proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Geta, Åland

Geta é un municipio de Finlandia situado na rexión de Åland. En 2018 a súa poboación era de 500 habitantes. A superficie do termo municipal é de 605, 99 km2, dos cales 521, 44nbsp; km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5, 91 hab. /km².
Limita cos cancellos de Finström, Hammarland e Saltvik todos eles no arquipélago das Åland.
O concello é unilingüe en sueco.
Getúlio (filme)

Getúlio é un filme brasileiro de 2014 dirixido por João Jardim, protagonizado por Tony Ramos e Drica Moraes. Produciuse con motivo dos sesenta anos da morte do presidente Getúlio Vargas. Sinopse
O guión conta a intimidade familiar dos últimos 19 días de vida do presidente Getúlio Vargas, un período no que se atrincherou no Palacio Catete, mentres os seus opoñentes acúsano de ser o instigador do atentado da Vía Tonelero contra o xornalista Carlos Lacerda. Personaxes
Tony Ramos: como Getúlio Vargas
Drica Moraes: como Alzira Vargas
Alexandre Borges: como Carlos Lacerda
Adriano Garib: como general Euclides Zenóbio da Costa
Marcelo Médici: como Lutero Vargas
Leonardo Medeiros: como xeneral Caiado
Fernando Luís: como Benjamim Vargas
Jackson Antunes: como João Café Filho
Michel Bercovitch: como Tancredo Neves
Daniel Dantas: como Adonzo Arinos
Murilo Elbas como modomo João Zaratimi
Sílvio Matos: como general Carneiro de Menezes
José Raposo: como Nero Moura
Thiago Justino: como Gregório Fortunato
Luciano Chirolli: como general Tavares
Clarisse Abujamra: como Darcy Vargas
Geólogas. Historia de las pioneras en las Ciencias de la Tierra

Geólogas. Historia de las pioneras en las Ciencias de la Tierra é un libro de Guiomar Calvo da Editorial Almuzara.
Neste libro que recibiu o Premio Prismas Casa das Ciencias á Divulgación 2021 a mellor texto inédito, dan a coñecer as biografías de científicas como Marie Tharp, Inge Lehmann, Mary Anning o Charlotte Murchison
Ghadi (filme)

Ghadi (en árabe: غدي) é un filme libanés de 2013 dirixido por Amin Dora. Competiu como candidato libanés o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios xunto a Blind Intersections de Lara Saba. Cando a data de estrea do filme foi movida do 26 de setembro de 2013 ó 31 de outubro de 2013, xa non puido ser elixible e Blind Intersections converteuse no candidato dese ano. O filme foi elixido como candidato o ano seguinte, pero non foi nomeado. Sinopse
Leba, un profesor de música ten dúas fillas. O terceiro embarazo da súa esposa resulta nun neno, Ghadi, con necesidades especiais. O barrio ten moita opinión sobre que deberían facer con el, mais Leba está disposto a todo para manter unida a súa familia, mesmo facer un milagre. Personaxes
Georges Khabbaz como Leba Saba
Lara Matar como Lara
Christine Choueiri como Sophie
Ghawar

Ghawar é un campo petrolífero de Arabia Saudita, na Provincia Oriental, a 100 km da cidade de Dhahran. É o maior campo petrolífero convencional do mundo, cunha extensión de 280 km por 30 km. A produción lévaa a compañía estatal Saudi Aramco e estímase a súa produción en 5 millóns de barrís ó día (6. 25% da produción mundial)
Ghazal

O ghazal ou ghazel é un xénero literario lírico propio das literaturas árabe, persa, turca e urdú. Na literatura árabe trátase dun poema cuxa etimoloxía está emparentada coas ideas de gabanza, afago etc. Da mesma raíz deriva a forma tagazzul, "compor poesías amorosas". Conceptualmente o ghazal ten estreita relación co nasib (ou tasbib), prólogo amoroso que serve de introdución xunto co rahil (descrición dunha viaxe polo deserto), ao tema panexírico que caracteriza a composición poética chamada qasida.
Ghost

Ghost é un grupo de rock sueco formado en Linköping, Suecia, no ano 2006, e liderado polo vocalista Tobias Forge. En 2010 publicaron unha demo de 3 temas seguida dun vinilo de 7" titulado "Elizabeth", e posteriormente o seu álbum de estrea titulado Opus Eponymous, que recibíu varios nomeamentos para os Premios Grammy. O seu segundo álbum Infestissumam publicouse en 2013, estreouse no número un das listas de música en Suecia e gañou o Grammy ó Mellor Álbum de Hard Rock/Metal. O seu terceiro álbum de estudio, Meliora, publicouse en 2015, acadando o número un en vendas en Suecia e o oito nos Estados Unidos. O sinxelo principal deste álbum, "Cirice", gañou o Grammy á mellor actuación de Metal de 2016. O grupo publicou o seu cuarto álbum de estudio en 2018, titulado Prequelle.
Ghost in the Shell (filme de 1995)

Ghost in the Shell (GHOST IN THE SHELL/攻殻機動隊, Gōsuto In Za Sheru/Kōkaku Kidōtai) é un filme xaponés dirixido por Mamoru Oshii que se estreou en 1995. Baséase no manga homónimo de Masamune Shirow. A animación é obra de Production I. G, e o guión de Kazunori Itō. As voces de dobraxe orixinais son de Atsuko Tanaka, Akio Ōtsuka e Iemasa Kayumi. Unha versión actualizada chamada Ghost in the Shell 2. 0 foi estreada no 2008, con novo son e gráficos 3D por ordenador nalgunhas escenas.
Ghost in the Shell conta a caza da axencia de seguridade Sección 9 dun hacker coñecido como Puppet Master. Coa asistencia do seu equipo, Motoko Kusanagi atopa ó sospeitoso e mergúllase nunha complexa intriga política que tenta encubrir a identidade e a finalidade do Puppet Master.
O filme foi estreado o 18 de novembro de 1995 e recibiu, en xeral, críticas positivas. A súa animación foi louvada, mais non así o argumento, que foi cualificado de predecible. O filme casou impresións moi positivas en directores como os Irmáns Wachowski e James Cameron. Unha secuela indirecta deste filme, Ghost in the Shell 2: Innocence, foi estreada no 2004. Sinopse
Ano 2029. Nunha enorme cidade asiática, unha muller cyborg policía investiga as sinistras actividades dun misterioso hacker, un supercriminal que está invadindo as autoestradas da información. Galardóns e nomeamentos
1996: Festival de Sitges: Sección oficial longametraxes a concurso. Impacto cultural
Larry e Andy Wachowski, creadores de Matrix e as súas secuelas, amosáronlle o filme ó produtor Joel Silver, dicindo, "Nós queremos facelo en real. " A saga Matrix ten varios conceptos deste filme, como a chuvia dixital de datos, que está inspirada nos créditos de Ghost in the Shell, e o xeito mediante o cal a xente accede a Matrix a través de enchufes na caluga. Outros paralelismo atópanse en Avatar de James Cameron, en A. I. Artificial Intelligence de Steven Spielberg e en Surrogates de Jonathan Mostow.
Ghost in the Shell (filme de 2017)

Ghost in the Shell é un filme estadounidense de ciencia ficción dirixido por Rupert Sanders e escrito por Jamie Moss, William Wheeler e Ehren Kruger, baseado no manga xaponés homónimo de Masamune Shirow. Está protagonizado por Scarlett Johansson, Takeshi Kitano, Michael Pitt, Pilou Asbæk, Chin Han e Juliette Binoche. Está ambientado nunha futuro no que a liña que separa o humano do robótico é difusa, e o argumento conta a historia de Major (Johansson), un supersoldado cyborg que quere coñecer o seu pasado esquecido. Personaxes
Scarlett Johansson como Major Mira Killian / Motoko Kusanagi
Kaori Yamamoto como Motoko Kusanagi de nena
"Beat" Takeshi Kitano como Xefe Daisuke Aramaki
Michael Carmen Pitt como Kuze / Hideo
Andrew Morris como Hideo de neno
Pilou Asbæk como Batou
Chin Han como Togusa
Juliette Binoche como Doutora Ouelet
Peter Ferdinando como Cutter
Kaori Momoi como nai de Motoko
Lasarus Ratuere como Carlos Ishikawa
Danusia Samal como Ladriya
Anamaria Marinca como Dr. Dahlin
Michael Wincott como Dr. Osmond (sen acreditar)
Yutaka Izumihara como Saito
Tawanda Manyimo como Boma
Daniel Henshall como Skinny Man
Rila Fukushima como robot gueixa
Pete Teo como Tony
Yuta Kazama como Data Host
Chris Obi como Embaixador Kiyoshi
Adwoa Aboah como Lia
Ghost in the Shell 2: Innocence

Ghost in the Shell 2: Innocence é un filme xaponés dirixido por Mamoru Oshii que se estreou no 2004. Secuela do filme de 1995 Ghost in the Shell. Baséase no manga homónimo de Masamune Shirow. Sinopse
No ano 2032, a fronteira entre seres humanos e máquinas reduciuse a niveis case imperceptibles. Neste contexto, un cyborg detective da unidade antiterrorista (Batou) investigará o caso dun robot con forma de muller, creado exclusivamente para satisfacer desexos sexuais, que asasinou o seu propietario. Batou deberá indagar nas profundidades da conciencia humana e na sociedade do momento; onde a diferenza entre os robots e os humanos é extremadamente difusa. Galardóns e nomeamentos
2004: Festival de Cannes: Nomeado á Palma de Ouro (mellor filme).
2004: Festival de Sitges: Sección oficial longametraxes a concurso.
Giacomo Devoto

Giacomo Devoto, nado en Xénova o 19 de xullo de 1897 e morto en Florencia o 25 de decembro de 1974, foi un glotólogo e lingüista italiano, un dos mellores nestas disciplinas do século XX neses país. Traxectoria
En 1939 fundou con Bruno Migliorini a revista Lingua Nostra. En xaneiro de 1945, xusto despois da caída da República Social Italiana, fundou en Florencia xunto con Piero Calamandrei, Corrado Tumiati, Enzo Enriques Agnoletti e Paride Baccarini a AFE: Associazione Federalisti Europei, confluíndo despois no Movemento Federalista Europeo fundado por Altiero Spinelli, no que tivo nos anos 1947-1948 un papel de primeira orde.
Recibiu doutoramentos "honoris causa" pola Universidade de París, Basilea, Estrasburgo, Berlín (Humboldt), Cracovia, Zagreb e Lima.
Foi Presidente da Accademia della Crusca a partir de decembro de 1963, Académico de Dinamarca e Finlandia, Emérito de glotoloxía e Reitor da Universidade de Florencia. Foi, finalmente, un dos máximos expertos a nivel internacional de lingüística indoeuropea (Origini indoeuropee, 1962), latina (Storia della lingua di Roma, publicado en 1940) e italiana (Avviamento alla etimologia italiana, de 1968, Il linguaggio d'Italia, editado en 1974 etc. ). Os estudos
Entre as úas contribucións á indoeuropeística figura tamén a elaboración do concepto de "periindoeuropeo", é dicir, todo o que presenta caracteres híbridos indoeuropeos e non indoeuropeos ("anaindoeuropeos"). O termo indica tanto linguas como territorios ("áreas" ou "fasces peri-indoeuropeas2) pero tamén pobos e outras cousas. O periindoeuropeo preséntase nunha esfera marxinal respecto á área de difusión indoeuropea, onde tradicións estrañas á indoeuropea se terían alterado progresivamente polo contacto coas indoeuropeas. Pode ser visto como un "indoeuropeo periférico" en formación, definida por Devoto como unha «indoeuropeidade aproximativa». Devoto propuxo e sostivo a definición da lingua etrusca como periindoeuropea. Obras
Antichi italici. 1931.
Storia della lingua di Roma. Capelli Editore, 1991, I ed. 1939.
Pelasgo e peri-indeuropeo (1943) in Studi etruschi, Firenze, Olschki, 1971.
Studi di stilistica, 1950.
I fondamenti della storia linguistica. 1951.
Profilo di storia linguistica italiana. 1953.
Origini indoeuropee. Edizioni di Ar, 2008, I ed. 1962.
I dialetti delle regioni d'Italia. Sansoni, Firenze 1972, con Gabriella Giacomelli.
Le origini e la lingua dei Lettoni in "Lettonia". 1939 (Res Balticae 1997).
Le letterature dei paese baltici. (a cura di), Sansoni 1969.
Gian Guido Belloni

Gian Guido Belloni, nado en Milán o 21 de setembro de 1919 e finado na mesma cidade o 21 de agosto de 1996, foi un historiador e numismático italiano especializado na Antigüidade romana e grega. Traxectoria
Gian Guido Belloni naceu o 21 de setembro de 1919 en Milán.
A súa carreira estivo moi vinculada ao ámbito museal. No Museo das Arte Decorativas de Milán ocupou os postos de conservador, vicedirector e, finalmente, director. Do mesmo xeito, entre 1968 e 1972 dirixiu o Museo Arqueolóxico e o Gabinete Numismático de Milán.
En 1967 foi o fundador da revista Notizie dal Chiostro del Monastero Maggiore. Rassegna di studi archeologici e numismatici.
A partir de 1972, a súa actividade centrouse exclusivamente no ensino universitario, logo de que en 1962 acadara a súa habilitación para a docencia de Numismática. Na Universidade de Xénova foi profesor de Numismática Antiga (1971-1980) e de Historia Romana (1980-1982). En 1982 pasou definitivamente á Universidade Católica do Sagrado Corazón, en Milán, onde xa se encargaba da materia de Numismática xa desde 1968, dado que nese ano acadou a cátedra de Antigüidade romana, que ocupou ata a súa xubilación en marzo de 1995.
Os seus intereses como investigador centráronse en diversos aspectos da Antigüidade, sinaladamente na circulación monetaria na Antiga Grecia e na Antiga Roma, con algunhas incursións noutros temas como a moeda longobarda e medieval.
Entre outras entidades académicas e asociativas, Belloni foi membro correspondente do Instituto Arqueolóxico Alemán, da Pontificia Academia Romana de Arqueoloxía, do Instituto Nacional de Estudos Etruscos e Itálicos, do Instituto Bonaerense de Numismática e Antigüidades, e da Sociedade Numismática Italiana, da que foi nomeado membro honorífico en 1996. Recoñecementos
En recoñecemento ás súas achegas á historia e á numismática, Gian Guido Belloni foi nomeado Cabaleiro Oficial da República e Comendador da Orde de Chipre.
Premios
(1981): Jeton de Vermeil, da Sociedade Francesa de Numismática, de París. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables dos publicados por Gian Guido Belloni ao longo da súa traxectoria: (1956). Avori tardo-classici e altomedioevali. A. Martello, Milán.
(1958). I capitelli romani di Milano. Centro nazionale di Studi per la Storia dell' Architettura, Roma.
(1960). Le monete romane dell'età repubblicana. Comune di Milano, Milán.
(1966). monete greche e romane del Museo teatrale alla Scala. Nuove edizioni, Milán.
(1974). Significati storico-politici delle figurazioni e delle scritte delle monete da Augusto a Traiano (Zecche di Roma e 'imperatorie'). De Gruyter, Berlín / Nova York.
(1977). Gabinetto Numismatico (2 tomos). Electa, Milán.
(1993). La moneta romana: società, politica, cultura. NIS, Roma.
(1996). L'uomo romano: affermazione del dominio e fermenti dello spirito. Capelli, Boloña.
Gil González Dávila

Gil González Dávila, nado en Ávila en 1480 e finado na mesma cidade en 1526, foi un capitán, explorador e conquistador español, . Foi o xefe da expedición ao territorio das actuais Costa Rica e Nicaragua, chegando mesmo a penetrar en territorio da actual Honduras. Traxectoria
Foi criado do influente bispo Fonseca e en 1511 conseguiu o cargo de contador na Española. En 1520 asinou unha capitulación para explorar a ruta que ía ás illas Molucas desde o istmo de Panamá, realizando a viaxe dous anos máis tarde. En 1522 realizou a primeira expedición pola Mar do Sur desde Terra Firme, alcanzando territorios costarriqueños, na súa procura de ouro, obtendo certa cantidade, aínda que menos da esperada. Na expedición percorreron a costa do Pacífico da actual Costa Rica, e visitaron os dominios de numerosos monarcas amerindios, entre eles os caciques Huetar, Chorotega, Gurutina, Orosi, Nicoya e Nicarao. Tivo que enfrontarse ao ataque do cacique Diriangén que o obrigou a retirarse cara a San Lucar (Golfo de Nicoya), e logo regresar a Panamá.
En 1523 iniciou a conquista de Nicaragua, tendo lugar un encontro entre o conquistador e o rei Nicarao. O seu piloto, Andrés Niño, chegou até o actual golfo de Fonseca, que foi bautizado así en honra do bispo Juan Rodríguez de Fonseca.
En marzo de 1524 desembarcou en Honduras, cunha orde de poboamento e enfrontouse coas forzas de Hernando de Soto; fundou San Gil de Buena Vista. Indebidamente, foi acusado de usurpador por Hernán Cortés, o que motivou o seu apresamento. Enviado a México, mandouse a España como prisioneiro, onde foi logo liberado. Morreu na súa Ávila natal o 21 de abril de 1526.
Gilbert Licudi

Gilbert Licudi é un avogado e deputado de Xibraltar, membro do Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP). Está casado e ten dous fillos. Biografía
Licudi estudou na Bayside Comprehensive School, onde foi contemporáneo de Peter Montegriffo e Dominique Searle. Pero deixou a escola aos 17 anos e comezou a traballar para Blands e GB Airways. Despois de casar, trasladouse en 1979 coa súa esposa a Inglaterra, onde traballou para a compañía aérea rusa Aeroflot no aeroporto de Heathrow.
En 1981 Licudi e esposa regresaron a Xibraltar, onde ele foi contratado polo Castle Marketing Group, de Joe Holliday. Neste momento tamén se afiliou ao GSLP, e despois das eleccións de 1984, foi invitado incorporarse á executiva do partido. Nesta época tamén comezou a escribir unha columna semanal no "The People".
Aos 28 anos, era membro da executiva do partido cando decidiu afastarse de Xibraltar, e estudar dereito en Chelmsford, Anglia Oriental. Concluíu os seus estudos en Londres, na Inns of Court Law School e foi admitido como avogado en 1992, en Londres e en Xibraltar.
Licudi fixo carreira na firma de advocacia Hassans International Law Firm, onde traballou con Peter Montegriffo. Neste momento, volveu á política, disposto a levar a súa experiencia de resolución de conflitos en favor das mudanzas políticas que xulgaba necesarias acerca de Xibraltar.
En 2007, Licudi presentouse como candidato do GSLP nas eleccións xerais. Foi nomeado ministro na sombra para o Emprego, Tráfico, Xuventude e Deporte. En abril de 2011, cando Fabian Picardo tornouse líder do GSLP (e da oposición), Licudi foi nomeado Ministro de Educación, Servizos financeiros e transportes, e as áreas de Xuventude e Deportes foron transferidas a Steven Linares.
Coa vitoria do GSLP nas eleccións xerais de 2011, Licudi foi nomeado Ministro de Educación, Servizos Financeiros, Xogo, Telecomunicacións e Xustiza.
Gimel

Gimel, Gimal, Ghimel ou incluso Guimel ( ג, pronunciado / g / ou / ɣ / ) é a terceira letra do alfabeto hebreo. Deriva dunha letra do alfabeto fenicio e, polo tanto, está relacionada coa gamma (Γ, γ) do alfabeto grego e coas letras latinas C e G.
A palabra hebrea גמל significa "camelo". Aínda que os primeiros pictogramas vencellábanse ao pé ou á raíz, a forma da letra gimel acabou por evocar a cabeza e as patas dianteiras do animal. O seu valor numérico é 3. Particularidades
No xogo de dreidel, cada un dos catro lados da trompa ten unha letra: נ ג ה ש que son as iniciais da frase "Nes Gadol Haya Sham" que significa "alí ocorreu un gran milagre". Cando os nenos xogan con el durante a Hanukkah, se a parte superior cae sobre luvas ג (Gimel), o xogador colle a estaca e cada un volve meter no pozo.
O seu valor numérico é 3.
Esta letra é unha das sete letras que se poden coroar con tres taguim (תָּגִים). Estas 7 letras son: ג ז ט נ ע צ ש
Na obra Alefato de Xosé Lois García tómase a referencia ao camelo da letra para considerala un símbolo do éxodo xudeu polo deserto.
Gin and Juice

"Gin and Juice" é a segunda canción do álbum Doggystyle, lanzado por Snoop Dogg en novembro do 1993. Alcanzou o Top 10 do Billboard Hot 100 nos Estados Unidos de América e foi nomeada aos premios Grammy como mellor actuación de rap en solitario. Nunha recente lista das 100 mellores canción de hip hop da historia (realizada por VH1) apareceu no número 8. Foi producida por Dr. Dre, e escrita por este e máis por David Ruffin Jr.
Ginga (satélite)

ASTRO-C, rebautizado como Ginga (galaxia en xaponés) tras o seu lanzamento foi o terceiro satélite lanzado para estudar o ceo en raios X desde o Xapón. Foi lanzado o 5 de febreiro de 1987 desde o Kagoshima Space Center a unha órbita cuns 510 km de perixeo e 670 de apoxeo, cunha inclinación de 31º e un período duns 96 minutos. O satélite operou ata o 1 de novembro de 1991, data na que se incinerou na atmosfera. O programa de observación estaba aberto a científicos do Xapón, Estados Unidos, Reino Unido e algúns países europeos. Os instrumentos que levaba a bordo este satélite eran os seguintes: Large Area Proportional Counter (LAC 1, 7-37 keV, desenvolvido en colaboración co Reino Unido)
All-Sky Monitor (ASM 1-20 keV)
Gamma-ray Burst Detector (GBD 1, 5-500 keV, desenvolvido en colaboración cos Estados Unidos)
Ginger Rogers

Ginger Rogers, nada en Independence (Missouri) o 16 de xullo de 1911 e finada o 25 de abril de 1995, foi unha actriz, bailarina e cantante estadounidense e gañadora dun Óscar. Traxectoria
Nos seus 35 anos de carreira, fixo un total de 73 filmes, aínda que os seus papeis máis lembrados foron os que fixo xunto a Fred Astaire nunha serie de dez películas musicais, que revolucionaron o concepto do musical moderno.
Ginés Alemparte Alén

Ginés Alemparte Alén, nado en Lebosende (Leiro) cara a 1911, foi un canteiro e político galego. Traxectoria
Canteiro en Lebosende. Secretario da Sociedade de Oficios Varios de Leiro, na folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido por "manifestarse desfavorablemente en contra del Estado" xunto co presidente da sociedade Jesús Romero Álvarez e outros veciños. Foron liberados días despois. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Leiro en marzo, na nova corporación presidida por Manuel Fernández Neira.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en decembro de 1937. Procesado na causa 1599/37 xunto con Eugenio Collazo Álvarez, Miguel Crego Araujo, Luis Crispín Fernández, Antonio Fernández Díaz, Antonio González Díaz, Eladio Porto Bugallo, Manuel Rodríguez, Jesús Romero Álvarez e Benito Velerio Fernández, foi xulgado en Ourense por auxilio á rebelión o 21 de abril de 1938 e condenado a 12 anos e un día de prisión. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1938. Trasladado á Prisión de Santiago de Compostela, saíu en liberdade condicional en agosto de 1940. Vida persoal
Casou con Carmen Camba Veleiro.
Giorgetto Giugiaro

Giorgetto Giugiaro, nado en Garessio, provincia de Cuneo, Piemonte, o 7 de agosto de 1938, é un deseñador de automóbiles italiano. Traxectoria
Traballou en superdeportivos e automóbiles de uso cotián. Naceu en Garessio, Cuneo, Piemonte. Giugiaro foi nomeado Deseñador de Automóbiles do Século en 1999 e incluído no Salón da Fama do Automóbil en 2002. Recibiu seis veces o premio Compasso d'Oro de deseño industrial. Ademais dos coches, Giugiaro deseñou corpos de cámaras para Nikon, o Paseo marítimo de Porto Santo Stefano, en 1983, o órgano da catedral de Lausana (composto por preto de 7000 tubos) en 2003, e desenvolveu unha nova forma de pasta, "Marille". Tamén deseñou varios modelos de reloxos para Seiko, principalmente cronómetros de carreiras, así como mobles de oficina para Okamura Corporation. Deseños
Motocicletas
Ducati 860 GT (1975)
Suzuki RE5 (1975)
Derbi Predator (1998)
TOMOS A5 Colibri (1989)
MV Agusta 350 Ipotesi
Cámaras
Nikon
EM (1979)
F3 (1980)
L35AF (1983)
F4 (1988)
F5 (1996)
D2H (2003)
F6 (2004)
D3 (2007)
D4 (2012)
D800 (2012)
Df (2013)
Armas
Beretta
Neos (2002)
CX4 Storm (2003)
UGB25 Xcel Trap 12 GA, 30"
Outros
Teléfono Sirio, Società Italiana per l'Esercizio Telefonico (principios da década de 1990)
Tren FIAT Ferroviaria/Alstom ETR 460 (Pendolino) (1993)
Prototipo Nitro tractor (2013)
Reloxo Seiko Speedmaster (1986)
Reloxo Seiko Macchina Sportiva
Tractor Deutz Fahr 6215 RCSHIFT (2017)
Paseo marítimo de Porto Santo Stefano, Giugiaro Design (1983)
Pasta Marille
Órgano da catedral de Lausana, composto por preto de 7000 tubos
Pelota de baloncesto Molten (pelota oficial para FIBA)
Giovanna Casotto

Giovanna Casotto, nada en Desio, Monza e Brianza, Italia, o 2 de agosto de 1968, é unha autora de banda deseñada e ilustracións italiana. Traxectoria
Viviu no campo cos avós, estudou historia na universidade. En 1994 durante unha meeting foot-fetish atópase con Franco Saudelli (coñecido caricaturista) e comeza a pousar para el, converteuse na protagonista da tira cómica A loura. O encontro leva a unirse á escola de banda deseñada de Milán a que asistiu durante tres anos, durante o cal publica algúns contos curtos para L´Intrepido, coopera co mesmo Saudelli e, a continuación, coa revista de cultura erótica e cómic Selen Edicións, ao peche desta revista pasa a publicación análoga mensual Blue de Coniglio Editore, e a produción de ilustracións privadas por encargo.
Giovanna Casotto básase nun erotismo ao estilo do dos anos cincuenta, con ironía e malicia inxenua. A peculiaridade é que o modelo das súas principais historias eróticas é ela mesma. Tema recorrente dos seus numerosos cómics é a masturbación. Colabora activamente coa modelo Gisy Scerman. Publicacións
La carne e lo Spirito
Storie brevi
Cattive attitudini
Fetish photos
Pigiama party
Femmine folli
Mia moglie è una santa
Giovanna d'Arco

Giovanna d'Arco (en galego, Xoana de Arco) é unha ópera dividida nun preludio e tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Temistocle Solera, baseada no drama Die Jungfrau von Orleans de Friedrich von Schiller (se ben Solera negou esta afirmación en cartas enviadas ao editor de Verdi, e alegou que o traballo foi "unha ficción totalmente orixinal"). A ópera reflicte en parte a vida de Xoana de Arco. Foi estreada o 15 de febreiro de 1845 no Teatro alla Scala de Milán.
Esta obra rara vez se representa na actualidade; nas estadísticasArquivado 11 de novembro de 2015 en Wayback Machine. de Operabase aparece con só 6 representacións no período 2005-2010, sendo a vixésimo segunda de Verdi. Personaxes
Giovanni Candida

Giovanni Candida, nado en Benevento na segunda metade do século XV e finado na mesma cidade campana no século XVI (non antes de 1504), foi un medallista italiano. Traxectoria
Giovanni Candida era un crego pertencente á antiga familia Filangieri. Estivo ao servizo da casa de Anjou e, aínda na súa xuventude, trasladouse a Flandres. Logo desenvolveu a súa actividade artística principalmente na corte de Borgoña (desde 1472), onde ocupou o cargo de secretario de Carlos I, duque de Borgoña. Nesta corte confiáronselle tamén algunhas misións diplomáticas. Entre outros destinos, foi eviado en misións negociadoras a Venecia en 1473 e 1478, e a Roma en 1475 e en 1476, e foi observador na Dieta de Augsburgo en 1474.
Á morte do duque de Borgoña, entrou ao servizo de Maximiliano I de Habsburgo e, finalmente, de Carlos VIII de Francia, xa na segunda metade do século XV. Sábese moi pouco acerca da vida que levou Candida na súa nova corte; descoñécese mesmo cales foron as súas funcións durante o reinado de Luís XI (1461-1483).
Candida soubo asociar a arte da medallística á súa actividade diplomática, o que lle reportou unha gran sona en Borgoña. Gravou medallas para os seus amigos e protectores, e retratou tanto a grandes como a pequenos personaxes das políticas borgoñoa e francesa, como Maximiliano de Habsburgo, María de Borgoña, Carlos o Temerario ou Robert Briçonnet.
A principios do reinado de Carlos VIII (1483-1498) exerceu tamén como historiador. Sábese que compuxo un resumo da historia de Francia titulado Historia Francorum abbreviata a Troiana urbe usque ad Carolum VIII, así como un tratado para lexitimar as pretensións de Carlos VIII ao trono do Reino de Nápoles.
Nas súas medallas, Candida adoitaba incluír, a modo de sinatura de gravador, as marcas CAND, CANDID, OPUS CAND ou CANDIDA.
Giovanni Gorini

Giovanni Gorini, nado en 1941, é un numismático italiano especializado na moeda da Antigüidade e na medalla renacentista. Traxectoria
Gorini estudou Arqueoloxía e Numismática na Universidade de Padua. Logo da súa graduación, ingresou no Museo Bottacin, de Padua, como conservador das coleccións numismáticas, posto que ocupou entre 1965 e 1978. Despois exerceu como profesor adxunto e, desde 1991, como catedrático de Numismática Antiga na Universidade de Padua, posto que ocupou ata a súa xubilación en 2011.
Tamén impartiu docencia como profesor visitante en 1994 no seminario de verán da American Numismatic Society de Nova York; en 1997 na Universidade Estatal Hongo de Tokyo; en 1999 na Escola Italiana de Arqueoloxía de Atenas, e en 2001 na Escola de Altos Estudos de París.
O seu campo de interse como investigador numismático é a moeda da Magna Grecia, da zona do Adriático e de Cirene, así como os achados monetarios da Antiga Roma no nordeste de Italia. Tamén é un estudoso das figuras de Giovanni da Cavino, un medallista renacentista e falsificador de moedas romanas, e do médico e numismático francés do século XVII Charles Patin, que ensinou na Universidade de Padua.
Paralelamente ao seu desempeño profesional, entre 1980 e 1991 foi editor da Rivista Italiana di Numismatica, en Milán. Entre outras entidades, Giovanni Gorini é membro da Accademia Galileiana, de Padua, e da Academia Pontificia de Arqueoloxía de Roma. Recoñecementos
(1987): Jeton de Vermeil, da Sociedade Francesa de Numismática, de París, da que tamén é membro de honra.
(2013): Inscrición no Albo d'Onore da Sociedade Numismática Italiana.
(2016): Medalla da Sociedade Numismática Polaca.
Membro de honra do Consello internacional de Numismática. Publicacións
Giovanni Gorini é un autor prolífico. A súa produción bibliográfica ten máis de 500 referencias, entre artigos en revistas especializadas e obras de carácter monográfico. Esta é unha escolma das súas monografías máis salientables: (1973). Monete romane repubblicane del Museo Bottacin di Padova. Alfieri, Venecia.
(1975). Monete incuse de la Magna Grecia. Olschki, Florencia.
(2002). Ritrovamenti monetali nel mondo antico: problemi e metodi. Esedra, Padua. ISBN 9788886413633
(2005). Il ripostiglio di Enemonzo e la monetazione del Nicoro. Esedra, Padua ISBN 9788886413954
(2011). Campagna Lupia: studi e ricerche di storia e archeologia. Esedra, Padua. ISBN 9788860580405
Giovinezza

Giovinezza (Xuventude) foi o himno, entre 1924 e 1943, do partido fascista de Mussolini, posteriormente utilizado xunto á Marcha Real no Reino de Italia e oficial durante a República de Saló. Letra en italiano
I
Salve o popolo d'eroi
Salve a patria immortale
Son rinati i figli tuoi
Con la fede e l'ideale
Il valor dei tuoi guerrieri,
La virtù dei pionieri
La vision dell'Alighieri
Oggi brilla in tutti i cuor.
Coro
Giovinezza, Giovinezza,
Primavera di bellezza
Per la vita, nell' asprezza
Il tuo canto squilla e va! (bis)
E per Benito Mussolini,
Eja eja alalà.
E per la nostra Patria bella,
Eja eja alalà. *
II
Dell' Italia nei confini
Son rifatti gli italiani;
Li ha rifatti Mussolini
Per la guerra di domani.
Per la gloria del lavoro
Per la pace e per l'alloro,
Per la gogna di coloro
Che la patria rinnegar.
[Coro]
III
I Poeti e gli artigiani
I signori e i contadini
Con orgoglio di italiani
Giuran fede a Mussolini.
Non v'è povero quartiere
Che non mandi le sue schiere
Che non spieghi le bandiere
Del fascismo redentor.
[Coro]
Girolamo Mei

Girolamo Mei, nado en Florencia o 27 de maio de 1519 e finado en Roma en xullo de 1594, foi un historiador e humanista italiano, famoso na historia da música por dar impulso intelectual á Camerata Florentina, que tentou revivir o antigo drama musical grego.
Mei foi o primeiro europeo logo de Anicio Boecio que realizou un estudo detallado da antiga teoría musical grega. Recompilou as súas conclusións nun gran tratado, De modis musicis antiquorum (non formalmente publicado, mais escrito entre 1568 e 1573). Moitos dos seus descubrimentos comunicoullos a Vincenzo Galilei a través dunha extensa correspondencia; esta información foi decisiva na formación dun novo estilo musical que se desenvolveu en Florencia a finais do século XVI, o novo estilo recitativo (stile recitativo) do que se desenvolveu a monodia, os primeiros dramas musicais, e finalmente a ópera. Galilei e o resto dos integrantes da Camerata Florentina estaban decididos a revivir o estilo musical das antigas traxedias gregas, e se ben poden terse enganado, a aplicación das ideas de Mei comezaron unha das revolucións máis profundas da historia da música.
Mei tamén editou e anotou as traxedias de Esquilo e Eurípides, así como moitos outros traballo de escritores clásicos.
Gisela Lladó

Gisela Lladó Cánovas, nada en El Bruc (Barcelona) o 1 de xaneiro de 1979, é unha cantante e actriz española que saltou á fama como concursante da primeira edición de Operación Triunfo.
Formou parte do coro que acompañou a Rosa López no Festival de Eurovisión 2002. Foi a voz de varias cancións de filmes de Walt Disney Pictures, Universal Pictures e Filmax. En 2003 representou a España no Festival de Viña del Mar gañando dúas gaivotas. En 2008 representou a Andorra no Festival da Canción de Eurovisión. Gisela lanzou ao mercado sete discos durante a súa carreira e dedícase principalmente ao teatro e os musicais. Discografía
2002: Parte de mí
2003: Más allá
2006: Ni te lo imaginas
2010: Vivir la Navidad
2011: Pensando en ti
2015: Wonderful Gis: De excursión con Gisela
2015: Wonderful Gis: D'excursió amb la Gisela (venda en Cataluña)
2015: Wonderful Gis: Navidad con Gisela
2015: Wonderful Gis: Nadal amb la Gisela (venda en Cataluña)
Gish Bar Patera

Gish Bar Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 110 km de diámetro e cobre unha área duns 9. 600 km2. Está situado a 18, 6° N 87, 7° O. O nome de Gish Bar provén da mitoloxía babilonia, onde Gish Bar era o deus do Sol, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1997. Está situado ó sur da base do Gish Bar Mons, unha montaña de 11 kms de altitude. Cara ao nordeste está Skythia Mons, e cara ao leste está Monan Mons, ó note e sur están Monan Patera e Ah Peku Patera, respectivamente.
A sonda Galileo detectou actividade volcánica no pasado recente de Gish Bar Patera, particularmente en 1996, e unha nova erupción foi detectada polos instrumentos de espectrometría infravermella da Galileo en agosto do 2001. A sección occidental da patera é principalmente verde, cons algunhas manchas brillantes, mentres que a parte oriental é principalmente laranxa. A rexión do noroeste de Gish Bar Patera está cheo de manchas procedentes de varias erupcións. O chan do patera podería estar formado por silicatos.
Git

Git é un sistema de control de versións (VCS) que traza os cambios en ficheiros e permite a coordinación de traballo en grupos de moitas persoas.
Emprégase máis para o desenvolvemento de software, pero úsase para xestionar traballos sobre calquera tipo de ficheiros. É un sistema de control de versións distribuído orientado á ser rápido, manter a integridade dos datos, e soportar modelos de traballo distribuídos e non lineais.
Git creouno Linus Torvalds en 2005, pensando no desenvolvemento do kernel de Linux, e coa axuda no inicio doutros desenvolvedores do kernel. O actual administrador de git é Junio Hamano.
Como todos os sistemas de control de versións distribuídos, e ao contrario dos sistemas cliente-servidor, cada cartafol de git
de cada nó é un repositorio co historial ao completo, cheo de capacidades de trazado de versións e independente do acceso a unha rede ou un servidor central.
Ao igual que o kernel de Linux, Git é software libre. Distribúese baixo os termos da GNU General Public License versión 2.
Giulio Bernardi

Giulio Bernardi, nado en Trieste en 1937, é un numismático italiano especializado na moeda do mundo islámico e oriental. Traxectoria
Giulio Bernardi naceu en 1937 e cursou estudos de Economía na Universidade de Trieste, a súa cidade natal.
Foi coleccionista de moedas desde a súa xuventude e cultivou os estudos numismáticos de xeito autónomo ao longo da súa vida. Do mesmo xeito, abordou o comercio numismático coa creación, en 1963, da compañía Numismatica Bernardi, na que contou como socio con Giovanni Paoletti.
A partir da década de 1970, tanto o seu ámbito de coleccionismo como os seus estudos centráronse primeiro na moeda do Patriarcado de Aquileia e logo na moeda medieval de Trieste, e as súas monografías sobre estes temas considéranse como referencias para estas emisións.
Xa na década de 1980 comezou a fixar o seu interese na moeda do mundo islámico das primeiras épocas, o que o levou renunir unha salientable colección de dinares omeias e abbásidas, e tamén a publicar unha das súas grandes obras, dedicada ás emisións islámicas do período abranguido entre a reforma de Abd al-Malik ibn Marwan (696-697 d. C. ) e a deposición do califa abbásida Al-Mustakfi en 946 d. C. Esta obra, publicada co título de Arabic gold coins, Corpus I, fíxoo merecedor dun recoñecemento por parte da Royal Numismatic Society, de Londres.
No ámbito asociativo, Bernardi funcou o Circolo Numismatico Triestino ("Círculo Numismático de Trieste), foi delegado en Italia da Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais e fundou en 1993 a Asociación de Numismáticos Profesionais Italianos, que presidiu ata 2010. Recoñecementos
(2012): Premio Samir Shamma, da Royal Numismatic Society, de Londres. Publicacións
Ademais dun bo número de artigos publicados en diversas revistas numismáticas, Giulio Bernardi foi autor de varios traballos monográficos, entre os que cabe salientar os seuintes: (1987). Bibliografía numismatica. G. Bernardi, Trieste. ISBN 9788885873087
(1974). Monetazione del Patriarcato di Aquileia. Edizione Università di Trieste (EUT), Trieste. [Reimpresión en 2014, ISBN 978-88-8303-595-1]
(1995). Il Duecento a Trieste: le monete. G. Bernardi, Trieste. ISBN 9788885873049
(2012). Arabic gold coins, Corpus I. Edizione Università di Trieste (EUT), Trieste. ISBN 9788883033711
Giulio Cesare Aranzi

Giulio Cesare Aranzi, nado en Boloña en 1530 e finado en 1589, tamén coñecido como Giulio Cesare Aranzio, Julius Caesar Aranzi e Arantius, foi un médico e anatomista italiano. Traxectoria
Traballou como mestre en Boloña e Padua e foi o médico persoal do papa Xulio III.
Foi unha figura moi relevante no campo da anatomía e describiu por primeira vez un gran número de peculiaridades anatómicas dos fetos, en particular o conduto de Aranzi que une a vea umbilical e a vea cava inferior. É pioneiro nas descricións anatómicas en relación cos procesos patolóxicos.
Traballos publicados
De humano foetu opusculum, Roma, 1564; 32: De formato foetu. Bononiae, J. Rubrius, 1564; Venecia, 1571; Basilea, 1579.
De tumoribus secundum locus affectum. Boloña, 1571.
In Hippocrates librum de vulneribus capitis. Leiden, 1580.
Observationes anatomicae. Basilea, 1579; Venecia 1587.
Estes traballos foron publicados xuntos en 1587 en Venecia: De tumoribus prater naturam secundum locos affectus liber.
De humano foetu liber.
Anatomicarum observationum liber.
Giulio Natta

Giulio Natta, nado o 26 de febreiro de 1903 en Porto Maurizio, actual Imperia (Italia) e finado o 2 de maio de 1979 en Bérgamo (Italia), foi un químico e profesor universitario italiano galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1963. Traxectoria
Diplomado con apenas 16 anos no Liceo-Ginnasio Cristoforo Colombo de Xénova doutorouse en 1924 en enxeñería química no Instituto Politécnico de Milán. En 1933 foi nomeado profesor de química na Universidade de Pavia, en 1935 o foi da Universidade de Roma, entre 1936 e 1938 do Instituto Politécnico de Química Industrial de Turín e finalmente en 1938 xefe do departamento de enxeñería química do Instituto de Milán. Investigacións científicas
As súas primeiras investigacións culminaron en novos métodos de sínteses do metanol, pero a partir de 1950 dedicouse case exclusivamente á química dos altos polímeros. En 1954 conseguiu manufacturar polipropileno cunha alta cristalización fraccionando mesturas amorfas, sendo denominado "isotáctico" pola simetría espacial da súa estrutura molecular.
Continuando os seus estudos sobre os polímeros macromoleculares, contribuíu de xeito extraordinario ao actual coñecemento do mecanismo de acción dos catalizadores estereoespecíficos e dos polímeros de estrutura espacial de gran regularidade.
En 1963 foi galardoado, xunto ao químico alemán Karl Ziegler, co Premio Nobel de Química polo seu traballo no estudo de catalizadores para a polimerización estereoselectiva de polialquenos terminais, os chamados Catalizadores Ziegler-Natta.
Giuseppe Colosi

Giuseppe Colosi, nado o 29 de marzo de 1892, en Petralia Sottana, e finado o 20 de outubro de 1975, foi un zoólogo italiano especializado no estudo de crustáceos e mysida en particular. Dende 1920 a 1924, ensinou en Turín, e foi xefe do instituto zoolóxico da Universidade de Florencia dende 1940 até 1962.
Giuseppe Ferraris

Giuseppe Ferraris, nado en Turín en 1791 e finado en 1869, foi un medallista e deseñador de moedas italiano. Traxectoria
Giuseppe Ferraris era fillo dun empregado da embaixada austríaca. A familia trasladouse a Milán, e alí Giuseppe foi aprendiz do célebre medallista e deseñador de moedas boloñés Luigi Manfredini, ao tempo que estudaba na Academia de Belas Artes de Brera. A primeira medalla que se coñece de Giuseppe Ferraris data de 1828. Baixo o reinado de Carlos Alberte de Saerdeña (1831-1849) sucedeu a Amedeo Lavy como gravador xefe da Casa da Moeda de Turín, e foi o creador de todas as moedas de ouro e de prata deste monarca. Conservou o posto baixo Vítor Manuel II de Sardeña (1849-1861) e logo de Italia (1861-1878), e foi tamén o autor de todas as moedas a nome deste rei deseñadas ata o seu falecemento, en 1869. Ademais das moedas, realizou tamén numerosas medallas, na súa maior parte relacionadas con acontecementos da historia contemporánea italiana. Destacan as medallas de busto de Vítor Manuel II, e outras como as de Mercurino Arborio de Gattinara, Chanceler de Carlos V (1845); Samuel Jesi (1853) e Cesare Saluzzo, director da Escola Militar de Turín (1854), así como a da apertura do Parlamento (1859), a do casamento de Fernando I de Austria (1831), etc.
Nas moedas e medallas da súa creación aparece a inscrición FERRARIS, en letras maíusculas e de pequeno tamaño, a modo de marca de gravador.
Os seus deseños utilizáronse tamén para os primeiros selos postais do novo reino italiano, na década de 1860.
Giuseppe Mercalli

Giuseppe Mercalli, nado en Milán o 21 de maio de 1850 e finado en Nápoles o 20 de marzo de 1914, foi un sismólogo e vulcanólogo italiano, creador da escala que leva o seu nome. Traxectoria
Ordenouse sacerdote en 1872, feito que non lle impediu continuar cos seus grandes estudos. Foi discípulo de Antonio Stoppani. En 1874 completou os seus estudos de Ciencias Naturais, para dedicarse ao ensino de devandita disciplina no seminario de Monza.
A súa actividade investigadora pódese enmarcar entre os anos 1880-1913. Investigou os depósitos glaciares alpinos da Lombardía. En 1885 continuou coa súa actividade docente en Reggio Calabria. Posteriormente impartiu clases de xeoloxía e de mineraloxía na Universidade de Catania.
En 1892 dedicouse á actividade docente na materia de vulcanoloxía e mineraloxía na Universidade de Nápoles. Nesa mesma cidade, en 1911, substituíu a Vittorio Matteucci no posto de director do Observatorio Vesubiano.
No período de 1892 ao 1911, ensino no Liceo "Vittorio Emanuele" de Nápoles, sendo mestre, entre outros de Giuseppe Moscati. Entre os seus colaboradores desa época destacaron Achille Ratti, que posteriormente sería coñecido como o pontífice Pío XI.
Morreu o 20 de marzo de 1914 tras o incendio declarado na súa vivenda en Nápoles. Publicacións
Amais de numerosos estudos de sismoloxía e vulcanoloxía, especialmente o monográfico I vulcani attivi della Terra (1889) e mais os estudos sobre terremotos en Casamicciola (1883), Isole Pontine (1892) e Messina (1908), destacan: I vulcani e i fenomeni vulcanici in Italia (Milano, 1885)
Il terremoto di Lombardia (1884)
Il terremoto di Lecco (1887)
Il terremoto dell'Andalusia (1897)
I vulcani attivi della Terra (Milano 1897)
Notizie vesuviane (1901-1907).
Studi sui terremoti della Calabria meridionale.
Il risveglio del Vesuvio (1913).
Studi sui fenomeni del bradisismo del Serapeo e della Solfatara.
Vulcani e fenomeni vulcanici in Italia
Giuseppe Tomasi di Lampedusa

Giuseppe Tomasi di Lampedusa, nado en Palermo o 23 de decembro de 1896 e finado en Roma o 23 de xullo de 1957, foi un nobre e escritor italiano.
Príncipe de Lampedusa e Duque de Palma dei Montechiaro, foi autor dunha única novela, O gatopardo (Il gattopardo), editada de forma póstuma en 1958, ambientada na Unificación italiana, e levada ao cinema en 1963 por Luchino Visconti.
Giya Kancheli

Giya Kancheli (xeorxiano: გია ყანჩელი), nado en Tbilisi o 10 de xullo de 1935, e finado o 2. 10. 2019, é un compositor xeorxiano, premiado varias veces polas súas bandas sonoras. Filmografía
Suns of See (19)
Gold (1965; animación)
Melancholy Romance (1967)
Extraordinary Exhibition (1968)
Don't Grieve (1968)
Competition (1970)
Feola (1970; curtametraxe)
The Jug (1970; curtametraxe)
Neighbour (1971)
When Almonds Blossomed (1972)
White Stones (1972; curtametraxe)
Gladiator (1972; curtametraxe)
Record (1973)
The Eccentrics (1974; con Jansug Kakhidze)
Capitans (1974)
Night Visit (1974; con Revaz Lagidze)
Magic Egg (1974; animación)
Caucasian Prisoner (1975)
Caucasian Romance (1975)
Stepmother of Samanishvili (1977; con Jansug Kakhidze)
Mimino (1977)
Cinema (1977)
Some Interviews on Personal Matters (1978)
Khanuma (1978)
Caucasian Story (1978)
Dumas in Caucasia (1979)
Ground of Ancestors (1979)
Earth, This Is Your Son (1980)
Blue Mountains (1983)
Day Is Longer Than Night (1984)
Kin-dza-dza! (1986)
King Lear (1987)
Life of Don Quixote and Sancho Panza (1988)
Oh, this horrible TV (1990)
Passport (19)
National Bomb (2004)
Happyness (2009)
Felichita (2010)
After the Mountains (2010)
Ku! Kin-dza-dza (2012; animación)
Sinfonías\Concertos
Symphony No. 2 “Songs” (1970)
Symphony No. 3 (1973)
Symphony No. 4 "To the Memory of Michelangelo" (1974)
Symphony No. 5 "To the Memory of My Parents" (1977)
Symphony No. 6 (1978–1980)
Symphony No. 7 "Epilogue" (1986)
Mourned by the Wind (Vom Winde beweint), (1989)
Evening Prayers (Abendgebete) (1991)
Abii ne viderem ("I turned away so as not to see") (1992–1994)
Another Step. .. (Noch Einen Schritt. .. ) (1992)
Wingless (1993)
Magnum Ignotum (1994)
Trauerfarbenes Land (1994)
Lament, Music of Mourning in Memory of Luigi Nono (1994). .. à la Duduki (1995)
Simi, “Joyless Thoughts”, (1995). .. à la Duduki (1995)
V & V (1995)
Valse Boston (1996)
Diplipito (1997)
Childhood Revisited (Besuch In Der Kindheit) (1998)
Sio (1998)
Rokwa (1999)
And Farewell Goes Out Sighing. .. (1999)
A Little Daneliade (2000). .. al Niente (2000)
Ergo (2000)
Don’t Grieve (2001)
Fingerprints (2002)
Lonesome (2002)
Warzone (2002)
Twilight (2004)
Ex Contrario (2006)
Kapote (2006)
Silent Prayer (2007)
Broken Chant (2007)
Gizo

Gizo é unha cidade das Illas Salomón, no sur do océano Pacífico. Atópase na illa de Ghizo, no grupo das Illas Nova Xeorxia. É a capital da provincia Occidental.
A cidade contaba no 2019 con máis de 7, 177 habitantes, sendo das cidade máis importante do país. Está comunicada coas outras illas a través dun pequeno aeroporto dotado dunha pista asfaltada.
Gizo foi a base usada por Robert Ballard para rodar os seus documentais para National Geographic. O 2 de abril de 2007, Gizo e outras illas do país sufriron os efectos dun tsunami causado por un terremoto de magnitude 8, 1 na escala Richter.
Giải âm

Giải âm (en chữ hán: 解音) é o conxunto de traducións de textos en chinés literario ao vietnamita. Estes textos abarcan un amplo espectro, dende pequenas glosas para explicar termos individuais ou frases a adaptacións de obras completas para os lectores vietnamitas. Entre estes libros, destacan os clásicos chineses, como o Lunyu, así como a literatura vietnamita redactada en chinés, como o Truyền kỳ mạn lục. Etimoloxía
O termo "giải âm" significa literalmente "explicar os sons". Refírese ás traducións do chinés literario ao vietnamita, coa énfase na preservación da sintaxe orixinal namentres se procuraban equivalencias en vietnamita para os caracteres chineses.
Âm é un apócope da expresión quốc âm (en chữ hán: 國音; en galego: pronuncia nacional), que se refería á lingua vietnamita.
Estas traducións podían chamarse doutras maneiras, como por exemplo diễn âm (演音) ou ước giải (約解). Outro concepto relacionado é giải nghĩa (解義; lit. "explicar o significado"), que se refire ás traducións que priorizaban a transmisión do sentido do texto sen centrarse na orde orixinal das palabras. Xa que logo, esta práctica pon a énfase no aspecto semántico da fonte orixinal. Historia
O texto máis antigo conservado é unha edición bilingüe do século XV, o Phật thuyết đại báo phụ mẫu ân trọng kinh (佛說大報父母恩重經). Esta obra contén a tradución en vietnamita xunto co orixinal en chinés clásico. A devandita tradución emprega vocabulario obsoleto e características lingüísticas propias do período, o que ofrece valiosa información sobre o desenvolvemento histórico do vietnamita.
Outra obra notable é Quốc ngữ thi nghĩa (國語詩義; 1396), escrita por Hồ Quý Ly (胡季犛; 1336–1407). Trátase dunha tradución do Shijing ou Clásico da poesía. Porén, perdeuse durante a cuarta dominación chinesa do Vietnam.