proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Barbeito (terra)

O barbeito é unha técnica de cultivo pola que unha terra de labor se deixa sen sementar durante unha tempada. Tamén se chama así á terra de labor abandonada. Recibe así mesmo os nomes de coita, coitío ou poula.
Nalgunhas zonas de Galicia un barbeito é unha terra de secaño onde se cultiva centeo, trigo, millo e/ou patacas.
A técnica do barbeito, que pode durar un ou varios ciclos vexetativos, ten o fin de recuperar e almacenar materia orgánica e humidade, ademais de evitar patóxenos agardando a que os seus ciclos rematen sen poder volver a se renovar por mor da falla de hóspedes dispoñíbeis.
A leira a barbeito, antes de volverse a cultivar, rózase para eliminar a matogueira, as silvas ou a maleza; entón se labra de xeito que a parcela estea pronta para a bota.
É unha técnica moi usada na rotación de cultivos por algúns agricultores que procuran que se repoñan os nutrientes e a composición química do solo antes doutra xeira de colleita, para que naturalmente se poida restaurar o equilibrio dos elementos que compoñen a terra.
Durante o tempo que fica sen cultivar, o solo é sometido a unha serie de labores co obxecto de mellorar a súa predisposición á cultura. Historia
Xa nas rexións amazónicas e andinas utilizábase como parte do traballo agrícola para deixar "descansar" a terra e que non se sobreexplotase. En Europa comezou a ser habitual na Idade Media, onde as terras de labranza se cultivaban cunha periodicidade na que se alternaba o descanso e cultivo, facendo que en épocas de descanso se traballase co arado practicando o barbeito: unha parte de terras de cultivo se deixaba sen cultivar mais se pasaba o arado, arrincando deste xeito as herbas bravas (que á súa vez servían coma fertilizante) e aumentando a humidade, de forma que a terra recuperase minerais que se perderan durante o cultivo.
Aínda hoxe en día é practicada por centos de comunidades indíxenas en rexións tropicais. A presión sobre a terra, a partir da agroindustria, mete presión cada vez máis a estas comunidades para desleixar esta práctica histórica de equilibrio no uso do recurso terra.
O barbeito supón un proceso agrícola para permitir que as cualidades do solo non se desgasten. Existen dous tipos de barbeito: labrado (aquel no que se tiran as mas herbas) e sen labrar. Dentro dos barbeitos labrados atópanse o barbeito labrado químico, no que se eliminan as malezas ou más herbas por medio de herbicidas e o barbeito labrado mecánico que ten máis efectividade xa que é tratado con implementos que aceleran o proceso de descomposición ao soterrar as herbas, por exemplo o arado con disco.
Barberà de la Conca

Barberà de la Conca é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà.
Barbitúrico

Os barbitúricos son drogas que actúan como sedantes do sistema nervioso central e producen un amplo esquema de efectos, dende sedación suave ata anestesia. Algúns pódense usar como anticonvulsionantes.
Pertencen a dúas familias: os derivados do ácido barbitúrico, como o seconal, e as benzodiazepinas, entre as que se atopa o valium. Os barbitúricos poden presentarse baixo a forma de pastillas, pílulas, supositorios ou en forma líquida (ampolas). Historia
Descuberto en 1863, o ácido barbitúrico é utilizado na medicina desde 1903 polas súas propiedades sedativas no tratamento da epilepsia e dos trastornos do sono. Efectos
En doses baixas producen efectos moi parecidos ós dos ansiolíticos. En doses elevadas, os síntomas son moi similares ós da intoxicación con alcol, ademais de potenciar a euforia e a excitación que produce esta substancia. Con doses maiores pódese provocar perda de consciencia, coma e, en último caso, morte por parada respiratoria.
Producen sensación de relaxación e de tranquilidade, problemas motores e atranco para falar. Poden causar depresión cerebral. Dependendo da dose, a formulación presenta un efecto sedante (tranquilizante), hipnótico (indutor do sono) e anticonvulsivo. Outros efectos inclúen síndrome de abstinencia, crise convulsiva trala interrupción e, en tratamento prolongado, apatía. Están contraindicados no primeiro trimestre de embarazo, xa que poden provocar malformacións. Consumo
Os barbitúricos poden adquirirse de maneira completamente lícita, con ou sen prescrición médica, segundo o país. En España ou Francia, os barbitúricos están clasificados como substancias psicotrópicas e son vendidas en farmacias baixo prescrición médica.
Barbosa, Santander

Barbosa é un concello colombiano, situado no departamento de Santander, e dentro deste á provincia de Vélez. A cidade foi fundada en 1940. Ten unha extensión de 46, 43 km². División político administrativa
Ademais da súa cabeceira municipal, Barbosa ten baixo a súa xurisdición os seguintes centros poboados: Buenavista
Cite
Cristales
Francisco de Paula
Barbotina

A barbotina (do francés barbotine, barboter, onomatopea de "chapuzar") é unha pasta cerámica líquida que pode aplicarse con pincel ou cunha forma para crear decoracións en relevo sobre pezas de olaría.
A barbotina faise coa mesma arxila que o resto da peza, aínda que máis diluída. Utilízase tamén para colar na vasilla pedazos de terra aínda húmida.
Barca funeraria de Queops

A barca funeraria de Queops (ou barca solar) é un navío de 43, 4 m de eslora do Antigo Exipto que foi soterrado nun foso aos pés da Gran Pirámide de Gizeh, ao redor de 2500 a. e. c. Posibelmente foi construída para Queops, o segundo faraón da cuarta dinastía do Imperio Antigo de Exipto. Foi descuberta en 1954 por Kamal el-Mallakh. Historia e características
A barca funeraria de Queops foi descuberta en 1954 por Kamal el-Mallakh. Namentres se retiraban unha serie de restos da face sur da pirámide atopáronse un par de lousas de pedra que parecían esconder unha trincheira. Aínda que o goberno exipcio non amosou grande interese pola escavación, a insistencia de Kamal el-Mallakh fixo posíbel que se descubrise a barca funeraria de Queops. Construída con madeira de cedro, foi atopada provista de todos os seus aparellos, remos, cordas e cabina; estaba desmontada en 1224 pezas. Despois de anos de traballo conseguiuse ensamblar todas as pezas. A barca, que sería capaz de transportar 45 toneladas, mide 43, 4 m de eslora, 5, 6 m de manga e ten 1, 5 m de calado. As táboas de madeira do casco da barca solar están unidas por cordas, e non cravadas. Durante a súa restauración, a cal tardou máis de dez anos, tivéronse que empregar novas cordas, pero o 95 % das táboas de madeira son as orixinais. Restaurada, expúxose dende 1982 no museo situado sobre o mesmo lugar onde foi atopada, no lado sur da Gran Pirámide de Gizeh. Porén, en agosto de 2021 foi trasladada ao Gran Museo Exipcio, onde comparte espazo cunha segunda barca de Queops que permaneceu soterrada até 2012.
Foron descubertas cinco fosas de barcas funerarias xunto á Gran Pirámide, e outras cinco máis nas proximidades da de Quefrén. Función
A historia e a función da barca non se coñecen con precisión. As barcas solares eran navíos rituais que simbolizaban o ciclo da vida e a morte mediante o ciclo solar, Ra, a través do ceo. Porén, esta barca contén signos que indican ter sido usada na auga, e é posíbel que a barca funeraria levase o corpo embalsamado do faraón dende Menfis a Gizeh a través do Nilo, ou que Queops a usase como un "barco de peregrinación" para visitar lugares sacros e fora soterrado para usalo na vida despois da morte.
Barcarola

Unha barcarola (do italiano barcarola, a partir de barca) é unha canción popular dos gondoleiros de Venecia, cun compás ternario de 6/8 ou 12/8. Por extensión, chámase tamén barcarola calquera obra musical inspirada neste tipo de canción.
A cantiga de amigo Ondas do mar de Vigo de Martín Codax, ao estar relacionada co mar, encádrase neste subxénero.
O xénero foi levado á ópera debido ao seu estilo sentimental e popular por autores como Jacques Offenbach, Giovanni Paisiello, Carl Maria von Weber ou Gioachino Rossini. Foi tamén adaptada por Frédéric Chopin nunha peza para piano.
Barcelona, Venezuela

Barcelona é unha cidade venezolana, capital do estado de Anzoátegui. Xunto con Puerto La Cruz, Lechería e Guanta forma unha das áreas metropolitanas máis importantes do país. O 2001 tiña 359984 habitantes. Foi fundada o 12 de febreiro de 1638, o día da patroa Santa Eulália, co nome de Nueva Barcelona del Cerro Santo por parte do catalán Joan Orpí i del Pou.
Entre os lugares emblemáticos do seu patrimonio cultural xa destaca o Teatro Cajigal, fundado o ano 1895.
Barco Museo Boniteiro Reina del Carmen

O Barco Museo Boniteiro Reina del Carmen é un barco museo atracado no porto de Burela. [cando? ] Coa súa recuperación e reconversión en museo, o concello de Burela dotaba a vila dun atractivo turístico, ao mesmo tempo que recuperaba unha parte da historia máis recente da localidade e rendía unha merecida homenaxe á xente do mar. Descrición do barco
Con 25 metros de eslora, o casco do barco foi contruído de distintas madeiras como carballo ou eucalipto para as cadernas e quilla respectivamente. Historia
Construído en 1967, saíu por primeira vez do porto de Burela o 27 de xuño de 1968 para realizar a costeira do bonito do norte. Durante a súa longa vida, dedicouse á pesca de peixe espada, pescada ou bocareu. A súa última singradura realizouna desde o porto de Santander a Burela o 27 de setembro de 1998.
Barebox

Barebox é un xestor de arranque, (en inglés, bootloader) deseñado como ferramenta de código aberto para sistemas embebidos. Execútase nunha gran variedade de arquitecturas, incluíndo x86, ARM, MIPS, PowerPC e outros.
Barebox é capaz de cargar a inicialización de sistemas Linux embebidos mais tamén de activar hardware ou mesmo produción de código. Barebox é altamente configurábel para a produción de binarios ou de manufactura enxuta. O nome do programa deriva dunha analoxía coa navalla suíza. Así como busybox se pode considerar a navalla suíza para o Linux embebido, barebox sería a navalla suíza do metal nu (en inglés, bare metal), termo co que se coñece ao disco duro ou hardware puro, ou bare metal server, un servidor no que se instala unha máquina virtual directamente no disco sen sistema operativo. A ferramenta
En sistemas Linux embebidos, o bootloader é o primeiro chanzo na inicialización do hardware cara ao punto no que o kernel acenda.
A isto o bootloader, que non engande ningún tipo de concurrencia (emprega o CRC32 para a detección de corrupcións) ou interrupcións, prové acceso directo ao hardware, polo que é moi popular entre as enxeñeiras de hardware.
En sistemas modernos, as enxeñeiras adoitan empregar o parámetro freedesktop no Barebox para seleccionar os compoñentes do sistema de Linux cos que se quere iniciar o sistema (árbore de dispositivos -en inglés, device tree-, kernel, ou sistema de ficheiros root). Con respecto á árbore de dispositivos, barebox impórtao completo dentro de /dts/src.
En sistemas con redundancia o bootloader pode determinar cal das múltiples imaxes debe arrancar. Así mesmo o programa mantén tres copias do material co que traballa por redundancia e atomicidade. Barebox tamén conta cunha capa de seguridade permitindo a verificalidade da imaxe seleccionada. Opcionalmente barebox pode activar o HMAC para a detección de cambios non autorizados.
Barfly

Barfly é un filme de 1987, un dos dous filmes escritos polo escritor e poeta estadounidense Charles Bukowski. Esta película, ao igual que a moi posterior Factótum, é un retrato semi-autobiográfico da vida do autor, e as súas eternas borracheiras e pelexas en sórdidos antros e escenarios. Bukowski narra tamén a súa experiencia durante a rodaxe desta película na súa novela de 1989 Hollywood, unha visión dramatizada e sarcástica do mundo do celuloide.
Os actores principais foron Mickey Rourke e Faye Dunaway e foi dirixido por Barbet Schroeder, incluíndo un silencioso cameo do propio Bukowski. Argumento
Henry Chinaski é un poeta que vive nos barrios baixos da súa cidade. A súa existencia, marcada por unha tendencia ao alcoholismo, xira arredor de borracheiras en bares e pelexas nocturnas nas rúas, buscando traballiños para subsistir durante o día. Só nos seus escritos Henry verte un anaco da súa personalidade que non coñece ninguén, o máis profundo e sensible.
Unha noite coñece a Wanda Wilcox, unha muller alcohólica e habitual de bares como Henry, e comezan unha relación. Ambos os dous viven cos cartos xustos, intentan mudar e manterse sobrios. Ao pouco as cousas complícanse por mor das personalidades de cada un e a aparición dunha editora de clase alta, que recibe algúns poemas de Henry e desexa publicar a súa obra a grande escala. Elenco
Mickey Rourke - Henry Chinaski
Faye Dunaway - Wanda Wilcox
Alice Krige - Tully Sorenson
Jack Nance - Detective
J. C. Quinn - Jim
Frank Stallone - Eddie
Sandy Martin - Janice
Roberta Bassin - Lilly
Gloria LeRoy - Grandma Moses
Joe Unger - Ben
Harry Cohn - Rick
Pruitt Taylor Vince - Joe
Fritz Feld - Bum
Barhana

Unha barcana (ás veces escrito barkhan ou barchan ou barcana) é unha duna formada pola acción de ventos que sempre varren a area nunha mesma dirección.
Estas formacións teñen unha gran masa central alongada na dirección do vento, aínda que poden ir desprendendo dunas separadas que se desprazan a distinta velocidade.
Barima-Waini

Barima-Guainí é unha das 10 rexións nas que se atopa dividida administrativamente a república de Güiana. Esta rexión non é recoñecida por Venezuela porque a rexión encóntrase na Zona en Reclamación. Debe o seu nome ao ríos Barima e ao Waini que o atravesan. Delimita ao norte co océano Atlántico, ao leste coa rexión de Pomeroon-Supenaam, a rexión de Cuyuni-Mazaruni ao sur e con Venezuela ao oeste.
A súa capital é Mabaruma, sendo outras cidades de importancia: Santa Rosa, Port Kaituma, Matthew's Ridge, Morawhanna, Towakaima, Koriabo, Hosororo, Arakaka e Moruca.
A súa extensión actual é de 20339 km², cunha poboación de 24275 habitantes segundo censo realizado no 2002.
Até a constitución de 1980, coa que recibiu o seu actual estatuto, coñecíase como o distrito do noroeste.
Bario

O bario é o elemento químico número 56, o que significa que no núcleo ten 56 protóns, e, no estado neutro, outros tantos electróns. Forma parte do grupo 2 da táboa periódica dos elementos, o dos alcalinotérreos.
Barita

A barita (tamén chamada baritina; do grego baros que significa pesado) é un mineral da clase dos sulfatos cuxa fórmula química é BaSO4 (sulfato de bario). Aspecto
Os cristais de barita son xeralmente tabulares e paralelos á base. Se os cristais tabulares son diverxentes forman o que se chama rosa de barita, moi parecida esteticamente á rosa do deserto do xeso. Lugares onde se atopa
É un mineral moi común. Aparece frecuentemente nos filóns de minerais metálicos da mesma forma que o fai o cuarzo e a calcita. Usos da barita
A barita é a principal fonte de bario. Debido a súa alta densidade (para tratarse dun mineral non metálico) a barita é usada nos lodos de perforación de pozos. Outros sulfatos
Outros sulfatos importantes son a anglesita, a anhidrita, a celestina e o xeso.
Barletta

Barletta é unha cidade de Italia da rexión da Puglia, capital, xunto con Andria e Trani, da provincia de Barletta-Andria-Trani. Ten uns 90000 habitantes e está situada na ribeira do Mar Adriático, no val do río Ofanto. No seu territorio áchase o sitio arqueolóxico de Cannas (italiano "Canne"), onde aconteceu a batalla de Cannas.
Barlovento (meteoroloxía)

Barlovento refírese ó lugar de onde ven o vento. Foi usado en orixe na fala mariñeira, opoñéndose ó de sotavento. Así, a expresión a barlovento significa de cara ó vento e a sotavento significa de costas ó vento, cara onde se dirixe, relacionándose en comezo coas embarcacións de vela e logo sendo estendido a outros quefaceres (xeomorfoloxía, climatoloxía, caza. .. ). F. J. Monkhouse define este termo como o costado de onde sopla o vento. Oposto a sotavento []. En xeral, é un termo moi usado en xeografía física e en topónimos de lugares ou rexións orientadas, en xeral polo relevo, cara ós ventos dominantes.
Barnaul

Barnaul (Барнау́л en ruso) é unha cidade de 635765 habitantes (2004), centro administrativo do krai de Altai. Localízase nas beiras do río Obi, no suroeste do Distrito Federal de Siberia. Historia
Barnaul é unha das cidades máis antigas de Siberia. Fundouse en 1739, en 1771 conseguiu a categoría de cidade, e a comezos do século XX medrou ata converterse no maior centro comercial e cultural da rexión, especialmente logo da construción do ferrocaril Turkestán-Siberia.
Baroque pop

O baroque pop, baroque rock ou English baroque, a miúdo tamén se usa indistintamente o termo chamber pop/rock, é un subxénero da música pop rock orixinario do Reino Unido e dos Estados Unidos. Apareceu a mediados dos anos 60 como unha fusión do pop rock coa música clásica, en particular do barroco e do clasicismo.
O baroque pop acadou o seu maior grao de éxito na segunda metade dos anos 60, con varios grupos e artistas destacados que se dedicaron a cultivar o xénero; entre eses entán The Beach Boys, The Moody Blues, The Beatles, Left Banke, The Rolling Stones, Love e Procol Harum entre outros. A popularidade do baroque pop caeu nos anos 70, en parte debido ao punk rock, a música disco e o hard rock ocuparon o seu espazo. Porén, o xénero seguiuse producindo e exerceu un grao de influencia noutros estilos, como no chamber pop dos anos 90, que contiña producións ornamentais e influencias clásicas. Por outra banda, dende a década de 1990, o baroque pop viu un rexurdimento; varios artistas destacados, como Belle and Sebastian, Regina Spektor e The Divine Comedy ioncorporaron elementos do xénero ao seu traballo.
Barra de Sheffer

Nas funcións booleanas e no cálculo proposicional, a barra de Sheffer, NAND ("non e") ou non conxunción, denota unha operación lóxica que é equivalente á negación da operación de conxunción, expresada en linguaxe común como "non ambas as dúas ao mesmo tempo". En electrónica dixital, corresponde á porta NAND. Leva o nome de Henry Maurice Sheffer e escríbese como ∣ {\displaystyle \mid } ou como ↑ {\displaystyle \uparrow } ou como ∧ ¯ {\displaystyle {\overline {\wedge }}} ou como D p q {\displaystyle Dpq} en notación polaca por Łukasiewicz (pero non como ||, usado a miúdo para representar a disxunción).
O seu dual é o operador NOR. Definición
A non conxunción é unha operación lóxica sobre dous valores lóxicos. Produce un valor de verdadeiro, se e só se, polo menos unha das proposicións é falsa.
Táboa de verdade
A táboa de verdade A ↑ B {\displaystyle A\uparrow B} é a seguinte.
Equivalencias lóxicas
A barra de Sheffer de P {\displaystyle P} e Q {\displaystyle Q} é a negación da súa conxunción Segundo as leis de De Morgan, isto tamén é equivalente á disxunción das negacións de P {\displaystyle P} e Q {\displaystyle Q} Notacións e nomes alternativos
En 1913, Sheffer describiu o uso da non disxunción ∣ {\displaystyle \mid } e mostrou a súa integridade funcional. Moitas persoas, comezando por Nicod en 1917, e seguidas por Whitehead, Russell e moitos outros, pensaron erróneamente que Sheffer describiu a non conxunción usando ∣ {\displaystyle \mid }, chamándoo barra de Sheffer.
En 1929, Łukasiewicz utilizou D {\displaystyle D} en D p q {\displaystyle Dpq} para non conxunción na súa notación polaca.
Unha notación alternativa para a non conxunción é ↑ {\displaystyle \uparrow }. Non está claro quen introduciu por primeira vez esta notación, aínda que a correspondente ↓ {\displaystyle \downarrow } para a non disxunción foi usada por Quine en 1940. Propiedades
NAND é conmutativa pero non asociativa, o que significa que P ↑ Q ↔ Q ↑ P {\displaystyle P\uparrow Q\leftrightarrow Q\uparrow P} mais ( P ↑ Q ) ↑ R ↮ P ↑ ( Q ↑ R ) {\displaystyle (P\uparrow Q)\uparrow R\not \leftrightarrow P\uparrow (Q\uparrow R)}.
Completude funcional
A barra de Sheffer, tomada por si soa, é un conxunto funcionalmente completo de conectivas.
Pódes probar mostrando primeiro, cunha táboa de verdade, que ¬ A {\displaystyle \neg A} é equivalente como función de verdade a A ↑ A {\displaystyle A\uparrow A}. Logo, xa que A ↑ B {\displaystyle A\uparrow B} é equivalente funcionalmente a ¬ ( A ∧ B ) {\displaystyle \neg (A\land B)}, e A ∨ B {\displaystyle A\lor B} é equivalente a ¬ ( ¬ A ∧ ¬ B ) {\displaystyle \neg (\neg A\land \neg B)}, a barra de Sheffer abonda para definir o conxunto de conectivas { ∧, ∨, ¬ } {\displaystyle \{\land, \lor, \neg \}}, que se mostra como verdadeiramente completa polo Teorema da forma normal disxuntiva. Outras operacións booleanas en termos da barra de Sheffer
Expresado en termos de NAND ↑ {\displaystyle \uparrow }, os operadores habituais da lóxica proposicional son:
Barra diagonal

A barra diagonal, barra oblicua ou barra (/) é un signo ortográfico auxiliar consistente nunha raia oblicua inclinada desde abaixo á esquerda a arriba á dereita. Historia
A barra diagonal foi creada no século XII polo italiano Boncompagno da Signa para representar unha pausa curta, mentres que a raia representaba unha pausa maior. Usos
Separar conceptos alternativos: amor/odio.
Separar masculino e feminino en adxectivos ou substantivos: mozos/as.
Separar versos dun poema cando non se reproduce igual.
Nalgúns casos separar cifras, como en leis ou datas.
Utilízase en lugar do punto en certas abreviaturas: r/, s/n.
Úsase en Lingüística para encerrar fonemas.
Outros usos non lingüísticos
Pódese empregar para separar os elementos dunha data: 17/05/1963.
No Sistema Internacional de Unidades representa un cociente de magnitudes: km/h.
En Informática adoita representar enderezos e en linguaxes de programación representa a división.
Matemáticas
Representar fraccións: ½.
En expresións relativas a conxuntos lese tales que.
Úsase para representar un conxunto cociente: G/H.
Para representar paralelismo úsanse dúas barras diagonais ou ben dúas barras verticais: r//s, r||s.
Sobre certos símbolos significa “o contrario”, como ≠ (non é igual).
Signo diacrítico
A barra diagonal tamén se usa como signo diacrítico. O caso máis habitual é o da letra Ø, usada en varias linguas, como o dinamarqués e o noruegués.
Barra inversa

A barra inversa ou barra invertida (\) é un signo tipográfico auxiliar consistente nunha raia oblicua. Corresponde á versión reflectida da barra diagonal, polo que tamén se coñece como antibarra. Usos
Utilízase principalmente en Informática, especialmente en linguaxes de programación. Tamén se usa para indicar o lugar onde se atopa un documento ou o camiño para chegar a el.
Barra vertical

A barra vertical (|) é un signo tipográfico auxiliar consistente nunha raia vertical. Usos
En Lexicografía úsase para partes dun artigo, en ocasión usando a barra vertical dobre (||).
En Matemáticas sinálase entre barras un número en valor absoluto. A barra dobre úsase para expresar unha norma.
Úsase tamén en linguaxes de programación ou no código da Wikipedia.
Barracón

Un barracón é un tipo de construción, polo xeral de carácter provisional, feita con materiais lixeiros, utilizada para postos ambulantes, para albergar as tropas ou para o internamento de seres humanos escravizados. Historia
No comercio atlántico de escravos, seres humanos capturados foron temporalmente transportados e prendidos en barracóns ao longo da costa da África Occidental, onde agardaban transporte forzado a través do Océano Atlántico. Barracón significou en Cuba, ao mesmo tempo, as grandes naves ou barracas de construción máis ou menos provisional, onde se almacenaban as cargazóns dos negreiros en tanto se ían vendendo e o conxunto de habitacións rústicas, "bohíos", onde moraban as persoas escravizadas nos enxeños e nos cafeais. Cumpría a dupla finalidade de infravivenda e cárcere. Nalgunhas ocasións chegaron a albergar 400 homes, mulleres e nenos escravizados. Pérez de la Riva considérao símbolo do "«totalitarismo» escravista do século XIX". No Brasil denominan "senzala" ao barracón da plantación escravista.
Barranco

Un barranco, tamén chamado barranca, barronca ou carricova, é un descenso brusco e profundo na superficie do terreo. Pode ser causado por varios motivos, entre outros, pola erosión causado por un curso fluvial ou polo movemento das placas tectónicas.
Barranquilla

Barranquilla é unha cidade de Colombia, capital do departamento colombiano do Atlántico, cunha poboación de 1219731 habitantes. A cidade fundouse en 1629. Atópase sobre a marxe occidental do río Magdalena a 7, 5 km da súa desembocadura no mar Caribe. En 1993 foi organizada constitucionalmente en distrito especial, industrial e portuario. É o principal centro económico da Rexión Caribe de Colombia, entre as actividades económicas salientan o comercio e a industria.
O estabelecemento da cidade data da terceira década do século XVII, cando os sectores lindeiros ó río Magdalena comezaron a poboarse arredor de mercedes outorgadas pola Coroa Española. Durante a época da Independencia, Barranquilla distinguiuse polo apoio dos seus habitantes á causa libertadora, o que lle valeu ser erixida en vila en 1813. Na segunda metade do século XIX adquire importancia estratéxica e económica ó comezar a navegación a vapor polo río Magdalena, o que lle permitiu converterse no principal centro exportador do país até a primeira metade do século XX. Dende finais do século XIX até os anos 1930, Barranquilla foi o principal punto de entrada a Colombia de miles de inmigrantes e de adiantos como a aviación, a radio comercial e a telefonía, así como de varios deportes.
A poboación de Barranquilla é de 1228621 persoas, o que a converte na cuarta cidade máis poboada do país detrás de Bogotá, Medellín e Cali. A cidade é o núcleo da Área Metropolitana de Barranquilla, a cal está constituída ademais polos concellos de Soledad, Malambo, Galapa e Puerto Colombia. O conglomerado alberga a 2050127 habitantes, e ocupa tamén a cuarta posición entre as conurbacións do país. Como capital departamental, Barranquilla é sede da Gobernación do Atlántico, da Asemblea Departamental e do Tribunal Superior do Atlántico, máximo órgano xudicial do departamento.
Barranquilla é sede dunha das festividades folclóricas e culturais máis salientables de Colombia, o carnaval de Barranquilla, declarado Patrimonio Cultural da Nación polo Congreso de Colombia en 2001 e Patrimonio Oral e Inmaterial da Humanidade pola Unesco en 2003. A cidade foi designada Capital Americana da Cultura en 2013.
Barreira de Weismann

A barreira de Weismann é un concepto proposto por August Weismann a finais do século XIX que consiste en facer unha estritra distinción en canto á capacidade de herdar os xenes entre a liñaxe das células xerminais "immortais" que producen gametos e as células somáticas "desbotables", e está en contraste co mecanismo de herdanza da panxénese proposto por Charles Darwin. En terminoloxía máis precisa, a información hereditaria pasa só desde as células xerminais ás células somáticas, é dicir, as mutacións somáticas non se herdan. Isto non se refire ao chamado dogma central da bioloxía molecular, formulado no século XX, que afirma que ningunha información secuencial pode pasar desde as proteínas ao ADN ou ARN, pero ambas as hipóteses teñen unha visión da vida centrada nos xenes.
Weismann desenvolveu este concepto no seu libro de 1892 Das Keimplasma: eine Theorie der Vererbung (O plasma xerminal: unha teoría da herdanza).
A barreira de Weismann foi de grande importancia no seu momento e entre outras influencias que tivo contribuíu a desterrar certos conceptos lamarckistas: en concreto, facía que a herdanza lamarckista dos cambios producidos no corpo (o soma) fose difícil ou imposible. Segue sendo importante, pero necesitou ser cualificada á luz do coñecemento moderno da transferencia horizontal de xenes e algúns outros desenvolvementos xenéticos e histolóxicos. O uso desta teoría, xeralmente no contexto da teoría do plasma xerminal de finais do século XIX, antes do desenvolvemento de conceptos xenéticos máis sofisticados e máis fundamentados a inicios do século XX, denomínase ás veces weismannismo. Algúns autores denominan desenvolvemento weismannista (sexa este preformista ou epixenético) a aquel no que hai unha liña xerminal claramente definida, e diferente da embrioxénese somática. Este tipo de desenvolvemento está correlacionado coa evolución da morte que se produciu na liña somática. Plantas e animais basais
Nas plantas, os cambios xenéticos na liña somática poden orixinar cambios nas liñas xerminais, porque as liñas xerminais orixínanse a partir de liñas somáticas (meristemas vexetativos), que poden chegar a ser o bastante vellos (de moitos anos) como para acumular mutacións múltiples desde a xerminación da semente, algunhas delas suxeitas a selección natural. Igualmente, os animais basais como as esponxas (Porifera) e os corais (Anthozoa) conteñen liñas de células nai multipotentes, que dan lugar tanto a células somáticas coma reprodutoras. Tendo en conta isto, parece que a barreira de Weismann ten unha orixe evolutiva posterior.
Barreiros, Amares

Barreiros é unha freguesía portuguesa do concello de Amares, con 3, 04 km² de área e 702 habitantes (2001). Densidade: 230, 9 hab/km².
Barremiano

O Barremiano, é unha división da escala temporal xeolóxica, é a cuarta idade ou piso do Cretáceo inferior. Esténdese desde 129, 4 até 125, 0 millóns de anos atrás, aproximadamene. O Barremiano segue ao Hauteriviano e é anterior ao Aptiano.
O estrato tipo está en Barrême nos Alpes do Sur.
Barretina

A barretina é un sombreiro catalán de la en forma de bolsa, habitualmente de cor vermella ou morada e, ás veces, cunha franxa negra no extremo, que adoitaba ser o símbolo de mariñeiros e xudeus. Aínda que realmente, deriva do gorro frixio, gorro vermello de gran parecido, utilizado dende 1789 trala revolución francesa polos republicanos, simboloxía que pronto se estendería por Europa e os novos estados suramericanos. O gorro frixio simbolizaba a república.
Barricada

Unha barricada é un parapeto improvisado que se fai con barricas, carruaxes volcadas, paus, pedras etc. Serve para entorpecer o paso ao adversario e é máis empregada nas revoltas populares que na arte militar.
O seu uso remóntase ao parecer a 1588 en París, coa célebre Xornada das barricadas. Posteriormente, recorreuse a elas: na propia capital francesa en 1648 para derrubar a Mazarino
en 1830, para facer fronte ás tropas de Carlos X
nas bullangas de 1832 e 1834
nas xornadas de febreiro e xuño de 1848 na época da Commune.
En España, erguéronse barricadas en moitas ocasións, especialmente en Madrid en 1854, coa insurrección de Vicálvaro, en 1856 e en 1866. En Barcelona, as de 1856 e en Valencia, Cádiz, Sevilla etc as que se ergueron durante o período revolucionario.
Barrio

O termo barrio designa unha parte dunha cidade que reúne unhas características construtivas, funcionais etc. que a identifican e a singularizan dentro da cidade. En ocasións o barrio é, ademais, unha división administrativa da cidade.
Noutro senso tamén podemos referirnos a barrio como a unha zona periférica da poboación, fronte a centro. Orixe
O barrio pode singularizarse dentro da cidade, por múltiples causas: Por ser unha zona histórica fronte ás novas urbanizacións que foron medrando na poboación, como por exemplo, a Cidade vella de Santiago de Compostela.
Por ter a súa orixe nun concello anterior que foi asimilado por outro meirande: Bouzas, en Vigo, ou Montmartre en París.
Por ser lugar habitado por unha poboación cunha orixe étnica ou características propias. Barrios históricos como a xudería de Ribadavia ou a de Praga. Ou, no noso tempo, barrios como Chinatown ou Little Italy en Nova York.
Por ter unha identidade nacida de tempos gremiais: ferreiros, cesteiros, pescadores. Ou por concentrarse neles unha actividade económica propia, incluso ilegal ou alegal: Barrio vermello.
Barrio vermello

O barrio vermello (Rosse Buurt en neerlandés) é un barrio central da cidade de Ámsterdam, nos Países Baixos, famoso pola súa historia, a súa arquitectura, a súa vida cultural e por ser un dos barrios máis liberalizados do mundo en canto á actitude cara á prostitución, as drogas e a diversidade sexual. Está formado por tres distritos diferentes: De Wallen, o máis famoso deles, Singelgebied e Ruysdaelkade.
Barrundia

Barrundia é un concello de Áraba, en Euskadi. Forma parte da cuadrilla de Agurain.
Tiña en 2015 unha poboación de 905 habitantes. Está formado polas localidades de Audikana, Dallo, Elgea, Etura, Etxabarri Urtupiña, Gebara, Heredia, Hermua, Larrea, Marieta-Larrintzar, Maturana, Mendixur, Ozaeta, Urizar e Zuhatzola. A súa capital municipal é Ozaeta.
Barry Barish

Barry C. Barish, nado en Omaha (Nebrasca) o 27 de xaneiro de 1936, é un físico estadounidense. Traxectoria
Forma parte do persoal do CALTECH. En 2017 recibiu o Premio Nobel de Física xunto con Kip Thorne e Rainer Weiss 'pola decisiva contribución o detector LIGO e á observación das ondas gravitacionais'.
Barry Marshall

Barry James Marshall, nado o 30 de setembro de 1951 en Kalgoorlie, Australia Occidental, é un médico especializado en microbioloxía e profesor universitario australiano. Traxectoria
En 1979 descubriu a bacteria Helicobacter pylori. Xunto co seu colega Robin Warren, Marshall demostrou que esta bacteria é a causante da úlcera de estómago.
No 2005 tanto Marshall como Warren foron galardoados co Premio Nobel de Medicina.
Bars-M

Bars-M (índice GRAU 14F148) é unha serie de satélites de recoñecemento rusos. Características
Os satélites Bars-M son satélites de recoñecemento electroópticos deseñados para substituír os Yantar 1KFT, que devolvía as imaxes en formato de película fotográfica, e á serie Bars, cancelada a principios de 2000. Os Bars-M foron comezados a ser desenvolvidos por TsSKB Progress en 2007. Levan un sistema de imaxe electroóptico denominado Karat e un altímetro láser dual para obter datos topográficos de alta resolución. O sistema pode obter imaxes cunha resolución de 1 metro. Estímase que cada satélite ten unha masa duns 4000 kg e que teñen unha vida prevista en órbita de 5 anos. Son lanzados mediante foguetes Soiuz 2-1a.
Barthold Georg Niebuhr

Barthold Georg Niebuhr, nado o 27 de agosto de 1776 en Copenhague e finado o 2 de xaneiro de 1831 en Bonn, foi un historiador e político alemán de orixe danesa, fillo do explorador e cartógrafo Carsten Niebuhr. Traxectoria
Profesor da Universidade de Berlín desde 1810, foi pioneiro no uso do novo «método histórico crítico» nos seus traballos. A súa obra máis importante é a clásica Historia de Roma (Römische Geschichte).
Tamén concibiu un proxecto no que pretendía revisar e ampliar o orixinal de vinte e catro volumes do Corpus Byzantinae Historiae (ás veces chamado Byzantine du Louvre), publicado en París entre 1648 e 1711 baixo a dirección inicial da erudito xesuíta Philippe Labbe. A serie, de 50 volumes de autores bizantinos denominouse Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae e tivo primeiro a súa sede na Universidade de Bonn; con todo, trala morte de Niebuhr en 1831, a supervisión do proxecto pasou ao seu colaborador Immanuel Bekker na Academia Prusiana das Ciencias de Berlín.
Bartholomew Gosnold

Bartholomew Gosnold (Grundisburgh, Suffolk, 1572 – Jamestown, 22 de agosto de 1607) foi un avogado, explorador e corsario inglés que fundamental na fundación da Virginia Company of London e de Jamestown na América colonial. A Preservation Virginia, unha asociación para a preservación de antigüidades de Virxinia, considérase «forza motriz da colonización de Virxinia». Gosnold liderou ademais a primeira expedición europea lembrada ao Cabo Cod. Descubriu para os ingleses as illas Elizabeth, que daquela recibían nomes indíxenas. En homenaxe a el nomearon a vila e municipio de Gosnold, nas Elizabeth.
Barthélémy Kotchy

Barthélémy Kotchy/ Barthélémy Kotchy-N'Guessan, nado en Grand-Bassam en 1934, un escritor e político de Costa do Marfil.
Foi membro fundador da Front Populaire Ivoirien e é desde 2008 presidente da Academia das Ciencias, as Artes, as culturas de África e as diásporas africanas. . Escribe en lingua francesa. Obra
Olifant noir; suivi de, Chansons africaines (1982)
La critique sociale dans l'œuvre théâtrale de Bernard Dadié (1984)
Propos sur la littérature négro-africaine (1984, con Christophe I-Dailly)
Une lecture africaine de Léon Gontran Damas (1989)
Aimé Césaire, l'homme et l'œuvre (1993, con Lilyan Kesteloot)
La correspondance des arts dans la poésie de Senghor: essai (2001)
Bartolomeo Veneto

Bartolomeo Veneto foi un pintor italiano, activo entre 1502 e 1546. Traxectoria
Naceu en Cremona ou en Venecia, traballou en Venecia e outros lugares do Véneto e tamén na Lombardía, probablemente foi discípulo de Gentile Bellini, comezou realizando pequenas pinturas devocionais e posteriormente especializouse en retratos, as súas obras máis coñecidas son A tocadora de laúde, Ludovico Martinengo, Cortesana nova.
Bartolomeu García de Nodal

Bartolomeu García de Nodal ou Bartolomé García de Nodal, nado en Pontevedra en 1574 e finado no mar Caribe o 5 de setembro de 1622, foi un navegante galego, que canda seu irmán Gonzalo García de Nodal, chamados os irmáns Nodales ou Los Nodales, foi enviado por Filipe III a recoñecer o estreito de Magallanes e o novo estreito descuberto pola expedición de Jacob Le Maire e Willem Schouten. Traxectoria
Construíronse e armáronse as carabelas Nuestra Señora de Atocha e Nuestra Señora del Buen Suceso, de 80 toneladas e 40 tripulantes cada unha. A primeira ía como capitá baixo o mando de Bartolomé, e a outra como almiranta ó mando de Gonzalo.
Saíron de Lisboa o 27 de setembro de 1618. A mediados de xaneiro de 1619 tiveron coñecemento do cabo das Virxes, cerca do cal viron flotar os restos dun navío que naufragara. Seguindo o seu rumbo ó longo da costa oriental da Terra do Fogo, o 22 de xaneiro adentráronse no estreito de Le Maire, denominándoo estreito de San Vicente, nome que aínda conserva un dos cabos da costa occidental da Terra do Fogo.
O 10 de febreiro descubriron no sueste do cabo de Fornos as illas Diego Ramírez, chamadas así en honra a Diego Ramírez de Arellano, cosmógrafo e piloto da expedición. Seguidamente os irmáns Nodales remontaron cara ao norte, entrando no estreito de Magallanes, chegando ó extremo oposto e, logo de daren a volta á Terra do Fogo, tomaron o camiño de regreso a Europa.
Fondearon o 7 de xullo cerca de Lagos, e desde alí foron a dar conta da súa expedición ó rei, que se encontraba en Lisboa. Os dous irmáns publicaron o diario da súa expedición co título: Relación del viaje hecho por los capitanes Bartolomé García de Nodal y Gonzalo de Nodal, hermanos, naturales de Pontevedra, para el descubrimiento del nuevo estrecho, Madrid, 1621, un tomo co seu mapa.
Bartolomé faleceu o 5 de setembro de 1622 nos caios de Matacumbé e la Tortuga, a 30 leguas da Habana, no naufraxio do galeón Nuestra Señora de Atocha.
En memoria de Bartolomé é Gonzalo, foi bautizado o buque de salvamento e apoio Irmáns García Nodal, do servizo de gardacostas da Consellería do Mar da Xunta de Galicia.
Baruj Benacerraf

Baruj Benacerraf, nado en Caracas o 29 de outubro de 1920 e finado en Boston, EUA, o 2 de agosto de 2011, foi un médico venezolano. Desenvolveuse profesionalmente nos Estados Unidos, e gañou, canda a Jean Dausset e George D. Snell, o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1980.
O galardón foilles concedido polos seus descubrimentos relacionados con estruturas determinadas pola xenética na superficie da célula que regulan as reaccións inmunolóxicas, máis concretamente os xenes denominados xenes do complexo maior de histocompatibilidade e que regulan a resposta inmune fronte un determinado antíxeno soluble. É dicir, demostra que a resposta inmune fronte un antíxeno é distinta para cada individuo e é herdada segundo as leis de Mendel. Todos os individuos poden responder fronte un mesmo antíxeno soluble pero cada individuo recoñece distintos determinantes antixénicos. Ese patrón de recoñecemento individual é herdanza dos proxenitores. Traxectoria
Fillo de xudeus sefardís orixinarios do Magrebe, irmán do filósofo Paul Benacerraf.
Baruj Benacerraf é egresado da Universidade Columbia e da Escola Médica de Virxinia en Richmond. Naturalizouse estadounidense en 1943. Practicou a medicina no exército dos Estados Unidos cara ao final da Segunda guerra mundial.
En 1948 inicia a súa carreira de investigador. En 1970, ingresa como profesor de patoloxía na Escola de Medicina da Universidade Harvard. É elixido membro da Academia norteamericana de Artes e Ciencias en 1972 e da Academia de Ciencias dos Estados Unidos en 1973. Recibe o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina en 1980. En 1990 recibiu a National Medal of Science polas súas contribucións médicas.
Barycnemis blediator

Barycnemis blediator é unha pequena avespa parasita da familia dos icneumónidos. Pon os seus ovos nas larvas dos escaravellos estafilínidos de marismas salgadas da especie Bledius spectabilis. Este escaravello protexe activamente as súas larvas do ataque desta avespa, o cal é un comportamento pouco común para un insecto.
Barysaŭ

Barysaŭ (en belaruso Бары́саў, [baˈrɨsaw] (AFI); en ruso Бори́сов, [bɐˈrʲisəf] (AFI)) é unha cidade de Belarús. Está situada xunto ao río Berézina, na rexión de Minsk. Tiña uns 147. 381 habitantes, segundo o censo do 2009 no país. A cidade é a capital do distrito homónimo.
Barómetro

Un barómetro é un instrumento que serve para medir a presión atmosférica, é dicir, o peso da columna de aire por unidade de superficie exercida pola atmosfera. A forma máis habitual é observar a altura dunha columna de líquido cuxo peso compense o da atmosfera. Tipos
Barómetro de mercurio: é o máis coñecido, inventado por Torricelli en 1643. Está formado por un tubo de vidro duns 850 mm de altura, pechado polo extremo superior e aberto polo inferior. O tubo énchese de mercurio, invertese e colócase o extremo aberto nunha cubeta chea do mesmo líquido.
O nivel de mercurio no tubo baixa ata a altura duns 760 mm por riba no nivel na cubeta (altura barométrica) e deixa un baleiro case perfecto na parte superior do tubo (cámara barométrica). As variacións da presión atmosférica fan que o líquido do tubo suba ou baixe lixeiramente entre 737mm e 775 mm. Barómetro metálico: tamén denominado barómetro aneroide ou de Vidi, que está constituído por unha caixa metálica na cal se fixo o baleiro parcial. A tapa superior leva un resorte que equilibra a presión media atmosférica, mentres que a tapa da caixa é unha membrana dunha aliaxe metálica e elástica de forma ondulada que se deforma con facilidade, e elévase ou descende en función da variación de presión.
Estes movementos modifican a posición dunha agulla que percorre unha escala circular graduada en milímetros de presión por comparación cos barómetros de mercurio. Os barómetros aneroides son máis precisos e teñen un mecanismo de fol elástico.
Basal (filoxenia)

Na Filoxenia, os membros basais dunha liñaxe son aqueles que se separaron máis cedamente cós outros membros do mesmo grupo. O termo úsase frecuentemente en oposición a derivado. Por exemplo: As paleodicotiledóneas son fanerógamas basais, que diverxeron antes da separación entre as monocotiledóneas e as eudicotiledóneas.
Os xibóns son o grupo actual máis basal dos Hominoidea, tendo diverxio da liña principal moito máis cedo có resto (orangután, gorila, chimpancé e humano).
Moitos biólogos (especialmente os que empregan a cladística) prefiren o uso de "basal" no canto do concepto "primitivo, " que agocha inferioridade, sendo todo o contrario, se un membro basal dun grupo existe durante longo tempo terá máis tempo para evolucionar e estará, a miúdo, tan ben adaptado ao seu hábitat coma os membros derivados. Ligazóns internas
Filoxenia
Árbore filoxenética
Sistemática
Sistemática filoxenética
Basalto

O basalto é unha rocha volcánica, a máis abundante no planeta Terra. Características
Son rochas escuras, case negras, pesadas e moi duras. Os seus minerais esenciais son a olivina, os plaxioclasios, e os piroxenos, e non conteñen cuarzo ou contéñeno en volumes miúdos. Pola súa resistencia á compresión é unha rocha moi empregada na construción civil.
Forma a codia oceánica cando a lava basáltica sae polas dorsais submarinas. Un dos maiores depósitos do mundo atópase en Bacia do río Paraná no sur do Brasil, en Siberia e tamén, aínda que en menor volume pero moi evidentes, en Hawai. En España hai basaltos en Olot (provincia de Xirona), Campos de Calatrava (provincia de Cidade Real), Cartagena e nas Illas Canarias.
Base Amundsen-Scott

A Estación do Polo Sur Amundsen–Scott é unha base de investigación dos Estados Unidos situada no Polo Sur Xeográfico, o punto máis meridional da Terra. A estación localízase no alto dunha meseta na Antártida e atópase a 2835 metros sobre o nivel do mar.
A base Amundsen–Scott Station orixinal foi construída polo Goberno federal dos Estados Unidos en novembro de 1956 como parte do seu compromiso cos obxectivos científicos no Ano Internacional da Xeofísica, unha iniciativa que durou dende xaneiro de 1957 até xuño de 1958, e que pretendía estudar, entre outras cousas, a xeofísica das rexións polares.
Base Antártica Española Juan Carlos I

A Base Antártica Española Juan Carlos I (BAE Juan Carlos I) é unha base científica española na Antártida dependente do CSIC, está situada na península Hurd na illa Livingston, no arquipélago das Shetland do Sur a 40 metros da costa e a 12 metros de altura, na aba do Monte Raíña Sofía. A montaxe da instalación comezou o 8 de xaneiro de 1988 e o 11 de xaneiro izábase a bandeira española no que era a primeira base española na Antártida, ten unha superficie de 2150 m² e pode albergar como máximo 50 persoas. A base só permanece ocupada no verán austral, entre novembro e marzo. O apoio loxístico e de mantemento realízao desde 1991 o buque de investigación oceanográfica da armada BIO Hespérides.
Base Edwards da Forza Aérea

A Base Edwards da Forza Aérea, orixinalmente denominada campo Muroc, é o principal campo de probas aéreo da Forza Aérea dos Estados Unidos de América. Vén sendo usada desde principios dos anos 1940 para voos de proba e para as probas de novos tipos de aeronaves. Foi usado tamén durante o programa dos transbordadores espaciais da NASA e para a proba de distintos tipos de foguetes.
Base J

A base J ou β-D-glicopiranosiloximetiluracilo é unha base nitroxenada hipermodificada que se encontra no ADN de protozoos cinetoplástidos, incluíndo o patóxeno humano tripanosoma e nalgúns flaxelados. Foi descuberta en 1993 en Trypanosoma brucei e foi a primeira nucleobase hipermodificada que se encontrou no ADN eucariótico; desde entón atopouse noutros cinetoplástidos, como Leishmania e nalgúns flaxelados.
Neses organismos a base J actúa como terminador da transcrición para a ARN polimerase II, a súa eliminación en células knockout vai acompañada dunha masiva lectura previa (read-through) dos sitios de terminación da ARN polimerase II, o que finalmente é letal para a célula.
A base J sintetízase por medio dunha hidroxilación inicial da timidina, seguida da glicosilación por unha glicosiltransferase que aínda non foi identificada
Base Léonore

Base Léonore é unha base de datos que rexistra aos membros da Orde Nacional da Lexión de Honra.
Acolle os membros que participaron desde a creación da Orde en 1802 e morreron antes de 1977. En xaneiro de 2014, contiña 390. 000 rexistros.
Base Naval da Graña

A Base Naval da Graña é unha instalación militar da Armada Española situada na Graña (Ferrol), xunto á ría de Ferrol. Historia
A inicios do século XVIII A Graña xunto con Ferrol pasaron a ser sede dos estaleiros reais. A principios do século XX A Graña pasou a ser base naval. Actualmente as instalacións fan funcións de apoio á Armada Española, de aprovisionamento de combustible, materiais e armamento.
A base naval ten varias portas de acceso aínda que a máis empregada é o túnel de uso militar baixo o monte que vai dende A Cabana ata o interior da base. O túnel ten unha lonxitude de case un quilómetro e evita o paso polas estreitas e empinadas rúas urbanas da Graña. As instalacións están rodeadas dunha muralla na parte máis preto da cidade da Graña, o resto do perímetro é un valado de arame.
Dende o 2005 a Estación Naval da Graña ten certificación do sistema de xestión medioambiental ISO 14001: 2004.