proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Nádega

A nádega é cada unha das partes carnosas situadas na parte máis baixa das costas, resultando usual o emprego da forma plural, nádegas, para designar esta rexión. Está formada polos músculos glúteo maior, medio e menor, dos cales o primeiro é normalmente un dos máis fortes músculos do corpo. Os glúteos non son os únicos músculos da rexión senón que tamén hai outros.
As masas musculares dos glúteos están separadas por unha división, fendedura glútea, na que se abre o ano. A posición sentada nos seres humanos involucra a esta rexión, mais o apoio como tal vén da tuberosidade isquiática, masa pertencente á parte postero-inferior do óso coxal, recuberta á súa vez por unha bulsa serosa, que protexe contra a fricción aos músculos inmediatos.
Nártice

O nártice nas basílicas románicas, é o adro separado do resto das naves por divisións fixas, destinado aos penitentes e aos catecúmenos (non bautizados). Cando se atopa no exterior das fachadas, como pórtico aberto, chámase exonártex
Násir al-Din al-Tusí

Abu Jafar Muhammad Ibn Muhammad Ibn al-Hasan Násir al-Din al-Tusí, coñecido como Násir al-Din al-Tusí (escrito tamén como Nasir al-Dib al-Tusi e Nadir ad-Din at-Tusi) foi un filósofo, matemático, astrónomo, teólogo e médico persa, nado en Tus, Khorasán (daquela Persia e na actualidade Irán) en 1201 e finado en Khadimanin, preto de Bagdad, en 1274. Cando os exércitos mongois de Xenxis Khan arrasaban Persia, al-Tusí fuxiu para reunirse cos ismailitas. As súas contribucións científicas máis importantes datan destes anos, mentres fuxía dunha fortaleza a outra. Finalmente entregouse ás tropas de Hulagu (un dos fillos de Xenxis Khan) despois da invasión do castelo de Alamut poles forzas mongois.
Escritor polifacético e moi prolífico, o seu nome está inmortalizado coa denominación dun cráter de 60 km de diámetro na Lúa.
Foi quizais o primeiro matemático medieval en tratar a trigonometría como unha disciplina ou rama separada do tronco das matemáticas, e así se desprende no seu Tratado sobre os cuadriláteros. Foi o primeiro en enumerar a lista dos seis casos distintos de ángulo recto nun triángulo esférico (trigonometría esférica). Os seus traballos en trigonometría levárono a ser o primeiro astrónomo oriental en ter unha visión clara da trigonometría plana e esférica.
Tusí elaborou táboas moi precisas sobre os movementos planetarios plasmándoos no seu libro Zij-i ilkhani (As táboas ilkhánicas). Estes libros contiñan posicións en formato tabular coas posicións dos planetas e o nome das estrelas. El sistema planetario proposto por el foi o máis avanzado da época e foi usado amplamente até a chegada do modelo heliocéntrico en tempos de Copérnico. Entre a época de Tolomeo e a de Copérnico considerouse a al-Tusí como o científico máis eminente no campo da observación astronómica. Inventou unha técnica xeométrica denominada parella de Tusí que axuda á solución cinemática do movemento lineal como suma de dous movementos circulares. Al-Tusí calculou o valor de 51' para a precesión dos equinoccios e fixo enormes achegas á construción e uso dalgúns instrumentos astronómicos, incluíndo os astrolabios e os cuadrantes solares. O famoso observatorio astronómico de Maragué (ao norte de Irán) construíuse para que este científico desenvolvera o seu traballo.
Náusea

As náuseas preséntanse como unha situación de malestar no estómago, asociada á sensación de ter necesidade de vomitar (aínda que decote o vómito non se chega a producir). Trátase, xa que logo, a sensación que indica a proximidade do vómito e esforzos que acompañan á necesidade de vomitar. ﻿Control e tratamento
Cando as náuseas se suceden con frecuencia é necesario investigar a súa orixe, a fin de poder aplicar un tratamento axeitado. Se as náuseas se acompañan de vómitos pode ser necesario rehidratar o paciente e controlar o seu nivel de electrólitos. As náuseas poden mellorar evitando alimentos sólidos mentres duren e farmacoloxicamente empregando antieméticos.
Näkki

Näkki é na mitoloxía finesa e na estoniana, onde se coñece como Näkk, un espírito mariño que habita os ríos, fontes, so as pontes ou as lagoas e que adoita importunar as persoas baixo moitas aparicencias, ás veces é un ser informe cuberto de plantas acuáticas que se pode asemellar a un sapo ou a un lagarto, outras é un rapaz ou rapaza fermosa por diante pero peludo e feo por detrás, ou ben un home-peixe feo que se pode converter nunha muller fermosa e sensual que seduce a un camiñante para o arrastrar ás profundidades.
Näsijärvi

O Näsijärvi é un lago de Finlandia. Encóntrase entre as cidades de Tampere e Ylöjärvi, na rexión de Pirkanmaa. Trátase do 16º lago máis grande de Finlandia e o maior da súa rexión. No seu extremo sur encóntrase o centro da cidade de Tampere, por onde discorren os rápidos Tammerkoski, que unen o Näsijärvi ao norte co Pyhäjärvi ao sur.
Nébeda

Non confundir con "néboda", de nome científico Potentilla erecta
A nébeda ou calaminta (Calamintha nepeta (L. ) Savi 1798) é unha especie botánica herbácea perenne. É un membro da familia das mentas, e é usada en Galicia para cocer coas castañas e facelas máis dixestíbeis. Tamén é común na cociña italiana onde lle chaman mentuccia, nipitella ou nepitella. En galego tamén recibe como nomes calaminta e a variante néboda. Distribución
É nativa do norte de África (Alxeria, Marrocos, Tunisia); oeste asiáico: (Turquía), Cáucaso (Armenia, Azerbaidján, Xeorxia, Rusia, Ciscaucasia, Daxestan); Europa: Reino Unido, Austria, Hungría, Suíza, Moldova, Ucraína [incl. Crimea], Albania, Bulgaria; Grecia [incl. Creta]; Italia [incl. Sardeña, Sicilia]; Iugoslavia, Francia [incl. Córsega]; España [incl. Baleares, Portugal. Tamén aparece en Galiza. ) Hábitat
Medra en bosques pouco mestos, sebes e lugares incultos, ao pé dos valados e muros. Descrición
É unha herba perenne, fanerógama da familia das labiadas, vivaz, moi ramificada, de 40 a 80 cm de altura, coas follas opostas, as flores brancas ou purpúreas reunidas nunha inflorescencia espiciforme e cun cheiro agradable e intenso. Subespecies
Satureja calamintha glandulosa: baixo cecemento, moi recendente, sur de Europa e Gran Bretaña
Satureja calamintha officinalis: perenne, con cheiro a menta, de centro e sur de Europa Usos
Planta ornamental, e medicinal. Úsase para a cocedura das castañas xunto a outras herbas como o fiúncho. Os seus compostos químicos son mentol, pulegona e piperitona.
Propiedades
Principios activos: A esencia contén até o 57% de pulegona, l-mentona e l-alfa-pineno.
Indicacións: é tónico, estomacal, sudorífico, carminativo, antiespasmódico, expectorante, adstrinxente, emenagogo.
Cocemento: Unha chisca de follas nunha cunca de auga a ferver.
Néboa seca

A néboa seca ou calixe seca é un fenómeno atmosférico que se caracteriza pola presenza de partículas microscópicas suspendidas no aire, como o voaxa ou o fume, que afectan á claridade do ceo e reducen a visibilidade. Entre os diferentes procesos que poden provocar néboa seca están as actividades agrícolas en tempos de seca, o tráfico, as fábricas e os incendios. A diferenza da néboa habitual, que é húmida (debido á presenza de vapor de auga no ar) e ten un ton azul agrisado, a néboa seca adoita ser máis ben acastañada e, como o seu nome infire, árida. Formación
O proceso de formación da néboa seca resulta do levantamento de partículas microscópicas que poden ser naturais (como voaxa, sal ou partícula volcánicas) ou artificiais (como a cinza). Cando o vapor de auga non é abundante, estas partículas permanecerán secas. No entanto, poden absorber o vapor de auga cando a humidade relativa non excede o punto de saturación, da mesma forma que se producen as gotículas das nubes e do neboeiro.
O proceso de captura das moléculas de vapor de auga por estes núcleos de condensación permítelles disolver parcialmente e aumentar o seu voluma, mais non provoca a formación de gotículas. Porén, estas «pregotículas» poden obstruir a visibilidade se tiveren densidade abondo no ar. Este fenómeno natural ocorre cando o ar é relativamente estábel, especialmente nunha situación de inversión térmica en que aparezan núcleos de condensación. Contaminación atmosférica
Ademais de reducir a visibilidade, tamén aumentan o risco de que as persoas padezan doenzas respiratorias. De feito, a néboa seca densa producida pola contaminación industrial é o que se coñece como smog, un dos principais culpables da alta contaminación atmosférica dalgunhas zonas do planeta. Un dos casos máis problemáticos é no sueste asiático que, desde o 1991, sofren unha intensa néboa seca por culpa dos incendios que se producen nas illas de Sumatra e Borneo.
Në kërkim të Venerës

Në kërkim të Venerës é un filme dramático kosovar de 2021 dirixido por Norika Sefa. É unha coprodución entre Macedonia do Norte e Kosovo. O guión foi escrito orixinalmente en albanés por Norika Sefa. Está protagonizado por Erjona Kakeli. Foi escollido como candidato de Kosovo para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
Venera é unha adolescente tranquila e taciturna que vive nunha pequena vila de Kosovo. Na casa, onde conviven tres xeracións, apenas ten privacidade. Personaxes
Kosovare Krasniqi como Venera
Rozafa Celaj como Dorina
Erjona Kakeli como Nora (nai de Venera)
Basri Lushtaku como Luan (pai de Venera)
Bleon Monolli como Nol
Níscaro de abeto

O níscaro de abeto é un fungo basidiomiceto comestíbel, da familia Russulaceae.
Atópse en Europa e América do Norte, medra baixo abetos, en solos silíceos ou calcarios. O seu cogomelo, ou corpo frutífero, abrolla polo outono, e é comestíbel, aínda que non tan apreciado coma o níscaro.
Níscaro de sangue

O níscaro de sangue (Lactarius sanguifluus) é unha especie de fungo da familia Russulaceae que produce cogomelos comestibles. Atópase por Asia e Europa. Cando rompe ou se corta, desprende un látex de cor viño que pasa a cor verdososa coa exposición ao aire. O sombreiro do cogomelo é de cor alaranxada ou marrón arroibada con zonas concéntricas de cor máis escura, e vai adquirindo forma de embude segundo vai madurando. Os cogomelos poden atoparse illados ou en grupos principalmente nas proximidades de coníferas.
Nó

Un nó é un método de asegurar que se fai cun ou varios obxectos lineares flexíbeis (fío, corda. .. ) e que se aperta tirando dos dous cabos, de maneira que sexa difícil de soltar por si só. Pode consistir nun anaco dun ou máis segmentos de corda, fibra, nailon, fitas e até mesmo correntes entrelazadas de xeito que permiten que a liña se prenda a si mesma ou a algún outro obxecto, a carga. Os nós téñense estudado dende a antigüidade, incluso na matemática: teoría dos nós.
Nó (informática)

Nas redes de comunicación, un nó ou nodo (do latín nodus) é un punto de conexión, xa sexa un punto de redistribución ou un terminal de comunicación. A definición dun nó depende da rede e da capa de protocolo a que se refire. Un nó físico de rede é un dispositivo electrónico activo que está conectado a unha rede, e é capaz de enviar, recibir ou transmitir información a través dunha canle de comunicación. Polo tanto, un punto de distribución pasivo, como un cadro de distribución ou un panel de conexión, non é un nó. Nós en redes computacionais
Nas comunicacións de datos, un nó físico de rede pode ser un equipo de circuíto de terminación de datos (DCE), como un módem, un hub, unha ponte ou un conmutador, ou un equipo terminal de datos (DTE), como un teléfono dixital, unha impresora ou un ordenador host, por exemplo un router, unha estación de traballo ou un servidor.
Un nó representa cada punto de interconexión cunha estrutura ou rede, independentemente da función do equipo representado por esta.
En informática, nó tamén pode representar un elemento dunha árbore de busca binaria ou un vértice dun grafo.
Nó celta

O Nó celta é un estilo de decoración a base de nós estilizados, empregados amplamente na arte insular dos pobos celtas. Estes nós son máis coñecidos pola súa adaptación para o seu uso na ornamentación de monumentos cristiáns e manuscritos, como os do século VIII nos Evanxeos de Lichfield, o Libro de Kells e os Evanxeos de Lindisfarne. Historia
O uso de patróns entrelazados tivo a súa orixe como obra de arte a finais do Imperio Romano. Os patróns de nó apareceron por primeira vez nos Séculos III e IV, e pódense observar exemplos deles en mosaicos romanos da época, o desenvolvemento como uso artístico destes deseños atópase tamén na arquitectura bizantina, a decoración de libros, a arte copta, a arte celta, a arte islámica, en Rusia como elemento de decoración de libros medievais, arte en Etiopía e a arquitectura europea. O paso a patróns de espirais e patróns fundamentais son os motivos dominantes na arte celta antes da influencia cristiá sobre os celtas que comezou arredor do ano 450. Estes deseños encóntranse nos primeiros manuscritos cristiáns e obras de arte co agregado de representacións da vida, tales como animais, plantas e mesmo seres humanos. En principio os deseños intricados entrelázanse como trenzas, que tamén se poden encontrar noutras zonas de Europa, como Italia no século VI, nun fragmento dun libro do Evanxeo agora na Catedral de Durham e nunha colección no norte de Gran Bretaña do século VII que contén o primeiro exemplo de verdadeiros deseños de nós na forma celta.
Exemplos de traballos en trenza existen en varias culturas arredor do mundo. Pero son característicos os traballos de lacería no norte de Italia e no sur de Francia, que tamén se espallou por Irlanda no século VII. O estilo é máis comunmente asociado co pobo celta, pero tamén se practicaba amplamente en Inglaterra. Nos tempos modernos a arte celta relaciónase popularmente en termos de identidade nacional cos irlandeses, escoceses e galeses. Importancia
J. Romilly Allen identificou «oito nós elementais que constitúen a base de case tódolos patróns entrelazados na arte decorativa celta». Porén, non hai evidencias para indicar que un nó específico teña importancia filosófica ou relixiosa, pois moitos artigos decorados con lacería foron atopados en sitios arqueolóxicos de diferente uso.
Nó de Salomón

O nó de Salomón (Latín sigillum Salomonis) é o nome común dun motivo decorativo tradicional utilizado desde a antigüidade, e que foi adoptado por numerosas culturas. A pesar do seu nome, en realidade clasifícase coma un elo, xa que non é un nó verdadeiro de acordo coas definicións da teoría matemática dos nós. Estrutura
O nó de Salomón está formado por dous lazos pechados, os cales se atopan dúas veces entrelazados de maneira intercalada. É dicir, se o colocamos sobre unha superficie plana, o nó de Salomón posúe catro cruces nas cales os dous lazos entrelázanse por debaixo e por encima do outro (en contraposición coas dúas cruces que posúe o elo de Hopf).
Na maioría das representacións artísticas, as partes dos lazos que se cruzan de forma alternativa son os lados dun cadrado central, mentres que os catro lóbulos esténdense cara a fóra nas catro direccións. Os catro lóbulos poden ter forma oval, cadrada, ou triangular, ou poden ter extremos en forma de formas libres tales como follas, ás, lóbulos etc.
Nódulo (medicina)

Un nódulo (do latín nōdu "nó" + -ulum "pequeno") ou nó en medicina é un pequeno grupo de células. Pode ser tanto unha lesión como unha estrutura funcional crónica. Lesión
Son lesións redondeadas, circunscritas, profundas e segundo a súa localización poden ser palpables ou non. Os nódulos adoitan ser benignos e indoloros, aínda que poden afectar a función do órgano. Poden formarse na pel, nos tendóns, nos músculos e nalgúns órganos internos en resposta á lesión.
Exemplos
Nódulo das cordas vocais
Nódulo tiroideo
Nódulo de Virchow Estrutura funcional
Outro significado en medicina de nódulo ou nodo é a masa circunscrita de células diferenciadas que realizan unha función específica. Exemplos
Nó auriculoventricular ou nódulo auriculoventricular ou nódulo de Aschoff-Tawara
Nodo sinoauricular ou nó sinusal, ou nó de Keith e Flack
Nódulo linfático Diagnóstico diferencial
Faise cun tumor, que é unha masa máis grande, xeralmente maior de 1 cm.
Nómade

Os nómades (do grego: νομάδε, "nómade", "o que deixa os rabaños nos pastos") son comunidades que se trasladan dun lugar a outro, no canto de establecerse permanentemente nun só lugar. Estímase que, no planeta, ao redor de 30 a 40 millóns de persoas pertencen a pobos nómades.
Os primeiros seres humanos foron nómades, mais aínda é a forma de vida de moita poboación do mundo.
Durante a Prehistoria, ó non coñecer o home a agricultura nin a gandaría, víase obrigado a seguir os rabaños dos animais dos que se alimentaba para cazalos e sustentarse, ó mesmo tempo que cazaba ou pescaba outros animais e recolectaba produtos vexetais.
O home descubriu a agricultura e a gandaría durante o Neolítico. Grazas a iso, moitas poboacións puideron asentarse nas terras que ocupaban e convertérense en sedentarios. Porén, nalgúns lugares do mundo era necesario desprazar constantemente o gando para que este puidese seguir pacendo unha vez que esgotaba o pasto dun lugar; ou era necesario buscar novas zonas onde cultivar plantas, coma nas selvas tropicais, onde se cultivaban (e séguese cultivando) sobre as cinsas dos terreos queimados, que unha vez cultivados, abandónanse e búscanse novos terreos.
Durante a antigüidade e a Idade Media houbo un gran número de pobos nómades. Moitos deles causaron estragos en grandes países sedentarios, como as invasións bárbaras no Imperio Romano, ó cal fragmentaron; ou as invasións mongois sobre a China e outras moitas rexións asiáticas e europeas, as cales devastaron e conquistaron.
Hoxe a maioría da poboación mundial é sedentaria, ou semisedentaria (coma en Bangladesh, país situado no delta de grandes ríos, a maioría do terreo é tan cambiante que é necesario abandonar as casas para construílas en novos sitios varias veces durante a vida).
Algúns exemplos de conxuntos diferenciables de pobos nómades que hoxe existen son os seguintes: Tribos amazónicas
Tribos mongois
Masais
Pigmeos
Esquimós
Nós Mesmas

Nós Mesmas é unha asociación sen ánimo de lucro con sede en Vigo, creada en 2008. O colectivo traballa desde unha perspectiva transfeminista, co obxectivo de promover a visibilidade e os dereitos das mulleres lesbianas, bisexuais, persoas trans e non binarias.
A organización actúa como espazo seguro e de apoio mutuo, combinando o activismo social e político cun enfoque participativo e horizontal. A súa acción céntrase na defensa da diversidade afectivo-sexual e de xénero, entendida como parte esencial dos dereitos humanos.
Ao longo da súa traxectoria, desenvolveu programas de acompañamento, educación e sensibilización social, así como campañas e obradoiros dirixidos a centros educativos e colectivos xuvenís. En 2024 rexistráronse máis de 4. 000 participantes en actividades formativas e máis de 500 atencións individualizadas.
Nós Mesmas forma parte da FELGTBI+ e, xunto con Avante LGBT+, organiza o Orgullo Crítico da cidade de Vigo.
Nós, os inadaptados

Nós, os inadaptados é un artigo ensaístico, de nove páxinas, do autor ourensán Vicente Risco, publicado no número 115 da revista Nós, o 25 de xullo de 1933 (pp. 115–123). Nel mostrou a súa concepción cíclica e espiritual da historia. Características
No seu ensaio -bandeira da xeración Nós- Risco expón os problemas persoais e comúns da súa época. Cre firmemente nunha casta moral verdadeira, pero non casta social, senón casta espiritual: Así pois neste ensaio explícanse as causas e os motivos do seu desapego cara ao mundo dos filisteos, das barrigas acomodadas que eles tanto denostaban. Tamén cita os gustos e preferencias literarias: Thomas Carlyle, Edgar Allan Poe, Charles Baudelaire, Gabriele d'Annunzio, Henrik Ibsen, Friedrich Nietzsche, Novalis, Jan van Ruusbroec, Omar Khayyam, Rabindranath Tagore, Ángel Ganivet, Joan Maragall, Rubén Darío, Afonso Lopes Vieira, José Maria Eça de Queirós, Teixeira de Pascoaes etc. E do paso da actitude contemplativa á actividade político-cultural narrando a viaxe interior que esta xeración realiza en busca das súas orixes e identidade en tempos de decadencia.
Nóumeno

O nóumeno, do grego νοούμενα, termo empregado por Platón para falar das ideas, propiamente "o que se pensa", e que é o neutro plural substantivado de νοούμενος, participio presente pasivo de νοέω, noéo, 'comprender', 'intelixir', que é o obxecto tal como sería en si mesmo, introduciuno, na filosofía moderna, Immanuel Kant no contexto das teorías do idealismo obxectivo, doutrina epistemolóxica que se complementa coa teoría metafísica de que o obxecto coñecido non ten máis realidade que o seu ser pensado polo suxeito; mediante a autoconciencia deste, a verdadeira esencia do obxecto desvélase como a actividade subxectiva de pensamento como algo real e non abstracto.
A definición que antecede corresponde as escolas filosóficas que van camiño ao idealismo alemán, e en concreto a Kant. Non obstante, Kant é ao mesmo tempo materialista, pois contempla a existencia do mundo exterior, independentemente do home, cognoscíbel para este, aínda que non na súa totalidade.
O idealismo distingue entre o fenómeno, que é o obxecto en tanto que é coñecido (como "aparece" fronte aos sentidos e á intelixencia), e
o nóumeno, que é o obxecto tal como sería en si mesmo.
As características principais deste movemento, resumindo, son:
Non coñecemos as cousas tal e como son en si (nóumeno), senón o que aparece (percibimos) aquí e agora (fenómeno). O suxeito constrúe, polo menos en parte, o obxecto: para Kant o suxeito é activo no sentido de que inflúe no coñecido a partir das súas estruturas aprióricas e dos procesos que nelas descansan.
O coñecemento é independente da experiencia, porque os obxectos do coñecemento son os xuízos a priori.
Pero ao coñecemento só podemos chegar a través da experiencia, porque o obxecto do coñecemento son os xuízos sintéticos.
Núcleo (apicultura)

Os núcleos son en xeral cámaras de cría, de 3, 4 ou 5 marcos móbiles. A idea é que un pequeno grupo de abellas atope no núcleo un espazo reducido para que poida regular a temperatura interior do mesmo facilmente. Unha vez que este núcleo ten suficiente número de abellas, é trasladado á cámara de cría onde comeza a expandirse, ata chegar a cubrir con abellas os 10 cadros ou os que conteña o tipo de colmea que utilicemos. Respéctanse as dimensións de longo e profundidade do tipo de colmea con que traballamos, pero redúcese o ancho, adecuando as dimensións a un menor número de cadros.
Os núcleos están construídos de madeira similar ao das cámaras de cría, sendo en xeral de menor calidade, porque serán utilizados só na tempada reprodutiva. A cantidade de cadros que poden albergar depende do tipo de clima, xa que os núcleos se confeccionan a partir de dous cadros de cría, podendo facelos ata con catro. Sempre é necesario deixar lugar para un marco de mel e pole, ou na súa falta un alimentador interno para apoiar o seu desenvolvemento.
Presentan piqueiras pequenas en lugares fríos, para que non perdan temperatura. Se se atopan nunha zona cálida adoitan colocárense á sombra, para que o pequeno grupo de abellas inicial logre arrefrialo ou quentalo facilmente. O traspaso posterior á cámara de cría debe facerse cando a poboación aumentou o suficiente como para prosperar nun habitáculo das dimensións da colmea a onde vaia ser trasladada a nova colonia.
Núcleo (xeoloxía)

En xeoloxía, o núcleo (dun planeta) é o conxunto das súas capas máis internas que poden ser líquidas ou sólidas, dependendo de factores como o tamaño, idade ou proximidade do planeta a súa estrela. O núcleo da Terra é en parte líquido, mentres que o núcleo de Marte pénsase que é sólido, dado que a maior parte do seu campo magnético desapareceu. Só un núcleo líquido pode xerar un campo magnético. No Sistema Solar, o tamaño do núcleo pode variar desde aproximadamente o 20% (Lúa) ao 85% do radio do planeta (Mercurio).
Os xigantes gasosos tamén teñen núcleos, aínda que a composición destes é aínda asunto de debate; a súa posible composición varía da tradicional mestura de rocha e ferro a xeo ou hidróxeno metálico fluído. Son proporcionalmente moito máis pequenos que os dos planetas terrestres, aínda que poden chegar a ser considerablemente maiores que a mesma Terra. O de Xúpiter é de 10 a 30 veces máis pesado que a Terra mentres que o exoplaneta HD 149026 b ten un núcleo 67 veces máis masivo. Unha teoría pensa, por outra banda, que o asteroide 16 Psyche, composto exclusivamente de ferro e níquel, é o núcleo dun planeta cuxas capas exteriores foron destruídas por colisións masivas no cinto de asteroides situado entre Marte e Xúpiter. Descubrimento
Núcleo da Terra
En 1798, Henry Cavendish calculou que a densidade media da terra era 5, 48 veces a densidade da auga (posteriormente refinada a 5, 53), o que levou á crenza aceptada de que a Terra era moito máis densa no seu interior. Tras o descubrimento dos meteoritos de ferro, Wiechert en 1898 postulou que a Terra tiña unha composición de masa similar á dos meteoritos de ferro, pero o ferro asentouse no interior da Terra e máis tarde representou isto integrando a densidade a granel da masa da Terra co ferro e o níquel que faltaba como un núcleo. A primeira detección do núcleo da Terra ocorreu en 1906 por Richard Dixon Oldham ao descubrir a zona de sombra da onda P; o núcleo externo líquido Para 1936, os sismólogos determinaran o tamaño do núcleo total así como o límite entre o núcleo externo fluído e o núcleo interno sólido.
Núcleo familiar

En economía, enténdese á familia como un axente económico que consome, aforra, inviste e ofrece servizos de traballo. Xunto coas empresas, son os principais axentes a nivel microeconómico. Funcións económicas da familia
Consumo
Ás veces os países son irracionais entendéndoo por sentido común. Isto faio a maioría e coñécese como a lei dos grandes números no consumo. Isto ocorre cando hai inflación, pois os bens soben de prezo constantemente.
o consumo na familia é moi importante porque se adquiren necesidades ou beneficios atopados
Aforro familiar
Entendéndoo como a privación de consumo, as familias aforran de tres formas:
Aforro voluntario
Dise do aforro que as familias desexan realizar. Consiste fundamentalmente en depósitos en bancos ou outras institucións financeiras. Ao depositar, os bancos pagan unha taxa de interese de captación, pois están a captar recursos. O aforrante quere que esta taxa sexa alta. Se a taxa é baixa, hai pouco incentivo para o aforro voluntario. A racionalidade no aforro está determinada pola taxa de interese.
Aforro negativo
Enténdese por aforro negativo ou desaforro á utilización do diñeiro xa aforrado en momentos nos que non se conta cun ingreso.
Aforro forzoso
Consiste no sistema de seguridade social. A lei determina un aforro obrigatorio, o que pode ser para asegurar unha boa xubilación, manter un seguro de invalidez e de supervivencia etc.
O aforro forzoso é máis efectivo cando é de calidade, pois así a xente non o evade.
Investimento
Entendéndoo como a creación neta de capital, un bo exemplo de investimento familiar é a compra dunha casa nova, pois ao construírse está a crearse capital. A racionalidade no investimento depende da taxa de retorno, é dicir, o que o investimento lle proporciona de volta ao investidor. Neste caso, á familia.
Número CAS

O número CAS é unha identificación numérica única para compostos químicos, polímeros, secuencias biolóxicas, preparados e aliaxes. Tamén se fai referencia a el como CAS RN (en inglés CAS registry number). O Chemical Abstracts Service (CAS) asigna estes identificadores a cada composto químico descrito. CAS tamén mantén unha base de datos dos compostos químicos, coñecida como rexistro CAS. O rexistro CAS contén máis de 71 millóns de substancias orgánicas e inorgánicas (incluíndo compostos, aliaxes, mesturas, compostos de coordinación, minerais, polímeros, sales). Engádense miles de rexistros novos cada día. Contén tamén máis de 64 millóns de secuencias de proteínas e ADN.
O número CAS asígnase conforme se descobre e rexistra a substancia, polo que non ten ningún significado químico, é dicir, por exemplo, non se pode saber a que familia química pertence unha substancia vendo os números que se lle asignaron. É simplemente un modo inequívoco de identificar unha determinada substancia nas bases de datos.
Número EC

O número da Comisión de Encimas (Enzyme Commission) ou número EC é un esquema de clasificación numérica para os encimas baseado nas reaccións químicas que catalizan, elaborado pola Comisión de Encimas da Unión Internacional de Bioquímica e Bioloxía Molecular.
Como é parte dun sistema de nomenclatura de encimas, cada número EC está asociado cun nome recomendado para o encima respectivo.
Falando estritamente, os números EC non especifican encimas, senón máis ben reaccións catalizadas por encimas. Se distintos encimas (por exemplo de diferentes organismos) catalizan a mesma reacción, recibirán o mesmo número EC. Polo contrario, existen tamén os identificadores UniProt, que especifican unha proteína só pola súa secuencia de aminoácidos. Formato do número EC
Cada código de encima consta das letras "EC" seguidas de catro números separados por puntos. Os números representan a clasificación do encma en grupos progresivamente máis detallados.
Por exemplo, as tripéptido aminopeptidases teñen o código "EC 3. 4. 11. 4", cuxos compoñentes significan que pertence ás seguintes clases de encimas: EC 3. O primeiro número indica o primeiro nivel da clasificación, que consta de seis grandes clases de encimas. O número 3 corresponde ás hidrolases, é dicir, encimas que utilizan a auga para romper enlaces noutra molécula (hidrólise).
EC 3. 4. O segundo número indica un subgrupo dentro das hidrolases. O grupo 4 corresponde ás hidrolases que actúan sobre enlaces peptídicos; por tanto, romperán enlaces peptídicos utilizando para facer dita reacción unha molécula de auga.
EC 3. 4. 11. O número 11 indica as hidrolases que rompen enlaces peptídicos rompendo o enlace do extremo amino terminal do polipéptido, polo que separan o aminoácido situado nese extremo.
EC 3. 4. 11. 4. O número 4 final asígnase a aqueles encimas que hidrolizan os enlaces peptídicos polo extremo N-terminal concretamente de tripéptidos. Historia
O esquema para a nomenclatura dos encimas empezou a desenvolverse en 1955, cando o Congreso Internacional de Bioquímica en Bruxelas creou a Comisión de Encimas. A primeira versión publicouse en 1961. A edición actual é a sexta, publicada pola Unión Internacional de Bioquímica e Bioloxía Molecular en 1992, e contén 3196 encimas distintos.
Número UN

Os números UN ou números da ONU ou identificadores UN (UN IDs) son números de catro díxitos que identifican as substancias perigosas, e outras mercadorías (como explosivos, líquidos inflamables, substancias tóxicas, etc. ) coa finalidade de que sexan utilizados para identificalas durante o seu transporte internacional. Algunhas substancias perigosas teñen o seu propio número UN (por exemplo, o da acrilamida é UN2074), mentres que ás veces se lle dá un mesmo número a todo un grupo de substancias químicas ou produtos que teñen similares propiedades (por exemplo, os líquidos inflamables, se non se especifica outra cousa, levan o número UN1993). Un composto químicoen estado sólido pode recibir un número distinto que cando está en estado líquido se as súas propiedades en canto á perigosidade son significativamente diferentes. As substancias con diferentes niveis de pureza (ou concentración en solución) poden tamén recibir diferentes números UN.
Os números UN van desde o UN0001 a aproximadamente o UN3518 e son asignados polo Comité de Expertos da Organización das Nacións Unidas sobre o Transporte de Mercadorías Perigosas. Publícanse como parte das súas Recomendacións sobre o Transporte de Mercadorías Perigosas, tamén coñecido como o Libro Alaranxado. Estas recomendacións adóptanse pola organización reguladora responsable de cada modo de transporte.
Non se asigna ningún número UN para as substancias non perigosas.
Outros números relacionados usados en Norteamérica son os números NA (Norte América) para substancias e son idénticos aos númeos UN, agás en que algunhas substancias que non teñen número UN si teñen número NA. Estes números adicionais van desde o NA8000 ao NA9999. Identificadores de perigosidade
Asociado con cada número UN hai un identificador de perigosidade, que codifica a clase de perigo xeral que ten a substancia e a subdivisión (e, no caso dos explosivos, o seu grupo de compatibilidade). Se unha substancia presenta varios perigos distintos, entón poden especificarse identificadores de risco adicionais. Non é posible deducir a clase de perigo que ten unha substancia só a partir do seu número UN: debe buscarse nunha táboa.
Número abundante

Un número abundante é un número natural que é menor que a suma dos seus divisores propios, ou expresado matematicamente, cumpre que σ(n) > 2n, onde σ(n) é a función divisor: a suma de tódolos divisores positivos de n, incluíndo n.
O valor σ(n) − 2n chámase abundancia de n.
Tódolos múltiplos propios de números perfectos e abundantes son abundantes. Así, os primeiros números abundantes son: 12, 18, 24 e 30. O primeiro número abundante impar é 945.
Tódolos múltiplos de 6 e os múltiplos impares de 945 son abundantes, e tense demostrado que todo enteiro maior que 20161 é suma de dous números abundantes.
Os primeiros números abundantes (secuencia A005101 na OEIS) son: 12, 18, 20, 24, 30, 36, 40, 42, 48, 54, 56, 60, 66, 70, 72, 78, 80, 84, 88, 90, 96, 100, 102, …
Por exemplo, considerémolo número 24. Os seus divisores son 1, 2, 3, 4, 6, 8, 12 e 24, e a suma de todos eles é 60. Como 60 é maior que 2 × 24, o número 24 é abundante. A súa abundancia é 60 − 2 × 2412.
Marc Deléglise demostrou en 1998 que a densidade natural dos números abundantes está entre 0. 2474 e 0. 2480.
Existen infinitos números pares e impares abundantes. Un número abundante con abundancia 1 chámase número cuasiperfecto.
Número alxébrico

Un número alxébrico é calquera número real ou complexo que é solución dunha ecuación polinómica da forma:
anxn + an-1xn-1 +. .. + a1x1 + a00
onde n > 0, cada ai é enteiro e an é distinto de cero.
Tódolos números racionais son alxébricos porque tódalas fraccións da forma a / b son solución de bx - a
0. Algúns números irracionais como 21/2 (a raíz cadrada de 2) e 31/3/2 (a metade da raíz cúbica de 3) tamén son alxébricas porque son solucións de x2 - 2
0 e 8x3 - 30, respectivamente. Pero non tódolos números reais son alxébricos. Os exemplos máis coñecidos son π e e.
Se un número complexo non é alxébrico, dise que é un número transcendente.
Se un número alxébrico é solución dunha ecuación polinómica de grao n, pero non pode selo dunha ecuación polinómica de grao menor, entón dise que é un número alxébrico de grao n.
A suma, diferenza, produto ou cocente de dous números alxébricos volve a ser alxébrico, e polo tanto os números alxébricos constitúen un campo. Pode demostrarse que se os coeficientes ai son números alxébricos calquera, a solución da ecuación volverá ser un número alxébrico. Noutras palabras, o campo dos números alxébricos é alxebricamente cerrado. De feito, é o campo alxebricamente cerrado máis pequeno que conten os racionais.
Tódolos números que poden escribirse a partir dos racionais empregando soamente as operacións aritméticas +, -, *, /, potencias e raíces son alxébricos. Con todo, existen números alxébricos que non poden escribirse deste xeito, e son todos de grao >5. Esta é unha consecuencia da teoría de Galois.
Un número alxébrico que satisfai unha ecuación polinómica de grao n con an 1 denomínase enteiro alxébrico. Algúns exemplos de enteiros alxébricos son 3×21/2 + 5 y 6i - 2. A suma, diferenza e produto de enteiros alxébricos volve a ser un enteiro alxébrico, o que significa que os enteiros alxébricos forman un anel. O nome de enteiro alxébrico provén do feito de que os únicos números racionais que son enteiros alxébricos son os propios enteiros.
Tanto a noción de número alxébrico como a de enteiro alxébrico poden ser xeneralizadas noutros campos, amais do campo dos complexos, véxase extensión alxébrica.
Número atómico

O número atómico é o número enteiro positivo que designa o número de protóns que hai no núcleo dun átomo. Represéntase coa letra Z. Este número é característico de cada elemento químico e representa unha propiedade fundamental do átomo: a súa carga nuclear.
Nun átomo eléctricamente neutro (sen carga eléctrica neta), o número de electróns é igual ao de protóns. Así, o número atómico indica asemade o número de electróns dun átomo e define a súa configuración electrónica. Historia
En 1913 Henry Moseley demostrou a relación existente entre os valores das lonxitudes de onda dos raios X emitidos por diferentes elementos logo de ser bombardeados con electróns, e os números atómicos destes elementos. Este feito permitiu clasificar os elementos da táboa periódica por orde crecente do seu número atómico, tal como se utiliza na actualidade. Lista de elementos químicos por número atómico
Número bicomplexo

Un número bicomplexo é un número escrito na forma a + bi1 + ci2 + dj, onde i1, i2 e j son unidades imaxinarias. Baseándose nas regras para a multiplicación da unidade imaxinaria, se temos que A
a + bi1 e B
c + di1, entón o número bicomplexo resultante debe escribirse como A + Bi2. Os números bicomplexos son similares a números complexos, nos que as dúas partes son de novo complexos no canto de reais (de aí o prefixo bi). Os números bicomplexos redúcense a complexos cando A e B son números reais.
Os números bicomplexos diferéncianse dos cuaternións xa que a multiplicación dos bicomplexos é tanto conmutativa como asociativa e distributiva sobre a suma. Dado isto e as regras para a multiplicación das unidades imaxinarias, calquera parella de números bicomplexos poden ser multiplicados.
A multiplicación das unidades imaxinarias vén dada polas seguintes regras: i1 · i1 -1
i2 · i2 -1
j · j 1
i1 · i2 j
i1 · j -i2
i2 · j -i1
Número composto

Un número natural é composto se é maior que 1 e non é primo; noutras palabras, se ten máis de dous divisores. Números
Os 20 primeiros números compostos son: 4, 6, 8, 9, 10, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 22, 24, 25, 26, 27, 28, 30 e 32.
Unha característica dos números compostos é que poden escribirse como produto de dous enteiros positivos menores ca el. Así, os números 20 e 87 son compostos porque poden expresarse como 4 ⋅ 5 e 3 ⋅ 29 respectivamente. Porén, non é posible facer o mesmo co 17 ou o 23 porque son primos.
O número composto máis pequeno é o 4, e non existe ningún que sexa maior que tódolos demais, xa que existen infinitos números compostos.
A forma máis sinxela de demostrar que un número n é composto, é encontrar un divisor d comprendido entre 1 e n (1 < d < n). Por exemplo, 219 é composto porque ten por divisor 3. E tamén 371 porque ten 7 por divisor. Este método deixa de ser efectivo para números que son produto de primos grandes. Unha boa alternativa é utilizar entón o pequeno teorema de Fermat, ou mellor a xeneralización deste debida a Euler.
Como os números primos e compostos están mesturados uns cos outros é lóxico preguntarse se existirán secuencias de números compostos consecutivos de lonxitude arbitraria. A secuencia 32, 33, 34, 35 e 36 é un exemplo de lonxitude 5, e 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, 121, 122, 123, 124, 125 e 126 un exemplo de lonxitude 13. A resposta é que podemos conseguir unha secuencia de números compostos tan longa como se desexe. Se desexamos unha secuencia de lonxitude 20, basta tomar os números 21! +2, 21! +3, 21! +4, .. ., 21! +21, xa que o primeiro é divisible por 2, o segundo por 3 etcétera.
Número cíclico

Os números cíclicos son enteiros que non obedecen ás regras de mutación instantánea, posuíndo unha propiedade interesante: cando os números cíclicos se multiplican por números consecutivos (1, 2, 3, .. .), os díxitos resultantes son os mesmos que o número orixinal, pero aparecen nunha orde diferente, coma se "rotaran". Exemplos
Un dos exemplos máis coñecidos dun número cíclico é 142857. Cando se multiplica este número por 1, 2, 3, .. ., os díxitos do resultado rotan, pero todos eles están presentes. Aínda que os matemáticos descubriron algúns números cíclicos, non se sabe con certeza cantos existen. De feito, suponse (conxectúrase) que pode haber infinitos números cíclicos. Ademais, os investigadores descubriron unha relación curiosa entre os números cíclicos e certos números primos, descrita polo valor chamado "constante de Artin", aproximadamente C
0, 3739558136 {\displaystyle C
0, 3739558136}.
Comportamento do número cíclico 142857
1 ⋅ 142. 857
142. 857 {\displaystyle 1\cdot 142. 857
142. 857} 2 ⋅ 142. 857
285. 714 {\displaystyle 2\cdot 142. 857
285. 714} 3 ⋅ 142. 857
428. 571 {\displaystyle 3\cdot 142. 857
428. 571} 4 ⋅ 142. 857
571. 428 {\displaystyle 4\cdot 142. 857
571. 428} 5 ⋅ 142. 857
714. 285 {\displaystyle 5\cdot 142. 857
714. 285} 6 ⋅ 142. 857
857. 142 {\displaystyle 6\cdot 142. 857
857. 142} 7 ⋅ 142. 857
999. 999 {\displaystyle 7\cdot 142. 857
999. 999}
Número da Comunidade Europea

O Número da Comunidade Europea ou número CE (European Community number, EC Number) é un identificador único de sete díxitos que se asigna a cada substancia química na Unión Europea pola Comisión Europea con finalidade regulatoria para o seu uso nas normativas. O denominado Inventario CE comprende tres inventarios: EINECS, ELINCS e a lista NLP.
Non se debe confundir co número co que se designan os enzimas asignado pola Comisión de Encimas, que tamén se chama número EC. Estrutura
O número CE pode escribirse en forma xeral como: NNN-NNN-R, onde R é un díxito de comprobación e N representa números enteiros. O díxito de comprobación calcúlase usando o método do ISBN. De acordo con este método, o díxito de comprobación R é o seguinte módulo suma 11: R
( N 1 + 2 N 2 + 3 N 3 + 4 N 4 + 5 N 5 + 6 N 6 ) mod 11 {\displaystyle R
(N_{1}+2N_{2}+3N_{3}+4N_{4}+5N_{5}+6N_{6})\mod 11} Se R é igual a 10, esa combinación de díxitos non se usa para un número CE. Como exemplo, o número CE da dexametasona é 200-003-9. N1 é 2, desde N2 a N5 é 0, e N6 é 3. 2 + 2 × 0 + 3 × 0 + 4 × 0 + 5 × 0 + 6 × 311
2011
1 + 911 {\displaystyle {\frac {2+2\! \times \! 0+3\! \times \! 0+4\! \times \! 0+5\! \times \! 0+6\! \times \! 3}{11}}
{\frac {20}{11}}
1+{\frac {9}{11}}} O resto é 9, que é o díxito. Inventario CE
O inventario CE inclúe as substancias contidas nos seguintes inventarios. O contido destes inventarios está fixado e é oficial. Lista de números
A Axencia de Produtos Químicos Europea (European Chemicals Agency, ECHA) tamén aplica o formato de números CE ao que se denomina "Número de lista". Os números asígnanse baixo a Regulación REACH sen que neste caso estean legalmente recoñecidos. Por tanto, non son oficiais porque non foron publicados no Diario Oficial da Unión Europea. Os números de lista son soamente ferramentas administrativas e non deberían utilizarse con fins oficiais.
Número de Abbe

Na física, e na óptica, o número de Abbe dun material transparente e unha cantidade adimensional que xorde ao comparar o índice de refracción de dito material a distintas frecuencias, resultando ser así, a medida da dispersión do material (variación do índice de refracción coa lonxitude de onda) en relación co índice de refracción.
Recibe este nome en homenaxe ao físico alemán Ernst Abbe (1840–1905) que o definiu.
Sendo o número de Abbe, V: V
n D − 1 n F − n C, {\displaystyle V
{\frac {n_{D}-1}{n_{F}-n_{C}}}, } onde nD, nF e nC son os índices de refracción do material nas lonxitudes de onda correspondentes as liñas de Fraunhofer D-, F- e C- (589, 2 nm, 486, 1 nm e 656, 3 nm respectivamente). Clasificación de materiais transparentes
Os números de Abbe úsanse para clasificar vidros e outros tipos de materiais transparentes. Materiais con baixa dispersión terán un número de Abbe grande. Así, canto maior sexa o número de Abbe, mellor será a calidade da lente (terá menor dispersión de luz de diferentes cores). Unha boa lente adoita corresponder a valores de V superiores a 40. Valores máis baixos, en torno a 20, corresponden a vidros flint moi densos, e ao redor de 30 a policarbonato. Por tipos de vidro, o vidro flint ten valores de V< 50, mentres que para o vidro crown V >50. O número de Abbe e só unha medida útil da dispersión da luz visible, e para outras lonxitudes de onda, ou para un traballo de maior precisión, utilizase a dispersión da velocidade de grupo.
A clasificación dos materiais faise por medio dun diagrama de Abbe, no que cada material ven representado por un punto na gráfica onde o seu número de AbbeVd correlacionase co seu índice de refracción nd. As lentes poden ser clasificadas pola súa composición e posición no diagrama, podendo dar lugar a unha lista -ou número de código-, como acontece no Catálogo de vidro Schott, ou un código de vidro de seis díxitos. O Número de Abbe úsase para calcular as lonxitudes focais necesarias para a coordinación das lentes de dobrete acromático, reducindo así ao mínimo a aberración cromática.
Número de Avogadro

O número de Avogadro (na honra de Amedeo Avogadro) representa a cantidade de unidades que hai nun mol de substancia. O número é 6, 02214199 × 1023 e desígnase polo símbolo N. Pódese dar nas unidades moléculas/mol ou átomos/mol de átomos ou átomos/átomo-gramo.
Número de Fermat

En Matemáticas, un número de Fermat é un número enteiro positivo que asume a forma: F n
22 n + 1 {\displaystyle F_{n}
2^{2^{n}}+1} Sendo n un número enteiro non negativo.
Pierre de Fermat lanzou a conxectura de que eses números eran primos.
Ata hoxe só se coñecen cinco números primos de Fermat: F 0
220 + 1
3 {\displaystyle F_{0}
2^{2^{0}}+1
3} F 1
221 + 1
5 {\displaystyle F_{1}
2^{2^{1}}+1
5} F 2
222 + 1
17 {\displaystyle F_{2}
2^{2^{2}}+1
17} F 3
223 + 1
257 {\displaystyle F_{3}
2^{2^{3}}+1
257} F 4
224 + 1
65537 {\displaystyle F_{4}
2^{2^{4}}+1
65537} Pódese probar que dous números de Fermat distintos son primos entre si. Hexadecimal
Como mellor se ve a estrutura dos números de Fermat é usando o sistema Hexadecimal:
Número de Froude

Na mecánica de medios continuos, o número de Froude (Fr) é un número adimensional, usado na hidráulica de condución aberta que representa a relación entre a inercia do fluxo e o campo externo (este último en moitas aplicacións simplemente debido á gravidade). Nomeado despois de William Froude, baséase na relación velocidade/lonxitude, definida como: F r
u 0 g 0 l 0 {\displaystyle \mathrm {Fr}
{\frac {u_{0}}{\sqrt {g_{0}l_{0}}}}} onde u0 é unha velocidade de fluxo característica, g0 é en xeral un campo externo característico e l0 é unha lonxitude característica. O número de Froude ten algunha analoxía co número de Mach. Na dinámica de fluídos teórica, o número de Froude adoita non ser considerado, xa que normalmente as ecuacións considéranse no límite alto de Froude do campo externo desprezable, o que leva a ecuacións homoxéneas que preservan os aspectos matemáticos. Por exemplo, as ecuacións de Euler homoxéneas son ecuacións de conservación.
É un concepto moi importante na determinación da velocidade dun buque para o cálculo da resistencia por formación de ondas, cun Fr (ou Fn) inferior a 0, 1 baixo e un Fn superior a 0, 3 considerado alto para os buques con casco de desprazamento. Orixes
En fluxos de canle aberto, Belanger 1828 introduciu primeiro a relación entre a velocidade do fluxo e a raíz cadrada da aceleración da gravidade multiplicada pola profundidade do fluxo. Cando a relación era menor que a unidade, o fluxo comportábase como un movemento fluvial (é dicir, un fluxo subcrítico) e como un movemento de fluxo torrencial cando a relación era maior que a unidade. , quen utilizou unha serie de modelos a escala para medir a resistencia que ofrecía cada modelo ao ser remolcado a unha velocidade determinada. O construtor naval Frederic Reech propuxera o concepto moito antes en 1852 para probar barcos e hélices, pero Froude descoñecía. A relación velocidade-eslora era orixinalmente definido por Froude na súa Law of Comparison ("Lei de comparación") en 1868 en termos dimensionais como: relación velocidade-lonxitude
u LWL {\displaystyle {\text{relación velocidade-lonxitude}}
{\frac {u}{\sqrt {\text{LWL}}}}} onde: {u} velocidade do fluxo
{LWL} lonxitude da liña de flotación
O termo converteuse en termos non dimensionais e recibiu o nome de Froude en recoñecemento ao traballo que fixo. En Francia, ás veces chámase Número de Reech–Froude por Frederic Reech.