proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Daniano

O Daniano é, na escala de tempo xeolóxica, a idade e piso máis antigo dos tres que conforman a época e serie Paleoceno. Esténdese no tempo entre os 66 e os 61, 6 millóns de anos atrás. A súa base vén definida pola Extinción masiva do Cretáceo-Terciario. O Daniano está precedido polo Maastrichtiano no Cretáceo Superior e é seguido polo Selandiano. Definición estratigráfica
O Daniano foi introducido na literatura científica polo xeólogo Pierre Jean Édouard Desor en 1847. Foi denominado así a partir do topónimo latino para Dinamarca. O piso Montiano da estratigrafía belga (polo nome da cidade de Mons) considérase agora un sinónimo obsoleto.
A base do daniano defínese na anomalía de iridio que caracteriza a fronteira cretácea-paleóxena (fronteira K-T) nas seccións estratigráficas en todo o mundo. Unha sección en Kef, Tunisia, foi designada como o perfil de referencia (GSSP) para este importante límite. É moi importante porque a anomalía de iridio é recoñecida facilmente e foraminíferos planctónicos primitivos do Daniano definen a súa base. Os foraminíferos do Daniano repoboaron os mares do Paleoceno despois da extinción masiva do Cretáceo. A primeira substitución de foraminíferos do Paleoxeno é a de Globigerina eugubina, que se utiliza para definir a base do piso Daniano. Este foraminífero substituíu o xénero cretáceo Globotruncana.
A parte superior de piso Daniano (a base do Selandiano ) está cerca do límite bioestratigráfico entre as biozonas mariñas NP4 e NP5. Sitúase un pouco despois das primeiras aparicións de moitas novas especies de plancto calcario do xénero Fasciculithus (F. ulii, F. billii, F. janii, F. involutus, F. tympaniformis e F. pileatus) e preto da primeira aparición da especie de plancto calcario Neochiastozygus perfectus.
O piso Daniano superponse ás idades mamífero de América do Norte Puerciano e Torrejoniano e ás idades mamífero de Asia Shanghuiano e parte baixa do Nongshaniano. Inclúe as máis antigas zonas de mamíferos do Paleóxeno europeo, MP1 a MP5. Paleontoloxía
Aínda que os dinosauros non avianos extinguíronse, os mamíferos e outros animais terrestres pequenos sobreviviron, a maioría nin sequera do tamaño dunha ovella. Con todo había excepcións, como Ankalagon saurognathus, que alcanzaba o tamaño dun oso de tamaño mediano. Numerosas liñaxes de paxaros modernos tamén sobreviviron, particularmente na área ao redor de Australia, pero tamén noutros lugares, por exemplo, Scaniornis na rexión do Mar do Norte. Os océanos mantivéronse moi similares aos mares do Cretáceo Superior, só que había menos vida, uns réptiles mariños (como eran tartarugas e crocodilos), e outros animais menos coñecidos.
Daniel Buján

José Daniel Buján Núñez, nado na Coruña o 25 de abril de 1954, é un escritor, bibliotecario e xestor cultural galego. Traxectoria
En 1997 gañou o premio Barco de Vapor pola súa obra de literatura infantil A pirata Penamoura. Así mesmo, é un destacado coñecedor do cómic en Galicia. Obra
O gravado en Galicia: o gravado compostelán (Xunta de Galicia, 1995)
A pirata Penamoura (Grupo SM, 1997)
O estraño misterio das galiñas desaparecidas (Madame Mir, 2001)
Historieta galega 1973-2008 (Xunta de Galicia, 2008)
Daniel C. Tsui

Daniel Chee Tsui (en chinés 崔琦, en pinyin Cuī Qí) nado o 28 de febreiro de 1939, na provincia de Henan, China, é un físico chinés-estadounidense. Traxectoria
Aplicouse nas áreas de microestruturas de semicondutores e física do estado sólido. En 1998, canda Horst L. Störmer, da Universidade de Columbia e Robert B. Laughlin de Stanford, concedeulle o Premio Nobel de Física pola súa contribución ao descubrimento do efecto Hall cuántico.
Daniel Cabaleiro Lago

Daniel Cabaleiro Lago, nado en Vigo cara a 1911 e finado en Teis o 18 de xullo de 1939, foi un funcionario e político galego. Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte e estivo agochado. O xuíz militar de Vigo reclamouno mediante requisitoria o 27 de novembro xunto co seus irmáns Manuel Francisco, Segundo, Ramón e Constantino, e Antonio Dávila Fernández, Cesáreo Costas, Enrique García e os irmáns Alejandro e Evaristo Melón Martínez. Xulgado en Vigo por rebelión, foi declarado en rebeldía. Moreu a causa de tuberculose na súa casa en 1939, onde os falanxistas facían vixianza na porta.
Daniel Everett

Daniel L. Everett, nado en Holtville, California, en 1951 é un lingüista estadounidense coñecido polos seus estudos sobre a lingua pirahã no estado brasileiro de Amazonas desde 1977. Everett afirma que tal lingua tería elementos que contradín a gramática universal defendida e reformulada por Noam Chomsky e o seu grupo de estudo. Traxectoria
Daniel L. Everett chegou ao Brasil a través do Summer Institute of Linguistics, un grupo dedicado ao estudo lingüístico e á tradución da Biblia, e entrou en contacto co pobo Pirahã, que carece dunha mitoloxía relixiosa e son ateos, e desconfiaban da evanxelización ao preguntarlle a Everett se coñecera directamente a Xesús de Nazaret.
A lingua dos Pirahã ten varias características distintivas: non ten palabras para números nin cores e inclúe un sistema de "evidencialidade", onde sufixos ou partículas indican se a información provén de experiencia directa, rumor ou dedución. Por exemplo, ao falar dun burato nun bote, un falante pirahã pode dicir "sei que o bote afundiu" e usar eses sufixos para especificar se o sabe porque o viu directamente, porque llo dixo alguén ou porque o deduce ao ver o burato.
Nunha das súas expedicións á Amazonía, en 1993, tivo contacto cunha lingua nova que non tiña sido descrita pola lingüística occidental, a "Oro Win", que é das poucas que usan o fonema dental, bilabial, africado: [t͡ʙ̥]. ​​
Daniel Everett asegura que é ateo despois de vivir durante anos con culturas tan diferentes.
Daniel Fernández Varela

Daniel Fernández Varela, nado en Mencide (Carteire, Palas de Rei) en 1894 e finado na Coruña o 24 de decembro de 1958, foi un telegrafista e sindicalista galego. Traxectoria
Ingresou en Telégrafos en 1923 e foi destinado en Madrid. En 1929 trasladárono a Corcubión como celador e asentouse en Cee. Coa proclamación da República, foi elixido presidente do sindicato de Oficios Varios de Cee vinculado á UGT, e foi un dos promotores da Casa del Pueblo de Cee. En xullo de 1935 foi denunciado anonimamente por supostas actividades políticas xunto cos seus compañeiros de Telégrafos de Corcubión, Arturo Romaní Mariño e Antonio Barcala Alonso. Despois trasladouse a Santiago de Compostela e en abril de 1936 a Coruña.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo en agosto e depurado do seu posto de traballo en Telégrafos. Trasladouse a Mencide para dedicarse á agricultura. Nos anos corenta foi acusado de colaborar coa guerrilla de Ramón Rodríguez Varela "Curuxás" e intentaron detelo en febreiro de 1946; Daniel logrou fuxir e permaneceu agochado case tres meses en distintos domicilios de Carteire. Despois trasladouse a Ligonde onde permaneceu ata agosto. Acompañado dun familiar, trasladouse a Coruña cunha identidade falsa (Manuel Varela Vila) e asentouse na cidade. Vendeu as terras da herdanza materna e abriu unha tenda na rúa Francisco Catoira. En 1957 acolleuse ao decreto para solicitar a rehabilitación e pedir a readmisión en Telégrafos. A solicitude foi denegada “por haber sido un destacado socialista”.
Daniel Frederik Eschricht

Daniel Frederik Eschricht, nado en Copenhague o 18 de marzo de 1798 e finado o 22 de febreiro de 1863, foi un zoólogo, fisiólogo e anatomista danés, recoñecido como unha autoridade no estudo das baleas. Traxectoria
Estudou medicina no Frederiks Hospital, graduándose en 1822. Trasladouse a París, onde foi alumno de François Magendie nos anos 1824 e 1825, redactando unha tese sobre os nervios craniais. Despois estudou con destacados naturalistas europeos, entre eles Georges Cuvier. Regresou a Dinamarca en 1829, ingresando na Universidade de Copenhague, onde foi profesor de anatomía e fisioloxía desde 1836.
O xénero da balea gris, Eschrichtius foi denominado así, na súa honra, un ano despois da súa morte. Abreviatura
A abreviatura Eschricht emprégase para recoñecer a Daniel Frederik Eschricht como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Daniel Jones

Daniel Jones, nado en Southend-on-Sea, Essex, Inglaterra o 22 de xullo de 1973, e un músico, compositor e produtor, exmembro do grupo Savage Garden. Despois de Savage Garden, Jones é produtor musical.
Daniel Martínez i Ferrando

Daniel Martínez i Ferrando, nado en Valencia o 6 de outubro de 1888 e finado en Palma o 8 de xaneiro de 1953, foi un escritor valenciano, irmán dos tamén escritores Eduard Martínez i Ferrando e Jesús Ernest Martínez Ferrando. Traxectoria
Militante da Joventut Valencianista, chegou a ser membro da súa directiva en 1910. Colaborou coas revistas valencianas Terra Valenciana, Pátria Nova e D'Ací i de d'Allà. En 1916 logrou a cátedra de inglés na Escola Profesional de Comercio das Palmas de Gran Canaria; ao ano seguinte obtivo o traslado a Vigo e en 1921 a Palma. En 1920 ingresou na loxa masónica España Democrática.
O Tribunal de Responsabilidades Políticas xulgouno ao rematar a guerra civil española e condenouno a tres anos de prisión polas súas ideas de esquerda e por pertenza á masonería; pasou nove meses na prisión de Porlier (Madrid) e o resto en Burgos. Unha vez liberado en 1942 volveu a Palma, mais non o readmitiron na súa cátedra ata uns poucos meses antes de morrer.
A súa poesía recibiu unha forte influencia do modernismo catalán, converténdose nun dos renovadores da poesía valenciana fronte á xeración anterior, que tiña como máximo representante a Teodor Llorente. A súa conferencia "Renaixement. Moment actual de la poesia valenciana" lida en Lo Rat Penat en 1909 converteuse nun auténtico manifesto pola renovación da poesía e a a asunción das correntes poéticas modernas que se desenvolvían na época no resto de Europa. Así e todo a súa lírica evolucionou cara a unha poesía máis persoal, de carácter simbólica e paixasista. Fóra da novela Las brujas en castelán publicou libros de viaxes e mais un ensaio. Obras
Escumes (1936), que reuniu a súa obra en catalán:
La cançó de l'isolat (1911)
Vora la mar del Nord (1915)
Visions de l'Horta (1916)
Solidaridad y Regionalismo (1908)
A través de Galicia (1922, con prólogo en galego de Antón Villar Ponte)
Guía sentimental de Mallorca (1925)
Las brujas (1925, novela)
Ciudades islámicas (1927)
Ciudades marroquíes. A través del Magreb (1928)
Daniel Ponce

Daniel Ponce, nado en París o 31 de xaneiro de 1933 e finado en Talence, Xironda, o 30 de setembro de 2017, foi un medallista e deseñador e gravador de moedas francés. Traxectoria
Daniel Ponce naceu en París en 1933. Cursou a súa educación artística na École Estienne desa cidade, onde se graduou en gravado en aceiro. En 1952, recibiu o premio Cortot. Posteriormente completou a súa formación con cursos de música e debuxo. Foi mestre gravador na sección de medallas da Monnaie de Paris, á que se incorporou en 1962. Nas instalacións da ceca pública parisiense en Pessac, Ponce realizou as súas principais obras medallas, plaquetas e moedas, entre as que destacan varias emisións conmemorativas francesas como a moeda de 10 francos Conquista do Espazo (1983) e a de 20 francos dos Xogos Mediterráneos (1993), esta última en colaboración con Gérard Buquoy. Daniel Ponce finou o 30 de setembro de 2017 en Gradignan, Xironda, aos 84 anos.
Daniel Quillen

Daniel Gray Quillen, nado o 22 de xuño de 1940, e finado o 30 de abril de 2011, foi un matemático estadounidense. É coñecido por ser o "artífice principal" da Teoría K alxébrica superior, pola que lle foi outorgado o Premio Cole en 1975 e a Medalla Fields en 1978.
Desde 1984 a 2006, foi o Waynflete Professor de Matemática Pura no Magdalen College, Oxford. Educación e carreira
Quillen naceu en Orange, e asistiu á Academia de Newark. Ingresou na Universidade Harvard, onde gañou o seu AB, en 1961, e o seu PhD en 1964; o último completado baixo a supervisión de Raoul Bott, cunha tese en ecuacións diferenciais parciais. Foi un Putnam Fellow en 1959.
Quillen obtivo un posto no Instituto de Massachusetts de Tecnoloxía despois de completar o seu doutoramento. Tamén pasou varios anos en moitas outras universidades. Visitou Francia dúas veces: primeiro como Sloan Fellow en París, durante o ano académico 1968–69, onde foi moi influído por Grothendieck, e despois, durante 1973–74, como Guggenheim Fellow. En 1969–70, foi membro visitante do Instituto para Estudo Avanzado en Princeton, onde estivo baixo a influencia de Michael Atiyah.
En 1978, Quillen recibiu unha Medalla Fields no Congreso Internacional de Matemáticos celebrado en Helsinqui.
De 1984 a 2006, foi o Waynflete Profesor de Matemática Pura no Magdalen College, Oxford.
Quillen retirouse ao final de 2006. Morreu por complicacións da enfermidade de Alzhéimer o 30 de abril de
2011, con 70 anos. Contribucións
A contribución máis coñecida de Quillen (mencionada especificamente na recensión da súa medalla Fields) é a súa formulación da teoría K alxébrica superior en 1972. Esta ferramenta nova, formulada en termos de Teoría de homotopía, probou ser exitosa para formular e solucionar problemas en álxebra, particularmente en teoría de aneis e teoría de módulos. Máis xeralmente, Quillen desenvolveu ferramentas (especialmente a súa teoría de categorías modelo e en particular de estrutura de modelo de Kan-Quillen) que permitiu aplicar noutros contextos ferramentas da topoloxía alxébrica.
Antes do seu traballo para definir a teoría K alxébrica superior, Quillen traballou na conxectura de Adams, formulada por Frank Adams, en teoría de homotopía. A súa proba da conxectura usou técnicas da teoría de representación modular de grupos, que máis tarde aplicou para traballar en cohomoloxía de grupos e teoría K alxébrica. Tamén traballou en cobordismo complexo, mostrando que a súa lei de grupo formal é esencialmente a universal.
Nun traballo relacionado, tamén forneceu unha proba da Conxectura de Serre sobre a trivialidade dos febrados vectorias alxébricos sobre o Espazo afín, o que levou á conxectura de Bass–Quillen. Foi tamén o arquitecto (xunto con Dennis Sullivan) da teoría de homotopía racional.
Introduciu o febrado en liña determinante de Quillen e o formalismo de Mathai–Quillen.
Daniel Santos

Daniel Doroteo de los Santos Betancourt, nado en Santurce o 5 de febreiro de 1916 e finado en Florida, Estados Unidos, o 27 de novembro de 1992, é un músico portorriqueño considerado como un dos grandes intérpretes de bolero e guaracha. Tivo por sobrenomes artísticos El Jefe e El Inquieto Anacobero.
Caracterizouse pola súa actitude nacionalista con respecto á súa patria Porto Rico, como se demostra no disco "Yankee, go home", xunto ao cantante Ortiz Dávila "Davilita". Exhibiu unha vida desordenada e, sendo cantante da Sonora Matancera en Cuba, foi detido varias veces por posesión de marihuana.
Daniela Núñez Bachiller

Daniela Núñez Bachiller, nada en Valladolid o 12 de marzo de 1902, foi unha médico española, a primeira en exercer na cidade da Coruña. Traxectoria
Filla de Ezequiel Núñez Núñez, militar de Betanzos destinado en Valladolid, e da ulmetense Amancia Bachiller Díaz, tivo cinco irmáns: Ezequiel, Luis, Pilar, Carmen e María de la Concepción.
Estudou o bacharelato no Instituto Xeral e Técnico. Estudou na Facultade de Medicina (1918-1925). Durante o segundo semestre do curso 1927-28 realizou un "Cours de pratique obstetricale et a pris part aux divers exercices" na Clinique obstetricale et gynecologique Tarnier da Facultade de Medicina da Universidade de París. Trasladouse a Coruña, onde instalou unha clínica xinecolóxica. En 1929 volve trasladarse a París para realizar un "Cours de pratique Obstetricale" en xuño.
Daniela Ospina

Daniela Ospina Ramírez, nada en Itagüí o 22 de setembro de 1992, é unha modelo e empresaria colombiana, antiga xogadora de voleibol. Traxectoria
Daniela naceu no seo dunha familia afeccionada ao deporte, seu irmán máis novo é David Ospina, porteiro do Napoli e da selección colombiana de fútbol. Afeccionada ao voleibol o seu primeiro equipo foi o Itagüí Voleibol Club e posteriormente xogou no Sabaneta Voleibol Club, o Club Leca de Portugal e o seu último equipo foi o Voley Playa Madrid que deixou en 2017. Formou parte das seleccións de voleibol de Antioquia e de Colombia.
No ano 2016 debutou como modelo facendo en campañas para a marca de roupa deportiva BrandFit Colombia e tamén como imaxe principal da marca de vaqueiros de Colombia, Joy Staz Jeans e da empresa de maquillaxe Nácar Make-Up, xunto coa presentadora de Caracol TV, Vanessa Peláez.
Participou na versión colombiana de Bailando con las Estrelas que emitiu RCN Televisión en 2016, e permaneceu no concurso durante un mes ata que a eliminaron. En 2016 graduouse en administración de empresas na Institución Universitaria Politécnico Grancolombiano.
En 2017 quitou a súa propia liña de roupa deportiva co nome de Danfive e que a partir de 2018 conta con tendas físicas. Dende 2019 colabora co programa de radio El VBar da emisora colombiana Caracol Entre 2010 e 2017 estivo casada co xogador do Everton FC e da selección colombiana, James Rodríguez e tras o seu divorcio foi vivir a Medellín coa súa filla e en 2019 aveciñouse en Miami.
Danielle Mitterrand

Danielle Émilienne Isabelle Gouze, coñecida como Danielle Mitterrand, nada en Verdun o 29 de outubro de 1924 e finada en París o 22 de novembro de 2011, foi a primeira dama francesa de 1981 a 1995, como esposa do presidente François Mitterrand, e desenvolveu diversas actividades políticas e humanitarias, creando a súa propia fundación.
Danilov

Danilov (Дани́лов) é unha vila do Oblast de Yarolavl, Rusia, cunha poboación de 17. 245 habitantes (2002). A vila foi mencionada por vez primeira nunha crónica de 1592. Hai unha planta de produción de queixo e outras pequenas industrias.
Danny Lohner

Daniel Patrick Lohner, nado o 3 de decembro de 1970 en Corpus Christi, Texas, é un músico de rock que toca o baixo, a guitarra e os teclados. Traballou con Trent Reznor en numerosas ocasións, na banda Nine Inch Nails e no proxecto Tapeworm. Tamén tocou en Killing Joke, Methods of Mayhem e foi un dos membros fundadores da xa disolta banda de industrial-trash Skrew, así como da banda texana de thrash metal Angkor Wat. Traxectoria
Nine Inch Nails
En 1994, Trent Reznor levou a Lohner a Nine Inch Nails para tocar a guitarra, o baixo e os teclados para a súa banda ao vivo. Lohner quedou na banda durante a xira de The Downward Spiral, estivo nas gravacións e xira de The Fragile, no álbum ao vivo/DVD And All That Could Have Been e na gravación do EP Still. Lohner deixou Nine Inch Nails de maneira amigable para centrarse na produción cando Trent Reznor comezou a traballar no álbum With Teeth. Lohner realizou varias remesturas para NIN durante este tempo, e aparece nas gravacións dos temas da banda "Big Man With A Gun", "Somewhat Damaged", "Even Deeper", "The Great Below" e varias cancións de Still, ademais de interpretar varios instrumentos nos temas de And All That Could Have Been.
Marilyn Manson
Lohner colaborou no álbum de Marilyn Manson Antichrist Superstar, debido á relación entre Brian Warner e Trent Reznor. Lohner pode ser escoitado tocando a guitarra acústica no tema "The Reflecting God".
Ademais fixo remesturas para varios artistas baixo o pseudónimo Renholdër ("re: d. lohner" ao revés), como no tema do mesmo nome de A Perfect Circle, no seu álbum Mer de Noms. El apareceu en todos os álbums de A Perfect Circle dun xeito ou doutro, e tocou coa banda durante un tempo.
Durante o ano 2003 Lohner traballou con Richard Patrick de Filter, Wes Borland de Limp Bizkit e From First to Last, e Josh Freese de A Perfect Circle, nun proxecto chamado The Damning Well. Gravaron 14 temas, pero só un deles sería editado como parte da película Underworld, titulado "Awakening.
Danubio Planum

Danube Planum é unha planicie con rifts na superficie de Ío, a lúa de Xúpiter. Está situado no hemisferio de vangarda de Ío, nas coordenadas 22, 73° S 257, 44° O. A planicie ten uns 244 km de diámetro medio e 5, 5 km de altitude. A planicie está seccionada polo medio por un canón de ten unha anchura de entre 15 a 25 km, divide así a planicie montañosa en dúas metades, a este e a oeste con varios bloques adicionais cara ao sur do canón. A marxe exterior da planicie está remarcada por escarpas de altitudes que varían entre os 2, 6 ós 3, 4 km de altitude. Son visibles grandes masas de material depositadas ó longo da marxe occidental da planicie. Son visibles tamén dous paterae, un ó sur e outro no norte da planicie. O volcán que está no extremo norte, Pele, é un dos máis activos de Ío. Unha das fallas que forman Danubio Planum podería funcionar coma un canal de escoamento para o magma que sae do volcán Pele.
En 1985, a Unión Astronómica Internacional asignoulle o nome do río Danubio, un dos numerosos lugares por onde a mitolóxica Ío tivo que vagar.
Danza do ventre

A danza do ventre, tamén chamada danza árabe, é unha danza que combina elementos tradicionais de Oriente Medio xunto con outros do Norte de África.
En lingua árabe coñécese como raqs sharqi ("danza do leste" ou "danza oriental"). Inclúe movementos do folclore exipcio, danza clásica e contemporánea, con grandes desprazamentos, voltas e movementos de todas as partes do corpo, pero sobre todo da cadeira. En Turquía, á danza do ventre coñécese como gobek dans ou rakasse.
Danza e contradanza de Darbo

A danza e contradanza de Darbo é unha danza branca propia da parroquia canguesa de Darbo. Encádrase dentro das danzas gremiais (ou danzas brancas) que se escenifican no día da romaría consagrada a Santa María, o 8 de setembro no adro da igrexa parroquial, logo da misa das 12: 30 e a procesión. Danzan xuntos damas e galáns e na súa orixe pretendía combater enfermidades pandémicas e pestes. Estivo esquecida durante décadas e foi recuperada anos 80 por vontade popular. Estrutura
A distribución dos danzantes é a seguinte: fórmanse tres ringleiras paralelas con cinco individuos en cada unha, nas exteriores póñense os homes ou galáns. Na ringleira central van as mulleres ou damas máis o guía, os primeiros de cada fila son os contraguías.
Consta de dúas partes, a primeira é a máis lenta onde se levan a cabo intercambios das posicións das ringleiras ao tempo que se desprazan cunha coreografía. A segunda parte amenízase con muiñeiras. Adoitan tamén acompañar a danza con melodías de valses, pasodobres, alboradas e outras melodías interpretadas por gaiteiros. Vestimenta
O traxe dos homes (galáns) está formado por pantalóns e chalecos negros, faixa, camisa branca, cirolas, polainas e chapeus, ademais os homes levan pendentes. As mulleres portan camisa branca e saias brancas con puntilla, mandil negro, un pano na cabeza e sobre os ombros mantón de caxemira. O máis salientable é que adornan a súas cabezas con sombreiros florais feitos de maneira artesanal par cada danzante. O guía de damas leva entre as flores plumas de pavón e o mantón cruzado. A recuperación da danza perdida
O pulo máis importante para a recuperación da danza propiciouno a Asociación Cultural Lembranzas da Ría —que se encarga de recuperar o folclore típico do Morrazo—. No ano 1985 comezaron a investigación para traer de volta esta singular danza, esquecida durante 71 anos, botando man das memorias dos veciños no principio. Pero o que marcou a diferenza foi dar con Antonia Martínez Seijas, unha muller da Coruña que rexistrara tempo atrás en papel a música e os pasos.
Consultáronse tamén cancioneiros entre os que destacan os de Casto Sampedro.
Para contrastar as fontes botaron man dos arquivos fotográficos do entroido recuperados das fotos de Mil Homes —taberna histórica da comarca— e do Museo de Pontevedra.
Xunto a Lembranzas da Ría tamén destaca a figura de Belén Guimeráns, presidenta da Asociación da Danza de Darbo ata a súa retirada no 2018. Durante 31 anos dedicouse a recuperar e conservar esta danza e contradanza.
A singularidade desta representación folclórica fai que, xunto as danzas do Hío e Aldán —cunhas características similares— a Xunta decidise incluílas na lista de festa galegas de interese turístico baixo a denominación de Danzas ancestrais.
Danzón

O danzón é un xénero bailábel de orixe cubana derivado da danza crioula e creado polo compositor matancero Miguel Failde Pérez en 1879. Forma parte da música tradicional de Cuba e tamén da de México. Historia
O nome deste xénero musical non é máis que o aumentativo de danza, aquel baile colectivo de figuras. Na segunda metade do século XIX a danza crioula estaba moi de moda; cristalízase entre fins do século XIX e principios do XX. En Cuba interprétase con maioría de instrumentos de vento, con piano, frauta, violíns e percusión. En México agregáronse saxofóns ás orquestras de danzón - denominadas danzoneras -, e tamén o xénero é interpretado por mariachis e marimbas.
En 2013, o danzón foi declarado patrimonio inmaterial de Cuba.
Dardanelos

Dardanelos (turco: Çanakkale Boğazı; grego: Δαρδανέλλια), antigamente Helesponto, é un estreito no noroeste da Turquía que liga o mar Exeo ao mar de Mármara. O seu nome provén de Dradania, unha antiga cidade frixia enclavada na beira asiática do estreito. Mide uns 71 km de lonxitude, cun ancho que varía dos 1. 600 m aos 6. 500 m, e ten unha profundidade media duns 50 m.
Ao igual que o estreito de Bósforo separa Europa (neste caso, a península de Gallipoli) de Asia. A maior cidade próxima ao estreito é Canakkale, que ten o seu nome do seu famoso castelo (kale significa "castelo").
Os Dardanelos é un antigo vale fluvial que se afundiu no cuaternario. Ten unhas costas pouco accidentadas e nel abunda o peixe. Historia
O estreito tivo un papel importante ao longo da Historia (por exemplo, a Guerra de Troia acontece no lado asiático do estreito). Foi tamén o escenario da lendaria historia grega de Hero e Leandro. Os exércitos persas de Xerxes I (480 a. C. ) e, máis tarde, o exército macedoniano de Alexandre o Grande (334 a. C. ) atravesaron o estreito de Dardanelos en direccións opostas para invadir as terras uns dos outros.
No Imperio Bizantino foi importante para a defensa de Constantinopla.
A partir do século XIV o estreito foi controlado case continuamente polos turcos, tendo unha importancia vital para a armada do Imperio Otomán para a súa dominación no mar Mediterráneo oriental. O estreito sufriu unha tentativa de invasión con innúmeras perdas humanas polos aliados durante a primeira guerra mundial que case custou a carreira política de Winston Churchill (a Entente (Alianza) perdeu a batalla o 18 de marzo de 1915).
Dardos

Os dardos son un deporte competitivo que se practica individualmente ou por equipos, e que consiste en lanzar coa man tres dardos alternativamente cada xogador a unha diana ata completaren unha puntuación determinada ou alcanzar uns sectores determinados unha serie de veces tamén determinada, segundo a variante do xogo.
Ademais dun deporte profesional, os dardos son un xogo de pub tradicional. Historia
A primeira vez que se mencionan os dardos nos libros de historia foi en 1314. Entre batallas, os soldados, aburridos, buscaban outras ocupacións, unha das cales era competir entre eles lanzando paus ou outros materiais punzantes ás tapas dos bocois de viño. Posteriormente empregaron a sección dun tronco de árbore colgado entre unhas pólas. Os mesmos círculos concéntricos da madeira servían definir as diferentes puntuacións. Durante moito tempo foi considerado un deporte practicado polos militares. Era moi apreciado porque mantiña a puntería dos soldados, adestrando o lanzamento de armas lixeiras contra o inimigo.
Os primeiros dardos fabricados especificamente para o xogo fabricábanse en madeira sólida, rodeada cunha tira de chumbo e con plumas de pavo. Estes dardos producíanse principalmente en Francia.
A puntuación estándar da diana atribúese a un carpinteiro de Lancashire chamado Brian Gamlin, que a desenvolveu en 1896 para penalizar a inexactitude, aínda que a historia é discutida. Tipos de dardos
De punta de aceiro: empréganse para xogar na diana tradicional, que antigamente estaban fabricadas con pelo de camelo e na actualidade son de sisal prensado. O seu peso varía dende os 19 ata os 28 gramos.
De plástico ou electrónicos: son dardos máis lixeiros, axeitados para dianas electrónicas. O motivo de que sexan máis lixeiros é para evitar un excesivo desgaste da diana. Os máis comúns adoitan pesar entre 16 e 18 gramos, aínda que algúns, pouco utilizados, poden pesar menos. Diferéncianse por levaren a punta de plástico.
De cerbatana: os dardos son moi pequenos (da orde de 2 centímetros) e a distancia á diana é maior.
Darfur

Darfur (دار فور, ou "terra dos fur", en árabe) é unha rexión no extremo oeste do Sudán, na fronteira con Libia, Chad e a República Centroafricana. Divídese en tres estados federais sudaneses: "Garb Darfur" (Darfur Occidental), "Djanub Darfur" (Darfur do Sur) e "Chamal Darfur" (Darfur do Norte).
Cunha poboación de 5 a 6 millóns de habitantes, Darfur caracterízase polo baixo nivel de desenvolvemento. Só o 44, 5% dos nenos e o 33, 3% das nenas frecuentan a escola.
Hai tres tribos predominantes en Darfur: os fur, que dan nome á rexión, os masalit e os zaghawa, en xeral negros musulmáns.
A rexión é escenario dun conflito consecuencia de disputas entre as poboacións árabe e non árabe, na franxa sur do deserto do Sáhara. Os non árabes, separatistas, son vítimas dunha acción de exterminio emprendida por milicias árabes, que, á súa vez, están acusados de recibir apoio do goberno sudanés. O conflito xa tivo máis de 200 mil mortos e cerca de 2 millóns de refuxiados "en catro anos de inercia diplomática". Segundo o exsecretario xeral da Organización das Nacións Unidas, Ban Ki-Moon, alén das causas sociais e políticas, o conflito e a grave crise humana consecuente son parcialmente debidos a unha alteración climática que provocou unha gran seca no sur do Sudán, a partir da década de 1970.
Dario Calomino

Dario Calomino, nado o 8 de decembro de 1977 en Verona, é un numismático e arqueólogo Italiano especializado na moeda republicana e imperial romana, e nas emisións provinciais romanas. Traxectoria
Calamino concluíu o ensino secundario no Liceo Classico Statale Scipione Maffei, de Verona, en 1996; logo graduouse de Estudos Clásicos e Arqueoloxía Clásica na Universidade de Padua, e acadou o mestrado en Arqueoloxía Romana en 2002, cun traballo sobre a romanización do Véneto. Posteriormente doutorouse en Ciencias Históricas e Antropolóxicas na Universidade de Verona en 2009, coa tese sobre as cuñaxes de Nicopolis en Epiro, dirixida por Alfredo Buonopane.
Entre 2003 e 2011, Calamino traballou como investigador en diversos museos públicos italianos (Verona, Venecia, Piacenza, Rovereto, Brescia e Roma), estudando e catalogando as súas coleccións de moeda republicana e imperial romana, e de emisións provinciais romanas. Entre 2012 e 2017 ingresou como investigador no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico.
Simultaneamente, a partir de 2004 comezou a súa actividade docente como profesor axudante en materia numismática nas universidades de Padua e de Verona, e no departamento de Arqueoloxía do King's College, da Universidade de Londres.
Como arqueólogo, entre outros labores en Libia, Italia e Tunisia, participou en escavacións nos sitios arqueolóxicos-púnico-romanos de Sant'Antioco e Nora (Sardeña), na vila romana de Montegrotto Terme (Padua) e no foro romano de Grumentum (Lucania).
Entre outras entidades asociativas e académicas, Calamino é membro da British Academy e da Royal Numismatic Society, de Londres. Recoñecementos
(2018): Premio Lhotka, da Royal Numismatic Society, de Londres. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos publicados por Dario Calamino ao longo da súa carreira: (2010). Some hitherto unidentified Roman provincial issues among the coin finds of Nicopolis. Separata de Numismatic Chronicle. Royal Numismatic Society, Londres.
(2011). Nicopolis d'Epiro: nuovi studi sulla zecca e sulla produzione monetale. BAR, Oxford. ISBN 9781407307725
(2013). Die-sharing in Moesia Inferior under Gordian III. Separata de Numismatic Chronicle. Royal Numismatic Society, Londres.
(2014). Le monete Romane provinciali della collezione De Sanctis Mangelli. Parte 1 (con G. A. Bufalini). Istituto Poligrafico e Zecca Dello Stato, Roma.
(2015). Emperor or god? : the posthumous commemoration of Augustus in Rome and the provinces. Separata de Numismatic Chronicle. Royal Numismatic Society, Londres.
(2015). Studies in ancient coinage in honour of Andrew Burnett (con Bland, R. , eds. ). Spink & Son. Londres. ISBN 978-1907427572
(2016). Defacing The Past: Damnation and Desecration in Imperial Rome. British Museum / Spink. Londres. ISBN 978-1907427732
Dark Energy Survey

Dark Energy Survey (DES) é unha colaboración internacional que comezou a mapear unha área de 5000 graos cadrados do ceo o 31 de agosto de 2013, rematando a súa misión observacional o 9 de xaneiro de 2019 despois de recoller datos de máis de 300 millóns de galaxias distantes.
Dispón dunha cámara de 520 Mpíxel, montada no telescopio Blanco de 4 metros da NSF do Observatorio Interamericano en Cerro Tololo, Chile.
Dark Matter Particle Explorer

Dark Matter Particle Explorer ou DAMPE, tamén coñecido como Wukong, é un observatorio espacial da China lanzado o 17 de decembro de 2015 a bordo dun foguete CZ-2D desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
DAMPE é un observatorio espacial operado pola Academia de Ciencias da China adicado á detección de partículas enerxéticas como raios gamma, electróns de alta enerxía e raios cósmicos. O obxectivo do observatorio é buscar e estudar partículas de materia escura mediante observación de partículas de alta enerxía, estudar a orixe dos raios cósmicos e analizar o mecanismo de aceleración dos raios cósmicos.
O observartorio foi inxectado nunha órbita heliosincrónica cunha altitude de 500 km e unha inclinación de 97, 4 graos. Ten unha masa de preto de 1900 kg e leva a bordo catro experimentos: Un hodoscopio formado por un conxunto de láminas de plástico de centelleo.
Un seguidor de silicio-tungsteno para determinar a dirección dos raios gamma.
Un calorímetro de bismuto e óxito de xermanio para medir a enerxía das partículas incidentes.
Un detector de neutróns.
O rango de enerxías detectables por DAMPE van dos 5 GeV a 10 TeV para electróns e de 100 GeV a 100 TeV para raios cósmicos.
Darktable

Darktable é unha aplicación libre e de código aberto para a edición de imaxes en formato raw (negativo dixital, imaxe dixital sen pretratar polo software da cámara). É un programa de revelado dixital, que permite a edición non destrutiva e o retoque de imaxes. Unha mesa de luz e un cuarto escuro virtual para os fotógrafos, onde xestionar os negativos dixitais nunha base de datos.
É unha aplicación de software libre (dispoñible baixo a licenza GPL), multiplataforma (GNU/Linux, Windows, macOS) e que conta cunha comunidade de usuarios extensa. A interface de Darktable está dispoñible en 21 idiomas. Características
Posúe edición non destrutiva ao longo de todo o fluxo de traballo, as imaxes orixinais nunca se modifican.
Procesamento de imaxes acelerado na GPU grazas á compatibilidade con OpenCL.
Xestión profesional da cor: compatibilidade con perfís ICC incorporados para espazos de cor sRGB, Adobe RGB, XYZ e RGB lineais.
Filtrado e clasificación avanzado: permite a procura por etiquetas, clasificación de imaxes, etiquetas de cor e moito máis.
Formatos de imaxe soportados: importa formatos crus, de alto rango dinámico (JPEG, CR2, NEF, HDR, PFM, RAF…) e de baixo rango dinámico como (JPEG, PNG, TIFF, PPM)
Permite o Tethered shooting (disparo e control remoto da cámara a través da interface de Darktable) con algúns modelos concretos de cámaras.
Automatización de tarefas repetitivas: pode usarse a linguaxe Lua.
Novas características da versión 3. 2. 1
Revisión completa do código CSS para obter un aspecto profesional
Módulos de localización e selector de cor actualizados
É posible agregar regras CSS nas preferencias para modificar o aspecto de darktable, así como para controlar o tamaño de fonte e os valores de DPI
Nova pantalla de histograma chamada RGB Parade
Agregado soporte para gradientes curvos
Agregado soporte para formato de arquivo AVIF
Soporte para novas cámaras
Darleane C. Hoffman

Darleane Christian Hoffman, nada en Terril, Iowa, o 8 de novembro de 1926 e finada o 4 de setembro de 2025, foi unha química nuclear estadounidense, unha das investigadoras que confirmou a existencia do Seaborgio, elemento 106. Foi científica sénior da facultade na División de Ciencias Nucleares do Laboratorio Nacional Lawrence Berkeley e profesora na escola de posgrao da UC Berkeley. En recoñecemento aos seus moitos logros, a revista Discover recoñeceuna en 2002 como unha das 50 mulleres máis importantes da ciencia. Traxectoria
Darleane Christian era filla de Carl B. e Elverna Clute Christian. O seu pai era profesor de matemáticas e superintendente de escolas, e a súa nai escribía e dirixía obras de teatro.
Cando era nova no Iowa State College (agora Iowa State University), fixo un curso de química obrigatorio impartido por Nellie May Naylor, e decidiu seguir estudando nese campo. Obtivo a súa licenciatura (1948) e doutoramento (1951) en química (nuclear) pola Universidade Estatal de Iowa. Carreira
Darleane C. Hoffman foi química no Laboratorio Nacional de Oak Ridge durante un ano, logo uniuse ao seu marido no Laboratorio Científico de Los Alamos, onde comezou como membro do persoal en 1953. En 1979 converteuse en líder da división de química nuclear e química (división de química nuclear e isótopos). Deixou Los Alamos en 1984 para ser profesora titular do Departamento de Química da Universidade de Berkeley e líder do Grupo de Elementos Pesados Nucleares e Radioquímica da LBNL. Ademais, axudou a fundar o Seaborg Institute for Transactinium Science en LLNL en 1991 e converteuse na súa primeira directora, exercendo ata 1996 cando se "retirou" para converterse en Asesora Sénior e Directora de Charter. Premios
2000 - Medalla Priestley, (só a segunda muller en gañar o Priestley, despois de Mary L. Good en 1997)
1997 - Medalla Nacional da Ciencia
1990 - Medalla Garvan-Olin
1983: Premio ACS de Química Nuclear, primeira muller en gañar o premio.
1978 - Bolsa Guggenheim
Foi membro da Academia Noruega de Ciencias e Letras.
Darmstadtio

O darmstadtio é un elemento químico de número atómico 110 e símbolo Ds. O seu nome fai honor á cidade alemá de Darmstadt.
É un elemento sintético que decae rapidamente; os seus isótopos de números másicos entre 267 e 273 teñen períodos de semidesintegración da orden de microsegundos, aínda que isótopos máis pesados, de números másicos 279 e 281, sintetizados recentemente, son máis estables, con períodos de semidesintegración de 180 milisegundos e 11, 1 segundos, respectivamente. Debido a pertencer ao grupo 10, crese que este elemento pode ser un metal sólido brillante. Foi sintetizado por primeira vez o mércores 9 de novembro de 1994 na Gesellschaft für Schwerionenforschung en Darmstadt, Alemaña, por P. Armbruster, S. Hofmann, G. Münzenberg e outros. Nunca foi visto e só uns poucos átomos do mesmo foron creados polo bombardeo de isótopos de chumbo (208Pb) con ións acelerados de níquel (62Ni, 311 MeV), nun acelerador de ións pesados. E así o elemento foi chamado así polo lugar onde foi descuberto, Darmstadt, pola IUPAC en agosto de 2003.
Á parte das propiedades nucleares, non se mediron propiedades do darmstadtio ou dos seus compostos; isto débese á súa produción extremadamente limitada e custosa e ao feito de que o darmstatio descomponse moi rapidamente. As propiedades do metal darmstatio seguen sendo descoñecidas e só se dispoñen de predicións.
Darpasat

Darpasat, tamén coñecido como USA 102, foi un satélite artificial do Departamento de Defensa dos Estados Unidos de América lanzado o 13 de marzo de 1994 mediante un foguete Taurus desde a rampla 576E da Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
Darpasat foi lanzado no mesmo foguete que o satélite TAOS e a súa misión consistiu en facer demostración de novas tecnoloxías no espazo. Estaba estabilizado mediante xiro e foi construído por Ball Aerospace.
O satélite foi deseñado para facer as demostracións tecnolóxicas polo menos durante un ano, pero chegou a durar cinco grazas a un uso coidados das baterías e das cargas térmicas.
Darwinismo social

O darwinismo social é unha teoría social que defende que a teoría da selección natural de Charles Darwin ten aplicacións sociais en comunidades humanas. Está baseado na idea da supervivencia do máis apto concibido como mecanismo de evolución social e a crenza de que o concepto darwiniano da selección natural pode ser empregado para o manexo da sociedade humana, insistindo na competición (étnica, nacional, de clase, etc. ) por recursos naturais ou diversos postos sociais. O darwinismo social está baseado en interpretacións sobre os escritos de Darwin, que foron expostas teoricamente por Herbert Spencer nun inicio, e posteriormente usadas para fins políticos, tendo numerosos partidarios. O darwinismo social gozou dunha grande aceptación en círculos académicos e foi unha grande influencia en países imperialistas a finais do século XIX e na primeira metade do século XX.
O paleontólogo Stephen Jay Gould denunciou duramente as bases do darwinismo social, considerando que os seus argumentos, baseados nunha "falsidade científica", conduciron á matanza de millóns de seres humanos e perpetuaron as inxustizas sociais, baseándose na suposta inferioridade innata dalgúns seres humanos.
Os "darwinistas sociais" percibíronse a si mesmos como actores que aplican as bases biolóxicas darwinianas á sociedade.
Darío Bugallal Araújo

Darío Bugallal Araújo, nado en Ponteareas o 23 de xullo de 1863 e finado en Madrid o 29 de novembro de 1948, foi un notario e político galego. Traxectoria
Fillo de José Ramón Bugallal Muñoz. Avogado e notario. Foi elixido deputado polo distrito de Ponteareas nas eleccións de 1896 e nas de 1907 e polo distrito de Bande nas eleccións de 1910. Foi senador pola provincia de Ourense (1899, 1900, 1907, 1908, 1909) e senador vitalicio dende 1914. Foi membro da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación. Foi conselleiro do Banco Hipotecario de España. Finou en Madrid o 29 de novembro de 1948. Vida persoal
Casou o 15 de xullo de 1897 con María del Carmen Yravedra Pérez de la Reguera, e foi pai de María Ana, Luis e Carmen Bugallal Yravedra.
Darío Cabanelas

Darío Cabanelas Rodríguez, nado en Trasalba o 20 de decembro de 1916 e finado en Ourense o 18 de setembro de 1992, foi un arabista galego cuxo traballo influíu nos estudos árabes do século XX. Traxectoria
Despois de estudar o bacharelato, filosofía e teoloxía en Santiago de Compostela, foi ordenado sacerdote na Orde Relixiosa Franciscana o 23 de xuño de 1940. A partir de 1942, estudou Filosofía e Humanidades, Sección de Filoloxía Semítica, na Universidade Central, hoxe chamada Universidade Complutense, de Madrid, con Premio Extraordinario de Licenciatura, e doutorouse o 15 de xuño de 1948 coa tese Juan de Segovia y el problema islámico, obtendo un Premio Especial de Doutoramento. Foi bolseiro e colaborador do Instituto Miguel Asín Palacios do Consello Superior de Investigacións Científicas.
Ensinou lingua e literatura árabes na Universidade Complutense de Madrid e dende 1955 foi profesor na Universidade de Granada. Foi discípulo de Emilio García Gómez, e formou moitos profesionais durante máis de corenta anos. As súas achegas científicas son moi amplas: escribiu máis de 100 traballos, entre libros, artigos, recensións bibliográficas e informes, ademais de ser director de 18 doutoramentos, 26 teses de máster e impartiu conferencias sobre o mundo árabe e islámico en España e no estranxeiro. Especializouse principalmente en lingüística, literatura e filosofía árabes, e entre as súas obras máis destacadas están os seus escritos sobre Ibn Sida e Alonso del Castillo. Obras seleccionadas
Juan de Segovia y el problema islámico (1948)
Ibne Sida de Murcia: el mayor lexicógrafo de Al-Andalus (1966)
Los poemas de las tacas del arco de acceso a la Sala de la Barca (1984)
Una inscripción morisca del Albaicín (1986)
La casa del Chapiz y la historia de su rescate (1987)
Torres Balbás y los Estudios Islámicos en la España de su época (1989)
La fachada de Comares y la llamada «Puerta de la Casa Real» en la Alhambra (1991)
Darío Campos Conde

Darío Campos Conde, nado en Vilaoudriz (A Pontenova) en 1965, é un político galego do PSdeG-PSOE. Traxectoria
Veterinario de profesión. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía da Pontenova e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Obtivo sucesivas maiorías absolutas en 2015 e 2019.
No 2015 foi elixido como presidente da Deputación de Lugo. En 2019, tralas eleccións municipais, deixou a presidencia da Deputación e foi substituído por José Tomé tamén do PSdeG-PSOE.
Das Café der toten Philosophen

Das Café der toten Philosophen. Ein philosophischer Briefwechsel für Kinder und Erwachsene (O café dos filósofos mortos) é un libro escrito por Nora K e Vittorio Hösle e publicado en 1998. Resumo
Nace da curiosidade e as reflexións dunha nena de once anos chamada Nora K, interesada en atopar respostas a múltiples preguntas sobre as realidades da vida. Preguntas que lle contesta un filósofo amigo da familia, Vittorio Hösle.
Tras ler o libro O mundo de Sofía de Jostein Garder, Nora dáse de conta que moitas das preguntas sobre as que viña reflexionando fai tempo, podíanse catalogar como filosóficas. Nese momento é cando coñece a Vittorio, co que comeza un intercambio de cartas no que a filosofía e a nenez son os protagonistas.
O que teñen en común a filosofía e a nenez é o asombro ante o mundo. De aí que a inxenuidade sexa imprescindible para a filosofía, por iso cando un neno pregunta os porqués da vida en ocasións os adultos escorren a pregunta por medo as consecuencias das respostas reais.
Entre a realidade e a fantasía das conversacións mantidas entre Nora e Höslen cos distintos filósofos (Sócrates, Descartes, Platón, Santo Agostiño. .. ), tanto no café coma nos múltiples lugares descritos no libro, créase así e todo unha larga reflexión por ambos os lados, tanto por Nora como por Höslen, das cuestións máis dispares que os nosos filósofos foron deixando a través da historia.
Nora e Höslen neste libro repasan ideas dispares como se os soños e a realidade son mundos totalmente distintos, se deus existe e nos leva cara a unha verdade ou engánanos. Se as ideas son nosas ou xa existían de antes e non simplemente as retomamos, se somos máquinas ou realmente sentimos. Se o tempo existe unicamente na nosa conciencia, pois o pasado non existe o presente é minúsculo e o futuro aínda non chegou. Se o que a xente prefire ver o reflexo ou a realidade poida ser unha forma de loucura.
Das Kapital

Se procura o artigo sobre o grupo de música, vexa Das Kapital (grupo) Das Kapital (O capital) é unha obra de económica política de Karl Marx publicada en 1867 e escrita en alemán. Nela realiza unha análise crítica do capitalismo e senta as bases para un modelo de socialismo. Características
Para Marx, a necesidade primaria do capitalismo, en tanto suxeito da historia, é a plusvalía, a diferenza entre o valor da forza do traballo e o valor das mercadorías producidas por esa forza de traballo. Só a través da produción de plusvalía o diñeiro pode converterse en capital, polo que a base do capital está na explotación da forza de traballo como mercadoría.