Linda Malnati

Linda Malnati, nada en Milán o 19 agosto de 1855 e finada en Blevio o 22 de outubro de 1921, foi unha influente líder sindical, profesora, pacifista, activista polos dereitos da muller e sufraxista italiana. É lembrada polos seus esforzos por mellorar as condicións de traballo dos docentes desde a década de 1890, polas súas contribucións a revistas solicitando mellores condicións para as mulleres traballadoras e, na década de 1900, polo seu apoio ao dereito ao voto das mulleres. Foi membro activo de varias organizacións de mulleres. Biografía
Malnati naceu en Milán o 19 de agosto de 1855, era filla de Giacomo Malnati e Carolina Pedrioli. Educada na contorna democrática característica da cidade de Milán, dende unha idade temperá adquiriu un interese na xustiza social e na emancipación das mulleres fortemente influenciada polas filantrópas e sufraxistas Laura Soleira Mantegazza, Alessandrina Massini Ravizza e Anna Maria Mozzoni. Vida profesional
O seu primeiro artigo Alle donne e specialmente alle donne italiane (Ás mulleres e especialmente ás mulleres italianas), publicouse na revista republicana Libertà e associazione.
En 1875 comezou a traballar como mestra para a Municipalidade de Milán de escola para os graos máis baixos, e en 1888 para os graos máis altos. Dedicouse ao ensino apaixonadamente, crendo que a educación e a emancipación, especialmente das nenas estaban detrás da rexeneración da sociedade, o que conducía ao desenvolvemento democrático. Tamén se comprometeu a mellorar as condicións de vida e de traballo dos docentes, e con iso empezou o seu rol de sindicalista bregando pola mellora das condicións dos mestres mediante a igualdade salarial para homes e mulleres. Sobre este tema realizou conferencias en Milán e pola Lombardía, así mesmo escribiu nunha variedade de revistas e xornais (A Scuola popolare, Il Correr delle maestre, Il giornale per a donna, A instruzione populare, A Coltura popolare, etc).
En 1890, co fin de animar ás traballadoras a organizarse, xunto con Anna Kuliscioff e Carlotta Clerici, estableceu unha organización de mulleres na Cámara de Traballo de Milán, formando unha especie de sindicato. As tres mulleres constituíron o Movimento femminile socialista (Movemento socialista feminino). En 1893, estableceu unha sección para mestres de escola mentres revitalizaba e presidía a Leiga per a tutela degli interessi femminili (Liga para protección dos intereses das mulleres) que creara Mozzoni en 1881 cuxo programa incluía o dereito ao voto das mulleres e a abolición da autorización marital. Nos anos seguintes desta década foi un tempo dedicado ao proselitismo feminista e socialista: participou activamente nas loitas pola protección das mulleres e nas manifestacións da clase traballadora, especialmente nos disturbios de maio de 1898. Por participar na mobilización contra a represión de F. Bava Beccaris foi suspendida tres meses no exercicio da docencia, reaccionou á disposición reclamando "o dereito á liberdade de pensamento e acción para si mesma e para todos os cidadáns". Activismo
Linda Malnati uniuse ao Consello directivo da Sociedade Humanitaria (1894) e representou á liga para a Protección dos Intereses das Mulleres nos Consellos de Goberno das Obras Pías da cidade de Milán e na Asemblea da Unión Cooperativa.
A través dos seus textos en Vita femminile (Vida da muller), órgano de difusión da Federación de ligas de mulleres no cal era directora, comentou sobre a relación entre socialismo e feminismo, chamando ás mulleres a combinar a loita de clases coa loita de xénero.
En 1903, xunto con Clerici, organizou o primeiro congreso de mestres de primaria en Como, de onde xurdiron importantes indicios da loita de clases.
Entre as organizacións de mulleres nas que participou activamente, en 1903 estableceu un Comitato per il risveglio dell'attività femminile (Comité para o espertar da actividade das mulleres) baixo a Asociación de Mestres de Milán. Isto provocou que varios mestres homes formasen a súa propia Sociedade de Homes. Tamén promoveu a educación preescolar e apoiou á Universidade Popular de Milán como membro do comité directivo.
En contraste coa dogma do partido socialista, Malnati consideraba ao sufraxio feminino como a proba do progreso civil no país e a pedra angular da emancipación e o desenvolvemento da muller, xunto con Mozzoni estableceu o Comitato milanese Pro Suffragio (Comité de Sufraxio de Milán) en 1906, así como un comité de coordinación nacional. Na Convención de Milán en abril de 1907 organizada por representantes católicos, salientou a importancia dos votos para as mulleres. Ao ano seguinte, no Congreso Nacional de Mulleres Italianas, chegou a presentar unha moción sobre o laicismo na educación: abolir a educación relixiosa nas escolas primarias, substituíndoa con clases comparativas de relixión.
Con outras mulleres militantes socialistas foi fundadora e directora do xornal A Difesa della Lavoratrici en 1912.
En 1914, xunto con Clerici, participou no Comité Pro Humanidade, que propuxo establecer unha liga para a neutralidade. Durante a Primeira Guerra Mundial axudou co traballo de asistencia civil e ocupouse das persoas refuxiadas. Entre 1914 e 1920, administrou o orfanato feminino Lle Stelline co que estivo vinculada durante moito tempo. Ademais foi a fundadora da institución para orfos Casa e Famiglia.
En 1917, unha vez máis abordou a causa da paz, promovendo a participación internacional.
Sufrindo dunha enfermidade grave, Linda Malnati xunto a Carlotta Clerici (a súa compañeira na vida) retirouse a Blevio na costa oriental do lago de Como, onde morreu o 22 de outubro de 1921.
Unha rúa da localidade de Terni leva o seu nome en homenaxe. Obras
Letterine. Roma: Soc. ed. Dante Alighieri, 1908. 2v.
Il primo maggio e a donna. Milán: Tip. Morosini, n. d. 14 p,
A refezione scolastica. Milán: Magnaghi, Leone (tip. ), 1901. 28 p.
Scritti vari. Milán: A Editrice Libraria, 1922. 192 p,