Farinxite

A farinxite é unha infección respiratoria caracterizada pola inflamación da parte posterior da garganta, chamada farinxe. Os síntomas máis evidentes son dor de gorxa e febre. Outros síntomas inclúen secreción nasal, tose, dor de cabeza e rouquido. Os síntomas adoitan manifestarse durante tres a cinco días. As complicacións poden incluír sinusite e otite media aguda.
A maioría dos casos son causados por unha infección viral. Aproximadamente o 25% dos casos en nenos e o 10% en adultos son causados pola bacteria Streptococcus pyogenes, unha infección que se denomina farinxite estreptocócica. Entre outras causas posibles pero pouco frecuentes están bacterias como a gonorrea, fungos, irritantes como o tabaco, alerxias e enfermidades de refluxo gastroesofáxico. En persoas con síntomas evidentes dunha infección viral, como un arrefriado, non se recomendan probas específicas. Noutros casos, recoméndase realizar unha proba rápida de antíxeno ou recoller un frotis para a súa análise. Entre outras afeccións que poden producir síntomas similares están a epiglotite, a tiroidite, o absceso retrofarínxeo e, ocasionalmente, as enfermidades cardiovasculares.
A dor pódese aliviar con medicamentos antiinflamatorios non esteroides como o ibuprofeno. A aplicación tópica de lidocaína tamén pode ser beneficiosa. As infeccións bacterianas adoitan tratarse con antibióticos como a penicilina ou a amoxicilina. Aínda non está claro se os corticosteroides son ou non beneficiosos na farinxite aguda máis aló posiblemente dos casos máis graves. A farinxite é a causa máis común de dor de garganta. Cada trimestre, preto do 7, 5% da poboación padece farinxite. De media, un adulto ten dor de garganta entre dúas e tres veces ao ano e un neno cinco veces ao ano. En calquera intervalo de tres meses, preto do 7, 5% da poboación mundial ten farinxite. Terminoloxía
O termo para doenza en galego ten variantes segundo o tipo de farinxite. No bUSCatermos aparecen os termos farinxite aguda, farinxite atrófica, farinxite crónica, farinxite flegmonosa e farinxite membranosa. Son os mesmos termos que aparecen no dicionario galego de termos médicos (Véxase o apartado "clasificación").
Etimoloxía
Farinxite provén da palabra grega farinxe "φάρυγξ" (transliterado como "phárynx"), e do sufixo -ite, que significa "inflamación". Polo tanto, "farinxite" significa literalmente "inflamación da garganta". Signos e síntomas
Os signos e síntomas son moi variables xa que dependen do axente infeccioso causante e das defensas inmunitarias do paciente. Se na maioría dos casos só hai unha "irritación da gorxa" con ardor, como ocorre nos casos que acompañan a un arrefriado.
Cando a infección é causada polo virus de Epstein-Barr, as adenopatías ocupan un lugar destacado, así como a febre e a debilidade xeral.
A febre e a dor ao tragar teñen un lugar destacado con algunhas adenopatías cando o axente causante é o temible Streptococcus pyogenes
Cando acompaña o sarampelo, os signos e síntomas son os da enfermidade principal. Causas
A enfermidade transmítese por vía oral, a través da saliva que as persoas expulsan ao falar, visible ou non (gotas de Pfludge), tose, estornudar ou bicarse. O período de incubación é variable e depende do xerme infeccioso pero pode oscilar entre 2-3 e 5-8 días.
infeccións virais
A causa máis frecuente son as infeccións por virus (do 40 ao 80% dos casos) e poden ser causadas por varios virus: Adenovirus que se caracterizan por un inicio agudo e van acompañados de glándulas inflamadas.
Virus da gripe que causan a gripe común
Rinovirus, causa frecuente de arrefriados leves
O virus de Epstein-Barr que tamén causa mononucleose infecciosa, ou con menos frecuencia
O virus do herpes simple, que tamén causa úlceras bucais
Os coronavirus, o virus respiratorio sincitial e o virus da parainfluenza son causas frecuentes de infeccións respiratorias en nenos pequenos.
Raramente é causado polo virus do sarampelo nas zonas endémicas.
infeccións bacterianas
Entre o 15 e o 30% son causados por estreptococos beta-hemolíticos do grupo A como Streptococcus pyogenes. A farinxite estreptocócica pode causar complicacións graves como febre reumática e incluso endocardite bacteriana
Outras bacterias menos comúns inclúen Haemophilus influenzae, Bordetella pertussis (que causa tose ferina), Bacillus anthracis (que causa ántrax), Chlamydophila pneumoniae, Corynebacterium diphtheriae (que causa difteria), Neisseria gonorhicomoniae e pneumonia gonorrhorea (que causan difteria). Diagnóstico
Hai que temer dúas situacións, unha bacteriana, causada por Streptococcus pyogenes, a outra viral, mononucleose infecciosa, polas complicacións que pode provocar.
O diagnóstico baséase na anamnese e na exploración física do paciente, apoiada en probas de laboratorio. O hemograma é esencial para distinguir entre infección bacteriana: leucocitose (aumento dos glóbulos brancos) con neutrofilia (aumento do número de neutrófilos) ou, no caso dunha infección viral, leucocitose con linfocitose (aumento dos linfocitos) ou monocitose (aumento do número de monocitos) no caso de mononucleose infecciosa. En caso de dúbida, debe facerse unha recollida de pus cun hisopo e a análise microscópica con ou sen incubación dános o resultado.
Clasificación
A farinxite pode clasificarse dependendo de varios criterios, como a duración, a gravidade, a localización e as características do tecido afectado:
Segundo a duración:
Farinxite aguda: esta é unha inflamación aguda da farinxe que pode variar en gravidade e síntomas dependendo da virulencia do microorganismo infectante e das defensas inmunitarias do individuo. Os tipos de farinxite aguda inclúen a catarral, purulenta ou ulcerativa.
Farinxite crónica: é unha inflamación prolongada da farinxe. É case sempre catarral, pero pode ter un aspecto hipertrófico (ampliado debido ao crecemento anormal do tecido) ou atrófico (reducido en tamaño debido á perda de tecido).
Segundo a localización:
Nasofarinxite: Inflamación que afecta principalmente á nasofarinxe, a parte da farinxe que se conecta coa cavidade nasal. É común no arrefriado común.
Amígdala-farinxite ou tonsilo-farinxite: É a forma máis común de farinxite, na que tamén se ven afectadas as amígdalas ou tonsilas palatinas. A amigdalite ou tonsilite non é máis que unha farinxite cunha infección predominante das amígdalas.
Segundo as características do tecido afectado:
Farinxite atrófica: Esta é unha forma de farinxite crónica na que a mucosa e os tecidos glandulares da farinxe se atrofian ou se reducen en tamaño.
Farinxite flegmonosa: Esta é unha forma grave de farinxite purulenta aguda que se estende aos tecidos circundantes da farinxe.
Farinxite membranosa: Esta é unha forma de farinxite na que se forma unha membrana ou revestimento na farinxe, a miúdo debido a unha infección bacteriana como a difteria. Tratamento
Ademais dos coidados desinfectantes con gárgaras, están indicados analxésicos e antipiréticos para todo tipo de farinxite. O tratamento con antibióticos non é efectivo na farinxite viral, pero debe usarse xa que a infección bacteriana pode solaparse cunha infección que foi inicialmente viral; non obstante, antes de calquera tratamento con antibióticos, débese tomar un hisopo do exudado para o cultivo e a identificación do axente causante. Dado que a infección por Streptococcus pyogenes é a máis temible, polas complicacións xa enumeradas, debe utilizarse un antibiótico ao que esta bacteria sexa sensible, como a penicilina ou a eritromicina nos casos de alerxia á penicilina.