Estreito de Davis

O estreito de Davis (en inglés, Davis Strait; en francés, Détroit de Davis; e en danés, Davisstrædet), é un estreito mariño que se atopa entre a costa occidental de Groenlandia e a costa oriental da illa de Baffin, a maior das illas do arquipélago ártico canadense. O estreito foi nomeado na memoria do explorador inglés John Davis (1550-1605), quen explorou a zona, mentres buscaba unha pasaxe polo noroeste que unira os océanos Atlántico e Pacífico. Xeografía
Segundo a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization», IHO), na súa publicación Limits of oceans and seas (3ª edición de 1953), o estreito de David (que ten o número de identificación 15) ten os seguintes límites: ao norte, o paralelo 70º entre Groenlandia e a illa de Baffin, que é o límite sur da baía de Baffin;
ao leste, a costa occidental de Groenlandia;
ao sur, o paralelo 60ºN, entre Groenlandia e a península de Labrador;
ao oeste, o límite leste da Pasaxe do Nororeste, ao sur do paralelo 70º, e o estreito de Hudson.
Ten unha anchura de entre 338 a 664 km e na costa de illa Baffin ten dous importantes entrantes, o Cumberland Sound e a baía de Frobisher. É un dos tramos da ruta marítima do paso do Noroeste. Correntes
A corrente mariña fría do Labrador atravesa o estreito cara ao sur, ao longo de Illa de Baffin, arrastrando xeo flotante durante a maior parte do ano. Unha corrente cálida, derivada da corrente do golfo, flúe cara ao norte ao longo da costa de Groenlandia na rexión das principais rutas marítimas do estreito. O estreito é famoso polas súas feroces mareas, que poden ir desde 30 a 60 pés, o que desalentou a moitos antigos exploradores.
Xeoloxicamente, o estreito caracterizouse tamén por ter unha profundidade, entre 1000 e 2000 m, moito menor que o mar do Labrador (ao sur), e que a baía de Baffin (ao norte). Historia
O primeiro europeo do que se teñen noticias de que cruzou as augas do estreito foi o navegante inglés Martin Frobisher, que, durante a súa expedición de 1576 en procura do paso do Noroeste, arribou cun único barco, o Gabriel, o 28 de xullo, case con seguridade ás costas da illa Resolución, na boca da baía Frobisher. Frobisher volveu na súa segunda expedición ao ano seguinte, o 17 de xullo de 1577, á fronte dunha pequena frota de tres barcos, o Ayde, o Gabriel e o Michael na que levaba mineiros e refineiros a bordo. Nesa ocasión arribou ao que el chamou Terra Hall -en honra dun dos seus capitáns, Christopher Hall, ao mando do Gabriel- no bordo setentrional da boca da baía de Frobisher. Uns días máis tarde tomou posesión solemnemente desas terras e da parte sur da baía en nome da raíña de Inglaterra.
O primeiro europeo que realmente navegou e recoñeceu o estreito foi John Davis en 1583. Davis partiu de Darmouth o 7 de xuño dese ano, á fronte do Sunneshine de Londres (50 ton. ) e o Mooneshine de Dartmouth (35 ton. ). Tras atoparse coa fronteira de xeo na costa oriental de Groenlandia, seguiu cara ao sur ata dobrar o cabo Farewell; desde alí volveu unha vez máis ao norte, costeando o litoral occidental de Groenlandia, ata que, ao atopar mar libre de xeo, se dirixiu ao oeste pensando dar coa vía cara á China. Cruzou as augas que hoxe levan o seu nome (estreito de Davis) e nos 66° N, con todo, atopouse coas costas da illa de Baffin, e, a pesar de que seguiu cara ao norte internándose en augas do Cumberland Sound coa esperanza de que fose o anhelado paso, tivo que regresar a finais de agosto. Arribou a Inglaterra o 30 de setembro.
Davis volveu á zona nas súas outras dúas expedicións ao ártico. En 1586 partiu á fronte de catro barcos, pero só o Mooneshine logrou chegar polas difíciles condicións atmosféricas da viaxe. Repetiu o percorrido da anterior viaxe, logrando chegar ata os 67ºN, algo máis ao norte do cabo Dyer, pasado o Cumberland Sound. Volveu tres anos máis tarde, en 1589, esta vez a bordo dunha pequena pinaza de 20 toneladas, a Ellen, do porto de Londres. Navegou con condicións excepcionais costeando ao longo da ribeira occidental de Groenlandia en augas libres ata os 72°92' N (algo máis ao norte de Upernavik) antes de que o xeo lle impedise o paso. Seguiu cara ao oeste ata que novamente foi bloqueado polo xeo. Virou ao sur costeando illa de Baffin e explorou de novo o golfo do Cumberland Sound. Logo seguiu cara ao sur retornando a casa o 15 de setembro, tras navegar con éxito na súa pequena embarcación a través de máis de 20° de augas árticas.