proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Margaret Fuller

Sarah Margaret Fuller, nada en Cambridge o 23 de maio de 1810 e finada preto de Fire Island o 19 de xullo de 1850, foi unha xornalista estadounidense e activista polos dereitos da muller. Foi ademais unha influente unitarista. Traxectoria
Fuller naceu en Massachusetts. O seu pai, Timothy Fuller, xurista deulle unha educación severa e clásica. En 1836, Sarah Margaret Fuller deu clase no Temple School de Boston e entre 1837 e 1839 en Providence, Rhode Island.
Fuller trabou amizade con Ralph Waldo Emerson e participou na fundación unitaria da organización do trascendentalismo en Concord. Cando se uniu a Horace Greeley no New-York Tribune como crítica literaria converteuse na primeira xornalista feminina na redacción dun xornal importante.
A mediados da década de 1840 organizou grupos de discusión de mulleres, en que se falaba de temas variados, como arte, educación e dereitos da muller. Varias figuaras coñecidas do movemento dos dereitos da muller tomaron parte nestas conversas. No transcurso destas charlas desenvolveu a súa obra principal, Woman in the Nineteenth Century ("A muller no século XIX"), que trata da independencia da muller e da necesidade de cambiar a desigualdade das relacións entre os sexos.
O New-York Tribune enviouna como correspondente no estranxeiro a Europa. Alí entrevistou moitos escritores destacados, como George Sand e Thomas Carlyle. En Inglaterra, na primavera de 1846, coñeceu a Giuseppe Mazzini, que vivía exiliado de Italia dende 1837. Fuller tamén coñeceu o revolucionario Giovanni Angelo Ossoli, un marqués que fora desherdado pola súa familia a causa do seu apoio a Mazzini. Fuller e Ossoli foron vivir xuntos a Florencia, posiblemente antes de casaren, aínda que non se sabe con certeza se casaron. Fuller inicialmente opúxose a casar con el, en parte a causa da diferenza nas súas relixións; ela era protestante e el católico. O seu fillo Angelo Eugene Philip Ossoli, alcumado Angelino, naceu a principios de setembro de 1848. A parella mantiña moi en segredo a súa relación, mais, despois de que Angelino sufrise unha doenza sen nome, ocultárona menos.
A parella apoiou a revolución de Giuseppe Mazzini para proclamar unha república romana. El loitou mentres ela se presentou voluntaria para dirixir un hospital. Cando os republicanos que apoiaban foron derrotados, abandonaron Italia e decidiron mudarse aos Estados Unidos. De camiño, pasaron por París, onde coñeceu a Elizabeth Barrett Browning.
Fuller, o seu marido e o seu fillo faleceron en 1850 cando o barco que os transportaba aos Estados Unidos afundiu xunto a Nova York. Con eles perdeuse tamén o manuscrito de Fuller sobre a historia da República Romana. Moitos dos seus escritos foron publicados polo seu irmán Arthur baixo o título At home and Abroad (1856) e Live Without and Life Within (1858). Un cenotafio a Fuller e Ossoli, baixo o que está soterrado Angelino está no cemiterio de Mount Auburn, Cambridge, Massachusetts. Obras
Summer on the Lakes (1844)
Woman in the Nineteenth Century (1845)
Papers on Literature and Art (1846)
Edicións póstumas
Memoirs of Margaret Fuller Ossoli (1852)
At Home and Abroad (1856)
Life Without and Life Within (1858)
Margaret Hamilton (científica)

Margaret Hamilton, nada en Paoli, Indiana o 17 de agosto de 1936, é unha científica, matemática e enxeñeira de software. Traxectoria
Estudou matemáticas no Earlham College e tras graduarse mudouse a Massachusetts na procura de obter un posgrao. No seu lugar comezou a traballar como desenvolvedora de software no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. Comezou traballando na programación de programas meteorolóxicos para a predición do tempo. Durante a carreira espacial da guerra fría entre os Estados Unidos e Rusia, Margarett converteuse na cabeza do equipo de programación da NASA para a misión de levar o home á Lúa. Conseguiu xunto cos seus compañeiros crear un software válido para unha viaxe de ida e volta á lúa. A maiores Hamilton inventou un programa que lle permitía ao ordenador dar prioridade e refugar tarefas innecesarias, o cal salvou os dous astronautas que ían a bordo, Neil Armstrong e Buzz Aldrin, de colidir ao chegar ao satélite.
Hamilton recibiu o premio á Medalla Presidencial de Liberdade en 2016 de man de Barack Obama, e fundou Hamilton Tecnologies, a súa propia compañía de programación de software.
Margaretha af Ugglas

Märta Margaretha af Ugglas, nada en Estocolmo o 5 de xaneiro de 1939, é unha empresaria e política sueca. Antiga membro do Partido Moderado, foi ministra de Asuntos Exteriores de Suecia entre 1991 e 1994. Traxectoria
Filla de Hugo Stenbeck, avogado e fundador de Kinnevik AB, e da súa esposa Märta (nada Odelfeldt). Era irmá de Hugo Jr (1933-1976), Elisabeth Silfverstolpe (1935-1985) e Jan Stenbeck (1942-2002). Margaretha af Ugglas loitou de maneira encarnizada co seu irmán Jan pola fortuna da familia, e posteriormente retirouse de Kinnevik AB.
Margaretha af Ugglas estudou Administración de empresas na Escola Radcliffe da Universidade Harvard desde 1960. Graduouse pola Stockholm School of Economics en 1964, cunha licenciatura en administración de empresas e economía (Civilekonom). Logo traballou para Veckans Affärer de 1967 a 1968 e Svenska Dagbladet, de 1968 a 1973 como editorialista. Foi membro da deputación provincial de Estocolmo desde 1971 a 1973, editora da revista Svensk tidskrift entre 1980 e 1991, e foi deputada no Riksdag entre 1974 e 1995.
Despois das Eleccións xerais de Suecia de 1991, Margaretha af Ugglas converteuse na segunda muller que desempeñou o cargo de Ministra de Asuntos Exteriores. O seu mandato inclúe a finalización das negociacións que conduciron á entrada de Suecia na Unión Europea. En 1992, xunto cun Comisario da UE e outros nove Ministros de Asuntos Exteriores da zona do mar Báltico, fundou o Consello de Estados do Mar Báltico (CBSS) e o EuroFaculty. Af Ugglas foi presidenta da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE) entre 1992 e 1993.
O Partido Moderado perdeu as eleccións de 1994 e foi elixida deputada do Parlamento Europeo en 1995. Foi vicepresidenta do Partido Popular Europeo a partir de 1996. Foi membro da Comisión de Asuntos Exteriores, membro da xunta directiva da Axencia Sueca Internacional de Cooperación ao Desenvolvemento (ASDI) e delegada do Consello de Europa. Ademais, Af Ugglas foi membro da xunta directiva da Bulten-Kanthal AB, Kinnevik AB Boliden AB, Swedish Match e Stora Kopparbergs Bergslags AB. Foi presidenta da ONG Save the Children de Estocolmo, da Asociación Servizo de Defensa Voluntaria das Mulleres Suecas e da Fundación Jarl Hjalmarson de 2002 a 2010. Vida persoal
Desde 1966 estivo casada con Bertil af Ugglas (1934-1977), fillo do comandante Óscar af Ugglas e Ingeborg.
Margarethe von Trotta

Margarethe von Trotta, nada en Berlín o 21 de febreiro de 1942, é unha directora, actriz e guionista de cine alemá e membro do movemento de Novo cine alemán. Traxectoria
Filla do pintor Alfred Roloff e da aristócrata Elisabeth von Trotta, desde os seus anos formativos vinculouse aos estudos humanistas. A partir de 1965, comezou a traballar profesionalmente como actriz.
No cine colaborou en películas de corte vangardista co controvertido Herbert Achternbusch e o coñecido Rainer Werner Fassbinder.
En 1964 casou co editor Jürgen Moeller, pai do seu fillo o cineasta Felix Moeller e en segundas nupcias en 1971 con Volker Schlöndorff, co que formou unha parella creativa, desempeñándose como guionista en traballos como Die verlorene Ehre der Katharina Blum (1975).
Margarethe Von Trotta é directora emblemática da corrente do Novo cine alemán da década do 70, desde a cal xurdiron importantes figuras como Fassbinder, Schlöndorff, Werner Herzog e Wim Wenders. Mostrou un cine consistente que posúe unha visión particular e crítica da muller alemá e da súa complexa inserción na historia do século XX.
Os seus traballos, nos seus principios, foron catalogados polos críticos como "feministas". Realizou retratos acabados onde as mulleres expoñen a súa diversidade social e os individuos son explicados desde un interesante sentido histórico desde o cal, o presente non se pode desvincular do seu pasado.
Recibiu distincións internacionais como o León de Ouro do Festival Internacional de Cine de Venecia por Die bleierne Zeit e o Premio David di Donatello da Academia de Cine Italiano á mellor película europea para Rosenstrasse. Filmografía
Forget About Nick (2017)
Die abhandene Welt (2015)
Hannah Arendt (2012)
Vision – Aus dem Leben der Hildegard von Bingen (2009)
Ich bin die Andere (2006)
Rosenstrasse (2003)
Das Versprechen (1994)
Zeit des Zorns (1993)
Die Rückkehr (1990)
Felix (1988)
Fürchten und Lieben (1987)
Rosa Luxemburg (1986)
Heller Wahn (1983)
Die bleierne Zeit (1981)
Schwestern oder die Balance des Glücks (1979)
Das zweite Erwachen der Christa Klages (1978)
Die verlorene Ehre der Katharina Blum (1975) Literatura
Gero von Boehm. Margarethe von Trotta. 24 de agosto de 2003. Entrevista en Begegnungen. Menschenbilder aus drei Jahrzehnten. Collection Rolf Heyne, Múnic 2012, ISBN 978-3-89910-443-1, p. 426–434
Thilo Wydra. Margarethe von Trotta – Filmen, um zu überleben. Henschel, Berlin 2000, ISBN 3-89487-359-0.
Thilo Wydra. Rosenstraße. Die Geschichte. Die Hintergründe. Die Regisseurin. Nicolai, Berlin 2003, ISBN 3-89479-086-5.
Dinara Maglakelidze. "Entrevista con Margarethe von Trotta. En: Nationale Identitäten in den westdeutschen und georgischen Autorenfilmen, VDM Verlag, Dr. Müller, 2008, ISBN 978-3-8364-9006-1, p. 232-239
Renate Möhrmann. Frauen erobern sich einen neuen Artikulationsort: den Film. En: Hiltrud Gnüg e Renate Möhrmann (eds. ) Frauenliteraturgeschichte. Schreibende Frauen vom Mittelalter bis zur Gegenwart. J. B. Metzlersche Verlagsbuchhandlung Stuttgart 1985, ISBN 3476005852, p. 434–452, insbesondere p. 449.
Margarida Àlvarez i Àlvarez

Margarida Àlvarez i Àlvarez, nada na provincia de Lugo en 1948, é unha profesora e política catalá de orixe galega. Traxectoria
Estabelecida en Cataluña, traballou como profesora de matemáticas na educación secundaria, e dende 1983 como funcionaria en Servizos de Inspección da Consellería de Educación da Generalitat. En 1995 ensinou castelán e catalán para inmigrantes. De 1997 a 1999 coordinou a integración educativa de nenos de familias de inmigrantes ou con risco de marxinación social e cultural. Entre 1996 e 1999 foi a representante do Departamento de Educación da Generalitat de Catalunya no Programa para a Prevención e o Coidado da SIDA.
A finais de 1999 foi nomeada presidenta do Instituto catalán da Muller, malia a oposición do PSC, que alegaba a súa militancia na UDC, un partido que non salientou nunca polas súas accións en defensa dos dereitos da muller. En 2001, pediu á empresa Renault a retirada dun anuncio considerado sexista.
Cando en decembro de 2002 anunciou a súa substitución no cargo por Joana Ortega i Alemany, culpou publicamente da súa dimisión a Josep Antoni Duran i Lleida, aínda que manifestou que continuaría militando en Unió Democràtica de Catalunya.
Margarita

Este artigo trata sobre un mineral. Para a flor véxase o artigo Margarida. Para a bebida véxase Margarita (cóctel) A margarita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo filosilicatos, e dentro deles pertence ás micas fráxiles. É un hidroxisilicato de calcio e aluminio. Como todas as micas fráxiles, na súa fórmula os ións maioritarios son os de carga dobre (neste caso Ca2+). Rara vez se observan os seus cristais, máis ben ten aspecto de agregado de láminas de cor rosa clara.
Provén do grego margarite, que significa perla, polo seu aspecto. Sinónimos moi pouco usados son: corundelita e emerilita. Ambiente de formación
Aparece en rochas metamórficas, asociado ao metamorfismo rexional, principalmente en lousas cloríticas e micasquistos. Nestas rochas, fórmase como produto de alteración de corindón, andalucita e outros minerais do aluminio.
Minerais normalmente asociados á margarita nestes depósitos de xistos son estaurolita e turmalina. Tamén é común encontrala en depósitos de esmeril. Localización, extracción e uso
Atópanse agregados grandes de cor rosa nos Estados Unidos, así como en depósitos de esmeril de Naxos (Grecia) e Esmirna (Turquía). En España encóntranse na serra de Guadarrama.
Non se utiliza industrialmente, só ten interese científico e colecnionístico.
Margarita Salas

Margarita Salas Falgueras, nada en Caneiru (Valdés) o 30 de novembro de 1938 e finada en Madrid o 7 de novembro de 2019, foi unha bioquímica asturiana. Traxectoria
Licenciada en Ciencias Químicas pola Universidade Complutense de Madrid, publicou máis de 200 traballos científicos. Foi discípula de Severo Ochoa, co que traballou nos Estados Unidos, despois de facelo con Alberto Sols en Madrid. Casada co tamén científico Eladio Viñuela, xuntos encargáronse de impulsar a investigación española no campo da bioquímica e da bioloxía molecular.
Pertenceu a varias das máis prestixiosas sociedades e institutos científicos nacionais e internacionais, colaborando e sendo membro do consello editorial de importantes publicacións científicas. Obtivo diferentes galardóns, sendo nomeada "Investigadora Europea" en 1999 pola UNESCO, e recibiu o premio Xaime I de investigación en 1994. Foi directora do Instituto de España (1995-2003), organismo que agrupa á totalidade das Reais Academias Españolas.
Investigou no Centro de Bioloxía Molecular "Severo Ochoa", centro de investigación mixto do CSIC e da Universidade Autónoma de Madrid, traballou dende finais dos 1960 co virus bacteriófago Phi29, que infecta unha bacteria non patóxena, Bacillus subtilis, de grande utilidade na investigación en biotecnoloxía.
Foi membro da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais (dende 1988) e presidenta da Fundación Severo Ochoa. O 4 de xuño de 2003 tomou posesión da cadeira i da Real Academia Española, sendo a primeira muller científica en ingresar nesta institución.
En maio de 2007 foi nomeada membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos, sendo a primeira muller española da institución.
En xullo de 2008, polo Real Decreto 1175/2008, BOE do 12 de xullo, o rei Xoán Carlos I nomeouna Marquesa de Canero.
No 2019, con máis de 80 anos, seguía a traballar diariamente como investigadora no laboratorio.
No 2022 o Ministerio de Ciencia e Innovación publicou as bases da primeira convocatoria dos Premios Nacionales de Investigación para Jóvenes, entre eles o Premio Nacional Margarita Salas, na área de bioloxía. Premios destacados
1994 Premio Rey Jaime I de Investigación.
1999 Premio Nacional de Investigación Santiago Ramón y Cajal.
2000 Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia
2005 Medalla de Ouro ó Mérito no Traballo.
2016 Medalla Echegaray (Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais) Foi a primeira muller en recibila.
Margarita Stolbizer

Margarita Stolbizer, nada en Morón, Buenos Aires o 17 de marzo de 1955, é unha política e avogada arxentina, que foi candidata presidencial nas eleccións de 2015. Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Morón. Foi secretaria xeral do Colexio de Avogados da súa localidade natal e membro da Xunta de Goberno da Federación Arxentina de Colexios de Avogados (FACA). Comezou a súa militancia política nas mocidades da Unión Cívica Radical e foi directora de acción social do concello de Morón desde 1983 ata 1985, ano no que entrou no consistorio como concelleira, nas listas da UCR. En 1997 presentouse a deputada nacional resultando elixida, nesa época frmaba parte da Corrente de Opinión Nacional, unha corrente interna da UCR liderada por Federico Storani.
Nas eleccións de 2003 foi candidata a gobernadora da provincia de Buenos Aires pola UCR, logrando o cuarto lugar co 8, 97% dos votos (530538 votos).
En 2007 integrou un grupo de dirixentes radicais que pretendían que a UCR apoiase a candidatura presidencial de Elisa Carrió, ex-afiliada radical, nas eleccións dese ano. Esa postura quedou en minoría, a UCR apoiou a candidatura de Roberto Lavagna, como consecuencia o sector liderado por Stolbizer separouse do partido, entrando na Coalición Cívica, que a designou como a candidata a gobernadora da provincia de Buenos Aires. Asemade, o grupo organizouse como un partido político novo, baixo a denominación de Xeración para un Encontro Nacional (XENE). Nas eleccións obtivo o segundo lugar cun millón cen mil votos (16. 6%), tras de Daniel Scioli, da Fronte para a Vitoria (48, 1%).
Volveu presentar candidatura a gobernadora da Provincia de Buenos Aires nas eleccións de 2011 pola Fronte Ampla Progresista, situándose en terceiro lugar cun 11, 68% dos votos, por baixo de Francisco De Narváez (15, 87%) e de Daniel Scioli (55, 06%). Nas eleccións lexislativas de 2013 formou parte da Fronte Progresista, Cívica e Social, encabezando a lista de deputados nacionais. Nas primarias de 2013 obtivo o terceiro lugar cun 11, 10% dos votos, por tras de Martín Insaurralde (29, 60%) e Sergio Massa (35, 10%).
O 9 de maio de 2014 asumiu a presidencia do seu partido por dous anos, presentando a súa candidatura á presidencia arxentina pola Fronte Progresistas.
Margherita Hack

Margherita Hack, nada en Florencia o 12 de xuño de 1922 e finada en Trieste o 29 de xuño de 2013, foi unha astrofísica, divulgadora científica e activista italiana. Traxectoria
O seu pai Robert Hack, era un contador de orixe suíza e de relixión protestante. A súa nai, María Luisa Pogessi, toscana, era católica e graduada da academia de belas artes e, miniaturista na galería dos Uffizi. Ambos foron membros da Sociedade Teosófica italiana, da que Robert chegou a ser presidente.
Despois de completar os seus estudos (aínda que non realizou os exames debido á segunda guerra mundial) no Liceo Classico "Galileo" en Florencia, graduouse en Física en 1945 cunha cualificación de 101/110 cunha tese de Astrofísica das Cefeidas, realizada no Observatorio de Arcetri da Universidade de Florencia, durante a dirección de Giorgio Abetti, quen se convertería para ela nun modelo científico, docente e de xerencia dun centro de investigación científica.
Na súa mocidade foi campioa en salto de altura e salto de lonxitude. En febreiro de 1944 casou con Aldo De Rosa na igrexa de San Leonardo de Arcetri.
Morreu o 29 de xuño de 2013, á idade de noventa e uns anos no hospital de Cattinara en Trieste, no que foi hospitalizada por problemas cardíacos; desde había uns dous anos presentaba problemas respiratorios e de motricidad. Actividade científica
Foi profesora titular de astronomía na Universidade de Trieste desde 1964 até o 1 de novembro de 1992, ano da súa xubilación. Foi a primeira muller italiana en dirixir o Observatorio Astronómico de Trieste; desde 1964 até 1987, levándoo a obter renome internacional.
Membro de importantes sociedades de física e astronomía, Margherita Hack tamén foi directora do Departamento de Astronomía da Universidade de Trieste desde 1985 até 1991 e desde 1994 até 1997. Foi membro da Accademia Nazionale dei Lincei (socia nacional da clase de ciencias físicas, matemáticas e naturais; segunda categoría: astronomía, xeodesia, xeofísica e aplicacións; sección A: Astronomía e aplicacións). Traballou para numerosos observatorios estadounidenses, europeos e estatais por longo tempo como membro do grupo de traballo da Axencia Espacial Europea e da NASA. En Italia, despois dunha intensa actividade de fomento, logrou que a comunidade astronómica italiana expandise a súa actividade mediante o uso de varios satélites, alcanzando así un nivel de renome internacional.
Publicou numerosos artigos orixinais en revistas internacionais, así como libros, tamén populares a nivel universitario. Recibiu os premios Targa Giuseppe Piazzi (1994) e premio internacional Cortina Ulisse (1995) polas súas investigacións científicas.
En 1978 fundou a revista bimensual L'Astronomia cuxo primeiro número saíu en novembro de 1979; posteriormente xunto a Corrado Lamberti, dirixiu a revista de divulgación científica e de cultura astronómica Lle Stelle''. Recoñecementos
27 de maio de 1998, Medalla de Ouro da Orde Italiana do Mérito na Cultura e as Artes.
28 de maio de 2012, Dama Gran Cruz da Orde ao Mérito da República Italiana. .
Marguerite Abouet

Marguerite Abouet, nada en Abidjan en 1971, é unha escritora de banda deseñada marfilesa, coñecida pola súa serie de novelas gráficas Aya of Yopougon. Traxectoria
Abouet naceu en Costa do Marfil e aos 12 anos ela e o seu irmán mudáronse a Francia co seu at the age of 12 she and her brother moved to France with their great uncle. Posteriormente pasou a vivir en Romainville, suburbio de París, co seu marido, o ilustrador Clément Oubrerie (que ilustrou as súas ideas gráficas).
Traballou como asistente legal en París mentres traballaba na súa primeira novela gráfica, Aya of Yopougon. Abouet tentara escribir novelas para xente nova, mais renunciou pola frustración que percibía polas limitacións que esixían no xénero os editores. Finalmente, deixou o seu traballo para concentrarse na escritura a tempo completo. . Aya of Yopougon
Aya of Yopougon foi a primeira obra que publicou Abouet. Tamén foi o seu primeiro traballo nas novelas gráficas, ademais dun traballo en colaboración co seu marino, que en Aya of Yopougon realizou o seu traballo como ilustrador de novelas gráficas. Ela viuse influída a realizar unha novela gráfica por Marjane Satrapi, autora de Persépole. Tamén xurdiu do seu desexo de amosar unha África centrada en temas diferentes á guerra e á fame. As súas personaxes asisten ao colexio, traballan, fan plans para o futuro e vense en leas cotiás en Costa do Marfil igual que ocorre en calquera outro lugar. A historia foi adaptada nun filme adaptado codirixido por Abouet.
Abouet nega que Aya of Yopougon sexa autobiográfico, agás no sentido de que amosa unha Costa do Marfil familiar para ela. As personaxes están baseadas en xente que coñeceu durante a súa vida, mais as situacións son ficticias.
Aya of Yopougon foi considerado un éxito, especialmente para unha autora novel. Gañou o premio á mellor opera prima no Festival de Angoulê de 2006 e vendeu máis de 200000 exemplares en Francia. Abouet tamén convenceu ao seu editor francés para vender copias máis baratas de tapa blanda en Costa do Marfil. Obras
Aya de Yopougon, debuxos de Clément Oubrerie (2005)
Akissi, debuxos de Mathieu Sapin (2010)
Délices d'Afrique (libro de cociña), con Agnès Maupré (2012)
Bienvenue, debuxos de Singeon (2012)
Essi dans la forêt des monstres, debuxos de Catherine Blancard-Parmentier (2017)
Commissaire Kouamé, debuxos de Donatien Mary (2017)
Terre gâtée, guión de Marguerite Abouet e Charli Beleteau, debuxos de Christian De Metter (2018)
Marguerite Pindling

Marguerite Pindling McKenzie, nada en Andros Sur o 26 de xuño de 1932, é unha política bahamesa, que foi Gobernadora Xeral da Mancomunidade das Bahamas dende 2014 a 2019 Foi a segunda muller Gobernadora Xeral do país despois de Ivy Dumont. Traxectoria
Marguerite McKenzie é filla de Reuben e Viola McKenzie e naceu en Andros Sur o 26 de xuño de 1932. Trasladouse a Nassau en 1946 para vivir coa súa irmá e asistiu ó Western Senior School. Converteuse en asistenta do fotógrafo Stanley Toogood. Pouco despois, coñeceu a Lynden Pindling, quen sería primeiro ministro das Bahamas dende 1969 até 1992. A parella casou o 5 de maio de 1956 e permaneceron casados até a morte del o 26 de agosto de 2000. A parella tivo catro fillos.
O 7 de xullo de 2014 foi anunciada como nova Gobernadora Xeral das Bahamas, sucedendo a Arthur Foulkes, e tomou posesión do cargo ó día seguinte. O seu mandato coincidiu cos dos primeiros ministros Perry Christie e Hubert Minnis.
En xuño de 2019 anunciouse que sería substituída por Cornelius A. Smith, que xurou o cargo o 28 dese mes.
Maria Angela Cassol

Maria Angela Cassol, nada en Nettuno, Roma, o 27 de outubro de 1956, é unha medallista e deseñadora de moedas italiana, vinculada ao Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato. Traxectoria
En 1976 acadou unha diplomatura en Artes Aplicadas, sección de Arte Metálica e Xoiaría, no Instituto Estatal de Arte de Anzio, Roma, e en 1981 graduouse en escultura na Academia de Belas Artes de Roma, onde foi alumna do escultor Emilio Greco. Logo complementou a súa formación durante tres na Escola de Arte da Medalla do Instituto Poligráfico e Ceca do Estado, institución na que desde 1987 exerce como gravadora. Obra
Entre os seus traballos hai varias moedas circulantes destacadas, como é o caso do anverso os 20 céntimos de euro italianos cuñados a partir de 2002, dedicada á obra de Umberto Boccioni Forme uniche della continuità nello spazio ("Formas únicas de continuidade no espazo"). Cassol tamén é autora da moeda de 2 euros de Italia de 2019 dedicada a Leonardo da Vinci, e de máis dunha vintena de moedas conmemorativas italianas, tanto do sistema da lira como do do euro.
Ademais das moedas italianas, tamén están entre os seus deseños diversas moedas circulantes e conmemorativas da serie do euro emitidas polo Vaticano e por San Marino, e cuñadas na ceca pública italiana.
Maria Bethânia

Maria Bethânia Viana Teles Veloso, máis coñecida como Maria Bethânia, nada en Santo Amaro da Purificação, Baía, o 18 de xuño de 1946, é unha cantante brasileira. Traxectoria
Carreira
Ten a marca de ser a segunda artista feminina en vendas de discos do Brasil, sendo a maior da MPB, con 26 millóns de copias. Atende polo alcume de Abella raíña por causa do primeiro verso da música que dá nome ao LP Mel de 1979.
Familia
É tía do músico Moreno Veloso e irmá de Caetano Veloso, quen lle compuxo cancións como "Tá combinado" e "Reconvexo", e con quen cantou en dueto.
Maria Branyas Morera

Maria Branyas Morera, nada en San Francisco, California o 4 de marzo de 1907, e finada en Olot o 20 de agosto de 2024, foi unha supercentenaria hispano-estadounidense. Foi a persoa viva rexistrada máis lonxeva do mundo dende o 17 de xaneiro de 2023, tras o falecemento da monxa francesa Lucile Randon e en España dende o 22 de decembro de 2019, data do falecemento de Josefa Santos González, así como a persoa española máis lonxeva de todos os tempos e a última persoa viva nada en 1907.
En contexto histórico, Maria xa tiña 5 anos recentemente cumpridos cando se produciu o naufraxio do Titanic en 1912, foi contemporánea de 6 monarcas británicos, dende Eduardo VII a Carlos III, 10 papas católicos, ambas as guerras mundiais e dúas pandemias globais. Foi a persoa de maior idade no mundo en contraer coronavirus e sobrevivir á doenza, a cal a afectou de maneira asintomática.
Maria Carmela Colaneri

Maria Carmela Colaneri, nada en Roma o 10 de febreiro de 1963, é unha gravadora, medallista e deseñadora de moedas italiana. Traxectoria
Maria Carmela Colaneri cursou estudos de medallística na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado.
Logo do seu período formativo entrou a formar parte do cadro de gravadores do Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, onde comezou a deseñar e gravar medallas e moedas dun xeito profesional. Obra
Colaneri é autora dun bo número de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, cuñadas non só para Italia senón tamén para a Cidade do Vaticano e a República de San Marino.
Entre as súas obras máis populares está o anverso nacional italiano da moeda de dous euros que reproduce o retrato de Dante Alighieri pintado por Rafael.
É de destacar tamén a súa moeda de 500 liras conmemorativa —non circulante— sobre a "flora e fauna de Italia", que foi galardoada co premio á mellor moeda do ano 1992.
Maria Clara Eimmart

Maria Clara Eimmart, tamén coñecida como María Eimmart, nada o 27 de maio de 1676 en Núremberg e finada o 29 de outubro de 1707 na mesma localidade, foi unha astrónoma e debuxante alemá, filla e axudante de Georg Christoph Eimmart. Traxectoria
Maria Clara Eimmart, naceu en 1676 en Núremberg, onde seu pai era pintor, gravador, e astrónomo afeccionado. O pai, que gastaba todos os seus ingresos na compra de instrumentos astronómicos e construíu un observatorio privado en Núremberg, na muralla de cidade, era un observador dilixente e publicou os seus resultados en varias memorias e transaccións de sociedades científicas. O avó de María, Georg Christoph Eimmart o Vello, era tamén gravador e pintor de retratos, bodegóns, paisaxes, e temas históricos. Do seu pai, Maria Clara Eimmart aprendeu francés, latín, matemáticas e debuxo, así como a astronomía. Grazas á súa extensa educación nas belas artes e en ciencia, especializouse en ilustracións botánicas e astronómicas, nas que destacou pola súa habilidade para crear esbozos precisos. Era tamén unha gravadora moi capaz e traballou como asistente do seu pai. Creou numerosas ilustracións do sol e da lúa, ademais de flores, paxaros, estatuas antigas, e retratos de mulleres, aínda que a maioría das súas obras perdéronse.
En 1706, María Eimmart casou con Johann Heinrich Muller, alumno e sucesor do seu pai. Eimmart asistiu ao seu marido nas clases de Física que impartía no ximnasio de Núremberg. O seu matrimonio consolidou a posición de Einmart no observatorio. A paixón familiar pola astronomía influíu a Muller, que se converteu á súa vez nun afeccionado dedicado e chegou a profesor en Altorf, onde puxo en uso os seus dotes para o debuxo co fin de describir cometas, manchas solares, e montañas lunares, sempre coa axuda da súa muller. A parella tivo contactos cos irmáns Rost, novelistas e astrónomos e con Wurtzelbauer e Doppelmayer, un historiador de astronomía. Maria Clara Eimmart morreu de parto en 1707. Ilustracións astronómicas
Eimmart é coñecida especialmente polas súas ilustracións astronómicas exactas. Entre 1693 e 1698, Eimmart realizou máis de 350 debuxos das fases da lúa. Esta colección de debuxos, realizados en papel azul a partir de observacións por un telescopio, denominouse Micrographia stellarum fases lunae ultra 300. Doou doce deles ao conde Marsili, un colaborador científico do seu pai, e dez consérvanse en Boloña, xunto con tres estudos máis pequenos en papel marrón. As ilustracións de Eimmart serviron de base para un novo mapa lunar.
En 1706, Eimmart tamén ilustrou a eclipse total que tivo lugar ese ano. Schiebinger menciona que segundo algunhas fontes, Eimmart publicou en 1701 Ichnographia nova contemplationum de sole baixo o nome do seu pai, pero non hai indicios firmes de que fose realmente o seu traballo. Galería
Maria Elena Boschi

Maria Elena Boschi, nada o 24 de xaneiro de 1981 en Montevarchi, é unha avogada e política italiana do Partido Democrático.
Foi elixida deputada en 2013. En 21 de febreiro de 2014 foi nomeada ministra das Reformas Constitucionais.
Maria Lea Pedini Angelini

Maria Lea Pedini Angelini, nada en San Marino o 15 de xullo de 1954, é unha política e diplomática sanmarinense. Pertence ao Partido Demócrata Cristián Sanmarinense. Traxectoria
Licenciouse na Facultade de Letras e Filosofía da Universidade de Boloña en 1976, cunha tese sobre a museografía na tradición dos canteiros de San Marino. En abril de 1981 converteuse na primeira muller en acceder ao cargo de Capitán Rexente de San Marino, xunto a Gastone Pasolini.
Desde 1983 até 2006 foi directora da Oficina de Asuntos Culturais e de Información, no Departamento de Asuntos Exteriores. Máis tarde converteuse en directora do Departamento de Asuntos Europeos.
Desde 1995 é embaixadora de San Marino en Suecia.
En 1998 recibiu do entón Presidente de Italia Óscar Luigi Scalfaro a Orde do Mérito da República Italiana.
En 2005 atopábase entre os socios que refundaron a Sociedade Dante Alighieri en San Marino, que fora disolta en 1974.
Cara a 2007 foi directora xeral do Departamento de Asuntos Exteriores e máis tarde foi embaixadora.
En 2016, 35 anos despois do seu nomeamento, foi emitido na súa honra un selo de € 2, 55 por parte da Azienda Autonoma di Stato Filatelica e Numismatica. Recoñecementos
Cabaleiro da Orde ó Mérito da República Italiana, Italia, 3 de marzo de 1998. Condecorada polo presidente da república Óscar Luigi Scalfaro,
Maria Montessori

Maria Tecla Artemisia Montessori, nada o 31 de agosto de 1870 en Chiaravalle na (provincia de Ancona) e finada o 6 de maio de 1952, foi unha educadora, científica, médica, filósofa, feminista, e humanista italiana. Traxectoria
Montessori foi a primeira muller médica italiana na era moderna, e desde o seu posto dedicouse a tratar de educar os considerados ineducables na Roma do seu tempo e abriu a súa primeira escola, en Roma, o 6 de xaneiro de 1907.
O Método Montessori de educación que se derivou da súa experiencia, aplicouse con éxito os nenos e é moi popular en moitas partes do mundo. Sen importar as críticas ao seu método nos inicios das décadas de 1930-1940 o seu método educativo seguiuse aplicando e actualmente vive unha revitalización.
En 1907 Montessori estableceu a primeira Casa dei Bambini en Roma. Xa en 1913 houbera un intenso interese no seu método en Norteamérica, que máis tarde decreceu. (Nancy McCormick Rambusch reviviu o método en América, establecendo a Sociedade Americana Montessori (American Montessori Society en 1960). Montessori estivo exiliada desde 1936 nos Países Baixos e trasladouse á India por invitación da Sociedade Teosófica, durante a segunda guerra mundial viviu en Madrás e Karachi e abriu a súa propia escola Kodaikanal. Tras a guerra regresou ós Países Baixos, país no que actualmente está a sede da AMI ou Association Montessori Internationale. Morreu en Noordwijk aan Zee. O seu fillo Mario encabezou a A. M. I. ata a súa morte en 1982.
Maria do Rosário Pedreira

Maria do Rosário Pedreira, nada en Lisboa en 1959, é unha editora e escritora portuguesa. É responsábel editorial no grupo Leya. Traxectoria
En 1981 licenciouse en Lingua e Literatura Modernas, na variante de Estudos Franceses e Ingleses pola Universidade de Lisboa. Como editora, iniciou esta actividade na área dos libros de divulgación científica. Traballou en Edicions QuidNovi despois de pasar un tempo en Temas & Debates e Gradiva. Salientable narradora infantil e xuvenil, onde prima a transmisión de valores humanos e culturais, tamén se sitúa no xénero poético con títulos como A casa e o cheiro dos livros (1996); O canto do vento nos ciprestes (2001) ou Nenhum nome depois (2004). Para a autora, a casa pode considerarse como un mundo onde se contén todo o que perdura, sexa en forma de memoria ou de nostalxia. Vida persoal
Casou con Manuel Alberto Valente, director editorial nun grupo editorial rival (Porto Editora).
MariaDB

MariaDB é o nome dunha comunidade de desenvolvedores derivados da base de datos MySQL con licenza libre GNU GPL creada por Michael Widenius (fundador de MySQL) despois de ser mercado MySQL por Oracle.
O sistema ten dous motores de almacenamento novos: Aria, que substitúe a MyISAM e XtraDB que substitúe a InnoDB. MariaDB mantén unha alta compatibilidade con MySQL xa que ten as mesmas ordes, interfaces, APIs e bibliotecas. Sistema
MariaDB emprega os números de versión, ata 5. 5, seguindo a numeración de MySQL e as características son as mesmas.
MySQL tiña versión 5. 0 á que seguiu a 5. 5. MariaDB tivo versións 5. 1, 5. 2 e 5. 3. Esas versións foron introducindo algunhas características, pero non tódalas funcións dispoñibles en MySQL 5. 5.
Despois da versión 5. 5, os desenvolvedores de MariaDB decidiron empezar unha nova rama numerando como 10. Este troco fíxose para deixar máis claro que MariaDB (no futuro) non importará tódalas características de MySQL 5. 6 (porque algunhas delas non parecen ser o suficientemente estables para as normas de MariaDB).
Clientes
DBEdit — aplicación libre para a administración para MariaDB e outras bases de datos.
Navicat — series propietarias de aplicacións xestoras de bases de datos para Windows, Mac OS X e Linux.
MonYog e SQLYog — xestor gráfico de bases de datos, monitor e avisos.
HeidiSQL — cliente libre para MySQL en Windows. Incluído co paquete Windows MSI de MariaDB achegado coa versión.
APIs
node-mariasql — unha API para node. js pon en funcionamento MariaDB e non bloquea operacións (compatible con MySQL).
Aplicacións
As seguintes aplicacións teñen soporte oficial MariaDB: Drupal
Kajona
MediaWiki
phpMyAdmin
Plone
SaltOs
WordPress
Zend Framework Wikipedia en MariaDB
En 2012 Wikipedia comezou a migración das súas bases de datos MySQL a MariaDB.
Mariachi

Os grupos de mariachi ou mariachis son conxuntos musicais típicos de México. O A figura do mariachi é unha das iconas máis estendidas da cultura mexicana, gozando na actualidade de sona internacional. A música interpretada por mariachis é propia en México das festas públicas tales como o Día das Nais (o 10 de maio) ou o da Virxe da Guadalupe (o 12 de decembro), xuntanzas familiares, serenatas, aniversarios etcétera.
Entre os autores de cancións para mariachi máis importantes están José Alfredo Jiménez, Tomás Méndez, Manuel Esperón, ou Rubén Fuentes.
Mariam al-Asturlabi

Mariam al-Asturlabi ou Al-'Ijliyah bint al-'Ijli al-Asturlabi (en árabe: العجلية بنت العجلي الأسطرلابي), foi unha astrónoma e fabricante de astrolabios no norte de Alepo, na actual Siria. Traxectoria
Coñecida como al-'Ijli al-Asturlabi. Segundo Ibn al-Nadim, Mariam al-Asturlabi foi unha aprendiz (tilmīthah) de Muḥammad ibn ʿAbd Allah Nasṭūlus.
Mariam al-Asturlabi desenvolveu e fabricou astrolabios, un instrumento astronómico para a navegación, durante o século X. Traballou ao servizo de Sayf al-Dawla, emir de Alepo que gobernou entre 944 e 967.
O asteroide do cinto principal 7060 Al-'Ijliya, descuberto por Henry E. Holt no Observatorio Palomar en 1990, recibiu o seu nome.
Marian Suski

Marian Suski, nado en Kielce o 2 de novembro de 1905 e finado en Wrocław o 25 de decembro de 1993, foi un militar, enxeñeiro de comunicacións, profesor e tirador de esgrima polaco, gañador dunha medalla olímpica. Traxectoria
Estudou na Academia de Cadetes de Modlin (1920-1924) e despois na Academia Militar de Enxeñería de Varsovia, promovido a subtenente en 1926 do corpo de oficiais de transmisións. Ascendido a tenente en 1928, tras graduarse serviu no Rexemento de Radiotelegrafía de Varsovia. En 1929-1930 estudou na École Supérieure d'Electricité de París. En 1932 serviu no Instituto Militar de Investigación Técnica e desde 1934 levou o rango de capitán. No curso 1937/1938 pediu a dispensa no exército para completar os seus estudos en enxeñería eléctrica na Universidade Politécnica de Varsovia e realizar a súa tese baixo dirección do profesor Janusz Groszkowski sobre a modulación UHF.
Durante a defensa de Polonia que deu inicio á segunda guerra mundial estivo ao mando das comunicacións no durante o Sitio de Varsovia, polo que foi condecorado coa Cruz ao Valor. Despois da capituación foi enviado a un campo de prisioneiros de guerra, primeiro en Polonia e despois en Alemaña, realizando entre os oficiais prisioneiros cursos básicos de radiotelecomunicación, logrando construír clandestinamente un aparello de radio. Tras a súa liberación polos aliados serviu como xefe do obradoiro de reparación de radio en Italia no 2º Corpo do exército polaco leal ao goberno no exilio. Despois da guerra estableceuse en Dzierżoniów traballando na Fábrica Nacional de Radios, chegando a ser por algún tempo o seu director. En 1947 comezou a dar clases en Wrocław como profesor asociado no departamento de física na Universidade e na Politécnica e ao ano seguinte no departamento de radiotecnoloxía da Facultade de Enxeñería Mecánica e desde 1951 no recentemente creado departamento de comunicacións e desde 1954 foi catedrático de telecomunicacións. Durante as protestas de marzo de 1968 participou canda outros compañeiros como Zbigniew Żyszkowski nas manifestacións dos estudantes. Recibiu a medalla Pro Ecclesia et Pontifice de Xoán Paulo II. Carreira deportiva
Na década de 1930 foi un grandes tiradores polacos de espada e sabre. Participou nos Xogos Olímpicos de 1932 logrando a medalla de bronce en sabre por equipos, foi campión nacional de sabre en 1934 e espada 1938 e medallista de bronce nos Campionatos de Europa de 1934. Nos Xogos Olímpicos de 1936 estivo co equipo de sabre, quedando en cuarto lugar. Tras a guerra volveu á competición, logrando o campionato nacional en sabre en 1950 e foi xuíz internacional.
Mariana Enríquez

Mariana Enríquez, nada en Buenos Aires o 6 de decembro de 1973, é unha escritora, periodista e docente arxentina. Forma parte do grupo de escritores coñecido como "nova narrativa arxentina", do xénero de terror e alcumada por algúns como "a raíña do terror". Obra
Novelas
1995: Bajar es lo peor
2004: Cómo desaparecer completamente
2017: Este es el mar
2019: Nuestra parte de noche
Contos
2009: Los peligros de fumar en la cama
2010: Chicos que vuelven (conto individual)
2016: Las cosas que perdimos en el fuego
2019: Ese verano a oscuras (conto individual)
2024: Un lugar soleado para gente sombría
Outros
2003: Mitología celta
2007: Mitología egipcia
2013: Alguien camina sobre tu tumba. Mis viajes a cementerios
2014: La hermana menor. Un retrato de Silvina Ocampo
2020: El otro lado. Retratos, fetichismos, confesiones
2021: El año de la rata (con ilustracións de Dr. Alderete)
2023: Porque demasiado no es suficiente. Mi historia de amor con Suede.
Mariana Pineda

Mariana de Pineda y Muñoz, nada en Granada o 1 de setembro de 1804 e finada na mesma cidade o 26 de maio de 1831 foi unha heroína liberal española. Traxectoria
Pineda casou moi nova con Manuel Peralta Valte, oficial do exército liberal, mais enviuvou en 1822 con dous fillos. Trala morte do seu home, involucrouse moito nas causas liberais. En 1828 axudou á fuxida da prisión do capitán Fernando Álvarez de Sotomayor, coñecido liberal condenado a morte por tomar parte na insurrección do xeneral Rafael del Riego e curmán de Pineda.
Nun rexistro na súa casa en 1831 descubriuse unha bandeira co lema "Igualdade, Liberdade e Lei" e foi arrestada e acusada de conspiración. Tras un intento de fuxida fracasado foi detida no convento de Santa María Exipcíaca de Granada. Durante o proceso, o xuíz tratou que traizoase os seus cómplices a cambio de indulxencia, pero rexeitouno. Foi executada publicamente no garrote o 26 de maio. Legado
En 1925 o dramaturgo Federico García Lorca baseou a súa obra Mariana Pineda na súa historia, converténdoa en lenda. Entre 1965 e 1969 o compositor francés Louis Saguer (1907–1991) compuxo unha ópera sobre o caso. Foi estreada en Marsella en 1970 e recibiu o Grand Opera Prize de Mónaco ese mesmo ano.
O dramaturgo granadino José Martín Recuerda escribiu "Las arrecogías del Beaterio de Santa María Egipciaca" baseada na prisión de Mariana Pineda.
Unha sala da sede do Parlamento Europeo en Estrasburgo leva o seu nome.
Marianne Streiff

Marianne Streiff-Feller, nada o 17 de agosto de 1957 en Berna, é unha política suíza que foi presidenta desde o 4 de abril de 2014 ata o 19 de xuño de 2021 do Partido Evanxélico Suízo. Traxectoria
Estudou maxisterio e durante 33 anos foi profesora nun centro de formación profesional de Berna. En 2008 obtivo un diploma en xestión de relacións públicas na Universidade de Ciencias Aplicadas en Administración de Empresas de Zúric.
De 1991 até 1998 foi concelleira en Köniz, e de 1998 ata 2010 foi deputada no Gran Consello de Berna, presidindo o grupo parlamentario do PES. En 2004, e ata 2010, dirixiu o departamento de seguridade do goberno de Köniz. Entrou no Consello Nacional en 2010; vicepresidenta do PES desde ese ano ata que o 5 de abril de 2014 o partido elixiuna a súa presidenta.
Mariano Barbacid

Mariano Barbacid, nado en Madrid o 4 de outubro de 1949, é un destacado bioquímico e oncólogo español. Traxectoria
Entre as súas maiores achegas á ciencia cabería destacar que conseguiu illar un xene humano mutado capaz de causar cancro nunca antes illado: o oncoxene humano H-nivel (en carcinoma de vexiga). Este feito supuxo un incrible avance para o estudo do cancro en canto ás bases moleculares. O seu descubrimento foi publicado en Nature en 1982 nun artigo chamado A point mutation is responsible for the acquisition of transforming properties by the T24 human bladder-carcinoma oncogene. Nos meses seguintes continuou as investigacións sobre o seu descubrimento chegando a determinar que o devandito oncoxene era unha mutación dun alelo pertencente á familia Ras, e descubrindo o seu mecanismo de activación.
En 2003 demostrou que a encima CDK2, que se cría imprescindible na división celular, non se necesitaba para o inicio da replicación.
A súa formación académica completouse entre a Universidade Complutense de Madrid, onde estudou ciencias químicas, e Estados Unidos (1974), onde estivo como bolseiro e foi ascendendo até director do departamento de oncoloxía no Instituto Nacional do Cancro de Maryland. Anos máis tarde regresou a España para situarse á fronte do novo Centro Nacional de Investigacións Oncolóxicas (CNIO). Publicacións
Publicou traballos en revistas tan prestixiosas como Nature e Nature Genetics e entre os seus artigos máis citados cabería destacar os seguintes: A point mutation is responsible for the acquisition of transforming properties by the T24 Human Bladder-Carcinoma Oncogene (1982).
Direct mutagenesis of HA #NIVEL-1 oncogenes by N-Nitroso-N-Methylurea during initiation of mammary carcinogenesis in rats (1985).
Nivel xenes (1987).
The TRK proto-oncogene encodes a receptor for nerve growth-factor (1991).
trkC, a new member of the trk family of tyrosine protein-kinases, is a receptor for neutotrophin-3 (1991).
Genetic analysis of mammalian cyclin-dependent kinases and their inhibitors (2000).
Toll-like Receptor-4 (TLR4) Down-regulates MicroRNA-107, Increasing Macrophage Adhesion via Cyclin-dependent Kinase 6 (2011) Recoñecementos
A súa dedicada carreira á ciencia valeulle numerosos recoñecementos e renome entre os científicos españois máis ilustres. Recibiu gran cantidade de premios entre os que podemos destacar: o Distinguished Young Scientist Award (1983), o Premio Rei Juan Carlos I (1984), o Rhodes Memorial Award (1985), e o Charles-Rudolph-Brupbacher (2005).
Mariano Otero Castelao

Mariano Manuel Otero Castelao, nado en Rianxo cara a 1907 e finado na Coruña o 12 de febreiro de 1986, foi un político galego. Traxectoria
Era curmán de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Na Segunda República foi concelleiro en Rianxo en marzo de 1936. Ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Rianxo, pero logrou escapar do cárcere coa axuda dun falanxista amigo. Estivo fuxido até 1938, cando se presentou ao Gobernador civil de Pontevedra. Instalouse en Vigo, onde traballou como xastre e fixo amizade con Xosé Velo. En decembro de 1942 foi detido, sufriu malleiras e tiveron que extirparlle o bazo. Foi condenado a 3 anos de cadea, saíndo en liberdade vixiada aos 20 meses. En marzo de 1945 foi novamente detido acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Jesús Balboa López, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo, encartados na causa 94/45. Pasou despois un ano agochado con Xosé Velo en Moreiras, até que logrou pasar a Portugal, onde embarcou cara a Venezuela. Pertenceu a directiva do Lar Gallego. Retornou a Galicia. Foi expulsado de España en tres ocasións. En 1966 seguía vixente a orde de prohibición de entrada. Instalouse definitivamente en Vigo en 1970, pero ante a constante vixilancia da brigada político social, marchou para A Coruña, onde faleceu aos 76 anos. Vida persoal
Casou con Encarnación Fuentes Iglesias.
Maribolheras precárias

Maribolheras precárias, abreviado ás veces como MBP, é un grupo activista "queer" coruñés. Os seus compoñentes pretenden un xeito de entender a militancia dentro dos movementos antiglobalización, alternativos e de esquerda que defende que a reivindicación non impide o divertimento. Ademais de celebrar actos antimilitaristas e de liberación homosexual, organizan tamén os chamados maripicnics e Maribingos. Historia e características
Este colectivo forma unha rede intermitente nas súas actividades, activa e múltipla. No grupo coinciden performers, escultoras, DJs, oleiras, fotógrafas, deseñadoras e activistas que denuncian a homofobia, o monopolio do heterosexismo e a precariedade de maneira directa, festiva e radical, buscando un estilo de vida alternativo e espazos propios para o seu desenvolvemento.
En contraposición co movemento LGTB (gais, lesbianas, transexuais e bisexuais), non son un colectivo formalizado nin un grupo de presión, senón que buscan a intervención a través da arte e a sociedade, ó xeito dos inicios do ACT UP. A pesar de que omiten a vía da política oficial (incluíndo redes estatais de colectivos gais, de igualdade ou de política social), en cambio, si pode considerarse que teñen unha actuación política no sentido de que promoven unha denuncia da homofobia, defenden unicamente como lexítima a supervivencia individual e social e reivindican a diversidade. Publicacións
As + perralheiras é unha publicación gratuíta trimestral, que leva editados do número 0 ó 4[cando? ].