Célula bipolar da retina

As células bipolares da retina son un tipo de neuronas cuxo corpo celular se encontra na capa nuclear interna da retina do ollo, situadas entre os fotorreceptores (conos e bastóns) e as células ganglionares. Actúan, directa ou indirectamente, transmitindo sinais desde os receptores ás células ganglionares. Estrutura
Estas células retinianas denomínanse bipolares porque teñen un corpo central do cal saen dous conxuntos de procesos longos. Poden facer sinapse cos conos ou bastóns (en peixes teleósteos hai células bipolares con entradas de sinais mixtas de bastóns/conos, pero non en mamíferos), e dispútase se aceptan sinapses das células horizontais. As células bipolares transmiten os sinais desde os receptores pasándoos ás células ganglionares directa ou indirectamente (a través das células amácrinas). A diferenza da maioría das neuronas, as células bipolares comunícanse por medio de potenciais graduados en vez de potenciais de acción. Función
As células bipolares reciben entradas sinápticas de conos ou de bastóns (non de ambos en mamíferos), polo que se adoitan denominar céllas bipolares dos conos ou células bipolares dos bastóns. Hai unhas 10 formas distintas de células bipolares dos conos e só unha célula bipolar dos bastóns.
Na escuridade unha célula fotorreceptora (cono ou bastón) libera glutamato na sinapse, que inhibe (hiperpolariza) as células bipolares ON e excita (despolariza) as células bipolares OFF. Porén, na luz os fotóns golpean o fotorreceptor, o que causa que este quede inhibido (hiperpolarizado) debido á activación de opsinas que activan proteínas G, que á súa vez activan a fosfodiesterase (PDE), que corta o GMPc orixinando 5'-GMP. En células fotorreceptoras, hai unha abundancia de GMPc en condicións escuras, mantendo abertas as canles de sodio reguladas por GMPc e así a PDE diminúe a subministración de GMPc, reducindo o número de canles de sodio abertas e hiperpolarizando a célula fotorreceptora. Isto causa que se libere menos glutamato. Isto orixina que a célula bipolar ON perda a súa inhibición e se faga activa (despolarizada), mentres que a célula bipolar OFF perde a súa excitación (queda hiperpolarizada) e queda en silencio.
As células bipolares dos bastóns non fan sinapse directamente coas células ganglionares, senón que o fan con células amácrinas a retina, as cales á súa vez excitan a células bipolares ON de conos (por medio de unións comunicantes) e inhiben as células bipolares OFF de conos (por medio de sinapses mediadas por glicina) o que supera a vía dos conos para enviar sinais ás células ganglionares en ambientes escotópicos (pouca luz).
As células bipolares OFF fan sinapse na capa externa da capa plexiforme interna da retina, e as células bipolares ON terminan na capa interna da capa plexiforme interna.
Transmisión de sinais
As células bipolares poden transferir información desde os conos e bastóns ás células ganglionares. As células horizontais e amácrinas da retina complican este mecanismo simple un pouco. As células horizontais parece que poden introducir unha inhibición lateral ás dendritas e dan lugar á inhibición centro-arredores que é aparente nos campos receptivos da retina. As células amácrfinas da retina tamén introducen unha inhibición lateral ao terminal axónico, realizando varias funcións visuais como a transdución de sinais cunha alata razón sinal-ruído.
O mecanismo para producir o centro do campo receptivo das células bipolares coñécese ben: innervación directa da célula fotorreceptora que está enriba delas, xa sexa por medio dun receptor metabotrópico (ON) ou ionotrópico (OFF). Porén, o mecanismo para producir os arredores monocromáticos do mesmo campo receptivo está aínda investigándose. Aínda que se sabe que unha célula importante neste proceso podería ser a célula horizontal, a secuencia exacta de receptores e moléculas non se coñece.