proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Piollo do corpo

O piollo do corpo humano, que pertence á subespecie Pediculus humanus humanus (tamén chamada Pediculus humanus corporis), é un piollo (insecto da orde Phthiraptera ou Psocodea) que infesta aos humanos e vive no seu corpo. Tamén se lle chama ás veces piollo da roupa. A infestación por piollos (piollos da cabeza, o do corpo ou o pubiano) chámase en xeral pediculose e a infestación polo piollo do corpo denomínase pediculose do corpo ou pediculosis corporis. A secuencia do xenoma do piollo do corpo foi publicada en 2010. A diferenza do piollo da cabeza, que é inofensivo, o piollo do corpo pode transmitir enfermidades infecciosas (de orixe bacteriana) como o tifo exantemático, (causado por Rickettsia prowazekii) febre das trincheiras (por Bartonella quintana) e febres recorrentes (por Borrelia recurrentis). Ciclo vital e morfoloxía
Pediculus humanus humanus é indistinguible en aspecto da subespecie Pediculus humanus capitis (o piollo da cabeza) pero non se hibridan normalmente en condicións naturais (só se observou en condicións de laboratorio). No seu estado natural viven en diferentes hábitats, xa que o da cabeza se especializou en vivir entre os pelos do coiro cabeludo, sobre os cales pon os ovos, mentres que o piollo do corpo evolucionou para adherir os seus ovos á roupa e vive polo corpo. Crese que as dúas subespecies empezaron a diferenciarse cando o seu humano empezou a utilizar frecuentemente roupa hai entre 100. 000 e 30. 000 anos. O piollo corporal aliméntase de sangue humano.
O ciclo de vida do piollo do corpo consta de tres estadios: ovo (son as lendias), ninfa, e adulto. Lendias. Son os ovos do piollo. Son xeralmente doados de ver nas costuras da roupa dunha persoa infestada, especialmente arredor da zona da cintura, baixo as axilas ou no pelo do corpo. Son ovais e xeralmente de amarelos a brancos. Tardan de 1 a 2 semanas en eclosionar.
Ninfa. É o piollo inmaturo que eclosiona do ovo. Unha ninfa semella un adulto, pero máis pequeno. As ninfas sofren varias mudas e maduran a adultos nun lapso de 9 a 12 días despois de eclosionaren. Aliméntanse de sangue.
Adulto. O piollo do corpo adulto é aproximadamente do tamaño dunha semente de sésamo (2, 5–3, 5 mm), ten seis patas, e é agrisado branquecho. As femias poñen ovos pechando o ciclo. Aliméntanse de sangue. Se se separan do seu hóspede, os piollos morren a temperatura moderada.
Pion (satélites)

Pion é o nome dunha serie de satélites soviéticos e posteriormente rusos. Características
Os satélites Pion viaxaban acaroados a satélites Resurs F e liberados unha vez postos estes en órbita. Foron usados para a calibración de sistemas de seguimento terrestres e para o estudo da densidade da atmosfera superior. Tiñan forma de esfera de 70 cm de diámetro e unha masa duns 50 kg. Levaban unha Batería que alimentaba un transmisor. A súa vida media unha vez en órbita era de dous meses. En total lanzáronse seis satélites Pion.
Pioneer 0

Pioneer 0, denominada tamén como Able 1 e Thor Able 1, foi a denominación informal do primeiro intento de lanzar unha sonda espacial á Lúa por parte dos Estados Unidos de América. Características
Pioneer 0 foi lanzada o 17 de agosto de 1958 mediante un foguete Thor-Able desde a base espacial de Cabo Cañaveral cara a Lúa, pero a primeira fase do foguete (o Thor número 127) estoupou no aire aos 77 segundos da engalaxe, a 16 km de altura e 16 km de distancia da rampla de lanzamento.
A orixe da Pioneer 0, xunto coas súas irmás posteriores Pioneer 1 e Pioneer 2, está na aprobación en 1958 por parte dos Estados Unidos do primeiro plan para exploración lunar que deu lugar a cinco proxectos da Advanced Research Project Agency: tres xestionados pola USAF e dous polo Exército.
A misión orixinal de Pioneer 0 era facer unha viaxe de 2, 6 días de duración ata a Lúa e unha vez alí frear e entrar en órbita para facer medicións científicas durante polo menos un par de semanas. Nave espacial
A estrutura da nave, de fibra de vidro, tiña forma de dous conos truncados unidos pola base mediante un cilindro baixo, cun conxunto de oito pequenos foguetes e unha antena dipolo nun dos extremos e un foguete de 13, 3 kN de impulso no outro extremo, baseado no mísil aire-aire Falcon. Este último foguete tiña como misión frear a sonda ao seu paso pola Lúa para entrar na súa órbita. A nave tiña pintado un patrón de bandas brancas e escuras para como control térmico pasivo e a alimentación eléctrica era proporcionada por un conxunto de baterías de níquel-cadmio para a ignición dos foguetes, de prata para a cámara e de mercurio para o resto de sistemas. As transmisións terían lugar na frecuencia de 108, 06 MHz para telemetría e medicións Doppler e a recepción de ordes desde a Terra faríase na frecuencia de 115 MHz. A nave estabilizaríase mediante xiro a 1, 8 revolucións por segundo. En total, a sonda tiña unha altura de 76 cm, un diámetro de 72, 5 cm e un peso de 38, 1 kg. Instrumentos científicos
A nave contaba coa seguinte instrumentación científica, totalizando 11, 3 kg de masa: Unha cámara formada por un espello oscilante para escanear a Lúa e formar unha imaxe iluminando un fotodíodo infravermello de sulfuro de chumbo.
Un contador de radiación.
Un magnetómetro sinxelo.
Un micrófono usado como detector de impactos de meteoritos. Causas do fallo do lanzamento
A investigación do estoupido do foguete Thor levou á conclusión de que a súa orixe estivo probablemente na ruptura dun cano de osíxeno ou de combustible do foguete ou á avaría nalgunha das partes da turbobomba. Ata despois de 123 segundos da explosión seguíronse recibindo sinais de telemetría do satélite e da etapa superior, mentres os restos caían cara ao océano Atlántico.
Pioneer 2

Pioneer 2, denominada tamén como Able 3, foi unha sonda espacial que se intentou lanzar cara a Lúa por parte dos Estados Unidos de América. Características
Pioneer 2 foi lanzada o 8 de novembro de 1958 mediante un foguete Thor-Able desde a base espacial de Cabo Cañaveral cara a Lúa, pero a terceira fase do foguete non chegou a acenderse e a sonda acadou unha altura máxima de 1550 km antes de volver a caer á Terra e desintegrarse na atmosfera.
A orixe da Pioneer 2, xunto coas súas irmás Pioneer 0 e Pioneer 1, está na aprobación en 1958 por parte dos Estados Unidos do primeiro plan para exploración lunar que deu lugar a cinco proxectos da Advanced Research Project Agency: tres xestionados pola USAF e dous polo Exército. O proxecto das Pioner luares foi transferido á NASA moi pouco despois da creación da axencia aeroespacial e a Pioneer 2 foi lanzada cara a Lúa tan só uns días despois da súa fundación.
A misión orixinal de Pioneer 2 era facer unha viaxe ata a Lúa e unha vez alí frear e entrar en órbita para facer medicións científicas, pero debido a que a terceira etapa do foguete portador non se acendeu acadou tan só 1550 km de altura antes de volver a caer á Terra aos 45 minutos do lanzamento. Durante o curto voo os instrumentos de a bordo realizaron algunhas medicións conseguindo facer un pouco de ciencia útil, descubrindo que na zona ecuatorial da Terra o fluxo de radiación era maior do previamente calculado e que a densidade de micrometeoritos na zona próxima á Terra e maior que no espazo máis afastado. Nave espacial
A estrutura da nave, de fibra de vidro, tiña forma de dous conos truncados unidos pola base mediante un cilindro baixo, cun conxunto de oito pequenos foguetes e unha antena dipolo nun dos extremos e un foguete de 13, 3 kN de impulso no outro extremo, baseado no mísil aire-aire Falcon. Este último foguete tiña como misión frear a sonda ao seu paso pola Lúa para entrar na súa órbita. A nave tiña pintado un patrón de bandas brancas e escuras para como control térmico pasivo e a alimentación eléctrica era proporcionada por un conxunto de baterías de níquel-cadmio para a ignición dos foguetes, de prata para a cámara e de mercurio para o resto de sistemas. As transmisións terían lugar na frecuencia de 108, 06 MHz para telemetría e medicións Doppler e a recepción de ordes desde a Terra faríase na frecuencia de 115 MHz. A nave estabilizaríase mediante xiro a 1, 8 revolucións por segundo. En total, a sonda tiña unha altura de 76 cm, un diámetro de 72, 5 cm e un peso de 39, 5 kg. Instrumentos científicos
A nave contaba coa seguinte instrumentación científica, totalizando 15, 6 kg de masa: Unha cámara para o rango visible que substituíu o modelo de cámara infravermella que levaban as Pioneer 0 e 1.
Un contador de radiación.
Un magnetómetro sinxelo.
Un micrófono usado como detector de impactos de meteoritos.
Resistores sensibles á temperatura para medir as condicións internas da sonda.
Pioneer 3

Pioneer 3 foi unha misión espacial lanzada o 6 de decembro de 1958 mediante un foguete Juno II desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo entre a Terra e a Lúa e achegarse a esta última antes de entrar nunha órbita heliocéntrica. Características
Pioneer 3 tivo a súa orixe nas previamente fracasadas misións Pioneer 0, Pioneer 1 e Pioneer 2. En calquera caso tamén fallou en completar a súa misión, consistente en estudar o espazo Terra-Lúa e logo o espazo interplanetario, debido a un problema co foguete lanzador. Nave
Pioneer 3 tiña forma de cono, con 58 cm de altura e 25 cm de diámetro, composto dunha cuberta de fibra de vidro recuberta dun baño de ouro para facelo electricamente condutor e pintado con bandas brancas e negras para manter a temperatura da nave a entre 10 e 50 °C. Na parte superior do cono sobresaía unha pequena antena. Na base situábanse varias baterías de mercurio para proporcionar enerxía durante a misión, xa que a nave non usaba paneis solares. Do centro da base sobresaía un sensor fotoeléctrico que debía ser disparado pola luz da Lúa cando Pioneer 3 pasase a menos de 30. 000 da súa superficie. No interior do cono aloxábanse un tubo xerador de voltaxe e dous contadores Geiger-Mueller para detectar radiación, os únicos instrumentos que Pioneer 3 levaba a bordo. As comunicacións terían lugar grazas a un transmisor de 0, 5 kg que proporcionaba un sinal de 0, 1 vatios de potencia a unha frecuencia de 960, 05 MHz. Un mecanismo de freada consistente en dous pesos de 7 gramos que saían da nave colgados de sendos cables de 150 cm de lonxitude baixou a rotación de Pioneer 3 das 30 r. p. m. orixinais a 6 r. p. m. dez horas despois do lanzamento. Perfil da misión
Pioneer 3 lanzouse o 6 de decembro de 1958 desde Cabo Cañaveral e debería chegar ás proximidades da Lúa 33, 75 horas máis tarde para logo quedar orbitando arredor do Sol, pero debido a un problema no foguete lanzador que produciu o seu apagado 3, 7 segundos antes do previsto a nave non conseguiu chegar á velocidade de escape nin foi inxectada nunha traxectoria co ángulo previsto. Pioneer 3 alcanzou unha altura de 102. 360 km antes de volver a caer e destruirse na atmosfera terrestre nun lugar sobre África o 7 de decembro ás 19: 51 GMT, a uns 16, 4 graos de latitude norte e 18, 6 graos de lonxitude leste. Pioneer 3 enviou datos durante 25 horas ao longo da súa traxectoria suborbital, mostrando que a temperatura interna mantívose a cerca de 43 °C durante a maior parte da viaxe e que existían polo menos dous cintos de radiación arredor da Terra.
Pioneer 4

Pioneer 4 foi unha misión espacial lanzada o 3 de marzo de 1959 mediante un foguete Juno II desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo entre a Terra e a Lúa e achegarse a esta última antes de entrar nunha órbita heliocéntrica. Características
Pioneer 4 tivo a súa orixe nas previamente fracasadas misións Pioneer 0, Pioneer 1 e Pioneer 2. Uns meses antes lanzárase a Pioneer 3, que debido a unha potencia insuficiente do foguete portador reentrou na atmosfera terrestre unhas horas despois do lanzamento. Pioneer 4 foi lanzada con éxito e converteuse na primeira nave estadounidense en escapar da gravidade terrestre e entrar en órbita heliocéntrica. Nave
Pioneer 4 estabilizábase mediante xiro e tiña forma de cono, con 51 cm de altura e 23 cm de diámetro, composto dunha cuberta de fibra de vidro recuberta dun baño de ouro para facelo electricamente condutor e pintado con bandas brancas e negras para manter a temperatura da nave a entre 10 e 50 °C. Na parte superior do cono sobresaía unha pequena antena. Na base situábanse varias baterías de mercurio para proporcionar enerxía durante a misión, xa que a nave non usaba paneis solares. Do centro da base sobresaía un sensor fotoeléctrico que debía ser disparado pola luz da Lúa cando Pioneer 3 pasase a menos de 30. 000 da súa superficie. No interior do cono aloxábanse un tubo xerador de voltaxe e dous contadores Geiger-Mueller para detectar radiación, os únicos instrumentos que Pioneer 3 levaba a bordo. As comunicacións terían lugar grazas a un transmisor de 0, 5 kg que proporcionaba un sinal de 0, 1 vatios de potencia a unha frecuencia de 960, 05 MHz. Un mecanismo de freada consistente en dous pesos de 7 gramos que saían da nave colgados de sendos cables de 150 cm de lonxitude baixou a rotación de Pioneer 4 das 30 r. p. m. orixinais a 6 r. p. m. dez horas despois do lanzamento. Perfil da misión
Pioneer 4 foi lanzada o 3 de marzo de 1959 desde Cabo Cañaveral nunha traxectoria que a levou a pasar a uns 60. 000 km da superficie lunar o 4 de marzo ás 22: 25 GMT e a unha velocidade de 7230 km/h, enviando datos da radiación ó longo da traxectoria e servindo para adquirir experiencia no seguimento de naves a grandes distancias. A distancia á que pasou da Lúa foi demasiada como para disparar o sensor fotoeléctrico. A nave foi seguida durante 82 horas ata unha distancia de 655. 000 km. Chegou ao perihelio o 18 de marzo ás 1: 00 GMT e segue en órbita solar.
Pioneer 5

Pioneer 5 foi unha misión espacial lanzada o 11 de marzo de 1960 mediante un foguete Thor-Able desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo interplanetario entre a Terra e Venus. Características
Orixinalmente Pioneer 5 planificouse como unha sonda para sobrevoar Venus, pero debido a atrasos no programa lanzouse como unha sonda heliocéntrica. Nave
Pioneer 5 estabilizábase mediante xiro e foi enviada a estudar o espazo entre as órbitas da Terra e Venus, en particular o campo magnético, as partículas provenientes das erupcións solares e a ionización desa zona. A nave era capaz de enviar datos a unha velocidade de 1, 8 ou 64 bps segundo a súa distancia á Terra e o tamaño da antena receptora. Debido ao reducido tamaño dos paneis solares que alimentaban a sonda, non era posible enviar datos continuamente, polo que se programaban catro períodos por día de 25 minutos cada un para a transmisión de datos, con posibilidade de aumentar o tempo en momentos de especial interese. No tempo que durou a misión recolléronse 138, 9 horas de datos, uns 3 Mbit en total, a maior parte dos cales recibíronse nas estacións de Manchester e Hawai. Pioneer 5 deixou de operar de maneira útil o 30 de abril de 1960 pero a súa última transmisión recibiuse desde unha distancia por entón récord de 22, 5 millóns de km, 106 días despois do seu lanzamento. Instrumentos
Pioneer 5 levaba catro instrumentos a bordo: Un telescopio contador proporcional omnidireccional de tripla coincidencia para detectar partículas solares e estudar a radiación terrestre, podendo detectar fotóns con enerxías superiores a 75 MeV e electróns a máis de 13 MeV.
Un magnetómetro rotatorio para medir o campo magnético tanto da Terra como do espazo interplanetario no rango entre 1 microgauss e 12 miligauss.
Unha cámara de ionización e un tubo Geiger-Müller para estudar os raios cósmicos.
Un detector de micrometeoritos consistente en dous diafrgmas acoplados a dous micrófonos.
Pioneer 6

Pioneer 6, tamén coñecida como Pioneer A, foi unha sonda espacial lanzada o 16 de decembro de 1965 mediante un foguete Delta E desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo interplanetario. Características
Pioneer 6 adicouse a estudar o espazo interplanetario xunto coas súas naves xemelas Pioneer 7, Pioneer 8 e Pioneer 9, lanzadas posteriormente. Unha quinta nave, Pioneer E, non chegou á órbita por problemas co foguete lanzador. O obxectivo era estudar os mesmos fenómenos desde distintos puntos do espazo, entre eles estudar os ións positivos e os electróns do vento solar, a densidade interplanetaria de electróns, os raios cósmicos galácticos e solares e o campo magnético interplanetario. As naves considéranse a primeira rede espacial de estudo do tempo espacial, proporcionando datos prácticos sobre o impacto das tormentas solares nas redes de comunicacións e enerxía da Terra. Nave
Pioneer 6 tiña forma de cilindro do que saían os diversos instrumentos e estabilizábase mediante xiro a unhas 60 r. p. m. , co eixo de xiro perpendicular ao plano da eclíptica e apuntando cara ao polo sur. A nave podía configurarse mediante comandos para enviar datos a unha entre cinco velocidades distintas (512, 256, 64, 16 e 8 bps) nun formato entre catro diferentes posibles e funcionando a entre un de catro modos dispoñibles (tempo real, almacenamento de telemetría, almacenamento de recolección de datos e lectura de memoria). No modo de tempo real a nave enviaba datos á Terra segundo ía facendo as medicións científicas, no modo de almacenamento de telemetría a nave enviaba os datos ao tempo que os recolectaba pero ao mesmo tempo os gardaba na memoria de a bordo, no modo almacenamento de recolección de datos gardábanse datos científicos a intervalos de tempo de entre 2 e 17 minutos a elección dos controladores en terra para cubrir períodos de ata 19 horas pola limitación da memoria de a bordo e no modo de lectura de memoria líanse e enviábanse datos á Terra. A enerxía da nave era producida polas células solares que recubrían as paredes do corpo da nave, producindo ata 79 vatios de potencia.
O último contacto que se fixo coa nave tivo lugar o 8 de decembro de 2000 para celebrar os 35 anos do lanzamento da nave e atoparse aínda en funcionamento.
Pioneer 7

Pioneer 7, tamén coñecida como Pioneer B, foi unha sonda espacial lanzada o 17 de agosto de 1966 mediante un foguete Delta E1 desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo interplanetario. Características
Pioneer 7 adicouse a estudar o espazo interplanetario xunto coas súas naves xemelas Pioneer 6, Pioneer 8 e Pioneer 9. Unha quinta nave, Pioneer E, non chegou á órbita por problemas co foguete lanzador. O obxectivo era estudar os mesmos fenómenos desde distintos puntos do espazo, entre eles estudar os ións positivos e os electróns do vento solar, a densidade interplanetaria de electróns, os raios cósmicos galácticos e solares e o campo magnético interplanetario. As naves considéranse a primeira rede espacial de estudo do tempo espacial, proporcionando datos prácticos sobre o impacto das tormentas solares nas redes de comunicacións e enerxía da Terra. Nave
Pioneer 7 tiña forma de cilindro do que saían os diversos instrumentos e estabilizábase mediante xiro a unhas 60 r. p. m. , co eixo de xiro perpendicular ao plano da eclíptica e apuntando cara ao polo sur. A nave podía configurarse mediante comandos para enviar datos a unha entre cinco velocidades distintas (512, 256, 64, 16 e 8 bps) nun formato entre catro diferentes posibles e funcionando a entre un de catro modos dispoñibles (tempo real, almacenamento de telemetría, almacenamento de recolección de datos e lectura de memoria). No modo de tempo real a nave enviaba datos á Terra segundo ía facendo as medicións científicas, no modo de almacenamento de telemetría a nave enviaba os datos ao tempo que os recolectaba pero ao mesmo tempo os gardaba na memoria de a bordo, no modo almacenamento de recolección de datos gardábanse datos científicos a intervalos de tempo de entre 2 e 17 minutos a elección dos controladores en terra para cubrir períodos de ata 19 horas pola limitación de a memoria de a bordo e no modo de lectura de memoria líanse e enviábanse datos á Terra. A enerxía da nave era producida polas células solares que recubrían as paredes do corpo da nave, producindo ata 79 vatios de potencia.
O último contacto que se fixo coa nave tivo lugar en marzo de 1995, sen que haxa plans para contactar posteriormente.
Pioneer 8

Pioneer 8, tamén coñecida como Pioneer C, foi unha sonda espacial lanzada o 13 de decembro de 1967 mediante un foguete Delta E1 xunto co satélite TTS 1 desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo interplanetario. Características
Pioneer 8 adicouse a estudar o espazo interplanetario xunto coas súas naves xemelas Pioneer 6, Pioneer 7 e Pioneer 9. Unha quinta nave, Pioneer E, non chegou á órbita por problemas co foguete lanzador. O obxectivo era estudar os mesmos fenómenos desde distintos puntos do espazo, entre eles estudar os ións positivos e os electróns do vento solar, a densidade interplanetaria de electróns, os raios cósmicos galácticos e solares e o campo magnético interplanetario. As naves considéranse a primeira rede espacial de estudo do tempo espacial, proporcionando datos prácticos sobre o impacto das tormentas solares nas redes de comunicacións e enerxía da Terra. Nave
Pioneer 8 tiña forma de cilindro do que saían os diversos instrumentos e estabilizábase mediante xiro a unhas 60 r. p. m. , co eixo de xiro perpendicular ao plano da eclíptica e apuntando cara ao polo sur. A nave podía configurarse mediante comandos para enviar datos a unha entre cinco velocidades distintas (512, 256, 64, 16 e 8 bps) nun formato entre catro diferentes posibles e funcionando a entre un de catro modos dispoñibles (tempo real, almacenamento de telemetría, almacenamento de recolección de datos e lectura de memoria). No modo de tempo real a nave enviaba datos á Terra segundo ía facendo as medicións científicas, no modo de almacenamento de telemetría a nave enviaba os datos ao tempo que os recolectaba pero ao mesmo tempo os gardaba na memoria de a bordo, no modo almacenamento de recolección de datos gardábanse datos científicos a intervalos de tempo de entre 2 e 17 minutos a elección dos controladores en terra para cubrir períodos de ata 19 horas pola limitación da memoria de a bordo e no modo de lectura de memoria líanse e enviábanse datos á Terra. A enerxía da nave era producida polas células solares que recubrían as paredes do corpo da nave, producindo ata 79 vatios de potencia.
O último contacto que se fixo coa nave tivo lugar o 22 de agosto de 1996, sen que haxa plans para contactar posteriormente.
Pioneer 9

Pioneer 9, tamén coñecida como Pioneer D, foi unha sonda espacial lanzada o 8 de novembro de 1968 mediante un foguete Delta E1 xunto co satélite TTS 2 desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo interplanetario. Características
Pioneer 9 adicouse a estudar o espazo interplanetario xunto coas súas naves xemelas Pioneer 6, Pioneer 7 e Pioneer 8. Unha quinta nave, Pioneer E, non chegou á órbita por problemas co foguete lanzador. O obxectivo era estudar os mesmos fenómenos desde distintos puntos do espazo, entre eles estudar os ións positivos e os electróns do vento solar, a densidade interplanetaria de electróns, os raios cósmicos galácticos e solares e o campo magnético interplanetario. As naves considéranse a primeira rede espacial de estudo do tempo espacial, proporcionando datos prácticos sobre o impacto das tormentas solares nas redes de comunicacións e enerxía da Terra. Nave
Pioneer 9 tiña forma de cilindro do que saían os diversos instrumentos e estabilizábase mediante xiro a unhas 60 r. p. m. , co eixo de xiro perpendicular ao plano da eclíptica e apuntando cara ao polo sur. A nave podía configurarse mediante comandos para enviar datos a unha entre cinco velocidades distintas (512, 256, 64, 16 e 8 bps) nun formato entre catro diferentes posibles e funcionando a entre un de catro modos dispoñibles (tempo real, almacenamento de telemetría, almacenamento de recolección de datos e lectura de memoria). No modo de tempo real a nave enviaba datos á Terra segundo ía facendo as medicións científicas, no modo de almacenamento de telemetría a nave enviaba os datos ao tempo que os recolectaba pero ao mesmo tempo os gardaba na memoria de a bordo, no modo almacenamento de recolección de datos gardábanse datos científicos a intervalos de tempo de entre 2 e 17 minutos a elección dos controladores en terra para cubrir períodos de ata 19 horas pola limitación da memoria de a bordo e no modo de lectura de memoria leíanse e enviábanse datos á Terra. A enerxía da nave era producida polas células solares que recubrían as paredes do corpo da nave, producindo ata 79 vatios de potencia.
O último contacto que se fixo coa nave tivo lugar en maio de 1983, intentandose contactar de novo en 1987, sen éxito. Non se volveu a intentar o contacto coa nave.
Pioneer E

Pioneer E foi unha sonda espacial lanzada o 27 de agosto de 1969 mediante un foguete Delta L xunto co satélite TTS 3 desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo interplanetario. Foi destruída durante o lanzamento debido a un fallo do foguete por un problema nos seus sistemas hidráulicos que produciu a súa destrución aos 383 segundos da engalaxe.
Pioneiras da ciencia en Galicia

Pioneiras da ciencia en Galicia é un ensaio de Manuel Rey Pan e Eduardo Rolland, publicado en 2022 no marco da colección Feminismos editado por Editorial Galaxia. O volume trata o papel pioneiro das mulleres na ciencia en Galicia. Características
Neste libro abórdase "o papel xogado polas pioneiras da ciencia no noso país. Conta, pois, a súa epopea para ser tomadas en serio nese mundo de homes en tempos, incluso, en que se dubidaba da capacidade intelectual das mulleres para poder entender as máis básicas cuestión da vida. No camiño que aínda nos queda por percorrer para chegar a esa Igualdade, tamén no eido científico, as mulleres que aparecen neste libro resultaron esenciais. Investigadoras, teóricas, estudosas… todas elas puxeron as bases para que hoxe unha investigadora non sexa unha rareza dentro dun laboratorio…" Porque como comentaba un dos autores nunha entrevista "Ter estas mulleres referentes e eses trazos da súa personalidade, tanto na actualidade como para o futuro, é moi necesario para alguén que queira seguir o seu camiño" Científicas incluídas
No libro recollen as biografías destas 25 pioneiras:
Pioneiras de Ciencias de Lugo

Pioneiras de Ciencias de Lugo é un ensaio de María Isabel Fernández García publicado en 2021 editado polo Colectivo Egeria.
Este libro amosa as traxectorias de 62 mulleres pioneiras na ciencia na provincia de Lugo, entre elas: Manuela Barreiro, primeira alumna na USC e primeira licenciada de Galicia; Ángela Pardo Celada, primeira xinecóloga e primeira doutora en Medicina; Rosa Manuela Torviso Monje, primeira profesora de Ciencias do Instituto de Lugo; Mª Paz Gasalla, primeira oftalmóloga; e María Teresa Fernández Rodríguez, primeira investigadora e profesora auxiliar de universidade.
O libro pretende "Rescatar e poñer en valor a estas pioneiras é contar esa metade da historia que está por contar, así como sentar as bases sobre as que se basearon e desenvolveron os estudos e profesións das mulleres actuais, que nun número pequeno pero importante xa van formando parte do mundo científico e tecnolóxico".
Piper

Piper é un xénero económica e ecoloxicamente de grande importancia da familia Piperaceae, cunhas 1. 000 especies aceptadas, das máis de 3. 770 descritas entre arbustos, herbas, e rubideiras, das cales hai especies sobreabundantes no seu hábitat nativo, mentres outras son graves invasoras en áreas introducidas. O xénero ten especies interesantes para estudar historia natural, química de produtos naturais, ecoloxía de comunidades, bioloxía evolucionaria. Coñécense vulgarmente coma pementeiras. Dalgunhas especies tírase a pementa, coñecido condimento. Hábitat e distribución
As especies de Piper teñen unha distribución pantropical, e son moi comúns de terras baixas de selvas tropicais, mais aparecen a maiores altitudes; unha especie (P. kadsura do sur do Xapón e sur de Corea) é subtropical e tolera invernos liviáns con xeadas. Ecoloxía
As especies do xénero Piper empréganse coma organismo modelo en estudos en ecoloxía e bioloxía evolucionaria. A importancia ecolóxica e a súa diversificación xenérica faina candidata para ditos análises, e tamén se ten focalizado en investigación económica con importantes especies como P. nigrum (pementeira negra), Piper methysticum, e Piper betle).
Acháronse formigas mutualistas nalgunhas especies de Piper con forte influencia na súa bioloxía, polo que son sistemas ideais para estudar a evolución da simbiose e o efecto do mutualismo en comunidades bióticas.
As pementeiras adoitan dominar a flora do ecosistema onde se achan. Especies máis comúns
Piper auritum e Piper sanctum - pementeira mexicana
Piper betle - betel
Piper cenocladum - (pementeira das formigas)
Piper cubeba - Cubeb (tamén coñecida coma pementeira de Xava)
Piper darienense - de Panamá
Piper elongatum - matico
Piper gaudichaudianum - (pariparoba, Arxentina)
Piper guineense - pementeira de Benín
Piper kadsura - "pementeira xaponesa" (Hūtōkazura)
Piper imperiale - (pementeira de Malia)
Piper longum - pementa longa
Piper methysticum - Kava
Piper nigrum - pementeira a máis común (da que se obtén a pementa negra, branca e verde)
Piper ornatum -
Piper retrofractum Vahl - Cabe jawa (Sueste asiático)
Tamén están aceptados uns 50 táxones infra-específicos dos case 400 descritos.
Piper methysticum

O kawa-kawa, kava kava ou kava (Piper methysticum) é unha planta estreitamente relacionada coa pimenteira, Piper nigrum; de orixe Polinesia. As raíces da planta utilízanse para producir unha bebida con propiedades sedantes, anestésicas, euforizantes e enteoxénicas. O kava consómese en todas as culturas do océano Pacífico da Polinesia, incluíndo Hawai, Vanuatu, Melanesia e algunhas partes de Micronesia polos seus efectos sedantes. Os seus ingredientes activos chámanse kavalactóns. Unha revisión sistemática de Cochrane concluíu que era probable que fose máis eficaz que o placebo no tratamento da ansiedade a curto prazo. Características
É un arbusto perenne, que acada os 3 m de altura; os talos son grosos e suculentos. As follas son grandes e cordiformes, acuminadas, alcanzando os 20 cm de lonxitude. Produce inflorescencias en forma de pequenas espigas axilares, pero as flores son estériles; propágase por división do rizoma, botando gabiáns.
O arbusto kava prospera en chans soltos e ben drenados. Medra de xeito natural onde as precipitacións son abondosas (máis de 2. 000 mm / ano). As condicións de cultivo ideais son 70-95 °F (21-35 °C) e 70 a 100% de humidade relativa. Demasiada luz do sol é prexudicial, especialmente no crecemento temperán, polo que a kava é un cultivo de bosque baixo.
Pipistrellus raceyi

Pipistrellus raceyi é un morcego do xénero Pipistrellus orixinario de Madagascar. Malia que se coñecían especies non identificadas de Pipistrellus en Madagascar dende a década de 1990, P. raceyi non foi descrito formalmente até 2006. Os seus parentes máis achegados son as especies asiáticas P. endoi, P. paterculus e P. abramus, e os seus devanceiros probablemente chegaron a Madagascar dende Asia. Observáronse exemplares de P. raceyi en catro localidades diferentes: dúas nas chairas orientais e dúas nas occidentais. No leste, vive en áreas abertas e no oeste habita bosques secos. A Lista Vermella da IUCN considera que hai datos insuficientes para avaliar o estado de conservación, en gran parte por mor do descoñecemento da súa ecoloxía.
Pipocas

Pipocas é un catálogo web, creado pola Mesa Pola Normalización Lingüística, que recolle todos os filmes e series dobradas, ou lexendadas, en lingua galega. Características
A plataforma foi lanzada en decembro de 2022, respondendo á demanda social recollida pola Mesa, en especial de nais e pais de cativos galegofalantes, imposibilitados de ofrecer contido para nenos na propia lingua. O catálogo inicial, en continua actualización, recollía máis de 100 títulos, e funciona redirixindo o público ás plataformas nas que se emite cada título.
Pippi Mediaslongas

Pippi Mediaslongas (en sueco: Pippi Långstrump) é un personaxe de ficción literaria creado pola escritora sueca Astrid Lindgren. Está dotada dunha gran forza e deixa ver o amor da autora polos animais. Posúe un cabalo a lunares e mais un mono chamado Señor Nilsson. É orfa de nai e o pai é pirata e rei dos habitantes dunha illa dos mares do sur.
Pippi Mediaslongas foi traducida ao galego por David A. Álvarez Martínez e editada por Kalandraka en 2017. Libros
Pippi Mediaslongas (1945, publicado en galego en 2017)
Pippi Mediaslongas embarca (1946, publicado en galego en 2018)
Pippi Mediaslongas nos Mares do Sur (1948, publicado en galego en 2019)
Piqueira

A piqueira é a abertura normalmente entre o piso e a cámara de cría, se é inferior. Por esta abertura entran as abellas á colmea. Características
Durante o inverno mantense pechada por medio dunha madeira denominada gardapiqueira, que é a que observamos na fotografía. Na estación cálida a gardapiqueira é retirada para facilitar a entrada, debido a que a colmea duplica ou triplica a súa poboación de abellas. Tamén é necesario que a abella poida ventilar correctamente a colmea, de maneira que poida deshidratar o néctar das flores que dará lugar ao mel. A medida a temperatura diminúe, segundo a estación, esta abertura de entrada á colmea redúcese, se observamos o gardapiqueira da foto podemos ver que rotándoo deixamos unha entrada central máis grande ou ben unha entrada lateral máis pequena.
Tamén podemos observar gardapiqueiras con buracos de máis de 6 milímetros que permiten o paso das abellas e son construídos normalmente de metais, como na segunda fotografía. En caso que o apicultor non colocase un gardapiqueira as abellas durante a estación fría construirán na entrada unha parede de própole coa finalidade de que non penetre aire frío ao niño de cría. Logrando deste xeito unha mellor termoregulación da colmea.
Outra función importante do gardapiqueiras é dificultar a entrada na colmea de abellas doutras colonias, evitando en certa medida a pillaxe.
Piqué (tecido)

O piqué, punto imperial ou marsella é un tecido fraccionado de doce en doce fíos, normalmente usado con fío de algodón, que se caracteriza porque a metade dos fíos levantados de cada sección cambia alternativamente en cada pasada. O algodón de Twilled e o algodón cordado son familiares próximos.
Contén máis amidón que a tea lisa, o que produce unha fronte de camisa máis tesa. O uso do piqué é practicamente a única tea usada na gravata e chaleco do frac. Hoxe emprégase sobre todo para gravatas, polos e vestidos de muller, principalmente.
O tecido foi desenvolvido pola industria do algodón de Lancashire a finais do século XVIII como unha técnica mecanizada para tecer panos dobres cunha pesada trama de fíos incluída. Foi utilizado orixinalmente para facer imitacións dos edredóns fiados da Provenza feitos en Marsella, a fabricación dos cales se converteu nunha importante industria para Lancashire de fins do século XVIII a principios de século XX.
O termo "marcella" é unha de tantas variantes da palabra "Marseilles".
Pirajoux

Pirajoux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Piramidión

O piramidión era a pedra de pequenas dimensións que servía de remate nos obeliscos ou tamén a última pedra que se colocaba na cúspide das pirámides. O piramidión estaba decorado e converteuse por dereito propio nun obxecto simbólico, empregandose como trazo máis impresionante das pequenas pirámides de ladrillo das tumbas privadas do Imperio Novo do Antigo Exipto (Deir el-Medina, Saqqara) e do Período Tardío (Abidos). Nestes casos, decorábanse con escenas de adoración ao sol ou referidos á súa viaxe na barca solar.
Por extensión, chámaselle tamén piramidión a calquera pirámide de base ancha e pouca altura que se aplica a modo de remate sobre algúns elementos arquitectónicos ou decorativos.
Pirate metal

O pirate metal é un subxénero do heavy metal no que os grupos se caracterizan por incorporar mitoloxía pirata na música e na estética das actuacións. As letras das cancións adoitan conter xerga pirata e a música combina varios xéneros como o thrash metal, o speed metal, e o folk metal con cantos mariñeiros tradicionais. É habitual que os grupos incorporen ou emulen instrumentos folk tradicionais como as concertinas, e que os membros dos grupos e algúns dos afeccionados se disfracen con roupa de época nas actuacións e concertos. Algúns dos grupos máis populares neste xénero son Alestorm e Swashbuckle.
PirateBox

Unha PirateBox é un dispositivo electrónico portátil, a miúdo formado por un router Wi-Fi e un dispositivo para almacenar información, creando unha rede sen fíos que permite ós usuarios que se conectan compartir ficheiros anonimamente e localmente. Por definición, este dispositivo está desconectado de Internet.
A PirateBox foi deseñada orixinalmente para intercambiar libremente datos en dominio público ou cunha licenza libre. Historia
A PirateBox foi deseñada en 2011 por David Darts, un profesor da Escola Steinhardt de Cultura, Educación e Desenvolvemento Humano na Universidade de Nova York baixo Licenza de Arte Libre. Fíxose moi popular en Europa Occidental, particularmente en Francia por Jean Debaecker, e o seu desenvolvemento é en gran parte mantido por Matthias Strubel. O uso do concepto da PirateBox cambiou pouco a pouco dende compartición local de ficheiros a propósitos educativos, implicando a escolas públicas ou acontecementos privados como CryptoParties, sendo tamén un punto crucial para evitar a censura xa que pode ser usado detrás de barreiras físicas fortes. Instalación
Na versión 1. 0, hai unha páxina de instalación mellorada, con só uns poucos pasos seguidos dunha instalación automática. Configuración en Raspberrypi
A PirateBox pode ser configurada en Raspberrypi. Os pasos poden atoparse no artigo de referencia. Usos
Os usuarios conéctanse á PirateBox vía Wi-Fi (utilizando un portátil, por exemplo) sen tenr que saber o contrasinal. Entón poden acceder á páxina de web local da PirateBox para descargar ou subir ficheiros, ou acceder unha sala de charla anónima ou foro. Todos estes intercambios de datos están confinados na rede local da PirateBox e non están conectados a Internet.
Varios proxectos educativos utilizan os dispositivos para entregar contido aos estudantes permitíndolles compartir por charla ou foro. A PirateBox tamén é utilizada en sitios onde o acceso de Internet é raro ou impracticable.
Pirazina

A pirazina (ou piracina) é un composto químico orgánico aromático heterocíclico coa fórmula C4H4N2.
A pirazina é unha molécula simétrica co grupo puntual D2h. O seu derivado máis coñecido é a fenazina polas súas actividades antitumorais, antibióticas e diuréticas. A pirazina ten unha natureza menos básica que a piridina, piridazina e pirimidina. A tetrametilpirazina (tamén chamada ligustrazina) pode eliminar anións superóxido e fai decrecer a produción de óxido nítrico nos leucocitos polimorfonucleares humanos, e é o compoñente dalgunhas plantas medicinais utilizadas na medicina tradicional chinesa. Síntese
Existen moitos métodos para a síntese orgánica de pirazina e os seus derivados. Algúns deles están entre as reaccións de síntese máis antigas que aínda se usan.
Na síntese de pirazina Staedel–Rugheimer (1876) a 2-cloroacetofenona reacciona con amoníaco formando amino cetona, despois condensa e seguidamente oxídase a pirazina Unha variante é a síntese de pirazina de Gutknecht (1879), tamén baseada nesta autocondensación, pero que difire no modo en que se sintetiza a alfa-cetoamina. A síntese de Gastaldi (1921) é outra variante:
Pireneo catalán

O Pireneo catalán ou Pireneos cataláns é o nome co que se coñece a parte da cordilleira dos Pireneos que se atopa no territorio de Cataluña. Corresponde aproximadamente á metade oriental da cordilleira e dentro desta metade principalmente ocupa a zona meridional e oriental así como algún pequeno segmento setentrional no Val d'Aran, Solana de Andorra e Capcir. Espazos naturais protexidos
Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici
Parque Nacional dels Pirineus
Parque Natural de l'Alt Pirineu
Parque Natural do Cadí Moixeró
Parque Natural do Cap de Creus
Parque Natural dos Pirineus Catalans
Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa
Pireneos Atlánticos

Os Pireneos Atlánticos (64) (Pyrénées-Atlantiques en francés, Pirinèus-Atlantics en gascón, Pirinio Atlantiarrak en éuscaro) é o departamento francés número 64, situado ao suroeste de Francia, que pertence á rexión Nova Aquitania. Toma o seu nome dos montes Pireneos e do océano Atlántico. Ten a súa prefectura en Pau, e dúas subprefecturas: en Baiona e en Oloron-Sainte-Marie. Divídese en tres distritos: Baiona, Oloron-Sainte-Marie e Pau. A súa poboación en 1999 era de 600. 018 habitantes, cunha densidade de 78 hab. /km².
O departamento atópase situado ao norte dos Pireneos, que o separan de España (Aragón, Navarra e País Vasco).
A metade occidental do departamento é coñecida como o País Vasco francés, abarcando por completo o distrito de Baiona e a parte occidental do distrito de Oloron-Sainte-Marie mentres que a metade oriental é coñecida como Bearne.
Piri Reis

Piri Reis ou Pīrī Re’īs, anteriormente Hājjī Mehmet, nado en Gallípoli, na actual Turquía, no ano 1465 e decapitado en Exipto en 1554, foi un almirante, mariño e cartógrafo turco otomán. Traxectoria
Discípulo e sobriño de Kemal Reis, empezou a aprender a navegar ós doce anos. Foi un home de gran cultura, xa que era quen de falar, ademais da súa lingua nativa, árabe, grego, castelán e portugués. Participou en numerosas guerras contra a república de Venecia entre os anos 1499 e 1502, ademais de contra os cabaleiros de Rodas e os mamelucos de Exipto (1523). Sitiou Xibraltar por ordes do sultán otomán pero terminou aceptando un suborno que lle ofreceron os sitiados. O gobernador de Exipto, Alí Bajá, tivo conocemento disto e mandou chamar a Reis para que explicase a súa actitude, pero este negouse, polo que Bajá mandou detelo e condenalo a morte no cadafalso. Tiña 89 anos.
Obra
A súa maior obra foi o Kitab-i Bahriye ("Libro das Materias Mariñas"), un atlas náutico que contén o famoso Mapa de Piri Reis, dedicado ó sultán Solimán o Magnífico en 1525, recuperado en 1929 e conservado na actualidade no Museo Topkapı Sarayı, no Palacio de Topkapi en Istambul.
Na actualidade o seu famoso e enigmático mapa dos contornos orientais de Suramérica constitúe unha auténtica ícona nacional para Turquía. Tanto é así que aparece no reverso dos billetes de dez millóns de liras.
Pirimidina

A pirimidina é un composto orgánico, similar ó benceno, pero cun anel heterocíclico: dous átomos de nitróxeno substitúen ó carbono nas posicións 1 e 3.
Os principais derivados da pirimidina son tres bases dos ácidos nucleicos (citosina, timina e uracilo) que levan os seguintes nomes: A Timina é a 5-metil-2, 4-dioxipirimidina aínda que tamén se leva o nome de 5-metiluracilo.
A Citosina é a 2-oxi-4-aminopirimidina.
O Uracilo é a 2, 4-dioxipirimidina.
Nos ácidos nucleicos atopámolas distribuídas do seguinte modo: No ADN, estas tres bases forman pontes de hidróxeno coas súas purinas complementarias.
No ARN, a complementaria da adenina (A) é o uracilo (U), en vez da timina (T)
Existen tamén algúns ácidos nucleicos nos que podemos atopar outras pirimidinas metiladas o cal pode ter consecuencias respecto á expresión do material xenético.
Pirita

A pirita (do grego pyros que significa lume) é un mineral da clase dos sulfuros cuxa fórmula química é FeS2 (contén un 53, 4% de xofre e un 46, 6% de ferro). Aspecto
A pirita tamén foi chamada "o ouro dos parvos" ou "ouro dos tolos" pola confusión á que leva o seu parecido con este metal. Atópase frecuentemente maciza, granulada, radiada, estalactítica e globular. Non é raro atopala na súa forma cristalina co seu típico aspecto cúbico (coas caras ás veces estriadas perpendicularmente) ou tamén en octaedros ou piritoedros (poliedros de 12, 16, 18 ou 20 caras) e a miúdo maclada. Usos da pirita
A pirita utilízase como fonte importante de xofre, para a produción de ácido sulfúrico e sulfato ferroso. Propiedades
É insoluble en auga e magnética por quentamento. O osíxeno e a auga poden atacar á pirita dando comezo desta forma a un proceso chamado limonitización da pirita, formándose como resultado pirita limonitizada (ou simplemente limonita). Lugares onde se atopa
Atópase en xacementos intramagmáticos, en filóns hidrotermais e en xacementos sedimentarios e metamórficos. Asóciase con frecuencia coa esfarelita, co cuarzo, coa calcita, coa galena e coa calcopirita.
Un dos máis importantes xacementos de pirita en España é o de Navajún (A Rioxa) do que se obteñen piritas dunha grandísima perfección estética. Outros sulfuros
Outros minerais nos que a presenza de xofre é destacada son:
A marcasita, a arsenopirita, a calcopirita, a pirrotina, a galena e o cinabrio.
Pirofilita

A pirofilita é un mineral do grupo VIII (silicatos) segundo a clasificación de Strunz. É un silicato de alúmina hidratado, cuxa fórmula é Al2Si4O10(OH)2 e a súa composición teórica é 66, 7 % SiO2, 28, 3 % Al2O3 e 5 % H2O.
Normalmente está mesturado con caolinita, alunita e cuarzo.
Acostuma aparecer en forma de láminas ou en agregados foliáceos ou radiados debido á súa estrutura e fractura micáceas, o que ademais a fai suave e untuosa ao tacto.
Pirolusita

A pirolusita é un mineral do grupo dos óxidos. Quimicamente é dióxido de manganeso, que pode presentar unha gran cantidade de hábitos cristalinos, aínda que en xeral preséntase en forma de agregados cristalinos fibrosos.
O nome procede do grego, piro é lume e lousis é lavadura, xa que na antigüidade usábase para quitar a cor verdosa que lle daba ó vidro a presenza de compoñentes de ferro. Ambiente de formación
O máis normal é que a pirolusita teña unha orixe sedimentaria, formada por deposición de manganeso nun ambiente de sedimentación lacustre ou en pantanos.
Tamén noutras ocasións fórmase como produto da oxidación por factores climáticos doutros minerais do manganeso. Por iso, é frecuente atopalo asociado a limonita, hematita, cuarzo, manganita, psilomelana e outros minerais óxidos de ferro e manganeso. Localización e extracción
Moi común en todo o mundo e, xunto coa rodocrosita, son a principal mena do manganeso. A extracción de manganeso da pirolusita lévase a cabo por electrólise.
O manganeso é un metal moi valorado estratexicamente, pois é un compoñente do aceiro e outras aliaxes tales como o bronce-manganeso. Como é un axente oxidante úsase para a fabricación de cloro e desinfectantes (permanganatos). Tamén se usa para a decoloración do vidro, pois cando se mestura co vidro fundido oxídase o ferro ferroso a ferro férrico, co que desaparecen as cores verdosas e marróns que tería o vidro.
Úsase tamén como material colorante na fabricación de pinturas verde e violeta e en tinguiduras para teas, así como para dar cores violeta ou ámbar a azulexos e cerámica.
A variedade polianita adóitase extraer en Centroeuropa. Enormes depósitos de pirolusita están a explotarse en Xeorxia, no Decán (India), Brasil, Ghana e Suráfrica. En España hai importantes xacementos en Asturias e Huelva.
Piromanía

A piromanía (do grego πυρός pyrós, "lume" e μανία teima "tolemia") segundo o DSM-V, é un trastorno do control dos impulsos relacionado coa provocación de incendios e a atracción polo lume. Ó suxeito que padece piromanía denomínaselle pirómano.
O pirómano non debe ser confundido co incendiario que é aquela persoa que intencionadamente decide provocar incendios con premeditación, con ánimo de lucro ou simplemente por facer dano.
A piromanía forma parte da lenda urbana da tríade psicopática, xuntamente coa enurese e os malos tratos animais. Sintomatoloxía
Os síntomas adoitan comezar coa atracción ó lume cando son nenos e adolescentes. A piromanía se se dá en adultos pode ser crónica ou episódica, provocando incendios con frecuencia como un xeito de aliviar a súa tensión, ou fano só durante os períodos de tensión infrecuente nas súas vidas. Estatísticas
A piromanía é unha desorde mental moi rara, e os pirómanos representan unha moi pequena proporción das admisións nos hospitais psiquiátricos.