Tampón hixiénico

Un tampón é un artigo de hixiene para absorber o fluxo da menstruación. O máis común na actualidade é que se vendan como unidades desbotábeis. Insírense manualmente até o fondo da vaxina e extráense mediante un cordón. O tampón ten forma de tubo, cun núcleo comprimido de material absorbente. Tamén se comercializan modelos con aplicador, formado por dous tubos de cartón ou plástico, un interior e outro exterior, que permiten a súa colocación sen tocalo coas mans.
Os tampóns téñense utilizado para interromper outras hemorraxias, como as nasais ou as ocasionadas por proxectís. Permiten bañarse ou nadar durante o período menstrual, así como practicar deportes e outras actividades que as compresas dificultan. Nalgunhas ocasións, utilízanse para a aplicación interna de fármacos. Algúns tampóns de alta absorbencia teñen ocasionado casos de síndrome de shock tóxico (SST), unha infección por toxinas bacterianas que pode chegar a ser mortal en casos moi illados. Aínda que este risco segue a mencionarse nalgúns ámbitos, non está demostrada a relación entre a SST e os tampóns actuais [cita requirida]. Malia isto, recoméndase utilizar a absorbencia apropiada para cada día do período menstrual. [Cómpre referencia]
Nos países onde a virxindade é un símbolo da reputación feminina, é frecuente a dúbida de se os tampóns menstruais poden romper o hime. Isto é practicamente imposíbel, porque este ten unha apertura pola que baixa o fluxo menstrual, xusto onde se insire o tampón. Graos de absorción
Os tampóns teñen un grao en relación coa cantidade de fluxo que poden absorber: É importante escoller o grao correcto, xa que se a absorción é moi alta pode producirse secura e molestias ao extraelo. En caso de dúbida, é recomendábel escoller a menor absorción e cambialo cada 4 - 8 horas dependendo do fluxo. Historia
Prototipo
Cara ao ano 500 a. C. , Hipócrates inventou un primeiro mecanismo similar a un tampón e fomentou o seu uso. Estaba feito de gasa de fío enrolado a un anaco de madeira lixeira.
Materiais
Os primeiros tampóns, de papiro abrandado, estaban reservados para as clases sociais altas en Exipto, Asiria e no Imperio Babilónico. Nas clases populares usábase cana acuática suavizada.
Noutros lugares do mundo, os tampóns improvisábanse co material dispoñíbel en cada rexión. En Roma usábase la; no Xapón, papel; en Indonesia, fibras vexetais; na África ecuatorial, rolos de herba.
Primeiros tampóns de la
No Imperio Bizantino, arredor do século VI, a nobreza utilizaba uns tampóns feitos na Península de Crimea coa mellor la, peiteada e enrolada dunha maneira moi concreta. Esta pode ser considerada a primeira fábrica oficial de tampóns da historia.
Uso médico
Na Idade Media, o Renacemento e mesmo até o século XIX, empregábanse en medicina tampóns de algodón para aplicar antisépticos ou para axudar a frear hemorraxias na vaxina.
Século XX
Durante principios do século XX, o tampón adquiriu moi mala imaxe debido aos prexuízos morais relacionados coa menstruación. Nesa época, as actrices e as bailarinas, que non podían deixar de usar protección durante a regra, fabricaban tampóns de algodón caseiros.
Na década de 1940, cando os Estados Unidos entraron na segunda guerra mundial, os homes enroláronse no exército e as mulleres ocuparon os postos de traballo destes, co que entraron no mundo laboral. Nese momento, o tampón converteuse nun obxecto de gran relevancia, xa que permitía maior liberdade de movemento, comodidade e seguranza. Deste xeito, fíxose popular na sociedade e comezou a estenderse o seu uso. Impacto ambiental
No tratamento como residuo debe terse en conta a súa composición. Ademais, despois de usado, ten restos biolóxicos susceptibles de conter patóxenos. Segundo o método empregado na súa eliminación, terá impacto no tratamento de augas residuais ou nos sistemas de separación de lixo.