proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Consello Oleícola Internacional

O Consello Oleícola Internacional (COI), en inglés International Olive Council (IOC), é o único organismo internacional dedicado ao aceite de oliva e ás olivas de mesa.
Ten a súa sede en Madrid, onde foi creado en 1959 baixo os auspicios das Nacións Unidas. Funcións e membros
O Consello contribúe de maneira decisiva ao desenvolvemento responsábel e sustentábel do oliveiral e constitúe un foro mundial onde se debaten as políticas a adoptar e se abordan os retos aos que se enfronta o sector.
Consta de 17 membros, un deles a Unión Europea, que representa a todos os países da mesma que producen olivas e aceite de oliva. Historia
O COI creouse en 1959 para administrar os distintos convenios internacionais sobre o aceite que se foran sucedendo ao longo de máis de cincuenta anos con miras a promover o oliveiral, o aceite de oliva e as olivas de mesa.
O primeiro Convenio Internacional do Aceite de Oliva e das Olivas de Mesa aprobouse o 17 de outubro de 1955, durante a Conferencia Internacional sobre o Aceite de Oliva convocada polo Secretario Xeral das Nacións Unidas e tras catorce días de negociacións entre a Federación Internacional Oleícola (FIO), a Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura (FAO) e o Consello Económico e Social das Nacións Unidas (ECOSOC). A dito convenio inicial (denominado Convenio de 1956), sucedéronlle outros catro: Convenio de 1963
Convenio de 1979
Convenio de 1986
Convenio de 2005
Consello Regulador de Agricultura Ecolóxica

O Consello Regulador de Agricultura Ecolóxica de Galicia (CRAEGA) é o órgano encargado do control e certificación das producións ecolóxicas en Galicia. Produtos a certificar
CRAEGA está acreditado por ENAC Nº78/C-PR152 para certificar os seguintes produtos: Produtos agrarios vivos ou non transformados:
Produtos vexetais sen transformar
Animais vivos ou produtos animais sen transformar
Produtos da acuicultura e algas* (non amparada pola acreditación ENAC)
Produtos agrarios transformados dedicados á alimentación humana
Produtos agrarios transformados dedicados a alimentación animal
Material de reprodución vexetativa e sementes para o cultivo
Consello Superior de Investigacións Científicas

O Consejo Superior de Investigaciones Científicas ou Consello Superior de Investigacións Científicas, tamén coñecido polo acrónimo CSIC, é un organismo público autónomo estruturador da Ciencia e Tecnoloxía españolas. Pertence ó Ministerio de Ciencia e Innovación. O seu logotipo é a Árbore da Sabedoría. Orixe
Fundouse no ano 1939, en substitución da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas (JAE) que se fundara no ano 1907 no seo da Institución Libre de Enseñanza (ILE). A ILE comezaba a ser unha das institucións científicas máis importantes en Europa e tiña contado con colaboracións de científicos mundiais do máis alto nivel como Charles Darwin, Henri Bergson e León Tolstoi. A JAE foi dirixida por Santiago Ramón y Cajal até o seu pasamento en 1934, e foi reestruturada polo goberno franquista co nome de CSIC. A antiga Junta para la Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas converteuse nun centro cun baixo peso na investigación europea e formado por científicos dun nivel medio mediocre, pois a meirande parte deles tiveron que marchar ao exilio, principalmente a México. Dá idea do tipo de cambios introducidos polo franquismo o feito de que os homes fortes desta nova institución foran, por unha banda o seu presidente, o ministro de Educación José Ibáñez Martín, e por outra o membro do Opus Dei, o edafólogo José María Albareda. En xullo de 2024, foi o CSIC retirou un cadro en homenaxe ao seu primeiro director da ditadura, debido á súa participación na represión franquista. Funcionamento
Réxese pola Lei de Fomento e Coordinación Xeral da Investigación Científica e Técnica (Lei 13/1986 de 14 de abril).
Os obxectivos e funcións actuais do CSIC, de acordo coa citada Lei e co seu regulamento (R. D. 140/1993 de 29 de xaneiro), son: Realizar proxectos de investigación científica e tecnolóxica.
Asesorar ás administracións en materia científica.
Fomentar a ciencia
Colaborar coas Comunidades Autónomas nas súas propias actividades de investigación.
Colaborar coas universidades nas súas propias actividades de investigación.
Formación de investigadores e técnicos científicos.
Colaborar co Plan Nacional de I+D. Divulgación
Dentro do fomento da ciencia, o CSIC contempla tamén a divulgación. Así, durante a pandemia do COVID-19, na súa web púidose ver unha páxina cunha relación de ligazóns a instrumentos didácticos e de iniciación á investigación. Delegación en Galicia
Da Delegación en Galicia do CSIC dependen o Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos, o Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo, o Instituto de Investigacións Agrobiolóxicas de Galicia, a Misión Biolóxica de Galicia e o Instituto de Ciencias do Patrimonio.
Conta cunha Unidade de Cultura Científica (UCC) para promover a divulgación.
Consello británico-irlandés

O Consello británico-irlandés (en inglés British–Irish Council, BIC) é unha Organización Internacional creada baixo o Acordo de Belfast de 1998. Os seus membros comprenden: Os dous gobernos soberanos da República de Irlanda e o Reino Unido.
As tres administracións devoltas de Irlanda do Norte, Escocia e Gales.
As Dependencia da Coroa británica de Guernsey, Illa de Man e Jersey.
O consello foi formalmente establecido cando o acordo británico-irlandés foi asinado o 2 de decembro de 1999. O seu obxectivo principal é "promover a harmonía e o mutuo beneficio da totalidade dos pobos das illas". O consello ten un secretariado, localizado en Edimburgo, Escocia, e realízanse reunións en sesións semestrais e en encontros ministeriais. Nome do consello
Inicialmente, suxeríronse como nomes do consello Consello das Illas Británicas ou Consello das Illas. Porén, tendo en conta a sensibilidade arredor do termo Illas Británicas, particularmente en Irlanda, aceptouse o nome Consello británico-irlandés.
O nome oficial do consello tamén é empregado nas linguas dos distintos membros: Irlandés: Comhairle na Breataine-na hÉireann
Guernésiais: Conseil Britannique-Irlàndais
Jèrriais: Conseil Britannique-Irlandais
Manx: Coonceil Ghoaldagh-Yernagh
Gaélico escocés: Comhairle Bhreatainn-Èirinn
Escocés: Brits-Airis Cooncil
galés: Cyngor Prydain-Iwerddon
Consello da Cultura Galega

O Consello da Cultura Galega é un organismo oficial independente con personalidade xurídica propia destinado a dinamizar a lingua e a cultura de Galicia na sociedade e asesorar os poderes públicos de Galicia. É un organismo estatutario, previsto no artigo 32 do Estatuto, foi creado o 8 de xullo de 1983. Ten a súa sede no Pazo de Raxoi, en Santiago de Compostela. A súa presidenta é Rosario Álvarez, ademais o Consello componse de representantes de entidades e personalidades sobranceiras dos diversos campos da cultura galega. Xestiona os seguintes arquivos: Arquivo Sonoro de Galicia, Centro de documentación sociolingüística de Galicia, Arquivo da emigración galega e Arquivo de comunicación. Presidencia
Ramón Piñeiro (1983-1990) Xosé Filgueira Valverde (1990-1996) Carlos Casares (1996-2002) Alfonso Zulueta de Haz (2002-2006) Ramón Villares (2006-2018) Rosario Álvarez Blanco (2018- )
Coa excepción dos dous últimos, Ramón Villares e Rosario Álvarez, que foron escollidos polo Pleno do CCG, todos os demais presidentes ocuparon este posto debido á morte do anterior. Institucións representadas no pleno
Fundación Barrié
Fundación Penzol
Fundación Rosalía de Castro
Instituto de Estudos Xacobeos
Instituto da Lingua Galega
Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento
Museos de Galicia
Real Academia Galega
Real Academia Galega de Belas Artes
Real Academia Galega de Ciencias
Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación
Seminario de Estudos Galegos
Universidade da Coruña
Universidade de Santiago de Compostela
Universidade de Vigo
Consello de Contas de Galicia

O Consello de Contas de Galicia é unha institución que depende organicamente do Parlamento de Galicia, segundo a Lei Orgánica 1/1981, do 6 de abril, do Estatuto de Autonomía. O Consello de Contas é o organismo encargado de fiscalizar a xestión económica, financeira e orzamentaria do sector público galego, e de control de eficiencia da Xunta. O inicio das súas actividades produciuse o 1 de marzo de 1991, ao tomaren posesión dos seu cargo os cinco conselleiros designados polo Parlamento de Galicia. A súa sede atópase en Santiago de Compostela.
A función fiscalizadora do Consello de Contas, que opera con plena independencia do poder político, pode ser exercida directamente, tanto de oficio como por pedimento, no Parlamento Galego; tamén, por outra banda, pode delegar as súas funcións ao Tribunal de Cuentas do Estado español, ou aos órganos de control externo da Comunidade Económica Europea, de conformidade coa lexislación que fose aplicable.
O seu presidente é Juan Carlos Aladro Fernández. Composición
Presidente: Juan Carlos Aladro Fernández
Vocais: Simón Rego Vilar, Constantino Carreiras Souto, Tomás Pérez Vidal e Anxo Ramón Calvo Silvosa
Secretaria: Ana Ornilla Gillamón
Consello de Cooperación Bibliotecaria

O Consello de Cooperación Bibliotecaria é un órgano de coordinación a nivel estatal español no que participan as Comunidades Autónomas, tendo en conta todos os distintos tipos de bibliotecas, estando coordinadas polo Ministerio de Educación, Cultura e Deporte. Creación
O Consello Cooperación Bibliotecaria de España foi creado pola Lei 10/2007, de 22 de xuño, da lectura, do libro e das bibliotecas. publicada no BOE núm. 150, do día 23 de xuño de 2007. Documentos importantes do Consello
Entre os varios documentos que o Consello de Cooperación Bibliotecaria deu a coñecer recentemente, como froito do traballo de grupos e comisións nos últimos anos, pódense destacar estes dous: O valor económico e social dos servizos de información: bibliotecas.
Prospectiva 2020: as dez áreas que máis van cambiar nas nosas bibliotecas nos próximos anos. En Galicia
Pola súa parte, Galicia conta coa Lei 5/2012, do 15 de xuño, de bibliotecas de Galicia, publicada no DOG Núm. 122, do día 27 de xuño de 2012. O 17 de marzo de 2013 constituíuse o Consello de Cooperación Bibliotecaria de Galicia, contemplado na dita lei.
Consello de Estados do Mar Báltico

O Consello de Estados do Mar Báltico (en inglés: Council of the Baltic Sea States, CBSS) é un foro rexional composto por once países, estabelecido coa Declaración de Copenhaguen de 1992 para intensificar as relaciones de cooperación e coordinación entre os estados do Mar Báltico. Composición
Membros
Ten sede en Estocolmo, Suecia. O CBSS está composto por doce membros: Alemaña Dinamarca Estonia Finlandia Islandia Letonia Lituania Noruega Polonia Rusia Suecia Comisión Europea
Observadores
Ademais outros sete países teñen status de observadores: Francia Italia Países Baixos Eslovaquia Ucraína Reino Unido Estados Unidos
Consello de Estudantes Universitarios do Estado

O Consejo de Estudiantes Universitarios del Estado ou CEUNE é un órgano dependente do Ministerio de Educación, Cultura y Deporte de España e co que se relaciona a través da Secretaría General de Universidades.
Foi creado en desenvolvemento do Estatuto do Estudante Universitario, do ano 2010: Está composto por un representante do alumnado no Consello de Goberno de cada unha das Universidades do Estado, incluíndo tamén as privadas, e está presidido polo propio Ministro de Educación Íñigo Méndez de Vigo.
O seu carácter é totalmente consultivo sen ningunha capacidade real de influír nas políticas educativas do Estado, tendo so unha función de ratificación do xa aprobado polo Goberno. Isto fíxose patente máis que nunca cando ante os recortes en Ensino que protagonizou o goberno do Partido Popular no ano 2012 este órgano limitouse a asentir, porén houbo continuos problemas e desplantes nas reunións por parte daqueles representantes non conformes con esta farsa.
Consello de Europa

O Consello de Europa é a organización internacional da "Grande Europa" (47 Estados membros (en comparación cos 28 da Unión Europea), con 800 millóns de habitantes), co obxectivo de promover a democracia, os Dereitos Humanos, a identidade cultural europea e a procura de solucións aos problemas das sociedades de Europa. A súa sede é en Estrasburgo, fundándose en 5 de maio de 1949 polo Estatuto de Londres.
O Consello de Europa engloba tamén as áreas asiáticas dalgúns dos seus membros: Azerbaidján, Armenia, Chipre, Xeorxia, Rusia e Turquía. Países membros
Hoxe son 47 os Estados membros, incluíndo practicamente todos os países europeos. A súa composición orixinal (á data da súa fundación) era de dez membros: Bélxica Dinamarca Francia Irlanda Italia Luxemburgo Países Baixos Noruega Suecia Reino Unido
Posteriormente, incorporáronse outros 37 membros (ordenados por data de admisión): Grecia (9 de agosto de 1949) Turquía (9 de agosto de 1949) Islandia (9 de marzo de 1950) Alemaña Occidental (13 de xullo de 1950) Austria (16 de abril de 1956) Chipre (24 de maio de 1961) Suíza (6 de maio de 1963) Malta (29 de abril de 1965) Portugal (22 de setembro de 1976) España (24 de novembro de 1977) Liechtenstein (23 de novembro de 1978) San Marino (16 de novembro de 1988) Finlandia (5 de maio de 1989) Hungría (6 de novembro de 1990) Polonia (26 de novembro de 1991) Bulgaria (7 de maio de 1992) Estonia (14 de maio de 1993) Lituania (14 de maio de 1993) Eslovenia (14 de maio de 1993) República Checa (30 de xuño de 1993) Eslovaquia (30 de xuño de 1993) Romanía (7 de outubro de 1993) Andorra (10 de novembro de 1994) Letonia (10 de febreiro de 1995) Albania (13 de xullo de 1995) Moldova (13 de xullo de 1995) Macedonia do Norte (9 de novembro de 1995) Ucraína (9 de novembro de 1995) Rusia (28 de febreiro de 1996) Croacia (6 de novembro de 1996) Xeorxia (27 de abril de 1999) Armenia (25 de xaneiro de 2001) Azerbaidján (25 de xaneiro de 2001) Bosnia e Hercegovina (24 de abril de 2002) Serbia (3 de abril de 2003) Mónaco (5 de outubro de 2004) Montenegro (11 de maio de 2007) Confusións posíbeis
É importante non confundir o Consello de Europa con: O Consello da Unión Europea, que é o órgano político onde se representan os gobernos nacionais dos países da Unión Europea;
O Consello Europeo, que é o nome das reunións onde se decide a política xeral da Unión Europea.
Consello de Galiza

O Consello de Galiza foi unha entidade política galega que se constituíu o 15 de novembro de 1944 en Montevideo e que pretendía aglutinar os deputados galegos, por riba de partidos políticos, para dotar dun órgano político a Galicia no exilio e que pretendía actuar na práctica como un goberno galego no exilio, lexitimado polo Estatuto de autonomía que se sometera a plebiscito en 1936, pero sen chegar a constituírse formalmente como a Xunta que prevía o propio Estatuto. Historia e características
A iniciativa da constitución do Consello de Galiza foi de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, influído polo pensamento de José Antonio Aguirre, o lehendakari no exilio. O seu primeiro presidente foi o propio Castelao e estaba formada ademais, nun primeiro momento, por Antón Alonso Ríos, Ramón Suárez Picallo e Elpidio Villaverde. Posteriormente integrouse Alfredo Somoza. Coa morte de Castelao o 7 de xaneiro de 1950 e o exilio de Ramón Suárez Picallo en Chile, o Consello de Galiza quedou orfo de figuras representativas. Para reactivalo os deputados Alonso Ríos, Suárez Picallo e Villaverde convocaron aos directivos das principais sociedades galegas a unha xuntanza o 11 de xullo de 1960 na sede do Centro Pontevedrés. Nesa reunión foi nomeado Antonio Alonso Pérez secretario xeral de coordinación do novo Consello de Galiza. Editaron o boletín Consello de Galiza.
Recoñecemento de Castelao como primeiro presidente
O 15 de novembro de 2024, na conmemoración do 80º aniversario do Consello de Galiza, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao foi recoñecido -simbolicamente, non oficialmente- como primeiro presidente da autonomía política do país no Parlamento de Galicia. Co gallo do 75 aniversario da morte de Castelao, o BNG, en xaneiro de 2025, propuxo que se lle dese rango legal mediante un acordo do plenario do Parlamento galego.
Consello de administración

O consello de administración é o órgano de dirección dunha sociedade mercantil. É un organismo representativo, pois os seus membros, chamados conselleiros, son representantes dos accionistas, propietarios da empresa. O consello de administración pode asumir colectivamente as súas responsabilidades de xestión ou ben atribuír determinadas funcións nun conselleiro delegado ou nunha comisión executiva. As lexislacións determinan o número mínimo de conselleiros e a súa elección, responsabilidades, así como, os procedementos básicos na toma de decisións. En Galicia é aplicable a Lei de Sociedades de Capital que os define como un órgano consultivo, executivo e colexiado, composto por un mínimo de 3 conselleiros e un máximo de 12. Ademais, estipula que debe reunirse polo menos unha vez por trimestre e que as súas decisións deben ser tomadas por maioría absoluta dos conselleiros asistentes á convocatoria, aínda que para delegar facultades débese contar coas dúas terceiras partes dos seus membros.
Consello de guerra

Consello de guerra é un procedemento xudicial militar de carácter sumario ou sumarísimo no cal dilucídase de forma rápida a comisión dun delito tipificado no Código de Xustiza Militar que, pola situación de guerra ou outra análoga (estado de excepción, estado de sitio ou estado de alarma), non permite esperar á xustiza militar ordinaria.
Está presidido por un Xeneral e fórmano en total tres ou cinco militares de alta gradación, coa asistencia ocasional dun xurista. En situacións de guerra constátanse os feitos dos que se acusa, permítese unha defensa sucinta do acusado e a pena imponse e execútase de xeito inmediato. Carece, de forma xeral, das garantías constitucionais propias do Estado de dereito.
Consello de ministros

Un consello de ministros ou gabinete de ministros é, nun sentido institucional, parte do poder executivo dun goberno, e designa o conxunto dos ministros e mailo seu presidente ou primeiro ministro, quen compoñen o poder executivo dun Estado, exercendo como órgano colexiado. Con todo, a composición e funcións do gabinete é distinta en cada país.
A palabra gabinete, a parte do consello de ministros, tamén pode designar a outras entidades políticas ou administrativas.
Consello xenético

O consello xenético comprende o proceso polo cal os pacientes ou familiares portadores, con certo risco de doenzas xenéticas, son asesorados sobre as consecuencias e a natureza da desorde xenética, sobre a probabilidade de desenvolvela ou transmitila, e sobre as opcións de planificación familiar respecto da doenza. Este proceso é complexo e ha de ser separado do diagnóstico e do soporte emocional. Razóns para o consello xenético
As principais razóns que levan ás familias a solicitar consello xenético son: Historia familiar de anormalidade xenética.
Test molecular para unha desorde xenética nun determinado xene.
Idade da nai superior aos 30-35 anos.
Idade do pai superior aos 30-35 anos
Resultado anormal no screening ou cribado do soro materno mediante ultrasóns, detectado mediante unha proba de ecografía.
Aumento da translucencia nocal mediante ultrasóns.
Historia familiar con alta incidencia de cancro. Doenzas máis frecuentemente aconselladas
A meirande parte das doenzas non poden acontecer agás que ámbolos dous pais posúan a anomalía nos seus xenes, como por exemplo a Fibrose quística (FQ). Algunhas doenzas só precisan ser hereditas por un dos dous pais, como por exemplo a Enfermidade de Huntington (HD, Huntington Desease). Outras anomalías xenéticas son causadas por mor dun erro ou mutación acontecido durante a división celular, como por exemplo as trisomías. Outra das aplicacións do aconsellamento xenético é a detección precoz de doenzas que poden comezar a ser tratadas no momento de seren detectadas, como pode ser a Fenilcetonuria (PKU). Os resultados dos test xenéticos tamén detectan: Síndrome de Down
Anemia falciforme
Enfermidade de Tay-Sachs
Espina Bífida
Distrofia Muscular
Atraso Mental
Conservador-restaurador

Conservador-restaurador é o profesional titulado cunha formación que o capacita para desenvolver unha variedade de traballos de conservación e restauración relacionados cos bens culturais. Funcións
As súas actividades non están reguladas no Reino de España. [Cómpre referencia] Consonte á definición recollida na Titulación de Conservación e Restauración de Bens Culturais, as actividades realizadas por este grupo de profesionais son as seguintes: Análise e diagnose do estado de conservación dos bens culturais
Definición, planificación e execución de estratexias, plans e tratamentos de conservación-restauración
Redacción e dirección de proxectos de conservación-restauración
Xestión de coleccións
Supervisión da conservación preventiva
Asesoría técnica e tarefas de investigación e docencia
A páxina web da Arcobéns define o conservador-restaurador como o profesional que leva a cabo aquelas accións encamiñadas a acadar a mellor conservación dos bens culturais, garantindo no posible a súa estabilidade e permanencia, mediante o exame, o diagnóstico, a intervención necesaria, a colocación de medidas de prevención, o estudo do seu comportamento e das condicións que o rodean, así como dos elementos e condicións para a súa mellor preservación. Formación académica
Para exercer a práctica da conservación é preciso ser titulado nunha escola superior de conservación e restauración ou nunha universidade que ofreza esta titulación. En 2009, en España, o Grao en Conservación e Restauración de Bens Culturais substituíu o antigo título superior, que era equivalente a unha diplomatura, pero esta equivalencia foi desbotada en 2012. Asociacións profesionais en España
Debido á inexistencia dun colexio oficial de conservadores-restauradores, teñen aparecido en todo o estado diversas asociacións de profesionais, principalmente de ámbito local. Con carácter estatal fundouse a ACRE en 2011. Galiza - Arcobéns
Cataluña -
Asturias -
España - ACRE
Conservatoire national des arts et métiers

A Conservatoire national des arts et métiers (tamén coñecida como CNAM, Arts et Métiers ou Conservatoire des arts et métiers) é un gran establecemento (grand établissement) de educación superior e investigación científica fundamental en Francia.
Foi fundada polo sacerdote e abade Henri Grégoire en París o 10 de outubro de 1794. O Conservatoire national des arts et métiers e a École polytechnique son os dous logros da Revolución Francesa no campo da ciencia e da tecnoloxía.
Tiña unha vocación multidisciplinar.
O CNAM ten 150 campus en Francia metropolitana e no exterior. Acolle a uns 9. 000 estudantes. Historia
Entre os seus membros están os académicos Vandermonde e Le Roy. Charles Dupin creou a primeira cátedra de mecánica aplicada ás artes. Jean-Baptiste Say creou a cátedra de economía industrial. Graduados famosos
Daher Ahmed Farah
Louis Pasteur
Nicolas Léonard Sadi Carnot
Conservatorio Giuseppe Verdi

O Conservatorio "Giuseppe Verdi" de Milán (nome oficial en italiano Conservatorio di musica "Giuseppe Verdi" di Milano) é unha das máis importantes institucións de ensinanza musical de Italia. Dende 1971 é sede do liceo musical "Giuseppe Verdi". Historia
O Real Conservatorio di Musica foi inaugurado o 3 de setembro de 1808, na daquela capital do Reino de Italia napoleónico. Alumnos destacados
Conservatorio Profesional de Danza da Coruña

O Conservatorio Profesional de Danza da Coruña é unha institución de ensino de danza da cidade da Coruña. Foi fundado en 1990, é de titularidade provincial, e a súa especialidade é a danza clásica.
O Conservatorio Profesional de Danza da Deputación de Coruña foi creado en 1990 baixo a dirección de Luciano Gómez para ofrecer á mocidade que o demandaba unha formación regulada que ata aquela non existía na cidade da Coruña.
A especialidade do centro é a danza clásica, como actividades, o Conservatorio celebra espectáculos de danza con repertorio clásico e contemporáneo, e o seu alumnado participa asiduamente en concursos e festivais nacionais e internacionais.
Ao longo da súa historia aldúns dos seus alumnos obtiveron importantes distincións, gañando primeiros premios en distintos concursos de danza a nivel nacional, e algúns dos bailaríns formados na institución estiveron ou están hoxe en importantes compañías de danza como o Ballet de la Comunidad de Madrid, o Ballet de Carmen Roche, o Ballet da Ópera de Múnic, o Ballet de Lisboa, o Ballet de Ángel Corella, a Hubbard Street Dance de Chicago, Tulsa Ballet (Oklahoma), entre outras.
Cada ano a Deputación da Coruña outora bolsas aos novos valores artísticos da provincia e nas que hai un apartado especificamente dedicado á danza. Casa Martelo
A sede do Conservatorio está localizada na Casa Martelo, no barrio da Pescadería. É un edificio de estilo barroco do século XVIII, que pertenceu á familia Martelo ata 1975 en que o permutaron por un terreo do concello. O ano seguinte comprouno a Deputación da Coruña.
O pazo ten baixo, dous andares e ático, con balcóns nos dous andares. As bufardas puideron ser engadidas posteriormente, igual que o escudo do século XIX. A sinxela fachada contrasta coa barroca escaleira de pedra interior.
Consignatario, consignataria

Axente consignatario é a figura portuaria que se dedica á ligazón do armador ou fretador de buques coas autoridades e con outras instancias relacionadas coa presenza dun buque en porto.
Actúa como representante do armador ou fretador cara ás autoridades e xestiona todos os aspectos relativos á operativa do buque, sexa carga ou descarga, estiba ou desestiba, fornecemento, xestión de residuos, e outros servizos relativos ao buque, á carga, ao pasaxe ou á tripulación.
O consignatario asina e cruña o Aviso de alistamento (NOR), Folla de tempos (TS), Relatorio de feitos (SOF), Manifesto e Coñecemento de embarque (B/L).
Consoante

Unha consoante é un son da lingua oral orixinado pola pechadura ou estreitamento do tracto vocal por achegamento ou contacto dos órganos de articulación de tal xeito que cause unha turbulencia audíbel. O termo consoante provén do latín e orixinalmente referíase a "soar xunto con" ou "soar con", sendo a idea que as consoantes non tiñan son en si mesmas, xa que en latín só aparecían xunto a unha vogal. Esta, con todo, é unha concepción pouco afortunada das consoantes, xa que existen linguas onde hai palabras longas que carecen por completo de vogais. En lingüística moderna defínense as consoantes en termos de constrición do tracto vocal. A diferenza das vogais, as consoantes poden ou non ter un son certo, mentres o das vogais é relativamente variábel.
No alfabeto latino as consoantes son:
B C D F G H J K L M N Ñ P Q R S T V W X Y Z
Aínda que cada idioma ten as súas propias consoantes, moitas destas coinciden debido á influencia do Imperio Romano, pois, en ruso temos:
Б В Г Д Ж З К Л М Н П Р С Т Ф Х Ц Ч Ш Щ
Moi parecidas ás latinas polo mesmo.
Posto que o número de sons consonánticos nas linguas do mundo é moito maior que o número de letras para consoantes dispoñíbeis en calquera alfabeto, os lingüistas suscitaron sistemas como o Alfabeto Fonético Internacional ou AFI (IPA) para asignar un único signo a cada consoante identificadas nas linguas do mundo. Tipos de consoantes
Nos grupos de consoantes pódense distinguir principalmente tres grupos: as sonoras, as xordas e as palatais.
As consoantes sonoras son as que teñen un son determinado que podemos manter emitindo durante un tempo, sendo este audíbel, como a D, F, L e demais; isto significa que teñen un son propio.
As xordas son as que non teñen son e dependen dunha vogal para brindar algún efecto, temos de mostra a T, P, Q, C e outras, pois por si soas non emitirán ningún son e a súa única consecuencia é que afectan a saída do son dunha vogal ao pronunciala.
As palatais son un tipo de consoantes algo especiais: teñen de característica común que dependen ou se apoian do padal para produciren efecto. No alfabeto latino só temos o Ñ e a CH, pero esta última só é unha aproximación xa que o seu son non se considera como palatal, aínda que ten certa familiaridade.
As consoantes palatais poden abrir un bo tema debido a que neste alfabeto só contamos coa Ñ, pero hai outras linguas que as conteñen, como o polaco que posúe o Ć Ś que son un C palatal e un S palatal, ou a gramática do Ruso no que en certo tempo se semipalatalizan as consoantes.
Ao pronunciar cana e caña podemos ver a diferenza de posición da nosa lingua: cana induce a que a punta da lingua se sitúe na parte traseira dos dentes superiores centrais, mentres que en caña a palatal Ñ leva á parte traseira da lingua a xuntarse co padal.
Hai outros tipos de consoantes non moi tomadas en conta, pois non resaltan moito e poden ou non pertencer ao terceiro tipo, dependendo do idioma con que se estea tratando: o H latino non se pronuncia, polo cal non se pode incluír dentro de ningún dos tres tipos anteriores, da mesma forma o? e o? rusos non adquiren pronunciación, senón que fixan distincións entre palabras.
Consoante africada

Unha consoante africada é un tipo de son consonántico obstruínte que se inicia cunha oclusión (obstrución do fluxo de aire) e unha fricación (liberación do fluxo de aire) de forma rápida e sucesivamente entre os órganos articulatorios. Listaxe das consoantes africadas
O Alfabeto Fonético Internacional clasificou as seguintes consoantes africadas: [pf] africada labiodental xorda
[t͡s] africada alveolar xorda
[dz] africada alveolar sonora
[t̠ʃ] africada postalveolar xorda
[d̠ʒ] africada postalveolar sonora
[t̠ɕ] africada alveopalatal xorda
[d̠ʑ] africada alveopalatal sonora
[ʈʂ] africada retroflexa xorda
[ɖʐ] africada retroflexa sonora
Consoante alveolar

As consoantes alveolares son aquelas que se articulan ó tocar coa lingua os alvéolos dentarios superiores. Existen dúas formas de emitir este tipo de sons: As chamadas consoantes alveolares laminares: que se articulan coa parte plana da lingua.
As chamadas consoantes alveolares apicais: onde se usa a punta da lingua, como en inglés ou francés.
Con frecuencia, a pronuncia laminar é incorrectamente denominada «dental», porque a punta da lingua aparentemente toca ou se achega ós dentes. Porén, é o punto de contacto posterior o que define o lugar da articulación; aquí é onde a cavidade bucal termina e é o espazo resonante da cavidade bucal que dá ás consoantes e vogais o seu timbre característico.
O alfabeto fonético internacional (AFI) non ten símbolos independentes para as consoantes alveolares. É máis, o mesmo símbolo utilízase para todos os puntos de articulación coronais que non sexan palatalizados ou retroflexos. Para evitar ambigüidades, pódese utilizar a «ponte» (s̪, t̪, n̪, l̪) para as consoantes dentais, ou a barra baixa (s̠, t̠, n̠, l̠]) para as postalveolares. Nótese que a [s̪] diferénciase da [θ] (dental) en ser sibilante, mentres que a [s̠] diferénciase da [ʃ] postalveolar en non ser palatalizada. Malia iso, non se poden asumir que as letras sinxelas [s, t, n, l] representen especificamente ás alveolares. As linguas non poden facer tales distincións, de maneira que dúas ou máis lugares coronais atópanse alofonicamente, ou a transcrición pode ser simplemente demasiado ampla para distinguir unha dental dunha alveolar. Se é preciso especificar unha consoante como alveolar, pódese usar un signo diacrítico do AFI estendido que consiste en « » colocado baixo a letra. Porén, os símbolos «t, n, l» con frecuencia son chamados «alveolares» e os exemplos de abaixo son todos sons alveolares. As consoantes sonoras inclúen /ɦ/, /w/, /v/, /z/, /ʒ/, /ʤ/, /ð/, /b/, /d/, e /g/.
As consoantes xordas inclúen /h/, /ʍ/, /f/, /s/, /ʃ/, /ʧ/, /θ/, /p/, /t/, e /k/.
Consoante bilabial

Unha consoante bilabial é unha consoante que se articula xuntando ambos os beizos. Introdución
As consoantes bilabiais que posúen un signo distintivo en Alfabeto fonético internacional son:
Consoante exectiva

Unha consoante exectiva (tamén chamada glotalizada exectiva ou glotalizada egresiva) é unha consoante con mecanismo de articulación non pulmonar, onde o aire é impulsado por un movemento cara a arriba da glote, no canto de polos pulmóns ou o diafragma.
As consoantes exectivas poden ser oclusivas, africadas e fricativas. As exectivas son sempre xordas.
Consoante fricativa

Unha consoante fricativa é un tipo de consoante na que dous órganos están moi próximos un do outro, sen chegar a formar unha oclusión, que permite ao aire pasar por entre eles xerando un ruído turbulento. Poden clasificarse en sibilantes ou non sibilantes, en función de se a lingua está curvada ou non.
En galego existen os seguintes fonemas fricativos: /f/: fricativa labiodental xorda
/θ/: fricativa dental xorda
/s/: fricativa alveolar xorda (normalmente é apical)
/ʃ/: fricativa prepalatal xorda
Consoante glotal

As consoantes glotais son todas aquelas articuladas na glote polas cordas vocais. Se estas se pechan totalmente producen unha oclusiva, sempre xorda [ʔ]. Se o peche das cordas vocais é incompleto pero suficiente para causar unha fricción audible, prodúcese unha fricativa xorda [h], e se ademais vibran, o resultado é unha consoante fricativa sonora [ɦ].
As consoantes glotais no Alfabeto Fonético Internacional: Varios fonetistas consideran que polo menos as glotais "fricativas" non son verdadeiras consoantes, senón que representan un estado transicional da glote (fonación) sen un lugar específico de articulación; entón [ɦ] sería unha transición pulmónica sonora que podería ser transcrita como [h̤].
O peche glotal [ʔ] pode considerarse como unha consoante típica, que ocorre en moitas linguas e é moi común entre as linguas amerindias. Xeralmente escríbese <'>, como na nasa yuwe, ou <‘>, como na lingua hawaiana, ou con diacríticos, como o hamza <ء> do alfabeto árabe. Nalgúns alfabetos en linguas indíxenas de América latina úsase a <h> para representar a oclusiva glotal.
O ayn de varias linguas semíticas, no alfabeto hebreo <ע>, en árabe <ﻉ>, pode representar unha consoante oclusiva glotal farinxalizada [ʔˁ] ou unha fricativa farínxea xorda [ħ].
Consoante implosiva

Unha consoante implosiva é un tipo de oclusiva (marxinalmente pode ser unha africada) cun mecanismo mixto de corrente, glotálico ingresivo e pulmonar egresivo. É dicir, a corrente de aire contrólase por movementos arriba e abaixo da glote combinado cun fluxo saínte dos pulmóns. Por tanto, a diferenza das consoantes exectivas, cuxo mecanismo é glotálico puro, as implosivas poden ser modificadas mediante fonación. As implosivas case de maneira universal presentan fonación sonora. As consoantes implosivas atópanse en aproximadamente o 13% das linguas do mundo.
No AFI, as consoantes implosivas indícanse modificando a correspondente oclusiva sonora mediante un gancho á dereita na parte superior: [ɓ ɗ ʄ ɠ ʛ].
Consoante líquida

Unha consoante líquida é unha clase de consoantes que inclúe tanto ás consoantes laterais como ás consoantes vibrantes ou róticas. Descrición
Tanto as laterais como as vibrantes teñen propiedades fonotácticas semellantes en moitas linguas, por tanto, resulta útil agrupalas nunha clase, a clase das líquidas. Por exemplo, en moitas linguas as líquidas son as consoantes que teñen unha maior liberdade de ocorrencia en grupos consonánticos. Nalgunhas linguas como o xaponés ou o coreano existe unha único fonema líquido que segundo o contexto se realiza como lateral ou como vibrante, é dicir, existen alófonos laterais e vibrantes dese fonema.
Entre as linguas do mundo o máis frecuente é que existan dúas líquidas en oposición /l/, /ɾ/, agás entre as linguas indíxenas de Norteamérica e as linguas aborixes de Australia. En Norteamérica, as linguas adoitan carecer de vibrantes e, pola contra, existe unha ampla variedade de laterais, aínda que frecuentemente son obstruíntes e non aproximantes. A maioría de linguas aborixes de Australia teñen un conxunto moi rico de líquidas, chegando algunhas linguas a ter sete líquidas diferentes (incluíndo dentais, alveolares, retroflexas, palatais e até tres vibrantes diferentes). Esta exuberancia de consoantes líquidas nas linguas australianas compensa amplamente o reducido número de vogais e a escaseza de fricativas nestas linguas.
Por outra banda, hai moitas linguas amazónicas e do leste de Norteamérica que carecen por completo de consoantes líquidas, e tamén algunhas poucas de Asia e África. As linguas polinesias tipicamente teñen unha única líquida, que pode ser unha lateral ou unha vibrante.
Consoante nasal

Unha consoante nasal prodúcese cando o veo do padal —a parte carnosa do padal preto da parte posterior— se baixa, permitindo que o aire flúa libremente a través do nariz. A cavidade bucal aínda actúa como compartimento da resonancia do son, pero o aire non sae pola boca mentres que é bloqueado pola lingua. Outros tipos de consoantes poden ser nasalizados, pero normalmente referímonos a alófonos dos arquifonemas /N/ e /M/
Acusticamente, as consoantes nasais son sonorantes, é dicir, non restrinxen a saída de aire, e dende o punto de vista lingüístico case sempre son sonoras. (Compárense as oclusivas orais, que obstrúen o aire completamente, e as fricativas, que obstrúen o aire cunha canle estreita. Tanto oclusivas como fricativas son máis frecuentemente xordas que sonoras, e coñécense como obstruíntes).
Porén, as consoantes nasais tamén se consideran oclusivas pola súa articulación, que impide completamente o paso do aire pola cavidade bucal. Tal dualidade, un fluxo de aire sonorante polo nariz xunto coa oclusión da boca, implica que as nasais se comportan como sonorantes á vez que como obstruíntes (en xeral clases opostas). Para a descrición acústica en xeral considéranse sonorantes, pero en moitas linguas poden desenvolverse a partir de oclusivas ou devir en oclusivas.
Teñen bandas de enerxía arredor dos 200 e os 2, 000 Hz
Lista de consoantes nasais: [m] é unha nasal bilabial sonora
[ɱ] é unha nasal labiodental sonora (SAMPA: [F])
[n̪] é unha nasal dental (SAMPA: [n_d])
[n] é unha nasal alveolar ou dental: véxase nasal alveolar
[ɳ] é unha nasal retroflexa sonora, común nas linguas índicas (SAMPA: [n`])
[ɲ] é unha nasal palatal (SAMPA: [J]); común en moitos idiomas europeos, como o castelán ñ; o francés e o italiano gn; o catalán e o húngaro ny; e o occitano e o portugués nh.
[ŋ] é unha nasal velar sonora (SAMPA: [N]).
[ɴ] é unha nasal uvular (SAMPA: [N\])
Consoante oclusiva

Unha consoante oclusiva é un tipo de consoante na que se produce un peche total do paso do aire por xuntar dous órganos durante un breve período de tempo, relaxando o xesto a continuación para provocar a súa saída dunha forma brusca, existente en tódalas linguas do mundo.
En galego hai os seguintes fonemas oclusivos: /p/: oclusiva bilabial xorda
/b/: oclusiva bilabial sonora
/t/: oclusiva dental xorda
/d/: oclusiva dental sonora
/k/: oclusiva velar xorda
/ɡ/: oclusiva velar sonora
Consoante palatal

As consoantes palatais son consoantes articuladas co corpo da lingua elevado contra o padal duro (a parte media da cavidade superior da boca). As consoantes articuladas co ápice da lingua curvada cara a atrás contra o padal chámanse retroflexas.
As consoantes palatalizadas son consoantes con outra articulación primaria que teñen como articulación secundaria a articulación palatal, é dicir, estas consoantes pronúncianse ademais de coa obstrución ou estreitamento no punto de articulación primario articúlanse coa elevación da parte media de lingua cara ó padal duro. Este tipo de articulación palatalizada é común en moitos fonemas das linguas eslavas e en moitas consoantes palato-alveolares doutras linguas.
As consoantes palatais que teñen signos específicos no Alfabeto Fonético Internacional son:
Consoante uvular

Unha consoante uvular é unha consoante articulada coa parte posterior da lingua colocada contra ou preto da úvula, é dicir, máis atrás na boca que as velares. As consoantes uvulares poden ser oclusivas, fricativas, nasais, róticas ou aproximantes (aínda que a carta do AFI carece dun signo específico para a aproximante, e úsase o signo da fricativa afectada de diacríticos). As africadas uvulares son posibles pero tipoloxicamente son escasas (aparecen nalgúns dialectos meridionais de alto alemán, así como nalgunhas linguas indíxenas de América, mesmo é posible atopar africadas uvulares exectivas no lillooet e no xeorxiano). Consoantes uvulares do AFI
As consoantes uvulares que teñen signos específicos no AFI son: Nas linguas do mundo as consoantes uvulares aparecen en moitas linguas africanas e de Oriente Medio (por exemplo, no árabe), nas linguas indíxenas de América e nalgunhas áreas do Cáucaso. Porén, están totalmente ausentes no Pacífico (linguas australianas, linguas papúas e linguas austronesias). Nalgunhas partes do Cáucaso e o noroeste de Norteamérica, practicamente tódalas linguas posúen oclusivas e fricativas uvulares.
Consoante velar

Unha consoante velar é un tipo de consoante cuxo punto de articulación ou paso máis estreito da corrente do aire aproxímase ou toca a zona traseira do padal ou veo.
Posto que a rexión velar da parte superior da boca é relativamente extensa e os movementos do dorsum non son moi precisos, as velares facilmente sofren asimilación fonética, desprazando o seu punto de articulación atrás ou adiante dependendo do trimbre das vogais adxacentes. Frecuentemente as velares sofren cambios fonéticos adiantándose parcial ou totalmente converténdose nunha palatalizada ou palatal ante vogais anteriores ou palatais. As vogais posteriores tenden ás veces a atrasar as velares.
Moitas linguas presentan labialización na articulación das velares, tal como sucede na consoante coarticulada [kʷ], na que a articulación velar é acompañada por un redondeamento dos beizos, estas consoantes son labiovelares. Tamén existe consoantes dobremente articuladas como as consoantes labial-velares, que presentan unha dobre articulación como sucede no son [k͡p] frecuente en moitas linguas de África Occidental. f Procesos fonolóxicos
Entre as linguas do mundo o cambio fonético máis frecuente que experimentan as consoantes velares é a palatalización ante vogal anterior ou palatal. Ese cambio é por exemplo a orixe da fonema /θ/ (/s/ no castelán de América). Porén, o fonema /x/ do castelán é en gran parte o resultado dunha despalatalización da antigos fonema /š, ž/ [ʃ, ʒ], que á súa vez procedían de palatalizacións varias das consoantes latinas /k, g/.
Consorcio

Consorcio é un termo que admite varias definicións. Por unha banda, un consorcio é unha asociación económica na que unha serie de empresas buscan desenvolver unha actividade conxunta mediante a creación dunha nova sociedade. Xeralmente dáse cando nun mercado con barreiras de entrada varias empresas deciden formar unha única entidade co fin de elevar o seu poder monopolista.
Tamén se denomina consorcio ao acordo polo cal os accionistas de empresas independentes acceden a entregar o control das súas accións a cambio de certificados de consorcio que lles dan dereito de participar nas ganancias comúns de devandito consorcio. Os participantes no consorcio denomínanse concordados. Uns exemplos de consorcios son o W3C, Airbus (ao momento de crearse en 1970) e en certa forma o European Southern Observatory (ESO).
Por outra banda, en Dereito administrativo un consorcio é unha organización de dereito público entre unha ou máis entidades públicas -Administración- e un ou máis suxeitos ou organizacións de Dereito Privado.
Un consorcio tamén se define como a asociación dos individuos e/ou persoas xurídicas nun grupo, patrocinado por unha empresa administradora, co fin de proporcionar aos seus membros a adquisición de bens a través da autofinanciación. Para as persoas o obxectivo é conseguir un ben administradas por unha institución que se encarga dos sorteos coa posibilidade de destinar libremente eses aforros, para calquera obxectivo, segundo os distintos proxectos das persoas. Historia
Os consorcios xurdiron como modalidade de asociación económica no Brasil na década dos sesenta do século XX e modernizáronse e transformáronse co paso do tempo. Unha achega fundamental neste sentido foi a fundación ABAC (Asoaciación Brasileira de Administradoras de Consorcios). Aínda que estudosos do tema como Mazzuchini (2005, p. 13) atopa antecedentes no Brasil en 1900 co chamado «Club de Mercadorías», regularizado máis tarde en 1917 e melloras en 1950 con inmigrantes xaponeses. Consorcios de avaliación
Existen puntos importantes da avaliación en diferentes contratos existentes: Os administradores están obrigados polo Banco Central para iniciar o grupo cando se supera o 70% das persoas;
Os xerentes deben soportar as perdas se hai contemplacións cando se soubo que non había suficiente diñeiro no banco para estes grupos;
O consorcio ten dereito a cambiar o valor da propiedade que desexa en calquera momento antes da súa contemplación.
Consorcio Audiovisual de Galicia

O Consorio Audiovisual de Galicia foi unha entidade pública ao servizo ao sector audiovisual galego para que este poida desenvolver os seus obxectivos co máximo rigor, así como para impulsar a súa integración competitiva no sector audiovisual nacional e internacional. A Xunta de Galicia disolveuno en febreiro de 2012, traspasando a súa xestión á Axencia Galega das Industrias Culturais. Orixe
O Consorcio tivo a súa orixe na Lei 6/1999, do 1 de setembro, do Audiovisual de Galicia, que prevé no seu artigo 9 que, para a potenciación institucional das accións tendentes ao desenvolvemento do sector audiovisual de Galicia, as administracións e entidades interesadas han convir a constitución do Consorcio Audiovisual de Galicia.
Así, o 16 de outubro de 2001, a Xunta de Galicia, a través da Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo e da Consellería de Economía e Facenda, a Compañía de Radiotelevisión de Galicia e as 4 Deputacións Provinciais galegas acordaron a constitución do mesmo.
O Consello da Xunta de Galicia, na súa reunión do 17 de outubro de 2002, aprobou o Decreto 294/2002 (DOG nº 208, do 28 de outubro), polo que se constitúe e se regula a composición e as funcións do Consorcio Audiovisual de Galicia e, finalmente, o 21 de novembro de 2002 levouse a cabo a sesión constitutiva do citado Consorcio, entidade de dereito público de carácter interadministrativo, con patrimonio e personalidade xurídica propia e co fin primordial de contribuír ao desenvolvemento e á consolidación do sector audiovisual en Galicia.
Posteriormente, o Consello da Xunta, na súa reunión do 2 de marzo de 2006, aprobou o Decreto 38/2006 (DOG nº 49, do 10 de marzo), polo que se modifica o Decreto 294/2002. Finalmente, a Secretaría Xeral de Comunicación, o 15 de xuño de 2006, resolveu dar publicidade á modificación dos estatutos do Consorcio Audiovisual de Galicia, publicados no DOG nº 128, do 4 de xullo. Obxectivos
O obxectivo do Consorcio Audiovisual de Galicia é a potenciación institucional das accións tendentes ao desenvolvemento do sector audiovisual de Galicia.
Son finalidades específicas do Consorcio: Desenvolver e fomentar a produción e a industria cinematográfica e audiovisual galega.
Promover e potenciar a actividade profesional e a creación de emprego no sector audiovisual.
Impulsar a produción propia e a coprodución, así como a súa distribución por calquera dos sistemas e das canles de difusión audiovisual, favorecendo o desenvolvemento do sector audiovisual galego.
Promover a investigación, a formación e o desenvolvemento tecnolóxico no sector audiovisual.
Promover o emprego do idioma galego mediante o seu uso nos medios audiovisuais, especialmente apoiando o seu emprego nas salas de exhibición e promovendo a asistencia a elas.
Divulgar as obras audiovisuais galegas no propio territorio, no Estado español, en Portugal, na Unión Europea e en todos os territorios onde existan comunidades galegas.
Promover un mellor coñecemento da historia, da arte, da literatura, da música e, en xeral, da realidade social e cultural galega a través das producións cinematográficas e audiovisuais.
Consortium of European Research Libraries

O Consortium of European Research Libraries (Consorcio de bibliotecas de investigación europeas, abreviado como CERL) é unha organización que une aos principais entes bibliotecarios europeos no que se refire á posta en valor e a conservación do patrimonio cultural vinculado ao período das producións bibliográficas feitas á man (a partir de mediados do século XV ata a primeira metade do século XIX). Está concibido sobre todo para os investigadores, a fin de facilitar a tarefa de atopar fontes e documentos a nivel europeo.