Stanley B. Prusiner

Stanley Brnjamin Prusiner, nado o 28 de maio de 1942 en Des Moines, Iowa, é un neurólogo e bioquímico estadounidense.
É o director do Instituto de Enfermidades Neurodexenerativas da Universidade de California en San Francisco (UCSF). Descubriu os prións, unha clase de patóxenos infecciosos autorreprlicábeis compostos principalmente ou unicamente por proteínas.
Recibiu o Premio Albert Lasker de Investigación Médica Básica en 1994 e o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1997 polas investigacións sobre os prións desenvolvida por el e o seu equipo de colaboradores a partir dos principios da década de 1970. Traxectoria
Prusiner naceu en Des Moines, Iowa, fillo de Miriam Spigel e Lawrence Prusiner, un arquitecto. Pasou a súa infancia en Des Moines e Cincinnati, Ohio, onde asistiu ao Walnut Hills High School, onde era coñecido como "o pequeno xenio" polo seu traballo innovador nun repelente para Boisea trivittata, un insecto hemíptero de Norteamérica. Prusiner recibiu o título de Licenciado en Ciencias Químicas pola Universidade de Pensilvania e máis tarde recibiu o seu M. D. (Doutor en Medicina) na Facultade de Medicina da Universidade de Pensilvania. Prusiner realizou entón as prácticas en Medicina na Universidade de California en San Francisco (UCSF). Máis tarde trasladouse ao Instituto Nacional de Saúde (NIH), onde estudou as glutaminases (enzimas amidohidrolases que xeran glutamatos a partir da glutamina) en E. coli.
Despois de tres anos no NIH, Prusiner volveu á UCSF para completar unha residencia en neuroloxía. Tras completar a residencia en 1974, integrouse no Departamento de Neuroloxía da Facultade de Medicina da UCSF. Desde ese momento, Prusiner ocupou varios postos de profesorado visitante e permanente tanto na UCSF como na Universidade de California en Berkeley.
Desde 1999 Prusiner é o director do Laboratorio de investigación do Instituto de Enfermidades Neurodexenerativas da UCSF, traballando nas enfermidades priónicas, a enfermidade de Alzheimer e as tauopatías. Premios e honores
Stanley Prusiner ganou o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1997 polo seu traballo ao propoñer unha explicación da causa da encefalopatía esponxiforme bovina ("enfermidad das vacas tolas") e o seu equivalente humano, a enfermidade de Creutzfeldt-Jakob. Neste traballo, acuñou o termo prión en 1982 para referirse a unha forma de infección non descrita previamente debido ao pregamento incorrecto de proteínas. Prusiner foi elixido membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos en 1992 e do seu consello de goberno en 2007. Tamén é membro electo da Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias (1993), membro estranxeiro da Royal Society (ForMemRS) en 1997, da Sociedade Filosófica Estadounidense (1998) e da Academia de Ciencias e Artes de Serbia (2003).
Outros premios
Premio Potamkin de Investigación sobre a enfermidade de Alzheimer da Academia Estadounidense de Neuroloxía (1991)
Premio Richard Lounsbery para a Investigación Científica extraordinaria en Bioloxía e Medicina da Academia Nacional de Ciencias (1993)
Premio Dickson (1993)
Premio Internacional da Fundación Gairdner (1993)
Premio Albert Lasker de Investigación Médica Básica (1994)
Premio Paul Ehrlich e Ludwig Darmstaedter da República Federal de Alemaña (1995)
Premio Wolf en Medicina da Fundación Wolf / Estado de Israel (1996)
Gran Premio Charles-Leopold Mayer (1996)
Premio Internacional de Keio de Ciencias Médicas (1996)
Premio Golden Plate da Academia Estadounidense de Achievement (1996)
Premio Horwitz Louisa da Universidade de Columbia (1997)
Medalla Benjamin Franklin do Instituto Franklin (1998)
Doutor Honoris causa pola Universidade Cardeal Herrera CEU (2005)
Medalla Nacional de Ciencias (2010)