proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Sonda interestelar

Unha sonda interestelar é unha sonda espacial que pola súa traxectoria se dirixe fóra do Sistema Solar. O primeiro estudo de deseño para crear unha sonda interestelar propiamente dita foi o Proxecto Dedalus que realizaron entre 1973 e 1978 científicos británicos da British Interplanetary Society dirixidos por Alan Bond. As sondas interestelares actuais creáronse co propósito de explorar o noso propio Sistema Solar, mais despois de completar a súa misión pola súa traxectoria diríxense fóra del, a primeira foi a Pioneer 10 e calcúlase en 80. 000 anos o que tardaría, se perdurase, en chegar á estrela máis próxima. As distancias que ten que percorrer non se miden en quilómetros, senón en unidades astronómicas (UAs). A equivalencia aproximada é: 1 UA son 150 millóns de quilómetros.
Sonda solar Parker

A Sonda solar Parker é un vehículo da NASA lanzado en 2018 cun foguete Delta IV, dentro do proxecto Parker Solar Probe, enviado para aproximarse en sucesivas órbitas, ata 24, á viciñanza do Sol. Na súa décima pasada, o 21 de novembro de 2021, a sonda achegouse a uns 8, 5 millóns de km do Sol, a unha velocidade de 165 km·s-1, despois dunha corrección de dirección ó paso pola viciñanza de Venus.
O 6 de novembro de 2024 achegouse á mínima distancia a Venus e o 24 de decembro de 2024 acadou a máxima aproximación ó Sol, a unha distancia de 6, 5 millóns de km e unha velocidade duns 692000 km·h-1 (191 km·s⁻¹, 0, 064 % c). Esa distancia é equivalente a unhas catro veces o diámetro solar, implicando unha intensidade gravitacional debida ó Sol 500 veces maior que á que está exposta a Terra. Composición da sonda
A sonda leva instrumentos para medir o vento solar. Por métodos indirectos (o plasma xerado a partir dos choques coa sonda), pode inferir a cantidade de po na viciñanza do Sol, que é maior da esperada. A máis dos instrumentos, ten unha pantalla que os protexe do Sol, e un sistema de orientación para reorientarse de xeito autónomo, algo necesario debido a que os impactos do vento solar poden facer xirar a nave en tan só 30 s a pouco que se desequilibre, o que entre outros efectos causaría a destrución do instrumental. Asemade, hai períodos que non pode comunicarse coa Terra por mor de estar rodeado de potente radiación solar, equivalente a un forte berro fronte ó débil rumor que sería o sinal do aparello.
O proxecto, e polo tanto, a sonda, foi construída e é operada por APL (Aplied Physicis Laboratory, Laboratorio de Física Aplicada da NASA).
Sondrio

Sondrio (Sundri no dialecto valtellinés) é unha comuna italiana de 22. 309 habitantes (2009), capital da provincia homónima na Lombardía. Ten unha superficie de 20 km².
Ten lindes cos concellos de: Albosaggia, Caiolo, Castione Andevenno, Faedo Valtellino, Montagna in Valtellina, Spriana e Torre di Santa Maria.
Soneto

Un soneto é un subxénero da lírica consistente nunha composición poética de catorce versos hendecasílabos (de once sílabas), dispostos en dous cuartetos e dous tercetos. Pode ter rima abba abba cdc dcd, abba abba cde cde, abba abba cde edc (soneto italiano), abba abba ccd eed, abba abba cdc ede (soneto francés) ou abab cdcd efef gg (soneto inglés, cuxas dúas primeiras estrofas son serventesios).
Francesco Petrarca foi o máis famoso autor de sonetos.
Posteriormente diversos autores contribuíron á renovación rítmica e estílistica do soneto. Entre os máis salientábeis figura Charles Baudelaire, do que se pode destacar: Sur les débuts d'Amina Boschetti con rima AABB AABB CCD EDE Uso na literatura galega
Como estrutura poética culta, o soneto ten sido empregado por diversos autores. Xa Manuel Curros Enríquez no seu poemario Aires da miña terra, publicado no 1880, inclúe sonetos de rima tradicional: abba abba cdc dcd. Como exemplo pódense citar os sonetos Pelegrinos, a Roma, Diante unha imaxe de Íñigo de Loyola ou A Luciano Puga.
Porén foi Ramón Cabanillas quen máis traballou esta estrutura. No seu poemario Da terra asoballada pódense atopar sonetos con rima tradicional abba abba cde cde, por exemplo os sonetos O noso señor Santiago e ¡Pondal! Mais tamén hai exemplos de soneto francés con rima abba abba cdc ede (como os poemas A Rosalía de Castro, A Brañas) e de soneto francés en rima abba abba ccd eed (como o poema A Don Manuel Murguía). Outros exemplos
Guido Cavalcanti, L’anima mia vilment’ è sbigotita.
Dante Alighieri, A ciascun’alma presa e gentil core.
Francesco Petrarca, Voi ch’ascoltate in rime sparse il suono.
Francisco de Sá de Miranda, O sol é grande, caem co'a calma as aves.
Luís Vaz de Camões, Amor é um fogo que arde sem se ver;
Lope de Vega, Un soneto me manda hacer Violante.
William Shakespeare, From fairest creatures we desire increase.
Stéphane Mallarmé, Sonnet en X.
Emma Lazarus, The New Colossus.
Rainer Maria Rilke, Die Flamingos
Song Hye-rang

Song Hye-rang (coreano: 성혜랑), nada en 1935, é unha escritora norcoreana. Traxectoria
O seu pai era un rico terratenente surcoreano emigrou ao norte por razóns políticas, e a súa nai era editora do periódico oficial norcoreano Rodong Shinmun. A irmá máis nova de Song, a coñecida actriz Song Hye-rim, comezou en segredo un romance con Kim Jong-il contra os desexos do seu pai Kim Il-sung a finais da década de 1960 ou principios da de 1970, o que rematou co divorcio forzado de Hye-rim co seu esposo. Hye-rang soubo da situación o 10 de maio de 1971, cando Kim chegou á súa residencia en medio da noite para informala de que deixara embarazada a súa irmá máis nova. Cinco anos despois Hye-rang fíxose responsable de criar a Kim Jong-nam, o fillo produto dese embarazo; o seu pai non estaba disposto a deixalo asistir á escola por medo a que se revelase o secreto da súa familia. Hye-rim mudouse á casa da súa irmán xunto con Ri Han-yong e Ri Nam-ok, o seu fillo e a súa filla, para que o pequeno Kim Jong-nam non estivese só. Kim Jong-il manexou coidadosamente as súas vidas para asegurarse de que o seu pai non coñecese a súa relación continua; Pasaron a maior parte do tempo en residencias no leste de Pyongyang e Chungsangdong, e mesmo viaxando ao estranxeiro a Xenebra e Moscova.
En 1982 o fillo de Song Hye-rang desertou a Corea do Sur, e a súa filla seguiuna dez anos despois. A propia Song desertou en Xenebra en febreiro de 1996, portando só as súas medicinas, o seu diario e un libro de contos de Anton Chekhov. Despois da súa deserción escondeuse no campo europeo por medo a que a matasen, viaxando cunha muller xaponesa non identificada; o seu fillo foi asasinado a tiros preto da súa casa en Gyeonggi-do, Corea do Sur, por asaltantes descoñecidos ao ano seguinte. Agora Song Hye-rang vive nun lugar non revelado en Europa. Obra
등나무집: 성혜랑 자서전 ("Wisteria House: a autobiografía de Song Hye-rang"; 2000)
北朝鮮はるかなり―金正日官邸で暮らした20年 ("Adeus, Corea do Norte. 20 anos vivindo no palacio de Kim Jong-il; 2001) (en xaponés)
Song Siyeol

Song Siyeol (coreano: 송시열, 宋時烈), nado en 1607 e finado en 1689, foi un político, filósofo e escritor, erudito confucianista de Corea na dinastía Choson.
Sonia Cotelle

Sonia Cotelle, (Sonia Slobodkine), nada en Varsovia o 19 de xuño de 1896 e finada en París o 18 de xaneiro de 1945, foi unha física e química polaca que se dedicou á investigación do polonio, cuxa radiación causou a súa morte. Entre as súas contribucións á ciencia figuran determinar a vida media do torio (torio-230) e establecer o número atómico do polonio mediante espectroscopia de raios X. Traxectoria
Cotelle licenciouse en química xeral, biolóxica e aplicada na Sorbona. Especializouse na creación de fontes radioactivas e en 1919 comezou o seu traballo como investigadora uníndose ao equipo da científica Marie Curie no Institut du Radium (actual Museo Curie ) de París, onde pasou a ser responsable do servizo de medición. entre 1924 e 1926.
Entre 1926 e 1927 traballou como científica química na facultade de ciencias. Investigou sobre o polonio e actinio en colaboración con Marie Curie e determinou a vida media ou vida media do ionio, o nome co que se coñecía o torio-230 na época.
Durante o seu tempo en Checoslovaquia, onde viviu entre 1927 e 1936, Cotelle determinou o número atómico do polonio mediante espectroscopia de raios X. Ao final deste período, regresou a París onde continuou colaborando con equipos pioneiros na investigación con elementos e compostos radioactivos. Morreu o 19 de xaneiro de 1945 como consecuencia de varias enfermidades causadas pola inxestión accidental de polonio, que ocorreu mentres traballaba no laboratorio en 1927.
Sonia Fernández-Vidal

Sonia Fernández-Vidal, nada en Barcelona o 8 de marzo de 1978, é unha física, escritora, emprendedora e divulgadora científica española. Traxectoria
Sonia Fernández-Vidal é doutora en Óptica e Información Cuántica pola Universidade Autónoma de Barcelona e Académica Numeraria da Real Academia Europea de Doutores. Contribuíu no ano 2003 no proxecto do Gran Colisionador de Hadrones LHC do acelerador de partículas CERN. En 2005 colaborou coa división teórica no Os Alamos National Laboratory (LANL), nun proxecto sobre a decoherencia e información cuántica. Tamén contribuíu en 2006 nun proxecto europeo sobre computación cuántica escalable con luz e átomos no Instituto de Ciencias Fotónicas ICFO. A partir de 2009 traballou como docente e investigadora na Universidade Autónoma de Barcelona, impartindo, ademais, charlas de divulgación científica para persoas non especializadas. Actualmente é profesora do departamento de física da Universidade Autónoma de Barcelona.
É autora do libro La puerta de los tres cerrojos (2011), unha novela de divulgación científica destinada tanto a nenos como maiores, que contra todo prognóstico mantívose na lista dos máis vendidos en España durante meses, esgotando edicións mes a mes e vendendo os dereitos do libro a 12 idiomas.
O seu segundo libro, Quantic Love (2012), tamén colocou a Sonia Fernández-Vidal nas listas dos autores máis vendidos en España, cunha segunda edición tras un mes do seu lanzamento e con 40. 000 libros en librarías en menos de dous meses.
O seu terceiro libro, Desayuno con partículas (2013), aborda a mecánica cuántica dunha maneira amena e accesible para todos os públicos. O libro está escrito en colaboración co xornalista Francesc Miralles.
En 2015, Sonia, en colaboración coa ilustradora Pilarín Bayés, publicou El universo en tu mano (2015), dedicado a nenos entre 5 e 11 anos de idade.
Sonia Fernández-Vidal, é cofundadora e Directora de Innovación da consultora tecnolóxica Gauss & Neumann. En 2017, Sonia foi elixida como unha das persoas máis creativas do mundo pola revista Forbes e en 2018 como unha dos 100 Líderes Económicos do Mañá polo Instituto Choiseul. Libros
La puerta de los tres cerrojos (Ed. A Galera, 2011, ISBN 9788424635770).
Quantic Love (Ed. A Galera, 2012, ISBN 9788424641702).
Desayuno con Partículas (Editorial Plaza y Janés, 2013, ISBN 9788401348136).
El Universo en Tus Manos (Ed. A Galera, 2015, ISBN 978-8424653422).
La Senda de las Cuatro Fuerzas (Ed. Destino, 2018, ISBN 8408182552).
Sonic

Sonic the Hedgehog (en xaponés: ソニック・ザ・ヘッジホッグ, Sonikku za hejjihoggu; en galego: O ourizo Sonic) é un personaxe creado polos deseñadores de videoxogos Yuji Naka e Naoko Oshima. Trátase do protagonista da franquía Sonic the Hedgehog e a mascota da empresa de videoxogos nipoa Sega, substituíndo a Alex Kidd en 1991. Sonic é un ourizo cacho azul antropomorfo que pode correr a velocidade supersónica. Adoita correr a través dos niveis, colectando aneis e evitando obstáculos, namentres tenta derrotar ao vilán, o doutor Eggman. Acompañan a Sonic unha serie de personaxes secundarias, como o seu mellor amigo Tails, a súa namorada Amy ou o seu rival Knuckles.
Sonic fixo a súa primeira aparición como cameo no xogo de arcade Rad Mobile (1990), para logo debutar como protagonista en Sonic the Hedgehog, un videoxogo de plataformas para a Mega Drive. Sonic buscaba unha mascota que puidera competir con Mario, de Nintendo, polo que Oshima deseñou ao ourizo azul en base a un prototipo programado por Naka. Entre as influencias artísticas, cabe incluír ao gato Félix, a Mickey Mouse, a Michael Jackson e a Papá Noel; a súa pigmentación escolleuse para combinar co logo azul cobalto de Sega. Yuji Uekawa redeseñou a Sonic para o Sonic Adventure de 1998, adaptándoo á transición cara a gráficos 3D por ordenador, cunha aparencia máis madura que atraese tamén a xogadores de máis idade.
As obras da franquía presentan a Sonic como un ourizo impaciente, sarcástico e destemido que odia a inxustiza. Adoita loitar contra Eggman, un científico tolo que busca roubar as máxicas esmeraldas do caos para dominar o mundo. Sonic pode anicarse como unha bóla para atacar aos seus inimigos, e usar o poder das esmeraldas do caos para facerse invulnerable. Apareceu en máis de 100 xogos, así como noutras franquías de Sega e en obras alleas, como a serie Super Smash Bros. de Nintendo. En xaponés, Jun'ichi Kanemaru deulle voz ao ourizo azul.
Sonic é un dos personaxes máis famosos da historia dos videoxogos, así como unha figura célebre da cultura popular. A súa sona inspirou multitude de imitacións. A saga de Sonic the Hedgehog é unha das máis vendidas do mundo, e contribuíu ao éxito de Sega durante a era dos 16-bit da década de 1990. Sonic foi adaptado á banda deseñada, á animación e ao cinema, incluíndo unha saga de películas de imaxe real.
Sonika Manandhar

Sonika Manandhar, nada en Katmandú o 17 de xaneiro de 1990, é unha enxeñeira informática e emprendedora social nepalesa. É cofundadora dunha empresa de tecnoloxía financeira chamada Aeloi Technologies, unha organización que axuda a financiar a mulleres con pequenos emprendementos a través de tokens dixitais. Recibiu o premio "Novos Campións da Terra" do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente en 2019 e o premio Explorador Emerxente 2020 da National Geographic Society. Traxectoria
Manandhar naceu en Katmandú, Nepal. Graduouse como enxeñeira informática da Facultade de Enxeñaría de Katmandú, na Universidade de Tribhuvan, e comezou a traballar no Centro de Innovación de Microsoft Nepal como enxeñeira de software en 2011. Manandhar é exalumna da Universidade da Singularidade e exalumna do Instituto de Investigación Aeroespacial de Corea, onde asistiu cunha bolsa para asistir a unha capacitación en 2018. En 2017, foi a primeira nepalí á que se lle ofreceu unha bolsa para ir ao programa de Silicon Valley chamado Programa de Solucións Globais na NASA en California. Durante o seu tempo na Universidade da Singularidade, estudou tecnoloxías exponenciais como robótica, intelixencia artificial, blockchain, entre outras. A súa empresa foi seleccionada entre 3 empresas para presentarse no Cume Global da Universidade da Singularidade en Silicon Valley.
Manandhar tamén foi unha defensora das persoas cegas e traballou para capacitar a persoas cegas mediante ferramentas informáticas. En 2013 estableceu un laboratorio de computación e participou na procura de novas formas de ensinar informática a estudantes cegos. Recoñecementos
En 2019, Manandhar foi nomeada "Xove Campioa da Terra" polo Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente (PNUMA).
O Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente incluíuna como unha dos seis exemplos de liderado climático no Día da Muller xunto a Christiana Figueres, Greta Thunberg, Anne Hidalgo, Carolina Schmidt e Kibarisho Leintoi. Tamén foi gañadora do premio ODS 9: Infraestrutura, industria e innovación do Desafío Lead 2030 dun Mundo Novo patrocinado por Standard Chartered, cun financiamento inicial de 50. 000 dólares.
En 2020, Sonika Manandhar foi nomeada Exploradora Emerxente 2020 da National Geographic Society. National Geographic Society elixe a oito axentes de cambio globais que realizan un traballo innovador como a clase de exploradores emerxentes que transformarán os seus campos e ampliarán a nosa comprensión do noso mundo e todo o que hai nel.
Sonny Carter

Manley Lanier Jr. 'Sonny' Carter foi un astronauta estadounidense que formou parte da tripulación da misión STS-33. Pasou un total de 5 días no espazo e faleceu o 5 de abril de 1991 durante un accidente aéreo. Traxectoria
Carter naceu o 15 de agosto de 1947 en Macon, Xeorxia. Era graduado en química pola Universidade Emory en 1969, e doutorado en medicina pola mesma universidade en 1973. Estaba casado e tiña dúas fillas.
Foi seleccionado pola NASA en maio de 1984, converténdose oficialmente en astronauta en xuño de 1985. Participou na misión STS-33 como especialista de misión e pasou no espazo un total de 5 días.
Sonoboia

Unha sonoboia[Cómpre referencia] é unha boia electrónica que, podendo ser lanzada dende un avión ou helicóptero, cae na auga e desprega un micrófono ultrasensible que recolle sinais acústicos submarinos. Estes sinais amplifícaos e transmíteos por ondas de ultrabaixa frecuencia.
Sonora

Sonora é un dos 31 estados de México que se atopa no norte de México. A súa capital e cidade máis poboada é Hermosillo. Limita cos estados mexicanos de Chihuahua polo leste, Sinaloa polo sur e Baixa California polo noroeste, co mar de Cortés ou golfo de California (océano Pacífico) polo oeste e cos Estados Unidos polo norte. Con 179503 km² é o segundo meirande estado, por detrás de Chihuahua, e con 14, 83 hab/km², o quinto menos densamente poboado, por detrás de Campeche, Chihuahua, Durango e Baixa California Sur. Foi fundado o 10 de xaneiro de 1824. O territorio está conformado por catro provincias fisiográficas: a Serra Madre Occidental, as Serras e Vales Paralelos no centro, o deserto e a costa do golfo de California. Está composto principalmente por desertos semiáridos e pradeiras, onde só nas zonas máis altas se produce chuvia de abondo para manter outros tipos de vexetación. É fogar de oito pobos indíxenas, entre eles os mayos, os yaquis e os seris. Foi economicamente importante pola agricultura, a gandería (en especial de vacún) e a minería dende o período colonial, e pola súa situación como estado fronteirizo dende a Intervención estadounidense en México. Despois da venda de La Mesilla, Sonora perdeu máis dun cuarto do seu territorio. Dende o século XX até o presente, a industria, o turismo e os agronegocios dominaron a economía, o cal atraeu migración doutras partes de México.
Divídese en 72 concellos e algunhas das localidades máis importantes son Ciudad Obregón, Navojoa, Caborca, Guaymas, Puerto Peñasco, Nogales, Agua Prieta, San Luis Río Colorado, Nacozari de García e Cananea.
Sonthonnax-la-Montagne

Sonthonnax-la-Montagne é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes no distrito de Nantua e cantón de Izernore.
Sonómetro

Un sonómetro é un dispositivo que se emprega para medir o nivel de presión sonora. Usa como unidades os dB (decibelios)
Sopa negra

A sopa negra ou caldo negro (en grego antigo: μέλας ζωμός, mélās dsōmós) era un prato tradicional espartano elaborado con sangue, viño e vísceras; considerábase símbolo da frugalidade dos costumes espartanos e era o alimento fundamental consumido na sissitía, comida colectiva dos espartanos.
Era un guiso de porco, escurecido pola adición de sangue e viño. Aínda que non se conservou ningunha receita deste prato, crese que tamén incluía vinagre, para actuar como emulsionante evitando que o sangue do porco callase durante a cocción.
Segundo a lenda, un home de Síbaris, cidade do sur de Italia famosa polo seu luxo e gula, dixo despois de probar a sopa negra que entendía por que os espartanos estaban tan dispostos a morrer. Historia
Plutarco, na Vida de Licurgo, di que un rei da rexión do Ponto, despois de ter oído falar deste famoso caldo e sentindo curiosidade, trouxo un cociñeiro espartano para que o preparase. Cando o probou, pareceulle pésimo, e o cociñeiro díxolle entón que para gozalo ao máximo había que se bañar primeiro no Eurotas –o río do Peloponeso que pasa por Esparta–, o que significaba que había que apreciar os costumes e as tradicións espartanos, adaptándose a un estilo de vida sinxelo e esencial.
O propio Plutarco di que os anciáns espartanos non comían carne, que se deixaba aos mozos, preferindo alimentarse case exclusivamente de sopa negra.
Ateneo exemplifica o declive de Esparta sinalando que os cociñeiros, afeitos a facer salsas refinadas, xa non eran quen de prepararen sopa negra.
Sopelana

Sopelana é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 12. 693 habitantes (2011).
Sophia (robot)

Sophia é un robot social humanoide desenvolvido pola empresa baseada en Hong Kong Hanson Robotics. Sophia foi activada o 19 de abril de 2015 e fixo a súa primeira aparición pública en South by Southwest (SXSW) a mediados de marzo de 2016 en Austin, Texas, nos Estados Unidos. É quen de amosar máis que 62 expresións faciais.
Sophia atraeu a atención dos medios de comunicación de todo o mundo despois de participar en entrevistas de alto nivel. Os entrevistadores quedaron sorprendidos pola sofisticación de moitas das respostas de Sophia, mais algúns expertos cren que a maior parte das declaracións significativas de Sophia foron guionizadas.
En outubro de 2017, conseguiu a cidadanía de Arabia Saudita, sendo o primeiro robot en acadar a cidadanía en calquera país. En novembro de 2017, Sophia foi nomeada campioa da innovación no Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento, sendo o primeiro non humano en conseguir un título das Nacións Unidas.
Sophia Kremydi

Sophia D. Kremydi Sicilianou é unha numismática grega vinculada á Fundación Nacional de Investigación Helénica, experta na moeda da Antiga Grecia e da Antiga Roma. Kremydi foi galardoada coa prestixiosa Medalla Huntington, da American Numismatic Society, en 2021. Traxectoria
Logo de concluír a súa educación secundaria en Atenas en 1979, Sophia Kremydi cursou estudos superiores de Historia e Arqueoloxía na Universidade Aristóteles de Tesalónica, onde se graduou en 1984. En 1993 acadou o doutoramento no departamento de Historia e Arqueoloxía da mesma universidade, cunha tese dedicada ás emisións monetarias da colonia romana de Dion. Durante os seus estudos doutorais participou en diversas escavacións en Macedonia, realizou estadías como investigadora no Museo Numismático de Atenas e exerceu como profesora de ensino secundario. Entre 1996 e 1999 mantivo unha colaboración co Alpha Bank, de Atenas, que culminou na publicación dun estudo e catálogo da colección numismática deste banco, que forma parte da serie internacional Sylloge Nummorum Graecorum. En 2000, Kremydi ingresou como investigadora axudante no Instituto de Antigüidade Grega e Romana da Fundación Nacional de Investigación Helénica, de Atenas, fusionado posteriormente co Instituto de Investigación Histórica. Logo de dirixir varios programas neste organismo, desde 2017 ocupa o cargo de directora de investigación e desde 2919 tamén o de coordinadora do Departamento de Antigüidade Grega e Romana. O foco das súas investigacións céntrase sinaladamente na antiga Macedonia e na relación entre identidade e a moeda provincial romana cuñada nesa área. Recoñecementos
(2021): Medalla Huntington, da American Numismatic Society. Publicacións
Sophia Kremydi publicou ao longo da súa carreira académica máis de 50 artigos en diversas revistas científicas de todo o mundo. Esta é unha escolma dos seus traballos monográficos máis significativos. (1996). The coinage of the Roman Colony of Dion. Hellenic Numismatic Society, Atenas. ISBN 9789608552241
(2000). The Alpha Bank Collection [Sylloge Nummorum Graecorum, Greece III]. Alpha Bank, Atenas. ISBN 9789608531369
(2004). Multiple concealments from the sanctuary of Zeus Olympios at Dion: three roman provincial coin hoards. Centre for Greek and Roman Antiquity, Atenas. ISBN 9789607905154
(2018). "Autonomous" coinages under the late Antigonids. National Hellenic Research Foundation, Atenas. ISBN 9789609538695
(2019). Les Alexandres après Alexandre: histoire d'une monnaie commune (con M-C. Marcellesi). Fondation nationale de la recherche scientifique, Grecia. ISBN 9789609538961
Sophie Scholl

Sophia Magdalena Scholl, máis coñecida como Sophie Scholl, nada o 9 de maio de 1921 e finada o 22 de febreiro de 1943 foi unha estudante e revolucionaria alemá, membro activo do grupo de resistencia non violento Rosa Branca contra a Alemaña nazi. Foi detida por alta traizón despois de ser descuberta distribuíndo panfletos contra a guerra na Universidade de Múnic xunto co seu irmán Hans. Como resultado disto, ámbolos dous foron executados na guillotina.
Dende os anos 1970, Scholl é considerada unha heroína alemá pola súa activa oposición contra o Terceiro Reich durante a segunda guerra mundial.
Soportal

Un soportal é o espazo cuberto que precede á entrada dalgúns edificios que se forma sostendo a parte dianteira do mesmo con columnas ou piares. Adoita denominarse en plural: soportais.
As máis das veces os soportais esténdense nas casas acaroadas de toda unha rúa, un casal (ou rueiro) ou unha praza, e dispóñense ante as entradas e baixo a parte máis adiantada cara a rúa dos andares superiores, permitindo o tránsito cuberto de peóns a través del, paralelamente á propia rúa. A súa forma é a dun cuberto, loxa, atrio ou pórtico alongado; aínda que non se limita á entrada principal (como sucede en pórticos e atrios). Os soportais adoitan percorrer totalmente a fachadadun ou varios edificios; e no caso das rúas asoportaladas ou porticadas continúan en toda a lonxitude da rúa, frecuentemente a ambas as dúas beiras.
Son moi frecuentes na arquitectura rural (non moito na galega) e caracterizan dende a Idade Media as rúas comerciais e prazas principais das cidades históricas de moitos lugares de Europa, España e Galicia, como Santiago de Compostela. Cando non responden a un deseño planificado non hai unidade nas súas dimensión e aspecto (por exemplo, na multiplicidade de elementos sustentantes -columnas, piares ou pés dereitos-). Unhas son alinteladas e outras abovedadas, ou sustentadas en galerías de arcos (arcadas).
Fican vinculados á función comercial co gallo de manter mercadorías e persoas abeiradas da choiva e o sol, por iso son tan útiles na arquitectura urbana galega. Soportais en Galicia
Os soportais son moi comúns na arquitectura urbana de Galicia dende a Idade Media. Aparecen en moitas vilas costeiras cara ás praias e na maior parte de prazas maiores e rúas vellas de vilas e cidades, dende os máis sinxelos alintelados até os máis desenvolvidos con arcos. Non son comúns na arquitectura rural vernácula.
Soprano

A soprano é a voz feminina máis aguda. O termo emprégase tamén como sinónimo para a persoa que canta con esa voz. A voz de soprano posúe un timbre claro e brillante. En contextos corais e operísticos, a liña de soprano adoita levar a melodía. Esta denominación vén da lingua italiana soprano (en galego ‘soberán, superior’), que á súa vez vén do latín súper, supra: ‘sobre, por riba de’. . Clasificación
Dentro da voz de soprano atópanse numerosos rexistros: Soprano coloratura
Soprano lixeira
Soprano lírica
Soprano lírica lixeira
Soprano lírica spinto
Soprano soubrette
Soprano dramática
Soprano dramática de coloratura
Soprano Falcón
Sopuerta

Sopuerta é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 2. 588 habitantes (2011).
Sorano de Éfeso o Mozo

Sorano de Éfeso o Mozo (en grego antigo Σωρανός, en latín Soranus) foi un médico grego nativo da cidade de Éfeso. Viviu no século II ou III. Traxectoria
Segundo Suidas escribiu entre outras obras: Γυναικείων βιβλία τέσσαρα
Βίους Ἰατρῶν καὶ Αιρέσεις καὶ Συντάγματα
Johann Albert Fabricius di que lle correspondería o fragmento Περὶ Μήτρας καὶ Γυναικείου Αἰδοίου que aínda se conserva, e que podería formar parte da obra De Morbis Mulierum (Sobre as enfermidades das mulleres) (o autor é considerado metódico), mencionada por Aecio; e tamén Περὶ Κοινοτήτων en polo menos dous libros. Como o tratado De Morbis Mulierum menciona algúns médicos que viviron no século III, isto obrigaría a colocar este médico neste momento ou máis tarde.
De Methodo Medendi (Sobre o método da curación) escrito arredor de 178 sería outra obra dun Sorano, pero pola cronoloxía non encaixa ben nin con Sorano de Éfeso o Vello nin con Sorano de Éfeso o Mozo.
Outros traballos que poderían corresponder a calquera dos dous doutores Sorano de Éfeso: 1. Περὶ Γυναικείων Παθῶν, De Arte Obstetricia Morbisque Mulierum
2. Περὶ Μήτρας καὶ Γυναικείου Αἰδοίου, De Utero et Pudendo Muliebri
3. Περὶ Σημείων Καταγμάτων, De Signis Fracturarum
4. Περὶ Ἐπιδέσμων, De Fascis
5. Βίος Ἱπποκράτους, Vita Hippocratis
6. In Artem Medendi Isagoge
Περὶ Φαρμακείας
Μονόβιβλος Φαρμακευτικός
Περὶ Σπέρματος
Περὶ Ζωογονίας
Περὶ τῶν παρὰ Φύσιν
Περὶ Κοινοτήτων
Τὸ Ὑγιείνον
Περὶ Νοσημάτων
Περὶ Ὀξέων
De Anima
Sorano de Éfeso o Vello

Sorano de Éfeso o Vello (en grego antigo Σωρανός, en latín Soranus) foi un médico grego nativo da cidade de Éfeso, fillo de Menandro e Febe. Traxectoria
Exerceu a súa profesión inicialmente en Alexandría (Exipto) e posteriormente marchou a Roma no reinado de Traxano e Hadriano (no primeiro cuarto do século II). É mencionado por Suidas, quen di que compuxo varias obras excelentes. Segundo Fabricio, era da escola metódica e escribiu De Coenotetis en polo menos dous libros. Algunhas obras de Sorano, non se sabe se pertencen a el ou a Sorano de Éfeso o Mozo (ver a lista de obras en Sorano de Éfeso o Mozo).
Sorbitol

O sorbitol é un azucre de tipo poliol (fórmula empírica: C6H8(OH)6) que o organismo metaboliza lentamente. Emprégase como edulcorante e como espesante nos alimentos. Cualifícase como edulcorante nutritivo porque cada gramo proporciona catro calorías, ó mesmo que o azucre de mesa e o amidón.
Ten as mesmas vantaxes e inconvenientes ca frutosa e é o edulcorante máis habitual nas gomas de mascar "sen azucre". No fígado pode transformarse en glicosa e frutosa. Se se toma unha dose alta (máis de 50 gramos de sorbitol día), pode causar diarrea.
O sorbitol encóntrase de xeito natural nalgúns alimentos e tamén se produce industrialmente, por redución do monosacárido máis corrente, a glicosa, con hidróxeno. Tamén se forma no corpo humano. A retinopatía e a neuropatía diabética poderían estar relacionadas coa presenza de demasiado sorbitol nas células dos ollos e os nervios.
Atópase en cantidades apreciables nas algas pardas e, xunto coa frutosa, a glicosa e a sacarosa, en froitos como as peras, as mazás, as cereixas e os melocotóns.
É un sólido higroscópico que se utiliza na industria como humectante para manter diversos produtos cun grao de humidade apropiado. Utilízase na elaboración de alimentos, fármacos e produtos químicos. Utilízase tamén como acondicionador de papel, téxtiles, colas e cosméticos, e tamén como emulsiónante na fabricación de pasteis e doces co obxecto de impedir que se separen a fase acuosa e a fase graxa nestes alimentos.
Como aditivo alimentario, o seu código é o E-420-i. O E-420-ii é o xarope de sorbitol.
Ó ter maior poder edulcorante que o azucre, obtense o mesmo sabor doce cunha cantidade inferior de sorbitol que a que sería necesaria empregando azucre común.
Sorg og glæde

Sorg og glæde é un filme dinamarqués de 2013 dirixido por Nils Malmros. O filme autobiográfico conta o acontecemento tráxico no que a muller de Malmros, que padece de trastorno bipolar, matou a súa filla pequena cun coitelo. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
O director de cine Johannes está casado coa mestra de escola Signe, que padece de trastorno bipolar. Tras volver á casa despois de estar ingresada, Signe matou a súa filla de nove meses. O filme conta como se coñeceron Johannes e Signe e que pasou despois.
Os feitos reais vivifos polo director Nils Malmros tiveron lugar en 1984. Personaxes
Jakob Cedergren como Johannes
Helle Fagralid como Signe
Ida Dwinger como Else
Kristian Halken como Laurits
Nicolas Bro como Birkemose
Helle Hertz como nai de Johannes
Niels Weyde como pai de Johannes
Søren Pilmark como avogado
Soro fisiolóxico

O soro fisiolóxico é unha solución acuosa de electrólitos e, ás veces, outras substancias como, por exemplo, glicosa.
O cualificativo de fisiolóxico débese a que está formado por substancias compatíbeis cos organismos vivos, e ás súas características de osmoticidade, pH e forza iónica.
É unha fonte de carbono e enerxía para o organismo, e para a síntese dalgúns polisacáridos.
Emprégase como substituto, en certo modo, do sangue, cando diminúe drasticamente a volemia, e como vía de aplicación de diversas substancias por vía parenteral.
Tamén está indicado na curación de perforacións da pel, en vómitos constantes (por vía oral) e para resolver as obstrucións nasais, especialmente en nenos pequenos (bebés).
Soro inmunolóxico

Un soro inmunolóxico ou antisoro é un soro sanguíneo que contén anticorpos policlonais, que se utiliza para a inmunidade pasiva de moitas enfermidades.
A transfusión de anticorpos a partir dun supervivente humano anterior é o único tratamento eficaz coñecido, por exemplo, para a infección por Ébola (aínda que, de momento, cunha taxa de pouco éxito).
Os usos máis comúns dun antisoro no ser humano son como antitoxina, usado principalmente contra o tétano, e o soro antiofídico para tratar os envelenamentos. Como traballa
Os anticorpos no soro únense ao axente infeccioso ou antíxeno. O sistema inmunitario recoñece os axentes estraños vinculados aos anticorpos e desencadean unha resposta inmune máis forte.
O uso de soros inmunolóxicos é particularmente efectivo contra os axentes patóxenos que son capaces de evadir o sistema inmune no estado non estimulado, pero que non son o suficientemente robustos como para evadir o sistema inmune estimulado. A existencia de anticorpos contra o axente, polo tanto, depende dun primeiro "sobrevivente ao azar" cuxo sistema inmunitario por casualidade descubriu un axente contra o patóxeno, ou unha "especie hospedeira", que é portadora do virus, pero non sofre os seus efectos. Os seguintes lotes de antisoros poden producirse a partir dos doadores iniciais ou dun organismo doador ao que se inoculou co patóxeno e foi curado co antisoro preexistente.
Soro sanguíneo

O soro sanguíneo ou soro hemático é o compoñente líquido do sangue, resultante da súa coagulación e coa eliminación do coágulo resultante.
É equivalente ao plasma sanguíneo, pero sen as proteínas involucradas na coagulación (fibrinóxeno na súa maior parte).
O soro sanguíneo é útil para a identificación dalgúns analitos (compoñentes —elementos, compostos ou ións— de interese analítico dunha mostra), nos que non se require da intervención dun anticoagulante, xa que este podería interferir no resultado, alterándoo.
Sorocaba

Sorocaba é un municipio brasileiro do estado de São Paulo. A súa poboación o ano 2007 era de 590. 846 habitantes. A súa superficie total é 456 km².
Sorpasso (política)

En política, un sorpasso é o adiantamento nos resultados electorais ou intención de voto dunha forza política con respecto a outra. A orixe do termo aplicado á política está probabelmente na década dos anos 80, cando o político de Esquerda Unida, Julio Anguita, teorizou sobre o potencial adiantamento do seu partido, que por aquel entón posuía o 10% dos votos, sobre o Partido Socialista Obrero Español. Finalmente tal sorpasso non se chegou a producir.
Sorpresa

Denomínase sorpresa a impresión que produce un feito ou acontecemento que non se espera. Considerada polo experto nas expresións faciais, Paul Ekman, como unha das seis emocións básicas (medo, aversión, ira, alegría tristeza e a propia sorpresa).
Segundo Paul Ekman no seu libro Unmasking The Face, a sorpresa pode ter valencia dos tres tipos, é dicir, neutro, positiva ou negativa. Como identificala
Para ver se unha persoa está sorprendida, na súa cara veranse algún dos seguintes síntomas: Cellas elevadas
Pálpebras abertas
Pel enriba das cellas tensa
Boca aberta e mandíbula baixa
Xa que a sorpresa é unha emoción de calquera valencia, pode estar seguida de calquera emoción, sendo pois posible sentir felicidade ou medo tras a sorpresa.
Sorriso

Un sorriso é unha expresión facial formada polos músculos flexibles a ámbolos lados e arredor da boca. Algúns sorrisos tamén contraen os músculos no recanto dos ollos (tamén coñecido como sorriso 'Duchenne'). Entre os seres humanos, é unha expresión que representa pracer, sociabilidade e felicidade. Non debe ser confundida con outra expresión semellante, mais involuntaria, que denota ansiedade. O sorriso é entendido do mesmo xeito por tódalas persoas, sen importar a cultura, a etnia ou relixión. Un sorriso pode ser espontáneo ou artificial.
Desde 2015, o primeiro venres de outubro celébrase o Día Mundial do Sorriso.
Sossenheim

Sossenheim é un distrito de Frankfurt situado ao oeste da cidade. Ten unha superficie de 5969 km² e unha poboación de 15664 habitantes.
O seu código postal corresponde co 65936 é o código de distrito co 069. Limita cos veciños Nied, Höchst, Unterliederbach, Griesheim e Rödelheim. Sossenheim igualmente limita co sur das montañas do Taunus e co seu correspondente distrito Main-Taunus-Kreis.
Sossusvlei

Sossusvlei é unha salina no deserto central de Namib, que se atopa dentro do Parque Nacional Namib-Naukluft. Alimentado polo río Tsauchab, é coñecido polas altas dunas de area vermella que o rodean, formando un importante mar de area (erg).
Dead Vlei e Hidden Vlei están preto de Sossusvlei. Clima
O Parque Nacional de Etosha ten un clima árido. A temperatura media anual é de 24 °C. No inverno, a temperatura baixa media é de arredor de 10 °C, mentres que no verán roldan os 40 °C. Como é un deserto, hai unha gran variación entre o día e a noite. Case nunca chove no inverno.
Sosíxenes (filósofo)

Sosíxenes (en lingua grega Σωσιγένης Sosiguénes) foi un filósofo peripatético e astrónomo supostamente nado en Alexandría de Exipto pero de nación grega. Traxectoria
Xulio César encargoulle a corrección do calendario (-46). Da súa personalidade só se coñece que era un astrónomo de certa sona e Simplicio di que escribiu sobre astronomía. Seguramente viviu en Roma ata o tempo de Augusto e axudou no establecemento do novo calendario que despois Augusto retocaría contra a súa vontade.
Sotavento

Sotavento é parte dos obxectos sometidos a un campo de vento que non recibe o impacto directo deste. Oponse a barlovento. Normalmente fálase do sotavento nos montes (onde resulta un trazo definitorio xunto con sollío ou avesío), embarcacións (normalmente a proa en dirección de avance para barcos de vela) ou dunas, pero pode falarse tamén para o caso dunha estalactita en bandeira ou un territorio protexido por unha cadea montañosa (como nas Illas Canarias).
Soto (arquitectura)

Un soto é unha parte ou andar dun edificio que se atopa por debaixo do nivel do chan, xunto aos alicerces. Nos sotos das casas adóitanse atopar a caldeira ou o sistema de calefacción, mentres que nos edificios de maior tamaño pode haber mesmo varios sotos que en moitos casos se utilizan como aparcadoiro para vehículos. Características
Ao se atopar baixo o nivel do chan, os sotos teñen unhas características especiais como unha temperatura estábel, humidade e pouca ou ningunha luz solar. Por isto tamén se utilizan para a conservación dalgúns alimentos ou bebidas como o viño. Ás veces tamén serven para gardar ferramentas, cousas vellas ou madeira para o lume. Etimoloxía
Do latín subtu, da preposición sub (do mesmo xeito que o sobrado, a parte oposta da casa no alto, procede do latín superatu, da preposición super ou supra). Por ter este significado é pouco esperable que producise topónimos. Debido á súa etimoloxía, aplícase tamén a unha "pataqueira" ou sotana, pois os tubérculos están soterrados, caso no que si ten máis sentido que dea lugar a microtopónimos.
Confúndese ocasionalmente con souto, "fraga de castiñeiros", porque Soto foi o xeito da castelanización sistemática do apelido galego Souto. Velaí unha das explicacións dunha cantidade variable de topónimos Soto en Galicia. En cambio, en castelán soto ten un significado propio e diferente: igual que o galego souto, procede do latín saltus, "bosque, selva, terreo montañoso ou de pasto".
Soto y Amío

Soto y Amío é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 917 habitantes (INE 2011). Localidades
Bobia
Camposalinas
Canales-La Magdalena
Carrizal
Garaño
Irián
Lago de Omaña
Quintanilla
Santovenia
Soto y Amío
Villaceid
Villayuste
Sotra Facula

Sotra Facula (procedente do nome da illas Sotra de Noruega) é un prominente accidente xeolóxico de Titán, a lúa máis grande de Saturno. Crese que pode ser un volcán de xeo ou criovolcán, formando unha montaña aproximadamente circular que ten uns 65 km de diámetro. Esta ten dous picos que se elevan 1000 m e 1500 m respectivamente; estes picos posúen cráteres que poden acada-los 1500 m de profundidade. Pódense observar regueiros con forma de dedos nos flancos da montaña, medindo quizais ata os 100 m de espesor. Características
A misión da sonda Cassini Huygens mapeou Sotra Facula usando o radar do orbitador da Cassini e o espectrómetro de mapeamento visual e infravermello. Unha investigación anterior da rexión, feita no ano 2004, revelou unha mancha circular brillante, ou facula, que foi alcumada coma "a Rosa". Nun seguinte sobrevoo da Cassini, a sonda re-investigou a rexión dende dun ángulo diferente, permitindo ós membros do US Geological Survey Astrogeology Science Center xerar un mapeo estereoscópico de Sotra Facula e da súa área circundante. Os investigadores descubriron dúas montañas máis e outro gran cráter, formando unha cadea de montañas varios centos de quilómetros de lonxitude rodeadas por terras baixas cubertas de lava.
Sotra Facula é considerado como "a mellor evidencia, de lonxe, dunha topografía volcánica en calquera lugar documentado dun satélite de xeo", de acordo co científico planetario Jeffrey Kargel da Universidade de Arizona, Sotra foi comparado con volcáns terrestres tales coma o Etna, o Laki e conos volcánicos próximos como os de Flagstaff (Arizona). Non existe aínda ningunha evidencia de actividade actual, pero os investigadores planean supervisar a área para detectar posibles cambios.
Non está clara a composición do material das erupcións de Sotra Facula -posiblemente auga mesturada con amoníaco, ou composición máis exóticas con hidrocarburos compostos, tales coma o polietileno, parafinas ou asfalto. As erupcións tamén poderían expulsar metano. A densa atmosfera de metano de Titán é constantemente erosionada pola luz solar na atmosfera superior a través da fotólise; o criovulcanismo polo tanto pode explicar como a atmosfera é restaurada.
Presúmese que as erupcións de Sotra Facula poderían ter orixe nunha capa de auga líquida existente por debaixo da codia xeada de Titán. A aparencia dos cráteres da montaña indica que estes deberían ter entrado en erupción cunha forza considerable, pero non está definido o mecanismo preciso polo cal isto aconteceu. A auga líquida normalmente é máis densa có xeo, pero é posible que a densidade da auga estea reducida a través da mestura con outras substancias, coma por ex. o amoníaco, está maior presión sobre a capa líquida, faría que parte do seu material buscase rutas de escape a través da codia xeada. Alternativamente tamén se expoñen outros mecanismos, coma a formación de burbullas de metano no subsolo ou unha acumulación de presión tectónica.
Sotu'l Barcu

Sotu'l Barcu (en castelán: Soto del Barco) é un concello do Principado de Asturias. En 2019 tiña unha poboación de 3. 866 habitantes. Xeografía
Limita ao norte co mar Cantábrico, ao leste con Castrillón, ao oeste co río Nalón que fai de fronteira con Pravia e Muros, e ao sur con Candamu e Pravia. Atópase xunto á desembocadura do río Nalón e a súa costa está ocupada pola extensa praia dos Quebrantos. Demografía
Fonte: INE Arquivo Parroquias
Está formado polas parroquias de La Corrada, Ranón, Riberas e Sotu. As principais vilas do concello son a capital Sotu, na parroquia homónima, e L'Arena (en castelán San Juan de la Arena), na parroquia de Ranón.
Souclin

Souclin é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Demografía
Soul

A música soul é unha fusión de gospel e rhythm and blues aparecida nos anos cincuenta. Polo que parece todo comezou un día de 1954 en que Ray Charles e a súa banda ían nun autobús e comezaron a cantar unha letra profana sobre unha canción gospel que soaba na radio, gustoulles como quedaba e naceu "I Got a Woman" a primeira canción soul. O estilo axiña se converteu no máis popular entre a xuventude negra. Grandes figuras da música soul
Sam Cooke
Marvin Gaye
Aretha Franklin
Otis Redding
James Brown
Soum

Soum é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión de Sahel. A súa capital é a cidade de Djibo. Departamentos
Arbinda
Baraboule
Djibo
Djiguel
Kelbo
Koutougou
Nassoumbou
Pobe-Mengao
Tongomayel
Source Code

Source Code é un filme estadounidense dirixido por Duncan Jones que se estreou no 2011. Sinopse
O capitán Colter Stevens (Jake Gyllenhaal), un soldado que forma parte dun programa experimental do goberno dos Estados Unidos para investigar un atentado terrorista, esperta na pel dun viaxeiro do tempo cuxa misión é vivir unha e outra vez o atentado dun tren ata que consiga descubrir quen é o culpable. Guiado por unha oficial de comunicacións (Vera Farmiga) que controlará a Stevens na súa viaxe a través do tempo, no tren o xove coñecerá a unha viaxeira (Michelle Monaghan) coa que se implicará sentimentalmente. Personaxes
Jake Gyllenhaal como Colter Stevens
Michelle Monaghan como Christina Warren
Vera Farmiga como Colleen Goodwin
Jeffrey Wright como Doutor Rutledge
Russell Peters como Max Denoff
Cas Anvar como Hazmi
Michael Arden como Derek Frost
Scott Bakula como Donald Stevens
Frédérick De Grandpré como Sean Fentress
Sourou

Sourou é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Boucle du Mouhoun. A súa capital é a cidade de Tougan. Departamentos
A provincia está dividida en oito departamentos: Di
Gomboro
Kassoum
Kiembara
Lanfièra
Lankoué
Toéni
Tougan
Southwestern blot

O southwestern blot é unha técnica de separación de proteínas baseada no Southern blot e descrita inicialmente por B. Bowen, J. Steinberg e colegas en 1980, A técnica serve para identificar e caracterizar proteínas que se unen ao ADN grazas á súa capacidade de unirse a sondas de oligonucleótidos específicas. As proteínas son separadas por electroforese en xel e son despois transferidas a membranas de nitrocelulosa similares ás doutros tipos de blotting.
O nome southwestern blot (ou southwestern blotting) débese a que esta técnica detecta proteínas que se unen ao ADN e que a detección de moléculas de ADN se fai co Southern blot, e a que a detección de proteínas se fai por western blot. Southern blot escríbese con maiúscula porque o seu nome débese ao apelido de Edwin Southern, que a creou.
Porén, desde que se fixeron os primeiros southwestern blottings, foron propostos moitas máis variantes e métodos. Os primeiros protocolos tiñan o problema da necesidade de usar grandes cantidades de proteínas e a da súa susceptibilidade á degradación mentres eran illadas.
O "mapado de southwestern blot" realízase para unha rápida caracterización de proteínas que se unen ao ADN e dos seus sitios específicos no ADN xenómico. As proteínas son separadas en xel de poliacrilamida (PAGE) que contén dodecil sulfato sódico (SDS), renaturalizadas ao retirar o SDS en presenza de urea, e transferidas á membrana de nitrocelulosa por difusión. As rexións de ADN xenómico de interese son dixeridas por encimas de restrición seleccionados para producir fragmentes de tamaños diferentes e apropiados, os cales son despois marcados nos extremos e déixase que se unan ás proteínas separadas. O ADN ao que se unen especificamente é eluído a partir de cada complexo proteína-ADN individual e analizado por electroforese en xel de poliacrilamida. Presentáronse probas de que con esta técnica se poden detectar proteínas que se unen ao ADN específicas de tecido. Ademais, a súa unión específica de secuencia permite a purificación dos fragmentos de ADN unidos selectivamente correspondentes e pode mellorar a clonación mediada por proteínas de secuencias reguladoras do ADN.