proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Arcángel

Austin Agustín Santos, máis coñecido polo nome artístico Arcángel, nado na cidade de Nova York o 23 de decembro de 1985, é un cantante e compositor de reggaeton e actor dominicano-boricua. Trasladouse a Porto Rico en 2002, interesado en converterse nun intérprete de reggaetón. Durante a súa estadía en Porto Rico, formou parte do dúo Arcángel & Da Ghetto.
Ardabil

Ardebil (en persa: اردبیل) é unha cidade da provincia de Ardabil, en Irán, localizada na rexión histórica do Azerbaidján iraniano. Estímase a súa poboación en 650. 000 habitantes. Na cidade está o santuario e tumba do Shaikh Safî ad-Dîn.
Ardales

Ardales é un concello español da provincia de Málaga, na comunidade autónoma de Andalucía. Está situado nos contrafortes setentrionais da serra das Neves na súa transición cara aos encoros do Guadalhorce e entre os concellos de Álora, Teba e Casarabonela.
En 2015 tiña unha poboación de 2. 527 habitantes. Atópase a unha altitude de 445 metros sobre o nivel do mar e a 52 km da capital provincial, Málaga.
Entre os seus lugares de interese cabe destacar o Castelo da Peña, do século IX, o poboado rupestre de Bobastro, os encoros do Guadalhorce, o Caminito del Rey e a cova prehistórica Doña Trinidad.
Ardata

Ardata foi unha cidade situada nas montañas ao leste da moderna Trípoli e non lonxe de Ullasa (próxima de Trípoli) que se chama actualmente Tell Arde e foi escavada.
Foi a primeira cidade interior que ocuparon os exipcios sobre a metade do século –XV despois de desembarcar en Ullassa. Pertencía ata entón a Tunip, un reino vasalo de Mitanni. Mentres os exipcios atacaban Qadesh e conquistaban outra cidade máis ao norte, Sumur, a cidade sublevouse instigada por Tunip, pero os exipcios acoraron a revolta.
O príncipe de Arasni, aliado a Abdi-Asirta xefe dos apiru de Amurru, conquistou Ardata sobre a metade do século -XV. Con esta cidade e Sigata como base do seu poder, os apiru estendéronse ao norte e ao sur. Morto Abdi-Asirta sobre o -1340, o seu fillo Pu-Bahla púidoa manter, pero a residencia tívoa na próxima Ullassa. Sobre -1330 quedou integrada no Reino de Amurru creado polo rei hitita Suppiluliumas I. É posíbel que entón Ardata fose a capital do reino con Aziru como rei.
Ardem Patapoutian

Arden Patapoutian, en armenio: Արտեմ Փաթափութեան, nado en 1967 é un biólogo molecular e neurocientífico libanés - estadounidense de orixe armenia. Traxectoria
Carreira profesional
Estudou Química na Universidade Americana de Beirut cunha bolsa da Fundación Calouste Gulbenkian.
Patapoutian investiga a transdución de sinais a partir de sensores. Fixo contribucións significativas á identificación de novas canles iónicas e receptores que se activan pola temperatura, as forzas mecánicas ou o aumento do volume celular. Patapoutian e os seus colaboradores puideron demostrar que estas canles iónicas xogan un papel importante na sensación de temperatura, na sensación de tacto, na propiocepción, na sensación de dor e na regulación do ton vascular. Traballos máis recentes utilizan técnicas de xenómica funcional para identificar e caracterizar canles iónicos mecanosensíbeis (mecanotransdución). Premios e honras
Recibiu o premio W. Alden Spencer 2017 e o premio Rosenstiel 2019. En 2020 foi galardoado, xunto con David Julius, co Premio Kavli e os Premios da Fundación BBVA Fronteiras do Coñecemento.
En 2021 foi galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina xunto con David Julius polas súas investigacións sobre o sistema somatosensorial, a saber, os receptores da temperatura e do tacto. Conceptos
As proteínas LRRC8 forman canles aniónicas dependentes de volume que detectan a forza iónica.
Piezo2 é o principal transdutor de forza mecánica para a sensación táctil en ratos.
SWELL1, unha proteína da membrana plasmática, é un compoñente esencial da canle anión regulada por volume.
Piezo2 é necesario para a mecanotransdución das células de Merkel.
Os piezos son subunidades formadoras de poros de canles activadas mecanicamente.
O papel da Drosophila Piezo na nocicepción mecánica.
Piezo1 e Piezo2 son compoñentes esenciais de distintas canles catiónicas activadas mecanicamente. Publicacións seleccionadas
PIEZO1 + PIEZO2
"Piezo1 and Piezo2 Are Essential Components of Distinct Mechanically Activated Cation Channels". Science 330 (6000): 55–60. 2-9-2010. Bibcode: 2010Sci. .. 330. .. 55C. ISSN 0036-8075. PMC 3062430. PMID 20813920. doi: 10. 1126/science. 1193270. "Piezo proteins are pore-forming subunits of mechanically activated channels". Nature 483 (7388): 176–181. 19-2-2012. Bibcode: 2012Natur. 483. .176C. ISSN 0028-0836. PMC 3297710. PMID 22343900. doi: 10. 1038/nature10812. "The role of Drosophila Piezo in mechanical nociception". Nature 483 (7388): 209–212. 19-2-2012. Bibcode: 2012Natur. 483. .209K. ISSN 0028-0836. PMC 3297676. PMID 22343891. doi: 10. 1038/nature10801.
PIEZO 2
"Piezo2 is the major transducer of mechanical forces for touch sensation in mice". Nature (en inglés) 516 (7529): 121–125. 12-2014. Bibcode: 2014Natur. 516. .121R. ISSN 1476-4687. PMC 4380172. PMID 25471886. doi: 10. 1038/nature13980. "Piezo2 is required for Merkel-cell mechanotransduction". Nature 509 (7502): 622–626. 6-4-2014. Bibcode: 2014Natur. 509. .622W. ISSN 0028-0836. PMC 4039622. PMID 24717433. doi: 10. 1038/nature13251.
Ardentía (medicina)

Para outros significados, véxase ardentía. A ardentía, tamén denominada ardor de estómago, , ardencia, acía, acedía e pirose, é o malestar no estómago por exceso de ácidos. A aparición frecuente da ardentía pode provocar unha úlcera de duodeno ou de estómago. Cando os síntomas se corresponden máis con sensación de quentura que con acidez chámase "queimura". Causas frecuentes
Comidas con moita graxa
Comidas con moitas especias
Consumo excesivo de alcohol ou cafeína
Fumar
Comidas pouco antes de deitarse ou pouco despois de levantarse Tratamento
Pódense tomar antiácidos para combater a ardentía
Terapéutica popular
Contra as queimuras de estómago aconséllase roer en cru unha castaña virxe ou que estivera soa no ourizo (Eladio Rodríguez, Lis Quibén).
Ardeola (revista)

Ardeola é a revista científica oficial da Sociedade Española de Ornitoloxía (SEO/BirdLife) que se publica dende a fundación da Sociedade en 1954. Características
O seu ámbito de publicación inclúe todos os aspectos da ornitoloxía tanto de España como no resto do mundo, aínda que se centra especialmente nas rexións de clima mediterráneo e no Neotrópico, así como en traballos aplicados sobre conservación de aves e os seus hábitats.
Edítase semestralmente (no mes de xuño e decembro, un volume por ano, con dous números). Os artigos orixinais e notas breves están escritos tanto en castelán como en inglés, recomendándose o emprego deste último. O Comité Editorial promove a rápida publicación dos manuscritos sometidos á revisión de ornitólogos expertos. Ardeola tamén publica a lista oficial de observacións de Aves Raras en España e os nomes en castelán das aves do mundo, así como revisións da maior parte dos libros que chegan á biblioteca de SEO/BirdLife e resumos en castelán de traballos ornitolóxicos realizados en rexións de clima mediterráneo que se publican noutras revistas científicas.
Ardipithecus

Ardipithecus é un xénero extinto de homínido que viviu entre o Mioceno tardío e o Plioceno na Depresión de Afar, Etiopía. Orixinalmente descrito como un dos máis antigos antergos do ser humano, é na actualidad tema de debate a súa relación co xénero humano e se é un homínido ou non. Foron descritas dúas especies fósiles: A. ramidus, que viviu hai 4, 4 millóns de anos, e a A. kadabba, que data de hai 5, 6 millóns de anos (Mioceno tardío). O comportamento dos ardipithecus podería ter sido semellante ó dos chimpancés.
Os restos da especie Ardipithecus ramidus atopounos un equipo dirixido por Tim White no curso medio do río Awash, no territorio poboado polos afar de (Etiopía), a partir de 1992 e para os que estableceu a nova especie de Ardipithecus ramidus en 1995 baseada nos vocábulos afar ardi (chan) e ramid (raíz) e no grego pithecus (mono); a antigüidade da especie remóntase a 4, 4 millóns de anos. Polo tamaño dos ósos pénsase que era do tamaño dun chimpancé moderno, habitando un medio forestal, presentando os seus dentes un esmalte fino como os dos chimpancés o cal indica que a súa dieta consistía en froitos, follas e en xeral produtos vexetais brandos.
No ano 2005 un equipo da Universidade de Indiana dirixido por Sileshi Semaw encontrou restos dun metacarpio de Ardipithecus ramidus que podería demostrar que era bípede.
Area

A area é unha substancia granulosa ou pulverulenta proveniente da descomposición das rochas, estando por tanto formada por un conxunto de partículas de rochas disgregadas.
En xeoloxía denomínase area ao material composto de partículas cuxo tamaño varía entre 0, 063 e 2 mm. Unha partícula individual dentro deste rango é chamada gran de area. Unha rocha consolidada e composta por estas partículas denomínase arenito (Sin. psamita)
As partículas por baixo dos 0, 063 mm e ata 0, 004 mm denomínanse limo, e por riba da medida do gran de area e ata os 64 mm denomínanse grava. Compoñentes e características
O compoñente máis común da area, en terra continental e nas costas non tropicais, é o sílice, xeralmente en forma de cuarzo. Con todo, a composición varía de acordo aos recursos e condicións locais da rocha. Gran parte da fina area achada nos arrecifes de coral, por exemplo, é calcaria moída que pasou pola dixestión do peixe papagaio. Nalgúns lugares hai area que contén ferro, feldespato ou mesmo xeso.
Segundo o tipo de rocha da que procede, a area pode variar moito en aparencia. Por exemplo, a area volcánica é de cor negra, mentres que a area das praias con arrecifes de coral adoita ser branca.
A area é transportada polo vento, caso en que recibe o nome de area eólica (que pode provocar o fenómeno coñecido como calixe), e a auga, e depositada en forma de praias, dunas, médanos etc. No deserto, a area é o tipo de chan máis abundante. A granulometría da area eólica está moi concentrada ao redor de 0, 2 mm de diámetro das súas partículas.
Os chans areosos son ideais para certas plantacións, como a sandía e o maní, e son xeralmente preferidos para a agricultura intensiva polas súas excelentes características de drenaxe.
Especialmente os nenos, utilizan a area para realizar construcións como castelos de area ou túneles.
A area utilízase para fabricar cristal polas súas propiedades tales como a extraordinaria dureza, a perfección do cristal ou o alto punto de fusión, e, xunto coa grava e o cemento, é un dos compoñentes básicos do formigón. Atributos físicos
O volume dun gran de area de cuarzo, dun diámetro de 0, 06 mm (o límite inferior), é 2, 51 × 10-10 m3 cunha masa de 6, 66 × 10-4 g. No límite superior, o volume e a masa dun gran de area con diámetro de 2, 10 mm son 8, 80 × 10-9 m3 e 23, 3 × 10-2 g.
Granulometría
Dentro da clasificación granulométrica das partículas do chan, as areas ocupan o seguinte lugar na escala:
Areas betuminosas do Athabasca

As areas bituminosas de Athabasca son un inmenso depósito de areas e arxilas impregnadas de betún, unha forma semisólida de cru máis pesado e de menor valor comercial. Situación
Situado no nordeste da provincia de Alberta, principalmente na rexión de Fort McMurray, é o segundo xacemento de areais bituminosas máis grande do mundo, só superado polo cinto petrolífero do Orinoco en Venezuela. O nome do depósito fai referencia ao río Athabasca, que atravesa a rexión. O betún alí atopado xa era empregado polos pobos autóctonos cree e dené para impermeabilizar as súas canoas. Xeoloxía
O volume calculado de petróleo contido nestas areas, extraídas por grandes escavadoras, é da orde de 1, 7 billóns de barrís (270 mil millóns de metros cúbicos). A presenza de hidrocarburos na zona explícase pola migración a través de profundas fallas xeolóxicas que chegan ao interior da terra (manto ). Os hidrocarburos aloxáronse en depósitos areosos situados a poucas profundidades (ou incluso semi-expostos), onde se producían unha intensa reelaboración por bacterias, nun ambiente máis oxidante, que facía que o aceite orixinal fose máis pesado e concentrado en metais como níquel, vanadio, cobalto, cromo, arsénico, cadmio, etc. Explotación
A explotación comercial das areas petrolíferas no lugar comezou en 1967, cando a compañía Great Canadian Oil Sands (filial canadense da Sun Oil Company, con sede nos Estados Unidos, agora independente e rebautizada como Suncor Energy ) construíu a súa primeira mina.
Compañías petroleiras no sitio
Suncor
Syncrude
Shell Canada
MEG Energy
CNRL
Imperial Oil
SinoCanada Petroleum Corp. , filial da Sinopec
Arenito

Os arenitos son rochas sedimentarias de tipo detrítico constituídas por areas aglutinadas por un cemento natural que xeralmente caracteriza a rocha. Despois da lulita, é a rocha sedimentaria máis importante. Aspecto
Distínguense facilmente, pois o seu aspecto é o da area da praia cuxos grans están cementados. O seu tacto é áspero e recorda o dunha lixa. A súa cor é moi variábel, en función da natureza dos seus grans, do cemento e do ambiente sedimentario onde se orixinaron. O arenito está composto por partículas de tamaño comprendido entre 2 mm e 1/16 mm. Estas partículas son maioritariamente minerais resistentes á meteorización (cuarzo principalmente, micas, feldespatos e óxidos) e fragmentos de rochas.
Clasifícanse atendendo a composición dos seus grans (cuarzo, feldespatos e fragmentos de rochas) e a matriz que os engloba. Así, son nomes comúns de arenitos os de cuarciarenitas (arenitos de cuarzo), as arcosas (arenitos de feldespatos), grauvacas (rochas con máis do 15% de matriz) e litaneritas (formadas por fragmentos de rochas). Estas últimas teñen nomes específicos que denotan o tipo de fragmentos de rocha como as calcarenitas (formadas por fragmentos de rochas carbonatadas).
Arent Pol

Arent Pol, nado en 1951, é un historiador arqueólogo e numismático neerlandés, vinculado á Universidade de Leiden. Traxectoria
Arent Pol iniciou os seus estudos de Historia en 1977 na Universidade de Leiden, onde se doutorou en Humanidades en 1985.
Xa en 1973 ingresara como asistente no Gabinete Real de Medallas do Rijksmuseum (Rijksmuseum Koninklijk Penningkabinet), e entre 1981 e 2012 exerceu como conservador da sección medieval e moderna da colección numismática nacional neerlandesa.
A partir de 2012 pasou a ocupar un posto como investigador honorario na Facultade de Arqueoloxía da Universidade de Leiden, centrado na historia monetaria da Europa Occidental nos séculos VI e VII. O seu labor principal é a elaboración dunha base de datos das moedas de ouro desa época ao norte dos Alpes e dos Pireneos, denominada Corpus des Monnaies Mérovingiennes.
Entre outras entidades académicas e asociativas, Pol é membro da Real Sociedade Neerlandesa para a Ciencia da Moeda (1972), da Real Sociedade Histórica dos Países Baixos (1978), da sociedade científica Teylers Tweede Genootschap (1996) e da Sociedade Francesa de Numismática (2016). Recoñecementos
(1997): Jeton de Vermeil, da Sociedade Francesa de Numismática. Publicacións
Esta é unha escolma dos principais traballos monográficos publicados por Arent Pol ao longo da súa traxectoria: . (1989). Schepen met geld. De handelsmunten van de Verenigde Oostindische Compagnie, 1602-1799. ["Barcos con diñeiro. As moedas comerciais da Compañía Holandesa das Indias Orientais, 1602-1799"]. Koninklijk Penningkabinet, A Haia. ISBN 9789012062220
(1993). De schat van het Vliegend Hert. Compagniesgeld en smokkelgeld uit een VOC-schip ["O tesouro de Vliegend Hert. O diñeiro da Compañía e o contrabando dun barco VOC"] (con H. Jacobi). Koninklijk Penningkabinet, A Haia. ISBN 9789073882010
(2001). Goud ["Ouro"] (con J. Luijt). Koninklijk Penningkabinet, A Haia. ISBN 9789073882133
(2007). Het noodgeld van Leiden. ["O diñeiro de emerxencia de Leiden"] (con B. j. van der Veen). SDU, A Haia. ISBN 9789012124522
Ares (deus)

Na mitoloxía grega, Ares (en grego Ἂρης, "home", "conflito") era o deus da guerra, fillo de Zeus e Hera e un dos deuses olímpicos. Os romanos chamábano Marte.
Cando Halirrotio violou a Alcipe, filla de Ares e Agraulo, Ares matouno, polo que foi levado a xuízo: o primeiro xuízo por asasinato da historia. Foi absolto. Entre os seus compañeiros estaban a súa irmá Eris, os seus fillos Fobos e Deimos e Enio. A Ares acompañábao un séquito que incluía a Dor, o Pánico, a Fame e o Esquecemento. A pesar de ser inmortal, era moi sensíbel á dor e acudía correndo onda o seu pai, Zeus, cada vez que era ferido. Foi adorado principalmente en Tracia.
Ares deu a Hipólita o cinto que logo lle arrebataría Heracles.
Unha noite, mentres mantiña relacións sexuais con Afrodita (que era esposa de Hefestos), Ares puxo a un mozo chamado Alectrión á súa porta para que os gardase. Pero este quedou durmido e Helios, o sol, sorprendeu á parella. Ares transformou a Alectrión nun galo, que dende entón anuncia a chegada do sol pola mañá.
Durante a Guerra de Troia, Diomedes loitou con Heitor e viu a Ares loitando no bando troiano. Diomedes pediu ós seus soldados que se retirasen lentamente. Hera, nai de Ares, viu a interferencia deste e pediu permiso a Zeus, para apartar a Ares do campo de batalla. Hera animou a Diomedes a atacar a Ares e este lanzou a súa lanza contra o deus. Atenea guiou a lanza ata o corpo de Ares, que ruxiu de dor e fuxiu ó monte Olimpo, o que obrigou ós troianos a retirárense.
Aínda que foi importante na poesía e na mitoloxía, Ares foi raramente obxecto de adoración. E era case sempre venerado en conxunción con outros deuses: por exemplo, compartía un templo con Afrodita en Tebas.
Homero chamouno nalgunhas ocasións: Βροτολοιγός (Brotoloigos, "destrutor de homes"), Ανδρειφοντης (Andreiphontês, "asasino de homes"), Μιαιφόνος (Miaiphonos, "manchado de sangue") e Τειχεσιπλήτης (Teikhesiplêtês, "asaltante de murallas"). Consortes e descendencia
Agraulo
Alcipe
Afrodita
Anteros
Deimos
Eros
Fobos
Harmonía
Himeneo
Hímeros
Príapo
Astíoque
Ascálafo
Atalanta
Partenopeo
Crisa
Flegias
Cirene
Diómedes
Estérope
Enómao
Otrera
Hipólita
Pentesilea
Rea Silvia (na mitoloxía romana)
Rómulo e Remo
Nai descoñecida
Antíope
Cicno
Enio
Eurytion
Hipólita
Melanipa
Tereo
Ares Galaxy

Ares Galaxy é un programa de intercambio de arquivos peer-to-peer. Características
O seu creador descríbeo como similar a Kazaa. Inicialmente Ares usaba a rede Gnutella, pero seis meses despois da súa creación, comezou a empregar a súa propia rede.
Hai varias razóns polas que a xente prefire o Ares Galaxy sobre outras redes coma Kazaa ou Gnutella. Os defensores do programa din que ten unha maior velocidade de descarga, non ten spyware nin adware, e posúe un eficiente e rápido sistema de busca. Ares tamén posúe a opción adicional das salas de chat. E, ó contrario que Kazaa, non está sendo perseguido pola RIAA (Recording Industry Association of America).
Aresta

En xeometría, a aresta é un segmento que une dous vértices consecutivos nun polígono. Doutro xeito, unha aresta é un conector para un segmento unidimensional e dous obxectos de cero dimensións.
Unha secuencia plana e pechada de arestas forma un polígono, determinando a súa cara. Nun poliedro, dúas caras xúntanse nunha aresta, mentres en politopos de máis dimensións son tres ou máis caras as que se xuntan nunha aresta.
No caso particular dunha única dimensión, as arestas chámanse simplemente segmentos e unen puntos no canto de vértices. Pola súa banda, nos polígonos as arestas adoitan chamarse lados.
Aresta (teoría de grafos)

En teoría de grafos, unha aresta, tamén chamada ligazón ou liña, é unha conexión entre dous vértices dun grafo. Estes dous vértices son os extremos da aresta. Un vértice que ten unha orientación (vértice orientado) chámase máis frecuentemente arco ou frecha. Na teoría de autómatas, as arestas chámanse transicións.
Un grafo cuxos vértices son todos non dirixidos dise que son non orientados, e un grafo cuxos vértices están todos dirixidos dise que está orientado ou dirixido; se só se orientan certas arestas, dise que o grafo é mixto. O conxunto de arestas dun grafo chámase comunmente E, ás veces sendo frechas chámase A. O conxunto de vértices chámase V: un grafo non dirixido é unha parella G (V, E);
un grafo dirixido é unha parella G (V, A);
un grafo mixto é unha terna G (V, E, A).
Unha aresta desígnase a miúdo polos dous vértices u e v que conecta, en forma de par {u, v} (ou un conxunto unitario {u} no caso dun bucle) se non está dirixido, ou un par (u, v) se está dirixido (ou orientado). Así, a aresta {1, 2} liga os vértices 1 e 2, e o arco (ou frecha) (7, 9) leva do vértice 7 ao vértice 9. Representacións
En informática, os vértices dos grafos están codificados máis frecuentemente polas matrices de adxacencia dos vértices (é dicir, para cada vértice, a fila con un 1 dos seus veciños e un 0 dos que non o son). Grafo adxunto
A partir dun grafo dado pódese deducir o grafo das súas arestas, chamado grafo adxunto ou grafo de liñas. Esquécense os vértices do grafo orixinal (chamado grafo raíz) e os seus vértices convértense nos vértices do novo grafo, conservando as súas adxacencias anteriores. No caso de grafos simples non dirixidos, o grafo raíz sempre se pode atopar, a non ser que sexa un grafo triángulos ou un grafo de garfo, que ambos os dous teñen un grafo triángulo como grafo adxunto. No entanto, non todos os grafos son grafcos adxuntos: o grafo raíz L − 1 ( G ) {\displaystyle L^{-1}(G)} pode non existir. Os grafos adxuntos son xeralmente moi densos, porque todas as arestas incidentes no mesmo vértice forman unha clique no grafo adxunto.
Areteo

Areteo chamado a miúdo o Capadocio (latín Aretaeus, grego antigo Αρεται̂ος Καππάδοξ) foi un médico grego, un dos máis famosos de todos os médicos gregos antigos, pero non se coñecen detalles da súa vida. Traxectoria
Probabelmente viviu no século I durante os reinados de Nerón e Vespasiano. Escribiu en grego xónico un tratado xeral sobre enfermidades que aínda existe, onde describía os síntomas minuciosamente. O seu sistema de loita contra as enfermidades era bastante intelixente e máis enérxico que o dos metódicos. Na súa práctica seguiu as ensinanzas de Hipócrates, pero prestou pouca atención ao que se chamaba "as accións naturais do sistema" e ao contrario do seu inspirador, non dubidaba en contrarrestalas cando lle parecían prexudiciais.
Polo que se deduce dos seus tratamentos, utilizaba purgas, narcóticos, flebotomías e elementos externos. Algúns o consideran membro da seita dos pneumáticos, próxima á escola dogmática, porque mantiña doutrinas similares ás desta escola de medicina, e segundo outros debería situarse na seita dos eclécticos ou empíricos.
A súa obra consta de oito libros, dos cales catro se titulan Περὶ Αἰτιω̂ν καὶ Σημείων ̓Οξέων καὶ Χρονίων Παθω̂ν, De Causis et Signis Acutorum et Diuturnorum Morborum, e os outros catro Περὶ Θεραπείας ̓Οξέων καὶ Χρονίων Παθω̂ν, De Curatione Acutorum et Diuturnorum Morborum, conservados case completos, aínda que faltan algúns capítulos.
Arezzo

Arezzo é unha cidade do centro da Italia na rexión de Toscana, capital da provincia do mesmo nome. Esténdese por unha área de 386, 25 km2, cunha poboación de 96. 494 (2007) habitantes e tendo unha densidade de poboación de 249, 82 hab/km2.
Arfvedsonita

A arfvedsonita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo inosilicatos e dentro destes pertence aos anfíbolos. É un aluminosilicato de sodio e ferro, este último pode ser parcialmente substituído por outros metais como magnesio ou manganeso, dando lugar a variedades.
O ferro que contén é de dous tipos, férrico e ferroso, que non ocupan a mesma posición na estrutura cristalina, pois son de distinto tamaño, sendo o ferroso o que pode ser substituído por magnesio. Así, a arfvedsonita é o extremo (férrico-ferroso) dunha serie de solución sólida, achándose no outro extremo a magnesio-arfvedsonita (férrico-magnesio).
Foi chamada así en 1823 polo químico sueco Johan A. Arfvedson. Ambiente de formación
Aparece en rochas ígneas, sobre todo granitos alcalinos e sienitas alcalinas.
Pode ter asociados os seguintes minerais: nefelina, albita, exirina, riebeckita ou cuarzo. Localización, extracción e uso
A arfvedsonita ten unha distribución moi limitada comparada co resto dos anfíbolos, só nas raras rochas ígneas que son moi ricas en sodio. Pódese atopar no Quebec (Canadá), no sur de Groenlandia, na península de Kola (Rusia) e Noruega.
Non posúe uso industrial ningún e ten pouco interese coleccionístico en si, aínda que é un mineral acompañante doutros espécimes raros e codiciados por coleccionistas.
Argania spinosa

Argania spinosa, (sinónimo A. sideroxylon Roem. & Schult. ), a árbore do argán, é unha especie de planta de flores pertencente á familia Sapotaceae, sendo endémica dos semidesertos calcarios do suroeste de Marrocos, e mais da provincia de Tindouf, no oeste de Alxeria. É a única especie do xénero Argania. Como oleaxinosa emprégase para tirar aceite das súas sementes. Descrición
O argán medra até os 8-10 metros de altura e vive uns 150-200 anos. Medra na zona comprendida entre Tiznit e Esauira. É espiñento co toro rugoso. Ten follas miúdas de 2–4 cm de lonxitude. , ovais co ápice arredondado. As flores son miúdas, con cinco pétalos amarelo-averdado; florea en abril. O froito é de 2–4 cm de lonxitude e 1. 5–3 cm de largo, coa pela espesa e grosa que arrodea a casca amarga con doce recendo; esta arrodea os froitos que conteñen 2-3 sementes que son ricas en aceite. O froito tarda un ano en estar ben chegado até xuño-xullo do ano a seguir.
A superficie dos bosques de Argania diminuíu nun 50 % nos últimos 100 anos, por mor á súa utilización coma combustíbel, o pastoreo e mais o cultivo intensivo. A súa mellor protección para a súa conservación podería atoparse no recente desenvolvemento da produción de aceite de argán para a súa exportación coma un produto de alto valor comercial.
En 1998, a Unesco declarou Reserva da Biosfera Arganeraie de 2568780 hectáreas ao suroeste de Marrocos nas que medra o argán.
No corazón desta reserva atópase o Parque Nacional de Souss-Massa. Usos
Na zona do Souss, situada no suroeste de Marrocos, utilízase principalmente como alimento, a xeito de aceite, para esparexer no pan o preparar tagine (prato típico da cociña marroquí). Tamén é moi apreciado o seu uso cosmético, coma xabóns, cremas, locións, aceites, .. . dadas as súas propiedades hidratantes, antiacneicas, para o tratamento da psoríase e bronceadoras, entre outras.
Nalgúns lugares de Marrocos, o argán toma o lugar da oliveira coma fonte de recursos, xa que se utiliza como forraxe, petróleo e madeira. É o combustíbel da sociedade bérber, especialmente preto de Essaouira. Cando escasea o alimento, as xenas ruben pola árbore para comer as súas follas. Taxonomía
Argania spinosa foi descrita por (Carl von Linné) Homer Collar Skeels e publicado en U. S. Department of Agriculture Bureau of Plant Industry Bulletin 227: 28, no ano 1911. Sinonimia Argania sideroxylon Roem. & Schult.
Elaeodendron argan Retz.
Sideroxylon argan (Retz. ) Baill.
Sideroxylon spinosum L.
Tekelia spinosa (L. ) Scop.
Verlangia argan (Retz. ) Neck. ex Raf.
Argentina, 1985

Argentina, 1985 é un filme arxentino de 2022 producido e dirixido por Santiago Mitre e escrito por Mitre e Mariano Llinás. Está protagonizado por Ricardo Darín, Peter Lanzani, Alejandra Flechner e Norman Briski. Estreouse na 79ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia o 3 de setembro de 2022. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado. Tamén foi nomeado aos Premios Goya. Tamén foi considerado como un dos 5 mellores filmes internacionais de 2022 pola National Board of Review. Sinopse
A historia segue os sucesos arredor do Xuízo ás Xuntas de 1985, que perseguiron os líderes da última ditadura cívico-militar (1976–1983). Céntrase no esforzo dun grupo de avogados dirixidos polos fiscais Julio César Strassera e Luis Moreno Ocampo contra os responsábeis da ditadura máis sanguenta da historia da Arxentina.
Argo Navis

Argo Navis foi (e, en certo sentido, segue a ser) unha extensa constelación no hemisferio sur celeste, que representaba o navío no que viaxaron Xasón e os Argonautas na mitoloxía grega. Esta é a única constelación descrita por Claudio Tolomeo que non se recoñece na actualidade. Polo seu gran tamaño (uns 1. 884 graos cadrados, máis ca ningunha outra), foi dividida en varias constelacións menores por Nicolas Louis de Lacaille no século XVIII: estas son Carina (a Quilla), Puppis (a Popa), Vela (a Vela). Esta última ocupa o lugar que correspondería ó mastro do navío. Estrelas importantes de Argo Navis
Argo Navis foi dividida por Lacaille moitos anos despois de que Johann Bayer lle aplicara o seu sistema para nomea-las estrelas. Nos nosos días continúa usándose a súa secuencia, aínda que hoxe en día xa non é recoñecida coma constelación. É dicir, Vela, Puppis e Carina, as constelacións derivadas deste extenso asterismo, comparten unha mesma designación de Bayer. É por isto que tanto Vela coma Puppis carecen de estrelas alfa e beta porque Alfa (α) e Beta (β) Argus Navis corresponden hoxe en día a Alfa e Beta Carinae. Carina, pola súa parte, carece de estrela gamma porque Gamma (γ) Argos Navis hoxe en día corresponde a Gamma Velorum (pertencente a Vela), e así sucesivamente.
Pyxis, a diferenza das outras tres, ten estrelas con designación alfa, beta, gamma e demais, aínda que as súas estrelas pertenceron antigamente á mesma constelación de Argo Navis. Isto débese a que, en tempos de Bayer, as estrelas que agora deliñan a Pyxis —todas de pouco brillo— non se atopaban entre as que trazaban a figura do navío. Cando Lacaille a crea no 1756 é, entón, cando as súas estrelas reciben a designación correspondente.
Argonauta argo

Argonauta argo, coñecida vulgarmente como argonauta, é unha especie de molusco cefalópodo peláxico da suborde dos incirrinos, unha das dúas en que se divide a orde dos octópodos, e familia dos argonáutidos, do seu único xénero vivente, Argonauta Linnaeus, 1758.
Argumentación

Unha argumentación é un sistema de elocución que consiste en achegar razóns para defender unha opinión. Emprégase normalmente para desenvolver temas que se prestan á controversia, e o seu obxectivo fundamental é ofrecer unha información o máis completa posible, á vez que intentar persuadir aos demais mediante un razoamento.
Os textos e discursos argumentativos posúen unha organización peculiar. As categorías sobre as que se sustentan son as premisas e conclusións. O autor ha de reorganizar convenientemente os elementos temáticos para lograr do lector unha determinada disposición. Polo mesmo talvez sexa a argumentación o tipo de discurso en que o lector se acha involucrado dunha maneira máis directa. O autor, en todo momento, conta con el.
Na base de toda argumentación áchanse os principios da dialéctica e a lóxica: Desde o punto de vista da lóxica, tense en conta a noción de causalidade, que proporciona unha orde obxectiva. A causalidade supedita a unha causa uns resultados determinados, polo que cada paso é sostido polo anterior.
Desde o punto de vista dialéctico, o texto da argumentación móvese sobre as probabilidades, nunca sobre certezas.
Os elementos da argumentación son a tese,
o corpo argumentativo e
a conclusión.
Os tipos de razoamentos utilizados no argumento poden ser: O argumento de autoridade (testemuñas fidedignas e citas, .. .)
O sentir xeral da sociedade.
A exemplificación e a comparación ilustrativa.
Os trazos lingüísticos: O emprego da primeira persoa do plural.
As comiñas e as citas.
As marcas de orde (primeiro, segundo, finalmente, .. .) que introducen as premisas
A interrogación retórica (para atrae-lo interese do lector)
Os guións ou raias. Para marcar distintos niveis.
Os nexos que expresan causa ou consecuencia.
A definición
As metáforas, as perífrases, a sinonimia, a antítese, os paralelismos.
Os tecnicismos.
Complexidade sintáctica e longos períodos oracionais.
A subordinación que supedita unha idea a outra.
Argumentatio

A argumentatio é unha parte esencialmente dialéctica do discurso oratorio da retórica.
Divídese en probatio (presentación de probas favorables) e refutatio (destrución de probas desfavorables), que acontece antes da peroratio (resumo con finalidade conativa) e logo do exordium (presentación) e da narratio (exposición).
Argumento (análise complexa)

Nas matemáticas, o argumento, abreviado como arg, dun número complexo z é o ángulo entre o eixo real positivo no plano complexo e a recta que une z coa orixe deste plano. Definición
O argumento defínese de dúas formas equivalentes: Xeométricamente, na relación do plano complexo, arg z é o ángulo φ no eixo real positivo representado polo vector z. O valor numérico vén dado polo ángulo en radiáns e é positivo se se mide no sentido antihorario.
Alxebricamente, un argumento dun número complexo z
x + iy é calquera valor real ϕ {\displaystyle \phi } tal que z
x + i y
r cos ⁡ ϕ + i r sin ⁡ ϕ {\displaystyle z
x+iy
r\cos \phi +ir\sin \phi \ } para algún r real positivo. A unidade r é o módulo de z, escrito como r
| z |
x 2 + y 2. {\displaystyle r
|z| {\sqrt {x^{2}+y^{2}}}\. } Os termos amplitude ou fase úsanse ás veces para representar esta igualdade.
Baixo ambas as definicións, pódese ver que o argumento para calquera número complexo distinto de cero ten moitos valores posíbeis: en primeiro lugar, como ángulo xeométrico, é evidente que todas as rotacións da circunferencia non alteran o punto, polo que os ángulos diferentes por un múltiplo enteiro de 2π radiáns (nunha circunferencia completa) é o mesmo. Así mesmo, a partir da periodicidade do seno e do coseno, a segunda definición tamén ten esta propiedade. Notación
A notación para o argumento non é universal. Porén, é común denotalo como arg ⁡ ( z ) {\displaystyle \operatorname {arg} (z)}. Formularios de cálculo
O argumento a partir dun número complexo z {\displaystyle z\, \! } pódese obter de varias maneiras, incluíndo: Dado z
a + b i {\displaystyle z
a+bi\, \! } (forma rectangular), podemos obter arg ⁡ ( z )
arctan ⁡ ( b a ) {\displaystyle \operatorname {arg} (z)
\arctan \left({\frac {b}{a}}\right)};
dado z
r ( cos ⁡ θ + i sin ⁡ θ )
r e i θ {\displaystyle z
r(\cos \theta +i\sin \theta )
re^{i\theta }\, \! } (forma polar e forma exponencial), temos arg ⁡ ( z )
θ {\displaystyle \operatorname {arg} (z)
\theta }.
dado z
a + b i {\displaystyle z
a+bi\! } e sabendo que c o s θ
a | z | {\displaystyle {cos\theta }
{\frac {a}{|z|}}} e s e n θ
b | z | {\displaystyle {sen\theta }
{\frac {b}{|z|}}}, onde | z | {\displaystyle |z|\! } é a distancia entre O {\displaystyle O\! } e o punto Z {\displaystyle Z\! }; procuramos os valores de sen e cos e así atoparemos na táboa trigonométrica que ángulo ten estes valores para seno e coseno.
Argumento ad nauseam

Un argumento ad nauseam, ou argumentum ad nauseam, é unha falacia na que unha afirmación é reiteradamente prolongada por unha ou máis persoas. A apelación a este argumento implica que unha das partes incita a unha discusión superflua para escapar de razoamentos que non se poden contrarrestar, reiterando aspectos previamente comentados, explicados ou desmentidos. Termo
A expresión ad nauseam é unha locución latina empregada para describir un debate que se prolonga até que unha das partes o abandona por cansazo; a frase alude a algo que continúa até chegar —en sentido figurado— ao punto de producir náuseas. Por exemplo, "Este asunto foi discutido ad nauseam": significa que se discutiu tanto que polo menos unha das partes xa se fartou. Funcionamento
É un mecanismo común para reforzar lendas urbanas ou teorías conspirativas, repetindo afirmacións verdadeiras ou falsas até que se asentan como parte das crenzas dun individuo ou sociedade, converténdoas en "verdades incontestables".
A súa estrutura funciona do seguinte xeito: A afirma B.
B repítese constantemente na conversa.
Polo tanto, B acaba converténdose en verdadeira. Esta falacia provén da falsa crenza de que se alguén se enfada ou dedica tantas enerxías á repetición dunha mensaxe, é porque debe ser máis veraz que a doutro que non se molesta ou pode refutala.
Uso en política
Estudos dos anos 70 afirman que a repetición dunha afirmación pode xerar falsos recordos.
Isto pódese observar no debate político, no que o uso desta técnica está presente nos parlamentos de todos os estados democráticos, no que, sumado á reiteración anterior e á negación da discusión, fai que a falsa crenza sexa socialmente aceptada como «verdadeira» sen ningunha análise crítica por parte do individuo xa que a reiteración desa falsidade na súa contorna fai que o individuo a acepte co suposto de que non existe posibilidade de anular esa crenza. Como advertencia contra isto, a cita atribuída ao ideólogo nazi Joseph Goebbels é usada a miúdo: "Unha mentira repetida con suficiente frecuencia eventualmente convírtese na verdade" ou "unha mentira repetida mil veces convértese en verdade".
Argumento da superposición de especies

O argumento da superposición de especies, tamén coñecido como argumento de casos marxinais, é un argumento en contra do especismo. Segundo quen o defende, os criterios empregados para outorgar consideración moral só aos seres humanos, como a posesión de capacidades cognitivas complexas ou de relacións especiais, sempre deixan fora a certos seres humanos, como é o caso dos bebés (é dicir, todos os seres humanos no comezo da súa vida) ou persoas con diversidade funcional, o que tería a consecuencia de ou ben aceptar non outorgar consideración moral a estas persoas ou ben empregar outros criterios para a consideración moral, como a sintiencia, os cales incluirían tamén aos animais non humanos.
Unha versión do argumento foi presentado por Peter Singer na súa obra Animal Liberation. A denominación "argumento de casos marxinais" é de Jan Narveson, defensor do especismo, mentres que a denominación "argumento da superposición de especies" foi proposta por Óscar Horta, quen considera que a primeira non é axeitada.
O argumento considérase unha das mellores defensas do antiespecismo pola dificultade de rebatelo.
Argumento dunha función

En matemáticas, un argumento dunha función é un valor proporcionado para obter o resultado da función. Tamén se di variábel independente e indeterminado.
Por exemplo, a función de dúas variábeis f ( x, y )
x 2 + y 2 {\displaystyle f(x, y)
x^{2}+y^{2}} ten dous argumentos, x {\displaystyle x} e y {\displaystyle y}, que se poden expresar nun par ordenado ( x, y ) {\displaystyle (x, y)}. A función hiperxeométrica é un exemplo dunha función de catro argumentos. O número de argumentos que toma unha función chámase aridade da función. Unha función que toma un só argumento como entrada, como f ( x )
x 2 {\displaystyle f(x)
x^{2}}, chámase función unaria. Considérase que unha función de dúas ou máis variábeis ten un dominio que consiste en pares ordenados ou tuplas de valores de argumento. O argumento dunha función circular é un ángulo. O argumento dunha función hiperbólica é un ángulo hiperbólico.
Unha función matemática ten un ou máis argumentos en forma de variábeis independentes designadas na definición, que tamén poden conter parámetros. As variábeis independentes menciónanse na lista de argumentos que toma a función, mentres que os parámetros non. Por exemplo, na función logarítmica f ( x )
log b ⁡ ( x ), {\displaystyle f(x)
\log _{b}(x), } a base b {\displaystyle b} considérase un parámetro.
Ás veces, pódense usar subíndices para denotar argumentos. Por exemplo, podemos usar subíndices para indicar os argumentos en relación aos que se toman derivadas parciais.
Ariadne auf Naxos

Ariadne auf Naxos (en galego Ariadna en Naxos) é unha ópera en dúas partes (prólogo e un único acto) con música de Richard Strauss e libreto en alemán de Hugo von Hofmannsthal, baseada en Le Bourgeois Gentilhomme de Molière e o mito grego de Ariadna e Baco. O 25 de outubro de 1912 estreouse a súa primeira versión no Kleinen Haus des Hoftheaters de Stuttgart, e a versión definitiva, o 4 de outubro de 1916 na Hofoper de Viena. Trátase da ópera máis famosa de Richard Strauss logo de Der Rosenkavalier. Durante a vida do compositor, a ópera foi producida apenas unha vez, en 1926, cando se fixeron tres presentacións, unha delas dirixida polo propio Strauss. Só tres décadas despois volveu Ariadne auf Naxos aos escenarios, sendo presentada no Salzburg Festival cun grande éxito con Karl Böhm en 1954. O seu número de opus é o 60.
Ariana Afghan Airlines

Ariana Afghan Airlines é a principal liña aérea de Afganistán e serve como aeroliña de bandeira do país. A súa base de operacións é o Aeroporto Internacional de Cabul, desde onde opera os voos nacionais con Herat e Kandahar e as conexións internacionais que enlazan Afganistán coa India, Emiratos Árabes Unidos, Kuwait, Rusia, Arabia Saudita e Turquía. A aeroliña está na lista de aeroliñas que non poden operar na Unión Europea desde outubro de 2006. Historia
A aeroliña fundouna en 1955 o estadounidense Peter Baldwin por encarga do goberno afgán con catro Douglas C-47, dous anos despois o goberno afgán quedou co 51% da compañía, pasando o 49% restante a mans da Pan Am ao tempo que incorporaba dous Douglas DC-4. Frota
A frota de Ariana Afghan Airlines estaba composta en marzo de 2012 por:
Ariane

O Ariane é un foguete espacial de tres fases de carácter civil construído pola Axencia Europea do Espazo (ESA). O nome provén da forma francesa do personaxe mitolóxico Ariadne. Historia
Francia propuxo por primeira vez o proxecto Ariane nos anos setenta. O proxecto era o segundo intento de Europa de desenvolver o seu propio foguete despois do fracaso do proxecto Europa.
Os foguetes Ariane son lanzados desde Centro Espacial de Kourou na Güiana Francesa, onde a proximidade ó ecuador supón unha importante vantaxe.
As diferentes versións ata agora do Ariane son: Ariane 1, primeira engalaxe con éxito 24 de decembro de 1979.
Ariane 2, primeira engalaxe con éxito 20 de novembro de 1987 (a engalaxe do 30 de maio de 1986 foi errada).
Ariane 3, primeira engalaxe con éxito 4 de agosto de 1984.
Ariane 4, primeira engalaxe con éxito 15 de xuño de 1988.
Ariane 5, primeira engalaxe con éxito 30 de outubro de 1997 (a engalaxe do 4 de xuño de 1996 foi errada).
Ariane 1

Ariane 1 foi o nome do primeiro modelo da familia de foguetes Ariane. Características
Tralo fracaso da antiga ELDO, predecesora da ESA, de poñer en marcha un programa de foguetes funcionais debido aos fallos dos foguetes Europa 1 e Europa 2 e de planear construír un Europa 3, o CNES francés propuxo construír un novo foguete con tecnoloxía xa probada. Foi durante a quinta Conferencia Espacial Europea, en decembro de 1972, e na que se constituíu a ESA, na que se acordou iniciar o programa do novo foguete, que terminaría por denominarse Ariane. Realizou 11 voos, dos cales dous terminaron en fracaso.
Ariane 2

Ariane 2 foi o nome do segundo modelo da familia de foguetes Ariane. Características
Tralo fracaso da antiga ELDO, predecesora da ESA, de poñer en marcha un programa de foguetes funcionais debido aos fallos dos foguetes Europa 1 e Europa 2 e de planear construír un Europa 3, o CNES francés propuxo construír un novo foguete con tecnoloxía xa probada. Foi durante a quinta Conferencia Espacial Europea, en decembro de 1972, e na que se constituíu a ESA, na que se acordou iniciar o programa do novo foguete, que terminaría por denominarse Ariane. O seguinte paso despois dos éxitos do Ariane 1 foi mellorar o modelo básico, para o que se creou un novo modelo, que pasaría a denominarse Ariane 2, mellorando o pulo dos motores Viking 4 e Viking 5 da primeira e segunda etapa, substituíndo o propelente UDMH por UH25, o alongamento da terceira etapa en 1, 3 metros e substituíndo o motor por un HM7-B.
Ariane 3

Ariane 3 foi o nome do terceiro modelo da familia de foguetes Ariane. Características
Tralo fracaso da antiga ELDO, predecesora da ESA, de poñer en marcha un programa de foguetes funcionais debido aos fallos dos foguetes Europa 1 e Europa 2 e de planear construír un Europa 3, o CNES francés propuxo construír un novo foguete con tecnoloxía xa probada. Foi durante a quinta Conferencia Espacial Europea, en decembro de 1972, e na que se constituíu a ESA, na que se acordou iniciar o programa do novo foguete, que terminaría por denominarse Ariane. O seguinte paso despois dos éxitos do Ariane 1 foi mellorar o modelo básico, para o que se creou un novo modelo, que pasaría a denominarse Ariane 2, mellorando o pulo dos motores Viking 4 e Viking 5 da primeira e segunda etapa, substituíndo o propelente UDMH por UH25, o alongamento da terceira etapa en 1, 3 metros e substituíndo o motor por un HM7-B. Coa adición de dous foguetes de propelente sólido creouse unha terceira versión, Ariane 3.
Ariane 4

Ariane 4 foi o nome do cuarto modelo da familia de foguetes Ariane. Características
Despois do fracaso da antiga ELDO, predecesora da ESA, de poñer en marcha un programa de foguetes funcionais debido aos fallos dos foguetes Europa 1 e Europa 2 e de planear construír un Europa 3, o CNES francés propuxo construír un novo foguete con tecnoloxía xa probada. Foi durante a quinta Conferencia Espacial Europea, en decembro de 1972, e na que se constituíu a ESA, na que se acordou iniciar o programa do novo foguete, que terminaría por denominarse Ariane. O seguinte paso despois dos éxitos do Ariane 1 foi mellorar o modelo básico, para o que se creou un novo modelo, que pasaría a denominarse Ariane 2, aumentando o pulo dos motores Viking 4 e Viking 5 da primeira e segunda etapa, substituíndo o propelente UDMH por UH25, o alongamento da terceira etapa en 1, 3 metros e substituíndo o motor por un HM7-B. Coa adición de dous foguetes de propelente sólido creouse unha terceira versión, Ariane 3. O último ciclo de mellora levou ó deseño e posta en funcionamento do Ariane 4.
O Ariane 4 podíase lanzar en cinco configuracións diferentes segundo levase foguetes adicionais aceleradores ou non e segundo o seu número e tipo de acleleradores: podía levar entre 2 e 4 PAP (foguetes aceleradores de propulsante sólido), entre 2 e 4 PAL (aceleradores de propelente líquido), unha combinación de ambos ou ser lanzado sen aceleradores. Tódolos lanzamentos se facían desde o complexo ELA-2.
Ariane 5

Ariane 5 é o nome do quinto modelo da familia de foguetes Ariane. Características
O Ariane 5 ten un deseño completamente novo e sen relación cos anteriores foguetes da familia Ariane. O corpo principal o forma unha etapa cun só motor Vulcain ou Vulcain 2 alimentado por hidróxeno e oxíxeno líquidos mentres que dous aceleradores de propelente sólido proporcionan a maior parte do pulo no engalaxe. O foguete dimensionouse coa idea de usalo para lanzar a nave tripulada Hermes, posteriormente cancelada, co resultado de que é excesivamente potente para cargas comerciais normais, tendo que lanzarse habitualmente con cous satélites a bordo. Tódolos Ariane 5 lánzase desde a zona ELA-3 do Centro Espacial de Kourou. Versións
Segundo a épocas e as necesidades, a versión básica do Ariane 5 foise modificando e mellorando para aumentar as súas prestacións.
Ariane 6

Ariane 6 é unha lanzadeira espacial en fase de desenvolvemento por parte da Axencia Espacial Europea, sendo o membro máis novo da familia de foguetes Ariane. O deseño final foi seleccionado pola ESA en decembro de 2014, favorecendo un núcleo de combustible líquido con grandes propulsores de foguetes sólidos sobre o deseño inicial de combustible sólido. Descrición do vehículo
Ariane 6 estará dispoñible en dúas variantes. O Ariane 62, con dous propulsores sólidos P120C (os mesmos que os Vega) e un peso de 500 toneladas, destinado principalmente para misións gobernamentais e científicas, e o Ariane 64, con catro propulsores P120C e un peso dunhas 800 toneladas, destinado a lanzamentos de satélites comerciais.
Ariano Suassuna

Ariano Vilar Suassuna, nado en João Pessoa o 16 de xuño de 1927 e finado en Recife o 23 de xullo de 2014, foi un dramaturgo, novelista, ensaísta e poeta brasileiro. Traxectoria
Idealizador do Movemento Armorial e autor de obras como Auto da Compadecida e O Romance d'A Pedra do Reino e o Príncipe do Sangue do Vai-e-Volta, foi un prominente defensor da cultura do Nordeste do Brasil.
Foi secretario de Cultura de Pernambuco (1994-1998) e secretario de Asesoramento do gobernador Eduardo Campos ata abril de 2014.