Ictis

Ictis, ou Iktin, é ou foi unha illa descrita como un centro do comercio de estaño na Bibliotheca historica do historiador siciliano-grego Diodoro Sículo, do século I a. C.
Aínda que se acepta amplamente que Ictis foi unha illa nalgún lugar da costa sur de Gran Bretaña, os estudosos seguen a debater sobre a súa localización precisa. Os candidatos inclúen St Michael's Mount e a illa Looe fronte á costa de Cornualla, a península de Mount Batten en Devon e a illa de Wight máis ao leste. Outra hipótese é que o nome "Ictis" poida ter sido aplicado a diferentes illas na costa británica en distintos momentos, dependendo dos patróns de comercio, descubrimentos de minas e a evolución do coñecemento xeográfico, tal como aconteceu coas Casitérides, que foron situadas primeiro na Gallaecia prerromana, logo en Bretaña e despois en Gran Bretaña. Fontes primarias
Diodoro Sículo, no século I a. C. , suponse que para o seu relato da xeografía de Gran Bretaña se baseou nunha obra perdida de Pytheas, un xeógrafo grego de Masalia que fixo unha viaxe pola costa británica preto do final do s. IV a. C. , buscando a fonte do ámbar. O rexistro da viaxe perdeuse na antigüidade pero era coñecido por algúns escritores posteriores, entre eles Timeo, Posidonio e Plinio o Vello. O seu traballo é contraditorio, pero a partir del pódense facer deducións sobre o relatado por Pytheas. Isto "representa todo o que se sabía sobre o comercio do estaño no antigo mundo clásico".
Diodoro dá un relato que xeralmente se supón que é unha descrición do traballo do estaño de Cornualla aproximadamente na época da viaxe de Pytheas. El di: No libro IV da súa Historia Natural, Plinio cita Timeo e refírese a " insulam Mictim " (a illa de Mictis, ou quizais de Mictim): Suxeriuse que "insulam Mictim" foi un erro de copia de insulam Ictim, e Diodoro e Plinio probabelmente se basearon na mesma fonte primaria. Non obstante, aínda que é posible que "Mictim" e "Iktin" sexan o mesmo, tamén é posible que sexan lugares diferentes. A palabra "dentro" (introrsus) pódese interpretar como "cara a nosa casa", e a seis días de navegación de Gran Bretaña poderíase levar un barco a algún lugar da costa atlántica no que hoxe é Francia.
Estrabón, un contemporáneo de Diodoro, afirmou na súa Geography que o estaño británico foi enviado desde Massalia, na costa mediterránea da Galia.
Xulio César, no seu De Bello Gallico, di dos vénetos: Debate
William Camden, un historiador da Era isabelina, considerou que o nome "Ictis" era tan semellante a "Vectis", o nome latino da illa de Wight, que probabelmente ambos eran a mesma illa. O anticuario córnico William Borlase (1696–1772) suxeriu que Ictis debeu estar preto da costa de Cornualla e podería ser un nome xeral para unha península alí.
En 1960, Gavin de Beer concluíu que o lugar máis probábel de Iktin (a forma do nome que prefería) era o monte de San Miguel, unha illa de mareas preto da cidade de Marazion en Cornualla. Ademais do efecto da marea consistente co que di Diodoro, de Beer considerou os outros beneficios do monte de San Miguel para os británicos. Esta identificación está apoiada polo sitio web de Roman Britain.
En 1972, I. S. Maxwell sopesou as reivindicacións en competencia de non menos de doce sitios posíbeis. En 1983, despois das escavacións, o arqueólogo Barry W. Cunliffe propuxo a península de Mount Batten preto de Plymouth como lugar de Ictis. Preto da desembocadura do río Erme, non moi lonxe, hai un xacemento dun naufraxio con lingotes de estaño antigo, o que indica un comercio ao longo da costa, aínda que datar o xacemento é difícil e pode non pertencer á Idade de Bronce.
A valoración de Miranda Aldhouse-Green en The Celtic World (1996) foi esta: