proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Milk (filme)

Milk é un filme estadounidense do 2008, dirixido por Gus Van Sant e baseado na vida do político e activista gai Harvey Milk, que foi o primeiro homosexual declarado en ser escolleito para un cargo público en California, como membro da Cámara de Supervisores de San Francisco. Sinopse
Milk, un gai carismático e alegre, múdase de Nova York a San Francisco en 1972, onde pensara abrir unha tenda de fotografía no Castro, onde os gais non eran de todo ben recibidos. Mais Milk resiste, e en pouco tempo o barrio do Castro tórnase referencia na loita polos dereitos dos homosexuais.
A loita de Milk transformouno en líder político, comandando campañas federais, recibindo incluso apoios conservadores, como o do entón aspirante a presidencia Ronald Reagan. Elenco
Sean Penn como Harvey Milk
Emile Hirsch como Cleve Jones
James Franco como Scott Smith
Josh Brolin como Dan White
Victor Garber como Prefeito George Moscone
Denis O'Hare como Senador John Briggs
Diego Luna como Jack Lira
Ashlee Temple como Dianne Feinstein
Alison Pill como Anne Kronenberg
Eric Stoltz como Tom Ammiano
Lucas Grabeel como Danny Nicoletta
Stephen Spinella como Rick Stokes
Joseph Cross como Dick Pabich Produción
En 1991, Oliver Stone cavilou producir, mais non dirixir, un filme sobre a vida de Milk; chegou a escribir un guión para a película, que se chamaría The Mayor of Castro Street ("O alcalde da Rúa Castro"), baseado no libro homónimo de Randy Shilts. Porén, en xullo de 1992, o director Gus Van Sant foi quen acabou acertando coa Warner Bros. para dirixir a biografía de Harvey Milk co actor Robin Williams no papel principal. En abril de 1993, Van Sant desfixo o acordo co estudio, alegando diferenzas de creatividade. Outros actores pensados para o papel de Milk na época foron Richard Gere, Daniel Day-Lewis e James Woods. En abril de 2007, Gus foi solicitado para dirixir o filme baseado no guión de Dustin Lance Black, sendo que, ao mesmo tempo, o director Bryan Singer estaba finalmente desenvolvendo The Mayor of Castro Street. En setembro do mesmo ano, Sean Penn foi convocado para o papel de Harvey Milk e Matt Damon para o papel de Dan White. Damon retirouse cedo do proxecto debido a incompatibilidade de axenda. En novembro, a Focus Features deu continuidade coa produción de Van Sant, mentres que o proxecto de Singer enfrontaba conflitos cos guionistas. En decembro, os actores Josh Brolin, Emile Hirsch, Alison Pill e James Franco entraron oficialmente no elenco de Gus e Milk comezou a ser filmado en San Francisco en xaneiro de 2008. Galardóns
O filme foi nomeado ao Óscar de 2009 en 8 categorías: Mellor filme, mellor director, mellor actor (Sean Penn), mellor actor secundario (Josh Brolin), mellor guión orixinal, cinta sonora orixinal, figuración e edicíon de imaxe. Conseguiu a estatuíña de mellor actor e de mellor guión orixinal.
Premios do Sindicato de Actores
Mill Ends Park

O Mill Ends Park é un pequeno parque localizado en Portland (Oregón) creado o Día de San Patricio de 1948, destinado a ser un percorrido para carreiras de caracois. E o máis pequeno parque do mundo, recoñecido polo Libro Guinness dos Récords. É un círculo de 61 centímetros de diámetro cunha superficie de 0, 292 m².
Millawanda

Milawata ou Millawanda foi o nome hitita da cidade de Mileto. Foi unha das cidades aliadas dos Ahhiya ou Ahhiyiwa (aqueos) e capital dun pequeno estado independente.
O cuarto ano do reinado de Mursilis II, foi atacada polos hititas, dirixidos polos oficiais Gulla e Mallaziti, como represalia pola axuda dada pola cidade ao rei de Arzawa. Os atacantes saíron vitoriosos e devolveron a Hattusa botín e prisioneiros. Malia unha temporal submisión aos hititas, no reinado de Muwatallis volvía a ser independente baixo o goberno de Atpa. Piyama-radu, un guerreiro posibelmente de Lazba (Lesbos), e que dirixía un continxente de desarraigados de Arzawa, púxose ao servizo de Ahhiyawa nunha posíbel loita contra os hititas e despois casou coa filla de Atpa.
Millenium

O Millenium é un monumento con forma de obelisco situado no Paseo Marítimo da Coruña. Ergueuse para conmemorar o inicio do século XXI e ten como referentes a Torre de Hércules e o Obelisco dos Cantóns. Ten 46 metros de altura e está feito en aceiro (2 toneladas) e 147 cristais de rocha traídos desde os Países Baixos.
O deseño dos cristais é do artista Gerardo Porto. Nos 13 primeiros metros cóntase a historia dos principais acontecementos e personaxes da Coruña, tallados nos cristais. Estes teñen 3 mm de espesor, foron tratados a 800 °C e pesan 3 toneladas.
De noite ilumínase mediante 142 focos de luz (53. 100 vatios). O 1 de xaneiro de 2001 acendeuse por primeira vez en 12 tramos.
O proxecto inicial incluía baixo a súa base un miradoiro que tamén faría de cafetería que non chegou a abrir.
Millerita

A millerita é un mineral da clase dos minerais sulfuros.
Foi descuberta en 1845 preto de Karlovy Vary na cordilleira dos montes Metálicos, na rexión de Bohemia (República Checa). A millerita foi descrita por Wilhelm Karl Ritter von Haidinger en 1845 e chamada así na honra do mineraloxista inglés William Hallowes Miller (1801-1880). Características químicas
Quimicamente é un sulfuro de níquel anhidro.
Ademais dos elementos da súa fórmula, adoita levar como impurezas: ferro, cobalto e cobre. Hábito
Atópase comunmente en forma de acios de palla de cristais aciculares metalizados brillantes, de cor amarela-latón pálida, cun verniz iridiscente. Pode formar grandes agrupacións destes cristais con intercrecemento, dando aspecto de cabeleira. Formación e xacementos
É un mineral formado a baixa temperatura que aparece en calcarias e dolomías sulfurosas, enchendo cavidades. Tamén se pode atopar como mineral secundario de formación tardía por alteración en xacementos de sulfuro de níquel. De cando en cando atopouse en serpentinas.
Adoita atoparse asociado a outros minerais como: gersdorffita, polidimita, niquelina, galena, esfalerita, pirita, calcopirita, pirrotina, pentlandita, cubanita, calcita, dolomita, siderita, barita ou ankerita. Usos
Pode ser extraído para obter o metal de níquel.
Millo miúdo

O millo miúdo (Panicum miliaceum), (que non debe confundirse co Setaria italica, ó que tamén se lle chama millo miúdo) é unha especie de planta herbácea pertencente á familia das poáceas. Descrición
É unha planta robusta, escasamente a densamente hispida, anual; con talos de 30–150 cm de alto, a miúdo ramificada. Láminas foliares lineares a lanceoladas estreitas, de 1540 cm de longo, 8–24 mm de largo, cordadas a amplexicaules. Panícula estreitamente oblonga a piramidal, de 15–35 cm de longo, a ramificación apertada ou, ás veces laxa e dando á panícula un aspecto unilateral. Espículas sobre todo cara aos extremos das pólas, ovadas a ovado-oblongas, (4 -) 4. 5 a 5. 5 mm de longo, glabras, agudas a curtamente acuminadas; inferior ovadas glumas, a metade a tres cuartos da lonxitude da espícula, 5-nervada, acuminadas, separado do resto da espícula dun curto entrenó; gluma superior 11-13-nervada; lema inferior 11-13-nervada, a pálea ausente ou reducida a unha escala de tempo moi curta; lema superior alaranxada ou amarelenta, lene e brillante, polo xeral persistente. Distribución e hábitat
As primeiras colleitas deste cereal déronse na China hai arredor de 8000 anos. Aínda se cultiva extensivamente na India, Rusia, Oriente Medio, Turquía e Romanía. Nos Estados Unidos o paínzo cultívase principalmente coma comida para paxaros, véndese coma alimento dietético e por mor da súa carencia de glute pode ser incluído nas dietas dos celíacos.
O millo miúdo adáptase ben a case calquera tipo de solo e condición climática, ten un período de crecemento curto e necesita pouca auga. As súas necesidades de auga son seguramente as menores de entre todos os cereais principais. É un cultivo excelente para terras de secaño. As plantas acadan unha altura de até 100 cm. As sementes medran en espigas e son dun tamaño pequeno (2–3 mm) de cor crema, amarela, avermellada-alaranxada ou marróns.
O millo miúdo é unha herba anual o mesmo ca todos os demais millos miúdos. Úsase nalgúns restaurantes. Taxonomía
Panicum miliaceum foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 58. 1753. Etimoloxía Panicum: nome xenérico que é un antigo nome do latín para o paínzo menor (Setaria italica).
miliaceum: epíteto latíno, millo. Sinonimia
Leptoloma miliacea (L. ) Smyth
Milium esculentum Moench
Milium panicum Mill.
Panicum asperrimum Fisch.
Panicum asperrimum Fischer ex Jacq.
Panicum densepilosum Steud.
Panicum milium Pers.
Panicum ruderale (Kitag. ) D. M. Chang
Panicum spontaneum Zhuk.
Millonario

Millonario, -a é un termo que, de forma xenérica, se aplica a calquera persoa ou entidade que teña un millón de calquera cousa ou característica.
Millonario, -a é tamén unha persoa que ten unha fortuna ou patrimonio neto de máis de 1000000 de euros, dólares, libras ou outra unidade monetaria de valor comparable.
O termo referido a seres humanos apareceu por primeira vez no século XVIII en Francia para describir persoas cunha riqueza extremadamente elevada. Uso e distincións
A condición de millonario adoita referirse ao valor total dos activos menos as débedas, polo que non depende unicamente dos ingresos anuais.
Dado que na actualidade existen moitas persoas cun patrimonio superior ao millón de euros ou dólares (especialmente en países desenvolvidos), o termo "millonario" pode considerarse relativo. Por este motivo, ás veces emprégase o termo milmillonario para referirse a quen posúe mil millóns (1. 000. 000. 000) de euros ou dólares. En inglés, estas persoas denomínanse billionaires, pero hai que ter en conta a diferenza entre a escala curta (habitual en inglés estadounidense, onde billion significa mil millóns) e a escala longa (tradicional en Europa continental, onde billón significaba un millón de millóns). Estatísticas
Segundo o World Wealth Report de 2005, ao final do ano 2004 había aproximadamente 8, 3 millóns de persoas en todo o mundo consideradas "millonarias" nun sentido máis literal ou High Net Worth Individuals (HNWI), é dicir, persoas cun patrimonio investible superior a un millón de dólares (sen contar a súa residencia habitual).
As revistas Forbes e Fortune publican periodicamente listas das persoas máis ricas do mundo segundo o seu patrimonio estimado. A lista de Forbes do ano 2006 indicaba que había 793 persoas con máis de mil millóns de dólares. Segundo Fortune, en 2025 chegouse por primeira vez á cifra de 15 persoas cenmilmillonarias no mundo (a dispór de máis de cen mil millóns de dólares).
Mills Brothers

Mills Brothers foi un cuarteto vocal afroamericano de jazz e pop, activo entre 1928 e 1982. Fíxose moi importante e popular nos EUA e logo no resto do mundo. Cantaron 2. 000 temas e venderon máis de 50 millóns de discos, gañando 26 de discos de ouro[Cómpre referencia].
Milo Manara

Maurilio Manara detto Milo, máis coñecido por Milo Manara, nado en Luson o 12 de setembro de 1945, é un autor de banda deseñada italiano. Entre as súas obras están a serie Il gioco (1983) e Il profumo dell'invisibile (1985).
Milonga

A milonga é xénero musical folclórico orixinario de Río de la Plata, é dicir, típico da Arxentina, do Uruguai e da cultura gauchesca en xeral. Preséntase en dúas modalidades: a milonga campera, que é a forma orixinal da milonga, e mais a milonga cidadá, forma tardía creada en 1931 por Sebastián Piana coa chamada "Milonga sentimental".
Unha das milongas considerada entre as primeiras foi a Milonga Rosista, que di así:
Milstar

Milstar (Military Strategic and Tactical Relay) é unha familia de satélites de comunicacións militares dos Estados Unidos. Características
Milstar é unha familia de satélites de comunicacións militares deseñados para proporcionar comunicacións resistentes a interferencias. O programa Milstar está dirixido polo Centro do Espazo e de Mísiles da Forza Aérea dos Estados Unidos. Hai dúas series de satélites dentro da familia Milstar. A estrutura dos satélites das dúas series é similar, cunha forma característica de tres caixas unidas das que sobresaen antenas e os paneis solares. Os satélites Milstar foron sucedidos polos satélites AEHF. Milstar 1
Lanzáronse dous Milstar da serie 1 en 1994 e 1995. A carga útil permitía comunicacións seguras e robustas a baixa velocidade e manter conexión entre satélites para non ter que depender de estacións de comunicacións terrestres. Os satélites tiñan unha masa duns 4500 kg e foron lanzados mediante foguetes Titan 4 a órbitas xeoestacionarias. Milstar 2
Os Milstar 2 teñen unha masa e estrutura similar aos Milstar 1, pero amplían as súas capacidades para ofrecer ademais comunicacións a velocidades medias, de ata 1, 5 Mbps. Lanzáronse catro Milstar 2, o primeiro deles errado, usando foguetes Titan 4.
Milton Glaser

Milton Glaser, nado en Nova York o 26 de xuño de 1929 e finado na mesma cidade o 26 de xuño de 2020, é un ilustrador e deseñador norteamericano, moi prolífico e coñecido sobre todo polos seus deseños para discos e libros. Estudou na Cooper Union entre 1948 e 1951 para continuar a súa formación na Academia de Belas Artes de Boloña co pintor Giorgio Morandi. Fundou canda Seymour Chwast o Push Pin Studio en 1974.
Milwaukee

Milwaukee é a cidade máis grande do estado de Wisconsin, Estados Unidos, no condado de Milwaukee. A poboación da cidade é duns 583. 000 habitantes (2004), mais ten un total estimado de 1700000 habitantes na área metropolitana de Milwaukee (2005). É a cidade número 22 en canto a poboación nos Estados Unidos, e está localizada no sector surdeste do estado, na ribeira occidental do lago Michigan.
Mimese

Mimese ou mímese (en grego antigo: μίμησις, mímesis) é un concepto estético empregado na crítica literaria e mais na filosofía. Entre os seus significados, inclúense a imitación, a similitude, a representación, o mimetismo, o acto de expresión ou a presentación de si. A partir de Aristóteles, denomínase con este termo á imitación da natureza como fin esencial da arte. A palabra galega procede do latín mimēsis, que deriva do grego μίμησις.
Mimetismo

O mimetismo é unha habilidade que posúen certos seres vivos para semellarse a outros organismos (cos que non garda relación) para obter unha vantaxe funcional.
O obxectivo do mimetismo é enganar os sentidos do resto dos seres vivos que conviven no mesmo hábitat, inducindo neles unha determinada conduta.
Os casos máis coñecidos afectan á percepción visual, pero tamén hai exemplos de mimetismo auditivo, olfactivo e táctil. Mimetismo e cripse
Mimetismo e cripse non son o mesmo, aínda que moitas veces danse ambos os casos á vez. O mimetismo consiste en parecerse a outro ser vivo, mentres que na cripse ou camuflaxe o ser vivo trata de parecerse ao medio que o rodea.
Moitos Ortópteros (orde Orthoptera) e algúns fásmidos (orde Phasmatodea) tropicais parecen follas, o mesmo que algunhas bolboretas. O aspecto típico dos Phasmatodea (insecto pau) é o dunha rama ou palla, por exemplo. Aposematismo
En moitas ocasións coinciden cripse e aposematismo (sinais de advertencia. É o caso de animais inofensivos que adoptan os trazos de advertencia doutros perigosos. Un exemplo son algunha ourugas que presentan ocelos espectaculares, manchas pares concéntricas que imitan a un par de ollos abertos. Automimetismo
É unha forma de mimetismo na que a parte do corpo dun animal se mimetiza con outra que resulta máis vulnerable, para así desviar o ataque dos depredadores cara ás partes menos vulnerables do corpo e así poder escapar e sobrevivir. Os exemplos máis claros danos certos tipos de bolboretas e peixes que presentan manchas en forma de ollos (ocelos) nas ás e na cola, respectivamente, que asemellan a cabeza do animal, a parte máis vulnerable e onde os seus depredadores tende a atacar. Como estas partes son menos vulnerables que a cabeza, o animal pode escapar e sobrevivir. Porén, este mimetismo non foi moi probado, xa que unha cousa é o observador humano, e outra a vista de certos depredadores que poden percibir a luz ultravioleta. É por tanto, que outros científicos cren que a verdadeira función dos ocelos nas bolboretas e nos peixes é imitar os ollos doutros animais que resultan máis perigosos, tanto para o depredador como para a presa, para así asustar ao depredador. Neste caso, sería un exemplo de mimetismo que pode ser do tipo mülleriano ou batesiano. Mimetismo batesiano
Henry Walter Bates observou que en ocasións unha especie inofensiva asemellábase a outra perigosa ou repugnante e con isto consegue eludir a acción dos depredadores. Chámase mimetismo batesiano a este fenómeno. É o que observamos, por exemplo, no caso das moscas (da familia Syrphidae e Bombyliidae) cuxo aspecto semella os das abellas e vespas. No grupo dos vertebrados existe un grupo de serpentes de coral, moi velenosas, imitadas na composición dos seus cores por unha falsa coral totalmente inofensiva.
Mimótopo

Un mimótopo é unha macromolécula, xeralmente un péptido, que imita a estrutura dun epítopo dun antíxeno. Debido a esta semellanza causa unha resposta aos anticorpos similar á xerada polo epítopo. Un anticorpo específico para un determinado epítopo de antíxeno recoñecerá tamén ao mimótopo que imite a ese epítopo. Os mimótopos obtéñense xeralmente a partir de bibliotecas de phage display (técnica na que se estudan as interacción entre proteínas e entre proteínas e ADN dos bacteriófagos para correlacionar as proteínas coa información xenética que as codifica) polo procedemento do biocribado ou biopanning (técnica para seleccionar péptidos que se unen a unha diana dada). Estanse a desenvolver vacinas que utilizan mimótopos.
Cando se acuñou o termo mimótopo por Mario Geysen en 1986, utilizouse para describir péptidos que imitaban un epítopo. Porén, este concepto foise ampliando para referirse tamén a péptidos que imitan todo tipo de sitios de unión. Pola súa imitación de sitios de unión, a análise de mimótopos foi moi utilizada para mapear epítopos, identificar dianas de drogas e inferir as redes de interaccións de proteínas. Ademais, os mimótopos teñen un gran potencial no desenvolvemento de novos diagnósticos, terapéuticas e vacinas. Ademais, as especiais afinidades mediadas polos mimótopos para varios semicondutores e outros materiais mostraron ser moi prometedoras nos estudos de novos materiais e novas enerxías. Por tanto, é interesante reunir a información sobre mimótopos en bases de datos especiais. En 2010, apareceu a base de datos MimoDB versión 1. 0, que tiña 10. 716 péptidos agrupados en 1. 229 conxuntos. Estes péptidos foran extraídos de resultados de biopanning de bibliotecas de péptidos aleatorias da técnica do phage-displayed publicadas en 571 traballos. A base de datos MimoDB foi despois actualizada á versión 2. 0, na cal hai 15. 633 péptidos recollidos de 849 traballos publicados, que se agruparon en 1. 818 conxuntos. Ademais dos datos dos experimentos de biopanning e dos seus resultados, tamén se incluíu ampla información de base sobre dianas, moldes, bibliotecas e estruturas. Tamén se compilou un punto de referencia (ou estándar de comparación, benchmark) para que os bioinformáticos poidan desenvolver e avaliar os seus novos modelos, algoritmos e programas. A base de datos MimoDB proporciona ferramentas para investigacións avanzadas e simples, visualización de estruturas, BLAST (algoritmo para comparar secuencias) e aliñamentos vistos sobre a marcha. Os biólogos experimentais poden utilizar facilmente a base de datos como un control virtual para excluír posibles péptidos non relacionados coa diana. A base de datos MimoDB está dispoñible sen restricións.
Mina (unidade)

A mina (arameo: mĕnē; hebreo: מנה -manäh-; grego: μνᾶ -mna-; en acadio: manû; en latín: mina‬) foi unha unidade de peso propia do Oriente Próximo na Antigüidade, equivalente a 1, 25 libras (arredor de 0, 57gramos), que posteriormente se utilizou como unidade de moeda.
No mundo hebreo dividíase en 50 siclos. Na Grecia antiga, a mina equivalía orixinalmente a 70 dracmas e posteriormente aumentou ata os 100 dracmas.
Desde os primeiros momentos da civilización sumeria, xa se utilizaba a mina como unidade de peso, con anterioridade á aparición dos siclos e dos talentos. En tempos de Ur-Nammu, a mina tiña un valor de 1/60 talentos ou 60 siclos. A mina no sistema monetario da Antiga Grecia
As equivalencias da mina coas outras moedas daquela época son as seguintes: 1 talento 60 minas
1 mina 100 dracmas
1 estatero 2 dracmas
1 dracma 6 óbolos
1 óbolo 8 calcos Referencias literarias antigas
O profeta Ezequiel fai referencia á mina como equivalente a 60 siclos, no Libro de Ezequiel. Tamén é moi salientable neste sentido a "parábola das minas" no Evanxeo de Lucas.
O sofista Evenos de Paros cobraba polas súas leccións 5 minas.
Platón nas súas Leis, estipula en cinco, tres, dúas ou unha mina os gastos por un enterramento, en función da clase á que pertencese o defunto.
Teofrasto, en Caracteres, amosa un home cobizoso que desconta catro dracmas dunha débeda de 30 mines.
Ateneo de Naucratis conta na súa obra Deipnosophistes que a cortesá Friné tería solicitado unha mina por unha noite, segundo o poeta cómico Machon. Galería de imaxes
Os seguintes debuxos correspóndnse ás ilustracións de diversos tipos de pesos dunha mina procedentes do dicionario de antigüidades de Daremberg.
Mina da Silvarosa

A mina da Silvarosa foi unha antiga explotación mineira situada en Covas (Viveiro), dedicada á extracción de ferro. Funcionou desde finais do século XIX até a década de 1960, xestionada pola empresa The Vivero Iron Ore Co. Ltd. Debe o seu nome á aldea da Silvarosa. Historia
A extracción de ferro na contorna para uso industrial empezou a comezos do século XIX, coa construción do primeiro alto forno de España en Sargadelos (Cervo) para a obtención de ferro coado. En 1889 Ricardo de Llano Oleaga solicitou a inscrición no Rexistro Mineiro de varios filóns situados nos concellos de Viveiro, O Vicedo e Ourol, aínda que nunca chegou a explotalos.
O empresario alemán Otto Kreizner e mais o enxeñeiro Joseph Massenez fixéronse cos dereitos de explotación mineira da Silvarosa e fundaron a sociedade alemá The Vivero Iron Ore Co. Ltd. , arrendataria da concesión de Kreizner e Massenez. Os traballos preparatorios da mina empezaron en 1893 baixo a dirección do enxeñeiro Frederic Staaden, e o 20 de decembro de 1899 partiu do cargadeiro da Insua o primeiro barco mercante con rumbo a Alemaña.
Ao comezo, a extracción de mineral de ferro realizábase ao descuberto, seguindo a veta. No primeiro ano de actividade lográronse extraer 104. 197 toneladas, que se transportaron en 35 cargamentos. A partir de 1910 continuaron os labores, pero de maneira subterránea.
Para poder transportar o mineral de ferro desde a mina até os barcos mercantes deseñouse un sistema teleférico, construído pola compañía Adolf Bleichert & Co. de Leipzig. Este teleférico tiña unha capacidade para transportar 250 toneladas de ferro á hora.
En 1914, co estalido da primeira guerra mundial, a actividade mineira quedou paralizada. A mina adquiriuna o empresario vasco Horacio Echevarrieta, que retomou a actividade no ano 1919, mais a actividade viuse de novo interrompida en 1932 por mor da persecución política e económica a Horacio Echevarrieta por parte da Segunda República.
No ano 1951, durante a ditadura de Francisco Franco, o Instituto Nacional de Industria fíxose cos dereitos da mina, que explotou a través da Empresa Nacional Siderúrgica. O INI mantivo activa a mina até 1966, cando se decidiu abandonar a actividade, debido a que o mineral de ferro que se extraía da Silvarosa tiña numerosas impurezas.
Mina de Touro

A mina de Touro ou mina de Arinteiro é unha explotación mineira de cobre ao aire libre situada en Touro e Cebreiro (O Pino). Historia
A finais da década de 1950, Rafael Sánchez-Díez García adquiriu os dereitos de explotación, co nome de mina Rafael, e en 1970 a empresa Río Tinto Patiño solicitou a execución do proxecto e en 1975 aprobouse un expediente de expropiación forzosa. A mina estivo activa entre 1974 e 1987, e o cobre embarcábase no porto de Vilagarcía de Arousa con destino á provincia de Huelva. A empresa Río Tinto Patiño solicitou o cesamento de actividade. En 1993 adquiriu a mina a empresa Explotaciones Gallegas, que extraeu áridos. Na década de 2010 os dereitos transferíronse á empresa Cobres San Rafael. Patrimonio
A explotación e a falta de restauración tras o cesamento da actividade causaron danos graves e persistentes ao sistema fluvial do río Ulla. Ademais, no seu momento supuxo a destrución do castro de Copa.
Mina de carbón de Miike

A mina de carbó de Miike (三池炭鉱, Miike Tankō), tamén coñecida como a mina de carbón de Mitsui Miike (三井三池炭鉱, Miike Tankō), foi a mina de carbón meirande do Xapón. Estaba situada preto das cidades de Ōmuta, na prefectura de Fukuoka, e Arao, na prefectura de Kumamoto. Forma parte da lista do patrimonio da Humanidade da UNESCO desde xullo de 2015 dentro do conxunto «Lugares da revolución industrial da era Meiji no Xapón: siderurxia, construcións navais e extracción de hulla».
A explotación da mina encomezou durante a era Kyōhō baixo o control do clan Tachibana. No ano 1872 o goberno Meiji nacionalizouna e en 1899 o zaibatsu Mitsui fíxose co seu control. A mina pechou en 1997 arrasando a economía local. Catástrofe
O 9 de novembro de 1963 acaeceu unha explosión accidental na que morreron 458 persoas directamente pola detonación e 438 a causa da intoxicación por monóxido de carbono. Moitos dos sobreviventes quedaron afectados por lesións cerebrais graves e permanentes.
Mina olin siin

Mina olin siin é un filme estoniano de 2008 dirixido por René Vilbre e escrito por Ilmar Raag. Baséase na novela Mina olin siin. Esimene arest escrita por Sass Henno. Conta a historia dun rapaz de dezasete anos que se converte nun traficante de drogas, o cal provoca que se meta en problemas que non pode controlar. O filme estreouse o 8 de xullo de 2008 no Festival Internacional de Cinema de Karlovy Vary, e en Estonia estreouse o 12 de setembro de 2008, converténdose no quinto filme estoniano máis exitoso dende comezos da década de 1990.
O filme foi coproducido por Amrion Productions en Estonia, e Helsinki Filmi OY en Finlandia. Foi escollido como candidato de Estonia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Minamata

Minamata (水俣市, みなまたし, Minamata-shi) é un concello da prefectura de Kumamoto no Xapón. Está situado no centro-sur da rexión de Kyūshū e ao extremo sur da prefectura, na illa de Kyūshū. Ten 162, 89 km² de superficie, unha poboación de 27. 619 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 170 h/km².
Colleu sona porque foi o centro dun envelenamento masivo por verteduras de metilmercurio nos anos 1950, o que se coñeceu como enfermidade de Minamata.
O concello de Minamata limita cos concellos de Tsunagi, Ashikita, Kuma (que son da prefectura de Kumamoto); de Izumi e Isa (que son da prefectura de Kagoshima).
Minarete de Jam

O Minarete de Jam é un lugar declarado Patrimonio da Humanidade que se atopa no oeste de Afganistán. Está situado nunha rexión remota e case inaccesible do distrito de Shahrak, na provincia de Ghor, xunto ao río Hari. O minarete ten 65 m ou 62 m de altura, e foi construído arredor de 1190 integramente con ladrillos cocidos e é famoso pola súa intricada decoración de ladrillos, estuco e tellas esmaltadas, que consiste en bandas alternas de caligrafía cúfica e naskhi, patróns xeométricos e versos do Corán. Dende o ano 2002, o minarete está clasificado na lista do Patrimonio Mundial en Perigo, debido á grave ameaza de erosión e a que non foi preservada activamente. En 2014, a BBC informou de que a torre estaba en perigo inminente de colapso.
En 2020, o Minarete de Jam foi catalogado entre os sitios do patrimonio cultural do mundo islámico pola Organización Islámica para a Educación, a Ciencia e a Cultura (ICESCO). Segundo o Ministerio de Asuntos Exteriores afgán, o Minarete de Jam é o primeiro sitio de patrimonio cultural de Afganistán catalogado polo ICESCO.
Minarquía

Minarquismo ou minarquia é unha teoría política que di que a función do Estado é asegurar os dereitos negativos da poboación, isto é: impedir a coerción física da poboación. É dicir, están entre as funcións do Estado a promoción da seguridade, da xustiza e do poder da policía, alén da creación da lexislación necesaria para asegurar o cumprimento destas funcións. Un Estado con estas funcións tería de taxar o pobo en 3% ou 6% no máximo. Un exemplo diso foi o que ocorreu nos EUA durante o século XIX, cando a carga tributaria xirou en torno de 3%, aínda que este país non fose exactamente minarquista na época.
Os defensores do minarquismo son contrarios a Estados con grande peso na economía e defenden un capitalismo do tipo laissez-faire.
Diferénciase do anarco-capitalismo porque este último non admite nin mesmo un Estado mínimo, xa que acredita que é imposíbel frear as forzas de expansión do Estado nas minarquías, que acabarían evolucionando cara a un Estado tradicional. De calquera modo, as diferenzas entre minarquistas e anarquistas liberais é apenas teórica. Na práctica política, as dúas correntes rumban na mesma dirección (isto é, na dirección da redución do tamaño do Estado). Crítica ao minarquismo
O país do mundo hoxe máis próximo ao minarquismo, segundo os adeptos desta teoría, é Hong Kong, porque ten a mellor protección da propiedade privada no mundo, a segunda menor carga tributaria e practicamente non existen tarifas de importación e exportación. Hai que resaltar tamén que conta cunha autoridade monetaria filiada ao BIS e pertence á República Popular da China, beneficiándose dos gastos estatais desta.
Historicamente, o país máis próximo do minarquismo puro foron os Estados Unidos de América durante o período de 1780 até 1913. Durante este período os EUA transformáronse dunha economía rural e primitiva, que posuía menos do 1% do volume de produción global, até o país máis rico e industrializado do mundo, cun terzo da produción industrial global.
Minas de Varilongo

As minas de Varilongo é un conxunto de explotacións mineiras situadas en Varilongo (Santa Sabiña, Santa Comba) Historia
As minas de Varilongo comezaron a explotarse en 1914, coa extracción de ferro e cuarzo. En 1941 comezou a extraerse volframio, e durante a segunda guerra mundial as minas pasaron a estar xestionadas polas autoridades alemás. En 1943 o párroco de Cances (Carballo) e os Abelenda de Carballo denunciaron a situación laboral á Xefatura de Minas. José Parga Moure mercou a explotación e despois asociouse co grupo Fierros de Madrid, que pasou a dirixir a mina co 51 % do capital. Durante esta época existiu, en paralelo, o contrabando de volframio.
Entre 1967 e 1981 o cadro de traballadores reduciuse de 1700 a 115. A Compañía Mineira Santa Comba era dirixida por José Barrera Mosteiro. En 1974 o Grupo Fierros mercou a Parga a súa parte por 18 millóns de pesetas, e a sociedade pasou a chamarse Grupo Minero de Santa Comba, explotándose así ata o ano 1980. En 1981 a empresa foi vendida ao Banco Nacional de París, e posteriormente a Coparex Minera. A inxección de capital francés permitiu pasar dunha explotación case artesanal a unha renovación tecnolóxica avanzada con importantes niveis de mecanización.
Na década de 1980 acadou o seu pico de produción, chegando a ser a maior de Europa. En 1984 acadáronse 250000 toneladas de concentrado de volframio e case 20000 toneladas de estaño. Porén, a mina pechou en 1985 pola baixada do prezo do volframio.
En 2016 a escritora Carmen Blanco Ramos publicou a obra O volframio en Varilongo. Santa Comba de Xallas (1941-1963).
Minas de sal de Bochnia

A Mina de sal de Bochnia (polaco: Kopalnia soli Bochnia) en Bochnia, Polonia é unha das minas de sal máis antigas do mundo e a máis antiga de Polonia. A mina abriuse entre os séculos XII e XIII despois de que se descubrise o sal en Bochnia e pasou a formar parte da Compañía mineira real żupy krakowskie (salinas de Cracovia). Desde o ano 2005 a mina deixou de explotarse.
A mina foi pechada en 1990. En 1981 declarouse monumento patrimonio. O sitio é un dos monumentos históricos de Polonia (Pomnik historii), segundo se designou o 6 de outubro de 2000 e seguido pola Xunta do Patrimonio Nacional de Polonia. A mina ten unha capela que é atravesada polas vías do tren. Historia
As galerías da mina miden 4´5 km de lonxitude por uns 330-468 m de profundidade por baixo da superficie, en 16 niveis.
En 2013 a mina engadiuse ao Patrimonio da Humanidade pola UNESCO como unha extensión da inscrición da mina de sal de Wieliczka de 1978.
Galería August
A galería August é a principal ruta de comunicación e transporte da mina. Esténdese de leste a oeste da mina, conectando en liña recta os extremos inferiores dos pozos Campi e Sutoris. Atópase a unha profundidade de 176 m desde a parte superior do pozo Sutoris e 212 m desde a parte superior do pozo Campi. A galería August inicialmente chamouse forno longo (Piec Długi). O primeiro tramo, que se estendía entre o pozo Rabsztyn e o pozo Campi, construíuse nos anos 1723-1743, segundo un deseño de Jan Gottfried Borlach. O seu gran logro foi regular as rutas na mina asegurando a súa rectitude e nivelación. Como resultado disto, durante as seguintes décadas, a galería August púido alcanzar unha extensión de case 3 km.
As cámaras, pozos e galerías escavados forman unha vila subterránea, aberta aos turistas. A maior das cámaras preservadas converteuse nun sanatorio.
A Cámara Ważyn
A cámara Ważyn foi nomeada co nome do administrador (podżupek) Andrzej Ważyński. A profundidade desta cámara, a maior da mina de sal de Bochnia, é de 248 m; a súa lonxitude é 255m; o seu ancho máximo é de 14´4 m; e a altura máxima é de 7´2 m. A cámara non usa ningún piar. Extraíuse sal da cámara Ważyn desde 1697 ata a década de 1950. Co fin de crear un sanatorio estes pozos antigos foron expandidos cunha máquina unitaria de carga e descarga (LHD). Estas obras tiveron lugar ata 1984. Grazas a elas o pozo Ernest do século XVII preséntase de forma impresionante no tellado da cámara desmontada.
A cámara Ważyn ten un microclima específico, cunha temperatura constante entre 14º e 16 °C, alta humidade (cerca do 70%) e ionización favorable do aire saturado por cloruro de sodio e microelementos valiosos, como magnesio, manganeso e calcio. O aire na cámara distínguese pola súa pureza. A cámara está equipada con camas: ata 300 persoas poden durmir aquí. As outras partes da Cámara Ważyn son pistas para xogar voleibol, baloncesto e balonmán, restaurante e instalacións para conferencias.
Minas de sal de Wieliczka

As minas de sal de Wieliczka, na cidade polaca de Wieliczka, pertencente á área metropolitana de Cracovia, foron explotadas sen interrupción desde o século XIII, e aínda hoxe en día seguen a producir sal de mesa. Alcanzan unha profundidade de 327 metros e a súa lonxitude supera os trescentos quilómetros. Reciben o sobrenome de "a catedral subterránea do sal de Polonia". Descrición
Trátase dunha das minas de sal activas máis antigas do mundo, sendo a máis antiga a que está en Bochnia, tamén en Polonia, a vinte quilómetros de Wieliczka.
Estas minas inclúen un percorrido turístico de 3, 5 quilómetros que contén estatuas de personaxes míticos e históricos, esculpidos na rocha de sal polos mineiros. Incluso os cristais dos candelabros están feitos de sal. Tamén hai cámaras e capelas escavadas no sal, un lago subterráneo e exposicións que ilustran a historia da minería do sal. Recibe uns 800. 000 visitantes ao ano.
Ao longo dos séculos célebres personaxes visitaron as minas, entre os que cabe citar a Nicolás Copérnico, Johann Wolfgang von Goethe, Alexander von Humboldt, Dimitri Mendeleyev, Ignacy Jan Paderewski, Robert Baden-Powell, Karol Wojtyła, Bill Clinton, así como moitas testas coroadas.
Durante a segunda guerra mundial os alemáns usaron as minas como almacén de guerra.
As galerías labirínticas das minas inspiraron ao escritor polaco Bolesław Prus varias escenas da súa novela histórica Faraón (1895).
En 1978 as minas de sal de Wieliczka foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola Unesco. Covas irmás
Covas de Frasassi (Genga - As Marcas, Italia)
Minaššanauzzi

Levou este nome unha princesa hitita, irmá do rei dos hititas Muwatallis II. Tras casar con Masturi, fillo de Manapa-Tarhunta II, rei de Seha, converteuse en raíña deste antigo país de Asia Menor á morte deste último.
Mineraloxía

A mineraloxía é a ciencia que estuda os minerais e as súas propiedades físicas e químicas. Por mineral entendemos unha materia de orixe inorgánica, que presenta unha composición homoxénea e que acostuma presentarse en estado sólido e cristalino á temperatura media da terra. Así e todo, hai minerais, como a auga e o mercurio, en estado líquido. En contraste, a petroloxía estuda as pedras e as rochas, que teñen composición química tamén inorgánica pero heteroxénea.
Un mineral defínese pola súa composición e pola súa cristalografía. Por exemplo, se o carbono cristaliza no sistema cúbico recibe o nome de diamante; en cambio, se cristaliza no sistema hexagonal, coñécese como grafito. Só pola súa aparencia xa se recoñece que son dous minerais diferentes, pero en realidade teñen mesma composición química. Cristalografía.
Mineraloxía física.
Mineraloxía química.
Mineraloxía descritiva.
Mineraloxía determinativa.
Mineraloxía óptica.
Minería biolóxica

A minería biolóxica consiste na extracción da información biolóxica do mundo utilizando unha combinación da bioloxía computacional, a xenómica e a aprendizaxe automática para desenvolver novos antibióticos e outras moléculas de utilidade.
En 2019, o equipo de De la Fuente Lab, propuxo por primeira vez a exploración dixital dos repositorios de datos biolóxicos existentes (xenomas, metaxenomas e proteomas) como unha nova estratexia para acelerar o descubrimento de antibióticos. Grazas aos avances en intelixencia artificial, a minería biolóxica facilita a identificación de novas moléculas a unha velocidade moi alta e cun enfoque moito máis amplo, en lugar de recorrer a experimentos cuxo custo temporal é moito maior. Para lograr isto, desenvolvéronse modelos de intelixencia artificial adestrados con conxuntos de datos experimentais estandarizados, co fin de predicir a actividade antimicrobiana de secuencias específicas de aminoácidos, dando orixe a unha novo paradigma no descubrimento de antibióticos. Esta liña de investigación tamén revelou unha nova clase de péptidos, os péptidos encriptados.
Esta ferramenta xa permitiu descubrir axentes antimicrobianos ocultos dentro dunha variedade de xenomas, incluídos os de organismos vivos e extintos, como a guavanina-2, a mamutusina ou a neandertalina.
Minhou

Mĭnhòu é unha localidade e condado (Mĭnhòu Xiàn, 闽侯县) da cidade-prefectura de Fuzhou na provincia de Fujian, República Popular da China, cunha poboación censada en novembro de 2010 de 662118 habitantes.
Atópase situada no leste da provincia, cerca do río Min e da costa do mar da China Meridional.
Mini-Satellite Italiano a Tecnologia Avanzata

MITA, acrónimo de Mini-Satellite Italiano a Tecnologia Avanzata, e tamén coñecido como MITA-O, foi un satélite artificial da Axencia Espacial Italiana usado para facer diversos experimentos no espazo. Foi lanzado o 15 de xullo de 2000 desde o cosmódromo de Plesetsk mediante un foguete Kosmos 3M. Características
MITA foi un satélite italiano adicado á experimentación no espazo que foi lanzado mediante un foguete Kosmos 3M xunto cos satélites CHAMP e Bird-Rubin. Foi inxectado nunha órbita circular inicial de 450 km de altura, cunha inclinación orbital de 87 graos e un período orbital de 93, 6 minutos. O seu obxectivo principal foi realizar diversos experimentos de demostración de novas tecnoloxías.
O satélite tiña forma cúbica e estaba estabilizado nos tres eixos e pesaba 170 kg, propelente incluído. Levaba a bordo o instrumento científico NINA 2 para estudar os raios cósmicos, e o experimento tecnolóxico MTS-AOMS, consistente nun sensor multitarefa que inclúe un sensor solar e de horizonte, un sensor de velocidade angular e un sensor de campo magnético.
Reentrou na atmosfera o 15 de agosto de 2001.
Minia Manteiga

Minia Manteiga Outeiro, nada en Negreira en 1963, é unha astrofísica galega. En 2018 converteuse na primeira muller catedrática de Astrofísica de Galicia, e en 2020 na primeira muller da sección de Matemáticas, Física e Ciencias da Computación da Real Academia Galega das Ciencias. Traxectoria
Manteiga comezou a carreira de Física na Universidade de Santiago de Compostela, onde cursou os tres primeiros cursos, e logo especializouse en Astrofísica na Universidade de La Laguna. Realizou a súa formación doutoral no Instituto de Astrofísica das Canarias, e posdoutoral no Istituto di Astrofísica Spaziale (Frascati-Roma, Italia) e no Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial (INTA, Madrid).
Entre os anos 1994 e 1999, impartiu clase na Facultade de Ciencias da Universidade de Vigo, e dende entón exerce como docente na Escola Superior de Náutica e Máquinas da Universidade da Coruña. A súa investigación céntrase no estudo da evolución estelar, astrofísica espacial e a Big Data Astronomy. Forma parte do equipo galego da misión Gaia, da Axencia Espacial Europea (ESA), na que participan máis de 450 científicos e enxeñeiros doutros 23 países co obxectivo de elaborar un mapa preciso en 3D da Vía Láctea. Entre outras labores, á fronte do equipo ten desenvolto un software que permite a clasificación de estrelas a partir dos datos obtidos. Está baseado nun algoritmo que usa redes neuronais artificiais. Recoñecementos
En 2019 foi galardoada co Premio e-Woman á Traxectoria Profesional.
En 2021 foi elixida vicepresidenta da Sociedad Española de Astronomía.
En 2023 a revista Gciencia considerouna unha das 20 mulleres de ciencia en Galicia que había que coñecer.
En 2024 foi elixida presidenta da Sociedad Española de Astronomía.
Miniature Card

Miniature Card (Tarxeta Miniatura en galego) ou Mini Card (Tarxeta Mini en galego) é un estándar de tarxeta de memoria flash ou SRAM (RAM síncrona), promovido por Intel no ano 1995 e apoiado por Fujitsu, Advanced Micro Devices e Sharp Electronics. Hoxe en día, ningunha das compañías mencionadas anteriormente a fabrican. Usos
A Miniature Card Card Implementers Forum (MCIF) promoveu este tipo de tarxeta para certos dispositivos concretos, tales como: PDA's, ordenadores de bolso, gravadoras de son dixitais, cámaras dixitais e nos primeiros teléfonos intelixentes. Úsase en dispositivos tales como Philips Velo 500 e CISCO 800 e 1700. Dimensións
A Miniature Card, como o seu nome indica, ten unhas dimensións reducidas 37 × 45 × 3, 5 mm de espesor, e pode ter dispositivos en ámbolos dous lados do seu substrato. Características
Ten un conector de 60 pins que era un subconxunto de unicamente memoria de PCMCIA.
Contaba con datos de 16 bits.
Un bus de direccións de 24 bits.
Traballaba a unha voltaxe de 3, 3 o 5 voltios.
As tarxetas miniatura apoian Attribute Information Structure (AIS) (Atributo Estrutura da Información) na EEPROM identificación I²C.
O formato Miniature Card foi competidor das tarxetas SmartMedia e CompactFlash. Tamén se crean durante a década de 1990, e o anterior un tipo máis grande ca as tarxetas de PC. Esta batalla entre ambas as tarxetas foi vencida por CompactFlash e SmartMedia, que tiveron moito máis éxito no mercado da electrónica de consumo, provocando así un déficit nas Mini Card's, o cal terminou coa finalización da súa fabricación.
Miniature Sensor Technology Integration

Miniature Sensor Technology Integration ou MSTI foi unha familia de satélites estadounidense militares. Características
Os satélites MSTI concebíronse como satélites de baixo custo lanzados para probar novos sensores no marco da Iniciativa de Defensa Estratéxica da Forza Aérea dos Estados Unidos. Planificáronse cinco satélites MSTI, aínda que finalmente se enviaron tres a órbita, cos outros dous cancelados. MSTI 1
MSTI 1 tivo a misión de obter imaxes no infravermello de varias illas no océano Pacífico oriental durante catro días. Tiña unha masa de 150 kg e estaba estabilizado por un sistema a reacción usando gas frío. As imaxes eran enviadas a estacións en terra mediante un transmisor en frecuencia modulada. Foi lanzado o 21 de novembro de 1992 mediante un foguete Scout G1 a unha órbita de 289 x 366 km e 96, 7º de inclinación orbital. MSTI 2
MSTI 2 foi lanzado mediante outro Scout G1 na última engalaxe desde modelo de foguete o 9 de maio de 1994. A súa misión, de seis meses de duración, foi demostrar a capacidade de seguimento de mísiles desde satélite. Conseguiu localizar e seguir con éxito o lanzamento dun mísil de proba Minuteman 3. O satélite obtivo máis de tres millóns de imaxes no infravermello durante a súa misión e fallou aos cinco meses en órbita, posiblemente a un impacto con lixo espacial. MSTI 3
MSTI 3 levaba tres sensores a bordo: Unha cámara infravermella para lonxitudes de onda medias (MWIR).
Unha cámara infravermella para lonxitudes de onda curtas(SWIR).
Un espectrómetro para lonxitudes de onda visible.
A súa misión, dun ano de duración, foi recoller datos do fondo de radiación infravermello da superficie terrestre para o seu uso en detección e seguimento de mísiles balísticos. O sensor no visible usouse para recoller datos medioambientais para estudos do medio ambiente e ecolóxicos. MSTI 3 foi lanzado mediante un foguete Pegasus H o 17 de maio de 1996.
Minifundio

Un minifundio é unha leira rústica de extensión reducida, aínda que debe ser contextualizada dentro do espazo no que se atope. Algúns libros de texto defíneno por baixo de 30 ha. Características
Un minifundio ten, por definición, unhas dimensións tan reducidas que impiden ao agricultor obter unha renda suficiente para sobrevivir. O minifundismo, xunto co latifundio, é unha das principais causas da emigración rural á cidade en busca de traballo.
O minifundio créase nos réximes de herdanza nos que o posuidor divide a súa propiedade a partes iguais entre os seus fillos, resultando así cachos de terreo progresivamente máis pequenos, até que a renda insuficiente obrígaos a vender as terras que lles queda e emigrar.
O minifundio é moi común tanto no norte de España como no propio territorio de Galiza.
Minihi Levenez

Minihi Levenez é unha asociación bretoa de inspiración católica creada en 1984 a iniciativa de Francis Barbu, bispo de Quimper e Léon e baixo a dirección do sacerdote e escritor Job an Irien para unir ás persoas de cultura bretoa e fe cristiá da súa diocese. A asociación ten ao seu cargo a editorial homónima que publica unha revista de igual nome ao da asociación e libros na súa maioría bilingües de inspiración cristiá. Tamén edita as traducións bretoas da Biblia e o misal.
A asociación organiza conferencias para dar a coñecer o patrimonio relixioso da diocese, organiza peregrinacións a outros países celtas: Irlanda, Escocia, Cornualla, Gales para seguir as orixes dos primeiros santos bretóns vidos do outro lado da Canle da Mancha. E mais tamén organiza peregrinacións a Terra Santa. Organiza cursos de bretón para adultos e obradoiros de cantos relixiosos bretóns, incluíndo a edición de libros de cánticos con CD. A editorial publica sobre todos libros sobre santos bretóns ou célticos, de espiritualidade e de arte relixiosa bretoa e algunhas obras de banda deseñada para nenos, como a tradución bretoa de Les Aventures de Loupio de Jean-François Kieffer. Entre outros autores publicaron obras na súa editorial Yves-Pascal Castel, Bernard Tanguy ou Fañch Morvannou.
Minisatélite (ADN)

En xenética, un minisatélite é un tracto de ADN repetitivo no cal certos motivos (cunha lonxitude entre 10 e 60 pares de bases) están repetidos normalmente varios centos de veces. Os minisatélites aparecen en máis de mil lugares no xenoma humano e salientan pola súa alta taxa de mutación e alta diversidade na poboación. Os minisatélites son frecuentes nos centrómeros e telómeros dos cromosomas, e nestes últimos protexen o cromosoma de danos. O nome "satélite" débese ás observacións iniciais de centrifugacións de ADN xenómico nun tubo de ensaio, nas que se separaba unha capa prominente de ADN masivo de capas "satélite" acompañantes de ADN repetitivo. Os minisatélites son pequenas secuencias que non codifican proteínas senón que aparecen por todo o xenoma centos de veces, e as súas moitas copias repetidas sitúanse unhas despois das outras.
Os minisatélites e os seus parentes máis curtos, os microsatélites, clasifícanse xuntos co nome de ADN VNTR (do inglés variable number of tandem repeats, repeticións en tándem de número variable). O uso da terminoloxía pode ser confuso, porque aos minisatélites se lles chama a miúdo VNTRs, e aos microsatélites se lles chama con frecuencia repeticións en tándem curtas (STRs) ou repeticións de secuencia simple (SSRs).