proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Mescalina

A mescalina (trimetoxifeniletilamina) é unha droga alcaloide de orixe vexetal con propiedades psicodélicas e alucinóxenas. Foi illado do peiote, e está tamén presente nalgunhas outras cactáceas como o San Pedro. As formas vexetais acostuman tomarse tras seca-lo cacto, xa que os seus principios activos non son volátiles. Fórmula química
A súa fórmula química é 3, 4, 5-trimetoxifeniletilamina. A súa estrutura química é, pois, parecida a da adrenalina.
A molécula de mescalina é unha fenetilamina, relacionada estruturalmente co neurotransmisor noradrenalina. A síntese química desta molécula é posible, pero é relativamente custosa. Historia
A mescalina foi utilizada con fins diversos. Tradicionalmente tivo un rol esencial en rituais relixiosos, entre nativos americanos, os cales consideran esta substancia como promotora de apertura espiritual. Habendo penetrado noutras culturas, a mescalina foi utilizada con propósitos recreativos, pero tamén, como entactóxeno, para facilitar a psicoexploración.
A mescalina fabricouse antes do primeiro de xuño de 1966, na República Federal Alemá, para fins terapéuticos. Despois desta data, foi prohibida a súa produción, venda e uso.
A mescalina entra na composición doutras substancias a base da anfetamina sobre todo o "DOM" (DI hidroxy Methylarnphetamina). O uso da mescalina non se estendeu senón moi pouco en Europa Occidental e en Francia, onde non é utilizada senón por algúns iniciados e non é obxecto dun tráfico organizado. Aspecto
A mescalina preséntase en forma de po branco cristalizado que a fai parecerse á cocaína. Pode presentarse tamén en forma de pastillas ou de solución. A causa do seu gusto metálico moi desagradable e do seu cheiro nauseabundo, esta presentase xeralmente en forma de cápsulas. Efectos
Os efectos da mescalina son notablemente potentes. O sentido agudízase e as impresións visuais intensifícanse considerablemente, a vontade transfórmase, pérdese interese polas cousas, hai desdobramento de personalidade e a mente divídese en dous mundos. Prodúcense visións a través da imaxinación inconsciente sen ningunha orde asociativa lóxica. Tódolos seus efectos enteóxenos son similares aos producidos pola inxestión do peiote.
Entre os efectos que produce a súa inxestión están visións e alucinacións, distorsión das coordenadas espazo-temporais, e alteracións do esquema corporal. Os seus efectos varían en función do ánimo do consumidor, as súas expectativas, e o medio que lle rodea, polo que tradicionalmente salientouse a importancia de que o uso desta droga fora unido a preparativos moi concienciudos: os efectos poderían resultar impredecibles.
Comprobouse que o succinato sódico proporciona un elemento que facilita as oxidacións no tecido cerebral, cando as oxidacións doutras substancias quedaron inhibidas pola acción da mescalina. Esta acción antídota varía gradualmente segundo as características de cada persoa. O efecto é transitorio e o acurtamento da psicose mescalínica, pequeno. Consumo
A mescalina inxírese ou fúmase. É soluble na auga e no alcol. Pódese pois inxectar ou pódese encontrar en forma de solución. A dose é de 200 a 500 mg.
Meseta

Unha meseta, en xeomorfoloxía e xeografía, é unha planicie extensa situada a unha determinada altura sobre o nivel do mar, provocada por forzas tectónicas ou ben por erosión do terreo circundante. No primeiro caso trátase da aplicación de forzas tectónicas sobre estratos horizontais do terreo, que ao atopar fallas propicias producen a elevación dunha zona que mantén a horizontalidade pero a un nivel superior do da contorna. No segundo caso, nun terreo horizontal a erosión pode formar ríos que profundan deixando zonas illadas e elevadas, normalmente ao estar formados por materiais máis resistentes á erosión.
Meseta Central

A Meseta Central é a unidade de relevo máis antiga da Península Ibérica e a que ocupa a maior parte da súa superficie. A súa orixe atópase no macizo hespérico xurdido co movemento de oroxénese herciniano na era primaria. Este macizo foi arrasado pola erosión na era secundaria quedando convertido nunha penechaira que constitúe o zócolo da actual meseta, posteriormente alterado na era terciaria polos movementos da oroxénese alpina e a erosión e sedimentación ocorridas na era cuaternaria.
Durante a era Terciaria a oroxénese alpina afectou ao antigo macizo hespérico alterando os seus rebordes, producindo a aparición do Macizo Galaico, os montes de León e os Montes Vascos e o pregamento dos seus rebordes como son a Cordilleira Cantábrica, ao norte, o Sistema Ibérico, ao nordés, e a flexión-falla de Serra Morena ao sur. Esta oroxénese produciu o choque da placa africana contra a europea comprimindo no medio aos restos de macizo hespérico producindo ademais a fractura do zócolo que deu lugar aos montes de Toledo e o Sistema Central. Ademais os restos do macizo bascularon cara ao oeste sendo máis tarde sometidos a un proceso de sedimentación que está máis presente no seu lado oriental.
O resultado final dos procesos xeolóxicos é unha meseta cunha altitude media ao redor dos 600 metros, aínda que a altitude media da Submeseta Norte, a situada ao setentrión do Sistema Central, é maior que a meridional e onde o proceso de sedimentación é maior no seu lado oriental mentres que o occidental son máis visibles os materiais duros e cristalinos orixinais do macizo hespérico. A concepción da Meseta Central como unha gran alti-chaira separada do resto e situada no centro da Península é relativamente recente e non existía antes do século XIX: foi Alexander von Humboldt, precisamente, quen primeiro falou da existencia desta unidade do relevo central español.
Meseta Norte

Meseta Norte ou Submeseta Norte é a denominación que recibe a parte norte da Meseta Central española, situada ao norte do Sistema Central. Abarca a maior parte da Comunidade Autónoma de Castela e León. Caracterízase por un clima mediterráneo con trazos de continentalidade: invernos longos e fríos e veráns curtos e cálidos. A súa peculiar paisaxe, chairo e desprovisto de vexetación deu lugar á imaxe tradicional da España interior.
Ata datas recentes a agricultura de secaño foi o principal recurso económico desta rexión. Con todo, desde que en 1986 España ingresase na entón Comunidade Económica Europea (actual Unión Europea), a agricultura tivo que deixar o seu sitio a outras actividades e a poboación activa do sector primario reduciuse enormemente.
Meseta Sur

Denomínase Meseta Sur ou Submeseta Sur á parte da Meseta Central española que se atopa ao sur do Sistema Central (separándoa da Meseta Norte). Esténdese ata Serra Morena polo sur e ata o Sistema Ibérico polo leste. A parte occidental está dividida nos vales do Tajo e do Guadiana polos Montes de Toledo. Comprende as comunidades autónomas da Comunidade de Madrid, Castela-A Mancha e Estremadura. É máis árida que a Submeseta Norte.
Meseta de Adamawa

A meseta de Adamawa é unha rexión natural conformada como unha meseta no centro oeste de África que se estende dende o sueste de Nixeria e o centro norte do Camerún (Adamawa e Provincia do Norte) á República Centroafricana. A elevación media é de 1100 metros, aínda que as erupcións volcánicas formaron importantes cumes con elevacións de ata 2. 650 metros. A vexetación é principalmente de sabana e a densidade de poboación baixa.
Meseta do Columbia

A meseta do Columbia (en inglés: Columbia Plateau) é unha ampla meseta da zona do Pacífico Noroeste dos Estados Unidos atravesada polo río Columbia, unha meseta de inundación de basalto localizada entre a Cascade Range e as Montañas Rochosas. É unha rexión xeolóxica e xeográfica que administrativamente comprende parte dos estados de Washington, Oregón e Idaho. Unha das acepcións do termo «conca do Columbia» (Columbia Basin) refírese máis ou menos á mesma zona que a meseta do Columbia. Xeoloxía
A finais do Mioceno e principios do Plioceno, unha das maiores inundacións de basalto, de arredor de 160000 km² xurdiu do Pacífico Noroeste, formando unha gran provincia ígnea. Durante un período talvez de 10 a 15 millóns anos, fluíu a lava despois de que o fluxo se derramase pola superficie, acumulando en última instancia ata un espesor de máis de 1, 8 km. A medida que a rocha fundida chegaba á superficie, a codia da Terra afundíase aos poucos ocupando o espazo deixado pola lava que xurdía.
Esa subsidiencia da codia produciu esta gran meseta, unha ampla chaira de lava lixeiramente deprimida que ás veces tamén se coñece como conca do Columbia. O antigo río Columbia viuse obrigado a discorrer polo seu curso actual pola lava que avanzaba cara ao noroeste. A lava, cando fluía sobre a área, encheu primeiro os vales fluviais, formando diques que á súa vez provocaron a creación de encoros ou lagos. Nos leitos deses lagos hai impresións fósiles de follas, madeira petrificada, insectos fósiles e ósos de animais vertebrados. Flora
Parte da meseta do Columbia asóciase coa kecorrexión da Meseta do Columbia, parte da ecorrexión coñecida como Nearctic temperate and subtropical grasslands, savannas, and shrublands («pradarías neárticas tépedas e subtropicales, sabanas e matogueiras») do bioma «pasteiros, sabanas e matogueiras tépedas».
Meseta oceánica

Unha meseta oceánica ou meseta submarina é unha extensa rexión submarina relativamente plana que se eleva moi por riba do nivel do leito mariño.
Aínda que moitas mesetas oceánicas se compoñen de codia continental, e con frecuencia forman un todo ininterrompido co noiro continental, algunhas son restos submarinos de grandes provincias ígneas. Estas formáronse polo equivalente dos continentais basaltos de inundación, tales como os Deccan Traps, na India, e a Snake River Plain no Pacífico Noroeste dos Estados Unidos.
Os xeólogos cren que as mesetas oceánicas ígneas poden representar unha etapa no desenvolvemento da codia continental, xa que xeralmente son menos densas que a codia oceánica, sen deixar de seren máis densas que a codia continental normal.
As diferenzas de densidade nos materiais da codia xorden en gran medida das diferentes proporcións de elementos diferentes, sobre todo de silicio. A codia continental ten maior cantidade de silicio (estas rochas denomínanse félsicas), mentres que a codia oceánica ten unha menor cantidade de silicio (rochas máficas). As mesetas oceánicas ígneas teñen unha proporción intermedia entre da das codias continental e oceánica, aínda que son máis máficas que félsicas.
Porén, cando unha placa tectónica que ten codia oceánica subduce baixo unha placa que ten unha meseta oceánica ígnea, o vulcanismo que erupciona sobre a meseta como na codia oceánica quéntase no seu descenso cara ao manto erupcionando material que é máis félsico ca o material que constitúe a meseta. Isto representa un paso cara á creación da codia, que é cada vez máis de carácter continental, que é menos densa e máis flotante. Se unha meseta oceánica ígnea afunde baixo outra, ou baixo a codia continental xa existente, as erupcións producidas desta maneira producen material que é aínda máis félsico, e así sucesivamente a través do tempo xeolóxico.
Mesnada

Unha mesnada era, na Península Ibérica durante a Idade Media, o conxunto de homes armados pertencentes a un rei, señor, ricohome, consello, parroquia ou distrito que formaba a unidade orgánica da hoste ou exército. Ao conxunto de normas que tiñan que cumprir os mesnadeiros chamábaselle mesnadaría, así como ao soldo que recibían. Etimoloxía
A palabra ven do latín mansionatus, que siginificaba "aloxado" na "mansión" do señor.
Diferénciase da az, ou aaz, en que a mesnada, era unha parte do exército e a az, era unha unidade táctica no campo de batalla.
Mesoderma

En todos os animais de simetría bilateral, o mesoderma é unha das tres capas xerminais primarias que se forman nas primeiras fases do desenvolvemento do embrión. As outras dúas capas son o ectoderma (capa externa) e o endoderma (capa interna), en tanto que o mesoderma é a capa intermedia. ). Os animais diblásticos (como cnidarios e ctenóforos) non teñen mesoderma.
O mesoderma diferénciase do resto do embrión por medio de sinalización intercelular, despois do cal é polarizado por un centro organizador.
Comunmente divídese o mesoderma en paraxial, intermedio e lateral. Elementos derivados do mesoderma
Nos vertebrados o mesoderma dá lugar aos seguintes tecidos e órganos: Orixina a notocorda, órgano transitorio que induce a formación do tubo neural e establecemento do eixe anteroposterior.
Orixina os somitas, que son bloques de células mesodérmicas situados a ambos os lados do tubo neural, que se desenvolven para dar lugar a outros tecidos como a cartilaxe, o músculo, o esqueleto e a derme dorsal.
Orixina o aparato excretor (a maior parte) e as gónadas.
Orixina o aparato circulatorio e revestimentos de cavidades internas (non conectadas co exterior) do organismo e todas as membranas extraembrionarias importantes para o transporte de nutrientes.
Orixina o tecido mesenquimal da cabeza, que formará moitos dos tecidos conectivos e a musculatura da cara.
Mesomycetozoea

Os Mesomycetozoea (ou clado DRIP ou Ichthyosporea) son un pequeno grupo de protistas, principalmente parasitos de peixes e outros animais. Importancia
O grupo non ten características morfolóxicas especialmente distintivas, e nos tecidos hóspede onde se atopan aparecen como esferas ou óvalos dilatados que conteñen esporas, e a maioría foron clasificados orixinalmente en varios grupos de fungos, protozoos e algas. Porén, forman un grupo coherente nas árbores filoxenéticas moleculares, estreitamente relacionado cos animais e os fungos, polo que son interesantes para os biólogos que estudan as súas orixes. O seu nome indica a súa posición nas árbores filoxenéticas no medio ("Meso-") dos fungos ("-myceto-") e os animais ("-zoea").
Nun estudo de 2008 este clado emerxe firmemente como un grupo irmán do clado Filozoa, o cal inclúe os animais.
Philip Donoghue, despois de realizar tomografías de raios X de microfósiles da Formación Doushantuo ediacárica (ver fauna de Ediacara), interpretou estes microfósiles como cápsulas de esporas de mesomicetozoos. Terminoloxía
O nome DRIP que se lle dá a este clado é un acrónimo que se utilizou para o primeiro protozoo identificado membro deste grupo, Cavalier-Smith posteriormente considerou o grupo como unha clase denominada Ichthyosporea, xa que eran todos parasitos de peixes. As letras significan: orde Dermocystida
"D": Dermocystidium. Unha especie, Rhinosporidium seeberi, infecta a paxaros e mamíferos, incluíndo os humanos.
"R": o "axente roseta", agora chamado Sphaerothecum destruens
orde Ichthyophonida
"I": Ichthyophonus
"P": Psorospermium
Como despois se engadiron novos membros ao grupo (por exemplo, as antigas ordes de fungos Eccrinales e Amoebidiales), Mendoza et al. suxeriu cambiarlles o nome a Mesomycetozoea, que indica a súa posición evolutiva entre os fungos e os animais. Nótese que o nome Mesomycetozoa (acabado en zoa en vez de en zoea) tamén se usa para referirse a este grupo, pero Mendoza et al. úsano como un nome alternativo do filo Choanozoa.
Mesonychia

Os Mesoníquidos ou Mesoniquídeos ou Mesoníqueos ("garras medias") son unha orde extinta, ou clado, de mamíferos carnívoros ungulados que se cre que están moi relacionados cos artiodáctilos e as baleas. Apareceron por primeira vez no Paleoceno Medio pero declinaron despois de rematar o Eoceno e, finalmente, extinguíronse no Oligoceno Superior. Ás veces a orde é referida co nome de Acreodi. Características
Os fósiles dos mesoníquidos son morfoloxicamente similares aos lobos. Teñen dentes molares triangulares pouco comúns, semellantes aos dos cetáceos primitivos da clase Archaeoceti, cos que tamén comparten algunhas características do cranio. Por este motivo, os científicos consideraron durante moito tempo que as baleas evolucionaron a partir dos mesoníquidos. Estudos xenéticos recentes revelaron, con todo, que os hipopótamos son os parentes vivos máis próximos das baleas.
En rigor, o termo "mesonychid" refírese especificamente aos membros da familia Mesonychidae, que só inclúe o xénero Mesonyx. En liñas xerais, o mesónquido ou mesonquídeo refírese a todos os membros do grupo, como Andrewsarchus.
Estes "lobos con pezuños" foron os depredadores dominantes (aínda que varios paleontólogos cren que eran preeiros ou piscívoros) nos ecosistemas do Paleoceno inferior e do Eoceno en Europa (que era un arquipélago naquel momento), Asia (que era un continente illado) e América do Norte. Filoxenia
Os mesoniquios consideráronse inicialmente creodontes, pero actualmente están excluídos desa orde e están situados dentro da súa propia orde, Mesonychia, ou segundo outras clasificacións, dentro da orde Condilarthra, como parte da superorde Laurasiatheria, que tamén inclúe artiodáctilos, perisodáctilos, carnívoros etc. Case todos os mesoniquios eran de media máis grandes que a maioría dos creodontes e carnívoros miacoides do Paleoceno e do Eoceno.
Relación cos cetáceos
Os mesoniquios posúen molares infrecuentemente triangulares, similares aos cetáceos, especialmente archaeos, tamén teñen unha anatomía cranial semellante e outras semellanzas morfolóxicas. Por este motivo, os investigadores pensaron durante moito tempo que eran os antepasados ​​directos dos cetáceos, pero o descubrimento de extremidades anteriores arqueas ben conservadas e as análises filoxenéticas indicaron que os cetáceos están máis relacionados cos hipopótamos e outros. Artiodáctilos que con Mesonychia. A maioría dos paleontólogos dubidan de que os cetáceos sexan descendentes dos mesoniquios e, en cambio, pensan que descenden dun antepasado común cos antracotéridos, un antepasado semiacuático dos hipopótamos. Porén, a localización dos cetáceos xunto aos hipopótamos require a exclusión de Andrewsarchus, que adoita incluírse dentro da mesoniquia. Unha posible conclusión é que Andrewsarchus non é un mesoníquio e está máis estreitamente relacionado cos hipopotámidos. A incerteza actual reflicte a natureza fragmentaria dos restos dun fósil crucial como Andrewsarchus. Criptozooloxía
Os mesoniquídeos están extintos, mais houbo alegados rexistros visuais de predadores con cascos, ningún deles confirmado. Unha hipótese sobre a besta de Gévaudan é que fose un mesoniquídeo.
Mesonychoteuthis hamiltoni

Mesonychoteuthis hamiltoni é unha especie de molusco cefalópodo da superorde dos decapodiformes, orde dos egópsidos e familia dos cranquíidos, a única do xénero Mesonychoteuthis,
Mesopausa

A mesopausa é a rexión da atmosfera que determina o límite entre unha atmosfera con masa molecular constante doutra onde predomina a difusión molecular.
Sitúase aproximadamente a 90 km de altitude, sendo a rexión onde existe a temperatura máis baixa da atmosfera, aproximadamente de -80 °C.
Na mesopausa teñen lugar as reaccións de quimioluminiscencia e aeroluminiscencia.
Mesosauria

Os mesosauria ou mesosaurios (do grego μέσος "situado no medio, intermedio" e σαῦρος "lagarto") son un grupo de réptiles da subclase anapsida que tiñan un corpo moi alongado e delgado, a cola longa e as extremidades longas, con mans e pés ensanchados formando aletas, o que fai supoñer que estes animais levaban unha vida case exclusivamente acuática, alimentándose de peixes.
Mesosfera

En meteoroloxía denomínase mesosfera a parte da atmosfera situada por riba da estratosfera, desde a estratopausa (zona de contacto entre a estratosfera e a mesosfera), e por debaixo da termosfera. Na mesosfera a temperatura diminúe a medida que aumenta a altura, até chegar a uns -80 °C aos 80 quilómetros aproximadamente. É a zona máis fría da atmosfera.
A mesosfera, que se estende entre os 50 e 80 km de altura, contén só aproximadamente o 0, 1% da masa total do aire. É importante pola ionización e as reaccións químicas que acontecen nela. A baixa densidade do aire na mesosfera determina a formación de turbulencias e ondas atmosféricas que actúan a escalas espaciais e temporais moi grandes. A mesosfera é a rexión onde as naves espaciais que volven á Terra empezan a notar a estrutura dos ventos de fondo, e non só o freo aerodinámico. Tamén, nesta capa, é onde se forman as estrelas fugaces, que son meteoroides que se desintegraron na termosfera.
Mesosoma

Un mesosoma é un pregamento interno da membrana plasmática bacteriana orixinado como un artefacto creado como resultado da aplicación das técnicas de fixación utilizadas na preparación de mostras en microscopía electrónica. Aínda que na década de 1960 se propuxeron varias funcións para estas estruturas, que se consideraban naturais, a finais da década de 1970 os mesosomas foron recoñecidos como artefactos, e actualmente non son considerados como parte da estrutura normal das células bacterianas vivas. Hipóteses iniciais
Estas estruturas son invaxinacións da membrana plasmática observadas nas bacterias grampositivas que foron fixadas quimicamente coa fin de preparalas para a microscopía electrónica. Os mesosomas foron observados por primeira vez en 1953 por George B. Chapman e James Hillier, que os denominaron órganos periféricos, e J. D. Robertson denominounos "mesosomas" en 1959.
Ao primeiro, pensábase que os mesosomas poderían desempeñar un papel en varios procesos celulares, como a formación da parede celular durante a división celular, a replicación de cromosomas, ou como lugar da fosforilación oxidativa. Refutación da hipótese do mesosoma
Estes modelos revisáronse a finais da década de 1970 cando os datos acumulados suxerían que os mesosomas eran artefactos debidos a danos na membrana durante o proceso de fixación química, e non están presentes nas células que non foron fixadas quimicamente. A mediados da década 1980, cos avances en crioxenia, e en xeral, a substitución dos métodos de microscopía electrónica, chegouse á conclusión de que os mesosomas non existen nas células vivas. Non obstante, algúns investigadores seguen argumentando que as probas non son concluíntes e que, polo menos en certos casos, os mesosomas poderían non ser artefactos.
Recentemente, observáronse pregamentos de membrana similares nas bacterias que estiveran expostas a algunhas clases de antibióticos e péptidos antibacterianos (defensinas). A aparición destas estruturas similares a mesosomas poden ser o resultado de danos na membrana plasmática ou na parede celular producidas por estas substancias químicas.
A historia da proposta e a posterior refutación da hipótese dos mesosomas é interesante desde o punto de vista da filosofía da ciencia como exemplo de como unha idea científica pode ser aceptada e despois rexeitada, e de como a comunidade científica leva a cabo este proceso de proba.
Mesosoma (artrópodos)

Nos artrópodos, en cuxo corpo se distinguen tres partes, o mesosoma é o tagma medio do corpo (ou parte media). As outras dúas son o prosoma e o metasoma (nalgúns, opistosoma). Este tagma leva as patas e, no caso dos insectos alados, as ás.
O termo utilízase normalmente para todos os artrópodos pero, segundo os diferentes grupos, non designa necesariamente a rexións equivalentes desde o punto de vista embriolóxico. Merostomados
Nos merostomados do grupo extinto dos euriptéridos (os chamados escorpións acuáticos), o mesosoma é a parte anterior do opistomoma, situada entre o prosoma e o metasoma, e peresentaba apéndices en forma de escama. Arácnidos
Nos membros da orde dos escorpións (os escorpións terrestres ou alacráns), o mesosoma é a parte anterior, longa, do opistosoma, situada entre o prosoma e o metasoma, e compremnde sete segmentos), que conteñen a maior parte dos órganos internos. No primeiro segmento están os órganos sexuais así como un par de apéndices vestixiais e modificados que forman unha estrutura chamada opérculo xenital ou gonóporo; o segundo segmento leva un par de órganos sensoriais chamados peites e, do terceiro ao sexto, un par de pulmóns en libro cada un. O mesosoma está armado con placas quitinosas, na superficie superior, os terxitos, e na inferior, os esternitos.
Nos da orde dos uropixios, é a parte anterior, longa, do opistosoma, situada entre o prosoma e o metasoma, que comprende sete segmentos e ten dous pares de pulmóns en libro.
Nos da orde dos esquizómidos, é a parte anterior do opistosoma, situada entre o prosoma e o metasoma, e está formado por nove segmentos nun par de pulmóns en libro.
Nos da orde dos palpígrados, é a parte anterior do opistosoma, longa, situada entre o prosoma e o metasoma, a cal comeza por un segmento estreito, denominado pedúnculo. Insectos
Nos himenópteros da suborde dos apócritos (abellas, avespas e formigas), consiste nos tres segmentos torácicos e o primeiro segmento abdominal (ou propodeo).
Mesosuquios

Os mesosuquios ("Mesosuchia") é un nome obsoleto que se lle deu a un grupo de réptiles crocodilomorfos terrestres, semiacuáticos ou totalmente acuáticos. Exemplos son o crocodilo mariño Metriorhynchus, que tiña patas anteriores con forma de paleta, Dakosaurus andiniensis, que tiña un cranio adaptado a comer grandes réptiles mariños, e Shamosuchus, que estaba adaptado a comer moluscos e gasterópodos. Shamosuchus parecíase moito aos modernos crocodilos e tiña un parentesco próximo cos seus antepasados directos.
Inicialmente dividíranse os crocodilos e os seus antepasados en tres ordes, considerándose que se correspondían con tres etapas da súa evolución. Os "Mesosuchia" foron situados anteriormente coa categoría de suborde dentro de Crocodylia e considerábanse os crocodilos situados cronoloxicamente en medio (meso) das outras dúas ordes. Os "primeiros" crocodilos foron situados na suborde Protosuchia; mentres que as especies existentes foron situadas na suborde Eusuchia (que significa 'verdadeiros crocodilos'). Porén, despois comprobouse que Mesosuchia se trataba dun grupo parafilético, polo que actualmente esta suborde xa non se considera válida. Foi substituída polo seu equivalente filoxenético Mesoeucrocodylia, con outra composición, que incluía os Crocodylia, e algunhas formas aliadas descubertas máis recentemente.
Os "Mesosuchia" estaban compostos polos seguintes taxons: Familia Hsisosuchidae
Familia Gobiosuchidae
Infraorde Notosuchia
Familia Notosuchidae
Familia Sebecidae
Family Baurusuchidae
Infraorde Neosuchia
Familia Trematochampsidae
Familia Peirosauridae
Xénero Lomasuchus
Xénero Montealtosuchus
Familia Elosuchidae
Familia Atoposauridae
Familia Dyrosauridae
Familia Pholidosauridae
Xénero Sarcosuchus
Infraorde Thalattosuchia - "Crocodilos" de mar
Familia Teleosauridae
Familia Metriorhynchidae
Xénero Dakosaurus
Familia Goniopholididae
Familia Paralligatoridae
Xénero Shamosuchus
Mesotelioma

O mesotelioma é un cancro de pericardio, a estrutura que recobre o corazón. O mesotelioma prodúcese por proliferación de tecidos anómalos, con elevadas mutacións xenéticas. As células derivan do mesotelio, tecido normal que constitúe o pericardio. Factores de risco
O principal factor de risco deste cancro é o asbesto, substancia derivada da industria. A exposición crónica a este material incrementa notablemente o risco de padecer esta enfermidade, así como outras substancias derivadas do carbón. Síntomas
Os síntomas son variados pero pouco específicos. Abranguen: Dispnea ou dificultade respiratoria. A maior parte das veces débese á presenza de derramo pleural. O cancro lesiona a estrutura pericárdica, causando a saída de líquido pleural. A acumulación desta substancia é a causa da dispnea.
Dor torácica, especialmente cando o cancro está avanzado e contacta con outras estruturas veciñas.
Síntomas inespecíficos, como a perda de peso, comúns a outras moitas patoloxías.
En moitos casos, os tratamentos cirúrxicos e quimioterapéuticos serven para reducir a masa tumoral e paliar os síntomas. Causas
A causa principal do mesotelioma é a exposición ao amianto. O amianto emprégase en diversas industrias dende o século XIX. O máximo uso ocorreu na década dos 40 do século XX, durante a segunda guerra mundial. A mediados dos 70 e dos 80 existiu unha incidencia de mesotelioma moi superior ao habitual, debida á exposición previa ao amianto había 30 ou 40 anos. Os diversos estudos buscaron un nivel de exposición mínimo baixo o cal non hai incremento do risco, sen atopalo.
O risco increméntase de xeito lineal canto maior sexa a exposición a tal material. Non obstante, exposicións de apenas 1 a 3 meses tamén incrementan o risco.
Mesotrione

O Mesotrione é un herbicida para o cultivo do maínzo, contra a xuncia e outras herbas cando estas son noviñas. Non debe empregarse cerca de cursos de auga.
Messimy-sur-Saône

Messimy-sur-Saône é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Messina

Messina (Missina en siciliano, Messina en italiano) é unha cidade de 242. 841 habitantes (2010) situada no ángulo nordeste de Sicilia, a uns 90 km de Catania e uns 230 km de Palermo. Localízase en fronte da cidade de Regio de Calabria, xunto ao mar e ao homónimo Estreito de Messina.
Ten lindes con concellos de: Fiumedinisi, Itala, Monforte San Giorgio, Rometta, Saponara, Scaletta Zanclea e Villafranca Tirrena.
Messina Chasma

Messina Chasma é o canon máis grande da superficie da lúa de Urano, Titania; recibiría o nome dunha das vilas que aparecen na comedia de William Shakespeare, Much Ado About Nothing. Características
O canon-depresión ten 1. 492 km de lonxitude e está composto por dúas fallas normais que corren en dirección NO-SL, estas fallas levan consigo a formación de bloques na superficie chamados graben e horst, os graben serían os bloques que estarían nas depresións das fallas e os horst serían os bloques elevados entre as fallas (vésaxe o diagrama para visualiza-lo fenómeno). O canon corta varios cráteres de impacto, o cal probablemente significa que a formación desta Chasma sucedeu nun estadio relativamente tardío na evolución da lúa, cando o interior de Titania se expandiu e coma resultado a súa cortiza de xeo rachou. A chasma ten un pouquiños cráteres superpostos, o que reafirma que está chasma é unha estrutura xeolóxica relativamente nova. Messina Chasma foi fotografada por primeira vez pola sonda espacial Voyager 2 en xaneiro do 1986.
Mesteres

Mesteres, publicado por Lindes-Cuadernos de Poesía en Valencia en 1976 en edición bilingüe, é un libro de poemas de Arcadio-López Casanova. Conta cun estudo introdutorio de Eduardo Alonso. Contido
Seguindo a edición de 1987: Edicións
1976: Valencia: Lindes-Cuadernos de Poesía, edición bilingüe en galego e castelán.
1987: Santiago: Vía Láctea. Versión ampliada e definitiva.
1999: Vigo: Xerais, edición e estudo a cargo de Román Raña, ISBN 978-84-8302-412-6, 136 páxs.
2010: Madrid: Cátedra, Col. Letras Hispánicas. 224 páxs. ISBN 978-84-376-2648-2. Edición bilingüe de Xesús Rábade Paredes. Características
Mesteres foi considerado por Claudio Rodríguez Fer e Basilio Losada como un dos libros, xunto con Con pólvora e magnolias de X. L. Méndez Ferrín, que supoñen unha renovación na poesía galega a partir de 1976. É unha obra na que se adoptan formas especifiacamente galegas para expresar un contido existencial, que se ben é galego, transcende calquera área cultural, ademais da renovación formal da expresión poética coa que enriquece a poesía galega.
O libro comeza cun limiar Mester dos mesteres en alusión ao Cantar dos cantares no que se marca a estranxeiría do poeta. Nos seis primeiros mesteres céntrase no tema do exilio, a imposibilidade vital do regreso relacionándoo coa saudade e falando do mundo rural abandonado. Na segunda parte (A e B) abundan os sonetos de temática rural influenciados polas Nenias de Iglesia Alvariño e nos que predomina o abatemento. Na terceira rotoma os mesteres da rabia da destrución con diferentes rituais fúnebres que semellan traxedias dramáticas.
Segundo o Diccionario da literatura galega':
Mestrado

O mestrado ou máster (do inglés master), é un grao académico de posgraduado que está orientado á especialización académica ou profesional dos alumnos para completar os estudos de grao.
Ten unha duración dun ou dos anos que, sumados á duración do grao, fan que o título de mestrado equivalla normalmente a ter uns estudos universitarios de cinco ou seis anos. O seguinte grao académico de posgraduado é o doutoramento.
Mestrado en administración de negocios

Un mestrado en administración de negocios, máster en administración de negocios, abreviado MBA (Master of Business Administrations en inglés), é un título académico de mestrado, e polo tanto de posgrao, en negocios. Características
Polo xeral ten unha duración dun a tres anos académicos e as escolas de negocio poden ofrecelo en formato tempo completo ou parcial para os profesionais que compatibilizan os estudos dos MBA coa súa actividade profesional. Para os de formato de dous cursos, o primeiro ano dun MBA está orientado a adestrar no coñecemento do contexto empresarial e nas funcións operativas da empresa. O segundo ano, é máis especializado e busca capacitar en temas económicos e administrativos. Para os profesionais con máis experiencia empresarial, hai unha modalidade denominada MBA Executivo (Executive MBA, en inglés), que polo xeral é un posgrao a tempo parcial.
Algúns dos programas de MBA permiten ós estudantes especializarse ou concentrarse nunha área (finanzas, mercadotecnia, loxística, negocios sustentables, recursos humanos, exportacións etc. ). Os MBA son impartidos por escolas de negocios. Historia
A primeira escola en ofrecer un MBA foi, no ano 1900, a Escola de negocios Tuck School of Business, situada en Nova Hampshire, Estados Unidos. Clasificacións
Existen múltiples clasificacións que valoran as escolas de negocios en función de diversos parámetros. Medios de comunicación especializados no mundo dos negocios como Financial Times, The Economist, Fortune ou Business Week valoran a calidade da ensinanza e os recursos empregados polas escolas mediante investigación propia, inquéditos ás escolas, ós alumnos e ós antigos alumnos. Escolas de negocios sobranceiras
Algunhas das Escolas de negocios que habitualmente aparecen nos postos altos na maioría de clasificación son a Harvard Business School, University of Chicago Booth School of Business ou a London Business School. Hai tres escolas de negocios españolas que, segundo a maioría de clasificacións están entre as mellores de Europa, son ESADE, IESE, EADA (esta non está destacada habitualmente nas clasificacións) en Barcelona ou o Instituto de Empresa en Madrid.
En Galicia durante os últimos anos houbo dúas escolas de negocios: Escola de Negocios Caixanova e ITE Caixa Galicia, ambas pertencentes a Novacaixagalicia, trala fusión entre Caixanova e Caixa Galicia está por determinar que pasará con ambas escolas de negocios.
Mestre de capela

O mestre de capela (en francés: maître de chapelle, en italiano: mestre dei cappella e en alemán: Kapellmeister) é un músico de experiencia e prestixio, sempre compositor, que forma, xestiona e dirixe ó grupo de cantores e instrumentistas responsable da música sacra nos oficios das igrexas, ou da música profana nas festas cortesás. Tanto ó grupo musical mesmo como ó lugar onde o grupo ensaiaba e recibía clase do mestre, denominábaselle en séculos pasados, sobre todo durante o Renacemento e o Barroco, capela de música, tanto se o grupo era relixioso coma se era cortesán, aínda que o primeiro foi moito máis adoito, particularmente no Renacemento. Nalgunhas catedrais e palacios, a capela de cantores podía diferenciarse da de menestreis. Esta última, a capela de menestreis, chegaba en ocasións a ter o seu propio mestre.
Durante a Idade Media e o Renacemento, a organización gremial do traballo artístico e a súa posición na sociedade (que era a de artesán) determinaban a vida dos músicos: ingresaban de nenos como cantores (chamados seises en España, por ser ese un número frecuente de cantores infantís), quedando dende entón a disposición do mestre, co que vivían. Del aprendían canto chan, contrapunto, a tañer un instrumento (frecuentemente órgano) e quizais composición. De adultos, a súa carreira era de cantores se non perdían a voz, de organistas ou menestreis (músicos de vento) se adquiriran dominio de instrumentos, e de mestres de capela se eran os máis dotados, quen de gañar os concursos que convocaban as igrexas cando había vacantes, ou de ter suficiente prestixio como para ser reclamados por catedrais e capelas cortesás.
Mestre de cerimonias

Un mestre ou mestra de cerimonias, (en inglés: master of cerimonies) abreviado MC ou emcee (pronunciado [em'sii]), é o anfitrión oficial dunha cerimonia, evento organizado, conferencia, convención ou actuación similar. O termo úsase a miúdo para connotar a unha persoa que presenta aos demais artistas, fala co público, entretén á xente e, en xeral, mantén o evento en movemento, por exemplo en referencia aos anfitrións de programas de televisión. Na cultura hip hop aplicábase ás persoas que se dedicaban a animar ó público nas sesións dos disc-jóckeis, concepto que foi evolucionando para referirse aos rapeiros. Historia
O termo está documentado por primeira vez na Igrexa católica desde o século V, onde o mestre de cerimonias é un funcionario da casa Pontificia responsable da correcta e fluída realización dos elaborados rituais que implican o Papa e a sagrada liturxia. Tamén se refire ao oficial de protocolo durante unha función oficial do estado, especialmente nas monarquías. Ademais, o termo tamén existe en varias ordes cabaleirescas e fraternais.
Mestre de obras

Mestre de obras, ás veces chamado Mestre maior de obras, é a denominación histórica dun oficio da construción, que desempeñou as funcións de arquitecto, do que foi sinónimo até a Idade Moderna.
Pode relacionarse co oficio de tradición musulmá do alarife ou mestre de albanelaría mudéxar.
A partir da Idade Contemporánea é de uso máis habitual a denominación de aparellador, oficio que se identificaba coas funcións técnicas do mestre de obras. Posteriormente foron xurdindo distintas denominacións establecidas como graos académicos: o de arquitecto técnico, e o de enxeñeiro de edificación.
Non debe confundirse co oficio de Mestre de Maiores ou Mestre de Maiores e Retórica, un cargo docente.
Mestura asfáltica

Unha mestura asfáltica é unha combinación de asfalto e agregados minerais pétreos en proporcións exactas. As proporcións relativas destes minerais e o seu tamaño determinan as propiedades físicas da mestura, que serán diferentes segundo o uso ou lugar onde se aplique.
A mestura asfáltica debe ser resistente ás accións dos axentes atmosféricos como a chuvia ou sarabia e ós cambios de temperatura. Outra característica fundamental é a resistencia á abrasión, xa que o uso principal deste produto industrial é a pavimentación de vías, pistas de aterraxe, superficies deportivas, etc.
As principais vantaxes das mesturas son: Instalación rápida.
Adaptabilidade ós proxectos.
Pavimentación sen xuntas.
Baixo custo en comparación con outros materiais.
As mesturas asfálticas poden ser confeccionadas en plantas fixas ou móbiles con equipos fabricados para tal fin. Segundo as propiedades e espesores da capa, considérase que achegan capacidade estrutural ó pavimento.
Mesófilo (organismo)

Para o tecido das follas das plantas ver mesofilo.
En bioloxía e en ecoloxía un organismo mesófilo é un ser vivo que vive en condicións medias dun factor ecolóxico, sobre todo referido á humidade e á temperatura. O termo aplícase sobre todo aos microorganismos. Etimoloxía
O termo está formado pola unión dos elementos meso- e -filo.
O primeiro deriva do grego antigo μέσος mésos, "o que está no medio", "intermedio", e o segundo está tirado do grego antigo φίλος phílos, "amigo". Microorganismos
Os microorganismos mesófilos viven a unhas temperaturas entre os 25 e 45 °C, con temperaturas óptimas de crecemento entre os 30 e os 39 °C.
Os mesófilos son os microorganismos máis abundantes. Viven a maiores temperaturas que os psicrófilos, adaptados ao frío, e que os termófilos e hipertermófilos, adaptados a altas temperaturas.
Os mesófilos viven en ambientes moi diversos, como a maioría dos solos, augas doces e mariñas, augas residuais, sobre plantas e no corpo dos animais. A temperatura óptima de moitos mesófilos patóxenos ou comensais para os humanos é de 37 °C, que está próxima á temperatura corporal humana.
Moitos mesófilos son útiles na industria, como os que se utilizan na elaboración de produtos lácteos. fermentados (bacterias) e cervexa e viño (lévedos).
Fixéronse estudos xenómicos e computacionais para clasificar as bacterias en mesófilas e termófilas segundo o contido GC do seu xenoma. Vexetais
O termo mesófilo aplícase ás plantas que se desenvolven a temperaturas e sobre todo, en condicións de humidade, de tipo medio, nin baixas nin altas.
MetOp

MetOp (Meteorological Operational) é primeira familia de satélites meteorolóxicos polares europeos. Características
MetOp é a contribución europea ao Initial Joint Polar System, un acordo cooperativo entre Eumetsat e a NOAA estadounidense para compartir datos climáticos e meteorolóxicos. Lanzáronse tres satélites MetOp: MetOp A, o 19 de outubro de 2006 mediante un foguete Soiuz-2-1a Fregat desde o cosmódromo de Baikonur.
MetOp B, o 16 de setembro de 2012 tamén cun Soiuz-2-1a Fregat desde Baikonur.
MetOp C, o 7 de novembro de 2018 usando un Soiuz-ST-B Fregat-M desde o Centro Espacial de Kourou.
A principal misión dos satélites é medir a temperatura e humidade da atmosfera e os océanos, así como observar a capa de nubes, medir a velocidade do vento na superficie do mar e monitorizar o contido de ozono na atmosfera. Para iso levan a bordo os seguintes instrumentos: A/DCS (Advanced Data Collection System) - Argos-3
AMSU (Advanced Microwave Sounding Unit)
ASCAT (advanced scatterometer)
AVHRR/3 (Advanced Very High Resolution Radiometer)
GOME-2 (Global Ozone Monitoring Experiment–2)
GRAS (GNSS receiver for atmospheric sounding)
HIRS/4 (High Resolution Infrared Sounder)
IASI (Infrared Atmospheric Sounding Interferometer)
MHS (Microwave Humidity Sounder)
SARP/3 (Search And Rescue Processor)
SARR (Search And Rescue Repeater)
SEM-2 (Space Environmental Monitor)
Os satélites, construídos por EADS Astrium, teñen unha masa de cerca de 4000 kg e foron inxectados en órbitas heliosincrónicas de 800 km de altura. Cada satélite, unha vez en órbita e cos paneis solares despregados, teñen unha dimensión de 17, 6 x 6, 5 x 5, 2 m.
MetaCyc

MetaCyc é unha base de datos que contén extensa información sobre vías metabólicas e encimas de moitos organismos. Os datos de MetaCyc cobren todos os dominios da vida e foron curados a partir de máis de 41. 000 publicacións
Entre as aplicacións de MetaCyc están o uso como conxuntos de datos de referencia para a predición por computador de vías metabólicas de organismos a partir dos seus xenomas secuenciados; foi utilizada tamén para realizar predicións de vías metabólicas para miles e organismos, incluíndo os que están na BioCyc Database Collection. MetaCyc tamén se usa na enxeñaría metabólica e en investigación metabolómica.
MetaCyc contén amplos datos sobre encimas individuais, para os que se describe a súa estrurura de subunidades, cofactores, activatores e inhibidores, especificidade de substrato, e, nalgúns casos, constantes cinéticas. Os datos de MetaCyc sobre reaccións inclúen mapados de átomos preditos que describen a correspondencia entre átomos nos compostos reactivos e os produtos.
Tamén proporciona mini-revisións de encimas e referencias da literatura científica. Os datos de MetaCyc sobre metabolitos inclúen datos de estruturas, enerxía libre de Gibbs de formación predita, e ligazóns a bases de datos externas.
Metaarteríola

Unha metaarteríola é un curto microvaso da microcirculación que conecta as arteríolas cos capilares. En vez de teren unha túnica media continua, as metaarteríolas teñen células de músculo liso individuais separadas por unha curta distancia, cada unha das cales forma un esfínter precapilar que rodea a entrada a unha rede de capilares. A constrición destes esfínteres reduce ou corta o fluxo sanguíneo por dita rede de capilares. Isto permite que o sangue sexa desviado a outra parte do corpo.
Hai metaarteríolas na microcirculación mesentérica. O nome foi concibido orixinalmente para referirse só ás "canles de paso" entre as arteríolas e as vénulas. Máis recentemente, o termo tense utilizado tamén para describir as arteríolas máis pequenas que están xusto antes dos capilares.
Metabolismo social

O metabolismo social ou metabolismo socioeconómico é o conxunto de fluxos de materiais e de enerxía que se producen entre a natureza e a sociedade, e entre distintas sociedades entre si, levados a cabo cunha forma cultural específica.
Os procesos metabólicos sociais comezan coa apropiación por parte dos seres humanos de materiais e enerxía da natureza. Estes poden ser transformados e circular para ser consumidos e finalmente excretados de novo á propia natureza. Cada un destes procesos ten un impacto ambiental diferente dependendo da maneira na que se realizan, a cantidade de materiais e enerxía implicados no proceso, a área onde se produce, o tempo dispoñible ou a capacidade de rexeneración da natureza.
A pesar de que gran parte dos estudos sobre metabolismo social redúcense á entrada e saída de materiais e enerxía dun Estado (importacións e exportacións) pola facilidade de acceso á información sobre transaccións mercantís,
o metabolismo social tamén se ocupa de estudar en detalle outros procesos metabólicos, como os efectuados en sociedades máis pequenas, os servizos que a natureza presta aos seres humanos, así como a forma cultural concreta que as persoas adoptan ao desenvolver cada proceso.
Metabolito primario

Un metabolito primario é un tipo de metabolito que está directamente implicado no crecemento normal, desenvolvemento e reprodución. Xeralmente realiza unha función fisiolóxica no organismo (por exemplo, unha función intrínseca). Un metabolito primario está normalmente presente en moitas células ou organismos. Tamén se pode referir a un metabolito central, que ten un significado aínda máis restrinxido (presente en calquera célula ou organismo que creza autonomamente). Algúns exemplos comúns de metabolitos primarios son: Nótese que os metabolitos primarios non mostran ningunha acción ou efecto farmacolóxicos.
Os reguladores de crecemento das plantas poden clasificarse como metabolitos primarios ou secundarios debido ao seu papel no crecemento e desenvolvemento das plantas. Algúns deles son intermediarios entre o metablismo primario e o secundario.
Metaboloma

O metaboloma é o conxunto completo dos metabolitos pequenos tales como os metabolitos intermedios, moléculas de sinalización (ex: hormonas) e metabolitos secundarios que poden ser encontrados nun sistema vivo. Características
A palabra xurdiu á semellanza dos termos transcritómica e proteómica; tal como o transcritoma e o proteoma, o metaboloma é dinámico, mudando de segundo a segundo. Aínda que o metaboloma pode ser definido, aínda non é posíbel analizar todo o conxunto de metabolitos celulares a través dun único método analítico (ver metabolómica). En xaneiro de 2007, científicos da Universidade de Alberta e da Universidade de Calgary terminaran o esbozo do metaboloma humano. Estes científicos catalogaran e caracterizaran 2. 500 metabolitos, 1. 200 drogas e 3. 500 compoñentes alimenticios que poden ser encontrados no corpo humano.
Metabolóxeno

Un metabolóxeno é un morfóxeno (molécula) que pode iniciar, promover e manter o metabolismo e a homeostase. Baseándose nesta definición, as proteínas morfoxenéticas óseas (BMPs) son metabolóxenos, xa que están implicadas na homeostase do ferro, a adipoxénese da graxa marrón e o metabolismo enerxético. O profesor A. Hari Reddi e Anand Reddi en Cytokine Growth Factor Review foron os primeiros en propoñer o termo metabolóxeno (como se revisou nun número especial de dita revista no que o editor envitado foi o doutor A. Hari Reddi titulado Bone Morphogenetic Proteins, Stem Cells and Regenerative Medicine).