proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Tombo (libro)

Un tombo (do grego τύμβος, "túmulo") é un cartulario onde os mosteiros, catedrais, igrexas ou concellos rexistraban datos de interese para a súa historia e control dos seus privilexios, doazóns, escrituras e pertenzas. Os máis antigos estaban en pergamiño e os máis modernos, en papel.
Estes manuscritos, dependendo da riqueza da entidade e da importancia política que os emitía, adoitaban inserir decoración de folio ou nas marxes do texto. Neste caso, era frecuente o elemento figurativo para representar a un santo, nobre ou rei coas súas insignias características de poder. En Galicia existen por exemplo o Tombo de Toxos Outos ou o Tombo de Caaveiro, pero son especialmente significativos do poder da Igrexa os tombos da Catedral de Santiago de Compostela. No denominado Tombo A, cuxo contido comeza no século IX aparecen, entre outras, miniaturas románicas producidas polo scriptorium compostelán
a partir de 1129, por mandato do arcebispo Diego Xelmírez. Este tombo contén rexistros que chegan até o século XVII.
Tombo de Caaveiro

O Cartulario ou Tombo de Caaveiro é un conxunto de documentos pertencentes ao Mosteiro de Caaveiro que se conservan na sección de Códices do Arquivo Histórico Nacional
co número 1439 B. Consta de 114 folios de pergamiño.
O Tombo de Caaveiro contén os seguintes documentos: Un documento, datado en 936, de doazón de San Rosendo e outros frades de diversos bens ao mosteiro. Considerado erroneamente por algúns como acta fundacional do mosteiro de Caaveiro.
Documentos reais de privilexios e doazóns diversas ao mosteiro.
Documentos de carácter privado de distintos tipos: doazóns, compravendas, permutas, preitos, pactos, partillas etc. Constitúen a meirande parte do cartulario.
O documento máis antigo leva data de 10 de agosto de 714 e nel Bermudo, suposto rei de Galicia, doa ao mosteiro a vila de Bermui con todas as súas posesións e as igrexas de Santiago e San Xurxo. O documento datado máis moderno é do 8 de xullo de 1253 e corresponde a unha doazón ao mosteiro dunha herdanza en Maniños. Amais hai 12 documentos sen datar. Non hai documentación correspondente aos anos comprendidos entre o 937 e o 1062, probabelmente debido a un incendio que afectou ao arquivo, aínda que outra hipótese é a interrución temporal da vida monacal durante eses anos.
Tombo de Toxos Outos

O Tombo de Toxos Outos é unha compilación realizada polos monxes do mosteiro de San Xusto de Toxos Outos no século XIII (a. 1289), cando Sancho Eanes era abade, relacionada coas súas posesións. Na actualidade a documentación do tombo atópase no Arquivo Histórico Nacional. Contido
As páxinas orixinais do tombo chegan ata o folio 192r, no revés do cal comeza unha escritura diferente. A escritura orixinal é de tipo carolinxio, mentres que a parte engadida está redactada en letra gótica cursiva pertencente á primeira metade do século XIV. Os folios orixinais salientan pola mestura dun romance (ou latino-romance) con formas latinas e viceversa: «Jtem de quarta donega a quinta polos Berbegoes e XX dineiros de renda pro frater Dominico Caualeyro». Os documentos, de ámbito eclesiástico, pódense dividir en dispositivos (instrumentos notariais) e non-dispositivos (novas ou minutas). No primeiro caso, un fedatario protocolariza e rexistro o documento, o cal adquire un valor legal e público, así como unha credibilidade social. En segundo lugar, a documentación non-dispositva carece de valor xurídico e diplomático xa que non hai un validador que lle confira autenticidade e efecto xurídico-administrativo ao feito que se dá conta. Este tombo foi salientado por moitos historiadores debido ás súas miniaturas.
Tombos da Catedral de Santiago de Compostela

Os tombos da Catedral de Santiago de Compostela son uns documentos medievais conservados no Arquivo-Biblioteca da Catedral de Santiago de Compostela. Características
Desde o mesmo momento da inventio ou descubrimento no século IX da tumba apostólica, o enorme desenvolvemento político e socioeconómico da nova institución eclesiástica que velaba polo enclave foi impoñendo a conservación, como garante dos seus dereitos, de todo tipo de documentación: real, pontificia, eclesiástica e civil; unha documentación integrada, canda os volumes e códices existentes no thesaurum medieval, recompilados polo primeiro bispo (e despois arcebispo) Diego Xelmírez, na primeira metade do século XII, que foi o primeiro que desenvolveu unha ordenación minimamente arquivística do conxunto, cunha selección de documentación, organización da mesma e copia en novos soportes, dando lugar a volumes como o Tombo A (séculos XII-XIII) na súa primeira fase, cartulario coa documentación rexia dos séculos IX-XIII e cunha galería de miniaturas de reis, raíñas e infantas de Castela e León. Desta centuria destaca tamén o famoso Códice Calixtino, pedra angular da historia medieval xacobea.
É de salientar tamén o traballo desenvolvido, dous séculos despois, no primeiro cuarto do século XIV, polo arcebispo Berenguel de Landoira que, tras sufocar unha revolta urbana en Santiago de Compostela, emprendeu un segundo labor de ordenación, sobre a mesma base de selección, ordenación, organización e copia de documentación para renovar o soporte. Así, prodúcense os tombos B e C, con documentación real, pontificia, eclesiástica e civil. Así, aos poucos, e co paso dos séculos, foise conformando unha masa documental integrada por documentación en tombos, documentos soltos e, posteriormente, atados de época moderna e contemporánea.
Entre os documentos medievais, destacan os seguintes: Os tombos A, B e C, que son os chamados tombos maiores;
Os tombos D, E, F, G, H, e os tombiños de Tenzas, Constitucións, Concordias, que son os chamados tombos menores.
Compleméntanse cos cadernos e libros de Rendas e Bens da Mitra, do Arquivo Histórico Diocesano de Santiago; cos libros de Aniversarios e cos libros de Actas Capitulares.
Tombouctou

Tombouctou (en francés Tombouctou e na lingua Koyra Chiini Tumbutu; ás veces escrita Timbuktu) é unha cidade da rexión de Tombouctou, en Malí. Foi o centro intelectual e espiritual que favoreceu o espallamento do islam en África nos séculos XV e XVI. É a sede da prestixiosa Universidade Sankore, ademais doutras madrasas. As tres grandes mesquitas, Djingareyber, Sankore e Sidi Yahya, son os maiores expoñentes da idade dourada de Tombouctou, e aínda que foron restauradas en varias ocasións na actualidade corren risco de desertificación.
Debido á súa situación a uns 15 km ao norte do río Níxer, no cruzamento das rutas comerciais transaharianas dende o Sáhara ata Araouane, foi historicamente importante polo comercio de rochas de sal procedentes de Taoudenni. Tamén foi o punto de encontro entre os pobos no oeste africano, nómades bérberes, pobos árabes do norte e comerciantes xudeus. Este feito deulle á cidade un halo fabuloso, sendo recoñecida en moitos lugares coma unha terra afastada e exótica. Na actualidade, Tombouctou ten unha poboación pertencente ás etnias songhai, tuareg, fulbe e mandé.
A maior contribución de Tombouctou á civilización mundial e ao islam foi a súa produción cultural. Arredor do século XIV escribíronse e copiáronse moitos libros, e a cidade comezou a considerarse coma un lugar importante da tradición escrita en África. Por esta razón, a Unesco declarou a cidade e a rexión como Patrimonio da Humanidade no ano 1988. Cidades irmás
Tombouctou está irmandada coas seguintes cidades: Chemnitz Hay-on-Wye Kairuan Marrakech Saintes Tempe
Tomiño (planta)

O tomiño ou tomentelo é unha planta aromática da familia das labiáceas. O seu nome científico é Thymus vulgaris L. Dálle nome ó concello de Tomiño. Descrición
Trátase dunha planta vivaz e rastreira, con pólas delgadas e de sección cuadrangular, cubertas de abundante pilosidade. As follas son ovais, obtusas, duns 18x10 mm. As flores nacen no verán, en grupos terminais e cunhas brácteas na base semellantes ás follas, cunha corola bilabiada, de cor rosa púrpura.
O tomiño é planta propia de prados, beiras dos camiños e, en xeral, terreos húmidos, entre os 500 e os 1. 500 m de altitude. Usos medicinais
Presenta propiedades antiespasmódicas, antitusivas, expectorantes e antisépticas. Por estas propiedades utilízase na medicina tradicional para tratar problemas respiratorios coma catarro, bronquite, tose etc. , así como para casos de inapetencia, malas dixestións, cistite; cómpre ter precaución na dose porque pode provocar reaccións alérxicas, especialmente nos meniños. Por vía externa, serve para combate-lo reumatismo. O tomiño na cultura popular galega
Para curar o reumatismo quéimase tomiño e nébeda, e co fume afuman ben a camisa do enfermo. Deste xeito a enfermidade desaparecerá por moito tempo ou mesmo para sempre (Lis Quibén). Miña Virxe da Peneda/ está peitanto o cabelo/ cunhas herbiñas do monte/ que lle chaman tormentelo.
Tommy Portimo

Tommy Portimo nado en Kemi o 5 de setembro de 1981, é o batería e un dos membros fundadores da banda finlandesa de power metal Sonata Arctica. Toca a batería Premier, pratos Paiste e usa as baquetas Pro Mark. Entre as súas máis grandes influencias musicais atópanse Stratovarius, Nightwish, Sentenced e Terry Bozzio.
Tomografía computadorizada

A tomografía axial computadorizada (TAC), ou tomografía computadorizada (TC), é unha técnica de imaxe médica que é empregada para o diagnóstico. Utiliza raios X para obter cortes ou seccións de obxectos anatómicos con fins diagnósticos. Tomografía vén do grego τομον que significa corte ou sección e de γραφίς que significa imaxe ou gráfico. A posibilidade de obter imaxes de cortes tomográficos reconstruídas en planos non tranversais fixo que actualmente se prefira chamar a esta técnica TC en lugar de TAC.
Tomografía por emisión de positróns

A tomografía por emisión de positróns, tamén coñecida polas súas siglas en inglés PET (positron emission tomography) é unha técnica de imaxe médica da Medicina Nuclear que nace na década dos 1970 pero non chega a clínica até os anos 90. O primeiro PET que chegou a Galiza foi o do Hospital Modelo da Coruña; posteriormente o primeiro público foi parar o Complexo Hospitalario Universitario de Santiago de Compostela.
A técnica PET baséase na inxección dun trazador radioactivo por vía intravenosa entre 1h e 2h antes de obter a imaxe. Unha vez pasados estes minutos, o paciente colócase no escáner PET e fica sen moverse durante polo menos 30-45 minutos. O fundamento físico ven da emisión de positróns (similares ós electróns pero con carga positiva) por parte dos isótopos radioactivos inxectados, unha emisión que se produce en diferentes puntos dependendo do fenómeno fisiolóxico que se pretende estudar. Os positróns emitidos atopan no seu camiño electróns e producen unha aniquilación (partícula-antipartícula) que orixina dous fotóns de 511keV que se dirixen ós detectores do escáner coa información necesaria para coñecer os puntos onde a substancia radioactiva foi depositada. Técnicas matemáticas complexas (métodos de reconstrución) permiten chegar a unha imaxe tridimensional na que se presenta a distribución do trazador (glicosa co isótopo F-18 é o máis usado, por exemplo en oncoloxía).
Tomographic Experiment using Radiative Recombinative Ionospheric EUV and Radio Sources

TERRIERS (acrónimo de Tomographic Experiment using Radiative Recombinative Ionospheric EUV and Radio Sources), tamén coñecido como Explorer 76, é un satélite artificial da NASA pertencente ó programa Explorer e lanzado o 18 de maio de 1999 mediante un foguete Pegasus XL desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
A misión de TERRIERS era facer medicións en dúas e tres dimensións da densidade de electróns na ionosfera e obter perfiles da fotoemisión da termosfera no ultravioleta mediante técnicas de tomografía.
Trala engalaxe e posta en órbita produciuse un problema no control de actitude que impedía ós paneis solares apuntar correctamente ó Sol. Pouco despois as baterías esgotáronse e foi imposible retomar o contacto co satélite
Tomoko Yoshida

Tomoko Kira (en xaponés 吉良 知子), nada en Hamamatsu o 6 de febreiro de 1934, e unha escritora xaponesa, máis coñecida co alcume de Tomoko Yoshida (吉田 知子). Traxectoria
Estudou economía na Universidade Nacional Feminina de Nagoya e creceu en Shinkyō (actual Changchun, capital de Manchukuo). Tras a segunda guerra mundial, residiu en Toyohara (hoxe día Ioujno-Sakhalinsk) e regresou ao Xapón en 1947, onde traballou como profesora de secundaria en Hamamatsu e para as publicacións Ise Shimbun, Gomu (ゴム) e Fabeln, Parabeln (寓話). Obra (sel. )
Mumyōjōya (無明長夜, 1970)
Iki mono tachi (生きものたち, 1971)
Yoshida Tomoko sakuhin sen (吉田知子作品選, 1971)
Neko no me, onna no me (猫の目、女の目, 1974)
Inu no kōfuku (犬の幸福, 1979)
Chichi no haka (父の墓, 1980)
Watashi no ai no monogatari (わたしの恋の物語, 1981)
Manshū wa shiranai (満洲は知らない, 1985)
Kamo (鴨, 1985)
Osonae (お供え, 1993)
Sennen ōrai (千年往来, 1996)
Hako no tsuma (箱の夫, 1998)
Nihon nanmin (日本難民, 2003) Premios
1970: Premio Akutagawa por Mumyōjōya (無明長夜)
1985: Premio de literatura femenina por Manshū wa shiranai (満洲は知らない)
1992: Premio Kawabata por Osonae (お供え)
1998: Premio Kyōka Izumi por Hako no tsuma (箱の夫)
Tomás Hermo González

Tomás Hermo González, nado na Pobra do Caramiñal (A Pobra do Caramiñal) o 28 de xuño de 1915 e finado no mesmo concello en 2005, foi un carpinteiro e político galego. Traxectoria
Militou nas Juventudes Socialistas dende os 15 anos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu da Pobra do Caramiñal na evasión da Nueva Marujita o 4 de maio de 1937 chegando a Casablanca. Xulgado en Ferrol por adhesión á rebelión foi declarado en rebeldía e fóronlle embargados os seus bens. Pasou á Frota Republicana, estaba embarcado no cruceiro Libertad canto tivo lugar o combate co Baleares. Foi internado en Bizerta co resto da Frota Republicana e trasladado ao campo de Meheri Zebeus. Realizou traballo para os franceses en Bizerta e Mateus ata que enfermou. Recoñecementos
En 2000 recibiu unha homenaxe na Pobra do Caramiñal.
Tomás Jiménez Esquivias

Tomás Jiménez Esquivias, nado en Villaverde (Madrid) en 1921, foi un guerrilleiro antifranquista. Traxectoria
Militante do Partido Comunista, foi integrante da organización clandestina do PCE en Madrid nos primeiros anos do franquismo. Foi enviado a Galicia a finais de 1945 como axudante de Manuel Blanco Bueno para reactivar o partido e a guerrilla. Comezaron o seu traballo de organización na zona sur, Pontevedra e Ourense, onde o PCE fora desmantelado. Foi detido. Ingresou na Prisión Provincial de Salamanca o 31 de maio de 1947 a disposición do Xulgado Especial de Espionaxe e Outras Actividades, por actividades extremistas. O 25 de xuño foi trasladado á Prisión Provincial de Valladolid. Preso na Colonia Penitenciaría del Dueso (Santoña), saíu en liberdade condicional en 1952.
Tomás Penelas

Tomás Penelas, nado en Filgueira (Castro, Cerdedo-Cotobade) 10 de novembro de 1820, foi un canteiro galego.
Traballou pola arte na igrexa de San Tomé de Quireza, nos arsenais de Ferrol e nos obradoiros da meirande calidade en Madrid.
Tomás Pérez do Porto

Tomás Pérez do Porto, coñecido como Asorey, nado en Caraña de Arriba (Tiobre, Betanzos) o 27 de febreiro de 1915 e finado en Betanzos o 30 de decembro de 2000, foi un político galego. Traxectoria
Familiar de Ramón Beade Méndez. Dependente de comercio. En 1931 participou na creación da Asociación de Empleados de Comercio da UGT de Betanzos. Afiliado á Agrupación Socialista de Betanzos desde outubro de 1934, en maio de 1936 foi elixido secretario xeral da Agrupación. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba facendo o servizo militar destinado no cuartel da Mariña en Ferrol e pasou case toda a guerra embarcado.
En 1941 estableceu a ferretería El Martillo na Praza do Campo de Betanzos. Militou na organización socialista clandestina de Betanzos que dirixía desde o seu agocho Ramón Beade e formou parte do Comité Pro-presos creado pola organización o 8 de setembro de 1945 para recoller axuda económica para os compañeiros presos e as súas familias, xunto con Ricardo Lagares e os irmáns Germán e Manuel Castro Naveira. A organización foi desarticulada pola policía o 10 de maio de 1946, e os seus compoñentes foron detidos e torturados. Tomás eludiu a detención permaneciendo agochado ata que se entreou en xaneiro de 1947 ante o acoso da policía e a gardia civil á súa familia. Xulgado o 27 de febreiro dese ano, a súa causa foi sobresida, coa obriga de presentarse todos os luns no cuartel da Garda Civil de Betanzos. Seguiu desenvolvendo unha actividade clandestina, aínda que mínima, de contacto e reunións, porén participou nas reivindicacións sociais como na creación da Comisión Pro-Cierre Dominical de Betanzos en 1964.
Foi un dos reorganizadores da Agrupación Socialista de Betanzos en 1976, sendo elixido secretario xeral ata 1979, que abandonou o cargo. Encabezou a candidatura do PSOE de Betanzos nas primeiras eleccións democráticas e foi elixido concelleiro, pero dimitiu sen chegar a tomar posesión. Finou en Betanzos o 30 de decembro de 2000. Vida persoal
Casou con María Aurora Gómez Medín e foi pai de Tomás e Carlos Pérez Gómez.
Tomás Santoro Iglesias

Tomás Santoro Iglesias, nado en Vigo e finado na mesma cidade o 7 de novembro de 1972, foi un avogado e político galego. Traxectoria
Estudou no Colexio dos Xesuítas de Vigo. Na época da República pertencía á Asociación Católica Nacional de Propagandistas, participou como orador en actos da Unión Regional de Derechas e foi presidente das Juventudes de Acción Popular de Pontevedra en 1935. No franquismo foi notario do Porriño dende 1942 e presidente da xunta diocesana de Acción Católica. En 1968 foi nomeado notario de Vigo. Vida persoal
Casou con María Teresa García de la Parra González e foi pai de Tomás, María Teresa e Carlos Santoro García de la Parra.
Tomé de Sousa

Tomé de Sousa, nado en 1503 e finado en 1579, foi o primeiro gobernador xeral da colonia portuguesa do Brasil desde 1549 ata 1553. Foi un nobre e soldado nado en Rates, Póvoa de Varzim. Sousa naceu nobre e participou en expedicións militares en África, loitou contra os mouros e mandou a nao Conceição á India portuguesa, parte da armada de Fernão Pires de Andrade.
Sousa foi o primeiro mestre do mosteiro medieval de Rates, restablecido no ano 1100 e disolto no século XVI.
Tomé, Chile

Tomé é unha comuna e un municipio chileno da provincia de Concepción na rexión de Biobío. Segundo o censo INE de 2002, en termos de poboación, a comuna tiña un total de 52. 440 habitantes, unha área é de 494, 5 km2 e unha densidade de poboación de 106, 05 hab/km². Sitúase na altitude de 12 metros sobre o nivel do mar. O xentilicio da comuna é tomecino/a.
Ton (cor)

O ton, matiz ou tonalidade (na literatura inglesa hue) é unha das propiedades ou cualidades fundamentais nunha cor, definido tecnicamente (no modelo CIECAM02), como «o grao no cal un estímulo pode ser descrito como similar ou diferente de estímulos como o vermello, amarelo e azul». Refírese á propiedade da cor nos aspectos cualitativamente diferentes da experiencia de cor, que teñen relación con diferenzas de lonxitudes de onda ou con mesturas de diferentes lonxitudes de onda. É o estado puro da cor, sen mestura de branco ou negro e, xunto á luminosidade e a saturación, unha das tres características psicofísicas da cor.
Existe unha alta correlación entre lonxitude de onda e ton, tal como aparece no arco da vella. Estas cores forman parte do grupo de cores espectrais, os relacionados cunha lonxitude de onda determinada. Mentres que as cores non espectrais serían as non relacionadas cunha lonxitude de onda determinada (como os púrpuras e violetas). Só poden obterse por medio da mestura de dúas ou máis luces monocromáticas.
As cores cromáticas son as cores tanto espectrais coma non espectrais, pero o ton ten importancia para entendelas, mentres que nas cores acromáticas, a súa visualización ou percepción enténdese mellor en relación coa dimensión de luminosidade que coa de ton. As cores descenden do escuro á cor definida (por exemplo do negro ao azul).
Xeralmente, cores co mesmo ton diferéncianse con adxectivos que se refiren á súa luminosidade e/ou saturación: azul claro, azul pastel, azul vívido. Nas artes
Na pintura, un ton é unha cor pura; é dicir, unha cor sen pigmento branco ou negro engadidos. Un ton é un elemento da roda de cores. Os tons son os primeiros en ser procesados polo cerebro.
Nun cómic realizado con tinta e, por tanto, en branco e negro, a xustaposición regular de liñas máis ou menos próximas permite crear a ilusión de ton.
Ton (música)

O ton é a sexta parte do intervalo entre unha nota e a súa oitava, correspondendo polo tanto co dobre dun semitón.
Tonada

A tonada é un xénero musical conformado por un conxunto de melodías e cantos dentro do xénero da lírica. Caracterízase por non ser bailada e polo relevante dos textos. Características
Xeralmente é interpretada por un conxunto de guitarristas que poden formar dúos ou outras asociacións musicais, acompañándose unicamente con instrumentos de corda do tipo da propia guitarra ou do guitarrón, pero nunca de bombos ou outros instrumentos similares. Existe en Asturias e Cantabria unha maneira de interpretar a tonada ao son dunha gaita e tamén a capela. É moi representativo do folclore do norte da Península Ibérica.
Tonalita

A tonalita é unha rocha ígnea plutónica composta de cuarzo e plaxioclasio, horneblenda e biotita. É unha rocha félsica fanerítica da serie ígnea subalcalina e ten un gran de intermedio a groso. Tamén contén ortoclasio mais en cantidades menores. Foi descrita por primeira vez no monte Adamello nos Alpes italianos e o seu nome deriva da poboación de Tonale, próxima ao sitio da súa primeira descrición. O plaxioclasio pode chegar a compoñer máis da metade da rocha.
Unha variedade de tonalita é a trondhjemita que se caracteriza por non ter horneblenda, denominada así pola cidade norueguesa de Trondheim.
Tonsila

No campo da anatomía, a tonsila, antes denominada amígdala, é un órgano con forma de améndoa (en latín é o que significa, amendoíña), formado pola unión de numerosos nódulos linfáticos.
Dáselle este nome en especial á amígdala palatina pero, por extensión, tamén se denomina tonsila a calquera órgano constituído por un retículo de tecido linfoide e epitelial, que contén folículos linfáticos.
As tonsilas son tecido linfoide situado na farinxe e que constitúen o anel de Waldeyer. Segundo a localización en que se atopen na farinxe, chámanse: Tonsila farínxea (ou amígdala de Luschka): situada no teito ou bóveda da farinxe, na súa porción nasal. Nos nenos adoitan estar hipertrofiadas e entón chámanse adenoides, chegando a provocar insuficiencia respiratoria nasal e deformación facial (vexetacións), polo que adoitan extirparse.
Tonsila tubárica (ou amígdala de Gerlach): rodea o extremo farínxeo da trompa de Eustaquio.
Tonsila palatina: tamén chamada amígdala palatina. Órgano par situado a ambos lados do istmo das fauces, na entrada da orofarinxe, entre os piares do veo do padal, a ámbolos lados da úvula. Cando se inflaman constitúen as típicas anxinas (non confundir coa anxina de peito) ou, tecnicamente, amigdalite. A súa extirpación denomínase amigdalectomía ou tonsilectomía.
Tonsila lingual: é un conxunto voluminoso de tecido linfoide situado na base da lingua. Función
As tonsilas axudan a previr infeccións eliminando as bacterias e outros microorganismos presentes na parte posterior da boca, procedentes dos alimentos e do aire que inspiramos. Poden ser invadidas por bacterias ou virus e sufrir un proceso inflamatorio, causando unha amigdalite ou tonsilite e, cando a infección alcanza as áreas circundantes, unha farinxite.
Forman parte do sistema inmunitario, especialmente nos primeiros anos de vida, perdendo interese a medida que o meniño vai medrando. De feito non hai evidencia de que as tonsilas cumpran unha función relevante despois dos tres anos de idade, e non se atopou ningún efecto á hora da resposta inmunitaria naqueles que foran sometidos a unha tonsilectomía. Amígdala cerebral
No cerebro existe outro órgano de forma semellante que tamén recibe o nome de amígdala pero que non ten que ver con estes órganos linfoides. É a amígdala cerebral, un grupo de neuronas situado no lobo temporal do cerebro.
Tony Kakko

Toni "Tony" Kristian Kakko, nado en Kemi o 16 de maio de 1975, é un cantante finlandés. Traxectoria
É o cantante e compositor principal de Sonata Arctica, grupo que fundou en 1996, tras estudar piano durante dous anos e cantar en diversos festivais a nivel local, asumindo os labores de cantante e teclista do grupo. Trala saída do primeiro álbum decidiu concentrarse na voz, e Mikko Härkin uniuse á banda para facerse cargo do teclado. As súas maiores influencias musicais son Queen, Stratovarius, Children of Bodom e Nightwish.
Top manta

A expresión top manta refírese á venda na rúa, de xeito ambulante e sen licenza, de copias de artigos como películas en DVD, música en CD, xogos e, menos habitualmente, programas informáticos. A expresión acadou unha gran sona popular e a súa autoría parece atribuírse ao cantante Miguel Ríos, o cal fixo uso dela de xeito retranqueiro para referirse ás persoas máis vendidas e populares na música: Método
Os vendedores do top manta, coñecidos como manteiros, expoñen sobre unha manta os artigos copiados. As mantas adoitan ter dúas cordas atadas a cada extremo oposto, de modo que poida ser recollida toda a mercancía con rapidez facendo unha bolsa.
En España, tanto a Policía Local como a Policía Nacional, tralas denuncias da SGAE, outras sociedades de autores e nalgúns casos os propios autores, perseguen a práctica do top manta, que pode resultar nunha multa ou pena de cárcere. A mercancía confiscada pola Policía é destruída despois.
Os vendedores son, en moitos casos, inmigrantes sen papeis. A SGAE acusa as mafias de estaren tras o top manta, da explotación dos vendedores e do financiamento destas actividades ilegais. Os vendedores quedan cunha pequena parte do prezo de venda de cada artigo.
TopSat

TopSat (acrónimo de Tactical Optical Satellite), tamén coñecido como TopSat 1, foi un satélite artificial do Reino Unido lanzado o 27 de outubro de 2005 a bordo dun foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
TopSat foi un microsatélite que usaba o bus STL-150. Foi construído con fondos do Centro Espacial Nacional Británico e o Ministerio de Defensa do Reino Unido. O seu obxectivo principal era demostrar que un microsatélite pode proporcionar imaxes de alta resolución, de ata 2, 5 m por píxel, e envialas a terminais en terra no momento da súa obtención.
Topacio

O topacio é un mineral silicatado de aluminio e flúor.
Emprégase a miúdo como pedra preciosa e algunhas veces foi confundido co diamante: o chamado Diamante de Bragança, incluído como diamante na coroa portuguesa. Etimoloxía
O nome "topacio" deriva do grego topazos ("buscar"), que era o nome dunha illa no Mar Vermello, segundo Plinio o Vello, difícil de encontrar e da cal se sacaba unha pedra amarela (actualmente sabido que era olivina amarelada). Na Idade Media, o nome topacio era usado para calquera xema amarela, mais actualmente o nome aplícase tecnicamente ao mineral aquí descrito.
Comercialmente inténtanse vender algunhas variedades de cuarzo con denominación de topacio. Propiedades
Cristaliza no sistema ortorrómbico coa fórmula xeral Al2SiO4(OH, F)2, indicando a paréntese arredor de OH e F que a proporción entre fluoruros F e hidróxidos OH pode variar nun amplo rango, aínda que a súa suma sempre será constante.
A súa densidade é de 3, 5 - 3, 6 g/cm³.
A súa cor é normalmente marela-acastañada; podéndose encontrar tamén exemplares con tons de ocre, azul, violeta, vermello ou, incluso, incoloro. Ademais, pode ser variada facilmente con medios artificiais: aplicando raios gamma ou feixes de electróns conséguense tonalidades pardas ou lixeiramente verdosas e quecéndoo obtéñense tonalidades azuis ou arroibadas.
Aínda que na escala de Mohs lle corresponde dureza de 8, fractura facilmente, sendo difícil de traballar. Variedades
As distintas variedades distínguense pola cor, que varía segundo a presenza máis ou menos importante do flúor, podendo ser de moi diversas cores.
As máis estimadas son, o topacio imperial de cor alaranxada, o topacio oriental ou zafiro amarelo e o incoloro. Depósitos
Atópase habitualmente en forma de cristais prismáticos crecidos en ocos que están unidos coa rocha troncal. Ademais existe unha variante masiva ou granulosa. Normalmente áchase acompañado de berilio, turmalina e apatita en rochas ácidas magmáticas como as permatitas. Tamén se encontra nos gneises.
Algunhas das reservas máis importantes encóntranse no Brasil, República Checa, Saxonia, Noruega, Suecia, o Xapón, México, Sri Lanka, Birmania, Paquistán e os Estados Unidos. Usos
Algunhas variedades empréganse en xoiería e son moi estimadas polos coleccionistas e tamén se empregan na industria cerámica.
Topaze

Topaze foi a designación do motor foguete que propulsou a primeira etapa dos foguetes franceses Diamant A e Diamant B. Características
O motor Topaze estaba alimentado por tetróxido de nitróxeno e UDMH, voando por primeira vez en 1965. Tiña un pulo de 120 kN no baleiro, cunha altura de 7, 10 m, un diámetro de 0, 80 m e unha masa sen propelente de 306 kg.
Topografía

A topografía é a rama da xeografía matemática que se ocupa da descrición matemática dunha paisaxe, que pode ser achegada como produto xeográfico con máis ou menos valores estéticos, ou como representación dunha cultura ou modo de vida.
A formación lingüística da topografía abunda en substantivos comúns concretos e topónimos, adxectivos especificativos e unha nula progresión no tempo do relato.
No seu estado puro convértese nun informe técnico propio dun xeógrafo e con características da descrición técnica
Topoloxía en anel

Unha topoloxía en anel é unha topoloxía de rede informática na que cada aparello está conectado en orde secuencial, a outros dous, a modo dun anel.
En xeral, as redes en anel non son tan eficaces se se comparan coas redes en estrela, xa que nestas os datos deben viaxar a través dun número menor de puntos antes de chegar ao seu destino. Por exemplo, se unha rede con topoloxía en anel ten oito computadores conectados, para chegar desde o computador un até o catro, os datos deben atravesar os computadores dous e tres antes de chegar ao catro. Alternativamente, poderían ir desde o un ao oito, desde ao sete etc. - aínda que isto sería máis lento porque son máis ordenadores.
As topoloxías en anel tamén teñen a desavantaxe de que se un dos nodos da rede falla, toda a rede fallará, xa que se require un círculo completo para funcionar. Vantaxes
Os datos pódense transferir rapidamente, sen que exista un punto de "embotellamento",
Todos os datos viaxan na mesma dirección,
Se se engaden máis nodos non se afecta o ancho de banda,
Non hai colisións na rede por causa do método de acceso ou da arquitectura. Desavantaxes
Os paquetes de datos deben atravesar todos os computadores colocados entre o emisor e o recipiente,
Se un dos nodos falla, todo o anel falla e non se poden transmitir datos,
Resulta difícil saber onde falla o anel,
Dado que todas as máquinas están unidas entre si, para engadir unha hai que cortar a rede temporalmente,
Para que todos os ordenadores se poidan comunicar entre si, todos eles deben estar prendidos.
Existe unha dependencia total dun cable. See also
Topoloxía de bus
Topoloxía en estrela
Topoloxía en malla
Redes de árbore e híper-árbore
Topoloxía en estrela

A topoloxía en estrela é aquela que ten un aparello central dedicado a xestionar as comunicacións. Por el pasa toda a información ata as puntas da estrela, onde se atopan os outros aparellos.
Topoloxía en malla

En informática, unha topoloxía en malla é unha topoloxía de rede na que cada nodo está conectado a un ou máis dos outros nodos. Desta maneira é posible levar as mensaxes dun nodo a outro por diferentes camiños.
Se a rede de malla está completamente conectada non debería existir absolutamente ningunha interrupción nas comunicacións.
Cada servidor ten as súas propias conexións con tódolos demais servidores. Funcionamento
O establecemento dunha rede de malla é unha maneira de encamiña-los datos, a voz e as instrucións entre os nodos.
As redes de malla diferéncianse doutras redes en que as pezas da rede (nodo) están conectadas unhas con outras por un ou outro camiño, mediante cables separados. Esta configuración ofrece camiños redundantes por toda a rede, de xeito que, se falla un cable, outro se fará cargo do tráfico.
Esta topoloxía, a diferenza doutras (como topoloxía en árbore ou topoloxía en estrela), non require dun servidor ou nodo central, co que se reduce o mantemento (un erro nun nodo, sexa importante ou non, non implica a caída de toda a rede).
As redes de malla son autorrexenerables: a rede pode funcionar aínda cando un nodo desaparece ou a conexión falla, xa que o resto de nodos evitan o paso por ese punto. Consecuentemente, fórmase unha rede moi fiábel. É unha opción aplicable ás redes sen fíos (wireless), ás redes con cable (Wired), e á interacción do software.
Unha rede con topoloxía en malla ofrece unha redundancia e fiabilidade superiores. Nunha topoloxía en malla, cada equipo está conectado a tódolos demais equipos. Aínda que a facilidade de solución de problemas e o aumento da fiabilidade son vantaxes moi interesantes, estas redes resultan caras de instalar, xa que empregan moita cablaxe. Por estes motivos cobran maior importancia o emprego de wireless, xa que non fai falta cablaxe (a pesar dos inconvenientes do wireless).
En moitas ocasións, a topoloxía en malla emprégase xunto con outras topoloxías para formar unha topoloxía híbrida.
Unha rede de malla estende con eficacia unha rede, compartindo o acceso a unha infraestrutura de rede con maior custo. Comparación da topoloxía en malla
Vantaxes
Fiabilidade.
Seguridade.
Estabilidade.
Menor custo de mantemento.
Autorexenerable.
Desvantaxes
Elevado custo económico (en caso de empregar cable).
Duplicado de recursos (cablaxe redundante, cada nodo implica moito máis cable). Algunha aplicación práctica
Un proxecto do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) que desenvolve o "hundred dollar laptops" ("portátiles de cen dólares") para as escolas desvalidas en países en desenvolvemento planea empregar o establecemento dunha rede de malla para crear unha infraestrutura robusta e barata para os estudantes que recibirán os ordenadores portátiles. As conexións instantáneas feitas polas computadoras portátiles reducirían a necesidade dunha infraestrutura externa tal como Internet para alcanzar todas as áreas, porque un nodo conectado podería compartir a conexión cos nodos próximos.
Topos literario

Na retórica grega clásica, topos, pl. topoi, (do grego antigo: τόπος "lugar", elíptico para grego antigo: τόπος κοινός tópos koinós, 'lugar común'), en latín locus (do locus communis), refírese a un método para desenvolver argumentos. (Ver topoi na retórica clásica. ) Significado e historia
Topos tradúcese de diversas formas como "tema", "liña argumental" ou "lugar común". Ernst R. Curtius estudou os topoi como temas comúns a oradores e escritores que os reelaboraron segundo as ocasións, por exemplo, na antigüidade a observación de que "todos deben morrer" era un topos na oratoria consolatoria, pois ao enfrontarse á morte o saber que a morte chega até aos grandes homes podería levar consolo. Tamén comentou o topos na invocación da natureza (ceo, mares, animais etc. ) con diversos propósitos retóricos, como testemuñar un xuramento, alegrarse ou louvar a Deus ou chorar co falante.
Algúns topos coñecidos atópanse en diversas épocas e culturas: A profecía
O Edén e o locus amoenus (como a Arcadia)
O inferno e o locus horridus (véxase Dante)
O descenso aos infernos ou catábase.
O diluvio (desde a Epopea de Gilgamesh).
A eterna xuventude.
O idilio
Eros e Tánatos
O manuscrito atopado.
O mundo ao revés, o mundo aberrante (véxase Alicia)
A viaxe de retorno á patria (véxanse a Odisea ou o mito de Breogán)
A anagnórise.
A captatio benevolentiae (fórmula de modestia).
A idade de ouro.
A invocación de deuses e musas.
A illa (como espazo representativo do paraíso terrestre).
A noite perigosa
Os mitos da creación
Topónimos galegos en -obre

En Galicia, especialmente no Golfo Ártabro e no Val do Ulla, existe un grupo de topónimos rematados en -obre. Segundo Moralejo, están son continuacións medievais e modernas (en -bre, -be, -ve) de formas antigas en -bris. Están relacionadas xa que logo as terminacións -briga (v. Nemetobriga ou Brigantium), -brix, -bris, -bria e -bre (precedido de vogal: -abre, -ebre, -ibre, -obre e -ubre; ou consoante, i. e. -mbre). Fóra de Galicia
Esta etimoloxía podería non circunscribirse exclusivamente a Galicia: non se poden descartar os posibles Cobre en Asturias ou Dobres en Cantabria e Corte de Cobres, concello de Mértola, distrito de Beja, Portugal. Con todo, é improbable dada a concentración xa non en Galicia, senón en determinadas áreas interiores, e toda hipótese debe confirmarse con documentación medieval. Outras terminacións relacionadas
Existen outras formas evolucionadas por metátese ou disimilación. Ademais, o betacismo permitiu a variación ortográfica.
ove
Outros sospeitosos son os rematados en -ove, que en Galicia son: O Grove (< O Grobe < Ogrobe < Ogobre < Ocobre)
Guiove,
Landrove,
Montrove (< Montobre) e
Tragove (en Corvillón, Cambados).
Tamén aparecen: Castrove (< Castrobre)
No entanto, non se incluirían Ove (de Euve) ou Xove (de [Villa] Iovii).
obe
Cortobe
Trobe (< Talobre) Falsos positivos
Existen outros topónimos con esa cadea fonética, pero que non están relacionados coa mesma etimoloxía: Cobres ou aqueles coas palabras nobre,
pobre,
cobre (O Cobre en Ames[Cómpre referencia], Cobres en Vilaboa),
sobre- (de suber, "sobreira" ou de super, "posición superior"),
robre (de robur, "carballo") e
salobre (de "auga pouco salgada")
Sansobre, en Vimianzo
Topónimos romanos en España

Para firmar o seu poderío na Península Ibérica (Hispania), os romanos fundaron varias colonias nesta rexión do seu Imperio. Na Hispania, o nome dado á Península Ibérica polos romanos, establecéronse poboadores pobres de orixe italiana, en Medellín, Badaxoz (Metellinensis), Cáceres (Norba Caesariana) e Mérida (Augusta Emerita). Ríos
Baetis (antigo río Tartessos) - Guadalquivir
Topónimos xermánicos en Galicia

O Reino de Gallaecia (en latín: Gallaecia / Galliciense Regnum), foi un reino xermánico post-romano que existiu no noroeste da Península Ibérica entre os anos 411 e 585 e un dos primeiros reinos que se separaron do Imperio Romano. O reino foi fundado polos suevos, un pobo de orixe xermánica que, no ano 409, invadiu a Península Ibérica xunto cos vándalos e os alanos. Ocupando inicialmente as rexións costeiras das provincias romanas de Gallaecia e o norte de Lusitania e establecendo a capital en Braga, o reino mantivo a súa independencia ata o 585, cando foi anexionado polos visigodos e convertido na sexta provincia do reino visigodo. Na zona correspondente á actual Galicia, hai varias localidades con toponimia xermánica. Pola distribución xeográfica podemos concluír que moitos destes nomes son de orixe sueva (ver mapa), pero descoñecemos esta lingua e é imposible diferenciala da lingua gótica, polo que sen dúbida debemos falar de orixe xermánica. Todos estes nomes teñen como orixe o nome dunha persoa, formada principalmente por dúas palabras, desgrazadamente os nomes de orixe xermánica foron dominantes ata finais do século XIII, polo que é complicado chegar a unha data, tanto como poden tendo como orixe, o reino suevo, o reino visigodo ou, finalmente, a reconquista, como o caso paradigmático da cidade de Guimarães que ten como nome, o do fundador Vimara Pérez, que viviu no século IX. A orixe dos nomes da seguinte lista, non exhaustiva, de cidades, vilas e parroquias procede da obra de Joseph-Maria Piel: "Os nomes germânicos na toponimia portuguesa".
Toque de queda

O toque de queda ou toque de recollida é a prohibición decretada por un goberno ou autoridade de que a poboación permaneza na rúa após unha determinada hora. Historicamente foi empregado en Europa durante o período entre guerras, na que, despois dunha determinada hora (polo xeral ao chegar a noite), soaba unha sirena para que as persoas se dirixisen aos seus domicilios.
O toque de recollida considérase unha limitación ou restrición da liberdade de circulación, considerado internacionalmente coma un dereito humano fundamental. Pandemia de COVID-19 en Galicia
Durante a pandemia por COVID-19 en Galiza estabeleceuse o toque de recollida como unha das medidas para combater a expansión do virus. Así, durante os últimos meses de 2020 e os primeiros meses de 2021, impúxose o toque de queda en Galicia. A hora de recollida oscilou entre as 22 e as 23 horas en diferentes momentos da pandemia.
Tor

Tor (The Onion Router) é un software libre que permite a comunicación anónima a través de Internet. Orixinalmente desenvolvido pola US Naval Research Laboratory, Tor converteuse nun proxecto da Electronic Frontier Foundation (EFF) a fins de 2004 e ata novembro de 2005. Actualmente desevólveo The Tor Project, unha asociación sen fins de lucro.
Tor achega unha canle de comunicación anónima que está deseñada para ser resistente aos ataques das análises de tráfico, polo que con Tor se pode facer unha conexión a un equipo informático sen que este ou calquera outro teña posibilidade de coñecer o número de IP de orixe da conexión, xa que os datos non transitan directamente do cliente ao servidor, senón que pasan por un servidor Tor que actúa como un router construíndo un circuíto virtual criptográfico.
Tor (xeomorfoloxía)

O termo tor en xeomorfoloxía refírese a un relevo residual que se produce por afloramentos de materiais de maior dureza como pode ser o granito. Ao se producir a erosión, estes materiais teñen maior resistencia que os do seu arredor, de modo que non sofren tanto a erosión, xeralmente tendo morfoloxía de outeiros. Algúns casos
Illas Británicas
Black Tor, Derwent Edge (538m)
Dovestone Tor, Derwent Edge (505m)
Glastonbury Tor
Great Tor, Bamford, Peak District
Howshaw Tor, overlooking Sheffield
Ladybower Tor, Upper Derwent Valley
Low tor
Mam Tor (517m)
Shining Tor
Stiperstones, Shropshire Hills
Over Owler Tor (375m)
Higger Tor (384m)
Whinstone Lee Tor
White Tor, Derwent Moors (487m)
The Barns of Bynack, Granite tors on Bynack More nos Cairngorms
The Salt Cellar, Gritstone tor on Derwent Edge en Peak District
Tor Heard, Long Whatton
Estados Unidos
Angel Rocks north of Fairbanks, Alasca
Elephant Rocks en Missouri
África
Kit-Mikayi, Kenya
Torcedura

Unha torcedura, escordadura, retorzón ou distorsión é a perda momentánea da congruencia articular (cápsula articular e/ou ligamentos) dunha articulación. Tamén pode ser definida como unha lesión traumática dunha articulación con estiramento, arrancamento ou rotura dun ou máis ligamentos, sen luxación das superficies articulares. Características
Os torceduras causan inflamación e dor de comezo súbito que vai minguando paseniñamente, provocando impotencia funcional e incluso parálise temporal. O período de recuperación varía en relación á gravidade e a cronicidade da lesión.
Determinados deportes adoitan provocar lesións crónicas, sen seren taxonómicos: Nocello: Voleibol, skateboarding, fútbol, taekwondo, cheerleading, rugby, fútbol gaélico.
Xeonllo: Voleibol, Tenis, fútbol, baloncesto, cheerleading, rugby, jiu-jitsu.
Cóbado: Tenis, baloncesto, béisbol, hóckey, cheerleading, rugby, jiu-jitsu.
Ombreiro: Béisbol, baloncesto, cheerleading, rugby.
Torcieu

Torcieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Tordo de cabeza cincenta

O tordo de cabeza cincenta (Turdus obscurus) é unha ave da familia Turdidae. Reprodúcese en bosques densos de coníferas e taiga desde Siberia e Mongolia ata o Xapón. É unha especie fortemente migratoria, que inverna no sur da China e sueste asiático. É unha ave vagante rara en Europa occidental. Taxonomía
Foi descrito formalmente en 1789 polo naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin na súa edición revisada e ampliada do Systema Naturae de Carl Linné. Situouno cos tordos no xénero Turdus e acuñou para el o nome binomial Turdus obscurus. O seu nome científico procede do latín e significa 'tordo escuro'. Gmelin baseouse para a súa descrición no "Dark thrush" que fora descrito con ese nome en 1783 polo ornitólogo inglés John Latham na súa obra de varios volumes A General Synopsis of Birds. Latham sinalou que "esta é unha especie siberiana e atópase nos bosques alén do lago Baikal" mais non explicou a fonte da súa información. A especie é monotípica, é dicir, non se lle recoñece ningunha subespecie. Descrición
É un bonito tordo, cun dorso e cabeza gris, cunha liña ocular negra bordeada de branco por arriba e abaixo. O peito e flancos son laranxa e a barriga branca. Os sexos son bastante similares, pero os inmaturos teñen un dorso máis marrón.
O macho canta unha canción asubiante simple, similar á da especie emparentada tordo visgueiro. Comportamento
Nidifica en árbores, pon de 4-6 ovos nun niño limpo. As aves en migración e as invernantes adoitan formar pequenas bandadas. É onmívoro, come unha ampla variedade de insectos, miñocas e bagas.
En 2007 un exemplar foi albiscado no Observatorio de Aves de Xerusalén en Xerusalén. Este é o segundo avistamento en Israel; despois doutro en Eilat en outubro de 1996.
En 2011, un exemplar foi avistado por primeira vez en Australia, preto de Malanda en Queensland. Rexistro fósil
En 2017, unha avaliación de paseriformes indonesios do Plistoceno tardío atopou un fósil desta especie. Galería
Torio

O torio é un elemento químico da táboa periódica de símbolo Th e número atómico 90. O metal de torio é de cor prateada e deslústrase a negro coa exposición ó aire, formando un dióxido. E moderadamente duro, maleable e ten un punto de fusión alto. O torio é un actínido electropositivo, cunha química dominada polo estado de oxidación +4. É bastante reactivo, e tende a prenderse e arder no aire cando está dividido en porcións moi finas.
O torio presenta unha débil radioactividade. Tódolos seus isótopos coñecidos son inestables. O máis estable destes, 232Th, ten unha vida media de 14, 05 mil millóns de anos. Decae moi lentamente por medio de decaemento alfa, comezando unha cadea de decaemento chamada serie do torio que finaliza nun isótopo estable, 208Pb. É xunto ao uranio un dos dous elementos significativamente radioactivos que se dan de forma natural en grandes cantidades coma elemento primordial. Estímase que é ao redor de tres ou catro veces máis abondoso que o uranio na codia terrestre, obténdose refinado a partir de areas de monazita coma subproduto da extracción de terras raras.
O torio descubriuno no ano 1829 o minerólogo noruegués afeccionado Morten Thrane Esmark e foi identificado polo químico sueco Jöns Jacob Berzelius, quen lle deu o seu nome por Thor, o deus nórdico dos tronidos. Porén, a súa primeira aplicación non se desenvolveu ata máis de medio século despois, en 1885. A súa radioactividade descubriuse en 1898. Na segunda metade do século XX a maioría dos seus usos reducíronse ou anuláronse ó completo por mor das preocupacións sobre a súa radioactividade e pola dispoñibilidade de substitutos non radioactivos.
O torio utilízase coma elemento de aliaxe nos eléctrodos de soldadura TIG. É un material popular nas ópticas de alto nivel e nos instrumentos científicos. O torio e o uranio son os únicos elementos significativamente radioactivos con grandes aplicacións comerciais que non dependen da súa radioactividade. Os usos máis comúns afectados polo decaemento do torio son coma fontes de luz en camisas incandescentes nas fontes de luz a gas, e coma material para aliaxes. O torio é un posible substituto do uranio coma combustible para reactores nucleares, pero só existen uns poucos reactores de torio funcionando en todo o mundo.
Tormenta

Unha tormenta é un fenómeno meteorolóxico marcado por ventos fortes (como nos tornados e furacáns), treboadas, e precipitación forte -xeralmente, choiva ou, nalgúns casos, neve; neste caso, a tempestade chámase tormenta de neve.
Estes meteoros teñen lugar cando se produce unha condensación significativa, resultando na produción de auga en estado líquido e cristais de xeo nun espazo inestábel da atmosfera. Poden ser particularmente destrutivas, tanto para o home como para os hábitats naturais.
Tormenta Dragón (astronomía)

Tormenta Dragón é o nome dado a unha larga, brillante e complexa tormenta convectiva no hemisferio sur de Saturno que se detectou a mediados de setembro de 2004. Esta tormenta parece ser de longa vida e periodicamente chamea, producindo unhas grandes columnas brancas, para despois volver á calma. A tormenta foi unha forte fonte de emisións de radio durante xullo e setembro de 2004.