proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Satélite

Para outros usos ver satélite (homónimos).
Un satélite ( pronunciación ) é todo obxecto secundario que gravita nunha órbita pechada arredor dun planeta. Pódese distinguir entre dous tipos de satélites: satélites naturais e satélites artificiais. Satélites naturais
A Lúa é un satélite da Terra, se ben a Lúa e maila Terra teñen un tamaño tan similar que se poden considerar nalgúns momentos como un sistema de dous planetas.
O movemento da maior parte dos satélites coñecidos do Sistema Solar arredor dos seus planetas é directo, é dicir, de oeste a leste e no mesmo sentido de xiro dos planetas.
Só certos satélites de grandes planetas exteriores xiran en sentido inverso, é dicir, de leste a oeste e en dirección contraria á dos seus planetas; probablemente foron capturados polos campos gravitacionais dos planetas algún tempo despois da formación do Sistema Solar.
Moitos astrónomos cren que Plutón, que se move nunha órbita independente arredor do Sol, puido orixinarse como satélite de Neptuno. Recentemente descubriuse que o mesmo Plutón ten varios satélites, o máis grande dos cales é Caronte. Satélites artificiais
Enténdese por satélite artificial calquera dos obxectos postos en órbita periódica arredor da Terra de xeito artificial (pola nosa especie). Os obxectivos son variados e van dende os fins científicos ou tecnolóxicos ós militares.
Agora ben, se o definimos dende un punto de vista rigoroso, un satélite artificial é un obxecto non tripulado posto en órbita arredor da Terra, quedando fóra desta definición os foguetes lanzadores como as cápsulas tripuladas ou de carga, os transbordadores espaciais e mailas estacións orbitais. Tampouco son considerados satélites artificiais as sondas espaciais enviadas a calquera outro destino do Sistema Solar, pois non teñen unha órbita periódica.
O satélite artificial é unha ferramenta que fai posible observar e controlar o noso planeta e ollar o cosmos sen a interposición da atmosfera.
Satélite artificial

Enténdese por satélite artificial calquera dos obxectos postos en órbita periódica arredor da Terra de xeito artificial (pola nosa especie). Os obxectivos son variados e van dende os fins científicos ou tecnolóxicos ós militares.
Agora ben, se o definimos dende un punto de vista rigoroso, un satélite artificial é un obxecto non tripulado posto en órbita arredor da Terra, quedando fóra desta definición os foguetes lanzadores como as cápsulas tripuladas ou de carga, os transbordadores espaciais e mailas estacións orbitais. Tampouco son considerados satélites artificiais as sondas espaciais enviadas a calquera outro destino do Sistema Solar, pois non teñen unha órbita periódica.
O satélite artificial é unha ferramenta que fai posible observar e controlar o noso planeta e ollar o cosmos sen a interposición da atmosfera.
Os satélites artificiais necesitan dun sistema de impulsión para a súa colocación e recolocación na órbita definitiva unha vez separados do foguete que os leva á orbita provisional. Na segunda década do século XXI estase a estudar as posibilidades de diferentes métodos de impulsión por plasma.
Nos anos 20 do século XXI teñen comezado a despregarse constelacións de satélites por diversas entidades privadas, podendo verse dende a superficie terrestre 'trens de satélites' pouco despois da posta ou pouco antes da saída do Sol.
Satélite de Coleta de Dados

Satélite de Coleta de Dados ou SCD foi unha serie de satélites artificiais do Brasil. Características
Os satélites SCD foron satélites para probar tecnoloxías de comunicación e para recoller datos científicos e meteorolóxicos. SCD 1
SCD 1 ía equipado para recoller e transmitir datos de estacións meteorolóxicas e medioambientas en terra ou en boias oceánicas. Foi construído polo INPE e tiña forma de prisma octogonal cunha masa de 115 kg. Foi lanzado o 9 de febreiro de 1993 mediante un foguete Pegasus desde Cabo Cañaveral. SCD 2 e 2A
SCD 2 era similar a SCD 1, cunha masa de 115 kg, forma de prisma octogonal e construído tamén polo INPE. A súa misión foi semellante pero cunha maior eficiencia na recollida de datos grazas ao deseño máis avanzado de SCD 2. O satélite estabilizábase mediante xiro a entre 32 e 36 r. p. m. Foi lanzado o 23 de outubro de 1998 mediante un foguete Pegasus H para substituír a SCD 2A, lanzado o 2 de novembro de 1997 a bordo do primeiro foguete VLS 1, que non chegou a acadar órbita.
Satélite de observación terrestre

Os satélites de observación terrestre son satélites artificiais deseñados para observar a Terra dende unha órbita. Son parecidos aos satélites espías pero deseñados especificamente para aplicacións non militares como o control do medio ambiente, meteoroloxía ou cartografía. Funcionamento
Os satélites de observación da terra, divídense, segundo a súa órbita, en satélites de órbita baixa (LEO) e satélites de órbita xeoestacionaria (GEO).
Os LEOs van cambiando nun rango típicamente, 200 a 1200 km sobre a superficie terrestre, o que significa que posúen períodos comprendidos entre 90 minutos e 5 horas e polos tanto son excelentes candidatos para realizar exploracións exhaustivas da superficie terrestre (detección de incendios, determinación da biomasa, estudo da capa de ozono etc. .. ). Ej. : TRMM os GEOs teñen unha órbita fixa a 35. 875 km de distancia, en órbita ecuatorial (o que significa que quedan en dirección sur para os habitantes do hemisferio norte, en dirección norte para os habitantes do hemisferio sur e xusto enriba dos habitantes do ecuador). Ademais, polas características da órbita xeostacionaria, sempre quedan fixos no mesmo punto. Son excelentes para estudos de meteoroloxía (Meteosat).
Os instrumentos de observación dependen do obxecto do estudo; variando desde observación no espectro visible, as microondas etc. ..
A maioría de satélites limítanse a instrumentos pasivos, isto é, a recoller a radiación xa presente, principalmente no espectro visible. Ditos satélites van equipados con lentes similares ás dun telescopio terrestre, unha cámara CCD etc. ..
SAR
Un radar de apertura sintética (acrónimo SAR, do inglés Synthetic Aperture Radar) é un tipo de sistema radar. Consiste en procesar mediante complicados algoritmos a información capturada pola antena do radar. Este procesado busca combinar a información obtida en varios "lugares" da antena para recrear un só "barrido virtual". Ao final o sistema radar proporciona o mesmo rendemento que daría se estivese equipado cunha antena moito máis grande e directiva que a que ten en realidade. O seu uso limítabase, na súa creación, en casos nos que o radar estaba en movemento e os brancos relativamente inmóbiles (avións). Tamén se usou en aplicacións de teledetección e en cartografía.
LIDAR
LIDAR (un acrónimo do inglés Light Detection and Ranging; ou (Laser Imaging Detection and Ranging) é unha tecnoloxía que permite determinar a distancia dende un emisor láser a un obxecto ou superficie utilizando unha faz láser pulsado. Ao igual que ocorre coa tecnoloxía radar, onde se utilizan ondas de radio en vez de luz, a distancia ao obxecto determínase medindo o tempo de atraso entre a emisión do pulso e a súa detección a través do sinal reflectido. En xeral, a tecnoloxía lidar ten aplicacións en xeoloxía, sismoloxía e física da atmosfera.
Satélite espía

Un satélite espía, denominado tamén como satélite de recoñecemento ou satélite de intelixencia, é un satélite de observación terrestre ou de comunicacións despregado para aplicacións de intelixencia e recoñecemento.
A primeira xeración de satélites espía (como os Corona estadounidenses ou os Zenit-2 soviéticos) tomaban fotografías con película fotográfica que debía ser devolta a terra en cápsulas para poder ser revelada e analizada. Posteriormente os satélites espía foron dotados de cámaras e sistemas dixitais que permiten transmitir as imaxes directamente a terra. Tipos
Dentro dos satélites de recoñecemento poden atoparse varios tipos: Satélites de alerta temperá, para a detección de lanzamento de mísiles.
Satélites detectores de explosións nucleares, como os Vela.
Satélites de recoñecemento electrónico, para interceptar sinais de radio.
Satélites de recoñecemento óptico, que toman imaxes de moi alta resolución.
Satélites de recoñecemento mediante radar, que teñen a vantaxe de poder observar de día e de noite.
Saudisat 4

Saudisat 4 é un satélite artificial de Arabia Saudita lanzado o 19 de xuño de 2014 mediante un foguete Dnepr desde a Base Aérea de Dombarovskiy, en Rusia. Características
Saudisat 4 foi un demostrador tecnolóxico que levaba a bordo un experimento construído en colaboración coa NASA para estudar a acumulación de carga eléctrica en masas en voo libre usadas como sensores de referencia gravitacional (GRS, Gravitational Reference Sensors, polo seu acrónimo en inglés) no interior de satélites artificiais. A importancia dos GRS radica en que poden medir aceleracións con precisión extrema, pero o seu rendemento vese afectado pola acumulación de cargas eléctricas.
O satélite probou un sistema de luz ultravioleta para iluminar as masas libres dos GRS e eliminar a carga eléctrica na súa superficie por fotoemisión.
Saudosismo

O Saudosismo é unha corrente cultural, literaria, política e filosófica de carácter nacionalista que se desenvolveu en Portugal a principios do século XX. As súas orixes hai que buscalas no Neorromanticismo. As figuras principais deste movemento son os poetas Teixeira de Pascoaes e João Lucio e participaron del outros como Jaime Cortesão, Álvaro Pinto e Leonardo Coimbra. Características
O Saudosismo tivo como órgano de expresión a revista A Águia, nun ambiente revolto pola recente proclamación da República Portuguesa, as posteriores tentativas de restauración monárquica e a proximidade da primeira guerra mundial.
Os seguidores do Saudosismo agrupábanse na sociedade Renascença Portuguesa, que pretendía "revelar a 'alma lusitana', integrá-la nas suas qualidades essenciais e originárias". O poeta Teixeira de Pascoaes falaba desde as páxinas d'A Águia da "alma excepcional, instintivamente naturalista e mística, que criou a saudade, promessa de uma nova civilização lusitana". Dende 1911 A Águia sería o órgano de expresión da Renascença.
O Saudosismo tivo unha derivación progresista arredor da revista Seara Nova, promovida por Raul Brandão, Aquilino Ribeiro e Teixeira Gomes; e outra reaccionaria, antiliberal e antidemocrática, o Integralismo Portugués, que se fundirá máis adiante co Salazarismo, e que estaba dirixida por Antonio Sardinha. O Saudosismo deploraba a sociedade industrial, defendía o regreso ó paraíso perdido do campo, ensalzaba o intuitivo fronte ó empírico e mesturaba o cristianismo cun misticismo panteísta de raizame pagá. Esta postura valeulle a ruptura co Modernismo literario, de recente aparición, que se agrupou arredor da nova revista Orpheu.
O Saudosismo foi definido por Pascoaes como celebración da saudade, na cal vía "o próprio sangue espiritual da Raça; o seu estigma divino, o seu perfil eterno". Se a saudade é un fenómeno eminentemente portugués, expresaría a alma lusitana. Nunha vaga definición, Pascoaes afirma: "Eu chamei Saudosismo ao culto da alma pátria representada pela Saudade erigida en Pessoa divina e orientadora da nossa actividade literária, artística, religiosa, filosófica e mesmo social". Galicia e o Saudosismo
Na definición da alma portuguesa a partir das súas características particulares, os autores adscritos ó Saudosismo fixeron numerosas referencias a Galicia e acabaron por lograr o acercamento dalgúns literatos galegos. En 1913 Cláudio Basto publica n'A Águia un ensaio titulado A saudade Portuguesa e Galega. En Nós, á súa vez, rexístrase a intervención de Teixeira de Pascoaes, Leonardo Coimbra e outros membros do grupo Renascença, que entenden ás veces esta descuberta de Galicia como un descubrir algo que pertence a Portugal: Teófilo Braga e José Ballesteros afirman que Galicia é un anaco esgallado de Portugal, Pascoaes fala de que Galicia é "un bocado de Portugal sob as patas do leão de Castela".
Esta postura tivo a súa correspondencia no Pangaleguismo de Antón e Ramón Villar Ponte, Vicente Risco e outros dende as páxinas d'A Nosa Terra, ou no Atlantismo de Ramón Otero Pedrayo, Antón Losada Diéguez e outros a través de Nós.
Sault-Brénaz

Sault-Brénaz é unha comuna francesa do departamento de Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Pertence á Plaine de l'Ain.
Sauna

Unha sauna é un baño de vapor que se realiza nun recinto a moi alta temperatura. Dependendo da humidade relativa dentro do recinto a sauna pode ser húmida ou seca. A sauna húmida, onde a temperatura non supera os 70 °C e a humidade relativa é moi alta, é coñecida como baño turco. A sauna seca, con temperaturas entre os 80º e 90 °C e unha humidade mínima, nunca superior ao 20%, coñécese como sauna finlandesa ou simplemente sauna. Esta última modalidade é a máis coñecida e amplamente practicada nos países escandinavos, onde o ritual da sauna vai acompañado de duchas frías e masaxes. Saunas castrexas
As saunas castrexas son construcións de pedra que aparecen nos castros en toda a zona de cultura castrexa (Galicia, occidente de Asturias e Norte de Portugal). A pesar de que se cría que as saunas castrexas eran unha adaptación indíxena das termas romanas, os últimos achados desminten esa idea, son, polo tanto de orixe prerromana. Crese que o seu uso era ritual e non lúdico. Constan dun forno e dunha sala de vapores á que hai que entrar a través dun pequeno furado nunha gran lousa de pedra chamada pedra formosa, xa que adoita estar decorada con motivos celtas, e no que só entra unha persoa arrastrándose. As saunas celtas abundan no que hoxe é o Norte de Portugal e no occidente Asturiano e norte de Lugo.
Sauna de Rajaportti

A sauna de Rajaportti (en finés Rajaportin sauna) é unha sauna pública situada no barrio de Ylä-Pispala, na cidade de Tampere. Inaugurada en 1906, trátase da sauna pública máis antiga de Finlandia aínda en funcionamento. Ten capacidade para entre 15 e 20 persoas a cada lado á vez e conta cunha cafetería nunha casa de madeira ao outro lado do patio interior.
A sauna é propiedade da Cidade de Tampere e está xestionada por Pispalan saunayhdistys ry (en galego "Asociación de Sauna de Pístala").
Saurischia

Saurischia é a orde dos dinosauros que posúen a pelve semellante á dos réptiles actuais, o que distingue esta orde da Ornithischia. O grupo está dividido en dúas subordes que corresponden grosso modo cos grandes herbívoros (Sauropodomorpha) e cos carnívoros bípedes (Theropoda)
Sauropterygia

Sauropterygia foi unha superorde de réptiles acuáticos exitosos que floreceron durante a era Mesozoica. Están unidos por unha adaptación do seu ombreiro, deseñada para soportar potentes golpes de pádel. Algúns sauropterixios posteriores como os pliosauros desenvolveron un mecanismo similar na súa pelve.
Os primeiros sauropterixios apareceron hai uns 245 millóns de anos, ao comezo do período Triásico. Ao principio eran pequenos, menos dun metro. Eran animais semiacuáticos parecidos a lagartos con extremidades longas (chamados paquipleurosaurios). Convertéronse nun grupo chamado notosaurios, de varios metros de lonxitude. Os sauropterigos incluían outro grupo moi distintivo: os placodontes. Alimentábanse de mariscos de fondo e posuían dentes planos e esmagadores para manexar as súas presas. páxs. 148–151 Orixes e evolución
Os sauropterygia ("Lagarto con aletas", en tradución libre) é un clado monofilético de Diapsida que representa un grupo extinto de réptiles acuáticos mariños secundarios, que descendían dos réptiles terrestres. Os seus individuos presentaban unha forma diferente de nadar en comparación con outros réptiles acuáticos debido ao seu tronco con pouca mobilidade e á súa aleta caudal horizontal, o que deu lugar a unha natación baseada principalmente nos dous poderosos pares de aletas e na ondulación vertical da cola. O primeiro sauropterigio foi descuberto por Conybeare en 1821, pero só foi recoñecido como tal en 1839 por Meyer. O individuo era do clado Plesiosauria, alcumado "Plesiosauria de Blainville" en 1835, en referencia ao zoólogo e anatomista francés Henri de Blainville. Os sauropterixios coñécense dende o Triásico inicial, hai 252 millóns de anos, até o final do Cretáceo, hai 66 millóns de anos. Probabelmente, os primeiros diápsidos arcaicos, que apareceron entre finais do Permiano e comezos do Triásico, deron lugar aos placodontes; grupo máis basal entre os sauropterigos. A superorde Sauropterygia inclúe representantes coñecidos, como os plesiosauros, pertencentes ao taxon Plesiosauria, que existiu desde finais do Triásico até finais do Cretáceo, hai entre 100 e 66 millóns de anos. Ademais deste taxon, tamén destaca a presenza de Eosauropterygi, que inclúen Pachypleurosauroidea, Nothosauroidea e Pistosauroidea, sendo estes últimos considerados antepasados dos plesiosauros. Os eosauropterigos foron comúns desde o Triásico inferior até o Xurásico inicial, hai entre 252 e 201, 3 millóns de anos.
O evento de extinción do final do Triásico eliminounos a todos excepto aos plesiosauros. Durante o xurásico máis temperán estes diversificáronse rapidamente nos plesiosaurios de pescozo longo e cabeza pequena propiamente ditos, e os pliosaurios de pescozo curto e cabeza grande.
Ordes
Notosaurios
Paquipleurosauros
Placodontes
Plesiosauros
Posición incerta
Pistosaurus
Sautor

Sautor en vexiloloxía e heráldica é a peza dos escudos e bandeiras en forma de aspa, composta por unha banda e unha barra cruzadas. Denomínase comunmente Cruz de Santo André, xa que é unha cruz con dous ángulos agudos e dous ángulos obtusos que representa a cruz do martirio de Santo André Apóstolo, crucificado en Patras, capital da provincia de Acaia, en Grecia. Santo André foi amarrado a unha cruz a xeito de X e alí estivo a padecer por tres días, os que aproveitou para predicar e instruír no cristianismo aos que se achegaban.
A cruz de Santo André representa a humildade e o sufrimento e en heráldica simboliza o caudillo invicto en combate.
Unha variante da cruz de Santo André é a Cruz de Borgoña, de xeito que, hoxe en día moitas bandeiras americanas lembran no seu deseño a Cruz de Borgoña e o seu pasado español.
Aparece na bandeira naval de numerosas nacións. A franxa azul da bandeira de Galicia crese que podería ter orixe nunha variante da cruz de Santo André.
Sauverny

Sauverny é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Demografía
Savage Garden

Savage Garden foi unha banda de pop rock australiana formada por Darren Hayes (voz) e Daniel Jones (teclado, secuenciadores e guitarra) en Brisbane no ano 1993. O seu éxito internacional tivo lugar entre 1997 e 2001, acadando un feixe de números 1 con sinxelos como "Truly Madly Deeply", "I Want You", "To the Moon and Back", "The Animal Song" e "I Knew I Loved You". Os seus priemiros dous álbums, Savage Garden e Affirmation, foron número 1 en Australia e Suecia e chegaron ao top ten no Reino Unido e os Estados Unidos. Estes álbums venderon un total de 23 millóns de copias en todo o mundo. O grupo gañou un récord de dez premios ARIA Music Awards en 1997 polo seu álbum debut e os sinxelos relacionados. Disolvéronse a finais de 2001 con Hayes continuando como solista e Jones pasando á produción discográfica antes de converterse nun axente inmobiliario. Discografía
Savage Garden (1997)
Affirmation (1999) Premios e recoñecementos
Venderon máis de 25 millóns de álbums e 15 millóns de sinxelos en todo o mundo.
Pasaron cinco anos na lista de álbums do Reino Unido, a pesar de ter só dous discos publicados.
Tiveron dez sinxelos Top 40 no Reino Unido. Destes, nove foron Top 20 e catro Top 10.
A canción "Affirmation", pechou a cerimonia dos xogos Olimpicos do 2000 de Sydney.
De media, Savage Garden vendeu 12'5 millóns de copias por álbum. Isto é máis que calquera outro artista australiano.
Savage Garden
Estreouse no número 1 na lista de álbums Australian Aria onde pasou 7 semanas.
Estivo 102 semanas no UK Top 200 Albums (96 dos cales foron consecutivas), chegando ao número 2, despois do seu lanzamento marzo 1997
Afirmación
Estreouse no número 1 na lista de álbums Australian Aria onde permaneceu durante 6 semanas.
Pasou 158 semanas no UK Top 200 Albums (99 dos cales foron consecutivas). Destes, 9 semanas consecutivas foron no Top 10 e 13 no Top 20.
"Truly Madly Deeply"
Acadou o número 1 en Australia, onde permaneceu durante 8 semanas e gañou un disco de platino dobre.
Acadou a posición número 1 na lista Billboard Hot 100 e permaneceu no top 10 estadounidense durante 26 semanas.
Savave

Savave é unha illa de Nukufetau, no estado de Tuvalu, na Polinesia (océano Pacífico). É tamén o nome da pequena aldea da illa. Segundo o censo de 2006 contaba cunha poboación de 546 habitantes.
O aeroporto máis próximo é o de Fongafale, no Atol Funafuti.
Save the Children

Save the Children é unha organización non gobernamental (ONG) fundada en 1919 coa misión de defender e promover os dereitos da infancia.
Foi fundada na cidade de Londres en 1919 por Eglantyne Jebb e a súa irmá Dorothy Buxton como unha organización coa que pretendían recadar diñeiro para dedicalo ás consecuencias que a primeira guerra mundial causara sobre os nenos.
Foi a primeira ONG independente adicada á infancia. Actualmente está presente en 29 países, formando a Alianza Internacional Save the Children. Traballa, no marco da Convención sobre os Dereitos do Neno, adoptada polas Nacións Unidas, nas áreas que afectan: educación, saúde, nutrición, traballo infantil, prevenció de abusos sexuais, reunificación de familias despois de catástrofes e guerras etc.
En 1994 foi galardoada, xunto coas ONG Mensajeros de la Paz e Movimento Nacional de Meninos e Meninas de Rua, co Premio Príncipe de Asturias da Concordia.
Savigneux, Ain

Savigneux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Savitaipale

Savitaipale é un municipio de Finlandia situado na rexión de Carelia do Sur. En 2018 a súa poboación era de 3430 habitantes. A superficie do termo municipal é de 690, 56 km2, dos cales 151, 09 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 6, 36 hab. /km².
Limita cos concellos de Lemi, Luumäki e Taipalsaari na súa mesma rexión, Kouvola na rexión veciña de Kymenlaakso, e Mikkeli, Mäntyharju e Puumala, pertencentes á rexión de Savonia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
Savoia (rexión)

Savoia (en arpitano Savouè, en francès Savoie) é unha rexión arpitana situada no ángulo noroeste dos Alpes. Abrangue os departamentos de Alta Savoia e Savoia. Historia
Na alta Idade Media coñecíase como Sapaudia. O territorio formou parte do condado de Savoia (século XI) e, desde 1416, do ducado de Savoia. Xa como ducado foi incorporado a Francia polo tratado de Turín, en 1860.
Saxitario (astroloxía)

Saxitario (♐︎) é o noveno signo astrolóxico do zodíaco, o primeiro de natureza positiva e de calidade mutábel. Simboliza a conciencia superior e o seu símbolo representa a frecha do arqueiro, pertencendo xunto a Carneiro e León ó elemento lume. A mitoloxía grega asocia a Saxitario co centauro Quirón, quen foi mentor de Aquiles, un heroe da guerra de Troia, na arte do tiro con arco. Está rexido por Xúpiter. O seu signo oposto e complementario é Xémini. Considérase que alguén é do signo Saxitario cando nace entre o 21 de novembro e o 21 de decembro.
Saúde mental

Saúde mental é o estado de equilibrio entre unha persoa e o seu contorno socio-cultural, o que garantiza a súa participación laboral, intelectual e de relacións para alcanzar un benestar e unha calidade de vida. Dise “saúde mental” como analoxía a “saúde ou estado físico”, pois o mental corresponde a dimensións máis complexas que o funcionamento soamente orgánico do individuo. A saúde mental foi definida de múltiples formas por autores de diferentes culturas. Os conceptos de saúde mental inclúen o benestar subxectivo, a autonomía e potencial emocional, entre outros. Porén, as precisións da Organización Mundial da Saúde (OMS) establecen que a saúde mental non é só a ausencia de trastornos mentais. Se define como un estado de benestar na cal o individuo é consciente das súas propias capacidades, pode afrontar as tensións normais da vida, pode traballar de forma produtiva e frutífera e é capaz de facer unha contribución a súa comunidade.
En cambio, un punto en común na cal coinciden os teóricos é que “saúde mental” e “enfermidades mentais” non son dous conceptos opostos, é dicir, a ausencia dun recoñecido desorde mental non indica necesariamente que se teña saúde mental e, ao revés, sufrir un determinado trastorno mental non constitúe un impedimento para gozar dunha saúde mental razoablemente boa.
A observación do comportamento dunha persoa na súa vida diaria é o principal modo de coñecer o estado da súa saúde mental en aspectos como o manexo dos seus temores e capacidades, súas competencias e responsabilidades, a manutención das súas propias necesidades, a forma en que afronta súas propias tensións, súas relacións interpersoais e a maneira en que dirixe unha vida independente. Ademais o comportamento que ten unha persoa fronte a situacións difíciles e a superación de momentos traumáticos permiten establecer unha tipoloxía acerca de seu nivel de saúde mental.
Desde 1992, o 10 de outubro celébrase o Día Mundial da Saúde Mental.
Saúde pública

A saúde pública é unha das ciencias da saúde dirixida a protexer, promover e restaura-la saúde dos membros dunha comunidade, o conxunto de actividades que os gobernos dispoñen para garanti-lo dereito á saúde dos cidadáns entendidos como poboación, como colectividade, máis ca como individuos. A organización da saúde pública corresponde ós responsables políticos desta comunidade, dentro do contexto das diferentes responsabilidades dos gobernos cara ós cidadáns do territorio de que se trate. Bases
Así, forman parte da saúde pública tódalas actividades comunitarias que directa ou indirectamente contribúen na saúde da poboación: Protección da saúde: accións dirixidas a previ-las enfermidades actuando sobre o medio ambiente, a auga e os alimentos, as condicións de traballo etc.
Promoción da saúde: accións de fomento e defensa da saúde dirixidas a previ-las enfermidades actuando sobre as persoas e os seus hábitos de vida mediante, principalmente, a educación sanitaria.
Restauración da saúde: accións dirixidas a recuperar un estado de saúde aplicando os medios asistenciais dispoñibles, actuando tamén sobre as persoas, ben sexa mediante a atención primaria, ben mediante a atención hospitalaria.
O persoal sanitario que desenvolve esta actividade está formado por funcionarios públicos, formados e seleccionados con este fin, e integra técnicos nas distintas especialidades, como son os médicos, enfermeiros, veterinarios ou farmacéuticos, xunto a administradores, economistas, sociólogos, psicólogos etc. A necesidade de contar con técnicos tan distintos xorde do carácter interdisciplinar do concepto de saúde pública, que precisa dos coñecementos de todos eles para acada-los seus obxectivos. Historia
Adoita considerarse a John Snow (1813-1858) como o creador do concepto de saúde pública, cando en 1851 relacionou unha epidemia de cólera en Londres coas fontes utilizadas pola poboación afectada para abastecerse de auga. Ordenou clausura-la fonte principal e axiña comprobou como se cortaba a epidemia.
A primeira organización internacional creada explicitamente para atender problemas sanitarios foi a Oficina Sanitaria Panamericana, nacida en 1902 coa participación de 11 países americanos, e convertida hoxe na Organización Panamericana da Saúde. Outras organizacións internacionais contemplaron tamén as preocupacións sanitarias entre os seus obxectivos, como a Liga das Nacións (no tocante ó paludismo) ou a Organización das Nacións Unidas (no tocante á infancia, no seu programa da UNICEF), pero ten que considerarse a OMS, creada en 1948, a primeira institución global dedicada especificamente á promoción e protección da saúde. Unha das primeiras accións nesta liña foi a organizacióin de programas e políticas internacionais para a erradiación da varíola, que puxo de manifesto as vantaxes dunha colaboración interdisciplinar e internacional.
Saúde sexual e reprodutiva

A saúde sexual e reprodutiva é un eido de investigación, coidado da saúde e activismo social que explora a saúde do sistema reprodutor e o benestar sexual dun individuo durante todas as etapas da súa vida. O termo tamén se pode definir de xeito máis amplo no marco da definición de saúde da Organización Mundial da Saúde (OMS) como "un estado de completo benestar físico, mental e social, e non só a ausencia de enfermidade ou doenza"― para denotar benestar sexual, que abrangue a capacidade dun individuo para ter sexo seguro responsable, satisfactorio e a liberdade de decidir se, cando e con que frecuencia facelo. As axencias da ONU en particular definen a saúde sexual e reprodutiva incluíndo o benestar físico e psicolóxico en relación á sexualidade. Outra interpretación inclúe o acceso á educación sexual, o acceso a métodos seguros, eficaces, accesibles e aceptables de control da natalidade, así como o acceso a servizos de atención sanitaria, como a capacidade das mulleres para pasar con seguridade polo embarazo e o parto podería proporcionar ás parellas as mellores posibilidades de ter un bebé saudable.
As persoas enfróntanse a desigualdades nos servizos de saúde reprodutiva. As desigualdades varían segundo o nivel socioeconómico, o nivel educativo, a idade, a etnia, a relixión e os recursos dispoñibles na súa contorna. As persoas con baixos ingresos poden carecer de acceso a servizos de saúde adecuados e/ou coñecementos sobre como manter a saúde reprodutiva. Ademais, moitos enfoques implican ás mulleres, familias e comunidades locais como partes interesadas e activas nas intervencións e estratexias para mellorar a saúde reprodutiva. Evolución do concepto
Respecto da Saúde Sexual, Ivonne Szasz, socióloga especializada en demografía, sinala que tradicionalmente, empregamos os termos "planificación familiar" e "saúde materno-infantil", para referirnos -cun matiz médico- ás doenzas e mortes relativas ós procesos reprodutivos, e ás complicacións do embarazo e do parto. Un concepto cun fin claro: controlar o crecemento da poboación (antinatalismo & natalismo). Nos últimos anos comezouse a empregar o termo "Saúde Reprodutiva" que ó contrario do anterior pon énfase en "os dereitos sexuais e reprodutivos de homes e mulleres. É dicir, o acceso de homes e mulleres ó propio corpo, á satisfacción persoal e á toma de decisións sobre cando, como e con quen ter relacións sexuais.
Saúdo

O saúdo é unha forma cortés e amigábel mediante a cal un individuo fai notar a outro a súa presenza xeralmente con algún tipo de aceno ou mediante a fala.
Os xestos que simbolizan o saúdo varían dunha a outra cultura. No Occidente e na meirande parte do mundo, a aperta de mans é a forma máis común entre homes. Entre home e muller ou dúas mulleres sen lazos de intimidade adoita empregarse a mesma fórmula. Os bicos son tamén común entre coñecidos cun certo grao de amizade.
Nalgúns países da Asia, saúdase coa unión de ambas mans dun mesmo individuo. No Xapón é usual encurvar o espiñazo en sinal de respecto durante o saúdo. Entre árabes, o saúdo habitual entre dous homes amigos é o intercambio de bicos nas fazulas. De igual modo esta fórmula se repite nalgunhas partes de Italia e do sur de Francia.
Para os períodos do día adoitan utilizarse os seguintes: "bo día" pola mañá ou para o período enteiro de 24 horas, "boa tarde" pola tarde, e "boa noite". Para o amencer, non hai un saúdo específico.
Scam

Tipo de estafa on-line que consiste en enganar a xente ofrecendo postos de traballo desde a súa casa e gañando bastantes cartos, pero antes teñen que enviarlles á empresa unha cantidade de cartos para que lle poidan enviar o material necesario; este nunca chega, e o estafador queda cos cartos.
Existen diversos sitios web que axudan a detectar se un correo electrónico recibido é scam ou non, entre eles ou tamén podes descargar esta axuda para Internet Explorer 6 en diante, máis información (en inglés) en McAfee of United States
As cadeas de correos electrónicos enganosas poden ser scams se hai perda monetaria e hoax (bulo) cando só hai engano.
Scapegoat: The Jews, Israel, and Women's Liberation

Scapegoat: The Jews, Israel, and Women's Liberation é un libro escrito pola feminista radical e activista estadounidense de orixe xudía Andrea Dworkin. Tese
Dworkin comeza cunha análise sobre o antisemitismo e a misoxinia na historia mundial, facendo unha comparación entre a opresión das mulleres coa persecución da comunidade xudía. Trata as políticas sexuais do xudaísmo e o antisemitismo, e pide o establecemento dunha patria de mulleres como resposta á opresión do sexo feminino, do mesmo xeito que o movemento sionista estableceu un estado de xudeus.
Scent of a Woman

Scent of a Woman é un filme estadounidense de 1992 producido e dirixido por Martin Brest que conta a historia dun estudante que toma un traballo como axudante dun irritable e cego exmilitar. É un remake do filme italiano de Dino Risi de 1974, Profumo di donna, adaptado por Bo Goldman a partir da novela Il buio e il miele por Giovanni Arpino e dun guión de 1974 escrito por Ruggero Maccari e Dino Risi. Está protagonizado por Al Pacino e Chris O'Donnell, xunto con James Rebhorn, Philip Seymour Hoffman e Gabrielle Anwar.
Pacino gañou Óscar ó mellor actor na 65ª edición dos premios pola súa interpretación e o filme estivo nomeado nas categorías de mellor director, mellor filme e mellor guión adaptado. O filme gañou tres Globos de Ouro: mellor guión, mellor actor e mellor filme dramático. Personaxes
Al Pacino como Tenente Coronel Frank Slade
Chris O'Donnell como Charlie Simms
James Rebhorn como Mr. Trask
Gabrielle Anwar como Donna
Philip Seymour Hoffman como George Willis, Jr.
Gene Canfield como Manny
Richard Venture como William "W. R. " Slade
Bradley Whitford como Randy Slade
June Squibb como Mrs. Hunsaker
Frances Conroy como Christine Downes
Rochelle Oliver como Gretchen Slade
Tom Riis Farrell como Garry Slade
Nicholas Sadler como Harry Havemeyer
Todd Louiso como Trent Potter
Sceptrum Brandenburgicum

Sceptrum Brandenburgicum, o cetro de Brandeburgo, é unha antiga constelación creada polo astrónomo alemán Gottfried Kirch con estrelas que se atopan entre Eridanus e Lepus no 1688 para honra-la provincia prusiana de Brandeburgo e a súa familia real (de aí o nome da constelación). Moi poucos astrónomos incluíron esta constelación nos seus atlas celestes, dos cales cabe destacar ó tamén alemán Johann Elert Bode e ó astrónomo norteamericano Elijah Burritt. A partir de mediados do século XVII deixouse de usar.
As súas estrelas pertencen na actualidade a Eridanus, aínda que o seu nome foi parcialmente herdado por unha das súas estrelas máis brillantes, Sceptrum, que na actualidade leva a designación 53 Eridani. O nome Sceptrum para esta estrela está en uso aínda hoxe en día.
Sceptrum et Manus Iustitiae

Sceptrum et Manus Iustitiae, cetro e man da xustiza, tamén chamada ás veces Sceptrum Imperiale, Stellio ou Scettro é unha constelación moderna, xa en desuso, creada polo astrónomo francés Augustin Royer coa intención de honrar ó rei Lois XIV de Francia. Compoñíase principalmente das estrelas que hoxe en día forman Lacerta (o lagarto) e en menor medida de estrelas da parte occidental de Andrómeda. Nunca fora amplamente aceptada e ás súas estrelas foron divididas por Johannes Hevelius entre Lacerta e a parte final da cadea da apreixada Andrómeda.
A relación de Sceptrum et Manus Iustitiae coa constelación Frederici Honores, inserida máis tarde, é incerto, salvo que ambas representan un tributo a diferentes rexentes.
Schizophyta

Schizophyta é o termo, acuñado por Cohn en 1875, e hoxe practicamente en desuso, co que se designou o taxon onde estaban incluídos os procariontes, daquela aínda non definidos como tales. É un termo botánico, xa que foron incluídos no reino vexetal, seguramente polo parecido das ben coñecidas algas vedeazuladas (cianobacterias) no seu metabolismo fotosintético e forma de vida coas algas. Antes eran considerados "animálculos", termo que procedía do tempo das primeiras observacións microscópicas.
As Schizophyta dividíronse en dous grupos: Schizophyceae. As algas azul-verdosas. De: schizo
partición, phyceae
alga.
Schizomycetes ou Schizomyceae. As bacterias. De: schizo
partición, myco
fungo.
Aludindo en ambos os casos á forma de reprodución bacteriana por fisión binaria e aos seus diferentes metabolismos.
Nas sucesivas clasificacións as Schizophyta foron consideradas división, clase, filo ou subreino.
Schizophyta aparece como unha rama do Reino vexetal nos seguintes sistemas de clasificación: sistema de Engler de 1924 (coa categoría de División).
sistema de Wettstein de 1934 (coa categoría de Filo).
Estes sistemas foron superados polas sucesivas novas taxonomías que foron aparecendo, e que lle deron ás Schizophyta nomes como Protophyta, Prokaryotae, Monera e actualmente os termos taxonómicos que se usan son Archaea e Bacteria.
Schlager

Schlager é un xénero de música popular, cuxos inicios se remontan á década de 1950 en Alemaña, e que é frecuente en moitas zonas de Europa, predominando no norte, a rexión de Escandinavia, a propia Alemaña e Austria, os países bálticos etcétera, e con menos repercusión en Francia e Países Baixos. As cancións poden ser baladas doces, de melodía simple e fácil de lembrar. Predomina nos temas o amor, os sentimentos e a melancolía. A variante do norte, sobre todo en Finlandia, axusta elementos do folk nórdico e eslavo. Un exemplo disto último é o cantante finés Kari Taipo.
Scholastique Mukasonga

Scholastique Mukasonga, nada en 1956, é unha escritora tutsi ruandesa. Residente en Normandía (Francia). Obra
Inyenzi ou les Cafards (Continents Noirs). Gallimard, París, 2006, ISBN 978-2-07-077725-9.
La Femme aux pieds nus (Continents Noirs). Gallimard, París 2008, ISBN 978-2-07-011983-7.
L'Iguifou. Nouvelles rwandaises (Continents Noirs). Gallimard, París 2010, ISBN 978-2-07-012791-7.
Notre-Dame du Nil (Continents Noirs). Gallimard, París 2012, ISBN 978-2-07-013342-0. Premio Renaudot
Ce que murmurent les collines (Continents Noirs). Gallimard, París 2014, ISBN 978-2-07-014538-6.
School of Rock

School of Rock (tamén chamado The School of Rock) é un filme estadounidense dirixido por Richard Linklater que se estreou no 2003. Escrito por Mike White, está protagonizado por Jack Black.
Schorndorf, Baden-Württemberg

Schorndorf é unha cidade alemá, pertencente ao estado federal de Baden-Württemberg. Está situada a uns 30 km de Stuttgart e ten 38. 281 habitantes (censo 2012), contando cunha densidade de poboación de 673 habitantes por km². Xeografía
A cidade está situada na profundidade do val do Rems, ademais de estar rodeada polos montes Schurwald (ao sur), Berglen e Welzheimer (ao norte). Das montañas do norte veñen dous afluentes pequenos do Rems, o Schornbach e máis o Wieslauf. O Rems cruza Schorndorf do leste ao oeste deixando a cidade vella ao sur.
Cidades lindeiras, enunciadas no sentido do reloxo e comezanto polo oeste, son: Winterbach, Remshalden, Berglen, Rudersberg, Welzheim, Urbac, Adelberg, Wangen e Uhingen, así como Lichtenwald.
A cidade está formada pola Kernstadt (centro) e outros sete distritos ou barrios, que son Buhlbronn, Haubersbronn, Miedelsbach, Oberberken, Schlichten, Schornbach und Weiler/Rems. Estes barrios están subdivididos noutras zonas máis pequenas e coñecidas con outros nomes. Goberno municipal
Nas eleccións municipais do 7 de maio de 2009, nas que houbo unha participación do 47, 77%, os 32 escanos repartíronse da seguinte maneira: CDU 9 escanos (27, 95%),
SPD 9 escanos (26, 42%),
FDP-FW 8 escanos (24, 71%),
Grüne 5 escanos (15, 11%)
UB 1 escanos (5, 81%).
Schulwerk

Schulwerk (traballo escolar en alemán), é un método pedagóxico para a ensinanza musical, que foi escrito en 1930 por Carl Orff. A súa finalidade é o fomento no alumno da creatividade e da improvisación. A obra
Carl Orff recolle nesta obra as ensinanzas que impartira na escola que fundara en 1924 xunto con Dorothee Günter. Con esta obra, Orff introduce os instrumentos de percusión dentro da ensinanza escolar, e fomenta a prosodia (recitados rítmicos).
Nesta obra, traballase cunha escala pentatónica e os sons son estudados segundo a secuencia sol, mi, la, dó, re.
Para iniciarse no programa, o alumno empeza interpretando patróns rítmicos sinxelos, até chegar a interpretar pezas de conxunto cun xilófono, Glockenspiel e demais [[instrumento de percusión|instrumentos de percusión.
Schweizer Münzblätter

A Schweizer Münzblätter (de), cabeceira trilingüe tamén titulada Gazette Numismatique Suisse (fr) e Gazzetta Numismatica Svizzera (it) é unha revista numismática de periodicidade trimestral publicada pola Sociedade Suíza de Numismática desde outubro de 1949.
O seu primeiro director foi Herbert A. Cahn, ata 1964.
Schweizer Münzblätter (SM) é un dos dous órganos de expresión da Sociedade Numismática Suíza, xunto con Schweizerische Numismatische Rundschau (SNR).
A revista publica artigos científicos sobre a historia da moeda, o diñeiro e a economía ao longo da historia e en diferentes rexións, escritos en calquera dos tres idiomas da súa cabeceira. No entanto, os artigos publicados en SM adoitan ter menor extensión que os aparecidos en SNR. Ademais destes artigos, Schweizer Münzblätter é un boletín informativo sobre numismática suíza, con recensións bibliográficas, noticias, e avisos sobre exposicións e conferencias sobre numismática, así como as actas da Sociedade Numismática Suíza. Consello editorial
O consello editorial das revistas publicadas pola Sociedade Suíza de Numismática está composto polas seguintes persoas: Michael Alram (Viena).
Michel Amandry (París).
Wolfgang Fischer-Bossert (Viena).
Hans-Ulrich Geiger (Zürich).
Lutz Ilisch (Tübingen).
Ulrich Klein (Stuttgart).
Denis Knoepfler (Neuchâtel).
William E. Metcalf (Connecticut).
Markus Peter (Berna).
Samuele Ranucci (Perugia).
Lucia Travaini (Milán).
Schweizerische Numismatische Rundschau

A Schweizerische Numismatische Rundschau, cabeceira trilingüe tamén titulada Revue Suisse de Numismatique e Rivista Svizzera di Numismatica (en galego: "Revista Suíza de Numismática") é unha revista numismática de periodicidade anual publicada pola Sociedade Suíza de Numismática desde 1891. A revista contén artigos do máximo rigor científico no campo da numismática internacional e da historia monetaria desde a Antigüidade ata os tempos modernos, redactados en calquera das súas tres linguas oficiais da Sociedade Numismática Suíza (alemán, francés e italiano), ademais do inglés.
Inicialmente a revista tivo a súa sede en Xenebra, mais en 1925 foi trasladada a Berna. Consello editorial
O consello editorial das revistas publicadas pola Sociedade Suíza de Numismática está composto polas seguintes persoas: Michael Alram (Viena).
Michel Amandry (París).
Wolfgang Fischer-Bossert (Viena).
Hans-Ulrich Geiger (Zürich).
Lutz Ilisch (Tübingen).
Ulrich Klein (Stuttgart).
Denis Knoepfler (Neuchâtel).
William E. Metcalf (Connecticut).
Markus Peter (Berna).
Samuele Ranucci (Perugia).
Lucia Travaini (Milán).
Schwerin

Schwerin é unha cidade alemá, capital do estado de Mecklemburgo-Antepomerania. Segundo datos do 2011, conta con 95. 300 habitantes, o que a converte na segunda cidade máis populosa do seu estado, tras Rostock.
Sci-Hub

Sci-Hub é unha biblioteca na sombra e sitio web de máis de 84 millóns de artigos académicos. Foi fundado por Alexandra Elbakyan, de Kazakhstán, o 5 de setembro do 2011, como reacción contra o alto custo de compra dos artigos académicos. Historia
O proxecto Sci-Hub comezou a funcionar o 5 de setembro de 2011. Foi fundado por Alexandra Elbakyan, programadora e investigadora en neurotecnoloxía de Kazakhstán, logo de enfrontar dificultades económicas para acceder aos artigos científicos que requiría o desenvolvemento da súa tese de grao. Sen ser o obxectivo orixinario, este proxecto permitiu aumentar a difusión do coñecemento científico e acceder a contidos colocados detrás dunha subscrición. A editorial académica Elsevier presentou en 2015 unha querela en Nova York, na que alega a comisión de infraccións de dereitos de autor por parte de Sci-Hub. Sitio web
Sci-Hub ofrece artigos aos lectores sen requirir unha subscrición ou pago algún. Cada día visitan Sci- Hub unha media de 30. 000 usuarios, xeralmente investigadores. Diariamente sóbense novos artigos, mediante un servidor proxy do dominio. edu. Antes de que se bloquease o dominio orixinal do proxecto, o sitio. org tiña unha media de 80. 000 visitantes por día. Á data, dá acceso aos artigos solicitados de dúas maneiras:
En primeiro lugar, comprobarase se o artigo solicitado está dispoñible en LibGen, un sitio similar aloxado en Rusia (ou quizais en Holanda). Se o artigo non está dispoñible alí, a continuación Sci-Hub pasa a través do muro de pago correspondente e recupera o documento desde o sitio web do editor orixinal. Sci-Hub pode lograr isto grazas a un conxunto de credenciais de subscrición doadas por académicos anónimos de todo o mundo. Sci-Hub ten credenciais a artigos de acceso publicados en JSTOR, Springer, Sage e Elsevier, entre outros. Se un documento dos que previamente non estaban dispoñibles en LibGen conséguese desta segunda maneira, Sci-Hub envía unha copia a LibGen para o seu uso futuro tamén desde ese servidor. O proxecto tamén recibe un servizo oculto Tor que se pode utilizar para acceder ao sitio web.
Science

Science (en galego, ciencia) é a revista científica e órgano de expresión da Asociación Americana para o Avance da Ciencia (American Association for the Advancement of Science, AAAS). Historia
Science foi fundada en Nova York por John Michaels en 1880 co soporte financeiro de Thomas Edison e posteriormente de Alexander Graham Bell. Inicialmente non ten moito éxito e finaliza seu publicación en marzo de 1882. Un ano despois, o entomólogo Samuel H. Scudder recupera a revista alcanzando un maior renome ao cubrir as reunións das sociedades científicas americanas, incluíndo a AAAS. Con todo, en 1884, de novo ten problemas financeiros e foi vendida ó psicólogo James McKeen Cattell por 500$. Nun acordo entre Cattell e o secretario naquel tempo da AAAS, Leland O. Howard, Science pasa a ser o órgano de expresión da Sociedade Americana polo Avance da Ciencia en 1900. Durante os primeiros anos do século XX son publicados en Science, artigos como a xenética da mosca do vinagre por Thomas Hunt Morgan, artigos de Albert Einstein sobre gravitación, e a nebulosa espiral de Edwin Hubble. . Despois da morte de Cattell en 1944, a propiedade da revista pasou á AAAS.
Adóptase como a revista da Asociación Americana polo Avance da Ciencia en 1900. O maior obxectivo da revista é a publicación de achados de investigación recente (fonte primaria). Science é tamén coñecida polos seus science-related news, que é unha publicación sobre política científica e outros asuntos en relación coa área das ciencias e tecnoloxía. Cobre un amplo rango de disciplinas científicas, pero ten especial interese nas ciencias da vida. Ten un factor de impacto en 2014 de 33. 611 (medido por Thomson ISI).
En 2007 está revista foi galardoada co Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades xunto coa revista Nature.