proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Peter Wyon

Para outros membros desta familia de medallistas ingleses, véxase a páxina de homónimos Wyon Peter Wyon, nado en 1767 e finado en Birmingham en 1822, foi un deseñador de moeda, gravador de cuños e medallista inglés. Traxectoria
Peter Wyon pertencía a unha familia orixinaria de Colonia, e instalada en Birmingham, cunha longa tradición de gravadores de cuños iniciada polo seu avó. O seu pai era George Wyon (finado en 1795), un gravador de cuños e prateiro que traballara para Matthew Boulton desde 1775. Peter herdou as habelencias do seu pai como gravador, xunto co seu irmán máis vello, Thomas, e ambos tiveron negocios xuntos durante un tempo curto en 1796. Cando o seu irmán decidiu marchar a Londres en 1800, Peter decidiu permanecer en Birmingham traballando con Boulton na súa factoría de Soho. Peter Wyon casou con E. Avery, irmá da esposa do seu irmán Thomas. O seu fillo, William Wyon, continuou a estirpe de medallistas e chegou a ser gravador xefe da Royal Mint, de Londres.
Peter Wyon formou parte da Royal Birmingham Society of Artists.
Petilla de Aragón

Petilla de Aragón é un concello de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, na Comarca de Sangüesa e a 71 km da capital da comunidade, Pamplona. En 2014 tiña 35 habitantes (INE). Xeografía
O municipio está formado por dous enclaves en Aragón, dentro da comarca de Cinco Villas, na provincia de Zaragoza, o enclave principal e o separado de Los Bastanes.
O enclave principal de Petilla linda polo norte con Gordún e con Isuerre, polo leste e polo sur con Uncastillo, e polo oeste con Sos del Rey Católico. O enclave de Los Bastanes linda polo norte e o oeste con Sos, e con Uncastillo polo leste e polo sur.
É a localidade natal de Santiago Ramón y Cajal.
Petismo

O termo petismo define a filosofía non-oficial do Partido dos Trabalhadores (PT), principal partido político brasileiro de centro-esquerda. A denominación vén da práctica político-electoral diferenciada do PT en relación aos grandes partidos do país e aos demais partidos de esquerda. O "Petismo" nace co Manifesto de Fundación do PT, documento que marca o nacemento do partido, comprometido co socialismo democrático.
O termo "petista" pode ser utilizado independente da filiación partidaria, como no seu día fixo Cristovam Buarque ao deixar o PT para afiliarse ao Partido Democrático Laborista (Brasil) (PDT), que dixo que inda que deixara o partido seguía a ser "petista".
Peto (roupa)

Un peto ou bolso é un pequeno saquiño que está cosido á unha peza de vestir e serve para gardar obxectos; pode ter unha rañura simple ou estar protexido cunha lapela. Tamén pode proverse dun sistema de abertura e peche, como a cremalleira, un botón ou o seu análogo prehistórico, o corno, que impiden que saian con facilidade os obxectos gardados dentro. Usos
A función principal do peto é gardar obxectos de pequeno tamaño de maneira que estean a man cando se necesiten; isto último está moi ligado ao propio concepto de peto, que adoita ter o tamaño de aproximadamente unha man, e estar ao alcance desta. Se fai frío, os petos tamén se usan para abrigar as mans. Tipos
Outro tipo de peto consiste nunha bolsa cosida á roupa por fóra, sen rañura na mesma. Este tipo de peto tipicamente é máis cómodo ao sobresaír da silueta, sen comprimir a tea da vestimenta ou o contido do peto contra o talle do seu dono. Tamén os hai de tamaño menor, co fin de aloxar unhas moedas, un chisqueiro etc. Obxectos de peto
Existen multitude de obxectos denominados "de peto", por ter como características unhas dimensións e deseño orientados a gardalos nestes, caber na palma dunha man ou levalo un mesmo con facilidade. Entre outros están: Os computadores, calculadoras, radios de peto.
Os libros, cadernos, axendas, calendarios de peto.
Os reloxos, chisqueiros de peto.
As armas, ferramentas de peto.
Petr Kapitsa

Petr Leonidovich Kapitsa (en ruso: Пётр Леонидович Капица), nado en Kronstadt en 1894 e finado en 1984, foi un físico soviético galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1978. Traxectoria
Naceu o 9 de xullo de 1894 na cidade rusa de Kronstadt. Estudou física no Instituto Politécnico de Petrogrado (actual San Petersburgo), onde se licenciou o ano 1918.
No ano 1929 foi nomeado membro da delegación estranxeira da Royal Society británica. Kapitsa morreu o 8 de abril de 1984.
Investigacións científicas
Traballou no Laboratorio Cavendish da Universidade de Cambridge xunto a Ernest Rutherford. Durante a súa permanencia en Cambridge ditaminou as técnicas para crear fortes campos magnéticos inxectando corrente eléctrica aos electroimáns especialmente construídos para breves períodos do tempo. En 1934 desenvolveu un aparello novo e orixinal para producir cantidades significativas de helio líquido.
Aquel mesmo ano retornou á Unión Soviética nunha visita profesional, pero o seu pasaporte foi detido e as autoridades non lle permitiron saír do país. Kapitsa foi requirido para formar parte do Instituto para os Problemas Físicos, co equipo comprado polo goberno soviético do Laboratorio Mond de Cambridge coa axuda de Rutherford. En 1937 conseguiu descubrir a superfluidez, con contribucións de John F. Allen e Don Misener.
En agosto de 1946 Kapitsa foi relevado polo goberno comunista soviético como director do Instituto de Física e Tecnoloxía de Moscova, que el mesmo creara, e exiliouse voluntariament preto de Moscova pola súa negativa a participar no proxecto da bomba de hidróxeno ideada polo goberno soviético. Á morte de Iosif Stalin conseguiu recuperar a súa posición como director do Instituto, cargo que ocupou ata a súa morte en 1984.
En 1978 foi galardoado co Premio Nobel de Física polos seus traballos sobre a física das baixas temperaturas. O Premio Nobel compartiuno con Arno Allan Penzias e Robert Woodrow Wilson por traballos sen relación algunha.
Petra Wadström

Petra Wadström, nada en Estocolmo o 20 de febreiro de 1952, é unha inventora sueca. Creou un dispositivo portátil de purificación de agua chamado Solvatten, que utiliza a luz solar para converter auga sucia en potable. Recoñecementos
En 2013, recibiu o Premio Polhem pola súa contribución significativa á enxeñería e a tecnoloxía. Dous anos despois, en 2015, o seu impacto e liderado a levaron a ser nomeada Muller Sueca do Ano. . En 2017 Wadström foi galardoada co Premio Europeo para Mulleres Innovadoras, e en 2022 a súa traxectoria foi recoñecida co Gran Premio KTH do Real Instituto de Tecnoloxía pola súa dedicación e traballo innovador.
Petrarquismo

Denomínase Petrarquismo, dentro do xénero poético lírico, á corrente estética que imita o estilo, as estruturas de composición, os tópicos e a imaxinería do poeta lírico do Renacemento toscano Francesco Petrarca.
O Petrarquismo foi unha poderosa corrente de inspiración lírica que se esparexeu por toda Europa co Renacemento, sucedendo como fonte de inspiración na lírica ó amor cortés dos trobadores provenzais. O seu influxo estendeuse ata comezos do século XVIII e soamente escaparon del poetas como William Shakespeare, que creou un cancioneiro dedicado a un home.
Fundamentalmente os poetas do Petrarquismo se dedican a cultivar o soneto amoroso e a reunilo en coleccións estruturadas como cancioneiros petrarquistas, en forma de serie de poemas que documentan a historia sentimental do seu amor pola dama en evolución dende o sensual ó espiritual por influxo das teorías amorosas do platonismo.
O petrarquismo entrou pouco e pouco no seo do Maneirismo e chegou a converterse en algo artificial, científico e frío, de forma que no século XVII, xa barroco, empezou a usarse o mecanismo da parodia creándose numerosos cancioneiros burlescos. Aplebeouse groseiramente o seu idealismo platónico co materialismo e a referencia ó detalle marxinal ou costumista. Empezaron neste estilo, en Italia, Francesco Berni; en España, Baltasar do Alcázar e Luis de Góngora. Lope de Vega compuxo tamén un cancioneiro petrarquista burlesco e humorístico, as Rimas humanas e divinas de Tomé Burguillos. Francisco de Quevedo, autor doutro cancioneiro petrarquista en torno a Lisi, ensaia ocasionalmente tamén a parodia petrarquista en poemas soltos.
En Italia o Petrarquismo tivo bos continuadores como Pietro Bembo, Jacopo Sannazaro e Michelangelo Buonarroti, e xa de forma paródica Francesco Berni; en Portugal foron poetas petrarquistas Luis de Camoens e Sa de Miranda; en España introduciron o petrarquismo Garcilaso da Vega e Juan Boscán, e seguírono Gutierre de Cetina, Hernando de Acuña e outros moitos na primeira metade do século XVI e Fernando de Herrera e algúns outros na segunda metade, de forma máis maneirista; Lope de Vega e Francisco de Quevedo no século XVII, ás veces con trazos paródicos que son patentes por exemplo en Baltasar do Alcázar. En Francia implantouno o movemento poético coñecido como A pléiade, cuxa figura máis importante é Pierre Ronsard; en Inglaterra naturalizárono Thomas Wyatt e Henry Howard e continuouno Philip Sidney.
Petrografía

A petrografía é a rama da xeoloxía que se ocupa do estudo e investigación das rochas, en especial no que respecta ó seu aspecto descritivo, a súa composición mineralóxica e a súa estrutura. Compleméntase así coa petroloxía, disciplina que se centra principalmente na natureza e orixe das rochas. Estudo das rochas
O estudo dunha rocha require en primeiro lugar o exame físico da mesma no que se refire a aspecto, cor, dureza etc. A continuación adoita procederse á súa análise microscópica, para o cal se cortan mediante máquinas especiais seccións de espesor mínimo que permitan a súa exploración ó microscopio. Este revela a forma dos cristais que compoñen a rocha, a relación entre os distintos minerais, a microestrutura e toda unha serie de magnitudes avaliables.
Petroleiro

Un petroleiro é un barco deseñado para o transporte de cru ou produtos derivados do petróleo. Desde 1990, tralo accidente do Exxon Valdez, tódolos petroleiros en construción son de tipo de dobre casco en detrimento dos máis antigos deseños dun só casco (monocasco), debido a que son menos sensibles a sufrir danos e provocar verteduras en accidentes de colisión con outros buques, ou embarrancamento. A partir deste tipo de barcos, xurdiu o superpetroleiro, de maior capacidade de carga, e destinado ao transporte de cru dende Medio Oriente arredor do Corno de África. O superpetroleiro Knock Nevis foi a embarcación máis grande do mundo.
Ademais do transporte por oleoduto, os petroleiros son o único medio para transportar grandes cantidades de cru, a pesar de que algúns provocaron considerables desastres ecolóxicos ao afundirse preto da costa, provocando a vertedura da súa carga ao mar. Os desastres máis famosos foron os causados polos petroleiros: Torrey Canyon, Exxon Valdez, Amoco Cadiz, Erika, Prestige etc. Nomenclatura
Os petroleiros clasifícanse segundo a súa capacidade de carga, tal que: VLCC (do inglés Very Large Crude Carrier), cunha capacidade de máis de 200. 000 toneladas.
ULCC (do inglés Ultra Large Crude Carrier), cunha capacidade de máis de 300. 000 toneladas.
Suezmax, que indica navíos que poden transitar polo Canal de Suez, cunha capacidade de entre 125. 000 e 200. 000 toneladas.
Aframax, derivada da American Freight Rate Association, cunha capacidade de entre 80. 000 e 125. 000 toneladas.
Panamax, que indica navíos que poden transitar polo Canal de Panamá, cunha capacidade de entre 50. 000 e 79. 000 toneladas.
MR, iniciais de Medium Range (medio alcance), cunha capacidade de entre 38. 000 e 50. 000 toneladas.
GP, iniciais de General Purpose (propósito xeral), cunha capacidade inferior ás 38. 000 toneladas.
Tamén existen outras denominacións coas iniciais LR, de Large Range (grande alcance).
Petroloxía

A petroloxía (do grego πέτρος, pétros, "rocha" e λόγος, lógos, "temática" ou "materia") é a disciplina xeolóxica que se dedica ao estudo das rochas desde súa forma macroscópica á súa composición de minerais microscópicos e compostos químicos. Ademais da estrutura e composición, estuda a orixe e distribución das rochas.
A litoloxía ten sido un sinónimo de petrografía, mais actualmente a litoloxía oriéntase só á descrición física macroscópica das rochas. A petrografía, porén, estuda os detalles microscópicos das rochas. Liñas de estudo
Petroloxía ígnea, estuda as composición e textura das rochas plutónicas e volcánicas, xeradas a partir dun magma que pode ou non chegar a superficie terrestre.
Petroloxía sedimentaria, estuda as composición e textura da rochas que se constituíron a partir de materiais procedentes da meteorización doutras rochas.
Petroloxía metamórfica, estuda as composición e textura das rochas que se formaron en condicións de alta presión e temperatura.
Petroloxía experimental, na que se empregan altas presión e temperatura en condicións controladas para investigar as relación xeoquímicas e de fases de diferentes materiais sometidos a tales condicións.
Petronio

Titus Petronius Niger, máis coñecido como Petronio (Petronius Arbiter en latín), nado cara ao ano 27 en Marsella (Galia) e finado cara ao ano 66 en Cumae, foi un escritor romano. No ano 66 foi acusado de participar na conspiración de Piso, co obxectivo de asasinar a Nerón. De feito, pretendía el mesmo tornarse emperador de Roma. Descuberta a conspiración, sen ningún xuízo, foi obrigado a se suicidar e, na presenza dos seus amigos, cortou os pulsos.
Petronio é autor do Satiricón, unha novela satírica en prosa e verso en latín da que se conservan algúns fragmentos. É unha obra imaxinativa, irreverente e divertida que relata as aventuras de dous libertinos: Encolpio e Ascilto.
Petronio é un dos personaxes da novela Quo Vadis? (1894) de Henryk Sienkiewicz.
Petroquímica

A petroquímica é a ciencia e a técnica correspondente á petroleoquímica, a materia relativa á industria que utiliza o petróleo ou o gas natural como materias primas para a obtención de produtos químicos. Características
Petroquímica é a extracción de calquera substancia química a partir de combustibles fósiles. Estes inclúen combustibles fósiles purificados como o metano, o propano, o butano, a gasolina, o queroseno, o gasóleo, o combustible de aviación, así como pesticidas, herbicidas, fertilizantes e outros artigos como os plásticos, o asfalto ou as fibras sintéticas.
A petroquímica é a industria adicada a obter derivados químicos do petróleo dos gases asociados. Os produtos petroquímicos inclúen todas as substancias químicas que de aí se derivan. A industria petroquímica moderna data de finais do século XIX. A maior parte dos produtos petroquímicos fabrícanse a partir dun número relativamente pequeno de hidrocarburos, entre eles o metano, o etano, o propano, o butano e os aromáticos que derivan do benceno.
Petunidina-3-O-glicósido

A petunidina-3-O-glicósido é unha antocianina formada pola antocianidina petunidina unida a unha molécula do azucre glicosa. Encóntrase en froitas, como nas uvas de Vitis vinifera e no viño tinto.
Peyo

Pierre Culliford, "Peyo", nado en Bruxelas o 26 de xuño de 1928 e finado o 24 de decembro de 1992, foi un debuxante Belga. Traxectoria
Empezou os seus estudos na academia belga de Belas Artes, abandonándoa ó cabo duns meses. Logo empezou a traballar nun estudio de animación, onde coñecería a autores como Morris e Franquin. Máis tarde traballou para axencias de publicidade, ata que creou ó seu primeiro personaxe, Johan, ó que pronto lle buscou un compañeiro, pasando a ser a serie de Johan e Pirluit. En 1958 aparece o álbum A frauta de seis buratos, no que aparecían por primeira vez os pitufos, como personaxes secundarios.
O éxito instantáneo dos pitufos, e o traballo de Peyo nas súas versións de animación, merchandising etc. obrigaron co tempo a Peyo a abandonar os seus outros personaxes, ata o punto de chegar a dicir que se sentía "prisioneiro" deles.
En 1992 morreu dun ataque ó corazón. Obra
Personaxes creados por Peyo: Os pitufos (Schtroumpfs / Smurfs)
Johan e Pirluit
O gato Pusy
Bieito Fendeferro
Jacky e Celestin
Peyriat

Peyriat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Peyrieu

Peyrieu é unha comuna francesa do departamento de Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Pertence á Bugey Sud.
Peyrolles, Gard

Peyrolles é unha poboación e comuna francesa, na rexión de Languedoc-Rosellón, departamento de Gard, no distrito de Le Vigan e cantón de Saint-André-de-Valborgne. Ata o 7 de xullo de 2006 denominábase Peyroles.
Peyzieux-sur-Saône

Peyzieux-sur-Saône é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pezosiren

Pezosiren portelli é unha especie de sirenio basal do Eoceno temperán de Xamaica, de hai 50 millóns de anos. É a única especie do xénero Pezosiren. O espécime tipo está representado por un esqueleto fósil atopado en Xamaica, descrito en 2001 por Daryl Domning, un paleontólogo mariño da Universidade Howard en Washington, D. C. . O seu nome procede do grego πεζός (pezos), 'de pé', 'camiñante', e Σειρήν (Seirēn, latinizado a Siren), 'serea' Crese que este animal tiña un estilo de vida anfibio similar ao dos hipopótamos, e é un exemplo de forma transicional entre os mamíferos terrestres e os acuáticos dentro da liña evolutiva dos sirenios.
P. portelli ten o cranio típico e a forma básica do corpo dos modernos sirenios, como os manatís e dugongos, pero tamén ten catro extremidades, non modificadas aínda en aletas, con pés ben desenvolvidos que aínda estaban adaptados a camiñar por terra. Descubrimento
Na década de 1990, atopáronse vertebrados fósiles en depósitos de albufeira en Seven Rivers en Xamaica grazas aos traballos de Daryl Domning e colegas. O sitio é rico en fósiles e proporcionou centos de ósos de vertebrados principalmente acuáticos, un rinoceronte primitivo e posiblemente un primate. En 2001, Domning describiu un sirenio que camñaba procedente deste sitio, dándolle o nome de Pezosiren portelli, baseándose nun esqueleto case completo. É o primeiro sirenio cuadrúpede e considérase unha forma de transición entre os sirenios terrestres e mariños. P. portelli tiña catro patas perfectamente adaptadas a camiñar en lugar de aletas, pero á vez tiña o cranio, dentes e costelas típicas dos sirenios "normais" completamente acuáticos. As súas pesadas costelas proporcionábanlle lastre, o que indica que era semiacuático, quizais como un hipopótamo. O sitio de Seven Rivers non só é un dos moi raros exemplos de depósitos non situados en covas nas Indias Occidentais, senón tamén o máis antigo descuberto ata agora, cunha idade datada entre o Eoceno temperán e o tardío, tal como lla atribuíu Robinson en 1988.
A presenza deste mamífero terrestre en Xamaica pode explicarse como unha proba da existencia dunha ponte terrestre no Eoceno que conectaba Norteamérica co Arco mexicano, o Bloque Chortis, a crista de Nicaragua, e Xamaica. Sexa cal for a orixe dos sirenios, esta especie non tivo un impacto posterior na historia dos mamíferos das Antillas, porque Xamaica quedou submerxida pouco despois e desapareceron todas as formas terrestres. O resto da fauna fósil acompañante consiste principalmente en vertebrados acuáticos (peixes, crocodilianos e tartarugas) e unha especie de rinoceronte (do xénero Hyrachyus).
Peñas del Chache

Peñas del Chache é o monte máis alto da illa de Lanzarote (Canarias), de 670 metros de altura, situado ao norte no municipio de Haría.
Peñausende

Peñausende é un concello de España, na provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 95, 02 quilómetros cadrados, cunha poboación de 489 habitantes e unha densidade de poboación de 5, 15 habitantes por quilómetro cadrado.
Demografía
Peñón del Aguila

O Peñón del Águila é unha illa situada en Noja (Cantabria), na ría de Quejo, que separa Noja da localidade de Illa. Mide apenas dúas hectáreas, e está cuberta de herbazal, carecendo de calquera tipo de construción. Circundando a illa hai unha serie de illotes, dos cales o maior Peñón de Moja el Rabo é o único que alcanza a hectárea de extensión.
Peón (viandante)

Un peón/peoa ou viandante é unha persoa desprazándose a pé, ben camiñando ou correndo. En tempos recentes, o termo refírese principalmente a quen camiña sobre unha estrada, camiño ou beirarrúa, aínda que non sempre foi así. Saúde e contorna
Camiñar frecuentemente é moi importante tanto para a saúde das persoas como para o medio ambiente. Como exercicio regular, pode previr a obesidade e problemas médicos relacionados. O estendido hábito de desprazarse en automóbil ata para traxectos curtos contribúe significantemente a agravar eses problemas de saúde, así como ao cambio climático, que se crea debido en gran parte ás emisións dos vehículos a motor de combustión interna, extremadamente ineficientes durante os primeiros minutos de funcionamento. A dispoñibilidade de transporte público incita a camiñar, posto que en xeral o devandito transporte non conduce directamente ao noso destino. Rúas e estradas
Hoxe en día, especialmente nas zonas urbanas, as rúas e estradas contan cunha zona destinada ao tráfico pedestre, chamada beirarrúa. Tamén existen zonas destinadas ao tráfico de peóns que non están ligadas a estradas. Se están en zonas silvestres ou montañosas, adoitan chamarse carreiros, e nalgúns destes os peóns comparten a vía con ciclistas e xinetas. Algunhas rúas son denominadas peonís, e están reservadas para uso exclusivamente pedestre. Son máis frecuentes en zonas comerciais ou turísticas. Peonalización
Nos Estados Unidos estanse levando a cabo esforzos por parte de grupos activistas para recuperar o uso pedestre das novas construcións, das cales do 20 ao 30 por cento non conta con beirarrúas. Moitos urbanistas obvian as virtudes das rúas peonís en zonas urbanas. En numerosas cidades do devandito país non hai sequera iluminación pública, coa escusa de que os automóbiles contan coa súa propia iluminación. Unha notable excepción é Nova York, a única cidade estadounidense na que máis da metade das familias non teñen coche, chegando ao 75% no caso de Manhattan, o que contrasta co 8% de media nacional. ).
En cambio, o tráfico pedestre é a opción preferida por gobernos e poboación en moitas partes da Unión Europea, e dedícaselle especial atención á separación de vías para tráfico rodado e peonil, xunto coa existencia de desenvolvidas redes de transporte público.
En Copenhague, a maior zona comercial pedestre do mundo, o Strøget, foi desenvolvido durante os últimos 40 anos principalmente grazas ao traballo do arquitecto danés Jan Gehl. Outros usos
A palabra "pedestre" úsase tamén como metáfora de algo pouco imaxinativo, ou ordinario. Isto débese ao contraste da figura do peón coa do xinete, e as tradicionais implicacións sociais de devandita diferenza.
Pfam

Pfam é unha base de datos de familias de proteínas na que se inclúen as súas anotacións e aliñamentos de secuencias múltiples xerados usando modelos de Markov ocultos. Características
Para cada familia proteica incluída en Pfam pódese: Buscar aliñamentos múltiples
Ver arquitecturas de dominios proteicos
Examinar a distribución das especies
Seguir ligazóns a outras bases de datos
Ver estruturas de proteínas coñecidas
As descricións das familias Pfam poden ser consultadas polo público xeral usando Wikipedia.
Case o 80% das secuencias de proteínas contidas na UniProt Knowledgebase teñen polo menos unha correspondencia en Pfam. Esta cifra denomínase cobertura de secuencias.
A base de dartos Pfam contén información sobre dominios e familias proteicas. Pfam-A é a porción revisada manualmente da base de datos que contén unhas 16. 000 entradas. Para cada entrada almacénase un aliñamento de secuencias de proteínas e un modelo de Markov oculto. Estes modelos de Markov ocultos poden utilizarse para procurar información nas bases de datos de secuencias co paquete HMMER escrito por Sean Eddy.
Como as entradas en Pfam-A non cobren todas as proteínas coñecidas, proporcionouse ademais un suplemento xerado automaticamente chamado Pfam-B, o cal contiña un gran número de pequenas familias derivadas de agrupamentos producidos por un algoritmo chamado ADDA. Aínda que son dunha calidade menor, as familias Pfam-B podían ser útiles cando non se encontraban familias nunha busca en Pfam-A. Non obstante, Pfam-B deixou de ofrecerse na versión 28. 0.
A base de datos iPfam almacena a descrición de dominios de Pfam. Investiga se diferentes proteínas que son descritas xuntas na base de datos de estrutura de proteínas PDB están o suficientemente próximas como para potencialmente interaccionar.
A versión actual de Pfam é "Pfam 28. 0" (maio de 2015; 16. 230 familias).
Phaeophyceae

As algas pardas ou feófitos son un grupo de algas pertencentes á clase Phaeophyceae no reino Protista de cor castaña. Son organismos multicelulares que antes eran clasificados coma plantas "non vasculares" no reino Vexetal. Comprende uns 265 xéneros cunhas 1. 500-2. 000 especies, principalmente mariños; só seis xéneros son de auga doce.
A maioría dos feófitos viven nas costas rochosas do mar das zonas temperadas e subpolares, dominando a zona intermareal coma no caso das Laminariales da costa de California. Tamén se presentan en formas flotantes libres, coma o Sargassum, que forma grandes extensións no Mar dos Argazos. Son os principais produtores primarios de varias comunidades de animais invertebrados e microbios.
Xeralmente están diferenciadas en talo e mais pé. O talo dalgunhas formas pode estar provisto dun baruto de tubos capaces de transportar auga e produtos da fotosíntese, vestixios dos verdadeiros tecidos condutores (xilema e floema) das plantas superiores. Presentan clorofila a e c e xantofila.
A súa reprodución é sexual. Forman óvulos e espermatozoos biundulipodiados, que teñen un undulipodio mastigonemado dirixido cara a adiante e outro liso cara a atrás. O óvulo fertilizado xermola en resposta a unhas determinadas condicións de luz. O organismo diploide que se desenvolve a partir do óvulo fertilizado recibe o nome de esporófito.
Phaeothamniophyceae

Phaeothamniophyceae é unha clase de algas douradas-amarronadas dos heterocontófitos.
Estes protistas aparecen como cocoides, capsoides, formando pseudofilamentos ou filamentos e son propios de augas doces ou salobre.
A súa parece celular adoita ser laminada e con vesículas densas en electróns pegadas a ela desde o interior. Teñen mitocondrias con cristas tubulares e cloroplastos con, ás veces, microcompartimentos chamados pirenoides. Cada célula ten dúas membranas de retículos endoplasmáticos de cloroplastos. Con iso, a membrana do cloroplasto é continua coa membrana exterior da membrana nucleolar. Os cloroplastos teñen lamelas estreitas. O DNA do cloroplasto aparece en forma de anel. Cada célula adoita ter entre 2 e 4 plastidios. Nas células con capacidade motil, uns flaxelos plumosos saen dos laterais e un flaxelo, liso pero con filamentos laterais, sae da parte apical. Almacenan, entre outros, lípidos en vacúolos contráctiles.
Os pigmentos da fotosíntese que presentan son as clorofilas a e c, a fucoxantina, heteroxantina, diadinoxantina e o β-caroteno.
Descoñécese se se reproducen de xeito sexual. A súa reprodución asexual consiste na división celular, na formación de autosporas non móbiles ou na formación de zoospora con dous flaxelos. Cando se dá a división celular prodúcese por eleuteroscise, isto é, a escisión da parede da célula parental tras unha separación. As zoosporas teñen flaxelos laterais, igualmente.
Os Phaeothamniophyceae están preto das xantofítas e feófitos. Clasificáronse dentro da mesma clase ata o 1998. Clasificación
Clase Phaeothamniophyceae Andersen & Bailey 1998
Orde Aurearenales Kai et al. 2008
Familia Aurearenaceae Kai et al. 2008
Xénero Aurearena Kai et al. 2008
Orde Phaeothamniales Bourrelly 1954 emend. Andersen & Bailey 1998
Familia Phaeosaccionaceae
Xénero Phaeosaccion Farlow 1882
Familia Phaeothamniaceae Hansgirg 1886 [Stichogloeaceae Lemmermann 1899; Chrysapiaceae]
Xénero Apistonema Pascher 1925
Xénero Chrysapion Pascher & Vlk 1943
Xénero Chrysocapsopsis Thompson & Wujek 1998
Xénero Chrysoclonium Pascher 1925
Xénero Chrysodesmis Starmach 1970
Xénero Chrysodictyon Ramanathan 1947
Xénero Koinopodion Pascher 1943
Xénero Nematochrysis Pascher 1925
Xénero Phaeogloea Chodat 1922
Xénero Phaeoschizochlamys Lemmermann 1898
Xénero Phaeothamnion Lagerheim 1884
Xénero Podochrysis Magne 1975
Xénero Selenophaea Chodat 1922
Xénero Sphaeridiothrix Pascher & Vlk 1943
Xénero Stichogloea Chodat 1897
Xénero Tetrachrysis Dop 1980
Phan Thị Kim Phúc

Phan Thị Kim Phúc, tamén coñecida como Kim Phúc, nado en Trảng Bàng o 2 de abril de 1963, é unha muller vietnamita, embaixadora de boa vontade da UNESCO. Con nove anos acadou sona ao aparecer nunha foto da guerra de Vietnam cando fuxía da súa aldea, que estaba baixo un bombardeo de napalm. A imaxe, tomada por Huynh Cong Ut da axencia Associated Press o 8 de xuño de 1972, recibiu o World Press Photo en 1972 e o Premio Pulitzer for Photographic Reporting en 1973.
Kim Phúc reside actualmente no Canadá e ten dous fillos. O seu relato á BBC
Kim contou á BBC a súa experiencia:
Phanerota fasciata

Phanerota fasciata é unha especie de escaravellos estafilínidos. Vive en Norteamérica.
Pharming

O pharming é unha variante do phishing consistente na redirección da páxina web solicitada polo usuario a outra predeterminada polo atacante co obxectivo de facerlle crer que se atopa na orixinal e actúe dentro dela con total normalidade. É dicir, cando se visita unha páxina web co navegador web, este diríxese a unha páxina falsa.
Adoita empregarse para redirixir a vítima a un enderezo falso, na que introducirá os seus datos, que pasarán a estar en poder dos atacantes. Estes datos poden ser os contrasinais dunha conta bancaria ou dunha conta de correo etc. Estas redireccións pódense efectuar por varios métodos (alterando o ficheiro hosts, modificando as táboas do servidor DNS, cambiando o DNS asignado etc. ) Métodos
Cando se introduce un enderezo web (URL) na barra de enderezos dun navegador web, este procede en primeiro lugar ó envío dunha petición de resolución DNS, para obter o enderezo IP correspondente ao dominio introducido; é dicir, todas as páxinas web levan unha IP asociada ao seu nome para que sexa máis fácil de recordarse. Exemplo: www. google. com --- 66. 102. 9. 99
www. xunta. es --- 85. 91. 64. 128
Dita consulta diríxese ó servidor DNS configurado no sistema quen, á súa vez, completa a consulta axudándose doutros servidores DNS en Internet. Unha vez que se obtén o enderezo IP vinculado ao dominio solicitado, esta é enviada de volta a quen a solicitou. Se o enderezo IP incluído na resposta final resulta ser falsa, a consecuencia inmediata consiste en que o navegador procede a iniciar comunicacións cun enderezo IP non esperado.
Envelenamento da caché dinámica DNS
Os servidores DNS manteñen unha memoria caché onde almacenan algunhas das respostas enviadas a peticións de resolución de dominios recibidas, coa finalidade de mellorar o rendemento e o tempo de resposta. O envelenamento da caché DNS (DNS cache poisoning) consiste en enganar a un servidor ou conxunto de servidores DNS con respostas falsas, de maneira que certas entradas da caché DNS sexan sobrescritas con novos enderezos IP.
Modificación de caché estática DNS
Os sistemas operativos actuais incorporan unha memoria caché estática de resolución DNS en forma de ficheiro host (En Windows este atópase en %windir%\system32\drivers\etc, onde %windir% é o directorio de instalación de Windows)). O ficheiro host permite construír unha lista de pares de resolución dominio-enderezo IP que prevalecen sobre as peticións DNS estándar. Polo tanto, cando o sistema necesita traducir un dominio no seu correspondente enderezo IP, primeiro consulta este ficheiro e, en caso de non atopar unha referencia ao dominio procurado, procede a realizar unha petición DNS estándar a través da rede. Ferramentas Anti-Pharming
AntiPharming 1. 30 FREE Edition - Creado por NGSEC. É unha ferramenta que bloquea calquera intento de modificación do ficheiro de host.
Phengaris alcon

A Phengaris alcon é unha especie de bolboreta da familia dos licénidos que habita en Europa e Asia setentrional. Pode ser vista durante o verán. Como outras especies de Lycaenidae, no seu estadio larval (eiruga) depende do apoio de certas formigas; como tal é designada como unha especie mirmecófila, un exemplo de coevolución. Ciclo de vida
Esta bolboreta deposita os seus ovos na Gentiana pneumonanthe; (na rexión dos Alpes son ás veces atopados na Gentiana asclepiadea). As eirugas non comen outras plantas.
As larvas abandonan a planta despois de medrar abondo (4º estadio) e agardan no chan até ser atopadas por determinadas formigas. As larvas emiten químicos superficiais (alomonas) moi semellantes ás das larvas das formigas, o que induce ás formigas a transportar as larvas da bolboreta ó interior dos seus formigueiros, colocándoas a carón das súas larvas; alí son alimentadas polas formigas obreiras mentres que a formigueira devora as larvas das formigas.
Cando a larva da bolboreta está totalmente desenvolvida transfórmase en pupa. Cando o adulto emerxe ten que emprender a fuga do niño de formigas. Estas recoñecen a bolboreta como un intruso, pero cando tratan de atacala coas súas mandíbulas non conseguen agarrala pois a bolboreta posúe unha capa espesa de escamas que se soltan facilmente.
Phil Collins

Philip David Charles Collins, nado o 30 de xaneiro de 1951 en Chiswick (Londres, Inglaterra), máis coñecido como Phil Collins, é un cantante, compositor, batería, pianista e actor británico, e un dos artistas de maior éxito da música rock. Collins foi nomeado tenente da Real Orde Vitoriana (LVO). O seu estilo abrangue pop, soft rock, progressive rock, art rock e jazz fusion. Traxectoria
Entre 1984 e 1989, Phil Collins liderou a lista de éxitos estadounidense Billboard Top 100 como cantante en oito ocasións, sete como solista e unha con Genesis, banda da que foi membro entre 1970 e 1996.
Tras a saída de Peter Gabriel en 1975 converteuse no cantante solista do grupo, co que tivo algunha colaboración esporádica dende 2007.
As súas cancións a miúdo tratan de amores perdidos, temas persoais e sobre o problema mundial da pobreza e o consumo de drogas. Segundo datos de Atlantic Records (de 2002) as vendas correspondentes á súa carreira en solitario acadaron os 150 millóns de discos en todo o mundo. Collins gañou numerosos premios musicais ó longo de toda a súa carreira, incluíndo sete Premios Grammy, cinco Premios Brit, entre eles mellor artista británico en tres ocasións, un Premio da Academia e dous Globos de Ouro polo seu traballo en bandas sonoras.
Foi incluído no Salón da Fama do Rock como membro de Genesis en 2010.
Collins é un dos tres artistas pop, xunto con Paul McCartney e Michael Jackson, que venderon máis de 100 millóns de álbums en todo o mundo tanto na súa carreira en solitario como formando parte dunha banda. Contando o seu traballo con Genesis, as súas contribucións con outros artistas, e a súa exitosa carreira en solitario, Collins obtivo máis de corenta éxitos que encabezaron a lista do «Billboard Hot 100» durante a década de 1980.
No 2008, Collins ocupou o posto número 22 na lista de «Os 100 mellores artistas de todos os tempos segundo o Billboard Hot 100».
O 7 de marzo de 2011, fíxose pública a súa retirada do mundo musical por problemas de saúde e por non sentirse cómodo coa industria musical en xeral. No 2015, anuncia o seu regreso ao mundo da música, incluíndo novo álbum e a súa correspondente xira de soporte.
Philasoft

Philasoft é un programa informático de xestión filatélica que creou Micromagic en 1983 para o commodore 64 e o 128. A súa presentación pública foi con motivo do Ameripex'86. Permite a creación de etiquetas Filabel para os clasificadores filatélicos ou a realización de mancolistas.
Philip Attwood

Philip Attwood, nado en 1954, é un numismático británico vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, do que foi conservador xefe ata a súa xubilación en 2020. Traxectoria
Philip Attwood acadou a súa graduación en Historia Antiga e Arqueoloxía na Universidade de Birmingham en 1975.
Ingresou no Museo Británico en 1978, inicialmente como asistente no Departamento de Antigüidades Gregas e Romanas, e o ano seguinte como conservador no Departamento de Moedas e Medallas. En 2010 foi nomeado conservador xefe deste departamento, posto no que sucedeu a Joe Cribb.
Na súa condición de conservador xefe foi responsable do programa de adquisicións do departamento. Entre estas incorporacións aos fondos do museo cómpre salientar unha espectacular medalla de ouro do escultor británico Alfred Gilbert (1854-1934). Tamén nese período se produciu a importante doazón levada a cabo pola súa compañeira de departamento Marion Archibald, que se fixo efectiva logo do falecemento desta en 2016.
Nas súas investigacións especializouse na medallística italiana renacentista do século XVI e na británica do século XIX.
Attwood é desde 2012 presidente da Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM). Entre 2008 e 2018 tamén presidiu a Sociedade Británica da Medalla de Arte, de cuxo xornal (The Medal) é o editor. Ademais, foi nomeado membro de honra da Sociedade Real de Numismática de Bélxica.
O 1 de maio de 2020 xubilouse logo de 41 anos ao servizo do Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico. Recoñecementos
(1992 e 2003). Premio Lhotka, da Royal Numismatic Society, de Londres. Publicacións
(1992). Artistic circles: the medal in Britain 1880-1918. British Museum. ISBN 9780714108742
(2002). British art medals 1982-2002. British Art Medal Society. ISBN 978-0953698837
(2003). Italian medals, c. 1530-1600, in British public collections. British Museum. ISBN 9780714108612
(2004). Badges. British Museum. ISBN 9780714150147
(2004). The British Columbia medals of John Lobban: painter, sculptor, designer and illustrator 1919-1996. British Art Medal Society. ISBN 9780953698851
(2009). Medals of dishonour. British Museum. ISBN 9780714118161
(2014). Hard at work: the diary of Leonard Wyon 1853-1867. Spink, Londres. ISBN 9781907427329
(2015). Medal Artists of New Zealand: regroup, reflect, regenerate. Marte Szirmay, Auckland. ISBN 9780473329037
Philip Mossman

Philip Llewellyn Mossman, nado en Worcester, Massachusetts o 10 de outubro de 1933, é un médico e numismático estadounidense. Traxectoria
Médico
Philip Mossman graduouse en Medicina no Dartmouth College, de Hanover, Nova Hampshire, en 1955, e logo acadou o mestrado na Facultade de Medicina da Universidade Harvard, en 1958.
Como médico, foi director de rehabilitación do Eastern Maine Medical Center, en Maine.
Numismático
Mossman é coleccionista de moedas coloniais estadounidenses e publicou varios traballos sobre este tema.
Tamén foi editor da publicación periódica The Colonial Newsletter, a partir de 1997.
Mossman é membro da American Numismatic Society, entidade que en 2006 o recoñeceu coa Medalla Huntington correspondente a 2005. Vida persoal
Mossman casou o 15 de xuño de 1963 con Mary Ranlett, con quen tivo tres fillos. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis significativos publicados por Philip Mossman ao longo da súa traxectoria: (1993): Money of the American Colonies and Confederation. American Numismatic Society, Nova York. ISBN 978-0897222495 (1996). Coinage of the American Confederation Period. American Numismatic Society, Nova York. ISBN 978-0897222631
(2013). From Crime to Punishment. Counterfeit and Debased Currencies in Colonial and Pre-Federal America. American Numismatic Society, Nova York. ISBN 978-0897223270
Philip W. P. Carlyon-Britton

Philip William Poole Carlyon-Britton, nado en Bristol o 13 de outubro de 1863 e finado en Fishbourne, Sussex, o 26 de xuño de 1938, foi un numismático inglés. Traxectoria
Philip Carlyon-Britton naceu en Bristol, Gloucestershire, o 13 de outubro de 1863, fillo máis vello de Hannah Canter Poole e do empregado de banca Henry William Britton.
Carlyon-Britton estudou Dereito e exerceu a profesión de avogado.
Foi eilixido membro da Royal Numismatic Society, de Londres, en 1894.
En 1904 formou parte do grupo de numismáticos que fundaron unha nova sociedade, a British Numismatic Society. Foi tamén o primeiro presidente desta institución, ata 1908, e posteriormente no período 1910-1914 e novamente en 1928.
Carlyon-Britton foi tamén editor do xornal British Numismatic Journal, órgano de expresión da British numismatic Society, durante os seus dez primeiros números.
Philip Carlyon-Britton foi membro da Sociedade de Anticuarios de Londres. Vida persoal
Philip Carlyon-Britton casou con Agnes Cassandra Carlyon o 8 de setembro de 1886, na igrexa de San Xoán Evanxelista de Clifton, Gloucestershire. A parella tivo catro fillos.
Faleceu aos 74 anos, o 26 de xuño de 1938, en Fishbourne, Sussex. Recoñecementos
(1910): Medalla Sanford Saltus, da British Numismatic Society, de Londres. A colección Carlyon-Britton
Como coleccionista logrou reunir unha importante colección de moedas e outros obxectos de orixe celta, romano-británica e normanda, que foi vendida en poxas públicas entre 1900 e 1918. Estes son os catálogos redactados para as devanditas poxas: (1900). Catalogue of the important and valuable Collection of English Gold and Silver Coins the property of P. Carlyon-Britton (con Sotheby, Wilkinson & Hodge). Dryden Press, Londres.
(1916). The Carlyon-Britton Collection of Coins. II: Anglo-Saxon and Norman Coins (con Sotheby, Wilkinson & Hodge). Dryden Press, Londres.
(1918). The Carlyon-Britton Collection of Coins. III: Anglo-Saxon and Norman Coins (con Sotheby, Wilkinson & Hodge). Dryden Press, Londres. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por Carlyon-Britton ao longo da súa historia:
Dereito
(1900). The Registers of Bitton Co. Gloucester. The Parish Register Society, Londres.
(1900). The Registers of Hanham and Oldland, Gloucester. The Parish Register Society.
(1906). A Treatise on the Law concerning Names and Changes of Name (con A. C. Fox-Davies). E. Stock, Londres.
Numismática
(1902). On the coins of William I and II, and the sequence of types. Separata de Numismatic Chronicle, Londres.
(1902). William I & II: their mints and moneyers. Spink, Londres.
Philip Warren Anderson

Philip Warren Anderson, nado en Indianápolis (Indiana) o 13 de decembro de 1923 e finado o 29 de marzo de 2020, foi un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física en 1977. Traxectoria
En 1940 licenciouse en física na University Laboratory High School de Urbana. Posteriormente ingresou na Universidade Harvard para ampliar estudos baixo a dirección de John Hasbrouck van Vleck.
Entre 1967 e 1975 foi profesor universitario na Universidade de Cambridge, e desde 1984 foi profesor na Universidade de Princeton. Investigacións científicas
Entre 1949 e 1984 entrou a formar parte dos Laboratorios Bell de Nova Jersey onde vai traballar, xunto a William Bradford Shockley e John Bardeen entre outros, ao redor da física da materia condensada e o ferromagnetismo, resonancia magnética, supercondutividade, o estudo dos semicondutores e a efecto Kondo entre outros.
En 1977 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Nevill Francis Mott e John Hasbrouck van Vleck, polas súas investigacións na estrutura electrónica do magnetismo e os sistemas desordenados, que permitiron o desenvolvemento da conmutación electrónica e dos dispositivos de memoria dos ordenadores.
Philipp Müller

Philipp Müller, nado o 5 de setembro de 1952 en Mogelsberg, é un empresario e político suízo, presidente do Partido Liberal Radical desde o 21 de abril de 2012. Traxectoria
Müller é aparellador e empresario inmobiliario, propietario da inmobiliaria Philipp Müller Generalunternehmung, Immobilien, formada en decembro de 1991.
Foi Presidente do PLR local de Reinach entre 1996 e 2004 e deputado no Gran Consello de Aargau de 1997 a 2003. Elixido deputado no Consello Nacional en 2003, ao ano seguinte entrou no consello de dirección nacional do PLR.
Philippe Verdelot

Philippe Verdelot foi un dos últimos autores da escola francoflamenga. Viviu na primeira metade do século XVI. Recibiu unha forte influencia de Josquin des Prés. Os seus madrigais caracterízanse pola alternancia de seccións homofónicas e polifónicas.
Philips PM5544

Philips PM5544 é un xerador de sinais de televisión que frecuentemente se usa para dotar ás canles de televisión dunha mira de axuste coñecida como a mira Philips (Philips Pattern) que se incorporou a outros modelos posteriores da marca Philips e que utiilizan ou utilizaron moitas canles europeas e que contén informacións relevante para axustar os receptores de televisión e as propias emisións da canle.
Phishing

O phishing é unha técnica de captación ilícita de datos persoais (principalmente relacionados con claves para o acceso a servizos bancarios e financeiros) a través de correos electrónicos ou páxinas web que imitan/copian a imaxe ou aparencia dunha entidade bancaria/financeira (ou calquera outro tipo de empresa de recoñecido prestixio).
En termos máis coloquiais, podemos entender o phishing como "pesca de datos", ao asimilar a fonética da palabra phishing co xerundio fishing. Procedemento
A técnica do phishing utiliza o correo electrónico para poñerse en contacto cos usuarios, utilizando mensaxes que imitan, case á perfección, o formato, linguaxe e a imaxe das entidades bancarias/financeiras, e que sempre inclúen unha petición final en solicítaa aos usuarios a "confirmación" de determinados datos persoais alegando distintos motivos: problemas técnicos, cambio de política de seguridade, posible fraude etc. ..
Estas mensaxes de correo electrónico sempre inclúen enlaces que conducen aparentemente ás páxinas web oficiais das citadas entidades pero que, en realidade, remiten a "páxinas web trucadas" que imitan ou copian case á perfección a páxina web da entidade financeira, sendo a súa finalidade principal captar datos dos usuarios.
Dada a confianza que os usuarios teñen depositada nas entidades das que son clientes, e por descoñecemento ou simplemente ante a incerteza e temor creados, acceden a devanditas páxinas web trucadas, onde o defraudador ou delincuente informático, obtén os datos persoais ou claves de acceso persoais.
Phormidium

Phormidium é un xénero de cianobacterias da familia Oscillatoriaceae.
Como resultado de análises xenéticas recentes, creáronse varios xéneros novos con especies que antes estaban dentro de Phormidium, por exemplo Potamolinea. Especies
Recoñécense 83, entre as cales están Phormidium ambiguum
Phormidium allorgei
Phormidium aerugineo-caeruleum
Phormidium lucidum
Phormidium subfuscum
Cambiados de xénero: Phormidium africanum → Leptolyngbya africana
Phormidium formosum → Kamptonema formosum
Photobucket

Photobucket é un sitio web que recibe imaxes, vídeo, slideshows e fotografías. Foi fundado en 2003 por Alex Welch e Darren Crystal e recibiu o financiamento de Trinity Ventures. Foi adquirido pola Fox Broadcasting Company no 2007.
Phuean(mai)sanit

Phuean(mai)sanit (en tailandés: เพื่อน(ไม่)สนิท) é un filme tailandés de 2023 escrito e dirixido por Atta Hemwadee, no seu debut como director. Está protagonizado por Thitiya Jirapornsilp, Pisitphon Ekphongpisit, Anthony Buizeret, Tanakorn Tiyanont e Natticha Chantaravareelekha. Estreouse nos cinemas de Tailandia o 26 de outubro de 2023.
Foi escollido como candidato de Tailandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Os membros do elenco do filme son: Anthony Buisseret como Pae
Pisitpol Ekaphongpisit como Joe
Thitiya Jirapornsilp como Bokeh
Tanakorn Tiyanont como Ping
Ingkarat Damrongsakkul como Ohm
Natticha Chantaravareelekha como Liew
Jirapat Siwakosit como Boom
Panachanok Wattanavrangkul como Pop
Pathaseth Kooncharoen como Art
Poon Mitpakdee como Thanon
Phạm Văn Đồng

Pham Van Dong, Phạm Văn Đồng, nado en Mo Duc o 1 de marzo de 1906, finado en Hanoi o 29 de abril de 2000, foi un político vietnamita e ex-Primeiro Ministro de Vietnam do Norte e do Vietnam reunificado. Traxectoria
En 1926 viaxa a Guangzhou (no sur da China) para asistir a un curso de adestramento dirixido por Nguyen Ai Quoc (Ho Chi Minh) para logo ser admitido na Asociación Xuvenil Revolucionaria de Vietnam (predecesora do Partido Comunista de Vietnam).
En 1929 traballa para a asociación e é arrestado polos franceses, sendo sentenciado a 10 anos de cadea, que cumpre até 1936, cando se lle dá a amnistía.
En xeral, Pham Van Dong foi considerado como un destacado comunista e líder nacionalista; un dos máis fieis discípulos de Ho Chi Minh e unha das maiores figuras da Guerra de Vietnam. Coñeceuse como un político que tratou de manter unha posición neutral nos diversos conflitos dentro do partido, particularmente despois da unificación de Vietnam en 1975.
Foi Primeiro Ministro de Vietnam do Norte entre 1955 e 1976 e tamén Primeiro Ministro de Vietnam entre 1976 e 1987.
Faleceu o 29 de abril do 2000.