proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Harold B. Mattingly

Para outros artigos de persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos Mattingly
Para outros artigos de persoas chamadas igual, véxase a páxina de homónimos Harold Mattingly (homónimos) Harold Braithwaite Mattingly (nado en 1923 en Finchley, Barnet, Gran Londres, e finado o 23 de agosto de 2015, foi un historiador da civilización da Antiga Roma, epigrafista e numismático británico. Era fillo do recoñecido numismático Harold Mattingly. Carreira
Mattingly cursou o ensino primario na escola de Saffron Walden e a educación secundaria na Leys School, de Cambridge. Xa despois da II guerra mundial, acadou unha diplomatura en Estudos Clásicos no Gonville and Caius College, da Universidade de Cambridge (1946-1948). Logo de lograr unha bolsa de investigación, redactou unha tese sobre o Senado Imperial Romano e, finalmente, alcanzou o grao de Mestrado en 1952.
Entre 1950 e 1969 foi profesor de Historia Antiga na Universidade de Nottingham, e en 1970 incorporouse á Universidade de Leeds. As súas investigacións centráronse, ao longo de toda a súa traxectoria, na epigrafía e a numismática da Antiga Grecia e da República Romana. A partir destas investigacións publicou arredor de 160 artigos científicos, a maior parte deles compilados posteriormente en tres volumes. Logo da súa xubilación como profesor en Leeds, continuou co status de profesor emérito desa universidade ata a fin da súa vida.
Entre 1999 e 2004, Harold B. Mattingly chegou a presidir a Royal Numismatic Society, de Londres.
No ámbito familiar, casou en 1960 con Erica Stuart, unha artista da olaría, con quen foi pai de tres fillos. Deles, a súa filla Joana é unha especialista na arte medieval de Cornualla e o seu fillo David é profesor de Arqueoloxía de Roma na Universidade de Leicester.
Harold B. Mattingly faleceu o 23 de agosto de 2015 na súa residencia familiar en Truro, Cornualla, logo dunha breve doenza. Escolma de publicacións
Estas son as monografías máis significativas publicadas por Harold B. Mattingly ao longo da súa carreira académica: 1963: Various numismatic notes. Proceedings of the British Academy. Londres.
1996: The Athenian empire restored: epigraphic and historical studies. The University of Michigan Press. ISBN 9780472106561
2007: From coins to history: selected numismatic studies. University of Michigan Press. ISBN 9780472113316
2012: Coins and travels in Greece: an introduction to the coins of ancient Greece with reminiscences of visits by numismatist Harold Mattingly (con Joanna Mattingly e Stephen Tyrrell). Falmouth. Pasticcio. ISBN 9780957031111
Harold Urey

Harold Clayton Urey, nado o 29 de abril de 1893 en Walkerton (Indiana) e finado o 5 de xaneiro de 1981 no barrio de La Jolla (San Diego), foi un químico e profesor universitario estadounidense, pioneiro en traballar con isótopos co que gañou o Premio Nobel de Química en 1934 e máis tarde conduciuno a Teoría da Evolución Paleontolóxica. Traxectoria
Fillo do Reverendo Samuel Clayton Urey e Cora Rebecca Riensehl. Logo dun curto período de aprendizaxe, obtén un título en zooloxía na Universidade de Montana en 1917, e entra a traballar na compañía química Barrett de Filadelfia, Pensilvania. Durante a primeira guerra mundial dedicouse á investigación, continuando despois os seus estudos na Universidade de California, onde se doutorou en 1923 e estudou física atómica con Niels Bohr na Universidade de Copenhaguen (1923-1924), que viña de traballar na estrutura do átomo no Instituto para a Física Teórica de Copenhaguen.
Desde 1919 e ata 1957 exerceu o ensino, sucesivamente na Universidade de de Montana, Universidade Johns Hopkins (1924-1929) e Universidade de Columbia (1934-1945) reúne un equipo de socios que incluíron a Rudolph Schoenheimer, David Rittenberg e Thomas Ivan Taylor, así como na Universidade de Chicago, onde foi profesor de química do Instituto de Estudos Nucleares, e Universidade de Oxford. En 1958 foi profesor na Universidade de California en San Diego.
Finalmente, Harold faleceu no barrio de La Jolla, na cidade de San Diego, o 5 de xaneiro de 1981, e foi enterrado no cemiterio Fairfield, en DeKalb County, no seu natal Indiana. Investigacións científicas
Os seus traballos centráronse inicialmente no illamento de isótopos pesados do hidróxeno, osíxeno, nitróxeno, carbono e xofre, sendo galardoado en 1934 co Premio Nobel de Química pola obtención de deuterio (hidróxeno pesado) e o illamento da auga pesada (óxido de deuterio, D2O ou ²H2O. ).
No transcurso da segunda guerra mundial, dirixiu, na Universidade de Columbia, o grupo de investigación sobre métodos de separación do isótopo do uranio, U-235, do U-238, e a produción de auga pesada. Contribuíu, ademais, ao desenvolvemento da bomba de hidróxeno. Finalizadas estas investigacións, desenvolveu unha grande actividade dentro do grupo de científicos atómicos que solicitaban o control internacional da enerxía atómica.
Dedicouse tamén a realizar investigacións sobre xeofísica, o problema da orixe do Sistema Solar e sobre paleontoloxía.
Ademais do Premio Nobel, obtivo en 1966 a Medalla de ouro da Real Sociedade Astronómica.
En colaboración co físico estadounidense Arthur Edward Ruark, escribiu Átomos, moléculas e cantos (1930) e Os planetas: a súa orixe e desenvolvemento (1952). Recoñecementos
Na súa honra bautizáronse o cráter Urey sobre a superficie da Lúa así como o asteroide (4716) Urey descuberto o 30 de outubro de 1989 por Schelte J. Bus
Harold Walter Kroto

Harold Walter Kroto ou Harold Krotoschiner, nado o 7 de outubro de 1939 en Wisbech (Inglaterra) e finado o 30 de abril de 2016, foi un químico e profesor universitario inglés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1996. Traxectoria
Naceu nunha familia de inmigrantes xudeus polacos e alemáns que fuxiron da Alemaña nazi na década de 1930. Logo de estudar primaria na cidade de Bolton, estudou física, química e matemáticas na Universidade de Sheffield, onde se graduou en 1961 e doutorouse en química en 1964.
Despois realizou estudos postdoutorais no Canadá e nos Laboratorios Bell de Nova Jersey, desde 1967 foi profesor de química na Universidade de Sussex. En 1990 foi nomeado membro da Royal Society de Londres e en 1996 foi nomeado sir por parte da raíña Isabel II do Reino Unido. Investigacións científicas
Interesado tanto na química orgánica como na inorgánica, desenvolveu no Laboratorio de Química da Universidade de Sussex investigacións sobre unha nova forma de cristalización xeométrica do carbono, grazas á síntese química dos fulerenos descubertos en 1988 polos químicos estadounidenses Robert Curl e Richard Smalley. Estas estruturas, compostas por dous átomos de carbono, poden ser aproveitadas, grazas ás súas excepcionais propiedades de estabilidade, na fabricación de materiais resistentes a altas temperaturas, e ata como substitutivos do silicio nos chips.
En 1996 foi galardoado, xunto a Curl e Smalley, co Premio Nobel de Química polo descubrimento dos fulerenos.
En 2004 foille entregada a Medalla Copley pola Royal Society.
Harper Lee

Nelle Harper Lee, nada en Monroeville (Alabama) o 28 de abril de 1926 e finada na mesma cidade o 19 de febreiro de 2016, foi unha escritora estadounidense coñecida pola súa novela To Kill a Mockingbird (1960), obra gañadora do premio Pulitzer, e que supuxo a súa única obra publicada durante 55 anos, até a publicación en 2015 de Go, Set a Watchman.
A primeira novela mencionada, To Kill a Mockinbird foi levada ao cinema en 1962 e galardoada con tres premios Oscar: actor, guión adaptado e dirección artística.
Harpías

As harpías ("ladroas" en grego), son fillas de Electra e Taumante, e irmás de Iris. Fermosas na súa xuventude, logo trocáronse en bestas coa forma de mulleres aladas e con gadoupas (se ben tamén se as representa con pezuños). Vivían nas illas Estrófades.
As dúas harpías orixinais eran Aelo (vento tempestuoso) e Ocípete (voo rápido), pero os romanos engadiron a Celeno (a escura). As tres, violentas e crueis, representaban ós ventos e ás tempestades. A súa fame era insaciable e eran moi temidas polos navegantes.
Trala súa unión con Céfiro, deron a luz ós cabalos dos heroes Aquiles, Cástor e Pólux.
A lenda conta que Fineo, rei da Tracia, revelou certos segredos dos deuses, e Zeus, alporizado, condenouno ás illas Estrófades, cun manxar diario ó que nunca podía inca-lo dente, xa que as Harpías sempre lle roubaban a comida ou defecaban nela. Este castigo prolongouse ata a chegada de Xasón e os Argonautas, que conseguiron apresa-las Harpías. En recompensa, Fineo revelou ós guerreiros como segui-lo camiño que lles conduciría ó vélaro de ouro.
Harri-jasotze

Harri-jasotze (voz composta do éuscaro harri, pedra e jaso, levantar) é o nome que recibe a modalidade de levantamento de pedra propia do deporte rural vasco. Os que practican este deporte son chamados harri-jasotzaile. Historia e características
É unha variante da halterofilia, que se practica nos territorios denominados tradicionalmente como Euskalerria e na que dous xogadores compiten por levantar un número superior de veces pedras de diferentes formas, dimensións e pesos determinados.
Un dos harri-jasotzaile campión máis soado foi Iñaki Perurena quen en 1999 alcanzou o récord de 1000 levantamentos continuos de pedra de 100 kg. en 5 horas e 4 minutos.
A principios do século XX realizouse a regulamentación dos pesos das pedras, normalmente fabricadas en granito denso, para levantar distinguíndose catro formas xeométricas: cilíndrica, cúbica, esférica e con forma de paralelepípedo rectángulo. A forma cilíndrica é reservada para os pesos máis pequenos de 100, 112, 5 e 125 quilogramos, mentres que a pedra cúbica e rectangular oscila entre 125 quilos e 212, 5 kg. A pedra esférica ou bóla trabállase en pesos equivalentes a 112, 5 e 125 quilos.
A pedra de cor escura ou arri beltza é unha das máis apreciadas como material de fabricación, provindo principalmente das canteiras de Zumarraga e Lastur. Récords
Masculino
Mieltxo Saralegi - pedra de 329 kg (récord actual).
Iñaki Perurena - pedra de 322 kg (tivo a mellor marca de levantamento durante moitos anos).
Feminino
Idoia Etxeberria Ikutza - pedra de 163, 4 kg.
Harriet Taylor Mill

Harriet Taylor Mill, de solteira Harriet Hardy, nada en Londres o 8 de outubro de 1807 e finada en Aviñón o 3 de novembro de 1858, foi unha filósofa inglesa defensora dos dereitos das mulleres.
O seu corpus de escritura existente é moi pequeno e é lembrada pola súa grande influencia en John Stuart Mill do que se considera posíbel coautora de parte da súa obra. Obra
Con excepción dalgúns artigos publicados no xornal inglés Monthly Repository, Taylor publicou poucas obras asinadas por ela ao longo da súa vida. Non obstante, leu e comentou todo o material producido por John Stuart Mill (que, na súa autobiografía, afirmou que Harriet era a coautora de moitos libros e artigos que foron publicados baixo o seu nome, engadindo que "cando dúas persoas teñen en común os seus pensamentos e especulacións, é de pouca importancia, en relación á cuestión da orixinalidade, quen deles ten a pluma").
Tamén escribiron xuntos Early Essays on Marriage and Divorce en 1832 Unha carta escrita por Mill a partir de 1854 suxire que Taylor foi refractaria a ser descrita como a coautora dos seus libros e artigos pola posíbel resposta a un texto filosófico que fose publicado só baixo o nome de Mill en comparación co feito de que fose publicado baixo o nome de ambos os dous autores.
Mill adoitaba referirse a ela como unha contribuínte moi valiosa para gran parte do seu traballo, especialmente no libro titulado On Liberty, un libro que estaría dedicado a Taylor cando foi publicado en 1859, un ano máis tarde da morte de Harriet.
Harry Turtledove

Harry Norman Turtledove, nado nos Ánxeles (California) o 14 de xuño de 1949, é un historiador e escritor estadounidense. Traxectoria
Autor de máis de oitenta novelas, está considerado como un mestre da ficción histórica. As súas novelas distópicas exploran versións alternativas da historia da humanidade, como que os nazis gañaron a segunda guerra mundial, os confederados a Guerra Civil Estadounidense ou a armada de Filipe II conquista Inglaterra.
Está casado coa escritora de misterio Laura Frankos.
Harry o executor

Harry o executor (en inglés: The Enforcer) é un filme estadounidense dirixido por James Fargo que se estreou en 1976. Está protagonizado por Clint Eastwood, que interpreta o Inspector "Dirty" Harry Callahan, por Tyne Daly, como a Inspectora Kate Moore, e DeVeren Bookwalter como o líder terrorista e o principal antagonista Bobby Maxwell. É o terceiro filme da saga iniciada con Harry o sucio en 1971. Estreouse en galego na TVG o 17 de agosto de 2013. Sinopse
Harry Callahan enfróntase desta volta a un grupo de sádicos terroristas que tentan dominar a cidade. Callahan e a súa nova axudante, Kate Moore, deberán rescatar ó alcalde, a quen os terroristas teñen secuestrado. Personaxes
Clint Eastwood como Inspector Harry Callahan
Tyne Daly como Inspetora Kate Moore
Harry Guardino como Tenente Al Bressler
Bradford Dillman como Tenente Jerome McKay
John Mitchum como Inspector Frank DiGiorgio
DeVeren Bookwalter como Bobby Maxwell
Albert Popwell como Big Ed Mustapha
John Crawford como O alcalde
Robert Hoy como Buchinski
Michael Cavanaugh como Lalo
Jocelyn Jones como Miki
Dick Durock como Karl
M. G. Kelly como Padre John
Kenneth Boyd como Abdul
Joe Spano como Ladrón
Harry o forte

Harry o forte (en inglés: Magnum Force) é un filme estadounidense de 1973 dirixido por Ted Post. É un suspense e o segundo filme protagonizado por Clint Eastwood como o personaxe de Harry Callahan]] despois do filme Harry o sucio. O guión foi escrito por John Milius (que achegou unha rescritura non acreditada do guión) e Michael Cimino. A banda sonora foi composta por Lalo Schifrin. O filme tamén conta coas aparicións de David Soul, Tim Matheson e Robert Urich. Con 124 minutos, é o filme máis longo da serie de Harry o sucio. Personaxes
Clint Eastwood como Harry Callahan]
Hal Holbrook como Neil Briggs
David Soul como John Davis
Tim Matheson como Phil Sweet
Kip Niven como Alan "Red" Astrachan
Robert Urich como Mike Grimes
Felton Perry como Earlington "Early" Smith
Mitchell Ryan como Charlie McCoy
Margaret Avery como a prostituta
Bob McClurg como condutor de taxi
John Mitchum como Frank DiGiorgio
Albert Popwell como J. J. Wilson
Richard Devon como Carmine Ricca
Christine White como Carol McCoy
Tony Giorgio como Frank Palancio
Maurice Argent como Nat Weinstein
Jack Kosslyn como Walter
Bob March como Estabrook
Adele Yoshioka como Sunny
Suzanne Somers como Pool Girl
Hartmut Michel

Hartmut Michel, nado o 18 de xullo de 1948 en Ludwigsburg (Alemaña) é un bioquímico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1988. Traxectoria
Estudou bioquímica na Universidade de Tubinga, ampliando os seus estudos na Universidade de Würzburg, onde se doutorou en 1977. En 1979 integrouse no equipo investigador do Departamento de Bioquímica do Instituto Max Planck de Martinsried e desde 1987 é profesor de bioquímica na Universidade Johann Wolfgang Goethe Investigacións científicas
En 1985, en colaboración con Johann Deisenhofer e Robert Huber, descubriu a estrutura completa da proteína que se atopa na base do proceso de fotosíntese, a cal é capaz de converter a enerxía luminosa en enerxía química e que denominaron centro de reacción fotosintético. Mediante o uso da cristalografía de raios X conseguiron determinar a estrutura química dos máis de 10. 000 átomos que compón o complexo desta proteína, conseguindo recrear a súa imaxe tridimensional. A súa investigación aumentou a comprensión xeral dos mecanismos da fotosíntese e revelaron parecidos entre os procesos fotosintéticos das plantas e das bacterias.
En 1988 foi galardoado, xunto aos seus compatriotas Deisenhofer e Huber, co Premio Nobel de Química pola determinación da estrutura tridimensional do centro da reacción fotosintética.
En 1986, recibiu o Premio Gottfried Wilhelm Leibniz do Deutsce Forschungsgemeinschaft (Consello de Investigación Alemán), o maior galardón da investigación alemá.
Haruki Murakami

Haruki Murakami (en xaponés 村上 春樹, むらかみ はるき Murakami Haruki), nado en Kyoto o 12 de xaneiro de 1949, é un popular escritor e tradutor. Traxectoria
Frecuentou a Universidade de Waseda, en Tokyo, dedicándose sobre todo aos estudos teatrais. Antes de terminar o curso, abriu un bar de jazz chamado Peter Cat, á fronte do cal se mantivo entre 1974 e 1982. En 1986, partiu para a Europa e despois para os EUA, onde foi para impartir clases na Universidade Princeton e onde acabaría por quedar a vivir.
Escribiu a súa primeira novela - Hear the Wind Swing - en 1979, mais sería en 1987, con Norwegian Wood, que o seu nome se tornaría famoso no Xapón. Escritor particularmente influenciado pola cultura occidental, Murakami traduciu para o xaponés obras de F. Scott Fitzgerald, Truman Capote, John Irving e Raymond Carver.
En Galiza
Murakami viaxou a Santiago de Compostela en 2009. “Os alumnos dun instituto [o IES Rosalía de Castro] elixiron 'Kafka na beiramar' (2002) como libro do ano e viaxei a recibir o premio [Premio San Clemente]. Sempre o recordo: eran rapaces moi intelixentes. Gustoume Galiza; os mariscos e o viño son estupendos”. Obras
Hitsuji o meguru bōken (羊をめぐる冒険, 1982)
Noruwei no mori (ノルウェイの森, 1987)
Dansu dansu dansu (ダンス・ダンス・ダンス, 1988)
Andāguraundo (アンダーグラウンド, 1998)
Spūtoniku no koibito (スプートニクの恋人, 1999)
Umibe no Kafuka (海辺のカフカ, en galego Kafka na beiramar, 2002)
Nejimaki-dori kuronikuru (ねじまき鳥クロニクル, 2006)
Tras do solpor (アフターダーク, 2008)
Do que estou a falar cando falo de correr (走ることについて語るときに僕の語ること, 2009)
1Q84 (2011)
Haryana

Haryana (hindi: हरियाणा) é un estado do norte da India con capital en Chandigarh. Ten 44. 212 km² e 21082989 habitantes. O hindi é a lingua oficial.
Galería de imaxes
Haskell Wexler

Haskell Wexler, nado en Chicago (Illinois) o 6 de febreiro de 1922 e finado en Santa Monica (California) o 27 de decembro de 2015 foi un director de fotografía, produtor e director de cinema estadounidense. Foi considerado un dos máis influentes directores de fotografía da historia. Traxectoria
Wexler naceu en Chicago en 1922, nunha familia xudía. Tras un ano na Universidade de California, Berkeley decidiuse converterse en cineasta. En Chicago realizou varios documentais, como The Living City, que foi candidato ao Oscar á mellor curtametraxe documental.
En 1947 converteuse en axudante de cámara, traballando en documentais, docudramas e anuncios para a televisión. En 1963 traballou por primeira vez nun filme de grande orzamento, América, América, de Elia Kazan.
Foi candidato ao Oscar á mellor fotografía en cinco ocasións, e gañouno por ¿Quen teme a Virginia Woolf? (1966) e Bound for Glory (1976). Este último foi o primeiro filme no que se empregou a Steadicam.
Wexler tamén dirixiu filmes como Medium Cool (1969), Latino (1985) e From Wharf Rats to Lords of the Docks (2007).
Hasselblad

Victor Hasselblad AB é un fabricante de cámaras de formato medio e equipamento fotográfico con sede en Gotemburgo, Suecia.
A compañía é coñecida polas súas cámaras de formato medio que produce dende a segunda guerra mundial, sendo especialmente famosa polo uso das súas cámaras durante as viaxes espaciais do proxecto Apollo, entre 1969 e 1972. Case tódalas fotografías tomadas durante esas misión foron realizadas con cámaras Hasselblad modificadas.
En xaneiro de 2003 foi adquirido polo Grupo Shriro, e posteriormente, en agosto de 2004, Hasselblad fusionouse co fabricante de sensores ópticos Imacon, pasando a chamarse Hasselblad Imacon.
Hassio

O hassio (anteriormente chamado unniloctio) é un elemento sintético da táboa periódica dos elementos cuxo símbolo é Hs e o seu número atómico é 108. O seu isótopo máis estable é o Hs-269, que ten un período de semidesintegración de 9, 7 segundos. Historia
O hassio foi sintetizado por primeira vez en 1984 polo grupo de investigación alemán Instituto para a investigación en ións pesados (Gesellschaft für Schwerionenforschung, GSI) localizado en Darmstadt. O nome hassio proposto polo grupo débese ao estado alemán de Hesse no que se atopa o GSI.
Houbo unha controversia sobre o nome dos elementos 101 a 109. Inicialmente a IUPAC adoptou o nome unniloctio (de símbolo Uno) como un nome temporal e sistemático para este elemento. En 1994 a IUPAC recomendou o nome hahnio para o elemento 108, pero finalmente adoptouse internacionalmente o nome hassio en 1997.
Hastings

Hastings é unha cidade e un municipio do sueste de Inglaterra, no condado de East Sussex. A poboación rondaba os 90. 600 habitantes en 2022.
Hastings é coñecida como unha estación costeira e pola Batalla de Hastings de 1066, que en realidade tivo lugar na cidade de Battle, non moi lonxe.
Hastings foi un dos Cinque Ports, mais a súa importancia como porto decaeu despois da Idade Media, e a pesca converteuse na súa actividade principal. A cidade mostrou unha modesta expansión na segunda metade do século XX.
Hater

Hater (literalmente en inglés 'o que odia', 'o que aborrece') é un termo pexorativo empregado para describir unha persoa ou un grupo de persoas que expresan o seu odio en público. Os haters son individuos que se adican a difamar, criticar negativamente ou desprezar outras persoas, obras, actitudes ou conceptos alleos.
Os haters distínguense dos troles no feito de que estes últimos buscan, coma fin último, chamar a atención dos usuarios de Internet mediante comentarios provocativos e malfalados. Definición e orixe
No ano 2010 o Oxford Dictionary definiu o termo hater coma:
Hatpiece

O hatpiece (do inglés: hat piece) foi unha moeda escocesa de ouro con valor de 80 xilins escoceses cuñada a nome de Xacobe VI de Escocia (1567-1625), caracterizada polo busto real do seu anverso, que loce un chapeu particularmente alto. Historia e caracterización
O hatpiece cuñouse entre os anos 1591 e 1593 no curso da sexta serie de emisións de Xacobe VI de Escocia, dez anos antes da ascensión ao trono de Inglaterra co nome de Xacobe I. Estímase en arredor de 25. 000 a cantidade de pezas cuñadas durante os tres anos de emisión.
A moeda tiña un peso de 69, 8 grans (ca. 4, 5 gramos), un diámetro de 27 milímetros e unha lei de 22 quilates, e o seu valor equivalía a catro esterlinas escocesas ou, o que é o mesmo, 80 xilins escoceses. Nos seus anversos amosa como motivo principal o busto real cara á dereita dotado dun chapeu dunha altura notable (que lle dá o nome), cun cardo á súa esquerda e rodeado pola lenda · IACOBVS · 6 · D · G · R · SCOTORVM · ("Xacobe sexto, Deus dos escoceses pola graza de Deus"). Pola súa banda, os seus reversos representan un león coroado sedente que sostén coa gadoupa dereita un cetro coa palabra Xehová escrita sobre el con caracteres hebreos (יהוה). A lenda do reverso é · TE · SOLVM · VEREOR · ("Só te temo a ti").
Postúlase que esta moeda foi emitida co propósito de harmonizar o sistema monetario escocés co inglés. Coñécense falsificacións xa desde poucos anos despois da súa produción; unha delas aparece recollida na obra de Robert Pitcairn Criminal Trials of Scotland (1599), que fai mención de "false hat-peiceis, pistulettis, and crownis".
Hattusilis II

Hattusilis II foi un rei do imperio hitita (Reino Novo) de principios do século -XIV.
Discútese sobre a súa existencia.
Hatzi

Hatzi- ou Chatzi- (en grego: Χατζη-) é un prefixo dos apelidos gregos. Deriva do árabe Hajji, un nome para alguén que completou con éxito unha peregrinación.
No cristianismo, engádese o prefixo cando alguén cometera a peregrinación a Xerusalén. Por exemplo, se o nome era Giannis, o nome sería Hatzigiannis despois da viaxe. No islam, o prefixo engádese antes do nome, separado deste. Por exemplo, Ibrahim Kaya converteríase en Hajji Ibrahim Kaya.
Hauksbók

O Hauksbók (Libro de Haukr) é un manuscrito do século XIV obra do noruegués Haukr Erlendsson. Trátase dunha compilación de textos diversos. Características
É un dos poucos manuscritos noruegueses dos que se coñece a autoría, e desde o principio o manuscrito foi chamado Hausbók polo seu autor, Haukr Erlendsson (f. 1334), principal autor do texto e axudado por colaboradores. Evidencias paleográficas permitiron a Stefán Karlsson datar o manuscrito entre 1302 e 1310.
O libro contén versións, ás veces as únicas versións amplas, dalgúns antigos textos islandeses, como o Landnámabók, a saga Fóstbrœðra, a Saga de Erik o Roxo, a Saga Hervarar e o Völuspá. Contén tamén unha sección de matemáticas de aproximadamente 6 ou 7 páxinas, chamada Algorismus. Este é o texto matemático máis antigo nun idioma escandinavo. Trátase probablemente dunha tradución do latín dalgunhas páxinas incluídas en libros máis antigos como Carmen de Algorismo de De Villa Dei de 1200, Liber Abaci de Fibonacci de 1202 e Algorismus Vulgaris de De Sacrobosco de 1230.
Haustorio

En micoloxía, un haustorio é o extremo da hifas dun fungo parasito, simbionte ou da raíz modificada dunha planta parasita (por exemplo no xénero Orobanche) que penetra no tecido do anfitrión, pero permanece fóra da membrana da célula hóspede. Descrición
Os fungos de todas as divisións importantes forman haustorios, que poden tomar varias formas. Xeralmente, na penetración, o fungo aumenta a área superficial en contacto coa membrana plasmática do anfitrión, liberando as encimas que creban a parede celular, e permitindo o maior movemento potencial da materia orgánica do anfitrión ao fungo.
As formas máis simples de haustorio son pequenas esferas. Os máis grandes son formacións complexas con forma palmada as que ocupan unha proporción significativa da parede da célula hóspede. Tamén hai formas espirais. Procesos fisiolóxicos
Os haustorios xorden das hifas intercelulares, chamadas apresoria, ou hifas externas. A hifa estréitase mentres que se adhire á parede celular e despois se esparexe envolvendo a célula. Un espeso colar de material mesto deposítase de redor da hifa no punto de invaxinación. Ademais, a parede celular do anfitrión modifícase en gran medida na zona invaxinada. As inclusións que normalmente están presentes na membrana do plasma están ausentes, e a camada externa contén máis polisacáridos. A parede de ambos os socios redúcese severamente.
A troca funcional ocorre dentro do complexo do haustorio. O anfitrión fornece nutrientes orgánicos ao fungo, e a actividade metabólica dentro do complexo é considerabelmente maior ca fóra. Os nutrientes do anfitrión son chuchados polo fungo, e transportados inmediatamente ao resto do talo. A planta anfitrioa semella funcionar segundo os sinais do fungo e o complexo parece estar baixo control do invasor.
Hautecourt-Romanèche

Hautecourt-Romanèche é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Hauteriviano

O Hauteriviano é unha división da escala temporal xeolóxica, a terceira idade ou piso do Cretáceo inferior. Esténdese desde 132, 9 até 129, 4 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Hauteriviano sucede ao Valanxiniano e é anterior ao Barremiano.
Haxix

O haxix (do árabe حشيش [hashish] "herba") é unha droga psicotrópica derivada do cánnabis. De aspecto sólido, faise maleable coa calor. A súa cor pode variar do marrón avermellado ao negro, verdoso e coloración dourada. Adóitase fumar en pipa e mesturado co tabaco ou agromos de Cannabis. O seu contido en aceites ricos en cannabinoides (Tetra-Hidro-Cannabinol THC) faino altamente intoxicante, con efectos psicoactivos que clasifican a certas variedades de plantas de cánnabis como droga branda.
Produce un efecto distinto ó da marihuana e máis prexudicial para os pulmóns debido ao contido de alcatrán ó mesturalo co tabaco.
En realidade o haxix pode presentar varias tonalidades, formas e riqueza de THC. distintos (do 4% o 10%), dependendo do país de orixe; verde escuro tirando a marrón en Marrocos, negro do Líbano e Medio Oriente, negro como brea retorcida o nepalí. En ocasións o produto pode ser adulterado con pensos compostos ou esterco.
Ao haxix tamén se lle chama chocolate de maneira informal pola súa similitude. E, popularmente, segundo o seu contido de THC distínguense varios tipos de haxix, sendo máis activo canto máis tetrahidrocannabinol posúa. Así definimos logo: o apaleado, onde o haxix perde o seu nome; a ficha, ou costo, haxix de baixa calidade; o pole, diferénciase do costo en que é máis mol e oleoso, como a "barriña" (pola súa forma de elaborar despois, en barriñas que se enrolan cun papel canda o tabaco) e o "oviño" (pois encóntrase en forma de bóla oval), ambos moi maleábeis.
O haxix natural, fabricado tradicionalmente e que non leva aditivos nocivos, é como a marihuana, unha das drogas do OMS con menos dependencia física, mais si crea gran dependencia psicolóxica que en persoas psicopáticas leva a problemas de saúde graves.
Hayabusa2

Tras o fracaso da misión Hayabusa, a axencia xaponesa de exploración aerospacial, JAXA, lanzou en 2014 unha segunda misión, Hayabusa2 co mesmo obxectivo, a recolección de mostras de asteroides, regresando con éxito o 5 de decembro de 2020 con mostras do asteroide Ryugu.
A cápsula descendeu en paracaídas no deserto de Woomera, Australia, ó igual que o fixera a súa predecesora. A recollida de mostras fíxose en dúas ocasións, en febreiro de 2019, ó descender sobre o asteroide, e en xullo de 2019 ó lanzar un impacto explosivo (o Small Carry-on Impactor, SCI) para chegar a capas máis profundas. SCI, un proxectil de cobre de 2, 5 kg, impactou na superficie do asteroirde Ryugu, de 900 m de diámetro, a uns 2 km/s.
Heat 1X Tycho Brahe

Heat-1X-Tycho-Brahe é a denominación dada ao primeiro foguete espacial contruído de maneira voluntaria e sen ánimo de lucro (financiado con doazóns e sponsors) que pretendía alcanzar unha altura de 30 quilómetros o 5 de setembro de 2010, obxectivo fallado na primeira tentativa, na illa de Bornholm, a causa dunha mala conexión eléctrica. Historia e características
Trátase dunha iniciativa privada a cargo dos enxeñeiros Peter Madsen e Kristian von Bengtson, que soamente contou cun orzamento de 300. 000 coroas, algo máis de 40. 000 euros. A construción correu a cargo deles, así como o financiamento, para o cal se valeron de patrocinadores e doazóns.
O foguete tiña unha lonxitude de 9 metros e un peso de 1, 6 toneladas. O nome vénlle en homenaxe a Tycho Brahe, figura destacada da astronomía dinamarquesa grazas a, entre outras cousas, as súas observación de supernova 1572.
Heat Capacity Mapping Mission

Heat Capacity Mapping Mission, tamén coñecido polo seu acrónimo HCMM, como Explorer 58 e como AEM-A (Applications Explorer Missions-A), foi un satélite científico da NASA lanzado o 26 de abril de 1978 desde a base Vandenberg da Forza Aérea a bordo dun foguete Scout F. Características
A misión de HCMM foi facer unha exploración térmica precisa e a alta resolución da superficie terrestre. O satélite constaba de dous módulos: o módulo instrumental, que contiña o radiómetro e o seu soporte.
o módulo base, co sistema de control, comunicacións, alimentación e comando.
HCMM estabilizábase mediante xiro, a unhas 14 revolucións por minuto, e foi inxectado nunha órbita heliosincrónica de 558 km de perixeo, 639 km de apoxeo, unha inclinación orbital de 97, 6 graos e un período de 96, 7 minutos. ideada para medir temperaturas superficiais cerca do máximo e o mínimo do ciclo diúrno.
O satélite non tiña capacidade de almacenamento de datos, polo que tiñan que emitirse e recibirse en tempo real nalgunha das sete estacións terrestres con capacidade para iso. O ciclo de repetición da comunicación coas estacións era de 16 días.
Entre o 21 e o 23 de febreiro de 1981 a órbita de HCMM foi baixada de 620 km a 540 km para evita-lo desplazamento do plano orbital a ángulos solares pouco favorables para os paneis solares. A misión finalizou o 30 de setembro de 1980. Resultados
Os datos de HCMM foron utilizados, entre outras cousas, para facer unha análise cuantitativa e construír un modelo de simulación de comportamento do solo respecto da auga con potencial uso en agricultura.
Heaven's Gate (seita)

Heaven's Gate foi unha seita relixiosa ovni estadounidense orixinaria de San Diego (California), fundada a comezos da década de 1970 e liderada por Marshall Applewhite (1931-1997) e Bonnie Nettles (1927-1985). O 26 de marzo de 1997, a policía descubriu os corpos de 39 membros do grupo que cometeron suicidio colectivo co obxectivo de chegar ata o que eles crían que era unha nave espacial extraterrestre no cometa Hale-Bopp.
Heavy Metal (filme)

Heavy Metal é un filme canadense de animación adulta, ciencia ficción e fantasía estreado en 1981 dirixido por Gerald Potterton, producido por Ivan Reitman e Leonard Mogel, quen tamén foi o editor da revista Heavy Metal, que é a base do filme. Está protagonizado polas voces de Rodger Bumpass, Jackie Burroughs, John Candy, Joe Flaherty, Don Francks, Martin Lavut, Marilyn Lightstone, Eugene Levy, Alice Playten, Harold Ramis, Percy Rodriguez, Susan Roman, Richard Romanus, August Schellenberg, John Vernon e Zal Yanovsky. O guión foi escrito por Daniel Goldberg e Len Blum.
É unha antoloxía de varias historias de fantasía e ciencia ficción adaptadas a partir das historias orixinais da revista Heavy Metal. Ó igual que a revista, o filme contén gran cantidade de violencia gráfica, sexualidade e espidos. A súa produción implicou a colaboración con diferentes estudios de animación que traballaron en segmentos difentes de xeito simultáneo.
Unha secuela titulada Heavy Metal 2000 foi estrada no ano 2000. Estrea
Recadación
O filme estreouse o 7 de agosto de 1981. Tivo unha recadación de preto de 20 millóns de dólares.
Hebe Camargo

Hebe Maria Camargo, nada en Taubaté o 8 de marzo de 1929 e finada en São Paulo o 29 de setembro de 2012, foi unha presentadora de televisión, cantante e actriz brasileira.
Hecto-

Hecto (símbolo h) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que denota un factor de 102, ou 100.
Adoptado en 1795, o prefixo ven do grego ἑκατόν, significando centena.
Por exemplo:
1 hectárea
100 áreas
1 hm210000 m2
Hectocótilo

O hectocótilo (en latín científico: hectocotylus, plural hectocotyli) é un dos brazos ou tentáculos da maior parte dos cefalópodos machos que frecuentemente está modificado para transportar os seus espermatóforos á cavidade paleal da femia, para así asegurar a fecundación dos seus óvulos. Os machoss forman xeralmente un novo hectocótilo para cada nova sesión.
O nome hectocótilo deriva do elemento do grego científico ἑκτο hecto-, do grego antigo ἑκτός hectós, "fóra de", e o termo do grego antigo κοτύλη kotýlē, "vaso", "cavidade onde se aloxa a cabeza dun óso longo" (cótilo).
A forma acabada en punta do hectocotilo foi moi empregada para a sistemática dos polbos. En numerosas especies pode ser moi complexo. O chamado popularmente 'polbo de sete brazos' (Haliphron atlanticus) recibe ese nome porque no macho desta especie o hectocótilo desenvólvese nunha bolsa semioculta debaixo do ollo dereito, o que dá a aparencia de non ter máis que sete brazos.
O termo tamén é empregado para refererirse especificamente á importante modificación do brazo dos argonautas e doutros xéneros veciños. Os argonautas machos transfiren os espermatóforos metendo o seu hectocótilo na cavidade paleal da femia. É o único contacto entre macho e femia durante a cópula. Nela, o hectocótilo sepárase do macho e o embude da femia manteno aloxado na súa cavidade paleal.
O termo hectocótilo foi cuñado por Georges Cuvier, que foi o primeiro científico moderno que o encontrou, no manto dun argonauta femia e, crendo que se trataba dun parasito, deulle o nome nome xenérico de Hectocotylus, denominación que axiña foi utilizada para designar ese brazo especial para a reprodución dos octópodos. (Na ilustración que se mostra á dereita, vense os debuxos orixinais de Cuvier da suposta especie Hectocotyle octopodis).
O brazo hectocótilo fora xa descrito nas obras biolóxicas de Aristóteles, pero ninguén cría nel até o seu redescubrimento no século XIX.
Aristóteles dixo: Nota: o texto completo de Aristóteles pódese ler en castelán en: Aristóteles (1994): Reproducción de los animales. Madrid: Editorial Gredos. Biblioteca Clásica Gredos. ISBN 978-84-249-1671-8.
Hecté

O hecté (en grego ἕκτη; de ἑκτεύς) é, nun sentido amplo a denominación grega para calquera moeda que vale a sexta parte doutra unidade, aínda que máis propiamente se aplica para as moedas da Antiga Grecia de prata, electro e bronce co valor equivalente á sexta parte dos estateros deses respectivos metais.
A sexta parte dos estateros de ouro e de electro das cidades de Xonia, Lidia, Cícico e Focea era unha moeda de uso frecuente na Antigüidade, e cuñada en grandes cantidades. Hai mencións aos Ἕκται Φωκαΐδες en achados de tesouros atenienses dos anos 429 e 397 a. de C. Nun período posterior foron emitidos conxuntamente con Mitilene, en virtude dun acordo con esa cidade. O hecté como divisor do estatero
Esta é a relación de valor entre o hecté e o resto dos divisores do estatero: Hemiestatero: medio estatero.
Trité: un terzo.
Tetarté: un cuarto.
Hecté: un sexto.
Hemitetarté: un oitavo.
Hemihecté: un doceavo.
Hedonismo

O termo hedonismo procede etimolóxicamente dunha palabra grega que ten por significado “pracer”.
O hedonismo é unha postura que defende o benestar positivo e baséase en posuír experiencias positivas, e o benestar negativo baséase en posuír certas experiencias negativas. Esta postura é unha teoría recollida dentro das teorías centradas nas experiencias. Entre elas, o hedonismo é a máis difundida.
Para facer referencia ás experiencias positivas emprégase comunmente o termo “desfrute” e para ás experiencias negativas emprégase o termo “sufrimento”, entendiendo este último coml algo que lle causa certo prexuízo ao individuo. A pesar de que ás veces o sufrimento poida ter consecuencias positivas e o desfrute consecuencias negativas, sempre vai ser o sufrimento malo e o desfrute bo en si mesmos. Segundo a intensidade ou a duración o nivel positivo ou negativo que son as experiencias pode variar.
Segundo esta postura, o que é bo en si mesmo é ter experiencias positivas e o malo é ter experiencias negativas. A partir disto, podemos falar de varias posturas hedonistas, unha delas é:
- O hedonismo negativo. Esta posición considera que non existe o benestar positivo, e que o benestar negativo baséase na posesión de experiencias negativas, po lo que desde esta postura o que se busca e ó que se lle da prioridade é evitar e reducir o sofremento e as experiencias negativas, en lugar de buscar experiencias positivas debido á premisa da inexistencia do benestar positivo, sendo o máis semellante a este a ausencia de sofremento (experiencias negativas fronte ás neutras, que manteñen a estabilidade).
Por "hedonismo" enténdese erroneamente en diversas ocasións coma un modo de vida no que se buscan os praceres corporais (como é o caso de Aristipo de Cirene), mais existen filósofos como Epicuro que propoñen unha visión racional a busca de pracer espiritual, comprendendo a finitude e efimeridade dos praceres corporais e buscando unha vida feliz por medio da moderación sen excesos.
Realízanse críticas ao hedonismo dende a chamada “moral dos valores”, xa que o pracer aínda que non sexa eliminado totalmente, pode e debe subordinarse a outros valores na súa mesma liña, atopándose nos que se distinguen entre as facultades xerarquizadas do desexo, da interior e da superior.
Esta postura pode parecer unha mala teoría porque estamos reducindo todas as cousas que valoramos a unha cousa única. Pero se hai unha increíbel variedade de praceres e non hai unha relación clara entre eles ou incluso regras de como funciona cada unha internamente. O hedonismo non parece comparar moito en termos de economía ética. Kant considera que o hedonismo como unha das morales “materiais”, e como tal non sería capaz de proporcionar completa seguridade sobre os valores fundamentais, tal e como se os fixera unha moral “formal”.
Heike Kamerlingh Onnes

Heike Kamerlingh Onnes, nado en Groninga o 21 de setembro de 1853 e finado en Leiden o 21 de febreiro de 1926, foi un físico holandés, descubridor da supercondutividade e galardoado co Premio Nobel de Física en 1913. Traxectoria
Entre 1871 a 1873 estudou na Universidade de Heidelberg, onde foi alumno de Robert Bunsen e Gustav Kirchhoff, doutorándose na Universidade de Groninga en 1879. Foi profesor na Escola Politécnica de Delft entre 1878 e 1882, posto que abandonou ese ano para ser profesor de física na Universidade de Leiden ata a súa xubilación en 1923. Investigacións científicas
Influenciado polo traballo do seu compatriota Johannes Diderik van der Waals, deduciu unha das ecuacións de estado aplicable aos gases, que leva o seu nome. Así mesmo, estudou as propiedades termodinámicas dos gases e líquidos nunha ampla escala de presións e temperaturas. En 1894 fundou o Laboratorio Crioxénico de Leiden, que actualmente leva o seu nome. Investigou os efectos do frío extremo en numerosos gases e metais.
En 1908 conseguiu licuar helio a baixa temperatura por primeira vez, aínda que non conseguiu solidificalo, feito que sucedeu en 1926 da man dos seus discípulo Willem Hendrik Keesom. Descubriu (en 1911) a case total ausencia de resistencia ao paso da electricidade de certas substancias (mercurio, chumbo) a temperaturas próximas ao cero absoluto, fenómeno coñecido como superconductividade.
En 1913 foi galardoado co Premio Nobel de Física por, en palabras do comité, "as súas investigacións nas características da materia a baixas temperaturas que permitiron a produción do helio líquido". Recoñecementos
Na súa honra bautizouse o cráter Kamerlingh Onnes da Lúa.
Heikki Häiväoja

Heikki Häiväoja, nado en Jämsä o 25 de maio de 1929 e finado en Kauniainen o 15 de setembro de 2019, foi un escultor, artista visual, medallista e deseñador de moedas finlandés. Traxectoria
Heikki Häiväoja recibiu a súa formación artística na Escola Industrial de Arte de Helsinqui entre 1947 e 1950, e posteriormente na Academia Finlandesa de Belas Artes, no curso 1950-1951.
Posteriormente exerceu tamén a docencia nestas dúas institucións; na Escola Industrial de Arte entre 1958 e 1970, e na Academia de Belas Artes de 1977 a 1984.
A partir da súa primeira peza exposta en 1950, ao longo da súa carreira creou centos de esculturas, desde pequenas estatuíñas de pedra e medallas de bronce, sobre todo na década de 1960, ata grandes instalacións de pedra máis adiante. Entre os seus monumentos destaca o dedicado aos veteranos de guerra en Jyväskylä e tamén o que representa unha muller que viviu durante a guerra en Kallio, Helsinqui. Na década de 2000 o seu traballo centrouse na realización de monumentos funerarios e outras conmemoracións.
A súa obra escultórica foi obxecto de diversas exposicións, tanto individuais como colectivas, en países como Suecia, os Países Baixos, Alemaña, Polonia, Dinamarca, Brasil, Mónaco, Italia e Bélxica.
Häiväoja, que xa tiña experiencia como creador de moedas do sistema do marco finlandés durante as décadas de 1960 e de 1970, foi elixido polo Banco de Finlandia para deseñar o anverso nacional común a toda a serie divisionaria de moedas de céntimos de euro, desde a dun céntimo ata a de 50 céntimos, que comezaron a emitirse en 2002.
Heikki Häiväoja foi membro de diversas entidades académicas e asociativas, como a Asociación de Escultores de Finlandia, a Asociación de Artistas de Jyväskylä, a Asociación de Artistas de Vantaa e o Gremio Finlandés da Medalla de Arte. Recoñecementos
Pola súa traxectoria artística recibiu as seguintes honras no seu país: (1981): Medalla Pro Finlandia, da Orde do León de Finlandia.
(1996): Orde da Rosa Branca de Finlandia, primeira clase.
(1997): Medalla da Honrra Militar.
(1999): Cruz ao Mérito dos Veteranos de Guerra. Vida persoal
Heikki Häiväoja estivo casado coa artista de moda Martta Virtanen e en segundas nupcias coa doutora en teoloxía Brita Nickels, e tivo un fillo e unha filla.
Häiväoja finou o 15 de setembro de 2919 no Hospital Kaunial de Kauniainen, aos 90 anos.
Heilipus apiatus

Heilipus apiatus é unha especie de escaravello da familia Curculionidae (os gurgullos) de 14-16 mm de longo. Encóntrase en América do Norte.
Heinrich Barth

Heinrich Barth, nado en Hamburgo en 1821 e finado en Berlín en 1865, foi un explorador e lingüista alemán. Traxectoria
Estudou na Universidade de Berlín, logo de se graduar en 1844 viaxou por Italia e o Reino das Dúas Sicilias. Interesado en viaxar polo mar Mediterráneo estudou árabe en Londres.
En 1845 estaba en Tánxer e dende alí partiu para coñecer o norte de África, proseguiu por Exipto, ascendeu o río Nilo ata Wadi Halfa e cruzou o deserto ata Berenice. Cruzou a península do Sinaí e atravesou Palestina, Siria, Turquía e Grecia, ao tempo que examinaba os restos arquelóxicos. En 1847 volveu a Berlin e exerceu como profesor asociado á universidade e escribía Wanderungen durch die Küstenländer des Mittelmeeres (Viaxes polos países costeiros do Mediterráneo), que publicou en 1849.
A instancias de Robert Wilhelm Bunsen e outros científicos, Barth uniuse con Adolf Overweg, astrónomo, á expedición organizada polo goberno británico e dirixida por James Richardson para abrir rotas comerciais cos países de África central. A expedición partiu de Tripoli a comezos de 1850, pero as mortes de Richardson (marzo 1851) e Overweg (setembro 1852) deixaron a Barth á fronte da misión, e foi el o primeiro europeo en visitar Adamawa. Volveu a Europa en setembro de 1855.
A historia desa viaxe - que o levou a cruzar o Sáhara ata chegar ao lago Chad e Bagirmi e ir logo cara a Timbuktu polo oeste e o Camerún polo sur- con valiosos estudos sobre topografía, historia e costumes dos países que visitou apareceu simultaneamente en inglés e alemán co título inglés de Travels and Discoveries in North and Central Africa (1857-1858, 5 vols. ), considerado o mellor traballo na súa clase ata a aparición das Bibliographies de Darwin.
Xa en Alemaña preparou unha colección de vocabularios de linguas de África central, que apareceron entre 1862 e 1866, e seguiu a viaxar, en 1858 viaxou polo Oriente Medio e en 1862 viaxou polo Imperio Otomán. En 1863 aceptou o posto de profesor de xeografía na Universidade de Berlín e elixírono presidente da Sociedade Xeográfica.
Heinrich Cornelius Agrippa

Heinrich Cornelius Agrippa von Nettesheim, nado en Colonia o 15 de setembro de 1486 e finado en Grenoble o 18 de febreiro 1535, foi un astrólogo, alquimista e escritor ocultista alemán. Nos seus escritos recóllense as correntes pagás do Renacemento con tendencias cabalistas. Viviu en Alemaña, Francia e Italia.
Foi un destacado alumno e profesor da antiga Universidade de Dole, no Franco Condado. Obras
De incertitudine et vanitate scientiarum (1527)
Libri tres de occulta philosophia (1533)
Heinrich Georg Bronn

Heinrich Georg Bronn, nado en Ziegelhausen, preto de Heidelberg, o 3 de marzo de 1800 e finado en Heidelberg o 5 de xullo de 1862, foi un médico, xeólogo, paleontólogo e naturalista alemán. Traxectoria
Estudou na Universidade de Heidelberg, dutorándose en medicina en 1821. Ao ano seguinte foi nomeado profesor de Historia natural. A partir de entón dedicouse ao estudo da paleontoloxía e ao traballo de campo en varios lugares de Alemaña, Italia e Francia.
Entre 1830 e 1862 colaborou na edición do Jahrbuch für Mineralogie, continuado como Neues Jahrbuch. A súa obra principal, Letkaea Geognostica (2 vol. , Stuttgart, 1834-1838; 3ª ed. con F. Romer, 3 vol. , 1851-1856), considérase unha das fundadoras da estratigrafía alemá.
No seu Handbuch einer Geschichte der Natur, cuxa primeira parte apareceu en 1841, daba conta da historia física da Terra; a segunda parte trataba da historia orgánica, considerando as especies como actos directos da creación; a terceira incluía o Index Palaeontologicus, que apareceu en 3 volumes (1848-1849) coa colaboración de Hermann von Meyer e H. R. Göppert.
Bronn comezou tamén un importante traballo sobre zooloxía actual e fósil (Die Klassen und Ordnungen des Thier-Reichs) que foi continuado por outros naturalistas. Bronn escribiu os volumes dedicados aos Amorphozoa, os Actinozoa e os Malacozoa (1859-1862).
En 1861 foi galardoado coa medalla Wollaston pola Geological Society of London (Sociedade Xeológica de Londres). Honores
Epónimos
Xénero Bronnia Kunth da familia das Fouquieriaceae, sinónimo de Frouquieria. Abreviaturas
A abreviatura Bronn emprégase para indicar a Heinrich Georg Bronn como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
A abreviatura Bronn emprégase para indicar a Heinrich Georg Bronn como autoridade na descrición e taxonomía en botánica