proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Coroa austríaca

Para outras moedas coa denominación de "coroa", véxase a páxina de homónimos Coroa (moeda). A coroa austríaca (en alemán: österreichische Krone) foi a unidade monetaria de Austria (naquel momento chamada Deutschösterreich –"Austria Alemá"–) e do Principado de Liechtenstein (en paralelo á coroa de Liechtenstein), logo da disolución do Imperio Austrohúngaro (1918). En Austria mantívose vixente ata a introdución do xilin en 1925, en tanto que Liechtenstein a abandonou en 1921, cando adoptou o franco suízo. Moedas
As moedas cuñáronse nos mesmos metais e coas mesmas características métricas que as correspondentes ás anteriores series de coroas austrohúngaras.
Para facilitar a introdución da nova moeda emitíronse moedas de 100, 200 e 1. 000 coroas inmediatamente antes de 1925, que tiñan características similares ás das moedas fraccionarias equivalentes que as substituíron (de un, dous e dez groschen). Billetes
Billetes sobreestampados do Banco Austrohúngaro
Consonte o Tratado de Saint-Germain-en-Laye, a República de Austria, do mesmo xeito que os demais estados xurdidos da desintegración do Imperio Austrohúngaro, tivo a obriga de sobreimprimir o papel moeda imperial que circulaba no seu territorio, para o oficializar como de curso legal no novo Estado, con carácter provisional e como paso previo á implantación dunha nova moeda nacional.
En cumprimento deste compromiso, en 1919 sobreestampáronse os billetes do Imperio Austrohúngaro en circulación coa inscrición DEUTSCHÖSTERREICH e emitíronse novos billetes que os reproducían exactamente.
Reselo «Ausgegeben nach dem 4. Oktober 1920»
A partir de 1920, apareceu nos billetes un novo reselo: «Ausgegeben nach dem 4. Oktober 1920» ("Expedido despois do 4 de outubro de 1920").
Billetes propios a nome do Banco Austrohúngaro
En 1922 introduciuse unha nova serie de billetes cun deseño completamente novo para cumprir o segundo paso do proceso, superando a fase da reestampaxe do circulante anterior. A serie contiña billetes cos seguintes valores: 1, 2, 10, 20, 100, 1. 000, 5. 000, 20. 000, 100. 000 e 500. 000 coroas.
Esta serie continuaba a ser emitida en nome do banco imperial (o Oesterreichisch-ungarische Bank), aínda que os billetes tiñan ambas as faces en lingua alemá (durante o imperio alternaban unha en alemán e outra en húngaro).
Billetes do Banco Nacional de Austria
En 1924 completouse a serie de valores anterior coa emisión de billetes de 10. 000 coroas. A autoridade emisora deste billete xa non foi o banco imperial, senón o novo Banco Nacional Austríaco (Oesterreichische Nationalbank), que se acababa de crear.
Tamén se considerou a emisión dun billete dun millón de coroas, do que se chegaron a imprimir probas, aínda que o proxecto non prosperou.
O billete de 10. 000 coroas foi o único emitido polo Banco Nacional de Austria, xa que, como paso definitivo para cumprir os acordos do Tratado de Saint-Germain-en-Laye, en 1925 abandonouse a moeda herdada do Imperio Austrohúngaro e introduciuse na súa substitución unha nova moeda nacional: o xilin austríaco.
Coroa de Fiume

Para outras moedas coa denominación de "coroa", véxase a páxina de homónimos Coroa (moeda). A coroa de Fiume (en italiano: Corona Fiumana; en croata: Riječka kruna; en húngaro: Fiume korona), abreviado Cor. ou FIUK, foi a moeda oficial do Estado Libre de Fiume entre abril de 1919 e setembro de 1920. Historia
Contexto
Logo do colapso do Imperio Austrohúngaro, o Banco Austrohúngaro, administrado conxuntamente por Austria e Hungría, continuou a emitir billetes de coroa austrohúngara, que seguía a ser a moeda común de Austria, Hungría e Checoslovaquia, e que circulaba tamén en territorios que formaban parte doutros estados. No entanto, a partir de 1919, os novos estados comezaron a crear os seus propios sistemas monetarios nacionais.
A coroa de Fiume
O 18 de abril de 1919, o Consello Nacional Italiano de Fiume, que era a entidade que exercía a autoridade na cidade, introduciu a denominada "coroa de Fiume", cuxa especie física consistiu no reselo dos billetes da coroa austrohúngara, que circulara ata a data naquel territorio. Estes reselos eran de dous tipos: o escudo de armas de Savoia e a inscrición CITTA DI FIUME. Logo da ocupación levada a cabo en setembro de 1919 polo poeta e político italiano Gabriele D'Annunzio con preto dun cento de lexionarios italianos, selouse unha nova serie de billetes en nome do Instituto de Crédito do Consello Nacional (Istituto di Credito del Consiglio Nazionale) segundo se dispuxo nun decreto do 6 de outubro. O reselo, nesta ocasión, era rectangular, de 45x60 mm, coa lenda CITTA DI FIUME. ISTITUTO DI CREDITO DEL CONSIGLIO NAZIONALE.
A coroa de Fiume foi a moeda oficial da cidade ata o 26 de setembro de 1920, cando, por un decreto do xeneral Amantea, comandante das tropas italianas en Fiume, se introduciu a lira italiana como moeda oficial do territorio.
A coroa seguiu a circular ata a anexión da cidade a Italia en febreiro de 1924. O Real decreto 235 do 24 de febreiro de 1924 fixou a data concreta da conversión no 30 de abril dese mesmo ano, cunha taxa de cambio de 0, 40 liras italianas por cada coroa de Fiume. Tipos de cambio
En novembro de 1919, unha coroa de Fiume equivalía a tres coroas do Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios, e a 0, 40 liras italianas. No entanto, no mercado negro, o cambio real situábase nas 0, 21 liras italianas.
Coroa de Liechtenstein

A Coroa de Liechtenstein (en alemán: Liechtenstein Krone; plural kronen) foi a unidade monetaria de Liechtenstein desde 1898 ata 1921, e estaba dividida en 100 heller, como moeda divisionaria. As moedas son raras, en tanto que os billetes son máis comúns.
Liechtenstein usou a coroa austrohúngara e a coroa austríaca logo da disolución do Imperio Austrohúngaro en 1918, e logo adoptou o franco suízo en 1921, por mor da inestabilidade da coroa. A coroa de Liechtenstein definíase pola mesma cantidade de metais preciosos que a coroa austrohúngara e que a coroa austríaca. Moedas
Cuñáronse moedas de prata de 1, 2 e 5 coroas, e moedas de ouro de 10 e de 20 coroas. Nalgúns dos valores, existen probas numismáticas datadas en 1898, aínda que o habitual é que as emisións regulares comezasen a estar datadas en 1900.
As moedas da coroa de Liechtenstein cuñáronse na Casa da Moeda de Viena a nome do monarca Xoán II e foron deseñadas polo gravador Gustave Deloye. Billetes
Liectenstein utilizou os billetes da coroa austríaca entre 1919 e 1921, cando pasou a adoptar como propio o franco suízo. De xeito autónomo, só imprimiu papel moeda de emerxencia con denominacións de 10, 20 e 50 heller durante o ano 1920.
Coroa de flores

Unha coroa de flores é o conxunto de flores (artificiais ou non), follas, e mesmo poida que froitas dispostas de maneira ordenada e atadas cun plástico ou cordel, coa forma dun redondo, un anel ou coroa. Empréganse polo xeral como decoración nas festas de Nadal así como tamén nos actos funerarios. É un elemento propio de moi diversas culturas de todo o planeta.
Coroa eslovaca

A coroa eslovaca (en eslovaco: Slovenská koruna) foi a moeda oficial de Eslovaquia dende o 8 de febreiro de 1993 ata o 31 de decembro do 2008, cando Eslovaquia adoptou o Euro como moeda oficial. O seu código ISO 4217 era SKK e a súa abreviatura era Sk. Unha coroa eslovaca dividíase en 100 halierov (abreviado simplemente como h). Historia
A primeira coroa, coñecida como coroa eslovaca da segunda guerra mundial, estableceuse en 1939 en substitución da coroa checoslovaca (introducida en 1919 para substituír a coroa austro-húngara) ata o final da Guerra, xa que o 1 de novembro de 1945 foi substituída novamente pola coroa checoslovaca.
A segunda coroa foi introducida o 8 de febreiro de 1993 coa independencia eslovaca a raíz da disolución de Checoslovaquia e, polo tanto, da desaparición da coroa checoslovaca.
A coroa entrou no ERM II, o mecanismo de troco da Unión Europea, o 28 de novembro do 2005 e fixouse a razón de 35, 4424 SKK por EUR ata o 8 de xullo do 2008, cando o Consello de Asuntos Económicos (ECOFIN) fixou o tipo de troco final con respecto ao Euro a razón de 30, 1260 SKK por EUR, e dando oficial a adopción do Euro o 1 de xaneiro do 2009.
O 1 de xaneiro do 2009 deixou de ser a moeda oficial de Eslovaquia dando paso a Euro como nova moeda. Moedas
Para máis información véxase: Moedas da coroa eslovaca (1939-45).
En 1939 introducíronse moedas de 10 halierov, e 5 e 20 coroas, ademais das denominacións de 20 e 50 halierov e 1 coroa en 1940. As moedas de 10 e 20 halierov eran de bronce, as de 50 h e 1 Sk de cuproníquel, as de 5 Sk de níquel e a de 20 coroas de prata. En 1942, introducíronse moedas de 5 halierov de cinc e se empregou aluminio para cuñar as denominacións de 20 h. En 1943 substituíuse o cinc polo aluminio nas de 50 h e engadíronse as denominacións de 10 e 50 coroas de prata en 1944.
Comparando as emisións anteriores á Guerra, a coroa eslovaca contaba cunha moeda de 50 coroas nova, e o contido de prata nas de 10 e 20 Sk reduciuse das 700 milésimas ás 500, ao mesmo tempo que reduciron o seu tamaño. Os seus deseñadores foron Anton Hám, Andrej Peter, Gejza Angyal, Ladislav Majerský e František Štefunko. Todas se cuñaron na Ceca de Kremnica.
En 1993, trala disolución de Checoslovaquia, Eslovaquia introduciu a súa propia moeda, substituíndo a coroa checoslovaca cunha taxa de troco de 1: 1. Cuñáronse moedas de 10, 20 e 50 h de aluminio, e 1, 2, 5 e 10 coroas. Debido á inflación as moedas de 10 e 20 h deixaron de circular en 1995, e se introduciu un novo tipo de 50 h de cobre.
As moedas que circularon ata o 31 de decembro do 2008 foron as seguintes: Billetes
En 1939 imprimiuse nos billetes de 100, 500 e 1. 000 coroas a lenda SLOVENSKÝ ŠTÁT para empregarse en territorio eslovaco. Durante ese mesmo ano tamén se introduciron as denominacións de 10 e 20 coroas.
En 1993 os billetes de Checoslovaquia levaban un selo pegado coas armas de Eslovaquia e a denominación. Máis tarde se introduciron as novas series de billetes en denominacións de 20, 50, 100, 500 e 1. 000 coroas. En 1994 engadiuse o billete de 5. 000 Sk e en 1995 o de 200 Sk.
Os billetes que circularon ata o 31 de decembro do 2008 foron as seguintes:
Coroa feroesa

A coroa feroesa é a moeda oficial das Illas Feroe (Dinamarca). Ao non tratarse dunha divisa independente, non conta cun código ISO 4217 específico senón que comparte o código internacional da coroa dinamarquesa, moeda da que é unha versión local. Divídese en 100 oyrur (oyra en singular). É emitida polo Danmarks Nationalbank (Banco Nacional de Dinamarca).
Coroa iugoslava

Para outras moedas coa denominación de "coroa", véxase a páxina de homónimos Coroa (moeda). A coroa iugoslava foi unha moeda provisional de curta existencia que se utilizou nos anos posteriores á I Guerra Mundial nalgunhas zonas do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos que anteriormente formaran parte do Imperio Austrohúngaro. Historia
Tras a I Guerra Mundial, o Imperio Austrohúngaro, onde circulaba a coroa austrohúngara, desagregouse en diversos estados e a súa parte suroriental pasou a constituír o Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios, que logo se fusionou co Reino de Serbia para formar o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos, que máis tarde pasou a chamarse Reino de Iugoslavia.
Nese territorio instaurouse a coroa iugoslava o 12 de novembro de 1918 cunha taxa de cambio á par coa coroa austrohúngara, e circulou no novo reino en paralelo ao dinar serbio, cunha relación de valor de catro coroas iugoslavas por cada dinar serbio. Esta situación foi transitoria, en tanto que non se adoptase o posterior dinar iugoslavo (1920). A data exacta de cesamento da circulación da coroa iugoslava non se coñece con exactitude e algunhas fontes indican que aínda se mantiña en circulación a finais de 1922. Billetes
A primeira emisión provisional da coroa iugoslava produciuse en 1919. A emisión era moi similar á da coroa checoslovaca dese mesmo ano, consistente nunha sobreimpresión cun tampón oval negro de billetes da coroa austrohúngara de 1912 con valores de 10, 20, 50, 100 e 1. 000 coroas.
A segunda emisión provisional, tamén en 1919, baseouse nos mesmos valores da coroa austrohúngara emitidos en 1912 mais, en lugar dunha sobreimpresión oval, pegáronse nos billetes austrohúngaros uns adhesivos para a súa validación como coroas iugoslavas. Estes selos adhesivos eran bilingües (serbocroata e esloveno) nos billetes de 10, 20 e 50 coroas, en tanto que os dos billetes de 100 e de 1. 000 coroas eran monolingües en tres versións (serbio, croata e esloveno), alternando, segundo os casos, os caracteres latinos e os cirílicos.
O Ministerio de Facenda do Reino dos Serbos, Croatas e Eslovenos introduciu no mesmo 1919 unha serie de billetes propios (xa non sobre os da coroa austrohúngara), co seu valor expresado en dinares e ao mesmo tempo sobreestampados coa súa equivalencia en coroas iugoslavas, a razón de 1 dinar 4 coroas. Os valores emitidos foron os de 2, 4, 20, 40, 80, 400 e 4. 000 coroas iugoslavas, con eses valores sobreimpresos sobre, respectivamente, billetes de ​½, 1, 5, 10, 20, 100 e 1. 000 dinares.
Coroa sueca

A coroa sueca é o nome da divisa de uso oficial en Suecia. O código ISO 4217 é SEK, e a abreviatura é kr. Unha coroa sueca divídese en 100 öre (a palabra ten a mesma na forma plural). Moedas
As moedas circulan nas denominacións seguintes: Moeda de 50 öre
Moeda de 1 coroa sueca
Moeda de 2 coroas suecas
Moeda de 5 coroas suecas
Moeda de 10 coroas suecas Billetes
20 coroas
50 coroas
100 coroas
500 coroas
1000 coroas
Corola

A corola é o verticilo interno do perianto da flor, case sempre vistoso.
O concepto pode ser definido de xeito máis simple como o conxunto de follas modificadas dunha flor (pétalos). Os pétalos acostuman a estar dispostos libres entre si ou fusionados ós outros. Cando están fusionados, a porción estreita basal recibe o nome de tubo, a superior libre, limbo, e a abertura, fauce.
Están presentes só en anxiospermas. Flores
As súas flores son xeralmente coloridas e con diversas variacións de cor, tamaño e forma. Cores "esverdeadas" acostuman a ser menos comúns. As cores son importantes na polinización pois atraen insectos que transportan o pole do estame dunha flor, ao carpelo doutra. Polinización
A polinización foi tema de numerosos estudos por parte do naturalista inglés Charles Darwin, contribuíndo de xeito substancial na formulación da súa Teoría da evolución (publicada en 1859 co nome de A orixe das especies).
Corolario

En matemáticas e lóxica, un corolario é un teorema de menor importancia que se pode deducir facilmente dunha afirmación anterior máis importante. Un corolario podería ser, por exemplo, unha proposición que se proba de xeito incidental mentres se proba outra proposición Visión xeral
En matemáticas, un corolario é un teorema conectado por unha breve demostración a un teorema existente. O uso do termo corolario, máis que proposición ou teorema, é intrinsecamente subxectivo. Máis formalmente, a proposición B é un corolario da proposición A, se B se pode deducir facilmente de A ou é evidente a partir da súa demostración.
Un corolario pode ter unha proba que explique a súa dedución, aínda que tal dedución poida considerarse bastante evidente nalgunhas ocasións (por exemplo, o teorema de Pitágoras como corolario da lei dos cosenos.
Coroloxía

A coroloxía (do grego antigo χῶρος chōros, "sitio", "lugar", " espazo" e λόγος logos, "estudo") é unha ciencia, dentro da bioxeografía, que estuda a distribución actual das plantas sobre a superficie terrestres e a causa desa citada distribución.
Coronel

Coronel é o rango militar máis alto dos oficiais superiores dos exércitos.
Xeralmente é o inmediato superior ao de Tenente Coronel e inmediatamente inferior ao de Xeneral de brigada.
Adoita exercer o mando en rexementos e bases militares. Etimoloxía
A palabra coronel vén do francés colonel, e este do italiano colonnello (de columna de soldados), de colonna (columna), do latín columna. España
En España un coronel é o xefe superior dun rexemento do Exército de Terra, do Exército do Aire e da Infantaría de Mariña. Na xerarquía militar española, o grao de coronel dos exércitos de Terra ou Aire, e da Infantaría de Mariña, é o equivalente ao de capitán de navío na Armada Española.
O seu grao é o primeiro da milicia en que se adquire o tratamento de señoría (usía) e ten ben prescritas as súas obrigas nas ordenanzas do exército.
Como distintivo do seu grao, leva tres estrelas de oito puntas paralelas na bocamanga da levita ou casaca, debaixo do galón do morrión e na faixa ceñidora do quepis ou da gorra, e como signo de mando o bastón desde 1736.
Coronel, Chile

Coronel é un municipio, cidade e unha comuna chilena do Gran Concepción. A súa área é de 279 km2 e a cidade tiña un total de 95. 527 habitantes (INE 2002).
Coronelismo

O coronelismo era o sistema político do Brasil baixo a Vella República, de 1889 - 1930. O poder local era confiado aos "coroneis", os terratenentes fieis ao goberno.
Coroza

Unha coroza, ou caroza, é unha peza de vestir tradicionalmente empregada na Galicia rural para resgardarse da choiva. Estaba feita de xuncos ou de colmo e completábase cunhas polainas e un carapucho do mesmo material.
Está confeccionada en tres partes, unha exterior que cobre os ombreiros e chega até a cintura, e dúas interiores que comezan dende os ombreiros e que chegan até os pés. Na parte inferior das pernas póñense as polainas e para os pés unhas botas de coiro con sola de madeira. Pode levar un capelo, unha carapucha feita en capas do mesmo material para cubrir a cabeza.
Esta peza de vestir foi caendo en desuso, e o 6 de marzo de 2018, morreu en Castro, Carballedo, Alejandro Regal Regal, o último fabricante de corozas da comarca de Chantada e, poida que o último de Galicia. Alejandro tiña 88 anos e era un dos últimos artesáns que sabían como elaborar este traxe.
Corpo

Con respecto aos seres vivos, un corpo é o material físico íntegro dun individuo. O termo "corpo" a miúdo é utilizado en relación coa aparencia, cuestións de saúde e mais a morte. O estudo dos traballos do corpo é a fisioloxía. Corpo humano
O corpo humano adoita consistir nunha cabeza, un pescozo, un torso, dous brazos e dous pernas, así como numerosos órganos internos agrupados en distintos sistemas, como o respiratorio, circulatorio e outro nervioso central.
Variacións
Un corpo morto dun ser humano é referido como un cadáver ou os restos mortais. O estudo da estrutura do corpo é chamado anatomía. Limitacións
En certos contextos, unha parte superficial do corpo, como o cabelo, pode non ser considerado parte del, incluso cando se atopa suxeito. O mesmo é aplicable ás substancias excretables, coma as feces. Deste xeito, consideraríase que unha planta no posúe corpo algún malia estar formado por células. Antónimos
Segundo as opinións que saen da dicotomía mente-corpo, o corpo é considerado no comportamento e, polo tanto, considérase como pouco valorado e trivial. Por outra banda, moitos filósofos modernos da mente manteñen que a mente é algo que vai separado do corpo.
Corpo basal

Un corpo basal ou cinetosoma é unha estrutura que aparece na base dos undilopodios eucariotas (cilios ou flaxelos) e que serve como punto de nucleación para o crecemento dos microtúbulos do axonema, polo que funciona como un centro organizador de microtúbulos (COMT ou en inglés MTOC). Os corpos basais derivan dos centríolos a través dun proceso en gran parte descoñecido. Son estruturalmente iguais ao centríolo, cada un deles presenta unha configuración helicoidal de 9+0 tripletes de microtúbulos (9 exteriores e ningún no centro) formando un cilindro oco.
Os centríolos, a partir dos cales se forma o corpo basal, actúan na célula como puntos de fixación para as proteínas, nas que á súa vez se ancoran os microtúbulos nos centrosomas, outro tipo de centro organizador de microtúbulos. Estes microtúbulos proporcionan a estrutura e facilitan o movemento das vesículas e orgánulos dentro de moitas células eucarióticas. Os corpos basais, porén, son especificamente bases para os cilios e flaxelos, os cales se proxectan fóra da célula.
A regulación da produción do corpo basal e a súa orientación espacial é unha función do dominio de enlace dos nucleótidos da γ-tubulina (Shang et al, 2005).
Corpo de Barr

O corpo de Barr, corpúsculo de Barr, cromatina de Barr ou cromatina sexual é o corpúsculo formado polo cromosoma X inactivo que se encontra nas células somáticas das femias, que se fixo inactivo por un proceso chamado lyonización, nas especies que, como a humana, determinan o sexo polo sistema XY ou as que, como as aves, fano polo ZW. Recibe o seu nome do seu descubridor Murray Barr. A hipótese de Lyon (de onde vén o termo lyonización) afirma que nas células de mamíferos con varios cromosomas X, todos menos un son inactivados durante a embrioxénese. Isto ocorre ao chou no desenvolvemento embrionario inicial dos mamíferos (pode inactivarse o X de orixe materna ou paterna), agás en marsupiais e nalgúns tecidos extraembrionarios dalgúns mamíferos placentarios, nos cales é o cromosoma X paterno o que sempre se desactiva.
En homes e mulleres que teñen máis cromosomas X do normal, o número de corpos de Barr visibles na interfase é sempre un menos có número total de cromosomas X. Por exemplo, os homes cun cariotipo 47, XXY teñen un só corpo de Barr, e as mulleres co cariotipo 47, XXX teñen dous corpos de Barr.
Os corpos de Barr poden verse moi ben no núcleo dos neutrófilos, onde están nunha estrutura denominada pau de tambor. Mecanismo
Unha muller normal ten só un corpo de Barr en cada célula somática, e un home normal non ten ningún.
A inactivación do cromosoma X de mamíferos iníciase a partir do centro de inactivación X ou Xic, xeralmente situado preto do centrómero. O centro contén doce xenes, sete dos cales codifican proteínas, cinco orixinan ARN que non será traducido, dos cales só dous se sabe que xogan un papel activo no proceso de inactivación X, o Xist e o Tsix. Este centro tamén parece ser importante na contaxe dos cromosomas: asegura que a inactivación ao chou só terá lugar cando están presentes dous ou máis cromosomas X. A provisión dun Xic extra artificial na embrioxénese temperá pode inducir a inactivación do único cromosoma X que teñen as células dos machos.
Os papeis do Xist e Tsix parecen ser antagónicos. A perda da expresión do Tsix no futuro cromosoma X inactivo dá lugar a un incremento dos niveis de Xist arredor do Xic. Mentres, no futuro cromosoma X activo mantéñense os niveis de Tsix; e dese xeito os niveis de Xist permanecen baixos. Este cambio permite ao ARN do Xist empezar a cubrir o futuro cromosoma inactivo, estendéndose desde o Xic. Na inactivación non aleatoria esta elección do cromosoma parece estar fixada e as evidencias correntes suxiren que o xene herdado da nai pode experimentar "impronta xenética".
Pénsase que este é o mecanismo para a selección do cromosoma a inactivar, e permite que procesos ulteriores establezan o estado compacto que presenta o corpo de Barr. Estes cambios inclúen modificacións de histonas, como a metilación das histonas H3 e a ubiquitinación das histonas H2A, xunto con modificacións directas do propio ADN, por metilación dos sitios CpG. Estes cambios axudan a inactivar a expresión de xenes no cromosoma X inactivo e a causar a súa compactación para formar o corpo de Barr.
Corpo de Berkeley

O corpo de Berkeley é un orgánulo exclusivo dos lévedos Saccharomyces cerevisiae que teñen unha mutación nos xenes sec7 e sec14. A función deste orgánulo ten que ver coa chamada vía Cvt (cytoplasm to vacuole targeting, destinación do citoplasma a vacúolos), a cal é unha vía de transporte de substancias para a degradación. O corpo de Berkeley actúa como un medio de transporte desde o citoplasma aos vacúolos dentro desta vía. Os corpos de Berkeley comparten semellanzas estruturais cos autofagosomas, os cales están implicados na autofaxia. O mecanismo de funcionamento da vía Cvt é secuestrar un cargamento biosintético nunha vesícula de dobre membrana, que despois se fusiona cun vacúolo liberando a vesícula interna no lume do orgánulo co que se fusionou, onde é degradada por hidrolases e solta o seu cargamento. O orgánulo consta de dúas membranas que forman un lume interno, o cal contén citoplasma e ás veces inclúe ribosomas. Fórmase a partir de vesículas que se evaxinan do aparato de Golgi ou o retículo endoplasmático. Foron descubertos en 1980 por Novick e Schekman, na Universidade de California, Berkeley. Os corpos de Berkeley acumúlanse nos mutantes en certas condicións.
Corpo de Mallory

En histopatoloxía, un corpo de Mallory, corpo de Mallory-Denk ou hialino de Mallory é unha inclusión que se encontra no citoplasma das células hepáticas. Os corpos de Mallory son filamentos intermedios danados que están dentro dos hepatocitos. Condicións asociadas
Os corpos de Mallory atopárone clasicamente no fígado de persoas que padecen a enfermidade hepática alcohólica e antes pensábase que eran específicas dela.
Son máis comúns na hepatite alcohólica (prevalencia do 65%) e na cirrose alcohólica (prevalencia do 51%).
Son unha característica recoñecida da enfermidade de Wilson (25%), a cirrose biliar primaria (24%), a cirrose non alcohólica (24%), o carcinoma hepatocelular (23%) e a obesidade mórbida (8%), entre outras condicións. Porén, informouse da súa presenza nalgunhas outras condicións non relacionadas. Aspecto
Os corpos de Mallory son altamente eosinófilos, polo que aparecen de cor rosa coa tinguidura de hematoxilina-eosina. Os propios corpos están feitos de proteínas de filamentos intermedios de citoqueratina 8/18, que foron ubiquinadas, ou unidas a outras proteínas como as proteínas de choque térmico, ou p62/Secuestosoma 1. Epónimo
O nome procede do patólogo americano Frank Burr Mallory, que foi quen primeiro describiu as estruturas en 1911. Foron renomeados como corpos de Mallory-Denk en 2007 en honor á contribución do patólogo austríaco Helmut Denk pola análise molecular da patoxénese destes corposs. Galería
Corpo de Negri

Os corpos de Negri son pequenas inclusións citoplasmáticas basófilas que se observan caracteristicamente ao microscopio óptico nas neuronas dos animais infectados polo virus da rabia. Constan de proteínas ribonucleares producidas polo virus durante a súa transcrición e replicación. Toman o seu nome de Adelchi Negri, o médico italiano que os describiu por primeira vez en 1903.
Aínda que os corpos de Negri son un signo distintivo (patognomónico) da rabia, atopáronse con microscopio óptico algúns casos de inclusións similares aos corpos de Negri en células de cans, que en probas adicionais non deron positivo para o virus da rabia. Morfoloxía
Os corpos de Negri son o aspecto histolóxico máis característico da patoloxía da rabia. Consisten en pequenos corpúsculos basófilos, xeralmente arredondados ou ovais, de 2-10 μm de diámetro, numerosos, que se poden observar en todas as neuronas de individuos afectados, pero sobre todo no corno de Amón do (hipocampo) e no lóbulo temporal do cerebro e córtex cerebelar. Poden estar afectados tamén os ganglios espiñais e os simpáticos. Historia
Adelchi Negri (1876-1912), axudante de Camillo Golgi no instituto de Patoloxia xeral da Universidade de Pavia, descubriu a presenza de inclusións citoplasmáticas basófilas nas células do sistema nervioso de numerosos animais rabiosos (coellos, cans, equinos, bovinos, e homes). A comunicación do descubrimento, que tivo lugar nunha reunión da Sociedade Médico-Cirúrxica de Pavia o 27 de marzo de 1903, foi difundida pouco despois por revistas alemás o que lle deu notoriedade ao xove erudito italiano. Negri sostiña, erroneamente, que estes corpúsculos citoplasmáticos eran os axentes da patoxenia da rabia, e que eran de natureza protozoaria. Pouco despois, foron Di Vestea en Nápoles e Remlinger en Istambul os que demostraron, independentemente, a filtrabilidade a través dos filtros de Berkefeld e Chamberland de ditos axentes, e, por tanto, a natureza viral do axente etiolóxico da rabia. O virus foi finalmente visualizado con microscopio electrónico en 1962 por Sokolov e Vanag, os cales mostraron o aspecto característico de bala que ten o virus da rabia e demostraron que os corpos de Negri eran fragmentos dese virus.
Corpo de Voronin

O corpo de Voronin é un orgánulo arredondado de 150 a 500 nm de diámetro, rodeado de membrana e cheo dunha matriz densa cristalina, derivado dos peroxisomas, que se encontra só en certos xéneros de fungos ascomicetos filamentosos, como, por exemplo, Aspergillus, Neurospora, Fusarium ou Magnaporthe. O principal compoñente da súa densa matriz é a proteína Hex1. Os corpos de Voronin están xeralmente asociados ao poro septal que separa as células nas hifas, pero tamén se poden concentrar na parte apical das hifas en certos momentos do ciclo vital.
A primeira función que se describiu deste orgánulo foi a de tapar o poro septal cando se producen danos nas hifas, para evitar a perda do contido celular da hifa. En Magnaporthe grisea, que infecta as raíces da planta do arroz, parece que os corpos de Voronin se requiren para o correcto desenvolvemento das estruturas infecciosas (apresorias) que invaden a raíz e para a progresión da infección, e parece que teñen unha función protectora contra o ambiente adverso que atopa no seu hospedador e contra o estrés nutricional, como a falta de nitróxeno.
O orgánulo recibe o seu nome en honra do micólogo ruso Mikhail Stepanovich Voronin, que o describiu.
Corpo de Weibel-Palade

Os corpos de Weibel-Palade son uns gránulos de almacenamento que posúen as células do endotelio que revisten o interior dos vasos sanguíneos e do corazón. O nome fai referencia aos científicos que primeiro os describiron en 1964. Almacenan e liberan principalmente dúas moléculas, o factor de von Willebrand e a P-selectina, polo que xogan un dobre papel intervindo na hemostase e na inflamación. Constituíntes
Hai dous compoñentes principais almacenados nos corpos de Weibel-Palade. Un é o factor de von Willebrand (vWF), unha proteína multimérica que ten grande importancia na coagulación do sangue. O outro é a P-selectina, que ten unha importancia crucial na capacidade das células endoteliais inflamadas de recrutar leucocitos (glóbulos brancos do sangue) circulantes, permitíndolles saír dos vasos sanguíneos (extravasación) e pasar aos tecidos circundantes, desde onde poden migrar ao lugar da infección ou ferida.
Compoñentes adicionais dos corpos de Weibel-Palade son as quimiocinas interleucina-8 e eotaxina-3, endotelina-1, anxiopoetina-2, osteoprotexerina, a tetraspanina CD63/lamp3 e a α-1, 3-fucosiltransferase VI. Importancia clínica
A importancia clínica dos corpos de Weibel-Palade foi subliñada polo estudo de varias doenzas humanas debidas a mutacións xenéticas. As mutacións no vWF son a causa usual do trastorno sanguíneo hemorráxico de orixe xenética máis común, a enfermidade de von Willebrand. A frecuencia estimada de aparición da enfermidade de von Willebrand nalgunhas poboacións humanas é do 1%. A doenza está xeralmente caracterizada por unha hemorraxia mucocutánea prolongada e variable. O tipo III da enfermidade de von Willebrand é un trastorno hemorráxico grave, non moi diferente dunha hemofilia tipo A ou B grave. O factor de von Willebrand actúa na hemostase primaria atraendo plaquetas ao lugar do dano, e é tamén importante na hemostase secundaria, actuando como chaperona para o factor VIII de coagulación. Produción
O factor de von Willebrand multimérico ensámblase no aparato de Golgi a partir de dímeros de dito factor. O aparato de Golgi libera vesículas, cubertas dunha bicapa de lípidos, que conteñen case exclusivamente factor de von Willebrand. O único orgánulo de fisioloxía similar é o gránulo alfa das plaquetas, que contén tamén factor de von Willebrand. Non obstante, os corpos de Weibel-Palade son a fonte principal de factor de von Willebrand, e os gránulos α probablemente xogan un papel menos importante. Historia
Os corpos de Weibel-Palade foron inicialmente descritos polo anatomista suízo Ewald R. Weibel e polo fisiólogo romanés George Emil Palade en 1964. O profesor Palade recibiu o premio Nobel de Fisioloxía e Medicina de 1974 polos seus traballos sobre os orgánulos celulares.
Corpo negro

En física, un corpo negro é un obxecto que absorbe toda a luz que o alcanza: a luz nin o atravesa nin é reflectida. A pesar do nome, os corpos negros producen radiación electromagnética tal como luz. Resumindo, un corpo negro pode ser definido como: a) Corpo que absorbe toda a radiación que incide nel.
b) Corpo que, para unha temperatura dada, emite a cantidade máxima posible de radiación térmica.
Corporación

Unha corporación ou sociedade corporativa é unha entidade xurídica que consiste nun grupo de persoas que formaron unha asociación con propósitos comerciais ou sen fins de lucro. Esta asociación formal, recoñecida como persoa xurídica e amparada polo dereito de sociedades, conta cos seus propios privilexios e responsabilidades distintos a aqueles dos seus membros (persoas naturais).
Unha corporación pode ser un concello, unha universidade, unha igrexa, unha ONG, unha empresa, un gremio, un sindicato ou outro tipo de persoa colectiva. Na práctica moderna, por contaminación do uso en inglés da palabra corporation moitas persoas utilizan a palabra "corporación" para referirse a unha entidade comercial establecida de acordo ao marco legal. Xeneralidades
Dentro do marco oficial, unha corporación, ou baixo certos ordenamentos xurídicos unha compañía, é unha persoa xurídica e artificial, con ou sen socios ou accionistas, quen poden ser persoas, coalicións de empresas, outras corporacións ou outras persoas xurídicas.
Cando non existen accionistas, unha corporación pode ser unha "corporación sen accións" ou unha "corporación de socios".
En calquera categoría, comprende un colectivo de individuos con diferentes estados legais e con privilexios especiais non concedidos a negocios unipersonales ou outros grupos de individuos. A lei do Estado na cal unha corporación opera (de ser diferente do Estado no que foi formada) xeralmente regulará as súas actividades.
Certos ordenamentos xurídicos non permiten o uso da palabra "compañía" por si soa para denotar o estado corporativo, xa que compañía pode referirse a unha asociación ou a un propietario único.
Corpore insepulto

Corpore insepulto en latín "co corpo sen sepultar". Adoita dicirse do funeral que se celebra co defunto sobre un catafalco, antes de inhumalo. Tamén se di corpore praesente e presente cadavere.
Corporocracia

Corporatocracia, ou ben Corporocracia, é o goberno das grandes empresas, o cal é unha denominación dada a un goberno no cal o poder foi transferido desde o estado (é dicir, desde o pobo) ás grandes empresas.
Os procesos de privatizacións das empresas públicas poden ser o paso inicial desta forma de goberno, xa que o estado perde o seu poder regulador na economía e os servizos públicos e as empresas teñen unha maior influencia nas decisións do mesmo. Definición
Corporatocracia é un neoloxismo derivado da palabra inglesa "corporatocracy" (que algunhas veces escríbese "corporocracy"). Esta palabra, creada polo Global Justice Movement, describe o goberno dunha sociedade na cal as persoas no poder toman decisións favorables ás grandes empresas en detrimento do pobo.
O termo inglés "corporation" referiríase a unha grande empresa ou sociedade anónima de capitais multinacionais. Deste xeito, no sentido xeral, "corporatocracia" implica a existencia dun goberno controlado por persoas que administran ou están intimamente relacionadas con estas grandes empresas, buscando maximizar os beneficios das mesmas.
Por este concepto, a través do mecanismo de extracción de renda monopólica ou extracción de renda oligopólica, estas grandes empresas son capaces de definir a axenda política nacional dos gobernos deste tipo, debaixo dunha fachada de democracia.
Corpos de Herring

Os corpos de Herring ou corpos neurosecretores son estruturas que se encontran na neurohipófise. Representan os corpos terminais dos axóns do hipotálamo, e nesas localizacións son almacenadas temporalmente hormonas en vesículas. Son, pois terminais neurosecretores que permiten que a secreción desas hormonas sexa pulsátil e en cantidades maiores do que se podería imaxinar en caso de que non houbese ese almacenamento de vesículas nas terminacións axonais. A hormona antidiurética (ADH) e a oxitocina son hormonas que se almacenan en corpos de Herring, pero non se almacenan simultaneamente no mesmo corpo de Herring.
Ademais, cada corpo de Herring contén tamén ATP e un tipo de proteína neurofisina. As neurofisinas son proteínas carrexadoras que se unen a hormonas, das cales hai dous tipos: neurofisina I, que se une á ADH, e neurofisina II, que se une á oxitocina. As neurofisinas e a súa hormona respectiva forman un complexo proteico, que adoita considerarse unha única proteína, e almacénanse na neurohipófise. Cando se estimula o hipotálamo, os gránulos secretores liberan ditas hormonas no torrente sanguíneo. As fibras dos núcleos supraópticos están relacionadas coa secreción de ADH, mentres que as dos núcleos paraventriculares coa de oxitocina.
Esta estrutura anatómica foi descrita prmeiramente por Percy Theodore Herring en 1908, de aí o seu nome.
Corpus Diacrónico del Español

O Corpus Diacrónico del Español (CORDE) é un corpus da Real Academia Española creado en 1994 para apoiar o estudo do castelán durante toda a historia da lingua.
En abril de 2005 contaba con 250 millóns de formas. É unha ferramenta moi importante para documentar as palabras na lingua castelá, o seu uso e/ou perda do mesmo, a evolución do seu significado, primeira aparición, etimoloxía e, por suposto, para realizar o Diccionario Histórico del Español.
Corpus Documentale Latinum Gallaeciae

O Corpus Documentale Latinum Gallaeciae (CODOLGA), é un corpus lingüístico dos textos latinos da antiga Galiza.
Formouse reunindo os textos dos mosteiros de Samos, Sobrado dos Monxes, Oseira (Cea), Celanova, Xuvia (Narón), Lourenzá, Carboeiro (Silleda), Caaveiro, San Paio de Antealtares, San Martiño Pinario e os das sés das catedrais de Santiago de Compostela, Mondoñedo, Lugo, Tui e Ourense.
Foi levado a cabo polo Centro Ramón Piñeiro baixo a dirección de José Eduardo López Pereira en convenio coa Universidade de Santiago de Compostela. Permite buscas segundo o tipo de documento, a data, o lugar e utilizar estratexias de busca. Para poder acceder a el, precísase rexistrarse.
Corpus Lingüístico da Universidade de Vigo

O Corpus Lingüístico da Universidade de Vigo (CLUVI) é un corpus lingüístico paralelo de traducións elaborado polo Seminario de Lingüística Informática da Universidade de Vigo. Características
O Corpus CLUVI é unha colección aberta de corpus feita polo SLI da Universidade de Vigo. En 2018 contaba con 49 millóns de palabras, os textos en galego case 12 millóns de palabras e o Corpus LEGA uns 6 millóns de palabras. .
Os recursos do CLUVI están integrados no RILG, Recursos Integrados da Lingua Galega.
Tipos de tradución
Tradución da Biblia, tradución xurídica, tradución de textos informativos, tradución literaria, tradución de subtitulado, localización de software, tradución socioeconómica, tradución turística.
Combinacións lingüísticas
Galego - Plurilingüe, Inglés - Galego, Francés - Galego, Galego - Español, Galego - Chinés, Alemán - Galego, Portugués - Galego, Portugués - Inglés, Inglés - Español, Portugués - Español, Éuscaro - Español.
Linguas de tradución
Galego, Español, Inglés, Portugués, Éuscaro, Catalán, Francés, Tradución da Biblia The UNESCO Courier Tradución literaria: FR-GL, Chinés, Alemán, Latín, Italiano.
Corpus partalelos de tradución
Corpus CLUVI (latín-galego-portugués-portugués-catalán-francés-italiano-español-inglés-alemán-éuscaro-chinés, textos da Biblia)
Corpus CLUVI (galego-español, textos xurídicos)
Corpus CLUVI (inglés-galego-francés-español, textos do Correo da Unesco)
Corpus CLUVI (inglés-galego, programas informáticos)
Corpus CLUVI (inglés-galego, textos literarios)
Corpus CLUVI (francés-galego, textos literarios)
Corpus CLUVI (alemán-galego, textos literarios)
Corpus CLUVI (galego-español, textos literarios)
Corpus CLUVI (español-galego-catalán-euskara, textos da revista Consumer)
Corpus CLUVI (español-galego, textos de turismo)
Corpus CLUVI (galego-chinés, subtitulado filmes)
Corpus CLUVI (inglés-galego, subtitulado filmes)
Corpus CLUVI multimedia (inglés-galego, subtitulado filmes)
Dicionarios
inglés-galego
francés-galego
español-galego Comezos
O CLUVI, a outubro de 2006, era duns 22 millóns de palabras. A composición do CLUVI era a seguinte: Corpus xurídico LEGA galego-español (5877769 palabras)
Corpus UNESCO inglés-galego-francés-español de divulgación científica (3724620 palabras)
Corpus LOGALIZA de localización de software inglés-galego (1701834 palabras)
Corpus literario TECTRA inglés-galego (1476020 palabras)
Corpus literario FEGA francés-galego (1267119 palabras)
Corpus CONSUMER español-galego-catalán-euskara de información sobre consumo (5586431 palabras)
Corpus xurídico LEGE-BI euskara-castelán (2384053 palabras)
Outras seccións do CLUVI, aínda en fase de desenvolvemento, eran: Corpus EGAL de economía galego-castelán (718. 642 palabras)
Corpus literario TECTRA inglés-portugués (735. 529 palabras)
Corpus literario TECTRA inglés-castelán (122. 251 palabras)
Corpus literario DEGA alemán-galego (76. 364 palabras)
Corpus VEIGA de subtitulación de películas inglés-galego (78. 032 palabras)
Corpus PALOP de literatura poscolonial portugués-castelán (566. 590 palabras)
Corpus Técnico do Galego

O Corpus Técnico do Galego (CTG) é un corpus lingüístico de rexistros especializados de lingua galega contemporánea elaborado polo Seminario de Lingüística Informática da Universidade de Vigo. Características
O CTG pode ser consultado libremente na web. En outubro de 2006 contiña máis de 9 millóns de palabras, sendo a súa composición a seguinte: Corpus GALEX de textos xurídico-administrativos en galego (2606400 palabras)
Corpus XIGA de textos de informática e telecomunicacións en galego (2100516 palabras)
Corpus AUGA de textos de ecoloxía e ciencias ambientais en galego (1866914 palabras)
Corpus ACHEGA de textos de economía en galego (1531039 palabras)
Corpus MEGA de textos xornalísticos en galego (921. 575 palabras)
Nas súas buscas está ligado co Corpus Lingüístico da Universidade de Vigo.
Corpus de Referencia del Español Actual

O Corpus de Referencia del Español Actual (CREA) é un corpus dixital en lingua castelá que foi iniciado pola RAE en 1997. No ano 2000 tiña case 125 millóns de formas, maioritariamente do castelán de España e maioritariamente textual (cf. SoCREA). Inclúe textos dende o ano 1974, e está clasificado por data, tema do texto, tipo textual e país de orixe.
O tempo anterior até os inicios do idioma cóbreo o Corpus Diacrónico del Español (CORDE).
Corpus de Referencia do Galego Actual

O Corpus de Referencia do Galego Actual (CORGA) é unha colección de documentos que se almacenan en formato electrónico na que están representados os diferentes tipos de textos da lingua galega actual (xornalísticos, literarios etc. ). Cronoloxicamente comprende textos publicados dende 1975, e dispón de 25 millóns de formas.
A amplitude de documentos dos que consta, así como os criterios empregados na súa selección, permite considerar este corpus representativo do uso lingüístico do galego actual. O acceso é gratuíto, pero é necesario rexistrarse. A actual versión creouse coa finalidade de adecuar o corpus existente ás tecnoloxías actuais e posibilitar un sistema de recuperación de información máis flexible e efectivo que o existente, polo que se levou a cabo unha reestruturación da base documental seguindo o estándar XML (eXtensible Markup Language).
Corpus delicti

Corpus delicti é unha locución latina que significa literalmente "o corpo do delito" que é a suma dos factores que converten un acto en violación da lei. Con frecuencia aplícase de maneira incorrecta a un obxecto material relacionado cun crime e máis concretamente ao cadáver en caso de asasinato. Por exemplo, unha persoa non pode ser xulgada por roubo, a non ser que se poida demostrar que a propiedade foi roubada por dita persoa; así mesmo, para que unha persoa sexa xulgada por incendio debe aprobarse que foi un acto criminal, resultado da queima dunha propiedade. O dicionario Legal Negro (6a ed. ) define o "corpo do delito", como: "o feito de que un crime xa realizado foi cometido".
O corpus delicti é un dos conceptos máis importantes na investigación dun asasinato. Cando unha persoa desaparece ou non se pode manter un contacto con esta, moitas axencias policiais inician o caso da busca dunha persoa desaparecida. Se durante o curso da investigación, os detectives cren que el ou ela foi o asasino, débese obter un "corpo" de elementos de probas, incluíndo físicas, demostrativas e testemuñais, para determinar que esa persoa desaparecida foi efectivamente asasinada, antes de que un sospeitoso poida ser acusado de homicidio. O mellor e máis fácil, para establecer probas nestes casos, é o corpo físico da persoa falecida. Porén, no caso de que un corpo físico non estea presente ou aínda non se descubrira, é posible probar que o crime ocorreu cando se presentaron indicios suficientes para demostrar a culpabilidade máis alá de toda dúbida razoable.
Un exemplo de mal interpretación deste concepto xurídico sería o que aconteceu no caso dun asasino en serie británico, John George Haigh, o cal indicou que decidiu destruír os corpos das súas vítimas con ácido porque tiña a crenza errónea de que, en ausencia dun cadáver, o asasinato non podería ser probado porque non habería corpo do delito. Haigh mal interpretara a palabra latina corpus como un corpo literal en lugar dun figurativo.
Corpus lingüístico

Un corpus lingüístico é un conxunto, normalmente moi amplo, de exemplos reais de uso dunha lingua. Estes exemplos poden ser textos (tipicamente), ou mostras orais (normalmente transcritas).
Chámaselle lingüística de corpus á subdisciplina da lingüística que estuda a lingua a través destas mostras. Este tipo de aproximación choca co enfoque chomskiano que tende a estudar a lingua a través da intuición lingüística do falante.
Esta subdisciplina, dado o volume de datos que se manexa, normalmente asóciase coa lingüística computacional.
Esta disciplina iniciouse en 1967 cando Henry Kucera e Nelson Francis publicaron o clásico Computational Analysis of Present-Day American English, baseándose no corpus Brown, unha compilación de inglés americano de aproximadamente un millón de palabras seleccionadas dunha ampla variedade de fontes.