proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Movemento obreiro

O movemento obreiro naceu en forma de asociación de traballadores que pretendían mellorar as condicións sociais e laborais. Orixe
As primeiras reaccións contra a industrialización foron espontáneas e instintivas, sobresaíndo o ludismo, que era un movemento que estaba en contra das máquinas xa que os obreiros crían que estas eran as causantes do seu desemprego e dos seus escasos salarios.
Amais, apareceron movementos asociacionistas que querían enfrontarse aos patróns. Aínda que en Gran Bretaña, dende 1825, estivesen prohibidas as asociacións obreiras xurdiron os primeiros sindicatos (trade unions) que pretendían conseguir melloras salariais e unha redución da xornada laboral.
O primeiro movemento obreiro ben organizado e cuns obxectivos políticos foi o cartismo, moi popular en Gran Bretaña entre 1838 e 1848 que defendía uns dereitos laborais e políticos na chamada Carta do Pobo (aumentos salariais, redución da xornada laboral, sufraxio universal, voto secreto etc. ).
Paralelamente, xurdiron teóricos que criticaban o liberalismo económico e que estaban a prol da solidariedade social. Estas persoas chamáronse socialistas utópicos, dos que destacanː Henri de Saint Simon. Propugnou unha organización social por homes sabios e honestos, na que os beneficios se distribuísen equitativamente entre todos os compoñentes da sociedade.
Robert Owen. Sostivo a creación de colonias xestionadas polos traballadores, e impulsou a primeira gran federación de sindicatos británicos.
Charles Fourier. Propuxo a creación de falansterios, comunidades nas que o traballo debía distribuírse en función do talento e das inclinacións naturais de cada persoa.
Pierre Joseph Proudhon. Criticou a propiedade privada do Estado, e defendeu a creación de comunas, polo que se considera precursor do anarquismo. Primeira Internacional
Os dirixentes obreiros pronto entenderon a necesidade de unir a clase obreira mundial. Así, en 1864 constituíuse en Londres a Primeira Asociación Internacional de Traballadores. Porén, as discrepancias xurdidas entre marxistas e anarquistas e a represión dos gobernos, que a consideraban perigosa, provocaron a súa extinción poucos anos despois. Segunda Internacional
En 1889, os partidos socialistas fundaron en París a Segunda Internacional. Tras longos debates, decidiuse a participación dos partidos obreiros nas eleccións para levar representantes obreiros aos Parlamentos e facer oír a voz da clase traballadora. A II Internacional estabeleceu algúns símbolos do movemento obreiro, como a proclamación do 1 de maio como o Día Internacional do Traballo.
Movemento ocular rápido

O termo movementos oculares rápidos (en galego MOR; en inglés REM, de rapid eye movement) ten que ver coa fase do sono durante a cal se presenta a maior frecuencia e intensidade das chamadas ensoñacións (soños, as escenas oníricas). Durante esta fase os ollos móvense axiña e a actividade das neuronas do cerebro aseméllase á de cando se está esperto, polo que tamén se lle di soño paradoxal (sommeil paradoxal en francés).
Movemento para a Autodeterminación da Illa de Bioko

O Movemento para a Autodeterminación da Illa de Bioko (MAIB) é unha organización política que ten como finalidade o recoñecemento da autonomía do pobo bubi no seu territorio tradicional de Bioko. As autoridades de Guinea Ecuatorial prohiben calquera actividade deste movemento.
A súa orixe está na Unión Bubi, que nos tempos da colonización española pretendía unha administración diferente para a illa de Bioko de Río Muni, onde predominaban os fang.
Logo da independencia de Guinea Ecuatorial, case todos os políticos e activistas bubis foron asasinados ou marcharon ao exilio e calquera aspiración de autonomía desapareceu. O MAIB ten o apoio dos líderes tradicionais bubis e parte da poboación bubi de Bioko e do exilio, localizada sobre todo en España.
Movemento polo software de código aberto

O movemento polo software de código aberto fundamenta a súa filosofía no principio de que ao compartir o código, o programa resultante tende a ser dunha calidade superior á do software privativo dende un punto de vista técnico.
Os programas de código aberto son un compendio das habilidades de programadores e mailas suxestións de usuarios de todo o mundo, o cal fornece de calidade o produto final, e dá ao seu desenvolvemento un punto de vista máis global. Da outra banda temos o software libre, que se artella baixo un ideal completamente distinto: o software privativo, ao non poder compartirse libremente, vai en contra das normas morais.
A súa visión do software de código aberto quedou plasmada no seu decálogo, que establece unha serie de condicións para considerar que un software é de código aberto de acordo coa súa visión do concepto. Estas condicións afástanse do simple feito de que o código estea dispoñible, e establecen unha serie de esixencias que se aproximan ao concepto de software libre.
Movemento polos Dereitos Civís (MpDC)

O Movemento polos Dereitos Civís (MpDC) é unha asociación galega que busca velar polos dereitos civís da cidadanía, orixinalmente integrada pola CIG-Mocidade, os CAE e os CAF, se ben estas organizacións xa non participan.
Constituíuse no ano 2002 en Santiago de Compostela co obxectivo de chamar a atención[Cómpre referencia] sobre as perdas e violacións de dereitos de todo tipo, ademais de incitar a denunciar estes feitos para combater a impunidade, especialmente das administracións.
Entre outras actividades, con carácter anual, desde 2003 (no ano 2002 non se imprimiu) edita un boletín analizando a situación dos dereitos civís en Galiza.
Movemento rectilíneo uniforme

O movemento rectilíneo uniforme dun punto en relación a un referencial S ten lugar cando nese mesmo espazo o punto se move en liña recta con velocidade constante, é dicir, con aceleración nula.
En termos matemáticos, se r ( t ) → {\displaystyle {\vec {r_{(t)}}}} for a posición do punto e t {\displaystyle t} o tempo: d r → d t
v →
c o n s t a n t e {\displaystyle {\frac {d{\vec {r}}}{dt}}
{\vec {v}}
constante} ou a →
d v → d t
d 2 r → d t 2
0 → {\displaystyle {\vec {a}}
{\frac {d{\vec {v}}}{dt}}
{\frac {d^{2}{\vec {r}}}{dt^{2}}}
{\vec {0}}} A distancia percorrida calcúlase multiplicando a magnitude da velocidade polo tempo transcorrido. Esta relación tamén é aplicable se a traxectoria non é rectilínea, con tal que a velocidade sexa constante.
A velocidade pode ser nula (repouso), positiva ou negativa. Polo tanto, o movemento pode ter dous sentidos; unha velocidade negativa representa un movemento en dirección contraria ao sentido que teñamos aceptado como positivo.
O MRU caracterízase por: Movemento que se realiza sobre unha liña recta.
Velocidade constante; implica magnitude e dirección constantes.
Aceleración nula. Ecuacións do movemento
Sabemos que a velocidade v {\displaystyle v\, } é constante; isto significa que non existe aceleración.
Entón, a posición x {\displaystyle x\, } no instante t {\displaystyle t\, } vén dada por: x
x 0 + v t {\displaystyle x
x_{0}+vt\, } onde x 0 {\displaystyle x_{0}\, } é a posición inicial. Representación gráfica do MRU
Na representación da gráfica da velocidade en función do tempo obtense unha recta paralela ás abscisas (tempo). Ademais, a área baixo a recta producida representa a distancia percorrida.
A representación gráfica da distancia andada en función do tempo dá lugar a unha recta que ten como pendente o valor da velocidade.
Movemento retrógrado e prógrado

O movemento prógrado é un movemento na mesma dirección que un movemento de referencia dado. O contrario chámase movemento retrógrado. Estes termos úsanse en astronomía para referirse ao movemento da órbita dun corpo arredor doutro ou á rotación dun corpo arredor do seu eixo. Nun sistema de referencia dado, o movemento retrógrado xeralmente significa movemento contrario á rotación do corpo primario, o corpo central do sistema. A rotación determínase en relación a un sistema de referencia inercial, como as estrelas fixas. as asd asd asd asd asda a asd as asd asd asd as as as as as as as a s
No Sistema Solar, todos os planetas, planetas ananos e a maioría dos corpos menores (agás moitos cometas) orbitan o Sol en dirección prograda, é dicir, na mesma dirección ca a rotación do Sol. A maioría dos planetas tamén rotan en dirección prograda, agás Venus e Urano, que rotan en dirección retrógrada. Os satélites regulares dos planetas teñen órbitas progradas. (No caso dos satélites de Urano, isto significa que orbitan na mesma dirección que a rotación de Urano, que é retrógrada en relación co Sol). Os satélites irregulares teñen órbitas tanto progradas como retrógradas, e son probablemente corpos que foron capturados gravitacionalmente polos seus planetas, formándose mentres orbitaban o Sol.
Movemento social

Un movemento social é a agrupación informal de individuos ou organizacións dedicadas a cuestións político-sociais que ten como finalidade o cambio social. Os movementos sociais como estruturas de cambio social teñen a súa orixe nas crises das organizacións de esquerda socialdemócrata e do socialismo real, principalmente partidos políticos e sindicatos. Xorden como modos de organización de colectivos, fundamentalmente marxinais, que loitan dentro dun campo político máis ou menos concreto. Algúns exemplos destes movementos son o movemento feminista, o movemento ecoloxista, o movemento obreiro, o movemento pacifista ou antimilitarista, ou, máis recente no seu nacemento, o movemento okupa e o movemento antiglobalización.
A maior parte dos autores coinciden en sinalar que o termo apareceu en Alemaña na década de 1970 coa formación dos grupos de acción cívica (Bürgerinitiativen). Os movementos sociais rara vez conflúen nun partido político; o seu labor baséase en premer ó poder político mediante reivindicacións concretas ou en crear alternativas. Estas alternativas ou reivindicacións convértense na súa principal identidade, sen ter que chegar a plasmar un ideario completo.
Son o equivalente a acción afirmativa ou grupo de presión. Teñen un carácter de permanencia no tempo e cun número de persoas representativo, con relación ós que sofren ou ignoran o problema. O seu recordo histórico é moi antigo, por exemplo, os Comuneiros de Castela. Son algunhas veces o nacemento dunha idea con líderes carismáticos memorables, e a súa xénese pode derivar cara a un movemento ou iniciar unha revolta ou, máis contundentemente, unha revolución, como a Revolución Mexicana, e así mesmo eventual plataforma para un partido cara ao poder, opción que parece un rodeo innecesario.
É unha forma instantánea e continuada de inserirse no ámbito político, con inicialmente pouco esforzo organizativo, sen pertencer a el, pero si con forza de cambio político, como a restauración da democracia perdida en réximes autoritarios. A súa análise inclúe o seu obxectivo e o tipo de clientela, sendo interesante o desenvolvemento do seu proceso organizativo. O impacto na sociedade é desde soamente presencial, como unha forza de choque perturbadora, ou ata mesmo resultar moi definitorio, como grupos fortes de interese e presión contra o poder instituído. Deben coidar o seu progreso organizativo para ser eficaces e continuar perseverando e merecerse a honra de coartífices de eventos democráticos nas institucións ou outros máis modestos, como a información dos cidadáns.
Movemento Ámsterdam-Pleyel

O Movemento Ámsterdam Pleyel foi un movemento pacifista contra a guerra e o fascismo, creado en 1933. Historia
O 27 de maio de 1932, Henri Barbusse e Romain Rolland, escritores franceses, publicaron no xornal L'Humanité, de tendencia comunista, un chamamento para realizar un congreso «contra a guerra». Celebrouse en Ámsterdam o 27 e o 28 de agosto dese ano.
Do 4 ao 6 de xuño do ano seguinte, tivo lugar na Sala Pleyel de París un segundo congreso «contra o fascismo e a guerra», promovido tamén por Barbusse e Rolland. O cambio de nome dun congreso a outro tiña un importante significado. O de 1932 aludía á guerra e á agresión imperialista á URSS. Pola súa parte, o de 1933, celebrado poucos meses despois do ascenso de Hitler ao poder en Alemaña, xa se dirixía «contra o fascismo e a guerra». Destes dous congresos xurdiu o movemento Ámsterdam-Pleyel. Constituíronse en Francia diversos comités locais, o que supuña a primeira mobilización antifascista promovida polo Partido Comunista Francés (PCF).
O Movemento agrupou partidos, organizacións e personalidades que se proclamaban pacifistas. Mobilizou numerosos intelectuais de esquerda franceses, como Paul Langevin, Albert Camus ou Maria Valtat, e tamén doutros países. Henri Barbusse, o seu presidente, afiliado ao PCF desde 1923, mantiña relación directa con Stalin, por riba do PCF e da Komintern. Stalin considerábao o seu Gorki francés e estaba ao corrente das actividades do movemento. «A dirección comunista, nunha operación á marxe formal dos seus partidos, situou por primeira vez o fascismo como inimigo principal, asociouno á guerra e impulsou unha incipiente mobilización unitaria antifascista (até entón só antiimperialista), limitada ao mundo intelectual e profesional».
O maior éxito do movemento foi a celebración o 14 de xullo de 1935, Día Nacional de Francia, dunha gran manifestación antifascista. Participaron ao redor de cincuenta organizacións políticas (SFIO, PCF e PR), sindicais (CXT, CGTU) e cívicas (comités antifascistas, a liga de Defensa dos Dereitos do Home). Esta manifestación foi considerada o acto fundacional da Fronte Popular en Francia.
Movendo os marcos do patriarcado

Movendo os marcos do patriarcado. O pensamento feminista de Emilia Pardo Bazán é un ensaio de Marilar Aleixandre, bióloga e profesora de Didáctica das Ciencias na Universidade de Santiago de Compostela, e de María López Sández, doutora en Teoría da Literatura e Literatura Comparada e profesora, publicado en 2021 no marco da colección Feminismos editado pola Editorial Galaxia.
Neste libro as autoras analizan as contribucións ao feminismo de Emilia Pardo Bazán, un tema tratado en varios artigos de investigación pero que non fora obxecto dun ensaio. O libro pon de manifesto a modernidade das ideas de Emilia Pardo Bazán, a súa lucidez e o seu importante papel no femismo.
Foi traducido ao castelán polas propias autoras.
Moving Picture Experts Group

MPEG (Moving Picture Experts Group "Grupo de expertos en imaxes en movemento") é un formato de vídeo comprimido con pouca perda de calidade de imaxe e son. Historia e características
Nas súas orixes era un pequeno grupo encargado do desenvolvemento de normas de codificación para son e vídeo (de aquí sae o nome do formato grupo de expertos. .. ), formado no Comité Técnico para a Tecnoloxía da Información ISO/IEC JTC 1, da ISO.
Desde a súa primeira reunión en 1988, o MPEG creceu ata incluír 350 membros de distintas industrias e universidades. A designación oficial do MPEG é ISO/IEC JTC1/SC29 WG11.
Formatos
MPEG ha normalizou os seguintes formatos de compresión e normas auxiliares: MPEG-1: padrón inicial de compresión de son e vídeo. Usado despois como a norma para CD de vídeo, inclúe o popular formato de compresión de son Capa 3 (MP3).
MPEG-2: normas para son e vídeo para difusión de calidade na televisión. Utilizado para servizos de TV por satélite como Direct TV (Cadea estadounidense de televisión vía satélite de difusión directa), sinais de televisión dixital por cable e (con lixeiras modificacións) para os discos de vídeo DVD.
MPEG-3: deseñado orixinalmente para HDTV (Televisión de alta resolución), pero abandonado posteriormente en favor de MPEG-2.
MPEG-4: expande MPEG-1 para soportar "obxectos" son/vídeo, contido 3D, codificación de baixa velocidade binaria e soporte para xestión de dereitos dixitais (protección do copyright). MPEG-7: sistema formal para a descrición de contido multimedia
MPEG-21: MPEG describe esta norma futura como un "marco multimedia".
O MPEG utiliza códecs (codificadores-descodificadores) de compresión con baixas perdas de datos usando códecs de tranformación.
Nos códecs de tranformación con baixas perdas, as mostras tomadas de imaxe e son son divididas en pequenos segmentos, tranformadas en espazo-frecuencia e cuantificadas. Os valores cuantificados son logo codificados entropicamente.
Os sistemas de codificación de imaxes en movemento, tal como MPEG-1, MPEG-2 e MPEG-4, engaden un paso extra, onde o contido de imaxe se predí, antes da codificación, a partir de imáxes reconstruídas pasadas e codifícanse soamente as diferenzas con estas imáxes reconstruídas e algún extra necesario para levar a cabo a predición.
MPEG soamente normaliza o formato do fluxo binario e o descodificador. O codificador non está normalizado en ningún sentido, pero hai postas en funcionamento de referencia, para os membros, que producen fluxos binarios válidos.
Moxie (filme)

Moxie, estilizado como MOXiE! é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Amy Poehler. Tamara Chestna e Dylan Meyer adaptaron o guión a partir da novela homónima de 2015 escrita por Jennifer Mathieu. Está protagonizado por Hadley Robinson, Alycia Pascual-Peña, Lauren Tsai, Patrick Schwarzenegger, Nico Hiraga, Sydney Park, Josephine Langford, Clark Gregg, Ike Barinholtz, Poehler e Marcia Gay Harden. O filme estreouse o 3 de marzo de 2021 a través de Netflix e recibiu valoracións dispares por parte da crítica.
Mozilla Application Suite

Mozilla Application Suite (orixinalmente coñecido como Mozilla, comercializado como Mozilla Suite) era unha multiplataforma integrada nunha suite de Internet. O seu desenvolvemento foi iniciado por Netscape Communications Corporation, antes da súa adquisición por AOL. Estaba baseado no código fonte de Netscape Communicator. O desenvolvemento estivo liderado pola Organización Mozilla dende o 1998 ata o 2003 e pola Fundación Mozilla dende o 2003 ata o 2006. Foi substituído pola suite de Internet SeaMonkey (SeaMonkey foi o nome código orixinal para o proxecto), unha suite de Internet impulsada pola comunidade, que está baseada no mesmo código fonte e continuou a ser desenvolvido cos novos códigos base de Mozilla.
A suite Mozilla estaba composta por varios programas principais: Navigator (un navegador web), Communicator (Mozilla Mail & Newsgroups), un desarolador de páxinas web (Mozilla Composer), un cliente IRC (ChatZilla) e un caderno de enderezos electrónicos.
As versións 6 e 7 da suite Netscape foron baseadas na suite Mozilla. A última versión oficial é 1. 7. 13, como agora a Fundación Mozilla está centrada no desenvolvemento de Firefox e Thunderbird. A suite Mozilla está dispoñible baixo os termos da trilicenza do proxecto Mozilla, como libre e software de código aberto.
Mozilla Firefox

Mozilla Firefox (ou só Firefox) é unha aplicación para a navegación web, libre e de código aberto e que desenvolve o proxecto o grupo Mozilla Corporation da organización aberta Fundación Mozilla. É multiplataforma e está dispoñíbel para os sistemas operativos Linux, macOS e Windows, así como en Android (como Firefox para Android) e iOS. Emprega o motor de rendemento web Quantum (que substituíu a Gecko), e executa os modelos web actuais e os próximos a ser aprobados. En 2015 liberouse Firefox para iOS, que emprega WebKit no canto de Gecko por restricións de Apple no desenvolvemento do seu sistema operativo móbil. O código fonte de Firefox está dispoñíbel baixo os termos MPL.
Firefox foi creado pola comunidade Mozilla en 2002 co nome de Phoenix coa intención de ter un navegador web independente, e non ancorado a un paquete completo como era a Mozilla Application Suite. Xa na súa fase beta Firefox gañou popularidade grazas a que, segundo dicían, era máis veloz, seguro e incorporaba melloras engadidas en comparanza co Internet Explorer 6 de Microsoft, que naquela hora era o navegador dominante. O primeiro lanzamento de Firefox, a versión 1. 0, foi en novembro de 2004, e popularizouse ata acadar os 60 millóns de descargas en nove meses, poñendo por primeira vez en cuestión o dominio de Internet Explorer. Considérase que Firefox é o sucesor da filosofía de Netscape Navigator xa que Mozilla creou en 1998 ese proxecto, aínda que despois foi comprado por AOL.
O uso de Firefox chegou ata o 32% de usuarios en 2009, na súa versión 3. 5 e converténdose no navegador máis popular. A saída ao mercado de Google Chrome fixo que a súa cota de uso baixara. En 2017 o seu uso estivo entre o 5. 96 e o 13. 6% no mundo en uso de escritorio e foi o segundo navegador máis empregado. Segundo Mozilla, en 2014 Firefox chegou aos mil millóns de usuarios no mundo. Localización
Firefox está amplamente localizado e traducido a múltiples linguas e culturas, entre elas o galego. A súa primeira versión de novembro de 2004 estivo dispoñible en 24 linguas e 28 configuracións locais (como inglés británico ou americano) En 2017 contaba na súa versión 57. 0 con 89 configuracións locais e 79 linguas.
Mozilla Thunderbird

Mozilla Thunderbird é un cliente de correo multiplataforma baseado no incluído en Mozilla Application Suite, que é desenvovido como software libre pola Mozilla Foundation, axudada por centos de voluntarios.
Mozota

Mozota é un concello aragonés, situado no sur da Comarca de Zaragoza (provincia de Zaragoza). A súa poboación era de 128 habitantes en 2005. Xeografía
O concello ocupa unha área de 8, 7 km². Está localizado na conca do río Huerva, sobre a beira dereita. A altitude media do concello é de 396 msnm. A capital municipal dista 25 km da cidade de Zaragoza.
Concello rural, domina o viñedo, con variadades de garnacha, tempranillo e cariñena, que dan un viño corpudo e forte. Festas
Santicos, 30 de agosto.
Moët & Chandon

Moët & Chandon (pronuncia /moɛt‿e ʃɑ̃ˈdɔ̃/) ou Moët, é unha marca de viño escumoso francés.
Moët et Chandon foi establecido en 1743 por Claude Moët, na actualidade ten máis de 1000 hectáreas de vides, e anualmente produce aproximadamente 26 millóns de botellas. A marca é propiedade do grupo de artigos de luxo LVMH.
Moïse et Pharaon

Moïse et Pharaon, ou Le Passage de la mer Rouge (en galego Moisés e o Faraón, ou O cruzamento do Mar Vermello) é unha ópera en catro actos con música de Gioachino Rossini e libreto en francés de Luigi Balocchi e Étienne de Jouy adaptado da ópera Mosè in Egitto de Rossini para a súa estrea en París, con libreto en francés, aumentada a catro actos (por tres da versión italiana) e cun ballet. Foi estreada na Opéra National de París o 26 de marzo de 1827.
Mpumalanga

Mpumalanga é unha provincia de Suráfrica con capital na cidade de Mbombela, formada en 1994 con parte do Transvaal e os antigos bantuntáns de KwaNdebele, KaNgwane, Bophuthatswana e Lebowa e que ata o 24 de agosto de 1995 tivo como nome Transvaal Oriental. A súa superficie é de 76. 495 km² e a poboación de 4. 039. 939 habitantes (2011) na súa maioría de etnias swazi e zulú.
Mr. Nobody

Mr. Nobody é un filme belga experimental dirixido por Jaco Van Dormael que se estreou no 2009. Está protagonizado por Jared Leto, Sarah Polley, Diane Kruger, Linh Dan Pham, Rhys Ifans, Natasha Little, Toby Regbo e Juno Temple. Personaxes
Jared Leto como Mr. Nobody
Sarah Polley como Elise
Diane Kruger como Anna
Linh Dan Pham como Jeanne
Rhys Ifans como padre de Nemo
Natasha Little como madre de Nemo
Toby Regbo como Nemo 15 anos
Juno Temple como Anna 15 anos
Clare Stone como Elise 15 anos
Thomas Byrne como Nemo 9 anos
Audrey Giacomini como Jeanne 15 anos Galardóns e nomeamentos
2009: Festival Internacional de Cine de Venecia: Osella de Ouro
Mstislav Rostropovich

Mstislav Leopoldovich Rostropovich (en ruso: Мстисла́в Леопо́льдович Ростропо́вич, Mstislav Leopol'dovič Rostropovič, pronunciado [rəstrɐˈpɔvʲɪtɕ]), nado o 27 de marzo de 1927 en Bakú (Azerbaidján) e finado o 27 de abril de 2007 en Moscova, coñecido tamén como "Slava", foi un violonchelista e director ruso. É considerado coma un dos mellores violonchelistas do século XX e mesmo por algúns coma o mellor violonchelista de tódolos tempos[Cómpre referencia]. Foi dedicatario de moitas obras de compositores do seu tempo, estreando arredor de 100 obras, e sendo o principal artífice da multiplicación do número de obras para violonchelo no século XX. Traxectoria
Naceu nunha familia de músicos. Estudou no Conservatorio de Moscova, dende os dezaseis anos. Chegou a ser alumno de Dmitrii Shostakovich e de Serguéi Prokofiev, antes de graduarse coas máximas distincións académicas. Posteriormente traballaría como mestre no mesmo Conservatorio, dende 1961. En 1948 xa fora solista da Orquestra Filharmónica de Moscova. A partir de 1950 actuara coma violonchelista e director. Tamén deu recitais de piano acompañando á súa muller, a cantante Galina Vishnévskaya. Tras un tempo en Moscova, foi nomeado profesor no Conservatorio de Leningrado. Premios
Premio Príncipe de Asturias da Concordia con Yehudi Menuhin en 1997.
MuSIASEM

MuSIASEM ou Multi-Scale Integrated Analysis of Societal and Ecosystem Metabolism, é un método de contabilidade usado para analizar socioecosistemas e simular posibles patróns de desenvolvemento, examinando como as sociedades usan os recursos e o impacto que isto ten nos ecosistemas. O seu obxectivo é analizar e simular posibles modelos de desenvolvemento. Para facelo, ten en conta distintos niveis (como o económico, demográfico ou enerxético) e mantén a coherencia entre eles Historia e propósito
Este enfoque foi creado arredor de 1997 por Mario Giampietro e Kozo Mayumi, e foi desenvolvido desde entón polo grupo IASTE da Universidade Autónoma de Barcelona. MuSIASEM permite caracterizar os modelos metabólicos dos sistemas socioecolóxicos, ou sexa, como e por que os humanos usan os recursos e como este uso afecta os ecosistemas.
Usando MuSIASEM, podemos examinar diferentes alternativas en termos de factibilidade (compatibilidade con procesos fóra do noso control), viabilidade (compatibilidade con procesos que podemos controlar) e desirabilidade (compatibilidade coas nosas normas e institucións).
MuSIASEM pretende ser unha ferramenta útil para entender como as nosas actividades afectan ao ambiente e como podemos facer un desenvolvemento máis sustentable. A versión 2. 0 de MuSIASEM, foi probada en varios estudos de caso. Aplicacións
MuSIASEM usouse para analizar sistemas agrícolas, biocombustibles, enerxía nuclear, sostibilidade do uso da auga, xestión de residuos urbanos e metabolismo urbano en países en desenvolvemento, entre outros. Ademais, aplicouse a diferentes escalas: municipal, rexional, estatal e supranacional (en Laos rural, Cataluña, China, Europa, Illas Galápagos etc. )
A FAO probou a utilidade do método e en Ecuador usouse para formar ao persoal do Secretariado Nacional para o Desenvolvemento e Planificación. Tamén se aplicou para analizar o metabolismo urbano de Shanghai.
Muawiya II

Mu'āwiyya II tamén Mu'āwiyya de Yazīd ou Muawiyah II (معاوية بن يزيد ، معاوية الثاني) (684 - 661) foi un califa Omeia que sucedeu o seu pai Yazid I.
Muawiyah I

Muˤāwiyya I, ou Muˤāwiyya ibn Abī-Sufyān (en árabe: معاوية بن أبي سفيان الأموي القرشي), nado en 602 e finado en 680, foi o quinto califa e primeiro da Dinastía Omeia. Traxectoria
Loitou contra ˤAlī (primo e xenro de Mahoma), e asumiu o Califato despois do asasinato de ˤAlī no 661. Gobernou durante a 661 ata o 680.
Mucilaxe

A mucilaxe é en química calquera substancia viscosa produto da disolución de goma (ou dextrina) en auga, utilizada para suspender substancias insolúbeis e para aumentar a viscosidade.
No eido da bioloxía refírese a unha substancia viscosa que se encontra nalgúns vexetais, coagulábel ao alcol.
As mucilaxes son análogas, pola súa composición e as súas propiedades, ás gomas, dan coa auga disolucións viscosas ou se inchan nelas para formaren unha pseudodisolución xelatinosa.
Atópanse no argazo, na liñaza (sementes do liño), nas sementes de chía (Salvia hispanica), nas raíces da malva, no marmeleiro, nos liques, nos cactos do xénero Opuntia, en certos fungos e en moitos vexetais.
Proceden da degradación da celulosa, da calosa, da lignina e das materias pécticas. Medicina
Son utilizados nas emulsións e suspensións a xeito de excipiente, como vehículo cuxa función é o transporte dos fármacos encargados de constituír unha menciña. O seu obxectivo é conseguir un fármaco estábel e doado de administrar. É dicir, emprégase para vehicular, cohesionar, e conseguir a biodispoñibilidade axeitada do principio activo dun medicamento. Determinan a consistencia, a forma ou o volume das preparacións farmacéuticas.
Asóciase un efecto positivo das mucilaxes nas catarreiras das vías respiratorias, mais non hai datos clínicos que amosen a súa efectividade, e o seu uso soamente se basea nas aplicacións tradicionais.
Por oxidación dan ácido múcico e, por hidrólise, pentosas e mais hexosas.
Mucosa

Unha mucosa ou membrana mucosa é un tipo de tecido epitelial que tapiza varias cavidades do corpo e rodea os órganos internos. Consta dunha ou máis capas de células epiteliais que cobren unha capa de tecido conectivo laxo. É de orixe ectodérmica e continúase coa pel en varias aberturas corporais como os ollos (pálpebras), oídos, nariz e boca (beizos), a abertura da uretra e o ano. Algunhas membranas mucosas segregan mucus, un fluído mesto protector con moita mucina. A función das mucosas é deter os patóxenos (aínda que son máis penetrables que a pel, a cal ten unha grosa epiderme queratinizada) e lixo para que non entren no corpo e impedir que os tecidos corporais se deshidraten. Estrutura
Consta dun epitelio de varias capas de células de orixe ectodérmica situada sobre unha lámina propria de tecido conxuntivo laxo. Os detalles varían segundo a rexión do corpo. Na mucosa da cavidade bucal a capa superior é un epitelio estratificado plano, pero que, a diferenza do da pel, non está completamente queratinizado. Debaixo está a lámina propia e nalgunhas zonas da boca hai unha submucosa laxa. No tubo dixestivo debaixo da lámina propia hai unha capa con fibras de músculo liso, chamada muscularis mucosae, e o epitelio superficial presenta diversas especializacións rexionais. No intestino a capa externa está especializada con células con microvilosidades, que axudan a absorber os alimentos, chamadas enterocitos.
Exemplos
Reviste varias cavidades corporais que están expostas externamente ao ambiente ou no interior dos órganos, e aseguran que os tecidos subxacentes permanezan húmidos. En varios sitios continúanse coa pel: como nas fosas nasais, os beizos, as pálpebras, os oídos. Hai mucosas por exemplo na farinxe, na traquea, no estómago e nos intestinos, na área xenital e no ano. Na muller, a vaxina, o útero e o clítoris teñen membranas mucosas. No home, o pene (na glande e no prepucio) ten membranas mucosas. A uretra está tamén tapizada por unha mucosa.
Algúns exemplos son: Mucosa bronquial e o recubrimento das cordas vocais
Endometrio: a mucosa do útero
Mucosa do esófago
Mucosa gástrica
Mucosa intestinal
Mucosa nasal
Mucosa olfactoria
Mucosa oral
Mucosa prepucial
Mucosa vaxinal Función
A mucosa impide que os patóxenos e o lixo entren no corpo e impide que os tecidos perdan humidade. As membranas mucosas son bastante delicadas; son capaces de absorber varias substancias e toxinas pero son vulnerables á dor. Se o recubrimento se rompe ou desgarra, non pode facer estas misións protectoras. Algunhas membranas mucosas están implicadas na dixestión e na absorción dos almentos e na secreción de substancias. O fluído espeso que segregan algunhas mucosas (e as glándulas asociadas) é o mucus ou moco, con función protectora. Albergan tecido inmunolóxico (ver, por exemplo, tecido linfoide asociado ás mucosas).
Mucrón

Un mucrón, no eido da botánica, é unha punta curta, máis ou menos aguda e ben diferenciada, no extremo dun órgano calquera. Por exemplo a punta das follas dalgunhas plantas e árbores rematan nun mucrón. Os órganos que levan un mucrón no seu extremo denomínanse mucronados. Por exemplo, a lemma de moitas gramíneas é mucronada.
O termo mucrón tamén se emprega no eido da anatomía, para denominar a calquera apéndice máis ou menos aguzado.
Mudanza fonética

En fonética histórica, chámanse mudanzas fonéticas as modificacións que sofren os sons dunha lingua no decorrer da súa historia.
Rasmus Rask e Jacob Grimm foron uns dos primeiros en pór en envidencia que existían certa lóxica e regularidade nas mudanzas fonéticas. Jakob Grimm descrebeu en 1822 a primeira destas tendencias fonéticas (que levou despois o seu nome) ao estudar a mutación consonántica en xermánico. A súa intuición foi desenvolvida cincuenta anos máis tarde polos neogramáticos W. Scherer e Hermann Paul, que tentaron demostrar que as mudanzas obedecen a "leis" inmutábeis e explicaban as excepcións mediante a operación da analoxía e os empréstimos. Actualmente esas "leis" considéranse máis ben "tendencias".
Distínguese entre: mudanzas fonéticas propiamente ditas: simples transformacións de hábitos de pronuncia dun fonema determinado que non teñen influencia na estrutura fonolóxica da lingua considerada, e
mudanzas fónicas ou fonolóxicas: alteracións que acarretan a modificación da estrutura fonemática da lingua pola desaparición e/ou aparición de fonemas.
Muesli

O muesli (do suízo alemán Birchermüesli, literalmente "papas de cereais de Bircher") é un alimento de orixe suíza que se atopa no grupo dos cereais, tipicamente do almorzo, aínda que tamén se consuma nas merendas e ceas (especialmente en Suíza). Algunhas marcas comercialízano co nome alemán: müsli.
Como produto envasado dispoñíbel no comercio, os seus ingredientes son cereais, froitos secos e froitas desecadas ou deshidratadas, mesturadas sen que haxa unha receita ríxida, dependendo do fabricante.
Se se fai unha preparación caseira, adóitanse empregar os produtos "de temporada" que se atopan frescos no mercado.
Entre os cereais que o compoñen poden estar a avea, trigo, centeo, orxo, millo ou arroz, ben en flocos o inflados, integrais ou refinados. Na escolma de froitas pódense atopar mazás, peras, bananas, pasas, dátiles, ameixas, mangas, figos, pexegos, amorodos, ananás, coco, froitas do bosque (arandos, framboesas, bagas de goxi, grosellas). .. e, entre os froitos secos e sementes, noces, abelás, améndoas, cacahuetes, sementes de xirasol, liño ou sésamo.
Pódese consumir previamente rehidratado con auga, leite (non aconsellábel fresco se hai bastante proporción de froitas acedas que poidan callalo), leite fermentado, bebida de soia, quefir, iogur, chocolate, zumes. .. e, segundo o gusto do consumidor, adozado con canela, anís, mel ou azucre.
Dende a súa invención polo médico suízo Maximilian Bircher-Benner a comezos do século XX, inspirado na cea dun pastor nunha das súas excursións coa súa dona pola zona dos Alpes, tense popularizando como alimento san, nutritivo, enerxético e que sacia a fame, e por ser un cóctel bastante completo de vitaminas e minerais, proteínas e glícidos, e para normalizar as modernas dietas desequilibradas, ou para persoas con problemas de estrinximento.
Mugalari

Mugalari é unha expresión da lingua éuscara referida ás persoas que axudaban a cruzar a fronteira política entre os Estados español e francés a quen estaba sendo perseguido por motivos políticos. Este tipo de actividades foron moi frecuentes durante a guerra civil española e o franquismo subseguinte, así como na segunda guerra mundial polo bando aliado.
Mugalari está composto de muga, 'fronteira', e o sufixo -lari para referirse a persoas, que indica aquel que vive en zona fronteiriza, e por extensión, contrabandista.
Un dos mugalaris máis coñecidos foi Korta, sobrenome de Manuel Mª Garmendia Zubiarrain, nado en Legorreta, Guipúscoa, o 6 de xuño de 1945 e abatido a tiros pola Garda Civil en Bera, Navarra, o 18 de abril de 1976, de quen provén o nome do grupo Kortatu.
Muhammad Ali Jinnah

Muhammad Ali Jinnah, nado como Mahomedali Jinnahbhai (en gujarati: મહમદ અલી ઝીણાભાઇ) en Karachi o 25 de decembro de 1876 e finado na mesma cidade o 11 de setembro de 1948, foi un avogado, político e fundador de Paquistán. Jinnah actuou como líder da Liga Musulmá Panindia dende 1913 ata a creación de Paquistán o 14 de agosto de 1947, sendo o primeiro Gobernador Xeral do país ata a súa morte. Foi coñecido en Paquistán como Quaid-i-Azam ("Gran líder") e Baba-i-Qaum, "Pai da nación"). O día do seu nacemento está considerado festa nacional no país. Traxectoria
Jinnah naceu na mansión Wazir en Karachi, e estudou para avogado no Lincoln's Inn de Londres. Trala súa volta á India Británica, entrou no Bombay High Court, e comezou a interesarse na política nacional, que acabou por substituír a práctica legal. Jinnah acadou prominencia no Congreso Nacional Indio nas dúas primeiras décadas do século XX. Neses primeiros anos da súa carreira política, Jinnah avogou pola unidade hindú-musulmá, axudando á creación do pacto de Lucknow de 1916 entre o Congreso e a Liga Musulmá Panindia, na que Jinnah tamén era prominente. Foi tamén un líder clave na All India Home Rule League, e propuxo un plan de reforma constitucional de catorce puntos para salvagardar os dereitos políticos dos musulmáns. Porén, en 1920, dimitiu do Congreso cando este acordou unha campaña de satyagraha, que consideraba como anarquía política.
En 1940, Jinnah pasara a crer que os musulmáns do subcontinente indio deberían ter o seu propio estado. Ese ano, a Liga Musulmá, liderada por Jinnah, aprobou a resolución de Lahore, que pedía un estado separado. Durante a Segunda guerra mundial, a Liga aumentou a súa forza mentres os líderes do Congreso estaban en prisión, e nas eleccións provinciais de 1946 gañaron a maioría dos escanos reservados para os musulmáns. Finalmente, o Congreso e a Liga non foron quen de lograr unha fórmula de poder compartido para que o subcontinente se mantivese unido nun único estado, levando a todos os partidos a acordar a independencia dunha India predominantemente hindú e un Paquistán de maioría islámica.
Como primeiro Gobernador Xeral de Paquistán, Jinnah traballou para establecer o goberno e as políticas do novo estado, e para axudar os millóns de inmigrantes musulmáns que chegaran dende a India a Paquistán trala independencia, supervisando persoalmente o establecemento de campos de refuxiados. Jinnah faleceu aos 71 anos en setembro de 1948, só un ano despois de que Paquistán obtivese a independencia do Reino Unido. Deixou un profundo e respectado legado en Paquistán. Segundo o seu biógrafo Stanley Wolpert, permanece como o maior líder do país.
Muixeranga (música)

A Muixeranga (voz valenciana, posible deformación da palabra moixiganga, que significa algo así como «festa pública de xente disfrazada» ou «comparsa») é unha canción tradicional da Comunidade Valenciana, que se interpreta con tamboril e dulzaina. É típica da festa da Muixeranga de Algemesí.
En 2010, distintas entidades e medios de comunicación fixéronse eco da denuncia presentada polo Fòrum per a Memòria do País Valencià na cal afirmaban que o Concello de Valencia prohibira interpretar esta obra durante os actos polas vítimas do franquismo.
Muiñeira corrida

A muiñeira corrida, é un baile agarrado galego que naceu como mestura da muiñeira co importado pasodobre. Características
Bailase por un número indefinido de parellas colocadas en roda e agarradas. Ten dúas partes: unha primeira na que se baila un pasodobre avanzando en círculo no sentido contrario as agullas do reloxo; e unha segunda, a ritmo de muiñeira, na que as parellas fan un galope característico no mesmo sentido do baile ou cara a dentro e fóra da roda.
Era un baile moi popular nas foliadas da comarca de Bergantiños, onde a festa adoitaba rematar cunha muiñeira corrida na que era obrigado cambiar de parella a un sinal dado polas cantadoras. Atendendo a este aviso os bailadores tiñan que cumprir axiña para poder escoller a súa nova parella.
Mujeres al borde de un ataque de nervios

Mujeres al borde de un ataque de nervios é un filme español de 1988 escrito e dirixido por Pedro Almodóvar, protagonizado por Carmen Maura e Antonio Banderas. O filme valeulle a Almodóvar grande atención internacional sendo nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 61ª edición dos premios, e gañou cinco Premios Goya incluíndo o premio de mellor filme e mellor actriz para Maura. Estreouse o 11 de novembro de 1988. Personaxes
Carmen Maura como Pepa Marcos
Antonio Banderas como Carlos
Julieta Serrano como Lucía
Rossy de Palma como Marisa
María Barranco como Candela
Fernando Guillén como Iván
Kiti Mánver como Paulina Morales
Guillermo Montesinos como condutor de taxi
Chus Lampreave como porteira testemuña de Xehová
Loles León como secretaria
Mujeres matemáticas. Trece matemáticas, trece espejos

Mujeres matemáticas. Trece matemáticas, trece espejos é un libro de divulgación, publicado en 2019 pola Editorial SM e a Real Sociedad Matemática Española dentro da colección «Biblioteca estímulos matemáticos» coordinado por Marta Macho Stadler. Características
A obra achega a vida e o labor de trece matemáticas de diferentes disciplinas como a álxebra, a xeometría, o cálculo, a estatística, a computación ou a aeronáutica. Tamén están representadas científicas de distintas nacionalidades e épocas: dende afamadas traxectorias como as de Ada Lovelace, Sophie Germain, Katherine Johnson ou Gertrude Blanch a outras máis descoñecidas para o gran público como Rózsa Péter ou Caroline Herschel. As persoas responsables desta obra en colaboración proceden do campo da investigación, a ciencia e o ensino matemático: Ainhoa Berciano Alcaraz, "La realidad y la abstracción: dos mundos conectados por Emma Castelnuovo"
Vanesa Calero Branco, "La intuición y la pasión por saber de Sophie Germain"
Natàlia Castelá Vila, " G de Graciela"
Aída Inmaculada Coello Pérez, "El amanecer de los ordenadores en la época victoriana: Ada Lovelace. ."
Manuel de León Rodríguez, "La muchacha persa"
Irene Ferrando Pombais, "Rózsa Politzer, Rózsa Péter, Rózsa Péter, .. . Jugando con el infinito"
Marta Macho Stadler, "La prodigiosa calculadora Katherine Johnson, una de las “figuras ocultas”"
Miguel Anxo Mirás Calvo e Carmen Quinteiro Sandomingo, "Caroline Herschel"
Juan J. Moreno Balcázar, "Gertrude Blanch, una pionera del análisis numérico"
Edith Padrón Fernández, "Tomando un té con Emmy"
María José Souto Salorio e Ana Dorotea Tarrío Tobar, "María Wonenburger, una matemática ejemplar. Aprendiendo matemáticas en los escenarios de su vida"
María Teresa Valdecantos Dema, "Florence Nightingale"
Amelia Verdejo Rodríguez, "Sofia Kovalevsky"
O libro representa unha homenaxe as mulleres científicas que a pesar das súas dificultades de recoñecemento por unha cuestión histórica de xénero, brillaron como matemáticas. Visualiza con rigor pero de forma entretida aquelas científicas que foron piares desta materia durante xeracións.
Mulan

Mulan é un filme de animación de Disney dirixido por Tony Bancroft e Barry Cook que se estreou no 1998. O filme baséase na lenda chinesa de Hua Mulan. Sinopse
Mulan, unha rapaza chinesa filla única da familia Fa, en lugar de buscar noivo, como as súas amigas, trata por tódolos medios de alistarse no exército imperial para evitar que o seu ancián pai sexa chamado a filas para defender ó Emperador do acoso dos Hunos. Cando o emisario imperial leva a cabo a orde de recrutar ós homes de tódalas familias, Mulan faise pasar por soldado e sométese a un duro adestramento ata facerse merecedora do aprecio e da confianza do resto do seu batallón. Personaxes
(Voces de dobraxe) Ming-Na como Fa Mulan
Eddie Murphy como Mushu
BD Wong como Capitán Li Shang
Miguel Ferrer como Shan Yu
Harvey Fierstein como Yao
Gedde Watanabe como Ling
Jerry Tondo como Chien-Po
James Hong como Chi-Fu
Soon-Tek Oh como Fa Zhou
June Foray como Avoa Fa
Pat Morita como O emperador da China
George Takei como Primeiro Antergo
Freda Foh Shen como Fa Li
James Shigeta como Xeneral Li
Frank Welker como Cri-Kee, Khan (cabalo de Mulan), e Pequeno Irmán (can de Mulan
Mary Kay Bergman como Varios Antergos Galardóns e nomeamentos
1998: Nomeada ó Oscar: Mellor BSO para película de comedia.
1998: 2 nomeamentos ós Globos de Ouro: Mellor BSO, mellor canción orixinal.
1998: 10 premios Premios Annie, incluíndo mellor película, dirección, guión. 12 nomeamentos.
Muleta (tauromaquia)

En tauromaquia, denomínase muleta a un instrumento de tourear que consiste nun pano ou tea de cor vermella co que o matador de touros amorna e canaliza a arremetida do touro durante o último terzo da lida. Vai montada sobre un escarvadentes de madeira de haxa, chamado estaquillador, que lle dá forma e sostena. É unha herdanza do lenzo ou saba branca que se usaba na primitiva tauromaquia, e así en castelán, muleta tamén recibe outros nomes, como franela, pañosa, muletilla ou lienzo. O seu tamaño pode variar segundo a envergadura e gustos do matador, así como o seu peso e consistencia, en función das circunstancias. O normal é que, armada co estoque, arrastre lixeiramente polo chan.
Débese distinguir do capote, de cor rosa, utilizado nos dous primeiros terzos da corrida. A muleta é máis pequena e lixeira que o capote, o que permite o lucimento artístico e axustado do toureo de muleta.
Muller e paxaro

Muller e paxaro (en catalán: Dona i ocell) foi a última obra de grandes proporcións do polifacético artista catalán Joan Miró. A obra foi inaugurada en 1983 sen a presenza do seu autor debido aos graves problemas de saúde que padecía, morrendo meses despois da inauguración á idade de 90 anos.
Muller e paxaro foi unha das primeiras expresións pública de arte da Barcelona da era democrática. Situada no parque de Joan Miró (antigo parque do Escorxador), ao pé dun gran lago artificial, a escultura foi realizada en formigón e, con 22 metros de altura, representa unha forma feminina con sombreiro e, sobre este, a imaxe dun paxaro. A silueta de muller soluciónase cunha forma de folla alongada e foncha. Por todo o seu exterior, a escultura encóntrase recuberta con cerámica de cores vermellas, amarelas, verdes e azuis (as máis comúns do artista) tratadas como trencadís e realizados polo ceramista Joan Gardy Artigas.
Muller fatal

Unha muller fatal ou femme fatale é un arquetipo, normalmente unha dona que usa o poder da sexualidade para atrapar o desventurado heroe. A denominación é unha tradución directa dende a lingua francesa. A personaxe adoita ser representada ou caracterizada como sexualmente insaciábel; aínda que polo xeral é malvada, tamén hai mulleres fatais que nalgunhas historias fan de antiheroínas e mesmo de heroínas. Na actualidade o arquetipo é visto coma un personaxe que constantemente cruza a liña entre a bondade e a maldade, actuando sen escrúpulos sexa cal for a súa lealdade.
Muller sentada de Çatalhöyük

A muller sentada de Çatalhöyük é unha figura feminina espida de arxila cocida sentada entre dous repousabrazos adornados con cabezas felinas. A figuriña ten 17 cm de longo, 11 cm de ancho, 12 cm de alto e pesa 1 kg. Algunhas das interpretacións suxiren que representa unha deusa nai corpulenta e fértil no proceso de dar a luz mentres está sentada no seu trono, que ten dous repousabrazos en forma de cabezas felinas leoas, leopardos ou panteras. A estatuíña, unha das moitas iconograficamente similares que se atopa no sitio, é semellante a outras venus prehistóricas, das cales a máis famosa é a Venus de Willendorf.
É unha escultura neolítica feita por un artista descoñecido, e foi rematada ao redor do 6000 a. C. Foi descuberta polo arqueólogo James Mellaart en 1961 en Çatalhöyük, Turquía. Cando se atopou, a cabeza e o repousabrazos dereito faltaban, as que se mostran hoxe en día son recreacións modernas. A escultura atópase no Museo das Civilizacións de Anatolia de Ancara, Turquía. Mellaart afirmou que a figura representaba unha deusa da fertilidade adorada polo pobo de Çatalhöyük.
Mulleres e poder

Mulleres e poder. Un manifesto (título orixinal en inglés: Women & Power: A Manifesto) é un ensaio de Mary Beard no que reflexiona sobre "o lugar das mulleres nas diferentes dimensións do poder e rastrexa as oríxes grecorromanas dos discursos que silencian as voces femininas na vida pública". Esta obra, xunto ao ensaio Os homes explícanme cousas de Rebecca Solnit inaugura a colección Púrpura publicada pola editorial Hércules de Ediciones no ano 2019. Foi traducida ó galego por María Alonso Seisdedos.
Mulleres en Compostela

Mulleres en Compostela é un libro de Encarna Otero ilustrado por Luis Ruiz Padrón de El Patito editorial.
Neste libro recollen un resumo biográfico de 19 mulleres que viviron, traballaron crearon en Compostela, entre elas Pencha Santasmarinas, María del Portal Panisse Ferrer e Begoña Caamaño.