proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Vitoriato

O vitoriato (en latín: victoriatus) foi unha moeda romana de prata emitida durante a República desde aproximadamente o 221 a. C. ata o 170 a. C. Características
A tipoloxía dos vitoriatos caracterízase pola presenza do busto de Xúpiter nos seus anversos e a Vitoria colocando unha coroa sobre un trofeo (tropaeum), coa inscrición ROMA no exergo, nos seus reversos.
Os vitoriatos tiñan un peso teórico de 3 escrúpulos (aproximadamente 3, 4 gramos), o que lle atribuía un valor da metade do cuadrigato, de 6 escrúpulos (que nesa época xa se deixara de emitir) ou un dracma dos que se cuñaban no sur de Italia. A aliaxe de prata dos vitoriatos era algo máis feble cá do denario, aparecido nesa mesma época e co que coexistiu. Historia
A data de aparición dos primeiros vitoriatos non se pode concretar, aínda que se dá como próxima ao 221 a. C. O historiador alemán Mommsen datou as primeiras destas cuñaxes nunha data próxima ao ano de Roma 537 (217 a. C. ). Para o numismático italiano Celestino Cavedoni, no entanto, apoiado por Bartolomeo Borghesi, a data máis probable sería o 526 de Roma (228 a. C. ).
Existen evidencias da circulación desta moeda inicialmente no sur de Italia e máis tarde na Galia, o que resulta indicativo de que o vitoriato foi concibido máis como substitución do dracma que como parte do sistema monetario regular de Roma, baseado no denario como unidade de prata. Cando se emitiron os primeiros vitoriatos, estes tiñan un valor de aproximadamente 3/4 de denario. Pouco despois da desapareción do vitoriato en 170 a. C. , a súa tipoloxía mantívose nunha nova moeda de prata, o quinario, creada en 101 a. C. , cuxo valor se fixou en medio denario.
A denominación de victoriatus non é recente, senón que se daba xa na antigüidade, tal e como testemuña a súa aparición en textos: No mundo de fala grega era coñecido como τροπαικον (tropaikon), por mor do trofeo que aparece nos seus reversos.
Vittore Pisani

Vittore Pisani, nado en Roma o 23 de febreiro de 1899 e morto en Como o 22 de decembro de 1990, foi un glotólogo italiano. Traxectoria
Formación e primeiros estudos
Sen unha preparación clásica adecuada (aprendeu de maneira autodidacta o grego e a mesma glotoloxía), en 1916 inscribiuse na Facultade de Letras da Sapienza para o curso de doutoramento en Filoloxía clásica e doutorouse en 1921 co helenista Nicola Festa cunha tese sobre Helena de Eurípides. Tras o doutoramento estudou, tamén como autodidacta, o sánscrito e en 1923, por suxestión dun amigo sanscritista, mercou nunha librería de vello de Roma unha copia da Vergleichende Grammatik do fundador da indoeuropeística, Franz Bopp. Entrou así en coñecemento da lingüística indoeuropea, ou "indeuropea", como prefería dicir, e comezou a estudar os distintos aspectos relativos ás culturas expresadas nas linguas indoeuropeas.
Actividade académica e investigadora
En 1930 obtivo o permiso de docencia en Glotoloxía e en 1933 foi profesor encargado de Historia comparada das linguas clásicas na Universidade de Florencia; en 1935 docente extraordinario de Glotoloxía na Universidade de Cagliari e finalmente, de 1938 a 1964, ordinario na Estatal de Milán; desde 1939 é socio correspondente do Instituto lombardo de ciencias e letras, e converteuse en membro efectivo en 1952. En 1946 fundou a revista Paideia e o ano seguinte o Sodalizio glottologico milanese, que promoveu varios convenios internacionais. En 1969 foi socio correspondente da Accademia Nazionale dei Lincei. Colaborou na Enciclopedia Italiana na sección de lingüística. En 1985 adxudicáronlle o Premio Feltrinelli polos seus méritos filolóxicos e lingüísticos.
Nome destacado da lingüística italiana do século XX, na súa escola formáronse numerosos estudosos que acadaron importantes cátedras en Italia e no estranxeiro. Morreu no Hospital Sant’ Anna de Como o 22 de decembro de 1990, cando se convertera por idade no decano dos lingüistas italianos que vivían daquela.
Obras principais
Grammatica dell'antico indiano (1930-1933).
Geolinguistica e indoeuropeo (1939).
Storia delle letterature antiche dell'India (1954).
Indoeuropeo ed Europa (1974).
Lingue preromane d'Italia: origini e fortune (1978).
Lezioni sul lessico inglese, Paideia Editrice, Brescia, 1967, 1976 (segunda edición).
Manuale storico della lingua greca, Paideia Editrice, Brescia, 1973, 1947 (primeira edición, Sansoni, Florencia)
A bibliografía completa das publicacións de Vittore Pisani foi recollida por en Ciro Santoro, Maria Teresa Laporta, Vittore Pisani glottologo (1899-1990). Bibliografia degli scritti, Galatina, Congedo, 1991.
Vittorino Veronese

Vittorino Veronese (1910-1986) foi un avogado italiano, director Xeral da Unesco entre 1958 e 1961.
Cun doutoramento en lei e como avogado antifascista, tomou interese en problemas sociais e educativos e na cooperación internacional. Despois do derrubamento de Benito Mussolini, ascendeu na banca e conseguiu o posto de Secretario Xeral, e posteriormente o de Presidente do Instituto Católico para a Actividade Social e de Azione Cattolica (1944-1952).
Membro da mesa executiva da Unesco entre 1952 e 1956 e presidente da mesa de 1956 a 1958, foi nomeado Director Xeral en 1958 pero dimitido por razóns de saúde en 1961. Morreu en 1986.
Vitus Bering

Vitus Jonassen Bering, nado en Horsens, Xutlandia, Dinamarca o 12 de agosto de 1681 e finado na illa de Bering (Rusia) o 19 de decembro de 1741, foi un mariño e explorador danés ó servizo de Rusia, que explorou a costa siberiana dando nome ó estreito de Bering. En Rusia era coñecido como Iván Ivánovich Bering. Traxectoria
Naceu en Horsens, Dinamarca, e tras unha curta viaxe á India, e por diversos mares, en 1704, en Ámsterdam, baixo a guía do almirante ruso de orixe norueguesa Cornelius Cruys, Bering alistouse na armada rusa, tomando o rango de subtenente, servindo na frota báltica durante a guerra do Norte. Entre 1710 e 1712 estivo destinado no Mar de Azov, en Taganrog, onde participou na guerra contra os turcos. Casou cunha rusa, e só regresou ó seu país natal en 1715, de forma breve. A exploración da costa norte de Asia, resultado do avance ruso en Siberia, ocupouno a partir de entón.
Viaxes a Kamchatka
En 1725 viaxou a Kamchatka, desembarcando en Okhotsk e cruzando a península. Construíu entón o barco Sviatoi Gavriil (San Gabriel en ruso). Nel explorou o norte ata que deixou de avistar terra. Nos anos seguintes investigou o leste, redescubrindo as illas Diomede (en ruso Illas Ratmanov) que Dezhnev xa describira. No verán de 1730 Bering volveu a San Petersburgo. No longo traxecto a través das estepas, enfermou. Cinco dos seus fillos que o acompañaban morreron na viaxe.
Bering volveu á rexión de Kamchatka en 1735. Coa axuda dos artesáns locais Makar Rogachev e Andrey Kozmin construíu dous navíos: Sviatoi Piotr (San Pedro) e Sviatoi Pavel (San Paulo), cos que partiu en 1740. Fundou a cidade de Petropavlovsk en Kamchatka, e desde aí, liderou unha expedición a Norteamérica en 1741. Unha tormenta separou os barcos e Bering acabou na costa sur de Alasca, desembarcando cerca das illas Kayak. O segundo barco, capitaneado por Aleksei Chirikov, desembarcou na illa Príncipe de Gales do Arquipélago Alexander. Estas travesías son hoxe en día coñecidas como a Gran Expedición do Nordeste As duras condicións da rexión obrigaron a Bering a volver. No traxecto descubriu parte do arquipélago das Illas Aleutianas, que chamou Illas Shumagin en honra dun mariñeiro do seu barco que morreu alí. Bering enfermou e tivo que refuxiarse nas Illas Kommander (Komandorskiye Ostrova), ó suroeste do mar de Bering. O 19 de decembro de 1741 Vitus Bering morreu de escorbuto nunha illa, preto de Kamchatka que despois recibiu na súa honra o nome de Illa de Bering, xunto a 28 membros da súa tripulación. Porén, no momento actual dubísase do escorbuto como causa da súa morte.
O Sv. Piotr naufragou por unha tormenta, e unicamente o carpinteiro S. Starodubtsev cos superviventes logrou regresar tras construír un novo navío, de 12, 2 metros, tamén chamado Sv. Piotr. Dos 77 homes que partiron regresaron 46. O Sv. Piotr continuou navegando entre Kamchatka e Okhotsk ata 1755.
A importancia do traballo de Bering non foi recoñecido durante moito tempo, ata que James Cook probou a veracidade dos seus achados. Hoxe en día, o Estreito de Bering, a Illa de Bering, un glaciar en Alasca e o Mar de Bering levan o seu nome.
Viuvez

A viuvez é o estado de perder ao cónxuxe por falecemento. Viúva ou viúvo é unha muller ou home cuxo marido ou dona morreu.
A viuvez foi unha importante problemática social, particularmente no pasado. Nas familias nas que o marido era o único provedor, a viuvez podía afundir aos parentes na pobreza, e moitas obras benéficas tiñan como obxectivo axudar a viúvas e orfos. Isto empeoraba pola longa vida das mulleres, xa que os homes xeralmente contraían matrimonio con mulleres máis novas cá eles.
Con todo, nalgunhas sociedades patriarcais, as viúvas achábanse entre as mulleres máis independentes. Unha viúva ás veces continuaba os negocios do seu marido e consecuentemente concedíanselle certos dereitos, tales como a admisión a cooperativas.
Adicionalmente existían implicacións de liberdade sexual; malia que algúns testamentos incluían cláusulas de castidade (que requirían que as viúvas quedasen célibes para poder recibir a herdanza), en sociedades onde se vetaba o divorcio, a viuvez permitíalle ás mulleres volver casar. A "Dona de Baño" nos Contos de Canterbury de Geoffrey Chaucer, refírese á que quedou viúva cinco veces, permitíndose grandiosas experiencias sexuais.
Noutras culturas, as viúvas eran tratadas de diferente xeito. Verbi gratia, na India facíase unha elaborada cerimonia durante o funeral do marido da viúva, que incluía o romper os brazaletes, remoción das decoracións feitas con bindi, así como tamén calquera atavío colorido, facendo que a muller vestise de branco. Historia
O estado de viuvez mereceu o máximo respecto en todos os tempos tanto así que Marcial nos seus epigramas chega a dicir que é adúltera a muller que casa moitas veces. Os Pais da Igrexa, sen condenar as segundas nupcias, aconsellaban absterse delas.
Entre os hebreos, a viúva que non tivera fillos do seu esposo debía casar co irmán do seu marido. Tiña por obxecto esta lei: Conservar os bens na mesma familia.
Perpetuar o nome do primeiro marido.
Non se contraía a lei a que a viúva casase co seu cuñado senón que, a falta deste entraban os parentes máis próximos con tal de que fosen da mesma liña. Este matrimonio facíase sen solemnidade e só en virtude da lei. Con todo, o costume era que se verificase a unión en presenza de polo menos dúas testemuñas e que o esposo dese unha moeda á esposa. Despois engadiuse a bendición nupcial e un escrito para asegurar a dote da muller.
Parece que os xudeus logo da catividade de Babilonia ou segundo outros logo da destrución do segundo templo, non practicaron máis esta lei.
Vivace

Vivace é unha expresión que se utiliza como signo musical e significa "moi rápido". Fai referencia ao carácter e o tempo con que se debe interpretar unha peza musical.
Viveca Sten

Viveca Anne Bergstedt Sten, nada Bergstedt o 18 de xuño de 1959 en Estocolmo, é unha avogada e escritora sueca. Traxectoria
Viveca está licenciada en dereito pola Universidade de Estocolmo e fixo un mestrado na Escola de Economía de Estocolmo. Traballou como conselleira legal para Amadeus Scandinavia, Letsbuyit. com e PostNord. Obra
Durante varias xeracións a súa familia posuíu unha casa en Sandhamn no arquipélago de Estocolmo e alí pasou todos os veráns da súa infancia. Esas estadas serviron de inspiración para a súa primeira novela, de carácter policial, I de lugnaste vatten publicada en 2008, á que lle seguiron I den innersta kretsen (2009) e I grunden utan skuld (2010) que se converteron en éxitos de vendas e a serie continuou con novos títulos: I natt är du död (2011), I stundens hetta (2012), I farans riktning (2013), I maktens skugga (2014) e I sanningens namn (2015). Os libros venderon máis de dous millóns e medio de exemplares en todo o mundo traducíndose ao inglés, alemán, español, holandés, polaco, xaponés, mais a todas as linguas nórdicas. Os cinco primeiros libros adaptáronse para a pequena pantalla nunha miniserie de TV4: Morden i Sandhamn. Tamén escribiu libros xurídicos
Libros xurídicos
Outsourcing av IT-tjänster (1999)
Förhandla i affärer (2003)
Internationella avtal – i teori och praktik (2013)
Viveiro de peixes

Un viveiro de peixes é un lago artificial construído para a cría de peixes. En tempos medievais era bastante común nos mosteiros e castelos de Europa para o abastecemento de peixes, este é o caso da lagoa do Mosteiro de Sobrado dos Monxes no concello homónimo.
Os viveiros de peixe seguen a ser común no Canadá; Europa, especialmente na República Checa; nas illas Filipinas; no leste de Asia, especialmente no Xapón.
Este tipo de viveiros estanse promovendo nos países en vías de desenvolvemento. Ademais de constituír unha fonte de ingresos para os granxeiros, axuda a irrigar os campos e achega a auga necesaria para vivir.
Vivian Fuchs

Vivian Ernest Fuchs, nado na Illa de Wight o 11 de febreiro de 1908 e finado en Cambridge o 11 de novembro de 1999, foi un explorador e xeólogo británico. Traxectoria
De orixe alemá, en 1929 participou na expedición a Groenlandia de James Wordie. En 1934 dirixiu unha expedición ao lago Turkana coa intención de exploralo xeolóxica, arqueolóxica e paleontoloxicamente. Dirixiu tamén a Expedición Trans-Antártica da Commonwealth para celebrar o Ano Xeofísico Internacional de 1957, e foi a primeira en cruzar a Antártica.
Vivian Malone

Vivian Juanita Malone Jones, nada en Mobile, Alabama, o 15 de xullo de 1942 e finada en Atlanta, Xeorxia, o 13 de outubro de 2005, foi unha destacada activista estadounidense en prol dos dereitos civís. Traxectoria
Gañou fama por ser unha dos dous primeiros afroamericanos que se matricularon o 12 de xuño de 1963 na Universidade de Alabama, grazas á sentenza da Corte Suprema dos Estados Unidos de 1956, que condenaba o segregacionismo e outorgaba plenos dereitos aos negros para cursar estudos universitarios. Vivian presentouse na Universidade en contra da vontade do Gobernador do Estado, George Wallace, que a esperou na entrada cumprindo o seu compromiso coa comunidade de oporse á educación mixta entre brancos e negros.
Cando chegou a Garda Nacional catro horas e media máis tarde e tras un discurso racista de Wallace, este retirouse e os dous estudantes, Vivian e James Hood, puideron entrar. Vivian acudía a clase escoltada por policías e durante a súa estancia cometéronse diversos actos de protesta, incluíndo tres bombas caseiras en diferentes puntos do recinto. Finalizou os estudos de empresariais o 30 de maio de 1965, sendo a primeira muller de raza negra en obter un título universitario na universidade de Alabama, Estados Unidos. Posteriormente traballou no Departamento de Xustiza, na Axencia de Protección do Medio Ambiente e como corredora de seguros.
En 1996, Wallace pediulle perdón publicamente nun acto. No ano 2000 a Universidade onde cursou estudos concedeulle o Doutoramento en Letras. Con ocasión deste acto realizou a súa entrevista máis longa para un medio de comunicación na que afirmou que sentía "como unha muller privilexiada que tivo a honra e representou a todos aqueles que loitaban por causas xustas".
Vivid

Vivid Entertainment Group ou máis simplemente Vivid, fundada en 1984 por Steven Hirsch, é unha das maiores produtoras de cinema para adultos do mundo. O seu catálogo de películas supera os 1500 títulos. A súa sede central atópase en San Fernando Valley na cidade dos Ánxeles (California).
Vivien Thomas

Vivien Theodore Thomas, nado en New Iberia o 29 de agosto de 1910 e finado o 26 de novembro de 1985, foi un asistente cirúrxico americano coñecido por desenvolver os procedementos para o tratamento da síndrome do bebé azul. Traxectoria
Thomas era fillo dun carpinteiro que se fixera un nome na súa localidade natal e en Nashville, onde se mudara a familia en 1912 e conseguiría unha situación económica desafogada. Tras rematar o instituto comezou a preparar os estudos de medicina pero a perda dos seus aforros pola crise de 1929 impediulle seguir esta a súa vocación pero atopou traballo en xaneiro de 1930 no laboratorio de experimentación animal da Universidade Vanderbilt baixo a dirección de Alfred Blalock, realizando operacións con animais e converténdose no seu axudante.
Pasou con el en 1941 ao laboratorio da Universidade Johns Hopkins ao ser seleccionado como xefe de cirurxía desa universidade. Xunto con Blalock e a cardióloga pediátrica Helen Taussig formou un equipo que desenvolveu o procedemento para corrixir a síndrome do bebé azul, un defecto conxénito do corazón. A primeira operación realizouse o 29 de novembro de 1944, a unha nena de 14 anos e foi un éxito, os consellos feitos por Thomas tirados das máis de 300 operacións, con técnicas pioneiras e anovadoras, que realizara en cans foron decisivos no éxito da operación. Tamén adestrou cirurxiáns ben coñecidos mundialmente como Denton Cooley, mais por prexuízos raciais non se recoñeceu o seu traballo, e a técnica deuse a coñecer como shunt Blalock-Taussig.
Thomas continuou a traballar no laboratorio da universidade. En 1976 recibiu un doutoramento honorífico en dereito da Universidade Johns Hopkins, xa que por cuestións burocráticas non llo puideron dar en medicina, e foi recoñecido oficialmente como instrutor de cirurxía da facultade de medicina. A súa autobiografía Partners of the heart: Vivien Thomas and his work with Alfred Blalock publicouse poucos días despois do seu pasamento. No ano 2004 a canle HBO realizou o telefilme baseado na súa vida Something the Lord Made.
Viña

Unha viña ou viñedo é unha plantación de vides (Vitis vinifera) para a produción de uvas de mesa ou de viño.
En Galiza adoitábanse abacelar á altura en parreiras para afastar a uva da humidade do chan. Noutras zonas, máis secas, adoitábanse plantar en cepa baixa, e bastante separadas unhas doutras (dous ou máis metros entre plantas) pero nos últimos anos tamén é frecuente a plantación en fileiras con espaleira ou emparrado, sobre todo as uvas de mesa.
Viñas, Artes, Ribeira

Viñas (á espera da oficialización da forma As Viñas) é un lugar da parroquia de Artes no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 39 habitantes (20 homes e 19 mulleres).
Viñas, Zamora

Viñas ou Viñas de Aliste é un concello de España, na provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 40. 13 quilómetros cadrados, cunha poboación de 259 habitantes e unha densidade de poboación de 6. 45 habitantes por quilómetro cadrado.
Demografía
Viñeta

Unha viñeta é, dentro da banda deseñada, un recadro delimitado por liñas negras que representa un instante da historia que se está a desenvolver ou narrar. Xaora, trátase da representación pictográfica dun suceso ou pasaxe e constitúe a unidade mínima da montaxe do cómic. As viñetas están así mesmo separadas por espazos, que en inglés reciben o nome de gutter.
Viño de serpe

O viño de serpe (en chinés: 蛇酒, pinyin: shéjiǔ; rượu rắn) é unha bebida alcohólica producida a partir de viño chinés no que se introducen serpes enteiras. Creouse na China durante a dinastía Zhou, sendo considerado un remedio importante no medicina tradicional chinesa. Pode atoparse na China, Vietnam e por todo o sueste asiático.
Vjačeslav Ivanov

Vjačeslav Vsevolodovič Ivanov (en cirílico Вячесла́в Все́володович Ива́нов), nado en Moscova o 21 de agosto de 1929 e finado o 7 de outubro de 2017, é un destacado filólogo e indoeuropeísta ruso, ben coñecido pola súa teoría glotálica do consonantismo protoindoeuropeo e por propoñer a localización da Urheimat deste pobo nas terras altas de Armenia e o Lago Urmia. Traxectoria
O pai de Vyačeslav Ivanov foi Vsevolod Ivanov, un dos escritores soviéticos máis prominentes. A súa nai era unha actriz que traballaba no teatro de Vsevolod Meyerhold.
Ivanov estudou na Universidade de Moscova e nela traballou ata 1958, cando o despediron a causa da súa simpatía con Boris Pasternak e Roman Jakobson. Por esa época xa fixera importantes contribucións aos estudos indoeuropeos e convertérase nun dos mellores coñecedores da lingua hitita.
Carreira
Ao principio da década 1960-1970, Ivanov foi un dos primeiros estudosos soviéticos en tomar un profundo interese no desenvolvemento da semiótica. Traballou con Vladimir Toporov en varias monografías lingüísticas, incluído unha introdución ao sánscrito. En 1962 xunto con Toporov e Juri Lotman estableceu a Escola semiótica de Tartu-Moscova.
A partir de 1980 comeza a traballar con Tamaz Gamkrelidze nunha nova teoría das migracións indoeuropeas, pola que posteriormente avogaron no seu libro Indo-European and Indo-Europeans (1995). Entre 1989 e 1993 ocupou un posto no Soviet Supremo de Rusia. Simultaneamente creou o Instituto de Cultura Mundial e foi o titular da Cátedra de Teoría e historia da Cultura mundial na Universidade de Moscova.
Desde finais da década de 1990-2000 Ivanov comparte o seu tempo entre Moscova (onde ensina na Universidade Estatal Rusa para as Humanidades) e Os Ánxeles, onde imparte cursos na Universidade de California, Os Ánxeles. Tamén traballou como profesor nas Universidades de Stanford e Yale.
É membro de pleno dereito da Academia Rusa das Ciencias desde 1990, e foi Foreign Fellow da Academia Británica desde 1977.
Outros intereses
Ademais dos seus intereses académicos, Vyačeslav Ivanov escribe poesía. Tamén leva publicados varios libros de memorias, entre os que destacan dous sobre as súas relacións con Boris Pasternak e Anna Akhmatova.
Vladimir Arnold

Vladimir Igorevich Arnold (en ruso Владимир Игоревич Арнольд), nado en Odesa o 12 de xuño de 1937 e finado en París o 3 de xuño de 2010, foi un matemático ruso. Traxectoria
Fixo progresos importantes nos campos dos sistemas dinámicos, topoloxía, turbulencias e mecánica clásica, entre outros. Solucionou o décimo terceiro problema de Hilbert cando tiña dezanove anos de idade.
Vladimir Ashkenazy

Vladimir Davidovich Ashkenazy (en ruso: Владимир Ашкенази), nado en Nizhnii Novgorod (Rusia) en 1937. Pianista e director de orquestra ruso, naturalizado islandés en 1972. É o presidente da Sociedade Rachmaninoff.
Graduado no conservatorio de Moscova, gañou o segundo premio na prestixiosa Competición Internacional de Piano Frederick Chopin (Varsovia, 1955), e o primeiro premio na Competición Internacional Tchaikovsky de 1962. Gravou coa Orquestra Filharmónica de Londres, entre a que descata os 24 preludios e fugas de Shostakovich.
En 1998 Askenazy converteuse no director principal da Orquestra Filharmónica Checa.
Vladimir Chelomei

Vladimir Nikolayevich Chelomei, nado o 30 de xuño de 1914 en Sedlets (Ucraína) e morto o 8 de decembro de 1984 en Moscova, foi un enxeñeiro e deseñador de mísiles e foguetes soviético de orixe ucraíno. Traxectoria
Chelomei naceu en 1914 na cidade ucraína de Sedlets, nunha familia de mestres que tivo que migrar a Paltava tres meses despois debido á primeira guerra mundial. Á edade de 12 anos, a familia de Chemolei tivo que moverse a Kíiv, onde estudou mecánica de automóbiles. En 1932 entrou no politécnico de Kíiv, a mesma institución na que Koroliov estudara oito anos antes. Considerado un prodixio, aos 22 publicou o seu primeiro libro (Análise de vectores) e aos 24 publicara xa 14 artigos científicos. En 1941 uniuse ao Partido Comunista e obteu o seu doutoramento, sendo nomeado xefe do Grupo de Propulsión a Chorro do Instituto Central P. I. Baranov de Aviación a Propulsión (TsIAM polas súas siglas en ruso).
Chelomei inventou de maneira independente o pulsorreactor en 1942. En xuño de 1944 foi invitado a analizar os restos dun mísil V-1 alemán e encargouselle reproducilo, tarefa que acadou a finais dese mesmo ano, creando o mísil 10-Kh. O 17 de setembro se lle asignou a súa propia oficina de deseño. Cara 1958 Chelomei traballara no desenvolvemento dun novo mísil de cruceiro ao tempo que empezaba a demostrarse a superioridade dos mísiles balísticos intercontinentais sobre os de cruceiro. Tamén nese ano comezou a ter contacto coas altas esferas do Kremlin, trabando amizade co fillo de Nikita Khrushchev, o que lle permitiu expoñer as súas ideas directamente a altos cargos. En 1952 foi nomeado profesor na Universidade Baumann e en 1959 deuselle o alto cargo de Deseñador Xeral da oficina OKB-52.
Chelomei innovou no campo dos mísiles desenvolvendo o concepto de mísil encapsulado e almacenable a largo prazo capaz de ser lanzado en cuestión de minutos despois da orde de disparo. Propuxo a construción do mísil UR-100, a resposta ao mísil Minuteman estadounidense, e cara finais da década de 1950 comezou a pensar en como usar a tecnoloxía de mísiles en foguetes e naves espaciais. Ideou varios avións espaciais e lanzadores pesados, entre eles o UR-500, que daría lugar ao foguete Proton. Tamén lanzou o programa de estacións militares Almaz e as naves tripuladas TKS.
Chelomei faleceu o 28 de decembro de 1984 debido a unha trombose inesperada nun hospital de Moscova tras ser trasladado ao mesmo por un accidente na súa casa.
Vladimir Horowitz

Vladímir Samóilovich Hórowitz (en ruso, Влади́мир Само́йлович Го́ровиц, Vladímir Samóilovich Górovits - en ucraíno, Володи́мир Самі́йлович Го́ровиць, Volodímir Samíylovich Górovits), nado en Berdychiv o 1 de outubro de 1903 e finado en Nova York o 5 de novembro de 1989, foi un pianista ucraíno considerado un dos pianistas máis distinguidos de tódolos tempos.
Vladimir Levin

Vladimir Leonidovich Levin (en ruso: Владимир Леонидович Левин) é un matemático ruso que en 1995 conseguiu acceder a través de Internet dende San Petersburgo ao sistema informático central de Citibank en Nova York, podendo realizar transferencias por valor de 10 millóns de dólares de contas corporativas desta entidade financeira a outras abertas por el en entidades doutros países como Rusia, Finlandia, Alemaña, Países Baixos ou Suíza.
Finalmente foi detido pola Interpol no aeroporto londiniense de Heathrow ese mesmo ano, extraditado a Estados Unidos e sentenciado a tres anos de cárcere e a unha multa de 240. 000 dólares.
Vladimir Tatlin

Vladimir Evgrafovich Tatlin (en ruso: Владимир Евграфович Татлин), nado en Moscova o 28 de decembro de 1885 e finado en Moscova o 31 de maio de 1953, foi un pintor e arquitecto soviético. Xunto con Kasimir Malevitch converteuse nunha das dúas figuras máis importantes do movemento artístico do Avant-garde soviética na década de 1920. Traxectoria
Tatlin foi fillo dun enxeñeiro de raís ruso e unha poeta de orixe ucraína. Traballou como cadete nun barco mercante e pasou algún tempo no mar. A súa carreira artística comezou como pintor de iconas en Moscova, mentres asistía á Escola de Pintura, Escultura e Arquitectura de Moscova.
Tatlin gañou fama como o arquitecto que deseñou o xigantesco Monumento á Terceira Internacional, tamén coñecido como a Torre de Tatlin. Ideado no ano 1920, o monumento tiña que ser unha alta torre de metal, cristal e ferro a cal podería aloxar á Torre Eiffel de París no seu interior (era un terzo maior). Dentro da estrutura de ferro e metal xiratoria o deseño propoñía a construción de tres bloques de edificios, cubertos de fiestras de cristal, e poderían rotar segundo o tamaño unha vez ó día, ó mes ou ó ano. O seu alto orzamento fixo que Tatlin non puidese executa-lo proxecto.
Tatlin tamén fundou a arte construtivista que cuestionaba a antiga idea da pintura. Destacaron nesta arte Manuel Rendón Seminario, Joaquín Torres García, László Moholy-Nagy, Antoine Pevsner e Naum Gabo.
Aínda que eran grandes amigos cando comezaron as súas carreiras, Tatlin e Malevich diverxeron cando Malevich non se puxo de acordo co Construtivismo de Tatlin. Isto fixo que Malevich desenvolvese o seu programa Supremacista na cidade de Vitebsk, onde fundou unha escola chamada UNOVIS (Campións da nova arte). O Supremacismo viu a luz no ano 1915 na "0. 10 exhibition", unha das exposicións máis importantes do Avant-garde ruso, tamén chamada "a exhibición dos últimos futuristas".
Tatlin tamén se dedicou ó estudo e deseño de roupa, obxectos etc. Ó final da súa vida comezou a estuda-lo voo dos paxaros, buscando un xeito de cumpri-lo soño da humanidade, poder voar.
Tatlin morreu o 31 de maio de 1953 e foi soterrado no Cemiterio Novodevichy, en Moscova.
Vladimir Voronin

Vladimir Nicolae Voronin (en ruso: Владимир Николаевич Воронин), nado o 25 de maio de 1941, é un político moldovo. Foi o presidente de Moldova dende o 7 de abril de 2001 até o 11 de setembro de 2009. É o líder do Partido dos Comunistas da República de Moldova.
Vladislav Volkov

Vladislav Nikolaievich Volkov, nado en Moscova (Rusia) o 23 de novembro de 1935 e finado o 30 de xuño de 1971, foi un cosmonauta soviético que formou parte das misións Soiuz 7 e Soiuz 11, falecendo na reentrada atmosférica desta última. Traxectoria
Volkov, formado como enxeñeiro, traballou na oficina de deseño de Koroliov, axudando a desenvolver as naves Vostok e Voskhod. Como cosmonauta participou nas misións Soiuz 7 e 11, falecendo durante esta última, xunto co resto da tripulación, debido á despresurización da cápsula durante a reentrada.
VoIP

Voice over IP Protocol ou VoIP é unha tecnoloxía que permite enviar sinal de voz sobre unha rede IP, como por exemplo Internet. Desde 2004 as compañías de acceso a Internet de banda larga veñen desenvolvendo proxectos que fan uso desta tecnoloxía a nivel comercial.
Vocabulario

O vocabulario ou léxico é o conxunto de palabras que forman parte dun idioma específico, coñecidas por unha persoa ou outra entidade (coma un dicionario). Características
O vocabulario dunha persoa pode ser definido coma o conxunto de palabras que son comprendidas por esa persoa, ou coma o conxunto de palabras probablemente utilizadas por esta. A riqueza do vocabulario dunha persoa é considerada popularmente como reflexo da intelixencia ou nivel de educación desta.
O incremento do propio vocabulario é unha parte importante tanto na aprendizaxe de idiomas, coma na mellora das propias habilidades no idioma no que a persoa xa é adepta.
A adquisición do vocabulario (tanto no primeiro idioma coma nos segundos e/ou estranxeiros), é un proceso moi complexo. A primeira distinción que debemos facer é entre vocabulario pasivo e vocabulario activo. O primeiro é o vocabulario que o suxeito entende sen axuda ou con moi pouca, pero que non é quen de utilizar autonomamente.
O segundo é o vocabulario que o suxeito comprende sen problemas, pero que ademais, é quen de empregar cando o necesita e sen necesidade de axuda.
Semella claro, polo tanto, que o vocabulario máis amplo dunha persoa é o pasivo, e tamén que se unha persoa non ten unha palabra "almacenada" no seu vocabulario pasivo, dificilmente esta poderá chegar a formar parte do seu vocabulario activo. Un dos defensores desta teoría foi Tracey Terrell, coautor do "Natural Approach", e que investiu un grande esforzo en intentar explicar este proceso de adquisición lingüística. Terrell afirma que unha forma primeiro "lígase" (binding en inglés), é dicir, relaciónase unha forma co seu significado. Este proceso parece ser paulatino e relativamente "lento", xa que non sería unha aprendizaxe senón unha adquisición. Unha vez a forma xa está "ligada", o suxeito debería ir intentando "acceder" (accessing en inglés) a esa forma en repetidas ocasións. As primeiras veces requirirá moito tempo e posiblemente de certa axuda, pero ese tempo ou esa necesidade de axuda iráse reducindo paulatinamente. Cantas máis veces ese suxeito intente acceder a esa forma, máis "accesible" estará.
Vocativo

Chámase vocativo a un caso gramatical que nas linguas flexivas é utilizado en substantivos, adxectivos e pronomes para indicar que a palabra realiza unha función apelativa.
Vocento

Vocento é un grupo de comunicación de información xeral en España, con máis dun século de historia e formado por máis de 100 empresas. Xurdiu en setembro de 2001 da fusión entre o Grupo Correo e Prensa Española. Historia
A orixe do Grupo Correo data de 1875 co nacemento de El Noticiero bilbaíno e a posterior aparición en 1910 de El Pueblo Vasco, pero é en 1938 cando nace El Correo Español-El Pueblo Vasco, principal referente do grupo. Por outra parte, a tradición de Prensa Española remóntase ao ano 1891, data na que aparece a revista Blanco y Negro, aínda que é en 1903 cando sae o principal diario da editora, o ABC. Medios impresos
Vocento conta con 14 periódicos: ABC e o diario gratuíto Qué! , como diarios nacionais, e 12 rexionais El Correo, El Diario Vasco, El Diario Montañés, La Verdad, Diario Ideal, Diario Hoy, Diario Sur, Diario La Rioja, El Norte de Castilla, El Comercio, Las Provincias e La Voz de Cádiz. Isto convérteo nun dos primeiros grupos de prensa escrita de España, con máis de tres millóns de lectores diarios e unha difusión de 800. 000 exemplares en 2006.
A coordinación entre o periódico e a súa edición dixital, a radio, a televisión local e unha comercializadora publicitaria, conforma a estratexia multimedia rexional clave no desenvolvemento do grupo. A través das produtoras Grupo Europroducciones, BocaBoca ou Videomedia, Vocento está tamén presente na produción dalgúns dos programas máis populares da televisión española como Hospital Central, El Comisario e Pasapalabra. Ademais, a adquisición en 2006 de Tripictures, a principal distribuidora cinematográfica independente de España, fai que estea presente en todo o proceso audiovisual.
No ano 2010, Vocento está poñendo en marcha na TDT a canle "La 10", unha rede nacional de televisións autonómicas, grazas ás súas concesións actuais de licenzas, "ao estilo FORTA", pero non pública como esta, se non privada.
Vodevil

O vodevil é un subxénero dramático consistente nunha comedia frívola, lixeira e picante que dá lugar a equívocos e situacións cómicas, na que se alternan partes cantadas con números musicais. O seu nome deriva do francés vaudeville. Orixe
Os xograres deron orixe ó vodevil ó ir percorrendo as poboacións cantando e representando farsas. O nome non aparece ata mediados do século XV, cando un bataneiro de Vire chamado Olivier Basselin, se fixo célebre coas súas cancións en Normandía, cancións que recibían o nome de vaux de Vire. Basselin foi morto na batalla de Formigny en abril de 1450.
Posteriormente Jean le Houx, poeta e avogado de Vire, recolleu as cancións de Basselin. Traduciunas á lingua vulgar da súa época e fixéronse varias edicións.
O nome de Vaux de Vire foise desfigurando, e Chardavoine mandou imprimir as cancións como voix de ville. Por último Caillere ideou a palabra vaudeville que logrou prevalecer. Outro significado
Deuse tamén este nome á canción satírica e política, e tamén a certas pezas dramáticas nas que non se cantaba, como as comedias de circunstancias de Dancourt.
Pero as pezas que hoxe se coñecen con este nome naceron nas feiras de Saint Germain e Saint Laurent cara ao 1700, sendo os seus primeiros autores Lesage, Fuselier e Dorneval. Evolución posterior
Este novidoso xénero de composicións sufriu ó principio unha persecución, e os farsantes da lingua acudiron ó subterfuxio de facer cantar as coplas a cantores de oficio situados fóra do escenario mentres que eles só actuaban, xa que ós actores se lles prohibira a palabra.
Por último, os empresarios víronse obrigados a facer contratos co teatro privilexiado da Ópera para obter o permiso de cantar dos seus actores.
Naceu entón a ópera cómica, tamén coñecida como opereta, con grande éxito de público. Correu moitas vicisitudes ata a época da revolución, en que desapareceron os privilexios por decreto da Asemblea Constituínte en 1791. Entón fundouse en París o famoso teatro do Vaudeville, sendo a súa primeira función o 12 de xaneiro de 1792, xa cos actores cantando e recitando.
Vogal

En fonética, unha vogal (do latín vocalis) é un son da lingua falada que se produce ó expulsar aire, habitualmente mais non necesariamente facendo vibrar asemade as cordas vocais, e ó modificar o timbre, sen oclusión nin fricación, mediante a distinta posición que adopten os órganos da boca e do nariz no caso das vogais nasais e nasalizadas.
As consoantes, pola súa banda, diferéncianse das vogais por unha constrición ou pechazón nun ou varios puntos do tracto bucal e/ou nasal.
Tamén se pode definir a vogal como núcleo silábico. Esta definición permite non só opolas ás consoantes, que son marxes silábicas, senón tamén ás semiconsoantes ou semivogais (vogais pechadas que actúan coma marxe nun ditongo).
Así a todo, nalgunhas linguas é posible que as consoantes sonoras, laterais ou vibrantes, formen núcleo silábico como o l de table en inglés (o -e final non se pronuncia) ou o son r' (vrba) en checo.
En definitiva, as vogais son articulacións abertas, nas cales o aire sae ó exterior sen obstrucións e sen que se produza ningún ruído no tracto vocal. Durante a súa emisión os órganos articulatorios deixan unha canle máis ou menos ampla sen que ningún órgano se interpoña na corrente de aire en vibración.
Para o estudo dos sons vocálicos téñense en conta os trazos de abertura, localización, labialización e nasalidade. Canto á abertura, as vogais galegas poden clasificarse en catro graos principais (con pertinencia fonolóxica nalgunha posición): aberta, semiaberta, semipechada, pechada. Pero na realidade fonética encontramos unha maior variación de abertura que permite distinguir graos intermedios. En calquera caso, sempre estaremos simplificando (facendo abstracción) a realidade fónica, xa que desde o punto de vista da articulación (e do resultado acústico) esta característica é gradual, e polo tanto trátase dun continuum que vai desde a vogal máis pechada á máis aberta.
Tendo en conta a posición da lingua danse tres localizacións básicas: anterior, central e posterior
As vogais poden ser redondeadas, aínda que tamén se trata dun trazo gradual (maior ou menor grao de labialización). En galego o redondeamento é unha característica inherente das vogais posteriores polo que non é fonoloxicamente pertinente, aínda que tamén poden acharse vogais anteriores labializadas (en certos contextos).
O trazo de nasalización, xera vogais nasais, non é tampouco pertinente á hora de definir os fonemas vocálicos galegos. Nelas o ar é liberado tamén polo nariz.
Vogal aberta

Unha vogal aberta (modernamente prefírese a denominación vogal baixa), en fonética, é un tipo de son vocálico usado nalgunhas linguas, cuxa característica definitoria é que a lingua está na parte inferior da boca, na súa posición máis baixa. As vocais abertas identificadas no alfabeto fonético internacional son: Vogal aberta anterior non redondeada [a]
Vogal aberta anterior redondeada [ɶ]
Vogal aberta central non redondeada [ä]
Vogal aberta posterior non redondeada [ɑ]
Vogal aberta posterior redondeada [ɒ]
Vogal anterior

Unha vogal anterior ou palatal é un son vocálico que se articula adiantando a lingua cara ós incisivos e achegándoa ó padal duro. Acusticamente, son orais, agudas e sostidas, e caracterízanse porque o seu segundo formante é superior a 1800 Hz, fronte ás vogais centrais e posteriores, cuxo segundo formante ten unha frecuencia máis baixa.
O AFI identifica once vocais anteriores: A vogal pechada anterior non redondeada [i]
A vogal pechada anterior redondeada [y]
A vogal case pechada semianterior non redondeada [ɪ]
A vogal case pechada semianterior redondeada [ʏ]
A vogal semipechada anterior non redondeada [e]
A vogal semipechada anterior redondeada [ø]
A vogal semiaberta anterior non redondeada [ɛ]
A vogal semiaberta anterior redondeada [œ]
A vogal case aberta anterior non redondeada [æ]
A vogal aberta anterior non redondeada [a]
A vogal aberta anterior redondeada [ɶ]
Vogal central

Unha vogal central é un tipo de vogal que aparece en diferentes linguas, cuxa característica definitoria é que a lingua ocupa unha posición media ou central, intermedia entre a posición que ocupa nas vogais anteriores e as vogais posteriores. Os sons vocálicos centrais que teñen un signo específico no Alfabeto Fonético Internacional son: Vogal pechada central non redondeada [ɨ]
Vogal pechada central redondeada [ʉ]
Vogal semipechada central non redondeada [ɘ]
Vogal semipechada central redondeada [ɵ]
Vogal media central (tamén chamada schwa)[ə]
Vogal semiaberta central non redondeada [ɜ]
Vogal semiaberta central redondeada [ɞ]
Vogal case aberta central [ɐ]
Vogal aberta central non redondeada [a] (*Tecnicamente, non é foneticamente central)
Esporadicamente, empréganse os signos ad hoc ᵻ, ᵿ (ɪ, ʊ) para as vogais case-pechadas centrais.
Vogal nasal

Unha vogal nasal ou vogal oronasal é unha vogal producida baixando o veo do padal, facendo que o ar saia pola canle bucal e asemade pola nasal. En xeral, na emisión das vogais o ar sae exclusivamente pola boca, xa que o veo do padal está pegado á parede da farinxe e isto impide que pase ás cavidades nasais (pronunciando deste xeito as vogais orais).
En galego, calquera vogal pode realizarse máis ou menos nasalizada por contacto cunha consoante nasal. Así e todo, o trazo da nasalidade non é fonoloxicamente pertinente nesa lingua, pois a substitución dunha vogal oral por outra oronasal non provoca variación ningunha no plano do significado.
Achamos vogais nasais en poucas linguas, amais do portugués, o francés, o polonés, o ioruba, o navagho e o caxubio.
Vogal pechada

Unha vogal pechada (modernamente prefírese a denominación vogal alta) é un son vocal cuxa pronuncia require unha abertura mínima entre a lingua e o padal, sen chegar a crear fricación. Para producir estes sons, colócase a lingua nunha posición alta na boca. Acusticamente caracterízanse porque a súa primeira frecuencia formante é inferior a uns 400 Hz, fronte ás vogais máis abertas cuxo primeiro formante ten unha frecuencia máis alta. O AFI identifica seis vocais pechadas: A vogal pechada anterior non redondeada [i]
A vogal pechada anterior redondeada [y]
A vogal pechada central non redondeada [ɨ]
A vogal pechada central redondeada [ʉ]
A vogal pechada posterior non redondeada [ɯ]
A vogal pechada posterior redondeada [u]
Vogal posterior

Unha vogal posterior ou velar é un son vocálico que se articula coa lingua retraída, achegando o dorso cara ó veo. Acusticamente, son orais, graves e bemolizadas, e caracterízanse porque o seu segundo formante é inferior a 1200 Hz, fronte ás vogais centrais e anteriores, cuxo segundo formante ten unha frecuencia superior. O AFI identifica nove vogais posteriores: A vogal pechada posterior non redondeada [ɯ]
A vogal pechada posterior redondeada [u]
A vogal case pechada semiposterior redondeada [ʊ]
A vogal semipechada posterior non redondeada [ɤ]
A vogal semipechada posterior redondeada [o]
A vogal semiaberta posterior non redondeada [ʌ]
A vogal semiaberta posterior redondeada [ɔ]
A vogal aberta posterior non redondeada [ɑ]
A vogal aberta posterior redondeada [ɒ]
Vogal semiaberta

Unha vogal semiaberta é aquela que se realiza colocando a lingua abaixada, non tanto como para a realización de [a]. As vogais semiabertas aparecen nas linguas que teñen dous graus de abrimento intermediario, como o galego ([ɛ] e [ɔ]).
Vogal semifechada

Unha vogal semifechada é aquela que se realiza coa lingua elevada en dirección ao padal sen ficar tan alta como para unha vogal fechada. O segundo grao de fechamento é utilizado fonoloxicamente nas linguas que presentan dous graos de abrimento intermediario, como o galego (/e/ e /o/).
Vogal temática

A vogal temática é un constituínte da flexión verbal que permite a clasificación dos verbos en conxugacións. Está situada entre a raíz verbal e o sufixo modo-temporal, se ben non tódalas formas do paradigma verbal teñen vogal temática, é o caso do presente de subxuntivo.
Así a todo, hai diverxencias en canto á consideración da entidade ou localización da vogal temática. Tres son as interpretacións que se fan da mesma: a vogal temática é parte do radical,
a vogal temática é independente da raíz e do morfema modo-temporal
a vogal temática é parte do morfema de modo e tempo.
Na análise da flexión verbal do portugués, Mattoso Câmara segmenta catro constituíntes: o radical (R), formado por un morfema lexical que pode levar morfemas derivacionais;
a vogal temática (VT), que amplía o radical e serve para clasificar morficamente os verbos;
o sufixo modotemporal (SMT), con amálgama das nocións gramaticais de modo e tempo;
o sufixo número-persoal (SNP), onde están amalgamadas as nocións de número e persoa do suxeito.
Os dous primeiros constituíntes forman o tema (T) e os outros o sufixo flexional (SF).
Na descrición sincrónica do verbo galego realizada por Antón Santamarina aplícase o método proposto por Mattoso Câmara, con idéntica segmentación e consideración da vogal temática verbo dos outros tres constituíntes. E o mesmo se fai na Gramática Galega.
Voivodato de Opole

O Voivodato de Opole é unha das 16 provincias (voivodatos) que conforman a República de Polonia, segundo a división administrativa do ano 1999. A provincia conta co maior índice de minorías, cun 10% de alemáns e outro 10% de silesianos.
Volanta

A volanta é unha arte de pesca fixa, de fondo, de forma rectangular e composta por un só pano, que pode alcanzar unha extensión considerábel. Características
Como quedou dito, está constituída por un só pano de rede. Cálase no fondo e, dependendo do tamaño da malla, pode capturar pescada, xarda, xurelo, chaparena, etc. Segundo o número de pezas de que estea composta, esta arte pode chegar a medir até 8 km de lonxitude ou máis.
En pesca de altura emprégase tamén como arte de deriva. Pesca
A pesca coa volanta consiste en estender e fixar ao fondo do mar unha rede rectangular de grandes dimensións para formar unha barreira ao desprazamento dos peixes que quedan atrapados por enmalle, por embranquiado ou simplemente enganchados. A rede lava chumbos na relinga inferior e cortizas na superior, para conseguir que quede vertical, formando unha «parede» para que enmallen os peixes. Para localizala, desde o barco se fondea unha pequena áncora ou rizón, sinalizándoa cunha boia. Ao cabo dunhas horas o barco volve para recollela. As capturas introdúcense en xeo para a súa conservación.
Polémica
A utilización desta arte é polémica, porque posúe unha alta capacidade de captura sendo pouco selectiva coas especies que apaña, o que implica o descarte, ademais de polo dano que orixinan estas redes nos fondos, ou cando se perden en mar a fóra. Por iso a Unión Europea que, en xuño de 2006, aprobara volver a permitir o uso de volantas para a pesca de pescada, tras prohibilo desde o mes de decembro do ano anterior, en xullo de 2012, propuxo que progresivamente se deixen de utilizar, até a súa total prohibición, en 2014, das técnicas pesqueiras como o arrastre de fondo e a volanta de fondo, argumentando que son moi daniñas para o medio ambiente. Esta prohibición ten un importante impacto económico no sector pesqueiro español e francés coa consecuente oposición das empresas e institucións implicadas, que consideran a proposición pouco argumentada. Normativa española
O Goberno de España define a volanta como «unha arte de enmalle fixa ao fondo, de forma rectangular, constituída por varios panos de rede unidos entre si, que se cala mediante un sistema de fondeo, provisto de lastres na relinga inferior e flotadores na superior para mantela en sentido vertical».
A mesma norma establece que o obxectivo principal desta arte é a pesca da pescada, e fixa as súas características técnicas sinalando que: As dimensións mínimas das mallas non serán inferiores a 90 mm.
Cada unha das pezas de rede ou panos que compoñen a arte ten unha lonxitude máxima de 50 m, e unha altura máxima de 10 m, e que a lonxitude máxima total da arte non poderá exceder de 7000 m.