proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Turbina

Turbina é o nome xenérico que se dá á maioría das turbomáquinas motoras. Estas son máquinas de fluído, a través das cales pasa un fluído en forma continua e este entrégalle a súa enerxía a través dun rodete con pas ou álabes.
As turbinas constan dunha ou dúas rodas con paletas, denominadas rotor e estator, sendo a primeira a que, impulsada polo fluído, arrastra o eixo no que se obtén o movemento de rotación.
O termo turbina adoita aplicarse tamén, por ser o compoñente principal, ao conxunto de turbina conectada a un xerador para a obtención de enerxía eléctrica. Tipos de Turbinas
As turbinas, por ser turbomáquinas, seguen a súa mesma clasificación. Os seus xéneros máis importantes son:
Turbinas Hidráulicas
Son aquelas cuxo fluído de traballo non sofre un cambio de densidade considerable a través do seu paso polo rodete, estas son xeralmente as turbinas de auga que son as máis comúns. Dentro deste xénero atópanse: Turbinas de acción
Turbinas de reacción
Turbinas Térmicas
Son aquelas cuxo fluído de traballo sofre un cambio de densidade considerable a través do seu paso polo rodete. Estas pódense clasificar en: Turbinas a Vapor: o seu fluído de traballo pode sufrir un cambio de fase durante o seu paso polo rodete, este é o caso das turbinas a mercurio, que foron populares nalgún momento, e o das turbinas dá vapor de auga, que son as máis comúns.
Turbinas a gas: Neste tipo de turbinas non se espera un cambio de fase do fluído durante o seu paso polo rodete. Turbinas eólicas
Ver artigo principal Aeroxerador
Unha turbina eólica é un dispositivo mecánico que converte a enerxía do vento en enerxía eléctrica. As turbinas eólicas deséñanse para converter a enerxía do movemento do vento (enerxía cinética) na enerxía mecánica, movemento dun eixo. Logo nos xeradores da turbina, esta enerxía mecánica convértese en enerxía eléctrica. A enerxía eléctrica xerada pódese almacenar en baterías, ou utilizarse directamente. Hai tres leis físicas básicas que gobernan a cantidade de enerxía aproveitable do vento: A primeira lei indica que a enerxía xerada pola turbina é proporcional á velocidade do vento ao cadrado.
A segunda lei indica que a enerxía dispoñíbel é directamente proporcional ao área varrida das pas. A enerxía é proporcional ao cadrado da lonxitude das pas.
A terceira lei indica que existe unha eficacia teórica máxima dos xeradores eólicos do 59%. Na práctica, a maioría das turbinas de vento son moito menos eficientes que isto, e deséñanse diversos tipos para obter a máxima eficacia posíbel a diversas velocidades do vento. Os mellores xeradores eólicos teñen eficacias do 35% ao 40%.
Turbina a gas

Unha turbina a gas é un tipo de motor de combustión interna rotativo que transforma a enerxía química dun combustíbel (líquido ou gas) en enerxía mecánica facendo xirar un eixo.
A turbina consta de tres partes tres equipamentos: compresor, cámara de combustión e turbina propiamente dita. Esta configuración forma un ciclo termodinámico a gas, cuxo modelo ideal denomínase Ciclo Brayton, concibido por George Brayton en 1870.
Este conxunto opera nun ciclo aberto, ou sexa, o fluído de traballo (ar) é admitido na presión atmosférica e os gases de escape, tras pasaren pola turbina, son descargados de volta na atmosfera sen que retornen á admisión.
A denominación turbina a gas pode ser erroneamente asociada ao combustíbel utilizado. A palabra gas non se refire á queima de gases combustíbeis, mais, si ao fluído de traballo da turbina, que é neste caso a mestura de gases resultante da combustión. O combustíbel en si pode ser gasoso, como gas natural, gas liquefeito de petróleo (GLP), gas de síntese ou líquido, como queroseno, óleo diésel e até mesmo óleos máis pesados. Ciclo Brayton
O ciclo Brayton é un ciclo ideal, unha aproximación dos procesos térmicos que ocorren nas turbinas a gas, describindo variacións de estado (presión e temperatura) dos gases. O concepto é utilizado como base didáctica e para análise dos ciclos reais, que se desvían do modelo ideal, debido a limitacións tecnolóxicas e fenómenos de irreversibilidade, como o atrito.
O ciclo se constitúe de catro etapas. Primeiramente, o ar en condición ambiente pasa polo compresor, onde ocorre compresión adiabática e isentrópica, con aumento de temperatura e consecuente aumento de entalpía. Comprimido, o ar é dirixido ás cámaras, onde se mestúra co combustíbel posibilitando a queima e quecemento, á presión constante. Ao saír da cámara de combustión, os gases, á alta presión e temperatura, se expanden conforme pasan pola turbina, idealmente sen variación de entropía. Na medida en que o fluído exerce traballo sobre as palletas, redúcense a presión e temperatura dos gases, xerándose potencia mecánica. A potencia extraída a través do eixe da turbina é usada para accionar o compresor e eventualmente para accionar outra máquina. A cuarta etapa non ocorre fisicamente, se tratando dun ciclo termodinámico aberto. Conceptualmente, esta etapa representa a transferencia de calor do fluído para o ambiente.
Desta forma, mesmo se tratando dun ciclo aberto, parte da enerxía proveniente da combustión é rexeitada so a forma de calor, contido nos gases quentes de escape. O rexeitamento de calor é un límite físico, intrínseco ao funcionamento de ciclos termodinámicos, mesmo nos casos ideais, como define a segunda lei da termodinámica.
A perda de ciclo ideal pode ser cuantificada pola potencia proveniente do combustíbel, descontándose a potencia de accionamento do compresor e a potencia líquida. Así, diminúese a perda a medida que se reduce a temperatura de escape e se eleva a temperatura de entrada da turbina, o que fai da resistencia, a altas temperaturas, das partes da turbina un punto extremamente crítico na tecnoloxía de construción destes equipamentos.
Turbulencia

En mecánica dos fluídos, desígnase fluxo turbulento ou simplemente turbulencia ao fluxo dun líquido no que as partículas se mesturan de forma non linear, isto é, de forma caótica con turbulencias e remuíños, en oposición ao fluxo laminar. Nestes casos non se aplica a Lei de Poiseuille. Este tipo de fluxo é ruidoso. Exemplo de turbulencia
O fume que sae dun cigarro. Se se observa con atención, o fluxo do fume presenta laminar mentres ascende, durante algúns centímetros, para se tornar despois inestable e turbulento;
Hipertensión arterial. No método auscultatorio de medida de presión arterial, cando a desinsuflación do manguito chega ao nivel da presión arterial sistólica, comeza a ocorrer un fluxo pola arteria, do tipo turbilionar, que é audible polo estetoscopio.
Turdus Solitarius

Turdus Solitarius é unha constelación creada no 1776 polo astrónomo Pierre Charles Le Monnier. Representaba un tordo ou un merlo solitario, sendo posteriormente substituída pola constelación de Noctua (o moucho). Atopábase ó final da cola de Hydra (a serpe mariña) xusto debaixo de Libra. Actualmente non ten recoñecemento oficial e ás súas estrelas están de novo repartidas entre Hidra e Libra.
Le Monnier dixo que introducira a constelación en memoria da viaxe á illa de Rodrigues, no océano Índico, por outro francés, Alexandre-Guy Pingré, quen observou o tránsito de Venus dende alí no 1761. Porén nunca explicou porque escolleu esta ave.
O científico británico Thomas Young rebautizou co nome de Mocking Bird a constelación no seu mapa de 1806, mentres co astrónomo inglés afeccionado Alexander Jamieson cambiouno por Noctua, o moucho, no seu Celestial Atlas do 1822. Jamieson comentara que era raro que ningunha destas aves estivesen entre as constelacións "tendo en conta a frecuencia con que se atopa tallada en tódolos monumentos de Exipto".
Turismo

O turismo é o acto de viaxar por pracer e as actividades que se realizan durante as viaxes e nun lugar de permanencia distinto do que se vive. Un turista é alguén que viaxa cando menos oitenta quilómetros dende a súa residencia por lecer por un período superior a 24 horas e inferior a un ano, tal como o define a Organización Mundial do Turismo.
O turismo deu nacemento a unha verdadeira industria para a provisión do turista, dende o sistema de transportes ata hostaleiros, tanto de provisión e restauración como de aloxamento. Historia
Xa no tempo da República romana existían cidades destinadas ao pracer dos máis ricos como Baiae. A clase alta británica adoitaba facer viaxes de pracer por Europa dende o século XVIII para completar a súa educación, principalmente a Francia e Italia, que se chamaban Grand Tour. O termo turismo foi empregado oficialmente por primeira vez en 1937 pola Liga de Nacións. O día 27 de setembro celébrase o Día Mundial do Turismo, co obxectivo de concienciar a comunidade internacional sobre o valor social, cultural, político e económico do turismo.
Turismo sexual

O turismo sexual é a actividade de viaxar, polo xeral a outros países, co propósito de manter relacións sexuais, usualmente con prostitutas. A Organización Mundial do Turismo (United Nations World Tourism Organization ou UNWTO), dependende da ONU, define o turismo sexual coma "toda viaxe organizada dentro do sector turístico, ou fóra deste sector pero empregando as estruturas e redes deste, co obxectivo primario de efectuar unha relación sexual comercial entre o turista e a poboación residente no país de destino".
Os alicientes para os turistas sexuais poden incluír dende baixos custos dos servizos sexuais no país de destino, así coma facilidades para acceder a ela por ser unha actividade legal, ou mesmo outras particularidades legais ou o acceso á prostitución infantil. Leis sobre prostutución no mundo
O turismo sexual ten calidade de legal ou ilegal en función das leis que existan sobre prostitución no propio país. Xa que logo, o turismo sexual ten categoría de actividade legal en todos aqueles estados onde a prostitución estea regulada e aceptada legalmente. [Cómpre referencia] Prostitución legal e regulada Prostitución (troco de cartos por sexo) legal, mais actividade organizadas para explotala (bordeis, cabarets etc. ) ilegais; a prostitución non está regulada Prostitution ilegal Sen datos A prostitución tamén é legal en Nova Zelandia, malia o mapa non o amosar. O turismo sexual nos documentais
A turismo sexual está largamente documentado en diversos documentais e series de televisión: Falang: Behind Bangkok's Smile, de Jordon Clark (2005), rodado en Tailandia.
O episodio "Selling Sex in Heaven" (2005) da serie da canle canadense CBC the Lens, rodado en Filipinas
O episodio "The Child Sex Trade" (2003) Cutting Edge da canle Channel 4, rodado en Romanía e Italia.
My Boyfriend, the Sex Tourist (2007), da canle Channel 4, fala do turismo sexual arredor do mundo.
Turismofobia

A turismofobia é un neoloxismo polémico (formado a partir de «turismo» e «-fobia») referido ao odio, animadversión ou rexeitamento cara ao turismo e, máis concretamente, aos efectos negativos que o turismo de masas trae a unha determinada poboación ou sociedade. A saturación turística, a sobreexplotación hoteleira e as consecuencias negativas do turismo son algúns dos xermes da turismofobia, coñecida noutros países coma overtourism. Diversos grupos sociais amosáronse en contra do turismo masivo, en ocasións de xeito violento. Causas
A turismofobia e o rexeitamento teñen unha orixe complexa. Baséase principalmente na idea de que o impacto do turismo na economía e na sociedade do país ou rexión receptora posúa máis efectos negativos que positivos, ou ben que os efectos positivos non se reflicten na práctica na meirande parte da poboación.
Conversión de espazos públicos en privados
A explotación turística pode traer consigo o aproveitamento de espazos públicos por empresas privadas, previa licenza das autoridades pertinentes. Así pois, isto pode significar que espazos públicos, coma prazas, praias ou parques, pasen a ser utilizados por empresas ou particulares, privando aos residentes e á cidadanía en xeral do usufruto destes espazos.
Mención especial merecen os areais e praias. Estes espazos foron obxecto de uso privado, ben mediante a privación dos accesos, ben mediante a colocación de hamacas e parasoles.
Inflación e redución do poder adquisitivo
A recepción de turistas procedentes de países con maior poder adquisitivo pode levar a unha tendencia inflacionista e un aumento dos prezos que prexudicaría ós cidadáns residentes. O aumento dos prezos do alugueiro ou da compra por metro cadrado dos inmobles son algunhas das principais problemáticas que sinalan os colectivos anti-turismo.
Emprego precario
Diversos economistas sosteñen que a turismofobia pode ter tamén orixe na idea de que un modelo económico baseado no turismo non se reflicte en melloría económica para a sociedade receptora dos turistas. O turismo crearía empregos principalmente no sector servizos, sobre todo en hostalaría e lecer. Estes ámbitos adoitan fomentar o traballo temporal, estacionario e precario, o cal non beneficiaría a economía local.
Turión

Un turión (do latín turio, que significa 'brote') é un tipo de xema que pode crecer dando lugar a unha planta completa. Un turión pode ser unha xema subterránea. Moitos dos membros do xénero Epilobium producen turións a nivel ou por debaixo do chan.
Algunhas especies de plantas acuáticas producen turións para pasaren o inverno, especialmente nos xéneros Potamogeton, Myriophyllum, Aldrovanda e Utricularia. Estas plantas producen turións en resposta a condicións desfavorables como a diminución da duración do día ou a baixada das temperaturas. Derivan de ápices de brotes modificados e adoitan ter abundante amidón e azucres, o que lles permite funcionar como órganos de almacenamento. Aínda que son resistentes (resisten a conxelación), é probable que a súa adaptación principal sexa a súa capacidade de afundirse ata o fondo dunha lagoa ou lago cando a auga se conxela. Como a auga se expande anormalmente a baixas temperaturas, a auga a 4 °C é máis densa que a auga máis fría, e así permanecen no fondo da lagoa ou lago onde se concentra esa auga menos fría. Os turións pasan o inverno nesta auga menos fría e máis densa antes de ascenderen de novo en primavera. Algúns turións de plantas acuáticas como Potamogeton crispus tamén presentan resistencia á seca, grazas ao que poden sobrevivir en pozas temporais.
Turmalina

A turmalina (da palabra cingalesa turmali, que significa pedra que atrae as cinzas) é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é variable xa que forma unha serie isomorfa de minerais de diversa composición química. Aspecto
A turmalina cristaliza en forma de cristais prismáticos hexagonais ou de crecemento radiado ou acicular. Tamén aparece de forma amorfa e masiva.
Variedades da turmalina segundo a súa composición
O grupo da turmalina está formado por unha serie isomorfa de diversos minerais. Son os seguintes: Elbaíta, con sodio, litio e aluminio.
Dravita, con sodio, magnesio e aluminio.
Chorlo, con sodio, ferro2+ e aluminio.
Buerxerita, con sodio, ferro3+ e aluminio.
Uvita, con calcio, magnesio e aluminio.
Liddicoatita, con calcio, litio e aluminio.
Variedades da turmalina segundo a súa cor
Segundo sexa a súa cor. Podemos diferenciar entre: Acroíta, de cor branca.
Indigolita, de cor azul.
Rubelita, de cor rosa ou vermella.
Verdelita, de cor verde.
Tamén podemos atopar turmalina incolora, amarela, parda e negra. Lugares onde se topa
Pódese atopar en granitos e gneises e, especialmente, nos filóns do tipo pegmatítico. Trátase dun mineral hidrotermal de altas temperaturas, procedente de fluídos profundos que escaparon ó final do proceso de cristalización. Aparece frecuentemente en asociación con cuarzos, feldespatos, micas e berilos. Usos da turmalina
Polas súas propiedades piezoeléctricas a turmalina utilízase para a fabricación de calibradores de presión.
É moi apreciada no coleccionismo e no mundo da xoiería. Propiedades
A turmalina presenta propiedades piroeléctricas e piezoeléctricas. Nos seus extremos acumálanse cargas opostas tanto baixo presión como ó quentala. Estas cargas poden atraer pequenos obxectos. Outros silicatos
Outros silicatos a destacar son o cuarzo, o feldespato, a mica e a olivina.
Turoniano

O Turoniano é unha división da escala temporal xeolóxica, é a segunda idade ou piso do Cretáceo superior, segunda época do período Cretáceo. Esta idade esténdese de 93, 9 até 89, 8 ± 0, 3 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Turoniano sucede o Cenomaniano e precede o Coniaciano.
Turquesa

A turquesa (do francés pierre turquoise, pedra turca) é un mineral da clase dos fosfatos cuxa fórmula química é CuAl6(OH)8(PO4)4·4H2O e que presenta unha cor turquesa moi característica. Aspecto
A turquesa adoita aparecer en forma de agregados amorfos e masivos e rara vez se presenta en forma de cristais. A súa coloración vai da azul á verde pasando pola turquesa, a súa cor máis característica. Lugares onde se atopa
É frecuente atopar turquesa enchendo os buracos e fisuras das rochas ricas en aluminio, sobre todo se interveñen no proceso de formación solucións fosfatadas. A turquesa asóciase en ocasións coa limonita e o cuarzo criptocristalino.
Os Estados Unidos e Irán son dous importantes explotadores de turquesa. En España podemos atopar este mineral en Cáceres, cunha cor azul intensa moi apreciada polos coleccionistas. Usos da turquesa
A turquesa é unha pedra semipreciosa moi apreciada no mundo da xoiería por ser escasa e moi valorada pola súa cor como pedra ornamental. Outros fosfatos
Outros minerais nos que a presenza de fósforo é destacada son:
A apatita e a piromorfita.
Turquesa (cor)

O turquesa é a cor azul verdosa semiclara, de aspecto brillante, céreo. Denomínase tamén azul turquesa. Ten como referencia de orixe a coloración da xema homónima.
Esta cor está comprendida nos acervos iconolingüísticos tradicionais das culturas asiática, europea, norteamericana e mesoamericana.
O turquesa é unha cor estándar, é dicir, que debido ao seu uso popular inclúese en catálogos e inventarios cromáticos; mais non conta cunha definición exacta, polo que presenta variacións, sendo, na práctica unha familia de cores parecidas entre si, aturquesadas. Usos
Antigas culturas mesoamericanas
A turquesa, como xema, era moi apreciada en tempos antigos en norte e Centroamérica, sendo obxecto dun activo comercio entre diferentes pobos. Na área de influencia do náhuatl —idioma capaz de complexas metáforas e posuidor dun amplo vocabulario cromático que inclúe a cor turquesa—, o conxunto das coloracións verdeazuladas asociábase simbolicamente coa auga e a vexetación, que se entendían como elementos indispensables para a vida. Algúns materiais preciosos con esta coloración, como a turquesa, o xade e as plumas de quetzal, representaban metaforicamente a auga e a vexetación, e tamén o facían as cores destes materiais.
Así mesmo, un texto náhuatl di que a casa do deus Quetzalcóatl ten «traveseiros de cor turquesa», suxerindo que a cor, e non só a pedra homónima, tiña un valor simbólico asociado coa nobreza e co divino.
Moda
A cor turquesa está suxeita aos vaivéns da moda. Foi particularmente popular nos anos 1950.
Turquesa pictórico
O turquesa que se adoita ver na pinturas artísticas é tipicamente diferente do anterior. A súa coloración responde á do pigmento empregado nas pinturas comercializadas como de cor azul turquesa, turquesa ou bleu turquoise: ftalocianina de cobre bromada. Unha mostra aproximada desta cor: A similitude deste turquesa pictórica coa cor da turquesa natural faise evidente ao aclarar a pintura con branco, como se ve abaixo.
Cores HTML
As cores HTML establecidas por protocolos informáticos para o seu uso en páxinas web inclúen catro tonalidades chamadas turquoise (turquesa):
Tututepec de Melchor Ocampo

Tututepec de Melchor Ocampo é un dos 570 concellos nos que está dividido o estado mexicano de Oaxaca e que se atopa na zona costeira do mesmo. A súa cabeceira municipal é Villa de Tututepec de Melchor Ocampo. Xeografía
O concello de Tututepec de Melchor Ocampo atópase na rexión Costa e no distrito de Juquila, na costa do estado. Ten unha extensión territorial de 1219. 727 quilómetros cadrados que equivalen ao 1, 30% da extensión total do estado, sendo as súas coordenadas extremas 15° 55' - 16° 17' de latitude norte e 97° 10' - 97° 48' de lonxitude oeste e a súa altitude flutúa entre un máximo de 1600 e un mínimo de 0 metros sobre o nivel do mar.
Limita polo oeste co concello de Santiago Jamiltepec, polo norte con Tataltepec de Valdés, polo nordeste con San Miguel Panixtlahuaca, Santa Catarina Juquila e Santos Reyes Nopala, e polo leste con San Pedro Mixtepec -Distrito 22-. Todo o sur do seu territorio está bañado polo océano Pacífico. Demografía
A poboación total do concello de acordo co Censo de Poboación e Vivenda realizado en 2020 polo Instituto Nacional de Estadística y Geografía, é de 50541 habitantes, dos cales 24533 son homes e 26008 son mulleres.
A densidade de poboación ascende a un total de 40 persoas por quilómetro cadrado.
Localidades
O concello está formado por 143 localidades, as principais e a súa poboación de acordo co censo de 2020 son:
Tux

Tux é o nome da mascota oficial de Linux. É un pequeno pingüín de aspecto cómico, creado por Larry Ewing no 1996. A idea de que a mascota do kernel Linux fora un pingüín provén do mesmo Linus Torvalds, creador do kernel Linux. Segundo se conta, cando era neno picouno un pingüín; ademais dende pequeno amosou unha gran simpatía por estes animais. Non ten un significado en específico. Orixe
Existen dúas versións sobre a orixe do seu nome. A primeira suxire que o nome provén do feito de que os pingüíns semellan vestir un esmoquin (que en inglés é tuxedo, abreviado tux). A segunda é que as letras que compoñen Tux provén das palabras Torvalds Unix.
Tux foi deseñado durante un concurso para elixir un logotipo para Linux. As ferramentas utilizadas para a súa creación foron, por suposto, un computador co sistema operativo con kernel Linux e o software libre de manipulación de imaxes GIMP. Algunhas das imaxes enviadas atópanse aínda dispoñibles na web do concurso. 1
Tódalas distribucións de Linux teñen unha versión de Tux, tales como Ubuntu, Debian, Fedora e Slackware entre outros. Uso
O logotipo pódese usar e modificar sen restricións, sempre que se recoñeza a autoría de Larry Ewing, tal e como se indica na súa páxina.
Tux volveuse unha icona para as comunidades de Linux e de software libre; un grupo de linuxeros británico incluso adoptou un pingüín no zoolóxico de Brístol. É moito máis famoso que o seu grande amigo, GNU, un ñu pacífico e algo tímido que representa o proxecto GNU e ó seu sistema operativo. Versións
Segundo o contexto pode cambiar de aparencia; por exemplo, representando ó algoritmo de seguridade PaX, ten un casco, un machado, un escudo e os ollos vermellos. Tux é o protagonista de varios xogos para Linux. Tamén aparece como personaxe na tira cómica User Friendly.
Nalgunhas distribucións de Linux, Tux saúda ó usuario durante o inicio; os sistemas con múltiples procesadores amosan tantos Tuxes como núcleos dispoña o sistema. Algúns consideran a Beastie, a mascota de BSD, como o peor inimigo de Tux.
Amor (amusing misuse of system resources, algo así coma "divertido desperdicio de recursos do sistema") é un alegre Tux que camiña polas xanelas do escritorio e algunhas veces taládra-as ou marcha voando cunha hélice, ademais de dar consellos e axuda sobre o sistema operativo e os programas.
Tuy

Tuy é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión de Hauts-Bassins. A súa capital é a cidade de Houndé. Departamentos
Bekuy
Bereba
Boni
Founzan
Hounde
Koti
Koumbia
Tvashtar Paterae

Tvashtar Paterae é unha rexión volcánica activa composta por un grupo de paterae (ou cráteres volcánicos) na superficie da lúa de Xúpiter, Ío, moi preto do polo norte da lúa. Nome
Este grupo de paterae recibiría oficialmente o nome de Tvashtar no ano 2000; na mitoloxía hindú, Tvashtar era o deus das fraguas e os ferreiros. Observacións
Tvashtar foi estudado pola sonda Galileo durante varios anos. Durante este tempo, un manto de lava de 25 km de longo, e de 1–2 km de alto, foi visto erupcionar dende un dos patera, un lago de lava de silicatos incandescentes entrou en erupción no patera máis grande desta rexión, e finalmente estourou nunha gran columna de gas, acadando alturas de 385 km e branqueando áreas a máis de 700 km de distancia.
A New Horizons fotografou unha erupción en Tvashtar o 26 de febreiro do 2007, cando a sonda pasaba preto de Xúpiter en ruta cara Plutón. A sonda puido observar unha gran columna de máis de 330 km de altura, cunha estraña (e aínda no explicada) estrutura filamentaria que se fixo totalmente visible coa luz solar de fondo.
Twee pop

O twee pop é un subxénero do indie pop que se orixinou a partir do recompilatorio de 1986 da revista NME compilation C86. Caracterizado pola súa sinxeleza e inocencia percibida, algúns dos trazos que o definen son harmonías rapaz-rapaza, melodías pegadizas e letras sobre amor. Durante moitos anos os selos discográficos independentes máis asociados co twee pop foron Sarah Records (no Reino Unido) e K Records (nos Estados Unidos). Características
A definición de twee é algo "excesivamente ou afectosamante pintoresco, bonito, ou sentimental", supostamente nada dunha mala pronunciación infantil da palabra "sweet" (doce). Mentres que os termos "twee" ou "twee pop" son considerados pexorativos no Reino Unido, unha fascinación retrospectiva co xénero nos Estados Unidos viu aos estadounidenses defendéndose ansiosamente a eles mesmos como twee. Segundo Paula Mejia de The A. V. Club: A diferenza entre “twee” e “indie pop” é leve pero polarizante. Ámbolos dous estilos de música transcenderon o xénero, convertéronse nun estilo de vida de comercio de cintas, e tiveron influencias semellantes, sacadas das estruturas minimalistas de tres acordes dos Ramones e das harmonías pop picantes de The Jesus and Mary Chain. Todos varían lixeiramente nas súas orixes. .. O propio twee comezou como unha vasta colección de sons, reunindo os fíos onde as luminarias se quedaron, e creando avenidas diverxentes ao seu paso. AllMusic di que o twee pop é "quizais máis parecido ao bubblegum indie rock - é música cun espírito de desafío DIY na gran tradición do punk, pero cunha simplicidade e inocencia non vista ou escoitada dende os primeiros días do rock & roll". O autor Marc Spitz suxire que as raíces do twee proceden da música de posguerra dos anos 50. Se ben a cultura categorizouse a si mesma co nome de "indie", moitos dos principais puntais do twee conseguiron a aclamación crítica do mainstream polas súas contribucións ao movemento twee. Movementos relacionados
O cuddlecore é un movemento que xurdiu como consecuencia do twee pop e que foi brevemente prominente a mediados dos anos 90. Esta etiqueta describe un estilo marcado polas harmonías vocais e as melodías pop sobre un acompañamento musical de estilo punk. As bandas de cuddlecore foron normalmente, aínda que non sempre, bandas de mulleres e representaban esencialmente unha variación máis orientada cara ao pop da escena riot grrrl contemporánea.
Two pence blue

Two pence blue (dous peniques azul) é o nome polo que se coñece o segundo selo postal británico. Do mesmo formato e deseño que o Penny Black, ó igual que este tiña que ter validez postal desde o 6 de maio de 1840 pero o certo é que o primeiro cuño postal coñecido data do 8 de maio.
En 1841 modificóuselle a cor azul do selo e o deseño para incluír liñas brancas arriba e abaixo do retrato da raíña Vitoria para facer que os traballadores de correos que traballaban con pouca luz o puidesen distinguir máis doadamente do Penny Black.
En 1858 emitiuse un selo similar con letras nos catro recantos no canto dos dous recantos de abaixo da versión orixinal.
O papel dos selos levou diferentes filigranas, a primeira emisión levaba unha coroa máis tarde tamén se usaron rosas, áncoras ou estrelas.
Twotino

Os twotinos son obxectos do cinto de Kuiper que están en resonancia orbital 1: 2 con Neptuno, é dicir, que efectúan unha órbita arredor do Sol mentres Neptuno realiza dúas. O seu nome é un acrónimo derivado das palabras inglesas "two" e "plutino". Ata a data descubréronse preto dunha ducia destes obxectos.
Algúns twotinos destacables son: 1996 TR66 (o primeiro twotino descuberto).
2002 WC19 (o de maior tamaño, cun diámetro duns 400 km).
2000 AF255
2001 UP18 (con 300 km de diámetro).
2000 QL251
1998 SM65
2004 TV357 (con 200 km de diámetro).
1997 SZ10
1999 RB216
2000 JG81
Txalaparta

A txalaparta é un instrumento de percusión tradicional do País Vasco. Xeralmente consta de dous soportes (cestos, cadeiras, banquetas etc) sobre os que se pon algún material illante (follas de millo, sacos vellos, herba seca etc) e sobre todo isto, unha táboa que é golpeada con catro paus (dous para cada txalapartari).
As madeiras máis utilizadas para a súa construción son as de ameneiro, freixo, castiñeiro e outras do país. Aínda que tradicionalmente cada txalaparta adoitaba ter dúas ou tres táboas de madeira, hoxe en día é habitual atopar txalapartas formadas por unha ducia de táboas. Orixe
Este instrumento de percusión tradicional utilizábase nunha pequena zona do País Vasco, concretamente nos baserri e arredores da conca do río Urumea: Lasarte-Oria, Usurbil, Hernani, Ereñotzu, Urnieta, Astigarraga, Ergobia e Andoain. O seu emprego estaba intimamente ligado ós labores de fabricación da sidra. Tras tritura-la mazá, celebrábase unha cea e a festa podíase prolongar até altas horas da mañá.
Unha vez rematada a cea, ó oír o instrumento, a xente dos arredores íase animando e achegábase ó lugar. O emprego da txalaparta sempre estivo ligado ó medio rural, pero tamén se empregaba noutro tipo de celebracións como as vodas, ben o mesmo día ou días antes do festexo. A txalaparta era sinónimo de música festiva e tamén se usaba en xogos rítmicos de improvisación. Toques da txalaparta
Existen diversos toques que teñen evolucionado a outros máis modernos. Tradizonala (tradicional)
Laukitua (toque moderno)
Hirukoa (de tres)
Papua (na honra á tribo papúa africana)
Bostekoa (de cinco)
Bassa (valse)
Ezpata Dantza (danza das espadas)
Txikipedia

Txikipedia é unha enciclopedia para nenos e nenas de 8 a 13 anos, incrustada dentro da Wikipedia en éuscaro, con vocabulario e sintaxe axeitados para nenos e nenas desa franxa de idade. Xa que logo, pretende estar escrito en éuscaro claro e sinxelo, adaptado ás necesidades escolares dos nenos, pero con grande énfase na comprensión.
Na orixe de Txikipedia está a enciclopedia wiki en liña Vikidia, que comezou en éuscaro en 2015, e que tamén funciona noutras linguas, cos obxectivos aquí mencionados. Os propósitos da Txikipedia
Txikipedia é para nenos e nenas de 8 a 13 anos, pensada para as necesidades da escola, pero non só. De feito, o obxectivo é ser unha especie de Wikipedia escrita en éuscaro sinxelo, e tamén pode ser útil para os adultos que están a aprender éuscaro. O obxectivo é ter unha versión abreviada ou máis sinxela da Wikipedia, porque ás veces os artigos da Wikipedia son longos, complexos e difíciles. Autores da Txikipedia
Calquera persoa pode participar no proxecto wiki de Txikipedia escribindo, modificando ou completando artigos, engadindo ou corrixindo información. É necesario abrir unha conta para iso. Os dereitos de autoría sempre deben ser respectados.
Por outra banda, a intención é que os nenos e nenas vascofalantes de entre 8 e 13 anos tamén participen na elaboración de Txikipedia, que escriban, compoñan ou editen os artigos segundo os seus propios intereses, coa axuda do profesorado, de xeito que poidan facer a súa contribución en materias que poidan ser útiles para o colexio.
Tyra Banks

Tyra Lynne Banks, nada en Inglewood (California) o 4 de decembro de 1973, tamén coñecida como BanX, é unha personalidade televisiva, produtora, empresaria, actriz, escritora, modelo e cantante ocasional estadounidense. Comezou a súa carreira aos quince anos e foi a primeira muller de orixe afroamericana que apareceu nas portadas de GQ e do número de bañadores de Sports Illustrated, en que apareceu dúas veces. Foi un anxo de Victoria's Secret entre 1997 e 2005. A principios do século XXi, Banks era unha das modelos mellor pagadas do mundo.
Banks comezou a aparacer na televisión en 1993 en O príncipe de Bel-Air, e debutou no cinema en Higher Learning en 1995. En 2000 tivo papeis máis importantes como en Life-Size, de Disney Channel e Zoe no éxito Coyote Ugly. Tamén apareceu con pequenos papeis no filme romántico Love & Basketball (2000) e no filme de terror Halloween: Resurrection (2002), ademais de aparecer nas series de televisión Gossip Girl e Glee.
En 2003, Banks creou a serie de telerrealidade America's Next Top Model, da que foi produtora executiva e presentou durante as primeiras vinte e dúas temporadas, ata a súa cancelación en outubro de 2015. Permaneceu como produtora executiva na volta da serie e escolleu a Rita Ora como presentadora da vixésima terceira tempada, antes de reasumir a presentación na vinte e catro. Banks foi cocreadora de True Beauty, e tivo o seu propio talk show, The Tyra Banks Show, que se emitiu en The CW durante cinco tempadas e gañou dous premios Daytime Emmy ao mellor talk show de información. En 2017, substituíu a Nick Cannon como presentadora de America's Got Talent.
En 2010, publicou unha novela para mozos adultos titulada Modelland, baseada na súa vida como modelo, que encabezou a lista de best sellers de The New York Times en 2011. Banks é unha das catro afroamericanos e sete mulleres que lideraron en varias ocasións a lista de xente máis influente do mundo da revista Time. Tamén é unha das dezasete modelos que foi considerada supermodelo lendaria por MODELS. com. Vida persoal
Banks saíu co fotógrafo noruegués Erik Asla na década de 2010, e en xaneiro de 2016 tiveron un fillo mediante xestación surrogada. Banks afirma que tende a evitar beber alcol e que nunca empregou drogas recreativas.
Banks falou sobre relacións abusivas no seu pasado. En 2005, preguntada polo seu historial de relacións, indicou, "non empregarei unha morea de nomes do programa, mais unha relación específica non só tivo enganos, senón abuso emocional. Foi realmente mala, mais fíxome forte". En 2009, falou sobre as súas relacións pasadas cando apareceu como invitada en The Oprah Winfrey Show, xunto con Oprah Winfrey. O programa estaba dedicado á violencia nas citas en resposta ao asalto a Rihanna por Chris Brown.
Tytöt tytöt tytöt

Tytöt tytöt tytöt é un filme finlandés de 2022 dirixido por Alli Haapasalo a partir dun guión de Ilona Ahti e Daniela Hakulinen. Estreouse no Festival de Cinema de Sundance, onde gañou o premio do público na competición internacional. Foi estreado en Finlandia o 14 de abril de 2022.
Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Argumento
Tres mozas na cúspide da súa feminidade, Mimmi, Rönkkö e Emma, tentar desafiar a escuridade do inverno finlandés intentando tratando de debuxar as súas propias contornas. No proceso, móvense entre soños, realidade, amizade e relacións e intenta que colla sentido todo o rebumbio. En tres venres consecutivos, dúas experimentan o efecto de namorarse mentres que a terceira vai na procura de algo que nunca experimentou antes: o pracer.
Tz'akbu Ajaw

Tz'akbu Ajaw ou Ahpo-Hel, nada en Ox Che' Kuh, circa 610 e finada o 16 de novembro de 672, foi a esposa do ahau K'inich Janaab' Pakal, máis coñecido como Pakal o Grande, quen gobernou a cidade estado maia de Palenque. En ocasións é referida como Ix Tz'akbu Ajaw (Señora Tz'akbu Ajaw ou Señora da Sucesión). Traxectoria
Crese que naceu en Ox Che' Kuh, un lugar situado nas chairas do actual estado mexicano de Tabasco, onde vivía unha subliñaxe do señorío de B'aakal (Lugar do Óso), cuxa capital era Lakam Ha' (Lugar das Grandes Augas) —hoxe coñecida como a zona arqueolóxica de Palenque—, onde vivía a clase gobernante. O seu pai foi Yax Itzam Aat, un gobernante de segunda orde, cuxo título era tuun ajaw ou gobernante da Pedra Preciosa.
O 19 ou 22 de marzo do ano 626 casou con Pakal o Grande. Do seu matrimonio naceron tres fillos, dous deles foron gobernantes, K'inich Kan Bahlam II, quen naceu no 635, e K'inich K'an Joy Chitam II, quen naceu no 644. O seu terceiro fillo foi Tiwol Chan Mat, naceu no 648, non ascendeu ó poder pero foi pai de K'inich Ahkal Mo' Nahb III, quen gobernou do 721 ao 729.
Tz'akbu Ajaw atópase representada iconográficamente no Taboleiro do Palacio xunto ao seu fillo Joy Chitam e ó seu esposo Pakal o Grande, todos eles sentados nos tronos da creación mítica durante a cerimonia de entronización. Ela distínguese por portar as insignias guerreiras do pedernal e escudo que entrega ó seu fillo. Outro taboleiro onde tamén se atopan representados este tres personaxes está resgardado no museo Dumbarton Oaks en Washington D. C.
Realizáronse diversos estudos á osamenta da chamada Raíña Vermella de Palenque —atopada en 1994 por Fanny López Jiménez e Arnoldo González Cruz no Templo XIII— que apoian a hipótese que sostén que estes restos mortais corresponden a Tz'akbu Ajaw.
Tàssies

Josep Antoni Tàssies Penella, nado o 13 de novembro de 1963 en Barbastro, Huesca, é un debuxante e autor e ilustrador catalán. Entre os galardóns que recibiu destacan o Premio Internacional de Ilustración da Feira do Libro Infantil de Boloña (2008) e o Gran Premio da Bienal de Ilustración de Bratislava (2009). Traxectoria
Tàssies licenciouse en Ciencias da Información e Xornalismo pola Universidade Autónoma de Barcelona en 1987. En 1991 obtivo o máster en edición pola mesma universidade. Os seus primeiros debuxos foron impresos en 1983. As ilustracións de Tàssies, como retratos para suplementos literarios, viñetas e caricaturas sobre temas socio-políticos, apareceron en El País, La Vanguardia ou El Periódico de Catalunya, entre outros. Impartiu seminarios de ilustración de xornal na Escola de la dona - Diputació de Barcelona. Tàssies vive coa súa familia en Brunyola.
Táboa de Kish

A táboa de Kish é unha táboa de calcaria localizada en Tell al-Uhaymir, Gobernación de Babilonia, Iraq, o sitio da antiga cidade Sumeria de Kish. Un molde de xeso do artefacto está hoxe na colección do Museo Ashmolean.
A táboa de Kish está inscrita con signos proto-cuneiformes. Ten data de c. 3500 a. C (Período de Uruk medio), aínda que algúns estudosos cren que pode ser doutro tempo posterior, período Uruk IV (c. 3350-3200 a. C. ). Atopáronse varios miles de documentos proto-cuneiformes que datan dos períodos Uruk IV e III (c. 3350-3000 a. C. ). en Uruk.
A escritura aínda é puramente pictográfica e representa unha etapa de transición entre a protoescritura e a aparición da escritura parcialmente silábica da escritura cuneiforme propiamente dita. Considérase que o "período proto-alfabetizado" de Exipto e Mesopotamia esténdese entre o 3500 e o 2900 a. C. Os textos administrativos do período Jemdet Nasr (3100-2900 a. C. ), atopados entre outros lugares en Jemdet Nasr e Tell Uqair representan unha etapa máis no desenvolvemento de proto-cuneiforme a cuneiforme, pero aínda non se pode identificar con certeza como escrito en sumerio, aínda que é probable.
Táboa de Peutinger

A Tabula Peutingeriana, tamén chamada táboa de Peutinger é un copia do século XIII dun mapa do século V. Datación
O mapa é en realidade un itinerario, é dicir, un catálogo das estradas do mundo occidental a comezos do século V ou finais do século IV. Nel aparece Constantinopla, fundada no ano 328, se ben segue representando Pompeia, malia que fora destruída pola erupción do Vesuvio no ano 79. Para os seus estudosos Annalina e Mario Levi, a importancia que se lle concede no mapa a Rávena, que se converteu na capital do imperio de Occidente no ano 402, podería indicar unha revisión final de contidos do século XV. Con todo, o material físico non é desa época, e ben podería ser posterior. A copia é única, e foi atopada nunha biblioteca de Worms a finais do século XV por Conrad Celtes, que á súa morte en 1508 llo cedeu ao anticuario alemán Konrad Peutinger, quen lle deu nome e o fixo público. Descrición física
O mapa esténdese por un alongadísimo pergameo de 6, 75 m de longo e só 34 cm de alto, dividido en once seccións, e que representan a toda Europa, Asia occidental, Indostán e norte de África. O mapa constaba orixinalmente de doce seccións, pero a primeira, que se correspondía co territorio de Iberia, a Britannia e o extremo occidental de África, perdeuse e só puido ser reconstruído en 1911.
Ao ter que adaptarse ás dimensións do pergameo, o mapa non conserva as proporcións orixinais, e está fortemente distorsionado na dimensión lonxitudinal: as distancias norte-sur están reducidas, as leste-oeste ampliadas e, en moitos casos, os territorios que se estenden norte-sur, como a Península Itálica, están dispostos en sentido oeste-leste.
Recolle información do cursus publicus romano, é dicir, da rede de estradas do Imperio, pero tamén dos acampamentos romanos, dalgúns elementos xeográficos (mares, ríos, montañas, bosques. .. ), así como a medida das distancias entre os distintos poboamentos. As rotas entre os poboamentos imperiais ou os cruzamentos con outras rotas non están trazadas de maneira realista, senón esquemática, a semellanza dos actuais planos de metro. As tres cidades máis importantes, Roma, Constantinopla e Antioquía, están representadas cun deseño especial, pero todos os poboamentos teñen iconas con distintos significados, que van dende o pictograma dun edificio a debuxos máis complexos. Publicación e exhibición
A copia propiedade de Peutinger foi copiada posteriormente por Ortelius e publicada pouco despois da morte deste, en 1598. Unha edición parcial reimprimiuse en Anveres en 1591, obra do impresor Jan Moretus, que a imprimiría ao completo (os once fragmentos conservados) en 1598 na mesma cidade. A familia Peutinger conservou o orixinal ata que o vendeu en 1714, e cambiou de mans sucesivamente ata que a biblioteca palaciana dos Habsburgo o mercou en 1737 para os seus fondos. Na actualidade consérvase na Biblioteca Nacional de Austria, en Viena.
O mapa é tan fráxil que non se exhibe ao público. Porén, puido verse o 26 de novembro de 2007, cando se exhibiu para festexar que fose rexistrado dentro do programa Memoria do Mundo da UNESCO.
Táboa de divisores

Un divisor dun número enteiro n é un enteiro m para o que n/m é tamén enteiro (que necesariamente será tamén divisor de n). Por exemplo, 4 é divisor de 28 porque 28/47 (e 7 é tamén divisor de 28).
Se m é divisor de n tamén o é −m. A táboa só lista divisores positivos. Clave da táboa
A táboa seguinte dá os divisores dos números entre 1 e 1000. d(n) é o número de divisores positivos de n, incluíndo 1 e n.
σ(n) é a súma de todos os divisores positivos de n, incluíndo 1 e n.
s(n) é a suma dos divisores propios de n, que non inclúen n. Polo tanto, s(n) σ(n) − n.
Observacións
Un número é perfecto se é igual á suma dos seus divisores propios, é dicir, s(n) n. Os únicos números perfectos entre 1 e 1000 son 6, 28 e 496.
Dous números son amigos se a suma dos divisores propios dun deles coincide co outro e viceversa. O concepto pode xeneralizarse a conxuntos de máis de dous números (números sociábeis). Os únicos números amigos menores que 1000 son 220 e 284.
Un número é defectivo se é maior cá suma do seus divisores propios, é dicir, s(n) < n.
Un número é abundante se é menor cá suma do seus divisores propios, é dicir, s(n) > n.
Un número primo só ten 1 e el mesmo como divisores, polo que d(n)
2. Os números primos son sempre defectivos, porque s(n)
1
Táboas de Vipasca

Táboas de Vipasca (Época romana; ano 117-138), tamén coñecidas como Lex metalli Vipascensis son dúas placas de bronce atopadas no sitio arqueolóxico de Vipasca, antigo centro mineiro romano atopado preto de Aljustrel, distrito de Beja, Portugal. As táboas foron descubertas por primeira (Vipasca I) en 1876 nun vertedoiro de entullos, o segundo (Vipasca II) en 1906.
A primeira, denominada Vipasca I, ten nove capítulos gravados en letra latina que recompilan a organización e os dereitos dos inquilinos dos distintos servizos, refiriéndose a unha lei xeral, lex metallis dicta, a partir da cal descende. A segunda consta de 46 liñas dunha lex metallis dicta que di respecto á lexislación que regula a exploración no territorio mineiro (Metallum Vipascense), con indicacións moi precisas en relación ás obrigacións fiscais, aos deberes do propietario e as sancións a aplicar a todos os escravos e homes libres que ousassem infrinxir as regras establecidas na provincia da Lusitania. Constitúen, polo tanto, un testemuño excepcional sobre a exploración mineira baixo o Imperio Romano e representan unha das fontes máis importantes para o coñecemento do dereito romano na Península Ibérica.
As dúas táboas aparentemente datan do reinado de Hadriano. A segunda placa presenta cinco buratos para fixación e encóntrase parcialmente dobrada. Os textos están redactados formalmente en forma de carta enderezada a Úpio Eliano, procurador do distrito mineiro de Vipasca. Ten 55 cm de largo, 76, 5 cm de longo e 1, 2 cm de groso.
Táctica

Unha táctica é unha acción teórica ou serie curta de accións dirixidas a acadar un obxectivo a curto prazo. Esta acción pódese levar a cabo en forma dunha ou varias tarefas específicas. O termo utilízase a miúdo en contextos individuais ou sociais, de organizacións de todo tipo, como empresariais, de protesta, militares, de espionaxe e de aplicación da lei; tamén en xadrez, deportes ou outras actividades competitivas en xeral. Etimoloxía
A palabra táctica deriva do adxectivo grego antigo τακτικός, que significa relativo á disposición ou habilidoso na disposición. O nome grego antigo relacionado é τάγμα (tagma), que significa orde. Ambas palabras pódense remontar ao verbo "τάσσω" (tasso; tassein), que significa "aliñar", "parar", "seleccionar" ou "organizar". A palabra táctica (pór en orde as cousas para cumprir un obxectivo) vén do grego τακτικός (taktikos), composta coa raíz do verbo τάσσειν (tassein ordenar) e o sufixo -tico (relativo a), que deu palabras como erótica, matemática ou práctica. O verbo τάσσειν (tassein) asóciase coa raíz indoeuropea tag-2 (pór en orde). Diferenza coa estratexia
Unha estratexia é un plan con pautas para acadar un obxectivo xeral, mentres que unha táctica é un conxunto de accións específicas dirixidas a seguir esas pautas.
Exemplo
A táctica na planificación lingüística en Galiza busca promover o uso do galego mediante accións específicas como programas educativos ou campañas de sensibilización. Mentres que a estratexia responde a un obxectivo maior, preservar a lingua galega como ben patrimonial e cultural, e establece os obxectivos a longo prazo para a normalización lingüística, a táctica refírese ás accións concretas para acadalos. Por exemplo a posta en marcha do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega sería unha desas tácticas. Se en cambio consideramos o Plan Xeral como unha estratexia en si, tería accións tácticas concretas como contratacións, campañas para fomentar o uso do galego etc.
Uso militar
No uso militar, a táctica militar é un procedemento utilizado por unha unidade militar non maior a unha división, que serve para levar a cabo unha misión específica e acadar un obxectivo determinado, ou para asegurar o avance cara a un obxectivo concreto. [Cómpre referencia] Os termos "táctica militar" e "estratexia militar" adoitan confundirse: táctica refírese aos medios específicos utilizados para acadar un obxectivo, mentres que estratexia é o plan xeral de campaña, que pode incluír patróns complexos de operacións, actividades e procesos de toma de decisións que guían a execución táctica.
Tágides

As tágides son as ninfas do río Texo (en latín, Tagus) a quen Camões pide inspiración para compor a súa obra Os Lusíadas. Historia
Son unha adaptación das nereidas da mitoloxía greco-romana, as ninfas que viven nos mares e nos ríos (e na obra, estas eran as musas que inspiraban ao autor para relatar os feitos grandiosos "nunca antes vistos", ou sexa, os feitos dos "fillos dos lusitanos" (referíndose así aos feitos dos portugueses). Estas habitan no río Texo que desauga en Lisboa, Portugal. A palabra foi creada por André de Resende, nunha anotación ao seu poema Vicentius (1545), e o poema sobre a morte de Beatriz de Savoia, no que André de Resende teria usado por primeira vez o vocábulo Tágides, perdeuse.
No seu poema épico Os Lusíadas, Camões rógalles que, como musas, o inspiren e que o axuden a cantar (Dai-me uma fúria grande e sonorosa. .. de tuba canora) os feitos do pobo portugués. Podemos observalo no Canto I, nas estrofas 4 e 5.