Palacios minoicos

Os pazos minoicos eran enormes complexos de edificios construídos en Creta durante a Idade de Bronce. A miúdo considéranse emblemáticos da civilización minoica e son destinos turísticos modernos. Os arqueólogos e a Patrimonio Mundial da UNESCO recoñecen xeralmente seis estruturas como palacios, concretamente os de Cnossos, Festos, Malia, Zominto, Zakros e Cydonia. Os palacios minoicos consistían en ás de varios pisos que rodeaban un patio central rectangular aberto. Compartían un vocabulario e unha organización arquitectónica comúns, incluíndo tipos de habitacións distintivos como a conca lustral e a cripta de piares. Non obstante, cada palacio era único e as súas aparencias cambiaban drasticamente a medida que eran remodelados continuamente ao longo das súas vidas.
A función dos palacios é un tema de debate continuo na arqueoloxía minoica. A pesar do termo moderno "palacio", xeralmente hai acordo en que non servían principalmente como residencias reais. Sábese que contiñan santuarios, zonas abertas para festivais comunais, talleres industriais, así como almacéns para grandes excedentes agrícolas. Os arquivos de tábuas Lineal A e Lineal B suxiren que servían en parte como centros administrativos locais.
Os primeiros palacios construíronse arredor do ano 1900 a. C. , como culminación de tendencias sociais e arquitectónicas a longo prazo. Estes palacios iniciais foron destruídos por terremotos arredor do ano 1700 a. C. , pero reconstruíronse a maior escala, aparecendo novos palacios noutros lugares. Arredor do ano 1450 a. C. , unha onda de destrucións violentas destruíu todos os palacios agás o de Cnosos, que foi destruído aproximadamente un século despois. Definición e terminoloxía
O termo "palacio" introducíuno Arthur Evans, quen interpretara Cnosos como a residencia dun "Rei-Sacerdote". O termo mantívose xeralmente a pesar de que investigadores posteriores rexeitaron en gran medida a interpretación de Evans. Non obstante, propuxéronse termos alternativos como «edificio xudicial» e «edificio centrado no xulgado», que caracterizan os edificios en termos da súa forma, pero que permanecen neutrais en canto á súa función. Numerosos outros termos da arqueoloxía minoica levan advertencias semellantes. Por exemplo, o termo "conca lustral" úsase a miúdo para referirse a unha característica arquitectónica particular mesmo por estudosos que non a consideran como utilizada para a purificación. Arquitectura
A característica definitoria dun palacio minoico é a súa disposición de ás de varios andares arredor dun patio central rectangular. Ademais diso, os palacios compartían un vocabulario arquitectónico común adicional de tipos de habitacións, estilos de ornamentación e tendencias compartidas na distribución. Os seus planos de planta foron descritos como " labirínticos", con corredores que a miúdo tomaban rutas tortuosas mesmo entre habitacións que compartían unha parede. Comparten tendencias semellantes na organización, por exemplo, tendo os seus principais almacéns e áreas industriais nas ás norte e noroeste. Os palacios estaban normalmente no centro dun asentamento máis grande e non sempre están claramente delimitados do resto da cidade.
Malia o seu vocabulario arquitectónico común, cada palacio era distinto. Por exemplo, aínda que os palacios comparten unha organización xeral común, os seus planos específicos son únicos. Do mesmo xeito, aínda que comparten as mesmas proporcións, variaban considerablemente en tamaño. Na era neopalacial, Cnosos era o dobre de grande que Malia e Festos, e o triplo de grande que Gálatas e Zakros. Os palacios tamén cambiaron drasticamente ao longo da súa vida, e moitas das súas características máis coñecidas só apareceron na era neopalacial.
Patios centrais
Os palacios minoicos organizábanse arredor dun patio central rectangular. En cada palacio, o patio tiña proporcións 2: 1, co lado máis longo corrido de norte a sur. Esta orientación maximizaría a luz solar e orientaría as salas importantes da fachada interior da á oeste cara ao sol nacente. Os patios centrais estaban tipicamente aliñados coa topografía circundante, en particular coas montañas sagradas próximas. Por exemplo, o palacio de Festos está aliñado co Monte Ida e Cnosos está aliñado co Monte Juktas. Os patios centrais de Cnosos, Festos e Malia tiñan unha superficie case idéntica, medindo aproximadamente 24 por 52 metros. Zakros tiña un patio central máis pequeno, duns 12 por 29 metros.
Os patios centrais usábanse para rituais e festivais. Crese que un destes festivais está representado no «Fresco da Tribuna» atopado en Cnosos. Os altares atopados nos patios dalgúns palacios suxiren outros tipos de actividade ritual. Algúns estudosos suxeriron que os saltos de touros terían lugar nos patios, aínda que outros argumentaron que a pavimentación non sería óptima para os animais nin para as persoas, e que os puntos de acceso restrinxidos manterían o espectáculo demasiado lonxe da vista do público.
Patios occidentais
O «patio oeste» era unha ampla zona pública xusto fóra da entrada principal dun palacio. A diferenza do patio central, o patio oeste estaba situado fóra da zona pechada do palacio e, polo tanto, era facilmente accesible desde a cidade baixa. Na era protopalacial, os patios estaban cheos de calzadas triangulares elevadas e pozos circulares revestidos de pedra que os escavadores chamaron kouloures polo nome dun pastel circular cretense. Os kouloures foron interpretados de diversas maneiras como celeiros, cisternas e xardineiras para árbores sagradas. Foron eliminados cando se ampliaron os patios occidentais no período neopalacial.
Os patios occidentais estaban adxacentes ás monumentais fachadas occidentais dos palacios, que se elevaban sobre eles. Do mesmo xeito que os seus antecedentes do Próximo Oriente, as fachadas occidentais estaban salpicadas de ocos que mellorarían o espectáculo dos eventos públicos, creando o que ás veces se denomina unha "xanela das aparicións". Crese que os patios occidentais usábanse para festivais públicos, en contraste cos patios centrais, onde os eventos incluían un público máis pequeno de elites. O "Fresco do Bosque Sagrado" parece representar un ritual deste tipo en Cnosos, o patio occidental identificable polas calzadas.
A sala minoica
A «Sala minoica» coñeceuse como «a esencia mesma da arquitectura minoica». Normalmente atopábanse nos lados norte dos palacios e constaban dunha sala principal, un vestíbulo e un pozo de luces. Este último estaba separado da sala principal por unha serie de portas de madeira montadas sobre piares, chamadas «partición de piares e portas». Ao abrir ou pechar as portas, os ocupantes podían controlar a luz e o fluxo de aire, transformando o corredor nun espazo interior ou exterior.
Atopáronse poucos artefactos nos propios corredores, o que deixa poucas probas da actividade que alí se desenvolvía. Non obstante, varios exemplos atópanse preto de arquivos de táblias, o que fai posible que se usasen como lugares de reunión para burócratas.
Concas lustrais
As concas lustrais son pequenas cámaras rectangulares afundidas no chan da habitación circundante. Accédese a elas mediante unha escaleira descendente en forma de L e están abertas na parte superior, o que permite ver os ocupantes desde arriba. Cada palacio tiña polo menos unha conca lustral, e Festos tiña catro delas.
Presúmese que se usaban para rituais, en particular dado que polo menos algúns estaban decorados con frescos de temática relixiosa. Non obstante, descoñécese a súa función exacta. O termo "conca lustral" foi acuñado por Arthur Evans, que atopou frascos de ungüentos nunha conca lustral en Cnossos e deduciu que se usara para rituais de unción. Investigadores posteriores interpretáronos como precursores do áditon da era clásica ou como o lugar dun ritual de iniciación. Unha hipótese alternativa considéraos baños, aínda que carecen de sumidoiros e non mostran signos de meteorización pola auga.
Engadíronse concas lustrais aos palacios durante as renovacións que marcaron o comezo do período neopalacial (MM III, c. 1750–1700 a. C. ). Existen exemplos anteriores do período protopalacial, pero só se fixeron comúns e adoptaron a súa forma canónica durante o período neopalacial. Deixaron de usarse e foron completados durante o período LM IB (c. 1625–1470 a. C. ), simultaneamente cun cambio na práctica relixiosa en toda a illa que tamén viu o abandono dos santuarios de montaña minoicos.
Criptas de piares
As criptas de piares eran pequenas habitacións escuras con un ou máis piares cadrados no centro. Estes piares adoitaban ter o símbolo da dobre machada e, ás veces, acompañaban canles ou pias que podían usarse para libacións. Normalmente estaban situadas en niveis inferiores preto de almacéns, a miúdo directamente debaixo dunha sala de culto. Ás veces interprétanse como análogos artificiais das covas sagradas, onde o culto a miúdo se centraba en estalagmitas e estalactitas incisas coa dobre machada. Do mesmo xeito que as concas lustrais, as criptas piares tamén aparecen en vilas. Non obstante, tamén aparecen en tumbas, o que suxire que o seu uso ritual podía ter algunha relación cos mortos. Do mesmo xeito que as concas lustrais, estas habitacións caeron en desuso durante o período LM IB (c. 1625–1470 a. C. ). Función
Os palacios considéranse tradicionalmente as sedes dunha autoridade política, económica e relixiosa combinada que presidía unha economía redistributiva. Polo tanto, o seu desenvolvemento adoita tomarse como un sinal de estratificación social e formación de sociedades a nivel estatal en Creta. Aínda que esta opinión aínda está moi estendida entre os estudosos, tamén foi cuestionada. En particular, as funcións dos palacios parecen ter variado segundo o tempo e o lugar, e moitas funcións aparentemente palaciais tamén tiveron lugar noutros tipos de edificios. Polo tanto, o papel dos palacios na sociedade minoica segue sendo un tema de debate académico.
A escritura e os selos adoitan tomarse como proba para ver os palacios como centros de administración rexional. Por exemplo, os documentos de Cnossos suxiren que xestionaba grandes rabaños de ovellas na era protopalacial e tamén parecen rexistrar transaccións relacionadas con figos, olivas, cereais e outros produtos. Documentos posteriores do Lineal B rexistran excedentes agrícolas que superan moito as necesidades locais de subsistencia, incluíndo 960. 000 litros de gran dun lugar chamado Da-wo. Non obstante, tanto a escritura como os selos son anteriores á construción dos palacios e nunca foron exclusivos deles. Por exemplo, hai menos evidencias de burocracia administrativa no Palacio de Festos que en edificios non palaciais na próxima Hagia Triada. Do mesmo xeito, mesmo en épocas nas que hai evidencias claras de redistribución baseada en palacios, aínda había actividade económica fóra do control dos palacios.
A diferenza dos edificios do Oriente Próximo que os influíron, os palacios minoicos non eran fortalezas seguras e eran polo menos parcialmente accesibles para os residentes das cidades adxacentes. Do mesmo xeito, mentres que as sociedades do Oriente Próximo tiñan edificios separados que servían como palacios e templos, a arquitectura minoica non fai ningunha distinción tan obvia. Algúns estudosos cuestionaron se estas funcións estaban realmente agrupadas baixo un mesmo teito ou se, dalgún xeito, malinterpretamos fundamentalmente os palacios.
Do mesmo xeito, non parecen ter sido as sedes dos reis nin da autoridade centralizada. As novas evidencias suxiren que os palacios eran principalmente consumidores en lugar de produtores de moitos bens asociados a eles, como a cerámica Kamares Ware, aínda que hai probas limitadas da produción in situ nos palacios. Unha excepción importante son os teares de pesas atopados en Cnosos e Festos.
Xeralmente considérase que os patios dos palacios se usaban para rituais públicos, aínda que se descoñece a natureza destes rituais. Unha hipótese suxire que os patios occidentais se usaban para un festival da colleita. Esta opinión baséase en gran medida na interpretación dos kouloures como depósitos de grans. Non obstante, esta interpretación foi cuestionada baseándose en que os kouloures carecían do tipo de cuberta ou revestimento que sería necesario para manter o gran seco.
Os palacios teñen amplas instalacións de almacenamento que se utilizaban tanto para produtos agrícolas como para vaixela. Nos palacios almacenábanse enormes conxuntos de vaixela de alta calidade, a miúdo producida noutros lugares. Por exemplo, a cerámica de Kamares atopada en Cnossos probablemente se fabricou en Mesara. Desenvolvemento histórico
Os primeiros palacios datan xeralmente do período MM IB, c. 1925–1875 a. C. A súa aparición foi unha culminación repentina de tendencias sociais e arquitectónicas máis longas e marca o comezo da «era protopalacial». Os palacios protopalaciais foron destruídos arredor de finais do MM IIB (c. 1700 a. C. ), aparentemente por terremotos. Construíronse novos palacios durante o MM III (c. 1750–1700 a. C. ), marcando o comezo da «era neopalacial», que a miúdo se considera a fase madura da civilización minoica. Os palacios neopalaciais foron destruídos como parte dunha onda de destrucións violentas que sacudiu a illa a finais do LM IB, c. 1470 a. C. Despois diso, só Knossos continuou en uso durante a "era monopalacial", durante a cal unha elite micénica gobernou a illa, formando unha cultura híbrida "micénica". O palacio de Cnossos foi destruído nun momento descoñecido aproximadamente un século despois, marcando o fin dos palacios minoicos.
Despois dos palacios
As ruínas dos palacios permaneceron visibles moito despois do final da era minoica. Durante a Idade de Ferro Inicial convertéronse en lugares de culto ao aire libre, como o evidencian os depósitos de votos. Máis tarde, construíronse pequenos santuarios dentro das ruínas, algúns dos cales persistiron ata a era romana. Aínda que é posible que se construísen casas privadas nalgúns lugares de palacios como Festos, a cidade de Cnosos da era clásica nunca invadiu o palacio, mesmo cando se expandiu drasticamente pola zona circundante. Aínda que os sitios dos palacios parecen ser considerados sagrados, as propias ruínas eran a miúdo extraídas para spolia.
En 2025, seis dos palacios (Cnossos, Festos, Malia, Zakros, Zominthos e Cidonia) foron designados como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Arquitectura palaciana
Os arqueólogos minoicos xeralmente reservan o termo "palacio" para cinco estruturas. Non obstante, moitas estruturas minoicas mostran algunhas características de palacio mentres que carecen doutras. Nun estudo da arquitectura minoica, John McEnroe comenta que "a distinción entre 'palacial' e 'non palacial' é a miúdo unha cuestión de grao".
Edificios semellantes a palacios
Os edificios monumentais de Petras, Zominthos, Makrygiallos, Kommos, Monastiraki e Archanes tiñan características palaciais como patios centrais, pero por outra banda non se asemellan aos palacios en termos de forma ou función.
En Gournia, un monumental edificio neopalacial adoptou características palaciais, como un patio público e unha fachada de cantaría, e puido ter desempeñado unha función administrativa similar á dos palacios. Non obstante, a súa disposición e a calidade da cachotaría difiren dos palacios canónicos.
Consideracións semellantes aplícanse a un edificio en Petras, que mestura características palaciais clásicas con características adoptadas de tradicións arquitectónicas rexionais anteriores. O edificio de varios andares servía como centro administrativo cun patio central e arquivos. Tamén estaba fortificado, incluíndo torres de vixía. Tiña un patio central, aínda que pequeno de só 6 m por 13 m, que se reduciu a 4, 9 m por 12 m en fases posteriores.
En Kommos, unha estrutura grandiosa coñecida como Edificio T tiña un patio rectangular pavimentado rodeado de ás monumentais moi semellantes aos palacios. De tamaño comparable ao palacio de Festos, a súa fachada construíuse cos maiores perpiaños empregados polos minoicos. Dado que se cre que Kommos dependía politicamente de Festos e Hagia Triada, a presenza de arquitectura palacial é un enigma. Nas palabras do escavador Joseph Shaw:
Palatialización
Durante a era neopalacial, as casas comúns adoptaron características da arquitectura palacial, incluíndo salóns minoicos, concas lustrais e marcas de canteiro. Esta tendencia denominouse "palatialización". Propuxéronse termos alternativos como "Cnossosificación" e "efecto Versalles", aínda que non está claro que os construtores estivesen imitando a Cnossos en particular. Aínda que estaban amplamente dispersas, as casas palatializadas nunca foron a norma. Os grandes asentamentos xeralmente tiñan polo menos unha residencia palacializada, pero a maioría das casas non estaban palacializadas.