proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Biarmosuchia

Os Biarmosuchia, tamén coñecidos como Eotitanosuchia e Phthinosuchia son un grupo de primitivos terápsidos do Permiano. Tiñan un tamaño moderado e atopábanse entre os antigos pelycosauria sphenacodontidae e os máis avanzados therapsida. Características
O caveira do Biarmosuchia e moi similar a dos sphenacodontidae, diferindo so no longo da fenestra do óso temporal.
Bibcode

O bibcode é un identificador empregado por numerosas bases de datos astronómicas para citar referencias bibliográficas. O bibcode foi desenvolvido para ser empregado no SIMBAD e a Base de datos de obxectos extragalácticos NASA/IPAC (NED), pero úsase máis amplamente no Sistema de Datos Astrofísicos, tamén da NASA. Formato
O código ten unha lonxitude fixa de 19 caracteres e ten a forma: YYYYJJJJJVVVVMPPPPA
onde YYYY son os catro díxitos do ano de publicación da referencia, JJJJJ é un código que indica a publicación de procedencia da referencia, VVVV o número do volume, M a sección da publicación, por exemplo L indica a sección de cartas, PPPP indica a páxina de comezo da referencia e A é a primeira letra do apelido do primeiro autor. Úsanse puntos para encher os campos non empregados ou para completar campos onde a lonxitude do código sexa máis curto que os espazos reservados a el. A aliñación faise á dereita para o código de publicación e á esquerda para o número de volume e de páxina.
Bibliofobia

A bibliofobia é o medo ou o odio aos libros. Ese medo adoita xurdir do medo ao efecto que os libros poden ter na sociedade ou na cultura. A bibliofobia é unha causa común de censura e queima de libros. Bibliofobia e bibliofilia son antónimos. Historia
Na súa conferencia de Matthews de 1999 no Birkbeck College, Tom Shippey discutiu sobre a bibliofobia na Idade Media. Isto xurdiu cando as profesións alfabetizadas, como o clero, explotaban e aterrorizaban ás masas analfabetas co seu dominio de textos como documentos relixiosos e legais. Ilustrou isto con exemplos da literatura inglesa medieval como The Pardoner's Tale. Na cultura popular
Fahrenheit 451 e outras obras de Ray Bradbury Inquisición española
Index Librorum Prohibitorum
Bibliografía

A bibliografía (do grego βιβλιογραφία bibliographia, literalmente "a escrita de libros") pode referirse a unha disciplina ou unha lista ordenada de xeito alfabético ou lóxica dos libros sobre un tema ou dentro dunha marca; ou, incluso, na técnica de redacción dos repertorios bibliográficos.
A disciplina baséase no estudo académico de libros como obxectos físicos, culturais; neste sentido, é tamén coñecido como biblioloxía (do grego -λογία, -logia) ou como bibliografía material. Carter e Barker (2010) describen a bibliografía como unha disciplina erudita dobre: a lista organizado de libros (bibliografía enumerativa) e a descrición sistemática de libros como obxectos físicos (bibliografía descritiva).
Bibliografía de Brandon Sanderson

Esta é a bibliografía do escritor estadounidense de fantasía e ciencia ficción Brandon Sanderson. Obras publicadas
O Cosmere
Sanderson escribe moitas das súas obras englobadas nun universo coñecido como o Cosmere, con sagas que normalmente se sitúan en diferentes planetas dentro dese universo. As obras, especialmente os sistemas de maxia nelas, normalmente están sutilmente relacionadas entre elas e algunhas personaxes aparecen ao longo de varias sagas.
Outras obras
Saga Infinity Blade
Estas obras están baseadas no videoxogo de acción de rol para iOS Infinity Blade, desenvolvido por Chair Entertainment e Epic Games.
Saga Legion
Artigo principal: Legion (saga de novelas)
Legion é unha saga de ciencia ficción composta por tres novelas curtas. Unha colección das tres novelas foi publicada por Tor Books en 2018.
Saga A Roda do Tempo
O autor orixinal, Robert Jordan, faleceu antes de completar a súa extensa epopea A Roda do Tempo. Sanderson foi escollido por Harriet McDougal, a viúva e editora de Jordan, para rematar a saga de acordo coas notas deixadas polo seu marido. As novelas de Sanderson na saga son: Escenas eliminadas: River of Souls, escena eliminada de A Memory of Light. Publicada en Unfettered (2013).
A Fire Whithin the Ways, unha escena eliminada non canónica de A Memory of Light. Publicada na antoloxía de fantasía Unfetterd III.
Obras curtas independentes
Inclúe relatos curtos, novelas curtas e novelas breves.
Obras para adolescentes
Saga Dark One
Dark One é unha saga multimedia, planeada como unha novela gráfica de tres volumes, unha serie de televisión e unha serie en formato son.
Saga The Reckoners
Artigo principal: The Reckoners
Saga The Rithmatist
Artigo principal: saga The Rithmatist
Saga Skyward
Biblioloxía

No campo das ciencias sociais chámase biblioloxía á ciencia xeral do libro, é dicir, ao estudo do libro, ben sexa considerado illadamente, ben en coleccións ou formando bibliotecas. Etimoloxía
O termo usouse por primeira vez en 1802, en Francia, na forma bibliologie, termo formado pola unión dos elementos biblio- e -logie, tirados da voz do grego antigo βιβίον biblíon, "papel, rolo de papel ou de pergamiño", e tamén a palabra común para designar un "pequeno libro" ou "un libro como unha división dunha obra máis grande", orixinalmente un diminutivo de βύβλος býblos "papiro exipcio", e o elemento -λογια -logia, "discurso", "tratado", "doutrina", "teoría", "ciencia", tirado da raíz do verbo λεγείν legeín ou λέγω legō, "falar" (que chegou a nós a través do latín medieval -logia). Tarefas
A biblioloxía é o conxunto dos coñecementos e técnicas que abarcan a historia do libro, a bibliotecnia, a bibliografía, a bibliotecnoloxía, a biblioteconomía e a bibliofilia, técnicas e coñecementos relacionadas coa orixe, evolución, produción, publicación, descrición, enumeración, conservación e restauración dos libros, e a organización destes en coleccións xerais ou especiais para uso público ou privado.
O/a profesional desta área é o/a bibliólogo, -a, e o adxectivo para referirse ao relativo ou pertencente a esta disciplina é bibliolóxico, -a.
O termo confúndese por moitos coa bibliografía, pero diferéncianse a unha da outra en que esta última só trata da descrición de libros e do coñecemento dos seus repertorios ou catálogos determinando, e do lugar que ocupan no movemento intelectual.
Poden considerarse, pois, partes ou ramas da biblioloxía, entre outras, as seguintes: Bibliografía, conxunto de libros sobre un mesmo tema.
Biblioteconomía, estudo dos libros no relativo á súa clasificación e ordenamento nas bibliotecas.
Biblioteca 114

A Biblioteca 114 é un produto editorial formado por unha colección de 114 libros, tanto reedicións coma primeiras edicións, de autores galegos consagrados, en lingua galega e castelá, da Editorial Compostela-El Correo Gallego.
A distribución da colección coincidiu no tempo con outra de formato moi semellante, a Biblioteca de Autores Galegos de Diario 16 de Galicia. Descrición
Edición non venal, encadernada en cartolina ilustrada, foi distribuída conxunta e inseparablemente co xornal El Correo Gallego nos anos 1991-1992. Autores e títulos da colección
Biblioteca Dixital Curt Nimuendajú

A Biblioteca Dixital Curt Nimuendajú é unha biblioteca dixital que contén recursos sobre linguas e culturas indíxenas suramericanas. A biblioteca recibiu o nome do etnólogo alemán Curt Nimuendajú.
A páxina web conta coa revista electrónica Cadernos de Etnolingüística: Studies in South American Linguistics. Coleccións escolldias
Colección Aryon Rodrigues
Colección Lucy Seki
Colección Geraldo Lapenda
Colección Emil Heinrich Snethlage
Colección Renato Nicolai
Colección Aldevan Baniwa
Biblioteca Gabriel García Márquez

A Biblioteca Gabriel García Márquez é unha biblioteca pública situada no barrio barcelonés de Sant Martí de Provençals. Inaugurouse o 28 de maio de 2022. Está especializada en literatura latinoamericana e recibe o seu nome do escritor colombiano Gabriel García Márquez, que viviu na capital catalá entre 1967 e 1975 e onde escribiu El otoño del patriarca. Proxecto
Os veciños do barrio de Sant Martí levaban anos reclamando a construción dunha biblioteca central, xa que só había unha no cuarto andar co Centro Cívico, desde os anos sesenta. En 2015 licitouse a construción do novo equipamento, adxudicado mediante concurso público a Suma Arquitectura, estudio dirixido por Elena Orte e Guillermo Sevillano.
Consta de seis plantas e case 4. 000 m², a terceira máis grande de Barcelona. Destaca o uso da madeira en todo o edificio, un material que aporta un ambiente máis acolledor e que contribúe ao obxectivo de reducir a pegada ambiental do centro. A súa aparencia desde o exterior evoca unha pila de libros abertos. Servizos
O fondo documental García Márquez era, no momento da súa inauguración, de 40. 000 libros. A biblioteca está especializada en literatura latinoamericana e, entre outras actividades, organiza dende a súa inauguración o festival anual "KM América". Tamén hai un espazo dedicado ao autor de banda deseñada Francisco Ibáñez -veciño do barrio-, que alberga a colección do artista de preto de 500 obras.
Ademais, o recinto incorpora unha emisora de radio — Ràdio Maconda, a única nunha biblioteca de Barcelona —, espazos polivalentes, salas de lectura individuais, unha zona infantil e unha sala sensorial, pensada para usuarios con discapacidade visual. Premios
O edificio, construído case totalmente en madeira, recibiu diversos premios polo seu deseño arquitectónico e a súa sensibilidade social e ecolóxica. En novembro de 2022, a biblioteca recibiu o premio ao mellor equipamento, outorgado pola revista NAN. En xaneiro de 2023 foi galardoada polo concello de Barcelona co Premio Cidade de Barcelona en arquitectura e urbanismo. En agosto de 2023, recibiu o Premio Internacional á Mellor Biblioteca Pública, un galardón outorgado pola Federación Internacional de Asociacións e Institucións de Bibliotecas (IFLA) entre os espazos inaugurais durante o ano anterior. Tamén é finalista de 2023 dos Premios FAD, que se entregan en outubro.
Biblioteca Galega 120

A Biblioteca Galega 120 é unha colección de reedicións de 120 libros de autores galegos en lingua galega, iniciada no ano 2002, distribuída por La Voz de Galicia, da que se venderon máis de catro millóns e medio de exemplares. Na iniciativa colaboraron Edicións Xerais de Galicia, a Editorial Galaxia, Espiral Maior, Edicións Laiovento, Ediciones SM, Ir Indo, Sotelo Blanco Edicións e Ediciós do Castro. Descrición
O acto de presentación, por parte de Santiago Rey Fernández-Latorre, acompañado polo presidente do Consello da Cultura Galega Carlos Casares e o presidente da Real Academia Galega Xosé Ramón Barreiro, tivo lugar o 4 de xaneiro de 2002. Dirixida por Tucho Calvo, foi distribuída por La Voz de Galicia nos anos 2002-2003, co gallo do 120 aniversario da fundación do xornal.
A media de difusión estivo entre os corenta mil e corenta e cinco mil exemplares por título, sendo os máis vendidos Follas novas de Rosalía de Castro e Sempre en Galiza de Castelao.
Autores e títulos da colección: Recoñecementos
Obtivo o Premio da Crítica Galicia á mellor iniciativa cultural na XXVI edición (ano 2003).
Biblioteca Galega de Clásicos Universais

A Biblioteca Galega de Clásicos Universais é unha colección de corenta libros de clásicos da literatura universal traducidos á lingua galega, dirixida por Tucho Calvo, distribuída en Galicia polo xornal La Voz de Galicia durante os anos 2005 e 2006, polo prezo dun euro cada exemplar. Descrición
A maioría dos títulos xa foran publicados con anterioridade por distintas editoriais (Xerais, Galaxia, Tris Tram, Ir Indo, Sotelo Blanco, Edicións do Cumio…).
A primeira entrega, o domingo 4 de setembro de 2005, gratuíta, foi Romeo e Xulieta (o número 4 da colección).
Títulos, autores, tradutores e outros datos da colección:
Biblioteca Gallega de Autores en Castellano

A Biblioteca Gallega de Autores en Castellano é unha colección literaria de reedicións de corenta títulos (41 volumes) en lingua castelá, de escritores galegos, editados e distribuídos polo xornal La Voz de Galicia nos anos 2004-2005, polo prezo de 1, 5 euros cada exemplar. Descrición
O acto de presentación tivo lugar no Parador Nacional de Monforte de Lemos o luns 6 de setembro de 2004 e comezou a repartirse o domingo día 12. Inclúe os xéneros de novela, conto, teatro, poesía, ensaio e gastronomía, inda que predomina a narrativa.
Dirixida por Tucho Calvo, foi precedida por outra semellante pero de máis envergadura e en lingua galega, a Biblioteca Galega 120. Posteriormente, en 2005, o xornal distribuíu a Biblioteca Galega de Clásicos Universais, de novo en lingua galega.
Biblioteca General Salvat

Biblioteca General Salvat é unha colección literaria española, publicada por Editorial Salvat en 1971. É continuación da Biblioteca Básica Salvat, e inclúe tamén unha escolma de cen volumes en lingua castelá.
Biblioteca Nacional Central de Florencia

A Biblioteca Nacional Central de Florencia (en italiano Biblioteca Nazionale Centrale dei Firenze) é unha biblioteca pública nacional e unha das dúas bibliotecas centrais de Italia, xunto coa Biblioteca Nacional Central de Roma. Atópase en Florencia. Historia
A biblioteca foi fundada en 1714 cando Antonio Magliabecchi, un famoso erudito italiano, legou a súa colección completa de libros, que comprende aproximadamente 30. 000 volumes, á cidade de Florencia. Dende 1743 requírese que unha copia de cada obra publicada na Toscana sexa cedida á biblioteca. Orixinalmente coñecida como a Magliabechiana, a biblioteca abriuse ao público en 1747. As súas propiedades combínanse coas da Biblioteca Palatina, en 1861, e en 1885, a biblioteca foi rebautizada como Biblioteca Nacional Central de Florencia, ou BNCF. Desde 1870, a biblioteca recolleu as copias de todas as publicacións italianas.
Desde 1935, as coleccións están aloxadas nun edificio deseñado por César Bazzaniu e Vincenzo Mazzei, situado ó longo do río Arno de Santa Cruz. Antes disto, atopábanse en varias salas da Galería dos Uffizi. O Sistema Nacional de Bibliotecas (SBN), situado no BNCF, é responsable da automatización dos servizos de biblioteca e da indexación das explotacións nacionais.
O seu fondo bibliográfico consta de máis de cinco millóns de volumes, entre manuscritos, incunables, mapas xeográficos, partituras musicais e documentos autógrafos.
Lamentablemente, unha grande inundación do río Arno en 1966 danou case un terzo dos fondos da biblioteca, en especial, as súas publicacións periódicas e coleccións Magliabechi e Palatino. O Centro de Restauración estableceuse posteriormente, ó que se atribúe a recuperación de moitos obxectos de valor incalculable. Con todo, aínda queda moito traballo por facer, e algúns artigos perdéronse definitivamente. Xoias bibliográficas
O manuscrito Sidereus Nuncius, de Galileo.
Biblioteca Nacional da Dieta

A Biblioteca Nacional da Dieta (国立国会図書館, Kokuritsu Kokkai Toshokan) estableceuse no Xapón en 1948 como parte da Dieta do Xapón para labores de administración pública. Esta biblioteca é a única biblioteca nacional do país, e conta con dúas instalacións principais en Tokyo e Kyoto, xunto con outras sucursais menores noutras cidades do país.
Inaugurouse en xuño de 1948 cunha colección inicial de 100000 volumes. O primeiro encargado desta organización foi o político Tokujirō Kanamori, mentres que o filósofo Masakazu Nakai serviu como segundo ao cargo. En 1949 a biblioteca fusionouse coa Biblioteca Nacional, previamente denominada Biblioteca Imperial, converténdose na única biblioteca nacional do Xapón.
Biblioteca Nacional da República Checa

A Biblioteca Nacional da República Checa (checo: Národní knihovna České republiky) é a biblioteca central da República Checa, dirixida polo Ministerio de Cultura dese país. O seu edificio principal localízase no edificio histórico Clementinum, en Praga, onde se garda aproximadamente a metade dos libros da biblioteca, mentres que a outra metade da colección atópase no distrito de Hostivař. É a maior biblioteca do país, cun catálogo duns 6 millóns de documentos e uns 60000 lectores rexistrados. A biblioteca posúe tanto textos checos como material máis antigo procedente de Turquía, Irán e a India. Tamén acolle libros para a Universidade Charles en Praga.
No 2005 recibiu o Premio Jikji outorgado pola UNESCO a través do programa Memory of the World Programme, polo traballo realizado na dixitalización de textos antigos. A biblioteca comezou este traballo no ano 1992, chegando a dixitalizar uns 1700 documentos nos seus primeiros 13 anos de execución.
Biblioteca Nacional de Australia

A Biblioteca Nacional de Australia (en inglés: National Library of Australia) é a maior biblioteca de referencia de Australia e atópase na súa capital, en Camberra. Tamén fai a función de depósito legal de Australia. Segundo os datos de 2012 e 2013, a biblioteca conta cun fondo de 6496772 ítems, e cunha estimación doutros 2325900 ítems adicionais na colección de manuscritos. Historia
A súa fundación remóntase ao ano 1901, cando se creou unha biblioteca para o Parlamento federal. Porén, foi en 1960 cando foi creada a partir da National Library Act coa finalidade de desenvolver e manter unha colección bibliográfica universal, que ten que incluír unha exhaustiva sección nacional sobre Australia e o pobo australiano.
O novo edificio acabouse de construír en 1968. Ademais da colección australiana e xeral, posúe unha das coleccións máis importantes sobre a civilización e a literatura de Asia de todo o hemisferio sur.
Biblioteca Nacional de Azerbaidján

A Biblioteca Nacional de Azerbaidján (en azerí: Azərbaycan Milli Kitabxanası) é unha biblioteca pública nacional é o centro depositario de Azerbaidján e a institución custodia unha rica colección histórica e todo tipo de publicacións producidas en territorio nacional desde comezos do século XX. Atópase en Bakú.
A biblioteca foi fundada en 1922 e a súa inauguración oficial foi o 23 de maio de 1923. O edificio que a alberga foi erixido en 1922 e está deseñado para almacenar ata 5 millóns de artigos. En 1939, a biblioteca recibiu o nome de Mirza Fatali Akhundov, un destacado académico, dramaturgo e editor azerí.
Actualmente, este fondo documental está composto por máis de 4, 5 millóns de pezas que inclúen libros, revistas, documentos, mapas, manuscritos, gravados, debuxos, partituras, folletos etc.
Está estruturado en vinte e seis departamentos e está xestionado polo Ministerio de Cultura e Turismo de Azerbaidján.
Biblioteca Nacional de Colombia

A Biblioteca Nacional de Colombia, BNC, foi a primeira biblioteca pública fundada en América. O edificio actual foi deseñado polo arquitecto Alberto Wills Ferro en 1933 e foi declarado Monumento Nacional de Colombia mediante o decreto 287 do 24 de febreiro de 1975.
Atópase no barrio Las Nieves da localidade de Santa Fe na cidade de Bogotá. Fundación e historia
A Biblioteca Nacional de Colombia, é considerada unha das bibliotecas máis antigas de América. Foi fundada como Real Biblioteca polo vicerrei Manuel Guirior en 1776, aínda que foi ó vicerrei Manuel Antonio Flórez Maldonado a quen lle correspondeu abrir ó público a biblioteca, o 9 de xaneiro de 1777.
A colección bibliográfica inicial da institución foron os 4. 182 volumes, segundo inventario ordenado polo vicerrei Pedro Mesía de la Cerda, expropiados á comunidade xesuíta, expulsada en 1767 de tódolos dominios do Imperio Español como resultado da orde dada polo rei Carlos III.
A Real Biblioteca comezou a funcionar na casa do Seminario, hoxe Palacio de San Carlos, actual sede da chancelería, inmoble que fora alleado ós xesuítas en 1767. En 1789, trece anos despois da súa fundación, foi organizada dunha maneira práctica, ó estilo das bibliotecas europeas por Manuel del Socorro Rodríguez quen foi nomeado bibliotecario polo vicerrei José de Ezpeleta e permaneceu no cargo até a súa morte en 1819.
En 1825 e grazas á xestión de Francisco de Paula Santander a biblioteca estabeleceuse nas aulas do Colexio de San Bartolomé, recibiu a biblioteca de Mutis e cambiou o seu nome a Biblioteca Nacional de Colombia.
O 25 de marzo de 1834 decrétase a primeira lei de Depósito Legal. Esta impuxo como obriga remitir á biblioteca toda publicación impresa producida no país. Isto determinou o obxectivo da biblioteca a cal a partir deste momento converteuse na entidade encargada de custodiar o patrimonio bibliográfico da Nación.
O 20 de xullo de 1938, a biblioteca trasládase á súa sede actual deseñada polo arquitecto Alberto Wills Ferro.
No ano de 1954 nos sotos da biblioteca deuse inicio á televisión nacional. A televisora nacional, e posteriormente Inravisión, funcionaron alí até 1993.
Biblioteca Nacional de Escocia

A Biblioteca Nacional de Escocia, en inglés National Library of Scotland e en gaélico escocés Leabharlann Nàiseanta na h-Alba, é unha institución escocesa con sede en Edimburgo que ten como principal misión reunir e preservar a bibliografía de Escocia. É unha das cinco coleccións nacionais de Escocia. É unha das maiores bibliotecas de investigación de Europa. Historia
Foi fundada en 1925. Incorporou os fondos da Advocates Library, a biblioteca da Facultade de Dereito da Universidade de Edimburgo, creada en 1689. Xa en 1710, obtivo o dereito de solicitar unha copia de calquera libro publicado no Reino Unido. A partir de 2020, tiña uns vinte e catro millóns de publicacións. Desde 2007, tamén garda o Arquivo de Imaxe en Movemento, unha colección de 46. 000 películas e vídeos. Continúa ampliando a colección de libros e documentos dixitalizados, dispoñibles en liña.
En 2013 foi a primeira institución escocesa en contratar un wikipedista residente. En 2016 contratou un falante nativo de gaélico escocés para axudar a grupos de todo o país a desenvolver Uicipeid. Esta iniciativa ten como obxectivo animar a que máis persoas practiquen as súas habilidades lingüísticas e compartan os seus coñecementos sobre a cultura, o patrimonio e a comunidade gaélica.
Biblioteca Nacional de España

A Biblioteca Nacional de España é o centro depositario do Patrimonio Bibliográfico e Documental de España e a institución custodia unha rica colección histórica e todo tipo de publicacións producidas en territorio nacional desde comezos do século XVIII. Actualmente, este fondo documental está composto por máis de 26 millóns de pezas que inclúen libros, revistas, mapas, gravados, debuxos, partituras, folletos etc. Organización
A Biblioteca depende directamente do Ministerio de Cultura e do director xeral da mesma, que contan cun Real Padroado a quen a lei lle atribúe as facultades de «órgano superior consultivo» e que ten como estrutura estable un Consello de Dirección, unha Dirección Técnica e unha Xerencia. Sedes
A súa sede principal sitúase no paseo do Prado, no chamado Palacio de Biblioteca e Museos Nacionais, un edificio que comparte co Museo Arqueolóxico Nacional. Ten ademais dende 1986 unha segunda sede en Alcalá de Henares.
Biblioteca Nacional de Grecia

A Biblioteca Nacional de Grecia (en grego: Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος) foi fundada en 1832 e sitúase en Atenas. É pública e o seu director é Aikateríni Kordoúli. Arquitectura
O edificio desta institución, de estilo neoclásico, foi deseñado polo arquitecto danés Theophil von Hansen, como parte dunha triloxía que tamén incluíu a Academia e a antiga Universidade de Atenas.
Biblioteca Nacional de Portugal

A Biblioteca Nacional de Portugal é unha biblioteca localizada en Lisboa, Portugal, que reúne unha ampla colección de documentos e publicacións portugueses. Foi creada o 29 de febreiro de 1796, co nome de Real Biblioteca Pública da Corte, co obxectivo de poñer todos os fondos da Biblioteca Real á disposición de todos os usuarios o máis rapidamente posible, a diferenza da tendencia europea da época, que consistía en restrinxir a consulta os documentos tan só a un público selecto de eruditos. O edificio actual foi inaugurado en 1969, obra de Porfírio Pardal Monteiro.
A Biblioteca Nacional de Portugal ten tamén a misión de reunir todas as obras publicadas no territorio portugués, mediante a política de depósito legal, ademais de adquirir obras consideradas especialmente importantes polo seu valor bibliográfico ou cultural.
A Biblioteca está a adaptar os seus fondos ás novas tecnoloxías, co obxectivo de ofrecer unha maior facilidade de acceso aos documentos a través de Internet. De feito, esta biblioteca atópase entre as entidades fundadoras de The European Library. Colección
Publicacións periódicas
A Biblioteca alberga, ademais do seu catálogo de libros, máis de 50. 000 títulos de xornais e outras publicacións periódicas, dos cales 12. 000 son títulos portugueses actuais e 240 son estranxeiros tamén en publicación na actualidade. Aínda que a maior parte destes títulos pertencen aos séculos XIX, XX e XXI, tamén se conservan revistas e xornais do século XVII e XVIII, como a Gazeta da Restauração (1640), primeiro xornal portugués, ou a Gazeta de Lisboa (1715). O Açoriano Oriental(1835) e a Revista Militar (1848) son os títulos máis antigos aínda en curso. Entre a prensa estranxeira conservada na Biblioteca, destaca a producida no Brasil e en África (por exemplo, en Macau ou Goa).
A Biblioteca Nacional de Portugal está nestes momentos en proceso de microfilmación dun gran número de publicacións periódicas, especialmente as que proveñen dos séculos XIX e XX, entre as que se atopan O Português ou o Mercúrio Político, a Revolução de Setembro, a Ilustração Portuguesa, o Diário de Notícias, O Século e O Expresso.
Manuscritos
A área de Manuscritos existe, con esta designación, desde 1980, integrada na Divisão de Serviços de Reservados, aínda que unha sección similar existía xa desde a fundación mesma da Biblioteca. Esta Área reúne actualmente seis colecciones de manuscritos, até alcanzar un número total de preto de 15. 066 códices e preto de 36. 000 manuscritos soltos que abarcan desde o século XII até o XX.
Coleccións patrimoniais e Arquivo
A área do Arquivo Histórico reúne fondos e coleccións constituídas por documentos de arquivo de distintas procedencias, entre o século XI e o XX. Predominan os arquivos persoais e de familia, aínda que tamén se conservan fondos da administración central e local, xudiciais, notariais, eclesiásticos etc. Estes fondos foron reunidos, en gran parte, como consecuencia da disolución das ordes relixiosas en Portugal en 1834, e das que seguiron á implantación da República, así como de compras e doazóns.
Biblioteca Nacional do Brasil

A Biblioteca Nacional do Brasil, cuxo nome oficial institucional é Fundación Biblioteca Nacional, é o depositario do patrimonio bibliográfico e documental no Brasil. Ten a súa sede en Río de Xaneiro. Características
Considerada pola UNESCO unha das dez bibliotecas nacionais máis grandes do mundo e a máis grande de América Latina. Entre as súas diversas responsabilidades está a de conservar, actualizar e dar a coñecer unha colección con máis de nove millóns de pezas, que comezou coa chegada da Real Biblioteca de Portugal ao Brasil e crece constantemente, a través de doazóns, adquisicións e co depósito legal.
Entre os obxectos que deberían acompañar a familia real na súa viaxe ao Brasil había caixas de libros e documentos da Biblioteca Nacional da Ajuda, en Lisboa, cunha colección de arredor de 60. 000 pezas. Axiña, as caixas foron abandonadas no porto e só en 1810 comezou a ser trasladada a Brasil. Coa colección reunida de novo, o príncipe rexente Xoán VI de Portugal fundou a Biblioteca Nacional Real. Ata 1814, só os estudosos puideron consultar a biblioteca e, aínda así, con autorización real. Despois desa data, o acceso foi lanzado ao público.
Biblioteca Principal de Tampere

A Biblioteca Principal de Tampere (en finés Tampereen kaupungin pääkirjasto), tamén coñecida como Metso, é unha biblioteca pública situada no centro da cidade de Tampere (Finlandia), na metade de Hämeenpuisto. Trátase da biblioteca máis importante da cidade.
Biblioteca Virtual Galega

A Biblioteca Virtual Galega, tamén coñecida polas siglas BVG, é unha biblioteca dixital da Universidade da Coruña e a deputación provincial, accesible a través de Internet, estreada no ano 2002. Descrición
Feita por especialistas en Filoloxía Galego-Portuguesa (dirixidos por María Pilar García Negro) e Informática (dirixidos por Nieves Rodríguez Brisaboa), conta cun amplo abano de autores e títulos e ten os obxectivos de: Difundir a literatura galega.
Ofrecer a escritores e escritoras unha nova canle de publicación.
Facilitar a comunicación entre o público lector e os escritores e escritoras.
Posibilitar que novos valores se dean a coñecer.
Apoiar calquera forma de manifestación artística galega.
Contribuír á normalización da lingua e culturas galegas. Autores
Os contidos do sitio web son biografías e fragmentos de obras, en formato texto e mesmo gravacións de son e vídeo, de preto de 370 autores e autoras galegos:
Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes

A Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes é unha biblioteca española que reúne obras hispánicas en Internet. Ten como obxectivo principal a difusión da cultura hispánica.
Foi creada en 1999 por iniciativa da Universidade de Alacant e co patrocinio do Banco Santander e a Fundación Marcelino Botín. Está xestionada por unha fundación que preside Mario Vargas Llosa. A idea orixinal do proxecto concibiuna Andrés Pedreño Muñoz, reitor da Universidade de Alacant nese momento, inspirada no concepto de biblioteca dixital dalgunhas universidades estadounidenses. El foi quen presentou a Emilio Botín, Presidente do Banco Santander un proxecto pioneiro en dixitalización de obras de referencia hispanas, algo que dende primeiro momento entusiasmou ó máximo responsable do Santander e deulle o seu apoio.
Un consello científico, dirixido por Darío Villanueva, avala o rigor da biblioteca.
Biblioteca Virtual de Literatura Universal en Galego

Biblioteca Virtual de Literatura Universal en Galego, coñecida tamén como BIVIR, é unha biblioteca virtual xestionada pola Asociación de Tradutores Galegos que recolle as traducións directas ao galego de obras procedentes de diversas literaturas e autores estranxeiros, baixo a premisa de que os seus dereitos sexan de dominio público. Conta con centos de textos literarios traducidos dende múltiples linguas, como o francés, catalán, éuscaro, búlgaro, portugués, chinés, italiano, ruso, alemán ou xaponés. En canto aos autores e aos xéneros, abrangue un amplo espectro: dende por exemplo algúns poemas de Arthur Rimbaud até novelas de Grazia Deledda ou Nathaniel Hawthorne.
Permite a descarga de balde en formato PDF tanto directamente da páxina web oficial como doutros provedores, tal que Amazon.
Durante anos, un dos requisitos para a atribución do Premio de Tradución Plácido Castro foi que a obra presentada figurase no catálogo de BIVIR.
Biblioteca Virtual de Prensa Histórica

A Biblioteca Virtual de Prensa Histórica (BVPH) é unha hemeroteca dixital española.
Fundada en 2009 e xestionada polo Ministerio de Cultura e Deporte de España, dixitalizou numerosas publicacións periódicas, desde o século XVIII até o XXI. Nela recóllense fondos de diversas comunidades autónomas. A BVPH, que en 2013 contaba con 2037 títulos, compleméntase coa Hemeroteca Dixital da Biblioteca Nacional de España. Dispón de tecnoloxía ALTO (Analyzed Layout Text Object) para a procura de cadeas de texto.
Biblioteca da Tradución Galega

A Biblioteca da Tradución Galega, coñecida tamén co acrónimo BITRAGA, dependente do grupo de traballo composto por docentes da Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo, contén a referencia bibliográfica dos textos literarios traducidos doutras linguas á galega e da galega cara á outras linguas. Nun primeiro momento, o arquivo recolle as traducións literarias publicadas dende 1980. Trátase dun proxecto aberto e colaborativo.
En 2016 a súa responsable era a profesora Ana Luna Alonso. Ademais dun equipo formado polas profesoras Iolanda Galanes, Áurea Fernández Rodríguez, Silvia Montero Küpper (responsable dende 2017) e Patricia Buján Otero, tamén conta con achegas de diversos colaboradores, tales que Raquel Alonso Araujo, Alejandro Alonso Martínez, Silvia Duarte Collazo, Óscar Ferreiro Vázquez, Elizabete Manterola Agirrezabalaga, Iolanda Mato Creo, Liliana Valado Fernández, Bárbara Álvarez Fernández ou Paz Orois.
Biblioteca de Autores Galegos

A Biblioteca de Autores Galegos é unha colección de 90 libriños correspondentes a 63 obras da literatura galega, case todas en lingua galega e case todas de autores consagrados, publicada de 1991 a 1992 por Diario 16 de Galicia, coa colaboración da Editorial Galaxia e o patrocinio de Caixavigo e a Caixa de Pontevedra. Segundo a Diciopedia do século 21 "foi unha experiencia anovadora para popularizar o libro en galego".
A distribución da colección coincidiu no tempo con outra de formato moi semellante, a Biblioteca 114 de El Correo Gallego. Descrición
É unha edición non venal, encadernada en cartolina ilustrada, que foi distribuída conxunta e inseparablemente co xornal. A dirección estivo a cargo de Xosé Miguel Alonso Boó e o debuxo da cuberta é obra de Gallego & Rey, que representa a Rosalía de Castro, Ramón Cabanillas, Manuel Curros Enríquez, Eduardo Pondal e Alfonso Daniel Rodríguez Castelao ao redor dun enorme libro no que están a pintar con pintura azul a Bandeira de Galicia. Curiosamente, a colección non inclúe ningunha obra de Cabanillas.
Biblioteca de Catalunya

A Biblioteca de Catalunya é a biblioteca nacional de Cataluña. Creouse en 1907 como biblioteca anexa ao Institut d'Estudis Catalans (IEC). Abriríase ao público no 1914 a decisión da Mancomunidade de Cataluña, con sede no Palau de la Generalitat de Catalunya.
No anos 1931 o concello de Barcelona cedeu os edificios do antigo Hospital de la Santa Creu, un conxunto do século XV, como sede da institución cultural. Actualmente, a Biblioteca comprende unha superficie total de 8820 m², e contén un fondo aproximado de tres millóns de exemplares. A súa sede principal é a do antigo Hospital, pero ten outro edificio na cidade de Barcelona (con algúns servizos técnicos e almacéns) e un almacén en L'Hospitalet de Llobregat.
Biblioteca de Celso

A Biblioteca de Celso é un antigo edificio romano en Éfeso, Anatolia, hoxe situado preto da moderna cidade de Selçuk, na provincia de Esmirna, no oeste de Turquía. O edificio foi encargado nos anos 110 d. C. por un cónsul do Imperio Romano, Tiberio Xulio Aquila Polemeano, como monumento funerario para o seu pai Tiberio Xulio Celso Polemeano, antigo procónsul de Asia, e completouse durante o reinado do emperador romano Hadriano, nalgún momento despois da morte de Aquila.
A Biblioteca de Celso considérase unha marabilla arquitectónica e é un dos poucos exemplos que quedan das grandes bibliotecas do mundo antigo situadas no Imperio Romano. Foi a terceira biblioteca máis grande do mundo grecorromano, só por detrás das de Alexandría e Pérgamo, e crese que contiña uns 12000 pergamiños. Celso está enterrado nunha cripta debaixo da biblioteca, nun sarcófago de mármore decorado. O interior medía aproximadamente 180 metros cadrados.
O interior da biblioteca e o seu contido foron destruídos nun incendio que resultou dun terremoto ou dunha invasión gótica no ano 262 d. C. , e a fachada por un terremoto no século X ou XI. Permaneceu en ruínas durante séculos ata que a fachada foi restaurada por arqueólogos entre 1970 e 1978.
Biblioteca de Galicia

A Biblioteca de Galicia é a biblioteca cabeceira do sistema bibliotecario galego, dependente da Xunta de Galicia. Inaugurouse o 11 de xaneiro de 2011. e ten a súa sede na Cidade da Cultura de Galicia de de Santiago de Compostela, nun edificio deseñado polo arquitecto estadounidense Peter Eisenman. Características
Representa o sistema bibliotecario galego ante todos os organismos, foros e plataformas internacionais do eido bibliotecario. A Biblioteca arrincou con máis de 250000 volumes, sen contar prensa, e un equipo de trinta persoas. En 2013 os seus fondos contaban con 800000 volumes aproximadamente. Conta con 15. 702 m² útiles, distribuídos en seis alturas.
A biblioteca, cuxa misión é a de reunir, conservar e difundir o patrimonio bibliográfico de Galicia e toda a produción impresa, sonora, audiovisual ou informática vencellada co mesmo, garda na súa colección dende volumes do século XVI, manuscritos ou primeiras edicións dos autores do Rexurdimento ata carteis de festas, reflexo da historia do país. Asemade, promociona e difunde a cultura galega, facilitando o acceso ao patrimonio bibliográfico galego, xa sexa de xeito presencial ou virtual, e será unha peza clave para as actividades culturais relacionadas co libro, a lectura e as bibliotecas. Neste marco, destinará recursos especiais á promoción da literatura infantil e xuvenil en lingua galega, potenciando o seu valor e a diversidade cultural.
Tanto os cidadáns en xeral como o público profesional poden acceder á información relevante para usos culturais e educativos. O edificio tamén custodia os fondos do Consello da Cultura Galega: Arquivo da Emigración Galega. Arquivo Sonoro de Galicia e o Centro de Documentación Sociolingüística. Fondos e coleccións
Na Biblioteca de Galicia custódianse as bibliotecas persoais de Xesús Alonso Montero, Celso Collazo Lema, Isaac Díaz Pardo, Basilio Losada, Luis Losada Espinosa, Rodolfo Núñez de las Cuevas, Luz Pozo Garza, María Xosé Queizán e Agustín Sixto Seco.
A colección da hemeroteca histórica iníciase co primeiro xornal publicado en Galicia, El Catón Compostelano. Esta hemeroteca inclúe tanto cabeceiras publicadas en Galicia como na emigración (Caras y Caretas, El Eco de Galicia. .. ).
A cartoteca inclúe os fondos que ingresan por depósito legal desde o ano 2008, amais da colección de mapas de Carlos Díaz e Alicia Castro. Esta colección inclúe a maioría dos mapas antigos impresos dende o século XVI (190 mapas) con exemplares como os de Ojea ou a Carta Xeométrica de Galicia de Domingo Fontán. Tamén no 2008 o xeógrafo Nuñez de las Cuevas doou a súa colección bibliográfica que inclúe 387 mapas. Entre eles atópanse mapas realizados na segunda guerra mundial como os realizados polo exército alemán cando non estaba completo o Mapa Topográfico Nacional. Destaca asemade o mapa usado polo Estado Maior do Xeneral Dwight D. Eisenhower, en 1945, indicando as distintas zonas de acción e ocupación de Alemaña polos diferentes países da coalición.
Na biblioteca gárdanse tamén fondos gráficos, sonoros e audiovisuais.
Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América

A Biblioteca do Congreso é unha biblioteca de investigación que serve oficialmente ó Congreso dos Estados Unidos de América, pero que é de facto a biblioteca nacional dos Estados Unidos. É a máis antiga institución cultural federal do país. Segundo John Cole, trátase da meirande e máis internacional biblioteca do mundo. Atribúelle estas características polos seus grandes e influentes líderes, como Ainsworth Rand Spofford (1864–97), Herbert Putnam (1899–1939), Luther Evans (1945–53) e James H. Billington (1987–). Cole dixo que todos eles "afirmaron e agrandaron o concepto de Thomas Jefferson de que a Biblioteca do Congreso é unha institución nacional que debería ser universal no seu alcance e dispoñible para todos".
Localizada en tres edificios do Capitol Hill e do Campus Packard Campus de Virxinia, é descrita como a meirande biblioteca do mundo. Porén, as medicións que o afirman teñen unha utilidade limitada por mor da gran variedade de xeitos de catalogación empregados polas institucións.
Biblioteca do Estado Ruso

A Biblioteca do Estado Ruso (en ruso: Российская государственная библиотека, trans. : Biblioteca Estatal da Rusia) é a biblioteca nacional de Rusia e está situada en Moscova. Non se debe confundir coa Biblioteca Nacional Rusa, situada en San Petersburgo. É a terceira biblioteca máis grande do mundo en número de libros, con máis de 17 millóns de volumes, e a máis grande do país. Historia
A biblioteca data de xullo de 1862, cando se abriu como a primeira biblioteca pública en Moscova, no interior do Museo Rumyántsev. Despois da revolución bolxevique, os seus fondos ampliáronse e buscouse un novo espazo para iso. Desde 1925 foi chamada Biblioteca Lenin da URSS, conservando tal apelativo até a caída do réxime soviético en 1991, cando se rebautizou con súa denominación actual. Ocupa diversos edificios dado o gran tamaño das súas coleccións, que inclúen publicacións periódicas (13 millóns), mapas (150. 000), partituras musicais e rexistros sonoros (350. 000).
Os seus fondos esténdense a máis de 200 idiomas; a porcentaxe total dos fondos da biblioteca noutros idiomas chega case ao 30%. Entre 1922 e 1991, había a obriga de depositar unha instancia de cada libro publicado na URSS, unha práctica que continúa hoxe en referencia á Federación de Rusia.
Biblioteca na sombra

As bibliotecas na sombra (en inglés: shadow libraries), tamén coñecidas como bibliotecas pirata ou pantasma, son repositorios en liña con contidos dixitais dispoñibles gratuitamente, mais que adoitan ser de pago ou de difícil acceso. As bibliotecas na sombra poden conter obras de texto como artigos académicos e libros electrónicos, así como outro tipo de arquivos (software, música, películas etc. ).
Entre as bibliotecas na sombra con máis sona inclúense Anna's Archive, Library Genesis, Z-Library ou Sci-Hub. Motivacións
As bibliotecas na sombra forman parte dos movementos do acceso libre e o coñecemento libre. Ambos buscan diseminar a investigación académica e outros medios de expresión de xeito máis libre, adoito citando o imperativo moral de facer que o saber estea dispoñible libremente.
Por exemplo, os operadores de LibGen afirmaron que o obxectivo da súa páxina web era permitirlle o acceso á información ás persoas pobres, opoñéndose ao cerco sobre o coñecemento levantado polas institucións académicas de elite. Segundo un dos administradores: Aleksandra Elbakian, a creadora de Sci-Hub, xustificou a súa web argumentando que a falta dun acceso libre á produción académica supón unha violación do dereito humano á ciencia e a cultura, reflectido no artigo 27 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos das Nacións Unidas, segundo o cal: "Todo o mundo ten dereito a participar libremente na vida cultural da comunidade, gozar das artes e compartir os avances científicos e mais os seus beneficios". Elbakian tamén afirmou que "calquera lei contra o coñecemento é fundamentalmente inxusta". O activista estadounidense Aaron Swartz recolleu os motivos detrás de moitas bibliotecas na sombra no seu Guerrilla Open Access Manifesto de 2008: As bibliotecas na sombra tamén acostuman a citar o custo cada vez maior da literatura académica, un fenómeno coñecido como "a crise dos xornais".
Biblioteca nacional

Unha biblioteca nacional é aquela institución na cal se deposita, preserva e difunde o patrimonio bibliográfico (libros, diarios, revistas, folletos, gravacións, etc. ) dun país. Contén, por exemplo, primeiras edicións de obras históricas. A diferenza dun arquivo nacional, non garda os documentos administrativos, legais ou coleccións de institucións públicas ou particulares.
Coma custodio do patrimonio dunha nación, na maioría dos casos por lei, certa cantidade de exemplares das obras impresas ou producidas noutros soportes no país deben depositarse na biblioteca nacional. Esta medida tamén serve para rexistrar e constatar os dereitos de autor.
En caso de América e España as bibliotecas nacionais atópanse agrupadas na Asociación de Estados Iberoamericanos para o Desenvolvemento das Bibliotecas Nacionais de Iberoamérica (ABINIA).
En Europa, The European Library (A Biblioteca Europea) destínase a integrar as existencias das bibliotecas nacionais europeas.
Nalgúns casos, como en México dende 1944, existe unha Hemeroteca Nacional como dependencia independente, onde se gardan os xornais e revistas.
Biblioteca técnica nacional de Praga

A Biblioteca técnica nacional de Praga ou simplemente Biblioteca técnica nacional (en checo: Národní Technická Knihovna) atópase en Technická 6 en Praga, República Checa e tamén alberga a Biblioteca Municipal. A antiga sede da Biblioteca Nacional Técnica foi o Clementinum, da que todos os libros e materiais foron trasladados á nova biblioteca despois da finalización da construción. Arquitectura
O edificio foi deseñado polos arquitectos Roman Brychta, Halíř Adán, Hofmeister Ondřej e Petr Llešek de Projektil Architekti despois de gañar o primeiro premio nun concurso de arquitectura celebrado no ano 2000. A construción comezou a en 2006 e terminouse en xaneiro de 2009. A biblioteca abriu as súas portas ao público oficialmente o 9 de setembro de 2009.
Biblioteca virtual

Unha biblioteca virtual é unha biblioteca establecida en Internet mediante informatización. Os seus servizos son os das bibliotecas informatizadas (fichas e catálogos en versión electrónica), os das bibliotecas dixitais (que proporcionan recursos dixitais e sistemas de información en rede incorporando datos multimedia) e outros a maiores coma reprodución destes recursos en liña. Adoitan permitir buscas no catálogo (polos datos dos recursos e polo seu contido), servizos de intercomunicación co usuario (mesmo empréstito ou reserva), servizos de espallamento da información (grupos de usuarios, publicidade, listas de correo), uso dos recursos (texto, imaxe, son e vídeo) e acceso e recuperación da información dependendo da linguaxe de marcado (HTML ou XML segundo un molde ou Document Type Definition).
Bibliotecario, bibliotecaria

Un bibliotecario é unha persoa que desenvolve procedementos para organizar a información, así como ofrecer servizos para axudar e instruír ás persoas nas maneiras máis eficientes para identificar e acceder á información que necesiten, nos seus diferentes formatos (artigo, libro, revista, disco compacto, videogravación, arquivo dixital etc). O seu rol transformouse co tempo; pasaron de ser meros custodios das coleccións de libros a ser intermediarios entre os usuarios que requiren satisfacer algunha necesidade de información e as coleccións de información (en diversos formatos) que lles son confiadas.
Os bibliotecarios son profesionais que se forman a través das carreiras universitarias: A diplomatura en Biblioteconomía e Documentación e/o a Licenciatura en Documentación. Hai que sinalar que este é o caso español, así a todo cada país posúe os seus niveis formativos propios. En calquera caso, durante a súa formación, os bibliotecarios aprenden a analizar as necesidades de información que poidan ter os usuarios deste tipo de centros, amais de usar unha gran variedade de recursos informativos para satisfacer estas necesidades.
As tarefas dos bibliotecarios son múltiples: adquisición de novos materiais, catalogación e clasificación dos mesmos, desenvolvemento das coleccións, descarte de materiais obsoletos, establecemento de políticas ou normas de funcionamento dos centros de información ou bibliotecas onde traballan, condución de entrevistas de referencia, contratación de servizos e subscrición a revistas impresas ou electrónicas, investigación.
Os bibliotecarios traballan en distintos ámbitos: bibliotecas públicas comunitarias, bibliotecas de institucións educativas (públicas ou privadas), e bibliotecas especiais, entre as cales están as bibliotecas exteriores das empresas, e as bibliotecas especializadas, por exemplo nun instituto de investigación.
Por outra parte, o Bibliotecario é un dos personaxes do Mundodisco de Terry Pratchett. O Bibliotecario da Universidade Invisible é un xigantesco simio, que quedou así por un feitizo. Non quere ser transformado de novo en humano, porque en forma de simio ten moi poucas preocupacións. O Bibliotecario oféndese se lle chaman "mono". Asociacións
A IFLA é a Federación Internacional das Asociacións e das Institucións da Biblioteca. Existen asociacións de bibliotecarios en cada país. A SLA é a Asociación de Bibliotecas Especiais.
A Asociación de Bibliotecarios da Igrexa en España (ABIE) é a asociación canónica pública para a defensa, conservación e difusión do patrimonio bibliográfico da Igrexa Católica.
Biblos

Biblos foi unha antiga cidade fenicia situada nun outeiro chamada Gubla nos textos cuneiformes e Gebal na Biblia. Actualmente é unha cidade do Líbano denominada Djubayl, trinta quilómetros ao norte de Beirut.
A súa etimoloxía provén do outeiro no que estaba situada (Gablu, montaña en lingua hebrea) que derivou no seu nome orixinal hebreo Gebal, pasando de aquí á forma grega Byblos e de alí a palabra Biblion "libro", que tamén orixinará o termo Biblia.
Foi unha activa cidade mercantil, mercado de papiros, madeira de cedro, e cobre do Cáucaso, convertida no centro comercial do Mediterráneo oriental. Mantivo vasalaxe cos faraóns do antigo Exipto; posteriormente foi cidade tributaria de asirios e persas.
Da antiga Biblos consérvase unha muralla de comezos da Idade de Bronce, o templo Baalat Gebal, unha necrópole e numerosos restos da época romana e medieval.
Foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1984