proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ciencias da documentación

As ciencias da documentación son unha disciplina científica encargada de rexistrar e recuperar a información. Co tempo, expandiuse até desenvolver o eido das ciencias da información.
A documentación é a acción de seleccionar, clasificar, utilizar e difundir os documentos. Por extensión, o termo documentación designa tamén a un conxunto de información e documentos. Historia
As ciencias da documentación orixínanse no traballo pioneiro dos avogados e pacifistas belgas Paul Otlet (1868-1944) e Henri La Fontaine (1854-1943). Foi Otlet quen cuñou o termo, para alén de escribir dous tratados sobre a materia: Traité de Documentation (1934) e Monde: Essai d'universalisme (1935). Neste sentido, é considerado o pai da documentación como disciplina científica.
Durante a primeira metade do século XX, a industrialización conduciu a unha intensa produción de información; en consecuencia, elaboráronse novas técnicas de recollida e tratamento da mesma, e creáronse servizos de documentación arredor dos centros económicos. Porén, é tras a segunda guerra mundial que ocorre unha auténtica explosión documental, cun crecemento exponencial de todo tipo de documentos. O progreso tecnolóxico, en especial o informático, permitiu aos profesionais da documentación aumentar e automatizar o traballo de recollida, tratamento e xestión de datos.
Nos Estados Unidos, destaca o ano 1968 como momento de transición entre as ciencias da documentación e as da información. Así, o American Documentation Institute converteuse na American Society for Information Science and Technology. Por outra banda, Harold Borko publicou o seu artigo "Information Science: What Is It? " (en galego: Que é a ciencia da información? ) na revista American Documentation. Porén, o campo da documentación non foi totalmente subsumido no das ciencias da información.
Ciencias da saúde

Denomínanse ciencias da saúde a un conxunto de disciplinas encamiñadas a proporcionar os coñecementos adecuados para a prevención das enfermidades e a promoción da saúde e o benestar tanto do individuo como da colectividade. Abarca un conxunto de diferentes disciplinas científicas aplicadas orientadas á saúde de seres humanos e animais.
As ciencias da saúde organízanse en dúas vertentes: O estudo e a investigación para a adquisición de coñecementos sobre a saúde-enfermidade.
A aplicación destes coñecementos técnicos.
Ambas as vertentes reúnense para lograr o amplo propósito de: manter, repoñer e mellorar a saúde e o benestar;
previr, tratar e erradicar enfermidades;
comprender mellor os complexos procesos vitais dos organismos animais e humanos relacionados coa vida, a saúde e as súas alteracións (enfermidades).
As ciencias da saúde son interdiciplinares porque entrelazan ou combiñan varias ciencias para o estudo dun mesmo caso clínico descoñecido, ou para profundar o estudo dunha maneira máis especializada.
As investigacións nestas ciencias están baseadas en ciencias da natureza, como a bioloxía, a química e a física, aínda que tamén nalgunhas das chamadas ciencias sociais, como a socioloxía médica, a psicoloxía etc. Outros campos científicos que fan importantes e significativas achegas ás ciencias da saúde son: bioquímica, biotecnoloxía, enxeñaría, epidemioloxía, xenética, enfermaría, farmacoloxía, farmacia, medicina e outras.
A finalidade última das ciencias da saúde no é só a de subministrar información, senón, e isto é moi imoportante, promover cambios favorábeis na sociedade cara á saúde en todas as actividades e na conduta das persoas. Catágo das ciencias da saúde
Educación física
Enfermaría
Farmacia
Farmacia hospitalaria
Farmacocinética clínica
Farmacia oncolóxica
Farmacia pediátrica
Farmacia das enfermidades infecciosas
Nutrición enteral e parenteral
Toxicoloxía clínica
Farmacoepidemioloxía
Farmacoeconomía
Radiofarmacia
Farmacia comunitaria (oficina de farmacia)
Farmacia de atención primaria
Farmacia galénica
Farmacoloxía
Farmacoxenética e farmacoxenómica
Química farmacéutica
Farmacognosia
Fisioterapia
Laboratorio clínico
Análises clínicas
Análises anatomopatolóxicas
Citohematoloxía clínica
Hemostasioloxía clínica
Inmunoloxía clínica
Microbioloxía clínica
Parasitoloxía clínica
Xenética molecular clínica
Logopedia
Medicina
Ciencias da nutrición
Bromatoloxía
Dietética
Odontoloxía
Obstetricia
Optometría
Podoloxía
Psicoloxía
Psicoloxía clínica
Psicoloxía da saúde
Terapia ocupacional
Veterinaria
Ciencias exactas

Baixo a denominación de ciencias exactas inclúense a matemática e todas aquelas ciencias que, malia sosterse na experimentación e observación, se poden sistematizar expresando os seus desenvolvementos con obxectividade e servíndose, ás veces, da linguaxe e o rigor matemático. As ciencias exactas admiten predicións especialmente precisas e métodos rigorosos para comprobar as hipóteses formuladas, ben sexa mediante deducións ou razoamentos irrefutables, ou ben a través de experimentos repetibles nos que as medidas e as predicións sexan cuantificables obxectivamente.
Este termo implica unha dicotomía entre as ciencias exactas e as chamadas ciencias humanas como por exemplo a socioloxía e a economía. Nestoutras ciencias a experimentación e a predición non xogan papeis tan relevantes, e non producen, nin procuran normalmente producir, resultados que sexan calculables dun xeito obxectivo, senón que encerran certo grao de subxectividade.
Outros nomes cun uso parecido ao de ciencias exactas son o de ciencias duras, ciencias puras, ou ciencias fundamentais.
Como exemplos clásicos de ciencias exactas teriamos a matemática, a física, a xeoloxía, a química, e certas ramas da bioloxía. Hoxe en día a denominación destas ciencias co nome de ciencias exactas está en desuso por varios motivos. Por unha banda a presenza de métodos aproximados coma por exemplo os estatísticos ou afirmacións baseadas na probabilidade é frecuente na actualidade en case que tódalas ciencias exactas, así como en numerosas ciencias humanas.
Por outra banda os traballos de modernos historiadores da ciencia coma Thomas Kuhn, ou sociólogos do coñecemento científico coma os relacionados co Programa Forte, acurtan as diferenzas entre ciencias exactas e non exactas ao afirmar que no establecemento da veracidade dunha teoría teñen un influxo especial factores subxectivos coma o contexto social ou intereses persoais.
Ciencias formais

As ciencias formais son conxuntos sistemáticos de coñecementos racionais e coherentes, que se ocupan do estudo dos procesos lóxicos e matemáticos, polo que o seu obxecto de estudo non é o mundo, nin a realidade físico-natural, senón formas baleiras de contido, pero cuxos coñecementos poden seren aplicados a dita realidade físico-natural. O método propio das ciencias formais é o método dedutivo.
Unha ciencia formal é aquela que traballa con formas, é dicir, con obxectos ideais, que son creados polo ser humano, que existen na súa mente e que son obtidos por abstracción. Ás ciencias formais interésanlle as formas e non os contidos; non lles importa o que se di, senón como se di. A verdade das ciencias formais é necesaria e formal.
As ciencias formais son as ramas da ciencia que estudan sistemas formais. As ciencias formais validan as súas teorías con base en proposicións, definicións, axiomas e regras de inferencia. Todas elas son analíticas, a diferenza das ciencias sociais e as ciencias naturais, que as comproban de maneira empírica, é dicir, observando o mundo real. Lista de ciencias formais
Estatística
Lóxica
Matemáticas
Ciencias da computación
Nas ciencias formais as proposicións analíticas ou contraditorias recollen os enunciados das matemáticas e a lóxica que en xeral constitúen as ciencias formais. O positivismo lóxico considera a estas ciencias que non realizan cousas.
As ciencias formais están divididas dunha forma radical: por un lado as ciencias reais e por outro lado as ciencias empíricas. As empíricas deben satisfacer determinados requisitos lóxicos nas súas inferencias e deben adaptarse ás formalizacións derivadas da lóxica matemática. ----
Ciencias humanas

As ciencias humanas son as ciencias que teñen por obxecto de estudo o home e a sociedade nos seus distintos aspectos e manifestacións. É un concepto epistemolóxico que designa a un grupo de ciencias cuxo obxecto é o home ou os grupos humanos e a súa cultura. Non é de utilización moi xeneralizada, aínda que está presente nalgunhas denominacións institucionais. Pode considerarse dalgunha forma semellante a conceptos pouco utilizados na actualidade, como os de ciencias morais e ciencias políticas; ou o moito máis empregado de humanidades. Adóitase agrupar ás ciencias humanas xunto co concepto de ciencias sociais, das que non teñen unha distinción clara (historia, xeografía, economía, ciencia política, socioloxía, antropoloxía etc. ); mesmo nalgúns casos enuméranse con elas disciplinas do contorno das ciencias da saúde, como a psicoloxía, ou saberes máis xerais, como a filosofía.
Na teoría de Wilhelm Dilthey, as ciencias humanas reciben a denominación de ciencias do espírito (Geisteswissenschaften).
Ciencias ocultas

As ciencias ocultas, na súa acepción literal, é o nome co que se coñecen a unha serie de crenzas e prácticas mistéricas que dende a antigüidade pretenden penetrar e dominar os segredos da natureza e desenvolver os poderes ocultos do ser humano. Teñen un grande interese para antropólogos, historiadores, filósofos e psicólogos.
Tamén pode entenderse por ciencias ocultas algún certo tipo de literatura caracterizada polo gusto polo misterio, a transcendencia espiritual ou as explicacións alternativas. Existen editoriais e librarías especializadas neste tipo de literatura que versa sobre temas moi variados cuxo denominador común son, ás veces, temáticas que se fan famosas e, outras, a demanda do público. Estes son asuntos que sucitaron a curiosidade do público dende fai moito tempo.
Baixo esta perspectiva, o termo «ciencias ocultas» sería en realidade unha etiqueta pouco descritiva, imposta polas regras do comercio editorial antes que por unha clasificación adecuada sobre o seu contido.
Ao longo da historia, a Igrexa católica combateu estas prácticas sinalándoas como produtos do demo, surxidas co propósito de apartar aos homes da fe, se ben agora os escépticos as atacan de forma máis ou menos crítica. En todo caso tratan de responder á incerteza e curiosidade que o ser humano sente polo descoñecido ou polo seu desexo de transcendencia espiritual. Neste sentido, é importante recalcar que parte destas crenzas aluden ao paganismo, razón pola cal a igrexa foi unha das súas principais detractoras. Exemplos de ciencias ocultas
Véxase tamén: Ocultismo
Entre os exemplos máis importantes das ciencias ocultas desenvolvidas na antigüidade, pódense mencionar as seguintes: adiviñación (chamadas co nome de artes incertas polo médico suízo Teofrasto Paracelso):
aeromancia
alectomancia
alomancia
arfitomancia
auspicio
cartomancia (véxase tamén: Tarot)
espatulomancia
fisiognomía
xeomancia
hepatoscopia
hidromancia
horoscopía
litomancia
necromancia ou nigromancia
metoposcopia
oniromancia
piromancia
ornitomancia
piscomancia
presaxio
quiromancia
teomancia
alquimia
espaxiria
astroloxía
herbolaria
teoría das sinaturas
lapidario
maxia
bruxería
mitoloxía
anxeoloxía
bestiario
demonoloxía
numeroloxía
xematría As ciencias ocultas e o New Age
Véxase tamén: Nova era
Dentro do movemento denominado New Age, destaca o interese polo conxunto de diversas crenzas e de prácticas que non necesariamente exclúen o interese polas anteriores. As ideas reformuladas polos seus partidarios adoitan relacionarse coa menciña holística, as menciñas alternativas ou tradicionais e o misticismo. Tamén se inclúen numerosas ciencias ocultas e pseudociencias, perspectivas xerais sobre a historia, a relixión, a espiritualidade, estilos de vida e certos tipos de música. Algúns dos temas relacionados son: acupuntura
aromaterapia
ayurveda
cábala
calendario maia
cerealoxía (círculos de ovnis)
civilizacións perdidas
espiritismo
karma
flores de Bach
iridoloxía
lectura de auras
musicoterapia
nenos índigo
piramidoloxía
radiestesia
reiki
reencarnación
ioga
Ciencioloxía

A ciencioloxía é un sistema de crenzas, ensinanzas e rituais, orixinariamente establecidas como unha filosofía secular en 1952 polo escritor de ciencia ficción L. Ron Hubbard, quen en 1953 reformulou a ciencioloxía nunha filosofía relixiosa aplicada. Características
Está principalmente representada pola Igrexa da Ciencioloxía, aínda que existen grupos disidentes coñecidos como Zona Libre, e baséase no libro de Hubbart, Dianetics: The Modern Science of Mental Health (1950), considerada relixión nalgúns países e seita noutros.
As crenzas centrais da ciencioloxía son que cada persoa é un ser espiritual inmortal que posúe unha mente e un corpo, e que as persoas son basicamente boas. Para acadar a salvación definitiva hai que levar unha vida de mellora espiritual.
Para a ciencioloxía hai tres compoñentes básicos interrelacionados, que son o fundamento do benestar: afinidade, realidade e comunicación, o que Hubbard chamou o triángulo ARC.
Cienfuegos, Cuba

Cienfuegos é unha cidade de Cuba, capital da provincia homónima, coñecida como la Perla del Sur. En 2012 tiña 164. 924 habitantes. Está situada a 245 km da Habana e a 658 de Santiago de Cuba. Historia
Debe a súa orixe ao interese das autoridades coloniais españolas por desenvolver novas cidades na illa. Foi fundada o 22 de abril de 1819 por colonos franceses e españois (baixo o mando de Luis De Clouet y Favrot) nunha excepcional baía, que serviu de refuxio a piratas. As rúas foron trazadas formando cuadrículas. A arquitectura ecléctica da cidade conserva abundante decoración neoclásica, xunto a antigos e modernos rañaceos e fermosos paseos e parques (o máis deles o "José Martí"). En xulio de 2005 o centro histórico urbano foi declarado Patrimonio Cultural da Humanidade pola UNESCO. Xeografía
Está localizada na chamada península da Majagua, á beira da baía de Jagua, de 88 km², ao fondo da mesma. Esta baía de nome aborixe (significa orixe, fonte, manancial, riqueza) está aberta ao mar Caribe por un estreito canal que serve de acceso ás embarcacións que usan o porto de Cienfuegos.
A diocese de Cienfuegos ten unha superficie de 5. 360 km² e unha poboación de 485. 000, dos cales 293. 600 son católicos. Son 23 sacerdotes e 37 relixiosos que serven na diocese. Deporte
Na cidade compite o equipo de fútbol FC Cienfuegos, fundado en 1978.
Cieplice Śląskie-Zdrój

Cieplice Śląskie-Zdrój (en alemán Bad Warmbrunn) é un barrio da cidade de Jelenia Góra (en alemán Hirschberg) no voivodato polaco da Baixa Silesia, ao pé das Montañas dos Xigantes. Desde 1935 a 1976, Cieplice Śląskie-Zdrój tivo a condición de cidade.
Cieplice Śląskie-Zdrój alberga un famoso balneario (Uzdrowisko Cieplice) con augas termais e mananciais de augas mineralizadas sulfuradas, activo desde o século XIII.
Cigarrón

Chámase cigarrón a máscara característica do entroido de Verín. Características
A máscara vai coa cabeza cuberta con carauta de madeira pintada de cores rechamantes, que se prolonga nunha especie de mitra de metal cun motivo zodárico (león, lobo, boi). Detrás leva unha pelica de can, noutro tempo de gato montés, raposo ou lobo. Desta pelica venlle o nome de peliqueiro que se lle dá en Laza.
O traxe está composto por: Unha camisola branca, gravata e unha chaquetiña curta da que colgan flocos dourados que van atados con lazos de tres cores.
Sobor dos ombreiros unha panoleta despurundada á chaqueta.
Unha gran faixa vermella enrolada á cintura suxeita o pantalón, quizais a parte máis traballosa do traxe. Enriba da faixa vai o cinto do que colgan as chocas. As pernas do cigarrón van cubertas con medias brancas e ligas.
Zapatos mouros e un mallo na man completan a vestimenta deste personaxe típico do entroido de Verín.
Cigoto

O cigoto ou zigoto é a célula diploide resultante da unión dos núcleos haploides (cariogamia) de dúas células mutuamente compatibles. É o produto inicial da reprodución sexual. Cigoto animal
Nos animais, o cigoto chámase ovo e resulta da unión de dous gametos: óvulo e espermatozoide. É unha célula totipotente, ou sexa, é capaz de gardar as características xenéticas dos proxenitores, podendo xerar todas as liñaxes celulares do organismo adulto.
A través de varias divisións mitóticas dá orixe a un novo individuo (embrión). A cantidade e a distribución do vitelo varían de acordo co organismo considerado e dependen, inclusive, do tipo de desenvolvemento do embrión. Cigoto vexetal
Nas plantas verdes, o cigoto vai dar orixe ao esporófito, a fase diploide que produce esporas; a xerminación desas esporas dá orixe ao gametófito, capaz de producir os gametos haploides. Nas espermatófitas, o cigoto primeiro transfórmase nun embrión que se atopa dentro da semente, pteridófitas, o cigoto desenvólvese directamente na planta adulta.
Nos fungos, o cigoto é a célula resultante da fusión dos núcleos de dúas hifas sexualmente compatibles e dá orixe a unha cigóspora, que produce unha nova hifa cuxos núcleos irán xerar esporas capaces de se desenvolver en novos individuos haploides.
Cilindro

Xeometricamente, un cilindro é unha superficie das denominadas cuádricas formada polo desprazamento paralelo dunha recta chamada xeratriz ao longo dunha curva plana, que pode ser pechada ou aberta, denominada directriz do cilindro.
Se a directriz é un círculo e a xeratriz é perpendicular a el, entón a superficie obtida, chamada cilindro circular recto, será de revolución e terá logo todos os seus puntos situados a unha distancia fixa dunha liña recta, o eixe do cilindro. O sólido encerrado por esta superficie e por dous planos perpendiculares ao eixe tamén é chamado cilindro. Este sólido é utilizado como unha superficie Gausiana.
Na xeometría diferencial, un cilindro defínese de forma xeral como calquera superficie regrada xerada por unha familia uniparamétrica de liñas paralelas. Clasificación
Un cilindro pode ser: cilindro rectangular: se o eixe do cilindro é perpendicular ás bases;
cilindro oblicuo: se o eixe non é perpendicular ás bases;
cilindro de revolución: se está limitado por unha superficie que xira 360° graos. Superficie cilíndrica
A superficie cilíndrica está conformada por rectas paralelas, denominadas xeratrices, as cales conteñen os puntos dunha curva plana, denominada directriz do cilindro. A superficie lateral cilíndrica obtense mediante o xiro dunha recta arredor dun eixe. As superficies cilíndricas poden ser superficie cilíndrica de revolución: se todas as xeratrices equidistan dun eixe, paralelo a ela,
superficie cilíndrica de non revolución: se non existe un eixe que equidiste das xeratrices.
Área da superficie cilíndrica
A superficie dun cilindro circular recto está conformada pola área da base, circular neste caso: A Π r2, pero como este cilindro ten 2 bases multiplícase por 2, sendo a área total das dúas bases:
Ab
2 Π r2 Ademais, a área lateral está formada por un rectángulo de altura "h" e de largo o perímetro do círculo L
2 Π r, polo que a área lateral é: Al 2 Π r h Polo tanto, a área total, ou área da superficie cilíndrica é:
A Ab + Al
A 2 Π r2 + 2 Π r h
A 2 Π ( r2 + r h )
A 2 Π r ( r + h ) Volume do cilindro
O volume dun cilindro é o produto da área da base "Ab" pola altura do cilindro "h" O volume dun cilindro de base circular é:
V Π r 2·h
sendo a altura do cilindro a distancia entre as bases. Cilindro como superficie cuádrica
As seccións cónicas son de tres tipos: elipses, parábolas e hipérboles, que, sendo directrices, orixinan tres tipos de superficies cuádricas cilíndricas: Cilindro elíptico
Tomando como directriz unha elipse, pódese xerar unha superficie cilíndrica elíptica (que inclúe os cilindros circulares, cando os semieixes da elipse son iguais).
Nun sistema ortogonal de coordenadas, tomando como eixe z unha recta cunha dirección paralela á xeratriz, se se escolle como orixe o centro de simetría, a ecuación da superficie cilíndrica é similar á da superficie cónica correspondente. A ecuación dun cilindro elíptico é da forma: x 2 a 2 + y 2 b 2
1 {\displaystyle {x^{2} \over a^{2}}+{y^{2} \over b^{2}}
1\, } onde a e b son os semieixes. Cilindro parabólico
Cilindro hiperbólico
Cilindro (motor)

O cilindro dun motor é o lugar por onde se despraza un pistón. O seu nome provén da forma que posúe, aproximadamente cilíndrica. Constitución e funcionamento
Nos motores de combustión interna é no cilindro onde se desenvolve a deflagración do combustíbel que é a orixe da forza mecánica que posibilita o desprazamento do vehículo.
Debido a ter que soportar ao longo da súa vida útil as deflagracións constantes de combustíbel e as altas temperaturas a que estas se desencadean, o cilindro está fabricado nun metal preparado para soportar estas condicións extremas de funcionamento.
O número de cilindros pode ir desde un único, como nalgunhas motoserras até doce ou mesmo dezaseis cilindros en automóbiles, camións ou avións. Os motores con máis dun cilindro posúen o chamado bloque do motor en que os cilindros están fundidos nun único bloque en aluminio ou ferro fundido.
A potencia dun motor depende da cantidade de mestura que explota no interior do cilindro, polo que cilindros de maior dimensión permiten que os motores atinxan maiores potencias. En motores atmosféricos (sen un turbo, que pode proporcionar unha cantidade maior de mestura no cilindro), hai unha relación directa entre a potencia do motor e a súa cilindrada (medida pola dimensión e cantidade de cilindros). A cilindrada total é o volume desprazado polo pistón en cada cilindro (o produto da área pola carreira) multiplicado polo número de cilindros. Para unha mesma cilindrada, tense máis potencia canto maior é o número de cilindros, razón pola que en alta competición se teñan varios cilindros incluso en cilindradas moi pequenas. Noutros usos o aumento de custo non compensa a potencia. Refrixeración
Os cilindros atinxen temperaturas da orde dos 300 °C polo que se torna indispensábel un adecuado sistema de arrefecemento. En motores arrefriados con ar cada cilindro encóntrase normalmente separado dos restantes e posúe unhas aletas de refrixeración, en tanto que nos cilindros existentes nun bloque motor, a auga é o refrixerante máis utilizado circulando de forma que absorbe parte da calor producida. Desgaste
Co uso, os cilindros están suxeitos a un desgaste derivado da fricción exercida polos segmentos sobre a súa superficie. A pesar de estar minimizado este efecto pola película de aceite que cobre os cilindros durante o seu funcionamento, o uso continuado provoca a súa ovalización, necesitando entón ser sometidos a unha operación chamada "rectificación", na que é aberto no bloque motor un cilindro de diámetro superior (tendo que ser tamén colocados pistóns novos de maior diámetro). "Camisa" do cilindro
Nalgúns motores o cilindro está constituído por unha "camisa" que non é máis que un tubo cilíndrico colocado no bloque do motor e que posibilita a circulación de auga ao redor. Tamén permite unha fácil substitución en caso de desgaste.
Cimbra

A cimbra é unha estrutura auxiliar que serve para soportar provisionalmente o peso dun arco ou bóveda, así como doutras obras de cantería, durante a fase de construción. Adoita ser unha cercha de madeira. Esta estrutura, unha vez ensambladas as doelas e a doela clave, desmóntase nunha operación denominada descimbrado. Características
Durante o proceso de construción de arcos e bóvedas, utilízanse para suxeitar as doelas até o momento do seu remate, momento no que se coloca a clave. Tamén se denomina cimbra á curvatura interior (ou intradorso) dun arco ou dunha bóveda. Na construción e deseño de arcos adoita evitarse o seu uso debido ao aumento do custo da súa construción. Normalmente encárgase a carpinteiros especializados
Nalgúns países de fala hispana de América tamén se utiliza o termo cimbra para designar os encofrados, pola semellanza de funcións con estes e, especialmente, cando se trata de estruturas auxiliares de grandes arcos de formigón en pontes. Tipos de cimbra
Cimbra corrediza. A que se corre cambiándoa de sitio.
Cimbra de tendido. A empregada nas galerías de mina formada por unha camada horizontal de estemples sobre os cales se colocan os cascallos.
Cimbra fixa. A que ten un ou máis apoios no espazo ou cravo que hai entre os estribos ou pilas da bóveda.
Cimbra mixta. A que sendo na súa forma ou armazón xeral recollida, recibe logo os puntos de apoio intermedios aos contrafortes como as fixas.
Cimbra peraltada. Aquela cuxo eixo é superior á metade da corda do arco que a forma.
Cimbra rebaixada. Aquela en que a altura do eixo é menor que a metade da corda do arco.
Cimbra flexible ou recollida. A que non ten apoio algún intermedio e só vai a apoiada nas fábricas dos contrafortes ou piares.
Cimbros

Os cimbros (en grego: Κίμβροι, Kímbroi; en latín, Cimbri) foron un pobo xermánico da Idade Antiga que xunto cos teutóns e os ambróns, emprenderon unha emigración a finais do século II a. C. dende a súa rexión de orixe na península de Xutlandia cara a Galia e Hispania, entrando en conflito coa República Romana. Historia
No ano 113 a. C. invadiron Nórico. Enfrontáronse frecuentemente cos romanos, causándolles varias derrotas. Na batalla de Arausio, os cimbros exterminaron dous exércitos consulares romanos completos. No 104 a. C. entraron en Hispania, pero tiveron que volver de novo polos Pireneos cara a Aquitania tras ser derrotados por unha coalición de celtiberos. No ano 102 a. C. , despois de ter intentado instalarse en territorio romano, pactaron cos teutóns a invasión de península de Italia. Mais, finalmente, no ano 101 a. C. foron vencidos e exterminados por Caio Mario na batalla de Vercellae, na Galia Cisalpina.
Cimbícidos

Os cimbícidos (Cimbicidae) son unha familia de insectos himenópteros da suborde dos sínfitos. Existen máis de 20 xéneros e 200 especies descritas desta familia. As larvas son herbívoras solitarias.
A familia distínguese por ter antenas con mazas ou protuberancias apicais prominentes. Os adultos dalgunhas especies poden superar os 3 cm de lonxitude e están entre os himenópteros máis pesados. Xéneros
Estes xéneros pertencen á familia Cimbicidae:
Cimento

O cimento ou alicerce, termos usualmente empregados en plural, ou cimentación ou fundación, é o conxunto das estruturas utilizadas para transmitiren as cargas das construcións ao solo. Debido a que a resistencia do chan é, xeralmente, menor que os piares ou muros que soportará, a área de contacto entre o terreo e a cimentación será proporcionalmente máis grande que os elementos soportados (agás en solos rochosos moi coherentes).
Os cimentos son importantes, pois son o grupo de elementos que soportan a superestrutura, para o cal se emprega a chamada zapata de cimentación, que divide as cargas da edificación en partes iguais de xeito que ningunha exceda a outra. Tipos de cimentación
A elección do tipo de alicerces depende especialmente das características mecánicas do terreo, como a súa cohesión, o seu ángulo de rozamento interno, posición do nivel freático e tamén da magnitude das cargas existentes. A partir de todos estes datos calcúlase a capacidade portante, que, dependendo da homoxeneidade do terreo, úsase un ou outro tipo diferente de cimentación. Sempre que sexa posible, empréganse cimentos superficiais, xa que son menos custosos e máis simple de executar.
Cimentos superficiais
Tecnicamente, os cimentos superficiais, rasos ou directos son aqueles en que a profundidade de escavación está a pouca distancia da base do edificio, sendo máis empregadas en casos de cargas leves, como residencias, ou no caso de solo firme. A viga de cimentación (baldrame) é o tipo máis simple de cimento superficial. É unha viga, que pode ser de albanelaría, de formigón ou formigón armado construída directamente no solo, dentro dun pequeno foxo. Outro tipo de cimento superficial é a zapata, que pode ser do tipo illada, corrida ou centrada. Zapatas illadas: soportan piares illados que poden ser interiores, medianeiros ou de esquina
Zapatas combinadas: dous piares contiguos.
Zapatas corridas: conxunto de tres piares ou máis ou muros.
Pozos de cimentación: buratos para piares illados.
Vigas de cimentación: integran de xeito linear varios piares ou un muro.
Emparrillados: vigas de cimentación, en xeral, en retícula.
Placas de cimentación.
Cimentos profundos
Os cimentos profundos son máis utilizadas en casos de edificios altos en que os esforzos do vento se tornan considerábeis, ou nos casos en que o solo só atinxe a resistencia desexada en grandes profundidades. Os tipos máis comúns de cimento profundo son as estacas cónicas e as estacas flotantes. As estacas, conforme o material de que son constituídas, poden ser: de madeira, metálicas, formigón armado ou premoldadas.
Cimicoidea

Cimicoidea é unha superfamilia de insectos hemípteros que pertencen á infraorde Cimicomorpha, que inclúe a familia do chinche das camas Cimex lectularius (Cimicidae) e familias relacionadas.
Cinabrio

O cinabrio (tamén chamado cinabarita; do latín cinabar), é un mineral da clase dos sulfuros cuxa fórmula química é HgS (contén un 85% de mercurio e un 15% de xofre). É de cor vermella púrpura, traslúcido, de dureza 2, 5 e densidade 8, 1 g/cm3. Aparencia
Na súa forma cristalina o cinabrio presenta un parecido notable co cuarzo na súa simetría e caracteres ópticos. Coma o cuarzo, exhibe unha polarización circular, e Alfred Des Cloizeaux demostrou que posúe quince veces o poder rotativo do cuarzo. Preséntase normalmente nunha masa granular de cristais romboédricos. Raia o xeso e é raiado pola calcita. Obtención
Fórmase xunto as rochas volcánicas e fontes cálidas.
O cinabrio pódese encontrar en tódolos lugares que producen mercurio especialmente en Almadén (España), Nuevo Almadén (California), Idrija (Eslovenia), Landsberg, preto de Ober-Moschel no Palatinado, Ripa, ó pé dos Alpes, Apuan (Toscana), a montaña Avala (Serbia), a rexión de Huancavelica (Perú) e a provincia de Kweichow na China, de onde foron obtidos moi finos cristais. Usos
Ademais de ser fonte importante de mercurio, é tamén empregado en instrumental científico, aparellos eléctricos e ortodoncia. Outros sulfuros
Outros sulfuros de importancia son:
A galena, a pirita, a calcopirita, a arsenopirita e a pirrotina.
Cinderella (filme de 1950)

Cinderella é un filme de animación baseado no relato de Charles Perrault: Cincenta. É o duodécimo filme producido pola Walt Disney Pictures, estreado o 15 de febreiro de 1950, e distribuído pola RKO Radio Pictures nos cines dos Estados Unidos. O filme inclúe cancións coma "A Dream Is a Wish Your Heart Makes", "Bibbidi-Bobbidi-Boo", "So This Is Love", "Sing Sweet Nightingale", "The Work Song", e "Cinderella. " As cancións foron escritas e compostas por Mack David, Al Hoffman, e Jerry Livingston. O filme é dirixido por Clyde Geromini, Wilfred Jackson, e Hamilton Lusk. Sinopse
Cincenta é unha fermosa moza que, despois da morte do seu pai é forzada a facer de serva da súa madrasta e das súas fillas que a explotan, mentres elas desbalden a fortuna do seu falecido pai. Un día, chega un convite para unha gran festa que ía ofrecer o príncipe, e Cincenta ve unha oportunidade para se poder sentir como as outras rapazas da súa idade. Coa máxica axuda da súa fada madriña consegue ir ao baile e cae namorada do príncipe, mais ás doce da medianoite vese na obriga de volver a casa deixando o príncipe. Este que tamén se namorou da bélida Cincenta realiza unha pescuda para a atopar grazas ao zapatiño de cristal que deixou esquecido na súa pronta fuxida, indo por todo o reino probándollo ás raparigas casadeiras. Após descubrir que o zapatiño pertencía a Cincenta, xa que ás outras mozas non lles serviu, ambos os dous casan e rematan felices para sempre. Personaxes
Betty Lou Gerson como Narrador
Ilene Woods como Cinderella
Eleanor Audley como Lady Tremaine
Luis Van Rooten como Grand Duque e o Rei
Jimmy MacDonald como Jaq, Gus e Bruno
William Phipps (Mike Douglas, cantando) como Príncipe Encantador
Lucille Bliss como Anastasia Tremaine
Rhoda Williams como Drizella Tremaine
Verna Felton como Fada madriña
Don Barclay como Footman
June Foray como Lucifer
Cinderella (filme de 2015)

Cinderella é un filme británico-estadounidense de 2015 dirixido por Kenneth Branagh, cun guión escrito por Chris Weitz e coproducido por Walt Disney Pictures, Kinberg Genre, Allison Shearmur Productions e Beagle Pug Films. O filme baséase no conto de Cincenta e é unha adaptación de acción en vivo do filme animado de 1950 de Walt Disney. Está protagonizado por Lily James no papel de Cincenta, xunto con Cate Blanchett, Richard Madden, Stellan Skarsgård, Holliday Grainger, Derek Jacobi e Helena Bonham Carter. Personaxes
Lily James como Cincenta, tamén coñecida como Ella
Eloise Webb como Ella con dez anos
Richard Madden como o Príncipe, tamén coñecido como Kit
Cate Blanchett a Madrasta, tamén coñecida como Lady Tremaine
Helena Bonham Carter como Fada Madriña
Nonso Anozie como Capitán
Stellan Skarsgård como Gran Duque
Sophie McShera como Drisella
Holliday Grainger como Anastasia
Derek Jacobi como o Rei
Ben Chaplin como pai de Ella
Hayley Atwell como nai de Ella
Rob Brydon como Master Phineus
Jana Pérez como Princesa Chelina de Zaragoza
Alex Macqueen como Royal Crier
Tom Edden como Lizard Footman
Cinderella (filme de 2021)

Cinderella é un filme británico-estadounidense de 2021 dirixido e escrito por Kay Cannon. Baséase no conto de fadas de Cincenta de Charles Perrault. Está protagonizado pola cantante Camila Cabello, xunto con Nicholas Galitzine, Idina Menzel, Minnie Driver, Billy Porter e Pierce Brosnan.
O desenvolvemento comezou en abril de 2019, cando Sony Pictures anunciou un filme de estilo musical de Cincenta, con Cannon como guionista e director. O filme foi producido por James Corden, de Fulwell 73 con Leo Pearlman, Jonathan Kadin e Shannon McIntosh. A fotografía principal comezou en febreiro de 2020 en Pinewood Studios e suspendeuse en marzo de 2020 por mor da pandemia de COVID-19. A produción retomouse en agosto de 2020 e concluíu en setembro. Personaxes
Cinema de autor

O cinema de autor é o cine no cal o director ten un papel preponderante ao basearse normalmente nun guión propio; realiza a súa obra á marxe das presións e limitacións que implica o cine dos grandes estudos comerciais, o cal permítelle unha maior liberdade á hora de plasmar os seus sentimentos e inquietudes no filme. No cine de autor, o autor é normalmente identificable ou recoñecible por algúns trazos típicos na súa obra. Historia e características
Na década de 1960, un grupo de críticos de cine franceses, pertencentes á revista Cahiers du Cinéma e inspirados, entre outras cousas, polo texto de 1948 Cámera Stylo de Alexandre Astruc, comezan a suscitarse interrogantes arredor do rol do auteur, ou realizador, dentro dunha película. Estes críticos opoñíanse ás ideas do Neorrealismo italiano o cal propoñía que o autor cinematográfico por excelencia, era aquel capaz de plasmar a realidade tal cal era, sen manipulacións de ningunha índole, permitindo que o espectador interpretase esta "realidade" e fixase as súas propias conclusións. Con todo, para este grupo de críticos entre os cales figuraban Jean-Luc Godard con À bout de souffle (1960), François Truffaut cos Les Quatre Cents Coups (1959), Alain Resnais con Hiroshima Mon Amour (1959) e Claude Chabrol entre outros, o cine debía propoñer unha visión particular da realidade e revelar a presenza dun autor-director responsable polas imaxes proxectadas. Neste sentido, os realizadores da chamada Nouvelle Vague francesa utilizaban o medio cinematográfico para expresar opinións e ideas en cada unha das súas obras.
Estes autores pasarían logo do texto á acción filmando curtametraxes e longametraxes, dentro de dita corrente chamada Nouvelle Vague. O seu interese polas películas de realizadores afincados nos Estados Unidos (fosen ou non estadounidenses, pois gran parte eran europeos ou de orixe europea), especialmente por Alfred Hitchcock, quen malia ser británico, realizou boa parte da súa filmografía nos Estados Unidos; permítenlles sustentar os seus pensamentos sobre o que para eles era o "cine de autor" reconsiderando o seu desprezado talento e creatividade cinematográfica.
Con todo, a expresión "cine de autor" trae consigo múltiples problemas de interpretación. Por unha banda invita ao pensamento historicista de que o autor cinematográfico ten un desenvolvemento lineal da súa carreira, o que o fai predecible en relación aos seus traballos anteriores (isto non é necesariamente certo) e por outra banda a expresión "cine de autor" agrupa a unha serie de realizadores cinematográficos fora do sistema das grandes empresas produtoras de cine estadounidenses, convertendo inmediatamente en "autor" a calquera que pertenza a este grupo "externo".
Tivo unha importante influencia no cine asiático, consolidando a figuras do talle de Nagisa Ōshima con películas como Violence at High Noon (1966), Cruel Story of Youth (1960) e L'empire des senses (1976).
Cinema musical

Considérase cinema musical todas aquelas producións cinematográficas que ofrecen cancións ou temas musicais bailables nunha parte fundamental do seu desenvolvemento argumental. O concepto do espectáculo que impera en todos os aspectos da sociedade dos Estados Unidos alcanza un dos seus máximos expoñentes no cinema e, dentro del, nas elaboradas coreografías, as melodías inesquecibles e as obras mestras que deu o xénero musical.
Serviu non só para que o cinema alcanzase a madurez técnica ao que sacrificaba o star system do cinema mudo. Serviu tamén para alumar un xénero que até entón tecnicamente non existía. Nos Estados Unidos de F. Scott Fitzgerald, que case viría abaixo co Crack, estreouse o primeiro filme sonoro (parcialmente) para que as melodías de Cole Porter, George Gershwin ou Irving Berlin se trasladasen das plateas elitistas das grandes cidades, aos salóns de cinema de calquera vila. The Jazz Singer foi o bautizo do xénero, que chegou e fixo explotar o sonoro, e fíxoo para quedar.
Cinema negro

O cinema negro ou film noir é un xénero cinematográfico que se desenvolveu nos Estados Unidos durante a década de 1940 e 1950. Adoita ser considerado como o primeiro filme deste tipo The Maltese Falcon, de John Huston, con Humphrey Bogart e Mary Astor, estreado en 1941. Características
O termo de film noir foi acuñado por vez primeira polo italiano Nino Frank e é usado pola crítica cinematográfica para describir un xénero de definición bastante imprecisa, cuxa diferenciación doutros xéneros como o cinema de gángsters ou o cinema social é só parcial. Decote, os filmes caracterizados como de cinema negro xiran arredor de feitos delituosos e criminais cun forte contido expresivo e unha característica estilización visual. A súa construción formal está preto do expresionismo. Emprégase unha linguaxe elíptica e metafórica onde se describe a escena caracterizada por unha iluminación tenebrosa en clarescuro, escenas nocturnas con humidade no ambiente, xógase co uso de sombras para exaltar a psicoloxía dos personaxes. Algúns destes efectos eran especialmente impactantes en branco e negro. Asemade, a personalidade dos personaxes e as súas motivacións son difíciles de estabelecer (caso paradigmático son os detectives privados, frecuentes protagonistas do xénero, tales como Sam Spade ou Philip Marlowe). As fronteiras entre bos e malos esvaécense e o heroe acostuma a ser un antiheroe atenazado por un pasado escuro.
O cinema negro presenta unha sociedade violenta, cínica e corrupta que ameaza non só o heroe/protagonista do filme senón tamén outros personaxes, dentro dun ambiente de pesimismo fatalista. Os finais adoitan ser agridoces ou mesmo de fracaso. Outro punto característico do cinema negro é a presenza da femme fatal, a muller fatal, quen, aparentemente inofensiva, pode conducir as súas vítimas ao perigo ou á morte. As novelas de Dashiell Hammett e Raymond Chandler, cos seus detectives Spade e Marlowe son frecuentes fontes dos guións do xénero.
Cinema pornográfico

O cinema pornográfico apareceu rapidamente despois da creación da tecnoloxía de filmes, que fixo que ese tipo de filme fose posíbel. Este cine proxecta, de maneira máis ou menos explícita, os distintos tipos de pornografía. Historia
Os filmes pornográficos comezaron a ser realizados de maneira underground. A cámara era utilizada de modo afeccionado e os filmes tiñan unha distribución limitada. De inicio, a súa proxección era feita basicamente na casa do cliente ou en clubs privados. No século XXI, o cinema porno é unha industria consolidada, contando mesmo coas súas propias estrelas. Nalgúns países, os cachés dos actores acadan valores significativos, moitas veces superando o caché de artistas razoabelmente ben situados noutras áreas do cinema.
Os filmes pornográficos existen desde a época do cinema mudo, e eran usualmente rodados en bordeis. En 1970 nos Estados Unidos, o cinema porno gañou forte impulso, grazas á eliminación do Código das Producións, deixando de ser un produto semiclandestino e creándose unha industria publica plenamente instalada hoxe. Os filmes pasaron a ser exhibidos nas salas de cine, coñecidas como salas X. Desa época algúns filmes quedaron para a historia, como é o caso de Deep Throat.
Na década dos 80, houbo unha pequena revolución coa chegada do vídeo VHS e a posibilidade de ver os filmes sen ter que recorrer ás salas X. Coa chegada do DVD e de Internet, a produción de vídeos porno foi máis fácil aínda, se ben industrialmente estea concentrada nalgunhas empresas.
No cinema porno a nivel español, xa no século XX comezou, malia que timidamente, a falarse dun movemento pornográfico non sexista. Algúns expoñentes deste cinema porno serían o catalán Conrad Son ou a sueca aínda que residente en Barcelona Erika Lust. Premios
Estados Unidos de América
AVN (Adult Video News)
XRCO (X-Rated Critics Organization)
FOXE (Fans of X-rated Entertainment)
CAVR (Cyberspace Adult Video Reviews)
Rog Awards (Critics Choice)
Rog Awards (Fan Faves)
Europa
Venus Awards (Berlín) Renomeado como Eroticline Award
FICEB (Festival Internacional de Cine Erótico de Barcelona)
Hot D'or (Francia) extinto en 2001
Brussels Erotic Film Festival (Bruxelas).
Cinema remodernista

O Remodernist film ou cinema remodernista é un tipo de cinema desenvolvido nos Estados Unidos e no Reino Unido a finais da década de 1990 e comezos do século XXI e que estaba directamente relacioando co Stuckismo, movemento artístico británico e o seu manifesto Remodernismo. Historia
O remodernismo reivindicaba unha volta aos significados emocionais e espirituais na arte, así como ás estruturas narrativas e á subxectividade. Trasladando isto ao cinema supuña volver de novo unha ollada á Nouvelle Vague, o No Wave Cinema e o cinema punk; mais tamén outros autores que non poden ser clasificados en ningún dos grupos anteriores como Andrei Tarkovskii, Yasujiro Ozu, Robert Bresson, F. W. Murnau, Wong Kar-wai, Jean Vigo, Jean Epstein ou Nicholas Ray.
Entre as primeiras mostras desta corrente están Youngblood (1995) de Harris Smith, Shooting at the Moon (1998-2003) de Jesse Richards e Nicholas Watson e Medway Bus Ride (1999) de Wolf Howard.
Porén, non será ata 2004 que se conformen como movemento ao fundar Harris Smith e Jesse Richards o grupo Remodernist Film and Photography, que unía a fotógrafos e cineastas cuns principios comúns próximos aos do Stuckismo. O 8 de marzo de 2008 o seu filme Shooting at the Moon tivo a súa estrea en Londres no Horse Hospital durante o FLIXATION Underground Cinema Club.
Logo dunha parada creativa o grupo anda na procura de fondos para iniciar e continuar novos proxectos a partir de 2009. Manifesto
O 27 de agosto de 2008 Jesse Richards publicou o Remodernist Film Manifesto con 15 puntos reivindicando, entre outras cousas, "unha nova espiritualidade no cinema" e a utilización da intuición na rodaxe, e definindo os filmes remodernistas coma "unha maneira de rodar espida, mínima, lírica e de tipo punk".
Máis adiante dicíase: Tamén hai algunha declaración polémica no manifesto criticando a Stanley Kubrick, o cinema feito con cámaras dixitais e a Dogma 95.
Cinemateca Nacional de Venezuela

A Cinemateca Nacional de Venezuela é unha fundación pública venezolana, fundada en 1966 pola cineasta venezolana Margot Benacerraf. A Cinemateca Nacional ten como finalidade restaurar, arquivar, conservar e divulgar a memoria fílmica de Venezuela. A Cinemateca Nacional posúe máis de 85. 000 películas, 400 guións, 30. 180 fotografías, 420 afiches e 30. 000 libros. Historia
En 1956 Margot Bencerraf é comisionada por Henry Langlois para representar á la Fédération internationale des archives du film, FIAF en Venezuela e estudar a posibilidade de crear unha filmoteca en Caracas.
En 1964, baixo a presidencia de Rómulo Betancourt, créase o Instituto Nacional de Cultura e Belas Artes (INCIBA), e Benacerraf é designada directora da División de Estudos e Programas. En maio de 1965, Benacerraf propón a Cinemateca. A Cinemateca foi fundada o 4 de maio de 1966 e Benacerraf é designada como presidenta. Salas de exhibición
A Cinemateca Nacional dispón de dúas salas en Caracas: no Museo de Belas Artes, e no Centro de Estudos Latinoamericanos Rómulo Galegos (CELARG). Ademais, dispón de salas, situadas nas seguintes cidades de Venezuela: Barcelona, Barquisimeto, Calabozo, Cumaná, Guanare, Maracay, Maracaibo, Pampatar, Puerto Ayacucho, San Carlos, San Felipe, San Fernando de Apure, Valera e San Cristóbal. Arquivo fílmico
Outro organismo que ten ao seu cargo é o Arquivo Fílmico. Desde 1998 o arquivo da Cinemateca atópase na Biblioteca Nacional, centralizando nun só espazo a maior parte dos materiais fílmicos producidos en Venezuela. Este arquivo conta con instalacións deseñadas para a conservación e restauración de películas e material audiovisual, asegurando que o patrimonio cinematográfico do país presérvese de maneira axeitada. Alí tamén se imparte anualmente o Diplomado de Conservación e Preservación de Material Audiovisual, avalado pola UNEARTE.
O arquivo da Cinemateca Nacional contaba con 85. 000 rpelículas, 30. 180 fotografías e 420 carteis. Algúns dos tesouros que se atopan nestes arquivos son Don Leandro el Inefable (1919) de Lucas Manzano, La venus de nácar (1932) de Efraín Gómez, Reverón (1938) de Edgar J. Anzola, La danza de los esqueletos (1934), de Herbert Weisz Efraín Gómez, e Taboga y hacia El Calvario (1938) de Rafael Rivero. Presidentes
Margot Benacerraf, 1966-1968
Rodolfo Izaguirre, 1968-1988
Carmen Luisa Cisneros, 1988
Ricardo Tirado, 1988-1991
Óscar Lucien, 1991-1994
Fernando Rodríguez, 1994-1999
Jacobo Penzo, 1999-2002
Xavier Sarabia, 2005-2009
Gustavo Michelena, 2009-2013
Xavier Sarabia, 2013-2016
Branca Rei, 2016-2017
William Rafael Santana Cedeño, 2017-2020
Vladimir Eslamiada Sarabia, 2020-actualidade
Cinemática

A cinemática é a parte da mecánica que estuda o movemento abstraendo as forzas que o producen. Dende o punto de vista da cinemática un punto material caracterízase pola posición no espazo e polo instante no cal ocupa a devandita posición. O conxunto destas catro coordenadas, tres espaciais e a cuarta temporal determínase con relación a un sistema de referencia, ou referencial de espazo-tempo. Na cinemática clásica, o tempo é universal e non depende da referencia; en cinemática relativista, en cambio, o tamaño dos obxectos ríxidos depende da súa velocidade con respecto o referencial no que se efectúa a medida.