proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Beiril

Un beiril é a parte ou zona que remata unha cousa, que a rodea ou constitúe o seu límite con outra cousa, xeralmente sobresaíndo dela. Estrutura en arquitectura e enxeñaría
Un beiril, no contexto da enxeñaría estrutural e arquitectura, é un tipo específico de estrutura que se estende dende un punto de apoio fixo e soporta cargas ao longo da súa lonxitude. Un extremo da estrutura permanece fixo, coñecido como encastramento ou engastamento, mentres que o outro é libre. Esas restricións na translación e rotación en un extremo caracterizan un beiril, tamén chamado cantilever por influencia do inglés, ou voadizo, estrutura voadiza por influencia do castelán (véxase terminoloxía). O termo aplícase tanto a elementos lineais, como vigas e columnas, como a elementos laminares, como lousas. Pontes, farolas, ás de avión e balcóns dos edificios son outros exemplos deste tipo de elementos estruturais.
A resistencia dun beiril depende da capacidade do material para resistir momentos de torsión, do deseño da armadura empregada e da distribución da carga. Está deseñado para maximizar a eficiencia na distribución da carga, minimizando a deformación. Tamén pode soportar desprazamentos relativos ou ter apoios elásticos impostos, cuxas restricións son descritas polas condicións de fronteira de Robin. Terminoloxía
Etimoloxía
A palabra beiril en galego e portugués parece derivar da palabra beira, á súa vez proveniente do latín riparia ou do celto-latino viria anel, círculo, derivada da raíz indoeuropea *wei- (torcer, dobrar), o mesmo que o asturleonés veiril e o castelán vera. A estrutura de beiril tamén se pode referir a unha estada saliente, ou andamio.
Outros termos
En portugués tamén se usan os termos consola, estrutura em consola e estrutura de consola. O termo inglés cantilever extendeuse a outros idiomas, e provén probabelmente da combinación de "cant" e "lever", do francés levier (panca) que provén do latín levare (elevar) e á súa ver da raíz protoindoeuropea *legwh- "lixeiro, sen peso". A orixe de "cant" é incerta, pero unha posibilidade é que derive do termo "can", referido a un extremo de madeira que sobresae dun muro, que serve como apoio para as vigas.
En galego tamén é usado o termo voadizo, adaptación do castelán voladizo, elemento que voa ou sobresae (tamén existe o termo salidizo, menos empregado). O termo non é recollido polo bUSCatermos, o DRAG ou o Dicionario Visual da Construción editado polo COAG, pero é comunmente usado por empresas, medios e administración.
Beizo leporino

Denomínase beizo leporino, beizo fisurado, ou fisura labial ó defecto conxénito que consiste nunha fendedura ou separación no beizo superior. O beizo leporino orixínase pola fusión incompleta dos procesos maxilar e nasomedial do embrión e é un dos defectos de nacemento máis frecuentes (constitúe aproximadamente o 15% das malformacións conxénitas). Preséntase, frecuentemente, acompañado de padal fendido ou fisura palatina. Etimoloxía
Beizo leporino (do lat. leporīnus, da lebre) quere dicir «beizo de lebre», pois ese animal ten o beizo superior cortado no centro. Durante moito tempo este foi o termo utilizado para denominar á fisura labial. Porén, en anos recentes os dous termos usáronse para referirse á mesma condición.
Belanova

Belanova foi unha banda mexicana de synthpop orixinaria da cidade de Guadalaxara, Xalisco. Os membros do grupo son Denisse Guerrero (cantante), Edgar Huerta (programación e sintetizador) e Ricardo "Richie" Arriola (baixo e guitarra).
Discografía
Belas Artes

Na acepción común, Belas Artes serían aquelas artes que terían por obxecto expresar a beleza, especialmente a arquitectura, escultura, música, e pintura.
De todos modos, o certo é que ademais da beleza, as chamadas belas artes poden buscar tamén a expresividade, a orixinalidade, impresionar ao receptor ou incluso a fealdade (véxanse, por exemplo, os cadros de Francis Bacon). Neste sentido, podemos dicir que o termo quedou algo desfasado (sobre todo tralo auxe das vangardas no século pasado). División clásica
Os gregos antigos dividían as artes en superiores e menores, sendo as artes superiores aquelas que permitían gozar as obras por medio dos sentidos superiores, vista e oído, cos que non fai falta entrar en contacto físico co obxecto observado. As Belas Artes eran seis: arquitectura, escultura, pintura, música, declamación e danza. A declamación inclúe a poesía e coa música inclúese o teatro. Esa é a razón pola que o cine é chamado a miúdo, hoxe, a sétima Arte. As belas artes
Música
Existen distintas definicións de Música: Arte que combina os sons conforme aos principios da melodía, a harmonía e o ritmo.
Movemento organizado de sons a través dun espazo de tempo.
Danza
Movementos corporais rítmicos que acompañados xeralmente de música serven como vehículo de comunicación e expresión.
Declamación
Arte consistente no exercicio da retórica e a recitación.
Pintura
Arte de plasmar sobre unha superficie motivos de natureza moi diversa, normalmente mediante pigmentos diluídos.
Arte de proxectar un debuxo por medio de liñas, puntos e cores.
Arte de fixar sobre un obxecto perdurable unha imaxe ou momento.
Escultura
Arte de crear formas no espazo, tanto exentas como en relevo.
É a arte de tallar, esculpir ou moldear.
Arquitectura
Arte ou ciencia de proxectar e construír edificios perdurables no tempo que cumpran unha función e *provoquen pracer estético*. Arte e ciencia de deseñar construcións.
Arquitectura é a arte de crear espazos nun lugar xeográfico, un momento histórico, para que a humanidade desenvolva as súas actividades de convivencia social, de entretemento e familiares, cumprindo coa verdade útil mecánico-construtiva, económica e social, que sexa belo e teña carácter (concordancia entre programa e proxecto).
Belas Artes é tamén unha licenciatura universitaria nalgúns países, como a Arxentina, España ou México. En España, esta licenciatura comprende especialidade en conservación e restauración de obras de arte, deseño, fotografía, pintura, debuxo ou gravado (distribuídos en diferentes especialidades).
Belatucadros

Belatucadros ou Belatucadrus é unha deidade celta adorada no norte de Britania, particularmente en Cumberland e Westmorland. Está relacionado con Belenus e Cernunnos, e foi equiparado co deus romano Marte. Semella que foi louvado tanto polos soldados romanos de baixo rango como polos propios britanos.
Belatucadros é coñecido por 28 inscricións atopadas nos arredores da Muralla de Hadrián, Inglaterra. A escrita do nome do deus varía dunha inscrición a outra: Balatocadrus, Balatucadrus, Balaticaurus, Balatucairus, Baliticaurus, Belatucairus, Belatugagus, Belleticaurus, Blatucadrus e Blatucairus son aceptadas como variantes de Belatucadros. A máis común destas formas é Belatucadrus, polo que é o máis usado nos escritos modernos. En cinco desas inscricións, Belatucadros é equiparado co deus romano Marte como Mars Belatucadrus.
Os altares dedicados a Belatucadros son pequenos e sinxelos, o cal fai supoñer que o deus era adorado principalmente por xente de baixo status social.
Belenus

Belenus, tamén coñecido como Belinus, Belenos ou Belanus, é un deus da mitoloxía celta. Características
Belenus significaba brillante ou refulxente e designaba un deus da luz, o Sol e o lume (todas elas enerxías renovadoras). Belenus era o nome tanto irlandés como galo e ástur. Os romanos reuniron baixo o nome de Apolo varios deuses galos encargados especialmente das termas.
Coñecido polos irlandeses, o seu nome pasaría ás novelas medievais. As «Baltené» eran unha das grandes festas irlandesas que se celebraban o 1 de maio e que proviñan do culto a esta divindade. Asocióuselle como compañeira a deusa Sirona.
En Asturias o seu nome quedou reflectido na toponimia local. Así, no concello de Poña atópase a localidade de Beleño, cuxo nome deriva do deus celta.
Belenos foi confundido tamén con outros deuses tales como con Grannus (o brillante), venerado en varios lugares, Siannus, patrón dos baños do Mont-Dourei en Puy de Dôme e Borvo.
Así mesmo foi coñecido con outros nomes como:
- Grannios e Borno da celtia continental
- Balor e Beltayne da celtia irlandesa
- Beli e Balor dos celtas galeses
- Bel e Belenos dos celtas da illa de Mann
- Bile e Belenos dos celtas escoceses Cómics
Belenus fíxose un oco no coñecemento popular moderno xunto á deidade Tutatis grazas ás historietas de Astérix, de Goscinni e Uderzo.
Beleza mortal

Beleza mortal (en inglés: Fatal Beauty) é un filme estadounidense de 1987 dirixido por Tom Holland. Está protagonizado por Whoopi Goldberg, no papel da detective Rita Rizzoli, e por Sam Elliott. O guión foi escrito por Hilary Henkin e Dean Riesner. A banda sonora orixinal foi composta por Harold Faltermeyer. O filme foi promocionado coa frase "An earthquake is about to hit L. A. It's called Detective Rita Rizzoli. "
Estreouse en galego o 14 de decembro de 2000 a través da TVG. Personaxes
Whoopi Goldberg como Detective Rita Rizzoli
Sam Elliott como Mike Marshak
Rubén Blades como Carl Jimenez
Harris Yulin como Conrad Kroll
John P. Ryan como Tenente Kellerman
Jennifer Warren como Cecile Jaeger
Brad Dourif como Leo Nova
Mike Jolly como Earl Skinner
Charles Hallahan como Deputy Getz
James LeGros como Zack Jaeger
Mark Pellegrino como Frankenstein
Neill Barry como Denny Miflin
Cathianne Blore como Charlene
Beleza oculta

Beleza oculta (en inglés: Collateral Beauty) é un filme estadounidense de 2016 dirixido por David Frankel e escrito por Allan Loeb. Está protagonizado por Will Smith, Edward Norton, Keira Knightley, Michael Peña, Naomie Harris, Jacob Latimore, Kate Winslet e Helen Mirren.
Estreouse en galego o 14 de setembro de 2019 a través da TVG. A directora de dobraxe é Charo Pena. Personaxes
Will Smith como Howard Inlet
Edward Norton como Whit Yardsham
Keira Knightley como Amy Moore / "Love"
Michael Peña como Simon Scott
Naomie Harris como Madeleine
Jacob Latimore como Raffi / "Time"
Kate Winslet como Claire Wilson
Helen Mirren como Brigitte / "Death"
Ann Dowd como Sally Price
Mary Beth Peil como Mrs. Yardsham
Raymond Greene-Joyner como Mr. Yardsham
Shirley Rumierk como Mrs. Scott
Belga (moeda)

O belga foi unha unidade monetaria de Bélxica, vixente entre 1926 e 1946, coa equivalencia de cinco francos belgas. Historia
A finais de 1925, Bélxica abandonou a Unión Monetaria Latina, que ata daquela a unira a Francia, Suíza, Italia e Grecia, como consecuencia da constante desvalorización das súas moedas. Co fin de estabilizar o franco belga, o ministro Émile Francqui puxo en marcha un programa cuxa primeira medida consistiu na creación do belga, co valor de cinco francos, mediante o decreto do 25 de outubro de 1926. Esta nova unidade debería substituír o franco belga no mercado de cambio internacional. Tales medidas pretendían tomar distancia en relación ao franco francés, daquela nunha situación moi inestable.
Os billetes de banco e de tesouraría mantiveron a dobre denominación (en francos e en belgas) desde 1927 ata a fin da segunda guerra mundial. Entre 1930 e 1934 cuñáronse tres valores en moeda metálica, tamén coa dobre denominación.
Porén, a realidade foi que nin a poboación belga nin os mercados asumiron a nova moeda, que finalmente foi derrogada mediante un decreto do 8 de xaneiro de 1946.
Belier

Belier é o nome dunha familia de foguetes sonda franceses de propelente sólido fabricados por Sud Aviation para o CNET. Características
O nome de Belier comprende toda unha familia de foguetes sonda estabilizados por xiro mediante foguetes nas aletas que comparten unha primeira etapa Belier propulsada por un motor foguete Jericho desenvolvido inicialmente para o programa de mísiles terra-aire francés. O foguete converteuse na base da foguetería da India e Paquistán trala adquisición de licenzas de fabricación por parte deses países.
O primeiro Belier foi lanzado o 24 de maio de 1961. Os voos finalizaron o 7 de marzo de 1986, tras 318 lanzamentos das diferentes versións. Variantes
Belier I
O primeiro membro da familia de foguetes Belier, cunha soa etapa, un motor foguete Jericho e 208 kg de propelente Epictete.
Especificacións
Carga útil: 30 kg a 80 km de altura
Masa cheo: 313 kg
Altura: 4, 01 m
Diámetro: 0, 31 m
Envergadura: 0, 78 m
Pulo: 20, 0 kN
Apoxeo: 80 km
Primeiro lanzamento: 24 de maio de 1961
Último lanzamento: 6 de novembro de 1970
Número de lanzamentos: 18
Belier II
É unha versión merollada do Belier I, tramén dunha soa etapa, e cargado con Plastolite como propelente en lugar de Epictete.
Especificacións
Carga útil: 30 kg a 130 km de altura
Masa cheo: 352 kg
Altura: 5, 90 m
Diámetro: 0, 31 m
Envergadura: 0, 78 m
Pulo: 21, 50 kN
Apoxeo: 130 km
Belier III
Unha terceira versión á súa vez mellorada dos Belier I e II, dunha soa etapa, cun motor foguete Vega e 230, 5 kg de propelente Isolane.
Especificacións
Masa cheo: 400 kg
Altura: 3, 80 m
Diámetro: 0, 31 m
Apoxeo: 109 km
Primeiro lanzamento: 18 de marzo de 1968
Último lanzamento: 25 de setembro de 1969
Número de lanzamentos: 4
Bell 8000

Bell 8000 é a denominación dunha familia de motores foguete fabricados por Bell para os foguetes Agena e que utilizaban ácido nítrico e UDMH como propelente. Variantes
Bell 8048 (LR81-B-1)
Foi usado nos Agena A. Trátase dun motor refrixerado rexenerativamente que voou por primeira vez en 1959.
Especificacións
Masa: 127 kg
Diámetro: 1, 52 m
Pulo: 68, 9 kN
Impulso específico: 276 s
Tempo de combustión: 120 s
Cantidade: 20
Bell 8081 (XLR81-BA)
Foi usado nos Agena B, á súa vez usado como etapa superior xunto con foguetes Thor ou Atlas. Era capaz de ata 2 reencendidos.
Especificacións
Masa: 130 kg
Diámetro: 1, 52 m
Pulo: 71, 2 kN
Impulso específico: 285 s
Tempo de combustión: 240 s
Cantidade: 156
Bell 8096 (YLR81-BA)
Foi usado nos Agena D, á súa vez usado como etapa superior xunto con foguetes Thor, Atlas e Titan. Era capaz de ata 8 reencendidos.
Especificacións
Masa: 132 kg
Diámetro: 1, 52 m
Pulo: 71, 2 kN
Impulso específico: 293 s
Tempo de combustión: 265 s
Cantidade: 175
Bell 8247 (XLR81-BA-13)
Foi o motor usado vehículo-obxectivo Agena para o programa Gemini, cunha capacidade de 15 reencendidos. Voou por primeira vez en 1963.
Especificacións
Masa: 132 kg
Diámetro: 1, 52 m
Pulo: 71, 2 kN
Impulso específico: 291 s
Tempo de combustión: 240 s
Cantidade: 248
Bella ciao

"Bella ciao" é unha canción popular italiana. Descoñécese a súa orixe, aínda que varios historiadores indicaron que a súa orixe está nas mulleres das mondinas, traballadoras de arrozais de finais do século XIX que cantaban a canción como protesta polas duras condicións de traballo nos arrozais da Italia setentrional. A canción orixinal foi modificada e adoptada como himno da resistencia antifascista dos partisanos italianos entre 1943 e 1945 contra as forzas ocupantes da Alemaña nazi, durante a guerra civil italiana e contra a República Social Italiana. Existen varias versións de "Bella ciao", e está considerada socialmente como un himno de liberdade e resistencia antifascista. Acadou unha popularidade renovada no ano 2017 trala súa inclusión na serie de televisión La casa de papel. Letra
Bellac

Bellac (en occitano Belac) é unha localidade e concello de Francia, na rexión de Lemosín, departamento de Alto Vienne. É a subprefectura do distrito e a cabeceira do cantón de Bellac. Está integrada na Comunidade de concellos do Alto Lemosín, da que é a de maior poboación.
Belvís, rede socioeducativa

Belvís, rede socioeducativa, é a denominación dunha rede social posta en marcha pola AS-PG co obxectivo de ofrecer ao profesorado galego e ás familias espazos de intercambio de opinións e traballo colaborativo en galego afondando na posibilidade de converter as redes sociais en canles de comunicación entre escola, sociedade e familia para, deste xeito, contribuír a crear unha institución aberta, actualizada e partícipe das características da sociedade e os seus problemas. Historia
Belvís comezou a xestarse en abril de 2011, no contexto das Xornadas de Lingua e Literatura e naceu coa pretensión de aproveitar os vínculos que xera o uso de redes sociais para fortalecer a interacción entre as institucións educativas e o resto de axentes sociais e así poder ofrecer unha axuda ao alumnado para coñecer as oportunidades do mundo laboral, educativo, de lecer e a desenvolver destrezas para tomar decisións de cara a organizar a propia vida profesional. Presentouse publicamente o 29 de setembro, nas XXXV Xornadas de Verán da Coruña. Está programada en Elgg e leva integrado un AVE (ambiente virtual de aprendizaxe) baseado en Moodle.
Belém, Pará

Belém é a capital do estado brasileiro do Pará. Está situada xunto ó brazo dereito do Río Amazonas. Tiña unha poboación estimada en 1500157 habitantes o 2007.
Belén (filme)

Belén é un filme arxentino de xénero histórico e legal de 2025 dirixido e protagonizado por Dolores Fonzi a partir dun guión que ela mesma escribiu con Laura Paredes, Agustina San Martín e Nicolás Britos. Baséase no libro de non ficción Somos Belén de Ana Correa, que segue a procura de xustiza por parte dunha avogada cando a súa cliente é encarcerada falsamente por cometer un aborto ilegal.
Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios. Personaxes
Dolores Fonzi como Soledad Deza
Camila Pláate como Julieta
César Troncoso
Julieta Cardinali
Luis Machín
Laura Paredes
Sergio Prina
Ruth Pláate
Lili Juarez
Bemol

Na notación musical chámase bemol a unha alteración que provoca que unha nota baixe a súa altura en medio ton. Pódese anular mediante un becuadro.
Ben Bernanke

Benjamin Shalom Bernanke, nado en Augusta o 13 de decembro de 1953, é un economista estadounidense, premio Nobel de Economía en 2022. Traxectoria
De orixe xudía, foi presidente da Reserva Federal (FED), o banco central dos Estados Unidos entre 2006 e 2014. Bernanke asumiu ese posto en febreiro de 2006 en substitución de Alan Greenspan.
Economista formado en Harvard (summa cum laude), obtivo o seu doutoramento no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts.
En 2011 estivo considerado unha das persoas máis poderosas do mundo pola Forbes.
Ben Cultural de Interese Nacional

Ben Cultural de Interese Nacional (en catalán: Bé Cultural d'Interès Nacional) ou sinxelamente Ben de Interese Nacional (en catalán: Bé d'Interès Nacional), abreviado BCIN, é unha categoría de protección legal dos bens máis relevantes do patrimonio cultural catalán, tanto de mobles como inmobles, outorgada pola Administración da Generalitat de Cataluña, que o inscribiu no Rexistro de Bens Culturais de Interese Nacional. Constitúe a categoría superior de protección, as outras dúas son o Ben Cultural de Interese Local (BCIL) e o Espazo de Protección Arqueolóxica (EPA). A maioría destes bens están recoñecidos como Ben de Interese Cultural na administración do Estado español.
Ben Roy Mottelson

Ben Roy Mottelson, nado en Chicago, Illinois (EUA) o 9 de xullo de 1926 e finado o 13 de maio de 2022, foi un físico danés, de orixe estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1975. Traxectoria
Estudou física na Universidade de Purdue en 1947 e doutorouse na Universidade Harvard en 1950.
En 1948 iniciou as súas colaboracións no Instituto Niels Bohr de Dinamarca, á beira de Aage Niels Bohr e Leo James Rainwater, ao redor da estrutura do núcleo atómico cousa que lles permitiu describir a mecánica cuántica do nucleón. En 1971 conseguiu a cidadanía danesa, e en 1975 foi galardoado co prestixioso Premio Nobel de Física, xunto cos seus colaboradores, "pola súa procura na descrición cuántica dos nucleóns".
Ben X

Ben X é filme belga-neerlandés de 2007 dirixido por Nic Balthazar. Baséase na novela Niets Was Alles Wat Hij Zei, escrita polo propio Balthazar. A novela está inspirada na historia real dun rapaz con autismo que se suicida por mor do bullying. Foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Greg Timmermans como Ben
Laura Verlinden como Scarlite
Marijke Pinoy como nai de Ben
Cesar De Sutter como Jonas
Pol Goossen como pai de Ben
Titus de Voogdt como Bogaert
Maarten Claeyssens como Desmedt
Tania Van der Sanden como Sabine
Peter De Graef como psiquiatra
Ron Cornet como Headmaster
Johan Heldenbergh como mestre de relixión
Jakob Beks como mestre de metalurxia
Gilles De Schryver como Coppola
Dirk Van Dicjk como policía 1
Ben de Giffen

Un Ben de Giffen é un produto que posúe unha curva de demanda con pendente positiva. Isto significa que a medida que o prezo do ben aumenta, os consumidores desexarán adquirir unha maior cantidade de dito ben, e cando o prezo de ditos bens comece a descender, quererán adquirir unha cantidade cada vez menor do mesmo.
Se pode discutir a existencia destes bens no mundo real, pero hai un modelo económico que explica como unha cousa así pode existir.
Estes bens reciben o seu nome de Robert Giffen, ao que atribúe esta idea Alfred Marshall no seu libro Principles of Economics.
Para a maioría dos produtos, a elasticidade prezo da demanda é negativa. Noutras palabras, prezo e demanda móvense en dirección contraria; se o prezo sobe, a cantidade demandada baixa, e á inversa. Os bens de Giffen son unha excepción a isto. A súa elasticidade prezo da demanda é positiva. Cando o prezo sobe a demanda aumenta, e á inversa. Para ser un verdadeiro ben Giffen, o prezo debe ser o único que cambie para obter unha variación na cantidade demandada, quedando os bens de luxo á marxe.
O exemplo clásico de Marshall é o ben inferior dos alimentos básicos, cuxa demanda ven definida pola pobreza que fai aos seus consumidores non poder consumir comida de mellor calidade. Segundo aumenta o prezo dos alimentos básicos, os consumidores non se poden permitir adquirir outros tipos de alimentos polo que teñen que aumentar o seu consumo de alimentos básicos. Análise dos bens de Giffen
Débense cumprir tres condicións para que se dé un destes bens: O ben en cuestión debe ser un ben inferior,
Debe haber unha escaseza de bens substitutivos, e
O ben debe representar unha parte importante do orzamento do consumidor.
se a condición #1 se cambia a "o ben en cuestión debe ser tan inferior que o efecto renda sexa maior que o efecto substitución", entón a lista é condición necesaria e suficiente.
Ben económico

Denomínanse bens económicos, por oposición aos bens libres, a aqueles bens que se adquiren no mercado pero pagando un prezo por eles e que satisfai directa ou indirectamente unha necesidade. É dicir, son bens materiais e inmateriais que posúen un valor económico e que, por ende, son susceptíbeis de seren valorados en termos monetarios. Neste sentido, o termo ben utilízase para nomear cousas que son útiles aos que as usan ou posúen. No ámbito do mercado, os bens son cousas e mercadorías que se intercambian e que teñen algunha demanda por parte de persoas ou organizacións que consideran que reciben un beneficio ao obtelos.
Ben ordinario

Un ben ordinario é aquel ben de carácter económico que é caracterizado porque o seu nivel de consumo aumenta cando o seu prezo descende e o nivel do consumo baixa si o seu prezo ´é incrementado (mantendo idénticas as demais condicións). É contrario ao ben de Giffen.
A existencia dos bens de Giffen fóra do ámbito da teoría económica inda é disputado na actualidade, xa que os bens comúns tiveron menos acollida nos manuais de economía que o ben normal e ben inferior, o cal é empregado para non confundir as respostas ós cambios e aos ingresos. O emprego do termo "ben ordinario" inda está sendo útil, xa que permite que facer unha sinxela representación dos prezos e os ingresos. Un ben normal é sempre normal, mentres que un ben ordinario pode ser normal ou ben inferior.
Ben público

Un ben público é un concépto económico, consistente nun ben económico que malia ser de produción custosa, é non rival e non excluínte. Un ben é non rival cando o seu uso por unha persoa en particular non prexudica o uso futuro por outros individuos, e non excluínte cando o seu uso por unha persoa en particular non prexudica o uso simultáneo por outros individuos. Diferéncianse dos bens libres, como o aire limpo, en que estes últimos non son bens económicos.
Na categoría de ben público pódese distinguir o ben común, un tipo particular de ben económico natural ou fabricado polo ser humano, cun tamaño, extensión ou características que fan moi custoso, senón imposible, excluír do seu gozo o uso a potenciais beneficiarios. A diferenza dos bens públicos puros, os bens comúns están suxeitos a problemas de conxestión ou saturación por risco moral.
O problema que entrañan os bens públicos é que o mercado non valora adecuadamente estes produtos e proporciona unha subministración distinta da que sería eficiente, polo que en moitas ocasións hai que empregar procedementos de subministración do ben que salve estas dificultades. Non rivalidade
A rivalidade no consumo dun produto implica que o consumo por parte dun individuo reduce a cantidade dispoñible para outros. Así, se un individuo come un pastel, non queda pastel para ningún outro, xa que xa o comeu. Principio de exclusión
O principio de exclusión está relacionado coa imposibilidade de excluír do consumo dun produto a determinadas persoas. As razóns da imposibilidade poden ser físicas ou económicas. A baixa capacidade de exclusión implica que ou é imposible ou moi caro prohibir o consumo dun ben a outros individuos. Bens mixtos
Obviamente, estas definicións teóricas non sempre son aplicables no mundo real, xa que estritamente non hai ningún ben que non poida ser derivado a calquera nivel de consumo mercantil. Porén, os economistas pensan que algúns bens do mundo real se aproximan moito a estas definicións, o suficiente para que estas teñan sentido.
BenQ

BenQ Corporation é unha empresa líder en dispositivos dixitais (cámaras, pantallas etc. ) que está asentada en Taiwán. Ten experiencia nas 3 C (Computación, Comunicacións e Consumo electrónico. )
O nome reflicte o seu lema ou visión corporativa: Bringing Enjoyment and Quality to life (algo así como "Conseguir desfrutar da vida").
A compañía foi establecida no 1984, pero foi coñecida antes coma Acer CM (Communications and Multimedia) e renomeada en decembro de 2001 co nome actual.
BenQ fabrica produtos de alta tecnoloxía, incluíndo a comunicación e produtos relaccionados cos ordenadores persoais. Entre os seus principais produtos están monitores LCD/TFT, televisións de plasma, escáneres e impresoras, cámaras dixitais, proxectores, gravadoras de CD/DVD, portátiles, teclados e ratos, reprodutores de música e teléfonos móbiles.
A sede central sitúase en Taoyuan, Taiwán, pero a compañía opera en todo o mundo.
O 1 de outubro de 2005, BenQ adquire a división de dispositivos móbiles de Siemens en Alemaña, creando así a 6ª compañía da industria da telefonía móbil máis importante por cota de mercado acumulado. Desta adquisición sae un novo grupo, BenQ Mobile, de BenQ Corporation dedicada enteiramente as comunicacións sen fíos.
BenQ Corporation é unha parte de BenQ Group, a cal está incluída en AU Optronic.
Benceno

O benceno, C6H6, é un líquido incoloro e inflamable, cun olor doce e agradable, base dos hidrocarburos aromáticos e constituínte natural do petróleo, aínda que usualmente sintetizado a partir doutros compostos que están presentes en maior cantidade relativa. Forma parte da mestura das gasolinas, do napalm etc, e é un disolvente moi usado e base para a produción de medicamentos, plásticos, gasolina, caucho sintético etc.
É un coñecido carcinóxeno. Kekulé descubriu a súa estrutura.
Benchmark

O benchmark o é unha técnica utilizada para medir o rendimento dun sistema ou parte dun sistema, frecuentemente en comparación con algún parámetro de referencia. Tamén se pode atopar como benchmarking, a cal se refire especificamente á acción de executar un benchmark. A palabra benchmark é un anglicismo traducible ao galego como comparativa.
Bendición

Unha bendición, ou beizón, é a expresión dun desexo benigno dirixido cara a unha persoa ou grupo delas que, en virtude do poder máxico da linguaxe, espérase que axude a lograr que ese desexo se cumpra. Gramaticalmente, trátase de oracións con modalidade desiderativa (o mesmo que o seu contrario, as maldicións). Así, son bendicións típicas Que Deus che garde ou Que che vaia bonito.
As bendicións teñen un papel destacado nas crenzas populares de moitos pobos, así como nos seus mitos e lendas. En especial, ten grande importancia a bendición que un pai ou unha nai dirixen aos seus fillos. Na Biblia, cóntase como Xacob engana ao seu pai cego, Isaac, para obter del a bendición paterna, que Isaac desexaba dar ao primoxénito, Esaú. A bendición di así: Achamos tamén bendicións na lírica tradicional (como a canción sefardí Boa semana déanos Deus / alegres e sans) e mesmo na música pop, con exemplos como Forever Young de Bob Dylan, bendición dirixida aos seus fillos (May you stay forever young), ou o canto que pecha A Very Cellular Song, da Incredible String Band:
Beneath the Planet of the Apes

Beneath the Planet of the Apes é un filme dirixido por Ted Post que se estreou en 1970. Continuación do filme O planeta dos simios de 1968. Sinopse
Unha nova nave procedente do espazo aterra ó mando do astronauta Brent, que acode na busca do desaparecido George Taylor. Volve atoparse cos simios que dominan o mundo, relegando os humanos á escravitude. Porén, coa axuda da doutora Zira seguirá as pegadas de Taylor ata a Zona Prohibida, en cuxas catacumbas (o antigo metro de Nova York) vive unha raza humana mutante con poderes telepáticos. Personaxes
James Franciscus como Brent
David Watson como Cornelius
Roddy McDowall como Cornelius (nas imaxes de arquivo d'O planeta dos simios)
Kim Hunter como Zira
Maurice Evans como Dr. Zaius
Linda Harrison como Nova
Paul Richards como Mendez
Natalie Trundy como Albina
Jeff Corey como Caspay
Gregory Sierra como Verger
Victor Buono como Home gordo
Don Pedro Colley como Negro
James Gregory como Xeneral Ursus
Charlton Heston como Taylor
Tod Andrews como Skipper
Thomas Gomez como Ministro
Paul Frees como Narrador
Benedicta Bello Pernas

María Benedicta Bello Pernas, nada en Candia en 1908 e finada en Lugo o 16 de febreiro de 1996, foi unha política galega. Traxectoria
Rexentaba o oficio de xastra xunto co seu home, Manuel Ferreiro Lamas, e deixaron Mondoñedo para trasladarse a Bretoña, onde montaron o seu negocio. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida o 1 de xuño de 1937, acusada xunto seu home de "rebelión militar" por axudar a fuxir o alcalde Victoriano Mateo Hombreiro ofrecéndolle vivenda e alimentos durante o tempo que permaneceu oculto. Xulgada na causa 535/37, foi condenada a reclusión perpetua no consello de guerra celebrado en Lugo o 30 de xullo de 1937. Pasou polas prisións de Saturrarán, en Guipúscoa, e despois pola de Palma. A súa condena foi reducida a oito anos e, en 1945, saíu en liberdade condicional. Vida persoal
Casou con Manuel Ferreiro Lamas e foi nai de Alejandrina, Enriqueta e Dora Ferreiro Bello.
Benedicto Blanco

Benedicto Blanco Dobarro, nado en Avión e executado polos nazis en Nantes o 13 de febreiro de 1943, foi un maquis galego. Traxectoria
Era membro e un dos máximos responsables da Organisation Spéciale (OS) dos Francs-Tireurs et Partisans (FTP), creados polo Partido Comunista Francés. Calcúlase que ó inicio da segunda guerra mundial tiña uns 18 anos, polo que posiblemente non deixase descendencia, non existindo referencias familiares que permitan saber máis sobre a súa vida.
Foi detido e xulgado pola Gestapo nun proceso sumarísimo, "o proceso dos 42", celebrado o 16 de setembro de 1942, simulacro de xuízo que a ocupación alemá artellou para escarmentar as continuas sabotaxes dos resistentes. Foi encarcerado, torturado e fusilado o 13 de febreiro de 1943, xunto con outros 37 maquis, entre eles o seu paisano Alfredo Gómez Ollero, de Paderne de Allariz.
Le Colectif du Procés des 42, unha organización dedicada á recuperación da memoria histórica dos 37 executados polos nazis, descubriu o 13 de febreiro de 2006 en Nantes un monumento na súa honra.
Benedikt Zäch

Benedikt Zäch, nado en 1959 in Xenebra, é un numismático suízo. Traxectoria
Zäch estudou Historia Xeral, Estudos Alemáns, Historia da Arte e Ciencias Auxiliares da Historia na Universidade de Zürich, onde se graduou en 1991 cunha tese sobre a historia da moeda tardomedieval de Zürich. Aínda durante os seus estudos universitarios, foi axudante de investigación en diversos gabinetes numismáticos, como o de Winterthur (1987-1992), o do Museo Nacional de Suíza en Zürich (1985-1988) e no do Museo Histórico de Sankt Gallen (1989-1992).
Entre 1985 e 1988 foi membro do comité fundador do Grupo de Traballo Suízo para os Fondos de Moedas (SAF), e encargouse da súa comisión informática desde 1988 a 1992.
A partir de 1993 ocupou o posto de conservador do Gabinete Numismático de Winterthur (Münzkabinett Winterthur) e da colección de antigüidades desta cidade. Entre 1990 e 2009 foi membro do consello de dirección da Sociedade Suíza de Numismática e editor dun dos seus órganos de expresión, a revista Schweizer Münzblätter, da que foi editor de 1991 a 1994. Tamén foi o editor web da páxina da Sociedade en Internet (www. numisuisse. org), no período 2004-2009. A partir de 2002 comezou o seu labor docente na Universidade de Zürichh, en materias como Historia do Diñeiro na Antigüidade e na Idade Media.
No Consello Internacional de Numismática é membro do comité de dirección desde 2003, e nesta institución exerceu ademais como editor da súa páxina web (www. inc-cin. org) e como coeditor da súa publicación International Numismatic Newsletters (2003-2009).
No mundo editorial, Benedikt Aäch foi un dos fundadores, en 1979, da revista NOISMA. Zeitschrift für Literatur, en Sankt Gallen, da que figurou como coeditor ata 1993. Tamén forma parte do consello de redacción da revista Numismatische Zeitschrift, de Viena, e é membro do Comité de Lectura de Revue numismatique, de París.
En 2019 publicouse na súa honra un libro de homenaxe co gallo do seu 60º aniversario, promovido por Christian Schinzel e publicado pola Sociedade Suíza de Numismática. Recoñecementos
(1997): Premio Vreneli, da revista numismática suíza Münzen Revue.
(2002): Premio Otto Paul Wenger, da Asociación de Numismáticos Profesionais Suízos.
(2008): Membro honorario da Sociedade Numismática Austríaca.
(2009): Jeton de vermeil, da Société française de numismatique, de París. Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos de Benedikt Zäch publicados ao longo da súa carreira: (1995). Münzfunde des Mittelalters und der Neuzeit im Kanton St. Gallen. Stiftung St. Galler Museen.
(1998). Die Burgruine Wulp bei Küsnacht ZH (con Ch. Bader). Schweizerischer Burgenverein, Basilea. ISBN 9783908182092
(2000). Der Münzschatz von Vaduz: Liechtenstein an der Weltausstellung. WorldExpo2000, Vaduz.
(2003). 1803-1848: von Napoleon zum Bundesstaat. Münzkabinett der Stadt Winterthur.
(2006). Geld im Mittelalter, 600-1200: Herrschaft, Handel, Stadt. Münzkabinett der Stadt Winterthur.
(2017). Geld + Kirche: das Kreuz der Kirche mit dem Geld. Münzkabinett der Stadt Winterthur. ISBN 9783907047088
Benedito Calixto

Benedito Calixto de Jesus, nado en Itanhaém o 14 de outubro de 1853 e finado en São Paulo o 31 de maio de 1927, foi un pintor e historiador brasileiro. Traxectoria
En 1883 obtivo unha bolsa que lle permitiu mudarse a París, onde ingresou na Academia Julian. Tivo como mestres a Camille Boulanger, Jules Lefebvre e Robert Fleury.
A maioría da súa obra está composta de paisaxes mariñas e temas de historia brasileira.
Benelux

O Benelux é unha rexión de Europa occidental que compoñen Bélxica, Países Baixos e Luxemburgo. O termo foi acuñado para referirmos á Unión Económica do Benelux, pero serve para designar a rexión histórica dos Países Baixos. A denominación Benelux formouse coas primeiras letras dos nomes dos países (na súa lingua orixinal) que forman a unión: BE de Bélxica, NE de Holanda (Nederland) e LUX de Luxemburgo.
A Unión Económica do Benelux foi aprobada trala liberación destes países durante a segunda guerra mundial en 1944. Entrou en vigor en 1948 legalizando o libre paso de persoas, bens de consumo e capitais, favorecendo así unha rápida recuperación económica. Este "experimento" tivo tanto éxito que en 1957 o Benelux mais Italia, Francia e Alemaña occidental asinaron o Tratado de Roma nacendo así a CEE que logo converteríase na actual UE. En certo senso, o Benelux pode considerarse un precursor da unión aduaneira e a liberdade de movementos e capitais que inspiran os principios fundamentais da UE.
O tratado, orixinalmente limitado a 50 anos, foi renovado antes do seu vencemento en 2008. A renovación do tratado supuxo o cambio na denominación do Benelux: pasou de chamarse Unión Económica do Benelux a ser simplemente Unión de Benelux. Este cambio de nome reflicte un cambio na énfase da unión, xa que o novo tratado ampliou o rango de competencias da unión alén das económicas.
A estrutura institucional do Benelux consta dun Consello de Ministros, un Parlamento, un Consello da Unión, un Tribunal de Xustiza, unha Secretaría Xeral e unha Oficina de Propiedade Intelectual. A Secretaría Xeral atópase en Bruxelas. O Parlamento do Benelux foi creado en 1955.
Benetice, Havlíčkův Brod

Benetice é unha pequena aldea preto de Svetlá nad Sázavou, República Checa. En 2011 tiña 30 habitantes. Historia
Anteriormente había unha fábrica de vidro en Benetice. Aínda que a fábrica pechou, os nomes dalgúns lugares proveñen desa fábrica como na sušírnách ou o lago coñecido como Sklárenský rybník.
Existe unha área recreativa en Benetice, que foi antigamente utilizado como campamento pioneiro (pioneiro eran os membros dunha organización semellante ao movemento Scout na época comunista na República Checa e outros países do leste) e era utilizado polos mozos que chegaran desde Hungría, Polonia e Alemaña.
Un tileiro medra nos campos da aldea Benetice, plantado en 1945. Desde a aldea pódese ver o castelo de Lipnice.
Benguela

Benguela é unha cidade e concello de Angola, capital da provincia do mesmo nome. É unha cidade costeira, situada ao oeste do país. No ano 2018 tiña 623777 habitantes, sendo o concello máis poboado da provincia e o cuarto de Angola. Historia
Foi fundada por Manuel Cerveira Pereira, gobernador de Angola entre 1615 e 1617, o 17 de maio de 1617. Entre 1641 e 1648 foi ocupada pola Compañía Holandesa das Indias Occidentais. Infraestruturas
Transporte
Aeroporto 17 de Setembro
Aeroporto Internacional da Catumbela
Educación
Universidade Katyavala Bwila (UKB)
Instituto Superior Politécnico Jean Piaget de Benguela
Benguela (capoeira)

Banguela ou benguela é o toque mais lento da capoeira rexional. Descrición
Este toque pode ser usado no inicio dunha roda de capoeira regional, ou durante o xogo para calmar os ánimos dos xogadores cando o xogo se quenta. O toque comanda un xogo cadenciado, onde os movementos son quebrados e fluidamente transformados noutros. O xogo realízase principalmente no chan, e exixe do capoeirista máis intelixencia e malicia que no xogo tradicional.
O toque de banguela foi creado polo mestre Bimba, e era moi utilizado no xogo de principiantes para incentivalos a soltar o corpo e incorporar a malicia da capoeira. Era utilizado tamén en adestramento con navalla. Era un xogo sen canto e fortemente cadenciado ao ritmo do berimbau.
Existe unha diverxencia en relación ao nome do toque. Moitos capoeiristas chamam o toque de benguela, nunha alusión á cidade angolana de Benguela, mais segundo os alumnos do mestre Bimba e outras persoas que coviviron e con el, o mestre chamaba o toque de banguela.
Outro nome utilizado para este tipo de toque é angola dobrada, que é o nome máis utilizado na capoeira angolana.
Beni Hasan

Beni Hasan é unha necrópole exipcia do Imperio Medio (XI dinastía a comezos da XII) situada a 265 quilómetros ao sur do Cairo, na beira oriental do río Nilo. O nome deriva do dunha familia árabe que se estableceu no lugar a fins do século XVIII e que estendeu o seu dominio por toda a rexión de al Minya. Localización e historia
A necrópole está escavada nun acantilado de pedra calcaria moi rica en fósiles. As tumbas dispóñense en dúas fileiras, unha de tumbas en forma de pozos, de profundidade variábel e de diversas épocas, e outra, a 40 metros de distancia, de 30 hipoxeos de fachadas talladas no rochedo. As tumbas de Beni Hasan pertenceron aos grandes señores que gobernaban as provincias (as de Giza, Sakkara, Dahshur ou Maidum eran de altos funcionarios da corte), que preferiron ser enterrados no seu propio nomo como sinal de independencia. Para subir á necrópole hai que seguir uns camiños marcados con pedras que datan tamén do Imperio Medio.
Os hipoxeos son de tres tipos: Tumbas formadas por unha ou máis cámaras, sen columnas (a maioría);
cinco tumbas con columnas fasciculadas e capiteis en forma de loto, cunha gran cámara rectangular en cuxo fondo se abren dúas ou tres naves, perpendiculares ao eixo lonxitudinal, cunha ou dúas fileiras de columnas que soportan un arquitrabe sobre o que se apoian falsas bóvedas. A parte anterior da sala está coberta por un teito plano ou por un tellado a dúas augas.
tres tumbas con columnas acanaladas ("protodóricas", aínda que esta denominación é inexacta). Na fachada hai dúas columnas acanaladas entre dous piares; a porta de entrada está situada no eixo do intercolumnio e dá acceso a unha cámara rectangular grande que se divide en tres naves lonxitudinais por medio de dúas fileiras de columnas arquitrabadas sobre as que se apoian falsas bóvedas. Tamén é unha falsa bóveda a coberta do pórtico exterior. Ao fondo da cámara, un naos acolle a estatua do finado.
Só doce das 39 tumbas están decoradas. Son pinturas ao fresco, e non relevos pintados, como na maior parte das tumbas do Imperio Antigo. As escenas divídense en longas faixas horizontais que representan os traballos agrícolas, as artes e os oficios, como no resto das tumbas civís do período, pero incluíndo a vida militar e señorial. Tumbas máis destacadas
Tumba de Amenenhat
Tumba de Khnumhotep III
Benignidade

Benignidade (voz derivada de benigno, do latín benignus "bo, amable", e este á súa vez de bonus "bo, boa" e genus "orixe, nacemento, familia, clase") é un termo médico que fai referencia a todo tipo de condición médica que non produce danos a longo prazo. Úsase para describir doenzas que evolúen de maneira media non progresiva. Como descritor de tumores non canceríxenos (non malignos) ou neoplasmas denota a benevolencia dunha enfermidade ou o seu curso (e. g. no caso de tumores ou crises epilépticas), pero pode referir outras condicións de saúde. Un tumor benigno respecta sempre a membrana basal cando medra de modo que non invade vasos ou tecidos adxacentes. Como resultado, esténdese menos rapidamente ca os tumores malignos. O oposto a benignidade é malignidade (ou virulencia en discurso médico). En oncoloxía (o estudo do cancro)
Tumor benigno (é xeralmente sinónimo de neoplasma benigno, ou neoplasia).
Fóra da oncoloxía
Hipertensión intracraniana benigna
Encefalomielite miálxica benigna
Vertixe posicional paroxística benigna
Hiperplasia prostática benigna
Malaria benigna (malaria causada especificamente por Plasmodium vivax ou Plasmodium ovale)
Benigno Benavides Álvarez

Benigno Benavides Álvarez, nado en Nigrán cara a 1913, foi un mariñeiro e político galego. Traxectoria
Mariñeiro veciño de Priegue. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. O xuíz militar emitiu unha requisitoria para a súa presentación e a de Francisco Misa Aballe, José Misa Rodríguez, Juan Manuel Salgueiro Rial, José Fernández Fernández, Maximiliano Comesaña Pérez, Victorino Hermida Misa e Enrique Giráldez Piña o 24 de agosto. Volveu ser reclamado polo xuíz militar de Vigo o 7 de novembro con Maximiliano Comesaña Pérez e José Puentes Méndez. Foi xulgado en tres causas militares e declarado en rebeldía. Cando rematou a guerra entregouse, foi xulgado en consello de guerra en Vigo por auxilio á rebelión e condenado a 12 anos de prisión. Posteriormente a condena foi conmutada a 3 anos. Cumpriu condena na Prisión de Partido de Vigo da que saíu en liberdade condicional en febreiro de 1942. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en maio de 1943.
Benigno Gómez Gómez

Benigno Gómez Gómez, nado na Veiga (Carballeda de Avia) cara a 1902, foi un empresario e político galego. Traxectoria
Dono dun serradoiro en Carballeda. Na República, coa vitoria da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado alcalde de Carballeda de Avia a principios de marzo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. Capturado pola Garda Civil en febreiro de 1939, foi xulgado en Ourense o 16 de xuño con Juan Rodríguez Bóveda acusados de rebelión militar na causa 933/36. Foi condenado a 30 anos de reclusión perpetua. Preso da cadea de Ourense, saíu en liberdade condicional en agosto de 1940. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1939 que foi anulado, e volvéronllo abrir en 1943. Vida persoal
Casou con Amparo Rivera Fernández.
Benigno Ledo

Benigno Ledo González coñecido como O cura das abellas, nado na Chanca (Adá, Chantada) o 20 de xullo de 1867 e finado e na casa reitoral de Argozón segundo unhas fontes e no lugar da Chanca segundo outras o 14 de decembro de 1950, foi un sacerdote e apicultor galego introdutor dun modelo de colmea de cadro móbil horizontal. Traxectoria
Foi cura párroco de Argozón (Chantada) e propagandista da apicultura. Colaborou en El Lucense, La Voz de la Verdad, El Norte de Galicia, El Ideal Gallego e El Cultivador Moderno. Unha das súas achegas máis salientables foi a introdución en 1880 do modelo de colmea coñecido como colmea Layens dende Francia. Este modelo fora creado en 1874 por Georges de Layens, modificando unha colmea de cadro móbil. Benigno Ledo introduciuna no seu lugar natal, A Chanca, converténdose no primeiro apicultor español en introducir este modelo en España.
Benigno Ledo foi o creador dun novo modelo de colmea denominada "Ledoargozón" ou "Ledo-Argozón", premiada no Concurso Nacional de Ganados, Maquinaria Agrícola e Industrias Derivadas no ano 1917 e que estaba baseada na colmea Voirnot. Tamén simplificou os procesos de extracción do mel das colmeas modernas. Foi nomeado profesor de apicultura da Deputación de Lugo o 10 de decembro de 1927, cargo que ocupou ata a súa xubilación en 1948. A propia deputación sufragaba os seus gastos para a realización de clases prácticas de apicultura por varios pobos da provincia, eventos que tiñan unha gran confluencia de interesados. Dirixiu a aula de Apicultura que estivo situada, en vida de Benigno Ledo, nos xardíns da rúa San Marcos en Lugo, á beira do pazo provincial. Tamén instalou colmeas modelo nos xardíns do Seminario diocesano de Lugo, onde tamén exercía labores docentes nesta área. Obras
Cursillo práctico de apicultura adaptado á la región gallega: para uso de los alumnos que se dedican a esta materia y al alcance de toda clase de personas. Lugo: Imprenta provincial, 1929. Cunha segunda edición corrixida baixo o mesmo título en 1938.
Curso práctico de apicultura. Terceira edición da mesma obra, aumentada e corrixida. Lugo: Deputación provincial, 1946. Edición facsimilar publicada por Ediciós do Castro en 1978 e 1982. Premios e recoñecementos
Concedéuselle a Cruz de Beneficencia de Primeira Clase polos servizos prestados durante a epidemia de gripe.
Pola súa faceta divulgadora estaba en posesión da Encomenda do Mérito Agrícola.
O seu sobriño e continuador do seu labor, Jaime Fernández Ledo, erixiulle unha estatua no seu lugar natal.
Unha rúa de Lugo, situada no recinto do Campus da Universidade de Santiago de Compostela, á beira da Escola Politécnica Superior, leva o seu nome.