proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Krause Publications

Krause Publications é unha compañía editora estadounidense especializada na publicación de libros e revistas sobre hobbies e coleccionismo. Desde abril de 2018 ten a súa sede en Stevens Point, Wisconsin. Historia
A compañía foi fundada orixinariamente en Iola, Wisconsin, por Chester L. Krause (1923-2016), logo da publicación en outubro de 1952 do primeiro número da revista de actualidade numismática Numismatic News. Na comunidade internacional de coleccionistas de moedas, a editorial é moi coñecida polo seu Standard Catalog of World Coins, unha serie de catálogos de moedas de todo o mundo con informacións, prezos, graos de rareza, fotografías e unha numeración estandarizada de cada modelo (numeración Krause-Mishler –KM–, chamada así polos apelidos do editor e do antigo empregado Clifford Mishler), recoñecida internacionalmente. A primeira edición desta serie publicouse en 1972. Krause Publications estableceu tamén o Premio Moeda do Ano (Coin of the Year Award) á excelencia no deseño, outorgado por primeira vez en 1984.
Os coleccionistas de billetes válense do catálogo de billetes do mundo Standard Catalog of World Paper Money, publicado desde 1975 e redactado por Albert Pick. Do mesmo xeito que no caso das moedas, o sistema de numeración Pick utilízase internacionalmente para a numeración dos billetes.
En 1997, Krause adquiriu os títulos que publicaba a editora Chilton Company, de Boston, agás os manuais de automoción. En xuño de 2002, Krause foi adquirida por F+W (daquela chamada F&W Publications), que mantivo a marca Krause Publications. Naquel momento, Krause Publications editaba 46 publicacións periódicas e levaba case 750 libros impresos.
En xuño de 2019 vendéronse en poxas concursais os activos de F+W, e os títulos e a propia marca Krause Publications foron adquiridos por Penguin Random House, en tanto que as revistas quedaron dispersas entre varios propietarios. Por exemplo, a revista Numismatic News foi comprada polo grupo Active Interest Media.
Krautrock

Krautrock é o nome xenérico da escena musical experimental que apareceu en Alemaña a finais dos anos 60 e gañou popularidade durante a década dos 70, principalmente no Reino Unido. O DJ da BBC John Peel en particular é amplamente acreditado como o maior impulsor do xénero fora do mundo xermanoparlante. Músicos
Agitation Free
Amon Düül (I e II)
Ash Ra Tempel
Birth Control
Brainticket
Can
Cluster
Eloy
Embryo
Epitaph
Exmagma
Eruption
Faust
Edgar Froese
Frumpy
Manuel Göttsching
Grobschnitt
Guru Guru
Jean Ven Robert Hal
Harmonia
Hoelderlin
Ihre Kinder
Jane
Karthago
Kraan
Kraftwerk
Krokodil
La Düsseldorf
Mythos
Nektar
Neu!
Novalis
Organisation
Percewood’s Onagram
Popol Vuh
Achim Reichel
Sahara
Sand
Siloah
Stern-Combo Meißen
Klaus Schulze
Tangerine Dream
The Cosmic Jokers
Thirsty Moon
Troya
Wallenstein
Witthüser & Westrupp
Rufus Zuphall
Xhol Caravan
Kreuzer

O kreuzer (tamén coa variante kreutzer) foi unha antiga moeda europea, inicialmente de prata e finalmente de cobre, cuñada desde o século XIII fundamentalmente en Alemaña, Austria e Suíza, ata a súa desaparición co gallo das principais reformas monetarias alemás e austrohúngaras de finais do século XIX. Orixe do nome
A denominación ten a súa orixe no alto alemán medio kriuzære ou kriuzer. A moeda recibiu este nome a partir da dobre cruz que se amosaba nos anversos das primeiras emisións. Nas rexións de fala francesa onde circulou o kreuzer, este coñeceuse tamén como cruche, e en zonas francófonas de Suíza grafouse como creuzer. Historia
Orixe e expansión
A orixe do kreuzer remóntase a unha moeda con valor dun groso que se cuñou a partir de 1271 en Merano, no Tirol do Sur, caracterizada pola dobre cruz (en alemán: kreuz) do seu anverso, que estendeu o seu uso durante os séculos XV e XVI por todo o sur da zona xermana, que incluía, entre outros, o Sacro Imperio Romano Xermánico e a Antiga Confederación Suíza.
En 1559 propúxose para o Sacro Imperio unha taxa de cambio estable de 60 kreuzer por cada florín (gulden) de ouro, mais só os estados do sur aceptaron este cambio, en tanto que os do norte conservaron o seu groschen. O valor unitario do kreuzer foi fixado en 4, 2 pfennig. As moedas baseadas neste padrón suxeitábanse á relación 240 pfennig
60 kreuzer
1 florín. Na súa orixe presentouse como unha moeda de prata, aínda que axiña pasou a ser de billón e sucesivamente foi minguando a súa porcentaxe de dese metal ata se converter, a comezos do século XIX, nunha moeda de cobre.
Tálero de convención
En setembro de 1753, o Sacro Imperio acordou adoptar como unidade monetaria de referencia o "tálero de convención" (konventionstaler), unha moeda de prata de 23, 39 gramos de peso fino coa que intentaba harmonizar os diferentes táleros que circulaban no seu territorio. Froito desta reforma deuse unha duplicidade do kreuzer: por unha banda estaba o resultante dese acordo (ás veces denominado konventionskreuzer) equivalente a 1/120 do tálero da convención, utilizado en todo o Imperio Austrohúngaro. Pero os estados alemáns do sur adoptaron outro kreuzer máis pequeno (kreuzer landmünze), que viña supor 1/44 do tálero de convención. Na realidade o sistema chegou a ser híbrido, xa que estes estados do sur emitiron moedas con valores de ata 6 kreuzer (landmünze), equivalentes a 5 da convención, en tanto que para as moedas de máis valor utilizaban a denominación en kreuzers da convención.
Desaparición
En 1873, logo da unificación de Alemaña e a adopción do sistema decimal para a moeda, o kreuzer desapareceu definitivamente. Pola contra, o Imperio Austrohúngaro, que adoptou o sistema decimal en 1857, estableceu como unidade un florín con 100 kreuzer. A reforma de 1892 substutíu o kreuzer polo heller como unidade divisionaria, o que supuxo a desaparición do kreuzer nese territorio. En Suíza, diversos cantóns (Zürich, Lucerna e Soleura) adoptaron tamén o kreuzer, que perdurou ata a introdución do franco como moeda federal en 1850. En Suíza, o kreuzer equivalía á cuarta parte dun batz ou a dous rappen e medio.
Kriminalgeschichte des Christentums

Kriminalgeschichte des Christentums ("Historia criminal do cristianismo") é unha obra literaria de crítica histórica relixiosa de Karlheinz Deschner. Publicado en 10 tomos entre 1986 e 2013, a obra narra de xeito histórico e crítico a evolución da igrexa católica e os seus crimes. Tomo I: Die Frühzeit («A Antigüidede»)
Tomo II: Die Spätantike («A Antigüidade tardía»)
Tomo III: Die Alte Kirche («A igrexa antiga»)
Tomo IV: Frühmittelalter («Os inicios da Idade Media»)
Tomo V: 9. und 10. Jahrhundert («Séculos IX e X»)
Tomo VI: Das 11. und 12. Jahrhundert («Os séculos XI e XII»)
Tomo VII: Das 13. und 14. Jahrhundert («Os séculos XIII e XIV»)
Tomo VIII: Das 15. und 16. Jahrhundert («Os séculos XV e XVI»)
Tomo IX: Mitte des 16. bis Anfang des 18. Jahrhunderts («Mediados do século XVI a principios do século XVIII»)
Tomo X: 18. Jahrhundert und Ausblick auf die Folgezeit (Século XVIII e perspectivas)
KrioRus

KrioRus é unha empresa rusa que presta servizos na área da criónica e criopreservación. Ofrece a posibilidade de criopreservación neuronal ou criopreservación de corpo enteiro e incluso ofrece a posibilidade de criopreservación de ADN.
Ata agosto de 2011, a KrioRus xa crioxenizara 17 pacientes humáns, 2 gatos, 4 cans e 2 paxáros. Historia
En 2005 oito crionicistas rusos fundaron KrioRus na contorna de Moscova. A súa primeira paciente foi Lidia Fedorenko Ivanovna, un caso que se fixo famoso en toda Rusia ao ser mantida durante meses en xeo seco (-80 graos), ata a creación de KrioRus. As súas instalacións de almacenaxe a longo prazo están situadas en Alabushevo, nas aforas de Moscova. Organización
En 2011, KrioRus estaba composta por: : Servizos
KrioRus ofrece a posibilidade de criopreservación de humáns e animais. Existe a posibilidade de criopreservación neuronal (só a cabeza) cun custo de 10. 000 dólares ou criopreservación de corpo enteiro cun custo de 30. 000 dólares. A criopreservación de animais, depende do seu tamaño, pero ten un custo medio de 5. 000 dólares. Existe tamén a posibilidade de criopreservación de ADN.
KrioRus presta servizos a persoas de todo o mundo. Xa foron crioxenados varios pacientes ao longo de Europa, desde Portugal a Ucraína entre outros.
Kris Etxabe Martínez

Kris Etxabe Martínez, nada en Bilbao, Biscaia, en 1975, é unha bibliotecaria e escritora vasca. Traxectoria
É licenciada en Dereito e en Biblioteconomía. Traballa como bibliotecario na Rede de Bibliotecas da Cidade de Bilbao dende 2003. Especializada en literatura infantil e xuvenil, dirixe o departamento infantil e xuvenil da Biblioteca Municipal de Begoña dende 2005. Publicacións
Koralaren distira.
Altxorrik handiena (éuscaro, castelán e inglés) Premios
En 2014, entre 124 participantes, Casilda Ordóñez recibiu a primeira mención especial do xurado do Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil.
Kristall

Kristall é o nome dun dos módulos que formaban a estación espacial Mir. Características
O módulo Kristall estaba adicado á experimentación con materiais e material biolóxico en microgravedade. Cunha masa de 19. 500 kg ao lanzamento e 11, 9 m de longo, Kristall foi enviado ao espazo o 31 de maio de 1990 a bordo dun foguete Proton K desde o cosmódromo de Baikonur. Foi o terceiro módulo en engadirse ao núcleo da Mir e ademais de adicarse á experimentación de materiais e biolóxica tamén facía funcións de observación da Terra e de investigación astrofísica. Ao longo da vida da Mir o módulo foi movido varias veces de porto para acomodar novos módulos, como o Spektr, e para situalo nunha mellor posición cando os transbordadores espaciais comezaron a visitar a estación.
Kristall tiña 61 m3 de volume presurizado e estaba dividido en dous compartimentos: o compartimento de instrumentación, con contedores de alimentos e equipamento de procesamento industrial, e o compartimento de acoplamento, cun sistema de acoplamento APAS-89 con dúas unidades andróxinas e que foi usado para o primeiro acoplamento entre a Mir e un transbordador.
Orixinalmente Kristall levaba dous paneis solares cunha área total de 72 m2 e capaces de proporcionar 8, 4 kW de potencia que se almacenaban nun sistema de baterías cunha capacidade de 360 Amperio-hora. Un dos paneis foi movido máis tarde ao módulo Kvant, en 1995, a petición da NASA, antes do comezo das visitas dos transbordadores. O sistema de propulsión do módulo consistía en dous motores principais de 3, 9 kN de impulso alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH e varios grupos de propulsores de control de actitude de 400 N de pulo.
Kristall destruíuse xunto co resto da Mir cando a estación reentrou na atmosfera de maneira controlada o 23 de marzo de 2001.
Krita

Krita é un programa informático de código aberto, libre e gratuíto, para debuxo dixital en formato raster/vectorial deseñado para ilustración e animación. Formatos de arquivos soportados
O formato nativo de Krita é Krita Document (. kra). Traballa tamén con outros formatos incluíndo o PSD.
Kritik der praktischen Vernunft

Kritik der praktischen Vernunft (en galego, Crítica da razón práctica), é a segunda das tres críticas de Immanuel Kant, publicada por primeira vez en 1788. Trata sobre a súa filosofía da moral, e continúa na liña da Crítica da razón pura. A gran maioría dos argumentos deste libro están expresados máis extensamente nos seus Principios fundamentais do coñecemento metafísico.
A segunda Crítica exerceu unha enorme influencia no desenvolvemento posterior no ámbito da filosofía ética e moral, empezando coa Doutrina da Ciencia de Johann Gottlieb Fichte. Durante o século XX converteuse no principal punto de referencia para toda filosofía moral.
Krzysztof Kieślowski

Krzysztof Kieślowski, nado en Varsovia o 27 de xuño de 1941 e finado na mesma cidade o 13 de marzo de 1996, foi un director e guionista de cinema polonés.
Morreu dun ataque ao corazón cando estaba no cume do seu éxito, dous anos despois da estrea de Rouge.
Ksar El Kebir

Ksar El Kebir, tamén transcrito Alcácer-Quibir (a variante máis común en portugués), Alcazarquivir (a variante máis común en castelán), Alcácer-Quivir, al Quasr al-kibr, Alcassar, Kasar al Kebir, Ksar el Kébir, Al-Kasr al-Kbir ou Ksar el-Kebir, en árabe: معركة وادي المخازن ou noutra variante árabe: القصر الكبير; en bérber: ⵍⵇⵚⵔ ⵍⴽⴱⵉⵔ, é unha cidade marroquina en Quibiroco/ Quibir, situada ao longo do río Loukkos, preto de Larache, na rexión de Tánxer-Tetuán-Al-Hoceima, na provincia de Al-Hoceima ou Alhucemas. Historia
A cidade é historicamente coñecida pola batalla aquí librada o 4 de agosto de 1578 entre os exércitos de Sebastián I de Portugal e Abu Marwan Abd al-Malik I, sultán de Marrocos. Ambos gobernantes morreron na batalla pero as forzas portuguesas foron derrotadas rematando o intento de situar no trono a outro aspirante, e á pretensión de controlar o territorio do actual Marrocos desde tempos de Mohammed o Portugués.
As guerras civís do século XIX marcaron o declive da cidade, até que en 1911 foi integrada no Protectorado Español de Marrocos. Converteuse nunha base militar para os Regulares, e tras a independencia de Marrocos en 1956 converteuse nun núcleo agrícola da rexión de Lucus-Gharb, con mercado local os domingos.
A cidade foi tamén o fogar dunha grande comunidade xudía formada na súa maioría por sefardís de fala haketiana. A comunidade, animada por axentes sionistas vinculados á Axencia Xudía e posteriormente polo Mossad, emigrou en masa a Israel e Francia durante os anos 50 e 60 do século XX.
Topónimo
O nome de Ksar El Kebir significa "gran palacio" ou "gran fortaleza" contrasta coa cidade de Ksar Es Seghir, que significa "pequeno castelo", situada máis ao norte de Ksar El Kebir. Xeografía
Situada na provincia de Tetuán, nunha zona rica en bosques de sobreiras, a cidade é un cruzamento ferroviario conectado con Larache (al-ʿArāʾish) e Asilah (Aṣīla) e coa gran liña de ferrocarril que une Marrakech con Tunisia.
Kuaizhou (satélites)

Kuaizhou é o nome dunha familia de satélites artificiais da República Popular da China adicados á monitorización de desastres naturais. Kuaizhou 1
Kuaizhou 1 foi lanzado o 25 de setembro de 2013 mediante un foguete homónimo, Kuaizhou 1. O satélite integrábase coa última etapa do foguete e era capaz de realizar manobras orbitais, orbitando a uns 300 km de altura. Reentrou na atmosfera terrestre o 1 de setembro de 2015. Kuaizhou 2
Kuaizhou 2 foi lanzado o 21 de novembro de 2014, tamén mediante un foguete Kuaizhou 1, e igualmente se integra coa última etapa do foguete. Tamén é capaz de facer manobras orbitais. Foi inxectado a uns 300 km de altura.
Kubernetes

Kubernetes, estilizado como K8s, é un sistema de orquestración de contedores de código aberto que automatiza a implementación, escalado e xestión de aplicacións en contedores. Foi deseñado orixinalmente por Google e agora é mantido pola Cloud Native Computing Foundation. Funciona cunha variedade de ferramentas de conteinerización, incluíndo Docker.
Ofrece a posibilidade de implantarse en servizos de nube ofrecidos por múltiples provedores, moitos dos cales teñen a súa propia versión distribuída de Kubernetes. Historia
O nome Kubernetes deriva de κυβερνήτης que en grego significa "timoneiro". Foi fundado por Joe Beda, Brendan Burns e Craig McLuckie e posteriormente outros enxeñeiros de Google.
Foi anunciado en 2014 e inspirouse no sistema de Google Borg. O nome en clave de Kubernetes dentro de Google era Project Seven, por uns personaxes borg de Star Trek. Os sete raios da roda no logo de Kubernetes son unha referencia ao nome.
A primeira versión oficial, Kubernetes v1. 0, foi lanzada en 2015. Xunto co seu lanzamento, Google asociouse coa Linux Foundation para crear a Cloud Native Computing Foundation e proporcionou Kubernetes como a súa tecnoloxía principal. Conceptos principais
Pods: Son grupos de contedores que comparten unha rede local. É a unidade básica de traballo en Kubernetes.
Nodes: Son os servidores, físicos ou virtuais, onde se executan os pods.
Services: Representan un conxunto de pods que ofrecen unha funcionalidade. Posúen un enderezo IP e Kubernetes encárgase do balanceo de carga entre os pods.
Volumes: Son unidades de almacenamento, podendo ser efémeras ou persistentes, accesibles por todos os contedores dun pod.
ConfigMaps e Secrets: Almacenan información, sendo os 'secrets' específicos para datos sensibles.
Helm charts: Son paquetes para Kubernetes, xestionados polo software Helm.
Kuchipudi

Kuchipudi (కూచిపూడి en telugu) é unha danza clásica da India propia do estado de Andhra Pradesh, na India, aínda que tamén é popular nos estados meridionais do país. Ten orixe no século XVII. Etimoloxía
Kuchipudi fai referencia á vila homónima no Divi Taluka do Distrito de Krishna, da cal toma o nome. Características
A danza adoita comezar con rituais teatrais, despois dos cales cada un dos personaxes aparece no escenario e se presenta a si mesmo cun dharavu (unha pequena composición musical e de baile). O baile acostuma acompañarse con música carnática, típica do sur do país. Xunto coa interpretación do cantante, tamén se toca o mridangam (un instrumento clásico de percursión do sur da India), o violín, a frauta e o tambura.
Kuduro

Kuduro é un xénero musical e sobre todo un xénero de danza xurdidos en Angola. Hoxe en día, está tamén amplamente diseminado polas áreas suburbanas da cidade de Lisboa, Portugal. Tamén se ten popularizado no Brasil ultimamente, existindo algúns grupos e bandas de kuduro propios do Brasil, en especial nos suburbios das cidades de Río de Xaneiro e de Salvador[Cómpre referencia]. Está hoxe influenciado por outros xéneros como Sungura, Kizomba, Semba, Ragga e Rap. Historia e características
Estilo musical
As letras caracterízanse pola súa simplicidade e humor. Son xeralmente escritas en portugués, e moitas veces con algún vocabulario de linguas angolanas (por exemplo, kimbundo), tal como Da Dombolo (Dj SL), ou Salalê (Dog Murras). A banda que máis contribuíu na difusión deste estilo musical é a coñecida Buraka Som Sistema.
Orixe
O kuduro xurdiu primeiro como unha danza e co pasar do tempo evolucionou a un xénero musical. Moi probabelmente, o nome kuduro provén tamén do kimbundo (lingua nacional de Angola), ou ben pola expresión que o nome mesmo xa supón, até mesmo polo propio estilo do baile.
Kufiya

A kufiya ou keffiyeh (en árabe: كوفية, que significa "da cidade de Kufa" (en árabe: الكوفة); plural كوفيات), tamén coñecida como ghutrah (غُترَة), shemagh (شماغ, chafiye (en persa: چَفیِه) ou cemedanî (en kurdo: جه مه داني), é unha peza de vestir tradicional do Oriente Medio con forma de bufanda a cadros, polo xeral feitos de algodón. É levada polos árabes, así como polos xudeus mizrahi e os kurdos.
É empregado en rexións áridas xa que proporciona protección contra as queimaduras do Sol, o po e a area. O seu recoñecible patrón de cadros pode ter a súa orixe nas antigas representacións mesopotámicas de redes de pesca ou espigas de gran, mais a verdadeira orixe deses patróns aínda é descoñecida.
A finais da década de 1980, a kufiya converteuse nun complemento de moda nos Estados Unidos de América e, durante a década de 2000, fíxose moi popular entre a mocidade de Tokyo, onde era vestido como estilo de roupa de camuflaxe.
KulturNav

KulturNav é un servizo dixital de almacenamento en nube orixinario de Noruega. O seu principal fin é que os seus usuarios poidan utilizar dita plataforma para crear e administrar un sistema de control de autoridades focalizado nas necesidades de museos e centros culturais. O proxecto foi creado e é dirixido polo Consello das Artes de Noruega. O proxecto iniciouse no 2013 e a páxina estivo completamente operativa o 20 de xaneiro de 2015. É utilizado por arredor de 130 museos de Noruega e Suecia.
Segundo o seu propio sitio web, KulturNav está deseñado para mellorar o acceso á información sobre o patrimonio cultural en arquivos, bibliotecas e museos, traballando con metadatos comúns. Así, distintas institucións poden colaborar para construír unha base de datos e terminoloxía estándar. Segundo o Centro de Arquitectura e Deseño Skeppsholmen, KulturNav posúe un rexistro bastante completo de arquitectos suecos. Software
KulturNav emprega a tecnoloxía KulturIT, un software desenvolvido e mantido en conxunto entre o Museo de Cultura Popular de Noruega e o Museo Lillehammer, un proxecto sen fins de lucro. KulturIT baséase no sistema de datos con ligazóns, o que o fai compatible con outras fontes que utilicen a mesma tecnoloxía.
A API soporta consultas con HTTP GET, as cales non teñen un sistema de autenticación e autorización, o que significa que só se pode consultar contido que sexa público. O sistema foi desenvolvido baseándose en Play Framework, xunto con Solr e jQuery. Proxectos
En marzo de 2015, o rexistro nacional de fotografía de Suecia iniciou o proceso de migración a KulturNav.
O proxecto de dixitalización do Museo de Historia Natural de Estocolmo, iniciado no 2016 e que se espera finalice no 2020, prevé subir o material obtido a KulturNav ou unha plataforma similar.
Kumamoto

Kumamoto (熊本市, くまもとし, Kumamoto-shi) é un concello e cidade do Xapón que se atopa na prefectura de Kumamoto. Está situado no centro da rexión de Kyūshū e da prefectura, na illa de Kyūshū. Ten 286, 82 km² de superficie, unha poboación de 679. 845 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 2. 370 hab. /km².
O concello de Kumamoto limita cos concellos de Uto, Uki, Kōsa, Mifune, Kashima, Mashiki, Kikuyō, Kōshi, Kikuchi, Yamaga, Gyokutō e Tamana. Universidades
Universidade de Kumamoto (熊本大学).
Universidade da prefectura de Kumamoto (熊本県立大学). Turismo e lugares de interese
Castelo de Kumamoto (熊本城).
Suizenji-jōju-en (水前寺成趣園) - Un xardín de tipo xaponés dos señores do clán Hosokawa da época do Shogunato de Tokugawa. Cidades irmandadas
Heidelberg. Guilin. San Antonio.
Kumārajīva

Kumārajīva (devanagari: कुमारजीव; chinés tradicional: 鸠摩罗什; chinés simplificado: 鳩摩羅什; pinyin: Jiūmóluóshí; Wade-Giles: Chiu1-mo2-lo2-shih2; xaponés: Kumarajū 鳩摩羅什; coreano: Kumarajiba 쿠마라지바; vietnamita: Cưu-ma-la-thập), nado no reino de Kucha en 344 e finado en Chang'an en 413 foi un monxe budista, estudoso, misioneiro e tradutor. Comezou estudando as ensinanzas das escolas Sarvastivada, despois estudou co monxe Buddhasvāmin e finalmente converteuse nun seguidor do budismo Mahayana, estudando a doutrina Mādhyamaka de Nāgārjuna. Traxectoria
O seu pai, Kumārāyana, fillo dun ministro dun dos reinos da India, renunciou ao seu dereito á posición hereditaria como ministro para facerse monxe. A súa nai foi Jīvaka, a irmá máis nova do rei cuxana nun dos reinos de Asia Cenctral. Cando Kumārajīva tiña sete anos, a súa nai renunciou á vida secular para entrar ao sacerdocio e percorreu xunto a el a India e outros países afondando nos seus coñecementos sobre budismo. Primeiro estudou budismo Hinayana e máis tarde recibiu instrución no budismo Mahāyāna tendo como mestre a Shuryasoma. Cando regresou á súa casa, comezou a propagar o budismo Mahāyāna, e a súa reputación estendeuse ata a China.
No ano 328 Fu Chien, gobernante da dinastía Jin, ordenou ao xeneral Li Kuang invadir Kushana e outros países, e que trouxese no seu regreso á capital Chang'an a Kumārajīva. Li Kuang tomou a Kumārajīva prisioneiro, pero no camiño de regreso decatouse da caída da dinastía Jin. Li Kuang decidiu permanecer en Liang-chou onde mantivo a Kumārajīva prisioneiro durante dezaseis anos. Finalmente, Kumārajīva terminou o seu camiño a Chang-an no ano 401 a invitación de Yao Hsing gobernante da dinastía Jin tardía. Alí foi nomeado mestre da nación e mergullouse na tradución das escrituras budistas. Traducións
De acordo á colección de textos concernentes aos Tripitaka, traduciu 35 obras en 294 volumes, lográndoo en só dez anos. Entre as súas traducións máis salientables están o Sutra do Loto, o Sutra Gran Sabedoría, o Sutra Pequena Sabedoría, o Sutra Vimalikirti, o Sutra Rei Benevolente, o Sutra Amida, as Dez Divisións de Regras Monásticas, os Tratados da Gran Perfección e Sabedoría, os Tratados do Camiño do Medio, o Tratado dos Cen Versos, o Tratado dos Vinte Portóns e o Tratado de Establecemento da Verdade.
As traducións de Kumārajīva foron encomiadas polas xeracións posteriores, pola súa excelencia e claridade. Estas influírron fondamente o subseguinte desenvolvemento do budismo na China e no Xapón. Kumārajīva tamén deixou moitos discípulos, máis de trescentos segundo algunhas fontes.
Kuna croata

A kuna foi a unidade monetaria de Croacia desde o 30 de maio de 1994 ata o 31 de decembro de 2022, cando foi substituída polo euro. Subdividíase en 100 lipa. O código ISO 4217 para esta unidade monetaria era HRK. Historia
A palabra croata kuna fai referencia ao animal coñecido como marta. Aínda que se pense que o nome fai referencia ás moedas chamadas coroa, o nome escolleuse porque fai referencia ao uso das peles de marta como unidades de cambio na época medieval. A kuna foi introducida en xuño de 1994 despois do período de transición posterior á independencia croata, no que o dinar iugoslavo foi substituído polo dinar croata.
A elección do nome kuna foi moi polémica, sobre todo entre os serbios de Croacia, xa que a única entidade que usara antes aquel nome de moeda foi o estado fascista de Croacia durante a segunda guerra mundial. O goberno croata defendeu a elección do nome co argumento do uso histórico das peles de marta, mentres que os seus detractores víano máis ben como unha forma de continuidade do moderno estado croata co réxime extremista anterior. A kuna foi emitida, logo da independencia do país en 1992, polo Banco Nacional de Croacia (Hrvatska narodna banka) e cuñada pola Casa da Moeda de Croacia (Hrvatska kovnica novca).
O euro substituíu o kuna como moeda oficial de Croacia o 1 de xaneiro de 2023, cunha taxa de cambio de 7, 53450 kunas 1 euro, que fora establecida o 10 de xullo de 2022. Moedas
As moedas que circulaban no momento en que foi substituída polo eiuro eran as seguintes: Billetes
A continuación descríbense os billetes da última serie editada polo Banco Nacional de Croacia en 2001: Taxas de troco
1 EUR 7, 2316 HRK (21 de xuño de 2009)
1 USD 5, 1901 HRK (21 de xuño de 2009)
Kunene

Non confundir coa provincia de Cunene, de Angola. Kunene é unha das catorce rexións de Namibia. A súa capital é Opuwo. Xeografía
A rexión abarca unha superficie de 115260 km² e, no ano 2011, tiña unha poboación de 86856 habitantes, polo que nese ano a súa densidade de poboación era de 0, 75 hab. /km².
Kung Fury

Kung Fury é un filme sueco de comedia e artes marciais escrito, dirixido e protagonizado por David Sandberg. É unha homenaxe ós filmes de artes marciais e de policías da década de 1980. O filme foi financiado a través de micromecenado con Kickstarter dende decembro de 2013 até xaneiro de 2014, chegando a recadar US$630019, superando o orzamento obxectivo de $200000, pero quedando curto do preciso para facer un filme de longa duración, para o cal era preciso $1 millón. Foi seleccionado na sección Directors' Fortnight do Festival de Cine de Cannes de 2015, perdendo fronte a Rate Me. Personaxes
David Sandberg como Kung Fury
Jorma Taccone como Adolf Hitler, a. k. a. "Kung Führer"
Steven Chew como Dragon
Leopold Nilsson como Hackerman
Andreas Cahling como Thor (voz de Per-Henrik Arvidius)
Erik Hornqvist como Triceracop (voz de Frank Sanderson)
Per-Henrik Arvidius como Xefe de policía
Eleni Young como Barbarianna
Helene Ahlson como Katana (voz de Yasmina Suhonen)
Eos Karlsson como Ninja vermello
Magnus Betnér como Coronel Reichstache
Björn Gustafsson como Soldado Lahmstache
David Hasselhoff como Hoff 9000 (voz)
Frank Sanderson como Cobra (voz)
Kunming

Kunming é unha cidade chinesa capital da provincia de Yunnan situada na meseta homónima do extremo meridional da República Popular da China. A carón do lago Dian Chi goza dun clima temperado pola altitude (1. 890 m) a pesar da súa latitude tropical.
Centro industrial e comercial conta cunha poboación de máis de 3000000 de habitantes (2010 censo; 6432212 na municipalidade de 21. 473 km²).
Aínda que nas beiras do lago Dian Chi houbo asentamentos dende o -279, a cidade chinesa foi unha fundación Han, que pasou definitivamente ao imperio chinés cos Yuan e Ming (s. XIII-XIV) cando se rodeou de murallas. O seu desenvolvemento veu coa construción de grandes complexos siderúrxicos e químicos despois de 1949.
Kunsthistorisches Museum

O Kunsthistorisches Museum (Museo de Historia da Arte) de Viena (Austria) é un dos primeiros museos de belas artes e artes decorativas do mundo. O termo Kunsthistorisches Museum aplícase tanto á institución como ao seu edificio principal.
Inaugurouse en 1891 ao mesmo tempo que o Naturhistorisches Museum polo emperador Francisco Xosé I de Austria-Hungría. Os dous museos teñen exteriores idénticos e están un fronte ao outro a ambos os dous lados da Praza de María Teresa. Ambos os edificios foron erixidos entre 1872 e 1891 de acordo aos planos deseñados por Gottfried Semper e Karl Freiherr von Hasenauer.
Os dous museos da Ringstraße encargounos o emperador para encontrar un aloxamento adecuado para a magna colección de arte dos Habsburgo. A fachada do edificio é de arenito. Ten planta rectangular, e acaba nunha cúpula de 60 metros de alto. Está coroado por unha estatua colosal de Palas Atenea. O interior do edificio está luxosamente decorado con mármore, decoracións de estuco, pan de ouro, e pinturas.
Kunstmuseum Liechtenstein

O Kunstmuseum Liechtenstein (Museo de Belas Artes de Liechtenstein) é o museo nacional de belas artes e está situado en Vaduz, capital de Liechtenstein. O edificio foi deseñado polos arquitectos suízos Meinrad Morger, Heinrich Degelo e Christian Kerez e foi completado en novembro do ano 2000. Historia
En 1967, estado de Liechtenstein recibía un agasallo de dez pinturas que formarían parte da fundación da Colección de Arte do Estado de Liechtenstein ao ano seguinte. O primeiro conservador da colección era o Dr. Georg Malin, un artista de Liechtenstein, historiador e historiador de arte. El pronto expandía a colección para incluír arte moderna e contemporánea internacional.
O edificio do Kunstmuseum Liechtenstein como se presenta hoxe foi posíbel grazas ao apoio dun grupo de doadores privados. Xuntamente co goberno de Liechtenstein e a Cidade de Vaduz, planeaban a construción do museo.
En agosto de 2000, o edificio era oficialmente doado ao Principado de Liechtenstein como agasallo do milenio aniversario do país. O goberno establecía unha fundación pública para facer funcionar o museo. O Kunstmuseum Liechtenstein era formalmente aberto o 12 de novembro de 2000.
O Sr. Friedemann Malsch foi o director do Kunstmuseum Liechtenstein dende 1996. Colección de Arte
A colección do Kunstmuseum Liechtenstein é de arte moderna e contemporánea internacional. Cobre o período desde o século XVIII ao presente e ten un especial interese polas esculturas. Dentro da colección do Kunstmuseum Liechtenstein son célebres obras feitas por artistas da Arte Povera.
Galería de Imaxes
Kuolleet lehdet

Kuolleet lehdet é un filme finés-alemán de 2023 dirixido e escrito por Aki Kaurismäki. É a vixésimo longametraxe de Kaurismäki e unha continuación da súa serie Proletariado, que orixinalmente estaba prevista como unha triloxía e que inclúe Varjoja paratiisissa ( 1986), Ariel (1988) e Tulitikkutehtaan tyttö (1990). Alma Pöysti e Jussi Vatanen son os protagonistas deste filme. O filme foi producido por Sputnik e Bufo.
Estreouse o 22 de maio de 2023 no Festival de Cinema de Cannes, e foi escollido para competir pola Palma de Ouro na sección principal da competición, onde gañou o Premio do Xurado. Foi estreado nos cinemas de Finlandia o 15 de setembro de 2023. Recibiu aclamación da crítica e foi considerado un dos cinco mellores filmes internacionais de 2023 pola National Board of Review. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro.
Kupon

Kupon ou Kupon 1 foi un satélite de comunicacións ruso lanzado o 12 de novembro de 1997 mediante un foguete Proton K/DM-2M desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kupon foi un satélite de comunicacións desenvolvido orixinalmente por Lavochkin para ser parte da terceira xeración do sistema de comunicacións militar ruso. O proxecto foi cancelado coa caída da Unión Soviética, co que Kupon foi o primeiro e último membro do sistema. O satélite foi adquirido polo Banco Central da Federación Rusa para transmitir datos á rede bancaria do país.
O satélite tiña unha grilla de antenas que alimentaban 16 transpondedores en banda Ku, capaces de manexar 10. 000 transaccións simultáneas. O deseño do satélite derivábase do dos satélites US-KMO de aviso temperán.
Uns días despois do lanzamento o satélite comezou a sufrir problemas, fallando completamente en marzo de 1998 debido a un fallo da computadora ou do sistema de control de actitude.
Kurdistán iraquí

O Kurdistán iraquí ou Kurdistán meridional (en kurdo central: باشووری کوردستان; en kurdo setentrional: Başûrê Kurdistanê), oficialmente a rexión do Kurdistán (en kurdo central: هه‌رێمی کوردستان; en kurdo setentrional: Herêmî Kurdistanê), é unha rexión autónoma de Iraq. Linda coas rexións kurdas de Irán ao leste, Turquía ao norte, e Siria ao sur. A capital rexional é Hewlêr (Arbil en árabe). O goberno da rexión é o Goberno Rexional do Kurdistán.
Organízase como unha democracia parlamentaria cunha asemblea rexional de 111 escanos. O presidente actual é Mesûd Barzanî, elixido en 2005 e reelixido en 2009. A constitución iraquí define ao Kurditán como unha entidade federal de Iraq, e estabelece a oficialidade das linguas árabe e kurda.
Kurt Alder

Kurt Alder, nado en Königshütte o 10 de xullo de 1902 e finado en Colonia o 20 de xuño de 1958, foi un químico alemán que gañou o Premio Nobel de Química canda a Otto Diels en 1950. Traxectoria
Nado na Alta Silesia, despois da primeira guerra mundial tivo que deixar a súa terra natal por razóns políticas. En 1922 comeza a estudar química na Universidade de Berlín, e posteriormente na de Kiel, onde coñece a Diels.
No ano 1934 comeza a traballar na IG Farben Industrie en Leverkusen, onde traballou no caucho sintético. En 1940 foi nomeado profesor de Química experimental e técnica na Universidade de Colonia, a pesar das dificultades ocasionadas pola segunda guerra mundial continou as súas investigacións na síntese dos compostos orgánicos, publicando máis de 150 artigos neste campo.
En 1950 recibiu o Premio Nobel de Química compartido con Diels polos seus descubrimentos sobre a síntese diénica (reacción Diels-Alder)
Kurt Waldheim

Kurt Waldheim, nado en Sankt Andrä-Wördern o 21 de decembro de 1918 e finado en Viena o 14 de xuño de 2007, foi un diplomático e político austríaco. Foi secretario xeral da ONU entre 1972 e 1981, e presidente de Austria entre 1986 e 1992. Traxectoria
Waldheim serviu como oficial das SA e participou na ocupación de Iugoslavia, durante a segunda guerra mundial como tradutor. En 1945, rendeuse ás forzas británicas en Carintia.
Kurt Wüthrich

Kurt Wüthrich, nado o 4 de outubro de 1938 en Aarberg, Suíza é un químico galardoado co premio Nobel de Química no ano 2002. Traxectoria
Estudou Química, Física e Matemática na Universidade de Berna antes de conseguir o seu Ph. D. baixo a dirección de Silvio Fallab na Universidade de Basilea, outorgado en 1964. Continuou o seu traballo postdoctoral con Fallab durante un breve tempo antes de deixalo para traballar na Universidade de California, Berkeley de 1965 a 1967 con Robert E. Connick. A isto seguiulle un período de traballo con Robert G. Shulman nos Laboratorios Bell en Murray Hill, Nova Jersey (1967-1969).
Wüthrich volveu a Zürich (Suíza), en 1969, onde comezou a súa carreira na Escola Politécnica Federal de Zürich, chegando a Profesor de Biofísica en 1980. Actualmente mantén un laboratorio alí, aínda que o seu cargo está en The Scripps Research Institute, en La Jolla, California. Traballo científico
Durante os seus estudos de gradación Wüthrich comezou a traballar coa espectroscopia de resonancia paramagnética electrónica e o tema da súa tese Ph. D. foi "a actividade catalítica dos compostos de cobre nas reaccións de autooxidación". Durante o seu tempo como un investigador postdoctoral na Berkeley comezou a traballar coa técnica relacionada recentemente desenvolvida da espectroscopia de resonancia magnética nuclear para estudar a hidratación dos complexos metais. Cando Wüthrich uniuse aos Laboratorios Bell, foi posto a cargo dun dos primeiros espectrómetros de RMN superconductores, e comezou estudando a estrutura e dinámica das proteínas. El perseguiu esta liña de investigación desde entón.
Logo de volver a Suíza, Wüthrich colaborou co premio Nobel Richard R. Ernst en desenvolver os primeiros experimentos de RMN en dúas dimensións, e estableceu o efecto nuclear Overhauser como un xeito conveniente de medir distancias dentro das proteínas. Esta investigación máis tarde levou á asignación completa de resonancias para o inhibidor pancreático de tripsina bovino e o glicagón.
Foi premiado con parte do Premio Nobel de Química en 2002 polo seu liderado no traballo en curso, comezado nos anos 70, sobre o uso da espectroscopia de resonancia magnética nuclear multidimensional para estudar a estrutura das proteínas.
Kuru Otlar Üstüne

Kuru Otlar Üstüne é un filme turco de 2023 dirixido por Nuri Bilge Ceylan e coescrito por Ceylan, Ebru Ceylan, e Akın Aksu. Está protagonizado por Deniz Celiloğlu, Merve Dizdar e Musab Ekici. Conta a historia dun mestre que traballa na rexión de Anatolia oriental que ten a esperanza de mudarse a Istambul mais é acusado de abusar dun estudante.
Foi escollido como candidato de Turquía para o mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Kurów

Kurów é unha vila de Polonia cunha área urbana duns 2. 800 habitantes. Está atravesada polo río Kurówka. Como poboación existe desde o século XII. Para chegar á vila pódese seguir a estrada europea E372, ou estradas rexionais S12 e S17.
Kuwaliya

Kuwaliya foi unha rexión mencionada nas inscricións hititas, identificada como a parte norte da clásica Frixia, talvez ata a zona da costa do Mar de Mármara ou Propóntide, onde algúns sitúan Karkissa (que sería a mesma que Karkiya, que en xeral se identifica como Caria).
Esta rexión foi cedida ao ex rei de Mira Mashwiluwa ou Mashwiluwas por Suppiluliumas I, pois a maior parte do reino de Mira caera en mans dos seus irmáns e despois de Hapalla, e titulouse rei de Mira e Kuwaliya (a pesar de que só gobernaba Kuwaliya) Despois da vitoria de Mursilis II sobre Arzawa e o seu aliado Hapalla, Mira foille arrebatada e restituíuse a Mashwiluwas de Kuwaliya, que entón foi rei efectivo de Mira e Kuwaliyas.
Kvant-1

Kvant-1 foi un dos módulos que formaban a estación espacial Mir. Características
O módulo Kvant-1 foi o primeiro módulo do tipo 37KE e estaba destinado a facer observacións astrofísicas e experimentación en ciencia de materiais. Con 18. 500 kg de masa, 13 m de longo e 4, 2 de diámetro, foi lanzado o 31 de marzo de 1987 a bordo dun foguete Proton K e usaba a mesma computadora de voo deseñada para a estación Saliut 5B e o sistema de volante de inercia desenvolvido para as estacións Almaz. O módulo atracou coa estación o 12 de abril e permaneceu unido a ela ata a súa reentrada atmosférica, o 23 de marzo de 2001. En 1992 se lle agregaron propulsores de control de actitude para reducir o consumo de propelente durante as manobras de apuntado. Un dos paneis solares do módulo Kristall foi montado no módulo Kvant 1 en 1992 e substituído en 1995 por dous paneis cunha potencia de 12 kW. A mediados dos anos 1990 a maior parte da instrumentación do módulo xa non funcionaba e nos últimos días o módulo usábase como almacén de lixo.
O módulo estaba dividido nun compartimento presurizado cun volume de 40 m3 e un compartimento non presurizado. A parte presurizada á súa vez dividíase nunha zona de laboratorio e nunha zona de habitación. A parte non presurizada contiña estabilizadores de potencia e no seu exterior do módulo saían dous mastros para experimentos científicos.
Kvant-2

Kvant-2 foi un dos módulos que formaban a estación espacial Mir. Características
O módulo Kvant-2 foi o primeiro de dous módulos de expansión para a estación Mir. Era un módulo do tipo 77KSD destinado a ofrecer unha esclusa, potencia eléctrica adicional e volantes de inercia para estabilizar a estación. O módulo tiña unha masa de19. 565 kg e medía 13, 73 m de longo. Foi lanzado o 26 de novembro de 1989 a bordo dun foguete Proton K e albergaba experimentos biolóxicos e de observación da Terra. Incluía o sistema Elektron de hidrólese para proporcionar osíxeno a partir de auga reciclada e dous sistemas de rexeneración de auga, unha ducha e unha esclusa. O módulo estaba dividido en tres compartimentos presurizados: o de instrumentación e carga, o de instrumentación científica e a esclusa. Tiña un volume presurizado total de 61 m³ e un sistema de propulsión consistente en dous motores principais de 3, 9 kN de impulso alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH e varios propulsores de control de actitude de 400 N de pulo. Dispoñía de dous paneis solares de 26 m² de superficie que proporcionaban unha potencia de 6, 9 kW que se almacenaban nun sistema de baterías de níquel-cadmio cunha capacidade de 360 Amperio-hora.
Kvant-2 destruíuse xunto co resto da Mir cando a estación reentrou na atmosfera de maneira controlada o 23 de marzo de 2001.
KwaZulu-Natal

KwaZulu-Natal (tamén coñecida como KZN; e anteriormente chamada Natal) é unha provincia de Suráfrica localizada na súa costa oriental, tendo como fronteiras: ó norte, Mozambique, Eswatini e a provincia de Mpumalanga; ó oeste, o Lesotho e a provincia do Estado Libre; e, ó sur, a provincia do Cabo Oriental. Ten unha área de 86. 967 km2 e unha poboación de 8713000 habitantes (estimativa de 1995).
Como capital histórica tivo a Ulundi, corte real dos zulús, antiga capital do bantustán de Kwazulu; mais actualmente a capital administrativa da provincia é Pietermaritzburg. En Durban habita a maior parte da xente, polo que se considera a capital económica.
A cidade de Durban é unha área con gran crecemento, con máis de tres millóns de habitantes, sendo a segunda maior cidade do estado. Posúe o maior porto de África, e un dos maiores do Índico, comunicada por ferrocarril ao resto do territorio. A principal industria é e do refinado do azucre. Tamén posúen gado ovino, vacún, leite, cítricos, maínzo, sorgo, algodón e plátanos. Nos arrabaldes de Durban prodúcese téxtil, caucho, fertilizantes, papel, procesado de alimentos e refinarías de petróleo.
Áchanse plantas de procesado de aluminio en Richards Bay, na costa central. Ademais posúe importantes depósitos de carbón e madeira.
Durante o apartheid, a poboación negra viuse obrigada a vivir nunha economía gandeira de subsistencia.
O turismo representa un importante sector da economía de KZN, especialmente o turismo costeiro estival.
Segundo un censo do 2001, o 23% da poboación de 20 anos ou máis non recibira ningún tipo de educación escolar, cun 5% de universitarios. Existe a Universidade de KwaZulu-Natal
Kwacha de Malawi

O kwacha de Malawi ("abrente" en bemba) é a moeda oficial de Malawi desde 1971, cando se substituíu a líbra de Malawi. O seu código monetario é ISO 4217: MWK. O kwacha está dividido en 100 tambala ("galos"). O nome da unidade monetaria provén dun antigo lema nacionalista compartido con Zambia: "Un novo abrente de liberdade". Este é o motivo polo que ambas as moedas teñen a mesma denominación (os códigos do kwacha zambiano son ISO 4217: ZMK). Billetes
Os billetes emitidos polo Banco Central corresponden ás denominacións de: 20 kwacha (morado)
50 kwacha (ciano)
100 kwacha (vermello)
200 kwacha (azul)
500 kwacha (rosa)
1000 kwacha (verde)
No ano 2007 emitíronse por derradeira vez os billetes de 5 e 10 kwacha, malia permaneceren en circulación e manteren o seu uso durante un tempo, ata que os bancos os foron retirando paseniño. Moedas
A primeira serie de moedas abranguía os valores de 1 a 20 tambala. Posteriormente, en 1993 engadiuse o facial metálico de 1 kwacha e a principios de 2007 incluíronse dúas novas moedas bimetálicas de 5 e 10 kwacha, que irían substituíndo progresivamente os billetes da mesma denominación. No ano 2012 cuñouse unha nova serie de moedas de 1, 5 e 10 kwacha, de menor tamaño e peso.
Moedas actualmente en uso
Estas son as características principais das moedas actualmente en circulación:
Kwacha zambiano

O kwacha ou kwacha zambiano (en inglés: Zambian kwacha) é a moeda oficia de Zambia e é emitida polo Bank of Zambia (Banco de Zambia). O seu código ISO 4217 é ZMK e o seu símbolo é ZK para diferencialo do kwacha de Malawi. Subdivídese en 100 ngwee. Etimoloxía
O nome da moeda deriva da palabra das linguas chewa e bemba para "alborada", aludindo ao eslogan nacionalista zambiano para unha nova alborada de liberdade. A palabra ngwee significa "brillante" en chewa. Historia
O kwacha comezou a emitirse en 1968 para substituír a libra zambiana a razón de 2 kwacha por cada libra. En decembro do 2008. A moeda sufriu unha forte inflación. En 1968 un kwacha valía 1. 2 dólares estadounidenses, mais o seu valor no 2006 con respecto ao dólar estadounidense era dun dólar por cada 4800 kwacha.
No 2003 Zambia foi o primeiro estado de África en introducir os billetes de polímero, concretamente os billetes de 500 e 1000 kwacha.
A principios do 2009 o kwacha zambiano era a oitava moeda de valor máis baixo do mundo.
Kwangmyongsong

Kwangmyongsong, ou abreviadamente KMS, é o nome dunha serie de satélites artificiais de Corea do Norte. Características
Baixo a denominación Kwangmyongsong agrúpase unha serie de satélites heteroxéneos con diferentes finalidades, non sempre claras. A maior parte de satélites Kwangmyongsong non chegaron a órbita debido á inexperiencia do estado norcoreano en lanzadores espaciais. Kwangmyongsong 1
Kwangmyongsong 1 ou KMS 1 foi o primeiro intento de Corea do Norte por poñer un satélite en órbita. Foi lanzado o 30 de agosto de 1998 a bordo dun Taepodong-1, pero o fallo da terceira etapa do foguete impediu que entrara en órbita. KMS 1, cunha masa estimada duns 30 kg e forma de poliedro aproximadamente esférico, estaba destinado a radiar cancións de propaganda unha vez no espazo. Kwangmyongsong 2
O segundo intento do país en poñer un satélite en órbita tamén fallou. KMS 2 tiña forma de caixa e levaba a bordo un sistema de comunicacións. Foi lanzado o 5 de abril de 2009 mediante un foguete Unha-2, que non conseguiu poñelo en órbita. Kwangmyongsong 3 e 3-2
Houbo dous satélites da serie Kwangmyongsong: o orixinal e o Kwangmyongsong 3-2. Tiñan unha masa de 100 kg e unhas dimensións de 1, 4 x 0, 6 x 0, 7 m. A alimentación eléctrica era proporcionada tanto por células solars no corpo do satélite como por dous paneis solares despregables. A súa función era de observación terrestre, levando unha cámara a bordo. O primeiro KMS 3 foi lanzado o 12 de abril de 2012 mediante un foguete Unha-3, fallando. O segundo foi lanzado exitosamente cun foguete do mesmo modelo o 12 de decembro de 2012. Kwangmyongsong 4
Kwangmyongsong 4 era un satélite de observación terrestre duns 200 kg de masa equipado cunha cámara de televisión, forma de caixa e paneis solares. Foi lanzado o 7 de febreiro de 2016 mediante un Unha 3 e posto en órbita, pero non se detectaron transmisións desde o mesmo e aparentemente o satélite xiraba sen control.
Kwanza

O kwanza é a moeda oficial de Angola. Circularon catro divisas diferentes co nome kwanza desde 1977: o primeiro kwanza (1977-1990, AOK), o novo kwanza (1990-1995, AON), o kwanza reaxustado (1995-1999, AOR) e o segundo kwanza (desde 1999, AOA).
Kwashiorkor

O Kwashiorkor é a desnutrición de quen non inxire dabondo proteínas, pero que recibe algunha caloría na forma de fariñas de baixo poder nutricional. O nome, de orixe africana, refírese ao feito de que a doenza sófrea o fillo máis vello despois do seu desmame precoz co nacemento dun irmán máis novo. Como o máis vello pasa a recibir unha dieta pobre en proteínas, el mantén o peso mais tende ao edema. Ao contrario do marasmo, coñécese como desnutrición húmida. O tratamento consiste nunha dieta equilibrada de proteínas e calorías.
Kyokutei Bakin

Takizawa Okikuni (瀧澤興邦), máis coñecido polo pseudónimo de Kyokutei Bakin (曲亭馬琴), nado o 4 de xullo de 1767 e finado o 1 de decembro de 1848, foi un escritor xaponés, coñecido polos 106 volumes da súa obra literaria Satomi e os oito cans (南総里見八犬傳 Nansō Satomi Hakkenden). Traxectoria
Bakin naceu nunha familia samurai, pero renunciou á súa posición para escribir, levoulle 28 anos completar a súa obra, a causa dunha cegueira a última parte da obra ditoulla a un familiar. A súa obra céntrase en temas samurais como a lealdade e o honor samurai, o confucianismo e a filosofía budista.