proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Glicosa 1-fosfato

A glicosa 1-fosfato (tamén escrita glicosa-1-fosfato) é unha molécula de glicosa que leva un grupo fosfato esterificado no carbono 1. Reaccións
Catabolismo: Na reacción de glicoxenólise (degradación do glicóxeno) é o produto da reacción levada a cabo pola glicóxeno fosforilase, ao hidrolizar un polímero de glicóxeno, do cal escinde moléculas de glicosa en forma de glucosa 1-fosfato. Posteriormente, e para que esta glicosa poida ser utilizada no catabolismo celular, a glicosa 1-fosfato é convertida en glicosa 6-fosfato por medio da catálise levada a cabo polo encima fosfoglicomutase. Unha das razóns polas que se forma glicosa 1-fosfato en lugar de formarse directamente glicosa durante a fosforólise do glicóxeno, é que o grupo fosfato confire unha elevada polaridade á molécula de glicosa, o que impide que poida atravesar a membrana celular, quedando así marcada para incorporarse ao catabolismo intracelular. A galactosa pode formar UDP-galactosa, e esta UDP-glicosa, que orixina glicosa 1-fosfato, que se pode incorporar á glicólise.
Anabolismo: Na glicoxenoxénese (formación de glicóxeno), as moléculas de glicosa 1-fosfato poden reaccionar con UTP para formar UDP-glicosa, pola acción do encima UDP-glicosa pirofosforilase. Desta forma, pode ser utilizado na síntese de glicóxeno por medio da glicóxeno sintase.
Glicosilase

As glicosilases (EC 3. 2) son encimas que hidrolizan compostos glicosilo. Son un tipo de hidrolases (EC 3). As glicosilases divídense en dous grupos: glicosidases, que son encimas que hidrolizan compostos O-glicosilo e S-glicosilo (EC 3. 2. 1), e encimas que hidrolizan compostos N-glicosilo (EC 3. 2. 2).
Glicosoma

Os glicosomas son orgánulos celulares do grupo dos microcorpos relacionados cos peroxisomas, que se encontran nos protozoos cinetoplástidos como os tripanosomas produtores da enfermidade do sono ou en Leishmania. Os glicosomas están rodeados de membrana e encerran unha matriz proteica densa, que contén encimas da glicólise.
Os Trypanosoma brucei que se encontran no sangue humano dependen exclusivamente da glicólise para a produción de ATP, xa que neles esta vía metabólica non funciona correctamente no citosol, e os seus encimas deben estar compartimentalizados no glicosoma.
Están facéndose moitas investigacións sobre os glicosomas con vistas a utilizalos como o obxectivo de posibles terapias farmacolóxicas que os alteren.
Glicoxenoxénese

A glucoxenoxénese, tamén chamada glicoxénese, é a ruta anabólica por medio da cal se produce a biosíntese do polisacárido glicóxeno a partir dun precursor máis simple, a glicosa-6-fosfato. Lévase a cabo principalmente no fígado, e en menor medida no músculo. É activada pola insulina en resposta aos altos niveis de glicosa, que poden ser, por exemplo, posteriores á inxestión de alimentos con carbohidratos.
Fórmase pola incorporación repetida de unidades de glicosa, que chega en forma de UDP-glicosa a unha proteína chamada glicoxenina, formada por 2 cadeas polipetídicas, que ao autoglicosilarse pode unir a cada unha das súas cadeas un octámero de glicosas, que funcionará como cebador inicial a partir do que crecerá a molécula de glicóxeno pola acción doutros encimas. Para que a glicosa-6-fosfato poida unirse ao UDP cómpre a participación de dous encimas; o primeiro, a fosfoglicomutase, modifica a posición do fosfato xerando glicosa-1-fosfato.
A glicosa 1-fosfato é o precursor directo para a síntese de glicóxeno, pero tamén é o produto da súa degradación (glicoxenólise). A síntese de glicóxeno require unha achega de enerxía. O doante de glicosa para a síntese de glicóxeno é a UDP-glicosa onde o residuo glicosilo está activado para a súa transferencia debido á súa combinación cun composto de alta enerxía como o UTP. Pasos
A glicosa convértese en glicosa 6-fosfato por medio dunha reacción irreversible catalizada pola glicoquinase ou a hexoquinase, dependendo do tecido en cuestión.
glicosa + ATP → glicosa 6-P + ADP
A glicosa 6-fosfato convértese en glicosa 1-fosfato pola acción da fosfoglicomutase, por medio da formación obrigada dun composto intermediario, glicosa 1, 6-bisfosfato.
glicosa 6-P ←→ glicosa 1-P
A glicosa 1-fosfato convértese en UDP-glicosa pola acción da UDP-glicosa pirofosforilase (chamada tamén uridil transferase).
glicosa 1-P + UTP → UDP-glicosa + PPi
As moléculas de glicosa son acopladas en cadea pola glicóxeno sintase. Este paso debe realizarse sobre un cebador preexistente de glicóxeno, é dicir, a glicóxeno sintase actúa alongando liñalmente ramas preexistentes, creando só enlaces α1-4 permitindo a unión de glicosa ao glicóxeno preexistente.
As ramificacións prodúceas o encima ramificador do glicóxeno (amilo (1, 4 → 1, 6)-transglicosidase), a cal transfire un fragmento de 6 a 8 unidades do extremo non redutor e úneo a unha glicosa por un enlace α-1, 6. Isto fai posible que ambas as cadeas poidan continuar alongándose con glicosas por enlaces α-1, 4 ata poder producir novas ramificacións.
Glicurónido

Un glicurónido, tamén chamado glicuronósido, é unha substancia producida polo enlace entre un ácido glicurónico e outra substancia por medio dun enlace glicosídico. Os glicurónidos pertencen aos glicósidos.
A glicuronidación ou conversión de compostos químicos en glicurónidos, é un método que usan os animais para facilitar a excreción de substancias tóxicas, fármacos e outras sbstancias que non poden utilizarse como fontes de enerxía. O ácido glicurónico únese ao composto por medio dun enlace glicosídico e o glicurónido resultante, que ten unha solubilidade en auga moito maior que a substancia orixinal, é finalmente excretado nos riles.
Os encimas que rompen o enlace glicosídico dos glicurónidos denomínanse glicuronidases. Exemplos
Miquelianina (Quercetina 3-O-glicurónido)
Morfina-6-glicurónido
Escutelareína-7-glicurónido
Glifo

Un glifo (do grego glýfō, esculpir ou tallar) é un signo gravado ou, por extensión, pintado. Por exemplo, os glifos da escrita maia ou da exipcia, tradicionalmente máis coñecidos neste último caso como xeroglífico (do grego talles sacros ou sacerdotais).
En tipografía, un glifo é unha representación gráfica dun carácter, de varios caracteres ou de parte dun carácter e é o equivalente actual do tipo de imprenta (a peza que tiña gravada a letra). Un carácter é unha unidade textual mentres que un glifo é unha unidade gráfica. Por exemplo, a ligadura fi representarase como un glifo nas fontes tipográficas que o teñan, no suposto de que o sistema empregado na composición o recoñeza (como por exemplo TeX, os programas de maquetación en xeral e os procesadores con funcións tipográficas avanzadas).
Un carácter pode corresponder a varios glifos ou varios caracteres a un glifo (unha codificación de caracteres).
Glifosato

O Glifosato é un herbicida que mata calquera tipo de planta. É un herbicida non selectivo, sistémico. Emprégase para o control de malas herbas en colleitas xeneticamente modificadas para resistir os seus efectos.
Así, ó tratar as parcelas con este herbicida morren todas as plantas menos as obxecto de cultivo, que previamente se fixeron resistentes a este herbicida ó introducirlles, por enxeñería xenética, os xenes que as fan resistentes ó glifosato. É un inhibidor de EPSPS e vólvese inactivo en contacto co chan.
O Glifosato foi prohibido polo parlamento austríaco o 2 de xullo de 2019.
Glioma

O glioma é un tipo de cancro que se produce no cerebro ou na medula espiñal. Chámase glioma por ter como precursor a célula glial. A súa localización máis frecuente é no cerebro.
Os gliomas poden ser beningos, sendo de baixo grao e sen capacidade de producir metástase; ou malignos, os cales teñen un prognóstico peor. Clasificación
Segundo o tipo de célula glial afectada, falaremos de diferentes tumores. Así pois, os principais gliomas son: Ependiomas: tumor das células ependimarias.
Astrocitoma: tumor dos astrocitos.
Oligodendrioma ou Oligodendroglioma: tumor dos oligodendrocitos.
Glioxisoma

Os glioxisomas son orgánulos con forma vesicular que se encontran nas células eucariotas das plantas, especialmente nos tecidos de almacenaxe de lípidos das sementes, e tamén nos fungos filamentosos. Poden considerarse como peroxisomas especializados, con algúns encimas especiais no seu interior, que converten os lípidos en carbohidratos durante a xerminación das sementes. A plántula en crecemento utiliza estes azucres obtidos así ata que madura o suficiente para producilos por fotosíntese.
Nesta conversión de lípidos en azucres, primeiramente os ácidos graxos hidrolízanse a acetil-CoA utilizando os encimas glioxisómicos (e de todos os peroxisomas) da β-oxidación. Despois intervirán outros encimas, entre eles dous encimas clave especiais contidos no glioxisoma, a isocitrato liase e a malato sintase, que forman parte do ciclo do glioxilato, específico do glioxisoma, no que se orixinan produtos intermedios (como o succinato), que despois serán convertidos en azucres fóra do orgánulo por medio da gliconeoxénese.
Glissando

Glissando é un efecto que consiste en pasar rapidamente dun son a outro facendo escoitar todos os sons intermedios posibles segundo as características do instrumento. É un termo en lingua italiana que deriva do francés glisser, ou "escorregar". A técnica interpretativa variará en función do instrumento musical que deba executar o glissando. Representación gráfica
Este adorno musical represéntase nas partituras e partichelas mediante unha liña oblicua que vai dende a nota de partida na dirección desexada até a nota final. A liña pode ser ondulada ou recta, máis ou menos ancha e a miúdo vai acompañada pola abreviatura «gliss. » (véxase Figura 2). A técnica interpretativa variará en función do instrumento musical que deba executar o glissando. Na notación para voz ó comezo utilizouse unha ligadura non moi diferente da ligaduraligadura de expresión, aínda que limitada a unir dúas notas adxacentes de diferente altura.
Glizirrizina

A glizirrizina ou glicirricina é un edulcorante obtido da planta da regalicia (Glyzyrrhiza glabra).
Quimicamente a glicirricina é un glicósido saponínico triterpenoide do ácido glicirrícico (ou glicirrícínico). Cando sofre hidrólise, este glicósido perde o seu sabor doce e convértese na aglicona ácido glicirretínico e dúas moléculas do glicido ácido glicurónico. A forma ácida non é moi hidrosoluble, pero o seu sal amónico é soluble en auga a pHs maiores de 4, 5.
Non se permite o seu uso como aditivo alimentario aínda que a regalicia si que se utiliza na industria alimentaria como ingrediente de doces ou bebidas.
O consumo excesivo pode ocasionar unha serie de trastornos, como hipocalcemia, hipertensión e ademais retención de sodio e trastornos do electrocardiograma. Para evitar o risco, os alimentos nos que se engade deben indicalo na etiqueta mediante a lenda: "Contén regalicia: as persoas que padezan hipertensión deben evitar un consumo excesivo", a menos que o termo regalicia estea mencionado na lista de ingredientes ou na denominación do produto.
Global Biodiversity Information Facility

A Global Biodiversity Information Facility (GBIF) é unha organización internacional que trata de que os datos científicos sobre biodiversidade estean dispoñíbeis en Internet usando servizos web. Os datos son proporcionados por moitas institucións de todo o mundo, e a estrutura da información da GBIF fai que estes datos sexan accesíbeis e permite buscas nun único portal. Os datos dispoñíbeis a través do portal da GBIF son principalmente datos de distribución de plantas, animais, fungos e microorganismos, e datos de nomes científicos.
A misión da GBIF é facilitar o acceso libre e aberto aos datos de biodiversidade do mundo para propiciar un desenvolvemento sustentábel. As prioridades, cunha énfase en promover a participación e traballar con socios, inclúen mobilizar datos sobre biodiversidade, desenvolver protocolos e estándares para asegurar a integridade científica e a interoperabilidade, construír unha arquitectura informática que permita a interconexión de distintos tipos de datos provenientes de fontes dispares, promover a construción de capacidades e catalizar o desenvolvemento de ferramentas analíticas para unha mellor toma de decisións.
A GBIF trata de formar ligazóns informáticas entre recursos de datos dixitais de todo o espectro da organización biolóxica (de xenes a ecosistemas), e conectar estes con problemas importantes para a ciencia, a sociedade e a sostibilidade usando xeoreferenciación e ferramentas de información xeográfica. Traballa en asociación con outras organizacións internacionais como a asociación do Catálogo da Vida, Biodiversity Information Standards (TDWG), Consortium for the Barcode of Life (CBOL), a Encyclopedia of Life (EOL) e GEOSS.
Global Precipitation Measurement

Global Precipitation Measurement, tamén coñecido polo seu acrónimo GPM e como GPM-Core, é un satélite artificial conxunto na NASA e a JAXA lanzado o 27 de febreiro de 2014 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
GPM é unha continuación da misión TRMM para estudar a precipitación na Terra mediante un radar e un radiómetro de microondas. O satélite é o compoñente central dun sistema de satélites para estudar a precipitación globalmente. O radar de GPM funciona a 13, 6 e 35, 5 GHz
GGTS 1 debería ter sido sucedido por un satélite xemelgo, GGTS 2, pero perdeuse debido ao fallo do foguete lanzador.
Global Research Identifier Database

Global Research Identifier Database (GRID) é un conxunto de datos de acceso público sobre institucións de todo o mundo que están implicados na investigación. Na base de datos, cada institución está acompañada dun enderezo único, moitas veces complementado con información, como as coordenadas xeográficas, a páxina web e a páxina da Wikipedia. Hai todo tipo de organización e de institutos. A base de datos contén máis de 63. 000 entradas en forma de RDF.
Globalstar

Globalstar é unha rede de satélites de comunicacións en órbitas medias adicado a dar servizos móbiles como telefonía, datos e fax. Características
Os satélites Globalstar operan en órbitas a 1410 km de altura e 52º de inclinación orbital. Cunha masa de 450 kg, os satélites foron construídos por Space Systems Loral e Alenia Aerospazio e usan o bus LS-400, cun corpo de forma trapezoidal e dous paneis solares que proporcionan ata 1100 W de potencia. Estabilízanse nos tres eixos e como sensores de actitude levan magnetómetros nun mastro despregable, sensores solares e GPS. O sistema de propulsión usa hidracina. Para as comunicacións cada satélite usa antenas de aliñamento de fase, podendo comunicarse usando as bandas C, L e S. Podían ser lanzados mediante Delta 7420, Zenit-2, Soiuz U Ikar e Soiuz FG Fregat, frecuentemente en grupos de varios a un mesmo tempo.
Globo terrestre

﻿
Un globo terrestre ou unha esfera terrestre é un modelo a escala tridimensional da Terra, sendo a única representación xeográfica que non sofre distorsión. Se ben a Terra é o planeta máis frecuentemente representado, existen modelos do Sol, a Lúa e varios outros planetas, incluíndo algúns ficticios. Características
Os globos terrestres adoitan montarse nun soporte en ángulo, o que os fai máis doado de usar representando ao mesmo tempo o ángulo do planeta en relación ao sol e ao seu propio xiro. Isto permite visualizar doadamente como cambian os días e as estacións.
O primeiro globo terrestre, chamado Globo Terrestre de Nürnberg, foi fabricado durante os anos 1490-1492 polo cartógrafo alemán Martin Behaim.
Un globo terrestre ten ás veces relevo, mostrando a topografía. Adóitase usar unha escala esaxerada para o relevo, de forma que resulte visíbel.
A meirande parte dos globos terrestres modernos inclúen tamén paralelos e meridianos, de xeito que se poida localizar unha situación na superficie do planeta.
Globus Aerostaticus

Globus Aerostaticus, o globo aerostático, é unha exigua constelación creada por Joseph Lalande en 1798 na honra ó globo de aire quente, que se consideraba un grande adianto científico na época. A constelación estaba composta por estrelas febles que se atopan entre Capricornus e Microscopium (o microscopio). Aínda que apareceu coma constelación en varios atlas, nunca se converteu en oficial e caeu no desuso por parte dos astrónomos.
Glomerulonefrite membranoproliferativa

A glomerulonefrite membranoproliferativa (GMP), tamén coñecida coma glomerulonefrite mesanxiocapilar é unha glomerulonefrite (inflamación do glomérulo renal) caracterizada por depósitos na membrana basal glomerular e no mesanxio do ril.
Esta glomerulonefrite é a responsábel dun 4% dos casos de síndrome nefrítica en nenos, e dun 7% destas en adultos.
Non ha de ser confundida coa glomerulonefrite membranosa, onde a membrana basal glomerular está afecta, mais non o mesanxio. Patoloxía
Na glomerulonefrite membranoproliferativa prodúcense depósitos intraglomerulares no mesanxio e na membrana basal glomerular.
É tamén a nefropatía que máis adoita estar asociada á hepatite C. Clasificación
Existen tres tipos de GMP.
Tipo I
É, de lonxe, o tipo máis común. É causado por depósitos de inmunocomplexos no ril. Está caracterizada polo depósito mesanxial e subendotelial destes inmunocomplexos.
Crese que está asociado á vía clásica do complemento.
Tipo II
A tipo II (ás veces chamada tamén "doenza de depósitos densos") é semellante á tipo I. Porén, crese asociada á vía alternativa do complemento.
A remision espontánea neste tipo é infrecuente. De feito, o 50% dos doentes evolucionarán a insuficiencia renal crónica terminal nun prazo de 10 anos.
Tipo III
A tipo III é moi infrecuente, e é caracterizada por unha mestura entre os dous tipos anteriores.
Identificouse un xene no cromosoma 1 coma posíbel candidato a ser a orixe da doenza.
Glomerulonefrite membranosa

A glomerulonefrite membranosa (GM), tamén coñecida coma nefropatía membranosa, é unha doenza que afecta ao glomérulo renal (glomerulopatía). É a causa máis frecuente de síndrome nefrótica en adultos, afectando máis predominantemente a estes últimos e a anciáns máis que a nenos. Descrición
Caracterízase por ser unha doenza causada por antíxenos específicos e anticorpos que se forman na membrana basal glomerular.
Aínda que a forma máis habitual é a idiopática ou primaria, existen outras causas que poden producir esta doenza, entre elas certas infeccións (sífilis, hepatite B, malaria), cancros coma o de mama ou pulmón, lupus eritematoso sistémico, síndrome de Sjögren, tiroidite de Hashimoto, ou fármacos coma o captopril, a penicilamina ou os sales de ouro.
É máis frecuente en homes ca en mulleres.
Glomerulonefrose

Glomerulonefrose é o termo que designa ás doenzas non inflamatorias do ril (nefrose) que afectan de xeito primario ao glomérulo renal (glomerulopatía). É a doenza oposta ás glomerulonefrites, as cales si implican unha inflamación do glomérulo. Pode ser causada pola dietilnitrosamina.
Glomerulopatía

Glomerulopatía ou glomerulite é o termo que define ás diversas doenzas que afectan ao glomérulo renal do nefrón, unha parte do ril. Dentro destas enfermidades inclúense as glomerulonefrites, as doenzas xenéticas coma a síndrome de Alport, doenzas metabólicas coma a diabetes, e doenzas cursan con depósitos a nivel renal coma a amiloidose.
Glonass

Glonass é un sistema de navegación por satélite soviético/ruso. Características
Glonass comezou na época soviética, co lanzamento do primeiro satélite en 1982. É o equivalente ao sistema GPS estadounidense e a súa orixe é similar: a finais dos anos 1960 os militares soviéticos identificaron a necesidade de ter un sistema de navegación por radio mediante satélites para mellorar a precisión dos nos mísiles balísticos. O sistema precedente a Glonass, Tsiklon, necesitaba varios minutos de observación desde unha posición fixa en terra para ter coordenadas precisas, insuficiente para actualizar correccións de traxectoria durante o voo dun mísil. Como resultado, en decembro de 1976 o goberno emitiu un decreto para comezar o desenvolvemento do sistema Glonass. En outubro de 1982 lanzáronse dúas maquetas a bordo dun foguete Proton K/DM-2, seguidos por varias decenas durante os anos seguintes. En 1989 tamén se lanzaron dous satélite xeodésicos Etalon para caracterizar a contorna gravitatoria das órbitas dos satélites Glonass.
O sistema Glonass úsase tamén en occidente como complemento do GPS. Operativamente o sistema consta de 21 satélites en tres planos orbitais, con tres satélites de apoio xa en órbita. O sinal civil ten unha precisión de 100 metros, mentres que o militar chega ao 10 metros. Existen tres clases de satélites que dan servizo de sinal Glonass, os Uragan, Uragan-M e Uragan-K, coa previsión de que entre en escena un novo modelo, Uragan-K2. como foguetes lanzadores usáronse Proton K/DM-2, Proton M/DM-2, Proton M, Proton M/DM-2 e Soiuz-2-1b Fregat-M.
Gloquidio

Os gloquidios son espiñas foliares delgadas, xeralmente pouco visíbeis, que posúen ao seu longo numerosas barbas retrorsas, é dicir, dirixidas cara á base do órgano en que están inseridas, e son deciduas, que se encontran nas aréolas dos cactos opuntioideos (do xénero Opuntia e similares). Características
Trátase de tricomas unicelulares con pequenas pugas apicais retrorsas, que penetran facilmente nun corpo alleo (por exemplo, un dedo humano), pero que sae del con dificultade a causa desas pugas.
Están constituídos por substacia periplasmódica.
Conviven coas típicas espiñas foliares das cactáceas na mesma planta, que son máis grandes e están inseridas máis firmemente á areóla e non teñen barbas.
Os gloquidios dos cactos despréndense facilmente da planta, e péganse á pel de quen os toca, causando irritación ao contacto cos penachos que cobren algunhas especies. Cada penacho pode conter centos deles. Etimoloxía
O termo é unha adaptación do latín científico glochidium, tirado da forma diminutiva do grego antigo γλωχίς glōchís "punta de frecha", "punta de tridente". Outros gloquidios
Tamén reciben o nome de gloquidios os apéndices aciculares semellantes aos tricomas anteditos, que se encontran en numerosas micrósporas dalgunhas salviniáceas e que facititan a unión das micrósporas, así como aos acúleos das costelas de certos froitos das umbelíferas.
Gloria Anzaldúa

Gloria Evangelina Anzaldúa, nada en Valle del Río Grande o 26 de setembro de 1942 e finada en Santa Cruz (California) o 15 de maio do 2004, foi unha académica, activista política, feminista, escritora e poeta estadounidense. Biografía
Gloria Anzaldúa nace no Valle de Texas, Estados Unidos o 26 de setembro de 1942, filla de Urbano e Amalia Anzaldúa. Ós once anos, a súa familia trasládase a Hargill, Texas. Ós catorce anos, sofre a morte do seu pai. Anzaldúa pode lograr unha educación universitaria a pesar do racismo, sexismo e outras formas de opresión que ela experimenta na súa vida como unha texana de sétima xeración. Recibe o seu grao na Universidade de Texas-Panamericana, e a súa mestría da Universidade de Texas en Austin.
Anzaldúa traballa uns anos como mestra de escola antes de ir a Austin para obter a súa mestría, tamén completa os seus estudos de doutoramento en literatura comparativa na Universidade de Texas en Austin. En 1977 múdase a California onde fai os seus escritos, traballa como catedrática na Universidade Estatal de San Francisco; a Universidade de California en Santa Cruz; a Universidade Atlántica de Florida; e outras. Ela é a máis famosa coautora de This Bridge Called My Back: Writings by Radical Women of Color (1981) con Cherríe Moraga, autora de Making Face, Making Soul/Facendo Caras: Creative and Critical Perspectives by Women of Color (1990), e coautora de This Bridge We Call Home: Radical Visions for Transformation (2002). Tamén escribe Borderlands/La Frontera: The New Mestiza en 1987. Entre os seus libros para nenos Prietita Has a Friend (1991), Friends from the Other Side - Amigos del Otro Lado (1993), Prietita y la Llorona (1996). Anzaldúa tamén escribe moitos traballos de ficción e poesía. Os seus traballos móvense entre inglés e español ó mesmo tempo para converxer nunha soa lingua. En Borderlands identifícase con múltiples identidades. A súa autobiografía "La prieta, " publícase en inglés na obra This Bridge Called My Back.
Anzaldúa contribuíu coa definición de feminismo, así como tamén na área cultural da teoría chicana e queer (lesbianas e gais). Unha contribución moi especial foi a introdución do termo mestizaxe para o público estadounidense, que significa a concepción do estado de estar 'máis aló'. Nos seus traballos teóricos, Anzaldúa invoca unha nova mestiza (“new mestiza”), que ela describe como un suxeito consciente dos seus conflitos de identidade e usa o termo o novo ángulo de visión (“new angles of vision”) co fin de retar o pensamento binario en Occidente. O modo de pensar da “new mestiza” atópase ilustrado no feminismo post-colonial. Obra
This Bridge Called My Back: Writings by Radical Women of Color (1981)
Borderlands/La Frontera: The New Mestiza (1987)
Making Face, Making Soul/Haciendo Caras: Creative and Critical Perspectives by Feminists of Color (1990)
Interviews/Entrevistas (2000)
This Bridge We Call Home: Radical Visions for Transformation (2002)
Libros infantís
Prietita Has a Friend (1991)
Friends from the Other Side -Amigos del Otro Lado (1995)
Prietita y La Llorona (1996)
Gloria Moure

Gloria Moure Cao, nada en Barcelona en 1946, é unha crítica de arte galega. Traxectoria
Licenciada en Historia da Arte pola Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Barcelona (1973). Dende 1977 foi comisaria de exposicións de arte contemporánea en diversos museos españois, ata vincularse ao Centro de Arte Raíña Sofía en 1994, no que foi responsábel da retrospectiva de Jannis Kounellis e da mostra de Dan Graham e do que é membro do Consello Asesor. Foi directora do Centro Galego de Arte Contemporánea entre 1994 e 1998. Traballou na Fundación Miró, o Museo Raíña Sofía e a Fundación Tàpies. Dende 2006 dirixe os talleres de artistas programados para o Instituto Valenciano de Arte Moderna e a Universidade Politécnica de Valencia. Obras
Tàpies, objetos del tiempo, 1994.
Glosopeda

Esta enfermidade tamén se coñece como febre aftosa pero é diferente da Febre aftosa humana que afecta sobre todo ós meniños. A glosopeda ou febre aftosa é unha enfermidade vírica altamente contaxiosa, que afecta o gando doméstico, especialmente bóvidos, óvidos e porcos, e algúns animais salvaxes como elefantes e mesmo os ratos. Outras especies, como o cabalo, can, gato ou as aves non sofren síntomas pero poden actuar como reservorios e vectores. [Cómpre referencia]
Tamén o home pode resultar contaxiado polo virus, por contacto con animais enfermos ou consumo de carne ou leite procedente de animais enfermos, pero non é habitual e, cando contrae a enfermidade, cursa cun cadro clínico leve. [Cómpre referencia]
O virus da febre aftosa foi descuberto en 1897. A última grande epidemia de glosopeda ocorreu no Reino Unido no ano 2001, as autoridades víronse obrigadas a sacrificar entre 6, 5 e 10 millóns de cabezas de gando vacún, ovino, caprino e porcino. Patoxenia
No gando susceptible trátase dunha enfermidade aguda, febril, que se manifesta pola aparición de vesículas ou aftas nas mucosas da boca, suco interdixital do pezuño e zonas cutáneas non recubertas de pelo. Nos animais adultos non reviste gravidade pero nos becerros pode resultar mortal, ó complicarse cunha miocardite secundaria. [Cómpre referencia]
Recibe tamén as denominacións populares de gripo ou mal da boca e dos pezuños.
Glote

A glote é un órgano da larinxe formado polas cordas vocais e a abertura existente entre elas (abertura glótica). Ten forma triangular, un tamaño duns 16 mm e pódese abrir 12 mm. A súa abertura ou fechamento total ou parcial prodúcese mediante o afastamento ou achegamento das cordas vocais, arrastradas polos aritenoides e os músculos que as controlan.
Durante a respiración normal e durante a articulación das consoantes aspiradas, a glote fica aberta. Para articular as vogais e a maioría das consoantes sonoras, féchase a glote e só se abre periodicamente baixo a presión do aire. Esas aberturas e fechamentos sucesivos provocan unhas ondas que producen o murmurio larínxeo chamado voz. Cando se fala en voz baixa, a glote fica medio fechada.
Glotocronoloxía

A glotocronoloxía é unha técnica para calcular a separación temporal entre dúas linguas que se supoñen emparentadas. Está baseada no caso de que, como efecto dos cambios interiores e das achegas exteriores, aproximadamente o 14 % das palabras básicas do vocabulario dunha lingua serán substituídas cada mil anos.
A glotocronoloxía é un método de estudo cuxos resultados non poden ser precisos. No entanto, está proposta para a investigación da evolución daquelas linguas que carecen de textos escritos, polo que hai que descartar o método comparativo, usado para a reconstrución do indoeuropeo e buscar alternativas de investigación. Supostos básicos
Os dous argumentos nos que se basea o método glotocronolóxico son: A taxa de substitución léxica é constante, se consideramos períodos de tempo moi longos polo menos para o léxico do chamado vocabulario básico.
A taxa de substitución léxica é aproximadamente uniforme entre todas as linguas do mundo, polo menos para o vocabulario básico.
En forma de ecuación isto pódese expresar da seguinte maneira. Se chamamos p(t) á porcentaxe de palabras básicas que retén unha lingua despois dun período de tempo t, entón: d p ( t ) d t
− p ( t ) C {\displaystyle {\frac {dp(t)}{dt}}
-{\frac {p(t)}{C}}} ou se integramos a ecuación diferencial: p ( t )
e − t C {\displaystyle p(t)
e^{-{\frac {t}{C}}}} Logo C debe ser unha constante universal para todos os idiomas. A calibración de que a taxa de cambio é o 14 % do vocabulario básico, faise a seguinte estimación de C: C
− 1 ( 1 − 14100 ) ≈ 663 ⋅ século − 1 {\displaystyle C
-{\frac {1}{(1-{\frac {14}{100}})}}\approx 663\cdot {\mbox{século}}^{-1}} A partir desa estimación o tempo de separación Ts pode estimarse comparando a porcentaxe de cognados retidos pC como: T s
l o g ( p C ) l o g ( p 0 ) {\displaystyle T_{s}
{\frac {log(p_{C})}{log(p_{0})}}}, dunha lingua coa súa lingua nai T s ≈ l o g ( p C ) 2 ⋅ l o g ( p 0 ) {\displaystyle T_{s}\approx {\frac {log(p_{C})}{2\cdot log(p_{0})}}}, de dúas linguas irmáns Onde p0
86 % é a porcentaxe de retención por milenio estimado por Swadesh (
100 % - 14 %). Máis tarde, Robert Lees cambiou o valor medio, calculándoo en 80, 5 % cada milenio. Discusión
Este método foi repetidamente criticado. Eugen Coşeriu (1962), por exemplo, achegou algúns datos tomados das linguas románicas que ilustraban que o seu uso podía conducir a inexactitudes importantes. As principais obxeccións que se daban contra o método foron as seguintes: A constante de retención non é universal, varía segundo o tempo, a lingua e o significado da palabra incluída na lista.
O modelo da árbore xenealóxica (Stammbaum model) non é preciso. As linguas a miúdo inflúense posteriormente á súa separación e a teoría asume que, unha vez que se separan, non se volven a conxuntar.
Os cambios de son poderían provocar que non sexa posíbel recoñecer dous cognados (por exemplo, fr. chef e ing. head) ou que se cometa o erro de asumir como cognados palabras que verdadeiramente non están emparentadas (por exemplo, ing. day e esp. día).
Glottolog

Glottolog é un proxecto da base de datos bibliográfica das linguas do mundo, en particular, das menos coñecidas. Creado polo Instituto Max Planck de Leipzig, Alemaña, é un intento de acadar unha fonte bibliográfica completa para as linguas do mundo (95% da diversidade lingüística do mundo) e para achegar unha forte base empírica para as definicións de linguas e as clasificacións da linguaxe. Está composto dun catálogo de linguas e familias de linguas do mundo chamado "Languoid" e a súa bibliografía " Langdoc ". Asígnase un identificador único e estable, o Glottocode, a todas as familias, linguas e dialectos, chamado "langoids ", que se identifican. Estes son organizadas a través dunha clasificación xenealóxica (a árbore Glottolog), que está baseada nas máis recentes investigacións dispoñibles. Ofrece acceso a máis de 180000 referencias de traballos descritivos, tales como gramáticas, dicionarios, listaxes de palabras e textos.
Glugea

Glugea é un xénero de microsporidios parasitos, que infectan predominantemente peixes.
Entre as súas especies están: Glugea anomala - parasito do peixe espiñento (Gasterosteus aculeatus)
Glugea atherinae - parasito do peixe mediterráneo Atherina boyeri
Glugea capverdensis - parasito do peixe Myctophum punctatum
Glugea caulleryi - parasito da anguía de area Hyperoplus lanceolatus (peixe teleósteo)
Glugea heraldi - parasito do cabalo de mar Hippocampus erectus
Glugea hertwigi - parasito dos peixes Osmerus eperlanus e Osmerus mordax
Glugea merluccii - parasito do peixe Merluccius hubbsi
Glugea nagelia - parasito do peixe Cephalopholis hemistiktos
Glugea plecoglossi - paraswita o pe3ixe Plecoglossus altivelis
Glugea sardinellensis - parasito dos peixes do xénero Sardinella
Glugea shiplei - parasito dos peixes do xénero Trisopterus
Glugea stephani - parasito do peixe plano Pseudopleuronectes americanus
Glugea vincentiae - parasito do peixe teleósteo australiano Vincentia conspersa
Glugea weissenbergi - parasita a peixes Gasterosteidae de Norteamérica.
Glutamil endopeptidase I

Glutamil endopeptidase I é o nome dunha familia de serina proteases bacterianas extracelulares. As proteases tipo glutamil endopeptidases foron identificadas en especies de Staphylococcus, Bacillus e Streptomyces, entre outras. As dúas primeiras están relacionadas entre si e inclúense nesta familia, mentres que as de tipo Streptomyces se tratan nunha familia separada, e denomínanse glutamil endopeptidase II. Proteases identificadas
Staphylococcus Glutamil endopeptidase GluV8 de S. aureus
Foi o primeiro encima descuberto desta familia e o mellor caracterizado, illouse da cepa V8 de Staphylococcus aureus, e por iso se coñece como "protease V8". Outras referencias comúns para esta protease son serina protease estafilocócica e SspA polo seu xene correspondente.
Glutamil endopeptidase GluSE de S. epidermidis Tamén chamada serina protease de S. epidermidis (Esp).
Glutamil endopeptidase GluSW de S. warneri Tamén denominada PROM.
Bacillus Glutamil endopeptidase GluBL de B. licheniformis Glutamil endopeptidase GluBS de B. subtilis Enterococcus Glutamil endopeptidase SprE de E. faecalis Función
A glutamil endopeptidase é, polo menos nalgunhas especies, parte dunha fervenza de activación de cimóxeno, cuxa actividade depende da activación proteolítica dunha pre-forma da protease. A GluV8 de S. aureus, por exemplo, depende para a súa activación da metaloprotease aureolisina, e é necesaria ela mesma para a activación da estafopaína B. No caso de GluSE, GluSW e SprE observouse que son activadas por unha metaloprotease de xeito similar.
As proteases deste grupo hidrolizan enlaces peptídicos situados despois dun residuo cargado de ácido glutámico ou ácido aspártico, cunha maior preferncia polo primeiro. O pH óptimo está lixeiramente por riba da neutralidade (pH 7-8) para a GluV8 e GluBL.
Malia as súas semellanzas, as proteases de diferentes especies poden diferir na súa eficiencia en clivar dianas biolóxicas. Suxeriuse que a GluV8is intervén en varios mecanismos da evasión inmune de S. aureus, e a GluV8 e GluSE afectan á regulación de biopelículas.
Glutamil endopeptidase II

A glutamil endopeptidase II (EC 3. 4. 21. 82, GluSGP) é un encima bacteriano con actividade de endopeptidase. Este encima cataliza a seguinte reacción química: Clivaxe preferente: -Glu- >> -Asp-. Preferencia por Pro ou Leu en P2 e Phe en P3. A clivaxe de enlaces -Glu-Asp- e -Glu-Pro- é lenta.
Este encima illouse da bacteria Streptomyces griseus.
Glutatión disulfuro

O glutatión disulfuro (GSSG) ou disulfuro de glutatión é un disulfuro derivado da unión de dúas moléculas de glutatión.
Nas células vivas o glutatión disulfuro redúcese a dúas moléculas de glutatión con equivlentes de redución procedentes do coencima NADPH. Esta reacción está catalizada polo encima glutatión redutase. Encimas antioxidantes como as glutatión peroxidases e peroxirredoxinas xeran glutatión disulfuro durante a redución de peróxidos como o peróxido de hidróxeno (H2O2) e hiperperóxidos orgánicos (ROOH): 2 GSH + ROOH → GSSG + ROH + H2O
Outros encimas, como as glutarredoxinas, xeran glutatión disulfuro por medio dun intercambio de tiol-disulfuros con pontes disulfuro de proteínas ou outros compostos de baixo peso molecular, como o coencima A disulfuro ou o ácido deshidroascórbico. 2 GSH + R-S-S-R → GSSG + 2 RSH
Gluón

O gluón é o bosón portador da forza forte, unha das catro interaccións fundamentais. Non ten masa nin carga eléctrica, pero si carga de cor, polo que ademais de transmiti-la interacción forte tamén a sofre.
O campo que estuda as propiedades desta interacción chámase cromodinámica cuántica. Propiedades
Igual que o fotón, o gluón é un bosón sen masa nin carga de spin. Coma os quarks, os gluóns teñen carga de cor, que depende do cambio da cor dos quarks.
Os quarks mudan de cor cando se intercambian gluóns, de tal xeito que a carga da cor total do sistema formado polo quark e o gluón, antes e despois da emisión ou absorción é a mesma.
Por exemplo, se un quark vermello se volve azul ao emitir un gluón, entón é porque emite un gluón vermello-antiazul (a parte vermella do gluón é o vermello que perde o quark, e o antiazul é para anula-lo azul que o quark gaña). O sistema ten carga de cor neta vermella.
Existen así mesmo 8 tipos de gluóns, sendo cada un deles unha combinación cor-anticor.
Os quarks e os gluóns forman partículas compostas con carga de cor total neutra (acostúmase a dicir que as partículas compostas son brancas). Confinamento dos quarks
Ao sufrir eles mesmos a súa propia interacción, os gluóns que unen ós quarks crean un campo de cor con forma de corda que impide que os quarks se separen cunha unha forza inmensa.
A formación destas estruturas con forma de corda por parte dos gluóns limita o campo de acción desta interacción a unha orde de 10−15 metros (máis ou menos o tamaño dun núcleo atómico).
Ao revés que a forza eléctrica ou a gravitatoria, se se tenta separar un par de quarks, o campo de cor tira deles con moita máis forza; é coma se os quarks estiveran unidos por un «resorte gluónico», que tenta volver á súa lonxitude inicial. Porén, os quarks e os gluóns son partículas moi difíciles de detectar e só podemos ve-las partículas que forman, os hadróns.
Cando se separan tanto dous quarks unidos a través deste resorte, acumúlase tanta enerxía no sistema que é máis sinxelo para el mesmo crear novos quarks para devolver o campo de cor a un estado menos enerxético. Isto é o resultado de transformar parte da enerxía do campo de cor en nova materia ( E
m c 2 ) {\displaystyle (E
mc^{2})}. A masa dos hadróns
Os gluóns forman tamén parte dos hadróns, e a enerxía do campo de cor que crean é a responsable da maioría da súa masa ( E
m c 2 ) {\displaystyle (E
mc^{2})}. No caso do protón pódese ver que: m u + m u + m d ≠ m p 3 + 3 + 6 ≠ 938 ( M e V / c 2 ) {\displaystyle m_{u}+m_{u}+m_{d}\neq m_{p}\, \, \, \, \, \, \, \, 3+3+6\neq 938\, (MeV/c^{2})} O resto de masa do protón é a enerxía do campo de cor. Forza forze residual
A pesar de que os hadróns teñen carga de cor neutra, os quarks de diferentes hadróns poden atraerse con moita forza, no caso dos nucleóns incluso maior que a electromagnética. A esta forza de natureza forte entre distintos hadróns chámaselle residual, e é a responsable de que o núcleo atómico sexa estable a pesar da cantidade de cargas positivas.
Glyptocephalus

Glyptocephalus é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos. propios das costas do norte dos océanos Atlántico e Pacífico.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, as especies deste xénero teñen o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo. Taxonomía
O xénero foi descrito en 1854 polo botánico alemán Carl Moritz Gottsche.
Etimoloxía
O nome Glyptocephalus deriva dos elementos do latín científico glypto- derivado do grego antigo γλύφειν glýphein, "tallar", "esculpir", "gravar" (aquí co significado de "escarvar"), e -cephalus, forma masculinizada derivada do grego κεφαλή kephalé, "cabeza".
Sinónimo
Ao longo do tempo este xénero foi coñecido polo sinónimo Errex Jordan, 1919.
Especies
Segundo o WoRMS, e FishBase o xénero abrangue tan só tres especies: Xénero Glyptocephalus
Glyptocephalus cynoglossus (Linnaeus, 1758) - mendo ou coreano.
Glyptocephalus stelleri (P. J. Schmidt, 1904)
Glyptocephalus zachirus Lockington, 1879 - mendo do Pacífico ou coreano do Pacífico.
Glándula cardíaca

As glándulas cardíacas son glándulas produtoras de moco que se encontran na mucosa gástrica na zona do cardia do estómago humano e doutros animais, arredor da unión gastroesofáxica. A área que ocupan no seu humano é moi pequena en comparación con outros animais, xa que no porco, por exemplo, ocupan case un terzo do seu estómago, mentres que no ser humano só ocupan unha área de entre 5 e 30 mm de largo desde o orificio do cardia. Son glándulas tubulares xeralmente retortas e pouco profundas, que desembocan nas fosiñas gástricas, que nesa zona son bastante planas. Están formada por células produtoras de moco protector, e pode haber algunha célula endócrina produtora de gastrina ou indiferenciada, mais non hai células produtoras de ácido clorhídrico ou de pepsinóxeno, como as das glándulas fúndicas do estómago. Véxase támén Glándula gástrica
Glándula pilórica
Mucosa gástrica
Glándula pilórica

As glándulas pilóricas son glándulas produtoras de moco que se encontran na mucosa gástrica humana na zona do píloro do estómago, nos 4 ou 5 cm finais do estómago. As glándulas pilóricas desembocan nas fosiñas gástricas, que na zona do píloro son as máis profundas do estómago. As glándulas pilóricas son tubulares retortas e ramificadas, máis ramificadas e anchas que as glándulas fúndicas. A célula predominante da glándula é unha célula produtora de moco protector, e segundo algúns autores é idéntica á célula mucosa do colo da glándula fúndica. Máis raramente pode haber células endócrinas produtoras de gastrina e algunhas células parietais produtoras de ácido (observadas na zona do esfínter pilórico).
O adenoma de glándula pilórica é un raro neoplasma con características distintas ao adenoma gástrico de tipo foveolar.
Glándula salivar

As glándulas salivares son as glándulas que segregan a saliva. Sitúanse enriba e debaixo da boca, estando tamén conectadas a ela. A saliva producida nelas é a que axuda a abrandar o alimento inxerido.
Glóbulo de Bok

Un glóbulo de Bok é unha nube escura de gas e po denso no cal ás veces ten lugar a formación de estrelas. Os glóbulos de Bok atópanse nas rexións H II, e teñen usualmente unha masa de entre 2 a 50 masas solares e comprenden rexións do arredor dun ano luz. Conteñen hidróxeno molecular (H2), óxidos carbono e helio, e ó redor do 1% (de masa) de po de silicatos. Os cúmulos de Bok están frecuentemente asociados ó nacemento de sistemas estelares binarios ou triplos.
Os glóbulos de Bok foron observados por primeira vez polo astrónomo Bart Bok nos anos 40. O seu traballo foi publicado no 1947, Bok e E. F. Reilly facían a hipótese de que estas nubes eran semellantes ás "pupas dos insectos" que baixo un colapso gravitacional poden formar novas estrelas. Esta hipótese era moi difícil de verificar debido ás dificultades de observación destas nubes, xa que estas nubes escuras bloquean totalmente o espectro visible da luz que se emite dentro del. Unha análise de observacións preto do infravermello publicadas no 1990 confirmou que poderían existir estrelas nacendo no interior destes glóbulos. Observacións posteriores amosaron que algúns glóbulos de Bok conteñen fontes mornas, algúns conteñen obxectos de Herbig-Haro, e algúns amosan execcións de gas molecular. Estudos das ondas milimétricas da liñas de emisión deron coma resultado a comprobación da evidencia do colapso de material ó redor dunha protoestrela en crecemento.
Os glóbulos de Bok están aínda baixo unha intensa busca. Coñecendo que son uns dos obxectos máis fríos no universo (tan fríos coma 8 kelvin), a súa estrutura e densidade permanecen no misterio.
Glóin

Glóin é un personaxe ficticio das novelas O hobbit e O Señor dos Aneis, no mundo de fantasía da Terra Media creado por J. R. R. Tolkien. É un membro nobre da raza dos ananos, membro da casa de Durin. O seu fillo Gimli partiría como representante dos ananos na Irmandade do Anel.
Glóin naceu no ano 2783 T. E. e morreu no 15 C. E. . Foi un dos doce ananos compañeiros de Thorin e do hobbit Bilbo Bulseiro. Era fillo de Gróin, quen á súa vez era neto de Borin, o fillo máis novo do rei Náin II, e xa que logo de ascendencia directa co propio Durin I. Óin, outro dos compañeiros de Thorin, era o seu irmán. N' O Señor dos Aneis Glóin participou no Consello de Elrond como representante dos ananos da Montaña Solitaria.
Glödnitz

Glödnitz é un concello de Carintia, Austria, localizado no distrito de Sankt Veit an der Glan, a superficie é de 74. 65 km² e ten unha poboación de 1. 004 habitantes (2001). O 90. 8% da poboación é católica e o 3. 7% evanxélica. A primeira mención da localidade é do 898 co nome de Glodati.
Gmelin (base de datos)

A base de datos Gmelin é unha gran base de datos química de compostos organometálicos e inorgánicos que se actualiza trimestralmente. Está baseada na publicación alemá Manual de Química inorgánica de Gmelin (Gmelins Handbuch der anorganischen Chemie) escrito por Leopold Gmelin en 1817 e actualmente contén 1, 5 millóns de compostos e 1, 3 millóns de reaccións diferentes. A última versión contén todas as reaccións e compostos descubertos entre 1772 e 1995, e comprende uns 85. 000 títulos, palabras clave e resumos, e é mantida por Elsevier MDL.
A base de datos ten uns 800 campos de datos distintos relativos a información eléctrica, magnética, térmica, cristalográfica e fisiolóxica dos compostos.
Pode considerarse unha base de datos irmá da Beilstein, a cal trata dos compostos orgánicos e as súas reaccións.
Accédese polo sistema Reaxys.
Gnagna

Gnagna é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Leste. A súa capital é a cidade de Bogandé. Departamentos
A provincia divídese en 7 departamentos: Bilanga
Bogande
Coalla
Liptougou
Mani
Piela
Thion
Gneis

O gneis é unha rocha de gran groso que provén do metamorfismo dos granitos, e polo tanto, ten os mesmo minerais que este (cuarzo, feldespato e mica), mais cunha estrutura diferente, presentándose os minerais nos gneises en bandas, alternándose en fitas claras e escuras. É unha rocha que se atopa próxima a depósitos de lousa.
Tamén pode proceder doutras rochas ígneas, á parte do granito, que se coñecen como ortogneis; ou sedimentarias, chamándose paragneis. Tamén se poden adxectivar segundo a súa textura, como o gneis ocelado; ou segundo os seus compoñentes, gneis biotítico, moscovítico. ..
O gneis emprégase na construción para realizar chanzos, lastros, cachotaría, pavimentación, fabricación de brita ou uso ornamental, tendo en conta a súa peculiaridade xistosa que o converte nun material anisótropo, é dicir, que a forma de colocación na obra é fundamental (un gneis que reciba forzas externas paralelas ás súas bandas crebará máis rapidamente que se estas forzas fosen perpendiculares).
Gnomo

Segundo as crenzas populares, un gnomo é un pequeno ser de forma e comportamento humanos que habita no bosque e, en ocasións, nas moradas humanas. Esta tradición está amplamente estendida por Europa, sobre todo nos países nórdicos e Inglaterra, dende onde pasou tamén a Norteamérica.
O gnomo é un ser bondadoso, enraizado na natureza, da que extrae todo aquilo que necesita. Establece pouca relación co ser humano; aínda que, se este o trata ben, axúdao e favoréceo. É frecuente confundir os gnomos cos trasnos.