Pegusa lascaris

Pegusa lascaris (Risso, 1810) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como areeiro, linguado areeiro, e acedía.
É unha especie moi semellante a P. nasuta, o linguado do mar Exeo, coa que adoito se confunde, e tamén ao linguado común (Solea solea), tanto en aparencia como en costumes, que habita nas costas do Atlántico nororiental e suroriental, até o golfo de Guinea polo sur, e tamén nas do mar Mediterráneo. Taxonomía
A especie foi descrita en 1810 polo naturalista nizardo Giuseppe Antonio Risso, coñecido como Antoine Risso, co nome de Pleuronectes lascaris, na súa obra Ichthyologie de Nice ou histoire naturelle des poissons du département des Alpes-Maritimes, publicada en París.
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario que lle impuxo Risso, a especie coñécese tamén polos sinónimos: Solea aurantiaca Günther, 1862
Solea auriantiaca Günther, 1862 (incorrecto gramaticalmente)
Solea brasiliensis Kaup, 1858
Solea lascaris (Risso, 1810)
Solea scriba Valenciennes, 1837
Solea vermeuleni Metzelaar, 1919 Descrición
Moi semellante a Pegusa nasuta, é un linguado de até 40 cm de lonxitude, aínda que os espécimes capturados non adoitan superar os 30 cm.
As súas principais características morfolóxicas son: O seu corpo é ovalado, co fociño saínte, prolongándose cara a abaixo en forma de gancho.
O corpo está cuberto de escamas moi pequenas provistas de curtas espínulas que fan que a pel do animal sexa algo áspera.
Os ollos son pequenos e arredondados, o superior en posición máis avanzada que o inferior.
A columna vertebral está conformada por de 40 a 48 vértebras.
A aleta dorsal está sustentada por de 69 a 87 raios, e a anal por de 53 a 73.
A aleta dorsal orixínase en pleno rostro, case á altura do bordo anterior do ollo superior.
As aletas dorsal e anal, na súa parte posterior, chegan até a base da aleta caudal.
Ambas as aletas pectorais son do mesmo tamaño, exhibindo a do lado pigmentado unha mancha negra, ovalada, na súa porción distal.
A rama supratemporal da liña lateral forma un arco.
A coloración do seu lado pigmentado é amarelada salferida de pequenos puntos negros. A do lado cego é branca. Bioloxía
Hábitat e distribución
É un peixe que habita en augas subtropicais, mariñas e salobres, demersal e oceanódromo, a profundidades de entre os 5 e os 350 m, preferentemente entre os 20 e os 50 m, sobre fondos areosos e lamacentos. nas costas do Atlántico nororiental, desde Dinamarca polo norte, até o norte de Marrocos, polo sur, incluíndo as do mar Mediterráneo, e o mar Negro. A súa presenza está documentada no mar de Azov e no canal de Suez, e a súa área de dispersión no Altántico quizais alcance o golfo de Guinea.
Reprodución
Na parte occidental do canal da Mancha a desova prodúcese entre os meses de maio e xullo, e algo máis cedo cara ao sur.
Lonxevidade
A idade máxima rexistrada para esta especie foi de 15 anos.
Nutrición
A dieta de Pegusa lascaris inclúe unha ampla gama de pequenos invertebrados bentóncios: bivalvos, crustáceos (anfípodos, misidáceos, camaróns, decápodos), e vermes poliquetos. Pesca
Pegusa nasuta é unha especie de certa importancia comercial, especialmente nas pescarías da parte sur da súa área de distribución.
Captúrase nas áreas de pesca 27, 34, 37 e 41 (Atlántico nordeste, Atlántico centro-leste, Mediterráneo e mar Negro e Atlántico suroeste, respectivamente).