proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Vector de onda

O vector de onda é un vector que apunta na dirección de propagación da onda en cuestión e cunha magnitude que é o número de onda. A súa expresión matemática é: k
k u
2 π λ u {\displaystyle \mathbf {k}
k\mathbf {u}
{\frac {2\pi }{\lambda }}\mathbf {u} } onde u {\displaystyle \mathbf {u} } é a dirección da propagación da onda.
Deste modo, para unha onda xenérica teremos que: Φ ( r, t )
Φ ( k ⋅ r − ω t )
Φ ( k x x + k y y + k z z − ω t ) {\displaystyle \Phi (\mathbf {r}, t)
\Phi (\mathbf {k} \cdot \mathbf {r} -\omega t)
\Phi (k_{x}x+k_{y}y+k_{z}z-\omega t)} Aplicacións
Transversalidade das ondas electromagnéticas planas
O formalismo mediante o vector de onda permite ver rapidamente que as ondas electromagnéticas planas son transversais, é dicir, a oscilación do campo eléctrico e magnético é perpendicular á dirección de propagación da onda e perpendiculares entre si.
Para demostrar isto consideramos unha onda electromagnética plana da forma: E ( r, t )
E 0 e i ( k ⋅ r − ω t ), B ( r, t )
B 0 e i ( k ⋅ r − ω t ) {\displaystyle \mathbf {E} (\mathbf {r}, t)
\mathbf {E_{0}} e^{i(\mathbf {k} \cdot \mathbf {r} -\omega t)}, \qquad \mathbf {B} (\mathbf {r}, t)
\mathbf {B_{0}} e^{i(\mathbf {k} \cdot \mathbf {r} -\omega t)}} Supoñendo unha rexión do espazo sen densidade de carga ρ
0 {\displaystyle \scriptstyle \rho
0}, a lei de Gauss para a diverxencia do campo eléctrico lévanos a que: ∇ ⋅ E
i k ⋅ E 0
ρ ϵ 0
0 {\displaystyle {\boldsymbol {\nabla }}\cdot \mathbf {E}
i\mathbf {k} \cdot \mathbf {E_{0}}
{\frac {\rho }{\epsilon _{0}}}
0} De onde obtemos a perpendicularidade entre o campo eléctrico e a dirección de propagación: (*) u ^ ⋅ E 0
0 ⇒ u ^ ⋅ E
0 ⇒ E ⊥ u ^ {\displaystyle \mathbf {\hat {u}} \cdot \mathbf {E_{0}}
0\Rightarrow \mathbf {\hat {u}} \cdot \mathbf {E}
0\qquad \Rightarrow \qquad \mathbf {E} \ \bot \ \mathbf {\hat {u}} } Usando agora a lei de Faraday para o rotacional do campo eléctrico temos: (**) ∇ × E
i k × E
− ∂ B ∂ t
i ω B {\displaystyle {\boldsymbol {\nabla }}\times \mathbf {E}
i\mathbf {k} \times \mathbf {E}
-{\frac {\partial \mathbf {B} }{\partial t}}
i\omega \mathbf {B} } De (**), polas propiedades do produto vectorial, dedúcese: u ^ ⊥ B {\displaystyle \mathbf {\hat {u}} \ \bot \ \mathbf {B} } Polo tanto das expresións (*) e (**) pode concluírse que o campo eléctrico é perpendicular ao vector de onda, e polo tanto á dirección de propagación, e que o campo magnético é perpendicular tanto á dirección de propagación como ao campo eléctrico, formando os vectores { k, E, B } {\displaystyle \scriptstyle \{\mathbf {k}, \mathbf {E}, \mathbf {B} \}} un triedro que en cada punto do espazo constitúe unha base vectorial.
Vector lanzadeira

Un vector lanzadeira (shuttle vector) é un vector (usualmente un plásmido) construído para que se poida propagar en dúas especies hóspede diferentes. Por tanto, o ADN inserido nun vector lanzadeira pode ser comprobado ou manipulado en dous tipos celulares diferentes. A principal vantaxe destes vectores é que poden ser manipulados en Escherichia coli, e despois usados nun sistema no que é máis difícil ou máis lento de usar (por exemplo, lévedos).
Os vectores lanzadeira inclúen plásmidos que poden propagarse en eucariotas e procariotas (por exemplo, tanto en Saccharomyces cerevisiae coma en Escherichia coli) ou en diferentes especies de bacterias (por exemplo, tanto en E. coli coma en Rhodococcus erythropolis). Tamén hai vectores lanzadeira que son adenovirus, que poden propagarse en E. coli e mamíferos.
Os vectores lanzadeira son utilizados frecuentemente para facer rapidamente múltiples copias do xene en E. coli (amplificación). Poden tamén utilizarse en experimentos in vitro e modificacións (por exemplo, mutaxénese, PCR).
Un dos tipos máis comúns de vectores lanzadeira é o vector lanzadeira de lévedo. . Case todos os vectores usados correntemente de S. cerevisiae son vectores lanzadeira. Os vectores lanzadeira de lévedos teñen compoñentes que permiten a replicación e selección tanto en células de E. coli coma en células de lévedos. O compoñente de E. coli dun vector lanzadeira de lévedo inclúe unha orixe de replicación e un marcador seleccionable, por exemplo, a resistencia a antibióticos, a beta lactamase ou a beta galactosidase. O compoñente lévedo dun vector lanzadeira de lévedo inclúe unha secuencia que se replica autonomamente (ARS), un centrómero de lévedo (CEN), e un marcador seleccionable de lévedo (por exemplo, URA3, un xene que codifica un encima para a síntese de uracilo.
Vectorscopio

Un vectorscopio é un instrumento de medida utilizado en televisión para ver e medir o compoñente de cor do sinal de vídeo. É realmente un osciloscopio especializado na representación da parte de crominancia do sinal de vídeo. A crominancia, ou sinal de cor, é a parte do sinal de vídeo no que se codifica a información de cor. Esta información ten dous parámetros, un é a cantidade de cor, ou saturación, e o outro é o tipo de cor, ou tinguidura (hue en inglés). Tanto no sistema PAL ou NTSC estes dous parámetros codifícanse sobre un mesmo sinal mediante unha modulación en cuadratura. Este sinal recibe o nome de portadora de cor e modúlase en amplitude coa información da saturación e en fase coa información da tinguidura. O resultado é un vector que ten por módulo a saturación e por argumento a tinguidura (é dicir o tipo de cor, vermello, amarelo. .. ) Para a súa representación utilízase o vectorscopio, que vén sendo un osciloscopio traballando en representación X - Y (é dicir, sen base de tempos) ao que se lle aplica na súa canle vertical e na horizontal os sinais de diferenza de cor. O resultado é unha serie de vectores que teñen como orixe o centro da pantalla e onde o seu módulo coincide coa saturación e o argumento coa tinguidura do sinal aplicado.
A carátula deste instrumento vén marcada normalmente cunhas liñas para a localización dos vectores correspondentes ao sinal de barras de cor. Estas liñas son de dous tamaños diferentes correspondendo, o máis pequeno, a unha tolerancia do 5% e o maior a unha do 10%. Tamén está representado o sincronismo de cor para os dous estándares de barras máis comúns, do 75% e do 100%. O vectorscopio adoita posuír canais de entrada e unha serie de funcións para a sincronización da croma, ben consigo mesma ou cun sinal de referencia.
É normal que o instrumento inclúa unha serie de funcións e características que serven para realizar unha serie de medidas estándares sobre o sinal de vídeo como a ganancia diferencial e a fase diferencial.
É corrente encontrar este instrumento en combinación co monitor forma de onda.
Un exemplo de software de vectorscopio é o VectorManía, un vectorscopio dixital para Windows.
Veda (prohibición)

A veda é a prohibición de cazar ou pescar certas especies de animais terrestres ou acuáticos nun sitio ou nunha época determinados. Por extensión denomínase tamén veda ao período de tempo que dura a prohibición de cazar ou de pescar. Características
A súa finalidade é a de permitir que ocorra o ciclo de reprodución da especie e a recuperación das súas poboacións.
Realizada cada ano, e normalmente no mesmo período, as vedas demostraron seren efectivas para a recuperación dos recursos. Ademais, o seu establecemento por parte das autoridades e o seu acatamento por parte de cazadores, pescadores, comerciantes e consumidores, produce múltiples beneficios para cada un deles, así como para os ecosistemas e a conservación do recurso.
Os períodos de veda de poden variar coa especie a protexer, a temporalidade de prohibición e as rexións onde se establece.
Vedanta

O Vedanta (Devanagari: वेदान्त, Vedānta) é unha das seis grandes correntes filosóficas indias. A palabra era utilizada en orixe nesta tradición para referirse as ensinanzas que trataban co grupo de Vedas coñecidos como Upanishads.
O nome significa literalmente "O Remate dos Vedas", pois pretende ser compendio e esencia da ensinanza destes. Tamén se utiliza Vedanta para referírse a aquela persoa que acadou un coñecemento profundo dos catro Vedas.
Ao redor do século VIII a palabra comezou a referirse máis especificamente a aquelas filosofías de liberación que apuntaban á realidade última (Brahman).
Adi Shankara, tamén chamado Shankaracharya, foi o primeiro filósofo que consolidou a doutrina Advaita Vedanta e, por extensión, do Vedanta en xeral. Hoxe en día segue a ser unha das principais referencias desta corrente.
O Vedanta non se cinge ou restrinxe a unhas determinadas escrituras nin ten unha fonte de referencia exclusiva. Vedanta e Mimamsa
Dende o xiro que se produciu (século VIII), no Avaita cara a unha visión máis en liña coas coñecidas como "filosofías de liberación", esta tamén é coñecida como Uttarā Mīmāṃsā: "A Última Indagación", ou a "Indagación Superior" e equipárase, en ocasións coa Pūrva Mimamsa, ou "Indagación Antiga". A Pūrva Mimamsa, habitualmente coñecida simplemente como Mimamsa, trata coa parte dos mantras védicos que se ocupa dunha parte máis ritual, mentres que o Vedanta trata de dar explicación ás ensinanzas esotéricas dos Āraṇyakas, e das Upanishads. Subescolas do Vedanta
Advaita Vedanta
Dvaita Vedanta
Dvaitādvaita
Vishishtadvaita
Sri Lakshmi Visishtadvaita
Shuddhādvaita
Vega (foguete)

Vega é un foguete espacial lanzador lixeiro europeo, usado por primeira vez en febreiro de 2012. Ten un só corpo, de 3 m de diámetro e 30 m de altura. Dispón de tres etapas de combustible sólido e un módulo superior de combustible líquido para o control de altura e órbita e liberación de satélites. En 2020 foi usado cun novo sistema de distribución satelital, SSMS.
A evolución que prevé a ESA é o foguete Vega-C, unha versión máis potente de Vega, programando un primeiro voo en 2020. Vega-C terá 700 kg máis de capacidade e un volume meirande dentro dunha cofia (a parte superior de carga) máis larga, e un custe semellante ó de Vega, con máis satélites por lanzamento compartido, con rebaixa do custe por quilogramo.
No 2021 prevese que os Vega-C monten motores P120C de combustible sólido, os mesmos que os Ariane 6.
O 16 de novembro de 2020 foi lanzado a misión Vega VV17, co satélite español SEOSAT-Ingenio, fallando o lanzamento. Historial de lanzamentos
Vega-C

Vega-C é un foguete espacial europeo derivado do Vega e cunha maior capacidade de carga. Foi lanzado por primeira vez en xullo de 2022. Ten un só corpo, de 3, 3 m de diámetro e 35 m de altura. Dispón de tres etapas de propelente sólido e un módulo superior de combustible líquido para o control de altura e órbita e liberación de satélites. É capaz de poñer ata 3, 3 toneladas en órbita, sexa cun único satélite ou cunha variedade de cargas. Os países que participan na construción e operación do foguete son Austria, Bélxica, República Checa, Francia, Alemaña, Irlanda, Italia, Países Baixos, Noruega, Romanía, España, Suecia e Suíza. Os Vega-C lánzandse desde o Centro Espacial de Kourou. . Historial de lanzamentos
Vehículo anfibio

Un vehículo anfibio (ou, simplemente, anfibio), é un vehículo que pode operar tanto en terra como na auga (mares, lagos, ríos) feito polo que recibe o cualificativo (o nome) de anfibio.
A definición aplícase tanto a vehículos terrestres como marítimos, e de calquera envergadura, tanto con motor como sen el, incluíndo bicicletas, automóbiles, barcos, aeroescorregadores, hidroavións dotados de tren de aterraxe e capaces, por tanto, de aterrar nunha pista convencional.
Teñen especial relevancia os vehículos militares de asalto anfibio pola súa capacidade para transportar tropas de asalto de infantaría, xunto co seu material, e desembarcalas en terra sen a necesidade dun peirao ou porto practicábel.
Estritamente, os vehículos militares anfibios foron desenvolvidos e perfeccionados especialmente durante e a partir da segunda guerra mundial, e máis en concreto polas potencias belixerantes implicadas na Guerra do Pacífico (1941-1945), como o Xapón e os Estados Unidos.
Este foi un feito derivado da experiencia na Guerra anfibia da primeira guerra mundial, e da necesidade de perfeccionar esta arte. Tanto é así que as lanchas LCVP (da siglas en inglés de Landing Craft, Vehicle, Personnel) chegaron a seren consideradas como a arma máis importante da segunda guerra mundial pola súa capacidade de manter un continuo abastecemento e refresco de tropas.
Veil of Maya

Veil of Maya é un grupo estadounidense de metalcore band formado no ano 2004 en Chicago, Illinois, actualmente baixo o selo Sumerian Records. O grupo publicou seis álbums de estudio, mudando o estilo deathcore no seu quinto álbum Matriarch, estilo máis marcado nos seus traballos previos. Membros
Sam Applebaum - batería (2004-)
Marc Okubo - guitarra (2004-)
Danny Hauser - baixo (2010-)
Lukas Magyar - voz (2014-) Discografía
Álbums de estudio
All Things Set Aside (2006)
The Common Man's Collapse (2008)
[id] (2010)
Eclipse (2012)
Matriarch (2015)
False Idol (2017)
Veit Stoss

Veit Stoss (en polaco: Wit Stwosz) (nado entre 1445 e 1450 en Horb am Neckar e morto o 20 de setembro de 1533 en Nuremberg), foi un escultor alemán considerado como o máis importantes da súa época no territorio do sur de Alemaña e Cracovia, na Galitzia de Polonia.
En 1477 estabeleceu o seu taller en Cracovia, pero en 1496 retornou a Nuremberg. Con Adam Kraft e Peter Vischer, considéraselle o representante máis importante da última escultura gótica de Alemaña. Era un escultor rápido, de grande habilidade técnica, que na súa mocidade foi capaz de transmitir un naturalismo extremo. Talvez correspondese a riscos do seu propio carácter, pois os documentos do seu tempo descríbeno como un "cidadán inquieto, bulideiro". Os seus traballos posteriores, porén, mostran unha profundidade indubidábel de sentimentos. En canto á cuestión das súas obras, as últimas investigacións sinálano como o creador de gran parte das obras ata agora atribuídas ao célebre Peter Vischer.
Durante a súa etapa en Cracovia en 1477, no seu primeiro traballo, construíu un altar de madeira policromada magnífico na Basílica de Santa María. No centro, case de tamaño natural, a Virxe morre non brazos dun apóstolo. Outro altar na mesma igrexa describe seis escenas da vida de Santo Estanislau. As calidades excepcionais deste traballo, especialmente a animación do retrato e a eficacia compositiva, comportaron que unha comisión lle encargue a tumba do rei Casimiro IV Jagellón para a catedral de Wawel, tamén en Cracovia, que realiza en mármore vermello.
Por razóns descoñecidas Stoss retornou a Nuremberg, onde executou unha gran cantidade de obras, mais cómpre ter en conta que só algúns dos traballos que se lle atribúen son auténticos, pois en tempos pasados calquera peza importante no Sur de Alemaña imputábaselle ao taller de Stoss. Quizais a súa mellor obra sexa a "Salutación do Anxo" na Igrexa de San Lourenzo de Nuremberg (1518): o arcanxo, de figura finamente executada, e María, están envoltos por unha coroa enorme de rosas, entre as que figuran os sete gozos de María. Outras producións excelentes, pero menos célebres son: a táboa conmemorativa de Konrad Imhoff, agora no Museo nacional de München, e mais o Xesús Cristo cargando a Cruz e o Enterramento de Cristo na Igrexa de Nosa Señora de Nuremberg.
Outros traballos importantes son o altar da catedral de Bamberg, en Schwabach e máis esculturas en Nuremberg.
Vela (satélites)

Vela foi unha serie de satélites de recoñecemento dos Estados Unidos para a detección de explosións nucleares na superficie terrestre. Características
Os satélites Vela foran satélites deseñados para detectar explosións nucleares na superficie terrestre e verificar o tratado de prohibición de probas nucleares atmosféricas de 1963. Houbo dous tipos de satélites Vela: o básico, numerados do 1 ao 6, e os avanzados (Advanced Vela), do 7 ao 12. Lanzáronse entre 1963 e 1970 a bordo de foguetes Atlas Agena D e Titan 3C.
Os Vela básicos estaban construídos por TRW, estabilizábanse mediante xiro a 120 r. p. m. e tiñan forma de poliedro de 20 caras, coas caras recubertas de células solares para producir ata 90 W de potencia. Os satélites eran lanzados de dous en dous, conectados por unha estrutura tubular, e liberados unha vez en órbita. Como instrumentos para detectar explosións nucleares levaban cada un doce detectores de raios X externos e 18 detectores internos para neutróns e raios gamma. As unidades 5 e 6 levaban ademais detectores ópticos.
Os Vela avanzados eran moi similares aos básicos pero con mellor instrumentación. Incorporaban sensores para monitorizar tamén a actividade solar, as tormentas terrestres e as fontes de raios gamma celestes. Os seis Vela avanzados funcionaron durante máis de 10 anos, superando o seu deseño de vida de 18 meses. Os satélites tiñan forma de poliedro de 26 caras e estabilizábanse mediante xiro. As células solares da súa superficie proporcionaban ata 120 W de potencia. Cada satélite tiña unha masa de 63 kg.
Vela de relinga

A vela de relinga é un tipo de vela para embarcacións xeralmente de pequeno porte, caracterizada por ter un pano asimétrico de forma trapezoidal, e levar envergue só na beira superior. Esta tipoloxía é de tipo latino pola asimetría, e toma o nome da relinga, que é a beira do pano que se mantén teso, xeralmente reforzado con corda ou cadea. Características
A diferenza da tipoloxía da vela de coitelo, onde a relinga vai encaixada na guía do pau para afirmar a vela, a vela de relinga é afirmada por tensión. Vai envergada pola parte superior nunha verga mediante unha serie de envergues aliñados, izándose no mastro ou pau por medio das drizas. Vai amurada a proa no puño de relinga, quedando tesa a relinga (o bordo do pano entre o puño de relinga e a verga).
O vértice que queda libre, o puño de escota, é o que controla a orientación da vela respecto á dirección do vento mediante a escota, que é manexada pola tripulación.
Trátase dunha vela moi sinxela de controlar, o que permite que se manexe por moi pouca tripulación, adecuándoa a embarcacións pequenas, permitindo ó mesmo tempo a seguridade de poder arriala con presteza en caso de perigo. Exemplos
Exemplos de barcos que levan vela de religa son: A dorna.
O bote polbeiro.
A lancha xeiteira.
A gamela curuxeira.
A buceta
Velabrum

En Roma, o Velabro (Velabrum en latín) era a zona que constituía a saída do foro entre os outeiros Capitolino e o Palatino e que levaba ao Forum Boarium.
Cruzábanna dúas rúas principais, o vicus tuscus, ao sul, e o vicus iugarius ao norte. Constaba de dúas partes e por iso algúns autores chamábanna Velabra. Hoxe en día fican o arco dos Cambistas e o arco de Ianus quadrifons.
O Velabrum Minus era outra zona distinta. Estaba situada entre Celio, Aventino e Palatino, era pantanosa e nela se ergueu o coliseo ou anfiteatro Flavio.
Veld

Co nome neerlandés e afrikaans de Veld coñécense as praderías da África meridional, particulartmente ás chairas cubertas de herba ou mato baixo, especialmente no norte e o nordeste de Suráfrica e en Lesotho, Eswatini, Zimbabwe, Botswana e Namibia. Os diferentes velds
O Veld divídese en varias áreas diferenciadas: O Alto Veld ou Highveld, meseta que conforma a ecorrexión da pradería do Alto Veld.
O Baixo Veld ou Lowveld.
O Veld intermedio ou Middleveld.
O Veld arborado ou Bushveld.
O Veld espiñento ou Thornveld.
O bushveld, bosque subtropical do sur de África, foi definido oficialmente como ecorrexión polo World Wide Fund for Nature.
Veleno

Un veleno é calquera substancia tóxica, xa sexa sólida, líquida ou gasosa, que pode producir unha enfermidade, lesión, ou que altera as funcións do organismo cando entra en contacto cun ser vivo, ata provocando a morte. Características
Os velenos son substancias que bloquean ou inhiben unha reacción química, uníndose a un catalizador ou enzima máis fortemente que o reactivo normal. Esta definición descarta fenómenos físicos como a calor, a radiación, a presión etc. , que tamén poden provocar lesións nos organismos.
Segundo Theophrastus Bombastus von Hohenheim, chamado Paracelso: Segundo a observación de Paracelso, todas as substancias son tóxicas a doses altas, como a auga, o osíxeno e as vitaminas. Os velenos son substancias nocivas a doses ou concentracións moi baixas.
A diferenza entre un veleno e un fármaco é a dose administrada ou acumulada no corpo, pero xeralmente un veleno é mortal a unha determinada dose e sen ningunha función terapéutica. Orixe
Os velenos poden ter unha orixe: Mineral: Como o arsénico, o mercurio.
Vexetal: Como algunhas "plantas velenosas". A maioría das plantas medicinais conteñen substancias tóxicas que son velenos a determinadas concentracións, por exemplo, a cicuta.
Animal: Como o veleno das serpes, das abellas, chamados normalmente pezoñas.
Artificial: Coma moitas das substancias sintetizadas polo ser humano na industria.
A ciencia encargada dos estudos de velenos ou substancias tóxicas chámase toxicoloxía.
Velhas Virgens

Velhas Virgens é un grupo brasileiro de rock orixinado en São Paulo en 1986 que ten como característica letras irreverentes, xeralmente con asuntos sexuais e alcólicos. Integrantes actuais
Paulão de Carvalho - voz, gaita e sax
Tuca Paiva - baixo
Alexandre "Cavalo" Dias - guitarra e backing vocal
Roy Carlini - guitarra
Simon - batería
Juliana Kosso (Juju) - voz Discografía
Foi Bom Para Você? - 1995
Vocês Não Sabem Como é Bom Aqui Dentro! - 1997
Senhor Sucesso - 1999
Reveillon - 2001
Abre Essas Pernas Ao Vivo - 2001
Com A Cabeça No Lugar - 2003
Carnavelhas - 2004
Cubanajarra - 2006
Nós Somos As Velhas Virgens! 21 Anos - 2008
Ninguém Beija Como As Lésbicas - 2009
Velia

Velia era o nome romano dunha antiga cidade da Magna Grecia na costa do Mar Tirreno. Fundada polos gregos de Focea como Hyele (grego antigo: Ὑέλη) ao redor do 538–535 a. C. O nome cambiou máis tarde a Ele e despois Elea (/ˈɛliə/; grego antigo: Ἐλέα) antes de que fose coñecida polo seu nome italiano e latino durante a era romana. As súas ruínas están situadas na rexión de Cilento, preto da moderna vila de Velia, que leva o nome da antiga cidade. A aldea é unha frazione da comune de Ascea na provincia de Salerno, en Campania, Italia.
A cidade era coñecida por ser a casa dos filósofos Parménides e Zenón de Elea, así como a escola eleática da que formaban parte. O sitio da acrópole da antiga Elea foi unha vez un promontorio chamado Castello a Mare, que significa "castelo no mar" en italiano. Agora atópase no interior e pasou a chamarse Castellammare della Bruca na Idade Media. Xeografía
A cidade está situada preto da costa do Mar Tirreno nunha zona montañosa próxima á Marina di Casalvelino e Marina di Ascea, nunha estrada que une Agropoli co sur da Costa cilentina. A súa poboación sitúase principalmente na chaira xunto ao mar (que rodea a parte sur das antigas ruínas) e nas zonas de outeiros de Enotria, Bosco e Scifro. Velia tamén tiña unha estación de ferrocarril na liña Nápoles-Salerno-Reggio Calabria, pechada a finais dos anos setenta. Historia
Segundo Herodoto, no 545 a. C. os gregos xónios fuxiron de Focea na moderna Turquía, que estaba a ser sitiada polos persas. Despois dalgunhas andanzas (de 8 a 10 anos) polo mar, detivéronse en Reggio de Calabria, onde probablemente xuntáronse Xenófanes, que estaba nese momento en Messina e logo emigraron cara ao norte ao longo da costa e fundaron a cidade de Hyele, despois renomeada como Ele e despois, eventualmente, Elea. A localización está case á mesma latitude que Focea.
Elea non foi conquistada polos Lucanos, pero finalmente uniuse a Roma no 273 a. C e foi incluída na antiga Lucania. De acordo co libro 6 da Eneida de Virxilio, Velia é o lugar onde o corpo de Palinuro chegou a terra. Ruínas
Existen restos das murallas da cidade, con vestixios dunha porta e varias torres, dunha lonxitude total de máis de tres quilómetros, e pertencen a tres períodos diferentes, en todos os cales utilízase a calcaria cristalina da localidade. Os tixolos tamén se empregaron en tempos posteriores, a súa forma é peculiar deste lugar, cada un deles con dúas canles rectangulares nun lado e de aproximadamente 3´8 cm. cadrados, cun grosor de case 10´16 cm. Todos levan selos de ladrillos gregos. Hai algúns restos de cisternas no sitio, e, outros restos de edificios. Eleáticos
Os Eleáticos eran unha escola de filosofía presocrática. O grupo fundouse no inicio do século V a. C. por Parménides. Outros membros da escola foron Zenón de Elea e Meliso de Samos. Xenófanes ás veces está incluído na lista, aínda que hai algunha disputa respecto diso. Veciños famosos
Estacio, pai do poeta romano Publio Papinio Estacio naceu en Hyele (Silv 5. 3. 127).
Parménides, filósofo e fundador dos Eleáticos.
Zenón de Elea, filósofo eleático coñecido polos seus paradoxos.
Vellarrón

O vellarrón é unha antiga máscara do Entroido de Castrelo de Cima no concello de Riós, en proceso de recuperación. Características
Os vellarróns levan unha carauta de cartón duro, onde resaltan un afiado nariz con bigote e barba feitos de la de ovella de cor negra; cellas mestas; dentamia branca e unhas grandes orellas de papel. O traxe leva unha camisa de algodón con lazos de once cores e un calzón con flocos das mesmas cores. Os complementos son un pano branco, faixa, botas, pololos e un pau chamado farrampo, ademais das fundamentais campás ao cinto. Da súa confección encargábanse homes e mulleres.
Estas máscaras saían en grupo por Castrelo de Cima e polas aldeas veciñas a pedir cartos ou comida coa que facer logo un xantar para o grupo. Acompañando os vellarróns ían outros personaxes como a Madama, muller engalanada con roupas elegantes e o Farrangón, home disfrazado con roupas vellas e coa cara tapada, que era o encargado de recoller os aguinaldos que daban os veciños. Nalgunha ocasión concreta o vellarrón ía acompañado dun cadelo disfrazado. O vellarrón, facía soar as campás do cinto e asemade ía zorregando co farrampo (un látego similar a un mallo) a cantos atopaba na rúa ao seu paso. A xente dicíalle: "¡Vello, vello, vellarrón, mete os cartos no bolsón! ", para que gardase os cartos que algúns –poucos– lle daban.
No lugar da Veiga do Seixo existía tamén unha máscara moi parecida á de Castrelo de Cima, coa diferenza de que a vestimenta estaba adornada con papeis de cores no canto das tiras de tea de cores que portaban en Castrelo.
A figura do vellarrón desapareceu durante a década dos setenta, pero foi recuperada no entroido de Verín no ano 2007. O concello do Riós encargoulle a un xastre de Ourense a confección de nove traxes, que participaron no desfile do entroido.
Outro dos costumes do carnaval en Castrelos eran as visitas e os bailes das mariposas (bolboretas), xa pola noite. Ataviados con panos, colchas ou calquera roupa vella, as chamadas mariposas ían de casa en casa entrando nelas, onde bailaban en medio de bromas e volvían saír para continuar co seu baile na rúa e logo noutra casa, así ata percorrer toda a aldea.
Vellas novas

Vellas novas é o quinto disco editado polo grupo folk galego Quempallou, saíu a venda no ano 2012. Cancións
"Foliada do Viño"
"Na Habana"
"O Trestevallo de Murias"
"Viva a parodia"
"Unha de xotas"
"Dáme Lume Clara! "
"Arrolo da estrela"
"Soniño sono"
"Unha de muiñeiras"
"Candeas"
"Bailemos con xeito"
"Eu quero bailar"
Vello Mundo

Denomínase Vello Mundo a aquelas partes da Terra coñecida polos europeos antes das viaxes de Cristovo Colón: Europa, Asia, África e as illas circundantes.
O termo é o oposto a Novo Mundo, que dá a entender a América. Ámbito
Aínda que o interior de Asia e África non foran completamente explorados polos europeos daquel entón, sabíase da súa existencia até Xapón (Cipango), a China (Catai) e Suráfrica. Deste xeito estes rerritorios tamén son considerados como Vello Mundo.
Australia e a Antártida non son nin Vello nin Novo Mundo, xa que estes termos son anteriores ao seu descubrimento polos europeos (porén, algúns chaman a Australia Novísimo Mundo).
Na súa acepción biolóxica, os organismos do Vello Mundo son aqueles que se encontran en Eurasia e África, e os organismos do Novo Mundo son aqueles encontrados en América. Os viños do Vello e o Novo Mundo
A distinción entre Vello e Novo Mundo tamén se aplica aos viños, na que se identifica co primeiro as rexións tradicionais (conca mediterránea e centro-sur de Europa) que cultivan videiras e aos viños producidos alí.
Os viños do Vello Mundo prodúcense a partir de videiras moi coidadas e con estándares de produción elevados. Aplícaselles denominacións de orixe segundo o país (como Porto, Champaña ou Ribeira Sacra).
As técnicas de cultivo do Novo Mundo foron introducidas polos inmigrantes a finais do século XIX e principios do XX. Utilizan marcas emblemáticas para cada país como o Tannat no Uruguai.
Velocidade de escape

A velocidade de escape é aquela que necesita calquera corpo, incluída a luz, para escapar da atracción gravitacional da Terra, ou calquera outro obxecto de gran masa; e desprazarse no espazo seguindo unha traxectoria parabólica e conseguir chegar a unha hipotética distancia infinita con velocidade cero. A velocidade de escape na superficie da Terra é de 40320 km/h, o que equivale a 1, 12·10⁴ m·s⁻¹.
A velocidades inferiores o vehículo espacial converteríase nun satélite artificial en órbita elíptica arredor do obxecto que o atraia.
Para calcular a velocidade de escape, úsase a seguinte expresión: V e
2 ∗ G ∗ M R {\displaystyle Ve
{\sqrt {2*G*M \over R}}} na cal: Ve Velocidade de escape.
G Constante da gravitación universal (6, 672 × 10-11 N m2/kg2).
M Masa do corpo celeste (planeta, satélite ou estrela).
R raio do corpo celeste. Nomes relacionados
Primeira velocidade cósmica
Terceira velocidade cósmica
Velocidade de fase

A velocidade de fase dunha onda é a taxa á cal a fase da mesma se propaga no espazo. Esta é a velocidade á cal a fase de calquera compoñente en frecuencia dunha onda se propaga (que pode ser diferente para cada frecuencia). Se tomamos unha fase en particular da onda (por exemplo un máximo), esta parecerá estar viaxando a dita velocidade. A velocidade de fase está dada en termos da velocidade angular da onda ω e do vector de onda k pola relación: v p
ω k {\displaystyle v_{\mathrm {p} }
{\frac {\omega }{k}}} Hai que ter en conta que a velocidade de fase non é necesariamente igual á velocidade de grupo dunha onda, que é a taxa á cal viaxa a enerxía almacenada na onda.
A velocidade de fase da radiación electromagnética pode en certas circunstancias ser superior á velocidade da luz no baleiro, pero isto non implica que haxa transmisión de enerxía por encima de dita velocidade.
Velociraptor

Velociraptor (lat. "ladrón veloz"), é un xénero de dinosauros terópodos dromeosáuridos que viviron durante o Campaniano, cara a finais do período Cretáceo, hai uns 70 a 65 millóns de anos. Aínda que hai só unha especie recoñecida, V. mongoliensis, outras foron nomeadas no pasado. Acháronse fósiles desta especie en Asia Central, en Mongolia e a China.
Aínda que máis pequeno que outros dromeosáuridos tiña moitos trazos anatómicos similares a eles. Foi un carnívoro bípede, cunha cola longa e ríxida, e tres garras, unha alargada e curva en cada pata, a cal usaba para matar ás súas presas. A diferenza doutros posuía un cranio baixo e alargado, e un fociño chato, dirixido cara a arriba. Posuía patas traseiras de gran lonxitude, o que parece supor unha gran velocidade.
Debido á súa destacada aparición na novela de Michael Crichton Parque Xurásico, o Velociraptor (comunmente alcumado "raptor") é un dos xéneros de dinosauros máis coñecidos polo público xeral. Tamén é ben coñecido polos paleontólogos, con non menos dunha ducia de esqueletos fósiles recobrados, a maior cantidade descuberta dun dromeosáurido. Unha imaxe particularmente famosa é a que mostra un Velociraptor enleado nunha batalla cun Protoceratops. Filoxenia
O seguinte cladograma segue unha análise de 2009 realizada por Longrich e Currie. A continuación, amósanse os resultados da filoxenia de Eudromaeosauria baseado na análise filoxenético realizada por James G. Napoli e o seu equipo en 2021 durante a descrición de Kuru, que mostra a posición de Velociraptor.
Ven Te Chow

Ven Te Chow, nado en Hangchow o 14 de agosto de 1914 e finado o 30 de xullo de 1981, foi un profesor no departamento de Enxeñaría Civil da Universidade de Illinois en Urbana-Champaign desde 1951 a 1981.
Adquiriu sona internacional nos ámbitos da hidroloxía e hidráulica. Graduouse en enxeñaría civil en 1940 en Chaio Tung University en Shanghai (China), pasou varios anos en China ensinando. En 1948 foi para a Universidade Estatal de Pensilvania (Estados Unidos) onde obtivo un máster e en 1950 doutorouse na Universidade de Illinois.
Obtivo catro doutorados honorarios, e outros premios e honores, incluíndo o de membro da Academia Nacional de Enxeñaría. Foi fundador da Asociación Internacional de Recursos Hídricos, que foi o principal fundador e primeiro presidente.
No Brasil, desempeñouse como consultor de hidroloxía para as obras da presa de Tucuruí. Obras
"Teoría das Estruturas" (en chinés) coa idade de 27 anos.
Open Channel Hydraulics (1959)
Handbook of Applied Hydrology (1964), como Editor Xefe.
Chow, V. T. ; Maidment, D. R. ; Mays, L. W. (1988), Applied Hydrology, McGraw-Hill International editions.
Vendaxe

Unha venda ou vendaxe é unha tira téxtil ou doutro material que se usa para deter e absorber o sangue das feridas, proporcionar soporte e estabilización a lesións, e asegurar apósitos ou outros dispositivos médicos no seu lugar.
Na fala común, a palabra "venda" úsase a miúdo para significar un apósito, aínda que tecnicamente as dúas son cousas diferentes. Tipos de vendaxes
As vendaxes son fundamentais para o coidado médico e deportivo, con diferentes tipos adaptados a necesidades específicas. Vendaxes de gaza: Feitas de algodón ou mesturas, empregadas para cubrir feridas e proporcionar soporte.
Vendaxes elásticas: Material elástico para presión controlada, útil contra as inflamacións e os edemas.
Vendaxes adhesivas: Con adhesivo incorporado, usadas para fixar apósitos e dar soporte aos músculos en deportes.
Vendaxes tubulares: Fáciles de aplicar nas extremidades, serven para manter apósitos en áreas complicadas.
Vendaxes de compresión: Usadas para exercer presión e tratar condicións como as varices ou previr trombose posquirúrxica.
Outro tipo particular son as vendaxes neuromusculares, cuxa eficacia é debatida. A pesar do seu estendido uso, non demostrou eficacia no seu uso en ensaios clínicos e non hai evidencia científica de que proporcionen algún beneficio superior ao placebo, polo que é considerada por algúns un tratamento de pseudociencia.
Vendays-Montalivet

Vendays-Montalivet é unha comuna francesa do departamento da Gironde, na rexión de Aquitania, en Francia. A súa poboación é de 2. 156 habitantes (2006). A altitude varía entre o nivel do mar e os 57 metros.
Vendée

Vendée (85) é un departamento francés situado no oeste de Francia, que pertence á rexión dos Países do Loira. O nome procede do río Vendée. Principais cidades
La Roche-sur-Yon, chef-lieu (capital) do departamento
Challans
Les Sables-d'Olonne
Fontenay-le-Comte
Venera 1

Venera 1 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 12 de febreiro de 1961 mediante un foguete Molniya desde o cosmódromo de Baikonur para a exploración de Venus. Foi a primeira sonda espacial en ser enviada a explorar outro planeta. Características
Venera 1 tiña unha masa duns 644 kg e estaba formada por un cilindro cunha semiesfera nun dos extremos, todo cunha altura total de 2, 035 m e un diámetro de 1, 050 m. Acaroados ao corpo principal había dous paneis solares cunha superficie total de 2 m2. As comunicacións tiñan lugar mediante unha antena de alta ganancia de 2 m de diámetro acaroada ao corpo cilíndrico e que podía transmitir en lonxitudes de onda de 8 e 32 cm. A sonda tamén dispoñía dunha antena omnidireccional de 2, 4 m de longo para transmisións de 1, 6 m de lonxitude de onda e unha antena en forma de T para transmisións a 922, 8 MHz. A semiesfera estaba presurizada a 1, 2 atmosferas e contiña unha medalla da Unión Soviética e a electrónica de control. A sonda levaba tamén un motor KDU-414, alimentado por ácido nítrico e UDMH, para correccións de traxectoria. A sonda tiña que manterse a 30 °C, o que se conseguía mediante controis térmicos en forma de persianas. Para o control de actitude usábanse propulsores de nitróxeno en función da posición calculada mediante sensores solares e estelares e xiroscopios. O plan era estrelar a sonda en Venus mentres recollía datos científicos durante o camiño e antes da entrada atmosférica. Instrumentos
A sonda de transporte levaba os seguintes instrumentos a bordo: Magnetómetro.
Dous contadores Geiger.
Detector de ioduro de sodio.
Dúas trampas de ións.
Sensores de micrometeoritos.
Un espectrómetro infravermello.
Sensores de calor e probas de materiais. Desenvolvemento da misión
A Venera 1 engalou o 12 de febreiro de 1961 a bordo dun foguete Molniya xunto cunha plataforma de lanzamento orbital coa que quedou nunha órbita terrestre de 229 x 282 km e unha inclinación orbital de 65, 7°. A etapa propulsora acendeuse máis tarde, poñendo a Venera 1 en camiño cara Venus. Durante os días seguintes tiveron lugar dúas sesións de comunicación, unha a 126000 km da Terra o 12 de febreiro e outra a 488900 km o 13 de febreiro. Despois a sonda programouse para comunicarse cada cinco días. Unha sesión máis tivo lugar o 17 de febreiro, a 1, 89 millóns de km da Terra, coa sonda funcionando normalmente e os instrumentos científicos devolvendo datos. Nas seguintes sesións xa non se conseguiu obter datos útiles e na sesión do 4 de marzo, coa sonda a 7, 5 millóns de km, as comunicacións fallaron completamente e xa non se conseguiron retomar, co que o motor de corrección de traxectoria non se puido acender. Entre o 19 e o 20 de maio, a Venera 1 pasou a uns 100000 km de Venus e entrou nunha órbita heliocéntrica.
Venera 2

Venera 2 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 12 de novembro de 1965 mediante un foguete Molniya M desde o cosmódromo de Baikonur para a exploración de Venus. Características
Venera 2 era unha sonda de tipo 3MV-4 (como as sondas marcianas Zond 2 e Zond 3) e tiña unha masa duns 963 kg. Orixinalmente este tipo de sonda estaba pensada para estudar Marte, pero foi reconfigurada para explorar Venus. A estrutura da sonda estaba composta polo bus e o módulo de sobrevoo, con forma de esfera presurizada de 60 cm de diámetro e que contiña un sistema de imaxe e tres espectrómetros, entre outros instrumentos tamén repartidos polo bus. O bus tiña forma aproximadamente cilíndrica cuns 1, 1 m de diámetro e 3, 3 m de longo, cun tronco de cono nun dos extremos. Dous paneis solares cunha superficie total de 2, 6 m2 e 4, 4 m de envergadura proporcionaban a alimentación eléctrica, que se almacenaba en baterías de níquel-cadmio. O motor principal da sonda era un KDU-414 con 2 kN de impulso. As comunicacións tiñan lugar medianta unha antena parabólica de 1, 7 m de diámetro e en tres posibles frecuencias: 6000, 3750 e 922, 776 MHz. A sonda tiña tamén dúas antenas de baixa ganancia polas que recibía os comandos desde terra, a 768, 96 MHz. Os datos podíanse gardar nunha cinta magnética a bordo. O control de actitude conseguíase mediante propulsores de gas frío e xiroscopios, usando sensores solares, terrestres e estelares para situarse no espazo. O control térmico conseguíase mediante un circuíto de refrixeración doble usando líquido e gas que usaba dúas semiesferas nos extremos dos paneis solares como radiadores. Instrumentos
Venera 2 levaba os seguintes instrumentos no bus: Espectrómetros para a liña Lyman alfa do hidróxeno e o oxíxeno atómicos.
Un magnetómetro triaxial de porta de fluxo.
Un detector de micrometeoritos.
trampas de ións fixas e moduladas.
Un detector de ondas de radio de entre 20 e 2200 kHz.
Un detector de ondas de radio na banda decimétrica.
Detectores de descarga de gas e estado sólido.
No módulo de sobrevoo levaba os seguintes: Unha cámara cunha lente de 200 mm de distancia focal.
Un espectrómetro para lonxitudes de onda entre 6 e 40 μm.
Un espectrómetro para lonxitudes de onda entre 190 e 275 nm.
Un espectrógrafo para lonxitudes de onda entre 285 e 355 nm. Desenvolvemento da misión
A Venera 2 engalou o 12 de novembro de 1965 a bordo dun foguete Molniya xunto cunha plataforma de lanzamento orbital coa que quedou nunha órbita terrestre. A etapa propulsora acendeuse máis tarde, poñendo a Venera 2 en camiño cara Venus coa precisión suficiente para non necesitar manobras de corrección de traxectoria. A nave pasou a 24000 km de Venus o 27 de febreiro para logo entrar nunha órbita heliocéntrica, aínda que durante o achegamento ao planeta o sobrequentamento empezou a producir problemas no equipo de comunicacións. Durante a viaxe tiveron lugar 26 sesións de comunicacións, pero tras o encontro con Venus a sonda non respondeu aos comandos enviados desde a Terra para descargar os datos do sobrevoo.
Venera 3

Venera 3 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 16 de novembro de 1965 mediante un foguete Molniya M desde o cosmódromo de Baikonur para a exploración de Venus. Características
Venera 3 foi a única sonda de tipo 3MV-3 lanzada pola Unión Soviética e tiña unha masa duns 960 kg. A estrutura da sonda estaba composta polo bus e un aterrizador en forma de esfera de 90 cm de diámetro e de 310 kg de masa acaroada ao bus. O aterrizador contiña paracaídas, dous transmisores de radio en lonxitude de onda de 32 cm e varias antenas e funcionaba con baterías. A bordo levaba instrumentos para medir parámetros da atmosfera de Venus como a presión, a temperatura, a densidade, a composición, a acidez e a conductividade eléctrica. O bus tiña forma aproximadamente cilíndrica cuns 1, 1 m de diámetro e 2, 7 m de longo (3, 6 m co aterrizador acaroado), cun tronco de cono nun dos extremos. Dous paneis solares cunha superficie total de 2, 6 m2 e 4, 4 m de envergadura proporcionaban a alimentación eléctrica, que se almacenaba en baterías de níquel-cadmio. O motor principal da sonda era un KDU-414 con 2 kN de impulso e situado no extremo aposto ao aterrizador. As comunicacións tiñan lugar medianta unha antena parabólica de 1, 7 m de diámetro e en tres posibles frecuencias: 6000, 3750 e 922, 776 MHz. A sonda tiña tamén dúas antenas de baixa ganancia polas que recibía os comandos desde terra, a 768, 96 MHz. Os datos podíanse gardar nunha cinta magnética a bordo. O control de actitude conseguíase mediante propulsores de gas frío e xiroscopios, usando sensores solares, terrestres e estelares para situarse no espazo. O control térmico conseguíase mediante un circuíto de refrixeración doble usando líquido e gas que usaba dúas semiesferas nos extremos dos paneis solares como radiadores. Un compartimento presurizado contiña un sistema de imaxe e un conxunto doutros instrumentos científicos. Instrumentos
Venera 2 levaba os seguintes instrumentos no bus de sobrevoo: Espectrómetros para a liña Lyman alfa do hidróxeno e o oxíxeno atómicos.
Un magnetómetro triaxial de porta de fluxo.
Un detector de raios cósmicos
trampas de ións fixas e moduladas.
Detectores de descarga de gas e estado sólido.
O aterrizador levaba os seguintes instrumentos: Sensores de temperatura, presión e densidade.
Analizadores químicos, medidores de conductividade e acidez.
Nivel de mercurio e fotómetro de resplandor atmosférico.
Contador de raios gamma. Desenvolvemento da misión
A Venera 3 engalou o 16 de novembro de 1965 a bordo dun foguete Molniya xunto cunha plataforma de lanzamento orbital coa que quedou nunha órbita terrestre. A etapa propulsora acendeuse máis tarde, poñendo a Venera 3 en camiño cara Venus, cunha corrección de traxectoria o 26 de decembro de 1965. Durante a viaxe tiveron lugar 63 sesións de comunicacións. O contacto coa nave perdeuse o 16 de febreiro de 1966, posiblemente debido ao sobrequentamento da sonda. Estímase que o aterrizador separouse do bus de maneira autónoma e que impactou en Venus o 1 de marzo de 1966, aínda que non se recibiu ningunha comunicación dela.
Venkatraman Ramakrishnan

Venkatraman Ramakrishnan (en támil வெங்கட்ராமன் ராமகிருஷ்ணன்), nado en 1952 en Chidambaram, Tamil Nadu (India), é un científico que foi galardoado co Premio Nobel de Química en 2009 xunto con Thomas A. Steitz e Ada Yonath polo estudo da estrutura e función do ribosoma.
Venres

O venres ou sexta feira é o quinto día da semana. O termo "venres" vén do latín Veneris (dies) ou día de Venus, deusa romana do amor, e o termo "sexta feira" procede do latín eclesiástico sexta feria (ou feria sexta).
Vento solar

O vento solar é un fluxo de partículas (na súa maioría protóns de alta enerxía, uns 500keV) emitidos pola atmosfera dunha estrela. Descoñécese o mecanismo de aceleración que as permite saír da estrela.
A composición elemental do vento solar no noso sistema solar é idéntica á da coroa do Sol: un 73% de hidróxeno e un 25% de helio, con algunhas trazas de impurezas. As partículas encóntranse completamente ionizadas, formando un plasma moi pouco denso. Nas proximidades da Terra, a velocidade do vento solar varía entre os 200–889 km/s, sendo a media duns 450 km/s. O Sol perde aproximadamente 5 millóns de toneladas de masa cada segundo en forma de vento solar (isto débese a que uns 700 millóns de toneladas de hidróxeno transformanse por fusión nuclear nuns 695 millóns de toneladas de helio). Dado que o vento solar é plasma, estende consigo o campo magnético solar. A unha distancia de 160 millóns de quilómetros, a rotación solar varre ó vento solar en forma de espiral, arrastrando as súas liñas de campo magnético, pero máis alá desa distancia o vento solar diríxese cara ó exterior sen maior influencia directa do Sol. As explosións desusadamente enerxéticas de vento solar causadas por manchas solares e outros fenómenos atmosféricos do Sol, denomínanse "tormentas solares" e poden someter ás sondas espaciais e os satélites a fortes doses de radiación. As partículas de vento solar que son atrapadas no campo magnético terrestre, mostran tendencia a agruparse nos cintos de Van Allen e poden provocar as Auroras boreais e as Auroras austrais cando chocan coa atmosfera terrestre cerca dos polos xeográficos. Outros planetas que teñen campos magnéticos similares ós da terra tamén teñen as súas propias auroras.
O vento solar forma unha "burbulla" no medio interestelar (hidróxeno e helio gasosos no espazo intergaláctico). O punto no cal a forza exercida polo vento solar non é suficientemente importante como para desprazar o medio interestelar coñécese como heliopausa e considérase que é o "bordo" máis exterior do sistema solar. A distancia ata a heliopausa non é coñecida con precisión e probablemente depende da velocidade do vento solar e da densidade local do medio interestelar, pero sábese que está moito máis alá da órbita de Plutón.
Ventosa (zooloxía)

A ventosa é un órgano de certos animais acuáticos ou endoparasitos doutros animais. Nalgúns casos, as ventosas son utilizadas apenas para a fixación do animal a un substrato, como nas rémoras, mentres que noutros son unha adaptación da boca e serven non soamente para a fixación, senón tamén para succión dos fluídos do interior do corpo do hospedeiro, como no caso da lamprea ou da samesuga.
Un caso ben coñecido de endoparasito que usa ventosas localizadas na cabeza para se fixar ás paredes do tubo dixestivo do hospedeiro é a tenia.
Aínda máis coñecidas son as dos cefalópodos, especialmente dos polbos e as luras, nos que as ventosas son órganos musculosos de forma circular constituídas por tecido muscular do mesmo tipo que o do resto do corpo (polo que tamén son comestíbeis). Situadas na superficie dos brazos ou raxos, funcionan á perfección como unha ventosa das que se utilizan, por exemplo, para desatascarmos os vertedoiros, é dicir, ao exerceren presión sobre outra superficie, énchese de baleiro a ventosa, expulsando a auga cara ao exterior, o que permite adherirse fortemente ao polbo ou á lura (ou a calquera outro cefalópodo que as utilice).
Estas ventosas teñen unha función dupla: non só axudan ao animal na locomoción, como no caso dos polbos e outros moluscos bentónicos, que usan os tentáculos para desprazarse, senón que serven tamén para asegurar as súas presas. Galería de imaxes
Ventrículo dereito

O ventrículo dereito é unha das catro cavidades cardíacas do corazón. O ventrículo dereito recibe o sangue non oxixenado da aurícula dereita por medio da válvula tricúspide e a impulsa fóra do corazón a través da arteria pulmonar.