proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Athena 1

Athena 1 foi un foguete construído por Lockheed Martin con capital privado e pertencente á familia de foguetes Athena. Foi retirado do servizo por non obter os beneficios esperados.
Athena 2

Athena 2 foi un foguete construído por Lockheed Martin con capital privado e pertencente á familia de foguetes Athena. Foi retirado do servizo por non obter os beneficios esperados.
Athena-H

Athena-H foi un modelo de foguete sonda estadounidense usado en 18 lanzamentos entre 1971 e 1974. Características
Athena-H estaba formado por catro etapas: unha primeira formada por catro foguetes Recruit, unha segunda formada por un Castor 4, a terceira formada por un Antares 2 e unha cuarta consistente nun Alcor 1A. Capaz de levar cargas a 200 km de altura, foi usado para diferentes probas de reentrada atmosférica e outras probas militares.
Athenry

Athenry (Baile Átha an Rí en irlandés) é unha localidade do Condado de Galway, ao Irlanda. Unha das principais atraccións da vila é o seu castelo medieval. Esta localidade é famosa pola canción popular "The Fields of Athenry". Foi fundada no século XIII por Meiler de Bermingham, que encerraría a cidade cunha muralla. É a única cidade amurallada de Irlanda que actualmente (2010) mantén intactas as súas murallas (actualmente visibles aos seus visitantes).
Athens, Xeorxia

Athens é unha cidade estadounidense do condado de Athens-Clarke, na ribeira do río Oconee, no nordés de Xeorxia. Ten 100. 266 habitantes.
Fundouse en 1801 para situar a Universidade de Xeorxia (33. 000 alumnos en 2004), en 1806 converteuse oficialmente en cidade, en 1841 o construíuse unha estación de ferrocarril, favorecendo o comercio de algodón. Linguas
88 % inglés, 5, 7 % castelán, 1, 3 % chinés, 0, 7 % francés, 0, 6 % alemán, 0, 4 % xaponés, 0, 3 % portugués, 0, 3 % árabe.
Athlon 64

Athlon 64 é un microprocesador de 64-bit realizado por AMD e que saíu ó mercado o 23 de febreiro de 2003. Existen tres variantes Athlon 64, Athlon 64 FX e Athlon 64 X2.
Athulisa

Athulisa foi unha cidade hitita do país dos kaskas, que o rei hitita Suppiluliumas I ocupou e fortificou sobre o -1330.
Segundo Matthews & Glatz estaría situada ao oeste de Salman Höyük na provincia de Kastamonu (Turquía).
Aticismo

Na elocuencia grecorromana, chámase aticismo á tendencia baseada na teoría da imitación dos prosistas áticos do século -IV a. C. Os aticistas opoñíanse aos asianistas.
O estilo aticista era espido e xeométrico, máis atento á expresión nítida dos conceptos que á forma e á harmonía da redacción. O modelo era Lisias. O aticismo apoiábase nos presupostos dos analoxistas, que sostiñan a observancia das regras e dos modelos nas formacións lingüísticas novas.
En Roma o aticismo desenvolveuse na época de Cicerón (que rematou distanciándose del) e o seu máximo representante foi Bruto.
Atienza

Atienza é un concello español da provincia de Guadalaxara, na comarca de La Serranía (Castela-A Mancha). A súa poboación é de 498 habitantes (INE 2012).
A vila conserva un castelo, orixinario da súa época de esplendor na Idade Media e 12 igrexas. A xente do lugar vive, principalmente, do turismo e do campo.
Forma parte dunhas das rutas do Camiño de Santiago que provén do seu levante, de Cuenca, denominada tamén como a Ruta da la. Pedanías
Bochones, Casillas, Madrigal e Alpedroches. Historia
Atopáronse restos celtiberos nos arredores; e o nome da antiga cidade era "Tithya".
Na baixa Idade Media, Atienza localizábase nun reino musulmán, cerca da fronteira co reino de Castela, así mesmo como tamén de Aragón. Segundo a versión do Cantar de Mío Cid, Rodrigo Díaz de Vivar, pasou por estas terres no seu ostracismo. No século XII o lugar pasaría a mans castelás por primeira vez na súa historia.
Foi unha cidade importante para reis de Castela, o propio pobo salvoulle a vida ao rei Afonso VIII, a mediados do século XII, cando este tiña catro anos e fuxía dos infantes de Castro e de Lara. Afonso VII concedéralle un Foro, estabelecendo a denominada Comunidade de Vila e Terra de Atienza, converténdose Atienza na capital da zona, cunha ampla xurisdición.
Posuíu unha actividade gremial de numerosos arrieiros, de importancia mercantil relevante.
Dende 1833 forma parte da provincia de Guadalaxara, pertencente antes á provincia de Soria. Turismo
Atienza forma parte esencial do célebre Camiño do Cid que une os puntos do percorrido do lendario heroe castelán no seu desterro, existindo nas súas inmediacións un Hito Cidiano.
Atienza é o inicio polo norte do Tramo 10 da Ruta de Don Quixote. Con tal motivo existe na faldra do monte do castelo unha área recreativa propia desta Ruta ecoturística estando o camiño en dirección a Valdelcubo e Sigüenza, perfectamente señalizado mediante balizas e paneis informativos.
Forma así mesmo parte dunha das rutas do camiño de Santiago, concretamente a que vén do levante español.
Atlantic City, Nova Jersey

Atlantic City é unha cidade situada na illa de Absecon, no condado de Atlantic, Nova Jersey, Estados Unidos. Segundo o censo de 2000 ten unha poboación de 40. 517 habitantes. A cidade é un importante destino turístico polas súas praias e os seus casinos. En 1978 abriuse o primeiro casino do leste dos Estados Unidos. Linguas
inglés (61, 6 %), castelán (23, 3 %), vietnamita (3, 2 %), chinés (2 %) e tagalo (1, 3 %).
Atlas (cartografía)

Un atlas é unha colección sistemática de mapas de diversa índole que contén unha capitulación de distintos temas de coñecemento como a xeografía física, a situación socioeconómica, relixiosa e política dun territorio concreto.
O termo atlas provén da mitoloxía grega na que Atlas ou Atlante (en grego antigo ‘o portador’) era un novo titán ao que Zeus condenou a cargar sobre os seus ombreiros os alicerces que mantiñan a terra separada dos ceos. Con todo, segundo explicaba Gerardus Mercator á fronte do seu propio Atlas de 1602, o nome aludía non ao personaxe mitolóxico senón á cordilleira, e a un rei e astrólogo norteafricano cuxo desexo era transformarse en montaña para abrazar o ceo. Clasificación
Os atlas pódense clasificar de acordo a determinadas características:
Segundo a súa extensión: Universais (mundiais)
Nacionais
Rexionais
Comarcais
Locais
Segundo o tipo de información: Xeográficos
Temáticos
Segundo o soporte en que se presentan: Impreso sobre papel.
Sobre soportes electrónicos ou en Internet Atlas nacional
Un atlas nacional constitúe unha síntese da realidade física, social e económica dun país, polo que reúne toda a información xeográfica necesaria para unha adecuada toma de decisións, tanto públicas como particulares. Con todo, é moito máis que iso: é un compendio do coñecemento sobre o territorio, sobre as modificacións que a actividade humana produciu nel e sobre as relacións entre a intelixencia, a vontade e a natureza. En todo caso, é unha exposición rigorosa e obxectiva que describe con criterio científico o relevo, o clima, as cidades e os seus habitantes, e a distribución dos recursos; en definitiva é un espello do país. Un exemplo de atlas nacional é o Atlas Nacional de España, encomendado ao Instituto Xeográfico Nacional por acordo do Consello de Ministros de 1986.
Atlas A

Atlas A, tamén coñecido co código XSM-65A, foi un mísil balístico intercontinental de proba que inaugurou a familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais. Características
O Atlas A foi un modelo de probas que non levaba oxiva funcional. Voou oito veces, con cinco fallos, e deu lugar ao primeiro ICBM (mísil balístico intercontinental) despregado nos Estados Unidos. Co tempo o foguete evolucionaría para dar lugar a unha familia de lanzadores espaciais.
Atlas B

Atlas B, tamén coñecido co código XSM-65B, foi un mísil balístico intercontinental de proba pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais. Características
O Atlas B foi un modelo de probas, sucesor do Atlas A, que non levaba oxiva funcional. Voou nove veces, con tres fallos, e deu lugar ao primeiro ICBM (mísil balístico intercontinental) despregado nos Estados Unidos. Co tempo o foguete evolucionaría para dar lugar a unha familia de lanzadores espaciais. Foi o primeiro membro da familia en usar un motor exectable e un motor de sustentación no que se deu en chamar un foguete "de etapa e media". Podía levar unha carga de 70 kg a unha altura de 185 km.
Atlas C

Atlas C, tamén coñecido co código XSM-65C, foi un mísil balístico intercontinental de proba pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais. Foi a última iteración experimental antes da entrada en produción. Características
O Atlas C foi un modelo de probas, sucesor dos Atlas A e Atlas B, que non levaba oxiva funcional. Voou seis veces, con tres fallos, e deu lugar ao primeiro ICBM (mísil balístico intercontinental) despregado nos Estados Unidos. Co tempo o foguete evolucionaría para dar lugar a unha familia de lanzadores espaciais. Foi adicado a verificar os tanques de propelente de grosor mínimo e os sistemas de comunicación e usaba un motor exectable e un motor de sustentación no que se deu en chamar un foguete "de etapa e media". Podía levar unha carga de 70 kg a unha altura de 185 km. Variantes
Atlas C Able
O Atlas C Able consistía nun Atlas C cun foguete Able como segunda etapa e un Altair como terceira. Só intentou lanzarse unha vez, explotando na rampla de lanzamento durante unha proba de acendido estático o 24 de setembro de 1959.
Atlas Coelestis

O Atlas Coelestis é un catálogo estelar publicado postumamente en 1729, baseado en observacións feitas polo primeiro astrónomo real, John Flamsteed.
O Atlas - o máis grande que xamais se publicara - contén 26 mapas das principais constelacións visibles dende Greenwich, con debuxos feitos no estilo rococó por James Thornhill. Tamén se presentan dous planisferios deseñados por Abraham Sharp. Historia
Primeiro atlas estelar baseado en observacións telescópicas, o «Atlas Coelestis» só se publicou dez anos despois da morte de Flamsteed, pola súa viúva, coa asistencia de Joseph Crosthwait e Abraham Sharp. Foi precedido pola obra «Stellarum inerrantium Catalogus Britannicus» (ou simplemente Catálogo británico, publicado en 1725, con 2919 estrelas).
Unha das principais motivacións de Flamsteed para producir o Atlas, foi para corrixir a representación das figuras das constelacións, como feitas por Bayer na súa Uranometría (1603). Bayer representaba as figuras vistas de detrás (non de fronte, como era feito dende a época de Tolomeo), invertendo as posicións das estrelas e creando unha confusión innecesaria. A publicación tivo un éxito inmediato, converténdose no estándar de referencia para os astrónomos profesionais por case un século. Aínda así, foron levantadas tres obxeccións con respecto a el: o alto prezo, gran tamaño (facéndoo difícil de manexar) e a baixa calidade artística (moitas críticas facíanse aos debuxos de James Thornhill, especialmente en canto á representación de Acuario).
Isto levou ao dr. John Bevis a intentar mellorar o Atlas. En 1745, produciu a «Uranographia Britannica», con dimensións máis pequenas, observacións actualizadas e imaxes máis artísticas. Non obstante, este atlas nunca foi publicado oficialmente e na actualidade, só hai 16 copias coñecidas. O «Atlas Fortin-Flamsteed»
Finalmente, os cambios nas posicións das estrelas (as observacións orixinais foron feitas na década de 1690), conduciron a unha actualización realizada na década de 1770 polo enxeñeiro francés Nicolas Fortin, supervisado polos astrónomos Le Monnier e Messier, da Real Academia de Ciencias en París.
A nova versión, chamada «Atlas Fortin-Flamsteed», tiña 1/3 do tamaño do orixinal, pero mantivo a mesma estrutura de táboas. Tamén se deron retoques artísticos a algunhas ilustracións (na súa maioría, Andrómeda, Virgo e Acuario).
Os nomes das constelacións están en francés (non en latín) e incluían algunhas nebulosas descubertas despois da morte de Flamsteed.
En 1795 publicouse unha versión actualizada, producida por Méchain e Lalande, con novas constelacións e moito máis nebulosas.
Atlas D

Atlas D, tamén coñecido co código SM-65D, foi un mísil balístico intercontinental usado tamén como lanzador orbital pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais. Foi a primeira versión de produción do foguete. Características
O Atlas D foi o primeiro Atlas en produción, tanto na súa vertente de mísil como de lanzador orbital. Estivo en servizo entre 1959 e 1967 e foi lanzado tanto desde Cabo Cañaveral como desde a Base Vandenberg da Forza Aérea en California. O primeiro escuadrón de ICBM da Forza Aérea dos Estados Unidos entrou en servizo en xullo de 1959 en Vandenberg, tendo dispoñibles tres Atlas D en plataformas de lanzamento desprotexidas. As seguintes bases nas que se despregaron dispoñían de caixóns protectores nas que se almacenaban os Atlas D en horizontal e das que se sacaban para preparar para o lanzamento en casa de recibir a orde. Variantes
Atlas D Able
O Atlas D Able consistía nun Atlas D cun foguete Able como segunda etapa e un Altair como terceira. Intentou lanzarse tres veces (26 de novembro de 1959 e 25 de setembro e 15 de decembro de 1960) con sondas Pioneer a bordo, fallando todas.
Atlas E

Atlas E, tamén coñecido co código SM-65E, foi un mísil balístico intercontinental usado tamén como lanzador orbital pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais. Foi a primeira versión plenamente operativa do mísil. Características
O Atlas E, unha versión mellorada do Atlas D, foi o primeiro Atlas operativo como mísil e foi despregado entre 1960 e 1966. Despois de ser retirados os mísiles foron usados como lanzadores orbitais. Usaba unha oxiva de reentrada Mk4 máis precisa e un sistema de propulsión (MA-3) mellorado. O sistema de guiado proporcionáballe un CEP de 600 m. Unha vez despregado estaba algo mellor protexido que o Atlas D, usando caixóns semienterrados para almacenalo durante a espera da orde de disparo. As versións modificadas para lanzamentos espaciais usaban guiado por radio (en lugar de guía inercial como nos mísiles), semellante ao dos Atlas D, e novos ordenadores de estado sólido con interface directa ao radar do foguete. Algúns foguetes Atlas usarían partes escollidas tanto do Atlas E como do Atlas F para acomodarse a misións espaciais concretas. Algúns dos Atlas E foron dotados do módulo MSD (Multiple Satellite Dispenser) para lanzar tripletes de satélites de recoñecemento NOSS 1. Variantes
Atlas E Altair
O Atlas E Altair (ou Atlas-E/-F Altair-3A) foi unha variante do Atlas E cunha segunda etapa formada por un foguete Altair 3 (tamén coñecida como Star 20). Foi lanzada unha única vez, con éxito, o 11 de abril de 1990, cos satélites POGS, SSR, TEX, SCE e PDD a bordo.
Atlas E MSD
O Atlas E MSD foi unha variante cunha segunda etapa MSD. Foi lanzada unha soa vez, rematando en fracaso, o 9 de decembro de 1980.
Atlas E OIS
O Atlas E OIS usou unha segunda etapa OIS (coñecida tamén como Star 27). Foi lanzada unha única vez, con éxito, o 13 de marzo de 1985.
Atlas E SGS-2
Os catro Atlas E SGS-2 usaban unha segunda etapa Star 48, coñecida tamén como SGS-2 ou SVS-2. Os catro lanzamentos, que tiveron lugar entre 1983 e 1985, foron exitosos e puxeron en órbita satélites do sistema GPS.
Atlas E SVS
Lanzouse un só Atlas E SVS, fallado, usando unha segunda etapa Star 37E, coñecida tamén como SVS-1, o 19 de decembro de 1981.
Atlas E Trident
Os dous Atlas E Trident que se lanzaron, ambos con éxito e en 1968, usaban unha segunda etapa Trident e foron utilizados en misións suborbitais para probar vehículos de reentrada atmosférica.
Atlas F

Atlas F, tamén coñecido co código SM-65F e HGM-16F, foi un mísil balístico intercontinental usado tamén como lanzador orbital pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais. Foi a última versión operativa do mísil. Características
O Atlas F foi o último Atlas operativo como mísil e foi despregado entre 1961 e 1966. Era basicamente un Atlas E modificado (principalmente na maneira en que era enchido de propelente) para poder ser almacenado e protexido en silos en lugar de en caixóns máis ou menos expostos, como nas versións anteriores, o que permitía telo operativo máis segura e rapidamente. O Atlas como mísil quedou obsoleto ante a chegada do máis moderno LGM-30 Minuteman a principios de 1963. As versións modificadas para lanzamentos espaciais usaban guiado por radio (en lugar de guía inercial como nos mísiles), semellante ao dos Atlas D, e novos ordenadores de estado sólido con interface directa ao radar do foguete. Algúns foguetes Atlas usarían partes escollidas tanto do Atlas E como do Atlas F para acomodarse a misións espaciais concretas e algúns dos Atlas F foron dotados do módulo MSD (Multiple Satellite Dispenser) para lanzar tripletes de satélites de recoñecemento NOSS 1. Variantes
Atlas F Agena D
O Atlas F/Agena D consistía nun Atlas D cun foguete Agena D como segunda etapa. A combinación foi usada unha soa vez, con éxito, para lanzar o satélite Seasat 1 o 27 de xuño de 1978 desde a base de Vandenberg.
Atlas F MSD
O Atlas F MSD foi unha variante cunha segunda etapa MSD. Foi lanzada tres veces, as tres con éxito, entre 1976 e 1980.
Atlas F OIS
O Atlas F OIS usou unha segunda etapa OIS (coñecida tamén como Star 27). Foi lanzada unha única vez, con éxito, o 24 de febreiro de 1979.
Atlas F SVS
Lanzáronse sete Atlas F SVS entre 1977 e 1980, todos con éxito, usando unha segunda etapa Star 37E, coñecida tamén como SVS-1.
Atlas F Trident
Lanzáronse 17 Atlas F Trident entre 1967 e 1971, con dous fallos, usando unha segunda etapa Trident. Todos foron utilizados en misións suborbitais para probar vehículos de reentrada atmosférica.
Atlas F PTS
O único Atlas F PTS lanzouse o 14 de xullo de 1974 con éxito. Usaba unha segunda etapa PTS (tamén coñecida como Star 37E).
Atlas G

Atlas G, tamén coñecido co Atlas G Centaur e Atlas-G Centaur-D1AR, foi un lanzador orbital pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais. Características
O Atlas G foi pensado desde o principio para ser usado como vehículo orbital. Para iso mellorouse e aumentouse o rendemento da etapa principal, usándose segunda etapa un foguete Centaur I (Centaur-D1AR). Foi lanzado sete veces, sempre desde Cabo Cañaveral, cun fallo total e un fallo parcial.
Atlas H

Atlas H foi un lanzador orbital pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais. Características
O Atlas H foi pensado desde o principio para ser usado como vehículo orbital, usando a mesma etapa principal que o Atlas G pero sen a etapa Centaur I. Tódolos Atlas H (cinco en total) foron lanzados desde a Base Vandenberg da Forza Aérea, en California, sen ningún fallo.
Atlas I

Atlas I foi o nome dun foguete derivado do mísil Atlas. Características
O lanzador Atlas I derivou directamente do Atlas G e utilizou os mesmos compoñentes básicos: unha etapa principal Atlas e unha etapa superior Centaur. Algunhas das maiores diferenzas consistiron na mellora do sistema de control e guía e na substitución dos controis de voo analóxicos polos seus equivalentes dixitais. O primeiro voo dun Atlas I tivo lugar o 25 de xullo de 1990.
Atlas II

Atlas II foi o nome du foguete derivado do mísil Atlas e que tivo como antecesor ó Atlas I. Características
O lanzador Atlas II derivou directamente do Atlas I, con 2, 7 metros máis de altura e cuns aceleradores MA-5A máis potentes. Os motores vernier usados para o control do foguete foron substituídos cun sistema de control mediante hidracina. A segunda etapa Centaur tiña 0, 9 metros máis de ancho comparada coa mesma etapa do Atlas I e a escuma illante fixa substituíu os paneis illantes usados no Atlas I.
Do Atlas II básico deriváronse dúas versións: o Atlas IIA e o Atlas IIAS. Ámbolos dous usaron unha etapa Centaur mellorada, cun motor RL-10A-4 en lugar do RL-10A-3A do orixinal, e o Atlas IIAS ademais usaba catro foguetes aceleradores de propelente sólido para aumentar a carga útil. Dous dos foguetes aceleradores acendíanse xusto na engalaxe e os outros dous facíano máis tarde durante o voo. Os catro eran exectados en canto esgotaban o propelente.
Atlas III

Atlas III foi o nome dun foguete derivado do mísil Atlas e que tivo como antecesor ó Atlas II. Características
O lanzador Atlas III derivou directamente do Atlas II, sendo o cambio máis significativo o uso dun motor ruso RD-180. Fabricáronse dúas variantes do foguete: o Atlas IIIA e o Atlas IIIB, diferenciándose na segunda etapa Centaur e sendo a do Atlas IIIB máis potente. Á súa vez o Atlas IIIB foi construído en dúas subversións: o Atlas IIIB-SEC e o Atlas IIIB-DEC.
Atlas LV-3B

Atlas LV-3B, tamén denominado Atlas-D Mercury, foi o nome du foguete derivado do mísil Atlas e que foi usado no programa Mercury para lanzar cápsulas non tripuladas e tripuladas. Características
O Atlas LV-3B foi, xunto co Redstone, un dos foguetes usados no programa Mercury, usado tanto para voos de proba non triuplados como para lanzamentos orbitais tripulados.
Atlas SLV-3

Atlas SLV-3 foi un lanzador orbital pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais. Características
O Atlas SLV-3 foi unha versión estandarizada do foguete Atlas para lanzamentos espaciais. Despois da básica viñeron caro revisións máis: os Atlas SLV-3A, SLV3-B, SLV3-C e SLV3-D, cada un coas súas variantes. Variantes
Atlas SLV-3 Agena B
Consistía nun Atlas SLV-3 cunha segunda etapa Agena B, co que se conseguía poder lanzar ata 600 kg de carga á órbita xeoestacionaria. Lanzouse un único foguete desta variante.
Atlas SLV-3 Agena D
Consistía nun Atlas SLV-3 cunha segunda etapa Agena D, incrementando a carga para a órbita baixa terrestre ata os 1000 kg e para a órbita xeoestacionaria a 700. Lanzouse 47 veces, con 5 fallos totais e un parcial.
Atlas SLV-3A Agena D
Un Atlas SLV-3A, mellorado e máis potente, cunha segunda etapa Agena D. Lanzouse 12 veces, cun só fallo, e todos desde Cabo Cañaveral.
Atlas SLV-3B Agena D
Un Atlas SLV-3B cunha segunda etapa Agena D. Lanzouse unha soa vez para poñer en órbita o observatorio espacial OAO-1.
Atlas SLV-3C Centaur D
Consistía nun Atlas SLV-3C, unha versión mellorada do foguete base, usando unha segunda etapa Centaur D. Capaz de poñer 1800 kg en órbita. Lanzouse 16 veces, todas desde Cabo Cañaveral, con tres fallos.
Atlas SLV-3D Centaur D
A última iteración dos Atlas SLV-3, o Atlas SLV-3D era unha versión máis potente e usaba unha segunda etapa Centaur D1A ou Centaur D1AR. Era capaz de poñer ata 1800 kg en órbita xeoestacionaria. Lanzouse 32 veces, todas desde Cabo Cañaveral, con dous fallos totais e un parcial.
Atlas V

Atlas V é o nome dun foguete derivado do mísil Atlas e que tivo como antecesor ós Atlas II e III. É usado para poñer en órbita cargas medias e pesadas. Características
Atlas V é a versión máis moderna e a única en servizo da familia de foguetes Atlas, que tivo a súa orixe a finais dos anos 1950. O Atlas V é fabricado por Lockheed Martin e operado por United Launch Alliance (ULA).
O Atlas V está concibido como un lanzador modular, cun elemento central común, o Atlas Common Core Booster (CCB, que podería traducirse como Lanzador Central Común) e uns elementos variables, como a segunda etapa Centaur, as diferentes cofias e un número variable de pequenos foguetes aceleradores de propelente sólido (SRB, Solid Rocket Booster) adicionais.
As diferentes versións do Atlas V numéranse seguindo un esquema de tres cifras: A primeira cifra indica o diámetro da cofia usada: 4 ou 5 metros.
A segunda cifra indica o número de SRBs usados co foguete, e pode variar entre 0 e 5.
A terceira cifra indica o número de motores da etapa Centaur, que pode ser 1 ou 2.
Por exemplo, un Atlas V 501 é un Atlas cunha cofia de 5 metros que non usa SRBs e cunha etapa Centaur cun só motor.
A modularidade permite unha gran flexibilidade no rango de cargas que o Atlas V é capaz de poñer en órbita, variando dunhas 10 a 20 toneladas para LEO (órbita baixa terrestre) e dunhas 4 a 8 toneladas para GTO (órbita de transferencia xeoestacionaria).
Atlas interactivo UNESCO das linguas en perigo no mundo

O Atlas interactivo UNESCO das linguas en perigo do mundo (en inglés, UNESCO Interactive Atlas of the World's Languages in Danger) é un informe da UNESCO, publicado por primeira vez en 1996. Pretende alertar os lexisladores, as comunidades de falantes e o público xeral sobre as linguas en perigo e a necesidade de protexer a diversidade lingüística mundial. Tamén permite monitorear o estado das linguas en perigo e da diversidade lingüística a nivel mundial. Historia
O Atlas, que se publicou por primeira vez en 1996 (en edición impresa), incluía 12 páxinas de mapas. A segunda edición (2001) contiña 14 páxinas de mapas con 800 linguas. En 2005 a UNESCO desenvolveu un mapa táctil en liña de África, que detalla 100 linguas africanas en perigo xa mencionadas na edición de 2001. En febreiro de 2009 publicouse a versión en liña do Atlas, de acceso gratuíto. Inclúe 2498 linguas, 230 das cales se extinguiron desde 1950.
De cada unha das linguas, o atlas indica o nome, o nivel de perigo e o país ou países en que se fala. Respecto da edición impresa, a versión en liña achega información adicional de cada lingua: número de falantes, políticas e proxectos relacionados, fontes, códigos ISO e coordenadas xeográficas. Clasificación das linguas
Para determinar a vitalidade dunha lingua téñense en conta diferentes parámetros, entre eles o número absoluto de falantes, a transmisión interxeracional e a presenza nos medios. A partir deses datos estabelécese un dos 5 niveis de risco seguintes identificados con cores: Vulnerábel (branco): A maioría dos nenos fálana, mais pode estar restrinxida a determinados ámbitos (por exemplo, o fogar).
En perigo (amarelo): Os nenos xa non o aprenden como lingua materna na casa.
En perigo grave (laranxa): Fálana as persoas anciás. Malia que a xeración dos pais pode entendela, non a falan entre eles nin cos nenos.
En perigo crítico (vermello): Os falantes máis novos son as persoas anciás, quen a empregan parcial e raramente.
Extinta (negro): Non quedan falantes. Estas linguas inclúense no atlas se se cre que se extinguiron a partir de 1950.
Non se inclúen nestes niveis as linguas consideradas «seguras», é dicir, faladas por todas as xeracións e cunha transmisión interxeracional non interrompida. Algunhas das linguas presentes no atlas son o aragonés, o asturiano, o éuscaro, o gascón, o cántabro, o occitano do Languedoc, o provenzal ou o alguerés.
Atlas lingüístico galego

O Atlas Lingüístico Galego (ALGa) é un atlas lingüístico da lingua galega, proxecto fundacional do Instituto da Lingua Galega (ILG). Características
Foi desenvolvido por Constantino García e mais Antón Santamarina, e os investigadores principais foron Francisco Fernández Rei, Manuel González González e Rosario Álvarez Blanco. O traballo de campo desenvolveuse entre 1974 e 1977 por medio de enquisas en 167 puntos do dominio lingüístico da lingua galega. Estes puntos estaban na Comunidade Autónoma Galega (152) e en puntos das comarcas galegófonas de Asturias, a provincia de León e a provincia de Zamora (15).
As enquisas constaban de 2711 preguntas cunha media de 4000 formas recollidas por localidades. Esta recollida deu nunha base de datos de case medio millón de rexistros.
En 2025 foi anunciado que está prevista unha futura publicación dixital do Atlas.
Volumes
Están publicados os volumes: I: Morfoloxía verbal (I e II) (1990)
II: Morfoloxía non verbal (1995)
III: Fonética (1999)
IV: Léxico. Tempo atmosférico e cronolóxico (2003)
V: Léxico. O ser humano (I) (2005)
VI: Léxico. Terra, plantas e árbores (2015)
VII: Léxico. O ser humano (II) (2020)
VIII: Léxico. O ser humano (III) (2025)
Áchanse en fase de preparación os seguintes volumes: IX: Léxico. Agricultura (I)
X: Léxico. Fauna
XI: Léxico (título por determinar)
XII: Léxico (título por determinar)
Atlas-Able

Atlas-Able foi o nome dun foguete espacial derivado do mísil Atlas. Características
O Atlas-Able xurdiu da adición dunha segunda etapa Able a unha primeira Atlas. Só se lanzaron catro foguetes con esta configuración, que se revelou inestable: a estrutura principal do foguete sufría problemas durante o réxime de máxima presión dinámica e producíanse danos na segunda etapa durante a separación. Os catro lanzamentos, dirixidos a poñer sondas do programa Pioneer en traxectoria lunar, terminaron en fracaso.
Dos catro Atlas-Able, o primeiro usou un Atlas C como primeira etapa e os restantes usaron un Atlas D.
Atlas-Agena

Atlas-Agena foi o nome dunha serie de foguetes derivados do mísil Atlas en combinación con diferentes variantes do foguete Agena. Características
Os Atlas-Agena foron unha combinación de foguetes Atlas (como a familia Atlas SLV-3) con diferentes versións do foguete Agena como segunda etapa, aumentando a carga útil que podía ser posta en órbita. Nos Atlas-Agena empregáronse tódalas versións que houbo de foguetes Agena.
Atlántico, Colombia

Atlántico é un dos 32 departamentos de Colombia e atópase na rexión natural Caribe. A súa capital é a cidade de Barranquilla. Ten unha superficie de 3, 319 km² e conta con 2. 489. 709 habitantes. É o cuarto departamento máis poboado de Colombia. Demografía
Composición étnica
Mestizos e brancos (77, 73%)
Afrocolombianos (20, 84%)
Indíxenas (1, 33%)
Atmospheric Reentry Demonstrator

Atmospheric Reentry Demonstrator, coñecido abreviadamente como ARD foi un demostrador tecnolóxico da ESA deseñado para estudar a reentrada atmosférica. ARD foi lanzado nunha traxectoria suborbital por un Ariane 5 o 21 de outubro de 1998 ás 16: 37 GMT desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa.
A nave tiña a mesma forma da cápsula de reentrada das naves do Proxecto Apollo pero cun tamaño un 20% inferior. A bordo levaba un equipo de comunicacións para establecer conexión cos satélites do sistema TDRS, un receptor GPS, o sistema de control de actitude alimentado por hidracina, o escudo térmico de 2, 8 m de diámetro, tres paracaídas de 23 m de diámetro e unha baliza do sistema SARSAT para a recuperación da cápsula.
ARD foi levado ata o espazo por un Ariane 5, do que se separaou a 216 km de altura para alcanzar despois un apoxeo de 830 km e volver a caer a terra, amarando a 4, 9 km do punto calculado no océano Pacífico tras 1 hora e 41 minutos de voo. O escudo térmico funcionou sen problemas, aguantando temperaturas de ata 900 °C e sendo recuperado en boas condicións.
ARD foi utilizado para probar tecnoloxías que puideran ser usadas nun posible vehículo de retorno de emerxencia da Estación Espacial Internacional.
Atol Kayangel

Kayangel é un pequeno atol de Palau, 24 km ao norte de Koror. Ten unha extensión de 2, 6 km de longo e 1, 3 km de ancho; deste atol forma un dos dezaseis estados do país. A superficie terrestre é duns 1, 4 km². Existe unha lagoa no centro e está conformado por tres illas; a illa principal, unha pequena illa cun campamento e un pequeno illote. É habitado por aproximadamente 138 persoas (en 2000).
Ao redor de 25 grandes columnas de coral poden ser identificados nas fotografías aéreas. No lado oeste do atol esta unha pequena apertura a través da cal os barcos poden pasar a través da lagoa.
Kayangel ten catro illas boscosas ao longo da zona oriental e meridional Riffkranzes, das que só a illa no nordés Kayangel (Ngajangel) esta habitada. As outras illas no atol, incluíndo Ngeriungs, Ngerebelas e Orak non están habitadas.
As únicas fontes de enerxía veñen de paneis solares e de xeradores persoais. Existe unha pequena escola e un almacén xeral. O acceso á illa é por lancha rápida e toma dúas horas o traxecto.
O estado consta de tres atois: Kayangel, Ngaruangel e Velasco Reef.
Atom

Atom é un editor libre, gratuíto e de código aberto. Traballa en MacOS, Linux e Windows​ con soporte para plug-ins escritos en Node. js e ten control de versións Git integrado, desenvolvido por GitHub. Atom é unha aplicación de escritorio construída utilizando tecnoloxías web. Linguaxes de programación soportadas
Atom por defecto soporta moitas aplicacións e linguaxes de programación en formatos. C
C++
C#
Clojure
COBOL
CSS
CoffeeScript
D
GitHub Flavored Markdown
Go
HTML
Java
JavaScript
JSON
Julia
Less
Make
Mustache
Objective-C
Perl
PHP
Property lists
Python
Racket
Ruby
Ruby on Rails
Sass
Scala
Shell scripts
SQL
TOML
TypeScript
XML
YAML
Atracción sexual

A atracción sexual é a inclinación a escoller a alguén como parella sexual. Isto acontece entre membros da mesma especie, non necesariamente do mesmo sexo, e tampouco non coa finalidade única de reprodución. Porén, este tipo de atracción é un factor fundamental de cara á perpetuación da especie.
Os aspectos da atracción sexual tiveron diferente grao de influencia no comportamento humano segundo as épocas, as culturas e as rexións. Con todo, pódense definir factores de influencia máis localmente entre subculturas, a través de campos sexuais, ou sinxelamente polas preferencias do individuo. Estas preferencias suceden como resultado dunha variedade complexa de factores xenéticos, psicolóxicos e culturais.
Atractor

Na física matemática contemporánea, un atractor pode ser definido como o conxunto de comportamentos característicos para os que evoluciona un sistema dinámico independentemente do punto de partida. Exemplos
Un exemplo clásico dun atractor é unha bola rolando sobre un plano. Debido ao efecto do atrito o movemento da bola tenderá a converxer sempre para unha situación cuxa velocidade é nula. Este é o atractor, o movemento cero.
Outro exemplo de atractor é un péndulo en movemento. O seu balanceo, sempre tenderá a converxer a unha oscilación de período constante; entón, o atractor é ese período constante. Tipos
Un sistema dinámico pode evolucionar para: un atractor fixo - (Por exemplo, unha bola a xirar ao redor dunha cova acaba por se fixar no fondo da cova, por acción da gravidade).
un atractor periódico - (Por exemplo, no caso do padrón cíclico de oscilación dun péndulo, entre un certo número de estados fixos, o atractor é un ciclo límite).
un atractor estraño - (O sistema flutúa para sempre entre varios estados dun modo que non é aleatorio, nin é fixo, nin oscilatorio, mais si unha flutuación continua caótica).
Os sistemas máis complexos posúen os tres tipos de atractores; unhas condicións iniciais diferentes non só levan a comportamentos diferentes senón tamén a tipos de comportamento diferentes.
Atractor estraño
Un atractor é estraño se ten dimensión de Hausdorff non enteira (ou "fractal") ou se a dinámica no atractor é caótica.
Atractor de Lorenz

O Atractor de Lorenz foi introducido por Edward Lorenz en 1963, que o derivou a partir das ecuacións simplificadas dos rolos de convección que ocorren nas ecuacións da atmosfera. É un mapa caótico que mostra como o estado dun sistema dinámico evoluciona no tempo nun patrón complexo, non-repetitivo.
Trátase dun sistema non-lineal, tridimensional e determinístico que exhibe un comportamento caótico e demostra o que hoxe en día se chama un atractor estraño.
O sistema aparece, por exemplo, en láseres, en xeradores eléctricos e en determinadas rodas de auga.
As ecuacións que gobernan o Atractor de Lorenz son: d x d t
σ ( y − x ) {\displaystyle {\frac {dx}{dt}}
\sigma (y-x)} d y d t
x ( ρ − z ) − y {\displaystyle {\frac {dy}{dt}}
x(\rho -z)-y} d z d t
x y − β z {\displaystyle {\frac {dz}{dt}}
xy-\beta z} onde a σ {\displaystyle \sigma } se chama o número de Prandtl e a ρ {\displaystyle \rho } se chama o número de Rayleigh. Todos os σ {\displaystyle \sigma }, ρ {\displaystyle \rho }, β {\displaystyle \beta } > 0, aínda que usualmente σ {\displaystyle \sigma }
10, β {\displaystyle \beta }
8/3, en canto ρ {\displaystyle \rho } varía. O sistema exibe comportamento caótico para ρ {\displaystyle \rho } 28 mais ten órbitas periódicas para outros valores de ρ {\displaystyle \rho }.
Atrani

Atrani é unha localidade italiana de 965 habitantes localizada na provincia de Salerno. Xeografía
Caracterízase por unha estrutura particular na que a vila forma, perante a praia, un teatro natural. A estrada estatal que atravesa toda a Costa Amalfitana pasa en forma elevada entre a praia e a praza principal. Cos seus 0, 20 km², Atrani é a vila máis pequena da Italia Meridional por extensión territorial, segundo a ISTAT, e a segunda de Italia. A vila máis pequena de toda Italia é Fiera di Primiero, cunha superficie de 0, 15 km².
Atrapasoños

Nalgunhas cultura nativas americanas, os atrapasoños (en ojibwa: asabikeshiinh, a forma inanimada da palabra "araña", en lakota: iháŋbla gmunka) son aros feitos de salgueiro, en cuxo oco hai unha rede ou arañeira. O atrapasoños tamén pode incluír obxectos sagrados como certas plumas ou contas. Traditionalmente pendúranse nos berces como xeito de protección.
Os atrapasoños son orixinarios do pobo ojibwa e foron adoptados gradualmente por pobos veciños a través da matrimonio mixto e o comercio. Non foi até o movemento panindianista da década de 1960 e 1970 cando foron adoptados por nativos americanos de diversos pobos e culturas. Algúns considérano como un símbolo de unidade das diferentes nacións indias, e un símbolo xeral de identificación cos nativos americanos e as Primeiras Nacións. Porén, outros nativos americanos consideran que os atrapasoños están sobreexplotados comercialmente e que foron apropiados ofensivamente por non nativos.
Atrazina

A Atrazina é un herbicida de tipo triazina, usado no maínzo e no sorgo para o control de malas herbas e de herbas foliares. Herbicida antigo aínda empregado na actualidade polo seu baixo custo e porque traballa en sinerxía cando é empregado con outros herbicidas. É un inhibidor do fotosistema II.
Provoca que os machos de rás e outros anfibios, muden en femias ou perdan a capacidade de procrear. [Cómpre referencia]
Atrofia

A atrofia é un termo empregado en bioloxía e patoloxía para facer referencia á diminución do volume, tamaño ou función dun membro, órgano ou tecido. Tamén fai referencia ao debilitamento ou diminución dalgunha facultade ou capacidade.
Tamén se fala de atrofia en referencia á involución dun órgano, tecido, etc. , ou da súa función, por razóns fisiolóxicas normais (desenvolvemento ontoxenético, envellecemento, etc. ), como é o caso da atrofia da arteria e vea umbilical no nacemento, a dos órganos sexuais por senilidade, ou a dos vasos condutores das plantas cando se produce o proceso de lignificación, ou por causas patolóxicas, como é o caso da dexeneración 'dalgúns tecidos tras determinadas doenzas ou lesións.
Dende o punto de vista da evolución, a atrofia é a involución filoxenética dun órgano, tecido, etc. , como sofren, por exemplo, as extremidades dos cetáceos fronte á dos mamíferos tetrápodos que os precederon filoxeneticamente. A atrofia é un fenómeno común ao longo dos procesos evolutivos.
A hipotrofia é cando se produce un desenvolvemento inferior ao normal de células, tecidos, órganos ou individuos, sen alteración da estrutura.
Atrofia muscular espiñal

A atrofia muscular espiñal (AME) ou doenza da neurona motora infantil é un termo aplicado a un variado número de trastornos que teñen en común unha etioloxía xenética e que se manifestan como debilidade por mor de lesións das neuronas motoras da hasta anterior da medula espiñal, sobre todo as neuronas motoras inferiores do tronco do encéfalo e da medula espiñal.
Constitúen un grupo característico de enfermidades da neurona motora de carácter autosómico recesivo que comeza durante a nenez ou a adolescencia. Polo xeral, relaciónanse con alteracións no cromosoma 5, especificamente a deleción dun xene asociado nun 98% dos casos.
Attarimma

Attarimma foi un reino da rexión de Licia (Lukka) que foi sometido polo rei hitita Mursilis II sobre o -1343. O seu rei refuxiouse no reino de Arzawa.
Attarisiya

Attarisiya ou Attarisiyas foi un xefe dos aqueos (Ahhiyawa) mencionado durante o reinado do hitita Tudhaliyas II. Conquistou Zippasla, pero foi expulsado de alí polos hititas.
Attelabidae

Os Attelabidae son unha familia moi estendida de gurgullos. Están entre os gurgullos primitivos, debido ás súas antenas rectas, que están inseridas preto da base do rostro. O protórax é moito máis estreito que a base dos élitros no abdome. Attelabidae e a familia relacionada Rhynchitidae son coñecidos como gurgullos que enrolan follas, xa que fan iso durante a súa reprodución. Rhynchitidae pode tratarse como unha subfamilia (Rhynchitinae) de Attelabidae.
Algúns membros do grupo teñen pescozos longos e ás veces se denominan gurgullos xirafa, especialmente Trachelophorus giraffa. Unhas poucas especies son pragas agrícolas menores. As larvas de Rhynchitinae aliméntanse de xemas de flores, froitos e talos terminais, ou son minadores de follas. As especies da subfamilia Attelabinae son os verdadeiros enroladores de follas, xa que as femias fan cortes con forma de fenda nas follas para depositar alí os seus ovos e enrolan esa parte da folla, na cal a larva se alimentará. Taxonomía
Xéneros seleccionados
Apoderus
Attelabus
Cycnotrachelus
Eleuscelus
Euops
Paralleuscelus
Pareleuscelus
Pheleuscelus
Sawadaeuops
Suniops
Trachelophorus
Árbore
A posición filoxenética da familia dentro de Curculionoidea baseado no ADN ribosómico de 18S e datos morfolóxicos pode ilustrarse con esta árbore:
Attilio Bignasca

Attilio Bignasca, nado en Lugano o 1 de novembro de 1943 e finado na mesma cidade o 29 de marzo de 2020, foi un empresario e político suízo, un dos dirixentes da Liga dos Tesineses. Traxectoria
Irmán do tamén político e empresario Giuliano, canda el dirixiu unha empresa de construción, a A+G Bignasca e en 1991 entrou no partido que fundara seu irmán, a Liga dos Tesineses. No ano 1991 entrou por vez primeira no Gran Consello do Tesino e en 1993 no consello municipal de Agno.
Entre2003 e 2009 foi deputado no; Consello Nacional. No ano 2012 estableceuse en Lugano presentándose como candidato nas municipais, resultando elixido concelleiro
Atto-

Atto- (símbolo a) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades, que denota un múltiplo de 10−18, ou 0'000000000000000001.
Foi adoptado na décimo primeira Conferencia Xeral de Pesos e Medidas, na Resolución 12, parágrafo 3. Provén da verba danesa atten, que significa dezaoito.
Atxondo

Atxondo é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 1. 429 habitantes (2011).
Atún patudo

O atún patudo (Thunnus obesus) é unha especie de peixe da orde dos perciformes, suborde dos escombroideos e familia dos túnidos, pertencente ao xénero Thunnus. Características
É un peixe corpulento, que chega a acadar un peso de 210 kg.
Ten a primeira aleta dorsal de cor amarela forte, mentres que a segunda alerta dorsal e a anal son só amareladas.
O corpo é claro cunha faixa azul iridescente nos lados (visíbel só en exemplares vivos). Bioloxía
Nutrición
Aliméntase de peixes, crustáceos e cefalópodos, tanto de día, como durante a noite.
Reprodución e desenvolvemento
Tanto os ovos como as larvas forman parte do plancto. Son peixes de crecemento rápido, a alcanzan unha idade máxima estimada de once anos.
Costumes
Ten un comportamento peláxico, cos peixes de tamaños pequenos formando cardumes na superficie, mentres os adultos se concentran en augas profundas. Distribución
Atópase nas augas tropicais e subtropicais de todos os océanos, mais preferindo o intervalo de temperaturas entre os 17º e os 22 °C. Taxonomía
Descrición
Esta especie foi descrita por primeira en 1839 vez polo clérigo anglicano, escritor, botánico, ictiólogo e malacólogo inglés, especializado na flora, e máis na fauna (mariña) do arquipélago de Madeira Richard Thomas Lowe, baixo o nome de Thynnus obesus. Poesteriormente, cando o xénero Thynnus foi considerado como Thunnus foi reclasificado neste.
Sinónimos
Ao longo da historia, a especie foi tamén coñecida polos sinónimos seguintes: Importancia económica
Ten grande importancia para a pesca, sendo comercializado principalmente conxelado e enlatado; adquire un valor elevado para a produción de saximi. É considerado unha especie vulnerable pola IUCN.
As capturas aumentaron liñalmente (aínda que con flutuacións) dende mediados do século XX até o ano 2000, cando se chegou a preto de 400000 t en todo o mundo; os países que rexistran maiores capturas son o Xapón e Corea do Sur. .
Aubenas

Aubenas (Aubenàs en occitano) é unha comuna francesa do departamento de Ardèche. En 1999 tiña 11. 048 habitantes.
Situada na ribeira do río Ardèche, a vila fundouse na Idade Media. No século XVIII coñeceu o máximo apoxeo co desenvolvemento da industria da seda.
Auca

Unha auca é un xénero de historia en imaxes desenvolvido principalmente en Cataluña. O plural de auca en catalán é auques. Descrición
A auca estivo presente noutras partes de España, aínda que era popular principalmente en Cataluña. Ten unha estrutura algo semellante á dos cómics, dos que é precursora, pero aìnda ten unha estrutura máis ríxida. A auca ten un número de imaxes que se poden dividir uniformemente por 4 (normalmente 48, o mesmo que as casiñas do xogo da auca, distinto do xogo do ganso ou da oca que adoita ter 63), todas as imaxes son do mesmo tamaño, caben todas nunha páxina e hai un pequeno fragmento de texto, chamado rodolí debaixo de cada imaxe, normalmente en lingua catalá e desde o século XIX tamén rimaba. Historia
A auca comezou como un xogo de cartas con cartos. As cartas posibelmente tamén se empregasen para adiviñar, a xulgar polas imaxes que apareceron inicialmente nelas - a Lúa, o Sol, estrelas e animais, entre eles un ganso, que deu nome ao xogo - auca significa "ganso" en dialectos noroccidentais do catalán (oca no catalán estándar moderno). A auca máis antiga que se conserva foi creada por Pere Abadal en 1670 en Moià. O xogo estivo prohibido ao longo dos séculos XVII e XVIII, o mesmo que o xogo da auca, e aos poucos converteuse nunha forma de arte na que todas as imaxes aparecían nunha mesma páxina e tiñan un tema unificador, inicialmente artes, manualidades, xogos infantís e animais.
No século XIX a auca alcanzou o seu pico artístico e converteuse nunha completa forma de arte e nicho editorial. Os temas das historias de auca foron máis variados e incluíron historia, biografía, historias morais tradicionais e fábulas. Foi entón cando o texto debaixo das imaxes tomou a forma de dúas liñas rimadas. Os artistas de auca máis importantes daquela foron os barceloneses Josep Piferrer e Ignasi Estivill e os valencianos Agustí Laborda e Ildefons Mompié.
A estrutura da auca tamén inspirou a obra de Santiago Rusiñol L'auca del senyor Esteve (A auca do señor Esteve), unha historia realista, moitas veces humorística, sobre unha familia orientada aos negocios que de súpeto ten que lidar coa orientación artística do mozo herdeiro.
A finais do século XIX o xénero da auca comezou a decaer. Moitas aucas novas simplemente repetían temas antigos. Nese momento, porén, as aucas foron levadas a Madrid, onde se coñeceron e acolleron ben. Produciuse unha serie de aucas castelás chamadas Aleluya con temas das festas católicas.
No século XX e mesmo no XXI a auca seguiu sendo un xeito de expresión catalán único. Aucas máis novas están sendo producidas regularmente por artistas cataláns, incorporando estilos artísticos máis novos, pero mantendo a forma establecida de 48 imaxes con dúas ou catro liñas de texto rimado.
Auckland Grammar School

A Auckland Grammar School é unha escola de educación secundaria de Auckland, Nova Zelandia fundada en 1868 por Sir George Grey. É unha das escolas máis grandes de Nova Zelandia e acolle alumnado de entre 13 e 18 anos. A escola tamén ten un número limitado de edificios hospitalarios, os cales atópanse situados de xeito adxacente á escola. Políticas
Orixinalmente, as prazas eran poucas e os requisitos para entrar eran moi selectivos. Agora a entrada está determinada polo esquema de matriculación escolar do goberno de Nova Zelandia. A escola menciona que o incremento dos prezos das casas na zona reduce o acceso á escola aos estudantes de niveis socioeconómicos máis baixos. Alumni
Edmund Hillary
Russell Crowe