Sistema do grupo sanguíneo ABO

O sistema ABO (letras a-be-o), que tamén foi chamado sistema AB0 (a-be-cero), de grupos sanguíneos é unha clasificación dos tipos de sangue atendendo á presenza na membrana dos eritrocitos de determinados antíxenos, que hoxe se pensa son unhas glicoproteínas (a parte de carbohidrato é a inmunoxénica). A detección do tipo de molécula presente pode realizarse mediante dous métodos: fenotipo: combínase o sangue cun antisoro que contén anticorpos, outras moléculas que reaccionan cos antíxenos producindo unha reacción de aglutinación;
xenotipo: buscando o patrón xenético que determina as proteínas que crean os antíxenos;
Os tres sistemas coñecidos habitualmente proceden da fenotipación dos grupos, pero existen outros subgrupos especiais que teñen reaccións distintas: por exemplo, existe un subgrupo dentro do A que só se pode detectar xenotipicamente, pois non presenta reacción ante o antisoro A.
O nivel de reacción é importante, sobre todo tras un primeiro contacto, pois daquela xa se produciron anticorpos no sistema inmmunitario do individuo receptor. Inda así, non é inmediato, como pode ser o caso do sistema Rhesus.
A súa distribución xeográfica no mundo é desigual e permite coñecer a evolución demográfica, xenética e migratoria das poboacións humanas. Utilízase en combinación coa tipoloxía lingüística para buscar a orixe da humanidade. Sistemas de clasificación e nomenclatura
O serólogo checo Jan Janský presentou unha clasificación dos tipos sanguíneos en 1907 nunha revista local. Utilizou os números romanos I, II, III e IV (correspondentes aos modernos O, A, B e AB). Despois, de forma independente, o médico norteamericano William L. Moss ideou un sistema de clasificación lixeiramente diferente usando tamén a numeración romana; porén, os seus I, II, III e IV correspondían aos modernos AB, A, B e O (non coincidían cos de Janský).
Estes dous sistemas creaban confusión e un perigo potencial na práctica médica. O sistema de Moss foi adoptado no Reino Unido, Francia e os Estados Unidos, mentres que o de Janský era o preferido na maioría dos países europeos e mesmo nalgunhas partes dos Estados Unidos. Para resolver este caos, a Asociación Americana de Inmunólogos, a Sociedade de Bacteriólogos Americanos e a Asociación de Patólogos e Bacteriólogos fixeron unha recomendación conxunta en 1921 de que se adoptase a clasificación de Janský baseándose na súa prioridade. Pero esta recomendación non foi moi seguida, especialmente onde se estaba a usar o sistema de Moss.
En 1927, o patólogo e inmunohematólogo austríaco Karl Landsteiner trasladárase a traballar no Instituto Rockefeller de Investigación Médica de Nova York. Como membro dun comité do Consello Nacional de Investigación dedicado aos grupos sanguíneos, suxeriu substituír os sistemas de Janský e Moss coas letras O, A, B e AB. Outra confusión adicional foi o uso da cifra 0 (cero) para o termo alemán null ('cero', 'nulo') que intoduciron Hirszfeld e von Dungern, porque outros usaban a letra O do alemán ohne, que significa 'sen' (ohne A, ohne B, 'sen A, sen B'); porén, entre estas dúas posibilidades Landsteiner escolleu esta última, a letra O. Esta clasificación foi adoptada polo Consello Nacional de Investigación e pola Liga das Nacións e acabou por coñecerse como clasificación do Consello Nacional de Investigación, clasificación Internacional, e máis popularmente a "nova" clasificación de Landsteiner. O novo sistema foi gradualmente aceptado e a principios da década de 1950, era xa seguido case universalmente (en Rusia aínda seguen o sistema de números romanos de Janský, e nalgúns países europeos como os de fala alemá usan o AB0). En España utilízase a notación ABO nos documentos do Ministerio de Sanidade, no DOG, , no BOE, e úsana en publicacións da Real Academia de Medicina de Galicia, Sociedade Española de Transfusión Sanguínea, Sociedade Española de Hematoloxía e Hemoterapia, mentres que nas publicacións en revistas científicas se poden atopar tanto ABO (maioritario no Google Académico) coma AB0. Distribución mundial de grupos ABO e Rh por países
Distribución mundial de grupos ABO por grupos humanos
O grupo sanguíneo B ten a súa frecuencia máis alta no norte da India e a veciña Asia central, e a súa incidencia diminúe tanto cara ó oeste como cara ó leste e baixa a porcentaxes dunha soa cifra en España. Crese que estivo totalmente ausente das poboacións de aborixes australianos e dos nativos americanos antes da chegada dos europeos a estas zonas.
O grupo sanguíneo A asóciase con altas frecuencias en Europa, especialmente en Escandinavia e Europa central, aínda que as súas frecuencias máximas danse para algunhas poboacións aborixes australianas e os amerindios pés negros de Montana.