proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Alisma plantago-aquatica

A Alisma plantago-aquatica é unha especie de planta acuática pertencente á familia da alismatáceas. Descrición
É unha planta herbácea perenne que alcanza 10-100 cm de lonxitude cunha raíz fibrosa e bulbosa con varias follas basais de 15-30 cm de lonxitude formando unha roseta, estas son oblongas ou lanceoladas, subcordadas na base con peciolos longos e acanalados parecidos aos do xénero Plantago. O talo floral é triangular e alcanza un metro de altura, xorden directamente da raíz e terminan nunha inflorescencia con pequenas e numerosas flores brancas ou rosadas que se dispoñen nunha panícula piramidal laxa, formando aneis ou feixes ao redor do talo. A corola ten tres pétalos e o cáliz tres sépalos. O froito é un aquenio cunha semente. Distribución
É nativa do Hemisferio Norte, en Europa, Asia e Norteamérica. Hábitat
Medra en lugares húmidos e pantanosos, beiras dos ríos, pozas e encoros. Etimoloxía
A palabra alisma dise provén do celta e significa "auga", en referencia ao seu hábitat onde crece. Os primeiros botánicos nomeárona plantago pola semellanza das súas follas. Taxonomía
Alisma plantago-aquatica foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 1: 342. 1753. Sinonimia
Alissa White-Gluz

Alissa White-Gluz, nada o 31 de xullo de 1985 en Montreal é unha cantante canadense, coñecida por ser a anterior vocalista e membro fundadora do grupo The Agonist, e a vocalista dende 2014 do grupo sueco de Death metal melódico Arch Enemy. Traxectoria
The Agonist
No ano 2004 White-Gluz formou o grupo The Agonist xunto a Danny Marino e Chris Kells en Montreal, asinando posteriormente co selo Century Media Records e gravando tres álbums musicais de estudio.
Arch Enemy
O 17 de marzo de 2014 Arch Enemy anunciou por medio dun comunicado de prensa que White-Gluz sería a substituta da anterior vocalista Angela Gossow. White-Gluz publicou unha mensaxe na súa páxina de Facebook dicindo que deixara o seu anterior grupo The Agonist, e que Vicky Psarakis sería a nova vocalista do mesmo. Posteriormente en agosto do 2015, White-Gluz afirmou nunha entrevista que os restantes membros de The Agonist foran os que a botaran do grupo. Discografía
Con Arch Enemy
War Eternal (2014)
Stolen Life (2015, EP)
Con The Agonist
Once Only Imagined (2007)
Lullabies for the Dormant Mind (2009)
Prisoners (2012)
Colaboracións
Blackguard – "The Sword" – Profugus Mortis
Kamelot – "Sacrimony (Angel of Afterlife)" – Silverthorn
Delain – "The Tragedy Of The Commons" – The Human Contradiction
Kamelot - "Liar Liar (Wasteland Monarchy)" e "Revolution" - Haven
Tarja Turunen - "Demons in You" - The Shadow Self
Alita: Battle Angel

Alita: Battle Angel é un filme estadounidense de 2019 de xénero ciberpunk baseado na serie manga xaponesa Gunnm, de Yukito Kishiro e a súa animación orixinal de 1993 GUNNM. Foi dirixido por Robert Rodriguez e producido por James Cameron, quen coescribiu o guión con Laeta Kalogridis. Rosa Salazar protagoniza o filme interpretando con captura de movementos a Alita, unha ciborg que esperta nun corpo novo sen lembranzas do seu pasado e que se propón descubrir o seu destino. Christoph Waltz, Jennifer Connelly, Mahershala Ali, Ed Skrein, Jackie Earle Haley e Keean Johnson interpretan os papeis secundarios.
Annunciado en 2003, a produción foi repetidamente adiada por mor do proxecto de Cameron Avatar (2009) e as súas secuelas. Despois de anos en fase de desenvolvemento, Rodriguez foi anunciado como director de Alita en abril de 2016, con Salazar uníndose ó elenco o mes seguinte. A fotografía principal comezou en outubro de 2016 en Austin, Texas, a maioría no Troublemaker Studios de Rodriguez, e rematou en febreiro de 2017.
Alita: Battle Angel tivo a súa estrea internacional no Odeon Leicester Square o 31 de xaneiro de 2019, e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 14 de febreiro de 2019 a través de 20th Century Fox nos formatos RealD 3D, Dolby Cinema, 4DX, ScreenX e IMAX 3D. É o primeiro filme producido por Lightstorm Entertainment dende Avatar. Recadou máis de 404 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento total de entre 350 e 500 millóns de dólares, incluíndo os cutos de distribución e mercadotecnia. Recibiu críticas dispares por parte da crítica. Personaxes
Rosa Salazar como Alita
Christoph Waltz como Dr. Dyson Ido
Jennifer Connelly como Dr. Chiren
Mahershala Ali como Vector
Ed Skrein como Zapan
Jackie Earle Haley como Grewishka
Keean Johnson como Hugo
Lana Condor como Koyomi
Jorge Lendeborg Jr. como Tanji
Eiza González como Nyssiana
Jeff Fahey como McTeague
Idara Victor como enfermeira Gerhad
Rick Yune como Master Clive Lee
Edward Norton (sen acreditar) como Nova
Alitamo

O Alitamo ® é un edulcorante de tipo dipéptido ( L-aspártico D-alanina amida). Posúe unha boa estabilidade térmica e o seu poder edulcorante é 2. 000 veces o da sacarosa.
O seu uso como aditivo alimentario non está autorizado na Unión Europea.
Aliteración

A aliteración é un recurso estilístico do compoñente métrico-fonolóxico. Consiste na repetición no plano fónico, dado pola combinación repetida e expresiva de certos sons iguais ou afíns ó longo dun verso, estrofa ou poema. Segundo o fonema repetido pode ser consonántica ou vocálica. Ao mesmo tempo, pode ser eufónica se o resultado da repetición é harmónica e cacofónica cando o resultado é desagradábel. A retórica clásica sinalou os seguintes tipos de aliteración: iotacismo, repetición de /i/, lambadacismo, repetición de /l/, mitacismo, repetición de /m/ e polisigma cando son repetido é /s/. Etimoloxía
A aliteración (do latín alliteratio, de ad- e littĕra letra) é un termo introducido a principios do século XVI polo humanista italiano Giovanni Pontano. Nos manuais antigos e medievais empregábase preferentemente o étimo homoeoprophoron (do grego ὁμοιοπρόφορον). Exemplos
En "Un repoludo gaiteiro" (Cantares Gallegos, Rosalía de Castro): Obsérvese a presenza de oclusivas en sílaba tónica
Un repoludo gaiteiro,
de pano sedán vestido,
como un príncipe cumprido cariñoso e falangueiro
En "Un repoludo gaiteiro" (Cantares Gallegos, Rosalía de Castro):
sempre con poxante brío
co tambor se acompasaba
En "Penélope perde novelo nove" de Álvaro Cunqueiro:
Pende en que pende Penélope pensativa perde novelo nove novamente canto
En "Nocturnio" de Curros Enríquez, presenza de oclusivas:
Da aldea lexana fumegan as tellas
detrás dos petoutos vai póndose o sol
retornan pros eidos coa noite as ovellas tiscando nas beiras o céspede mol
"Balada do vello mariñeiro" (Samuel Taylor Coleridge): The fair breeze blew, the white foam flew,
The furrow followed free;
We were the first that ever burst Into that silent sea.
Love's Labours Lost (William Shakespeare)
Arma virumque cano, Troiae qui primus ab oris (Virxilio)
Maria Mater Misericordiae
Sancte sator, suffragator
Legum lator, largus dator
Veni, vidi, vici. (Xulio César)
All the Bright Places (filme)

All the Bright Places é un filme estadounidense de 2020 dirixido por Brett Haley, a partir dun guión de Jennifer Niven e Liz Hannah. Baséase na novela homónima de Niven. Está protagonizado por Elle Fanning, Justice Smith, Alexandra Shipp, Kelli O'Hara, Lamar Johnson, Virginia Gardner, Felix Mallard, Sofia Hasmik, Keegan-Michael Key e Luke Wilson.
Estreouse o 28 de febreiro de 2020 a través de Netflix. Personaxes
Elle Fanning como Violet Markey
Justice Smith como Theodore Finch
Alexandra Shipp como Kate Finch
Kelli O'Hara como Sheryl Markey
Lamar Johnson como Charlie
Virginia Gardner como Amanda
Felix Mallard como Roamer
Sofia Hasmik como Brenda
Keegan-Michael Key como Richard Embry
Luke Wilson como James Markey
All the King's Men (filme de 1949)

All the King's Men é un filme estadounidense escrito, producido e dirixido por Robert Rossen que se estreou en 1949. Baséase na novela homónima de Robert Penn Warren. O filme, gañador de tres Premios Oscar, está protagonizado por Broderick Crawford no papel do ambicioso político Willie Stark. Personaxes
Broderick Crawford como Willie Stark
John Ireland como Jack Burden
Joanne Dru como Anne Stanton
John Derek como Tom Stark
Mercedes McCambridge como Sadie Burke
Shepperd Strudwick como Adam Stanton
Ralph Dumke como Tiny Duffy
Anne Seymour como Mrs. Lucy Stark
Katharine Warren como Mrs. Burden
Raymond Greenleaf como Xuíz Monte Stanton
Helene Stanley como Helene Hale
Walter Burke como Sugar Boy
Will Wright como Dolph Pillsbury
Grandon Rhodes como Floyd McEvoy
Paul Ford como Líder da oposición no senado
Frank Hagney como Stark Strong-Arm Man
AllMovie

AllMovie (anteriormente All Movie Guide) é unha base de datos online comercial sobre estrelas do cinema, filmes e programas de televisión. Forma parte do grupo All Media Guide.
AllMusic

AllMusic (anteriormente coñecido como All Music Guide ou AMG) é un sitio web propiedade da empresa RhythmOne dende abril de 2015, que está concibido como un servizo de guía musical para usuarios, fans e membros da industria musical. O seu creador foi Michael Erlewine e comezou a funcionar en 1991, aínda que a base de datos non estivo dispoñible en Internet ata 1994. Só está dispoñíbel en lingua inglesa.
Allan Kardec

Allan Kardec, pseudónimo de Hippolyte Léon Denizard Rivail, nado en Lión o 3 de outubro de 1804 e finado en París o 31 de marzo de 1869, foi un educador francés, fundador do espiritismo. Biografía
Cursou os seus primeiros estudos en Lión e completounos en Yverdum (Suíza), no instituto do célebre profesor Pestalozzi, coñecido por ser un dos máis respectados centros de ensinanza da Europa daquela época.
Centrouse no estudo da lingüística. Falaba correctamente alemán, inglés, castelán e holandés. En París fundou un centro de estudos.
En 1854, aos 50 anos, oe falar por vez primeira do fenómeno das táboas xiratorias. Xa o 18 de abril de 1857 publica un libro que marcará o inicio do espiritismo, O libro dos espíritos, que lle deu a fama de fundador do espiritismo. Obra
Obras pedagóxicas
Cours complet théorique et pratique d'arithmétique contenant près de 3000 exercices et problèmes gradués, de nombreux questionnaires, un traité des poids et mesures, la méthode adoptée dans le commerce pour le calcul des intérêts et divers autres documents entièrements inédits
Cours pratique et théorique d'arithmétique, d'après la méthode de Pestalozzi (1824, 1845, 1847)
Plan proposé pour l'amélioration de l'éducation publique (1828)
Grammaire française classique sur un nouveau plan. (1831)
Catéchisme grammatical de la langue française. (1848)
Grammaire normale des examens (1849) en colaboración con Marc-Edouard Alvarez e Yves Levi.
Obras esotéricas
Livre des esprits, contenant les principes de la doctrine spirite sur l'immortalité de l'ame (1857)
Qu'est-ce que le spiritisme? . Introduction à la connaissance du monde invisible ou des esprits, contenant les principes fondamentaux de la doctrine spirite et la réponse à quelques objections préjudicielles (1859)
Le Livre des médiums (1861)
L' Évangile selon le spiritisme (1865)
Le Ciel et l'Enfer (1865)
La Genèse, les miracles et les prédictions selon le spiritisme (1868)
Allegretto

Allegretto é unha expresión italiana que significa un pouco animado, porén en calquera peza tócase como allegro ou noutras como andante.
Allegro

Allegro é unha indicación de tempo na música, que é equivalente a rápido. O allegro é máis rápido que o andante e o adagio, e menos que o vivace, o presto e o prestissimo.
Alliance to End Plastic Waste

A Alliance to End Plastic Wate (AEPW) (en galego, Alianza para acabar cos residuos plásticos) é unha organización sen fins lucrativos con sede en Singapur. Historia
En novembro de 2019 o grupo creou o programa Renew Oceans (en galego, Renovar os océanos) para retirar plástico no río Ganxes, na India. En outubro de 2020 o programa deixou de operar, en parte debido aos desafíos presentados pola pandemia do COVID-19.
AEPW prometeu en 2020 gastar 1500 millóns de dólares estadounidenses antes de 2024 para reducir a contaminación por plástico e aumentar os esforzos na reciclaxe. En setembro de 2020 o grupo informou ter gastado 400 millóns de dólares en proxectos no Sueste asiático, África e a India.
O grupo foi criticado por promover unha redución dos residuos plásticos en troques dunha redución da produción de plástico. Ademais, o obxectivo de reciclar 15 millóns de toneladas é só o 0, 8% dos 1800 millóns de toneladas da produción de residuos plásticos, e a reciclaxe real de residuos plásticos entre 2019 e 2021 foi só de 400000 toneladas, comparado co obxectivo de 9 millóns de toneladas en 3 anos.
En 2022, o grupo xuntouse coa empresa canadense Plastic Bank para lanzar Ocean Steward Educational Programme (en galego, Programa educativo de axudantes do océano) co obxectivo de animar aos nenos a traer os residuos plásticos que teñen na casa a grupos de recolección de plástico na escola. Membros e colaboración
Os membros fundadores inclúen a BASF, Chevron Phillips Chemical, ExxonMobil, Dow Chemical, Mitsubishi Chemical Holdings, Procter & Gamble e Shell.
A Alliance to End Plastic Wastes está formada por arredor de 80 organizacións, incluíndo a algunhas empresas entre as principais do mundo nos sectores químico, plástico, bens de consumo e xestión de residuos. Os membros comprométense a investir os seus recursos, coñecemento e habilidades para avanzar na misión do grupo. Outros membros notábeis da AEPW son Suez e Veolia.
A AEPW traballa co Consello Empresarial Mundial para o Desenvolvemento Sustentábel como socio estratéxico e co Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente. O grupo foi amplamente criticado como unha iniciativa de baño verde que non acadou obxectivos ambiciosos para a limpeza de plástico e que utiliza o seu poder para evitar a regulación dos plásticos.
Allianz Parque

O Allianz Parque, normalmente coñecido como Arena do Palmeiras, é un estadio de fútbol de São Paulo, situado no barrio de Perdizes. O estadio é propiedade da Sociedade Esportiva Palmeiras. O estadio foi inaugurado o 19 de novembro de 2014. Ten capacidade para 43. 713 persoas e as súas dimensións son 105 metros de longo por 68 de ancho.
Allier

Allier (Occitano: Alèir) (03) é un departamento localizado no centro sur da Francia. O seu nome vén do río Allier. Historia
Allier é un dos 83 departmentos orixinais creados trala Revolución francesa o 4 de marzo de 1790. O departamento de Allier foi creado a partir da división das antigas provincias de Auvernia e Bourbonnais.
En 1940, o goberno do Mariscal Philippe Pétain elixiu á vila de Vichy como a súa capital. Xeografía
O departamento de Allier pertence á rexión de Auvernia. ao seu arredor atópanse os departamentos de Cher, Nièvre, Saona e Loira, Loira, Puy-de-Dôme, e Creuse.
O departamento é percorrido polos seguintes ríos: río Allier
río Loira
río Cher
río Besbre
río Sioule Economía
Allier é a área máis produtiva da rexión de Auvernia. A súa capital, Vichy é coñecida polas súas augas, as cales son exportadas por todo o mundo. Demografía
As principais cidades do departamento son Montluçon, Vichy, e Moulins. O resto do departamento está poboado por pequenos núcleos de poboación, na súa maioría situados ao longo dos ríos. En xeral, o departamento atópase dispersamente poboado. Durante o século XIX a poboación do departamento medrou considerabelmente grazas ao crecemento das industrias de Montluçon e Moulins, e polo desenvolvemento de Vichy grazas ás súas augas. Naquel tempo o departamento contaba cunha poboación arredor dos 420. 000 habitantes. Trala primeira guerra mundial, a poboación estabilizouse, medrando en menor medida durante a década de 1960. Dende aquela, a poboación caeu dos 386. 533 habitantes en 1968 ós 344. 721 en 1999.
Alligatoroidea

Alligatoroidea (aligatoroideos) é unha superfamilia de crocodilianos que evolucionaron no Cretáceo tardío. En termos cladísticos, Alligatoroidea é o grupo que comprende o Alligator mississippiensis (o aligátor do Mississippi) e todos os crocodilianos máis estreitamente relacionados con A. mississippiensis que con Crocodylus niloticus (o crocodilo do Nilo) ou con Gavialis gangeticus (o gavial). Os Alligatoroidea vivos son os caimáns e os aligátores. Os Alligatoroidea e Crocodyloidea adoitan agruparse dentro de Brevirostres, como se ve no cladograma: Filoxenia
Un cladograma dos Alligatoroidea segundo C. A. Brochu (2003) é o seguinte:
AlloCiné

AlloCiné é unha organización de servizo que achega información do cine francés, especialmente centrando na promoción das novidades en DVD, Blu-ray e información de VOD. A empresa foi fundada como comunicador telefónico, e posteriormente deveu nun portal de Internet, o cal ofrece información por acceso rápido e cobre todos os filmes que foron distribuídos en Francia. No 2005, empezou a cubrir series televisivas.
AlloCiné foi lanzado en 1993, antes de ser adquirido por Canal+ no 2000 e por Vivendi Universal no 2002. Dende xuño de 2007 até 2013, estivo baixo a propiedade de Tiger Global, un fondo de investimento americano. Xa en xullo de 2013, Allociné foi mercado por FIMALAC, unha empresa de participación francesa. A sede central corporativa atópase nos Campos Elíseos en París.
Alloa

Alloa (en gaélico escocés Alamhagh) é unha vila de Escocia, centro administrativo do concello de Clackmannanshire. Está situada a 10 quilómetros ó leste de Stirling, na ribeira norte do río Forth. Segundo o censo de 2001 a súa poboación é de 18989 habitantes.
Allobarbital

O allobarbital é unha droga derivada dos barbitúricos creada en 1910 por Ernst Preiswerk e Ernst Grether traballando para a empresa CIBA. Foi usada primeiramente como anticonvulsionante aínda que foi substituída por novas drogas máis seguras no seu emprego.
Outros usos do allobarbital son como analxésico ou no tratamento do insomnio ou da ansiedade.
Allosaurus

Allosaurus (gr. "réptil diferente") é un xénero de dinosauros terópodos alosáuridos, que viviron a finais do período Xurásico, fai aproximadamente 156 e 144 millóns de anos, no Kimeridgiano e o Titoniano, no que hoxe é Norteamérica e Europa. Atopáronse varias especies, e aínda que a máis coñecida é Allosaurus fragilis dos Estados Unidos, tamén se atopou en Portugal (A. europaeus) e posiblemente en Tanzania, a China e Siberia.
A diferenza doutros terópodos anteriores, os alosauros eran comparativamente máis grandes, de ao redor de 9 metros de longo, con todo compartían moitos dos seus mesmos trazos anatómicos. Era un carnívoro bípede con garras e patas masivas, balanceadas pola súa pesada cola. O seu cranio curvo provisto de dentes aserrados era característico das súas baixas cristas irregulares, sobre e diante dos ollos. Malia ser un temible cazador relativamente grande non pesaba tanto, o mesmo que un moderno rinoceronte indio.
Alloteuthis

Alloteuthis é un xénero de molusco cefalópodo da subclase dos coleoideos, superorde dos decapodiformes, orde dos téutidos, suborde dos miopsinos e familia dos lolixínidos (luras).
Até hai poucos anos foi considerado como un subxénero de Loligo. Taxonomía
Descrición
O xénero foi descrito en 1920 polo zoólogo alemán Gerhard Wülker, no seu traballo "Über Cephalopoden des Roten Meeres". Senckenbergiana 2: 48–58.
Etimoloxía
O nome científico Alloteuthis está formado polos elementos do latín científico allo-, e -teuthis. O primeiro deriva do grego antigo ἄλλος állos, "outro", "diferente", e o segundo do grego antigo τευθίς teuthís, "pequena lura", empregado paa formar os nomes dalgúns cefalópodos. Literalmente: "as outras pequenas luras".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero oneceuse tamén polos sinónimos: Acrololigo Grimpe, 1921
Acroteuthis Berry, 1913 (inválido)
Acruroteuthis Berry, 1920
Loligo (Alloteuthis) Wülker, 1920
Teuthis J. G. Schneider, 1784 (inválido, por ser un homónimo junior de Teuthis Linnaeus, 1767)
Especies
Na actualidade (2020) recoñécense no xénero as seguintes tres especies: Alloteuthis africana Adam, 1950
Alloteuthis media (Linnaeus, 1758), a especie tipo
Alloteuthis subulata (Lamarck, 1798) En Galicia
Nas augas galegas están presentas as dúas especies de distribución europea, Alloteuthis media e A. subulata.
Alloteuthis africana

Alloteuthis africana é unha especie de molusco cefalópodo da subclase dos coleoideos, superorde dos decapodiformes, orde dos téutidos, suborde dos miopsinos e familia dos lolixínidos, unha das tres que integran o xénero Alloteuthis. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1950 polo malacólogo belga-neerlandés William Adam, especialista en cefalópodos.
Sinónimo
Ademais de polo seu nome actualmente valido, a especie fou coñecida tamén polo sinónimo: Loligo africana (Adam, 1950) Distribución e características
Esta especie de cefalópodo ten unha área de distribución limitada á provincia guineana da rexión Etiópica, desde o sur de Marrocos até o sur de Angola.
É moi semellante ás outras dúas especies do xénero e, para identificala, adóitase medir o tamaño da cabeza e dos tentáculos.
Alloteuthis subulata

Alloteuthis subulata é unha especie de molusco cefalópodo da subclase dos coleoideos, superorde dos decapodiformes, orde dos téutidos, suborde dos miopsinos e familia dos lolixínidos, unha das tres que integran o xénero Alloteuthis.
É unha especie moi semellante a outra do mesmo xénero, Alloteuthis media. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1798 polo zoólogo francés Jean-Baptiste Lamarck, no seu traballo "Extrait d'un Mémoire sur le genre de la Sèche, du Calmar et du Poulpe, vulgairement nommés, Polypes de Mer". Bulletin des Sciences, par la Societe Philomatique de Paris. 1 (17): 129-131.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos: Alloteuthis subulatus (Lamarck, 1798)
Loligo media (Linnaeus, 1758) sensu Forbes & Hanley, 1853
Loligo spiralis de Férussac, 1823
Loligo subulata Lamarck, 1798 (protónimo)
Sepia subulata Bosc, 1802
Nomes galegos
Rolán e Otero Schmitt danlle os nomes castelanizados de puntilla e calamar, mentres que Lahurta e Vázquez denomínana puntilla común.
Nota taxonómica
Análises moleculares recentes suxiren que Alloteuthis subulata e A. media poden seren conespecíficas, e que son os extremos dun gradiente morfolóxico. De confirmarse isto, o nome Alloteuthis media aplicado por Carl Linnaeus no seu Systema Naturæ en 1758 tería prioridade sobre Alloteuthis subulata de Jean-Baptiste Lamarck, que data de 1798. Porén, outras análises suxiren que ambas son dúas especies irmás que poden separarse de maneira confiábel polo tamaño dos tentáculos centrais e que, de feito, existe unha diverxencia xenética entre as poboacións de A. media do Atlántico e do Mediterráneo. Características
É moi semellante, e co manto do mesmo tamaño (20 cm) a Alloteuthis media, da que difire por ser o seu corpo algo máis estreito, e por ter os tentáculos máis curtos. Hábitat e distribución
Hábitat
Tanto Alloteuthis media como a súa conxénere A. subulata, son demersais, e viven sobre fondos areosos e lamacentos, pero tamén poden estar presentes sobre substratos duros.
Vive entre a superficie e os 500 m de profundidade.
Distribución
Alloteuthis subulata encóntrase no océano Atlántico oriental, desde Noruega, o mar Báltico occidental, o mar do Norte até o sur do noroeste de África, e no mar Mediterráneo.
En Galicia é abundante. Ameazas
A pesca non regulada é unha ameaza potencial para esta especie. Estado de conservación
Os expertos da Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o status da especie como CC (sen datos) porque se require unha investigación taxonómica para delimitarla da súa conxénere Alloteuthis subulata. Dado que esta especie se explota en gran parte da súa área de distribución, requírese con urxencia este traballo.
Alludo

Alludo ou Cascade Parent Limited, anteriormente chamada Corel Corporation, é unha compañía canadense desenvolvedora de software. Foi fundada en 1985 por Michael Cowpland, presidente da empresa ata o ano 2000. Software de deseño gráfico
A firma Corel é coñecida internacionalmente polo seu programa de debuxo vectorial CorelDRAW, e de edición de imaxes e fotografías Corel PHOTO-PAINT, comercializados conxuntamente na súa versión X3, o seu programa para maquetado Corel VENTURA 10, o seu programa para artistas Corel PAINTER na súa versión X, o seu programa para retoque fotográfico PAINTSHOP PRO PHOTO XI. Os seus competidores son Adobe Photoshop e Adobe Illustrator. Outro dos seu competidores, Freehand, xa está en fase de extinción ao ser adquirida Macromedia, a empresa que o producía por Adobe, e abandonar esta a súa actualización en favor de Illustrator. Ofimática
Tamén está presente no sector de ofimática, despois en cota de mercado que Microsoft Office, co seu Corel WordPerfect Office X3. Esta suite ofimática integra o procesador de textos WordPerfect (anteriormente unha compañía independente), a folla de cálculo QuattroPro, un programa para crear presentacións (Presentations), e a base de datos Paradox (antes pertencente a Borland). No 2005 saíu ao mercado WordPerfect Mail. Corel e Linux
Durante 1999 - 2000 lanzou varios produtos para Linux, entre eles CorelDRAW e WordPerfect. Tamén creou a súa propia distribución de Linux (Corel Linux), baseada en Debian e actualmente desenvolvida e distribuída por Xandros. A partir de 2001 Corel deixou de comercializar os seus produtos para Linux. Outros produtos
Corel ten na súa carteira: o WinZip e os produtos de Intervideo e Ulead, especializadas en software para o fogar: WinDVD, MediaOne, VideoStudio, DVD Movie factory, PhotoImpact, entre outros. Os complementos para programas de edición de mapa de bits: KPT e KnockOut, o novo xestor de fotos dixitais Corel SnapFire, variantes do CorelDRAW como Corel Designer Technical Suite e CorelDRAWINGS, os produtos de iGRAFx para deseño de gráficas de procesos, entre outros. Tamén ten un especializado para Tablet PC: Corel Grafigo.
Pasaron polos enxeñeiros de Corel Roxio Easy Creator, DAZ Bryce, XMetal, que teñen gran prestixio nos seus segmentos. Acordos con outras compañías
En 1996 comprou o departamento de ofimática de Novell, é dicir WordPerfect, para crear Corel WordPerfect Office. Tras cancelarse o proxecto de fusión con Borland, firmou un acordo con Microsoft en 2001. En 2003, Corel foi comprada por Vector Capital, en 2006 novamente cotiza na bolsa. Adquiriu recentemente as compañías JASC, Winzip e Intervideo, o que posiciona a Corel na segunda empresa de software con maior variedade de produtos, despois de Microsoft.
Alluwamnas

Alluwamnas foi un rei hitita, xenro e sucesor de Telibinus, que gobernou durante un lapso de tempo indeterminado, nos chamados anos escuros da monarquía hitita, período tamén coñecido como reino medio hitita. Traxectoria
Os escasos documentos que sobreviviron parecen indicar que morreu asasinado polo seu sucesor, Tahurwailis.
Allvar Gullstrand

Allvar Gullstrand, nado en Landskrona o 5 de xuño de 1862 e finado en Estocolmo o 28 de xullo de 1930, foi un oftalmólogo sueco. Traxectoria
Iniciou os seus estudos en Landskrona para logo inscribirse na facultade de medicina da Universidade de Uppsala e graduarse na Universidade de Estocolmo en 1888. En 1891, obtivo o nomeamento como profesor docente na área de Oftalmoloxía no Instituto Karolinska, en 1894 a xefatura de Oftalmoloxía na Universidade de Uppsala. Abandonou a cirurxía oftalmolóxica en 1914, para dedicarse á investigación sobre instrumentos ópticos como Profesor de Fisioloxía Óptica na mesma universidade.
Gullstrand contribuíu cumpridamente á oftalmoloxía clínica e á cirurxía oftalmolóxica mediante as súas teorías e investigacións: Deseñou a lámpada de hendidura e o oftalmoscopio libre de reflexo, desenvolveu técnicas cirúrxicas para o tratamento do simbléfaron e unhas lentes correctoras para empregar despois das intervencións de cataratas e redefiniu a teoría da acomodación.
Foi galardoado co Premio Nobel de Medicina en 1911 polas súas investigacións matemáticas sobre a refracción da luz a través do medio transparente do ollo vivo. Gullstrand foi o único individuo que rexeitou e aceptou un premio Nobel o mesmo ano. Ademais de ser un oftalmólogo clínico, tamén foi un brillante investigador.
Alma (arquitectura)

A alma, do latín anima, pode ter diferentes significados en arquitectura: O eixo central dunha escaleira de caracol.
Parte central dun perfil metálico, que une as súas ás. Esta acepción tamén se recolle nos dicionarios de portugués e castelán.
Alma Deutscher

Alma Elizabeth Deutscher, nada en Oxford en febreiro de 2005, é unha compositora, pianista, violinista e nena prodixio inglesa. Aos seis anos de idade, compuxo a súa primeira sonata para piano. Con sete anos, completou a súa primeira gran composición, a ópera de The Sweeper of Dreams. Ao cumprir os nove anos, escribiu un concerto para violín e orquestra, que se estreou en 2015.
Á idade de dez anos, completou a súa primeira longametraxe de ópera, Cinderela, que tivo a súa estrea europea en Viena, o 29 de decembro de 2016 baixo o patrocinio do director de orquestra Zubin Mehta, e en xullo de 2017, aos 12 anos, estreouse o seu primeiro concerto para piano, que interpretou a mesma noite que o seu concerto para violín.
Alma máter

Alma máter é unha locución latina que significa literalmente "nai nutricia" (que alimenta) e que se emprega para referirse metaforicamente a unha universidade, aludindo á súa función provedora de alimento intelectual, xeralmente para referirse ao sitio onde determinada persoa cursa ou cursou os seus estudos universitarios.
A locución era empregada na Antiga Roma para describir á deusa nai e, máis tarde, á Virxe María, pero a orixe do seu uso actual é o lema Alma Mater Studiorum («nai nutricia dos estudos») da universidade máis antiga do mundo occidental en funcionamento ininterrompido: a Universidade de Boloña, fundada en 1088. A locución pasou a moitas linguas modernas co significado de academia no sentido de comunidade científica.
En relación, ha de engadirse que a palabra matriculación, por exemplo, derívase tamén de mater. De aí suxírese que a institución universitaria alimenta de coñecementos e coida dos seus alumnos.
Emprégase tamén para describir a unha persoa que é a forza impulsora dunha institución ou iniciativa. Este uso é impropio e derívase de interpretar «alma» como o substantivo equivalente a «espírito vivificador» (do latín anima), e non como o adxectivo latino (almus, -a, -um) que significa «nutricio» (do verbo alere, alimentar). Simboloxía
A alma máter é o símbolo principal da Universidade da Habana, representada nunha estatua de bronce ao alto da escalinata da devandita universidade, obra do escultor checo Mario Korbel.
Almacén de datos

No contexto da informática, un almacén de datos (do inglés data warehouse) é unha colección de datos orientada a un determinado ámbito (empresa, organización etc. ), integrado, non volátil e variable no tempo, que axuda á toma de decisións na entidade na que se utiliza. Úsase para reportaxes e análises de datos e considérase un compoñente meollo da intelixencia empresarial. Trátase, sobre todo, dun expediente completo dunha organización, máis aló da información transaccional e operacional, almacenado nunha base de datos deseñada para favorecer a análise e a divulgación eficiente de datos (especialmente OLAP, procesamento analítico en liña). O almacenamento dos datos non debe usarse con datos de uso actual. Os almacéns de datos conteñen a miúdo grandes cantidades de información que se subdividen ás veces en unidades lóxicas máis pequenas dependendo do subsistema da entidade do que procedan ou para o que sexan necesario. Data marts
Os Data marts son subconxuntos de datos dun data warehouse para áreas específicas.
Entre as características dun data mart destacan: Usuarios limitados.
Área específica.
Ten un propósito específico.
Ten unha función de apoio. Vantaxes e inconvenientes dos almacéns de datos
Vantaxes
Hai moitas vantaxes polas que é recomendable usar un almacén de datos. Algunhas delas son: Os almacéns de datos fan máis fácil o acceso a unha gran variedade de datos aos usuarios finais
Facilitan o funcionamento das aplicacións dos sistemas de apoio á decisión tales como informes de tendencia, por exemplo: obter os ítems coa maioría das vendas nunha área en particular dentro dos últimos dous anos; informes de excepción, informes que mostran os resultados reais fronte aos obxectivos expostos a priori.
Os almacéns de datos poden traballar en conxunto e, por tanto, aumentar o valor operacional das aplicacións empresariais, en especial a xestión de relacións con clientes.
Inconvenientes
Utilizar almacéns de datos tamén expón algúns inconvenientes, algúns deles son: Ao longo da súa vida os almacéns de datos poden supor altos custos. O almacén de datos non adoita ser estático. Os custos de mantemento son elevados.
Os almacéns de datos pódense quedar obsoletos relativamente pronto.
Ás veces, ante unha petición de información estes devolven unha información subóptima, que tamén supón unha perda para a organización.
A miúdo existe unha delgada liña entre os almacéns de datos e os sistemas operacionais. Hai que determinar que funcionalidades destes pódense aproveitar e cales se deben poñer en funcionamento no data warehouse, resultaría custoso poñer en funcionamento operacións non necesarias ou deixar de poñer en funcionamento algunha que si vaia a necesitarse.
Almacén de sementes de Svalbard

O almacén de sementes de Svalbard, chamado en noruegués Svalbard globale frøkvelv, está situada preto de Longyearbyen no arquipélago noruegués de Svalbard. É o almacén de sementes máis grande do mundo, creado para salvagardar a biodiversidade das especies de cultivos que serven como alimento.
A construción rematou no ano 2009 e o arquitecto noruegués Peter W. Søderman foi o seu responsable.
As súas portas abren só tres veces ao ano.
Almansa, Albacete

Almansa é unha localidade española, pertencente á provincia de Albacete, en Castela-A Mancha. O termo municipal limita coas provincias de Valencia e Alacant e coa Rexión de Murcia. O centro urbano ten unha extensión de 24, 43 km².
Almansa está moi vinculada ao Val do Vinalopó (Alacant), sobre todo pola industria zapateira, polas festas de Mouros e Cristiáns e polas relacións comerciais que se manteñen con elas (Villena, Elda, Elx etc).
O 25 de abril de 1707 tivo lugar a batalla de Almansa, no marco da Guerra de Sucesión Española.
Almati

Almati[Cómpre referencia] (en kazako cirílico Алматы, en latino Almatı), a antiga Alma-Atá e ata 1921 Verny, é a principal cidade de Kazakhstán con 1477564 habitantes no 2013.
O nome significa das mazás por ser as maceiras orixinarias desta zona. En 1854 unha división de cosacos siberianos fundaron o forte Zailiysky preto da cordal de Tian Shan. Ao ano seguinte cambiouselle o nome a Verny. No terremoto de 1911 a cidade quedou desfeita, tan só a catedral ortodoxa se mantivo en pé.
En 1929 Almati converteuse na capital de Kazakhstán. En 1991, coa independencia de Kazakhstán, converteuse na capital dese estado ata 1998, no que se transladou a Astana.
Almicantarat

A palabra almicántara ou almicantarat, do árabe clásico almuqanṭarāt, é un substantivo masculino (almicantarat), aínda que pode usarse tamén en xénero feminino (almicántara), co que se designa en astronomía cada un dos círculos imaxinarios paralelos ao horizonte que se supoñen descritos na esfera celeste para determinar a altura ou a depresión dos astros. Dúas estrelas que se atopan no mesmo almicantarat teñen a mesma Altura (astronomía) Almicantarat do Sol
O almicantarat plano que contén o Sol utilízase en enxeñería ambiental para caracterizar a dispersión dos aerosois. Para levar a cabo as medidas utilízase ou ben un espectrorradiómetro ou ben un fotómetro e tómanse a ambos lados do sol e en varios ángulos.
Existen varios modelos para obter propiedades dos aerosois do almicantarat do Sol. Os máis relevantes foron desenvolvidos por Oleg Dubovik (usado na rede AERONET da NASA) e por Teruyuki Nakajima (chamado SKYRAD. PACK ).
Almina

Almina foi unha cidade dos kaskas, que antes fora hitita. Historia
Os kaskas presumían que nunca podería ser recuperada polos hititas porque toda a comarca era un dominio das tribos máis feroces. Non obstante, o rei Suppiluliumas I entrou nela sobre o -1330, derrotou os kaskas e fortificou Almina, establecendo un mando hitita polo territorio, situándose el mesmo na montaña chamada Kuntiya, na rexión do río Sariya, colocou a Himiuli, que antes exercía un alto lugar na corte (era Xefe de Viños), e a Hannutti, Xefe dos Carros de Combate, situouno na cidade de Parparra.
Os civís hititas estableceron estacións nas cidades dos kaskas (que non estaban fortificadas) e vanse reasentar nas súas cidades amuralladas, e reforzouse a inicial fortificación de Almina.
Segundo Matthews & Glatz estaría situada preto do Gök Irmak, o río Sariya das fontes hititas e Amnias das gregas, na actual provincia de Kastamonu.
Almirante

Almirante é un grao militar da mariña de guerra que equivale ao de xeneral. Etimoloxía
A palabra «almirante» vén do árabe amir ('comandante'), á que se lle engade al-bahr ('do mar'). Parece que foron os sicilianos, na encrucillada entre o mundo musulmán e cristián, os que uniron os dous termos para quedar en almirante. A primeira dignidade de almirante créase por san Fernando e dicíase almirante de Castela homólogo de «almirante de Aragón». Despois Afonso X revestiuna de maior poder e atribucións. No século XIII noméase primeiro almirante de Castela a D. Ramón de Bonifaz. Historia
En España, Fernando III foi quen creou esta dignidade e despois Afonso X o Sabio revestiuna con maior poder e atribucións. Ao principio nomeáronse dous almirantes, un de Castela e outro de Andalucía: o primeiro tiña ao seu cargo a armada de navíos mancos ou soamente veleros e sen remos e gozaba de toda a xurisdición nas costas de Castela, Asturias e Galicia. O segundo era igualmente capitán xeneral das galeras como doutros navíos de remo e exercía a súa xurisdición en toda a extensión das costas de Andalucía e Murcia. Permaneceron ambos ata o tempo de Fernando IV segundo uns ou de Afonso XI segundo outros e despois quedaron reducidos a un só. Houbo moitos almirantes que só gozaron o honorífico do emprego e o último foi Juan Tomás Enríquez de Cabrera y Ponce de León, que faleceu o 20 de xuño de 1705.
Restabeleceu esta dignidade Filipe V en favor do seu fillo o infante Filipe, pero non podendo este desempeñala por acharse ausente nos estados de Parma, Plasencia e Guastalla, declarou Fernando VI que deixaba de provela por entón e permaneceu suspensa efectivamente ata que en real cédula de 7 de febreiro de 1807 serviuse conferila Carlos IV a Manuel Godoy. Non estivo en pé por espazo de moito tempo; pero Fernando VII volveu resucitala en decreto de 25 de xullo de 1814 a favor do seu tío o infante Antonio Pascual de Borbón e mediante outro decreto de 22 de decembro de 1818 decidiu suprimila. Uso
En sentido amplo, é o termo empregado para designar os oficiais xenerais na maioría das armadas. En sentido estrito, é o emprego equivalente ao de tenente xeneral dos Exércitos de Terra e Aire.
Durante a segunda guerra mundial, en Alemaña, existían os graos de almirante xeneral (Generaladmiral) e de grande almirante (Grossadmiral).
España
Os graos son, de menor a maior: Contralmirante (OF-6) Vicealmirante (OF-7) Almirante (OF-8) Almirante xeneral (OF-9) Capitán xeneral da Armada (OF-10)
Almirante Padilla

Almirante Padilla é un municipio de Venezuela. O seu nome é unha homenaxe ao almirante José Prudencio Padilla. Administración
Almirante Padilla é un dos 21 municipios do Estado Zulia en Venezuela.
Poboación
En 2011, a poboación era 11929 habitantes.
Capital
A súa capital e sede da alcaldía é El Toro, Toas.
Subdivisións
O municipio está formado por dúas parroquias civís cada unha encabezada por unha capital (entre parénteses): Illa de Toas (El Toro, sede da alcaldía)
Monagas (San Carlos) Xeografía
O municipio está situado entre o lago de Maracaibo e o golfo de Venezuela. Ademais das illas de Toas e Monagas, con cadansúa capital, integran o concello as illas de Zapara, Pescadores, Pájaros, Maraca e Bajo Pedro Colina, ademais doutros illotes menores. Historia
Século XVII
O cacique Nigale, líder da resistencia do pobo añú e paraujano de Coquivacoa, caeu en combate contra os invasores da coroa de Castela na illa Zapara, un 23 de xuño de 1607.
Século XIX
Por decreto do Presidente da República, Dr. Raimundo Andueza Palacio, o 3 de maio de 1890; se declárase ao Zulia e Falcón en posesión das respectivas soberanías. En xullo do mesmo ano incorpóranse ao Zulia as illas de Toas e San Carlos, confiándoselle a súa organización civil, e son integradas ao distrito Mara.
Século XX
Despois de máis dun século de pertencer ao distrito Mara, o 26 de maio de 1989 pasa a conformar un municipio independente co nome do prócer da independencia colombiana, o almirante José Prudencio Padilla.
Século XXI
O 7 de setembro de 2015 o presidente venezolano Nicolás Maduro, declarou parcialmente un estado de excepción no Estado fronteirizo do Zulia, pola crise diplomática con Colombia polos acontecementos ocorridos no Estado Táchira, sendo esta entidade municipal un dos tres municipios afectados pola medida presidencial. Economía
Desde o século XVIII serviu como un dos principais centros de extracción de pedra calcaria para a construción de edificios militares e civís na rexión do Zulia.
A economía de El Toro céntrase fundamentalmente na pesca no Lago de Maracaibo, as salinas e a minería, destacando o comercio de cemento, pedra calcaria, granzón e cal. O turismo experimentou un crecemento moderado desde os anos 90.
Alnico

Co nome de alnico coñécense unha serie de aliaxes de ferro, aluminio), níquel e cobalto, ademais doutros elementos. O nome destas ligas está formado pola xustaposición (acrónimo) dos símbolos químicos dos elementos Al, Ni e Co.
As aliaxes alnico foron descubertas na década de 1920, e permitiron a produción industrial de imáns artificiais con indución magnética moi superior á dos naturais. Un imán de alnico é capaz de levantar máis de 1000 veces o seu propio peso.
Unha das ligas máis coñecidas é o alnico 5, que contén aproximadamente un 15% de Ni, un 25% de Co, un 9% de Al, un 3% de Cu e un 48% de Fe, desenvolvida durante a segunda guerra mundial, e que conduciu a unha nova xeración de motores de imán permanente e de altofalantes. Outra, o alnico 12, ten un 18% de Ni, un 35% de Co, un 6% de Al, un 8% de Ti e un 33% de Fe.
Estas aliaxes están dispoñíbeis en moitos formatos, como barras, "ferraduras" etc. , normalmente fabricadas por fundición, someténdoas despois a un proceso de rectificación para atinxir precisión nas dimensións.
Os imáns de alnico teñen grande estabilidade térmica, ou sexa, manteñen as súas características nunha amplísima gama de temperaturas, desde aproximadamente os -250 °C até os 550 °C. Estes materiais son tamén moi resistentes á oxidación.
As súas principais aplicacións son a fabricación de altofalantes, motores eléctricos e xeradores de pequeno tamaño, válvulas etc. Tamén foron moi usados para instrumentos de medida, como velocímetros, tacógrafos, medidores de enerxía eléctrica etc.
Aloe Blacc

Egbert Nathaniel Dawkins III, nado o 7 de xaneiro de 1979 en Laguna Hills (California) é un cantante, produtor, actor é músico estadounidense máis coñecido como Aloe Blacc. É coñecido polos seus sinxelos "I Need a Dollar", "The Man", e por escribir e intepretar xunto con Avicii as cancións "Wake Me Up", que acadou o número #1 en 22 países.
Aloencima

Os aloencimas ou alocimas (tamén aloenzimas ou alozimas) son formas variantes dun encima que están codificados por diferentes alelos dun mesmo locus. Isto é o oposto dos isoencimas, que son encimas que realizan a mesma función, pero que están codificados en xenes situados en diferentes loci.
Os aloencimas son encimas biolóxicos comúns que mostran altos niveis de conservación evolutiva funcional a través de filos específicos e reinos. Son utilizados en filoxenética como marcadores moleculares que estiman as historias evolutivas e as relacións entre diferentes especies. Isto pode facerse porque os aloencimas non teñen a mesma estrutura. Poden ser separados por electroforese capilar. Porén, algunhas especies son monomórficas para moitos dos seus aloencimas o que fai difícil para os filoxenetistas a estimación da historia evolutiva desas especies e deben utilizar outros métodos.
Estes encimas xeralmente realizan funcións moi básicas que se encontran en todas as formas de vida. Un exemplo é a ADN polimerase, o encima que repara e copia o ADN. Cambios significativos neste encima reflicten eventos significativos na historia evolutiva dos organismos. Como se esperaba, a ADN polimerase presenta diferenzas relativamente pequenas na súa secuencia de aminoácidos entre filos e mesmo reinos.
A clave para escoller un bo aloencima utilizable en comparacións de múltiples especies é elixir un que é tan variable como sexa posible pero que está presente en todos os organismos. Comparando a secuencia de aminoácidos do encima nas especies, debería verse unha maior semellanza de aminoácidos nas especies que están máis estreitamente emparentadas, e menor nas que están emparentadas máis distantemente. Canto menos conservado está o encima máis diferenzas de aminoácidos haberá mesmo entre especies relacionadas.
Alogamia

A alogamia é un tipo de reprodución sexual en plantas consistente na polinización cruzada e fecundación entre individuos xeneticamente diferentes. Este tipo de reprodución favorece a produción de individuos xeneticamente novos e, por ende, a xeración constante de variabilidade xenética nas poboacións. Existen mecanismos que favorecen a polinización cruzada en plantas tales como a autoincompatibilidade, a heterostilia, a hercogamia e a dioecia.
Aloha Poké

Aloha Poké é unha franquía española de restaurantes, especializada no prato tradicional hawaiano do poke. A súa sede principal atópase na cidade de Madrid, e conta con establecementos noutras cidades como Barcelona, Valencia, Bilbao, Vigo e Pamplona. Historia
A empresa fundouse no ano 2016 por Carlos Ortiz de Lucas-Baquero e Guillermo Fuente Gil, inaugurando o primeiro establecemento en 2017 no barrio de Chueca en Madrid. Converteuse nun dos primeiros restaurantes especializados no prato tradicional hawaiano do poke en España, inaugurando o seu segundo establecemento en 2018 e creando a primeira franquía de restaurantes de poke no territorio español. Ao final de dito ano, a faturación alcanzou os 2, 4, millóns de euros con tres franquías e dous locais propios en Madrid.
En 2019 a empresa inaugurou outros cinco novos locais na capital española, así como en Barcelona, Valencia, Bilbao, Eivisa e Tarrassa, rematando a década con 14 restaurantes e 5, 2 millóns de euros faturados. Nese mesmo ano a compañía implementou a utilización de ácido poliláctico ou PLA nas súas cuncas, un material biodegradable, substituíndo plástico tradicional.
No ano 2020 a compañía abriu dous novos locais en Madrid, e novos puntos en Vigo, Pamplona, Xirona, Mallorca, Zaragoza e Gran Canaria. Pechou o ano facturando sete millóns de euros, un 34% máis con respecto ás cifras de 2019.
En 2021 a compañía renovou a súa imaxe de marca cun novo logotipo e cores corporativas, e en xuño abriu unha nova tenda emblemática en Barcelona, localizada na Ronda da Universidade. Durante o ano a marca estableceu sete novas aperturas, nas cidades de Salamanca, Valladolid, Madrid e Barcelona, ​​​​e rematou cunha facturación de 7, 5 millóns de euros, crecendo un 7% con respecto ao ano anterior.
En marzo de 2022, a compañía abrira dúas tendas na capital española, concretamente nos distritos de Ciudad Lineal e Rivas-Vaciamadrid. Premios e recoñecementos
A empresa recibiu o premio Hot Concepts do Grupo Peldaño na categoría de Servizo Rápido en 2019, na cerimonia celebrada o 4 de xullo de 2019 no Teatro Goya de Madrid. En maio de 2020 a compañía foi seleccionada entre os finalistas dos Premios Nacionales de Márketing na categoría de Startups e Pymes.
En decembro do mesmo ano, a empresa gañou tres premios nos Premios Meraki nas categorías de Sostibilidade, Implantación e Adaptabilidade ao Covid-19 e Desenvolvemento de Negocios.
En abril de 2021 deuse a coñecer que a empresa volveu formar parte da lista de nomeadas aos Premios Nacionais de Márketing na categoría de Startups e Pemes, quedando en segunda posición, e o mesmo ano foi galardoada nos VI Premios Marcas de Restauración na categoría de Sostibilidade e Produto, e gañou o Premio PesMes na categoría de Acción Completa de Márketing.