proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Fractura (mineral)

Unha fractura mineral é cada unha das formas que pode adoptar a superficie pola cal rompe un mineral que foi golpeado. As fracturas caracterízanse pola súa forma, brillo e textura, cuxos factores contribúen á identificación do mineral. Así, aténdose ao brillo, a fractura pode ser vítrea, resinosa, cérea etc. ; a textura exprésase dicindo que a fractura é compacta, laminar etc. A forma constitúe o criterio máis útil. Os minerais tenaces dan unha fractura rugosa; a dos outros minerais é plana, escamosa ou cónica.
A obsidiana, o sílex pirómaco e outros minerais ten unha fractura concoidal: a superficie é cóncava ou convexa, como a cuncha dos moluscos bivalvos e, do mesmo xeito que ela, presenta estrías concéntricas.
Ás veces, nos materiais cristalinos, os cristais individuais fractúranse sen que se divida o corpo. Dependendo da substancia, unha fractura pode reducir a resistencia do material ou inhibir a transmisión da luz (cristais ópticos).
Fractura da diáfise umeral

Para outro tipo de fractura no úmero: Fractura umeral A fractura da diáfise umeral é unha fractura que afecta á parte diafisaria do óso do mesmo nome, o úmero. O tratamento deste tipo de fracturas adoita ser ortopédico. Soamente nos casos máis graves o tratamento é mediante cirurxía. A fractura diafisaria do terzo medio en persoas novas é unha das indicacións de tratamento cirúrxico. Tamén son subsidiarios de tratamento cirúrxico as persoas obesas, xa que o tratamento ortopédico nestes doentes sería de moi difícil control.
As fracturas da diáfise umeral poden presentar adoito moitas complicacións, xa que por este óso pasan nervios, arterias e veas importantes para o organismo. O principal problema neste tipo de fracturas é a lesión do nervio radial
Fractura de Essex-Lopresti

A fractura de Essex Lopresti é un tipo especial de fractura do antebrazo onde se observa unha fractura a nivel da cabeza do radio, así como unha luxación na articulación radiocubital proximal. Ademais, pode existir unha disrupción na membrana interósea, o cal lle confire unha grande inestabilidade. Esta lesión foi chamada deste xeito na honra de Peter Essex-Lopresti, que foi quen a describiu no ano 1951.
Fractura mecánica

Na ciencia dos materiais a fractura é a separación dun corpo en dous ou máis baixo a acción dunha forza.
O estudo detallado dos procesos que conducen á fractura e o obxecto da mecánica da fractura. Os procesos de fractura comezan coa creación de gretas e continúan co seu crecemento até que se alcanza esta. Tipos de fractura
Fractura fráxil
Na fractura fráxil non se produce unha deformación plástica sensíbel antes da fractura.
a tensión admisíbel nun material cristalino é: σ t e o r i c a
E γ r o {\displaystyle \sigma _{\mathrm {teorica} }
{\sqrt {\frac {E\gamma }{r_{o}}}}} onde: E {\displaystyle E} é o módulo de Young do material, γ {\displaystyle \gamma } é a enerxía superficial r o {\displaystyle r_{o}} a distancia entre átomos.
Cando se crea unha greta producese unha concentración de tensións: σ g r e t a e l i p t i c a
σ a p l i c a d a ( 1 + 2 a ρ )
2 σ a p l i c a d a a ρ {\displaystyle \sigma _{\mathrm {greta\ eliptica} }
\sigma _{\mathrm {aplicada} }(1+2{\sqrt {\frac {a}{\rho }}})
2\sigma _{\mathrm {aplicada} }{\sqrt {\frac {a}{\rho }}}} (Para gretas agudas)
onde: σ a p l i c a d a {\displaystyle \sigma _{\mathrm {aplicada} }} a carga, a {\displaystyle a} a metade da lonxitude da greta ρ {\displaystyle \rho } e o radio de curvatura do extremo da greta.
Unindo estas ecuacións: σ f r a c t u r a
E γ ρ 4 a r o {\displaystyle \sigma _{\mathrm {fractura} }
{\sqrt {\frac {E\gamma \rho }{4ar_{o}}}}} Vese que as gretas agudas ( ρ {\displaystyle \rho } pequena) e os defectos grandes ( a {\displaystyle a} elevada) diminúen a resistencia do material.
Fractura dúctil
Na fractura dúctil o material defórmase antes de romper, chegando a deformacións do 50–100%. No proceso de deformación plástica disípase moita enerxía, o que ralentiza o crecemento das gretas.
Fragilariophyceae

Fragilariophyceae é un grupo das diatomeas pennadas sen rafe. Son de células alongadas con, polo común, simétricas en cando menos dous planos, un dos cales é o plano pervalvar. O padrón de estrías é bilateral, orientado ao longo da costa (o esternum), pero sempre sen rafe. Poden ter costas e septas e sempre presentan rimopórtulos.
Moitos xéneros dentro desta clase teñen moitos plastidios pequenos e discoidais por debaixo da cuberta da valva; aínda que algúns teñen só un ou dous ou moi poucos. Algúns xéneros teñen filas de pequenas espiñas na unión da cara da valva e o manto, o que lle permite as células que se emparellan formar colonias filamentosas. Porén algúns taxons tamén forman colonias en zig-zag ou colonias estelares ao segregaren mucus a través de poros apicais ou clústers radiais.
Fragmentación do hábitat

A fragmentación do hábitat é un proceso de cambios ambientais importante para a evolución e bioloxía da conservación. Como o seu nome implica, describe a aparición de descontinuidades (fragmentación) no ambiente que habita un organismo (e que implica cambios no seu hábitat). A fragmentación de hábitat pode ser causada por procesos xeolóxicos que paseniñamente mudan a configuración do medio ambiente físico, ou por actividades humanas, por exemplo, a conversión de terras, o cal pode alterar o ambiente dunha forma moito máis rápida na escala de tempo. Considérase que os procesos xeolóxicos sexan unha das principais causas de especiación (fundamentalmente a especiación alopátrica), mentres que as actividades humanas estarían implicadas na extinción de moitas especies.
Un caso de fragmentación de hábitat é a causada polos humanos cando a vexetación nativa é removida para instalar produción agrícola, desenvolvemento rural ou plan urbano. O hábitat que algunha vez formaron unha unidade, fican separados en fragmentos illados. Despois dunha limpeza intensiva do terreo, os fragmentos de hábitat tenden a converterse en illas separadas por camiños, estradas, pastos ou terreos baldíos.
No termo fragmentación de hábitat pódense considerar seis procesos discretos: Redución da área total do hábitat.
Incremento da cantidade de delimitacións.
Decrecemento da cantidade de hábitat interior.
Illamento dun fragmento do hábitat doutras áreas do mesmo.
Ruptura dun sector do hábitat en subsectores máis pequenos.
Decrecemento do tamaño medio dos sectores dun hábitat.
Fragmente der griechischen Historiker

Os Fragmente der griechischen Historiker (Fragmentos dos historiadores gregos), máis coñecidos baixo a abreviatura de FGrH, FGH ou «o Jacoby», son unha colección de fragmentos de obras de historiadores gregos, reunidos polo filólogo alemán Felix Jacoby (1876-1959). Están en gran parte fundados nos Fragmenta historicorum Graecorum de Karl Müller, publicado en cinco tomos entre 1841 e 1870.
Jacoby emprende os FGrH en 1923. O seu fin é compilar o conxunto dos restos que subsisten de historiadores gregos hoxe perdidos: citacións, fragmentos atopados, resumos etc. Estes fragmentos están provistos dun aparello crítico, anotados e comentados brevemente, pero non se fornece tradución ningunha. O Jacoby contén máis de 12. 000 fragmentos de fontes que chegan ata o período bizantino e, ademais das gregas, tamén de fontes noutras linguas como o armenio, siríaco e árabe.
Jacoby previra inicialmente un plan en cinco partes. Á súa morte, en 1959, apareceran 15 volumes pero só se terminaron tres partes, que comprenden fragmentos de 856 historiadores gregos: autores 1-63: mitógrafos e cronistas.
autores 64-261: historiadores.
autores 262-856: autobiografías, historias locais e obras sobre temas non gregos.
A cuarta parte debía estar consagrada ás biografías e á literatura antiga; a quinta, á xeografía histórica. Jacoby non chegou a publicar tres seccións que xa escribira e o seu comentario ao volume IIIC. Deixou máis de 1200 páxinas de notas, que permitiron a un equipo de estudosos editar o volume IV da obra.
O Instituto Arqueolóxico Alemán (DAI) está financiando a edición, tradución e comentarios do volume V, referente a fragmentos de xeógrafos gregos antigos.
Os FGrH quedan como unha referencia ineludíbel para os investigadores da historia grega. permitiron igualmente revelar fontes ata entón descoñecidas, como os atidógrafos.
Fragmento cristalizable

O fragmento cristalizable, rexión do fragmento cristalizable ou rexión Fc é a rexión dun anticorpo que forma a súa cola (ou base do Y, dado que os anticorpos teñen forma de Y), que interacciona con receptores da superficie das células chamados receptores Fc e con algunhas proteínas do sistema do complemento. Esta propiedade permite aos anticorpos activar o sistema inmunitario. Nos isotipos de anticorpos IgG, IgA e IgD, a rexión Fc está composta de dous fragmentos proteícos idénticos, derivados dos segundo e terceiro dominios das dúas cadeas pesadas do anticorpo. As rexión Fc das IgM e IgE son máis longos, xa que conteñen tres dominios constantes das cadeas pesadas (dominios CH 2, 3 e 4) en cada cadea polipeptídica. As rexións Fc das IgGs levan un sitio de N-glicosilación altamente conservado. A glicosilación do fragmento Fc é esencial para a actividade mediada polo receptor Fc. Os N-glicanos unidos a este sitio son predominantemente estruturas diantenarias fucosiladas de tipo complexo. Ademais, pequenas cantidades destes N-glicanos tamén portan residuos de GlcNAc e ácido siálico unidos por enlace α-2, 6.
A outra parte, que xunto coa rexión Fc completa o anticorpo, denomínase rexión Fab, a cal contén seccións variables, serve para unirse ao antíxeno e forma os "brazos" do Y. A diferenza da rexión Fab, a rexión Fc de todos os anticorpos da mesma clase é sempre igual, é dicir, é constante, polo que ás veces á rexión Fc tamén se lle chama un tanto incorrectamente "fragmento da rexión constante".
O fragmento Fc únese a varios receptores celulares e proteínas do sistema do complemento sanguíneo. Deste modo funciona como mediador de diferentes efectos fisiolóxicos dos anticorpos (detección de partículas opsonizadas; lise celular; desgranulación dos mastocitos, basófilos, e eosinófilos; e outros procesos). Fragmentos Fc transformados por enxeñaría
Nun novo desenvolvemento terapéutico baseado en anticorpos, a rexión Fc das inmunoglobulinas foi transformada por enxeñería para conter un sitio de unión ao antíxeno. Este tipo de fragmento de unión ao antíxeno ddenomínase Fcab. Os fragmentos Fcab poden ser inseridos nunha inmunoglobulina completa intercambiando a rexión Fc, para así obter un anticorpo biespecífico (no que tanto as rexións Fab coma as Fcab conteñen sitios de unión ao antíxeno, que son distintos). Estes anticorpos monoclonais específicos denomínanse ás veces mAb2.
Fragmento de Klenow

O fragmento de Klenow é un gran fragmento proteico con actividade encimática da ADN polimerase I da bacteria E. coli. Orixínase cando esta ADN polimerase I é clivada pola protease subtilisina, que elimina unha porción, e o que queda é o fragmento de Klenow. Obtívose en 1970 por H. Klenow et al. Con respecto ao encima completo, o fragmento de Klenow mantén a actividade de polimerase 5' → 3' e a de exonuclease 3’ → 5’ para eliminar nucleótidos precodificados e a corrección de probas, pero perdeu a actividade de exonuclease 5' → 3' que ademais tiña o encima completo.
O outro pequeno fragmento orixinado na clivaxe desta polimerase mantén a actividade de exonuclease 5' → 3', pero non ten as outras dúas actividades que presenta o fragmento de Klenow. Investigación
Como a actividade exonuclease 5' → 3' da ADN polimerase I de E. coli fai que este encima sexa pouco axeitado para moitas aplicacións, o fragmento de Klenow, que non ten esa actividade, ten moitas aplicacións en investigación. O fragmento de Klenow é moi útil en tarefas de investigación que impliquen o seguinte: Síntese de ADN bicatenario a partir de moldes monocatenarios.
Completar un extremo 3' que quedou máis curto dun fragmento de ADN para facer que o extremo 5' que sobresae quede igualado.
Dixerir os extremos 3' que sobresaen.
Preparar sondas de ADN radioactivas.
O fragmento de Klenow foi tamén o encima utilizado inicialmente para a amplificación de segmentos de ADN na reacción en cadea da polimerase (PCR), pero despois foi substituído nesta técnica por encimas termoestables como a Taq polimerase, que daban mellor resultado. O fragmento de Klenow exo−
Igual que para certas tarefas a actividade exonuclease 5' → 3' da ADN polimerase I de E. coli era un inconveniente, para certas aplicacións tampouco é desexable a actividade de exonuclease 3' → 5' que mantén o fragmento de Klenow. Este problema pode solucionarse introducindo mutacións no xene que o codifica. Como resultado, exprésanse formas do encima que presentan a actividade de polimerase 5' → 3', pero que carecen de actividade de exonuclease, xa que o sitio activo correspondente se ve afectado. Esta forma do encima denomínase fragmento de Klenow exo- ou fragmento de Klenow exo menos.
O fragmento de Klenow exo- utilízase nalgunhas reaccións de marcaxe fluorescente para micromatrices, entre outras.
Fragmento de Okazaki

Un fragmento de Okazaki é un relativamente pequeno fragmento de ADN (cun primer de ARN no extremo terminal 5') formado na cadea retardada durante a replicación do ADN. Características
Os fragmentos de Okazaki teñen entre 1. 000 e 2. 000 nucleótidos en Escherichia coli e entre 100 a 200 en eucariotas. Foron orixinalmente descubertos por Reiji Okazaki, Tsuneko Okazaki e o seu equipo, cando estudaban a replicación do ADN de bacteriófagos en Escherichia coli.
Fragmoplasto

O fragmoplasto é unha estrutura específica das células das plantas en división formada por compoñentes do citoesqueleto celular e vesículas, que aparece durante a citocinese. O fragmoplasto serve como armazón para a ensamblaxe da placa celular, que é a estrutura precursora da parede celular divisoria, que separará as dúas células fillas.
O fragmoplasto é un complexo conxunto de microtúbulos, microfilamentos, e vesículas procedentes na súa maior parte do aparato de Golgi, e elementos do retículo endoplasmático, que se ensamblan en dous conxuntos opostos, que nas plantas son perpendiculares ao plano da futura placa celular durante o final da mitose. O fragmoplasto ten inicialmente forma de barril e fórmase a partir do fuso acromático mitótico entre os dous núcleos xa formados das células fillas mentres se está a reensamblar a envoltura nuclear arredor de ditos núcleos.
A placa celular fórmase inicialmente como un disco entre as dúas metades da estrutura do fragmoplasto. Nas plantas, mentres que se engade novo material á placa celular polos seus bordos, os microtúbulos do fragmoplasto van desaparecendo da zona central e desprazándose a zonas máis periféricas, e así ata chegar á parede do outro extremo e completar a formación da parede divisoria. Se na célula había un fragmosoma, o fragmoplasto e a placa celular crecen a través do espazo ocupado polo fragmosoma. Chegarán á parede da célula parental exactamente na mesma posición antres ocupada pola banda da preprofase.
Os microtúbulos e filamentos de actina do fragmoplasto serven de guía ás vesículas que levan o material da parede celular á placa celular en crecemento. Estas vesículas proceden do aparato de Golgi e fusiónanse formando a placa, e levan as moléculas precursoras que se ensamblarán na placa formando pectina, hemicelulosa e outros compoñentes da parede celular primaria. Os filamentos de actina están posiblemente tamén implicados en guiar o fragmoplasto ao lugar onde se localizaba a previa banda da preprofase na parede celular parental. A medida que a placa celular medra, algúns elementos do retículo endoplasmático quedan atrapados nel, e máis tarde servirán para formar os plasmodesmos, que conectarán as dúas células fillas. Distribución na natureza
O fragmoplasto só pode observarse nas Embriófitas, grupo no que se inclúen as plantas Briófitas (carrizas) e as plantas vasculares (fentos, anxiospermas e ximnospermas) e tamén un grupo de algas verdes moi evolucionadas chamado Coleochaete da División Charophyta. Algunhas algas utilizan outro tipo de organización dos microtúbulos durante a citocinese chamada ficoplasto.
Fragmosoma

O fragmosoma é un cordón de citoplasma con elementos citoesqueléticos, que empuxa o núcleo da célula vexetal cara ao centro da célula durante a división das célula das plantas moi vacuoladas. O fragmosoma fórmase no ciclo celular durante a preparación para a mitose na fase G2 da interfase, xusto despois da replicación do ADN. A diferenza das células animais, que adoitan ter un núcleo situado no centro da célula e vacúolos moi pequenos, as células das plantas a miúdo teñen un gran vacúolo central, que pode chegar a ocupar o 90% do volume celular e que relega ao núcleo a unha posición periférica afastada do centro. Para que teña lugar a mitose nestas células o núcleo debe ser movido cara ao centro da célula, para o cal se forma o fragmosoma.
Inicialmente, fórmanse cordóns citoplasmáticos que penetran no vacúolo central da planta e que orixinarán o camiño por onde se producirá a migración do núcleo. Sitúanse filamentos de actina ao longo destes cordóns citoplasmáticos, que empurran o núcleo cara ao centro da célula. Estes cordóns citoplasmáticos fusiónanse formando unha lámina transversal de citoplasma ao longo do que será o plano da futura división celular, formando así o fragmosoma. A formación do fragmosoma só é claramente visible naquelas células de plantas en división que están moi vacuoladas.
Xusto antes de iniciarse a mitose, aparece unha densa banda de microtúbulos arredor do fragmosoma e do futuro plano de división xusto por debaixo da membrana plasmática. Esta estrutura denomínase banda da preprofase, a cal marca o plano ecuatorial do futuro fuso mitótico e os futuros sitios de fusión da placa celular (septo divisorio entre as células fillas) coa parede celular parental. A banda desaparece en canto se desintegra a envoltura nuclear e se forma o fuso.
O fragmoplasto (conxunto de microtúbulos e vesículas que orixinan a placa celular) sitúase perpendicular ao fragmosoma e avanza desde o centro seguindo o plano do fragmosoma, desprazándose cara á periferia conforme vai formando a placa celuar. Cando remata a mitose, a placa celular deu lugar á nova parede celular divisoria situada ao longo do plano que ocupara o fragmosoma e fusionada coa parede celular parental nos puntos onde estaba a banda da preprofase.
Fran Pedreira

Fran Pedreira, nado en Barcelona en 1976 é un ilustrador e deseñador gráfico galego. É residente en Santiago de Compostela. Estudou animación 3D, deseño vectorial, fotografía, deseño web e hardware, entre outros. Traballa como ilustrador. Obra
Ilustración
Bon Appétit, de Begoña García. Baía Edicións, 2009.
Game Over, de Carlos Losada. Edicións Xerais de Galicia, 2008.
Audiovisual
A espía que xurdiu do fillo, 2006.
France université numérique

France université numérique (/kɔrsˈɛrə/) é unha plataforma educativa na que se imparten cursos online gratuítos e abertos a todo o mundo, na que participan algunhas das máis prestixiosas universidades a nivel internacional. Historia
Foi fundada en outubro de 2013 polo Ministère de l'Éducation nationale, co fin de desenvolver dentro do ámbito do e-learning unha ampla oferta educativa. Xunto coa outra gran plataforma: edX, fundada pola asociación da Universidade de Harvard e o MIT, constitúen as dúas entidades MOOCs (Cursos en liña abertos e masivos) máis relevantes ata o momento.
Frances Alda

Frances Alda, nada como Fanny Jane Davis, nada en Christchurch o 31 de maio de 1879 e finada en Venecia o 18 de setembro de 1952, foi unha soprano de Nova Zelandia. Traxectoria
Comezou a cantar en Melbourne, cando tiña 22 anos marcha a Europa e en 1906 actúa en La Scala de Milán. Admirada por Caruso, estivo casada con Giulio Gatti-Casazza, director da Metropolitan Opera House de Nova York, retirouse en 1929 e escribiu o libro Men, Women and Tenors.
Frances Arnold

Frances Hamilton Arnold, nada en Pittsburgh o 25 de xullo de 1956, é unha científica e química estadounidense. Foi galardoada co Premio Nobel de Química no 2018 xunto a George P. Smith e Gregory Winter. É pioneira na investigación de métodos de evolución dirixida para crear sistemas biolóxicos útiles, incluíndo enzimas, rutas metabólicas, circuítos de regulación xenética e organismos. É profesora de Linus Pauling de enxeñaría química, bioquímica e bioenxeñaría no Instituto de Tecnoloxía de California Traxectoria
Primeiros anos e educación
Frances é filla de Josephine Inman e do físico nuclear William Howard Arnold Frances graduouse no 1979 en Enxeñaría mecánica e Enxeñaría aeroespacial na Universidade de Princeton, onde se centrou en investigar sobre a enerxía solar. Despois de graduarse en Princeton traballou como enxeñeira en Corea do Sur, Brasil e no Solar Energy Research Institute de Colorado (agora chamado National Renewable Energy Laboratory). Anos máis tarde, no 1985 doutorouse en Química na Universidade de California en Berkeley, onde comezou a interesarse pola bioquímica.
Vida persoal
Frances Arnold vive en La Cañada Flintridge, California. Casou con James E. Bailey e tiveron un fillo, James. No 2001 Bailey morreu de cancro e anos máis tarde Frances volveu a casar co astrofísico de Caltech Andrew E. Lange co que tivo dous fillos, William e Joseph. No 2010 Andrew suicidouse e 6 anos máis tarde o seu fillo William morreu nun accidente. No 2005 Frances foi diagnosticada con cancro de mama e estivo baixo tratamento 18 meses. Recoñecementos
O traballo de Frances Arnold foi recoñecido e esta recibiu numerosos premios, entre eles o Premio Nobel de Química no 2018 polo seu traballo pioneiro en Evolución dirixida, converténdose así na quinta muller en recibir este premio nos seus 117 anos de existencia e na primeira estadounidense.
Tamén recibiu numerosos outros premios como: No 2011 o Draper Prize da National Academy of Engineering (NAE) (sendo a primeira muller en recibilo),
O premio da Society of Women Engineers
Doutora Honoris Causa en ciencias polo Dartmouth College (2017)
Premio de Tecnoloxía do Milenio (2016)
Doutora Honoris Causa en ciencias pola Escola Politécnica Federal de Zúrich (2015)
Emanuel Merck Lecture da Universidade Técnica de Darmstadt, Alemaña (2013)
Medalla Nacional de Tecnoloxía e Innovación (2013)
Premio ENI (2013)
Premio Charles Stark Draper (2011)
Premio de enxeñaría enzimática das Conferencias Internacionais de Enxeñaría e Genencor (2007)
Frances Haugen

Frances Haugen, nada en Iowa City, 1984, é unha xestora de produtos e activista estadounidense. En setembro de 2021, Haugen revelou milleiros de documentos internos de Facebook ("Facebook Files") á SEC (Securities and Exchange Commission; en galego, Comisión de Bolsa e Valores) dos Estados Unidos e ao Wall Street Journal. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Haugen naceu e criouse en Iowa City, Iowa, onde asistiu á Iowa City West High School. O seu pai era médico e a súa nai converteuse en pastor episcopaliana despois dunha carreira académica.
De 2002 a 2006, estudou enxeñaría informática e eléctrica na primeira clase do programa no Olin College en Needham, Massachusetts. Despois, entre agosto de 2009 e maio de 2011, fixo un máster en administración de empresas (MBA) na Harvard Business School.
Carreira profesional
A partir de 2006, traballou en varias empresas de tecnoloxía como Google, Pinterest e Yelp especializándose en xestión algorítmica de produtos.
Traballou para Facebook desde 2019 e revelou anonimamente os problemas inherentes ao uso de datos e os fallos no control de contido de Facebook a través de filtracións de documentos da empresa que se empregaron para publicar varios artigos. No The Wall Street Journal en setembro de 2021.
A súa identidade fíxose pública tras a emisión dun documental na serie de 60 Minutes na televisión CBS o 3 de outubro de 2021. As súas filtracións sobre Meta foron importantes para a demanda contra dita compañía polos danos causados aos menores.
Frances Spence

Frances Bilas Spence, nada en Filadelfia o 2 de marzo de 1922 e finada o 18 de xullo de 2012, foi unha das programadoras orixinais da Computadora ENIAC. Traxectoria
O seu pai era enxeñeiro e a súa nai mestra, ambos no sector da educación. Estudou na Universidade Amorne, onde gañou unha bolsa para o Chestnut Hill College. Graduouse en Matemáticas con orientación en física no ano 1942. Mentres estudaba coñeceu a Kathleen McNulty, quen tamén se converteu logo nunha das seis mulleres que programaron ENIAC. McNulty e Spence foron empregadas na Moore School of Engineering para traballar en cálculo de traxectorias balísticas. Ambas foron seleccionadas para ser parte do primeiro equipo de programadores de ENIAC, unha máquina deseñada especialmente para realizar este tipo de cálculos. Este grupo estaba formado por Jean Jennings Bartik, Betty Snyder Holberton, Ruth Lichterman Teitelbaum, Kathleen McNulty Mauchly Antonelli e Marlyn Wescoff Meltzer.
En 1947, un ano despois da presentación en sociedade da Máquina ENIAC, Frances casou e ao pouco renunciou ao seu posto. Logros
En 1997, Frances foi incluída no Women in Technology International Hall of Fame, xunto as súas compañeiras da ENIAC. O seu traballo achando o camiño para as computadoras electrónicas do futuro, e a súa innovación puxo en marcha o auxe da computación electrónica e a programación de computadoras na era posterior á segunda guerra mundial.
O equipo ENIAC inspirou o galardoado documental de 2013 The Computers. Este documental, creado por Kathy Kleiman e o proxecto de programadores ENIAC, combina imaxes reais do equipo de ENIAC da década de 1940 con entrevistas cos membros do equipo feminino, xa que reflicten o seu tempo traballando xuntos. É o primeiro documental dunha serie de tres partes, The Coders e The Future-Maker son as seguintes.
Francesc Bonet

Francesc Bonet i Dalmau, nado en Valls o 31 de maio de 1831 e falecido en Barcelona o 26 de xuño de 1898, foi un enxeñeiro industrial e inventor catalán, fabricante do sector téxtil, apaixonado da ópera e das viaxes, que en 1889 patentou e construíu o primeiro automóbil con motor de explosión en España, coñecido como Bonet. Traxectoria
Francesc Bonet era fillo de Carles Bonet i Vallverdú e Paula Dalmau i Comas, ambos de Valls. Casou con Paula Duran i Donato.
Posuía unha fábrica téxtil na rúa da Deputación de Barcelona, onde ademais de realizar a súa actividade industrial, construíu un pavillón para probar novas voces da ópera, conseguindo lanzar á fama grandes sopranos como María Barrientos e Josefina Huguet.
Bonet asistiu á Exposición Universal de París de 1889, e alí coñeceu os vehículos que se movían sen cabalos e que en España aínda eran descoñecidos, polo que decidiu comprar un motor Daimler para construír o seu propio automóbil. O 12 de decembro dese mesmo ano, tres meses máis tarde da súa visita á Exposición de París, solicitou unha patente de invención para «vehículos de varias rodas movidos por motor de explosión», que se rexistrou co número de patente 10. 313 o 15 de xaneiro de 1890.
Nos planos iniciais do vehículo patentado, o automóbil a construír tiña 4 rodas e transmisión por cadea e diferencial, pero o que realmente construíu, foi un triciclo con dúas rodas diante e unha motriz detrás, equipado con motor Daimler. No verán de 1890 podíase ver circular o triciclo polas rúas de Barcelona, feito que causaba asombro e espanto entre os transeúntes. Tan pouca era a súa potencia, que escasamente podía superar a pendente do Passeig de Gràcia de Barcelona. Dende entón, Francesc Bonet foi coñecido como «o home do coche sen cabalos». En marzo de 1894, Francesc Bonet obtivo unha patente que lle concedía durante 5 anos a exclusiva para fabricar calquera vehículo con motor de explosión.
Ademais das patentes iñantes mencionadas, Francesc Bonet tamén obtivo a patente 10. 314 para «lanchas accionadas por motores de explosión», e a 10. 377 para unha «máquina con motor simplificada de gas ou vapor».
Francesc Bonet faleceu en Barcelona no verán de 1898, aos 57 anos de idade. Dúas réplicas do seu automóbil Bonet, construídas artesanalmente a finais dos anos 1980, pódense ver no Museo do automóbil de Sils e no Museo da Automoción de Salamanca. Galería de imaxes
Francesca Caccini

Francesca Caccini, nada en 1587 en Florencia (Italia) e finada na mesma cidade en 1640, foi unha cantante, compositora, profesora de música, escritora, laudista e poeta italiana. Pertenceu á época do movemento artístico do Renacemento. Foi tamén a primeira muller en compoñer unha ópera. Tamén foi coñecida ás veces como a Ceccina. Traxectoria
No século XVII era pouco común que unha muller tivese semellantes coñecementos, a non ser que os obtivese na casa. Foi o caso de Francesca, filla de Giulio Caccini, compositor (quen a iniciou no mundo da música), e Lucia di Filippo Gagnolandi, cantante. De feito, a súa carreira comezou con actuacións en familia coñecidas como o Concerto Caccini, pero máis adiante formou grupo coa súa irmá Settimia e o executante romano Vittoria Archile. A súa primeira actuación en público como cantante foi na banda de Henrique IV de Francia e de María de Médici en 1600. Alí seu pai participaba na organización e composición da música para a cerimonia.
En 1604, a familia Caccini ao completo viaxou a Francia. O rei Henrique IV quedou impresionado coas súas actuacións e propúxolles que quedasen na súa corte. Porén, os funcionarios florentinos opuxéronse e ela regresou a Italia, onde a súa fama seguiu crecendo. Pouco tempo despois atraeu a atención de Claudio Monteverdi, impresionado polo seu canto. En 1607 contraeu matrimonio cun membro do Camerata florentino, Giovanni Battista Signoni. Durante este tempo empezou a desenvolver a súa habilidade como compositora. Conxuntamente co libretista Michelangelo Buonaroti (sobriño do artista) escribiu música para moitos intermedios da Corte dos Medici e tamén empezou a escribir as óperas acabadas de estrear. Antes de 1618 era unha das empregadas mellor pagadas da Corte e cobraba máis có seu pai. En 1625, obtivo un dos seus maiores éxitos coa ópera La liberazione di Ruggiero dall'isola d'Alcina, composta para a visita do príncipe Ladislaus Sigismondo. Interpretada en Varsovia en 1628, foi a primeira ópera italiana representada fóra das fronteiras. Os datos dos últimos anos da súa vida son escasos. Existen documentos nos que aparece unha Francesca Caccini, esposa dun senador, morta en 1640, aínda que outras fontes datan o seu pasamento en 1630. Obras
Francesca escribiu cinco óperas, das cales catro se perderon. Soamente sobreviviu "La liberazione di Ruggiero", a primeira ópera italiana representada fóra do país. Igualmente, compuxo obras relixiosas, seculares, vocais e instrumentais. A única colección que perdura é unha publicación de 1618, "II primo libro delle musiche". Ela escribía claramente para a súa propia voz e a súa capacidade.
Francesco Algarotti

Francesco Algarotti, nado en Venecia o 11 de decembro de 1712 e finado en Pisa o 3 de maio de 1764, foi un escritor, filósofo e crítico de arte italiano. Traxectoria
Fillo dun rico mercador veneciano, estudou en Roma e Boloña, e aos vinte anos marchou a París, onde fixo amizade con Voltaire e escribiu Neutonianismo per le dame, libro de óptica. Logo dunha viaxe a Rusia, coñeceu a Frederico o Grande que o nomeou conde de Prusia en 1740, en 1754 despois de sete anos de residencia en Berlín e Dresden, retornou a Italia. Obra
Saggi sopra le belle arti
Lettere sulla Russia.
Francesco Griffo

Francesco Griffo nado en 1450 e finado en 1518, tamén chamado Francesco da Bologna, foi un perforador e punzonista italiano do século XV. Traballou para Aldo Manuzio (Aldus Manutius), deseñando as tipografías humanistas máis importantes do impresor, incluíndo a primeira letra de escritura itálica. Cortou os tipos romano, o grego, o hebreo e o primeiro tipo cursiva. Aldus deulle crédito a Griffo na introdución do Virxilio de 1501. Porén, como Manuzio conseguira o monopolio da impresión en itálica e da edición grega co permiso do goberno veneciano, tivo unha pelexa con Griffo. Este foi entón traballar para Gershom Soncino, cuxa familia eran impresores hebreos. Foi con Soncino que o segundo tipo de itálica de Griffo foi cortado en 1503. En 1516 volveu a Boloña onde comezou a publicar textos impresos. En 1518 Griffo foi acusado do asasinato do seu xenro, que morrera golpeado cunha barra de ferro. Esta é a súa última aparición no rexistro histórico. Presúmese que foi executado. Influencia
Os tipos de letra de Griffo foron moi influentes. Os seus tipos romanos mostran un grao de abstracción da caligrafía non presente na obra do mestre anterior Nicolas Jenson, mentres que os seus tipos en itálica e grego son notablemente cursivos. Philip B. Meggs escribiu en A History of Graphic Design, "Griffo investigou guións pre-Caroline para producir un tipo romano que fose menos artístico pero máis auténtico que os deseños de Jenson". O tipo de cursiva foi deseñado para parecer a caligrafía dos eruditos humanistas. Esta forma máis persoal de tipo fíxose moi popular en Europa.
As tipografías baseadas no seu traballo inclúen Monotype Poliphilus roman, Bembo Book roman, Bembo Titling, Cloister Old Style italic, JY Aetna roman, Bitstream Aldine 401 roman e Griffo Classico Roman & italic; derivacións máis distantes inclúen os romanos de Claude Garamond, Dante de Giovanni Mardersteig, Minion de Robert Slimbach e Yale Typeface de Matthew Carter. Publicacións
As publicacións de Francesco Griffo en Bologna citadas na obra Francesco Griffo da Bologna: Fragments & glimpses: a compendium of information & opinions about his life and work. Canzoniere et triomphi di messer Francesco Petrarcha, 20 de setembro de 1516.
Archadia del Sannazaro, 3 de outubro de 1516.
Gli Asolani di Messer Pietro Bembo, 30 de outubro de 1516.
Labirinto d amore de Messer Giovanni Bocaccio nomato il Corbaccio, 9 de decembro de 1516.
M. Tull. Ciceronis Epistolae familiares accuratius recognitae, 20 de decembro de 1516.
Volerii Maximi dictorum et factorum memorabilium libri nouem, 24 de xaneiro de 1517.
Francesco Milizia

Francesco Milizia (Oria, 15 de novembro de 1725 - Roma, 7 de marzo de 1798) foi un teórico de arquitectura, crítico e historiador da arte italiano, teórico do neoclasicismo. É lembrado sobre todo como o principal polígrafo do primeiro neoclasicismo, en particular no campo da arquitectura, sobre a cal dedicou varias publicacións históricas e teóricas. Algunhas obras
Le Vite di più celebri architetti d’ogni nazione e d’ogni tempo
Del Teatro
Principj di architettura civile
Dell’arte di vedere nelle belle arti del disegno secondo i principi di Sulzer e di Mengs
Roma delle belle Arti del disegno
Discorso sul teatro
Dizionario delle belle arti del disegno
Francesco Redi

Francesco Redi, nado en Arezzo o 18 de febreiro de 1626 e finado en Pisa o 1 de marzo de 1697, foi un médico, naturalista, fisiólogo, e escritor toscano.
Francesco Redi demostrou (aínda que sen ter demasiado crédito entre os científicos da época) que os insectos non nacen por xeración espontánea, expoñendo as súas experiencias na obra Osservazioni intorno alla generaziones degli insetti (Observacións sobre a xeración dos insectos), de 1668.
Polo seu labor investigador, exposto sobre todo na obra Osservazioni intorno agli animali viventi che si trovano negli animali viventi ("Observacións sobre os animais viventes que se atopan nos animais viventes"), publicada en 1664, está considerado o fundador da helmintoloxía científica (estudo dos vermes parasitos). Amais, realizou tamén estudos sobre o veleno das víboras. Traxectoria
Fillo dun médico da corte dos Medici, Redi estudou cos xesuítas na súa cidade natal, Arezzo, e despois nas universidades de Florencia e Pisa, graduándose en 1647 en medicina nesta última universidade, da que foi despois profesor.
Redi foi, desde 1654, primeiro médico dos grandes duques de Toscana Fernando II e Cósimo II. Se ben comezou estudando as víboras e as súas trabadas, dedicouse sobre todo á parasitoloxía. Polo seu labor pode considerarse como o fundador desta disciplina, especialmente da helmintoloxía, cuxas bases deixou plasmadas no seu tratado de 1684.
O seu experimento de 1668 mostrando a ausencia de vermes nun frasco pechado onde se deixara carne podrecendo asestou un duro golpe á teoría da xeración espontánea.
Nas súas investigacións usou amplamente a disección e a observación co microscopio.
Redi tamén foi un celebrado poeta e en 1665 foi nomeado catedrático de toscano na Academia florentina. Experimento de Redi
Nunha época na que se cría tanto na creación como na xeración espontánea, Francesco Redi era un dos que dubidaba dela, polo que realizou o seguinte experimento:
Colocou unha víbora morta, un peixe e un anaco de carne de tenreira en frascos, que pechou e selou. Noutros frascos colocou os mesmos compoñentes, pero deixouno abertos.
Os resultados foron moi interesantes: nos frascos pechados e selados non había vermes, aínda que o seu contido podrecera e cheiraba mal. Nos frascos abertos, en cambio, víanse vermes, e moscas que entraban e saían. Polo tanto, a carne dos animais mortos non pode xerar vermes, a menos que se depositen nela ovos de insectos.
Redi pensou que a entrada de aire aos frascos pechados podería influír no experimento, polo que ideou outro: puxo carne e peixe nun frasco cuberto con gasa e colocouno dentro duna gaiola cuberta tamén con gasa. Os resultados foron exactamente os mesmos que no primeiro experimento.
Aínda cos resultados obtidos e os doutros investigadores, non só a xente seguía crendo na xeración espontánea, senón que o propio Redi continuaba convencido de que algúns insectos podían xerarse de forma espontánea.
A súa obra máis importante, onde expuxo os resultados das súas experiencias, escribiuna no ano 1684. Honras
Un cráter de Marte, de 62 km de diámetro, leva o seu nome.
Francia occidentalis

Francia occidental ou, co nome latino, Francia Occidentalis era o territorio baixo controlo de Carlos II o Calvo (840 - 877) despois do Tratado de Verdun de 843, que dividiu o Imperio Carolinxio dos francos en Oriental, Occidental e Media. É o precursor da Francia moderna. Tamén foi coñecido como o Reino franco occidental. Dividíase en grandes feudos: Aquitania, Bretaña, Borgoña, Flandres, Gascuña, Gotia (Cataluña e Septimania), a Illa de Francia e o condado de Tolosa. Despois do 987, o reino comezou a chamarse Francia, debido a que a nova dinastía gobernante (a Capeto) era orixinalmente duques da Illa de Francia.
Francie

Francie, (Francia en latín) designa, na época dos carolinxios o nome dunha extensa rexión aos contornos mal definidos, recortando a Neustria e a Austrasia, é dicir unha rexión que se estendía entre o reino da Armórica ao oeste, o reino da Aquitania ao sur, a Frisia ao norte e o Saxe ao leste. Esta rexión orixinaria dos merovinxios tomou o seu nome deste pobo dos francos.
O termo de Francie aparece no termo oficial para designar unha entidade política no tratado de Verdún, en 843 entre os tres fillos sobreviventes de Lois I:
A Francie occidental confióuselle a Carlos II, a Francie oriental a Lois II o Tatexo ou o Xermánico, entre estas dúas créase deste feito unha Lotarinxia (ou unha Francie mediana), baixo o reino de Lotario que era o outro irmán deles, coñecido como o Emperador.
Francio

O francio (en homenaxe a Francia) é un elemento químico de símbolo Fr, número atómico 87 (87 protóns e 87 electróns) que ten unha masa atómica u. É un elemento metálico, radioactivo, existente no grupo alcalino da clasificación periódica dos elementos. A temperatura ambiente, o francio encóntrase en estado líquido.
Foi descuberto en 1939 por Marguerite Perey, no Instituto Curie de París, como resultado do decaemento radioactivo do isótopo ástato-227. Características principais
O francio é o metal alcalino máis pesado, resulta do decaemento alfa do actinio e é o elemento máis electropositivo. Todos os seus isótopos son radioactivos e teñen unha vida curta.
Pode ser producido sinteticamente a través do bombardeamento de torio con protóns. Pode ser producido tamén bombardeando radio ou ástato con neutróns.
As propiedades químicas probablemente son semellantes ás do cesio, con estado de oxidación +1, ou sexa, oxidándose con osíxeno, reaccionando con auga formando base, con ácidos formando sales, e cos halóxenos. Historia
Déuselle nome a este elemento en homenaxe a Francia, onde foi descuberto en 1939, por Marguerite Perey (que traballou como asistente de Marie Curie) no "Instituto Curie" de París. Este elemento detectouse por Perey cando estudaba o decaemento radioactivo do actinio-227, verificando como produto de decaemento un novo elemento, de número atómico 87.
A estrutura atómica do francio estudouse entre 1970 e 1980 por un equipo de investigadores liderados por Sylvain Lieberman.
Non existe, fóra da investigación científica, ningunha aplicación deste elemento e dos seus compostos. Debido á súa vida moi curta non é posible obter este elemento en cantidades comerciais significativas. Ocorrencia
Ocorre naturalmente nos minerais de uranio. Estímase que, debido a súa inestabilidade, existen unhas poucas decenas de gramos deste elemento na codia terrestre. De entre os elementos da táboa periódica con número atómico inferior a 101 é o máis inestable. Isótopos
Existen 41 isótopos de francio coñecidos. Cunha vida media de 22 minutos, o isótopo Fr-223 é o de máis longa vida deste elemento. É resultante da deterioración do isótopo ástato-227, sendo o único isótopo que ocorre naturalmente. Tódolos demais son altamente inestables, consecuentemente, Só se pode ter coñecemento das propiedades deste elemento mediante procedementos radioquímicos.
Como todo elemento radioactivo existe o perigo da contaminación por aqueles que o manexan.
Francis Bertody Sumner

Francis Bertody Sumner, nado en Pomfret (Connecticut) o 1 de agosto de 1874 e finado o 6 de setembro de 1945, foi un zoólogo, ictiólogo e escritor estadounidense. Traxectoria
Estudou na Universidade de Minnesota e na Universidade de Columbia, onde en 1901 conseguiu o doutoramento (PhD) cunha tese sobre a embrioloxía dos peixes. Foi director do Laboratorio da Oficina de Pesquerías dos Estados Unidos en Woods Hole. Traballou como profesor de bioloxía na Institución Scripps de Oceanografía. Sumner foi elixido membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos en 1937 e da Sociedade Filosófica Americana en 1938.
Sumner recolleu moitas subespecies do roedor Peromyscus en California. Tamén estudou os pigmentos dos peixes.
Fixo experimentos con roedores criados a distintas temperaturas, observando a herdanza na descendencia de distintas características, que foron discutidos dentro da polémica entre o lamarckismo e o darwinismo. Publicacións
A Biological Survey of the Waters of Woods Hole and Vicinity (1913)
Heredity, Environment, and Responsibility (1921)
Genetic, Distributional, and Evolutionary Studies of the Subspecies of Deer Mice (Peromyscus) (1932)
The Life History of an American Naturalist (1945)
Francis Buchanan-Hamilton

Francis Buchanan-Hamilton, nado en Callander, Perthshire, Escocia o 15 de febreiro de 1762, e finado na Gran Bretaña o 15 de xuño de 1829, foi un médico, botánico e zoólogo escocés que viviu na India. Traxectoria
Nacido como Francis Buchanan, era fillo de Elizabeth, que vivía na leira de Branziet; seu pai, Thomas, médico, chegou a Spittal e reclamou a xefatura do nome de Buchanan, e era dono dunha propiedade en Lenyi.
Francis Buchanan engadiu "Hamilton" ao seu apelido ao recibir a súa herdanza materna, aínda que non asumiu este nome até tres anos despois da súa retirada da India.
Hamilton estudou Medicina na Universidade de Edimburgo, onde acadou a título de Doutor. Despois de varias viaxes en navíos da mariña mercante a Asia, serviu no Servizo Médico Bengalí desde 1794 a 1815. Durante este tempo foi enviado a varias expedicións de investigaciónen á India e ao Nepal.
De 1803 a 1804 foi o ciruxián oficial do Gobernador Xeneral da India Lord Wellesley en Calcuta, onde incluso organizou un zoolóxico que foi o núcleo do actual "Calcutta Alipore Zoo". Sucedeuó a William Roxburgh no posto de superintendente do Xardín Botánico de Calcuta en 1814, pero tivo que volver á Gran Bretaña en 1815 debido ao seu mal estado de saúde, onde faleceu o 15 de xuño de 1829. En 1822 publicou An account of the fishes found in the river Ganges and its branches (onde describiu a especie Pimelodus arius, hoxe Arius arius). En 1807 escribiu A Journey from Madras through the Countries of Mysore, Canara and Malabar e, en 1819, An Account of the Kingdom of Nepal.
Tamén recolectou e describiu numerosas novas especies de plantas da rexión. Honores
Eponimia
Animais Emberiza buchanani
Prinia buchanani
Vexetais (Annonaceae) Monanthotaxis buchananii (Engl. ) Verdc.
(Asclepiadaceae) Cryptolepis buchananii Roem. & Schult. Obras
Journey from Madras through the countries of Mysore, Canara, and Malabar: for the express purpose of investigating the state of agriculture, arts and commerce, the religion, manners, and customs, the history natural and civil, and antiquities. 3 Volumes. Londres, 1807
An Account of the Kingdom of Nepal, 1819
An account of the fishes found in the river Ganges and its branches. Edimburgo & Londres, 1822 Abreviaturas
A abreviatura Buch. -Ham. emprégase para recoñecer a Francis Buchanan-Hamilton como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Tamén aparece a súa abreviatura en equipos, como: Buchanan-Hamilton & D. Don
Buchanan-Hamilton & de Candolle
A abreviatura Hamilton emprégase para recoñecer a Francis Buchanan-Hamilton como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Francis Crick

Francis Harry Compton Crick, nado en Weston Favell (Northamptonshire) o 8 de xuño de 1916 e finado en San Diego (California) o 28 de xullo de 2004, foi un físico, biólogo molecular e neurocientífico inglés, coñecido sobre todo por ser un dos dous descubridores da estrutura molecular do ADN no 1953, xunto con James D. Watson.
Recibiu, xunto a James D. Watson e Maurice Wilkins o Premio Nobel de Medicina no 1962 "polos seus descubrimentos relativos á estrutura molecular dos ácidos nucleicos e a súa importancia para a transferencia de información na materia viva".
Francis Fukuyama

Francis Fukuyama, nado o 27 de outubro de 1952 en Chicago, é un economista político e politicólogo norteamericano. Traxectoria
É coñecido sobre todo polo seu libro The End of History and the Last Man (1992) no cal argumentaba que a fin da guerra fría suporía a fin da evolución da historia co triunfo da democracia liberal. Fukuyama foi un dos grandes ideólogos do neoconservadorismo norteamericano pero sentiuse defraudado polo que considera exceso de militarismo na política exterior norteamericana, desaprobando a invasión de Iraq de 2003 tal como se fixo.
Francis Galton

Francis Galton, nado o 16 de febreiro de 1822 e finado o 17 de xaneiro de 1911, foi un intelectual británico que destacou en campos moi diversos, tales que a antropoloxía, a xeografía, a exploración, a meteoroloxía, a estatística ou a psicoloxía. Non tivo cátedras universitarias e realizou a maioría das súas investigacións de maneir independente. As súas múltiples contribucións recibiron recoñecemento formal cando, á idade de 87 anos, foi distinguido co título de sir. En 1901, foi, xunto con Karl Pearson e Walter Weldon, cofundador da revista científica Biometrika.
Foi un defensor, talvez o primeiro, da euxenesia.
Francis William Aston

Francis William Aston, nado en Harborne (Birmingham) o 1 de setembro de 1877 e finado en Cambridge o 20 de novembro de 1945, foi un químico inglés. En 1922 gañou o Premio Nobel de Química por determinar o peso atómico de todos os elementos da táboa periódica. Traxectoria
En 1903 obtivo unha bolsa de estudos na Universidade de Birmingham, e nas súas investigacións das descargas eléctricas en tubos de baixa presión descubriu o fenómeno agora coñecido como Espazo escuro de Aston, que permite a separación dos isótopos e a determinación das súas masas. En 1909 trasladouse ao Laboratorio Cavendish en Cambridge por invitación de Joseph John Thomson e traballou na identificiación dos isótopos do neon. Trala primeira guerra mundial volveu aos seus estudos, e en 1919 inventou un espectrógrafo de masas que lle permitiu identificar rapidamentere 212 dos 287 isótopos naturais.
Foi presidente do Comité Atómico Internacional (1935-1945).
Autor de Isotopes (1922) e Mass-Spectra and Isotopes (1933).