proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ido, Nixeria

Ido é unha Área de Goberno Local do Estado de Oyo, en Nixeria. A súa capital é a mesma poboación de Ido.
Ten unha área de 986 km² e unha poboación de 103. 261 habitantes segundo o censo de 2006.
Idomeneo, re di Creta

Idomeneo, re di Creta (en galego, Idomeneo, rei de Creta) é unha ópera en tres actos con música de Wolfgang Amadeus Mozart e libreto en italiano de Giambattista Varesco, segundo un texto en francés de Antoine Danchet ao que puxo música André Campra como Idoménée en 1712. Carlos Teodoro, elector de Baviera, fíxolles o encargo a Mozart e Varesco en 1780 para un carnaval de corte. Probablemente elixiu o tema, aínda que puido ter sido Mozart. Foi estreada o 29 de xaneiro de 1781 no Cuvilliés-Theater de München baixo a dirección do propio compositor. Instrumentación orixinal
A partitura de Mozart prevé o emprego de cordas, dúas frautas, un piccolo, dous óboes, dous clarinetes, dous fagots, catro trompas, tres trombóns, timbais. E para os recitativos, clavicordio e violonchelo.
Idozin

Idozin é unha localidade de Navarra. Localización
Forma parte do municipio de Ibargoiti canda os pobos de Abínzano, Izco e Salinas de Ibargoiti, e é a sede do edificio dese concello. Idozin é un pequeno pobo de conta con cincuenta habitantes, é un pobo con pouca poboación debido á estrada que pasa polo medio do lugar. Xeografía
Altitude: 605 metros.
Latitude: 42º 40' 59" N
Lonxitude: 001º 28' 00" O Historia
Entre os feitos históricos que dou o pobo foi o de Francisco Espoz y Mina, un home que loitou contra a suposta invasión dos franceses na Guerra da Independencia. Conta a lenda que Espoz e Mina ía á batalla cos apeiros de labranza e que o seu músculo do corazón está soterrado no camposanto de Idozin. Turismo
O Val de Ibargoiti, onde se atopa Idozin, é un territorio con multitude de cultivos e rodeado de montañas altas.
Idozin é tamén unha das rotas que baixa de Francia no Camiño de Santiago.
Iebel Uweinat

Iebel Uweinat son unhas montañas do deserto de Libia, preto das fronteiras con Exipto e o Sudán, cunha altura máxima de 1. 885 metros.
Iemen do Sur

A República Democrática Popular do Iemen, ou simplemente Iemen do Sur, foi un estado nado en 1967, na rexión de Adén, antigo dominio británico, cunha orientación marxista, converténdose no primeiro estado socialista árabe.
O 22 de maio de 1990 creouse a República do Iemen, proxecto comezado en 1981 cando se acorda unha Constitución, unindo a República Árabe do Iemen (Iemen do Norte) e a República Democrática do Iemen. A República Árabe independizárase do Imperio Otomán en 1918, e a República Democrática independizouse do Reino Unido o 30 de novembro de 1967. Historia
O interese británico na área que iría compor a República Popular Democrática do Iemen comezou a crecer o 19 de xaneiro de 1839, cando forzas da Compañía Británica das Indias Orientais controlaron o porto de Aden, empregándoo como un punto de parada na rota para a India. Aden foi gobernada como parte da India británica até 1937, cando a cidade foi promovida ao status de Colonia de Aden.
Os territorios do leste de Aden non eran administrados directamente polos británicos. Estes territorios fóronse asociando a través de tratados de protectorados, mantendo leis locais e a política tradicional. Este conxunto de tratados de protección tornou a rexión en Protectorado de Aden.
No ano 1963, Aden e a maioría dos Protectorados foron reunidos na Federación da Arabia do Sur, baixo a esperanza da concretización da promesa británica de independencia total ni 1968.
Dous grupos nacionalistas, a 'Fronte de Liberación do Iemen Ocupado' e a 'Fronte Nacional de Liberación', actuaban contra o dominio británico. Co fechamento temporal do canal de Suez, en 1967, o poder británico entrou en crise e o Iemen do Sur conquistou a súa independencia como a República Popular do Iemen do Sur o 30 de novembro de 1967, baixo goberno da 'Fronte Nacional de Liberación'.
En xuño de 1969, os grupos marxistas máis radicais do goberno tomarían forza e mudaron o nome do país para República Popular Democrática do Iemen. Todos os partidos políticos foron absorbidos polo Partido Comunista Iemenita, volvéndose o único partido legalizado.
O Partido Comunista aliñou ao Iemen ao Bloque Socialista, aproximando relación coa Unión Soviética, Cuba e a República Popular da China. Cidades importantes
Lahej, no centro do Wadi Tuban.
Ieoh Ming Pei

Ieoh Ming Pei (en chinés 貝聿銘), nado en Cantón o 26 de abril de 1917 e finado en Nova York o 16 de maio de 2019, foi un arquitecto chinés, máis coñecido como I. M. Pei. Traxectoria
Gañador do Premio Pritzker, estivo identificado como o derradeiro mestre da alta arquitectura moderna. Traballou coa forma abstracta, usando pedra, formigón, vidro e ferro. Pei foi un dos arquitectos máis exitosos do século XX.
Iereván

Iereván ou Ereván (en armenio: Երևան, pronunciado [ˌjerəˈvɑːn]; ruso: Ереван) é a capital de Armenia. Localizada nas ribeiras do río Hrazdan a 1. 200 m de altitude, ten 1088300 habitantes (2004). Historia
Historia antiga
Iereván é unha cidade antiga que aparece xa nunha estela do rei de Urartu Argishti I, que lembra a fundación de Erebuni (Էրեբունի) no ano 782 a. C. ; na actualidade aínda se conservan as ruínas da fortaleza. Desde entón ten sido un lugar de importancia estratéxica e unha encrucillada de camiños nas rutes de caravanas que ligaban Europa e a India. Foi denominada Iereván (ou Ereván) desde, polo menos, o século VII a. C. , cando era capital de Armenia so dominio dos persas.
A cidade seguiu, en xeral, o destino de Armenia, sendo disputada por romanos e persas ou partos, até que pasou a dominio musulmán e de sucesivas dinastías rexionais. Máis tarde foi obxecto de disputa entre Persia e o Imperio Otomán. Foi sede seu dun Khanato independente á morte de Nadir Shah (Khanato de Iereván). Conquistada por Rúsia en 1827, os persas cedérona formalmente en 1828.
Historia contemporánea
No ano 1918, ao rematar a primeira guerra mundial, foi declarada capital da nova República independente de Armenia, e entre 1920 e 1990 foino da República Socialista Soviética de Armenia, dentro da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas. En 1991, xa co país de novo independente, mantivo o rango de capitalidade e o seu urbanismo foi remodelado para tentar eliminar as características soviéticas.
If Anything Happens I Love You

If Anything Happens I Love You é unha curtametraxe estadounidense de 2020 escrita e dirixida por Michael Govier e Will McCormack. Conta a historia de dous pais desconsolados que loitan superar a perda da súa filla, asasinada nun tiroteo escolar.
O filme foi producido por Gilbert Films e Oh Good Productions. Estreouse durante unha proxección privada en United Talent Agency, en Beverly Hills o 4 de marzo de 2020, e en Netflix o 20 de novembro de 2020. Logo da súa estrea en Netflix, a curtametraxe conseguiu a aclamación da crítica, gañando o Óscar á mellor curtametraxe animada na 93ª edición dos premios.
Ifema

A Institución Ferial de Madrid, máis coñecida polo seu acrónimo Ifema, é unha entidade que organiza feiras, salóns e congresos nas súas instalacións de Madrid, España.
Nos seus eventos danse cita empresas españolas e estranxeiras para xerar relacións comerciais, multiplicar os seus contactos e presentar novidades. Descrición
Comezou a operar en 1980 e segue rexida polos seus catro entes fundacionais: a Comunidade de Madrid, o Concello de Madrid, a Cámara de Comercio e Industria de Madrid e Caja Madrid, cuxos máximos responsables conforman os seus órganos de goberno.
Anualmente celebran máis de 90 feiras, que ocupan 1, 4 millóns de metros cadrados netos de exposición, coa participación de máis de 42. 000 empresas e cuns 4, 7 millóns de visitantes, dos cales 1, 5 millóns son profesionais.
Dende 1994 é a primeira organización feiral de España e, segundo o último informe publicado polo Observatorio Feiral Europeo CERMES da Universidade Bocconi, IFEMA ocupa un dos cinco primeiros lugares en Europa entre os organizadores feirais, considerando a media de superficie neta vendida nos anos 2004 e 2005, xunto á Feira de Dusseldorf, Reed Exhibition, Deutsche Messe e Feira de Frankfurt. Recinto
Conta con 200. 000 m² cubertos de exposición, distribuídos en doce pavillóns, un Centro de Convencións de máis de 10. 000 m², así como con espazos e equipamentos necesarios para o óptimo desenvolvemento das actividades que alí se fan, como área de reunións, auditorio para 600 asistentes, numerosos restaurantes, 14. 000 prazas de aparcadoiro. Os recintos de IFEMA áchanse partillados en dous complexos: un ao nordeste da cidade, no Campo das Nacións, e outro no suroeste da cidade, onda a Casa de Campo. Feiras
Algúns dos eventos organizados por IFEMA son FITUR, ARCO, Pasarela Cibeles, o Salón do Automóbil de Madrid, Feira Internacional do Autobús e do Autocar (FIAA), Salón Náutico de Madrid, SIMO, AULA, a Feira Internacional do Moble de Madrid, o Salón Internacional da Moda de Madrid, FERIARTE e GENERA (Feira Internacional de Enerxía e Medio Ambiente, principalmente centrada nas enerxías renovables).
Ifor Owen

Ifor Owen, nado en Cefnddwysarn o 3 de xullo de 1915 e finado en Dolgellau o 22 de maio de 2007 foi un profesor, ilustrador e historietista galés coñecido como o creador de Hwyl, a primeira revista infantil de banda deseñada en lingua galesa. Traxectoria
Durante a súa infancia foi membro do movemento xuvenil Urdd Gobaith Cymru e estudou na Boys' Grammar School en Bala e no Bangor Normal College, formándose despois como profesor especializado en arte e ciencia, e os 21 anos logrou praza nun colexio en Croesor e alí permaneceu ata 1948 para pasar a dar clases nunha escola en Gwyddelwern ata 1954 cando comezou a dar clases en Llanuwchllyn ata 1976. Obra
Owen comezou o seu traballo como ilustrador mentres residía en Croesor, aproveitando que o colexio estaba pechado polo xarampón. O primeiro libro que ilustrou foi Yr Hen Wraig Bach a'i Mochyn (1946) ao que seguiron outros para editoriais galesas. En 1949 xunto con DJ Williams publicou Hwyl, a primeira revista de banda deseñada infantil en lingua galesa, creando moitos personaxes, como Defi John e Tomi Puw, Meri Ann, Prisila Puw e Pero Bach. Hwyl editouse entre 1949 e 1989, vendendo arredor de 8. 000 exemplares por números.
Igaxes

Igaxes é unha organización sen ánimo de lucro, con sede en Santiago de Compostela, de prestación de servizos no eido social que traballa especialmente a inclusión social de colectivos vulnerables a través dunha filosofía de traballo baseada nos conceptos de incubación social e apoderamento.
Defínese como unha organización profesionalizada, estable, dinámica, innovadora e integrada a nivel externo e interno cunha liña estratéxica coñecida e compartida baseada na planificación e avaliación continua e na xestión de calidade para acadar achegarse a ser un referente na atención ás persoas en consonancia cos obxectivos de modernización da protección social e a promoción da integración social establecidas pola Unión Europea na renovada Estratexia de Lisboa.
Está presente en toda a comunidade galega con centros e delegacións nas súas principais vilas. A finais do ano 2009 o seu presidente é Luís Barreiro Carballal e o seu director Carlos Rosón Varela.
Iglesias gallegas de la Edad Media

Iglesias gallegas de la Edad Media, colección de artículos publicados por José Villa-amil y Castro, é un libro en castelán, publicado en 1904, moi citado por autores posteriores como Ángel del Castillo, no Inventario de la riqueza monumental y artística de Galicia. Contido
Na obra aparecen, entre outras, as seguintes edificacións: A Capela do Ciprés; San Miguel de Celanova; Santa Comba de Bande; San Martín de Mondoñedo; San Bartolomeu de Rebordáns; Santa María de Meira; San Francisco de Lugo; Santa María, Santo Domingo, San Francisco, Santa Clara e San Bartolomeu (todas elas de Pontevedra); San Martiño de Noia; Santa María do Azougue; Santiago de Betanzos; Santa María a Nova de Noia; Santa María de Baiona; Santiago de Baamonde; Santa María do Campo; Santa María de Cambre; San Lourenzo de Carboeiro; Santa María de Xunqueira de Ambía, Santa Mariña de Augas Santas e o Gran Hospital Real de Santiago.
Iglú

Un iglú (do inuktitut iglu / ᐃᒡᓗ, ‘casa ou edificio (de calquera material)’, plural: igluit) é unha vivenda circular con forma de cúpula. Está construído con bloques de xeo, e é típico de zonas como a Antártida, o norte do Canadá ou Alasca. Son utilizados polos esquimós como abrigo temporal na época invernal.
Ignacio Bolívar y Urrutia

Ignacio Bolívar y Urrutia, nado en Madrid o 9 de novembro de 1850 e finado en Cidade de México o 19 de novembro de 1944, foi un naturalista e entomólogo español, investigador e impulsor do desenvolvemento da ciencia biolóxica. Traxectoria
Licenciouse en Dereito e doutorouse en Ciencias Naturais e en 1875 obtivo praza de profesor na Universidade Central de Madrid, onde foi designado catedrático de Entomoloxía en 1877. Vinculado ao krausismo, presidiu a Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas de Madrid e a Real Sociedad Española de Historia Natural e foi membro da Real Academia Española (1930), da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales (1944) e de diversas sociedades científicas de Europa e América. Tamén foi director do Museo de Ciencias Naturales e do Real Jardín Botánico de Madrid. Aos 89 anos marchou ao exilio (en 1939) a México, xunto co seu fillo, tamén entomólogo, Cándido Luis Bolívar y Pieltáin. Neste país foi nomeado Doutor honoris causa pola Universidade Nacional Autónoma de México despois dunha extraordinaria labor académica e de colaboración científica que mantivo durante cinco anos, o tempo que pasou dende a súa chegada ata o seu pasamento, á idade de 94 anos.
Consagrouse principalmente ao estudo da entomoloxía, na que acadou un gran prestixio internacional. Neste campo escribiu máis de 300 libros e monografías e descubriu máis de mil especies novas e uns 200 xéneros novos. Ademais, animou a adicarse á entomoloxía a grandes científicos como José María de la Fuente e Eugenio Morales Agacino.
Fundou en México en 1940, con outros exiliados españois, a revista Ciencia, revista que é, a partir de 1980, o órgano oficial da Academia Mexicana de Ciencias. Tamén foi presidente da Unión de Profesores Universitarios Españoles en el Extranjero. Entre as súas obras máis importantes figuran: Ortópteros de España nuevos o poco conocidos (1873) e Catálogo sinóptico de los ortópteros de la fauna ibérica (1900).
O 30 se xaneiro de 2019 foi rehabilitado polo goberno, devolvéndolle o diploma académico arrebatado polo réxime de Franco.
Ignacio Castro

Ignacio Castro Rey, nado en Santiago de Compostela o 22 de agosto de 1952, é un filósofo, escritor, profesor e crítico de arte galego. Traxectoria
Doutor en filosofía pola Universidade Autónoma de Madrid, traballa como profesor de Filosofía nun Instituto de ensino medio de Madrid. É colaborador habitual de varias revistas: Anthropos, Archipiélago, Sileno, Microfisuras. Obra en galego
Ensaio
Alén da fenda, 1994, Espiral Maior.
Roxe de sebes, 2001, Noitarenga, reeditado no 2011 pola Fundación Luis Seoane.
Formas da indefinición, 2011, Axóuxere Editora.
Obras colectivas
Neste silencio: Arredor de Uxío Novoneyra, 2000, Noitarenga. Editor. Obra en castelán
Ensaio
De la rebelión, 1994, May Moré, Madrid.
Junto a Jünger, 1996, Cruce, Madrid.
El aliento de lo local en la creación contemporánea, 1998, Editorial Complutense, Madrid.
Oikos, 1998, Cruce.
La explotación de los cuerpos, 2002, Debate, Madrid.
Crítica de la razón sexual, 2002, Ediciones del Serbal, Barcelona.
Trece ocasiones, 2002.
La sexualidad y su sombra, 2004, Altamira, Buenos Aires.
Cariño, seguro que tú sabes hacer algo, 2005.
Votos de riqueza. La multitud del consumo y el silencio de la existencia, 2007, Antonio Machado Libros, Madrid.
La represión informativa del sujeto, 2011, Grama, Bos Aires.
Sociedad y barbarie, 2012, Melusina, Madrid.
Ignacio Fernández Sarasola

Ignacio Fernández Sarasola, nado en Xixón en 1969, é un profesor e investigador español, profesor de Dereito Constitucional da Universidade de Oviedo, especializado no estudo da historia constitucional de España. Traxectoria
Estudou no Instituto Jovellanos da súa cidade natal e comezou os estudos de Dereito na correspondente facultade da Universidade de Oviedo no ano 1988, ingresando no departamento de Dereito Constitucional ao rematar os estudos. En 1999 doutorouse coa tese La responsabilidad del ejecutivo en los orígenes del constitucionalismo español (1808-1823), dirixida polo constitucionalista Joaquín Varela Suanzes-Carpegna. Actualmente é un dos maiores expertos no estudo da Constitución española de 1812, a coñecida como A Pepa.
O 25 de outubro de 2017 incorporouse como membro de número á Real Academia Asturiana de Jurisprudencia. Vida persoal
É irmán do concelleiro e voceiro de Ciudadanos no Concello de Xixón, José Carlos Fernández Sarasola. Obra
Poder y libertad: los orígenes de la responsabilidad del Ejecutivo en España (1808-1823) (2001)
Valentín de Foronda. Escritos políticos y constitucionales (2002)
La función de Gobierno en la Constitución española de 1978 (2002)
Proyectos constitucionales en España (1786-1824) (2004)
La Constitución de Bayona (1808) (2007)
Los partidos políticos en el pensamiento español. De la Ilustración a nuestros días (2009)
Estudios sobre el republicanismo en España. Luchas políticas, constitucionalismo y alcance sociocultural, coautor xunto a Sergio Sánchez Collantes (2017)
Ignacio Francisco Caneda Deza

Ignacio Francisco Caneda Deza, nado en Portonovo (Sanxenxo) en 1915 e finado en Aitzoain (Berriobeiti) o 1 de novembro de 1936, foi un mariñeiro e político galego. Traxectoria
Fillo de Francisco Caneda Lores, do Grove, e Rosa Deza Cordo, de Portonovo, onde naceu Ignacio en 1915. Mariñeiro do Grove de ideas anarquistas. Foi xulgado en Pontevedra o 7 de febreiro de 1934 xunto con José Domínguez Martínez e Elisa Martínez Araújo por encubridores dun roubo cometido o 14 de xullo de 1933, e condenado a unha multa de 1. 000 pesetas. Xulgado en Pontevedra polo Tribunal de Urxencia o 9 de xullo de 1934 xunto con José Domínguez Martínez por un delito de atentado cometido na cadea de Pontevedra o 3 de xuño de 1934, foi condenado a 4 anos, 7 meses e un día de prisión menor. Volveu ser xulgado en Pontevedra o 29 de agosto de 1935 xunto con José Domínguez Martínez por roubo e agresión en Pazos de Borbén o 4 de xullo de 1933, Ignacio foi condenado a 14 anos e 8 meses de reclusión. Cumpriu condena no Forte de San Cristovo onde ingresou o 28 de xuño de 1936. Foi asasinado onda outros presos en Aizoáin o 1 de novembro tras fuxir do Forte de San Cristovo. En agosto de 2025 os seus restos foron devoltos á familia.
Ignacio Pardo

Ignacio Pardo, nado en Lugo en 1947, é un videoartista galego dedicado tamén a outros sectores do audiovisual como a dirección artística. Traxectoria
Comezou na videocreación en 1985 con Videoviolín. Participou no Certame de Cádiz (1987) Certame Nacional de Vídeo de Vitoria (1986) e estivo presente en ARCO (1988 e 1989), "Panorama Europeo de Videoarte" no Centro Cultural Conde Duque realizado en Madrid en 1992, "La Imagen Sublime. Vídeo de creación en España 1970-1985", "Bienal de la Imagen en Movimiento. Visionarios Españoles"(1992), "Todo fluye: infografía española" (1996), "Señales de Vídeo. Aspectos de la videcreación española de los últimos años " (1996) organizadas polo Centro de Arte Raíña Sofía, “Nuevos caminos. Amenazas y promesas del arte electrónico" Consellería de Cultura (1999), ademais de na Documenta de Kassel e outras mostras internacionais como Hannover, Arnheim, Utrecht, Rennes, Cannes, Liubliana, Nápoles, Sydney, Graz, Berlín, Innsbruck, São Paulo, Helsinki, Lynz, Moscova etc. .. En maio e xuño de 2007 expón " Senescencia" no soto do Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela. En novembro de 2018 expón "Exhumación" na Fundación Luis Seoane da Coruña. Obras de Videocreación
Videoviolin (1985)
Parpadeo (1986)
Triángulo (1988)
Tránsito (1988)
Antípoda (1988)
Ninfografía (1992)
Carne viva (1993)
Ojo de pez (1994)
Ventanas de noche (1995)
La tentación del caracol vive arriba (1996)
Paseantes (2003)
Moscas (2004)
Vientre, Mosca, Agua, Bosque, Senescencia, Abrazo, Latido e Fuego (2007) Dirección artística
Contrabajo (1997)
Blanca Madison (2000)
Toda clase de peles (2001)
Himno Galego (2001) Exposicións
Retrospectiva no CGAC. Fundación Luis Seoane da Coruña.
Ignacio Polanco

Ignacio Polanco Moreno, nado en Madrid o 5 de novembro de 1954, é un empresario español do sector das comunicacións. Carreira profesional
Licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade Complutense de Madrid e MBA polo Instituto de Empresa de Madrid, iniciou a súa actividade profesional no Grupo Timón, e en 1993 incorporábase ao consello de administración do Grupo PRISA, sendo vicepresidente de ambas as empresas. É membro ademais dos consellos de administración de El País, Unión Radio, a Cadena SER, Sogecable e Promotora de Publicaciones (PROPU).
O 26 de novembro de 2006 o consello de administración de PRISA acordaba que, á morte do seu pai, o presidente do grupo Jesús de Polanco, Ignacio Polanco asumiría a presidencia. Jesús de Polanco faleceu o 21 de xullo de 2007 e o 23 de xullo Ignacio Polanco era nomeado presidente.
Ignacio Sánchez-Cuenca

Ignacio Sánchez-Cuenca, nado en Valencia en 1966, é un politicólogo do País Valenciano. Traxectoria
É doutor en Socioloxía e licenciado en Filosofía. Foi docente na Universidade de Salamanca e na Universidade Pompeu Fabra de Barcelona. É director de Instituto Carlos III-Juan March de Ciencias Sociais da Universidade Carlos III de Madrid así como profesor de Ciencia Política. Obra
ETA contra el Estado (2001)
Controlling Governments (2008).
Más democracia y menos liberalismo (2010)
Años de cambios, años de crisis. Ocho años de gobiernos socialistas (2012)
Democracia y socialdemocracia. Homenaje a José María Maravall (2012, conxuntamente con Adam Przeworski)
Ignazio Silone

Ignazio Silone, pseudónimo de Secondo Tranquilli, nado en Pescina, Provincia de L'Aquila, o 1 de maio de 1900 e finado en Xenebra o 22 de agosto de 1978, foi un escritor e político italiano. Obra narrativa
Fontamara, 1933.
Un viaggio a Parigi (1934).
Pane e vino, 1937.
La scuola dei dittatori, 1938.
Il seme sotto la neve, 1941.
Una manciata di more, 1952.
Il segreto di Luca, Milano, A. Mondadori, 1956.
La volpe e le camelie, 1960.
L'avventura d'un povero cristiano 1968.
Severina, 1981.
Ignicoccus

Ignicoccus é un xénero de arqueas que viven en chemineas hidrotermais mariñas a altas temperaturas. Descubríronse na dorsal de Kolbeinsey ao norte de Islandia e no océano Pacífico (a 9º norte, 104º oeste) en 2000. Sistemática
A comparación dos xenes de ARNr 16S de Ignicoccus cos doutras especies indica que representa unha liñaxe nova que se ramificou moi cedo dentro da familia das Desulfurococcaceae. Coñécense neste xénero tres especies, I. islandicus, I. pacificus e I. hospitalis cepa KIN4I. Estrutura celular
As arqueas do xénero Ignicoccus son diminutas células de tipo coco cun diámetro de aproximadamente 2 µm, que presentan unha superficie lisa, unha membrana externa e non teñen capa S.
Teñen unha estrutura que serve de envoltura celular dun tipo con detalles nunca antes atopados, formada por unha membrana plasmática, un espazo periplásmico (cun largo variable de 20 a 400 nm, que contén vesículas unidas á membrana), e unha membrana externa (aproximadamente de 10 nm de grosor, que lembra a membrana externa das bacterias gramnegativas). Esta última contén partículas simples duns 8 nm de diámetro empaquetadas de modo irregular e moi apertadamente, e poros cun diámetro de 24 nm, rodeados de pequenas partículas, dispostas en círculo (cun diámetro de 130 nm) e agrupacións de ata oito partículas (cada partícula de 12 nm de diámetro). Fisioloxía
Ignicocci vive a temperaturas entre os 70 e 98 °C (o seu óptimo está arredor de 90 °C). Obtén enerxía pola redución de xofre elemental a sulfuro de hidróxeno utilizando hidróxeno molecular como doante de electróns. A arquea Nanoarchaeum equitans establece unha singular simbiose (ou parasitismo) con Ignicoccus. .
Ignorancia

A ignorancia é un desfasamento entre a realidade e unha percepción errónea da realidade. A ignorancia é a consecuencia dunha crenza ou dun feito probado que non se coñece, ou dito doutro modo, é a ausencia de coñecemento. Concepción folosófica
En filosofía o estudo da ignorancia vai parello ao estudo do coñecemento, sendo ambos a parte central da epistemoloxía. A filosofía secular condena xeralmente a ignorancia ao modo ilustrado na obra clásica Conto de Nadal de Charles Dickens. Nela a pantasma do Nadal presente amosa a Scrooge a ignorancia e a miseria personificadas en nenos, sinalando á primeira como a máis daniña. Enfoques
No budismo, a ignorancia é descrita como un veo que induce as paixóns e causa os renacementos.
Na industria, a aplicación dun coeficiente de ignorancia permite garantir a seguridade de todo ou parte dun sistema técnico.
Na alegoría da caverna, de Platón, o estado de ignorancia é asociado a dous aspectos da condición do home mergullado na escuridade.
A ignorancia invencible é unha forma de ignorancia que é o obxecto dunha defensa de inocencia.
O escurantismo esta asociado a miúdo á ignorancia. Ignorancia sabia e ignorancia profunda
Son dous conceptos moi importantes no ámbito da véspera estratéxica e da intelixencia económica. A ignorancia sabia é a daquel que sabe que non sabe.
A ignorancia profunda é a daquel que non sabe que non sabe.
Igor Diakonoff

Igor Mikhailovich Diakonoff (en ruso: И́горь Миха́йлович Дья́конов), nado en Petrogrado o 12 de xaneiro de 1915 e finado na mesma cidade o 2 de maio de 1999, foi un lingüista e asiriólogo ruso. Traxectoria
Fillo dun empregado de banca e dunha doutora. De 1922 a 1929 a súa familia viviu na cidade de Oslo onde se forma como bacharel en noruegués. A familia de Diakonoff consta cunha enorme notoriedade no campo académico, seu irmán Mikhail Dyakonoff, foi unha autoridade en estudos iraníes, a súa sobriña Elena Dyakonova é tradutora de xaponés antigo. A súa muller Nina Dyakonova historiadora e crítica do romanticismo inglés de comezos do século XIX, ou os seus fillos Mikhail Igorevich Dyakonov, laureado doutor en física e matemáticas pola URSS e Dmitry Igorevich Dyakonov, doutor en física e cabeza do programa de física teórica en altas enerxías. Teoría
Na facultade de Historia de Leningrado ingresa no grupo de asirioloxía do profesor A. P. Riftin. Traballa facendo inventario da colección de Nikolay Likhachyov de táboas en escritura cuneiforme, chegando a memorizalas e clasificándoas por tipos e xéneros. Doutórase en relacións da rexión de Asiria. No 1944 é alistado na guerra contra os alemáns, liderando un comando de liberación en Kirkenes grazas ao seu bilingüísmo. De volta ao réxime civil no 1946 comeza a traballar no libro O desenvolvemento das relacións territorias en Asiria [Развитие земельных отношений в Ассирии] (Leningrad 1949)
Nas décadas posteriores concéntrase nunha tarefa de longa duración, descifrar e editar os documentos das Fortalezas Partas de Nisa. Traballo comezado na década do 1940 xunto con V. A. Livshits e o seu irmán máis vello, M. M. Diakonoff. A tarefa lévalles máis de vinte anos (o primeiro paper foi publicado no ano 1951) e, en 1970, estréase a extensa edición do Corpus Inscriptionum Iranicarum, Pt. I-III, Vol. II. Parthian Economic Texts from Nisa con edicións de D. N. MacKenzie. L. e Lund Humphries ata o 1979. Tralo decifrado os editores adoptan e publican o consenso de que o texto está escrito en idioma parto con heterogramas arameos.
En paralelo, Diakonoff, publica Historia de Media desde os primeiros tempos até o século 4º A. C. [История Мидии от древнейших времен до конца IV в. до н. э. ] (Moscova—Leningrad 1956). Traballo no que consultou e decifrou documentos do persa antigo.
Igor Moiseev

Igor Alexandrovich Moiseev (en ruso И́горь Алекса́ндрович Моисе́ев), nado en Kíiv o 21 de xaneiro de 1906 e finado en Moscova o 2 de novembro de 2007, foi un coreógrafo e danzarín ruso. Traxectoria
Naceu na capital de Ucraína, onde seu pai Alexander Moiseev, un nobre ruso orixinario da rexión de Orel, exercía como avogado. Súa nai era Anna Gren, era de orixe francesa e romanesa; a parella coñeceuse en París e só uns meses despois do seu nacemento a familia marchou á capital francesa, onde Igor viviu ata os oito anos e logo a familia estableceuse en Moscova. En 1920 con catorce anos seu pai levouno á academia de ballet dunha antiga danzarina do Bolshoi, Vera Mosolova, e que estaba situada preto da casa familiar pero só uns meses despois de comezar as clases a profesora levouno á escola de ballet do Teatro Bolshoi e Igor aprobou o exame de admisión. Entre os seus profesores estivo Alexander Gorskii e tras graduarse en 1924 entrou no elenco do Bolshoi. Comezou tamén a traballar como coreógrafo dende 1930.
En 1937 co apoio de Viacheslav Molotov, presidente do Consello de Comisarios do Pobo, organizou o primeiro conxunto profesional de danza popular da Unión Soviética, o primeiro ensaio do novo conxunto foi o 1 de febreiro de 1937 e Moiseev foi director artístico permanente e director de danza. A partir de 1938 co novo grupo relizou numerosas xiras por toda a URSS e dende 1945 tamén por outros países. En 1943 dotou ao grupo cunha escola profesional de danza popular, os graduados atoparon traballo tanto no propio grupo como noutros ao longo da Unión Soviética
e en 1966 estableceu un conxunto para novos talentos da danza, que se transformou no actual Teatro Académico Estatal do Ballet Clásico, e que dirixiu ata 1970. Nas súas coreografías mantivo un rigoroso equilibrio entre as danzas populares auténticas e o espectáculo teatral, con pasos e chimpos aparatosos e acrobáticos. Mesmo en 1952, durante o stalinismo, criticou duramente o estado da coreografía soviética, que consideraba anquilosada e temorosa das novidades. Montou máis de 170 coreografías, na súa maioría recreacións de danzas populares para representación teatral. O seu estilo coreográfico converteuse en estándar na Unión Soviética, con grupos imitando o modo Moiseev para cada nacionalidade.
Ao longo da súa carreira foi xurado de numerosos concursos e festivais internacionais, e dirixiu o xurado dun programa da televisión soviética dedicado aos festivais populares. Tamén organizou concertos de gala e programas culturais e traballou activamente no Comité de Paz Soviético; así e todo, malia as numerosas peticións que recibiu nunca foi membro do Partido Comunista da Unión Soviética polas súas crenzas relixiosas.
Foi membro do consello do Teatro Bolshoi dende 1985, da Academia Rusa das Artes dende 1996. Escribiu diversos artigos dedicados á coreografía e en 1996 publicou as súas memorias.
Igor Tamm

Igor Ievguènievitx Tamm (en ruso И́горь Евге́ньевич Та́мм), nado en Vladivostok o 8 de xullo de 1895 e finado en Moscova o 12 de abril de 1971, foi un físico soviético galardoado en 1958 co Premio Nobel de Física. Traxectoria
Sendo ben pequeno trasladouse xunto coa súa familia a Kirovohrad, situada hoxe en día en Ucraína. En 1918 iniciou os seus estudos de física na Universidade de Edimburgo xunto con Borís Hessen, que continuou posteriormente na Universidade de Moscova, onde se graduou no ano 1918. En 1928 Igor Tamm colaborou durante uns meses con Paul Ehrenfest na Universidade de Leiden. Investigacións científicas
En 1958 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Pavel Cherenkov e Ilya Frank, polo descubrimento e a interpretación da Radiación Cherenkov. Tamm e Frank realizaron a explicación teórica sobre o modelo exposto por Pavel Txerenkov, denominada Radiación Cherenkov, no cal este modelo sucede cando as partículas viaxan nun medio opticamente transparente a unha velocidade maior que a velocidade da luz neste propio medio.
Posteriormente o Premio Nobel da Paz Andrei Dmitrievich Sakharov propuxo a Tamm o confinamento de plasma extremadamente ionizado por campos magnéticos como método de control da fusión termonuclear.
Igraine

Igraine é segundo a lenda artúrica a nai do Rei Artur. Tamén coñecido en latín Igema, en galés como Eigr, en francés como Igeme, na obra Le Morte d´Arthur de Thomas Malory como Ygrayne -modernizada ás veces como Igraine- e na obra de Wolfram von Eschenbach "Parzival" como Amive). Convértese na muller de Uther Pendragon, pero o seu primeiro marido foi Gorlois, de cuxo matrimonio tivo como fillas a Elaine, Morgause e Morgana le Fay. Godofredo de Monmouth
A primeira mención dela atópase na obra de Geoffrey de Monmouth "Historia Regum Britanniae" onde ela introduce a historia como a muller de Gorlois, Duque de Cornualla. O rei Uther Pendragon namórase dela e intenta chamar a súa atención na súa corte. Ela informa ó seu marido das súas intencións quen parte con ela a Cornwall sen permiso. Esta súbita saída outorga a Uther unha escusa para emprender a guerra contra Gorlois. Gorlois dirixe a guerra dende o castelo de Dimilioc pero empraza á súa muller na seguridade do castelo de Tintagel.
Igrexa da Ciencioloxía

A Igrexa da Ciencioloxía é unha organización dedicada á práctica da ciencioloxía. Historia
Fundouna o escritor L. Ron Hubbard en 1953. Nos últimos anos[cando? ] a Igrexa da Ciencioloxía difundiuse internacionalmente ao tempo que recibe críticas que enfatizan que os métodos e fins actuais contradín as formulacións de Hubbard, e mesmo cualifícana de seita destrutiva os gobernos de Bélxica e Alemaña e un informe parlamentario en Francia[Cómpre referencia]. A Igrexa da Ciencioloxía afirma que ten entre 8 e 15000000 de fieis no mundo, mentres que fontes críticas rebaixan a cifra a 1500000.
Igrexa de San Xoán Bautista de Fresno el Viejo

A Igrexa de San Xoán Bautista é un templo católico que se atopa na localidade de Fresno el Viejo (provincia de Valladolid). De estilo románico-mudéxar, foi declarado Ben de Interese Cultural. Galería
Igrexa de Santa María de Taboada dos Freires

A Igrexa de Santa María de Taboada dos Freires é un templo románico da parroquia de Taboada dos Freires, no concello de Taboada (provincia de Lugo), construído en 1190. Descrición
É das poucas igrexas construídas polos templarios[Cómpre referencia] no concello e das poucas na súa contorna.
Consiste nunha soa nave de planta basilical, que foi prolongada na súa cabeceira aproximadamente en 1920. Do punto de vista estético, cabe destacar a portada occidental, onde hai unha representación de Sansón degolando un león relizada polo mestre Pelaxio, enmarcada en arquivoltas. A parte románica da nave conta con canzorros, e tamén hai unha xanela que foi recolocada na cabeceira cando foi ampliada. No interior, cabe salientar un retablo en madeira de principios do século XX. Xusto en fronte da igrexa estaba a casa reitoral, construída no século XVII e que posibelmente albergase no seu momento un mosteiro, que estivo habitada aproximadamente até 1980 e que en 2018 se veu abaixo, após décadas de desleixo.
Igrexa de Santa María de Vilaselán

A igrexa de Santa María de Vilaselán é o templo parroquial de Vilaselán (Ribadeo). Máis coñecida como Santuario de Nosa Señora da Vilaselán, é un edificio que data do século XVIII, que alberga no seu interior a imaxe da Virxe que lle dá sona en toda a Mariña lucense e occidente asturiano. Arquitectura
Dispón dunha nave rectangular con catro arcos faixóns, capela maior cun arco triunfal e bóveda de aresta, dúas sacristías, torre de campás sobre o frontis e pórtico acaroado o muro dereito do templo. No seu interior, retablo maior, de estilo neoclásico e dúas laterais, de similar do mesmo tempo.
Dentro do edificio ocupan especial lugar os exvotos, en particular as réplicas de barcos ofrendadas despois de saír airosos de momentos difíciles no mar.
Galería de imaxes
Igrexa de Santa María de Íscar

A Igrexa de Santa María é un templo católico situado na localidade de Íscar (provincia de Valladolid). É de estilo románico-mudéxar, e está declarado Ben de Interese Cultural.
Galería
Igrexa nova de Delft

Igrexa nova de Delft (en neerlandés: Nieuwe Kerk) é o nome co que se coñece unha igrexa protestantes estilo gótico dos Países Baixos, erguida no século XIV, situada na cidade de Delft, na Holanda Meridional.
A igrexa está situada na Gran Praza (Markt) de Delft, fronte ao antigo edificio do concello de Delft.
A impoñente torre da campá da igrexa chega aos 108, 75 metros de altura. É a segunda máis alta dun edificio relixioso nos Países Baixos, por detrás da torre da catedral de San Martiño, de Utrecht, que chega aos 112 metros.
Esta igrexa goza dun recoñecemento particular, polo feito de albergar o panteón real da casa de Orange-Nassau. En 1967 recibiu a consideración de monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument). Historia
Ao principio, a igrexa consistía nun edificio provisional de madeira, en torno ao cal se construíu a basílica tal e como pode ser contemplada na actualidade. A antiga igrexa de madeira, que se mantivo ata 1420, foi consagrada a María.
A basílica cruciforme edificouse a partir do ano 1396 nun estilo gótico flamíxero ateigado de mostras do simbolismo cristián. O plano en forma de cruz refire a Cristo, as doce columnas do corazón aos doce apóstolos, os catro piares do cruceiro representan os catro evanxelistas e as dezaseis columnas da nave central representan os dezaseis profetas. A construción realizouse exactamente arredor do que foi a antiga igrexa provisional de madeira.
As vidreiras de cores do transepto e o amplo deambulatorio son obra de Willem Van Konijnenburg (1927-1936). A vidreira que representa a Hugo Grotius, situada na ala norte do transepto, caracterizada polos seus tons fríos gris e azuis, débeselle ao mestre Joep Nicolas. Panteón real da casa de Orange-Nassau
O mausoleo de Guillerme, o Taciturno elévase no coro, sobre a cripta real. Este edificio renacentista de mármore foi levantado por Hendrick de Keyser entre 1614 e 1621. No centro dun perístilo flanqueado por grandes alegorías, o príncipe está en traxe de desfile baixo a mirada dunha deusa Fama de bronce. Aos seus pés hai unha figura do seu fiel can que un día lle salvou a vida. Na cabeza da estatua xacente de mármore, unha estatua de bronce representa o príncipe con armadura.
No centro do coro, a entrada á cripta dos príncipes está sinalada por unha gran lousa brasonada.
Príncipes e reis soterrados na cripta
Na igrexa nova están soterradas moitas persoas pertencentes á familia Orange-Nassau e á actual familia real dos Países Baixos. Esta é unha listaxe dos príncipes e os monarcas: Guillerme I de Orange-Nassau (1533 -1584).
Luísa de Coligny (1555 -1620)
Mauricio de Nassau (1567-1625)
Frederico Henrique de Orange-Nassau 1584-1647)
Guillerme II de Orange-Nassau (1626-1650)
Guillerme IV de Orange-Nassau (1711-1751)
Guillerme V de Orange-Nassau (1748-1806)
Guillerme I dos Países Baixos (1772-1843)
Guillerme II dos Países Baixos (1792-1849)
Guillerme III dos Países Baixos (1817-1890)
Guillermina I dos Países Baixos (1880-1962)
Xiana I dos Países Baixos (1909-2004)
Igrexa valoa de Delft

A igrexa valoa de Delft (en neerlandés: Waalse kerk), sita nesta cidade da Holanda Meridional, nos Países Baixos, foi unha parte do antigo convento de Santa Ádega, máis coñecido como Prinsenhof, que acadou en 1414 o dereito a posuír unha capela propia e un cemiterio.
A capela foi utilizada para o culto desde 1585 pola Igrexa Reformada de Valonia, motivo polo cal é coñecida como "igrexa valoa" ou "igrexa francesa".
A igrexa foi declarada en 1967 monumento nacional dos Países Baixos (Rijksmonument). Historia
As igrexas valoas
As coñecidas como igrexas valoas son igrexas calvinistas radicadas nos Países Baixos e nas súas ex-colonias, cuxas comunidades de fieis proceden do sur dos Países Baixos e de Francia e nas que o idioma oficial é o francés. Os seus membros proceden dos reformados valóns, diferenciados historicamente dos reformados baixoalemáns, que utilizan o neerlandés.
Tras as conquistas españolas no sur dos Países Baixos a finais do século XVI, moitos calvinistas fuxiron destas rexións cara ao norte, principalmente cara a Holanda, para evitar a persecución dos católicos romanos. Os valóns chegaron en grandes cantidades e chegaron a establecer 43 municipalidades francófonas que funcionaban independentemente das comunidades da reforma baixoalemá. Ademais, a finais do século XVII, tras a revogación do Edicto de Nantes en 1685, moitos hugonotes fuxiron de Francia cara aos Países Baixos e tamén foron admitidos nestas comunidades ou crearon outras novas, chegando a existir 80.
Por mor da progresiva integración destes refuxiados na sociedade neerlandesa, especialmente no século VXVIII, o número de comunidades descendeu notablemente. E finalmente, en 2004 pasaron a formar parte formalmente da Igrexa Protestante nos Países Baixos.
A igrexa valoa de Delft
Das investigacións realizadas co gallo da restauración do Prinsenhof despréndese que a capela do antigo convento de Santa Ádega se construíu entre 1430 e 1480.
A grande afluencia de refuxiados protestantes franceses motivou a necesidade dunha ampliación cara ao ano 1650, motivo polo cal se engadiron, no lado norte, dúas capelas anexas, que foron eliminadas en 1950 por non se axustar ao contorno arquitectónico.
Durante as súas estadías en Delft, o Príncipe Guillerme de Orange (O Taciturno) asistía con regularidade a esta igrexa. Hoff, na súa obra Historien, sostén que foi durante un deses cultos cando o príncipe recibiu a mensaxe da liberación de Leiden, o 3 de outubro de 1574.
A comunidade valoa de Delft, fundada en 1585, foi sempre a encargada de manter o templo, coa única exceción do período entre 1621 e 1635, cando a igrexa e parte do Prinsenhof foron cedidos a unha sociedade de comerciantes ingleses de tecidos. Desde o 29 de maio de 1808, a Igrexa Valoa é a propietaria formal do templo, segundo lle recoñeceu o Concello de Delft.
O órgano actual foi construído en 1869 polo mestre fabricante de órganos C. G. F. Witte (casa Bätz), e substitúe o anterior construído por Duijschot, arredor de 1700.
Igualdade social

A igualdade social é unha situación social segundo a cal as persoas teñen as mesmas oportunidades ou dereitos nalgún aspecto.
Existen diferentes formas de igualdade, dependendo das persoas e da situación social particular. Por exemplo, a igualdade entre persoas de diferente sexo, igualdade entre persoas de distintas razas, igualdade entre persoas discriminadas ou de distintos países con respecto ás oportunidades de emprego ou a igualdade de diferentes razas respecto a dereitos de tránsito, de uso de transportes públicos ou de acceso á educación.
A loita polos dereitos sociais foi bandeira do Movemento polos Dereitos Civís.
Actualmente, a igualdade social nalgúns aspectos gañou terreo en occidente -especialmente no primeiro mundo- debido ás múltiples iniciativas pola liberdade en amplas áreas, aínda que de maneira aínda bastante limitada a pesar das aparencias; pero na maior parte dos países do mundo continúan existindo moitos tipos de desigualdades sociais de gran magnitude.
Ikaros

Ikaros (acrónimo de Interplanetary Kite-craft Accelerated by Radiation Of the Sun), foi unha vela solar experimental da axencia espacial xaponesa JAXA lanzada o 20 de maio de 2010 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
Ikaros foi a primeira vela solar en usar propulsión fotónica xunto con delgadas células solares como fonte de enerxía. Foi inxectada nunha órbita interplanetaria cara Venus xunto coa sonda Akatsuki. Tras separarse do foguete portador, a vela solar despregouse xirando sobre si mesma a 20 r. p. m. , tarefa facilitada por catro pesos colocados en cada unha das esquinas da vela.
Ikaros ten forma de cadradao, cunha diagonal de 20 metros. Está feita de poliamida cun espesor de só 0, 0075 mm na cal can inseridas tanto células solares ultrafinas como dispositivos ópticos para manobrar a vela e instrumentos como detectores de po. Ikaros levaba consigo dous pequenos subsatélites, chamados DCAM 1 e DCAM 2, liberados para sacar fotos da vela desde certa distancia.
Ike

O Tifón Ike foi unha devastadora tormenta que asolou as Filipinas máis a China en setembro de 1984.
Foi un tifón de categoría 4. Impacto
Causou ó redor de 1. 500 vítimas mortais. Entre 200. 000 e 480. 000 persoas quedaron sen fogar.
Ikiru

Ikiru (生きる) é un filme xaponés de 1952 dirixido e coescrito por Akira Kurosawa e protagonizado por Takashi Shimura. O filme explora os problemas dun doente terminal de Tokyo e a súa procura polo sentido da súa vida. O guión foi parcialmente inspirado pola novela de 1886 de Lev Tolstoi A morte de Iván Ilich. Personaxes
Takashi Shimura como Kanji Watanabe
Shinichi Himori como Kimura
Haruo Tanaka como Sakai
Minoru Chiaki como Noguchi
Miki Odagiri como Toyo Odagiri
Bokuzen Hidari como Ohara
Minosuke Yamada como subordinado Saito
Kamatari Fujiwara como xefe da subsección Ōno
Makoto Kobori como Kiichi Watanabe, irmán de Kanji
Nobuo Kaneko como Mitsuo Watanabe, fillo de Kanji
Nobuo Nakamura como alcande
Atsushi Watanabe como paciente do hospital
Isao Kimura como o médico interno
Masao Shimizu como o doutor
Yūnosuke Itō como o novelista
Kyoko Seki como Kazue Watanabe
Kumeko Urabe como Tatsu Watanabe, a muller de Kiichi
Noriko Honma como ama de casa
Seiji Miyaguchi como o xefe yakuza.
Daisuke Katō como un yakuza.
Ikonos

Ikonos ou Ikonos 2 (debido á perda do satélite orixinal durante o lanzamento) foi un satélite artificial dos Estados Unidos lanzado o 24 de setembro de 1999 mediante un foguete Athena 2 desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
Ikonos foi o primeiro satélite de observación terrestre privado capaz de sacar imaxes en alta resolución. Usaba o bus LM-900, fabricado por Lockheed Martin, estabilizábase nos tres eixos e o instrumento principal era unha cámara cunha resolución de ata 1 metro. O satélite orixinal foi perdido durante un lanzamento o 27 de abril de 1999 debido a un fallo na separación da cofia do foguete. Ikonos foi retirado en 2015, despois de 15 anos de servizo, o dobre da vida esperada inicialmente.
Il corsaro

Il corsaro (en galego O corsario) é unha ópera en tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Francesco Maria Piave, baseado no poema The Corsair de Lord Byron. Foi estreada o 25 de outubro de 1848 no Teatro Grande de Trieste baixo a batuta de Luigi Ricci.
O compositor expresou o seu interese polo poema de Byron The Corsaire xa no ano 1844, mais pasaron varios anos antes de que chegase a compoñer a ópera, traballando cun libreto de Francesco Maria Piave. Mentres tanto, Verdi viuse no medio dunha loita entre dous editores que pelexaban pola súa obra. Il corsaro foi escrita para o editor que perdeu esa batalla —polo menos aos ollos do compositor— e Verdi pode ter estado ansioso de superalo. En calquera dos casos, cando finalizou a partitura en 1848 e a entregou ao editor, aparentemente non tiña idea de cando ou onde se estrearía. Cando se estreou no Teatro Grande (actualmente Teatro Verdi de Trieste máis tarde aquel ano, Verdi non atendeu a estrea. Pode que soubera exactamente o que estaba a facer. Ao final, resultou que a ópera foi mal recibida —algo insólito en Verdi-. Pronto caeu no esquecemento.
Il corsaro é unha das obras menos coñecidas de Verdi, e nela presenta moitos elementos propios do romanticismo. Os protagonistas son dúas parellas: por unha banda Corrado e a súa amada Medora, e pola outra o paxá otomán Seid e a súa escrava favorita Gulnara. Trátase dunha obra con moitos momentos de gran beleza e lirismo. Esta ópera rara vez se representa na actualidade; nas estatísticas de OperabaseArquivado 14 de maio de 2017 en Wayback Machine. aparece con só 4 representacións no período 2005-2010.
Segundo o propio Verdi: "Ha de verse Il corsaro con perspectiva, xa que é unha obra de transición na que apuntaba cousas que logo desenvolvería en La traviata e Otello".