proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Xaponismo

O Xaponismo é un termo que se refire á influencia das artes nipoas nas occidentais. A palabra foi empregada por primeira vez por Jules Claretie no seu libro L'Art Francais en 1872, publicado ese mesmo ano. As obras creadas a partir da transferencia directa dos principios da arte xaponesa ao mundo occidental, especialmente as realizadas por artistas franceses, denomínanse japonesque (xaponerías). Dende a década de 1860, as ukiyo-e ou xilografías xaponeses convertéronse en fonte de inspiración para moitos pintores impresionistas de Francia e do resto de occidente, e posteriormente tamén para artistas modernistas e cubistas, que se interesaron pola asimetría e a irregularidade da arte xaponesa. As principais características desta arte que influíron nos artistas occidentais foron a ausencia de perspectiva, a luz sen sombras, as áreas planas de cores vibrantes e a liberdade de composición ao localizar os suxeitos descentrados. Todos estes elementos contrapoñíanse á arte greco-romana e foron aceptados polos artistas do século XIX, os cales buscaban liberarse da mentalidade artística occidental e das convencións académicas.
Xarampón

O xarampón ou sarampelo é unha doenza infecciosa exantemática como a rubéola ou a varíola, bastante frecuente, especialmente en nenos, causada por un virus, especificamente da familia paramixoviridae (non confundir co xénero paramixovirus ó cal pertencen o virus das papeiras e parainfluenza) do xénero Morbillivirus. Caracterízase por típicas manchas na pel de cor vermella (eccemas) (exantema) así como febre e un estado xeral debilitado. Nalgúns casos de complicacións, o xarampón causa inflamación nos pulmóns e o cerebro que ameazan a vida do paciente.
O período de incubación do xarampón usualmente dura de 4 a 12 días, durante os cales non hai síntomas. As persoas infectadas permanecen contaxiosas dende a aparición dos primeiros síntomas até os 3-5 días despois da aparición das broullas.
A diagnose faise polo cadro clínico e a detección de anticorpos no sangue. Non existe terapia específica para o tratamento da enfermidade, con todo, pódese previr a enfermidade mediante a administración da vacina contra o xarampón. A vacina tripla vírica (tamén coñecida como SPR) reduciu o número de infeccións no pasado. Na maioría dos países, a enfermidade é de declaración obrigatoria ás autoridades de saúde social.
En 1998, a Asemblea Mundial da Saúde estableceu o obxectivo da eliminación do xarampón indíxena da Rexión Europea en 2007, para poder certificar a súa eliminación antes de 2010.
Xardineiro, xardineira

Chámase xardineiro ou xardineira á persoa que ten por ocupación o coidado e mantemento dos xardíns.
Entre as ocupacións dos xardineiros atópanse a conservación de sementes ou bulbos dentro do sementeiro; o cultivo de flores e plantas ata que teñan a idade suficiente para ser transplantadas etc. Estas primeiras actividades adoitan realizarse baixo cuberto, no invernadoiro, pero tamén poden realizarse en terreos habilitados no exterior. Os xardineiros tamén se ocupan da preparación e o tratamento da terra na que deben ser colocadas, da poda, os enxertos, a retirada de flores e plantas mortas e a súa substitución por outras, a mestura e preparación de insecticidas e outros produtos para o tratamento de pragas ou fertilizante do xardín. No xardín, plantan as flores e outras plantas segundo o programa establecido atendendo a criterios estéticos. Ademais, preparan os terróns ou a herba artificial que deba ser colocada.
Para o seu traballo axúdanse de diferentes ferramentas e maquinaria eléctrica tales como: angazos, utilizados para preparar o terreo
pas, utilizadas para retirar a terra
eixadas, de diferentes tamaños, serven para remexer a terra
vasoira de xardineiro, úsase para retirar os desperdicios xerados no traballo
cortacéspede, máquina que corta o céspede e almacénao nun recipiente
mochilas con tratamentos
Xardín

Un xardín é unha zona de terreo onde se cultivan especies vexetais para o pracer dos sentidos. Facer estas hortas sen finalidade económica vén dunha larga tradición, e xa eran famosos os Xardíns colgantes de Babilonia, considerados como unha das marabillas do mundo antigo, o que denota que estes espazos de lecer teñen desde entón unha larga tradición.
Un xardín pode incorporar tanto materiais naturais como feitos polo ser humano. Etimoloxía
O termo xardín provén do francés jardin, horta. En castelán, ás veces chámase o xardín "horta de flor", para distinguilo da horta onde se cultivan verduras. A adopción da palabra francesa fixo máis fácil a distinción entre un e outro termo.
Xardín Botánico de Missouri

O Xardín Botánico de Missouri é un xardín botánico situado en St. Louis, Missouri. Coñécese informalmente como Shaw's Garden polo seu fundador, o filántropo Henry Shaw. Casa das bolboretas
O xardín conta cun bolboretario, o Sophia M. Sachs Butterfly House, en Chesterfield.
Xardín Botánico de Ámsterdam

O Xardín Botánico de Ámsterdam (en neerlandés: Hortus Botanicus Amsterdam) é un xardín botánico de 1, 2 hectáreas de extensión, de administración privada sen ánimo de lucro, en Ámsterdam, nos Países Baixos.
É membro do BGCI. O seu código de identificación internacional como institución botánica, así como as siglas da súa herbario é AMD. Localización
Hortus Botanicus Amsterdam Plantage Middenlaan 2A, Ámsterdam, Holanda Setentrional NL-1018 DD Holland-Holanda.
Está aberto todos os días e págase unha tarifa de entrada. Historia
Este xardín botánico é un dos máis antigos do mundo, foi fundado en 1638 polo consistorio da cidade para que servise como xardín de herbas para os remedios de médicos e boticarios. Contén máis de seis mil árbores e plantas tropicais e indíxenas.
A colección inicial do Hortus Botanicus, foi reunida durante o século XVII con sementes e plantas que trouxeron os comerciantes da Compañía das Indias Orientais (VOC) polo seu uso en medicina e polas posibilidades para o comercio. Unha soa planta de café, Coffea arabica, na colección do Hortus serviu como planta parental para a totalidade das plantas de cultivo de café de Centroamérica e Suramérica.
Xardín botánico

Os xardíns botánicos (do latín hortus botanicus) cultivan unha ampla variedade de plantas destinadas tanto a fins científicos como educativos e de lecer para os visitantes. Investigación
Os traballos científicos levados a cabo nestes xardíns inclúen estudos sobre a adaptación de plantas exóticas a ese contorno, estudos taxonómicos, así como a propagación de especies raras ou en perigo de extinción. O Real Xardín Botánico de Kew, preto de Londres, leva publicando un xornal científico de investigación botánica ilustrado en cor dende finais do século XVIII. Labor educativa
Os proxectos educativos abranguen dende presentacións de plantas que prosperan en diferentes contornos ata consellos prácticos para xardineiros domésticos. Moitos xardíns botánicos teñen tendas, onde se venden flores, herbas e plantas en sementeira adecuadas para o transplante. Algúns, como o Xardín Botánico e Centro de Investigación de Plantas UBC, na Columbia Británica (Canadá) e o Botánico de Chicago posúen programas de reprodución e introducen novas plantas no mercado hortícola. Historia
Os primeiros xardíns botánicos modernos foron fundados no norte de Italia en conexión coas universidades: Padua (1543 ou 1544)
Pisa (1543) por Luca Ghini (1490-1556)
Valencia (1567)
Boloña (1567)
Seguíronlles outras cidades europeas: Leiden (Países Baixos) (1590)
Montpellier (Francia) (1593)
Heidelberg (Alemaña) (1597)
Tubinga (Alemaña) por Leonhart Fuchs
Copenhaguen (Dinamarca) (1600)
Uppsala (Suecia) (1655)
Hannover (Alemaña) (1666)
Londres (en Kew, Reino Unido) (1759)
Madrid (España) (1774)
Xardín de Luxemburgo

O Xardín de Luxemburgo (Jardin du Luxembourg en francés) é o maior parque público da cidade de París con máis de 224000 m², localizado no 6º arrondissement. O Xardín de Luxemburgo actualmente pertence ao Senado de Francia, que está localizado no famoso Palacio de Luxemburgo.
O xardín posúe un enorme parterre decorado cunha colección exuberante de estatuas e tamén con pequenos encoros destinados ao lecer infantil. O xardín inclúe tamén un pequeno teatro de monicreques, un pomar e un restaurante. Fica próximo ao Teatro Odéon.
En 1611, María de Médicis, viúva de Henrique IV, decidiu construír unha réplica do grandioso Palacio Pitti. María deu inicio á construción do novo palacio inmediatamente e contratou a Salomon de Brosse coma arquitecto principal. No ano seguinte, María ordenou o plantío de dous mil umeiros e contratou especialistas en xardinaxe para recrear os xardíns que coñeceu cando aínda era unha cativa en Florencia.
Nos poucos días de sol da vila, entre as quendas de traballo, aulas ou paseos turísticos, os parisienses e visitantes optan por comer comida preparada no xardín, onde poden estar ao sol.
Galería de imaxes
Xardín de São Pedro de Alcântara

O xardín de São Pedro de Alcântara é un xardín situado en Lisboa, na freguesía da Misericórdia. Foi construído en 1864, en dous socalcos. Historia
O proxecto orixinal remóntase ao século XVIII, cando o rei Xoán V de Portugal mandou construír unha muralla con 20 metros de altura nos terreos de São Pedro de Alcântara con vista a crear unha "Nai de Auga" – un depósito monumental que prolongaría o acueduto das das Augas Livres até á Graça. No entanto, o terremoto de 1755 impuxo outras prioridades e os terreos pasaron a servir de vertedoiro de animais mortos que eran lanzados da muralla para abaixo.
Só en 1830, hai a primeira tentativa de usar o baldío por parte da Garda Real da Policía que, tendo o cuartel moi próximo, fixo do espazo a súa “horta”. Só cinco anos máis tarde o concello de Lisboa, trala vitoria do liberalismo e da recuperación dos poderes executivos, converteu o espazo nun xardín público. Descrición
Ten unha área de 0, 6 ha. Sitúase na Rúa de São Pedro de Alcântara, preto do Bairro Alto. O xardín ten un pequeno lago e un miradoiro, que ofrece unha impoñente vista da zona leste de Lisboa, albiscándose parte da zona Baixa de Lisboa e da marxe sur do río Texo.
Existe un mapa feito de azulexos xunto á balaustrada, que axuda a identificar algúns lugares de Lisboa. O panorama esténdese desde as murallas do castelo de San Xurxo rodeado polas árbores e a catedral de Lisboa (século XII), até á igrexa da Penha de França do século XVIII, ao noroeste. Tamén é visíbel o grande complexo da igrexa da Graça, mentres que a freguesía de São Vicente de Fora é recoñecíbel polas torres simétricas arredor da fachada branca.
Para chegar até ao miradoiro pódese optar por subir a calzada da Gloria ou entón subir polo ascensor da Gloria. No xardín, o monumento de autoría de Costa Motta (tío), erguido en 1904, representa a Eduardo Coelho, fundador do xornal portugués Diário de Notícias. Vistas
Xardíns de Aranjuez

Os Xardíns de Aranjuez (en castelán: Jardines de Aranjuez) son unha serie de bosques e parques axardinados e ornamentados con numerosas fontes e estatuas, situados xunto ao río Texo e ao Palacio Real de Aranjuez, na Comunidade de Madrid. Están ao coidado do Patrimonio Nacional da monarquía española e ademais ostentan o título de Patrimonio da Humanidade baixo o nome global de Paisaxe cultural de Aranjuez (que tamén inclúe o palacio) outorgado pola Unesco en 2001.
Os Xardíns son catro: o do Parterre, o da Illa, o do Príncipe e o de Isabel II.
Xarope

Un xarope ou xaropada (do árabe شراب xarab a través do latín: sirupus) é un líquido de consistencia viscosa, que polo xeral contén solucións concentradas de azucres, como a sacarosa, en auga ou noutro líquido ás que se lles adoita engadir zume de froitas, herbas, ou un aromatizante.
Se se emprega auga purificada soamente para preparar unha solución de sacarosa, a preparación coñécese co nome de xarope simple.
Pola contra, se a preparación contén algún principio activo engadido emprégase o nome de xarope medicado. Historia
Os xaropes úsanse dende hai moito tempo e antes de se descubrir o azucre preparábanse con mel. Os líquidos que habitualmente integran o xarope son a auga destilada, solucións extractivas, zumes e outros.
O seu emprego xeneralizouse amplamente porque enmascaran o sabor desagradábel dos fármacos e se conservan por máis tempo. Propiedades xerais
Alta concentración de azucre (45-85%).
Densidade de 1. 320 kg/m³ a 15 °C.
Viscosidade de 100 cp.
Preséntanse coma líquidos homoxéneos, transparentes, brillantes, incoloros ou corados, de sabor e recendo agradábel. Vantaxes médicas
Adminístranse vía oral a nenos e vellos sen a capacidade de inxerir comprimidos e cápsulas.
Enmascaran o sabor desagradábel das menciñas.
Xarope de ipeca

O xarope de ipeca é un xarope, utilizado para provocar o vómito, feito cunha planta brasileira chamada ipeca.
O seu uso emético xa era coñecido polos indíxenas e, mesmo antes da súa comercialización iniciada por Adrien Helvetius, fora descrito por Guilherme Piso en História Natural do Brasil, de 1648.
Utilizábase nalgunhas situacións de intoxicación por algunhas substancias.
Hai que ter en conta de que non pode ser utilizado en tódalas situacións en que existe un diagnóstico de intoxicación, porque nalgúns casos o vómito pode ser extremamente perigoso. Importante lembrar os riscos á xente con problemas musculares específicos, así como a dexenerción do músculo cardíaco. Usado por algúns en casos de bulimia, o uso de IPECA era recomendado en casos de envelenamento ou intoxicación, mais o seu uso continuo por motivos de trastornos alimentarios pode causar unha seria lesión ao músculo cardíaco sendo necesario ao fin, un transplante de corazón para salvar a vida do paciente. [Cómpre referencia]
Xarope de pradairo

O xarope de pradairo é un xarope feito a partir da auga e do zume de pradairo (Aceraceae) de comezos da primavera, que foi concentrado por ebulición. Faise nas forestas de América do Norte (sobre todo Ontario, Quebec e Vermont) e véndese hoxe en día en todo o mundo. A técnica xa era dominada polas poboacións indíxenas do Canadá cando os europeos chegaron. Utilizábase en particular coma alimento tónico na primavera. Numerosas lendas amerindias escenifican o xarope de pradairo.
O xarope de pradairo non é un doce moi popular en Europa, tampouco en Galiza, aínda que se pode atopar nalgúns supermercados. Adóitase empregar para adozar torradas, filloas, chulas etc, coma se fose mel. Fabricación do xarope de pradairo
Entre as numerosas especies de pradairos, dúas son principalmente utilizadas pera a produción de xarope de pradairo: o pradairo negro (Acer nigrum) e mailo pradairo azucreiro (Acer saccharum), moitas veces consideradas a mesma especie, ou mesmo, a primeira, coma subespecie do A. saccharum.
O xarope de pradairo prodúcese maioritariamente no Canadá - 83% da colleita mundial - particularmente na provincia do Quebec, cunha menor produción en Ontario. Faise tamén nalgúns estados dos Estados Unidos de América. Así mesmo, a produción de xarope de pradairo nos EUA tende a continuar sendo constante, mentres que no Canadá multiplicouse por dous en vinte anos.
Colleita da auga de pradairo
A auga de pradairo apáñase na fin do inverno ou ao comezo da primavera, segundo as rexións, cando as noites de xeada veñen seguidas de días de desxeo. Esta auga contén arredor dun 2% ou 3% de azucre. Este azucre (esencialmente glicosa) é almacenado no raizame durante o outono, onde pasa o inverno. Na primavera, sobe baixo a casca e distribúese por toda a árbore, a fin de proporcionar enerxía de abondo para reactivar o seu metabolismo.
A auga de pradairo non é o zume. Este, claramente máis cargado en minerais e moléculas orgánicas complexas, só sobe polas raíces cando o metabolismo da árbore é reactivada. A chegada do zume e do seu sabor agre marca a fin da colleita da auga de pradairo. É dicir, non se fai a colla do zume, senón da auga de pradairo.
Se o diámetro do toro do pradairo é inferior a 20 cm a auga nunca se recolle. A regra xeral é, pois, agardar deica os 45 anos despois da plantación do pradairo antes de comezar a apañar a auga. Así mesmo, un pradairo azucreiro pode vivir até os 300 anos, incluso máis. Deste xeito, pode dar auga cada primavera por moitos anos.
Xasmín

O xasmín (Jasminum officinale) é unha especie fanerógama rubideira do xénero Jasminum, da familia das oleáceas. Cultivada en Galiza coma ornamental gateadora polo recendo das súas flores. Descrición
Presenta unha raíz adventicia; é un arbusto con follas lineais lanceoladas de bordo enteiro, penninervadas. A inflorescencia é unha cima bípara dicasia, con flores de ovario ínfero e presentan aceites esenciais. O froito é unha cápsula.
Son hermafroditas, e se propaga vexetativamente. Usos
Emprégase como ornamental, tanto polo recendo das súas flores, como por ser rubideira, co que adoita abeirarse contra muros ou deixar gatear por pérgolas e parras.
Ademais é utilizado para fragrancia polo agradábel recendo que botan as súas flores, semellantes ao cheiro das gardenias e das flores dos cítricos.
Propiedades medicinais
O xasmín é empregado como pectoral, tónico, adstrinxente, sedante nervioso, vulnerario.
O aceite esencial é moi utilizado en cosmética e perfumaría.
O froito é narcótico. Taxonomía
Jasminum officinale foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 7. 1753. Etimoloxía Jasminum: nome latino destas plantas. Podería derivar do persiano yasamin ou do árabe yasmin.
officinale: epíteto latino que significa "utilizada coma herba medicinal". Sinonimia Jasminum affine Royle ex Lindl.
Jasminum viminale Salisb.
Jasminum vulgatius Lam.
Xaspe

Xaspe (do inglés medio jaspre, polo francés medio, que á súa vez vén do latín jaspis e do grego iaspis, de orixe semítica) é un mineral opaco, unha variación impura do cuarzo de coloración vermella, amarela ou variada. Quebra deixando unha superficie lisa, que é usada para a ornamentación ou como xema. Pode ser puído, e é usado para vasos, selos, e en caixas de tabaco.
Xastre, xastra

Un xastre ou alfaiate é a persoa que exerce o oficio da xastrería, unha arte que consiste na creación de pezas de vestir principalmente masculinas (traxe, pantalón, chaleco) de forma artesanal e a medida, ou sexa, deseñando exclusivamente de acordo coas medidas e preferencias de cada cliente, sen facer un uso estandarizado de numeración preexistente. Os xastres na cultura popular galega
A literatura popular galega recolle numerosas burlas e sátiras contra os xastres -e tamén as costureiras-, ó considerarse que o seu traballo é livián e cómodo, en comparación co traballo no campo, moito máis duro. Por iso táchanse ós xastres de delicados, afectados, pouco homes.
Os mariñeiros seguen diferentes crenzas e cautelas á hora de construír unha barca ou facerse ó mar. Entre elas cómpre citar a prohibición de levar a bordo un cura ou falar deles, de cobras, de raposas, de zapateiros ou de xastres.
Léxico
Por veces chámanse xastres os piollos que se moven polas costuras dun vestido.
Xastre é un dos nomes comúns dun pequeno crustáceo denominado Galathea strigosa
Locucións
Ser coma o xastre das Baíñas: dise de quen recibe un encarga, pon os materiais e logo non cobra. A expresión pode completarse así: ser coma o xastre das Baíñas, coser de balde e pór as liñas
Refraneiro
Na cas do probe que dá o que ten, puntada curta e agoantar ben.
Na casa do rico que fai mala vida, puntada larga e acabar axiña. Na casa do pòbre que da do que ten, puntada corta e asegurar ben.
Cantigueiro
A que non viches o que eu vin/ na feira do Rapadoiro: / veinticinco castres xuntos/ cosendo nun barredoiro.
¿Quen mo compra, que llas vendo/ catro cousas nun raial? / Un xastre, unha costureira, / unha agulla e un dedal.
Sete xastres fan un home, / catorce fan un testigo, / para botar unha firma/ fanche falla veintecinco.
Sete xastres fan un home/ e vintacinco un testigo, / fan falla cento cincoenta/ para firmar un recibo.
Sete xastres fan un home/ o ano do pan barato, / o ano que o pan é caro/ xa fan falla vintecatro.
Xasón de Argos

Xasón de Argos (latín: Iason, grego antigo: Ἰάσων "Iáson"
) (século II) foi un historiador grego que, segundo a enciclopedia Suídas, era máis novo que Plutarco, polo que viviu na época do emperador Hadriano. Suídas tamén di que era gramático, e un gramático chamado Xasón aparece mencionado no Etymologicum Magnum. Traxectoria
Escribiu unha obra que incluía a primeira historia de Grecia (ἀρχαιολογία) en catro libros e a historia entre as guerras médicas e a morte de Alexandre Magno e a conquista de Atenas polo rexente Antípatro, pai de Casandro. O libro coñecido como Περὶ Κνίδου parece que formou parte desta historia, e a obra tería por título Περὶ τῶν Ἀλεξάνδρου ἱερὼν. É mencionado por Ateneo de Naucratis e Estevo de Bizancio, e Fabricio inclúeo na Bibliotheca Graeca.
Xatcobeo

O XaTcobeo, coñecido ao primeiro como Dieste, foi un proxecto de picosatélite da clase CubeSat desenvolvido pola Agrupación Estratéxica Aeroespacial da Universidade de Vigo liderado por Fernando Aguado en colaboración co Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial e o apoio da empresa pública galega Retegal. Foi lanzado o 13 de xaneiro de 2012 mediante un foguete Vega desde o centro espacial de Kourou. Proxecto
O proxecto presentouse á Axencia Espacial Europea para a súa incorporación ao primeiro voo do foguete europeo Vega dende o Centro Espacial de Kourou na Güiana Francesa, previsto inicialmente para decembro de 2011. A súa vida útil calculábase entre 6 e 12 meses, pero mantívose activo durate dous anos e medio. O anuncio da súa inclusión fíxoo público o presidente da Xunta de Galicia Emilio Pérez Touriño o 5 de xuño de 2008. Prevíase un custo de 1200000 €, a ser financiado nun 50% polo Ministerio de Ciencia e Investigación, nun 25% por Retegal e noutro 25% pola Universidade de Vigo e o Instituto Nacional de Técnicas Aeroespaciais.
O Xatcobeo foi o primeiro satélite galego e tiña como misión a investigación da mellora nas comunicacións por satélite. Tras finalizar a súa misión reentrou na atmosfera o 31 de agosto de 2014 e desintegrouse.
Xavier Bóveda

Xavier Bóveda Pérez, nado en Gomesende o 31 de xaneiro de 1898 e finado en Madrid o 31 de outubro de 1963, foi un xornalista, conferenciante, poeta e escritor galego en lingua castelá. Fundou o semanario Mundo Español e a revista Síntesis. Entre as súas publicacións destacan El madrigal de las hermosas e El perfecto optimista. Traxectoria
O seu pai morreu prematuramente. Xavier foi mozo de café, repartidor de periódicos e tipógrafo en El Diario de Orense. Admirador de Emilio Carrere Moreno, marchou a Madrid, onde entrou no círculo de galegos ilustres (como Basilio Álvarez, Roberto Nóvoa Santos ou o cacique Gabino Bugallal). Regresou a Ourense e formou parte do cenáculo ourensán. En 1917 volveu a Madrid, onde asinou o manifesto ultraísta. En 1923 emigrou a Buenos Aires onde colaborou en Hogar Gallego, Caras y Caretas e La Prensa. Fundou o semanario Mundo Español (1923) e a revista Síntesis (1927). Foi un destacado conferenciante.
En 1936 comezou unha carreira teatral. En 1963 viu de xira promocional a España, morrendo dun ataque ao corazón nunha pensión madrileña. Era curmán dos medio irmáns de Eduardo Blanco Amor, con quen tiña boa relación. Obras
El madrigal de las hermosas: semblanzas de mujeres orensanas, 1917.
Epistolario romántico y espiritual, rosario lírico y otros poemas, 1917. Con prólogo de Couceiro Freijomil.
Los poemas de los pinos, 1922.
La luna, el alma y la amada. (Intermezzo lírico). , 1922.
De los pazos gallegos. Versos de miedo y de superstición, 1922.
Canto a la raza gallega y versos de fe y de silencio, 1923.
Penumbras, 1923, Buenos Aires, en "La novela semanal".
Los motivos eternos. Poemas. Buenos Aires: La Facultad, 1927.
Tierra nativa: emociones. Buenos Aires, La Facultad, 1928.
La esencia de lo español y otros temas. Buenos Aires, Cabaut, 1929.
Humanismo español (Significación histórica y cultural de España). Buenos Aires: Editorial Mundo Español, 1934.
Integración del hombre: poemas en profundidad. Buenos Aires, Araujo Hnos. , 1934.
Tertulias literarias. Buenos Aires, imp. Araujo Hnos. , 1935.
Caos. Acción de nuestro tiempo en tres actos y diez cuadros. Buenos Aires: Ediciones Anaconda, 1938.
Acerca del teatro. Ensaio inédito depositado na RAG.
Cartas a una mujer. Buenos Aires, El Ateneo, 1943.
Tierra dura. Buenos Aires, El Ateneo, 1943.
Galicia madre. Buenos Aires: El Ateneo, 1944. Comedia en tres actos. Estreada no Teatro Maravillas de Buenos Aires en 1939.
Gamas verdes. 1962, inédito.
El santo y el poeta. 1962, inédito.
El perfecto optimista, 1945, inédito.
Laura busca un amante. Un honrado padre de familia. Buenos Aires: El Ateneo, 1948. Póstumas
Antología poética de Xavier Bóveda, 1970 (publicado en Buenos Aires nunha edición de Néstor Astur Fernández). Vida persoal
Casou en Buenos Aires con Juana Fernández Pinto o 25 de setembro de 1925.
Xavier Constenla

Xavier Constenla é un pianista ourensán de jazz.
Adoita tocar en formato trío, acompañado de Quique Alvarado ao baixo e Miguel Cabana á batería. Discos
A miña maneira - 2006
Xavier Estévez Ferreiro

Xavier Estévez Ferreiro, nado en Bruxelas en 1969, é un escritor e profesor galego. Traxectoria
Fillo de emigrantes, viviu na súa cidade natal até 1977. Estudou primaria e secundaria en Vigo e diplomouse en Maxisterio de Primaria na Escola de Pontevedra en 1990. Desde o ano 2003 dá clases no Colexio Divino Salvador de Vigo. Obra
Infanto-xuvenil
A lenda do Rei Lobo (2008). Editorial Tambre. Ilustracións de Andrea López Álvarez. 140 páxs. ISBN 9788492404162.
A rapaza da fiestra (2010). Editorial Tambre, Ala Delta. Ilustracións de Fernando Llorente. ISBN 9788492404810. Traducida ao castelán como La chica de la ventana (Edelvives, 2018), e ao éuscaro como Leihoko neska (Ibaizabal, 2020).
O corazón da maxia (2015). Vigo: Xerais, Col. Merlín. Ilustracións de Santy Gutiérrez. 128 páxs. ISBN 978-84-9914-819-9 (3ª).
Todos os soños (2015). Editorial Tambre, Ala Delta. Ilustracións de Marcos Viso. 122 páxs. ISBN 9788490460832.
Kibuko (2017). Ed. Obradoiro. 128 páxs. ISBN 9788416834389.
Aqueles momentos que perdemos (2019). Ed. Obradoiro. 248 páxs. ISBN 9788416834167
Avións de papel (2017). Vigo: Xerais, Col. Merlín. Ilustracións de Marcos Viso. 200 páxs. ISBN 978-84-9121-190-7 (4ª). ePub: ISBN 978-84-1110-291-9.
Os camiños do vento (2019). Vigo: Xerais, Col. Merlín. Ilustracións de Xosé Cobas. 216 páxs. ISBN 978-84-9121-609-4 (2ª).
A memoria dos pingüíns (2023). Vigo: Xerais, Col. Merlín. Ilustracións de Carlos Gallego Domínguez. 176 páxs. ISBN 978-84-1110-261-2. ePub: ISBN 978-84-1110-270-4.
Obras colectivas
Soños de Cajamarca (2020). Editorial Antela.
Creador@s na reserva (2022). Galix. Premios
O corazón da maxia foi finalista no Premio Merlín no ano 2013.
Todos os soños foi finalista na I Gala do Libro Galego na categoría de literatura infantil e xuvenil.
Todos os soños, gañador do XII Premio Frei Martín Sarmiento na categoría 5º e 6º de Primaria.
Avións de papel foi finalista no Premio Merlín no ano 2016, baixo o lema "Recollerás estrelas fugaces".
Os camiños do vento foi finalista na Gala do Libro Galego 2020 na categoría de libro ilustrado.
Xavier Gómez Guinovart

Francisco Xavier Gómez Guinovart é un informático galego, profesor da Universidade de Vigo. Traxectoria
Gómez Guinovart é o fundador do Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo. Autor de numerosas publicacións de lingüística computacional e membro da xunta directiva da Sociedade Española para o Procesamento da Linguaxe Natural.
É responsable principal dos seguintes desenvolvementos: Tradutor automático español <-> galego OpenTrad/Apertium.
OrtoGal - Corrector ortográfico en liña do galego.
Dicionario CLUVI inglés-galego.
Corpus Lingüístico da Universidade de Vigo (CLUVI).
Corpus Técnico do Galego (CTG).
FreeLing Galego - Análise lingüística automática do galego.
Xavier Sierra

Xavier Sierra i Valentí, nado en Xirona o 1 de decembro 1952 e finado en Terrasa o 3 de xaneiro de 2024, foi un dermatólogo, ensaísta, poeta e tradutor catalán. Traxectoria
Foi licenciado en Medicina pola Universidade Autónoma de Barcelona, Doutor en Medicina pola Universidade Complutense de Madrid e licenciado en Humanidades pola Universitat Oberta de Catalunya. Médico Especialista en Dermatoloxía, Institut Català de la Salut, traballou en Terrasa e Barcelona.
Publicou artigos en revistas da súa especialidade como Gimbernat: Revista d’Història de la Medicina i de les Ciències de la Salut. Tamén colaborou no Diari de Terrasa.
Desde 2015 publicou no blog “Un dermatólogo en el museo”, a finais do 2022 levaba publicados máis de 1. 800 artigos.
En xaneiro de 2023 presentouse o ducumental Dr. Xavier Sierra, un dermatólogo en el museo, dirixido por Antoni Verdaguer, forma parte da serie Terrasenques/Terrassencs. Xavier Sierra e Galicia
O seu pai era galego, do Vicedo, e el dominaba e usaba o galego. Traduciu poemas galegos ao catalán e na súa consulta indicaba que atendía en catalán e galego. Foi parella de Mercedes Cerdeira Caramés, dermatóloga en Vigo. É curmán do historiador e político Xosé Carlos Sierra.
Traduciu ao catalán Nimbos de Díaz Castro. Obras
Medicina
Historia de la dermatología (1995). MRA Creación y Realización Editorial. 352 páxs. ISBN 978-84-88865-03-8.
Micosis cutáneas (1996). Latros Edicions. 20 páxs. ISBN 978-84-921430-6-1.
Historia de las enfermedades cutáneas producidas por hongos (1997). MRA Creación y Realización Editorial. 128 páxs. ISBN 978-84-88865-27-4.
100 años de dermatología (2001). Grupo Aula Médica. 296 páxs. ISBN 978-84-7885-257-4.
Historia de la Academia Española de Dermatología y Venereología (2009). Loki & Dimas, S. L. Unipersonal. 160 páxs. ISBN 978-84-613-2981-6.
Humanidades
Poesía a flor de piel I (1998). Mra. Barcelona
Poesía a flor de piel II (1999). Mra. Barcelona.
Lírica galaicoportuguesa medieval (2013). ARC. Barcelona.
Poesies confinades (2020) Premios e honras
Membro de Honor do l’Institut Mèdic Valencià
Fundador da European Society for the History of Dermatology and Venereology (Vicepresidente 1999-2003) Secretario (2003-2007).
Premio Roel do Instituto Médico Valenciano (2001)
Premio á Excelencia Profesional do Collegi de Metges de Barcelona.
En 2019 ingresou na Real Academia de Medicina de Cataluña.
Presidente do Patronato do Museu d'Història da Medicina de Cataluña.
Xavoleno Prisco

Xavoleno Prisco foi un xurista que viviu entre os séculos primeiro e segundo despois de Cristo, tamén coñecido como Gaio Octavio Tidio Tosiano Iavoleno Prisco, e foi membro do concilio de Traxano. Traxectoria
Discípulo de Celio Sabino, sucedeuno como director da Escola Sabiniana, que seguía as doutrinas de Gaio Ateio Capitón. Os seus discípulos máis prominentes foron os xuristas Salvio Xuliano, Aburno Valente e Tusciano.
Foi pretor das provincias de África e Siria antes de unirse ao consello do emperador. Morreu nos últimos anos do reinado de Traxano ou nos primeiros de Hadriano, e Plinio afirma que se volveu tolo.
A orixinalidade da obra de Xavoleno pódese admirar nos 14 libros de Epistulae, de onde vén o proverbio en D. 50. 17. 202: "En Dereito Civil toda definición é perigosa, pois é difícil que non teña que ser alterada". Ademais Xavoleno escribiu os quince Libri ex Cassio, onde xulga as sentenzas deste, e os cinco ex Plautio, así como un epítome e comentario crítico sobre os Libri posteriores de Antistio Labeón.
Xaxún

Xaxún, ou xexún, é a abstinencia dalgunha ou de todas as comidas, e nalgún caso tamén da bebida, durante un período de tempo. O xexún tamén pode implicar a abstinencia de determinados tipos de alimentos, como a carne, e mesmo incluír a abstinencia sexual temporal. O xaxún pode realizarse por razóns relixiosas, médicas ou como forma de protesta (folga de fame).
O xaxún cristián ten a súa orixe na Biblia, practícano os católicos, os anglicanos, os ortodoxos e algunhas denominacións protestantes norteamericanas como a Igrexa Metodista Unida. As igrexas reformadas europeas critican o xaxún como algo puramente externo, sen relación coa salvación do individuo.
Os xudeus practican o xaxún durante sete días do seu calendario.
O xaxún tamén forma parte integral do hinduísmo aínda que está baseado en costumes locais ou crenzas persoais.
Os musulmáns practican o xaxún durante o mes de Ramadán, coa prohibición de comer, beber e ter practicas sexuais polo día.
Xeada

A xeada é un fenómeno climático que consiste nun descenso da temperatura ambiente a niveis inferiores ao nivel de conxelación da auga, e fai que a auga que está no aire se conxele, depositándose en forma de xeo nas superficies.
Para que se dea este tipo de meteoro cómpre que a humidade relativa do aire sexa superior á máxima humidade relativa á temperatura da xeada; en caso contrario, non haberá suficiente auga na atmosfera para depositarse nas superficies aínda que exista a sensación de 'frío de xeada'. Se o vento é intenso, o depósito de auga será asemade pequeno. Tipos
Xeada por radiación
A xeada por radiación débese a un arrefriamento progresivo e intenso do chan, pola radiación do seu calor, producíndose maiormente nas noites de ceo despexado. A humidade atmosférica, que pode ser relativamente cálida e seca, condénsase sobre as superficies sólidas en forma de rosada ou conxelándose, se aquelas se atopan a menos de 0 °C.
Este tipo é frecuente en terras mornas e subtropicais.
Xeada por advección
A xeada por advección é ocasionada pola invasión dunha corrente ou masa de aire frío con temperatura inferior a 0 °C. A acción do aire frío, xeralmente procedente das rexións polares, pode ser continua e durar por varios días.
Xeada por evaporación
A xeada por evaporación é debida ao transporte de aire húmido sobre unha superficie cuxa temperatura está a 0 °C ou menos. É un tipo bastante raro de xeada. En relación ós cultivos, obsérvanse dous tipos de xeadas: Xeada negra: efectúase un arrefriado xeral na atmosfera que ataca, pola súa amplitude de acción, ata especies vexetais "resistentes", como parrales; é por iso que o fume e a rega que se pon en práctica desde a madrugada pode dar bos resultados para combatela.
Xeada branca: dado o estado de floración da planta imponse introducir unha boa poda, ou convén que o agricultor a practique dentro de catro a oito días e non postergala máis aló de vinte, de modo que se desenvolvan as xemas latentes que existan nos brazos e os troncos. Este labor debe ser axudado pola rega inmediata e traballos superficiais que ao manter abrandado o terreo impidan a perda de humidade, o desenvolvemento de malas herbas e a produción de costra. Ademais a aplicación de nitratos reforzan o sistema vexetativo danado. Convén tamén a aplicación de caloríficos distribuídos en forma adecuada.
Xefe Executivo de Afganistán

O Xefe Executivo da República Islámica de Afganistán forma parte do goberno de Afganistán.
O cargo extra constitucional creouse en setembro de 2014, logo das disputas que xurdiron tras as eleccións presidenciais afgás de 2014, cando tanto Ashraf Ghani Ahmadzai como Abdullah Abdullah reclamaron a vitoria das eleccións. Como parte dun acordo de unidade nacional, acordouse que Ashraf Ghani asumise a presidencia e que se crease un novo cargo para Abdullah Abdullah, similar ao dun primeiro ministro. Funcións e responsabilidades
O xefe executivo preside a reunión semanal do consello de ministros que pode facer recomendacións de políticas ao presidente. O xefe executivo tamén pode recomendar ministros para o gabinete. Lista de xefes executivos
Xefe de Estado

O xefe de Estado é a persoa que representa a un país no resto do mundo. Así mesmo, é el o que participa, por si mesmo ou mediante delegados, en reunións internacionais, nomea e recibe delegacións diplomáticas etc. Tipos de sistemas
Nun réxime presidencial como nos Estados Unidos, o xefe de Estado (o presidente) é tamén o xefe de goberno, sendo a cabeza do poder executivo do país.
Nun réxime parlamentario, en cambio, o xefe de goberno (o primeiro ministro) depende do parlamento, e o xefe de Estado pode ser un presidente escollido popularmente ou un monarca hereditario. Neste último caso, normalmente é un rei, pero tamén pode ser un príncipe, como no caso de Mónaco.
Nun réxime semiparlamentario, o xefe de goberno (o primeiro ministro) depende do parlamento, e o xefe de Estado (o presidente) é escollido popularmente, como en Francia. Funcións
As funcións do xefe de Estado varían acordes á forma de goberno que establece a constitución de cada país. É dicir, ten máis ou menos competencias segundo ordenamento de cada Estado. Nos casos que o cargo sexa electivo, polo xeral, a súa lexitimidade vai parella ao do xefe de goberno e a constitución adoita entregarlles certas atribucións ou poderes.
Nos casos nos que o cargo non é electivo, este adoita ser simbólico (Reino de España ou Reino Unido). As súas funcións son nada máis que representativas e non ten poder virtual.
Doutra parte, dado que é a Constitución a que asigna os poderes do cargo, existen outros países nos que o soberano posúe unha serie de poderes (Marrocos ou certos países asiáticos).
Xefe de Goberno

O Xefe de Goberno é o máximo funcionario do poder executivo e responsable do goberno dun Estado ou dunha subdivisión territorial (estado, provincia etc. ) de mesmo. O proceso de elección de xefes de goberno varía de acordo ao país e depende, entre outros factores, da forma do goberno empregada no mesmo.
Nun sistema parlamentario o título que adopta o xefe de goberno pode ser: Primeiro Ministro, Premier, Chanceler, Presidente do Consello de Ministros, Presidente do Goberno ou outro. Nos países con sistemas presidenciais, como Estados Unidos, o xefe de goberno é o Presidente, que á súa vez é o xefe de Estado. En cambio, nos sistemas semipresidenciais, as funcións de xefe de goberno poden estar compartidas polo Presidente e un Primeiro Ministro.
O xefe de goberno nalgúns territorios de ultramar dependentes do Reino Unido é denominado "ministro xefe" (en inglés, Chief Minister), do mesmo xeito que na India, Malaisia e nos estados e territorios de Australia. En Alemaña, o xefe de goberno dos Länder denomínase "ministro presidente" (en alemán, Ministerpräsident); en Bélxica esta última é a denominación do xefe de goberno dunha rexión ou comunidade. En México, así se denomina ao líder político responsable do goberno e a administración de México, Distrito Federal, capital da República Mexicana. Denominacións
Chanceler
Premier
Primeiro Ministro
Presidente
Presidente de Goberno
Taoiseach
Xefes de Estado e goberno actuais

Esta é unha lista dos xefes de Estado e xefes de goberno que están en posesión dos seus cargos na actualidade, ordenados polo seu país alfabeticamente.
Xeira

Xeira foi unha organización política da mocidade comunista galega que se definiu como marxista-leninista e independentista. O seu partido de referencia foi a Frente Popular Galega. A organización foi disolta en 2021. Historia
Xeira foi fundada o 21 de decembro de 2013 tras a culminación do Proceso MIR que sucedeu á ruptura de Adiante o 11 de novembro do mesmo ano. En abril de 2017 celebrou o seu II Congreso Nacional. A organización establecía as súas bases segundo "a Independencia Nacional en forma de República Galega, a superación do Patriarcado e a construción do Socialismo e do Comunismo no mundo".
No ano 2018 o seu secretario xeral, Brais Borrajo, foi acusado por parte dunha militante de violación o que levou a destapar numerosos casos de acoso cara militantes e exmilitantes desta organización.
En xaneiro de 2021, un sector da militancia abandonou a organización xuvenil, ficando na FPG ata a celebración do seu noveno congreso, no que intentaron conformar unha candidatura alternativa á lista proposta polo central da organización. Finalmente, esta última lista foi a gañadora do congreso, sendo elixida secretaria xeral da FPG, Oriana Méndez. Xeira pasou a disolverse entón no seo da FPG, formando o sector que apoiou a Brais Borrajo, o Partido Comunista pola República Galega. Organización interna
Xeira é unha organización marxista-leninista, baseada no centralismo democrático, que se organiza en grupos comarcais cuxo órgano de dirección é o Comité Central.
Xeiteira

A xeiteira é un barco pesqueiro, hoxe fóra de uso, que era empregada na costa galega desde A Coruña até o Miño para a pesca da sardiña "ao xeito". Utilizouse durante centos de anos até a crise da sardiña da década de 1950. Hoxe en día só existen dúas operativas. Características
A xeiteira é unha embarcación que leva unha vela de relinga e remos auxiliares. Construíase con banceado "a tope" en madeira de carballo na quilla, roda, codaste e cadernas e piñeiro no banceado e na cuberta. A cuberta esténdese desde a proa até o centro da embarcación e prolóngase por dous corredores anchos que se unen a popa, rodeada toda ela por un cintón (caurel) interior que protexe a entrada de auga desde a cuberta á bañeira. A Nova Marina
No ano 1993, atopáronse os restos da quilla dunha xeiteira enterrados na lama de Caldebarcos (Carnota), o que posibilitou que se construíse unha réplica das antigas xeiteiras, a "Nova Marina", en Ribeira con fondos da Xunta de Galicia. Na actualidade está cedida pola Consellería de Mar á Escola de Vela Tradicional "Dorna" da Illa de Arousa. A outra xeiteira que se conserva en Galicia é de nova construción e está no porto de Rianxo.
Características
A "Nova Marina" mide 8, 18 m. de eslora e 2, 80 de manga e vai tripulada por entre 3 e 8 mariñeiros. A vela que usa é unha vela orixinal de algodón de dimensións: 6, 124 m. de bordura, 6, 22 de valuma, 9. 13 de grátil, cunha verga de 4, 22 m e cunha superficie vélica total é de 37 m².
Xeito Fole

Xeito Fole, nado en Lugo en 1985, é un artista visual e activista transxénero, transfeminista e antiespecista. No seu traballo utiliza os medios dixitais para pensar de maneira crítica as identidades sexo-xénero hexemónicas e normativas, así como os límites dos corpos e das fronteiras simbólicas, políticas e sociais. Traxectoria
Licenciouse en Belas Artes pola Universidade de Vigo, período durante o cal obtivo varias bolsas que lle permitiron estudar na Pontificia Universidade Católica do Rio de Janeiro, na École régionale des beaux-arts d'Angers e na Universidade de Barcelona, nesta última é onde remata os estudos especializándose en audiovisual. Posteriormente realizou o mestrado en Artes Dixitais na Universidade Pompeu Fabra. Obra
O seu traballo é transversal e inclúe diferentes disciplinas, desenvolvendo proxectos que relacionan arte, política e educación; durante o ano 2018 realiza o proxecto "Voces LGTBI+", xunto con iDensitat, presentado no Museo de Arte Contemporánea de Barcelona (MACBA). No anos 2016 e 2017 impartiu talleres de vídeo e linguaxe audiovisual dirixidos en obras de teatro colaborativas, como son In Living Memory e A Travessia. Na actualidade coordina a creación artística coa formación sobre diversidade sexual e de xénero dende unha perspectiva transversal a través de metodoloxías creativas. Participou nas exposicións Diversidade, género e sexualidades (Porto, 2018), Muestra Marrana (Ecuador, 2016) El Venadito. Juntxs contra el maltrato animal (Factoría de Arte, Madrid, 2016), CC Sagrada Familia (Barcelona, 2016) Espai Antoni Miro Peris (Barcelona, 2015), Habitat Creatiu (Can Felipa, Barcelona, 2015), Artes Visuales, Creación Injuve (Tabacalera, Madrid, 2012), Nits Digitals - Cicle d’arts electròniques de Vic (ACVic, 2012), Sense Titol ‘10 (Facultade de Belas Artes de Barcelona, 2010) e Novos Valores 2010 (Museo Provincial de Pontevedra.
Xeito participou residencias artísticas en centros de arte como Hangar ou AcVic.
Xelatino-bromuro

O xelatino-bromuro é un procedemento fotográfico creado no ano 1871 por R. L. Maddox e mellorado no ano 1878 grazas ós traballos de Charles E. Bennet, que acabou desprazando ao colodión húmido a partir de 1882.
Este proceso basicamente supón nos seus inicios o emprego dunha placa de cristal sobre a que se estende unha solución de bromuro, auga e xelatina sensibilizada con nitrato de prata, que xa non necesita manter húmida a placa en todo momento, o cal pon fin a un dos grandes inconvenientes do colodión húmido.
Ó conseguir Charles E. Bennet mellorar a sensibilidade do Xelatino-bromuro deixando secar durante máis tempo a placa emulsionada, conseguiu rebaixar o tempo de exposición a un cuarto de segundo, o que nos permite achegarnos ó concepto de instantánea fotográfica.
A creación deste método supuxo a culminación do invento da fotografía, quedando basicamente constituída ata a aparición da Halografía e a Fotografía dixital.
Xelea de Wharton

A xelea de Wharton, tamén coñecida coma xelatina de Wharton, é un líquido viscoso que se atopa principalmente no cordón umbilical, e que envolta ás arterias e á vea umbilical. Constitúe o tecido conectivo laxo mucoso, e está conformado por células mesenquimais que logo hanse de converter en fibroblastos inmaturos.
Nun corte histolóxico obsérvase o cordón umbilical cunha estrutura triangular, na que as dúas arterias fican na base do triángulo e a vea no vértice. Todas estas estruturas están envoltas pola xelea de Wharton.
Xelea real

A xelea real é unha substancia segregada polas glándulas hipofarínxeas da cabeza de abellas novas, de entre 5 e 15 días, que mesturan con secrecións estomacais e que serve de alimento ás larvas depositadas pola abella mestra. É unha masa viscosa dunha suave cor amarela e sabor ácido. Características
Todas as larvas consomen esta xelea, mais aquelas que serán as futuras mestras reciben unha xelea máis pura, sen pole, mentres que as que serán obreiras recíbena con algúns grans de pole. Ao terceiro día, as obreiras deixan de recibir xelea e pasan a consumir un concentrado de mel, auga e pole, mentres que as futuras mestras continúan consumindo a xelea real toda a súa vida. Isto asegura a supervivencia das abellas mestras, o seu maior tamaño e gran vitalidade para a reprodución. Cabe salientar que a esperanza de vida dunha abella obreira é de 30 a 45 días, mentres que unha mestra pode chegar a vivir até 5 anos. As abellas xeran entre 250 g e 300 g de xelea para a alimentación das mestras.
Na súa composición podemos encontrar case un 60% de auga, azucres, proteínas, lípidos e cinza. Contén vitaminas B1, B2, B6, B5 (en gran cantidade), B8, E e PP, e ácido fólico. Ten, ademais, antibióticos, gammaglobulina, albuminas, e aminoácidos (arxinina, valina, lisina, metionina, prolina, serina, glicina etc. ). Ademais tamén posúe minerais como ferro, ouro, calcio, cobalto, silicio, magnesio, manganeso, níquel, prata, xofre, cromo e cinc.
Algunhas das súas propiedades máis recoñecidas[Cómpre referencia] son as seguintes: É enerxética e estimulante do sistema nervioso.
Mellora a oxixenación cerebral.
Regulariza os trastornos dixestivos.
Aumenta a resistencia ao frío e á fatiga.
Aumenta o contido de hemoglobina, leucocitos e glóbulos vermellos no sangue.
Retarda o proceso de envellecemento da pel e mellora a súa hidratación e elasticidade.
Aumenta a vitalidade e a lonxevidade.
Debido a que se deteriora axiña, debe ser conservada a baixas temperaturas de entre 0 e -2 graos centígrados e en recipentes opacos que impidan o paso da luz.