proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Extraterrestre

Un extraterrestre ( pronunciación ) é un ser vivo orixinario de fóra da Terra e da súa atmosfera.
A pesar de que moita xente afirme telos coñecido, ou incluso ser un deles, non existe na actualidade ningunha proba fiable que confirme a existencia de vida extraterrestre.
Os extraterrestres son, a miúdo, personaxes de historias de ciencia ficción. Nelas, adoita haber civilizacións extraterrestres moi avanzadas, e que frecuentemente visitan a Terra con fins que poden ser pacíficos (pero experimentais), ou ben hostís.
Na linguaxe popular, un sinónimo de "extraterrestre" é "marciano", ou habitante de Marte. No entanto, os extraterrestres non teñen por que proceder de Marte.
Actualmente estase levando a cabo unha investigación científica para demostrar a presenza de vida no cosmos, é o chamado proxecto SETI, dedicado a rastrear o espazo con radiotelescopios, á espera de captar algún sinal non natural ou mensaxe procedente de seres intelixentes.
Debido a este afán por entrar en contacto con seres extraterrestres, os seres humanos tamén temos enviado en diversas ocasións sinais ou incluso obxectos ó espazo, á espera de que algunha civilización non terrícola nos descubra e poida pórse en contacto con nós.
Na sub-cultura estadounidense "extraterrestre" dise alien, que é como se denomina á xente que ven de fóra, (inmigrantes). A palabra "alien" é un termo legal dentro das leis de Estados Unidos para denotar a non-cidadáns do país.
A partir deste concepto creáronse novelas en forma politicamente correcta para falar de inmigrantes dentro dos EUA, sen facelo de forma directa.
A maioría das películas e series de televisión sobre "Extraterrestres" teñen o dobre sentido de falar sobre inmigrantes: Alien, E. T. the Extra-Terrestrial, Alf, Men in Black, War of the Worlds etc.
Tamén existen outras teorías que afirman que existen seres distintos a nós, pero "dentro" da nosa terra, os chamados "intraterrestres" que habitarían nas profundidades do noso planeta dende millóns de anos antes que aparecera o home das cavernas.
Extrema esquerda

Extrema esquerda ou esquerda revolucionaria son termos utilizados en política para describir movementos, partidos políticos e gobernos que promoven e sosteñen certas posicións de esquerda. A extrema esquerda promove o igualitarismo pleno e oponse a un sistema económico, social ou político estratificado. O termo úsase frecuentemente para dar a entender que unha persoa ten unha posición política extrema moi cara á a esquerda, en ocasións, fóra do marco institucional.
Ao igual que sucede con grupos de extrema dereita, as persoas que se autoidentifican coa extrema esquerda teñen certa desconfianza cara ao sistema xurídico-político establecido e son críticos co devandito sistema. Os estudos electorais revelaron que presentan un grao de abstención maior que as persoas identificadas coa esquerda. Historia
O termo esquerda política ten a súa orixe no lugar da Asemblea Nacional en que se sentaban, durante a Revolución francesa os representantes xacobinos, que avalaban medidas que favorecesen ás clases máis pobres da sociedade. O termo 'extrema esquerda ' foi utilizado para describir persoas ou grupos que manteñen posicións extremas de igualdade social e apoian un cambio radical político e social mediante a forza ou un cambio abrupto revolucionario.
Orixes
Unha das primeiras manifestacións da extrema esquerda foi no período revolucionario iniciado coa Revolución francesa. Ese proceso revolucionario levou a cabo un proceso abrupto e rápido de transformación social e das institucións. Nalgún período non faltou o uso da violencia incontrolada, como as levadas a cabo polo Comité de Salvación pública, dirixido por Maximilien Robespierre. Posteriormente estas actividades sería respondida non menos violentamente durante a reacción thermidoriana levada a cabo por conservadores monárquicos.
Extreme Ultraviolet Explorer

EUVE (acrónimo de Extreme Ultraviolet Explorer), tamén coñecido como Explorer 67 e BERKSAT (Berkeley Satellite) foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 7 de xullo de 1992 mediante un foguete Delta II 6920-8 desde Cabo Cañaveral. Características
A misión de EUVE foi realizar observacións astronómicas no ultravioleta extremo, no rango de lonxitudes de donda entre 70 e 760 ángstroms. A misión foi estendida dúas veces ata que se decidiu dar por finalizada en 2000. O satélite acabo reentrando na atmosfera o 31 de xaneiro de 2002. Instrumentos
Tres telescopios Wolter-Schwarzschild de incidencia rasante.
Un espectrómetro ultravioleta para o rango entre 80 e 500 ángstroms.
Extremidade

Chámanse extremidades ou membros aos órganos externos, articulados co tronco, que desempeñan funcións de locomoción, voo ou manipulación de obxectos nos animais.
Na linguaxe vulgar, chámanselle «patas» ás extremidades dos animais cuadrúpedes, as inferiores das aves e aos apéndices locomotores dos artrópodos, como os insectos ou os crustáceos.
No caso humano, poden ter outras funcións. As mans, que son a terminación dos membros superiores, tiveron unha importancia crucial na evolución humana, como resultado do bipedismo, segundo diversos autores —como Edgar Morin en El paradigma perdido: la naturaleza del hombre (1971)—, onde se refire á dialéctica «pé-man-cerebro».
Tratándose do corpo humano, as extremidades son os membros superiores ou torácicos e os membros inferiores ou pelvianos que, na linguaxe coloquial constitúen os brazos e as pernas, respectivamente. Porén, en sentido estrito —anatómico— brazo e perna non son senón dous segmentos máis dos que compoñen os membros superior e inferior.
No caso dos cuadrúpedes, fálase de extremidades anteriores e posteriores.
Extremo Oriente

Forman parte do Extremo oriente as seguintes nacións: [Cómpre referencia] China
Xapón
Corea do Norte
Corea do Sur
República da China ou Taiwán
Todas elas teñen en común lazos históricos como ter nalgún momento das súas historias a grafía chinesa. Na península de Corea cohabitan dous estados que forman unha mesma nación, pero que xurdiron trala Guerra de Corea. Taiwán formouse tralo triunfo maoísta na China continental (1949). Tanto China como Corea do Norte son estados comunistas. Os outros tres teñen economías de mercado e índices de desenvolvemento e riqueza moi superiores ós dos estados veciños.
Exxon Valdez

O Dong Fang Ocean, anteriormente coñecido como Exxon Valdez, Exxon Mediterranean, SeaRiver Mediterranean, S/R Mediterranean e Mediterranean, foi un buque petroleiro que cobrou relevancia tras encallar na baía do Príncipe Guillerme, onde verteu uns 41. 000 m³ (260. 000 barrís, 37. 000 toneladas métricas) de petróleo na costa de Alasca mentres era propiedade de ExxonMobil. Esta foi a segunda maior vertedura petrolífera da historia dos Estados Unidos. Foi, en 1989, a 54 maior vertedura da historia. Catástrofe
O desastre do Exxon Valdez foi unha vertedura de petróleo provocada por este petroleiro logo de encallar o 24 de marzo de 1989 en Prince William Sound, Alasca, cando transportaba unha carga dunhas 181. 000 toneladas de cru, das cales verteu 37. 000 toneladas de hidrocarburo. Alasca viviu a peor traxedia ecolóxica da súa historia ao encallar o petroleiro e verter millóns de litros de cru que se expandiron sobre máis de 2. 000 quilómetros de costa. Para a limpeza da marea negra utilizáronse aspiradores, mangueiras de auga quente a presión, e trasladouse o cru que aínda contiña o Exxon Valdez a outro petroleiro. Os danos á fauna que se produciron nesta zona aínda se seguen a estudar.
A vertedura conduciu á aprobación dunha nova lexislación ambiental nos Estados Unidos de América (Oil Pollution Act 1990).
Exército

O exército é un conxunto de tropas armadas que teñen como finalidade combater, ben organizadas como as Forzas armadas dun Estado o que constitúe un exército regular ou ben como milicias ao servizo dunha causa ou persoa o que conforma un exército irregular.
Exército Nacional (Uruguai)

O Exército Nacional é a rama terrestre das Forzas Armadas do Uruguai. Descrición
O exército foi fundado no 18 de maio do 1811 e conforma a rama das Forzas Armadas en termos de organización, equipamento, instrución e adestramento para a planificación, preparación, execución e condución dos actos militares que impoña a Defensa Nacional no ámbito terrestre, só ou cooperando co resto dos compoñentes das Forzas Armadas. En termos de organización, o exército conta cuns 15 mil efectivos organizados en catro divisións e cinco armas. O seu superior é o Comandante en Xefe do Exército, quen responde ante o Presidente da República. Armamento persoal
Pistolas HK P30
Glock 17
Browning HP35
Subfusís Heckler & Koch MP5
Heckler & Koch MP5/10
Heckler & Koch MP5SD6
FMK-3
Heckler & Koch UMP-45
Escopetas Remington 870
Fusís de asalto FN FAL II
FN FAL Para
FN FAL VARO AN/PVS-4
FN FAP
Steyr AUG A2UR
AK-101
AK-102
HK G-36
HK G-36K
HK G-36c
Metralladoras HK MG36
FN MAG
MG3
Browning. 30 HB
M2 HB
Fusís de francotirador Steyr HS. 50
Peregrino (de fabricación nacional)
Barrett M82
MSG-90
Accuracy International AE Pezas de artillaría persoal
Lanzagranadas AGL 40mm
Morteiros ECIA Commando 60mm
L-65/81 (81mm)
L-65/120 (120mm) Antitanque
RPG-7V1
MILAN
Cañón S/R M40A1 Artillaría antiaérea
Bofors 40 mm
M167 VADS
Hispano-Suiza HS. 404 Obuses
M114
M-101
M-102
Exército Verde (Rusia)

O Exército Verde, activo durante a guerra civil rusa, tivo as súas orixes en movementos nacionalistas, e constituía unha terceira forza distinguida do Exército Vermello e o Movemento Branco, que non se debe confundir co Exército Negro.
A guerra foi especialmente cruenta no sur de Rusia e en Ucraína[Cómpre referencia], onde a liña da fronte se desprazaba con frecuencia, alterando a vida civil. A cifra estimada de vítimas acada os sete millóns[Cómpre referencia].
Os continxentes máis grandes do Exército Verde foron as bandas de Ataman Grigoriev e o exército procomunista Kuban-Mar Negro (chamado tamén Exército Vermello-verde), con aproximadamente 15. 000 tropas cada un, que loitaron contra o Exército Ruso de Voluntarios do xeneral Anton Ivanovich Denikin en 1919. Grupos paramilitares en Crimea uníronse en 1920 formando o Exército Rebelde de Crimea, que loitou xunto ó Exército Vermello contra o barón Wrangel.
A finais de 1920, os verdes disolvéronse: algúns para formar parte do Exército Vermello, e outros para unirse ó Exército Branco (os branquiverdes).
Exónimo

Un exónimo é o nome con que se coñece algo dende unha perspectiva exterior. Por exemplo, o heterónimo ou nome co que se lles chama normalmente ós individuos de etnia inuit por parte dos que non o son é esquimós, que en realidade significa despectivamente "os que comen carne crúa".
Ezequiel Rey Turnes

Ezequiel Rey Turnes, nado en Santiago de Compostela en 1889 e finado na mesma cidade en 1977, foi un xornalista, sindicalista, e político galego. Traxectoria
Curtidor do barrio de Casasnovas e despois carpinteiro, foi directivo da Sociedade de Carpinteiros a partir de 1913. Foi delegado no congreso da CNT do Teatro de la Comedia de 1919 representando a seis sociedades obreiras santiaguesas, e nomeado secretario da Federación local de Compostela despois da súa fundación en 1921. Participou o ano seguinte en Vigo no congreso de fundación da CNT galega. Dirixente da Federación Agraria Comarcal de Santiago, promoveu o semanario Lucha Social (1919-1921) e colaborou con ¡¡¡Tierra! !! . En 1922 acadou, xunto a Manuel Fandiño Ricart, a integración de todas as sociedades de Santiago de Compostela na Confederación Regional Galaica. Foi nomeado director de Solidaridad Obrera no plenario rexional do 18 de xaneiro de 1925, cando o periódico foi trasladada da Coruña a Santiago e en decembro dese ano participou da creación da Federación Marítima do litoral galego. Na Segunda República dirixiu Galicia Federal (1931). Foi detido pola Folga xeral revolucionaria de 1934 e procesado. Coa vitoria do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Santiago de Compostela. Foi membro do Comité Central de Autonomía de Galicia, representando á Organización Comarcal Agraria. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido gubernativo na Coruña en 1938, quedou en liberdade en setembro. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas que foi sobresido en 1947.
Nos primeiros anos do franquismo foi membro da Alianza Nacional de Fuerzas Democráticas (ANFD). Dende mediados dos anos corenta ata os anos setenta colaborou en La Voz de Galicia co pseudónimo Aristarco, e tamén publicou algún artigo co seu nome. Tamén colaborou en El Correo Gallego e La Noche. Nos anos sesenta colaborou na revista Vieiros. Finou en Santiago de Compostela en 1977. Vida persoal
Casou con Antonia Seoane Fuentes, que finou en 1968, e foi pai de Auria, Emilio, Indalecio, Ascensión, Manuela, José, Manuel, Pablo, Luis e Gabriel Rey Seoane.
Ezkurra

Ezkurra é un concello de Navarra, situado no Meiriñado de Pamplona, na comarca de Malerreka, a 58 km de Pamplona. A súa poboación en 2014 foi de 152 habitantes segundo o INE. É o concello navarro con máis porcentaxe de euscaldunas. Topónimo
Ezkur significa landra en lingua éuscara, polo que ezkurra significaría, literalmente, a landra. Crese que o topónimo fai referencia á abundancia de árbores que daban este froito no lugar onde se situou a poboación.
Os naturais da vila de Ezkurra denomínanse ezkurrares. Xeografía
Localización
A localidade de Ezkurra fica situada na parte noroeste da Comunidade Foral de Navarra, dentro da rexión xeográfica da Montaña de Navarra, na comarca xeográfica dos Vales Cantábricos, no val de Basaburúa Menor e a unha altitude de 525 msnm. O seu termo municipal ten unha superficie de 23, 82 km² e limita ao norte co concello de Goizueta, ao leste co de Eratsun, ao sur co de Basaburua e ao oeste co de Leitza. Política
Eón xeolóxico

Un eón xeolóxico é a división principal da escala de tempo xeolóxico. A Comisión Internacional sobre Estratigrafía da Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas recoñece no seu Cuadro Estratigráfico Internacional tres eóns, que son, do máis antigo para o máis recente, o Arqueano, o Proterozoico e o Fanerozoico. Outras fontes recoñecen aínda un cuarto eón anterior ao Arqueano, o Hadeano. O conxunto dos eóns anteriores ao Fanerozoico é chamado de Precámbrico (unha denominación obsoleta, con todo).
F

O F (efe) é a sexta letra do alfabeto galego, e representa o fonema fricativo labiodental xordo /f/. Historia
O grafema desta letra deriva da letra fenicia waw, que tiña o valor fonético de [w]. Desta letra derivou a digamma do alfabeto grego, que despois desapareceu. O alfabeto etrusco adoptou a letra digamma, udando o valor fonemático [v] polo de [f], e con este valor fonético chegou ao alfabeto latino. Outras representacións
No alfabeto fonético aeronáutico asígnaselle a palabra Foxtrot (ocasionalmente "Florida"). En código Morse é ·· — ·. En formato Unicode, represéntase a minúscula con U+0066 e a maiúscula como U+0046. En código ASCII (ISO 8859-1) é 102 para a minúscula e 70 para a maiúscula. En sistema binario minúscula é 01100110 e maiúscula é 01000110. Ligaduras
Na tipografía xermánica e anglosaxoa, en particular das fontes tipo serif, o f minúsculo é unha das letras xeralmente máis ligadas. Unicode crea ligaduras coas letras f, l, i e t: ﬀ, ﬁ, ﬂ, ﬃ, ﬄ e ﬅ (de U+fb00 a U+fb05). Usos
En química, F é a abreviatura do elemento químico flúor. Na notación musical anglosaxoa representa a nota de fa.
F-1 (motor foguete)

O motor foguete F-1 foi un motor desenvolvido polos Estados Unidos para o seu uso na primeira etapa do foguete Saturno V. É o motor foguete de propelente líquido dunha soa cámara máis potente xamais posto en servizo. Fabricado por Rocketdyne, consumía oxíxeno líquido e queroseno e producía un impulso de 6747 kN. Tiña unha masa de 8391 kg, unha altura de 5, 64 m, un diámetro de 3, 72 m e un impulso específico de 264 s a nivel do mar. Cada primeira etapa dun Saturno V usaba cinco motores F-1, que permanecían acendidos durante 161 s durante o lanzamento.
FAISAT

FAISAT (acrónimo de Final Analysis Inc. Satellite), coñecido tamén como Faisat 1, é un satélite de comunicacións da empresa Final Analysis Inc. lanzado o 24 de xaneiro de 1995 mediante un foguete Kosmos 3M, xunto co satélite Tsikada 1, desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
FAISAT tiña unha masa de 115 kg e a súa misión principal era a de comunicacións mediante o sistema de almacenamento e reenvío de datos a terminais situados nos Estados Unidos. Levaba a bordo unha carga secundaria da Forza Aérea dos Estados Unidos que non foi activada debido a falta de fondos. O satélite debía probar protocolos de comunicación en órbita baixa terrestre nas bandas de VHF e UHF, pero non foi capaz de establecer ligazóns estables cos terminais remotos cos que debía comunicarse. Foi apagado en maio de 1996. Foi seguido polo satélite FAISAT 2V.
FAISAT 2V

FAISAT 2V (acrónimo de Final Analysis Inc. Satellite 2V) é un satélite de comunicacións da empresa Final Analysis Inc. lanzado o 23 de setembro de 1997 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
FAISAT 2V foi lanzado como sucesor do primeiro FAISAT. O plans da empresa era lanzar unha constelación de 26 satélites operativos, con 4 de reserva e dous de proba, FAISAT e FAISAT 2V. Tiña unha masa de 114, 5 kg e estaba baseado no bus 21KF2, desenvolvido para os satélites Nadezhda-M. FAISAT 2V traballaba nas bandas de VHF e UHF e levaba tamén un transpondedor VITA, desenvolvido para axudar a persoas en países en desenvolvemento a recoller e transferir información. Despois do lanzamento un fallo fixo que o satélite perdera a comunicación con terra. Despois do fracaso de FAISAT 2V a constelación de satélites non chegou a despregarse.
FAT

FAT son as siglas de File Allocation Table (táboa de asinación de ficheiros). Sistema de ficheiros creado por Microsoft para o sistema operativo MS-DOS e que logo foi empregado en Windows. FAT 32
FAT 32 é unha versión mellorada do sistema de ficheiros FAT. Ten un uso máis eficiente do espazo porque ten uns clústeres máis pequenos ademais de permitir particións máis grandes que 2GB. Empezou a empregarse en Windows 95 ORS2.
FBI

A Federal Bureau of Investigation, traducida ás veces como Oficina Federal de Investigación ou Axencia Federal de Investigación, coñecida tamén co acrónimo FBI é a principal rama de investigación do Departamento de Xustiza dos Estados Unidos de América. Historia e características
As oficinas centrais da FBI están situadas en Washington, D. C. , e tamén hai 56 oficinas locais situadas nas principais cidades dos Estados Unidos, así como máis de 400 organismos residentes en pequenas cidades e vilas, e máis de 50 oficinas internacionais, chamadas "Diplomacias Legais", en embaixadas dos Estados Unidos en varios países.
O artigo 28, do Código Civil dos Estados Unidos, na sección 533, autoriza ao ministro de Xustiza para "designar a funcionarios para descubrir crimes. .. contra os Estados Unidos" e outros estatutos federais dan autoridade ao FBI e a responsabilidade de investigar crimes específicos.
En 2011, o FBI tiña xurisdición investigadora sobre as violacións de máis de 200 categorías de crimes federais, desta forma convértese na axencia policial federal máis grande do mundo.
FINSA

FINSA, acrónimo de Financiera Maderera, SA, é unha empresa galega do sector da madeira, especializada na fabricación de taboleiros de madeira. Historia
Fundada por Manuel García Cambón en 1931 como un serradoiro, os seus primeiros anos son dun lento crecemento. En 1946 déuselle o nome actual e a partir dese momento baseou o seu sistema de negocio no financiamento da madeira, que se lles pagaba aos propietarios mentres esta aínda estaba medrando no monte. Este modelo de negocio resultou exitoso, pois fidelizaba os vendedores, obrigaba a un investimento máis pausado e controlado, e permitía axustar a curta ás necesidades de produción, e non ao revés.
En 1964 abre a primeira fábrica de taboleiro de aglomerado da Península Ibérica en Pontecesures, e en 1969 a planta principal en Santiago de Compostela. Dende ese momento, a principal fonte de negocio será a produción de taboleiro a partir de piñeiro e eucalipto. A expansión da firma continuou coa apertura de novas plantas, como a de taboleiros de fibra (MDF) en Pontecesures (1981), ou coa compra doutras empresas madeireiras galegas (Oremberg, Fibranor, Foresa) ou portuguesas (Maderiberia, Lusofinsa).
En 1990 o seu presidente fundador falece, e é substituído polo seu fillo máis vello Manuel García Baliña. Todo o accionariado repártese entre os membros da familia.
O proceso de expansión e compra de empresas do sector prosegue, e en 2000 a firma alíase coa empresa de grandes almacéns El Corte Inglés e funda Utisa, unha firma especializada na produción de madeira para a fabricación de mobles. A súa expansión continuou mercando firmas como Decotec, Écar ou Faus, que lle abriron intereses nos Estados Unidos e boa parte de Europa, e que lle permitiron dedicarse á produción de mobles de montaxe rápida para multinacionais do sector como Ikea ou Leroy Merlin. Produción actual
Na actualidade, FINSA dedícase á produción de taboleiro aglomerado e MDF, así como doutros derivados da madeira, como a melamina ou a chapa de madeira, colas ou parafinas.
A firma ten catorce plantas de produción e máis de 3. 000 empregados. Produce uns 0, 2 billóns de metros cúbicos de madeira ao ano, cunha facturación de 960 millóns de euros en 2007 (sen contar a facturación das filiais Faus e Utisa), o que a sitúa como a quinta maior empresa de Galicia e a sexta madeireira de Europa.
FIRST Lego League

A FIRST Lego League, ou FLL ("Liga de Lego da FIRST") é unha competición para os primeiros niveis do ensino secundario promovida pola organización FIRST, fundada en 1989 para desenvolver camiños que animen ao estudantado a interesarse pola enxeñaría e a tecnoloxía. Cada ano a competición céntrase nun tema diferente relacionado coas ciencias. Os estudantes procuran solucións aos diversos problemas que se lles presentan e reúnense en competicións rexionais para compartir os seus coñecementos e mostrar as súas descubertas.
A competición ten catro aspectos principais. En primeiro lugar, un xurado avalía a capacidade de traballo en equipo de cada grupo. Logo, deben demostrar que o robot que construíron pode afrontar as tarefas asignadas. En terceiro lugar, deben realizar un proxecto de investigación relacionado co tema e facer unha presentación breve. Por último, teñen que utilizar os robots que deseñaron para competir na realización dunha serie de tarefas nun campo de xogo. Na actualidade participan uns 5. 000 institutos de varios países do mundo, o que significa 20. 000 rapaces.
A Liga de Lego da FIRST utiliza os Lego Mindstorms para construír pequenos robots autónomos que se desprazan polos campos de xogo oficiais (un tapete con obxectos colocados encima) e levar a cabo as tarefas que se lles asignen. A organización resulta da colaboración entre a FIRST e o Grupo Lego.
A competición implica equipos de profesores, asesores e estudantes de instituto que colaboran no deseño e construción dun robot e no seu proxecto de investigación en seis semanas; pasan entón a competir en reunións da FLL. Os desafíos de anos anteriores estiveron relacionados coas discapacidades (2004), o envío de sondas a Marte (2003) ou a exploración das cidades e os seus problemas (2002). O primeiro de todos celebrouse en 1999 e chamábase "Pánico Volcánico". O centro de interese para o desafío de 2005 é o mundo mariño, no que se denomina "Odisea Oceánica".
FLOPS

En computación FLOPS, é o acrónimo de Floating point Operations Per Second (operacións de punto flotante por segundo). Úsase como medida do rendimiento dunha computadora, especialmente en cálculos científicos que requiren un grande uso de operacións de punto flotante. FLOPS, ó ser unha sigla, non debe nomearse en singular como FLOP, xa que a S final alude a second (segundo) e non ó plural.
As computadoras exhiben un amplo rango de rendementos en punto flotante, polo que a miúdo se usan unidades maiores que o FLOPS. Os prefixos estándar do SI (Sistema Internacional de Unidades) poden ser usados para este propósito, dando como resultado megaFLOPS (MFLOPS, 106 FLOPS), xigaFLOPS (GFLOPS, 109 FLOPS), teraFLOPS (TFLOPS, 1012 FLOPS) e petaFLOPS (PFLOPS, 1015 FLOPS).
FLTSATCOM

FLTSATCOM (acrónimo de Fleet Satellite Communications System) é o nome dunha serie de satélites de comunicacións militares dos Estados Unidos construídos por TRW para a Armada. Lanzáronse oito entre 1978 e 1989, todos desde Cabo Cañaveral, e dos cales dous fallaron. O sistema de satélites proporcionaba unha cobertura global na banda de UHF entre aeronaves, buques, submarinos, instalacións en terra e o Mando Aéreo Estratéxico. Os satélites poden dividirse en dous bloques: o primeiro, que abarca os cinco primeiros satélites, eran máis lixeiros e con menos capacidades que os do segundo bloque. Os satélites FLTSATCOM foron substituídos polos satélites UFO. FLTSATCOM 1, 2, 3, 4 e 5 (Bloque 1)
Os satélites do primeiro bloque tiñan unha masa duns 1880 kg e unha esperanza de vida de 12 anos en órbita. Usaban 12 transpondedores en UHF e se alimentaban mediante paneis solares. Tiñan unha antena principal duns 3 m de diámetro. Os cinco foron lanzados mediante foguetes Atlas SLV-3D, co último inoperativo debido a un problema durante o lanzamento. FLTSATCOM 6, 7 e 8 (Bloque 2)
Os satélites do segundo bloque tiñan unha maior masa, ata uns 2300 kg, unha esperanza de vida de 12 anos en órbita e tamén 12 transpondedores, así como a mesma antena de 3 metros de diámetro. Adicionalmente levaban unha antena helicoidal de case 4 m de longo. Os paneis solares lles proporcionaban ata 1200 W de potencia. A bordo levaban tamén equipamento para a banda EHF a modo de proba, para novos terminais en desenvolvemento. Os tres foron lanzados mediante foguetes Atlas G, co último inoperativo debido a un problema durante o lanzamento.
FORTE

FORTE (acrónimo de Fast On-orbit Recording of Transient Events) é un satélite artificial dos Estados Unidos lanzado o 29 de agosto de 1997 mediante un foguete Pegasus XL desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Características
A misión de FORTE é facer medicións de radioemisións provenientes da superficie terrestre para verificar que se cumpren os tratados de prohibición de ensaios nucleares.
A estrutura básica do satélite está feita dun composto de grafito e epoxi e pesa só 41 kg. FORTE leva unha antena despregable de 10 m de longo, varios magnetómetros, un sensor de horizonte terrestre, un volante de inercia e unha barra de torque magnético.
FR 1

FR 1, coñecido tamén como France 1, foi un satélite artificial de Francia lanzado o 6 de decembro de 1965 mediante un foguete Scout X-4 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
A misión de FR 1 foi estudar a ionosfera e a magnetosfera terrestres. Para iso levaba a bordo dous experimentos: un receptor de ondas VLF emitidas desde transmisores en terra e unha sonda para medir a densidade de electróns.
O satélite está formado por dúas pirámides octogonais truncadas unidas pola base por un prisma octogonal, cunha lonxitude máxima de 68, 6 cm de esquina a esquina e unha altura de 71, 2 cm. A superficie do satélite estaba cuberta de células solares. Da base do satélite estendíase a sonda de electróns, de 48, 3 cm de longo, e cara a arriba atopábase a antena para medir o campo magnético, de 71, 2 cm de longo. Da base da antena estendíanse, en diagonal e cara a arriba, catro antenas para telemetría, e catro mastros de 198 cm de longo se estendían desde o corpo do satélite para medir o campo eléctrico. FR 1 estalizábase mediante xiro e contralaba a súa actitude mediante un sensor solar e tres magnetómetros de porta de fluxo. Non levaba grabadora de a bordo, polo que as observacións tiñan que facerse en tempo real. FR 1 estivo funcionando ata agosto de 1968.
FS-1300

O bus FS-1300, coñecido tamén como LS-1300 e SSL-1300, é un tipo de bus para satélites fabricado por Space Systems Loral. Características
O bus FS-1300 está pensado principalmente para satélites de comunicacións na órbita xeoestacionaria e estabilizados nos tres eixos, aínda que pode ser adaptado para outros usos. Está deseñado para proporcionar potencias de entre 5 e 12 kW e acomodar ata 70 transpondendores. A masa máxima ao lanzamento para este bus é de 5500 kg, podendo ser acollidos en cofias de 4 m de diámetro. Versións posteriores do bus (como o FS-1300S) permiten aumentar as súas capapacidades, aumentando a potencia ata os 18 kW e ata 90 a cantidade de transpondedores, todo cunha masa máxima de 6700 kg, pero sendo necesarias cofias de 5 m de diámetro.
FSweekend

A FSweekend é un dos maiores eventos de simulación de voo do mundo. Realízase desde 1999 anualmente, celebrándose a partir de 2005 a comezos de novembro no Aviodrome do Aeroporto de Lelystad. Participan clubs, revistas, construtores de cabinas de voo, aeroliñas virtuais e compañías produtoras de software e hardware para simulacións de voo. No ano 2007 participaron 300 exhibidores. Historia
A asociación de amigos do Aviodrome organizou o 4 de outubro de 1998 un pequeno evento de simulación de voo no Aviodrome, que entón estaba no Aeroporto de Ámsterdan-Schiphol que atraeu a máis visitantes dos previstos a pesar de non se realizar publicidade da cita, debido a este éxito volveu a organizar como evento anual 1999 dentro da Semana da Ciencia e da Técnica en outubro, a partir de 2005 celébrase a comezos de novembro.
FTTH

FTTH (son as siglas en inglés de: Fiber To The Home, fibra óptica ata a casa) é unha tecnoloxía de rede de telecomunicacións baseada na fibra óptica chamada FTTx. Rede FTTH
O deseño da rede parte dun punto do operador de telecomunicacións, un local onde centraliza os equipos e do que parten as fibras ópticas para atender os usuarios. Existen dúas variantes nesta estrutura de rede: A rede en estrela, unha ou dúas fibras ópticas para cada usuario PON (en inglés Passive Optical Network). Os cables de fibra óptica levan centos de fibras e van sendo divididos segundo chegan aos edificios.
Rede en xeito de árbore. Pártese duns cables de fibra óptica que son segregados ao chegar aos edificios pero, a diferenza da anterior, empregan divisores ópticos pasivos (splitters). Deste xeito unha fibra pode atender a varios usuarios.
Rede FTTH de Telefónica en España
A rede baséase nunha dispersión e cobertura en árbore. Cada fibra achégase a unha zona concreta na que dará servizo de xeito que con catro fibras ópticas pásase a divisores ópticos 1x4 tendo polo tanto 16 fibras ópticas que, unha vez achegadas aos edificios que atenderán, cada fibra pasa a outros divisores 1x16. Estas fibras ópticas xa serán as que entrarán na casa dos clientes. Deste xeito cada fibra óptica achegada dende a central dará servizo a 64 clientes finais (cada unha das fibras pasa por un divisor 1x4 saíndo 4 fibras de cada divisor e cada unha delas pasa por outro divisor 1x16, tendo en total 256 fibras finais). Por economía de rede e por estratexias comerciais cada árbore está deseñada para que cubra unha zona na que hai máis de 256 clientes, xa que non se agarda que o 100% estea interesado en contratar o servizo.
No deseño das rede FTTH Telefónica emprega programas informáticos como: MicroStation programa de CAD para cartografía e deseño.
PLANEX aplicación para o deseño da rede desenvolvida por Telcordia e actualmente propiedade de Ericsson.
SGIPE Sistema de Gestión Integrada de Planta Externa para a xestión administrativa da rede.
FOSS.
WI, xestión de cables.
O traballo das distintas empresas que traballan en FTTH coordínase no portal e-Agora de Telefónica.
A rede GPON (Gigabit-capable Passive Optical Networks) de Telefónica ten 2. 488 gigabits por segundo (Gbit/s) de baixada, e 1. 244 Gbit/s
de subida empregando luz láser de 1. 490 nanometros (nm) o que permite chegar a un alcance de 20 km. Por perdas de sinal nos elementos da rede esta distancia limítase a uns 8 km. Servizos
Esta tecnoloxía considérase unha evolución do par de cobre permitindo ofrecer telefonía, Internet e televisión por fibra óptica a velocidades moito maiores que o ADSL sen as limitacións de distancia desta tecnoloxía. En Galiza Cable R ofrece servizo FTTB ou FTTH RFoG e Telefónica traballa en FTTH. Terminoloxía
ONT Optical Network Terminal Equipo electrónico na casa do usuario.
Splitter Derivador óptico.
FUD

FUD refírese ao acrónimo inglés Fear, uncertainty and doubt (Medo, incerteza e dúbida) que é unha táctica retórica usada na mercadotecnia e relacións públicas. Normalmente consiste nun intento estratéxico de influír na percepción do público mediante a difusión de información negativa e imprecisa sobre un produto/servizo da competencia.
Fa'afafine

Fa'afafine (tamén pronunciado faafafine, fafafige ou fafafine) é un chamado terceiro sexo na cultura de Samoa. Os fa'afafine son bioloxicamente homes que durante a súa nenez foron elixidos para asumir roles femininos polas súas familias. Esta práctica non é rexeitada pola sociedade samoana. Orixe do termo
A palabra fa'afafine inclúe o prefixo causal fa'a que significa "na forma de", e a palabra fafine que significa "muller". Esta palabra está relacionada con outras linguas polinesias como o tongano, que usa as palabras fakafefine ou fakaleiti, o maorí whakawahine e o hawaiiano mahu. Os fa'afafine na sociedade
Comunmente dise que os pais samoanos con moitos fillos e poucas fillas visten a un dos nenos de rapaza e asígnanlle realizar tarefas domésticas coma a limpeza da casa. Existe pouca evidencia de que esta caracterización sexa correcta, xa que os pais samoanos raramente desexan que un dos seus fillos medre como un fa'afafine, ademais, algúns fa'afafine medran en familias con moitas fillas e poucos fillos.
A maioría dos samoanos non consideran aos fa'afafine como mulleres, aínda que os tratan como tal. A sociedade trata aos fa'afafine cunha mestura complexa de impaciencia, burla, tolerancia e en ocasións admiración pola súa forma de vestir, o seu arranxo do cabelo e os seus accesorios, particularmente fermosos. Os pais a miúdo preocúpanse de que os seus fillos fa'afafine sexan maltratados por outros nenos, pero moitos se senten afortunados porque teñen a alguén que se fará cargo deles na vellez, mentres o resto está ocupado coas súas propias familias.
Moitos fa'afafine son prominentes en todos os aspectos da sociedade samoana como traballadores, administradores, educadores, persoas de negocio, anciáns das igrexas e artistas. Son recoñecidos polo seu arduo traballo e adicación á familia e a miúdo son os que se fan cargo dos seus pais anciáns así como dos fillos dos seus irmáns e irmás.
Os fa'afafine tomaron parte no desenvolvemento contemporáneo das artes en Oceanía, como os traballos de escritura e pintura de Dan Taulapapa McMullin, o artista e curador Shigeyuki Kihara e a artista de moda Lindah Lepou. Recentes exhibicións de artistas indíxenas pertencentes á comunidade LGTB incluíndo os fa'afafine, foron a Exhibición de Arte Measine Fa'afafine en Auckland (2007) e a Hand in Hand Art Exhibition en Sidney (2008). Organizacións
En anos recentes varias organizacións envolvéronse na promoción da saúde e a calidade de vida dos fa'afafine, entre estas atópase a Organización Fa'afafine Samoana de Apia, a Island Queens Alliance of Pago Pago en Samoa Americana, UTOPIA de San Francisco, UTOPIA Hawaii de Honolulu, e a Faafafine Fono en Auckland, Nova Zelandia.
Fabian Gottlieb von Bellingshausen

Fabian Gottlieb Thaddeus von Bellingshausen (en ruso, Фаддей Фаддеевич Беллинсгаузен ou Faddei Faddeievich Bellinsgauzen), nado o 20 de setembro de 1778 en Lahetaguse e morto o 13 de xaneiro de 1852 en Kronstadt), foi un almirante da frota imperial rusa e explorador do Antártico. Traxectoria
Von Bellingshausen naceu nunha familia nobre xermanobáltica na illa de Saaremaa en Estonia, na época unha provincia do Imperio Ruso]. Ós dez anos entra como cadete na Mariña Imperial Rusa, graduouse na Academia Navl de Kronstadt ós 18 anos, é rapidamente promociona ó grao de capitán. Grande admirador das viaxes de Cook, embarcou, para a primeira expedición rusa arredor do mundo, a bordo do Nadezhda comandada por Adam Johann von Krusenstern en 1803 rematando en 1806. Ó longo da súa carreira comandou diversos navíos no mar Báltico e no mar Negro.
Expedición ó Antártico
En 1819 o tsar Alexandre I autorizou unha expedición nos mares polares austrais dirixida por Bellingshausen. O 5 de setembro partiu desde Portsmouth con dous navíos, unha corveta de 600 toneladas, a Vostok, e un navío de sostén de 530 toneladas, o Mirnii (comandado por Mikhail Petrovich Lazarev) con destino a Xeorxia do Sur, aportando en decembro.
O 26 de xaneiro de 1820 converteuse no primeiro explorador en franquear o círculo polar antártico desde James Cook. O 28 de xaneiro a expedición descobre a Antártida, aproximándose a un punto nas coordenadas 69º21'28"S 2º14'50"W. Logo do seu regreso o 4 de agosto de 1821, Bellingshausen continúa a servir o tsar. Combateu na guerra ruso-turca de 1828-1829 e obtivo o grao de almirante. En 1839 foi gobernador de Kronstadt]. Toponimia
O seu nome púxose a diversos lugares do Antártico: Illa Bellingshausen nas Sadwich do Sur
Mar de Bellingshausen, na Antártida
Placa de Bellingshausen, antiga placa tectónica
Base Bellingshausen, base rusa na Illa Rei Xurxo
Illas Faddei, illas árticas rusas
Baía Faddei en Rusia
Bellinsgauzen, cráter da Lúa
Fabienne Courtiade

Fabienne Courtiade, nada en Villeneuve-Saint-Georges, Val do Marne, en 1970, é unha deseñadora francesa, autora do anverso das moedas de 1, de 2 e de 5 céntimos de euro. Traxectoria
Fabienne Courtiade cursou estudos artísticos na Escola Superior de Artes e Industrias Gráficas Estienne (ESAIG), de París, e tamén acudiu á École Boulle, na mesma cidade. Acadou o certificado de aptitude profesional de Gravado Calcográfico en 1989 e posteriormente o diploma de oficios artísticos da École Etienne en 1991. En 1990, a Sociedade de Fomento das Artes Plásticas concedeulle o segundo premio de formación en oficios artísticos.
Courtiade desempeñou entre 1990 e 1995 diversos traballos como independente no ámbito da calcografía, ao tempo que se formaba en deseño asistido por computador. En 1996 aprobou o curso de gravado da Monnaie de Paris e pasou a formar parte do cadro de gravadores da ceca pública francesa. Nesa condición, Courtiade foi a autora de catro moedas conmemorativas do sistema do franco francés entre 1998 e 2001, e a partir dese ano encomendóuselle o deseño do anverso nacional francés común ás novas moedas due un, de dous e de cinco céntimos de euro, que comezaron a cuñarse a partir de 2002. A partir dese momento, Courtiade converteuse nunha prolífica creadora de moedas conmemorativas cuñadas pola Monnaie de Paris, con máis de 60 modelos da súa autoría.
Fabiola de Roma

Fabiola de Roma, nada en Roma a mediados do século IV e finada na mesma cidade o 27 de decembro de 399, foi unha enfermeira e matrona romana dos primeiros tempos do cristianismo. É venerada como santa pola igrexa católica. Traxectoria
Fabiola formou parte do grupo de mulleres que, baixo a influencia de Xerome de Estridón, decidiu dedicarse á vida ascética e á caridade. O propio Xerome contouno na súa carta LXXVII, dirixida en 400 a Oceanus, o seu parente.
Foi patricia da gens Fabia e de moza casou, aínda que axiña se divorciou del. Cando morreu o seu marido, casou de novo e, de novo viúva, na véspera da pascua do ano seguinte realizou penitencia pública na basílica de San Xoán de Latrán, onde entrou vestida cun saco e foi recibida polo papa Siricio, volvendo así á comuñón da Igrexa.
Dende entón, dedicouse a coidar de pobres e enfermos e fundou o primeiro hospital en Roma. En 395 marchou a Belén, onde coñeceu a Xerome e viviu no mosteiro fundado por Paula de Roma. Dedicouse á lectura e á meditación da Biblia. Cando houbo un conflito entre Xerome e o bispo Xoán de Xerusalén polas doutrinas de Oríxenes, Fabiola regresou a Roma, onde estaba presente a ameaza de invasión bárbara. Continuou a manter correspondencia con Xerome, que lle dedicou o seu tratado Sobre o sacerdocio de Aarón.
Fundou, xunto ao senador Pamaquio de Roma, o xenodochium de Porto, preto da desembocadura do Tíber, que deu hospitalidade gratuíta e asistencia médica aos peregrinos pobres. Cando morreu en 399, moita xente acudiu ao funeral, en agradecemento e veneración polo seu traballo social. Xerome deixou o seu testemuño persoal sobre as exequias de Fabiola, en que participou moita xente que a acompañou con salmos e aleluias. Veneración
Fabiola só apareceu no martiroloxio romano a partir do século XV, e aínda non a incluíu Cesare Baronio en 1583. A súa figura popularizouse grazas á novela histórica inglesa Fabiola or, the Church of the Catacombs, escrita polo cardeal Nicholas Patrick Stephen Wiseman en 1854, a pesar da imprecisión da historia contada.
A súa festa litúrxica é o 27 de decembro. Representación
Fabiola de Roma adoita ser representada con stola e palla, indicadores da súa clase social, ambas de cor vermella. Na arte cristiá, a cor vermella é emblema de lealdade e de realeza. Tamén simboliza o lume, o amor divino, o poder creativo e a calor como poder xerativo.
Face

A face, faciana, cara ou rostro é a parte frontal da cabeza, nos humanos a parte anteroinferior, desde as cellas ao queixelo; nela están incluídos cellas, ollos, nariz, fazulas, boca, labios, dentes, pel e queixelo.
Os tecidos brandos da cara expresan as emocións do individuo, pola acción dos músculos da mímica. Así mesmo, a aparencia facial é un elemento esencial da identidade de cada ser humano.
Sobre a dura superficie dos ósos implántanse máis de trinta pares de músculos, de diversas formas e funcións, grosos e fortes, como o maseter, outros son finos e pequenos como o que eleva a comisura labial e o que dilata a ala do nariz, entre outros.
Dos cinco órganos dos sentidos, catro están na cabeza, e máis especificamente na face; a vista, o ouvido, o olfacto e o gusto. Aínda que o quinto sentido, o tacto, tamén está amplamente representado, cunha zona de altísima sensibilidade nos beizos.
Face/Off

Face/Off é un filme estadounidense dirixido polos John Woo que se estreou en 1997. Está protagonizado por John Travolta e Nicolas Cage. Travolta é un axente do FBI e Cage é un terrorista, inimigos mortais que asumen a aparencia e a identidade do outro. Foi o primeiro filme de Hollywood no cal Woo tivo completo control creativo, e tivo unha boa acollida tanto do público como da crítica. Chegando a recadar $245 millóns en todo o mundo, Face/Off foi un éxito e converteuse nun filme de culto. Personaxes
John Travolta como Sean Archer/Castor Troy
Nicolas Cage como Castor Troy/Sean Archer
Joan Allen como Dr. Eve Archer
Alessandro Nivola como Pollux Troy
Gina Gershon como Sasha Hassler
Dominique Swain como Jamie Archer
Nick Cassavetes como Dietrich Hassler
Harve Presnell como Victor Lazarro
Colm Feore como Dr. Malcolm Walsh
John Carroll Lynch como Garda Walton
C. C. H. Pounder como Dr. Miller
Robert Wisdom como Tito Biondi
Thomas Jane como Burke Hicks
Margaret Cho como Wanda
James Denton como Buzz
Tommy Flannagan como Leo
Matt Ross como Loomis
Danny Masterson como Karl
Chris Bauer como Ivan Dubov
Faceted Application of Subject Terminology

FAST (Faceted Application of Subject Terminology) é unha sintaxe simplificada para o tesauro Library of Congress Subject Headings (LCSH). Foi desenvolvido por Online Computer Library Center, Inc. (OCLC) como parte do WorldCat, co obxectivo de facer catalogación menos custosa e máis doada de aplicar en contextos conectados. Os títulos de FAST separan datos temáticos de datos que non o son, como información sobre a forma dun documento, cobertura cronolóxica ou cobertura xeográfica.
Fachada

Denomínase fachada ao exterior dun edificio, especialmente a fronte, pero tamén algunhas veces os laterais e o contrafronte.
En arquitectura, a fachada dun edificio é a miúdo a máis importante dun deseño, e marca o carácter do resto da construción. Moitas fachadas teñen valor histórico, e atópanse protexidas por un marco legal que impide a súa alteración.
Facsímile

Un facsímile é unha locución latina que significa literalmente “facer semellante” (do latín fac, imperativo do verbo facio, "facer", + simile, "semellante"). Un facsímile é unha copia ou reprodución case idéntica dun documento, xeralmente antigo e de gran valor, como un libro, un manuscrito, un impreso, un mapa, un debuxo a man alzada ou dunha firma.
Para os libros e manuscritos implica unha copia completa de todas as páxinas, polo que unha copia incompleta é un "facsímile parcial".
Para conseguir realizar este tipo de reproducións de alta calidade, o máis habitual é utilizar técnicas fotográficas e de serigrafía, que permiten imitar fielmente as cores, tamaño, defectos e matices do documento orixinal. Os facsímiles son os máis axeitados para os documentos impresos ou escritos a man, pero esta técnica non adoita aplicarse a obxectos tridimensionais ou pinturas que teñan relevo, como por exemplo as pinturas ao óleo. As reproducións destes últimos obxectos son coñecidas como réplicas.
Os facsímiles adoitan aplicarse como medida de seguridade en museos e bibliotecas para permitir que os usuarios teñan acceso a unha copia exacta do documento orixinal, sen arriscarse a que este sexa subtraído ou se deteriore co tempo. A maioría de bibliotecas nacionais poñen a disposición do público facsímiles dos seus documentos máis valiosos, quedando os orixinais reservados para usuarios que soliciten expresamente unha autorización.
En España existen varios editores que acadan altas cotas de calidade nos seus facsímiles, entre eles destacan Vicent García Editores (Valencia, 1974), Testimonio Compañía Editorial (Torrejón de Ardoz, 1982), M. Moleiro Editor (Barcelona, 1991) o Siloé (Burgos, 1997). Facsímiles na era da reprodución mecánica
Os avances na arte do facsímile están estreitamente relacionados cos avances nas técnicas de impresión. Os mapas, por exemplo, foron o obxecto das primeiras probas en facer facsímiles, aínda que a miúdo carecían da fidelidade á fonte orixinal que agora se espera. Un dos primeiros exemplos é o mapa de Abraham Ortelius (1598). As innovacións feitas no século XVII produciron un gran número de facsímiles de debuxos dos antigos mestres.
No pasado utilizábanse técnicas como a fotocopia, o hectógrafo, ou a litografía para crear facsímiles.
Nunha época máis recente, os facsímiles facíanse usando algunha forma de técnica fotográfica.
Na era dixital para facer un facsímile pódese utilizar un escáner, un ordenador e unha impresora.
Factor abiótico

En bioloxía os factores abióticos son as partes químicas ou físicas non vivas do ambiente que afectan aos organismos vivos e ao funcionamento dos ecosistemas. Entre os factores abióticos están a luz, radiación, temperatura, presión, humidade, concentracións dos gases atmosféricos, condicións do solo, concentración de substancias químicas etc.
Os compoñentes abióticos comprenden as condicións físicas e os recursos non vivos que afectan ao crecemento, mantemento ou reprodución dos organismos vivos. Os recursos son as substancias ou obxectos no ambiente que un organismo require e consome ou que fai que queden dispoñibles para outros organismos.
Entre os factores abióticos físicos están: temperatura (temperatura media no ecosistema, oscilacións da temperatura, temperaturas mínimas por debaixo da conxelación), cantidade de luz (moita luz, sombra, horas de luz), precipitacións (cantidade, uniformes ao longo do ano, estación seca), humidade atmosférica, vento, presión etc. Moitos destes factores están influídos polo clima. Entre os factores químicos están: pH (concentración de H+), cantidade de oxíxeno (disolto na auga, nos poros do solo), cantidade de auga e aire no solo, salinidade, concentración de nutrientes ou toxinas etc. Nos ecosistemas terrestres os factores principais son a luz, temperatura e humidade atmosférica. Nos ecosistemas acuáticos os máis importantes son a luz, temperatura, salinidade, cantidade de oxíxeno, presión, movementos da auga (correntes, ondas), nutrientes disoltos etc. Ademais, hai que ter en conta que a viscosidade e densidade da auga é maior que a do aire.
Todos estes factores afectan de distintas maneiras aos organismos, que teñen que adaptarse a eles. Cada especie ten un límite de tolerancia para cada un destes factores. A luz só penetra ata certa profundidade nos ecosistemas acuáticos, polo que nesa zona (zona fótica) é onde pode vivir o fitoplancto. Moitas plantas da selva están adaptadas a pouca luz, xa que o chan das selvas está en penumbra ao taparen as follas das árbores a luz. Os seres vivos que están adaptados a condicións abióticas extremas denomínase extremófilos. Por exemplo, certas arqueas especializáronse en vivir en condicións de temperatura extremadamente altas.