, é dicir, non existe ningún outro ben polo cal se poida substituír sen ningún inconveniente e, polo tanto, este produto é a única alternativa que ten o consumidor para mercar. Adóitase definir tamén como "mercado no que só hai un vendedor", pero dita definición corresponderíase máis co concepto de monopolio puro.
O monopolista controla a cantidade de produción e o prezo. Pero iso non significa que poida cobrar o que queira se pretende maximizar os beneficios. Para iso o monopolista debe descubrir os seus custos e as características da demanda do mercado (elasticidade, preferencias etc. ). Con esta información decide cal é a cantidade que vai producir e vender; e o seu prezo.
Desde un punto de vista económico pódese afirmar que o custo marxinal do monopolista -incremento do custo por unidade fabricada- representa a oferta total do mercado e o ingreso medio do monopolista -prezo por unidade vendida- non é máis que a curva de demanda do mercado. Para elixir o nivel de produción maximizador do beneficio, o monopolista ha de coñecer o seu ingreso marxinal (variación que experimenta o ingreso cando a oferta varía nunha unidade).
Monopolio puro

O monopolio puro (do grego, mono
único e polio
vendedor) é unha estrutura de mercado caracterizada pola presenza dunha única empresa, que produce un ben homoxéneo e que se comporta non paramétricamente en prezos, e pola existencia de barreiras de entrada e saída no mercado. En xeral está probado, nos modelos Microeconómicos que o estudan, que, cando o Monopolio non pode realizar discriminación entre os seus compradores (é dicir, cando non pode poñer prezos distintos para cada consumidor en función das posibilidades deste), senón que pon o mesmo prezo para todos os posibles compradores, neste caso, o prezo de equilibrio no mercado e a cantidade producida dese ben, que se determinan a partir de onde se cruzan a curva de custo marxinal (que depende da función de produción da empresa monopolística) e a curva de ingreso marxinal (que depende da demanda do ben producido pola empresa, demanda que depende dos compradores dese ben), son tales que, xeralmente, cumpren isto: O prezo posto pola empresa é máis alto que nos casos nos que non hai monopolio.
A cantidade producida pola empresa é tamén menor que nos casos de non monopolio.
E a utilidade total percibida por todos os axentes, tanto os compradores como a empresa monopolística, a suma desas utilidades, acostuma ser menor tamén que nos casos de non monopolio.
Por todas estas razóns, e algunhas máis, os monopolios son vistos de forma negativa nos mercados (como as leis Anti-Monopolio dos Estados Unidos). Non obstante, existen algúns monopolios inevitables, chamados monopolios naturais. En ocasións procúrase que os problemas deste tipo de monopolios se resolvan de maneira que sexa unha institución pública (que se supón que non ten interese en maximizar o seu propio beneficio, senón o benestar global) quen controle o prezo e a produción dese monopolio o que permite varialos en función dos usuarios ou compradores do monopolio.
Monopolo magnético

En física un monopolo magnético é unha partícula hipotética que formulou por primeira vez Paul Dirac en 1931.
Todos os imáns que coñecemos, é dicir, obxectos que crean un campo magnético debido a que están imantados, son dipolos magnéticos, é dicir, posúen un polo norte dende o que saen as liñas de campo e un polo sur polo que as liñas de campo regresan ó interior do obxecto. Un monopolo magnético é un concepto teórico que define a un obxecto que só emita liñas de campo ou que só as recolla, un obxecto que só teña polo norte ou polo sur. Non se coñece polo momento ningún obxecto con esta característica, aínda que as teoría do big-bang predí que nalgún lugar do universo deberían existir.
Monopsonio

Un monopsonio (do grego mono- 'único' e psonios 'compra') é unha situación de fallo de mercado que aparece cando nun mercado existe un único consumidor, no canto de varios. Este, ao ser único, ten un control especial sobre o prezo dos produtos, pois os produtores teñen que adaptarse dalgún xeito ás esixencias do comprador en materia de prezo e cantidade. Isto permítelle ao consumidor obter os produtos a un prezo menor ao que tería que pagar se estivese nunha situación de competencia perfecta.
Un exemplo claro de monopsonio é a obra pública, na que existe unha situación normal de competencia entre os produtores (empresas construtoras), pero un só consumidor (o Estado).
Monosemia

A monosemia é unha circunstancia semántica que se dá cando unha palabra ou expresión lingüística só ten un significado (ou contido ou acepción). A monosemia pura, igual que a sinonimia pura, dáse en casos extremadamente particulares, debido a que as propias características da significación e o uso das linguas fan uso da polisemia como mecanismo que permite a economía da linguaxe. Malia isto, unha estimación para o galego en base ó primeiro 20 % do Gran Diccionario Xerais da Lingua (2000) indica que hai unha media de algo menos de 1, 8 acepcións/palabra.
Na terminoloxía, a monosemia é unha esixencia da propia aplicación do traballo terminolóxico, pois o uso do corpus terminolóxico non pode dar lugar a erros nin ambigüidades.
Monospermo

En botánica, o adxectivo monospermo, feminino monosperma, refírese especificamente a que un froito ou froita dunha planta espermatófita (fanerógama), tanto anxiosperma como ximnosperma, só contén unha soa semente dentro da súa estrutura, sen ter en conta a súa denominación taxonómica ou a forma. Por exemplo, un legume monospermo, unha drupa monosperma.
Este neoloxismo cuñouse a finais do século XVIII, e aparece documentado po primeira vez en 1798 en francés. Etimoloxía
Este termo está formado pola unión dos elementos mono- e -spermo, -a, tirados do grego antigo μóνος mónos, "só", "único", e σπερμά spermá, "semente". Monospermia
Relacionado con este termo está o substantivo monospermia, co que se denomina: a calquera fenómeno relativo ás plantas ou aos froitos monospermos, e
a fecundación dun óvulo mediante un só espermatozoide, o que constitúe a regra.
O seu antónimo é polispermia que entrou na linguaxe científica moito antes que monospermo, xa que aparece en inglés a finais do século XVII (monosperm non entrou no inglés até 1879).
Monoxeneo

Os Monoxeneos (Monogenea) son unha clase de vermes planos pertencentes ao filo dos platihelmintos e que ten como principal característica o feito de ser animais parasitos externos ou semiexternos de peixes e anfibios. Diferéncianse doutros platihelmintos no feito de ter un ciclo biolóxico cun só hóspede.
A súa boca ten unha ventosa oral pequena ou inexistente, logo teñen unha farinxe e un enterón bifurcado. Teñen dous nefridióporos anteriores nun grande órgano de fixación posterior chamado opistohaptor.
Existen unhas 1. 100 especies. O seu corpo alongado e plano e a maioría son moi pequenos (30 μm a 2 cm). Todos os monoxeneos son hermafroditas, pero é moi frecuente la fecundación cruzada.
Monoxénese (lingüística)

Monoxénese, en lingüística, refírese á doutrina que defende que todas as linguas humanas faladas proceden dunha única lingua ancestral falada hai varios miles de anos no período Paleolítico.
O primeiro intento filoloxicamente serio para asentar a realidade da monoxénese semella deberse ao lingüista italiano Alfredo Trombetti, que expuxo os argumentos na súa obra L'Unità d'origine del linguaggio (A unidade da orixe da lingua), publicado en Boloña en 1905 (cf. Ruhlen, 1994).
Dous destacados defensores actuais (2008) da monoxénese lingüística son Merritt Ruhlen e John Bengtson.
A monoxénese estivo descartada por numerosos lingüistas a finais do século XIX. É algo máis popular entre eles hoxe en día. Pódese dicir que a maioría dos lingüistas do presente non aceptan a teoría monoxenética ou, polo menos, non están interesados nela.
Por outra banda, desde o punto de vista de investigadores noutros campos científicos, como Richard Klein en Paleoantropoloxía, a capacidade para producir discursos complexos non foi desenvolvido até ha uns 50. 000 anos (coa aparición do "home moderno" ou home de Cro-Magnon). Así, que se todas as poboacións da Terra (incluíndo os aborixes australianos, xurdidos hai 50. 000 a 40. 000 anos) proceden dunha única emigración desde África, a monoxénese lingüística convértese nunha hipótese asumíbel.
A dificultade radica na profundidade do tempo, que é máis antiga do que os lingüistas poden rastrexar hoxe (p. ex. , entre 6. 000 e 8. 000 anos para o caso das linguas indoeuropeas e 15. 000 anos no caso das linguas nostráticas). Porén, algúns lingüistas, como Trombetti, e máis recentemente, Merrit Ruhlen (1994) sosteñen que esa dificultade pode ser salvada. O método proposto aconsella a comparación entre máis idiomas até achegarse á súa fonte común.
Mons Maenalus

A Mons Maenalus (latín para Monte Mainalo) foi o nome dunha constelación creada por Johannes Hevelius no século XVII, tal como publicou na súa obra Firmamentum Sobiescianum. Características
Esta constelación, sita entre Boötes e Virgo, e xeralmente considerada parte da primeira, simboliza o monte do mesmo nome que se atopaba na rexión de Arcadia en Grecia, onde se supón que estaba parado Boötes (o pastor). Na actualidade está obsoleta, sendo a súa estrela máis brillante 31 Bootis, unha xigante do tipo G de magnitude aparente 4, 86.
O monte tomou o seu nome da mitoloxía grega. Algúns din que Maenalus foi o fillo máis vello de Licaón, rei de Arcadia, o que fixo de Maenalus irmán de Calisto e, polo tanto, tío do seu fillo Arcas, a quen segundo algunhas interpretacións representa a constelación de Boötes. Outros, no entanto, afirman que foi en realidade o fillo de Arcas e, polo tanto, o neto de Calisto. De calquera xeito, Maenalus deulle o seu nome ó monte e en Arcadia á cidade de Maenalon, cidade fundada polo mesmo Maenalus. O nome moderno do monte Maenalus é Mainalos.
Monster's Ball

Monster's Ball é un filme estadounidense dirixido por Marc Forster que se estreou no 2001. Está protagonizado por Billy Bob Thornton, Halle Berry, e Heath Ledger. Sinopse
A familia Grotowski está formada por Hank, o seu fillo Sonny e o seu pai Buck. Tres xeracións cuxo traballo na prisión federal do estado de Louisiana consiste en executar ós condenados a morte. O patriarca da familia, xa retirado, transmitiu ó seu fillo o odio cara a xente de cor, pero o seu neto Sonny parece apartarse da tradición familiar. Cando o gobernador da luz verde á execución de Lawrence Musgrove, un home negro, desencadearanse unha serie de traxedias que cambiarán a vida de Hank. Personaxes
Billy Bob Thornton como Hank Grotowski
Halle Berry como Leticia Musgrove
Heath Ledger como Sonny Grotowski
Peter Boyle como Buck Grotowski
Sean Combs como Lawrence Musgrove
Mos Def como Ryrus Cooper
Coronji Calhoun como Tyrell Musgrove
Charles Cowan, Jr. como Willie Cooper Galardóns e nomeamentos
2001: Oscar: Mellor actriz (Halle Berry). 2 nomeamentos.
2001: Nomeada ó Globo de Ouro: Mellor actriz - drama (Halle Berry).
2002: Nomeada Premios BAFTA: Mellor actriz (Halle Berry).
2001: 2 premios National Board of Review: Mellor actor (Billy Bob Thornton) e actriz (Halle Berry).
2002: Festival de Berlín: Oso de Prata - Mellor actriz (Halle Berry).
Monstro

Un monstro (do latín: monstrum) é calquera criatura, xeralmente persoa ou animal fantásticos, que provoca medo ou dano físico pola súa aparencia ou accións. Adoita aparecer nas lendas e novelas de terror.
A palabra ten unha connotación de maldade, xa que os monstros son moralmente censurábeis. Tamén se aplica en sentido figurado a unha persoa malvada ou que cometes crimes.
Por outra banda, recentemente algúns medios presentaron monstros como personaxes simpáticos e ata heroicos, como por exemplo as películas de animación Monsters, Inc. e Shrek, e as franquías Pokémon e Digimon.
Mont-ras

Mont-ras é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que forma parte da comarca do Baix Empordà. Atópase no norte da Costa Brava.
Tiña en 2015 unha poboación de 1. 710 habitantes. [Cómpre referencia]
As illas Formigues, ata 2007 de uso compartido con Palamós, pertencen exclusivamente ao concello de Mont-ras.
Montagnat

Montagnat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Montagnieu, Ain

Montagnieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Montanges

Montanges é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Montañas Byam Martin

As montañas Byam Martin son unha cordilleira moi accidentada que se estende de leste ó oeste da illa Bylot en Nunavut, Canadá. E unha das serras máis setentrionais do mundo e, xunto coas montañas Baffin, das que son extensión, forman parte do sistema montañoso da cordilleira Ártica.
O cume máis alto é o Angilaaq, de 1951 m, situado preto do centro da illa. O territorio caracterízase por ter picos escarpados e vales profundos con glaciares que causan unha grande actividade erosiva. Malia non ter asentamentos polo inhóspito do territorio, si recibe visitas dos inuit de Pond Inlet e arredores.
Xeoloxicamente compóñense de rochas ígneas cristalinas da era arcaica e de metasedimentarias e metamórficas do proterozoico. Historia
A primeira expedición ás montañas Byam Martin da que se ten coñecemento data de 1931 por Pat Biard. Atravesou a illa Bylot dende o glaciar Aktineq ata a baía Bathurst, na costa leste, volvendo polo glaciar Sermilik. O 7 de xuño de 1939 escalou un pico sen nome de 1829 m. En 1954 o escalador estadounidense Ben Ferris, membro do club de montañismo de Harvard, subiu ó monte Thule (1711 m). O explorador británico Bill Tilman fixo unha expedición no 1963 navegando ata a costa norte e atravesando a illa cara ó sur, sen realizar ascensos ós cumes. Laurie Dexter, un pastor anglicano residente na rexión ártica, explorou e ascendeu a varias montañas da costa sur. En 1974 o doutor George Van Brunt Cochran escalou un pico sen nome ó oeste do glaciar Narsarsuk, na costa sur. En 1977 unha expedición canadense de cinco persoas, liderada por Rob Kelly, cruzou a illa de noroeste a sueste, ascendendo a un total de 20 cumes. O 27 de xullo fixérono ó que Pat Biard subira no 1939. En xuño de 1981 outra expedición canadense, desta vez de catro persoas do club de montaña Grant MacEwan, e liderada por Jack DeBruyn, atravesou a illa de noroeste a sur, facendo 15 escaladas das que 14 foron primeiros ascensos máis o de Pat Biard, ó que chegaron o 3 de xullo. Tres anos despois outra expedición canadense, encabezada por Mike Schmidt, cruzou a illa de norte a sueste, con 28 cumes e 16 primeiros ascensos. Imaxes
Montañas Xiao

Montañas Xiao ou Montañas Yao (en chinés 崤山, en pinyin Xiáo Shān ou Yáo Shān) é unha cadea montañosa no oeste de Henan, China ao norte do río Luo e ao sur de Sanmenxia. O rango forma parte do Xiáo (崤 ) rexión histórica na fronteira das provincias de Hénán e Shānxī na China. A zona entre Yáo e o paso estratéxico de Hángǔ chamábase Xiáohán (崤函). Principais picos
Os principais picos inclúen Qīnggǎngfēng (青崗峰; 1903 m) e Guānyúnshān (冠雲山; 1666 m). Nome
O lugar tamén é famoso porque existe unha disputa sobre a pronuncia do seu nome. Segundo un dos dicionarios de chinés mandarín máis autorizados, o Cihai (辭海), xiáo debería ser yáo segundo a pronuncia antiga. Non obstante, outros dicionarios como Ciyuan (辭源), Xīnhuá Zìdiǎn, Hànyǔ Dà Cídiǎn e Xiàndài Hànyǔ Cídiǎn usan a pronuncia de xiáo.
Montceaux

Montceaux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Montcet

Montcet é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Monte Baker

O Monte Baker (elevación: 3. 285 metros) é un estratovolcán situado no estado americano de Washington, nos Estados Unidos de América, a cerca de 50 Km ao leste da cidade de Bellinghan. É tamén visíbel desde a provincia canadense da Columbia Británica.
Monte Etna

O monte Etna é un volcán activo que se atopa na costa leste de Sicilia, entre as provincias de Messina e Catania. Ten ó redor de 3357 m de altura. O Etna é o volcán activo máis grande de Europa e a montaña máis alta de Italia ó sur dos Alpes. O Etna cobre unha área de 1190 km². Topónimo
A poboación local adoita referirse ao monte como Gibellu, do árabe جبل ŷébel (monte, montaña), usando o topónimo Etna para o cono volcánico. Historia
A actividade volcánica do Etna comezou hai uns 700000 anos, sendo este un volcán submarino, que se foi desprazando cara ao interior. O Etna é o que se denomina un estratovolcán formado como resultado de erupcións sucesivas.
Na actualidade segue en actividade e ten varios cráteres arredor dos 3000 m con fumarolas permanentes. Entre xullo e agosto de 2001 unha erupción arrasou unha estación de esquí situada na ladeira sur do volcán. Tamén estivo activo en novembro de 2002, e en xaneiro de 2005 a lava non chegou ás zonas habitadas, aínda que as emisións puideron verse dende toda a costa siciliana manando das aperturas laterais situadas a 2620 e 2400 metros. Volveu ter actividade en maio de 2011, marzo de 2012, febreiro de 2013, xaneiro de 2014, decembro de 2015, maio de 2016 e marzo de 2017. En decembro de 2018 unha erupción obrigou a desviar o tráfico aéreo, causando máis de 150 terremotos.
O 16 de febreiro de 2021 volve a entrar de novo en erupción. Mitoloxía
Segundo a mitoloxía grega, no interior do Etna estaban as forxas de Vulcano, que traballaba alí coa axuda dos ciclopes. Outra lenda di que a actividade do volcán se debe a que Atenea sepultou alí ó xigante Encélado, no transcurso da Xigantomaquia, ó lanzar sobre el a illa de Sicilia.
Monte Faro

O monte Faro, ou Monte do Faro, é, con 1187 metros, o pico máis alto da serra do Faro e un espazo natural declarado zona especial de conservación (ZEC). O monte marca o límite de separación natural entre os concellos de Chantada e Rodeiro e dende el poden divisarse as catro provincias galegas. Flora e fauna
Flora
No espazo hai zonas con queirogais secos e vexetación de trebeiras e brañas como gramías de ciclo anual. Os prados están en solos calcarios, de arxilas ou turbosos. Os bosques son polo xeral de Alnus glutinosa e Fraxinus excelsior e carballeiras de Quercus robur e Quercus pyrenaica.
Fauna
As especies en risco presentes no espazo natural son o invertebrado Lucanus cervus, o anfibio Discoglossus galganoi, os réptiles Chioglossa lusitanica e Lacerta schreiberi, e os mamíferos Barbastella barbastellus, Lutra lutra, Myotis myotis, Rhinolophus ferrumequinum, Rhinolophus hipposideros. Patrimonio
Etnografía
Romarías
Preto da cima nunha especie de chaira atópase o santuario da Nosa Señora do Faro. Hai dúas Romarías do Faro, a primeira celébrase o día 15 de agosto e, a segunda e principal, o 8 de setembro. Consérvanse dúas imaxes da Virxe do Faro, unha permanece sempre no santuario e a outra na igrexa de Requeixo. Segundo os veciños esta segunda virxe que ten o manto de Inmaculada de cor branca é "filla" da primeira. Esta sobe en procesión o día 7 a visitar a "nai" e o día 9 volve a baixar.
Ata o santuario achéganse veciños de toda a comarca movidos pola fe na Virxe de Faro. Os romeiros que se ofrecen soben de xeonllos por unha pendente chamada costa das cruces para pedirlle favores a Nosa Señora do Faro considerada unha das máis milagreiras. Tamén a tradición leva os devotos a non marchar sen levar ou beber auga da fonte milagreira.
Monte Gaiás

O monte Gaiás é un dos diversos montes que rodean a cidade de Santiago de Compostela, coñecido por ser o espazo xeográfico onde se localiza a Cidade da Cultura de Galicia, cuxa construción comezou no ano 2001. Características
O Gaiás ten unha altura de 362 metros, o que o sitúa como terceiro cumio máis alto de Santiago de Compostela, por tras do Viso (397 m) e do Pedroso (456~461 m). Parques
No monte Gaias hai tres espazos verdes: O Bosque de Galicia, un espazo de 24 ha con 7. 000 árbores de especies autóctonas (carballos, castiñeiros, salgueiros, bidueiros, ameneiros, espiños, loureiros etc. ) e unha rede de sendas peonís de 3 km. Conta con zonas de descanso e un miradoiro orientado ao solpor de Compostela. O proxecto partiu da idea orixinal de Eisenman Architects Na segunda fase, o Bosque contará cunha superficie total de 34 ha e preto de 12. 000 árbores novas.
O Xardín Literario, un espazo verde dedicado aos escritores e poetas galegos. Ocupa algo máis dunha hectárea, con árbores de 14 especies diferentes que evocan na súa disposición as follas dun libro, un sendeiro chamado "o Camiño dos Libros", e unha instalación artística xerada a través de placas con citas literarias de autores galegos, rodeado de camelias. Tapices vexetais con plantas trepadoras, taludes axardinados, un estanque, un miradoiro e un pequeno auditorio ao aire libre configuran o lugar. Foi deseñado pola arquitecta Isabel Aguirre, directora da Escola Galega da Paisaxe da Fundación Juana de Vega.
Parque do Lago duns 51. 163 m2, un proxecto de rexeneración paisaxística que conta cun lago de 4. 783 metros cadrados, rodeado de vexetación preexistente, e unha plataforma de madeira con bancos, e un sistema de iluminación con cintas led de baixo consumo. O parque conta tamén cunha carballeira convertida en espazo de lecer con mesas, bancos e elementos deportivos con camiños para corredores.
Monte Hood

O Monte Hood, situado no norte do estado americano de Oregón, é un estratovolcán dormente. Sitúase preto de 100 Km da cidade de Portland. É a montaña máis alta de Oregón.
Monte Kosciuszko

O Monte Kosciuszko, con 2. 228 m. s. n. m. é a maior elevación da Australia continental, porén a maior altura do estado australiano sitúase no monte Mawson Peak, con 2. 745 m, sito na illa Heard. O monte é citado, con frecuencia, como Kosciusko, porque este foi en realidade o nome oficial até 1997, cando a Geographical Names Board of New South Wales adoptou como oficial a grafía máis próxima á polaca. Cambios de localización
Diversas medición demostraron que o pico que orixinariamente fora baptizado como Kosciuszko, era lixeiramente máis baixo que o seu veciño, o Monte Townsend, de xeito que, para manter a posición, os nomes foron transpostos por decisión do New South Wales Lands Department. Así o cadro de Eugene von Guerard, exposto na National Gallery of Australia, titulado "Northeast view from the northern top of Mount Kosciusko" (1863) (Vista do nordeste desde a cima do Monte Kosciusko), é actualmente desde o Monte Townsend. Xeografía
O Monte Kosciuszko érguese na cadea montañosa dos Alpes Australianos ou Snowy Mountains, no interior do Parque Nacional Kosciuszko. Ascensións
Ha motivos para crer que os primeiros en subir á cima do Kosciuszko foron aborixens, con anterioridade á chegada dos europeos.
A primeira escalada documentada foi realizada polo explorador polaco Paweł Edmund Strzelecki no ano 1840, que foi quen lle puxo o nome á montaña, impóndolle o do xeneral Tadeusz Kościuszko, heroe nacional da Polonia.
Outros datos
No Territorio Antártico Australiano sitúase aínda o Monte McClintock, de 3. 492 m, que supera as dúas cimas arriba citadas.
Monte Logan

O monte Logan é o monte máis alto do Canadá e o segundo máis alto de Norteamérica despois do Denali. O monte recibe o seu nome por Sir William Edmond Logan, xeólogo canadense, fundador do Geological Survey of Canada (GSC). O monte Logan está situado na Reserva do Parque Nacional Kluane no suroeste de Yukon, menos de 40 km ao norte da fronteira entre Yukon e Alasca. No monte sitúanse os glaciares Hubbard e Logan. Crese que o Logan é a montaña non volcánica de maior circunferencia da Terra.
Debido á actividade tectónica de levantamento, o monte Logan aínda continúa a aumentar a súa altura. Antes de 1992, a altura exacta do monte era descoñecida, e as medidas estaban entre 5959 e 6050 m. En maio de 1992, unha expedición da GSC subiu ao monte e fixou a altura en 5959 m empregando o GPS.
As temperaturas no monte Logan e as súas proximidades son extremadamente baixas, chegando a -45 °C no inverno e tendo unha temperatura mediana no verán de -27 °C. O 26 de maio de 1991 rexistrouse unha temperatura non oficial de -77, 5 °C.
Monte Meru (mitoloxía)

O monte Meru é unha montaña mítica considerada como o eixe do mundo nas mitoloxías persa e sobre todo hindú. Tería unha altura de 80. 000 leguas (450. 000 km) e estaría situado no centro da Terra, en Jambudvipa, un dos continentes dos mitos indios. Cóidase como a morada dos deuses ou deva. Por encima encóntranse os ceos, por debaixo os infernos, e en todo o seu arredor esténdese o mundo visíbel. En torno ao monte Meru xira o sol.
O monte Meru viría a corresponder, talvez, a unha montaña sita sobre a beira occidental do lago Manasarovar, que se chama hoxe monte Kailash (mais o seu nome en sánscrito é Meru ou Sumeru).
Certas lendas relatan que o monte Meru e Vayu, o deus do vento, eran bos amigos. Porén, o sabio Nârada achegouse a Vayu, incitándoo a humillar á montaña. Vayu soprou con toda a forza durante un ano, mais Meru non se lle someteu. Ao cabo dun ano, Meru descansou do seus esforzos por uns instantes. Vayu aproveitou e aumentou a forza do seu sopro. Entón a cima da montaña desprendeuse e caeu no mar, onde formou unha illa, a actual Sri Lanka, antiga Ceilán.
A arquitectura dos templos hindús simboliza esta montaña sacra (os andares do templo son sempre de número impar: 3, 5, 7…). Un exemplo característico é Angkor Wat.
Monte Montefurado

Montefurado é un monte galego atravesado polo río Sil, furado que os romanos fixeron en busca do ouro deste río. Historia e características
Pertence ó Macizo Central ourensán. Dá nome á parroquia de Montefurado, no concello de Quiroga.
O burato, tamén coñecido como Boca do Monte, foi construído no século II, en tempos do Emperador Traxano, para desviar o leito do río e poder extraer o ouro que este arrastraba lavando o lodo da antiga conca. Ten uns 400 metros de longo por 19 de ancho, e unha altura media de 17 metros. Unha difícil obra de enxeñaría para a época. Dise que os romanos talaron unha fraga de aciñeiras que había preto do lugar que aínda conserva o topónimo de Enciñeira para romper a roca a fogo. Os romanos estaban acampados no lugar de Sesmil, que toma o seu nome da lexión romana dese nome.
En 1934 unha chea do río provocou o derrube do túnel e que a boca ficase taponada. As augas do río volveron ao seu antigo leito, inundando as terras de labradío. Ata 1935 non empezaron os traballos de limpeza, que se viron paralizados pola guerra civil española. En 1941 volveuse abrir o túnel. Explicacións históricas
Existen varias teorías e explicacións sobre a orixe e uso de Montefurado: Sería unha obra para desviar o leito do río e buscar ouro no antigo leito. Este terreo é empregado actualmente, e de antigo, como lugar de cultivo e a terra non está removida.
Podería ter sido unha obra feita para seguir unha veta de mineral de ouro. Ademais do túnel principal existen máis túneles auxiliares xa taponados aínda que hai un preto do principal acceso. O túnel ten dous metros de ancho por outros dous de alto. A súa función é descoñecida.
O túnel empregaríase para o lavado do mineral.
Sobre o túnel houbo ata o século XIX unha fortaleza da que xa non queda nada.
Monte Morning

Monte Morning é un estratovolcán con feitío de domo situado preto do estreito de McMurdo, ao OSO do monte Discovery e ao leste do glaciar Koettlitz en Terra Vitoria. Descubriuno a Expedición Nacional Británica á Antártida (1901–04) e recibiu o seu nome do navío da expeción, o Morning. Asociado con el está o glaciar Morning.
Monte Obama

O monte Obama (coñecido como Boggy Peak até o 4 de agosto de 2009) é o punto máis alto das montañas Shekerley, da illa de Antiga e de Antiga e Barbuda. Atópase na zona sur da illa e alcanza unha altura de 402m. Recibe o seu nome de Barack Obama, o Presidente dos Estados Unidos de América número 44. Cambio de nome
O 4 de agosto de 2009, durante o 48 aniversario do daquela presidente dos Estados Unidos Barack Obama, o primeiro ministro Baldwin Spencer cambiou o nome a monte Obama. O seu antigo nome era Boggy Peak.
Monte Olimpo, Chipre

O monte Olimpo é a montaña de maior elevación na illa mediterránea de Chipre, cunha altura de 1. 953 metros sobre o nivel do mar. Xeografía
O Olimpo chipriota forma parte da cadea dos montes Troodos e érguese máis ou menos no centro-oeste da illa. O pico máis alto da montaña, denominado Chionistra, está case por completo ocupado polas instalacións de telecomunicacións e radar do exército chipriota e do Reino Unido, consonte ao Tratado de Independencia asinado no 1960. Ascensión
É posíbel ascender seguindo a estrada que sobe polo monte, ou ben a pé a través dun val no que se poden observar algunhas fervenzas. Nas proximidades do monte radica o famoso mosteiro de Kykkos. Instalacións de esquí
No inverno, entre o mes de xaneiro e o de marzo, con algunhas precipitacións é posíbel esquiar nas catro pistas do Olimpo, ás que se chega desde a estrada que sae desde a aldea de Troodos. Nota
O Olimpo mitolóxico da Grecia Antiga está inspirado por outro monte homónimo, o Olimpo de Grecia, sito entre as rexións da Macedonia helena e a Tesalia.
Monte Pedroso

O monte Pedroso é un monte situado no concello de Santiago de Compostela, na parroquia de Santa María de Figueiras. Situación
Dista tan só 3 km do casco urbano da capital galega. Accédese a el a través do Campo das Hortas e da Calzada do Carme de Abaixo. Está na marxe dereita do río Sarela. Dende o seu cumio (461 m) hai unha boa vista de Compostela e doutros montes próximos como o de Fontecova. Historia
Da presenza humana no Pedroso desde tempos remotos dan testemuña os petróglifos preto do cumio. Na zona consérvase unha ponte medieval. Está protexido desde hai anos da construción para que ningún edificio poida competir nunca en altura nin en visibilidade coa catedral de Santiago.
No cumio atópanse as antenas e instalación dos reemisores de radio e televisión. Os seus bosques foron moi castigados na vaga de incendios do verán de 2006.
Monte Popomanaseu

Monte Popomanaseu é a montaña máis alta das Illas Salomón. Atópase en Guadalcanal ao leste do Monte Makarakomburu. Con 2335 metros, é o pico máis alto no Pacífico insular Sur, con exclusión de Nova Guinea e as súas illas satélite. En todo o Pacífico Sur non hai montaña máis alta até chegar as Andes en América do Sur. O cume é unha meseta. Ten grande importancia cultural para os pobos indíxenas e sostén un hábitat vital para moitas especies endémicas e restrinxidas a Guadalcanal.
Monte San Fernando

O monte San Fernando é un accidente xeográfico situado na parroquia da Valboa (Trabada, na Mariña Oriental). Ten dous cumes de case igual altura, o pico Axilde (509 m) e o pico San Fernando (508 m). Na súa ladeira está a ermida de San Fernando, xa na parroquia de Vidal.
Monte Triglav

O monte Triglav ou Terglou (en alemán Dreikopf, en italiano Monte Tricorno) é con 2864 msnm o cume máis alto dos Alpes Xulianos e de Eslovenia.
O Triglav é un dos símbolos nacionais de Eslovenia, formando parte dos motivos centrais do escudo do país, e que se reproduce na bandeira. Segundo un antigo costume, cada esloveno debe subir polo menos unha vez na súa vida ao Triglav. Xeografía
Sitúase no medio do denominado Parque Nacional de Triglav, o único parque nacional esloveno, que se estende por 84800 ha, no extremo noroeste do país e non demasiado lonxe das fronteiras con Austria e Italia. Co seu típico perfil é inconfundíbel desde unha distancia duns 100 km. A súa parede norte sobre o val de Vratatal é impoñente pola súa anchura de 3 km e a altura de 1500 m, o que a converten nunha das paredes máis elevadas dos Alpes orientais, xunto coas do Watzmann (cara leste) e do Hochstade (cara norte).
Hidrografía
Aos seus pés nacen dúas importantes correntes fluviais: o río Sava, que é un afluente do Danubio; e o Soča (italiano Isonzo), que, por contra, flúe cara ao mar Adriático.
No suroeste da montaña, hai tamén unha zona con sete lagoas, de orixe cárstica, denominada o Val dos lagos do Triglav (en esloveno Dolina Triglavskih jezer).
O vigoroso relevo de paredes verticais do Triglav, como o doutros picos dos Alpes Xulianos, débese, en parte, aos materiais xeolóxicos de que están constituídos, que son maioritariamente calcarias e dolomitas. Orixe do nome
O nome significa "tres cabezas" ou "tricéfalo". Triglav era tamén o nome dunha antiga divindade eslava, precisamente tricéfala, e así se representaba.
Monte Whitehorn

O monte Whitehorn é un pico localizado en Whitehorn en Alberta, Canadá. Ten 2. 621 metros de altitude e forma parte das Montañas Rochosas.
Monte da Cidá

O monte da Cidá é un monte de 213 metros de altitude na parroquia de Carreira, no concello coruñés de Ribeira.
No seu cumio atópanse os restos do castro do Monte da Cidá, un poboado castrexo da Idade de Ferro escavado en 2014 e 2015. Tamén hai mámoas do período Neolítico.
Dende o seu miradoiro, chamado A Pedra da Rá, pódese ollar a totalidade do Parque Natural do complexo dunar de Corrubedo e as lagoas de Carregal e Vixán, así como as parroquias de Artes, Carreira e Aguiño. Asemade hai unhas estupendas vistas da bocana da ría de Arousa, as illas de Sálvora, Ons e Cíes.
Monte da Mesa (constelación)

Mensa ou Mesa é unha constelación austral, que foi inserida por Nicolas Louis de Lacaille baixo o nome de Mons Mensae; o nome fai referencia especificamente ó monte Table Mountain (equivalente literal a Mons Mensae en latín) en Suráfrica, dende onde Lacaille fixo importantes observacións do ceo austral. A constelación non conten estrelas brillantes, así Alpha Mensae a súa estrela máis brillante é apenas visible cunha magnitude 5. 09, facendo dela a constelación menos visible no firmamento, pero conten parte da Gran Nube de Magallanes (o resto atópase na constelación de Dorado).
A constelación forma unha cuña en forma de chave no ceo e estendese dende aproximadamente 4 h ata 7, 5 h en ascensión recta, e de 71 a 85, 5 graos de declinación. Á parte da constelación sur polar de Octans, é a máis austral das constelacións. Debido a isto, é esencialmente inobservable dende o Hemisferio norte. Ademais das xa mencionadas, outras constelacións veciñas son: Chamaeleon, Hydrus e Volans.
A primeira imaxe tomada polo Observatorio de raios X Chandra foi de PKS 0637-752, un quásar en Mensa cunha gran cantidade de gas visible tanto no espectro visible coma no de raios X. Historia
Dado que foi ideada no século XVII, e que se atopa no hemisferio sur, non foi visible para os pobos do Mediterráneo ou culturas antigas, polo tanto non hai mitoloxía asociada a esta constelación. Estrelas
Estrelas con designación de Bayer:
α Men 5, 08; β Men 5, 30; γ Men 5, 18; δ Men 5, 67; ε Men 5, 54; ζ Men 5, 61; θ Men 5, 45; η Men 5, 47; ι Men 6, 04; κ Men 5, 46; λ Men 6, 54; μ Men 5, 53; ν Men 5, 78; ξ Men 5, 84; π Men 5, 65
Estrelas con designación de Flamsteed:
31 Men 6, 18
Monte de Nenos

O monte de Nenos é un monte de 367 m de altitude, situado na comarca de Ferrolterra, entre os concellos de Narón (o lugar de maior altitude do municipio, na parroquia de Sedes), San Sadurniño e Valdoviño. Descrición
No monte de Nenos nacen varios ríos que fornecen o encoro das Forcadas, a lagoa da Frouxeira e o río Grande de Xuvia. No seu cume hai un conxunto de dezaseis mámoas de distintos tamaños coñecidas como Os Montiños da Moura. Polo monte de Nenos tamén pasa o camiño a Santo André de Teixido. Aproveitamento
Nos últimos anos instalouse no seu cumio un parque eólico e antenas de telecomunicacións. En 2012 a empresa Xilo Galicia verteu 2. 500 toneladas de lixo industrial no cumio.
Ademais do parque eólico construído no monte, entre os concellos de Narón e Valdoviño, e o uso como localización de telecomunicacións tanto no monte como nas zonas máis próximas, existen explotacións agrarias e gandeiras así como plantacións forestais de piñeiros e eucaliptos. Na ladeira do monte está o parque Aldea Nova do concello de Narón.
Monte de Santa Trega

O monte de Santa Trega, de 341 metros de altitude, está situado no extremo máis suroccidental de Galicia, no concello da Guarda, nun lugar desde o que domina a desembocadura do río Miño.
O monte ten unhas pendentes moi pronunciadas e o dominio visual do contorno fixo que fose un lugar estratéxico habitado desde moito antes do levantamento do castro de Santa Trega, como testemuñan os petróglifos alí atopados de máis de 2000 anos de antigüidade.
Nel, áchase a ermida de Santa Trega e próximo á porta do templo unha lápida de pedra cunha morea de marcas de cantaría, colocada con ocasión do festival de 1979 en honor aos poveiros de Póvoa de Varzim, en Portugal. Ao parecer, trátase dunha reprodución en pedra da porta de madeira orixinal da ermida, que contiña esas marcas/siglas; é salientábel a súa similitude coas existentes en igrexas, mosteiros, etc. na Europa medieval. Siglas poveiras
Identificáronse un total de 80 marcas/siglas de 40 tipos diferentes.
Monte de Venus

Na anatomía humana e nos mamíferos en xeral, os mons pubis (coñecido especificamente nas femias como o monte de Venus), é unha masa redondeada de tecido adiposo atopado sobre a Sínfise da pube do óso pube. Anatomía
Para mulleres e mozas, o mons pubis forma a parte anterior da vulva. Divídese nos beizos maiores, a cada lado do suco coñecido como vulva, que rodea os beizos menores, o clítoris, uretra, apertura vaxinal e outras estruturas do vestíbulo da vulva.
O tamaño do mons pubis varía segundo o nivel de hormona e graxa corporal e tende a ser máis grande para as mulleres. Despois da puberdade, xeralmente cóbrese con cabelo pubiano e crece. O tecido adiposo dos mons pubis é sensible aos estróxenos, o que fai que se forme un montículo distinto co inicio da puberdade. Isto empuxa a parte de adiante dos beizos maiores afastándoa do óso pubiano. Do mesmo xeito, os mons pubis adoitan ser menos prominentes coa diminución dos estróxenos corporais que se experimentaron durante a menopausa. Etimoloxía
O termo "mons pubis" deriva do latín "monte púbico" e "mons Venus" ou "mons veneris" deriva do latín "monte de Venus. Sociedade e cultura
Aínda que non forma parte dos propios xenitais externos, o montículo pubiano pode considerarse como unha zona eróxena e está moi erotizado en moitas culturas. Ao longo da historia, a eliminación completa ou parcial do cabelo da pube foi común en moitas sociedades e, máis recentemente, estendeuse ao mundo occidental. A eliminación completa dos cabelos pubianos mediante cera ou afeitado, coñecida como depilación brasileira, converteuse en práctica habitual nos últimos anos.
Nalgunhas circunstancias, os mons veneria están suxeitos a ideais estéticos máis alá da eliminación do cabelo. Correspondentemente, ofrécese unha cirurxía plástica que altera a forma dos montes nun ideal desexado. Os ideais desexados poden estar influenciados polas preferencias persoais, as normas culturais actuais ou as presións sociais.
As formas permanentes de decoración para mellorar o atractivo estético desta área son a hanabira, a aplicación de cicatrices cosméticas, ou piercings como o Christina Piercing ou o Nefertiti Piercing. Vajazzling refírese á decoración non permanente dos mons pubis con adornos de cristal.