proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Reinhart Heinsdorff

Reinhart Heinsdorff, nado en Rimsting, Baviera, o 22 de setembro de 1923, e finado en Ottmaring, Friedberg, Baviera, o 26 de marzo de 2002, foi un artista gráfico, medallista e deseñador alemán, coñecido por ser o creador dos anversos nacionais das moedas de 10, de 20 e de 50 céntimos de euro alemás. Traxectoria
Entre 1947 e 1952, Reinhart Heinstorff cursou estudos superiores artísticos na Academia de Belas Artes de Múnic, na especialidade de Pintura, con Hermann Kaspar. De 1953 a 1956 continuou estudos de Deseño Gráfico na Escola Superior de Impresión Gráfica con Eduard Ege. A partir de 1956 comezou a traballar como pintor e deseñador independente. De 1986 a 1991 foi profesor de deseño de moeda e medalla na Academia de Belas Artes de Múnic.
En 1988, foi un dos fundadores do Círculo de Artistas da Medalla de Múnic, xunto coa conservadora xefa da Colección Estatal de Moedas de Múnic, Ingrid Szeiklies-Weber. Obra
Entre as súas creacións hai medallas, pinturas, esculturas, murais, cartelaría, gráfica comercial e deseño de obxectos. Parte do seu patrimonio artístico consérvase no museo do castelo de Wittelsbach.
Heinstorff creou tamén unha gran cantidade de selos postais para a República Federal Alemá, durante a década de 1960, xunto co seu mestre Eduard Ege. A el débenselle tamén os deseños do selo utilizado polos Ferrocarrís Federais de Alemaña ata 1993.
A partir de 1968 comezou co deseño de moedas circulantes e conmemorativas do sistema do marco alemán, con valores faciais de 2, de 5 e de 10 marcos. Heinstorff participou nun total de 56 concursos de deseño, a partir dos cales executou 15 moedas. Entre elas, destaca a primeira moeda de dous marcos da serie de políticos alemáns, coa imaxe de Konrad Adenauer, que se cuñou entre 1969 e 1987. Coa entrada de alemaña na Eurozona e a conseguinte asunción do euro como moeda oficial do país, en 1998 Heinstorff gañou tamén o concurso para o deseño do anverso nacional das moedas de 10, de 20 e de 50 céntimos de euro, cuñadas a partir de 2002, caracterizado por unha representación da Porta de Brandeburgo.
Reinhold Gerstetter

Reinhold Gerstetter, nado en Leonberg, no estado de Baden-Württemberg, o 18 de outubro de 1945, é un artista, litógrafo e deseñador gráfico alemán. É coñecido particularmente polos seus deseños de billetes de banco e selos para diversas institucións emisoras e, neste ámbito, destaca por ser o responsable do redeseño da segunda tiraxe dos billetes de euro, coñecida como serie "Europa". Traxectoria
Reinhold Gerstetter estudou deseño gráfico na Academia Estatal de Belas Artes de Stuttgart e nos anos posteriores desenvolveu o seu traballo no ámbito da gráfica publicitaria en Londres, Haifa e Berlín. Entre 1979 e 2002 traballou para a Imprenta Federal Alemá (Bundesdruckerei), onde exerceu como deseñador de selos de correos de Alemaña e tamén doutros países, como Israel, Bolivia e o Perú.
En 1987 elixiuse a súa proposta de deseño para a cuarta e derradeira serie de billetes con valor en marcos alemáns, que permaneceu en circulación entre 1990 e 2002, antes da introdución do euro como moeda europea. Pouco tempo despois foi proclamado vencedor do concurso convocado polo Banco de España para os deseños dos billetes de 1. 000 e 5. 000 pesetas, que se emitiron en 1992 e circularon ata a súa desaparición en 2002.
Gerstetter tamén presentou unha proposta para o deseño da primeira serie dos billetes de euro a principios da década de 2000, aínda que esta non resultou elixida, xa que finalmente se optou pola do deseñador austríaco Robert Kalina.
No entanto, Reinhold Gerstetteren foi seleccionado en maio de 2013 polo Banco Central Europeo para o deseño da segunda edición de billetes de euro, coñecida como "serie Europa". Neste caso, tratábase dun redeseño que tomaba como base e inspiración o orixinal de Kalina.
Dáse a circunstancia de que a súa filla, Avitall Gerstetter (nada en 1972) é coñecida por ser a primeira muller "cantora", encargada de dirixir os cantos nunha sinagoga en Alemaña, como membro do movemento Renovación Xudaica.
Reino (bioloxía)

En bioloxía, reino é cada unha das grandes subdivisións en que se consideran distribuídos os seres naturais, por razón dos seus caracteres comúns.
Foi Aristóteles quen deu en facer a primeira clasificación en Reinos de tódalas entidades que se manifestan na Natureza. En base ás diferenzas entre estas entidades establécese a clásica distinción entre os reinos animal, vexetal e mineral. Na actualidade, case tódalas clasificacións deixan á parte ós minerais. Isto non simplificou a taxonomía dos entes naturais, senón que propiciou para os virus unha especie de non clasificación, xa que non se consideran seres vivos en sentido estrito, a pesar de que «paradoxalmente, todo o mundo quere matalos». Así pois, a primeira subdivisión dos entes da natureza debe distinguir entre seres vivos, virus e minerais. En bioloxía, a clasificación en reinos céntrase nos seres vivos.
A seguinte é unha comparativa dos sistemas de clasificación en reinos biolóxicos máis salientables: Debido á enorme variedade da vida establecéronse numerosos niveis de clasificación denominados taxóns. O nivel de Reino era ata hai pouco o nivel superior da clasificación biolóxica. Nas clasificacións modernas o nivel superior é o Dominio. Cada un dos Dominios subdivídense en Reinos; os Reinos, á súa vez, poden organizarse en Subreinos etc. Os niveis superiores da clasificación biolóxica amósanse a continuación (de xeral a concreto, os niveis obrigatorios marcáronse con fondo rosa): As diferenzas básicas dos seres vivos danse a nivel molecular (estrutura dos lípidos, proteínas e xenoma) e permiten distinguir os dominios Archaea, Bacteria e Eukarya (dende este punto de vista, unha planta e un animal son máis semellantes entre si ca unha archaea e unha bacteria). Os dominios Archaea e Bacteria inclúen só organismos unicelulares procariotas (organismos con células sen núcleo). O dominio Eukarya inclúe tódalas eucariotas (organismos con células con núcleo) e comprende numerosos reinos, entre os cales se atopan os protozoos (clasificados en varios reinos), plantas, fungos e animais.
A continuación amósase a clasificación en reinos dos seres vivos segundo os últimos datos moleculares. Os virus clasifícanse á parte.
Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve

Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve foi a designación oficial asumida o 16 de decembro de 1815, a elevación do entón Estado do Brasil (1621-1815), unha colonia portuguesa, ao Reino Unido co Reino de Portugal, a súa metrópole soberana até entón, e o Algarve, debido ao traslado da familia real e da nobreza portuguesa cara ao Brasil por mor da Guerra Peninsular. Historia
A creación do Reino Unido viu da man do entón Príncipe rexente Xoán María de Braganza, futuro Rei Xoán VI, tralas invasións napoleónicas a Portugal. O Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve tivo só dous reis, Dona María I, que era a Raíña de Portugal antes da elevación do Brasil ao Reino Unido con Portugal, e Xoán VI, que antes da morte da súa nai a Raíña María I, xa gobernaba como Príncipe Rexente. A capital do reino era a cidade do Río de Xaneiro.
O Brasil desmembrouse coa súa independencia o 7 de setembro de 1822, proclamada polo fillo do Rei Xoán VI, D. Pedro de Alcántara de Braganza, futuro emperador D. Pedro I do Brasil e Rei D. Pedro IV de Portugal, que antes da independencia era o herdeiro do trono como Príncipe Real do Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve. Tal episodio resultou na fundación do Imperio do Brasil e, por conseguinte, no desmembramento do entón territorio brasileiro do imperio de ultramar portugués.
Reino da Baixa Borgoña

As denominacións reino da Baixa Borgoña, reino da Provenza, reino de Arlés, reino da Borgoña Cisxurana, Cisxurania e reino das Dúas Borgoñas, son nomes historiográficos para un reino formado por Bosón no territorio suroriental da actual Francia durante a descomposición do Imperio carolinxio, no ano 879, á morte do rei Lois o Tatexo.
Estes nomes débanse a que o territorio se asenta na parte inferior do val do Ródano ao sur da Alta Borgoña.
Os seus límites eran o mar Mediterráneo ao sur, Septimania ao sueste, Aquitania ao oeste, o reino da Alta Borgoña ao norte e o reino de Italia ao leste. Historia
O rei de Francia Occidental Lois II, o Tatexo, morreu o 10 de abril de 879. Tras conseguir a neutralidade do reino da Francia Oriental no Tratado de Ribemont, os seus dous fillos adultos, Lois III e Carlomán, dividiron entre eles o reino do seu pai.
O nobre Bosón, conde de Arlés, renunciou á lealdade a ambos os irmáns e, en xullo, reclamou a independencia do reino da Provenza. O 15 de outubro de 879, os bispos e os nobres da rexión ao redor dos ríos Ródano e Saona reuníronse no Sínodo de Mantaille e elixiron a Bosón como rei sucesor de Lois o Tatexo, polo que foi o primeiro rei non carolinxio na Europa occidental. Foi o primeiro rei franco "elixido libremente", sen ter en conta a descendencia real, aínda que cómpre sinalar que a súa nai era carolinxia. O reino da Provenza estaba composto polas provincias eclesiásticas dos arcebispos de Arlés, Aix, Vienne, Lión (sen Langres) e probabelmente Besançon, así como as dioceses de Tarentaise, Uzès e Viviers.
Ambos os irmáns atacaron a Bosón e, en 882, o seu territorio integrouse no reino de Carlomán. Á morte deste, en 884, pasou ao seu fillo Carlos o Gordo, que morreu en 888. En 890, tras a revolta de Arnulfo de Carintia, Lois o Cego, fillo de Bosón, foi coroado rei da Baixa Borgoña.
Lois o Cego foi chamado a Italia por Adalberto II de Toscana, que desexaba evitar o control que Berengario de Friuli estaba obtendo na península. Lois derrotou a Berengario e foi coroado emperador xermánico polo papa Bieito IV. Berengario derrotou a Lois o ano seguinte, expulsándoo de Italia e facéndolle prometer que non volvería. Porén, volveu a intentalo en 905, sendo de novo derrotado. Nesta ocasión, como castigo polo incumprimento da súa promesa, fi cegado. Os títulos de rei de Italia e emperador pasaron a ser ostentados por Berengario.
Incapacitado para exercer os seus deberes como rei, Lois nomeou como o seu rexente a Hugo de Arlés, conde da Provenza. Durante unha nova guerra civil italiana, Hugo foi elixido rei de Italia en 924, e pasou os dous anos seguintes intentando expulsar da península ao seu rival Rodolfo II (rei da Alta Borgoña). Lois o Cego morreu en 928, e Hugo sucedeuno no trono. Pero non conseguiu afianzar o seu poder mediante un matrimonio con Marozia (a efectiva gobernante de Roma). Os seguintes cinco anos Hugo tivo que combater contra as invasións maxiares e as incursións de piratas andalusís. En 933, Hugo asinou a paz con Rodolfo da Alta Borgoña, a cambio de concederlle o reino da Baixa Borgoña. Ambas as Borgoñas fusionáronse no chamado reino de Arlés.
Reino de Afganistán

O Reino de Afganistán (en paxto: د افغانستان واکمنان‎ Dǝ Afġānistān wākmanān; en dari: پادشاهي افغانستان‎) foi o período monárquico no moderno Afganistán estabelecido por Dost Mohammad Khan en 1826 trala caída de Ayub Shah Durrani en 1823, gobernante do Imperio Durrani (aínda que o nome oficial deste imperio tamén era Reino de Afganistán, o seu territorio era moito máis extenso). A monarquía afgá deixou de existir en 1973, cando o derradeiro rei foi derrocado e quedou a vivir no exilio. Historia
O Gran Xogo
A primeira época do Reino, ás veces coñecida como emirato (polo título de emir que ostentou o monarca afgán até 1926) estivo signada polo «Gran Xogo»: a disputa entre os intereses do Imperio ruso e o Imperio Británico. Entre 1839 e 1842 tivo lugar a primeira guerra anglo-afgá, durante a cal os británicos ocuparon Afganistán e trataron de impedir o expansionismo rival dos rusos; porén, non lograron derrocar a Dost Mohammad Khan.
Trala morte deste monarca en 1863, foi sucedido polo seu fillo Shir Ali, quen tres anos máis tarde foi derrocado polo seu irmán máis vello Mohammad Afzal Khan. En 1868 Shir Ali regresou ó poder, pero foi atacado polos rusos; os británicos tamén invadiron e obrigaron a retirarse ós tsaristas. O novo emir, Mohammad Yaqub Khan, tratou de contentar ós rusos orientando un pouco a ese imperio a súa política exterior, pero foi derrocado polos británicos, quen impuxeron a Abdur Rahman Khan e fixeron que este aceptase en 1893 a «Liña Durand», fronteira sur de Afganistán que provocou a división política do pobo paxto e a anexión dun terzo do país á colonia da India Británica. Abdur Rahman tivo que facer fronte a moitas rebelións.
Abdur Rahman foi sucedido polo seu fillo Habibullah Khan, quen asinou un tratado en 1905, logo da segunda guerra anglo-afgá, confirmando que as relacións exteriores de Afganistán eran controladas polo Reino Unido. En 1919 foi asasinado durante un complot do seu irmán Nasrula, quen foi detido por Amanula, o novo emir.
Independencia definitiva
Amanullah Khan proclamou a independencia e obrigou a que o Reino Unido a recoñecese co Tratado de Rawalpindi logo da terceira guerra anglo-afgá. Amanula aliouse internacionalmente coa recentemente fundada Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas e levou a cabo numerosas reformas sociais, políticas e económicas. En 1926 cambiou o título do monarca de Amir a Padshah. Tivo que facer fronte a varias rebelións fomentadas polos británicos.
En 1929 o caudillo rebelde Habibula Kalakani derrocouno e foi proclamado Amir, pero foi tamén derrocado por Mohammad Nadir Shah, quen reinou até 1933, cando foi asasinado e sucedido polo seu fillo Mohammed Zahir Shah.
Zahir Shah estabeleceu o primeiro parlamento afgán en 1965, época de liberación social e fermentación política. Foi derrocado polo príncipe Mohammed Daud Khan, quen proclamou a república en 1973.
Reino de Alba

Coñécese como Reino de Alba ao período do Reino de Escocia comprendido entre a morte de Donald II, ano 900, e a de Alexandre III en 1286 que levou ás Guerras de independencia de Escocia. Alba é o nome en gaélico escocés de Escocia e utilízase precisamente por nesta época ser a elite gaelicofalante e máis tarde normandoescocesa, en contraposición coa época dos Estuardo na que a elite era na súa maior parte anglofalante. Corte
Non se coñece a estrutura da Corte escocesa antes da chegada dos normandos a Escocia. No século XII os principais cargos da Corte eran: Senescal ou dapifer, hereditarios desde o reinado de David I, tiña ao seu coidado á casa do rei.
Chanceler, tiña ao seu cargo a capela real que estaba asociada cos copistas reais, responsables de manter a documentación. Era un sacerdote
Chamberlain, tiña o control e a responsabilidade das finanzas reais.
Condestable, hereditario desde David I, tiña o seu cargo os recursos militares da coroa.
Mordomo
Mariscal, era o responsable da cabalería real.
No século XIII, todos os oficios agás o de chanceler tenderon a ser hereditarios ao tempo que se crearon outros oficios, o máis importante era o hostarius, ao cargo da garda real. Orixe
Donald II foi o primeiro que recibiu o nome de rei de Alba (rí Alban), concretamente á súa morte no castelo de Dunnottar no ano 900. Os seus predecesores recibían o nome de reis dos pictos ou rei de Fortriu.
Reino de Bohemia

O Reino de Bohemia (en checo: České království, en alemán: Königreich Böhmen; en latín: Regnum Bohemiae) foi un país de Europa Central, membro independente de facto do Sacro Imperio Romano Xermánico, do Imperio Austríaco a partir do 1805 e do Imperio Austrohúngaro, logo do Compromiso Austrohúngaro entre 1867 e 1918. Tras a derrota do Imperio Austrohúngaro na primeira guerra mundial ambos, o reino e o imperio, foron disoltos e o reino de Bohemia pasou a formar parte da recentemente creada República de Checoslovaquia. Historia
O reino foi formalmente creado en 1212 pola Bula de Ouro de Sicilia, promulgado polo Emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico Frederico II, promovendo o Ducado de Bohemia á categoría de reino, aínda que algúns dos seus ex-gobernantes gozaron do título non hereditario de rei. O seu primeiro rei foi Otakar I de Bohemia, que deu orixe á dinastía Přemyslid.
En 1251 o rei Otakar II invadiu e incorporou ao reino de Bohemia o Arquiducado de Austria, e en 1261 fixo o mesmo co ducado da Estiria, en 1266 en Eger, en 1269 o ducado de Carintia, a Marca de Carniola e a Marca víndica, tres anos máis tarde conquistou a marca de Friuli. Con todo, Otakar II perdeu en 1278 todos os territorios conquistados tras ser derrotado por Rodolfo I de Habsburgo na batalla de Marchfeld. Eger foi cedida a Bohemia en 1322 por Lois IV de Baviera.
Desde 1356 o reino de Bohemia foi Elector do Sacro Imperio Romano, e formou parte del ata a súa disolución en 1806, por mor das Guerras Napoleónicas. Posteriormente, uniuse ao Imperio Austríaco. En 1867, tras o Compromiso austrohúngaro, o reino de Bohemia, xuntouse á parte austríaca do Imperio Austrohúngaro.
O reino foi disolto no 1918 coa abdicación do último rei bohemio Carlos III, tras o desmembramento do Imperio Austrohúngaro. A Asemblea Nacional de Praga depuxo á dinastía Habsburgo e proclamaron a República de Checoslovaquia.
Reino de Grecia

O Reino de Grecia (en grego: Βασίλειον τῆς Ἑλλάδος, Vasíleion tīs Elládos) foi un estado establecido en 1832 na Conferencia de Londres de 1832 polos grandes poderes, (o Reino Unido, Francia e o Imperio Ruso). Foi internacionalmente recoñecido no Tratado de Constantinopla 1832, onde se declarou a súa total independencia do Imperio Otomán, marcando o nacemento do primeiro estado grego totalmente independente desde a caída do Imperio Bizantino ante os otománs, a mediados do século XV. Sucedeu a Primeira República Helénica da Guerra de Independencia Grega, e durou ata 1924, cando a monarquía foi abolida, e a Segunda República Helénica foi declarada. O reino foi restaurado en 1935 e sobreviviu ata 1974 cando a xunta militar proclamou a Terceira República Helénica. Lista de reis de Grecia
Rei Otto - 6 de febreiro de 1833 - 23 de outubro de 1862
Rei Xurxo I - 30 de marzo de 1863 – 18 de marzo de 1913
Rei Constantino I - 18 de marzo de 1913 - 11 de xuño de 1917 e 19 de decembro de 1920 - 27 de setembro de 1922
Rei Alexandre - 11 de xuño de 1917 - 25 de outubro de 1920
Rei Xurxo II - 27 de setembro de 1922 - 25 de marzo de 1924 e 3 de novembro de 1935 – 1 de abril de 1947
Rei Paulo I - 1 de abril de 1947 - 6 de marzo de 1964 (pai da raíña Sofía)
Rei Constantino II - 6 de marzo de 1964 - 1 de xuño de 1973
Reino de Italia (1861-1946)

O Reino de Italia (en italiano, Regno d'Italia) foi o nome asumido o 17 de marzo de 1861 polo estado surxido trala unificación nacional italiana (1848-1870) liderada por Vítor Manuel II que se coroou rei de Italia en 1861. A creación do Reino de Italia foi o resultado dos esforzos concertados dos nacionalistas italianos e monárquicos leais á Casa de Savoia, reinante ata ese momento no estado predecesor ao Reino de Italia, o Reino de Sardeña, para establecer un reino unido que abarcase toda a península italiana.
Dende 1922 ata 1943 denomínase Italia fascista, xa que é a época do goberno do Partido Nacional Fascista entre 1922 e 1943 con Benito Mussolini como xefe de goberno. Precisamente a súa participación na segunda guerra mundial levouno á súa desaparición, despois de celebrarse un referendo en 1946 no que o sistema republicano saíu gañador debido ao descontento civil e ao desprestixio deste durante a guerra. Finalmente o 2 de xuño de 1946 proclámase a República Italiana, a forma de estado que ten Italia hoxe en día.
Baixo a soberanía do Reino de Italia constituíuse un imperio colonial que comprendía amplos dominios en África oriental, en Libia e o Mediterráneo, e tamén en Tianjin, na China (neste caso de maneira compartida con outras nacións europeas e cos Estados Unidos e o Xapón). Reis
1861-1878: Vítor Manuel II
1878-1900: Humberto I
1900-1946: Vítor Manuel III
1946: Humberto II Transformación política
Transformouse nunha ditadura fascista con Benito Mussolini como primeiro ministro.
En política exterior, o Reino de Italia foi, mentres tanto, excluído (debido á súa tardía unificación) da repartición colonial de África na Conferencia de Berlín. Logrou porén establecer colonias en Eritrea, Somalia, Etiopía e Libia.
Reino de Libia

O Reino de Libia (en árabe: المملكة الليبية, literalmente, o Reino Libio) chamado nun principio o Reino Unido de Libia foi un estado creado tras a independencia de Libia o 24 de decembro de 1951 e disolto tras o golpe de Estado dirixido por Muammar al-Gaddafi o 1 de setembro de 1969, coa derrogación do Rei Idris de Libia establecéndose así a República Árabe Libia. Historia
Trala derrota italiana na segunda guerra mundial, o goberno italiano entregou Libia as Nacións Unidas que repartiron o territorio, Fezzan para Francia e Cirenaica e Tripolitania para o Reino Unido. O 21 de novembro de 1949 a Asemblea Xeral aprobou unha resolución das Nacións Unidas que indicaba que Libia había de ser un estado independente antes de 1952 e así o 24 de decembro de 1951 Libia estableceuse como unha monarquía constitucional co rei Idris como monarca.
Idris as-Senussi, o emir de Tripolitania e Cirenaica e líder da orde Senussi, foi o representante de Libia nas negociacións da ONU, e o 24 de decembro de 1951 declarou a independencia de Libia xunto cos representantes das tres provincias formando unha unión á que chamaron Reino Unido de Libia ofrecéndose Idris as-Senussi como monarca. Conforme a Constitución o novo país tiña un goberno federal con tres estados autónomos membros, A Cirenaica, Tripolitania e Fezza. O reino tiña dúas capitais Trípoli e Bengasi. Dous anos despois da súa independencia, o Reino de Libia uniuse á Liga Árabe.
Tras obter á independencia. Libia enfrontouse a unha serie de problemas, no país non había escolas e o número de graduados universitarios era moi baixo. Así mesmo, no país só había tres avogados e nin un só médico, enxeñeiro, topógrafo ou farmacéutico libio no reino. Estimase tamén que só 250. 000 libios sabían ler e escribir. Por mor disto, o Reino Unido presentou unha serie de funcionarios para o persoal do goberno.
En abril de 1955, comezaron as exploracións de petróleo sendo os primeiros campos descubertos en 1959. As primeiras exportacións comezaron en 1963.
O 25 de abril de 1963 o sistema federal libio foi abolido e de acordo con isto o nome do país foi cambiado a Reino de Libia para reflectir os cambios constitucionais.
A monarquía libia chegou ó seu fin o 1 de setembro de 1969 cando un grupo de militares liderados por Muammar al-Gaddafi organizaron un golpe de Estado contra o Rei Idris mentres este estaba en Turquía. Os revolucionarios detiven ó Xefe do Estado Maior do Exército e cabeza da seguridade no. Tras recibir as noticias do golpe, o rei non outorgoulle importancia mentres que o herdeiro anunciaba o seu apoio ó novo réxime.
O rei Idris abdicou o 4 de agosto de 1969, facéndose efectiva a súa renuncia o 2 de setembro en favor do príncipe herdeiro, que fora nomeado rexente tras a partida do rei a Turquía. Tras o derrocamento da monarquía, o país foi renomeado República Árabe Libia.
Reino de Mallorca

O Reino de Mallorca foi un reino creado por Xaime I o Conquistador tras a súa conquista en 1231. Historia
En 1262 morreu Afonso, o primoxénito do rei (quen ía herdar Aragón e Valencia). Entón, Xaime redactou un novo testamento polo que outorgaba Mallorca ao seu fillo Xaime. Esta disposición constitúe a orixe do Reino privativo de Mallorca, estruturado de forma definitiva no testamento de 1272. Así, cando Xaime I faleceu en 1276, a Coroa de Aragón quedou para o fillo máis vello, Pedro (coñecido como Pedro o Grande), e o reino de Mallorca para o seguinte, Xaime, que reinaría co nome de Xaime II.
O reino comprendía as illas Baleares: Mallorca, Menorca (aínda baixo o poder dun soberano musulmán aínda que tributaria desde 1231), Eivissa e Formentera. O rei era así mesmo señor dos condados do Rosellón e a Cerdaña e os territorios que o Conquistador conservaba en Occitania (o señorío de Montpellier, o vizcondado de Carlades, en Auvernia, e a baronía de Omelades, contigua a Montpellier). En virtude da posesión destes dominios continentais, os reis de Mallorca serían vasalos dos de Aragón.
A herdanza de Xaime era escasa e débil pero significativa: un enclave mediterráneo estratéxico e uns territorios entre dous grandes reinos, a Francia dos Capetos e a Coroa de Aragón, os cales estaban tamén en constante loita. Consciente da fraxilidade do reino de Mallorca, Xaime I proxectou a conquista de Sardeña para unila ao novo reino. Igualmente entrou en negociacións para concertar o matrimonio do seu fillo Xaime con Beatriz de Savoia, filla do conde Amadeo de Savoia. Ningún dos plans tivo éxito.
Reino de Mama

Mama (nome asirio, en hitita Hasum ou Haššum e en hurrita Hasu (Haššou), foi un reino hitita que despois será absorbido polo reino de Kushara. Sobre o século -XVIII menciónase como rei a Anumkhirbi.
Reino de Man e das Illas

O Reino de Mann e as Illas (en gaélico escocés: Rìoghachd Mann agus na h-Eileanan ) foi un reino nórdico que existiu nas Illas Británicas entre 1079 e 1266. O reino tiña dúas partes, Sodor (Suðr-eyjar), ou Illas do Sur, e Norðr (Norðr-eyjar), ou Illas do Norte (Orcadas e Shetland). En 1164, o reino dividiuse en dous: Reino das Hébridas e Reino de Mann. Historia
Formación
O reino foi formado por Godredo Crovan cando conquistou a Illa de Man a outros viquingos, probabelmente en 1079. Nos dous primeiros intentos de capturar a Godredo foi derrotado e só no seu terceiro intento saíu vitorioso na Batalla de Skyhill, que tivo lugar preto de Ramsey. Anteriormente, a illa fora capturada entre o 700 e o 900, durante unha invasión das illas británicas polos viquingos. Até a chegada de Godred, as illas foron administradas polos reinos nórdicos de Dublín e Orkney.
Extensión
O reino cubría as illas setentrionais do mar de Irlanda e as illas enteiras da costa oeste de Escocia. En concreto eran a Illa de Man e as súas illas circundantes, as Illas de Clyde, as Hébridas Interiores e as Hébridas Exteriores.
Despois da división: O último reino de Mann centrouse arredor das Illas de Man e tamén contiña as Hébridas Interiores e Exteriores. formando o Reino das Hébridas.
O condado de Orkney foi a última extensión do Reino de Mann, que incluía partes da Escocia continental como Sutherland, Caithness e Inverness. O reino tivo moita influencia en partes remotas occidentais de Escocia e Irlanda, como Furness, Whithorn, Argyll e Galloway. En certos momentos o Reino caeu baixo o dominio dos reis de Dublín e Jórvik.
Fin do reino
Os dous reinos foron reanexionados a Escocia en 1266 co Tratado de Perth. Porén, a illa de Man foi posteriormente tomada por Inglaterra e hoxe é unha rexión administrada de forma autónoma nas dependencias da Coroa británica. As Hébridas e as Illas de Clyde seguen a ser parte de Escocia.
Reino de Masa

O Reino de Masa foi un pequeno estado do occidente de Anatolia que existiu sobre o século XIII a. C. . Estaba situado na clásica Galacia ou nordeste de Frixia, e sur do Ponto. No século XIV a. C. foi poboado por tribos kaska, e fixo nela unha campaña o rei Tudhaliyas III, acompañado do seu fillo e futuro sucesor Suppiluliumas I (daquela príncipe), sobre o 1360 a. C. .
Despois da conquista hitita de Arzawa (sobre 1320/1310 a. C. ) un rei que as taboíñas mencionan cono E. gal. pap (os dous puntos están por dúas letras que faltan) sublevouse ao oeste de Hatti durante uns dez anos. Maskhuiluwas de Mira e Kuwaliya, inicialmente leal aos hititas, canso da súa tutela, uniuse ao rebelde e incitou tamén á rebelión do reino de Pitassa. E. gal. pap podería ser o rei de Masa pero iso non se pode confirmar.
Mursilis II foi a Sallapa desde onde ameazou a Maskhuiluwas de Mira e Kuwaliya; este fuxiu ao reino de Masa, mentres o seu reino de Mira e Kuwaliya se rendeu aos hititas. Mursilis invadiu Masa, causando moitos danos. Mursilis ameazou coa destrución a Masa e a xente do país fixeron prisioneiro ao rei rebelde e entregárono ao rei hitita, sendo enviado a Hattusa e despois nomeado gran sacerdote dunha cidade sagrada, e no seu lugar Mursilis instalou a un sobriño e fillo adoptivo do deposto, chamado Kupanta-Kurunta. Suponse que E. gal. pap foi derrotado nas campañas de Mursilis a partir de seu décimo cuarto ano de reinado e neses anos Masa foi incorporada aos dominios hititas. Pero ao comezo do reinado de Muwatallis II aínda aparece Masa atacando a Wilusa, o rei da cal, Alaksandu, pediu axuda ao rei hitita, grazas á cal rexeitou a invasión. Alaksandu estableceu un novo tratado cos hititas polo que se convertía en vasalo.
Reino de Montenegro

O Reino de Montenegro (en serbio: Краљевина Црнe Горe; Kraljevina Crne Gore) foi un dos reinos dos Balcáns, que existiu desde 1910 a 1918. A súa con capital era Cetinje. Historia
O Reino de Montenegro foi proclamado por Nicolao I de Montenegro, knjaz (príncipe) de Montenegro, en Cetinje, o 28 de agosto de 1910. Nas Guerras balcánicas (1912 – 1913), Montenegro conseguiu estender o seu pequeno territorio tomando o Sandžak do Reino de Serbia o 30 de maio de 1913.
Isto supuxo a incorporación dunha poboación que non se identificaba cultural e historicamente co país.
A cidade recentemente tomada de Escútari (Shkodër en albanés) tivo que ser devolta ao novo estado de Albania por presións das grandes potencias a pesar de que os montenegrinos perderon 10. 000 soldados na súa toma ás forzas otomás (albanesas) de Essad Bajá.
Durante a primeira guerra mundial (1914 – 1918) Montenegro estivo do lado das Potencias Aliadas. Do 15 de xaneiro de 1916 a outubro de 1918, o reino estivo ocupado polo Imperio Austrohúngaro.
O 20 de xullo de 1917 asinouse a Declaración de Corfú, que declarou a unificación de Montenegro co Reino de Serbia, que se proclamou o 26 de novembro de 1918.
O rei Nicolao foi deposto, e a oposición á nova condición montenegrina continuou durante varios anos pola resistencia de guerrillas.
O seu único xefe de Estado foi Nicolao I de Montenegro, rei de 1910 a 1918.
Pretendentes á coroa (desde 1918)
Nicolao I de Montenegro (pretendente como Nicolao I) (1918 - 1921)
Danilo de Montenegro (pretendente como Danilo III) (1921)
Miguel de Montenegro (pretendente como Miguel I) (1921 - 1986)
Nicolao de Montenegro (pretendente como Nicolao II) (1986-)
(Herdeiro) Boris de Montenegro (nacido en 1980)
Primeiros ministros
Lazar Tomanović (1910-1912)
Mitar Martinović (1912-1913)
Janko Vukotić (1913-1915)
Milo Matanović (1915-1916)
Primeiros ministros no exilio
Lazar Mijusković (1916)
Andrija Radović (1916-1917)
Milo Matanović (1917)
Evgenije Popović (1917-1919)
Jovan Plamenać (1919-1921)
Anto Gvozdenović (1921-1922)
Milutin Vucinić (1922)
Anto Gvozdenović (1922)
Reino de Ryukyu

O Reino de Ryukyu (en xaponés: 琉球王国, Ryūkyū Ōkoku, en okinawano: 琉球國 Ruuchuu-kuku) foi un reino independente que existiu entre os séculos XV e XIX e exerceu soberanía nas illas Ryukyu. Os reis de Ryukyu unificaron a illa de Okinawa e estenderon o seu reino nas illas Amami, na actual prefectura de Kagoshima, e nas illas Sakishima, preto de Taiwán. Malia o seu pequeno tamaño, o reino xogou un papel central nas redes comerciais marítimas no Oriente e Sueste asiático medieval.
Reino de Saba

Saba (en sabeo: 𐩪𐩨𐩱; en hebreo: שְׁבָא; en árabe: سبأ; en ge'ez: ሳባ) foi un antigo reino dende os anos -1000 ao 275 mencionado na Biblia hebrea e no Corán. Na tradición da Igrexa tewahedo do actual Iemen afírmase que era o fogar da Raíña de Saba, quen non se nomea nos textos xudeus, mais é coñecida como Makeda en textos etíopes e como Bilqīs en textos árabes. Segundo o historiador xudeu Xosefo, Saba foi o fogar da princesa Tharbis, que se di que foi a esposa de Moisés antes de casar con Séfora.
Non hai consenso sobre a localización exacta do Reino de Saba, aínda que os estudosos modernos situárono nunha área que abrangue o sur de Arabia e o Corno de África.
Reino de Serbia (1718-1739)

O Reino de Serbia (1718-1739) foi unha provincia da monarquía dos Habsburgo desde 1718 até 1739. Estaba formada polos territorios situados ao sur dos ríos Sava e Danubio, conquistados polos Habsburgo ao Imperio Otomán en 1718, pero que foron devoltos á administración otomá en 1739. Historia
En 1718, a monarquía dos Habsburgo conquistou ao Imperio Otomán algunhas partes da actual Serbia, incluíndo o Banato, Sirmia suroriental e o norte da Serbia Central.
En parte deste territorio, ao sur dos ríos Sava e Danubio, o emperador Carlos VI formou unha provincia denominada Reino de Serbia. Carlos VI utilizou o título de rey de Serbia, mentres que o administrador da provincia era un gobernador.
Algúns dos territorios que forman parte da actual Serbia oriental, e que tamén foron conquistados polos Habsburgo en 1718, non se incluíron neste reino, senón que pasaron a ser parte do Banato de Timişoara.
Despois dunha nova guerra entre os Habsburgo e os otománs, en 1739, a monarquía Habsburgo perdeu todos os territorios ao sur dos ríos Sava e Danubio, incluíndo todo o territorio do Reino de Serbia. O Banato e Sirmia, no norte da actual Serbia, quedaron en poder dos Habsburgo até 1918.
O territorio da actual Serbia Central foi incluído no Imperio dos Habsburgo noutras dúas ocasións: Previamente, entre 1689 e 1692
Durante a Rebelión da Kočina Krajina (1788-1791). Administradores
Xeneral Odijer, administrador temporal (1718-1720)
Alexandre de Württemberg, gobernador (1720-1733) Consecuencias
Aínda que a administración dos Habsburgo sobre esta parte da actual Serbia foi de curta duración, a conciencia dunha entidade política independente perdurou, e así os habitantes da zona nunca volveron aceptar a administración otomá, o que conduciu á Rebelión da Kočina Krajina, en 1788, e á primeira revolta serbia, de 1804 a 1813, coa que terminou o dominio directo dos otománs sobre esta parte de Serbia.
Algunhas partes da Serbia actual ao sur dos ríos Sava e Danubio aínda foron temporalmente controladas pola monarquía dos Habsburgo entre 1789 e 1791, despois da rebelión da Kočina Krajina.
Reino do Congreso

O Reino do Congreso ou Reino de Polonia é unha entidade política, creada no Congreso de Viena en 1815 a partir do Ducado de Varsovia, cando as grandes potencias europeas se reorganizaron logo das guerras napoleónicas. Historia
Nacemento do reino
O nacemento do Reino do Congreso débese en gran medida ós esforzos de Adam Jerzy Czartoryski, polaco e ministro de asuntos exteriores ruso, que quería resucitar Polonia como un aliado de Rusia. Obtén unha constitución liberal para o novo reino, que é moi parecida á do Ducado de Varsovia. Ademais, o Reino do Congreso, tiña unha armada e o seu propio goberno. Oficialmente, foi unha monarquía constitucional co tsar de Rusia levando o título de Rei de Polonia. A Dieta podía votar as leis e era responsable do vicerrei representante do tsar. O 9 de decembro de 1815, o cargo de gobernador foi designado na persoa do príncipe Józef Zajaczek, que ocupou o cargo ata a súa morte en 1826.
A fin das Ilusións
O Reino do Congreso non durou máis de quince anos. Os problemas comezaron cando Nicolao I foi coroado tsar. Nicolao I, non tolerou ningunha restrición ós seus poderes en Polonia. Nomea o gran duque Constantino Romanov vicerrei de Polonia. Este quixo impoñer unha disciplina rusa no seo da armada do reino e os militares comezaron a conspirar contra el. Mentres que os rusos prevían utilizar o exército do reino para intervir contra os movementos revolucionarios en Francia e Bélxica, o subtenente Piotr Wysocki e o seu grupo trataron de asasinar o gran duque Constantino, desencadeando unha insurrección contra Rusia. En xaneiro de 1831, o tsar foi deposto pola Dieta por transgredir en numerosas ocasións a constitución. A resposta do tsar non foi outra que a de enviar as tropas para acabar coa revolta polaca.
A rusificación
Tras once meses de guerra, Rusia controlou a situación. A constitución foi abolida, e establecéronse tarifas aduaneiras con Rusia para frear o desenvolvemento da economía do reino. As autoridades rusas pecharon as universidades e escolas superiores. O papa Gregorio XVI outorga a bendición a Nicolao I por liquidar do Reino do Congreso toda a tolerancia que Alexandre I permitira. No 1832, a administración recaeu nun goberno militar, a cargo do xeneral Iván Paskievich, quen levou a cabo unha política de rusificación. No 1856, Mikhaïl Gortchakov sucédeo como gobernador do Reino de Polonia ata o 30 de maio de 1861.
O país do Vístula
En 1863, xorde unha nova revolta, a Revolta de Xaneiro. Tras a derrota dos insurxentes, instaurouse unha política de rusificación total. O proceso de unificación con Rusia foi proposto coa fin de acabar coas institución do reino polaco creadas en 1815. O ruso converteuse na lingua oficial. En 1868, os territorios do Reino do Congreso, foron incorporados ó Imperio Ruso baixo o nome de País do Vístula (en ruso: Privislinsky Kray). O nome, Reino do Congreso, continua sendo empregado para designar estes territorios ó longo do século XIX, aínda que a entidade política do reino non exista xa.
No ano 1915, a armada rusa abandona o Reino a mans dos alemáns e austrohúngaros.
Reis de Cirene

Cirene foi unha antiga cidade na actual Libia, fundada por gregos vidos de Tera (actual Santorini), seguindo os consellos do Oráculo de Delfos, conducidos por Aristóteles de Tera (posteriormente chamado Bato) sobre o 630 a. C. Bato despois de fundar unha colonia nunha illa da costa oriental de Cirenaica (de nome Platea, no golfo de Bomba) trasladouse ao distrito de Azilirs, en terra firme, onde os colonos estiveron seis anos até que encontraron un lugar mellor na rexión de Irasa onde fundou Cirene, máis ao interior (631 a. C. ), e iniciou a dinastía dos Batiadas que tivo oito reis (e un usurpador). Dinastía Batiada
Bato I de Cirene, c. 631 - 590 a. C.
Arcesilao I de Cirene, c. 590 - 574 a. C.
Bato II de Cirene Eudamón (ou Próspero), c. 574 - 554 a. C.
Arcesilao II o Cruel, c. 554 - 544 a. C.
Learco o Usurpador, c. 544 a. C.
Bato III, c. 544 - 530 a. C.
Arcesilao III, c. 530 - 515 a. C. (vasalo de Persia cara ao 515 a. C. )
República de 515 a 510 a. C.
Bato IV o Belo, 515 - 465 a. C.
Arcesilao IV, 465 - 450 a. C. República e conquista macedonia
República 450 - 322 a. C. (protectorado de Macedonia 331 - 322 a. C. )
Tibrón de Esparta, 323 - 322 a. C.
A Exipto, 322 a. C. (Tolomeo I Sóter, faraón o 323 a. C. ) 322 - 313 a. C.
Ofeles, 313 - 308 a. C.
Magas, 308 - 258 a. C.
Berenice, 258 - 246 a. C. (filla)
Demetrio o Belo, 258 - c. 253 a. C. (marido)
Tolomeo III, c. 248 - 246 a. C. (marido de Berenice)
Incorporación a Exipto, 246 a. C. (Tolomeo III herda Exipto)
A Exipto, 246 - 163 a. C.
Tolomeo VIII, 163 - 116 a. C.
Ecdelos, 240 a. C.
Demófanes, 240 a. C.
Filemó, 205 - 204 a. C.
Tolomeo Apión, 116 - 110 a. C.
Nicóstrato o Tirano, 110 a. C.
Tolomeo Apión (restablecido), 110 - 95 a. C. Dominación romana
República baixo protección romana, 95 - 75 a. C.
Provincia romana, 75 - 37 a. C. (desde o 67 a. C. unida a Creta)
Unida a Exipto, 37 - 30 a. C.
Cleopatra Selene II, 34 - 30 a. C.
ReiserFS

O ResiserFS é un sistema de ficheiros de ordenador de propósito xeral deseñado e realizado por un equipo liderado por Hans Reiser. Actualmente úsase en Linux pero prevese a súa inclusión noutros sistemas operativos no futuro. Introduciuse na versión 2. 4. 1 do kernel de Linux e foi o primeiro sistema de ficheiros de tipo journaling, ou sexa, "con axenda", que se incluíu no kernel. Características
A vantaxe máis publicitada sobre o que daquela era o sistema de ficheiros de Linux por excelencia, o ext2 era que usa unha axenda (journal, en inglés) de transaccións para gravar as modificacións feitas nas estruturas do sistema de ficheiros. A axenda permite que o sistema de ficheiros retorne rapidamente a un estado consistente após un apagamento imprevisto do sistema debido a un reinicio físico do sistema ou a unha caída do sistema. Esta funcionalidade reduce o risco de corrupción do sistema de ficheiros (e a necesidade de longas comprobacións). ReiserFS tamén resulta eficiente na xestión de directorios que conteñan unha gran cantidade de ficheiros pequenos en termos de velocidade e uso de espazo no disco. En comparación con ext2 e ext3, ReiserFS é máis rápido (de 10 a 15 veces) cos ficheiros menores de 4k. Resulta útil especialmente coas noticias de Usenet.
A conversión desde ext2 require formatear os discos, o que non lle fai falta ao seu maior competidor, ext3. Coa introdución de Reiser4, ReiserFS tamén recibe o nome ás veces de Reiser3.
Reitorado

No sistema universitario, o reitorado é a máxima autoridade académica e ostenta a representación desta. Exerce a dirección, goberno e xestión da universidade, desenvolve as liñas de actuación aprobadas polos órganos colexiados (Consello Social, Consello de Goberno e Claustro Universitario), e executa os seus acordos. Para o desenvolvemento destas funcións é asistido polo Consello de Dirección no que están presentes os vicerreitores, a secretaria xeral e o xerente.
Reixa excluidora de mestras

A reixa excluidora de mestras é un elemento empregado en apicultura que permite separar a cámara de cría onde a mestra realiza a posta e se crían as larvas, das alzas superiores (melarias) onde as abellas constrúen os panais de cera onde se deposita o mel. Deste xeito non se mesturan cadros de cría con cadros de mel, xa que a reixa confina á mestra á alza inferior, non permite o paso ás alzas superiores debido ao tamaño do seu abdome, pero si permite o paso das obreiras que soben para depositar mel nas alzas superiores.
O manexo deste elemento debe ser preciso porque a cámara de cría pode bloquearse con mel e a mestra non terá lugar onde pór os seus ovos. Os materiais para a construción das reixas excluidoras son variados: metálicas, de arame, ou plásticas. Historia
O principio da reixa excluidoras de mestras descubriuno en Francia o abade Collin no ano 1865 (non podendo determinarse se foron construídas con arames paralelos como na actualidade ou ben mediante buracos). Consiste nun enreixado plano, con aberturas paralelas que permite o paso das abellas obreiras pero non da mestra ou os abellóns. A medida adecuada da abertura entre os arames debe ser de 4. 14 milímetros.
O emprego de reixa excluidora é moi discutido ata a actualidade por diferentes motivos, ventilación, dano ás obreiras, lentitude no traballo. Hoxe existen estudos que demostran que a lonxevidade das abellas obreiras vese diminuída nun 45 % cando se utilizan reixas excluidoras.
Os materiais para a construción de reixas son actualmente variables, as de arame son denominadas Waldron e confecciónanse con arames moi duros. Na foto vemos as de plástico incorporadas recentemente.
Relación interespecífica

Relación interespecífica é, en ecoloxía, a interacción que ten lugar, nunha comunidade, entre individuos de diferentes especies, sempre dentro dun mesmo ecosistema. Tipos de relacións interespecíficas
Ambos benefícianse
Simbiose
Mutualismo
Ambos prexudícanse
Competencia
Un benefíciase e o outro prexudícase
Depredación
Parasitismo
Explotación
Comensalismo
Un dos individuos se beneficia mentres que o outro non sae beneficiado nin prexudicado. Comensalismo
Forese
Inquilinismo
Facilitación
Tanatocrese ou comensalismo metabiótico
Outras relacións
Principio da exclusión competitiva
Amensalismo
Relación simétrica

Unha relación simétrica é un tipo de relación binaria. Formalmente, unha relación binaria R sobre un conxunto X é simétrica se: ∀ a, b ∈ X ( a R b ⇔ b R a ), {\displaystyle \forall a, b\in X(aRb\Leftrightarrow bRa), } aquí a notación aRb significa que (a, b) ∈ R. A simetría, xunto coas relacións de reflexividade e a de transitividade, son as tres propiedades que definen unha relación de equivalencia. Exemplos
En matemáticas
"é igual a" (igualdade) (mentres que "é menor que" non é simétrica)
"é comparable a", para elementos dun conxunto parcialmente ordenado
"x e y son impares":
Fóra das matemáticas
"está casado con"
"é un irmán totalmente biolóxico de"
"é un compañeiro de traballo" Asimétrica
Asimétrica. Cando unha relación é o oposto a unha simétrica, é dicir, cando se dá que se un elemento está relacionado con outro mediante R, entón ese outro non está relacionado co primeiro, entón se di que é asimétrica, o que denotamos formalmente por: ∀ x, y ∈ A: x R y ⇒ ¬ ( y R x ) {\displaystyle \forall x, y\in A: \quad xRy\quad \Rightarrow \quad \neg (yRx)} Neste caso, dise que R cumpre coa propiedade de asimetría. Antisimétrica
Antisimétrica. Unha relación binaria R {\displaystyle R} sobre un conxunto A {\displaystyle A} é antisimétrica cando se dá que se dous elementos de A {\displaystyle A} relaciónanse entre si mediante R {\displaystyle R}, entón estes elementos son iguais.
É dicir, ∀ a, b ∈ A: a R b ∧ b R a ⇒ a
b {\displaystyle \forall a, b\in A\; :\quad aRb\quad \land \quad bRa\quad \Rightarrow \quad a
b} Nese caso, dise que R {\displaystyle R} cumpre coa propiedade de antisimetría.
Relación sinal/ruído

Relación sinal/ruído ou relación sinal-ruído (abreviado SNR ou S/N, do inglés Signal-to-noise ratio) é unha medida utilizada en ciencia e enxeñaría que compara o nivel dun sinal desexado co nivel do ruído.
É definido como a proporción entre a potencia do sinal e a potencia do ruído. Como tal non ten unidades, aínda que habitualmente se expresa en unidades logarítmicas, en decibelios (dB).
Unha relación sinal/ruído maior que 1 (ou maior que 0 dB) indica que hai máis potencia de sinal que de ruído.
Relacións internacionais

As relacións internacionais son unha rama da ciencia política. Os temas de estudo predominantes son a política, a economía e o dereito a nivel mundial. Representa o estudo de asuntos exteriores e cuestións globais entre os Estados-nación ou países dentro do sistema internacional, incluíndo os roles dos Estados, a diplomacia, as organizacións internacionais (OIG), as organizacións non gobernamentais (ONG) e as corporacións multinacionais (MNC). Nacións Unidas
As Nacións Unidas (ONU) son unha organización internacional que se describe como unha "asociación global de gobernos que facilita a cooperación en materia de dereito internacional, seguridade internacional, desenvolvemento económico e equidade social"; É a institución internacional máis destacada. Moitas das institucións xurídicas seguen a mesma estrutura organizativa que a ONU. Institucións económicas
Organización Mundial do Comercio
Banco Mundial
Fondo Monetario Internacional
Banco Africano de Desenvolvemento
Banco Asiático de Desenvolvemento Organismos xurídicos internacionais
Dereitos humanos
Consello de Dereitos Humanos das Nacións Unidas
Comité de Dereitos Humanos
Tribunal Europeo de Dereitos Humanos
Corte Interamericana de Dereitos Humanos
Tribunal de Núremberg
Tribunal Penal Internacional para Ruanda
Tribunal Penal Internacional para a exIugoslavia
Corte Penal Internacional
Legal
Tribunal Internacional de Xustiza
Tribunal Europeo de Xustiza
Tribunal de Xustiza da Unión Europea
Tribunal de Arbitraxe Internacional de Londres
Tribunal Africano de Xustiza
Tribunal Internacional do Dereito do Mar Disposicións rexionais de seguridade
ASEAN
Liga Árabe
CIS
CSCAP
Réxime de seguridade marítima
OTAN
Antigo Pacto de Varsovia
RECAAP
SCO
Relampo

Un relampo, lóstrego, alustro ou relustro é un fenómono meteorolóxico consistente no resplandor intenso e súbito que se produce nas nubes por unha descarga eléctrica durante unha treboada ou nos momentos previos a ela. Formación
O primeiro proceso na xeración destes meteoros é a separación de cargas positivas e negativas dentro dunha nube. Os cristais de xeo dentro das nubes cumulonimbus frótanse entre si debido as correntes aéreas ascendentes fortes nestas nubes, acumulando así unha carga estática forte. Os cristais positivamente cargados tenden a ascender o que fai que a capa superior da nube acumule unha carga estática positiva. Os cristais negativamente cargados e os granizos caen as capas do centro e do fondo da nube que acumula unha carga estática negativa. As nubes de tipo cumulonimbus que non producen suficientes cristais de xeo, en xeral, non poden producir bastante electricidade estática para causar o lóstrego.