Drama

O drama (do grego δράμα, "facer" ou "actuar") é a forma de presentación de accións a través da súa representación por actores e por medio do diálogo. Posteriormente, o drama divídese en xéneros realistas e xéneros non realistas. O primeiro está composto pola traxedia e a comedia, e no século XX engadiúselle e traxicomedia, tamén coñecida como comedia tráxica clásica, recoñecida como tal desde o Renacemento. Do segundo engádese a farsa, considerada un xénero imposible. Todos eles teñen en común a representación dalgún episodio ou conflito na vida dos seres humanos a través do diálogo dos personaxes ou dun monólogo.
No xénero dramático, o autor leva o desenvolvemento da acción á escena: os feitos non están relacionados, pero están representados. A súa forma expresiva é o diálogo e asúmese que os personaxes son como a vida cando hai un "tráxico fin". Pero, o termo tamén se refire ás obras en banda deseñada, polo menos na cultura occidental, onde se considera nacido do drama, e inclúe traxedia e comedia.
Algúns teóricos do século XX insisten na diferenciación categórica entre drama e teatro, das que a primeira é a versión feita en todo por elementos lingüísticos, a tempo parcial que se considera un xénero literario, cuxa característica é o predominio da función denominativa de linguaxe, a ausencia dun mediador (intérpretes, actores) entre o mundo creado (a realidade ficticia) e o lector e a posibilidade virtual de ser representada.
O teatro é a realización do drama e inclúe actuación, música, etc. É dicir, elementos que non son específicos do drama como unha realidade lingüística limitada só ao discurso. A análise dun drama pódese facer a partir da crítica literaria, mentres que a análise do teatro debe incluír factores como a actuación, a avaliación do espectáculo, os músicos, a iluminación, etc.
Podes engadir precisión, desde a perspectiva do Etnocenologia, campo interdisciplinar que estuda os fenómenos e teatro organizado espectacular comportamento humano (PCHSO), que é un subconxunto dentro do conxunto de formas espectaculares organizados. Hai tres aspectos fundamentais da análise dun xeito espectacular: o espectáculo, a performatividade (Teatro) e o fenómeno da relación simbiótica ou empatía está construída en relación ao público (Pradier, 1996).
A relevancia da avaliación destes aspectos do teatro como forma espectacular reside no feito de que cada forma espectacular responde a un contexto social. Neste sentido, a dramaturgia e a súa manifestación espectacular a través do teatro organízanse a través de códigos que non son universais, senón que son específicos dun contexto histórico e cultural. Antecedentes históricos
O xénero dramático orixinouse en Grecia. Ao comezo, as actuacións teatrais estaban relacionadas co culto de Dioniso, deus do viño e da alegría e, polo tanto, posuían un carácter sagrado. Estas representacións consistían en himnos dedicados a esa deidad ou divindade. Máis tarde, introduciuse cambios nas cancións; deste xeito xorde o xénero dramático. Os dramaturgos gregos máis importantes foron: Thespis (que foi o primeiro en eliminar un membro do coro para crear un diálogo) chamou este protagonista, entón Ésquilo trae outro membro do coro e poñer-lo para o diálogo co corifeo (cabeza do coro) chamouno deuterozista, e finalmente Sófocles introduce o terceiro actor (triagonista), tamén introduce o conxunto e aumenta os coros (outros membros do coro).
Ao teatro, segundo a clasificación do teatro grego (Drama) na Poética de Aristóteles, pertencen os seguintes xéneros principais: Traxedia
Comedia
Drama
O cuarto xénero é o denominado melodrama, tamén coñecido como drama ou traxedia burguesa, emerxe na segunda metade do século XIX, con autores como Ibsen e Strindberg en Escandinavia, Chekhov en Rusia e no século XX, Arthur Miller nos Estados Unidos.
Desde a Grecia Antiga, o xénero dramático pasou a Roma, onde os autores máis destacados foron Terencio, Séneca e Plauto. Durante o primeiro período da Idade Media o xénero dramático extinguiuse e as obras gregas foron completamente esquecidas. Ao redor dos séculos XI e XII os europeos reinventaron o teatro e as comedias apareceron en latín, sendo representadas en mosteiros, tribunais e universidades. Non era un teatro para o pobo, xa que consistiu na dramatización de certas escenas do Evangelio. Tales representacións, escritos en vernáculo, foron realizadas principalmente nas tres festas máis importantes da liturgia: Nadal, Epifanía e Resurrección.
O primeiro traballo teatral escrito en español foi o Auto dos Reis Magos. O drama como xénero cinematográfico
Como xénero cinematográfico o drama sempre expón conflitos entre os personaxes principais da narración fílmica provocando unha resposta emotiva no espectador, conmovéndoo, debido a que interpela á súa sensibilidade. Os problemas dos personaxes están relacionados coa paixón ou problemas interiores.
A temática deste tipo de películas é diversa, pero o seu eixo principal é o amor. Cando isto último é bastante esaxerado, ao drama coñéceselle por melodrama. No melodrama os personaxes quedan limitados ao carácter simplista de bos ou malos.
A maioría das películas promoven a moralidade como eixo central e, por iso, teñen unha dimensión didáctica acusada. A presenza da música e a fotografía acentúan a credibilidade da obra.