proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Souto (botánica)

Un souto ou castiñeira é un terreo poboado de castiñeiros (especies do xénero Castanea sp. ) normalmente de orixe artificial e explotado secularmente en equilibrio coa natureza para o aproveitamento de madeira e froitos. Etimoloxía
O termo galego souto viría do latín: saltus: fraga, bosque, selva. Hábitat
Sitúanse en lugares baixos, abrigados, temperados, preto dos ríos, dando formacións sombrías con pouco sotobosque. Danse en lugares silícicos, nunca calcarios. Xeralmente ocupan os fondos dos vales e abas con solos ricos substituíndo antigas fragas e reboledas. Características
Unha castiñeira sería calquera bosque onde o castiñeiro predomina como especie.
Porén, cando falamos de souto adoitamos referirnos ás formacións antrópicas para o aproveitamento de madeira e froitos que acostuman aparecer principalmente na metade sur da provincia de Lugo e en toda a provincia de Ourense.
Aínda que os soutos ás veces acollen outras especies propias das carballeiras e fragas galegas, son formacións case monoespecíficas. Con todo constitúen un ecosistema altamente valioso polas especies animais e vexetais asociadas, aínda que algúns autores consideran o castiñeiro como especie foránea en Galicia.
Os castiñeiros dos soutos adoitan ser moi vellos, algúns milenarios, non de moita alzada, pero con toros grosos, ás veces ocos, froito das múltiples podas, queimas e enxertos. Os toros córtanse a unha altura duns dous metros do chan, para o aproveitamento madeireiro, volven agromar e vanse de novo podando periodicamente.
A esta acción chámaselle demoucar, deboucar ou desmouchar os castiñeiros. Fórmase así unha árbore cun pé groso e baixo, de dous a catro metros de altura.
O castiñeiro foi unha árbore básica na sobrevivencia do pobo galego, principalmente para a alimentación, polo que os soutos foron esenciais na antigüidade. Distribución
Abundan nas provincias de Ourense e Lugo, especialmente na comarca da Ribeira Sacra e Trives. En Ourense no Barco, A Rúa, A Gudiña, Viana do Bolo, Celanova, Cartelle etc. En Lugo en Quiroga, Os Ancares, O Courel, A Fonsagrada, O Incio etc. Soutos galegos de sona
Souto da Retorta, monumento natural na parroquia de Chavín, concello de Viveiro (Lugo). Hoxe é un arboredo máis ca unha castiñeira, onde atopamos diferentes especies, entre elas o exemplar de eucalipto chamado o Avó de Chavín, a árbore máis alta de España e unha das de maior envergadura de Europa. Os eucaliptos centenarios de Chavín foron plantados a partir de 1860 para drenar os terreos baixos como protección contra as enchentes.
Souto de Rozabales, monumento natural na comarca das Terras de Trives, na parroquia de San Martiño de Arriba concello de Manzaneda (Ourense). Cando o descubrimento de América, disque algún destes castiñeiros do lugar Rozabales (Manzaneda), era varias veces centenario. Entre eles salienta o castiñeiro de Pumbariños, cuxo perímetro acada os 12, 15 metros. Trátase dun exemplar enxertado, como a maioría dos seus compañeiros.
Soviet

Un soviet (en ruso: совет) é un consello ou asemblea. Os primeiros soviets apareceron a raíz da Revolución Rusa de 1905 e orixinalmente o termo facía referencia ás asembleas de obreiros, soldados e campesiños que foron fundamentais para o triunfo da Revolución de Outubro de 1917, así como a base para a formación da República Socialista Federativa Soviética de Rusia primeiro e da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas en 1922. A Constitución soviética de 1918, cos bolxeviques xa no poder, organizou a administración política do Estado nun sistema inversamente xerárquico e democrático (é dicir, de abaixo arriba) de consellos de obreiros, campesiños e soldados.
A estrutura xerárquica do Estado, que ía de abaixo cara a arriba e de arriba cara a abaixo -un dos principios do centralismo democrático leninista- estaba conformada por sucesivos consellos ata chegar á máxima autoridade, o Soviet Supremo. Nun nivel medio entre os gobernos locais e o poder federal, cada República Socialista Soviética tiña o seu propio Soviet Supremo. Aínda que, coa institucionalización do país cara a 1924, e a paulatina burocratización do Estado obreiro, os soviets comezaron a perder unha gran parte do seu poder real e capacidade de decisión a nivel local ou de base, converténdose á súa vez, en niveis superiores, en órganos de goberno ao estilo dos parlamentos doutros estados. Así, a Unión Soviética, pronto adquiriu un sistema político de tipo parlamentario, no que o xefe de Estado ou Presidente do Presídium do Soviet Supremo, era elixido polo poder lexislativo (este último). O poder executivo exercíao o Consello de Ministros, cuxo nome orixinal en ruso era Soviet de Comisarios do Pobo.
Soweto

Soweto é unha área urbana próxima a Xohanesburgo, na provincia de Gauteng (Suráfrica). Soweto é unha da cidades con máis crecemento do país, con 1098094 habitantes no censo de 1996. Historia
O nome Soweto é unha abreviación silábica do inglés "South Western Township" (Municipio do Suroeste).
Durante os tempos do apartheid, Soweto foi construída co fin de aloxar aos africanos negros que ata entón vivían en áreas designadas polo goberno para os brancos (como a área multirracial chamada Sophiatown). Hoxe en día, a poboación de Soweto segue sendo maioritariamente negra.
Soweto chegou ás noticias en 1976, cando se produciron disturbios ante a decisión do goberno de promover a educación en afrikaans no canto de inglés.
Soy Nevenka

Soy Nevenka é unha película dramática biográfica española dirixida por Icíar Bollaín, que coescribiu o guión xunto a Isa Campo. Está protagonizada por Mireia Oriol e Urko Olazabal. Estreouse nos cines españois o 27 de setembro de 2024 por Buena Vista International Spain. Argumento
No ano 2000, Nevenka Fernández, de 24 anos, concelleira de Facenda no Concello de Ponferrada, sufriu unha persecución sen tregua, tanto sentimental como profesional, por parte do alcalde Ismael Álvarez, un home afeito a facer a súa vontade política e persoal. Nevenka decide denunciar, aínda que sabe que terá que pagar un prezo moi alto: a súa contorna non a soporta, a sociedade de Ponferrada dálle as costas e os medios sometena a un xuízo público. Elenco
Mireia Oriol como Nevenka Fernández
Urko Olazabal como Ismael Álvarez
Ricardo Gómez como Lucas
Carlos Serrano como Mario
Lucía Veiga como Charo Velasco
Javier Gálego como Juan Ignacio
Font García como Adolfo
Luis Moreno
Mercedes del Castillo
Xavier Estévez
Soño dunha noite de San Xoán

Este artigo é sobre a obra de teatro. Sobre o filme, véxase O soño dunha noite de San Xoán (filme) Soño dunha noite de San Xoán (en inglés: A Midsummer Night's Dream) ou Un soño de verán é unha obra de teatro en lingua inglesa escrita entre 1595 e 1600 por William Shakespeare. Trátase dunha comedia que xoga coa temática do amor e as súas complicacións, intercalando personaxes mitolóxicos e humanos nun mundo fantástico. Está ambientada en Atenas, e consta de varias subtramas que xiran en torno ao matrimonio de Teseo e Hipólita. Unha subtrama implica un conflito entre catro amantes atenienses. Outra segue a un grupo de seis actores afeccionados que ensaian a obra que van representar antes da voda. Ambos os grupos atópanse nun bosque habitado por fadas que manipulan os humanos e se dedican á súa propia intriga doméstica. A obra salienta por conter elementos de maxia, como a intervención de fadas e seres similares a trasnos, e desenvólvese en gran parte nunha foresta. O seu ton humorístico e as súas intricadas relacións amorosas fixérona unha das pezas máis populares e representadas de Shakespeare. En galego
Foi traducida á lingua galega en 1989 e publicada pola Xunta de Galicia e a Editorial Galaxia, conxuntamente co Mercador de Venecia, formando o volume 4 da colección Clásicos en Galego. Ademais, foi levada ao cinema nun filme de animación galego dirixido por Ángel de la Cruz e Miguel Gómez Pereira co título de O soño dunha noite de San Xoán. Homenaxes
A lúa Puck, descuberta en 1985 pola Voyager 2, foi nomeada polo personaxe homónimo desta obra de Shakespeare.
Space Electric Propulsion Test

Space Electric Propulsion Test ou SERT foi unha serie de dous satélites artificiais dos Estados Unidos lanzados en 1964 e 1970. Características
Os satélites SERT foron satélites para probar a tecnoloxía de propulsión iónica. Foron construídos pola NASA e lanzados en 1964 e 1970. SERT 1
SERT 1 foi unha proba suborbital dos motores iónicos construídos polo Centro de Investigación Lewis da NASA. Foi lanzado mediante un foguete Scout X3 desde Wallops Island. O satélite levaba a bordo dous motores iónicos: un motor iónico de contacto de cesio de 8 cm de diámetro e outro de bombardeo de mercurio por electróns cun diámetro de 10 cm. O motor de cesio non chegou a acenderse por culpa dun curtocircuíto, mentres que as probas co motor de mercurio foron un éxito. SERT 2
SERT 2, con 1400 kg de masa, foi lanzado o 4 de febreiro de 1970 mediante un foguete Thor Agena D desde a base Vandenberg da Forza Aérea a unha órbita duns 1048 km de altura e 99, 3º de inclinación orbital. SERT 2 levaba a bordo dous motores iónicos. Un deles funcionou durante máis de cinco meses, mentres que o outro funcionou durante tres. Fixéronse probas intermitentes posteriormente entre 1973 e 1981.
Space Flyer Unit

Space Flyer Unit, coñecido tamén polo seu acrónimo SFU, foi un satélite artificial da axencia espacial xaponesa NASDA lanzado o 18 de marzo de 1995 mediante un foguete H-II desde o Centro Espacial de Tanegashima xunto co satélite meteorolóxico GMS 5. Características
SFU levaba a bordo varios experimentos de materiais e biolóxicos para facer en microgravedade e un telescopio espacial para as lonxitudes de onda do infravermello, o primeiro deste tipo posto en órbita polo Xapón. O telescopio tiña unha abertura de 15 cm e podía observar no rango de lonxitudes de onda entre 1 e 1000 micrómetros, de interese para o estudo do medio interestelar, estrelas cara ao final da súa vida e o po interplanetario.
SFU foi recuperado en órbita polo transbordador espacial Endeavour na misión STS-72 o 13 de xaneiro de 1996.
Space Optical Communications Research Advanced Technology Satellite

Space Optical Communications Research Advanced Technology Satellite, máis coñecido polo seu acrónimo SOCRATES, é un satélite artificial do NICT (Instituto Nacoinal da Información e as Tecnoloxías da Comunicación) do Xapón e lanzado o 24 de maio de 2014 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
SOCRATES é un pequeno satélite de 48 kg de masa adicado a probar comunicacións por láser usando o instrumento SOTA (Small Optical Transponder). Estabilízase nos tres eixos usando propulsores alimentados por peróxido de hidróxeno e a alimentación eléctrica corre a cargo de dous paneis solares.
Space Recovery Experiment

Space Recovery Experiment, tamén coñecida como Space Capsule Recovery Experiment, SCRE ou SRE foi unha cápsula espacial experimental da India lanzada o 10 de xaneiro de 2007 mediante un foguete PLSV-G desde o Centro Espacial Satish Dhawan. Características
SRE era un demostrador tecnolóxico para estudar a reentrada atmosférica e a recuperación dunha cápsula espacial. A nave tiña unha masa de 500 kg e forma cónica, cun diámetro de 2, 0 m na base e unha altura de 1, 60 m. Unha vez lanzada permaneceu varios días en órbita terrestre para facer experimentos en microgravidade ata o seu regreso e reentrada na atmosfera protexida por un escudo térmico para acabar amarando no golfo de Bengala o 22 de xaneiro de 2007. Planificáronse dúas cápsulas SRE, aínda que só se chegou a lanzar unha.
Space Technology Research Vehicle

Space Technology Research Vehicle, tamén coñecidos polo seu acrónimo, STRV, foi unha serie de satélites experimentais do Reino Unido logo. Características
Os satélites STRV eran satélites experimentais construídos pola Axencia de Investigación de Defensa (DRA) para o Ministerio de Defensa do Reino Unido. Lanzáronse catro STRV en dúas parellas, a primeira (STRV 1A e STRV 1B) o 17 de xuño de 1994 a bordo dun Ariane 4 e a segunda (STRV 1C e STRV 1D) o 16 de novembro de 2000 a bordo dun Ariane 5.
Tiñan forma cúbica, cuns 50 cm de lado, e unha masa duns 100 kg. Foron inxectados en órbitas de transferencia xeoestacionaria para, entre outras cousas, estudar novas tecnoloxías á altura da órbita xeoestacionaria. Levaban a bordo experimentos tanto da Organización de Defensa de Mísiles Balísticos (BMDO), como da ESA, da DRA e de varias universidades.
Space Tracking and Surveillance System

Space Tracking and Surveillance System, coñecidos tamén pola súa sigla de STSS, e anteriormente coñecidos como SBIRS-Low, foron dous satélites de alerta temperá dos Estados Unidos compoñentes na órbita baixa do programa SBIRS-High. Características
STSS, xunto co resto de compoñentes de SBIRS-High, sustituían ao Defense Support Program de alerta temperá de lanzamento de mísiles balísticos intercontinentais. Dispoñían de sensores no espectro visible e infravermello para a detección e seguimento de mísiles balísticos en calquera fase do voo, para o cal dispoñían dun instrumento específico para detección e outro separado para seguimento. Os dous satélites STSS, contruídos por Northrop Grumman Space Technology, cada un cunha masa duns 1000 kg e alimentados por paneis solares, foron lanzados mediante un foguete Delta 7920 o 25 de setembro de 2009. Estaban en órbitas duns 1300 km de altura e 58° de inclinación orbital. Foron retirados do servizo a finais de 2021 debido a que xa non tiñan combustible para manter a súa misión e a que foron substituídos por satélites máis avanzados.
Space Tracking and Surveillance System Advanced Technology Risk Reduction

Space Tracking and Surveillance System Advanced Technology Risk Reduction, coñecido tamén pola súa sigla, STSS-ATRR, foi un satélite de probas dos Estados Unidos lanzado o 5 de maio de 2009 a bordo dun foguete Delta 7920 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
STSS-ATRR era un satélite experimental da Axencia de Defensa de Mísiles para estudar novas tecnoloxías asociadas á detección de mísiles. Usaba o bus SA-200HP e foi o predecesor dos satélites STSS.
SpaceShipOne

SpaceShipOne foi un avión espacial suborbital deseñado pola compañía Scaled Composites, propiedade de Burt Rutan, para gañar o premio X de Ansari. Características
Considerada unha nave experimental, a SpaceShipOne lanzábase desde a aeronave White Knight e propulsábase mediante un foguete con motor híbrido desenvolvido por SpaceDev alimentado por óxido nitroso e HTBD. Na cabina presurizada había espazo para tres tripulantes e a nave podía chegar aos 100 km de altura. Para a reentrada as súas alas inclinábanse cara a arriba para estabilizar a nave e reentrar coa parte inferior da nave por diante. Para a aterraxe as ás volvían á configuración inicial, como nunha aeronave convencional.
A finalidade da nave era abrir o camiño ao turismo espacial con voos suborbitais, aínda que ela mesma nunca transportou turistas e tódolos voos adicáronse a probar os sistema da nave e novas técnicas. O primeiro voo, sen propulsión, tivo lugar o 8 de agosto de 2003. A nave chegou ao límite do espazo, a 100 km de altura, por primeira vez o 21 de xuño de 2004, co piloto Mike Melvill aos mandos, convertendo a SpaceShipOne no primeiro voo suborbital privado en chegar a esa altura. A nave gañou o Premio X ao facer un voo 29 de setembro de 2004 seguido doutro o 4 de outubro, dentro das dúas semanas estipuladas nas condicións para conseguir o premio. En total a nave voou con propulsión seis veces, todas lanzada desde o espazoporto de Mojave, en California. Sucedeuna a SpaceShipTwo, propiedade de Virgin Galaxy, para comezar os voos espaciais suborbitais comerciais.
SpaceShipTwo

SpaceShipTwo é un avión espacial suborbital deseñado pola compañía Scaled Composites derivado do SpaceShipOne. Características
A SpaceShipTwo, derivad da SpaceShipOne e propiedade de Virgin Galactic, lánzase desde a aeronave White Knight 2 e propulsábase mediante un foguete con motor híbrido. Na cabina presurizada hai espazo para dous pilotos e seis pasaxeiros. A nave está deseñada para facer voos turísticos suborbitais ata o límite onde comeza o espazo. Para a reentrada as súas alas inclínanse cara a arriba para estabilizar a nave e reentrar coa parte inferior da nave por diante. Para a aterraxe as ás volven á configuración inicial, como nunha aeronave convencional. Construíronse dúas SpaceShipTwo: a VSS Enterprise (destruída durante un voo) e a VSS Unity. Esta última levou a cabo o primeiro voo comercial de Virgin Galactic o 11 de xullo de 2021.
Spacebus 100

O bus Spacebus 100 é un tipo de bus para satélites fabricado en Francia. Características
O bus Spacebus 100 está pensado para satélites de comunicacións na órbita xeoestacionaria. Estabilízase nos tres eixos e utiliza un sistema de propulsión bipropelente con ata 750 kg de propelente e 350 N de pulo. Para o control de actitude usa tamén volantes de inercia. Cunha masa de 866 kg, pode levar unha carga útil de 130 kg. As súas dimensións son de 2, 25 m de altura e unha envergadura cos paneis solars despregados de 20, 7 m, producindo ata 2 kW de potencia. Está dispoñible desde 1975 e usouse en tres satélites: Arabsat 1A, Arabsat 1B e Arabsat 1C.
Spacebus 300

O bus Spacebus 300 é un tipo de bus para satélites fabricado en Francia. Características
O bus Spacebus 300 está pensado para satélites de comunicacións na órbita xeoestacionaria. Estabilízase nos tres eixos e utiliza un sistema de propulsión bipropelente con ata 1220 kg de propelente e 392 N de pulo. Para o control de actitude usa tamén volantes de inercia. Cunha masa de 1318 kg, pode levar unha carga útil de 250 kg. As súas dimensións son de 7, 10 m de altura e unha envergadura cos paneis solars despregados de 19, 30 m, producindo ata 3 kW de potencia. Está dispoñible desde 1987 e usouse en cinco satélites: TDF 1, TDF 2, Tele-X, TV-Sat 1 e TV-Sat 2.
Spacecraft Charging At High Altitudes

Spacecraft Charging At High Altitudes, tamén coñecido polo seu acrónimo SCATHA e como P78-2, foi un satélite artificial do programa Space Test Program da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 30 de xaneiro de 1979 mediante un foguete Delta 2914 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral, en Florida. Características
A misión de SCATHA foi medir o proceso de adquisición de cargas eléctricas do satélite durante o seu paso polo plasma que rodea á Terra para evitar os seus efectos adversos en futuras naves.
O satélite tiña forma de cilindro de 1, 7 m de diámetro e 1, 8 m de alto e estabilizábase mediante xiro a 1 r. p. m. Do cilindro saían tres mastros de 3 m de long, un de 2 m e outro de 7 m, con experimentos ó longo deles. Ademais dispoñía dunha antena para medir o campo eléctrico de 101, 7 m de longo. Para calibrar o control do potencial eléctrico da nave, levaba a bordo un xerador de electróns e outro de ións positivos de xenon. Os datos recollidos por SCATHA podían gardarse nunha cinta a bordo con capacidade de ata 12 horas.
Spacehab

Spacehab foi unha serie de módulos habitables utilizados a bordo de varias misións dos transbordadores espaciais da NASA. Características
Os módulos Spacehab foron deseñados, desenvolvidos e comercializados pola empresa do mesmo nome, hoxe Astrotech Corporation. Spacehab Inc. foi fundada por Bob Citron en 1982 en Houston, Texas e considérase a única compañía privada en desenvolver con éxito un módulo espacial comercial habitable.
O primeiro módulo desenvolveuse a partir do módulo Spacelab da Axencia Espacial Europea e tiña unha masa de 5000 kg e un volume presurizado de 28, 3 m3 para acomodar experimentos e tripulación. Debido aos acordos da NASA coa ESA o primeiro módulo Spacehab non voou ata 1993, na misión STS-57.
Spacelab

Spacelab foi unha serie de módulos presurizados utilizados a bordo de varias misións dos transbordadores espaciais da NASA. Características
Os módulos Spacelab foron deseñados pola Axencia Espacial Europea para ser usados na bodega dos transbordadores espaciais e estender as súas capacidades á hora de facer experimentos e dispoñer de espazo adicional para a tripulación. As catro partes principais dos módulos Spacelab eran o módulo presurizado, un ou máis palets para expoñer equipamento e materiais ao espazo, un túnel para acceder ao módulo desde a cabina do transbordador e un subsistema para o apuntado de instrumentos. O módulo presurizado podía ter dous segmentos: o principal, usado sempre, e o segmento de experimentos, equipado cun laboratorio e armarios para experimentos, usado ou non segundo as necesidades da misión. Cada segmento era un cilindro de 4, 12 m de diámetro máxima e 2, 74 m de lonxitude, que unidos mediante o sistema de acoplamento daba unha lonxitude total de 7, 0 m. Os módulos instalábanse na parte posterior da bodega (de aí a necesidade do túnel) para manter o centro de gravidade do transbordador dentro dos límites permitidos.
Spacelab-1
O primeiro módulo Spacelab voou durante a misión STS-9. Era novembro do ano 1983 e tivo un funcionamento de 10 días, marcando o comezo das misións espaciais da ESA. No mesmo lanzamento tamén participou Ulf Merbold, primeiro astronauta da ESA.
Spam

O termo spam procede dunha popular serie de comedia inglesa, Monty Python, onde uns viquingos desleixados e teimudos pedían nun bar, a berros, latas dunha conserva americana de xamón de marca SPAM.
Na práctica, o spam é o envío repetido de mensaxes de correo electrónico, en gran cantidade, para distribuír información inútil, propaganda e unha variedade de propostas segundo esquemas tipo "gañe diñeiro fácil". Supón un desperdicio de recursos técnicos e de tempo de atención dos usuarios.
As persoas e sistemas que o envían devecen por atopar enderezos de correo electrónico activos e atendidos, sexan estes de tipo persoal ou de departamentos ou grupos de traballo, e recollen estes enderezos con programas que os buscan automaticamente en páxinas web, guías, directorios, chats e grupos de novas. Historia
O 3 de maio de 1978, un responsable de mercadotecnia da sociedade informática DEC (hoxe desaparecida) enviou un correo electrónico con publicidade a unhas 400 persoas da costa oeste dos Estados Unidos. Nace así o spam ou correo lixo.
Sparklehorse

Sparklehorse foi unha banda de indie rock estadounidense que foi liderada polo cantante e multi-instrumentalista Mark Linkous até a súa morte por suicidio o 6 de marzo de 2010. O batería e multi-instrumentalista Scott Minor era un colaborador frecuente. Discografía
Sinxelos e EPs
Chords I've Known EP (1995)
"Spirit Ditch" / "Waiting for Nothing" (1995)
"Hammering the Cramps" / "Too Late" (1995)
"Someday I Will Treat You Good" / "Rainmaker" (1996)
"Someday I Will Treat You Good" / "London" (1996)
"Hammering the Cramps" / "Spirit Ditch" (1996)
"Rainmaker" / "I Almost Lost My Mind" (1996)
"Come On In" / "Blind Rabbit Choir" (1998)
"Painbirds" / "Maria's Little Elbows" (1998)
"Sick of Goodbyes" / "Good Morning Spider (session version)" (1998)
Distorted Ghost EP (2000)
Chest Full of Dying Hawks ('95-'01) (2001)
"Gold Day" / "Heloise" / "Devil's New" / Maxine" (2001)
"Ghost in the Sky" 7" (2006)
"Don't Take My Sunshine Away" 7" (2006)
"Knives of Summertime" 7" (2006)
Spaßguerilla

A Spaßguerilla (guerrilla da diversión) foi un grupo no movemento das protestas estudantís da década de 1960 en Alemaña que reivindicaban un cambio social, en concreto unha sociedade máis libertaria, menos autoritaria e menos materialista, usando técnicas que se caracterizaban polo humor irrespectuoso e provocativo e polas accións irrespectuosas de mínima violencia. Accións, tácticas e actitudes
Os actos organizados por estes grupos incluían accións como atacar os políticos ou a policía con tortas de crema. Un dos maiores representantes foi Fritz Teufel, ó que ás veces se fai referencia coma o pallaso da Oposición Extraparlamentaria. A falta de respecto polas tradicións, a burguesía, as formas represivas de autoridade e o ritual, contrarrestadas pola ironía e o humor foron tipificadas por unha resposta de Fritz Teufel a un xuíz durante un xuízo: "Se isto axuda á busca da verdade" (Wenn es der Wahrheitsfindung dient).
As tácticas e actitudes desta agrupación na que se atopaba Fritz Teufel contrastaban coas acción máis serias e cheas de retórica revolucionaria doutros grupos que se atopaban arredor do SDS e xente coma Rudi Dutschke. As tácticas da spaßguerilla caracterizábanse pola desobediencia civil, violencia simbólica (máis que real), provocación da autoridade, usando accións do estado "autoritario", como mitins, como oportunidades para "desenmascarar" tradicións desfasadas.
Foi Wolfgang Lefèvre o que dixo que cada manifestación debería planearse para diversión dos participantes.
Mentres Rudi Dutschke falaba da "Stadtguerilla" (guerrilla urbana), Fritz Teufel falaba da "Spassguerilla" (guerrilla da diversión). Outras estruturas semellantes
As formas de protesta provocativa e irrespectuosa inventadas pola spaßguerilla foron adoptadas despois polo movemento pacifista da década de 1980.
e máis tarde polos movementos de protesta xuvenís na Alemaña reunificada
Formas similares de manifestarse foron adoptadas polos ciber-activistas ("hacktivists" ). A palabra Spassguerrilla
A forma normal en alemán é Spaßguerilla, Fritz Teufel usaba Spaßgerilja e isto converteuse no que se coñece como "teuflische Schreibweise" (un xogo de palabras que significa ortografía "Teufeliana" ou "ortografía diabólica", Teufel en alemán significa demo). Algúns manteñen esta forma, incluíndo estudosos. O uso do "ss" en troques do "ß" fai un "a" curto, facendo que a palabra soe máis coma Stadtguerilla" (guerrilla urbana).
Species Plantarum

Species Plantarum, (abreviado Sp. Pl. ), é unha obra sobre botánica que foi publicada en 1753, coma un traballo en dous volumes por Carl von Linné. A súa principal importancia radica en que é o punto de partida da nomenclatura botánica que se usa hoxe en día. Isto quere dicir que non se aceptan como "validamente publicados" os nombs de taxons anteriores á data de publicación deste libro, e os primeiros taxons "validamente publicados" son os que aparecen neste libro. Características
Contiña todas as plantas coñecidas daquela, e permitía a doada identificación das mesmas mediante un sistema de clasificación que as agrupaba en especies, xéneros, ordes e clases. Mediante o conteo de pistilos e estames, calquera persoa, aínda sen moitos coñecementos sobre plantas, era quen de chegar ao nivel do xénero ao que a planta pertencía.
Estableceu os nomes das especies como un nome binominal e agrupounas en xéneros e familias, dando orixe ás categorías taxonómicas.
O volume nº 1 da primeira edición abrangue 11 páxinas sen numerar nas páxinas de introdución e do 1 ó 560, mentres que o volume 2 contén as páxinas 561 a 1. 200, máis 31 páxinas sen numerar de índice, adicións e erros.
Logo da súa primeira edición, esta obra tivo varias edicións, continuando despois de que o seu autor finase. Species Plantarum tamén marca o punto de partida dun grande auxe na popularidade da ciencia, e podería dicirse que é unha das publicacións máis importantes da bioloxía.
Linné publicou a segunda e maila terceira edición desta obra. A segunda, en dous volumes, foi publicada en 1762-1763, coas páxinas de correccións e material complementario. A terceira edición foi en realidade moi semellante á segunda, mais coas correccións e material complementario integrado no texto, e publicouse en 1764.
Logo da morte de Linné, Carl Ludwig Willdenow levou a cabo unha nova edición, moi ampliada, do traballo. Esta edición titulouse Editio Quarto, ou "Cuarta Edición", e foi publicada en seis volumes, en trece partes, desde 1797 até 1830, e foi terminada despois da morte de Willdenow. A sexta edición foi publicada por Heinrich Friedrich Link e Albert Gottfried Dietrich en dous volumes en 1831-1833.
Speculum Maius

Speculum Maius é o nome da enciclopedia medieval de Vincent de Beauvais, unha das obras de referencia máis ambiciosas da época, con aproximadamente 3 millóns de palabras. O seu título, que significa Grande espello, resume a pretensión de reflectir por escrito todo o coñecemento dispoñíbel. Publicado no século XIII, gozou dunha considerable difusión até o Renacemento. Estrutura
A enciclopedia consta de tres partes: Speculum Naturale, Speculum Doctrinale e Speculum Historiale, que tratan sobre a natureza, a ciencia e a historia respectivamente. Posteriormente engadiuse un volume apócrifo sobre a moral, recollendo pensamento de diversos autores.
A obra foi amplamente difundida e conservada en diversos manuscritos. A crítica textual identificou as familias que transmitiron a obra: para a primeira e a segunda parte hai dúas, a versión Tournai e a Douai (a máis aceptada) mentres que para a terceira, a de maior éxito, ademais do exemplar Douai, consérvanse catro versións máis.
Speculum Naturale
O primeiro volume narra como se produciu a Creación, seguindo o punto de vista do Xénese pero incorporando achados de diversos pensadores cristiáns e pagáns. Comeza explicando a doutrina da Santísima Trindade e as características dos anxos e máis tarde indica como foron creados e os atributos da luz e os catro elementos clásicos, a esencia de todo o que existe. Máis tarde recrea a traizón de Lucifer e reflexiona sobre o tempo e a cosmoloxía imperantes.
A medida que se achega á Terra, resume as nocións de xeografía da Idade Media e fai un compendio completo de seres vivos coñecidos, cada un con atributos médicos asociados. Finalmente, incorpora un tratado de anatomía humana.
Speculum Doutrinal
Este volume aborda cuestións relacionadas coa educación e os diferentes oficios, abranguendo tanto os conceptos básicos de trivium e quadrivium como as nocións das distintas ciencias. Inclúe un pequeno dicionario latino e algunhas das historias máis famosas da antigüidade greco-latina.
Nesta segunda parte tamén resume a súa filosofía, de carácter escolástico. Destacan os tratados das distintas virtudes. Máis tarde deu consellos sobre as artes prácticas, seguindo a división de coñecementos de Hugo de San Víctor. Tamén hai un capítulo relevante sobre música, que segue a Boecio.
Speculum Historiale
O terceiro volume resume a historia do mundo até 1250, seguindo de preto o Chronicon de Hélinand de Froidmont. Comeza cos relatos da Biblia, conta as lendas de Babilonia, detense principalmente na época grega e romana e continúa explicando os acontecementos máis importantes de Oriente. A continuación céntrase na Europa medieval, destacando a contribución de Carlomagno e dos distintos reinos. A sección tamén consta dunha lista de autores literarios famosos.
Speed (filme de 1994)

Speed é un filme estadounidense dirixido por Jan de Bont que se estreou en 1994. Sinopse
Jack Traven (Keanu Reeves) é un intrépido policía dos Ánxeles. A supervivencia nesa cidade para un axente da lei non é unha tarefa doada, pero Jack, ademais de desfrutar de boa sorte, coñece perfectamente os trucos para sortear o perigo. Porén, terá que afrontar unha dura proba cando debe subir a un autobús urbano que leva instalada unha bomba programada para estoupar se o vehículo diminúe a súa velocidade a menos de 50 millas por hora (80 quilómetros por hora). Empeza así unha tola carreira pola cidade, con Jack intentando dar confianza á unha fermosa pasaxeira chamada Annie (Sandra Bullock) que substituíu o condutor, ferido no "secuestro".
Descóbrese que o terrorista que puxo a bomba chámase Howard Payne (Dennis Hopper), quen foi policía, e que fixo isto porque quere extorsionar á cidade por 3, 7 millóns de dólares. Payne ten todas as bazas nas súas mans, xa que nin sequera o colega de Jack, Harry Temple (Jeff Daniels), que actúa a través das autoridades policiais, pode facer algo acabando mesmo morto no intento. Aínda así Traven está decidido a facer todo o posíbel para deter ao terrorista. Personaxes
Keanu Reeves como Oficial de policía Jack Traven
Dennis Hopper como Howard Payne
Sandra Bullock como Annie Porter
Jeff Daniels Detective Harry Temple
Joe Morton como Tenente "Mac" McMahon
Richard Lineback como Sarxento Norwood
Alan Ruck como Doug Stephens
Margaret Medina como Oficial de policía Robin Barnette
Carlos Carrasco como Ortiz
Hawthorne James como Sam
Beth Grant como Helen
Glenn Plummer como "Tuneman" Galardóns e nomeamentos
1994: 2 Oscars: Mellor son e efectos de son. 3 nomeamentos.
1994: 2 premios BAFTA: Mellor montaxe e son. Nomeado a mellores efectos especiais.
Speed 2: Cruise Control

Speed 2: Cruise Control é un filme estadounidense dirixido por Jan de Bont que se estreou en 1997. É a secuela do filme de 1994 Speed. Sinopse
Annie Porter é unha moza que soña con desfrutar dunhas marabillosas vacacións polo Caribe, en compaña do seu noivo, a bordo do transatlántico máis luxoso do mundo. A súa viaxe ó paraíso convértese nunha viaxe de pesadelo cando un lunático xenio da informática se fai co mando do cruceiro, poñéndoo rumbo cara ó desastre. Personaxes
Sandra Bullock como Annie Porter
Jason Patric como Alex Shaw
Willem Dafoe como John Geiger
Temuera Morrison como Juliano
Brian McCardie como Merced
Mike Hagerty como Harvey
Colleen Camp como Debbie
Bo Svenson como Capitán Pollard
Enrique Murciano como Alejandro
Glenn Plummer como Maurice
Joe Morton como Capitán McMahon "Mac" Galardóns e nomeamentos
1997: Premio Razzie ó peor remake ou secuela. 8 nomeamentos, incluíndo peor filme.
Speedy Gonzales

Speedy Gonzales, alcumado "o rato máis veloz de todo México", é un personaxe animado da serie Looney Tunes da Warner Brothers. As súas características máis importantes son a súa incríbel velocidade. Speedy Gonzales xeralmente usa un gran chapeu amarelo, roupa branca e un pano vermello atado no pescozo. Historia
Speedy debutou na cusrtametraxe Cat-Tails for Two de 1953, dirixida por Robert McKimson. Nesta primeira versión presentaba algunhas diferenzas estéticas, salientando un gran dente de ouro e vestindo só unha camisola vermella. Dous anos máis tarde, Friz Freleng e o animador Hawley Pratt, redeseñaron o personaxe até acadaren a súa aparencia actual, cun traxe branco, un pano encarnado e o seu chapeu amarelo. A nova versión debutou en Speedy Gonzales (1955). Nesta curta participa o gato Silvestre, que abusaba duns ratos. A animación gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada en 1955, e foi ademais a primeira vez que Speedy dicía a súa célebre frase "Ándale! Ándale! Arriba! Arriba! ".
Freleng e McKimson puxeron a Silvestre como o inimigo de Speedy, unha especie de "O Coiote e o Papaleguas". Silvestre vese constantemente humillado e derrotado polo rato, e sofre un gran número de accidentes con trallos de ratos ou mollo picante. Nalgúns capítulos Speedy está na compaña do seu curmán, O lento Rodrigues, "o rato máis lento de México". Aínda que lento comparado con Speedy, el se defendía cunha pistola e nunca necesitou da axuda de Speedy. Nos anos sesenta o inimigo de Speedy pasa a ser o Pato Lucas.
En 1999, coa creación da canle de televisión Cartoon Network, as curtametraxes de Speedy Gonzales deixaron de ser emitidas. Segundo a voceira Laurie Goldberg, isto debeuse aos "estereotipos étnicos" que mostraban. A medida foi criticada polos fanáticos do personaxe, que trataron de convencer á canle de volver emitir as curtametraxes. A Liga de ciudadanos latinoamericanos unidos referiuse a Speedy coma unha "icona cultural". En 2002, Cartoon Network volveu a amosar os episodios onde aparecía o personaxe. Dobraxe
Estados Unidos
Mel Blanc (1953 - 1989)
Joe Alazkey (1989 - presente)
México
Veces emitidas en Galiza (en español). Edith Byrd (Primeira voz)
Arturo Mercado (Segunda voz)
Ernesto Lezama (Terceira voz)
Spektr

Spektr (índice GRAU 11F77O) foi un módulo da estación espacial soviético-rusa Mir. Foi orixinalmente deseñado con fins militares e despois reacondicionado para servir como módulo civil. Cunha masa de 19. 640 kg, foi lanzado o 20 de maio de 1995 a bordo dun Proton K.
Spektr ten a súa orixe no programa de estacións espaciais militares soviéticas. Co derrubamento do réxime comunista o programa finalizou, e Spektr, aínda sen rematar, pasou a almacenamento. Anos máis tarde os Estados Unidos acordaron con Rusia proporcionar fondos para rematar os módulos Spektr e Priroda a cambio de levar a bordo entre 600 e 700 kg de experimentos americanos. Spektr foi o quinto compoñente da Mir e foi destinado principalmente a facer observacións da Terra, como busca de recursos naturais e estudo da atmosfera. Tamén serviu para facer experimentos de materiais, biolóxicos e de tecnoloxía espacial. Dispoñía dunha pequena cámara estanca para expoñer experimentos ao espazo e para lanzar pequenos satélites. O volume presurizado total do módulo era de 62 m3 e tiña catro paneis solares (dous de 27 m2 e dous de 38 m² que proporcionaban ata 9, 3 kW de potencia eléctrica que era almacenada en baterías de níquel-cadmio de 360 A-hr de capacidade.
Entre os instrumentos que levou a bordo destacan: Balkan: un lídar para facer medicións na capa superior de nubes cunha resolución de 4, 5 m mediante un láser de 5320 Ángstrom de lonxitude de onda.
Phaza: espectrómetro para estudos da superficie terrestre en lonxitudes de onda de 0, 3440 a 285 micrómetros cunha resolución de 200 km.
Astra 2: estudaba os elementos traza da atmosfera terrestre e a contorna da Mir.
Taurus/Grif: estudaba o fondo de raios X inducidos pola Mir.
KOMZA: detector de gas interestelar.
286K: un radiómetro binocular.
VRIZ: un espectroradiómetro para o ultravioleta.
EFO 2: un fotómetro.
MIRAS: espectrómetro de absorción para medir os compoñentes neutros da atmosfera.
Spektr foi destruído xunto co resto da Mir durante a reentrada controlada da estación o 23 de marzo de 2001 sobre o océano Pacífico.
Spektr R

Spektr R, tamén coñecido como RadioAstron, foi un observatorio espacial ruso lanzado o 18 de xullo de 2011 a bordo dun foguete Zenit 3F desde o Cosmódromo de Baikonur. Características
Spektr R era un observatorio espacial ruso con participación internacional consistente nun radiotelescopio de 10 m de diámetro cunha órbita moi elíptica e moi elevada arredor da Terra. A función principal do observatorio era facer observacións interferométricas conxuntamente con observatorios en terra para obter imaxes, datos de movemento, evolución e estrutura angular de diferentes obxectos celestes con alta precisión, de ata só 8 microsegundos de arco na lonxitude de onda máis curta na que observaba, 1, 35 cm.
O observatorio estivo en funcionamento ata xaneiro de 2019, en que unha avaría fixo que se perdera o contacto e non conseguira restablecerse. En abril deses mesmoano declarouse o fin da misión.
Spektr RG

Spektr RG, tamén coñecido como Spectrum-XG (SXG), é un observatorio espacial ruso lanzado o 13 de xullo de 2019 a bordo dun foguete Proton M desde o Cosmódromo de Baikonur. Características
Spektr RG é un observatorio espacial ruso con participación internacional para a observación en raios X. A súa misión é estudar o campo magnético interplanetario, as galaxias e os buratos negros. Leva cinco telescopios a bordo que abarcan enerxías desde o ultravioleta extremo aos raios X duros, e adicionalmente leva un monitor global do ceo. Spektr RG é unha versión relanzada dunha misión de igual nome e obxectivos cancelada en 2002.
O observatorio leva a bordo os seguintes instrumentos: eROSITA (Extended Röntgen Survey with an Imaging Telescope Array): telescopios tipo Wolter proporcionados polo Instituto Max Planck para a Física Extraterrestre de Alemaña.
ART-XC: telescopios codificados por máscara proporcionados polo IKI ruso.
O lanzamento do observatorio foise pospoñendo desde 2013 ata 2019. O 1 de marzo de 2022 Alemaña apagou o seu instrumento no observatorio como consecuencia da invasión rusa de Ucraína, aínda que podería reacenderse no futuro.
Spesmilo

O spesmilo (palabra do esperanto; plural spesmiloj) foi unha unidade monetaria internacional de carácter decimal, proposta para ser introducida en 1907 polo matemático e esperantólogo suízo René de Saussure. Valor e uso
O spesmilo equivalía a 1. 000 speso (a unidade base) e o seu valor fixouse en 0, 733 gramos de ouro puro, o que naquela época supuña aproximadamente medio dólar estadounidense, dous xilins británicos, un rublo ruso ou 2'5 francos suízos.
Esta moeda utilizouse como unidade de conta con anterioridade á primeira guerra mundial por varios bancos británicos e suízos, sinaladamente o Ĉekbanko Esperantista ou Esperantist Check Bank, de Londres. Este banco, fundado en 1907 polo alemán Herbert Höwler e extinguido en 1918, mantivo contas en spesmiloj en 320 cidades e 43 países, e emitiu cheques en spesoj e os seus múltiplos, co lema Unu mondo, unu lingvo, unu mono ("Uun mundo, un idioma, unha moeda ").
En 1912 cuñouse unha proba de moeda de prata con valor facial de 1 spesmilo. Esta cuñaxe serviu para conmemorar o 25º aniversario da creación da lingua esperanto por L. L. Zamenhof; foi promovida pola Asociación Universal de Esperanto e da súa produción encargouse a compañía suíza Holy Frères.
Realizáronse tamén deseños para a emisión de moedas cos valores de 10 spesoj (ou spesdeko), 100 spesoj (ou spescento), 2. 000 spesoj (ou 2 spesmiloj) e 10. 000 spesoj (ou spesdekmilo), aínda que estas non se chegaron a producir.
O spesmilo foi o antecesor dunha moeda posterior, utilizada entre 1942 e 1993 pola Liga Universal, denominada stelo. Símbolo
O símbolo do spesmilo era un monograma composto coas letras Sm. Este carácter está en Unicode desde a versión 5. 2, onde se lle asignou o código U + 20B7.
Sphenacodontidae

Os Sphenacodontidae ou esfenacodontidos son un grupo animais que se atopan en estado fósil. Inclúense dentro do grupo dos sinápsidos pelicosaurios e no suborde dos Eupelycosauria. Estes animais viviron entre o Carbonífero superior (uns 300 millóns cara a atrás) ata o final do Permiano inferior (260 millóns de anos). Durante cerca de 40 millóns de anos, estes animais desenvolveron o rol de superdepredadores en terra firme, creando o nicho ecolóxico que actualmente ocupan os leóns e tigres.
Sphere (filme de 1998)

Sphere é un filme estadounidense de ciencia ficción e suspense dirixido e producido por Barry Levinson que se estreou en 1998. Está protagonizado por Dustin Hoffman, Sharon Stone e Samuel L. Jackson. Sphere baséase na novela homónima de Michael Crichton. O filme foi estreado nos Estados Unidos o 13 de febreiro de 1998. Personaxes
Dustin Hoffman como Dr. Norman Goodman
Sharon Stone como Dr. Elizabeth "Beth" Halperin
Samuel L. Jackson como Dr. Harry Adams
Liev Schreiber como Dr. Ted Fielding
Peter Coyote como Capt. Harold C. Barnes
Queen Latifah como Alice "Teeny" Fletcher
Marga Gómez como Jane Edmunds
Huey Lewis como piloto de helicóptero
Bernard Hocke como Seaman
James Pickens, Jr. como Instrutor de OSSA
Michael Keys Hall como Oficial de OSSA
Ralph Tabakin como Oficial de OSSA
Sphingobacteria

As Sphingobacteria (esfingobacterias) son unha clase de bacterias do filo Bacteroidetes composta por unha soa orde, as Sphingobacteriales, que se caracteriza porque pode producir esfingolípidos. A orde comprende 5 familias.
A clase Sphingobacteria non se debe confundir co filo Sphingobacteria establecido nas clasificacións de Thomas Cavalier-Smith (ver clado FCB).
Sphingobium

Sphingobium é un xénero de alfaproteobacterias clasificado na orde Sphingomonadales. O xénero creouse pola subdivisión do antigo xénero Sphingomonas. Son diferentes doutras esfingomónadas en que se illan xeralmente do solo, aínda que Sphingobium yanoikuyae foi illado dun espécime clínico. Poden degradar diversos compostos químicos que cheguen ao medio ambiente, como compostos aromáticos e cloroaromáticos, entre eles fenois como o nonilfenol e o pentaclorofenol, herbicidas como o ácido (RS)-2-(4-cloro-2-metilfenoxi) propiónico e o hexaclorociclohexano, e hidrocarburos aromáticos policíclicos. A especie tipo é S. yanoikuyae, cuxo xenoma foi secuenciado, e describíronse numerosas especies neste xénero.
Spialia sertorius

A Spialia sertorius é unha bolboreta da familia Hesperiidae. Atópase en Europa do sur, Europa central e África do norte. É unha especie de rexións montañosas, atópanse en Europa en altitudes de até 1400 m. A súa envergadura de á vai desde 22 a 26 mm. , voan de abril até agosto dependendo da súa localización. Normalmente ten dúas xeracións por ano, os adultos da segunda xeración son máis pequenos que os da primeira.
É unha especie variable pero normalmente pode distinguirse de especies similares como Spialia orbifer pola cor marrón escura avermellada do reverso das súas ás. O lado superior das ás é marrón escuro con manchas brancas pequenas.
As larvas aliméntanse de Sanguisorba, incluíndo Sanguisorba minor, Rubus idaeus e Potentilla, incluíndo Potentilla verna. Subespecies
Spialia sertorius sertorius (Europa)
Spialia sertorius ali (Oberthür, 1881) (Marrocos, Alxeria, Tunisia)
Spiashchaia krasavitsa

A Bela Dormente, Op 66 (en ruso: Спящая красавица, "Spiashchaia krasavitsa") é un ballet en 3 actos mais un prólogo con música de Petr Ilich Chaikovskii. Argumento
A historia desenvólvese en Europa durante o Barroco.
Prólogo
O rei Florestán XXIV e maila raíña convidaron as fadas ao bateo da súa filla, a princesa Aurora. A celebración é interrompida pola chegada de Carabosse, a Fada Malvada. Furiosa por non ser convidada, profire un meigallo contra ela: en cumprindo dezaseis ano picará o dedo co fuso dunha roca e morrerá. A Fada das Lilas, que aínda non entregara o seu don, promete que Aurora non morrerá, senón que se sumirá nun sono profundo, do que espertará polo beixo dun príncipe.
Acto primeiro
É o décimo sexto aniversario da princesa Aurora e catro príncipes chegados de terras alongadas a pretenden. Descóbrese a tres mulleres con agullas de tecer, cando todas as agullas e alfinetes foran prohibidos, polo que o rei Florestán condénaas á morte. A raíña implora piedade, xa que é o aniversario da princesa, e o rei transixe. Unha vella entrega a Aurora un fuso, co que pica o dedo e perde o acordo. Tirado o disfrace, a vella revélase como Carabosse e despois de lembrar a todos o seu feitizo, retírase. A Fada das Lilas lanza un esconxuro que some no sono a todo o mundo e provoca que medre un bosque mesto ao redor do palacio.
Acto segundo
Andados cen anos, o príncipe Florimund está a cazar no bosque con membros da súa corte. O grupo albisca un cervo e vaille atrás, deixando o príncipe taciturno e a cismar cun amor ideal. Aparece a Fada das Lilas e amósalle a imaxe da princesa nunha visión. Florimund implora que o leve onda ela. Fóra das portas do palacio atópanse con Carabosse, mais a Fada das Lilas escorréntaa. Ao final, o príncipe Florimund esperta a princesa Aurora cun bico: rompe o feitizo, Carabosse é derrotada e todos acordan de volta á vida.
Acto terceiro
No salón do palacio celébrase a voda da princesa Aurora co príncipe Florimund, á que acoden diversos personaxes que bailan para eles: o Gato con Botas coa Gata Branca, a princesa Florine co Paxaro Azul, Carapuchiña co Lobo e Cincenta co príncipe. A Fada das Lilas beice o casamento.
SpinSat

SpinSat, acrónimo de Special Purpose Inexpensive Satellite, foi un satélite artificial do NRL pertencento ao Programa de Probas Espaciais do Departamento de Defensa lanzado o 28 de novembro de 2014 a bordo dun Falcon 9 desde Cabo Cañaveral. Características
SpinSat foi lanzado a bordo da nave de carga Dragon CRS-4 cara a Estación Espacial Internacional. Tiña forma de esfera de 56 cm de diámetro cunha masa de 57 kg e era parte do hardware sen utilizar da misión ANDE 2. Estaba alimentado por baterías e dispoñía de retrorreflectores para medir a súa posición desde terra, antenas e propulsores de propelente sólido controlado electricamente. A súa misión consistiu en medir a eficiencia dos seus propulsores, comprobar a capacidade dos sistemas de seguimento en terra para medir os cambios na traxectoria e posición polos motores da esfera e medir a densidade das capas superiores da atmosfera. Como misión secundaria, SpinSat levaba a bordo un sistema de mensaxería por radio de tipo "almacenar e enviar" cunha potencia de 2 W para a comunidade radioafeccionada.
O satélite foi enviado á Estación Espacial Internacional na sección presurizada dunha nave de carga Dragon e, unha vez na estación, almacenado no módulo xaponés Kibo ata o día do seu lanzamento, no que foi exectado cara ao espazo mediante o sistema de lanzamento SSIKLOPS. SpinSat reentrou na atmosfera o 11 de marzo de 2017.
Spinnerette

Spinnerette é un proxecto en solitario de rock alternativo e indie rock da artista australiana Brody Dalle. Para este proxecto ten colaborado con Tony Bevilacqua (antigo membro de The Distillers), Jack Irons (What Is This? , Red Hot Chili Peppers, Walk The Moon, Eleven e Pearl Jam) e Alain Johannes (What Is This? , Walk The Moon, Eleven, Queens of the Stone Age e Them Crooked Vultures). Dalle anunciou a aparición da banda no mes de marzo de 2007.