proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Il pirata

Il pirata (en galego, O pirata) é unha ópera en dous actos con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Felice Romani, a partir dunha tradución francesa da obra tráxica Bertram, or The Castle of Saint Aldobrand de Charles Maturin, a pesar de que o seu título foi tomado, presumiblemente, da novela The Pirate, de Walter Scott. Foi estreada no Teatro alla Scala de Milán o 27 de outubro de 1827.
A obra orixinal ten sido comparada coa ópera de Bellini e se destacou a influencia de Il Pirata en Lucia di Lammermoor de Gaetano Donizetti. Tamén se analizou a forma en que Bellini reciclou música propia nesta ópera, así como o seu emprego dun "estilo compositivo máis conscientemente innovador" e a súa maior participación na elaboración do libreto, en comparación con esforzos precedentes onde mostraba unha maior deferencia cara aos libretistas elixidos polo empresario da ópera napolitana e os correspondentes textos. Ademais, un comentario do século XIX observou a influencia musical de Il Pirata na ópera temperá de Richard Wagner Das Liebesverbot
Esta ópera, dunha considerable dificultade e moi poucas veces programada antes do renacemento belcantista da segunda metade do século XX, tense difundido gradualmente a través de gravacións realizadas por grandes divas. A recuperación de 'Il pirata débese á gravación que realizou Maria Callas en 1959, que aínda que severamente curtada, deu a coñecer a primeira ópera adulta de Bellini con tódalas súas belezas. Callas fixo un esforzo pra dar dignidade a unha gravación cun equipo vogal moi frouxo e un director que impulsaba á orquestra de xeito verdiano. Porén, na súa interpretación consérvase todo o que se puido salvar deste naufraxio, sobre todo a famosa aria Col sorriso d'innocenza, da cal existen outras gravacións da diva italiana.
Esta ópera rara vez se representa na actualidade; nas estatísticas de Operabase aparece con só 5 representacións para o período 2005-2010.
Il servitore di due padroni

Il servitore di due padroni) é unha comedia en lingua italiana escrita por Carlo Goldoni en 1745. Estreouse en Milán en 1749. A obra está escrita en italiano, e inclúe xerga do mundo do teatro e palabras do dialecto veneciano da lingua véneta. Pertence á etapa máis cómica de Goldoni. Personaxes
Pantalón de' Bisognosi
Clarice,
Il Dottore Lombardi
Silvio,
Beatrice, turinés.
Florindo Aretusi
Brighella, o pousadeiro
Smeraldina, criada da pousado
Truffaldino, servidor de Beatrice e de Florindo
Criado da pousada, que fala
Servidor de Pantalone
Il trovatore

Il trovatore (en galego O trobador) é unha ópera en catro actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Salvatore Cammarano, baseada na obra de teatro El trovador (1836) de Antonio García Gutiérrez. Foi estreada no Teatro Apollo de Roma, o 19 de xaneiro de 1853. Forma parte, xunto con Rigoletto e La traviata, da chamada "triloxía verdiana", formada polas óperas máis populares de Verdi escritas de xeito consecutivo.
Cammarano morreu a mediados de 1852 antes de rematar o libreto, feito que dou ao compositor a oportunidade de propor revisións significativas, que baixo a súa dirección realizou o xove libretista Leone Emanuele Bardare, e se ven en gran medida na ampliación do papel de Leonora.
A trama -intricada e novelesca- desenvólvese entre Biscaia e Aragón, no marco da revolta de Jaume d'Urgel a principios do século XV contra Fernando de Antequera, a raíz do resultado do Compromiso de Casp, ao que se chegou logo da morte sen fillos de Martiño o Humano.
Il turco in Italia

Il turco in Italia (en galego O turco en Italia) é unha ópera buffa ou dramma buffo per musica en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Felice Romani, baseado nunha peza homónima de Caterino Mazzolà coa que se fixo unha ópera do mesmo título, obra do compositor alemán Franz Seydelmann en 1788. Foi estreada o 14 de agosto de 1814, no Teatro alla Scala de Milán.
Esta ópera non ten ningunha relación coa ópera L'italiana in Argeli, composta tamén por Rossini un ano antes, e mesmo para algúns é superior musicalmente; xustamente, o público na época viu unha similitude entre as dúas obras, pensando que vían unha segunda versión. Trátase dunha ópera buffa moi influída por Così fan tutte de Wolfgang Amadeus Mozart, estreada no mesmo teatro pouco antes que a obra de Rossini. A abertura estrañamente harmonizada, aínda que infrecuentemente gravada, é un dos mellores exemplos do estilo característico de Rossini. Unha introdución infrecuentemente longa mostra un solo melancólico e amplo cun pleno acompañamento orquestral, antes de pasar a un tema principal puramente cómico e vivaz.
Un home tolo, unha dona caprichosa, un amigo celoso, unha bohemia descontenta, un turco sedutor e un poeta sen inspiración non presentan de todo o mellor argumento para unha ópera. Porén, a música e o libreto son tan encantadores un como o outro. En principio, hai que considerar que a música do turco non foi tomada doutra obra, como Rossini tiña por costume. En cambio, máis tarde serviríase do comezo da abertura para a súa ópera Otello, ossia il moro di Venezia.
Il viaggio a Reims

Il viaggio a Reims é unha ópera en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Luigi Balocchi, baseado en parte en Corinne, ou L'Italie de Germaine de Staël. O seu título completo é Il viaggio a Reims, ossia L'albergo del giglio d'oro (ou en galego, A viaxe a Reims, ou o Hotel da flor de lis de ouro). Foi estreada no Va ser estreada no Théâtre-Italien de París, o 19 de xuño de 1825 con Giuditta Pasta como Corinna e as mellores voces da época, foi a última ópera de Rossini en italiano (tódalas súas obras posteriores foron en francés) e estreouse co título Le voyage à Reims, ou l'Hôtel du Lys-d'Or.
Foi escrita para a celebración da coroación do rei Carlos X de Francia en 1825, a obra foi aclamada polos críticos como unha das mellores composicións de Rossini. É unha ópera esixente, con 14 solistas (tres sopranos, unha contralto, dous tenores, catro barítonos, e catro baixos), e é por iso polo que non se representa con frecuencia.
Il viaggio a Reims non ten opertura. O que se chama abertura, deriva dun conxunto de danzas en Le siège de Corinthe (1826), unha das que Rossini reformara a partir das danzas no final de Il viaggio a Reims, é unha invención do século XX ou unha atribución errónea. En 1938 publicouse en Milán, nunha revisión de Giuseppe Piccioli, que foi estreada no Teatro alla Scala o 5 de novembro de 1938, dirixida por Richard Strauss. Máis tarde foi gravada repetidamente como a suposta abertura de Il viaggio a Reims, ata que finalmente a partitura orixinal da ópera se puido reconstruír.
O compositor máis tarde reutilizou unha boa parte da música para Le comte Ory.
Ilaria Salis

Ilaria Salis, nada 17 de xuño de 1984 en Monza, é unha activista antifascista, docente e política europarlamentaria italiana. Despois de rematar os seus estudos, comezou a traballar como mestra. Obtivo un escano o 9 de xuño nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2024. Traxectoria
Naceu en Monza e creceu Milán. Despois dos seus estudos na Universidade de Milán comezou a traballar de profesora. Foi arrestada en Budapest en febreiro de 2023 durante unha contra-manifestación contra unha concentración de extremistas de dereita, acusada de participar nun ataque contra neonazis. A súa detención e subsecuente encarceramento xeraron unha significativa controversia e tensión diplomática entre Hungría e Italia.
Durante o seu proceso xudicial, Salis denunciou as condicións inhumanas do seu encarceramento, como a falta de alimentación adecuada, a infestación de pragas na prisión e a limitación das súas comunicacións coa familia.
En 2024, foi nomeada como candidata para o Parlamento Europeo pola Alianza Verdes e Esquerda da Alianza Libre Europea, unha decisión vista como unha oportunidade para obter inmunidade parlamentaria e suspender o seu proceso penal en Hungría. A súa campaña electoral foi limitada polas restricións do seu encarceramento, pero logrou ser elixida, obtendo así a súa liberdade e inmunidade.
Ildefons Cerdà

Ildefons Cerdà i Sunyer, nado en Centelles (Barcelona) o 23 de decembro de 1815 e finado en Las Caldas del Besaya (Cantabria) o 21 de agosto de 1876, foi un enxeñeiro, urbanista, xurista, economista e político español.
Home polifacético, escribiu a Teoría xeral da urbanización, obra pioneira da especialidade, pola cal considéraselle un dos fundadores do urbanismo moderno. O seu proxecto máis importante foi a reforma urbanística da Barcelona do século XIX mediante o Plan Cerdà, co que creou o actual barrio do Eixample. Cerdà non foi un triunfador; concentrado meticulosamente no seu traballo, tivo problemas familiares, o seu proxecto do ensanche nunca foi ben visto polos estamentos locais e acabou arruinado, pois o Estado español e o Concello de Barcelona non lle pagaban os honorarios que lle debían. Houbo de pasar un século para que se recoñecese o seu legado. Principais obras
1859 – Teoría de la construcción de las ciudades, vol. 1. Barcelona, 1859. Reeditado en 1991 polo Ministerio para as Administracións Públicas, Concello de Barcelona e Concello de Madrid. ISBN 84-7088-583-9.
1861 – Teoría de la construcción de las ciudades, vol. 2. Madrid, 1861. Reeditado en 1991 polo Ministerio para as Administracións Públicas, Concello de Barcelona e Concello de Madrid. ISBN 84-7088-586-3.
1863 – Teoría del enlace del movimiento de las vías marítimas y terrestres.
1867 – Teoría general de la urbanización y aplicación de sus principios y doctrinas a la reforma y ensanche de Barcelona. Madrid: Imprenta Española, 1867. Reeditado polo Instituto de Estudios Fiscales, 1968-1971.
1867 – Monografía estadística de la clase obrera en Barcelona, en 1856: Espécimen de una estadística funcional de la vida urbana, con aplicación concreta a dicha clase. Publicado cun apéndice de la Teoría general de la urbanización. ? – Teoría general de la rurización.
Ilex

Ilex é un xénero cunhas 400 especies aceptadas, das máis de 1000 descritas, formado por árbores e arbustos comunmente coñecidos coma acivros. É un dos tres xéneros da familia, os outros dous son Nemopanthus (con 3 especies) e Prinos (monoespecífico), malia a APG admite un só xénero: Ilex. A maior diversidade de especies dáse nas rexións achegadas aos trópicos, onde tamén se atopan as maiores densidades de acevedos. En Galiza atopamos unha soa especie deste xénero: o acivro común ou xardón.
Ten grande importancia no xénero a especie Ilex paraguariensis, coñecida coma herba mate, de cuxas follas faise unha coñecida infusión en América do Sur. Descrición
Son arbustos e árbores que acadan de 2 a 25 metros de altura.
As follas son simples e poden ser persistentes ou caedizas, son enteiras, finamente ou pronunciadamente dentadas e espiñentas. Con flores masculinas e femininas en distintas plantas, aínda que hai excepcións. O froito é unha baga, xeralmente vermella cunha a dez sementes. O máis rechamangueiro son, de feito, os seus froitos, mais as súas flores son as que os identifican máis facilmente.
Normalmente son plantas dioicas, é dicir, que debe atoparse polo menos un individuo masculino por cada tres femininos a fin que poidan producir froitos. Porén, algunhas especies producen froitos partenoxeneticamente, tal como o cultivar 'Nellie Stevens R. '. Propiedades
As bagas, que xeralmente son suavemente tóxicas, poden causar vómitos ou diarreas ao seren inxeridas polos humanos. Con todo, as propiedades velenosas para os humanos téñense esaxerado e as mortes por envelenamiento son case descoñecidas. As sementes de Ilex aquifolia poden ser mortais para os cativos se as toman en gran cantidade, cousa pouco probábel por mor do seu desagradábel sabor. De 20 a 30 bagas vermellas son consideradas letais para un humano adulto.
Porén é un alimento moi importante para os paxaros e outros animais salvaxes, pois polo inverno é unha importante fonte de alimento e acubillo. Taxonomía
O xénero inclúe arredor dunhas 400 especies, divididas en tres subxéneros: Subxénero Byronia, coa especie tipo Ilex polypyrena;
Subxénero Prinos, cunha especie aceptada, considerado por autores coma xénero;
Subxénero Ilex, co resto das 400 especies.
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 125. 1753. A especie tipo é: Ilex aquifolium L. Etimoloxía Antigamente, o nome de acivro dábase unicamente á especie europea (Ilex aquifolium), porén moitos representantes do xénero son denominados tamén de acivros por mor da súa evidente semellanza.
O nome botánico "ilex", era o nome designado en latín para unha especie de Quercus (Quercus ilex) comunmente chamada en galego de aciñeira, que ten unha follaxe semellante á do acivro europeo, e ocasionalmente se confunde con el. Especies
Listaxe completa
Ilio

O óso ilio ou simplemente ilio (cientificamente: os ilium) é o óso que forma parte do esqueleto da cadeira, constituíndo a porción superior e posterior ensanchada do óso coxal. Durante a vida fetal é independente do resto dos ósos da cadeira. Trátase do óso máis grande da pelve, un de tres ósos que forman a cintura pelviana e liga a columna vertebral a cada extremidade inferior. O nome do óso provén do latín que significa «lombo» ou «costado». Descrición
O ilio é un óso largo e en forma de abano, que constitúe as seccións superior e lateral da pelve. É divisíbel en tres partes: o corpo —que é a parte central do óso—, a á e a crista. A separación entre as dúas primeiras está indicada na superficie interna ou abdominal por unha liña curva, a arcuata e na cara externa que dá cara á perna está separada pola marxe do acetábulo. As ás esténdense a cada banda da espiña dorsal. A crista ilíaca é a porción superior e corre desde a espiña ilíaca superior até a espiña ilíaca anterior. Distribución
O ilio está presente na maioría dos vertebrados incluíndo os mamíferos e paxaros, pero non se atopa en peixes óseos. Todos os réptiles teñen un ilio agás as serpes, malia teren algunhas especies de cobras un pequeno óso que se considera ser o ilio.
Iliupersis

Iliupersis, do grego antigo Ἰλίου πέρσις, "o saqueo de Troia", é o nome dun poema épico da literatura grega arcaica hoxe perdido, que forma parte do Ciclo Épico. Na cronoloxía dos acontecementos, situaríase despois dos temas descritos na Pequena Ilíada e antes do libro coñecido como Retornos (Νόστοι). Foi atribuído por autores antigos a Arctino de Mileto.
A obra probabelmente foi escrita no século -VII, pero as fontes antigas consideran que Arctino de Mileto viviu no século -VIII. Proclo conservou un esquema que fala do contido da obra. Constaba de dous libros escritos en versos hexámetros. Argumento
O poema narra a guerra de Troia dende o punto de vista dos vencidos, complementario, xa que logo, ás fazañas narradas por Homero. Comeza cos troianos discutindo sobre que facer co enorme cabalo de madeira que os gregos deixaran no lugar do seu campamento abandonado. Casandra e Laocoonte advirten de que hai soldados gregos dentro do cabalo, pero non lles fan caso, e outros din que é unha reliquia sagrada de Atenea, opinión que todos seguen. Os troianos celebran a súa aparente vitoria, mentres unha divindade envía dúas serpes que matan a Laocoonte e os seus fillos. Ante isto, Eneas e os seus homes abandonan Troia presupoñendo o que ía pasar.
Cando chegou a noite, os soldados gregos baixaron do cabalo, abriron as portas da cidade e deixaron entrar as forzas do exército grego, que regresara navegando dende a illa de Ténedos onde estiveran escondidos. Masacraron os troianos e queimaron a cidade.
Durante o saqueo ocorreron feitos singulares. Neoptólemo matou o rei Príamo, aínda que o rei de Troia se refuxiara no altar de Zeus. Menelao matou a Deífobo, que casara con Helena, e levouna a casa con el. Áiax o Menor arrastrou a Casandra fóra do altar de Atenea onde ela se refuxiara. Mentres os gregos discutían se Áiax debía ser castigado polo sacrilexio que cometera, este refuxiouse no altar de Atenea. Despois do saqueo, a deusa matouno no mar.
Odiseo matou o fillo de Héctor, Astianacte. Neoptólemo capturou á esposa de Heitor, Andrómaca. Os gregos fixeron entón un sacrificio humano. Mataron unha das fillas de Príamo, Polixena, enriba da tumba de Aquiles, para aplacar o seu espírito e facer unha boa viaxe de volta.
O poema tería inspirado algúns dos fragmentos da Eneida de Virxilio e está parcialmente resumido en varias obras antigas.
Illa Aguieira

A illa Aguieira, comunmente A Aguieira, é unha illa situada en cabo Silleiro, na parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona. Atópase no espazo da Costa de Baiona-A Guarda. Xeografía
Conforma xunto coa illa Carral, a illa Polbeira e as illas Negras o arquipélago das Illas de Silleiro. Ao seren illotes rochosos, son ricos en marisco, especialmente en percebes, polo que son apreciados por parte das mariscadoras.
Polo medio hai un camiñiño, que cando a marea está baixa, comunica a Illa Carral coa Aguieira. Chámase o Carreiro do Medio ou da Aguieira.
Illa Apolima

A illa Apolima é a máis pequena das catro illas habitadas de Samoa. Posúe menos dun quilómetro cadrado de superficie. Está situado no estreito de Apolima entre Upolu e Savai'i e está a 2, 4 quilómetros ó noroeste de Upolu e da minúscula illa de Nuulopa. É parte do distrito de Aiga-i-le-Tai, como as outras illas no estreito de Apolima. A illa é de orixe volcánica, cun cráter extinto que alcanza unha altura de 165 metros. A poboación é 88 persoas (censo de 2001), todos en Apolima-Uta, a única aldea, que está situada no extremo norte. A 400 metros ao norte hai unha pequena illa despoboada e sen nome de 1400 metros cadrados de superficie.
Illa Chongming

Chongming (崇明, pinyin: Chóngmíng; en wu: Dzonmin) é unha illa chinesa, na desembocadura do Yangtzé co océano Pacífico. Xunto ás dúas illas menores de Changxing e Hengsha conforma o condado de Chongming. É a terceira illa máis grande da China, logo de Hainan e Taiwán, cunha superficie de 1041´38 km². En 2001 tiña unha poboación de 694. 600 habitantes.
Foi unha das áreas máis rural de Xangai, pero actualmente está suxeita a un plan mestre urbano e agrícola, patrocinado polo goberno chinés. Se construirá un túnel para conectar a illa con Xangai, e quérese incrementar a poboación mediante a construción dunha ecociudad ao leste de Chongming, Dongtan, incorporando agricultura especializada e desenvolvemento sustentable. Xeografía
Chongming ten ao redor de 81 km. de largo cara ao leste e o oeste e xeralmente entre 13 a 18 km de norte a sur, cunha superficie de 1. 041´38 km². A illa ten unha elevación media de 1´6-2´6 m por encima do nivel do mar, coas áreas do noroeste e central un pouco máis altas que a suroeste e leste.
Illa Daru

Daru é unha illa na Provincia Occidental de Papúa-Nova Guinea. A cidade homónima da illa é a capital da provincia e alberga a gran maioría da poboación da illa de 20. 524 habitantes (2009). A illa de Daru ten unha forma elíptica, cunhas dimensións de 5, 0 por 3, 7 quilómetros, unha área de 14, 7 km² e unha elevación de ata 27 m. A illa de Daru é unha das poucas illas do estreito de Torres que non pertencen a Australia, senón a Papúa-Nova Guinea. Tamén é a máis poboada das illas do estreito de Torres, aínda que apenas hai habitantes orixinais da illa do estreito de Torres. A industria principal da illa é a pesca, aínda que poucas pesqueiras son de propiedade local. A illa ten un aeroporto internacional Daru catro días á semana. Historia
A primeira observación rexistrada polos europeos foi a expedición española de Luís Vaez de Torres o 5 de setembro de 1606.
Illa Fraser

K'gari lingua batjala (Illa Fraser) é unha illa Patrimonio da Humanidade situada ao longo da costa sueste do estado de Queensland, Australia. Atópase aproximadamente a 250 km. ao norte da capital do estado, Brisbane. Está localizada na rexión de Wide Bay–Burnett. A súa lonxitude é aproximadamente de 120 km e o seu largo ten aproximadamente 24 km. Illa Fraser foi inscrita como Patrimonio da Humanidade en 1992. A illa é considerada a illa de area máis grande do mundo con 1. 840 km². É tamén a illa máis grande de Queensland, a sexta illa máis grande de Australia e a illa máis grande na costa do leste de Australia.
A illa ten selvas tropicais, bosques de eucaliptos, bosques de mangleirais, pantanos de muralla e turba, dunas de area e brezais costeiros. Componse de area que se acumulou durante aproximadamente 750. 000 anos sobre leito rochoso volcánico que proporciona unha captación natural para o sedimento que é levado nunha forte corrente costa fóra cara ao norte ao longo da costa. A diferenza de moitas dunas de area, a vida vexetal é abundante debido á presenza natural de fungos presentes na area, que liberan nutrientes nunha forma que pode ser absorbida polas plantas. A Illa Fraser é o fogar dun pequeno número de especies de mamíferos, así como unha ampla gama de aves, réptiles e anfibios, incluíndo o ocasional crocodilo de auga salada. A illa está protexida polo Great Sandy National Park.
A illa Fraser foi habitada polos seres humanos fai 5. 000 anos. O explorador James Cook navegou pola illa en maio de 1770. Matthew Flinders desembarcou preto do punto máis setentrional da illa en 1802. Durante un curto período de tempo a illa foi coñecida como Grande Illa Areosa. A illa coñeceuse como Fraser debido ás historias dun sobrevivente do naufraxio chamado Eliza Fraser. Hoxe en día a illa é un popular destino turístico. A súa poboación humana residente era de 194 habitantes no Censo Australiano de 2011.
En 2009 como parte das celebracións Q150, a illa Fraser foi anunciada como un dos iconas Q150 de Queensland para o seu papel como "atracción natural".
Illa Guidoiro Pedregoso

A Illa Guidoiro Pedregoso (Illa do Guidoiro Pedregoso) é unha unha illa galega da provincia de Pontevedra a poñente da Illa de Arousa (concello ao que pertence) e a un quilómetro ao oeste da Illa Guidoiro Areoso. Xeografía e ecoloxía
Ten unha superficie de 5, 6 hectáreas e está constituída de penedos e salpicada de manchas de area, sobre todo na súa parte oeste. É máis alta que a veciña Guidoiro Areoso e posúe máis vexetación, sobre todo herbácea. Abundan as ratas e é un lugar de aniñamento para as gaivotas, entre outras aves acuáticas e mariñas.
Xunto ao sur da Arousa (parque Carreirón), o Areoso e outros illotes do concello da illa de Arousa e outras zonas do concello do Grove, forma parte do complexo intermareal Punta Carreirón e no complexo intermareal Umia-O Grove.
Illa Little Scrub

A illa Little Scrub é unha illa de Anguila, un Territorio Británico de Ultramar no Caribe. A illa está a 1´3 km. ao nordés da illa principal de Anguila, e a 500 m. desde Illa Scrub.
Illa Manono

Manono é unha illa de Samoa, no estreito de Apolima entre as illas principais de Savai'i e Upolu, o punto máis ao oeste de Upolu. Como as outras illas do estreito de Apolima, é parte do distrito Aiga-i-le-Tai, que se basea principalmente en Upolu, ocupando o seu extremo occidental. Manono ten unha área de 3 km². A poboación é de 773 habitantes (censo 2001) distribúense entre catro aldeas: Apai, ao oeste (102 habitantes)
Faleu, ao sur (329 habitantes)
Lepuia'i, ao suroeste (184 habitantes)
Salua, ao norte (158 habitantes)
Das catro illas habitadas de Samoa, é a terceira en canto poboación, logo das illas moito máis grandes de Upolu e Savai'i, e antes da illa Apolima. Non se permite ter ningunha clase de cans na illa. Non hai coches tampouco; apenas unha senda para peóns que bordea a costa. No principio do século XIX a illa foi chamada Flat Island, (illa Plana).
Illa Nanumea

A illa Nanumea é a máis grande e meridional das 6 illas do atol Nanumea, no Pacífico Sur.
Nanumea ten aproximadamente 4, 6 quilómetros de longo e ata 600 metros de ancho. Na parte occidental esta Lolua, a capital do atol.
Na zona oriental, pouco poboada, os Estadod Unidos construíron na segunda guerra mundial unha pista de aterraxe adecuada para bombardeiros. Hoxe en día é apenas recoñecible como tal pista.
Illa Quiriquina

Illa Quiriquina é unha illa chilena situada a 11 km ao norte da comuna de Talcahuano, precisamente na baía de Concepción. O seu nome, do mapudungun significa "moitos tordos". Na actualidade es administrada pola Armada Chilena.
Illa REM

A illa REM, en neerlandés REM-eiland, foi unha plataforma petrolífera construída en Irlanda e trasladada á costa neerlandesa en 1964 co propósito de transmitir ilegalmente radio e televisión, sendo ambas as estacións finalmente desmanteladas polas forzas armadas dos Países Baixos. Situábase a seis millas da costa de Noordwijk.
Illa Robben

Robben é unha illa de 547 hectáreas que se localiza a 12 km ao norte de Cidade do Cabo, na baía de Table. Agás a igrexa, todo o territorio da illa é propiedade do estado. Na illa habitan grandes colonias de pingüíns.
Estivo habitada hai milleiros de anos, cando a canle que a dividía do continente non estaba baixo a auga. Dende fins do século XVII a illa empregouse como prisión, e entre os reclusos estiveron líderes indíxenas das colonias holandesas en África e Asia. Entre 1836 e 1931 a illa utilizouse como leprosería. No século XX estiveron prisioneiros opositores ao réxime do apartheid como Nelson Mandela, Walter Sisulu, Govan Mbeki ou Robert Sobukwe.
Actualmente a illa é un destino turístico popular, declarada Patrimonio da Humanidade en 1999 e considerada como un símbolo do triunfo sobre o apartheid.
Illa Roti

Illa Roti (Pulau Roti, tamén escrito Rote) é unha illa de Indonesia, parte da provincia de East Nusa Tenggara nas Illas menores da Sonda. Segundo a lenda, esta illa recibiu o seu nome por accidente cando uns mariñeiros portugueses perdidos chegaron e preguntaron a un labrego onde estaban. O granxeiro sorprendido, non falaba portugués e presentouse, "Roti". Xeografía
Roti está a 500 km ao noroeste da costa de Australia e a 170 km ao norte das Illas Ashmore e Cartier. A illa está situada ao suroeste da illa de Timor. Ao norte atópase o Mar de Savu, e ao sur esta o Mar de Timor. Ao oeste atópanse Savu e Sumba. A deshabitada illa Ndana, xusto ao sur de Roti, cunha superficie de 14 km², é a máis meridional illa de Indonesia. Xunto con algunhas outras pequenas illas próximas, como Ndao, forma parte do kabupaten (rexencia) de Roti Ndao Regency, que no censo decenal de 2010 tiña unha poboación de 119. 711 hab. A Illa de Roti ten unha superficie de 1. 214 km².
A cidade principal, Ba'a, atópase no lado norte da illa. Roti ten unha boa zona para practicar Surf no sur preto da aldea de Nemberala. Hai un transbordador diario desde a illa a Kupang, a capital da provincia de Timor Occidental, que proporciona transporte para os pasaxeiros e mercancías locais, así como aos turistas. A viaxe entre Kupang e Ba'a leva ao redor de dúas horas.
Roti componse de outeiros, plantacións en socalcos, palmeiras de acacia, sabana e algúns bosques. Economía
Os Rotineses dependen, como os Savuneses, da palma de palmira para a supervivencia básica, pero tamén como un complemento aos seus ingresos ademais da pesca e da fabricación de xoias.
A agricultura é a principal forma de emprego. A pesca tamén é importante, especialmente na localidade oriental de Papela, o que deu lugar a disputas con Australia sobre as augas xurisdicionais entre eles. Atraccións turísticas
Roti ten moitas ruínas históricas incluíndo antigüidades de porcelana chinesa, así como artes e tradicións antigas. Varias figuras prominentes de Indonesia naceron en Roti. Un instrumento de música popular, o Sasando, está feito de follas de palma.
Na parte oriental da illa atópase un estanque na vila de Landu que ten medusas non velenosas. O estanque tamén ten unha praia de area branca.
Illa San Benedicto

San Benedicto, anteriormente chamada Santo Tomás, é a terceira illa máis grande da Illas Revillagigedo, en México. O seu tamaño é de 4, 8 km por 2, 4 km, cun area de 10 km².
É de orixe volcánica. Ten dous picos prominentes: o máis alto, Bárcena, elévase a unha altura 310 m preto da parte sur da illa. Ten a forma típica dun cráter volcánico. O Bárcena só ten rexistrada unha erupción histórica, empezou o 1 de agosto de 1952 e continuou ata o 24 de febreiro de 1953. A erupción destruíu a maior parte da flora e fauna terrestre.
Illa Scrub

A illa Scrub (en español antigamente Isla Anguilita) é a segunda illa en tamaño do arquipélago de Anguila, no mar Caribe, localizado concretamente ao noroeste da illa de Anguila, un territorio británico de ultramar no Caribe. Posúe unha superficie de 7. 8 km² e atópase deshabitada.
Pódese chegar facilmente en barco. De propiedade privada, aínda existen os restos dun campo de aviación. Hai varias casas abandonadas na illa, principalmente debido aos danos causados polos furacáns. Non hai electricidade nin auga corrente. Fauna
A illa foi declarada como área importante para a conservación das aves pola BirdLife International, principalmente debido á aniñación de aves mariñas. Como a gaivota chorona americana, o carrán real, o carrán rosado e o carranciño. Os paxaros terrestres residentes inclúen a Eleania martinica e o Margarops fuscatus. As cinco especies de réptiles da illa comprenden os Ameiva plei, Anolis gingivinus, Sphaerodactylus parvus, Sphaerodactylus sputator e a especie ameazada Alsophis rijgersmaei. E a serpe en perigo de extinción alsophis rijgersmaei. Foron rexistradas tartarugas verdes e de coiro. Tamén atópanse cabras e ratas. Habitualmente avístanse baleas ao oeste de Scrub, ao longo da liña costeira sur.
Illa da Rúa

A Illa da Rúa é unha illa galega da provincia da Coruña, situada case no centro da Ría de Arousa, a 4 quilómetros ao sueste do porto de Ribeira, concello ó que pertence.
É unha das illas máis illadas da ría de Arousa, e unha das máis destacadas a pesar das súas escasas 4 hectáreas de superficie. É enteiramente rochosa, formada por grandes birlos de granito e de abordaxe difícil. Posúe un faro importante para o balizamento da ría, que é xemelgo do da Illa de Ons, construído polo mesmo arquitecto, Rafael de la Cerda, en 1864. A pesar do inhóspito da illa, estivo habitada por fareiros ata a automatización do faro.
A illa é lugar onde aniñan gaivotas. Ten un pozo, o que a converte nunha das poucas illas con subministración de auga. Vexo Rúa, vexo Rúa/ e de paso vexo España. / As mociñas de Palmeira/ xa teñen palabra dada
Illa de Bugio

A Illa de Bugio é unha das Illas Desertas, unha pequena cadea de illas no arquipélago de Madeira, situado ao sueste da illa de Madeira, no océano Atlántico.
Illa de Chipre

Chipre é unha illa mediterránea fronte ás costas de Siria e Turquía. É a terceira illa máis grande do mar Mediterráneo; Sicilia e Sardeña son máis grandes. É un pouco maior que Porto Rico. Chipre formou parte de diversos estados e imperios, por exemplo o Imperio Bizantino durante centos de anos. O deus grego Afrodita era de Chipre. Xeografía e historia da illa
Xeograficamente, forma parte de Asia e de Oriente Medio, pero por razóns políticas, ás veces considérase parte de Europa.
A illa foi grega durante miles de anos de historia rexistrada documentalmente, e moitos imperios gobernaron Chipre, incluíndo Asiria, o Antigo Exipto, Persia, o imperio de Alexandre o Grande, o Imperio Romano, os imperios bizantinos, os califatos árabes durante un breve período, Francia, a República de Venecia e o Imperio Otomán.
Administración política
Chipre descríbese a miúdo como un "portaavións insomerxíbel" debido á súa posición estratéxica no Mediterráneo oriental.
Hai dous Estados na illa: A República de Chipre (recoñecida internacionalmente) tamén forma parte da Unión Europea. A maior parte do mundo considera que toda a illa é a República de Chipre. O grego é a lingua máis falada na República de Chipre.
A República Turca do Norte de Chipre é a parte norte da illa. O único Estado-nación que recoñece esta entidade é Turquía.
Estes Estados están separados por unha zona tampón, que está controlada polas Nacións Unidas. Ademais dos dous países, hai na illa os territorios de Akrotiri e Dhekelia, dúas áreas da zona sur que están baixo control británico e que se utilizan como bases militares.
Illa de Noro

A Illa de Noro (Illa de Ñoro) é unha illa galega da provincia da Coruña, situada ao leste da Illa de Sálvora, da que a separa a canle coñecida como Paso Interior de Sálvora, a 1, 2 quilómetros desa illa. É unha mole de 4 hectáreas de superficie conformada por bolos graníticos que se elevan ata os 42 metros de altitude, polo que a illa ten unha destacada forma de peñón resquebraxado. A parte sur é chaira e cuberta de pradería, e na norte álzase o peñón. É lugar de nidificación tanto de aves mariñas como terrestres. Forma parte do Parque nacional das Illas Atlánticas en Galicia.
Illa de San Mac Dara

A illa de San Macdara ou illa de San Mac Dara (oficialmente en inglés St. Mac Dara’s Island e en gaélico irlandés Oileán Mhic Dara) é unha pequena illa na que se atopa un mosteiro cristián medieval e Monumento Nacional (National Monument). Está situada fronte á costa do condado de Galway, Irlanda. A miúdo chámase St. Macdara’s Island. Descrición
Na illa de substrato granítico hai unha igrexa ou oratorio de pedra, probablemente un santuario dos restos de MacDara. Non hai peirao na illa. Nove persoas morreron afogadas nunha peregrinación á illa nunha tormenta en 1907. O tellado da igrexa da illa foi restaurado en 1977. Ademais da igrexa, hai tres estacións penitenciais formadas por lousas cruzadas, e un 'pozo sagrado' e un enclosure (cerramento, sitio arqueolóxico). Tamén están as ruínas dun bothy (tipo de alpendre aberto) moi posterior ao redor do cal se criaban animais. A igrexa da illa figuraba no selo de 29 peniques na década de 1980.
Localización
A illa de San Macdara está situada nunha illa de montaña de granito de 60 acres (24, 5 ha) fronte á costa de Connemara, 6 kilometres (3, 7 mi) ao oeste-suroeste de Carna. Historia
San Sinach Macdara, patrón da xente do mar e das patacas novas, crese que construíu unha igrexa de madeira na illa no século VI. Foi substituído polo actual edificio de pedra no século X. As pedras do tellado foron cortadas para imitar as tellas de madeira.
Tradicionalmente, os pescadores locais mergullaron as súas velas tres veces ao pasar a illa.
Unha talla de madeira do santo recibiu unha especial reverencia polos veciños; nun acto de iconoclastia o arcebispo de Tuam mandou soterrala.
Cada 16 de xullo, os habitantes locais peregrinan á illa para unha misa e unha bendición de barcos (incluíndo as famosas Galway hookers). As devocións tamén se celebraban antigamente o 28 de setembro.
O 16 de xullo, centos de peregrinos soben a unha flotilla de currachs, embarcacións de recreo e barcos de pesca nas varias enseadas e peiraos de Mace Head en Connemara para percorrer uns 2 km de mar para honrar a memoria dun santo do século VI. Non se sabe moito de San Macdara, pero o seu legado durou máis de 1500 anos desde que elixiu esta illa árida para establecer a súa igrexa.
Illa de Tosqueta

A illa de Tosqueta é un illote da costa norte de Menorca, diante de Cala Tosqueta, á beira leste de Mola de Fornells.
Destaca a presenza do lagarto endémico Podarcis lilfordi sargantanae.
Illa de Veiga

A Illa de Veiga é unha illa de Asturias, situada xunto á vila de Veiga (concello de Navia). Ten dúas hectáreas de superficie e está rodeada de arrecife; o seu interior é unha chaira cuberta de herba. É punto de repouso de aves marítimas.
Illa de Vionta

A Illa de Vionta (A Vionta) é unha illa galega da provincia da Coruña, situada ao Nordés da Illa de Sálvora, da que a separa a canle coñecida como Paso Interior de Sálvora, a un quilómetro e medio desa illa. É alongada e baixa, conformándose como unha das illas máis senlleiras de Galicia debido á gran praia que se forma en toda a metade Sur do seu pequeno territorio insular (11, 5 hectáreas). Esta praia achega areas que cobren case toda a illa, agás a súa parte norte, que é rochosa, creando dunas que superan os 10 metros de altura. Na illa cría un importante número de aves mariñas. Abundan as ratas e as lagartas. Forma parte do Parque nacional das Illas Atlánticas en Galicia.
Illa de l'Aire

A illa de l'Aire é un illote situado fronte á costa sueste de Menorca (Illas Baleares), máis concretamente fronte a Punta Prima en Sant Lluís. A súa superficie total é de 34 hectáreas e o seu perímetro alcanza os 3. 300 m. A súa altura máxima é de 15 m sobre o nivel do mar e destaca a instalación dun faro no illote. Neste illote atópase unha lagarta endémica da subespecie Podarcis lilfordi lilfordi (GÜNTHER, 1874), máis coñecida en Menorca como sargantana negra, que ao afastala do seu hábitat muda a súa coloración escura pola típica verdosa das lagartas correntes.
Illa do Carme

A Illa do Carme (en asturiano Islla del Carme) é unha illa asturiana do mar Cantábrico, pertencente á parroquia de Luanco (concello de Gozón).
De forma alongada, ten unha superficie de 2, 2 hectáreas. Está bordeada de arrecife e moi preto do litoral. Posúe unha antiga ermida na parte sur, adicada á Virxe do Carme, á que se pode acceder a través do arrecife e a area se as mareas son baixas.
Illa do Descubridor

A Illa do Descubridor, en valenciano Illa del Descobridor, é un illote localizado no concello de Xàbia na Provincia de Alacant, no País Valenciano. Trátase dunha illa alargada situada na banda sur do cabo da Nau e posúe unha extensión de 2, 5 hectáreas. É enteiramente pedregosa e case inabordable. Posúe unha aínda importante colonia de corvos mariños e os seus fondos son moi apreciados e frecuentados polos mergulladores. Está so a protección da Reserva mariña do Cabo de Sant Antoni.
Illa tectónica

Unha illa tectónica ou klippe (en alemán cantil, en plural klippen) é unha estrutura xeolóxica característica de terreos con fallas de acabalgamento que forman mantos, na que unha porción de alóctono queda rodeada polo autóctono subxacente, debido á destrución de parte do alóctono (por erosión, por exemplo). En tal sistema, a masa rochosa (bloques superiores ou acabalgantes) que foi transportada polo movemento ao longo do acabalgamento chámase manto de corremento (nappe). Cando a erosión diferencial vai desgastando os materiais superiores (alóctono) van quedando expostos (afloran) os materiais de capas inferiores (autóctono).
A illa tectónica é a porción remanente dun manto de acabalgamento despois de que a erosión eliminou os materiais que o conectaban con dito manto de acabalgamento, quedando, por tanto, illado como unha illa de materiais alóctonos sobre unha base que o rodea de materiais autóctonos. Este proceso ten como resultado a presenza de materiais atípicos ou exóticos en estratos superiores, que a miúdo se desprazaron en posición case horizontal, e a súa permanencia por encima de estratos subxacentes autóctonos, que non sufriron transporte. Se unha porción de alóctono está parcialmente (pero non totalmente) rodeada de autóctono, denomínase lobo ou lóbulo.
O contrario de illa tectónica é unha fiestra tectónica, na cal o autóctono está rodeado de alóctono. Algúns exemplos
En Galicia un exemplo é o Complexo de Ordes.
En Estados Unidos, Chief Mountain, Montana, é un exemplo de illa tectónica ou klippe.
En España, o picacho da Serra de Cabra, no parque natural das Serras Subbéticas.
En Suíza, Klein Mythen é unha montaña nos Alpes Glarus, próxima a Schwyz.
Illador (xenética)

En xenética un illador (insulator en inglés) é un elemento que serve de froneira xenética na secuencia de ADN para bloquear a interacción entre os amplificadores (enhancers) e os promotores. Por tanto, os illadores determinan o conxunto de xenes que poden ser influídos por un determinado amplificador xenético. A necesidade de que existan illadores deriva de que dous xenes que están adxacentes nun cromosoma teñen patróns de transcrición moi distintos, e é fundamental que os mecanismos de indución e represión dun deles non interfiran cos do outro xene veciño; deste modo poden ser regulados independentemente. Xeran compartimentos do ADN cunha regulación diferente (ou como se di en xenética cunha "paisaxe reguladora" diferente). O illador que está situado entre un amplificador e un xene impide que o amplificador actúe sobre ese xene. Ademais, os illadores impiden a formación dunha zona de heterocromatina nunha parte do ADN onde está un determinado locus, o que o silenciaría. A actividade do illador crese que se realiza fundamentalmente pola estrutura tridimensional do seu ADN mediada por proteínas de unión ao ADN como a proteína CTCF.
Illamento reprodutivo

En bioloxía, o illamento reprodutivo ou as barreiras á hibridación son o conxunto de características, comportamentos e procesos fisiolóxicos que impiden que os membros de dúas especies diferentes poidan criar ou aparellarse entre elas, producir descendencia ou que a mesma sexa viable ou fértil. Estas barreiras constitúen unha fase indispensable na formación de novas especies (especiación) xa que manteñen as características propias das mesmas a través do tempo polo feito que diminúen, ou directamente impiden, o fluxo xenético entre os individuos de diferentes especies.
Propuxéronse diversas clasificacións dos mecanismos de illamento reprodutivo. O zoólogo Ernst Mayr clasificounos en dúas categorías amplas: mecanismos precopulatorios e poscopulatorios. Os primeiros actúan antes de que se produza a fecundación (é dicir, antes do coito no caso dos animais ou da polinización no cas das plantas). Estes mecanismos precopulatorios, tamén chamados «barreiras externas á hibridación», son as separacións físicas no tempo, no espazo, ambiente, nichos ecolóxicos específicos e diferenzas no comportamento que impiden o apareamento ou a polinización. Os mecanismos poscopulatorios, ou «barreiras internas á hibridación», en troques, operan a través da falta de harmonía entre os sistemas fisiolóxicos, reprodutivos ou citolóxicos dos individuos pertencentes a diferentes especies.
Illamento topográfico

O illamento topográfico dun cume é a distancia mínima do gran círculo até un punto de altitude igual, o que representa un radio de dominancia no que o cume é o punto máis alto. Pódese calcular para pequenos outeiros e illas, así como para os principais picos das montañas, e mesmo se pode calcular para os cumes submarinos. Cumes con maior illamento xeográfico
A seguinte táboa ordenable enumera os 40 cumes máis illadas topográficamente da Terra. A táboa pódese ordenar alfanuméricamente por cada columna facendo clic na icona situada na parte superior da columna correspondente. Exemplos
O pico máis próximo á montaña máis alta de Alemaña, o Zugspitze de 2. 962 m de altura, é o Zwölferkogel (2. 988 m) nos Alpes de Stubai de Austria. A distancia entre o Zugspitze e este contorno 2. 962 m está a 25, 8 km; o Zugspitze é, por tanto, o pico máis alto nun radio de 25, 8 km ao redor. O seu illamento é así de 25, 8 km.
Dado que non hai montañas máis altas que o monte Everest, non ten un illamento definitivo. Moitas fontes enumeran o seu illamento como a circunferencia da terra sobre os polos ou —cuestionablemente, porque non hai unha definición acordada—, como a metade da circunferencia da terra.
Despois do monte Everest, o Aconcagua, a montaña máis alta de todas as montañas do continente americano, ten o maior illamento de todas elas. Non hai terras máis altas en 16. 534 km en que o Tirich Mir excede por primeira vez a súa altura no Hindu Kush.
O Mont Blanc é a montaña máis alta dos Alpes. As montañas máis altas xeograficamente máis próximas están todas no Cáucaso. O Kukurtlu (4. 912 m), que se eleva cerca do Elbrus (5. 633 m), é o pico de referencia para o Mont Blanc.
Illante eléctrico

Un illante eléctrico, tamén chamado illador, é un material que non permite facilmente o fluxo de electricidade a través dunha corrente eléctrica. Os materiais que se usan normalmente para illar inclúen caucho, plástico e vidro. En transformadores e motores eléctricos úsase verniz. Nalgúns interruptores úsanse gases illantes como o hexafluoruro de xofre. Os arames, cables ou fíos que transportan correntes eléctricas adoitan estar illados para que a electricidade vaia ao lugar correcto. Terminoloxía
O termo "Illante" e o verbo illar derivan da palabra illa, e poden referirse a cousas que illan, ao material ou a algo feito deses materiais, como a cinta illante. En galego reintegracionista e portugués o termo que se usa é "isolante", derivado tamén de insula (illa) como o castelán (aislante), e a través do italiano ou do latín medieval insulatus pasou tamén a outras linguas como o inglés. Tipos
O tipo de illante dependerá dos usos. Os illantes teñen alta resistividade eléctrica e baixa condutividade. Os illantes evitan a perda de corrente e fan que a corrente sexa máis eficiente concentrando o fluxo.
Composición
Están feitos de diversos materiais moi pouco ou nada condutores da electricidade, como: vidro, silicona, caucho, plástico, aceite, madeira, algodón seco, cuarzo, cerámica, etc. Dispositivos illantes
A transmisión de enerxía eléctrica usa tres tipos de illantes aéreos: illante de pin, illante de suspensión e illante de tensión. O illante pin (en portugués isolador de tipo pino, en inglés pin insulator) é o illante máis antigo desenvolvido. Os illantes tipo pin poden ter até tres partes, dependendo da cantidade de tensión.
O illante da suspensión é para tensións superiores a 33KV. Múltiples illantes están conectados en serie.
O illante de tensión é o mesmo que un illante de suspensión pero úsase horizontalmente, mentres que o illante de suspensión úsase verticalmente. O illante de tensión úsase para aliviar a tensión excesiva da liña, que ocorre cando hai un camiño sen saída ou unha curva pronunciada.
Illas

Illas é un concello do Principado de Asturias. Ten 1. 018 habitantes repartidos nunha extensión de 25, 51 km². Demografía
Illas ten unha poboación avellentada e en constante retroceso. Evolución da poboación de Illas: Política
O actual alcalde de Illas pertence a Esquerda Unida e foi elixido no ano 2007.
Illas Antípodas

As illas Antípodas constitúen un arquipélago deshabitado situado a uns 650 quilómetros ao sueste de Illa Stewart, Nova Zelandia, a 49°41´ Sur, 178°48´ Este.
O grupo consiste nunha illa principal ao norte, illa de Bollons, de 60 quilómetros cadrados de área, e numerosos illotes pequenos e próximos. O punto máis alto é monte Galloway (402 m).
O seu nome foi herdado polo concepto do lugar oposto xeograficamente a outro, dado polos ingleses que as consideraron os antípodas da Gran Bretaña, aínda que en realidade sono do norte de Francia. Historia
É breve, apenas unhas anécdotas: O capitán Henry Waterhouse da mariña británica chegou a estas illas por primeira vez en 1800, a bordo do buque HMS Reliance.
Intentouse establecer gañado nas illas, pero non foi posible, e abandonouse a idea.
Cando a nave Spirit of Dawn encallou en 1893 na costa de Bollans, once sobreviventes mantivéronse durante case tres meses vivindo cunha dieta de aves crúas. Curiosamente, na outra punta da illa había un depósito náufrago ben provisto. Este depósito foi atopado e utilizado pola tripulación do Presidente Félix Faure que naufragou na baía en 1908.
O último naufraxio nas Antípodas foi o do iate Totorore, coa perda de 2 vidas en 1999.
En 1886 descubriuse un fragmento de cerámica antiga polinesia enterrado na illa principal, o que indica visitas anteriores. O fragmento, ao parecer un anaco de cunca, exponse no museo Te Pápa Tongarewa ("o noso lugar"), o museo nacional de Nova Zelandia en Wellington. Flora e fauna
Bollans é unha illa rica sobre todo en numerosas especies de aves, algunhas endémicas como o albatros de Antípodas, o periquito de Antípodas, e algunhas galináceas. Tamén acolle cerca do 50% da poboación mundial de pingüíns de crista erecta. A flora das illas rexistrouse detalladamente, e inclúe algunhas especies de plantas coñecidas como megaherbs.
Illas Duke of York

As Illas do Duque de York (en inglés, Duke of York Islands, antigamente, en alemán Neu Lauenburg, Novo Lauenburgo), son un grupo de illas da provincia de Nova Bretaña Oriental, en Papúa-Nova Guinea. Sitúanse na canle entre das illas de Nova Bretaña e Nova Irlanda e forman parte do Arquipélago Bismarck. Philip Carteret chamounas así polo duque de York en 1767. Xeografía
Son trece illas dunha área duns 58 km². A máis grande é a illa Duke of York, logo hai outras como Makada, Kabakon, Kerawara, Ulu e Mioko.
O conxunto insular atópase nunha zona de actividade sísmica onde dúas placas tectónicas empúxanse, o que produce numerosos terremotos e tsunamis, ademais pola súa escasa altitude, son propensas a inundacións ao subir a marea. O 28 de decembro de 2000 anunciouse un realoxo de moitos habitantes a Nova Bretaña.