proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
PROCYON

PROCYON (acrónimo de PRoximate Object Close flYby with Optical Navigation) foi unha sonda espacial da axencia xaponesa JAXA lanzada o 3 de decembro de 2014 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
PROCYON foi lanzada como carga secundaria xunto á sonda Hayabusa 2 co obxectivo principal de probar unha serie de novas tecnoloxías que permitan usar pequenas sondas en misións interplanetarias e sobrevoar autonomamente o asteroide 2000 DP107. A sonda tiña forma de cubo de 67 x 55 x 55 cm e catro paneis solares de 47 x 47 cm. A propulsión corría a cargo dun motor iónico alimentado con xenón. O motor iónico fallou o 10 de marzo de 2015, impedindo o sobrevoo do asteroide.
PROSITE

PROSITE é unha base de datos de proteínas. Consta de entradas que describen as familias proteicas, dominios e sitios funcionais e tamén os patróns de aminoácidos e perfís que hai nelas. Están revisados manualmente por un equipo do Instituto Suízo de Bioinformática e moi integrados coa anotación de proteínas de Swiss-Prot. PROSITE creouna en 1988 Amos Bairoch, que dirixiu este grupo durante máis de 20 anos. Desde xullo de 2009, o director dos grupos PROSITE, Swiss-Prot e Vital-IT é Ioannis Xenarios.
Entre os usos de PROSITE está a identificación de posibles funcións de novas proteínas descubertas e a análise de proteínas coñecidas para examinar actividades previamente indeterminadas. As propiedades de xenes ben estudados poden aplicarse a organismos bioloxicamente relacionados, e para xenes diferentes ou mal colecidos poden predicirse as funcións bioquímicas a partir das semellanzas. PROSITE ofrece ferramentas para a análise de secuencia de proteínas e detección de motivos (motivo de secuencia e patróns PROSITE). Forma parte dos servidores de análise proteómica ExPASy.
A base de datos ProRule constrúe as descricións de dominios proteicos de PROSITE. Proporciona información adicional sobre os aminoácidos funcional ou estruturalmente críticos. As regras conteñen información sobre residuos significativos bioloxicamente, como sitios activos, sitios de unión de substratos ou cofactores, sitios de modificación postraducional ou pontes disulfuro, para axudar a determinar a función da proteína. Estes poden xerar automaticamente a anotación baseada en motivos PROSITE.
En agosto de 2012, a edición 20. 85 tiña 1650 entradas de documentación, 1308 patróns, 1039 perfís, e 1041 ProRules.
PRoject for On-Board Autonomy 1

PROBA 1 (de Project for Onboard Autonomy 1) é un satélite artificial da Axencia Espacial Europea lanzado o 22 de outubro de 2001 mediante un foguete PSLV desde o Centro Espacial de Sriharikota, na India, nun lanzamento de órbita polar, para facer probas de varios novos sistemas e para estudar a Terra.
Foi seguido de Proba-2 (observador solar), Proba-V (seguidor da vexetación terrestre) e do par Proba-3, que creará eclipses solares artificiais en órbita para observar a coroa solar. Características
PROBA é principalmente un demostrador tecnolóxico con varios sistemas novedosos a bordo pero que tamén se adica a observar a Terra a través do seu instrumento principal, unha cámara espectral de alta resolución. O satélite é capaz de observar a mesma zona da Terra desde diferentes ángulos e pode gardar imaxes dunha zona de 18, 6 km de lado cunha resolución de 18 metros. Os datos obtidos polos satélite son enviados á estación da ESA en Redu, Bélxica. Nave
O satélite ten forma de caixa e unha masa de 94 kg. Obtén a súa enerxía de células solares que recobren as paredes do satélite. Instrumentos
PROBA 1 leva os seguintes instrumentos a bordo: CHRIS (Compact High Resolution Imaging Spectrometer): o instrumento principal de PROBA, é unha cámara de só 14 kg usada para fotografar a Terra e estudar o medio ambiente. Foi deseñada e desenvolvida por Sira Electro-Optics, do Reino Unido. Deixou de funcionar no 2022.
SREM (Standard Radiation Environment Monitor): monitor de radiación ambiental.
DEBIE (Debris In-Orbit Evaluator): un sensor de restos orbitais para estudar o lixo espacial.
High Resolution Camera (HRC): unha cámara monocromática de alta resolución, ata 8 metros por píxel. Fitos
Será dos primeiros recollidos no espazo (por ClearSpace-1, da ESA, en 2028), despois de ter unha lonxevidade de máis dun cuarto de século ou ter instaladas as primeiras baterías de ión-litio a bordo.
PSO J318.5−22

PSO J318. 5−22 é un planeta interestelar, un obxecto de masa planetaria que non orbita unha estrela. Está situado a aproximadamente 80 anos luz de distancia, e pertence á asociación estelar Beta Pictoris. O obxecto descubriuse en 2013 en imaxes tomadas polo telescopio de campo amplo Pan-STARRS PS1. A idade de PSO J318. 5-22 estimouse en 12 millóns de anos, a mesma idade que o grupo Beta Pictoris. Baseándose na súa temperatura e idade, está clasificado dentro do tipo espectral L7 das ananas marróns.
O líder do equipo, Michael Liu do Institute for Astronomy da Universidade de Hawaii, afirmou: "Nunca antes vimos un obxecto flotando libremente no espazo que semellase a este. Ten todas as características dos planetas novos que se atopan ó redor doutras estrelas, pero está a deriva e só. As teorías actuais sobre tales obxectos inclúen a posibilidade de que perturbacións gravitacionais puidesen expulsalos dos seus sistemas planetarios pouco despois de formarse a través da acreción planetaria ou tamén poderían estar formados por algún outro medio. As temperaturas estimadas dentro das súas nubes exceden os 1, 100 K (800 °C). As nubes, feitas de po quente e ferro fundido, amosan como de xeneralizadas están as nubes nos planetas e obxectos semellantes. En 2020, os modelos amosaron que a variabilidade do brillo non se pode atribuír sen ambigüidade ás nubes.
PTC

O PTC (do inglés Positive Temperature Coefficient) é un termistor ou compoñente electrónico semicondutor sensíbel á temperatura. Utilizado para control, medición ou polarización de circuítos electrónicos. Posúe un coeficiente de variación de resistencia que varía positivamente conforme a temperatura aumenta, é dicir: a súa resistencia eléctrica aumenta co aumento da temperatura.
Pa (ferramenta)

Unha pa é unha ferramenta de man utilizada para escavar ou mover materiais con cohesión relativamente pequena. Consta basicamente dunha superficie plana cunha lixeira curvatura que serve para cavar na terra e transportar o material e dun mango de metal ou madeira co que se manexa. A parte lisa adoita ser metálica e o mango remata nunha asa que pode ser recta ou curva para poder exercer maior forza cunha das mans.
A pa foi empregada dende a máis remota antigüidade en labores agrícolas e de construción.
A súa evolución deu lugar ás máquinas escavadoras e cargadoras, moi importantes nas tarefas de movemento de terras para remodelación e acondicionamento de terreos, construción de infraestruturas urbanas, conformación de sotos, preparación de cimentacións de edificios etc. Pa de xardinería
As pas son utensilios básicos para realizar labores de xardinaría. Utilízanse para cavar a terra, preparala para plantar, arrancar raíces, escavar gabias e outros labores.
Pódense distinguir os seguintes tipos: Pas de punta redonda. Úsanse para cavar. A súa estrutura é redondeada rematando lixeiramente en punta o que fai máis doado fincalas na terra. O seu bordo superior é plano para poder exercer forza premendo co pé.
Pas de punta cadrada. A súa maior superficie fainas convenientes para transportar materiais.
Pas de zapa. Tamén ten a punta cadrada pero a súa superficie é máis estreita. Utilízase para quitar céspede ou facer bordos, entre outros labores de xardinaría.
Pa de transplantar. Similar á anterior, caracterízase pola súa estrutura estreita e punta redondeada lixeiramente rematada en punta. Outros usos
As pas de plástico forman parte dos xoguetes que utilizan os nenos na praia para manexar a area. Forman parte de kits que inclúen utensilios tales como un balde, un anciño ou uns moldes. Utilízanas para cavar e transportar a area, realizar regatos, construír castelos etc.
Pablo Echarri

Pablo Echarri, nado en Avellaneda, provincia de Buenos Aires, o 21 de setembro de 1969, é un actor arxentino de televisión e cinema. Entre os seus máis exitosos traballos salientan as telenovelas Resistiré e Montecristo, e as películas Peligrosa obsesión e El método.
Pablo Echenique

Pablo Echenique Robba, nado en Rosario (Arxentina) o 28 de agosto de 1978, é un científico e político español, de orixe arxentina, que ostenta a dobre nacionalidade española e arxentina. En 2015, foi elixido secretario xeral de Podemos en Aragón e, en 2016, secretario de Organización de Podemos en España. Nas eleccións europeas de 2014 foi elixido eurodeputado pola formación política Podemos. Actualmente é deputado nas Cortes Xerais, logo de ter sido elixido nas eleccións xenerais de 2019. Traxectoria
Mudouse a Aragón cando tiña 13 anos e estabeleceuse en Zaragoza coa súa nai Irma e a súa irmá Analía. Sofre atrofia muscular espiñal —unha doenza hereditaria e dexenerativa— dende que era pequeno. Por mor diso, ten unha discapacidade do 88 % e móvese en cadeira de rodas. A súa discapacidade foi unha das razóns polas que a súa familia emigrou a Aragón na procura de maiores oportunidades. O 9 de agosto de 2012 casou con María Alejandra Nelo Bazán, venezolana á que coñeceu na universidade cando ela estudaba o doutoramento.
Traxectoria científica
Echenique licenciouse en Ciencias Físicas no 2002 e obtivo o doutoramento na Universidade de Zaragoza no 2006 coa tese A bottom up physical approach from small peptides to proteins. Investigou cunha bolsa posdoutoral no Instituto de Biocomputación e Física de Sistemas Complexos da Universidade de Zaragoza. No 2008, obtivo o premio "Romper Barreras" pola adaptación do seu despacho na universidade. Dende 2009, é científico titular do CSIC no Instituto de Química Física Rocasolano. Tamén é colaborador extraordinario do departamento de Física Teórica da Universidade de Zaragoza.
Traxectoria política
Durante un breve período, estivo afiliado a Ciudadanos-Partido de la Ciudadanía. Logo da fundación de Podemos en xaneiro de 2014, Pablo Echenique uniuse ó novo partido, participando na creación do Círculo Discapacidade, e presentándose como candidato nas primarias para elixir a lista nas eleccións europeas. Os resultados deron a Podemos cinco cadeiras, grazas ó cal Echenique foi elixido eurodeputado. En febreiro de 2015, foi elixido primeiro Secretario Xeral de Podemos en Aragón en primarias abertas e é deputado nas Cortes de Aragón dende o 18 de xuño de 2015. En outubro de 2017, foi substituído na secretaría xeral de Podemos-Aragón por Nacho Escartín.
En 2017 a Inspección de Traballo impúxolle unha multa de 3. 126 euros por non dar de alta a un asistente, 2. 000 polas cotas defraudadas á Seguridade Social e 1. 470 máis de recargas.
Pablo Escobar

Pablo Emilio Escobar Gaviria, nado en Rionegro, Antioquia, o 1 de decembro de 1949 e finado en Medellín o 2 de decembro de 1993, foi un narcotraficante colombiano. Foi o máximo líder do Cartel de Medellín e do grupo coñecido como Los Extraditables, chegou a ser o home máis poderoso da mafia colombiana, e mailo criminal máis rico e perigoso da súa época en todo o mundo. Traxectoria
As autoridades vincúlano ao asasinato de máis de 10. 000 persoas; un dos seus principais gardacostas e lugartenentes, John Jairo Velásquez Vásquez, alias Popeye, relacionouno co asasinato de centos de persoas. No medio da guerra encarnizada que realizou contra o Estado colombiano desde 1984, a súa organización foi responsable de numerosos actos de terrorismo, entre eles, a colocación de máis de 250 bombas e ducias de matanzas que deixaron un total de 1. 142 civís mortos, sen contar os miles de vítimas colaterais froito do fogo cruzado coas autoridades en Antioquia e Medellín. Foi responsable do asasinato de 657 policías entre 1989 e 1993, e dun feroz enfrontamento co Cartel de Cali, os paramilitares do Magdalena Medio e finalmente con Los Pepes.
Organizou e financiou unha extensa rede de sicarios e, cos seus actos terroristas mediante o emprego de coches bomba nas principais cidades, desestabilizou Colombia, converténdose no criminal máis buscado do mundo a comezos dos anos 1990. Tras fuxir do cárcere en xullo de 1992, o goberno de Colombia destinou uns catro mil efectivos e unha cantidade inxente de recursos para conformar o denominado Bloque de busca e recapturalo. Tras dezasete meses, e co apoio incondicional de grupos da intelixencia estadounidenses, localizárono nun barrio de Medellín, morrendo nun tiroteo coas forzas da lei.
Co comercio de cocaína amasou a fortuna máis grande do seu país e unha das meirandes do mundo. Alcuñado «El Patrón», a súa fortuna estimábase entre os 9. 000 e 15. 000 millóns de dólares, aínda que segundo varias investigacións e informes da prensa especializada, o tráfico de drogas reportoulle beneficios de 25. 000 millóns de dólares.
Pablo Freire

Pablo Freire Fernández, nado en Ourense en 2009, é un estudante galego. Traxectoria
Pablo é irmá de Raquel Freire. Estudante no IES As Lagoas de Ourense. Gañou unha medalla de bronce na Olimpíada Matemática Española de 2024 e unha medalla de ouro en 2025.
Pablo pensa que as matemáticas se ensinan dun xeito moi mecánico.
Pachycephalosaurus

Pachycephalosaurus (gr. "réptil de cabeza grosa") é un xénero representado por unha única especie de dinosauro marginocéfalo paquicefalosáurido, que viviu a finais do período Cretáceo, fai aproximadamente 68 e 65 millóns de anos, no Mastrichtiano, no que hoxe é Norteamérica. Os seus restos foron atopados en Montana, Dakota do Sur e Wyoming. Foi un animal herbívoro ou omnívoro que se coñece soamente dun só cranio e dalgunhas pezas da cúpula deste extremadamente grosas.
Pachycereus

Pachycereus é un xénero da tribo Pachycereeae da familia das Cactaceae. Forman grandes arbustos ou pequenas árbores de ata 5 ou 15 metros de alto con diámetros de ata 1 metro. Medra en Guatemala, Honduras, México e Arizona. O xénero inclúe a especie de cacto máis alta do mundo, a P. pringlei, de ata 19, 2 m de altura.
O nome científico deste xénero procede do grego antigo pakhus, 'groso' e do latín cereus, 'cirio, facho'. Especies
Pachycereus gatesii
Pachycereus gaumeri
Pachycereus grandis
Pachycereus hollianus
Pachycereus marginatus
Pachycereus militaris
Pachycereus pectin-aboriginum
Pachycereus pringlei
Pachycereus schottii
Pachycereus weberi
Sinonimia
Estes xéneros considéranse sinónimos de Pachycereus: Backebergia Bravo
Lemaireocereus Britton & Rose
Lophocereus (A. Berger) Britton & Rose
Marginatocereus (Backeb. ) Backeb.
Mitrocereus (Backeb. ) Backeb.
Pterocereus T. MacDoug. & Miranda
Pachycerus

Pachycerus é un xénero de insectos de gorgullos da familia Curculionidae que viven no Paleártico e rexións de África. Son de tamaño moderado (de 6 a 12 mm).
Taxonomicamente este xénero foi relacionado co xénero Rhabdorrhynchus. Exemplos de especies
Pachycerus borrae F. Solari 1950
Pachycerus cordiger (Germar 1818)
Pachycerus sellatus Faust 1904
Pachycerus somaliensis Meregalli, 2002
Pacific Sun

Pacific Sun (antigamente Sunflower Airlines e Sun Air) é unha empresa aérea establecida en Nadi, Fiji. Dende 2007 é unha subsidiaria da Air Pacific. Historia
Don Collingwood, un piloto e executivo, fundou a aeroliña que se acabaría coñecendo como Pacific Sun en 1980, baixo o nome de Sunflower Airlines, que máis adiante se convertería en Sun Air. Os seus comezos foron cun único Britten Norman BN2 Islander, efectuando a ruta Nadi-Taveuni. En xaneiro de 2007 a frota creceu ata os doce aparatos, e a compañía daba emprego a preto de 140 persoas. O 31 de xaneiro de 2007 Sun Air foi transferida á compañía matriz actual, Air Pacific, que tivo que facer fronte a unha denuncia da súa competidora, Air Fiji, contraria á absorción. Galería de imaxes
Paco Vidarte

Francisco Javier Vidarte Fernández, máis coñecido como Paco Vidarte, nado en Sevilla o 1 de marzo de 1970 e finado en Madrid o 29 de xaneiro de 2008, foi un filósofo, escritor e activista polos dereitos LGBT. Traxectoria
Paco Vidarte naceu en Sevilla o 1 de marzo de 1970. Licenciouse en Filosofía (con premio extraordinario de licenciatura) pola Universidade Pontificia Comillas. Posteriormente, cursou estudos de mestrado en Teoría Psicanalítica na Universidade Complutense de Madrid e de doutoramento en Filosofía (con premio extraordinario de doutoramento) pola Universidade Nacional de Educación a Distancia. Presentou a súa tese sobre o filósofo Jacques Derrida o 27 de novembro de 1998.
Dende 2002, Vidarte foi profesor titular do Departamento de Filosofía da UNED. Impartiu cursos e seminarios sobre teoría queer, Derrida ou o pensamento francés contemporáneo. Escribiu e traduciu máis de 20 libros e artigos sobre estes temas. Así mesmo, participou en relatorios, congresos e seminarios internacionais.
Por outra banda, Vidarte militou en grupos LGBT como a Radical Gai, e foi unha das figuras pioneiras no campo da teoría queer en España. Neste eido, publicou xunto con Ricardo Llamas os volumes Homografías (1999) e Extravíos (2001), e coeditou con David Córdoba e Javier Sáez o libro Teoría queer (2005).
Tras as reformas lexislativas do goberno socialista español, centrou os seus esforzos en transmitir a idea de que a loita do movemento LGBT non remataba coa legalización do matrimonio entre persoas do mesmo sexo. Así, en Ética marica (2007), o seu derradeiro libro publicado en vida, desenvolveu unha forte crítica ás políticas asimilacionistas de parte do colectivo LGBT en España, defendendo no seu lugar unha ética da diferenza e radicalmente inclusiva.
Paco Vidarte faleceu en Madrid o 29 de xaneiro de 2008, a causa dun linfoma. Publicacións
Como autor
Jacques Derrida (1998), xunto con Cristina de Peretti.
Homografías (1999), xunto con Ricardo Llamas.
Extravíos (2001), xunto con Ricardo Llamas.
Derritages: une thèse en déconstruction (2001)
Guerra y filosofía: la concepción de la guerra en el pensamiento filosófico (2002), xunto con José García Caneiro.
Filosofías del siglo XX (2005), xunto con F. Rampérez.
¿Qué es leer? La invención del texto en filosofía (2006)
Ética marica: proclamas libertarias para una militancia LGTBQ (2007)
Por una política a caraperro: placeres textuales para las disidencias sexuales (2021). Edición póstuma a cargo de Javier Sáez e Fefa Vila.
Textos filosóficos (1996-2008) (2022). Edición póstuma a cargo de Javier Sáez.
Como editor
Marginales: leyendo a Derrida (2000).
Teoría queer (2005), xunto con David Córdoba y Javier Sáez.
Pacto Anticomintern

O Pacto Anticomintern, Antikomintern ou Anti-Komintern asinouse o 25 de novembro de 1936 entre o Imperio do Xapón e a Alemaña nazi, onde ambas as nacións se comprometeron a tomar medidas para protexerse da ameaza da Internacional Comunista (Komintern). Historia e contido
O pacto, basicamente, era específico para garantir a capacidade do "Eixe" para atacar unha potencial ameaza soviética en dúas frontes: ao Leste con Alemaña e ao Oeste con Xapón, tentando deter o avance da Unión Soviética e pro-Revolucións da Unión Soviética en Asia.
En caso de ataque da Unión Soviética contra Alemaña ou Xapón, estes dous últimos comprometéronse a consultar as medidas a tomar para protexer os seus intereses comúns. Tamén acordaron que ningún dos dous concluiría tratados políticos coa Unión Soviética. Alemaña, ademais, aceptou recoñecer a Manchukuo, o Estado-fantoche xaponés en Manchuria. En 1937, Italia uniuse ao Pacto, formando o grupo que máis tarde sería coñecido como o Eixo. En 1939 incorporáronse España, Hungría e Manchukuo. A pesar do pacto de non agresión xermano-soviético de 1939 (pacto Molotov-Ribbentrop) e do tratado de neutralidade asinado por Tokyo con Moscova, o pacto foi renovado por outros cinco anos en novembro de 1941.
Pacto Ibérico

O Tratado de Amizade e Non Agresión Luso-Español, máis coñecido como Pacto Ibérico, foi un acordo firmado en febreiro de 1942 por España e Portugal. O tratado, que permaneceu en vigor até 1978, foi rubricado por Francisco Franco e António de Oliveira Salazar. Acordaba a non agresión entre ambos os dous estados, e deu orixe ao Bloque Ibérico. Precedentes
A orixe inmediata do acordo é un tratado de amizade e non agresión asinado en Lisboa o 18 de marzo de 1939 (cando aínda non rematara a guerra civil española) por Salazar e Nicolás Franco, por entón embaixador en Portugal do goberno franquista. Nese momento había un contexto de clara inestabilidade nacional e internacional para ambos países, coa inminencia da segunda guerra mundial e a situación de crise en Portugal. A Segunda República Española rexeitou o réxime do Estado Novo de Salazar, polo que este prestou apoio ás tropas sublevadas no Alzamento Nacional como medio para eliminar un inimigo directo. . O acordo
O Pacto Ibérico tiña un carácter fundamentalmente militar e territorial. Nel proclamábase a aceptación por parte de lusos e españois das fronteras existentes co propósito de pacificar a península, non só evitando un conflito directo entre España e Portugal, senón asegurando a negación de apoio a unha terceira potencia en caso de agresión a un destes países. Procurábase tamén a neutralidade na segunda guerra mundial, pois a situación de ambos os dous países era nefasta de por si e non poderían soportar entrar no conflito. bélico
Amais destes intereses xerais cada potencia buscaba acordos concretos. Así, dunha banda Portugal desexaba manter as súas colonias en África, e por tanto disipar calquera tipo de futura pretensión imperialista española. Por outra banda, España quería asegurarse que non houbese ningún apoio aos republicanos, e tratar de substituír Gran Bretaña no papel de influencia que esta exercía sobre Portugal. Consecuencias
O acordo mantívose durante todo o franquismo e o salazarismo, pois era favorable estratexicamente para ambos réximes Porén, en 1978, trala instauración de réximes democráticos en ambos os dous países, substituíuse por outro tratado de cooperación e amizade, pero xa carente do enfoque militar que tiña o acordo orixinal.
Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos

O Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos é un tratado multilateral, adoptado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas mediante a Resolución 2200A (XXI), de 16 de decembro de 1966. Entrou en vigor o 23 de marzo de 1976.
Foi adoptado ao mesmo tempo que o Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais e faise referencia a ambos co nome de Pactos Internacionais de Dereitos Humanos ou Pactos de Nova York. Á súa vez, estes, xunto coa Declaración Universal dos Dereitos Humanos, comprenden o que algúns chamaron Carta Internacional de Dereitos Humanos. Estrutura
O Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos comprende un Preámbulo e seis partes: Parte I (artigo 1). Dereito de libre determinación dos pobos.
Parte II (artigos 2 a 5). Disposicións transversais sobre o alcance dos dereitos humanos e as obrigacións dos Estados.
Parte III (artigos 6 a 27). Dereitos recoñecidos.
Parte IV (artigos 28 a 45). Creación do Comité de Dereitos Humanos.
Parte V (artigos 46 e 47). Cláusulas interpretativas.
Parte VI (artigos 48 a 53). Disposicións xerais. Dereitos recoñecidos
En virtude do artigo 2, os Estados partes no Pacto asumen a obrigación, respecto de toda persoa no seu territorio ou baixo a súa xurisdición, de respectar e garantir os dereitos humanos recoñecidos. Isto implica que deben absterse de violar estes dereitos ("respectar"), pero tamén adoptar medidas positivas para que os dereitos sexan efectivos ("garantir"). De acordo co artigo 3, deben pór a disposición de toda persoa vítima dunha violación un recurso imparcial e efectivo para a súa defensa.
Os dereitos deben garantirse "sen distinción ningunha de raza, cor, sexo, idioma, relixión, opinión política ou doutra índole, orixe nacional ou social, posición económica, nacenza ou calquera outra condición social".
Os dereitos só son susceptíbeis de restrición por lei e nos casos en que así se indique. Ademais, algúns dereitos poden suspenderse en situacións excepcionais por un período limitado, debéndose informar diso aos Estados partes no Pacto a través do Secretario Xeral de Nacións Unidas.
O artigo 5, por outra banda, prohibe o abuso do dereito, así como a restrición dun dereito por estar recollido cun alcance menor no Pacto que no Dereito interno.
A seguinte táboa recolle os dereitos plasmados en cada artigo do Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos, así como cales son susceptíbeis de limitación ou suspensión. O Comité de Dereitos Humanos
O Comité é un órgano convencional formado por 18 expertos independentes elixidos por un período de catro anos. A súa finalidade é controlar o cumprimento do Pacto polos Estados, a través dos seguintes mecanismos: Un sistema de informes periódicos.
Reclamacións interestatais, polas que o Comité estuda unha a unha as alegacións dun Estado sobre o incumprimento doutro.
Queixas individuais, polas que persoas que se consideran vítimas de violacións de dereitos poden alegalo ante o Comité.
A presentación de informes periódicos é obrigatoria para os Estados partes no Pacto, pero a aceptación dos sistemas de reclamacións interestatais ou queixas individuais é voluntaria.
Pacto Kellogg-Briand

O Pacto Kellogg-Briand, tamén coñecido como Pacto de París, por conta da cidade onde foi asinado o 27 de agosto de 1928, foi un tratado internacional "estipulando a renuncia á guerra como un instrumento de política nacional". Fracasou no seu propósito, mais foi significativo no desenvolvemento posterior do dereito internacional. Recibiu o nome do Secretario de Estado dos Estados Unidos de América Frank B. Kellogg e do ministro francés de relacións exteriores Aristide Briand, que rachou o pacto. Asinantes
Após negociacións, o pacto foi asinado en París no ministerio dos negocios estranxeiros francés por representantes de Australia, Bélxica, Canadá, Checoslovaquia, Francia, Alemaña, India británica, Estado Libre Irlandés, Italia, Xapón, Nova Zelandia, Polonia, Unión Surafricana, Reino Unido. e os Estados Unidos. Estabeleceuse que entraría en vigor o 24 de xullo de 1929. Nesa data, as seguintes nacións participaban, ou xa se tiñan aderido en definitiva, ós termos do pacto: Afeganistán, Albania, Austria, Bulgaria, China, Cuba, Dinamarca, República Dominicana, Exipto, Estonia, Etiopía, Finlandia, Guatemala, Hungría, Islandia, Letonia, Liberia, Lituania, Países Baixos, Nicaragua, Noruega, Panamá, Perú, Portugal, Romanía, Unión Soviética, Reino dos serbios, croatas e eslovenos, Siam, España, Suecia e Turquía. Oito estados máis xuntáronse despois desa data (Persia, Grecia, Honduras, Chile, Luxemburgo, Danzig, Costa Rica e Venezuela. ) cun total de 54 asinantes. En 1971, Barbados declarou a adhesión ó tratado.
Nos Estados Unidos, o Senado aprobou por longa marxe o tratado, 85–1, tan só co voto contrario do republicano de Wisconsin John J. Blaine.
Pacto de Aceiro

O Pacto de Aceiro foi un pacto político e militar firmado o 22 de maio 1939 en Berlín, entre Benito Mussolini por Italia e Adolf Hitler pola Alemaña nazi, no que se establecía o apoio mutuo en caso de guerra. O Fascismo italiano e o Nacionalsocialismo alemán uníanse nunha fronte común para a conquista de Europa.
Este Pacto foi cumprido a partir do 1 de setembro de 1939, cando se iniciou a segunda guerra mundial.
Padioleiro, padioleira

Un padioleiro ou padioleira é unha persoa encargada de transportar a enfermos ou feridos utilizando unha padiola, xeralmente, con outra persoa no outro extremo. O seu labor é esencial en situacións de emerxencia, como accidentes graves, desastres naturais ou conflitos bélicos; onde se require trasladar ás vítimas de maneira rápida e segura cara a instalacións médicas ou zonas de menor perigo. Funcións e formación
Os padioleiros desempeñan un papel crucial na atención inicial de pacientes que necesitan asistencia médica urxente. En contextos civís, o seu labor pode limitarse ao traslado dentro de hospitais ou ambulancias; con todo, en situacións de guerra, o seu rol adquire unha dimensión máis complexa. Os padioleiros militares, tamén coñecidos en contextos modernos como médicos de combate; reciben formación básica en primeiros auxilios e, nalgúns casos, adestramento avanzado para estabilizar aos feridos no campo de batalla para o seu posterior traslado.
Tamén son responsables de retirar aos falecidos do campo de batalla para a súa repatriación, tarefa que non só require coñecementos técnicos, senón tamén aptitudes físicas, xa que adoitan operar en zonas de alto risco.
A preparación dos padioleiros inclúe o manexo de técnicas de inmobilización e traslado seguro, coñecementos básicos en primeiros auxilios e coordinación en equipo para transportar feridos ou falecidos en condicións adversas. Dereito internacional
Segundo o artigo 25 do Primeiro Convenio de Xenebra de 1949, os padioleiros son considerados persoal sanitario auxiliar, gozando de protección especial baixo o dereito internacional humanitario na procura, recollida, asistencia e transporte dos feridos ou enfermos. Esta categoría outórgalles protección fronte a ataques mentres desempeñan as súas funcións humanitarias ou en caso de ser capturados.
Padre Las Casas, Chile

Padre Las Casas é un municipio e unha comuna de Chile, que xunto coa comuna de Temuco forman a conurbación do Gran Temuco.
A súa área é de 400, 7 km2 e en 2002, a cidade tiña un total de 58. 975 habitantes (INE 2002).
Pagan metal

O pagan metal é unha denominación estilística do heavy metal relacionada co black metal e o folk metal que combina características do metal extremo con tradicións pre-cristiás en forma de conceptos temáticos, melodías e instrumentos folclóricos ou linguas antigas. O grupo noruegués In the Woods. .. foi un dos primeiros en ser clasificados con esta denominación, e outros grupos como Primordial, Moonsorrow e Kampfar identifícanse tamén dentro deste estilo.
Pagliacci

Pagliacci (en galego, Pallasos) é unha ópera nun prólogo e dous actos con música de Ruggero Leoncavallo e libreto en italiano do propio compositor. A ópera relata a traxedia dun marido celoso nunha troupe da Commedia dell'arte. O seu nome é presentado, ás veces, de xeito incorrecto como I Pagliacci. Foi estreada no Teatro dal Verme de Milán o 21 de maio de 1892 baixo a batuta de Arturo Toscanini.
Esta ópera, debido á súa curta duración, é representada e gravada xeralmente xunto con Cavalleria rusticana de Mascagni. Estas dúas óperas teñen en común que se centran na morte por celos amorosos. O prólogo de Pagliacci constitúe un verdadeiro manifesto do verismo musical, que pretendía converter a ópera nun abrupto "fragmento de vida" extraído da realidade social máis dura en contraposición aos excesos dos románticos. Este movemento, que procedía directamente do verismo literario italiano inspirado polo naturalismo francés de Émile Zola, afectou tamén á linguaxe musical, cunha continuidade narrativa asegurada pola orquestra e pola abolición das estruturas pechadas da ópera do decimonónica.
Pagliacci mostra o tráxico desenlace dun conflito amoroso. A acción −inspirada nun feito real que tivo que xulgar, como maxistrado, o pai de Leoncavallo− sitúase entre uns cómicos ambulantes que actúan nunha vila en Calabria, o día da Asunción da Virxe.
Pagode

Un pagode é un tipo de torre de capas con múltiples beiradas, desenvolvido a partir das estupas orixinarias de Asia Meridional. Algúns pagodes son usados como casas taoístas de culto. Moitos dos pagodes foron construídos para teren unha función relixiosa, máis comunmente budista.
Pagode de Hoang Phuc

Pagode de Hoang Phuc (vietnamita: Chùa Hoằng Phúc) é un pagode localizado na comuna de My Thuy, na provincia de Quang Binh, en Vietnam. O primeiro templo foi construído hai máis de 700 anos. Trátase dun dos templos máis antigos no centro de Vietnam. ; foi reconstruído e renomeado varias veces. En 1985 foi derrubado. En decembro de 2014, a reconstrución comezou e foi rematada en xaneiro de 2016.
Pai

Pai (do latín pater, patris) é, nun contexto biolóxico, aquel ser vivo de sexo masculino que ten descendencia directa. O termo recíproco é «fillo». No caso dos mamíferos como o ser humano, o pai concibe ao seu fillo tras a cópula coa futura nai, resultando na reprodución sexual.
Comunmente o pai cumpre un rol moi importante dentro do desenvolvemento dos nenos, o título de pai tamén pode ser dado a aquel home que cumpra este papel sen estar emparentado biolóxicamente co neno ou nena. Maiormente isto ocorre con homes que adoptaron nenos ou con homes casados con mulleres que previamente procrearan descendencia. O termo tamén se pode referir a unha persoa á cal identifícaselle co estereotipo de pai. A determinación dos lugares atribuídos á paternidade foron imposicións sociais e culturais que forón cambiando co tempo.
Anualmente celébrase o Día do Pai en moitas partes do mundo. Nos países católicos celébrase o 19 de marzo, festividade de San Xosé, pai putativo de Xesús de Nazaret. Noutros países celebrase o 19 de xuño. Etimoloxía
O termo hebreo ʼav e o grego pa‧tḗr úsanse con varios sentidos: como proxenitor, cabeza dunha casa ou familia ancestral, antepasado, orixinador dunha nación, fundador dunha clase ou profesión, protector, orixinador de algo e como expresión de respecto.
En organismos asexuados, pai tamén pode significar nai, no caso dos organismos unicelulares que se reproducen por división, o pai é unha célula que se divide para producir células «fillas».
«Papá», «papa», «papi», «papito», «pa». .. son expresións típicamente familiares utilizadas para referirse a un pai. Coloquialmente tamén se usa en varios países a expresión «o meu vello» para referirse ao propio pai. [Cómpre referencia]
Paide

Paide (en alemán: Weißenstein, polaco: Biały Kamień) é unha cidade de Estonia, capital do condado de Järva.
A cidade foi fundada o 30 de setembro de 1291 por Halt, xefe da orde livoniana. Cidades irmás
Annaberg-Buchholz Fredensborg-Humlebæk Håbo Hamina Havirov Mažeikiai Pereiaslav Saldus Westminster
Galería
Painted Dreams

Painted Dreams foi un serial radiofónico estadounidense, que está recoñecido como a primeira soap opera realizada nos Estados Unidos. Desenvolvemento
O serial creouno Irna Phillips para a emisora WGN, comezou a emitirse o 20 de outubro de 1930, tiña unha duración de 15 minutos e seguía a relación dunha nai viúva americano-irlandesa, Mother Moynihan, coa súa filla. Ademais de escribila, Phillips tamén actuaba na serie ata 1932, cando debido a negativa da emisora a vendelo a unha cadea nacional, como resultado Phillips deixou a serie e creou outra, Today's Children para a emisora WMAQ co mesmo argumento e personaxes. En 1938 WGN vendeu a serie á CBS.
Paio (ermitán)

Paio (en latín Pelagius) foi un ermitán galego, que segundo a tradición popular polo ano 813 moraba nun lugar coñecido polo nome de Solovio, na fraga de Libredón, exactamente onde hoxe fica a igrexa de San Fiz de Solovio na cidade de Santiago de Compostela. Este ermitán ollou durante varias noites consecutivas unhas luminarias misteriosas sobre un outeiriño da foresta, coma se fose unha choiva de estrelas.
Paio, moi impresionado pola brillantez, decidiu presentarse perante o bispo Teodomiro (que daquela era bispo da sé de Iria Flavia, actual Padrón) para lle comunicar os feitos. O bispo reuniu un pequeno séquito e se dirixiu ao lugar onde puido contemplar el mesmo o fenómeno. Alí, no mesto bosque, foi onde atoparon un sepulcro de pedra no que repousaban tres corpos que serían identificados como o Apóstolo Santiago e os seus dous discípulos, Teodoro e Atanasio. Téñase en conta que estes feitos ocorrían oito séculos após a morte de Santiago o Maior.
O bispo recoñeceu este feito coma un milagre e informou ao rei Afonso II de Galiza; o rei ordenou a construción dunha capela no lugar, que se converteu gradualmente nun importante lugar de peregrinación. Esta capela foi seguida por unha primeira igrexa o ano 829 e posteriormente por unha igrexa prerrománica en 899, construída por orde do rei Afonso III de Galiza e finalmente iniciouse en 1075 baixo o reinado de Afonso VI a construción da Catedral de Santiago de Compostela.
Paisaxe

Paisaxe (extensión de terreo que se ve dende un sitio), é un concepto que se emprega de xeito diferente por varios campos de estudo, aínda que todos os usos do termo levan implícita a existencia dun suxeito observador e dun obxecto observado (o terreo) do que se destacan fundamentalmente as súas calidades visuais e espaciais.
A paisaxe, concibida como unha compoñente do ambiente, é obxecto de protección por parte de diversas leis e institucións nacionais e internacionais (UNESCO e Consello de Europa). Desde 2017 celébrase o 20 de outubro como Día Internacional da Paisaxe.
A paisaxe, dende o punto de vista xeográfico, é o obxecto de estudo primordial e o documento xeográfico básico a partir do cal se fai a xeografía. En xeral, enténdese por paisaxe calquera área da superficie terrestre produto da interacción dos diferentes factores presentes nela e que teñen un reflexo visual no espazo. A paisaxe xeográfica é por tanto o aspecto que adquire o espazo xeográfico. Defínese polas súas formas: naturais ou antrópicas. Toda paisaxe está composta por elementos que se artellan entre si. Estes elementos son basicamente de tres tipos: abióticos (elementos non vivos), bióticos (resultado da actividade dos seres vivos) e antrópicos (resultado da actividade humana). Determinar estes elementos é o que constitúe o primeiro nivel da análise xeográfica.
Na bioloxía, algúns conceptos empregan o termo paisaxe. [Cómpre referencia]
A paisaxe, dende o punto de vista artístico, sobre todo pictórico, é a representación gráfica dun terreo extenso. Co mesmo significado utilízase o termo país (non debe confundirse co concepto político de país). A paisaxe tamén pode ser o obxecto material a crear ou modificar pola arte mesma.
Na literatura, a descrición da paisaxe é unha forma literaria que se denomina topografía (termo que tamén dá nome á topografía como ciencia e técnica que se emprega para a representación gráfica da superficie terrestre). En construcións literarias e ensaísticas é habitual comparar a paisaxe coa veciñanza (de paisano), é dicir, o medio cos grupos humanos
Paisaxe de enerxía

En física, química e bioquímica, unha paisaxe de enerxía (energy landscape) é un mapa de todas as posibles conformacións dunha entidade molecular, ou as posicións especiais de moléculas que interaccionan nun sistema, e os seus correspondentes niveis de enerxía, tipicamente enerxía libre de Gibbs.
As paisaxes de enerxía son útiles cando se examina o pregamento de proteínas. Aínda que unha proteína pode existir teoricamente nun número case infinito de conformacións ao longo da súa paisaxe de enerxía, en realidade as proteínas préganse (ou "reláxanse") en estruturas secundarias e terciarias que posúen a enerxía libre menor posible. O concepto chave ao estudar o pregamento das proteínas por medio de paisaxes de enerxía é a hipótese do funil de pregamento (folding funnel).
En modelos para estudar o vidro, o mínimo local dunha paisaxe de enerxía corresponde a estados de baixa temperatura metaestables dun sistema termodinámico. Definición formal
Matematicamente, unha paisaxe de enerxía é unha función continua f: X → R {\displaystyle f: X\to \mathbb {R} } que asocia cada estado físico cunha enerxía, onde X {\displaystyle X} é un espazo topolóxico.
No caso continuo, X
R n {\displaystyle X
\mathbb {R} ^{n}}, onde n {\displaystyle n} é o número de graos de liberdade do sistema. O gráfico dunha paisaxe de enerxía continuo é unha hipersuperficie en R n + 1 {\displaystyle \mathbb {R} ^{n+1}}.
Os montes e vales nas paisaxes de enerxía corresponden a máximos e mínimos locais de f {\displaystyle f}, respectivamente.
Exemplo macroscópico
Unha bisagra ben aceitada que se mova ben ten un grao de liberdade, polo que a súa paisaxe de enerxía é unha función f: R → R {\displaystyle f: \mathbb {R} \to \mathbb {R} }. Se a bisagra dunha porta non foi colocada perfectamente, a porta pode moverse e cerrarse soa, ou abrirse, ou quedar parada nun ángulo determinado parcialmente aberta, se a deixamos que se mova libremente. Estes ángulos corresponden a estados de mínima enerxía do sistema, que serían os vales na paisaxe de enerxía.
Paisaxe do Val do Arno (Leonardo)

A Paisaxe do Val do Arno, é un debuxo (19 x 28, 5 cm), feito con pluma e tinta autenticada de escritura empregada por Leonardo da Vinci. Sinalou, el mesmo na esquina superior esquerda, o día en que o deseño foi executado o 5 de agosto de 1473, o día da festa de Santa María das Neves (di di Santa Maria delle Neve addi 5 daghosto 1473). Descrición e estilo
A paisaxe é o val do Arno, preto de Florencia, "como se describe na parte inferior das pinturas florentinas de moitos artistas, incluíndo as de Antonio Pollaiolo". Deste traballo xorde o interese do novo artista polos fenómenos naturais: ríos, lagos, plantas e o seu dominio dun estilo sinxelo. A necesidade da perspectiva é moi sensible, a simulación como unha rede nos campos, alcanzan a distancia dentro da chaira cunha reixa perceptible, o primeiro plano dáo a altura rochosa e un pobo fortificado.
Este deseño consérvase na Galería Uffizi en Florencia
Paixón

Paixón (do verbo latino patior, que significa sufrir, e que tamén tiña relación con compatíbel) é unha emoción. Aplícase a un sentimento moi forte sobre unha persoa, cousa, causa ou proxecto. Paixón é unha emoción intensa que impón sentimento, entusiasmo, ou desexo por algo. É así mesmo unha forma impetuosa e viva de actuación.
Pala da Zorra

A Pala da Zorra é unha cova calcaria situada na contorna do encoro de Covas, no concello de Rubiá, provincia de Ourense. Pertence á Diocese de Astorga.
A cova ábrese nun afloramento calcario e está rodeado de multitude de cavidades formadas tamén por disolución do carbonato de calcio presente na rocha.
Hai diferentes hipóteses sobre a orixe do nome da cova.
Palabra de honor

Palabra de honor, publicado por Galaxia -na colección Salnés- en 1967, é un libro de poemas de Arcadio-López Casanova. Contido
Palabra de honor (1959-1967), así figura na entrada Características
Son poemas escritos entre 1959 e 1987 en Lugo, Compostela e o Páramo, segundo o autor confirma no prólogo. Un libro no que, segundo Claudio Rodríguez Fer, aparecen emparellados o sentimento lírico e a a preocupación civil. E segundo Xesús Alonso Montero o libro converte a un mozo de vinte e tantos anos no autor dalgunhas das máis atractivas páxinas do canto civil galego daquel momento.
O libro divídese en tres partes. Na primeira descóbrese o Páramo natal e faise voz e intérprete desa comunidade. Na segunda vívese a experiencia do amor con dorida melancolía. Na terceira cántase con palabra compartida un mundo do que o poeta se sente membro responsable e voz.
Palacio Real de Ámsterdam

O Palacio Real de Ámsterdam (en neerlandés: Koninklijk Paleis van Amsterdam ou Paleis op de Dam) é un dos tres palacios dos Países Baixos que están á disposición do monarca pola acta do Parlamento. Atópase no lado oeste da Praza Dam no centro de Ámsterdam, oposto ó Monumento da Guerra e ó lado da Nieuwe Kerk.
O palacio foi construído como casa do concello durante a Idade Dourada Neerlandesa no século XVII. O edificio converteuse no palacio real do rei Lois Bonaparte e posteriormente da Casa Real Neerlandesa.
Palacio de Buckingham

O Palacio de Buckingham, en inglés Buckingham Palace, é a residencia oficial do monarca británico en Londres. Situado na municipalidade de City of Westminster, o palacio adoita ser o centro de cerimonias e visitas de Estado. É un punto de encontro para o pobo británico en tempos de crise e de festividade nacional.
Coñecido orixinalmente como a «Casa de Buckingham», en inglés Buckingham House, o edificio que constitúe o núcleo do actual palacio era unha gran casa construída para o duque de Buckingham en 1703, nun terreo que fora de propiedade privada, polo menos, durante 150 anos. O rei Xurxo III adquiriuna en 1761 como residencia privada para a raíña Carlota de Mecklemburgo-Strelitz e pasou a chamarse The Queen's House, «A Casa da Raíña». Durante o século XIX foi ampliado polos arquitectos John Nash e Edward Blore, que construíron tres ás arredor dun patio central. O Palacio de Buckingham converteuse na residencia londiniense do monarca británico coa chegada da raíña Vitoria en 1837. Historia e características
O palacio, orixinalmente coñecido como Buckingham House, era nun principio un petit hôtel construído para o primeiro duque de Buckingham en 1703 e adquirido polo rei Xurxo III do Reino Unido en 1762 para o converter en residencia privada. Nos seguintes 75 anos sufriu unha serie de ampliacións dirixidas por John Nash e Edward Blore (1850), creándose tres ás formando un patio central aberto. Coa chegada ó trono da raíña Vitoria, o palacio pasou a ser a residencia oficial dos monarcas. Nos séculos XIX e XX fixéronse algunhas reformas no palacio, como a que se levou a cabo en 1913 (a cargo de Aston Webb e que deu a fachada principal a súa imaxe actual, incluíndo o balcón desde o cal saúda a Familia Real).
O interior xeorxiano orixinal compoñíase de brillantes xesos con incrustacións de lapislázuli azul e rosa. Eduardo VII redecorou o palacio incorporándolle unha decoración do tipo Belle époque en tons crema e dourados. O lago artificial foi creado en 1828 e recibe auga do Lago Serpentine, que se atopa en Hyde Park.
Palacio de Comunicacións de Madrid

O Palacio de Comunicaciones (denominado dende 2011 Palacio de Cibeles) é un conxunto integrado por dous edificios de fachada branca situados nun dos centros do Madrid histórico. Eríxense nun lateral da praza de Cibeles, ocupando uns 30. 000 metros cadrados do que foron os antigos Jardines del Buen Retiro. A elección do sitio gozou de polémica na súa época por privar a Madrid dun lugar de recreo. A primeira pedra colocouse no ano 1907 e inaugurouse oficialmente o 14 de marzo de 1919, comezando o seu funcionamento como moderna central de distribución de correos, telégrafos e teléfonos. Tras algunhas evolucións arquitectónicas do exterior do edificio (como a ampliación en dous andares cara á rúa e pasaxe de Montalbán), xa no ano 2007 comeza a albergar as dependencias municipais do Concello de Madrid, trasladando as súas dependencias dende a Casa de la Villa e a Casa de Cisneros (ambas situadas na Plaza de la Villa). Esta reforma de comezos do século XXI no edificio inclúe ademais unha área cultural denominada "CentroCentro".
O conxunto é desde o punto de vista da arquitectura española un dos primeiros e máis representativos exemplos de arquitectura modernista erixidos no centro de Madrid. De fachada con evocacións neoplaterescas e do barroco salmantino. O edificio, mediante concurso municipal, foi deseñado polos novos arquitectos españois Antonio Palacios e Joaquín Otamendi Machimbarrena, autores dos proxectos da ponte de Bilbao, o casino de Madrid e a ponte de San Sebastián, como sede para a Sociedad de Correos y Telégrafos de España. Este traballo foi o inicio da fulgurante carreira construtiva de ambos os dous arquitectos. Os motivos decorativos da fachada e do interior foron realizados polo escultor romántico Ángel García Díaz (colaborador habitual de Palacios). Un dos obxectivos do deseño era a construción dun "edificio para o público".