proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ramón Otero Pedrayo (Fonoteca 92)

A quinta casete da colección Fonoteca 92 é un EP que recolle unha descrición biográfica de Ramón Otero Pedrayo, presentado por Isabel Freire Barraza, inclúe ademais gravacións con fragmentos da propia voz do escritor e as impresións proporcionadas polos autores galegos Xosé Filgueira Valverde, Xaquín Lorenzo e Ramón Piñeiro sobre o propio autor, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de El Correo Gallego.
Ramón Pereira Barreiro

Ramón Pereira Barreiro, nado en Padrón o 5 de novembro de 1892 e finado no Carril o 20 de novembro de 1964, foi un militar e político galego. Traxectoria
Fillo dun carabinero de Muros, estudou no Escorial no colexio de carabineiros. Licenciado, retornou a Muros e foi destinado a Esteiro. Cabo de carabineiros, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu a Bilbao co seu irmán Germán e combateu no exército republicano. Entregouse en Santander onde foi detido e, posteriormente enviado á Coruña. Xulgado na Coruña por auxilio á rebelión foi condenado a 12 anos de prisión. Despois de saír de prisión volveu a Esteiro onde traballou como latoeiro, carpinteiro e reloxeiro; tamén instalou unha escola para ensinar a ler e escribrir a adultos de xeito gratuíto. A instacia do seu fillo Ramón, a familia trasládouse ao Carril onde foi porteiro na fábrica de Mequinsa. Despois estableceuse como reloxeiro e finalmente foi propietario da librería Waldina e correspondente administrativo de El Pueblo Gallego no Carril. Finou no Carril o 20 de novembro de 1964. Vida persoal
Casou con María Vidal Fernández e foi pai de Ramón, Mercedes, Sagrario, Waldina e Dolores Pereira Vidal.
Ramón Puente Barcala

Ramón Puente Barcala, nado en Tabeirós (A Estrada) o 21 de xullo de 1900 e finado en San Miguel de Castro o 3 de outubro de 1939, foi un mestre e xornalista galego. Traxectoria
Foi mestre interino de Graba (1929) e dende 1931 mestre nacional en Arnois. Promoveu certames escolares e foi redactor de El Emigrado, onde publicou artigos reflexionando sobre como mellorar a escola e propostas como á da formación continua ou a campaña contra os xoguetes bélicos para reis. Foi nomeado socio de mérito pola sociedade Hijos del Ayuntamiento de La Estrada en Cuba. Implicouse na loita polo Estatuto de autonomía de Galicia de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi depurado do maxisterio sendo suspendido de emprego e soldo. Finou con 39 anos na parroquia de San Miguel de Castro, onde estaba instalado pois alí exercía de mestra a súa muller. Foi soterrado no cemiterio da parroquia de Ouzande. Vida persoal
Casou en maio de 1934 coa mestra Anuncia Blanco Coto.
Ramón Pérez Vispo

Ramón Pérez Vispo, coñecido como Peixuco, nado en Allariz o 18 de novembro de 1904 e finado no Saviñao o 18 de xullo de 2000, foi un político galego. Traxectoria
Chegou a Escairón con 23 anos para traballar como zapateiro. Pertenceu á Agrupación Socialista do Saviñao, sendo membro da súa directiva en 1935, e ao Centro Socialista y de Oficios Varios del Saviñao. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido, permanecendo varios meses na prisión de Monforte de Lemos. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido. Pasou un tempo na fronte de León e estivo nun campo de concentración do que logrou fuxir. Regresou a Escairón e permaneceu agochado nun pequeno burato da súa casa ata que o 4 de marzo de 1940 a Garda Civil detivo parte da súa familia (a súa muller Paz Losada Fernández e a súa cuñada Milagros Losada Fernández) para obrigalo a entregarse. Primeiro leváronas a Monforte de Lemos e despois a Lugo. Ramón entregouse o 8 de marzo xunto con Antonio Losada Ferreiro e Armando López Losada, pero aos familiares non os liberaron ata o día 28. Ramón foi xulgado por auxilio a rebelión e condenado a 12 anos de prisión. Estivo preso na Prisión Provincial de Lugo ata que lle concederon a prisión atenuada o 10 de outubro de 1941. Vida persoal
Casou en Escairón con Paz Losada Fernández, coa que tivo tres fillos: Elisa, Paz e Enrique Pérez Losada.
Ramón Reimunde Noreña

Ramón Reimunde Noreña ou Ramom Reimunde Norenha, nado en San Martiño de Mondoñedo (Foz) o 18 de abril de 1949, é un profesor e escritor galego. Traxectoria
Entre 1972 e 1979 navegou como oficial en barcos españois e estranxeiros. Estudou Enxeñería Naval en Oviedo e Madrid. En 1979 obtivo o título de piloto e capitán de Mariña Mercante logo de estudar Náutica na Coruña. Licenciouse en Filoloxía Hispánica (1979) e en Filoloxía Galego-Portuguesa (1982) pola Universidade de Santiago de Compostela. En 1981 foi nomeado profesor agregado de Lingua e Literatura Galega, con destinos en Viveiro, Lugo e Foz, accedendo en 1992 á condición de catedrático de Lingua Galega.
Colaborou con artigos en xornais como El Progreso e La Voz de Galicia, e ten participado en xornadas de ensino e congresos. É membro da Academia Galega da Língua Portuguesa. Obra
Ensaio
Ben pode Mondoñedo desde agora. A eséncia popular na obra e na língua de Manuel Leiras Pulpeiro, 1998, Fundación Caixa Galicia.
A costeira, 2006, Xunta de Galicia.
Cautivério de Fingoi: os anos lugueses (1950-1965) de D. Ricardo Carvalho Calero, 2010, Deputación de Lugo.
Con textículos (recompilación de 77 artigos publicados despois do ano 2000), 2010, Deputación de Lugo.
O Tesouro do Monte, 2014, Academia Galega da Língua Portuguesa.
Cativeiro de Fingoi, reedición de Cautivério de Fingoi, 2020, Deputación de Lugo.
Edicións
Poesía galega completa, de Manuel Leiras Pulpeiro, 1984, Sotelo Blanco.
Trebón, de Armando Cotarelo Valledor, 1984, AGAL.
Obras colectivas
Os escritores lugueses arredor de Fole, 1986, Concello de Lugo.
Congresso Álvaro Cunqueiro: actas. Mondonhedo, 19, 20, e 21 de Abril de 1991, 1993, AGAL/Deputación de Lugo. Premios
Gañador do Premio Literario Ánxel Fole no 1998, por Ben pode Mondoñedo desde agora.
Ramón Segura de la Garmilla

Ramón Segura de la Garmilla, nado en Estremadura e finado en Pontevedra o 30 de marzo de 1939, foi un profesor e político galego. Traxectoria
Foi profesor de literatura. En 1918 estaba destinado en Almería. En 1922 publicou a antoloxía Poetas españoles del siglo XX, con notas bibliográficas, pero criticada pola súa falta de rigor nos criterios á hora de escoller os 116 autores antologados. O 12 de outubro de 1924 foi xurado dos Xogos Florais celebrados en Cáceres, e nese ano publicou nesa cidade un texto sobre Pedro Romero Mendoza. Nese mesmo ano celebrouse en Cáceres a Exposición Regional Extremeña de Arte, sobre a que escribiu no semanario Prometeo, de Badaxoz. Colaborou tamén no periódico El Correo de la Mañana.
En 1930 presentouse a oposicións en Cádiz á cátedra de Pedagoxía. Destinado en Pontevedra, deu clase na Escola Normal e foi profesor auxiliar do Instituto de Pontevedra. En setembro de 1932 publicou un artigo en El Eco de Santiago sobre a representación teatral da compañía La Barraca en Pontevedra durante a xira por Galicia de Federico García Lorca En 1937 publicou unha antoloxía de vilancicos de autores como Gómez Manrique, Enzina, Santa Teresa de Jesús, Frei Pedro de Padilla, Ocaña, Góngora, Lope de Vega ou Valdivielso.
Protagonista da vida política local de Pontevedra, foi candidato monárquico nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931 con Celso López Blanco (médico), Plácido García González (comerciante), Víctor Lis Quibén (médico), Peregrino Fariña Otuna (mariñeiro), Tomás Abeigón Pazos (médico), José Paz Vidal (industrial) e Francisco Rodríguez Arruñada (procurador e corredor de comercio). Foi alcalde de Pontevedra do 8 de outubro de 1934 ao 12 de novembro do mesmo ano, logo da destitución de Bibiano Fernández Osorio-Tafall no marco dos sucesos da folga xeral revolucionaria de 1934. Vida persoal
Casou en Salamanca con Carmen Marcos Segovia o 31 de agosto de 1911, e tiveron oito fillos: Ramón, Luis, Felipe, María del Carmen, María de las Mercedes, Joaquín, José e Ascensión.
Ramón Souto González

Ramón Souto González, nado na Pobra do Caramiñal en 1900 e finado en Ferrol o 16 de agosto de 1936, foi un carpinteiro e político galego. Traxectoria
Carpinteiro de profesión, traballou nunha fábrica de baldosas en Perlío. Formou parte da sociedade agrarista La Necesaria e foi militante do PSOE. Na República foi concelleiro de Fene e candidato do PSOE pola Coruña nas eleccións xerais de 1933, pero non foi elixido. Logo da dimisión do alcalde José Pita Cortés en xuño de 1936 por razóns de idade e saúde, foi elixido alcalde de Fene. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 1 de agosto na Casa do Concello e asasinado no espigón do Arsenal de Ferrol, xunto con outros 15, por aplicación da Lei de fugas.
Ramón Vivero Geada

Ramón Vivero Geada, coñecido como Novolitos, nado en Xerdiz (Ourol) en 1909 e finado na Coruña o 21 de setembro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego. Traxectoria
Antigo garda de asalto da 46 Compañía de Asalto de Barcelona, foi promovido a cabo pola súa lealdade á República en xaneiro de 1937. Propietario dun bar en Lugo que era centro de reunión e encontros. Militante do PCE dende 1944. Enlace entre os diferentes comités comarcais e o provincial. Colaborou con Marcelino Rodríguez Fernández “Marrofer” a comezos de 1945 na posta en marcha da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Proporcionaba armas á guerrilla. Foi detido en febreiro de 1946 con Julio Nieto López e Enriqueta Otero. Xulgado na Coruña en consello de guerra por rebelión militar o 18 de xullo de 1946 no proceso 75/1946 con Enriqueta Otero, Julio Nieto López, José María Urquiola Iglesias e Marcelino Villares Santiago, foi condenado a pena de morte. Foi executado con garrote vil na prisión da Coruña con Julio Nieto López o 21 de setembro de 1946.
Ramón de Vicente

Ramón de Vicente Vázquez, nado en Vigo o 7 de xuño de 1932 e finado en Ferrol en febreiro de 2016, foi un enxeñeiro e político galego. Traxectoria
Enxeñeiro naval, traballou en ASTANO e foi director da Escola de Enxeñería Técnica Naval de Ferrol. Encabezou a candidatura da Coalición Democrática en Ferrol nas eleccións municipais de 1979. Foi elixido parlamentario pola provincia de Lugo nas primeiras eleccións autonómicas por Alianza Popular. Foi Conselleiro de Industria, Enerxía e Comercio (1982-1983). Foille concedida a Medalla de Bronce de Galicia en 2003. Vida persoal
Casou con María José Aldecoa Argaya e tivo seis fillos: Javier, María, Carlos, Jordi, Alberto e María José.
Rancagua, Chile

Rancagua (en mapudungún: Rangkülwe; cañaveral en castelán) é unha cidade, municipio e comuna de Chile, capital da VI Rexión de O'Higgins e da provincia de Cachapoal. Segundo o censo feito no ano 2002, a comuna conta cunha área de 260, 3 km² e unha poboación de 214. 344 habitantes. Xunto coas outras comunas veciñas conforma a Conurbación Rancagua, tamén chamada Gran Rancagua. Cidade irmandada
Bielsko-Biała
Ranchera

A ranchera é un xénero musical popular orixinario de México. As súas orixes datan do século XIX, pero foi desenvolvido no teatro nacionalista do período postrevolucionario de 1910 e converteuse na icona da expresión popular de México, un símbolo do país, que foi espallado con salientábel éxito por varios países latinoamericanos, especialmente grazas ao cinema mexicano das décadas de 1940, 1950 e 1960, causando un profundo arraigamento entre os sectores populares e medios. Intérpretes de sona deste xénero son Pedro Infante, José Alfredo Jiménez ou Jorge Negrete, entre outros.
Rancho de Reis

Un rancho de reis é unha agrupación musical formada, durante as festas de reis, por cantadores, danzantes e músicos, para percorrer a veciñanza pedindo o aguinaldo. Características
A tradición dos ranchos de reis, antigamente máis estendida, consérvase hoxe unicamente en oito lugares das comarcas do Condado e Vigo: Riofrío, Guláns, Fozara, As Cortellas, Santiago de Oliveira, Fornelos, Lourido e Salceda de Caselas.
Estes grupos festeiros xúntanse os días cinco e seis de xaneiro para solicitar o aguinaldo polas casas cos seus cantos e bailes. Habitualmente era un gaiteiro, xunto a tambor e bombo, o encargado de subministrar a música, porén, tamén os cantadores se valían dos denominados instrumentos humildes, é dicir, calquera dos utensilios propios do fogar ou do traballo.
A diferenza doutras formacións similares, como os bandos, que só cantan, ou as rondallas, que só tocan, os ranchos incorporan danzas de reis ao seu repertorio. Nestas danzas, encadradas entre as chamadas danzas brancas, empréganse arcos, castañolas, paus e fitas e os danzantes van adornados con sombreiros, xoias, colares, plumas, teas de cores, e outra indumentaria rechamante. Nalgúns lugares as danzas dos ranchos acompañan tamén as procesións relixiosas do día de reis.
Rancor

O rancor é un sentimento de odio, enfado profundo e persistente cara a unha persoa; un resentimento arraigado que desequilibra e enferma o corpo e a mente. Normalmente por algunha experiencia daniña pola cal unha persoa che fixera pasar. A orixe do rancor pode vir motivada por: insultos, abuso da confianza, enganos, ofensas, maltrato etc. Este sentimento de rancor vaise acumulando ata que finalmente convertese nun desexo de vinganza. O rancor fai que a xente cambie a súa forma de ser e de actuar e, de ser constante, en ocasións o rancor poder ser tan grande que incluso cambie a túa forma de vivir.
O tipo de sensación que causa pode ir dende unha lixeira molestia temporal a un profundo malestar que pode dificultar ou imposibilitar as relación co ofensor. O rancor, nos casos máis graves e extremos, pode chegar a ser unha gran necesidade de vinganza cara a persoa que che fixo dano. O rancor non é bo para ninguén, nin para a persoa que fixo dano nin para a ofendida. Se tomamos a decisión de converter a amargura e a rabia profunda nun resentimento duradeiro, estaremos a fabricar rancor, unha arma perigosa que desequilibra, enferma o corpo e a mente impedíndonos desfrutar da vida. Moitas veces fai máis dano o rancor que as ofensas recibidas. Causas
As causas polas cales alguén pode ter rancor a outra persoa poden ser diversas e depende, en moitos casos, da personalidade do ofendido. É dicir, a alguén que teña unha personalidade forte, os insultos non lle afectarán tanto como a outra que sexa débil persoalmente. As principais causas son: insultos, infidelidade, agresións físicas etc. Aínda así pode haber moitas máis causas polas cales unha persoa lle garde rancor a outra, xa que ter rancor a alguén é algo inconsciente e difícil de evitar. Créese que as persoas por natureza gardan rancor. Claves para superar o rancor
Non tomarse todo a título persoal, e non ofenderse por calquera parvada. Non é bo ser dese tipo de persoas que se ofenden por calquera comentario sen importancia facilmente, é mellor intentar cambiar esa actitude, xa que iso causara que unha persoa teña rancor con pouca dificultade. Intentar relaxarse e non darlle importancia a comentarios que non serán beneficiosos.
O perdón é a arma mais infalíbel contra o rancor. Pero perdoar non significa esquecer. Cada persoa é un mundo e por iso o perdón é un tema tan complexo, pois cada persoa ten unha forma de ver as cousas diferente e non a todos nos afectan os erros e faltas dos demais do mesmo modo. Aínda así o mellor que pode facer unha persoa para superar o rancor é perdoar a esa persoa, así o ofendido e o ofensor saen gañando.
Rancé

Rancé é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Random Forest

Random Forest é un metaalgoritmo de aprendizaxe automática (Machine Learning) deseñado como unha modificación substancial da idea de empaquetado (bagging) que constrúe unha gran colección de árbores sen correlación para posteriormente calcular a súa media. Para a súa aplicación na maioría de problemas, a resolutividade do Random Forest é similar á do algoritmo de empaquetado, coa suma de que son máis sinxelos de adestrar e parametrizar. Como consecuencia, a súa popularidade é alta e desenvólvense en multitude de módulos de aprendizaxe automática. Definición de Random Forest
A idea principal no metaalgoritmo de empaquetado é o cálculo da media sobre moitos modelos de ruído non distorsionados ou simplificados. As árbores, en informática, son candidatas ideais para emular a idea de empaquetado, posto que capturan complexas interaccións nas estruturas de calquera conxunto de datos dado. Así mesmo medra con suficiente profundidade para evitar calquera distorsión ou simplificación (bias). Sumado a que as árbores adoitan asociarse a grandes cantidades de ruído, benefícianse enormemente da limpeza a través do cálculo da media. Así mesmo, dado que cada árbore xerada por empaquetado ten idéntica distribución, espérase que a media de varios deles B {\displaystyle B} achegue os mesmos resultados que a media individual.
A media de B {\displaystyle B} variábeis aleatorias, cada unha cunha varianza de σ2 aporta unha varianza total de 1 / B {\displaystyle 1/B} xσ2.
Random Forest introduciuse baixo está definición por Leo Breiman en 2001, aínda que a maioría das ideas presentábanse dispersas na literatura con anterioridade. Notabelmente Tin Kam Ho en 1995 introduciu o termo, e usouno parcialmente sobre subconxuntos aleatorios de características atopadas en común nun conxunto de datos.
Jerome H. Friedman en 2007 probou que incrementando e calculando a media de mostras de tamaño N / 2 {\displaystyle N/2} aproxímase (en consideracións de bias e varianza) á idea de empaquetado, así como usar mostras menores que N reduce a varianza aínda máis (a través do proceso de decorrelación).
Randy Schekman

Randy Wayne Schekman, nado en Saint Paul (Minnesota) o 30 de decembro de 1948, é un biólogo celular estadounidense. Foi laureado co Nobel de Fisioloxía ou Medicina de 2013, xuntamente con James Rothman e Thomas Südhof. Traxectoria
Traballa con bioloxía celular na Universidade de California, Berkeley. Foi editor-xefe do Proceedings of the National Academy of Sciences. En 2011 foi anunciado como editor da eLife, un novo periódico de acceso libre publicado conxuntamente polo Howard Hughes Medical Institute, a Sociedade Max Planck e Wellcome Trust, publicado en 2012. Foi escolleito membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos en 1992. [Cómpre referencia]
Rang-e Khodā

Rang-e Khodā (en persa: رنگ خدا) é un filme iraniano de 1999 dirixido por Majid Majidi. Foi escollido como candidato de Irán para o Óscar ó mellor filme internacional na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
Un neno cego chamado Mohammad sae da súa escola especial en Teherán para as vacacións de verán. O seu pai, Hashem, avergoñado e agobiado pola cegueira de Mohammad, chega tarde para recollelo e despois trata de convencer ao director de que Mohammad quede na escola tamén polo verán. O director négase, polo que Hashem finalmente leva a Mohammad a casa. Personaxes
Hossein Mahjoub como Hashem (pai de Mohammad)
Mohsen Ramezani como Mohammad (neno cego)
Salameh Feyzi como avoa de Mohammad
Ranger 1

Ranger 1 foi unha sonda do Bloque I do programa Ranger da NASA pensado para enviar sondas non tripuladas á Lúa e fotografar a súa superficie antes de impactar nela. Foi lanzada mediante un Atlas-Agena B o 23 de agosto de 1961 desde a plataforma LC-12 do Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
A misión principal de Ranger 1 foi probar os sistemas e técnicas que permitirían a sucesivas naves ser lanzadas directamente contra a Lúa e fotografala durante o camiño. O obxectivo secundario era estudar as partículas e campos presentes no espazo interplanetario. A nave
A sonda estaba formada por unha base hexagonal de 1, 5 m de diámetro sobre a cal se atopaba unha estrutura cónica de aluminio de 4 m de alto. A enerxía eléctrica era proporcionada por dous paneis solares que lle daban á nave unha envergadura de 5, 2 m; a enerxía almacenábase nunha batería de prata-cinc de 57 kg de peso, mentres que baterías máis pequenas alimentaban a certos instrumentos. Acaroada á base atopábase unha antena parabólica de alta ganancia, mentres que o resto de instrumentos repartíanse entre a base e o cono. A bordo atopábase tamén unha antena omnidireccional de media ganancia. As comunicacións corrían a cargo de dous transmisores: un funcionando a 960, 1 MHz e 0, 25 W de potencia, outro a 960, 05 MHz e 3 W. O control de actitude era proporcionado por un controlador de estado sólido, por sensores solares e terrestres e por varios por chorros de control. O control térmico era pasivo, mediante recubrimentos dourados, pintura branca e superficies de aluminio puído. Instrumentos
Ranger 1 levaba a bordo varios insrumentos: Un telescopio Lyman-alfa.
Un magnetómetro de vapor de rubidio.
Analizadores electrostáticos.
Detectores de partículas de media e alta enerxía.
Dous telescopios de coincidencia tripla.
Unha cámara de ionización para raios cósmicos.
Detectores de po cósmico.
Contadores de raios X solares. Perfil da misión
Ranger 1 debía ser lanzada nunha órbita de aparcamento arredor da Terra para posteriormente ser posta nunha órbita de 60. 000 por 1. 100. 000 km co fin de probar os seus sistemas e técnicas de navegación para as posteriores misións Ranger. A nave chegou á súa órbita de aparcamento, pero o foguete que logo debía enviala a unha órbita superior, unha etapa Agena B, fallou. Ranger 1 reentrou na atmosfera terrestre o 30 de agosto de 1961 tras 111 órbitas ao noso planeta, coa súa misión considerada un éxito parcial ao poder probarse a maior parte dos seus sistemas antes da súa destrución.
Ranger 2

Ranger 2 foi a segunda sonda do Bloque I do programa Ranger da NASA pensado para enviar sondas non tripuladas á Lúa e fotografar a súa superficie antes de impactar nela. Foi lanzada mediante un Atlas-Agena B o 18 de novembro de 1961 desde a plataforma LC-12 do Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
Ao igual que Ranger 1, a misión principal de Ranger 2 foi probar os sistemas e técnicas que permitirían a sucesivas naves ser lanzadas directamente contra a Lúa e fotografala durante o camiño. O obxectivo secundario era estudar as partículas e campos presentes no espazo interplanetario, así como unha posible cola de hidróxeno da Terra. A nave
A sonda estaba formada por unha base hexagonal de 1, 5 m de diámetro sobre a cal se atopaba unha estrutura cónica de aluminio de 4 m de alto. A enerxía eléctrica era proporcionada por dous paneis solares que lle daban á nave unha envergadura de 5, 2 m; a enerxía almacenábase nunha batería de prata-cinc de 53, 5 kg de peso, mentres que baterías máis pequenas alimentaban a certos instrumentos. Acaroada á base atopábase unha antena parabólica de alta ganancia, mentres que o resto de instrumentos repartíanse entre a base e o cono. A bordo atopábase tamén unha antena omnidireccional de media ganancia. As comunicacións corrían a cargo de dous transmisores: un funcionando a 960, 1 MHz e 0, 25 W de potencia, outro a 960, 05 MHz e 3 W. O control de actitude era proporcionado por un controlador de estado sólido, por sensores solares e terrestres e por varios por chorros de control. O control térmico era pasivo, mediante recubrimentos dourados, pintura branca e superficies de aluminio puído. Instrumentos
Ranger 2 levaba a bordo varios insrumentos: Un telescopio Lyman-alfa.
Un magnetómetro de vapor de rubidio.
Analizadores electrostáticos.
Detectores de partículas de media e alta enerxía.
Dous telescopios de coincidencia tripla.
Unha cámara de ionización para raios cósmicos.
Detectores de po cósmico. Perfil da misión
Ranger 2 debía ser lanzada a unha órbita de aparcamento arredor da Terra para posteriormente ser lanzada a unha traxectoria de espazo profundo co fin de probar os seus sistemas e técnicas de navegación para as posteriores misións Ranger. A nave chegou á súa órbita de aparcamento, pero o foguete que logo debía enviala a unha órbita superior, unha etapa Agena B, fallou, reentrando na atmosfera terrestre o 20 de novembro de 196.
Ranger 3

Ranger 3 foi a primeira sonda do Bloque II do programa Ranger da NASA pensado para enviar sondas non tripuladas á Lúa e fotografar a súa superficie antes de impactar nela. Foi lanzada mediante un Atlas-Agena B o 26 de xaneiro de 1962 desde a plataforma LC-12 do Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
Ranger 3 foi enviada a impactar contra a superficie lunar e comezar a fotografala dez minutos antes do choque. A bordo levaba unha cápsula que debería ter soportado o impacto e depositado un sismómetro na superficie. A súa misión tamén incluía medir a radiación gamma no espazo interplanetario, estudar a reflectividade do radar na superficie lunar e seguir facendo probas técnicas para desenvolver mellores sondas interplanetarias. A nave
A sonda foi a primeira cun deseño do denominado Bloque II, unha mellora das dúas Ranger previas. Estaba formada por unha base hexagonal de 1, 5 m de diámetro sobre a cal se atopaba unha estrutura cónica de aluminio de 3, 1 m de alto coroada por unha esfera de 65 cm de diámetro formada no seu exterior por madeira de balsa e contendo no seu interior un sismómetro que debería quedar pousado na superficie lunar tras o impacto da nave. Ranger 3 levaba tamén un motor para corrección de rumbo e outro para retrofreado. A enerxía eléctrica era proporcionada por dous paneis solares que lle daban á nave unha envergadura de 5, 2 m; a enerxía almacenábase nunha batería de prata-cinc de 11, 5 kg de peso e 1000 vatios-hora. Acaroada á base atopábase unha antena parabólica de alta ganancia, mentres que o resto de instrumentos repartíanse entre a base e o cono. A bordo atopábase tamén unha antena omnidireccional de media ganancia. As comunicacións corrían a cargo de dous transmisores funcionando a 960 MHz, un cunha potencia de 3 W e outro de 50 mW. O control de actitude era proporcionado por un controlador de estado sólido, por sensores solares e terrestres e por varios por chorros de control. O control térmico era pasivo, mediante recubrimentos dourados, pintura branca e superficies de aluminio puído. Instrumentos
Ranger 3 levaba a bordo varios insrumentos: Unha cámara Vidicon de televisión.
Un espectrómetro de raios gamma montado nun mastro de 1, 8 m de lonxitude.
Un altímetro radar.
Un sismómetro a ser deixado na superficie lunar tras o impacto, alimentado por seis baterías de prata-cadmio e cun transmisor de 50 mW. Debería ter aterrizado na Lúa a entre 130 e 160 km/h tras separarse do resto da nave momentos antes do impacto. Perfil da misión
Ranger 3 foi enviada cara a Lúa cunha velocidade excesiva debido a un problema de guiado do foguete lanzador. Como resultado, a nave pasou a 36. 800 km da superficie lunar o 28 de xaneiro antes de entrar nunha órbita heliocéntrica. Do voo puidéronse recuperar algúns datos útiles de enxeñería.
Ranger 4

Ranger 4 foi a segunda sonda do Bloque II do programa Ranger da NASA pensado para enviar sondas non tripuladas á Lúa e fotografar a súa superficie antes de impactar nela. Foi lanzada mediante un Atlas-Agena B o 23 de abril de 1962 desde a plataforma LC-12 do Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
Ranger 4, ao igual que a súa predecesora Ranger 3, foi enviada a impactar contra a superficie lunar e comezar a fotografala dez minutos antes do choque. A bordo levaba unha cápsula que debería ter soportado o impacto e depositado un sismómetro na superficie. A súa misión tamén incluía medir a radiación gamma no espazo interplanetario, estudar a reflectividade do radar na superficie lunar e seguir facendo probas técnicas para desenvolver mellores sondas interplanetarias. A nave
A sonda foi a segunda cun deseño do denominado Bloque II, unha mellora das Ranger previas do Bloque I. Estaba formada por unha base hexagonal de 1, 5 m de diámetro sobre a cal se atopaba unha estrutura cónica de aluminio de 3, 1 m de alto coroada por unha esfera de 65 cm de diámetro formada no seu exterior por madeira de balsa e contendo no seu interior un sismómetro que debería quedar pousado na superficie lunar tras o impacto da nave. Ranger 4 levaba tamén un motor para corrección de rumbo e outro para retrofreado. A enerxía eléctrica era proporcionada por dous paneis solares que lle daban á nave unha envergadura de 5, 2 m; a enerxía almacenábase nunha batería de prata-cinc de 11, 5 kg de peso e 1000 vatios-hora. Acaroada á base atopábase unha antena parabólica de alta ganancia, mentres que o resto de instrumentos repartíanse entre a base e o cono. A bordo atopábase tamén unha antena omnidireccional de media ganancia. As comunicacións corrían a cargo de dous transmisores funcionando a 960 MHz, un cunha potencia de 3 W e outro de 50 mW. O control de actitude era proporcionado por un controlador de estado sólido, por sensores solares e terrestres e por varios por chorros de control. O control térmico era pasivo, mediante recubrimentos dourados, pintura branca e superficies de aluminio puído. Instrumentos
Ranger 4 levaba a bordo varios insrumentos: Unha cámara Vidicon de televisión.
Un espectrómetro de raios gamma montado nun mastro de 1, 8 m de lonxitude.
Un altímetro radar.
Un sismómetro a ser deixado na superficie lunar tras o impacto, alimentado por seis baterías de prata-cadmio e cun transmisor de 50 mW. Debería ter aterrizado na Lúa a entre 130 e 160 km/h tras separarse do resto da nave momentos antes do impacto. Perfil da misión
Ranger 4 foi inxectada nunha traxectoria de impacto contra a Lúa sen problemas, ao contrario que Ranger 3. De tódolos xeitos, debido a un erro nun temporizador da nave os paneis solares nunca se despregaron. Os instrumentos de a bordo deixaron de funcionar ás dez horas de voo por falta de subministración eléctrica. A nave puido ser seguida polo transmisor de 50 mW da cápsula de impacto. Ranger 4 impactou contra o lado oculto da Lúa a 9600 km/h o 26 de abril de 1962 ás 12: 49: 53 UT despois de 64 horas de voo.
Ranger 5

Ranger 5 foi a terceira e última sonda do Bloque II do programa Ranger da NASA pensado para enviar sondas non tripuladas á Lúa e fotografar a súa superficie antes de impactar nela. Foi lanzada mediante un Atlas-Agena B o 18 de outubro de 1962 desde a plataforma LC-12 do Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
Ranger 5 foi enviada a impactar contra a superficie lunar e comezar a fotografala dez minutos antes do choque. A bordo levaba unha cápsula que debería ter soportado o impacto e depositado un sismómetro na superficie. A súa misión tamén incluía medir a radiación gamma no espazo interplanetario, estudar a reflectividade do radar na superficie lunar e seguir facendo probas técnicas para desenvolver mellores sondas interplanetarias. A nave
A sonda foi a terceira e última cun deseño do denominado Bloque II, unha mellora das Ranger previas do Bloque I. Estaba formada por unha base hexagonal de 1, 5 m de diámetro sobre a cal se atopaba unha estrutura cónica de aluminio de 3, 1 m de alto coroada por unha esfera de 65 cm de diámetro formada no seu exterior por madeira de balsa e contendo no seu interior un sismómetro que debería quedar pousado na superficie lunar tras o impacto da nave. Ranger 5 levaba tamén un motor para corrección de rumbo e outro para retrofreado. A enerxía eléctrica era proporcionada por dous paneis solares que lle daban á nave unha envergadura de 5, 2 m; a enerxía almacenábase nunha batería de prata-cinc de 11, 5 kg de peso e 1000 vatios-hora. Acaroada á base atopábase unha antena parabólica de alta ganancia, mentres que o resto de instrumentos repartíanse entre a base e o cono. A bordo atopábase tamén unha antena omnidireccional de media ganancia. As comunicacións corrían a cargo de dous transmisores funcionando a 960 MHz, un cunha potencia de 3 W e outro de 50 mW. O control de actitude era proporcionado por un controlador de estado sólido, por sensores solares e terrestres e por varios por chorros de control. O control térmico era pasivo, mediante recubrimentos dourados, pintura branca e superficies de aluminio puído. Instrumentos
Ranger 5 levaba a bordo varios instrumentos: Unha cámara Vidicon de televisión.
Un espectrómetro de raios gamma montado nun mastro de 1, 8 m de lonxitude.
Un altímetro radar.
Un sismómetro a ser deixado na superficie lunar tras o impacto, alimentado por seis baterías de prata-cadmio e cun transmisor de 50 mW. Debería ter aterrado na Lúa a entre 130 e 160 km/h tras separarse do resto da nave momentos antes do impacto. Perfil da misión
Ranger 5 foi inxectada nunha traxectoria de impacto contra a Lúa sen problemas, pero debido a un erro que nunca se chegou a identificar, a nave deixou de recibir enerxía. Tras 8 horas e 44 minutos en voo as baterías esgotáronse e perdeuse o contacto coa nave. Ranger 5 pasou a 725 km da superficie lunar antes de entrar en órbita arredor do Sol.
Ranger 6

Ranger 6 foi a primeira sonda do Bloque III do programa Ranger da NASA pensado para enviar sondas non tripuladas á Lúa e fotografar a súa superficie antes de impactar nela. Foi lanzada mediante un Atlas-Agena B o 30 de xaneiro de 1964 desde a plataforma LC-12 do Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
Ranger 6 foi enviada a impactar contra a superficie lunar e comezar a fotografala varios minutos antes do choque. A diferenza das naves dos bloques I e II, os únicos instrumentos a bordo eran seis cámaras de televisión para fotografar a Lúa. A nave
A sonda foi a primeira cun deseño do denominado Bloque III, unha simplificación das Ranger previas dos Bloque I e II. Estaba formada por unha base hexagonal de 1, 5 m de diámetro sobre a cal se atopaba unha estrutura cónica de aluminio de 3, 6 m de alto onde se situaban as cámaras de televisión. Sobre a base ía montado o sistema de propulsión e de enerxía, alimentado por dous paneis solares de 73, 9 cm de lonxitude e 153, 7 cm de longo cada un que lle daban á nave unha envergadura total de 4, 6 m, así como a antena de alta ganancia. Outra antena cuasiomnidireccional ía montada no cumio do cono da nave.
A propulsión era proporcionada por un motor de 224 N de impulso alimentado por hidracina, mentres que para o control de actitude usábanse doce chorros de nitróxeno conxuntamente cun sistema de tres xiroscopios, catro sensores solares principais, dous secundarios e un sensor da Terra. Os paneis solares proporcionaban ata 200 vatios de potencia que se almacenaban en dúas baterías de prata-cinc de 1200 vatios-hora de capacidade a unha voltaxe de 26, 5 voltios para alimentar o sistema de cámaras, mentres que para o resto de sistemas usábanse outras dúas baterías de prata-cinc de 1000 vatios-hora.
As comunicacións corrían a cargo de varios transmisores a bordo, entre eles un canal de televisión de 60 W funcionando a 959, 52 MHz, outro canal televisión de 60 W a 960, 05 MHz e un transpondedor de 3 W a 960, 58 MHz Instrumentos
Ranger 6 levaba a bordo seis cámaras vidicon, dúas de imaxe completa (un gran angular e un teleobxectivo operando no chamado canal F) e catro de imaxe parcial (dúas gran angular e dous teleobxectivos no canal P). As cámaras funcionaban agrupadas en dous canais, cada un cos seus propios sistemas de potencia, temporizadores e transmisores para incrementar a fiabilidade. Perfil da misión
Ranger 6 foi inxectada nunha traxectoria de impacto contra a Lúa sen problemas. A manobra de corrección de traxectoria a medio camiño executouse sen incidencias, pero a nave impactou sen recibirse ningunha imaxe do sistema de televisión. Unha investigación posterior descubriu que a causa máis probable de que o sistema de cámaras non funcionara foi un arco eléctrico no sistema de enerxía que alimentaba as cámaras producido durante o acendido sen querer das cámaras durante un período de 67 segundos aos dous minutos do lanzamento, durante a separación das etapas do foguete lanzador.
Ranger 7

Ranger 7 foi a segunda sonda do Bloque III do programa Ranger da NASA pensado para enviar sondas non tripuladas á Lúa e fotografar a súa superficie antes de impactar nela. Foi lanzada mediante un Atlas-Agena B o 28 de xullo de 1964 desde a plataforma LC-12 do Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
Ranger 7 foi enviada a impactar contra a superficie lunar e comezar a fotografala varios minutos antes do choque. A diferenza das naves dos bloques I e II, os únicos instrumentos a bordo eran seis cámaras de televisión para fotografar a Lúa. A nave
A sonda foi a segunda cun deseño do denominado Bloque III, unha simplificación das Ranger previas dos Bloque I e II. Estaba formada por unha base hexagonal de 1, 5 m de diámetro sobre a cal se atopaba unha estrutura cónica de aluminio de 3, 6 m de alto onde se situaban as cámaras de televisión. Sobre a base ía montado o sistema de propulsión e de enerxía, alimentado por dous paneis solares de 73, 9 cm de lonxitude e 153, 7 cm de longo cada un que lle daban á nave unha envergadura total de 4, 6 m, así como a antena de alta ganancia. Outra antena cuasiomnidireccional ía montada no cumio do cono da nave.
A propulsión era proporcionada por un motor de 224 N de impulso alimentado por hidracina, mentres que para o control de actitude usábanse doce chorros de nitróxeno conxuntamente cun sistema de tres xiroscopios, catro sensores solares principais, dous secundarios e un sensor da Terra. Os paneis solares proporcionaban ata 200 vatios de potencia que se almacenaban en dúas baterías de prata-cinc de 1200 vatios-hora de capacidade a unha voltaxe de 26, 5 voltios para alimentar o sistema de cámaras, mentres que para o resto de sistemas usábanse outras dúas baterías de prata-cinc de 1000 vatios-hora.
As comunicacións corrían a cargo de varios transmisores a bordo, entre eles un canal de televisión de 60 W funcionando a 959, 52 MHz, outro canal televisión de 60 W a 960, 05 MHz e un transpondedor de 3 W a 960, 58 MHz Instrumentos
Ranger 7 levaba a bordo seis cámaras vidicon, dúas de imaxe completa (un gran angular e un teleobxectivo operando no chamado canal F) e catro de imaxe parcial (dúas gran angular e dous teleobxectivos no canal P). As cámaras funcionaban agrupadas en dous canais, cada un cos seus propios sistemas de potencia, temporizadores e transmisores para incrementar a fiabilidade. Perfil da misión
Ranger 7 foi inxectada nunha traxectoria de impacto contra a Lúa despois de permanecer media hora nunha órbita de aparcamento sen problemas. A manobra de corrección de traxectoria a medio camiño executouse sen incidencias ás 10: 27 UT do 29 de xullo. O 31 de xullo Ranger 7 chegou á Lúa. A primeira imaxe foi tomada ás 13: 08: 45 UT e a unha altura de 2110 km. En total transmitíronse 4308 imaxes nos 17 últimos minutos do voo, coa imaxe final tendo unha resolución de 0, 5 metros. O punto de impacto está entre o Mare Nubium e o Oceanus Procellarum.
Ranger 8

Ranger 8 foi a terceira sonda do Bloque III do programa Ranger da NASA pensado para enviar sondas non tripuladas á Lúa e fotografar a súa superficie antes de impactar nela. Foi lanzada mediante un Atlas-Agena B o 17 de febreiro de 1965 desde a plataforma LC-12 do Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
Ranger 8 foi enviada a impactar contra a superficie lunar e comezar a fotografala varios minutos antes do choque. A diferenza das naves dos bloques I e II, os únicos instrumentos a bordo eran seis cámaras de televisión para fotografar a Lúa. A nave
A sonda foi a terceira cun deseño do denominado Bloque III, unha simplificación das Ranger previas dos Bloque I e II. Estaba formada por unha base hexagonal de 1, 5 m de diámetro sobre a cal se atopaba unha estrutura cónica de aluminio de 3, 6 m de alto onde se situaban as cámaras de televisión. Sobre a base ía montado o sistema de propulsión e de enerxía, alimentado por dous paneis solares de 73, 9 cm de lonxitude e 153, 7 cm de longo cada un que lle daban á nave unha envergadura total de 4, 6 m, así como a antena de alta ganancia. Outra antena cuasiomnidireccional ía montada no cumio do cono da nave.
A propulsión era proporcionada por un motor de 224 N de impulso alimentado por hidracina, mentres que para o control de actitude usábanse doce chorros de nitróxeno conxuntamente cun sistema de tres xiroscopios, catro sensores solares principais, dous secundarios e un sensor da Terra. Os paneis solares proporcionaban ata 200 vatios de potencia que se almacenaban en dúas baterías de prata-cinc de 1200 vatios-hora de capacidade a unha voltaxe de 26, 5 voltios para alimentar o sistema de cámaras, mentres que para o resto de sistemas usábanse outras dúas baterías de prata-cinc de 1000 vatios-hora.
As comunicacións corrían a cargo de varios transmisores a bordo, entre eles un canal de televisión de 60 W funcionando a 959, 52 MHz, outro canal televisión de 60 W a 960, 05 MHz e un transpondedor de 3 W a 960, 58 MHz Instrumentos
Ranger 8 levaba a bordo seis cámaras vidicon, dúas de imaxe completa (un gran angular e un teleobxectivo operando no chamado canal F) e catro de imaxe parcial (dúas gran angular e dous teleobxectivos no canal P). As cámaras funcionaban agrupadas en dous canais, cada un cos seus propios sistemas de potencia, temporizadores e transmisores para incrementar a fiabilidade. Perfil da misión
Ranger 8 foi inxectada nunha traxectoria de impacto contra a Lúa despois de permanecer 14 minutos nunha órbita de aparcamento sen problemas. A manobra de corrección de traxectoria a medio camiño executouse sen incidencias ao día seguinte, a 160. 000 km da Terra. O 20 de febreiro Ranger 8 chegou á Lúa, tomando a primeira imaxe ás 9: 23: 34 UT e a unha altura de 2510 km. En total transmitíronse 7137 imaxes nos 23 últimos minutos do voo, coa imaxe final tendo unha resolución de 1, 5 metros. O impacto tivo lugar ás 9: 57: 36, 756 UT do 20 de febreiro no Mare Tranquilitatis a 2, 68 km/s.
Ranger 9

Ranger 9 foi a cuarte e última sonda do Bloque III e a definitiva do programa Ranger da NASA pensado para enviar sondas non tripuladas á Lúa e fotografar a súa superficie antes de impactar nela. Foi lanzada mediante un Atlas-Agena B o 21 de marzo de 1965 desde a plataforma LC-12 do Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
Ranger 9 foi enviada a impactar contra a superficie lunar e comezar a fotografala varios minutos antes do choque. A diferenza das naves dos bloques I e II, os únicos instrumentos a bordo eran seis cámaras de televisión para fotografar a Lúa. A nave
A sonda foi a cuarta e última cun deseño do denominado Bloque III, unha simplificación das Ranger previas dos Bloque I e II. Estaba formada por unha base hexagonal de 1, 5 m de diámetro sobre a cal se atopaba unha estrutura cónica de aluminio de 3, 6 m de alto onde se situaban as cámaras de televisión. Sobre a base ía montado o sistema de propulsión e de enerxía, alimentado por dous paneis solares de 73, 9 cm de lonxitude e 153, 7 cm de longo cada un que lle daban á nave unha envergadura total de 4, 6 m, así como a antena de alta ganancia. Outra antena cuasiomnidireccional ía montada no cumio do cono da nave.
A propulsión era proporcionada por un motor de 224 N de impulso alimentado por hidracina, mentres que para o control de actitude usábanse doce chorros de nitróxeno conxuntamente cun sistema de tres xiroscopios, catro sensores solares principais, dous secundarios e un sensor da Terra. Os paneis solares proporcionaban ata 200 vatios de potencia que se almacenaban en dúas baterías de prata-cinc de 1200 vatios-hora de capacidade a unha voltaxe de 26, 5 voltios para alimentar o sistema de cámaras, mentres que para o resto de sistemas usábanse outras dúas baterías de prata-cinc de 1000 vatios-hora.
As comunicacións corrían a cargo de varios transmisores a bordo, entre eles un canal de televisión de 60 W funcionando a 959, 52 MHz, outro canal televisión de 60 W a 960, 05 MHz e un transpondedor de 3 W a 960, 58 MHz Instrumentos
Ranger 9 levaba a bordo seis cámaras vidicon, dúas de imaxe completa (un gran angular e un teleobxectivo operando no chamado canal F) e catro de imaxe parcial (dúas gran angular e dous teleobxectivos no canal P). As cámaras funcionaban agrupadas en dous canais, cada un cos seus propios sistemas de potencia, temporizadores e transmisores para incrementar a fiabilidade. Perfil da misión
Ranger 9 foi inxectada nunha traxectoria de impacto contra a Lúa despois de permanecer nunha órbita de aparcamento sen problemas. A manobra de corrección de traxectoria a medio camiño executouse sen incidencias o 23 de marzo ás 12: 03 UT. Ranger 9 chegou á Lúa o 24 de marzo, tomando a primeira imaxe ás 13: 49: 41 UT e a unha altura de 2363 km. En total transmitíronse 5814 imaxes nos 19 últimos minutos do voo, coa imaxe final tendo unha resolución de 0, 3 metros. O impacto tivo lugar ás 14: 08: 19, 994 UT do 24 de marzo no cráter Alphonsus a 2, 67 km/s.
Rango (función)

En matemáticas, o rango dunha función pode referirse a calquera dos dous conceptos estreitamente relacionados: o codominio da función, ou
a imaxe da función.
Nalgúns casos o codominio e a imaxe dunha función son o mesmo conxunto; tal función chámase sobrexectiva ou onto. Para calquera función non sobrexectiva f: X → Y, {\displaystyle f: X\to Y, } o codominio Y {\displaystyle Y} e a imaxe Y ~ {\displaystyle {\tilde {Y}}} son diferentes; non obstante, pódese definir unha nova función coa imaxe da función orixinal como o seu codominio, f ~: X → Y ~ {\displaystyle {\tilde {f}}: X\to {\tilde {Y}}} onde f ~ ( x )
f ( x ). {\displaystyle {\tilde {f}}(x)
f(x). } Esta nova función é sobrexectiva. Definicións
Dados dous conxuntos X e Y, unha relación binaria f entre X e Y é unha función (de X a Y ) se para cada elemento x en X hai exactamente un y en Y tal que f relaciona x con y. Os conxuntos X e Y chámanse dominio e codominio de f, respectivamente. A imaxe da función f é o subconxunto de Y composto só por aqueles elementos y de Y tal que hai polo menos un x en X con f(x) y. Elaboración e exemplo
Dada unha función f: X → Y {\displaystyle f\colon X\to Y} con dominio X {\displaystyle X}, o rango de f {\displaystyle f}, ás veces denotado ran ⁡ ( f ) {\displaystyle \operatorname {ran} (f)} ou Range ⁡ ( f ) {\displaystyle \operatorname {Range} (f)}, pode referirse ao codominio ou ao conxunto de destinos Y {\displaystyle Y} (é dicir, o conxunto no que toda saída de f {\displaystyle f} está obrigada a chegar), ou a f ( X ) {\displaystyle f(X)}, a imaxe do dominio de f {\displaystyle f} baixo f {\displaystyle f} (é dicir, o subconxunto de Y {\displaystyle Y} composto por todas as saídas dadas de f {\displaystyle f} ). A imaxe dunha función é sempre un subconxunto do codominio da función.
Como exemplo dos dous usos diferentes, considere a función f ( x )
x 2 {\displaystyle f(x)
x^{2}} como se usa na análise real (é dicir, como función que introduce un número real e saca o seu cadrado). Neste caso, o seu codominio é o conxunto de números reais R {\displaystyle \mathbb {R} }, mais a súa imaxe é sómente o conxunto de números reais non negativos R + {\displaystyle \mathbb {R} ^{+}}, xa que x 2 {\displaystyle x^{2}} nunca é negativo se x {\displaystyle x} é real. Para esta función, se usamos "rango" para significar codominio, refírese a R {\displaystyle \mathbb {\displaystyle \mathbb {R} ^{}} }; se usamos "rango" para significar imaxe, refírese a R + {\displaystyle \mathbb {R} ^{+}}.
Ransomware

O ransomware (/rænsəmwɛə/) é un tipo de malware que amenaza con publicar os datos do sistema da vítima ou bloquear o acceso a eles perpetuamente a menos que se pague un rescate por eles. Malia que algúns programas simples de ransomware poden bloquear o sistema de forma que non sexa difícil revertelos con certos coñecementos de informática, o malware máis avanzado emprega unha técnica coñecida coma extorsión criptoviral, que consiste no encriptación dos ficheiros da vítima, denegando desta forma o acceso ós datos e esixindo un pago para desencriptalos.
Un ataque de extorsión criptoviral implica que a recuperación dos ficheiros afectados sen unha chave de desencriptado sexa un problema inextricable. Neste tipo de ataques é habitual requirir moedas dixitais difíciles de rastrexar como Ukash ou Bitcoin, dificultando a procura dos autores do ataque. Os ataques de ransomware adoitan levarse a cabo usando un troiano camuflado coma un ficheiro lexítimo que engana ó usuario a descargalo ou abrilo cando chega adxunto nun correo electrónico. Existen outros tipos de ransomware, coma o verme WannaCry, que se espallan automaticamente por unha rede de computadores sen precisar interacción do usuario.
A incidencia de estafas por medio de ransomware foi en aumento en todo o mundo dende o ano 2012. En xuño de 2013, a empresa de software de seguridade McAfee publicou unha serie de datos demostrando que recadaran máis do dobre de mostras de ransomware durante ese cuarto do que fixeran no mesmo cuarto do ano anterior. O programa CryptoLocker conseguiu unha cantidade estimada de 3 millóns de dólares antes de que as autoridades puidesen controlalo, e o FBI estimou que o programa CryptoWall acadara os 18 millóns de dólares a data de xuño de 2015.