proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
René Maheu

René Maheu, nado en Saint-Gaudens, Alta Garona, o 28 de marzo de 1905 e finado en 1975, foi un profesor de filosofía francés, Director Xeral da Unesco entre 1961 e 1974. Foi agregado cultural en Londres entre 1936 e 1939. Logo de exercer a docencia en Marrocos entre 1940 e 1942, pasou a ocupar un posto de xestión na axencia de prensa francesa para África en Alxer.
En 1946 ingresou na UNESCO como xefe da división de "Libre Fluxo de Información". En 1949 Jaime Torres Bodet nomeouno director da súa oficina executiva. En 1954 foi nomeado Director Xeral asistente e representante da Unesco na sede central da ONU de 1955 a 1958. En 1959 é nomeado Subdirector Xeral e en 1961 pasa a ser Director Xeral, cargo que ocupou durante dous mandatos ata 1974.
Reparacións de guerra

As reparacións de guerra son pagamentos monetarios impostos polo vencedor ao vencido para cubrir os danos e perdas causados durante unha guerra. Xeralmente, este termo fai referencia ao traspaso de bens ou de sangue e non á anexión de territorios. Críticas
Historicamente as críticas principais das reparacións de guerra foron: Que só hai medidas punitivas en contra do pobo do lado perdedor, máis que en contra dos lados belixerantes, que pode ser o lado que xustamente debería facer as reparacións.
En moitas instancias, o pobo do goberno vencido que librou unha guerra en realidade tivo pouca ou nula participación na decisión de librar esa guerra, e polo tanto as reparacións de guerra son impostas a xente inocente.
Que despois de varios anos de guerra, o pobo do lado perdedor é probable que xa estea empobrecido, e a imposición das reparacións de guerra pode levar a afundir aínda máis na pobreza ao pobo, acendendo un resentimento a longo prazo en contra do lado vitorioso e facendo pouco probable a realización de devanditos pagamentos.
John Maynard Keynes afirmou que a influencia en xeral das reparacións de guerra poderían ser desastrosas.
Moitos críticos sosteñen a teoría de que as reparacións de guerra foron unha das causas (se ben indirecta, moi decisiva) dos moitos motivos que levaron á segunda guerra mundial. Despois do fin da primeira guerra mundial, o Tratado de Versalles de 1919 impuxo reparacións de guerra moi fortes sobre Alemaña. Moitos afirman que estes pagamentos de reparacións exacerbaron os problemas económicos alemáns, e a hiperinflación resultante arruinou as oportunidades de recuperación da República de Weimar e permitiu a chegada ao poder do Partido Nazi e de Adolf Hitler. Outros apuntan ao feito de que as reparacións ao final da segunda guerra mundial foron calculadas sobre a base dos danos causados polos alemáns durante a primeira guerra mundial. Despois da Guerra Franco-Prusiana, o monto total das reparacións foi calculado con base nun valor fixo. Ademais o monto ao final da primeira guerra mundial foi obxecto de recálculos frecuentes, o cal alentou a Alemaña a obstruír tales pagamentos. Eventualmente, todos eses pagamentos foron cancelados ao chegar Hitler á Chancelería Alemá.
Esta experiencia levou á solución ao final da segunda guerra mundial, onde os países gañadores tomaron maquinaria e bens que poidesen ser trasladados desde as nacións vencidas, en vez de esixir diñeiro.
Repetición

Na radio e na televisión a repetición é a difusión dun informativo, programa ou serie que xa se emitiu con anterioridade. A popularización desta práctica atribúese xeralmente ao produtor norteamericano de Desi Arnaz, senón o inventor foi o que lle tirou proveito por vez primeira. Nos Estados Unidos é corrente a repetición das series ao rematar, ou mesmo antes, por cadeas locais ou de cable mediante o método coñecido como sindicación. En Galicia os informativos da primeira canle da TVG repítense unha hora máis tarde en tvG2. Nos grandes acontecementos deportivos internacionais a práctica da repetición é corrente en moitos países para paliar o desfase horario.
Repetición armadillo

Repetición armadillo é o nome dunha secuencia de aminoácidos repetitiva característica, que consta duns 42 residuos de lonxitude e que se encontra en moitas proteínas. As proteínas que conteñen repeticions armadillo presentan normalmente varias copias repetidas en tándem. Cada repetición armadillo está composta por un par de hélices alfa que forman unha estrutura en forquita. Múltiples copias desta repetición forman o que se chama unha estrutura de alfa solenoide.
Exemplos de proteínas que conteñen repeticións armadillo son a β-catenina, Sarm1 (SARM1), α-importina, placoglobina, proteína da polipose adenomatosa do colon (APC ou adenomatous polyposis coli), e moitas outras.
O termo armadillo deriva do nome histórico que recibía o xene da β-catenina na mosca do vinagre Drosophila, onde se descubriron as repeticións armadillo. Aínda que se cría previamente que a β-catenina era unha proteína implicada na unión das proteínas de adhesión celular cadherinas ao citoesqueleto, traballos recentes indican que a β-catenina regula a homodimerización da alfa-catenina, a cal á súa vez controla a ramificación e formación de feixes da actina. Pero, a repetición armadillo encóntrase nun amplo rango de proteínas con outras funcións. Este tipo de dominio proteico é importante na transdución de sinais WNT durante o desenvolvemento embrionario. Estrutura
O pregamento tridimensionaol dunha repetición armadillo observouse por primeira vez na estrutura cristalina da beta-catenina, na cal as súas 12 repeticións en tándem forman unha superhélice de hélices alfa con tres hélices por unidade. A estrutura cilíndrica presenta unha rañura cargada positivamente, que presumiblemente interacciona con superficies ácidas de moléculas descoñecidas coas cales interacciona a beta-catenina.
Repetidor

Un repetidor é un dispositivo electrónico que recibe un sinal feble ou de baixo nivel e retransmíteo a unha potencia ou nivel superior, de xeito que se poidan cubrir distancias máis longas sen degradación ou cunha degradación tolerábel. O termo repetidor creouse coa telegrafía e referíase a un dispositivo electromecánico empregado para rexenerar os sinais telegráficos. O uso do termo trasladouse con posterioridade á telefonía e á transmisión de datos.
Replicón (xenética)

Un replicón é unha molécula ou rexión de ácido nucleico (ADN ou ARN) que se replica a partir dunha soa orixe de replicación. Procariontes
Na maioría dos cromosomas procariotas, o replicón é o cromosoma enteiro. Unha notable excepción encóntrase nas arqueas, nas que dúas especies de Sulfolobus conteñen tres replicóns. Tamén hai exemplos de especies bacterianas que teñen múltiples replicóns, como: Rhodobacter sphaeroides, Vibrio cholerae, e Burkholderia multivorans. Estes cromosomas "secundarios" (ou terciarios) son a miúdo descritos como unha molécula que é unha mestura entre un verdadeiro cromosoma e un plásmido e son ás veces denominados "crómidos". Varias especies de Azospirillum posúen 7 replicóns, Azospirillum lipoferum, por exemplo, ten 1 cromosoma bacteriano, 5 crómidos, e 1 plásmido.
Os plásmidos e os bacteriófagos replícanse xeralmente como un só replicón, pero os plásmidos grandes de bacterias gramnegativas posúen varios replicóns. Eucariontes
Nos cromosomas eucariotas hai múltiples replicóns por cromosoma. No caso do ADN mitocondrial a definición de replicón é algo confusa, xa que nelas se realiza unha replicación unidirecional con dúas orixes separadas.
Replonges

Replonges é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Reporteiro, reporteira

Un reporteiro é un xornalista cuxa principal actividade consiste en colleitar e presentar informacións sobre un determinado evento ou acontecemento de certa actualidade, o que frecuentemente debe facer desde o lugar mesmo onde se producen ou se produciron os feitos significantes. Tipos
Entre os que se dedican a esta actividade, é posible distinguir os seguintes casos: O «reporteiro de base», xornalista que está sobre o terreo para desenvolver unha investigación, xerando unha información de resumo, ou facendo unha reportaxe. Na prensa escrita, eventualmente varios reporteiros poden colaborar nunha mesma investigación, e o artigo ser finalmente escrito por outro xornalista.
O «gran reporteiro» ou «reporteiro-estrela», título honorífico e status administrativo utilizado nalgúns medios de comunicación, para sinalar a un reporteiro con experiencia e certa notoriedade ben gañada. Con frecuencia, este xornalista produce investigacións ou reportaxes cun sinal persoal, sobre eventos ou temáticas que xeralmente exceden o interese da actualidade inmediata. Moitas veces, esta designación non implica necesariamente traballo sobre o terreo en todos os casos, nin implica o desenvolvemento de tarefas especializadas.
O «reporteiro de guerra» especializado en cubrir conflitos armados.
O «xornalista reporteiro de imaxes» ou «xornalista-camarógrafo» quen acumula as funcións de reporteiro e de camarógrafo. Misión
O reporteiro é un xornalista de campo, que recolle e verifica informacións sobre o terreo mesmo dos acontecementos, e segundo os casos, ou ben el mesmo traballa o material obtido para darlle formato de difusión, ou ben transmite ese material aos seus colegas, ás veces chamados «xornalistas de escritorio», que serán quen se encarguen dos detalles finais, xerando reportaxe cinematográfica, e/ou vídeo, e/ou artigo escrito, e/ou rexistro de son, ou o que sexa.
Unha reportaxe é, na orixe, un documento ou esbozo sobre un determinado tópico, xeralmente, con fotografías ou tomas de vídeo obtidas sobre o terreo. Segundo sexa o medio de comunicación que se utilice, tamén son de uso as entrevistas radiofónicas ou televisadas.
A reportaxe non sempre ten por obxectivo expor unha situación global, pois en moitos casos limítase a ilustrar un evento ou aspecto puntual, respectando a unidade de tempo, espazo, e problemática.
Durante unha reportaxe, o reporteiro describe os feitos, insere as observacións e comentarios das testemuñas, informa as fontes, e expón a problemática ou asunto. Unha das cousas máis importantes nunha reportaxe, é a claridade, a axilidade, o sinal transmitido polo xornalista, e o ambiente e entusiasmo que logra recrear. As descricións e as sensacións subxectivas do reporteiro ou dos seus entrevistados, poden chegar a complementar moi ben a análise crúa dos feitos.
Reporteiros Sen Fronteiras

Reporteiros Sen Fronteiras (RSF, en francés: Reporters sans frontières) é unha organización non gobernamental e sen ánimo de lucro que ten como obxectivo a protección do dereito á liberdade de información. Describe a súa defensa como baseada na crenza de que todo o mundo require acceso ás novas e á información, en liña co artigo 19 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos que recoñece o dereito a recibir e compartir información sen importar as fronteiras, igual que outras cartas de dereitos internacionais. RSF ten status consultivo nas Nacións Unidas, a UNESCO, o Consello de Europa e a Organización Internacional da Francofonía. Actividades
RSF traballa na defensa de xornalistas individuais en risco e tamén nos niveis altos dos gobernos e dos foros internacionais para defender o dereito á liberdade de expresión e á información. Achega informacións e notas de prensa diarias sobre ameazas á liberdade dos medios de comunicación en francés, inglés, castelán, portugués, árabe, persa e chinés e publica un compendio anual sobre a liberdade de prensa, o índice mundial da liberdade de prensa, que mide o estado da liberdade de prensa en 180 países. A organización proporciona asistencia a xornalistas en risco e adestramento en seguridade física e dixital, ademais de facer campañas para informar o público dos abusos contra os xornalistas e para asegurar a súa seguranza e liberdade. RSF fai presión sobre os gobernos e as organizacións internacionais para adoptar estándares e lexislación de apoio á liberdade dos medios de comunicación e toma accións legais na defensa dos xornalistas ameazados. Historia
RSF foi fundada en Montpellier en 1985 por Robert Ménard, Rémy Loury, Jacques Molénat e Émilien Jubineau. Foi rexistrada como unha organización sen ánimo de lucro en 1995. Ménard foi o primeiro secretario xeral de RSF, sucedido por Jean-Francois Juillard. Christophe Deloire foi nomeado secretario xeral en 2012. Estrutura
A sede central de RSF está en París. Ten trece oficinas rexionais e nacionais, incluíndo Bruxelas, Londres, Washington, Berlín, Río de Xaneiro e Dakar, e unha rede de 146 correspondentes. Emprega 57 persoas asalariadas en París e internacionalmente. Un cadro directivo, elixido entre os membros de RSF, aproba as políticas da organización. Un consello internacional supervisa as actividades da organización e aprova as contas e o orzamento.
Repositorio institucional

Un repositorio institucional, tamén denominado depósito institucional[Cómpre referencia] ou arquivo aberto[Cómpre referencia], almacena e preserva a produción intelectual dunha comunidade investigadora. Pode conter distintos tipos de recursos informativos coma teses, preprints, postprints, informes, materiais de ensinanza etc. en acceso libre. De acordo coa Declaración de Berlín os repositorios deberán ser acumulativos e perpetuos.
Teñen a súa orixe na denominada ruta verde da ciencia, xurdido despois da Declaración de Budapest (14 de febreiro de 2002). Nela o comité directivo da Budapest Open Access Initiative (BOAI) fai novas recomendacións en apoio á práctica do acceso aberto na ciencia.
Estes repositorios institucionais son un servizo ofertado polas universidades e organismos adicados á investigación e poden constituír coleccións dixitais sempre e cando dispoñan de: unha colección organizada de obxectos dixitais, na que se poidan realizar procuras de diversa tipoloxía
cun software compatible co protocolo OAI-PMH para a facilitar a súa interoperabilidade
descrita con metadatos (Dublin Core etc. ) que permitan a súa óptima procura na Internet e o enlazado entre obxectos dixitais
conta con identificadores persistentes (DOI, handle, URI, etc. )
Os exemplos de repositorios institucionais son moi abundantes, como RepositoriUM da Universidade do Minho ou Digital Academic Repositories (DARE) da Universidade de Ámsterdam.
En Galicia cómpre sinalar os repositorios Investigo, da Universidade de Vigo; o RUC, da Universidade da Coruña e o repositorio Minerva, da Universidade de Santiago de Compostela ou mesmo o RUNA, do SERGAS.
Repostaría

A repostaría ou pastelaría é a arte de preparar ou decorar pasteis ou outras sobremesas doces como o biscoito, filloas, etc. O estabelecemento onde se venden estes sobremesas coñécese como pastelaría, dozaría ou confeitaría. Etimoloxía
No pasado, a palabra repostaría quería dicir "despensa", foi o lugar nomeado para o almacenamento de provisións, e onde se elaboraban os doces, pasteis, carnes frías e embutidos. O reposteiro maior dun palacio era a persoa responsable de gobernar tódalas necesidades domésticas. Despois dun certo tempo, a posición foi honoraria e sempre a ocupaba unha persoa que viña dunha familia de gran liñaxe. [Cómpre referencia]
Dende o inicio do século XVIII, a palabra repostaría referiuse á arte de facer pasteis, sobremesas, doces, turróns, xeados e certos licores.
Reposteiro (decoración)

Un reposteiro é un pano xeralmente cadrado similar a un tapiz, que ten plasmados emblemas heráldicos de familias ou casas nobiliarias, aínda que tamén os hai de forma rectangular ou portando outros motivos heráldicos.
Na actualidade é moi utilizado polos municipios e outras institucións públicas, estando presente en salóns de plenos e estancias de importancia, e bordados cos correspondentes armoriais municipais ou institucionais. Ademais, moitas veces cólganse de balcóns e ventás en festas e outras celebracións. Historia
Os reposteiros xurdiron a partir do século XII, momento en que nace a heráldica tal e como a coñecemos na actualidade. Aínda que orixinariamente estiveron relacionados coas bandeiras, non tiveron a mesma utilidade ca estas. Comezaron a utilizarse con maior frecuencia a partir do século XIV, cando as familias nobiliarias o usaron como ostentación da liñaxe familiar. Formaban parte da decoración de antecámaras e outras estancias de importancia de castelos e palacios, e ademais en tendas de campaña bélicas, carruaxes e cabalarías de víveres e equipamentos. Ademais dos aspectos de identificación e ostentación, o reposteiro tamén tivo a finalidade de illar as habitacións do frío, do mesmo modo que os tapices, sendo unha alternativa máis económica que estes.
Os reposteiros son orixinarios de España. Algúns vestixios dos primeiros que apareceron localízanse na Catedral de San Vicente de Roda de Isábena (Huesca). Posteriormente esta peza hispana e a súa execución foise estendendo por outros países e continentes, aínda que conservando o seu carácter español.
Na actualidade o reposteiro está recollido no protocolo oficial, que sitúa esta peza no exterior de edificios institucionais. Características
As súas proporcións son maioritariamente cadradas, aínda que tamén poden dispoñerse en rectángulo, e o seu material é veludo ou outros tecidos nobles. Pode ser confeccionado de tres maneiras diferentes: tecido manualmente sobre bastidor, da mesma maneira que o tapiz; bordando o escudo sobre un pano xeral ou aplicando sobre este pano anacos doutros, sendo esta última maneira a máis habitual, denominada opus consultum ou bordado de aplicación.
Tomar un emblema ou outro debía facerse con sumo coidado nunha época na que a relixión era moi importante e a sociedade estaba cargada de simbolismo; sobre todo cando o emblema debía representar unha lixaxe. Existen miles de figuras heráldicas, e estas poden clasificarse en virtude de aquilo que representan: motivos xeométricos, o bestiario, a natureza ou actividades sociais. Para o caso español, estas últimas eran predominantes.
En España, a maior parte dos reposteiros encóntranse nas rexións castelá, catalá e vasca. Entre todas as figuras, hai algunhas que se repiten nos blasóns por riba das demais representacións, polo que, aínda que hai unha gran cantidade de elementos, a maioría usaban só uns poucos (sobre todo castelos, bandas, estrelas, leóns ou árbores).
Repousacabezas (mobiliario)

Un repousacabezas, usado dende a Idade Antiga, é un moble no que se repousa a cabeza ao estar deitado na cama ou sobre o chan. Historia
En certas partes do Oriente Medio, como o Antigo Exipto, a poboación local utilizaba repousacabezas de madeira, en lugar de almofadas, para durmir debido á calor do clima. Porfirio escribiu que este tipo de repousacabezas estaba practicamente limitado aos sacerdotes. As clases máis adiñeiradas usaban alabastro e decorábanas con xeroglíficos. Noutros casos utilizaban preferentemente madeira de tamargueira ou sicómoro e as máis económicas de pedra, cerámica ou vime de folla de palmeira. Tanto no enxoval funerario Tutankamón como no da raíña Hetepheres I, nai de Jufu (Queops), atopáronse camas con repousacabezas. Galería
Representación proporcional

A representación proporcional ou escrutinio proporcional plurinominal é un sistema electoral no que a porcentaxe de votos que reciben os partidos políticos determina o número de escanos que lles son asignados nas asembleas lexislativas ou parlamento. Este sistema de representación distínguese do sistema de representación directa porque case todos os partidos políticos son representados no corpo lexislativo, sen importar que non obteñan maioría relativa en ningún distrito electoral. Polo tanto, tamén se chama sistema de representación plena. Formas
Existen diversas formas de representación proporcional, como a representación proporcional con listas de candidatos, nas que os votantes votan por partidos políticos; os partidos presentan unha lista de candidatos aos cales se lles asignan escanos de acordo á porcentaxe de votos que obteñan. Nalgúns países a este sistema de elección denominouse como Sistema de cocientes e subcocientes sendo moi utilizado para a elección de membros de cámaras lexislativas en moitos países. Outro sistema é o cociente Hare ou voto único transferíbel, o cal non depende da existencia de partidos políticos. Algúns estados, como os Países Baixos, combinan os dous aspectos. A maioría dos países con democracias parlamentarias utilizan sistemas de representación proporcional, aínda que a maioría dos países anglófonos utilicen sistemas de representación directa (salvo Suráfrica, Nova Zelandia, Irlanda, Escocia, Gales, Serra Leoa e Guïana). A maioría dos sistemas presidencialistas utilizan a representación directa, aínda que algúns países latinoamericanos, como a Arxentina e México, aplicaron unha combinación dos dous sistemas. Outros sistemas electorais
Escrutinio uninominal maioritario
Representación proporcional mixta Representación proporcional nas cámaras de representantes
A maioría de cámaras de representantes e parlamentos, como o Congreso dos Deputados ou o Parlamento Galego inclúen métodos de elección para a representación proporcional nos órganos internos e na composición das comisións parlamentarias.
Representación teatral

A representación constitúe o momento álxido do teatro, pois integra tódolos elementos dispersos na creación dramática achegando o dominio en que a acción dramática acada, grazas ós personaxes e por mor dun repertorio de situacións dramatúrxicas, a súa execución. A representación é un acto comunicativo no cal conflúen múltiplos participantes: autor, director, actores, espectadores, luminotecnia. ..
Na representación podemos xebrar dous planos: O plano da autoría: O autor perfila un texto para que o director sexa quen de desenvolver escenicamente o por el maxinado. Nese texto, o autor afina o escenario por medio das anotacións, deseña os personaxes mediante caracterizacións directas ou indirectas, formula os diálogos, .. .
O plano escénico: A compañía realiza a posta en escena baixo o arbitrio do director.
Represión

﻿A represión política é a acción de conter, deter ou castigar actuacións políticas ou sociais dende o poder por parte das autoridades públicas, negando ou impedindo o exercicio dos dereitos e liberdades (expresión, reunión, manifestación, asociación, sindicación) que adoitan considerarse propias dos sistemas democráticos.
Decotea vai acompañada de violencia, tanto legal como informal. A forza do exemplo de quen sofre esa violencia fai que, por temor, o resto da sociedade se reprima a si mesma no exercicio da liberdade, que queda así anulada para todos, agás para o poder e para aqueles no beneficio dos cales se realiza a represión.
Reproducibilidade

En enxeñería, ciencia, industria e estatística, denomínase reproducibilidade á capacidade dun instrumento de dar o mesmo resultado en medidas diferentes realizadas nas mesmas condicións ao longo de períodos dilatados de tempo. Esta calidade debe avaliarse a longo prazo. Esta é a gran diferenza coa precisión que debe, en cambio, ser avaliada a curto prazo.
Reprodutor de DVD

Un reprodutor de DVD (DVD Player, en inglés) é un accesorio doméstico capaz de reproducir vídeos no formato DVD. Os máis modernos xa reproducen outros formatos como CD (de música mp3 e fotos en JPG), VCD, SVCD, mini-CD etc.
Reprografía

A reprografía (unha combinación das palabras reprodución e fotografía) é a reprodución de imaxes gráficas en soportes físicos (como o papel) mediante métodos eléctricos, electrónicos ou mecánicos, como fotografía e xerografía. Pódese definir como un conxunto de medios e/ou procesos como a fotocopia, a microfilmación, a heliografía, etc. Tecnoloxía
Unha das tecnoloxías da reprografía é a xerografía, un proceso que utiliza a luz e unha carga eléctrica para transferir imaxes a papel. Este proceso é a base do funcionamento da maioría das fotocopiadoras e impresoras láser. Importancia
O desenvolvemento da reprografía permitiu un progreso significativo en moitos campos, particularmente na educación, a ciencia e a industria. A posibilidade de facer copias fieis de documentos, diagramas, deseños técnicos, e outros materiais gráficos facilitou enormemente a comunicación e a difusión de información.
Ademais, a reprografía tamén inclúe a dixitalización de documentos físicos, facilitando a súa almacenaxe, busca, e distribución. Na actualidade, a dixitalización é unha ferramenta esencial para a conservación de documentos históricos e arquivos dixitais.
En relación á súa importancia legal, a reprografía tamén está sometida ás leis de dereito de autoría, e a reprodución de certos materiais pode requirir permiso, a menos que se atope dentro das excepcións permitidas, como o uso educativo.
Os departamentos de reprografía que se atopan en centros educativos e empresas públicas e privadas dispoñen en xeral de equipos de alta tecnoloxía e velocidade para realizar servizos de reprografía en distintos formatos e tipos de papel e en diferentes modalidades de impresión (inxección de tinta, láser, impresión térmica, etc. ).
Repsol

Repsol é unha empresa española derivada da antiga CAMPSA (Compañía del Monopolio de Petróleos), á que se lle puxo o nome dun dos seus produtos a raíz da facilidade do seu pronunciamento. Historia
Repsol S. A. é unha sociedade anónima, fundada en 1987 e na súa orixe formada pola agrupación dunha serie de compañías, previamente pertencentes ao Instituto Nacional de Hidrocarburos (INH), con actividades na exploración, produción, transporte e refino de petróleo e gas. Tamén fabrica, distribúe e comercializa derivados do petróleo, produtos petroquímicos e gas licuado e vende gas natural.
O seu nome deriva da marca de lubricantes comercializada por REPESA (Refinería de Petróleos de Vertedoiros), pola súa notoriedade e fácil pronuncia en diferentes idiomas e co obxectivo de transformarse nunha marca líder, de prestixio e recoñecemento mundial. En 1991, o Instituto Nacional de Hidrocarburos (INH) ante a inminente desaparición do monopolio estatal de petróleos fixouse o obxectivo de crear unha empresa de capital mixto público - privado que explotase os activos petroleiros do Estado. Á hora de buscarlle nome realizouse unha enquisa a nivel de rúa e as dúas únicas palabras que a xente recoñeceu e asociou co mundo do petróleo foron CAMPSA (distintivo do antigo monopolio) e REPSOL. Obviamente, elixiuse esta última para dar nome á nova sociedade.
Cando en 1999 Repsol adquiriu practicamente a totalidade das accións da petroleira estatal arxentina YPF, a sociedade pasou a chamarse Repsol YPF, S. A. constituíndo unha empresa multinacional integrada de petróleo e gas natural, converténdose nunha das maiores petroleiras privadas do mundo, con operacións en máis de trinta países, e sendo a maior compañía privada enerxética en Hispanoamérica, en termo de activos.
Repsol opera en máis de 30 países e emprega a máis de 37000 persoas de múltiples nacionalidades.
O grupo Repsol YPF opera principalmente nas áreas de: Exploración e produción.
Refino e comercialización.
Química.
Gas e Electricidade.
En 2020 comeza a redución da importancia do petróleo na empresa, tendo reducido a menos da metade as exploracións de novos xacementos petrolíferos en relación a 2019, e a unha terceira parte en relación a 2008.
Reptilianos

Os reptilianos son uns supostos humanoides con aspecto de réptil que xogan un destacado papel na fantasía, na ciencia ficción, na ufoloxía e nas teorías da conspiración. A idea dos reptilianos foi popularizada por David Icke, un teórico da conspiración que alega que alieníxenas reptilianos que cambian de forma controlan a Terra, tomando a forma humanoide e gañando poder político para manexar as sociedades humanas. Icke afirmou en varias ocasións que moitos dos líderes mundiais están posuídos polos chamados reptilianos.
Republicanismo federal

O republicanismo federal é unha ideoloxía que entende a República como asociacións locais de cidadáns e promove a participación cidadá nos asuntos públicos. Unha parte importante é o concepto do federalismo, buscándose a descentralización ou distribución e as unidades de administración e xestión máis pequenas, para así evitar gobernos centrais fortes cunha alta concentración de poder. Foi a antesala do cantonalismo.
Francesc Pi i Margall e o Partido Republicano Democrático Federal son os referentes desta tendencia importante na España do século XIX.
República Centroafricana

A República Centroafricana (en francés: République centrafricaine) é un país situado no centro de África. Limita co Chad ao norte, con Camerún ao oeste, coa República do Congo e a República Democrática do Congo ao sur, e con Sudán ao leste. Historia e política
Os franceses colonizaron a rexión a fins do século XIX. Durante a segunda guerra mundial, a colonia uniuse ás forzas aliadas.
Foi colonia francesa até 1960, cando obtivo a independencia. O seu primeiro presidente (David Dacko) organizou un autogolpe de estado e instaurou unha ditadura. En 1966 o xeneral Jean-Bédel Bokassa fixo un golpe de estado e autonomeouse presidente vitalicio e Mariscal da República. O 4 de decembro de 1976 Bokassa autoproclamouse Emperador e fundou o Imperio Centroafricano. En 1979, durante unha viaxe ó estranxeiro, Bokassa foi deposto e volveu á República.
En 1981 David Dacko volveu gaña-las eleccións, pero logo foi derrocado polo golpe militar do xeneral André Kolingba. En 1987 Bokassa volveu ó país e foi condenado a morte, o ano seguinte, o presidente Kolingba conmutou a sentenza por cadea perpetua.
O 2 de xullo de 1991 comezou un novo proceso constituínte para dar paso ó posterior multipartidismo. O 15 de marzo do 2003, François Bozizé chegou ó goberno grazas a un golpe de estado. Subdivisións
A República centroafricana está composta de 14 prefecturas e 2 prefecturas económicas. As 14 prefecturas son Bamingui-Bangoran, Base-Koteto, Alta-Koteto, Alta-Sangha, Alto-Mbomou, Kemo-Gribingui, Lobaye, Mbomou, Nana-Mambere, Ombella-Mpoko, Ouaka, Ouham, Ouham-Penda e Vakaga. As dúas prefecturas económicas son Gribingui e Sangha. Bangui ten o estatuto de concello. Xeografía
A República centroafricana é un país enclavado. O Monte Ngaoui, cos seus 1. 420 m, é o punto máis alto. O subsolo contén diamantes, uranio e ouro. O petróleo e maila enerxía hidroeléctrica son outros recursos importantes.
O país sofre de inundacións e de deforestación. Economía
O ingreso por habitante era de 310 dólares no 2000. A agricultura representa o 55% do PIB. Os principais cultivos son as bananas, o millo, o café, o algodón e o tabaco. Demografía
O país conta con máis de oitenta etnias falando cadansúa lingua diferente.
República Chechena de Ichkeria

A República Chechena de Ichkeria (en checheno: Нóхчийн Пачхьалкх Нохчийчоь/Ичкери ) é o goberno independentista e sen recoñecemento de Chechenia, no exilio dende 2000. A independencia da república foi proclamada a finais de 1991 polo presidente Dzhokhar Dudaev, e Chechenia sufriu dúas guerras contra a Federación Rusa, que non aceptou a secesión. A finais de 2007 o presidente Doku Umarov declarou que convertía á república nunha provincia dun emirato caucásico, nomeándose a si mesmo como emir. Isto foi, porén, rexeitado por moitos membros do goberno no exilio.
República Popular de Albania

A República Popular Socialista de Albania (en albanés Republika Popullore Socialiste e Shqipërisë ), oficialmente a República Popular de Albania dende 1946 ata 1976, foi o estado comunista de partido único en Albania de 1946 a 1991. Sucedeu ao Goberno Democrático de Albania (1944 - 1946).
Durante este período, o país estivo gobernado principalmente por Enver Hoxha e o Partido do Traballo de Albania. Gobernaron Albania establecendo un estilo estalinista, e máis tarde hoxhaista, de administración estatal e uníndose a políticas que enfatizaban a unidade nacional e a autosuficiencia. Descrito polos estudosos como un estado totalitario, as restricións de viaxes e visados ​​fixeron de Albania un dos países máis difíciles de visitar ou ao que viaxar. Sendo o único país de maioría musulmá de Europa, declarouse o primeiro estado ateo do mundo en 1967. Pero despois da caída do comunismo en Albania en 1991, a práctica da relixión foi aumentando lentamente. Foi o único membro do pacto de Varsovia que se retirou formalmente da alianza antes de 1990, unha acción que foi ocasionada pola invasión de Checoslovaquia polo Pacto de Varsovia en agosto de 1968. O goberno implementou reformas que tiñan como obxectivo modernizar Albania e que resultaron en importantes cambios e beneficios nas áreas da industria, a agricultura, a educación, as artes e a cultura, que contribuíron a un aumento xeral do nivel de vida da poboación albanesa. Non obstante, estes acontecementos coincidiron coa represión política da policía secreta, os Sigurimi, para evitar unha contrarrevolución, que incluía o despedimento, o encarceramento en campos de traballo forzado e as execucións. Porén, outras fontes albanesas directas establecen o número de aproximadamente 6000 execucións, a maioría levadas a cabo no período da guerra civil (1941-1944).
As primeiras eleccións multipartidistas na Albania socialista tiveron lugar o 31 de marzo de 1991: os comunistas conseguiron a maioría nun goberno interino. A República de Albania foi proclamada o 29 de abril de 1991 e as primeiras eleccións parlamentarias do país celebráronse o 22 de marzo de 1992. A República Socialista Popular de Albania foi disolta oficialmente o 28 de novembro de 1998 tras a adopción da nova Constitución de Albania.
República Socialista Checoslovaca

A República Socialista Checoslovaca foi o nome oficial de Checoslovaquia entre 1960 a finais de 1989, pouco despois da Revolución de Veludo), era un estado satélite da Unión Soviética que formaba parte do Bloque do leste.
Tras o Golpe de estado de 1948, que supuxo a toma do poder polo Partido Comunista de Checoslovaquia co apoio da URSS, o país declarouse unha república popular logo que a Constitución do Nove de Maio entrara en vigor. O nome tradicional Československá republika (República Checoslovaca) mudouse o 11 de xullo de 1960 que a Constitución de Checoslovaquia de 1960 se tornara oficial, como un símbolo da "vitoria final do socialismo" no país, e permaneceu así ata a Revolución de Veludo. O país era membro do Pacto de Varsovia e do Consello de Axuda Mutua Económica
República Socialista Soviética de Donetsk-Krivoi Rog

A República Soviética de Donetsk, posteriormente chamada República Soviética de Donetsk-Krivoi Rog (en ruso: Донецко-Криворожская советская республика'), foi unha república xurdida nos turbulentos anos inmediatamente posteriores á Revolución de Outubro.
Proclamada o 11 de febreiro de 1918 foi nominalmente existente até o 17 de febreiro de 1919, cando foi oficialmente disolta. Historia
Esta república fundouse como reacción á constitución da República Popular de Ucraína, inspirada nun país baixo un criterio étnico, en contraposición co criterio marxista de unidade económica das rexións, cualificando o criterio nacional como "burgués" e "contrarrevolucionario".
A república non foi recoñecida nin polo Comité Executivo Central de Todas as Rusias, nin por ningunha nación.
Proclamada en febreiro de 1918, foi incorporada en marzo de 1918 á República Socialista Soviética de Ucraína con certo grao de autonomía.
As tropas alemás, no marco da primeira guerra mundial, avanzaron adentrándose na rexión proclamada pola república nun intento de establecer as fronteiras da Ucraína independente baixo protectorado alemán, coa intención de crear unha serie de estados subordinados á costa da antiga Rusia Imperial.
Coa toma de Khárkiv polas tropas alemás, trasladouse a capital a Luhansk. Tomada esta, produciuse a desaparición territorial da república.
Aínda despois da retirada alemá da guerra, o Comité Executivo Central de Todas as Rusias creu que non era conveniente a existencia dunha entidade soviética distinta á de Ucraína, disolvendo oficialmente a república o 17 de febreiro de 1919.
República Socialista de Romanía

A República Socialista de Romanía (en romanés: Republica Socialistă România) foi un estado socialista que existiu entre 1965 e 1989 no territorio que actualmente ocupa Romanía. Adoita enmarcarse no período chamado da Romanía Comunista, xunto coa República Popular Romanesa nada en 1947. O nome deste período obedece a que durante a existencia de ambos os dous Estados, a vida do país foi dominada polo Partido Comunista Romanés (PCR).
En 1965, Nicolae Ceaușescu ocupou a xefatura do Partido Comunista e dous anos despois foi elixido xefe do Estado Romanés, ano no que tamén foi instituída a República Socialista e foi reorganizado o PCR.
República bananeira

República bananeira, do inglés banana republic, é un termo pexorativo para un país que sexa considerado como politicamente inestable, empobrecido e atrasado, cuxa economía depende duns poucos produtos de escaso valor engadido (simbolizados polas bananas), gobernado por un ditador ou unha xunta militar. Características
Outro trazo notable neste estereotipo é que na "república bananeira" a corrupción é práctica corrente en cada aspecto da vida cotiá, sendo comunmente desobedecidas as leis do país. Tamén adoita identificarse como característica da república bananeira o poder case absoluto que exerce sobre o seu goberno unha grande empresa estranxeira, xa sexa mediante subornos aos gobernantes ou por simple exercicio do seu poder financeiro.
Este termo continúa sendo empregado en moitas ocasións para describir de xeito despectivo a certos gobernos dos países suramericanos, centroamericanos, do Caribe, Asia e África. O termo foi acuñado por O. Henry, humorista e escritor de contos curtos estadounidense, para referirse a Honduras en Cabbages and Kings (1904, contos curtos ambientados en Centroamérica). O termo República nesa época (a comezos do século XX) era tamén un eufemismo de ditadura. O termo foi inventado orixinalmente como unha referencia moi directa a unha "ditadura servil", que favorece (ou apoia directamente a cambio de subornos) a explotación da agricultura de plantación e monocultivo a grande escala, sen atender a mellorar as condicións de vida dos habitantes do país. A situación podíase xeneralizar ao resto de Centroamérica e á explotación do seu principal produto (o banano ou plátano) por parte da United Fruit Company, empresa estadounidense que mantiña unha influencia enorme sobre a política interna de América Central dende fins do século XIX até a década de 1970, xa sexa mediante o abuso do seu poder económico, ameazas de violencia, ou subornos a gobernantes.
Posteriormente popularizouse a denominación de "república bananeira" para facela extensiva de maneira pexorativa a calquera país do mundo que se considere como infestado de inestabilidade política, corrupción, e ilegalidade na súa vida cotiá.
República de Carelia

A República de Carelia (en ruso Респу́блика Каре́лия, en carelio Karjalan Tazavalda, en finés Karjalan tasavalta e en vepsio Karjalan Tazovaldkund) é unha república rusa localizada no norte de Europa e no noroeste de Rusia. A súa capital é Petrozavodsk. A poboación da república era de 643. 548 no censo de 2010.
República de Nova Granada

República da Nova Granada foi o nome que recibiu a república unitaria creada polas provincias centrais da Gran Colombia trala disolución desta en 1830. Mantivo ese nome desde 1831 até 1858, cando pasou a chamarse Confederación Granadina. O seu territorio abranguía os actuais países de Colombia, Panamá e no seu momento de máxima extensión, chegouse a disputar coa República Federal de Centro América e con Gran Bretaña, a soberanía sobre a Costa dos Mosquitos, hoxe en Nicaragua. Historia
Trala disolución da Gran Colombia, dos territorios que conformaban os departamentos do norte e sur, xurdiron dous novos países denominados Estado de Venezuela e Estado de Ecuador. As provincias que xeograficamente ocupaban a parte central da desintegrada Gran Colombia, que nese entón comprendía os antigos departamentos de Boyacá, Cauca, Cundinamarca, Magdalena e Istmo decidiron formar un novo Estado. Na época de República da Nova Granada caracterizouse por cambios políticos, sociais e económicos, os cales ocasionaron disputas e enfrontamentos entre diversos sectores sociais.
Mediante o Convenio de Apulo (levado a cabo o 28 de abril de 1831), o xeneral Rafael Urdaneta, último presidente da Gran Colombia, entregou o mando a Domingo Caicedo (3 de maio de 1831).
República de Nova África

A República de Nova África (en inglés: Republic of New Afrika) foi unha comunidade nacionalista negra e grupo político establecido en Detroit, Míchigan, Estados Unidos en marzo de 1968 e que reclamaba a creación dun estado soberano afroamericano no sueste dos Estados Unidos. Historia
O manifesto orixinal da RNA demandaba a cesión por parte dos Estados Unidos dos estados sureños de Luisiana, Mississippi, Alabama, Xeorxia, e Carolina do Sur e o pago de 400 billóns de dólares como reparacións polas inxustizas sufridas polos americanos de raza negra durante os períodos de escravitude e segregación racial. Estas concesións serían as bases para a creación dun estado negro independente.
O goberno provisional da república foi establecido nunha conferencia de militantes nacionalistas negros en Detroit en 1968. A conferencia foi convocada polo avogado Milton Henry e o seu irmán Richard, antigos coñecidos de Malcolm X que se renomearon eles mesmos como Gaidi Obadele e Imari Abubakari Obadele. Imari Obadele foi elixido como "Presidente Provisional".
O grupo defendía as cooperativas económicas e a autosuficiencia comunitaria, pero tamén apoiaban uns dereitos políticos e liberdades de prensa limitadas, prohibindo os sindicatos e legalizando a poligamia.
O FBI pensaba que a República de Nova África era un grupo sedicioso, e realizou persecucións contra as súas reunións, o que levou a violentas confrontacións e o arresto e encarceramento repetido de líderes da RNA. O grupo foi un obxectivo da operación COINTELPRO.
Trala súa liberación en 1980 de prisión, Imari Obadele asistiu á Universidade e obtivo un título en ciencias políticas. Dende entón ten ensinado en varias universidades e publicado libros e artigos apoiando os obxectivos da RNA.
República de Rodesia

A Rodesia (en inglés: Rhodesia) coñecida oficialmente entre 1970 e 1979 como República de Rodesia foi un estado non recoñecido que existiu no sur de África entre 1965 e 1979, na actual República de Zimbabwe. Coa súa capital en Salisbury (actual Harare), Rodesia considerábase estado sucesor de facto da ex-colonia británica de Rodesia do Sur.
Trala disolución da Federación de Rodesia e Nyasalandia, en 1963, o goberno da minoría branca (que representaba un 5% da poboación da colonia para ese entón), liderado por Ian Smith, nun esforzo por atrasar unha transición inmediata a un goberno da maioría negra, declarou unilateralmente a súa independencia o 11 de novembro de 1965. A administración de Rodesia solicitou inicialmente o recoñecemento como Reino dentro da Mancomunidade Británica de Nacións con Isabel II do Reino Unido como xefe de estado baixo o título Raíña de Rodesia. Con todo, en 1970, nun errado intento de gañar recoñecemento internacional, declarouse a República de Rodesia, cun Presidente como xefe de estado e un Primeiro Ministro como xefe de goberno.
Logo dunha brutal guerra de guerrillas entre o goberno de Rodesia e as organizacións nacionalistas comunistas africanas, como a ZANU de Robert Mugabe e ZAPU de Joshua Nkomo, Ian Smith aceptou unha democracia birracial en 1978. Con todo, o goberno provisional, aínda encabezado por Smith e o seu compañeiro moderado Abel Muzorewa fallou en tranquilizar as críticas internacionais e en deter o derramamento de sangue. O 12 de decembro de 1979, o goberno rodesiano devolveu a administración ao Reino Unido no que se celebraban eleccións democráticas baixo sufraxio universal. Trala vitoria do ZANU, o goberno británico recoñeceu a independencia da colonia baixo o nome de República de Zimbabwe.
República de Sakha

A República de Sakha (ruso: Республика Саха (Якутия); iacuto: Саха Өрөспүүбүлүкэтэ, Sakha Öröspǖbülükete), tamén chamada Iacutia, é unha república rusa. A súa capital é a cidade de Yakutsk. A poboación da república é de 958. 528 (Censo de 2010). Con 3103200 km² é a maior entidade subestatal do mundo, por diante de Australia Occidental, o Krai de Krasnoyarsk, Groenlandia (Dinamarca) e Nunavut (Canadá). Administración
A Rebública de Iakutia divídese en 34 ulus (similares aos raións) e 2 distritos urbanos.
Catro dos ulúees están habitados predominantemente por membros de minorías indíxenas, e chámanse Nationalulus: Ulus nacional de Anabar, Ulus nacional de Eweno-Bytantaiski, Ulus nacional de Olenjok e Schigansk.
República dos Calmucos

A República dos Calmucos (en ruso: Респу́блика Калмы́кия Respublika Kalmykiya; en calmuco, Hal'mg Tanghch) é unha república federal de Rusia. Segundo o censo de 2023, a súa poboación é de 264. 200.
É a única rexión de Europa onde o budismo é a relixión maioritaria. É coñecida por ser o centro internacional do xadrez xa que o seu antigo Presidente, Kirsan Ilyumzhinov, é o xefe da "Federación Internacional de Xadrez" (FIDE). Xeografía
A república está situada no sur de Rusia, ao norte do Cáucaso. O río Volga pasa polo leste da rexión. Outros ríos importantes son o Yegorlyk, o Kuma e mais o Manych. O lago máis grande é o Manych-Gudilo, aínda que tamén destacan o Sarpa e o Tsagan-Khak. O cume máis alto é o Shared, situado nos outeiros de Yergeni, con 221 metros de altura. Trátase dunha área semidesértica.
Entre os seus recursos naturais, atópanse o carbón, o gas natural e o petróleo.
Clima
A temperatura media en xaneiro é de −2. 7 °C, e a de xullo é duns 26. 5 °C. A precipitación anual media vai dos 170 mililitros no leste da república aos 400 no oeste.
Destaca a pequena vila de Utta, o lugar máis cálido de Rusia. No 12 de xullo do 2010, durante unha vaga de calor, bateuse o récord de temperatura máxima observada no país, 45. 4 °C.
Fauna
A república conta cos saiga, un tipo de antílope que habita a rexión protexida da Reserva Natural das Terras Negras (ruso: Chórniye zemli Черные Земли).
República dos Chuvaxos

A República dos Chuvaxos (en ruso: Чува́шская Респу́блика — Чува́шия; en chuvaxo: Чăваш Республики — Чăваш Ен), ou Chuvaquia (Чува́шия), é unha república rusa. É a patria do pobo chuvaxo. A súa capital é a cidade de Cheboksary. Segundo o censo de 2010 ten unha poboación de 1251619.
República dos Komis

A República dos Komis (en ruso: Респу́блика Ко́ми, Respublika Komi; en komi: Коми Республика, Komi Respublika) é unha república federal de Rusia. A súa capital é a cidade de Syktyvkar. Segundo o censo de 2010 ten unha poboación de 901. 189 habitantes.
República dos Maris

A República dos Maris (en ruso: Респу́блика Мари́й Эл, Respublika Mariy El; en mari das pradeiras: Марий Эл Республик; en mari das montañas: Мары Эл Республик) é unha república federal de Rusia. A súa capital é a cidade de Yoshkar-Ola. A poboación da república, composta polo pobo mari, era de 696. 459 segundo o censo de 2010.
República dos Tuva

A República dos Tuva (ruso: Республика Тыва; tuva: Тыва Республика), ou Tuva (Тува́), é unha república rusa. Está localizada no centro xeográfico de Asia, no sur de Siberia. A súa capital é a cidade de Kyzyl. Segundo o censo de 2010 ten unha poboación de 307. 930 habitantes. Cultura
O pobo tuva é famoso polo seu canto de gorxa ou Xöömej. Khuresh, a forma tuva de loita, é un deporte moi popular. As competicións desta disciplina celébranse anualmente no festival Naadym de Tos-Bulak.
Sainkho Namtchylak é unha das poucas cantantes de Tuva cun recoñecemento internacional. Está moi involucrada na cultura tuva, e cada ano convida a artistas occidentais a actuar en Kyzyl e que descubran o país, a súa cultura e a súa música. Kongar-ool Ondar tamén ten un certo recoñecemento no mundo occidental, en gran medida por aparecer en Genghis Blues xunto co cantante Paul Pena. Huun-Huur-Tu é outro dos expoñentes da música de Tuva da década de 1990, e Alash acadou a fama na década do 2000.
A lingua tuva pertence á familia turca, malia que moitas palabras proceden do mongol. Escríbese no alfabeto cirílico modificado, mais no pasado empregáronse runas turcas, a escrita mongol e o alfabeto latino.