proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Escuma

A escuma é unha capa de líquido globular que enclaustra vapor ou gas. Características
As escumas son como as emulsións en capas de adsorción que rodean a fase dispersa en ambos os sistemas. Con todo, as escumas difiren das emulsións en dous aspectos: a fase dispersa é un gas nas escumas e un líquido nas emulsións; as burbullas de gas das escumas son moito máis grandes que os glóbulos nas emulsións. As escumas son sistemas coloidais pola delgadeza das capas que rodean as burbullas de gas, estas son de dimensións coloidales ou as capas teñen propiedades coloidales.
A escuma que se pode observar nos océanos e, sobre todo, ao romper as ondas na costa, é a aglomeración de burbullas que persiste durante un curto tempo na superficie do mar, axitada por causas mecánicas. A formación da escuma mariña facilítase por varios factores químicos ou físicos: unha diferenza moi grande entre o aire e a auga, a alcalinidade da auga, o contido desta en coloides disoltos etc.
En mineraloxía chámase escuma de ferro ao mineral de hematita, mentres que a escuma de manganeso é un óxido de manganeso que se atopa en estado terroso.
Recentemente cobrou interese a escumación das escouras volcánica. A escumación da escoura é causada principalmente pola xeración de burbullas de gas monóxido de carbono, dióxido de carbono, vapor de auga, dióxido de xofre, osíxeno e hidróxeno no interior da escoura, que se fai escumosa coma se fose auga xabonosa. Esta escuma é normalmente creada por movementos mecánicos que xeran a captura de aire ou algún outro gas.
Escílax de Halicarnaso

Escílax de Halicarnaso (en latín Scylax, en grego antigo Σκύλαξ) foi un astrónomo cario nado en Halicarnaso, amigo de Panecio de Rodas (Panetius). Traxectoria
Destacaba polo seu coñecemento das estrelas, segundo Cicerón. Tamén foi un dos líderes políticos da cidade de Halicarnaso.
Suídas atribúelle as seguintes obras: Περίπλουν τῶν ἐκτὸς τῶν Ἡρακλέους στηλῶν (Periplūn tōn ektos tōn Hērakleūs stēlōn).
Τὰ κατὰ τὸν Ἡρακλείδην τὸν Μυλασσῶν βασιλέα, (Ta kata ton Hērakleidēn ton Mylassōn basilea).
Γῆς περίοδον, (Gēs periodon).
Ἀντιγραφὴν πρὸς τὴν Πολυβίου Ἱστορίαν, (Antigrafēn pros tēn Polybiū Historian). .
Escítala

Unha escítala (grego antigo: σκυτάλη, skytálē, que significa "bastón") ou bastón de Licurgo é un sistema de criptografía utilizado polos éforos espartanos para envío de mensaxes secretas. A escítala está formada por dúas varas de espesor variábel, pero ambas de espesor semellante) e unha tira de coiro ou papiro, que tamén se poden denominar escítalas.
O sistema consistía en dúas varas do mesmo espesor que estaban cada unha en poder dun dos participantes na comunicación. Para enviar unha mensaxe era enrolada unha tira de forma espiral a un dos bastóns e era escrita a mensaxe lonxitudinalmente, de forma que en cada volta da tira aparecese unha letra de cada vez. Unha vez escrita a mensaxe, a tira era desenrolada e era enviada ao receptor, que só tiña que a enrolar no bastón xemelgo para ler a mensaxe orixinal.
Podemos encontrar unha descrición do procedemento na obra de Plutarco, Vida de Lisandro.
Os gregos antigos, e en particular os espartanos, utilizaron este sistema de cifrado de transposición para se comunicar nas campañas militares.
Escólex

O escólex é a porción cefálica dos vermes parasitos adultos platihelmintos da clase Cestoda, que o utilizan como órgano de fixación á parede intestinal dos seus hóspedes. No escólex hai ventosas ou ganchos ou ambas as cousas, dependendo da especie, que lle permiten ao animal adherirse á mucosa do intestino do seu hóspede. Características
O escólex ten diversas formas dependendo da especie. Algúns cestodos teñen un escólex de forma ovalada, outros cuadrangular ou piriforme. Os elementos que aparecen no escólex que permiten a adhesión do parasito ao intestino son normalmente as ventosas, xeralmente en número de catro. No medio do escólex, algúns vermes planos teñen un saínte mediano que sobresae notablemente chamado rostelo, que pode ser retráctil, como o de Hymenolepis nana. Outros cestodos están "armados" con filas de ganchos ou acúleos grosos situados sobre o seu rostelo, como é o caso de Taenia solium. Pode haber unha ou máis ringleiras de ganchos formando unha coroa no rostelo. Outros carecen de rostelo e de ganchos, como Hymenolepis diminuta e Taenia saginata.
Algúns cestodos (Tetrafilídeos, Tripanorrincos, Pseudofilídeos) no escólex en vez de ventosas (ou xunto con elas) teñen uns sucos adhesivos chamados botrios ou uns lóbulos adhesivos (botridios) en posición lateral ou termnal. Outros (Tentacuaria) teñen trompas evaxinables espiñosas contidas nunha vaíña, e outros ventosas apicais ou órganos glandulares (Protocefalideos).
En xeral, o tamaño do escólex común é de 2 mm a pesar de que o parasito mida varios metros. Seguido do escólex continúa o colo do animal, máis curto e delgado que o resto do corpo, e o punto onde comeza o crecemento do resto do corpo ou estróbilo. Nas formas larvais, o escólex adoita estar invaxinado e emerxe durante o desenvolvemento do animal no hóspede. Uso en diagnóstico
O escólex ten grande utilidade no laboratorio clínico cando se pode dispoñer del, porque é un dos elementos que permite distinguir unha especie de cestodo doutra, en particular se pertencen ao mesmo xénero. Así, o escólex permite diferenciar entre unha H. diminuta e unha H. nana, ou tamén distinguir a T. saginata da T. solium. É unha grande ferramenta diagnóstica xunto coas diferenzas de tamaño, o colo e os estróbilos. Con todo, debido a que o escólex está enterrado na mucosa intestinal, rara vez é expulsado polas feces, facendo que o diagnóstico de laboratorio estea case sempre baseado en encontrar e distinguir os ovos ou as proglotes na rexión anal do hóspede ou nas feces.
Escómbridos

A dos escómbridos (Scombridae) é unha familia de peixes osteíctios da orde dos perciformes, que comprende numerosas especies de grande interese pesqueiro, entre elas os atúns, os bonitos e as xardas. Taaxonomía
Descrición
A familia foi descrita en 1815 polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque, na súa obra Analyse de la nature, ou tableau de l’univers et des corps organisés.
Clasificación
Segundo o WoRMS recoñécense dúas subfamilias cos seguintes xéneros:
Familia Scombridae Rafinesque, 1815 Subfamilia Gasterochismatinae Lahille, 1903
Xénero Gasterochisma Richardson, 1845
Subfamilia Scombrinae Bonaparte, 1831
Xénero Acanthocybium Gill, 1862
Xénero Allothunnus Serventy, 1948
Xénero Auxis Cuvier, 1829
Xénero Cybiosarda Whitley, 1935
Xénero Euthynnus Lütken, 1883
Xénero Grammatorcynus Gill, 1862
Xénero Gymnosarda Gill, 1862
Xénero Katsuwonus Kishinouye, 1915
Xénero Orcynopsis Gill, 1862
Xénero Rastrelliger Jordan & Starks, 1908
Xénero Sarda Cuvier, 1829
Xénero Scomber Linnaeus, 1758
Xénero Scomberomorus Lacepède, 1801
Xénero Thunnus South, 1845
Esencia

Esencia (essentia, en latín; eidos, en grego). Aquilo en que consiste ser unha cousa. Os filósofos escolásticos empregaron este termo para referirse a certas estruturas dos entes de carácter inmutable e cognoscibles unicamente polo entendemento. A través dos sentidos coñecemos obxectos singulares de aspecto cambiante, mentres que o entendemento está capacitado para abstraer a esencia permanente a partir do singular. A esencia exprésase nunha definición que ten carácter universal, pois é válida e constante para todos os obxectos particulares que comparten esa esencia. Así, por exemplo, Sócrates e Platón son seres individuais diferentes, mais os dous son "humanos", isto é, teñen a mesma esencia, constituída pola "sensibilidade" e a "humanidade". Por iso comparten ambos a mesma definición: "animal racional".
Un debate moi recorrente na Idade Media foi a natureza ontolóxica das esencias. Coñécese como "problema dos universais". Basicamente, hai dous grupos: os que afirman que as esencias só existen ma mente humana (Nominalistas), e os que afirman a realidade extramental das mesmas (Realistas).
Posteriormente, a partir da corrente empirista da filosofía moderna fanse dominantes as posturas nominalistas, denominadas agora conceptualismo. Tamén resulta relevante no século XX a Fenomenoloxía, que atribúe ás esencias un carácter lóxico ou ideal.
Esencia de trementina

A esencia de trementina, terebintina ou augarrás é un líquido volátil e incoloro producido mediante a destilación da resina dos piñeiros e doutras coníferas.
Está formado principalmente por unha mestura de hidrocarburos terpénicos, maiormente alfa e beta pinenos, aínda que a súa composición varía dependendo da clase de piñeiro da que proveña a resina. Augarrás mineral
Sería a auténtica esencia de trementina, que na actualidade é substituída por unha mestura realizada de xeito artificial na preparación de pinturas, vernices e afíns. Características
A augarrás é un líquido incoloro ou con lixeiro cor amarelado e cheiro característico como a piñeiro. Densidade: 0, 850 - 0, 860 g/cm³
Non é miscible coa auga.
Temperatura de inflamación: > 33 °C
Temperatura de ebulición: > 154 °C a 760 mm Hg
CAS: 8006-64-2
Núm. CE: 232-350-7
Perigos para a saúde: inflamable, nocivo por inhalación, inxestión e en contacto coa pel (pode producir alerxia).
Perigos para o medio ambiente: é tóxico para os peixes e as algas.
ADR: UN 1299 TREMENTINA, 3, III
Está considerada como unha mercadoría perigosa Usos
O principal uso da augarrás foi sempre como disolvente de pinturas ou como materia prima para a fabricación de pinturas e vernices. Na actualidade está sendo substituída por mesturas de hidrocarburos máis baratas, tales como o chamado 'white spirit'. [Cómpre referencia]
Transformado, a augarrás tamén utilízase para formular repelentes para piollos, xeles para fregas ou emplastes.
Outros usos inclúen a elaboración de fragrancias. Os usos dos pinenos que poden obterse con posteriores destilacións son tamén múltiples. Manexo como residuo
Debido á toxicidade da augarrás non é adecuado vertela á rede de sumidoiros ou ao chan. A augarrás debe ser considerada un refugallo perigoso e a partir do punto de vista ambiental debe tomarse en conta buscar a redución do seu uso, a reutilización e a súa correcta canalización. A augarrás pode ser reempregada se logo de utilizarse para lavar unha brocha con pintura se deixa un tempo que as partículas desta se decanten e entón pode ser colado.
Esencialismo

O esencialismo é un termo que engloba as doutrinas ocupadas en describir a esencia —o que fai que un ser sexa o que é— por oposición ás continxencias —o que é accidental, cuxa ausencia non cuestiona a natureza deste ser—, a condición ou a identidade do obxecto ou individuo. O esencialismo foi controvertido dende os seus comezos. Tanto Sócrates como Platón xa cuestionaron a noción ó suxerir, no Parménides, que se aceptamos a idea de que cada cousa ou acción participa dunha esencia, entón tamén debemos aceptar a "existencia de esencias separadas" para os seus compoñentes. O papel e valor real do esencialismo na bioloxía aínda é un tema de debate. En socioloxía, o esencialismo serviu a miúdo como base para lexitimar diferenzas discriminatorias entre os seres humanos alegando á súa esencia, tales son os casos de homofobia, racismo, misoxinia, misandria e segregacionismo en xeral. En xeral, as diferentes teorías esencialistas definen a un grupo a través dun pequeno set de propiedades fixas ignorando o resto de condicións baixo as cales emerxe a súa identidade. Esencialismo en bioloxía
Para os biólogos, o esencialismo é unha concepción segundo a cal diversas especies animais e vexetais difiren entre si por esencia, o que implica o recoñecemento de descontinuidades na natureza. Esta concepción oponse ao nominalismo, segundo o cal só os individuos e as poboacións de individuos existen, considerando que as categorías son só unhas abstraccións construídas polo ser humano no seo dun vasto continuum de formas na natureza.
Esfalerita

A esfalerita, esfalerite ou blenda ((Zn, Fe)S) é un mineral composto por sulfuro de cinc. O seu nome provén do alemán blender, enganar, xa que se confunde con galena pola súa aparencia semellante. Tamén se chama esfalerita, que procede do grego sphaleros, "enganoso", xa que non ten o aspecto común aos sulfuros. Terminoloxía
Non se recomenda o nome blenda porque tamén se usa para outros minerais. Por exemplo en alemán nomeáronse Pechblende, 'blenda de pez', Hornblende, 'blenda córnea' etc. Propiedades
A esfalerita ten unha dureza de 3, 5 a 4, 0 na escala de Mohs e densidade de 3, 50 a 4, 20 g/cm³.
Cristalización
Cristaliza no sistema isométrico. A esfalerita adoita cristalizar en tetraedros, ás veces en dodecaedros, rombododecaedro {110} e tamén triaquistetraedros positivo {311} e negativo {3-11}.
Cores
Pode ser branca, marrón, negra, amarela, marrón verdosa, marrón amarelada ou avermellada. Ten unha raia marrón clara a amarela, brillo resinoso a adamantino, unha escisión dodecaédrica perfecta e moi fráxil.
Composición e uso
É moi común, aparece xeralmente coa galena en depósitos de orixe hidrotermal.
É o principal mineral de zinc, utilízase para obter outros elementos e tamén como xema ou xoia.
Esfera armilar

En astronomía, unha esfera armilar, coñecida tamén co nome de astrolabio esférico, é un modelo da esfera celeste utilizado para mostrar o movemento aparente das estrelas ao redor da Terra ou o Sol.
A esfera armilar inventouna presumibelmente Eratóstenes contra o ano 255 a. C.
O cualificativo procede do latín armilla (círculo, brazal), dado que o instrumento está construído sobre un esqueleto de círculos graduados mostrando o ecuador, a eclíptica e os meridianos e paralelos astronómicos.
Na maioría das esferas armilares pódese apreciar a Terra ou tamén, en modelos posteriores, o Sol, representado no centro da esfera. Historia
As esferas armilares utilizáronse como instrumentos de ensinanza xa no século III a. C.
Modelos máis sofisticados realizáronse na época helenística, en tempos do astrónomo Claudio Tolomeo, moito máis precisos e capaces de seren utilizados incluso para predicir observacións.
As esferas armilares convertéronse en instrumentos populares ao final da Idade Media e no Renacemento, e o astrónomo danés Tycho Brahe (1546-1601) construíu numerosos enxeños deste tipo.
No Renacemento moitos científicos e personaxes públicos posaban para os seus retratos co fondo dunha esfera armilar como símbolo de sabedoría e coñecemento.
Ao seren as esferas armilares uns dos primeiros equipos mecánicos complexos, o seu desenvolvemento posibilitou numerosos avances técnicos da mecánica.
Na bandeira e no escudo de Portugal aparece representada unha esfera armilar utilizada como símbolo nacional desde o reinado de Manuel I de Portugal. Equivalente na China
Na China os astrónomos desenvolveron o equivalente chinés da esfera armilar, os chamados globos celestes, para axudarse con eles a planificar as súas observacións das estrelas.
O globo celeste máis antigo data do ano 52 a. C. , na época da dinastía Han Occidental e foi construído polos astrónomos Geng Shou-chang (耿壽昌) e Luo-xia Hong (落下閎).
Algúns destes instrumentos podían moverse, impulsados por correntes de auga, simulando o movemento dos astros. Moito tempo despois, Li Chun-feng (李淳風), da dinastía Tang, creou, no ano 633, un modelo máis avanzado con tres capas esféricas que lle permitían calibrar diferentes aspectos das observacións astronómicas. No ano 723, durante a mesma dinastía, o monxe budista Yi-xing (一行) e o oficial do goberno Liang Ling-zan (梁令瓚) combinaron o globo celeste de Zhang Heng movido por auga cun dispositivo capaz de permitir a saída do líquido. O resultado foi posibelmente o primeiro reloxo mecánico enteiramente movido por auga (clepsidra) da historia.
Esfera celeste

A esfera celeste e unha esfera ideal, sen radio definido, concéntrica no globo terrestre, na cal se moven aparentemente os astros. Características
Permite representar as direccións nas que se atopan os obxectos celestes; así coma o ángulo formado por dúas direccións será representado por un arco de círculo maior sobre a esfera. Teoricamente confúndese co da Terra: o Eixo do mundo e o de rotación da esfera celeste que e coincidente co eixo de rotación da Terra, polo que se atopa practicamente centrada no ollo do observador. Os astrónomos fundan as súas medicións na existencia, nesa esfera, de puntos, círculos e planos convencionais: o plano do horizonte e o do ecuador celeste; o polo e o cénit; o meridiano, que serve de orixe para a medición do acimut. Resulta fácil atopar un astro ou situalo respecto a eses planos fundamentais.
Cando o horizonte do espectador é oblicuo con respecto ao ecuador, a esfera celeste é cualificada de oblicua. Para un observador situado nun dos polos, a esfera é paralela (o seu horizonte conserva paralelismo co ecuador). Fálase de que a esfera é recta para o observador situado na liña equinoccial (alí o horizonte corta perpendicularmente o ecuador).
A esfera celeste é un concepto non un obxecto; é a superficie virtual na que vemos proxectados os astros como se todos estivesen a igual distancia da terra.
Tres puntos da esfera celeste (cénit, polo elevado e astro (Z, P e S)) definen un triángulo esférico e mediante a súa resolución os mariños poden localizar a súa posición na navegación marítima.
Esfera circunscrita

En xeometría, a esfera circunscrita dun poliedro é unha esfera que contén o poliedro e toca cada un dos vértices do mesmo. Cando existe, a esfera circunscrita non é necesariamente a menor das esferas que conteñen o poliedro; por exemplo, o tetraedro formado polo vértice dun cubo e os seus tres consecutivos ten a mesma esfera circunscrita que o propio cubo, pero pode estar contido no interior dunha esfera máis pequena con tres vértices consecutivos no seu ecuador.
Todos os poliedros regulares teñen esferas circunscritas, ao contrario que os irregulares que non a teñen, dado que polo xeral non todos os vértices caen no interior dunha esfera común.
O raio da esfera circunscrita ao redor dun poliedro P chámase raio circunscrito de P.
A esfera circunscrita é a análoga tridimensional do círculo circunscrito.
Esfera de Riemann

En matemáticas, a esfera de Riemann (ou plano complexo estendido), chamada así en honor ao matemático do século XIX Bernhard Riemann, é unha esfera obtida do plano complexo mediante a adición dun punto do infinito. A esfera é a representación xeométrica dos números complexos estendidos, denotado como C ^ {\displaystyle {\hat {\mathbb {C} }}} ou C ∪ { ∞ } {\displaystyle \mathbb {C} \cup \{\infty \}}, (véxase fig. 1 e fig. 2), que consiste nos números complexos ordinarios xunto co símbolo ∞ {\displaystyle \infty \! } para representar o infinito.
Os números complexos estendidos son comúns na análise complexa porque permiten a división por cero nalgunha circunstancias, no sentido de facer expresións ben definidas como: 1 / 0
∞ {\displaystyle 1/0
\infty } Por exemplo, calquera función racional sobre o plano complexo pode estenderse como unha función continua sobre a esfera de Riemann, cos polos da función racional mapeados ao infinito. Máis xeralmente, calquera función meromorfa pode pensarse como unha función continua con contradominio a esfera de Riemann.
En xeometría, a esfera de Riemann é o exemplo típico dunha superficie de Riemann e unha das variedades complexas máis simples. En xeometría proxectiva, a esfera pode pensarse como a recta proxectiva complexa C P 1 {\displaystyle \mathbb {CP} ^{1}}, o espazo proxectivo de todas as rectas complexas en C 2 {\displaystyle \mathbb {C} ^{2}}. Como con calquera superficie de Riemann compacta, a esfera tamén pode verse como unha curva alxébrica proxectiva, sendo un exemplo fundamental da xeometría alxébrica. Tamén ten utilidade noutras disciplinas que dependen da análise e da xeometría, como pode ser a mecánica cuántica e outras ramas da física.
Esfera de influencia

No ámbito das relacións internacionais, unha esfera de influencia é unha área ou rexión sobre a que un Estado ou organización ten unha influencia cultural, económica, militar ou política significativa.
Aínda que pode haber unha alianza formal ou outras obrigas de tratado entre o influenciado e o influenciador, tales acordos formais non son necesarios e a influencia pode ser a miúdo un exemplo máis de soft power. Así mesmo, unha alianza formal non significa necesariamente que un país estea dentro da esfera de influencia doutro. Os altos niveis de exclusividade foron historicamente asociados a niveis máis altos de conflito.
En casos máis extremos, un país dentro da "esfera de influencia" doutro país máis poderoso pode converterse nun subsidiario dese país e realmente servir como Estado satélite ou colonia de facto. O sistema de esferas de influencia polo cal as nacións poderosas interveñen nos asuntos doutros países continúa até hoxe. A miúdo analízase en termos de superpotencias, grandes potencias e/ou potencias intermedias mundiais.
Esfera inscrita

En xeometría, a esfera inscrita dun poliedro é unha esfera que está contida no interior do poliedro e é tanxente a cada unha das caras do mesmo. A esfera inscrita é a maior das esferas que están contidas no poliedro
Todos os poliedros regulares teñen esferas inscritas, ao contrario que os irregulares que non teñen todas as caras tanxentes a unha esfera común.
O raio da esfera inscrita ao redor dun poliedro P chámase raio inscrito de P.
A esfera inscrita é a análoga tridimensional do círculo inscrito.
Esfingosina

A esfingosina (2-amino-4-octadequeno-1, 3-diol) é un aminoalcohol de 18 carbonos formado por unha longa cadea hidrocarbonada insaturada con dous grupos -OH e un grupo -NH2, que forma a parte principal das moléculas dos esfingolípidos, un tipo de lípidos das membranas celulares. Funcións
A esfingosina pode ser fosforilada in vivo por dúas quinases, a esfingosina quinase tipo 1 e a esfingosina quinase tipo 2. Isto leva á formación de esfingosina-1-fosfato, un potente lípido sinalizador.
Os metabolitos dos esfingolípidos, como as ceramidas, a esfingosina e a esfingosina-1-fosfato, son lípidos sinalizadores, implicados en diversos procesos celulares. Síntese
A esfingosina sintetízase a partir do palmitoíl-CoA e serina empezando por unha reacción de condensación que orixina deshidroesfingosina. A deshidroesfingosina redúcese despois con intervención do coencima NADPH a dihidroesfingosina (esfinganina), e finalmente oxídase polo FAD a esfingosina.
En realidade, non hai unha vía de síntese directa desde a dihidroesfingosina (esfinganina) á esfingosina; senón que debe ser acilada (unida a un ácido graxo) primeiro a dihidroceramida, a cal é despois deshidroxenada a ceramida. A esfingosina non se forma ata que os esfingolípidos se degradan no lisosoma liberando esfingosina.
Esgallo

Un esgallo, escallo ou tano é un anaco novo dunha planta (xeralmente unha póla) que se introduce na terra para que naza outra nova, logo, cunha finalidade reprodutiva. O termo esgallo refírese tamén ao anaco de póla dunha planta que se introduce noutra para facer un enxerto (puga).
Pódense cortar anacos de talo e introducilos na terra para produciren raíces. As plantas enraizadas deste xeito serán idénticas ás súas proxenitoras, é dicir, formarán con elas un clon. Existen diferentes xeitos de facer esgallos, segundo a fase do período de crecemento en que se corten: De gromos: estes esgallos córtanse na primavera das puntas de gromos de crecemento rápido.
De pólas tenras: córtanse algo máis tarde que os anteriores, cando o crecemento apical dos gromos se fixo máis amodo, mais aínda fican verdes.
De pólas semilignificadas: estes esgallos córtanse a finais do verán, cando o crecemento diminuíu e os talos son máis grosos e rexos.
De pólas lignificadas: tómanse de árbores e arbustos de folla caduca durante o período de latencia, cando a póla é lígnea. Coñécense tamén co nome de "epeques" ou" tanos". Reprodución por esgallos
A reprodución por medio de esgallos é asexual polo que só se necesita un proxenitor.
Pasos: Cortar un anaco tenro e vivo da planta proxenitora.
Pór nun balde con auga até desenvolver raíces. Este paso pode ser omitido, e continuar se cómpre co seguinte, xa que o talo de certos esgallos dalgunhas plantas poden podrecer antes de desenvolveren raíces. En caso de dúbida, habería antes que experimentar. O máis probábel é, porén, que ambos os dous pasos funcionen.
Soterrar o esgallo e facer unha rega moi abondosa.
Se as condicións e materiais son axeitados, nuns poucos días, ha agromar a nova planta completamente independente da súa proxenitora.
Esgrima cos penes

A esgrima cos penes, tradución do inglés penis fencing, é un comportamento de cópula executado por certas especies de planarias, como o Pseudobiceros hancockanus. Trátase de especies que na práctica son hermafroditas, ao produciren asemade óvulos e espermatozoides. Os individuos desta especie fan esgrima con seus penes de dúas puntas, que rematan nunha punta aguda e branca. O espécime que toca o outro inseminará o tocado, pois o esperma será absorbido polos poros da pel, comezando así a fertilización.
O termo tamén se aplica á actividade homosexual entre dous bonobos machos.
Eslora

A eslora é a medida lonxitudinal dun barco tomada desde a proa ata a popa. Características
A eslora mídese paralelamente á liña de auga do deseño, entre dous planos perpendiculares á liña de cruxía. Un plano pasa pola parte máis saínte da popa da embarcación e o outro pola parte máis saínte da proa.
Inclúense todas as partes estruturais ou integrais, como son proas ou popas, amuradas e unións do casco coa cuberta. Exclúese o púlpito de proa, tendo en conta que o plano de referencia pasa polo punto de intersección da cuberta coa roda. Tamén se exclúen todas as partes desmontables que poidan selo de xeito que non se destrúa ou afecte á integridade estrutural da embarcación.
A teoría do buque distingue entre: Eslora de flotación, é a lonxitude do eixo lonxitudinal do plano de flotación considerado. LWL Length Water Line.
Eslora entre perpendiculares, é a distancia entre a perpendicular de proa (Ppr) e a perpendicular de popa (Ppp). LBP Length Between Perpendiculars.
Eslora máxima, é a distancia entre as perpendiculares á flotación máxima, trazadas polos puntos máis saíntes na proa e na popa,
Eslora total, é a tomada entre os dous puntos máis extremos do navío. LOA Length Over All.
A eslora de flotación está relacionada coas capacidades de navegación do navío. Esta determina a velocidade máxima que pode acadar un navío con casco de desprazamento. A eslora total emprégase a efectos civís (cálculo de primas de seguro etc. ) e para determinar o espazo necesario para atracar nun peirao e outras aplicacións similares. Todas as medidas lonxitudinais a bordo reciben o nome de eslora, polo tanto fálase da eslora dun zapón ou dunha bodega etc.
Definición internacional
Existindo distintas definicións de eslora e o uso que delas se fai a Organización Marítima Internacional adoptou unha defición que foi ratificada polos países membros de xeito que a eslora tómase como o 96% da eslora total nunha liña de flotación situada a unha distancia da quilla igual ao 85% do puntal mínimo de trazado, medida dende o canto alto desta quilla, ou a eslora dende a cara de proa da roda (na proa do buque) ata o eixo da mecha do temón (na popa do buque) na dita flotación, se esta fose maior.
Esmeralda

A esmeralda (do grego smaragdus que significa pedra verde, en referencia á súa cor) é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é Be3Al2Si6O18 e que é unha variedade do berilo. Aspecto
A esmeralda preséntase en forma de cristais prismáticos hexagonais de cor verdosa. Esta cor é debida á inclusión na súa composición de partículas de óxido de cromo. Segundo a concentración de cromo que apareza na súa composición, e se aparecen ou non tamén inclusións de vanadio, a esmeralda presentará diferentes tonalidades de verde. As esmeraldas talladas presentan un brillo moito máis intenso e unha maior transparencia. Lugares onde se atopa
A esmeralda é un mineral de orixe magmática que acostuma formarse a temperaturas duns 800 °C. Fai presenza en pegmatitas, en xistos micáceos e especialmente en filóns hidrotermais de calcio.
Atópanse esmeraldas de calidade en Colombia, onde a extracción deste mineral é un dos motores de importancia dentro da economía do país, no Brasil e en Zambia, onde as explotacións son moito máis modestas pero de onde se obteñen os exemplares máis valorados. Usos da esmeralda
A esmeralda é unha pedra preciosa moi apreciada polos coleccionistas e tamén no mundo da xoiería por ser o único mineral de cor verde que presenta un brillo vítreo intenso.
A esmeralda sintética
A primeira esmeralda de laboratorio foi sintetizada por Jacques-Joseph Ebelmen no ano 1848 mesturando po de esmeralda con ácido bórico. O resultado do experimento foi unha placa cuns pequenos cristais hexagonais de esmeralda.
Moito se ten avanzado dende aquela época. Na actualidade conséguense recrear esmeraldas dunha excelente perfección. Estas esmeraldas son destinadas a satisfacer a demanda no mundo da xoiería e teñen, case sempre, un prezo máis baixo que as naturais. Outros silicatos
O cuarzo, o feldespato e a mica son outros silicatos de importancia.
Esoterismo

Esoterismo (do grego έσώτερος [API /e'so: teros/]: «dentro, desde dentro, interior, íntimo»; unido ao sufixo «–ismo») é un termo xenérico usado para referirse ao conxunto de coñecementos, ensinanzas, tradicións, doutrinas, técnicas, prácticas ou ritos dunha corrente relixiosa ou filosófica, que son segredos, incomprensibles ou de difícil acceso e que se transmiten unicamente a unha minoría selecta denominada iniciados, polo que non son coñecidos polos profanos.
Por extensión, o esoterismo refírese a toda doutrina que require un certo grao de iniciación para estudala no seu total profundidade. En contraste, o coñecemento exotérico é facilmente accesible para o público común e é transmitido libremente. Polo tanto é esotérica unha doutrina que, apoiándose sobre a concepción do mundo que ten un sistema relixioso ou laico, propón unha interpretación reservada a un número restritivo de iniciados.
Caracterízase ante todo por un coñecemento iniciático, con frecuencia asociado a técnicas espirituais destinadas á transformación dun mesmo (meditación, concentración, xexún etc. ) e o ligamento a unha escola de pensamento no seo da cal o neófito pode progresar con prácticas individuais ou colectivas. Cando o aspecto práctico predomina no esoterismo, fálase sobre todo de maxia; por contra outros movementos apóianse sobre todo en textos de teor esotérico.
No texto "Da medida das cousas" de Vicente Risco (publicado en Leria no 1961) aparece o principio de esoterismo, característica deste escritor ourensán, cando menciona a Adam Kadmon. [Cómpre referencia]
Espada de Mouruás

A espada de Mouruás é unha espada da Idade de Bronce atopada na aldea de Mouruás (San Xoán de Río), e conservada no Museo de Ourense. A espada foi achada en novembro de 1967, nunha escavación na canteira da Pena dos Castros, nos penedos da Pastora, preto das rochas da Raíña e A Moura, un conxunto granítico no medio dunha fraga no val do río Navea. Características
A espada, de 820 g de peso, está feita en bronce, e atópase partida en dous anacos. Mide 68, 5 cm de longo e 4, 5 de ancho máximo na folla e 5, 7 cm na garda. Ten unha folla longa de dobre gume e unha empuñadura calada tripartita. No seu momento supuxo unha grande innovación tecnolóxica o feito de ser fundida nunha mesma peza a folla e empuñadura en molde bivalvo, Traballando a folla mediante forxa e os orificios con perforación.
A folla ten sección lenticular, cunha suave nervadura ou crista axial de reforzo, máis acusada no extremo proximal, e mantén zonas co fío biselado. É máis ancha cara á punta, e na zona de unión coa empuñadura está decorada nun dos cantos coa imaxe dunha espiga.
A empuñadura, composta por garda, fuso e pomo, levaría fixadas mediante cravos as cachas, de óso ou de madeira. O fuso, rectangular e con rebordes laterais, conserva tres orificios lonxitudinais, se ben é posible que tivese algún máis. A garda ten contorno en V pechado, con rebordes e tres orificios para remaches en cada lado. Datación
A espada de Mouruás dátase entre os séculos X e IX ANE, no bronce final II. Considérase pola forma da folla unha espada pistiliforme. As armas desde tipo teñen a súa orixe nas espadas de tipo Hemigkofen, documentadas no val do río Rihn.
Os primeiros modelos servirían de base aos obradoiros locais, que as adaptarían ás características metalúrxicas da súa zona, creando novas variedades que se difundiron polo espazo europeo do denominado Bronce Atlántico. Así, modelos similares foron atopados na Península Ibérica, San Briec-des-Iffs (Bretaña), Wilburton (Inglaterra) e Irlanda.
En moitos casos as armas eran atopadas en cursos fluviais de pouca profundidade, casos do río Ulla, Miño ou Sil (espada de Forcas). Esta situación, xunto á ausencia de necrópoles desa época, dá a entender que o depósito era intencionado e de carácter funerario, sendo a espada un obxecto ritual.
Por este motivo estraña a aparición en Mouruás entre unhas rochas. Ruiz-Gálvez considera que ten non só unha finalidade funeraria, senón tamén de control dun punto de paso estratéxico.
Espada de lingua de carpa

A espada de lingua de carpa é un tipo de espada producida orixinalmente durante a Idade do bronce atlántico, inicialmente en Francia para logo extenderse por toda a Europa atlántica. Foi o primeiro modelo de espada capaz de combinar a capacidade de corte e de estocada. Características
Caracterízanse pola ampla variabilidade morfolóxica e por unha gran dispersión xeográfica, que chegou ao oeste a Galicia, ao leste a Polonia, ao norte ás illas británicas e ao sur a Sicilia. Morfoloxicamente clasifícanse normalmente pola forma do recazo (parte sen fío da espada) ou pola forma da empuñadura.
A folla de bronce era ancha, de bordos paralelos, cunha punta pronunciada, a "lingua da carpa", de aí o nome, tan grande como un terzo da propia folla; o mango, como noutros exemplos de espadas da Idade do Bronce, era de metal, fixado á folla mediante remaches (dous ou catro).
Espadana

A espadana é un muro vertical ou falsa parede cun ou máis vans ou ocos onde vai situada a campá ou campás, especialmente é utilizado na construción de igrexas. A denominación campanario ou campanil denomina construcións máis complexas. De bonita, é coma os anxos,
de airosa, como a espadana,
¿qué máis ha ter a santiña
que seu santiño me chama? Galería de imaxes
Espadelada

A espadelada é un proceso do tratamento do liño. Características
Consiste en limpar o liño con espadelas botando o liño nun espadeleiro e retirando os tomentos das fibras. Este proceso faise despois da deluva e antes do asedado. As arestas desprendidas, máis bastas, serven para facer saias ordinarias e queda a fibra de calidade. O proceso segue co tascado, que é unha segunda espadela. Queda unha estopa basta que serve para facer cordas ou fíos de sacos.
Este labor facíano as mulleres en grupo, as espadeladeiras, a finais de ano. Xuntábanse ao luscofusco e continuaban ao longo da noite. Era común traballar a xeito de veceira (acudindo os veciños en axuda da familia que realizaba o labor). Nestas reunións xurdían os cantos de espadelas e era habitual que, rematados os labores, tivese lugar unha festa con canto e baile. Estas celebracións eran habituais por toda Galiza e levan diferentes nomes en función do traballo realizado: espadelada, esfollada, tasca, fiada, etc; ou da zona xeográfica: serán, foliada, polavila, ruada etc.
Espantallo

Un espantallo é un dispositivo (normalmente un boneco) que se emprega para escorrentar paxaros tales como os corvos, as pegas e mailos pardais. No caso dos corvos, non soamente comen as sementes acabadas de sementar, senón que tamén se reúnen cada noite en grupos que comezan sendo de media ducia e aumentan até convertérense nunha enorme e ruidosa multitude. Teñen ademais o costume de volver ao mesmo lugar cada noite. De aí a utilidade do espantallo. Historia
A Household Cyclopedia (unha guía para o coidado do fogar) de 1881 fai a seguinte advertencia. Varias clases de maquinaria, como pequenos muíños de vento úsanse para escorrenta-los corvos; con todo, estes pronto rematan afacéndose a eles.
O método máis efectivo de afastar a estes animais, polo menos segundo a nosa experiencia, é combinar o uso dun ou outro espantallo co uso frecuente do mosquete. Nada provoca tanto terror nestes animais como a vista dun cazador seguida da explosión de pólvora dunha arma, pois saben que son a miúdo fatais para a súa especie.
Tal é o seu temor a seren cazados, que se un espantallo se coloca sobre un dique ou outro lugar destacado, durante moito tempo manterase afastado dos arredores. De todos os xeitos, moitas persoas consideran hoxe en día que os corvos son máis útiles que daniños, ao eliminar insectos e miñocas prexudiciais para o grao.
Os corvos poden ser un problema nos xardíns durante a primavera. Poden arrincar unha fileira de millo brotada hai pouco para comer as sementes restantes. Nos Apalaches meridionais outro método común de espantar un corvo consiste en poñer outro corvo morto pendurado dun poste.
Os espantallos modernos de cando en cando toman forma humana. Nas granxas de California un aluminio altamente reflexivo de película PET átase ás plantas para crear reflexos coas raiolas de sol. Outro sistema é o de ruidosas pistolas automáticas accionadas con gas propano.
Esparabán

O esparabán, é un baile agarrado galego mestura da muiñeira co pasodobre. Características
O baile do esparabán documentouse na zona do Incio. É un baile en parellas dividido en dúas partes, unha primeira na que se baila un pasodobre, e unha segunda, a ritmo de muiñeira, na que as parellas se desprazan facendo un paso cabalgado. É moi similar á muiñeira corrida, diferenciándose desta só pola existencia dun desprazamento lateral nas partes da muiñeira.
Espazo

O espazo concíbese comunmente como o escenario onde se sitúan os obxectos físicos, e onde transcorre a realidade. Física
Na física, o espazo está constituído por variábeis matemáticas que caracterizan a posición de calquera obxecto nun sistema de coordenadas, baixo un principio de relatividade dado. Deste xeito, o concepto de espazo vai presentar diferenzas clave en función da teoría na que se defina, sexa na física aristotélica, na física newtoniana ou tamén chamada física clásica, na física relativista ou noutras teorías recentes e aínda en discusión.
En calquera caso, a concepción actual do espazo na física confórmase con base á teoría da Relatividade e á mecánica cuántica; e neste contexto resulta máis adecuado falar de espazo-tempo que de espazo e tempo de xeito separado, como resultaba natural facer na física clásica. Matemática
Na matemática o espazo é un conxunto, xeralmente con algunha estrutura adicional.
Na xeometría euclidiana e na física clásica, o Espazo euclidiano defínese como o conxunto de posicións que se pode describir atribuíndo a cada posición tres coordenadas, respectadas dúas condicións: i) valla o teorema de Pitágoras e ii) respecte a norma euclidiana. A física relativista considera o espazo cuatridimensional (pois considera tamén o tempo). Astronomía
Decorrente da definición matemática, a astronomía usa a palabra espazo para se referir á porción baleira do universo (espazo sideral) onde existe apenas o vacuo, alén das atmosferas dos planetas. (Úsase o termo "espazo exterior", "espazo externo" ou "espazo sideral" para distinguilo do espazo con ar e o espazo na Terra). Filosofía
Entre as cuestións filosóficas relacionadas co espazo inclúense: é o espazo absoluto ou relativo? O espazo ten unha xeometría correcta, ou a xeometría espacial é puramente convencional? Algúns teóricos posicionáronse a respecto desas cuestións: para Isaac Newton o espazo é absoluto, en canto que para Gottfried Leibniz o espazo é relativo; Henri Poincaré considera que a xeometría espacial sexa apenas unha convención. Informática
Nos computadores o espazo de memoria defínese como a cantidade de células de memoria dispoñíbeis para rexistro de dados. Tipografía
Na tipografía e na ortografía o espazo é unha área en branco que separa dúas palabras.
Espazo Europeo de Educación Superior

O Espazo Europeo de Educación Superior é un ámbito de organización educativo iniciado en 1999 co proceso de Bologna que quere harmonizar os distintos sistemas educativos da Unión Europea e proporcionar unha forma eficaz de intercambio entre todos os estudantes. Así mesmo quere que a formación atenda ás demandas que a sociedade require. Características
Baséase en tres alicerces fundamentais: ECTS (European Credit Transfer and Accumulation System): baséase no precepto que, a partir de agora, un crédito será equivalente a 10 horas teóricas e unhas 25 horas prácticas. Desde o punto de vista docente, a consecuencia é a redución das horas de clase presencial en favor de prácticas titorizadas polo persoal docente.
Estrutura grao/posgraduado: a educación superior dividirase en dous ciclos, un grao de orientación xeneralista e un posgraduado de orientación especialista. Hai que salientar que o principio que articulará este sistema será a adquisición de habilidades, fronte á adquisición de coñecementos, polo que estes graos e posgraduados estarán fortemente dirixidos a dar resposta ás necesidades laborais que existan na sociedade.
Acreditación: o último alicerce prevé a creación de sistemas de acreditación que, mediante unha avaliación interna e outra externa, vixíe a calidade de cada centro formativo e a súa adecuación ós requisitos do Espazo Europeo de Educación Superior. A falta de aprobar a Lei Orgánica de Universidades, parece que esta función será cumprida en España pola ANECA.
Como complemento a estes alicerces básicos, ademais establecerase un suplemento ó título (Diploma Suplement -DS-), no que se detallará, nun formato común a todo o EEES, as competencias adquiridas polos estudos e unha detallada explicación das materias cursadas.
O EEES incorporouse a moitos países fóra da Unión Europea e apúntase coma o marco de organización educativa máis importante das próximas décadas.
Espazo Schengen

O espazo Schengen é un espazo creado polo Acordo de Schengen en 1995, co obxectivo de eliminar as fronteiras e alfándegas interiores e compartir as fronteiras exteriores. Na práctica, o espazo Schengen actúa como un único Estado para a migración.
Non se debe confundir o espazo Schengen coa Unión Europea: non todos os países da zona están na UE nin todos os países da UE están no espazo Schengen. Países do Espazo Schengen
Con data de 31 de marzo de 2024, componse de 29 estados. Entre os países da UE que aínda non forman parte dela, Chipre ten a obriga legal de unirse á zona no futuro, mentres que Irlanda está exenta. : Alemaña Austria Bélxica Bulgaria República Checa Croacia Dinamarca (excepto Groenlandia e Feroe) Eslovaquia Eslovenia España (Ceuta e Melilla teñen disposicións especiais) Estonia Finlandia Francia (excluídos os territorios de ultramar) Grecia (as mulleres non poden entrar no monte Athos) Hungría Islandia * Italia Letonia Liechtenstein * (non emite visados) Lituania Luxemburgo Malta Noruega * (excepto Svalbard) Países Baixos (excepto Aruba, Curazao, Sint Maarten e os Países Baixos do Caribe ) Polonia Portugal Romanía Suecia Suíza *
* Países non pertencentes á UE
Espazo ambiente (matemáticas)

En matemáticas, especialmente en xeometría e topoloxía, un espazo ambiente é o espazo que rodea un obxecto matemático xunto co propio obxecto. Por exemplo, unha liña unidimensional ( l ) {\displaystyle (l)} pode estudarse de forma illada, neste caso o espazo ambiente de l {\displaystyle l} é l {\displaystyle l}, ou pode ser estudada como un obxecto inserido no espazo euclidiano bidimensional ( R 2 ) {\displaystyle (\mathbb {R} ^{2})}, neste caso o espazo ambiente de l {\displaystyle l} é R 2 {\displaystyle \mathbb {R} ^{2}}, ou como un obxecto incrustado nun espazo hiperbólico bidimensional ( H 2 ) {\displaystyle (\mathbb {H} ^{2})} neste caso o espazo ambiente de l {\displaystyle l} é H 2 {\displaystyle \mathbb {H} ^{2}}. Para ver por que isto marca a diferenza, considere a afirmación "As liñas paralelas nunca se cruzan". Isto é certo se o espazo ambiente é R 2 {\displaystyle \mathbb {R} ^{2}}, mais falso se o espazo ambiente é H 2 {\displaystyle \mathbb {H} ^{2}}, porque as propiedades xeométricas de R 2 {\displaystyle \mathbb {R} ^{2}} son diferentes das propiedades xeométricas de H 2 {\displaystyle \mathbb {H} ^{2}}. Todos os espazos son subconxuntos do seu espazo ambiente.
Espazo bidimensional

O espazo bidimensional está formado por dúas dimensións (altura e largura), sendo plano na súa esencia. É só un ente ideal (teórico), pois no mundo real, calquera superficie palpábel está formada por polo menos tres dimensións. Os entes primitivos do espazo bidimensional son o punto e a recta.
Son características do espazo bidimensional: a existencia dun único plano infinito
a existencia de infinitos puntos e rectas (concorrentes e paralelas)
a resolución de problemas que envolven lugares xeométricos, proporcións, divisións, distancias, intervalos, lonxitudes, ángulos, áreas etc.
Espazo de medida

Un espazo de medida é un obxecto básico da teoría da medida, unha rama das matemáticas que estuda as nocións xeneralizadas de volumes. Contén un conxunto subxacente, os subconxuntos deste conxunto que son factíbeis para medir (a σ-álxebra ) e o método que se usa para medir (a medida). Un exemplo importante de espazo de medida é un espazo de probabilidade.
Un espazo medíbel consta dos dous primeiros compoñentes sen unha medida específica. Definición
Un espazo de medida é unha terna ( X, A, μ ), {\displaystyle (X, {\mathcal {A}}, \mu ), } onde X {\displaystyle X} é un conxunto A {\displaystyle {\mathcal {A}}} é unha σ-álxebra no conxunto X {\displaystyle X} μ {\displaystyle \mu } é unha medida en ( X, A ) {\displaystyle (X, {\mathcal {A}})} Noutras palabras, un espazo de medida consiste nun espazo medíbel ( X, A ) {\displaystyle (X, {\mathcal {A}})} xunto cunha medida sobre el. Exemplo
Sexa X
{ 0, 1 } {\displaystyle X
\{0, 1\}}. A σ {\textstyle \sigma } -álxebra en conxuntos finitos como o anterior adoita ser o conxunto de partes, que é o conxunto de todos os subconxuntos (dun conxunto dado) e denotado por ℘ ( ⋅ ). {\textstyle \wp (\cdot ). } Seguindo esta convención, estabelecemos A
℘ ( X ) {\displaystyle {\mathcal {A}}
\wp (X)} Neste caso sinxelo, o conxunto de partes (ou conxunto potencia) pode escribirse de forma explícita: ℘ ( X )
{ ∅, { 0 }, { 1 }, { 0, 1 } }. {\displaystyle \wp (X)
\{\varnothing, \{0\}, \{1\}, \{0, 1\}\}. } Como medida, definimos μ {\textstyle \mu } por μ ( { 0 } )
μ ( { 1 } )
12, {\displaystyle \mu (\{0\})
\mu (\{1\})
{\frac {1}{2}}, } así μ ( X )
1 {\textstyle \mu (X)
1} (por adición de medidas) e μ ( ∅ )
0 {\textstyle \mu (\varnothing )
0} (por definición de medidas).
Isto leva ao espazo de medida ( X, ℘ ( X ), μ ). {\textstyle (X, \wp (X), \mu ). } É un espazo de probabilidade, xa que μ ( X )
1. {\textstyle \mu (X)
1. } A medida μ {\textstyle \mu } corresponde á distribución de Bernoulli con p
12, {\textstyle p
{\frac {1}{2}}, } que se usa, por exemplo, para modelar unha moeda xusta. Clases importantes de espazos de medida
As clases máis importantes de espazos de medidas defínense polas propiedades das súas medidas asociadas. Isto inclúe, por orde de xeneralidade crecente: Espazos de probabilidade, un espazo de medida onde a medida é unha medida de probabilidade Espazos de medidas finitas, onde a medida é unha medida finita σ {\displaystyle \sigma } -espazos de medidas finitas, onde a medida é a σ {\displaystyle \sigma } -medida finita Outra clase de espazos de medida son os espazos de medida completa.
Espazo de nomes

Para ler sobre o uso que se lles dá aos espazos de nomes na Wikipedia, véxase Wikipedia: Espazo de nomes.
Por regra xeral, un espazo de nomes (en inglés, namespace) é un contedor para un conxunto de identificadores (nomes). Os espazos de nomes premiten diferenciar identificadores homónimos en espazos de nomes diferentes. Isto é, un identificador definido nun espazo de nomes queda asociado con ese espazo de nomes. Porén, o mesmo identificador pode definirse independentemente en varios espazos de nomes, é dicir, o significado asociado cun identificador definido nun espazo de nomes é independente do mesmo identificador declarado en calquera outro espazo de nomes. A miúdo, os espazos de nomes agrupan nomes segundo a súa funcionalidade. Cada sistema informático que permite a existencia de espazos de nomes especifica as regras que determinan a que espazo de nomes pertencen as ocorrencias dun identificador.