Manuel Bueno Bengoechea

Manuel Bueno Bengoechea, nado en Pau, Francia, o 14 de xuño de 1874 e finado en Barcelona o 11 de agosto de 1936, foi un escritor e xornalista español. Coetáneo das figuras máis representativas da xeración do 98, morreu asasinado ás poucas semanas de iniciada a Guerra Civil. Traxectoria
A súa nai era vasca, de Lekeitio, e o seu pai da Arxentina. A familia trasladouse a Sevilla e logo a Bilbao, onde se criou. Pasou un tempo no convento bilbaíno de San Francisco, onde adquiriu, ao parecer, o hábito da lectura. Aos trece anos emigrou á Arxentina, onde se empregou no comercio, mais regresou frustrado. Tempo despois cruzou de novo o Atlántico, esta vez á Habana, e volveu coa mesma sensación de fracaso. De volta en Bilbao, militou na Unión Xeral de Traballadores e iniciouse no xornalismo; traballou como reporteiro no diario El Porvenir Vascongado. Na capital vasca colaborou tamén no Diario de Bilbao e Las Noticias; onde publicou os seus primeiros ensaios titulados Acuarelas.
En 1897 estableceuse en Madrid. Escribiu baixo o pseudónimo «Lorena» crónicas en El Globo, do conde de Romanones. Desde 1899 exerceu a crítica teatral no Heraldo de Madrid. En xullo dese mesmo ano, nunha discusión con Valle-Inclán feriu co bastón a cabeza e o brazo deste no Café de la Montaña, feito presenciado polo debuxante portugués Tomás Leal da Câmara; a ferida infectouse e gangrenouse, e o escritor galego terminou co brazo amputado. Segundo o biógrafo de Valle-Inclán Manuel Alberca, Bueno deulle unha auténtica malleira que o levou ao hospital.
Política
Ademais de en El Mundo e La Esfera, colaborou en La Nación, diario autodenominado "monárquico independente». Dirixiu a revista Madrid e o diario La Mañana. A partir dos anos vinte foi colaborador fixo do diario ABC e da revista Blanco y Negro.
Foi elixido deputado a Cortes nas eleccións de 1910, 1914 e 1916 polos distritos de Huelva, Xaén e Almansa, respectivamente.
«A obra literaria de Manuel Bo —escribe Sainz de Robles— ten catro vertentes moi acusadas: o xornalismo, o teatro, a crítica e a novela». A actividade xornalística foi reflectindo a súa evolución ideolóxica, desde posicións na esquerda, de marcado contido anticlerical, até o crecente conservadorismo, chegando a mostrarse entusiasmado polos «novos movementos totalitarios», como o fascismo italiano e o nazismo.
Apoiou a ditadura de Miguel Primo de Rivera, que o enviou en 1924 a París para establecer o «Bureau deas Grands Journals Ibero-Américains». Desde alí escribiu crónicas de actualidade para rotativos como La Nación de Bos Aires e La Razón da Habana e realizaba subornos a xornais como Le Temps por publicar información favorábel ao réxime español segundo denunciou L'Action Française.
A principios do ano 1936 estableceuse en Barcelona, «para estar en contacto coa barcelonesa Editorial Araluce, que lle asinara un saboroso contrato como exclusiva das súas novelas». É cuestión debatida a súa posíbel militancia en Falanxe Española; hai fontes que a afirman; Sainz de Robles, pola súa banda, ve fóra de dúbida a súa colaboración na publicación falanxista No Importa, que propugnaba un levantamento violento contra a República. Ao fracasar a sublevación en Barcelona encerrouse no seu domicilio, no barrio de Sant Gervasi, de onde foi sacado por unha patrulla de milicianos o 11 de agosto de 1936. O seu cadáver apareceu á mañá seguinte no Depósito do Hospital Clínico; recollérano detrás da igrexa santuario da Nosa Señora de Bonanova. Obras destacadas
Escribiu novelas como Corazón adentro (1906), El sabor del pecado (1935) e Los nietos de Dantón (1936). Foi tamén produtor teatral, con montaxes como Fuente Ovejuna, de Lope de Vega, en colaboración con Valle-Inclán (a quen deixaría manco), entre outras producións, e traduciu obras do francés e do italiano.