proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Proximal

En anatomía, o termo proximal (T. A. : proximalis, do latín proximus, "próximo") é un adxectivo que indica proximidade cara ao punto de orixe ou inserción dun órgano, unha parte, ou calquera punto de referencia. Por exemplo, a coxa é máis proximal ao corpo que o pé, ou a perna é proximal ao pé.
En odontoloxía, refírese á superficie dun dente contigua á do dente adxacente.
É o termo oposto a distal. Estruturas nas que se usa o termo
Arco transverso proximal do pé (T. A. : arcus pedis transversus proximalis), parte proximal dun dos tres arcos que forman a bóveda plantar.
Falanxe proximal dos ósos dos dedos da man e os ósos dos dedos do pé (T. A. : phalanx proximalis), primeira falanxe dos dedos da man ou dos dedos do pé.
Articulación radiocubital proximal (T. A. : articulatio radioulnaris proximalis), parte da articulación do cóbado.
Cara proximal (T. A. : facies approximalis) do dente.
Porción proximal da próstata (T. A. : pars proximalis prostatae).
Porción supracolicular da uretra (T. A. : pars proximalis urethrae prosticae).
Arterias estriadas mediais proximais (T. A. : arteriae striatae mediales proximales), ramas da arteria cerebral anterior.
Ramas estriadas proximais laterais das arterias centrais anterolaterais (T. A. : rami striati proximales laterales arteria centralium anterolateralium), ramas á súa vez da arteria cerebral media.
Ganglio proximal, un dos ganglios linfáticos inguinales profundos (T. A. : nodus lymphaticus inguinales profundi proximalis).
Proído

O proído ou proício é unha sensación peculiar ou irritación incómoda da pel que leva un desexo de rañar a parte en cuestión. Tamén é coñecido comunmente como coceira, rañeira, comichón ou comechón. O termo médico é prurito. Clasificación
O proído pode presentarse ben diseminado en diversas áreas do corpo (proído xeneralizado) ou nunha zona específica (proído localizado). Etioloxía
Aínda que antigamente se pensaba que o proído era un tipo de dor de baixa intensidade, sábese que é unha sensación distinta á dor; que ten a súa propia liña de conexión co cerebro.
O proído, xa sexa o localizado ou o xeneralizado, pode deberse a unha irritación química (por tocar unha determinada planta), causas ambientais (insolación de certa zona cutánea), urticaria, caspa, infeccións fungosas como o pé de atleta e a dentadas ou picaduras de parasitos na pel, no cabelo ou na pube (mosquitos, arañas, pulgas, piollos, carrachas, etc. ).
O proído xeneralizado pode deberse a doenzas infecciosas, reaccións alérxicas, sarna, doenzas renais ou hepáticas con ictericia así como por reaccións a medicamentos.
Respecto ó mecanismo fisiolóxico polo cal se produce o proído, descubriuse que unha molécula denominada BNP (péptido natriurético B) e que se libera na medula espiñal transmite a sensación de proído ó cerebro. En experimentos con ratos, observouse que eliminando a molécula BNP ou a célula nerviosa receptora desta, os ratos deixaban de rascarse.
Prudencio de Sandoval

Frei Prudencio de Sandoval, nado en Valladolid en 1553 e finado en Pamplona no ano 1620, foi un clérigo bieito, bispo de Tui de 1608 a 1612 e de Pamplona desde esa data até a súa morte, e historiador español. Traxectoria
Continuou a crónica iniciada por Florián de Ocampo e Ambrosio de Morais, recompilando gran cantidade de fontes documentais, sen demasiada crítica. Utiliza moitos datos de Guevara e Mejía. A súa Vida e Feitos do Emperador Carlos V é considerada como fonte fundamental polos historiadores do período. Obras
Historia de la vida y hechos del emperador Carlos V
Historia de los reyes de Castilla y León o Historia de los cinco reyes (Pamplona, 1615).
Crónica del ínclito emperador de España don Alonso VII (1660).
Prutah

Prutah (hebreo: פרוטה; plural: פרוטוט, prutot) é unha antiga moeda hebraica de bronce de escaso valor que pesaba a milésima parte da libra, cuñada polos monarcas das dinastías asmonea e herodiana.
No Estado de Israel instaurado en 1948 retomouse esta denominación (na forma pruta, do hebreo moderno), como moeda divisionaria eqiuivalente á milésima parte da libra israelí. Historia
Na Antigüidade
O termo aparece na Biblia e no Talmude, co significado de "moeda de valor mínimo", probablemente derivado dun vocábulo arameo co mesmo significado.
O prutah era a segunda moeda do seu tempo con menor valor, equivalente a dous lepta. En tempos dos Asmoneos e dos Herodianos era a moeda en uso de menor valor.
Tamén foi emitida polos gobernadores romanos da provincia de Xudea no século I d. de C. , e posteriormente polos propios xudeus durante a primeira guerra xudeu-romana.
No moderno Estado de Israel
Ao que se estableceu o moderno Estado de Israel en 1948, o goberno solicitou á Sociedade Numismática de Israel que propuxese os deseños para emitir unha serie de moedas co nome de "pruta" (forma no hebreo moderno do antigo "prutah"). Leo Kadman, xunto co artista gráfico Otte Wallish, elaboraron uns esbozos baseados nos motivos característicos dos prutah emitidos durante a primeira guerra xudeu-romana (66-70 d. de C. ), que, finalmente, foron os aprobados polo ministro das Finanzas, Eliezer Kaplan.
Este novo pruta era unha unidade divisionaria equivalente á milésima parte da libra israelí, en substitución do "mil", milésima parte da libra palestina, que fora a moeda emitida polo Mandato Británico de Palestina antes de maio de 1948.
A primeira serie leva por data o ano 5709 do calendario hebreo (1949 AD) e foi cuñada no Reino Unido, na compañía Imperial Chemical Industries e na Heaton Mint, de Bitrmingham. En 1955, o Banco de Israel puxo tamén en circulación un billete de 500 pruta, que no seu anverso reproducía as ruínas da antiga sinagoga de Bir'am, na alta Galilea. Da produción destes billetes encargouse a compañía londiniense Thomas de la Rue. Entre 1952 e 1957 emitíronse novamente algúns destes valores, nalgúns casos cambiando as aliaxes de cuñaxe mais mantendo os motivos representados, aínda que máis estilizados. Finalmente, o pruta deixou de existir en 1960, cando o Goberno israelí determinou cambiar a moeda fraccionaria da libra israelí, que pasou a dividirse en 100 agorot.
Práctica

Práctica é a realización concreta dunha teoría.
Unha teoría só é considerada como tal se for probada pola práctica, ou sexa, non existe teoría sen práctica. [Cómpre referencia] Einstein cando formulou a teoría da relatividade xa probara matematicamente esta teoría.
Cómpre distinguir entre teoría e hipótese. Esta é unha suposición antes da proba práctica e a formulación final da teoría. A teoría tampouco é unha antítese, é dicir, a afirmación da tese pola súa negación. Por exemplo: "o ceo é azul" (tese) e "o ceo non é vermello, ou verde, ou roxo" (antítese).
Ao realizar un feito, dise que temos que aplicar a teoría na práctica. Por seren dúas dimensións dun mesmo fenómeno e que frecuentemente xeran controversia entre o que se di e o que se fai, dise comunmente que "na práctica a teoría é outra".
Prémeyzel

Prémeyzel é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Prémillieu

Prémillieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Préstamo lingüístico

Un préstamo lingüístico é un elemento xeralmente lexical que unha lingua toma doutra. Os préstamos son resultado do contacto con novas realidades que hai que designar. Clasificación dos préstamos
Segundo o ámbito de actuación poden ser: Préstamo fonético: cando o novo elemento é un fonema.
Préstamo morfolóxico: cando o elemento introducido é morfoloxía.
Préstamo sintáctico: cando o elemento introducido é unha estrutura sintáctica.
Préstamo lexical: cando o elemento novo é unha palabra.
Segundo a vía de entrada poden ser: Préstamos directos: o préstamo é resultado do contacto directo entre as dúas linguas.
Préstamos indirectos: cando a introdución do préstamo é por medio dunha lingua intermedia.
Préstamos da lingua galega

Un préstamo lingüístico da lingua galega son elementos lingüísticos que o galego tomou e adaptou doutras linguas. Orixe dos préstamos
Occitano (occitanismo): datan do período medieval, cando o occitano era unha importante lingua de cultura. Así moitos dos termos relaciónanse co trobadorismo mais tamén doutros ámbitos: funil e trobador.
Francés (galicismos): a presenza de galicismos no galego é moi antiga e moi notábel no período medieval polos contactos polo Camiño de Santiago ou pola importancia de ordes relixiosas como a de Cluny e posteriormente polo seu status de lingua internacional. Son galicismos no galego: blusa, chapeu ou cisne
Linguas amerindias (americanismos): xeralmente designan realidades descoñecidas. A súa introdución foi por medio das linguas colonizadoras, o portugués e fundamentalmente o castelán: canoa ou cacique
Inglés (anglicismos): a súa introdución prodúcese cando substitúe o francés como lingua internacional. Os anglicismos pertencen ao campo da informática (chip, rato, pen), dos deportes (fútbol).
Castelán ou castelanismos: coa incorporación do Reino de Galiza na Coroa de Castela a influencia do castelán no galego irá a máis. Son castelanismos: guerrilla ou bocadillo. Porén, a diferenza destes préstamos necesarios, moitas das novas palabras viñeron substituír a outra patrimoniais como abuelo no canto de avó ou iglesia en vez de igrexa e que xa non se recollen nos dicionarios como formas válidas, polo que no galego culto xa non poden funcionar como préstamos.
Catalán: débense fundamentalmente á presenza de cataláns a partir do século XVIII na nosa industria pesqueira e conserveira. Moitos destes vocábulos son termos pesqueiros como: bou, xávega ou remolcar.
Latín e grego (cultismos): son as palabras introducidas no galego, cando estaba xa constituída como idioma. A maioría delas entraron a partir do século XV: capilar, cátedra. ..
Prévessin-Moëns

Prévessin-Moëns é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Prólogo

O prólogo (etim. do grego "prol": antes e "logos": discurso), é o escrito breve, situado ao principio dunha obra extensa, entre os documentos chamados preliminares, e serve a un escritor para xustificar o habela composto e ao lector para orientarse na lectura. Posúe, ademais, outros labores: Facer crítica literaria sobre o autor.
Presentar ao autor, facendo unha breve descrición ou recordo do mesmo.
Presentar a obra e ao autor a un público que descoñece sobre que trata esta, e quen e que traxectoria posúe quen a compuxo.
Orientar sobre as modificacións que sufriu a obra: correccións, ampliacións, supresións, actualizacións, textos utilizados. ..
Agradecer o labor de quen colaboraron ou participado na composición da obra.
Defender o mérito da obra e a necesidade de que exista.
Gañarse a simpatía do que vai lela mediante o tópico da captatio benevolentiae, escusar ao autor ou pedir perdón por el.
O prólogo é ademais o chanzo previo que serve para explicar ou aclarar algunhas circunstancias importantes sobre a obra literaria que ao autor interésalle destacar.
Cando o autor é novel, o prólogo adoita escribilo un escritor recoñecido para presentalo, pero nos restantes casos adoita facelo o mesmo autor que compuxo a obra extensa. Componse sempre logo de acabar a obra, non antes, e pode haber máis dun, sobre todo se a obra tivo éxito e reeditouse ou reimprimiuse varias veces, polo que cada edición nova leva o seu propio prólogo que vai a continuación dos demais. Cando os prólogos do autor acumúlanse, o autor da obra ofrece unha perspectiva diacrónica da súa relación coa obra literaria composta e a súa acollida a través dos anos, por exemplo, en La Colmena, de Camilo José Cela. Se o obxectivo do prólogo a unha obra é defendela, denomínase galeato.
O prólogo sitúase entre un conxunto de textos iniciais da obra que se denomina habitualmente como liminares ou preliminares. Posúe un carácter máis literario que a introdución, que é unha presentación do contido máis que do autor, e debe distinguirse claramente do prefacio, ou escrito preliminar que expresa a intención dunha obra con anterioridade a que esta sexa escrita.
Hai que considerar o prólogo dentro do que Gerard Genette denomina paratexto, isto é, calquera texto que se sitúa na periferia do texto literario: o título, o subtítulo, a dedicatoria, o lema, o prólogo ou prólogos, o epílogo ou ultílogo ou ultimólogo, as notas, glosas ou escolios á marxe ou ao pé, as sobrecubertas, as faixas, os capítulos refuxados, os borradores. ..
O prólogo ten unha grande importancia para a historia literaria, pois con frecuencia ofrece as claves críticas da interpretación da obra polo seu propio autor ou por alguén próximo a el. Só ata fai moi pouco empezou a ser estudado como xénero literario.
Própole

O própole é unha substancia que obteñen as abellas das xemas das árbores e que despois procesan na colmea, converténdoa nun potente antibiótico co que cobren as paredes da colmea, co fin de combater as bacterias e fungos que poidan afectala.
O própole ten materias colorantes, chamadas flavonoides, que son as máis activas no rol antiséptico do própole. Ademais desta substancia, contén resinas e bálsamos (un 50%), cera de abella (un 30%), aceites esenciais (un 10%), pole e diversos materiais minerais: aluminio, prata, bario, boro, cromo, cobalto, estaño, ferro e moitos outros. Tamén contén provitamina A e vitaminas do grupo B, especialmente B3.
As abellas sen ferrón da tribo Meliponini recobren todo o niño de cría cun invólucro (lámina ou membranas) fabricado con cerume, que é unha mestura de própole e cera. Con betume cerran as aberturas onde confinarán a colonia nos troncos, sendo o mesmo unha mestura de própole pegañoso mesturado con barro, a cal tamén se chama xeopropóleo.
Entre as propiedades medicinais que se lle recoñecen a este produto están: Antibióticas.
Cicatrizantes.
Fúnxicas.
Anti-inflamatorias.
Analxésicas.
Anti-alérxicas.
Epitelizantes.
Anestésico.
A súa utilización en seres humanos debe facerse con reserva e, preferentemente, con recomendación médica.
Historicamente utilizouse para tratar catarros das vías respiratorias altas, gripe, sinusite, otite, larinxite, bronquite, asma bronquial, pneumonía crónica, tuberculose pulmonar. Tamén se usou en dermatoloxía para o tratamento de abscesos, furúnculos, frieiras, gretas, verrugas, entre outros danos da pel. Coñécese que os exipcios utilizaban o própole como parte dos ingredientes para conservar as vísceras dos faraóns.
Obviamente, tamén se utilizou no tratamento de animais con febre aftosa, necrose bacilar, mamite e helmintíase en ovinos, entre outras. Tamén se empregou na confección de finísimas lacas para o pintado de instrumentos musicais de corda, dándolle gran resistencia á laca.
A cantidade media que poden producir por colmea durante un ano depende da raza de abella, e acostuma estar entre os 150 g e 300 g. Recoléctase ao comezar a primavera, xa que é necesario na colmea durante os tempos fríos. Para a recolección, o apicultor coloca unha prancha plástica perforada sobre os cadros da colmea que, no momento de recolección, introduce nun conxelador até que o contido se conxela e así poder retiralo máis facilmente; logo introdúceo en auga quente para separar o própole da cera, as abellas mortas ou restos doutros animais. Neste momento o própole preséntase como unha substancia similar a unha goma de mascar. Logo toma unha forma granulosa e frouxa, de cor lixeiramente escura. O própole consérvase en recipientes de vidro, nunca de plástico, lonxe do ar e da luz.
Prórroga

A prórroga ou tempo suplementario é un método de desempate que se utiliza en partidos de diferentes deportes cando existe igualdade ao terminar o tempo regulamentario do partido orixinal. É usual no baloncesto, onde non se considera o empate. Noutros deportes adóitase utilizar en partidos eliminatorios, onde debe haber, necesariamente, un equipo gañador.
Consiste en xogar, a continuación do partido, un tempo que varía segundo as respectivas regulamentacións. Baloncesto
O regulamento do baloncesto establece o seguinte: se o tenteo acaba en empate, ao final do tempo de xogo do cuarto período, o partido continuará cun período extra de 5 minutos. Xogaranse cantos períodos de 5 minutos sexan necesarios para romper o empate. Fútbol
No caso do fútbol, o Regulamento do International Board, cuxa versión en español denomínao oficialmente tempo suplementario, establece que o mesmo debe durar non máis de dous tempos de 15 minutos cada un. Gaña o equipo que durante estes minutos agregados logre crebar o empate, polo que, durante o tempo extra pode suceder que se anote máis dun gol. No caso de que non rompa o empate, en xeral, recórrese ao método de tiros desde o punto penal.
Outros métodos que xa non son utilizados foron o gol de ouro e o gol de prata.
Prótele

O prótele (Proteles cristata) é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos hiénidos, que, ao contrario que as demás hienas, é un tímido insectívoro solitario. Descrición
É o único membro do seu xénero e da subfamilia dos protelinos. Distribución
Existen dúas poboacións diferenciadas do prótele. A primeira distribúese polo sur de África: Botswana, Namibia, Suráfrica, o sur de Angola, o sur de Zambia e o suroeste de Mozambique. A segunda encóntrase en zonas que abarcan desde Tanzania central, Uganda, Kenya e Somalia até os desertos de Etiopía, Sudán e o sur de Exipto.
Prótese (lingüística)

Dise do fenómeno fonolóxico (ou fonético) consistente na adición dun fonema (ou son) na posición inicial dunha palabra ou secuencia fónica. Este fenómeno pode darse ó longo da historia da lingua ou sincronicamente en diferentes variedades diatópicas. Un exemplo pode ser o paso de moto a amoto, de radio a arradio, de tareco a atareco ou de status a estatus. O último exemplo é extensivo a tódolos eses líquidos iniciais e é moi definitorio das falas iberorromances, tanto que os habitantes ibéricos que aprenden inglés son identificados grazas a isto.
Prótome

Prótome ou prótomo ((grego προτομή, protomé, «parte anterior», «busto») é a representación en altorelevo dun animal real ou imaxinario, dun monstro ou dunha persoa. Represéntase a cabeza, o busto ou o busto cos membros anteriores. Usouse como motivo decorativo ou de soporte de elementos arquitectónicos xa na antigüidade clásica. Hai exemplos en ménsulas, cornixas, frontóns, obras de ourivaría, moedas, cerámicas, etc.
Nos barcos de pesca e de transporte fenicio que percorrían o Mediterráneo coñecidos como hippoi, soian presentar no akroterion de proa un prótome en forma de cabalo.
O termo introduciuse na terminoloxía da arte no século XIX.
Psalterium Georgii

Psalterium Georgii, a arpa de George, foi unha constelación creada por Maximilian Hell no 1781 na honra de Xurxo III de Inglaterra. A constelación é tamén coñecida por Harpa Georgii, porque representa unha arpa. Estaba situada entre Taurus, Eridanus e Cetus. As súas estrelas pertencen na actualidade a Eridanus. Este termo caeu en desuso.
Psettodes belcheri

Psettodes belcheri é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos psetodoideos e familia dos psetódidos, unha das tres do xénero Psettodes, coñecida en galego como linguado espiñoso de cola manchada.
Trátase dunha mariña, demersal, de certa importancia comercial, que vive en augas tropicais pouco profundas das costas do Atlántico oriental, desde Mauritania, a 23° N, até o golfo de Guinea, aos 14° S.
Psettodes bennettii

Psettodes bennetti é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos psetodoideos e familia dos psetódidos, unha das tres do xénero Psettodes, coñecida en galego como linguado espiñoso.
Trátase dunha mariña, demersal, de certa importancia comercial, que vive en augas tropicais pouco profundas das costas do Atlántico oriental, desde o Sáhara Occidental até Liberia.
Psettodes erumei

Psettodes erumei é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos psetodoideos e familia dos psetódidos, unha das tres do xénero Psettodes, coñecida en galego como linguado espiñoso do Índico.
Trátase dunha mariña, demersal, de certa importancia comercial, que vive en augas tropicais pouco profundas das costas da rexión Indo-Pacífica, desde os 26° N e os 21° S, e entre os 43° L e os 156° L.
Pseudagrion vumbaense

Pseudagrion vumbaense é unha especie de libélula da familia Coenagrionidae. É endémica de Zimbabwe.
Os seus hábitats naturais son rexións subtropicais ou tropicais húmidas de grande altitude e ríos. Está ameazada por perda de hábitat.
Pseudo-Apolodoro

Dáse o nome de Pseudo-Apolodoro ó autor dun compendio sobre mitoloxía grega coñecido como Biblioteca mitolóxica ou simplemente Biblioteca (Βιβλιοθήκη), texto escrito no século -I e atribuído tradicional -e erroneamente- a Apolodoro de Atenas ou Apolodoro o Gramático, un gramático, historiador e mitógrafo grego do século -II.
Descoñécese calquera dato biográfico deste escritor a quen se denomina Pseudo-Apolodoro ou escritor da Biblioteca, pero o feito de que a Biblioteca mencione como fonte a Cástor de Rodas fai imposible soster a autoría a Apolodoro de Atenas, morto no século anterior (cara ao -119); o devandito Cástor foi autor dunha Crónica que cita feitos acontecidos ata mediados do século -I. Descoñécese igualmente se escribiu ou non outras obras. A Biblioteca
A Biblioteca mitolóxica consiste nun resumo, que ademais se conserva incompleto, dos diferentes tratados e versións sobre mitos que se desenvolveran en torno ós deuses e heroes gregos. En todo caso, segue a ser unha das fontes máis completas e útiles sobre a mitoloxía grega e moitas veces cita as fontes das que recolle a información: xa vimos antes a mención a Cástor, pero tamén fai referencia a Ferécides, Asclepíades, Acusilao, Cércope, Hesíodo, Herodoto, Homero, etc. Noutras ocasións dá estas referencias de modo indirecto ("o autor dos Nostoi" (ou Regresos), e en numerosas ocasións as referencias son imposibles de identificar ("algúns din", "outros din", "segundo outros", "segundo algúns" ou expresións igualmente vagas).
O primeiro manuscrito coñecido, do século XIV, figuraba titulado como "Biblioteca do gramático Apolodoro de Atenas, e este erro foi copiado polos seguintes amanuenses ata que, en 1873, o arqueólogo alemán Carl Robert detectou a imposibilidade cronolóxica mencionada antes. Cabe supoñer que o erro se debe á mención que fai Focio (patriarca de Constantinopla, ca. 820 - 893), quen falou da existencia dunha pequena obra -un resumo- de Apolodoro, titulada Biblioteca, que describía os deuses e heroes gregos, o regreso de Odiseo desde Troia e numerosos datos sobre pobos, países, cidades e ríos.
O texto que se conserva, en tres libros, está incompleto e remata nas fazañas de Teseo. Cómpre engadir outro texto, coñecido como Epítome Vaticana, descuberto en 1885, que completa as fazañas de Teseo e describe a guerra de Troia; e un segundo texto, basicamente igual que o anterior, descuberto en 1887 no mosteiro de San Sabas (actual Cisxordania), coñecido como Fragmenta Sabbaitica.
Pseudo-nitzschia

Pseudo-nitzschia é un xénero de diatomeas que inclúe varias especies que producen a neurotoxina ácido domoico, unha toxina que é responsable da enfermidade humana chamada ASP (Amnesic shellfish poisoning, envelenamento por marisco amnésico). Este xénero de fitoplancto orixina floracións tóxicas en augas costeiras de Europa, Canadá, California, Oregón, estado de Washington, Asia, Australia, Nova Celanda, América Central, e América do Sur. En Galicia a especie deste xénero que se coñece é a P. australis.
A bioloxía xeral, fisioloxía, toxicidade e distribución das especies de Pseudo-nitzschia foi revisada por Bates e Trainer (2006), Trainer et al. (2008), Lelong et al. (2012) e Trainer et al. (2012).
Entre as especies que se sabe que producen ácido domoico (aínda que non todas as cepas son toxixénicas) están: Pseudo-nitzschia australis, presente en Galicia
Pseudo-nitzschia calliantha
Pseudo-nitzschia cuspidata
Pseudo-nitzschia delicatissima
Pseudo-nitzschia fraudulenta
Pseudo-nitzschia galaxiae
Pseudo-nitzschia multiseries
Pseudo-nitzschia multistriata Pseudo-nitzschia pungens Pseudo-nitzschia pseudodelicatissima Pseudo-nitzschia seriata
Pseudo-nitzschia turgidula
Pseudoartrose

A pseudoartrose ou pseudoosteoartrite é un termo médico que define a non consolidación dunha fractura, isto é, a perda da continuidade do tecido óseo na rexeneración deste após a rotura. Tamén pode ser definida como falsa articulación.
Pseudocelomados

Os pseudocelomados (Pseudocoelomata) (do grego pseudo: falso, celoma: cavidade) tamén chamados asquelmintos (Aschelminthes) ou segundo outros autores blastocelomados (Blastoceolomata) son un conxunto de filos que teñen unha cavidade corporal distinta a da dos animais celomados, nos cales a súa orixe é mesodérmica. No caso do grupo a que nos estamos a referir a cavidade aparece entre o intestino e a parede do corpo e non está tapizada polo peritoneo polo que non constitúe un verdadeiro celoma, de aí o nome de pseudoceloma (ou pseudocele) para a cavidade e pseudocelomados para o grupo que a presenta. Este grupo de animais antigamente formaban un filo único, os asquelmintos (Aschelmintha), que incluía a todos os pseudocelomados menos os acantocéfalos pero logo se decidiu facer filos independentes para cada unha das clases que formaban o mesmo. Clasificación
Taxonomía
Os pseudocelomados constitúen un grupo representado polos seguintes filos de animais: Phylum Rotifera (Rotiferos)
Phylum Gastrotricha (Gastrotricos)
Phylum Entoprocta (Entoproctos)
Phylum Kinorhyncha (Quinorrincos)
Phylum Priapulida (Priapulidos)
Phylum Nematoda (Nematodos)
Phylum Nematomorpha (Nematomorfos)
Phylum Acanthocephala (Acantocefalos)
Phylum Loricifera (Loriciferos)
Pseudocódigo

O pseudocódigo é unha serie de normas léxicas e gramaticais parecidas á maioría das linguaxes de programación, pero sen chegar á rixidez de sintaxe destas nin á fluidez da linguaxe coloquial. Isto permite codificar un programa con maior axilidade que en calquera linguaxe de programación, coa mesma validez semántica. Normalmente utilízase nas fases de análises ou deseño de Software, ou no estudo dun algoritmo. Forma parte das distintas ferramentas da enxeñaría do software.
Non hai ningún compilador ou intérprete de pseudocódigo informático, pero as similitudes coa maioría das linguaxes informáticas fano facilmente convertible.
O pseudocódigo describe un algoritmo utilizando unha mestura de frases en linguaxe común, instrucións de programación e palabras clave que definen as estruturas básicas. O seu obxectivo é permitir que o programador se centre nos aspectos lóxicos da solución a un problema.
Non sendo o pseudocódigo unha linguaxe formal, varía dun programador a outro, é dicir, non hai unha estrutura semántica nin arquitectura estándar. É unha ferramenta áxil para o estudo e deseño de aplicacións. Definición de datos do Pseudocódigo
A definición de datos dáse por suposta, sobre todo nas variables sinxelas, se se empregan formacións: pilas, colas, vectores ou rexistros pódense definir na cabeceira do algoritmo, e naturalmente cando empreguemos o pseudocódigo para definir estruturas de datos, esta parte desenvolverémola adecuadamente. Estruturas de control
Como se mencionou antes, cada autor usa o seu propio pseudocódigo coas súas respectivas convencións. Por exemplo, considere a instrución "Substitúa o valor da variable x {\displaystyle x} polo valor da variable y {\displaystyle y} ". Algunhas das posibles sintaxes para indicar o anterior poderían ser: asigne a x {\displaystyle x\, } o valor de y {\displaystyle y\, } x ← y {\displaystyle x\leftarrow y\, } x:
y {\displaystyle x:
y\, } x
y {\displaystyle x
y\, }
Secuenciais
As instrucións séguense nunha secuencia fixa que normalmente vén dada polo número de liña. É dicir, as instrucións execútanse de arriba cara a abaixo.
Selectivas
A instrución selectiva realiza unha instrución de dúas posibles, segundo o cumprimento dunha condición P {\displaystyle P}. A condición P {\displaystyle P} é unha variable booleana ou unha función reducible a booleana. Se esta condición é certa execútase Instrucións1, se non é así, entón execútase Instrucións2.
Tamén é común o uso dunha selección múltiple que equivale a aniñar varias funcións de selección. Neste caso hai unha serie de condicións que teñen que ser mutuamente excluíntes, se unha delas se cumpre as demais teñen que ser falsas necesariamente.
Nesta estrutura, se Condición1 é certa, entón execútase só Instrucións1. En xeral, se Condición1 é verdadeira, entón só se executa Instrucións1
Pseudoencima

Os/as pseudoencimas ou pseudoenzimas son variantes de encimas que son cataliticamente deficientes (xeralmente inactivos), o que significa que realizan pouca ou ningunha catálise encimática. Crese que existen en todas as grandes familias de encimas en todos os reinos da vida. Os pseudoencimas están sendo cada vez máis importantes á hora de analizar a actividade celular, especialmente a medida que a análise bioinformática dos xenomas revela a súa omnipresenza. As súas importantes funcións reguladoras e ás veces as asociadas con doenzas nas vías de sinalización celular e metabólicas están proporcionando unha nova visión sobre as funcións non catalíticas dos encimas activos (o pluriemprego de proteínas ou protein moonlighting), e suxeríronse novas vías para abordar e interpretar os mecanismos de sinalización celular usando pequenas moléculas e fármacos. Os pseudoencimas que foron máis analizados e os mellor coñecidos en canto ás súas funcións de sinalización celular son probablemente as pseudoquinases, as pseudoproteases e as pseudofosfatases. Estruturas e funcións
Detectouse a diferenza entre homólogos encimaticamente activos ou inactivos ás veces a nivel de secuencia (e en certos casos, comprendeuse isto cando se comparaban proteínas activas e inactivas de familias recoñecidas). e algúns pseudoencimas analizados en protozoos parasitos foron denominados 'procimas' ou 'prozimas'. Os pseudoencimas mellor estudados pertencen a varias superfamilias de encimas claves na sinalización celular, como as proteases, as proteína quinases, proteína fosfatases e encimas modificantes de ubiquitina. Recoñeceuse tamén o papel dos pseudoencimas como "pseudoarmazóns" e a bioloxía e función dos pseudoencimas están agora empezando a ser estudadas máis a fondo, en gran parte porque son tamén interesantes dianas potenciais (ou antidianas) para o deseño de fármacos no contexto dos complexos de sinalización celular intracelular.
Pseudofungi

Pseudofungi é un grupo de heterocontos non-fotosintetizadores, , e que tamén se coñece como o grupo Heterokontimycotina. Está composto por Oomycota e Hyphochytridiomycetes.
O seu xeito de medrar, a partir de hifas, e o seu modo de nutrición osmotrófico fan que semellen aos fungos (sensu stricto), mais non están relacionados con estes. Multitude de probas bioquímicas, estruturais e de características xenéticas proban esta separación dos dous grupos. Orixe evolutiva
Postúlase que os pseudofungos proceden de algas cromistas heterocontas unicelares que perderon os seus plastidios. Non se atopou proba desa perda de plastidios, mais si da existencia de plastidios de algas vermellas endosinbiónticas.
Logo, a partir dun proto-pseudofungo unicelular heterotrofo, probablemente un parasito de cogomelos, terían adquirido xenes de fungos grazas á transferencia xénica horizontal. Iso deu lugar a un desenvolvemento dunha converxencia da multicelularidade fúnxica, e explicaría porqué a parede celular está ás veces formada por quitina e celulosa Clasificación
Os oomicetos estiveran sendo clasificados como fungos ata que as revisións sitemáticas da década de 1970 comezaron a cuestionar a súa relación cos fungos. Comezouse argumentando que non pertencían ao reino dos fungos resaltando que estes estaban relacionados coas xantofíceas e chamóuselles "fungos algais". A esa nova división déuselle ou ben o rango de subdivisión Pseudofungi do filo dos Heterokonta e reino Protista ou como Heterokontimycotina do reino Heterokonta. Clasificacións posteriores subiron os Heterokonta á posición de infrareino para definir este grupo de heterotrofos autotróficos, e que de novo se dividiu en dous filos: Bigyra e Pseudofungi.
As relacións entre os grupos de pseudofungos son:
Pseudolarix

Pseudolarix é un xénero monotípico da familia Pinaceae. A única especie, Pseudolarix amabilis (Falso lárice dourado) está estreitamente relacionado con Keteleeria, Abies e Cedrus. É nativo do leste da China, desenvolvéndose en pequenas áreas de montaña ao sur de Anhui, Zhejiang, Fujian, Jiangxi, Hunan, Hubei e leste de Sichuan, en altitudes de 100–1500 m. É unha árbore caediza que acada os 30–40 m de altura cunha coroa cónica. As follas (arume) de cor verde brillante son de 3–6 cm de lonxitude e 2–3 mm de longo, con dúas bandas de estomas na face posterior, as follas tórnanse de cor amarela dourada brillante no outono antes de caer.
As piñas son distintas, superficialmente semellan alcachofas, de 4–7 cm de lonxitude e 4–6 cm de largo, madurecen aos 7 meses da polinización cando se desintegran para guindaren as sementes aladas. Os conos masculinos como en Keteleeria, prodúcense en umbelas de varios xuntos. Usos
É unha árbore moi atractiva como planta ornamental para parques e xardíns, é moi tolerante á calor e á humidade do verán crecendo con éxito no sueste dos Estados Unidos onde outros xéneros non teñen éxito. En Europa medra con éxito na rexión mediterránea con notábeis especies no norte de Italia; no afastado norte da Gran Bretaña medran a modo por mor dos fríos veráns daquela rexión. Propiedades
Pseudolarix amabilis é unha das 50 plantas fundamentais da Medicina tradicional chinesa, onde se chama jīn qián sōng (金钱松).
Pseudomonas syringae

Pseudomonas syringae é unha bacteria en forma de bacilo, gram-negativa, con flaxelos polares. É membro do xénero microbiológico de Pseudomonas, e baseado na análise do rRNA 16S, P. syringae foi colocado no grupo P. syringae. É un patóxeno vexetal que pode infectar un amplo rango de especies de plantas, existindo máis de 50 diferentes patovares. Moitos destes patovares foron no seu momento consideradas especies individuais dentro do Gro. Pseudomonas, mais as técnicas de bioloxía molecular tales como hibridación de ADN mostraron que todos son parte da sp. P. syringae.
Foi bautizada pola árbore lila común Syringa vulgaris, de onde foi illado primeiramente.
O test en P. syringae dan negativo para actividades arxinina dihidrolasa e oxidasa, e forma o polímero levan en nutriente agar sucrosa. Coñécese por secretar a toxina vexetal lipodepsinonapéptido siringomicina, e porta a súa aparencia amarela fluorescente ao cultivala in vitro no medio King B e producindo a pioverdina siderofora. Epidemioloxía
A doenza por P. syringae favorécese con condicións de humidade, e temperaturas frescas - óptimos entre 12–25 °C, aínda quepode variar segundo o patovar involucrado. As bacterias adoitan estar nas sementes, e dispérsanse entre plantas vía choiva.
Malia ser un patóxeno vexetal, pode vivir como saprófito na filósfera cando as condicións non son favorábeis para a enfermidade. Algunhas razas saprófitas de P. syringae usáronse como axentes de biocontrol contra a putrefacción postcolleita. Patovares
Seguindo a análise ribotípica varios patovares de Pseudomonas syringae incorporáronse noutras especies (ver P. amygdali, 'P. tomato', P. coronafaciens, P. avellanae, 'P. helianthi', P. tremae, P. cannabina, and P. viridiflava). Os restantes patovares son como segue:
Pseudomonas syringae pv. aceris ataca especies de pradairos xénero: Acer (botánica).
Pseudomonas syringae pv. aptata atacaa beterraba Beta vulgaris.
Pseudomonas syringae pv. atrofaciens ataca o trigo Triticum aestivum.
Pseudomonas syringae pv. dysoxylis ataca o kiwi Dysoxylum spectabile.
Pseudomonas syringae pv. japonica ataca o orxo Hordeum vulgare.
Pseudomonas syringae pv. lapsa ataca o trigo Triticum aestivum.
Pseudomonas syringae pv. panici ataca especies de pasto Panicum.
Pseudomonas syringae pv. papulans ataca especies de maceiras bravas Malus sylvestris.
Pseudomonas syringae pv. pisi ataca legumes tipo chícharo: Pisum sativum.
Pseudomonas syringae pv. syringae ataca especies de Syringa e de Phaseolus.
Note que Pseudomonas savastanoi foi unha vez considerado un patovar ou subespecie de P. syringae, e en moitos lugares continúa referido como Pseudomonas syringae pv. savastanoi, aínda que como resultado de estudos de relacións ADN sitúase como nova especie. De por si ten tres patovares hospedantes específicos, fraxini que causa cancro aos freixos (Fraxinus), nerii ataca o loendro (Nerium oleander); e oleae que causa o nó da oliveira. Proxectos de secuenciamiento de xenomas
Os xenomas de varias razas de P. syringae foron secuenciadas, incluíndo a P. syringae pv. tomato DC3000, P. syringae pv. syringae B728a e P. syringae pv. phaseolicola 1448A.
Pseudonó

Un pseudonó (pseudoknot, falso nó) é unha estrutura secundaria de ácido nucleico formada por polo menos dúas estruturas en talo-bucle (stem-loop) nas cales a metade dun talo está intercalada entre as dúas metades do outro talo. A estrutura en pseudonó foi primeiro recoñecida no virus do mosaico amarelo do nabo en 1982. Os pseudonós préganse en conformacións tridimensionais con forma de nó pero non son verdadeiros nós topolóxicos. Máis ben o que se observa neles é que parte dun bucle forma parte do talo do bucle adxacente, producíndose unha especie de solapamento (ver a figura). Significado biolóxico
Varios procesos biolóxicos importantes dependen de moléculas de ARN que forman estruturas en pseudonó. Por exemplo, o compoñente de ARN da telomerase contén un pseudonó que é esencial para a súa actividade. Varios virus utilizan unha estrutura en pseudonó para formar un motivo similar ao dos ARNt para infiltrarse na célula hóspede. A rexión pseudonó da ARNase P (un ribozima) é un dos elementos coa secuencia máis conservada na evolución. Os snoRNA de caixa H/ACA teñen unha secuencia de recoñecemento que forma pseudonós complexos co ARN obxectivo.
As moléculas de ARN con extensa estrutura terciaria a miúdo teñen considerables rexións pseudonó. Predición e identificación
A configuración estrutural dos pseudonós non facilita a súa detección biocomputacional debido á súa sensibilidade de contexto e natureza solapada. O emparellamento de bases nos pseudonós non está encadeada (nested); é dicir, os pares de bases solapan uns con outros na posición da secuencia. Isto fai que a presenza dos pseudonós nas secuencias de ARN sexa máis difícil de predicir polos métodos estándar máis utilizados como Mfold e Pfold, que non serven para predicir estruturas en pseudonó presentes nunha secuencia a estudar, e só poderán identificar o máis estable dos dous talos do pseudonó.
É posible identificar unha determinada clase de pseudonós utilizando estes métodos baseados na programación dinámica, pero estes métodos non son exhaustivos e presentan diversas dificultades, como tamén a presentan os novos métodos baseados na gramática libre de contexto estocástica. Pseudonó de rango longo
Un pseudonó de rango longo é un pseudonó que contén unha rexión bucle moi grande, e pode funcionar como un mecanismo de control transcricional.
Este tipo de pseudonós pénsase que regulan negativamente a expresión do operón IF3-L35-L20 de Escherichia coli. Este operón codifica o factor de tradución 3 (IF3) e as proteínas ribosómicas L35 e L20. Neste exemplo, a interacción ARN-ARN ocorre entre nucleótidos separados por unha rexión bucle de 300 nucleótidos.
Tamén se cre que se require un pseudonó de rango longo para a actividade do ribozima VS de Neurospora.
Pseudopeptidoglicano

O pseudopeptidoglicano, tamén chamado pseudomureína, é o principal compoñente da parede celular dalgunhas arqueas, de composición polisacarídica e peptídica, que ten unha similar morfoloxía, función e estrutura física ca o peptidoglicano das bacterias, pero unha diferente estrutura química.
Os compoñentes básicos do pseudopeptidoglicano son un polisacárido e pequenas cadeas de péptidos unidos a el. O esqueleto da molécula é o polisacárido, formado polos monosacáridos derivados N-acetilglicosamina e o ácido N-acetiltalosaminurónico (en vez deste último, o peptidoglicano bacteriano ten ácido N-acetilmurámico), os cales alternan na molécula, están unidos por enlaces glicosídicos β(1-3), e dispóñense en cadeas liñais paralelas. Os péptidos colgan do ácido N-acetiltalasoaminourónico e poden establecer enlaces cruzados cos péptidos doutras cadeas.
O encima lisozima, que é un mecanismo de defensa contra as bacterias, é ineficaz contra as arqueas que teñen pseudopeptidoglicano, xa que non pode danar as súas paredes. A lisozima só pode romper os enlaces β(1-4) que ten o peptidoglicano, pero non os enlaces β(1-3) do pseudopeoptidoglicano.
O peptidoglicano só aparece nalgunhas arqueas. Outras arqueas non teñen nin pseudopeptidoglicano nin peptidoglicano, senón paredes formadas por diversos polisacáridos, glicoproteínas ou proteínas (ver capa S).
Pseudopleuronectes americanus

Pseudopleuronectes americcanus é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das cinco que integran o xénero Pseudopleuronectes, coñecida en galego como solla vermella.
É un peixe mariño, demersal, oceanódromo, de certa importancia comercial, que habita en augas temperadas do Atlántico noroeste, desde as costas do Labrador (Canadá) até as de Xeorxia (Estados Unidos de América). Pode alcanzar até os 64 cm de lonxitude, e até os 3, 6 kg de peso, e chegar a vivir 15 anos. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1492 polo naturalista e taxónomo alemán Johann Julius Walbaum, baixo o nome de Pleuronectes americanus.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, e polo orixinario que lle deu Walbaum, a especie coñécese tamén polos seguintes sinónimos: Platessa pusilla DeKay, 1842
Pleuronectes planus Mitchill, 1814
Pseudopleuronectes dignabilis Kendall, 1912
Etimoloxía
O nome do xénero no que actualmente se sitúa esta especie, Pseudopleuronectes, está construído coa forma prefixa do latín científico pseudo-, tirada da do grego antigo ψεῦδο- pseũdo-, derivada de ψευδής, pseudḗs, "falso", e o nome do xénero Pleuronectes. Literalmente: "as falsas sollas", ou "os parecidos ás sollas".
En canto ao nome específico, americanus, fai referencia á súa área de dispersión. Bioloxía
É un peixe mariño, demersal, oceanódromo, que vive en fondos brandos ou moderadamente pedregosos de entre 5 e 143 m de profundidade, en augas temperadas do litoral do Atlántico norteamericano, entre os 31° N e os 55° N, desde a península do Labrador (Canadá) até as costas de Xeorxia (Estados Unidos de América).
Aliméntase, predominantemente durante o día, de organismos bentónicos, como crustáceos (camaróns, cangrexos, anfípodos), ourizos de mar e caracois. Pesca
Pseudopleuronectes americanus captúrase na zona de pesca 21 (Atlántico noroeste).
Pseudopleuronectes herzensteini

Pseudopleuronectes herzensteini é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das cinco que integran o xénero Pseudopleuronectes, coñecida en galego como limanda castaña xaponesa.
É un peixe mariño, demersal, oceanódromo, de certa importancia comercial, que habita en augas temperadas do Pacífico noroeste, nas costas do mar do Xapón, as illas Kuriles, a illa de Sakhalin, Corea, mar Amarelo e mar da China Oriental.
Pode alcanzar até 50 cm de lonxitude, aínda que comunmente rolda os 28, 5 cm. O seu peso máximo rexistrado é de 1, 3 kg, e pode chegar a vivir 15 anos. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1901 polos ictiólogos estadounidenses David Starr Jordan e John Otterbein Snyder, baixo o nome de Limanda herzensteini.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, e polo orixinario que lle deron Jordan e Snyder, a especie coñécese tamén polos seguintes sinónimos: Limanda angustirostris Jordan & Starks, 1906
Limanda angustirostris maculosa Pavlenko, 1910
Pleuronectes herzensteini (Jordan & Snyder, 1901)
Pleuronectes japonicus Herzenstein, 1890
Etimoloxía
O nome Limanda, que adoptou Gottsche para o xénero por el creado, e que foi no que Jordan e Snyder incluíron a especie, é un termo do latín científico tirado do francés limande "limanda", que á súa vez deriva do francés antigo lumande, e este do latín lima, "lima" (utensilio dos carpinteiros), ao que lle engadiu o sufixo -ande; estes peixes serían así denominado a causa da rugosidade da súa pel, no sentio de que era 'boa para limar'.
O nome do xénero no que actualmente se siúia esta especie, Pseudopleuronectes, está construído coa forma prefixa do latín científico pseudo-, tirada da do grego antigo ψεῦδο- pseũdo-, derivada de ψευδής, pseudḗs, "falso", e o nome do xénero Pleuronectes. Literalmente: "as falsas sollas", ou "os parecidos ás sollas".
En canto ao nome específico, herzensteini, é unha homenaxe que Jordan e Snyder lle fixeron ao zoólogo ruso Solomon Márkovich Herzenstein (1854 - 1894). Pesca
Pseudopleuronectes herzensteini captúrase na zona de pesca 61 (Pacífico noroeste).
Pseudorhizina

Pseudorhizina é un xénero de fungos ascomicetos relacionados coas "falsas pantorras" do xénero Gyromitra. A especie tipo é Pseudorhizina korshinskii. O xénero foi creado en 1913. P. californica é un exemplo ben coñecido do oeste de América do Norte.
Pseudorhombus

Pseudorhombus é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos paralictíidos.
Trátase dun xénero de peixes planos que comprenmde varias especies que presentan unha boca dotada de grandes dentes e que, coa excepción de P. binii, encontrado nas augas do Pacífico suroriental, nas costas do Perú, habitan na rexión Indo-Pacífica. A especie máis grande do xénero alcanza os 40 cm de lonxitude.
Algunhas das súas especies son de interese pesqueiro. Taxonomía
O xénero foi descrito en 1862 polo médico e ictiólogo danés Pieter Bleeker, nun trabllo publicado en Versl. Meded. Akad. Wet. Amsterdam, 13, 426.
Etimoloxía
O nome Pseudorhombus está formado polo elemento do latín científico pseudo-, derivado do grego antigo ψεῦδος pseữdos, "falso", e do nome específico rhombus, do peixe Scophthalmus rhombus (o curuxo), para indicar que, aínda que parecidos, non son igguais. Pola súa parte, rhombus, "rombo", deriva do grego antigo ῥόμβος rhómbos, que significa "algo que xira", que deriva do verbo ρέμβω rhémbō, "xirar en redondo e redondo", palabra que foi utilizada por Euclides e Arquimedes, queusaron o termo "rombo sólido" para describir a figura de dous conos que compartían a base, da que deriva o noso "rombo", figura xeométrica".
Sinónimo
Ademais de polo nome Pseudorhombus que lle deu Bleeker, o xénero coñécese polo sinónimo Spinirhombus Oshima, 1927 (rombo espiñento).
Especies
Na actualidade dentro do xénero Pseudorhombus a Fishase recoñece as seguintes 25 especies: Porén, outras autoridades, como o WoRMS e a EOL, admiten unha especie máis.
Pseudorhombus cinnamoneus

Pseudorhombus cinnamoneus é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos paralictíidos, coñecida en galego como rapante do Índico. Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1846 polos naturalistas Coenraad Jacob Temminck (neerlandés) e Hermann Schlegel (alemán), co nome de Rhombus cinnamoneus, sendo posteriormente reclasificada no xénero Pseudorhombus.
Por iso tamnén se coñece polo sinónimo de Rhombus cinnamoneus Temminck & Schlegel, 1846. Características
As principis características deste peixe son: É un peixe plano mariño, demersal, de corpo ovalado, deprimido, sinistro (é dicir, cos dous ollos situados no lado esquerdo do corpo), de até o 35, cm como máximo (aínda que a maioría dos espécimes apañados roldan os 22 cm).
A aleta dorsal ten de 77 a 89 raios, e a anal, de 60 a 69
A columna vertebral está formada por de 37 a 39 vértebras
A coloración do lado piugmentado é parda, cun distintivo ocelo na unión entre as partes rectas e curvas da liña lateral. Presenta ademais moitos aneis escuros dispersos por todo este lado do corpo, e moitos puntos escuros sobre as aletas.
Presenta branquiespiñas moderadamente longas e delgadas. Distribución
Encóntrase no océano Pacífico occidental, nas costas do mar da China Meridional, entre os 34° N e os 4° N, desde o sur da China e as Filipinas. e nas do Xapón, a profundidades de entre os 20 aos 164 m. Hábitat e bioloxía
Habita en fondos de areosos e lamacentos das costas pouco profundas ou baías até os 164 m de profuincidade. Aliméntase de pequenos peixes e crustáceos bentónicos.
Lonxevidade
O exemplar máis vello capturado tiña 5 anos. Pesca e utilización
Captúrase con redes de arrastre de fondo, nas zonas pesqueiras 61 e 71 (Pacífico]] noroste e centro-oeste, respectivamente.
Comercialízase principalmente en fresco.