proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Lapiás

Un lapiás é unha superficie de rocha xeralmente calcaria chea de canles e buracos de dimensións pequenas ou medianas, separado por tabiques ou paredes de rocha nalgúns casos agudos. As súas dimensións son decimétricas, inda que en profundidade poden superar a decena de metros. En realidade o lapiás varía entre uns poucos milímetros, microlapiás, a varios metros. Os lapiás aparecen en afloramentos de calcarias e xesos afectados por procesos cársticos e son, polo tanto, formas cársticas elementais.
Lapsus calami

A locución latina lapsus calami, traducida literalmente, significa 'erro debido á pluma'.
Dise no caso dun erro cometido polo que escribe, por distracción ou por présa, cando se escribe currenti calamo. Se o erro se comete falando xustifícase dicindo que foi un lapsus linguae.
Lapsus linguae

A locución latina lapsus linguae, traducida literalmente, significa 'erro da lingua'.
O lapsus é un erro que acontece por distracción: trátase sempre de palabras pronunciadas sen intención.
A principios do século XX o fundador da psicanálise, Sigmund Freud, elabora unha teoría segundo a cal os lapsus revelarían algo que fora eliminado pola psiche.
Lar Gallego de Chile

A Corporación Lar Gallego de Chile é unha asociación da diáspora galega en Chile. Historia
Fundouse o 10 de novembro de 1967, dedicándose “esencialmente a reunir emigrantes e fillos e netos de emigrantes galegos residentes en Chile para realizaren diversas actividades de índole social e cultural”. Esta corporación conta coa colaboración da Xunta de Galicia.
A iniciativa empeza como unha simple xuntanza de amigos galegos que gustaban de practicar danzas populares galegas e tocar a gaita, co obxectivo de lembrarse da terra que ficaba tan lonxe. Posteriormente, a popularidade destas actividades levou á institucionalización da asociación e á participación de 300 familias galegas.
Conta cun coro, o grupo de danzas e gaitas Terra Meiga, e o grupo de percusión Beira do Mar. Dirección da corporación
Laranxa (cor)

A cor laranxa atópase entre o vermello e o amarelo no espectro visible, nunha lonxitude de onda de aproximadamente 620-585nm. É a mesma cor que a da froita da cal toma o seu nome. Mesturas
Nunha mestura subtractiva, como nunha pintura ou superpoñendo papeis celofán, pódese obter o laranxa a partir da mestura de maxenta e o amarelo nunha proporción maior deste último.
Nunha mestura aditiva, como no monitor dun ordenador ou un televisor, obtense o laranxa a partir da mestura do vermello e do verde, cunha intensidade menor deste último.
A súa cor complementaria é o azul.
Galería
Laranxa (froita)

A laranxa é o froito da laranxeira (Citrus x sinensis), de forma esférica. O grosor da súa pel é moi variable (duns poucos milímetros a case un centímetro). A parte exterior desta é, unha vez madura, de cor laranxa (de aí o nome da froita) e a parte interior é de cor branca. É habitual comela (retirándolle a pel) ou beber o seu zume.
Así, unha clasificación habitual desta froita faise en funcións de para que se considera mellor, tendo laranxas de zume e laranxas de mesa, aínda que é moi normal distinguilas tamén pola súa procedencia. Pode utilizarse como ingrediente en cociña e repostería. Orixe
Esta froita é orixinaria da India, aínda que ás veces dise que é Vietnam o país de orixe. A froita orixinal é ácida cando se compara coas variedades modernas. É dubidoso que a laranxa ácida é a orixinal, e pode darse o caso de non existiren verdadeiramente especies selvaxes. O cultivo da laranxa
O cultivo da laranxa é un negocio significativo, e unha importante parte das economías de varios países e rexións europeas, entre os cales podemos salientar España, Italia, Romanía, e a rexión do Algarve en Portugal. Noutros continentes hai produción significativa en Suráfrica, nos estados da Florida e California nos EUA, e o distrito 'Riverina' en Murray River en Australia.
Laranxeira

A laranxeira (Citrus x sinensis) é a árbore que dá a laranxa. Pertence ao xénero Citrus, que forma parte da familia das Rutáceas. Trátase dunha árbore de porte mediano - mais en óptimas condicións de cultivo chega até os 13 m de altura -, perenne, de copa grande, redonda ou piramidal, con follas ovais de entre 7 a 10 cm, de marxe enteira e frecuentemente estipuladas, e ramas en ocasións con grandes espiñas (máis de 10 cm). As súas flores brancas, denominadas azar, nacen illadas ou en acios e son sumamente fragrantes.
Hai gran cantidade de variedades diferentes, fundamentalmente pola calidade do froito e o sabor, que varía do doce ao ácido. A especie C. aurantium produce laranxas amargas utilizadas para a elaboración dalgúns licores, marmeladas e confeituras.
É orixinario da China, traído a occidente polos árabes.
Dáse en climas temperados e cálidos, e en España cultívase sobre todo na zona do Levante, onde se acostuman regar por inundación unhas tres veces ao ano. Non soporta as xeadas prolongadas por debaixo de 0°.
A este mesmo xénero pertencen o limoeiro, o mandarineira, o pomelo, a limeira, o kumquat, a laranxeira amarga ou agre. .. Produción
Segundo a FAOSTAT, en 2018, os principais produtores de laranxas foron:
Larets

Larets é un satélite artificial ruso lanzado o 27 de setembro de 2003 mediante un foguete Kosmos 3M desde o Cosmódromo de Plesetsk. Características
Larets é un satélite pasivo de forma esférica duns 21 kg de masa coa superficie cuberta con 60 espellos retrorreflectores para poder facer medicións moi precisas desde terra usando feixes láser con finalidades xeodésicas. O satélite sirve tamén como obxectivo para calibración de radares en terra.
Larin Paraske

Larin Paraske (1833 - 1904) foi unha cantora tradicional finlandesa. Traxectoria
Naceu en Lempaala, Ingria, cantora da poesía tradicional finlandesa, Adolf Neovius comezou a recoller as súas composicións por volta de 1880 e dela transcribíronse máis de 32. 000 versos e aínda que parte eran versións dun mesmo verso, estímase en 10. 000 versos diferentes o que a converten na principal fonte para o coñecemento da poesía tradicional e a súa influencia foi enorme na literatura finlandesa.
Larinxe

A larinxe é un tubo músculo cartilaxinoso da parte superior do aparello respiratorio e órgano esencial na fonación. Forma parte do eixo visceral do pescozo, localizada na liña media, por diante da farinxe, de tal maneira que a parede posterior da larinxe está pegada á parte anterior do esófago. Os aneis cartilaxinosos da larinxe mantéñena sempre aberta, pero a estrutura péchase durante a deglutición para evitar broncoaspiracións. Máis concretamente é unha cartilaxe larínxea denominada epiglote a encargada desta acción.
Esténdese dende a segunda ou terceira vértebra cervical ata a sexta, punto no que comeza a traquea. Mantense nesta posición debido a que está unida ó hioide, á lingua, á base do cranio, á farinxe e a que se continúa coa traquea. Relacións da larinxe
Relacións anteriores: Músculo cutáneo do pescozo, envolto na fascia superficial do pescozo.
Veas xugulares anteriores, unidas entre si por unha anastomose.
Músculos infrahioides: esternohioide, esternotirohioide, tirohioide, omohioide.
Lóbulo piramidal da glándula tiroide. Este lóbulo é inconstante.
Relacións laterais: Paquete vasculonervioso do pescozo: arteria carótide común, vea xugular interna e nervio vago.
Arteria tiroide superior.
Nervio larínxeo superior.
Nervio larínxeo inferior.
Lóbulos da glándula tiroide.
Relación posterior: Esófago. Cartilaxes larínxeas
Presenta nove cartilaxes, unhas son únicas: tiroide, cricoide e epiglote, e outras dobres: aritenoides, cuneiformes e corniculados. Pode haber outras cartilaxes que, a diferenza destas, son inconstantes: son os tritíceos e os sesamoides. Articulacións larínxeas
Hai dúas articulacións larínxeas móbiles: a articulación cricotiroide (plana, só permite pequenos desprazamentos) e a articulación cricoaritenoide (tipo trocoide, permite desprazamento e rotación; é a articulación da tensión das cordas vocais).
A primeira delas establécese entre a cartilaxe cricoide (na confluencia da lámina co anel cricoide) e as hastas menores da cartilaxe tiroide. A segunda, cricoaritenoide, establécese sobre a superficie superior do anel cricoide e a base das cartilaxes aritenoides.
Existe unha terceira articulación larínxea, pero non é móbil. Trátase da articulación aritenocorniculada, entre as cartilaxes aritenoides e os corniculados. Membranas e ligamentos
Membrana tirohioide: une a tiroide ó óso hioide. Os bordos laterais son os ligamentos tirohioides laterais. A membrana está perforada polo ramo interno do nervio larínxeo superior e polos vasos larínxeos superiores.
Membrana cricotiroide: une tiroide e cricoide.
Membrana cricotraqueal: une o cricoide ó primeiro anel traqueal.
Ligamento glosoepiglótico.
Ligamento hioepiglótico.
Ligamentos aritenoepiglóticos.
Ligamento tiroepiglótico.
Ligamentos tiroaritenoides superior e inferior.
Membrana fibroelástica. Músculos da larinxe
Músculo cricotiroide ou tensor das cordas vocais.
Músculo cricoaritenoide posterior ou dilatador da glote.
Músculo tiroaritenoide interno ou vocal.
Músculo tiroaritenoide externo.
Músculo ariaritenoide ou interaritenoide.
Músculo cricoaritenoide lateral.
Larinxite

A larinxite é unha inflamación da larinxe. O síntoma máis común é voz rouca e tamén poden producirse con febre, tose, dor na parte frontal do pescozo e dificultade para tragar. Na maioría dos casos, os síntomas duran menos de dúas semanas. Tipos e causas
A larinxite clasifícase como larinxite aguda cando os síntomas duran menos de tres semanas e como larinxite crónica cando dura máis de tres semanas: Os casos agudos son xeralmente causados por unha infección viral do tracto respiratorio superior. Entre outras posíbeis causas están outros tipos de infeccións e trauma físico causado pola tose.
Os casos crónicos poden ser causados polo tabaquismo, tuberculose, alerxias, refluxo gástrico, artrite reumatoide ou sarcoidose. O mecanismo subxacente implica a irritación das cordas vocais. Diagnose
Entre os sinais de alerta que poden indicar a necesidade de realizar máis probas están a presenza de estridor, antecedentes de radioterapia no pescozo, dificultade para tragar, unha duración de máis de tres semanas e antecedentes de tabaquismo. Cando estes signos están presentes, as cordas vocais adoitan examinarse mediante laringoscopia. Entre as condicións que poden producir síntomas similares atópanse a epiglotite, o crup, a inspiración dun corpo estraño ou o cancro de larinxe. Tratamento
A forma aguda adoita curar por si soa, co único consello que é descansar a voz e beber líquidos. Os antibióticos non parecen ter ningún beneficio na maioría dos casos agudos. Prevalencia
Aínda que a forma aguda é común, a forma crónica non o é. A forma crónica ocorre con máis frecuencia na idade media e é máis común entre homes que mulleres.
Larrea divaricata

Larrea divaricata é unha especie de pequena matogueira da familia Zygophyllaceae. É orixinaria das rexións áridas de América do Sur. Foi descrita por primeira vez en 1800 polo botánico español Antonio José Cavanilles. Distribución
É endémica do oeste de Suramérica: Bolivia (Chuquisaca); Chile, o Perú (Arequipa, Ica, Moquegua). É unha especie prominente da Arxentina, en especial na provincia fitoxeográfica do Monte, a cal se estende dende Salta no norte até Chubut na Patagonia. Tamén está presente na provincia fitoxeográfica chaqueña e patagoa. Está estreitamente emparentada coa norteamericana Larrea tridentata, e no pasado foi formalmente tratada como a mesma especie.
Larry Flynt

Larry Claxton Flynt, Jr. , nado Salyersville (Kentucky) o 1 de novembro de 1942 e finado o 10 de febreiro de 2021 nos Ánxeles, foi un editor estadounidense á cabeza da compañía Larry Flynt Publications, que produce principalmente material pornográfico, incluíndo vídeo e revistas, sendo Hustler a máis coñecida de todas elas. A compañía ten unha facturación anual que rolda os 150 millóns de dólares[Cómpre referencia]. Ao longo da súa vida, Larry Flynt tomou parte en varias batallas legais relacionadas coa primeira emenda da constitución dos Estados Unidos e presentouse á presidencia varias veces. Sufriu dun trastorno bipolar e quedou paralizado de cintura para abaixo debido a un intento de asasinato.
Lars Larsen

Lars Larsen, ás veces chamado polo alcume Dyne-Larsen, nado en Arnborg o 6 de agosto de 1948 e finado en Svejbæk o 19 de agosto de 2019, foi un empresario dinamarqués. Traxectoria
É o fundador da cadea de roupa e utensilios para o fogar JYSK, presente en Dinamarca e outros países da contorna. É un dos empresarios máis ricos de Escandinavia e a súa fortuna estímase en 16. 000 millóns de coroas.
Dende 1984 residiu en Silkeborg. Tivo dous fillos.
Lars Onsager

Lars Onsager, nado en Oslo en 1903 e finado en 1976, foi un químico e profesor universitario estadounidense de orixe norueguesa. Foi galardoado co Premio Nobel de Química o 1968. Traxectoria
Naceu na cidade de Oslo, capital actual de Noruega pero que naqueles momentos estaba unida ao Reino de Suecia baixo o dominio persoal de Óscar II de Suecia, pero coa súa propia Constitución e goberno.
Estudou enxeñería química no Instituto Tecnolóxico de Noruega situado na cidade de Trondheim, onde se graduou en 1925.
En 1928 viaxou a Estados Unidos para aceptar a oferta da Universidade Johns Hopkins de Baltimore para converterse en profesor de química, cargo que abandonou ao final do primeiro semestre ao observar que non tiña talento para a docencia. Posteriormente ingresou na Universidade de Brown en Providence e na Universidade Yale, onde foi profesor desde 1933 a 1972, e onde obtivo o doutoramento o 1935.
Onsager conseguiu a nacionalidade estadounidense en 1945. Morreu o 5 de outubro de 1976 na súa residencia de Coral Gables, cidade situada no estado norteamericado de Florida.
Larva

En bioloxía chámase larva a calquera forma dun animal en desenvolvemento (ou sexa, que aínda non atinxiu a maduración sexual que é diferente do estado adulto).
A larva pode ter un aspecto semellante ao adulto ou ter formas completamente diferentes, como é o caso dos estados larvais das bolboretas ou da libeliña. En calquera caso, aínda que a larva non posúe capacidade reprodutiva e non ten aínda totalmente formados tódolos órganos que caracterizan a especie, pode ter órganos que o adulto non ten.
O proceso de transición dun estado larval a outro, ou ó estado adulto, chámase metamorfose.
Os mamíferos, aves e réptiles, colectivamente clasificados como Amniotas por teren en estado de embrión unha membrana chamada amnio, non presentan estados larvais, presentan só un estado xuvenil. Cando o ovo eclosiona, ou sexa, cando o individuo nace, ten xa tódolos órganos que posúen os adultos, inda que poidan non estar totalmente formados.
A única estrutura que o xuvenil dos Amniota pode posuír e que perde a seguir á eclosión é un "dente" córneo na extremidade da cabeza que o axuda a quebrar a casca do ovo, no caso de que a súa membrana exterior estea calcificada, como ocorre coas aves e algúns réptiles. Lista de larvas
Lista alfabética das larvas dos invertebrados: Larva acantor (Acantocéfalos)
Larva anfiblástula (Poríferos)
Larva auricularia (Holoturoideos)
Larva actinotroca (Foronídeos)
Larva actínula (Hidrozoos)
Larva bipinnaria (Asteroideos)
Larva braquiolaria (Asteroideos)
Larva celoblástula (Poríferos)
Larva cercaria (Trematodos)
Larva cidípida (Ctenóforos)
Larva cifonauta (Briozoos)
Larva cipris (Cirrípedes)
Larva coracidio (Cestodos)
Larva cotilocidio (Trematodos)
Larva dauer (Nematodos)
Larva Desor (Heteronemertinos)
Larva diporpa (Monoxeneos)
Larva equinoderoide (Nematomorfos)
Larva estrongiloide (Nematodos)
Larva de Göte (Turbelarios)
Larva hexacanta ou oncosfera (Cestodos)
Larva infusoriforme (Rombozoos)
Larva dipléurula (Equinodermos)
Larva doliolaria (Crinoideos, Holoturoideos)
Larva estomoblástula (Poríferos)
Larva equinoplúteus (Equinoideos)
Larva gloquidio (Bivalvos)
Larva metacercaria (Trematodos)
Larva microfilaria (Nematodos)
Larva miracidio (Trematodos)
Larva mitraria (Poliquetos)
Larva de Müller (Turbelarios)
Larva nauplio (Crustáceos)
Larva ofioplúteus (Ofiuroideos)
Larva oncomiracidio (Monoxeneos)
Larva pandora (larva) (Ciclióforos)
Larva parenquímula (Poríferos)
Larva pedivelígera (Bivalvos)
Larva pericalimna (Escafópodos)
Larva pilidio (pillidium) (Nemertinos)
Larva pseudotrocófora (Poliplacóforos)
Larva plánula (Cnidarios)
Larva plúteus (Equinoideos, Ofiuroideos)
Larva rabditoide (Nematodos)
Larva redia (Trematodos)
Larva tornaria (Enteropneustos)
Larva trilobítica (Quelicerados Merostomata)
Larva trocófora (Poliquetos, Moluscos, Equiuroideos, Entoproctos)
Larva velíxera (Gasterópodos)
Larva zoea (Crustáceos)
Larvas dos vertebrados: Larva amocetes (Lampreas)
Larva cágado (anfibios) Galería de imaxes
Vexa o artigo principal en Galería de imaxes de larvas de Galicia
Las constituyentes

Las constituyentes é un documental dirixido en 2011 por Oliva Acosta sobre as 27 mulleres, deputadas e senadoras, que participaron na lexislatura constituínte. Un documento que recupera a voz das primeiras mulleres que entraron no Parlamento tras a ditadura de Francisco Franco Bahamonde e que recolle a historia e a participación política das mulleres en España. O documental está subtitulado en español, inglés e francés. Sinopse
O documental conta co testemuño de 14 das 27 parlamentarias que participaron na lexislatura constituínte, porque algunhas delas non puideron participar e xa faleceran sete deles, entre elas Dolores Ibarruri. Nas súas intervencións lembran os motivos polos que entraron en política e analizan a evolución da situación da muller en España.
Segundo os críticos, "un dos momentos máis fortes do documental é un encontro entre estas veteranas e un grupo de políticas en activo de diferentes partidos políticos como as exministras Carmen Alborch, Carmen Calvo, Bibiana Aído, a deputada da Coalición Canaria, Ana Oramas, a deputada do PP Sara Dueñas, a deputada e vogal do CXPX Margarita Uria, Montserrat Surroca de CiU ou Inés Sabanés de IU". Participantes
Asunción Cruanes Molina
Belén Landaburu González
Soledad Becerril Bustamante
María Dolores Calvet Puig
Ana María Ruiz-Tagle
Esther Tellado Alfonso
Nona Inés Vilariño Salgado
María Dolores Pelayo Duque
Carlota Bustelo García del Leal
Virtudes Castro García
María Izquierdo Rojo
Rosina Lajo Pérez
Amalia Miranzo Martínez
Mercedes Moll de Miguel
Non puideron participar
Gloria Begué Cantón
María Teresa Revilla López
Inmaculada Sabater Llorens
Juana Arce Molina
Elena María Moreno González
As que xa non están
Dolores Blanca Morenas Aydillo (1937-1998)
Palmira Pla Castiñeiro (1914-2007)
Dolores Ibarruri Gómez (1895-1989)
Marta Ángela Mata Garriga (1926-2006)
Pilar Brabo Castells (1943-1993)
María Victoria Fernández-España y Fernández-Latorre (1925-1999)
Carmen García Bloise (1937-1994)
María Rubies i Garrofe (1932-1993) Premios e mencións
Mención especial na sección Eurodoc do Festival de Cine Europeo de Sevilla (2011).
Premio Mariana Pineda, Festival de Mulleres de Granada.
Premio Meridiana 2012 á defensa da igualdade da Xunta de Andalucía.
Las niñas (filme)

Las niñas é unha película española de 2020, escrita e dirixida por Pilar Palomero, sobre o paso da nenez á adolescencia e os contrastes entre a educación feminina e a contorna da época das protagonistas. Na 35ª edición dos Premios Goya 2021 obtivo os premios correspondentes a mellor película, mellor dirección novel, mellor guión original e mellor dirección de fotografía. Sinopse
A historia transcorre en Zaragoza no ano 1992. O espazo educativo das nenas protagonistas é común, un colexio de monxas, pero a contorna familiar é diferente: fronte ao considerado convencional, pai e nai casados, sitúase o caso de Celia, que vive soa coa súa nai, o que lle causa unha certa marxinalidade, situación que contrasta cos aires de modernidade que se respiran nun ano de grandes eventos internacionais en España: os Xogos Olímpicos de Barcelona e a Exposición Universal de Sevilla de 1992.
Laser Reflecting Equipment

LRE (acrónimo de Laser Ranging Equipment) foi un satélite artificial xaponés lanzado o 29 de agosto de 2001 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
LRE foi un satélite pasivo lanzado co obxectivo principal de servir de satélite de probas a ser unha das cargas do novo foguete H-IIA e determinar a súa órbita grazas a posuir unha superficie recuberta de espellos retrorreflectores cos que un láser desde terra podía medir con precisión a súa órbita. O satélite tiña forma de esfera de 51 cm de diámetro e unha masa de 87 kg.
Last Days

Last Days é unha filme do director Gus Van Sant. É un relato ficticio dos últimos días do cantante de Nirvana Kurt Cobain. Foi exhibido nos teatros de Estados Unidos o 22 de xuño de 2005 e producido por HBO. O actor Michael Pitt interpreta o personaxe protagonista. Ademais, a película conta con aparicións de Kim Gordon (de Sonic Youth e coñecida de Cobain), Lukas Haas, Asia Argento, e Thadeus A. Thomas. Tamén, o autor e amigo de Van Sant, Harmony Korine, aparece nunha breve escena, facendo un papel similar ao de na película Kids.
Last Days é a terceira película do que o director chamou a súa "Triloxía da morte", que empezou con Gerry (2002) e continuou con Elephant (2003). Proxecto
Van Sant xa tiña pensado facer este proxecto dez anos anos, aínda que as ideas iniciais variarían por temor a demandas da viúva Cobain, Courtney Love, saíndo ao final un filme cuxo parecido á realidade é casualidade. A actriz Asia Argento, que interpretaba á muller do protagonista dixo que "non fixera de Courtney Love"". Música
Last Days posúe dúas composicións do actor principal Michael Pitt: unha canción acústica titulada "Death to Birth", un tema eléctrico chamado "That Day". Hai outra peza, "Untitled", de Lukas Haas. Nunha escena o personaxe de Scott escoita "Venus in Furs" de Velvet Underground. Localización da rodaxe
A película foi rodada en Hudson Valley, rexión do Estado de Nova York. Un tratamento feito polo cinematógrafo Harris Savides escurece a imaxe e fai recordar a atmosfera da rexión noroeste dos Estados Unidos.
Last.fm

Last. fm é unha rede social dedicada á música, fundada de 2004 no Reino Unido. En maio de 2007 foi adquirido por CBS.
Latifundio

Un latifundio é unha explotación agrícola de grandes dimensións, caracterizada ademais por un uso ineficiente dos recursos dispoñibles. A extensión necesaria para considerar unha explotación latifundista depende do contexto: en Europa un latifundio pode ter algúns centos de hectáreas. En América Latina pode superar facilmente as dez mil.
Á parte da extensión, existen outros elementos característicos: baixos rendementos unitarios, subutilización da terra, baixa capitalización, baixo nivel tecnolóxico, man de obra empregada en condicións precarias e, en consecuencia, con baixo nivel de vida. O latifundismo foi tradicionalmente unha fonte de inestabilidade social, asociada á existencia de grandes masas de campesiños sen terras. Para solucionar os problemas orixinados polos latifundios, probáronse diversas fórmulas, dependentes do tipo de goberno no que se atopaban: desde o cambio de estrutura da propiedade (reforma agraria), con expropiacións incluídas, ata a modernización da explotación.
Latimeria

Latimeria é un xénero de peixes osteíctios da superclase dos sarcopterixios, orde dos celacantiformes, única da subclase dos actinistios, que é o tipo, e único, da familia dos latimeríidos.
Comprende tan só dúas especies, coñecidas na bibliografía internacional como celacantos.
Estes peixes son célebres pola súa posición na árbore da vida. Morfoloxicamente parécense aos antepasados acuáticos dos vertebrados terrestres que viviron hai 350 millóns de anos.
Latimeria chalumnae o celacanto propiamente dito, ou celacanto das Comores, foi a primeira especie descuberta, en 1938.
Latimeria menadoensis, o celacanto de Manado, ou clacanto indonsio, descubriuse en 1999 cerca da illa indonesia de Manado Tua, situada ao norte de Sulawesi.
Ambas as especies está gravemente ameazadas de extinción. Taxonomía
Descrición
O xénero foi descrito en 1939 polo ictiólogo surafricano James Leonard Brierley Smith.
Etimoloxía
O nome Latimeria, deriva de miss Marjorie Courtenay-Latimer (1907–2004), traballadora no East London Museum, de East London, provincia do Cabo Oriental, Suráfrica, que, en 1938, chamou a atención de todo o mundo polo descubrimento do celacanto, peixe que se cría extinguido desde hai 65 millóns de anos.
Clasificación
Segundo FishBase, o WoRMS e o SIIT, o xénero contén tan só estas dúas especies viventes: Xénero Latimeria Smith, 1939
Latimeria chalumnae Smith, 1939 - o celacanto
Latimeria menadoensis Pouyaud, Wirjoatmodjo, Rachmatika, Tjakrawidjaja, Hadiaty & Hadie, 1999 - o celacanto indonesio
Latin metal

O latin metal é unha denominación dentro do heavy metal atribuída a aqueles grupos que teñen unha orixe, influencias ou instrumentacións adaptadas dende a música latina, como por exemplo a inclusión de voces en español, instrumetos de percusión latina e ritmos adaptados dente outros xéneros como a salsa. A súa orixe remóntase aos anos 1970 e 1980 en países de Latinoamérica grazas a cada vez maior influencia e popularidade mundial do heavy metal e do rock da época. Nos Estados Unidos comezou a destacar comercialmente a partir dos anos 1990, con diversos selos discográficos buscando beneficiarse da medrante popularidade do pop latino, coma por exemplo na compilación Metalo do selo Grita! Records, que incluíu temas de Ill Niño e Puya entre outros.
Grupos como Sepultura e Soulfly adoitan citarse como predecesores deste estilo. Ill Niño é probablemente o expoñente máis coñecido do xénero, ao acadar certo éxito comercial cos seus dous primeiros álbums e obter unha forte difusión radiofónica en diversas zonas dos Estados Unidos, coma por exemplo na área de San Antonio.
Latipedia

Latipedia é o nome dun buscador nas Wikipedias que están en linguas románicas: francés, italiano, castelán, portugués, catalán, romanés, galego, latín, occitano, piamontés, asturiano, aragonés, lombardo, siciliano, napolitano, e arromanés e que procura, á vez, en inglés.
Foi desenvolvido polo Seminario de Lingüística Informática da Universidade de Vigo.
Latrina

Unha latrina é un espazo sito fóra dunha vivenda nun cubículo destinado a defecar, e normalmente non conectado a ningún sumidoiro. A correcta deposición dos excrementos é fundamental para preservar a saúde das comunidades rurais e urbanas.
Mentres nas cidades a solución ideal é a recolección das augas negras por medio dunha rede de sumidoiros e o posterior tratamento en plantas de augas residuais, nas áreas rurais, con pouca densidade de poboación, a solución técnica e economicamente máis viable é a latrina.
Os numerosos gromos de cólera da historia foron causados en gran parte por uns deficientes sistemas de retirada dos excrementos. Por mor desas pandemias, moitos gobernos emprenderon campañas masivas de construción de latrinas e sumidoiros. Aínda que a latrina é en si unha construción moi sinxela, hai unha serie de normas que deben ser respectadas para maximizar a súa eficiencia.
Latón

O latón é unha aliaxe de cobre e cinc. As proporcións de cobre e cinc poden variar para crear unha variedade de latóns con propiedades diversas. Nos latóns industriais a porcentaxe de cinc mantense sempre inferior ó 50%. A súa composición inflúe nas características mecánicas, a fusibilidade e a capacidade de conformación por fundición, forxa, troquelado e mecanizado. En frío, os lingotes obtidos poden transformarse en laxes de diferentes espesores, varelas ou cortarse en tiras susceptibles de estirárense para fabricar arames. A súa densidade tamén depende da súa composición. En xeral, a densidade do latón rolda entre 8, 4 g/cm³ e 8, 7 g/cm³. O seu punto de fusión está entre os 900 e os 940 °C, dependendo da composición.
No presente, case o 90% do latón é reciclado. Aínda que o bronce é unha aliaxe de cobre con estaño, algúns tipos de latóns denomínanse 'bronces'. O latón é unha aliaxe que se utiliza para decoración debido a que o seu brillo dá un aspecto similar ó do ouro, para aplicacións en que se require baixa fricción, como fechaduras e válvulas, para fontanaría e aplicacións eléctricas, e, cumpridamente, en instrumentos musicais como trompetas e campás, ademais de pratos de baixo custo polas súas propiedades acústicas.
Lau, Nixeria

Lau é unha Área de Goberno Local do Estado Taraba, en Nixeria. A súa capital é a poboación de Lau.
Ten unha área de 1. 660 km² e unha poboación de 96. 590 habitantes segundo o censo de 2006.
Lauburu

O lauburu ou cruz curvada ten a súa orixe nas teorías vasco-cantabristas dos historiadores éuscaros entre os séculos XVI a XVIII nas que afirmabanque os antigos cántabros, que tan ferozmente combateran o Imperio Romano, eran en realidade os devanceiros dos vascos. [Cómpre referencia] Historia e características
Aínda que o seu arraigo definitivo en Biscaia e Guipúscoa vén da obra de Enrique Flórez La Cantabria disertación sobre el sitio y extensión que tuvo en tiempo de los romanos la región de los cántabros, publicada en 1768 e da que é herdeira o movemento forista do século XIX.
Estas teorías foron completamente rexeitadas polos estudos históricos e pasouse á súa difusión no campo literario, por medio de novelas pseudo-históricas e lendas ficticias. La leyenda de Aitor de José Agustín Chaho ou Amaya. Los vascos del siglo VIII de Navarro Villoslada, son dous exemplos neste campo. A intención destes textos era avalar o movemento forista tratando de lle achegar lexitimidade dende o punto de vista histórico acorde aos seus postulados.
Nome
Aparece a súa proposta de lábaro, o lauburu. Apoiándose nas verbas "lau" que significa catro e " buru" co significado de cabeza, buscouse un símbolo no que aparecesen estas características, un dos moitos motivos astrais de orixe preromana indoeuropea e que se conservan no norte de España como motivo ornamental. Son moitos os autores e investigadores da cultura vasca que tratan a orixe ancestral e milenaria deste símbolo, aínda que recoñecen que non se atopan en Euskadi restos ou achados do mesmo até o século XVI.
Forma
A súa forma semella vagamente a hélice dun barco moderno e pasou a ser un "símbolo vasco", sendo adoptado polo forismo coma unha forma máis da cultura vasca. Cando Sabino Arana perfila o moderno nacionalismo vasco, na década de 1890, foi un firme defensor deste símbolo, usándoo ademais como exemplo de que os vascos no pasado rendían culto ao Sol.
Laudato si'

Laudato si' (no dialecto umbro do italiano medieval: Loado sexas, en galego) é o título da segunda encíclica do papa Francisco, asinada o 24 de maio, Solemnidade de Pentecoste, do ano 2015, e presentada o 18 de xuño do mesmo ano.
A encíclica céntrase no planeta Terra como lugar no que viven as persoas, defendendo a natureza, a vida animal e as reformas enerxéticas nos seis capítulos compostos. Presenta o subtítulo: Sobre o coidado da casa común. Francisco realiza unha «crítica mordaz do consumismo e o desenvolvemento irresponsable cunha alegación en favor dunha acción mundial rápida e unificada "para combater a degradación ambiental e o cambio climático". O Papa subliña que se trata unha encíclica que debe contarse no Maxisterio social da Igrexa. Explicitamente aclara que non se trata dun discurso “verde” máis, senón que nos insta a “recoñecer que unha verdadeira formulación ecolóxica convértese sempre nunha social, que debe integrar a xustiza nas discusións sobre o ambiente, para escoitar tanto o clamor da terra como o clamor dos pobres”.
Entre os que apoiaron o abordaxe do Papa sobre o cambio climático antes da publicación estivo Greenpeace, quen afirmou que o problema deriva máis de intereses políticos e económicos que de actuar neste tema, esperando que a súa voz sexa escoitada por máis xente. A encíclica foi adaptada ao formato radiofónico e emitida por Radio Vaticana.
Laura Cretara

Laura Cretara, nada en Roma o 28 de decembro de 1939, é unha escultora, gravadora, medallista e deseñadora de moedas italiana. Traxectoria
Laura Cretara herdou do seu pai, o pintor e gravador Francesco Cretara, o seu interese pola arte do gravado. A súa formación artística transcorreu en tres prestixiosas entidades romanas, o Liceo Artístico, a Academia de Belas Artes e, finalmente, a Escola de Arte Medieval, con mestres como Gatusso, Fazzini ou Giampaoli.
Logo do seu período formativo, en 1961 entrou a formar parte do cadro de gravadores da Casa da Moeda do Estado, onde comezou a deseñar e gravar medallas e moedas dun xeito profesional. Cretara foi a primeira muller en crear unha moeda italiana. Entre 1976 e 2004 Laura Cretara dirixiu a Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, do Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, e en 1987 asumiu o cargo de directora artística da ceca pública italiana e do seu museo nomismático.
En 2006 foi designada membro, en condición de experta, da Comisión Permanente Técnico-Artística do Ministerio de Economía e Facenda de Italia. Recoñecementos
Ao longo da súa traxectoria profesional, Laura Cretara foi merecedora de numerosos recoñecementos, entre eles os seguintes:
Honras
(1995) Comendadora da Orde Ecuestre de Santa Ádega, da República de San Marino.
(2000) Comendador da Orde ao Mérito da República Italiana.
Premios
(1997) Premio Albino Bazzi, do Círculo Filatélico e Numismático Mantovano.
(2007) Premio Santo Elixio, do Colexio Prateros e Ourives Romanos.
(1998) Premio Ruota d'Oro, do Rotary International Club.
(2005-2006) Premio Profeti in Patria á excelencia, da República Italiana.
Premio Internacional á Traxectoria da Feira Numismática de Vicenza. Obra
Moeda
Cretara é autora dun bo número de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, cuñadas non só para Italia senón tamén para a Cidade do Vaticano, a República de San Marino e Haití.
Entre as súas obras máis populares está a moeda circulante de 500 liras bimetálica que se cuñou entre 1982 e 1995, cuxo anverso foi retomado para posteriores versións conmemorativas desta moeda.
Outra das súas creacións máis recoñecibles é o anverso nacional italiano da moeda dun euro que reproduce a figura do Home de Vitruvio de Leonardo.
Medalla
Aínda que é máis coñecida polas súas moedas, Laura Cretara ten tamén unha nutrida produción de medallas ao longo da súa carreira, entre as que destacan as creadas para a Presidencia da República, para o Goberno italiano, para o centenario do Banco de Italia ou para as celebracións do cambio de milenio e do Ano Santo de 2000.
Escultura
Como escultora, Cretara creou unha grande obra de prata conmemorando o Ano Internacional da Paz de 1983, que se atopa no edificio das Nacións Unidas en Nova York. Outra das súas esculturas de gran tamaño, dedicada á investigación científica (1992) eríxese no Policlínico Umberto I de Roma.
Pola súa banda, na República de San Marino, a igrexa de Santa Bárbara acolle dous dos seus grandes relevos de bronce, creados por Cretara en 1995.
Laura Davila

Laura Davila Pena, nada en Boiro en 1995, é unha matemática e profesora galega. Traxectoria
Licenciada en Matemáticas pola Universidade de Santiago de Compostela e doutora pola mesma universidade, recibiu en decembro de 2022 o YoungWomen4OR como unha das 12 investigadoras máis brillantes no campo da investigación operativa en matemáticas.
Laura M. Castro

Laura Milagros Castro Souto, nada en Madrid en 1980, é unha enxeñeira informática profesora e investigadora na Universidade da Coruña. Traxectoria
Laura Castro estudou enxeñería informática na Universidade da Coruña, e posteriormente doutorouse en Informática pola mesma universidade. Realizou varias estadías en Houston e en Göteborg. Na actualidade é coordinadora do Grao en Enxeñaría Informática, e investiga a validación automática de software, liderando a participación da UDC en varios proxectos europeos.
Desde os tempos de estudante, como integrante de GPUL (Grupo de Usuarios e Programadores de Linux), o software libre figura entre as súas inquedanzas, publicando as ferramentas que son resultado das súas investigacións en repositorios abertos como GitHub. Está involucrada en iniciativas que promoven a presenza das mulleres na enxeñería e colabora na revista Revirada Feminista.
Laura Novelle

Laura Novelle López, máis coñecida como Laura Novelle, nada no Carballiño en 1978, é investigadora, documentalista, bibliotecaria e escritora galega. Traxectoria
Licenciada en Historia e posgrao en Xestión de Documentos pola Universidade Xaime I, gozou de varias bolsas de investigación académica e participou durante 11 anos en proxectos de investigación financiados con fondos públicos por universidade. Posteriormente traballou como profesora nos distintos campus da Universidade de Vigo (UVIGO) e en tarefas técnicas nas bibliotecas públicas da Rede de bibliotecas públicas da Xunta de Galicia e en bibliotecas privadas. Tamén se dedicou á divulgación científica para estudantes de Humanidades a través do seu blog "Docendo Discitur". Neste sentido, publicou varios libros como Sobrevivir al trabajo fin de grado en Humanidades y Ciencias Sociales. Todo lo que necesitas saber, 39 escalones con vistas al mar o De la arcilla al ebook: Historia del libro y las bibliotecas, que xa ten actualizada unha segunda edición.
Novelle padece a síndrome de Liddle, un tipo de encefalopatía que a acompaña dende o nacemento e reduce enormemente a súa mobilidade. Ela di no seu blog: "Teño unha especie de parálise cerebral, pero non teño unha mente paralizada". É resistente a que a súa característica de persoa con incapacidade absorbe toda a súa identidade e agocha moitas outras habilidades.
Nas eleccións municipais de 2019 formou parte da candidatura do BNG da Pobra do Caramiñal, situada no terceiro lugar da lista.
Laura Romero

Laura Romero Pereira, nada en Alacant en 1991, é unha debuxante e música galega. Dende 2016 é a baixista do grupo Zënzar. Traxectoria
Naceu en Alacant e instalouse en Ordes aos oito anos. Estudou Belas Artes na Universidade de Salamanca na especialidade de pintura. Iniciouse no debuxo urbano e participou no festival Portamérica. Dedicada tamén á música, en febreiro de 2016 entrou como baixista no grupo Zënzar, substituíndo ao enfermo Tabe, que faleceu pouco despois.
Co proxecto Músicas Galegas Ilustradas formou parte de O galego, a miña lingua propia da Deputación da Coruña e foi finalista en 2018 nos Premios Martín Codax da Música na categoría de mellor medio de comunicación. Tras ser finalista tamén en 2019, gañou finalmente o premio en 2020.
Preside a Asociación Galega de Profesionais da Ilustración. Obra
A culpa foi de Zënzar (2024). Autoedición. 346 páxs. ISBN 978-84-09-66837-3. Historia da banda de música do mesmo nome.
Ilustración
Ferreñas & Rock'n'roll. Anedoctario sobre músicas galegas. Crónica ilustrada das nosas múiscas máis senlleiras, con Iria Pedreira (2019). Baía Ed. 84 páxs. ISBN 9788499953304.
Hermilindo esbirra poemas, de Paula Señarís (2023). Galaxia.
Milú e o edificio das persoas extraordinarias, de Abel Tomé (2024). Edicións Xerais. Recoñecementos
Premio Martín Codax de 2020 na categoría de comunicación e difusión musical.
Primeiro premio do encontro Compostela Ilustrada en 2018.
Laurasia

Laurasia é o nome dado a unha antiga masa de terra do hemisferio norte aparecida no final do xurásico pola desintegración do supercontinente Panxea, separándose de Gondwana pola apertura do Mar de Tetis. Laurasia compredía a maior parte das masas terestres que forman os actuais continentes do hemisferio norte, fundamentalmente os cratóns de Laurentia (Norteamérica e Groenlandia), Báltica (Europa do norte e centro e Rusia europea), Siberia, Casaquistania e o norte e leste da China. Laurasia dividiuse logo en Eurasia e América do Norte.
Laureano Amboage Quiñoy

Laureano Amboage Quiñoy, nado en Santiso cara a 1905, foi un pirotécnico galego Traxectoria
Pirotécnico veciño de Visantoña. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Santiago de Compostela pola causa 1195/36 o 17 de abril de 1937 xunto con Ricardo Vázquez Gómez, Jesús Rodríguez Vázquez, José Antúnez Barros e Julián Albor Souto, acusados do delito de rebelión, o fiscal pediu a pena de morte para Laureano e Ricardo Vázquez e reclusión perpetua para os outros. Finalmente só Ricardo Vázquez foi condenado a morte e Laureano foi condenado a cadea perpetua. Cumpriu condena na Prisión Provincial da Coruña, da que saíu en liberdade provisional en 1941.
Laureano Gómez

Laureano Eleuterio Gómez Castro, nado en Bogotá o 20 de febreiro de 1889 e finado ibídem o 13 de xullo de 1965, foi un xornalista, enxeñeiro e político colombiano, presidente de Colombia no período de 1950 a 1951, cando debido ó seu estado de saúde, cedeu o poder a Roberto Urdaneta Arbeláez. O 13 de xuño de 1953 cando tentou regresar ó cargo, foi deposto nun golpe de estado polo xeneral Gustavo Rojas Pinilla. Antes de ser elixido presidente, Gómez foi durante tres décadas un dos líderes máis radicais do Partido Conservador. A súa admiración polo nazismo e o franquismo valeulle varias expulsións de Colombia na década de 1940.
Laureano Poza Estévez

Laureano Poza Estévez, finado en Pontevedra o 17 de marzo de 1900, foi un empresario e político galego. Traxectoria
Ebanista e contratista de obras en Pontevedra. Foi espiritista. Casou con Casilda Cobas Juncal e foi pai de Celestino, Joaquín, Josefa, Casilda, Agripina e Peregrina Poza Cobas.
Laureano Santiso Girón

Laureano Santiso Girón, nado en Santiago de Compostela en 1899 e finado en Madrid o 7 de setembro de 1981, foi un avogado, xornalista e político galego. Traxectoria
Fixo o bacharelato no Instituto de Santiago de Compostela, que rematou en 1922. Traballou como avogado. Masón membro da loxa Libredón. Membro do Partido Radical Socialista, participou no pacto de Lestrobe. Na República foi concelleiro de Compostela, designado deputado provincial polo distrito de Santiago-Padrón, foi correspondente de El Pueblo Gallego en Santiago de Compostela e colaborou en Galicia. Foi nomeado gobernador civil de Salamanca por Portela Valladares o 21 de decembro de 1935, permanecendo no cargo ata o 22 de febreiro de 1936. Nas eleccións de febreiro de 1936 presentouse na candidatura portelista da Coruña pero non foi elixido. Representou o Partido Republicano de Centro no Comité Central da Autonomía.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado, pero foi localizado pola policía nunha casa da Uceira, na parroquia do Eixo, o 17 de setembro de 1937, e foi detido e xulgado en Vigo co resultado de sobresemento provisional. En 1943 foi detido e encarcerado na prisión de Burgos. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas. Volveu exercer a avogacía en Compostela a partir de 1949. Finou en Madrid o 7 de setembro de 1981. Vida persoal
Casou con Consuelo Martínez Lamas, coa que tivo unha filla, Matilde Santiso Martínez.
Laureano Álvarez Martínez

Laureano Álvarez Martínez, nado en Ortigueira o 20 de marzo de 1912 e finado na Coruña o 18 de setembro de 1991, foi un mestre e político galego. Vida persoal
Era fillo de Ramón Álvarez Fustes, avogado ortigueirés e xornalista (que fundou o periódico El Eco Ortegano). Casou con Antonia Torres Pajón, filla do boticario Pascual Torres, en 1940, e foi pai de Laureano, Sura, Marta, Ramón e Flor Álvarez Torres. Viveu en Ortigueira, Cariño, Régoa (Cedeira) e finalmente A Coruña. Faleceu na Coruña e foi enterrado no cemiterio municipal de Requeixo, na vila de Ortigueira. Traxectoria
Foi redactor de La Voz de Ortigueira. Fíxose mestre na Escola Normal de Santiago de Compostela. Militou no Partido Galeguista, integrándose no núcleo galeguista de Ponte Mera, que fundara o poeta e mestre Victoriano Taibo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, por recomendación do cura de Ortigueira Jesús Márquez Cortiñas, que dirixía unha academia de bacharelato na que daba clases, afiliouse a Falange Española con Álvaro Cunqueiro. Aínda así, e a pesar de ser miope, tivo que marchar á fronte para fuxir da persecución. Ao regreso encontrouse coa inhabilitación como mestre. Despois foi mestre da Escola Graduada de Ortigueira. En 1942 aprobou as oposicións de Maxisterio, e en 1944 foi destinado a Régoa (Cedeira). Foi procurador dos tribunais en Ortigueira e despois funcionario do Concello da Coruña.
Mantivo unha intensa actividade intelectual, como conferenciante, colaborador en radio (Radio Coruña EAJ 41), e secretario do Padroado de San Andrés de Teixido, creado en 1967, e impulsado pola deputación provincial da Coruña.
Participou no coro Cántigas da Terra, para o que escribiu a estampa Romaxe de San Andrés de Teixido en 1955. Foi durante crítico de arte de La Voz de Galicia e colaborou en Grial. Foi Cronista Oficial de Ortigueira dende 1971 ata o seu falecemento en 1991. Académico correspondente da Real Academia Galega, o 2 de xuño de 1990 foi elixido numerario da Real Academia Galega de Belas Artes.
Laurel Blair Salton Clark

Laurel Clark, nada o 10 de marzo de 1961 en Ames (Iowa) e finada o 1 de febreiro de 2003, foi unha cirurxiá aeronáutica estadounidense, capitá da Mariña dos Estados Unidos, astronauta da NASA e especialista en misións de transbordador espacial. Clark morreu xunto cos seus seis compañeiros de tripulación no Accidente do transbordador espacial Columbia, e foi galardoada postumamente coa Medalla de Honra Espacial do Congreso. Traxectoria
Clark obtivo unha licenciatura en zooloxía da Universidade de Wisconsin- Madison en 1983 e un doutoramento en medicina da mesma universidade no ano 1987. Na escola de medicina adestrouse no Departamento de Medicina de Mergullo. Unha vez terminados os seus estudos, Clark seguiu cun posgrao en medicina con especialización en pediatría desde 1987-1988 no Hospital Naval de Bethesda, Maryland. Despois de dous anos de experiencia operacional, Clark foi designada Oficial Médico Submarino da Mariña e Oficial Médico de Mergullo. No Instituto Médico Aeroespacial da Mariña, en Pensacola, Florida, Laurel Clark pasou seis meses de adestramento aeromédico e foi designada como Cirurxián de Voo. O seu escuadrón gañou o premio Escuadrón Mariño de Ataque do Ano polo seu exitoso desempeño. Neste momento foi asignada como Cirurxián de Voo do Grupo para o Grupo Aéreo da Mariña ( MAG 13). Antes da súa selección como candidata a astronauta, serviu como Cirurxián de Voo para un escuadrón de adestramento da Mariña en Pensacola, Florida. Experiencia na NASA
A doutora Clark foi seleccionada pola NASA en abril de 1996 e presentouse ao Johnson Space Center en agosto de 1996. Despois de completar dous anos de adestramento e avaliación, foi cualificada para a asignación de voo como especialista en misións. De xullo de 1997 a agosto de 2000, Clark traballou na División de Carga e Habitabilidade da Oficina de Astronautas. A doutora Clark voou a bordo da misión STS-107 e rexistrou 15 días, 22 horas e 20 minutos no espazo. Esta misión de 16 días de duración estivo dedicada á investigación científica á cal se lle destinou as 24 horas do días en dúas quendas alternantes. A tripulación levou a cabo e de maneira exitosa preto de 80 experimentos. A misión terminou en traxedia cando o Transbordador Espacial Columbia se desintegrou durante a reentrada sobre o ceo do suroeste dos Estados Unidos cando só faltaban 16 minutos para a aterraxe. A causa desta traxedia tivo orixe o día do lanzamento cando un anaco de escuma illante do Tanque Externo desprendeuse e danou a parte inferior do á esquerda do Orbitador arrincando algunhas lousas de protección térmica. No día da reentrada a ausencia destas lousas ocasionaron o recalentamiento da estrutura interna provocando a desestabilización e consecuentemente desintegración da nave matando aos seus 7 tripulantes. Recoñecementos
O asteroide 51827 recibiu o seu nome.
L. Clark, un cráter interior do cráter lunar Apolo, leva o seu nome.
Laurencio

O laurencio (anteriormente chamado unniltrio) é un elemento sintético da táboa periódica cuxo símbolo é Lr e o seu número atómico é 103. O seu nome homenaxea a Ernest Lawrence, fundador do Lawrence Berkeley National Laboratory.
Foi descuberto en 1961 simultaneamente por investigadores americanos de Berkeley e rusos de Dubna. Os primeiros bautizárono como laurencio (con símbolo LW) mentres que os segundos chamárono rutherfordio (con símbolo Rf). Non foi ata 1976 que a IUPAC decideu darlle o nome oficial de laurencio e o símbolo Lr. Propiedades
O laurencio compórtase como o lutecio, outro dos elementos actinoides. O seu punto de fusión é de 1627 °C. É altamente radioactivo.
Polo de agora non se lle coñece aplicación ningunha.