Faro de Alexandría

O Faro de Alexandría (en grego: ὁ Φάρος τῆς Ἀλεξανδρείας) foi unha das sete marabillas do mundo antigo. Construído no 279 a. C por Sostrato de Cnido por orde de Tolomeo I na illa de Pharos, fronte Alexandría (Exipto). Consistía nunha xigantesca torre sobre a que unha fogueira permanente marcaba a posición da cidade aos navegantes, dado que a costa nesa zona era demasiado chá e por aquel entón carecíase de calquera referencia para a navegación. Características
A súa altura alcanzaba 134 metros, sendo no seu momento probablemente o edificio máis alto do mundo, e para a súa construción utilizáronse grandes bloques de vidro, que foron empregados como cimentos para aumentar a resistencia contra a forza do mar. O resto do edificio era de forma octogonal sobre unha plataforma de base cadrada, e estaba composto de bloques de mármore unidos con chumbo fundido. Na parte máis alta, un grande espello metálico reflectía a luz do sol durante o día, e pola noite proxectaba a dunha grande fogueira até unha distancia de 50km. Na parte superior do faro había unha estatua, que se atribúe a Zeus ou a Poseidón, aínda que tamén puido exhibir dúas esculturas de Cástor e Pólux, fillos xemelgos de Zeus, que eran considerados salvadores divinos co cometido de protexeren navegantes, ao abeiro do contido na inscrición "Sostrato de Cnido, fillo de Dxífanes, en nome dos mariñeiros, aos salvadores divinos", en referencia a eles.
Coa excepción das grandes pirámides de Gizeh, só o faro sobreviviu ao resto das Sete Marabillas do Mundo Antigo. Porén, foi severamente danado polos terremotos de 1303 e 1323, até o punto de que o viaxeiro árabe Ibn Battuta escribiu que lle foi imposíbel entrar nas ruínas. Os restos desapareceron en 1480 cando un sultán de Exipto, chamado Qaitbay, usou as ruínas para construír unha fortaleza na zona. Pharos deu orixe á palabra "faro" na maior parte das linguas romances. O investigador alemán Hermann Thiersch realizou pescudas sobre a estrutura do faro mediante moedas, terracotas e mosaicos romanos en Libia e Xordania en que se representa a imaxe desta construción. En 1909 publicou o libro Faros que contén os resultados dos seus estudos sobre o Faro de Alexandría.
No verán de 2025, ao abeiro dunha intervención arqueolóxica que dirixiu Isabelle Hairy conseguiron extraer 22 pezas das profundidades do mar, entre as que destaca un pilono, construción con forma de pirámide truncada que franquea a entrada principal dos templos no Antigo Exipto. Esta nova información contribuirá á reconstrución tridimensional do faro, permitiralle ao persoal investigador probar métodos de construción que se atribúen a enxeñeiros ptolemaicos no siglo III a. C. e tamén investigar sobre as posibles causas do derrubamento. Coa recreación dixital quérese ofrecer a posibilidade de adentrarse virtualmente no faro de Alexandría. Historia
Pharos era unha pequena illa fronte á costa de Alexandría, conectada co continente polo ser humano cunha conexión denominada Heptastadion, que formaba un lado do porto da cidade. Como a costa exipcia é moi plana e carente de calquera tipo de punto de referencia, considerouse necesario algún tipo de marcador situado na boca do porto, función pola cal foi deseñado inicialmente o faro. O uso do edificio coma o que hoxe é un faro, con lume e espellos reflectores na parte superior, crese que data do século I, durante o período romano. Antes dese momento o Faro servía unicamente coma fito ou un radiofaro (punto de referencia diúrno para a navegación).