proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Microscopio óptico

Un microscopio óptico é un microscopio baseado en lentes ópticas. Tamén se coñece como microscopio de luz, (que utiliza luz ou "fotóns") ou microscopio de campo claro.
O desenvolvemento deste apartado adoita asociarse cos traballos de Anton van Leeuwenhoek. Os microscopios de Leeuwenhoek constaban dunha única lente pequena e convexa, montada sobre unha placa, cun mecanismo para suxeitar o material que se ía examinar (a mostra ou espécime). Este uso dunha única lente convexa coñécese como microscopio sinxelo, resultando un aparello semellante á lupa, entre outros aparellos ópticos. Historia
1608 Zacharias Jansen construíu un microscopio con dúas lentes converxentes.
1611 Johannes Kepler suxeriu o xeito de fabricar un microscopio composto.
1665 Robert Hooke utilizou un microscopio composto para estudar cortes de cortiza e describir os pequenos poros en forma de celas ós que lle chamou "células", punto clave do seu libro Micrographia.
1674 Leeuwenhoek informou do seu descubrimento de protozoarios. Observou bacterias por primeira vez 9 anos despois.
1828 W. Nicol desenvolveu a microscopía con luz polarizada.
1838 Schleiden e Schwann propuxeron a teoría da célula e declaran que a célula nucleada é a unidade estrutural e funcional en plantas e animais.
1849 J. Quekett publicou un tratado práctico sobre o uso do microscopio.
1876 Abbe analizou os efectos da difracción na formación da imaxe no microscopio e amosou como perfeccionar o deseño.
1881 Retzius describe gran número de tecidos animais cun detalle non superado até o de agora por ningún outro microscopista de luz. Nas seguintes dúas décadas el, Cajal e outros histólogos desenvolven novos métodos de tinción e estabelecen os fundamentos da anatomía microscópica.
1882 Kock empregou lolorantes de anilina para tinguir microorganismos e identificou as bacterias causantes da tuberculose e o cólera. Nas dúas décadas seguintes, outros bacteriólogos, como Klebs e Pasteur, identificaron os axentes causantes doutras moitas doenzas examinando ao microscopio preparacións tinguidas.
1886 Carl Zeiss fabricou unhas lentes, seguindo as leis de Abbé, que permitiron ao microscopista resolver estruturas nos límites teóricos da luz visible.
1898 Golgi observou e describiu por primeira vez o orgánulo celular que leva o seu nome, o aparato de Golgi, impregnando as células con nitrato de prata.
1908 Köhler e Siedentopf desenvolveron o microscopio de fluorescencia.
1930 Levedeff diseña e constrúe o primeiro microscopio de contrasete interferencial.
1932 Zernicke inventa o microscopio de contraste de fases. Os microscopios de contraste interferencial e de fase permiten por primeira vez a observación en detalle de células vivas non tinguidas.
1937 Ernst Ruska e Max Knoll, físicos alemáns, constrúen o primeiro microscópio electrónico.
1941 Coons emprega anticorpos acoplados a colorantes fluorescentes para detectar antíxenos celulares.
1952 Nomarski idea e patenta o sistema de contraste interferencial que leva o seu nome para o microscopio óptico.
1981 Allen e Inoué prefeccionan a microscopía óptica de contraste vídeo-amplificado.
Microsegundo

Un microsegundo é unha unidade de tempo no Sistema Internacional de Unidades (SI) igual a unha millonésima parte dun segundo (0, 000001 ou 10−6 ou 1⁄1. 000. 000). O seu símbolo é μs, ás veces simplificado como us cando Unicode non está dispoñible.
Un microsegundo é a un segundo, como un segundo é a aproximadamente 11, 57 días.
Un microsegundo é igual a 1000 nanosegundos ou 1⁄1. 000 dun milisegundo. Dado que o seguinte prefixo SI é 1000 veces maior, as medidas de 10−5 e 10−4 segundos exprésanse normalmente como decenas ou centos de microsegundos. Exemplos
1 microsegundo (1 μs) – tempo de ciclo para unha frecuencia de 1×106 hertz (1 MHz), a unidade inversa. Isto corresponde á lonxitude de onda de radio de 300 m (banda de onda media AM), como se pode calcular multiplicando 1 μs pola velocidade da luz (aproximadamente 3, 00×108 m/s).
1 microsegundo – a duración dun flash comercial de alta velocidade.
1 microsegundo – o pregamento de proteínas ten lugar na orde de microsegundos (polo tanto, esta é a velocidade da vida baseada no carbono).
1, 8 microsegundos – a cantidade de tempo restada ao día terrestre como resultado do terremoto do Xapón de 2011.
2 microsegundos – a vida útil dunha partícula de muonio.
2, 68 microsegundos – a cantidade de tempo restada ao día terrestre como resultado do terremoto do océano Índico de 2004.
3, 33564095 microsegundos – o tempo que tarda a luz en percorrer un quilómetro no baleiro.
5, 4 microsegundos – o tempo que tarda a luz en percorrer unha milla no baleiro (ou as ondas de radio punto a punto nun baleiro case perfecto).
8 microsegundos – o tempo que tarda a luz en percorrer unha milla nun cable de fibra óptica monomodo típico.
10 microsegundos (μs) – tempo de ciclo para unha frecuencia de 100 kHz e unha lonxitude de onda de radio de 3 km.
18 microsegundos – cantidade neta por ano que se alonga a duración do día, en gran parte debido á aceleración das mareas.
20, 8 microsegundos – intervalo de mostraxe para audio dixital con 48. 000 mostras/s.
22, 7 microsegundos – intervalo de mostraxe para CD de audio (44. 100 mostras/s).
38 microsegundos – discrepancia na hora do satélite GPS por día (compensada pola velocidade do reloxo) debido á relatividade.
50 microsegundos – tempo de ciclo para o ton máis alto audible para humanos (20 kHz).
50 microsegundos – para ler a latencia de acceso dunha unidade de estado sólido moderna que contén datos informáticos non volátiles.
100 microsegundos (0, 1 ms) – tempo de ciclo para unha frecuencia de 10 kHz.
125 microsegundos – intervalo de mostraxe común para o audio telefónico (8000 mostras/s).
164 microsegundos – semivida do polonio-214.
240 microsegundos – semivida do copernicio-277.
277, 8 microsegundos – un cuarto (unha sexagésima parte dunha sexagésima parte dun segundo), empregado en cálculos astronómicos por Al Biruni e Roger Bacon nos anos 1000 e 1267 d. C. , respectivamente.
Microserfs

Microserfs é unha novela escrita polo canadense Douglas Coupland e publicada en 1995 por HarperCollins. Características
O texto proporciona un repaso de dúas subculturas da década de 1990. En primeiro lugar, introduce a vida dos empregados da multinacional da informática Microsoft: a xente encargada de crear o software co que funcionan os computadores da maioría das oficinas do mundo. Amósase como afecta a tecnoloxía e a personalidade de Bill Gates ás súas vidas. En segunda instancia, presenta os mesmos personaxes despois de se mudaren a California para traballar nunha pequena empresa acabada de crear.
Microsoft Access

Microsoft Access é un programa de base de datos creado pola empresa Microsoft. Como outros programas deseñados para a mesma función e baseados na programación orientada a obxectos, traballa con táboas e consultas, aínda que que as súas unidades máis básicas son os chamados campos e rexistros. Permite establecer as propiedades e procedementos para os seus obxectos e posúe asistentes para a creación de moitos dos seus elementos. Aínda que relativamente doado de usar ata certo nivel de complexidade, tén a limitación de que para ulteriores cálculos debe traballarse con código de programación: no caso de Access, trátase dunha modificación restrinxida de VisualBasic aplicada a Access. Outras características de Access son a existencia de formularios, macros, páxinas de acceso a datos e módulos, así coma a posibilidade de relacionar os seus elementos con outras aplicacións de Microsoft.
Microsoft Excel

Microsoft Excel é un programa de folla de cálculo integrado no paquete informático Microsoft Office. Xunto co resto dos programas do paquete, está traducido ó galego. Presentado ó longo do tempo en varias versións, ten un paralelo no programa Calc de LibreOffice, tamén traducido ó galego pero baixo licenza de software libre.
Por defecto, os novos documentos en branco presentan tres follas, pero poden ampliarse teoricamente ata un número indefinido mentres o soporte a memoria do ordenador. Para eliminar, engadir, copiar ou mover de posición as follas abonda con premer as pestanas co botón secundario (esquerdo en ratos para destros e dereito en ratos configurados para xergos) e escoller a opción no menú contextual. Dentro de cada folla, existe unha estrutura de dobre entrada onde cada cela referénciase coa combinación da letra correspondente á columna onde está localizada e o número da súa ringleira. Existe tamén un método de denominación independente onde á cela ou rango de celas que se especifiquen se lles pode asignar un nome definido polo usuario e remitirse a el para codificar as funcións e operadores. O alto das follas abrangue 65536 ringleiras e ten un ancho de 256 columnas, que chega ata a columna denominada IV (cando se rematan as letras simples para designar as columnas pásase a utilizar combinacións de dúas letras: X, Y, Z, AA, AB, .. .)
O programa permite realizar cálculos de gran complexidade debido ás enormes virtudes destas referencias e ó aniñamento de funcións, aínda que hai dous obstáculos fundamentais: non se poden facer referencias circulares, é dicir se se establece unha cadea de dependencias A1 depende de A2 e A2 de A3 etc. , en ningún caso unha cela da serie pode depender do valor doutra cela anterior na cadea (isto impide a recursividade);
existe un máximo de aniñamento de sete aniñamentos, que se pode solucionar facendo referencias a outras celas;
Excel permite tamén representar en gráficos (segundo os modelos incorporados nunha biblioteca predefinida) en base os datos que aparecen nas súas celas, dende diagramas de sectores circulares, barras ou liñas ata dispersións estatísticas, correlacións, tridimensionais, evolucións temporais ou variacións en tolerancia ou de máximos e mínimos bolsista. Versións
Excel 2. 0 para Windows (1987)
Excel 3. 0 (1990)
Excel 4. 0 (1992)
Excel 5. 0 (1993)
Excel 95 (v7. 0)
Excel 97 (v8. 0)
Excel 2000 (v9. 0)
Excel 2002 (v10. 0)
Excel 2003 (v11. 0)
Excel 2007 (v12. 0)
Excel 2010 (v14. 0)
Excel 2013 (v15. 0)
365, versión na nube
2016 (v16. 0)
2019
Microsoft Office

Microsoft Office é unha suite ofimática desenvolvida pola empresa Microsoft e que conta con versións para os sistemas operativos Microsoft Windows e macOS. Características
Os tres programas 'centrais' ou básicos en toda versión desta suite son Microsoft Word, Microsoft Excel e Microsoft Powerpoint; procesador de texto, folla de cálculo e ferramenta de presentacións, respectivamente. As versións para Windows inclúen tamén o programa de xestión de bases de datos Microsoft Access e o xestor de correo electrónico Microsoft Outlook. Outros programas poden aparecer dependendo da versión de Office escollida.
O seu éxito nos Macintosh foi case inmediato, non así nos PC, nos cales as alternativas como WordPerfect tiñan a meirande parte da cota de mercado. A versión 95, e sobre todo a 97 suporán o dominio do mercado por parte de Microsoft.
Actualmente, alternativas de balde e libres como LibreOffice comezan a abrirse paso pouco a pouco, pero sen ameazar de momento a posición de monopolio de facto coa que conta a compañía estadounidense neste sector.
As últimas versións son Office 2010 para Windows e Office 2011 para Macintosh. Precisamente Microsoft, tras un convenio coa Xunta, presentou no ano 2004 a tradución ó galego da versión Windows.
Composición
Na actualidade, a familia Microsoft Office está formada por: Microsoft Word - procesador de textos.
Microsoft Excel - folla de cálculo.
Microsoft Powerpoint - programa de presentacións.
Microsoft Access - base de datos.
Microsoft Outlook - axenda e programa de correo electrónico.
Microsoft Publisher - programa de autoedición.
Microsoft InfoPath - programa para crear formularios en XML.
Microsoft OneNote - programa para facer apuntamentos.
Microsoft Project - xestor de proxectos.
Microsoft Visio - programa para crear fluxogramas.
Microsoft Communicator
Microsoft Paint

Paint (orixinalmente Paintbrush) é un programa editor de fotografía desenvolvido por Microsoft. Paint acompañou ao sistema operativo Microsoft Windows desde a versión 1. 0. Sendo un programa básico, inclúese en todas as novas versións deste sistema. Pola súa simplicidade, rapidamente converteuse nunha das aplicacións máis usadas das primeiras versións de Windows -introducindo a varios a debuxar coa computadora por primeira vez- e é aínda fortemente asociado coa inmediata usabilidade de Windows. Historia
Versións completas
A primeira versión de Paint introduciuse na primeira versión de Windows, Windows 1. 0. Máis tarde foi rebautizado a PaintBrush en Windows 3. 0, pero foi cambiado de novo a Paint en Windows 95 e posteriores. Esta versión soamente admite os formatos de arquivo MSP e BMP. O primeiro xa non é compatible.
En Windows XP, tamén garda arquivos GIF estáticos e PNG sen transparencia.
En Windows Vista, cambiáronse as iconas de barra de ferramentas e as cores da paleta de cores. Así mesmo, agregouse un maior número de niveis de desfacer, pasando a ser 10 veces, e un control deslizante de zoom. Esta versión garda os arquivos en formato. jpg de forma predeterminada, que pode afectar á calidade xeral dunha imaxe, especialmente despois de múltiples gardados do arquivo debido ao seu método de compresión.
Windows 7, Windows 8 e Windows 8. 1
En Windows 7 e Windows 8 a versión de Paint fai uso da interface Ribbon. Ademais, conta con pinceis "artísticos" compostos por diferentes tons de gris e transparencias para dar un resultado máis realista. Para agregar máis realismo, os pinceis de óleo e acuarela poden pintar soamente unha pequena distancia antes de que o usuario deba volver facer clic. Isto dá a ilusión de que o pincel se descargou de pintura. Tamén se engadiu anti-aliasing ás formas, que poden cambiar de tamaño libremente ata que se rastericen cando se selecciona outra ferramenta. Esta versión utiliza o formato de arquivo PNG por defecto para gardar imaxes, o que garante máxima calidade e compatibilidade.
Windows 10 e Windows 10 Mobile
A versión universal para Windows 10 atópase aínda en desenvolvemento, prevista para ser lanzada coa versión "RS2" de Windows 10. Microsoft xa publicou a nova aplicación universal de Paint na tenda baixo o nome en código "Newcastle", que ven con soporte para figuras 3D, novos pinceis, figuras, opcións, etc. Características
As versións recentes de Paint permiten ao usuario elixir até tres cores á vez: a cor primaria (clic esquerdo do rato), cor secundaria (clic dereito do rato) e terceira cor (tecla control + calquera clic do rato).
Microsoft Word

Microsoft Word é un procesador de textos creado pola empresa Microsoft. Orixinariamente foi fundado por Richard Brodie para o computador de IBM baixo o sistema operativo DOS en 1983. É un compoñente da familia Microsoft Office. Na actualidade é o procesador de textos máis popular do mundo.
A súa última versión para Windows é Word 2017 e para macOS Word 2016.
Microsoma

En bioloxía os microsomas son formacións similares a vesículas de 20 a 200 nm de diámetro, que se orixinan como artefactos creados por técnicas de laboratorio que rompen as células (homoxenización). Están formados por fragmentos rotos do retículo endoplasmático, principalmente, e doutros orgánulos celulares. Os microsomas non están presentes nas células vivas. O termo foi acuñado polo biólogo belga e premio Nobel Albert Claude para designar un dos produtos da ultracentrifugación do fígado triturado. Os traballos pioneiros de fraccionamento celular con microsomas feitos por Albert Claude, Christian De Duve e outros foron fundamentais para coñecer as características dos orgánulos celulares e o descubrimento de novos orgánulos.
Os microsomas poden ser concentrados e separados doutros restos celulares por centrifugación diferencial, na que a mostra é sometida en máquinas ultracentrifugadoras a enormes forzas de gravidade, miles de veces superiores á aceleración da gravidade terrestre (g), para que os seus compoñentes sedimenten secuencialmente. As células que no proceso non romperon, xunto cos núcleos, e as mitocondrias sedimentan a 10. 000 g, mentres que os encimas solubles, e fragmentos do retículo endoplasmárico, que conteñen citocromo P450, permanecen en disolución. Centrifugando a 100. 000 g, conséguese que sedimenten os fragmentos de retículo endoplasmático, que forman como gránulos no fondo do tubo da ultracentrífuga, pero os encimas solubles, debido ao seu menor peso molecular, permanecen aínda no sobrenadante. Desta maneira, pode concentrarse e illarse, por exemplo, o citocromo P450 presente nos microsomas. Os ribosomas unidos aos microsomas poden eliminarse cun tratamento con tripsina. Os microsomas teñen unha cor castaña avermellada, debido á presenza no citocromo P450 do cofactor hemo, que contén ferro. Os citocromos P450 (ou CYP) son unha superfamilia de encimas oxidativos especialmente abundantes no fígado de ratas, ratos e homes.
Os microsomas son unha valiosa ferramenta de investigación no estudo do metabolismo (inhibición encimática, identificación e eliminación de metabolitos) e para exames da interacción entre drogas in vitro. Os investigadores a miúdo seleccionan lotes de microsomas baseándose no nivel de actividade encimática de citocromos P450 específicos. Algúns lotes son axeitados para investigar poboacións específicas obxecto de estudo (exemplos: microsomas de pulmón para estudar a fumadores e non fumadores) ou poden ser divididos en clasificacións para estudos de inhibición e metabólicos.
Microsporum

Microsporum é un xénero de fungos ascomicetos que causa dermatomicoses (infeccións fúnxicas) na pel en animais e humanos como a tiña da cabeza, tiña do corpo, dermatofitose e outras.
Microsporum forma tanto macroconidios (grandes estruturas reprodutoras asexuais) coma microconidios (estruturas reprodutoras tamén asexuais pero máis pequenas) en curtos conidióforos. Os macroconidios son hialinos, multiseptados, de formas variables, de fusiformes a obovados, cun tamaño de 7–20 × 30–160 um, con paredes celulares delgadas ou grosas de equinuladas a verrugosas. A súa forma, tamaño e características da parede celular son importantes para a identificación das especies. Os microconidios son hialinos, unicelulares, de piriformes a clavados, de paredes lisas, cun tamaño de 2, 5–3, 5 × 4–7 um e non serven de diagnóstico para ningunha especie.
A separación deste xénero de Trichophyton está baseada esencialmente na rugosidade da parede celular macroconidial, aínda que na práctca isto pode ser difícil de apreciar. Describíronse 17 especies de Microsporum. Non obstante, en 2017 propúxose restrinxir o xénero só as especies M. audouinii, M. canis e M. ferugineus, e pasar as demais especies aos xéneros Lophophyton, Nannizzia e Paraphyton (de Hoog et al. 2017).
Microsporum audouinii é parasito e causa micoses só en humanos. Microsporus canis e M. gallinae causan micoses en animais, pero desde eles poden infectar a humanos. Hai especies que viven no solo como saprófitos, nutríndose da queratina que encontran ali (pelos, plumas, escamas), e que poden infectar directamente a animais e humanos, como M. gypseum, M. fulvum, M. nanum e M. cookei.
As propiedades queratinolíticas que posúe a especie Microsporum cookei suxiren que este fungo podería utilizarse para reciclar grandes cantidades de residuos queratínicos industriais. Especies
Microsporum amazonicum
Microsporum audouinii
Microsporum boullardii
Microsporum canis
Microsporum canis var. distortum
Microsporum cookei
Microsporum distortum
Microsporum duboisii
Microsporum equinum
Microsporum ferrugineum
Microsporum fulvum
Microsporum gallinae
Microsporum gypseum
Microsporum langeronii
Microsporum nanum
Microsporum persicolor
Microsporum praecox
Microsporum ripariae
Microsporum rivalieri
Microstar

Microstar é un Bus construído pola empresa Orbital Sciences Corporation deseñado para pequenos satélites lanzados mediante os foguete Pegasus ou Taurus. Características
MicroStar está pensado para poder lanzar varios satélites apilados nun único lanzamento. Soporta cargas útiles de ata 68 kg e ten un tempo de funcionamento esperado de entre 3 e 5 anos en órbita. O bus básico consiste en tres aneis apilados verticalmente, dos cales un é o núcleo cos sistemas primarios e os outros dous sirven para acomodar a carga útil, coa opción de engadir aneis adicionais para cargas máis voluminosas. Satélites co bus Microstar
Orbcomm
FORMOSAT 3
MUBLCOM
Microstomus pacificus

Microstomus pacificus é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das catro que integran o xénero Microstomus, e que é coñecida en galego como mendo do Pacífico.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos ten o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo. Taxonomía
A especie foi descrita en 1879 polo zoólogo inglés William Neale Lockington, baixo o nome o nome de Glyptocephalus pacificus. Bioloxía
Trátase dun peixe mariño, demersal, oceanódromo, de certa importancia económica, que pode alcanzar até os 76 cm de lonxitude e até os 3, 5 kg de peso, aínda que os exemplares capturados roldan os 40 cm, que habita en augas pouco profundas dos mares do Pacífico oriental, en fondos lamacentos a profundidades de entre os 10 e os 1. 370 m, e que se distribúe desde o mar de Bering polo norte, até a Baixa California, polo sur. Pesca e usos
O mendo do Pacífico captúrase, mediante artes de arrastre, en toda a súa área de distribución, nas zonas pesqueiras 67 e 77 (Pacífico nordeste e Pacífico centro leste, respectivamente).
Comercialízase enteiro ou en filetes. Para cociñalo xeralmente quítaselle a pel, xa que é moi vicosa. A súa carne é firme e de sabor suave, aínda que non tanto como a do seu próximo parente o mendo limón (Microstomus kitt), co que garda gran semellanza.
Microvariability and Oscillations of Stars

MOST, acrónimo de Microvariability and Oscillations of Stars, é un observatorio espacial da Axencia Espacial Canadense usado para facer medicións da variabilidade das estrelas. Foi lanzado o 30 de xuño de 2003 desde o cosmódromo de Plesetsk mediante un foguete Rokot. Características
MOST ten forma de caixa de 65 x 65 x 30 cm e unha masa de 51 kg. Leva como único instrumento un telescopio reflector de 15 cm de apertura para estudar as variacións no brillo das estrelas causadas polas ondas de son na súa superficie e polo tránsito de posibles planetas.
Os obxectivos científicos de MOST son: Estudar a astrosismoloxía das oscilacións dos modos acústicos e gravitatorios en varios tipos de estrelas.
Estudar os tránsitos e eclipses de exoplanetas arredor de estrelas de tipo solar e ananas roxas.
Medir as variacións turbulentas en estrelas masivas e evolucionadas (estrelas Wolf Rayet).
Medir a estrutura e variabilidade dos discos de gas e po arredor de estrelas da secuencia preprincipal.
Microviridae

Microviridae (microvíridos) é unha familia de bacteriófagos. Xéneros
Microvirus; especie tipo: Enterobacteria phage φX174
Spiromicrovirus; especie tipo: Spiroplasma phage 4
Bdellomicrovirus; especie tipo: Bdellovibrio phage MAC1
Chlamydiamicrovirus; especie tipo: Chlamydia phage 1
Micrófago (animal)

Os animais consumidores de alimentos sólidos divídense en micrófagos e macrófagos segundo o tamaño das partículas dós alimentos inxeridos en relación ao seu propio tamaño. Etimoloxía
Os termos micrófago, e o seu derivado microfaxia, "cualidade do micrófago", están formados polos elementos micro- e -fago e -faxia, dericados do grego antigo μικρός mikrós, "pequeno" e do elemenro -φαγία -phagía, derivado do verbo φαγεῖν phageîn, "comer". Animais micrófagos
Os animais micrófagos nútrense de presas minúsculas, ​ ou de partículas orgánicas microscópicas. Por iso, estas materias deben seren inxeridas en gran cantidade. Estas partículas van desde restos orgánicos duns poucos nanómetros até pquenos moluscos e crustáceos, como o krill, do que se alimentan os cetáceos misticetos, filtrando estes elementos nutritivos da auga coas súas barbas, ou baleas.
Os sistemas de inxestión de alimentos son variados: pestanas vibrántiles que aseguran unha corrente de auga e/ou de mucus, incluíndo partículas en moluscos e tunicados, por exemplo; estruturas filtrantes en crustáceos, flamengos e baleas ou, nalgunhas especies como as miñocas ou o verme Arenicola marina, que inxiren de xeito indiscriminado todo o ambiente que os rodea e que contén partículas de alimento.
No chan, os micrófagos poden ser colémbolos, algún ácaros, nematodos ou larvas de dípteros, que se alimentan dos seres vivos máis pequenos, algas, protozoos, fungos, e bacterias. Clasificación
Entre os organismos desta categoría encóntranse: Sedimentívoros: Son aqueles que procesan o todo o sedimento, inxeríndoo sobre todo para dixeriren os pequenos organismos vivos que contén ou outra materia aproveitábel. Un exemplo sería a miñoca (anélidos).
Filtradores: Son os que se alimentan de partículas orgánicas ou seres vivos de pequeno tamaño que viven suspendidos na auga, como as esponxas. Para poder proceder á súa alimentación, os animais filtradores desrenvolveron distintas maneiras de reter o alimento que pode estar no fitoplancto ou no zooplancto, ou seren pequenos crustáceos e bacterias.
Fitófagos (ás veces chamados, impropiamente, herbívoros): Aliméntanse de plantas vivas, murchas ou mortas.
Parasitos: Son organismos que vive sobre un organismo hospedeiro ou no seu interior, alimentándose a expensas do hóspede. Hai tres clases importantes de parasitos que poden provocar enfermidades nos seres humanos: protozoos, platihelmintos e ectoparasitos. Aliméntanse a costa doutros animais sen chegar, normalmente, a matalos.
Preeiros: Consomen os cadáveres doutros animais.
MidSTAR-1

MidSTAR-1 (acrónimo de Midshipman Space Technology Applications Research 1) é un satélite artificial da Academia Naval dos Estados Unidos para facer diversos experimentos no espazo. Foi lanzado o 9 de marzo de 2007 mediante un foguete Atlas V. Características
MidSTAR-1 é un satélite adicado á experimentación no espazo. Levou a bordo un experimento sobre membranas electroquímicas da NASA e un microdosímetro do Instituto Nacional de Investigación Biomédica no Espazo (NSBRI). Foi inxectado nunha órbita inicial de 512 km de apoxeo e 510 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 46, 0 graos e un período orbital de 94, 6 minutos.
Midas

Midas (en grego Μίδας, chamado Mita en fontes asirias) foi un rei de Frixia que gobernou no período entre o -740 e o -696, aproximadamente. Traxectoria
Casado cunha grega, foi o primeiro rei estranxeiro que mandou un agasallo ao santuario de Delfos. Probabelmente, foi durante o seu reinado cando Frixia adoptou o alfabeto grego.
O reinado de Midas supón a maior época de esplendor de Frixia, que se expandiu cara ao leste, até a fronteira con Urartu, ocupando unha extensa zona de Asia Menor. Mantivo relacións comerciais con Asiria e Urartu, alcanzando o rei unha riqueza extraordinaria, que chamou a atención dos gregos, quen lle dedicaron un espazo na mitoloxía.
Contemporáneo de Tiglath-Pileser III, Salmanasar V, e Sargón II, durante moitos anos instigou levantamentos dos principados de Asia Menor contra Asiria, apoiando a Hama, Karkemish, Tabal, Gurgum, Kummukhu e Meliddu, ata que finalmente foi atacado por Sargón II. Medorento do poder do asirio, Midas envioulle unha embaixada, declarándose vasalo.
Despois dos conflitos con Sargón II, sufriu invasións dos cimerios, que destruíron a capital Gordio. Segundo a tradición, Midas suicidouse e así terminou o curto período hexemónico de Frixia. O mito
Na mitoloxía grega, Midas era rei de Frixia, e fillo de Gordias. Tiña unha filla chamada Zoe.
Pola súa hospitalidade con Sileno, Dioniso outorgoulle o poder de converter en ouro todo canto tocase. Vendo que non podía comer os alimentos que ao seu contacto quedaban transformados no devandito metal, pediu ao deus que o liberase do seu don, para o que tivo que bañarse no río Pactolo, que desde entón contivo areas auríferas.
Midcourse Space eXperiment

MSX (acrónimo de Midcourse Space eXperiment) foi un proxecto da BMDO (Ballistic Missile Defense Organization, Organización de Defensa de Mísiles Balísticos) co propósito principal de recoller datos nun amplo intervalo de lonxitudes de onda (desde o ultravioleta ao infravermello) para demostrar a factibilidade de descubrir e seguir mísiles balísticos durante a súa fase de voo de cruceiro. Ademais os instrumentos de a bordo foron utilizados para realizar estudos aeronómicos (estudando as abundancias de ozono, clorofluorocarbonos, dióxido de carbono e metano) e aurorais. Características
MSX estaba composto por tres seccións de 1, 5 x 1, 5 m de lado que albergaban a electrónica, o hidróxeno sólido a unha temperatura de 8, 5 K para arrefriar os detectores e os tres instrumentos de observación. Os datos recollidos eran procesados en tempo real polo OSDP (On-board Signal and Data Processor) para detectar e seguir os sinais xerados polos instrumentos. Ademais posuía sensores para medir a contaminación e degradación do rendemento dos instrumentos principalmente por procesos de desgasificación e liberou varias esferas de 2 cm de diámetro para calibrar os instrumentos.
A nave estabilizábase nos tres eixos cunha precisión de 0, 01 graos usando volantes de inercia. Era capaz de almacenar ata 108 Gb de datos e comunicábase con terra en banda X mediante antenas orientables e cun ancho de banda de 2 kbps en subida e 25 Mbps en baixada. Os dous paneis solares do satélite xeraban ata 1200 vatios de potencia que alimentaban baterías de hidruro de níquel.
O satélite foi inserido nunha órbita inicial de 908 km de perixeo e 913 km de apoxeo, cunha inclinación orbital de 99, 4 graos e un período orbital de 102, 9 minutos. Deixou de funcionar en xuño de 2008. Instrumentos
MSX levaba tres instrumentos a bordo: SPIRIT III (Space Infrared Imaging Telescope): un radiómetro de alta resolución espacial e cinco lonxitudes de onda xunto cun espectrómetro de transformada de Fourier de seis canais e alta resolución espectral.
UVISI (Ultraviolet and Visible Imagers and Spectrographic Imagers): formado por cinco detectores espectrográficos e catro detectores no rango ultravioleta e visible.
SBV (Space-Based Visibl): un telescopio de 15 cm de apertura para o rango visible cun CCD e electrónica de procesamento de imaxe.
Midjourney

Midjourney é un laboratorio de investigación independente que produce un programa privativo de intelixencia artificial que crea imaxes a partir de descricións textuais, semellante ao DALL-E de OpenAI e ao Stable Diffusion de código aberto. A ferramenta estaba a finais do verán de 2022 en beta aberta, na que entrou o 12 de xullo de 2022. O equipo de Midjourney está dirixido por David Holz, cofundador de Leap Motion. Midjourney usa un modelo de negocio freemium, cun nivel gratuíto limitado e niveis de pago que ofrecen un acceso máis rápido, maior capacidade e funcións adicionais. Holz dixo a The Register en agosto de 2022 que a empresa xa era rendible. Os usuarios crean obras de arte con Midjourney usando comandos de bot de Discord. Usos
David Holz di que ve aos artistas como clientes, non competidores, de Midjourney; Holz dixo a The Register que os artistas usan Midjourney para crear prototipos rápidos de conceptos artísticos para mostrar aos clientes antes de comezar a traballar eles mesmos. Debido a que o conxunto de formación de Midjourney inclúe obras de artistas con copyright, algúns artistas acusaron a Midjourney de desvalorizar o traballo creativo orixinal.
O programa foi utilizado pola revista británica The Economist para crear a portada dun número de xuño de 2022. En Italia, o principal xornal Corriere della Sera publicou unha banda deseñada creada con Midjourney polo escritor Vanni Santoni en agosto de 2022. Charlie Warzel utilizou Midjourney para xerar dúas imaxes de Alex Jones para o boletín de Warzel en The Atlantic. O uso dunha portada xerada pola IA foi criticado por persoas que consideraban que estaba a quitar traballos aos artistas. Warzel cualificou a súa acción de "erro" nun artigo sobre a súa decisión de usar imaxes xeradas. Last Week Tonight with John Oliver incluíu un segmento de 10 minutos en Midjourney nun episodio emitido en agosto de 2022. Unha imaxe de Midjourney chamada "Théâtre d'Opéra Spatial" gañou o primeiro lugar no concurso de arte dixital na Feira Estatal de Colorado de 2022. Jason Allen, quen escribiu os prompts (instrucións para o modelo de texto a imaxe), imprimiu o resultado nun lenzo e entrou na competición co nome "Jason M. Allen via Midjourney". Outros artistas dixitais molestáronse pola noticia. Allen non se disculpou e insistiu en que seguía as regras da competición. Os dous xuíces de categoría descoñecían que Midjourney utilizaba a intelixencia artificial para xerar imaxes, aínda que máis tarde dixeron que se o souberan, outorgarían a Allen o primeiro premio de todos os xeitos.
A industria da publicidade non tardou en adoptar ferramentas de intelixencia artificial como Midjourney, DALL-E e Stable Diffusion, entre outras. As ferramentas, que permiten aos anunciantes crear contido orixinal e idear ideas rapidamente, están proporcionando novas oportunidades como "anuncios personalizados creados para individuos, unha nova forma de crear efectos especiais ou incluso facer que a publicidade de comercio electrónico sexa máis eficiente", segundo Ad Age. [Cómpre referencia]
Midnight in Paris

Midnight in Paris é unha comedia romántica hispano-americana, escrita e dirixida por Woody Allen e producida polo grupo Mediapro e Allen's Gravier Productions. Presentouse no Festival de Cannes de 2011. Sinopse
Midnight in Paris é unha comedia romántica ambientada en París que narra a historia dunha familia americana que viaxa á capital francesa por motivos de traballo, incluída unha parella de prometidos forzada a enfrontarse á ilusión de que unha vida diferente á súa puido ser mellor.
Gil e a súa prometida Inez están en París de vacacións coa súa familia, e por casualidade, atópanse cuns amigos. Gil é un exitoso pero insatisfeito guionista de Hollywood que agora traballa na súa primeira novela. Inez e os demais son moi escépticos coa idea. Unha noite, mentres paseaba só, Gil entra no coche duns agradables estraños. Gil decátase axiña de que foi transportado a 1920, unha época que admira e idolatra na súa novela. Mentres está alí, atópase e interactúa con coñecidos escritores e artistas da época que o axudan coa súa novela e coa súa vida. Ao final decátase de que a saudade dunha "época dourada" é un tema recorrente en calquera período de tempo, e que algúns prefiren ser nostálxicos dun pasado romántico no canto de aceptar o presente e o incerto futuro. Personaxes
Owen Wilson como Gil Pender
Rachel McAdams como Inez
Kurt Fuller como John, pai de Inez
Mimi Kennedy como Wendy, nai de Inez
Michael Sheen como Paul Bates
Nina Arianda como Carol Bates
Carla Bruni como guía do Museo Rodin
Yves Heck como Cole Porter
Alison Pill como Zelda Fitzgerald
Corey Stoll como Ernest Hemingway
Tom Hiddleston como F. Scott Fitzgerald
Sonia Rolland como Josephine Baker
Daniel Lundh como Juan Belmonte
Kathy Bates como Gertrude Stein
Marcial Di Fonzo Bo como Pablo Picasso
Marion Cotillard como Adriana
Léa Seydoux como Gabrielle
Emmanuelle Uzan como Djuna Barnes
Adrien Brody como Salvador Dalí
Tom Cordier como Man Ray
Adrien de Van como Luis Buñuel
Gad Elmaleh como Detective Tisserant
David Lowe como T. S. Eliot
Yves-Antoine Spoto como Henri Matisse
Laurent Claret como Leo Stein
Vincent Menjou Cortes como Henri de Toulouse-Lautrec
Olivier Rabourdin como Paul Gauguin
François Rostain como Edgar Degas Estrea
A estrea mundial do filme foi o 11 de maio de 2011, como película de apertura do 64º Festival de Cannes. Sony Pictures Classic lanzou o filme nos Estados Unidos o 20 de maio de 2011.
Midsommar

Midsommar é un filme sueco-estadounidense de 2019 escrito e dirixido por Ari Aster e protagonizado por Florence Pugh, Jack Reynor, William Jackson Harper, Vilhelm Blomgren e Will Poulter.
É unha coprodución entre os Estados Unidos e Suecia, e foi rodada en localizacións de Budapest no verán e no outono de 2018. Midsommar estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 3 de xullo de 2019 a través de A24, e en Suecia o 10 de xullo de 2019 a través de Nordisk Film. O filme recadou 43 millóns de dólares e recibiu valoracións positivas da crítica, salientando a dirección de Aster e a interpretación de Pugh. Sinopse
Conta a historia dun grupo de amigos que viaxan a Suecia para un festival que ocorre unha vez cada 90 anos e no que se fan ritos dun culto pagán.
Mieloma múltiple

O mieloma múltiple é unha forma de cancro de medula ósea no que existe unha proliferación anormal de células plasmáticas, que son as células do sangue que producen os anticorpos (inmunoglobulinas), os encargados de defender o corpo ante infeccións e outras substancias estrañas (antíxenos). No mieloma, prodúcese de forma continua e inapropiada o mesmo anticorpo, e nunha cantidade maior á habitual. Este anticorpo chámase paraproteína ou compoñente monoclonal (proteína M) e pódese detectar no soro e na urina do paciente con mieloma múltiple.
Mielopatía asociada ao virus HTLV-1

A Mielopatía asociada ao virus HTLV-1, tamén denominada paraparesia espástica tropical (PET), é unha doenza neurolóxica hereditaria agrupada dentro do grupo das doenzas desmielinizantes. Está causada por un retrovirus, o virus linfotrópico de células T humano tipo I (ou HTLV-1), descuberto no ano 1980. Este virus foi asociado dende 1985 cos síntomas da mielopatía crónica denominada paraparesia espástica tropical, en doentes de Martinica, Xamaica e Colombia, e a denominada paraparesia espásticas espiñal no sur do Xapón, que tamén se asociou a unha variedade do virus designada coma HTLV-II. Clínica
Os síntomas da paraparesia espástica tropical son, ao inicio, dificultade para camiñar. Nalgúns doentes a enfermidade maniféstase primeiro con estomatite, conxuntivite e diarrea. A partir do primeiro ano da doenza, preséntase alteracións no control dos esfínteres vesicais e vexiga neuróxena, impotencia sexual en homes, cambras en membros inferiores e hiperreflexia osteotendinosa, dor lumbar e estreñemento.
Co paso do tempo, o paciente perde totalmente a capacidade de empregar os membros inferiores e pode perder a sensibilidade nos pés. Este fenómeno denomínase paraparesia, e nesta doenza ten unha orixe viral. Así, ha de diferenciarse da paraparesia espástica familiar, cuxo orixe é hereditario. Para establecer a diferenza entre ámbalas dúas paraparesias, cómpre realizar estudos inmunolóxicos de antíxenos e anticorpos anti-HTLV. Tratamento
Na actualidade non hai ningún tratamento curativo eficaz contra a paraparesia espástica tropical. Porén, a estes doentes adóitaselle pautar interferón alfa ou ciclofosfamida, iso si con resultados incertos. O resto do tratamento que se emprega é puramente sintomático, isto é, procura calmar a sintomatoloxía derivada da doenza, para o control farmacolóxico de síntomas coma a espasticidade, a dor, a incontinencia urinaria. A rehabilitación xoga tamén un papel importante dadas as grandes dificultades dos pacientes para camiñaren.
Mientras dure la guerra

Mientras dure la guerra é un filme español de 2019 dirixido por Alejandro Amenábar, con guión do propio cineasta e o cubano Alejandro Hernández. Comezou a rodarse en Salamanca o 28 de maio de 2018 e está protagonizado por Karra Elejalde (como Miguel de Unamuno), Eduard Fernández (como José Millán-Astray), Santi Prego (como Francisco Franco) e Nathalie Poza (como Ana Carrasco Robledo).
Conta os sucesos ocorridos en Salamanca da segunda metade de 1936 a través do fío condutor do conflito político e persoal do escritor e filósofo Miguel de Unamuno, dende a proclamación a mañá do 19 de xullo e o seu inicial apoio ó bando golpista (o que lle supón o cesamento o 22 de agosto como reitor vitalicio da Universidade decretado polo presidente da República Manuel Azaña) ata que volve en coche á súa casa da rúa Bordadores acompañado pola esposa de Francisco Franco, Carmen Polo, trala conclusión do acto de apertura do curso académico celebrado o daquela coñecido como «Día da Raza» (12 de outubro) no paraninfo da institución, e o seu falecemento o 31 de decembro daquel mesmo ano. Personaxes
Karra Elejalde como Miguel de Unamuno
Eduard Fernández como José Millán-Astray
Santi Prego como Francisco Franco
Nathalie Poza como Ana Carrasco
Patricia López Arnaiz como María de Unamuno Lizárraga
Luis Zahera como Atilano Coco
Luis Bermejo como Nicolás Franco
Inma Cuevas como Felisa de Unamuno
Mireia Rey como Carmen Polo
Tito Valverde como Miguel Cabanellas
Luis Callejo como Emilio Mola
Carlos Serrano-Clark como Salvador Vila Hernández
Ainhoa Santamaría
Itziar Aizpuru
Pep Tosar como Enrique Pla y Deniel
Miquel García Borda como Xeneral Kindelán
MightySat-1

MightySat-1 foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos usado para facer diversos experimentos no espazo. Foi lanzado o 15 de decembro de 1998 desde o transbordador espacial Endeavour na misión STS-88. Características
MightySat-1 foi un satélite adicado á experimentación no espazo que foi exectado desde o transbordador Endeavour o 15 de decembro de 1998, no duodécimo día de voo da misión STS-88, a unha órbita de 380 km de perixeo e 394 km de apoxeo, cunha inclinación orbital de 51, 7 graos e un período orbital de 92, 3 minutos. O seu obxectivo principal foi realizar diversos experimentos de demostración de novas tecnoloxías.
O satélite usou o bus do satélite da NASA XSAT, cancelado no seu momento. Non era recuperable e reentrou na atmosfera o 21 de novembro de 1999. Experimentos
MightySat-1 levaba cinco experimentos a bordo: Advanced Composite Structure (Estrutura de Composición Avanzada): forma a estrutura do satélite. Os datos relativos a este experimento tomáronse en probas en terra.
Advanced Solar Cell Experiment (Experimento de Células Solares Avanzadas): estudou o rendemento das células solares de dobre unión compostas por unha capa de fosfuro de indio e galio sobre unha capa de arseniuro de galio, que proporcionan máis enerxía que as de simplemente arseniuro de galio.
Microsystem and Packaging for Low Power Electronics (MAPLE) (Microsistemas e Empaquetamento para Electrónica de Baixa Potencia): demostrou técnicas de empaquetamento de electrónica e microelectrónica avanzada.
Shape-Memory Actuated Release Device (SMARD) (Dispositivo de Liberación Accionado por Memoria de Forma): foi un experimento para demostrar unha nova clase de dispositivos de liberación, usados para separar satélites dos adaptadores dos foguetes que os lanzan ou para despregar paneis solares ou antenas, de baixo impacto.
Micro-Particle Impact Detector (MPID) (Detector de Impactos de Micropartículas): para detectar impactos de partículas tanto de orixe artificial como natural.
A súa misión foi continuada por MightySat-2.
MightySat-2

MightySat-2 ou MightySat-2. 1 foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos usado para facer diversos experimentos no espazo, continuando a misión de MightySat-1. Foi lanzado o 19 de xullo de 2000 mediante un foguete Minotaur 1 desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
MightySat-2 foi orixinalmente denominado MightySat-2. 1 ao ser o primeiro membro da serie de satélites MightySat-2, antes de que os demais satélites fosen cancelados. Cunha masa de 130 kg, levaba a bordo varios experimentos para demostrar novas tecnoloxías: SAC, un experimento con células solares.
NSX, para probar unha unidade de comunicacións ultralixeira.
MFCBS, para probar unha estrutura multifuncional a base de composites.
FTHSI, unha cámara para obter imaxes hiperespectrais mediante transformada de Fourier.
QS40, para monitorizar danos producidos pola radiación en compoñentes electrónicos.
SMATTE, un experimento de materiais.
SAFI, un experimento para reducir o peso en compoñentes usando arames de cobre inseridos en películas de composite.
O satélite usou o bus SA-200B e reentrou na atmosfera o 12 de novembro de 2002.
Migmatita

Unha migmatita (do grego μιγμα, migma, 'mestura') é unha rocha composta atopada en zonas de metamorfismo de grao medio e alto, xeralmente en bloques cratónicos do Precámbrico. Consta de dous ou máis constituíntes, que a miúdo forman moitas capas alternadas: unha capa é dunha rocha metamórfica máis vella que foi reconstituída seguidamente por fusión parcial (o "neosoma"), e a outra capa alternante ten unha aparencia pegmatítica, aplítica, granítica ou plutónica xeneralizada (o "paleosoma"). Comunmente, as migmatitas atópanse baixo rochas metamólrficas deformadas que representan a base de cadeas montañosas erosionadas. As migmatitas fórmanse baixo condicións extremas de temperatura e presión durante o metamorfismo progresivo ou prógrado, cando ocorre unha fusión parcial no paleosoma metamórfico. Os compoñentes exsolvidos por fusión parcial denomínanse neosoma (que significa ‘corpo novo’), os cales poden ser heteroxéneos ou non a escala microscópica ou macroscópica. As migmatitas adoitan aparecer como vetas pregadas estreitemente e incoherentemente (pregamentos ptigmáticos). Estes forman segregacións de leucosoma, compoñentes graníticos de cores claras exsolvidos no melanosoma, a parte escura rica en anfíbolos e biotitas. Algunhas veces presentan un mesosoma, de cor intermedia entre o leucosoma e o melanosoma, que forma un resto máis ou menos modificado do paleosoma metamórfico da rocha parental metamórfica. O compoñente de cores claras a miúdo ten a aparencia de que foi fundido e mobilizado.
Migración

Denomínase migración a todo desprazamento dunha poboación, ben sexan microorganismos, animais ou humanos, que se produce desde un lugar de orixe a outro de destino e leva consigo un cambio de hábitat, ou de residencia no caso dos humanos.
As migracións de seres humanos estúdanse en demografía e xeografía da poboación. E migración das especies estúdanse na disciplina de bioxeografía da ecoloxía. Os artigos que se poden consultar ao respecto son: Migración humana, que presenta dous enfoques: o da emigración, desde o punto de vista do lugar ou país de onde sae a poboación; e o da inmigración, desde o punto de vista do lugar ou país a onde chegan os "migrantes".
Migración como proceso ecolóxico, en particular a migración animal, que son os desprazamentos periódicos, estacionais ou permanentes de especies dun hábitat a outro.
Migración humana

A migración humana referírese á migración de poboacións de seres humanos, e ten dúas acepcións: unha ampla, que inclúe todos os tipos de desprazamentos dos seres humanos,
e outra, máis restrinxida, que só ten en conta aqueles desprazamentos que involucran un cambio de residencia dos que o realizan.
A Organización das Nacións Unidas declarou o 18 de decembro como Día Internacional do Migrante, co obxectivo de promover unha xestión humana e ordenada da migración en beneficio de todos, incluíndo as comunidades de orixe, tránsito e destino. Emigración e inmigración
Calquera proceso migratorio implica dous conceptos: Emigración, que é a saída de persoas dun país, lugar ou rexión para establecerse noutro país, lugar ou rexión. A emigración implica unha estimación negativa do nivel de vida dunha persoa e do seu contorno familiar e unha percepción de que ao establecerse noutra parte aumentarán as súas perspectivas económicas, sociais ou doutro tipo ou, polo menos, de que as súas esperanzas dunha vida mellor se farán efectivas no futuro.
Inmigración que é a chegada a un país ou lugar de persoas procedentes doutro país ou lugar.
A forma de migración máis importante desde o século XIX até a época actual é a que se coñece como éxodo rural, que é o desprazamento masivo de habitantes desde o medio rural ao urbano: millóns de persoas trasládanse anualmente do campo á cidade en todos os países do mundo (sobre todo, nos países subdesenvolvidos) en busca de mellores condicións de vida e, sobre todo, de maiores oportunidades de emprego.