proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Leitmotiv

Un leitmotiv ("motivo condutor" en alemán) é un termo que designa un tema musical asociado nunha obra cun obxecto, personaxe ou emoción determinados. Este termo tense estendido para designar calquera tipo de tema recorrente, sexa na música, na ficción ou mesmo na vida real. Na música
Na música, o leitmotiv é o motivo ou tema que se repite con frecuencia nunha obra musical asociado a determinados personaxes ou situacións, e que axuda a caracterizalos.
Un leitmotiv consiste habitualmente nunha melodía breve, que pode ser tamén unha progresión de acordes ou mesmo un ritmo simple. Os leitmotivs contribúen á unidade e coherencia da obra e permítenlle ao compositor a posibilidade de narrar unha historia sen utilizar palabras ou acrecentar un nivel de significación adicional.
O termo emprégase habitualmente en relación coas obras dramáticas, especialmente as óperas, aínda que tamén se utilice noutros xéneros musicais como as pezas instrumentais, o cinema e mesmo os videoxogos. A Sinfonía Fantástica de Héctor Berlioz, por exemplo, é puramente instrumental, mais ten unha melodía recorrente (que Berlioz denominaba "idea fixa") que representa o amor da personaxe central. Existe certa semellanza co que Beethoven chamaba "temas lema", como a melodía que representa o destino na súa Quinta Sinfonía.
Mais é con Richard Wagner sobre todo con quen se asocian os leitmotivs. No ciclo de catro óperas O anel dos nibelungos usa ducias deles, que representan personaxes, cousas ou situacións; se ben algúns aparecen en só unha das óperas, outros repítense en todo o ciclo. Carl Maria von Weber, antes que el, foi o primeiro en facer un uso extensivo dos leitmotivs. En efecto, o termo leitmotiv apareceu por primeira vez en 1871 cando o crítico F. W. Jähns o utilizou para describir a súa obra. H. von Wolzogen, editor da Bayreuther Blätter aplicoullo á música de Wagner en 1887 ao tratar do que Wagner chamaba Grundthema ("idea básica").
Con posterioridade son moitos os compositores que teñen recorrido aos leitmotivs, como Richard Strauss, que o usou en moitas da súas óperas e en varios dos seus poemas sinfónicos ou Sergei Prokofev, que representou cada personaxe de Pedro e o lobo cun instrumento musical concreto e tamén cun tema melódico.
Nos videoxogos menciónase ao compositor Nobuo Uematsu e ás súas bandas sonoras para Final Fantasy. No cinema son célebres Ata que chegou a súa hora (Once Upon a Time in the West) de Sergio Leone ou a "Marcha Imperial da Guerra das Galaxias", asociada a Darth Vader e ao seu ser anterior, Anakin Skywalker en tres das películas da triloxía A Guerra das Galaxias. Na televisión o exemplo máis famoso é o "Tema de Laura Palmer" de Angelo Badalamenti para a serie Twin Peaks. Na literatura
En crítica literaria, o leitmotiv é aquel motivo que se reitera ó longo dun texto. O termo foi introducido por Thomas Mann. Ademais deste sentido tamén se utiliza ás veces para referirse aos temas favoritos dun autor, como por exemplo, o home perseguido e a traizón nas novelas de Graham Greene. Na novela A esmorga de Eduardo Blanco Amor, a chuvia é un leitmotiv.
Leito oceánico

Considérase como leito oceánico ó manto de terra que se atopa no fondo dos océanos. Tamén pode ser chamado relevo do mar, relevo submarino ou relevo oceánico. Estrutura oceánica
A maioría dos océanos posúen unha estrutura común, creada por varios fenómenos físicos, maioritariamente do movemento das placas tectónicas e sedimentos de varias fontes. A estrutura dos océanos, comezando a partir dos continentes, iníciase coa plataforma continental, o noiro continental, que é unha zona previa ó océano profundo, até chegar á chaira abisal. Existen diversos accidentes no fondo oceánico que proveñen na súa maioría de relevos residuais de orixe volcánica ou tectónica, como as illas volcánicas, atois, guyots e que foron erosionados na superficie e/ou afundidos pola subsidencia coa expansión das placas oceánicas.
A dorsal oceánica é unha franxa montañosa que atravesa todos os océanos entre os continentes, a cal xeralmente é acompañado dun val central, que vén constituír unha especie de fosa tectónica que se vai separando a medida que pasa o tempo xeolóxico. Así, o fondo oceánico vaise ampliando ó longo das dorsais (pola diverxencia ou separación a ambos os dous lados desas dorsais) e ese movemento expansivo das placas oceánicas é contrarrestado nos bordos ó atoparse cunha placa continental que frea o seu avance, producíndose unha fosa oceánica ó longo da liña de converxencia. Así, as fosas oceánicas, veñen ser unha boa proba do desprazamento das placas: estas fosas sitúanse entre as placas oceánicas que se van afundindo e as placas continentais que se levantan formando cordilleiras, como sucede coa Cordilleira dos Andes en América do Sur. De feito, a longa cordilleira dos Andes veuse formando polo pulo da placa do océano Pacífico, polo que xunto a dita cordilleira, a pouca distancia da costa, preséntase unha profunda fosa, co que a diferenza de altitude entre o punto máis profundo da mesma e o cumio do Aconcagua vén ser de máis de 15 km.
As illas volcánicas son creadas pola actividade volcánica, entrando en erupción de xeito periódico, moitas veces preséntanse cando as placas tectónicas se moven sobre o punto eruptivo chamado punto quente formándose un rosario de illas nunha dirección determinada, sendo a máis recente a que se atopa sobre devandito punto quente e as máis antigas as que se atopan máis afastadas. En áreas con actividade volcánica e as fosas oceánicas, existen fontes hidrotermais, as cales liberan unha gran cantidade de presión, auga quente e químicos á auga fría da zona abisal o cal xera a existencia dunha fauna abisal con propiedades bioluminiscentes.
A auga do océano está dividida en diversas capas, cada unha posúe características particulares de salinidade, presión, temperatura e vida mariña, de acordo á súa profundidade son chamadas zona batial, peláxica e abisal.
Leixaprén

O leixaprén (palabra medieval composta de leixa -deixa- e pren -colle-) é un recurso estilístico característico das cantigas de amigo galego-portuguesas (aínda que apareza tamén, moi esporadicamente, nas cantigas de amor). Consiste na repetición dos segundos versos dun par de estrofas como primeiros versos do par seguinte.
Un exemplo pódese ver nesta cantiga de Martín de Xinzo: Como vivo coitada, madre, por meu amigo,
ca m'enviou mandado que se vai no ferido:
e por el vivo coitada!
Como vivo coitada, madre, por meu amado,
ca m'enviou mandado que se vai no fossado:
e por el vivo coitada!
Ca m'enviou mandado que se vai no ferido,
eu a Santa Cecilia de coraçón o digo:
e por el vivo coitada!
Ca m'enviou mandado que se vai no fossado,
eu a Santa Cecilia de coraçón o falo:
e por el vivo coitada!
Como se observa, os versos 2 e 5 (os segundos das dúas primeiras estrofas) repítense como primeiros da 3ª e 4ª estrofas, respectivamente.
Lek albanés

O lek (plural: lekë) é a moeda de Albania. Divídese en 100 qindarkë (singular qindarka). O código ISO 4217 para esta unidade monetaria é ALL e a súa abreviatura L. Nome
O nome da moeda deriva da abreviación popular en albanés de Alexandre o Grande (Leka i Madh). O lek foi introducido durante o reinado de Ahmet Zogu e é emitido polo Banco de Albania (Banka e Shqipërisë). O nome qindarka provén do albanés qind, que significa cen. Qindarka ten, por tanto, o mesmo significado que céntimo. Historia
Até 1912, Albania usou a lira turca, xa que formaba parte do Imperio Otomán. Trala independencia, non se introduciu unha nova moeda até 1926, debido a un período de caos político. Durante este período, circularon varias moedas estranxeiras, en particular as da Unión Monetaria Latina. Tamén foi emitido algo de papel moeda durante este lapso, para Berat, Gjirokastër, Korçë, Shkodër e Vlorë. As denominacións utilizadas foron o para e o grosh (divisións da lira turca), liras italianas, franga argjent ("francos de prata"), francos, qint, qindtar, skender. ..
Primeiro lek
O lek foi introducido en 1926. Ao principio houbo catro denominacións en circulación. O lek valía 100 qindar leku mentres que o frang ar (tamén frank ar) valía 100 kindar ar ou 5 lekë. O lek era equivalente á lira italiana.
Segundo lek
Como consecuencia da revalidación do rublo soviético en 1961, o lek foi tamén revalidado en 1965, á taxa de 10 vellos lekë
1 novo lek, para restablecer a taxa de cambio de 12, 5 lekë
1 rublo. Este lek continuou en circulación até os nosos días, aínda que sufriu unha considerable inflación trala fin do réxime comunista.
Lek valutë
En 1992 foi introducido un novo lek, denominado lek valutë, equivalente a 50 lekë. Foron emitidas dúas denominacións de billetes, 10 e 50 lekë valutë (o billete de 1 lek valutë foi impreso pero non emitido). Con todo, o lek valutë non substituíu o lek e non se fixeron máis emisións nesa moeda.
Durante a ocupación italiana de Albania en 1938, o lek reduciu o seu valor a 0, 8 liras italianas. As moedas emitidas levaban denominacións soamente en lek durante a ocupación. Tras a segunda guerra mundial, só foron emitidos o lek e o qindarka (equivalente ao qindar leku). Entre 1946 e 1948, o lek foi fixado a taxa 1: 1 co dinar iugoslavo. A continuación, fixouse a 12, 5 lekë 1 rublo soviético.
br>
Lema

Un lema ou divisa é unha frase, xeralmente curta, que trata de impulsar unha idea como base dunha actividade, empresa, sociedade etc. Lemas de entidades non comerciais
Citius, altius, fortius: 'Máis rápido, máis alto, máis forte' (en latín), lema dos Xogos Olímpicos.
Move your Body, Strech your Mind: 'Move o teu corpo, libera a túa mente', lema para favorecer o deporte na Unión Europea en 2004, lanzado por Viviane Reding, Comisaria de Educación e Cultura.
Lema de Euclides

En álxebra e teoría de números, o lema de Euclides recolle unha propiedade fundamental dos números primos, a saber: Vemos un exemplo, se p
19, a
133, b
143, entón ab
133 × 143
19019, e dado que isto é divisible por 19, o lema implica que un ou os dous de 133 ou 143 tamén son divisibles por 19. De feito, 133
19 × 7.
Se a premisa do lema non se cumpre, é dicir, p é un número composto, o seu resultado pode ser verdadeiro ou falso. Por exemplo, no caso de p
10, a
4, b
15, o número composto 10 divide ab
4 × 1560, pero 10 non divide nin 4 nin 15.
Esta propiedade é a clave na demostración do teorema fundamental da aritmética. Utilízase para definir elementos primos, unha xeneralización de números primos a aneis conmutativos arbitrarios. O lema de Euclides mostra que nos números enteiros os elementos irredutibles tamén son elementos primos. A proba usa a indución polo que non aplica a todos os dominios de integridade. Formulacións
O lema de Euclides úsase habitualmente na seguinte forma equivalente: O lema de Euclides pódese xeneralizar do seguinte xeito de números primos a calquera número enteiro. Historia
O lema aparece primeiro como proposición 30 no Libro VII dos Elementos de Euclides. Está incluído en practicamente todos os libros que abranguen a teoría elemental de números. A xeneralización do lema a números enteiros apareceu no libro de texto de Jean Prestet Nouveaux Elémens de Mathématiques en 1681. Proba
Usando a identidade de Bézout
Nas matemáticas modernas, unha demostración común implica a identidade de Bézout, que era descoñecida na época de Euclides. A identidade de Bézout afirma que se x e y son enteiros primos (é dicir, non comparten divisores comúns distintos de 1 e −1) existen números enteiros r e s tales que r x + s y
1. {\displaystyle rx+sy
1. } Sexan a e n coprimos, e supoña que n | ab. Pola identidade de Bézout, existen r e s tal que r n + s a
1. {\displaystyle rn+sa
1. } Multiplicanso os dous lados por b: r n b + s a b
b. {\displaystyle rnb+sab
b. } O primeiro termo da esquerda é divisible por n, e o segundo termo é divisible por ab, que por hipótese é divisible por n. Polo tanto, a súa suma, b, tamén é divisible por n.
Proba do tratado Elementos
O lema de Euclides está demostrado na Proposición 30 do Libro VII dos Elementos de Euclides. A proba orixinal é difícil de entender tal como é, polo que podemos consultar o comentario de Euclid (1956, pp. 319–332).
Lema do apertón de mans

Na teoría de grafos, unha rama das matemáticas, o lema do apertón de mans é a afirmación de que todo grafo finito non dirixido ten un número par de vértices de grao impar. Máis trivialmente, nunha xuntanza de varias persoas, nas que algunhas delas danse a man, un número par de persoas terá que estreitar a man a outras persoas un número impar de veces. Descrición
Considere un grafo non dirixido (V, E) onde V é o conxunto de vértices e E é o conxunto de arestas. O lema do apertón de mans é unha consecuencia da fórmula da suma de graos (que ás veces se chama lema do apertón de mans ), ∑ v ∈ V deg ⁡ ( v )
2 | E | {\displaystyle \sum _{v\in V}\deg(v)
2|E|} Este resultado foi probado por Leonhard Euler no seu famoso artigo de 1736 sobre o problema das sete pontes de Königsberg, un texto fundacional no estudo da teoría de grafos.
Nun grafo, os vértices de grao impar chámanse ás veces nodos impares ou vértices impares; baixo esta terminoloxía, o lema do apertón de mans pódese reformular como: cada grafo finito ten un número par de nodos impares. Demostración
Demostrar a fórmula da suma de graos é un exemplo de demostración por dupla contaxe: contamos o número de extremos das arestas de dúas formas diferentes: isto é o duplo do número de arestas, tendo cada aresta dous extremos;
tamén é a suma dos graos de cada vértice.
Sendo o número de extremos das arestas par segundo o primeiro punto, deducimos que as contribucións impares na suma do segundo punto son pares, porque ao total par se restamos as pares o resultado de par menos par é un número par. Grafos infinitos
O lema de apertón de mans non aplica nos grafos infinitos, aínda que teñan un número finito de arestas de grao impar. Por exemplo, un grafo de cadea infinita cun só extremo (figura) ten exactamente un vértice de grao impar (o do final), e 1 é un número impar. Caso dos grafos regulares
A fórmula para a suma de graos implica que calquera grafo regular de grao r {\displaystyle r} con n {\displaystyle n} vértices ten r n 2 {\displaystyle {\frac {rn}{2}}} arestas. Unha consecuencia é que se o grao r {\displaystyle r} é impar, entón o número de arestas é divisible por r {\displaystyle r}.
Lema nacional

Se un lema é unha idea expresada por unha frase que serve de guía ou de motivación para unha persoa ou grupo, cando son adoptados por países ou estados condensan valores compartidos que xustifican unha acción común.
A palabra "lema" vén do grego λήμμα, que significa algo recibido, gañado, como un presente. Galicia
Denantes mortos que escravos (Castelao)
Deus fratresque Gallaeciae (do latín, "Deus e os irmáns galegos", lema da Revolta Irmandiña do século XV)
Lema olímpico

O lema olímpico Citius, Altius, Fortius, que en latín significa "máis rápido, máis alto, máis forte", foi introducido nos Xogos Olímpicos de Verán de París de 1924. O barón Pierre de Coubertin tomou emprestada a frase do seu amigo Henri Didon, un párroco dominicano que era un entusiasta do deporte. O lema tamén foi o nome dun xornal sobre historia olímpica entre 1992 e 1997, cando pasou a chamarse 'Xornal da Historia Olímpica'.
Un lema informal pero máis coñecido, tamén presentado por Coubertin, é "O máis importante non é gañar, senón participar! "; Coubertin tomou este lema dun sermón do bispo da diocese anglicana de Bethlehem, Pensilvania, Ethelbert Talbot, durante os Xogos Olímpicos de Verán de 1908.
Lembit Lõhmus

Lembit Lõhmus, nado en Mustla, condado de Viljandi, o 25 de setembro de 1947, é un ilustrador e deseñador de moedas estoniano. Traxectoria
Logo de finalizar o seu ensino secundario, Lõhmus cursou estudos superiores de Arte entre 1969 e 1975, primeiro na Escola de Arte de Tartu e posteriormente na Universidade de Arte de Talín (actualmente Academia de Artes de Estonia).
Logo do seu período formativo, entre 1975 e 1977 dirixiu a sección de Artes Aplicadas do Museo de Arte de Estonia.
Nos anos seguintes exerceu como artista gráfico independente e como deseñador de interiores. Tamén é autor de máis de medio milleiro de mataselos e ex libris, e entre 1989 e 1992 foi o presidente do Club de Ex Libris de Talín.
Os seus deseños foron obxecto de exposicións internacionais, tanto individuais como colectivas, en países como Letonia, Lituania, Alemaña, Moldova, Finlandia, Dinamarca, Polonia e Austria.
Lõhmus foi tamén o autor dos deseños de máis de 200 selos de correos, primeiro para o servizo postal da Unión Soviética e despois para o de Estonia, así como para outros países. Ademais foi elixido polo Banco Central de Estonia para deseñar o anverso nacional común a toda a serie de moedas do euro, desde a dun céntimo ata a de dous euros, que comezaron a emitirse en 2002.
Lembranzas de Ultreya

Lembranzas de Ultreya foi unha agrupación coral que se fundou en 1932 en Bos Aires no seo da colonia galega, dirixiuno Emilio Pita. Desapareceu en 1939 ao se integrar na Casa de Galicia.
Lemming

O lemming é un grupo de mamíferos pertencente á orde dos roedores do que hai varias especies. Características
Trátase dun roedor cunha lonxitude duns 13-15 centímetros e un peso que oscila entre os 35 e 100 gramos. O pelame é pardo avermellado, nalgúns ocasións con tons amarelos e con manchas negras. Ditas manchas varían moito entre individuos, dando lugar a individuos moi diferentes entre si. As orellas e rabo son moi curtos. É unha especie pouco sociable e de vida principalmente nocturna. Non hiberna. Alimentación
Aliméntase de musgo, bagas, cortiza, raíces e follas do chan. Distribución e hábitat
Presente no norte de Escandinavia. Habita en zonas con presenza de pozas e formacións de bidueiros e matogueiras diversas. Tamén é frecuente na tundra montañosa.
Lemniscata

En xeometría alxébrica, unha lemniscata é calquera das varias curvas en forma de oito ou ∞ {\displaystyle \infty }. A palabra provén do latín lēmniscātus, que significa "decorado con fitas", do grego λημνίσκος (lēmnískos), que significa "fita". As curvas que se chamaron lemniscata inclúen tres curvas cuárticas: a lemniscata de Booth, a lemniscata de Bernoulli e a lemniscata de Gerono. O lemniscata de Booth foi estudada por Proclo (século V), pero o termo "lemniscata" non se utilizou ata o traballo de Jacob Bernoulli a finais do século XVII. Historia e exemplos
Lemniscata de Booth
A lemniscata pódese definir como unha curva alxébrica, o conxunto cero do polinomio cuártico ( x 2 + y 2 ) 2 − c x 2 − d y 2 {\displaystyle (x^{2}+y^{2})^{2}-cx^{2}-dy^{2}} cando o parámetro d é negativo (ou cero para o caso especial no que a lemniscata se converte nun par de circunferencias tanxentes externamente). Para valores positivos de d obtense o óvalo de Booth.
Lemniscata de Bernoulli
En 1694, Johann Bernoulli estudou o caso de lemniscata do óvalo de Cassini, agora coñecido como lemniscata de Bernoulli (mostrado arriba), en relación cun problema de "isócronas" que fora plantexado anteriormente por Leibniz. É unha curva alxébrica, o conxunto cero do polinomio ( x 2 + y 2 ) 2 − a 2 ( x 2 − y 2 ) {\displaystyle (x^{2}+y^{2})^{2}-a^{2}(x^{2}-y^{2})}. O irmán de Bernoulli, Jacob Bernoulli, tamén estudou a mesma curva no mesmo ano e deulle o seu nome, a lemniscata. Tamén se pode definir xeométricamente como o lugar xeométrico dos puntos cuxo produto das distancias de dous focos é igual ao cadrado da metade da distancia interfocal. É un caso especial da hipopoda (lemniscata de Booth), con d
− c {\displaystyle d
-c}, e pode formarse como unha sección transversal dun toro cuxo orificio interior e seccións transversais circulares teñen o mesmo diámetro entre si. As funcións elípticas lemniscáticas son análogos das funcións trigonométricas para a lemniscata de Bernoulli, e as constantes da lemniscata xorden ao avaliar a lonxitude do arco desta lemniscata.
Lemniscata de Gerono
Outra lemniscata, a lemniscata de Gerono ou a lemniscata de Huygens, é o conxunto cero do polinomio cuártico. y 2 − x 2 ( a 2 − x 2 ) {\displaystyle y^{2}-x^{2}(a^{2}-x^{2})}. A curva de Viviani, unha curva tridimensional formada ao cortar unha esfera cun cilindro, tamén ten forma de oito e ten a lemniscata de Gerono como proxección plana.
Outras
Outras curvas alxébricas en forma de oito inclúen A curva do diaño, unha curva definida pola ecuación cuártica y 2 ( y 2 − a 2 )
x 2 ( x 2 − b 2 ) {\displaystyle y^{2}(y^{2}-a^{2})
x^{2}(x^{2}-b^{2})} no que un compoñente conectado ten forma de oito,
Curva de Watt, unha curva en forma de oito formada por un enlace mecánico. A curva de Watt é o conxunto cero da ecuación polinómica de graos seis ( x 2 + y 2 ) ( x 2 + y 2 − d 2 ) 2 + 4 a 2 y 2 ( x 2 + y 2 − b 2 )
0 {\displaystyle (x^{2}+y^{2})(x^{2}+y^{2}-d^{2})^{2}+4a^{2}y^{2}(x^{2}+y^{2}-b^{2})
0} e ten como caso especial a lemniscata de Bernoulli.
Lemovices

Os lemovices foron un pobo galo orixinario de Europa Central que se estableceron entre o 700 e o 400 a. c. no Lemosín e o Poitou, tiña como capital Durotincum (Villejoubert) e na época galoromana Augustoritum (Limoges), outras localidades habitadas por eles foron Acitodunum (Ahun), Excingidiacum (Yssandon) e Uxellum (Ussel). No 52 a. c. uns 10. 000 combatentes lemovices enfrontáronse a Xulio César en Alesia, onde morreu o seu xefe Sedullos.
Lemuria (continente)

Lemuria (etimoloxía: de Lémur) é un termo mitolóxico que actualmente se utiliza en teosofía para designar un vastísimo continente que, segundo a Doutrina Secreta do Oriente, precedeu á Atlántida. Orixe
Lemuria constituía un xigantesco continente, anterior a África e á Atlántida. Foi destruída por efecto dos terremotos e dos lumes subterráneos, e mergullada no fondo do océano hai algúns millóns de anos, deixando só como recordo dela varios picos das súas máis altas montañas, que agora son outras tantas illas, entre as cales figura a chamada Illa de Pascua, famosa polas súas estatuas xigantescas, que reflicten algunhas características das súas poboacións humanas.
Este vastísimo continente, comprendía Suráfrica, Madagascar, Sri Lanka, Sumatra, o océano Índico, Australia, Nova Zelandia, estendéndose ata gran parte do sur do océano Pacífico. Foi o berce e residencia da Terceira Raza Nai, ou sexa, da primitiva humanidade física e sexual, que naqueles remotos tempos tiña unha estatura xigantesca, era andróxina e hermafrodita, e reproducíase mediante brotes; aínda que, máis tarde, diferenciaríanse en dous sexos, dando paso á Cuarta Raza Nai. Adaptacións
Nos videoxogos Golden Sun e Golden Sun 2: The Lost Age (A Idade Perdida), Lemuria é un continente perdido no Océano do Leste, habitado polos Lemurios, que posúen a Psinerxía da auga.
Nas historietas de Marvel, Lemuria foi o imperio dunha raza diverxente da humanidade coñecida como os Desviantes e foi destruída polos Celestiais. Lemuria sobreviviu desde entón como unha cidade submarina, que foi vista na miniserie Os Eternos.
Lemuria tamén é o título dun disco do grupo Therion.
No manga e anime Saint Seiya (Os Cabaleiros do Zodíaco), dada unha tradución errónea dise que Mu, Shion e Kiki son Lemurianos, cando en realidade son descendentes da xente de Mu.
Lemuroideos

A dos lemuroideos (Lemuroidea) é unha superfamilia de mamíferos da orde dos primates, suborde dos estrepsirrinos e infraorde dos lemuriformes, endémicos da illa de Madagascar.
Segundo algúns autores, é a única superfamilia da infraorde dos lemuriformes, mentres que outros afirman que os lemuriformes deben dividirse nas superfamilias dos lemuroideos e os queilogaleideos. Clasificación
Segundo o Mammals Species of the World, os a superfamilia dos lemuroideos compremnde as seguintes tres familias: Superfamilia Lemuroidea Gray, 1821
Familia Lemuridae Gray, 1821
Familia Lepilemuridae Gray, 1870
Familia Indriidae Burnett, 1828
Lenda da puñalada polas costas

A Lenda da Puñalada polas Costas (en alemán: Dolchstoßlegende) foi unha popular lenda política do período de entreguerras en Alemaña, que se mantivo até a véspera da Segunda guerra mundial. A lenda atribuía a derrota do Imperio Alemán na Primeira guerra mundial ao fracaso do pobo en responder ao "chamamento patriótico" e á sabotaxe do esforzo bélico polos socialistas, bolxeviques e xudeus alemáns. En lugar da incapacidade do Reichsheer para participar na batalla, exonerando os militares do país da súa perda.
Historicamente, a Dolchstoßlegende revelouse importante para a ascensión política de Adolf Hitler e para o crecemento do Partido Nazi, xa que gran parte da súa base política orixinal consistía en veteranos da Primeira guerra mundial e moitos estaban próximos á interpretación Dolchstoß da historia recente alemá.
Lene Hau

Lene Vestergaard Hau, nada en Vejle o 13 de novembro de 1959, é unha física danesa. Traxectoria
En 1999 dirixiu o equipo da Universidade Harvard (Estados Unidos de América. ) que logrou reducir a velocidade dun raio de luz a aproximadamente 17 metros por segundo. No 2001 conseguiron deter un raio momentaneamente. Isto foi posible grazas ao uso dun superfluído.
En 1989 aceptou unha estadía de investigación en Ciencias Físicas por dous anos na Universidade Harvard. Obtivo o seu doutoramento da Universidade de Aarhus en 1991. A súa especialidade é a física teórica, pero o seu interese moveuse á investigación experimental nun esforzo de crear un novo tipo de materia coñecido como condensado de Bose-Einstein. En 1991 incorporouse ao cadro de persoal científico do Instituto Rowland para a Ciencia, en Cambridge (Estados Unidos de América). Dende 1999 ocupa as cátedras de Física Aplicada e Física, en Harvard. Recoñecementos
As distincións en recoñecemento ao seu labor científico e de servizo inclúen: Bolsa MacArthur Fellowship (2001-2006);
O premio NKT da Sociedade Física Danesa (2001);
A medalla Ole Rømer, outorgada polo presidente da Universidade de Copenhague (2001);
Un título honorífico, Æreshåndværker Kjøbenhavns Håndværkerforening (2001);
Samuel Friedman Rescue Award, da Fundación Friedman, Universidade de California, Os Ánxeles (2001);
O premio Ano 2000 da Top Danmark Foundation, Copenhague (2000);
O premio de J. C. Jacobsen, outorgado pola Fundación Carlsberg, Dinamarca (1989);
Bolsa de investigación outorgada pola Facultade de Ciencias da Universidade de Aarhus.
Outorgóuselle, ademais, un posto honorario na Real Academia Danesa de Ciencias.
Leneas

Na antiga Atenas, as Leneas (Λήναια) era unha festa na honra de Dioniso Leneo. O epíteto significa ben o do lenos ("cuba de viño") ou ben das lenai (as ménades).
Os gregos xónicos celebraban a festa o día 12 do mes chamado Leneón, que transcorría entre o que hoxe son xaneiro e febreiro. En Atenas, ese mes, chamado Gamelión, corresponde aproximadamente ao que hoxe é xaneiro.
Durante a festa, tiña lugar unha procesión, e sábese moi pouco dos ritos, pero a súa maior importancia estriba nos concursos dramáticos que tiñan por escenario o teatro de Dioniso, inaugurados ao redor do -440 e nos que a comedia ocupaba un lugar importante.
Lenición

A lenición é un conxunto de transformacións que se dan no paso do latín aos romances formada polas mudanzas que sufriron as consoantes duplas (que simplificaron -tt->-t-), as consoantes simples xordas (perden tensión e adoitan sonorizar -t->-d-) e as consoantes simples sonoras (que se debilitaron até desaparecer). Son varias as hipóteses baralladas tanto nas orixes da lenición como a propia cronoloxía.
A explicación (neogramática) clásica afirma que os fenómenos se daban de xeito illado: simplificaron as xeminadas (consoantes duplas), sonorizaron as xordas simples e fricativizáronse as oclusivas sonoras. Que motiva o cambio
Téñense dado diferentes hipóteses: explicación articulatoria, explicación estruturalista baseándose nun proceso en cadea ou o propio rexeitamento a unha explicación conxunta do proceso lenitivo.
Mais a teoría máis coñecida é a do substrato, principalmente celta. Baséanse en dous argumentos: que o proceso lenitivo tense dado en territorios habitados por celtas e que as linguas celtas desenvolveron unha pronuncia feble (lenis) das consoantes simples intervocálicas. Logo, no período de romanización, os celtas xa coñecían a lenición e tivo que existir un tempo suficiente de bilingüismo que levase a que no latín falado se adoptasen as sonorizacións procedentes do celta.
Agora ben, hoxe en día discútese que a sonorización teña a súa orixe no celta pois pode ser máis remota. Autores como Lloyd cren que o fenómeno xa se daba na fala baixa mais non existía necesidade de representalo. A chamada Teoría da Continuidade Paleolítica de Alinei e Benozzo, está a revisar estas cuestións do substrato celta.
As teorías máis recentes do galego Alexandre Veiga son as que maior aceptación teñen. Posteriormente, dende a óptica da fonética acústica, Martínez Celdrán amosou a súa validez. As teses de Veiga baséanse na tensión articulatoria.
Lenka Kotková

Lenka Kotková nada como Šarounová o 26 de xullo de 1973 en Dobřichovice, daquela Checoslovaquia, é unha astrónoma checa, descubridora de numerosos planetoides e outros obxectos astronómicos. Traxectoria
Lenka Kotková estudou meteoroloxía na Facultade de Matemáticas e Física da Universidade Carolina de Praga. Xa durante os seus estudos, colaborou desde 1996 co Instituto Astronómico da Academia de Ciencias da República Checa en Ondřejov, onde parcipou na fotometría de estrelas variables e na observación de corpos astronómicos próximos á Terra. Durante o seu traballo no departamento de materia interplanetaria, xunto con Petr Pravec, Mark Wolf e Petr Kušnirák, identificou gran parte dos entón coñecidos como planetas binarios. Ao mesmo tempo, descubriu ou co-descubriu máis de cen asteroides, na súa maioría do cinto principal. En 1999, ela descubriu un asteroide co número de catálogo (60001), que ela chamou en honor á súa filla - Adélka. (7897) Bohuška descuberto en 1995 leva o nome da súa nai e (60008) Jarda polo seu fillo.
Nos anos 2003–2016, Lenka Kotková traballou no departamento estelar como observadora no telescopio Ondřej de dous metros, despois volveu ao departamento de materia interplanetaria, onde se ocupa dos datos da Rede Europea de Bólidos. Dedícase ao tratamento e análise de datos, desenvolvemento de bases de datos, observacións espectroscópicas e fotométricas
Vida persoal
Recentemente, Lenka dedícase á familia, á música (tocar o contrabaixo) e á orientación (fonte: Wikipedia en checo).
Recoñecementos
En 2000, recibiu o premio Zdenek Kvíze por un traballo significativo no campo da investigación das estrelas variables.
O planeta (10390) Lenka, descuberto polos seus colegas Petr Pravec e Marek Wolf, leva o nome na súa honra.
Lenovo

Lenovo Group Ltd. ou Lenovo PC International, tamén acurtado como Lenovo (en chinés: 联想集团, pinyin: Liánxiǎng jítuán); anteriormente estilizado como lenovo) é unha multinacional chinesa de tecnoloxía con sedes en Beijing, e en Morrisville, Carolina do Norte. Deseña, desenvolve, manufactura e vende ordenadores persoais, tabletas, teléfonos intelixentes, estacións de traballo, servidores, dispositivos de almacenamento de datos, software IT e televisións intelixentes. Dende 2013, Lenovo é o meirande vendedor de ordenadores persoais en unidades vendidas. Comercializa a liña dos computadores ThinkPad, os portátiles IdeaPad e Yoga e a liña de ordenadores de escritorio IdeaCentre e ThinkCentre.
Lens flare

Lens flare é unha aberración óptica causada pola dispersión da luz que entra na lente a través das súas extremidades. Ese defecto causa certas manchas de luz en formas circulares ou hexagonais. Isto provoca unha diminución de contraste da imaxe final e, xeralmente, o asunto está na sombra, o que torna difícil de enfocar.
Este tipo de "defecto" óptico fíxose popular no medio cinematográfico, sendo considerado un "efecto" que inclusive conta con plugins para Photoshop e outros softwares de edición de vídeo.
Lente Stanhope

Unha lente Stanhope é un microscopio sinxelo e dunha peza inventado por Charles, terceiro conde de Stanhope. É un cilindro de vidro con cada extremo curvado cara a fóra, sendo un máis convexo que o outro. A distancia focal do aparello atópase no dispositivo ou dentro do dispositivo, polo que os obxectos a estudar colócanse preto ou en contacto co extremo menos curvo. Debido a que a súa construción é sinxela e económica, foi popular no século XIX. Foi útil na práctica médica para examinar materiais transparentes como cristais e fluídos.
René Dagron modificou a lente mantendo un extremo curvo para refractar a luz mentres seccionaba o outro extremo plano e situándoo no plano focal do lado curvo. Dagron utilizou a lente Stanhope modificada para montar as súas imaxes microscópicas en xoias fotográficas coñecidas como Stanhopes.
Unha lente rival é a lupa Coddington. Esta era considerada superior como lupa pero era máis cara.
Lente de Fresnel

A lente de Fresnel, chamada así polo seu inventor, Augustin Fresnel, é un deseño de lentes que permite a construción de lentes de grande apertura e unha curta distancia focal sen o peso e volume de material que cumpriría usar nunha lente de deseño convencional. Características
Cando as lentes son grandes o seu grosor pódese facer excesivo, pois fan a lente moi pesada e cara. Por isto, pódese manter os raios de curvatura das lentes separándoas en aneis circulares. O grosor da lente en cada anel é diferente, eliminando o enorme espesor que tería a lente de seren continuas as súas superficies, mentres que a superficie presenta un aspecto escalonado.
Emprégase en lupas planas con formato de tarxeta de crédito, lanternas de faros, faros de automóbiles, semáforos etc.
Lente líquida

A tecnoloxía da lente líquida propón substituír o plástico, ou vidro, de entre os materias máis comúns para a produción do obxectivo dunha cámara fotográfica por unha cápsula de almacenamento de líquido con axeitadas propiedades ópticas, por exemplo unha maior transparencia que os plásticos usados neste proceso de fabricación como o acrílico. Principio de funcionamento
Este líquido (auga) acumulado cunha alta tensión superficial presenta unha curvatura similar a dunha lente convencional. Cando se lle aplica tensión eléctrica dunha forma controlada esta curvatura cambia e polo tanto tamén se modifica o valor da súa distancia focal. Xa que esta tensión aplicada a dito líquido en estado estábel altera o seu enlace molecular nunha relación medíbel co seu nivel de curvatura
A lente líquida sería capaz de lograr un sistema de autofoco sen intervención de elementos mecánicos. Precedentes na industria
En 2004 Philips presentou unha lente líquida cilíndrica imitando as propiedades do ollo humano. En 2008 Varioptic fixo público unha serie de prototipos de lente líquida. A lente líquida 'Artic 316' obtiña un zoom de 7 centímetros sobre o infinito en menos de 30 segundos e cunha transmisión da luz visíbel do 97%
Lentes

As lentes ou anteollos son dispositivos ópticos utilizados para a compensación de ametropías e/ou protección dos ollos, utilizados na parte superior da faciana, próximos aos ollos, mais sen entrar en contacto físico con estes, constituídos xeralmente por dúas lentes oftálmicas e unha armazón.
Actualmente, case todos os modelos de lentes son usados diante do rostro repousando sobre o nariz e orellas. Historia
Foron as experiencias en óptica de Robert Grosseteste e o seu discípulo Roger Bacon que levaron á invención dos anteollos. En 1284, os gremios de Venecia xa os mencionaban e durante o século XIV a fabricación de lentes popularizouse por toda Europa. Non sempre as lentes foron fabricadas coa forma con que son coñecidas hoxe en día, polo que, na antigüidade, era común encontrar monóculos (só unha lente oftálmica), ou, noutros casos, só se usaban lentes sen montura. Actualidade
Mentres que os primeiros lentes eran usados principalmente para auxilio da lectura, hoxe en día son máis que simples próteses de corrección de defectos visuais, sendo que, son agora un dos principais accesorios de moda das sociedades modernas. Tipos de lentes
Lentes de contacto
Lentes de sol
Lentes de grao
Lentes de natación
Lentes de sol

Unhas lentes de sol ( pronunciación ) son unhas lentes a miúdo coloreadas ou escurecidas para protexer os ollos da luz directa e molesta.
As monturas das lentes de sol xeralmente están fabricadas con metal ou cun material sintético, como o plástico ou o nailon. As lentes adoitan ter distintos niveis de bloqueo aos raios ultravioleta (UV).
Suxírese o emprego frecuente de lentes de sol de boa calidade, que se axusten ao rostro de modo que protexan dos raios que proveñan da fronte e dos laterais, filtrando adecuadamente os raios UV que poden ter efectos nocivos sobre a saúde ocular. Breve historia
A mediados do século XVIII, o británico James Ayscough comezou a experimentar con lentes tintadas. El non as concibía como lentes de sol nin como mecanismo de protección fronte aos raios solares, senón como remedio a algúns problemas específicos de visión.
A principios do século XX empezouse a xeneralizar o uso de lentes de sol entre as estrelas do incipiente cine mudo.
Sam Foster iniciou en 1929 a produción en masa de lentes de sol económicas nos Estados Unidos. En 1936 apareceron as primeiras lentes polarizadas.
Lentionina

A lentionina' é un composto organosulfurado cíclico, que se encontra nos cogomelos shiitake (Lentinula edodes) e é en parte responsable do seu olor fragrante. O seu modo de formación non está claro, pero probablemente intervén o encima C-S liase.
Ademais de lle dar olor aos cogomelos shiitake, a lentionina inhibe a agregación das plaquetas, polo que é un prometedor tratamento para a trombose. Outros compostos organosulfurados encontrados no allo teñen un efecto similar.
Lentisferas

As lentisferas ou Lentisphaerae (en grego esferas pegañentas) son un filo de bacterias estreitamente relacionadas coas Chlamydiae e as Verrucomicrobia.
Os membros do grupo poden ser aerobios ou anaerobios e viven en animais, augas doces e mariñas. Algúns viven anaerobicamente no intestino de mamíferos e aves. Dos mariños atopáronse secuencias xenéticas en peixes, corais e sedimentos mariños.
O filo foi definido pola análise filoxenetica do ARNr 16S. O filo inclúe dous xéneros, Lentisphaera e Victivallis, ambos os dous cocos gramnegativos quimioorganotrofos, que se nutren de azucres como monosacáridos, disacáridos, azucres alcohois, ou azucres ácidos, e producen un material limoso extracelular pegañento. Taxonomía
O grupo pode clasificarse nunha clase con dúas ordes, familias e xéneros:
Clase Lentisphaeria Orde Lentisphaerales Cho et al. 2004
Familia Lentisphaeraceae
Xénero Lentisphaera Cho et al. 2004
Lentisphaera araneosa Cho et al. 2004
Orde Victivallales Cho et al. 2004
Familia Victivallaceae
Xénero Victivallis Zoetendal et al. 2003
Victivallis vadensis Zoetendal et al. 2003
Lenus

Lenus foi un deus celta da curación adorado no leste da Galia, onde foi identificado co deus romano Marte. Foi un importan deus da tribo treveri, que tiñan grandes santuarios en fontes medicinais en Tréveris e en Martberg de Pommern, na actual Alemaña. Tamén se coñecen dedicacións no suroeste de Britania (Chedworth e Caerwent). Edith Wightman descríbeo como “un dos mellores exemplos dun Teutates, ou deus da xente, equiparado co Marte-protector da tribo durante unha batalla, pero tamén [. .. ] dador de saúde e boa fortuna en xeral” (p. 211). O seu santuario ‘Am Irminenwingert’ en Tréveris tiña un gran templo, baños, santuarios máis pequenos e un teatro.
Lenzo

O lenzo é un soporte feito de tea que normalmente ten un bastidor para poder tensalo e emprégase para pintar enriba. Acostuman ser de algodón ou de liño: o algodón ten unha cor máis clara, unha trama menos compacta e é máis económico; o de liño é máis ríxido, de cor gris ocre un pouco escura e considérase a mellor tea para pintar ao óleo.
Leo Esaki

Leo Esaki (en xaponés: 江崎 玲於奈, Esaki Reona), nado en Osaca o 12 de marzo de 1925, é un físico xaponés galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1973. Traxectoria
Estudou física na Universidade de Tokyo, licenciándose en 1947 e doutorándose en 1959. Tras traballar como investigador na empresa Sony, en 1960 trasladouse aos Estados Unidos onde foi contratado no centro de investigación da empresa IBM Thomas J. Watson Research Center. Investigacións científicas
Interesado na mecánica cuántica realizou investigacións ao redor do efecto túnel sobre os semicondutores e superconductores, explicando o efecto do díodo de Esaki polo cal estudou o paso de electróns a través dunha barreira sólida sen deixar ningún rastro, reagrupándose despois na súa formación inicial. Esta teoría ten aplicacións actuais en electrónica, medicina e astronáutica.
No ano 1973 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Ivar Giaever e Brian David Josephson, polos experimentos ao redor de semicondutores e supercondutores.
Leo Nardus

Leo Nardus, rexistrado ao nacer como Leonardus Salomon, nado en Utrecht o 5 de maio de 1868 e finado en Tunes o 12 de xuño de 1955, foi un tirador de esgrima, pintor, coleccionista e marchante de arte neerlandés, gañador dunha medalla olímpica. Traxectoria
Procedente dunha familia xudía, era fillo de Manus Salomon, anticuario, e Catharina Alida Berlijn. . Interesado na pintura, Nardus estudou na Rijksacademie, influído principalmente polo seu profesor Sybrand Altmann, a súa obra consiste principalmente en retratos e pinturas de xénero. Tras terminar os seus estudos pasou algún tempo en París. En 1889 acompañado do seu amigo Michel van Gelder realizou unha breve expedición á rexión do Chaco, na Arxentina para atopar ouro, que quedou nun fracaso. Tras volver a París marchou aos Estados Unidos como marchante de arte en 1894 e consegue unha considerable fortuna, aproveitando a alta aceptación que tiña a pintura neerlandesa entre os millonarios norteamericanos, sospeitándose sen chegar a probarse que vendeu algunhas pezas de cualidade dubidosa como pezas mestras. Regresou de novo a París co novo século. En 1904 casou en Londres, con Hélène Jeanne Marie Bourgeois, filla dun marchante de Colonia, a parella estableceuse no castelo de Arnouville, na periferia de París. coa que tivo dúas fillas e da que se divorciou en 1911. Participou nos Xogos Olímpicos de 1912 en Estocolmo co equipo neerlandés de espada, logrando a medalla de bronce. En 1913 realizou a súa primeira exposición individual na Galería Rosenberg de París, e o 23 de xaneiro de 1917 realizou unha poxa a beneficio da Cruz Vermella de Francia e Bélxica. Afeccionado ao xadrez foi mecenas de David Janowski e Frank Marshall. Viaxou numerosas veces ao norte de África: Alxeria, Exipto pero sobre todo Tunisia, territorio no que se acabará establecendo en 1921, confiando a súa colección de obras de arte ao seu amigo Arnold van Buuren, e facendo edificar un palacio en mármore rosa en cidade balneario de La Marsa onde se mantivo arredado da vida social tunisiana, realizando pinturas de paisaxes e escenas da vida corrente e retratos de beduínos. En 1941 os nazis arrestaron a Van Buuren confiscándolle a colección de arte e a partir de entón Nardus comezou a ter problemas económicos, véndose obrigado a veder a súa residencia en 1951. En 2010 as obras comisadas polos nazis fóronlles restituídas aos seus descendentes
Leo von Klenze

Leo von Klenze, nado en Schladen, Krs Goslar o 29 de febreiro de 1784 e finado en Múnic o 27 de xaneiro de 1864, foi un arquitecto, pintor e escritor alemán do neoclasicismo. Traxectoria
Destacou como arquitecto da corte de Baviera baixo o reinado de Lois I. A súa obra máis destacada é o conxunto da Königsplatz e os edificios que a arrodean, como a Gliptoteca de Múnic (1816 - 1834), para a cal se inspirou na tipoloxía de galería creada por Durand. Tamén en Múnic deseñou a Ruhmeshalle na Theresienwiese, onde se ergue a estatua colosal de Bavaria e a Residencia Real (Residenz). Noutras cidades alemás construíu o castelo de Wilhelmshöhe en Kassel, o Walhalla en Ratisbona e a Befreiungshalle en Kelheim, entre outros edificios.
O tsar Nicolao I de Rusia, na súa visita a Baviera, entusiasmouse coa súa obra e encargoulle a construción do novo Ermitage en San Petersburgo, que se concretou entre 1839 e 1852.
Von Klenze foi un prominente representante da corrente que reviviu o estilo grego en Europa. A tal punto, que se lle encomendou unha renovación da propia cidade de Atenas, con motivo da chegada da monarquía de Otto de Grecia.
Leon Cooper

Leon Neil Cooper, nado en Nova York o 28 de febreiro de 1930 e finado en Providence, Rhode Island, o 23 de outubro de 2024, foi un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1972. Traxectoria
Licenciouse en física na Universidade de Columbia, sendo posteriormente profesor na Universidade de Illinois, Brown, Providence así como profesor invitado en universidades de Noruega, Italia e Francia. Investigacións científicas
Interesado na física do estado sólido, en 1957 desenvolveu xunto a John Bardeen e John Robert Schrieffer a Teoría BCS da supercondutividade, pola cal a moi baixa temperatura maniféstase nos electróns unha grande forza de atracción que os fai fluír emparellados de forma que, ao pasar preto dun núcleo atómico, o primeiro electrón cede enerxía que é despois recuperada polo seu compañeiro. Esta teoría tivo a súa orixe en 1911 no descubrimento do neerlandés Heike Kamerlingh Onnes sobre a carencia de resistencia do mercurio nas correntes eléctricas a temperaturas próximas ao cero absoluto.
Compañeiro de investigacións de Alfred P. Sloan entre 1959 e 1966, posteriormente realizou investigacións no Insitituto de Estudos Adiantados de Princeton e no Consello Europeo para a Investigación Nuclear (CERN).
En 1972 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con John Bardeen e John Robert Schrieffer, polos seus traballos conxuntos sobre a teoría da supercondutividade, coñecida como Teoría BCS.
Leon Lederman

Leon Max Lederman, nado en Nova York, EUA o 15 de xullo de 1922 e finado o 3 de outubro de 2018 foi un físico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1988 polos seus traballos sobre os neutrinos. Apuntamentos familiares
Nado en Manhattan fillo de dous emigrantes xudeus rusos, Morris e Minna (Rosenberg) Lederman, cCasou con Ellen Carr Lederman, retirándose ambos nos últimos anos da súa vida a Idaho. Traxectoria
Naceu o 15 de xullo de 1922 na cidade norteamericana de Nova York. Graduouse na James Monroe High School no 1939. Estudou física na Universidade de Nova York (City College of New York), onde se licenciou en 1943. Tras participar na segunda guerra mundial, en 1951 conseguiu o doutoramento na Universidade de Columbia, onde se converteu en profesor en 1958 e onde posteriormente dirixiu o Laboratorio de Investigación Física entre 1961 e 1978.
Entre 1979 e 1989 dirixiu o Fermilab (Fermi National Accelerator Laboratory, en Batavia, Illinois, preto de Chicago), laboratorio de investigación do goberno dos Estados Unidos. Finalmente en 1989 dimitiu dos seus cargos e brevemente foi profesor na Universidade de Chicago antes de trasladarse ó Instituto Tecnolóxico de Illinois.
Difusor do ensino da física, tentou levar adiante o programa 'Physics First'. Asemade, foi quen nomeou ó Bosón de Higgs como 'a partícula de Deus'. Investigacións científicas
As súas investigacións científicas centráronse, xunto a Melvin Schwartz e Jack Steinberger, nun método de detección dos neutrinos que permitiu demostrar a dobre estrutura dos leptóns. Naquel momento, o descubrimento de dúas clases de neutrinos (hoxe coñécense tres) permitiu ós teóricos elaborar un esquema, coñecido como modelo estándar, para a clasificación de tódalas partículas elementais.
En 1977 conseguiu detectar unha nova partícula quark, o quark fondo.
Once anos máis tarde, en 1988, foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto ós seus compañeiros Melvin Schwartz e Jack Steinberger, polos seus traballos sobre o neutrino. Publicacións
The God Particle: If the Universe Is the Answer, What Is the Question? (A partícula divina: Se o Universo é a resposta, cal é a pregunta? ) (1993)
From Quarks to the Cosmos (Dos quarks ao cosmos)
Portraits of Great American Scientists (Retratos dos grandes científicos americanos)
Symmetry and the Beautiful Universe (A simetría e a beleza do universo) (2004)