proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Partido Socialista Unificado de Alemaña

O Partido Socialista Unificado de Alemaña (en alemán: Sozialistische Einheitspartei Deutschlands, SED) foi un partido político alemán. Gobernou a República Democrática Alemá dende a súa fundación o 7 de outubro de 1949 até as eleccións do 18 de marzo de 1990. Historia
O SED foi fundado en abril de 1946 mediante a unificación do Partido Comunista de Alemaña (KPD) e o Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD) na zona soviética de ocupación de Alemaña tras a segunda guerra mundial. O resultado foi a creación dun partido poderoso, con máis de 1. 260. 000 afiliados. En outubro dese mesmo ano celebráronse eleccións e a SED obtivo case o 50% dos votos en Alemaña Oriental. O SED formou seguidamente o Fronte Nacional de Alemaña Democrática coa Mocidade Libre Alemá, a Federación Alemá de Sindicatos Libres e as organizacións democristiás e liberais do Leste. Esta coalición unitaria, controlada na práctica polo SED, ocupou os escanos da Cámara do Pobo da RDA até as eleccións de 1990. A finais dos anos 1980, o Partido Socialista Unificado contaba con 2, 8 millóns de militantes e exercía o control total da vida política do país. O seu secretario xeral era o primeiro gobernante da República e o seu diario, Neues Deutschland (Nova Alemaña), un dos máis lidos. Os seus secretarios xerais durante este período foron Wilhelm Pieck (1946-1950), Walter Ulbricht (1950-1971), Erich Honecker (1971-1989) e Egon Krenz (1989).
Tras a caída do Muro de Berlín en novembro de 1989 e o esborrallamento de tódalas estruturas de poder da República Democrática Alemá, a SEDE cambiou a súa denominación pola de Partido do Socialismo Democrático (PDS) e perdeu o 95% da militancia. En 2005 cambiou a súa denominación a Partido da Esquerda e obtivo os mellores resultados electorais desde 1989. Sección de Berlín Oeste
Inicialmente, o SED tiña unha sección en Berlín Oeste, mais en 1962 esta sección converteuse nun partido autónomo chamado o Partido Socialista Unificado de Berlín Oeste (en alemán: Sozialistische Einheitspartei Westberlins, SEW). Secretarios Xerais do Comité Central do SED
Foron tamén coñecidos como "Primeiro Secretario" entre 1953 e 1976. Walter Ulbricht (xullo de 1950 - 3 de maio de 1971)
Erich Honecker (3 de maio de 1971 - 18 de outubro de 1989)
Egon Krenz (18 de outubro de 1989 - 3 de decembro de 1989)
Partido de los Trabajadores de España-Unidad Comunista

O Partido de los Trabajadores de España-Unidad Comunista foi un partido político español fundado por Santiago Carrillo tras abandonar o Partido Comunista de España en outubro de 1985, ó primeiro o partido coñeceuse co nome de Partido Comunista de España (Marxista-Revolucionario), que en Galicia estaba representado polo Partido Comunista de Galicia (Marxista-Revolucionario).
Nas eleccións xerais de 1986 presentou a candidatura de Mesa para la Unidad de los Comunistas, que conseguiu 229. 695 votos (1, 1%). Nas eleccións municipais de 1987 con 185. 104 votos obtivo 179 concelleiros, principalmente nas provincias de Granada e Sevilla. Carrillo encabezou a candidatura das Eleccións Europeas de 1987, pero quedou lonxe de conseguir a acta con 222. 680 votos (1, 1%).
Tras o fracaso das eleccións xerais de 1989 (nas que obtivo 86. 257 votos) o partido decidiu integrarse no Partido Socialista Obrero Español en outubro de 1991 permanecendo como corrente de opinión, baixo a denominación de Unidad de la Izquierda. Santiago Carrillo retirouse da actividade política.
Partido do Congreso da Independencia de Madagascar

O Partido do Congreso da Independencia de Madagascar (en malgaxe: Antokon'ny Kongresin'ny Fahaleovantenan'i Madagasikara; en francés: Parti du Congrès de l'indépendance de Madagascar), coñecido polas súas siglas AKFM, é un partido político comunista de Madagascar. Foi fundado o 8 de novembro de 1958, pouco antes da independencia do país, a partir da unión de varias organizacións que esixían a independencia inmediata da illa. Os seus principais fundadores foron Richard Andriamanjato e Francis Sautron. Historia
O presidente fundador foi Richard Andriamanjato, pastor protestante de orixe merina, con vínculos co Partido Comunista Francés. Historicamente, o partido estivo dominado por cadros e militantes desa etnia das Terras Altas centrais.
Nos seus primeiros anos, o AKFM implantouse principalmente en Antananarivo e Antsiranana. Nas eleccións municipais do 11 de outubro de 1959, obtivo unha vitoria en Antananarivo (25 de 37 escanos), e en Diégo-Suárez (hoxe Antsiranana) en alianza co movemento FISEMA (19 de 27 escanos), resultando escollido alcalde Francis Sautron.
A secretaria xeral do partido entre 1960 e 1990 foi Gisèle Rabesahala, destacada figura do movemento comunista malgaxe. Durante a República Democrática Malgaxe (1975–1992), o AKFM integrou a Fronte Nacional de Defensa da Revolución (FNDR), a coalición única no poder encabezada polo presidente Didier Ratsiraka.
No seu primeiro congreso, en 1959, adoptou un programa que reclamaba a independencia inmediata e completa de Madagascar, e seu definiu como a vangarda do proletariado, os campesiños pobres, a intelectualidade progresista e os traballadores en xeral. Proclamou a loita contra o imperialismo, o neocolonialismo, o racismo e o apoio á paz e á autodeterminación dos pobos africanos.
En 1975, quince anos despois da independencia, o AKFM accedeu ó poder xunto con AREMA no marco da proclamación da República Democrática Malgaxe, que declarou oficialmente a súa orientación socialista.
Escisións
A finais dos anos 1980, o partido sufriu unha escisión entre reformistas e comunistas ortodoxos. En marzo de 1989, Richard Andriamanjato separouse do AKFM e fundou o AKFM-Renovación, aliñado co opositor Albert Zafy. Os militantes que permaneceron no AKFM, entre eles Gisèle Rabesahala, reagrupáronse en torno ao expresidente Ratsiraka en 1990.
Partido dos Comunistas da República de Moldova

O Partido dos Comunistas da República de Moldova (Partidul Comuniştilor din Republica Moldova en romanés) é un partido político de Moldova. Este partido é de corte comunista e conforma o goberno da República Moldova.
Nas eleccións parlamentarias do 2005 revalidou a súa maioría, aínda que descendía 4, 1 puntos e 15 escanos, mantivo o 46, 0% dos votos e unha maioría absoluta no Parlamento moldovo.
Vladimir Voronin (presidente de Moldova) e Vasile Tarlev (primeiro ministro) son do Partido Comunista da República de Moldova.
Partido dos Traballadores Noruegueses

O Partido dos Traballadores Noruegueses (en noruegués: Det norske Arbeiderparti (DNA) ou Arbeiderpartiet (AP)) é un partido socialdemócrata noruegués.
Fundado en 1887 e non foi ata 1894 cando se presentou ás primeiras eleccións para o Jens Storting, conseguindo entrar por vez primeira en 1903, foi incrementando o seu apoio popular e en 1927 pasou a ser o partido máis votado do país, mantendo esa posición agás nas eleccións de 2001. Nas eleccións de 2005 tivo o 32. 7% dos votos e 61 escanos.
En 1919 ingresou na Comintern, foi o único partido socialdemócrata en entrar na Internacional Comunista, o cal provocou a marcha dunha parte da militancia que formou o Partido Socialdemócrata dos Traballadores de Noruega. En 1923 o DNA deixou a Internacional Comunista o que supuxo a escisión dos comunistas que formaron o Partido Comunista de Noruega e en 1927 os socialdemócratas reunificáronse co Partido dos Traballadores.
Partido dos Traballadores de Corea

O Partido dos Traballadores de Corea, tamén traducido como Partido dos Traballadores Coreanos (en coreano: 조선로동당, Chosŏn Rodongdang), é o partido que goberna a República Democrática Popular de Corea, máis coñecida como Corea do Norte. Este partido baséase na ideoloxía Juche, que fusiona o leninismo co nacionalismo e coa cultura tradicional coreana. Conta con 607 escanos na Asemblea Popular Suprema. Estrutura
O Congreso Nacional é o órgano superior do Partido. O Congreso aproba os informes dos órganos do Partido, adopta as políticas e tácticas básicas do Partido, e elixe aos membros do Comité Central.
En setembro de 1992 o Partido dos Traballadores de Corea tiña 160 membros no Comité Central. Reúnese polo menos unha vez cada seis meses. O artigo 24 dos Estatutos do Partido estipula que o Comité Central elixe ao secretario xeral do Partido, a presidencia do buró político, os membros do buró político, secretarios, membros da comisión militar central, e os membros do comité de inspección central.
Partido temático

Os partidos temáticos son organizacións políticas estruturadas en torno á consecución de determinados fins (en certa forma, os partidos relixiosos e os partidos protesta poderían estar incluídos nesta epígrafe). Partidos deste estilo son os partidos ecoloxistas, agraristas], animalistas ou o Partido Pirata. En calquera caso, nos seus programas, xunto ás ideas emblemáticas que teñen o seu acubillo no tema que lles soe dar nome, necesitan dar tamén cabida a propostas sobre outros temas, nos que se poden orientar nas esquerdas, nas dereitas ou nunha mestura de ambas.
Unha lista dalgúns temas que dan lugar a partidos temáticos é: Agraristas
Animalistas
Anticorrupción
Antiglobalización
A favor das drogas
Feministas
Indixenistas
LGTBQ
De pensionistas
Piratas
Partido xudicial

En España, un partido xudicial é un distrito ou territorio que comprende varios concellos dunha mesma provincia, na que, para administra-la xustiza, exerce xurisdición un xuíz de primeira instancia.
A división de España en partidos xudiciais, realizouse no 1834, téndose en conta os lindes provinciais. Máis tarde estas divisións serían a base para os distritos electorais e da contribución. En 1868 existían 463 partidos xudiciais e uns 8. 000 municipios.
É un concepto diferente da comarca, que ten carácter xeográfico en vez de xudicial.
Partido Árabe Socialista Baaz

O Partido Baath Árabe Socialista (tamén transcrito como Baaz, Baath ou Ba'ath, árabe: حزب البعث العربي الاشتراكي Hizb Al-Baath Al-Arabi Al-Ishtiraki), foi fundado en 1947 como un partido político nacionalista árabe laico, radical socialista. Funcionaba como un partido panárabe con pólas en diferentes países árabes, pero era máis forte en Siria e Iraq. Asumiu o poder en ambos países en 1963. En 1966 os partidos sirio e iraquí convertéronse en faccións rivais. Ambo-los dous partidos Baaz mantiveron o mesmo nome e teñen estruturas paralelas no mundo árabe.
Apareceu inicialmente como movemento nacionalista árabe en 1940 da man dos pensadores sirios Michel Aflaq e Salah Bitar. Tomou forza nos anos seguintes en Siria (onde se lle agregaron militantes de grupos nacionalistas e marxistas) e no veciño Iraq (onde se implantou fortemente no exército). Non foi fundado de xeito oficial como partido até a celebración do seu primeiro congreso en Damasco, o 7 de abril de 1947.
A palabra árabe "Baath" significa "resurrección", como na obra publicada por Michel Aflaq, titulada Na senda da resurrección. As crenzas baazistas combinan o socialismo árabe, o nacionalismo e o panarabismo. A ideoloxía, na súa maior parte laica, contrasta moito coa doutros gobernos árabes no Medio Oriente, que ás veces tenden a orientarse cara ao islamismo e a teocracia. Algúns analistas occidentais pensan que o Partido Baaz ten certas similitudes coa ideoloxía fascista polo seu discurso populista e o seu nacionalismo panarabista que case se converte en expansionismo.
O lema do partido é "Unidade, liberdade, socialismo" (en árabe wahda, hurriya, ishtirakiya). A "unidade" refírese á unidade árabe, a "liberdade" fai énfase na liberación do control estranxeiro e particularmente da súa intervención, e o "socialismo" refírese ao que se ven chamando socialismo árabe antes que ao marxismo.
O Partido Baath chegou ao poder en Siria o 8 de marzo de 1963 e mantivo un monopolio sobre o poder político dende finais dese ano. Os baazistas gobernaron Iraq brevemente en 1963, e logo dende xullo de 1968 até 2003. Trala destitución "de facto" da ditadura baathista de Saddam Hussein durante a invasión de Iraq de 2003, as autoridades de ocupación prohibiron o Partido Baath Iraquí en xuño de 2003.
Partidos politicos de España inscritos de 1976 a 1980

Esta é unha lista de partidos inscritos no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio do Interior de España de 1976 a 1980. Outros partidos inscritos
1981 a 1985
1986 a 1990
1991 a 1995
1996 a 2000
2001 a 2005
2006 a 2009
Partidos políticos de España inscritos de 1981 a 1985

Esta é unha lista de partidos inscritos no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio do Interior de España de 1981 a 1985. Outros partidos inscritos
1976 a 1980
1986 a 1990
1991 a 1995
1996 a 2000
2001 a 2005
2006 a 2009
Partidos políticos de España inscritos de 1986 a 1990

Esta é unha lista de partidos inscritos no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio do Interior de España de 1986 a 1990. Outros partidos inscritos
1976 a 1980
1981 a 1985
1991 a 1995
1996 a 2000
2001 a 2005
2006 a 2009
Partidos políticos de España inscritos de 1991 a 1995

Esta é unha lista de partidos inscritos no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio do Interior de España de 1991 a 1995. Outros partidos inscritos
1976 a 1980
1981 a 1985
1986 a 1990
1996 a 2000
2001 a 2005
2006 a 2009
Partidos políticos de España inscritos de 1996 a 2000

Esta é unha lista de partidos inscritos no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio do Interior de España de 1996 a 2000. Outros partidos inscritos
1976 a 1980
1981 a 1985
1986 a 1990
1991 a 1995
2001 a 2005
2006 a 2009
Partidos políticos de España inscritos de 2001 a 2005

Esta é unha lista de partidos inscritos no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio do Interior de España de 2001 a 2005. Outros partidos inscritos
1976 a 1980
1981 a 1985
1986 a 1990
1991 a 1995
1996 a 2000
2006 a 2009
Partidos políticos de España inscritos de 2006 a 2009

Esta é unha lista de partidos inscritos no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio do Interior de España de 2006 a 2010. Revisada a 10 de xaneiro de 2010. Outros partidos inscritos
1976 a 1980
1981 a 1985
1986 a 1990
1991 a 1995
1996 a 2000
2001 a 2005
Partidos políticos nos Estados Unidos de América

Esta é unha lista dalgúns partidos políticos existentes nos Estados Unidos de América: Partidos principais
Partido Republicano
Partido Demócrata
Terceiros partidos
Partido da Constitución
Partido Verde dos Estados Unidos
Partido Libertario
Partido da Reforma dos Estados Unidos
Outros partidos presentados a eleccións recentes
American Party
America First Party
America's Independent Party
Boston Tea Party
Modern Whig Party
Marijuana Party
Objectivist Party
Partido das Familias Traballadoras
Partido Paz e Liberdade
Party for Socialism and Liberation
Prohibition Party
Socialist Equality Party
Partido Socialista dos Estados Unidos
Socialist Workers Party
Unity Party of America
Workers World Party
Partimén

O partimén é un subxénero da lírica en que se realiza unha tenzón de temática amorosa. Un exemplo é o poema "No meio do silencio" de Luz Pozo Garza.
Á súa vez, o tenzón é un xénero menor das cantigas de escarnio, no que, polo xeral, un dos interlocutores fala nunha estrofa e outro na seguinte. Na Arte de Trobar dise que as tenzóns poden ser de amor, de amigo ou de escarnio, mais hoxe téndese a falar de tenzóns coma unha variedade das cantigas de escarnio e maldicir.
Partit Comunista del País Valencià

O Partit Comunista del País Valencià (Partido Comunista do País Valenciano) é o nome que tomaron os comunistas valencianos integrados no Partido Comunista de España en 1976 ao adoptar un programa de contido socialista e nacionalista e unha estrutura federal. É a actual federación do Partido Comunista de España na Comunidade Valenciana.
A comezos dos oitenta unha crise interna supuxo a saída dos sectores renovadores por un lado e dos nacionalistas polo outro; algúns destes últimos acabaron en Agrupament d'Esquerres del País Valencià (AEPV) e outros fundaron o Partit Comunista dels Valencians (PCV).
En 1987 o PCPV integrouse na coalición Esquerra Unida del País Valencià (EUPV) xunto a outras formacións políticas socialistas e republicanas.
A actual[cando? ] secretaria xeral é Marga Sanz.
As súas xuventudes denomínanse Joventut Comunista del País Valencià (JCPV).
Partit Comunista dels Valencians

O Partit Comunista dels Valencians (PCV) foi un partido comunista valenciano creado en maio de 1987 como unha escisión dirixida por Víctor Baeta do Partit Comunista del País Valencià. A escisión tivo lugar pola, segundo o PCV, morna postura do PCPV á hora de dar apoio ás loitas veciñais do barrio de Benimaclet polo trenet, xa que as protestas ían en contra do PSPV-PSOE, partido que gobernaba na Xeneralidade Valenciana co apoio dos comunistas. En novembro de 1991 o PCV integrouse no Moviment de Defensa de la Terra (sector IPC).
Partitocracia

A partitocracia ou partidocracia é o termo que define a burocracia dos partidos políticos. Designar o sistema de goberno no cal, aínda que teoricamente se vive en democracia, os actores principais e únicos do panorama político son os grandes partidos políticos. Estes a base dun sistema democrático de turnismo vanse pasando o goberno de forma consecutiva, coartando as posibilidades de que os cidadáns expresen a súa vontade real máis aló dos partidos xa existentes. Partindo da base de que os partidos son unha necesidade, os cidadáns vanse arredando deles e buscan outras canles para intervir, o que leva á creación dos chamados "grupos de presión". En moitas ocasións tamén vén asociado a sistemas bipartidistas. .
Partitura

Partitura é un documento manuscrito ou impreso que indica como debe interpretarse unha composición musical, mediante unha linguaxe propia formado por signos musicais e chamado sistema de notación.
Como os seus análogos os libros, os folletos etc. , o medio da partitura xeralmente é o papel ou, en épocas anteriores, o pergamiño. Aínda que o acceso á notación musical nos últimos anos inclúe tamén a presentación en pantallas de ordenador.
En música orquestral, denomínase partitura ao documento que utiliza exclusivamente o director de orquestra e que contén toda a obra que se executará. En contraste, particella ou parte é o nome dado a cada unha das partituras que teñen os intérpretes dos diferentes instrumentos.
Partler 2006

Partler 2006 é unha empresa galega adicada ao investimento en sociedades mercantís. Foi fundada por Amancio Ortega para a xestión de activos en Inditex e investimento.
Partynost

Partynost ("espírito de partido" en ruso) era un dos requisitos da literatura do realismo socialista. Esperábase que os autores expresasen un "espírito de partido" en consoancia cos obxectivos e métodos do Partido Comunista da Unión Soviética.
Partícula (lingüística)

Unha partícula é un morfema gramatical non autónomo que, xunto co morfema léxico, forma unha palabra.
As partículas poden ser: afixos: sufixos e infixos
conxuncións de coordenación (como o -que do latín)
adverbios negativos (como in-)
preposicións
Partícula alfa

As partículas (α) son núcleos completamente ionizados, é dicir, sen a súa envoltura de electróns correspondente, de helio-4 (4He). Estes núcleos están formados por dous protóns e dous neutróns. Ao carecer de electróns, a súa carga eléctrica é positiva (+2qe), mentres que a súa masa é de 4 uma.
Xenéranse habitualmente en reaccións nucleares ou desintegración radioactiva doutros nucleidos que se transmutan en elementos máis lixeiros mediante a emisión de ditas partículas. A súa capacidade de penetración é pequena; na atmosfera perden rapidamente a súa enerxía cinética, porque interaccionan fortemente con outras moléculas debido á súa gran masa e carga eléctrica, xerando unha cantidade considerable de ións por centímetro de lonxitude percorrida. En xeral non poden atravesar espesores de varias follas de papel.
Teñen unha carga de 3, 2 ⋅ 10 − 19 {\displaystyle 3, 2\cdot 10^{-19}} coulombs e unha masa de 6, 68 ⋅ 10 − 27 {\displaystyle 6, 68\cdot 10^{-27}} kg.
Partícula beta

As partículas beta (Partícula β) son produtos das desintegracións chamadas beta, como a que ten lugar a partir do potasio 40. Tipos
Existen dous tipos de partículas e radioactividade beta. Pode tratarse dun electrón, no caso dunha desintegración β-, que será acompañado por un antineutrino electrónico. Este tipo de desintegración está provocada por un exceso de neutróns. Unha partícula beta é semellante a calquera outro electrón (por exemplo, ós que se pode atopar na codia electrónica dos átomos) pero cunha helicidade á esquerda ('levoxira'). descontando a radioactividade beta, en conxunto os electróns teñen helicidade nula.
No caso dunha desintegración β+, trátase dun antielectrón (ou positrón) e a radiación será acompañada dun neutrino electrónico. Esta desintegración é provocada por un exceso de protóns. Historia
Henri Becquerel, experimentando con fluorescencia, atopou de xeito accidental que o uranio exposto a unha placa fotográfica, envolta nunha protección de papel negro, emitía sobre aquela unha radiación descoñecida que non podía suprimirse ó xeito de como se facía cos raios X.
Ernest Rutherford continuou os experimentos e descubriu dous tipos diferentes de radiación: partículas alfa (α), non amosadas nas placas de Becquerel ao seren absorbidas doadamente polo envoltorio de papel negro;
partículas beta, cen veces máis penetrantes que as alfa.
Publicou os seus resultados no 1899.
No 1900, Becquerel mediu a relación masa-carga (m/e) para as partículas beta polo método de J. J. Thomson, usado para estudar os raios catódicos e identificar o electrón. Atopou que e/m para unha partícula beta é o mesmo que para un electrón de Thomson, e polo tanto suxeriu que de feito son o mesmo. Uso
A Radioactividade β inducida por estas partículas presenta características facendo que se usen dende hai tempo en autoradiografía para o marcado radioactivo e o trazado radioactivo de moléculas en organismos o mecanismos biolóxicos (bioloxía molecular, secuenciación xenética e fisiopatoloxía no que concirne por exemplo ás ligazóns, hibridación in situ ou inmunohistoquímica).
Parus (satélite)

Parus foi unha serie de satélites de navegación soviéticos e rusos. Características
Os satélites Parus emitían radiosinais para ser usadas polo sistema de navegación militar Tsiklon B. Servían tamén de reemisores para os satélites de vixilancia US-P podían servir para gardar e reenviar datos. Coa chegada do sistema GLONASS o seu papel como satélites de navegación pasou a ser menos relevante, e coa chegada dos satélites Meridian deixaron de servir como satélites de comunicación. Lanzáronse 99 satélites Parus, con cinco fallos, entre 1974 e 2010, todos usando foguetes Kosmos 3M.
Parvarchaeota

As parvarqueotas (Parvarchaeota) son un filo candidato de arqueas pertencentes a organismos ARMAN dos grupos 4, 5 e 2. Conseguiuse determinar as secuencias xenómicas de dous Parvarchaeota. Comprende os xéneros candidatos Parvarchaeum e Micrarchaeum. A especie tipo é Candidatus Parvarchaeum acidiphilum (ARMAN-4) As técnicas metaxenómicas permiten obter secuencias xenómicas de organismos non cultivados, e foron aplicadas a este filo candidato. As Parvarchaeota forman parte do clado DPANN, xunto cos novos filos candidatos Diapherotrites, Aenigmarchaeota, Nanohaloarchaeota e Nanoarchaeota, cuxas iniciais forman o acrónimo DPANN.
Parves

Parves é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Parvo

Parvo, estúpido e necio, entre outros, son adxectivos referidos a quen posúe unha intelixencia escasa, alguén torpe ou cunha conduta pouco pertinente. Tamén se usa frecuentemente como insulto. Usos da palabra
Úsanse como sinónimos unha gran cantidade de termos. Cómpre destacar que algúns destes termos tómanse como pexorativos e algúns son considerados como bocaladas ou groserías.
Facerse "o parvo" é finxir enganosamente, non darse conta das cousas para lograr algún obxectivo. "Aparvar" é lograr que outra persoa actúe, convértase ou se comporte como un parvo.
Parvo é unha palabra que é cumpridamente "graduada". "Es medio parvo coas mulleres" podería aplicarse a un home intelixente, pero que por timidez comete erros coas mulleres. Así mesmo "es un completo parvo" usaríase para sinalar a quen toma sempre as opcións ou decisións incorrectas. "Pouco parvo" úsase para quen por medio de bobadas saese coa súa.
Parvovirose canina

A parvovirose ou parvovirus canino é unha doenza viral que afecta principalmente ós cachorros de can. É raro que afecte a cans adultos, sobre todo se están vacinados. Características do parvovirus
Os parvovirus son virus con cadeas de ADN tipicamente lineal, non segmentado monocatenario, cunha tamaña media do xenoma de 5000 nucleótidos.
Os parvovirus son algúns dos virus máis pequenos (de aí o nome, en latín, parvus, significa pequeno) e miden de 18-26 nm de diámetro. Signos clínicos
A presentación máis adoita é a dixestiva, ó cursar cunha gastroenterite hemorráxica viral; o virus infecta as células intestinais (os enterocitos) e replícase producindo necrose e morte celular, mecanismo responsable da sintomatoloxía.
Parábola (xeometría)

A parábola (do grego: παραβολή) é unha sección cónica xerada pola intersección dunha superficie cónica de segundo grao (un cono recto) e un plano paralelo a unha liña xeradora do cono, é dicir, paralelo á unha xeratriz deste. Unha parábola tamén pode ser definida como o lugar xeométrico dos puntos que son equidistantes dun punto dado (chamado foco) e dunha recta dada (chamada directriz).
Aparece en moitos eidos das ciencias aplicadas, debido a que as gráficas das ecuacións cuadráticas son parábolas. Por exemplo, a traxectoria ideal do movemento dos corpos baixo a influencia da gravidade (tiro parabólico). Definicións
En coordenadas cartesianas, unha parábola cun eixo paralelo ao eixo y con vértice (h, k), foco (h, k + p), e directriz y
k - p, con p sendo a distancia entre o vértice e o foco, posúe a ecuación. ( x − h ) 2
4 p ( y − k ) {\displaystyle (x-h)^{2}
4p(y-k)\, } ou, alternativamente ( y − k )
14 p ( x − h ) 2 {\displaystyle (y-k)
{\frac {1}{4p}}(x-h)^{2}\, }
Notas
Paráfrase

A paráfrase é unha figura retórica consistente na repetición ou tradución dun discurso oral ou escrito con liberdade, sen se axustar ó orixinal.
Parágrafo

Na escrita, un parágrafo é unha unidade organizativa do texto que serve para indicar como se agrupan as ideas principais. Características
En lingüística textual, os parágrafos trátanse como indicadores da macro-estrutura dun texto. Agrupan oracións que van xuntas, normalmente porque tratan do mesmo tema. Así, un parágrafo novo indica unha mudanza de tema ou sub-tema.
En tipografía, un parágrafo é un bloque de texto. Os parágrafos sepáranse entre si mediante unha liña en branco e a súa primeira liña vai normalmente indentada (máis separada da marxe). Esta última convención non é frecuente nas páxinas web. Os símbolos de parágrafo son § e ¶. Estes símbolos utilizábanse na Idade Media para separar temas cando aínda non se establecera a convención de separalos en parágrafos.
Parágrafo (signo)

O parágrafo (§) é un signo tipográfico que se emprega para remitir a un parágrafo ou sección nas obras que os numeran, como por exemplo os códigos legais.
Represéntase co símbolo §, que provén da combinación de dous eses entrelazados, iniciais da expresión latina signum sectionis, que significa sinal de sección ou de corte. Outros usos
En moitos países da Europa oriental este signo está asociado á lei e á xustiza. De feito, está presente nos uniformes da policía polaca e ocupando o lugar do "s" no logotipo do Ministerio de Xustiza de Austria.
Unha versión modificada deste signo foi utilizada como símbolo do simoleon, a moeda oficial de varias edicións dos videoxogos SimCity e The Sims.
Parámetro de escala

En teoría de probabilidades e estatística, un parámetro de escala é un parámetro que rexe o aplanamento dunha familia paramétrica de distribucións de probabilidade. É principalmente un factor multiplicativo. Definición
Se unha familia de funcións de densidade, dependendo do parámetro θ é da forma f θ ( x )
f ( x / θ ) / θ, {\displaystyle f_{\theta }(x)
f(x/\theta )/\theta \; ,} onde f é unha densidade, entón θ é un parámetro de escala. Dirixe a escala ou dispersión da distribución. Se θ é grande, entón a distribución está moi espallada, se θ é pequena, a distribución está concentrada.
Podemos expresar f θ {\displaystyle f_{\theta }} dependendo de g ( x )
x / θ {\displaystyle g(x)
x/\theta }, do seguinte xeito: f θ ( x )
f ( x / θ ) × 1 / θ
f ( g ( x ) ) × g ′ ( x ). {\displaystyle f_{\theta }(x)
f(x/\theta )\times 1/\theta
f(g(x))\times g'(x)\; .} Parámetro de intensidade
En cambio, algunhas densidades parametrízanse segundo un parámetro de intensidade en lugar do parámetro de escala. O primeiro defínese como a inversa do segundo. Por exemplo, para a distribución exponencial, escala β e densidade: f ( x; β )
1 β e − x / β, x ≥ 0 {\displaystyle f(x; \beta )
{\frac {1}{\beta }}e^{-x/\beta }, \; x\geq 0} podería reformularse usando unha intensidade λ do seguinte xeito: f ( x; λ )
λ e − λ x, x ≥ 0. {\displaystyle f(x; \lambda )
\lambda e^{-\lambda x}, \; x\geq 0. } Exemplos
A distribución normal ten dous parámetros: un parámetro de posición μ (a súa esperanza) e un parámetro de escala σ (a súa desviación estándar).
A distribución Gamma parametrízase xeralmente cun parámetro de escala θ ou a súa inversa.
Os casos especiais de distribucións onde o parámetro de escala é 1 denomínanse distribucións estándar baixo certas condicións. Por exemplo, se o parámetro de posición é igual a 0 e o parámetro de escala é igual a 1, a distribución normal e a distribución de Cauchy chámaselles estándar.
Parámetro de forma

En teoría da probabilidade e na estatística, un parámetro de forma é un tipo de parámetro que rexe unha familia paramétrica de distribucións de probabilidade. Definición
Un parámetro de forma é un parámetro dunha distribución de probabilidade que non é un parámetro afín, polo tanto, non é nin un parámetro de posición nin un parámetro de escala. Este parámetro só rexe a forma da distribución é un tipo de parámetro numérico dunha familia paramétrica de distribucións de probabilidade. Exemplos
As seguintes distribucións teñen un parámetro de forma: Distribución beta
Distribución de Burr
Distribución de Erlang
Distribución gamma
Distribución log-loxística
Distribución de Pareto
Distribución de Pearson
Distribución Weibull Contraexemplos
Pola contra, as seguintes distribucións non teñen un parámetro de forma: a súa forma é fixa e só se pode modificar a súa posición e/ou a súa escala. Isto fai que a asimetría e o coeficiente de curtose sexan constantes, xa que se sabe que estas características non dependen dos parámetros de posición e escala. Distribución exponencial
Distribución de Cauchy (probabilidades)
Distribución loxística
Distribución normal
Distribución uniforme continua
Parámetro de posición

En teoría de probalidades e estatística, un parámetro de posición (ou localización) é, como o seu nome indica, un parámetro que rexe a posición dunha densidade de probabilidade. Se este parámetro (escalar ou vectorial) se denota λ, a densidade preséntase formalmente como: f λ ( x )
f ( x − λ ). {\displaystyle f_{\lambda }(x)
f(x-\lambda ). } Noutras palabras, cando se representa gráficamente a densidade, o parámetro de posición determina a posición da orixe: se λ é positiva (respectivamente negativa), entón a orixe desprázase cara á dereita (respectivamente á esquerda).
Existen outras dúas definicións equivalentes: tendo unha función de distribución acumulada F ( x − x 0 ) {\displaystyle F(x-x_{0})};
defínese como o resultado da transformación de variábel aleatoria x 0 + X {\displaystyle x_{0}+X}, onde X {\displaystyle X} é unha variábel aleatoria cunha distribución determinada, posibelmente descoñecida Exemplos
Distribucións normais
A distribución normal N ( μ, σ 2 ) {\displaystyle N(\mu, \sigma ^{2})} admite dous parámetros: a media μ {\displaystyle \mu } é o parámetro de posición e o parámetro de escala é a desviación estándar σ {\displaystyle \sigma }.
Distribución de Cauchy
Por exemplo, un caso especial da distribución de Cauchy vén dado pola densidade f ( x; x 0 )
1 π 1 ( x − x 0 ) 2 + 1 {\displaystyle f(x; x_{0})
{\frac {1}{\pi }}{\frac {1}{(x-x_{0})^{2}+1}}}.
O parámetro x 0 {\displaystyle x_{0}} é logo un parámetro de posición. Ruído aditivo
Unha forma alternativa de pensar as familias de localización é a través do concepto de ruído aditivo. Se x 0 {\displaystyle x_{0}} é unha constante e W é ruído aleatorio con densidade de probabilidade f W ( w ), {\displaystyle f_{W}(w), } entón X
x 0 + W {\displaystyle X
x_{0}+W} ten densidade de probabilidade f x 0 ( x )
f W ( x − x 0 ) {\displaystyle f_{x_{0}}(x)
f_{W}(x-x_{0})} e, polo tanto, a súa distribución forma parte dunha familia de localizacións. Ligazón con outros parámetros
Un parámetro de posición adoita asociarse cun parámetro de escala θ. A densidade toma entón a forma f λ, θ ( x )
f θ ( x − λ ) {\displaystyle f_{\lambda, \theta }(x)
f_{\theta }(x-\lambda )}.
O parámetro de posición λ e o parámetro de escala θ constitúen xuntos os parámetros afíns da función de distribución; todo outro parámetro é un parámetro de forma. Exemplos
As distribución que presentan un parámetro de posición son moi numerosas. Aquí temos algúns exemplos: Distribución normal
Distribución loxística
Distribución de Cauchy (probabilidades)
Distribución de Weibull
Parámetro estatístico

Un parámetro estatístico é un parámetro que clasifica unha distribución de probabilidade. Pode referirse a unha característica numérica dunha poboación estatística ou a un modelo estatístico.
Na inferencia estatística os parámetros non son sempre observables, e a tarefa do estatístico é inferir o que poida deses parámetros a partir das observacións da variable aleatoria. Noutras ocasións os parámetros poden fixarse pola natureza do procedemento empregado, por exemplo, polo número de graos de liberdade nun contraste khi-cadrado. Principais parámetros
Os parámetros estatísticos adoitan dividirse nas seguintes categorías: Medidas de posición. Trátase dos valores da variable estatística que se caracterizan pola posición que ocupan dentro do rango de valores posibles desta. Distínguense: As medidas de tendencia central: medias, moda e mediana.
As medidas de posición non central: cuartís, decís e percentís.
Medidas de dispersión. Resumen a heteroxeneidade dos datos, o separados que están entre eles. Hai dous tipos: Medidas de dispersión absolutas, que veñen dadas nas mesmas unidades nas que se mide a variable: percorrido, desvío medio, varianza e desvío estándar.
Medidas de dispersión relativas, que informan da dispersión en termos relativos: coeficiente de variación, coeficiente de apertura, percorrido relativo e índice de dispersión respecto da mediana.
Medidas de forma. O seu valor informa sobre o aspecto que ten a gráfica da distribución, como os coeficientes de asimetría e curtose. Outros parámetros.
Existen outros parámetros con propósitos máis específicos, como a proporción, o número índice, a taxa ou o coeficiente de Gini.
Parámetro trófico

Un parámetro trófico é aquel que permite avaliar a acumulación e transferencia de enerxía ou materia que se produce nun ecosistema, é dicir, informa do fluxo de enerxía que avanza polo ecosistema no seu conxunto ou dun nivel trófico a outro. Tipos
Hai varios parámetros de interese: Biomasa (B): é a masa seca ou húmida de todos os organismos que forman un nivel trófico ou ecosistema, por unidade de superficie ou volume.
Produción (P): é a cantidade de enerxía que se almacena en forma de biomasa en cada nivel trófico, ou no ecosistema, por unidade de superficie ou volume e por unidade de tempo. Dentro da produción distinguimos:
Produción bruta (PB): é a cantidade total de enerxía capturada por un nivel trófico determinado e por unidade de tempo.
Produción neta (PN): é a cantidade total de enerxía capturada por un nivel trófico determinado e por unidade de tempo, tras descontar a enerxía gastada na respiración celular (R); é dicir, é a enerxía que realmente se converte en biomasa por unidade de tempo, e que pode ser aproveitada por outros niveis (PN PB-R). En función do nivel trófico tamén podemos distinguir entre:
Produción primaria: é a enerxía capturada polos produtores dun ecosistema.
Produción secundaria: é a enerxía capturada polos consumidores mediante a alimentación.
Produtividade (p). Este valor expresa a "rendibilidade" dun nivel trófico, pois relaciona a súa produción anual coa súa biomasa inicial (p
P/B). Podemos falar da produtividade bruta (pB
PB/B) e da produtividade neta ou taxa de renovación (r PN/B). Este parámetro varía entre 0 e 1; no plancto ou nun campo de cultivo é moi elevado e acércase ó valor 1 (100%) debido á gran rapidez de renovación da biomasa. Nun bosque maduro é moito menor, próxima ó 0, pois posúe unha gran biomasa, e a produción emprégase simplemente para repoñer a dita biomasa e para a respiración.
Parátopo

O parátopo é a parte dun anticorpo que recoñece ao antíxeno e é o lugar onde se unen o antíxeno e o anticorpo. É unha pequena rexión de 15–22 aminoácidos da molécula do anticorpo chamada rexión Fv que está constituída por partes das cadeas pesada e lixeira do anticorpo situada nos extremos dos brazos da molécula de inmunoglobulina (que ten forma de Y).
O receptor de linfocitos B (BCR) ten tamén parátopos para antíxenos, xa que é un anticorpo integrado na membrana plasmática do linfocito B.
A parte do antíxeno na cal se une o parátopo denomínase epítopo. A forma do epítopo pode ser imitada por un mimótopo, polo que será tamén recoñecido polo parátopo e causará unha resposta inmunitaria similar. Na figura represéntase un anticorpo de linfocito B esquemático típico coas súas partes, no cal as partes internas dos extremos dos brazos (o idiotipo, zona no círculo) forman o parátopo, que se une ao epítopo.
Parénteses

As parénteses son signos ortográficos auxiliares dobres, formados por un signo de apertura e outro de peche. Usos
Utilízanse para encerrar incisos ou aclaracións e para incluír dentro do texto explicacións, como datas, autores de citas ou tradución de palabras ou textos estranxeiros.
En textos teatrais indican apartes.
En ocasións aparece só a paréntese de peche en enumeracións: a), b), c). .. En Matemáticas teñen moitos usos: indicar preferencia nas operacións, indicar a variable dunha función, representar unha matriz. ..
Pasadoiro

Un pasadoiro ou paso é unha pedra ou conxunto de pedras que se colocan en ringleira nun regueiro, nun río ou en calquera corrente de auga, para podela atravesar a pé.
É unha solución de paso para as persoas a pé enxoito saltando de pedra en pedra nos vaos, en regatos ou ríos pouco caudalosos e pouco fondos, cando non se require a construción dunha ponte ou unha pontella. Normalmente dan acceso aos muíños ou a outras construcións asociadas á auga e aos ríos coma as pesqueiras. En regos máis caudalosos, se non se constrúe unha ponte ou unha pontella, o paso soluciónase con poldras ou espoldras, uns bloques máis ou menos prismáticos chantados no leito do río, duns 60 × 60 cm aliñados e separados uns dos outros á distancia do paso dunha persoa, sobresaíndo da tona da auga entre 20 e 40 cm. En moitos casos adoitan ir asociadas a un vao natural.
Son moi típicos en Galicia, pola abundancia de correntes de auga. Tamén reciben o nome de pondras, poldras, pasais ou peais.
Tamén son típicos nos xardíns orientais, especialmente no Xapón.
Pasaia

Pasaia é un concello vasco da provincia de Guipúscoa, situado na comarca de Oarsoaldea. A súa poboación é de 15. 945 habitantes (2011). Historia e características
Está formado por catro barrios ou distritos situados ao redor da ría do río Oiartzun e porto do mesmo nome. Dous dos distritos de Pasaia (Trintxerpe e Pasai Antxo) forman un continuo urbano cos barrios orientais da cidade de Donostia, sendo na práctica unha prolongación da mesma. Como máis claro exemplo diso están rúas como Azkuene ou Eskalantegi, nas que unha beirarrúa pertence a Donostia e a outra a Pasaia.
O porto de Pasaia é o terceiro en importancia de Euskal Herria, por detrás dos de Bilbao e Baiona, sendo un motor importante da economía de Guipúscoa.
Pasaporte Nansen

O pasaporte Nansen era un documento de identidade destinado a servir como documento de viaxe, expedido aos refuxiados de acordo coas disposicións dos instrumentos anteriores á guerra.
As cédulas ou tarxetas de identidade foron deseñadas por Fridtjof Nansen en 1922, como parte dos seus esforzos para facer fronte ao problema dos desprazados que xurdiu como consecuencia dos distintos conflitos armados do século XX (especialmente antes e despois da Primeira guerra mundial). Como resultado, Nansen foi nomeado Alto Comisionado para os Refuxiados da Sociedade de Nacións, e foi un factor que contribuíu á súa recepción do Premio Nobel da Paz. Fondo
O problema dos desprazados como consecuencia dos distintos episodios bélicos entre as nacións é tan antigo como a propia humanidade. Porén, recoñece os seus antecedentes máis próximos nas guerras balcánicas e a explosión radical dos seus efectos tras a revolución rusa e o fracaso da contraofensiva das forzas pro-zaristas en 1917. [Cómpre referencia]
Pasaporte da República de Malta

O pasaporte é o documento de identidade de recoñecemento dos cidadáns da República de Malta para as súas viaxes fóra da Unión Europea e do Espazo Económico Europeo.
As embaixadas da República de Malta ó longo do mundo, teñen a obriga de asistir todas aquelas persoas que estean en posesión o devandito pasaporte, por significar que teñen a cidadanía maltesa Caraterísticas
As cubertas do pasaporte maltés respectan os requirimentos da cor da Unión Europea en materia de pasaportes, son de cor vermella borgoña co escudo de Malta no centro, as palabras UNJONI EWROPEA en maltés (en galego Unión Europea) e debaixo MALTA enriba do emblema e a palabra PASSPORT, na parte inferior. Os actuais pasaportes son biométricos (e-passport) e poden recoñecerse por un determinado símbolo que aparece no pasaporte.
Este pasaporte non debe ser confundido co Pasaporte da Orde Soberana e Militar de Malta. Obtención do pasaporte
A obtención do pasaporte permítese só aos nacionais da República de Malta, aos seus descendentes, ás persoas nacionalizadas por casamento ou por adopción ou ben por compra.
Coa venda da nacionalidade aos non naturais da illa benefícianse de teren un pasaporte europeo, o que lles permite a entrada a tódolos países da Unión Europea e do Acordo de Schegen. Así mesmo, determinados cidadáns por parte dunha serie de países, benefícianse de pagaren menos impostos ao declaralos na illa en vez de nos seus respectivos países.
Os candidatos terán que pagar 650000€, dos cales 10000€ van para un depósito non reembolsable. Os cónxuxes e fillos menores de 18 anos de idade van pagar 25000 € cada un; os fillos solteiros de 18 a 25 anos e os pais de máis de 55 anos van pagar 50000€ cada un deles. Tamén se aplican outras taxas (7500€ para o solicitante, 5000€ para o cónxuxe, pai e menores de 18 anos, e 3000€ para os menores de 18 anos) e as respectivas taxas de face-lo pasaporte e gravames bancarios de 500€ e 200€ por persoa respectivamente.
Esta petición de "compra-lo pasaporte" foi solicitada por unha media anual de 300 persoas, é dicir, que 300 novas persoas obtiveron a nacionalidade maltesa. O programa dará fin unha vez que se chegue á cota de 1800 pasaportes. As solicitudes foron levadas a cabo por cidadáns de máis de 30 nacionalidades, en especial dos cidadáns da China, Rusia e Emiratos Árabes Unidos.
Pasaporte de Abkhazia

O pasaporte de Abkhazia (en abkhazo: Атәылауаҩшәкәы; en ruso: Абха́зский па́спорт) é usado polos cidadáns de Abkhazia para as viaxes internacionais e para a identificación legal en Abkhazia. Como Abkhazia só está recoñecida por Rusia, Venezuela, Nicaragua, Nauru, Vanuatu e Tuvalu, para outros destinos, os abkhazos usan o pasaporte ruso. Deseño
A portada do pasaporte abkhazo é verde escuro, o escudo de armas de Abkhazia no centro co nome curto do país (Abkhazia) e debaixo a verba pasaporte en abkhazo e en ruso.
Pasaporte de Andorra

O pasaporte de Andorra úsano os cidadáns andorranos para viaxar internacionalmente.
Pasaporte de Azerbaidján

O Pasaporte de Azerbaidján é un documento emitido aos cidadáns de Azerbaidján, para o seu uso en viaxes internacionais. El identifica o nacional azerí ante as autoridades doutros países, permitindo a anotación de entrada e saída dos portos, aeroportos e vías de acceso internacionais, segundo as obrigas de visado.
Eles posúen, normalmente, 34 páxinas internas. Con todo, unha versión de 54 páxinas pode ser emitida para viaxeiros frecuentes.
Os pasaportes alemáns son válidos ou durante 10 anos (para persoas maiores que 18 anos) ou por 5 anos (para persoas con ata 18 anos).
Desde o 17 de xullo de 2012, introdúcense os chamados pasaportes biométricos, e foron emitidos desde 2013. Aparencia física
Os pasaportes de Azerbaidján son de cor verde escuro. A portada está ilustrada co Emblema de Azerbaidján no centro. As palabras "República de Azerbaidján" e "Pasaporte" están inscritas tanto en azerí como en inglés. Tipos
Común: Expedido aos viaxeiros ordinarios, a turismo e negocios (cor verde escuro);
Diplomático: Diplomacia azerí e os seus familiares e altos funcionarios do goberno en servizo (cor vermella escura);
Oficial de Servizo: Representantes individuais do goberno de Azerbaidján en asuntos oficiais (cor azul escuro).
Pasaporte de Bután

O pasaporte de Bután é un documento que autoriza e facilita as viaxes e outras actividades en Bután ou por parte de cidadáns butaneses. O Ministerio de Asuntos Exteriores de Bután expide pasaportes de viaxe ao estranxeiro aos cidadáns de Bután para viaxes internacionais. É válido para todos os países a non ser que se indique o contrario. Linguas
O pasaporte contén texto en inglés e dzongkha (escrita tibetana).
Pasaporte de Corea do Norte

O pasaporte de Corea do Norte é usado por algúns cidadáns norcoreanos para viaxar internacionalmente.
O privilexio de obter o pasaporte de Corea do Norte é limitado a uns cantos selectos. Nota do pasaporte
O pasaporte contén a seguinte nota:
Coreano: "이 려권소지자는 조선민주주의인민공화국의 보호를 받습니다. 이 려권소지자를 지장없이 통과시켜 주며 그에게 필요한 편의와 보호를 베풀어 줄것을 모든 관계자들에게 요청하는 바입니다. "
Galego: "O portador deste pasaporte está baixo a protección de Corea do Norte. A todo o aquel ao que lle poida concernir están, pola presente requiridos a permitir ao portador pasar libremente sen estorbar, e proporcionar ao portador asistencia e protección cando sexa necesario. " Requirimentos de visado
Todos os países do mundo pídenlle visado aos cidadáns norcoreanos a excepción de Dominica, Ecuador, Gambia, Haití, Malaisia, Micronesia, San Vicente e as Granadinas, Singapur e Kirguizistán.
Pasaporte de Eslovenia

O pasaporte de Eslovenia é usado polos cidadáns eslovenos para viaxar internacionalmente. Para viaxar dentro da UE, os cidadáns eslovenos poden usar o carné de indentidade. O Carné de identidade esloveno tamén é valido para viaxar a outras antigas repúblicas iugoslavas: Bosnia e Hercegovina, Macedonia do Norte, Montenegro, Serbia e Kosovo.
Pasaporte de Fiji

O pasaporte de Fiji é usado polos cidadáns fixianos para viaxar internacionalmente. Tipos de pasaporte
Fiji ten catro tipos de pasaportes: Pasaporte ordinario - cobertura azul brillante. Subministrado a cidadáns correntes de Fiji. Válido para dez anos.
Pasaporte diplomático - cobertura vermella escarlata. Subministrado ao presidente e cónxuxe, primeiro ministro e cónxuxe, ministros do goberno e funcionarios do goberno en misións diplomáticas. Xeralmente é válido para dez anos, pero expira no fin do mandato.
Pasaporte de emerxencia: expídese en ausencia de pasaporte ordinario e só en caso de emerxencia.
Certificado de identidade (CI) - Úsase nas viaxes de emerxencia, e pode ser subministrado a non-cidadáns. Xeralmente válido para unha soa viaxe.
Pasaporte de Mónaco

O pasaporte de Mónaco é usado polos cidadáns monegascos para viaxar internacionalmente. En 2009, sobre 6. 000 pasaportes estaban en circulación. Requirimentos de visado
Pasaporte de Palau

O pasaporte de Palau é o documento usado polos cidadáns palauanos para viaxar internacionalmente, pódense obter na Passport Office en Meyuns, en Palau. Historia
A emisión do pasaporte de Palau comezou o 8 de decembro de 1994, mentres que os pasaportes diplomáticos foron emitidos o 9 de decembro de 1994.
De acordo coa lei RPPL7-3, posta o 31 de decembro de 2006, todos os pasaportes que non poden ser lido electronicamente expiraban o 1 de xaneiro de 2007, soamente os que poden ser lidos electronicamente son documentos de viaxe válidos, aínda que os pasaportes que non poden ser lidos aínda non alcanzaron a súa data de vencemento.