Curación

A cura ou curación é a acción e efecto de curar. Implica a reparación de tecidos, órganos e o sistema biolóxico no seu conxunto e a reanudación do funcionamento normal após un trauma físico ou enfermidade sufrida por un organismo. A medicina inclúe o proceso polo cal as células do corpo se rexeneran e reparan para reducir o tamaño dunha área danada ou necrótica e substituíla por novo tecido vivo. A substitución pode ocorrer de dúas formas: por rexeneración na que as células necróticas son substituídas por novas células que forman tecido "parecido" como estaba alí orixinalmente; ou por reparación na que o tecido lesionado é substituído por tecido cicatricial. A maioría dos órganos curan mediante unha mestura de ambos os mecanismos.
Dentro da cirurxía, a cura denomínase máis frecuentemente como recuperación, e a recuperación postoperatoria foi historicamente vista simplemente como a restitución da función e a preparación para a alta hospitalaria Máis recentemente, describiuse como un proceso que require enerxía para diminuír os síntomas físicos, alcanzar un nivel de benestar emocional, recuperar funcións e restablecer actividades.
Tamén se fai referencia á curación no contexto do proceso de dó.
En psiquiatría e psicoloxía, a curación é o proceso polo cal as neuroses e psicoses se resolven até o grao en que o paciente é capaz de levar unha existencia normal ou satisfactoria sen verse desbordado por fenómenos psicopatolóxicos. Este proceso pode implicar psicoterapia, tratamento farmacéutico ou enfoques alternativos. Rexeneración
Para que unha lesión ou ferida se cure mediante a rexeneración, o tipo celular que foi destruído debe poder replicarse. As células tamén necesitan un marco de coláxeno ao longo do cal crecer. Xunto á maioría das células hai unha membrana basal ou unha rmatriz extracelular feita por fibroblastos que guiará o crecemento das células. Dado que a isquemia e a maioría das toxinas non destrúen o coláxeno, seguirá existindo aínda que as células que o rodean estean mortas.
Exemplo
A necrose tubular aguda (ATN) no ril é un caso no que as células sanan completamente por rexeneración. A ATN ocorre cando as células epiteliais que recubren o ril son destruídas por falta de osíxeno (como no shock hipovolémico, cando o abastecemento de sangue aos riles se reduce drasticamente) ou por toxinas (como algúns antibióticos, metais pesados ou tetracloruro de carbono).
Aínda que moitas destas células epiteliais están mortas, normalmente hai necrose irregular, o que significa que hai parches de células epiteliais aínda vivas. Ademais, o cadro de coláxeno dos túbulos permanece completamente intacto.
As células epiteliais existentes poden replicarse e, usando a membrana basal como guía, eventualmente recuperan o ril á normalidade. Despois de completar a rexeneración, o dano é indetectable, incluso microscopicamente.
A curación debe producirse por reparación no caso de lesións ás células que non poden rexenerarse (por exemplo, as neuronas). Ademais, o dano á rede de coláxeno (por exemplo, por encimas ou destrución física) ou o seu colapso total (como pode ocorrer nun infarto) fan que a cura se produza por reparación. Xenética
Moitos xenes xogan un papel na curación. Por exemplo, na cicatrización de feridas, descubriuse que o P21 permite que os mamíferos cicatrizen espontaneamente. Mesmo permite que algúns mamíferos (como os ratos) curen feridas sen cicatrices. O xene LIN28 tamén xoga un papel na cicatrización de feridas. Está latente na maioría dos mamíferos. Ademais, as proteínas MG53 e TGF beta 1 xogan un papel importante na cicatrización de feridas. Cicatrización de feridas
En resposta a unha incisión ou ferida, desatase unha cascada de curación de feridas. Esta fervenza ten lugar en catro fases: formación de coágulos, inflamación, proliferación e maduración.
Fase de coagulación
A cicatrización dunha ferida comeza coa formación de coágulos para deter o sangrado e reducir a infección por bacterias, virus e fungos. A coagulación é seguida da invasión de neutrófilos de tres a 24 horas despois de que se producise a ferida, comezando as mitoses nas células epiteliais despois de 24 a 48 horas.
Fase de inflamación
Na fase inflamatoria, os macrófagos e outras células fagocíticas matan as bacterias, desbridan o tecido danado e liberan factores químicos como hormonas de crecemento que estimulan os fibroblastos, as células epiteliais e as células endoteliais que fan que os novos capilares migren á zona e se dividan.
Fase proliferativa
Na fase proliferativa, fórmase tecido de granulación inmaturo que contén fibroblastos rechonchos e activos. Os fibroblastos producen rapidamente coláxeno tipo III abundante, que enche o defecto deixado por unha ferida aberta. O tecido de granulación móvese, como unha onda, dende o bordo da lesión cara ao centro.
A medida que o tecido de granulación madura, os fibroblastos producen menos coláxeno e fanse máis finos. Comezan a producir coláxeno tipo I moito máis forte. Algúns dos fibroblastos maduran en miofibroblastos que conteñen o mesmo tipo de actina que se atopa no músculo liso, o que lles permite contraerse e reducir o tamaño da ferida.
Fase de maduración
Durante a fase de maduración da cicatrización da ferida, os vasos innecesarios formados no tecido de granulación son eliminados por apoptose e o coláxeno tipo III substitúese en gran medida polo tipo I. O coláxeno que estaba orixinalmente desorganizado está entrecruzado e aliñado ao longo das liñas de tensión. Esta fase pode durar un ano ou máis. Finalmente queda unha cicatriz feita de coláxeno, que contén un pequeno número de fibroblastos. Tecido danado pola inflamación
Despois de que a inflamación danou o tecido (por exemplo, cando se combate a infección bacteriana) e os eicosanoides proinflamatorios completaron a súa función, a curación prodúcese en 4 fases.
Fase de recuperación
Na fase de recuperación, as glándulas suprarrenais aumentan a produción de cortisol, o que detén a produción de eicosanoides e a inflamación
Fase de resolución
Na fase de resolución, os patóxenos e os tecidos danados son eliminados polos macrófagos (glóbulos brancos). Os glóbulos vermellos tamén son eliminados do tecido danado polos macrófagos. A falta de eliminación de todas as células e patóxenos danados pode reactivar a inflamación. Os dous subconxuntos de macrófagos M1 e M2 xogan un papel crucial nesta fase, sendo o macrófago M1 un proinflamatorio mentres que M2 é rexenerativo e a plasticidade entre os dous subconxuntos determina a inflamación ou reparación do tecido.
Fase de rexeneración
Na fase de rexeneración, os vasos sanguíneos repáranse e fórmanse novas células no lugar danado semellantes ás células que foron danadas e eliminadas. Algunhas células como as neuronas e as células musculares (especialmente no corazón) tardan en recuperarse.
Fase de reparación
Na fase de reparación, xérase novo tecido que require un equilibrio de eicosanoides antiinflamatorios e proinflamatorios. Os eicosanoides antiinflamatorios inclúen lipoxinas, epi-lipoxinas e resolvinas, que causan a liberación de hormonas de crecemento.