proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Londinium

Londinium (actual Londres) é o nome que os romanos aplicaron á aldea celta de Llyn Din, en Britania (actual Inglaterra).
O sitio era un lugar antigo das tribos aborixes celtas. Eles daban ao lugar o nome de Llyn Din (‘fortín do lago’). Aqueles celtas elixiran o lugar como sitio propicio para as súas actividades comerciais.
Cando os romanos chegaron á illa para conquistala fixeron grandes obras de enxeñería segundo era o seu costume para facilitar a marcha e para organizar o país ao seu modo. Unha destas obras foi a construción dunha ponte sobre o río Támese, nun lugar onde non afectasen as mareas, é dicir en Llyn Din. Os romanos latinizaron o nome do sitio como Londinium.
Londinium seguiu desenvolvéndose como cidade ata o ano 60, en que tivo lugar un enfrontamento entre o exército romano e as tribos sublevadas coa raíña Boadicea á fronte. Tras o triunfo dos romanos, a raíña e os seus seguidores desaloxaron a cidade á vez que lle prendían lume. A continuación, a raíña suicidouse envelenándose. As escavacións revelaron a evidencia de lume, descubríndose unha capa de cinza vermella. Tamén foi descuberto a localización militar. A cidade foi restaurada ao cabo dos 10 anos e estableceuse nela a sede do goberno imperial de Britania. Crese que por entón contaba cuns 15000 habitantes. O historiador romano Tácito (55-120) describiu a cidade encomiando a súa grandeza como centro comercial cun magnífico porto fluvial.
Cara ao ano 200 Londinium era xa unha das máis ricas e prósperas cidades do Imperio Romano. Nesa época estaba amurallada. As murallas romanas de Londinium rodeaban 153 hectáreas (como un círculo de 1400 m de diámetro). Consérvanse restos en Wall St. (a actual City), entre Wood St e Aldermanbury. As antigas portas de entrada á cidade conservaron o seu topónimo en sitios como Ludgate, Dourgate e Beluisgate.
Cando os saxóns invadiron Britania no século V houbo grandes loitas en todo o país. Londinium foi defendida e protexida máis que ningunha outra cidade pero a finais do século a cidade era xa unha ruína deshabitada. No século VII con todo parece que recuperara o seu esplendor -os saxóns nomeárona capital do seu novo reino- e é mencionada nalgúns documentos como unha próspera cidade saxoa de gran riqueza comercial.
London River

London River é un filme británico dirixido por Rachid Bouchareb que se estreou no 2009. Está protagonizado por Brenda Blethyn e Sotigui Kouyaté, e céntrase na vida de dúas persoas que buscan ós seus fillos despois dos atentados do 7 de xullo de 2005 en Londres. Sinopse
En xullo de 2005, a viúva de guerra protestante Elisabeth Sommers (Blethyn), que é granxeira en Guernsey, e o musulmán francófono Ousmane (Kouyaté) son dous estraños que se coñecen en Londres. Ela está buscando á súa filla e el ó seu fillo, xa que ningún dos dous tivo novas deles dende os atentados de Londres. Descobren que eran noivos e vivían xuntos nun piso e mesmo tiñan contratada unha viaxe a Francia. Aliviados ó pensar que ambos estaban a salvo, as súas esperanzas non tardan en esvaecerse ó seren notificados pola policía de que o seu ADN foi atopado entre os restos do autobús de Tavistock Square. Personaxes
Brenda Blethyn como Elisabeth Sommers
Sotigui Kouyaté como Ousmane
Gurdepak Chaggar como Axente de viaxes
Roschdy Zem como Carniceiro
Philip Quast como Ronnie Stubbs
Diveen Henry como Inspectora de policía
Salah Mohamed-Mariche como Caseiro do apartamento Galardóns e nomeamentos
2009: Festival de Berlín: Nomeado ó Oso de Ouro por mellor actor (Sotigui Kouyaté).
London School of Economics

A London School of Economics and Political Science (máis comunmente London School of Economics ou LSE) é unha facultade da Universidade de Londres en Westminster. A facultade abriu en 1895 e ingresou na Universidade de Londres en 1900. Hoxe é unha das principais universidades de Dereito, Economía e Ciencias Políticas. QS clasificouno como a segunda mellor universidade do mundo para ciencias sociais en 2013.
Algunhas das persoas coñecidas que asistiron á facultade son Bertrand Russell, John Fitzgerald Kennedy, George Bernard Shaw, John Richard Hicks ou Mick Jagger.
É membro do grupo Russell, da European University Association e de CIVICA - The European University of Social Sciences, unha rede de oito universidades europeas centradas na investigación en ciencias sociais. Foi destacada no relatorio sobre investigación académica 2014 Research Excellence Framework.
No ano 2011, 17. 654 persoas solicitaron 1. 271 prazas de grao. Isto significa que houbo 13, 8 solicitantes por cada praza. Máis da metade dos estudantes de LSE son posgraos. 16 gañadores do Premio Nobel foron estudantes ou persoal da LSE. Ten a maior porcentaxe no mundo de estudantes estranxeiros e o 46% do persoal é doutros países. Finanzas
O grupo LSE ten unha dotación (2016) de 119 millóns de libras esterlinas e tivo uns ingresos totais para 2015-2016 de 311 millóns de libras (293 millóns de libras en 2014-2015 cun gasto de 307 millóns de libras no orzamento de 2015). As principais fontes de ingresos incluíron 177 millóns de libras de matrícula e contactos educativos (2014-15167 millóns de libras), 25 millóns de libras de subvencións do consello de financiamento (22 millóns de libras para 2014-15), 32 millóns de libras de subvencións de investigación (27 millóns de libras entre 2014 e 2015) e 27 millóns de libras. 5, 3 millóns de ingresos de investimento (2014–154, 7 millóns de libras esterlinas). Entre as maiores institucións non especializadas, os profesores e académicos de LSE foron os mellor pagados do Reino Unido, cuns ingresos medios de £103. 886 e £65. 177 respectivamente.
A LSE ten como obxectivo aumentar o tamaño do seu fondo de dotación a máis de 1. 000 millóns de libras, o que a convertería nunha das institucións con mellores recursos do Reino Unido e do mundo. O esforzo foi iniciado en 2016 por Lord Myners, e o plan inclúe traballar con antigos alumnos ricos da LSE para facer grandes contribucións, aumentar o superávit orzamentario anual e lanzar unha nova campaña de doadores de antigos alumnos a grande escala. A LSE declarou que actualmente "a dotación limitada o financiamento restrinxe a nosa capacidade de ofrecer a admisión "cega das necesidades" aos estudantes". A LSE recibiu doazóns de The Atlantic Philantropies para o apoio ao International Inequalities Institute.
London School of Medicine for Women

A London School of Medicine for Women, creada en 1874, foi a primeira escola de medicina de Gran Bretaña en formar a mulleres doutoras. Historia
A escola foi fundada por unha asociación de médicas pioneiros Sophia Jex-Blake, Elizabeth Garrett Anderson, Emily Blackwell e Elizabeth Blackwell con Thomas Henry Huxley. A fundación estivo motivada en parte polos intentos frustrados de Jex-Blake de cursar un título de medicina nun momento no que as mulleres non eran admitidas nas escolas de medicina británicas, e foi expulsada da Universidade de Edimburgo por este motivo. Outras mulleres que estudaran con Jex-Blake en Edimburgo uníronse a ela na escola de Londres, entre elas Isabel Thorne, que a sucedeu como secretaria honoraria en 1877. A UK Medical Act of 1876 foi unha lei que derrogaba a Lei Médica anterior no Reino Unido e permitía a todas as autoridades médicas do Reino Unido autorizar a todos os solicitantes cualificados independentemente do sexo. En 1877 chegouse a un acordo co Royal Free Hospital que permitiu que as estudantes da London School of Medicine for Women completasen alí os seus estudos clínicos. O Royal Free Hospital foi o primeiro hospital docente de Londres en admitir mulleres para a súa formación.
En 1894, unha coñecida feminista hindú Rukhmabai graduouse en medicina despois de asistir á London School of Medicine for Women. O número de estudantes hindús creceu tanto que ao redor de 1920 a escola, en cooperación coa Oficina da India, abriu un albergue para estudantes de medicina hindús.
En 1914, a escola amplíase aínda máis debido ao número de mulleres que querían estudar medicina, o que fixo necesario duplicar o número de laboratorios e salas de conferencias. No momento da expansión, a escola tiña máis de 300 estudantes matriculados, o que o convertía no maior centro universitario para mulleres de Gran Bretaña.
London Symphony Orchestra

A London Symphony Orchestra (en galego Orquestra Sinfónica de Londres, e frecuentemente abreviada como LSO) é unha das orquestras sinfónicas máis importantes do Reino Unido e do mundo. Foi fundada en 1904, e dende 1982 ten a súa sede no Barbican Centre de Londres.
London, Kiribati

Londres (London, en inglés e Ronton en kiribatiano) é a principal localidade do atol de Kiritimati, tamén coñecido como Christmas Island, en Kiribati, no océano Pacífico. No 2005, contaba cunha poboación de 1, 829 persoas.
Long Duration Exposure Facility

LDEF (acrónimo de Long Duration Exposure Facility) foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 6 de abril de 1984 mediante o transbordador espacial Challenger durante a misión STS-41-C desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
LDEF foi un satélite artificial pasivo desenvolvido pola NASA para ser lanzado polos transbordadores espaciais e ser deixado libremente en órbita durante un tempo, levando a bordo gran cantidade de experimentos científicos e tecnolóxicos. LDEF foi pensado para ser recuperado nun voo posterior por outro transbordador espacial para ser devolto a terra, os seus experimentos analizados por científicos e técnicos en laboratorios terrestres e, dado o caso, volver ó espazo con outros experimentos.
A estrutura de LDEF consistía nun cilindro de aluminio de 4, 3 metros de diámetro e 9, 1 metros de lonxitude cunha serie de bandexas e armarios internos nos que acomodar diversos experimentos, algúns expostos directamente ó baleiro e outros pechados. A estrutura en si non dispoñía de enerxía, comunicacións nin capacidade de manobra. Cada experimento debía ser capaz de subministrar autonomamente a enerxía necesaria e as súas propias comunicacións, se as necesitaba.
LDEF estabilizábase mediante gradente gravitatorio Historia
A única unidade LDEF construída foi lanzada ao espazo a bordo do transbordador espacial Challenger o 6 de abril de 1984 e deixado nunha órbita case circular duns 500 km de altura ao día seguinte. Levaba a bordo 57 experimentos en 86 aloxamentos, implicando a 200 investigadores principais de 33 compañías privadas, 21 universidades, sete centros da NASA, nove laboratorios do Departamento de Defensa e oito países ademais dos Estados Unidos.
A recollida de LDEF estaba prevista para o ano seguinte, pero foi posposta por razóns loxísticas. O accidente do transbordador Challenger en 1986 produciu un parón no programa de lanzamentos que fixo que LDEF permanecese en órbita 5, 7 anos, máis de catro anos máis do previsto, ata a súa recollida polo transbordador espacial Columbia o 11 de xaneiro de 1990 durante a misión STS-32. Ao seu regreso a terra, os experimentos de LDEF foron enviados ós seus respectivos laboratorios. Algúns dos experimentos beneficiáronse dunha estancia máis prolongada do previsto no espazo.
Long Island Sound

O Long Island Sound (estreito de Long Island) é un estuario do océano Atlántico, onde desembocan numerosos ríos da rexión de Nova York, nos Estados Unidos. Está situado entre as costas Connecticut ao norte e Long Island ao sur, e as beiras de Nova York ao suroeste. A desembocadura do río Connecticut en Old Saybrook (Connecticut) atópase no estreito de Long Island. Ao final do extremo oeste, está bordeado polo lado norte polo condado de Westchester (Nova York) e o Bronx, e únese ao East River. Este estreito está ás veces considerado como a fronteira natural entre Nova Inglaterra e os estados da rexión do Mid-Atlantic (Nova York, Pensilvania, Nova Jersey, Maryland e Delaware. ) Historia
O primeiro europeo en navegar polo Long Island Sound foi o explorador e comerciante holandés Adriaen Block en 1614 a bordo do buque Onrust explorou o East River e entrou no Long Island Sound. Viaxando ao longo do estreito, internouse no río Housatonic (que era chamado o "Río dos Outeiros Vermellos") e no río Connecticut, que explorou polo menos ata o que é na actualidade Hartford, sesenta millas río dentro.
Durante o período colonial este estreito era chamado The Devil's Belt (O Cinto do Diaño) e os arrecifes que se atopan no seu percorrido eran coñecidos como Devil's Stepping Stones (Os Chanzos do Diaño). Xeografía
O estreito de Long Island ten unha lonxitude de preto de 145 km e unha anchura que vai dos 5 aos 32 km. A profundidade media é de 20 m, cunha profundidade máxima de 45 metros.
O río principal que desemboca na súa parte norte é o río Connecticut. Outros ríos que desembocan ao longo da costa de Connecticut son o Thames e o Housatonic. A costa é baixa e areosa.
As maiores cidades ao longo da costa de Connecticut son, do leste ao oeste: New London, New Haven, Bridgeport, Stamford e Greenwich. Ao noroeste a costa do condado de Westchester está densamente poboada. O estreito baña a cidade de Nova York ao oeste, onde se sitúa o Bronx, e ao suroeste onde se atopa Queens. Vías de comunicación
O Long Island Sound é un brazo de mar con moito tráfico.
Existe un servizo de transbordador que conecta a Port Jefferson no condado de Suffolk (estado de Nova York) con Bridgeport en Connecticut. Máis ao leste unha conexión a través de transbordador entre Orient Point, pequena cidade ao extremo nor-oriental da illa de Long Island con New London en Connecticut.
No extremo suroeste da canle, onde as súas augas atópanse coas do East River, construíuse a ponte Throgs Neck Bridge inaugurado en 1961 que conecta Queens co Bronx.
Longa Marcha (foguete)

Longa Marcha (Chang Zheng en Pinyin, e normalmente referido abreviadamente como CZ) é unha familia de foguetes operados pola República Popular da China. Historia e características
O regreso a China desde de Tsien Hsue-Shen en 1955, teórico de primeiro nivel da foguetería formado nos Estados Unidos, marcou o inicio da China como potencia espacial. En 1956 Tsien asistiu ás negociacións polas cales a Unión Soviética transferiría tecnoloxía nuclear e de foguetes a China, o que incluía a asistencia de estudantes chineses a universidades soviéticas. A tarefa de poñer en marcha toda a industria capaz de levar a construír foguetes espaciais foi todo un desafío, xa que o país tivo que partir de cero nese aspecto. Como punto de partida a Unión Soviética proporcionou un foguete R-2, unha versión mellorada do mísil V-2 alemán. Cara 1960 o goberno soviético decidiu deixar de colaborar coa China, pero pese ao inconveniente, Tsien xa conseguiu reproducir a finais dese mesmo ano un R-2 con medios totalmente chineses.
Cara 1971 comezou coas probas do seu primeiro mísil balístico intercontinental (ICBM, Intercontinental Ballistic Missile), o DF-5, un mísil de dúas etapas de propelente líquido do cal derivan tódolos foguetes da familia Longa Marcha. A familia de lanzadores inclúe os foguetes Longa Marcha 2, Longa Marcha 3 e Longa Marcha 4, con etapas superiores crioxénicas e aceleradores de propelente líquido, dando lugar a 12 configuracións posibles dos distintos foguetes, chegando a ser capaces de poñer ata 9200 kg en órbita. No ano 2000 comezouse a traballar no deseño dunha nova xeración de foguetes Longa Marcha completamente crioxénicos e de alto rendemento, aínda que o seu desenvolvemento vai con demora.
Longa Marcha 1

Longa Marcha 1 (Chang Zheng 1 en pinyin, abreviadamente CZ-1) foi o nome do primeiro modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Características
O Longa Marcha 1 foi o primeiro lanzador orbital chinés. Comezouse a desenvolver na segunda metade de 1965 coa finalidade de lanzar o primeiro satélite artificial chinés, o Dong Fang Hong 1, tamén coñecido como DFH-1.
As dúas primeiras etapas estaban baseadas no mísil DF-3 e a terceira era unha etapa de propelente sólido desenvolvida a propósito para o lanzador espacial. O desenvolvemento desta terceira etapa foi un logro tecnolóxico chinés da época. Tiña un diámetro de 770 mm, unha lonxitude duns 4 metros e usaba 1, 8 toneladas de propelente. Acendíase 200 segundos despois de voar en solitario tras a separación coa segunda etapa mentres un mecanismo o facía xirar a 180 revolucións por minuto sobre si mesma para estabilizarse. Entre maio de 1969 e xaneiro de 1970 fixéronse catro probas exitosas de encendido estático baixo diferentes condicións e unha proba en voo mediante un DF-3 modificado.
O 24 de abril de 1970 o primeiro Longa Marcha 1 puxo en órbita o DFH-1 ao primeiro intento, facendo da China o quinto país capaz de chegar á órbita polos seus propios medios despois da Unión Soviética, os Estados Unidos, Francia e o Xapón. Menos dun ano despois outro Longa Marcha 1 puxo en órbita o satélite científico SJ-1. Versións
Longa Marcha 1D
A partir do Longa Marcha 1 creouse unha versión, denominada Longa Marcha 1D, simplemente usando unha nova segunda etapa alimentada con tetróxido de nitróxeno en lugar de ácido nítrico como no orixinal e unha terceira etapa modificada. O Longa Marcha 1D foi utilizado para probar vehículos de reentrada atmosférica mediante tres lanzamentos suborbitais. Nunca foi usado para lanzamentos orbitais.
Longa Marcha 11

Longa Marcha 11 (Chang Zheng 11 en pinyin, abreviadamente CZ-11) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Características
O Longa Marcha 11 é un foguete propulsado por propelente sólido, de pequeno tamano e pensado para poder ser despregado con rapidez. Foi desenvolvido polo CALT co obxectivo de dispoñer dun lanzador sinxelo e barato de operar e que poida permanecer almacenado longos períodos de tempo ata que se o necesite. Está composto por catro etapas, todas de propelente sólido. Barállase a posibilidade de que se desenvolvera a partir do mísil DF-31, e como tal lánzase desde un tubo montado no remolque dun transporte móbil. Pode usar cofias de 1, 6 e 2, 0 m de diámetro e é capaz de poñer en órbita ata 700 kg de carga nunha órbita baixa e 350 kg nunha órbita heliosincrónica. Foi lanzado con éxito por primeira vez o 25 de setembro de 2015.
Longa Marcha 2

Longa Marcha 2 (Chang Zheng 2 en Pinyin, e normalmente referido abreviadamente como CZ-2) é unha subfamilia de foguetes espaciais operados pola República Popular da China pertencente á familia máis grande de foguetes Longa Marcha. Historia e características
O CZ-2 orixinal foi deseñado para lanzar o satélite espía FSW-1. O seu desenvolvemento comezou en 1970 por parte do CALT, usando como base o mísil intercontinental DF-5. Co tempo desenvolvéronse cinco modelos distintos segundo as necesidades da carga: Longa Marcha 2A
Longa Marcha 2C
Longa Marcha 2D
Longa Marcha 2E
Longa Marcha 2F
Longa Marcha 2A

Longa Marcha 2A (Chang Zheng 2A en pinyin) foi o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Características
O Longa Marcha 2A foi un lanzador orbital chinés deseñado para lanzar o satélite de recoñecemento FSW-1. Comezouse a desenvolver en 1970 pola CALT e estaba baseado no mísil balístico intercontinental DF-5. A primeira etapa tiña catro motores alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH (unha combinación hipergólica). A segunda etapa contaba cun só motor, alimentada pola mesma combinación de propelentes que a primeira e catro motores vernier para o control da actitude do foguete. O sistema de guiado estaba computerizado e usaba unha plataforma inercial.
O Longa Marcha 2A fixo catro voos, dos cales tres foron exitosos. Historial de lanzamentos
Longa Marcha 2C

Longa Marcha 2C (Chang Zheng 2C en pinyin) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Características
O Longa Marcha 2C é un lanzador orbital chinés deseñado para lanzar cargas á órbita baixa terrestre e base de toda unha subfamilia de foguetes. Deriva do Longa Marcha 2A, con cambios orientados a poder lanzar unha maior variedade de satélites e máis pesados e a poder usar diferentes etapas superiores, o que divide aos foguetes CZ-2C en varios submodelos, coas versións máis avanzadas podendo poñer en órbita cargas de 2800 kg en órbitas de 200 km de altura: CZ-2C: a versión básica pode poñer ata 2500 kg en LEO e 1200 kg en órbita polar baixa.
CZ-2C CTS: usa unha etapa superior CTS para lanzar pequenos satélites a órbitas superiores.
CZ-2C SD: usa unha etapa superior SD cun dispensador especial (Smart Dispenser) para lanzar múltiples satélites, resultado da firma do contrato de servizo entre a Chinese Great Wall Industrial Corporation e Motorola para lanzar varios satélites Iridium. A cofia deste modelo era de 3, 35 m e o SD usaba un motoro de propelente sólido para inxectar os satélites na súa órbita final circular de 780 km de altura. Cada foguete CZ-2C SD podía poñer dous satélites Iridium en órbita.
CZ-2C SMA: versión mellorada do CZ-2C CTS.
CZ-2C YZ-1S: versión cunha etapa superior YZ-1S.
O Longa Marcha 2C pode ser lanzado desde tres centros: o centro de lanzamento de Jiuquan, o centro de lanzamento de Taiyuan e o Centro de lanzamento de Xichang.
Longa Marcha 2D

Longa Marcha 2D (Chang Zheng 2D en pinyin, abreviadamente CZ-2D) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Características
O Longa Marcha 2D é un lanzador orbital chinés de dúas etapas deseñado para poñer satélites en órbita baixa terrestre. Pode poñer ata 3500 kg de carga nunha órbita de 200 km de altura.
O Longa Marcha 2D é unha mellora do Longa Marcha 4.
Longa Marcha 2E

Longa Marcha 2E (Chang Zheng 2E en pinyin, abreviadamente CZ-2E) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Características
O Longa Marcha 2E foi un lanzador orbital chinés de tres etapas e catro aceleradores deseñado para poñer satélites en órbita baixa terrestre ou en órbita xeoestacionaria. Podía poñer ata 9200 kg de carga nunha órbita de 200 km de altura ou 3370 kg nunha órbita de transferencia xeoestacionaria. Foi retirado do servizo en 1995.
Longa Marcha 2F

Longa Marcha 2F (Chang Zheng 2F en pinyin, abreviadamente CZ-2F) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha deseñado para lanzamentos tripulados e de estacións espaciais. Características
O Longa Marcha 2F é un lanzador orbital chinés de dúas etapas e catro aceleradores deseñado para poñer cápsulas Shenzhou tripuladas ou automáticas e estacións espaciais Tiangong en órbita baixa terrestre. O Longa Marcha 2F é basicamente un Longa Marcha 2E cunha aparencia externa case idéntica pero con modificacións orientadas a redundar os diferentes sistemas do foguete e a fortalecer a estrutura da etapa superior para traballar coa maior carga que supoñen as cápsulas coas súas torres de escape e as estacións espaciais. O foguete é capaz de poñer 8400 kg en órbita baixa. A versión usada para orbitar estacións espaciais denomínase Longa Marcha 2F/G.
Longa Marcha 3

Longa Marcha 3 (Chang Zheng 3 en pinyin, abreviadamente CZ-3) é o nome dun modelo retirado da familia de foguetes Longa Marcha que dá nome a toda unha subfamilia de foguetes. Características
O Longa Marcha 3 era un lanzador orbital chinés de tres etapas deseñado para poñer satélites de ata 4800 kg en órbita baixa terrestre e de ata 1400 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria. A primeira e segunda etapas estaban baseadas no foguete Longa Marcha 2C, alimentado por tetróxido de nitróxeno e UDMH, reusando a maior parte da súa tecnoloxía. A terceira etapa usaba un motor crioxénico alimentado por oxíxeno líquido e hidróxeno líquido que supuxo un grande adianto técnico para a China en canto a motores foguete.
Longa Marcha 3A

Longa Marcha 3A (Chang Zheng 3A en pinyin, abreviadamente CZ-3A) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Características
O Longa Marcha 3A é un lanzador orbital chinés de tres etapas deseñado para poñer satélites de ata 7200 kg en órbita baixa terrestre e de ata 2600 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria. Está baseado no Longa Marcha 3 e mellorado cun sistema de control optimizado e unha terceira etapa crioxénica máis potente, o que lle proporciona unha maior flexibilidade en canto control de actitude e máis diversade de misións.
Longa Marcha 3B

Longa Marcha 3B (Chang Zheng 3B en pinyin, abreviadamente CZ-3B) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha, cunha serie de variantes. Características
O Longa Marcha 3B e os seus derivados son uns lanzadores orbitais chineses de tres etapas e catro aceleradores deseñados para poñer satélites de ata 11. 200 kg en órbita baixa terrestre e de ata 5100 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria. Están baseados no Longa Marcha 3A e mellorados con tanques de propelente máis alongados, unha cofia máis grande e catro aceleradores de propelente líquido na primeira etapa, idénticos ós aceleradores do Longa Marcha 2F. Os Longa Marcha 3B son os foguetes chineses máis potentes en servizo. Variantes
CZ-3B/G1: capaz de poñer en órbita ata 300 kg máis en LEO que a versión orixinal, 1200 kg máis en órbita heliosincrónica e 400 kg máis en órbita xeoestacionaria.
CZ-3B/G2: usa foguetes aceleradores de propelente sólido máis potentes que os das versións anteriores (LB-41).
CZ-3B/G3: rendemento superior ao do seu antecesor.
CZ-3B/G3Z: usa unha etapa superior H-18 modificada e máis potente.
CZ-3B/YZ1: engade unha cuarta etapa YZ-50D para unha maior potencia.
Longa Marcha 3C

Longa Marcha 3C (Chang Zheng 3C en pinyin, abreviadamente CZ-3C) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha con dúas variantes. Características
O Longa Marcha 3C é un lanzador orbital chinés de tres etapas e dous aceleradores deseñado para poñer satélites de ata 3800 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria. Está baseado no Longa Marcha 3B, usado como corpo central do foguete, combinado con dous foguetes aceleradores como os usados no Longa Marcha 2E. A cofia mide 9, 56 m de longo e 4 m de diámetro. A partir do 3C orixinal desenvolvéronse dúas variantes: CZ-3C/G2: usa dous aceleradores sólidos mellorados en lugar dos catro orixinais.
CZ-3C/YZ1: usa dous aceleradores sólidos, como a versión anterior, máis unha cuarta etapa YF-50D para un mellor rendemento. Secuencia de lanzamento
A secuencia de lanzamento típica dun Longa Marcha 3C é a seguinte:
Longa Marcha 4

Longa Marcha 4 (Chang Zheng 4 en Pinyin, e normalmente referido abreviadamente como CZ-4) é unha subfamilia de foguetes espaciais operados pola República Popular da China pertencente á familia máis grande de foguetes Longa Marcha. Historia e características
O CZ-4 orixinal foi desenvolvido e é fabricado pola Academia de Shanghai de Tecnoloxía do Voo Espacial. As súas dúas primeiras etapas son basicamente as mesmas que as do Longa Marcha 3, mentres que a terceira é completamente nova. Usa dous tipos de cofia, A e B. A súa misión principal é enviar satélites a órbitas polares. A súa capacidade de carga típica é de 1650 kg a unha órbita heliosincrónica, e 4680 kg a unha órbita de 200 km de altura. Fixo o seu primeiro voo o 7 de setembro de 1988. Hai tres versións do Longa Marcha 4: Longa Marcha 4A
Longa Marcha 4B
Longa Marcha 4C
Longa Marcha 4A

Longa Marcha 4A (Chang Zheng 4A en pinyin, abreviadamente CZ-4A), denominado ás veces incorrectamente como Longa Marcha 4 a secas, é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Características
O Longa Marcha 4A foi un lanzador orbital chinés de tres etapas deseñado para poñer satélites de ata 4680 kg en órbita baixa terrestre e 1100 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria. As dúas primeiras etapas eran basicamente as mesmas que as do Longa Marcha 3C, mentres que a terceira foi desenvolvida expresamente para este lanzador. Fixo unicamente dous lanzamentos, ambos exitosos, e foi retirado en 1990.
Longa Marcha 4B

Longa Marcha 4B (Chang Zheng 4B en pinyin, abreviadamente CZ-4B) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Características
O Longa Marcha 4B é un lanzador orbital chinés de tres etapas deseñado para poñer satélites de ata 2800 kg en órbita baixa terrestre. Deriva directamente do Longa Marcha 4A, e a súa diferenza máis importante é o uso dunha terceira etapa mellorada e cunha cofia máis grande.
Longa Marcha 4C

Longa Marcha 4C (Chang Zheng 4C en pinyin, abreviadamente CZ-4C) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Características
O Longa Marcha 4C é un lanzador orbital chinés de tres etapas deseñado para poñer satélites de ata 2800 kg en órbita baixa terrestre. Deriva directamente do Longa Marcha 4B, e a súa diferenza máis importante é o uso dunha segunda etapa mellorada, capaz de reencenderse no espazo, e a presenza de aneis estruturais na primeira e segunda etapas e cobertores interetapa, que se exectan na engalaxe.
Longa Marcha 5

Longa Marcha 5 (Chang Zheng 5 en pinyin, abreviadamente CZ-5) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Tódolos CZ-5 lánzanse desde o centro de lanzamento de Wenchang. Características
O Longa Marcha 5 é un lanzador orbital chinés dunha, dúas ou tres etapas e asistido por foguetes aceleradores deseñado para poñer cargas de ata 25. 000 kg en órbita baixa terrestre ou de 13. 000 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria. Usa unha etapa central de 5 m de diámetro con catro aceleradores de 3, 35 m de diámetro ao seu arredor. Segundo a versión pode ter ningunha, unha ou dúas etapas superiores. A súa función principal é poñer en órbita xeoestacionaria grandes satélites ou módulos para a estación espacial chinesa na órbita baixa. Variantes
CZ-5
A versión orixinal ten unha segunda etapa H-5-2 con dous motores YF-75D e pode poñer ata 15. 000 kg nunha órbita heliosincrónica e 13. 000 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria.
CZ-5/YZ-2
Usa unha terceira etapa YZ-2 cun motor YF-50D. Utilizado para poñer satélites de ata 4500 en órbita xeoestacionaria.
CZ-5B
A versión CZ-5B usa unha única etapa central. Pode poñer ata 25. 000 kg en órbita baixa.
Longa Marcha 6

Longa Marcha 6 (Chang Zheng 6 en pinyin, abreviadamente CZ-6) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Tódolos CZ-6 lánzanse desde o centro de lanzamento de Taiyuan. Características
O Longa Marcha 6 é un lanzador orbital chinés de tres etapas que na súa versión máis potente pode levar catro aceleradores. Pode poñer cargas de ata 1500 kg en órbita baixa terrestre ou de ata 4000 kg en órbita heliosincrónica. Usa unha etapa central de 3, 35 m de diámetro cun motor YF-100 e unha segunda e terceira etapas con motores YF-115 e YF-85. Variantes
CZ-6A
A versión CZ-6A usa unha primeira etapa máis ancha e catro foguetes aceleradores para poder poñer cargas máis pesadas en órbita.
Longa Marcha 7

Longa Marcha 7 (Chang Zheng 7 en pinyin, abreviadamente CZ-7) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha. Tódolos CZ-7 lánzanse desde o centro de lanzamento de Wenchang. Características
O Longa Marcha 7 é un lanzador orbital chinés de dúas, tres ou catro etapas que na súa versión máis potente pode poñer cargas de ata 14. 600 kg en órbita baixa terrestre ou de ata 10. 6000 kg en órbita heliosincrónica. Usa unha etapa central de 3, 35 m de diámetro cun motor YF-100 alimentado por queroseno e oxíxeno líquido e unha segunda etapa cun motor YF-115. Variantes
CZ-7/YZ1A
Usa unha cuarta etapa YZ-1A cun motor YF-50D para poñer as cargas máis pesadas en órbita.
CZ-7A
A versión CZ-7A usa unha terceira etapa cun motor YF-50D. Non usa cuarta etapa.
Longisquama

Longisquama é un xénero representado por unha única especie de diápsido avicéfalo que viviu no Triásico inferior, no que hoxe é Kirguizistán.
Galería
Longo (novelista)

Longo ou Longus (gr. Λόγγος, lat. Longus) foi un novelista grego nado en Lesbos no século II, autor da novela bucólica Dafnis e Cloe. Non se sabe practicamente nada da súa vida, á parte da autoría das súas obras e que viviu na época de Adriano (antes achábase erroneamente que era do século IV).
Suxeriuse que o nome Longo é só un erro ao traducir a última palabra do título ΛΟΓΓΟΥ ΠΟΙΜΕΝΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΕΡΙ ΔΑΦΝΙΝ ΚΑΙ ΧΛΟΗΝ ΛΕΣΒΙΑΚΩΝ ΛΟΓΟΙ Δ. Seiler sinala que o mellor manuscrito comeza e remata con "λόγου (non λόγγου) ποιμενικῶν". Legado
Dafnis e Cloe foi o modelo de La Sireine de Honoré d'Urfé, a Diana namorada de Jorge de Montemor, a Aminta de Torquato Tasso, e The Gentle Shepherd de Allan Ramsay. A famosa Paulo e Virxinia de Jacques-Henri Bernardin de Saint-Pierre é un eco da mesma historia.
Lonquimay

Lonquimay é unha comuna e cidade da provincia de Malleco, na rexión de Araucanía. A cidade atópase a uns 123 quilómetros da capital rexional Temuco. A súa área comunal é duns 3. 914, 2 km2, e en 2012 a comuna tiña unha poboación dun total de 9. 925 habitantes (INE 2012). Lonquimay foi fundada no 1897 co nome de Villa Portales. Esiste tamén un volcán activo co nome da comuna (Volcán Lonquimay). Ten unha altitude media duns 2. 997 metros sobre o nivel do mar.
Lontra mariña

A lontra mariña (Enhydra lutris) é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos mustélidos. É a única especie existente do xénero Enhydra. Habita no Pacífico Norte, dende o norte do Xapón até Baixa California, en México. Os adultos desta especie pesan entre 14 e 45 quilogramos, sendo o máis pesado dos ​​mustélidos, e ó mesmo tempo, un dos máis pequenos mamíferos mariños. A diferenza doutros mamíferos mariños, esta especie ten como principal forma de illamento unha capa de pelaxe moi grosa, a máis densa de tódolos mamíferos. Malia que pode saír a terra firme, a lontra mariña vive case exclusivamente no mar. Habita preto das costas onde se mergulla até o leito mariño para facerse con comida. Aliméntase principalmente de invertebrados mariños como ourizos, moluscos, crustáceos e algúns peixes. Os seus costumes alimenticios son notables en varios aspectos. En primeiro lugar, o emprego de rochas para abrir as carapas dalgunhas das súas presas convérteo nun dos poucos mamíferos que usa ferramentas. Por outro banda, na meirande parte da súa área de distribución, é unha especie chave polo control que exerce sobre a poboación de ourizos de mar, os cales doutro xeito ocasionarían un dano extenso nos ecosistemas de bosques de algas mariñas. A súa dieta inclúe peixes de valor comercial para a industria pesqueira, propiciando un conflito entre as lontras mariñas e os pescadores.
A poboación da especie, cuxo número orixinal roldaba entre os 150000 e os 300000 animais, foi cazada intensamente, por mor da súa pel, entre 1741 e 1911, até reducirse nun momento dado soamente a 1000 ou 2000 exemplares. Unha prohibición internacional da súa caza, esforzos de conservación e programas de reintrodución contribuíron ó aumento da poboación. Malia isto, a especie ocupa aproximadamente unha terceira parte da súa área de distribución orixinal. A recuperación da lontra mariña considérase un fito importante na conservación mariña, pero a poboación das illas Aleutianas e de California recentemente diminuíu ou tense estancado no seu crecemento.
Lonxevidade

A lonxevidade e a duración da vida son conceptos relacionados coa bioloxía e coa evolución das células e órganos de compoñen os corpos dos seres vivos, e transformacións co transcorrer da súa vida. No caso do ser humano a lonxevidade posúe importantes conexións con aspectos demográficos da sociedade, e aspectos sociolóxicos do individuo. En xeral ten que ver coa duración de vida dun ser humano ou dun organismo biolóxico e utilízase con máis frecuencia en referencia á terceira idade ou a idade dun ser vivo, por exemplo a lonxevidade dunha árbore.
As reflexións sobre a lonxevidade adoitan ir ligadas ó recoñecemento da brevidade humana e inclúen discusións sobre métodos para estendela máis aló do límite tido como normal. O tema foi non só unha preocupación da ciencia, senón tamén da literatura de viaxes, ciencia ficción e novelas utópicas.
Existe bastante dificultade en atopar a maior duración da vida humana mesmo coas modernas técnicas estandarizadas de verificación, debido a datas de nacemento inexactas ou incompletas. Múltiples lendas nas diferentes culturas e contextos relixiosos pretenderon extraordinarias lonxevidades, tanto no pasado, como a de Metuxalén na Biblia, como no futuro. Esperanza de vida
A esperanza de vida é a media da cantidade de anos que vive unha certa poboación nun certo período.
Adóitase dividir en masculina e feminina, e vese influenciada por factores como a calidade da medicina, a hixiene, as guerras, etc, aínda que actualmente adóitase referir unicamente ás persoas que teñen unha morte non violenta. A esperanza de vida como indicador social é empregado polos sociólogos para medir o grao de desenvolvemento dun país, pero os datos poden ser relativos en tal sentido porque poden ser alterados por guerras, epidemias, violencia e outros fenómenos diferentes ós indicadores económicos. En moitos casos persoas de países subdesenvolvidos ou en vías de desenvolvemento ou de culturas naturais poden ter unha gran lonxevidade que contradi o suposto de que a maior desenvolvemento, maior esperanza de vida. As persoas máis lonxevas do mundo
Persoas que exceden os cen anos non son só do interese científico, senón tamén do público en xeral interesado en alargar de maneira saudable os seus anos de vida. A seguinte é unha lista das persoas rexistradas na idade contemporánea que excederon máis de cen anos de vida.
O Grupo Xerontolóxico de Investigación, fundado entre 1990 e 1992 nos Ánxeles, busca persoas que superen os 110 anos de idade e incluíu o nome das seguintes persoas: Jeanne Calment (1875-1997): É a persoa da contemporaneidade cientificamente documentada que viviu exactamente 122 anos e 164 días.
Jirōemon Kimura (1897-2013): O home máis lonxevo verificado da historia viviu 116 anos e 54 días.
Lonxitude

A lonxitude é un concepto métrico definible para entidades xeométricas sobre a que se definiu unha distancia. Máis concretamente, dado un segmento, curva ou liña fina, pódese definir a súa lonxitude a partir da noción de distancia. Con todo, non debe confundirse lonxitude con distancia, xa que para unha curva xeral (non para un segmento recto) a distancia entre dous puntos calquera da mesma é sempre inferior á lonxitude da curva comprendida entre eses dous puntos. Igualmente a noción matemática de lonxitude pode identificarse coa magnitude física determinada pola distancia física.
A lonxitude é unha das magnitudes físicas fundamentais, en tanto que non pode ser definida en termos doutras magnitudes que se poden medir. En moitos sistemas de medida, a lonxitude é unha magnitude fundamental, da cal derivan outras.
A lonxitude é unha medida dunha dimensión (lineal; por exemplo a distancia en m), mentres que a área é unha medida de dúas dimensións (ó cadrado; por exemplo m²), e o volume é unha medida de tres dimensións (cúbica; por exemplo m³).
Con todo, segundo a teoría especial da relatividade (Albert Einstein, 1905), a lonxitude non é unha propiedade intrínseca de ningún obxecto dado que dous observadores poderían medir o mesmo obxecto e obter resultados diferentes (contracción de Lorentz).
O longo ou lonxitude dimensional dun obxecto é a medida do seu eixo tridimensional y. Esta é a maneira tradicional en que se nomeaba á parte máis longa dun obxecto (en canto á súa base horizontal e non á súa altura vertical). En coordenadas cartesianas bidimensionais, onde só existen os eixos xy non se denomina «longo». Os valores x indican o ancho (eixo horizontal), e os y o alto (eixo vertical).
Lonxitude (cartografía)

O termo lonxitude úsase en xeografía e cartografía para indicar, no globo terrestre, a distancia medida en graosº minutos e segundos de calquera punto da superficie terrestre ata ao meridiano de Greenwich.
Lonxitude vocálica

En lingüística, a lonxitude vocálica é a duración percibida do son dunha vogal. Moitas linguas non distinguen foneticamente a lonxitude vocálica. Aquelas que si o fan distinguen entre vogais curtas e vogais longas. A lonxitude vocálica é un fonético importante en linguas como o árabe, o finés, o fixiano, o kannará, o xaponés, o latín, o inglés antigo, o escocés ou o vietnamita. Moi poucas linguas distinguen tres lonxitudes vocálicas, como o luiseño e as linguas mixes.
Looper (filme)

Looper é un filme estadounidense dirixido por Rian Johnson que se estreou no 2012. Sinopse
Como en 2072 os asasinatos se converteron nalgo imposible de facer, as vítimas son enviadas a través dunha máquina do tempo ó pasado (2042), onde os Loopers, un grupo de asasinos contratados, se encarregan de eliminalas e desfacérense axiña dos seus corpos. O problema xorde cando Joe (Joseph Gordon-Levitt), un dos Loopers, recibe dende o futuro un encargo especial: eliminarse a si mesmo (Bruce Willis). Personaxes
Joseph Gordon-Levitt e Bruce Willis como Joe
Emily Blunt como Sara
Paul Dano e Frank Brennan como Seth
Noah Segan como Kid Blue
Piper Perabo como Suzie
Jeff Daniels como Abe
Pierce Gagnon como Cid
Xu Qing como Muller do Joe vello
Tracie Thoms como Beatrix
Garret Dillahunt como Jesse
Nick Gomez como Dale Galardóns e nomeamentos
2012: Festival de Toronto: Nomeado ó Premio do Público (Mellor filme).
2012: National Board of Review (NBR): 10 mellores filmes e mellor guión orixinal.
2012: Critics Choice Awards: Mellor filme de ciencia ficción/terror. 5 nomeamentos.
2012: Círculo de Críticos de Chicago. 2 Nomeamentos.
Lope de Aguirre

Lope de Aguirre ou ben Lope o Tolo ou Lope o Tirano, alcumes usados mesmo polos seus propios homes, e tamén como se denominaba a si mesmo Lope de Aguirre o Peregrino, nado o 8 de novembro entre 1511 e 1515, e finado o 27 de outubro de 1561, foi un explorador vasco e conquistador de Suramérica. Traxectoria
Segundo algunhas fontes, Aguirre naceu entre 1511 e 1515 no Val de Araoz do Señorío de Oñati, entón pertencente ó Reino de Castela. Araoz pertence actualmente ó municipio de Oñati (Guipúscoa).
Protagonizou un episodio de cruentos asasinatos selectivos para erixirse en líder dunha expedición na procura de El Dorado e, á súa vez, acaudillou unha rebelión contra a Monarquía Española. Rebelouse contra o rei Filipe II de España, ó que enviou cartas cunha linguaxe correcta pero rebelde. Como consecuencia, el e os seus homes foron perseguidos ó longo de miles de millas, e foi morto en Barquisimeto, en territorio da actual Venezuela.
Loquendo

Loquendo (nome que significa Locución, e pronunciado [Locuendo]) é unha empresa multinacional de tecnoloxía de software, coa súa sede en Turín, Italia. A empresa ofrece recoñecemento, síntese e verificación da voz e aplicacións de comprobación e identificación. Loquendo foi fundada en 2001 pola empresa Telecom Italia, tamén ten oficinas no Reino Unido, España, Alemaña, Francia e os Estados Unidos.
Os produtos de Loquendo pódense atopar nos GPS, sexan xa incorporados no coche ou portátiles, nos dispositivos para os discapacitados, teléfonos intelixentes, libros electrónicos, caixeiros automáticos con voz, vídeoxogos de ordenador, electrodomésticos controlados por voz e outros produtos.
Os seus produtos recibiron varios premios, incluíndo "Speech Engine Leader" entregado por "Speech Technologies" nos anos 2007, 2008 e 2009. Tamén foi considerado por "Speech Technologies" o líder do mercado no 2009 e 2010. O 30 de setembro de 2011, Nuance (un dos principais competidores de Loquendo) anunciou que adquiriu Loquendo.
Loracepam

O loracepam (tamén denominado coas marcas comerciais Ativan® e Temesta®) é unha droga do tipo das benzodiacepinas. Como estas, o loracepam cumpre as cinco principais accións destes fármacos: (sedativa/hipnótica, relaxante muscular, ansiolítica, amnésica e anticonvulsionante.
Lord Mayor de Dublín

O Lord Mayor de Dublín (en irlandés Ardmhéara Bhaile Átha Cliath) é o título honorífico do Presidente (en irlandés Cathaoirleach) do Dublin City Council (órgano de goberno local da cidade de Dublín, capital da República de Irlanda). O titular da oficina é elixido anualmente polos membros do Concello.
Lorde

Ella Maria Lani Yelich-O'Connor, nada en Devonport, North Shore, Rexión de Auckland, Nova Zelandia, o 7 de novembro de 1996, máis coñecida polo seu nome artístico Lorde (ˈlɔrd), é unha cantautora neozelandesa. O seu primeiro EP, The Love Club, foi lanzado o 22 de novembro de 2012, e o seu primeiro sinxelo, "Royals", debutou no número un do top corenta de Nova Zelandia, e tamén acadou o primeiro posto na Billboard Hot 100 por nove semanas en 2013, converténdose na primeira artista neozelandesa en conseguilo.
O seu álbum de estrea, Pure Heroine, foi estreado o 27 de setembro de 2013 e a finais dese mesmo ano foi nomeada ao Grammy en catro categorías, gañando dous dos premios. Discografía
Loreen

Lorine Zineb Nora Talhaoui, nada en Estocolmo o 16 de outubro de 1983, é unha cantante e produtora discográfica sueca de orixe bérber.
É principalmente coñecida por representar a Suecia no Festival de Eurovisión 2012, que tivo lugar en Bakú (Azerbaidján), e por gañar dito festival coa súa canción "Euphoria" acadando un total de 372 puntos. En 2023 volveu a gañar o Festival de Eurovisión coa canción "Tattoo" con 583 puntos. É a segunda concursante e a primeira muller en gañar o concurso por segunda vez. Discografía
Álbums
Heal (2012)
Ride (2017)
Lorem ipsum

Lorem ipsum é o texto que se usa habitualmente en deseño gráfico en demostracións de tipografías ou de bosquexos de deseño para probar o deseño visual antes de inserir o texto final. O texto en si non ten sentido, senón que deriva dun texto en lingua latina de Cicerón, a cuxas palabras se lles eliminaron sílabas ou letras. O significado do texto non ten importancia, posto que só é unha demostración ou proba na cal importa o aspecto tipográfico e da maquetación.
Lorengau

Lorengau é a principal poboación da provincia de Manus, Papúa-Nova Guinea. Atópase preto do porto Seeadler, na Illa de Manus, nas Illas do Almirantado, e no ano 2000 posuía 5. 829 habitantes.
Lorenzo Bartolini

Lorenzo Bartolini, nado en Prato en 1777 e finado en Florencia en 1850, foi un escultor italiano. Traxectoria
De neno trasladouse a Florencia para traballar nun obradoiro para aprender a técnica de modelado en alabastro e máis tarde estableceuse pola súa conta en Volterra, en 1797 marchou a París para estudar pintura con Desmarets e escultura con Lemot, fixo amizade con Jean Augusts Dominique Ingres e cando en 1803 gañou o segundo premio da Academia, chamou a atención de Dominique Denon, o inspector xeral dos museos parisienses, o que posibilitou que conseguise encargos lucrativos, e mesmo chegou a obter o favor de Napoleón para o que executou un colosal busto, e quen o enviou a Carrara para fundar unha escola de escultura, logo da primeira caída de Napoleon en 1814 marchou a París e acompañouno a Elba, tras a batalla de Warteloo (1815) estableceuse como artista independente en Florencia.
Entre as súas obras, de factura académica, hai gran cantidade de bustos, os mellores son o grupo da Caridade, Hércules e Lichas e Fe en Deus
Lorenzo Langstroth

Lorenzo Lorraine Langstroth, nado en Filadelfia (Pensilvania) o 25 de decembro de 1810 e finado o 6 de outubro de 1895, foi un apicultor estadounidense. Traxectoria
Graduado en Yale en 1880, traballou alí ata 1834-1835. Foi o pastor de varias igrexas de Congregacións en Massachusetts, en 1848 converteuse en principal dunha escola das señoras novas en Filadelfia.
Desde 1858 viviu en Oxford, Ohio, na súa residencia, e dedicou o seu tempo á apicultura. Inventou a colmea de cadro móbil, e patentouna en 1852, esta tivo unha difusión practicamente mundial. A mesma leva o seu nome Colmea Langstroth. Tamén descubriu o espazo abella, que é o lugar polo cal as abellas transitan entre os cadros e na colmea. Non respectar este espazo fai que a abella o encha con própole. Nunca debe ser menor a 5 milímetros, porque o encherá con própole, nin maior a 9 milímetros porque construirá panal de cera. Foi un dos primeiros apicultores en recibir e vender nos Estados Unidos a abella italiana (Apis mellifera ligustica), describindo as bondades produtivas desta raza. Obra
Os seus libros son pioneiros no mundo, foron traducidos a moitos idiomas. Existe unha grande evolución entre a primeira e segunda obra do autor. A primeira obra conta con 40 edicións ata o de agora. Langstroth on the hive and the honey-bee; a bee keeper's manual. Hopkins, Bridgman, Northampton (1853).
A practical treatise on the hive and honey-bee (1863).