proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Placa norteamericana

A Placa norteamericana é unha placa tectónica continental que cobre América do Norte, incluíndo a Groenlandia, parte do océano Glacial Ártico e o territorio siberiano ao leste da cordilleira Verkhoyansk. As placas coas que limita son: Límite
Ao norte, a placa eurasiática.
Ao sur, a placa de Cocos e a placa suramericana, onde se forma a falla Motagua Polochic e a fosa Mesoamericana.
Ao leste, a placa Eurasiática e a placa africana, coas que ten un límite diverxente que orixina a dorsal mesoatlántica.
Nos tempos recentes (en termos xeolóxicos), a placa Norteamericana absorbeu, por proceso de subdución, a outras dúas placas. A placa de Kula, situada orixinariamente ao norte de onde hoxe está a placa Juan de Fuca que desapareceu por completo e a placa de Farallón. Esta última, que se esta afundindo dende o período Xurásico, ocupaba unha gran parte do leste da Placa Norteamericana e so cando comezou a desaparecer entraron en contacto coa placa pacífica e a norteamericana, dando lugar a diversos accidentes como a falla de San Andrés. A placa Juan de Fuca, a placa de Cocos e placa de Nazca son os restos que aínda quedan da antiga placa de Farallón.
Placa pacífica

A placa pacífica é unha placa tectónica oceánica que abrangue a meirande parte do océano Pacífico. É a placa máis grande do planeta. Unha das súas principais características é o punto quente "cinto de lume" interior que deu orixe ás Illas Hawai e a numerosos volcáns. Límites
As placas coas que limita son: Ó norte a placa norteamericana, coa que ten un converxente que forma a Fosa das Aleutianas e as Illas Aleutianas.
Ó sur, a placa antártica, coa que ten unha beira diverxente.
Ó leste, a placa do explorador, a placa Xoán de Fuca e a placa de Gorda na parte Norte; a Placa Norteamericana (ó longo da Falla de San Andrés) e a placa de Cocos no centro; ó Sur coa placa de Nazca. En todos estes casos trátase de beiras diverxentes.
Ó oeste, a placa eurasiática, a placa filipina (en cuxa beira fórmase a Foxa das Marianas) e a placa indoaustraliana, coa que ten un límite xeralmente converxente, pero noutras partes é un bordo transformante, por exemplo á altura da Falla Alpina.
Placa suramericana

A Placa suramericana é unha placa tectónica formada por litosfera continental e por litosfera oceánica, é dicir, mixta, que contén a Suramérica e ao suroeste do océano Atlántico. Está rodeada pola placa africana polo leste, pola placa caribeña e norteamericana polo norte, pola placa de Nazca polo Oeste e pola placa antártica polo sur. Evolución
Hai 225 millóns de anos formaba parte de Panxea, o único continente existente na Terra por entón. Suramérica estaba unida a África polo leste e a Norteamérica polo norte.
Hai 180 millóns de anos a Panxea sepárase. A placa suramericana forma parte da metade meridional, Gondwana. Aínda segue unida a África.
Hai 135 millóns de anos comézase a formar o Atlántico Sur, pola formación da Dorsal Suratlántica.
Hai 65 millóns de anos, segue crecendo o océano Atlántico, mentres a placa de Nazca subduce por debaixo da placa suramericana, o que provoca a formación da Cordilleira dos Andes.
Na actualidade segue crecendo o océano Atlántico a unha velocidade aproximada de 3 cm por ano. Ademais a placa de Nazca segue subducindo, o que provoca unha alta actividade sísmica no oeste de Suramérica.
En teoría, e sempre que non haxa un cambio, a placa suramericana tende a acercarse a Asia e a Australia, reducíndose o océano Pacífico. No futuro poderían chegarse a unir Suramérica con Australia e Asia.
Placa tectónica

Unha placa tectónica é unha porción de litosfera limitada por zonas de converxencia e/ou zonas de subdución. Actualmente, a Terra ten sete placas tectónicas principais e moitas máis sub-placas de menores dimensións. Segundo a teoría da Tectónica de placas, as placas tectónicas son criadas nas zonas de diverxencia, ou zonas de rift, e son consumidas en zonas de subdución. É nas zonas de fronteira entre placas que se rexistran a gran maioría dos terremotos e erupcións volcánicas. Lista de placas tectónicas
Placas principais
Placa africana
Placa antártica
Placa eurasiática
Placa indoaustraliana
Placa pacífica (rodeada polo Círculo de Fogo do Pacífico)
Placa norteamericana
Placa suramericana
Placas menores
Placa Adriática
Placa da Anatolia
Placa Arábica
Placa Caribeana
Placa da Carolina
Placa de Cocos
Placa Leste-Americana
Placa de Gorda
Placa Helénica
Placa Indiana
Placa australiana
Placa Iraniana
Placa Juan de Fuca
Placa de Nazca
Placa de Filipinas
Placa da Somalia
Placa de Scotia
Placa de Sunda
Placa de Tonga
Plack

O plack (inglés: plack; gaélico escocés: plang), foi unha moeda escocesa de billón introducida por Xacobe III de Escocia (1460-1488), inicialmente cun valor de 4 peniques escoceses (1/60 da libra escocesa).
O seu nome deriva do dunha moeda miúda francesa, a plaque, chamada así por estar cuñada nunha fina placa de metal. Historia
O creador do plack dentro do sistema monetario do Reino de Escocia foi Xacobe III. Tratábase dunha moeda de billón con valor de 4 peniques, cun peso de 31, 41 grans (2, 03 gramos) e unha lei da aliaxe de 500/1000, cuñada na casa de moeda de Edimburgo.
Continuaron coa emisión desta moeda Xacobe IV (1488-1513) e Xacobe V (1513-1542), quen baixou o contido en prata ata unha lei de 250/1000, aínda que mantendo o mesmo peso e o mesmo valor.
Baixo María Estuardo (1542-1567) rebaixouse o seu peso a 29, 44 grans e a lei a 83/1000, conservando o valor de 4 peniques.
En tempos de Xacobe VI (1567-1625) cuñouse entre os anos 1583 e 1590 cunha lei de 250/1000 e subíuselle o valor ata os 8 peniques. No entanto, en 1594 foi substituído polo coñecido como saltire plack ("plack do sautor"), chamado así pola cruz de Santo André do seu anverso, cun peso similar, unha lei novamente abaixada a 83/1000 e o valor inicial de catro peniques.
Xacobe VI cuñou tamén o valor de medio plack.
Plaid

O plaid é unha peza de vestir escocesa que vai pendurada ao lombo por un prendedor semellante ao saio galego.
Plan Cerdà

O Plan Cerdà (en catalán: Pla Cerdà) foi un plan de reforma e ensanche da cidade de Barcelona de 1860, que seguía criterios do plan hipodámico, cunha estrutura en cuadrícula, aberta e igualitaria. Foi creado polo enxeñeiro Ildefons Cerdà e a súa aprobación foi seguida dunha forte polémica por vir imposto dende o goberno do estado español en contra do plan de Antoni Rovira i Trias que gañara un concurso do Concello de Barcelona.
O ensanche contemplado no plan despregábase sobre unha grande superficie que estaba libre de construcións polo feito de ter sido considerada zona militar estratéxica.
Propoñía unha cuadrícula continua de quinteiros de 113, 3 metros dende Besòs até Montjuïc, con rúas de 20, 30 e 60 metros e cunha altura máxima de construción de 16 metros. A novidade na aplicación do plan hipodámico consistía en que as mazás tiñan chafráns de 45° para facer posíbel unha mellor visibilidade.
A realización do plan durou case un século. Ó longo de todo ese tempo, o plan foise transformando e moitas das súas directrices non se aplicaron. Os intereses dos propietarios do solo e a especulación desvirtuaron finalmente o plan Cerdà.
Plan Marshall

O Plan Marshall, oficialmente Programa de Recuperación Europea foi un conxunto de medidas económicas ideadas polo xeneral estadounidense George Marshall, para a reconstrución de Europa despois da segunda guerra mundial. Situación despois da guerra
Despois da segunda guerra mundial as economías europeas quedaron gravemente resentidas polos esforzos da contenda e os estragos que esta provocou. Consolidándose Estados Unidos, como líder económico mundial, xa que a guerra so tocou o seu territorio en moi poucas ocasións. Os principais compradores da súa produción eran os países europeos, pero ante a mala situación das súas economías os expertos deduciron que so poderían seguir pagando as compras durante pouco máis dun ano. Os EUA dispuñan dun exceso de capitais e produtos enorme, e a situación parecíase demasiado á crise dos anos 1920. Isto sumado ó progresivo triunfo do comunismo nos países do leste, que lle restaba liderado aos EUA obrigounos a actuar en Europa occidental. O plan
Anunciado en xuño de 1947 e aprobado na primavera de 1948, tiña como obxectivo dar axuda selectiva á recuperación da produción, sen provocar aumentos de inflación e malestar político. Estados Unidos asegurábase un mercado solvente para as súas exportacións e a implantación do seu sistema económico.
Axuda financeira recibida
Plan Piloto de Brasilia

O Plan Piloto de Brasilia foi un proxecto levado a cabo por Lúcio Costa, vencedor do concurso de 1957 de cara á creación urbanístico para a nova capital do Brasil no Distrito Federal. Características
A forma do plano está inspirado nunha cruz. O formato da área compárase, comunmente, co plano dun avión, aínda que Lúcio Costa defendeu a tese de que a Capital Federal podía compararse cunha bolboreta.
O proxecto consistiu basicamente nun eixo central (chamado popularmente Eixão ou Eixo Rodoviário) no sentido norte-sur; e un Eixo Monumental, no sentido leste-oeste. A creación arquitectónica dos monumentos centrais foi deseñada por Oscar Niemeyer. O Eixo Rodoviário está formado polas Ás Norte e Sur, e por unha parte central, onde se encontran as "ás" que forman a estrada principal. Nas "ás" creáronse os grandes quinteiros residenciais, os quinteiros comerciais e os entre-quinteiros de lecer (onde tamén hai escolas e igrexas). O Eixo Monumental componse da "Esplanada dos Ministérios" e da Praza dos Tres Poderes, ao leste; da estación de autobuses, sectores das autoridades, comerciais, lecer e hoteleiros, no centro; e da Torre de TV de Brasilia, do sector deportivo, estadio Mané Garrincha, autódromo e Praza Burití, ao oeste.
O nome de Plan Piloto, orixinariamente atribuído ao proxecto urbanístico da cidade, pasou a ser o nome para designar toda a área construída segundo este plano inicial. Hoxe o Plan Piloto e o Parque Nacional de Brasilia constitúen a chamada Rexión Administrativa I (Brasilia), denominada comunmente como Brasilia.
O Plan Piloto, denominado como Brasilia, é Patrimonio Mundial da Humanidade dende 1987.
Plan Xeral de Ordenación Municipal

O Plan Xeral de Ordenación Municipal (abreviado PXOM) é o instrumento de planeamento urbanístico básico a nivel local en Galicia. É o instrumento polo que se planifica unha ordenación integral do territorio ou de diversos municipios. De acordo coa lexislación do Estado español e das súas respectivas comunidades autónomas, ten por obxecto o establecemento da ordenación do territorio planeado, definindo o modelo de utilización do solo a longo termo (modelo de cidade) que resulta da ponderación cualitativa e cuantitativa dos datos e conclusións dos estudos previos realizados para o efecto e das diferentes alternativas de planeamento formuladas.
A ordenación integral do territorio dun ou varios concello comprende obrigatoriamente: A clasificación do solo que vincula todo o do territorio planeado cun destino urbanístico básico así coma o correspondente réxime xurídico.
A definición dos elementos fundamentais da estrutura xeral da ordenación urbanística do territorio planeado, isto é as vías de comunicación principais, os equipamentos e servizos comunitarios máis relevantes e as zonas verdes ou de lecer.
A fixación do programa para o desenvolvemento e execución das correspondentes previsións, así coma o período mínimo de vixencia do propio plan.
No ano 2010, só un 40% dos concellos galegos dispoñían dun Plan Xeral de Ordenación Municipal (128 de 315 concellos). Plans de ordenación urbanística en España
Actualmente, e após a Sentenza do Tribunal Constitucional 61/1997, de 20 de marzo, as competencias urbanísticas están atribuídas en exclusiva ás Comunidades Autónomas: En Andalucía e Castela e León denomínase Plan General de Ordenación Urbanística.
En Castela-A Mancha, coñécese coma POM, Plan de Ordenación Municipal.
En Estremadura, denomínase PGM, Plan General Municipal.
En Cataluña, é o POUM, Pla d'Ordenació Urbana Municipal.
En Galicia, coñécese coma PXOM, Plan Xeral de Ordenación Municipal.
Na Rexión de Murcia, denomínase PGMO, Plan General Municipal de Ordenación.
En Euskadi coñécese coma HAPO, Hiri Antolamendurako Plan Orokorra (en galego, Plan Xeral de Ordenación Urbana).
No Principado de Asturias é coñecido coma PGO, Plan General de Ordenación.
Plan de Estabilización de 1959

O Plan de Estabilización de 1959, ou Plan Nacional de Estabilización Económica, foi un conxunto de medidas económicas aprobadas polo goberno de España en 1959. O obxectivo do plan foi a estabilización e liberalización da economía española. Supuxo a ruptura coa política de Autarquía do franquismo, e posibilitou o inicio dunha época de crecemento económico no país durante os anos 1960, coñecida como o "milagre económico español".
Planck (observatorio espacial)

Planck, previamente coñecido como COBRAS-SAMBA, foi un observatorio espacial lanzado o 14 de maio de 2009 mediante un foguete Ariane 5 ECA xunto co observatorio Herschel desde o Centro Espacial de Kourou para estudar a radiación cósmica de fondo de microondas (RCFM). Entre o 12 de agosto de 2009 e o 23 de outubro de 2013, escaneou o ceo enteiro en lonxitudes de onda de microondas e submilimétricas, producindo mapas en nove canais entre os 30 GHz e os 857 GHz. Contribucións científicas
Planck foi a terceira misión de clase Media da Axencia Espacial Europea (ESA) do Programa Científico Horizon 2000 co obxectivo principal de estudar o fondo cósmico de microondas, a luz remanente do big-bang cuxa análise leva a un mellor coñecemento dos inicios do Universo. Planck continuou a saga de observatorios espaciais -- iniciada polo satélite COBE en 1989 e continuada polo satélite WMAP no 2001 -- adicados a medir a anisotropía do fondo cósmico de microondas. . A diferenza dos seus predecesores, Planck foi tamén quen de medir as anisotropías da polarización da RCFM, o cal proporcionou información adicional de importancia para os estudos da reionización do Universo, de fenómenos astrofísicos na Vía Láctea ou para medir a lentificación gravitacional asociada coa estrutura a grande escala do Universo, entre outros avances. A análise conxunta dos datos obtidos en intensidade e polarización permitiu determinar cunha precisión superior ao 1% o valor de cinco dos seis parámeteros do modelo cosmolóxico estándar, ΛCDM. Órbita
A nave foi lanzada a unha órbita de halo arredor do punto de Lagrange L2 do sistema Terra-Sol, a uns 1, 5 millóns de quilómetros da Terra, un sitio adecuado para facer as observacións necesarias no infravermello distante e en lonxitudes de onda submilimétricas. Nave
Planck tiña forma aproximadamente cilíndrica con 4, 20 m de altura e 4, 22 m de diámetro. Usaba un espello primario de 1, 9 x 1, 5 m para alimentar os seus dous instrumentos e pesaba 1, 95 toneladas ao lanzamento. Estabilizábase mediante xiro, a 1 r. p. m. O sistema de propulsión constaba de 12 propulsores de 20 N de impulso cada un e 4 propulsores de 1 N. A enerxía eléctrica era proporcionada por un panel solar cunha superficie de 13 m2 situado na parte posterior da nave e que alimentaba unhas baterías de ión litio de 39 Ah de capacidade. Instrumentos
Planck levaba dous instrumentos a bordo: Low-Frequency Instrument (LFI, Instrumento de Baixa Frecuencia): consta de 56 receptores de radio sensibles a frecuencias de entre 30 e 100 GHz. O instrumento ten que funcionar a unha temperatura de 20 K, proporcionando unha resolución angular de 10 minutos de arco e unha sensibilidade de 12 microKelvin.
High-Frequency Instrument (HFI, Instrumento de Alta Frecuencia): contén 56 bolómetros sensibles a frecuencias de entre 100 e 850 GHz. Arrefriábase a 0, 1 K, proporcionando unha resolución angular de 5 minutos de arco e unha sensibilidade de 5 microkelvin.
Planeta Nove

Planeta Nove (en inglés: Planet Nine) é o nome provisional dado a un hipotético gran planeta xeado que existiría no Sistema Solar exterior polos astrónomos do Instituto Tecnolóxico de California (Caltech) en xaneiro de 2016. De acordo a informes de prensa, Brown considera as posibilidades de existir do planeta dun 90%. Detección
O planeta, que non foi observado directamente, explicaría correlacións nas órbitas de seis obxectos estábeis do Cinto de Kuiper que, segundo a simulación, só ocorrerían cun 0, 007% de probabilidade por azar.
Planeta anano

Un planeta anano é unha categoría de corpos celestes no sistema solar acordada pola Unión Astronómica Internacional (IAU) o 24 de agosto de 2006. Esta resolución describe un planeta anano coma un obxecto que: está na órbita arredor do Sol;
a súa gravidade supera as forzas do corpo ríxido e asuma unha forma en equilibrio hidrostático (practicamente esférica);
non limpou o espazo circundante da súa órbita;
non é un satélite dun planeta ou doutro corpo non estelar.
Esta definición incorpora Plutón entre os planetas ananos, e deixa de ser planeta porque non liberou o espazo circundante da súa órbita, o Cinto de Kuiper, e o seu planeta dobre Caronte. Listaxe de planetas ananos
A IAU identificou oficialmente tres corpos celestes que inmediatamente recibiron a clasificación de "planeta anano": Adicionalmente, hai outros corpos que poderían ser considerados "planetas ananos". Destes seguintes crese que teñen un diámetro maior ca 750 quilómetros en diámetro: Malia o novo sistema de clasificación, mantéñense outros termos coma os de asteroide e obxecto do Cinto de Kuiper. Estas definicións baséanse na situación do corpo no sistema solar e/ou a súa composición e historia. Ceres segue a ser o asteroide máis grande e Plutón continúa a ser un obxecto do Cinto de Kuiper malia a súa clasificación coma planetas ananos.
O estado de Caronte, hoxe en día considerado un satélite de Plutón, segue a ser incerto. Isto débese a que non hai unha definición clara de que constitúe un satélite nun sistema binario coma o caso de Plutón e Caronte, que orbitan entre si arredor dun punto do espazo.
O asteroide máis grande tras Ceres, Vesta, semella semi-esférico, pois ten un lado plano, namentres que Palas e Hixiea son irregulares mais parcialmente redondeados pola gravidade, polo que poderían entrar nos novos criterios da IAU.
Planetario

Un planetario é unha instalación destinada á divulgación da astronomía, na que se simula o ceo visible desde diferentes lugares e momentos da Terra. Normalmente consta dunha cúpula hemisférica ou bóveda sobre a que se proxectan imaxes de obxectos celestes mediante un proxector situado no centro da sala. O termo tamén pode referirse tanto ao mecanismo que reproduce a esfera celeste e os movementos dos astros como ao edificio que o alberga.
No interior dun planetario normalmente celébranse sesións onde se exploran e explican conceptos astronómicos. Ademais, moitos planetarios contan con equipos audiovisuais, como proxectores diapositivas ou sistemas de son. É habitual que as sesións estean dirixidas por un presentador en directo.
Unha proporción significativa dos planetarios existentes son estruturas móbiles e facilmente transportables, cuxas cúpulas están feitas dun tecido axeitado e manteñen a súa forma esférica mediante un sistema que sopra aire ao interior. Nos planetarios tamén se empregan telescopios.
Planetoide

Un planetoide ou planeta menor é unha clasificación, no presente en desuso, que até 2006 abranguía os corpos do Sistema Solar que, non sendo satélites nin cometas, resultaban ser máis pequenos que os planetas «tradicionais» pero meirandes que os meteoroides, comunmente definidos cun tamaño máximo de 10 metros. Historia
O primeiro planeta menor foi Ceres, descuberto o 1 de xaneiro de 1801 polo italiano Giuseppe Piazzi. Ceres foi considerado orixinalmente un novo planeta, aínda que despois se considerou un asteroide ou planeta menor, e dende 2006 está clasificado como planeta anano. William Herschel, descubridor de Urano, cuñou o termo «asteroide» para os primeiros obxectos descubertos no século XIX, os cales orbitan o Sol entre Marte e Xúpiter, e xeralmente nunha órbita de baixa excentricidade relativa. Dende daquela, atopáronse planetas menores en tódalas órbitas planetarias dende Mercurio até Neptuno, e un número crecente de obxectos transneptunianos (en inglés: trans neptunian objects ou TNO) alén órbita de Neptuno.
Os planetas menores clasificábanse en grupos e familias baseados nas características das súas órbitas. Ademais destas extensas divisións, adoitábase denominar un grupo de asteroides a partir do primeiro membro do grupo descuberto (normalmente o maior). Mentres que os «grupos» son asociacións dinámicas relativamente soltas, as «familias» son máis estables e coherentes. As «familias» só se recoñecen dentro do cinto de asteroides, e foron recoñecidas por vez primeira por Kiyotsugu Hirayama en 1918, sendo chamadas «familias Hirayama» na súa honra.
Planetoloxía

A planetoloxía é a parte da astronomía dedicada ó estudo dos planetas e as súas características, órbitas, historia xeolóxica, composición, formación etc. ..
Planh (xénero literario)

O planh (occitano: "pranto") é unha elexía propiamente trobadoresca, derivada do latín medieval plantus. Diferénciase do plantus latino en que, contra a orixe relixiosa e litúrxica deste, vai destinado a un público segrar. Podemos atopar diferentes tipos de planhs: os adicados a grandes persoeiros, os adicados a familia e amigos, e os que cantan a damas e amantes.
Considérase que o trobador Cercamon foi o creador deste xénero literario co seu planh Lo plaing comenz iradamen á morte de Guillerme X, gran protector das artes.
Planidia

Planidia é un xénero de escaravellos da familia Buprestidae. Son nativos do sur e leste de África.
Entre as especies que comprende están: Planidia elongulata Obenberger, 1922
Planidia freudei Jelinek, 1971
Planidia hauseri Obenberger, 1931
Planidia vansoni Obenberger, 1936
Planidia velutina Kerremans, 1899
Planificación

Planificación, no sentido máis universal implica ter un ou varios obxectivos a realizar xunto coas accións requiridas para concluír exitosamente.
Dado que a planificación pode aplicarse en moi diversos ámbitos da acción do home, mencionaremos algúns dos máis populares:
a. Empresas
b. Goberno
c. Demografía
d. Persoal
e. Enxeñaría civil
f. Enxeñaría de Software
g. Contabilidade
Por exemplo:
No ámbito empresarial a Planificación Estratéxica axuda a que as empresas teñan claros os seus obxectivos e así poidan definir un programa de accións para realizalos. Dese xeito separan un problemática complexa en porcións pequenas que se han de ir realizando aos poucos.
Asignar os recursos a cada tarefa, xa sexan tempo, diñeiro ou horas/home é responsabilidade dos encargados da planificación. Así como a orde en que se realizará cada tarefa.
Na maioría das empresas os obxectivos de planificación resúmense en obter beneficios para os seus accionistas, empregados, a sociedade e o medio ambiente.
A planificación divídese en: estratéxica, táctica, operativa e normativa. A primeira realízase a longo prazo, as seguintes a mediano prazo e a última a curto prazo. Dependendo da natureza da organización deberanse aplicar un conxunto de plans aliñados para a súa actuación.
A planificación estratéxica dáse dentro das organizacións no nivel directivo, ou no máis alto nivel de mando. A planificación táctica, adoita chamarse media, dáse en directivos medios. A planificación operativa dáse nos empregados, no nivel máis baixo da organización. A planificación normativa é a encargada de fixar as normas coas cales se rexerá a organización, determinar as regras ou leis dentro do sistema, sexa cal fose a súa natureza.
Para lograr unha adecuada función das organizacións hai que aliñar os tres tipos de planificacións, realizando en cada tramo as adecuacións pertinentes.
A actitude de cada planificación, realizada no nivel desexado, require unha definición, pode ser:
1. - Planificación interactiva.
2. - Planificación reactiva.
3. - Planificación normativa.
A planificación interactiva oriéntase para ter o control sobre o futuro, polo que o presente é moi importante xa que dá pauta a dicir como se vai a ir construíndo o futuro desexable e o reproducilo fielmente como se desexa. Actualmente as empresas máis fortes e de tecnoloxía adoitan empregala.
A planificación reactiva, é simplemente realizar accións encamiñadas a seguir como actualmente se atopa a organización, non se pensa no futuro, se non en manter o que actualmente ten a organización.
Planificación de proxectos

A planificación do proxecto, dentro da xestión de proxectos, é o proceso para cuantificar o tempo e orzamento que un proxecto custará. A finalidade da planificación do proxecto é criar un plano do proxecto que un xestor de proxecto poida usar para acompañar o progreso do seu equipo. Como Planear un Proxecto
Determine as condicións exactas en que o proxecto é finalizado ou completado. Antes que estean absolutamente claros os obxectivos do proxecto, non ten sentido comezar a estimar canto tempo levará e canto custará. Por desgraza, moitos xerentes de proxecto fallan ao non examinar esta primeira etapa crucial.
Faga un inventario de todo o traballo que precisa ser feito cunha estimativa do tempo necesario para un único membro do equipo. Isto pode ser feito nunha sesión da planificación con todos os membros do equipo. As tarefas que leven moito tempo para terminar precisan partirse en tarefas menores. O resultado é a Estrutura de Repartición de Tarefas, chamada en inglés work breakdown structure - WBS. Asegúrese de indicar os deliverables (entregábeis) do proxecto no WBS para que os obxectivos do proxecto sexan alcanzados.
Identifique os recursos necesitados para executar cada elemento terminal do WBS (cada tarefa). Neste momento vostede pode estimar o custo para entregar cada elemento terminal e, consecuentemente, todo o proxecto (aproximación bottom-up).
Decida se este plano ten sentido, isto é, se os custos xustifican os beneficios. Modifique os obxectivos e o traballo como necesario.
Defina dependencias entre tarefas. Algunhas tarefas precisan finalizarse antes do comezo doutras tarefas. Pondo as tarefas en orde de conclusión, un xerente de proxecto constrúe un (diagrama PERT).
Calcule o tempo mínimo para executar o proxecto: é o traxecto máis longo a través do (PERT) do comezo do proxecto ata a súa fin. Este traxecto chámase camiño crítico. As outras tarefas poden ser feitas en paralelo ao camiño crítico, mais calquera atraso nas tarefas do camiño crítico resultará automaticamente nun atraso do prazo total para finalizar o proxecto.
Cree un cronograma do proxecto, por exemplo, utilizando un diagrama de Gantt.
Faga un plano de xerencia de riscos e modifique o proxecto de acordo con este plano.
Obteña o compromiso da organización en iniciar a execución do proxecto.
A planificación do proxecto non é algo para ser feito soamente unha vez no comezo do proxecto. Observar o progreso do seu equipo e actualizar adecuadamente o plano do proxecto debe ser unha tarefa constante do xerente de proxecto. Un programa informático de xestión de proxecto pode ser útil usado correctamente. Hai diversos padróns de xestión de proxecto que describen en detalle como planificar e controlar un proxecto.
Planificación familiar

A planificación familiar refírese habitualmente ó conxunto de prácticas que ó ser utilizadas por unha muller, un home ou unha parella de potenciais proxenitores orientadas basicamente ó control da reprodución mediante o uso de métodos anticonceptivos na práctica de relacións sexuais.
O control ou planificación familiar pode ter como obxectivo procrear ou non descendentes e, no seu caso, decidir sobre o número de fillos, o momento e as circunstancias sociais, económicas e persoais nas que se desexa telos.
Tamén se inclúe dentro da planificación familiar a educación da sexualidade, a prevención e tratamento das infeccións de transmisión sexual, o asesoramento antes da fecundación, durante o embarazo e o parto, así como o tratamento da infertilidade, mediante técnicas de reprodución asistida como a fecundación in vitro. Servizos de planificación familiar
Os servizos de planificación defínense como o conxunto de prestacións ofrecidas por profesionais sanitarios especializados que inclúen actividades e prácticas educativas, preventivas, médicas e sociais que permiten ós individuos, incluídos menores, determinar libremente o número dos seus fillos e seleccionar o medio máis adecuado ás súas circunstancias.
A planificación utilízase ás veces como un sinónimo de control da natalidade. Neste sentido os servizos médicos de planificación familiar facilitan información sobre os distintos métodos anticonceptivos e ofrecen asistencia médica especializada para conseguir espazar os embarazos desexados así como para evitar os embarazos non desexados. Neste sentido a planificación familiar consiste na utilización de diferentes métodos para controlar o número e a cronoloxía dos embarazos.
Planificación urbanística

A planificación urbanística é a disciplina de planificación do uso do chan que abrangue aspectos da construción e das actividades sociais dos concellos e comunidades. Outras disciplinas treballan a unha escala inferior, como a enxeñería, a arquitectura, a paisaxe urbana e o deseño urbano. No senso contrario, a planificación rexional ou metropolitana, é o instrumento que planifica ámbitos supra-municipais, especialmente nas áreas de influencia das grandes cidades.
Outro elemento da planificación urbanística é a rehabilitación e rexeneración do espazo urbano adaptando os criterios construtivos, a cualificación construtiva e as infraestruturas obsoletas ás novas necesidades sociais. Historia
A planificación urbanística nace como disciplina a metade do século XIX. Porén, o crecemento de moitas cidades ó longo da historia xa se producira seguindo uns determinados criterios de deseño e funcionalidade predeterminados na construción.
Cando a agricultura se implantou nas sociedades nómades, aparecen os asentamentos permanentes da poboación. As primeiras cidades nacen cunha orientación comercial, defensiva e como centros de redistribución da produción agrícola. O asentamento dos edificios e centros de actividade dispóñense de forma desordenada arredor de camiños e ríos en función da oportunidade. Contra o terceiro milenio aC. aparecen os primeiros indicios de planificación e xestión urbana a Ur entre o Tigris e o Éufrates no actual Iraq e no Val do Indo, na actual India. As rúas destas primeiras cidades a miúdo estaban pavimentadas e se trazaba unha incipiente trama urbana con rúas en ángulos rectos. Tamén existía certa zonificación funcional separando zonas de actividade comercial, residenciais, etc.
Planisferio celeste

Un planisferio celeste é unha carta estelar en forma de 2 discos axustábeis que viran sobre un pivote común. Pode axustarse para mostrar as estrelas visibles nun momento dado. Emprégase para axudar no recoñecemento de estrelas e constelacións. O astrolabio é un predecesor do moderno planisferio.
Planitia

Normalmente na xeoloxía planetaria, as cuncas planas (coma o leito mariño oceánico) ou planicies que están a unha altitude baixa nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar reciben o nome de planitia (plural: planitiae), que é a palabra latina para chaira.
Plano

Un plano é a representación en dúas dimensións dunha realidade métrica plana, na que non se ten en conta a curvatura da terra. A ciencia da elaboración de planos é a planimetría. Diferenza entre plano e mapa
És un erro común o confundir o termo plano co de mapa, pensando que a diferenza entre estes dous é a diferenza da escala, utilizando a palabra plano para referirse á representación de espazos pequenos (cidades, barrios, edificios, pisos). Porén, a diferenza entre plano e mapa é fundamentalmente que no segundo tense en conta ao representar a deformación producida pola curvatura da terra. A ciencia que se ocupa de elaborar os mapas é a cartografía. Uso dos planos
Tecnicamente, son documentos que definen as formas e medidas de obxectos, coa finalidade de poder construílos ou informar a quen cumpra as características que teñen. Os planos debúxanse sempre a escala, xa que se pretende dar unha imaxe fiel e proporcionada do obxecto que representan.
O sistema máis empregado na realización de planos é o da vista ortogonal, tamén coñecido como sistema diédrico. Consiste en proxectar o obxecto sobre planos que forman un diedro: son tres planos cunha posición entre si de 90º.
Desta forma, a vista que corresponde á proxección do obxecto sobre un plano vertical chámase alzado. Porén, a que se corresponde cunha proxección sobre plano horizontal denomínase planta. Por último, a vista que se proxecta sobre o plano vertical lateral recibe o nome de perfil.
Estas tres vistas clásicas compleméntanse con: as seccións, que son representacións imaxinarias que se fan e debuxan para amosar interiores dos obxectos e que poden non quedar definidos.
os detalles, que como o seu nome indica, definen nunha escala de maior precisión unha parte dun elemento.
os símbolos de uso común (estandarizados), que se utilizan para definir cuestións tales que
a dureza do material.
o tipo de acabado das superficies.
a precisión nas medidas.
direccións.
outros temas.
as anotacións dos planos, que representan numericamente o valor do elemento que indican. En planos de pezas mecánicas, as unidades figuran sempre en milímetros (mm).
Plano do contido

En semioloxía denomínase plano do contido ao compoñente dos signos referido ao seu significado, en oposición ao plano da expresión. O lingüista suízo Ferdinand de Saussure, un dos dous fundadores da semiótica, introduciu estes termos como os dous planos principais dun signo: o significado pertence ao "plano de contido", mentres que o significante é o "plano de expresión".
Plano orbital

O plano orbital dun obxecto orbitando ao redor doutro é o plano xeométrico no cal está contida a órbita. Bastan tres puntos no espazo para definir o plano orbital: o centro do obxecto máis pesado, o centro do segundo obxecto (obxecto que orbita) e o centro deste último obxecto transcorrido un tempo.
Por definición, a inclinación dun planeta no sistema solar é o ángulo entre o seu plano orbital e o plano orbital da Terra, que define a eclíptica. Noutros casos, por exemplo unha lúa ou un satélite en órbita ao redor doutro planeta, é conveniente definir a inclinación da órbita do satélite como o ángulo entre o seu plano orbital e o ecuador do planeta. Satélites artificiais
Para os vehículos de lanzamento e os satélites artificiais, o plano orbital é un parámetro definitorio dunha órbita. Precisarase dunha gran cantidade de propulsor para cambiar o plano orbital dun obxecto. Outros parámetros, como o período orbital, a excentricidade e a fase da órbita modifícanse de xeito máis doado mediante sistemas de propulsión.
A ventá de lanzamento dun vehículo de lanzamento xeralmente está determinada polos momentos nos que o plano orbital obxectivo se cruza co sitio de lanzamento.
Plano secuencia

Un plano secuencia é, no cinema e na televisión, unha técnica de planificación de rodaxe que consiste na realización dunha toma sen cortes durante un tempo bastante dilatado, podendo usar travellings e diferentes tamaños de planos e ángulos no seguimento dos personaxes ou na exposición dun escenario. Pódese utilizar para un efecto dramático e narrativo se se fai correctamente, e en tomas en movemento a miúdo lógrase mediante o uso dunha plataforma rodante ou unha steadicam.
Un dos máis famosos planos secuencia da historia do cine pertence ó comezo do filme Touch of Evil de Orson Welles, no que o suspense, centrado en cando estalará unha bomba colocada nun coche que atravesa o centro da cidade, combínase coa presentación da parella protagonista, todo iso envolto polo ritmo sincopado dun tema de Henry Mancini.
Planocraniidae

Planocraniidae (planocránidos) é unha familia de crocodilianos basais que viviron no Eoceno en Asia, Europa e Norteamérica. A familia foi nomeada por Li en 1976, e contén dous xéneros: Boverisuchus e Planocrania.
Os restos de Boverisuchus atopáronse en Alemaña e probablemente en Norteamérica e chegaba aos 3 metros de lonxitude. Os restos de Planocrania atopáronse na China e pertencen a dúas especies. Planocrania estaba antes clasificado na familia Pristichampsidae, pero despois creouse para el a familia Planocraniidae.
Planta (arquitectura)

Planta é a figura que forma a base dun edificio ou a sección horizontal de cada un dos pisos. Tamén se denomina así a representación do plano horizontal dunha figura, a proxección dun obxecto ou dun espazo arquitectónico, que foi cortado por un plano secante, a fin de amosar o seu interior. A planta é unha consecuencia do sistema proxectivo monxeano.
Planta carnívora

Unha planta carnívora é calquera vexetal capaz de capturar presas e de asimilalas total ou parcialmente para satisfacer ás súas propias necesidades nutricionais, moitas veces de nitróxeno. Existen máis de 600 especies de plantas carnívoras coñecidas ata hoxe. Medio natural
Se ben un gran número de especies de plantas carnívoras se sitúa nas rexións tropicais, porén pódense atopar especies en case todas as latitudes. As plantas carnívoras que son capaces de capturar e de dixerir as presas distínguense do resto dos vexetais superiores.
Planta leñosa

Unha planta leñosa é calquera planta vascular cun talo perenne, por riba da superficie do chan, e cuberto dunha capa de espesa casca, que é, o talo soporte do crecemento continuo vexetativo por riba do chan.
Unha planta perenne con talo leñoso verdadeiro contén madeira, primeiramente composto de estruturas de celulosa e de lignina, dando soporte ao sistema vascular de movementos de auga e de nutrientes desde as raíces ás follas, e azucres desde as follas ao resto da planta. Moitas plantas leñosas forman novas capas de tecido leñoso cada ano, incrementando o seu diámetro de tronco. A nova madeira deposítase nas partes exteriores do talo debaixo da cortiza; mais nalgunhas monocotiledóneas como as palmas e dracaenas, o durame (ou cerna) fórmase en feixes de células meristemáticas dentro do tronco. Nas palmeiras, a leña fórmase no centro do talo. A capa da derme foi modificada para protexer o tecido vascular dos elementos cunha grosa cobertura de tecido morto, xeralmente chamado casca.
As plantas leñosas xeralmente ou son árbore, arbustos, ou cactos.
Algunhas plantas anuais forman tecidos leñosos no seu único ano, morrendo ao final da estación de crecemento. Son talos herbáceos sen tecido morto de recobremento.
As herbas leñosas non teñen a espesa cortiza de recobremento, mais desenvolve talos fortes con feixes vasculares. Son as plantas como Uraria picta e certas especies da Familia das Polygonaceae. Esas herbas non son verdadeiramente leñosas, mais teñen tecido leñoso densamente empaquetado. Outras plantas herbáceas teñen tecido leñoso chamado caudex, como tamén no xénero das Cycas, que é un tecido de condución vascular engrosado: Frecuente de atopar en spp. de ambientes montañosos ou secos. Nos fieitos arbóreos, o caudex é un tronco leñoso forte.
Planta rubideira

Para a especie da familia dos cértidos Certhia brachydactyla coñecida vulgarmente tamén como rubideira, véxase subidor.
Unha planta rubideira ou planta gateadora é aquela que medra suxeitándose nun soporte, ben enrolándose, ben a través de órganos fixadores especiais. As rubideiras non se manteñen erguidas por si mesmas, necesitando doutra planta, un muro, un penedo, unha parra, un espaller, unha pérgola, unha rede etc. Para iso poden utilizar órganos como gabiáns, raíces adventicias etc. ou se enrodelan arredor do soporte, chamándose logo plantas volúbeis. Certas rubideiras non necesitan dun apoio, e poden estenderse polo chan sen problema ningún. As plantas gateadoras poden chegar a secar outras plantas ou árbores, se non se poidan, pola competencia de luz solar. Porén non poden ser consideradas plantas parasitas, xa que só procuran un soporte para recibir máis luz; ou ben, para buscar o lugar perfecto para o seu desenvolvemento.
Un exemplo deste tipo de plantas, é a fabeira (Vicia faba) que debe o seu rápido crecemento ao feito de gabear por soportes ou outras plantas, e deste xeito evistar o desenvolvemento dun talo leñoso; Outro exemplo son as sandías (Citrullus lanatus) e mailas cabaceiras (Cucurbita spp) que son extensas gateadoras que adoitan estarricarse por chan, por mor do gran peso dos seus froitos.
As plantas rubideiras acostuman medrar axiña, e algunhas desenvolven talos leñosos despois de se enrolar, como a videira (Vitis vinifera) ou a glicinia (Wisteria sinensis). Pola contra, a meirande parte das gatuñantes son herbáceas. Especies en Galicia
Bravas
Hedra (Hedera helix)
Roseira brava (Rosa canina)
Silveira (Rubus fructicosus)
Herba salgueira, madreselva ou chuchamel (Lonicera periclymenun)
Uva de can (Solanum dulcamara)
Correola (Convolvulus spp)
Saltasebes (Bryonia spp)
Cultivadas polas bagas, legumes e froitos
Videira (Vitis vinifera)
Framboeseiro (Rubus idaeus)
Lúpulo (Humulus lupulus)
Sandía (Citrullus lanatus)
Maracuxá (Passiflora edulis)
Cabaceira (Cucurbita maxima)
Fabeira (Vicia faba)
Cogombro (Cucumis sativus)
Feixón (Phaseolus vulgaris)
Chícharo (Pisum sativum)
Ornamentais
Ademais de multitude de variedades de hedras, pasifloras ou flores da paixón (Passiflora spp) e chuchameles (Lonicera spp), nos xardíns galegos salientan: Buganvílea (Bougainvillea spp)
Parra virxe (Parthenocissus quinquefolia)
Glicinia (Wisteria sinensis)
Xasmín (Jasminum spp)
Pasiflora azul (Passiflora caerulea)
Plantago ovata

Plantago ovata é unha planta medicinal orixinaria da rexión mediterránea e naturalizada en Asia e América do Norte.
É unha fonte común de psyllium, un tipo de fibra alimentaria.
Plantas do tabaco

O tabaco é un grupo de plantas herbáceas do xénero Nicotiana cultivadas anualmente. As plantas son de orixe tropical, medran habitualmente en todo o mundo e acostuma atoparse en cultivos. Chega até alturas entre 1 e 2 metros (3 a 6 pés). Nome e ascendencia
A planta máis empregada como tabaco é orixinaria do Caribe, onde os taínos foron os primeiros pobos rexistrados en utilizala e cultivala. En 1560, Jean Nicot de Villemain, entón embaixador francés en Portugal, levou sementes e follas de tabaco como á corte francesa. En 1586 o botánico Jaques Dalechamps deulle á planta o nome de Herba nicotiana, na honra de Jean Nicot, que tamén foi adoptado por Carl von Linné. Considerouse ao principio unha planta decorativa, despois unha panacea, antes de converterse nunha planta común de tabaco.
O seu nome científico é Nicotiana tabacum. A investigación está en curso sobre a súa ascendencia entre as especies silvestres de Nicotiana, pero crese que é un híbrido de Nicotiana sylvestris, Nicotiana tomentosiformis e posibelmente Nicotiana otophora. É a máis cultivada de todas as plantas do xénero Nicotiana para ser transformada, especialmente as súas follas, en tabaco.
Outra variante é a Nicotiana rustica L. , coñecida en América do Sur co nome común de mapacho e en Vietnam por thuoc lao (thuốc lào). É unha planta cultivada polo seu alto contido en alcaloides, e trátase dunha variedade de tabaco potente que, pola súa alta concentración de nicotina, úsase para producir pesticidas orgánicos, xa que as follas de N. rustica teñen un contido en peso de nicotina que pode alcanzar o 9%, mentres que as follas de Nicotiana tabacum (tabaco común) conteñen só entre 1 e 3% dese alcaloide. Parasitos
A avelaíña do tubérculo da pataca (Phthorimaea operculella) é un insecto oligófago que prefire alimentarse de plantas da familia das solanáceas como as plantas de tabaco e outras especies silvestres de Nicotiana. A femia de P. operculella usa as follas para poñer os seus ovos e as larvas eclosionadas comen o mesofilo da folla.
Plantoide

Un plantoide é un robot ou forma de vida artificial deseñada para lucir, actuar e medrar como unha planta. O concepto foi orixinalmente descrito en 2010 (aínda que os modelos de sistemas comparables controlados por redes neuronais remóntanse a 2003) e ata agora mantívose no plano teórico. Un prototipo da Axencia Espacial Europea atópase agora en desenvolvemento.
Un plantoide incorpora por definición arquitectura distribuída consistente en módulos autónomos e especializados. Os módulos poden ser modelados como partes da planta e comunicarse de xeito simple. Intelixencia de Enxame. Este tipo de sistemas pode amosar unha notable robustez e resiliencia. Suponse que é capaz de recoletar e xestionar enerxía, se pode ter conciencia ambiental colectiva e moitas outras funcións. Historia
No 2016 un plantoide autónomo programado para aceptar doazóns de Bitcoin e usalas para pagar a un artista que o replique, foi creado por Primavera de Filippi, fundadora de Okahos, colectivo artístico tras a concreción do proxecto, que é tamén profesora asociada na facultade Berkman-Klein Center da Universidade Harvard e tamén é investigadora no Centre National de la Recherche Scientifique.
O programa auto-executado (un contrato intelixente na cadea de bloques de Ethereum) automatiza as transaccións. As persoas doadoras votan para determinar cal artista (ou colectivo artístico) construirá a seguinte versión. O plantoide contrata ós artistas e lles paga como parte do contrato.
As primeiras versións do plantoide e os seus creadores reciben unha parte das doazóns, creando un incentivo de mercadotecnia multinivel para que cada xeración teña a máxima descendencia posible. Os creadores supoñen que as versións esteticamente mais atractivas atraerán máis doazóns, creando un impulso para que os artistas poidan producir deseños cada vez máis agradables, Compoñentes
Un plantoide está composto por dous compoñentes esenciais: O corpo do Plantoide, que é a súa forma física, consistente nun conxunto electro-mecánico que simula a aparencia dunha planta. É unha escultura metálica soldada que se mostra nun espazo público; un adorno estético que exhibe a súa beleza mecánica a quen se atope. Cando entra en contacto con organismos no mundo físico -como seres humanos -que poden amosar algunha forma de aprecio cara ao Plantoide (xeralmente mediante o envío dunha pequena doazón), o Plantoide pode espertar nun baile de música e luces, animado por unha mestura de avaricia mecánica e gratitude.
O espírito do Plantoide, i. e. A súa alma, só subsiste no mundo dixital e está representada por un axente de software autónomo que vive nunha cadea de bloques. Isto é o que constitúe a alma actual do Plantoide, xa que o corpo físico é simplemente un medio para conectar a súa lóxica interna con criaturas no mundo físico.
Estes dous compoñentes interactúan entre si coa intención de traer ó Plantoide á vida, e o máis importante, asegurar que poida reproducirse e perpetuarse no tempo.
Plantígrado

Un plantígrado é todo aquel animal que apoia completamente a planta do pé para andar. Adoita máis este termo cando se fala de mamíferos coma os osos ou os humanos, para facer notar a diferenza cos dixitígrados, que son maioría entre os mamíferos actuais. Son tamén plantígrados o ourizo cacho e a toupa.
Plaquetoaférese

A plaquetoaférese é a extracción selectiva das plaquetas do sangue dun doador. O corpo humano ten unha media de entre 150. 000 e 400. 000 plaquetas por milímetro cadrado de sangue, pero baixo certas circunstancias (leucemia, cancro, transplantes) a cifra pode baixar ata 5. 000, polo que os doentes precisan moitas transfusións de plaquetas para recuperar o seu nivel normal. A cantidade eficaz dunha doazón específica de plaquetas coma a plaquetoaférese equivale á que se obtén en seis doazóns de sangue convencionais. Os bancos de sangue públicos precisan de tódolos grupos sanguíneos.
Plasma A

Plasma A foi o nome dunha serie de dous satélites de proba soviéticos. Características
Os satélites Plasma A foron dous satélites de demostración tecnolóxica para probar os sistemas dos satélites de recoñecemento nucleares US-AM, sucesores dos US-A e que nunca chegaron a entrar en servizo. Os Plasma A usaban o mesmo bus que os US-A pero co novo reactor nuclear Topaz a usar nos US-AM, que utilizaba conversión por termoemisión para xerar ata 10 kW de potencia eléctrica. Os satélites non tiñan as antenas de radar dos satélites en produción, pero si a maior parte do resto de sistemas, como os motores iónicos, os motores de estabilización, os sensores solares, os compensadores de momento magnético e os sistemas de comounicación.
Lanzáronse dous Plasma A, ambos mediante foguetes Tsiklon-2, o primeiro o 1 de febreiro de 1987 e o segundo o 10 de xullo dese mesmo ano.