proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Policétido

Os policétidos son metabolitos secundarios de bacterias, fungos, plantas, e animais de estrutura química variada, moitos dos cales son antibióticos. A IUPAC defíneos como compostos naturais que conteñen alternadamente grupos carbonilo e metileno (beta-policetonas) bioxeneticamente derivados de repetidas condensacións de acetil-CoA (vía malonil-CoA) ou derivados deles, tamén chamados ás veces acetoxeninas e cétidos.
Os policétidos biosintetízanse normalmente por condensación descarboxilativa do malonil-CoA nun proceso similar á síntese de ácidos graxos (unha condensación de Claisen). As cadeas de policétidos producidas por unha policétido sintase xeralmente sofren ulteriores modificacións nas que se obteñen derivados bioactivos.
Os policétidos teñen unha estrutura moi diversa e variadas actividades biolóxicas e propiedades farmacolóxicas. En xeral, poden dividirse en tres grandes grupos: policétidos tipo I (a miúdo macrólidos producidos por megasíntese multimodular), policétidos tipo II (a miúdo moléculas aromáticas producidas pola acción reiterada de encimas disociados), e policétidos tipo III (a miúdo pequenas moléculas aromáticas producidas por certas especies de fungos).
Moitos policétidos teñen un uso comercial como antibióticos, antifúnxicos, citostáticos, anticolesterémicos, antiparasíticos, coccidiostáticos, factores de crecemento de animais e insecticidas naturais.
Os policétidos sintetízanse pola acción dun ou máis encimas especializados e moi complexos denominados policétido sintases. Exemplos
Macrólidos
Picromicina, o primeiro macrólido que foi illado, en 1950
Os antibióticos eritromicina A, claritromicina, e azitromicina
O inmunosupresor tacrolimus (FK506)
Radicicol e poconina e a súa familia (inhibidor HSP90)
Polieno antibioticos
Anfotericina
Tetraciclinas
Diversos antibióticos da familia da tetraciclina
Acetoxeninas
Annonacina
Uvaricina
Outros
Discodermolida
Aflatoxina
Ácido usínico
Policía Federal Arxentina

A Policía Federal Arxentina (PFA) é a principal forza de seguridade a nivel federal da República Arxentina. Foi creada en 1943 sobre as bases da antiga Policía da Capital, que operou no ámbito da Cidade de Bos Aires desde 1880 ata ese ano. Dependente do Ministerio do Interior, conta con destacamentos en todas as provincias do país e na cidade de Bos Aires, onde exerce tamén as funcións de policía local en virtude do artigo 7º da denominada "Lei Cafiero". As provincias teñen policías propias, que traballan en moitos casos articuladas coa Policía Federal.
Organizada de xeito similar ao FBI estadounidense, está encargada da investigación de delitos que abarcan a xurisdición de dúas ou máis provincias, así como dos delitos de ámbito exclusivamente federal, contándose entre eles o narcotráfico, os delitos ambientais e a trata de persoas. Conta ademais cunha axencia de intelixencia interior, así como co Instituto Universitario da Policía Federal Arxentina, que proporciona formación universitaria en dereito, criminalística e seguridade, entre outras áreas cognitivas.
Conta tamén con división de operacións especiais, o G. E. O. F. encargada de levar a cabo misións antiterroristas e de antinarcóticos, así como brindar protección a xefes de estado que visiten o país; e rescate de rehenes.
Desde 1962 é membro de Interpol.
A Policía Federal Arxentina tamén está encargada das tarefas de documentación e rexistro civil, e xestiona a emisión de pasaportes e cédulas de identidade malia non corresponderlle esas facultades como así o establece a lei 17. 671.
Policía da Casa da Moeda dos Estados Unidos

A Policía da Casa da Moeda dos Estados Unidos (en inglés: United States Mit Police —USMP—) é unha Axencia Federal de Aplicación da Lei, responsable da protección das instalacións e do persoal da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Esta axencia ten a súa sede en Washington e en 2016 estaba constituída por 292 axentes. Dennis P. O'Connor ocupa a súa xefatura. Historia
A policía da Casa da Moeda dos Estados Unidos constituíuse en 1792, pola que se establecía a Casa da Moeda, o que a converte nun dos organismos policiais de carácter federal máis antigos dos Estados Unidos. Funcións
Os seus axentes deben superar con éxito o coñecido como Programa de Formación Policial Uniforme das Forzas de Seguridade Federais, que ten unha duración de 13 semanas e se desenvolve en Glynn, Xeorxia.
A Policía da Casa da Moeda dos Estados Unidos garante a seguridade dos milleiros de visitantes e das preto de 2. 000 persoas empregadas na Casa da Moeda dos Estados Unidos, e garante a protección de máis de 100. 000 millóns de dólares en activos do Tesouro e outros do Goberno, que están almacenados nas instalacións da US Mint, tanto na súa sede central en Washington como na Ceca de Filadelfia, na Ceca de Denver, na Ceca de San Francisco e na Ceca de West Point, e tamén no depósito de metais preciosos de Fort Knox, Kentucky. Ademais, a Policía da Casa da Moeda dos Estados Unidos encargouse da protección de documentos e obxectos de alto valor histórico, como a Constitución estadounidense, o discurso de Gettysburg de Lincoln e, desde a segunda guerra mundial ata 1978, as xoias da coroa de Estevo o Grande rei de Hungría. O seu ámbito de actuación ampliouse nos últimos anos e pasou a adestrarse coas forzas de orde locais e fai patrullas en coche e en bicicleta por diferentes cidades.
O departamento tamén creou equipos de resposta especial que poden mobilizarse con axilidade a diversos lugares do país. Estes equipos teñen participado en diversas despregaduras policiais que non etaban relacionadas coa Casa da Moeda dos Estados Unidos, entre elas dúas investiduras presidenciais, os Xogos Olímpicos de Inverno de 2002 en Salt Lake City e unha Conferencia Internacional do Fondo Monetario Internacional-Banco Mundial. Tamén colaboraron durante o furacán Katrina, protexendo a sucursal de Nova Orleáns do Banco da Reserva Federal de Atlanta e participando nos labores de socorro.
Policía local

A Policía Local é unha forza armada de competencia e xurisdición do municipio ao que serven, e funcións civís. A Policía Local forma parte dos corpos e forzas de seguridade do estado español. A súa organización é xerarquizada tendo un mando superior, sendo o alcalde a máxima autoridade nas súas funcións. Os policías locais teñen a consideración de funcionarios públicos e axentes da autoridade. Este corpo non existe en tódolos concellos. A policía local só existirá en concellos de máis de cinco mil habitantes segundo a Lei 7/1985, de 2 de abril, e a Lei Orgánica 2/1986, de 13 de marzo, de Forzas e Corpos de Seguridade. Nos concellos onde non existe Policía Local as súas funcións asúmeas a Garda Civil ou a policía autonómica de existir.
As súas funcións principais son (Lei Orgánica de Forzas e Corpos de Seguridade, artigo 53): A protección das autoridades das Corporacións locais e a vixilancia ou custodia dos edificios e instalacións.
A ordenación, sinalización e dirección do tráfico urbano de acordo coas normas de circulación vial.
A instrución de atestados por accidentes de circulación dentro do casco urbano.
Policía administrativa referente a ordenanzas, bandos e outras disposicións da Corporación. Policía Local en Galicia
En Galiza hai 130 concellos con Policía Local, cun total de 2545 axentes en 2010. A Lei autonómica de coordinación de policías locais (4/2007, artigo 30) esixe un mínimo de dous axentes e un oficial por cada concello e para os concellos de menos de 5000 habitantes é preciso un informe preceptivo do titular da consellería competente en materia de seguridade.
Lexislación en Galicia
Orde de 22 de xullo de 2010 pola que se establece a descrición e características das distintas prendas de uniformidade dos corpos de policía local, vixilantes municipais e auxiliares de policía local de Galicia, así como a imaxe corporativa dos corpos de policía local. Consellería de Presidencia, Administracións e Xustiza. Publicado no DOG núm. 144 de 29 de xullo de 2010.
Polidextrosa

A polidextrosa E 1200 é un substituto do volume de azucre pero non do seu sabor doce utilizado en varias aplicacións alimentarias como alimentos e bebidas dietéticas, suplementos dietéticos, chocolates, caramelos, petiscos, doces, marmeladas, lambetadas, xeados artesáns e industriais, galletiñas, tortas, repostería, iogures, bombóns de froita.
A polidextrosa actúa como axente de masa, espesante, estabilizante, humectante e axente de firmeza. É un carbohidrato especial cun 90 % de fibra. Achega 1 kcal/gr. É un substituto da graxa, permitindo mellorar a sensación dos alimentos na boca, a padalabilidade dos mesmos.
A polidextrosa e un similar da mesma, a maltodextrina, non aportan calorías porque o corpo non as pode dixerir. Resultan moi apropiadas para a preparación de produtos de pastelería, xa que dan ó alimento esponxosidade e textura, calidades que se perden ó substituír o azucre normal por outros edulcorantes. As súas claras vantaxes non implican que se poidan usar arbitrariamente, pois o seu exceso pode producir diarrea.
Polifilético

En filoxenia dise que é polifilético aquel grupo de organismos que non inclúe ao antepasado común máis recente de todos os seus membros e que, por tanto, está constituído pola unión artificial de ramas dispersas da árbore evolutiva. Dita condición denomínase polifilia (do grego πολύ polý, "moitos", "numerosos", e φυλή phylé, "tribo", "grupo de individuos").
Exemplos de grupos polifiléticos son as algas, os esporozoos e os ungulados. Os grupos polifiléticos son universalmente rexeitados nas clasificacións modernas, aínda que por inercia seguen a empregarse en obras divulgativas e incluso en libros de texto.
A consideración destes grupos dábese a erros na interpretación do parentesco, o criterio que se emprega para a clasificación dos seres vivos. Explícanse, xa que no se xustifican, pola presenza de caracteres comúns adquiridos de maneira independente como consecuencia de fenómenos evolutivos como a converxencia ou o paralelismo.
Non se debe confundir polifilético con parafilético.
Polifiodonto

Un polifiodonto é un animal cuxos dentes poden substituírse continuamente. En contraste, os difiodontos caracterízanse por ter só dous conxuntos sucesivos de dentes (por exemplo, dentes de leite e dentes definitivos).
Son polifiodontos a maioría dos peixes dentados, moitos réptiles como os crocodilos, osgas, e a maioría dos outros vertebrados, pero os mamíferos son a principal excepción. Aos mamíferos crécenlles dentes novos permanentes nas mandíbulas, xeralmente baixo ou detrás dos dentes vellos, a partir de células nai da lámina dental. Nos polifiodontos, os animais xoves teñen normalmente un conxunto completo de dentes cando eclosionan; non hai cambios de dentes no ovo. En poucos días, a substitución de dentes empeza, xeralmente na parte posterior da mandíbula e continúa cara a adiante como unha onda. Como media substitúese un dente cada poucos meses. Crocodilia
Os crocodilianos son os únicos vertebrados non mamíferos con alvéolos dentais. Aos aligátores crécelles un pequeno dente de substitución baixo cada dente maduro funcional que servirá para substituír a este último unha vez ao ano, de modo que cada dente é substituído por outro unhas 50 veces ao longo da súa vida. Investigouse a rexeneración dos dentes dos crocodilianos para a súa posible aplicación en humanos. Evolución en mamíferos
Os canguros, elefantes e manatís son peculiares entre os mamíferos por seren polifiodontos, xa que a maioría do resto dos mamíferos substitúen os dentes unha soa vez na vida, polo que son difiodontos. Aínda que a maioría dos mamíferos existentes non son polifiodontos, os antepasados dos mamíferos si o eran. Durante a evolución dos terápsidos, houbo un período durante o cal os mamíferos eran tan pequenos e de vida tan curta que o desgaste dos dentes non xeraba unha presión de selección significativa para substituílos constantemente. En lugar diso, nos mamíferos evolucionaron diferentes tipos de dentes que formaron unha unidade con capacidade de crebar o exoesqueleto dos artrópodos dos cales se alimentaban. Os molares apareceron despois no decurso da súa evolución (primeiro apareceran xa en cerápodos e Diplodocus).
Os manatís non teñen dentes incisivos ou caninos, só dentes na zona das meixelas para mastigar, que non están claramene diferenciados en premolares e molares. Estes dentes son substituídos continuamente ao longo da vida do animal ao crecérenlles novos dentes na parte posterior que avanzan cara a adiante a medida que os dentes vellos caen na parte de diante da boca, un proceso chamado "progresión molar traseira" ou “molares camiñantes”.
Poliformismo

O poliformismo é a presenza de dúas ou máis variantes herdables para unha mesma característica que coexisten dentro dunha poboación.
Esta característica pode ser apreciable tanto a nivel morfolóxico, como o número de porcas en Drosophila melanogaster (mosca común da froita), como a nivel molecular, tal é o caso das alozimas.
Poligamia

Poligamia, literalmente do grego πολυγαμία para moitos matrimonios.
No mundo animal, a poligamia é a relación onde os animais manteñen máis dun vínculo sexual durante o período de reprodución e crianza. Nos humanos, a poligamia é un tipo de relación amorosa e sexual entre máis de dúas persoas, por un período significativo de tempo, ou por toda a vida. A diferenza, a monogamia é un tipo de relación exclusiva entre dúas persoas. Baixo certas relixións ou tradicións, algunhas formas de poligamia teñen un estatuto matrimonial, pero fóra disto e na actualidade, beséanse en unión libre. Moi poucos estados recoñecen legalmente algunha forma de poligamia.
Non se considera que haxa poligamia cando na relación non hai un vínculo establecido, senón relacións sexuais casuais, orxías anónimas, pernoctas, amoríos, prostitución, intercambio de parella etc.
Poliléctico

O termo poliléctico refírese ás abellas que non están especializadas na recolección de pole e que usan moitas plantas de diversos grupos taxonómicos. A abella común (Apis mellifera) é quizais o mellor exemplo dunha abella poliléctica. A maioría dos abesouros son tamén polilécticos. Estes insectos recolectan unha gran variedade de poles no curso das diferentes estacións do ano.
As abellas polilécticas mostran, porén, un alto grao de fidelidade cara a unha determinada flor, é dicir, poden dedicarse principalmente a unha soa especie durante varios días, e despois cambiar a outra especie diferente.
Pola contra, o termo oligoléctico refírese ás abellas que se limitan a unhas poucas especies de plantas do mesmo xénero ou aínda da masma familia. O termo monoléctico refírese ás abellas que recolectan pole dunha soa especie.
Polimastia

A polimastia é a anomalía anatómica que caracteriza os mamíferos que posúen máis mamas das que a súa especie dispón tradicionalmente. No ser humano, designa pois a presenza de máis de dous seos nun individuo.
Na mitoloxía, a polimastia era unha condición frecuentemente atribuída a Artemisa.
Polimerase

Unha polimerase é un encima (EC 2. 7. 7. 6/7/19/48/49) que sintetiza longas cadeas de polímeros de ácidos nucleicos. Xeralmente, as ADN polimerases producen cadeas de ADN a partir dun molde de ADN (nas transcriptases inversas a partir do ARN), e as ARN polimerases producen cadeas de ARN, copiadas (transcritas) xeralmente de moldes de ADN e nalgúns casos de moldes de ARN (en certos virus). A molécula copiada é complementaria do molde.
Os encimas que interveñen na polimeración doutros biopolímeros non se chaman polimerases por razóns históricas.
Unha polimerase da bacteria termófila Thermus aquaticus (Taq) (PDB 1BGX, EC 2. 7. 7. 7) utilízase na reacción en cadea da polimerase, unha técnica importante en bioloxía molecular.
Outras polimerases especiais son: Desoxinucleotidil transferase terminal (TDT), que lle dá diversidade ás cadeas pesadas de anticorpos.
Transcriptase inversa, un encima dos retrovirus de ARN como o VIH, que utilizan para crear unha cadea complementaria de ADN á cadea de ARN viral, para que dito ADN se integre no xenoma da célula hóspede. É tamén unha das dianas principais para os fármacos antivirais. Principais polimerases
ADN polimerase
ADN polimerase I
ADN polimerase II
Holoencima ADN polimerase III
ADN polimerase IV (DinB) – polimerase de reparación SOS
ARN polimerase
ARN polimerase I
ARN polimerase II
ARN polimerase III
ARN polimerase T7
Polimerización

A polimerización é a reacción química na que varias moléculas se combinan para formar cadeas lineais ou unha rede tridimensional das cadeas de polímero. Hai moitas formas de polimerización e existen diversos sistemas para categorizalas. As categorías principais son polimerización por adición e polimerización por condensación.
Polimetilmetacrilato

O metacrilato, tamén coñecido polas súas siglas PMMA, é un dos plásticos de enxeñaría. A placa de acrílico obtense da polimerización do metacrilato de metilo e a presentación máis frecuente que se atopa na industria do plástico é en gránulos ou en placas. Os gránulos son para o proceso de inxección ou extrusión e as placas para termoformado ou para mecanizado.
Compite en canto a aplicacións con outros plásticos como o policarbonato (PC) ou o polistireno (PS), pero o acrílico salienta fronte a outros plásticos transparentes en canto a resistencia á intemperie, transparencia e resistencia ó raiado.
Por estas calidades é utilizado na industria do automóbil como o faro do coche, iluminación, cosméticos, espectáculos, construción e óptica, entre moitas outras. No eido da medicina utilízase a resina de polimetilmetacrilato para a fabricación de próteses óseas e dentais e como aditivo en po na formulación de moitas das pílulas vía oral. Neste caso actúa como retardante á acción do medicamento para que esta sexa progresiva.
En gránulos o acrílico é un material higroscópico, razón pola cal é necesario secalo antes de procesalo.
Distínguese o metacrilato como nome común para os ferros ou placas de polimetilmetacrilato, sendo o nome químico moito máis xenérico a todo tipo de elemento (non só placas) formado con este material (resinas, pastas, gránulos, adhesivos, emulsións. .. ).
Polimorfismo de evento único

En xenealoxía xenética un polimorfismo de evento único (ou UEP, do inglés unique-event polymorphism) é un marcador xenético que corresponde a unha mutación que é probable que ocorra con tan pouca frecuencia que se cre que ten unha enorme probabilidade de que todos os individuos que teñen o marcador en todo o mundo o herdaran dun mesmo antepasado común, e no mesmo evento de mutación única.
Xeralmente, o UEP é un alelo do cal todas as copias derivan dunha só evento mutacional. En xenealoxía xenética, as mutacións consideradas UEPs poden ser calquera mutación na liña xerminal. Xeralmente, trátase de polimorfismos dun só nucleótido (SNP), nos que se substitúe unha letra (nucleótido) por outra na secuencia de ADN, e os termos UEP e SNP son con frecuencia utilizados dun modo laxo e intercambiable. Pero os UEPs poden ser tamén adicións a grande escala, como a inserción YAP que define o haplogrupo DE de ADN-Y, ou inversións ou delecións. A maioría dos UEPs son, pois, SNPs, pero non todos.
O descubrimento e o exame tan común actualmente de novos UEPs foi fundamental para a análise cada vez máis detallada dos antepasados patrilineais e matrilineais da humanidade formando árbores familiares diferenciadas de haplogrupos de ADN-Y e ADNmt. Os UEPs do cromosoma X e cromosomas autosómicos tamén se usan para trazar as xenealoxías, e ampliar os períodos de tempo en que é posible facer estudos xenealóxicos de ADN-Y e ADNmt. Comparación coas repeticións en tándem curtas (STRs)
As propiedades dos UEPs poden contrastarse coas das secuencias de repeticións en tándem curtas (STRs), que son outro tipo importante de variacións xenéticas utilizadas en probas xenealóxicas de ADN.
A diferenza dos UEPs, as secuencias STR son moi variables. Hai unha probabilidade significativa de que unha dun conxunto poida ter cambiado o seu número de repeticións despois de só unhas poucas xeracións. Isto fai que un haplotipo STR determinado sexa moito máis específico, e coincida cun número moito menor de persoas. Pero, iso tamén significa que, polo menos no caso dos marcadores Y-STR, liñaxes non relacionadas poidan ter converxido cara a unha mesma combinación de marcadores Y-STR por rutas diferentes e completamente independentes. A coincidencia dos marcadores Y-STR por si soa non se pode usar para indicar unha relación xenética.
A excepción son aqueles poucos casos nos que os marcadores Y-STR poden ter o status de UEPs. Ese é o caso de eventos de deleción a grande escala, que causan un súbito cambio grande no número de repeticións Y-STR, en lugar do habitual incremento ou decrecemento sinxelo. Tales casos pode considerarse que foron un evento único nun grupo de liñaxes. Por exemplo, ese cambio no Y-STR DYS413 serve para distinguir o subgrupo J2a1 do J2a no haplogrupo J de ADN-Y.
Polinización

A polinización consiste na transferencia de grans de pole (gameto masculino) desde os estames cara ao pistilo da planta, a estrutura que contén o óvulo (gameto feminino). O transporte do pole pódeo realizar un axente físico como o vento (plantas anemófilas) ou un axente animado (plantas zoófilas). Polinización e agricultura
Na agricultura, o desexo de obter froito ou sementes en abundancia levou a maioría das veces a empregar plantas que non dependan xa de vectores externos para a polinización, ou polo menos que empreguen un vector superabundante como o vento. Por exemplo, a maioría de cereais son anemógamos ou directamente autógamos. Con todo, moitos outros cultivos agrícolas (por exemplo, moitos froitos e hortalizas) dependen da polinización realizada por insectos e outros animais.
É un erro crer que a polinización é un "servizo ecolóxico gratuíto" da natureza. Unha polinización efectiva necesita algúns recursos, por exemplo refuxios de vexetación natural prístina e hábitats adecuados para os polinizadores. Cando estes se reducen ou se perden, limitase a actividade dos polinizadores e necesitanse prácticas de xestión adaptábel para manter os medios de subsistencia. En todo o mundo a diversidade agrícola e dos agroecosistemas afronta o perigo de que as poboacións de polinizadores están diminuíndo. Por exemplo, en 1994, en California, os produtores de améndoas tiveron que importar abellas melíferas doutros estados dos Estados Unidos para aseguraren a polinización dos seus cultivos. Os principais causantes deste problema son a fragmentación dos hábitats, as substancias químicas agrícolas e industriais, os parasitos e as enfermidades, así como a introdución de especies exóticas.
Polinomio mónico

En álxebra, un polinomio mónico é un polinomio univariado distinto de cero (é dicir, un polinomio nunha única variábel) no que o coeficiente principal (o coeficiente distinto de cero do grao máis alto) é igual a 1. É dicir, un polinomio mónico é aquel que se pode escribir como x n + c n − 1 x n − 1 + ⋯ + c 2 x 2 + c 1 x + c 0, {\displaystyle x^{n}+c_{n-1}x^{n-1}+\cdots +c_{2}x^{2}+c_{1}x+c_{0}, } con n ≥ 0. {\displaystyle n\geq 0. } Usos
Os polinomios mónicos son moi utilizados en álxebra e teoría de números, xa que producen moitas simplificacións e evitan divisións e denominadores. Por exemplo:
Todo polinomio está asociado a un único polinomio mónico. En particular, a propiedade de factorización única dos polinomios pódese afirmar como: Todo polinomio pode factorizarse de forma única como o produto do seu coeficiente principal e un produto de polinomios irredutíbeis mónicos.
A división euclidiana dun polinomio por un polinomio mónico non introduce divisións de coeficientes. Polo tanto, defínese para polinomios con coeficientes nun anel conmutativo. Propiedades
Un produto de polinomios mónicos é mónico. Un produto de polinomios é mónico se e só se o produto dos coeficientes principais dos factores é igual 1.
Isto implica que, os polinomios mónicos nun anel polinómico univariado sobre un anel conmutativo forman un monoide baixo a multiplicación polinómica. Ecuacións polinómicas
Sexa P ( x ) {\displaystyle P(x)} ser unha ecuación polinómica, onde P é un polinomio univariado de grao n. Se se dividen todos os coeficientes de P polo seu coeficiente principal c n, {\displaystyle c_{n}, } obtense unha nova ecuación polinómica que ten as mesmas solucións e consiste en equiparar a cero un polinomio mónico.
Por exemplo, a ecuación 2 x 2 + 3 x + 1
0 {\displaystyle 2x^{2}+3x+1
0} é equivalente á ecuación mónica x 2 + 32 x + 12
0. {\displaystyle x^{2}+{\frac {3}{2}}x+{\frac {1}{2}}
0. }
Polinucleótido

Un polinucleótido é unha molécula longa composta por nucleótidos unidos covalentemente formando unha cadea. É un biopolímero cuxos monómeros son nucleótidos. As cadeas de nucleótidos máis curtas denomínanse oligonucleótidos. O límite entre oligonucleótido e polinucleótido é un tanto arbitrario e varía segundo as fontes; para algunhas é 13 nucleótidos, para outras unhas decenas. Os polinucleótidos máis importantes son os ácidos nucleicos ADN e ARN, que serven para almacenar e expresar a información xenética dos seres vivos. Na secuencia de nucleótidos do polinucleótido está almacenada a información xenética. Os polinucleótidos poden ser monocatenarios ou bicatenarios.
Nalgúns experimentos utilízanse polinucleótidos, como na reacción en cadea da polimerase (PCR) ou na secuenciación do ADN. Na PCR fabrícanse artificialmente pequenos polinucleótidos ou oligonucleótidos, que funcionan como cebadores a partir dos cales unha ADN polimerase estende a cadea. Para secuenciar o ADN, este fragméntase en moitos polinucleótidos máis pequenos, que se secuencian, e despois ensámblanse as secuencias obtidas.
Poliptoto

O poliptoto é un recurso estilístico do compoñente morfosintáctico que actúa por concorrencia. Consiste en empregar palabras da mesma raíz potenciando o seu valor semántico. Exemplos
Curros Enríquez:
Era unha pedriña pedra
era unha pedra pedriña
"Campanas de Bastavales" (Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro)
E das entrañas me doio
Dóiome de dor ferida
Polisemia

Os campos semánticos organízanse mediante diversos tipos de relacións entre os significados dos lexemas (ou unidades lingüísticas): relacións de incompatibilidade (véxase antonimia).
relacións de inclusión.
e relacións entre significantes e significados (sinonimia, homonimia e polisemia).
Como a homonimia, a polisemia está ligada á evolución histórica das linguas e implica a atribución de varios significados a un só significante.
A polisemia supón que un único significante adquiriu, ó longo de varias etapas evolutivas da lingua, distintas significacións que, dalgún xeito, están emparentadas: Desmontar significa por unha banda 'facer que alguén baixe dunha cabalaría ou, por extensión, do sitio en que está montado'; pero tamén significa 'botar abaixo, desacreditar, demostra-la falsidade dunha teoría, hipótese, argumentación'.
En contraposición coa homografía, a polisemia prodúcese pola evolución semántica diverxente dunha mesma forma etimolóxica, mentres que a homografía xorde coa evolución formal converxente de dous ou máis étimos distintos. Así, mentres os dous significados ou acepcións de desmontar proceden dunha mesma orixe latina, no caso de cantaba existen dous étimos diferentes: cantabam para a primeira persoa e cantabat para a terceira, que evolucionaron e converxeron nunha forma coincidente.
Polistes

Polistes é un xénero de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, familia dos véspidos e subfamilia dos polistinos, que e o tipo da subfamilia e da súa única tribo, a dos Polistini.
A súa especie tipo é Polistes gallicus Linnaeus, 1767. Características
Polistes é o xénero que conta con máis especies da familia dos véspidos, máis de 300. Cando voan distínguense doutras avespas polas súas longas patas que penduran cara a abaixo.
Son todas depredadoras, cazando a outros insectos para alimentar ás larvas, e consomen grandes cantidades de eirugas, polo que se consideran beneficiosas. Tamén visitan flores para obteren o néctar que lles subministra enerxía para o voo, e así realizan a polinización dalgunhas plantas.
Constrúen niños de papel ou cartón con celas hexagonais. Xeralmente non son agresivas, pero so poden selo cando defenden o seu niño. Forman colonias xeralmente compostas por femias fundadoras, raíñas, das que pode haber máis de unha e que adoitan seren irmás, e de obreiras (Ver Eusocialidade). Non hai gran diferenza morfolóxica entre ambas, pero si fisiolóxicas e de comportamento. Ao final do verán nacen machos e femias fértiles, que se aparean. Despois, as fundadoras, as obreiras e os machos morren; as únicas que sobreviven son as femias fecundadas da nova xeración que hibernan. Na primavera seguinte inician unha nova colonia. Distribución
As especies deste xénero distribúense por todo o mundo. A avespa europea Polistes dominula foi accidentalmente introducida nos Estados Unidos en 1981 e na actualidade segue invadindo novos territorios. Ás veces causan unha diminución das poboacións de especies nativas. A chamada avespa cuco, Polistes sulcifer, é un parasitoide obrigado de Polistes dominula.
Polistes versicolor está moi difundida en Suramérica. Distínguese polas súas bandas amarelas no tórax e o abdome. É especialmente abundante no sueste do Brasil. Taxonomía
Descrición
Tribo
A tribo foi descrita en 1836 polo naturalista e zoólogo francés especializado en entomoloxía (especielmente en himenópteros) Amédée Louis Michel Lepeletier. Xénero
O xénero foi descrito en 1802 polo zoólogo francés, especializado en artrópodos, Pierre André Latreille.
Etimoloxía
O nome científico Polistes deriva do grego antigo πολιστής polistḗs, "fundador dunha cidade", de πολίζειν polízein, "construír a cidade", de πόλις pólis, "cidade".
Polistes gallicus

Polistes gallicus é unha especie de insecto himenóptero da suborde dos apócritos, familia dos véspidos, subfamilia dos polistinos e tribo dos Polistini, unha das numerosas comprendidas no xénero Polistes. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1761 por Linneo, baixo o nome de Vespa gallica.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Polistes.
O epíteto específico, gallica, alude a que esta especie é frecuente en Francia.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Subespecies
Recoñécense as seguints subespecies: Polistes gallicus subsp. bucharensis (Erichs. )
Polistes gallicus subsp. gallicus (Linnaeus, 1767)
Notas taxonómicas
Polistes gallicus parécese un pouco a Polistes dominula, coa que adoita confundirse, e moitas referencias anteriores a 1985 de Polistes gallicus refírense en realidade a esta especie​. Un antigo sinónimo, Polistes foederatus Kohl, 1898, foi removido da sinonimia con P. gallicus en 2017 e considérase outra especie válida. Distribución
Polistes gallicus é unha especie moi común en Europa e o norte de África. Encóntrase en case toda Europa, excluíndo Inglaterra, Dinamarca e Escandinavia, sendo común en Francia, España, Italia, o sur de Suíza, Croacia e Corfú e no noroeste de África. Bioloxía
Esta avespa e omnívora e aliméntase de néctar e froitos maduros, de insectos, caracois e cadáveres de animais máis grandes. Alimenta a súa cría despois de visitar numerosas flores, recolectando néctar ademais de alimentalas. Debido ás súas dimensións, sospéitase que esta especie transfire o pole aos estigmas do seu corpo, principalmente os sen pelo, do que resulta que poucos ou ningún gran de pole quedan no corpo despois de alimentarse.
Vive en pequenas colonias construíndo niños en edificios cun material similar ao papel feito de fibras vexetais mastigadas e mesturadas con saliva. Esta mestura estrutural protexe fisicamente o niño dos elementos duros e da intemperie.
Polistes versicolor

Polistes versicolor é unha especie de insecto himenóptero da suborde dos apócritos, familia dos véspidos, subfamilia dos polistinos e tribo dos Polistini, unha das numerosas comprendidas no xénero Polistes. Taxonomía
Descrición
A especie foi descita en 1791 polo naturalista e entomólogo francés Guillaume-Antoine Olivier, co nome de Vespa versicolor.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Polistes.
O epíteto específico, versicolor, Olivier tomouno do adxectivo do latín clásico vesicolor, -ōris, "de varias cores", en alusión á coloración deste animal.
Sinónimos
Ademais e polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos: Polistes opalinus Saussure, 1853
Polistes vulgaris Bequard, 1934
Vespa myops Fabricius, 1798
Vespa versicolor Olivier, 1792 (protónimo)
Subespecies
Dentro desta especie recoñécense as tres subespecies seguintes: Polistes versicolor flavoguttatus Bequaert, 1934
Polistes versicolor kaieteurensis Bequaert, 1934
Polistes versicolor versicolor (Olivier, 1792) Distribución
Polistes versicolor é a especie de avespa suramericana máis amplamente distribuída, sendo particularmente común nos estados brasileiros do sueste. Polistes versicolor flavoguttatus encóntrase en Ecuador, o Perú e Bolivia.
Polistes versicolor kaieteurensis habita en Guïana e o Brasil (Roraima).
Polistes versicolor versicolor esténdese desde Costa Rica até o Brasil. Bioloxía
Polistes versicolor é unha avespa eusocial. O seu niño, feito de fibras vexetais mastigadas, é normalmente dun único favo descuberto unido ao substrato por un só pecíolo. Esta avespa atópase frecuentemente en zonas urbanas. Os novos niños e colonias adoitan seren fundados por unha asociación de femias, ás veces en edificios humanos. O ciclo da colonia de P. versicolor oscila entre os 3 e os 10 meses, aínda que non parece haber ningunha relación entre o desenvolvemento da colonia e a estación do ano. Aínda que estas avespas teñen claros ciclos anuais de colonia, moitas raíñas novas teñen a oportunidade de hibernar. As xerarquías de dominio dentro destas agregacións caracterízanse pola agresión física das femias dominantes cara ás femias asociadas, que tenden a ser irmás. Os movementos tamén se usan a miúdo como forma de comunicación dentro da colonia. P. versicolor é xeralmente depredadora, e captura unha ampla gama de insectos, aínda que a miúdo tamén se alimenta de pole e néctar. Polo tanto, P. versicolor pode ser útil como polinizadora ou como controladora efectiva de pragas.
Polistinos

A dos polistinos (Polistinae) é unha subfamilia de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, unha das integradas na familia dos véspidos. Taxonomía
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1836 polo entomólogo francés, especialista en himenópteros, Amédée Louis Michel Lepeletier.
Etimoloxía
O nome científico Polistinae está formado polos elementos Polist e -inae. O primeiro é a raíz do nome do seu xénero tipo, Polistes (que deriva do grego antigo πολιστής polistḗs, "fundador dunha cidade", de πολίζειν polízein, "construír a cidade"), de πόλις pólis, "cidade"), e o segundo é o sufixo do latín científico -inae, propio dos nomes das subfamilias de animais.
Clasificación
A subfamilia comprende as seguintes tribos: Polistini
Mischocyttarini
Ropalidiini
Epiponini Características
Os polistinos son avespas eusocias, é dicir, que viven en colonias.
O seu abdome é moi estreito na base, e as antenas des machos están curvadas na punta. As raíñas (femias reprodutoras) son de aspecto similar ao das obreiras (femias estériles), aínda que ás veces son algo máis grandes ou teñen diferente cor. Nalgunhas especies hai máis de unha raíña, pero existe a tendencia a que unha soa teña supremacía. Os niños da maioría das especies son de papel, pero nunhas poucas excepcións son de barro (por exemplo, en Polybia emaciata). Os dalgunhas especies son abertos, outros son similares aos niños dos vespinos, cubertos de numerosas capas de papel. Moitos polistinos, como Polistes fuscatus, Polistes annularis e Polistes exclamans, fan os seus niños con papel. Polistes annularis suspende os seus niños de papel de saíntes de penedos a través dun pedicelo, cuxos ácidos graxos libres inducen a resposta necrofórica nas formigas e fan que eviten o pedicelo en lugar de depredar aos habitantes do niño. As obreiras de Polistes metricus despegan dos seus niños coma se xa souberan a duración da súa viaxe. En voos curtos, saen do niño voando horizontalmente, mentres que en voos longos saen do niño voando cara a grandes altitudes antes de seguir a súa dirección. As celas dos favos son de forma hexagonal, semellantes á estrutura dun niño de abellas. Algunhas especies neotropicais da tribo dos epiponinos, dos xéneros Polybia e Brachygastra, producen mel, sendo dos poucos insectos que non sexan as abellas que a producen. Distribución xeográfica
A subfamilia comprende unhas 1100 especies, principalmente tropicais e subtropicalis. En Europa só viven nove, todas elas do xénero Polistes.
Polisíndeto

Un polisíndeto é un recurso estilístico do compoñente morfosintáctico que actúa por concorrencia. Consiste en repetir conxuncións, moi frecuente na lírica popular. O seu antónimo é o asíndeto. Exemplos
En Otero Pedrayo (Os señores da terra, ed. Galaxia): Polo xeral os nexos encóntranse a diferente nivel sintáctico: .. .na horta e no pomar e corrían en mainas baixadas de nabeiras, bacelos, lameiros e montós de arboredos (páxina 11). .. bandas de roseiras e dinteis retortos, e a muralla ameada do patio, na que se abría o portal, e cara o nacente. .. (páxina 4)
O pazo da Seara era sonado no Ribeiro de Avia e do Miño, nos Chaos e na capital, pola súa fartura e comodidade (páxina 18).
"Pra a Habana" (Follas Novas, de Rosalía de Castro)
Tes, en cambio, orfos e orfas
e campos de soledad
e nais que non teñen fillos
e fillos que non ten pais,
E tes corazóns que sufren [. .. ]
Obsérvese que hai anáfora e homeoptoto en orfos e orfas
Politburó

Politburó é un acrónimo que designa Political Bureau. O termo deriva do ruso politicheskoe byuro, contraído para politbyuro, ou do alemán Politbüro. Trátase do máximo órgano executivo de numerosos partidos comunistas.
Nos estados stalinistas, o Politburó era o máximo órgano de poder, e era elixido polo Comité Central, que á súa vez era elixido polo supremo órgano de decisión, o Congreso.
Politikon

Politikon (termo grego: πολιτικον) é a denominación xenérica que se lle atribúe a unha serie de moedas bizantinas de billón emitidas a mediados do século XIV, que teñen en común o feito de exhibir como única inscrición a palabra grega: +ΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ("da cidade, cívico"). Caracterización
A iconografía que caracteriza numerosos exemplares, coa lenda disposta en torno a unha gran cruz ou o busto da Virxe María, segue máis os modelos europeos occidentais que os tradicionais das cuñaxes bizantinas, e a maioría deles non identifican o emperador baixo o quen foron emitidos. No entanto, estas pezas adáptanse ao tipo xeral da moeda tornesa (a partir do diñeiro cuñado en Tours), cun peso de entre 0, 6 e 0, 8 Gramos, un diámetro de 17 milímetros e un contido de prata de entre 200 e 250 milésimas.
A forma do politikon foi inicialmente cóncava ("scyphate"), coma moitas outras moedas bizantinas, mais as emisións posteriores fixéronse xa sobre discos planos. Aparentemente supoñen a continuación das emisións de torneses bizantinos (coñecidos na área de influencia grega como tournesion) do emperador Andrónico II Paleólogo (1282-1328), cos que compartiría a taxa de 96 unidades por cada hyperpyron de ouro. Así e todo, hai algunhas excepcións: o Gabinete de Medallas de París exhibe un exemplar de politikon que pesa 1, 4 gramos e ten un contido de prata de 785 milésimas, moi superior ao habitual dos torneses, aínda que por baixo do da principal moeda bizantina de prata, o basilikon.
A explicación da expresión +ΠΟΛΙΤΙΚΟΝ como única inscrición destas moedas foi motivo de debate desde hai tempo. Semella que a lenda pode indicar que estas moedas foron emitidas para pagar algunha necesidade pública específica (como o caso das moedas francesas da mesma época coa inscrición BVRGENSIS), aínda que algúns dos primeiros estudosos, comezando polo numismático francés Gustave Schlumberger, defendían que se terían usado como vales para a compra de pan. Morrisson apunta a posibilidade de que a lenda faga mención á vocación de uso corrente ou popular do politikon (de aí o seu nome), en oposición ao basilikon (βασιλικόν: "moeda do emperador"). Datación
De xeito extraordinario, algunhas destas pezas amosan o nome de Andrónico III Paleólogo (1328-1341), polo que poden ser datadas con seguridade na década de 1330, entanto que os exemplares anónimos corresponderían á década de 1340 (marcada por unha guerra civil moi destrutiva), e as derradeiras series, emitidas a nome de Xoán V Paleólogo (1341-1376 e 1379-1391), datarían da década de 1350, momento a partir do cal a existencia do politikon foi moi descontinua. Procedencia
Canto ao seu lugar de cuñaxe, a atribución aos obradoiros monetarios de Constantinopla dáse hoxe por segura, aínda que, por mor da súa aparencia occidental, houbo quen suxeriu a procedencia dalgunha ceca instalada na área dos estados francos (Francofracia) do sur de Grecia.
Politípico

En botánica e en zooloxía o termo politípico, ou taxon politípico refírese a un grupo taxonómico con varios subgrupos no nivel subseguinte taxonómico máis baixo. Refírese a ter varias ou moitas formas, incluíndo subespecies e variedades.
O seu antónimo é monotípico ou taxon monotípico. Exemplo
Numerosos autores consideran hoxe ao gato montés como unha especie politípica, que engloba varias subespecies: Felis silvestris silvestris, Felis silvestris cafra, Felis silvestris ornata, Felis silvestris bieti, Felis silvestris lybica e o gato doméstico (Felis silvestris catus). Etimoloxía
O termo está formado polos elmentos poli-, e -tipo, derivados repectivamente do grego antigo πολυ- ou πολύ-, de πολύς polýs, "moito", "numeroso", e o substativo τύπος týpos, "forma".
Poliña raiada

A poliña raiada (Aenigmatolimnas marginalis ou Amaurornis marginalis) é unha especie de ave da familia Rallidae. Taxonomía
Para a IOC clasificase no xénero monotípico Aenigmatolimnas. Outras organizacións ornitolóxicas como BirdLife International clasifícana no xénero Amaurornis, con cinco especies, do cal se discute o seu monofiletismo. Antes estaba incluída en Porzana ou no defunto xénero Poliolimnas. As súas relacións precisas son aínda enigmáticas. Distribución
Atópase en Camerún, Comores, República do Congo, República Democrática do Congo, Costa do Marfil, Gabón, Ghana, Kenya, Malaui, Namibia, Nixeria, Ruanda, Seychelles, Suráfrica, Tanzania, Uganda, Zambia e Zimbabwe.
Individuos vagantes foron rexistrados en Kuwait, Italia, Alxeria, Marrocos e Libia.
Polje

Polje ou polié (do eslovaco polje, pl. polja) é unha chaira do carso, de dimensións considerábeis e vertentes cun declive pronunciado ou abruptas, cun fondo xeralmente plano e cuberto de terra roxa e aluvións. A cunca de recepción ten un drenaxe endorreico e centrípeto. Poden permanecer secos, ser atravesados por un curso de auga ou estaren inundados de forma permanente ou temporal. A medida que o nivel freático aumenta, poden ser alimentados por exsurxencias ou por pónores, que poden funcionar como pías cando baixa de novo. Ás veces teñen zunidos, que son unha forma rochosa abrupta, illada e dispersa dentro dos poljes.
Son comúns en terreos kártsticos (cársicos) en Europa central, ou do Sur, por exemplo no Peloponeso, e menos comúns na Península Ibérica, aínda que existen exemplos.
Polliat

Polliat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pollieu

Pollieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pollock Halls

As Pollock Halls of Residence ou simplemente Pollock Halls cun complexo residencial da Universidade de Edimburgo, situado ao sueste do centro da cidade de Edimburgo (Escocia), nas proximidades do parque de Holyrood e do Asento de Arturo, unha característica montaña desa área da cidade. Localización
A residencia universitaria está situada ao sueste da cidade, a aproximadamente dous km do centro, ao lado da principal piscina da cidade, ao pé da estrada de Dalkeith (Dalkeith Road), que leva cara a Newcastle. Nas inmediacións da residencia atópase o parque de Holyrood, o pulmón máis importante da cidade, e dentro del o Asento de Arturo, o monte máis importante de Edimburgo e unha das principais atractivos turísticos e de lecer da capital escocesa. Historia
O recinto incorpora dous grandes pazos do século XIX, o edificio de St. Leonard e o Salisbury Green. O primeiro, que foi hospital da Cruz Vermella durante a primeira guerra mundial, escola feminina a partir de 1925, e instalacións de uso militar na segunda guerra mundial, ten agora usos administrativos. O segundo, iniciado en 1780, foi practicamente reconstruído durante o XIX e na actualidade funciona como hotel
Todo o conxunto era propiedade de Donald Pollock, reitor da universidade, que llo regalou á institución ao remate do conflito armado e esta construíu a súa principal residencia, que leva o nome do doador.
A partir dos anos sesenta comézase a construción e urbanización de todo o amplo territorio, que non se interrompeu ata os nosos días. Na actualidade as Pollock Halls teñen doce edificios, destinados a maior parte deles a hospedaxe de 1. 900 universitarios, e que levan o nome de distintos reitores e homes de prol da universidade.
En 1970 a Pollock Hall acolleu os deportistas participantes nos Xogos da Commonwealth que se celebraron en Edimburgo. En 2008, a residencia volveu ser a sede dos mundiais de cross. Pegada cultural
Crese que a escola feminina de St. Trinnean's, que funcionou nas Pollock Halls entre 1925 e 1939, foi o modelo de colexio para rapazas que usou Ronald Searle nas súas novelas.
Polo (indumentaria)

Un polo é unha peza de vestir de punto, para o tronco, que chega até a cintura, e ten a mesma forma que unha camisa de manga curta.
Tipicamente ten unha abertura dianteira con dous ou tres botóns para axustar no colo, que ás veces se substitúen por unha cremalleira; pode ter tamén un pequeno bolso.
É unha peza tanto do vestiario masculino como do feminino. Na moda actual, para os homes, este tipo de peza está considerada como máis informal que unha camisa, pero máis de vestir que unha camiseta. Etimoloxía
O nome polo vén de que é a peza usada polos xogadores deste deporte. O nome vén do inglés, que á súa vez o tomou do tibetano pholo, que significa pelota. Historia
O polo foi inventado polo tenista francés René Lacoste (1904–1996), alcumado O Crocodilo, como camisa para xogar a aquel deporte. Á súa retirada das competicións, en 1933, fundou, con André Gillier, a empresa de roupa La Chemise Lacoste (hoxe Lacoste). André Gillier foi realmente o inventor do polo e do tecido de punto que lle deu a fama a esta marca.
Moi de moda nos anos 1990, séguese usando como camisa deportiva.
Polo (vestimenta)

O polo ou polos (do grego antigo πόλος, pólos, en plural poloi) é un gorro ou coroa cilíndrica que usaban as deusas mitolóxicas do Antigo Oriente Próximo e Anatolia, e adoptado polos antigos gregos para representaren ás deusas nai Rea, Cibeles e Hera.
A palabra tamén significaba, entre outras cousas, "eixe da esfera celestial", e "polo deste eixe". , e deste termo é de onde derivan os polos celestes e, en cosecuencia, os xeográficos, os eléctricos e os magnéticos.
A miúdo estaba aberta pola parte superior cos cabelos caendo sobre os lados; outras, como un bonete alto e torreado, como unha coroa mural ou, simplemente, podía ter a forma dun anel alto.
Durante a época clásica, as mulleres mortais non parece que levaran polos (poloi), pero son comúns en estatuas de terracota de mulleres da época micénica, polo que a súa representación en estatuas de deusas pode ser visto como un arcaísmo deliberado.
Algúns polos parece que estaban feitos con tecido, aínda que o material usado non está claro. Non se encontrou ningún en escavacións arqueolóxicas, o que suxire que non estaban feitos de metal.
Polo magnético

Un polo magnético é un punto onde converxen as liñas dun campo magnético.
Fálase de polo norte (magnético) e polo sur (magnético) por analoxía cos polos xeográficos.
Un polo magnético, contrariamente a un polo eléctrico, non de pode separar do seu homólogo. Esta particularidde é unha consecuencia dunha ecuación de Maxwell ( d i v B →
0 {\displaystyle \scriptstyle {\rm {div}}\; {\vec {B}}
0} ), é dicir, que o campo magnétiico é de fluxo conservativo.
Falamos de dipolo magnético para designar un polo magnético e o seu homólogo inseparábel.
Son de grande interese os polos magnéticos terrestres.