proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Partido Comunista Francés

O Partido Comunista de Francia (Parti Communiste Français, PCF) é un partido político francés de esquerdas, membro do Partido da Esquerda Europea. Historia
O PCF foi fundado no Congreso de Tours, no ano 1920, como consecuencia da escisión no seo da Sección Francesa da Internacional Obreira (SFIO) entre os partidarios da II Internacional (da cal formaba parte a SFIO) e os partidarios da III Internacional (maioritarios e favorábeis á Revolución Rusa e ó bolxevismo). Estes últimos fundaron a Sección Francesa da Internacional Comunista (SFIC), que se convertería posteriormente no actual Partido Comunista Francés.
Despois da liberación de Francia, ao final da segunda guerra mundial, o partido comunista participou nos primeiros gobernos ata 1947, por ser unha das forzas políticas máis importante naquelas. Logo volveu ter ministros en diferentes gobernos de esquerda da quinta república.
O PCF presentou candidatos as eleccións para presidente da república francesa: 1924 - Zéphyrin Camélinat, 84 anos, deputado (2, 44 %);
1931 - Marcel Cachin, 61 anos, deputado (1, 23 %);
1932 - Marcel Cachin, 62 anos, deputado ( 0, 96 %);
1939 - Marcel Cachin, 69 anos, senador (8, 07 %);
1953 - Marcel Cachin, 84 anos, deputado (12, 12 %);
1958 - Georges Marrane, 70 anos, senador e alcalde de Ivry-sur-Seine (12, 74 %);
1965; o PCF apoia a François Mitterrand;
1969 - Jacques Duclos, 72 anos, senador (21, 27 %);
1974; o PCF apoia a François Mitterrand, nesta data François Mitterrand presenta o Partido Socialista;
1981 - Georges Marchais, 60 anos, deputado do Val do Marne (15, 34 %);
1988 - André Lajoinie, 58 anos, deputado do departamento Allier (6, 8 %);
1995 - Robert Hue, 48 anos, alcalde de Montigny lès Cormeilles (8, 65 %);
2002 - Robert Hue, 55 anos, deputado do Val-d'Oise e deputado europeo (3, 37 %);
2007 - Marie-George Buffet, 58 anos, deputada do Sena-San Denis, e exministra de xuventude e de deportes (1, 93 %). Situación a principios do século XXI
A secretaria xeral do PCF ocupa a deputada Marie-George Buffet dende o ano 2001. Foi elixida para este cargo despois da marcha do antigo secretario xeral Robert Hue e logo reelixida no 33º congreso nacional do partido o 26 de marzo de 2006.
O Partido Comunista Francés atópase na oposición, aínda que durante a cuarta e a quinta repúblicas participou en varios gobernos.
Despois das eleccións de marzo do 2008 o PCF goberna dous departamentos, o Val do Marne na Illa de Francia e o Allier na rexión de Auvernia, perdendo o goberno "histórico" do departamento da Sena-San Denis. Trátase dos departamentos de Sena-San Denis e Val do Marne, os dous na rexión de Illa de Francia. O PCF ocupa a presidencia destes dous departamentos grazas ó apoio recibido por parte dos outros partidos políticos de esquerda presentes nos Consellos Xerais, xa que en ningún caso dispón da maioría absoluta.
Partido Comunista Portugués

O Partido Comunista Portugués (PCP), é un partido comunista de Portugal, fundado en 1921, de estrutura e ideoloxía marxista-leninista. Historia
É un dos partidos políticos máis antigos de Europa[Cómpre referencia]. Ten deputados na Asemblea da República e no Parlamento Europeo, onde integra o grupo Esquerda Unitaria Europea - esquerda Verde Nórdica. O seu líder histórico é Álvaro Cunhal, que foi substituído en 1992 por Carlos Carvallhas. O líder desde 2004 é Jerónimo de Sousa.
O partido foi fundado en 1921 como sección portuguesa da Internacional Comunista, Comitern. Ilegalizado na fin dos anos 20, o PCP tivo un papel fundamental na oposición ao réxime ditatorial de António de Oliveira Salazar. Durante estas cinco décadas, o PCP participou activamente na oposición ao réxime e era o partido, clandestino naquela época, máis organizado e máis forte da oposición[Cómpre referencia]. Foi suprimido de xeito constante a mans da policía política, a PIDE. Rematada a Revolución dos Caraveis en 1974, os 36 membros do seu Comité Central, en conxunto, tiñan xa cumprido máis de 300 anos de prisión.
Após o fin da ditatura, o partido converteuse nunha das principais forzas políticas do novo réxime democrático, principalmente entre os traballadores, e con especial relevancia nas áreas rurais do Alentexo e Ribatexo e mais nas zonas industrializadas como Lisboa ou Setúbal, onde lidera varios municipios[Cómpre referencia]. Publicacións do PCP
O semanario Avante! , fundado en 1931.
A revista bimensual O Militante.
Partido Comunista Romanés

O Partido Comunista Romanés (PCR), en romanés Partidul Comunist Român, foi o partido marxista-leninista deste país da Europa do Leste, gobernándoo dende o 30 de decembro de 1947 ata o 22 de decembro de 1989.
O partido chamouse na súa fundación Partido Comunista de Romanía (Partidul Comunist din România), para en 1948, por mor da fusión con outros partidos de esquerda, pasar a chamarse Partido dos Traballadores Romaneses (Partidul Muncitoresc Român), e finalmente, desde 1965, chamouse Partido Comunista Romanés.
Partido Comunista Surafricano

O Partido Comunista Surafricano (SACP, en inglés: South African Communist Party) é un partido político de Suráfrica fundado en 1921 e que, xunto ó Congreso Nacional Africano (ANC) e a central sindical COSATU, forma a alianza política tripartita que goberna o país dende a caída do réxime do apartheid en 1994. O SACP nunca concorreu en solitario a ningunha das eleccións democráticas na historia de Suráfrica. Historia
O SACP ten as súas orixes en 1921 e foi creado por activistas traballadores brancos, sendo entón o primeiro partido de orientación marxista-leninista creado en África. Anteriormente, o Congreso Nacional Africano (ANC) fora fundado en 1912, mentres que a Internacional Comunista comezou a súa historia en 1919 ó ser convocada por Lenin. O ano seguinte da súa creación, en 1922, o CPSA tomou parte nunha folga contra os mandos e os traballadores de cor da minería que terminaría converténdose nunha rebelión armada. Rapidamente, tras o fracaso da revolta e baixo as instrucións da Internacional Comunista, a africanización e a entrada de activistas de cor tería lugar dende 1924 e xa en 1928 o 90% dos seus membros eran de cor. Novamente, tras o VI Congreso da Internacional Comunista, o CPSA sufriu na década de 1930 loitas internas que provocaron a expulsión de membros veteranos e a súa división.
Tralo final da segunda guerra mundial e no contexto da guerra fría, o CPSA sería ilegalizado en 1950, o que provocaría a súa refundación na clandestinidade coa denominación de SACP (South African Communist Party) en 1953 e a adopción dun novo programa en 1962.
Durante a segunda metade da década de 1960, centos de membros e destacados activistas comunistas surafricanos sufriron pena de cárcere por parte das autoridades do Goberno surafricano. En 1989, celebrouse o VII Congreso do SACP que adoptou, á sombra da perestroika, un novo programa. En 1990, o SACP foi legalizado e celebrou unha masiva concentración en Soweto. Cando se celebraron as primeiras eleccións democráticas en 1994, o SACP concorreu dentro das listas do Congreso Nacional Africano, co que mantivo a alianza até as eleccións de 2009, participando nos sucesivos gobernos desde entón.
Partido Comunista da China

O Partido Comunista da China (PCCh) (en chinés simplificado: 中国共产党, chinés tradicional: 中國共産黨, pinyin: Zhōngguó Gòngchǎndǎng, Wade-Giles: Chung-kuo Kong-chan-tang) é o partido político que goberna a República Popular da China dende 1949. Con máis de 89 millóns de membros é unha das maiores organizacións políticas do mundo. Ideoloxía
Na época de Mao Zedong, a maior diferenza entre o comunismo chinés e o de influencia soviética (aquel que amais da URSS se estendía polo leste de Europa) radicaba na visión diferente da clase campesiña e a dos obreiros urbanos. Mentres que o comunismo soviético desconfiaba do espirito revolucionario dos campesiños, Mao viu nos campesiños o autentico motor da revolución. Esta visión do mundo rural coma o que debía erguerse contra os poderes burgueses establecidos foi a principal achega de Mao ao pensamento comunista. Moitos movementos comunistas, principalmente de Asia e da América Latina, foron influídos por esta idea do maoísmo.
Esta visión ideolóxica cambiou coa chegada ao poder de Deng Xiaoping, un dos máximos líderes chineses dende a morte de Mao en 1976 ata o seu falecemento en 1997. Deng impulsou unha serie de reformas económicas que supuxeron a entrada de investimentos de empresas estranxeiras e a creación dalgunhas empresas privadas dentro do país. Dende entón a ideoloxía do PCCh derivou cara a un modelo autoritario e fortemente nacionalista, formalizado na teoría ideolóxica da Tripla representatividade de Jiang Zemin, secretario xeral do partido entre 1989 e 2002, que supuxo a admisión de empresarios como membros do PCCh nos últimos anos.
Partido Comunista da India

O Partido Comunista da India (CPI) é un partido político da India.
No movemento comunista indio, hai diferentes versións de cando se fundou exactamente o Partido Comunista da India. Segundo o CPI fundouse o 26 de decembro de 1925. Pero o Partido Comunista da India (Marxista), que se separou do CPI, defende que o partido foi fundado na URSS en 1920.
A bandeira do partido é vermella coa fouce e o martelo no centro.
Partido Comunista de Albania (1991)

O Partido Comunista de Albania (en albanés: Partia Komuniste e Shqipërisë, PKSH) é un partido político albanés comunista, antirrevisionista e Marxista-leninista. Dirixiuno Hysni Milloshi ata o seu falecemento en 2012. Historia
O partido formouse en 1991, como unha escisión do Partido do Albanés do Traballo, que se converteu no Partido Socialista de Albania.
En 1998, o PKSH converteuse no primeiro partido comunista tras 1991 que foi aceptado pola Comisión Electoral.
En 2002, unha fracción do PKSH escindiuse e refundou o Partido do Albanés do Traballo.
Nas eleccións parlamentarias de 2005, obtivo 8. 901 votos, o (0. 7%) do total.
Nun congreso de unificación en 2006, o Partido Comunista de Albania, o Partido do Albanés do Traballo e pequenos partidos comunista fusionáronse nun único partido. Hysni Milloshi foi elixido líder do partido. Publicacións
PKSH publica Zëri i së Vërtetës ('A voz da verdade'), un xornal relacionado co partido Mocidades
As súas mocidades coñécense como Xoves Comunistas de Albania.
Partido Comunista de Asturias

O Partido Comunista de Asturias (PCA) é a federación do Partido Comunista de España en Asturias.
No VIII Congreso do Partido Comunista de Asturias nomeouse a Francisco de Asís Fernández Junquera-Huergo como Secretario Xeral do partido.
Nas primeiras eleccións autonómicas, o PCA obtivo 5 escanos na cámara autonómica. Logo, presentouse con IU. De cara ás eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2011, o PCA decidiu presentarse á marxe de IU con nome de Frente de la Izquierda e nas municipais ao concello de Oviedo apoiando a Asamblea de Ciudadanos por la Izquierda.
Partido Comunista de Austria

O Partido Comunista de Austria (en alemán: Kommunistische Partei Österreichs, ou KPÖ) é un partido comunista austríaco. Fundado en 1918, foi prohibido entre 1933 e 1945 baixo o réxime austrofascista, e o dominio alemán en Austria na segunda guerra mundial. Tivo un importante papel na resistencia contra os nazis e o fascismo.
O partido publica un periódico chamado Volksstimmen (anteriormente Volksstimme) e preséntase ás eleccións, porén, non tivo representación parlamentaria federal dende 1959. Despois de perder o seu último representante no parlamento estatal, en Estiria en 1970, converteuse nun movemento marxinal con escasa importancia política. Nas eleccións celebradas o 22 de novembro de 2002 para o Consello Nacional, conseguiu só o 0. 56% dos votos (27. 568 dos 4. 909. 645), moi por debaixo do 4% mínimo para ter representación no Consello Nacional. Porén, conseguiu un 20% dos votos nas eleccións locais de Graz, no 2003, conservando esta fortaleza no 2012, e no 2005 volveu por primeira vez en 35 anos ao parlamento estatal, despois de conseguir o 6. 3% dos votos en Estiria.
Forma parte do Partido da Esquerda Europea. Eleccións recentes
Despois de chegar ao seu mínimo histórico na maioría das eleccións da década de 1990, o KPÖ recuperou pouco a pouco. Dende o 2 de outubro de 2005, o partido está representado con catro escanos en Estiria. Debido a este éxito rexional e á repercusión que tivo nos medios de comunicación, o KPÖ logrou o 1. 47% dos votos nas eleccións de Viena do 23 de outubro de 2005. Esta duplicación dos votos debeuse en parte en que se rebaixou a idade mínima para votar aos 16 anos, por primeira vez. O partido conseguiu de novo representación nos distritos, algo que non lograba dende 1991.
Partido Comunista de Azerbaidján

O Partido Comunista de Azerbaidján (en azerí: Azərbaycan Kommunist Partiyası, en ruso: Коммунистическая партия Азербайджана) foi o partido político da República Socialista Soviética de Azerbaidján, facendo del unha rama do PCUS, ata o 16 de setembro de 1991, cando foi formalmente desmembrado.
Secretarios xerais
Partido Comunista de Bulgaria

O Partido Comunista de Bulgaria foi un partido político búlgaro de ideoloxía marxista-leninista que gobernou a República Popular de Bulgaria en carácter de partido único entre 1946 e 1990, cando se renomeou a si mesmo como Partido Socialista Búlgaro.
Dende 1954 ata 1989, dirixiu o partido Todor Zhivkov, un gran defensor da Unión Soviética que mantivo estreitas relacións con ese país durante o mandato de Leonid Brezhnev. O seu goberno logrou unha relativa estabilidade política e un aumento nos niveis de vida.
No ámbito das Revolucións de 1989, Zhivkov presentou a súa dimisión, sendo substituído por Petar Mladenov. O partido adoptou unha posición máis moderada, abandonando o marxismo-leninismo en 1990 e renomeándose como Partido Socialista Búlgaro.
Partido Comunista de Checoslovaquia

O Partido Comunista de Checoslovaquia (en checo, Komunistická strana Československa, abreviado como KSČ) foi un partido político de Checoslovaquia que existiu entre 1921 e 1992, gobernando o país entre 1948 e 1989. A causa da Lei de ilegalidade do Réxime Comunista e de resistencia contra el, aprobada en 1993 na República Checa, o partido foi ilegalizado. Líderes
Nota: O líder do KSČ foi chamado Presidente (Předseda) entre 1945-1953, Primeiro Secretario (První tajemník) entre 1953-1971, e Secretario Xeral (Generální tajemník) entre 1921-1945 e entre 1971-1989 Diferentes persoas (1921–1925)
Bohumil Jílek (1925–1929)
Klement Gottwald (1929–1953)
Antonín Novotny (1953–1968)
Alexander Dubček (1968–1969)
Gustáv Husák (1969–1987)
Miloš Jakeš (1987 a 24 de novembro de 1989)
Karel Urbánek (25 de novembro a 20 de decembro de 1989)
Ladislav Adamec (1989–1990) Presidente, Vasil Mohorita (1989–1990) Primeiro Secretario
Partido Comunista de Chile

O Partido Comunista de Chile, o PCCh, é un partido político chileno de esquerdas. O partido adopta a estrutura e ideoloxía marxista-leninista e é membro do Foro de São Paulo. O PCCh é liderado actualmente por Guillermo Teillier.
As súas orixes comezan coa fundación do partido no ano 1912 por Luis Emilio Recabarren co nome de Partido Obrero Socialista, e no ano 1922 foi fundado co nome actual. O partido foi parte da Unidade Popular en 1970 e apoiou a candidatura de Salvador Allende. Despois foi prohibido baixo o goberno militar da ditadura de Augusto Pinochet entre os anos 1973 e 1990.
Entre os seus militantes máis destacados e coñecidos tamén se encontran: Luis Emilio Recabarren, Elías Lafferte, Pablo Neruda, Violeta Parra, Víctor Jara, Gladys Marín, Volodia Teitelboim e Camila Vallejo. A súa organización xuvenil son as Xuventudes Comunistas de Chile.
Nas eleccións parlamentarias do ano 2009, consegue 3 deputados: Hugo Gutiérrez, Guillermo Teillier e Lautaro Carmona, logo de 37 anos sen representación no parlamento chileno.
Na actualidade, o partido protesta contra o goberno do presidente da república Sebastián Piñera tendo os mesmos tres deputados e tamén publica un xornal chamado El Siglo.
Partido Comunista de España (VIII-IX Congresos)

O Partido Comunista de España (VIII-IX Congresos) foi un partido comunista español fundado en 1968 polo que era entón secretario de organización do PCE Agustín Gómez tras a condena que a dirección do PCE fixera da invasión de Checoslovaquia polo Pacto de Varsovia. Traxectoria
O partido formábano unhas poucas ducias de militantes residentes na URSS e noutros países do leste. En 1980 fusionouse co Partido Comunista de los Trabajadores para formar o Partido Comunista de España Unificado que en 1984 participou nun congreso de unificación dos comunistas que deu lugar ao Partido Comunista de los Pueblos de España.
Partido Comunista de España (marxista-leninista), 1964

O Partido Comunista de España (marxista-leninista) foi un partido comunista español formado en decembro de 1964 por tres pequenos grupos escindidos a comezos de ano do Partido Comunista de España desconformes coa política de conciliación nacional e que xa estaban desconformes desde o XX Congreso do PCUS (1956) ao considerar a política de Kruschev revisionista, seguiu a liña maoísta do Partido Comunista da China ata 1976 cando tomou partido polo Partido do Traballo de Albania no seu enfrontamento co Partido Comunista chinés. O seu órgano de difusión era a revista Revolución Española e desde 1977 Vanguardia Obrera. As súas mocidades estaban encadradas na Juventud Comunista de España (marxista-leninista).
En 1968 sufriu unha escisión ao marchar unha parte dos seus militantes para formar a Organización Marxista Leninista de España. En xaneiro de 1971, nunha xuntanza celebrada en París, participou no establecemento da Frente Revolucionario Antifascista y Patriota (FRAP) que celebrou a súa conferencia constituínte en 1974 e que tiña como función a realización de accións armadas contra o réxime de Francisco Franco.
No contorno do PCE (m-l) movíanse outras frontes, a Convención Republicana de los Pueblos de España e a Unión Popular Antifascista. En 1981 sufriu unha escisión que formou un PCE (m-l) paralelo e en 1991 o principal líder do partido, Raúl Marco deixou o partido e fundou o Colectivo Octubre que deu orixe á Organización Comunista Octubre. En 1992 o VI Congreso do PCE (m-l) decidiu disolver o partido. Galicia
En Galicia o primeiro núcleo do PCE (m-l) xurdiu en 1967 formado por estudantes da Universidade de Santiago de Compostela.
Partido Comunista de España (reconstituído)

O Partido Comunista de España (reconstituido), tamén coñecido como PCE(r) foi un partido comunista español de ideoloxía marxista-leninista e maoísta. As autoridades xudiciais suspenderon a súa actividade no ano 2003 ao vinculalo cos GRAPO. O seu derradeiro secretario xeral foi Manuel Pérez Martínez, coñecido como camarada Arenas. Historia
Formouse en 1974, aínda que o seu Congreso Fundacional non se realizou ata o ano seguinte nunha xuntanza clandestina na Serra de Guadarrama, semanas antes da morte do ditador Francisco Franco, ao se disolver a Organización Marxista Leninista de España, nun primeiro momento o obxectivo do partido era a reconstrución do PCE, considerando que a dirección da época realizaba unha política revisionista pero nese ano formou os GRAPO como a súa fronte armada nun principio co obxectivo de procurarlle medios técnicos e económicos ao partido, mais deseguido a loita armada pasou a ocupar un lugar central no partido, actuando boa parte dos militantes tanto no partido como na fronte armada. Durante un tempo conservou como voceiro Bandera Roja, que tamén o fora da OMLE e despois pasou a denominarse Resistencia. En xuño de 1977 celebrou o seu segundo congreso, tamén na clandestinidade, no cal definen os GRAPO como o xermolo dun exército popular. En outubro a policía detén os compoñentes do comité central do PCE(r). Arredor do PCE(r) xiraban outras organizacións como Socorro Rojo, Grupo Pueblo y Cultura e as Juventudes Antifascistas.
As súas bases máis activas atopábanse en Vigo (onde moitos militantes de Organización Obreira confluíron no PCE(r) cara 1972), Cádiz e o barrio madrileño El Pozo del Tío Raimundo, de onde é orixinario Manuel Pérez Martínez.
A nivel internacional mostrou o seu apoio ao Irish National Liberation Army (INLA), despois dunha entrevista publicada en Internet a membros desta organización armada de Irlanda do Norte, operativa ata 2009.
Partido Comunista de España Unificado

O Partido Comunista de España Unificado (PCEU) foi un partido comunista español creado en 1980 pola fusión do Partido Comunista de los Trabajadores e o Partido Comunista de España (VIII-IX Congresos).
En 1984 participou nun congreso da unidade dos comunistas que deu orixe ao Partido Comunista, axiña denominado Partido Comunista de los Pueblos de España.
Partido Comunista de Estonia

O Partido Comunista de Estonia (en estoniano: Eestimaa Kommunistlik Partei, EKP) foi a póla rexional do Partido Comunista da Unión Soviética en Estonia, o partido único da República Socialista Soviética de Estonia.
O Partido Comunista de Estonia formouse en 1920, cando Estonia se integrou na Unión Soviética en 1940 converteuse no brazo rexional do PCUS e como tal foi o único partido permitido e o que gobernou Estonia ata que en 1990 houbo eleccións libres na república que conduciron á independencia de Estonia en 1991 e a desaparición do EKP que se transformou no Partido Democrático do Traballo de Estonia en 1992, partido testemuñal na vida política estonia agora co nome de Partido da Esquerda Estonia.
Partido Comunista de Galicia

O Partido Comunista de Galicia (PCG) constitúe a federación galega do Partido Comunista de España, forma parte de Esquerda Unida-Izquierda Unida e ten como única lingua oficial o galego, o seu himno é A Internacional e o seu órgano de expresión é A Voz do Pobo publicado desde agosto de 1969. As súas xuventudes organízanse na Xuventude Comunista. Historia e características
O PCG constituíuse en 1968, o congreso constituínte celebrouse no exilio, en París. Xa o PCE fora o principal partido de oposición ao franquismo en Galicia e o PCG mantivo esa hexemonía, pero xa contestada polos partidos nacionalistas de esquerda e tamén por outros partidos de esquerdas escindidos do propio PCE. O seu primeiro secretario xeral foi Santiago Álvarez.
Eva Solla, foi elixida no XIII Congreso do 4 de outubro de 2014 cun 95% dos votos e foi a primeira muller na historia do PCG en desenvolver o cargo.
Dende 2022, o cargo de Secretario Nacional desempéñao Jorge Crego, que foi elixido no XV congreso celebrado en decembro de 2022 na Coruña. Crego é doutor en Dereito e profesor na Universidade da Coruña. Secretarios xerais
Santiago Álvarez (1968–1979)
Rafael Pillado (1979)
Anxo Guerreiro (1979–1983)
Julio Pérez de la Fuente (1983–1985)
Anxo Guerreiro (1985–1995)
Manuel Peña-Rey Bouzas (1995–2000)
Carlos Dafonte (2000–2002)
Carlos Portomeñe (2002–2014)
Eva Solla (2014–2022)
Jorge Crego (2022–presente)
Partido Comunista de Galicia (Marxista-Revolucionario)

O Partido Comunista de Galicia-Marxista Revolucionario (PCG-MR, a partir de 1987 Partido dos Traballadores de Galicia-Unidade Comunista) era a federación galega do Partido Comunista de España (Marxista-Revolucionario). Historia e características
O PCG-MR fundouse en 1985 a causa dunha escisión no Partido Comunista de España (PCE), liderada polo antigo líder deste partido Santiago Carrillo. En Galiza o sector carrillista estaba liderado por Julio Pérez de la Fuente, que foi escollido coma secretario xeral do novo partido. Nas eleccións galegas de 1985 o partido obtivo 8. 318 votos (0, 66%), sen conseguir representación institucional (nas anteriores eleccións, o PCG obtivera 32. 623 votos e un escano; na de 1985, nin o PCG-MR nin o PCG, que apenas sacou 10. 625 votos, conseguiron representación algunha).
No seguinte proceso electoral, as eleccións xerais de 1986, o PCG-MR non se presentou con ese nome, senón co de Mesa para a Unidadu dos Comunistas, que obtivo resultados levemente mellores, 12. 072 votos (0, 94%).
Nas eleccións municipais de 1987 o partido conseguiu os seus únicos representantes institucionais, 8 concelleiros, dos cales 5 foron escollidos en Mugardos. Tamén neste vila tivo o PCG-MR o seu único alcalde.
Despois de varios novos fracasos electorais e a desaparición da URSS, o partido disolveuse e integrouse no PSdeG.
Partido Comunista de Liberación Nacional

O Partido Comunista de Liberación Nacional foi un partido comunista e independentista galego formado en 1986 e disolto en 1990. Historia
Orixes e saída da UPG
As orixes do partido están no 25 de xullo de 1986, data na que foi fundado o Colectivo Comunista 22 de marzo, formado por 13 membros do Comité Central da Unión do Povo Galego desconformes coa decisión do seu V Congreso (nunha votación non exenta de polémica) de aprobar o xuramento da Constitución Española de 1978 no Parlamento de Galicia. Os militantes de dito colectivo abandonaron a UPG desconformes coa decisión e fundaron o PCLN. As principais figuras do PCLN eran Mariano Abalo (secretario xeral), Manuel Camaño e Xan Carballo, secretario xeral da INTG.
Expulsión do BNG e unidade independentista
Na III Asemblea Nacional do BNG (O Carballiño, 1987) decidiuse expulsar ó PCLN polo apoio que este dera a Herri Batasuna nas eleccións ó Parlamento Europeo. Dita coalición obtivo 7. 242 votos en Galiza, 0, 59% do total. O PCLN inscribiuse no rexistro de partidos políticos do Ministerio do Interior Español o 13 de febreiro de 1988, e comezou axiña un proceso de aproximación ás outras organizacións da esquerda independentista galega - a máis significativa das cales era Galiza Ceive-OLN. En 1988 o PCLN e Galiza Ceive-OLN crearon unha coalición co nome de Frente Popular Galega (FPG), na que tamén se integraron, a parte destes dous partidos, as organizacións de ámbito local ou comarcal Coletivo Nacionalista de Trasancos, Coletivo Nacionalista de Vigo, o Coletivo Iskreiro, os Grupos Independentistas Galegos (GIGa) e persoas non organizadas.
O funcionamento interno da FPG xerou problemas desde o principio. O PCLN defendía a necesidade de que as organizacións que formaran a FPG mantivesen a súa autonomía organizativa, mentres que Galiza Ceive-OLN quería disolvelas e transformar á FPG nunha organización unitaria. Tamén existía unha forte diverxencia entre Galiza Ceive-OLN e o PCLN con respecto á loita armada do Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive (EGPGC), apoiado pola primeira e criticado polo PCLN. A causa desta crise interna, foi convocada unha Asemblea Nacional extraordinaria na que Galiza Ceive-OLN decidiu abandonar a FPG e constituír a Assembleia do Povo Unido (APU).
Disolución
O PCLN acabou disolvéndose na FPG contra 1990, debido a que era o único partido que quedaba na antiga coalición, converténdose a FPG nun partido unitario a partir de entón. Prensa do partido
Editaron un voceiro (cun único número) baixo o título PCLN, saíndo á rúa o 1 de maio de 1988. Implantación social
Os membros do PCLN tiveron unha importante influencia no mundo sindical (Vigo, Ourense, O Morrazo, Compostela ou A Coruña) e presenza nas Comisións Labregas e en Mulleres Nacionalistas Galegas.
Partido Comunista de los Trabajadores

O Partido Comunista de los Trabajadores (PCT) foi un partido comunista prosoviético español xurdido en 1977 por Oposición de Izquierdas del PCE dunha escisión do Partido Comunista de España. As súas mocidades denominábanse Juventudes Comunistas de los Trabajadores. En 1980 o PCT unificouse co Partido Comunista de España (VIII-IX Congresos) para formar o Partido Comunista de España Unificado.
Partido Comunista del Pueblo Castellano

O Partido Comunista del Pueblo Castellano (PCPC) foi a organización territorial do Partido Comunista de los Pueblos de España (PCPE) na comunidade autónoma de Castela e León, con presenza nas cidades de Salamanca, Valladolid e Segovia, principalmente, aínda que tamén contaba cunha célula en Guardo, na provincia de Palencia. Eran de tendencia marxista-leninista e estaban a favor do dereito de autodeterminación dos pobos.
Durante un breve período formou parte da coalición Izquierda Castellana, asumindo un ideario de carácter máis soberanista sobre o territorio histórico de Castela.
En 2011, debido ás disputas entre o PCPC e a dirección central do PCPE, unha boa parte dos militantes casteláns abandonaron o proxecto do PCPE e crearon en Segovia unha nova organización: Comunistas de Castilla, cunha orientación máis enfocada ao castelanismo.
Partido Comunista dos Traballadores Portugueses

O Partido Comunista dos Traballadores Portugueses (PCTP/MRPP) é un partido político de Portugal, de inspiración maoísta. Historia
O PCTP/MRPP foi fundado o 26 de decembro de 1976 a partir do Movemento Re-organizativo do Partido do Proletariado, que se fundara o 18 de setembro de 1970, tendo como secretario xeral a Arnaldo Matos.
O seu órgano de expresión é o Luta Popular, cuxa primeira edición foi lanzada en 1971. O MRPP foi un partido moi activo antes do 25 de abril de 1974, especialmente entre estudantes e operarios de Lisboa. O MRPP -como o PCTP- gañou fama coas súas grandes e vistosas pinturas murais. Desenvolveu unha grande actividade durante 1974 e 1975. Nesa altura contaba entre os seus militantes a persoas que máis tarde chegarían a cobrar gran relevo na política portuguesa, como José Manuel Durão Barroso e Fernando Rosas.
Tras o 25 de abril, o MRPP foi acusado polo Partido Comunista Portugués de ser subsidiado pola CIA. Esta crenza baseouse na cooperación entre o MRPP e o Partido Socialista, durante o chamado Verán quente.
A partir do 26 de decembro de 1976, o MRPP, despois do seu congreso, pasou a designarse PCTP/MRPP. O seu líder histórico é Arnaldo Matos. O primeiro director do Luta Popular na fase legal foi Saldanha Sanches. O actual líder é Luís Franco. O membro máis coñecido do Comité Central é António Garcia Pereira. Militantes históricos
José Manuel Durão Barroso
Fernando Rosas
Saldanha Sanches
Maria José Morgado
Diana Andringa
Violante Saramago Matos
Dulce Rocha
Maria João Rodrigues
Ana Gomes
Luís Marques
Alfredo Caldeira
Partido Comunista pola República Galega

O Partido Comunista da República Galega (PCRG) é unha organización política galega, de ideoloxía comunista marxista-leninista e independentista. Os seus obxectivos políticos son a construción do socialismo en Galicia, o comunismo a nivel internacional, a independencia de Galicia, a liberación da muller e o antiimperialismo. De acordo co modelo organizativo do centralismo democrático, o seu órgano de dirección é un Comité Central. Historia
A organización foi fundada nun congreso constituínte durante o 18 e 19 de decembro de 2021, onde segundo a organización participaron máis de 100 persoas, pois aprobáronse a totalidade dos relatorios e a dirección proposta con 121 votos a favor, ningunha abstención e ningún voto en contra. O PCRG nace dunha escisión da FPG, sendo considerado unha continuación da súa organización de mocidade Xeira, aínda que incorpora militancia de diversas orixes como MpB, MGS, GC, APU, pequenos grupos locais e varios militantes de primeira hora do PCLN.
No seu congreso constituínte (2021) propuñan unir todos os comunistas de Galiza nunha soa formación; traballar a prol dun sindicato único en Galicia; "reconstruír un movemento estudantil popular, democrático, republicano e asembleario" así como impulsar as relacións internacionais cos "estados socialistas e populares que resisten ao imperialismo", como coas organizacións "obreiras, revolucionarias e insurxentes" de todo o mundo", rechazando as posturas tanto de Israel como da Ucraína. Publicacións
No plano comunicativo, o Partido leva publicando dende xullo de 2022 a segunda xeira da revista política Embate con periodicidade semestral e dende maio deste 2024, o xornal informativo Faísca con periodicidade mensual.
No plano formativo, comezaron a edición, tamén baixo o selo Embate, das “Publicacións de Educación Política” das que levan dous cadernos.
Partido Humanista

O Partido Humanista (PH) é un partido político presente en varios países do mundo que forma parte do movemento humanista. Teñen independencia en cada país e están afiliados á Internacional Humanista.
Partido Humanista da Arxentina
Partido Humanista de Bolivia
Partido Humanista de Chile
Partido Humanista de Paraguai
Partido Humanista do Uruguai
Partido Humanista de España
Partido Humanista de Portugal
Partido Humanista do Perú
Partido Humanista do Brasil
Partido Humanista de Costa Rica
Partido Humanista de Italia
Partido Humanista de Francia
Movemento Humanista de Ecuador
Partido Humanista de Galicia
Partit Humanista de Catalunya (PH)
Partido Laborista (Irlanda)

O Partido Laborista (en irlandés: Páirtí an Lucht Oibre; en inglés: Labour Party) é un partido socialdemócrata de Irlanda. Foi fundado en 1912 por James Connolly como a á política do sindicalismo irlandés. Na eleccións de 2011 tivo o 19, 4% dos votos e ten 37 escanos no Dáil Éireann.
O Partido Laborista non se presentou de 1918 e 1921 polo que estivo fóra do parlamento durante os anos decisivos da loita pola independencia, o cal xunto ao catolicismo tradicional da sociedade irlandesa impediu que o conflito de clases tivera pouca importancia. En 1939 abandounou a súa pretensión de crear unha república de traballadores e intentou substituír o Fine Gael como principal partido da oposición, conseguindo nas eleccións de 194317 escanos. Nos anos 60 o Partido Laborista con Brendan Corish como líder tomou posicións máis á esquerda. O Partido Laborista formou parte do goberno irlandés en 1948-1951, 1954-1957, 1981-1987 e 1992-1997.
Partido Laborista (Rusia)

Os Trudovikí (trudovik literalmente significa traballador; son tamén coñecidos como Toilers ou Laboristas, co seu nome completo de Partido Laborista de Rusia ou "O Grupo Laborista"; en ruso: Трудовая группа, Trudováya gruppa) constituíron un partido laborista moderado que fixo a súa aparición a principios do século XX en Rusia. Os trudovikí foron unha escisión do Partido dos Socialistas Revolucionarios, por mor da postura deste na Primeira Duma.
Este partido socialista agrario, foi un dos centos de círculos de pequenos traballadores que se desenvolveron en Rusia a consecuencia da Revolución rusa de 1905. Mentres que a revolución de 1905 non conseguiu derrocar o tsar, si conseguiu diminuír o seu poder, aínda que non o suficiente para acadar unha sociedade liberal e democrática, que era o que estaban a buscar. Como resultado disto, o partido sobreviviu, mais quedou bastante reducido.
Os trudovikí son máis coñecidos polos seus asentos na Duma Estatal, unha asemblea nacional creada polo tsar Nicolao II de Rusia como consecuencia da Revolución de 1905. Os escanos que conseguiu o partido, fórono principalmente na Primeira e Segunda Duma, en 1906 e 1907 momento no que obtiveron máis de 100 escanos.
Un dos seus dirixentes, Aleksandr Kerenskii, que tamén foi fora elixido en 1912 para a Cuarta Duma como trudovik, máis tarde chegou a ser primeiro ministro do Goberno Provisional en 1917.
Partido Laborista de Saint Kitts e Nevis

O Partido Laborista de Saint Kitts e Neves (en inglés: Saint Kitts and Nevis Labour Party) é un partido político de centro-esquerda de San Cristovo e Neves. Nas eleccións lexislativas do 25 de outubro de 2005, o partido obtivo o 50. 6% do voto popular, e 7 dos 11 escanos do parlamento. Denzil Douglas foi confirmado como Primeiro Ministro.
É membro da Internacional Socialista.
Partido Obreiro Unificado Polaco

O Partido Obreiro Unificado Polaco (POUP; en polaco Polska Zjednoczona Partia Robotnicza, PZPR) foi o partido gobernante na República Popular de Polonia desde a súa fundación en 1948 até xaneiro de 1990. O nome do partido fai alusión aos partidos que se xuntaron para dar este, o Partido Socialista Polaco e o Partido Obreiro Polaco.
O seu programa estaba baseado no marxismo-leninismo e, aínda que non era o único partido recoñecido, era recoñecido constitucionalmente como a "forza dirixente na construción do socialismo". Líderes do PZPR
A partir do ano 1954, o xefe do partido era o Primeiro Secretario do Comité Central: Secretario Xeral Bolesław Bierut (22 de decembro de 1948 – 12 de marzo de 1956)
Primeiro Secretario Edward Ochab (20 de marzo de 1956 – 21 de outubro de 1956)
Primeiro Secretario Władysław Gomułka (21 de outubro de 1956 - 20 de decembro de 1970)
Primeiro Secretario Edward Gierek (20 de decembro de 1970 – 6 de setembro de 1980)
Primeiro Secretario Stanisław Kania (6 de setembro de 1980 – 18 de outubro de 1981)
Primeiro Secretario Wojciech Jaruzelski (19 de outubro de 1981 – 29 de xullo de 1989)
Primeiro Secretario Mieczysław Rakowski (29 de xullo de 1989 – 29 de xaneiro de 1990) Congresos do PZPR
I Congreso fundacional do PZPR (15 de decembro - 22 de decembro de 1948)
II Congreso (10 de marzo - 17 de marzo de 1954)
III Congreso (10 de marzo - 19 de marzo de 1959)
IV Congreso (15 de xuño - 20 de xuño de 1964)
V Congreso (11 de novembro - 16 de novembro de 1968)
VI Congreso (6 de novembro - 11 de novembro de 1971)
VII Congreso (8 de decembro - 12 de decembro de 1975)
VIII Congreso (11 de febreiro - 15 de febreiro de 1980)
IX Congreso extraordinario (14 de xullo - 20 de xullo de 1981)
X Congreso (29 de xuño - 3 de xullo de 1986)
XI Congreso (27 de xaneiro - 30 de xaneiro de 1990, último congreso, conclúe coa autodisolución)
Partido Obrero de Unificación Marxista

O Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM) foi un partido marxista español de carácter revolucionario, influído polo trotskismo e de carácter antiestalinista, fundado en 1935. Historia
O POUM naceu en Barcelona o 29 de setembro de 1935 resultado da unificación da Izquierda Comunista de España co Bloc Obrer i Camperol. A ICE era un partido de orixe trotskista que rompera con Trotski antes de 1935 opostos ás consignas de Trotski de realizar entrismo no PSOE para apoiar á súa facción esquerdista, fora fundado por Andreu Nin e por Juan Andrade. O BOC era un partido comunista implantado sobre todo en Cataluña. O seu máximo dirixente era Joaquín Maurín, quen fora o dirixente da Federación Comunista Catalano-Balear, unha federación territorial escindida do PCE.
Malia a diferenza numérica de militantes entre os dous partidos (uns 500 da ICE fronte a 5. 000 do BOC), a fusión no POUM foi en igualdade de condicións entre ambos os dous. Nin e Maurín pasaron a ser os dous grandes líderes do POUM, que tiña grazas aos antigos militantes do BOC a súa maior implantación en Cataluña e Valencia, unha certa presenza en Madrid e unha presenza testemuñal noutras partes de España. A súa heterodoxia dentro do comunismo fíxolles quedar marxinados e inimizados cunha Komintern disciplinada no compromiso coa URSS.
Tralas xornadas de maio de 1937, no que o POUM se aliñou cos anarquistas da CNT, os comunistas esixiron a ilegalización do POUM, despois da chegada de Juan Negrín á presidencia do goberno detívose aos seus dirixentes, Nin foi secuestrado e morreu en prisión e a estrutura do partido pasou á clandestinidade e tras a vitoria do réxime de Franco ao exilio. En Galicia
A pesar de ter escasos militantes en Galicia tivo un certo peso no seo do sindicalismo galego. Así, en Santiago de Compostela eran do POUM o secretario da Federación do Ensino local da UXT, o secretario dos zapateiros e o presidente dos panadeiros da CNT. Ademais, na Universidade actuaban as Mocidades do POUM. Tamén tiña influencia en localidades da Costa da Morte, en Ribeira e en Padrón, e na Coruña contaba con Uxío Carré Naya, neto do destacado galeguista Uxío Carré Aldao. En Ourense a agrupación local da Izquierda Comunista de España non se integrou no POUM, senón que fixo entrismo no PSOE, ao contrario que en Lugo, que tiña unha pequena agrupación local presidida por Vicente Navarro. En Galicia o POUM estaba en plena expansión, contaba con 358 militantes principalmente en Ribeira, Boiro, Vigo e A Coruña, e atopábase preparando o seu primeiro congreso galego cando a guerra civil tronzou a Segunda República. Precisamente un dos máximos dirixentes do POUM, Joaquín Maurín, estaba en Galicia para asistir a este congreso cando os militares se sublevaron e durante algunhas semanas estivo agochado cun nome falso nun hotel da cidade.
Partido Pangu

O Partido Pangu ou Papua na Niugini Union Pati é un partido político de Papúa-Nova Guinea. Historia
O partido fundárono o 13 de xuño de 1967 Michael Somare, Albert Maori Kiki, Lucas Waka e Barry Holloway para concorrer ás eleccións á Asemblea Lexislativa de 1968 do entón territorio da ONU baixo tutela australiana e constituíu o verdadeiro primeiro partido político de Papúa-Nova Guinea, logrou nove membros da Asemblea nas eleccións de 1968. O partido elixiu como líder a Somare que se configurou como o líder da oposición na Asemblea Lexislativa cunha política de reivindicación do autogoberno interno e do establecemento dunha data para a independencia. Logo das eleccións de 1972 Somare encabezou o goberno como primeiro ministro e dirixiu o país cara á independencia en 1975 e o Pagu continuou a encabezar o goberno ata 1980 cando Julius Chan, líder do Partido Popular Progresista e a forza minoritaria no goberno de coalición, converteuse en primeiro ministro tras gañar unha moción de censura. contra Somare. Despois das eleccións de 1982 Somare volveu dirixir o goberno.
En 1985 o deputado Paias Wingti arredouse do partido para formar o Movemento Democrático Popular e asemade liderou unha moción de censura contra o seu antigo compañeiro de partido, e ao lograr a maioría dos votos da cámara e converterse en primeiro ministro levou ao Pangu á oposición. En 1988 Rabbie Namliu substituíu a Somare como líder do partido e este deixou de baixa para anos despois liderar o Partido Alianza Nacional.
Tras anos de declive nas eleccións de 2002 o Pangu só logrou seis escanos ao o liderado de Chris Haiveta pero converteuse nun aliado da coalición de goberno de Somare e así continuou despois das eleccións de 2007 malia lograr cinco parlamentarios.
Nas eleccións de 2012 só obtivo un escano, o de Ludwig Schulze, que perdeu á súa morte en marzo de 2013. En agosto de 2014 o vicelíder da oposición Sam Basil pasou ao Pangu, fíxose co seu liderado e reactivouno e en agosto de 2015 logrou outro escano ao gañar William Samb unhas eleccións parciais en Goilala Open, o que supuxo reforzar a posición do partido cara ás eleccións de 2017 nas que se fixo con nove membros do parlamento. En abril de 2019 James Marape, ministro de finanzas, deixou o Congreso Nacional Popular con outros deputados e deuse de alta no Pangu que se converteu no partido con máis deputados do parlamento e Marape fíxose co posto de primeiro ministro. En outubro dese ano tamén se converteu no novo líder do Pangu.
Partido Republicano (Timor Leste)

O Partido Republicano (Partidu Republikanu) é un partido político de Timor Leste. Nas eleccións parlamentarias celebradas o 30 de xuño de 2007, o partido obtivo o 1. 06% dos votos totais emitidos e non acadou ningún escano no parlamento, xa que non acadou o mínimo do 3% necesario.
Partido Republicano Socialista Irlandés

O Partido Republicano Socialista Irlandés, tamén coñecido como ISRP polas súas siglas en inglés (Irish Socialist Republican Party), foi un partido político irlandés fundado en 1896 por James Connolly. O seu obxectivo era establecer unha república dos traballadores irlandesa. Dividiuse en 1904 logo de varios meses de liortas políticas internas.
Malia o seu pequeno tamaño (nunca tivo máis de 80 membros), o ISRP tense como un partido de grande importancia na historia antiga do socialismo e republicanismo irlandeses. A miúdo é descrito como o primeiro partido socialista e republicano en Irlanda, e a primeira organización en expoñer a ideoloxía do republicanismo socialista na illa. Durante o seu período de vida, tan só tivo unha sección realmente activa, a de Dublín. Houbo varios intentos de estabelecer outras en Cork, Belfast, Limerick, Naas, e incluso no norte de Inglaterra, mais non prosperaron.
O partido editou a primeira publicación regular socialista en Irlanda, a Workers' Republic, presentou candidatos ás eleccións locais e representou a Irlanda na Segunda Internacional. Politicamente o ISRP estaba adiantada ao seu tempo, facendo propaganda por unha república independente moito antes de que outros partidos o fixesen.
Connolly, que era o principal organizador do partido, deixou Irlanda para marchar aos Estados Unidos en 1903 (volvería en 1910) logo dun conflito interno. De feito, crese que foi pola combinación das loitas mesquiñas coa propia pobreza o que lle fixo abandonar a súa terra. Logo dunha escisión, onde un pequeno número de membros estabeleceron unha micro organización anti Connolly chamada o Partido Laborista Socialista Irlandés, o partido quedou inactivo e ferido en marzo de 1904. Connolly discutira co outro líder do partido, Edward Stewart, sobre a estratexia electoral e sobre o sindicato. Foi revivido en 1909 co novo nome de Partido Socialista de Irlanda, pero caeu unha vez máis na inactividade cando Connolly, máis inclinado a ver a revolución como un proceso impulsado polos sindicatos máis que por un partido revolucionario, involucrouse máis na Irish Transport and General Workers' Union e no Irish Citizen Army.
O legado do ISRP continuou nos movementos republicanos e de esquerdas en Irlanda por moitas décadas logo da súa desaparición en 1904. Despois do asasinato de Connolly polos británicos en 1916 e a Revolución de Febreiro de 1917 en Rusia, o partido foi revivido unha vez máis e en 1921 converteuse no primeiro Partido Comunista de Irlanda.
Partido Republicano do Pobo

O Partido Republicano Popular (Cumhuriyet Halk Partisi, CHP) é un partido socialdemócrata e de carácter secular de Turquía fundamentado na ideoloxía kemalista do seu fundador Mustafa Kemal Atatürk. É membro da Internacional Socialista e membro asociado do Partido dos Socialistas Europeos. O símbolo do CHP está formado por seis frechas que lembran os seis principios da ideoloxía kemalista, da que o partido é o representante histórico. Traxectoria
Fundado en 1923 para dar cobertura á política nacionalista e secularista de Atatürk foi o único partido legal ata 1938 e na práctica ata 1950 ó perde-las eleccións.
Nas eleccións de 2019, foi o principal partido da oposición en Turquía con 144 dos 550 asentos da Grande Asemblea Nacional de Turquía.
Partido Socialdemócrata e Laborista

O Partido Socialdemócrata e Laborista (SDLP, en irlandés: Páirtí Sóisialta Daonlathach an Lucht Oibre, en inglés: Social Democratic and Labour Party) é un dos dous grandes partidos nacionalistas de Irlanda do Norte. Durante a época coñecida como The Troubles, o SDLP foi o partido nacionalista máis votado no Norte de Irlanda, pero dende o alto el fogo do IRA Provisional, ten perdido votos en favor do seu principal rival político nacionalista, o Sinn Féin.
Durante o Conflito, o partido distinguiuse do Sinn Féin fundamentalmente polo seu rexeitamento á violencia para acadar as metas dos nacionalistas, namentres que o Sinn Féin máis ou menos xustificaba os métodos do IRA.
O SDLP está afiliado á Internacional Socialista. É tamén membro do Partido dos Socialistas Europeos. En liñas xerais, está unido ao británico Partido Laborista e se da por feito que ambos teñen un acordo electoral non escrito.
O partido actualmente está liderado por Mark Durkan. Ten 3 parlamentarios na Cámara dos Comúns e 18 membros na Asemblea de Irlanda do Norte