proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Análise multivariante da varianza

A Análise multivariante da varianza, (MANOVA), é unha extensión dos métodos de análise da varianza (ANOVA) que cobre casos onde temos máis dunha variable dependente e onde as variables dependentes non poden ser combinadas facilmente. A técnica procura identificar como os cambios nas variables independentes teñen efectos significantes nas variables dependentes, e tamén procura identificar as interaccións entre as variables independentes e a asociación entre variables dependentes.
Onde aparecen as sumas de cadrados en análises de varianza univariante, aparecen na análise de varianza multivariante matrices definidas positivas. Os valores diagonales son o mesmo tipo de sumas de cadrados que aparecen na ANOVA univariante. Os valores de fóra da diagonal son as correspondentes sumas de produtos. Baixo supostos de normalidade sobre a distribución dos erros, a parte da suma de cadrados debida ós erros ten unha Distribución Wishart.
Igual que a ANOVA, MANOVA esta baseada no produto da matriz varianza do modelo e a inversa da matriz varianza dos erros. Consideracións de invarianza implican que o estatístico MANOVA debe ser unha medida de magnitude da descomposición en valores singulares da matriz produto, pero non existe unha única alternativa, debido á natureza multidimensional da hipótese alternativa.
Análise p-ádica

En matemáticas, a análise p-ádica é unha rama da teoría de números que se ocupa da análise matemática das funcións dos números p-ádicos (unha extensión dos números racionais que fornecen un sistema diferente de medición de distancias entre números). Este campo ten importantes aplicacións principalmente na teoría dos números, xogando un papel destacado na xeometría diofantina e na aproximación diofantina. Ademais, certas aplicacións específicas promoveron o desenvolvemento de áreas como a análise funcional p-ádica e a teoría espectral. En moitos aspectos, a análise p-ádica é menos sutil que a clásica, xa que a desigualdade ultramétrica significa, por exemplo, que a converxencia de series infinitas de números p-ádicos é moito máis sinxela.
A desigualdade ultramétrica é unha característica clave que simplifica moitos problemas en análise p-ádica e fai que o estudo de series e sucesións sexa máis intuitivo neste marco.
Análise sémica

A análise sémica pretende estabelecer a composición semántica dunha unidade léxica considerando os trazos semánticos ou semas, unidades mínimas da significación, non susceptíbeis de realización independente.
A análise sémica calca as denominacións das súas unidades sobre as da análise fonolóxica, como se observa no cadro seguinte: Un exemplo clásico que ilustra o uso desta terminoloxía é o das "cadeiras e poltronas" de Pottier: Os sememas de cadeira e poltrona posúen en común os semas:
S1 (con respaldo), S2 (sobre patas), S3 (para unha só persoa), S4 (para sentar)
O semema de cadeira é: S1+S2+S3+S4
O semema de poltrona é: S1+S2+S3+S4+S5
onde S5 "con brazos"
O arquisemema para "conxunto de asentos" é:
S2+S4 ("sobre patas"+"para sentarse").
A análise sémica ten a súa orixe nas pescudas sobre clasificación tecnolóxica. Os semas obtidos non teñen valor metalingüístico e non achegan coñecementos novos sobre as cousas descritas. Con efecto, brazos en A poltrona ten dous brazos non ten nada en común con O home ten dous brazos. O sema [con brazos] tecnoloxicamente pertence á poltrona, non comportando a referencia á mesma realidade que en brazos humanos.
Anís

Este artigo trata sobre a planta, para a bebida véxase: Anís (licor). O anís (Pimpinella anisum), é unha planta da familia das apiáceas orixinaria de Asia e naturalizada en numerosas rexións. Descrición
Forma matogueiras de máis de 50 cm de altura, con follas pinnadas na base e máis profundamente divididas na parte superior do talo. As pequenas flores brancas son pentapétalas. Os froitos-sementes consisten en dous carpelos unidos, chamados cremocarpos, os cales teñen un forte sabor e arrecendo. Emprego
As súas sementes empréganse como condimento nas panaderías e reposterías, na elaboración de licores (anís, anisete) xunto con algúns curries e pratos de marisco. Todas as partes vexetais da planta nova son comestibles. Os talos teñen unha textura semellante á do apio e posúen un sabor máis suave cás súas sementes. Principios activos
A destilación das sementes libera un aceite volátil que se emprega no tratamento de cólicos flatulentos. Como infusión serve para trastornos dixestivos.
O elemento principal do aceite (máis do 90%) é o anetol (C10H12O or C6H4[1. 4](OCH3)(CH: CH. CH3. ) Tamén contén chavicol metileno, aldehido anísico, ácido anísico e un terpeno.
O anís estrelado obtido do pericarpo en forma de estrela da planta Illicium verum, nativa da China, tamén contén anetol, mais non está emparentado botanicamente co anís, aínda que debido ao seu sabor e aroma semellante, adoita empregarse como un substituto máis barato en panadería e na elaboración de licores.
Anís estrelado

O anís estrelado (chinés: 八角, pinyin: bājiǎo, lit. "oito cornos") é unha especia que se asemella ao anís no seu sabor, que se obtén do pericarpo con forma de estrela do badián (Illicium verum). Descrición
O badián é unha árbore perenne nativa dunha pequena rexión suroeste da China. Os froitos, que presentan forma de estrela, cóllense momentos antes da maduración. Utilízase extensamente dentro da cociña chinesa, e un pouco menos dentro de Asia do Sur e Indonesia. O anís estrelado é un ingrediente do tradicional po das cinco especias da cociña chinesa. É tamén un dos ingredientes usados para facer o caldo para a sopa de tallaríns vietnamita chamada phở.
O anís estrelado contén anetol, o mesmo principio activo que lle dá ao anís o sabor. Recentemente, estase utilizando no mundo occidental como un substituto menos caro do anís para os anises en repostería, ademaos de na produción de licores, tal como o licor Galliano ou o licor francés Pastis.
O anís estrelado usouse en forma de té como un remedio contra o cólico e o reumatismo, e as sementes mastíganse despois dunha comida para axudar a facer a dixestión.
Aínda que se produce na maioría dos organismos autótrofos, o anís estrelado é a fonte industrial do ácido shikímico, o ingrediente primario que se usa para crear o medicamento antigripal Tamiflu. Considérase o Tamiflu como o medicamento máis prometedor para mitigar a severidade da gripe aviar (H5N1); aínda que, algúns informes indícanos que algunhas formas do virus xa se adaptaron ao Tamiflu.
A escaseza de anís estrelado é unha das razóns dominantes polas que hai unha escaseza mundial de Tamiflu (2005). O anís estrelado prodúcese en catro provincias da China e recóllese entre marzo e maio. O ácido shikímico extráese das sementes nun proceso de fabricación de dez etapas que dura un ano. Os informes din que o 90% da colleita se utiliza xa para o fabricante farmacéutico suízo Roche na fabricación do Tamiflu, pero outros informes din que hai abundancia da especia nas rexións principais: Fujian, Guangdong, Guangxi e Yunnan.
Nun principio, críase que o anís estrelado era moi beneficioso e dábaselle aos nenos mesmo acabados de nacer, pero recentes estudos determinan que en grandes cantidades, pode resultar mortal. Adulterantes
O anís estrelado do Xapón é o froito do anís estrelado xaponés (Illicium anisatum) e é moi velenoso. Como é moi parecido morfoloxicamente ao badián, é un adulterante común que debe controlarse con coidado. Dito froito contén o 1% de aceite esencial e shikimina, á cal se lle debe as súas propiedades velenosas. O olor é distinto ao do anís estrelado chinés, xa que se asemella unha esencia máis a loureiro ou sasafrás.
Anís estrelado xaponés

Illicium anisatum, coñecido en xaponés como shikimi e en moitas linguas co equivalente a anís estrelado xaponés, é unha especie de árbore pertencente á familia Illiciaceae. Descrición
É unha árbore similar ao badián (Illicium verum), pero os seus froitos non poden usarse na alimentación ou como medicina debido a que presentan unha toxicidade elevada, aínda que se queiman como incenso no Xapón. Propiedades
Coñécense casos de enfermidade, incluíndo "efectos neurolóxicos serios", divulgados despois de ser usado té de anís estrelado, que poden ser un resultado de usar esta especie contaminando o anís estrelado. O anís estrelado xaponés contén anisatina, que causa a inflamación severa dos riles, do tracto urinario e dos órganos dixestivos.
Anónimo de Rávena

O Anónimo de Rávena ou a Cosmografía de Rávena (latín: Ravennatis Anonymi Cosmographia), coñecido tamén popularmente como Ravennate, é un texto-compilación toponímico mundial dun cosmógrafo cristián que viviu en Rávena (Italia), feito no século VII (aproximadamente contra o ano 670), manexando documentación de séculos anteriores (século III ou século IV), con moitas corrupcións e variantes introducidas despois polos sucesivos copistas medievais, no cal se describen itinerarios romanos. Libros
Trátase máis que dunha cosmographia, como o mesmo autor a chama, dun catálogo nominal de tipo cosmográfico que abrangue todo o mundo coñecido até aquela altura, da India a Irlanda. Posteriormente a obra foi dividida polos primeiros editores en cinco libros. I Libro: Conceptos xeográficos e descrición da terra onde explica que toda a súa extensión está rodeada por océano e é iluminada completa e simultaneamente polo sol, xa que a concibe coma unha superficie totalmente chá.
II Libro: Descrición de Asia
III Libro: Descrición de África
IV Libro: Descrición de Europa
V Libro: Descrición do Mediterráneo, cunha relación de illas nos distintos mares e no océano.
O Anónimo de Rávena constitúe unha valiosa fonte escrita a ter en conta para o estudo das vías romanas. Porén, non fornece as distancias entre unha mansión (lugar con pousada) e outra, limitándose soamente a consignar o nome destas e as liñas de ruta, listando arredor de 5300 referencias, entre elas uns 300 ríos; sendo o resto cidades. Só no libro quinto ofrece algúns datos de distancias e só algunhas das cidades se enumeran por provincias, aínda que dun xeito bastante desordenado e irregular. Engade ó Itinerario de Antonino novos nomes de cidades ou mansións nacidas posteriormente e seguramente tivo a mesma fonte de inspiración que a Tabula Peutingeriana, aínda que ás veces o Anónimo de Rávena inclúe datos máis completos cá Táboa. Manuscritos
Os textos que sobreviviron, tres copias manuscritas, feitas varias xeracións despois do manuscrito orixinal, ofrecen diversos desafíos. As copias están ateigadas de erros de ortografía, divisións de palabras e omisións; as variacións entre os textos non se limitan só ós topónimos, mais tamén son significativas nos comentarios. Codex Vaticanus Urbinas 961. Século XIII
Codex Parisinus, bibliothecae imp. 4794. Século XIV
Codex Basiliensis F. V. 6. Séculos XIV-XV
A edición crítica máis recente dos tres manuscritos foi a de Joseph Schnetz en 1942 (republicada en 1990).
Ao cruzar o límite

Ao cruzar o límite (en inglés: Extreme Measures) é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Michael Apted. Está baseada na novela homónima de Michael Palmer publicada en 1991, e conta unha historia sobre a ética e os sacrificios médicos.
Estreouse en galego o 17 de marzo de 2009 a través da TVG. Personaxes
Hugh Grant como Dr. Guy Luthan
Gene Hackman como Dr. Lawrence Myrick
Sarah Jessica Parker como Jodie Trammel
David Morse como Axente do FBI Frank Hare
Bill Nunn como Det. Bob Burke
John Toles-Bey como Bobby
Paul Guilfoyle como Dr. Jeffrey Manko
Debra Monk como Dr. Judith Gruszynski
Shaun Austin-Olsen como Claude Minkins
André De Shields como Teddy Dolson
J. K. Simmons como Dr. Mingus
Peter Appel como Det. Stone
Diana Zimmer como Helen
Nancy Beatty como Ruth Myrick
Gerry Becker como Dr. Gene Spitelli
Gene Ruffini como Izzy
Bill MacDonald como Det. Stone's Partner
Simon Reynolds como Simon
Aokigahara

Aokigahara (青木ヶ原), coñecido como Mar de árbores (樹海, Jukai) ou Bosque dos suicidios é un bosque de 35 km2 que se atopa no noroeste da base do Monte Fuji entre a prefectura de Yamanashi e Shizuoka, no Xapón. O bosque ten unha asociación histórica cos demos da mitoloxía xaponesa, habendo poemas de 1000 anos sinalando que o bosque está maldito. O turismo foi limitado só a zonas vixiadas, e aínda que non está prohibido penetrar no bosque, colócanse numerosos sinais de advertencia en varias linguas para axudar ás persoas que pensan en suicidarse, a buscar axuda de familiares antes de facelo.
Apache (foguete)

Apache foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido a finais dos anos 1950 como versión mellorada do Cajun. Entre as melloras incluíanse o uso de poliuretano aluminizado como propelente e o uso dun recubrimento fenólico na tobeira de aceiro.
Aínda que podía ser usado en solitario, como foguete sonda dunha soa etapa, o habitual era que fose usado cunha etapa propulsora adicional, normalmente un Nike. Variantes
Asp Apache
O Asp Apache consistiu nun foguete sonda cunha primeira etapa Asp e unha segunda etapa Apache, chegando a alcanzar 120 km de altura. Só se lanzou un modelo, o 15 de novembro de 1961.
Apache OpenOffice

Apache OpenOffice é un conxunto de aplicacións de oficina creado a partir do OpenOffice. org de Sun Microsystems e licenciada como software libre baixo os termos da licenza Apache. Está dispoñible para Microsoft Windows, sistemas UNIX, (Linux. .. ) e Mac OS X.
A versión máis recente desta suite ofimática é a 4. 1. 15. Programas
Apache OpenOffice está formado por: Writer (procesador de texto)
Calc (folla de cálculo)
Draw (deseño gráfico)
Impress (programa de presentacións)
Math (editor de fórmulas matemáticas)
Base (base de datos)
Un editor visual de páxinas web.
Un gravador de macros.
Filtros para a importación de ficheiros de Microsoft Office e para a exportación a PDF
Apache OpenOffice Writer

Apache OpenOffice Writer (ata decembro de 2011 OpenOffice. org Writer) é un procesador de texto que forma parte do conxunto de aplicacións libres de oficina Apache OpenOffice que se pode descargar desde Internet. Soporta o formato propietario. doc de Microsoft Word case na súa totalidade, ademais doutros formatos clásicos de documentos. O seu formato nativo de ficheiro está en formato en XML. Pode exportar a ficheiros PDF nativamente sen usar programas intermedios. É multiplataforma como a suite ofimática Apache OpenOffice, da que fai parte. A versión actual é a 4. 1. 1. Writer é tamén un potente editor HTML tan fácil de usar como un documento de texto. Só con entrar no menú Ver e seleccionar "Deseño para Internet" cambia o formato do cadro de texto, semellándose a unha páxina web, que se pode editar da mesma maneira que se fora un procesador de textos. Con el tamén se poden facer etiquetas, así como tarxetas de presentación facilmente, sen ter que modificar o formato dun documento de texto para isto. Tamén ten unha galería de imaxes, texturas e botóns.
Totalmente configurable, pódese modificar calquera opción de páxina, botóns, barras de ferramentas e outras opcións de lingua, autocorrección, ortografía etc. Existe un corrector gramatical de galego chamado Golfiño.
Ademais pode protexer documentos con contrasinais, gardar versións do mesmo documento, inserir imaxes, obxectos OLE, admite sinaturas dixitais, símbolos, fórmulas, táboas de cálculo, gráficos, hiperenlaces, marcadores, formularios etc. Formatos
Pódense gardar en 21 formatos de arquivos de texto: Texto en formato OpenDocument (. odt)
Modelo de texto en formato OpenDocument (. ott)
Documento de OpenOffice. org 1. 0 (. sxw)
Modelo de documento de OpenOffice. org (. stw)
Microsoft Word 97/2000/XP (. doc)
Microsoft Word 95 (. doc)
Microsoft Word 6. 0 (. doc)
Rich Text Format (. rtf)
StarWriter 5. 0 (. sdw)
Modelo de StarWriter 5. 0 (. vor)
StarWriter 4. 0 (. sdw)
Modelo StarWriter 4. 0 (. vor)
StarWriter 3. 0 (. sdw)
Modelo StarWriter (. vor)
Texto (. txt)
Texto codificado (. txt)
Documento HTML (OpenOffice. org Writer) (. html)
AportisDoc (Palm) (. pdb)
DocBook (. xml)
Microsoft Word 2003 XML (. xml)
Pocket Word (. psw)
Catro tipos de documentos mestros: Documento mestre en formato OpenDocument (. odm)
Documento mestre de OpenOffice (. sxg)
Documento mestre de StarWriter 4. 0 (. sgl)
Documento mestre de StarWriter 3. 0 (. sgl)
Texto codificado (Documento de OpenOffice. org) (. txt)
Ademais pode exportar a: Formato pdf desde as versions 2. x converte tamén marcadores e hiperenlaces
Formato XML
Apagamento eléctrico na Península Ibérica de 2025

O 28 de abril de 2025, ás 12: 33 p. m. (CEST), produciuse un importante apagamento eléctrico a través da Península Ibérica e partes do suroeste de Francia, afectando especificamente a Andorra, Portugal, España e o sur de Francia. O corte de enerxía provocou dificultades nas comunicacións, sistemas de transporte e sectores esenciais como hospitais e servizos de emerxencia. Feitos
Os informes sinalan problemas coa rede eléctrica europea. Os semáforos deixaron de funcionar en moitos lugares e as liñas de metro tiveron que ser evacuadas. Aproximadamente ás 16: 00 h (hora local), o operador eléctrico español Red Eléctrica estimou que o restabelecemento do servizo tardaría entre seis e dez horas. Aínda que aproximadamente á mesma hora, o operador de rede portugués indicou que a normalización podería tardar até unha semana.
Tres persoas faleceron en Taboadela afogadas polo fume dun xerador durante o apagamento.
Apalala

Apalala, na mitoloxía budista da India, é un dragón mariño que vivía preto do Río Swat, sempre triste ata que coñeceu a Buda, converténdose ao budismo. É unha das lendas budistas máis populares, cóntase tradicionalmente aos nenos para que aprendan que a súa felicidade está ligada á súa fe.
Aparato crítico

Aparato crítico é o conxunto de notas, variantes, conxecturas, concordancias, índices analíticos, bibliografías etcétera, que acompañan a un texto nunha edición. O aparato crítico ocupa unha parte considerábel das edicións críticas das obras literarias. Habitualmente ocupa o rodapé das páxinas e é de especial interese para os estudosos.
Aparcadoiro

Un aparcadoiro ou un garaxe de estacionamento é un edificio (ou parte do mesmo) deseñado especificamente coma un espazo destinado a albergar o estacionamento dos automóbiles, que polo xeral son distribuídos en niveis, ben de subsolo ou ben nunha estrutura de plantas sobre o chan.
Apareamento

En bioloxía, o apareamento é o conxunto de todos os comportamentos de cortexo e cría que realizan dous individuos de distinto sexo para procrear, e que culmina coa cópula; en oposición á posibilidade de procrear descendencia cun só (autofecundación de hermafrodita, partenoxénese).
En animais sociais faise extensible á crianza ou coidado da cría en común, nalgunhas aves por exemplo, incluiría a construción do niño e a nutrición dos pitos.
No gando e outras especies domesticadas ou controladas polo ser humano, a inseminación artificial e outras técnicas de reprodución asistida adoitan substituír o apareamento natural.
Aparello (pesca)

Un aparello é un instrumento utilizado para a pesca.
Aínda que moitas veces se coñece como arte de pesca, cómpre distiguir ambos os termos, porque as artes verdadeiras son as redes de arrastre, de deriva ou de fondo, construídas con grandes panos. Clases de aparellos
Entre os numerosos aparellos de pesca que se untilizan en Galicia para pescar no mar e nos ríos están, entre outros: O alxerife, gran rede de arrastre rectangular que leva por riba uns cotizos e pola parte inferior unhas pandulleiras para que se manteña vertical, que se emprega no Baixo Miño para a peaca da zamborca e do salmón.
O angarallo, aparello de pesca que se utiliza para capturar crustáceos.
O angarello, aparello de pesca formado por unha liña que se mantén vertical cunha pedra ou cun chumbo, do que saen sedelas con anzois.
As cabeceira, aparello de pesca que que e usa no río Miño para pescar a lamprea e o salmón.
As canas. Artigo principal: Cana de pescar.
A chumbeira, rede de pesca de forma circular e provista de chumbos arredor, que se utiliza en lugares de pouca profundidade.
A corda, aparello de pesca que se emprega na captura de peixes como o congro, a dourada e os meixóns.
As fisgas, 1. Variña metálica, cunha parte cónica nun extremo, coa que se apañan longueiróns e moluscos similares. 2. Arte de pesca similar ao arpón, pero de forma e número de dentes variábel segundo as zonas e as variedades de peixes ou moluscos que se pretendan capturar. 3. Parte de determinadas artes de pesca que consiste nunha especie de embude de rede que impide a fuxida dos peixes capturados. 1. Arpón de pesca composto por tres ou máis dentes, fixos pola súa base a unha variña de ferro perpendicular a eles, que leva un mango longo de madeira. 2. Parte da rede de pesca que forma unha especie de embude para non deixar saír o peixe capturado nela. 3. Arte de pesca consistente nunha variña metálica que remata nun engrosamento en forma cónica, que se emprega para coller molucos.
A lampreeira, arte que se emprega nos ríos para pescar a lamprea e que consta dunha rede rectangular que se coloca atravesada no río e se deixa arrastrar pola corrente.
As nasas. Artigo principal: Nasa.
O pesco ou pesqueira, especie de dique ou encoro construído en diagonal no curso dun río, desde on de se pesca ou co que se desvía a auga para poder pescar.
A rañeta, aparello fomado por un mango que remata en dous ganchos que se emprega para pescar o polbo.
O raño, ou rastro, aparello para mariscar que consta dun angazo que se arrastra sobre a area, levantando así os berberechos ou as ameixas, que quedan depositados nunha especie de rede de metal.
O rastro, véxase raño.
A solleira, rede empregada na pesca da solla. (As sollas galegas son dúas: Platichthys flesus e Pleuronectes platessa). Arte de pesca que se emprega para a pesca da solla.
O trallo, aparello de pesca de río que se caracteriza por levar cortizos na parte superior, e chumbo na inferior.
O viturón ou voiturón (ás veces grafado como boitrón), rede de forma cónica, que se compón de dúas pezas, unha exterior e outra interior, na que está o cebo, que se emprega na pesca fluvial.
O voiturón, véxase viturón.
Aparello fonador

O aparello fonador ou aparello vocal consiste no conxunto de órganos da fala e os músculos que os accionan. A súa función está sobreposta ás actividades fisiolóxicas primarias (respirar, comer), polo que, en esencia, non se pode falar de "aparello fonador": certos órganos resultaron evolutivamente útiles á produción dos sons da linguaxe, pero na fala interveñen tamén o cerebro, o sistema nervioso e os órganos da audición. Órganos
O aparello fonador está composto por tres grupos de órganos diferenciados: Órganos de respiración (cavidades infraglóticas: pulmóns, bronquios e traquea).
Órganos de fonación (cavidades glóticas: larinxe, cordas vogais e resoadores -nasal, bucal e farínxeo-).
Órganos de articulación (cavidade supraglótica: padal, lingua, dentes, beizos e glote).
Ademais, o correcto funcionamento do aparello fonador contrólao o sistema nervioso central. Especificamente, sábese que o control da fala se realiza na área de Broca, situada no hemisferio esquerdo do córtex cerebral.
Aparencia

A aparencia é a manifestación externa do aspecto das cousas que percibimos polos sentidos no que non intervén a razón, sendo así un equivalente ao fenómeno. Igualmente, contamos co termo aparencia sensible que fai referencia aos trazos comprendidos polos sentidos pero que non constitúen a verdadeira realidade das cousas. Deste xeito, todos os conceptos que captamos polos sentidos forman o mundo aparente. Na filosofía de Parménides e Platón
A contraposición entre o aparente e o real constitúe a esencia do pensamento de Parménides de Elea. Este filósofo distinguía a "vía da verdade", que se fundamenta na razón e lévanos á verdade, e a "vía da opinión", que é a que nos mostra unha realidade enganosa, unha aparencia. Deste xeito podemos dicir que a aparencia oculta a verdadeira realidade e, o mesmo tempo, é a realidade mesma, a súa manifestación.
Tendo en conta a primeira afirmación, Platón dinos que o mundo sensible é un reflexo do mundo ideal, polo tanto, é unha aparencia del, constituíndo este a verdadeira realidade. Non obstante, todo o que digamos deste mundo nunca vai chegar a ser o verdadeiro coñecemento, simplemente vai quedar coma unha opinión porque son unha copia imperfecta das Ideas. Na filosofía de Kant
Kant afirma que o ser humano non pode coñecer as cousas en si mesmas, senón que só as identifica tal e como as percibe e experimenta. Deste xeito temos o termo sensación que alude ao efecto dun obxecto sobre a facultade representativa, cando nos vemos afectados por el, guíandonos pola subxectividade. A intuición sería unha percepción calquera que se refire ao obxecto. Ademais, temos a intuición empírica que é a que alude a un obxecto facendo uso das sensacións. Finalmente, o fenómeno é o obxecto indeterminado da intuición empírica, algo que é aparente.
Apasa

Apasa foi unha cidade do oeste de Anatolia, a derradeira capital do reino de Arzawa, na época de Uhha-Ziti, un vasalo do imperio hitita de Mursilis II, destruída por este tras unha guerra difícil en -1322. Apasa e Éfeso
A cidade identifícase comunmente con Éfeso en razón dunha grande proximidade fonética entre os dous topónimos que podería explicarse por unha relación etimolóxica: Ἔφεσος (/'Ephesos/) sería a forma helenizada de Apasa. O outeiro de Ayasoluk ten en efecto proporcionado algúns vestixios — especialmente unha tumba — e material cerámico datábeis no século -XIV que confirman a existencia dun establecemento anterior á cidade grega arcaica. O feito de que a inscrición de Karabel, redactada por un rei de Mira-Kuwaliya, un dos reinos sucesores de Arzawa no século -XIII, se atope na bisbarra de Éfeso, indica que é probábel que Arzawa se estendese ata o mar Exeo, e que incluíse polo tanto os territorios adxacentes a Éfeso.
Apatita

A apatita é un mineral con cristais hexagonais e dureza 5 na escala de Mohs. A súa composición química aproximada é Ca5(PO4)3(F, Cl, OH). A cor é variábel aínda que predominan os cristais incoloros, de cor parda ou verdosa. Etimoloxía
O nome de apatita deriva do grego apáte (engano) xa que pode ser confundido facilmente con outros minerais como o berilo ou a turmalina. Datos físicos
Fórmula: Ca5(PO4)3(F, Cl, OH)
Densidade: 3, 2 g/ml
Brillo: de vítreo a graxento
Opacidade: de transparente a completamente opaco
Cor de raia en placa de porcelana: branco
Índice refractario: no
1, 633 - 1, 667; ne
1, 630 - 1, 664
Solubilidade: soluble en ácido nítrico (HNO3) Depósitos
A apatita encóntrase en vetas hidrotermais, entre pegmatitas e calcarias metamórfica ademais de entre sedimentos onde se produce a partir de depósitos orgánicos. Un dos maiores depósitos atópase en Marrocos.
A presenza de apatita en Logrosán, Estremadura é coñecida dende vello. Conta a tradición que no Cercón de las Brujas celebrábanse aquelarres nos que se guindaban ao lume uns pos brancos que emitían resplandores fluorescentes. Á parte desta lenda, o certo é que as mostras coas que Proust definiu por primeira vez a fluorapatita, en 1781, procedían deste lugar.
O esmalte dos dentes e unha parte dos ósos están formados por apatita. Variedades
Fluoro-apatita (Ca5(PO4)3F); é o principal mineral do esmalte dos dentes. Resiste mellor os ataques dos ácidos que a apatita normal. Por isto se lle engaden fluoruros ás pastas de dentes que poden intercambiar os grupos hidroxilo por flúor.
Hidroxi-apatita (Ca5(PO4)3OH); o principal mineral dos ósos. Pódese fabricar artificialmente segundo o proceso de Tiselius a partir de cloruro de calcio (CaCl2 e fosfato de disodio (Na2HPO4) e utilízase na separación cromatográfica das proteínas. Usos
A apatita é a principal fonte de fósforo e fosfato e polo tanto imprescindible na fabricación dos fertilizantes minerais.
Apatosaurus

Apatosaurus (do grego: "réptil enganoso") é un xénero de dinosauros saurópodos diplodócidos, que viviron a finais do período Xurásico na actual América do Norte. Othniel Charles Marsh describiu e nomeou a primeira especie coñecida, A. ajax, en 1877, e unha segunda especie, A. louisae, foi descuberta e nomeada por William H. Holland en 1916. Apatosaurus viviu hai 152 a 151 millóns de anos, durante finais do Kimeridgiano a comezos do estrato Titoniano, e é coñecido por fósiles da formación de Morrison atopados en Colorado, Oklahoma, Novo México, Wyoming e Utah, nos Estados Unidos de América. Apatosaurus tiña unha lonxitude media de entre 21 e 22, 8 m, e un peso medio de entre 16, 4 a 22, 4 toneladas. Uns poucos espécimes atopados indican unha lonxitude máxima un 11–30% maior que a media e un peso de 32, 7 a 72, 6 toneladas.
Apatía (filosofía)

A apatía (do grego apátheia, απάθεια), ou impasibilidade, é a virtude por excelencia dos estoicos e consiste na ausencia de paixóns (páthos).
Está estreitamente ligada ao concepto de providencia: xa que o estoico sabe que todo é como debe ser, el non se exalta nin se abate, firmemente convencido de que calquera suceso, aínda desagradábel, tende cara ao ben.
Resúmeo de xeito excelente o poeta romano Horacio:
Rebus angustis animosus atquefortis appare; sapienter idemcontrahes vento nimium secundoturgida vela(Quinto Horacio Flacco, Carmina, oda X)
É dicir: Nos sucesos desfavorábeis mostra un ánimo forte; do mesmo modo recolle sabiamente as velas inchadas polo vento demasiado favorábel.
Nesas afirmacións nótase como o concepto de apatía se amplía dentro da cultura ecléctica romana, ata asumir posicións epicúreas como a aurea mediocritas.
Apeadoiro de Pontevedra-Universidade

Pontevedra-Universidade é un apeadoiro ferroviario de Adif na cidade de Pontevedra. Está situada no norte da cidade na liña Santiago de Compostela-Redondela.
Inaugurado en 2001, está operado por Media distancia Renfe. Dá servizo ao campus universitario da Xunqueira de Pontevedra. Localización ferroviaria
A 17 metros de altitude, o apeadoiro ferroviario Pontevedra-Universidade atópase no punto quilométrico (PK) 19, 9 da liña de ancho ibérico Redondela-Santiago de Compostela, entre as estacións de Pontevedra e Portela. Historia
En novembro de 1998 empezáronse a barallar datas concretas para a construción dun apeadoiro ferroviario preto do campus de Pontevedra. As obras do apeadoiro ferroviario ao campus adxudicáronse en xullo de 1999.
O apeadoiro Pontevedra-Universidade foi finalmente posto en servizo por Renfe en outubro de 2001 para dar servizo ao campus de Pontevedra.
Desde o 31 de decembro de 2004, ADIF é o operador do apeadoiro ferroviario. En xuño de 2021, ADIF decidiu mellorar as ramplas de acceso ao apeadoiro e a iluminación. Servizos para os pasaxeiros
Descrición
A estación dispón de dúas plataformas con videovixilancia, marquesiñas e paneis electrónicos de información sobre a chegada e saída dos trens, un sistema de aviso de emerxencias e un reloxo.
Servizos
Por Pontevedra-Universidade circulan trens de Media Distancia de Renfe, principalmente con orixe ou destino nas estacións da Coruña, Pontevedra, Santiago de Compostela e Vigo-Guixar. Intermodalidade
Hai autobuses entre o apeadoiro e o campus universitario.
Apelativo

Os apelativos son termos da lingua utilizados na comunicación directa para interpelar o interlocutor. É tamén un nome común, por oposición a nome propio, ou un substantivo sinónimo de sobrenome ou alcume. Tipos
Pódese nomear o interlocutor ou indicar as relacións sociais que establece o falante. Os apelativos poden ser: o nome do interlocutor: Diogo, cólleme esa caixa.
termos de parentesco (ou asimilábeis): Deixe iso, avó. Xa cho dixen, meu.
nomes específicos: Camaradas! Ao palacio! , Entre, señor director.
Hai mesmo un uso indirecto que utiliza unha sintaxe particular mediante a que se sitúa ao interlocutor como unha 3ª persoa: Espero que a comida fose do agrado da Súa Excelencia.
Chámase función apelativa á función gramatical exercida polos apelativos da comunicación directa. Nas linguas con casos realízase co vocativo.
Apeninos

Os Montes Apeninos (Appennini, en italiano) percorren 1. 000 quilómetros do norte ao sur de Italia ao longo da súa costa leste, formando o eixo principal da península italiana ou apenina. As montañas están maioritariamente cubertas de bosques, aínda que unha cara do pico máis alto, no Gran Sasso d'Italia, de 2. 914 metros, está parcialmente cuberta na súa cara norte polo que é o glaciar máis meridional de Europa desde que se derreteu o glaciar do Veleta, en Serra Nevada, a primeiros de século XX. As ladeiras orientais que miran ao mar Adriático son escarpadas mentres a zona occidental termina en chairas onde están situadas a maioría das cidades históricas italianas.
Durante a segunda guerra mundial os alemáns usaron os Apeninos como barreira defensiva, denominándoa a Liña Gótica. Foi atacada sen éxito en setembro de 1944.
Na Lúa, danlle nome aos Montes Apenninus, preto do Mare Imbrium, é unha elevación montañosa próxima ao lugar de aluaxe da misión Apollo 15.
Aphonnic

Aphonnic, en ocasións estilizado como APHONNIC, é un grupo musical de metalcore melódico e metal alternativo con orixe en Vigo. O grupo leva publicados cinco discos de estudio. Para o último deles, titulado Indomables, o grupo comezou unha campaña de crowfunding para a súa publicación, chegando finalmente a un acordo e asinando co selo Maldito Records. O grupo recibiu o Premio da Música Maketón outorgado pola cadea de radio LOS40 Vigo ó mellor disco dun grupo local en tres ocasións, nos anos 2006, 2013 e 2016, e o Premio Martín Codax na categoría de metal no ano 2017. Membros
Richi - Baixo
Chechu - Voz
Iago - Guitarra
Alén - Batería Discografía
Silencce (2003)
Foolproof (2006)
6 bajo par (2009)
Héroes (2013)
Indomables (2016)
La Reina (2020 - Autoeditado Maldito Records)
Crema (2024)
Apiario

Un apiario (tamén chamado de alvariza), é o conxunto agrupado de colmeas de abellas.
En Galicia o apiario tradicional, chamado albariza ou abellariza consiste en colmeas dentro dun alto muro circular, por veces tamén cuadrangular, para protexelas dos animais que se alimentan do mel como os osos e dos ventos fríos, ademais recibe a luz desde o alborexar ó estar orientados ó nacente. Estes apiarios tradicionais, antigamente presentes en todo o territorio galego, na actualidade vense en zonas montañosas como os Ancares, o Courel ou a Serra do Suído.
Apicio

Apicio, de nome Marcus Gavius Apicius, foi un gastrónomo romano do século I d. C. , suposto autor do libro De re coquinaria, que constitúe unha fonte esencial para coñecer a gastronomía no mundo romano. Viviu durante os reinados dos emperadores Augusto e Tiberio. Casou a unha das súas fillas con Lucio Elio Sejano. Traxectoria
Apicio era coñecido sobre todo polas súas excentricidades e unha enorme fortuna persoal que dilapidou no seu afán por facerse cos máis refinados alimentos, elaborados en complicadas receitas, algunhas atribuídas a el, como o foie gras obtido do fígado de gansos alimentados con figos. O seu desmedido epicureísmo granxeoulle a antipatía dos estoicos contemporáneos seus como Séneca ou Plinio o Vello. Descoñécese con exactitude a data da súa morte, probablemente acaecida nos anos finais do imperio de Tiberio. A tradición di que se suicidou envelenándose ao asumir que o seu tren de vida o arruinou completamente.
Apicio non foi, con todo, o primeiro autor do mundo clásico que dedicou unha especial atención á gastronomía pois sabemos que en Grecia numerosos autores dedicaron a este xénero varios tratados antes que el. A obra De re coquinaria que chegou ata os nosos días procede dun manuscrito do século V e está lonxe de ser a obra orixinal escrita por Apicio (se é que foi realmente o seu autor). Numerosas variantes do latín utilizado nos diferentes capítulos, incongruencias cronolóxicas na linguaxe e partes inexistentes (pero que aparecen indicadas no Índice -o libro VI é un bo exemplo diso-) fan pensar na recompilación e nos engadidos sucesivos que a obra de Apicio viviu ao longo dos séculos.
Deste xeito, e segundo as análises realizadas, os documentos chegados ata nós poderían datarse a principios do século V de nosa era e son o resultado de engadidos sucesivos. A primeira edición impresa de De re coquinaria realizouse en Milán en 1498, edición de Guillaume Lle Signerre (hai unha edición editada por Bernardino de Venecia que carece de data). A esa edición príncipe sucedéronlle numerosas por toda Europa. Citas doutros autores sobre Marco G. Apicius
Séneca: Consolación a Helvia, 10, 8-9
Plinio o Vello: Naturalis Historia
Tertuliano: De Anima, 33, 4
Marcial: Epigramas
Ateneo de Náucratis: Deipnosofistas (O Banquete dos Sabios)
Apicoplasto

Un apicoplasto é un orgánulo derivado dun plasto con función non fotosintética, que se encontra en moitos protistas Apicomplexa, entre os que está o parasito da malaria Plasmodium falciparum, pero non noutros como Cryptosporidium.
A presenza dun plasto nestes organismos heterótrofos e parasitos é estraña, e, aínda que a orixe do orgánulo non está de todo clara, pénsase que se orixinaron por medio dunha antiga endosimbiose secundaria nos devanceiros destes protistas. O apicoplasto está rodeado de catro membranas, o que apoia a súa orixe a partir dunha endosimbiose secundaria. Como entre os organismos con apicoplastos está o plasmodio da malaria están facéndose algunhas investigacións para tratar de buscar drogas que alteren o funcionamento deste orgánulo, que parece ser vital para o parasito. Por exemplo, certos herbicidas parecen alterar os apicoplastos sen afectaren aos mamíferos. Descrición
Os apicoplastos son ovoides, pequenos (0, 15-1, 5 μm) e só hai un por célula. Atópase situado preto do núcleo e en estreita asociación cunha mitocondria. Está rodeado por catro membranas. No interior teñen ADN circular de 35 kb que codifica 30 proteínas, e ARNts. Contén unhas partículas que se cre son ribosomas bacterianos, e uns túbulos internos que lembran a tilacoides. . Función
Os antigos plastos incorporados por endosimbiose dexeneraron e perderon a súa función fotosintética, converténdose en apicoplastos, pero as súas funcións actuais na célula non están claras. Sábese que o orgánulo é vital para a supervivencia do parasito. Porén, a destrución do orgánulo non causa a morte inmediata do parasito, pero impídelle poder invadir novas células hóspedes. Isto suxire que podería intervir no metabolismo de lípidos. Se o parasito non pode sintetizar suficientes ácidos graxos tampouco pode formar o vacúolo chamado parasitóforo, que é imprescindible para poder invadir as células hóspedes. De feito, neles foi atopada unha ácido graxo sintetase tipo II.
Tamén se ten suxerido que poderían intervir na síntese do grupo hemo e na de aminoácidos e no desenvolvemento celular, pero con menor base experimental.
Apis cerana

Apis cerana é unha especie de abella do mel orixinaria do sur, sueste e leste de Asia. Esta especie é a especie irmá de Apis koschevnikovi, e ámbalas dúas forman parte do mesmo subxénero que a abella do mel europea, Apis mellifera.
Apis dorsata

Apis dorsata é unha abella do mel orixinaria do sur e sueste de Asia, a cal habita principalmente en áreas boscosas como Terai, no Nepal. Mide polo xeral entre 17 e 20 mm de longo. Os niños constrúense principalmente en lugares expostos afastados do chan, como nas extremidades das árbores, baixo os saíntes dos cantís e ás veces nos edificios. Estas abellas sociais son coñecidas polas súas estratexias de defensa agresivas e comportamento cruel cando son perturbadas. Aínda que non foron domesticadas, os pobos locais usaron a especie como fonte de mel e cera, unha práctica coñecida como caza de mel.
Apis laboriosa

Apis laboriosa é a especie de abella do mel máis grande do mundo; os adultos poden medir até 3. 0 cm de lonxitude. Antes de 1980, Apis laboriosa foi considerada unha subespecie de Apis dorsata, pero case 20 anos despois foi elevada ao rango dunha especie separada. Foi clasificado unha vez máis como subespecie de Apis dorsata por Engel en 1999, mais foi confirmado como especie en 2020. É unha especie altamente adaptada ao seu hábitat nas terras altas.
Aplacóforos

O dos aplacóforos (Aplacophora) son unha antiga clase do filo dos moluscos, subfilo dos aculíferos. Aínda que antigamente se consideraba monofilético, hoxe se considera un grupo parafilético, xa que os dous subgrupos que incluía (Caudofoveata e Solenogastres) só teñen en común a ausencia de cuncha, non compartindo ningunha apomorfía. Características
Existen ao redor de 250 especies. Teñen espículas calcarias. Carecen de ollos e de tentáculos, pero teñen unha amósega pedal que se cre que ten a mesma orixe que o pé doutros moluscos.
Algúns destes moluscos viven en anemones de mar e corais, e se encontran a máis de 200 m de profundidade. Taxonomía
Descrición
A clase foi definida en 1876 polo zoólogo alemán, nacionalizado brasileiro Hermann von Ihering.
Etimoloxía
O termo do latín científico Aplacophora está formado polos elementos a- do grego antigo α-, 'non', placo-, tirado do grego πλάξ ‎pláx, 'placa', -o (para facilitar a pronuncia) e -phora, plural de -phorus, derivada do grego φορέω phoreõ, 'levar'. Literalmente: 'os que non levan placas'.
Clasificación
A clasificación clásica comprendía as dúas ordes seguintes: Subclase Aplacophora
Orde Caudofoveata
Orde Solenogastres
Aplastodiscus

Aplastodiscus é un xénero da orde dos anuros, dentro da familia dos hílidos. Especies
En total coñécense 16 especies deste xénero: Aplastodiscus albofrenatus (Lutz, 1924)
Aplastodiscus albosignatus (Lutz & Lutz, 1938)
Aplastodiscus arildae (Cruz & Peixoto, 1987)
Aplastodiscus callipygius (Cruz & Peixoto, 1985)
Aplastodiscus cavicola (Cruz & Peixoto, 1985)
Aplastodiscus cochranae (Mertens, 1952)
Aplastodiscus ehrhardti (Müller, 1924)
Aplastodiscus eugenioi (Carvalho-e-Silva & Carvalho-e-Silva, 2005)
Aplastodiscus flumineus (Cruz & Peixoto, 1985)
Aplastodiscus ibirapitanga (Cruz, Pimenta & Silvano, 2003)
Aplastodiscus leucopygius (Cruz & Peixoto, 1985)
Aplastodiscus lutzorum (Berneck BVM, Giaretta AA, Brandao RA, Cruz CAG & Haddad CFB, 2017)
Aplastodiscus musicus (Lutz, 1949)
Aplastodiscus perviridis Lutz, 1950
Aplastodiscus sibilatus (Cruz, Pimenta & Silvano, 2003)
Aplastodiscus weygoldti (Cruz & Peixoto, 1987)
Aplicación móbil

Unha aplicación móbil (app) é unha aplicación informática deseñada para ser empregada en tabletas táctiles, teléfonos intelixentes e outros dispositivos móbiles. Pódense adquirir a través de plataformas de distribución de aplicacións. Algunhas aplicacións son de balde, mentres que outras deben ser mercadas. Adoitan ser descargadas da plataforma de distribución a un dispositivo de destino móbil como un iPhone, unha Blackberry ou un teléfono de Android, mais ás veces poden ser descargadas directamente nos computadores, tanto portátiles como de mesa.
As aplicacións móbiles foron orixinalmente ofrecidas para mellorar a produtividade xeral e a recuperación de documentos, incluíndo funcións básicas como correo electrónico, calendario, contactos ou información meteorolóxica. Porén, a demanda pública e a dispoñibilidade de ferramentas de desenvolvemento levou á súa rápida extensión noutras categorías como xogos, GPS, compra de entradas para acontecementos, consulta de contas de aforros, etc. A popularidade das aplicacións móbiles seguiu a medrar por mor de que o seu uso se fixo cada vez máis adoito entre os usuarios de teléfonos móbiles.
Aplicacións científicas da fotografía

A fotografía constituíu dende os seus inicios un medio de grande utilidade na investigación científica. Grazas á súa utilización a nivel científico tense a posibilidade de rexistrar fenómenos que non poden ser observados directamente, como por exemplo aqueles que se desenvolven en tempos moi breves (fotografía ultrarrápida) ou extremadamente lentos (fotografía de baixa velocidade), aqueles que acaecen a escala microscópica, aqueles que afectan a rexións moi vastas da Terra ou do espazo (fotografía aérea, orbital, astronómica), aqueles ligados a radiacións non visibles ó ollo humano etc.
Entre as máis importantes aplicacións da fotografía no campo científico destacan a fotografía ultrarrápida e estroboscópica, a fotografía estereoscópica, a fotografía infravermella e ultravioleta, a fotografía aérea e orbital ou a fotografía astronómica.
Apocrisiario

Un apocrisiario (do grego ἀποκρισιάριος apokrisiários) era un alto cargo diplomático durante a Alta Idade Media. O seu equivalente moderno é embaixador ou nuncio.
O apocrisiario era un clérigo que actuaba como representante dun Patriarca ante o emperador de Bizancio, aínda que o título se utilizaba tamén para facer referencia ao representante dun arcebispo metropolitano na corte do seu correspondente Patriarca, en Constantinopla, Alexandría, Antioquía ou Xerusalén.
Os apocrisiarios máis soados foron os enviados desde 452 até 743 polo Papa, como Patriarca de Roma, a Constantinopla, a capital do Imperio Bizantino, ou Imperio Romano de Oriente. Este posto foi desempeñado por clérigos notábeis, como os futuros papas Gregorio I, Sabiniano, Bonifacio III e Martiño I. Tamén había un apocrisiario do Papa na corte do exarca de Rávena. En contrapartida, polo menos durante o papado de Gregorio I, o arcebispo de Rávena tivo un "responsalis" especial na corte papal.
Desde os tempos de Carlomagno na corte dos reis francos houbo apocrisiarios, pero eran só arquicapeláns reais, aínda que ostentasen o título dos antigos enviados papais.
Lista de apocrisiarios papais en Constantinopla (452-743): 579-585/6: Gregorio (logo papa Gregorio I).
593-595/7: Sabiniano (logo papa Sabiniano).
603-606/7: Bonifacio (logo papa Bonifacio III). ?? ? - 649: Martiño (logo papa Martiño I).
Apodemus microps

O Apodemus microps é unha especie de pequeno mamífero da familia muridae abundante no centro e norte de Europa e en Siberia.
Apoderamento

A estratexia do apoderamento xorde das organizacións de mulleres dos países en desenvolvemento e consiste nun proceso mediante o cal as mulleres, individual e colectivamente, toman conciencia sobre a discriminación de xénero e gañan capacidade para participar e decidir en maior medida sobre as súas posibilidades vitais e as das súas comunidades.
O apoderamento non supón un proceso polo cal unhas persoas gañan poder exclusivamente en detrimento do poder doutras. Existen diferentes dimensións do apoderamento: Cognitiva: a comprensión de que as condicións de subordinación das mulleres non son naturais, o coñecemento das súas causas e alternativas. Inclúe o coñecemento sobre a sexualidade.
Psicolóxica: a superación das propias autolimitacións que se impoñen as mulleres (opresión internalizada), a través do desenvolvemento da autoestima e a autoconfianza.
Económica: o acceso ao traballo remunerado, aos ingresos e á independencia económica en xeral.
Política: a capacidade de analizar a realidade en termos políticos e sociais, organizarse e promover cambios sociais.
Apolar

Apolar é todo aquilo que carece de polos. Especialmente, en química, aplícase a certo tipo de moléculas.
Unha molécula é polar cando un dos seus extremos está cargado positivamente, mentres que o outro o está de maneira negativa. Cando unha molécula é apolar, estas cargas no existen.
Adóitase usar o termo hidrófobo para unha substancia apolar, debido á similitude de comportamentos con respecto á auga, o chamado disolvente universal: unha substancia hidrófoba é aquela que repele á auga ou foxe dela, a as substancias apolares non se disolven en auga, mesmo as que sexan líquidas (como o aceite). A auga é un disolvente polar e, por tanto, no seu seo só pode albergar moléculas polares.
Isto débese a que, a nivel microscópico, algo pode disolverse nunha substancia cando aparecen unhas pontes moleculares entre as partículas de disolvente e de soluto. Estas pontes (ou enlaces moleculares secundarios) aparecen entre as zonas con cargas de distinto signo en ambas as moléculas.
A auga é unha molécula polar (ten dúas zonas con distinta carga, positiva e negativa) e calquera substancia que se queira disolver nela ten que ser polar, para que se poidan poder establecer ditos enlaces. Moléculas apolares
As moléculas apolares están formadas por átomos de non metal unidos por enlaces covalentes, sempre que non exista entre eles unha diferenza de electronegatividade importante. Na práctica, as moléculas apolares poden ser: Moléculas covalentes formadas por átomos iguais (moléculas de elementos). Por exemplo: hidróxeno (H2); oxíxeno (O2); nitróxeno (N2); xofre (S8).
Moléculas covalentes formadas por átomos de parecida electronegatividade. Por exemplo, moléculas formadas por carbono (C) e hidróxeno (H): metano (CH4); butano (C4H10); ciclohexano (C6H12).
Moléculas covalentes formadas por átomos de diferente electronegatividade pero cunha estrutura simétrica tal que se anula a polaridade: dióxido de carbono (CO2); tetracloruro de carbono (CCl4); disulfuro de carbono (CS2); acetona (H3C–CO–CH3) ou dimetiléter (H3C–CO–CH3).
Galería de moléculas apolares