proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Síndrome de Alicia no país das marabillas

A Síndrome de Alicia no país das marabillas foi documentada por vez primeira en 1952 por C. W. Lippman aínda que non foi bautizada con tal nome ata 1955, polo psiquiatra inglés John Todd, en referencia ao popular conto de Lewis Carroll, Alicia no país das marabillas. Síntomas e características
Trátase dun trastorno de tipo neurolóxico que se caracteriza por provocar a alteración da percepción visual da forma, tamaño e situación espacial dos obxectos, así coma a distorsión da imaxe corporal e do transcurso do tempo. Poden orixinarse tamén outras ilusións visuais coma a palinopsia (imaxes múltiples), a acromatopsia (falta de percepción da cor) e a prosopagnosia (incapacidade para recoñecer caras).
A síndrome está asociada xeralmente a episodios de xaqueca pero tamén pode estar relacionada coa epilepsia, con aneurismas cerebrais, con intoxicacións por drogas alucinóxenas e con diversas infeccións víricas, coma é o caso do virus de Epstein-Barr. No tocante á migraña, a síndrome maniféstase normalmente coma unha aura típica sen cefalea en forma de ataques que duran entre 5 e 60 minutos (con efectos reversibles) aínda que en ocasións se experimenta unha aura típica seguida de cefalea. Os afectados teñen en todo momento consciencia de que a súa percepción do contorno é ilusoria. Esta síndrome afecta máis frecuentemente aos nenos.
Aínda que as probas realizadas a persoas que sofren a síndrome non evidencian ningunha área cerebral afectada, durante diversos episodios observáronse zonas con rego sanguíneo diminuído nas proximidades do nervio óptico e da área cerebral asociada, o que explicaría as alteracións visuais dos afectados.
As ilusións experimentadas durante este tipo de episodios son moi semellantes ás descritas por Lewis Carroll no seu conto, polo que se sospeita que el mesmo puido padecer esta síndrome, xa que tamén sufría migraña.
Síndrome de Asperger

A síndrome de Asperger é un trastorno xeneralizado do desenvolvemento que forma parte dos trastornos do espectro autista e que implica para quen o padece dificultades significativas na interacción social. O termo utilizouno por vez primeira Lorna Wing en 1981 en honra do pediatra e psiquiatra austríaco Hans Asperger. Recoñecido por primeira vez no Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders na súa cuarta edición de 1994 (DSM-IV) afecta á vida social da persoa, as súas percepcións sensoriais e tamén á súa motricidade caracterizándose pola dificultade de interacción social, a falta de empatía, a interpretación literal da linguaxe, dificultade cos cambios, repetición de comportamentos estereotipados pero a diferenza do autismo clásico non comporta ningún atraso no desenvolvemento cognitivo ou da linguaxe do individuo.
Desde 2007, o 18 de febreiro conmemórase o Día Internacional da Síndrome de Asperger.
Síndrome de Bartter

A síndrome de Bartter é un defecto xenético raro na parte grosa da asa descendente de Henle. Caracterízase por presentar hipopotasemia, alcalose metabólica e presión arterial normal ou baixa. Hai dous tipos diferentes de Síndrome de Bartter: neonatal e clásico. A síndrome de Gitelman é unha doenza moi semellante a esta síndrome, de características dacabalo de ámbolos dous tipos.
O seu nome vén do doutor Frederic Bartter, que xunto co doutor Pacita Pronove describiu por vez primeira a doenza no ano 1960.
Síndrome de Cowden

A síndrome de Cowden, tamén chamada síndrome de hamartomas múltiples, é unha doenza de orixe xenética que se transmite segundo un patrón autosómico dominante. Caracterízase pola aparición en diferentes órganos dunha serie de tumores benignos que se chaman hamartomas. As principais localizacións son pel, tiroide, mama, tracto gastrointestinal, cerebro e útero.
A primeira descrición foi realizada no ano 1963 por Lloyd e Dennis, o nome da síndrome deriva do primeiro paciente que se identificou. É unha doenza considerada rara e estímase que existen arredor de 5 casos por millón de habitantes. A causa é unha mutación no xene PTEN que se atopa no cromosoma 10q23. 2. Porén, en moitos casos non existe ningún familiar coñecido que presente a anomalía.
Os pacientes están predispostos a presentar tumores malignos con maior frecuencia que a poboación xeral, principalmente cancro de mama, cancro de tiroide e de endometrio. Por iso o diagnóstico temperán é importante para detectar canto antes a aparición dalgún destes tipos de cancro.
Síndrome de Estocolmo doméstica

Denomínase Síndrome de Estocolmo Doméstica á dependencia emocional desenvolvida por unha persoa en relación a outra, xeralmente en núcleos familiares nos que se produce algún tipo de violencia doméstica (violencia física ou violencia psicolóxica). Nestes casos a vítima xustifica ao agresor reiteradamente e non se decata da gravidade da súa situación. Na maioría das ocasións as vítimas son as mulleres e os fillos ou fillas.
Síndrome de Fanconi

A síndrome de Fanconi é unha doenza do ril caracterizada por unha alteración dos túbulos proximais que fai que se eliminen pola urina cantidades excesivas de varias substancias: glucosa, fosfatos, bicarbonato e aminoácidos. O seu nome provén do pediatra suízo Guido Fanconi, e non ha de xerar confusión coa anemia de Fanconi, unha enfermidade hematolóxica.
Síndrome de Goodpasture

A síndrome de Goodpasture ou síndrome renopulmonar é unha doenza autoinmunitaria que afecta ao ril e mais aos pulmóns. É por tanto, unha síndrome renopulmonar. O dano pulmonar produce hemorraxia pulmonar, mentres que o dano renal produce nefrite. A doenza de Goodpasture é unha das causas que pode provocar esta síndrome, mais non a única. Outras doenzas que poden cursar con esta síndrome, malia que moito menos frecuentes, son a doenza de Wegener, a polianxeíte microscópica, o lupus eritematoso sistémico ou a crioglobulinemia mixta esencial.
Síndrome de Horner

A síndrome de Claude Bernard-Horner ou síndrome de Horner é unha síndrome causada por unha lesión do nervio simpático da faciana e caracterízase por pupilas contraídas (miose), pálpebra caída (ptose), enoftalmos (ollo afundido) e anhidrose (sequidade facial). Pode agregarse ademais inxección conxuntival (ollo vermello).
Síndrome de Kleine-Levin

A síndrome de Kleine-Levin consiste nunha hipersomnia recorrente asociada a trastornos alimentarios (hiperfaxia), sexuais (desinhibición sexual) e psíquicos. Características
A característica fundamental desta síndrome é que cursa en gromos e as súas formas incompletas son as máis frecuentes. Aparece en adolescentes de sexo masculino e a súa etioloxía é descoñecida. As hipóteses fisiopatolóxicas inclúen unha disfunción hipotalámica e anomalías no metabolismo da dopamina e a serotonina. Os síntomas clínicos recorrentes, unidos á idade de comezo e á existencia de factores infecciosos no seu inicio suxiren unha etioloxía autoinmune.
Describiuse unha variante no sexo feminino, que consiste nunha hipersomnia periódica asociada coa menstruación. Nos períodos asintomáticos, a vixilia e o comportamento dos pacientes son completamente normais. O diagnóstico é esencialmente clínico e os exames complementarios realízanse para descartar unha hipersomnia recorrente de causa orgánica (tumores do terceiro ventrículo, traumatismos craneoencefálicos, ictus) ou psíquica (neurose, depresión).
Síndrome de Li-Fraumeni

A síndrome de Li-Fraumeni é unha doenza hereditaria que se transmite segundo un patrón autosómico dominante. Recibe o seu nome na honra dos médicos Frederick Pei Li e Joseph F. Fraumeni, que foron os primeiros en realizar a súa descrición. A principal característica desta doenza é que os pacientes afectados presentan unha mutación que afectan o xene supresor tumoral TP53 situado no cromosoma 17p13. 1, o que os fai moi propensos a desenvolver diferentes tipos de cancro a idades temperás, entre eles osteosarcomas e outros sarcomas, cancro de mama, leucemias, linfomas e tumores cerebrais. Pódese observar a aparición de calquera tipo de tumor maligno ademais dos devanditos. Xene TP53
O xene TP53 atópase no cromosoma 17, e foi chamado O gardián do xenoma, é un xene supresor de tumores que se atopa con frecuencia mutado nas células que compoñen os tumores malignos. A súa función é codificar a proteína p53, a cal impide realizar a división celular se a molécula de ADN non se replicou de forma correcta. Debido a iso, as mutacións que afectan á función do xene fan ó individuo moi propenso ó desenvolvemento de cancro.
Síndrome de McKusick-Kaufman

A síndrome de McKusick–Kaufman, tamén coñecida como síndrome de McKusick-Dungy-Kaufman, é unha enfermidade xenética de tipo ciliopático. Foi descrita por Victor Almon McKusick en 1964 e posteriormente caracterizada por R. L. Kaufman e C. I. Dungy. A enfermidade caracterízase por presentar unha mutación autosómica recesiva do xene MKKS no locus 20p12. Clínica
Os signos e síntomas da enfermidade aparecen ao nacemento. Os doentes que presentan esta síndrome poden presentar hidrometrocolpos (no caso de seren mulleres), polidactilia postaxial e, en menor medida, defectos cardíacos. A polidactilia pode afectar a un só membro ou a varios. En caso de seren varóns, poden presentar hipospadias.
Síndrome de Peutz–Jeghers

A síndrome de Peutz-Jeghers é unha rara doenza humana que se caracteriza pola asociación de numerosos pólipos distribuídos polo aparello dixestivo e zonas de pigmentación escura na mucosa da boca e arredor dos beizos. Os pólipos son hamartomas e teñen carácter benigno, mais asóciase con neoplasias de ovario, mama, pulmón, testículo, cérvix e páncreas Etioloxía
É unha doenza hereditaria causada pola mutación dun xene situado no cromosoma 19. En 1998 detectouse o xene cuxa mutación provoca a enfermidade. Atópase situado no cromosoma 19 e chámase STK11 (LKB1), e segundo se cre é un xene supresor tumoral que se inactiva coa mutación. O trastorno hérdase segundo un patrón autosómico dominante, polo cal os fillos dun paciente afectado pola síndrome teñen un 50% de probabilidades de padecer a enfermidade, independentemente do seu sexo. Prognóstico
Os pólipos intestinais son hamartomas que teñen só unha pequena probabilidade de transformarse en malignos. Porén, os pacientes con Síndrome de Peutz–Jeghers teñen unha probablidad aumentada de presentar cancro noutros órganos, principalmente cancro de páncreas, cancro de pulmón, cancro de mama, cancro de ovario, cancro de cérvix e cancro de testículo.
Síndrome de Reye

A síndrome de Reye é unha enfermidade grave que ten lugar con maior asiduidade en nenos menores de 10 anos. Caracterízase por vómitos, síndrome confusional, hepatomegalia, somnolencia e ata coma.
É unha esteatose hepática microvesicular. O sistema nervioso central aparece edematoso.
Ó microscopio electrónico vense unhas mitocondrias anormais. A causa da enfermidade é un trastorno mitocondrial sistémico que impide a β-oxidación dos ácidos graxos.
Síndrome de Sneddon

A síndrome de Sneddon, é unha forma de arteriopatía caracterizada por síntomas como doenza vascular cerebral, livedo reticularis e hipertensión arterial.
Debe o seu nome ao doutor Ian Bruce Sneddon.
Síndrome de Stendhal

A síndrome de Stendhal, tamén denominada síndrome de Florencia, é unha enfermidade psicosomática que causa un elevado ritmo cardíaco, vertixe, confusión e mesmo alucinacións cando o individuo é exposto a unha sobredose de beleza artística, é dicir, obras mestras da arte. Historia e características
Ten esta denominación polo famoso autor francés do século XIX Stendhal, quen deu unha primeira descrición detallada do fenómeno que experimentou na súa visita en 1817 á Basílica de Santa Cruz en Florencia, e que relatou despois nun dos seus libros:
Síndrome de Tietze

A síndrome de Tietze, tamén coñecida coma costocondrite, é unha doenza articular de orixe descoñecida caracterizada pola inflamación benigna dunha ou varias cartilaxes costais na súa zona de unión co esterno. Foi descrita por vez primeira en 1921 polo cirurxián alemán Alexander Tietze (1864 - 1927). Adoita afectar a persoas novas de ambos sexos, sobre todo entre os 20 e os 40 anos. É unha doenza leve, que remite en poucas semanas mesmo sen recibir tratamento médico de ningún tipo. O tratamento adoita consistir en repouso físico e analxésicos ou antiinflamatorios. Síntomas
Ao se tratar dunha inflamación, o principal síntoma é a dor. Caracterízase por unha dor torácica aguda, que adoita irradiarse cara aos brazos, e nalgúns casos pode causar dispnea (dificultade para respirar), pois pode chegar a afectar ao músculos intercostais responsábeis dos movementos respitatorios. Trátase dunha dor mecánica, isto é, producida polo movemento. É por isto que a dor aumenta cos movementos da respiración, a tose ou a actividade física, mentres que diminúe co repouso. Diagnóstico diferencial
É habitual que algúns pacientes confundan a dor motivada pola síndrome de Tietze coa dor debida ao infarto de miocardio (ataque cardíaco). Isto débese a que as características da dor son ás veces semellantes, sendo esta unha dor torácica ou mamaria aguda.
Síndrome de Tourette

A síndrome de Tourette é unha desorde neuropsiquiátrica herdable que comeza na infancia, caracterizada por múltiples tics físicos e polo menos un tic vocal. Estes tics adoitan variar na súa frecuencia, poden desaparecer temporalmente, e veñen precedidos dunha ansia premonitoria. Esta síndrome defínese dentro dun espectro de trastornos que inclúen tics temporais e persistentes. O epónimo deullo Jean-Martin Charcot no século XIX por mor de Georges Gilles de la Tourette, un médico e neurólogo francés que publicou un informe sobre nove pacientes diagnosticados con esta síndrome no ano 1885.
A síndrome de Tourette considerábase unha síndrome rara e bizarra, asociada á exclamación de palabras obscenas ou afirmacións socialmente inapropiadas (coprolalia), malia que este síntoma só se atopa presente nunha pequena minoría de persoas coa síndrome. Non se considera xa unha condición rara, mais non sempre se identifica correctamente xa que a maioría dos casos son leves e a severidade dos tics diminúe na maioría dos nenos no seu paso á adolescencia. Estímase que entre o 0, 4% e o 3, 8% dos nenos e adolescentes de entre 5 e 18 anos poden ter a síndrome de Tourette, e a prevalencia das desordes con tics nos nenos en idade escolar é maior, sendo os máis común os tics que implican o pestanexo, tose, clarexo da gorxa e outros movementos faciais. Os casos extremos da síndrome nos adultos son pouco habituais, e non afecta negativamente á intelixencia ou á esperanza de vida.
A xenética así como factores ambientais teñen un papel na etioloxía da síndrome de Tourette, mais as súas causas exactas son descoñecidas. Na maioría dos casos a medicación non é necesaria. Non existe un tratamento efectivo para tódolos casos de tics, pero algúns medicamentos e terapias poden axudar a reducilos en certos casos. A educación resulta de importancia nos plans de tratamento desta desorde, e a explicación e consello médico adoitan ser suficientes como tratamento. As condicións comórbidas como os trastornos por déficit de atención con hiperactividade e os trastornos obsesivo-compulsivos están presentes en moitos dos pacientes diagnosticados. Estas outras condicións habitualmente causan máis problemas ó individuo que os tics característicos desta síndrome, polo que resulta importante identificar correctamente as condicións comórbidas para o seu correcto tratamento.
Síndrome de Wallenberg

A síndrome de Wallenberg ou síndrome bulbar lateral é unha doenza neurolóxica provocado por un infarto no bulbo raquídeo do encéfalo.
A causa máis frecuente desta afectación é o infarto dalgunha das arterias que irrigan o bulbo raquídeo (rama da arteria vertebral ou a arteria cerebelosa posterior inferior). Ademais destas causas de oclusión, están descritos doentes casos de pacientes afectos por enfermidades desmielinizantes (como a esclerose múltiple), abscesos, metástases, hematomas ou necrose debida á radioterapia.
Foi descrito en 1895 polo doutor Adolf Wallenberg (1862-1949). Sintomatoloxía
Trátase dunha síndrome hemisensitiva cruzada, xa que existe unha hipoestesia na cara ipsilateral onde se produce a lesión, e unha hipoestase no brazo e a perna contralateral á lesión. Ademais, existen outros síntomas coma vertixe, náuseas e vómitos por mor da afectación dos núcleos vestibular. Tamén pode existir impo de resultar afectado o centro respiratorio, diplopía e síndrome de Horner se existe compromiso pontino, disfonía, disfaxia e disartria por compromiso do núcleo ambiguo.
Síndrome de Wolff-Parkinson-White

A síndrome de Wolff-Parkinson-White (WPW) é unha síndrome de preexcitación dos ventrículos do corazón debido a unha vía accesoria coñecida como feixe de Kent que transcorre pola parte anterolateral da aurícula e ventrículo dereito (en caso de ser polo esquerdo coñécese como feixe de Ohnell). Esta vía é unha comunicación eléctrica anormal da aurícula ao ventrículo.
A prevalencia da síndrome de WPW oscila entre o 0, 1% e o 0, 3% da poboación xeral.
Aínda que a ampla maioría de individuos coa síndrome de WPW permanecen asintomáticos ao longo de toda a súa vida, hai un risco de morte súbita asociada coa síndrome. É pouco frecuente (incidencia menor de 0, 6%), e débese ás taquiarritmias que esta vía accesoria produce no individuo.
Síndrome de dificultade respiratoria neonatal

A síndrome de dificultade respiratoria neonatal (SDRN) é un trastorno entre os neonatos prematuros, cuxos pulmóns non están completamente maduros, de tal xeito que canto máis baixa é a idade xestacional máis probabilidades teñen de padecer a doenza.
O SDRN é o trastorno respiratorio máis adoito nos neonatos prematuros. O comezo da atención prenatal con esteroides para a aceleración da madurez pulmonar e o desenvolvemento de surfactante exóxeno, poden supoñer unha notable mellora nos resultados dos pacientes afectados con SDRN. Etioloxía
As causas máis frecuentes de distrés respiratorio nos neonatos inclúen: Doenza da membrana hialina: insuficiencia na produción do surfactante pulmonar e falta de desenvolvemento pulmonar.
Taquipnea transitoria do neonato ou pulmón húmido: a persistencia de líquido nos alvéolos pulmonares despois do nacemento.
Síndrome de aspiración de meconio: a broncoaspiración neonatal das primeiras feces do bebé ou líquido meconial.
Outras causas inclúen as complicacións dunha pneumonía e dun neumotórax. Patoxenia
Os pulmóns inmaturos non producen suficiente cantidade de surfactante pulmonar -unha substancia tensioactiva que reviste os pequenos sacos aéreos (alvéolos) dos pulmóns e que permiten que estes se manteñan abertos e non colapsen. Se estes diminutos sacos non se abren con facilidade, os pulmóns non poden encherse de aire e facer chegar o osíxeno necesario ó torrente sanguíneo; isto para o caso do déficit de surfactante como en prematuros ou o a enfermidade de membranas hialinas, no caso de taquipnea transitoria do recentemente nado (RN) a etioloxía é a falta de reabsorción do líquido pulmonar, xeralmente pasa nas cesáreas sen traballo de parto. A taquipnea transitoria do RN é a causa máis frecuente de SDRN.
Síndrome de excitación sexual persistente

A coñecida como síndrome de excitación sexual persistente, tamén citada ás veces polas siglas da denomiación en inglés PSAS (Persistent Sexual Arousal Syndrome), fai referencia a aparición dunha excitación espontánea e persistente nos órganos xenitais, con ou sen orgasmo, sen que haxa relación ningunha con sentimentos de desexo sexual. A síndrome foi documentada por vez primeira pola médica norteamericana Sandra Leiblum en 2001, e recentemente foi caracterizada na literatura médica como unha síndrome específica. Cómpre salientar que a PSAS non ten ningunha relación coa ninfomanía.
Síndrome de sobrecrecemento bacteriano

A síndrome de crecemento excesivo bacteriano, SIBO polas súas siglas en inglés (Small intestinal bacterial overgrowth), é un trastorno caracterizado por un crecemento excesivo de bacterias no intestino delgado. A diferenza do intestino groso, que é rico en bacterias, o intestino delgado xeralmente contén menos de 10000 organismos por mililitro. Os factores de risco inclúen dismotilidade, alteracións anatómicas intestinais e o uso de certos medicamentos. Causas
Certas persoas son máis propensas ao desenvolvemento de supercrecemento bacteriano debido a varios factores de risco. Estes factores agrúpanse en catro categorías: trastornos de motilidade ou cambios anatómicos no intestino delgado
trastornos do sistema inmunitario
interferencia coa produción de encimas proteolíticas, ácido gástrico ou bile,
condicións que causan un maior número de bacterias do colon para entrar no intestino delgado.
O uso de certos medicamentos, que se utilizan para reducir o ácido do estómago, tamén se asocia cun risco aumentado de desenvolver SIBO. Diagnóstico
O diagnóstico da síndrome de supercrecemento bacteriano habitualmente realízase mediante a proba de análise de alento, que é menos invasiva e máis segura que outras técnicas. Tratamento
O tratamento leva a cabo mediante unha dieta específica ou antibióticos, en ocasións seguidos de fármacos procinéticos se se sospeita que a causa é a dismotilidade. Síntomas
Os síntomas máis comúns son náuseas, sensación de inchazo na barriga, vómitos, diarrea, desnutrición, perda de peso e mala absorción intestinal. Doenzas relacionadas
Estudos recentes sinalan que ata o 80% dos pacientes con síndrome do intestino irritable (SII) poden presentar SIBO2. Non obstante, o debate persiste sobre se os resultados anormais nas probas de alento na SII suxiren realmente a presenza de SIBO3. Presenza en redes sociais
É importante resaltar que, a pesar do crecente interese e discusión en redes sociais e foros de saúde en liña, a SIBO segue sendo unha doenza non moi ben definida con moitos aspectos aínda en investigación. As opinións dos expertos sobre a prevalencia, diagnóstico e tratamento do SIBO varían amplamente.
Síndrome do Emperador

A síndrome do emperador, síndrome do neno tirano ou síndrome do neno rei é un trastorno de conduta que afecta aos nenos. Principalmente iniciase no fogar, cando o neno comeza por desafiar ao pai e á nai, e máis adiante faino con calquera persoa. Este trastorno caracterízase polo sentimento de autoridade que pode chegar a ter un menor de idade cara aos demais; polo regular isto prodúccese por terlle dados privilexios desmesurados ao neno ou nena que a padece, dándolle todo o que quere sen ningún tipo de condición; deste xeito, cando non obtén o que quere, tende a enfados extremos que poden terminar en agresións verbais e físicas xunto con fumes de autoridade.
Síndrome do intestino irritable

A síndrome do intestino irritable ou colon irritable é unha patoloxía do aparello dixestivo caracterizada pola alteración funcional dos hábitos deposicionais e intestinais sen que estea xustificado por ningunha anomalía estrutural en ningún órgano. Dado que non existe ningún marcador clínico, proba de imaxe ou calquera outro test diagnóstico, considérase unha doenza de exclusión e o seu diagnóstico baséase nas manifestacións clínicas. O colon irritable diagnostícase en base a uns criterios clínicos establecidos que se coñecen coma Roma II. A prevalencia desta patoloxía abrangue entre o 10 e o 20 por cento da poboación mundial, cun claro predominio no sexo feminino. A síndrome do intestino irritable está asociada típicamente a outras doenzas funcionais, coma a cefalea tensional, a síndrome de fatiga crónica, a fibromialxia ou a cistite intersticial. Síntomas
O síntoma principal e necesario para o diagnóstico de colon irritable é a dor ou as molestias abdominais. Esta dar de xeito típico adoita mellorar tras a defecación ou a expulsión de gases. Pode consistir tanto nunha dor constante e continua coma intermitente en forma de cólico. A dor empeora co estrés e coas comidas. Normalmente non se asocia desnutrición e o sono nocturno adoita ser respectado. a
Ademais da dor, poden coexistir e incluso intercalarse e episodios de estreñemento e diarrea. Cando se produce diarrea, esta pode ir acompañada de mucosidade, de xeito que o termo "colite mucosa" é un sinónimo moitas veces desta doenza.
En case a metade dos pacientes, ademais, pódense identificar síntomas do aparello dixestivo superior: náuseas, vómitos, refluxo gastroesofáxico ou dispepsia. Diagnóstico
Non existe ningunha proba médica que diagnostique a síndrome do colon irritable. Os criterios diagnósticos son estritamente baseados na clínica e determinados por un comité de expertos, no que se denomina os Criterios de Roma II. Tratamento
A síndrome do colon irritable é unha doenza benigna, polo que comprería explicar e tranquilizar ao paciente o curso da enfermidade. Dado que os pacientes adoitan a estar preocupados e que o estrés emocional inflúe nesta doenza, a correcta educación sanitaria pode mellorar os síntomas.
Outro piar terapéutico radica nos cambios de estilo de vida, sobre todo no exercicio e na alimentación. A dieta libre de glute, baixa en FODMAPs ou rica en fibra poderían mellorar os síntomas de colon irritable.
Non existe ningún tratamento específico para o colon irritable. As posibles opcións terapéuticas dependerán dos síntomas que manifeste o paciente e irán encamiñadas ao tratamento específico destes.
Síndrome do niño baleiro

A síndrome do niño baleiro é unha sensación xeral de soidade que os pais ou outros titores poden experimentar cando un ou máis dos seus fillos abandonan o fogar. Non é unha condición clínica. Aínda que é máis común nas mulleres, pode ocorrer en ámbolos dous sexos. O matrimonio dun fillo ou filla pode provocar sentimentos semellantes, xa que o papel e influencia dos pais a miúdo se volve menos importante que o do novo cónxuxe.
Un lazo maternal ou paternal forte entre un ou ambos os pais e o seu fillo pode empeorar esta condición. O papel dun pai cando o fillo aínda vive con eles é máis inmediato e próximo ca o que é posible cando viven en diferentes fogares, particularmente se a distancia física entre un e outro significa unha maior dificultade para visitarse.
Síndrome do restaurante chinés

A síndrome do restaurante chinés, tamén coñecida como síntoma de glutamato monosódico, é un conxunto de síntomas que poden incluír dor de cabeza (xaqueca), rubor, sudación e sensación de presión na boca ou na cara. Durante un tempo pensouse que o glutamato monosódico aditivo (GMS) é a causa, pero esta hipótese parece infundada. Os estudos científicos non deron probas concluíntes de que esta sexa a orixe. A síndrome ten este nome porque está asociada á inxestión de alimentos preparados nos restaurantes de cociña chinesa, onde o glutamato é un condimento frecuente. Na maioría dos casos os síntomas non son graves e pódense reducir tomando vitamina B6. Orixe do termo
Os primeiros casos ocorreronna década de 1960 nos Estados Unidos, onde hai moitos restaurantes que usan moito glutamato monosódico. En abril de 1968, o doutor Robert Ho Man Kwok escribiu unha carta ao New England Journal of Medicine, acuñando o termo "síndrome do restaurante chinés" afirmando: Experimentei unha rara síndrome cada vez que comín nun restaurante chinés, especialmente nun que serve comida do norte da China. A síndrome, que adoita comezar entre 15 e 20 minutos despois de comer o primeiro prato, dura unhas dúas horas, e sen o efecto resaca. Os síntomas máis destacados son o entumecimiento na parte posterior do pescozo, que irradia gradualmente a ambos os brazos e as costas, debilidade xeral e palpitacións. .. Controversia científica
A pesar da percepción de que o glutamato monosódico é a causa dos síntomas, esta asociación nunca se demostrou en condicións rigorosamente controladas, mesmo en estudos con persoas que estaban convencidas de que eran sensibles ao composto. Realizáronse mostras de placebo para rastrexar as causas en diferentes experimentos e, a pesar diso, non houbo conclusións determinantes.
Síndrome nefrótica

A síndrome nefrótica (SN) é unha doenza renal causada por un conxunto de doenzas, caracterizada por un aumento na permeabilidade da parede capilar dos glomérulos renais, o que leva á presenza de niveis altos de proteínas na urina (proteinuria), niveis baixos de proteínas no sangue (hipoproteinemia), ascite, e en certos casos, edemas, niveis de colesterol elevados (hipercolesterolemia) e unha predisposición para a coagulación. A orixe desta síndrome é a lesión do glomérulo renal, ben sexa de xeito primario ou secundario, que altera a súa capacidade para peneirar as substancias que transporta o sangue. O dano causado no doente ha ser máis ou menos grave, sendo posíbel a aparición de complicacións noutros órganos e sistemas. As doenzas asociadas con esta síndrome polo xeral causas unha disfunción renal crónica. Porén, en función da afección e do tipo de lesión, estes individuos presentan un mellor prognóstico baixo un tratamento médico axeitado. Causas
As causas que adoitan producir síndrome nefrótica poden ser tanto doenzas glomerulares coma doenzas extrarrenais que afectan ao ril.
Glomerulonefrites primarias
Doenza con lesión mínima: é a causa máis común de síndrome nefrótica primaria en idade infantil. Debe o seu nome a que o nefróns semellan normais vistos co microscopio óptico e só co microscopio electrónico se aprecia a lesión. Tamén hai intensa proteinuria.
Glomerulonefrite membranosa: é la causa máis común nos adultos. Unha inflamación da membrana do glomérulo dificulta a función de filtrado do ril. O motivo polo que se engrosa a membrana é descoñecido.
Glomerulonefrite mesanxiocapilar: a inflamación do glomérulo e mais o depósito de anticorpos na membrana do mesmo, dificultan a filtración da urina.
Glomerulonefrite rapidamente progresiva: dise que hai doenza cando coma mínimo o 50% dos glomérulos do doente amosa formas de semilúa nunha biopsia de ril.
Glomeruloesclerose focal e segmentaria: caracterízase pola aparición dun tecido cicatricial nos glomérulos. O adxectivo focal débese a que algúns dos glomérulos presentan esas cicatrices, mentres que outros fican intactos; o termo segmentaria representa que só parte do glomérulo sofre dano.
Glomerulonefrites secundarias
Nefropatía diabética
Lupus eritematoso sistémico (nefropatía lúpica)
Sarcoidose
Sífilis
Hepatite B
Síndrome de Sjögren
VIH
Amiloidose
Mieloma múltiple
Vasculite
Cancro
Trastornos xenéticos
Drogas Tratamento
O tratamento principal da síndrome nefrótica é o mesmo tratamento da causa que o orixina. Ademais, cómpre tomar unha serie de medidas para tratar as complicacións que pode ocasionar esta síndrome. Os edemas poden ser tratados mediante diuréticos, aínda que a dieta tamén é importante neste aspecto, sendo necesario realizar unha restrición da inxesta de auga e sal. A presión arterial e a dislipemia tamén teñen que ser controladas, sendo os fármacos inhibidores do sistema renina-anxiotensina-aldosterona (IECA) os fármacos de elección.
Síndrome paraneoplásica

As síndromes paraneoplasicas son diferentes conxuntos de síntomas que afectan a doentes de cancro e que non poden ser explicados polo efecto local do tumor, nin polo efecto das metástases, nin pola elaboración de hormonas propias do tecido do que provén o tumor. As síndromes paraneoplásicas que máis se adoitan dar son endocrinopatías, hipercalcemia, hipoglicemia, miastenia gravis e trombose venosa. Clasificación
Existen síntomas paraneoplásicos xeneralizados nos pacientes con cancro, coma febre ou caquexia tumoral, producida pola produción de citoquinas que inhiben a expresión de xenes das enzimas que regulan os depósitos de graxa, provocando a perda de lípidos e proteínas pola mucosa gástrica. Outros son manifestacións específicas de certos sistemas e aparellos clasificándose as síndromes paraneoplásicas en endócrinas, neurolóxicas, hematolóxicas, cutáneas e outras.
Síndrome postorgásmica

A síndrome postorgásmica (POIS polas súas siglas inglesas postorgasmic illness syndrome) é unha enfermidade que se caracteriza por síntomas de debilidade tras o orgasmo que pode durar de varias horas a varios días. Foi descrito por primeira vez no ano 2002. Síntomas
Os síntomas normalmente aparecen despois de media hora do orgasmo e vaise aos poucos días.
O afectado pode experimentar síntomas mentais e físicos. Os síntomas mentais comúns inclúen disfuncións cognitivas, intenso malestar, irritabilidade, ansiedade, necesidade de descanso, susceptibilidade para o estrés, depresión, dificultade para comunicarse, para lembrar palabras, ler e reter información, concentración e socialización. Os síntomas físicos inclúen fatiga severa, dor de cabeza leve ou severa, e síntomas parecidos á gripe ou á alerxia, tales como tose, irritación dos ollos e nasal ou mialxia. Os afectados tamén poden experimentar calor intensa. Diagnose
O doutor Waldinger di que esta enfermidade é propensa a ser relacionada con factores psicolóxicos ou hipocondría. No ano 2010, nun estudo do British Medical Journal, Dexter comenta unha forma de dor de cabeza orgásmica con POIS, e referencia un encontro científico con centos de enfermos que describían a súa situación. Tratamento
Os pacientes de POIS empezan a ser tratados con técnicas para alérxicos de seme.
Os afectados evitan a actividade sexual, especialmente o orgasmo, ou programalo para ocasións nas que poidan recuperarse.
Un médico tratou a dúas persoas, cuxos síntomas primarios foron estado de ánimo depresivo intenso, cos inhibidores selectivos da recaptación de serotonina. Epidemioloxía
A POIS podería afectar a entre o 0. 25% e o 1% da poboación. Está considerada unha enfermidade rara.
Síndrome respiratoria aguda grave

A síndrome respiratoria aguda grave (SARS, siglas en inglés) ou pneumonía asiática é unha enfermidade relacionada coa pneumonía, da que se coñecen dous episodios. O axente causante é o coronavirus da SARS. Pneumonía asiática I
A pneumonía asiática fixo a súa aparición na provincia de Guandong en novembro de 2002 e declarouse como finalizada 8 meses despois. Estendeuse a uns 30 países, principalmente de Asia, deixando un saldo de 774 mortos, 349 deles en China e 299 en Hong Kong. Pneumonía asiática II
(datos de comezos de 2004)
Repunta da enfermidade
As autoridades chinesas, confirman o segundo caso de síndrome respiratoria aguda grave (xaneiro 2004), coñecido como pneumonía asiática. Mentres, a Organización Mundial da Saúde (OMS), envía ó país asiático a un equipo de expertos para identificar a fonte de contaxio do último caso. A alarma saltou en Pequín, onde unha muller ingresou cos síntomas desta epidemia.
A primeira afectada
Unha rapaza de 20 anos, atópase en corentena e sometida a tratamento no hospital de Guangzhou. Os primeiros síntomas de febre producíronse o 26 de decembro (2003). Ata 48 persoas que tiveron contacto estreito coa paciente foron illadas e sometidas a un proceso de desinfección da zona onde residía. Outras 52 persoas que tamén estiveron en contacto con ela foron sometidas a estreita vixilancia médica.
Segundo afectado
Un produtor de televisión de 32 anos protagonizou o segundo caso da síndrome respiratoria. Foi declarado sospeitoso polas autoridades da provincia de Guangdong, o sábado 27 de decembro e o luns 29, confirmouse que se trataba dun caso de pneumonía asiática. Ningunha das 81 persoas que estiveron en contacto con este paciente amosaron síntomas da enfermidade e a última delas debería saír de corentena o 28 de xaneiro de 2004.
Síntese

En química chámase reacción de síntese a aquela na que se obtén unha substancia por combinación doutras máis sinxelas.
A reacción que representaría a síntese do óxido de calcio sería a seguinte:
Ca (s) + ½ O2 (g) → CaO (s)
Na ecuación represéntase que o calcio, sólido, reacciona co osíxeno, gas, e que se obtén óxido de calcio, sólido.
Síntese de apertura

A síntese de apertura ou imaxe sintética e un tipo de interferometría que mestura sinais dunha colección de telescopios para producir imaxes tendo a mesma resolución angular, coma se se tratase dun instrumento do tamaño de toda a colección.
A cada separación e orientación, o patrón de lóbulos do interferómetro produce unha saída que e un compoñente da transformada de Fourier da distribución espacial do refulxir do obxecto observado. A imaxe (ou "carta") da fonte prodúcese desas medicións.
O interferómetro astronómico usase de xeito xeral para as observacións de alta resolución óptica, infravermella, submilimétrica e radioastronómica. Para producir unha imaxe de alta resolución, requírese un gran número de diferentes separacións entre diferentes telescopios (a separación proxectada entre dous telescopios vistos como unha fonte de radio chámase liña de base), requírense moitas liñas de base distintas para xerar unha imaxe de boa calidade. Por exemplo o Very Large Array ten 27 telescopios dando 351 liñas de base independentes, provindo de imaxes de alta calidade. En contraste, o máis grande arranxo óptico con só 6 telescopios, da pobres calidades de imaxe, de 15 liñas de base entre os telescopios.
Moitos interferómetros de apertura sintética usan a rotación da Terra para incrementar o número das diferentes liñas de base incluídas nunha observación (ver diagrama a dereita). Adquirindo datos a diferentes tempos obtéñense medicións con diferentes separacións telescópicas e de ángulos sen necesidade de mercar telescopios adicionais ou movelos manualmente, dado que a rotación da Terra "move" ao telescopio a novas liñas de base.
A xeración de imaxes por síntese de apertura comezou polo estudo das lonxitudes de onda de radio de Martin Ryle e os seus colegas no Grupo de Radioastronomía da Universidade de Cambridge. Martin Ryle e Antony Hewish recibiron o Premio Nobel de Física por esta e outras contribucións ao desenvolvemento da radiointerferometría. Este grupo de radioastronomía de Cambridge fundou o Observatorio Mullard de Radioastronomía, preto de Cambridge nos 1950s. A fin dos anos 60 e comezos dos 70, coa aparición das computadoras Titan) capaces de manexar volumes computacionais inmensos, coma as inversións da transformada de Fourier requiridas, usaron a síntese de apertura para sintetizar primeiro 1, 8 km es máis tarde uns 5 km de apertura efectiva usando os telescopios "Unha Milla" e "Ryle" respectivamente. A técnica foi mellorada co interferómetro de liña de base moi longa para obter liñas de base de miles de quilómetros. A síntese de apertura usase tamén nun tipo de sistema de radar: radar de apertura sintética, e hoxe en día tamén en telescopios ópticos.
As imaxes por síntese de apertura tense demostrado que poden xerarse coa interferometría óptica e infravermella, primeiro usando interferometría de apertura enmascarada, e despois con arranxos de telescopios separados. No 2006 catro arranxos de interferómetros óptico/infravermellos están obtendo imaxes por síntese de apertura (COAST, NPOI, Telescopio óptico infrarvermello IOTA e ISI).
Síntese de galactosa

A síntese da galactosa foi o primeiro descubrimento relevante que realizou o médico e bioquímico arxentino, e logo Premio Nobel de Química, Luis Federico Leloir. O descubrimento, realizado en 1947, baseouse nun problema formulado polo biólogo Rawell Caputo no tecido dunha glándula mamaria.
Síntese de vistas

En gráficos por ordenador, síntese de vistas é unha tarefa que consiste de xerar imaxes dunha contorna ou escena desde un punto de vista específico, cando a única información dispoñíbel consiste nun conxunto de imaxes tomadas desde puntos de vista concretos. Tradicionalmente empregábase a fotogrametría como técnica de medición das dimensións de obxectos a partir dun conxunto de imaxes limitado. As aplicacións da fotogrametría eran maiormente a cartografía, arquitectura, o control de estruturas e a planificación urbanística. A finais da década de 2010 e comezos dos 2020's xurdiron técnicas apoiadas en aprendizaxe automática, redes neuronais e outros métodos de intelixencia artificial. Algunhas das ferramentas de maior éxito foron os campos de radiación neural NeRF e o splatting gaussiano, ambas empregadas para xerar imaxes, vídeos e contornas 3D, moitas veces en tempo real.
Síntoma

Na literatura médica, síntoma é calquera alteración da percepción normal que unha persoa ten do seu propio corpo, do seu metabolismo, das súas sensacións, podendo ou non ser reflexo dun indicio de doenza.
Os síntomas son frecuentemente confundidos cos sinais ou signos, que son as alteracións percibidas ou medidas por outra persoa, xeralmente un profesional da saúde. A diferenza entre síntoma (por exemplo dor de cabeza) e sinal ou signo (por exemplo febre), é que o sinal é aquilo que pode ser percibido por outra persoa sen o relato ou comunicación do paciente e o síntoma é a queixa relatada polo paciente e que só el consegue percibir. Caracterización dos síntomas
Cronoloxía: é a identificación dos aspectos relacionados co tempo e xeito de evolución dos síntomas como a hora do día, o día do ciclo menstrual etc;
Localización corporal: non só consiste en determinar o sitio exacto dos síntomas senón tamén a súa irradiación (cara onde se dirixe) e profundidade. Haberase de ter en mente que as persoas nomean as partes do seu corpo de xeito diferente, conforme o seu propio coñecemento.
Cualidade: é un dos aspectos máis difíciles de determinar e moitas veces hai que botar man de comparacións totalmente subxectivas e cunha alta variación individual en canto ás súas percepcións (por exemplo, a sensación de frío ou calor é totalmente diferente nunhas persoas e noutras).
Cantidade: é a descrición da intensidade, frecuencia, número de veces en que o fenómeno aconteceu, intervalo entre os episodios, volumes de secrecións, edemas etc.
Circunstancias: nas que o síntoma ou síntomas ocorren, e a actividade que se exerce no momento que aparece, exposición a factores ambientais, alimentación.
Factores agravantes ou atenuantes: que fan empeorar ou mellorar o síntoma, son importantes para o diagnóstico da doenza, polo que constitúen unha parte vital do síntoma.
As manifestacións asociadas tamén poden axudar. Exemplos de síntomas
Sede
Mareo
Dor
Urxencia miccional
Inapetencia (perda de apetito)
Alteracións do padal
Astenia (debilidade)
Vertixe
Só se vive dúas veces

Só se vive dúas veces (en inglés: You Only Live Twice) é un filme británico de espías e o quinto título da franquía James Bond producido por Eon Productions. Está protagonizado por Sean Connery que interpreta o papel do axente 007. O guión do filme foi escrito por Roald Dahl, e está vagamente baseado na novela homónima de Ian Fleming. É o primeiro filme de James Bond que desbotou o argumento orixinal de Fleming, empregando só uns poucos personaxes e localizacións do libro como contexto dunha historia completamente nova.
Estreouse en galego o 5 de agosto de 1999 na TVG. Personaxes
Sean Connery como James Bond
Akiko Wakabayashi como Aki
Mie Hama como Kissy Suzuki
Tetsurō Tamba como Tiger Tanaka
Teru Shimada como Mr. Osato
Karin Dor como Helga Brandt/No. 11
Donald Pleasence como Ernst Stavro Blofeld
Bernard Lee como M
Lois Maxwell como Miss Moneypenny
Desmond Llewelyn como Q
Charles Gray como Dikko Henderson
Tsai Chin como rapaza chinesa
Peter Maivia como condutor do coche
Burt Kwouk como Spectre 3
Sólido Galego

O Sólido Galego, ou Soldo Galego, foi unha moeda existente no Reino de Galiza entre, cando menos, os séculos IX e XII. Historia
As últimas moedas emitidas na Galiza altomedieval, foron as cuñadas polo rei visigodo Vitiza desde as cecas de Braga e Lugo. Desde aquela, nos inicios do século VII, até o tempo do rei Afonso VI, a finais do século XI, non se acharon moedas en Galiza asinadas por un poder político local recoñecíbel. Porén, a documentación medieval fai repetidas referencias aos soldos ou sólidos galegos. Estas mencións transcríbense baixa diversas denominacións: gallicanos, gallicenses, gallicanus etc. Existindo mesmo unha, achada nun documento de Guimarães datado en 924, que engade a frase "usui terre nostre", é dicir de uso na nosa terra.
Os primeiros investigadores que repararon na existencia destas moedas, caso do catalán Jaume Vicens i Vivens, supuxéronlles unha procedencia gala (francesa). Este feito foi axiña posto en cuestión por outros, como Claudio Sánchez-Albornoz. Este autor, ignorante da existencia dun reino galego medieval, interrogábase naquelas datas sobre o motivo de aparecer esta moeda propia só nas actuais Galiza e norte de Portugal, entanto que en Castela e León, na súa concepción núcleo do reino dos cristiáns peninsulares, non existiren ningunha.
No ano 1944, o especialista en numismática Wilhelm Reinhart, atribuíu unha procedencia sueva os soldos galegos. Esta teoría é seguida na actualidade pola meirande parte da historiografía moderna. Porén, para algúns investigadores resulta inverosímil acreditar que, após séculos de demostradas emisións, non se labrase moeda en Galiza nun período de 400 anos.
Sólido platónico

En xeometría e nalgunhas antigas teorías físicas, un sólido platónico é un poliedro convexo con: Todas as caras son polígonos congruentes
O mesmo número de caras en todos os vértices
Reciben este nome na honra do filósofo grego Platón. Os cinco sólidos platónicos son coñecidos desde a antigüidade clásica e a proba de que son os únicos poliedros regulares pode ser encontrada nos Elementos de Euclides.
Táboa comparativa
Sóller

Sóller é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 42, 8 km² onde no ano 2007 vivían 13. 194 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca. Demografía
Evolución da poboación de Sóller dende o ano 1950 ata agora: Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Sóstrato de Alexandría

Sóstrato de Alexandría (en latín Sostratus, en grego Σώστρατος
) foi un cirurxián nado en Alexandría. Traxectoria
Crese que viviu arredor do século -III segundo se deduce dalgúns que poderían ser os seus contemporáneos. Foi un dos primeiros en lles dar importancia ás vendas, segundo Galeno. Probabelmente escribiu algunhas obras zoolóxicas que son mencionadas por diversos autores antigos e que non se conservan. É mencionado con eloxios por Apuleio Celso.
Sørum

Sørum é un concello do condado de Akershus, Noruega. Sørumsand é o centro administrativo do concello.
Súcubo

Segundo o folclore medieval, un súcubo (do latín: succubus) é un demo nocturno que ataca os homes e, por medio de sedución e mantemento de copulación, busca extraer o seu seme e a súa enerxía de vida. A finalidade desta práctica demoníaca sería obter para si a enerxía masculina para alimentarse e asemade obter o seme para reproducir a si mesmo ou para levar para outro demo. Dicíase que eses demos estarían máis activos e descontrolados durante o plenilunio. Algúns trastornos, como pesadelos recorrentes, parálise do sono ou polución nocturna, eran outrora explicados como resultado do ataque dun súcubo.
A contraparte masculina dun súcubo é un íncubo (do latín inccubus). Na literatura non occidental
Cultura budista
Unha escritura budista sobre a oración a Avalokiteśvara, o Dharani Sutra de Amoghapāśa, promete a aqueles que rezan que "non serás atacado por demos que chupan a túa enerxía ou che fagan o amor nos teus soños".
Cultura árabe e africana
Na mitoloxía árabe, a qarînah (قرينة) é un espírito semellante ao súcubo, con orixes posiblemente na relixión do Antigo Exipto ou nas crenzas animistas da Arabia preislámica. Unha qarînah "dorme" coa persoa e ten relacións nos soños. Dise que son invisibles, pero unha persoa con "segunda vista" pode velos, moitas veces na forma dun gato, can ou outra mascota doméstica. "En Omdurman, Sudán, é un espírito que posúe. .. . Só certas persoas están posuídas e tales persoas non poden casar ou a qarînah farálles dano. "
Súrzhik

O termo súrzhik (en ruso, су́ржик) refírese ás variedades mixtas derivadas do contacto entre as linguas rusa e ucraína en varias rexións de Ucraína e os seus territorios limítrofes. Non hai necesariamente un conxunto de características comúns; algúns autores afirmaron que o termo é xeralmente aplicábel «á desobediencia ou descoñecemento das normas das variedades estándar de ruso e ucraíno». A palabra súrzhik deriva de súrozh, termo ruso antigo para a mestura de fariña de trigo e centeo, no sentido de fariña de trigo adulterada. Neste senso, converteuse nunha etiqueta colectiva pexorativa para as variedades lingüísticas non-estándar que disolven a fronteira lingüística entre os idiomas estándar ruso e ucraíno.