proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Marie Henri d'Arbois de Jubainville

Marie Henri d'Arbois de Jubainville, nado en Nancy o 5 de decembro de 1827 e finado en París o 26 de febreiro de 1910, foi un historiador e filólogo francés. Traxectoria
En 1851 deixou a École des Chartes co título de arquivista paleográfico. Destinado aos arquivos de Aube, onde traballou ata a súa xubilación en 1880.
Publicou gran número de inventarios, Répertoire archéologique du département (1861), Histoire des ducs et comtes de Champagne depuis le VIe siècle jusqu'à la fin du XIe (1859-1869) (8 volumes), e en 1880 Les Intendants de Champagne. Atraído pola filoloxía publica Étude sur la déclinaison des noms propres dans la langue franque à l'époque mérovingienne. En 1877 publicou Les Premiers habitants de l'Europe
Atraído polos galos, comezou a estudar as linguas, literatura e leis celtas, dos que se converteu nunha autoridade. En 1882 foi nomeado profesor da recentemente creada Cátedra de linguas célticas do Collège de France. Introduction à l'étude de la littérature celtique (1883), L'Épopée celtique en Irlande (1892), Études de droit celtique (1895), Les Principaux auteurs de l'Antiquité à consulter sur l'histoire des Celtes (1902) son as súas obras principais sobre temas célticos, el foi o primeiro en Francia en estudar a antiga literatura irlandesa de forma profesional.
Marie Majerová

Marie Majerová, nada en Úvaly o 1 de febreiro de 1882 e finada en Praga o 16 de xaneiro de 1967, foi unha escritora e xornalista checoslovaca, proclamada artista nacional en 1947. Traxectoria
Simpatizante das ideas anarquistas na súa xuventude, foi membro da socialdemocracia checa e ingresou no Partido Comunista de Checoslovaquia en 1921 e foi redactora do seu órgano central, o Rudé Právo.
A súa obra máis coñecida é a novela Siréna (serea) publicada en 1935, onde narra en clave de loita de clases o proceso de industrialización do país checo. Havířská balada (a balada do mineiro), novela de 1938, é desde o punto de vista estético a máis lograda das súas obras, cunha engrenaxe case poética narra a loita indestrutiva do traballador explotado como trasunto da propia humanidade.
Marie Senghor Basse

Marie-Thérèse Camille Senghor Basse, nada en Rufisque o 20 de marzo de 1930 e finada en 2019, foi unha doutora senegalesa. Traxectoria
Dirixiu o Centre de protection maternelle et infantile (Centro de Protección da Nai e do Neno) e traballou como representante do Senegal na Organización para a Alimentación e a Agricultura das Nacións Unidas desde 1961 a 1966. Despois diso regresou a Senegal co seu marido Edouard Camille Basse, o embaixador do Senegal en Italia, e traballou dous anos como inspectora na Escola de Medicina de Dakar. En 1968 Basse fundou o Institut de Technologie Alimentaire (Instituto de Tecnoloxía Alimentaria) do Senegal onde investigou o procesamento de froitas, vexetais, cereais, e produtos animais. Ademais, Basse apareceu con frecuencia na televisión nacional senegalesa promovendo o "consumo de alimentos locais". Basse tamén foi membro fundador da sección senegalesa da Comunidade Cultural Africana, unha organización fundada por Wole Soyinka que procura axudar a artistas e intelectuais africanos a adaptarse aos desafíos únicos da era moderna.
Marie Zdeňka Baborová-Čiháková

Marie Zdeňka Baborová-Čiháková, nada en Praga o 17 de xaneiro de 1877 e finada en Čelákovice o 29 de setembro de 1937, foi a primeira muller botánica e zoóloga checa. Traballos
Velký illustrovaný přírodopis všech tří říší. II II (en checo). 1914. OCLC 85486951.
Marie-Pauline Soyer

Marie-Pauline Soyer, ou Pauline Landon, nada como Marie-Pauline de Saint-Yves Landon en Caen o 26 de abril de 1786, e finada en París o 30 de xaneiro de 1871, foi unha gravadora francesa. Traxectoria
Pauline Landon foi filla de Charles Paul Landon e alumna de François-Urbain Massard. Como gravadora, especializouse no traballo ao buril. Colaborou na obra de Alexandre Laborde Voyage de l´Espagne, publicada en 1818, realizando copias de cadros de grandes mestres españois.
Casou co libreiro do seu pai e foi a nai do pintor e gravador Paul-Constant Soyer (1823-1903).
Mariehamn

Mariehamn en sueco, Maarianhamina en finés, é a capital da Provincia das Illas de Åland (Finlandia), que conta cunha poboación de 11. 775 habitantes en 2019, dos cales o 91% son de lingua sueca. A cidade foi fundada en 1861 e debe o seu nome ("porto de María") a María Alexandrovna, esposa do tsar Alexandre II de Rusia. A cidade é famosa, sobre todo, como destino de turismo estival, anualmente uns 1, 5 millóns de persoas visitan a cidade. Historia
A cidade tomou o nome de tsarina rusa María Alexandrovna. Mariehamn fundouse en 1861, ao redor da aldea de Övernäs, a que no seu momento formaba parte do municipio de Jomala. A cidade expandiuse e incorporou máis do territorio de Jomala. Mariehamn construíuse segundo un esquema moi regular que está ben conservado. Unha das rúas máis antigas é Södragatan onde se poden ver moitas casas de madeira do século XIX.
Despois da primeira guerra mundial Mariehamn foi a sede da frota de granos Mariehamn. Lugares de interese
Museo do veleiro Pommern
Museo de Åland
Parlamento de Åland (Lagtinget)
Castelo de Kastelholm
Marignieu

Marignieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Mariluz Congosto

Mariluz Congosto Martínez, nada en Henarejos en 1956, é unha informática, investigadora e docente española especializada en análise de redes sociais e visualización de datos. Traxectoria
Licenciada en Informática pola Universidade Politécnica de Madrid (1974-1979), comezou a traballar como enxeñeira en Fujitsu (1980-1995) e dende o ano 2000 traballa en investigación e desenvolvemento con proxectos de innovación no ámbito das telecomunicacións para Telefónica (TESYS). , MORE, EOC). Dende 2000 a 2008 tamén realizou labores de divulgación tecnolóxica e colaborou coa Fundación Telefónica creando plataformas de publicación dixital.
En 2008, doutorouse en Telemática pola Universidade Carlos III e iniciou unha faceta investigadora e docente en datos sociais, preferentemente en Twitter onde investiga a difusión e caracterización dos usuarios en Twitter dentro do ámbito de datos sociopolíticos. Mediante a análise de redes e a visualización de datos, desenvolve o obxectivo de descubrir patróns de comportamento, propagación de mensaxes e caracterización dos usuarios. O seu principal interese de investigación céntrase nos patróns nas redes sociais, como a caracterización dos usuarios, como se difunden as mensaxes e a análise dos acontecementos.
Destaca o seu traballo sobre a análise cuantitativa da dinámica das redes sociais. Como docente, está especializada en visualización de datos, unha disciplina aplicada en enxeñería, economía ou xornalismo.
Congosto desenvolveu a plataforma t-hoarder utilizada para capturar e mostrar datos sociais de Twitter e a plataforma metroaverias para medir a calidade do Metro de Madrid tal e como a perciben os usuarios das diferentes liñas de Metro. Actualmente é profesora honoraria do Departamento de Enxeñaría Telemática da Universidade Carlos III.
Marilyn

Un Marilyn defínese como un pico cunha prominencia de 150 metros de altura (492 pés) ou máis, independentemente da altura ou calquera outro mérito (p. ex. illamento topográfico, como se usa en Munros). Así, as Marilyns poden pasar de ser montañas, cunha altura superior aos 600 metros, a ser outeiros relativamente pequenos. Termo
Marilyn é un nome dado ás montañas, lombas e outeiros maiores de 150 m de altura. A clasificación das Marilyn foi creada por Alan Dawson no seu libro de 1992 The Relative Hills of Britain. O nome foi acuñado por Dawson como un xogo de palabras en contraste coa clasificación Munro (pronunciado igual que Monroe) das montañas escocesas por riba de 3 000 feet (914, 4 m), pero que non ten un limiar de protagonismo explícito, sendo homófono con (Marilyn) Monroe. A lista de Marilyns foi ampliada a Irlanda por Clem Clements.
Clasificación
Marilyn foi a primeira das varias clasificacións posteriores das Illas Británicas que dependen unicamente da prominencia, incluíndo os P600, os HuMPs e os TuMPs. A prominencia topográfica é máis difícil de estimar que a elevación topográfica, polo que require levantamentos de cada curva de nivel ao redor dun pico, polo que as listas que usan prominencia están suxeitas a revisión. Aínda que moitas das montañas máis grandes das illas, incluíndo Ben Nevis, Carrantuohill, Scafell Pike e Snowdon, son Marilyns, moitos outros grandes picos como Cairn Gorm, varios Munros e outeiros coñecidos como Bowfell, Langdale Pikes e Carnedd Dafydd, non son Marilyn porque non teñen a suficiente altura en relación ao terreo circundante (é dicir, teñen "pais") máis altos. Non todos os Marilyn son outeiros no sentido habitual: Crowborough (242 metres (794 ft)) atópase nunha cidade, mentres que o bispo Wilton Wold punto máis alto dos Yorkshire Wolds ( 248 metres (814 ft) ) atópase xunto á estrada A166. No outro extremo están Stac Lee (172 metres (564 ft) ) e Stac an Armin ( 196 metres (643 ft) ), os dous farallóns máis altas das Illas Británicas, no arquipélago de St Kilda, 100 miles (160 km) ao oeste da Escocia continental. Número
Segundo a actualización de 2020, hai 2011 Marilyns nas illas británicas, con 1219 en Escocia, incluíndo 202 dos 282 Munros; os Munros con prominencia Marilyn son chamados ás veces Real Munros; hai outros 454 Marilyns en Irlanda, 175 en Inglaterra, 158 en Gales, e 5 na Illa de Mann.
Véxase a versión en inglés desta páxina para unha lista completa dos Marilyns. Escalada
O 13 de outubro de 2014 Rob Woodall e Eddie Dealtry convertéronse nos primeiros en escalar as 1557 Marilyns en Gran Bretaña. En xullo de 2018, 10 Marilynistas subiran ás 1. 557 Marilyns de Gran Bretaña, mentres que 270 entraran no Salón da Fama de Marilyn escalando máis de 600 Marilyns.
Marina Matulović-Dropulić

Marina Matulović-Dropulić, nada o 21 de xuño de 1942, é unha política croata membro da Unión Democrática Croata. Traxectoria
Matulović-Dropulić foi a alcaldesa da cidade de Zagreb por dous mandatos. O seu primeiro mandato foi un par de meses no ano 1996 durante a crise croata, e despois outra vez nas eleccións de 1997 até o ano 2000. Foi a primeira alcaldesa da cidade.
Nas elección parlamentarias croatas do ano 2000, foi escollida como membro do Parlamento de Croacia e estivo en funcións até o ano 2003. Desde o 2003, Marina foi ministra no goberno de Ivo Sanader e despois do de Jadranka Kosor. No ano 2007 foi escollida para a listaxe do HDZ, mais refusou dela e permaneceu sendo ministra do goberno.
Marina d'Or

Marina d'Or é un complexo turístico e núcleo de poboación situado no litoral do concello de Orpesa, na provincia de Castelló. Está formado por hoteis de categorías 5, 4 e 3 estrelas, apartamentos turísticos en alugamento, parques de lecer, un centro médico e un balneario de auga mariña.
Foi ideada e promovida baixo a presidencia do empresario Jesús Ger García, que iniciou a súa construción na década de 1990. Ocupa unha superficie aproximada de 1. 400. 000 metros cadrados, máis dun terzo destinados a zonas verdes e áreas axardinadas, ademais de contar con varias instalacións deportivas e recreativas propias do carácter turístico da urbanización.
Marine Observation Satellite

Marine Observation Satellite ou MOS foi unha serie de dous satélites artificiais da axencia xaponesa NASDA para o estudo da Terra. Características
Os satélites MOS, tamén coñecidos como Momo, foron os primeiros satélites xaponeses de observación da Terra construídos con tecnoloxía propia. O seu obxectivo era facer medicións e observacións para a protección da contorna e a busca de recursos naturais. Os satélites foron enviados a órbitas duns 900 km de altura. Cada un levaba a bordo un tres radiómetros para a observación en distintas lonxitudes de onda.
MOS 1a foi lanzado o 19 de febreiro de 1987 mediante un foguete N-2, mentres que MOS 1b foi enviado ao espazo a bordo dun H-I o 7 de febreiro de 1990, ambos desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Marine Stewardship Council

O Marine Stewardship Council (MSC) é unha organización mundial independente sen ánimo de lucro encargada de establecer un estándar para a pesca sustentábel, xestionando un programa de certificación e ecoetiquetado para a pesca salvaxe. Fundación, sede, dirixentes e empregados
A organizaión fundouse en 1997 en Londres, Reino Unido, cidade na que ten a súa sede, en Marine House, 1 Snow Hill.
Na actualidade (2020) o seu Presidente executivo (CEO) é Rupert Howes, e o Presidente da Xunta Directiva é Will Martin.
Conta cuns 120 epregados. Misións e funcionamento
A MSC xestiona un programa de certificación e ecoetiquetado para a pesca salvaxe. As pescarías que desexen demostrar que están ben xestionadas e son sustentábeis son avaliadas por un equipo de expertos (independientes da pescaría e independientes do MSC) con respecto á base científica do estándar MSC, sendo un proceso público e participativo de todas as partes interesadas. Os produtos do mar poden mostrar a "ecoetiqueta azul" do MSC unicamente se este peixe, crustáceo ou molusco é trazado a través da cadea de subministración até unha pescaría que foi certificada segundo o estándar do MSC.
A misión do MSC é utilizar a súa ecoetiqueta e o seu programa de certificación de pescarías para contribuír á saúde dos océanos de todo o mundo, recoñecendo e recompensando as prácticas de pesca sustentábeis, influír nas eleccións do consumidor cando compra peixes e mariscos, e traballar coas partes interesadas para transformar o mercado de produtos pesqueiros de maneira sustentábel. ​ Desenvolvemento do MSC en España
En marzo de 2011 abriuse a oficina do MSC para España e Portugal en Madrid cun equipo de tres persoas.
Na actualidade (2020) a directora do MSC para España e Portugal é Laura Rodríguez.
Mariner 1

Mariner 1 foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 22 de xullo de 1962 mediante un foguete Atlas Agena B desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para estudar Venus. Non chegou a alcanzar órbita. Características
Mariner 1 pertencía ó programa Mariner da NASA e foi a primeira do seu tipo. Era idéntica á posteriormente exitosa Mariner 2 e a súa misión era facer un sobrevoo de Venus para facer medicións e observacións científicas, pero o foguete que a debía poñer en órbita foi destruído durante o lanzamento por cuestións de seguridade aos 293 segundos de voo: nun momento dado o foguete comezou a desviarse da súa traxectoria, ameazando con estrelarse, polo que para evitar a súa caída en zonas habitadas enviouse o comando de destrución ao foguete.
O fallo do foguete tivo lugar pola combinación de dous factores: o mal funcionamento da baliza do foguete implicou varias perdas de sinal entre este e o control de terra, coa tardía detección do problema de desvío da traxectoria, e un erro de programación (a ausencia dun guión no código do programa) que permitiu que o foguete aceptara ordes de guiado incorrectas. Durante as perdas de contacto con terra o foguete usou o programa e certos sinais que non debería ter aceptado para facer correccións de curso innecesarias, levandoo fora da traxectoria establecida.
Mariner 3

Mariner 3 foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 5 de novembro de 1964 mediante un foguete Atlas Agena D desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para estudar Marte, fallando no seu obxectivo. Características
Mariner 3 pertenceu ó programa Mariner da NASA. Era idéntica á posteriormente exitosa Mariner 4 e a súa misión era facer un sobrevoo de Marte para facer medicións e observacións científicas, pero a cofia protectora que protexía á sonda durante o lanzamento non se abriu, impedindo o funcionamento da nave.
Mariner 5

Mariner 5 foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 14 de xuño de 1967 mediante un foguete Atlas Agena D desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para estudar Venus. Características
Mariner 5 pertenceu ó programa Mariner da NASA e foi a quinta do seu tipo. Mariner 5 era a nave de substitución en caso de fallo da Mariner 4, enviada a Marte, pero dado o éxito desta última decidiuse usar á Mariner 5 nunha misión a Venus.
A nave estabilizábase nos tres eixos, usando o Sol e Canopus como referencia e pasou a 4000 km sobre as nubes de Venus o 19 de outubro de 1967, facendo medicións do campo magnético interplanetario, das partículas cargadas e do plasma, así como refractividade para ondas de radio da atmosfera venusiana e as súas emisións ultravioleta.
Mariner 8

Mariner 8 foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 9 de maio de 1971 mediante un foguete Atlas Centaur D desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para estudar Marte, fallando antes de chegar sequera á órbita terrestre por un fallo do foguete lanzador. Características
Mariner 8 pertenceu ó programa Mariner da NASA. Era idéntica á posteriormente exitosa Mariner 9 e xunto ela era parte do proxecto Mariner Mars 71. A súa misión era entrar en órbita de Marte para facer medicións e observacións científicas, pero un fallo na etapa Centaur impediulle chegar a órbita, caendo no océano Atlántico, a uns 1500 km de Cabo Cañaveral e a uns 560 km ó norte de Porto Rico.
Mario Bunge

Mario Bunge, nado en Buenos Aires (Arxentina) o 21 de setembro de 1919 e finado en Montreal o 25 de febreiro 2020, foi un físico e filósofo arxentino, ademais dun humanista. Traxectoria
Naceu na cidade arxentina de Buenos Aires o 21 de setembro de 1919. Interesado na filosofía da física, Bunge comezou os seus estudos na Universidade Nacional de La Plata, graduándose cun doutoramento en ciencias físico-matemáticas no ano 1952. Na mesma universidade foi profesor de física teórica e filosofía desde 1956 ata 1966 cando, insatisfeito perante o clima político do seu país, tomou a decisión de emigrar. Pasou entón a ensinar nas universidades de México, Estados Unidos e Alemaña, acabando por radicar no 1966 en Montreal, Canadá, como profesor da Universidade McGill desde aquela.
Os seus principais intereses son a epistemoloxía, a filosofía da mente e filosofía das ciencias sociais. O seu libro La ciencia, su método y su filosofía (1960), no que introduce as bases do método científico e a súa aplicación no campo do saber, chegou a se converter nun clásico do xénero.
É coñecido tamén por expresar publicamente a súa posición contraria as pseudociencias, entre as que inclúe a psicanálise e a homeopatía; mais tamén elaborou fortes críticas contra correntes filosóficas como o existencialismo, incluíndo filósofos como Martin Heidegger e Edmund Husserl; o posmodernismo; a hermenéutica e o feminismo filosófico. Talvez a súa obra máis importante estea formada polos oito volumes do seu Tratado de filosofía básica (Treatise on Basic Philosophy).
En 1982 foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades. Obras seleccionadas
1960. La ciencia, su método y su filosofía. Buenos Aires: Eudeba.
1962. Intuition and Science. Prentice-Hall.
1967. Foundations of Physics. Springer
1969. La Investigación Científica. Su estrategia y su filosofía. Barcelona: Ediciones Ariel.
1973. Philosophy of Physics. Dordrecht: Reidel.
1980. The Mind-Body Problem. Oxford: Pergamon.
1980. Epistemología. Ariel
1984. "What is Pseudoscience", The Skeptical Inquirer, Vol. 9, No. 1, (Fall 1984), pp. 36–46.
1974-89. Treatise on basic philosophy, en 8 vols. Dordrecht: Reidel.
1996. Finding Philosophy in Social Science. Yale University Press.
1998. Dictionary of Philosophy. Amherst, N. Y. : Prometheus Books ( trad. esp. 2001: Siglo XXI: México).
1999. Las ciencias sociales en discusión. Buenos Aires: Sudamericana
2001. Philosophy in Crisis. Amherst, N. Y. : Prometheus Books.
2000. La relación entre la sociología y la filosofía. Madrid: Edaf.
2003. Emergence and Convergence: Qualitative Novelty and the Unity of Knowledge. Toronto: University of Toronto Press.
2003. Dictionary of Philosophy. Amherst, N. Y. : Prometheus Book (edición ampliada, ten trad. en español e portugués)
2004. Mitos, hechos y razones. Buenos Aires: Sudamericana
2006. Chasing Reality. Strife over Realism. Toronto: University of Toronto Press.
Mario Costeja

Mario Costeja González, nado no Brasil en 1955, é un perito caligráfico galego, coñecido por conseguir que os tribunais lle recoñecesen o dereito ao esquecemento. Traxectoria
Fillo de catalán e galega, naceu na emigración brasileira. Casado, posuía unha tenda coa súa muller, que entrou en crise e pechou con altos niveis de endebedamento. En 1998 o xornal La Vanguardia publicaba un anuncio do Ministerio de Traballo de España onde se avisaba da poxa de bens embargados a Mario Costeja. Anos máis tarde, ao dixitalizarse o arquivo histórico de La Vanguardia ese anuncio mostrábase cada vez que algúen googleaba o nome de Mario Costeja, polo que este entendía que se lle causaba un prexuízo, especialmente dado que os motivos que causaran o embargo foran xa resoltos e Costeja xa non estaba casado.
Costeja reclamoulle en 2009 o borrado desas páxinas do resultado da busca a Google, apoiado pola Axencia Española de Protección de Datos. Google negouse, a Audiencia Nacional pediu consulta ao Tribunal Europeo de Xustiza e este, en maio de 2014 sentenciou en favor de Costeja, recoñecéndolle o seu dereito á protección de datos derivados dos procesos de busca automatizada en Internet. A sentenza do tribunal europeo tivo unha ampla repercusión internacional.
Mario Honorato Servio

Mario Honorato Servio foi un gramático e comentarista latino de fins do século IV. Traxectoria
A obra principal de Servio é un comentario longo e detallado ás obras de Virxilio. Constitúe un estudo gramatical, retórico e estilístico moi interesante no que mostra un coñecemento profundo da literatura crítica virxiliana.
Outras obras de Servio son Explanatio in artem Donati, De finalibus, De centum metris e De metris Horatii.
Mario Álvarez Fernández

Mario Álvarez Fernández, nado en Oviedo o 19 de novembro de 1985, é un cantante español, gañador da edición do concurso Operación Triunfo de 2009. Traxectoria
Lanzou ao mercado tres discos en solitario. Desde 2016 forma parte da Orquestra Panorama. Discografía
Álbums
Voy a ser yo (2011)
Tiempo al tiempo (2012)
Me equivoqué (2013)
Marisa Castro

María Luísa Castro Cerceda, máis coñecida como Marisa Castro, nada no barrio da Ponte da parroquia de San Lázaro de Lugo o 20 de decembro de 1955, é unha bióloga, profesora universitaria e investigadora galega. Traxectoria
Marisa Castro estudou na Universidade de Santiago de Compostela. É doutora en bioloxía e profesora titular na área de botánica, departamento de Bioloxía vexetal e ciencias do solo, na Facultade de Bioloxía e Ciencias do Mar da Universidade de Vigo.
Especialista en micoloxía, é unha das maiores estudosas da botánica de Galicia. Foi vicepresidenta da Sociedade Galega de Historia Natural de 1980 a 1986 e presidenta do Grupo Micolóxico Galego Luís Freire. Obra publicada
Guía das setas ou cogumelos comestibles de Galicia, 1982, Xerais.
Macromicetos de pinares gallegos, 1985, Universidade de Santiago.
Catálogo e distribución de plantas melíferas en Galicia, 1986
Nueva especie del género amanita, 1987.
Nuevas aportaciones a los conceptos micosociológicos, 1987.
Historia da macromicoloxía de Galicia, 1987, SGHN.
Flora del NO. de la Península Ibérica, 1988.
Micetación de un parque urbano: Alameda de Santiago (A Coruña), 1989.
Cogumelos dos piñeirais dunares do Baixo Miño, 1996, Anabam.
Guía botánica do Parque Rosalía de Castro, 1998, Deputación de Lugo.
Macromicetos epixilicos de la serra de Courel (Lugo), 1989.
Setas ou cogumelos de Galicia: descrición e receitas para a boa cociña, 1990, Xerais.
Guía dos cogomelos comúns de Galicia, 2000, Xerais.
Cogomelos de Galicia e norte de Portugal, 2004, Xerais.
"Fungos". Proxecto Galicia. Hércules, 2004, Tomo XLI: Botánica I. pp 269-383.
Cogumelos de Galiza, 2005, Edicións A Nosa Terra.
Narrativa
A saga das curandeiras (2022). A Coruña: Hércules Ed. ISBN 978-84-18966-71-2. Traducida como La saga de las curanderas, ISBN 9788418966705.
Colectiva
Como recolectar y herborizar plantas, 1984, CCAA.
Breve introducción á micoloxía, 1988, Concello de Santiago.
Introducción á botánica, 1988, Concello de Santiago.
Introducción á micoloxía, 1989, Concello de Santiago.
Guía das árbores de Galicia autóctonas e ornamentais, 1989, Xerais.
Flora ornamental del albergue juvenil de Gandario, 1990, I. N. I. C. E.
Guía de las setas más comunes de Galicia, 1994, Concello da Coruña.
Naturaleza sin fronteras / Natureza sem fronteiras, 1999, Cimpor.
Etnobotánica sin fronteras/ Etnobotânica sem fronteiras, 2001, Cimpor.
Guía das macroalgas de Galicia, 2002, Baía Edicións, inclúe CD-ROM.
Guía das microalgas de Galicia, 2002, Baía Edicións, CD-ROM.
Guía micolóxica dos ecosistemas galegos, 2005, Baía Edicións.
Guía das árbores autóctonas e ornamentais de Galicia, 2007, Xerais.
Cogomelos, 2010, Baía Edicións.
Marisa Fernández

María Luisa Fernández Rodríguez, (coñecida como Marisa Fernández) nada en Ourense o 11 de xuño de 1953, é unha matemática galega especializada en xeometría diferencial, xeometría simpléctica e estruturas G2. En 2019, foi galardoada coa medalla da Real Sociedade Matemática Española. Traxectoria
Fernández naceu en Ourense. Desde moi nova tivo as matemáticas como a súa vocación. Foi estudante de matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en 1974 e completou o seu doutoramento en 1976. A súa tese, titulada Estrutura e propiedades das variedades G1, foi dirixida polo matemático Enrique Vidal Abascal.
Despois dunha investigación postdoctoral co matemático Alfred Gray na Universidade de Maryland, no College Park (Estados Unidos), Fernández comezou a dar clases na facultade de ciencias da Universidade do País Vasco (UPV) en 1986, converténdose na primeira profesora da devandita facultade. Posteriormente, converteuse en catedrática de xeometría e topoloxía no departamento de matemáticas desta universidade, sendo a primeira muller catedrática da Facultade de Ciencias (renomeada Facultade de Ciencia e Tecnoloxía) da UPV.
Marisa Fernández é unha docente e investigadora con implicación nas entidades matemáticas tanto nacionais como supranacionais, Comité Español de Matemáticas, Real Sociedade Matemática Española ou Sociedade Europea de Matemáticas. As súas investigacións céntranse no eido da xeometría e a topoloxía, concretamente na xeometría Riemanniana, xeometría simpléctica e complexa e con máis dunha centena de publicacións en diversas revistas de moita sona. Estivo na Comisión de Relacións Internacionais da Real Sociedade Matemática Española de 1998 a 2005. Recoñecementos
En 1988, a Deputación de Pontevedra concedeu a Marisa Fernández Rodríguez o Premio Antonio Odriozola de investigación básica. Posteriormente, en 2019, foi galardoada coa medalla da Real Sociedade Matemática Española.
Foi galardoada, xunto a Jesús Mª Sanz Serna e Sebastià Xambó Descamps, pola Real Sociedade Matemática Española (RSME) no ano 2019 polo seu compromiso coa entidade e unha meritoria actividade docente e divulgadora.
Mariscal

Mariscal (tamén frecuente no galego do século XX marechal, do xermánico marh "cabalo" e scalc "servo" [Cómpre referencia]) é un título de gradación oficial da antiga milicia, inferior ao condestábel e que resumía en si toda a xurisdición militar, tanto na parte criminal como na económica. Este título conservouse posteriormente para os descendentes dos que antigamente o foron nos reinos de Castela, Andalucía etc. Tipos de mariscais
Mariscal de Campo. Oficial xeral que ocupa na milicia o grao intermedio entre o brigadier e o de tenente xeneral (nos exércitos franceses, ingleses e alemáns, así como nos latinoamericanos, o mariscal de campo é a máxima autoridade militar)
Mariscal de logis. Chámase así o que nos exércitos tiña o cargo de aloxar á tropa de cabalaría e arranxar o seu servizo.
Mariscal do Rei. Título antigo en Alemaña e Francia que se introduciu en España no século XIV e equivalía a Mestre de campo.
Marisma

En xeografía, unha marisma é un ecosistema húmido con plantas herbáceas que medran na auga. Unha marisma é diferente dunha zona húmida, que está dominada por árbores no canto de herbáceas. A auga dunha marisma pode ser só de mar, aínda que normalmente é unha mestura de auga mariña e doce, denominada salobre. As marismas adoitan estar asociadas a estuarios, e baséanse comunmente en chans con fondos areosos.
As marismas son moi importantes para a vida silvestre sendo un dos hábitats preferidos para criar unha gran variedade de vida; dende pequenas algas planctónicas, até unha abundante cantidade de flora e fauna, fundamentalmente aves.
Marisol Salanova

Marisol Salanova nada en Valencia o 21 de outubro de 1982, é unha comisaria e crítica de arte española. Traxectoria
Marisol Salanova é licenciada en Filosofía pola Universidade de Valencia e máster en Produción Artística pola Universidade Politécnica de Valencia. Dedicou a súa carreira profesional á comunicación artística, a crítica de arte e comisariado de exposicións. Traballa de forma habitual como redactora e colaboradora de medios como Cadea Ser, ABC Cultural, Diario Levante, Revista Mirall e Descubrir a arte. En 2012, xunto a Javier Castro, fundou Micromegas, unha editorial independente especializada en ensaio sobre teoría da arte e estudos culturais, que codirixó durante 8 anos. Como crítica participou tamén en catálogos e libros de artista. Salanova tamén se desenvolve como docente e asesora de artistas e coleccionistas. Traballa desde unha perspectiva de xénero, "concibindo ao artista como activista, velando polos intereses de todo axente cultural implicado en cada proxecto con equidad e trato horizontal, rompendo o estereotipo do comisariado por encima da creación artística".
No ano 2021 foi a comisaria de "NFTsART. Convocatoria de criptoarte para artistas dixitais” onde levaron adiante diferentes coloquios sobre NFTs e criptoarte. Dentro dos seus traballos destaca a comunicación que fai da arte en redes sociais como Instagram ou TikTok. Obras publicadas
La crítica de arte en la actualidad. 2024. ISBN 978-84-460-5613-3 Inteligencia artística. 2023. EAN 9788419271891
Innovación desde el museo: ensayos sobre emergencia cultural (coordinadora). 2021. ISBN 978-84-482-6611-0 Enterrados. El ocaso de los cuerpos. 2015. EAN 9788494054549
Postpornografía. 2012. ISBN 978-84-15107-29-3 Obras colectivas
Comisariado ¿pedagógico? 2022. ISBN 978-8413525938
La escalera de Jacob. 2018. ISBN 9788494953910
Marisqueo

O marisqueo é unha actividade de recolección de moluscos bivalvos que se atopan formando bancos naturais en toda a beiramar. O marisqueo defínese legalmente como unha "modalidade específica de pesca, consistente na actividade dirixida á captura de mariscos". Marisqueo artesanal
A forma máis sinxela e artesanal de mariscar, é a que se centra en capturar moluscos na costa areosa, e faise a pé, sen utilizar embarcación. As especies principais que capturan os mariscadores a pé son a ameixa fina, a ameixa babosa e o berberecho.
O outro método tradicional de marisqueo é desde unha embarcación. O marisqueo en Galicia
O mar é a segunda fonte de ingresos na costa de Galicia, despois do turismo. [Cómpre referencia]
Mariupol

Mariupol (en ucraíno: Маріуполь), é unha cidade de Ucraína e da provincia (oblast) de Donetsk, na confluencia do río Kalmius e o Mar de Azov. É un importante centro metalúrxico de Donbass e posúe dúas universidades.
Mariví Otero

María Victoria Otero Vila, nada o 16 de abril de 1948 en Baralla, máis coñecida como Mariví Otero, é unha historiadora da arte, galerista e crítica de arte galega, especializada nas Vangardas do século XX. Formación
Licenciouse en Historia da arte na Facultade de Xeografía e Historia na Universidade Complutense de Madrid É especialista nas primeiras Vangardas do século XX e na arte de entreguerras nacional e internacional. En 1975 realizou o Curso de Gravado na Fundación Rodríguez Acosta de Granada. En 1982 asistiu ao Curso de Arte "Del realismo a la nueva figuración", dirixido polo profesor e crítico de arte Francisco Calvo Serraller na Universidade Internacional Menéndez Pelayo, en Santander. No ano 1984 asistiu ao Curso sobre "Arquitectura rural", dirixido polo profesor Simón Marchán na Universidade Internacional Menéndez Pelayo, en Segovia.
Entre os anos 1993 e 2001, asistiu periodicamente a diversos cursos ofrecidos pola Fundación Amigos del Museo del Prado en Madrid, como os titulados: "El retrato en el Museo del Prado", "Obras maestras del Museo del Prado", "El desnudo en el Museo del Prado", "Francisco de Goya" ou "Obras maestras del Museo del Prado". Traxectoria profesional
Otero exerceu de xestora cultural como comisaria independente ao longo da súa carreira profesional. Foi fundadora do grupo "ABRA" no ano 1982 na Galería Altex de Madrid.
É membro de asociacións profesionais españolas, como a Asociación Española e Internacional de críticos de arte. Ademais, forma parte activa das Fundacións como Socia colaboradora da Fundación Amigos do Museo Raíña Sofía de Madrid e socia colaboradora da Fundación Amigos Museo del Prado de Madrid. Tamén é xefa de proxectos do blog especializado en arte contemporánea "Observando el Arte".
No ano 2007 comisariou a exposición retrospectiva de Ginés Parra titulada "El espíritu de la materia" presentada no Centro de Arte Museo de Almería e
na sala UNICAJA de Málaga.
Marián Mouriño

María de los Ángeles Mouriño Terrazo, coñecida como Marián Mouriño, nada en Madrid o 25 de maio de 1975, é unha empresaria galega, presidenta do Real Club Celta de Vigo. Traxectoria
Filla do empresario galego instalado na diáspora mexicana Carlos Mouriño, aos 4 anos marchou vivir a Cidade de México e aos 11 a Campeche. Cando tiña 14 foi estudar a secundaria a Orlando (Estados Unidos). Estudou Empresas e Administración na Universidade de Miami, e na mesma institución fixo logo un mestrado en Márketing. Regresou a Campeche durante un ano e despois foi vivir a Vigo.
De 2001 a 2004 traballou na área financeira da empresa de telecomunicacións galega Comunitel. De 2005 a 2009 traballou como directora de márketing do Real Club Celta de Vigo. En 2006 o pai, Carlos Mouriño, accede á presidencia da entidade futbolística; en 2008, dous anos máis tarde, o irmán máis vello Juan Camilo Mouriño morreu nun accidente de avión cando era ministro da Gobernación no executivo de Felipe Calderón, en México. Os cambios familiares, e a cada vez maior presenza do pai en Vigo, fixeron que Marián Mouriño volvese a México para ocuparse, a canda o seu irmán Carlos, do grupo empresarial GES, que se estende a diversos sectores coma a enerxía, a hostalaría ou a produción e distribución de alimentos. De feito, foi fundadora e presidenta executiva do grupo gasolineiro Lagas (2014-19) e conselleira rexional de Banco Bilbao Vizcaya Argentaria México (2016-2019). En 2019 regresou a Vigo como directora xeral de GES España, e asemade ía acadando máis peso na xestión deportiva do club celeste. En 2019 pasou a ser vicepresidenta, e a finais de 2023, o ano do centenario do Celta, accedeu á presidencia da entidade no canto do seu pai (o pai dimitiu a finais de setembro, cando a filla pasou a ser a presidenta en funcións; a súa confirmación terá lugar na xunta de accionistas do 12 de decembro de 2023). .
Foi tamén presidenta entre 2009 e 2019 da Fundación Juan Camilo Mouriño, que leva o nome do finado do seu irmán. Vida persoal
Filla de Carlos Mouriño, tivo dous irmáns, Carlos e Juan Camilo: este último finou nun accidente de avión cando era ministro en México.
Está casada e ten tres fillos.
Mariña mercante

A Mariña mercante é a frota de barcos usados para o comercio e o turismo, e que en caso de catástrofe poden formar parte da Mariña militar. (Véxase barco mercante). A mariña mercante de Grecia é a máis grande do mundo. Hoxe, a frota grega representa preto do 16 por cento da tonelaxe mundial; isto convértea na actualidade na frota mercante internacional máis grande do mundo, aínda que non a maior da historia. Categorías
Estas frotas poden seren divididas en diversas categorías de acordo co seu propósito ou o seu tamaño: Buques de carga seca, principalmente portacontedores.
Buques especializados, por exemplo, para cargas moi pesadas, para o transporte de vehículos ou de maquinaria especial.
Costeiros, barcos máis pequenos para calquera categoría de carga que normalmente non fan rotas transoceánicas, senón transportes ao longo das costas (cabotaxe).
Cruceiros, barcos de pasaxeiros para realizaren viaxes de lecer.
Transbordadores, que na súa maioría combinan a carga de pasaxeiros e os seus automóbiles, e que se utilizan normalmente para rotas regulares entre dous portos.
Tanques para o transporte de combustíbeis ou outros líquidos, como petróleo cru, petróleo refinado e outros produtos petrolíferos, gas licuado de petróleo (como o gas natural, o propano e o butano) e produtos químicos (quimiqueiros). Tamén líquidos comestíbeis, como aceites vexetais, viño e outros alimentos. O sector dos buques tanque comprende unha terceira parte da tonelaxe mundial.
Mariñeiro, mariñeira

Un mariñeiro é, no sentido máis amplo, aquela persoa que opera buques ou axuda na súa explotación, mantemento ou servizo. O termo aplícase aos profesionais das mariñas comerciais e pesqueiras, ao persoal militar das armadas e aos profesionais certificados e afeccionados á náutica de recreo.
Ademais do sentido amplo -no que se refire a todo, desde grumete até almirante-, nas mariñas, o termo "mariñeiro" designa, en sentido restrinxido, un ou varios rangos dentro da categoría de persoal de enrolado. Así mesmo, na mariña mercante, o termo "mariñeiro" fai referencia a unha ou varias categorías profesionais de persoal de cuberta, dentro do nivel da mariña. Terminoloxía
Os termos pescador, pescadora ou pescantín están relacionados, segundo o DRAG, pero non son sinónimos totais de mariñeiro, xa que só se refire a un "mariñeiro que pesca con liña" ou a unha persoa que pesca por afección no mar ou no río.
En galego reintegracionista e en lingua portuguesa, o termo marinheiro ten o mesmo significado que na normativa oficial do galego.
Na mercante
Os profesionais da mariña mercante teñen varios nomes: En galego normativo son chamados mariñeiros ou mariños. En Portugal, denomínanse xenericamente marítimos. No Brasil, todos os profesionais da mercante son designados globalmente como aquaviários, que se dividen en varios grupos.
Existen varias especializacións e categorías dentro da profesión de mariñeiro. A súa certificación segue normas establecidas internacionalmente. Na mariña mercante, as distintas especializacións agrúpanse en varias carreiras, sendo as principais de cuberta, maquinaria, de cámaras, radiotécnica e de sanidade.
Marjane Satrapi

Marjane Satrapi (en persa, مرجان ساتراپی, AFI mærˈʤɔːne sɔːtrɔːˈpiː), nada en Rasht (Irán) o 22 de novembro de 1969, é unha escritora e debuxante iraniana en lingua francesa. Traxectoria
É filla única dunha familia de Teherán. A súa familia, de talante progresista, mandouna estudar ao Liceo Francés até que foron suprimidos os colexios bilingües polas autoridades islámicas xurdidas a partir da revolución iraniana de 1979. Ela e a súa familia, que simpatizaban coa revolución antes de que adquirise carácter islamista, viviron con dor as restricións das liberdades individuais, a represión, a imposición do veo feminino e o estoupido da guerra Irán-Iraq, que o novo réxime utilizou para consolidarse.
En 1984, con 14 anos, os seus pais decidiron enviala a estudar a Viena (Austria), para que puidese completar a súa educación laica e permitir que se desenvolvese nun ambiente menos opresivo ca o do seu país natal. Marjane non falaba alemán, pero nese momento era máis fácil conseguir un pasaporte para Austria que para Francia. Tras completar os estudos secundarios regresou a Irán para estudar Belas Artes, e ao rematar decidiu marchar a Francia para seguir estudando Artes Decorativas en Estrasburgo.
Carreira profesional
Comezou a traballar en París como ilustradora de literatura infantil. Da man de Christophe Blain e o colectivo L'Association coñeceu o debuxante e guionista David B. , que a animou a introducirse no mundo da banda deseñada para narrar os seus recuerdos da infancia en Irán.
A novela gráfica Persépole é unha peza autobiográfica que arranca nos momentos finais do réxime do Sah e que dá conta das dificultades de vivir baixo un estado teocrático, así como das distintas formas de seguir vivindo unha vida laica malia a vixilancia dos gardas da revolución e da veciñanza, oportunamente convertidos a un islamismo máis militante ca o do propio goberno. A obra foi publicada en catro volumes, e acadou un grande éxito de crítica e público. Foi adaptada ao cinema de animación por ela mesma e por Vincent Paronnaud en xuño de 2007.
En 2003 publicou Broderies, unha banda deseñada sobre as mulleres iranianas. Resultou nomeada ao premio ao mellor álbum no Festival de Banda Deseñada de Angoulême de 2004. En 2005 publicou Poulet aux prunes, co que adaría dito premio na edición de 2006 do festival. Recoñecementos
En 2024, recibiu o Premio Princesa de Asturias de Comunicación e Humanidades. Obra
Persépole (Persepolis; L'Association, 2000-2003; catro tomos)
Sagesse et malices de la Perse (Albin Michel, 2001; en colaboración con Lila Ibrahim-Ouali e Bahman Namwar-Motlag)
Les monstres n'aiment pas la lune (Nathan, 2001)
Ulysse au pays des fous (Nathan, 2001; en colaboración con Jean-Pierre Duffour)
Ajdar (Nathan, 2002)
Broderies (L’Association, 2003)
Poulet aux prunes (L’Association, 2003)
Marjorie Emory Simpson

Marjorie Emory Simpson (chamada de solteira Marjorie Tilghman Emory), nada en en Annapolis, Maryland, en 1910 e finada en 1950, foi unha escultora e deseñadora de moeda estadounidense. Traxectoria
Marjorie Emory cursou os seus estudos artísticos na Escola de Escultura Rinehart, do Instituto de Belas Artes de Maryland, en Baltimore.
Nesa escola coñeceu o escultor William Marks Simpson, que exercía como profesor de Escultura, e con quen casou o 29 de xuño de 1937 en Anne Arundel, Maryland. A partir dese momento, Marjorie tomou como apelido o do seu marido e pasou a utilizar o seu apelido de solteira como segundo nome. A parella Simpson instalou un estudio artístico conxunto en Baltimore.
Xa desde a súa infancia, Marjorie E. Simpson amosou a súa afección pola escultura de animais, sinaladamente cabalos, e xa na súa madureza artística recibiu numerosas encargas de esculturas ecuestres, entre as que destacan unha serie de retratos de cabalos de Maryland, cara a 1940. Outra das súas obras máis destacadas foi unha réplica da estatua ecuestre do Marqués de Lafayette erixida en Baltimore, orixinal de Andrew O'Connor, que Simpson creou para a Exposición Nacional de Flores de 1936, onde ocupou un lugar destacado. Mais o traballo polo que máis se lembra a figura de Marjorie Emory Simpson é o deseño e o gravado do medio dólar conmemorativo do Bicentenario de Norfolk, Virxinia. En 1936, meses antes do seu matrimonio, Marjorie e William Simpson foron contratados pola Norfolk Advertising Board, entidade promotora da moeda, para se encargaren da súa execución. A parella de artistas enviou á Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos as súas primeiras propostas en setembro dese mesmo ano, mais o deseño final, caracterizado polo Selo de Norfolk no anverso e a maza cerimonial da cidade no reverso, non se completou ata o ano seguinte. Aínda que a moeda amosa a data de 1936 —a data do bicentenario—, a cuñaxe non se produciu ata 1937. A modo de marca de gravador, esta moeda amosa no seu reverso un monograma composto polas letras WMES, que recolle as iniciais dos nomes e os apelidos da parella de artistas.
Marjorie Emory finou en 1950, oito anos antes que o seu marido.
Marjorie Townsend

Marjorie Trees Townsend (nada Rhodes), nada en Washington o 12 de marzo de 1930 e finada o 4 de abril de 2015, foi unha enxeñeira eléctrica estadounidense e a primeira muller en dirixir o lanzamento dunha nave espacial para a NASA. Traxectoria
Marjorie Rhodes empezou a estudar aos 15 anos e foi a primeira muller en obter un título de enxeñería na Universidade George Washington cando se graduou en 1951.
Carreira
Ao principio da súa carreira, Townsend traballou no Instituto Nacional de Normas e Tecnoloxía e no Laboratorio de Investigación Naval. Incorporouse á NASA en 1959. Os seus primeiros traballos centráronse nos satélites meteorolóxicos TIROS-1 e Nimbus. Co tempo, foi a primeira muller en converterse en directora de proxectos de naves espaciais no Goddard Spaceflight Center, responsable de Uhuru, o primeiro satélite deseñado para a astronomía de raios X. Traballou con Bruno Rossi e o premio Nobel Riccardo Giacconi no programa de Pequenos Satélites Astronómicos, e foi a Kenya cando o programa espacial italiano lanzou o Uhuru desde a plataforma de San Marco.
Marjorie Townsend retirouse da NASA en 1980, recibindo a Medalla ao Servizo Excepcional e a Medalla ao Liderado Destacado polo seu traballo. Despois, foi directora de enxeñería de sistemas espaciais de BDM International e vicepresidenta de Space America. Retirouse do seu traballo no sector privado en 1996.
Townsend foi coinventora dun sistema de telemetría dixital, patentado en 1968, que formaba parte do satélite meteorolóxico do programa Nimbus. Premios e recoñecementos
Marjorie Townsend foi presidenta da Academia de Ciencias de Washington. Foi membro do Instituto de Enxeñeiros Eléctricos e Electrónicos e presidiu a sección local do Instituto Americano de Aeronáutica e Astronáutica. En 1972 foi nomeada Caballero da Orde da República Italiana polo seu traballo en Uhuru. En 1976 foi nomeada alumna distinguida da Universidade George Washington. En 2006 ingresou no Salón da Fama da Enxeñería.
Mark Nottingham

Mark Nottingham, nado o 30 de novembro de 1971, é un desenvolvedor de infraestrutura web.
Nottingham formou parte do Grupo de Arquitectura Técnica do W3C e actualmente é membro da Xunta de Arquitectura de Internet. Presidiu o Grupo de Traballo HTTP do IETF desde 2007, o Grupo de Traballo de QUIC de IETF desde 2016, e anteriormente presidiu o Grupo de Traballo de Direccionamiento de Servizos Web do W3C.
É autor de varios RFC de IETF relacionados con HTTP, URI e outras tecnoloxías web.
Nottingham traballou en Akamai Technologies como investigador científico, BEA Systems como tecnólogo principal senior, Yahoo! como un "técnico Yahoo" no departamento de infraestrutura de medios, e Rackspace como un arquitecto de sistemas. Logo pasou a reincorporarse a Akamai en setembro de 2012, antes de pasar a unha breve posición en Mozilla, e logo mudouse a Fastly, na Oficina do CTO.
En 2002, Nottingham escribiu "Así que che gustaría ser un geek dos estándares", unha lista de lectura en Amazon. com para as persoas que aspiran a crear protocolos e formatos de Internet. Incluíu O príncipe de Maquiavelo entre os libros para ler: "É curto, doce (o certo é que non) e ponche no estado de ánimo adecuado para loitar e reunir consenso", chanceou.
Foi orador destacado en conferencias técnicas como XTech 2006, QCon 2007, Velocity 2010, linux. conf. au 2014 e ausnog 2017. .
En agosto de 2017, Nottingham enviou problemas a varias librarías de programación solicitando a súa eliminación do código de estado HTTP 418 ("I'm a teapot"), o que deu lugar á reserva dunha próxima revisión de HTTP.
Orixinalmente de Baltimore, Estados Unidos, Nottingham graduouse da Universidade de Towson cunha licenciatura en estudos de fotoperiodismo, unha especialización de deseño propio que incluía traballos de xornalismo, fotografía e deseño gráfico.
Vive en Melbourne, Australia, coa súa familia.