proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Historia dos Ánxeles

A historia urbana dos Ánxeles comeza despois de que nela vivan durante millares de anos tribos amerindias. En 1542 o portugués João Rodrigues Cabrilho localiza a baía dos Ánxeles. En 1771 chega unha misión española da orde Franciscana. Os Ánxeles é fundada en 1781 por 44 poboadores de California.
Foi parte de España, despois de México, e ao final dos Estados Unidos. Historia
Cando en 1769, o grupo de exploradores españois ao mando de Gaspar de Portolá e cos franciscanos Junípero Serra e Juan Crespi, otearon dende o outeiro que na actualidade é o Elysian Park, o río que aos seus pés discorría cara ao sur, puxéronlle por nome El Río de Nuestra Señora La Reina de los Ángeles de Porciúncula en memoria da pequena ermida homónima as aforas de Asís, na localidade de Santa María degli Angeli, onde San Francisco iniciou a súa regra. Inda que Crespi recomendou a beira oeste do río para fundar unha misión non foi ata 1781 que o rei Carlos III ordenou a construción no lugar dun asentamento. O gobernador de California, Felipe de Neve, elabora a planta e manda traer de Sonora (México) 44 poboadores (11 familias). O catro de setembro aséntanse no lugar que chaman El Pueblo de Nuestra Señora Reina de los Ángeles sobre el Río Porciuncula.
Entre 1815, data dunha grande inundación, e 1835 prodúcese a deterioración e gradual abandono da antiga aldea e o seu desprazamento cara aos terreos contiguos do sur, arredor da actual Praza coa igrexa e a rúa Olvera.
En 1821, México independízase de España e no 1847, trala guerra USA-México, California tórnase parte dos Estados Unidos. En 1850 Os Ánxeles adquire o título de cidade inda que segue a ser unha vila de 1. 610 habitantes. E pouco máis vai continuar sendo ata polo menos 1880, con dous desenvolvementos en cuadrícula ó norte e ó sur da vila: o do sur (suroeste exactamente) converterase no centro (downtown) da cidade futura.
A partir dese momento, o descubrimento de petróleo e principalmente o desenvolvemento do ferrocarril, fará crecer a retícula urbana ata facer no século XX dos Ánxeles unha das grandes metrópoles do planeta e sen dúbida unha das máis extensas (1880, 11. 200h; 1890, 50. 400; 1900, 102. 500; 1910, 319. 200; 1920, 576. 700; 1930, 1238048).
Historia ecclesiastica gentis Anglorum

Historia ecclesiastica gentis Anglorum (en galego: Historia eclesiástica do pobo inglés) é unha obra en latín de Beda sobre a historia da Igrexa en Inglaterra, e de Inglaterra en xeral. O seu tema principal é o conflito entre o cristianismo latino e cristianismo céltico.
Esta obra é considerada unha das referencias orixinais máis importantes sobre a historia anglosaxoa. Considérase que foi completada no ano 731, cando Beda tiña aproximadamente 60 anos de idade.
Atópase dividido en cinco libros (ao redor de 400 páxinas), a Historia cobre a historia de Inglaterra, eclesiástica e política, da época de Xulio César á data da súa conclusión (731). Os primeiros vinte e un capítulos, tratan o período antes da misión de Agostiño, son compilados de escritores anteriores tales como Orosio, Xildas, Próspero de Aquitania, as cartas do papa Gregorio I, e outros, coa inserción de lendas e tradicións.
Despois de 596, úsanse fontes documentais, que Beda se esforzou en obter a través de toda Inglaterra e de Roma, así como testemuños orais, os cales empregou coa súa característica consideración crítica.
A Historia, como outros textos históricos do seu período, posúe un nivel de obxectividade máis baixo cós textos históricos modernos. A Historia é unha combinación de feitos, lenda e literatura. Por exemplo, Beda tomouse a liberdade de elaborar citas ficticias de xente que non foron os seus contemporáneos.
Historia natural

A definición do termo Historia natural (derivado do latín naturalis historia) é problemática, porque diversas disciplinas abórdana de maneira diferente. Moitas destas concepcións inclúen o estudo dos seres viventes (por exemplo, a bioloxía, incluíndo botánica, zooloxía e ecoloxía); outras concepcións estenden o termo ao campo da paleontoloxía e a bioquímica, así como á xeoloxía, astronomía, e a física. Concepto
O camiño da observación e da descrición sistemática da natureza comeza xa na Antigüidade greco-romana con Teofrasto, Antigonios de Karystos e Plinio o Vello, continuada na Idade Media sobre todo polos árabes e difundida e ampliada no Renacemento europeo. Máis tarde, moitos científicos traballaron neste campo e a historia natural dividiuse en numerosas especialidades. Pero aínda hoxe moitos considérana unha disciplina paraugas que acubilla a moitas ciencias especializadas.
O termo historia natural comezou a utilizarse en occidente para designar no século XVI os libros que describían os obxectos da natureza. No século seguinte, e máis aínda no século XVIII, a expresión servía para designar o estudo dos obxectos observábeis, tanto en astronomía, como en botánica, en zooloxía ou en xeoloxía. Nesta época, ao especialista en historia natural denominábase naturalista.
Para moitos científicos, especialmente no mundo de fala inglesa, a historia natural é a investigación científica de plantas e animais, pero inclinándose máis cara ás observacións máis que cara a métodos de estudo experimentais, comprendendo máis publicacións en revistas de información que en publicacións académicas (revistas científicas). Sociedades de historia natural
O termo historia natural forma parte, na actualidade, do nome de moitas asociacións nacionais, rexionais e locais que se encargan do rexistro de mamíferos, aves, réptiles, anfibios, invertebrados, e plantas. Adoitan incluír seccións dedicadas ao rexistro da vida microscópica e a xeoloxía. Como exemplo podemos citar a Siociedade Galega de Historia Natural, a Sociedade Española de Historia Natural, a London Natural History Society etc.
Tamén forma parte do nome de moitas intitucións, como o Museo de Historia Natural de Londres, o Museo Nacional de Historia Natural (que forma parte do Instituto Smithsoniano) de Washington, ou o Museo Americano de Historia Natural de Nova York (que tamén publica unha revista chamada Natural History) etc.
Historia século a século

Antes de Cristo
Época Clásica
século V a. de C. - século IV a. de C. - século III a. de C. - século II a de C. - século I a. de C. Despois de Cristo
Época Clásica (cont. )
Século I - Século II - Século III - Século IV
Idade Media
Século V - Século VI - Século VII - Século VIII - Século IX - Século X - Século XI - Século XII - Século XIII - Século XIV
Idade Moderna
Século XV - Século XVI - Século XVII
Idade Contemporánea
Século XVIII - Século XIX
Actualidade
Século XX - Século XXI Outros
Efeméride
Historia ano a ano
Século
Historicismo

O historicismo é unha tendencia filosófica, inspirada nas ideas de Benedetto Croce e Leopold von Ranke, que considera toda a realidade como o produto dun devir histórico. Concibe ao ser esencialmente como un devir, un proceso temporal, que non pode ser captado pola razón. Concibe o devir como historia e utiliza máis a ciencia do espírito.
Segundo o historicismo, a filosofía é un complemento da historia. A súa tarefa consiste en levar a cabo unha teoría da historia. Esta proponse efectuar unha exploración sistemática dos feitos históricos. Os feitos políticos, científicos, técnicos, artísticos, relixiosos etc. , poden ser considerados feitos históricos porque teñen importancia para a vida do home.
Historische Sprachforschung

Historische Sprachforschung (HS) ("Investigación lingüística histórica") é unha revista alemá de lingüística histórica indoeuropea, fundada en 1852 por Adalbert Kuhn. O nome actual é recente: anteriormente a revista chamábase Zeitschrift für vergleichende Sprachforschung (Revista de lingüística comparativa) ou, máis simplemente, Kuhn's Zeitschrift (KZ). A denominación actual foi introducida en 1988 (en ocasión do volume n° 101). Pola súa antigüidade é a segunda revista de lingüística aínda activa, e substituíu os Beiträge zur vergleichenden Sprachforschung ("Contribucións de lingüística comparativa") ou Kuhn-Schleichlers Beiträge (KSB; 1852-74) e os Beiträge zur Kunde der indogermanischen Sprachen ("Contribucións de indoeuropeística") ou Bezzenbergers Beiträge (BB; 1877-1906).
Actualmente o director responsábel é Martin Kümmel (Universidade de Jena), e a editorial Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen. Normalmente saen dous números por ano.
Histérese

A histérese é un comportamento dun sistema que non reacciona directamente ás forzas aplicadas, senón que sofre un atraso, función da súa historia previa. Histérese magnética
A histérese con respecto ao magnetismo que presentan en diferente medida os materiais. Está relacionado coa saturación, o punto a partir do cal a indución ou densidade de fluxo B deixa de aumentar coa intensidade de campo magnético H. Cando o campo magnético aplicado nun material for aumentado até a saturación e en seguida for diminuído, a densidade de fluxo B non diminúe tan rapidamente canto o campo H. Desa forma cando H chega a cero, aínda existe unha densidade de fluxo remanescente, Br. Para que B chegue a cero, é necesario aplicar un campo negativo, chamado de forza coercitiva. Se H continuar aumentando no sentido negativo, o material é magnetizado con polaridade oposta. Dese modo, a magnetización inicialmente será fácil, até cando se aproxima da saturación, pasando a ser difícil. A redución do campo novamente a cero, deixa unha densidade de fluxo remanescente, -Br, e para reducir B a cero débese aplicar unha forza coercitiva no sentido positivo. Aumentando-se mais aínda o campo o material fica novamente saturado, coa polaridade inicial.
Este fenómeno que causa o atraso entre densidade de fluxo e campo magnético é chamado de histérese magnética, en canto que o ciclo trazado pola curva de magnetización é chamado de ciclo de histérese. Exemplo de histérese con metais
Cando o ferro non está magnetizando, seus dominios magnéticos están dispostos de maneira aleatoria. Porén, ao aplicar unha forza magnetizante, os dominios se aliñan co campo aplicado. Se invertermos o sentido do campo, os dominios tamén inverterán a súa orientación. Nun transformador, o campo magnético muda de sentido sendo moitas veces por segundo, de acordo co sinal alternado aplicado. E o mesmo ocorre cos dominios do material do núcleo. Ao inverter a súa orientación, os dominios precisan superar o atrito e a inercia. Ao facer iso, disipan unha certa cantidade de potencia na forma de calor, que é chamada de perda por histérese (en grego: "falta, penuria").
En determinados materiais, a perda por histérese é moi grande. O ferro doce é un exemplo. Xa no aceiro, ese tipo de perda é menor. Por iso, e transformadores utilizase un tipo de liga especial de Ferro-silicio, que presenta unha perda por histérese reducida. Ese tipo de problema tamén aumenta xunto coa frecuencia do sinal. Un transformador que presenta baixa perda nas frecuencias menores, pode ter unha grande perda por histérese ao ser usado con sinais de frecuencias máis altas.
A histérese prodúcese debido a que se gasta enerxía para inverter os dipolos durante unha mudanza de campo electromagnético.
Hit Man: Asasino por casualidade

Hit Man: Asasino por casualidade (en inglés: Hit Man) é un filme estadounidense de 2023 producido e dirixido por Richard Linklater, quen escribiu o guión xunto a Glen Powell. O filme está protagonizado por Powell, Adria Arjona, Austin Amelio, Retta e Sanjay Rao. Conta a historia dun policía encuberto de Nova Orleáns que se fai pasar por un sicario fiable mentres intenta salvar unha muller necesitada. A premisa básica baséase na historia real dun profesor universitario que traballou para a policía de Houston a finais dos anos 80 e 90 como un sicario falso, como se describe nun artigo da revista de 2001 por Skip Hollandsworth.
Hit Man: Asasino por casualidade estreouse na 80ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia o 5 de setembro de 2023. Estreouse en cinemas selectos dos Estados Unidos o 24 de maio de 2024, antes do seu debut en streaming por Netflix o 7 de xuño, con grande éxito da crítica. Estreouse en Amazon Prime Video o 27 de agosto de 2024 con versión dobrada e subtitulada en galego. Personaxes
Glen Powell como Gary Johnson
Adria Arjona como Madison Figueroa Masters
Austin Amelio como Jasper
Retta como Claudette
Sanjay Rao como Phil
Molly Bernard como Alicia
Evan Holtzman como Ray
Hiten

Hiten (nomeada así por un anxo budista), previamente denominado MUSES A, foi unha sonda lugar da axencia xaponesa ISAS (máis tarde integrada na actual JAXA) lanzada o 25 de xaneiro de 1990 mediante un foguete M-3SII desde o Centro Espacial de Uchinoura. Características
Hiten foi unha sonda deseñada para facer probas de tecnoloxías asociadas coa exploración lunar e planetaria e sobrevoar a Lúa varias veces. A sonda levaba un subsatélite denominado Hagoromo (nomeado así polo velo que vestía o anxo Hiten) que foi soltado na veciñanza da Lúa. Hiten foi situado nunha órbita terrestre altamente elíptica que a facía sobrevoar a Lúa.
Os obxectivos principais da misión foron probar o control da traxectoria da sonda mediante asistencias gravitacionais, inserir o subsatélite en órbita lunar, probar a navegación óptica nun satélite estabilizado mediante xiro, probar a tolerancia a fallos do ordenador de a bordo e da telemetría, experimentar coa aerofreada para chegar a órbitas próximas á Lúa e detectar e medir a velocidade e masa dos micrometeoroides. Adicionalmente probouse a inserir a Hiten nos puntos lagranianos L4 e L5 do sistema Terra-Lúa, logo a inserila en órbita lunar e máis tarde a estrelala contra a superficie da Lúa. Hiten foi a primeira sonda lunar lanzada polo Xapón.
Hiten tiña forma de cilindro de 1, 4 m de diámetro e 0, 8 m de alto, con Hagoromo situado nun dos extremos. A masa do satélite, incluído propelente, era de 143 kg e a alimentación eléctrica era proporcionada polas células solares que recubrían as paredes do cilindro, dando ata 110 vatios de potencia, que podían almacenarse na batería de a bordo. A sonda estabilizábase mediante xiro, a entre 10 e 20, 5 r. p. m. O control de actitude e a propulsión da nave corrían a cargo de oito propulsores de 23 N de impulso e catro de 3 N alimentados por hidracina. As comunicacións tiñan lugar grazas a un conxunto de antenas de media ganancia que transmitían tanto en banda X como en banda S.
Hiten foi estrelada intencionadamente na superficie lunar o 10 de abril de 1993.
Hitoyoshi

Hitoyoshi (人吉市, ひとよしし, Hitoyoshi-shi) é un concello da prefectura de Kumamoto no Xapón. Localización e características
Está situado no centro-sur da illa de Kyūshū e ao sur da prefectura. A súa superficie é de 210, 49 km², a poboación é de 35. 853 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 170 h/km².
O concello de Hitoyoshi limita cos de Kuma, Yamae, Sagara, Nishiki (que son da prefectura de Kumamoto); de Ebino (que é da prefectura de Miyazaki); e Isa (este último é da prefectura de Kagoshima).
Hitsat

Hitsat (acrónimo de Hokkaido Institute of Technology Satellite), denominado tamén como HIT-SAT, foi un satélite artificial do Instituto de Tecnoloxía de Hokkaido lanzado o 22 de setembro de 2006 mediante un foguete M-5 desde o Centro Espacial de Uchinoura xunto con outros satélites, como o observatorio solar Hinode. Características
Hitsat foi un nanosatélite de tan só 2, 7 kg de masa destinado a probar novas tecnoloxías e a servir como estación de radioficionado. Tiña forma de cubo de 12 cm e lado e levaba un transmisor de 100 mW de potencia co que emitía en 437, 275 MHz e 437, 425 MHz, recibindo ordes desde terra en 145, 980 MHz. A alimentación eléctrica do satélite era proporcionada polas células solares que recubrían o seu exterior e que alimentaban unha batería de ións de litio.
Hitsat foi inxectado nunha órbita inicial de 667 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 98, 3 graos e un período de 94 minutos. Reentrou na atmosfera o 18 de xuño de 2008.
Hixiene

A hixiene é o conxunto de coñecementos e técnicas que deben aplicar os individuos para o control dos factores que exercen ou poden exercer efectos nocivos sobre a súa saúde. A hixiene persoal é o concepto básico do aseo, limpeza e coidado do noso corpo.
Os seus obxectivos son mellorar a saúde, conservala e previr as enfermidades.
O día 5 de maio foi declarado pola OMS como o Día Mundial da Hixiene das Mans. O lema para a campaña 2022 foi "Únete á Seguridade da Atención Sanitaria. Limpa as mans". Etimoloxía
Hixiene procede de Hixía, a deusa grega da curación. Conceptos
Enténdese como hixiene: 1. Limpeza, aseo de lugares ou persoas.
2. Hábitos que favorecen a saúde.
3. Parte da medicina, orientada a favorecer hábitos saudables, en prevención de enfermidades.
4. Recoñecemento, avaliación e control daqueles factores e tensións ambientais que xorden no lugar de traballo e que poden provocar enfermidades, quebrantos de saúde, quebrantos de benestar, incomodidade e ineficacia dos traballadores e os cidadáns.
5. A hixiene persoal é a parte da medicina que trata dos medios en que o home debe vivir e da forma de modificalos no sentido máis favorábel para o seu desenvolvemento.
Hixía (mitoloxía)

Na mitoloxía grega, Hixía (en grego antigo Υγιεία Jai-Yia ou Υγεία Hygeía, ‘saúde’), filla de Asclepio e Lampecia, irmá de Telésforo, Yaso e Panacea, era a deusa da curación, a limpeza e a sanidade (posteriormente, tamén da lúa), mentres que o seu pai estaba relacionado coa medicina. Do seu nome provén a palabra «hixiene». O seu equivalente na mitoloxía romana é Salus.
Adquiriu significado propio ao redor do século V a. C. , pois até entón era un epíteto máis de Atenea.
Aínda que Hixía fora obxecto dun culto local desde polo menos o século VII a. C. , non empezou a ser coñecida fóra deste ata que o Oráculo de Delfos a recoñeceu tras as pragas que devastaron Atenas entre os anos 429 e 427 a. C. e Roma no 293 a. C. Os seus templos principais estaban en Epidauro, Corinto, Cos e Pérgamo.
Pausanias sinalou que no asclepión de Titane en Sición (fundado por Alexanor, neto de Asclepio) as estatuas de Hixía se cubrían con cabelos de mulleres e pezas de vestir babilónicas. Segundo algunhas inscricións, estas mesmas ofrendas eran realizadas en Paros.
Arifrón de Sición, un artista sicionio do século IV a. C. , escribiu un famoso himno en honra de Hixía. Existe, tamén, un himno órfico dedicado á deusa. Artistas como Escopas, Briaxis e Timoteo, entre outros, esculpiron estatuas da deusa.
Era representada frecuentemente como unha muller nova de pé, coroada cunha rama de loureiro, vestida cunha túnica lixeira e alimentando unha gran serpe enroscada ao redor do seu corpo que bebía dunha copa que portaba Hixía. Estes atributos foron adoptados máis tarde pola deusa da curación galo-romana, Sirona. Ás veces era acompañada polo seu irmán, Telésforo.
Hoax

Coñécense como hoax ou loiada as historias falsas aparecidas na rede, xa veñan por correo electrónico, da lectura de sitios web ou de redes sociais. Consisten por exemplo en chamamentos dramáticos de cuño sentimental ou relixioso, supostas campañas filantrópicas, humanitarias ou de socorro persoal ou mesmo falsos virus que ameazan destruír, contaminar ou formatar o disco ríxido do computador.
Hoc hic mysterium fidei firmiter profitemur

Hoc hic mysterium fidei firmiter profitemur é o lema latino que aparece no escudo da cidade de Lugo. Tivo orixe no escudo do Reino de Galicia. Características
A súa tradución literal é "Aquí confesamos firmemente este misterio da fe", e alude ao feito de estar o Santo Sacramento exposto ininterrompidamente no altar da catedral lucense, feito excepcional ademais de privilexiado que posúe xa dende a Idade Media ata a actualidade e que lle valeu a Lugo o sobrenome da Cidade do Sacramento.
O propio lema foi trasladado dende o escudo do reino de Galicia, onde aparece en representacións gráficas a partir do século XVII.
Hodge M. Malek

Hodge Mehdi Malek, nado en Londres o 11 de xullo de 1959, é un xurista e numismático británico. Traxectoria
Hodge Malek cursou estudos de Dereito, dos que se diplomou na Universidade Sorbona de París en 1978. En 1981 acadou o mestrado en Xurisprudencia na Universidade de Oxford e un ano máis tarde o trítulo de Bachelor en Dereito Civil na mesma universidade. É avogado desde 1983 e membro do Colexio de Avogados das Illas Virxes Britránicas. A súa experiencia como avogado céntrase no dereito comercial internacional.
Paralelamente ao seu labor como xurista, Malek é un estudoso da numismática do mundo islámico, e centra as súas investigacións e as súas publicacións na economía monetaria e na moeda dos Abásidas e dos árabe-sasánidas. Vida persoal
En 1986, Malek casou con Inez Dies Vegelin Van Claebergen, con quen tivo tres fillos. Recoñecementos
(1997): Premio Samir Shamma, da Royal Numismatic Society, de Londres. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por Hodge Malek en materia numismática. (2004). The Dābūyid Ispahbads and early 'Abbāsid governors of Tabaristān: history and numismatics. Special Publications. Royal Numismatic Society, Londres. ISBN 9780901405838
(2019). Arab-Sasanian Numismatics and History during the Early Islamic Period in Iran and Iraq. 2 vols. Special Publications. Royal Numismatic Society, Londres. ISBN 978-0-90140-594-4
Hodonimia

A hodonimia (do grego ὁδός hodós, "camiño" + ὄνομα ónoma, "nome") é unha rama da onomástica que se refire aos topónimos que consisten no nome da vía de comunicación, tanto natural coma artificial, que os caracteriza. Hodónimos recoñecibles
A Estrada
Vao
Hondarribia
Ford, Oxford, Frankfurt
Collado Villalba
El Paso
Algúns topónimos referentes a construcións humanas poden considerarse tamén hodónimos, como Ponte e A Ponte, por exemplo. Deste nome derivan outros hodónimos como As Pontes de García Rodríguez, Ponteceso, Pontecesures, A Ponte Maceira, A Ponte Ulla, Ponteareas, Ponte Caldelas, Pontedeume, Pontedeva, A Pontenova ou Pontevedra. Os nomes das rúas
Por hodonimia tamén se entende o estudo dos nomes que se dá ás rúas e calquera tipo de vía nos núcleos de poboación, como avenidas, prazas, calellas, ruelas, paseos, bulevares, roldas, glorietas, e mesmo parques urbanos e xardíns públicos.
Hodoyoshi 1

Hodoyoshi 1 é un satélite artificial xaponés lanzado o 6 de novembro de 2014 mediante un foguete Dnepr desde Dombarovskiy. Características
Hodoyoshi 1 é un satélite de obervación terrestre experimental deseñado pola Universidade de Tokyo. Pertence a unha serie de satélites experimentais para o estudo da Terra e foi construído por Axelspace xunto con NESTRA. O seu sistema óptico ten unha resolución de 6, 7 m e está equipado con CCD para observar nas bandas espectrais do azul, o verde, o vermello e o infravermello próximo.
Hodoyoshi 2

Hodoyoshi 2, máis coñecido como RISESat, é un satélite artificial xaponés lanzado o 18 de xaneiro de 2019 mediante un foguete Epsilon desde o Centro Espacial de Kagoshima. Características
Hodoyoshi 2 é un satélite de obervación terrestre experimental deseñado pola Universidade de Tokyo e construído polo consorcio RISESat. Pertence a un conxunto de satélites experimentais para o estudo da Terra deseñados pola Universidade de Toquio. Hodoyoshi 2 leva a bordo oito instrumentos científicos cunha masa total de 10 kg desenvolvidos por Suecia, a República Checa, Hungría, Taiwán, Vietnam, os Estados Unidos e Alemaña.
Hodoyoshi 3

Hodoyoshi 3 é un satélite artificial xaponés lanzado o 19 de xuño de 2014 xunto con Hodoyoshi 4 mediante un foguete Dnepr desde Dombarovskiy. Características
Hodoyoshi 3 forma parte dun conxunto de satélites experimentais de obervación terrestre deseñados pola Universidade de Tokyo. Foi construído por NESTRA e ten unha masa de 58 kg. O seu sistema óptico ten unha resolución de 40 m, estabilízase nos tres eixos e o seu panel solar xera unha potencia de 100 W. Leva a bordo tamén un sistema de propulsión alimentado con peróxido de hidróxeno, un sistema de comunicacións baseado no concepto de almacenar e reenviar e unha carga promocionada consistente nunha figura de Hello Kitty apuntada cunha cámara coa Terra de fondo.
Hodoyoshi 4

Hodoyoshi 4 é un satélite artificial xaponés lanzado o 19 de xuño de 2014 xunto con Hodoyoshi 3 mediante un foguete Dnepr desde Dombarovskiy. Características
Hodoyoshi 4 forma parte dun conxunto de satélites experimentais de obervación terrestre deseñados pola Universidade de Tokyo. Foi construído por NESTRA e ten unha masa de 64 kg. O seu sistema óptico ten unha resolución de 5 m, estabilízase nos tres eixos e o seu panel solar xera unha potencia de 100 W. Leva a bordo tamén un sistema de propulsión iónica e un sistema de comunicacións baseado no concepto de almacenar e reenviar.
Hodómetro

Un hodómetro (do grego ὁδός hodós 'camiño' e μέτρον métron 'medida') é un dispositivo que indica a distancia percorrida nunha viaxe por un vehículo.
O primeiro hodómetro do que se ten noticia describiuno no século I a. C. o arquitecto romano Vitrubio na súa obra De Architectura. Características
Os hodómetros mecánicos xeralmente están constituídos por unha serie de rodas que mostran os números por unha xaneliña. No caso dos automóbiles adoitan vir conxuntamente co velocímetro. Poden ter totais (quilómetros desde que se fabricou), parciais (desde a última vez que se puxo en cero) ou ambos.
Os vehículos fabricados actualmente teñen hodómetros electrónicos, que permiten manipular o valor dos totais por unha simple reprogramación. Nalgúns lugares utilízanse hodómetros electrónicos de precisión dixital para medir distancias nun servizo de transporte, por seren máis exactos e máis visíbeis; tamén se empregan tacógrafos que rexistran graficamente os datos. Algúns destes hodómetros permiten manter unha lista das distintas veces que se puxo en cero (ou as viaxes realizadas) para control.
Hoje Eu Quero Voltar Sozinho

Hoje Eu Quero Voltar Sozinho é un filme brasileiro de 2014 dirixido, escrito e co-producido por Daniel Ribeiro. Baséase na curtametraxe de 2010 Eu Não Quero Voltar Sozinho. Está protagonizado por Ghilherme Lobo, Fabio Audi e Tess Amorim, que retoman os mesmos papeis que interpretaron na curtametraxe.
O filme gañou dous premios na 64ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín; o premio FIPRESCI ó mellor filme na sección Panorama e o Premio Teddy ó mellor filme de temática LGBT. Foi escollido como candidato do Brasil ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
A historia xira arredor de Leonardo, un estudante cego de ensino medio que está a loitar pola súa independencia. Personaxes
Ghilherme Lobo como Leonardo
Fábio Audi como Gabriel
Tess Amorim como Giovana
Eucir de Souza como Carlos
Isabela Guasco como Karina
Selma Egrei como Maria
Júlio Machado como Profesor
Naruna Costa como Profesora
Lúcia Romano como Laura
Victor Filgueiras como Guilherme
Pablo Carvalho como Fabio
Holanda (tecido)

Co nome de holanda coñécese un tecido fino, de fibras naturais, xeralmente de liño, pero hoxe tamén imitado con algodón, utilizado sobre todo para fabricar camisas, camisóns, sabas e outros produtos. Historia
Moi utilizado nos últimos séculos, toma o seu nome do país homónimo, dado que este era o principal centro de comercio da Europa do século XVII, especialmente en canto a tecidos, especias e produtos exóticos.
É un tecido que era moi apreciado pola súa caída e suavidade, polo que de querer contar cun produto de alta cualidade podía chegar a ser moi custoso. É por iso polo que era un signo de distinción das clases máis podentes.
Holanda Meridional

Holanda Meridional é unha das doce provincias que conforman o Reino dos Países Baixos. Igual que as demais provincias, está gobernada por un comisionado designado polo monarca e unha cámara lexislativa elixida mediante sufraxio universal.
As cidades máis importantes de Holanda meridional son Rotterdam, A Haia, Zoetermeer, Dordrecht e Leiden.
Hold My Hand (canción de Michael Jackson e Akon)

"Hold My Hand" é un dúo entre Michael Jackson e Akon, incluído no álbum póstumo de Jackson Michael. A canción foi gravada orixinalmente por Akon e Jackson no 2008. Acadou o Top 20 en países como Alemaña, Canadá, Nova Zelandia e o Reino Unido.
Holger Nielsen

Holger Louis Nielsen, nado en Copenhague o 18 de decembro de 1866 e finado en Hellerup o 26 de xaneiro de 1955, foi un militar, profesor de ximnasia, atleta, tirador de esgrima e tirador deportivo danés, gañador de tres medallas olímpicas e creador das primeiras normas escritas do balonmán. Traxectoria
Nielsen pretendía estudar medicina pero non puido por razóns económicas e acabou entrando na Escola Militar (Hærens elevskole) en 1881 ao que lle aseguraba un posto como suboficial no exército, ao remate dos seus estudos en 1884 foi transferido a artillaría como sarxento e admitido na Escola de Ximnasia do exército (Hærens Gymnastikskole), onde practicou intensivamente esgrima. En 1887 a Hærens elevskole admitiuno como profesor de educación física, pasou despois dous anos na Academia Sorø tamén como profesor de educación física, tras os cales volveu á Escola Militar e en 1891 ascendeu a tenente. De 1891 a 1914 foi profesor de educación física da Ordrup Latin- og Realskole e despois superintendente da Statens Gymnastikinstitut, onde se formaban en educación física os profesores de primaria e tamén serviu como xuíz en moitas competicións de ximnasia. Foi un dos fundadores da Danmarks Gymnastik Forbund en 1899 e da Dansk Svømme og Livrednings Forbund en 1907. Nielsen inventou en 1932 un método para a resucitación de afogados, que recibiu o apoio das autoridades sanitarias danesas en 1951 empregándose no país e noutros sitios ata que se substituíu polo boca a boca a partir de 1958. Xogos Olímpicos
Nielsen foi un dos tres participantes daneses nos Xogos Olímpicos de 1896: competiu na proba de sabre de esgrima, onde derrotou o austríaco Adolf Schmal e o grego Georgios Latridis pero perdeu diante dos gregos Telemachos Karakalos e Ioannis Georgiadis. Ao final levou a medalla de bronce. E tamén participu en varias probas de tiro, foi quinto en pistola militar a 25 metros, gañou o bronce en pistola rápida a 25 metros, aínda que foi o último dos tres tiradores que remataron a competición. O seu mellor resultado foi segundo en pistola libre a 30 metros, tras do norteamericano Sumner Paine, logrando prata. Tamén competiu en lanzamento de disco. Balonmán
Nielsen comezou en 1898 a experimentar cun xogo de pelota que se practicaba coa man, xa que o patio da escola onde daba clases non era suficientemente grande como para xogar ao fútbol e o director do centro mandara non mandar a pelota con forza polo perigo de romper cristais. Por esta razón Nielsen desenvolveu un deporte para xogar coa man no canto de facelo co pé, e escribiu algunhas regras que publicou en 1906 no libro "Vejledning i håndbold". Á súa vez, e sen se coñeceren, desde 1897 Rasmus Nicolaj Ernst profesor dunha escola de Helsingør desenvolvera tamén un xogo semellante para os seus estudantes. Un dos primeiros partidos de balonmán en disputarse foino precisamente entre as escolas de Nielsen e Ernst en 1907, encontro que gañou a escola de Nielsen por 21-0
Holismo

Holismo (grego holos, todo) é a idea de que as propiedades dun sistema, xa sexa biolóxico, químico ou calquera outro, non poden ser determinadas nin explicadas só en base á suma dos seus compoñentes, senón que o sistema posúe propiedades emerxentes, propias, que o fan comportarse dun xeito distinto da suma das súas partes. A palabra foi acuñada por Jan Smuts, primeiro ministro da Suráfrica, no seu libro de 1926, Holism and Evolution, que así a definiu: "A tendencia da Natureza a formar, a través de evolución creativa, "todos" que son maiores do que a suma das súas partes". A palabra provén do grego holos, "totalidade".
É tamén chamado non reducionismo, por ser o oposto do reducionismo, implica unha visión sistémica. Podería verse tamén como o oposto do atomismo ou inclusive do materialismo. Ve o mundo como un todo integrado, como un organismo.
Aínda que ao longo da Historia se teña expresado por diversos pensadores, dunha forma ou doutra, o principio do holismo, o primeiro filósofo que o instituíu para a ciencia foi o francés Augusto Comte (1798-1857), ao afirmar a importancia do espírito de conxunto (ou de síntese) sobre o espírito de detalles (ou de análise) para unha comprensión adecuada da ciencia en si e do seu valor para o conxunto da existencia humana.
Holmio

O holmio é un elemento químico de símbolo Ho e número atómico 67. É un metal pertencente á serie dos lantánidos, que forman parte dos metais de transición. Foi descuberto en 1878 por Marc Delafontaine e Jacques-Louis Soret, e illado de forma independente por Per Teodor Cleve no mesmo ano. O seu nome deriva de Holmia, o nome latino de Estocolmo, a súa cidade natal. Historia
O holmio foi identificado en 1878 polos químicos suízos Marc Delafontaine e Jacques-Louis Soret, quen observaron unhas liñas espectrais pouco comúns mediante espectroscopia. Nomeárono inicialmente como "elemento X". No mesmo ano, o químico sueco Per Teodor Cleve conseguiu illar o elemento ao analizar mostras de óxido de erbio, identificando dúas substancias: unha verde, que chamou holmio, e outra rosa, o tulio. Propiedades
Propiedades físicas
O holmio é un metal brando, maleable e de cor prateada. Resiste relativamente ben á corrosión, aínda que oxídase lentamente ao contacto co aire. É un dos materiais máis magnéticos coñecidos.
Propiedades químicas
Reacciona lentamente coa auga, formando hidróxidos, pero reacciona máis rapidamente con ácidos, producindo compostos solubles. O óxido de holmio (*Ho₂O₃*) é un sólido amarelo claro. Aplicacións
O holmio emprégase en diversas áreas grazas ás súas propiedades únicas: Imáns: Utilízase en imáns permanentes debido á súa alta susceptibilidade magnética.
Reactores nucleares: Algúns compostos de holmio actúan como absorbentes de neutróns.
Láseres: O holmio é fundamental en certos tipos de láser médico para cirurxías de alta precisión.
Investigación científica: Utilízase en estudos sobre propiedades magnéticas avanzadas. Abundancia e obtención
O holmio atópase na natureza en minerais como a monacita, xeralmente xunto a outros lantánidos. Extráese mediante procesos químicos complexos. A súa abundancia relativa na codia terrestre é maior ca a de metais como a prata. Precaucións
O holmio considérase de baixa toxicidade, pero os seus compostos deben manipularse con coidado para evitar riscos, como a inhalación de po.
Holofilético

En taxonomía (a ciencia biolóxica da clasificación dos seres vivos), dise que un taxon é holofilético cando inclúe non só ao antepasado común dos seus membros, senón a todos os seus descendentes. Esta situación denomínase holofilia (do grego ὅλος hólos, "todo", "enteiro", e φυλή phylé, "tribo", "grupo de individuos"). Grupo holofilético é sinónimo de clado.
Todos os taxónomos rexeitan o uso de grupos polifiléticos na clasificación, pero aqueles que aproban o uso de grupos parafiléticos, consideran que tanto estes como os holofiléticos deben ser considerados monofiléticos.
Porén, outros especialistas, seguidores da escola cladista, consideran que só os grupos holofiléticos son realmente monofiléticos, e definen a monofilia en consecuencia. Así, propoñen o termo holofilético para substituír, de forma semanticamente correcta, ao termo monofilético en cladística (que difire do uso que se fai na sistemática evolutiva).
Porén, o termo holofilético non gañou unha ampla aceptación na comunidade científica probabelmente porque o termo monofilético úsase amplamente co mesmo significado.
Holonimia

Holonimia é unha noción semántica que se opón a meronimia, do mesmo xeito en que se opoñen o todo e a parte. Así, por exemplo, bicicleta é un holónimo mentres que pedal, aro e guiador son merónimos.
A diferenza da relación "hiperonimia / hiponimia", que tamén distingue dous conceptos de distinto nivel, a relación "holonimia / meronimia" non é tanto de inclusión conceptual canto de inclusión material. En efecto, na oposición "FLOR / Rosa, caravel, nardo", o hiperónimo (flor) é unha categoría máis abarcante que inclúe entre os seus membros á rosa, ao caravel e ao nardo, entre outras flores. En cambio, na oposición "casa / dormitorio, comedor, cociña", o holónimo nomea ao todo que inclúe materialmente (dormitorio, comedor etc. ).
Holotipo

En taxonomía denomínase holotipo, ou holótipo, a un espécime físico único (ou ilustración) dun organismo que se sabe que se usou cando a especie (o outro taxon de menor rango) se describiu formalmente. Segundo o Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica (ICZN), un holotipo é un dos diferentes "tipos portanome". No Código Internacional de Nomenclatura para Algas, Fungos e Plantas (ICZN), as definicións dos tipos son similares en intención, pero non idénticas en terminoloxía ou conceptos subxacentes. Por exemplo, o holotipo para a subespecie de bolboreta Plebejus idas longinus é un espécime conservado no Museo de Anatomía Comparada da Universidade de Harvard. Un holotipo non é necesariamente «típico» do seu taxon, aínda que idealmente debería selo. Ás veces, só un fragmento dun organismo é o holotipo, particularmente no caso de fósiles. Por exemplo, o holotipo de Pelorosaurus humerocristatus, un gran dinosaurio herbívoro do Xurásico temperán, é o óso fósil dunha pata conservado no Museo de Historia Natural de Londres. Incluso se posteriormente se encontra un espécime mellor, o holotipo non se substitúe.
Un isotipo, ou isótipo é un duplicado do holotipo, e moitas veces se fai para plantas, onde o holotipo e os isotipos son a miúdo partes da mesma planta individual ou mostras da mesma recolección.
Holoturina

As holoturinas son un grupo de saponinas triterpénicas (glicósidos), unhas toxinas extraídas de diferentes especies de cogombro de mar (en particular, do Parastichopus parvimensis), que se empregan en medicina contra a dor e doenzas musculares, estomacais e respiratorias. Estas substancias funcionan como defensa química e poden ser liberadas a través dos túbulos de Cuvier. Propiedades
Estudos in vitro e en animais sinalan que extractos ricos en holoturinas poden ter actividade antioxidante, antiinflamatoria e mesmo antitumoral. Porén, a evidencia clínica en humanos é moi limitada e non existen probas suficientes para apoiar usos médicos establecidos.
Unha tese universitaria de Michoacán recolle usos tradicionais de extractos de cogombro de mar e afirma que "o seu poder para eliminar a dor supera o da morfina". Porén, a obra atribúe esa afirmación a "Inf. Pers. Solís-Marín, 2007" e non achega referencias a estudos revisados por pares que a sosteñan. Non hai evidencias de que superen á morfina como analxésico nin que eliminen tumores canceríxenos. O seu estudo segue en fase experimental.
En China está documentado o consumo e o uso medicinal de cogombros de mar desde a época Ming e Qing. A forte demanda chinesa impulsou un amplo comercio no Indo-Pacífico, con centros como Makassar nos séculos XVII-XVIII. Toxicidade
As holoturinas teñen efectos hemolíticos e citotóxicos, podendo resultar irritantes en altas concentracións. En ratos, extractos de Holothuria atra non provocaron mortalidade a doses de até 2. 000 mg/kg, mais si alteracións hepáticas e renais en exposicións agudas e prolongadas.
Holoturina (molécula)

As holoturinas son un grupo de toxinas illadas orixinalmente da holoturia Actinopyga agassizii. Están contidas dentro de grupos de fíos pegañentos chamados túbulos cuvierianos que son expulsados pola holoturia como modo de autodefensa. As holoturinas pertencen á clase de compostos coñecidos como saponinas e son surfactantes aniónicos que poden causar a rotura dos glóbulos vermellos. As holoturinas poden ser tóxicas para os humanos se se inxiren en grandes cantidades. Farmacoloxía
Efectos nos nervios
Demostrouse que a holoturina ten un efecto bloqueador sobre os nervios en preparacións de nervio ciático de ra touro e nervio frénico de ratos, e a súa potencia pódese comparar coa da cocaína, a procaína e a fisostigmina. A diferenza doutros axentes bloqueadores mencionados, o efecto disruptor da holoturina parece ser bastante irreversible tras o lavado.
Noutro experimento con nervio ciático de ra, demostrouse que a holoturina A é capaz de destruír a excitabilidade eléctrica dun nodo de Ranvier xunto co material macromolecular basófilo que se atopa no citoplasma do nodo e nas súas proximidades. Noutro experimento con nervio frénico de rato, comprobouse que o efecto disruptor nervioso da holoturina A é evitable cando hai concentracións específicas de fisostigmina presentes.
Outros efectos
Descubriuse que a holoturina A e a holoturina A1, xunto con outras saponinas de cogombro de mar, reducen o aumento de peso en ratos. Melloran a tolerancia á glicosa, reducen os niveis de lípidos no sangue e no fígado e inhiben a absorción de lípidos no intestino. Tamén inhiben a actividade da lipase pancreática, diminúen o crecemento de adipocitos brancos, un factor que contribúe á obesidade, e estimulan a produción do receptor nuclear LXR-β e da proteína ABCA1. Estes achados suxiren a posibilidade de que as holoturinas e outras saponinas de holoturoideos se utilicen no desenvolvemento de fármacos contra a obesidade.
Demostrouse que as holoturinas teñen efectos antimelanoxénicos e antiengurras na pel humana ao inhibir a produción de melanina nas células Melan-A e promover a produción de coláxeno nos fibroblastos dérmicos humanos a través da vía ERK.
Holoxenómica

A holoxenómica é o estudo ómico de holoxenomas. Un holoxenoma é o conxunto completo de xenomas dun organismo ou nicho ecolóxico (o holobionte), incluíndo os microbios que o cohabitan, outras formas de vida e virus. Pode incluír xenomas da flora intestinal ou viral ligados ao xenoma humano ou animal para a investigación das interaccións hóspede-microbio. As estratexias holoxenómicas foron ata agora utilizadas para explicar a diversidade xenética nas comunidades microbianas das esponxas mariñas.
Holozoos

Os holozoos ou Holozoa son un grupo de organismos entre os que están incluídos os animais e os organismos unicelulares máis estreitamente emparentados con eles, pero que exclúe aos fungos. Holozoa é tamén un antigo nome que se lle daba a un xénero de tunicados, que hoxe se chama Distaplia.
Como Holozoa é un clado que inclúe todos os organismos que están máis estreitamente emparentados cos animais que cos fungos, algúns autores prefiren este grupo en vez de recoñecer grupos parafiléticos como os Choanozoa, que fundamentalmente consisten nos Holozoa menos os animais.
Quizais os holozoos máis coñecidos, ademais dos animais, son os coanoflaxelados, que lembran moito ás células con flaxelo e colar das esponxas chamadas coanocitos, polo que se teorizou que poderían estar relacionados coas esponxas xa no século XIX. Proterospongia é un exemplo de coanoflaxelado colonial cuxo estudo podería esclarecer a orixe das esponxas.
As afinidades doutros holozoos unicelulares só empezaron a recoñecerse na década de 1990.
Un grupo de especies principalmente parasitas chamado Icthyosporea ou Mesomycetozoea agrúpase ás veces con outras especies en Mesomycetozoa (nótese a diferenza na terminación). Os xéneros ameboideos Ministeria e Capsaspora poden xuntase no grupo denominado Filasterea pola estrutura dos seus pseudópodos filamentosos. Xunto cos coanoflaxelados, os filastereos poden estar tamén moi relacionados cos animais, e unha análise agrúpaos xuntos no clado Filozoa. Rexistro fósil
Os fósiles máis antigos dos holozoos son animais que datan do período Ediacárico, hai uns 600 millóns de anos (ver fauna de Ediacara). Cladograma
Un cladograma que ilustra a composición e relacións dos hoozoa é o seguinte:
Holter

O test de Holter é unha proba diagnóstica cardiolóxica baseada na monitorización ambulatoria continua do rexistro electrocardiográfico dunha persoa por un tempo de 24 ou 48 horas. A finalidade deste sistema, e as vantaxes que achega ao rexistro electrocardiográfico convencional, é que o Holter permite rexistrar as variacións ao longo do día da función cardiáca, así como as variacións co exercico e outros hábitos. É unha proba dinámica.
Foi denominada así na honra do biofísico Norman Holter, que estableceu as bases da monitorización cardíaca no ano 1949. Metodoloxía
Primeiro, colócanse uns eléctrodos no tórax que son conectados a un monitor de rexistro, o cal funciona mediante enerxía obtida dalgún tipo de batería. O aparello pódese levar no peto ou nalgún portador que non altere o normal funcionamento do mesmo, coma unha bolsa portable.
Mentres se empregue o monitor, este irá rexistrando a actividade eléctrica cardíaca e a persoa debe levar un rexistro diario das actividades que fai durante o período que dura o exame. Tras 24 horas desde o inicio do exame, a persoa debe devolver o monitor ao consultorio, laboratorio ou hospital onde se lle proporcionou o aparello. O cardiólogo observará entón os rexistros e poderá constatar se houbo algún tipo de ritmo cardíaco irregular durante todo ese tempo. Utilidade diagnóstica
Emprégase fundamentalmente no estudo das arritmias, da isquemia miocárdica e de extrasístole. Para efectuar esta proba, basicamente necesítanse eléctrodos, unha grabadora e un electrocardioanalizador. Os parámetros que rexistra son: Análise do ritmo cardíaco.
Análise do segmento ST.
Reconto e clasificación de cardiopatías.
Tamén é utilizado en casos nos que o médico realizou con anterioridade unha serie de probas diagnósticas previas sen obter ningún resultado concluínte.
Hombre al agua

Hombre al agua é un relato en lingua castelá de Gonzalo Torrente Ballester, publicado en 1987 por Ediciones Almarabu. Trama
Verán de 1968, durante a Primavera de Praga. Torrente Ballester vai en barco de Vigo a Nova York, logo de facer escala en Lisboa. Vai coa súa familia, e fai amizade co capitán, un home maior que adoita ter relacións pasaxeiras coas mulleres que navegan no buque, e con Mr. Morris, un profesor de Historia masón e bebedor que lle pregunta pola guerra civil española e polo xeneral Francisco Franco.
Falan de viaxes no tempo na literatura, como a obra A Connecticut yankee in King Arthur's court, de Mark Twain, e Mr. Morris, medio bébedo, acaba confesándolle que as viaxes no tempo existen, e que os estadounidenses están mandando cidadáns seus ao pasado para que sexan protagonistas da historia, comezando pola Declaración de Independencia dos Estados Unidos de América. O propósito é modificar a historia para conseguir un poder total; así, envían personaxes que adopten os roles de Cristovo Colón (para non teren a deshonra de seren descubertos por un europeo), Xesús Cristo ou Napoleón.
O relato remata de forma abrupta, con Mr. Morris caendo pola borda ao océano Atlántico. Narración e publicación
O libro está narrado en primeira persoa.
Amais de como texto independente, o relato apareceu en Ifigenia y otros cuentos (Ediciones Destino, 1987).
Hombre mirando al sudeste

Hombre mirando al sudeste é un filme arxentino de 1986 escrito e dirixido por Eliseo Subiela e protagonizado por Lorenzo Quinteros e Hugo Soto. O filme estadounidense K-Pax (2001) conta practicamente a mesma historia sen darlle ningún crédito a Hombre mirando al sudeste, razón pola cal Subiela considerou que este filme é un plaxio.
O filme foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 60ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Lorenzo Quinteros como Dr. Julio Denis
Hugo Soto como Rantés
Inés Vernengo como Beatriz Dick
Cristina Scaramuzza como enfermeira
Tomás Voth como o suicida
David Edery como director do hospital
Rúbens Correa como Dr. Prieto
Home de Cromañón

Os homes de Cromañón[Cómpre referencia] ou humanos modernos máis antigos de Europa foron as primeiras poboacións europeas de Homo sapiens que se desenvolveron hai aproximadamente hai uns 50000 anos, e que poderían descender de individuos que migraron dende África hai uns 100000 anos. Eran anatomicamente modernos e a súa morfoloxía non se diferenciaba da humanidade actual.
O termo "home de Cromañón" inicialmente se utilizaba para describir os humanos modernos máis antigos de Europa. Na década de 1970, o termo utilizouse para calquera humano moderno temperán, independentemente de onde se atopase. O termo "cromañón" mantense en uso, pero dende finais da década de 1990 xeralmente se limita aos primeiros humanos europeos modernos.