proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Oxyrhynchus

Oxyrhynchus (grego: Οξύρρυγχος; "nariz agudo ou nariz afiado"; en antigo exipcio Pr-Medjed; en árabe dialectal do Exipto de hoxe el-Bahnasa) é un sitio arqueolóxico en Exipto, considerado como un dos máis importantes que se coñecen. Está situado a uns 160 km da capital exipcia, en sentido sur-suroeste. Durante o pasado século, a área arredor de Oxyrhynchus foi escavada de continuo, fornecendo unha enorme colección de textos en papiro datábeles nas épocas tolemaica e Romana da historia de Exipto. Entre os textos descubertos en Oxyrhynchus figuran obras teatrais de Menandro e o Evanxeo de Tomé, un importante e temperán documento gnóstico.
As particulares condicións climáticas do lugar - clima seco e ventoso - favoreceron a conservación dos papiros durante séculos. Os papiros de Oxyrhynchus
En 1896 dous filólogos novos da Universidade de Oxford, Bernard Grenfell e Arthur Hunt, iniciaron as escavacións na área da localidade, sacando a luz unha exorbitante cantidade de papiros.
A maior parte dos manuscritos son documentos públicos e privados, como códices, edictos, rexistros, inventarios, actos de compravenda e cartas. Mais apareceron tamén papiros literarios. Entre as obras atopadas na zona son dignos de mención: poemas de Píndaro, poemas de Safo e Alceo, fragmentos de dramas de Esquilo, Sófocles e Eurípides, e máis unha saliente porción das obras de Menandro. Atopáronse tamén os máis antigos e completos diagramas xeométricos da obra de Euclides. Entre os papiros históricos unha ampla parte dos denominados Hellenica Oxyrhynchia, obra anónima relativa aos anos -396--395. Tamén textos cristiáns, gregos e latinos, como fragmentos do Evanxeo de Tomé, da Apocalipse de Baruch, do Evanxeo dos Hebreos e máis unha obra de Santo Ireneu. Os papiros recobrados consérvanse no British Museum. A publicación dos diversos papiros comezou en 1898 e continua na actualidade, téndose superado os sesenta volumes ata agora.
Oxímoro

Un oxímoro, do grego antigo ὀξύμωρον, oxymoron, composto de ὀξύς (oxus, 'sabioi') e μωρός (môros, 'parvo'); en latín Contradictio in terminis é un tropo (recurso estilístico de carácter semántico), consistente nunha unión de conceptos incompatibles. Exemplos
En "Un repoludo gaiteiro" (Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro)
Todas, todas, namoradas
déranlle o seu pensamento
Déranlle o seu pensamento en realidade é unha metonimia (tómase unha parte das mulleres, un anaco imposible de dar, o pensamento, para indicar que se entregaron ó gaiteiro por enteiro a causa do amor que lle profesaban. Agora ben, o resultado final da metonimia aseméllase a un oxímoro (unión de conceptos incompatibles). «Festina lente» (novela de Marcos Calveiro), significa 'apurade amodo' ou 'bulide devagar'. Un dos primeiro en adoptar esta expresión como lema persoal, segundo Suetonio, foi o emperador Augusto. Esa expresión ten equivalentes en galego ("canto máis présa máis vagar") e noutras linguas:
Catalán qui més corre, fa més tard.
Portugués: devagar se vai ao longe.
Castelán: vísteme despacio que tengo prisa.
Italiano: adagio, perché ho fretta.
Inglés: more haste, less speed.
Francés: Hâtez-vous lentement.
O son do silencio (título da canción interpretada por Simon and Garfunkel, The Sound of Silence).
O poeta morto foi inmortalizado nunha estatua.
É solitario andar por entre xente (Recollido dun soneto de Camões).
Oxíxeno líquido

O oxíxeno ou osíxeno líquido, abreviado a miúdo como LOX, LOx ou Lox, é a forma líquida do oxíxeno molecular. Foi usado como oxidante no primeiro foguete propulsado por propelente líquido en 1926, inventado por Robert H. Goddard. Propiedades físicas
O oxíxeno líquido ten unha cor azul clara e é moi paramagnético: pode quedar suspendido entre os polos dun imán o suficientemente intenso. O oxíxeno líquido ten unha densidade de 1, 141 kg/l, un pouco máis denso que a auga, e é crioxénico, cun punto de conxelación de 54, 36 K (-182, 96 °C) a unha presión de 1 bar. Ten unha taxa de expansión de 1: 861 baixo unha presión de 1 atmosfera e 20 °C, polo que se usa nalgunhas aeronaves comerciais e militares como fonte transportable de oxíxeno respirable.
Dada a súa natureza crioxénica, o oxíxeno líquido pode debilitar os materias que toca. Tamén é un axente moi oxidante: a materia orgánica arde rápida e enerxeticamente en oxíxeno líquido. Ademais, materiais como o carbón, completamente submerxidos en LOX, poden detonar de maneira impredecible. Usos
Comercialmente o oxíxeno líquido clasifícase como un gas industrial e úsase en multitude de aplicacións industriais e médicas. Obtense do oxíxeno que se atopa no aire mediante destilación fraccionada en plantas de separación crioxénica de aire.
Propelente para foguetes
O oxíxeno líquido é o oxidante líquido crioxénico máis común para uso en foguetes espaciais, usado normalmente en combinación con hidróxeno líquido, queroseno ou metano.
O oxíxeno líquido foi usado no primeiro foguete propulsado por propelentes líquidos, así como nos mísiles V-2 alemás usados na segunda guerra mundial. Nos anos 1950, durante a Guerra fría tanto os Estados Unidos como a Unión Soviética usárono nos seus foguetes Atlas, Redstone e R-7. Posteriormente, nos anos 1960 e 1970, seguiuse usando nos foguetes Saturno V do programa Apollo e nos transbordadores espaciais, ata hoxe en día.
Oyonnax

Oyonnax é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Ozan, Ain

Ozan é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Ozono

O ozono é un gas de composición molecular (O3), que se forma cando as moléculas de osíxeno (O2), rachan debido á radiación ultravioleta e os átomos separados combínanse individualmente con outras moléculas de osíxeno. Ozonosfera
A capa de ozono sitúase entre 16 a 30 quilómetros de altitude, nesta rexión a capa é tan rara que, se fose comprimida á presión atmosférica ao nivel do mar, a súa espesura non superaría os tres milímetros. Esta capa ten a propiedade de absorber a radiación ultravioleta do Sol, por este motivo, sen a protección do ozono, as radiacións causan graves danos aos organismos vivos que habitan a superficie do planeta Terra. O que é ozono
O ozono (O3), é unha variedade alotrópica do elemento osíxeno (O), que ao invés de dous átomos contén tres. A súa coloración é azul pálida. Este gas, é extremamente oxidante e reactivo, a súa ocorrencia natural é en pequenas cantidades na estratosfera. Produción, licuefacción, solidificación e descomposición
Para producir ozono artificialmente, o proceso dáse coa pasaxe dun arco voltaico de alta tensión a través dunha corrente de osíxeno ou ar seco.
A composición química do ozono foi establecida en 1872. Naquela época descobriuse que é cincuenta por cento máis denso có osíxeno. O gas licúase á temperatura de -112 °C, o seu conxelamento dáse a -251, 4 °C e a súa decomposición ocorre por riba dos 100 °C, ou en temperatura ambiente cando se usan catalizadoeres. Licuefeito, a súa coloración é azul-escura.
Existen varios métodos para a obtención do Ozono industrial, un destes, é a licuefacción, onde utilízase unha mestura de osíxeno-ozono. No proceso, esta sepárase en dúas capas, das cales a máis densa contén preto de 75% de ozono. Debido á súa extrema inestabilidade e reactividade, os procesos de produción son extremamente delicados e traballosos. Utilización comercial
Na industria, o ozono é utilizado en mesturas con outros gases debido á súa poderosa capacidade como axente oxidante, sobre todo na transformación de alcenos en aldeídos, cetonas ou ácidos carboxílicos. Tamén é un poderoso xermicida, empregado na esterilización de auga potábel e na remoción de sabores e odores indesexabeis. Tamén serve como axente branqueador para compostos orgánicos. Ocorrencia na atmosfera
Sábese que na atmosfera, a maior ocorrencia de ozono natural se dá entre trinta e cincuenta quilómetros de altitude[Cómpre referencia]. No fin do século XX foron constatadas formacións e ampliacións de furados na capa de ozono, principalmente sobre o Polo Sur. Acredítase que gran parte do aumento do furado da capa de ozono, se dá polo uso desenfreado de produtos á base clorofluorcarbonos (CFCs) e hidrocarbonetos alifáticos haloxenados (halons), que liberan gases destrutores do ozono.
Tamén existen menores concentracións de ozono na troposfera (ozono troposférico), onde actúa como contaminante que contribúe á formación de smog.
Oídio da vide

Uncinula necator é unha especie de fungo que causa a enfermidade do oídio, que pode ocasionar danos atacando a tódolos órganos verdes da vide. Características
Nas follas, nos seus estadios iniciais pode parecerse á infestación do mildiu, pero as manchas que aparecen adoitan seren sempre máis pequenas e nunca mostran a típica peluxe branca no revés; en cambio, si se poden observar puntos pardos.
É un patóxeno común de todas as especies do xénero Vitis, incluída a vide, Vitis vinifera.
Crese que o fungo orixinouse en América do Norte.
As variedades europeas de Vitis vinifera son máis ou menos susceptíbeis a este fungo. Uncinula necator infesta todos os tecidos verdes da vide, incluídas as follas e as baga novas. Pode causar perdas de cultivos e mala calidade do viño se non se trata.
A etapa sexual deste patóxeno require humidade libre para liberar as ascósporas dos seus clistotecios na primavera. Porén, a humidade libre non é necesaria para a propagación secundaria a través de conidios; a alta humidade atmosférica é suficiente.
A súa forma conidial ou anamorfo denomínase Oidium tuckeri.
Produce olores comúns, como 1-octen-3-ona e (Z)-1, 5-octadien-3-ona. Sinónimos
A especie coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos: Erysiphe necator Schwein.
Oidium necator (anon. ined. )
Uncinula americana Howe
Oidium tuckeri Berk.
Acrosporium tuckeri (Berk. ) Sumst.
Pseudoidium tuckeri (Berk. ) Y. S. Paul & J. N. Kapoor Tratamento
Este mofo pode ser tratado con xofre ou con funxicidas; porén, desenvolvéronse resistencias a varias clases de produtos químicos como benomyl, os DMI e as estrobilurinas. Aínda que os funxicidas sintéticos moitas veces recoméndanse como aplicacións cerca da floración, é común incluír xofre nunha mestura para axudar ao manexo da resistencia.
Oğuz Tekin

Oğuz Tekin, nado en 1958 en Ancara, é un historiador, arqueólogo e numismático turco especializado na circulación monetaria e a historia do diñeiro na Antigüidade. Traxectoria
Oguz Tekin fixo estudos de Arqueoloxía Clásica na Universidade de Istambul, onde se graduou en 1982, con mestrado en 1987. En 1991 acadou o seu doutoramento na mesma universidade cunha tese titulada Aspendos Sikkeleri ("Moedas de Aspendos"), dirixida por Oktay Aksit. No departamento de Historia Antiga comezou a exercer a docencia a partir da súa graduación, ata acadar a xefatura do departamento entre os anos 2006 e 2016.
A partir de 2017 é profesor do departamento de Arqueoloxía e Historia da Arte da Universidade Koç, de Istabul, onde ademais dirixe o Centro Suna & Inan Kiraç de Investigación para as Civilizacións Mediterráneas (AKMED).
Os focos de interese das súas investigacións son a historia do diñeiro na Antigüidade, sinaladamente na área mediterránea, e os pesos antigos do mundo islámico. Desde o ano 2000 é o director en Turquía do proxecto internacional Sylloge Nummorum Graecorum, e desde 2006 coordina o Corpus Ponderum Antiquorum et Islamicorum.
Tekin é membro correspondente do Instituto Alemán de Arqueoloxía desde 2017 e presidente do Instituto Turco de Arqueoloxía desde 2019. Recoñecementos
(2019): Medalla Huntington, da American Numismatic Society, de Nova York.
P

O P (pe) é a décimo quinta letra do alfabeto galego, e representa o fonema oclusivo bilabial xordo. Usos
En química, P é a abreviatura do elemento químico fósforo.
P.S. Krøyer

Peder Severin Krøyer, coñecido como P. S. Krøyer, nado en Stavanger o 23 de xullo de 1851 e finado en Skagen o 21 de novembro de 1909, foi un pintor de orixe norueguesa.
É un dos máis estimados e coloristas pintores da comunidade dinamarquesa-norueguese de Skagen. Son moi valorados os seus cadros naturalistas de vívidas escenas cotiás, influenciados pola aparición da fotografía.
P/2010 B2 (WISE)

P/2010 B2 é un cometa periódico do noso sistema solar. É o primeiro cometa descuberto polo observatorio espacial WISE e foi observado por primeira vez o 22 de xaneiro de 2010 e desde entón vén sendo observado por observatorios terrestre, entre eles o observatorio de Mauna Kea.
O cometa ten un período orbital de 4, 7 anos, un afelio de 4 unidades astronómicas e un perihelio de 1, 6 unidades astronómicas.
P120C

O P120C é un motor de foguetes, empregado nos Ariane 6 e Vega da ESA. Características
De propulsión sólida, funcionará uns 130 s, consumindo unhas 142 toneladas de combustible para procurar unha forza ascensional de 4500 kN. Ten 13, 5 m de longo e 3, 4 m de diámetro, cunha carcasa de 25 cm de espesor de composto de carbono.
Foi realizado por Europropulsion, propiedade de Avio e o ArianeGroup.
Espérase unha versión máis potente, P120C+.
P53

p53 é unha proteína supresora de tumores. Na especie humana, o xene p53 ou TP53, tamén chamado o "gardián do xenoma", atópase no brazo curto do cromosoma 17 (17p13) e codifica un factor de transcrición nuclear de 43. 7 KDa. O seu nome fai referencia á súa masa molecular aparente: corre como unha proteína de 53 KDa nun SDS-PAGE (sodium dodecyl sulfate polyacrylamide xel electrophoresis, ou, en galego, electroforese en xel de poliacrilamida con sodio dodecil sulfato). Esta diferenza débese á gran cantidade de residuos de prolina que contén p53, o que a fai migrar máis lentamente nun SDS-PAGE, facendo que pareza máis pesada do que realmente é.
Resulta esencial para inducir a resposta da célula ante o dano do ADN, detendo o ciclo celular en caso de mutación. O xene p53 é un xene supresor tumoral que desempeña un papel importante en apoptose e control do ciclo celular. Un p53 defectuoso podería permitir que as células anormais proliferen dando por resultado cancro (arredor dun 50 % de tódolos tumores humanos conteñen mutacións en p53).
p53 pertence a unha familia de factores de transcrición, á cal pertencen tamén p63 e p73. Estas tres proteínas colaboran nunha complexa rede de interaccións que aínda non se coñece na súa totalidade. Porén, p53 é ubicuo (exprésase en todos os tecidos), mentres que p63 e p73 presentan especificidade tisular. Ademais, parece que todos eles presentan isoformas, algunhas das cales funcionan como activadoras, mentres que outras funcionan como negativas dominantes.
P80 (motor foguete)

P80 é a designación do motor foguete usado polo lanzador europeo Vega na súa primeira etapa. Características
O motor P80 usa o propelente sólido HTPB 1912. Foi desenvolvido pola empresa Fiat-Avio para introducir tecnoloxías de baixo custo en foguetes de propelente sólido para ser reutilizadas en futuras evolucións do foguete Ariane 5. Entre as novas tecnoloxías usadas están o uso dunha carcasa de epoxy-grafito de 3 metros de diámetro, o uso de goma de baixa densidade para o illamento interno, unha baixa proporción de ligante e unha alta proporción de aluminio no propelente, unha tobeira simplificada que fai uso dun material lixeiro a base de carbono fenólico, un acendedor consumible e control vectorial da tobeira mediante un dispositivo electromecánico que fai uso de baterías de ión litio.
PAC 1

PAC 1 ou PAC A, acrónimo de Package Attitude Control, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 9 de agosto de 1969 mediante un foguete Delta N desde Cabo Cañaveral. Características
PAC 1 foi lanzado acaroado á segunda etapa do seu foguete lanzador, un Delta N, no mesmo lanzamento no que se puxo en órbita o observatorio OSO 6. O satélite quedou nunha órbita inicial de 547 x 483 km. A súa misión foi probar un sistema de estabilización nos tres eixos de baixo consumo e longa duración para o seu uso en futuros satélites científicos. PAC 1 reentrou na atmosfera o 28 de abril de 1977.
PAGEOS 1

PAGEOS 1 (acrónimo de Passive Geodetic Earth Orbiting Satellite) foi un satélite artificial da NASA lanzado o 24 de xuño de 1966 mediante un foguete Thor-SLV2A Agena-D desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
PAGEOS 1 era unha esfera inflable de 30, 48 m de diámetro sen instrumentación a bordo. Foi o segundo satélite, despois de GEOS 1, do Programa Nacional de Satélites Xeodésicos. A estrutura da esfera estaba formada por 84 varas de ata 48 m de longoe dúas tapas para os polos da esfera soportando unha capa de milar de 0, 0127 mm de espesor.
A misión de PAGEOS 1 foi servir de obxectivo para medicións xeodésicas grazas á súa alta reflectividade tanto no rango de luz visible como para as microondas. Foi inxectado nunha órbita inicial de 4191 x 4276 km e reentrou na atmosfera o 2 de setembro de 2016.
PAL

PAL (Phase Alternate Line), é un sistema de transmisión de sinais analóxicas de televisión en cor. Desenvolvemento
O sistema PAL desenvolveuno Walter Bruch de Telefunken en Alemaña a partir do sistema NTSC, mellorando a súa calidade e reducindo os erros de fase que provocaba cambios na tonalidade das cores. As primeiras transmisións comezaron en 1964 no Reino Unido e 1967 en Alemaña, a maioría dos países europeos adoptaron o sistema, así como boa parte dos africanos e asiáticos. Descrición
A base do PAL e do NTSC son semellantes, envíase o sinal de crominancia a unha frecuencia subportadora, 4. 43361875 MHz, modulada en amplitude en cuadratura que se engade ao sinal de luminancia para formar un sinal vídeo composto de banda base. O seu nome "Phase Alternating Line" (liña de fase alternante) describe o xeito en que se transmite a información de crominancia do sinal de vídeo, inverténdose en fase en cada liña, corrixíndose automaticamente os erros de fase na transmisión do sinal ao se cancelaren entre si. As liñas onde a fase de cor está invertida en relación ao sistema NTSC denomínanse liñas PAL ou liñas, mentres as restantes denomínanse liñas NTSC. Os receptores PAL introducen unha liña de retardo no procesado do sinal de luminancia de aproximadamente 64µs que seirve para almacenar a información de crominancia de cada liña recibida. A media de crominancia dunha liña e a seguinte é o que se amosa na pantalla, ao comezo os dispositivos que tiñan a capacidade de producir ese retardo eran relativamente caros, polo que a maioría dos receptores incidían na impercepción do ollo humano para eliminar os erros de fase. Esta solución reduce a resolución vertical de cor en comparanza co sistema NTSC, pero como a retina humana é moito menos sensible á informaión da cor que á da luminancia ou brillo, este efecto non é moi visible.
PALOP

PALOP é o acrónimo de Países Africanos de Língua Oficial Portuguesa. O gupo está composto polos cinco países fundadores —Angola, Cabo Verde, Guinea-Bissau, Mozambique e San Tomé e Príncipe, que foron antigas colonias de Portugal en África que obtiveron a independencia entre 1974 e 1975— e mais Guinea Ecuatorial, que en 2007 adoptou o portugués como lingua oficial. Portugal en África
Co recoñecemento da declaración de independencia do Brasil, en 1825, Portugal viuse obrigado a acentuar a súa expansión colonial para o interior de África, para manterse á par coas outras potencias europeas.
O mantemento dos territorios na India, de Macau e doutros puntos chave do antigo dominio colonial portugués na Asia, cada vez máis diluído, era outro punto de honra para os portugueses. Pero o designio era África, concretamente Angola e Mozambique, ademais do inmenso territorio que os separaba. Guarnicións militares, misións católicas, formas e institucións de goberno colonial foron transplantadas para África, asegurando a presenza efectiva portuguesa ao tempo que afastaban outros pretendentes por aquelas terras. A pesar das dificultades económico-financeiras e climáticas, conseguiuse ampliar algúns núcleos urbanos e construír outros, xa no interior, apoiando plantacións ou zonas ricas en minerais.
A expansión colonial africana parou co Ultimato británico de 1890. A Gran Bretaña pretendía crear un grande corredor no sur de África, comunicando Suráfrica cos seus territorios do nordeste do continente.
As colonias africanas conseguirían a independencia da metrópole entre 1974-1975 despois da Revolución dos Caraveis.
PAM-D

PAM-D (acrónimo de Payload Assist Module Delta class) é o nome dun foguete espacial dos estadounidense en servizo desde 1980. Usábase como etapa final nalgúns modelos das familias de foguetes Delta 3000, Delta 4000 e Delta II, e de manera independente desde os transbordadores espaciais. Foi utilizado nuns 122 lanzamentos, con só un errado e outro parcialmente errado.
PAM-D2

PAM-D2 (acrónimo de Payload Assist Module Delta class 2) é o nome dun foguete espacial dos estadounidense usado nunhas poucas misións como etapa final, en concreto co transbordador espacial e co foguete Titan 3.
PAM-S

PAM-S (acrónimo de Payload Assist Module Shuttle) é o nome dun foguete espacial dos estadounidense usado como última etapa no lanzamento da sonda Ulysses desde a bodega de carga do transbordador espacial Discovery o 6 de outubro de 1990.
PANSAT

PANSAT, acrónimo de Petite Amateur Navy Satellite, foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 29 de outubro de 1998 mediante o transbordador espacial Discovery desde Cabo Cañaveral na misión STS-95. Características
PANSAT foi un pequeno satélite deseñado e construído por estudantes e técnicos da Escola Naval de Posgraduados da Forza Aérea dos Estados Unidos. A súa finalidade foi proporcionar experiencia na construción de satélites aos estudantes e servir de satélite de comunicacións na modalidade de "gardar e enviar" usando a banda de afeccionados cunha frecuencia central nos 436, 5 MHz. A taxa de envío de datos chegaba aos 9842 bps, cunha capacidade de almacenamento a bordo de 9 MB. O satélite podía ser usado tamén por estación terrestres de afeccionados mediante unha interface BBS.
PCB

Os PCBs (bifenilos policlorados) pertencen ao grupo dos contaminantes persistentes con tendencia a acumularse no tecido adiposo e a concentrarse na cima da cadea trófica.
Quimicamente son compostos orgánicos constituídos por dous aneis benceno que se unen a través dun átomo de carbono de cada un deles (bifenilo) e un diverso número de átomos de cloro que substitúen a átomos de hidróxeno dos bencenos en distintas posicións. Este distinto número de átomos de cloro e as súas posibles posicións fan que o número de posibles PCBs sexa de máis de douscentos.
Son compostos sintéticos que se obteñen de forma illada, como un conxunto de isómeros ou como unha variada mestura. Non son inflamables, teñen unha estabilidade elevada e unha temperatura de ebulición alta. Todo isto xunto coa súa calidade de ser illantes eléctricos fai que grandes cantidades dos mesmos se empreguen na refrixeración de transformadores e condensadores eléctricos.
Reciben tamén uso, mesturados con polímeros, como plastificantes. Ademais, aplícanse como fluídos hidraúlicos e como tinturas. A combustión de lixo libera PCBs.
Galería
PCI (informática)

PCI son as siglas de Peripheral Component Interface ("interface para compoñentes periféricos"). É un zócolo para sistemas informáticos deseñado para a conexión de tarxetas de expansión (como poden ser tarxetas de son, tarxetas de rede etc. .. ) e que traballa 32 ou 64 bits e a comunicación coa CPU é de 33'33 Mhz e unha taxa de transferencia máxima de 133 Mb/s os de 32 bits. Creouno Intel para substituír os zócolos ISA ao desenvolver o microprocesador Pentium e dentro de pouco tempo vai ser substituído (xunto co AGP) polas distintas versións dos zócolos PCI Express.
PCI Express

PCI-Express (anteriormente coñecido polas siglas 3GIO, 3rd Generation I/O) é un novo desenvolvemento do bus PCI que usa os conceptos de programación e os estándares de comunicación existentes, pero baséase nun sistema de comunicación serie moito máis rápido. Este sistema é apoiado principalmente por Intel, que comezou a desenvolve-lo estándar co nome de proxecto Arapahoe despois de retirarse do sistema Infiniband. Características
PCI-Express non ten que nada ver con PCI-X, son totalmente diferentes. PCI-X é unha evolución de PCI, na que se consegue aumentalo ancho de banda mediante o incremento da frecuencia, chegando a ser 32 veces máis rápido co PCI 2. 1. A súa velocidade é maior ca PCI-Express, pero presenta o inconveniente de que ao instalar máis dun dispositivo a frecuencia base se reduce e perde velocidade de transmisión.
PCI-Express está pensado para ser usado só coma bus local. Debido a que se basea no bus PCI, as tarxetas actuais poden ser reconvertidas a PCI-Express trocando soamente a capa física. A velocidade superior do PCI-Express permitirá substituír case tódolos demais buses, AGP e PCI incluídos. A idea de Intel é ter un só controlador PCI-Express comunicándose con tódolos dispositivos, en contraposición co actual sistema de ponte norte e ponte sur.
PCI-Express non é aínda suficientemente rápido para ser usado como bus de memoria. Isto é unha desvantaxe que non ten o sistema similar HyperTransport, que tamén pode ter este uso. Ademais non ofrece a flexibilidade do sistema InfiniBand, que ten rendemento similar, e ademais pode ser usado coma bus interno/externo.
En 2006, PCI-Express vese como un estándar das placas base para PC, especialmente en tarxetas gráficas. Marcas coma Ati Technologies e nVIDIA entre outras teñen tarxetas gráficas en PCI-Express.
PCSat 1

PCSat 1, acrónimo de Prototype Communications satellite e coñecido tamén como Navy-OSCAR 44, foi un satélite artificial da Academia Naval dos Estados Unidos lanzado o 30 de setembro de 2001 mediante un foguete Athena 1 desde o Complexo do Espazoporto do Pacífico - Alasca. Características
PCSat 1 foi un pequeno satélite deseñado e construído por estudantes e técnicos da Academia Naval dos Estados Unidos con fondos da Academia Naval e dunha bolsa de Boeing. A súa finalidade foi proporcionar experiencia na construción de satélites aos estudantes e servir de satélite de comunicacións no rango de satélites afeccionados e para dar servizo ao Sistema Automático de Informe de Posición (APRS).
PCX

PCX (de PiCture eXchange) é un formato de imaxe dixital que usa a forma simple da codificación run-length (un tipo de compresión sen perdas).
Desenvolvido por Zsoft Corporation de Marietta, Xeorxia (Estados Unidos), foi o formato nativo para o programa Paintbrush de PC, o cal foi un dos primeiros programas de gráficos populares que funcionaban baixo DOS nos primeiros PC. A súa popularidade tamén se debe a que era un dos formatos empregados polo Deluxe Paint, xunto co ILBM.
A maioría dos arquivos PCX usa unha paleta de cor indexada, pero o formato foi ampliado para permitir imaxes de 24 bits. PCX foi bastante popular en sistemas baixo DOS ou Windows, pero actualmente é pouco común, e foi en boa parte substituído por formatos con mellor compresión e prestacións, tales como o PNG ou o JPEG.
Este algoritmo de compresión é moi rápido e emprega moi pouca memoria, pero non é moi eficiente especialmente en fotografías.
PDBsum

PDBsum é unha base de datos que proporciona unha visión xeral dos contidos de cada estrutura macromolecular tridimensional depositada no Protein Data Bank (PDB). A versión orixinal da base de datos desenvolveuna polo ano 1995 Roman Laskowski e os seus colaboradores da University College de Londres. En 2014, PDBsum era mantida por Laskowski e colaboradores no laboratorio de Janet Thornton no European Bioinformatics Institute (EBI).
Todas as estruturas da base de datos PDBsum inclúen unha imaxe da estrutura (vista principal, vista inferior e vista lateral dereita), compoñentes molecular contidos no complexo (estrutura), diagrama da reacción encimática se é apropiado, asignacións funcionais de Gene Ontology, unha secuencia 1D anotada por Pfam e asignacións de dominio de InterPro, descrición das moléculas unidas e gráficos que mostran as interaccións entre as proteínas e a estrutura secundaria, diagramas esquemáticos de interaccións proteína-proteína, análise das fendas contidas na estrutura e ligazóns a bases de datos externas. Utilízanse os programas de gráficos moleculares RasMol e Jmol para proporcionar unha visión en 3D das moléculas e das súas interaccións en PDBsum.
Desde o lanzamento do 1000 Genomes Project en outubro de 2012, todas variantes dun só aminoácido identificadas polo proxecto foron mapeadas nas secuencias de proteínas correspondentes no Protein Data Bank. Estas variantes tamén se mostran en PDBsum, con referencias cruzadas cos identificadores de UniProt relevantes. PDBsum contén moitas estruturas de proteínas que poden ser de interese para o deseño de fármacos baseado na estrutura. Unha rama de PDBsum, chamada DrugPort, está enfocada nestes modelos e está ligada coa base de datos de dianas de fármacos DrugBank.
PDF

PDF (Portable Document Format, Formato de Documento Portábel) é un formato de ficheiro aberto creado por Adobe para crear documentos impresos como se se tratase dunha imaxe electrónica que o usuario pode observala no PC, imprimila etc empregando un programa lector apropiado. O fundamental deste formato é que o aspecto dos documentos é independente do dispositivo electrónico no que se visualice. O lector máis coñecido é o Adobe Reader. Emprégase cando se quere conservar un documento cunha aparencia determinada e non se pretende que se vaia editar.
Cada ficheiro PDF inclúe unha descrición completa dun documento en 2D (e, co novo Acrobat 3D, tamén documentos 3D, que inclúe o texto, fontes, imaxes e gráficos vectoriais en 2D que compoñen o documento.
Este formato creouse en 1993. Porén, a aceptación non foi inmediata, xa que a única aplicación informática que os podía crear, Adobe Acrobat, era cara e as primeiras versións non podían empregar ligazóns externas, o que reducía a súa utilidade na web. Existían tamén outros formatos, como PostScript, tamén da Adobe. Esta comezou a distribuír gratuitamente o lector Acrobat Reader (actualmente Adobe Reader) e continuou a apoiar este formato ata que se converteu no standard de facto dos documentos preparados para imprimir. Tecnoloxía
Adobe conserva moitas patentes relacionadas co PDF, pero permite o seu uso sen cargo para a creación de software que siga a súa especificación. Un exemplo notorio é o paquete de ofimática OpenOffice. org.
PDF é fundamentalmente a combinación de tres tecnoloxías: Un subconxunto da linguaxe de programación de páxina PostScript para xerar a disposición dos elementos e os gráficos.
Un sistema de inclusión e substitución de tipografías que permite que as tipografías acompañen os documentos.
Un sistema de almacenamento estruturado para xuntar estes elementos e calquera contido asociado nun ficheiro único que tamén se pode comprimir.
Existen varios subconxuntos de PDF, algúns dos cales constitúen un standard ISO: PDF/X para a impresión e as artes gráficas (ISO 15930 e ISO TC130)
PDF/A para o arquivo de empresas, gobernos, bibliotecas etc. (ISO 19005 e ISO TC171)
PDF/E para o intercambio de gráficos de enxeñaría (ISO TC171)
PDF/UA para ficheiros PDF accesíbeis universalmente
PEN International

PEN International (coñecido como International PEN ata 2010), tamén chamado PEN internacional ou PEN Club, é unha asociación de escritores fundada en Londres en 1921 para promover a amizade e a cooperación intelectual entre os escritores de todo o mundo. Outros obxectivos inclúen promover a literatura, defender a liberdade de expresión e crear unha comunidade internacional de escritores. En 2010, a organización estaba composta por 145 centros en 104 países. Cada centro funciona de xeito autónomo e mantén ligazóns cos demais a través do secretariado internacional PEN. En canto aos membros, están abertos a todos os escritores que publicasen.
Dende outubro de 2015, a presidenta é Jennifer Clement, escritora mexicano-estadounidense que foi presidenta de PEN México. É a primeira muller presidenta da organización. PEN é cofundador do premio PEN/Faulkner, creado en 1981. Historia
O PEN International foi fundado o 5 de outubro de 1921 pola escritora inglesa Catherine Amy Dawson Scott. O novelista e dramaturgo inglés John Galsworthy foi o primeiro presidente da organización. Entre os seus primeiros membros estaban Joseph Conrad, Elizabeth Craig, George Bernard Shaw e H. G. Wells.
PEN orixinalmente era un acrónimo de "Poetas, Ensaístas, Novelistas", mais actualmente significa "Poets, Playwrights, Editors, Essayists, Novelists" ("Poetas, Dramaturgos, Editores, Ensaístas, Novelistas"), e inclúe escritores en calquera forma de literatura, como xornalistas e historiadores.
Entre os antigos presidentes de PEN International están Alberto Moravia, Heinrich Böll, Arthur Miller, Mario Vargas Llosa, Homero Aridjis, Jiří Gruša e John Ralston Saul. Comités
Comité de Escritores Presos.
Comité de Tradución e Dereitos Lingüísticos.
Comité de Escritores pola Paz.
Comité de Mulleres Escritoras.
PETA

PETA, acrónimo de People for the Ethical Treatment of Animals (Xente polo Trato Ético de Animais) é unha organización que prega polos dereitos dos animais. Con base nos Estados Unidos, e dous millóns de membros e partidarios, PETA di que é o maior grupo pro dereitos dos animais no mundo. Historia
Fundada en 1980 e con base en Norfolk, Virxinia, a organización é unha corporación sen ánimo de lucro con 187 empregados, financiada case exclusivamente polos seus membros. Fóra dos Estados Unidos, ten oficinas afiliadas no Canadá, Francia, Alemaña, a India, Italia, os Países Baixos, España, Suráfrica, a República da China (Taiwán) e o Reino Unido. Tamén ten o peta2 Street Team (Equipo de Rúa) para activistas adolescentes e nenos e a Foundation to Support Animal Protection, que manexa os activos de PETA. A súa presidenta internacional é Ingrid Newkirk.
PH

Para a doenza pulmonar denominada PH ver Pneumonite por hipersensibilidade. O valor do pH é un número aproximado, entre 0 e 14, que indica se unha solución é ácida (pH < 7), neutra (pH 7), ou básica/alcalina (pH > 7) Definición
O pH ou potencial de hidróxeno iónico, é un índice que indica a acidez, neutralidade ou alcalinidade dun medio calquera. O concepto foi introducido por S. P. L. Sørensen en 1909. O "p" ven do alemán potenz, que significa poder de concentración, e o "H" é para o ión de hidróxeno (H+). Ás veces se fai vir do latín pondus hydroxenii. O "p" equivale ao logaritmo negativo de base 10 da actividade dos ións a que se refire, ou sexa, pH
− log 10 ⁡ [ H + ] {\displaystyle {\mbox{pH}}
-\log _{10}\left[{\mbox{H}}^{+}\right]} en que [H+] representa a actividade de H+ en mol/dm3. pOH
Do mesmo modo pódese definir o pOH en relación á concentración de ións OH-. A partir da constante de disociación da auga que ten o valor de 10−14 á temperatura de 298 K (25 °C), pódese determinar a relación entre o pOH e o pH. Así pola definición de Kw tense a relación entre as dúas actividades: Kw [H+][OH-]
Ao aplicar logaritmos, obtense a relación entre o pH e o pOH: pKw
pH+pOH
14 Medida do pH
O pH pode ser determinado: por adición dun indicador de pH na solución a analizar. A cor do indicador varía segundo o pH da solución.
usando un medidor de pH axuntado a un eléctrodo de pH
Os indicadores máis comúns para medir o pH dunha substancia son a fenolftaleína, o laranxa de metilo e o azul de bromofenol. Cálculo de pH dalgunhas solucións acuosas
O valor de pH dunha solución pode ser estimado se se souber a concentración en ións H+. Preséntanse a continuación varios exemplos:
Solución acuosa de ácido clorhídrico (HCl) 0, 1M: Este é un ácido forte, por iso atópase completamente disociado e atópase suficientemente diluído como para que a concentración de H+ sexa próxima á concentración molar dada. Así [H+]
0, 1 M e pH
-log[0, 1] 1.
Solución acuosa de hidróxido de sodio (NaOH) 0, 1M: Esta é unha base forte, por iso está completamente disociada e atópase suficientemente diluída como para que a concentración de OH- sexa próxima á da concentración molar dada. Así [OH-]
0, 1 M e pOH
-log[0, 1]
1. Logo pH
14-113
Solución acuosa de ácido fórmico (HCOOH) 0, 1M: Este é un ácido feble, que non está completamente disociado. Por iso débese determinar primeiro a concentración de H+.
Para ácidos febles débese ter en conta a constante de disociación do ácido:
Ka [H+][A-] / [HA]
A constante de disociación do ácido fórmico ten o valor de Ka
1, 6 × 10−4. Así, considerando que [A-] é igual a x, [HA] ha de ser a parte que non se disociou, ou sexa 0, 1-x. Se desprezamos a ionización da auga, concluímos que a única fonte de H+ é o ácido, así [H+]
[A-]. Substituíndo as variables obtense: 1. 6 × 10 − 4
x 20. 1 − x {\displaystyle 1. 6\times 10^{-4}
{\frac {x^{2}}{0. 1-x}}} A solución é [H+] x
3, 9×10−3. A través da definición de pH, obténse pH
-log[3, 9×10−3] 2, 4.
PL/1

PL/1, acrónimo de Programming Language 1 (Linguaxe de Programación 1), foi proposto por IBM cara a 1970 para responder simultaneamente ás necesidades das aplicacións científicas e comerciais, dispoñible nas novas plataformas de utilidade xeral IBM 360 e máis adiante IBM 370.
Esta linguaxe tiña moitas das características que máis adiante adoptaría a linguaxe C e algunhas de C++. Por desgraza, IBM rexistra o nome da linguaxe como forma de manter control sobre o seu desenvolvemento, o que disuadiu a outras empresas de dar ese nome ás súas implementacións. Non sendo posible atopar unha única linguaxe para diversas plataformas, os potenciais usuarios da linguaxe preferiron non adoptalo a pesar das súas múltiples innovacións, que incluían multiprocesamiento, recursión, estruturas de control modernas, facilidades para a posta a punto, asignación dinámica de espazo para estruturas de datos, procedementos xenéricos etc.
Con todo, dentro dos usuarios de IBM, a linguaxe utilizouse con bastante intensidade, e o proxecto Multics utilizou PL/1 como linguaxe de desenvolvemento para o seu sistema de operación.
PL/1 foi probablemente a primeira linguaxe comercial cuxo compilador estaba escrito na linguaxe que compilaba. Exemplo de programa
Test: procedure options(main); declare My_String char(20) varying initialize('Hello, world! '); put skip list(My_String); end Test; Estándar
ANSI X3. 74-1987 (R1998) Title: Information Systems - Programming Language - PL/I Xeral-Purpose Subset
PLISAN

PLISAN (Plataforma Loxística Industrial de Salvaterra - As Neves), tamén chamado Porto Seco, é unha zona industrial e loxística galega, a maior da eurorrexión Galicia-Norte de Portugal. Sitúase entre os concellos de Salvaterra de Miño e As Neves. Os promotores desta zona industrial son a Xunta de Galicia, a Autoridade Portuaria de Vigo e o Consorcio da Zona Franca de Vigo. Historia
Os seus trámites comezaron en 2001 cunha superficie inicial de 4. 000. 000 metros cadrados, posteriormente reducida a 3. 091. 000. Logo de máis de 106 millóns de euros gastados (dos que 40 foron destinados a expropiacións), na actualidade apenas se teñen urbanizados 950. 000, os situados máis ao sur.
Xa en 2005 o daquela presidente da Xunta de Galicia, Manuel Fraga, ratificaba publicamente a inminente construción da PLISAN perante as dúbidas xurdidas entre o empresariado vigués. O seu sucesor no goberno galego, Emilio Pérez Touriño, sería quen colocaría a primeira pedra ese mesmo ano e a mediados de 2007 anunciaba o remate das obras para o verán de 2008. A piques de rematar o seu primeiro e único mandato, en 2009, Touriño anunciaba a urbanización e a instalación de empresas para ese ano.
A mediados de 2015 a Xunta de Galicia ordenou a suspensión parcial das obras, con todo, en outono puideron comezar as obras de urbanización dos sistemas xerais. En febreiro de 2017 anunciábase que os primeiros 100. 000 m2 haberían de se comercializar a 50 €/m2. Porén, en abril dese mesmo ano, volvíanse suspender as obras de urbanización após a baixa temeraria na adxudicación do contrato. Accesos
Ferrocarril
Liña Ourense - Guillarei
Estradas e autoestradas
AG-51, xa licitada, que conectará coa A-52. Patrimonio cultural
Durante as obras de construción foron localizados varios fornos romanos en moi bo estado de conservación, de gran tamaño e de grande importancia relativa pola escaseza deste tipo de restos en Galicia.
PNOA

O Plan Nacional de Ortofotografía Aérea (PNOA) é un proxecto cofinanciado e cooperativo entre a Administración Xeral do Estado de España e as comunidades autónomas. O proxecto do Plan Nacional de Observación do Territorio (PNOT) está coordenado polo Instituto Geográfico Nacional de España e o Centro Nacional de Información Geográfica.
Dende 2004 o proxecto fai xeiras de fotografías aéreas, cada dous ou tres anos fotografíase todo o país cunha precisión de 25 ou 50 cm. En 2009 incluíronse no proxecto datos LIDAR. Dende 2016 OpenStreetMap emprega cartografía PNOA para edición e mapeado.
POLAR

Polar ou POLAR é un satélite artificial da NASA lanzado o 24 de febreiro de 1996 mediante un foguete Delta 7925 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea para estudar a magnetosfera terrestre e a súa interacción co Sol. Características
POLAR foi unha das catro naves do programa GGS (Global Geospace Science), á súa vez parte das seis naves do programa ISTP (International Solar Terrestrial Physics) dirixido ó estudo da interacción entre a Terra e o Sol.
A misión de POLAR foi estudar as auroras polares, medir a interacción do plasma na zona polar da magnetosfera terrestre e a cola xeomagnética, o fluxo de plasmas cara e desde a ionosfera e a introdución de enerxía procedende das partículas solares na ionosfera e a atmosfera superior. Nave
POLAR ten forma de cilindro de 2, 8 m de diámetro e 1, 25 m de altura con células solares recubriendo a superficie e producindo ata 333 vatios de potencia. A nave ten unha masa de 1250 kg e estabilízase mediante xiro a 10 r. p. m. Dispón de antenas de cable, mastros inerciais soportes para instrumentos no plano de xiro.
A nave leva dúas plataformas de contrarrestación de xiro para instrumentos que necesitan situarse estaticamente. Os datos gardábanse en dúas grabadoras de a bordo e transmitíanse a terra a un máximo de 600 kbps e máis habitualmente a 250 kbps, aínda que a velocidade media de envío en tempo real era de 41, 6 kbps.
Aínda que foi deseñada para durar entre 3 e 5 anos, POLAR funcionou durante 12 anos ata que foi desactivada en 2008. Instrumentos
POLAR levaba os seguintes instrumentos a bordo: Plasma Wave Investigation (PWI): fai medicións das ondas de plasma nas zonas de altas latitudes aurorais, as zonas diúrnas de cúspide magnética e a plasmasfera.
Fast Plasma Analyzer (HYDRA): mide os cambios tridimensionais rápidos na distribución dos ións e electróns de moi baixa enerxía.
Experimento de Campo Magnético: un magnetómetro para medir os campos magnéticos nas zonas polares da magnetosfera.
Toroidal Imaging Mass-Angle Spectrograph (TIMAS): mide a distribución tridimensional dos ións na magnetosfera.
Instrumento de Campo Eléctrico (EFI): mide as tres compoñentes do vector campo eléctrico e a densidade de electróns termais.
Thermal Ion Dynamics Experiment (TIDE) e Plasma Source Instrument (PSI): trazan o fluxo de plasma ionosférico a través da magnetosfera.
Cámara Ultravioleta (UVI): cámara sensible ao ultravioleta remoto cun campo de visión de 8 graos para observar tanto o lado diúrno como nocturno da Terra e medir o efecto da enerxía solar nas rexións polares terrestres.
Sistema de Imaxe Visible: conxunto de tres cámaras deseñado para fotografar auroras polares.
Experimento Polar Ionosférico de Imaxe en Raios X (PIXIE): mide a distribución espacial e temporal da variación das emisións de raios X no rango entre 3 e 60 keV da atmosfera terrestre.
Charge and Mass Magnetospheric Ion Composition Experiment (CAMMICE): mide a composición das partículas enerxéticas que se atopan na magnetosfera terrestre para identificar cales son enerxizadas e transportadas desde a súa fonte á magnetosfera.
Comprehensive Energetic-Particle Pitch-Angle Distribution (CEPPAD).
POP3

POP3 ou Post Office Protocol Version 3 (literalmente Version 3 do Protocolo de Oficina de Correos). Protocolo deseñado para a xestión, acceso e transferencia de correo electrónico.
As primeiras versións do protocolo POP, POP1 e POP2 ficaron obsoletas polo POP3. De feito, o termo POP é empregado para referirse ao protocolo POP3.
POPACS

POPACS, acrónimo de Polar Orbiting Passive Atmospheric Calibration Sphere, foi o nome dunha misión da para estudar a densidade da atmosfera superior. Características
POPACS estaba formado por tres esferas de diferentes densidades que viaxaron ao espazo nunha estrutura formada por un cubesat de 3U da que foron liberadas para poder ser seguidas mediante radar e poder medir a taxa de freado causado pola atmosfera superior, do que se deduce a densidade dos restos da atmosfera a esas alturas. As esferas tiñan masas de 1, 1, 5 e 2, 0 kg e foron lanzadas a bordo dun Falcon 9 o 29 de setembro de 2013. Esperase que permanezan en órbita 10, 12, 5 e 15 anos respectivamente desde o momento do lanzamento.
POST

Siglas de Power On Self Test (comprobación automática de acendido). Conxunto de comprobacións que fai a BIOS dun sistema informático dos compoñentes co forman co obxectivo de ver se funciona correctamente e que se realiza cando se acende este.
PRCP

A Pro-X carboxipeptidase lisosómica ou prolilcarboxipeptidase é un encima que nos humanos está codificado no xene PRCP do cromosoma 11.
A proteína codificada por este xene é unha prolilcarboxipeptidase lisosómica, que corta os aminoácidos C-terminais unidos á prolina en péptidos como a anxiotensina II, a anxiotensina III e a des-Arg9-bradiquinina. O corte ocorre a pH ácido, pero a actividade do encima mantense con algúns substratos a pH neutro. Este encima é un activador da precalicreína asociada á matriz celular. A importancia da anxiotensina II, que é un dos substratos deste encima, na regulación da presión arterial e o equilibrio electrolítico suxire que este xene pode estar relacionado coa hipertensión esencial. Atopáronse variantes de transcrición de empalme alternativo que codifican distintas isoformas deste encima.
PRIAM

PRIAM é o acrónimo francés de Profils pour l'identification automatique du métabolisme (Perfís para a Identificación Automática do Metabolismo), os cales son un método de identificación automática de encimas entre secuencias proteicas de xenomas completamente secuenciados desenvolvido na Universidade Claude Bernard Lión 1 (UCBL) e baséanse en matrices de cálculo específicas de posición (PSSM) xeradas automaticamente para cada encima referenciado.
PROA Comunicación

PROA Comunicación é unha consultora de comunicación española dedicada á comunicación corporativa e a xestión da reputación. Foi fundada en 2009 e é a promotora do Observatorio Proa para a reflexión sobre a comunicación, foro que se celebra desde 2017. Historia
A empresa foi creada en 2009 por Lucía Casanueva. Nos seus inicios estaba especializada en comunicación corporativa, financeira e de crise. Foi refundada en 2015 ao entrar como socia Valvanuz Serna, ampliándose aos sectores de gran consumo e servizos profesionais. En 2020 adoptou nova imaxe, web, lema e logotipo.
Ten a súa sede en Madrid e delegacións en Barcelona, Bilbao, Valencia, Santander e Vigo. En 2022 inaugurou lla nova sede na rúa Montalbán, presentándose un informe sobre a comunicación en tempos de crises. As súas alianzas internacionais son coas consultoras Vae Solis Communications e Corpcom.
A empresa xestiona a comunicación da Cátedra Vargas-Llosa e a Fundación Internacional para la Libertad (FIL), do sector asegurador, con AIG, Boston Consulting Group, Lacoste, Artá Capital, Mercapital, OHL, e Condé Nast, entre outras. Observatorio Proa
En 2015, creouse o Observatorio Proa como un foro estable de debate coa participación de persoas destacadas do mundo político, económico e cultural. Con anterioridade foron convidados diversos políticos, seguindo a pauta de diversas consultoras de xerar encontros de empresarios e políticos, como José Luis Martínez-Almeida (Partido Popular), ou Javier Ortega-Smith (Vox).
Polo Observatorio Proa pasaron personalidades públicas e representantes do sector empresarial como: Cristóbal Montoro, Olga Cuenca, Jordi Sevilla, Ana Pastor, Carlos Espinosa de los Monteros ou o xeneral Félix Sanz Roldán, Manuel Sala, entre outros.
Entre os encontros realizados polo Observatorio Proa, destacou o celebrado no Círculo Ecuestre de Barcelona e que estivo dedicado aos xuízos paralelos ou a denominada “pena do telexornal”. Nel interviñeron Juan Carlos Campo, maxistrado da Audiencia Nacional de España e exministro de Xustiza, o fiscal do Tribunal Supremo, Javier Zaragoza, e Pau Molins defensor da Infanta Cristina. Producións
Informe La nueva comunicación y márketing empresariales en tiempos de postpandemia, crisis económica y guerra, dirixido por José Antonio Zarzalejos, (19/11/22)
Documental El click, sobre saúde mental.