Presidente de Estonia

O Presidente da República de Estonia (en estoniano: Eesti Vabariigi President) é o xefe de Estado da República de Estonia. A actual presidenta é Kersti Kaljulaid, elixida polo Parlamento o 3 de outubro de 2016, converténdose na primeira muller e na persoa máis nova que ocupa o cargo. Estonia é unha república parlamentaria na que o presidente é unha figura cerimonial sen poder executivo. O presidente está obrigado a suspender a súa adhesión a calquera partido político para exercer o seu mandato. Ao asumir o cargo, a autoridade e as funcións do presidente en todos os demais cargos electos ou designados cesan automaticamente. Estas medidas deberían axudar teoricamente ao presidente a funcionar dunha forma máis independente e imparcial. O presidente é elixido polo Riigikogu ou un órgano electoral especial para un mandato de cinco anos. O corpo electoral convócase no caso de que ningún candidato consiga unha maioría de dous terzos no Riigikogu despois de tres xornadas de votacións. O órgano electoral, que está formado por todos os membros do Riigikogu e representantes electos de todos os autogobernos locais (polo menos un representante por cada municipio, pero non máis de 10 representantes segundo o número de cidadáns con dereito a voto residentes no municipio), elixe o presidente, escollendo entre os dous candidatos coa maior porcentaxe de votos. O presidente ocupa o cargo durante cinco anos. Poden ser elixidos calquera número de veces, pero non máis de dúas veces consecutivamente. Historia
Os autores da primeira constitución estoniana, cos recordos dos abusos de poder dos emperadores rusos, trataron de evitar concentrar demasiado o poder en mans dunha persoa. Isto acabou provocando a creación dun sistema ultraparlamentario. O poder do Parlamento (Riigikogu) era practicamente ilimitado. Ata 1934, o xefe de Estado era o "Ancián do Estado" (Riigivanem), que tamén exercía como presidente de iure do goberno. Non obstante, non podería desempeñar un papel de equilibrio en caso de conflito entre o Parlamento e o Goberno. O Ancián do Estado e o Goberno dependían completamente do Parlamento. As funcións que normalmente exerce un presidente nos sistemas parlamentarios dividíronse entre o portavoz do Riigikogu, o Ancián do Estado e o goberno. A constitución de Estonia foi modificada en 1933, instituíndo un sistema fortemente presidencial. O xefe de Estado, segundo a nova constitución, chamouse tamén o Ancián do Estado. Non obstante, nunca entrou en vigor como consecuencia do auto-golpe de Konstantin Päts en 1934. En 1938, promulgouse outra constitución e o título de xefe do estado cambiouse a "Presidente da República". Déuselle un poder executivo moi amplo, aínda que era algo menos poderoso que o Ancián do Estado da constitución de 1933. Konstantin Päts converteuse na primeira persoa en levar este título. O seu mandato tiña unha duración de seis anos. Poucos días despois da ocupación soviética de Estonia en 1940, Päts foi obrigado a nomear un goberno marioneta dominado polos comunistas dirixido por Johannes Vares, tras a chegada de manifestantes acompañados de tropas do Exército Vermello con vehículos blindados ao palacio presidencial. O goberno de Vares fora elixido polo oficial soviético Andrei Zhdanov. Despois das eleccións de xullo, Päts foi destituído do cargo. En xullo, Päts, xunto co seu fillo, nora e dúas netas, foron deportados a Ufa, en Rusia. Segundo a constitución de 1938, se o presidente estivera algunha vez incapacitado ou doutro xeito non puidese exercer as súas funcións, as súas funcións serían asumidas polo primeiro ministro baixo o título de "primeiro ministro en funcións do presidente". De acordo con esta disposición, Vares asumiu as funcións do presidente para dar sanción legal á anexión formal de Estonia pola Unión Soviética en agosto. Non obstante, durante os tempos de guerra ou incapacitación que duran máis de seis meses, a constitución prevé a elección dun presidente en funcións polo Consello Electoral. O Consello Electoral reuniuse en segredo o 20 de abril de 1944 e determinou que o nomeamento de Vares como primeiro ministro en 1940 era ilegal segundo a constitución de 1938. O Consello elixiu a Jüri Uluots como presidente interino o 21 de abril. Uluots nomeo a Otto Tief como primeiro ministro. Posteriormente, Sief foi arrestado polas forzas soviéticas que liberaron o país dos nazis en setembro. En setembro de 1944, Uluots e os membros sobreviventes do goberno de Tief escaparon a Suecia. Un día antes de morrer Uluots en xaneiro de 1945, un sucesor, August Rei, foi nomeado para asumir o cargo de presidente en funcións. Despois da morte de Rei en 1963, o papel pasou a Aleksander Warma, logo a Tõnis Kint en 1971, e despois a Heinrich Mark en 1990. En outubro de 1992, Mark entregou as súas credenciais ao recentemente elixido presidente da república restaurada, Lennart Meri. Despois de que Estonia recuperase a independencia, adoptouse unha nova constitución que se baseaba nunha mestura dos documentos de 1920 e 1938. Durante a redacción da nova constitución, inicialmente estaba previsto empregar o título antigo e máis tradicional de Ancián do Estado, para o xefe do Estado. Non obstante, o termo máis moderno de presidente foi elixido despois de consultas públicas. Houbo seis eleccións presidenciais (en 1992, 1996, 2001, 2006, 2011 e 2016). Nas catro primeiras eleccións o parlamento non elixiu o presidente e as eleccións pasaron á asemblea electoral. Lennart Meri foi elixido en 1992 (esta elección, a diferenza das posteriores, tivo unha rolda pública) e foi reelixido en 1996, derrotando a Arnold Rüütel as dúas veces. O propio Rüütel converteuse no próximo presidente no 2001. No 2006, Toomas Hendrik Ilves gañou as eleccións e foi reelixido polo parlamento en 2011. Kersti Kaljulaid foi elixido presidente en 2016. Funcións constitucionais
O presidente da República de Estonia: actúa como o máximo representante do estado en asuntos internacionais (esta tarefa inclúe a sinatura de tratados internacionais aprobados previamente polo goberno). En circunstancias excepcionais, o presidente pode representar a Estonia no Consello Europeo en vez do primeiro ministro de Estonia;
nomea e convoca, por proposta do Goberno, aos representantes diplomáticos da República de Estonia ante estados estranxeiros e organizacións internacionais; recibe as credenciais de axentes diplomáticos estranxeiros acreditados para Estonia;
declara eleccións regulares ao Riigikogu (parlamento de Estonia) e, segundo as respectivas disposicións da Constitución, as súas eleccións extraordinarias. O presidente pode declarar eleccións extraordinarias en catro ocasións: se o Riigikogu resulta incapaz de aprobar a Lei anual de orzamentos do Estado, se o Riigikogu non consegue a aprobación da nación nun referendo, se o Riigikogu non elixe o primeiro ministro despois de ter a oportunidade (nestas tres ocasións anunciar eleccións extraordinarias é obrigatorio e o presidente simplemente actúa como o "máximo notario" do estado) ou se o Riigikogu aproba unha moción de censura contra o Goberno e o Goberno, á súa vez, solicita ao presidente que considere a convocatoria de eleccións extraordinarias (neste caso, o presidente pode dicir "non", se considera que organizar eleccións extraordinarias é innecesario ou pouco razoable por calquera motivo);
convoca as novas adhesións ao Riigikogu e abre a súa primeira sesión;
propón ao presidente do Riigikogu convocar unha sesión extraordinaria do Riigikogu (en caso de necesidade);
promulga leis e asina os instrumentos de ratificación. O presidente pode negarse a promulgar un proxecto de lei dentro dos 14 días seguintes á súa recepción (faise só se o presidente o considera contrario á Constitución de Estonia). Neste caso, o presidente devolve o proxecto de lei ao Riigikogu co motivo da súa decisión. Cando isto suceda, o Riigikogu poderá reconsiderar e modificar o proxecto de lei segundo as observacións do presidente, deixar caer o asunto ou aprobar o proxecto de lei sen ningún cambio por segunda vez. Cando o Riigikogu tome a terceira opción, o presidente pode simplemente negarse a asinar o proxecto de lei, máis está obrigado a promulgalo ou, se aínda cre que é inconstitucional, solicitar ao Riigikohus (Corte Suprema) que se pronuncie sobre a súa constitucionalidade. Se o Riigikohus non atopa ningunha violación da constitución, o presidente deberá asinar o proxecto de lei.
poderá iniciar a modificación da Constitución. Ata agora este dereito só se usaba en dúas ocasións. O presidente Lennart Meri propuxo introducir eleccións directas do presidente e fundar un Tribunal Constitucional o último día da súa permanencia no cargo. Esta proposta non atopou apoio nos muros do Parlamento. O presidente Toomas-Hendrik Ilves propuxo eliminar a Constitución do Comandante e o Comandante en Xefe das Forzas de Defensa da Constitución, de xeito que puidese ser nomeado polo Goberno e non por Riigikogu. A respectiva modificación foi finalmente aprobada por Riigikogu o 13 de abril de 2011 e entrou en vigor o 22 de xullo de 2011;
logo das pertinentes consultas coas fraccións parlamentarias nomea o candidato ao posto do primeiro ministro (que normalmente é o líder da coalición parlamentaria ou o maior partido no Riigikogu), que ten que pasar por un voto de aprobación no parlamento. Se o candidato, nomeado polo presidente, non consegue a aprobación parlamentaria ou se atopa incapaz de formar goberno, o presidente poderá nomear a outro candidato. Se o segundo candidato tampouco consegue a aprobación do Parlamento ou se o presidente se nega a nomear o segundo candidato, o dereito a nomear primeiro ministro transfírese ao Riigikogu;
por proposta do primeiro ministro nomea formalmente o cargo e destitúe aos membros do goberno, mentres que a proposta do primeiro ministro é obrigatoria para o presidente. O presidente non poderá negarse a nomear ou destituír a un ministro no caso de que o primeiro ministro presente unha proposta respectiva. Así, o papel do presidente está limitado practicamente a unha firma formal dos respectivos documentos;
nomea o presidente do Tribunal Supremo, o presidente do consello do Banco de Estonia, o interventor xeral e o chanceler de xustiza.
Teoricamente, o presidente pode nomear calquera candidato a criterio. Non obstante, as tradicións dunha república parlamentaria supoñen que o presidente organiza respectivas consultas coas fraccións parlamentarias e propón só ao candidato que poida obter o apoio do Riigikogu, pois todos os oficiais deben pasar por un voto de aprobación no parlamento. antes de que poidan asumir o seu cargo;
a proposta do Consello do Banco de Estonia, nomea ao presidente do Banco de Estonia. O presidente pode negarse a aceptar a proposta e solicitar outro candidato (teoricamente por un número ilimitado de veces). Esta opción foi exercida polo presidente Lennart Meri.
a proposta do Tribunal Supremo, nomea xuíces (aos xuíces designados polo presidente só se lles poderán esixir responsabilidade legais co consentimento do presidente);
conferir condecoracións estatais e rangos diplomáticas e militares;
é o comandante supremo das Forzas de Defensa Nacionais de Estonia (en realidade, esta función normalmente considérase en gran parte cerimonial e simbólica);
fai propostas ao Riigikogu para declarar a lei marcial, ordenar mobilizacións e desmobilizacións e declarar un estado de emerxencia;
declara a lei marcial en caso de ataque a Estonia e ordena a mobilización;
exerce como xefe do Consello de Defensa do Estado, que é un órgano asesor integrado polo presidente, o primeiro ministro, o portavoz do Riigikogu, o presidente das comisións de defensa do Estado e asuntos exteriores, o ministro de asuntos exteriores. , ministro de finanzas, ministro de asuntos internos, ministro de xustiza e comandante das forzas de defensa de Estonia;
a título de clemencia, libera ou concede conmutacións de penas aos infractores condenados a petición deles;
inicia a interposición de acusacións penais contra o chanceler de xustiza.
A diferenza dos seus homólogos noutras repúblicas parlamentarias, o presidente non é o xefe executivo. Pola contra, a Constitución atribúe explicitamente ao goberno o poder executivo.