Virus Marburg

O virus Marburg ou Marburg virus (MARV) é un dos dous virus pertencentes á especie Marburg marburgvirus, causantes dunha febre hemorráxica viral grave en humanos e outros primates, que foi descuberto e descrito durante un pequeno gromo epidémico nas cidades alemás de Marburgo e Frankfurt e na capital de Iugoslavia (hoxe de Serbia) Belgrado na década de 1960. Uns membros do persoal dun laboratorio de Marburgo foron expostos accidentalmente a tecidos de monos infectados da especie (Chlorocebus aethiops). Durante o gromo, 31 persoas foron infectadas e sete delas morreron. O MARV é un Axente selecto, e un patóxeno do grupo de risco 4 da Organización Mundial da Saúde (que require bioseguridade de nivel 4), un patóxeno prioritario de categoría A para os NIH/Instituto Nacional da Alerxia e Enfermidades Infecciosas dos Estados Unidos, un axente de bioterrorismo de categoría A dos CDC dos Estados Unidos, e está na lista de Axentes Biolóxicos para o Control da Exportación do Grupo Australia. Nome
O virus Marburg describiuse en 1967. Hoxe é un dos dous virus membros da especie Marburg marburgvirus (o outro é o virus Ravn), clasificado no xénero Marburgvirus, familia Filoviridae, orde Mononegavirales. O nome do virus deriva da cidade alemá de Marburg, onde se descubriu. O nome do virus non se escribe en cursiva segundo as normas da ICTV, a diferenza do da especie e taxons superiores, e a súa abreviación oficial é MARV.
O virus Marburg foi presentado con ese nome en 1967. En 2005, o nome do virus cambiou a Lake Victoria marburgvirus (marburgvirus do Lago Vitoria), o cal desafortunadamente tiña o mesmo nome que se lle daba á especie daquela (diferenciábase só no uso da cursiva), Lake Victoria marburgvirus. Porén, a maioría das publicacións científicas seguían referíndose a el como virus Marburg (Marburg virus). En consecuencia, en 2010, acordouse restablecer o nome virus Marburg. O nome da especie é hoxe Marburg marburgvirus, que se dividiu en dous "virus", o virus Marburg e o virus Ravn. Unha abreviación previa utilizada para o virus Marburg era MBGV, e hoxe é MARV. Criterios de inclusión no virus
Un virus que cumpre os criterios para ser da especie Marburg marburgvirus é ademais un virus Marburg se o seu xenoma diverxe do protoripo Marburg marburgvirus, Marburg virus variante Musoke (MARV/Mus), en <10% a nivel de nucleótidos. Enfermidade
O MARV é un dos dous marburgvirus que causa a enfermidade polo virus Marburg nos humanos, tamén chamada febre hemorráxica de Marburg. O MARV foi responsable dos seguintes gromos desa doenza: Viroloxía
Xenoma
Como todo s os mononegavirus, os marburgvirións conteñen un xenoma de ARN monocatenario, non segmentado, lineal, non infeccioso, de polaridade negativa que posúen complementariedade inversa nos extremos 3' e 5', non posúe carapucha 5', non está poliadenilados, e non está ligado covalentemente a proteínas. Os xenomas dos margurgvirus teñen unha lonxitude de aproximadamente 19 kb e conteñen sete xenes na orde 3'-UTR-NP-VP35-VP40-GP-VP30-VP24-L-5'-UTR. Os xenomas dos dous marburgvirus (MARV e RAVV) difiren na súa secuencia.
Estrutura
Como todos os filovirus, os marburgvirións son partículas filamentosas que poden aparecer con forma de caxato de pastor ou con forma de "U" ou de "6", e poden estar enroscados, ser toroidais ou ramificados. Os marburgvirións teñen xeralmente un diámetro de 80 nm, pero son variables en lonxitude, xeralmente a lonxitude da partícula media dos marburgvirus vai de 795 a 828 nm (isto diferénciaos dos ebolavirus, cuxas lonxitudes están entre 974 e 1. 086 nm), pero chegáronse a atopar partículas de ata 14. 000 nm en tecidos en cultivo. Os marburgvirións constan de sete proteínas estruturais. No centro teñen unha nucleocápside helicoidal ribonucleoproteica, que constan do ARN xenómico envolto arredor dun polímero de nucleoproteínas (NP). Asociada coas ribonucleoproteínas está o seu encima ARN polimerase ARN dependente (L) co cofactor da polimerase (VP35) e un activador da transcrición (VP30). A ribonucleoproteína está integrada nunha matriz, formada polas proteínas da matriz maior (VP40) e menor (VP24). Estas partículas están rodeadas por unha membrana lipídica derivada da membrana plasmática da célula hóspede, que o virus toma cando sae da célula. Na membrana está ancorada a glicoproteína (GP1, 2) vírica, que se proxecta uns 7-10 nm formando espículas. Os marburgvirus son case idénticos en estrutura aos ebolavirións, pero son antixenicamente diferentes.
Entrada na célula
A proteína transportadora de colesterol celular Niemann–Pick C1 (NPC1) parece ser esencial para a infección polos virus Ebola e Marburg. Nos mesmos estudos obtivéronse resultados similares cos virus Ebola e Marburg, xa que ambos os dous parecen necesitar a proteína NPC1 para entrar na célula. A proteína NPC1 únese directamente á glicoproteína da envoltura dos filovirus. Nesta unión está implicado o segundo dominio lisosómico da NPC1.
Replicación
O ciclo vital dos marburgvirus é similar ao doutros filovirus, e empeza coa unión do virión a un receptor da superficie celular específico, seguida pola fusión da envoltura do virión coas membranas celulares e a liberación da nucleocápsida do virus no citoplasma. A ARN polimerase do virus é unha ARN polimerase ARN dependente codificada no xene L, que descapsida parcialmente a nucleocápsida e realiza a transcrición dos xenes en ARNms de febra positiva, os cales son despois traducidos a proteínas estruturais e non estruturais. A ARN polimerase dos marburgvirus (L) únese a un só promotor localizado no extremo 3' do xenoma. A transcrición pode rematar despois dun xene ou continuar cara ao seguinte xene augas abaixo. Isto significa que xenes que están preto do extremo 3' do xenoma son os que se transcriben con maior abundancia, mentres que os que están cara ao extremo 5' son transcritos con menor probabilidade. A orde dos xenes é, por tanto, un xeito simple pero efectivo de regulación transcricional. A proteína que se produce máis abundantemente é a nucleoproteína, cuxa concentración na célula determina cando o xene L cambia de facer a transcrición de xenes a facer a replicación do xenoma. A replicación orixina antixenomas de ARN de febra positiva e lonxitude completa, que, á súa vez, son tanscritos en copias dos xenomas da proxenie do virus de febra negativa. As proteínas estruturais que se sintetizan e os xenomas autoensámblanse e acumúlanse preto da cara interna da membrana plasmática da célula hóspede. Os virións evaxínanse da célula, e obteñen as súas envolturas da membrana da célula, xunto con proteínas do virus que se inseriron na mesma e que forman as espículas da envoltura. A proxenie madura xa pode infectar a outras células e recomezar o ciclo. Ecoloxía
En 2009 informouse do illamento de MARV infecciosos de morcegos sans da especie Rousettus aegyptiacus. Tamén se illou nesta especie o virus RAVV, o que indica que os morcegos da froita do Vello Mundo están implicados no mantemento dos marburgvirus. Haberá que facer máis estudos para determinar se este morcego é o hóspede real do MARV e o RAVV ou se é só un hóspede intermediario contaxiado por outros animais. Recentemente o primeiro estudo dunha infección experimental dun R. aegyptiacus con MARV serviu para examinar a implicación destes morcegos na ecoloxía do MARV. Os morcegos infectados experimentalmente desenvolveron unha viremia relativamente baixa que lles durou 5 días, pero seguiron sans e non desenvolveron ningunha patoloxía relevante aparente. O virus replicouse acadando altos títulos en órganos como o fígado e o bazo, e noutros órganos que poden estar implicados na transmisión do virus, como pulmóns, intestinos, órganos reprodutores, glándulas salivares, riles, vexiga e glándulas mamarias. O período de viremia relativamente longo observado podería facilitar a transmisión mecánica polo sangue realizada por artrópodos chuchadores de sangue ou a infección de hóspedes vertebrados susceptibles por contacto directo con sangue infectado. Arma biolóxica
A Unión Soviética tiña un programa de armas biolóxicas ofensivas e defensivas moi amplo, no que estaba incluído o MARV. Polo menos tres institutos soviéticos de investigación tiñan programas de investigación sobre o MARV durante a guerra fría: O Centro de Viroloxía do Instituto de Investigación Científica para a Microbioloxía en Zagorsk (hoxe Sergiev Posad), a Asociación de Produción Científica "Vektor" (hoxe Centro de Investigación Estatal de Viroloxía e Biotecnoloxía "Vektor") en Koltsovo, e o Instituto Antipragas de Investigación Científica de Irkutsk de Siberia en Irkutsk. Como a maioría da investigación realizada estaba clasificada como de alto segredo, non está claro o éxito que chegou a obter o programa do MARV. Porén, o defector ou tránsfuga soviético Ken Alibek afirmou que se probara unha arma cargada con MARV no Instituto Técnico e Científico para a Microbioloxía de Stepnagorsk en Stepnogorsk, República Socialista Soviética Casaca (hoxe Kazakhstán), o que indica que o desenvolvemento do MARV como arma biolóxica chegara daquela a fases avanzadas. Falta unha confirmación independente deste feito. Naqueles tempos ocorreu polo menos un accidente de laboratorio co MARV en Koltsovo no que morreu un investigador, segundo describiu en detalle Alibek. Vacinas
En 2009, iniciáronse ensaios clínicos de vacinas experimentais para o virus Ebola e o Marburg en África.