Bágoas de crocodilo

Enténdese por bágoas de crocodilo (ou compaixón superficial) unha mostra falsa e non sincera de emoción como chorar de forma hipócrita con bágoas de falsa pena.
A frase deriva da antiga crenza de que os crocodilos vertían bágoas ao comeren as súas presas, e actualmente utilízase en numerosos idiomas modernos, especialmente en Europa, onde foi introducida a través do latín. Aínda que os crocodilos non teñen condutos lacrimais, verten lágrimas para lubicar os seus ollos, normalmente cando estiveron fóra da auga durante longo tempo e os ollos empezan a secárselles. Porén, algunhas probas indican que esta secreción pode ser tamén causada pola aimentación.
A síndrome de Bogorad é unha condición que causa unha secreción de bágoas cando se come, polo que foi denominada "síndrome das bágoas de crocodilo" facendo referencia á lenda. Historia e uso
A expresión procede dunha antiga anecdota sobre que os crocodilos choraban polas súas vítimas cando as estaban comendo. Un conxunto de proverbios atribuídos a Plutarco suxire que a expresión "bágoas de crocodilo" xa era ben coñecida na antigüidade: comparando o comportamento dos crocodilos co da xente que desexaba causar a morte de alguén, pero despois laiábase publicamente por ela. A historia aparece nun glosario cristián na obra Bibliotheca do teólogo de inicios da Idade Media Fotio. Fotio usa a historia para ilustrar o concepto cristián de arrepentimento. A historia repítese en bestiarios como ''De bestiis et aliis rebus''.
Este conto espallárono posteriormente outros autores, como nos relatos das viaxes de Sir John Mandeville do século XIV, onde se pode ler: Un escritor posterior, Edward Topsell, dá unha explicación diferente ás bágoas, dicindo: "Non hai moitas bestas brutas que poidan chorar, pero tal é a natureza do crocodilo, que, para conseguir que un home se poña en perigo, salouca, salaia e chora como se estivese en situación crítica, pero repentinamente o destrúe. " Nesta versión, o crocodilo pretende estar aflixido para enganar a súa presa dándalle unha falsa sensación de seguridade. Porén, Topsell tamén se refire á historia máis vella de que os crocodilos choran durante e despois de comer un home, repetindo o relato moral cristián estándar de que isto significa un tipo de falso arrepentimento como o pranto de Xudas despois de traizoar a Cristo.
En literatura
Shakespeare referiuse varias veces ao concepto. Usa ambas as versións de Topsell do motivo, a do engano a a do falso arrepentimento. Un exemplo encóntrase en Otelo, Acto IV, Escena i, no cal Othello convéncese a si mesmo que a súa muller o está enganando con outro.
"Se a terra rebordase con bágoas de muller, / de cada pinga que verte sairía un crocodilo. "
Tamén se refire á versión sobre o engano das presas en Henrique VI, Parte 2, Acto III, Escena i, no cal un personaxe se refire ás falsas emocións do duque de Gloucester: "O espectáculo de Gloucester / engánao, como o apenado crocodilo / con mágoa, caza os abrandados pasaxeiros". En Antonio e Cleopatra, Acto II, Escena vii, Marco Antonio reprende Lépido, que lle preguntara como son os crocodilos, cunha descrición sen sentido que finaliza coas palabras "E as súas bágoas son húmidas".
O contemporáneo de Shakespeare Edmund Spenser tamén se refire á historia en A raíña das fadas, escribindo da "cruel e arteira" criatura "a cal, con falsa pena, escondendo a súa inofensiva artimaña / chora toda dolorosa, e verte tenras bágoas"
Na ópera de Henry Purcell de 1688 Dido and Aeneas, (libretista Nahum Tate), cando Aeneas lle di a Dido que debe abandonala para fundar Roma na Península Itálica, ela proclama, "Así nas fatais ribeiras do Nilo, / chora o mentireiro crocodilo. " Comportamento real dos crocodilos
Aínda que os crocodilos poden xerar e xeran bágoas, estas non están ligadas coa emoción. O fluído (~bágoas) que segregan ten a función de limpar e lubricar os seus ollos, e é máis abundante cando o crocodilo estivo en terra seca durante bastante tempo. No caso do crocodilo americano e do crocodilo de auga salgada, as bágoas axúdanlles tamén a eliminar o exceso de sal que inxiren cando se alimentan. Segundo Adam Britton, É difícil rastrear a orixe deste particular mito, pero é doado ver por que se fixo tan popular, nunha criatura aparentemente sen remorsos como o crocodilo que en realidade chore sobre as súas vítimas é unha memorable ironía que inspirou unha considerable prosa e creou unha frase que aínda hoxe é popular.
En 2006, o neurólogo Malcolm Shaner, axudado por Kent Vliet, un investigador da Universidade de Florida, decidiu comprobar a historia de que os crocodilos ou os seus parentes achegados os aligátores e caimáns "choraban" cando se alimentaban. Estudando eses animais no Parque Zoolóxico da Granxa de Aligátores de St. Augustine en Florida, Vliet gravou sete caimáns mentres se alimentaban. Elixiu utilizar caimáns en troques de crocodilos porque no santuario podían ser observados comendo en terra seca. Cinco dos sete animais "choraban", o que leva á conclusión de que a historia podería describir un fenómeno real. Os investigadores suxeriron que estes "choros" poden ser causados polo bufido de aire quente durante a alimentación, que é forzado a saír polos seos nasais, estimulando as glándulas lacrimais dos animais a baleirar o fluído no ollo. Síndrome de Bogorad
Esta expresión deulle tamén o seu nome coloquial á síndrome de Bogorad, chamada "síndrome das bágoas de crocodilo", a cal é unha consecuencia pouco común da recuperación dunha parálise de Bell, na que a defectuosa recuperación do nervio facial fai que os pacientes vertan bágoas cando comen. O neuropatólogo ruso F. A. Bogorad foi o primeiro que descrbiu esta condición en 1926, fíxoo nun artigo titulado "síndrome das bágoas de crocodilo" (tamén traducido como "o síntoma das bágos de crocodilo"). Bogorad argumentou que as bágoas eran causadas polo acto da salivación.