proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Populares

Os Populares foi unha facción de senadores romanos progresistas que se opuñan aos Optimates, os conservadores. Os Populares defenderon unha maior intervención das asembleas populares no goberno da República Romana e a perda paulatina do poder absoluto do Senado romano, usando "o pobo, máis que o senado, como medio". As súas ideas políticas incluían a concesión da cidadanía romana a todas as persoas que vivían baixo o dominio romano e reformas agrarias co fin de acabar cos latifundios improdutivos. Principais representantes
Caio Mario
Lucio Cornelio Cina
Publio Clodio Pulcro
Tiberio e Caio Graco
Xulio César
Populismo

O populismo é un termo político para designar correntes heteroxéneas pero caracterizadas pola súa aversión ás elites económicas e intelectuais, a súa denuncia da corrupción política por parte das clases privilexiadas e a súa constante apelación ó Pobo.
Ademais adoita asociarse á Demagoxia.
A aparición do populismo como fenómeno social lígase a procesos de rápida modernización ou cambio como unha postura crítica que argumenta que estes xeran distinto grao de desenvolvemento nas diversas clases ou rexións dun país e en consecuencia desigualdade.
O termo populismo usouse en política dúas acepcións diferentes. Unha delas ten un significado positivo e a outra pexorativo. Populismo en sentido pexorativo
O populismo cunha significación pexorativa é o uso de "medidas de goberno populares", destinadas a gañar a simpatía da poboación, particularmente se esta posúe dereito a voto, aínda a conta de tomar medidas contrarias ó Estado democrático.
De acordo, con esta significación algúns movementos populistas darían a amplas capas da poboación beneficios limitados ou solucións a curto prazo que non pon en perigo a orde social instituída nin outorga capacidades reais de autodeterminación ós pobos senón que serven para que eleven ou manteñan a popularidade dos caudillos ou do réxime reforzando o seu poder.
Diferénciase da demagoxia porque se refire non só a discursos, senón tamén a accións. Así, pódese entender como unha táctica de uso limitado, ou ben como unha forma permanente de facer política e permanecer no poder. Agora ben, a definición do que é o benestar xeral do Pobo así como de Curto prazo, Orde social instituída ou Autodeterminación permiten manipular o uso do termo e aplicalo eventualmente contra os adversarios políticos. Populismo en sentido positivo
O populismo cunha significación positiva é un movemento social que pretende que o poder recaia máis no pobo: entendido como granxeiros, obreiros e pequenos emprendedores, as clases media e baixa; e menos ás elites políticas e corporativas. O populismo baséase no apoio voluntario, as ideas políticas da cultura autóctona sen caer no nacionalismo e oponse ós imperialismos.
Exemplos deste tipo de populismo poden ser o populismo ruso, o populismo norteamericano, o cantonalismo español, o agrarismo mexicano ou os carbonari italianos.
Porbaixa

Unha porbaixa ou un mergullo é un tipo de multiplicación vexetativa que consiste en dobrar a póla dunha planta nai até enterrala no solo. A parte enterrada irá gañando raíces e cando estea enraizada poderá separarse da planta nai, obténdose, así, unha planta independente.
Especificando, o mergullo consiste en facer un corte parcial nunha póla, dobrala, prendela no chan cunha grampa de metal e cubrila de terra.
O contacto da rexión do corte co solo estimula o enraizamento e, cando este xa é suficiente para manter a nova planta, a póla é cortada da planta nai. Unha variación da porbaixa éconsiste en facer un corte parcial na póla e envolver a rexión cortada con terra húmida, que é mantida no lugar cun cacho de tecido ou plastico amarrado na póla.
Nese caso, igualmente, o corte e o contacto coa terra húmida inducen o enraizamento, mentres a póla continúa a recibir nutrientes minerais da planta nai a través da parte intacta do caule.
Porcelana de Kawana

A porcelana de Kawana (en xaponés: 川名 焼, Kawana-yaki) é un tipo de porcelana nipoa producida na área de Kawana e mais na súa contorna, na actual Kawanayama-chō (川名山 町), no barrio de Shōwa-ku (昭和 区), en Nagoya. É unha cerámica branca e azul do estilo sometsuke (染付), que destaca polo uso da técnica inglesa de impresión por transferencia (en inglés: transfer-printting). Historia
No Xapón tentouse imprimir por placa de cobre ao final do período Edo. Esta técnica empregouse nas pezas Risen de Mino (里 泉 焼) de Mizunami, Gifu e nos utensilios Kawana de Owari de Nagoia. No templo budista enKōjaku (香積院) composto na vila Kawana, un forno foi aberto no medio da era Kaei (1848-1854) por Kato Shinshichi (加藤新七), que era un discípulo da terceira xeración Kawamoto Jihyoe (三代 川 本 治兵) de Seto. Inicialmente producíronse produtos sometsuke regulares, pero os artesáns de Seto protestaron contra ela. Como reacción, Kato Shinshichi probou unha nova dirección producindo elementos con impresión por transferencia de placas de cobre. En Europa a técnica de impresión por transferencia de cerámica foi desenvolvida no século XVIII. Esta técnica permite a produción de patróns de calidade consistente. O tamaño do forno e o volume de produción resultante en Kōjaku-in eran pequenos e as vendas estaban limitadas comercialmente. O forno funcionou até 1888. No Xapón só a partir de Meiji 20 (1887) comezou a produción industrial a grande escala en Hizen.
O Museo de Cidade de Nagoia posúe unha colección de porcelana de Kawana. Características
Producíronse artigos de pequeno tamaño como vasos e botellas, pero tamén existen algúns artigos máis grandes. Os patróns estaban en branco e azul de sometsuke, que representaban señoras ao estilo europeo, veleiros ao estilo occidental, soldados e similares, mediante unha técnica de impresión por transferencia de placas de cobre. Na parte inferior atoparíase o selo "Dainihon O (wari) -shū Kawanayama sei " (大 日本 張 州 川 名山 製).
Porcentaxe

En matemáticas, chámase porcentaxe á forma de expresar un número como unha fracción que ten o número 100 como denominador. Tamén se lle chama comunmente tanto por cento, onde por cento significa "de cada cen unidades". Úsase para definir relacións entre dúas cantidades, de forma que o tanto por cento dunha cantidade, onde tanto é un número, refírese á parte proporcional a ese número de unidades de cada cen desa cantidade.
A porcentaxe indícase utilizando o símbolo %, que matematicamente equivale ao factor 0, 01 e que se debe escribir despois do número ao que se refire, deixando un espazo de separación. Representación
O tanto por cento como fracción
O tanto por cento divídese entre 100 e simplifícase a fracción.
Exemplo:
Para saber como se representa o 10 % en fracción divídese e logo simplifícase: 10 %
10100
110
0, 1 {\displaystyle 10\, \%
{\cfrac {10}{100}}
{\cfrac {1}{10}}
0, 1}
A porcentaxe
A fracción común multiplícase por 100 e resólvese a operación. O resultado será a porcentaxe.
Exemplo:
Para representar 1/10 como unha porcentaxe faise a seguinte operación: 110
10100
10 % {\displaystyle {\cfrac {1}{10}}
{\cfrac {10}{100}}
10\, \%} Obter un tanto por cento dun número
Para obter un tanto por cento dun número simplemente multiplícase. Por exemplo, o 25 % de 150 é: 25 ⋅ 0. 01 ⋅ 150
37. 5 {\displaystyle 25\cdot 0. 01\cdot 150
37. 5}.
Alternativamente, nun método moi habitual outrora, constrúese unha regra de tres simple directa. Así, para calcular o 25 % de 150 faise a regra de tres: multiplícase cruzado e divide polo que queda só ou en conxunción co restado. 100 % ⟶ 15025 % ⟶ x } → x
150 ⋅ 25 % 100 %
37. 5 {\displaystyle \left. {\begin{array}{ccc}100\%&\longrightarrow &150\\25\%&\longrightarrow &x\end{array}}\right\}\to \quad x
{\cfrac {150\cdot 25\%}{100\%}}
37. 5} Resultado: 37, 5 é o 25 % de 150.
Porcentaxe (símbolo)

O signo de porcentaxe (%) é o símbolo empregado para indicar unha porcentaxe ou unha fracción de 100. Tamén están relacionados con este símbolo os que indican a expresión dun número por mil (‰) ou por dez mil (‱), que significan que o número está dividido por mil ou por dez mil, respectivamente. Historia
Non existen evidencias do uso dun símbolo para indicar a porcentaxe anterior a 1425. O habitual era o emprego de expresións italianas como per cento ("para cen"), en ocasións abreviado ("per 100", "p 100", "p cento"). A letra p cun trazo cruzado adoitaba representar na Idade Media as palabras per, por, par ou pur.
A partir de 1425 aparece a abreviatura "pc" cun pequeno círculo indicando a terminación -o do italiano (como en primo, secondo). A abreviatura "pc" evolucionou a un signo de fracción horizontal arredor do 1650.
Os signos ‰ e ‱ foron creados a partir de %. Uso
O uso máis habitual do signo % é para indicar unha porcentaxe, pero tamén se emprega noutros contextos: O signo % é empregado acotío en linguaxes de programación. Por exemplo, en BASIC indica que unha variable é un enteiro
En Lingüística sinala unha expresión que uns falantes consideran correcta e outros incorrecta.
Porcentaxe en volume

A porcentaxe en volume é unha expresión común para especificar a concentración dunha solución. Defínese como: P o r c e n t a x e e n v o l u m e
v o l u m e d e s o l u t o v o l u m e n d e s o l u c i o n ∗ 100 % {\displaystyle Porcentaxe\ en\ volume
{\frac {volume\ de\ soluto}{volumen\ de\ solucion}}*100\%} A porcentaxe en volume emprégase xeralmente cando a solución involucra a dúas fases líquidas, aínda que pode ser utilizada noutros casos, como en solucións gasosas.
É a proporción entre o volume do soluto e o volume do solvente, tomando como base de cálculo 100 mL de solución: P o r c e n t a x e e n v o l u m e
v o l u m e d o s o l u t o 100 m L d e s o l u c i o n ∗ 100 {\displaystyle Porcentaxe\ en\ volume
{\frac {volume\ do\ soluto}{100\ mL\ de\ solucion}}*100} Tal proporción expresa cal é a porcentaxe do volume da solución que ocupa o solvente.
Porco celta

A raza porcina porco celta é unha variedade que até comezos do século XX era a maioritaria en Galicia. Despois de estar a piques de desaparecer durante os anos oitenta, en 1999 púxose en marcha a Asociación de Criadores de Gando Porcino Celta. O apoio público coa creación dun rexistro da raza e a difusión das cualidades deste animal está a favorecer o rexurdimento da cabana noutrora maioritaria en Galicia, antes de se ver desprazada por novas razas que ofrecían un maior crecemento.
Porcos de guerra

Os porcos de guerra son porcos que foron utilizados na guerra antiga como animais militares, principalmente como contramedida contra os elefantes de guerra.
No século I a. C. , Lucrecio observou que os humanos puideron tentar lanzar bestas, como leóns ou "xabarís salvaxes", contra o inimigo, pero con resultados catastróficos. No 272 a. C. , rexistrouse que os romanos usaron xabarís na súa loita contra os elefantes de guerra dos tarantinos.
Segundo a lenda contada no "Romance de Alexandre" de Pseudo-Calistenes, Alexandre Magno soubo desta "arma secreta" contra os elefantes de guerra de Porus na India.
Plinio o Vello relatou que "os elefantes teñen medo polo menor chirrido do porco". Claudio Eliano confirmou que os elefantes estaban asustados polos porcos que chillaban (e dos carneiros con cornos), e informou de que os romanos explotaban porcos (e carneiros) que chillaban para repeler os elefantes de guerra de Pirro no 275 a. C. No século VI, Procopio, en Historia das guerras, rexistra que os defensores de Edesa suspenderon un porco chillando das murallas para espantar ao único elefante de asedio de Cosroes.
Os relatos históricos de porcos incendiarios ou de porcos en chamas foron rexistrados polo escritor militar Polieno e por Eliano. Ambos os escritores informaron de que o asedio de Antígono II Gonatas a Mégara no 266 a. C. foi roto cando os megarianos mollaron algúns porcos con brea combustible, petróleo bruto ou resina, incendiáronos e conducíronos cara aos elefantes de guerra masivos do inimigo. Os elefantes escaparon aterrorizados dos porcos en chamas e os chirridos, a miúdo matando un gran número dos seus propios soldados pisándoos até a morte Segundo un relato, Gonatas máis tarde fixo que os seus mahouts gardaran un porco entre elefantes para acostumar os animais aos porcos e esta práctica foi inmortalizada cunha moeda romana de bronce que data da súa época, que mostraba un elefante por un lado e un porco polo outro.
Xa no século XVI, Reginald Scott informou do suposto terror do elefante para o porco que berra.
Porno duro

O porno duro (do inglés hardcore porn) é un xénero pornográfico no que se mostran escenas de sexo explícito. Características
Hai moitas variantes dentro da pornografía dura, sendo algunhas máis suaves e outras máis extremas, pero sempre coa inclusión de escenas de penetración explícita e actos e prácticas sexuais moi gráficos. A pornografía dura dá cabida a calquera tipo de práctica sexual sempre e cando cumpra os requirimentos anteriores. O máis habitual na pornografía dura é a práctica sexual entre un home e unha muller, aínda que tamén é frecuente a práctica do sexo entre dúas mulleres, entre varias mulleres e un home, entre dous homes e unha muller, entre varios homes e unha muller, sexo en grupo e entre dous ou máis homes dentro da pornografía gai. Algúns dos xéneros pornográficos que pertencen ao xénero dura son o gonzo, feauture, fetichismo, zoofilia ou sadomasoquismo, entre outros moitos. A pornografía dura é salientabelmente a máis consumida do mercado, sobre todos por homes.
Porno suave

O porno suave ou porno brando (do inglés softcore porn) é un xénero pornográfico no que non se mostran actos con penetración nin primeiros planos de xenitais. Características
A pornografía suave abrangue as obras eróticas ou pornografía fotográfica que resulta sexualmente menos explícita que a pornografía dura. No porno brando os intérpretes móstranse espidos ou semiespidos, dunha forma polo xeral casual e sen representacións explícitas dos actos sexuais nin da masturbación. Non é posíbel no porno suave ver planos de penetracións vaxinais ou anais, cunnilingus, felacións ou exaculacións. Porén, as representacións visuais dos xenitais si están permitidas nun contexto de mero erotismo.
Pornografía gonzo

A "pornografía gonzo" fai referencia ás producións onde o operador de cámara ou o director intervén na acción, falando aos actores ou sendo un actor el mesmo.
As películas pornográficas gonzo usualmente só realizan unha ou dúas actividades que posiblemente non inclúen sexo tradicional. A intención desta técnica é involucrar á audiencia na acción.
O director e produtor John Stagliano é considerado o inventor deste xénero, ao implementalo por primeira vez na serie de películas Buttman.
Un claro exemplo disto son os castings realizados por Pierre Woodman para a compañía Private.
Pornografía infantil

Denomínase pornografía infantil toda representación de menores de idade de calquera sexo en condutas sexualmente explícitas. Pode tratarse de representacións visuais, descritivas (por exemplo en ficción) ou mesmo sonoras. O acceso a contidos pornográficos en xeral evolucionou segundo evolucionaron os distintos medios; literatura, fotografía, vídeo, cinema, DVD, debuxos de animación ou a propia Internet. Internet permitiu detectar e perseguir a produtores e distribuidores de contidos ilegais que durante décadas operaran impunemente, pero tamén facilitou enormemente o acceso a este tipo de pornografía.
O NCMEC (National Center for Missing & Exploited Children) estima que ao redor do 20% de toda a pornografía en Internet contén imaxes de nenos. [Cómpre referencia]
Poro (ciencias naturais)

En bioloxía denomínase poro a calquera orificio invisíbel a simple vista polo seu pequeno tamaño, que hai na superficie dos animais e vexetais. Dentro das ciencias naturais o termo úsase tamén en física e en química. Etimoloxía
O termo deriva do grego antigo πόρος póros, "paso", "pasaxe", "conduto", e foi empregado no sentido de "orificio polo que pasan fluídos", por Aristóteles, no século IV a. C. aplicado aos vexetais, e por Hipócrates, referido á anatomía, no século V a. C. Do grego pasou ao latín vulgar como porus e, de aí, ao latín científico e ao francés medieval como pore e a outros romances medievais como poro. Historia
Bioloxía
En francés empregouse por primeira vez a finais do século XIII como "ouverture imperceptible dans la peau" ('abertura imperceptíbel na pel', falando dos poros do coiro) nuha tradución do De Arte venandi cum avibus do emperador do Sacro Imperio Frederico II.
No setido de orificio moi pequeno na superficie dun corpo, ou de cavidade moi pequena nun corpo, como poros da madeira, da casca de ovo, das esponxas etc. , na cita Les pores absorbans des parois du tube alimentaire ou intestinal (Os poros absorbentes das paredes do tracto alimentario ou intestinal) en Lamarck, Philos. Zool. , t. 2, 1809, p. 133.
En botánica, como sinónimo antigo de estoma, en 1870: Dans les étamines, les anthères opèrent quelquefois leur déhiscence (. .. ) par un pore. (Nos estames, as anteras ás veces efectúan a súa dehiscencia (. .. ) por un poro).
Física
En física, como "intersticio que separa as moléculas dun corpo" en Nous nous représentons les parties intimes de tous les corps de la nature, séparées les unes des autres par des espaces vides, que nous appelons les pores de la substance (Imaxinamos as partes privadas de todos os corpos da natureza, separados entre si por espazos baleiros, aos que chamamos poros da substancia), en Poisson, Mécan. , t. 2, 1811, p. 2.
Química
Le brunissage est un travail assez coûteux mais qui a l'avantage de durcir par écrouissage les dépôts galvaniques et d'en resserrer les pores (O brunido é un traballo bastante caro, pero ten a vantaxe de endurecer os depósitos galvánicos e apertar os seus poros). En Gasnier, Dépôts métall. , 1927, p. 256.
La magnésie (. .. ) reste pulvérulente et remplit les pores du ciment (A magnesia (. .. ) permanece en po e enche os poros do cemento). En Cléret de Langavant, Ciments et bétons, 1953, p. 77.
Porosidade

A porosidade ou fracción de ocos é unha medida de espazos baleiros nun material, e é unha fracción do volume de ocos sobre o volume total, entre 0-1 ou, como porcentaxe, entre 0-100 %. O termo utilízase en varios campos, incluíndo farmacia, cerámica, metalurxia, materiais, fabricación, ciencias da Terra, mecánica de solos e enxeñaría.
Porqueta

Unha porqueta ou porca é unha peza mecánica cun burato central, o cal presenta unha rosca, que se emprega para axustar a un parafuso, en forma fixa ou deslizante. A porca permite suxeitar e fixar unións de elementos desmontables. En ocasións, pode agregarse unha arandela para que a unión peche mellor e quede fixa. As porcas fabrícanse en grandes producións con máquinas e procesos automatizados.
A porca sempre debe ter as mesmas características xeométricas do parafuso co que se axusta, polo que está normalizada segundo os sistemas xerais de roscas. Identificación das porcas
Existen 4 características básicas para identificar unha porca: O número de caras. Na maioría das porcas adoita ser 6 (porca hexagonal) ó 4 (porca cadrada). Sobre estes modelos básicos pódense introducir diversas variacións.
O grosor da porca.
O diámetro do parafuso que encaixa nela, que non é o do buraco senón o que aparece entre os fondos da rosca.
O tipo da raia que ten que coincidir co do parafuso ó que se axusta.
As porcas apértanse xeralmente con chaves inglesas, adaptadas ás dimensións das súas caras. Cando se require un par de apertamento moi exacto utilízase unha chave dinamométrica. Nas montaxes industriais utilízanse para o apertamento rápido ferramentas neumáticas. Para apertar porcas non é aconsellable utilizar tubos ou pancas porque se pode romper o parafuso ou deteriorarse a rosca.
Port Louis

Port Louis é un dos distritos das Illas Mauricio. A súa capital é Port Louis, capital do país. Nel atópanse pequenas vilas como Paille, Grand River North West, Roche-Bois, Saint Croix, Valle des Pretes e Karo Kalyptis.
Port, Ain

Port é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Porta XNOR

A porta XNOR (ás veces ENOR, EXNOR, NXOR, XAND e pronúnciase como NOR Exclusivo ) é unha porta lóxica dixital cuxa función é o complemento lóxico da porta OR Exclusiva (XOR). É equivalente ao conectivo lóxico ( ↔ {\displaystyle \leftrightarrow } ) da lóxica matemática. A versión de dúas entradas implementa a igualdade lóxica, comportándose segundo a táboa de verdade da dereita, polo que a porta ás veces chámase "porta de equivalencia". Resulta unha saída alta (1) se as dúas entradas da porta son iguais. Se unha das entradas, mais non as dúas, é alta (1), resulta unha saída baixa (0).
A notación alxébrica utilizada para representar a operación XNOR é S
A ⊙ B {\displaystyle S
A\odot B}. As expresións alxébricas ( A + B ¯ ) ⋅ ( A ¯ + B ) {\displaystyle (A+{\overline {B}})\cdot ({\overline {A}}+B)} e A ⋅ B + A ¯ ⋅ B ¯ {\displaystyle A\cdot B+{\overline {A}}\cdot {\overline {B}}} ambas as dúas representan a porta XNOR coas entradas A e B. Símbolos
Hai dous símbolos para as portas XNOR: un con forma distintiva e outro con forma rectangular e etiqueta. Ambos os símbolos para a porta XNOR son o da porta XOR cunha burbulla de inversión engadida.
Porta de Auga de Snits

A Porta de Auga de Snits ( Watterpoarte en frisón e Waterpoort en neerlandés) é unha porta sobre a auga que data de 1613 e que forma parte da antiga muralla da cidade frisoa de Snits, que a conectaba co porto situado ao suroeste da cidade, que servía ao comercio da ruta entre as cidades de Ljouwert e Starum, que conectaba coas rutas de Holanda. Aínda que a comezos do século XVIII se botou abaixo o muro, esta porta de auga deixouse intacta, mentres que o resto das portas, tanto de auga como de terra, se destruíron totalmente. Historia
A porta orixinal levantouse xunto co resto do muro da cidade contra 1492, coñecíase co nome de Hoogendster pijp, e en 1613 construíuse a actual porta ornamental ao perder a súa función militar, que pasou a ser o símbolo da cidade. O seu estilo pódese describir como manierista, non se sabe con certeza quen o deseñou, aínda que se suxeriron nomes como o de Thomas Berentsz ou Jacob Lous. Sobre a porta álzase unha loggia e sobre ela estaban os cuartos dos vixilantes. En cada lado hai unha torre octogonal. Está declarado Monumento Nacional. A partir de 1825 perdeu a súa función ao deixar de se pechar polas noites.
Porta de Zungaria

A porta de Zungaria, tamén coñecida como paso de Alataw, ou Alashankou (en chinés 阿拉山; en pinyin Ālāshānkǒu), é un porto de montaña fronteirizo localizado entre a República Popular da China (en Sinkiang), ao leste, e a República de Kazakhstán (provincia de Almati), ao oeste.
Encóntrase ao sueste do lago Alakol, do lado casaco, e ao noroeste do lago Aibi, de lado chinés. Como paso fronteirizo con estrada e ferrocarril, conecta a ambos os países. Considérase o segundo paso fronteirizo terrestre da China, despois do de Manzhouli, na Mongolia Interior.
A porta de Zungaria corta as montañas de Zungaria (as montañas Altai e as do Tian Shan), permitindo o paso entre ambos os lados, polo que se describiu como «a única porta de paso na longa muralla montañosa que se estende entre Manchuria e Afganistán».
Nas súas Historias, Heródoto menciona informes de viaxeiros sobre unha terra ao nordeste, na que grifóns gardaban tesouros de ouro e na que vivía o deus Boreas, creador dos ventos do norte que barrían Grecia.
Diversos autores, como Carl Ruck, J. D. P. Bolton, e Ildikó Lehtinen, especularon que esa terra mencionada por Heródoto se tratara da actual Zungaria, e que a orixe dos grifóns mitolóxicos fose o descubrimento de fósiles de protoceratops, abundantes na rexión e que a mítica rexión hiperbórea cos seus pacíficos e civilizados habitantes, tería sido a antiga civilización chinesa.
Porta dels Països Cataláns

A Porta dels Països Catalans, obra do escultor Emili Armengol, marca o inicio dos Países Cataláns no concello de Salses-le-Château (Cataluña do Norte).
Atópase moi preto da autoestrada A9 (A9), mais non propiamente no lugar que lle correspondería, senón case catro quilómetros dentro das terras catalás.
Despois de máis de vinte anos dende o inicio do proxecto, a Porta dels Països Catalans (iniciativa militante e cidadá; non apoiada e oficialmente e freada –ou prohibida– segundo os anos e as persoas), que se pode ver pasando pola autoestrada, foi inaugurada o domingo 28 de setembro do 2003, ó norte de Salses-le-Château. A súa concepción e execución foi obra da Unió per una Regió Catalana, impulsada por Armand Samsó.
A vista aérea do monumento semella unha fouce, aludindo claramente á canción de Els Segadors.
O característico portal da masía catalá, representado por unha grande arcada de aceiro, é a idea xeral da peza. Vese atravesado por catro cortes verticais dispostos coma o aire entre os dedos dunha man, alegoría das catro barras da senyera catalá. Estas incisións, ou portas, feitas en aceiro inoxidábel, están orientadas de tal maneira que permiten o paso de calquera dirección da rosa dos ventos «para simbolizar a nosa actitude respectuosa e de acollida a persoas e culturas de todo o mundo».
Porta do Leste (Delft)

A Porta do Leste (en neerlandés: Oostpoort) é a derradeira das cinco portas medievais da muralla da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.
Anexa á porta está a ponte Kleine Oostpoortbrug. Está situada no ángulo oriental da cidade vella, na desembocadura da canle Oostende na canle Rijn-Schie. Trátase do único testemuño das fortificacións medievais orixinais da cidade, xa que as restantes portas (Waterslootse Poort, Koepoort, e portas de Rotterdam, de Schiedam e da Haia), foron derrubadas ao longo do século XIX.
En 1967 foi declarado monumento nacional (Rijksmonument). Historia e arquitectura
A porta foi construída cara ao ano 1400 integrada na muralla da cidade. Presenta un dobre acceso, tanto a través dunha vía ordinaria como a través da canle de auga, este último máis rebaixado, que podía ser pechado mediante unha comporta.
A súa constitución é dun corpo central de forma cuadrangular aberto por un arco baixo enmarcado entre dúas torres cilíndricas xemelgas. A parte superior de cada torre, octogonal e rematada en punta, foi engadida entre 1514 e 1519.
No pasado, nas súas inmediacións situábase o muíño do Leste, un dos muíños que formaban parte das murallas da cidade no século XVI e dos que hoxe só se conserba o muíño De Roos.
Entre 1962 e 1964, o complexo foi sometido a uns completos traballos de restauración, e desde 1988 utilízase como espazo para exposicións e como galería de arte.
Como curiosidade, no parque temático Huis Ten Bosch, no Xapón, hai unha réplica da Porta do Leste e a ponte anexa.
Porta do Paraíso

A Porta do Paraíso é a porta leste do Baptisterio de Florencia, atópase situada fronte á catedral de Santa María do Fiore. Foi realizada polo ourive e escultor Lorenzo Ghiberti en 1452 e é a súa obra cume e unha das obras máis destacadas do Renacemento. Completamente dourada, foille posto o sobrenome de 'o Paraíso' por Miguel Anxo. Despois do aluvión de Florencia os paneis orixinais foron restaurados e conservados no Museo dell'Opera del Duomo que se atopa nas inmediacións. Historia
En 1424, Lorenzo Ghiberti concluíra a porta que se atopa sobre o lado norte, esta porta nacera a consecuencia dun soado concurso do que participara até Filippo Brunelleschi. Despois dunha estancia en Venecia encárgaselle inmediatamente a realización da última porta do baptisterio (a primeira, hoxe ó sur, foi realizada por Andrea Pisano entre o 1330 e o 1336). A xestión da obra foi moi longa, durou 27 anos.
Galería de imágenes
Portada (arquitectura)

En arquitectura, unha portada é a entrada principal que xeralmente se presenta profusamente ornamentada, principalmente nunha igrexa, catedral ou nun grande edificio. As portadas evolucionaron desde os antigos portais da antiga Grecia.
A portada nas igrexas cristiás, ao orientárense cara ao leste, adoita situarse na fachada occidental aos pés do edificio, pero algúns templos tamén presentan a súa portada nunha fachada lateral. Son a parte exterior máis coidadosamente decorada, aínda que na arquitectura románica a cabeceira adoita tamén ser igualmente considerada.
Portaenxertos

Portaenxertos ou padrón é o nome dado á planta cuxa parte de baixo (raíz e base do talo) é aproveitada nun enxerto. A parte de arriba é o enxerto propiamente dito.
O enxerto é unha forma de creación de mudas de plantas, bastante utilizada nalgunhas especies, principalmente de froiteiras e plantas ornamentais. Neste procedemento, o gomo dunha planta, normalmente extraído da punta dunha póla, é implantado na base da muda dunha segunda planta, normalmente doutra especie de igual xénero ou familia.
O enxerto pode ser utilizado para xerar mudas de plantas de difícil reprodución ou para aproveitar características das dúas especies, como un enxerto que xere bos froitos enxertado nun padrón vizoso.
Porte, Italia

Porte é unha comuna italiana da rexión do Piemonte, provincia de Turín, de 921 habitantes. Esténdese por unha área de 4 km², tendo uma densidade de poboación de 230 hab. /km². Fai fronteira con Pinerolo, San Pietro Val Lemina, Villar Perosa, San Germano Chisone, San Secondo di Pinerolo.
Porteiro, porteira

Un porteiro ou gardameta é un xogador que defende a portería para evitar que o equipo contrario marque un gol. Existen porteiros en varios deportes, como o fútbol, o fútbol gaélico, o balonmán, o hóckey, o wáter-polo, lacrosse ou floorball. A nivel profesional, é un posto altamente especializado, polo cal os porteiros adoitan cubrir soamente esta posición, mentres que os xogadores doutras posicións non adoitan cubrir o posto de gardameta. Un cadro de xogadores dun equipo profesional acostuma contar con dous ou tres porteiros, aínda que só pode haber un deles no campo durante o desenvolvemento do xogo.
Aplícanse regras especiais para estes xogadores que non se aplican ó resto. Estas regras a miúdo instáuranse para protexer ó porteiro, sendo este un obxectivo obvio para accións perigosas e violentas. Ademais, nalgúns deportes como o hóckey, deben levar un equipamento especial como luvas e unha máscara para evitar que os disparos do obxecto en xogo lles causen lesións. Esta disposición a recibir ataques, fai que os porteiros teñan unha preparación psicolóxica distinta á do resto dos seus compañeiros, e ademais adoitan ser os encargados de coordinar o equipo mentres cumpre funcións defensivas. Polo xeral, estes xogadores están identificados polo dorsal número 1.
Portela (xeografía)

Unha portela, tamén denominado portela de montaña, é o punto máis baixo dunha liña de cumes comprendido entre dúas elevacións. Por este motivo, son usadas para atravesar os cordais montañosos. Cando unha vía de comunicación aproveita unha portela para atravesar unha cadea montañosa, fálase de porto de montaña, paso de montaña ou portillo. Punto de sela
Topoloxicamente, unha portela corresponde a un punto de sela da topografía (un lugar no que nunha dirección a topografía é máxima mentres que na perpendicular é mínima). Unha portela sobre unha aresta rochosa ou unha crista que no canto de ladeiras está delimitado por paredes máis ou menos verticais denomínase «brecha». Os itinerarios de alta montaña que teñen por destino ás brechas denomínanse «corredores» ou «canles».
Portfolio europeo das linguas

O portfolio europeo das linguas (tamén coñecido como PEL ou ELP) é un proxecto desenvolvido polo departamento de política lingüística do Consello de Europa dende 1997. É un instrumento para a aplicación do marco común europeo de referencia para as linguas, publicado en 2001.
O obxectivo é que cada persoa sexa consciente das linguas que coñece e que vai aprendendo. Consta dun pasaporte, un informe e unha biografía lingüística, na que se van anotando as capacidades lingüísticas, comunicativas e culturais nas diferentes linguas que practica.
Este portfolio está proposto para todos os países europeos. Hai un primeiro nivel (3-7 anos, que inclúe a educación infantil e o primeiro ciclo de primaria), un segundo (8-11 anos) e o estándar (para a educación secundaria e as persoas adultas).
Porto (comunicacións)

Dentro da cadea do transporte, o porto é o elo que permite o intercambio comercial entre o mar e a terra.
Defínese o porto como o conxunto de obras, instalacións e servizos que proporcionan o espazo de augas tranquilas necesarias para a estancia segura dos buques, mentres se realizan as operacións de carga, descarga e almacenaxe das mercancías e o tránsito de viaxeiros. .
En xeral, as funcións dun porto son: comercial, intercambio modal do transporte marítimo e terrestre, base do barco e fonte de desenvolvemento rexional. Entre as funcións de índole específica temos: actividade pesqueira, de recreo e de defensa.
Desde o punto de vista funcional, a obras e as instalacións dun porto pódense clasificar pola súa localización. Así, na zona marítima, destinada ao barco, dispóñense as obras de abrigo que protexen a zona de atracadas da ondada exterior, constituídas fundamentalmente polos diques; as obras de acceso que facilitan o acceso do barco ao porto en condicións de seguridade, garantindo a súa manobrabilidade, anchura e calado adecuados. Entre elas temos a sinalización (radar, faros, balizas, radiofaros, boias etcétera), os diques de encanamento, canles dragados, esclusas; as obras de fondeo coa función de manter o barco amarrado en augas tranquilas á espera da súa quenda de atracada nos peiraos; e as dársenas que constitúen a superficie de augas abrigadas aptas para a permanencia e operación dos barcos (de marea ou de flotación, segundo estean ou non sometidas á acción das mareas).
Na zona terrestre, destinada fundamentalmente á mercancía, atopámonos coa superficie de operación terrestre constituída polos peiraos, que ademais de facilitar a atracada e amarre dos barcos, serven de soporte ao utillaxe e de provisión provisional de mercancías; e os depósitos que ademais de adecuar un espazo ás mercancías, serven de regulación dos fluxos marítimo-terrestres.
Na zona de evacuación, destinada ao transporte terrestre, debemos diferenciar as vías de acceso ao porto desde a Rede de estradas xeral, as de circunvalación ou repartición e as de penetración á zona de operación terrestre, coas súas áreas de manobra e estacionamento.
Ocasionalmente pódense situar nos portos unha zona de asentamento de industrias básicas: siderurxias, estaleiros, petroquímicas, refinarías etc. Nalgúns casos foi necesario crear portos exclusivamente para o seu servizo.
O conxunto de servizos que presta un porto pódense clasificar en función do ámbito ao que van destinados. Entre os servizos ao barco temos a consígna, o practicaxe, o remolque, o avituallamento e o mantemento.
Para os servizos á mercancía temos a consigna, o estibaxe, a aduana, a sanidade, a vixilancia e os servizos comerciais.
Os servizos ao transporte terrestre son os de representación, reparación e estacións de servizo.
Para rematar, o apartado de servizos varios, entre os que se atopan os seguros, os bancarios, os mercantís, os de comunicación etc.
Porto Amboim

Porto Amboim é unha cidade e municipio da provincia de Cuanza Sul, en Angola. Xeografía
Limita ao norte co municipio de Quiçama, ao leste cos municipios de Quilenda e Amboim, ao sur co municipio do Sumbe, e ao oeste polo océano Atlántico.
O concello ten unha superficie de 3646 km² e, no ano 2006 tiña unha poboación estimada de 136729 habitantes, polo que, nese ano, a súa densidade de poboación era duns 37, 5 hab. /km².
Está constituído polas comunas de Porto Amboim (sede) e Kapolo. Historia
Orixinariamente, Porto Amboim era coñecido como Kissonde ou Quissonde un pequeno poblo que os portugueses colonizaron en 1587, e lle deron o nome de Benguela, e máis tarde Benguela Velha, debido á creación doutro pobo hoxe coñecido como Benguela, cidade que está situada a 350 km ao sur de Benguela Velha. Tivo un período de estancamento desde finais da Idade Moderna até os anos 20 en que o asentamento foi base para a expansión do cultivo do café. Nesa década, en 1923, o nome foi cambiado a Porto Amboim. Hoxe (2014), Porto Amboim é unha das áreas de crecemento para a industria off shore. A capa de presal fronte á costa de Angola, con Porto Amboim no centro, é unha área de desenvolvemento planificada, con empresas como Paenal, unha empresa conxunta entre Sonangol, SBM & DSME e Heerema Porto Amboim, os dous principais estaleiros de fabricación para buques de mar a fóra.
Porto Empedocle

Porto Empedocle é un concello italiano da costa sur da illa de Sicilia, na provincia de Agrigento. Ten 15. 828 habitantes. Esténdese por unha área de 23 km², tendo unha densidade de poboación de 688 hab. /km². É coñecido por ser o lugar de orixe do escritor Andrea Camilleri e o seu trasunto literario é Vigata, onde teñen lugar as historias literarias do comisario Montalbano.
Porto USB

O Universal Serial Bus (USB) ou Universal Serie Driver (USC), comunmente abreviado USB é unha porta utilizada para conectar periféricos a unha computadora. Foi creado en 1996 por sete empresas: IBM, Intel, Northern Telecom, Compaq, Microsoft, Digital Equipment Corporation e a NEC.
Porto de Aubisca

O porto de Aubisca, en occitano còth d'Aubisca e en francés col d'Aubisque, é un porto de montaña dos Pireneos, en territorio francés. Xeografía
O porto de Aubisca é un paso de montaña situado a 1. 709 m de altitude, a uns 30 km ao sur de Tarbas e Pau. Administrativamente pertence ao concello de Aigas Bonas, no departamento de Pireneos Atlánticos, localizado na rexión de Aquitania.
O paso atópase na aba setentrional do pico de Ger (2. 613 m) e conecta Laruntz, no val de Aussau con Argelèrs ao leste, no val de Pau, a través do porto de Soulor. A estrada cruza polo circo glaciar do Litor, na parte superior do val de Ouzom. Normalmente permanece pechado ao tráfico entre decembro e xuño.
Dende Laruntz hai 16, 6 km de estrada ata o porto. Esta aba oeste cobre un desnivel total de 1. 190 m cunha pendente media de 7, 2%. As primeiras ramplas, que pasan por Aigas Bonas, son cómodas, pero despois da fervenza de Valentín a pendente acada unha sección do 13%. Despois quedan uns 8 km cun 8% de costa que cruzan pola estación de esquí de Goreta, a 1. 400 m. A subida do porto dende o leste comeza no porto de Soulor. Dende este pico, a subida é de 10, 6 km onde se gañan uns 235 m netos, atravesando o circo glaciar de Litor. Tour de Francia
A primeira vez que o Tour de Francia cruzou este porto foi en 1910, e fíxoo o ciclista François Lafourcade. É o segundo porto máis cruzado do Tour, se ben só tres tiradas remataron nel.
Metas
Tres tiradas do Tour de Francia tiveron o seu final no porto de Aubisca: en 1971, en 1985 e en 2007.
Pasos do Tour polo porto de Aubisca
Producíronse 42 pasos do Tour polo porto de Aubisca dende 1947, o que a converte no segundo porto máis cruzado da rolda gala.
Porto de Galinhas

Porto de Galinhas é unha reputada praia da Rexión Nordeste do Brasil, localizada no municipio de Ipojuca, no estado de Pernambuco. A súa fama débese, principalmente, á súa paisaxe natural: piscinas de augas claras e mornas formadas entre corais, estuarios, mangleirais, area branca e coqueirais.
Inicialmente, a praia era chamada de Porto Rico, debido á súa abundancia do pau brasil. No auxe da escravitude no Brasil, era o principal punto de comercio de escravos ilegais no nordeste brasileiro. Moitas veces, os escravos chegaban escondidos embaixo de engradados de galiñas de angola/guineanas. A chegada dos escravos ao porto acostumaba ser anunciada pola frase galiña nova no porto! Desta forma, a praia de Porto Rico pasou a ser coñecida como Porto de Galinhas.
Toda a rexión é moi frecuentada por turistas e por surfistas de diversas nacionalidades.
Porto de Somosierra

O porto de Somosierra é un porto de montaña entre a Serra de Somosierra ao oeste e o Macizo de Ayllón ao leste. Ten unha altura de 1. 444 m.
Serve de límite entre a Comunidade de Madrid, que queda ao sur, e a provincia de Segovia (Castela e León), que queda ao oeste. Está atravesado pola autovía nacional A-1, aínda que evita o tramo máis alto do porto cun túnel. No porto librouse a famosa batalla de Somosierra entre o exército español e o francés en 1808, durante a Guerra da Independencia Española.
Porto de montaña

Un porto de montaña é unha ruta ou paso para cruzar unha montaña o calquera clase de sistema montañoso; o cume do porto é o lugar de maior altitude sobre o que pasa dito camiño e á vez adoita ser o punto máis baixo de dito sistema montañoso. Os portos de montaña caracterízanse por ter trazados moi sinuosos e pendentes moi pronunciadas ademais da frecuente presenza de neve.
Nos porto de montaña o vento adoita encaixar e adoita ser particularmente forte, o que causa un descenso de altitude nas bandas de vexetación. Por esta causa resultan abundantes en pastos, o que fainos especialmente adecuados para a gandería, en especial se se practica algún modo de trashumancia.
No mundo do ciclismo os portos de montaña son especialmente importantes. Nas competicións ciclistas, os corredores teñen que subir estes pasos no menor tempo posible, polo que a lonxitude e pendente son os factores que determinan a dificultade do porto de montaña. Nas baixadas alcanzan grandes velocidades, o que dota ás etapas de montaña dunha espectacularidade adicional. Os especialistas en subilos chámanse escaladores.
Porto paralelo

Un porto paralelo é unha interface entre un ordenador e un periférico cuxa principal característica é que os bits de datos viaxan xuntos enviando un byte completo ou máis á vez. O conector físico entre o porto paralelo e o periférico é un cable, denominado cable paralelo, establecéndose así unha vía física para cada bit de datos, formando dese xeito un bus. Así e todo nun porto paralelo haberá unha serie de bits de control en vías á parte que irán en ambos os sentidos por camiños distintos. En contraposición ó porto paralelo está o porto serie, que envía os datos bit a bit polo mesmo fío. A chegada dos portos USB desprazou ó porto paralelo. Porto paralelo Centronics
O porto paralelo máis coñecido é o porto de impresora (que cumpren máis ou menos a norma IEEE 1284, tamén denominados tipo Centronics) que destaca pola súa sinxeleza e que transmite 8 bits. Foi usado principalmente para conectar impresoras, pero tamén para programadores EPROM, escáneres, interfaces de rede Ethernet a 10 MB, unidades ZIP é SuperDisk e para comunicación entre dous PCs (MS-DOS trouxo nas versións 5. 0 ROM a 6. 22 un programa para soportar esas transferencias).
O porto paralelo das computadoras, de acordo á norma Centronic, está composto por un bus de comunicación bidireccional de 8 bits de datos, ademais dun conxunto de liñas de protocolo. As liñas de comunicación contan cun reteñedor que mantiene o último valor que lles foi escrito ata que se escribe un novo dato, as características eléctricas son:
Características
Tensión de nivel alto: 3. 3 o 5 V.
Tensión de nivel baixo: 0 v.
Intensidade de saída máxima: 2. 6 mA.
Intensidade de entrada máxima: 24 mA.
O sistema operativo xestiona as interfaces do porto paralelo cos nomes LPT1, LPT2 e así sucesivamente, as direccións base dos primeiros portos son: LPT10x378.
LPT20x278
A estrutura consta de tres rexistros: de control, de estado e de datos. O rexistro de datos, componse de 8 bits, e é bidireccional. A súa dirección no LPT1 e 0x378.
o rexistro de estado, trátase dun rexistro de entrada de información de 5 bits, a súa dirección e LPT1 e 0x379.
O rexistro de control é bidireccional de 4 bits, cun bit de configuración que non ten conexión ó exterior, a súa dirección no LPT1 é 0x37A. Porto paralelo IDE
Así e todo, existe outro porto paralelo usado masivamente nos ordenadores: o porto paralelo IDE, tamén chamado PATA (Paralell ATA), usado para a conexión de discos duros, unidades ópticas lectoras/gravadoras (CD-ROM, DVD), unidades magneto-ópticas, unidades ZIP e SuperDisk Porto paralelo SCSI
Un terceiro porto paralelo, moi usado nos ordenadores Apple Macintosh e en servidores, son as diferentes postas en funcionamento do SCSI. Ó igual que o IDE foi usado para as conexións de discos duros, unidades ópticas lectoras/gravadoras (CD-ROM, DVD), unidades magneto-ópticas, unidades ZIP e SuperDisk, pero tamén doutros dispositivos como escáneres.
Porto seco

Un porto seco ou estación aduaneira interior é unha terminal intermodal interior conectada directamente por estrada ou ferrocarril cun porto marítimo, que funciona como centro de transbordo de carga do mar a destinos interiores.
Ademais do seu papel no transbordo de carga, os portos secos tamén poden incluír instalacións para o almacenamento e consolidación de mercadorías e mantemento para os transportistas de mercadorías por estrada ou por ferrocarril. Situar estas instalacións nun porto seco alivia a competencia polo almacenamento e o espazo ligado nos portos marítimos.
Un porto seco pode acelerar o fluxo de carga entre os buques e as principais redes de transporte terrestre. Os portos secos poden mellorar o movemento de importación e exportación movendo os procesos de contedores que consomen moito tempo cara ao interior, lonxe dos portos conxestionados.
Porto serie

Un porto serie é unha interface de comunicacións entre ordenadores e periféricos onde a información se transmite bit a bit, enviando un só bit ó mesmo tempo. Diferénciase así do porto paralelo, no que se envían varios bits á vez. Porto serie tradicional
O porto serie por excelencia é o RS-232(tamén coñecido como COM) que utiliza cablaxe sinxela dende 3 fíos ata 25, e que conecta ordenadores e microcontroladores a todo tipo de periféricos, dende terminais a impresoras e módems, pasando por ratos e teclados.
A interface entre o RS-232 e o microprocesador realízase, xeralmente, mediante o integrado 82c50. O RS-232 orixinal tiña un conector tipo D de 25 pins, porén, a maioría deses pins non se utilizaba, polo que IBM incorporou tralo seu PS/2 un conector máis pequeno de tan só 9 pins, que é o que se utiliza na actualidade.
En Europa, a norma RS-422 de orixe alemá é tamén un estándar moi utilizado no ámbito industrial. Portos serie modernos
Un dos defectos dos portos serie iniciais era a súa lentitude en comparación cos portos paralelos. Non obstante, co paso do tempo están a aparecer multitude de portos serie de alta velocidade que resultan moi interesantes debido ás vantaxes da menor cablaxe. Estes novos portos serie solucionan o problema da velocidade cunha maior cobertura dos cables e resultan máis baratos utilizando a técnica de par trenzado. Por esta razón, o porto RS-232 e mesmo multitude de portos paralelos están a ser substituídos por novos portos serie como o USB, o FireWire ou o Serial ATA.
Un porto de rede pode ser serie ou paralelo.
Portofino

Portofino é unha comuna de Italia da provincia de Xénova, na rexión de Liguria. Xeografía
A comuna está situada nunha baía ao pé do promontorio homónimo, a 36 km de Xénova. O municipio ocupa unha superficie de 2, 6 km², e segundo o censo no 2005 tiña unha poboación de 532 habitantes, cunha densidade de poboación nese ano de 205 hab. /km².
O territorio de Portofino forma parte do Parque natural rexional de Portofino, no que están outras seis comunas, na Reserva mariña de Portofino. Paisaxes de Portofino pintadas por Giuseppe Amisani
O pintor máis emblemático de Portofino foi Giuseppe Amisani, coñecido como “o Pintor dos Reis”, ao que Portofino dedicou un paseo polo paseo marítimo, “o paseo Amisani”. Cando pasas por Bocche e segues a estrada principal que descende cara a Portofino Mare, nun punto determinado da ruta podes ver, encravada no conglomerado, unha placa de mármore coa inscrición: “Aquí a beleza do mundo sorriu unha última vez”. Giuseppe Amisani pasou o seu tempo neste lugar en 1941 e solía pintar ao aire libre.
Portolano

Os portolanos, tamén coñecidos como cartas portolanas, eran manuais, xeralmente con forma de libro, que se empregaban na navegación medieval e nos que aparecían listas sistemáticas de portos (de aí o seu nome), as distancias entre eles e as direccións para dirixirse dun a outro. Describían sobre todo a costa mediterránea, aínda que tamén houbo algúns de costas atlánticas. Apareceron no século XIII e continuaron elaborándose por varios séculos, mesmo moi avanzada a Idade Moderna, aínda que son produtos típicos dos séculos XIV e XV principalmente. Contiñan información sobre distancias, vías para acceder aos portos, perigos, bancos de area, arrecifes e ancoraxes. Caracterízanse por tres circunstancias: son como os actuais mapas escritos
teñen como fondo unha retícula trazada a base dos rumbos ou liñas de dirección da rosa dos ventos.
son mapas con escala gráfica chamada tronco de leguas (truncum leucae).