Pozo de Messel

O pozo de Messel (alemán: Grube Messel) é unha canteira de lousa ou xisto bituminoso abandonada e importante xacemento paleontolóxico preto da vila alemá de Messel (Landkreis Darmstadt-Dieburg, Hessen) a uns 35 km ao sueste de Frankfurt am Main, Alemaña. Debido á abundancia no lugar de fósiles ben conservados que datan da metade do Eoceno, ten unha grande importancia científica e xeolóxica. No lugar atopáronse unhas 1000 especies de plantas e animais. Despois de estar a punto de converterse nun vertedoiro de lixo, a forte oposición local, despois de moitos avatares políticos, conseguiu finalmente parar eses plans e o pozo de Messel foi declarado un lugar patrimonio da humanidade da UNESCO o 9 de decembro de 1995. Continúan facéndose descubrimentos científicos significativos sobre a evolución temperá dos mamíferos e as aves no pozo de Messel, e o xacemento está converténdose nun lugar turístico de crecente interese.
O xacemento orixinouse no Eoceno medio, nun maar formado tras unha erupción freatomagmática. Os antigos sedimentos lacustres daquel maar, limos e arxilas con abondosa materia orgánica, hoxe lutitas bituminosas, conservaron restos vexetais e miles de fósiles moi ben preservados de insectos e peixes, así como numerosos restos esqueléticos completos de réptiles, aves e mamíferos. Nalgúns casos consérvanse impresións de plumas, pelame, pel, contidos estomacais, etc. , ademais de permaneceren na forma natural, sen térense dispersado as partes do cadáver como ocorre na maioría dos fósiles atopados, o que axudou á reconstrución máis real dos fósiles. Historia
Deste lugar extraéronse activamente lignito e xisto bituminoso desde 1859. O pozo empezou a ser coñecido pola súa riqueza en fósiles arredor de 1900, pero non se iniciaron escavacións científicas serias ata a década de 1970, cando a caída do prezo do petróleo fixo que a minaría nesta canteira deixase de ser rendible. A actividade comercial de extracción de xisto bituminoso cesou en 1971 e unha fábrica de cemento construída na mina cerrou o ano seguinte. A terra foi preparada para o seu uso como vertedoiro de lixo, pero eses plans quedaron en nada despois de varios cambios políticos no goberno do land (estado), e finalmente o land de Hessen comprou o lugar en 1991 para asegurar o seu acceso científico. Nos poucos anos entre o cesamento da minaría no lugar e 1974, cando o estado estaba preparando o lugar como depósito de lixo, permitiuse que os coleccionistas amadores recollesen fósiles. Os amadores desenvolveron a técnica da transferencia que lles permitía conservar os finos detalles dos fósiles pequenos, que é o método que aínda se emprega hoxe para conservar fósiles.
Moitos dos espécimes coñecidos procedentes deste lugar proceden do traballo de coleccionistas amadores, e en 1996, aplicouse unha amnistía aos fósiles recollidos anteriormente, coa esperanza de que as coleccións de fósiles privadas volvesen a ser de propiedade pública e estivesen dispoñibles á ciencia. Características deposicionais
A superficie actual do fondo do pozo de Messel está a uns 60 m por debaixo do nivel da terra local e ten unha área duns 0, 7 km2. A capa de xistos bituminosos estendíase orixinalmente ata unha profundidade de 190 m.
Hai 47 millóns de anos, no Eoceno cando se formaron os depósitos de Messel, a área estaba a unha latitude 10° máis ao sur do que está hoxe. O período estaba moi preto do Óptimo climático do Eoceno temperán e o clima e ecoloxía do lugar eran moi diferentes aos actuais, caracterizados por unha temperatura media anual de 22 °C e unha gran serie de lagos tipo maar rodeados de vizosos bosques subtropicais que sostiñan unha incrible diversidade de vida. A cunca do lago de Messel era probablemente o punto central onde drenaban os ríos e regatos próximos. Os depósitos do pozo formáronse durante a época eoceno do período paleoxeno hai uns 47 millóns de anos, baseándose en datacións de fragmentos de basalto que hai debaixo dos estratos fosilíferos. O xisto bituminoso formado pola deposición anóxica lenta de lama e vexetación morta no leito do lago, é a principal rocha do lugar. Os seus sedimentos esténdense ata 13 m de profundidade e están depositados sobre un baseamento de arenito máis antigo. Os fósiles dentro do xisto mostran unha salientable claridade e boa preservación debido ás características deposicionais únicas do lago e así o pozo de Messel representa un Konservat-Lagerstätte. As estratificacións superiores do lago son as que presentan unha gran variedade de organismos conservados, pero o fondo estivo sometido a poucas alteracións pola corrente, xerando un ambiente moi anóxico. Isto impediu que este nicho fose habitado por moitas especies de epifauna e infauna e a bioturbación mantívose no mínimo. A inversión das capas de auga do lago (causada polas variacións estacionais) facía diminuír o contido de oxíxeno preto da superficie e orixinaba unha periódica extinción das especies acuáticas. Combinado coa taxa relativamente baixa de deposición, 0, 1 mm ao ano, isto proporcionou un ambiente excelente para a conservación fósil da fauna e a flora. Liberacións de gases volcánicos
A área arredor do pozo de Messel crese que foi xeolóxica e tectonicamente activa durante o Eoceno. Isto levou a que os científicos formulasen a hipótese de que eventos similares á liberación de gases volcánicos de 1986 no lago Nyos de Camerún, poderían explicar a gran deposición de especies non acuáticas (Franzen & Koster, 1994). Os cambios subsuperficiais periódicos posiblemente liberaron grandes concentracións de gases reactivos (como o dióxido de carbono e o sulfuro de hidróxeno) no lago e ecosistemas adxacentes, matando os organismos susceptibles. Durante estas liberacións de gas, as aves e morcegos poderían caer dentro ou preto da superficie do lago e os animais terrestres puideron ser sufocados cando estaban preto das beiras do lago. Como o lago era moi fondo, os animais que caeron dentro ou foron arrastrados á auga pobre en oxíxeno e bacterias, conserváronse alí moi ben, e foron cubertos por capas sucesivas de lama que máis tarde se petrificou, producindo así unha agregación de fósiles de excepcional calidade, cantidade, integridade e variedade. Algúns animais vese que morreron no acto (algunhas tartarugas quedaron fosilizados copulando). Porén, postuláronse outras hipóteses á parte da volcánica, e suxeriuse que floracións de cianobacterias causaron o envelenamento dos animais. Isto último considérase que é necesario para explicar a presenza de fósiles excelentes en toda a secuencia sedimentaria (Koenigswald & outros, 2004). Fósiles
O pozo de Messel proporciona as evidencias mellor preservadas de fauna e flora Geiseltalian ata agora descubertas, cunhas mil especies identificadas. A maioría dos outros xacementos con sorte conteñen esqueletos parciais, pero Messel pode gabarse de presentar unha conservación ampla da integridade estrutural dos fósiles, mesmo chegando a conservar as marcas do pelame, plumas e "sombras da pel" dalgunhas especies. Esta conservación tan pouco común suscitou algunhas interpretacións moi razoadas. As sintomáticas marcas de trabadas con forma de "halteras" a ambos os lados dos nervios dunha folla fosilizada foron identificados como o agarre dunha formiga Camponotus parasitada en fase terminal polo fungo Ophiocordyceps unilateralis, que, igual que ocorre hoxe neses animais, controlou o seu comportamento, para poder liberar as súas esporas desde unha posición favorable, facendo que as formigas se agarren á folla mordendo o nervio central, onde morren e deixan o fungo que levan dentro en magnífica posición para que brote da súa cabeza e solte esporas; é o exemplo concreto máis temperán de manipulación do comportamento feito por fungos.
A diversidade de especies é moi salientable en parte como resultado da liberación periódica de gases volcánicos hipotetizada. Un breve sumario dalgúns dos principais fósiles atopados no xacemento é o seguinte: Atopáronse nove pares de fósiles de tartarugas. As tartarugas Allaeochelys crassesculpta estaban copulando cando morreron e quedaron fosilizadas. A súa morte debeu ser rápida debido á liberación de gases tóxicos. As tartarugas pertencentes a este clado aínda viven. Perderon as súas escamas de tipo reptiliano e a súa pel pode absorber oxíxeno da auga. Normalmente isto é unha vantaxe: axúdalles a estar mergulladas durante un maior período de tempo. Porén, en condicións anóxicas é unha desvantaxe, porque o dióxido de carbono e os velenos disoltos poden ser absorbidos tamén.
Uns 10. 000 peixes fosilizados de numerosas especies.
Miles de insectos acuáticos e terrestres, algúns coa súa coloración conservada.
Innumerables pequenos mamíferos, incluíndo cabalos pigmeos, ratos grandes, primates, habitantes do subsolo (ourizos cachos, marsupiais, pangolíns), parentes dos Orycteropus e morcegos. Os espécimes de morcego fosilizados serviron para entender mellor a evolución da ecolocación.
Gran número de aves, particularmente especies predadoras.
Crocodilos, ras, tartarugas, píntegas e outros réptiles e anfibios.
Restos de 30 especies de plantas, incluíndo follas de palmeiras, froitos, pole, madeira, noces e uvas.
A seguinte é só unha lista parcial:
Mamíferos
Darwinius masillae, identificado en 2009 como un primate adapiforme
Kopidodon, un Cimolesta arbóreo extinguido
Leptictidium, un animal saltador extinto omnívoro da familia dos leptíctidos
Propalaeotherium, un parente temperán dos cabalos
Ailuravus, un roedor
Peradectes, un metaterio
Palaeochiropteryx, un morcego
Lesmesodon, un pequeno hienodóntido
Eomanis, un pangolín antigo
Eurotamandua, un pangolín similar a un oso formigueiro sen escamas
Europolemur, un primate
Hyrachyus, devanceiro dos rinocerontes
Paroodectes, un mamífero carnívoro temperán
Messelogale, un mamífero carnívoro temperán
Pholidocercus, un ourizo cacho temperán
Macrocranion, un ourizo cacho temperán de rabo longo
Masillamys, un roedor temperán
Messelobunodon, un artiodáctilo temperán
Godinotia, un primate temperán
Buxolestes, un Cimolesta similar a unha londra semiacuático
Aves
Palaeotis, un estutriónido antigo
Strigogyps sapea (antes chamado Aenigmavis) un cariamiforme
Eocoracias, un coraciforme temperán do que se sabe a súa coloración
Messelornis, a ave do Mosela; unha especie de gruiforme
Masillastega, un súlido de auga doce
Lapillavis, un posible parente dos trogónidos
Cypseloramphus, un apodiforme basal
The Messelasturidae (Messelastur e Tynskya), carnívoros parentes de modernos papagaios
Palaeoglaux, un bufo temperán cunhas enigmáticas plumas do peito
Paraprefica, un Nyctibiidae temperán
Paraortygoides, un galiforme
Masillaraptor, un falconiforme temperán
Parargornis, un apodiforme temperán
Messelirrisor, un bucerotiforme temperán estreitamente relacionado coas bubelas e Phoeniculidae
Selmes (usado como un anagrama de "Messel"), un coliforme con dedos gordos
Gastornis (antes Diatryma), un anseriforme grande non voador
Hassiavis, un membro dos Cypselomorphae
Quasisyndactylus, un membro de Alcediniformes
Vanolimicola, un posible caradriforme
Un litornítido aínda non nomeado, un paleognato similar a un escolopácido, o primeiro rexistrado deste tipo no Eoceno medio de Europa.
Réptiles
Asiatosuchus, un gran crocodilo
Diplocynodon, un aligátor
Hassiacosuchus, un aligátor durófago
Bergisuchus, un sebecosuquio crocodiliforme
Eoconstrictor, serpe de 2 m relacionada coas boas neotropicais, Boinae
Messelophis, unha pequena boa vivípara
Messelopython, o parente das pitóns máis antigo coñecido
Cryptolacerta, un lagarto con afinidades cos anfisbénidos
Geiseltaliellus, un lagarto con afinidades cos Corytophaninae
Allaeochelys crassesculpta, tartarugas acuáticas relacionadas con Carettochelys
Peixes
Un amiforme, que foi descrito como Amia (o xénero moderno) ou Cyclurus
Amphiperca, unha perca temperá
Palaeoperca, outra perca temperá
Atractosteus, un lepisosteido
anguías
Insectos
Hemiptera
Wedelphus dichopteroides
Hymenoptera
Casaleia eocenica
Cephalopone – Cephalopone grandis e Cephalopone potens
Cyrtopone – Cyrtopone curiosa, Cyrtopone elongata, Cyrtopone microcephala e Cyrtopone striata
Gesomyrmex pulcher
Messelepone leptogenoides
Pachycondyla eocenica
Pachycondyla lutzi
Pachycondyla? messeliana
Pachycondyla parvula
Pachycondyla petiolosa
Pachycondyla petrosa
Protopone – Protopone? dubia, Protopone germanica, Protopone magna, Protopone oculata, Protopone sepulta e Protopone vetula
Pseudectatomma – Pseudectatomma eocenica e Pseudectatomma striatula
Titanomyrma gigantea
Titanomyrma simillima
Patrimonio xeolóxico da IUGS
A Unión internacional de Ciencias Xeolóxicas (IUGS polas súas siglas en inglés) describiu o sitio fósil do pozo de Messel como "o xeositio máis rico do mundo para comprender o ambiente vivo do Eoceno, xa que inclúe fósiles excepcionalmente preservados', e incluíu o rexistro do Eoceno do sitio na súa lista de 100 "sitios patrimonio xeolóxico", publicada en outubro de 2022. A organización define un Sitio patrimonio xeolóxico da IUGS como "un lugar clave con elementos xeolóxicos e/ou procesos de relevancia científica internacional, usado como referencia, e/ou cunha contribución substancial ao desenvolvemento das ciencias xeolóxicas a través da historia. " Acceso
Poden verse exposicións sobre o pozo de Messel na cidade de Messel, no Museo de fósiles de Messel, no Hessisches Landesmuseum de Darmstadt (a 5 km de Messel) e tamén no Museo Senckenberg de Frankfurt am Main (a uns 30 km de Messel). Os visitantes do pozo poden aparcar preto do pozo e camiñar uns 300 m ata un miradoiro que dá ao pozo. Porén, a entrada no pozo só é posible se se forma parte dunha visita especialmente organizada.