proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Proceso adiabático

Un proceso adiabático é un proceso de transformación termodinámica, é dicir, entre dous estados termodinaḿicos, no cal non hai trocos de calor co ambiente, a pesar de haber variación térmica. A enerxía interna transfórmase en traballo directamente. Coa perda de enerxía interna, hai diminución da temperatura e realización de traballo (aumento de volume). Co gaño de enerxía interna, hai aumento de temperatura e absorción de traballo (diminución de volume). O seu nome ven do grego ἀ-διὰ-βαῖνειν (sen paso a través). Gases ideais (procesos reversíbeis)
A ecuación que pode ser utilizada no estudo básico de transformacións adiabáticas é a Lei de Laplace Poisson: P V γ
constante {\displaystyle PV^{\gamma }
\operatorname {constante} \qquad } ondeP é a presión, V o volume, e γ
C P C V
α + 1 α, {\displaystyle \gamma
{C_{P} \over C_{V}}
{\frac {\alpha +1}{\alpha }}, } Tendo C P {\displaystyle C_{P}} como calor específica a presión constante e C V {\displaystyle C_{V}} como calor específica a volume constante. α {\displaystyle \alpha } é o número de graos de liberdade dividido por 2 (3/2 para gases monoatómicos gas, 5/2 para diatómicos).
Para un gas ideal monoatómico, γ
5 / 3 {\displaystyle \gamma
5/3}, e para un diatómico (como o nitróxeno ou osíxeno), γ
7 / 5 {\displaystyle \gamma
7/5}.
Para procesos adiabáticos reversíbeis, é tamén certo que: P γ − 1 T − γ
constante {\displaystyle P^{\gamma -1}T^{-\gamma }
\operatorname {constante} } V T α
constante {\displaystyle VT^{\alpha }
\operatorname {constante} } onde T é temperatura absoluta.
Isto pódese por como: T V γ − 1
constante {\displaystyle TV^{\gamma -1}
\operatorname {constante} } Pola contra nun proceso adiabático irreversible prodúcese un aumento de entropía específica
Proceso de Czochralski

O proceso de Czochralski ou proceso Czochralski, abreviado proceso CZ, é un método de cultivo de cristais empregado para a produción industrial de cristais simples a partir dunha variedade de materiais cristalinos para os que se pretende obter cristais de alta pureza e sen defectos. A metodoloxía úsase na produción de materiais semicondutores, como silicio, xermanio e arseniuro de galio, de metais para os que se busca un alto grao de pureza química, como paladio, platino, prata e ouro, e de varias sales e xemas sintéticas. O nome do proceso honra ao científico polaco Jan Czochralski, que descubriu o método en 1916, cando estudaba a velocidade de cristalización dalgúns metais.
Este proceso normalmente realízase nunha atmosfera inerte, como o argon e nunha cámara inerte, como cuarzo. Vantaxes
O crecemento dunha superficie libre (a diferenza da solidificación nunha configuración de configuración) acolle a expansión volumétrica sen o maior problema, isto elimina as complicacións que poden xurdir cando o fundente molla o recipiente.
Neste método, pódense obter grandes monocristais a altas velocidades. Actualmente o diámetro dos cristais pode variar cambiando os parámetros térmicos. Tamén se pode alcanzar alta perfección cristalina. Limitacións
Aínda que o cultivo de Czochraslki se pode realizar baixo presións moderadas, non é óptimo para o crecemento material cando é alta a presión de vapor no punto de fundición dun dos seus compoñentes.
As dificultades primarias están asociadas a problemas de xestión de rotación e cultivo de cristal, e cos requisitos da configuración térmica para manter o equilibrio termodinámico entre o vapor e o fundente.
A necesidade de usar un crisol no proceso de crecemento Czochralski implica o risco de contaminar o fundente. Ademais, este método non vale para o crecemento continuo.
Proceso estocástico

Nas matemáticas de probabilidade, un proceso estocástico é unha función aleatoria. En aplicacións prácticas, o dominio no que a función é definida é un intervalo de tempo (un proceso estocástico deste tipo chámase serie temporal) ou unha rexión do espazo (un proceso estocástico chamado campo variable). Exemplos familiares de series temporais inclúen o mercado de accións e flutuacións do prezo de cambio, sinais como a voz, son e vídeo; datos médicos como a presión sanguínea ou a temperatura; movemento aleatorio como o movemento Browniano. Exemplos de campos variables inclúen imaxes estáticas, topografías aleatorias ou variacións dun material non homoxéneo. Definición
Un proceso estocástico é un conxunto indexado de variables aleatorias, cada unha das cales é definida no mesmo espazo de probabilidade W {\displaystyle W} e toma valores do mesmo codominio D {\displaystyle D} (a miúdo os números reais R {\displaystyle \mathbb {R} } ).
Un caso importante é o conxunto discreto f i: W → D, {\displaystyle f_{i}: W\to D, } onde i toma valores discretos do conxunto índice I, a miúdo os enteiros non negativos {0, 1, 2, 3, .. .}.
Nun proceso estocástico continuo o conxunto índice é continuo (normalmente o espazo ou o tempo), dando como resultado un número infinito de variables aleatorias.
Cada punto do espazo de estados Ω {\displaystyle \Omega }; corresponde a un valor particular de cada variable aleatoria e a función resultante (mapeando un punto no conxunto índice co valor da variable aleatoria asociada a el) coñécese como a realización do proceso estocástico.
Un proceso estocástico particular determínase especificando a distribución de probabilidade conxunta das variables aleatorias f ( x ) {\displaystyle f(x)}.
Procesos estocásticos pódense definir en dimensións maiores engadindo unha variable aleatoria multivariable a cada punto do conxunto índice, o que é equivalente a usar un conxunto índice multidimensional. De feito, unha variable aleatoria multivariable pode por si mesma tomarse como un proceso estocástico con conxunto índice I
{ 1 … n } {\displaystyle I
\{1\ldots n\}}
Proceso isobárico

Un proceso isobárico é unha transformación termodinámica na cal a presión permanece constante. O termo deriva da lingua grega iso, "igual" e baros. "presión".
Cando un gas perfecto evolúe isobaricamente dun estado A para un estado B, a temperatura e o volume evolúen conforme á lei de Charles: V A T A
V B T B {\displaystyle {\frac {V_{A}}{T_{A}}}
{\frac {V_{B}}{T_{B}}}\, } onde T A {\displaystyle T_{A}\, } e V A {\displaystyle V_{A}\, } representan a temperatura e o volume do estado A e T B {\displaystyle T_{B}\, } e V B {\displaystyle V_{B}\, } representan a temperatura e o volume do estado B.
A lei de Charles é un caso particular da lei dos gases perfectos: P V
n R T ⟹ T
P n R T V {\displaystyle PV
nRT\Longrightarrow T
{\frac {P}{nRT}}V\, }
Proceso isocórico

Un Proceso isocórico é unha transformación termodinámica que preserva o volume. O termo deriva da lingua grega, iso, "igual" e Khora, "lugar".
Cando un gas sofre unha transformación isocórica, levándoo dun estado A para un estado B, a temperatura e a presión evolúen conforme á Lei de Gay-Lussac: P A T A
P B T B {\displaystyle {\frac {P_{A}}{T_{A}}}
{\frac {P_{B}}{T_{B}}}\, } onde T A {\displaystyle T_{A}\, } e P A {\displaystyle P_{A}\, } representan a temperatura e a presión do estado A e T B {\displaystyle T_{B}\, } e P B {\displaystyle P_{B}\, } representan a temperatura e a presión do estado B.
Proceso isoentrópico

En termodinámica, un proceso isoentrópico (combinación da palabra grega "iso" - igual - e "entropía") é aquel no que a entropía do sistema permanece constante.
De acordo coa Segunda Lei da Termodinámica: δ Q ≤ T d S {\displaystyle \delta Q\leq TdS} onde δ Q {\displaystyle \delta Q} é a cantidade de enerxía que o sistema gaña por quecemento, T {\displaystyle T} a temperatura do sistema, e d S {\displaystyle dS} o cambio na entropía. O símbolo de igualdade implicaría un proceso reversíbel. Nun proceso isentrópico reversíbel non hai transferencia de enerxía calorífica, e polo tanto o proceso é tamén adiabático. Nun proceso adiabático irreversíbel, a entropía aumentará, de modo que é necesario eliminar a calor do sistema (mediante refrixeración) para manter unha entropía constante. Polo tanto, un proceso isentrópico irreversíbel non pode ser adiabático.
Proceso isotérmico

Un proceso isotérmico é unha transformación termodinámica onde a temperatura é mantida constante.
Cando un gas perfecto evolúe isotermicamente dun estado A até un estado B, a presión e o volume varían conforme a Lei de Boyle-Mariotte: P A V A
P B V B {\displaystyle P_{A}V_{A}
P_{B}V_{B}\, } onde P A {\displaystyle P_{A}\, } e V A {\displaystyle V_{A}\, } representan a presión e o volume do estado A e T B {\displaystyle T_{B}\, } e V B {\displaystyle V_{B}\, } representan a presión e o volume do estado B.
A expansión isoterma dun gas ideal pódese levar a cabo colocando o gas en contacto térmico con outro sistema de capacidade calorífica moi grande e á mesma temperatura que o gas; estoutro sistema coñécese como foco quente. Deste xeito, a calor transfírese moi lentamente, permitindo que o gas se expanda realizando traballo. Como a enerxía interna dun gas ideal só depende da temperatura e esta permanece constante na expansión isoterma: Δ U
n R Δ T
0 {\displaystyle \Delta U
nR\Delta T
0\, } pero de acordo coa lei dos gases ideais: Δ ( P V )
0 {\displaystyle \Delta (PV)
0\, } polo que P i V i
P V
P f V f {\displaystyle P_{i}V_{i}
PV
P_{f}V_{f}\, } Unha curva isoterma é unha liña que sobre un diagrama representa os valores sucesivos das diversas variables dun sistema nun proceso isotermo. As isotermas dun gas ideal nun diagrama P-V, chamado diagrama de Clapeyron, son hipérboles equiláteras, cuxa ecuación é P*V
constante. Se n é u número de moles e R a constante dos gases: P
n R T V {\displaystyle P
{nRT \over V}\, } pero pola Primeira Lei da Termodinámica, a calor tomada do foco é igual ao traballo realizado polo gas: Q
W {\displaystyle Q
W\, } Nunha evolución infinitesimal: d W
F d x
P S d x
P d V {\displaystyle dW
Fdx
PSdx
PdV} Polo que o traballo total é a integración desta ecuación: W A → B
∫ V A V B d W
∫ V A V B P d V {\displaystyle W_{A\to B}
\int _{V_{A}}^{V_{B}}dW
\int _{V_{A}}^{V_{B}}PdV} e pola ecuación do gas ideal: W A → B
∫ V A V B P d V
∫ V A V B n R T V d V
n R T ln ⁡ V B V A {\displaystyle W_{A\to B}
\int _{V_{A}}^{V_{B}}PdV
\int _{V_{A}}^{V_{B}}{\frac {nRT}{V}}dV
nRT\ln {\frac {V_{B}}{V_{A}}}} Polo que, en procesos isotérmicos: W A → B
Q
n R T ln ⁡ V B V A {\displaystyle W_{A\to B}
Q nRT\ln {\frac {V_{B}}{V_{A}}}}
Proceso termodinámico

Na física, un proceso termodinámico é unha transformación pola cal un sistema termodinámico evolúe entre dous estados de equilibrio. Procesos notábeis
O proceso isobárico acontece a presión constante.
O proceso isocórico acontece a volume constante.
O proceso isotérmico acontece a temperatura constante.
O proceso adiabático non envolve troca de calor co medio exterior.
O proceso isentrópico non envolve mudanza da entropía do sistema.
Procesos industriais

Un proceso de fabricación, é o conxunto de operacións necesarias para modificar as características das materias primas. Ditas características poden ser de natureza moi variada tales como a forma, a densidade, a resistencia, o tamaño ou a estética. Realízanse no ámbito da industria.
Para a obtención dun determinado produto serán necesarias multitude de operacións individuais de modo que, dependendo da escala de observación, pode denominarse proceso tanto ao conxunto de operacións desde a extracción dos recursos naturais necesarios ata a venda do produto como ás realizadas nun posto de traballo cunha determinada máquina-ferramenta.
No ámbito industrial adóitanse considerar convencionalmente os procesos elementais que se indican, agrupados en dúas grandes familias:
Tecnoloxía mecánica: Moldeo
Fundición
Pulvimetalurxia
Moldeo por inxección
Moldeo por soprado
Moldeo por compresión
Conformado ou deformación plástica.
Laminación
Forxa
Extrusión
Estirado
Conformado de chapa
Encogimiento
Calandrado
Procesos con arranque de material
Mecanizado
Torneado
Fresadora
Tradeado
Electroerosión
Tratamento térmico
Tépedo
Revenido
Recocido
Nitruración
Sinterización
Tratamentos superficiais; Acabado
Eléctricos
Electropulido
Abrasivos
Puído
Tecnoloxía química Procesos físicos
Procesos químicos
Tratamentos superficiais
Pasivación
Prochlorococcus

Prochlorococcus é un xénero de cianobacterias oceánicas moi miúdas (0. 6 µm) e cunha pigmentación por clorofila b, que é pouco habitual. Estas bacterias pertencen ao picoplancto fotosintético e son probablemente os organismos fotosintetizadores máis abundantes da Terra. Os microorganismos do xénero Prochlorococcus' están entre os principais produtores primarios do océano e responsables do 50% do osíxeno atmosférico. A análise de 12 secuencias xenómicas desta especies mostran que hai 1100 xenes en común en tódalas liñas e que o tamaño medio do xenoma é de 2000 xenes. Contrapóñase isto ao feito de que en algas eucariotas hai arredor de 10000 xenes. Descuberta
Malia que se tiñan dado varias análises anteriores onde se informaba de cianobacterias de pequeno tamaño con clorofila-b nos océanos, Prochlorococcus identifícaa no ano 1986 Sallie W. (Penny) Chisholm do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, Robert J. Olson do Woods Hole Oceanographic Institution e outros colaboradores do mar dos Argazos empregando a citometría de fluxo. O primeiro cultivo do Prochlorococcus fíxose primeiro no mar dos Argazos no 1988 e despois no mar Mediterráneo. O nome de Prochlorococcus foi asignado por se pensar de primeiras que había unha relación co Prochloron e outras bacterias que conteñen ca clorofila-b, as que se designan como proclorófitos. Arestora sábese que os coñecidos como proclorófitos son parte, dentro do subgrupo das cianobacterias, de tres grupos de filoxenéticos separados.
A única especies descrita ata o de agora do xénero é Prochlorococcus marinus.
Procrastinación

A procrastinación é a acción de procrastinar (do latín procrastinare) é dicir, de pospor actividades ou situacións que un debe atender, por outras situacións máis irrelevantes. Este termo provén do latín pro- (adiante) e crastinus (relacionado co mañá).
A procrastinación é un trastorno do comportamento que ten a súa raíz na asociación da acción a realizar co cambio, a dor ou a incomodidade (estrés). Este pode ser físico (como o sentido durante actos que requiren traballo forte ou exercicio vigoroso), psicolóxico (na forma de ansiedade ou frustración), ou intelectual. O termo aplícase comunmente ao sentido de ansiedade xerado ante unha tarefa pendente de concluír. O acto que se procrastina pode ser percibido como abafador, desafiante, inquietante, perigoso, difícil, tedioso ou aburrido, é dicir, estresante. A procrastinación tamén pode ser un síntoma dalgunha desorde psicolóxica, como depresión ou TDAH (trastorno por déficit de atención con hiperactividade).
Non se demostrou cabalmente que o costume de procrastinar pode levar a unha dependencia de diversos elementos externos, tales como Internet, ler libros, saír de compras ou comer no canto de realizar a tarefa que se supón que hai que facer.
A procrastinación non necesariamente está ligada á depresión ou á baixa autoestima. O perfeccionismo extremo ou o medo ao fracaso tamén son factores para procrastinar.
Existen dous tipos de individuos que executan esta acción: procrastinadores eventuais e procrastinadores crónicos. Os segundos son os que comunmente denotan desordes nos comportamentos antes mencionados.
Algúns autores afirman que existen na actualidade condutas aditivas que contribúen a este trastorno: refírense, por exemplo, á chamada "adicción á televisión", á "adicción á computadora" e á "adicción á pornografía", esta última sobre todo a través de Internet. Outros autores afirman que tales adiccións non existen. Porén, malia que xa hai propostas de tratamento para este tipo de problemas condutuais (terapia cognitivo-condutual, sobre todo, que inclúe, por exemplo, a aplicación de opcións na propia computadora para bloquear voluntariamente o acceso ás páxinas de pornografía), trátase dun tema moi novo, no que aínda fai falta realizar moito traballo de investigación.
Por outra banda, a chamada "síndrome do estudante" (o feito de que moitos estudantes pospoñan a entrega dos seus traballos ata o último minuto do día da data límite) está presente, ao parecer, tamén noutros grupos sociais: nas tempadas nas que se achega a data límite para pagar os impostos (para presentar as declaracións mensuais ou anuais), as oficinas onde se levan a cabo eses trámites (os bancos, por exemplo) satúranse de persoas que asisten a realizar ese trámite no último momento.
Un famoso refrán que combate a procrastinación é o que di: "Non deixes para mañá o que poidas facer hoxe". No mundo anglosaxón dise: "A procrastinación é o ladrón do tempo". Tamén podería dicirse que a procrastinación é o ladrón do desexo.
Procónsul (primate)

Proconsul foi un xénero da orde dos primates que viviu durante o Mioceno en África, cunha datación de entre 18 e 14 millóns de anos de antigüidade. Os primeiros restos deste espécime descubríronse en 1909 en Kenya, con todo o descubrimento máis importante débese a Mary Leakey en 1948 nas proximidades do lago Vitoria. O procónsul combina trazos dos simios e dos monos. Carecían de cola, o volume do seu cerebro era semellante ao dos actuais xibóns, tiñan brazos longos que probablemente usaban para abalarse por entre as árbores e presentaban un diformismo sexual moi acusado. Pola súa dentame, con caninos grandes e molares pequenos, pénsase que se alimentaba de froitas, que quizais podía complementar con pequenos animais. Débelle o nome Arthur Hopwood que en 1933 cuñou o termo xa que se cría na época falsamente que estes primates eran antecesores dos chimpancés e Cónsul era como se coñecía xenericamente os chimpancés que actuaban nos circos. Especies
Proconsul africanus
Proconsul nyanzae
Proconsul major
Proconsul heseloni
Prodaná nevěsta

Prodaná nevěsta (A noiva vendida) é unha ópera cómica con música de Bedřich Smetana e libreto en checo de Karel Sabina. Foi estreada o 30 de maio de 1866 no Teatro Provisional de Praga (Boémia, Imperio Austríaco).
Produción (economía)

Produción, en economía, é a creación e procesamento de bens e mercadorías, incluída a súa concepción, o seu procesamento nas diversas etapas e o financiamento por parte das entidades de crédito. Está considerada como un dos principais procesos económicos, o medio a través do cal o traballo humano crea riqueza.
Polo que respecta aos problemas que comporta a produción, tanto os produtores do sector privado como os do público, deben ter en conta diversas leis económicas e datos sobre os prezos e os recursos dispoñíbeis.
Os medios materiais ou recursos utilizados no proceso de produción denomínanse factores de produción.
Produción en cadea

A produción en cadea, produción en masa, produción en serie ou fabricación en serie foi un proceso revolucionario na produción industrial cuxa base é a cadea de montaxe, liña de ensamblado ou liña de produción; unha forma de organización da produción que delega a cada traballador unha función específica e especializada en máquinas tamén máis desenvolvidas. Xunto coa fabricación por encargo e a produción por lotes, é un dos tres principais métodos de produción. Historia
A súa idea teórica nace co taylorismo e foi Ransom Olds quen levou a idea á práctica, inagurando a súa cadea de montaxe en 1901 para construír o seu prototipo denominado Curved Dash. Porén, o sistema de cadea de montaxe tomou popularidade uns anos despois, grazas a Henry Ford, quen tomando a idea de Olds, desenvolveu unha cadea de montaxe cunha capacidade de produción superior e da cal o seu produto emblemático, foi o Ford T. Esta evolución lograda á cadea de montaxe provocaría que o público atribuíse erroneamente a súa invención a Ford, no canto de Olds. A finais do século XX, é superada por unha nova forma de organización industrial chamada toyotismo que se profundou no século XXI.
A disciplina do traballo e a procura do control coetáneo e dos tempos de produción do obreiro tiñan un límite obxectivo no século XIX. Este era que o día ten 24 horas e a forma en que o obreiro traballaba tiña unha velocidade determinada aínda en gran parte polo tempo dedicado a fabricar algún obxecto. A división do traballo non abondou para aumentar a velocidade na produción polo que Frederick Taylor traballou a idea de cronómetro co obxectivo de eliminar ese "tempo inútil" ou malgastado no proceso produtivo.
A organización do traballo taylorista reduciu efectivamente os custos das fábricas pero desatendeuse o salario dos obreiros. Iso deu inicio a numerosas folgas e descontento xeneralizado do proletariado co modelo, cousa que Henry Ford corrixiu e con isto logrou tamén unha visible transformación social. O taylorismo recibiu críticas e, tamén, foi ben valorado. A evolución deste modelo produtivo continuaríase no toyotismo.
Produtividade

A produtividade é a relación entre a cantidade de produto obtida por un sistema produtivo e os recursos empregados para obter esa produción. Tamén pode definirse como a relación entre os resultados e o tempo empregado para obtelos: canto menor sexa o tempo que leve obter o resultado desexado, máis produtivo é o sistema. En realidade a produtividade debe definirse como o indicador de eficiencia que relaciona a cantidade de recursos empregados coa produción obtida.
Produto baleiro

En matemáticas, o produto baleiro é o resultado de non multiplicar. O seu valor numérico é convencionalmente 1. Este feito é útil en álxebra e no estudo das series de potencias. Dous exemplos comúns son a0
1 (calquera número elevado á potencia de 0 dá 1) e 0!
1 (o factorial de 0 é 1).
De forma máis xeral, dada unha operación de multiplicación nalgunha colección de obxectos, o produto baleiro é o resultado de non multiplicar ningún obxecto do conxunto. Normalmente defínese como igual ao elemento neutro cando este último existe para a operación dada. Por exemplo, o produto directo baleiro (ata un isomorfismo) dos grupos é (ata un isomorfismo) o grupo trivial, xa que cada grupo é isomorfo ao seu produto directo co grupo trivial.
O produto cartesiano dunha familia de conxuntos indexados polo conxunto baleiro é o conxunto unitario cuxo único elemento é a función baleira de ∅ en ∅.
Produto de Wallis

O produto de Wallis é a representación de π como un produto infinito: π 2
∏ n
1 ∞ 4 n 24 n 2 − 1
∏ n
1 ∞ ( 2 n 2 n − 1 ⋅ 2 n 2 n + 1 )
( 21 ⋅ 23 ) ⋅ ( 43 ⋅ 45 ) ⋅ ( 65 ⋅ 67 ) ⋅ ( 87 ⋅ 89 ) ⋅ ⋯ {\displaystyle {\begin{aligned}{\frac {\pi }{2}}&
\prod _{n
1}^{\infty }{\frac {4n^{2}}{4n^{2}-1}}
\prod _{n
1}^{\infty }\left({\frac {2n}{2n-1}}\cdot {\frac {2n}{2n+1}}\right)\\[6pt]&
{\Big (}{\frac {2}{1}}\cdot {\frac {2}{3}}{\Big )}\cdot {\Big (}{\frac {4}{3}}\cdot {\frac {4}{5}}{\Big )}\cdot {\Big (}{\frac {6}{5}}\cdot {\frac {6}{7}}{\Big )}\cdot {\Big (}{\frac {8}{7}}\cdot {\frac {8}{9}}{\Big )}\cdot \; \cdots \\\end{aligned}}} Publicado por John Wallis en 1656. Demostración usando o produto infinito de Euler para a función seno
O produto de Wallis é, retrospectivamente, un fácil corolario do que foi posterior produto infinito de Euler para a función seno. sin ⁡ x x
∏ n
1 ∞ ( 1 − x 2 n 2 π 2 ) {\displaystyle {\frac {\sin x}{x}}
\prod _{n
1}^{\infty }\left(1-{\frac {x^{2}}{n^{2}\pi ^{2}}}\right)} Sexa x
π 2 {\displaystyle x
{\frac {\pi }{2}}}: ⇒ 2 π
∏ n
1 ∞ ( 1 − 14 n 2 ) ⇒ π 2
∏ n
1 ∞ ( 4 n 24 n 2 − 1 )
∏ n
1 ∞ ( 2 n 2 n − 1 ⋅ 2 n 2 n + 1 )
21 ⋅ 23 ⋅ 43 ⋅ 45 ⋅ 65 ⋅ 67 ⋯ {\displaystyle {\begin{aligned}\Rightarrow {\frac {2}{\pi }}&
\prod _{n
1}^{\infty }\left(1-{\frac {1}{4n^{2}}}\right)\\[6pt]\Rightarrow {\frac {\pi }{2}}&
\prod _{n
1}^{\infty }\left({\frac {4n^{2}}{4n^{2}-1}}\right)\\[6pt]&
\prod _{n
1}^{\infty }\left({\frac {2n}{2n-1}}\cdot {\frac {2n}{2n+1}}\right)
{\frac {2}{1}}\cdot {\frac {2}{3}}\cdot {\frac {4}{3}}\cdot {\frac {4}{5}}\cdot {\frac {6}{5}}\cdot {\frac {6}{7}}\cdots \end{aligned}}}
Produto fitosanitario

Un produto fitosanitario é, segundo a OMS, aquela substancia ou mestura de substancias destinadas a previr a acción de, ou destruír directamente, insectos, ácaros, moluscos, roedores, fungos, malas herbas, bacterias e outras formas de vida animal ou vexetal prexudiciais para a saúde pública e tamén para a agricultura, incluíndose ademais os praguicidas, defoliantes, desecantes e as substancias reguladoras do crecemento vexetal ou fitorreguladores.
Produto interno

En matemática, chámase produto interno (ou interior) a unha función de dous vectores que satisfai determinados axiomas. O produto escalar, comumente usado na xeometría euclidiana, é un caso especial de produto interno. Definicións
Sexa V un espazo vectorial sobre un corpo K. En V, podemos definir a función binaria ⟨ ⋅, ⋅ ⟩: V × V → K {\displaystyle \langle \cdot, \cdot \rangle: V\times V\rightarrow K} (denominada produto interno), que satisfai os seguintes axiomas: ⟨ u, v ⟩
⟨ v, u ⟩ ¯ {\displaystyle \langle u, v\rangle
{\overline {\langle v, u\rangle }}} ⟨ u + v, w ⟩
⟨ u, w ⟩ + ⟨ v, w ⟩ {\displaystyle \langle u+v, w\rangle
\langle u, w\rangle +\langle v, w\rangle } ⟨ λ u, v ⟩
λ ⟨ u, v ⟩ {\displaystyle \langle \lambda u, v\rangle
\lambda \langle u, v\rangle } Se v ≠ 0 {\displaystyle v\neq 0}, entón ⟨ v, v ⟩ {\displaystyle \langle v, v\rangle } > 0 {\displaystyle 0} onde u, v e w son vectores de V, e λ é un elemento de K.
A partir deses axiomas, é posíbel probar as seguintes consecuencias: ⟨ u, v + w ⟩
⟨ u, v ⟩ + ⟨ u, w ⟩ {\displaystyle \langle u, v+w\rangle
\langle u, v\rangle +\langle u, w\rangle } ⟨ u, λ v ⟩
λ ¯ ⟨ u, v ⟩ {\displaystyle \langle u, \lambda v\rangle
{\overline {\lambda }}\langle u, v\rangle } Se v
0 {\displaystyle v
0}, entón ⟨ v, v ⟩
0 {\displaystyle \langle v, v\rangle
0} Se ⟨ v, v ⟩
0 {\displaystyle \langle v, v\rangle
0}, entón v
0 {\displaystyle v
0} Outra definición que resulta de utilidade é a de semi-produto interno, que se define substituíndo a condición 4 da definición do produto interno pola seguinte: Se v {\displaystyle v} é un vector tal que ⟨ v, w ⟩
0, ∀ w ∈ V {\displaystyle \langle v, w\rangle
0, \forall w\in {\mathbf {V}}}, entón v
0 {\displaystyle v
0}.
Cando se cumpre tal condicón, dise que o produto é non dexenerado. Ademais, todo produto interno é un semi-produto interno, xa que a condición 4 implica que o produto é non dexenerado. Exemplos
O produto escalar sobre o espazo vectorial R 3 {\displaystyle \mathbb {R} ^{3}} satisfai os axiomas do produto interno e é definido por: ⟨ ( x 1, y 1, z 1 ), ( x 2, y 2, z 2 ) ⟩
x 1 x 2 + y 1 y 2 + z 1 z 2 {\displaystyle \langle (x_{1}, y_{1}, z_{1}), (x_{2}, y_{2}, z_{2})\rangle
x_{1}x_{2}+y_{1}y_{2}+z_{1}z_{2}} Se f e g son dúas funcións, é posíbel definir o produto interno: ⟨ f, g ⟩
∫ f ( x ) g ( x ) ¯ d x {\displaystyle \langle f, g\rangle
\int f(x){\overline {g(x)}}\, dx} Aplicacións
A partir do produto interno, é posíbel definir os conceptos de ortogonalidade, norma e distancia entre vectores.
Produtor de contidos web

O produtor de contidos web é o buscador e ensamblador de contidos necesarios para unha páxina web. A súa función non é a do deseñador nin a do mantedor, aínda que pode ser a mesma persoa.
Profeminismo

O profeminismo refírese a apoiar a causa do feminismo sen implicar que o simpatizante sexa membro do movemento feminista. O termo é máis frecuentemente usado en referencia a homes que están activamente apoiando o feminismo e os seus esforzos para alcanzar a igualdade política, económica, cultural, persoal e social en relación ós homes. Un certo número de homes profeministas están implicados no activismo político, máis frecuentemente nas áreas da igualdade de xénero, os dereitos das mulleres e a violencia contra as mulleres.
Como a teoría feminista encontrou apoio entre varios homes que formaron grupos de concienciación na década de 1960, eses grupos foron diferenciados por preferencias para determinadas vertentes do feminismo e abordaxes políticas. Porén, a inclusión de voces masculinas como "feministas" foi visto como problemático por algúns. Para diferentes mulleres e homes, a palabra "feminismo" é reservada para as mulleres, que son os suxeitos que proban a desigualdade e opresión que o feminismo tenta solucionar. En resposta a esta obxección, outros termos como masculinismo, antisexismo e profeminismo foron cuñados e defendido por varios grupos.
Na maioría das nacións do mundo occidental hai grupos de homes profeministas. As actividades de grupos de homes profeministas inclúen o traballo antiviolencia con nenos e rapaces nas escolas, ofrecendo talleres sobre acoso sexual nos locais de traballo, executando campañas de educación na comunidade, e aconsellando a homes perpetradores de violencia.
Profesión

O uso común de profesión ten diferentes acepcións, entre elas: emprego, facultade ou oficio que cada un ten e exerce publicamente. As profesións son ocupacións que requiren dun coñecemento especializado, unha capacitación educativa de alto nivel, control sobre o contido do traballo, organización propia, autorregulación, altruísmo, espírito de servizo á comunidade e elevadas normas éticas.
Xeralmente acéptase que unha profesión é unha actividade especializada do traballo dentro da sociedade, e á persoa que a realiza denomínaselle: profesional. Refírese a miúdo especificamente a unha facultade, ou capacidade adquirida tras unha aprendizaxe que pode estar relacionado aos campos que requiren estudos de: Formación profesional, onde se adquiren os coñecementos especializados respectivos para exercer unha ocupación ou oficio; ou a
Estudos universitarios, posgrao ou licenciatura, tales como a psicoloxía, dereito, medicina, instrumentación cirúrxica, enfermaría, arquitectura, contabilidade, enxeñaría, ou a militar.
Refírese, xeralmente, á natureza da ocupación, do emprego e á forma de exercelo que ten esa persoa. A profesión aborda o desempeño da práctica e a disciplina preocúpase do desenvolvemento do coñecemento enriquecendo a profesión desde a súa esencia, e profundando o sustento teórico da práctica. Concepto de profesional
Un profesional é toda aquela persoa que pode brindar un servizo ou elaborar un ben, garantindo o resultado con calidade de excelencia. Pode ser unha persoa cun recoñecemento de grao universitario, técnico ou experto en certo tema, disciplina ou arte.
Con todo, unha persoa tamén pode ser considerada profesional polo feito de prover un servizo ou produto e exhibir un comportamento honesto, cualificado, responsable e capaz; características que se obteñen con constancia e talento na disciplina desempeñada.
Profesor Lazhar

Profesor Lazhar (en francés: Monsieur Lazhar) é un filme canadense de 2011 dirixido por Philippe Falardeau e protagonizado por Mohamed Saïd Fellag, Sophie Nélisse e Danielle Proulx. Baséase na obra Bashir Lazhar, de Évelyne de la Chenelière, e conta a historia dun refuxiado alxeriano en Montreal que comeza a ensinar nunha escola de primaria despois de que a súa anterior mestra cometese suicidio na propia aula.
Foi estreado na Televisión de Galicia o 13 de febreiro de 2017. Personaxes
Mohamed Saïd Fellag como Bachir Lazhar
Sophie Nélisse como Alice L'Écuyer
Émilien Néron como Simon
Danielle Proulx como Mrs. Vaillancourt
Brigitte Poupart como Claire Lajoie
Jules Philip como Gaston
Daniel Gadouas como Mr. Gilbert Danis
Louis Champagne como Concierge
Seddik Benslimane como Abdelmalek
Marie-Ève Beauregard como Marie-Frédérique
André Robitaille como Commissioner
Francine Ruel como Mrs. Dumas
Sophie Sanscartier como Audrée
Évelyne de la Chenelière como nai de Alice
Vincent Millard como Victor
Louis-David Leblanc como Boris
Nicole-Sylvie Lagrande como psicóloga
Gabriel Verdier como Jordan
Marie Charlebois como Prosecutor
Marianne Soucy-Lord como Shanel
Stéphane Demers como pai de Marie-Frédérique
Nathalie Costa como nai de Marie-Frédérique
Héléna Laliberté como Martine Lachance
Profesor titular de escola universitaria

No sistema universitario español, e até hai poucos anos, un profesor titular de Escola Universitaria era un docente pertencente ao corpo de funcionarios do Estado, que tiña plena autonomía docente e, ademais, se posuía o título de doutor, plena autonomía investigadora.
Segundo a Lei Orgánica 6/2001, de 21 de decembro, de Universidades, coñecida como LOU, que entrou en vigor o 13 de xaneiro de 2002. modificada pola Lei Orgánica 4/2007, de 12 de abril, pola que se modifica a Lei Orgánica 6/2001. pare acceder a unha praza de profesor titular de Escola Universitaria debíase pasar previamente por un proceso de habilitación, un exame a nivel nacional que habilitaba ao candidato a presentarse a prazas de titular a calquera universidade española. A diferenza doutros tipos de profesor universitario, non debía cunprir o requisito de ser doutor.
Na actualidade, despois da reforma universitaria promovida polo Real Decreto 1393/2007, de 29 de outubro, que establece a ordenación das ensinanzas universitarias oficiais para a harmonización dos sistemas universitarios exixida polo proceso de construción do Espazo Europeo de Educación Superior (EEES), este título desapareceu.
Profesor titular de universidade

No sistema universitario español, un profesor titular de universidade é un docente pertencente ao corpo de funcionarios do Estado, que ten plena autonomía docente e investigadora.
Segundo a Lei Orgánica 6/2001, de 21 de decembro, de Universidades, coñecida como LOU, que entrou en vigor o 13 de xaneiro de 2002. modificada pola Lei Orgánica 4/2007, de 12 de abril, pola que se modifica a Lei Orgánica 6/2001. pare acceder a unha praza de profesor titular de universdidade débese pasar previamente por un proceso de habilitación, un exame a nivel estatal que habilita ao candidato a presentarse a prazas de titular a calquera universidade española. Un requisito imprescindíbel per acceder ao proceso de habilitación é o de ser doutor, é dicir, ter realizado a tese de doutoramento na disciplina correspondente.
Ser profesor titular de universidade é tamén un requisito previo para acceder ao proceso de habilitación para optar a unha cátedra de universidade. Nalgunhas universidadess, ademais, se establecen proporcións obrigatorias entre uns e outros no seu cadro de persoal do profesorado; por exemplo, non pode habeer menos de 4 titulares de universidade por cada catedrático.
Professional Coin Grading Service

Professional Coin Grading Service (PCGS) é unha compañía privada estadounidense con base en Santa Ana, California, que ofrece un servizo internacional de certificación de moedas, fundada en 1985. A compañía conta con divisións en Europa e en Asia, e forma parte do grupo Collectors Universe. PCGS cualificou máis de 42, 5 millóns de moedas, medallas, fichas comerciais e billetes, valorados en máis de 36. 000 millóns de dólares. History
PCGS foi fundada en 1985 por sete comerciantes numismáticos, entre os que estaba o seu expresidente, David Hall, que pretendían establecer un padrón definitivo para a valoración do estado de conservación das moedas de colección, apoiado por unha garantía da precisión desa valoración. A compañía comezou as súas operacións o 3 de febreiro de 1986 e foi ampliando o seu ámbito xeográfico ata abrir divisións en Europa e Asia, e foi adquirida polo grupo Collectors Universe. Servizos
Certificación
PCGS certifica a maioría das moedas dos EEUU e de países estranxeiros. A certificación consiste na súa clasificación, autenticación, atribución e encapsulación en soportes plásticos herméticos, que garanten a súa conservación. As moedas limpadas, raiadas ou deterioradas, aínda que poden ser tamén encapsuladas, non reciben, porén, unha cualificación numérica estrita, senón un comentario verbal.
As cápsulas de PCGS están feitas dun plástico transparente, non degradable e amoreable, e inclúen medidas contra a falsificación, como un holograma na súa parte posterior, marcas no soporte e, nalgúns casos, un chip. Unha etiqueta impresa amosa os datos máis salientables da moeda, outra información relevante e, se se coñece, tamén a súa rastrexabilidade, e asígnalle un número de serie e un código universal de produto.
Durante un tempo, PCGS foi escollido como a entidade certificadora oficial do Professional Numismatic Guild ("Gremio Numismático Profesional") e nesa época as cápsulas amosaban o logotipo do PNG. O deseño foi cambiado por outro diferente cando o PNG cambiou de entidade certificadora á Numismatic Guaranty Corporation (NGC).
Rexistro de certificacións
PCGS garda un rexistro de todas as moedas que cualificou desde os seus inicios. O acceso a este rexistro é gratuíto a través da súa páxina web e tamén se ofrecen actualizacións periódicas da súa versión impresa.
A análise destes rexistros permite realizar estimacións acerca da rareza de moedas concretas. Nalgúns casos revelouse que algunhas moedas que habitualmente se consideraban raras eran, realmente moito máis comúns, en tanto que outras consideradas comúns demostraron ser máis escasas. Estes rexistros son analizados en profuncidade polos numismáticos profesionais á hora de establecer o prezo de determinadas moedas.
CoinFacts
PCGS mantén o portal CoinFacts, fonte de información das moedas estadounidenses. Neste sitio web, de acceso gratuíto, publícase información tanto sobre as moedas federais como acerca das da época colonial e doutras de carácter prefederal. Inclúense nesta información estatísticas, niveis de rareza, cotización na guía de prezos de PCGS, resultados acadados en poxas públicas, variedades e fotografías.
Profeta Habacuc (Donatello)

O profeta Habacuc chamado popularmente Zuccone, é a escultura realizada por Donatello para as fornelas da terceira orde do lado norte, do campanario de Giotto, da catedral de Santa María del Fiore de Florencia e que datan de 1423-1435. O mármore branco de tamaño (195 x 54 x 38 cm) e encóntrase no Museo dell'Opera del Duomo (Florencia).
Profeta Xeremías (Donatello)

O profeta Xeremías é unha escultura proveniente dunha fornela do campanario da catedral Santa María del Fiore de Florencia e realizada por Donatello entre 1427 e 1435. É de mármore branco e mide 191 x 45 x 45 cm, atópase no Museo dell'Opera del Duomo (Florencia).
Profeta imberbe (Donatello)

O Profeta imberbe é unha escultura de Donatello das fornelas da terceira orde do campanario de Santa María del Fiore, que data de 1416-1418. Realizado en mármore branco de tamaño (190 x 64 x 63 cm) e consérvase no Museo dell'Opera del Duomo de Florencia.
Profeta pensativo (Donatello)

O Profeta pensativo é unha escultura de Donatello das fornelas da terceira orde do campanario da catedral Santa María del Fiore, que data de 1418-1420. O mármore branco é de tamaño 193 x 64 x 44 cm e está conservado no Museo dell'Opera del Duomo (Florencia).
Proflavina

A proflavina, tamñén chamada diaminoacridina, é un derivado da acriflavina, un desinfectante bacteriostático contra moitas bacterias grampositivas. Foi utilizada en forma de dihidrocloruro e sales hemisulfato como antiséptico tópico e anteriormente como antiséptico urinario.
A proflavina tamén ten efectos mutaxénicos sobre o ADN ao intercalarse entre os pares de bases dese ácido nucleico. Diferénciase da maioría dos outros compostos mutaxénicos ao causar delecións ou insercións de pares de bases, pero non substitucións. En presenza de luz, a proflavina pode inducir roturas de dobre febra no ADN.
A proflavina absorbe fortemente na rexión da luz azul a 445 nm (en auga a pH 7).
A proflavina é unha tinguidura fluorescente que se usa ás veces en microscopia in vivo para obter imaxes debido ás súas propiedades de intercalación. Porén, houbo certa preocupación de que as mulleres expostas á proflavina puidesen desenvolver cancro de colo uterino, xa que ten un potencial mutaxénico. Porén, a análise retrospectiva realizada por Pantano et. al. demostrou que non hai un aumento do risco de cancro de colo uterino despois da exposición á proflavina.
Profundidade de campo

Por profundidade de campo enténdese tradicionalmente na óptica, e na fotografía en particular, como a zona na cal a imaxe captada polo obxectivo é nítida, é dicir, enfocada.
Tecnicamente é o espazo de diante e de detrás do plano enfocado, comprendido entre o primeiro e o último punto apreciablemente nítido reproducidos no mesmo plano de enfoque. Canto menor for a abertura do diafragma/iris (maior o valor), para unha mesma distancia do obxecto fotografado, maior será a distancia do plano de foco a que os obxectos poden estar para permaneceren nítidos. Depende de catro factores: o tamaño do círculo de confusión (e polo tanto do formato e o tamaño da impresión, ademais da distancia de observación e da capacidade resolutiva de cada observador), a distancia focal, o número f e a distancia de enfoque.
A profundidade de campo aumenta en relación inversa á apertura, é dicir, aumente canto máis cerrado se encontra o diafragma ou o que é o mesmo, canto maior sexa o número f escolleito. Por exemplo, cun diafragma de f5, 6 a profundidade de campo non será moi ampla, mentres que cun diafragma de f11 ou de f16 será considerable.
Por outra banda, canto máis cerca estea o motivo que a fotografar, menor será a profundidade de campo, independentemente do diafragma seleccionado. Se se utilizan teleobxectivos tamén se reduce a profundidade de campo. Con obxectivos angulares, a profundidade de campo aumenta.
Profundo (mitoloxía)

Os Profundos (the Deep Ones, no inglés orixinal) son criaturas ficticias que creou H. P. Lovecraft e que apareceron por primeira vez en A Sombra sobre Innsmouth.
Son seres recorrentes nos Mitos de Cthulhu, e son relacionados normalmente con elementos destes como o pobo de Innsmouth, a cidade submarina de Y'ha-nthlei, a Orde Esotérica de Dagón, e os seres chamados Pai Dagón e Nai Hidra.
Proglote

Proglote é o nome que recibe cada un dos segmentos en que se divide o "corpo" dos vermes planos (platihelmintos) da clase dos cestodos.
O conxunto das proglotes forma o estróbilo ou "corpo" do verme.
As proglotes son producidas a partir do "pescozo" (estreitamento da parte posterior do escólex ou "cabeza" do verme) por un crecemento mitótico, seguido dunha constrición transversal. Os segmentos fanse máis grandes e maduros cando son desprazados cara a atrás por segmentos máis novos.
Cada proglote contén un aparato reprodutor hermafrodita completo, e comparten un sistema nervioso común co resto. As proglotes máis proximas ao escólex son máis novas e inmaturas; as proglotes centrais son maduras e poden reproducirse, mentres que as proglotes terminais son grávidas e están cheas de centos ou milleiros de pequenos ovos; estas proglotes grávidas adoitan desprenderse do estróbilo e seren evacuadas coas feces do hospedeiro, e son a fonte da infestación.
Prognoz

Prognoz foi o nome dunha serie de satélites científicos soviéticos para o estudo do Sol e a súa interacción coa Terra. Características
Os satélites Prognoz divídense á súa vez en dúas familias: os Prognoz SO (as tres primeiras unidades de satélites Prognoz) e os Prognoz SO-M (o resto de satélites). A forma xeral dos satélites era a mesma: estaban formados por unha estrutura principal cilíndrica de 2 m de diámetro e 0, 925 m de altura con tapas esféricas que acollía a instrumentación e o equipamento. Os sensores e medidores atopábanse na superficie externa da estrutura e a enerxía era proporcionada por catro paneis solares que alimentaban unhas baterías. Os Prognoz SO tiñan unha masa duns 845 kg, mentres que os SO-M variaban entre 900 e 1000 kg. Estabilizábanse mediante xiro, apuntando ao Sol.
Lanzáronse dez satélites Prognoz, todos mediante foguetes Molniya M, entre 1972 e 1985. Prognoz 10 foi tamén coñecido como Interkosmos 23 ao levar instrumentación de Checoslovaquia no marco do programa Interkosmos.
Programa Explorer

O Programa Explorer é un programa da NASA pensado para proporcionar oportunidades de voo frecuentes a misións espaciais que utilicen unha aproximación e xestión innovadoras adicadas aos campos da heliofísica e a astrofísica. O programa está moi enfocado a misións cun forte compoñente educativo e divulgativo e está pensado tamén para dar unha resposta rápida a novas oportunidades científicas. Nestas misións tamén se valora a colaboración internacional e nalgúns casos serven como paso previo para o lanzamento de misións máis grandes e completas. Dentro do programa poden atoparse subdivisións en función do custo da misión.
O programa Explorer comezou co lanzamento do Explorer 1 en febreiro de 1958, o primeiro satélite artificial posto en órbita polos Estados Unidos e que se adicou a estudar a contorna do espazo terrestre, decubrindo o cinto de Van Allen. Dado o seu éxito seguiron outros satélites Explorer para estudar a ionosfera e magnetosfera terrestres. Explorers
As misións Explorer clásicas son misións cun custo que non excede os 200 millóns de dólares, incluíndo desenvolvemento, operación da misión e análise de datos, sen contar o vehículo de lanzamento.
Estas son as misións Explorer lanzadas ata o momento: Medium-Class Explorers (MIDEX)
As misións da clase MIDEX non poden superar un custo de 180 millóns de dólares durante o desenvolvemento e operación da misión, de novo exceptuando o lanzador.
As misións MIDEX lanzadas ata o momento son: Small Explorers (SMEX)
As misións SMEX non poden superar os 120 millóns de dólares, tamén excluíndo o lanzador. Lanzáronse as seguintes: University-Class Explorers (UNEX)
A clase UNEX non pode superar os 15 millóns de dólares por misión, de novo excluíndo ao lanzador. Ata agora lanzáronse: Misións de oportunidade
As misións de oportunidade forman parte de misións que non son propias da NASA e que, en total, non poden ter un custo de máis de 55 millóns de dólares. Adoitan tomar forma de colaboración en misións internacionais e non sempre se lles asigna un número Explorer. Ata agora tiveron lugar estas misións de oportunidade:
Programa Ranger

O Programa Ranger foi un programa espacial dos Estados Unidos de América durante os principios da década de 1960 para enviar varias naves non tripuladas a impactar contra a Lúa e fotografala e obter datos científicos da mesma antes do choque. Características
A finalidade do programa Ranger foi tomar imaxes de alta resolución da superficie lunar para realizar investigacións científicas e eventualmente axudar a seleccionar un sitio de aterraxe para as misións do programa Apollo.
O programa comezou a xestarse en 1959. As naves ideáronse como plataformas estabilizadas desde as que poder facer diversas observacións. Os modelos iniciais levaban un conxunto de instrumentos que ademais sobrevivirían ao impacto para transmitir datos desde a superficie. Tódalas cinco naves destes modelos fallaron e non cumpriron os seus obxectivos, o que motivou a decisión de simplificar o deseño e non levar o paquete de instrumentos post-impacto. As catro unidades do modelo simplificado cumpriron os seus obxectivos e fotografaron a superficie lunar en alta resolución.
As naves Ranger voaron en tres configuracións distintas: Misións do Bloque I: a este bloque pertenceron as Ranger 1 e Ranger 2. Foron lanzadas en 1961 para facer probas e tomar datos de enxeñería.
Misións do Bloque II: formadas polas Ranger 3, 4 e 5, fallaron nos seus obxectivos, o que levou a simplificar o deseño da nave e eliminar o módulo de instrumentos que debía sobrevivir ao impacto.
Misións do Bloque III: as misións definitivas do programa Ranger, formadas polas Ranger 6, 7, 8 e 9. Salvo a 6, o resto acadaron completamente os seus obxectivos. As naves Ranger fotografaron a superficie lunar cun equipamento consistente en seis cámaras de televisión. Cada cámara do conxunto de seis en cada misión usaba variacións dos tempos de exposición, campo de visión, obxectivos e velocidade de exploración. Os campos de visión das cámaras solapábanse. As últimas imaxes tomábanse a alturas de entre 5 km e 600 m, con resolucións de tan só 0, 3 m.
Programa Venera

O Venera, en ocasións chamado en occidente Venus, ou Venusik (por dexeneración do vocábulo "Sputnik"), foi un programa espacial soviético que consistiu no envío dunha serie de sondas a Venus. Historia e características
As sondas enviadas estaban destinadas a facer medidas da atmosfera de Venus e non tiñan ningún sistema especial de aterraxe polo que simplemente impactaron sobre a superficie do planeta tras enviar información durante a súa caída a través da atmosfera de Venus. A sonda Venera 7 foi deseñada para aterrar e estudar a superficie do planeta e fixo unha aterraxe controlada na superficie de Venus en 1970.
As sondas Venera foron as primeiras en entrar na atmosfera doutro planeta, facer unha aterraxe controlado noutro planeta, en enviar imaxes desde a súa superficie e en realizar mapas radar de Venus.
Algunhas sondas da serie Sputnik, Tyazheliy Sputnik e Cosmos eran probas para o programa Venera que ao acabar en fracaso non foron oficialmente incluídas no mesmo. A sonda Zond 1, lanzada en 1964, a pesar de formar nominalmente parte do Programa Zond, era unha nave Venera sen ningunha modificación, e o seu destino tamén era Venus. Tras as sondas Venera, os estudos soviéticos sobre Venus continuaron co Programa Vega, de 1984.