proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
O gran ditador

O gran ditador (en inglés: The Great Dictator) é un filme dirixido por Charlie Chaplin e Wheeler Dryden que se estreou en 1940. Sinopse
Ó final da primeira guerra mundial un soldado do exército de Tomania, ó salvar a vida do oficial Schultz no seu avión, sofre un accidente e perde a memoria, restando nun hospital por 20 anos. Cando, aínda amnésico, escapa do hospital, regresa á súa cidade, onde abre de novo a súa antiga barbería situada no Ghetto. Os tempos cambiaron. O país é gobernado polo ditador Adenoid Hynkel, e hai unha brutal discriminación contra o pobo xudeu.
Unha das mozas do Ghetto, a bela Hannah, defende ó barbeiro cando é atacado por membros das forzas de seguridade de Hynkel. Ambos namóranse e deben padecer os atropelos da ditadura, aínda que teñen esperanza por ter a protección de Schultz, que recoñeceu ó barbeiro. Por outra banda, Hynkel trata de conseguir financiamento dun banqueiro xudeu para levar a cabo as súas ambicións de dominación global.
O rexeitamento do préstamo por parte do banqueiro xudeu motiva a reanudación da opresión no Ghetto, Schultz cae en desgraza por encararlle a súa falta de humanidade ó ditador e por ocultarse cos xudeus. A persecución fai que o barbeiro e Schultz sexan enviados a un campo de concentración.
Hynkel decide invadir Osterlich, pero a intromisión do líder de Bacteria, Benzino Napaloni, obrígao a invitalo e ser diplomático, o cal desemboca nunha ridícula guerra de comida e pasteis entre os dous ditadores.
Hannah e as persoas do Ghetto foxen cara Osterlich, pero ó pouco iníciase a invasión dende Tomania. Entón, ó escapar o barbeiro e Schultz, Hynkel será detido por erro polas súas propias tropas, polo seu gran parecido co barbeiro, e este será tomado por Hynkel e conducido a dar un discurso sobre o inicio da conquista do mundo.
En vez diso, o barbeiro da un discurso alentando á humanidade a abandonar a mecanización do home, as ditaduras, a discriminación e a recuperar a humanidade.
Hannah, na súa casa, arrasada de novo polos invasores, dirixe a súa ollada ó ceo con esperanza, e sobre esa faciana péchase a pantalla. Personaxes
Charles Chaplin como O barbeiro xudeu /Adenoid Hynkel, ditador de Tomania
Paulette Goddard como Hannah
Jack Oakie como Benzino Napolini, ditador de Bacteria
Reginald Gardiner como Schultz
Henry Daniell como Garbitsch
Billy Gilbert como Herring
Maurice Moscovich como Señor Jaeckel
Emma Dunn como Señora Jaeckel
Bernard Gorcey como Señor Mann
Os principais personaxes políticos fan referencia a: Adenoid Hynkel: Adolf Hitler
Benzino Napolini: Benito Mussolini
Garbitsch: Joseph Goebbels
Herring: Hermann Wilhelm Göring.
O home-león

O home-león, ou Löwenmensch, é unha escultura de marfil de mamut que data do Paleolítico superior (auriñaciense).
A imaxe representa un corpo humano, revestido dunha cabeza de león. É un dos exemplares escultóricos, de vulto redondo, é dicir totalmente exento, máis antigos que se coñecen até o presente. As súas dimensións son 29, 6 cm de altura, un ancho de 5, 6 cm e un espesor de 5, 9 cm. Ten sete incisións horizontais e paralelas no brazo esquerdo. Historia
A obra foi descuberta rota en pedazos, en 1939, no estado alemán de Baden-Wurtemberg, na caverna de Hohlenstein-Stadel, sita no val do río Lone (Lonetal), onde a rescatou o arqueólogo Otto Volzing (1910-2001). A segunda guerra mundial interrompeu os traballos. Como centenares doutras pezas alí atopadas, foron doadas por Robert Wetzel, director das escavacións ao Museo de Ulm.
Até case trinta anos despois do final da contenda mundial non foi estudada, sendo restaurada aínda en 1997-1998; pero nesta primeira reconstrución a estatuíña aínda carecía de cabeza, e non foi até despois do 2000 que se reconstruíu enteiramente. Este tardío redescubrimento é o que explica o descoñecemento case xeral da estatuíña e que non teña entrado aínda no patrimonio imaxinario do gran público ao non pasar a libros de texto e divulgativos.
Datación
A súa antigüidade está estimada, por datación C-14, en arredor de 32. 000 anos, o que a fai remontar ao período auriñaciense, como as estatuíñas das venus paleolíticas, das cales a máis coñecida é a de Willendorf.
Interpretación
Mesmo a correcta identificación é difícil. De primeiras un cre que a esculturiña representa un humano masculino, mais moi de seguido pode pensar que é unha femia humana. Inicialmente denominouse home-león. Foi o prehistoriador Joachin Hahn quen propuxo interpretala como un ser feminino dado que a cabeza era de leona, pasando a chamarse león-muller (Löewenfrau). Mais o caso non está claro e segue a denominarse home-león maioritariamente, porén a denominación en alemán é Löewenmensch: ser humano-león, sintagma que non é doado simplificar noutras linguas.
A interpretación é árdua. A súa caracterización híbrida presenta semellanzas con certas representacións magdalenianas, moito máis tardías, da arte rupestre de covas francesas como o "Gran Bruxo" da gruta de Les Trois-Frères, que tamén presentan seres híbridados.
Outra estatua similar, de menor tamaño mais representando igualmente un home-léon, foi atopada noutra caverna, Hohler Fels, na mesma rexión, e xunto con outras esculturas de animais. E noutra cova da zona, Vogelherdhöhle, achouse unha cabeza de león solta, pero con visos de ter tido corpo humano. Isto abre a posibilidade de que "o home-león" xogase un papel importante na mitoloxía dos humanos do Paleolítico Superior[Cómpre referencia].
O home-león exponse na actualidade no Museo de Ulm, na localidade homónima da Alemaña.
O inimigo coñece o sistema

O inimigo coñece o sistema (título orixinal en castelán: El enemigo conoce el sistema) é un ensaio de 2019 de Marta Peirano no que "fala do control e do poder grazas á esculca e interpretación de cal é o fin último da enorme cantidade de información que xeramos ao usarmos os nosos móbiles, tabletas e ordenadores, sobre todo cando descargamos aplicacións ou interactuamos nas redes sociais". Nesta obra, a autora explícanos o funcionamento da rede, os seus baleiros lexislativos e a falta de protección dos usuarios "ante a grande manipulación que supón formar parte deste grande irmán". Como sinala a autora, mentres nós o ignoramos as compañías "espremen os nosos datos para producir e alimentar técnicas de intelixencia artificial; ou as axencias de desinformación que explotan estes datos para crear o caos e manipular á xente en moitas partes do mundo. "
O legendarium de Tolkien

Legendarium é un termo empregado nos estudos literarios sobre a obra de J. R. R. Tolkien para facer referencia tanto aos seus escritos acerca do mundo de Arda como á historia e ás lendas contidas nesa obra de ficción. Orixe do termo
Un legendarium é unha compilación de lendas. En principio, este escuro substantivo latino adoitaba utilizarse en varias linguas europeas para describir os textos que detallaban lendas das vidas de santos. Un exemplo que chegou ata os nosos días é o Legendarium de Anjou, que data do século XIV. Uso do termo por parte de Tolkien
Tolkien usou o termo legendarium para se referir á súa obra en varias das súas cartas: Sobre O Silmarillion: "Este legendarium remata cunha visión da fin do mundo, a súa destrución e recomposición, e a restauración dos Silmarilli e a 'luz antes do sol'. .. ." (Carta a Milton Waldman, describindo O Silmarillion e O Señor dos Aneis, escrita ao redor de 1951)
". .. o meu legendarium, en especial a 'Caída de Númenor', que antecede inmediatamente a O Señor dos Aneis, está baseado no meu punto de vista: que os Homes son en esencia mortais e non deben tentar acadar a 'inmortalidade' carnal. " (Carta escrita en 1954)
"En realidade, no imaxinario desta historia, agora vivimos nunha Terra fisicamente redonda. Mais, no seu conxunto, o 'legendarium' contén unha transición desde un mundo plano. .. a un globo. .. ." (Carta escrita en 1954)
"Mais o comezo do legendarium, do que a Triloxía constitúe unha parte (a conclusión), era unha tentativa de reorganizar un fragmento do Kalevala. .. ." (Carta escrita en 1955) Uso posterior do termo
O uso do termo nos estudos académicos sobre Tolkien vai desde o título dun libro acerca da materia (Tolkien's Legendarium), á introdución de Christopher Tolkien para a serie The History of Middle-earth, na que fala sobre o "'legendarium' principal", e á seguinte descrición contida na J. R. R. Tolkien Encyclopedia: "The History of Middle-earth é un estudo lonxitudinal do desenvolvemento e elaboración do legendarium de Tolkien a través dos seus manuscritos transcritos, con comentarios de texto da man do editor, Christopher Tolkien. " Obras citadas
Peter Gilliver, Jeremy Marshall e Edmund Weiner (2006): The Ring of Words, Oxford University Press, Oxford e Nova York, ISBN 0-19-861069-6
Verlyn Flieger, Carl F. Hostetter (eds. ) (2000): Tolkien's Legendarium: Essays on The History of Middle-earth, Greenwood Press, ISBN 0-313-30530-7
Michael D. C. Drout (ed. ) (2006): J. R. R. Tolkien Encyclopedia: Scholarship and Critical Assessment, Routledge, ISBN 0-415-96942-5
O libro de Mozilla

O libro de Mozilla (orixinalmente en inglés, The Book of Mozilla) é un easter egg atopado en navegadores de Internet coma Mozilla Application Suite, Firefox, Netscape, SeaMonkey e K-Meleon. Pódese ver poñendo na barra de enderezos URL o texto about: mozilla. Trátase de información nunha linguaxe aparentemente antiga e relixiosa. O contido pode variar moito, dependendo de cal navegador e versión estea utilizando o usuario. Os textos aparecen na memoria branca sobre fondo colorido (viño ou azul). Ao final sempre está escrito: from The Book of Mozilla, (d'O Libro de Mozilla, ) e despois da coma móstrase algo como capítulo e versículo.
Non existe ningún libro co título The Book of Mozilla na realidade. Non obstante, as súas pasaxes son similares ao libro da Apocalipse, da Biblia. Hai cinco versións oficiais dos textos (oficiais porque hai versións falsas) e demostran feitos importantes da historia da Mozilla Foundation, cambiando os nomes e utilizando parábolas. A orde dos capítulos e versículos mostrados por orde da versión son: 12: 10, 3: 31, 7: 15, 11: 1 e 11: 9. Versión en diferentes navegadores
Microsoft Internet Explorer
Nalgunhas versións de Microsoft Internet Explorer, about: mozilla xera unha páxina azul en branco (posiblemente en referencia á Pantalla Azul da Morte). O comando about: mozilla foi desactivado no Service Pack 2 de Windows XP, porén, o arquivo que contén a páxina aínda existe. Para aqueles que desexen reactivar a orde será necesario unha cadea na clave HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Microsoft\Internet Explorer\AboutURLs co nome mozilla co valor res: //mshtml. dll/about. moz. Alternativamente, pode ser visto directamente colando a URL res: //mshtml. dll/about. moz na barra de enderezos do navegador. Este método funciona nas versións máis recentes do Windows e Internet Explorer onde o comando about: mozilla é desactivado por defecto.
Netscape
Antes do Netscape 1. 1, about: mozilla producía o texto "Mozilla rulles! " (Mozilla goberna! ). Escribindo about: mozilla nunha versión Unix do Netscape símbolo modifica a unha animación de Mozilla está detrás da icona "planeta" e cuspindo lume.
Flock
O Libro de Mozilla, 11: 1
A pesar de non ser un verso oficial de Mozilla, un novo verso do libro do Mozilla 11: 1 pode verse no navegador Flock 1. 0 +, un "Navegador Social" baseado no Firefox. Este verso aparece nunha pantalla nas cores azul e negro cando o comando about: mozilla é posto na barra de enderezos. O verso segue a continuación: Tradución en galego:
Icab
Aparece o texto seguinte: "Hey, This is not Netscape Navigator. " (Ei, ese non é o Navegador Netscape).
Apple Safari
Escribindo about: mozilla na barra de enderezos do Apple Safari direcciona a unha páxina en branco, a mesma resposta que para calquera orde about: que ingresemos.
Google Chrome
Escribindo about: mozilla na barra de enderezos do Google Chrome tamén se recibe como resposta unha páxina en branco.
O libro do té

O libro do té (xaponés: 茶の本; Hepburn: Cha no hon) é un libro de Okakura Kakuzō publicado no 1906. Trátase dun ensaio que vincula a cerimonia do té con aspectos estéticos e culturais da vida xaponesa. Tamén contén críticas ás caricaturas occidentais sobre "o Oriente". Contidos
Composto para o público occidental, o libro foi escrito orixinalmente en inglés. Okakura aprendera a lingua dende novo, e xa tiña experiencia comunicando as súas ideas para unha audiencia occidental. Na obra, comenta temas coma o zen ou o Daoísmo, así como aspectos seculares do té e da vida nipoa. Pon énfase en como a cultura do té ensinou aos xaponeses valores como a simplicidade e a humildade: Okakura pensaba que estes valores debían dar forma a todas as cousas, dende as artes á arquitectura ou a vida cotiá, como xa se facía no Xapón. Segundo o libro, a cultura do té é un remedio universal para acadar unha reconciliación profunda entre grupos en conflito.
Porén, os occidentais, segundo Okakura, non vían na cerimonia do té máis ca outra extravagancia ou peculiaridade dos pobos asiáticos, coma un exemplo do seu carácter infantil. Co resultado da recente guerra ruso-xaponesa en mente, Okakura criticou esta visión contraditoria sobre os xaponeses, que eran considerados civilizados cando "cometían masacres en Manchuria", e bárbaros cando exercían este tipo de artes pacíficas.
O libro remata falando dos grandes mestres do té, entre os que destaca Sen no Rikyū, un dos grandes contribuíntes á cerimonia do té. Influencia
O libro exerceu unha notable influencia en moitos intelectuais, escritores e artistas, entre os que destacan Frank Lloyd Wright, Arthur Wesley Dow ou Georgia O'Keeffe. A idea de estar situado no mundo, coa que Okakura describe a filosofía de Zhuangzi, podería ter influído en Sein und Zeit (1927) do pensador alemán Martin Heidegger.
O meu pé esquerdo

O meu pé esquerdo (en inglés: My Left Foot), é un filme irlandés dirixido por Jim Sheridan que se estreou en 1989. Baséase no libro My Left Foot de Christy Brown. Sinopse
Narra a historia de Christy Brown, un artista irlandés afectado de parálise cerebral, nado no seo dunha familia pobre e numerosa. Co apoio da súa voluntariosa nai, unha profesora e a súa propia tenacidade, consegue integrarse na sociedade, ao aprender a usar o seu pé esquerdo para escribir e pintar. Un conmovedor exemplo de superación e loita por saír adiante. Personaxes
Daniel Day-Lewis como Christy Brown
Brenda Fricker como Sra. Brown
Alison Whelan como Sheila
Kirsten Sheridan como Sharon
Declan Croghan como Tom
Eanna MacLiam como Benny
Marie Conmee como Sadie
Cyril Cusack como Lord Castlewelland
Phelim Drew como Brian
Ruth McCabe como Mary
Fiona Shaw como Dr. Eileen Cole
Ray McAnally como Sr. Brown
Hugh O'Conor como Christy Brown (neno)
O milagre de Anna Sullivan

O milagre de Anna Sullivan (en inglés: The Miracle Worker) é un filme estadounidense de 1962 sobre Anne Sullivan, titora de Helen Keller, dirixido por Arthur Penn. O guión de William Gibson está baseado na súa obra de 1959, orixinada pola emisión en 1957 da serie de televisión Playhouse 90. A fonte orixinaria de Gibson foi The Story of My Life, autobiografía de Helen Keller de 1902.
O filme converteuse nun éxito de crítica cun moderado éxito comercial. Foi candidato a cinco premios Oscar, incluíndo o de mellor director e gañou dous, mellor actriz para Anne Bancroft e mellor actriz secundaria para Patty Duke.
Foi emitido na TVG o 17 de abril de 1992. Argumento
A moza Helen Keller (Patty Duke), cega e xorda dende a nenez debido a un caso grave de febre escarlata, está frustrada pola súa incapacidade de comunicarse e como consecuencia ten frecuentes arrebatos violentos e incontrolables. Incapaz de tratar con ela, os seus proxenitores, aterrados e sen axuda, contactan coa Perkins School for the Blind como asistencia. A institución envía a Anne Sullivan (Anne Bancroft), antiga estudante, para que acuda ao fogar dos Keller e sexa a súa titora. O que sucede é unha batalla de vontades cando Anne rompe os muros de silencio e escuridade de Helen mediante perseveranza, amor e pura tenacidade. No medio da batalla, Anne ensina a Helen a conectar con ela. Elenco
Anne Bancroft como Anne Sullivan
Patty Duke como Helen Keller
Victor Jory como Captain Arthur Keller
Inga Swenson como Kate Keller
Andrew Prine como James Keller
Kathleen Comegys como Aunt Ev
Beah Richards como Viney (sen acreditar)
Jack Hollander como Mr. Anagnos (sen acreditar)
Michael Darden como Percy (sen acreditar)
Dale Ellen Bethea como Martha (sen acreditar)
John Bliss como Admissions Officer (sen acreditar)
Judith Lowry como 1st Crone (sen acreditar)
William F. Haddock como 2nd Crone (sen acreditar)
Helen Ludlam como 3rd Crone (sen acreditar)
O mundo en que vivín

O mundo en que vivín (en portugués: O Mundo em Que Vivi) é un libro de Ilse Losa de 1949 que fala dunha nena xudía que pasou parte da súa infancia cos avós. Rose vive no tempo da Alemaña Hitleriana e, como é xudía, é perseguida polos nazis. O libro relata a persecución dos xudeus e o nazismo dunha forma inocente, pois é visto polos ollos de Rose, unha nena. A historia está baseada na vida de Ilse Losa, que tivo que abandonar o seu país igual que Rose.
Foi traducido ó galego por Anxo Tarrío e foi publicada pola editorial Hércules de Ediciones no ano 2019.
O noso último verán en Escocia

O noso último verán en Escocia (en inglés: What We Did on Our Holiday) é un filme británico da BBC protagonizado por David Tennant, Rosamund Pike e Billy Connolly. Foi rodado en Glasgow e nas Terras Altas de Escocia entre o 27 de xuño e o 2 de agosto de 2013.
Foi estreado no Reino Unido o 26 de setembro de 2014. Estreouse en galego en 14 cines de 8 cidades de Galicia o 29 de maio de 2015. Isto foi posible grazas a unha iniciativa da Xunta de Galicia, da produtora Contracorriente Films e tamén da Televisión de Galicia. A directora de dobraxe foi Charo Pena e foi traducido por Rosa Moledo. Personaxes
David Tennant como Doug McLeod
Voz da dobraxe galega de Antón Olmos.
Rosamund Pike como Abi McLeod
Voz da dobraxe galega de Beatriz García.
Billy Connolly como Gordie McLeod
Voz da dobraxe galega de Tacho González.
Celia Imrie como Agnes Chisholm
Voz da dobraxe galega de Xermana Carballido.
Ben Miller como Gavin McLeod
Voz da dobraxe galega de Luís Iglesia.
Emilia Jones como Lottie McLeod
Voz da dobraxe galega de Ana Ouro.
Amelia Bullmore como Margaret McLeod
Voz da dobraxe galega de Charo Pena.
Annette Crosbie como Doreen
Voz da dobraxe galega de Carmen Rodríguez.
Lewis Davie como Kenneth McLeod
Voz da dobraxe galega de Gaspar Somoza.
Ben Presley como PC McLuhan
Jake D'Arcy
Bobby Smalldridge como Mickey McLeod
Voz da dobraxe galega de Tere Santamaría.
Alexia Barlier como Françoise Dupré
Ryan Hunter como Frazer
O pacificador

O pacificador é un filme estadounidense de 1997 dirixido por Mimi Leder. Está protagonizado por George Clooney, Nicole Kidman, Armin Mueller-Stahl e Aleksandr Baluev. É o primeiro filme de DreamWorks Pictures. Aínda que a historia está ambientada en diferentes lugares de todo o mundo, o filme foi rodado principalmente en Eslovaquia, con algunhas escenas filmadas en Nova York e Filadelfia.
A base do filme foi o libro One Point Safe que fala sobre o estado do arsenal nuclear de Rusia. Personaxes
George Clooney como Tenente Coronel Thomas Devoe
Nicole Kidman como Dr. Julia Kelly
Marcel Iureş como Dušan Gavrić
Aleksandr Baluev como Xeneral Aleksandr Kodoroff
Rene Medvešek como Vlado Mirić
Randall Batinkoff como Ken
Holt McCallany como Mark Appleton
Armin Mueller-Stahl como Coronel Dimitri Vertikoff
Goran Višnjić como un sarxento ruso
Michael Boatman como Tenente Beach
Carlos Gómez como Capitán Santiago
Sebastian Roché como mochileiro suízo
O pasaxeiro 57

O pasaxeiro 57 (en inglés: Passenger 57) é un filme estadounidense de 1992 dirixido por Kevin Hooks. Está protagonizado por Wesley Snipes e Bruce Payne, con Snipes interpretando un consultor de seguridade que se ve obrigado a frustrar un complot para liberar a un terrorista durante un voo dunha aeroliña comercial. As críticas foron dispares, mais o filme foi un éxito de recadación e converteu a Snipes nunha icona popular como heroe de acción. Tamén introduciu a famosa liña de Snipes: "Always bet on black" ("Aposta sempre polo negro").
O paso da lagoa Estixia

O paso da lagoa Estixia ou Caronte cruzando a lagoa Estixia é quizais a obra máis famosa do pintor flamengo Joachim Patinir. Foi realizada cara ó ano 1520. É un cadro sobre táboa de 64 cm de alto e 103 cm de ancho. Consérvase no Museo do Prado de Madrid, España.
Esta pintura representa o tema clásico relatado por Virxilio na súa Eneida (libro 6, verso 369) e por Dante no Inferno (libro 3, verso 78) no centro do cadro dentro das tradicións cristiás do Xuízo Final e o Ars moriendi.
A figura máis grande da barca é Caronte, quen «pasa as almas dos mortos a través das portas do Hades» (Smith 320). O pasaxeiro na barca, demasiado pequeno para distinguir as súas expresións, é unha alma humana decidindo entre o Ceo, á súa dereita (a esquerda do espectador), ou o Inferno, á súa esquerda. A lagoa Estixia divide a pintura polo centro. É un do catro ríos do mundo subterráneo que pasa pola parte máis profunda do inferno. No lado esquerdo da pintura está a fonte do Paraíso, o manancial do que xorde o río Leteo a través do Ceo: «a auga do Leteo ten o poder de facer que un esqueza o pasado e concede a eterna mocidade» (Battistini 210). No lado dereito da composición está a visión que Patinir ten do Inferno, que se debe amplamente ás influencias do Bosco. Adapta a descrición do Hades, en que, «segundo o escritor grego Pausanias, unha das portas estaba situada no extremo meridional do Peloponeso, nunha enseada aínda visible no cabo Matapan» (Battistini 213). En fronte das portas está Cérbero, un can de tres cabezas, que garda a entrada da porta e asusta a todas as almas potenciais que entran no Hades. A alma da barca ó final elixe o seu destino mirando cara ao Inferno e ignorando o anxo na beira do río no Paraíso que lle fai acenos para que se achegue ó máis dificultoso carreiro que leva ó Ceo (Devisscher).
O planeta dos simios (filme de 1968)

O planeta dos simios (en inglés: Planet of the Apes) é un filme dirixido por Franklin J. Schaffner que se estreou en 1968. Baséase na novela O planeta dos simios de Pierre Boulle. Sinopse
Unha nave espacial procedente da Terra realiza unha aterraxe forzosa nun planeta descoñecido. Os astronautas, ó mando de Taylor (Charlton Heston) inspeccionan os arredores e descobren que neste planeta os seres intelixentes son uns simios que comparten características físicas cos chimpancés (civís), gorilas (militares) e orangutáns (relixiosos e políticos) da Terra, pero que desenvolveron unha civilización e unha linguaxe (intelixíbel por Taylor). Os humanos deste mundo, en troques, teñen facultades moi pouco desenvolvidas, son incapaces de falar e son tratados coma gando polos simios. Taylor é apreixado, sufrindo unha lesión na gorxa que lle impide falar, e os simios lévano á súa aldea xunto con outros humanos cazados na mesma batida. Na aldea, os científicos estúdano detidamente. Co tempo, Taylor gaña a confianza de dous mozos chimpancés e finalmente consegue fuxir. Na súa fuxida avanza ó longo da costa, ata que fai un achado que o deixa impresionado. Repercusión
O éxito desta longametraxe levou á produción de varias secuelas e precuelas, unha serie de televisión e outra de banda deseñada nos anos sesenta e setenta.
O planeta dos simios foi continuado por catro secuelas: Beneath the Planet of the Apes (1970)
Escape from the Planet of the Apes (1971)
Conquest of the Planet of the Apes (1972)
Battle for the Planet of the Apes (1973)
e dúas serie de televisión: Planet of the Apes (1974)
Return to the Planet of the Apes (animación) (1975)
(A pesar da confusión con "battle" por "conquista" na quinta película da saga, que corresponde ó "conquest" da cuarta en inglés, esta foi a tradución que no seu momento se fixo dos títulos das películas en castelán)
Remakes: Planet of the Apes (2001) dirixido por Tim Burton cun desenvolvemento similar, pero cun final algo diferente.
Rise of the Planet of the Apes (2011) dirixido por Rupert Wyatt.
Dawn of the Planet of the Apes (2014)
War for the Planet of the Apes (2017) Candidaturas ós Óscars
A película foi candidata ós premios da Academia de Cinema dos Estados Unidos nas categorías de Mellor Banda Sonora e Mellor Vestiario.
Gañou un premio honorífico pola calidade da maquillaxe (no 1969 non existía esta categoría nos premios Óscar). A maquillaxe supuxera o 17% do total dos orzamentos.
O prezo de Hollywood

O prezo de Hollywood (en inglés: What Price Hollywood? ) é un filme estadounidense de 1932 dirixido por George Cukor e protagonizado por Constance Bennett e Lowell Sherman. O guión é obra de Gene Fowler, Rowland Brown, Jane Murfin e Ben Markson, e baséase na historia de Adela Rogers St. Johns e Louis Stevens. O resto do elenco está composto por Neil Hamilton, Gregory Ratoff, Brooks Benedict, Louise Beavers e Eddie "Rochester" Anderson. Sinopse
A camareira do Brown Derby Mary Evans é unha aspirante a actriz que ten a oportunidade de coñecer o director de cinema Maximillan Carey cando o atende unha noite. Está moi bébedo pero séntese engaiolado pola moza e invítaa a unha estrea no Grauman's Chinese Theatre. Personaxes
Constance Bennett como Mary Evans
Lowell Sherman como Maximilian 'Max' Carey
Neil Hamilton como Lonny Borden
Gregory Ratoff como Julius Saxe
Brooks Benedict como Muto
Louise Beavers como Bonita
Eddie "Rochester" Anderson como James
Torben Meyer como Nick Produción
O título orixinal do filme era The Truth about Hollywood. Adela Rogers St. Johns baseou vagamente o argumento nas experiencias da actriz Colleen Moore e do seu marido, o produtor alcohólico John McCormick (1893-1961), e na vida e morte do director Tom Forman, que se suicidou tras unha crise nerviosa.
O produtor David O. Selznick quería a Clara Bow como protagonista feminina, mais os executivos de RKO en Nova York dubidaban en investir nunha historia de Hollywood porque proxectos similares fracasaran no pasado. Cando Selznick os convenceu de que o filme tiña potencial, Bow estaba a traballar noutro filme.
Catro anos despois da estrea do filme, Selznick achegouse a Cukor e pediulle que dirixise a versión de 1937 de Naceu unha estrela protagonizada por Janet Gaynor e Fredric March. A trama era tan semellante a O prezo de Hollywood que Cukor rexeitou o ofrecemtno. Os directivos de RKO consideraron presentar unha demanda de plaxio contra Selznick International Pictures debido ás evidentes similitudes na historia, mais finalmente optaron por non emprender accións legais. Posteriormente, Cukor dirixiu unha versión musical de A Star Is Born en 1954 protagonizada por Judy Garland e James Mason.
O pronome de solidariedade galego

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. O pronome de solidariedade é unha forma do pronome átono de segunda persoa que se emprega cando se quere facer participar ao interlocutor (ou interlocutores) do que estamos a dicir, implicándoo afectivamente na acción expresada polo verbo.
A información que expresamos nunha oración non se ve alterada pola presenza ou ausencia do pronome de solidariedade. Distinguímolo dos outros pronomes en que, se o suprimimos, non se altera a frase. Eu márcholle que levo présa
¡Estache boa a comida!
Évos unha boa cousa
As formas son distintas segundo sexan un ou varios interlocutores e segundo empreguemos o tratamento da familiaridade ou o de cortesía: Cando nos diriximos a varios interlocutores e temos, polo tanto, que usar a forma de plural do pronome de solidariedade, pode aparecer tamén unha forma redundante singular: Estáchevos boa a comida, Maruxa!
Échevos unha boa cousa
O príncipe das mareas

O príncipe das mareas (en inglés: The Prince of Tides) é un filme estadounidense de 1991 producido e dirixido por Barbra Streisand. Baséase na novela homónima de Pat Conroy, e está protagonizado por Streisand e Nick Nolte. Conroy e Becky Johnston adaptaron o guión do filme. O filme estivo nomeado a sete Premios Óscar na 64ª edición dos premios, incluíndo o de mellor filme, mais finalmente non recibiu ningún.
Estreouse en galego o 4 de xaneiro de 1995 a través da TVG. Personaxes
Nick Nolte como Tom Wingo
Barbra Streisand como Dr. Susan Lowenstein
Blythe Danner como Sallie Wingo
Kate Nelligan como Lila Wingo Newbury
Melinda Dillon como Savannah Wingo
Jeroen Krabbé como Herbert Woodruff
George Carlin como Eddie Detreville
Jason Gould como Bernard Woodruff
Brad Sullivan como Henry Wingo
O rapto de Europa (Oliveira)

O rapto de Europa é unha escultura-monumento de bronce de Juan Oliveira Viéitez ergueito en 1991 e situado ao final da avenida de Europa, no medio dunha rotonda á beira da mesma praia de Samil, en Samil (Vigo). Características
Representa a princesa fenicia Europa da mitoloxía grega da cabalo dun touro, todo en bronce. Ten 7 metros de alto e pesa 1500 quilos. A escultura érguese sobre unha rocha de granito que fica no medio dun pequeno encoro con chafarices. A obra supón tecnicamente un logro, xa que consegue unha sorprendente sensación aérea a través das cavidades e baleirados das figuras.
A figura simboliza o rapto de Europa. Aparece o deus Zeus transformado en touro e sobre el a deusa da mitoloxía grega, Europa, coa bandeira da Unión Europea. Europa era unha princesa fenicia, á que Zeus raptou convertido nun touro branco. Esta lenda foi moi representada na arte ao longo da historia.
O regreso

O regreso (en inglés: Coming Home) é un filme estadounidense de 1978 dirixido por Hal Ashby e protagonizado por Jane Fonda, Jon Voight e Bruce Dern. O guión, de Waldo Salt e Robert C. Jones, baséase nunha historia de Nancy Dowd. O filme trata sobre unha muller nova, o seu marido marine e un veterano paralítico da guerra de Vietnam que ela coñece mentres o seu home está embarcado. Fonda e Voight gañaron un Oscar polas súas interpretacións, mentres que Dern e Millford foron tamén candidatos.
Foi emitido na TVG o 10 de abril de 1992. Premios
O regreso participou no Festival de Cannes de 1978, onde Voight gañou o premio ao mellor actor.
O filme gañou tres premios Oscar: mellor actor (Jon Voight), mellor actriz (Jane Fonda) e mellor guión orixinal (Waldo Salt, Robert C. Jones e Nancy Dowd). Foi candidato a outros seis Oscar, incluíndo mellor filme e mellor dirección.
O sabor do sake

O sabor do sake (秋刀魚の味, Sanma no aji) é un filme dramático xaponés dirixido por Yasujirō Ozu que se estreou en 1962. Está protagonizado por Chishū Ryū como o patriarca da familia Hirayama que se decata que ten o deber de arranxar un matrimonio para a súa filla Michiko (Shima Iwashita). Foi o derradeiro filme de Ozu, xa que morreu o ano seguinte. O sabor do sake está considerado por moitos críticos como un dos mellores traballos de Ozu.
Estreouse en galego o 30 de novembro de 2014 a través da TVG.
O sexto sentido

O sexto sentido (en inglés: The Sixth Sense) é un filme estadounidense de terror escrito e dirixido por M. Night Shyamalan que se estreou en 1999. O filme conta a historia de Cole Sear (Haley Joel Osment), un neno que é quen de ver e falar cos mortos, e o seu psicólogo (Bruce Willis), que trata de axudalo. O filme afirmou a Shyamalan como guionista e director, e introduciu ó público ó seu particular cine, que se caracteriza polos seus finais sorprendentes.
Dende o momento da súa estrea, foi aclamado pola crítica, que fixo especial fincapé nas actuacións (especialmente de Osment e Willis), a súa atmosfera, e o seu sorprendente final. O filme foi o segundo en recadación de 1999 (detrás de Star Wars Episode I: The Phantom Menace), conseguindo 293 millóns nos Estados Unidos e 379 millóns internacionalmente. Foi nomeado a 6 Premios Óscar, incluíndo a categoría de mellor filme. Sinopse
É unha película que conta a ficticia historia dun illado e preocupado neno (Haley Joel Osment), quen di que ve xente morta, e un psicólogo infantil (Bruce Willis) que trata de axudalo. Personaxes
Bruce Willis como Dr. Malcolm Crowe
Haley Joel Osment como Cole Sear
Toni Collette como Lynn Sear
Olivia Williams como Anna Crowe
Donnie Wahlberg como Vincent Grey
Glenn Fitzgerald como Sean
Mischa Barton como Kyra Collins
Trevor Morgan como Tommy Tammisimo
Bruce Norris como Mr. Stanley Cunningham
Angelica Page como Mrs. Collins
Greg Wood como Mr. Collins
Peter Tambakis como Darren
Jeffrey Zubernis como Bobby Galardóns
A película foi nomeada a varios Premios da Academia, incluíndo mellor actor secundario (Haley Joel Osment), Óscar á mellor actriz secundaria (Toni Collette) e Óscar ó mellor director (M. Night Shyamalan). 1999: 6 nomeamentos ó Óscar, incluíndo filme, director, montaxe, guión.
1999: 2 nomeamentos ó Globo de Ouro: Mellor actor secundario, guión.
1999: 4 nomeamentos BAFTA, incluíndo mellor montaxe, filme, guión.
O sol do verán

O sol do verán é unha novela en lingua galega do ourensán Carlos Casares Mouriño, conformada por nove capítulos e publicada por vez primeira pola Editorial Galaxia en 2002, algo máis dun mes despois do pasamento do escritor. Descrición
No relato, ambientado en 1968, Carlos, o protagonista, que comparte nome, data de nacemento e ata a marca da motocicleta (Harley-Davidson) co autor do libro, suicídase pegándose un tiro na cabeza na bañeira. Helena (coprotagonista), amiga da infancia, rememora o tempo que pasaron xuntos nos veráns no Carpazal. A acción desenvólvese en Galicia (Beiro, Bóveda, Allariz, Ourense, Tarascón…)
Outros personaxes do texto son: Arturo, marido de Helena; Carmela e Indalecio, pais de Helena; Mercedes e Adolfo, tíos de Helena; Mariví, irmá de Helena; Amparo, noiva de Carlos; Leopoldo e Elisa, pais de Carlos; Anselmo, Delfina e Susa, criados, e Rafaela, avoa de Helena.
Na obra aparecen varias referencias culturais contemporáneas (José María Pemán, o xornal ABC, o profesor Aranguren, os monos de Gibraltar…) Edicións
Casares entregoulle a Damián Villalaín, subdirector da editorial, a versión definitiva da novela xustamente o día do seu falecemento. O libro rematouse de imprentar nos talleres de Obradoiro Gráfico no Polígono Industrial do Rebullón, de Mos, o 19 de abril de 2002. Saíu á venda o Día Internacional do Libro e presentouse ao público o 8 de maio.
En 2003 foi traducido ao castelán, publicado pola Editorial Alfaguara e en 2004 editouse en castelán en braille, pola ONCE.
O sorriso de Mona Lisa

O sorriso de Mona Lisa (en inglés: Mona Lisa Smile) é un filme estadounidense de 2003 dirixido por Mike Newell, escrito por Lawrence Konner e Mark Rosenthal, e protagonizado por Julia Roberts, Kirsten Dunst, Julia Stiles e Maggie Gyllenhaal. Foi producido por Revolution Studios e Columbia Pictures en asociación con Red Om Films Productions. O título é unha referencia á Mona Lisa, a famosa pintura de Leonardo da Vinci, e á canción homónima, interpretada orixinalmente por Nat King Cole, que foi interpretada por Seal para o filme. Julia Roberts recibiu unha cifra récord de 25 millóns de dólares pola súa intepretación, a meirande cantidade xamais gañada por unha actriz até ese momento.
Este filme é feminista e pode empregarse para educar en igualdade. Personaxes
O sétimo selo

O sétimo selo (en sueco: Det sjunde inseglet) é un filme sueco de 1957 escrito e dirixido por Ingmar Bergman.
Ambientada na Europa medieval durante a peste negra, relata a viaxe do cabaleiro cruzado Antonius Block (Max von Sydow) e dunha partida de xadrez que este xoga coa propia Morte (Bengt Ekerot), a cal foi a tomar a súa alma. Bergman desenvolveu a trama do filme baseandose nunha peza teatral del titulada Pintura sobre taboa (Trämålning). O título fai referencia a unha pasaxe do libro do Apocalipse ("E cando o Cordeiro rompeu o sétimo selo do rolo, fíxose o silencio no ceo durante unha media hora"), que é utilizado tanto ao comezo coma ao final do filme, a frase "silencio no ceo" fai alusión ao "silencio de Deus", o cal é o tema principal do filme.
O tempo é ouro

O tempo é ouro é unha expresión metafórica coa que se expresa o enorme valor do tempo. A súa comparación co ouro, o metal máis valioso en tempos, indica unha asignación do seu valor e utilízase tamén para indicar a preferencia pola eficacia: dende esta perspectiva, as actividades levadas a cabo en menor tempo (indistintamente do esforzo maior ou menor) son preferibles. Por iso, esta sentenza é paralela a "non era sen tempo" ou "o bo, se breve, dúas veces bo".
Na actualidade, esta filosofía aplícase na xestión empresarial (sobre todo a produción) e na loxística occidentais, pero non é admitido universalmente: no Xapón considérase que as negociacións apresuradas son mal agoiro e no mundo musulmán prefírese o pracer da tertulia ou o desfrute do camiño antes có resultado final.
O tempora, o mores!

O tempora, o mores! é unha locución latina que significa, literalmente, Oh tempos! , oh costumes! . Esta frase pertence a Cicerón e aparece no "Actionis in C. Verrem Secundae" e no "Oratio in L. Catilinam Prima". O orador, no seu discurso inaugural contra Catilina, deplora a crueldade e a corrupción dos homes da súa época en comparación a tempos pasados, onde os costumes e a moralidade non estaban tan corrompidos. Cicerón sentíase frustrado porque a pesar de todas as probas recompiladas en contra de Catilina, quen estivera conspirando en contra do senado romano dirixido por Cicerón, este aínda non fora executado.
Cicerón fai unha profunda descrición ao longo da historia de Roma, onde demostra que moitos cónsules mataron os seus conspiradores con moitas menos probas, como fora o caso do asasinato de Lucio Opimio a Caio Sempronio Graco, baseado unicamente en quasdam seditionum suspiciones (algunhas sospeitas de sedición).
Esta expresión é moi usada actualmente en numerosos artigos de prensa, onde ou ben se recordan os versos. de Jorge Manrique no sentido de como, ao parecer de cadaquén, calquera tempo pasado foi mellor, ou ben se fai mención ao rápido cambio de costumes e usos co paso do tempo.
O trevo de catro follas

O trevo de catro follas é unha novela de literatura xuvenil escrita por Xosé Luís Laredo Verdejo, publicada en 1991 por Edicións do Cumio.
O triunfo de Baco

O triunfo de Baco é unha pintura de Diego Velázquez conservada no Museo do Prado de Madrid dende 1819. Coñécese popularmente coma Os borrachos. Historia
A obra foi realizada pouco despois da chegada de Velázquez a Madrid procedente de Sevilla, entre os anos 1626 e 1628, pouco antes da súa primeira viaxe a Italia. Na capital, Velázquez puido contemplar a colección de pintura italiana do rei amosándose abraiado polos cadros de nus que pertencían á colección, así coma polo tratamento que neles se daba do tema mitolóxico.
O lenzo foi pintado para Filipe IV.
A temática da obra
O cadro describe unha escena onde aparece o deus Baco que coroa cun ramo de follas de vide a un dos sete borrachos que o arrodean; podería tratarse dun poeta inspirado polo viño. Outro personaxe semimitolóxico observa a coroación. Algúns dos personaxes que acompañan ao deus ollan cara ao espectador mentres sorrín.
No lenzo represéntase a Baco coma o deus que premia ou agasalla aos homes o viño que os libera de forma temporal dos seus problemas. Na literatura barroca, Baco era considerado unha alegoría da liberación do home fronte á súa escravitude da vida diaria. É posible que Velázquez estea a realizar unha parodia desta alegoría por considerala mediocre.
A escena pode dividirse en dúas metades. Na metade esquerda está a figura de Baco, moi iluminada, próxima ao estilo italiano inspirado en Caravaggio. O deus está introducido na obra coma unha persoa máis dentro da pequena celebración que se representa, pero o seu ton de pel máis claro permite recoñecelo con maior facilidade: apréciase así a idealización na face do deus, a luz clara que o ilumina e o estilo máis ben clasicista. Baco e o personaxe situado á súa dereita aluden ao mito clásico e están representados de xeito tradicional.
A parte dereita presenta a uns borrachos, homes da rúa que convidan ao espectador a participar na súa festa, cun aire moi español similar a Ribera. Non hai neles ningunha idealización, senón que se presentan con faces avellentadas e desgastadas. Tampouco se mantén nesta parte do lenzo a luz clara que ilumina a Baco, senón que as figuras están sumidas nun clarescuro evidente. Asemade, Velázquez elabora esta metade do cadro cunha pincelada máis impresionista.
Nesta obra Velázquez dota dun aspecto profano a un asunto mitolóxico, tendencia que cultivará aínda máis nos seguintes anos. Por outra banda, hai varios elementos que dan naturalismo á obra, coma son a botella e a xerra que aparecen no chan aos pés do deus, ou o realismo que presenta o corpo deste. Xogando cos brillos consegue dar relevo e textura á botella e á xerra, creando unha semellanza co bodegón. Estas xerras con moi semellantes ás que aparecen nos lenzos pintados por Velázquez durante a súa etapa sevillana.
Influencias
Na obra atópase a influencia de Rubens (segundo algúns autores é este o que lle aconsella pintar a obra); de Caravaggio, con cuxas escenas de retratos de Baco existe conexión; e de Ribera, en cuxos retratos de sabios extremadamente populares (que en ocasións semellan mendigos) se inspira.
O'Bahía

O O'Bahía foi unha embarcación galega de pesca do cerco que afundiu nas costas das Illas Sisargas o 2 de xuño de 2004. O accidente produciuse a unhas catro millas ao suroeste das Illas Sisargas, na Costa da Morte, cando o barco volvía de recollida logo de faenar ao bocarte nas costas de Euskadi. A situación climatolóxica era moi mala.
Segundo o informe oficial emitido polo Ministerio de Fomento, a causa foi: Faleceron todos os seus dez tripulantes, de Cesantes, Redondela, Nigrán, de Chapela e de Cangas. Só se atoparon os corpos de seis. Características da embarcación
A construción do barco do cerco O'Bahía, con matrícula 3ª-VILL5-5-99, data de 1999. A embarcación medía 18 metros de eslora e posuía unha manga de 5, 1 metros e un puntal de 2, 35 metros. O material principal de construción é o aceiro, e as cores predominantes eran o branco e o vermello. O casco proviña de Ferrol.
A base do pesqueiro estaba situada en Cambados, na ría de Arousa. Descrición do accidente
Antecedentes
A embarcación d' O'Bahía era un buque pesqueiro do cerco. O 16 de abril de 2004 partiu do porto de Vigo con destino ao porto de Pasaia, no País Vasco, co fin de faenar na costeira da anchoa. A tripulación que levantou áncora de Vigo estaba composta por 10 tripulantes, entre os que se atopaba un mecánico, oito mariñeiros e o patrón da embarcación.
O día 5 de maio, após sufrir danos no seu motor, este tivo que ser substituído. O motivo foi a contaminación do combustíbel do barco ao abastecerse no porto de Pasaia. Dito combustíbel, composto por 2. 500 litros de gasóleo, estaría contaminado con restos hídricos, o que levou a ter que mudar o motor por outro de similares características. Así, entre os días 20 e 21 de maio, a empresa encargada de realizar as tarefas de mantemento do motor realizou as reparacións oportunas.
Ás 12 horas do 27 de maio dese mesmo ano, o buque comezou o traxecto de retorno a Galicia, após daren por rematada a faena da anchoa no País Vasco. Durante o percorrido, decidiu modificar os plans de demanda do porto de Vigo, e establecer unha base provisional na costa lucense, no porto de Burela. Dita modificación nos plans iniciais veu motivada polas novas sobre a presenza de bancos de sardiñas no litoral lucense. Deste xeito, o 28 de maio os buques O'Bahía e o Novo Ameixa arribaron a Burela ás 14 horas. Durante os días posteriores á chegada a Burela, a embarcación adicouse a faenar nas capturas de sardiña.
Finalmente, o día 2 de xuño, após descargar no porto as capturas dos anteriores días, e tras recargar 2. 500 litros de gasóleo, o barco cerqueiro partiu de Burela con destino a Vigo.
OAST-Flyer

OAST Flyer (acrónimo de Office of Aeronautical and Space Technology Flyer), tamén coñecido Spartan 206, foi un satélite artificial recuperable dos estadounidense lanzado o 11 de xaneiro de 1996 mediante o transbordador espacial Endeavour desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. O seu obxectivo principal foi realizar diversos experimentos tecnolóxicos. Características
OAST-Flyer estaba baseado na plataforma recuperable Spartan (Shuttle Pointed Autonomous Research Tool for Astronomy). Foi transportado ao espazo na bodega de carga do transbordador espacial Endeavour durante a misión STS-72 e liberado polo seu brazo robótico o día 14 de xaneiro para ser recuperado o día 16.
O satélite levaba catro experimentos a bordo: Medición os niveis de contaminación das naves espaciais nas órbitas baixas.
Probar equipos GPS en órbita.
Probar aparellos de radio afeccionado en órbita.
Determinar os efectos da radiación nos sistemas do satélite.
OCP Art Studio

OCP Art Studio é un programa de deseño gráfico realizado por Rainbird Software para o CPC Amstrad, Commodore 64 e ZX Spectrum en 1985.
O software estaba deseñado para traballar remedando ó McPaint de Apple, o máis exitoso dos programas gráficos da época para ordenadores domésticos, pero en cor. Podíase utilizar con teclado, joystick e o que era unha novidade para a época, con rato xa que se manexaba mediante unha frecha que facía de punteiro e que se desprazaba por toda a pantalla. O programa tamén utilizaba fiestras, para cada unha das opcións, e iconas, para os modos de actuación.
ODESSA

ODESSA (Organisation der ehemaligen SS-Angehörigen) é o nome que se lle deu a unha presunta organización formada por antigos membros do Schutzstaffel tras a derrota alemá na segunda guerra mundial, o propósito do grupo era facilitar posibles rotas de escape dos membros dos SS cara a América do Sur e Oriente Medio. Popularizada pola novela The Odessa File de Frederick Forsyth tivo grande fortuna literaria e cinematográfica pero non existe proba ningunha da súa existencia real, o que non impide que existisen diversas organizacións de axuda mutua de membros das SS para facilitar a evasión da xustiza.
OGLE-2005-BLG-390Lb

OGLE-2005-BLG-390Lb (OGLE-05-390Lb) é un planeta extrasolar que orbita a estrela OGLE-2005-BLG-390L, situada a 20. 000 anos luz [Ligazón morta] da Terra, na constelación de Saxitario, preto do centro da Vía Láctea. No momento do descubrimento era o exoplaneta máis parecido á Terra. O descubrimento do planeta polo Optical Gravitational Lensing Experiment ("Experimento de Lente Gravitatoria Óptica") anunciouse o 25 de xaneiro de 2006. Foi descuberto nos observatorios de ESO en Chile. Características físicas
OGLE-2005-BLG-390Lb orbita ao redor dunha estrela anana vermella a unha distancia de 2, 5 UA, aproximadamente uns 380 millóns de quilómetros, algo menos que a distancia entre Xúpiter e o Sol. Até este descubrimento, non se encontrara ningún planeta extrasolar a maior distancia de 0, 15 UA da súa estrela. O planeta ten un tempo de translación duns 10 anos terrestres. Estimouse que a masa do planeta é sobre cinco veces a da Terra (cun factor de incerteza de dúas). Algúns astrónomos especulan que pode ter un núcleo rochoso como o terrestre, cunha atmosfera tenue. A distancia á estrela, e a relativa temperatura baixa desta, dá como temperatura superficial do planeta ao redor dos -220 °C. Se é un mundo rochoso, esta temperatura deixaría a substancias volátiles, como o amoníaco, metano e nitróxeno, convertidos en sólidos por conxelación.
Michael Turner, director auxiliar para o directorio de ciencias físicas e matemáticas da National Science Foundation, dixo que "o equipo descubriu o planeta máis parecido á Terra". Anterior a este descubrimento, o máis pequeno dos planetas extrasolares (Gliese 876 d) tiña 7, 5 veces a masa terrestre.
OHSAS

OHSAS (Occupational Health and Safety Assessment Series) refírese a unha serie de especificacións sobre a saúde e a seguridade no traballo materializadas pola Occupational Health and Safety Assessment Series Project Group na OHSAS 18001 e OHSAS 18002.
Esta norma internacional para a saúde e a seguridade no traballo (OH & S) publicouse o 12 de marzo de 2018 e está destinada a transformar as prácticas laborais en todo o mundo. Pensouse no seu momento nunha ISO 18000, pero pola súa dificultade de homoxeneización entre os diferentes países abandoouse a idea. A ISO 45001 substituirá á OHSAS 18001.