proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Arum maculatum

Arum maculatum é unha planta do xénero Arum. Descrición
O Arum maculatum é unha planta perenne, herbácea e rizomatosa de 25-40 cm, cun rizoma horizontal de 2 cm. As súas follas son acusadamente saxitadas de máis de 20 cm, asemellándose a lanzas, xa que os seus pecíolos chegan a medir até 25 cm.
As flores son bastante características, e aseméllanse a un acio pequeno de 1 cm aproximadamente, e atópanse nun espádice pardo-avermellado, rodeado dunha espata branca. Florece na primavera. Os froitos son bagas vermellas brillante agrupadas nun acio. Taxonomía
Arum maculatum foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 966. 1753. Etimoloxía Arum: nome xenérico do grego aron que significa "calor" e refírese ao feito de que estas plantas cando están en plena floración emiten calor. (característica particular do xénero).
maculatum: epíteto latino que significa "con manchas". Variedades Arum maculatum forma flavescens Melzer ex Riedl
Arum maculatum forma flavescens Riedl
Arum maculatum forma immaculatum (Mutel) Atopa
Arum maculatum forma roseum (Grembl. ex Engl. ) Riedl
Arum maculatum forma scolopendriforme Priszter ex Horvat
Arum maculatum forma spathulatum Terpó
Arum maculatum forma tetrelii (Corb. ) Terpó
Arum maculatum subsp. pyrenaeum (Dufour) Nyman
Arum maculatum var. flavescens Melzer ex Janch.
Arum maculatum var. immaculatum Mutel
Arum maculatum var. immaculatum Rchb.
Arum maculatum var. karpatii Terpó
Arum maculatum var. malyi (Schott) Engl.
Arum maculatum var. pyrenaeum (Dufour) Engl.
Arum maculatum var. roseum Grembl. ex Engl.
Arum maculatum var. tetrelii Corb.
Arum maculatum var. vulgare (Lam. ) Engl.
Arum maculatum var. zelebori (Schott) Beck
Sinonimia Arisarum maculatum (L. ) Raf.
Arum gracile Unverr. ex Schott
Arum heldreichii Orph. ex Boiss.
Arum immaculatum (Rchb. ) Rchb.
Arum italicum var. amoenum Engl.
Arum malyi Schott
Arum orientale subsp. amoenum (Engl. ) R. R. Mill
Arum pyrenaeum Dufour
Arum trapezuntinum Schott ex Engl.
Arum vernale Salisb.
Arum vulgare Lam.
Arum zelebori Schott
Arusha

Arusha é unha cidade de 155. 000 habitantes (2002), situada no nordeste de Tanzania, capital da rexión homónima.
Arusha é o centro administrativo e industrial dunha rexión produtora de café e algodón, un camiño de ferro únea aos portos do océano Índico (Tanga e Mombasa), da cidade parten os safaris para o Parque de Serengueti, o Parque Tarangire, o volcán Ngorongoro e ao Kilimanjaro.
Arusha é a sede do Tribunal Penal Internacional para Ruanda, creado en 1994 pola ONU para xulgar os crimes de xenocidio cometidos en Ruanda.
Arvernus

Arvernus é un deus celta, un epíteto galo do Mercurio romano. Malia que o seu nome fai referencia á tribo dos arvernos, en cuxo territorio Mercurio tiña un importante santuario Puy-de-Dôme, tódalas inscricións a Mercurio Arvernus foron atopadas lonxe da fronteira co Rin. O nome tamén aparece como Mercurio Arvernorix, 'rei dos Arverni'. Compárase tamén co título Mercurio Dumiatis ('de Puy-de-Dôme'), atopado no territorio arverno. O nome, como o dos arvernos e da zona actual de Auverña, semella derivar do protocelta *φara-werno-s ‘en fronte de amieiros. ’
Arvīds Blūmentāls

Arvīds Blūmentāls, nado en Būdeni, Municipio de Talsi (Letonia) o 19 de marzo de 1925 e finado o 13 de outubro de 2006, coñecido como Crocodile Harry, foi un aventureiro e cazador de crocodilos letón emigrado a Australia, lenda pop en ambos os países, a miúdo referenciado como posíbel inspiración para o filme Crocodilo Dundee, protagonizado por Paul Hogan. Traxectoria
Nado en 1925 nunha familia de agricultores e mariñeiros na pequena vila de Būdeni, preto de Dundaga. Estudou no Ximnasio Estatal Talsi, en 1942 incorpórase voluntariamente ao 25º Batallón Abava, máis tarde na Lexión Letoa. Foi ferido de gravidade en dúas ocasións, no 1944 e no 1945. Ao final da guerra, acabou na zona de ocupación soviética cerca de Berlín, pero fuxiu á zona americana. Estudou na Escola Agrícola de Alterfrad. En 1947, postúlase para a Lexión Estranxeira Francesa.
En 1951 emigrou a Australia, e en 1956 comezou a cazar nas selvas tropicais do norte de Queensland. En entrevistas e vídeos documentais afirmou que cazara entre 10. 000 e 40. 000 crocodilos no Territorio do Norte de Queensland durante toda a súa vida. Cando o goberno australiano prohibe a caza de crocodilos en 1968, Blumenthal foi ás minas de ópalo preto da cidade de Coober Pedy no centro do país. Casado coa cantante alemá Marta Blūmentāls, instalou unha casa decorada con ópalos dentro dunha cova da mina, á que chamou " Niño do Crocodilo".
Morreu o 13 de outubro de 2006 no Hospital Coober Pedy, Australia do Sur. Influencia no cine e na literatura
Rodáronse 20 documentais sobre Blumenthal. En 1985 a súa casa dentro dunha mina de ópalo apareceu na película australiana Mad Max Beyond Thunderdome. En 1995 erixiuse en Dundaga un monumento a Arvīds Blumenthals: un crocodilo de dúas toneladas, obra do escultor Olegs Skarainis. Ivars Seleckis rodou o documental Walking with a Crocodile sobre a tala e instalación dun crocodilo de pedra nas ruínas da Casa Būdeni en Dundaga.
En 2007 a súa casa incluíuse na listaxe de candidatos ao Patrimonio Nacional de Australia. O apartamento, dentro dos depósitos de ópaco, conta con extravagantes esculturas feitas a man por Blumenthal. En 2008 inaugurouse unha exposición adicada a Arvīds Blumenthals no Centro de información turística da parroquia de Dundaga, dentro do Castelo de Dundaga.
No ano 2010 o xornalista letón Rimants Ziedonis publica o libro Himno Nacional - Cazador de Crocodilos. Crocodilo Dundee
O personaxe de Mick “Crocodile” Dundee, interpretado por Paul Hogan na triloxía de Crocodilo Dundee é comunmente asociado aos feitos reais da bibliografía do tamén cazador Rod Ansell, que sobreviviu ao Outback, onde se perdeu por dous meses en 1977. Cando Ansell morre en 1999, este foi eloxiado pola prensa como “O Crocodilo Dundee real”. O propio Paul Hogan negou repetidas veces esta referencia a Ansell. Pero en paralelo na cultura popular letoa e entre os documentalistas australianos da cidade de Queensland defenden que foi a figura do emigrante letón Arvīds Blūmentāls, "Crocodilo Harry" quen primeiro fixo famoso este perfil do aventureiro cazador de crocodilos, e quen inspirou realmente ao filme.
Arwad

Arwad (en árabe: أرواد) é a única illa de Siria. A localidade de Arwad cobre toda a illa. Localizada a 3 km de Tartus, o segundo porto de Siria. A economía da illa depende da pesca. Historia
Os primeiros asentamentos, fenicios, na illa datan do segundo milenio antes de Cristo. Baixo o control fenicio converteuse nun reino independente chamado Arvad, (coñecido en grego como Aradus) e nunha importante base para as viaxes comercias cara ao val de Orontes. Durante a colonización francesa a cidadela utilizouse como prisión contra os que se opuñan aos franceses.
Arxentita

A arxentita (do latín argentum, que significa "prata"), tamén chamada arxirita, é un sulfuro de fórmula Ag2S. Se é pura contén un 87, 1% de prata. A acantita é unha pseudomorfa da arxentita, que se forma a unha temperatura inferior de 179 °C. Aspecto
A arxentita preséntase en cristais hexaédricos e octoédricos; son escasos os cristais dodecaédricos. Con formas filiformes e arborescentes. Depósitos
Preséntase en concentracións hidrotermais, de baixa temperatura, de sulfuros con outros minerais de prata. É abundante en Comstock Lode, Nevada. Aplicacións
É unha das menas de prata máis importante.
Arxila expandida

A arxila expandida, tamén coñecida polos nomes de arlita ou ripiolita, é un árido cerámico de gran lixeireza, que se emprega na construción como recheo funcionando como illante térmico. Pola súa constitución oca tamén illa acusticamente.
Ademais tamén ten o seu uso na enxeñaría para drenaxes, de filtro na depuración de augas, como tamén na xadinería. Fabricación
Baixo a acción de temperaturas elevadas, certas arxilas posúen a propiedade de incharse mentres desprenden gases e se amolecen, ao mesmo tempo que forman unha capa exterior por vitrificación da superficie.
A arxila homoxeneizada pulverízase até converterse en po impalpable. Logo ponse nun prato granular con adición de auga e, por efecto de forza centrífuga, granúlase a arxila en forma de pequenas bólas. Cócese en fornos rotatorios a temperaturas de 1200 °C, onde a arxila sofre expansión e comezo de vitrificación.
Despois do arrefriado, obtense un produto lixeiro, duro, de textura celular moi pronunciada, de cor parda a arroibada e interiormente negra, onde se aprecian os alvéolos. Composición
A súa granulometría pode variar desde os 10-16mm, até diámetros inferiores aos 5mm. En xeral, canto máis grande sexa o tamaño do gran (máis expandido), menor será a densidade do material, que oscila entre os 325 kg/m3 e os 750 kg/m3. Esta densidade é até cinco veces inferior que a da arxila común, que é darredor dos 1. 500 kg/m3. Aplicacións
A característica máis notable da arxila é a súa relación entre peso e capacidade resistente. Por esta cualidade, emprégase fundamentalmente como material de recheo de baixo peso en situacións nas que se precisa unha certa resistencia mecánica. O uso máis típico deste material consiste en crear pendentes para conducir a auga en cubertas planas. O método de aplicación máis usado é mesturar a arxila con aproximadamente un 15-20% de cemento. Co mesmo propósito emprégase como recheo en forxados e soleiras. E tamén unha solución habitual en obras de enxeñaría civil como recheo en escavacións.
Tamén se utiliza en formigóns lixeiros, con densidades que poden chegar a ser tan baixas como 500 kg/m3 (cinco veces menores que o formigón común), se ben os formigóns lixeiros empregados con fins estruturais non adoitan presentar densidades inferiores aos 1. 300-1. 500 kg/m3.
Debido á súa porosidade, estes formigóns deben recubrirse con formigón convencional ou mediante outras técnicas para evitar a oxidación das armaduras interiores.
Algúns prefabricados tamén incorporan arxila expandida, como é o caso das bovedillas alixeiradas, para o forxado, ou bloques para cerramento, como tamén pantallas acústicas ou losetas.
Ary Barroso

Ary de Resende Barroso, nado en Ubá o 7 de novembro de 1903 e finado no Río de Xaneiro o 9 de febreiro de 1964, foi un compositor brasileiro. Traxectoria
A súa obra máis coñecida é Aquarela do Brasil, que iniciou o xénero samba-exaltação. Gañou o diploma da Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas de Hollywood pola banda sonora (Você já foi à Bahia? ) do filme The Three Caballeros (1944), de Walt Disney.
Aryabhata (cráter)

Aryabhata, así denominado na honra do astrónomo indio Aryabhata, é un cráter de impacto lunar na cara visíbel da Lúa, situado ao leste do Mare Tranquillitatis ou mar da Tranquilidade (latitude 6° 12′ N; lonxitude 35° 06′ E)
Este nome foi adoptado oficialmente pola Unión astronómica internacional (UAI) en 1979.
Antes desta data, Aryabhata coñecíase como Maskelyne E, cráter satélite de Maskelyne.
Aryabhata (satélite)

Aryabhata foi o primeiro satélite artificial fabricado pola India. O nome provén do matemático e astrónomo hindú Aryabhata (476 - 550). Foi lanzado pola antiga Unión Soviética a bordo dun foguete Cosmos-3M (Kosmos 11K65M) desde o Cosmódromo de Kapustin Yar o 19 de abril de 1975. O satélite foi fabricado pola Axencia India de Investigación Espacial (ISRO).
As operacións científicas do satélite consistían en experimentos sobre astronomía de raios X, o estudo das capas altas da atmosfera terrestre e sobre física solar. O satélite tiña forma de polígono de 26 caras, cubertas por paneis solares excepto a cara inferior a cara superior; a masa total do corpo era de 360 kg. Tras catro días en órbita, un fallo de enerxía inutilizou o satélite para proseguir cos experimentos, e aos cinco días de estar en órbita deixáronse de recibir sinais del.
A reentrada na atmosfera produciuse o 11 de febreiro de 1992.
Arácnidos

A dos arácnidos (Arachnida), do grego αράχνη aráchne, "araña" e -ιδες -ides (neutro latino plural -ida, "pertencente a un grupo") é unha clase de artrópodos quelicerados da que se describiron máis de 102000 especies. Inclúe formas tan coñecidas como as arañas, os escorpións e os ácaros. Anatomía
Caracterízanse por teren o corpo dividido en dúas rexións ou tagmas máis ou menos diferenciadas, o prosoma (ou cefalotórax) e o opistosoma (ou abdome).
Os apéndices insírense no soma e son un par de quelíceros, xunto á boca, un par de pedipalpos, á veces moi desenvolvidos, e catro pares de patas locomotoras.
Carecen de antenas, e adoitan teren un o máis pares de ollos simples, en lugar de grandes ollos compostos como os insectos. Nalgúns casos estes ollos son moi eficaces para o seu tamaño. Bioloxía
Alimentación
O seu aparello dixestivo consta de tres partes, estomodeo, mesodeo e proctodeo, das que a primeira e a última son de orixe ectodérmica.
Aliméntanse succionando líquidos máis que tragando porcións sólidas, para o cal a miúdo realizan unha predixestión externa segregando ou inxectando enzimas dixestivas sobre o alimento.
En moitos casos son depredadores, e varios grupos inxectan veleno cos quelíceros ou o telson (último segmento do corpo).
Circulación do sangue e respiración
A circulación é aberta, como en todos os artrópodos. A respiración efectúase a través de vías e cavidades internas que se abren ao exterior por espiráculos; nuns casos é un sistema traqueal, noutros baséase en órganos chamados pulmóns en libro, pola forma en que se pregan as súas paredes.
Excreción
A excreción, como é típico en animais que normalmente non beben e ás veces crecen en ambientes áridos, produce unha urina moi concentrada ou seca, rica en guanina e ácido úrico. Os órganos da excreción son tubos de Malpighi, que desembocan no intestino, ou glándulas coxais, que o fan na base das patas.
Reprodución
Os arácnidos son ovíparos, pero nalgunhas especies nacen directamente da nai (ovovivíparos). O comportamento de cortexo é moitas veces moi elaborado, e en moitos casos obsérvanse coidados parentais, un trazo raro fóra dos vertebrados. Distribución
Aínda que son máis abundantes e variados en climas cálidos, están presentes en todos os climas non polares, e entre as arañas e os pseudoescorpións encóntranse algúns dos poucos animais capaces de vivir nos cumios máis altos da Terra.
Aréola

En anatomía, a aréola (diminutivo do latín area, «lugar aberto») é a área circular pequena que rodea a mamila. Tamén é un termo que serve para describir outras áreas circulares como a inflamación que rodea un gran. Glándulas
A pel da aréola é un pouco máis áspera que o resto e nela atópanse os condutos das glándulas mamarias. Na mamila dunha muller adulta pódense localizar entre 15 e 20 pequenas aberturas (condutos lactíferos) dispostas ó redor e por onde sae o leite durante a lactación. Hai outras aberturas que son as glándulas sebáceas (glándulas de Montgomery), estas producen certa lubricación aceitosa durante esa época. Cor e tamaño
Non todas as areolas teñen a mesma cor senón que vai dende o rosado claro até o marrón escuro, dependendo da cor da pel de cada persoa. Durante o embarazo tende a escurecerse, recuperando o seu antigo ton unha vez que se produciu o nacemento aínda que adoita quedar coa nova cor. O tamaño tamén varía, establecéndose o tamaño medio entre os 15-40 milímetros de diámetro. O tamaño da aréola non vai en consonancia co volume da mama, podéndose dar o caso de grandes volumes con pequenas aréolas e viceversa. Zona eróxena
A zona que ocupa a mamila e a aréola é unha das cualificadas como eróxenas, é moi sensible ós aloumiños e percorrelo coa lingua pode resultar moi estimulante, formando parte dos xogos eróticos previos a unha relación sexual.
Aréola (botánica)

En botánica denomínase aréola a unha xema axilar altamente especializada. As aréolas constitúen unha característica distintiva da familia das cactáceas, que serve para identificala como unha familia separada doutras plantas suculentas semellantes. Características
Trátase de zonas meristemáticas. As areolas son claramente visíbeis e xeralmente aparecen como pequenas protuberancias de cores claras ou escuras, de onde xorden os grupos de espiñas. O meristema que se encontra na aréola dá orixe a espiñas e, na subfamilia das opuntioideas, tamén a gloquidios, os cales son pequenas espiñas desprendíbeis que constitúen unha forma de protección extra. Outra estrutura que se produce no meristema areolar é o tricoma, que, dependendo do seu aspecto e consistencia, adoita describirse como lá, feltro ou serda. Por último, aínda que non menos importante, o meristema da aréola tamén dá orixe as flores na maioría das especies de cactáceas, con algunhas excepcións notábeis. Algúns cactos carecen de espiñas nas súas aréolas pero, no seu lugar, teñen gloquidios, que semellan pequenos almofadiñas con vilosidas afiadas e curtas, moi difíciles de quitar cando se pinchan na pel dunha persoa. Outros carecen tanto de espiñas como de gloquidios, e na súa vez posúen lá exclusivamente, tal como no caso das especies do xénero Lophophora. Posíbel orixe
Crese que as aréolas evolucionaron para adaptarse ao clima árido dos desertos, quedando reducidas a xemas de onde xurdían follas rudimentarias que, co tempo, pasaron a se converter en espiñas para protexer ás plantas da depredación e da calor, así como para reducir a perda de auga. Importancia
As aréolas representan unha importante modificación evolutiva para estas plantas. Dan orixe ás espiñas, que son o seu principal medio de defensa e, ademais, o feito de que as espiñas xordan delas en lugar de xurdir directamente do caule, subministra un recubrimento moito máis efectivo que noutras plantas. Por outra parte, as aréolas producen espiñas de moi diversos tamaños, números e tipos para adaptarse ás necesidades específicas de cada especie. Unha aréola típica pode ter unha ou máis espiñas centrais longas e afiadas, que serven como defensa. Ao redor delas hai, a miúdo, numerosas espiñas radiais (10 ou máis) máis pequenas, que xorden dos bordos da aréola e serven para dar sombra á planta e reter algo de aire fresco entre elas e o caule. Nas fabáceas
Na familia das fabáceas a aréola da semente á a área circundada pola "liña fisural" ou pleurograma. As diferenzas existentes entre a aréola e o resto da superficie poden consistir en variacións lixeira de cor, de textura da superficie ou das liñas de fractura.
Arévacos

Os arévacos eran un dos pobos celtiberos, sendo o máis forte deles, xa que mantivo a guerra contra Roma.
O seu nome é céltico, e foi interpretado por Bosh Gimpera como are-accei ou vacceos do leste. Sabían escribir (a través do alfabeto ibérico) e tiñan un alto potencial cultural que foi destruído polos romanos.
O que se sabe deles provén de autores romanos, que enviñeceron a súa memoria presentando os conceptos maniqueos de barbarie indíxena/civilización romana nos seus escritos sobre as guerras do Imperio nestas terras. O pobo dos arévacos foi o que mantivo as dúas últimas guerras celtiberas contra o poderío romano, así como anteriores guerras contra o imperialismo de Cartago. Sociedade
Tiñan varias cidades, como Numantia, Pallantia (Palenzuela), Termes (Santa María de Tiermes, Soria), Lutia, Malia ou Lagni. Funcionaban como cidades-estado gobernadas por asembleas ou senados aristocráticos. A súa relixión era politeísta de raizame celta, con deuses como Lugh ou Endovélico. O seu panteón era semellante ao xermánico debido á crenza que tiñan de que morrer en cama era algo inmoral e o mellor era morrer en combate. Os historiadores defenden dous tipos de ritual funerario dos arévacos: por un lado o "civil" baseado na cremación e posterior enterramento en urnas cinerarias, e o "militar", deixando os corpos dos guerreiros caídos en batalla que fosen comestos polos voitres e a súa alma levada ao ceo. Economía
Os autores gregos afirman que o seu territorio era pobre e que se adicaban á pillaxe de territorios veciños, porén estas afirmacións chocan contra os procesos internos de consolidación estatal a través de confederacións de pobos celtiberos, así como as rutas comerciais con outros pobos, como os Turdetanos, aos que servían como mercenarios.
A súa economía baseábase na gandería e a minería, coñecían o torno cerámico (co cal incluso facían instrumentos musicais, como as trompas de Numancia, cerámica fina pintada etc). A metalurxia estaba presente a través de armas e fíbulas, sacando as materias primas das minas propias. Comerciaban cos seus veciños, de tal feito que comezaron a escribir antes da chegada dos romanos, tomando os seus signos do ibero e entrando así nun proceso de celtiberización, un paso máis no desenvolvemento cultural que sería destruído polos romanos.
Arévalo

Arévalo é un concello da provincia de Ávila na Comunidade Autónoma de Castela e León. Esta localidade limita ao norte cos municipios de Palacios de Goda e Donvidas; ao oeste con Aldeaseca e Nava de Arévalo; ao sur con Tiñosillos, Orbita, Gutierre-Muñoz e Espinosa de los Caballeros; e ao leste coa provincia de Segovia. Ten unha poboación de 8. 099 habitantes (INE 2011). Xeografía
Arévalo atópase na comarca de La Moraña a 827 metros de altitude, e está bañado polos ríos Adaja e Arevalillo, afluentes ambos do río Douro. A localidade conta cun municipio cunha extensión de 46, 07 km². A comarca onde se sitúa Arévalo é coñecida pola súa produción agrícola de cereais de secaño asociados con leguminosas ademais da abundancia do piñeiro galego e os pastos de inverno.
Arón

Arón, ás veces tamén Aarón ou Aharón, (hebreo: אהרן), foi un personaxe bíblico. Traxectoria
Nado en Exipto, era o fillo máis vello de Amram e Ioquébed e irmán máis vello de Moisés. Casou con Elixeba, con quen tivo catro fillos: Nadab, Abihú, Itamar e Elazar. Segundo a tradición foi o primeiro Gran Sacerdote (levita) de Israel por elección divina xunto cos seus fillos. Actuou como voceiro de Moisés, por ser de verba fácil, aínda que mentres Moisés recibía as Táboas da Lei, Aharón fabricou o becerro de ouro a petición do pobo hebreo.
Morreu na Montaña de Deus (Horeb) á idade de 123 anos (Éx. 4: 27), sen chegar á Terra prometida.
No Corán aparece baixo a forma de Harún.
As (xornal)

As é un xornal español de información deportiva, de tiraxe diaria, de pago e con distribución matinal editado polo Grupo PRISA.
Foi fundado en 1967 por Luis Montiel Balanzat, sendo o actualidade o diario deportivo máis lido na Comunidade de Madrid e o segundo diario deportivo de España tanto en tiraxe como en vendas e distribución. Así mesmo, o seu web as. com ocupa a terceira posición por número de visitas na clasificación de diarios nacionais. Historia
O xornal creouse en 1967 tomando o nome dunha anterior publicación, o Semanario Gráfico As que se editou desde 1932 ata 1936. A familia de editores Montiel, encabezada entón por Luís Montiel Balanzat, decidiu aproveitar a nova Lei de Prensa de 1966 para lanzar ao mercado un xornal de carácter diario, chamado Diario As, que competise directamente con Diario Marca a nivel nacional. O primeiro número das saíu ao mercado o 6 de decembro de 1967 cunha portada dedicada ao tenista Manuel Santana e ao boxeador "Sombrita", e o seu primeiro director foi Luís González de Linares. Nos anos 90, As converteuse no primeiro diario con todas as súas páxinas a cor e no segundo diario deportivo máis vendido en España.
Tras uns anos con perdas no xornal deportivo, en 1996 o Grupo Montiel pon á venda varias publicacións entre as que se inclúe As. De forma paralela, o Grupo PRISA estaba planificando a posta en marcha dun novo diario deportivo, pero a venda das fixo que a empresa envorcase todos os seus esforzos na compra da cabeceira na que tamén estaba interesado o Grupo Zeta. Finalmente, Vicente Montiel vende a PRISA o diario As o 12 de xullo de 1996. A nova empresa mantería o mesmo equipo de traballadores ás ordes do Grupo Montiel, salvo nos cargos directivos nos que Julián García Candau abandonaría para porse no seu lugar Alfredo Relaño. Por outra banda, Vicente Montiel pasaba a ser o presidente do Consello de Administración e nas firmas do diario comezaron a aparecer xornalistas que tamén traballaban en El País, Cadena SER ou Canal+ España.
Actualmente As é o diario deportivo máis lido en Madrid e continúa como segundo diario deportivo de España -por detrás de Marca-, tanto en tiraxe como en vendas e distribución.
As 100 mellores cancións de rock segundo VH1

As 100 mellores cancións de rock foi un programa especial de televisión da canle musical de cable VH1, o cal presentaba unha listaxe de temas de música rock que este realizou entre 700 persoas vinculadas á industria da música nos Estados Unidos. Entre os músicos que votaron figuraron Bono do grupo U2, Johnny Cash, Art Garfunkel, Bonnie Raitt e Lou Reed.
A canción de The Rolling Stones, ''(I Can't Get No) Satisfaction'' foi seleccionada como o mellor tema xamais interpretado na historia do rock, segundo unha sondaxe realizada en Nova York.
The Beatles estiveron representados na lista co maior número de temas dun mesmo intérprete ou grupo de intérpretes: nove cancións. A primeira delas, "Hey Jude", quedou en noveno posto.
Na lista aparecen cinco cortes de The Rolling Stones e catro de Elvis Presley e Led Zeppelin respectivamente. Bob Dylan estivo representado con tres, ademais da súa composición "All Along the Watchtower", que os enquisados preferiron na versión de Jimi Hendrix.
O tema máis antigo da lista é "Rock Around the Clock" de Bill Haley e as súas Cometas, publicado en 1955, e o máis recente foi "Smells Like Teen Spirit", da banda Nirvana, publicado en 1991. Controversia
Unha importante cantidade de público ficou descontento polas fortes ausencias de cancións como "I Still Haven't Found What I'm Looking For" de U2, "Losing My Religion" de REM, "Sultans of Swing" de Dire Straits, "Help! " de The Beatles, "Tutti Frutti" de Little Richard, a lendaria "Smoke on the Water" de Deep Purple ou os éxitos de Black Sabbath "Iron Man" e "Paranoid". O público tamén definiu como "vergoñoso" editar unha listaxe sen incluír nada de Pink Floyd, Ramones, Sex Pistols, The Stooges, Pearl Jam, The Byrds ou Guns N' Roses, xa que son consideradas como algunhas das mellores bandas de rock da historia.
As Buceleiras, Bugallido, Ames

As Buceleiras é un lugar da parroquia de Bugallido no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 198 habitantes (92 homes e 106 mulleres). Toponimia
O topónimo As Buceleiras (á espera da oficialización da forma Buceleiras) é de orixe descoñecida, con varias teorías ao respecto. Lugares e parroquias
Parroquias da Ames
As Ciencias e as Artes

As Ciencias e as Artes é unha pintura ó óleo sobre táboa pintada entre 1607 e 1650 polo pintor flamengo Adriaan van Stalbemt. Descrición e interpretación
Un grupo de sabios discute ao redor de varias mesas mentres que outro grupo de persoas contempla os cadros que hai colgados nas paredes da estancia. A obra mostra no centro a dous personaxes contemplando un cadro no que se representa a destrución de obras de arte polos protestantes a finais do século XVI. Unha mesa de madeira ocupa a parte dereita da imaxe con álbums con gravados, mapas marítimos, escudos, medallas, compases e un globo terráqueo.
A pintura pretende mostrar a protección que nos católicos Países Baixos españois se facía da cultura e das artes, mentres que nas protestantes Provincias Unidas do norte esta protección non existía. Versións do cadro
Existen ata cinco versións deste cadro. Unha no Museo do Prado de Madrid, outra na Galerie Kugel de París en 1988; a terceira foi rexistrada na Hawkins Collection de Londres en 1951; unha cuarta versión estaba na Galerie de Jonckheere en París no 2002 e a quinta no Galerie Robert Finck de Bruxelas en 1955. As de Madrid e París atribúense a Adriaan van Stalbemt, aínda que hai dúbidas sobre isto.
As Ellas

As Ellas (na fala: As Ellas; en castelán: Eljas) é un concello da provincia de Cáceres, na comunidade autónoma de Estremadura. Está situado ao oeste da comarca da Serra de Gata e, xunto con San Martiño de Trebello e Valverde do Fresno, é un dos tres municipios nos cales se pode atopar a fala de Estremadura.
Con 970 habitantes en 2014, é o quinto municipio máis poboado da comarca. No seu termo municipal atópase a pedanía do Souto. A vila salienta polo seu castelo. Demografía
Evolución da poboación do concello das Ellas:
As Figueiras, Castropol

As Figueiras (en castelán, Figueras) é unha parroquia asturiana do concello de Castropol, situada xunto á ría de Ribadeo. Segundo o INE, en 2023 tiña 642 habitantes, 318 homes e 324 mulleres, distribuídos en 5 entidades de poboación.
Ten estaleiro e pequeno porto de pesca. Cara ao norte está a praia de San Román, antes de chegar á Ponte dos Santos. Na parroquia estivo activo o campo de concentración de Arnao.
A principal actividade da vila (e da contorna) son os estaleiros Gondán. Xentilicio
O seu xentilicio é figueirolo. Lugares e parroquias
Parroquias de Castropol
As aventuras de Huckleberry Finn

As aventuras de Huckleberry Finn (en inglés: Adventures of Huckleberry Finn) é un libro de Mark Twain, publicado en 1885 e considerado a primeira gran novela norteamericana.
En 2022 foi traducido ao galego por Moisés Barcia e Xaime Riobó Soage e publicada por Sushi Books, selo editorial de Rinoceronte.
As aventuras de Pinocchio

As aventuras de Pinocchio, As aventuras de Pinocho ou As aventuras de Pinoquio (Le avventure di Pinocchio no italiano orixinal) é unha novela de Carlo Collodi.
Traduciuse a máis de 260 linguas e dialectos, editado unhas 187 veces, téñense feito filmes, series de televisión, series de debuxos animados e representacións teatrais. É a terceira obra máis traducida, só por detrás da Biblia e de The Pilgrim's Progress. [Cómpre referencia] Orixes
En 1881 Carlo Collodi crea Le avventure di Pinocchio. Orixinariamente, As aventuras do Pinocchio aparecen cada semana, ao estilo dun folleto, nun diario infantil chamado Giornale dei Bambini, dirixido por Ferdinando Martini. Pinocchio era o protagonista do folleto Historia d'un Burattino, (Historia dun xoguete). Os folletos nos xornais era un xeito moi popular na época de publicar historias por capítulos e así espertar o interese do público. A primeira entrega foi publicada o 7 de xullo de 1881. As aventuras do monicreque de madeira Pinocho tivo un éxito fulminante e tal foi a súa popularidade, que en 1883 foi publicado pola editorial Felipe Piaggi un volume que recollía todas as histories publicadas no Giornale dei Bambini. O libro fixo furor e Collodi publicou xa un segundo libro sobre Pinocho chamado Pinocchio no país dos xoguetes.
Collodi gozou pouco do seu éxito literario xa que logo finou en Florencia no ano 1890. As súas cartas e documentos persoais foron cedidos pola súa familia á Biblioteca Nacional, en Florencia.
Disque cando se publicou o primeiro volume en 1883, Felipe Piaggi, o editor, recibiu unha morea de cartas de admiradores afervoados do Pinocchio que esixiron que o monifate non morrese. E é que orixinariamente, Pinocho morría polo seu pouco siso. Piaggi chegou a recibir tantas ameazas contra a súa persoa que lle pide a Collodi de cambiar o final de Pinocchio e de escribir un outro volume, como así fixo o escritor. Adaptacións cinematográficas
Pinocchio tivo diversas adaptacións no cinema, sendo a máis soada o filme de animación realizado pola Disney en 1940. Antes, porén, xa se realizara unha outra adaptación, o filme italiano de 1936 Le avventure di Pinocchio, que non se finalizou xamais e que é considerado un filme perdido do que só fican uns cantos fotogramas.
As aventuras de Robin Hood

As aventuras de Robin Hood (en inglés: The Adventures of Robin Hood) é un filme estadounidense de 1938 de Warner Bros. , producido por Hal B. Wallis e Henry Blanke, dirixido por Michael Curtiz e William Keighley, e protagonizado por Errol Flynn, Olivia de Havilland, Basil Rathbone e Claude Rains. Escrito por Norman Reilly Raine e Seton I. Miller, conta a historia de Robin Hood, un cabaleiro saxón que en ausencia do rei Ricardo, que está en Terra Santa nas Cruzadas, loita contra o príncipe Xoán e os seus opresores señores normandos.
As aventuras de Robin Hood foi aclamado pola crítica dende a súa estrea. En 1995, foi considerado "cultural, histórica ou esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América, e foi escollido para a súa preservación no National Film Registry.
Estreouse en galego o 17 de marzo de 1991 a través da TVG. Personaxes
Errol Flynn como Sir Robin de Locksley / Robin Hood
Olivia de Havilland como Lady Marian Fitzwalter
Basil Rathbone como Sir Guy de Gisbourne
Claude Rains como Príncipe Xoán
Patric Knowles como Will à Gamwell / Will Scarlett
Eugene Pallette como Friar Tuck
Alan Hale, Sr. como John Little / Little John
Herbert Mundin como Much
Melville Cooper como Sheriff de Nottingham
Una O'Connor como Bess
Ian Hunter como rei Ricardo
Montagu Love como bispo
Harry Cording como Dickon Malbete
Ivan F. Simpson como dono da taberna
Leonard Willey como Sir Essex
Robert Noble como Sir Ralf
Kenneth Hunter como Sir Mortimer
Robert Warwick como Sir Geoffrey
Colin Kenny como Sir Baldwin
Lester Matthews como Sir Ivor
As cruces de pedra na Bretaña

As cruces de pedra na Bretaña é un estudo histórico e descritivo dos cruceiros na Bretaña francesa publicado por Castelao en 1930, como documentación previa para outro traballo similar que estaba preparando sobre os cruceiros galegos, As cruces de pedra na Galiza. Contido
Foi publicado polo Seminario de Estudos Galegos o 15 de maio de 1930, e impreso na imprenta Antúnez, de Pontevedra. Contén o resultado do percorrido realizado coa súa muller, Virxinia, entre maio e agosto de 1929 grazas a unha axuda concedida pola Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas. Dise que se lle concedeu grazas ás manobras dalgúns amigos seus para axudarlle a supera-la depresión sufrida trala morte do seu único fillo, Alfonso Xesús de Braga, en xaneiro de 1928.
Segundo di o propio Castelao, para entendermos os cruceiros galegos cumpría coñecer previamente os bretóns, tan imitantes dos galegos. No limiar do libro escribe: Valentín Paz Andrade realizara en 1927 unha viaxe por aquelas terras e observou as similitudes advertindo diso a Castelao, quen levaba estudando esta manifestación artística en Galicia desde principios dos anos vinte. O texto divídese en cinco capítulos, comezando polas cruces primitivas (que data xa no século V) e os megálitos cristianizados ata rematar na descrición pormenorizada dos calvarios, coa representación de numerosas escenas e, algúns deles, con centos de figuras, como o de Guimiliau, que cualifica como o máis interesante e máis instrutivo; ou o de Pleyben, do que di que é o mellor de todos, o máis acertado e o máis artístico. As descricións dos cruceiros complétanse cun total de 151 debuxos, de conxunto e de detalle, e 12 fotografías.
Á marxe do propio libro, a viaxe de Castelao deu pé a un longo artigo, co título Sant-iago na Bretaña, que publicou na revista Nós o 25 de xullo de 1929 (nº 67) e o mesmo día de 1930 (nº 79), incluíndo a tradución dun romance bretón titulado Don Xoán Derrién.
As espigadoras

As espigadoras (en francés, Des glaneuses), tamén coñecido como As colleitadoras, é un cadro do pintor francés Jean-François Millet. Pintado ao óleo en 1857, é unha representación realista de mulleres recollendo espigas. A pintura é famosa por mostrar dunha maneira moi humanista a realidade da sociedade rural do século XIX, o que foi mal recibido pola clase alta francesa. Cando foi exposto no Salón de París de 1857, foi considerado como «perigoso». Posteriormente, converteuse en símbolo do patriotismo francés, utilizándose para estimular o alistamento durante a primeira guerra mundial.
As mozas do radio

As mozas do radio (en inglés: Radium Girls) foi o nome outorgado a un grupo de traballadoras que sufriron envelenamento por radiación ao recubrir as esferas dos reloxos que fabricaban cunha pintura baseada no radio utilizada na fábrica United States Radium Corporation en Orange, Nova Jersey, no ano 1917. Miles de empregadas pasaron polas dependencias da fábrica durante a Primeira guerra mundial, xa que os reloxos luminescentes eran de grande utilidade porque os soldados podían consultar a hora tamén pola noite. Máis tarde, fixéronse moi populares entre a poboación civil, tendo a empresa que contratar máis persoal e sendo así máis a cantidade de persoas afectadas polo envelenamento.
As rapazas, ás que se lles dixo que a pintura era inofensiva e descoñecedoras do risco que corrían, tiñan como costume chupar as sedas dos pinceis que usaban para afinalos e así pintar con maior precisión, ademais á parte disto tamén se adoitaban pintar as uñas ou os dentes a modo de pequena broma para posteriormente apagar a luz e deixar sorprendida á xente coa luminiscencia que emanaba das súas bocas. Problemática e solución
Máis tarde empezaron a chegar os problemas, unha das primeiras en advertilo foi Amelia Maggia cando anos despois de traballar para esa empresa empezáronselle a caer os dentes sen motivo aparente afectándose de terribles dores tamén na súa mandíbula. Varios médicos tras analizala estableceron unha clara relación entre os seus síntomas e o seu anterior emprego, co cal tentou localizar aos seus excompañeiras para informalas, pero non puido atopar máis que a tres xa que a maioría atopábanse na última fase da enfermidade ou xa falecidas.
Cinco das mulleres levaron a xuízo ao seu xefe, o que non lles resultou nada fácil xa que a empresa tiña moitos contactos con poder na xudicatura e estes afanáronse en atrasar todo o posible o asunto, pero ao final chegaron a un acordo por unha indemnización xusta para as súas doenzas. Despois destes sucesos no Congreso dos Estados Unidos votouse unha resolución a favor onde se estableceron os dereitos dos empregados que contraen enfermidades laborais. como as mozas de pouca prata non podían pagar un avogado, un dos avogados ofreceuse a axudalas sen cobrarlles, ninguén lles creu ata que por fin morreu un home. Decidiron inspeccionar o corpo da primeira morte e sorprendéronse ao ver que o seu corpo aínda estaba a brillar polo tóxico elemento.
As mulheres que amavam os videojogos

As muleres que amavam os videojogos é un ensaio de Antía Seoane e Maite Sanmartín, unha obra que xurdiu dun traballo final do Mestrado de Estudos de Xénero da Universidade de Santiago de Compostela. Sinopse
Este libro é "um ensaio que reflete sobre este jeito da lecer sob uma perspectiva feminista não só criticando o preconceito patriarcal dos videojogos que dominam o mercado, senão propondo alternativas e oferecendo conselhos para fazer melhores escolhas" Forma parte da colección Alicerces da editorial Através.
As mágoas do mozo Werther

As mágoas do mozo Werther é unha novela epistolar en lingua alemá de Johann Wolfgang von Goethe, publicada por primeira vez en 1774 co título orixinal de Die Leiden des jungen Werthers, coincidindo coa Feira do Libro de Leipzig. Foi traducido ao galego por Francisco Manuel Mariño e Sabine Geck, e publicado por Editorial Galaxia en 2007. Adaptacións noutros medios
A obra de Goethe inspirou a ópera Werther (1892) de Jules Massenet.
Henri Pouctal filmou Werther en 1910, película que se considera perdida.
En 1968 Jean-Pierre Lajournade fixo unha lectura crítica e metacinemática da novela en Werther (título alternativo: Les Souffrances du jeune Werther), unha película feita para a televisión que bebe das vangardas e da política do Maio do 68.
En 1986 Pilar Miró adaptou a novela na súa Werther.
As normas da casa da sidra

As normas da casa da sidra (en inglés: The Cider House Rules) é un filme estadounidense de 1999 dirixido polo sueco Lasse Hallström. Estreaouse no Festival Internacional de Cinema de Venecia, gañou o Globo de Ouro ao mellor guión, e tamén conseguiu sete candidaturas aos Óscars.
Baséase na novela de John Irving, The Cider House Rules, e o propio Irving escribiu o guión. Outros directores emprenderon o proxecto de realizar a adaptación, como Ang Lee ou Michael Winterbottom, pero abandonárono debido a discrepancias co autor da novela. Sinopse
Homer Wells (Tobey Maguire) é un orfo que vive no estado de Maine durante a década de 1930. Medrou no orfanato de St. Cloud's baixo a tutela do Dr. Wilbur Larch (Michael Caine), que nunca deixou de preocuparse polos cativos que ten a cargo no hospicio. Mais cando Homer se fai un home, e se dá conta das posibilidades que lle brinda a vida, empeza a dubidar e a cuestionar os métodos e a lóxica que o doutor lle ensinou. O Dr. Larch realiza abortos secretamente, e ilegalmente, e adestra a Homer para que sigas os seus pasos.
Homer decide deixar o orfanato con Candy Kendall (Charlize Theron) e o namorado dela, Wally Worthington (Paul Rudd). Logo, cando Wally vai loitar na segunda guerra mundial, Homer e Candy estreitan amizades. Máis tarde, o avión de Wally é abatido, deixándoo paralizado da cintura para baixo. Cando el volta para a casa, Candy decide que ela debe coidar del e non ficar con Homer.
O Sr. Rose (Delroy Lindo) e os seus compañeiros son traballadores migrantes que están empregados temporalmente na plantación de mazairas da familia Worthington. O Sr. Rose empreñou á súa propia filla (Erykah Badu), e Homer, que desaproba o aborto, percibe que neste caso en particular el debe realizarllo a ela. Máis tarde, cando o Sr. Rose tenta abusar de novo da súa filla, ela acoitelarao. O desexo del, moribundo, é que os outros traballadores lle digan á policía que a súa morte foi por suicidio.
Despois da morte accidental do Dr. Larch, Homer decide retornar ao orfanato e exercer o exercicio de novo director. No final do filme, descóbrese que o doutor falsificara o rexistro médico de Homer para evitar que se fora para a guerra. Galardóns
Globos de Ouro
As tres Grazas (Rubens)

As tres Grazas é un cadro do pintor barroco Peter Paul Rubens, exposto no Museo do Prado de Madrid, España. Está pintado ó óleo e mide 221 cm de alto por 181 cm de ancho. Análise do cadro
Como noutros cadros de tema mitolóxico, Rubens expón de xeito moi distinto ó dos artistas que o precederon. Esta obra do chamado príncipe dos pintores flamengos é a antítese da obra anterior de Rafael Sanzio As Grazas, caracterizada por un sentimento xeral de castidade. Representan ás fillas de Zeus e poden citarse como tipo de beleza ideal aínda que poden corresponder á beleza máis sensual. Aglaia, Talía e Eufrósine non foron para Rubens máis que unha escusa para pintar tres academias femininas, reprodución das exuberantes formas das súas habituais modelos.
A composición respecta o modelo clásico que representa ás Grazas completamente espidas e reunidas, pero cambia a relación entre as tres figuras que están conectadas entre si a través dos brazos, o veo transparente que as cobre, e as súas miradas, é dicir, psicoloxicamente, dando así nova unidade ó grupo. A disposición das Grazas forma un triángulo, estando a do medio de costas, coa cabeza volta e apoiada nas súas compañeiras.
Asaari Bibang

Assari Bibang Ngui, coñecida como Asaari Bibang, nada en Malabo o 28 de xullo de 1985, é unha actriz, escritora, humorista e activista ecuatoguineana afincada en España. Traxectoria
Como actriz protagonizou a súa primeira película en 2010, Área de Descanso. En 2015 debutou como monologuista e realizou unha xira por España co seu espectáculo La negra batalla. Participou en Riot Comedy, o proxecto feminista da cómica Penny Jay, no festival de humor feminista Coñumor e en programas como La resistencia, Las que faltaban ou Comedy Central.
En 2021 Bibang presentou o seu espectáculo afrofeminista Humor Negra. Ese ano deu un monólogo durante a gala dos Premios Feroz no que criticaba a precariedade laboral e a situación das actrices cando cumpren anos, que a deu a coñecer entre o gran público. Ademais, colabora coa revista feminista Pikara Magazine e o diario El País.
Forma parte do equipo do podcast No hay negros en el Tíbet, de temática antirracista, xunto co produtor musical, beatmaker e locutor Frank T e o cómico e actor Lamine Thior.
Activismo
Bibang é moi crítica cos papeis que se lles outorgan en España ás persoas negras e afrodescendentes, así como coas barreiras que as mulleres negras atopan se quixeren dedicarse á actuación en España. Critica o racismo non só da sociedade española, senón tamén da industria audiovisual. Obra
2021 – Y a pesar de todo, aquí estoy Premios e recoñecementos
2023 Premios Desalambre na categoría de activismo individual.
Asabiyyah

'Asabiyyah ou 'asabiyya (en árabe: عصبيّة: , traducido como "sentimento de grupo", "cohesión social", ou tamén como "vontade común") é un concepto de solidariedade social con énfase na unidade, consciencia de grupo, e un sentido de propósito compartido e cohesión social, orixinalmente utilizado no contexto de tribalismo e dos clans.
Asabiyya non é un termo asociado necesariamente a un contexto de relacións nómades nin está baseado nos lazos de sangue ou parentesco; senón que é unha filosofía de humanismo cívico, xeralmente análogo á solidariedade. Con todo, tamén pode ter connotacións negativas posto que pode ser interpretado como nacionalista ou partidista, como por exemplo, cando prima sempre a lealdade ao grupo.
O concepto era familiar na era pre-islámica, mais foi popularizado grazas á obra al-Muqaddima de Ibn Khaldún. Nesta é presentada como o vínculo fundamental da sociedade e como motor da Historia. Ibn Khaldún argumentou que a asabiyya é cíclica e que está vencellada ao auxe e caída de civilizacións: é máis forte no inicio dunha civilización, declina cando esta avanza, e debilítiase cando esta civilización declina. A asabiyya de Ibn Khaldún
Ibn Khaldun describe asabiyya como o vínculo de cohesión entre as persoas que forman unha comunidade. Este vencello existe en calquera nivel de civilización, dende as sociedades nómades aos estados e imperios. A asabiyya é máis forte na fase nómade, mais diminúe paralelamente ao desenvolvemento da civilización. Na fase de decadencia, outro asabiyya máis convincente pode desprazalo; segundo Ibn Khaldun isto explica o auxe e caída de civilización nunha perspectiva cíclica da Historia.
Ibn Khaldun considera que cada dinastía ou civilización ten dentro dela as sementes da súa propia decadencia. Así, explica que as casas gobernantes (ou poderes hexemónicos) tenden a xurdir nas periferias dos imperios existentes, empregando a asabiyya de seu, máis forte, como unha vantaxe para provocar o cambio. Isto implica que os gobernantes novos son ao principio considerados 'bárbaros' en comparación aos anteriores. Unha vez consolidado o seu poder, son cada vez máis laxos, aparecendo problemas de coordinación e disciplina, centrándose en conservar o seu novo estilo e nivel de vida. Entón, a asabiyya disólvese entre faccións e individualismos, perdendo a súa capadicade de cohesionar. Cando iso sucede, as condicións son propicias para a aparición na periferia dun novo poder (ou dinastía) que repetirá o mesmo ciclo que a anterior. Ademais, Ibn Khaldún no al-Muqaddima tamén estima que os poderes ou dinastías teñen un período de vixencia que non supera as tres xeracións de 40 anos.
Asalto

No ámbito xurídico, o asalto ou apoderamento ilexítimo ten por si un valor e un significado propio e inconfundible. Significa ocupación, aprehensión material dunha cousa, con ánimo de obter o dominio da mesma. Constitúe o despoxo da cousa, tomala con propósito de quitarlla a quen a ten no seu poder.
As distintas doutrinas acerca do alcance desta acción asígnanlle ao apoderamento un significado máis ou menos restrinxido: Teoría da "Attrectatio re": O apoderamento ilexítimo consúmase co simple tocamento da cousa por parte do suxeito activo.
Teoría da "Apprehensio re": O apoderamento consúmase coa simple captación material da cousa por parte do suxeito.
Teoría da "Amotio re": Consúmase o apoderamento coa simple remoción do sitio no cal o seu posuidor a mantiña.
Teoría da "Ablatio re": Implica o traslado da cousa e quitala da esfera de vixilancia do posuidor, superando as medidas defensivas ou precautorias arbitradas por este.
Teoría da "Locupletatio re": Ademais do desapoderamento da cousa (Ablatio re), a consumación necesita do aproveitamento da cousa por parte do suxeito activo. Pode ser de uso ou patrimonial.
Teoría da "Illatio re": Por último, é necesario o resguardo da cousa, é dicir, levala ao lugar de destino tido en vista polo autor.