proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Manuscrito Hendregadredd

O Manuscrito Hendregadredd (en galés: Llawysgrif Hendregadredd), é un manuscrito galés medieval que contén unha escolma da poesía dos Poetas dos Príncipes. Historia do manuscrito
Escribírono no período que vai entre o 1282 e o 1350. Tras desaparecer a principios do século XIX, o manuscrito foi atopado sorpresivamente en 1910 nun baúl dunha habitación sen uso da mansión de Hendregadredd preto de Porthmadoc: dentro había unha nota, escrita polo Arquidiácono de Meirionnydd Richard Newcome (1779-1857), que dicía Agora forma parte da colección da Biblioteca Nacional de Gales onde se coñece coa sinatura NLW MS 6680B. Contido
O manuscrito é o testemuño máis antigo das obras dos Gogynfeirdd, os poetas cortesáns galeses que estiveron en activo desde principios do século XII ata o século XIV. Ten especial valor pois a outra fonte da súa obra era o Libro Vermello de Hergest. O manuscrito Hendregadredd escribiuse probabelmente na abadía cisterciense de Strata Florida en Ceredigion. A obra empeza pouco despois de 1282 - primeiro por un escriba principal, quizais o arquitecto orixinal do volume - pero sobre corenta mans apareceron en dous estratos posteriores de actividade escrituraria, que traballaron ata ben entrado o século XIV. Sobre 1330 engadíronse un número de poemas de poetas contemporáneos, incluíndo un poema posibelmente da man do mesmo Dafydd ap Gwilym, o poeta máis famoso do momento. Tiña unha relación estreita con Strata Florida e existe a tradición de que foi enterrado alí.
Partes do Manuscrito Hendregadredd foron copiadas en 1617 polo estudoso John Davies (Mallwyd). Copias antigas de seccións do manuscrito amosan que certas partes do orixinal se perderon desde aquela. No século XVII o manuscrito pertencía ao anticuario Robert Vaughan como parte da súa gran biblioteca de Hengwrt, pero posteriormente separouse do resto da súa colección. Lista dos poetas cuxa obra aparece no manuscrito
Primeira man
Bleddyn Fardd.
Casnodyn.
Cynddelw Brydydd Mawr.
Daniel ap Llosgwrn Mew.
Dafydd Benfras.
Einion ap Gwalchmai.
Elidir Sais.
Gwalchmai ap Meilyr.
Gwilym Ryfel.
Gwynfardd Brycheiniog.
Hywel ab Owain Gwynedd.
Llygad Gŵr.
Llywarch ap Llywelyn (Llywarch Brydydd y Moch).
Llywelyn Fardd.
Meilyr Brydydd.
Owain Cyfeiliog.
Seisyll Bryffwrch.
Engadidos
Dafydd ap Gwilym.
Gruffudd Gryg.
Manuscritos de economía e filosofía

Os Manuscritos de economía e filosofía, tamén denominados Cadernos de París ou Manuscritos de Marx de 1844, son unha serie das notas escritas entre abril e agosto de 1844 por Karl Marx. Non foron publicadas en vida do propio Marx, senón en 1932 polos investigadores Riazanov, soviético, e Lukács, húngaro. A obra está estruturada en tres manuscritos que son anteriores ao encontro do autor con Engels. Nestes textos, Marx presenta a xénese da súa obra futura, presentando influencias de Adam Smith, J. B. Say e David Ricardo.
Manziat

Manziat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Demografía
Mapa (matemáticas)

En matemáticas, un mapa é unha función no seu sentido xeral.
O termo mapa pódese usar para distinguir algúns tipos especiais de funcións, como os homomorfismos. Por exemplo, un mapa linear é un homomorfismo de espazos vectoriais, mentres que o termo función linear pode ter este significado ou pode significar un polinomio linear. Na teoría de categorías, un mapa pode referirse a un morfismo. O termo transformación pódese usar indistintamente, mais a transformación refírese a miúdo a unha función dun conxunto en si mesmo. Tamén hai algúns usos menos comúns en lóxica e teoría de grafos. Mapas como funcións
En moitas ramas das matemáticas, o termo mapa úsase como sinónimo de función, ás veces cunha propiedade específica de particular importancia para esa rama. Por exemplo, un "mapa" é unha "función continua" en topoloxía, unha "transformación linear" en álxebra linear, etc.
Algúns autores, como Serge Lang, usan "función" só para referirse a mapas nos que o codominio é un conxunto de números (é dicir, un subconxunto de R ou C), e reservan o termo mapear para funcións máis xerais.
Aos mapas de certos tipos déuselles nomes específicos. Estes inclúen homomorfismos en álxebra, isometrías en xeometría, operadores en análise e representacións en teoría de grupos.
Un mapa parcial é unha función parcial. A terminoloxía relacionada como dominio, codominio, inxectivo e continuo pódese aplicar igualmente a mapas e funcións, co mesmo significado. Todos estes usos pódense aplicar aos "mapas" como funcións xerais ou como funcións con propiedades especiais. Como morfismos
Na teoría de categorías, "mapa" úsase a miúdo como sinónimo de "morfismo" ou "frecha", que é unha función que respecta a estrutura e, polo tanto, pode implicar máis estrutura que "función". Por exemplo, un morfismo f: X → Y {\displaystyle f: \, X\to Y} nunha categoría concreta (é dicir, un morfismo que se pode ver como función) leva consigo a información do seu dominio (a fonte X {\displaystyle X} do morfismo) e o seu codominio (o destino Y {\displaystyle Y} ). Na definición moi utilizada dunha función f: X → Y {\displaystyle f: X\to Y}, f {\displaystyle f} é un subconxunto de X × Y {\displaystyle X\times Y} formado por todas as parellas ( x, f ( x ) ) {\displaystyle (x, f(x))} para x ∈ X {\displaystyle x\in X}. Neste sentido, a función non captura o conxunto Y {\displaystyle Y} que se usa como codominio; só o rango f ( X ) {\displaystyle f(X)} está determinado pola función.
Mapa coroplético

Un mapa coroplético ou mapa de coropletas, do inglés choropleth map, e este do grego χώρο (área, rexión) e πλήθος (multitude), é un mapa temático no que as áreas están coloreadas ou representadas con diferentes esquemas que resaltan os resultados dos cálculos estatísticos realizados nelas. Os mapas coropléticos úsanse por exemplo para amosar a densidade de poboación ou a distribución da renda per cápita nun mapa. Son un exemplo da visualización dos datos e da aplicación de falsa cor. Un tipo particular de mapas vinculados aos coropléticos, ou que directamente son unha versión deste, son os cartogramas. Orixe e descrición
O primeiro mapa "mapa coropleth", coñecido foi creado en 1826 polo barón Pierre Charles Dupin, que mostra a dispoñibilidade de educación básica en Francia por departamentos En Francia producíronse máis "cartes teintées" ("mapas de cores") para visualizar outras "estatísticas morais" sobre educación, enfermidades, criminalidade e condicións de vida. Os mapas Choropleth gañaron popularidade rapidamente en varios países debido á dispoñibilidade crecente de datos demográficos compilados a partir dos censos nacionais, comezando cunha serie de mapas coropléticos publicados nos informes oficiais do Censo de Irlanda de 1841. Cando a cromolitografía estivo amplamente dispoñíbel despois de 1850, a cor engadíase cada vez máis aos mapas de coropletas. O termo foi introducido máis dun século despois da aparición dos mapas, en 1938, polo xeógrafo John Kirtland Wright en Problems in Population Mapping. Pasou a ser de uso común entre os cartógrafos nos anos corenta. Tamén en 1938, Glenn Trewartha volveunos introducir como "mapas de proporcións", pero este termo non sobreviviu. Os mapas coropléticos baséanse en datos estatísticos agregados en áreas ou rexións predeterminadas, a diferenza dos mapas de isoclina, nos que cada rexión se define como unha función do perfil de datos.
Mapa de Karnaugh

Un mapa de Karnaugh é un método para simplificar expresións de álxebra booleana. Maurice Karnaugh introduciu este método en 1953 coma un refinamento do grafo de Veitch publicado por Edward Veitch en 1952, que á súa vez era un redescubrimento do diagrama lóxico de Allan Marquand de 1881 tamén coñecido como diagrama Marquand. Os grafos de Veitch tamén se coñecen como diagramas Marquand–Veitch diagrams, e os mapas de Karnaugh como mapas Karnaugh–Veitch. Un mapa de Karnaugh reduce a necesidade de grandes cálculos aproveitando as capacidades humanas de recoñecemento de padróns, e permite a rápida identificación e eliminación de potenciais condicións de carreira.
Os resultados booleanos transfírense dende unha táboa de verdade ata unha grella bidimensional na que as celas se ordenan en código Gray, e cada posición de cela representa unha combinación de condicións de entrada, mentres que cada valor de cela representa o valor de saída correspondente. Identifícanse grupos óptimos de 1s ou 0s, que representan os termos da forma canónica da lóxica na táboa de verdade orixinal. Estes termos poden empregarse para escribir unha expresión booleana mínima que representa á lóxica requirida.
Os mapas de Karnaugh empréganse para simplificar requirimentos lóxicos no mundo real para que poidan poñerse en funcionamento utilizando un número mínimo de portas lóxicas físicas. Unha expresión de suma de produtos sempre pode poñerse en práctica usando portas AND que alimentan unha porta OR, e un expresión de produto de sumas dá lugar a portas OR alimentando unha porta AND. Os mapas de Karnaugh tamén se poden empregar para simplificar expresións lóxicas en deseño de software. As condicións booleanas empregadas en sentenzas booleanas poden resultar moi complexas, dificultando a lectura e mantemento do código, polo que unha vez minimizadas as expresións poden definirse directamente utilizando operadores lóxicos AND e OR.
Mapa de Sawley

O Mapa de Sawley é un mapamundi datado no ano 1190, e considérase o mapa enciclopédico máis antigo conservado das Illas Británicas. Datos
Foi atopado na abadía de Sawley, un mosteiro cisterciense de Yorkshire, e está custodiado na Biblioteca Parker da Universidade de Cambridge. A súa atribución ao arcebispo Henrique de Mainz é dubidosa.
Simboliza a catedral de Santiago de Compostela como o edificio máis importante dos representados, e emprégase na teorización de que na Idade Media se asociaba Compostela coa fin da Historia, coa apocalipse.
Foi un dos obxectos incluídos na exposición Galicia, un relato no mundo.
Mapa mental

Un mapa mental (en inglés, mind map) é un diagrama usado para representar as palabras, ideas, tarefas ou outros conceptos ligados e dispostos radialmente ao redor dunha palabra clave ou dunha idea central. Características
Utilízase para a xeración, visualización, estrutura e clasificación taxonómica das ideas, e como axuda interna para o estudo, organización, solución de problemas, toma de decisións e escritura.
Trátase dun diagrama de representación semántica das conexións entre as porcións de información. Presentando estas conexións dun xeito gráfico radial, non lineal, estimula un achegamento reflexivo a calquera tarefa de organización de datos, eliminando o estímulo inicial de establecer un marco conceptual intrínseco apropiado ou relevante ao traballo específico. Un mapa mental é similar a unha rede semántica ou modelo cognoscitivo pero sen restricións formais nas clases de enlaces usados. Os elementos arránxanse intuitivamente segundo a importancia dos conceptos e organízanse nas agrupacións, as ramas ou as áreas. A formulación gráfica pode axudar á memoria.
Mapalé

O Mapalé é unha danza de parellas que bailan con movementos frenéticos e eróticos. O baile baséase en saltos, caídas, persecucións e enfrontamentos entre a muller e o home. Mapalé é tamén o nome dun peixe e a lenda conta que os pescadores bailaban esta danza para celebrar a boa pesca e cos seus movementos estaban representando o movemento do peixe fóra da auga. Orixe do Mapalé
É unha danza típica que se baila en Colombia. Foi levada hai máis de catrocentos anos a Cartaxena de Indias polos escravos de Guinea.
Naceu como canto de pescadores de Mapalé ou Chigua, nas ribeiras do Río Magdalena. Obtivo o seu nome dese peixe famoso polo seu aceite, denominación que tamén se aplica ao tambor de forma cilíndrica que marca o compás.
Mapalé é unha danza de orixe africana que se baila na costa atlántica e nas ribeiras do río Magdalena, de ritmo rápido, con palmas constantes dos participantes e de marcada tendencia lúdica.
Motivo da denominación
É unha palabra sinxela e sonora, suxestiva e que produce curiosidade.
A danza ten unha forza incríbel e representa dalgunha maneira un estremecemento interno por un cambio, un desexo de querer expresar sentimentos, sensacións, experiencias e moito máis.
Aí é onde Mapalé representa a todos aqueles que a través das artes expresan a súa forza interior.
A danza mapalé forma parte do patrimonio ancestral dun país latinoamericano, pero á vez é descoñecida para a gran maioría.
Ademais a súa mesma historia é o reflexo de como a cultura e as tradicións non morren senón que continúan e se enriquecen cando transmigran. O ritmo
É un dos ritmos máis primitivos do folclore atlántico, e no cal se reproducen con notábel fidelidade moitos aspectos dos bailes africanos.
É un ritmo rápido que se baila e canta con grande axitación, logrando unha aceleración constante e case frenética do corpo. Este baile sempre tivo unha carga sexual compaxinada con movementos pelvianos e incluso con contorsións. Instrumentos
Só son precisos dous tambores: "o chamador" e o "tambor maior ou macho" son suficientes para acompañar esta danza. Actualmente, incorpóranse a "tambora" e o guache.
Mapamundi

Un mapamundi (do latín mappa mundi, «mapa do mundo») é unha representación cartográfica, é dicir, un mapa de toda a superficie da Terra. O material sobre o que se representa adoita ser papel ou pel. Dependendo da súa forma, un mapamundi pode ser un globo terráqueo, que reproduce a escala a forma practicamente esférica; ou un planisferio terrestre, que reproduce a escala o resultado teórico dalgún tipo de proxección xeográfica da esfera terrestre nun plano. Existen planisferios celestes para a representación das estrelas.
Maponos

Na relixión céltica antiga, Maponos ou mesmo Maponus é un deus da xuventude, coñecido sobre todo no norte de Gran Bretaña pero tamén na Galia. Foi asimilado a Apolo.
Maponos aparece mencionado da tabela de defixión que leva unha inscrición en lingua gala que se atopou na source des Roches de Chamalières (Clermont-Ferrand, Museo Bargoin). Ver Chumbo de Chemalières.
Maquis (resistencia francesa)

O maquis designa grupos de guerrilleiros que formaban parte da denominada Resistencia francesa, sendo a súa presenza particularmente activa nas zonas montañosas da Bretaña e do sur de Francia onde fustrigaron as forzas do réxime de Vichy e a Wehrmacht do Terceiro Reich.
En España é o nome xenérico adoptado pola historiografía, polo que se coñecen os grupos armados clandestinos que practicaron as técnicas de combate de guerrilla especialmente no medio rural e natural, como bosques ou zonas montañosas, durante a guerra civil española e a posguerra española, provenientes moitos deles do maquis francés. Etimoloxía
A palabra orixinal deriva dun tipo de ecosistema mediterráneo presente no sueste de Francia, a maquia (en francés maquis), cuberto de matogueiras. Este foi, precisamente, o tipo de terreo no que a resistencia armada atopou asilo. Os membros do escuadrón recibían o nome de maquisards. Finalmente, o termo converteuse nun honorífico que significaba "combatente de resistencia armada". Os maquis pasaron a simbolizar a resistencia francesa.
Mar Exeo

O mar Exeo (grego: Αιγαίο Πέλαγος Aigaío Pélagos, turco: Ege Denizi) é un brazo do mar Mediterráneo situado entre Grecia e a península de Anatolia, é dicir, entre as terras altas de Grecia e de Turquía. No norte, o Exeo está conectado ao mar de Mármara e ao mar Negro polos Dardanelos e o Bósforo. Considérase que este mar está delimitado ao sur por un arco que atravesa, en dirección oeste-leste, as illas de Citera, Anticitera, Creta, Kasos, Karpathos e Rodas. Polo arbitrario do seu «límite» sur, é difícil atribuírlle unha superficie exacta, sendo un valor aproximado 180. 000 km². De norte a sur, a súa extensión máxima é de 600 km, e do leste a oeste é de 400 km.
O mar era tradicionalmente coñecido como o Arquipélago (na Lingua grega antiga, Ἀρχιπέλαγος, que significa "mar principal"), [Cómpre referencia] pero en galego o significado de arquipélago cambiou para referirse ás illas do Exeo e, en xeral, a calquera grupo insular. Etimoloxía
Na antigüidade, houbo varias explicacións para o nome "Exeo". Dicíase que fora nomeado pola cidade grega de Aegae, despois de Aegea, unha raíña das Amazonas morrera no mar. Aigaion, a "cabra mariña", outro nome de Briareus, un dos arcaicos Hecatonchires; ou, especialmente entre os atenienses, Exeo, o pai de Teseo, que afogou no mar cando pensaba que o seu fillo morrera.
Unha posible etimoloxía é unha derivación da palabra grega αἶγες – aiges
"ondas" (Hesiquio de Alexandría; uso metaforico de αἴξ (aix) "macho cabrio"), polo tanto "mar ondosa", cf. tamén αἰγιαλός (aigialos
aiges (ondas) + hals (mar)), polo tanto significa "beira do mar".
A República de Venecia, que gobernou moitas illas gregas na Alta Idade Media e na Baixa Idade Media, popularizou o nome de "Arquipélago" ( Grego: "mar principal"), nome que se mantivo en moitos países europeos ata o inicio do período moderno.
Nalgunhas linguas eslavas do sur o Exeo é a miúdo chamado "Mar Branco" (Belo more/Бело море en Serbo-Croata e Macedonio; Бяло море Byalo more en Bulgaro). Mitoloxía
O mar Exeo debe o seu nome ao rei Exeo, que, na mitoloxía grega, se suicidou cando o seu fillo, Teseo, volveu de Creta tras dar matado ao Minotauro, monstro a cuxa alimentación fora destinado xunto con outros seis mozos e sete mozas. Este era o tributo que os atenienses debían pagar anualmente a Minos. Os mariñeiros que o acompañaban deberían izar velas claras se Teseo retornase vivo, e escuras se morrera na loita contra o Minotauro. Así e todo, tamaña era a alegría da tripulación que esqueceron a promesa feita ao rei. Exeo botouse no mar, que desde entón leva o seu nome.
Mar López Sotelo

María del Mar López Sotelo, nada en Monforte de Lemos o 31 de maio de 1961, é unha escritora, investigadora, comisaria de exposicións e fotógrafa galega. Traxectoria
É Diplomada en Educación Social pola UNED, Máster de Doutoramento en Tratamento Educativo da Diversidade pola UNED e Posgrao Teoría e Práctica para profesores de Formación e Orientación Laboral (FOL) pola Universidade das Palmas de Gran Canaria. Foi Educadora Social nas Palmas de Gran Canaria e en 2024 tamén xestora Cultural da Biblioteca Pública Municipal do Concello de Pantón. Ten participado en cursos e palestras sobre educación e diversidade. É Directora da Área de Historia e Antropoloxía no Instituto Europeo Campus Stellae de Santiago desde 2021.
É Directora do programa cultural “Charlas con Mar” de Radio Monforte, colaboradora de EnComún, do Xornal de Lemos, da revista Aturuxo (Casa Galicia das Palmas de Gran Canaria) e da revista Anduriña (Lar Gallego de Sevilla).
É a creadora do termo "Esgrafiado Estilo Galego", investigadora, estudosa e fotógrafa dos Esgrafiados (decoración das fachadas con deseños feitos a base de cal) na Ribeira Sacra e no Camiño de Santiago. Traballou para a inclusión dos termos "Esgrafiado" e "Esgrafiar" no DIGALEGO e o recoñecemento como "arte propia" pola Real Academia Galega de Belas Artes. Leva fotografados preto de mil esgrafiados. É comisaria de exposicións e ten unha fixa no Museo Etnográfico Liste de Vigo desde 2017.
En 2024 colaborou activamente na Primeira Xornada Antropolóxica do Esgrafiado Galego no CIMAR do Xeoparque Montañas do Courel Unesco. Obra
Esgrafiados en la Ribeira Sacra y el Camino de Santiago. Obras de Arte y Simbolismo en las Paredes (2021). Lugo: Agrasar Editores. ISBN 9788494717864. Introdución de Rafael Ruiz Alonso relacionando co Esgrafiado Segoviano.
Esgrafiado Galego. Un Museo ao Aire Libre (2023). Pontevedra: Teófilo Edicións. ISBN 978-84-126077-5-8. Coa colaboración da Xunta de Galicia. Edición en galego, castelán e inglés. Prólogo de Román Rodríguez, Manuel Quintana Martelo e Manuel González.
Libros colectivos
Sampil Sánchez, E. at Col. (2022) "Circulando polo Saviñao IV. En busca de esgrafiados por o Saviñao" pp 225-238. Lugo: Colectivo Egeria. ISBN 978-84-09-44388-8.
Mar Morto

O Mar Morto, en hebreo ים המלח, árabe البحر الميت, é un lago de auga salgada do Oriente Medio. Características
Cunha superficie de aproximadamente 1. 050 km², é alimentado polo río Xordán e baña a Xordania, Israel e a Cisxordania. En 50 anos, o Mar Morto perdeu un terzo da súa superficie, en gran parte por causa da explotación excesiva do seu afluente, única fonte de auga doce da rexión.
O Mar Morto ten ese nome debido ao feito de que a cantidade de sal das súas augas, que é dez veces maior que a dos océanos, impide calquera forma de vida. A "auga" é un cóctel de sales moi diferente do sal dun océano normal. Os peixes traídos polo río Xordán, ao caeren no mar, morren instantaneamente. Apenas algunhas bacterias e plantas que fican nas marxes conseguen sobrevivir alí. A título de comparación, nos océanos, o número de gramos de sal por cen mililitros de auga non pasa de tres, mentres que no Mar Morto esa taxa é de 30 a 35 gramos de sal por 100 ml de auga.
O Mar Morto é o punto máis baixo do globo: 417 metros baixo o nivel do mar.
Mar da Cooperación

O Mar da Cooperación, tamén chamado Mar de Sodruzhestva, é un mar do océano Austral. Situación
Encóntrase entre a terra de Enderby (cuxo límite oriental está a 59°34'E) e a plataforma de xeo oeste (85°E), fronte á costa da terra de MacRobertson. e terra da princesa Isabel que se estende por unha superficie de 258. 000 km². Ao oeste / noroeste está o mar dos Cosmonautas, nomeado durante a mesma expedición.
Ao leste /sueste está o mar de Davis. A Estación Davis está situada na costa do Mar de Cooperación, ao norte /noroeste do mar de Davis.
Mar de Azov

O Mar de Azov (Azovskoie more) é unha pequena rexión ao norte do Mar Negro, ligado a el polo Estreito de Kerch. Tén ao norte a Ucraína, ao leste a Rusia e ao oeste a península de Crimea. Na Grecia antiga, era coñecido como Lago Maeotis ou Mar Maeotis.
O mar ten 340 km de comprimento e 135 km de longo, cunha área de 37555 km². Os principais ríos a desaugaren nel son o río Don e o río Kuban; eles garanten que as augas do río teñan unha concentración salina baixa, e tamén transportan vastos volumes de sedimentos ao mar. O mar de Azov é o mar menos profundo da Terra, cunha profundidade media de soamente 13 metros; nalgunhas zonas, onde o sedimento se depositou, como no Golfo de Taganrog, a profundidade media é de menos de 1 metro. A corrente principal no Mar de Azov é unha corrente anti-horaria; as mareas son variabeis, pero poden atinxir 5 metros. No inverno, extensas porcións do mar xelan. Portos principais
Os principais portos son Berdyansk, Mariupol, Rostov-na-Donu, Taganrog e Yeysk. Dous canais entran no mar: o canal Volga-Don e a conexión co mar Caspio a través do canal Manych. O mar ten un número significativo de portos de pesca e ten sido explorado polo gas natural e polo petróleo. Conflito
Ó ser invadida a península de Crimea por Rusia en 2014, a Federación rusa controla as dúas beiras do estreito de Kerch, coa oposición de Ucraína a dito control, o que ten provocado diversos enfrontamentos, como o mantido en novembro de 2018 ó evitar buques rusos a entrada de buques de guerra Ucraínos por Kerch. Flora e fauna
Historicamente, o mar de Azov tiña unha gran variedade de vida marítima, con máis de oito especies de peixes identificadas, así como 300 variedades de invertebrados. A diversidade e a cantidade veñen sendo reducidas polo exceso de pesca e polo excesivo nivel de contaminación.
Mar de Groenlandia

O mar de Groenlandia é a parte máis setentrional do océano Atlántico Norte, inmediatamente ao sur do océano Ártico. Está localizado entre a costa oriental de Groenlandia, as illas Svalbard, a illa de Jan Mayen e Islandia. O mar de Groenlandia defínese a miúdo como parte do océano Ártico, e ás veces como parte do océano Atlántico. Comprende aproximadamente 1205000 km² e a súa profundidade media é duns 1. 450 m. O punto máis profundo, 5. 600 m, foi atopado na fosa Molloy («Molloy Deep»), no estreito de Fram, entre o nordés de Groenlandia e as Svalbard. Xeografía
O mar de Groenlandia está limitado ao oeste pola illa de Groenlandia, e ao sur polo estreito de Dinamarca e Islandia; ao sueste, detrás da illa Jan Mayen, atópase a vasta extensión do mar de Noruega, do que ás veces o mar de Groenlandia se considera unha extensión. A través do estreito de Fram, ao nordeste, o mar está delimitado polo arquipélago das illas Svalbard. Correntes oceánicas
Este brazo do océano Glacial Ártico é o principal conduto das súas augas cara ao océano Atlántico. As progresivamente frías augas da Corrente do Atlántico Norte («North Atlantic Current») afúndense no océano Ártico, retornando ao sur en forma de Corrente Groenlandia Este («East Greenland Current»), unha parte importante da cinta transportadora do Atlántico. Debido á deriva de xeo do Ártico, pártea norte do mar de Groenlandia de cando en cando está aberta á navegación. Biodiversidade
As principais especies que habitan este mar atópanse na base da cadea alimentaria. Existen grandes invertebrados, peixes, aves e mamíferos (incluídos focas, baleas e delfíns, que se alimentan de invertebrados e pequenos organismos.
Mar de Irlanda

O Mar de Irlanda (irlandés: Muir Éireann / An Mhuir Mheann, manx: Y Keayn Yernagh, scots: Erse Sea, escocés: Muir Èireann, Ulster-Scots: Airish Sea, galés: Môr Iwerddon) separa as illas de Irlanda e de Gran Bretaña, conecta co océano Atlántico polo sur a través do Canal de San Xurxo, entre Irlanda e Gales; e polo norte a través do Canle do Norte, entre Irlanda e Escocia. A Illa de Man atópase situada no centro deste mar.
Anglesey, no País de Gales, é a maior illa no mar de Irlanda. a segunda en tamaño é a illa de Man e o mar pode ser ocasionalmente, pero raramente, chamado "Mar de Manx" (irlandés: Muir Meann, manx: Mooir Vannin, escocés: Muir Mhanainn). O mar de Irlanda ten unha importancia económica significativa para o comercio rexional, transporte marítimo, pesca e xeración de enerxía en forma de enerxía eólica e centrais nucleares. O tráfico anual entre Gran Bretaña e Irlanda corresponde a máis de 12 millóns de pasaxeiros e 17 millóns de toneladas de bens mercantís. Topografía
O Mar de Irlanda está conectado ao Atlántico Norte nos extremos norte e sur. Ao norte, a conexión é a través do Canle do Norte entre Escocia e Irlanda do Norte e o Mar de Malin. O extremo sur está conectado ao Atlántico a través da Canle de San Xurxo entre Irlanda e Pembrokeshire e o Mar Celta. Está composto por unha profunda canle de 310 km. de longo e 32–48 km. de ancho no seu lado occidental e baías máis baixas cara ao leste. A profundidade da canle occidental varía de 80 m. ata 275 m. no Beaufort's Dyke na canle norte.
A Baía de Cardigan no sur e as augas ao leste da Illa de Man teñen menos de 50 m. de profundidade. Cun volume de auga total de 2430 km³ e unha superficie de 47. 000 km², o 80% está ao oeste da illa de Man. Os bancos de area máis grandes son os bancos Bahama e King William ao leste e ao norte da Illa de Man e ao Banco Kish, Codling Bank, Arklow Bank e Blackwater Bank preto da costa de Irlanda. O mar de Irlanda, no seu maior ancho, ten 190 km e se estreita ata 76 km. .
A Organización Hidrográfica Internacional define os límites do Mar de Irlanda (coa Canle de San Xurxo) como segue, No norte. O límite sur dos Mares interiores da costa oeste de Escocia, definido como unha liña que une o extremo sur do Mull of Galloway (54° 38'N) en Escocia e Ballyquintin Point (54° 20'N) en Irlanda.
No sur. Unha liña que se une a St. David's Head en País de Gales (51°54′N 5°19′O) a Carnsore Point en Irlanda (52°10′N 6°22′O).
O mar de Irlanda experimentou unha serie de cambios dramáticos nos últimos 20. 000 anos cando finalizou o último período glacial e foi substituído por condicións máis cálidas. No alto da glaciación, a parte central do mar moderno era probablemente un lago de auga doce. A medida que retirouse o xeo fai 10. 000 anos, o lago volveuse a conectar ao mar. Cidades e vilas
lista de cidades e vilas ao redor das costas do Mar de Irlanda en orde de tamaño: Illas
Lista do mar de Irlanda que teñen polo menos un quilómetro cadrado de superficie ou que teñen unha poboación permanente.
Anglesey e Illa Holy están incluídos por separado.
Mar de Salomón

O mar de Salomón é un mar aberto localizado no suroeste do océano Pacífico, delimitado pola costa suroriental da illa de Nova Guinea, ao oeste; polas illas do arquipélago Bismarck, ao norte; polas Illas Salomón, das que recibe o seu nome, ao leste; e polo arquipélago das Luisiadas, na prolongación da punta do sueste de Nova Guinea, ao sur, por onde se abre ao mar do Coral. Comunica ao noroeste e ao norte, a ambos os dous lados da illa de Nova Bretaña, co mar de Bismarck.
Comprende unha superficie próxima ao 720. 000 km². Trátase dun mar profundo, destacando a fosa de Nova Bretaña no norte, cunha profundidade máxima de 9. 140 metros, a depresión das Salomón no centro e a fosa de San Cristóbal no sueste.
A principal cidade que bañan as súas augas é a cidade de Honiara, capital das Illas Salomón, situada na illa de Guadalcanal.
Nas súas augas disputáronse numerosas batallas da guerra do Pacífico pertencentes á segunda guerra mundial. Delimitación segundo a IHO
A máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares, a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), considera o mar de Salomón como un mar. Na súa publicación de referencia mundial, Limits of oceans and seas (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asígnalle o número de identificación 65 e defíneo da forma seguinte:
Mar de Tornquist

O mar de Tornquist ou océano de Tornquist foi un antigo océano paleozoico situado entre os paleocontinentes de Avalonia e Báltica hai entre 600 e 450 millóns de anos. O mar desapareceu subducindo a súa codia baixo os continentes e deixou unha sutura que se estende polo norte de Europa (zona de Tornquist). Evolución xeolóxica
Probablemente se formou ao mesmo tempo (c. 600 millóns de anos) que o océano de Xápeto. Gondwana, incluíndo Avalonia ata o Ordovícico temperán, estiveron separados de Báltica durante o Cámbrico. Probablemente se pechou durante o Ordovícico tardío durante a época da oroxenia Shelveiana do oeste de Inglaterra.
Existen probas faunísticas, paleomagnéticas, paleoxeográficas e de rutas de migración polar aparente da época do peche de Avalonia oriental (Inglaterra e sur de Irlanda) e Báltica.
A colisión Báltica-Avalonia tamén tivo como resultado que o océano Reico deixou de expandirse ao sur de Avalonia hai uns 450 millóns de anos, e houbo un enorme magmatismo en Avalonia, unha xigantesca precipitación de cinzas sobre Báltica, e metamorfismo na zona que actualmente é o norte de Alemaña. Sutura actual
A sutura resultante do peche do mar de Tornquist pode verse no leste de Inglaterra e no Distrito do Lago inglés como un arco de rochas ígneas pertencente ao Ordovícico. A serie volcánica do leste de Inglaterra, as Ardenas e o Cinto de Filitas do Norte orixinouse entre o mar de Tornquist e o océano Reico durante o Ordovícico e Silúrico.
Onde colisionaron finalmente Báltica e Avalonia hai agora unha sutura coñecida como Zona ou Liña de Teisseyre-Tornquist; nomeada así polo nome do seu descubridor, o xeólogo polaco Wawrzyniec Teisseyre e polo xeólogo alemán Alexander Tornquist. Ese liñamento aínda marca a transición entre, por unha parte, o cratón precámbrico do leste e norte de Europa e, por outra parte, os oróxenos paleozoicos do oeste de Europa e o Mediteráneo. É unha porción dunha ampla zona de deformación que discorre a través de Europa, desde as Illas Británicas ao mar Negro, coñecida como Zona de Sutura Transeuropea.
Mar do Xapón

O mar do Xapón, é un pequeno mar situado no oeste do océano Pacífico, entre as illas xaponesas de Hokkaido, Honshu e Kyūshū, a illa de Sakhalin ao leste e a península de Corea e Rusia ao oeste. Cobre 978. 000 de km² de superficie. A profundidade máxima é de 3. 742 metros, aínda que a profundidade media sitúase en 1. 752 metros. O mar conéctase con outros mares por seis estreitos: o estreito da Tartaria, entre o continente asiático e as illa Sakhalin
o estreito de La Pérousse entre Sakhalin e Hokkaido
o estreito de Tsugaru entre Hokkaido e Honshu
o estreito de Kanmon entre Honshu e Kyūshū
o estreito de Tsushima entre Kyūshū e illa de Tsushima
o estreito de Corea entre Tsushima e a península de Corea.
Mar lunar

Os mares lunares, denominados tamén mare (do latín, plural maria) son planicies extensas, escuras e basálticas da superficie lunar, conformadas por afloramentos basálticos en erupcións provocadas por impactos de meteoritos. Tamén son definidas como concas baixas de contornos case circulares enchidas de lava. Os primeiros astrónomos denomináronos así ao confundilos visualmente con auténticos mares.
Son facilmente distinguibles na superficie da Lúa debido á súa cor escura, xa que reflicten menos a luz do Sol que as zonas lunares altas. O seu chan creouse ao longo de millóns de anos polo impacto de meteoritos na superficie que perforaron a cortiza do satélite, producindo enormes concas de impacto, as cales foron logo enchidas por magma procedente do manto lunar. Ao conxunto de mares lunares denomínaselle maria.
Tamén se considera parte dos maria outras planicies de diversa magnitude que tiveron unha formación similar, aínda que non se lles chame «mare». En realidade difiren destes últimos basicamente no seu tamaño. Por exemplo, o Oceanus Procellarum («océano»), foi denominado así pola súa grande extensión. Pero a nomenclatura tamén usa Lacus («lago»), para as planicies máis pequenas; Palus («pantano» ou «lamazal») para chairas relativamente extensas pero de límites pouco definidos e Sinus («seo») para as convexidades redondeadas nun mare. Debido a que o regolito, que conforma gran parte do chan lunar, reflicte máis a luz que o basalto dos mares, estes últimos percíbense como grandes manchas escuras que contrastan co resto da superficie. Os mares recobren o 16 % da superficie lunar e atópanse, sobre todo, na cara visible. Os poucos que se achan na cara oculta son moito máis pequenos e están cheos de enormes cráteres nos que fluíron cantidades máis exiguas de basalto. Exemplo deste tipo de accidente é o denominado Mare Crisium, situado a 17ºN-59ºE, que forma unha enorme extensión de material denominado regolito.
Crese que esta distribución irregular débese ao fenómeno de rotación síncrona, que fai que a Lúa empregue o mesmo tempo en virar sobre si mesma que en dar unha volta á Terra, polo que sempre se observa a mesma cara. Ao ser os mares máis densos que o resto da superficie lunar, son atraídos con máis forza por efecto da gravidade terrestre. Despois de milenios, a rotación da Lúa retardouse de tal forma que a cara máis pesada se orienta sempre cara á Terra.
A maior parte das erupcións volcánicas que formaron os maria tiveron lugar a través das fisuras dos ocos dos impactos. O magma basáltico foi fluíndo ao longo de diversos períodos, durante milenios, moito despois de que se formasen os ocos dos impactos.
A nomenclatura tradicional para a Lúa tamén inclúe algún océano (oceanus), lago (lacus), marisma (palus) e baía (sinus), os tres últimos son máis pequenos que os maria, pero teñen as mesmas características.
Maraca

As maracas son uns instrumentos de percusión constituídos por unha parte esférica oca sostida por un mango que a atravesa ou está adherida a ela. O seu interior énchese de pequenos percusores, como pedriñas, sementes, anacos de vidro ou de metal, ou mesmo grans de arroz, que soan ao batelos contra a parede interna da esfera. Polo xeral, atópanse en pares, unha para cada man.
Marasmo

O marasmo é a desnutrición proteico-calórica de tipo seco, ou sexa, é unha desnutrición por falta de calorías e proteínas nun paciente moi magro e deshidratado. Esta condición resulta da fame por falta case total de alimentos. Como tratamento encóntrase unha dieta con proteínas de alto valor biolóxico e mais as calorías adecuadas para que aproveite o nitróxeno presente na proteína.
Maravalla

A maravalla (Calendula officinalis), tamén coñecida como caléndula, é unha planta do xénero Calendula. Era usada na Grecia, Roma, Arabia e a India antigas como planta medicinal, como colorante téxtil, colorante alimentario e en cosméticos.
As follas e pétalos da maravalla son comestíbeis, de modo que os pétalos se adicionan aos pratos como gornición en substitución do sasafrán. As follas poden ser doces mais son xeralmente amargas, e poden usarse nas ensaladas.
Trátase dunha planta bastante cultivada e medra facilmente en lugares soalleiros na maioría dos solos. Farmacoloxía
A Calendula officinalis úsase no tratamento de problemas da pel e da dor, como bactericida, antiséptico e antiinflamatorio. Os pétalos e o pole conteñen ésteres triterpenoides (antiinflamatorio) e os carotenoides flavoxantina e auroxantina (antioxidantes e orixe da coloración amarelo-laranxa). As follas e os caules conteñen outros carotenoides, sobre todo luteína (80%) e zeaxantina (5%) e betacaroteno. Os extractos da planta tamén son moi usados nos cosméticos, presumibelmente debido á presenza de compostos como saponinas, resinas e aceites esenciais.
A maravalla é unha planta que, desde 2009, foi recoñecida polo Ministerio da Saúde do Brasil como posuidora de propiedades fitoterápicas.
Alén diso, a caléndula está presente na fórmula dalgúns xampús para cabelos claros, pois sábese que o extrato desa planta contén, así como a camomila e a macela, un pigmento amarelo responsábel por acentuar a cor dos cabelos de tons castaño claro a louro dándolles reflexos dourados de forma natural e gradual.
Marboz

Marboz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Marburgvirus

Marburgvirus é un xénero de virus clasificado na familia Filoviridae, orde Mononegavirales, que inclúe unha única "especie", o Marburg marburgvirus, que á súa vez contén dous "virus" de forma filamentosa, o virus Marburg (MARV, Marburg virus) e o virus Ravn (RAVV, Ravn virus). Ambos os dous causan unha febre hemorráxica moi grave, que afecta a humanos e outros primates, e considéranse Axentes selectos, patóxenos do grupo de risco 4 da Organización Mundial da Saúde (que requiren un nivel 4 de bioseguridade), e patóxenos prioritarios de categoría A dos Institutos Nacionais da Saúde/Instituo Nacional da Alerxia e Enfermidades Infecciosas dos Estados Unidos, e axentes de bioterrorismo de categoría A para os Centros para o Control e Prevención de Enfermidades Infecciosas dos Estados Unidos, e están na lista de Axentes Biolóxicos parra o Control de Exportación do Grupo Australia.
O nome Marburgvirus deriva da cidade de Marburg en Alemaña (onde se descubriu o virus Marburg) coa terminación virus propia dos xéneros. Os membros do xénero denomínanse marburgvirus. O xénero Marburgvirus, segundo as regras de nomenclatura do ICTV, vai sempre con maiúscula e cursiva precedida da palabra "genus". O nome da especie Marburg marburgvirus vai tamén con maiúscula e cursiva e nunca abreviada, e precedida da palabra "species". O nome dos virus membros da especie van con maiúscula pero non en cursiva. Previas designacións
Ata 1998, a familia Filoviridae contiña só un xénro, Filovirus. Pero unha vez que quedou claro que os marburgvirus e os ebolavirus eran fundamentalmente diferentes, este xénero foi abolido e creáronse no seu lugar xéneros que se denominaron inicialmente "virus de tipo Marburg" ("Marburg-like viruses") para os marburgvirus e "virus de tipo Ebola" ("Ebola-like virus") para os ebolavirus. En 2002 estes nomes foron cambiados a Marburgvirus e Ebolavirus, e en 2010 e 2011 o xénero foi emendado.
A única especie deste xénero foi intoducida en 1998 como Marburg virus. Como a "especie" se confundía facilmente co seu "virus" membro, Marburg virus, o nome da especie foi cambiado a Lake Viktoria marburgvirus (marburgvirus do Lago Vitoria) en 2005. En 2010, propúxose cambialo ao nome actual Marburg marburgvirus (marburgvirus Marburg), e esta proposta foi aceptada en 2012 polo ICTV. Criterios de inclusión no xénero
Un virus que cumpra os criterios de ser membro da familia Filoviridae é membro ademais do xénero Marburgvirus se cumpre os seguintes criterios: O seu xenoma ten un solapamento de xenes.
O seu cuarto xene (GP) codifica só a proteína (GP1, 2) e a edición cotranscricional non é necesaria para a súa expresión.
O pico de infectividade dos seus virións está asociada con partículas de ≈665 nm de lonxitude.
O seu xenoma difire do do virus Marburg (Marburg virus) en <50% a nivel de nucleótidos.
Os seus virións case non mostran reactividade cruzada antixénica cos ebolavirións. Organización do xénero
Un xénero pode conter moitas especies; neste caso contén só unha. Unha "especie" vírica pode conter varios "virus" neste caso contén dous.
Marc Bompaire

Marc Bompaire, nado en Rennes o 30 de setembro de 1957, é un historiador e numismático francés, que presidiu a Sociedade Francesa de Numismática. Traxectoria
Marc Bompaire naceu en Rennes en 1957, fillo do helenista e profesor universitario Jacques Bompaire. En 1976 comezou os seus estudos na École nationale des chartes, onde se graduou como arquivista paleógrafo en 1980 cunha tese titulada L'atelier monétaire royal de Montpellier et la circulation monétaire en bas Languedoc jusqu'au milieu du XVe siècle ("O obradoiro monetario de Montpellier e a circulación da moeda no baixo Languedoc ata mediados do século XV"), dirixida por Philippe Contamine.
Logo da súa graduación, Bompaire continuou as súas investigacións numismáticas no Centre national de la recherche scientifique (CNRS). Nesta institución acadou o posto de director de investigación no centro Ernest Babelon. Igualmente, é director de estudos da cátedra de Numismática e Economía Monetaria do Occidente Medieval e Moderno da École pratique des hautes études, e encargado dos cursos de Numismática na École des chartes.
Bompaire é tamén un dos directores da revista Revue numismatique a partir de 2005 e presidiu a Sociedade Francesa de Numismática entre 2003 e 2006. Escolma de publicacións
Bompaire é autor de numerosos artigos sobre historia e numismática en revistas especializadas. Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables de Marc Bompaire ao longo da súa traxectoria: (1993). L'économie médiévale (con P. Contamine et al. ). Armand Colin, París. ISBN 978-2200015466
(2000). Numismatique médiévale. Monnaies et documents d'origine française (con F. Dumas). Brepols, Turnhout. ISBN 9782503509518
(2017). Medieval European Coinage. Vol. 5: Medieval France. T. 1: The Age of the Denier. Cambridge University Press. ISBN 978-0521260138
(2004). Le travail des métaux dans les villes à la fin du Moyen Âge (con N. Thomas et al. ). Sorbonne. ISBN 979-1035109561
Marc Rousset

Marc Rousset, nado o 20 de maio de 1944 en Lión, Francia, é un antigo directivo empresarial francés, foi director xeral de Carrefour, Aventis e Veolia, colaborador de publicacións de extrema dereita como Synthèsis nationale e ideólogo identitario. Pensamento
Publicou as obras La nouvelle Europe de Charlemagne (1995), Les Euro-Ricains (2001), La nouvelle Europe: Paris-Berlin-Moscou/Le continent européen face au choc des civilisations, , (2009), de corte identitario e de extrema dereita onde reflexiona sobre o destino de Europa, na súa última obra defende a idea dun eixo económico e político paneuropeo, baseado no que denomia a Europa carolinxia (Francia e Alemaña) mais Rusia para liberar a Europa da presión dos Estados Unidos e do que considera o seu aliado natural, o Reino Unido, nesta liña propón tamén a oficialización do esperanto como lingua oficial de Europa fronte ao inglés.
Marca TV

Marca TV foi unha canle de televisión temática española, que emitía información deportiva case todo o día en aberto. Tivo a súa orixe no xornal de información deportiva Marca e na emisora de radio Radio Marca. Anteriormente formaba parte do Mundo Marca xunto ó periódico, a radio e a páxina web www. marca. com. A cadea de televisión pertencía ó Grupo Unidad Editorial e a Mediapro.
Finalmente, tras cerca de tres anos de emisións, a canle cesou as súas emisións o mércores 31 de xullo de 2013, tras varios meses nos que a súa continuidade estivo no aire. A canle establecera como data límite para o seu peche o 30 de xuño, aínda que logrou unha prórroga do seu contrato para un mes máis. Audiencias
Evolución da cota de pantalla mensual, segundo as medicións de audiencia elaborados en España por TNS. Están en letra grosa e vermello os meses en que foi líder de audiencia. * Máximo histórico. | ** Mínimo histórico.
Marca comercial

Unha marca comercial, ás veces demnominada simplemente marca, é unha identificación comercial primordial e/ou o conxunto de varios identificadores cos que se relaciona e ofrece un produto ou servizo no mercado. Características
É un erro común confundir o concepto de logo como un sinónimo de marca, sendo a principal diferenza para unha marca que esta debe ser construída máis alá da representación visual que identifica a unha empresa ou organización.
Un logo pode ser a msma marca, ou ser o identificador principal da mesma en conxunto con outros signos como o nome único, unha frase de venda, grafismos secundarios, iconografía, ton de comunicación etc.
Cómpre subliñar que non todo logo cualifica para ser denominado marca, mentres que unha marca debe no seu sistema comercial máis mínimo non prescindir dun logo.
Marca de canteiro

As marcas de canteiro son símbolos gravado por un canteiro nunha pedra tallada por el. Características
Foron utilizadas principalmente durante a Idade Media e o Renacemento, sendo facilmente identificables en construcións como castelos, igrexas, pazos ou pontes. Tiñan como propósito identificar a autoría do traballo, para determinar o valor a pagar a cada canteiro, dado que eran remunerados por peza, non por tempo traballado. Tamén había outras marcas, normalmente colocadas na parte non visible da pedra, destinadas a indicar a posición en que esta debe colocarse.
A ciencia que estuda as marcas de canteiro é a gliptografia.
Marca rexistrada

Unha marca rexistrada considérase —a efectos legais— unha forma de rexistro sobre calquera símbolo utilizado para identificar de maneira exclusiva un ou varios produtos comerciais ou servizos. Dito símbolo adoita denominarse como marca rexistrada (en inglés, trademark), a cal se mostra de forma abreviada coas iconas ™, M. R. ou ®, aínda que isto non é indicativo do rexistro ante a autoridade competente.
O símbolo dunha marca rexistrada pode ser unha palabra ou unha frase, unha imaxe ou un deseño, e o uso do mesmo para identificar un produto ou servizo só lle está permitido á persoa física ou xurídica que realizou o rexistro de dita marca ou a que estea debidamente autorizada por quen a rexistrou.
Unha marca rexistrada determina a identidade gráfica/física/operativa dun produto ou servizo. Inclúe elementos gráfico-visuais propios que diferencian o artigo dos dos seus competidores, proporcionándolle certa identidade no sector comercial. Ademais, trátase dunha identidade rexistrada, protexida polas lei correspondentes, que pode utilizarse con exclusividade.
Na industria farmacéutica a marca denomínase nome comercial, xa que é o nome que identifica o medicamento dun determinado laboratorio farmacéutico. O nome comercial adoita ser moi distinto do nome do principio activo do medicamento, que se identifica como Denominación común internacional (DCI) ou nome xenérico. Algúns laboratorios fabricantes de produtos xenéricos utilizan como nome comercial o nome do "principio activo" seguido do nome do seu laboratorio (por exemplo, Ibuprofeno Normon), ou mesmo o nome do principio activo seguido do "nome comercial" que utilizaba antes o laboratorio (por exemplo, Amoxicilina Ardine).
Marca temporal

Unha marca temporal (ou estampa de tempo) é unha cadea de caracteres que denotan a data e hora na que sucedeu certo evento. A cadea de caracteres xeralmente é presentada nun formato consistente, permitindo facilmente a comparación entre dúas marcas temporais distintas.
As estampas de tempo son estandarizadas pola Organización Internacional para a Estandarización (ISO) a través da Norma ISO 8601.