proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Isaac Albéniz

Isaac Manuel Francisco Albéniz, nado en Camprodon (Xirona) o 29 de maio de 1860 e finado en Cambo-les-Bains (Pireneos Atlánticos, Francia) o 18 de maio de 1909, foi un pianista e compositor español, coñecido polas súas obras para piano baseadas na música popular española.
Non soamente se dedicou á música para este instrumento: tamén escribiu obras para teatro, seis óperas (máis unha inacabada e tres esbozadas) e máis de dúas ducias de cancións, así como varios temas orquestrais e de música de cámara. Traxectoria
Neno prodixio, debuta como pianista con só catro anos nun recital en Barcelona, nesa cidade vai estudar piano, tenta entrar no conservatorio de París, sen éxito, en 1869 a súa familia trasládase a Madrid, en 1876 recibe unha bolsa de estudos de Afonso XII para estudar no conservatorio de Bruxelas, en 1879 regresa a España e en 1883 establécese en Barcelona, onde coñece a Felipe Pedrell quen o convence para escribir música española tal como a Suite Española, Op. 47, o quinto movemento, Asturias (Leyenda) é a máis famosa das obra dese tempo no mundo da guitarra clásica, aínda que orixinalmente fora composta para piano, e só máis tarde transcrita para guitarra por Francisco Tárrega.
Entre 1889 e 1900 viviu en Londres e París e escribiu sobre todo obras teatrais. Iberia, composta entre 1905 e 1908, é a súa obra máis coñecida.
Isaac González Rodríguez

Isaac González Rodríguez, nado en Cereixido (Quiroga) cara a 1893, foi un xastre e político galego. Traxectoria
Xastre instalado no Bolo a mediados de 1933. Militante do Partido Comunista de España. Mantivo contactos con Manuel Gómez del Valle e organizou un mitin no Bolo na campaña electoral de febreiro de 1936 no que participaron Gómez del Valle e Anuncia Casado. Logo das eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro e elixido tenente alcalde na corporación presidida por Abdón Fernández Fernández. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. Entregouse ás autoridades franquistas en 1939. Foi xulgado en Ourense por auxilio á rebelión e condenado a 20 anos de prisión. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Ourense, de onde saíu en liberdade condiconal en maio de 1942. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas, que foi sobresido. Vida persoal
Casou en Fontei (A Rúa) con Julia Rodríguez.
Isaac II Anxo

Isaac II Anxo (c. 1155 - Constantinopla, 1204), emperador bizantino entre 1185 e 1195 e novamente entre 1203 e 1204.
Neto de Teodora Comnena Porfiroxéneta, filla máis nova do Emperador Aleixo I Comneno, e polo tanto membro do clan imperial, proclamouse emperador logo de derrocar a Andrónico I Comneno. Enfrontouse coa nobreza. Foi vencido polos búlgaros. Derrocouno Aleixo III Anxo, o seu irmán.
Foi restablecido pola Cuarta Cruzada en 1203 e gobernou co seu fillo Aleixo IV Anxo ata que Aleixo Ducas Murzuflos os asasinou, proclamándose emperador co nome de Aleixo V.
Isaac Pin Vilares

Isaac Pin Vilares, nado en San Bernabel (Baleira) o 22 de marzo de 1903 e finado na Coruña o 29 de outubro de 1990, foi un mestre galego. Traxectoria
Exerceu como mestre en varios concellos da provincia de Lugo: Doade (Sober en 1927, A Fonsagrada, Ribeira de Piquín e Rosende (Sober). Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído en setembro, e reposto en outubro de 1937. Primeiro estivo preso no 1937 na prisión provincial de Lugo, logo trasladárono á prisión do partido de Monforte de Lemos. Tamén foi sancionado sen emprego e soldo e inhabilitado cinco anos para cargos públicos e o exercicio do ensino, acusado do delito de rebelión. Rehabilitado, foi director da Agrupación Escolar da Fonsagrada dende os anos cincuenta. Finou na Coruña o 29 de outubro de 1990. Vida persoal
Fillo de Manuel Pin e Carmen Villares. Casou con Asunción Fernández Luna e foi pai de Lidia, María del Carmen e Nazario Pin Fernández.
Isaac Turienzo

Isaac Turienzo, nado en Xixón o 14 de febreiro de 1961, é un pianista de jazz asturiano. Traxectoria
Criado en Avilés, desde 1987 participa en diversas formacións jazzísticas do principado e en 1988 fundou New Steps Jazz Band, sexteto que logo sería o cuarteto formado por Szabolcks Korkos, Félix Morales e Miguel Ogando, e que co nome de New Steps Jazz Quartet representou a Asturias en varios certames jazzísticos. Até que en 1990 formou o Isaac Turienzo Trio (que agora inclúe a Miguel Ángel Chastang no baixo e Paulo Bandeira na batería) e leva desde aquela tocando Jazz por todo o mundo. En 1998 estreou Concerto para Trío de Jazz e Cuarteto de Corda xunto aos solitas dos virtuosos de Moscova.
Foi un dos pianistas elixidos para participar no concerto Pianos para Tete celebrado no Colexio San Xoán Evanxelista de Madrid. Discografía
Punto y Seguido Isaac Turienzo Trio (1996)
Con Angel Isaac Turienzo Trío & Savoy String Quartet. Asturias, La Factoria, 1999
Made in Asturies
Jazz de raíz (2006) con Tino di Geraldo e Miguel Angel Chastang.
Isaac Vázquez Pardo

Isaac Vázquez Pardo, finado en Santiago de Compostela o 15 de novembro de 1976, foi un practicante e militante antifascista galego. Traxectoria
Combatiu no exército franquista na guerra civil. Estudo Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando na convocatoria extraordinaria o 29 de xaneiro de 1942, e inscribiuse no SEN como mestre interino. Foi mestre interino de Trasfontáns (Laxe) en 1944. Iniciou os estudos de Medicina e fíxose practicante. Militante do PCE, foi dirixente do partido en Compostela. Mantivo contactos con Carmen Sierra e Carlos Díaz Rodríguez. Foi detido en 1947. Como consecuencia da represión contraíu unha doenza. Finou en Santiago de Compostela o 15 de novembro de 1976. Vida persoal
Casou en 1943 con Teresa Castro Faya, filla de Jesús Castro Castro, que finou o 10 de decembro de 1982.
Isaac o Armenio

Isaac o Armenio foi un exarca de Rávena. A cronoloxía do exarcado neste período é incerto: ou ben sucedeu a Euselno e serviu de c. 625 ao 644 ou sucedeu a Eleuterio, e serviu do 620 ao 637. Traxectoria
En 638 o emperador bizantino Heraclio esixiu que o novo Papa Severino asinase a súa Ecthesis, unha profesión de fe monotelista. Severino negouse; Heraclio negou recoñecemento ao Papa e enviou un oficial chamado Mauricio a negociar co Papado. Mauricio, tras chegar a Roma, apoderouse do Laterano e animou a Isaac a vir á cidade. Isaac fixo tal; Viviu por un tempo no Laterano e con Mauricio saqueou o palacio. Parte do tesouro foi enviado a Heraclio; a parte restante foi para o exarca. Un tempo despois Mauricio tentou repetir a acción, pero para evitar compartir as riquezas negou recoñecemento ao exarca. Isaac daquela prendeu a Mauricio e executouno.
Isaac tamén fixo fronte aos longobardos, con pouco éxito. O seu rei, Rotario, conquistou todas as posesións imperiais en Liguria, así como tamén Emilia, sobre 643. Librouse unha batalla entre os longobardos e tropas do Exarcado preto de Panaro e acabou cunha derrota dos bizantinos e a perda de miles de soldados. O mesmo Isaac probabelmente atopou a morte loitando cos longobardos. Sucedeuno como exarca Teodoro I Calliopas.
Hai un sarcófago de Isaac situado no Sancta Sanctorum, que contén representacións de David, a adoración dos magos, e Lázaro.
Isaak Babel

Isaak Emmanuilovich Babel, en ruso Исаак Бабель, nado en Odesa en 1894 e finado en 1940, foi un xornalista e escritor ruso. Traxectoria
Nado no seo dunha familia xudía, sobreviviu ao pogrom de 1905 grazas á axuda dos seus veciños cristiáns que agocharon a súa familia. Malia iso o seu avó foi un dos 300 xudeus mortos.
Debido á influencia dos seus profesores de francés, Babel descubriu a Flaubert e Guy de Maupassant e mesmo escribiu os seus primeiros relatos en francés. En 1915 trasladouse a San Petersburgo onde coñece a Gorki, quen lle publica algúns dos seus relatos na revista literaria Летопись (Letopis), aínda que os censores consideraron pornográfica unha das súas historias, polo que o acusaron de violar o artigo 1001 do código penal. En 1920, durante a guerra civil rusa, foi asignado como xornalista ao exército de Semyon Budyonny, e foi testemuña da fracasada campaña por levar o comunismo fóra de Rusia: o Exército Vermello chegou até Varsovia, pero axiña tivo que se retirar. Esta experiencia está na base de Cabalería vermella (1924), a descrición das brutalidades da guerra, lonxe do romanticismo revolucionario, e que o levou a enfrontarse con sectores do Partido Comunista. De volta a Odesa escribe historias onde describe a vida do gueto xudeu da cidade, antes e despois da revolución. En 1930 Babel percorre Ucraína, onde queda impresionado pola brutalidade da colectivización. En 1939 as autoridades soviéticas detéñeno acusado de espionaxe, e o 27 de xaneiro de 1940 foi axustizado na prisión de Butyrka.
Logo da morte de Stalin, Babel foi exonerado de todos os cargos contra el.
Isabel Feodorovna Romanova

Isabel Feodorovna Romanova (ruso: Елизавета Фёдоровна Рома́нова, Elizaveta Feodorovna Romanova), nada en Darmstadt o 1 de novembro de 1864 e finada en Alapaevsk, 18 de xullo de 1918, foi gran duquesa de Rusia, relixiosa e santa da Igrexa ortodoxa rusa. Foi neta da raíña Vitoria do Reino Unido. Ao casar co gran duque Sergei Aleksandrovich converteuse á Igrexa ortodoxa rusa. No ano 2000 foi canonizada como santa mártir xunto con algúns membros da familia Romanov executados polos bolxeviques durante a Revolución de Outubro. Foi filla do gran duque Luís IV de Hesse-Darmstadt e de Alicia do Reino Unido e irmá da última emperatriz de Rusia, Alexandra Feodorovna Romanova.
Isabel Greenberg

Isabel Greenberg, nada en 1988, é unha galardoada novelista gráfica e ilustradora.
O seu primeiro libro, The Encyclopedia of Early Earth, foi publicado en 2013 por Jonathan Cape no Reino Unido e pola Random House no Canadá. Traxectoria
Greenberg publicou en The Guardian, The Observer, The New York Times e Nobrow Press.
En 2013, foi un/ha dos/as 20 principais deseñadores/as gráficos e ilustradores que participaron na exposición no Memory Palace no Victoria and Albert Museum, patrocinado por Sky Arts. Unha peza orixinal de ficción de Hari Kunzru foi transformada nunha novela gráfica sen barreiras'.
En 2014, foi seleccionada como Pick Me Up en Somerset House.
Traballou con Chatham Dockyard, Tyntesfield House e con The Museum of Marco Polo. The Observer/Cape/Comica Graphic Short Story Prize
Entrou por primeira vez no premio en 2009 quedando na segunda posición.
Entrou de novo en 2011 e gañou con Love in a Very Cold Climate. Nunha historia de amor sobre un Nord, un habitante do polo norte e un Suit, un habitante do polo sur, que nunca pode tocar. The Encyclopedia of Early Earth
A primeira novela gráfica de Greenberg, The Encyclopedia of Early Earth, é unha serie de historias entrelazadas ambientadas en Early Earth, onde tamén se ambientou o seu relato curto premiado. Rachel Cooke, facendo a recensión deste libro en The Guardian, dixo "o seu libro marabilloso xa se sente como un clásico" e comparouna con Tove Jansson. Foi traducida ao alemán, ao castelán e ao francés.
En 2016, Greenberg publicou a súa segunda novela gráfica, The One Hundred Nights of Hero. Vida persoal
Greenberg estudou ilustración na Brighton School of Art.
Greenberg actualmente vive en Londres, Inglaterra. Na Galiza
En 2019 foi convidada a participar no Festival Viñetas desde o Atlántico.
Isabel Rebollido

Isabel Rebollido Vázquez, nada en Boiro en 1989, é unha astrofísica galega, que traballou en Baltimore vinculada ao telescopio espacial James Webb. Actualmente investiga na Axencia Espacial Europea. Traxectoria
Isabel Rebollido estudou a carreira de Física na Universidade de Santiago de Compostela, e logo o máster de Astrofísica na Universidade de La Laguna. Posteriormente realizou o doutoramento no grupo de investigación que dirixe Eva Villaver na Universidade Autónoma de Madrid. Durante a súa etapa posdoutoral no Space Telescope Science Institute estudou a formación de estruturas en Beta Pictoris debidas á colisión entre planetesimais no disco de cascallos rodeando a esta estrela.
Isabel Seca Vijande

Isabel Seca Vijande, nada na Pontenova o 25 de setembro de 1982 é unha enxeñeira química, científica, activista social e divulgadora científica galega. Traxectoria
Titulada en Enxeñaría Superior Química pola Universidade de Santiago de Compostela, onde publicou artigos sobre o uso de biofilmes para o procesado de augas de refugallo e o funcionamento dos reactores anamox, tema da tesiña do seu Diploma de Estudos Avanzados en Enxeñaría Ambiental e Bioprocesos. Desenvolveu tamén investigacións sobre o aproveitamento dos refugallos da industria leiteira na Universidade de Coímbra, no marco do seu proxecto de fin de carreira.
Desde 2015 escribe artigos de divulgación científica no portal GCiencia, e no Portal Galego da Língua, entre outros medios.
Por volta do 2006 comezou a colaborar coa asociación Verdegaia en cuestións de defensa e educación ambiental. Foi unha das fundadoras da Semente, Escolas de Ensino Galego no 2011. Foi unha das iniciadoras do movemento de autodefensa feminista que xurdiu en Santiago de Compostela no 2016.
Dende 2016 é profesora interina de TIC e Tecnoloxía na Consellería de Educación da Xunta de Galicia.
Isabel de Dinamarca

Isabel de Dinamarca, nada no Castelo de Koldinghus (Kolding) o 25 de agosto de 1573 e finada en Braunschweig (Brunswick-Wolfenbüttel) o 19 de xullo de 1626, foi unha nobre dinamarquesa, duquesa consorte de Brunswick-Lüneburg logo do seu casamento co duque Henrique Xulio de Brunswick-Lüneburg e tras a morte deste, rexente de Brunswick-Lüneburg de 1616 a 1622. Traxectoria
Era a filla máis vella do rei Frederico II de Dinamarca e de Sofía de Mecklenburg-Güstrow, educouse cos seus avós maternos durante os seus primeiros anos e volveu a Dinamarca en 1579. Os embaixadores escoceses pensaron nela como dona do rei Xacobe VI de Escocia, pero o rei Frederico acabou concedéndolle a súa man ao duque de Brunswick, prometendo aos escoceses, a súa segunda filla, Ana.
Casou en 1590 co duque Henrique Xulio e tivo dez fillos: Frederico Ulrico (15 de abril de 1591 – 21 de agosto de 1634)
Sofía Hedwig (20 de febreiro de 1592 – 23 de xaneiro de 1642), casou con Ernesto Casimir, Príncipe de Nassau-Dietz
Isabel (23 de xuño de 1593 – 25 de marzo de 1650), casou con Augusto, Duque of Saxony, e Xoán Filipe, Duque de Saxe-Altenburg
Hedwig (19 de febreiro de 1595 – 26 de xuño de 1650), casou con Ulrico, Duque de Pomerania
Dorotea (8 de xullo de 1596 – 1 de stembro de 1643), casou con Cristián Guillerme, Margrave de Brandeburgo, fillo de Xoaquín III Frederico, Elector de Brandeburgo
Heinrich Julius (7 de outubro de 1597 – 11 de xullo de 1606)
Christian (20 de setembro de 1599 – 16 de xullo de 1626)
Rudolph (15 de xuño de 1602 – 13 de xullo de 1616)
Heinrich Karl (4 de setembro de 1609 – 11 de xuño de 1615)
Ana Augusta (19 de maio de 1612 – 17 de febreiro de 1673), casou con Xurxo Luís, Conde de Nassau-Dillenburg
Despois da morte do seu home en 1613, sucedeulle o seu fillo, Frederico Ulrico, pero debido á súa falta de forza para gobernar Isabel tomou a decisión de arredalo do goberno coa axuda do seu irmán, o rei Cristián IV de Dinamarca asumindo ela mesmo a rexencia.
Isabel de Saint Malo

Isabel de Saint Malo de Alvarado, nada en Cidade de Panamá, Panamá, o 27 de xuño de 1968, é unha diplomática e política panameña. Tralas eleccións presidenciais do 4 de maio de 2014, foi escollida como vicepresidenta dentro da fórmula de Juan Carlos Varela, apoiado polos partidos Panameñista e Popular. Desde o 1 de xullo de 2014 até o 1 de xullo de 2019 foi a Vicepresidenta de Panamá e tamén Ministra de Relacións Exteriores do país. Vida profesional
En 1989 graduouse de Relacións Internacionais na Universidade de Saint Joseph's en Pensilvania, Estados Unidos e en 1995 obtivo unha mestría en administración de negocios na Nova Southeastern University.
En 1988 traballou como pasante na embaixada de Panamá en Washington, D. C. e en 1989 traballou no Centro para a Democracia na mesma cidade. Desde 1990 até 1992 traballou na Misión Permanente de Panamá nas Nacións Unidas, e entre 1992 e 1994 traballou no Ministerio de Relacións Exteriores como asistente do viceministro e logo como asistente do ministro.
Traballou como parte do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento capítulo de Panamá, entre 1994 e 2008, e en 2006 foi nomeada directora do Consenso Nacional. Desde 2008 traballou como consultora independente.
Polo seu labor foi recoñecida pola Asociación Panameña de Executivos de Empresa (APEDE) como a muller destacada do 2012. Vida política
Comezou a súa vida política en xaneiro de 2014, cando o candidato pola alianza panameñista Juan Carlos Varela a nomeou como a súa compañeira de fórmula, a pesar de que non tiña experiencia política e era considerada independente. Logo da vitoria nas eleccións presidenciais de maio de 2014, asumiu a vicepresidencia da República, converténdose na primeira muller no cargo.
Isabel de Wittelsbach

Elisabetta Amalia Eugenia von Wittelsbach (Elisabeth Amelie Eugenie Herzogin in Bayern) ou Isabel de Wittelsbach, nada en Múnic o 24 de decembro de 1837 e finada en Xenebra o 10 de setembro de 1898, foi unha princesa bávara que chegou a ser emperatriz consorte de Austria entre 1854 e 1898 e raíña consorte de Hungría entre os anos 1867 e 1898. No mundo xermanófono é máis coñecida como Isabel de Austria (Elisabeth von Österreich).
Pertencente á Casa de Wittelsbach, nacida coa dignidade de duquesa en Baviera e tratamento de Alteza Real, era filla do duque Maximiliano de Baviera e da princesa real Ludovica de Baviera.
Popularmente coñécese polo seu hipocorístico, orixinalmente Sisi, pero transformado en Sissi a raíz das películas de Ernst Marischka, grazas ás cales aínda se a recorda. Porén, algúns autores sosteñen, que o seu sobrenome tería sido en realidade Lisi, derivado de Isabel (Elisabeth en alemán). Traxectoria
O seu pai, o duque Maximiliano Xosé pertenceu a unha dinastía da rama secundaria dos duques de Baviera e a súa nai, Ludovica, era filla do rei Maximiliano I de Baviera.
Con 16 anos, o 4 de abril de 1854, casou co Emperador de Austria, Francisco Xosé I de Habsburgo-Lorena. Polo seu matrimonio converteuse en Emperatriz de Austria e desde 1867 en Raíña de Hungría.
Dotada de gran beleza, caracterizouse por ser unha persoa rebelde, culta e avanzada para a súa época: fumaba, falaba varios idiomas, practicaba a equitación, escribía poesía, coidaba a súa figura, gustáballe viaxar e detestaba o protocolo da corte imperial de Viena, da que permaneceu afastada, debido en parte aos continuos enfrontamentos coa súa sogra, a arquiduquesa Sofía, e máis tarde pola morte da súa primoxénita Sofía e o suicidio do príncipe herdeiro, Rodolfo.
Ao ser coroada raíña de Hungría, o 8 de xuño de 1867 en Cfen, recibiu como obsequio o palacio Gödölö. Isto, xunto coas súas continuas viaxes a Hungría acrecentou o rumor dunha relación sentimental co conde Gyula Andrássy. Entre os seus destinos no estranxeiro cabe destacar Grecia e Irlanda. Tamén visitou cidades españolas como Palma, Alacant e Elx, onde bautizou a palmeira de sete brazos. Estivo tamén en Madeira recuperándose dunha tuberculose bastante grave.
Morreu o 10 de setembro de 1898 en Xenebra, asasinada polo anarquista italiano Luigi Lucheni, á idade de 61 anos.
Fillos
Arquiduquesa Sofía (1855-1857).
Arquiduquesa Gisela (1856-1932).
Arquiduque Rodolfo (1858-1889).
Arquiduquesa María Valeria (1868-1924).
Isabelle Stengers

Isabelle Stengers, nada en Bruxelas en 1949, é unha filósofa, historiadora da ciencia e epistemóloga, de nacionalidade belga. Traxectoria
Graduouse en química na Universidade Libre de Bruxelas. A profesora Stengers é quizás unha das pensadoras máis influentes e celebradas, debido sobre todo aos seus escritos acerca da filosofía da ciencia. Traballa como profesora asociada en filosofía da ciencia na Universidade Libre de Bruxelas, e recibiu, en 1993, o gran premio de filosofía que outorga a Academia Francesa. Stengers elaborou extensos textos achega do filósofo anglo-norteamericano Alfred North Whitehead, e outro dos seus traballos incluíu a filósofos franceses Michel Serres e Gilbert Simondon. Notable pola súa propia obra filosófica, a profesora Stengers colaborou con intelectuais tan destacados como Leon Chertok, Ilya Prigogine e Bruno Latour.
Isadore Singer

Isadore Manuel Singer, nado en Detroit o 24 de abril de 1924 e finado o 11 de febreiro de 2021, foi un matemático estadounidense, profesor no departamento de matemáticas no MIT, e coñecido polo seu traballo con Michael Atiyah no desenvolvemento do teorema de Atiyah-Singer sobre índices analíticos. Traxectoria
Naceu en Detroit e diplomouse na Universidade de Míchigan en 1944. Logo de obter o seu doutoramento en 1950 na Universidade de Chicago, dedicouse ao ensino na UCLA e logo no MIT, onde desenvolveu gran parte da súa carreira.
Singer é membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos e da Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias.
Entre os principais premios que recibiu cóntanse o Premio Bôcher en 1969, o Premio Leroy Steele no ano 2000, ambos da Sociedade Americana de Matemáticas, a medalla Wigner en 1988, a Medalla Nacional de Ciencia dos Estados Unidos en 1983, o Premio Abel, compartido con Michael Atiyah en 2004, e o premio James Rhyne Killian do MIT en 2005. Obras
1976 (con J. Thorpe): «Lecture notes on elementary topology and geometry'»', Springer, Undergraduate Texts in Mathematics.
Quantum Field Theory, Supersymmetry, and Enumerative Geometry, con Daniel Freed e David Morrison, IAS/Park City Mathematics Series, 2006, ISBN 978-0-8218-3431-2.
Isagoge

Isagoge (grego: Εἰσαγωγή, Eisagōgḗ), ou Introdución (ás Categorías de Aristóteles), foi o manual de lóxica máis común durante case toda a Idade Media. O seu autor, Porfirio de Tiro, escribiuno en Sicilia entre os anos 268 e 270, segundo comentaristas antigos como Amonio, Elías e David. A obra contén a célebre clasificación dos xéneros e especies dende a substancia até os individuos, coñecida como árbore de Porfirio. Tamén introduce o problema dos universais.
A tradución ao latín de Boecio popularizouse nas universidades medievais europeas, converténdose na base dos desenvolvementos da filosofía e a teoloxía escolásticas nos eidos da lóxica e a metafísica. Autores coma o propio Boecio, Ibn Rushd, Pierre Abélard ou Duns Scotus escribiron comentarios sobre a Isagoge. Outros pensadores, coma William de Ockham, empregárona nos seus manuais de lóxica. Edicións
A tradución latina máis antiga, agora perdida, foi elaborada por Marius Victorinus no século IV. O propio Boecio basearíase nesta versión para a súa tradución. Houbo tamén varias traducións ao siríaco, a primeira delas feita no século VII por Atanasio de Balad. Así mesmo, hai constancia dunha edición en armenio, con comentarios de David.
A Isagoge foi vertida ao árabe por Ibn al-Muqaffa, a partir dunha das edicións siríacas, co nome de Isāghūjī. A obra converteuse no manual de lóxica fundamental do mundo islámico, influenciando a evolución da kalam (teoloxía), da falsafa (filosofía), da gramática e da sharia (dereito). A partir dela, moitas obras de lóxica no mundo árabe recibiron o nome de Isāghūjī. O estudo da noción de accidente feita por Porfirio impulsou un longo debate intelectual sobre a aplicación do accidente e a esencia. Predicables
Os predicables (praedicabilis, "aquilo que pode dicirse ou afirmarse") son un termo da lóxica escolástica aplicado á clasificación das posibles relacións que un predicado pode ter co seu suxeito. A listaxe de predicables parte da ofrecida por Aristóteles (Tópicos, 101b 17-25), que inclúe a definición (horos), o genus (genos), a propiedade (idion) e o accidente (sumbebekos). A versión escolástica, que parte da Isagoge de Boecio, modifica a teoría aristotélica substituíndo a definición pola diferenza (diaphora) e as especies (eidos). O método de definición por diairesis, ou diferenciación, xa era coñecido e practicado por Aristóteles. A árbore de Porfirio
Nos textos medievais, a importantísima arbor porphyriana ou árbore de Porfirio ilustra a súa clasificación lóxica da substancia. Aínda a día de hoxe, a taxonomía emprega conceptos deste sistema para clasificar os organismos vivos, como se pode apreciar na cladística. O problema dos universais
A pesar de non afondar no problema, a súa formulación do mesmo é unha das seccións máis influentes da súa obra, xa que as cuestións que formula constitúen a base do debate medieval arredor da cuestión dos universais.
Isamu Akasaki

Isamu Akasaki (en xaponés: 赤崎 勇), nado o 30 de xaneiro de 1929, e finado o 1 de abril de 2021, foi un enxeñeiro e físico xaponés, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 2014, especializado no eido dos semicondutores, coñecido pola invención dos LED azuis mediante unha xunción P–N de nitruro de galio (GaN) en 1989.
Por este e outros éxitos, Akasaki foi galardoado con moitos premios de gran prestixio, tales como o Premio Kyoto de Tecnoloxía Avanzada en 2009, e a Medalla Edison IEEE en 2011. Tamén foi galardoado co premio Nobel de Física de 2014, xunto con Hiroshi Amano e Shuji Nakamura, "pola invención de díodos emisores de luz azul eficientes, que permitiron o desenvolvemento de fontes de luz azul enerxeticamente eficientes". En 2021, Akasaki, foi galardoado co Premio Raíña Isabel de Enxeñaría "pola creación e desenvolvemento de iluminación LED, constituentes da base de toda a tecnoloxía de iluminación de estado sólido".
Isaura Pazos Campos

Isaura Pazos Campos nada na Estrada cara a 1910 e finada en Pontevedra a finais de outubro de 1998, foi unha política galega. Traxectoria
Casada con Higinio Carracedo Ruzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochou ao seu home. Cando unha partida de fascistas veu buscalo obrigándoo a saír do forno que o ocultaba, Isaura ía recargadolle unha escopeta coa que lles disparou e conseguiu fuxir da casa tras ferir a dous dos falanxistas, aínda que foi alcanzado moi preto, xunto a un regato, e alí mesmo o mataron o 28 de novembro de 1938. Detida, foi xulgada en Pontevedra por auxilio á rebelión e condenada a 12 anos de prisión. Tamén foron detidas a súa nai, as súas avoas, Josefa Campos e Manuela Ruzo, as fillas desta, Celia e Berta Carracedo e as veciñas coas que tiñan máis trato acusadas de terlle prestado auxilio a Isaura no tempo do agocho do home. Cando saíu do cárcere instalouse en Poio e despois marchou vivir a Pontevedra dedicándose ao estraperlo. O 7 de xuño de 1948 foi detida con Rosario Goris, Matilde Casalderrey e a irmá desta, Carme, cando con motivo da feira na Estrada, a Garda Civil montou un control no quilómetro 115 do camiño a Santiago. As mulleres enfrontáronse aos gardas e montaron unha liorta. Estivo presa sete meses. Vida persoal
Casou con Higinio Carracedo Ruzo, e foi nai de Hixinio e Margarita Carracedo Pazos.
Isaura Usero Souto

Isaura Aurea Usero Souto, nada no Carballiño o 10 de setembro de 1913 e finada o 1 de outubro de 2004 na Coruña, foi unha profesora galega, unhas das primeiras mulleres universitarias de Galicia. Traxectoria
Isaura Usero estudou na Facultade de Ciencias na Universidade de Santiago de Compostela en 1929 rematando a súa formación no curso de 1939-40. Pertenceu á Sociedade Española de Física e Química, sendo presentada por Natividad Mejuto e María de la Concepción Carnero no ano 1933. Foi expedientada polo réxime franquista e posteriormente rehabilitada en 1942. Traballou como profesora na Academia Balmes de Lugo e como profesora de Matemáticas do Instituto Feminino de Bacharelato de Lugo. Fóra de Galicia traballou como profesora de Física e Química do Instituto Masculino de Salamanca nos anos 60. En 1980 obtivo a cátedra de bacharelato da materia de Matemáticas do Instituto da Coruña onde traballou ata a súa xubilación.
Isetta

O Isetta foi un dos microcoches producido nos anos posteriores á segunda guerra mundial. Aínda que o deseño se orixinou en Italia, construíronse noutros países como España, Bélxica, Francia, o Brasil, Alemaña e o Reino Unido.
Ishuwa

Ishuwa ou Isuwa foi un reino situado na rexión entre Malatya e Kemakh. O nome Ishuwa parece que vén de "cabalo" (a palabra luvita asuwa quere dicir cabalo, o armenio esh é xenitivo de ishoy que quere dicir "ruc"; e tamén o hurrita eshshi, ishshiya quere dicir “cabalo”). O seu deus principal, ou polo menos un dos máis importantes, era o deus hitita Pirua, simbolizado por un cabalo.
Durante a crise de Hatti (séculos -XVI – -XV), con Mitanni no seu punto de máximo poder, na rexión do Alto Éufrates e a futura Armenia formáronse pequenos reinos: Tegarama, Zazzisa, Alha, Armatana, Arawanna, Ishuwa e outros, que foron sometidos por Muwatallis I (sobre -1420 - -1400).
Pouco despois do -1400 o país de Isuwa sublevouse contra Tudhaliyas II (-1400 - -1380) e os hititas combatérono, pero crese que en xeral pasou a estar debaixo influencia de Mitanni.
Isuwa foi o centro dunha coalición contra os hititas, onde o rei Tudhaliyas III, apoiara a Artatama, un rival de Tushratta na sucesión ao trono de Mitanni.
Suppiluliumas I (-1380 - -1346), rei hitita, disputou tamén con Tushratta de Mitanni a soberanía sobre Isuwa, e finalmente gañou, porque o rei explica nunha estela que reconquistou o país. Parece que desde entón o dominio hitita se consolidou alí; unha filla do rei Hattusilis III, Kilus-Hepa, casou co rei Ari-Sarruma (tamén Ehli-Sarruma) e en tempo de Tudhaliyas IV (-1255 - -1230) o reino vasalo de Isuwa era un fiel aliado cando Tukulti-Ninurta I de Asiria atacou territorio hurrita pouco despois do -1240 e ocupou o país e someteuno a vasalaxe.
O rei hitita Tudhaliyas IV non dubidou en declarar a guerra. O rei asirio reuniu ao seu exército en Taite. O exército hitita avanzou cara Nihriya onde o foi atopar o exército asirio. O rei asirio repregou as súas tropas cara a Sura, onde se librou a batalla, que foi unha vitoria asiria e unha clara derrota hitita. Tudhaliyas retirouse a Alatarma, un pouco ao leste do Éufrates, en posición descoñecida, probabelmente en Isuwa. O nome do rei de Isuwa non aparece nas inscricións.
Antes do -1200 o rei hitita Suppiluliumas II fixo unha campaña no país e seguramente impuxo a vasalaxe ao seu rei (que era vasalo asirio), pero iso foi por pouco tempo, porque pouco despois do -1200 o imperio vai desaparecer. Isuwa seguramente restou independente ata que Teglatfalasar I (-1115 – -1076) someteu o reino de Isuwa pouco despois de subir ao trono. Lista de reis
Ehli-Sarruma, sobre -1260 - -1250.
Isidor Isaac Rabi

Isidor Isaac Rabi, nado en Rymanów en 1898 e finado en Nova York en 1988, foi un físico estadounidense de orixe austríaca. Recibiu o Premio Nobel de Física en 1944. Traxectoria
Naceu o 29 de xullo de 1898 en Rymanów (Polonia), daquela parte do Imperio Austrohúngaro, no seo dunha familia xudía, ao ano seguinte do seu nacemento, os seus pais instaláronse en Nova York.
En 1927 doutorouse na Universidade de Columbia cun traballo sobre as propiedades magnéticas dos cristais. En 1929 comeza a traballar nesta Universidade, na que empeza a exercer como profesor de Física en 1937.
A comezos da década dos 30, comeza a traballar no campo da Física nuclear nun proxecto de investigación dos efectos dos campos magnéticos externos sobre o núcleo das partículas, desenvolvendo o método de resonancia magnética que permite o estudo das propiedades magnéticas e a estrutura interna das moléculas, os átomos e os núcleos. A partir destes estudos desenvolvéronse aplicacións como o láser, o máser, o reloxo nuclear ou a resonancia magnética utilizada nos diagnósticos médicos.
Desde 1940 a 1945 traballou como Director Asociado do Laboratorio de Radiación no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) no desenvolvemento de radar. Finalizado este período regresou o departamento de física da Universidade de Columbia.
En 1944 recibiu o Premio Nobel de Física polo descubrimento do método de resonancia grazas ao que é posible verificar o rexistro das propiedades magnéticas dos átomos.
Foi membro da Comisión da Enerxía Atómica dos Estados Unidos desde 1946 ata 1956. Tamén foi un dos fundadores do Laboratorio Brookhaven e da organización coñecida como CERN.
Escribiu o libro O meu tempo e a miña vida como físico 1960.
Morreu o 11 de xaneiro de 1988 en Nova York.
Isidoro Rodríguez Pérez

Isidoro Rodríguez Pérez, nado no barrio de Magoi (Lugo) en 1958, Enfermeiro de profesión, profesor universitario e un especialista en folclore galego. Traxectoria
A súa infancia transcorreu entre Lugo e Portomarín onde ten a súa casa petrucial. Trala Diplomatura en Enfermaría, licenciouse en Humanidades pola Universidade de Santiago de Compostela, onde posteriormente realizou a súa tese de doutoramento "Os modelos culturais de enfermaría: unha alternativa ao exercicio da profesión". É profesor na Escola Universitaria de Enfermaría de Lugo.
Dende 1975 forma parte da Agrupación Cantigas e Flores de Lugo. Así mesmo, foi un dos membros fundadores e o presidente da Asociación de Profesores de Baile Tradicional Galego e membro fundador da Agrupación Folclórico Cultural Reviravolta. Tamén preside o Colectivo Cultural María Castaña de Lugo. En 2013, foi un dos membros fundadores da Academia de Enfermaría de Galicia, institución que preside dende o ano 2018. Obra
Método de baile galego I (iniciación) (Ophiusa, 1995) (en colaboración)
A etnografía e o folclore galego na educación artística (2004).
Isidoro de Sevilla

Santo Isidoro de Sevilla, nado contra o ano 560 en Cartagena e finado o 4 de abril de 636, foi arcebispo de Sevilla, doutor da Igrexa e un dos máis importantes eruditos da Idade Media, autor de Originum sive etymologicarum libri viginti (Etymologiae ou Etimoloxías)
Autor dunha Historia Sueborum a comezos do século VII, onde constata que o Reino Suevo durou 177 anos. Obra
Escribiu diversas obras de tipo histórico entre as que destaca Etymologiae, unha extensa recompilación de feitos coa idea de almacenar, sistematizae e condensar todo o coñecemento da época. Outra obra, aínda que de menor importancia é a Historia de regibus Gothorum, Vandalorum et Suevorum, na que fai un percorrido sobre a historia destes pobos xermánicos na península.
Isidro Gómez Gerbolés

Isidro Valentín Gómez Gerbolés, nado nas Nogais cara a 1909, foi un electricista e político galego. Traxectoria
Electricista e dono dunha fábrica de gasosas nas Nogais. En 1937 cumpría o servizo militar como artilleiro da Fábrica de Armas da Coruña, onde foi detido. Ingresou na prisión de Lugo o 25 de maio de 1937. O 21 de xullo pasou ao Cuartel de San Fernando. Fuxiu do calabozo xunto con Francisco Garea Rodríguez (Causa 85/38 por evasión). Procesado na causa 190/37 xunto con Luis García Vázquez, Jesús Salvador García Vázquez, Emilio Núñez Cabana, Ricardo García Santín, Nicomedes Lamas Díaz, Pedro Gutiérrez Gutiérrez, Abel Valcárcel Puente, José González Rivero, José María Fátima Ben-Alí, José M. Freijo López, Nicolás Freijo López e José Poy Arrojo, foron xulgados en consello de guerra o 16 de febreiro de 1938; Isidro foi declarado en rebeldía.
Islamismo

Islamismo é o nome que reciben un conxunto heteroxéneo de doutrinas e prácticas políticas que basicamente defenden o islam non só como relixión senón como base para rexeren as esferas económica, política e social do Estado. O islamismo non é, [Cómpre referencia] polo tanto, un movemento de carácter relixioso senón político. De aí que a maior parte dos escritos islamistas non traten sobre relixión senón sobre ideoloxía política. Características
O termo islamismo utilízase con frecuencia, incorrectamente, para nomear ao islam. Con frecuencia, tamén, asimílase o islamismo ao que, en Occidente sobre todo, adoita chamarse integrismo ou fundamentalismo. Non obstante, aínda que nalgúns puntos coincide con eles, o islamismo é algo conceptualmente distinto. En efecto, ao pretender un retorno ás fontes do islam como base para a organización social, o islamismo confúndese a miúdo cunha especie de tradicionalismo. Porén, choca acotío con este xa que ao facer unha interpretación literal da doutrina obvía usos que non pertencen a esta pero que foron consagrados pola tradición. Así, por exemplo, a doutrina islámica non prohibe a participación das mulleres na vida política, pero a tradición si, e en moitos lugares dáse o caso de que nas organizacións islamitas hai maior número de activistas mulleres que, por exemplo, en organizacións laicas de esquerdas. Orixe e evolución
O islamismo é moi diverso e dificilmente pode ser asimilado a ningún movemento relixioso ou político occidental. Ten a súa orixe na organización Irmáns Musulmás fundada no Exipto no 1928, e experimentou un auxe crecente desde os anos oitenta. Iso é froito, por unha parte, do fracaso do modelo socialista do nacionalismo árabe, encarnado polo partido Baaz ou polo naserismo, que durante moitos anos encarnou as aspiracións de transformación social no mundo árabe; e por outra, do triunfo da revolución islámica en Irán, que marcou un modelo a seguir.
Durante os anos oitenta e noventa o retorno á esencia do islam e a busca da propia identidade víronse favorecidos pola crise socioeconómica, a occidentalización do modo de vida na maioría dos países musulmás e a globalización da economía. Trala instauración en 1969 da República Árabe Libia Popular e Socialista (obra de Muammar al-Gaddafi, que implantou un réxime onde se conxúgan panislamismo e socialismo), a Revolución Islámica de Irán (1979), dirixida polo aiatolá Ruhollah Khomeini e que supuxo a implantación dunha república islámica naquel país, ofreceu o primeiro modelo específico aos movementos e partidos islámicos. Outros lugares en onde se adoptou con éxito un islamismo de maior ou menor radicalidade foron Arabia Saudita, o Sudán, Chechenia e, desde 1996 a 2001, gran parte do territorio de Afganistán controlado polos talibáns.
Os islamitas pretenden conquistar a opinión pública dos países musulmáns por medio dunha acción social. Dunha eficacia limitada, as redes de axuda mutua destinadas a remediar o paro e a pobreza, así como a carencia de servizos sociais, contribúen a manteren a súa influencia, especialmente entre os mozos, primeiras vítimas das crises económicas.
Isobutanol

O isobutanol (IUPAC: 2-metilpropan-1-ol) é un composto orgánico coa fórmula (CH3)2CHCH2OH (ás veces simbolizado como i-BuOH). Este líquido incoloro e inflamable cun cheiro característico utilízase principalmente como solvente xa sexa directamente ou en forma de éster. Os seus isómeros son o 1-butanol, 2-butanol e ter-butanol, todos os cales son importantes industrialmente. Produción
O isobutanol prodúcese pola carbonilación do propileno. Aplícanse industrialmene dous métodos: hidroformilación e carbonilación de Reppe. A hidroformilación é o máis común e xera unha mestura de isobutiraldehido e butiraldehido: CH3CH CH2 + CO + H2 → CH3CH2CH2CHO
A reacción é catalizada por complexos de cobalto e rodio. Os aldehidos resultantes son hidroxenados a alcohois, os cales son separados.
Na carbonilación de Reppe obtéñense os mesmos produtos, pero a hidroxenación efectúase por reacción de desprazamento do gas de auga.
Síntese de laboratorio
O propanol e o metanol poden facerse reaccionar para producir isobutanol por condensación de Guerbet.
Biosíntese de isobutanol
A bacteria Escherichia coli e outros organimsos foron modificados xeneticamente para producir alcohois C4 a partir de glicosa, incluíndo o isobutanol, 1-butanol, 2-metil-1-butanol, 3-metil-1-butanol e 2-feniletanol. A ruta biosintética de aminoácidos moi activa do hóspede desvíase á produción de alcohol. O α-cetoisovalerato, derivado da valina, tende á descarboxilación dando isobutiraldehido, o cal é susceptible de redución ao alcohol: (CH3)2CHC(O)CO2H → (CH3)2CHCHO + CO2
(CH3)2CHCHO + NADH + H+ → (CH3)2CHCH2OH + NAD+ Aplicacións
Os usos do isobutanol e o n-butanol son similares. A miúdo utilízanse indistintamente. As principais aplicacións son como compoñente de vernices e precursores de ésteres, que son útiles disolventes, por exemplo, o acetato de isobutilo. Os ésteres de isobutilo dos ácidos ftálico, adípico e ácidos dicarboxílicos relacionados son plastificantes de uso común. O isobutanol é tamén un compoñente dalgúns biocombustibles. Seguridade e regulación
O isobutanol é un dos butanois menos tóxicos cun LD50 de 2460 mg/kg (rata, oral).
En marzo de 2009 o goberno do Canadá anunciou a prohibición do uso do isobutanol en produtos cosméticos.
Isodesmosina

A isodesmosina é un aminoácido derivado da lisina que se encontra na proteína elastina. A isodesmosina é un aminoácido hidrófobo baseado no piridinio, que se orixina pola condensación formal de catro residuos de lisina. A desmosina establece enlaces entre moléculas da proteína elastina pola acción do encima lisil oxidase; deste modo, as moléculas de elastina están unidas entre si formando unha matriz e facéndoa bastante resistente á proteólise. Pertence ao grupo de compostos chamados ácidos tetracarboxílicos e derivados, por conter catro grupos carboxilo. É un biomarcador ideal para monitorizar o recambio da elastina, porque estes enlaces especiais só se encontran na elastina madura.
Isoflavonoide

Os isoflavonoides son un tipo de compostos fenólicos flavonoides. Son compostos bioloxicamente activos, como fitoestróxenos, producidos polas plantas da familia Fabaceae.
Os isoflavonoides son derivados da vía de biosíntese dos flavonoides a través da liquiritixenina ou narinxenina.
Os pterocarpanos son derivados dos isoflavonoides. Características químicas
Os flavonoides (en senso estrito) teñen un esqueleto de 2-fenilcromen-4-ona, pero o esqueleto dos isoflavonoides é a 3-fenilcromen-4-ona (número CAS 574-12-9, fórmula C15H10O2) sen ningunha substitución de grupos hidroxilo na posición 2 (caso das isoflavonas), ou é o esqueleto 3-fenilcromán (isoflaván, número CAS 4737-26-2) (caso das isoflavanas, por exemplo, o equol).
Isoguanina

A isoguanina ou a 2-hidroxiadenina é unha base púrica que é un isómero da guanina. É un produto dos danos oxidativos no ADN e sábese que é causa de mutacións. Tamén se usa en combinación coa isocitosina en estudos de análogos de ácidos nucleicos non naturais dos pares de bases normais do ADN.
Utilízase como unha nucleobase dos ácidos nucleicos hachimoji (análogo de ácido nucleico sintético). No ADN hachimoji, aparéase coa 1-metilcitosina, mentres que o ARN hachimoji aparéase coa isocitosina.
Isolacionismo

Por isolacionismo compréndese, en xeral, a práctica oficial dun Estado ou Nación en fecharse para os demais, quer económica, quer politicamente. Práctica isolacionista
En determinados momentos históricos algúns países adoptan unha postura de maior ou menor Isolacionismo, en determinados aspectos da súa política externa.
Nos Estados Unidos, por exemplo, hai posturas como a que levaran o país a retardar seu ingreso na segunda guerra mundial - levadas en xeral pola opinión pública americana, con tendencia a ocuparse dos asuntos internos (algo indicado en pescudas de opinión - como durante a Guerra de Vietnam e a Invasión do Irak).
No Brasil, durante a Ditadura Militar (1964-1985), o país viviu na práctica o isolacionismo económico, coa economía practicamente pechada para o mercado externo. Exemplos
Xapón
Por cerca de 200 anos o Xapón mantivo en voga un sistema chamado sakoku, onde non era admitida sequera a entrada de estranxeiros no país, ben como a saída de nativos para outro. O obxectivo era manter inalterada a vida interna, e consecuentemente o seu equilibrio.
O sistema de sakoku durou ata 1853, ano en que o comodoro Matthew Perry se presentou cunha frota de buques de guerra dos Estados Unidos de América para esixir a apertura sen restricións do comercio e forzou posteriormente a firma por parte do Xapón do tratado de Kanagawa. O termo sakoku, con todo, non foi utilizado ata o século XIX. Porén a apertura iniciada en 1853, aínda era ilegal para os xaponeses abandonar o territorio do seu país ata a Restauración Meiji.
Isoleucina

A isoleucina (abreviadamente Ile ou I) é un α-aminoácido coa fórmula HO2CCH(NH2)CH(CH3)CH2CH3. É un aminoácido esencial, que os humanos non poden sintetizar, polo que debe estar incluído nos alimentos da nosa dieta. Os seus codóns son AUU, AUC e AUA.
Presenta como cadea lateral unha cadea hidrocarbonada alífática ramificada, polo que se clasifica como aminoácido hidrofóbico ou non polar. Xunto coa treonina, a isoleucina é un dos dous aminoácidos que presentan quiralidade na súa cadea lateral. Existen teoricamente catro estereoisómeros posibles da isoleucina, entre eles dous posibles diastereoisómeros da L-isoleucina. Pero na natureza existe só nunha única forma, o enantiómero ácido (2S, 3S)-2-amino-3-metilpentanoico. O aminoácido leucina é tamén igual á isoleucina pero cos grupos -CH3 colocados no extremo da cadea. Biosíntese
Como é un aminoácido esencial os animais non poden sintetizala, polo que debe ser tomada na dieta, xeralmente como compoñente das proteínas. Nas plantas e microorganismos, sintetízase en varios pasos a partir do ácido pirúvico e do alfa-cetoglutarato. Os encimas implicados nesta biosíntese son: Acetolactato sintase (tamén chamada acetohidroxiácido sintase).
Acetohidroxiácido isomeroredutase.
Dihidroxiácido deshidratase.
Valina-3-metil-2-oxovalerato transaminase ou valina aminotransferase. Síntese
A isoleucina pode sintetizarse industrialmente nun proceso de múltiples fases a partir do 2-bromobutano e dietilmalonato. A isoleucina sintética coñécese deste 1905. Catabolismo
A isoleucina é un aminoácido tanto glicoxénico coma cetoxénico. Despois de transaminarse co alfa-cetoglutarato o seu esqueleto carbonado pode converterse tanto en succinil-CoA coma en acetil-CoA. Cando se converte en succinil-CoA, este entra no ciclo do ácido cítrico para a súa conversión en oxalacetato para a gliconeoxénese (por tanto, é glicoxénico). Cando se converte en acetil-CoA, este pode entrar no ciclo do ácido cíclico ao condensarse co oxalacetato para formar citrato, pero tamén pode usarse para a síntese de ácidos graxos e corpos cetónicos (por tanto, é tamén cetoxénico).
A biotina, tamén denominada ás veces vitamina B7 é imprescindible para o catabolismo da isoleucina (e da leucina). Sen ela o organismo humano non podería degradar completamente a isoleucina e a leucina. A carencia de biotina e a mala degradación da isoleucina pode levar a diversas complicacións fisiolóxicas (relacionadas co mantemento do músculo e a síntese proteica, e metabolismo lipídico) e a trastornos cognitivos orixinados por fallos nas vías metabólicas xerais e os efectos irritantes do hidroxiisovalerato, un subproduto da catabolización incompleta da isoleucina. Fontes alimenticias
Aínda que este aminoácido non o poden producir os animais, pode almacenarse en grandes cantidades. Alimentos con gran contido de isoleucina son: ovos, proteína de soia, algas, pavo, polo, año, queixo, e peixe.
Isologo

Un isologo é un tipo de logo composto de igual forma por texto e imaxe. A diferenza dos imagotipos, estes están unidos nunha soa imaxe e non se debe separar a imaxe do texto.
O isologo, tamén coñecido como isologotipo, é un tipo de logo formado por unha imaxe gráfica que inclúe un texto (ambos agrupados baixo un mesmo debuxo) e que serve para identificar e representar a unha marca.
É unha combinación entre o logotipo e o isotipo, no que a imaxe e as palabras non poden separarse, xa que doutro modo podería non quedar claro de que marca se trata a primeira vista. Principais características
A principal característica dos isologos é que o texto e a imaxe están unidos indivisiblemente e conforman unha única entidade visual. Separalos dificultaría a identificación da marca nunha primeira ollada.
Posúe dous elementos: un logo (texto, xeralmente o nome da marca) e unha imaxe gráfica.
A diferenza do imagotipo, no isologo o texto e o símbolo gráfico encóntranse agrupados baixo un mesmo debuxo.
Permite asociar con facilidade a marca a unha imaxe ou símbolo e ao mesmo tempo transmitir o seu nome.
É recoñecible e fácil de recordar.
Permite reforzar a imaxe e a presenza no imaxinario colectivo dunha marca ou empresa.
Ao ser un tipo de logotipo máis complexo, permite que a mensaxe que a marca desexa transmitir sexa máis clara e difícil de confundir.