proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Núria de Gispert

Núria de Gispert i Català, nada en Barcelona o 6 de abril de 1949, é unha política e avogada catalá, foi presidenta do Parlamento de Cataluña entre 2010 e 2015. Traxectoria
Núria de Gispert i Català é a filla do tamén político e avogado Ignasi de Gispert i Jordà, e descendente da insigne benfeitora Dorotea de Chopitea. De Gispert licenciouse en Dereito pola Universidade de Barcelona. Ten o título de interpretación xurada polo Ministerio de Asuntos Exteriores. Exerceu de avogada desde 1971 ata 1973. Ademais, foi funcionaria da Deputación de Barcelona desde 1974 a 1980.
Foi militante da Unió Democràtica de Catalunya desde 1986 e membro da Federación de Convergència i Unió e tras a súa separación de UDC e CDC foi unha das fundadoras de Demòcrates de Catalunya. Foi secretaria xeral de Xustiza e de Gobernación desde 1984 a 1993 e vicepresidenta do Comité Director para a Organización da Administración da Generalitat de Cataluña desde 1993 ata o 1994. É vicepresidenta de Relacións Institucionais do Comité de Goberno de UDC e membro do Consello Nacional.
No Goberno de Cataluña 1992-1995 presidido por Jordi Pujol, foi nomeada conselleira de Xustiza en substitución de Antoni Isac i Aguilar nunha remodelación do goberno que se produciu o 1 de xaneiro de 1995. No Goberno de Cataluña 1995-1999 e Goberno de Cataluña 1999-2003, continuou no cargo da consellería de Xustiza pero tras os axustes no goberno que houbo o 5 de febreiro de 2001, foi nomeada conselleira de Gobernación substituíndo a Josep Antoni Duran i Lleida. Estivo un ano na consellería ata que nunha nova remodelación do goberno, foi nomeada Xustiza e Interior (unificando os dous departamentos). presidiu a parte catalá da Comisión Mixta de Transferencias Estado-Generalitat e foi relatora do Estatuto de autonomía de Cataluña de 2006.
Foi elixida deputada no Parlamento de Cataluña nas eleccións do 2003, as de 2006 e as do 2010.
Polo seu labor como avogada, recibiu a Cruz de honra de Sant Raimon de Penyafort (1998), a Cruz ao Mérito ao Servizo da Avogacía Española (2002) e a Medalla do Colexio de Avogados de Barcelona (2004). É colexiada, sen exercicio, do Colexio de Avogados de Barcelona. É membro da Academia de Xurisprudencia e Lexislación de Cataluña desde 2006 e defensora do mutualista da Mutua dos Avogados (2005).
Durante a campaña electoral das eleccións ao Parlamento de Cataluña 2010, fíxose público que se CiU tiña unha ampla maioría na cámara catalá, sería elixida como presidenta do Parlamento.
O 16 de decembro de 2010, foi elixida presidenta do Parlamento de Cataluña na sesión constitutiva da cámara para a IX lexislatura, sendo a primeira muller en ocupar este cargo.
O

O O é a décimo cuarta letra do alfabeto galego, e representa os fonemas /o/ (vogal posterior media pechada) e /ɔ/ (vogal posterior media aberta). Usos
En química, O é a abreviatura do osíxeno.
O Chao do Sevil, Trabada, Trabada

O Chao do Sevil é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 1 habitante (1 muller). Toponimia
O topónimo O Chao do Sevil (á espera da oficialización da forma O Chao de Sevil) ten dous elementos: Chao (do latín Plānus) é un orónimo que designa un terreo chairo, mentres que Servil ten a súa orixe no antropónimo Severius a través da forma en xenitivo Severii. Lugares e parroquias
Parroquias de Trabada
O Diário de um Mago

O diário de um mago, tamén escrito O Diário de um Mago, é un libro escrito polo brasileiro Paulo Coelho. Publicouse en 1987 por Companhia das Letras, editouse en 150 países e traduciuse a 40 idiomas. Considerada unha das obras máis importantes do autor, en 2017 reeditouna a editorial Paralela e mantense entre os libros máis vendidos de Paulo Coelho. Sinopse
A partir da súa peregrinación de tres meses a Santiago de Compostela, Paulo Coelho constrúe unha parábola que trata sobre a necesidade de atopar o propio camiño, en parte historia de aventuras, en parte guía de autodescubrimento. O diario dun mago foi o libro que abriu o camiño á novela O alquimista. Publicación
O Diario de um mago publicouse en 1987 e reeditouse en varias ocasións, sendo o último lanzamento realizado polo selo Paralela da Editora Companhia das Letras en xullo de 2017.
O Enredo do Abelleiro

O Enredo do Abelleiro, tamén chamado Museo Vivente do Mel, é un museo galego centrado no mel e a apicultura. Fundado[cando? ] por Isidro Pardo Varela, está situado na parroquia de Dombodán (Arzúa). Características
O museo amosa a apicultura tradicional e moderna nun contorno natural e, amais, tanto os produtos que se obteñen das abellas (mel, xelea real, pole, própole, cera) como produtos derivados: caramelos, mel con xelea, xabóns, cremas de mans e faciais, protectores de beizos. ..
Na súa parte externa está composto por un apiario moderno, un apiario tradicional e un xardín botánico en que se favorece a polinización grazas á presenza de varias especies autóctonas melíferas.
No interior, á vista do público, as salas de extracción, decantación e envasado, xunto co laboratorio, permiten seguir todos os procesos que se realizan na apicultura moderna.
O Gran Torino

O Gran Torino é un filme estadounidense de 2008 producido e dirixido por Clint Eastwood, quen tamén actúa no filme, o seu primeiro papel protagonista despois de catro anos dende Million Dollar Baby. No filme actúa o fillo máis novo de Eastwood, Scott Eastwood, e o máis vello, Kyle Eastwood, realizou a música. A estrea foi o 12 de decembro de 2008 nalgunhas salas dos Estados Unidos e o 9 de xaneiro de 2009 no resto do país.
Estreouse en galego o 31 de maio de 2014 a través da TVG. Sinopse
O argumento trata de Walt Kowalski, un veterano da guerra de Corea que acaba de enviuvar e que ten como veciños a unha familia hmong. O filme foi un éxito de crítica e pública, recadando 269 millóns de dólares en todo o mundo. Personaxes
Clint Eastwood como Walt Kowalski
Bee Vang como Thao Vang Lor
Ahney Her como Sue Lor
Christopher Carley como Padre Janovich
Doua Moua como Fong "Spider"
Sonny Vue como Smokie
Brian Haley como Mitch Kowalski
Brian Howe como Steve Kowalski
Geraldine Hughes como Karen Kowalski
Dreama Walker como Ashley Kowalski
Michael E. Kurowski como Josh Kowalski
John Carroll Lynch como Martin
Chee Thao como Avoa Vang Lor
Choua Kue como Youa
Scott Eastwood como Trey Galardóns e nomeamentos
2008: Nomeado ó Globo de Ouro: Mellor canción.
2008: National Board of Review: Mellor actor (Clint Eastwood) e guión.
2008: Premios David di Donatello: Mellor filme estranxeiro
O Moredo. A resistencia do Entroido Ribeirao

O Moredo. A resistencia do Entroido Ribeirao é unha curtametraxe documental de 2016, producida por Airoá Comunicación e Pinancho Audiovisuais (coa colaboración de Televinte) e dirixida por David Vázquez Vázquez.
O Entroido Ribeirao é unha celebración moi antiga da Ribeira Sacra en Chantada que resistiu no Moredo a ditadura franquista e o despoboamento das aldeas. Características
Fálase das formas de vida subalternizadas que se manteñen a pesar da represión política e relixiosa, da falta de relevo xeneracional, da minusvaloracion da ruralidade e das historias, os tempos, os costumes e as festividades. Tamén de persoas que son quen de poñer en valor a súa cultura e do Entroido Ribeirao.
Falan veciños e veciñas, con moitos anos, que foron os que mantiveron o Entroido nos tempos en que estivo prohibido. Festivais nos que participou
Selección oficial Espiello 2016 Huesca (España)
Selección oficial CIFA 2017 Perú
Selección oficial Festival de Cine Independiente de Salto FECIS (Uruguai)
Selección oficial 12 Mostra internacional de Cine Etnográfico Museo do Pobo Galego MICE (Santiago de Compostela)
Selección oficial Social Machinery Fim Festival 2017 (Toscana, Italia)
Selección oficial FICP 2017 (Patagonia)
Selección oficial FECIP 2017 (Ecuador)
Selección oficial IV Mostra Documentais Galegos Ateneo Ferrolán
Selección oficial Etnovideográfica 2017 Museo Etnografíco de Castela e León
Selección oficial NNF 2017 Near Nazareth Festival
Selección oficial FESTIFAL 2017 Festival de Cortometrajes de Temática Rural (Teruel)
Selección oficial FIBABC 207 (Madrid)
Selección oficial FICII 2017 Inca Imperial International Film Festival
Selección oficial Concurso Internacional de Documental sobre Patrimonio ""Círculo del Arte"" 2017 (Toledo)
Selección oficial 12 Months Film Festival
Semifinalist Los Ángeles Cine Fest 2017 Premios
VIA XIV Festival Internacional Verín 2016
“Ciudad del Este Independent Film Festival” Paraguai 2017
Social/Family/Kids Film Festival L. A. (EEUU) 2018
O Mozo Azul

O Mozo Azul (en inglés: The Blue Boy) é unha pintura ao óleo realizada por Thomas Gainsborough arredor de 1770. Historia
O Mozo Azul é a obra máis famosa de Gainsborough e crese que é un retrato de Jonathan Buttall (1752-1805), fillo dun rico comerciante, aínda que non chegou a ser demostrado. Trátase dun retrato, á vez que un estudo histórico do vestiario dos mozos do século XVIII. Considérase que foi unha homenaxe de Gainsborough a Anton van Dyck; en particular está moi próximo ao retrato de Carlos II cando era neno realizado por Van Dyck, e que seguramente Gainsborough descubriu xunto coa pintura de Rubens nas coleccións do castelo de Wilton que visitou co seu amigo e mecenas Philip Thicknesse.
Hai indicios de que Gainsborough xa pintara algo no lenzo antes de comezar O Mozo Azul. A pintura está realizada nun lenzo bastante grande para un retrato, pois mide 177, 8 cm de altura por 112, 1 cm de largo. Atópase na Biblioteca Huntington, en San Marino, California.
Joshua Reynolds ante a vista do retrato, escribiu: Percorrido da pintura
A pintura estivo en posesión de Jonathan Buttall, ata que se declarou en bancarrota en 1796. Foi comprada entón polo político John Nesbitt e en 1802, polo retratista John Hoppner. Arredor de 1809, O Mozo Azul entrou na colección do conde de Grosvenor onde se conservou ata que un dos seus descendentes, o segundo duque de Westminster o vendeu ao mercador de arte Joseph Duveen en 1921.
En 1919, o cadro inspirou o produtor de cinema alemán Friedrich Wilhelm Murnau para realizar o seu debut como director con Der Knabe in Blau.
Nunha medida que provocou unha protesta pública en Gran Bretaña, foi vendido ao empresario Henry Edwards Huntington da American Railway por 728800 dólares, segundo o acordo co marchante Duveen, un prezo entón récord para calquera pintura. De acordo cunha nova en The New York Times, do 11 de novembro de 1921, o prezo de compra foi de 640000 dólares, uns oito millóns de 2010. Antes da súa partida a California en 1922, O Mozo Azul foi exposto brevemente na National Gallery de Londres, onde foi visto por unhas 90000 persoas, e o director da Galería, Charles Holmes, escribiu unhas palabras de despedida na parte posterior da pintura: «Au Revoir, C. H. » Foi este cadro o que inspirou o artista pop Robert Rauschenberg á súa dedicación á arte da pintura. Atópase colocada na Biblioteca de Huntington enfronte do cadro Pinkie do pintor Thomas Lawrence. Na cultura popular
No filme de Quentin Tarantino Django Unchained, a personaxe principal, Django, un escravo liberado, escolle un traxe idéntico ao que leva o protagonista de O Mozo Azul.
A pintura vese no filme Batman (1989) colgada no museo de Gotham e de novo en Joker, nunha versión pequena no apartamento do Joker.
O Pacto de Gomes Pais e Ramiro Pais

O Pacto de Gomes Pais e Ramiro Pais (ou simplemente O Pacto dos irmãos Pais) é o título dado a un documento escrito en galego-portugués, que rexistra un acordo de non agresión e defensa mutua entre dous irmáns nobres. Foi escrito en Santa Maria de Arnoso, conservado durante séculos na Mitra de Braga, atópase actualmente no Arquivo Nacional Torre do Tombo, en Lisboa. Datación e importancia histórica
A pesar de non posuír ningunha data, é datábel de forma aproximada como anterior a 15 de abril de 1175, o que o converte segundo algúns autores, principalmente o seu descubridor José António Souto Cabo, no documento máis antigo escrito na lingua galego-portuguesa que chegou até os nosos días. Texto
O texto do documento é curto e de difícil interpretación. Se ben nel predomina o vocabulario galaico-portugués, inda inclúe, igual que outros manuscritos da mesma época, moitas formas latinas.
O Parnaso (Poussin)

O Parnaso (en francés: Le Parnasse), chamado tamén Apolo e as musas (en francés: Apollon et les muses), é un cadro realizado polo pintor francés do Clasicismo Nicolas Poussin. Mide 145 cm de alto e 197 cm de ancho, e está pintado ó óleo sobre lenzo. Data dos anos 1631-1633. Actualmente exhíbese no Museo do Prado de Madrid, España.
Realizou este cadro inspirado polo Parnaso de Rafael que puido ver na Sala da Signatura (Stanza della Segnatura). Crese que procedía da colección Meyers e en España é mencionado por vez primeira no inventario do palacio de La Granja de San Ildefonso no ano 1746. Descrición
Trátase dunha escena mitolóxica. No monte Parnaso atópase o deus Apolo rodeado polas musas, cada unha delas portando obxectos que permiten recoñecer a cada unha delas, e outros tantos poetas. A figura central podería ser Homero, ó que a musa Calíope coroa de loureiro.
O Pelouro

O Pelouro é un centro educativo situado no lugar dos Baños, na parroquia de Caldelas de Tui (Tui). Características
O centro foi posto en marcha en 1973 por Teresa Ubeira e Juan Llauder. En 1988 foi declarado pola Xunta "centro singular experimental de innovación psicopedagóxica e integración".
É un proxecto de integración que ten sido recoñecido con diversos premios e en numerosas investigacións. O seu obxectivo é, segundo contan os responsables, "propiciar a integración saudable de nenos normais con outros con déficits psicosociocognitivos e trastornos xerais do desenvolvemento"
No ano 2015, foi incorporado á Rede Internacional de Escolas Changemaker (axentes do cambio) de Ashoka, unha asociación internacional sen ánimo de lucro dedicada a fomentar o emprendemento social.
O Pentágono

O Pentágono (en inglés: The Pentagon) é a sede do Departamento de Defensa dos Estados Unidos de América, localizado no Condado de Arlington, Virxinia. Como símbolo das forzas armadas, "O Pentágono" é usado a miúdo metonimicamente para referirse ó Departamento de Defensa dos Estados Unidos.
O Pentágono foi deseñado polo arquitecto estadounidense George Bergstrom (1876–1955), e foi construído por John McShain de Filadelfia. Os traballos comezaron o 11 de setembro de 1941, e remataron o 15 de xaneiro de 1943.
O Río, Trabada, Trabada

O Río é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 2 habitantes (2 mulleres). Toponimia
O topónimo O Río (á espera da oficialización da forma Río) é un hidrónimo que procede do latín Rīuus e fai referencia a un curso fluvial. Lugares e parroquias
Parroquias de Trabada
O Sul é o Meu País

O Sul é o Meu País é un movemento separatista que busca a independencia da rexión Sur do Brasil, formada polos estados de Paraná, Río Grande do Sur e Santa Catarina. O movemento afirma que a rexión está infrarrepresentada por Brasilia. O movemento xurdiu durante o II Congreso Separatista celebrado en 1992 en Laguna, fundado por Adílcio Cadorin, masón e exalcalde da cidade. Mantén o concepto de autodeterminación dos pobos e non constitúe un partido político, a pesar de que os seus fundadores están directamente implicados na política. O movemento ten a súa sede en São Sepé e o presidente é Aline Freitas (Nãna). Os seus defensores alegan que os estados de Paraná, Río Grande do Sur e Santa Catarina teñen características particulares e distintas do resto do Brasil, e así reivindican o dereito á autodeterminación política, económica, social e cultural, baseada na expectativa de autosuficiencia para orientar mellor os recursos do estado para atender ás súas peculiaridades rexionais.
Os símbolos oficiais do movemento inclúen tres estrelas que representan os tres estados da rexión sur. Criticismo
Algúns académicos afirman que o movemento basea as súas reivindicacións separatistas en "diferenzas naturais", como o clima da rexión, e que aínda que estas poden crear unha "identidade" para a rexión, a xente e a súa cultura non son moi diferentes do resto do país. Outros afirman que hai diferenzas culturais, como en relixión, literatura, comida, vestimenta, bailes, música, etc. Algúns chegan a dicir que os brasileiros se identifican primeiro co seu estado natal e só despois como brasileiros.
O movemento tamén recibe críticas por xenofobia, particularmente nos seus primeiros anos. Os organizadores negan o suposto nesgo, e declararon que o movemento conta coa participación de diferentes etnias e un carácter multicultural, e que a motivación dos partidarios da separación sería fundamentalmente político-económica.
O Taro Branco

O Taro Branco é unha formación xeolóxica galega de rocha calcaria. Ao miralo dende o lonxe cando lle da o sol, despide un brillo branco, de aí o seu nome. Está situado ao norte da aldea de Vilasibil, no concello de Folgoso do Courel. No cume do afloramento, a altitude máxima é duns 1. 207 metros sobre o nivel do mar, o que permite observar gran parte do Courel. No mesmo teso, pero fóra do taro, a pouco máis de 1 km ao sueste, está o vértice xeodésico chamado O Taro Branco, cunha altitude de case 1. 228 m.
O Universo nas túas mans

O Universo nas túas mans (Hands on Universe, HOU polo seu nome en inglés) é un proxecto a escala global (G-HOU) co obxectivo de contribuír á renovación do ensino da ciencia. Céntrase na investigación da astronomía e o espazo e introduce aos estudantes en problemas abertos relacionados, permitíndolles desenvolver a súa curiosidade e creatividade.
Foi constituído por un consorcio de máis de 20 institucións de todo o mundo que desenvolven instrumentación, exercicios e aplicacións informáticas para dar canle, dirixir e motivar o proceso de descubrimento no ensino medio. A súa orixe foi a Universidade de Berkeley (Estados Unidos).
Desde 2009, aproveitando o Ano Internacional da Astronomía, a Unión Astronómica Internacional (UAI) ten promovido un programa para levar á comunidade educativa a paixón polo descubrimento científico: o Programa de Formación de Profesores Galileo (GTTP, Galileo Teacher Training Program). HOU é colaborador deste programa.
No 2019, HOU está a traballar en proxectos asociados: descobre o COSMOS, as infraestruturas electrónicas para unha aula electrónica atractiva e a radio Comenius.
O Viso, Lagartóns, A Estrada

O Viso (á espera da oficialización da forma O Fondo do Viso) é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 32 habitantes (14 homes e 18 mulleres).
O afundimento do Titán

O afundimento do Titán é unha novela en lingua inglesa do estadounidense Morgan Robertson, publicada en 1898 co título orixinal de Futility, or the Wreck of the Titan. Foi traducida ao galego por Alejandro Tobar, publicada en 2013 pola editorial Hugin e Munin. Características
A historia trata sobre o transatlántico Titán e o seu afundimento, o cal garda moitas similitudes co transatlántico RMS Titanic, que se afundiría catorce anos despois.
A primeira metade do libro introduce o protagonista, John Rowland, un ex-tenente da Mariña Real, que deveu un borracho e caeu aos niveis máis baixos da sociedade. Logo de ser despedido da Mariña, traballa no Titán como vixía. O barco afúndese pouco antes da metade da novela, que de seu ten apenas 100 páxinas. Na segunda metade Rowland salva unha nena ao que salta sobre un iceberg con ela. Despois dunha serie de aventuras, é finalmente rescatado por un buque. E aí comeza unha segunda historia relacionada co pagamento do seguro polo afundimento da embarcación.
O altar de Tetschen

O altar de Tetschen é unha obra pictórica do pintor alemán romanticista Caspar David Friedrich. Nun orixe o cadro foi ideado para enviarllo o rei de Suecia como símbolo de esperanza na guerra contra Napoleón, pero foi imposible envialo e terminou sendo vendido ós condes católicos von Thun-Hohenstein; rematando na capela do castelo de Tetschen. Contexto histórico
A obra, tamén coñecida como A cruz das montañas, foi creada entre 1807 e 1808, nesta época Alemaña fora conquistada tras unha humillante derrota realizada a Prusia por parte de Napoleón; e as novas ideas políticas que traía consigo a revolución francesa comezaban a estenderse tras a conquista de Bonaparte. Neste contexto non faltaron críticos ó cadro como Friedrich Wilhelm Basilius von Ramdohr chanceler saxón quen comparaba a obra co “calamitoso espírito destes tempos” espantado pola ruptura que supuña con todo o anterior e a buscada relixosidade da representación dunha paisaxe. A obra
Na imaxe preséntasenos un primeiro plano que altera a perspectiva, non existindo tampouco profundidade, polo que resulta imposible fixar a posición do espectador, xa que hai numerosos puntos de vista. Representa o ocaso a luz e compárase co mundo antigo, desaparecido coa doutrina cristiá.
O marco tamén foi deseñado por David e creado por un escultor oriúndo de Dresde; de estilo gótico. Os querubíns do marco superior corresponden cos 5 raios do bordo inferior. Aparece un feixe de trigo e unha rama de vide aludindo á Eucaristía, xunto ó ollo que todo o ve de Deus.
Algún autor defende a non relixiosidade do mesmo, pero sábese que Friedrich foi un gran devoto, protestante e que o cadro foi exposto xustamente o día de Nadal.
Trátase dun antes e un despois, na representación relixiosa, combinando paisaxe e elementos relixiosos, e o punto de vista distante é completamente novo nunha crucifixión propia do leste de Europa.
O amor

O amor (en inglés: L'amore) é un filme italiano dirixido por Roberto Rossellini que se estreou en 1948. Está protagonizado por Anna Magnani e Federico Fellini.
Estreouse en galego na TVG o 8 de setembro de 2001. Sinopse
Está composto de dúas partes moi diferentes entre elas: a primeira, Una voce umana, ambientada no armario dun cuarto, a segunda, Il miracolo, principalmente ó aire libre, entre as asperezas da Costa Amalfitana, preto de Maiori, Atrani e Furore.
O anxo ebrio

O anxo ebrio (醉いどれ天使, Yoidore Tenshi) é un filme xaponés de 1948 dirixido por Akira Kurosawa. É a primeira das dezaseis colaboración entre o director Kurosawa e o actor Toshiro Mifune. Sinopse
Sanada é un doutor cun carácter moi peculiar, que leva a cabo unha obstinada loita contra as doenzas e que ten o costume de consumir alcohol. Este home vive e traballa nun barrio periférico do Tokyo de posguerra. Alí coexisten a lei da mafia e a dunha democracia en formación. Certo día, o doutor recibe a un home a altas horas da noite que lle pide que lle cure unha ferida na súa man. As sospeitas que o doutor deixa albiscar nas súas faccións e acenos concréntanse en pouco tempo ó extraer da man unha bala. O ferido chámase Matsunaga e é outro home cun carácter peculiar, un xefe da mafia local. Logo de extraer a bala e facer outros exames, Sanada descobre que Matsunaga ten tuberculose e a partir desa diagnose comeza a construírse unha difícil relación entre estas dúas persoas. Personaxes
Takashi Shimura como Doutor Sanada
Toshiro Mifune como Matsunaga
Reisaburo Yamamoto como Okada
Michiyo Kogure como Nanae
Chieko Nakakita como enfermeira Miyo
Eitarō Shindō como Takahama
Noriko Sengoku como Gin
Shizuko Kasagi como cantante
Masao Shimizu como Oyabun
Yoshiko Kuga como rapaza da escola
O astronauta caído

O astronauta caído, no orixinal inglés Fallen Astronaut, é unha escultura de aluminio de 8, 5 centímetros de altura dun astronauta con traxe espacial, obra do artista belga Paul Van Hoeydonck. Historia e características
En 1971, O astronauta caído foi colocado na Lúa pola tripulación do Apolo XV canda unha placa que mostra os nomes ordenados alfabeticamente de oito astronautas e seis cosmonautas que faleceron en misións ou durante adestramentos.
Trátase da única obra de arte realizada co propósito de permanecer na lúa. Poderíase argumentar que hai outros obxectos que ficaron alí, como as bandeira dos Estados Unidos de América ou da Unión Soviética, ou as placas lunares dos distintos Apollo, pero tal non era o seu principal cometido, cousa que si sucede con esta figuriña de aluminio.
Listaxe de falecidos
Theodore Freeman (31 de outubro de 1964, accidente aéreo)
Charles Bassett (28 de febreiro de 1966, accidente aéreo)
Elliott See (28 de febreiro de 1966, accidente aéreo)
Gus Grissom (27 de xaneiro de 1967, incendio do Apollo I)
Roger Chaffee (27 de xaneiro de 1967, incendio do Apollo I)
Edward White (27 de xaneiro de 1967, incendio do Apollo I)
Vladímir Komarov (24 de abril de 1967, fallo do paracaídas na reentrada)
Edward Givens (6 de xuño de 1967 accidente automobilístico)
Clifton Williams (5 de outubro de 1967, accidente aéreo)
Iuri Gagarin (27 de marzo de 1968, accidente aéreo)
Pavel Belyayev (10 de xaneiro de 1970, enfermidade)
Georgi Dobrovolski (30 de xuño de 1971, fallo de presurización na reentrada)
Viktor Patsayev (30 de xuño de 1971, fallo de presurización na reentrada)
Vladislav Vólkov (30 de xuño de 1971, fallo de presurización na reentrada)
O atraso económico de Galicia

O atraso económico de Galicia, título da primeira edición (titulado O atraso económico da Galiza en edicións posteriores), é un ensaio escrito polo intelectual galeguista Xosé Manuel Beiras Torrado. Edicións
Publicouse por primeira vez no ano 1973 pola editorial Galaxia. O libro esgotouse en poucas semanas, e decidiuse facer unha segunda edición, esta vez clandestina, para evitar a máis que probable censura franquista. A segunda edición (oficial) presentouse no ano 1981 pola mesma editorial. No 1982 foi publicada a tradución ó castelán por Edicións Xerais de Galicia na colección Extramuros. Estrutura
Limiar
I. A xénese do atraso: síntomas e causas
II. Fasquía contemporá do atraso económico galego: dualismo e dependencia
III. O crecemento económico da Galiza: dous problemas cardinais
IV. Precapitalismo actual na Galiza: a economía campesiña
V. Unha solución liberal: a economía na ilustración galega
VI. A economía urbá galega: o capitalismo actual na Galiza
VII. A xeito de conclusión: alternativas actuais
Escolma estatística
O axente secreto

O axente secreto (en inglés: The Secret Agent) é un filme británico-estadounidense de 1996 escrito e dirixido por Christopher Hampton. Está protagonizado por Bob Hoskins e Patricia Arquette. É unha adaptación da novela homónima de Joseph Conrad.
Estreouse en galego o 12 de marzo de 2000 a través da TVG. Personaxes
Bob Hoskins como Verloc
Patricia Arquette como Winnie
Gérard Depardieu como Ossipon
Jim Broadbent como Inspector Heat
Christian Bale como Stevie
Eddie Izzard como Vladimir
Ralph Nossek como Yundt
Elizabeth Spriggs como irmán de Winnie
Peter Vaughan como Driver
Julian Wadham como Assistant Commissioner
Robin Williams como Assassin
O banqueiro anarquista

O banqueiro anarquista é unha novela curta de Fernando Pessoa, publicado en maio de 1922 no número 1 da revista Contemporânea. É unha das poucas obras do autor que foi publicada mentres estaba vivo.
A obra é unha «satírica dialéctica», como a chamou o autor nunha a José Pacheco, director da revista en que apareceu publicada. Consiste nun diálogo entre un personaxe, narrador en primeira persoa, e un ex banqueiro. Este narra o seu proceso de formación e explica os motivos polos que é anarquista, na teoría e na práctica.
O bico (Klimt)

O bico (orixinal en alemán: Der Kuss) é unha obra do pintor austríaco Gustav Klimt e probablemente a súa obra máis coñecida. É un óleo sobre lenzo de 180 x 180 centímetros, realizado entre 1907-08. Historia e características
Esta obra, que segue os canons do Simbolismo, é unha tea con decoracións e mosaicos e fondo dourado.
Está exposta na Österreichische Galerie Belvedere de Viena.
Na bibliografía recente interpretouse este lenzo, dende a óptica da iconografía, como unha representación simbólica do intre no que Apolo bica á ninfa Dafne que se está convertendo en loureiro, de acordo co relato da metamorfose de Dafne que se atopa na obra de Ovidio. Esta obra complétase coa do friso de Klimt no comedor do palacio Stoclet de Bruxelas, no que a metamorfose da parella se consuma e nace un novo loureiro. Esta perspectiva, apoiada na literatura, dá un sentido a esta obra de Klimt nun contexto iconográfico, non só metafórico, da historia da arte.
O devandito cadro tivo grande influencia no vídeo da abertura do anime Elfen Lied. Existe, así mesmo, unha canción, "O bico de Klimt", inspirada neste cadro, e obra da artista madrileña Virjinia Glück.
O cabaleiro das botas azuis

O cabaleiro das botas azuis (orixinalmente El caballero de las botas azules) é unha novela en lingua castelá da escritora galega Rosalía de Castro, publicada en 1867. É unha novela romántica, que foi publicada en Lugo, pola imprenta de Soto Freire. Xa no século XXI, foi traducida á lingua galega. Descrición
Considerada pola crítica a máis interesante das novelas de Rosalía e subtitulada como «cuento extraño», constitúe unha enigmática fantasía satírica na que a escritora expón unha variedade de relatos de corte lírico-fantástico con trazos costumistas que ten o obxectivo de satirizar tanto a hipocrisía como a ignorancia da sociedade madrileña. Conflúen na súa composición elementos provenientes de dous campos, como son a libre imaxinación (influencia de E. T. A. Hoffmann) e a sátira realista de costumes. Edicións
Fixéronse máis de 20 edicións distintas de El caballero de las botas azules.
En galego
O cabaleiro das botas azuis (2001). Noia, Toxosoutos. Trad. de Carlos Castro Piñón. ISBN 84-95622-13-0.
O cabaleiro das botas azuis (2009). Vigo, Trymar. Trad. de Xosé Carlos Morell González. ISBN 978-84-95758-90-3. Na cultura popular
Como obra de teatro televisado, foi emitida no espazo Hora once da 2. ª Cadena de Televisión Española, en xaneiro de 1973, interpretada, por, entre outros actores: Leo Anchóriz, María Luisa Ponte, Fernando Chinarro, Margarita Calahorra e Lola Lemos.
O cabaleiro escuro: a lenda renace

O cabaleiro escuro: a lenda renace (en inglés: The Dark Knight Rises) é un filme estadounidense dirixido por Christopher Nolan que se estreou no 2012. Estreouse en galego na TVG o 23 de setembro de 2015. Sinopse
Pasaron oito anos dende que Batman desapareceu, deixando de ser un heroe para converterse nun fuxitivo. Ó asumir a culpa da morte do fiscal do distrito Harvey Dent, o Cabaleiro Escuro decidiu sacrificalo todo polo que consideraba, ó igual que o Comisario Gordon, un ben maior. A mentira funciona durante un tempo, xa que a actividade criminal da cidade de Gotham vese aplacada grazas á estrita Lei Dent. Pero todo muda coa chegada dunha astuta gata ladroa que pretende levar a cabo un misterioso plan. Porén, moito máis perigosa é a aparición en escena de Bane, un terrorista enmascarado cuxos desapiadados plans obrigan a Bruce a regresar do seu exilio. Personaxes
Christian Bale como Bruce Wayne / Batman
Michael Caine como Alfred Pennyworth
Gary Oldman como Comisario James Gordon
Anne Hathaway como Catwoman / Selina Kyle
Tom Hardy como Bane
Marion Cotillard como Talia al Ghul / Miranda Tate
Joseph Gordon-Levitt como John Blake
Morgan Freeman como Lucius Fox
Cillian Murphy como Scarecrow / Dr. Jonathan Crane Galardóns e nomeamentos
2012: Satellite Awards: Nomeado a Mellor dirección artística e efectos visuais.
2012: Premios BAFTA: Nomeado a mellores efectos especiais visuais.
2012: Asociación de Críticos dos Ánxeles: 2ª posición mellor actriz secundaria (Anne Hathaway).
2012: American Film Institute: Top 10 - Mellores películas do ano.
2012: Critics Choice Awards: 4 nomeamentos, incluíndo mellor filme de acción.
O camiño (filme de 2010)

O camiño (en inglés: The Way) é un filme escrito e dirixido por Emilio Estevez que se estreou no 2010. Estreouse en galego na TVG o 25 de xullo de 2012. Sinopse
Tom Avery (Martin Sheen) é un reputado oftalmólogo de California, viúvo, que un día recibe unha chamada dende Francia na que se lle comunica que o seu fillo Daniel faleceu nun temporal nos Pireneos. A pesar de que a relación con el nunca foi moi boa, Tom, desolado, viaxa a Francia, e descobre que Daniel comenzaba a facer o Camiño de Santiago, polo que decide facelo por el. Personaxes
Martin Sheen como Thomas Avery
Deborah Kara Unger como Sarah Marie Sinclair
James Nesbitt como Jack Emerson Stanton
Yorick van Wageningen como Joost Michael de Witt
Emilio Estevez como Daniel Avery
Tchéky Karyo como Capitán Henri Sébastien
O candidato

O candidato (en inglés: The Candidate) é un filme estadounidense de 1972 dirixido por Michael Ritchie. Está protagonizado por Robert Redford e Peter Boyle. O guión, que gañou o Oscar, foi escrito por Jeremy Larner e explora as diversas facetas e engrenaxes das campañas políticas.
Estreouse en galego o 6 de xaneiro de 1987 a través da TVG. Personaxes
Robert Redford como Bill McKay
Peter Boyle como Marvin Lucas
Melvyn Douglas como John J. McKay
Don Porter como Senador Crocker Jarmon
Allen Garfield como Howard Klein
Karen Carlson como Nancy McKay
Quinn Redeker como Rich Jenkin
Morgan Upton como Wally Henderson
Michael Lerner como Paul Corliss
Kenneth Tobey como Floyd J. Starkey
O carteiro Pat

O carteiro Pat é unha serie de animación de bonecos británica creada por John Cunliffe e producida por Woodland Animations e HIT Entertainment para a BBC, diríxese a nenos en idade preescolar e conta as aventuras de Pat Clifton, un carteiro de Greendale, unha vila de ficción inspirada nunha real de Cumbria. En 1986 editáronse un vídeo en tres volumes da serie, en anos sucesivos editáronse outros 18 e varios DVD así como libros didácticos e para colorear. A Televisión de Galicia emitiu a serie en 1985. Traxectoria
A primeira tempada consistiu en 13 capítulos que se emitiron en 1981 dirixidos por Ivor Wood, Kate Fawkes e Theresa Plummer-Andrews e patrocinados polo correo británico, entre 1991 e 1994 realizáronse catro especiais e en 1996 emitiuse unha segunda tempada de 14 capítulos na que lle engadiron unha familia ao carteiro Pat. A partir de 2004 retomouse de novo a serie producida por Cosgrove Hall Films e sen o apoio do correo británico, realizando catro tempadas ata 2008, a última co título Postman Pat: Special Delivery Service realizada pola produtora norteamericana Classic Media que recibiu numerosas críticas por se arredar do espírito orixinal. Argumento
En cada episodio desenvólvense as aventuras e desventuras de Pat Clifton, un carteiro rural sorrideiro e amigable que co seu gato Jess distribúe co seu furgón o correo no val de Greendale, aínda que sempre prentende repartir o correo con toda a súa atención, sempre algún veciño lle pide consello distraéndoo do seu cometido laboral. Outros caracteres son a xefa de correos, a señora Goggins, o granxeiro Alf Thompson e o inventor local, Ted Glen. Repercusións
En 2009 realizouse unha serie co gato Jess como protagonista Guess with Jess, coproducida entre o Reino Unido e o Canadá. O vehículo que utiliza Pat serviu de inspiración para contruír o automóbil máis pequeno do mundo apto para circular legalmente. En outubro de 2009 Classic Media anunciou que chegara a un acordo con Timeless Films para producir unha longametraxe en 3D baseado no carácter do carteiro Pat que se estrearía no outono de 2011. Finalmente a película Postman Pat: The Movie foi presentada en maio de 2014 no Reino Unido.
O cego de Pumardedón

O cego de Pumardedón é un libro, de 25 capítulos e 163 páxinas, do escritor galego Francisco Fernández del Riego, publicado por Ir Indo Edicións en 1992. Inclúe na cuberta unha pintura de Antón Pulido Novoa.
En 1985 publicáronse dous capítulos (o número 22 e o 23) da, daquela, inédita novela, na revista Grial. Descrición
Toda a narración está centrada nos acontecementos vividos polo protagonista durante a Guerra civil española e as consecuencias pertubadoras que lle ocasionaron na súa existencia actual. Sinopse
I. Mauro, un home cego, esperta durante a noite en Pumardedón (Pumar de Don, lugar da parroquia de Santa María, no concello de Lourenzá) onde leva unha vida retirada, lonxe do mundo urbano. El criárase na cidade, entre libros, altas casas de pedra, automóbiles e asfalto. Sae da casa e coincide co vello caseiro. II. Pasea polo xardín e lembra os faladoiros da cidade. Despois volve á casa, onde o saúdan a súa muller Laura (coa que casou despois da guerra) e o seu irmán. Alí senta no seu asento habitual.
III. Toma coñac. Escoita unhas campás fúnebres que lle espertan a evocación dun convoi ferroviario militar, ateigado de soldados, onde, entre outros, van el, Roxelio (compañeiro universitario de Mauro) e Lourezo (un rapaz imberbe). Noutra lembranza, Mauro chega como combatente de refresco ás trincheiras. Xunto a el ten a Lourenzo e a Roxelio. [. .. ]
O chícharo psicótico

O Chícharo Psicótico foi unha banda de música de Ordes creada en 2004. Historia
A banda ten as súas orixes do grupo de inspiración punk rock Nanh que a finais dos oitenta percorreran os escenarios da comarca de Ordes. Os seus compoñentes en 2011 eran Guillín, Santonio, Suite e Prego. Álbums
Mutante (2005)
Último esforço (2010)
O comparativo galego

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. En galego a expresión comparativa confórmana dous elementos: o primeiro elemento, formado por un adverbio que indica se o grao da comparación é de igualdade, superioridade ou inferioridade (tan, máis, menos)
o segundo elemento, formado polas partículas que/ca/do que ou coma/como mais o elemento co que se realiza a comparación.
Nas comparativas de superioridade ou inferioridade as partículas que relacionan os elementos comparados son ca, que ou de que: é máis aleuto ca ela, é máis alto ca/que un piñeiro, diso sabe menos ca ti, traballa máis do que din. Nas de igualdade é como ou coma: estaba tan namorada coma min, é tan falador como/coma o seu irmán.
Cando se emprega ca en vez de que ou coma en vez de como? Só hai un caso en que o uso de ca e de coma é obrigatorio: cando o segundo elemento da comparación é un pronome persoal (min, ti, el/ela, nós, vós, eles/elas): é máis lista ca min; é tan boa coma el
Se o segundo termo da comparación é un nome ou unha frase calquera, podemos utilizar indistintamente ca/que; coma/como: Gústame máis a laranxa que/có (ca + o) pexego; ten tantos xoguetes coma/como o seu veciño
A partícula ca pode contraer co artigo: Cando ca vai seguido da preposición a (que en galego coincide formalmente co artigo) non se fai contracción: téñolle máis respecto a el ca a ela.
Cando a segunda parte da comparación é un verbo, hai que usar do que: coma máis do que bebe
O demoledor

O demoledor (en inglés: Demolition Man) é un filme estadounidense dirixido por Marco Brambilla que se estreou en 1993. Sinopse
Un perigoso asasino chamado Simon Phoenix é conxelado nun cárcere crioxénico. Anos despois é espertado nunha cidade sen crimes e cunha sociedade amable e respetuosa, onde ninguén pode evitar que cometa crimes. Só Spartan, o policía que o detivo en 1996 e que foi conxelado canda el, pode acabar con Phoenix. Personaxes
Jack Black interpreta a un dos "Wasteland Scraps" nunha das escenas nos sumidoiros, e Rob Schneider interpreta a Erwin, un dos operadores na sala de control do Departamento de policía de San Ánxeles. Galardóns e nomeamentos
1993: Nomeada ós Premios Razzie: Peor actriz secundaria (Sandra Bullock).
O escriba sentado

O escriba sentado, ás veces denominado o escriba sentado do Louvre, é unha das estatuas máis representativas da escultura do Imperio Antigo de Exipto, e unha das máis famosas e ben conservadas de toda a civilización exipcia.
Foi esculpida entre os anos 2480 e 2350 a. C. , nunha época en que Exipto estaban no cumio da súa gloria e xa se abandonara a construción de grandes pirámides.
Os artesáns cobren máis campos, as tumbas e os templos teñen unha arquitectura máis complexa e a arte ocúpase de obxectos máis pequenos, reproducindo a vida cotiá.
Os escribas no Antigo Exipto eran persoas moi importantes, xa que eran indispensábeis nun Estado fortemente centralizado, polo que foron representados frecuentemente.
Esta estatua descubriuse en 1850 na necrópole de Saqqara, situada na ribeira occidental do río Nilo, fronte á antiga cidade de Menfis, que foi a capital do Imperio Antigo de Exipto. Análise da obra
Considérase que a estatua deste escriba representa a un alto funcionario da administración. Colocada na capela de culto dunha tumba, a estatua presidía as cerimonias e recibía as ofrendas para o defunto. A súa función tiña, pois, un carácter funerario.
O artista representouno mentres escribía en posición sedente coas pernas cruzadas e, en riba delas, pousa un papiro despregado, mentres está a punto de realizar o seu labor como escriba, polo que sostén un cálamo na súa man (actualmente perdido), levando como peza de roupa un shenti, onde apoia o papiro.
O corpo está esculpido en calcaria, e os seus ollos tallados en cristal de rocha, cuarzo branco e ébano.
A cara está atenta, e a mirada é viva; esta parte do corpo é moi realista, resaltando os pómulos e as meixelas, e os ollos aparentan gran realismo. As mans están tallada con esmerado detalle.
A súa postura é algo hierática, e a súa actitude, tensa. Presenta pregas no ventre que fan resaltar a súa obesidade. A súa boa conservación permítenos ver a policromía antiga, coa aplicación das diferentes cores.
As esculturas de deuses e faraóns (que tamén eran deuses) do Imperio Antigo caracterízanse por mostrar unha actitude hierática. Porén, nesta, por tratarse da dun cortesán, non é estraño o realismo, presentando ao suxeito realizando a súa actividade, ou a representación da obesidade do escriba e o realismo dos ollos, moi detallados.
Actualmente a estatua exhíbese no Museo do Louvre de París, Francia. Características
Material:
o corpo está tallado en pedra calcaria policromada.
os ollos son de cuarzo branco, ébano e cristal de rocha.
Dimensións:
altura: 53, 7 cm
largura: 44 cm
fondo: 35 cm
Posición: sedente.
Movemento: está a punto de escribir.
Actitude: tensa.
O españolismo lingüístico

O españolismo lingüístico é un ensaio do lingüista galego Manuel Rodríguez Alonso, publicado na Coruña en 2004 por Espiral Maior, baixo a dirección editorial de Miguel Anxo Fernán Vello. A obra trata sobre a lingua castelá e a súa situación de dominio sobre o resto de linguas faladas no Estado español.
O fantasma da ópera

A pantasma da ópera (Le Fantôme de l'Opéra) ou O fantasma da ópera é unha novela gótica de Gaston Leroux, publicada en marzo de 1910 (tras aparecer serializada en Le Gaulois de setembro de 1909 até xaneiro de 1910). Foi adaptada numerosas veces ao teatro e ao cinema.
A obra está inspirada en feitos reais e na novela Trilby de George du Maurier, e combina elementos de romance, terror, drama, misterio e traxedia. A historia trata dun ser misterioso que aterroriza a Ópera de París para atraer a atención dunha nova vocalista á que ama. Argumento
A novela está ambientada no París do século XIX, na Ópera Garnier, un edificio luxoso e monumental construído sobre un lago subterráneo entre 1857 e 1874. Os empregados afirman que a ópera está encantada por unha pantasma misteriosa que provoca moitos accidentes. A pantasma da ópera chantaxea os dous xerentes da ópera para que lle paguen 20000 francos ao mes e lle reserven unha cabina privada para os concertos, xa que el compón todas as óperas que se presentan aí ou fai arranxos musicais.
Mentres, a nova diva Christine Daaé (aparentemente inspirada na diva sueca Christina Nilsson) que cre estar guiada por un Anxo de Música supostamente enviado polo seu pai, chega a un éxito repentino no escenario en canto substitúe a até entón prima donna Carlotta, que tivo que ser substituída dúas veces porque caeu nunha estraña enfermidade.
Nesta versión da historia, Carlotta é substituída debido a que Erik, a pantasma, deixa caer un pano de gran tamaño sobre Carlotta e fai que abandone a presentación desa noite. Christine gaña o corazón do público, incluíndo o do seu amor de infancia, o vizconde Raoul de Chagny.
A pantasma sente celos da relación de Christine con Raoul, e convídaa a visitalo no seu mundo so o edificio. Ela acepta, e abaixo nas catacumbas descobre que o seu anxo é en realidade un xenio musical deforme que leva unha máscara para ocultar a súa face aberrante. Ela berra de terror ao contemplar o seu rostro verdadeiro, e a pantasma encérraa no seu fogar, aceptando ceibala só cando ela prometa que volverá visitalo pola súa propia vontade.
Christine está dividida entre o amor do novo e encantador vizconde Raoul, e a súa fascinación coa misteriosamente fermosa música da pantasma. Cando ela se dá de conta de que o seu anxo é o mesmo pantasma da ópera responsábel de accidentes e asasinatos, ela e Raoul deciden casar en segredo e escapar de París, fóra do alcance da pantasma.
A pantasma descobre o seu plan, e durante a interpretación de Christine como Marguerite na ópera Faust de Charles Gounod, deixa a ópera ás escuras e secuéstraa en pleno escenario. Abaixo, no fogar da pantasma, ten lugar a última confrontación, entre a pantasma, Christine e Raoul. Alí Christine decidirá que facer; se salvar a Raoul dándolle un bico á pantasma da ópera ou non darlle o bico e que Raoul morra afogado.
O fin xustifica os medios

O fin xustifica os medios ou os fins xustifican os medios é unha frase pronunciada polo poeta romano Ovidio na súa obra Heroides. Esta frase é frecuentemente atribuída erroneamente a Niccolò Maquiavelo. Significa que os gobernantes deben elevarse por riba da ética dominante para manter ou aumentar o seu poder. Popularmente tamén se emprega a frase para xustificar o uso de medios deshonestos ou violentos para conseguir un fin determinado, supostamente lexítimo.
Na súa obra O príncipe, Maquiavelo crea un verdadeiro “Manual de Política”, sendo interpretado de varias maneiras, principalmente de forma inxusta e pexorativa. O autor e a súa obra pasaron a ser vistos como perniciosos, e forxouse aí a idea de que a expresión "o fin xustifica os medios" se atopa na súa obra. Aínda que a expresión non se atopa no texto orixinal, converteuse nunha interpretación popular do "pensamento maquiavélico", que é unha expresión con prexuízos para referirse ao pensamento de Maquiavelo. O que afirma, en O Príncipe, é que o gobernante debe actuar conforme á ética sempre que sexa posible, partindo do concepto de razón de Estado, necesario para o mantemento do poder como un ben ético.
O fuxitivo (filme de 1993)

O fuxitivo (en inglés: The Fugitive) é un filme estadounidense de acción dirixido por Andrew Davis que se estreou en 1993. Baséase na serie de televisión The Fugitive creada por Roy Huggins.
Estreouse en galego na TVG o 27 de novembro de 2011. Sinopse
A vida do doutor Richard Kimble, un reputado cirurxián que ten unha fermosa esposa e unha luxosa casa nun elegante barrio de Chicago, desfaise o día en que a súa muller é asasinada por un misterioso manco. Kimble é acusado do crime e é condenado a morte. Mentres é trasladado ó cárcere, o autobús onde viaxa sofre un accidente que facilita a fuga de varios presos, entre eles o propio Kimble. O detective Samuel Gerard consegue atrapar a tódolos prófugos agás ó escorregadizo Kimble. Unha vez en liberdade, Kimble sabe moi ben que se quere probar a súa inocencia terá que atopar ó misterioso manco, á vez que deberá eludir a implacable persecución do detective Gerard. Personaxes
Harrison Ford como Richard Kimble
Tommy Lee Jones como Samuel Gerard
Sela Ward como Helen Kimble
Joe Pantoliano como Cosmo Renfro
Andreas Katsulas como Frederick Sykes
Jeroen Krabbé como Charles Nichols
Daniel Roebuck como Robert Biggs
Tom Wood como Noah Newman
L. Scott Caldwell como Erin Poole
Julianne Moore como Anne Eastman
Ron Dean como Detective Kelly
Joseph Kosala como Detective Rosetti
Jane Lynch como Kathy Wahlund Galardóns e nomeamentos
1993: Oscar: Mellor actor secundario (Tommy Lee Jones). 7 nomeamentos.
1993: Globo de Ouro: Mellor actor secundario (Tommy Lee Jones). 3 nomeamentos.
1993: BAFTA: Mellor son. 4 nomeamentos, incluíndo mellor actor secundario (Lee Jones).