France Télécom

France Télécom, chamada Orange desde o 11 de xullo de 2013, foi unha empresa francesa de telecomunicacións. No momento do cambio de nome, era a 121ª empresa global, empregaba a case 172000 persoas, incluíndo 105000 en Francia e atendeu a case 226 millóns de clientes en todo o mundo. Historia
Telecomunicacións, servizo industrial estatal
Baixo a Revolución Francesa, en 1792, creouse a primeira rede de comunicación para permitir o envío de información rapidamente nun país en guerra e inseguro. Esta é a rede de telégrafos ópticos de Chappe.
Despois da invención do telégrafo eléctrico e despois do teléfono, o Estado francés creou en 1878 un Ministerio de Correos e Telégrafos. Estes últimos anexionaron pronto os servizos telefónicos, que foron nacionalizados en 1889. Porén, non foi até 1923 cando o segundo "T" aparece, o Ministerio de P&T converténdose nos PTT.
En 1941, no seo deste ministerio creouse a Direction Générale des Télécommunications e, en 1944, o Centro Nacional de Estudos das Telecomunicacións (CNET), encargouse de desenvolver a industria das telecomunicacións en Francia.
Entre 1950 e 1965, a demanda de abonos telefónicos era moi superior ás posibilidades de conexión das P&T, o tempo de espera podía chegar a varios anos nas grandes cidades, os números de teléfono revendíanse a un prezo moi elevado.
Na década de 1970, Francia traballou duro para poñerse ao día co " Delta LP (aumento de liñas principais). Foi nesta época cando se construíu a maior parte do bucle local. Ademais, coa axuda de fabricantes franceses, enxeñeiros e investigadores de CNET desenvolveron a conmutación dixital, o Minitel en 1980, a rede Radiocom 2000 en 1986 e o estándar GSM.
Nese momento, o servizo público de telefonía conseguiu desenvolver unha rede extremadamente densa, entre as máis eficientes do mundo, garantindo a todos os seus empregados a condición de funcionario.
Creación de France Telecom
Para responder a unha directiva europea e reorganizar o sector das telecomunicacións segundo o modelo existente nos Estados Unidos dun mercado competitivo de telecomunicacións (principalmente telefonía fixa) no que operan sociedades comerciais internacionais que cotizan en bolsa, a Dirección Xeral de Telecomunicacións, que era entón unha Administración, tomou o nome de France Telecom o 11 de xaneiro de 1988.
A lei de 2 de xullo de 1990 transforma a administración de France Telecom nun establecemento de dereito público, do que Marcel Roulet é o primeiro presidente; está dotado de personalidade xurídica distinta do Estado e adquire independencia financeira. Anteriormente, o orzamento de gastos de Telecomunicacións estaba incluído no orzamento anexo do PTT votado cada ano pola Asemblea Nacional, mentres que os ingresos eran considerados como impostos e recadados pola Facenda Pública, deixando cada ano un superávit moi importante para o Estado. [Cómpre referencia] Coa nova organización, France Telecom mantén os seus ingresos, utilízaos para os seus gastos e paga o excedente[Cómpre referencia] ao seu único accionista, o Estado.
No 11 de outubro de 1991, France Telecom inicia un experimento piloto de telefonía sen fíos para o público en xeral na cidade de Estrasburgo. O Bi-Bop está comercializado ao grande a partir de abril de 1993 en París, Lille e nalgúns centros turísticos.
O 11 de xullo de 1992, France Telecom lanza Itineris, o primeiro operador de telefonía móbil co estándar 2ª Xeración GSM.
En 1993-1994 o acordo Atlas concluíu unha fusión entre France Telecom e Deutsche Telekom.
En xuño de 1994, France Telecom e Deutsche Telekom participan en Sprint, 3 Operador estadounidense.
France Telecom tamén se converteu nun provedor de servizos de Internet en 1995 coa creación de Wanadoo, dous anos despois dos primeiros provedores, e despois de tentar impedir a chegada de Internet a Francia.
En setembro de 1995, Michel Bon é nomeado xefe do grupo France Telecom.
Para preparar a apertura á concorrencia en 11 de xaneiro de 1998, aprobouse unha lei en xullo de 1996 transformar o operador público nunha sociedade anónima na que o Estado francés é o único accionista.
OPI e burbulla de Internet (1997-2000)
En 1997 abriuse con éxito o capital da nova sociedade anónima. A acción vendíase por 27 euros. Unha segunda apertura tivo lugar en 1998, a pesar da crise dos mercados emerxentes, entón a burbulla de Internet fixo eufóricas as bolsas en 1999.
Ao final do tren de internacionalización lanzado por competidores internacionais como Vodafone, France Telecom comezou a buscar obxectivos no auxe da valoración dos anos da burbulla de Internet. Isto é tanto máis que a súa alianza con Deutsche Telekom, caracterizada por unha participación cruzada de 2 %, estalou cando este último anunciou unha proposta de fusión con Telecom Italia (ao final abandonada) sen avisar aos franceses.
En marzo de 2000, a cota de France Telecom alcanzou os 153'30, logo o seu máximo histórico de 219 antes de volver caer, de súpeto.
O grupo France Telecom comprou a gran maioría de Orange en 2000 e integramente en 2003; entón fusionou as súas actividades móbiles (Itineris, OLA e Mobicarte) nunha filial chamada Orange. France Telecom tamén realizou outras numerosas adquisicións de empresas (algunhas das cales foron revendidas) no mundo, converténdose no cuarto operador mundial por tamaño (GlobalOne, Equant, Internet Telecom, Freeserve, EresMas, participación en Wind, NTL, Mobilcom etc. )
O período de Internet posterior á burbulla (2000-2004)
Tras un cambio na cualificación de parte da débeda de " largo prazo "a" a curto prazo Para obter un mellor tipo de xuro, os accionistas decátanse de que, entre 2002 e 2005, France Telecom debe pagar cada ano entre cinco e quince millóns de euros de débeda.
En xuño de 2001, France Telecom vendeu a totalidade da súa participación (9. 9 %) do Sprint americano.
O prezo das accións caeu até os 6, 94 euros o 30 de setembro de 2002, mentres que estaba en 219 euros o 2 de marzo de 2000. A compañía, que tiña unha capitalización bolsista de 580. 000 millóns de euros, fai caer esta última até os 18. 000 millóns de euros.
O 2 de outubro de 2002, o presidente e CEO foi Thierry Breton. Foi chamado para darlle a volta á empresa que era naquel momento a segunda empresa máis endebedada do mundo (69. 700 millóns de euros, en concepto de débeda a curto prazo). Obtivo quince mil millóns en reestruturación de débeda a cargo de bancos e investidores, quince mil millóns en ampliacións de capital esixidas ao Estado, entón accionista maioritario, e quince mil millóns en efectivo para liberar grazas ao aforro interno. Nomeado ministro de Economía, Finanzas e Industria, dimitiu de France Telecom no 2 de febreiro de 2005 para incorporarse ao goberno.
As fusións realizadas en marzo 2004 por France Telecom coa súa filial de telefonía móbil Orange, comprada a un prezo elevado durante a burbulla de Internet de 2000, e coa súa filial especializada en acceso a Internet Wanadoo, rebautizada como Orange, trouxo a Colette Neuville, a presidenta da Asociación de Defensa dos accionistas minoritarios ( ADAM ). ), para escribir á Autorité des marchés financeiros (AMF) para sinalar que unha acción de Wanadoo valía 19 euros no momento da súa saída a bolsa na primavera de 2000, e que France Telecom ofreceu 8'86 euros, só catro anos despois.
Privatización e cambio de nome
En setembro de 2004, o Estado francés vende parte das súas accións para caer por debaixo da marca 50 %. France Telecom convértese entón nunha empresa privada. Cento quince anos despois da súa nacionalización, o teléfono volve ser privado en Francia.
O 27 de xullo de 2005, France Telecom anunciou a adquisición do 80 % da operadora de telefonía móbil Amena, propietaria do 24 % de cota de mercado en España, por un importe de 6400 millóns de euros incluídos tres por ampliación de capital.
France Telecom tamén anunciou o desenvolvemento do plan NExT, cuxo obxectivo é proporcionar aos seus clientes todos os servizos de telecomu4nicacións que necesitan de forma integrada.
Segundo Dataxis, France Telecom foi o segundo operador ADSL do mundo en 2005, por detrás de China Telecom e por diante da estadounidense SBC Communications, sendo ademais o primeiro operador europeo de ADSL. Desde o 11 de xuño de 2006, France Telecom tendeu a comercializar todos os seus produtos en todo o mundo baixo a única marca comercial Orange, polo que Wanadoo e Ma Ligne TV pasan a chamarse Orange. Nesta ocasión, o logotipo ( ampersand ) da marca France Telecom tornouse máis redondeado, modificouse a carta gráfica (cor e tipo de letra).
En xuño de 2007, o Estado francés volveu ceder 5 % da súa participación en France Telecom. Elevouse ao 27% a participación pública (Estado francés e ERAP). Nesa mesma data, France Telecom revendeu Orange Netherlands e adquiriu o provedor de acceso español Ya, así como o operador móbil austríaco One. En marzo de 2008, os medios prestan a France Télécom a intención de comprar a empresa escandinava TeliaSonera. O novo grupo converteríase no principal operador europeo. Esta operación quedará abandonada.
O 8 de setembro de 2009, Orange e T-Mobile anuncian unha fusión no Reino Unido mediante a fusión das súas actividades no grupo Everything Everywhere, que entón pesa 37% e converténdose no primeiro operador móbil.
O 21 de setembro de 2010, France Telecom pasa a ser accionista (40 %) de Meditelecom (marca Méditel), segundo operador de telefonía móbil de Marrocos (dez millóns de clientes no momento da operación). O acordo prevía o ascenso de France Telecom a 49 % do capital até 2015.
En outubro de 2011, France Telecom adquire o operador CCT na República Democrática do Congo.
En 2012, France Telecom separouse de Orange Suisse (Salt Mobile) e TP Emitel, operador polaco de TNT.
O 30 de xuño de 2012, France Telecom - Orange pecha o servizo Minitel. En febreiro de 2012, o fixo de France Telecom cambia de nome e pasa a ser o fixo de Orange. Todos os servizos de Orange France levan entón o mesmo nome. Todos os sitios web de France Telecom fan referencia a sitios web de Orange. Porén, o nome legal, o nome da empresa, o enderezo e o RCS da empresa seguen sendo France Telecom SA para as ofertas de teléfono fixo e Internet. O cambio total de nome a favor de Orange finalmente foi votado durante a xunta xeral do 28 de maio de 2013 con efectos desde o 11 de xullo de 2013.
De France Telecom a Orange
En agosto de 2000, France Telecom comprou Orange plc a Vodafone e adopta un novo logotipo no que o laranxa é a cor dominante.
O 21 de xuño de 2001, Itineris, Ola e Mobicarte, as actividades de telefonía móbil de France Telecom, agrúpanse baixo a marca Orange.
O 11 de xuño de 2006, Wanadoo e Ma Ligne TV convértense en Orange. Equant convértese en Orange Business Services. O logotipo de France Telecom foi modificado.
En xaneiro de 2007, France Telecom I+D pasa a ser Orange Labs e a France Telecom Foundation pasa a ser a Orange Foundation.
A partir de 2011, France Telecom comunica como France Telecom - Orange Group e as axencias France Telecom convértense en tendas de Orange.
O 29 de febreiro de 2012, os servizos de telefonía fixa de France Telecom comercialízanse baixo a marca Orange.
Finalmente o cambio de nome é votado durante a asemblea xeral do 28 de maio de 2013. O cambio de nome é efectivo a partir do 11 de xullo de 2013, France Telecom converteuse entón definitivamente en Orange. Datos financeiros
O período de expansión eufórica total a finais do XX XX século experimentou a cara da moeda en 2002. France Telecom viuse obrigada a rexistrar un déficit abismal por primeira vez en varias décadas tras investimentos arriscados no estranxeiro co fin de converterse nun grupo de tamaño europeo en preparación para a apertura á competencia. Débeda financeira neta de France Telecom o 30 de xuño de 2008 segundo as NIIF situábase en 38200 millóns de euros, é dicir, unha relación débeda neta/marxe bruta de explotación de algo menos de 2.
Pagouse un dividendo de 1, 40 euro por acción para o exercicio 2009 - xuño de 2010. Plan NExT
Obxectivos
O plan NExT (New Experience in Telecommunications, plan 2006-2008) é o plan de recuperación de France Telecom que ten como obxectivo, entre outras cousas, reducir os custos da empresa -principalmente salariais-, levar a cabo unha política de produtos e servizos converxentes e aglutinar. todas as marcas do grupo baixo unha única marca (Orange), agás as actividades de telefonía fixa, que permanecen baixo o nome de France Telecom. Isto leva polo tanto á desaparición de moitas marcas (Wanadoo, Equant, etc. ). Dentro do programa de xestión da Lei (Anticipación e competencias para a transformación), prevían reducir o cadro de persoal no 10 %, ou 22000 empregados.
A forza de traballo de 2005 a 2009 baixou de 196000 empregados a 167000. Identidade visual
Nas décadas de 1980 e 1990, o azul celeste era a cor de France Telecom. Os vehículos da empresa lucían esa cor e os teléfonos públicos eran azul escuro ou celeste e azul escuro para os máis novos.
Os primeiros logotipos das «telecoms» eran bastante clásicos, representando un teléfono primeiro cun dial e despois modernizado cun teclado. O logotipo adoptado ao principio en xaneiro de 1993 aínda representa un dial de teléfono pero tamén evoca os paneis solares dos satélites e o progreso técnico. O logotipo que apareceu no ano 2000 é radicalmente diferente: o ampersand simboliza o vínculo entre as persoas e a comunicación. O laranxa é a cor dominante, este logotipo foi adoptado cando France Telecom se fixo cargo da marca Orange. As tres últimas letras do nome de France Telecom, tamén laranxa, facían referencia ao ". com" dos sitios web. O ampersand foi modernizado en 2006 e toda a palabra Telecom converteuse en laranxa. Desde xuño de 2011, France Telecom utiliza o logotipo de Orange para a súa comunicación.