proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Departamento de Valle

Valle é un dos 18 departamentos nos que se divide a República de Honduras.
A capital departamental é Nacaome.
Ten unha superficie de 1. 565 km² e, no 2005, tiña unha poboación estimada de 160. 346 habitantes. Municipios
Alianza
Amapala
Aramecina
Caridad
Goascorán
Langue
Nacaome
San Francisco de Coray
San Lorenzo
Departamento de Yoro

Yoro é un dos 18 departamentos nos que se divide a República de Honduras, localizado no centro-norte desta.
A capital departamental é Yoro.
Ten unha superficie de 7. 939 km² e, no 2005, tiña unha poboación estimada de 503. 886 habitantes.
Limita polo norte co departamento de Atlántida, polo sur limita cos departamentos de Comayagua e Francisco Morazán, polo leste cos departamentos de Olancho e Colón e polo oeste co departamento de Cortés. Municipios
Arenal
El Negrito
El Progreso
Jocón
Morazán
Olanchito
Santa Rita
Sulaco
Victoria
Yorito
Yoro
Departamento de Zacapa

Zacapa é un dos 22 departamentos da Guatemala. A súa capital é a cidade de Zacapa. Municipios
Cabañas
Estanzuela
Gualán
Huité
La Unión
Río Hondo
San Diego
Teculután
Usumatlán
Zacapa
Departamentos de Colombia

Colombia consta de 32 departamentos. Lista alfabética dos trinta e dous departamentos de Colombia
A poboación e área do Distrito Capital non están incluídas nas cifras de Cundinamarca ao ser dúas entidades territoriais diferentes, aínda que se considera esta á capital do departamento.
Dependencia da Coroa británica

Unha Dependencia da Coroa británica (Crown Dependency, en inglés), é un territorio semi-independente que está controlado baixo soberanía do Monarca do Reino Unido, pero que non forma parte do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte.
O grao de autonomía é ata máis elevado que o que poida ter un estado dentro dunha federación. As Dependencias da Coroa teñen moedas, matrículas, servizos postais etc. , de seu.
Deportación

Deportación é a acción de desterro do que son vítimas individuos ou grupos de persoas usualmente por razóns políticas. Xeralmente aplícase como castigo, con fins aislacionistas ou escravistas. Nalgúns casos a deportación de comunidades ten como causa diferenzas étnicas ou relixiosas.
En todo caso, as causas que levaron historicamente á deportación de calquera grupo é considerada como un acto segregacionista e comportou en diversas oportunidades graves abusos e ata o exterminio ou xenocidio de poboacións enteiras. Historia
Desde un punto de vista estritamente histórico a Biblia fai referencia en varias pasaxes a deportacións masivas, recoñecidas actualmente como históricas, cabe mencionar o traslado de gran parte da poboación israelita a Babilonia, evidentemente contra a súa vontade e con fins escravistas. Na época do Imperio Romano diversas tribos foron forzadas a mobilizarse cara ao imperio: os (tracios, dalmacios) ou fóra deste (xermanos, celtas, húngaros) ben por vontade dos exércitos romanos ou para fuxir do pulo dos inimigos destes.
Xa en épocas máis recentes diversos grupos étnicos víronse obrigados a longas mobilizacións debido ao pulo das invasións islámicas da baixa idade media, e ata posteriormente poboacións enteiras gregas, albanesas e do antigo Imperio Bizantino víronse forzadas a retirarse das súas fronteiras naturais cara ao nordés de Europa debido aos encontros entre os exércitos Cruzados e os otománs.
En Rusia a deportación de prisioneiros políticos ou persoas simplemente incómodas cara a Siberia foi práctica común desde a época de Iván Grozny e proseguiu ata a era soviética.
Durante a primeira guerra mundial, a poboación armenia da provincia de Anatolia sufriu deportacións masivas e accións xenocidas.
Durante a segunda guerra mundial a maquinaria criminal nazi levou a cabo o exterminio xudeu realizado nunha parte moi importante tras a deportación das vítimas desde os lugares de orixe aos campos e centros de exterminio situados na Polonia ocupada. Os nazis deportaron tamén a outros grupos étnicos, políticos e sociais ao longo de toda a Europa ocupada por eles como medida de represión á vez que os utilizaban como man de obra escrava.
Deporte de combate

Un deporte de combate é un deporte competitivo de contacto onde dous combatentes loitan o un contra o outro usando as certas regras de contacto, co obxectivo de simular partes do combate corpo a corpo verdadeiro. O boxeo, as artes marciais de competición, as artes marciais mixtas e a esgrima son os exemplos de deportes de combate.
As técnicas usadas poden ser clasificadas en tres dominios: mallar, apreixe, e uso de arma. Algunhas regras do partido especialízanse nunha área, mentres outros permiten a superposición. Deporte de combate e arte marcial
A noción de "deporte de combate" é diferente da de arte marcial, aínda que algunhas materias coinciden.
Con efecto, unha arte marcial é por definición unha "arte de guerra", unha materia onde todo é permitido. Por mor da peligrosidad potencial, o estudo da arte marcial é moito definido por regra xeral.
En contraste, un deporte de combate a miúdo posúe competicións (de oposición), as normas destinadas, en particular, a garantir a integridade física e un árbitro para facelas respectar. Por unha parte, deporte de combate afástase o combate real, pero por outra parte, permite se afrontar o un adversario que ten reaccións imprevisibles e permite a boa deportividade (partido limpo e o respecto).
Estas dúas puntos de vista son fundamentalmente diferentes, pero historicamente vinculados. Nos países asiáticos, a aprendizaxe de artes marciais efectuábase para enfrontar a un atacante. O corpo do individuo transformábase nunha verdadeira arma de guerra e serviu para opoñerse en caso de agresión de pobos invasores. Así, esta visión dunha materia marcial servía para defender a súa vida durante a época feudal.
Pero, o vimos na ficha "arte marcial", estas técnicas marciais transmitíronse no curso dos anos en todo o mundo, e foran adaptadas ás mentalidades das persoas que servían. Lista de deportes de combate
Deportes de combate olimpicos
boxeo
esgrima
judo
loita
taekwondo
Outros deportes de combate modernos
arnis
artes marciais mixtas (AMM)
bando kick-boxing ou lethwei moderno, naban ou loita birmana moderna
capoeira
full-contact
jiu-jitsu brasileiro
kendo
kick-boxing
muay thai
sambo
sanda
savate
sumo
Deportes de combate antigos
boxeo antigo
pankration
Deportistas olímpicos con discapacidade

Ao longo da historia olímpica houbo tres casos de deportistas olímpicos que participaron nos Xogos malia teren unha discapacidade severa, independentemente da súa participación nas edicións correspondentes dos Xogos Paralímpicos, se os houber. Estes foron os casos: George Eyser, un ximnasta estadounidense cunha perna de madeira, que conseguiu seis podios nos Xogos Olímpicos de 1904 en St. Louis, entre eles tres medallas de ouro en barras paralelas, cabalo e gabear pola corda. Eyser perdera a perna logo de ser atropelado por un tren.
Neroli Fairhall, de Nova Zelandia, participou na competición de tiro con arco dos Xogos dos Ánxeles en 1984, acadando a posición 35ª na final. Ela, que anteriormente fora atleta, quedara parapléxica como consecuencia dun accidente de moto.
Marla Runyan, unha atleta estadounidense rexistrada como cega participou nas probas olímpicas de 1500 metros nos Xogos de Sydney e de 5000 m nos de 2004.
Deposición de Cristo

Deposición de Cristo é unha pintura manierista do artista italiano Agnolo Bronzino. A pintura foi executada entre 1540 e 1545. O traballo é preservado no Museo de Belas Artes e Arqueoloxía de Besançon.
Depredación

A depredación é unha interacción biolóxica na que un organismo, o depredador, mata e devora a outro organismo, a presa. Forma parte dunha familia de comportamentos de alimentación comúns que inclúen o parasitismo e a micropredación (que normalmente non matan o hóspede) e o parasitoidismo (que sempre acaba matando o hóspede). É distinto do comportamento preeiro de alimentarse de presas mortas, aínda que moitos depredadores tamén o practican; superpónse cos herbivorismo, xa que os predadores de sementes e os fruxívoros destrutivos tamén son depredadores.
Os depredadores poden buscar ou perseguir activamente presas ou esperalas, moitas veces ocultas. Cando se detecta unha presa, o depredador valora se a ataca. Isto pode implicar emboscada ou depredación de persecución. Se o ataque ten éxito, o depredador mata a presa, elimina calquera parte non comestible como a cuncha ou as espiñas e cómea.
Os depredadores están adaptados e adoitan estar moi especializados para a caza, con sentidos agudos como a visión, o oído ou o olfacto. Moitos animais depredadores, tanto os vertebrados como os invertebrados, teñen gadoupas ou dentes afiados para agarrar, matar e cortar as súas presas. Outras adaptacións inclúen o furtivismo e o mimetismo agresivo que melloran a eficiencia da caza.
A depredación ten un poderoso efecto selectivo sobre as presas, e as presas desenvolven adaptacións antipredadores como coloración de advertencia, sinais de alarma, camuflaxe, mimetismo ou espiñas e químicos defensivos. Ás veces, depredadores e presas atópanse nunha carreira de armamentos evolutiva, un ciclo de adaptacións e contraadaptacións. A depredación foi o principal motor da evolución dende polo menos o período Cámbrico. Definición
No nivel máis básico, os depredadores matan e comen outros organismos. Porén, o concepto de depredación é amplo, defínese de forma diferente en diferentes contextos e inclúe unha gran variedade de métodos de alimentación e algunhas relacións que teñen como resultado a morte da presa non se denominan xeralmente depredación. Un parasitoide, como unha avespa de Darwin, pon os seus ovos dentro ou sobre o seu hóspede; os ovos eclosionan en larvas, que comen o hóspede, e morre inevitablemente. Os zoólogos xeralmente chaman isto unha forma de parasitismo, aínda que convencionalmente se pensa que os parasitos non matan os seus hóspedes. Pódese definir que un depredador difire dun parasitoide en que ten moitas presas, capturadas ao longo da súa vida, mentres que a larva dun parasitoide só ten unha, ou polo menos ten o seu abastecemento de alimentos nunha soa ocasión.
Depresión (psicoloxía)

A depresión é unha síndrome ou agrupación de síntomas nos que predominan os síntomas afectivos (tristura patolóxica, decaemento, irritabilidade, sensación subxectiva de malestar e impotencia fronte ás esixencias da vida) aínda que, en maior ou menor grao, tamén están presentes síntomas de tipo cognitivo, volitivo ou incluso somático, polo que podería falarse dunha afectación global da vida psíquica, facendo especial énfase na esfera afectiva.
Non se debe confundir coa tristura ou cos cambios no estado de ánimo que responden de xeito proporcionado ás circunstancias nas que se desenvolve a vida (por exemplo, a pena pola morte dun familiar). A base para distinguir a depresión destes cambios ordinarios, vén dada pola persistencia dos síntomas, a súa gravidade, a presenza doutros síntomas e o grao de deteroriación funcional e social que o acompaña. Tratamento
A enfermidade abórdase con diferentes tipos de tratamentos, ben advertido que o máis normal é utilizar varios destes tratamentos de forma combinada: Tratamento farmacolóxico.
Psicoterapia.
Exercicio físico.
Depresión (xeoloxía)

En xeomorfoloxía, unha depresión é un termo para designar a zona do relevo situada a un nivel inferior cá superficie veciña. Características
As depresións poden ser consecuencia dun afundimento de terra que fai que a zona, ou ben se sitúe baixo o nivel do mar, por exemplo o Mar Morto (-395 m) ou o Mar Caspio (-28 m); ou ben fique dominada polos territorios veciños. Este último caso constitúeno a miúdo as depresións nas que a permeabilidade da roca e o clima permitiron a formación de lagos permanentes, como a depresión do Tarim na China, ou a Gran Cunca na zona oeste dos Estados Unidos. Tamén, en México existen depresións que están cubertas de auga, como é o caso do lago de Capala ou o lago de Pátzcuaro.
Depresión posparto

A depresión posparto é unha doenza psiquiátrica caracterizada pola depresión no contexto da maternidade.
Os estudos amosa entre un 5% e 25% de prevalencia pero as diferenzas metodolóxicas entre diferentes estudos fai que a verdadeira taxa de aparición non estea clara.
Cómpre non confundir a depresión posparto, recoñecida como doenza, da tristeza da maternidade ou maternity blues, que é un proceso fisiolóxico máis frecuente.
Depresión tropical dez (2005)

A depresión tropical dez foi o décimo ciclón tropical que se desenvolveu durante a tempada de furacáns no Atlántico de 2005, a cal bateu o récord de actividade até aquel intre. Formouse o 13 de agosto ó desenvolverse unha onda tropical que, o 8 de agosto, emerxeu da costa oeste de África. Como consecuencia da forta cizalla do vento, a depresión mantívose feble e non conseguiu reforzarse máis aló do status de depresión tropical. O ciclón disipouse o 14 de agosto, aínda que os seus restos contribuíron parcialmente á formación da depresión tropical doce, que finalmente se intensificou converténdose no devastador furacán Katrina que acadou a categoría 5. O ciclón non ocasionou directamente ningún efecto, ningunha vítima mortal nin dano pero, como xa quedou dito, máis tarde transformaríase no furacán Katrina e por iso se pode considerar que matou indirectamente 1833 persoas e custou indirectamente 108000 millóns de dólares ós Estados Unidos.
Depresión tropical dez (2007)

A depresión tropical dez foi un breve cicló tropical que recalou en terra firme pola panhandle de Florida en setembro de 2007. O sistema desenvolveuse en depresión subtropical o 21 de setembro ó nordeste do golfo de México da interacción dunha onda tropical, a cola dunha fronte fría e unha área de baixas presións. Nun primeiro momento, a circulación non estaba ben definida e a actividade tempestuosa era intermitente; despois que a convección sobre o centro medrase, o sistema acadou o status de depresión tropical. Avanzando en dirección noroeste, a depresión tocou a terra firme, a carón de Fort Walton Beach; foi ó comezo do 22 de setembro, e pouco despois disipouse sobre o sueste de Alabama.
Inicialmente, prevíase que a depresión se movese por terra firme en forma de tempestade tropical menor, pero a ameaza da depresión provocou que se declarase o estado de emerxencia en Mississippi e Luisiana. Era o primeiro ciclón tropical que golpeaba Nova Orleáns dende o Furacán Katrina e a destrutiva tempada de furacáns de 2005. O impacto global do ciclón foi menor e limitado no tocante ás precipitacións. Porén, o sistema precursor produciu un tornado que pasou por Eustis, Florida, causando a destrución de 20 casas e 30 máis con danos importantes.
Depósito legal

O depósito legal é a obrigación legal feita a calquera editor de libros ou publicacións de enviar un ou máis exemplares de calquera obra impresa no país a un repositorio específico, xeralmente a súa biblioteca nacional. Esa doazón é normalmente empregada para libros e xornais, mais co avance da tecnoloxía e dos novos medios de comunicación, algúns países xa están alterando as súas lexislacións para incluír filmes, mapas e até mesmo sitios web de Internet. Historia
Na antigüidade, a Biblioteca de Alexandría xa tiña un sistema de depósito legal e modernamente foi Francia a que instituíu o depósito legal en 1537; Inglaterra fundou o depósito legal en 1662. Esta lei existe en varios países, como Alemaña, Brasil, España, Estados Unidos de América e Portugal. Nalgúns deses a doazón de libros ao repositorio nacional é un prerrequisito para pedidos de rexistro de números de ISBN ou para o recoñecemento de dereitos de autoría.
O número de exemplares a seren depositados poden variar, sendo xeralmente entre un e catro, mais algúns países requiren depósitos maiores, como Polonia, que obriga ao depósito de 19 copias de calquera nova obra.
Xeralmente os órganos do goberno tamén son obrigados a obedecer a leis extras de depósito legal, o que pode obrigar os documentos públicos a seren distribuídos a un gran número de bibliotecas para acceso público.
Dequeísmo

O dequeísmo consiste nunha utilización incorrecta da partícula de (preposición) xunto á partícula que (conxunción) en proposicións completivas ou subordinadas substantivas de complemento directo: Díxome de que virá mañá pola tarde (incorrecto) por Díxome que virá mañá pola tarde (correcto).
Pensou de que a terra era redonda (incorrecto) por Pensou que a terra era redonda (Correcto).
Opinaban de que as eleccións estaban amañadas (incorrecto) por Opinaban que as eleccións estaban amañadas (correcto)
O dequeísmo é un anacoluto que deriva do cruzamento de dúas estruturas sintácticas, a de complemento directo e a de complemento de réxime ou, na terminoloxía de Emilio Alarcos Llorach, suplemento: Pensou (diso) que non era o correcto Pensou de que non era o correcto.
Por ultracorrección, ás veces pode darse o fenómeno contrario: a supresión dun de necesario na construción dun complemento de réxime ou suplemento.
Der Antichrist, Fluch auf das Christentum

Der Antichrist, Fluch auf das Christentum (O Anticristo. Maldición sobre o cristianismo) é unha obra do filósofo Friedrich Nietzsche publicada en 1888. A obra
Nesta obra o autor realiza unha análise dos elementos que segundo el converteron ós humanos en seres cada vez peores.
Nietzsche téntanos abrir os ollos ante as mentiras do cristianismo. Segundo el Deus non existe, xa que nunca atoparemos a ninguén que nolo poida confirmar con seguridade. Tamén nos di que o paraíso e a vida despois da morte non existen, e que a relixión cristiá ten sacerdotes para que as persoas nos sintamos liberados ó confesar as nosas malas accións ou pecados a alguén que cremos superior a nós só polo simple feito de velo como un enlace con Deus; un Deus que en realidade non existe. O autor cualifica estes sacerdotes de calumniadores e envelenadores.
Por outra banda, a opinión do autor céntrase en que o cristianismo non está en contacto coa realidade e que só hai cousas imaxinarias nel. Algunhas destas cousas son o espírito, a alma, o eu, Deus, o pecado, a salvación, a graza, o perdón dos pecados. ..
Noutro fragmento o autor fai referencia á creación do home e da muller, e dinos que son os dous maiores erros de Deus. Isto é debido a que somos os únicos seres que podemos pensar. Tamén menciona o froito prohibido, que segundo el non é máis que o temor de Deus. Este froito prohibido é a nosa actual ciencia, por iso é o maior temor de Deus, porque é a ferramenta que temos para obrigalo a pensar. Esta ciencia é un claro rival para Deus, e este culpa deste feito á víbora, que segundo Nietzsche é a muller, o seu segundo erro. Influencias
O libro ten unha grande influencia na sociedade, pois hoxe o cristianismo está moito menos estendido, xa que agora as sociedades son maioritariamente laicas.
Der Blaue Reiter

Der Blaue Reiter (O Xinete Azul en galego) designa un grupo de pintores expresionistas que desenvolveron actividade en Múnic, entre 1911 e 1913. Este grupo, creado polo pintor ruso Wassily Kandinsky e polo alemán Franz Marc, integraba algúns disidentes da "Nova Asociación de Artistas", formada na mesma cidade en 1909. O nome que adoptaron a este movemento sintetiza a paixón de Franz Marc polo xinete e de Kandinsky pola cor azul. O grupo presentou unha exposición colectiva en 1911, denunciando, pola diversidade de inspiracións e de tendencias estéticas dos artistas participantes, – August Macke, Gabriele Münter, Alexei von Jawlensky, Marianne von Kefferin e Paul Klee entre outros – a inexistencia dun programa ou dunha orientación teórica ríxida. A todos eles uníalle-lo seu interese común pola Arte medieval e primitiva así como polos movementos coetáneos do Fauvismo e o Cubismo.
August Macke e Franz Marc defendían a opinión de que cada persoa posúe unha verdadeira vivenza ou experiencia interna e externa, que se dan a man grazas á arte. Kandinsky construíu as bases teóricas que cimentaron esta idea. Perseguíase así unha "igualdade de dereitos" das distintas manifestacións artísticas. O nome do grupo deriva dun cadro do mesmo nome feito no ano 1903 por Wassily Kandinsky, que sirviu como ilustración da portada de 1912 do chamado Almanach (Almanaque). Esta obra programática, entregada por Kandinsky e Marc (Editorial Piper, Múnic, 1912) recollía, en verbas de Marc, «Os máis novos movementos pictóricos en Francia, Alemaña e Rusia, e amosa os seus finos fíos de conexión co Gótico e cos primitivos, con África e o grande Oriente, coa arte orixinaria do pobo tan fortemente expresivo e coa arte infantil, especialmente cos movementos musicais e dos escenarios máis modernos de Europa e do noso tempo». Arnold Schönberg por exemplo tamén achegou xunto a textos e cadros a composición «Herzgewächse».
A primeira das dúas exposicións do Xinete Azul tivo lugar dende o decembro de 1911 ata o 1 de xaneiro de 1912 na Galería Moderna Thannhauser na cidade de Múnic. Mostráronse 49 obras de Henri Rousseau, Albert Bloch, Heinrich Campendonk, Robert Delaunay, Wassily Kandinsky, Macke, Münter e moitos máis. Máis adiante converteuse nunha exposición itinerante percorrendo varias cidades, etre elas Colonia e Berlín.
A segunda exposición desenvolveuse dende o 12 de febreiro até o 18 de marzo de 1912 na libraría e galería de arte muniquesa Hans Goltz. Nela exhibíronse 315 acuarelas, debuxos e obra gráfica de máis de 30 artistas.
Der Erlkönig

Der Erlkönig (en galego, Rei dos Elfos ou Elfo-Rei) é unha balada escrita por Johann Wolfgang von Goethe o ano 1782. Considérase un dos seus traballos máis coñecidos e musicárono compositores como Franz Schubert, Carl Loewe e Ludwig van Beethoven (que non chegou a rematala pois faleceu). Orixe
O material da balada vén do dinamarqués, onde o Erlkönig é chamado de Ellenkonge (forma próxima a Elvenkonge, ou, Rei dos Elfos). Parte do poema foi traducida erroneamente por Johann Gottfried von Herder, que traduciu a palabra Eller como "Erle" (Álamo). Entón, o nome da balada sería, en galego, Rei dos Elfos (preservando o sentido orixinal) ou Rei dos Álamos (traducindo a palabra Erle literalmente). A inspiración para a balada vén do período en que Goethe estivera na cidade de Jena, onde recibiu a noticia dun construtor da vila de Kunitz que galopaba con seu meniño enfermo na procura dun médico da universidade. En lembranza a iso, creouse, aínda no século XIX, un memorial a Erlkönig exactamente no camiño entre a vila de Kunitz (actualmente un barrio) e Jena. Contextualización
Mentres as baladas do movemento Sturm und Drang (Tempestade e Ímpeto) abordan, maioritariamente, temas como o amor, Goethe desenvolveu, por primeira vez, unha balada que trae un tema máxico e da natureza. Ademais, a diferenza do século XVIII, a natureza non é abordada polo seu aspecto estético ou relixioso, mais si polo seu lado descoñecido, esconxurador, fantástico e mortal. É a primeira vez que se fala sobre o descoñecido e os sentimentos máis profundos da alma, e, en oposición ó tempo da Ilustración, mentres o meniño inocente consegue percibir as forzas máxicas da natureza e desespérase, o pai, que é a figura esclarecida, non as percibe. Esa temática foi posteriormente desenvolvida no Romanticismo por autores como Novalis. Resumo
Nunha noite con bastante vento, un pai galopa con seu fillo nos brazos por unha foresta escura. O meniño afirma recoñecer a forma do Erlkönig pola foresta e asústase. O pai calma o meniño afirmando que iso é soamente a mera. Entre tanto, a figura non deixa o neno en paz e tenta convencelo para atraelo ao seu reino, ofrecendo vestidos dourados e a compañía de súas fillas, pero o meniño fica cada vez máis inquedo e o pai tenta encontrar unha explicación lóxica para as cousas que o fillo está vendo, tales como: o vento soprando polas follas ou os pastos brillando. A figura do Erlkönig tamén fica cada vez máis ameazadora e o fillo está cada vez máis asustado. Cando o Erlkönig finalmente ataca o fillo con violencia, o pai desespérase e galopa o máis rápido posible para chegar á corte. Pero xa era moi tarde, pois nos seus brazos o meniño xa estaba morto. Texto
Der Rosenkavalier

Der Rosenkavalier (en galego, O cabaleiro da rosa) é unha ópera cómica en tres actos con música de Richard Strauss e libreto en alemán de Hugo von Hofmannsthal e o propio compositor. Tivo a súa estrea no Semperoper de Dresden o 26 de xaneiro de 1911 baixo a dirección de Ernest von Schuch e a dirección artística de Alfred Roller.
Logo de compoñer óperas como Salomé (1905) e Elektra (1909), onde asomaba a politonalidade, a atonalidade e o paroxismo expresionista, cun texto dramático influído polo vocabulario freudiano das paixóns humanas, Strauss comunicou a Von Hofmannsthal o seu desexo de compoñer unha ópera distinta, ao estilo da ópera mozartiana, lixeira, humorística e ambientada na sociedade do século XVIII (Le nozze di Figaro).
A diferenza das óperas anteriores, o libreto de Von Hofmannsthal é orixinal; é dicir, non está baseado en obras literarias existentes. No bosquexo inicial, os protagonistas ían ser o barón Ochs e Octavian. Porén, a medida que avanza a escritura da obra, a personaxe da Mariscala creceu e afirmouse a si mesma ata transformarse nun rol protagonista.
O título da ópera alude a un costume inexistente inventado por Von Hofmannsthal, que serve de escusa para o desenvolvemento argumental.
Der Untergang

Der Untergang é un filme xermano-italiano-austríaco que foi dirixido por Oliver Hirschbiegel, e escrito e producido por Bernd Eichinger. É un filme histórico e bélico que amosa os derradeiros dez días de Adolf Hitler dirixindo a Alemaña nazi en 1945. Baséase en varias historias dese período. O filme recibiu a aclamación da crítica e foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa. Sinopse
En abril de 1945, Adolf Hitler decide ficar en Berlín no canto de fuxir. A segunda guerra mundial xa está sentenciada, mais nas rúas da capital do Terceiro Reich aínda se libra unha batalla moi encarnizada contra os soviéticos. Hitler e mailos seus fieis están atrincheirados no búnker da chancelaría. Entre eles atópase a súa secretaria persoal, Traudl Junge. No exterior, a situación empeora drasticamente. Malia que Berlín xa non resiste máis, e que os seus oficiais recomendan a Hitler fuxir, el négase a abandonar a cidade. Acompañado tamén de Eva Braun, o ditador alemán prepara a súa despedida.
Der fliegende Holländer

Der fliegende Holländer (en galego O holandés errante) é unha ópera en tres actos con música de Richard Wagner e libreto en alemán do propio compositor. A súa estrea tivo lugar na Hofoper de Dresden o 2 de xaneiro de 1843 baixo a batuta do propio compositor. Orquestración
A partitura de Wagner require a utilización de: 2 frautas, piccolo, 2 óboes (un tamén corno inglés, 2 clarinetes en si bemol e Do, 2 fagots
4 trompas, 2 trompetas, 3 trombóns, tuba
Timbais
Arpa
En escena: 3 piccolos, 6 trompas, tam tam e aeoliphone.
Dereita política

A dereita política é un concepto que se refire ao segmento do espectro político asociado a posicións conservadoras, relixiosas ou ben simplemente opostas á esquerda política. Engloba xa que logo a correntes ideolóxicas moi diversas cuxa separación pode ser tallante, dependendo de que consideren prioritaria a defensa da liberdade individual (liberalismo), a defensa da patria (nacionalismo, patriotismo) ou de que ante todo busquen o mantemento da orde social establecido (tradicionalismo, conservadorismo). En oposición á esquerda política, o sector máis liberal salienta o libre mercado por encima do intervencionismo das administracións públicas e busca potenciar valores e dereitos individuais, fronte a posicións colectivistas ou estadistas, mentres que o sector máis conservador é partidario do encadramento colectivo en estruturas rixidamente xerarquizadas e disciplinadas.
A dereita máis moderada adóitase cualificar como centro-dereita, mentres que a dereita máis extremista cualifícase como ultradereita ou extrema dereita.
Dereito a morrer

O dereito de morrer é un concepto ético e xurídico que sostén a liberdade dun ser humano para acabar coa súa vida ou para someterse a eutanasia voluntaria. Habitualmente alúdese á posesión deste dereito por parte de persoas cunha enfermidade terminal ou sen a vontade de continuar vivindo, ás que se pode permitir acabar coa súa propia vida, rexeitar un tratamento que prolongue a súa vida ou o uso do suicidio asistido ou a eutanasia. A cuestión de quen debería poder exercer este dereito adoita ser central no debate.
Algúns académicos e filósofos como David Benatar consideran este debate nos termos do antinatalismo. Debido a que os seres humanos non teñen capacidade de axencia no seu nacemento, ninguén debería ter autoridade sobre a decisión dunha persoa de continuar vivindo ou de morrer.
Os defensores do dereito a morrer adoitan asocialo coa idea de que o propio corpo e a propia vida son unicamente propiedade dun mesmo e débese dispoñer deles como se considere conveniente. Aínda así, adóitase contrapor un interese estatal lexítimo que impida os suicidios irracionais. Por exemplo, Avital Pilpel e Lawrence Amsel consideran: As posturas relixiosas en torno ao suicidio varían desde as prácticas hinduístas e xainistas de suicidio non violento a través do xaxún (prayopavesa e salekana, respectivamente) até consideralo un pecado grave, como no catolicismo.
Dereito a un medio ambiente san

O dereito a un medio ambiente san ou o dereito a un medio ambiente sustentable e saudable é un dereito humano defendido por organizacións de dereitos humanos e organizacións ambientais para protexer os sistemas ecolóxicos que brindan saúde humana. O dereito está interconectado con outros dereitos humanos centrados na saúde, como o dereito humano á auga e o saneamento, o dereito á alimentación e o dereito á saúde. O dereito a un medio ambiente saudable utiliza un enfoque de dereitos humanos para protexer a calidade do medio ambiente en contraposición á teoría legal desenvolvida para os dereitos da natureza que tenta estender os dereitos creados para os seres humanos ou outras entidades legais á natureza.
O dereito crea unha obriga do estado a regular e facer cumprir as leis ambientais, controlar a contaminación e, doutro xeito, brindar xustiza e protección ás comunidades danadas por problemas ambientais. O dereito a un medio ambiente saudable foi un dereito importante para crear precedentes legais ambientais para os litixios relacionados co cambio climático e outras cuestións ambientais.
O dereito a un medio ambiente san é un elemento central do enfoque internacional dos dereitos humanos e o cambio climático. Os acordos internacionais que apoian este dereito inclúen a Declaración de Estocolmo de 1972, a Declaración de Río de 1992 e o Pacto Mundial polo Medio Ambiente de 2017. Máis de 150 estados da ONU recoñeceron o dereito dalgunha forma a través de lexislación, litixios, dereito constitucional, dereito de tratados ou outra autoridade legal. Dous tratados rexionais, a Carta Africana de Dereitos Humanos e dos Pobos e a Convención Americana sobre Dereitos Humanos, inclúen o dereito a un medio ambiente saudable. Outros marcos de dereitos humanos, como a Convención sobre os Dereitos do Neno, refírense a cuestións ambientais na medida en que se relacionan co enfoque do marco, neste caso os dereitos do neno.
Os Relatores Especiais sobre Dereitos Humanos e Medio Ambiente John Knox (2012-2018) e David Boyd (2018-presente) fixeron recomendacións sobre como formalizar estes dereitos no dereito internacional. Isto foi apoiado por varios comités a nivel da ONU e comunidades legais locais (por exemplo, a Asociación de Avogados da cidade de Nova York) en 2020.
Dereito administrativo

O dereito administrativo é unha póla do dereito que estuda as relacións xurídicas nas que a administración pública actúa investida da potestade ou autoridade que lle é propia. Quedarían por tanto exentas do dereito administrativo as relacións nas que a Administración actúa como suxeito de dereito privado. Contido
O dereito administrativo forma parte do dereito público. Trata ou regula entre outras materias: Os tipos de administracións e, sobre todo as chamadas admnistracións territoriais: O Estado, a Comunidade Autónoma e a Administración local.
Os actos e os procedementos administrativos, que son as canles, trámites o protocolos que están definidos e descritos legalmente, e que deben seguir as administracións na súa actuación. A ausencia do procedemento axeitado pode supoñer a nulidade do acto administrativo.
O dereito funcionarial, que versa sobre as relacións da Administración cos seus funcionarios;
O dereito urbanístico, que é o que regula a ordenación do territorio;
Propiedades especiais e medio ambiente: augas, montes e costas;
Moitos aspectos sectoriais como a sanidade, a obra pública, o transporte ou a xustiza. Dereito Administrativo galego
Se ben xa había dereito civil, dado que o dereito administrativo regula a acción administrativa dentro das canles da Constitución, en Galiza non tivo verdadeira presenza ata a aprobación da constitución española de 1978, e foi afianzado co estatuto de autonomía de 1981 e a creación das principais institucións políticas galegas o Parlamento de Galicia e a Xunta de Galicia. O goberno autonómico, en conxunto co goberno estatal, define as competencias contidas no dereito administrativo galego.
Dereito constitucional

O Dereito Constitucional é unha rama do Dereito Público cuxo ámbito de estudo inclúe a análise das leis fundamentais que definen un Estado. Entre os principios doutrinais do dereito constitucional atópase a separación de poderes (poder lexislativo, poder executivo e poder xudicial). Todo o que ten que ver coa forma de Estado, a forma de goberno, os dereitos fundamentais e a regulación dos poderes públicos é obxecto de estudo do Dereito Constitucional, incluíndo- hai tanto as relacións entre os poderes públicos e as relacións entre os poderes públicos e os cidadáns.
A medida que se multiplicou o número de Estados nación, tamén se multiplicaron as constitucións e con elas o corpo do dereito constitucional, aínda que en ocasións esta lei emana de fontes alleas ao Estado. Especialmente desde mediados do século XX, a protección dos dereitos individuais converteuse tamén nunha preocupación das institucións supranacionais.
Dereito de familia

O dereito de familia ou tamén chamado dereito familiar é o conxunto de normas e institucións xurídicas que regulan as relacións persoais e patrimoniais dos membros que integran a familia, entre si e respecto de terceiros. Natureza xurídica
Tradicionalmente considerouse que o dereito de familia é unha póla do dereito civil; porén, posto que este último se estrutura sobre a base da persoa individual e dado que habitualmente estimouse que as relacións de familia non poden quedar rexidas só por criterios de interese individual e a autonomía da vontade, gran parte da doutrina considera que é unha póla autónoma do dereito, con principios propios. Porén, para considerarse autónoma, é preciso que se dean tres supostos: a independencia doutrinal, a independencia lexislativa e a independencia xudicial.
Varios países recolleron lexislativamente este cambio doutrinario ditando un Código de Familia (á parte dun Código Civil). Ese foi o caso de Alxeria, Bolivia, o Canadá, Cuba, Nicaragua, Costa Rica, O Salvador, Filipinas, Venezuela, Honduras, Malí, Marrocos, Panamá, Polonia e Rusia, entre outros.
Dereito de propiedade

O dereito de propiedade é a área do dereito que atende ás diversas formas de propiedade e tenza no sector inmobiliario (a terra diferenciada das posesións persoais e mobles) e da propiedade persoal, dentro do sistema legal de dereito anglosaxón. No sistema de dereito civil, hai unha división entre a propiedade moble e inmoble. A propiedade moble corresponde coa propiedade persoal, mentres que a propiedade inmoble corresponde á propiedade real, e ós dereitos e obrigacións asociados a ela.
O concepto, a idea ou filosofía da propiedade subxace a todas as leis de propiedade. Nalgunhas xurisdicións, toda propiedade era posuída polo monarca e que devolvía a través de terratenentes ou outros sistemas de feudalismo, lealdade e fidelidade.
O códido civil napoleónico está entre os primeiros actos gobernamentais da modernidade en introducir a noción de propiedade absoluta nun estatuto, mentres que os dereitos de protección de propiedade persoal estaban presenten na lei islámica e na xurisprudencia da Idade Media, e máis formas feudalistas.
Dereito foral

O dereito foral ou especial é o ordenamento xurídico civil local ou propio dunha autonomía de España. Coexiste co dereito común estatal, que se aplica de xeito supletorio.
Posúen este dereito só 6 das 17 comunidades autónomas: Aragón, Baleares (con particularidades en cada illa), Cataluña, Galiza, Navarra e o País Vasco (con particularidades segundo o territorio). Así mesmo, está vixente o Foro de Baylío, que se aplica nalgunhas localidades de Estremadura limítrofes con Portugal e na cidade autónoma de Ceuta (de antigo dominio portugués). O País Valenciano, malia ter tido dereitos forais, actualmente non posúe unha regulamentación en vigor a este respecto.
Estes dereitos teñen orixe xeralmente nas cartas de poboamento outorgadas polos reis e señores da Península Ibérica ó fundar poboacións durante a Idade Media. As cartas tiñan como obxectivo principal o ordenamento do territorio e regulaban as condicións xurídicas do asentamento, así como as relacións entre os poboadores e o señor da terra, constituíndo a primeira manifestación da lei local. Co crecemento das localidades e o aumento das relacións entre elas, as cartas de poboamento fóronse unificando en normas xurídicas comúns, que se estabelecían en forma de foros, isto é, un estatuto xurídico aplicábel a un territorio. Con todo, a fonte do dereito tamén pode ser de orixe consuetudinaria, como é o caso de Galiza.
Dereito informático

O dereito informático foi analizado dende diversas perspectivas. Por unha parte o Dereito Informático defínese como un conxunto de principios e normas que regulan os efectos xurídicos nacidos da interrelación entre o Dereito e a informática. Por outro lado hai definicións que establecen que é unha rama do dereito especializada no tema da informática, os seus usos, e as súas aplicacións e as súas implicacións legais.
Entre os temas dos que se ocupa o dereito informático poderiamos indicar os seguintes: Sinatura electrónica.
Protección de datos persoais.
Propiedade intelectual.
Diñeiro electrónico.
Notificación por Internet.
Protección xurídica do software.
Nomes de dominio.
Delitos informáticos.
Comercio electrónico.
Teletraballo.
Propiedade industrial.
Censura en Internet.
Telecomunicacións.
Contratos electrónicos.
Documento electrónico e a lei de procedemento administrativo.
Dereito internacional

O dereito internacional é o conxunto de normas, convenios e tratados que regulan as relacións entre os distintos estados e tamén concirne a estrutura e funcións das organizacións internacionais. O dereito internacional difire dos sistemas xurídicos en que se aplica a estados máis que a cidadáns privados e está integrado por acordos entre estados - tratados internacionais (tratados propiamente, pactos, convenios, cartas), memorandos, intercambio de notas diplomáticas, anexos, protocolos de tratados–, polo costume internacional, así como polos principios xerais do dereito. Tradicionalmente, diferénciase entre dereito internacional público e dereito internacional privado pero é o primeiro o que se adoita denominar simplemente dereito internacional, por canto o dereito internacional privado non configura un sistema autosuficente.
Dereito internacional privado

O Dereito Internacional Privado é aquela rama do Dereito que ten como finalidade dirimir conflitos de xurisdición internacionais; conflitos lei aplicable e os conflitos de execución e determina-la condición xurídica dos estranxeiros.
Esta rama do Dereito analiza casos privados que teñan algún tipo de conexión con dous ou máis Estados, co fin de determinar cal é o que pode coñecer sobre o tema.
Nalgúns países esta rama do dereito coñécese como Dereito Civil Internacional.
Cabe recalcar que o Dereito internacional privado non soluciona os conflitos, simplemente determina a norma ou lei de que país se debe utilizar na solución de conflitos internacionais, así como o xuíz que resolverá esta controversia. Características do Dereito Internacional Privado
É un Dereito nacional: Cada país dicta as súas propias normas de dereito internacional privado, o cal pode levar a conflitos entre os países.
É un Dereito positivo: As súas normas atópanse en diversos textos legais, preferentemente nos Códigos Civís. Así a todo, a máis importante das fontes son os tratados en que os países, a través de convencións, determinan a forma de resolve-los conflitos de leis.
Dereito mercantil

O Dereito mercantil é aquela rama do Dereito Privado que regula o conxunto de normas relativas aos comerciantes no exercicio da súa profesión, aos actos de comercio legalmente cualificados como tales e ás relacións xurídicas derivadas da realización destes actos. Diferenciación co Dereito civil
Para poder facer unha distinción entre Dereito civil e Dereito mercantil, pódese facer unha diferenciación relativa ás obrigacións e contratos. No Dereito español existen numerosas obrigacións e contratos que contan cunha dobre regulación civil e mercantil. Para diferencialas podemos atender a dous criterios: Criterio subxectivo, segundo o cal será mercantil calquera obrigación ou contrato que conte coa simple presenza dun empresario.
Criterio obxectivo, segundo o cal un contrato será mercantil ou civil atendendo a súa natureza.
No Dereito español optouse polo segundo criterio.
O artigo 2 do Código de Comercio de 1885 limita a materia mercantil aos actos de comercio. Porén, non se queda aquí e no se queda aquí e vai máis aló utilizando dous criterios suplementarios como o da inclusión e o da analoxía. O primeiro deles aparece no propio artigo 2 e di que será mercantil todo aquel contrato que estea incluído no Código de Comercio. O segundo criterio determina que aqueles contratos ou obrigacións que reúnan as características similares ás dun contrato regulado polo Código de Comercio, podería ser tamén considerado como mercantil.
Dereito penal

Enténdese como dereito penal ou dereito criminal aquela rama do dereito que estuda o delito, o delincuente e a pena. Esta rama do dereito regulas as infraccións e as consecuencias destas. O dereito penal ten autonomía, ciencia e categorías propias, e tamén ten conceptos propios e exclusivos, os cales pode prestar a outras ramas xurídicas.
Dentro do dereito penal podemos distinguir entre dúas ramas: dereito penal obxectivo e o subxectivo. Por unha banda podemos definir o dereito penal obxectivo como o conxunto de regras establecidas polo estado que establecen a pena correspondente a cada delito. Por outra, o dereito penal subxectivo é o conxunto que ten o estado de definir os delitos e impoñer e facer executar as penas impostas a cada delito. Tipos
Dentro do dereito penal salientan o dereito penal internacional e o dereito penal militar.
Dereito relixioso

O Dereito relixioso ou Dereito confesional, de acordo á moderna Ciencia do Dereito, é aquel ordenamento xurídico que, para si mesmas, estabelecen as diferentes igrexas ou confesións relixiosas, e que en tanto realidades sociais requiren dun Dereito propio (seguindo o aforismo ubi societas ibi ius). O Dereito relixioso non debe confundirse co Dereito eclesiástico.
Entre outros, son ordenamentos relixiosos ou confesionais o Dereito xudeu (Halajá), o Dereito canónico e o Dereito islámico (Fiqh; Xaria).
Dereito á auga e o saneamento

O dereito á auga e o saneamento é un dereito humano recoñecido pola Asemblea Xeral da Organización das Nacións Unidas no ano 2010. A comezos da década de 2020 a falta de saneamento seguro é un problema de saúde pública (favorece a aparición de doenzas infecciosas) e ambiental que padecen uns 4500 millóns de persoas no mundo. Outros 2100 millóns non teñen acceso á auga potable no seu fogar. Aínda que a Declaración Universal dos Dereitos Humanos establece nos seus artigos 3 e 25 os alicerces do dereito á auga e o saneamento, e a que outros convenios internacionais recoñecen estes dereitos, especialmente o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos de 1966, non foi ata o 28 de xullo de 2010, que a Asemblea Xeral das Nacións Unidas os fixou como dereitos humanos mediante a adopción da Resolución A/RES/64/292. Recoñecemento
A Declaración Universal dos Dereitos Humanos de 1947 recoñece no artigo 3 que "todo individuo ten dereito á vida, á liberdade e á seguridade da súa persoa" e no 25 que calquera ten "dereito a un nivel de vida adecuado que lle asegure, así como á súa familia, a saúde e o benestar, e en especial a alimentación, o vestido, a vivenda, a asistencia médica e os servizos sociais necesarios" mais en ningún dos dous casos precisa concretamente o acceso á auga potable. Con todo, a partir do Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos de 1966 a cuestión foi abordada en cumios e convencións posteriores. Deste xeito, na primeira conferencia da ONU sobre a auga, celebrada en Mar del Plata no ano 1977, declarou que todas as poboacións tiñan dereito ao acesso á auga potable na calidade e cantidade suficiente como para cubrir as súas necesidades e no seu Plan de Acción instou a que cada estado fixase uns fitos para garantir o acceso en 1990. Ademais, na Convención sobre a eliminación de todas as formas de discriminación contra a muller aprobada no ano 1979, compromete aos ratificantes a garantir o acceso á auga e saneamento; e a Convención sobre os Dereitos do Neno, aprobada en 1989, pide acceso á auga potable limpa para os menores. No ano 2000, a Asemblea Xeral da ONU aprobou a Resolución 54/175 que afirmaba que o acceso ao alimento e á auga potable son dereitos esenciais e nos Obxectivos do Milenio, se ben non se explicita o dereito, si que urxe a reducir á metade a proporción de poboación sen acceso á auga potable e os servizos de saneamento no ano 2015. En 2005, un informe do Relator especial para o Consello Económico e Social das Nacións Unidas determinou que o dereito á auga e o saneamento é un dereito humano, e en base a este informe, o Consello de Dereitos Humanos solicitou ao Alto Comisionado de Dereitos Humanos a explorar a visión dos Estados sobre esta cuestión, as implicacións e obrigacións para o acceso á auga limpa e o saneamento. Finalmente a Asemblea Xeral recoñeceu o acceso á auga potable e o saneamento como un dereito humano grazas á Resolución A/RES/64/292. A resolución foi proposta por Bolivia e contou co voto favorable de 122 países e 41 abstencións. A loita das Nacións Unidas para garantir este dereito está recollida como o sexto Obxectivo de Desenvolvemento Sustentable.
Dereito á saúde

O dereito á saúde é o dereito económico, social e cultural a un nivel de saúde mínimo universal que todos os individuos deben ter. O concepto do dereito á saúde enumerouse en acordos internacionais que inclúen a Declaración Universal dos Dereitos Humanos, o Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais e a Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade. Hai un debate sobre a interpretación e aplicación do dereito á saúde debido a consideracións sobre como se define a saúde, que dereitos mínimos están incluídos nun dereito á saúde e que institucións son as responsables de garantir o dereito á saúde.
Países como o Brasil e Portugal na súa constitución recoñecen o dereito á saúde. Dereito humano á asistencia sanitaria
Unha forma alternativa de conceptualizar superficialmente o dereito á saúde é "o dereito humano á asistencia sanitaria". Notablemente, isto cobre os dereitos do paciente e do provedor na prestación de servizos de saúde. Os dereitos do paciente na prestación de asistencia sanitaria inclúen: o dereito á privacidade, información, vida e atención de calidade, así como a liberdade de discriminación, tortura e tratos crueis, inhumanos ou degradantes.
Os dereitos do provedor inclúen: o dereito aos estándares de calidade das condicións de traballo, o dereito a asociarse libremente e o dereito a negarse a realizar un procedemento baseado na súa moral. Nos Estados Unidos, hai moitos debates sobre a "concienciación do provedor", que conserva o dereito dos provedores a absterse de realizar procedementos que non se corresponden co seu código moral, como o aborto.