Guía de campo

Unha guía de campo é un libro deseñado para axudar ó lector a identificar vida salvaxe (plantas ou animais) ou outros obxectos de ocorrencia natural (p. x. minerais). Xeralmente está deseñada para ser levada ao 'campo' ou área local, onde tales obxectos existen, para axudar a distinguir entre obxectos similares. As guías de campo a miúdo están deseñadas para axudar ós usuarios a distinguir animais e plantas que poden ser similar en aparencia, mais non están necesariamente estreitamente relacionados.
Tipicamente incluirá unha descrición dos obxectos que cobre, xunto con debuxos ou fotografías e un índice. Os libros de identificación de campo máis serios e científicos, incluídos os creados especialmente para estudantes, probabelmente incluirán chaves de identificación para axudar coa identificación, pero as guías de campo accesibles ó público xeral a miúdo son só son unha guía de imaxes ordenadas organizadas por familia, cor, forma, localización ou outro descritor. Historia
O interese popular en identificar cousas na natureza probabelmente era máis forte en guías de paxaros e de plantas. Quizais a primeira guía de campo de plantas popular nos Estados Unidos foi a How to Know the Wildflowers de 1893 de "William Starr Dana" (Frances Theodora Parsons). En 1890, Florence Merriam publicou Birds Through an Opera-Glass, describindo 70 especies comúns. Centrado en paxaros vivos observados no campo, o libro é considerado o primeiro na tradición de guías de paxaros modernas e ilustradas. En 1902, xa escribindo como Florence Merriam Bailey (tendo casado o zoólogo Vernon Bailey), publicou Handbook of Birds of the Western United States. Por contraste, o Handbook está deseñado como referencia comprensible para o laboratorio máis que un libro de peto para o campo. Foi axeitado á orde taxonómica e contiña descricións claras do tamaño das especies, distribución, alimentación, e costumes de aniñamento.
Desde este punto ata a década de 1930, características das guías de campo foron presentadas por Chester A. Reed e outros, como cambiar o tamaño do libro para coller no peto, incluíndo ilustracións a cor, e producindo guías en edicións uniformes que cubriron asuntos como xardíns e flores de bosque, cogomelos, insectos e cans.
En 1934, Roger Tory Peterson, utilizando a súa grande habilidade como artista, mudou o xeito no que as guías de campo modernas achegaban a identificación. Utilizando imaxes a cor con debuxos de especies similares xuntas – e marcado con frechas que mostran as diferenzas– as persoas poderían utilizar a súa guía de paxaros no campo para comparar especies rapidamente para facer a identificación máis doada. Esta técnica, o "Sistema de Identificación Peterson", foi utilizado na maioría das guías de campo de Peterson dende rastros de animais a cunchas e foi amplamente adoptado por outros editores e autores.
Hoxe en día, cada guía de campo ten o seu propio rango, foco e organización. Editores especialistas como Croom Helm, xunto con organizacións como a Society Audubon, o RSPB, o Field Studies Council, National Geographic, HarperCollins, e moitos outros, todos producen guías de campo de calidade. Principios
É un pouco difícil xeneralizar sobre como se pretenden usar as guías de campo, porque isto varía dende unha guía a outra, en parte dependendo en como de experto é o lector destinatario.
Para uso público xeral, a función principal dunha guía de campo é para axudar o lector a identificar un paxaro, planta, rocha, bolboreta ou outro obxecto natural ata polo menos o nivel de nome popular. Para este fin algunhas guías de campo empregan chaves sinxelas e outras técnicas: normalmente anímase ó lector a buscar nas ilustracións ata atopar unha coincidencia, e a comparar escollas que son semellantes utilizando información sobre as súas diferenzas. As guías a miúdo están deseñadas para dirixir primeiro ós lectores á sección apropiada do libro, onde as eleccións non son tan atafegantes en número.
As guías para estudantes a miúdo presentan o concepto de chaves de identificación. Guías de campo de plantas como Newcomb's Wildflower Guide (a cal está limitada en alcance ás flores silvestres do nordeste de Norte América) frecuentemente teñen unha chave abreviada que axuda a limitar a procura. As guías de insectos tenden a limitar a identificación ós niveis de orde ou familia máis que a especies individuais, debido á súa diversidade.
Moitos taxóns amosan variabilidade e a miúdo é difícil captar as características constantes usando un número pequeno de fotografías. As ilustracións de artistas ou o posprocesamento de fotografías axuda a resaltar as características específicas necesarias a para identificación fiábel. Peterson presentou a idea de liñas para sinalar estas características chave. Tamén comentou as vantaxes das ilustracións sobre as fotografías: As guías de campo axudan a mellorar o estado de coñecemento de varios taxóns. Ó facer que o coñecemento de especialistas experimentados de museo estea dispoñible a afeccionados, aumentan a reunión de información por afeccionados dunha área xeográfica máis ampla e aumentan a comunicación destes descubrimentos aos especialistas.