Illas británicas

As illas británicas (ás veces escrito con maiúsculas, Illas Británicas) son xeograficamente a illa de Gran Bretaña e a illa de Irlanda, separadas polo mar de Irlanda, a illa de Mann e outras illas arredor, como as Scilly (Sorlingas), Orcadas, Shetland e Hébridas (Interiores e Exteriores). Termo
Ás veces inclúense por razóns máis políticas que xeográficas as illas da Canle.
En Irlanda, o termo Illas Británicas é controvertido, e hai obxeccións ao seu uso. O Goberno de Irlanda non recoñece oficialmente o termo, e a súa embaixada en Londres desaconsella o seu uso.
Etimoloxía
As primeiras referencias coñecidas ás illas apareceron nos escritos dos mariñeiros da antiga colonia grega de Massalia. Perdéronse os rexistros orixinais; porén, escritos posteriores, como a Ora maritima de Avienius, citada no Massaliote periplo (século VI a. C. ) e en O océano de Pytheas (arredor de 325–320 a. C. ) sobreviviron. No século I a. C. , Diodorus Siculus menciona Prettanikē nēsos, "a illa británica" e Prettanoi, "os británicos". Estrabón utilizou Βρεττανική (Brettanike), e Marciano de Heraclea, no seu Periplus maris exteri, utilizaba αἱ Πρεττανικαί νῆσοι ("illas Prettanicai") para referirse ás illas. Os historiadores actuais, aínda que non están de acordo absoluto, coinciden en gran parte en que estes nomes gregos e latinos probabelmente foron extraídos das linguas celtas para o arquipélago. Nesta liña, os habitantes das illas foron chamados Πρεττανοί ("Priteni" ou "Pretani"). O cambio do "P" de Pretannia ao "B" de Britannia polos romanos ocorreu na época de Xulio César. Claudius Ptolomeo referiuse á illa máis grande como Gran Bretaña (μεγάλη Βρεττανία, megale Brettania) e a Irlanda como Pequena Bretaña ( μικρὰ Βρεττανία, mikra Brettania) na súa obra Almagest (147–148 d. C. ). No seu traballo posterior, Xeografía (c. 150), deulles a estas illas os nomes Alwion, Iwernia e Mona (a illa de Man). Xeoloxía e clima
As rochas máis antigas do grupo atópanse no noroeste de Escocia, Irlanda e o norte de Gales con 2. 700 millóns de anos. Durante o Silúrico as rexións do noroeste chocaron coas do sueste, que fora parte dunha península continental separada. A súa altitude máxima das illas, Ben Nevis, elévase até só 1344 metros. O seu maior lago, o Lough Neagh, ocupa 381 quilómetros cadrados.
O clima das illas é oceánico temperado, con invernos suaves e veráns quentes. A corrente do Atlántico Norte trae moita humidade e eleva a temperatura 11 °C por riba da media mundial para a súa latitude. Isto deu lugar a unha paisaxe que estivo durante moito tempo dominada polos bosques temperados, aínda que a actividade humana despexou a maior parte da cuberta forestal. Demografía
As Illas Británicas hoxe caracterízanse por unha densidade de poboación xeralmente alta en Inglaterra, que supón case o 80% da poboación total das illas. Noutros lugares de Gran Bretaña e en Irlanda, a alta densidade de poboación está limitada a áreas metropolitanas ou próximas a algunhas grandes cidades. A área urbana máis grande é a área urbana de Gran Londres con 9 millóns de habitantes. Outros grandes centros de poboación inclúen a área urbana do Gran Mánchester (2, 4 millóns), a conurbación de West Midlands (2, 4 millóns) e a área urbana de West Yorkshire (1, 6 millóns) en Inglaterra, o Gran Glasgow (1, 2 millóns) en Escocia e a área de Gran Dublín (1, 8 millóns) en Irlanda. Historia
Os hiberni (Irlanda), pictos (norte de Gran Bretaña) e britónicos (sur/oeste de Gran Bretaña), que falaban linguas celtas insulares, habitaron as illas a principios do I milenio a. C. Gran parte da Gran Bretaña foi conquistada polo Imperio Romano a partir do ano 43 d. C. Os primeiros anglosaxóns chegaron cando o poder romano decaeu no século V, e finalmente dominaron o groso do que hoxe é Inglaterra. As invasións viquingas comezaron no século IX, seguidas de asentamentos máis permanentes e cambios políticos, particularmente en Inglaterra. A conquista normanda de Inglaterra en 1066 e a posterior conquista parcial do Anxevino a partir de 1169 levaron á imposición dunha nova elite gobernante normanda en boa parte de Gran Bretaña e partes de Irlanda. Ao final da Baixa Idade Media, Gran Bretaña quedou separada no Reino de Inglaterra e Reino de Escocia, mentres que o control en Irlanda fluía entre os reinos gaélicos, Hiberno-Normandos e o Señorío de Irlanda dominado polos ingleses, pronto restrinxido só a The Pale. A Unión das Coroas de 1603, Actas de Unión de 1707 e Actas de Unión de 1800 tiñan como obxectivo consolidar a Gran Bretaña e Irlanda nunha única unidade política, o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda, quedando a illa de Man e as illas da Canle como dependencias da Coroa. A expansión do Imperio Británico e as migracións posteriores á Fame irlandesa e as Highland Clearances provocaron a dispersión de parte da poboación e da cultura das illas por todo o mundo, e a rápida despoboación de Irlanda na segunda metade do século XIX. A maior parte de Irlanda separouse do Reino Unido despois da Guerra de Independencia de Irlanda e do posterior Tratado anglo-irlandés (1919–1922), quedando seis condados no Reino Unido como Irlanda do Norte.
Política
As illas británicas constitúen o lugar de dous estados-nación: O Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte por unha banda, e por outra a República de Irlanda. As dúas illas estiveron vencelladas historicamente á coroa inglesa, pero no século XX (coa guerra de independencia irlandesa e a posterior guerra civil) 32 condados da illa de Irlanda segregáronse da monarquía e constituíronse en república. Os outros catro condados, que estaban comprendidos historicamente na provincia do Ulster (de seis condados), forman parte aínda do Reino Unido.
Historicamente, o nacionalismo irlandés (maiormente católico) sempre pretendeu independizarse do Reino Unido (maioría protestante), e coa creación da República de Irlanda os seus obxectivos víronse parcialmente acadados: porén, o grupo terrorista IRA seguiu atentando para buscar que os catro condados baixo dominio inglés se integrasen na república. Co Tratado de Stormont chegouse a unha solución de compromiso: en termos xerais, a banda terrorista disolvíase a cambio de certa autonomía para os catro condados de maioría protestante.