proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Motor V6

Un motor V6 é un motor con dous bancos de tres cilindros, que comparten veo de manivelas, formando unha "V". Descrición
Un Motor V6 é un motor en V con seis cilindros montados no cárter en dous bancos de tres cilindros, polo xeral montados en ángulo recto ou noutro ángulo, con seis pistóns cun veo de manivelas común. É a segunda configuración do motor máis común nos coches modernos logo do catro en liña.
O V6 é unha das configuracións de motor máis compactas, máis curto que o catro en liña e en moitos deseños máis estreito que o V8. Debido á súa lonxitude compacta, o V6 préstase ben a ser utilizado amplamente como motor transversal nos deseños de tracción dianteira. Cada vez é máis común que o espazo libre para motores nos coches modernos sexa menor ao mesmo tempo que os requisitos de potencia aumentan, e substituíron en gran medida aos 6 en liña, que son demasiado longos para caber en moitos compartimentos de motores modernos. O motor V6 foi amplamente adoptado para os coches de tamaño medio, a miúdo como un motor opcional onde o 4 en liña e o estándar, ou como un motor básico onde o V8 é unha opción de rendemento máis alto.
Os novos motores V6 de indución forzada entregan máis cabalos de forza e un par de saída comparable aos motores V8 de aspiración natural contemporáneos, á vez que reduce o consumo de combustible e as emisións. Historia
Algúns dos primeiros coches V6 foron construídos en 1905 por Marmon. Marmon era un especialista en motores en V que se iniciou con motores V2, logo construíu V4 e V6, despois V8 e en 1930 Marmon era un dos poucos fabricantes de automóbiles do mundo que xamais construíron un coche V16.
De 1908 a 1913, o Deutz Gasmotoren Fabrik produciron trens híbridos benceno-eléctricos que utilizaron un V6 como motor xerador.
Outro coche V6 foi deseñado en 1918 por Leo Goosen para o Enxeñeiro Xefe de Buick Walter L. Marr. Só construíuse un único prototipo de coche Buick V6 en 1918 e foi utilizado durante moito tempo pola familia Marr. A primeira produción en serie de V6 foi introducida por Lancia en 1950 co Lancia Aurelia. Outros fabricantes tomaron nota e pronto outros motores V6 estaban en uso. En 1959 GMC presentou un V6 de 60 graos de alta resistencia de 5 litros para usar nas súas camionetas Suburban, un deseño de motor que máis tarde se ampliou a 7´8 L para usar en camións pesados e autobuses. O descubrimento do punto óptimo de 60 graos maximiza a enerxía e reduce ao mínimo a vibración e tamaño. En resumo, GMC logrou por casualidade un deseño óptimo para o motor de seis cilindros, que foi considerado como o pináculo do deseño de 6 cilindros.
Motor a catro tempos

Un motor a catro tempos ou motor de ciclo a catro tempos é un motor de combustión interna alternativo. Foi definido por Beau de Rochas e implementado con éxito polo enxeñeiro alemán Nikolaus Otto en 1876, e posteriormente por Étienne Lenoir e Rudolf Diesel. O ciclo a catro tempos é mais eficiente e con combustión menos poluente que o ciclo a dous tempos, mais require considerabelmente máis partes móbeis e máis habilidade do construtor e resulta nun motor maior e máis pesado que un motor de dous tempos coa mesma potencia.
Un motor a catro tempos pode funcionar seguindo o ciclo Otto ou de motor con acendido provocado, ou o ciclo Diésel ou de motor con acendido por compresión. Pasos do ciclo
O ciclo consta dos seguintes pasos: Admisión: entrada de ar e ou combustíbel pola baixada do pistón. Nesta etapa, tamén chamada de primeiro tempo, a válvula de escape permanece cerrada e a da admisión aberta, e a súa carreira é descendente.
Compresión: a válvula de admisión acábase cerrando, e a de escape permanece obturada, polo que o gas contido na cámara comprímese polo ascenso do pistón, polo que neste segundo tempo a súa carreira é ascendente.
Combustión ou explosión: espontánea ou por unha faísca da buxía, o gas, polo aumento de temperatura, alcanza a presión máxima e é onde se obtén o traballo. Neste terceiro tempo as válvulas atópanse fechadas e a carreira é descendente.
Exhaustión ou escape: baleirado do cilindro, saíndo os gases a través da válvula escape, empuxados polo pistón no seu movemento ascendente. Neste tempo, péchase a válvula de escape é ábrese a da admisión, volvendo a empezar o ciclo de novo.
Motor compound

Un motor compound (ou motor de excitación composta) é un motor eléctrico de corrente continua no que a excitación é orixinada por dous debandados indutores independentes; un disposto en serie con debandado inducido e outro conectado en derivación co circuíto formado polos debandados: inducido, indutor serie e indutor auxiliar.
Os motores compound teñen un campo serie sobre o tope do debandado do campo shunt. Este campo serie, que consiste de poucas voltas dun arame groso, é conectado en serie coa armadura e leva a corrente da armadura.
O fluxo do campo serie varía directamente a medida que a corrente da armadura varía, e é directamente proporcional á carga. O campo serie conéctase de xeito que o seu fluxo se engada ó fluxo do campo principal shunt. Os motores compound conéctanse normalmente deste xeito e denomínanse como compound acumulativo.
Isto lle confire unha característica de velocidade que non é tan “dura” ou plana coma na do motor shunt, nin tan “suave” coma nun motor serie. Un motor compound ten un limitado rango de debilitamento de campo; a debilitación do campo pode resultar en exceder a máxima velocidade segura do motor sen carga. Os motores de corrente continua compound son utilizados onde se require unha resposta estable de par constante para un amplo rango de velocidades.
O motor de excitación composta é un motor de excitación ou campo independente con propiedades do motor serie. O motor da un par constante por medio do campo independente ó que se engade o campo serie cun valor de carga igual co inducido. Cantos máis amperios pasan polo inducido máis campo serie se orixina, sempre sen pasar do consumo nominal.
Utilízanse en grúas, ventiladores, prensas e en máquinas que requiren un elevado par de arranque coma compresores, laminadoras…
Motor con espira en curtocircuíto

O motor con espira en curtocircuíto ou de polos sombreados é un motor eléctrico monofásico de corrente alterna, que se utiliza cando se require pouca potencia e robustez. Principio de funcionamento
O motor con espira en curtocircuíto é basicamente un motor co rotor en gaiola que está formado por un estator cun núcleo de polos saíntes e un rotor en gaiola, este motor non leva debandado auxiliar, no seu lugar leva unhas espiras ao redor das masas polares formadas por aneis de cobre que están cubrindo unha parte de cada polo, e que se denominan espiras de sombra que están desfasadas 180º.
Ao aplicarlle corrente eléctrica prodúcese un campo magnético variable no interior do núcleo ferromagnético, que ao alimentar as espiras que se encontran en cutocircuíto conséguese que se xere un fluxo diferente ao lado no que non hai espira. A diferenza non chega a alcanzar os 90º pero é suficiente para que o fluxo magnético pase a ter unha inclinación que atravese o rotor e faga que poida funcionar o motor.
O sentido de xiro é desde o lado sen sombra para o lado sombreado, posto que o ángulo de fase entre as seccións sombreadas e non sombreadas é pequeno, e pode variarse invertendo a posición do circuíto magnético do estator. A velocidade do motor dependerá do número de polos que teña o motor. Entre as súas vantaxes están o seu baixo custo, a súa construción sinxela e a súa robustez, máis ten como desvantaxes a pouca potencia, o pouco par de arranque e a baixa eficiencia.
Adoita utilizarse en pequenos aparellos eléctricos de potencias de ata 300W coma ventiladores de equipos informáticos ou motores de tocadiscos.
Motor de catro cilindros en liña

Un motor de catro cilindros en liña é unha configuración de motor de combustión interna na que catro cilindros están dispostos nunha soa fila. Pode ser montado lonxitudinalmente ou transversalmente, con cilindros e pistóns verticais, ou ata parcialmente inclinado ou en posición horizontal. Hoxe é a configuración de motor utilizada na maioría dos automóbiles de ata 2´2 litros de cilindrada. O límite «práctico» para os motores de catro cilindros de catro tempos é de ao redor de 2´5 litros. Con todo, malia que existen motores de ciclo Otto cuxo límite é o mencionado, existen casos de motores de ciclo diésel cunha cilindrada que chega ou ata excede os 3´0 litros. Unha variante desenvolvida no século XXI foi o motor de cinco cilindros en liña de 2´5 litros, que neste caso, posúe unha distribución e desempeño equivalentes a un motor 2´0 litros de catro cilindros en liña. Este motor comezou a ser empregado por firmas como Honda, Volkswagen ou Mercedes-Benz entre outras.
Motor de combustión

Un motor de combustión é unha máquina que produce un traballo (tipicamente un movemento) mediante a enerxía proporcionada por un combustíbel. Dependendo de se a combustión é interna ou externa ao motor falarase de motores de combustión interna ou motores de combustión externa. Clasificación dos motores de combustión
Para a clasificación dos motores térmicos, téñense en consideración dous aspectos adicionais: Se o fluído é condensable (auga) ou non condensable (aire).
Se o proceso de combustión é externo ou interno.
Motores de combustión externa
Se a combustión é externa, a calor da combustión transfírese ó fluído a través dunha parede, por exemplo nun intercambiador de calor. Este tipo de máquinas non esixe un proceso de combustión, como sucede nas instalacións nucleares, se ben adoita ser o procedemento típico. Dado que o fluído motor non sofre degradación ningunha, estas máquinas poden ser de ciclo pechado, que é o que actualmente se prefire por razóns económicas. NOTA: Os motores volumétricos rotativos e de reacción non foron desenvolvidos.
Motor de corrente continua sen vasoiriñas

Os motores de corrente continúa sen vasoiriñas ou BLDC (Brushles DC) son un tipo específico de motor eléctrico que ofrecen diversas vantaxes sobre os motores de corrente continua con vasoiras, as cales se poden destacar a confiabilidade mais elevada, o ruído reducido, a vida útil mais longa (debido á ausencia de desgaste da vasoira), a eliminación da ionización do conmutador, e a redución total de interferencia electromagnética (EMI). Características
A desvantaxe principal do motor sen vasoiras é o custo mais elevado, a cal se debe a dous factores: primeiramente, estes motores requiren dispositivos MOSFET de alta potencia na fabricación do controlador electrónico de velocidade. Por outro lado, os motores de corrente continua con vasoiras poden ser regulados por un resistor variábel simple (potenciómetro ou reóstato), mesmo sendo ineficiente, tamén pode ser satisfactorio para algunhas aplicacións dependendo do custo-benefício. Os motores de BLDC necesitan dun máis caro circuíto integrado, chamado de controlador electrónico de velocidade para ofrecer o mesmo tipo de control variábel. En segundo, ao comparar técnicas de construción e manufactura entre BLDC e os motores escobados, moitos proxectos de BLDC requiren traballo manual, no caso de fixación da bobinas do estator. Por outra banda, os motores con vasoiras usan enrolamentos que poden ser bobinados automaticamente e son por tanto mais económicos.
Os motores BLDC son considerados mais eficientes do que os motores de corrente continua escobados. Iso significa que para a mesma potencia de entrada, os motores de BLDC converterán mais enerxía eléctrica en enerxía mecánica do que un motor de corrente continua con vasoiras A eficiencia é maior na rexión de "baixa-carga" e "a vacío" na curva característica do motor. So cargas mecánicas elevadas, os motores de BLDC e os motores escobados de alta calidade son equivalentes en eficiencia. Aplicacións
Os motores sen vasoiras (BLDC) poden ser aplicados en toda función que sexa actualmente feita polos motores de C. C. con vasoiras. Porén o custo é o maior impedimento para que os motores sen vasoiras (BLDC) substitúan os motores con vasoiras, na maioría das áreas comúns de uso. Porén, estes motores de BLDC dominan moitas aplicacións existentes en computadores, tales como dispositivos de movemento dos HDs, CDs e DVDs, tamén se usa na refrixeración dos PCs por medio dos ventiladores que usan os motores BLDC case exclusivamente. Para baixa velocidade e baixa potencia, os motores sen vasoiras úsanse en xiradiscos.
Motores BLDC de alta potencia encóntranse en vehículos eléctricos e algunhas maquinarias industriais. Estes motores son esencialmente motores C. A. síncronos con rotores de imán permanente. Actualmente estúdase aplicar estes motores sen vasoiras en mecanismos como: Motores para inxección de combustíbeis;
Motores de accionamento de fluídos, como bombas de auga;
Motores de ventilación.
Motor de indución

Motor de indución é un motor eléctrico construído de tal maneira que se teñen dous campos magnéticos xirantes.
Os motores de indución son máquinas eléctricas, concretamente máquinas asíncronas.
Un motor de indución é composto basicamente de dúas partes: Estator e Rotor. O espazo entre o estator e o rotor é denominado entreferro. O estator constitúe a parte estática e o rotor a parte móbel.
O estator está composto de chapas finas de aceiro magnético tratadas termicamente para reducir ao mínimo as perdas por correntes parasitas e histerese. Estas chapas teñen o formato dun anel con rañuras internas (vista frontal) de tal maneira que poidan ser aloxados enrolamentos, os cales á súa vez, cando en operación, deberán crear un campo magnético no estator. O rotor tamén está composto de chapas finas de azo magnético tratadas termicamente, co formato tamén de anel (vista frontal) e cos enrolamentos aloxados lonxitudinalmente. Principio de funcionamento
Ao aplicar ao estator un sistema trifásico equilibrado prodúcese un campo magnético xirante (teorema de Ferraris) en sincronismo coa frecuencia da rede eléctrica. A velocidade co campo xirante depende da frecuencia da rede e do número de pólos: n
− f × 60 p {\displaystyle n
-{\frac {f\times 60}{p}}} Onde n é a velocidade do campo en rotacións por minuto, f a frecuencia da rede (en Europa 50 Hz e p o número de pares de pólos)
Ao estar o circuíto do rotor fechado comezan a circular por el correntes inducidas que se opoñen á variación de fluxo (Lei de Lenz), estas correntes fan que se produza unha forza no rotor tendente a que este xire en sincronismo co campo xirante, porén, se se alcanzase este sincronismo deixaría de haber variación de fluxo e polo tanto non habería corrente nin forza, polo que o motor nunca alcanza o sincronismo e ten un "escorregamento" s s
n − n e n {\displaystyle s
{\frac {n-n_{e}}{n}}} onde n é a velocidade do campo xirante e ne a velocidade do rotor.
O motor de indución é o motor de construción mais simple. Estator e rotor son montados solidarios, cun eixo común aos “aneis” que os compoñen. A aplicación de tensión nos enrolamentos do estator irá facer con que apareza unha tensión nos enrolamentos do rotor. Así, o estator pode ser considerado como o primario dun transformador e o rotor como seu secundario. Este tipo de motor cando accionado por unha turbina e operando cunha rotación acima da síncrona pode xerar potencia activa e entregala ao sistema onde está conectado. Tipos
Hai dous tipos básicos de motores de indución: Con rotor en gaiola de esquío
Con aneis rozantes: os circuítos do rotor terminan nun anel concéntrico co rotor e onde fai contacto unha vasoira que transmite a corrente aos terminais do rotor, que son accesíbeis.
Motor en V

Un motor en V é unha configuración común para un motor de combustión interna alternativo. Os pistóns está aliñados de modo que aparezan estar nun V vistos ao longo da liña da cambota. A configuración en V reduce a lonxitude e o peso totais do motor comparados cun motor en liña.
Motor serie

O motor serie ou motor de excitación en serie, é un tipo de motor eléctrico de corrente continua no que o inducido e o debandado indutor ou de excitación van conectados en serie. É por iso que a corrente de excitación ou do indutor é tamén a corrente do inducido absorbida polo motor.
As principais características deste motor son: Cando funciona en baleiro hai perigo de embalamento debido a que a velocidade dun motor de corrente continua aumenta ó diminuír o fluxo indutor e, nun motor serie, o mesmo diminúe ó aumentar a velocidade xa que a intensidade no indutor é a mesma que no inducido.
A potencia é case constante para calquera que sexa a velocidade.
As variacións bruscas da tensión de alimentación lle afectan moi pouco, debido a que un aumento desta provoca un aumento da intensidade e, polo tanto, do fluxo e da forza electromotriz, estabilizándose a intensidade absorbida.
Utilízanse nos casos onde se require un gran par de arranque: tranvías, locomotoras… e é moi práctica a súa utilización en tracción eléctrica.
Motor shunt

O motor shunt ou motor de excitación en paralelo é un motor eléctrico de corrente continua no que o debandado indutor principal está conectado en derivación ou paralelo co circuíto formado polos debandados inducidos e indutor auxiliar.
Tal e coma sucede nas dinamos shunt, as bobinas principais están constituídas por moitas espiras e cun hilo de pouca sección, polo que a resistencia do debandado principal é moi grande.
No instante do arranque, o par motor que se desenvolve é menor que no motor serie. Coa diminución da intensidade absorbida, o réxime de xiro case non sofre variación algunha.
É o tipo de motor de corrente continua no que a velocidade non diminúe máis que lixeiramente cando o par aumenta. Os motores de corrente continua en derivación son axeitados para aplicación onde se necesita velocidade constante ou nos casos onde é necesario un rango apreciable de velocidades.
Dada a súa estabilidade, os motores shunt posúen un campo de aplicación moi amplo: fresadoras, tornos, taladradoras…
Motor síncrono

Os motores síncronos son un tipo de motor eléctrico de corrente alterna. A súa velocidade de xiro é constante e depende da frecuencia da tensión da rede eléctrica á que estea conectado e polo número de pares de polos do motor, sendo coñecida esa velocidade como "velocidade de sincronismo".
A expresión matemática que relaciona a velocidade da máquina cos parámetros mencionados é: n
60 ⋅ f P
120 ⋅ f p {\displaystyle n
{\frac {60\cdot f}{P}}
{\frac {120\cdot f}{p}}} onde: f: Frecuencia da rede á que está conectada a máquina (Hz)
P: Número de pares de polos que ten a máquina
p: Número de polos que ten a máquina
n: Velocidade de sincronismo da máquina (revolucións por minuto)
Por exemplo, se se ten unha máquina de catro polos (2 pares de polos) conectada a unha rede de 50 Hz, a máquina operará a 1. 500 r. p. m.
Funcionan de forma moi similar a un alternador. Dentro da familia dos motores síncronos debemos distinguir: 1. Os motores síncronos.
2. Os motores asíncronos sincronizados.
3. Os motores de imán permanente.
Os motores síncronos son chamados así, porque a velocidade do rotor e a velocidade do campo magnético do estator son iguais.
Os motores síncronos úsanse en máquinas grandes que teñen unha carga variable e necesitan unha velocidade constante. Arranque dun motor trifásico síncrono.
Existen catro tipos de arranques diferentes para este tipo de motor: 1. Como un motor asíncrono.
2. Como un motor asíncrono, pero sincronizado.
3. Utilizando un motor secundario ou auxiliar para o arranque.
4. Como un motor asíncrono, usando un tipo de arrollamento diferente: levará uns aneis rozantes que conectarán a roda polar do motor co arrancador.
Freado dun motor trifásico síncrono.
Por regra xeral, a velocidade desexada deste tipo de motor realízase por medio dun reostato.
O motor síncrono cando alcance o par crítico deterase, non sendo esta a forma máis ortodoxa de facelo. O par crítico alcánzase cando a carga asignada ao motor supera ao par do motor. Como comento, non é a forma apropiada para deter o motor, estrágase se abusamos diso, porque se requenta.
A mellor forma de facelo, é ir variando a carga ata que a intensidade absorbida da rede sexa a menor posible, entón desconectaremos o motor.
Outra forma de facelo, e a máis habitual, é regulando o reostato, con iso variamos a intensidade e podemos desconectar o motor sen ningún risco.
Motorola 68851

O Motorola 68851 é unha unidade de xestión de memoria (MMU) externa que está deseñada para proporcionar soporte de memoria paxinado para o 68020 mediante a interface do coprocesador dese procesador. En teoría, pódese utilizar con outros procesadores como o 68010 simulando a interface do coprocesador no software.
Os procesadores da familia 68K posteriores, como o 68030, 68040 e 68060, teñen unha MMU interna e non funcionarán co 68851, excepto posiblemente por simulación da interface do coprocesador.
O 68851 estaba dispoñible como unha opción para o Apple Macintosh II, e era necesario para executar o sistema operativo A/UX de Apple. En Mac VOS, Connectix Virtual lanzouse a principios de 1989 e usou o 68851 para proporcionar memoria virtual, que logo se integrou en System 7.
Moi poucas tarxetas para o Amiga utilizan o 68851, principalmente porque só se pode usar cunha pequena gama de procesadores e a maioría das tarxetas Amigas e aceleradoras usan un procesador que ten a súa propia MMU ou non pode admitir unha MMU. Unha das poucas tarxetas que a usa é a Commodore A2620.
Motorola DynaTAC

O teléfono móbil Motorola DynaTAC 8000X foi desenvolto no ano 1983 por Motorola, sendo o primeiro teléfono móbil do mundo sostíbel cunha man e foi posto á venda o 13 de marzo do mesmo ano. Pesaba 800 gramos e medía 33 por 4, 5 por 8, 9 centímetros. Na data de saída ao mercado do produto, custaba 3. 995 dólares estadounidenses e a súa batería tiña unicamente a autonomía dunha hora en conversación. Un ano máis tarde (1984) 300. 000 persoas compraran o terminal. Este primeiro paso da revolución móbil veu da man de Rudy Krolopp.
A Serie DynaTAC foi sucedida pola Serie MicroTAC en 1989, e esta á súa vez pola Serie StarTAC. "TAC" era unha de abreviatura de Total Area Coverage nas tres series. Descrición
A serie DynaTAC 8, Classic, Classic II, Ultra Classic e Ultra Classic II tiña unha pantalla que usaba LED de 7 segmentos vermellos; a serie DynaTAC International, LED verdes, e a DynaTAC 6000 XL usaba unha pantalla fluorescente sen carga. Estas pantallas limitaban severamente a información que podían amosar. A batería permitía unha chamada de ata só 60 minutos, despois do cal era necesario recargar o teléfono (10 horas nun cargador lento ou unha hora nun cargador rápido), que se vendía como un accesorio separado. O 6000 XL, aínda que conservaba o nome de DynaTAC, non tiña ningunha relación coa serie DynaTAC 8000, xa que era un teléfono transportábel destinado a ser instalado nun vehículo.
Ademais do típico teclado numérico (keypad) telefónico, tiña nove teclas especiais, situadas debaixo deste: Rcl (Recall).
Clr (Clear).
Snd (Send).
Sto (Store).
Fcn (Function).
End (End).
Pwr (Power).
Lock (Lock).
Vol (Volume). Modelos
America series (analóxico) DynaTAC 8000X
DynaTAC 8000 L
DynaTAC 8000 S
DynaTAC 8000 M
DynaTAC 8500x
DynaTAC 8900x (1989)
International 3200/3300
Ultra Classic/II
International series (GSM) International 3200/3300
Motorola V600

O Motorola V600 é un teléfono móbil fabricado pola empresa estadounidense Motorola. Conta con cámara dixital integrada e pantalla a cor que permite gravar, tecnoloxía de cuadribanda (útil para os usuarios que viaxan dun país a outro), compatibilidade Bluetooth, servizo MMS. A carcasa é segundo o estilo típico de Motorola: negra metalizada, aínda que é posible personalizado con carcasas de cores intercambiables.
Mouhoun

Mouhoun é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión de Boucle du Mouhoun. A súa capital é a cidade de Dédougou. Departamentos
A provincia divídese en sete departamentos: Bondokuy
Dédougou
Douroula
Kona
Ouarkoye
Safané
Tchériba
Mourir à tue-tête

Mourir à tue-tête é un filme canadense de 1979 dirixido por Anne Claire Poirier e protagonizado por Julie Vincent. Competiu na sección Un Certain Regard no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1979. O filme foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 52ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Julie Vincent como Suzanne
Germain Houde como Le violeur
Paul Savoie como Philippe
Monique Miller como La réalisatrice
Micheline Lanctôt como La monteuse
Luce Guilbeault como Une cliente
Christiane Raymond como La disciple
Louise Portal como La comédienne
Muriel Dutil como L'epouse (acreditada como Murielle Dutil)
Julie Morand como La secrétaire
Pierre Gobeil como Le policier
Jean-Pierre Masson como Voice
Michèle Mercure como La soeur de Philippe
Léo Munger como Une violée
André Pagé como Le gynécologue
Mouros

O termo mouros refírese ós habitantes musulmáns do Magreb, da Península Ibérica, Sicilia e Malta durante a Idade Media, que orixinalmente eran de ascendencia bérber e árabe. É un termo popular e coloquial, cuxo uso habitual pode ou non ter connotacións pexorativas. Os mouros non son un pobo autodefinido, e os principais estudosos observaron en 1911 que "o termo 'Mouros' non ten valor etnolóxico. " Os europeos medievais e modernos empregaron o nome para facer referencia a árabes, bérberes, africanos do norte e musulmáns europeos.
No ano 711, os mouros invadiron a Península Ibérica dende o Norte de África e chamaron ó territorio Al-Andalus, que abranguía a meirande parte das actuais España e Portugal. Os mouros ocuparon Mazara en Sicilia no ano 827, desenvolvéndoa como un porto, e posteriormente consolidáronse no resto da illa e en Italia. As diferenzas de relixión e cultura comportaron un conflito que durou por séculos cos Reinos Cristiáns de Europa, que tentaron recuperar o control das áreas musulmás. Este período foi coñecido como Reconquista. En 1224, os musulmáns foron expulsados dende Sicilia até o asentamento de Lucera, que foi destruído polos cristiáns en 1300. A caída de Granada en 1492 marcou o final do dominio musulmán na Península Ibérica. Etimoloxía
Mouro deriva do latín maurus, "habitante da Mauretania" (Mauretania Cesariense ou Tinguitana), vinculado tamén ao topónimo Mauritania. Outros topónimos non proveñen desa orixe directa, como o de Mauricio aínda que si a través do nome Maurits (por Maurits de Nassau o brasileiro, o mesmo que as palmeiras do xénero Mauritia, o Mauritshuis ou o continente Mauritia).
Os nomes Mauro, Maurice, Mauricio ou Morris son derivacións do latino Mauritius, común no Imperio Romano; outros como o gaélico Muirheas ou mesmo Moses, que algunha vez se vincularon con este étimo, terían outra orixe. Outra teoría afirma que "mouro" e "mauro" proveñen das linguas bérberes (tamazight) ⴰⵎⵓⵔ pronunciado "amur" (terra) que derivaría no latín maurus. O termo relacionado "Sarraceno" provén do árabe شرقيين xarquiin, plural de شرقي xarquii ("oriental"), a través do grego bizantino Σαρακηνοί sarakenoí e do latín sarracenu.
Os termos mouro e moura da mitoloxía galega non derivan do referido aos musulmáns nin do latino maurus / mauritius / mauretanea, aínda que é unha das hipóteses. Segundo Isidoro Millán vén do precelta *marwo (morto). Outras teorías son que o termo provén do grego moira (μοίρα), que significa "destino", e das moiras da mitoloxía grega; ou do celta "mori", que significa mar, ou "mori-morwen", que designa serea, probabelmente relacionando as mouras coas ondinas ou ninfas, espíritos que habitaban nos ríos e regatos.
O apelido galego Mouro tería orixe toponímica, vinculado a calquera destas acepcións.
Mouse Genome Informatics

Mouse Genome Informatics (MGI, ou Informática do xenoma do rato) é unha base de datos en liña e de recursos bioinformáticos gratuíta aloxada por The Jackson Laboratory, con financiamento do National Human Genome Research Institute (NHGRI), o National Cancer Institute (NCI) e o Eunice Kennedy Shriver National Institute of Child Health and Human Development (NICHD) dos Estados Unidos. O MGI proporciona acceso a datos sobre xenética, xenómica e bioloxía do rato de laboratorio para facilitar o estudo das enfermidades e saúde humanas. A base de datos integra múltiples proxectos, e as dúas principais contribucións proceden da Mouse Genome Database e da Gene Expression Database (GXD).
O recurso de Mouse Genome Informatics é unha colección de datos, ferramentas e análise creados e axeitados para o seu uso no rato de laboratorio, un organismo modelo amplamente usado. É a "fonte autorizada dos nomes oficiais dos xenes, alelos e cepas de rato", que segue as directrices establecidas polo Comité internacional de estandarización da nomenclatura xenética do rato. A historia e enfoque da investigación do Jackson Laboratory e os servizos de produción xeran unha enorme acumulación de coñecementos que os investigadores poden consultar para avanzar nas súas investigacións. Unha comunidade de investigadores dedicada ao estudo do rato de todo o mundo mellora e contribúe a este coñecemento tamén. É unha ferramenta indispensable para calquera investigador que use o rato como organismo modelo para a súa investigación e para os investigadores interesados en xenes humanos ou doutras especies que comparten homoloxía cos xenes de rato. Varias investigacións no rato manteñen recursos como as coleccións de animais e o software gratuíto de xestión de colonias tamén están dispoñibles no sitio do MGI. Mouse Genome Database
A Mouse Genome Database (Base de datos do xenoma do rato) recolle e conserva detalladas anotacións fenotípicas e funcionais para os xenes e alelos de Mus musculus (rato). Este é un proxecto financiado por NHGRI, que contribúe á base de datos de Mouse Genome Informatics. Mouse gene expression database
A Gene Expression Database (Base de datos de expresión xénica) é un recurso comunitario de información sobre a expresión no desenvolvemento do rato.
Moussa Diagana

Moussa Diagana, nado en M'Bout en 1946, é un escritor mauritano en lingua francesa. Traxectoria
Estudou en Nouakchott, Tunisia e a Sorbona. Obra
La Légende du Wagadu, vue par Sïa Yatabéré, 1988 (teatro).
Targuiya, 2001 (teatro).
Movemento

O movemento, no plano mecánico, é un fenómeno físico que se define como todo cambio de posición que experimentan os corpos dun sistema ou conxunto no espazo con respecto a eles mesmos ou conforme a outro corpo que serve de referencia. Todo corpo en movemento describe unha traxectoria.
A parte da física que se encarga do estudo do movemento sen estudar as súas causas é a cinemática. A parte da física que se encarga do estudo das causas do movemento é a dinámica. Interpretación filosófica do movemento
A "inquietude" do ser humano por coñecer as causas do movemento procede da Antigüidade. Así, filósofos gregos coma Tales de Mileto (c. 639-547 a. C. ) ou Aristóteles (384-322 a. C. ) elaboraron teorías acerca do movemento dos corpos.
Porén, as afirmacións de Aristóteles e outros filósofos gregos sobre o movemento non tiñan fundamento empírico, é dicir, non tiñan o soporte da experimentación, xa que os filósofos gregos estudaban os fenómenos naturais máis dende a razón pura que dende a experimentación.
O movemento segundo Aristóteles
As ideas de Aristóteles sobre o movemento eran: A materia está formada por catro elementos: terra, auga, ar e lume, cada un dos cales ten o seu lugar natural na natureza. Así, a terra está so ou no centro, a auga máis enriba, o ar por riba e, no máis alto, o lume.
Os movementos terrestre poden ser violentos, se os corpos son sacados do seu lugar natural, e naturais, cando tentan volver a el.
Todo movemento natural é vertical; no caso dos corpos lixeiros, coma o ar, é ascendente, mentres que para os corpos pesados, coma a auga, a terra, etc. , é descendente.
Todo corpo que se move o fai movido por outro, é dicir, todo corpo en movemento require unha "causa motora".
Canto máis pesado é un corpo, máis axiña cae, pois maior é a súa tendencia a atopar o seu lugar natural: a terra. Interpretación científica do movemento
As ideas de Aristóteles sustituíronse polas de Galileo e as de Newton ao longo do século XVII, época na que instaurouse o método científico.
O movemento segundo Galileo
Os experimentos de Galileo sobre corpos que rodaban por un plano inclinado permitíronlle describir o movemento dos corpos, mais non analizou as causas que o producen, aspecto que si estudou Newton.
Algunhas das conclusións ás que chegou Galileo son: Se dúas esferas ocas de distintos materiais baixan coa mesma aceleración por un plano inclinado, é de esperar que tamén o fagan no caso extremo de inclinación, que sería unha caída vertical. A súa conclusión foi que tódolos corpos, independentemente da súa masa, descenden en caída libre coa mesma aceleración.
A variación da velocidade dunha bóla que sobe ou baixa por un plano inclinado depende da inclinación deste. Polo tanto, nun plano horizontal devandita variación sería nula, e a bóla levaría un movemento rectilíneo uniforme.
Movemento Aceh Libre

O Movemento Aceh Libre (en indonesio: Gerakan Aceh Merdeka; en achinés: Geurakan Acèh Meurdèka / Gěrakan Aceh Měrdeka foi un movemento independentista que buscaba a soberanía da rexión de Aceh, da illa de Sumatra, en Indonesia. O Movemento Aceh Libre loitou contra forzas de goberno indonesio na coñecida como insurxencia de Aceh dende o ano 1976 até 2005, na cal se calcula que morreron unhas 15000 persoas.
A organización desistiu das súas intencións independentistas e disolveu a súa banda armada logo dos acordos de paz de 2005 co goberno indonesio, e posteriormente cambiou o seu nome a Comité de Transición de Aceh (en indonesio: Komite Peralihan Aceh).
Movemento Comunista de Galicia

O Movemento Comunista de Galicia (MCG) foi un partido político comunista creado en Galicia durante os derradeiros anos do franquismo como sección galega do Movimiento Comunista. A diferenza doutras federacións dos partidos da esquerda española, o MCG sempre contou cunha ampla autonomía real con respecto da dirección central, actuando ás veces coma un partido independente, feito que acercou o partido ao movemento nacionalista galego. Historia
Os seus líderes eran Xesús Veiga Buxán e Carmen Santos Castroviejo. Durante a transición, o MCG formou parte membro do Consello de Forzas Políticas Galegas (CFPG), xunto co Partido Socialista Galego, Unión do Povo Galego e Partido Galego Social Demócrata (fundadores) e Partido Carlista de Galicia (que se uniu ao Consello ao mesmo tempo que o MCG en abril de 1976). Nas eleccións constituíntes de 1977, o MCG participou na Candidatura Democrática Galega, unha coalición de socialistas, comunistas e demócratas-cristiáns para o Senado. Promoveu o "Non" ao estatuto autonómico de 1981, por consideralo insuficiente.
Nas primeiras eleccións ao Parlamento galego en 1981, presentouse en coalición coa Liga Comunista Revolucionaria, recibindo 4, 858 votos (0, 49%). Nas eleccións ao Parlamento galego de 1985 presentouse en solitario, recibindo só 1. 327 votos, 0, 11%. Nas eleccións municipais de 1987 e 1991 obtivo un concelleiro (nestas últimas, Padrón foi o único lugar onde se presentou). En 1991 uniuse a Inzar, xunto coa LCR, un grupo que algúns anos máis tarde entrou a formar parte do Bloque Nacionalista Galego.
Os seus órganos de expresión foron Galicia en Loita e Servir ó pobo.
Movemento Estudantil Universitario

A asociación estudantil Movemento Estudantil Universitario é unha organización de representación de estudantes universitarios con presenza na universidade galega. Nada en decembro do 2010, aposta por unha universidade única, pública, galega, internacional, cogobernada e corresponsábel. Historia
Nos anos 90, en reacción ao que se definiu como seguidismo á UPG por parte dos CAF, creouse a primeira edición desta organización. Representou unha alternativa moi forte no nacionalismo universitario, [Cómpre referencia] pero a súa presenza, malia ser maioritaria, foi efémera. Permaneceu moi escaso tempo no panorama universitario.
Houbo que agardar varios anos para que no ano 2010 un novo grupo de estudantes, partindo tamén do desentendemento coa rama universitaria da UPG, representada amplamente nos Comités, decidiran desempoar o símbolo do trevo, contribuíndo a unha catarse no nacionalismo estudantil, comprobable na presenza de tres organizacións, a Liga Estudantil Galega, os Comités e o propio MEU.
O 15 de decembro de 2010 aparece, de xeito oficial, e con carácter nacionalista o Movemento Estudantil Universitario (MEU).
O seu Portavoz Nacional, dende a súa fundación no 2011, é Anxo Teixeiro Fernández.
Movemento Me Too

O movemento Me Too, cunha gran variedade de nomes relacionados locais e internacionais, é un movemento contra o acoso e as agresións sexuais. O movemento comezou a estenderse viralmente en outubro de 2017 como un cancelo nas redes sociais nun intento de demostrar a ampla prevalencia do acoso sexual, especialmente nos lugares de traballo. Foi seguido polas acusacións de abuso sexual contra Harvey Weinstein. Suxerida por un amigo, a frase foi logo popularizada pola actriz Alyssa Milano en Twitter en 2017. Milano animou as víticas de abuso sexual a chiar sobre iso e "dar á xente a sensación da magnitude do problema". Seguírono numerosas declaracións e respostas de celebridades estadounidenses de perfil alto como Gwyneth Paltrow, Ashley Judd, Jennifer Lawrence, e Uma Thurman entre outras. Orixe
A activista social e organizadora comunitaria Tarana Burke empregara a frase "Me Too" ("Eu tamén") na rede social Myspace en 2006 como parte dunha campaña base para promover o "apoderamento mediante a empatía" entre as mulleres de raza negra que experimentaron abuso sexual, especialmente en comunidades desfavorecidas. Burke explicou que se inspirou en usar a frase despois de non poder responder a unha moza de 13 anos que confiou que sufrira unha agresión sexual. Despois Burke quería dicirlle simplemente á rapaza "Eu tamén".
Movemento Papúa Libre

O Movemento Papúa Libre (en indonesio: Organisasi Papua Merdeka) é un termo que fai referencia a un movemento independentista xurdido durante o ano 1965 nas provincias de Papúa e Papúa Occidental, en Indonesia, territorios coñecidos anteriormente como Papúa, Irian Jaya e West Irian.
O movemento consta de tres elementos: un grupo dispar de unidades armadas cada unha cun control territorial limitado sen un único comandante; varios colectivos do territorio que realizan manifestacións e protestas; e un pequeno grupo de líderes radicados no estranxeiro que sensibilizan sobre os problemas do territorio ao tempo que loitan polo apoio internacional á independencia.
Desde a súa creación, o Movemento Papúa Libre tentou un diálogo diplomático, realizou cerimonias de izado da bandeira da estrela da mañá e emprendeu accións militantes como parte do conflito de Papúa. Os seguidores amosan habitualmente a bandeira da Estrela da Mañá e outros símbolos da unidade de Papúa, como o himno nacional "Hai Tanahku Papua" e un escudo nacional, que fora adoptado no período de 1961 ata que comezou a administración indonesia en maio de 1963 baixo o acordo de Nova York. O movemento militante está considerado como unha organización separatista en Indonesia, e a axitación pola independencia das provincias incorreu en acusacións de traizón.
Movemento ameboide

O movemento ameboide é o movemento de cada célula en relación ao seu contorno. Por exemplo, os leucocitos son quen de moverse a través de diversos tecidos.
O movemento comeza coa emisión dun pseudopodo dende o extremo dunha célula, que se dirixe cara a fóra, lonxe da célula. Despois, tira do resto da célula cara si, permitindo o movemento. Para poder realizar este proceso é imprescindible que o pseudopodo se una a receptores dos tecidos circundantes, para poder funcionar coma vector de dirección. A unión ten lugar por proteínas do receptor que se aliñan dentro das vesículas exocíticas. Cando estas forman parte da membrana do pseudopodo, ábrense de xeito que liberan o seu contido cara ao exterior. Os receptores fan entón protusión e se unen aos ligandos dos tecidos circundantes.
No extremo oposto á célula, os receptores afástanse dos seus ligandos e forman novas vesículas de endocitose. Despois, as vesículas migran cara ao extremo do pseudopodo, para formaren parte dunha nova membrana plasmática.
Durante todo este proceso, os filamentos de actina da célula contráense, formándo polímeros, permitindo o movemento. Durante a súa actividade consomen ATP. Células con movemento ameboide
Nos seres humanos as células con maior capacidade de movemento ameboide son os leucocitos cando saen do sangue aos tecidos periféricos. Os fibroblastos e as células xerminais da pel tamén poden desplazarse para reparar feridas e outras anomalías. As células embrionarias requiren de movememtos desta clase para un correcto desenvolvemento fetal. Regulación do movemento ameboide
Os fenómenos de quimiotaxe regulan o movemento. A liberación de substancias quimiotácticas atrae a diversas células, dende concentracións máis baixas cara concentracións máis altas (quimiotaxe positiva). Algunhas substancias exercen o efecto contrario, dirixindo cara ás concentracións menores, o fenómeno de quimiotaxe negativa.
Movemento antipornografía

O movemento antipornografía é un movemento cívico que argumenta que a pornografía ten unha serie de efectos nocivos para o ser humano e debe ser erradicada e prohibida por completo. Argumentos
Tales efectos negativos serían o ánimo de tráfico de seres humanos, a pedofilia, a deshumanización, a explotación sexual, a disfunción sexual e incapacidade para manter relacións sexuais sas.
As persoas implicadas no movemento de antipornografía inclúe grupos ultraconservadores e relixiosos, feministas radicais, antigas estrelas de cinema porno, determinados psicólogos e individuos en xeral que senten que a pornografía xoga unha función importante na desagregación de matrimonios e as relacións afectivas.
Movemento circular

En física, o movemento circular é a rotación ó longo dun círculo: unha traxectoria circular ou unha órbita circular. A rotación ó redor dun eixe fixo dun corpo tridimensional implica o movemento circular das súas pezas. Podemos falar do movemento circular dun obxecto se non facemos caso do seu tamaño, de modo que teñamos o movemento dunha masa do punto nun plano.
O movemento circular clasifícase, de acordo coa ausencia ou a presenza de aceleración tanxencial, en movemento circular uniforme (MCU) e movemento circular uniformemente variado (MCUV).
Movemento de Países Non Aliñados

O Movemento de Países Non Aliñados (NOAL ou MPNA) é unha agrupación de Estados que se formou durante o conflito xeopolítico/ideolóxico mundial da segunda metade do século XX, chamado guerra fría, que se manifestou co enfrontamento indirecto entre os EUA e a URSS. A finalidade do MPNA era conservar a súa posición neutral e non aliarse a ningunha das superpotencias xa nomeadas. Porén, aínda despois da caída do Muro de Berlín (1989) e disolución da URSS (1991) a organización continúa vixente.
Movemento de independencia da India

O Movemento de independencia da India abrangue toda unha serie de actividades e ideas que pretendían rematar co goberno da Compañía Británica das Indias Orientais (1757–1858) e do Raj Británico (1858–1947) no subcontinente indio, nun período que durou 190 anos (1757-1947).
Os primeiros movementos militantes organizados producíronse en Bengala, pero máis tarde tomaron forma no Congreso Nacinoal Indio con destacados líderes moderados que pretendían acadar o seu dereito básico de aparecer nas examinacións do Servizo Civil Indio, así como outros dereitos, de natureza económica, para a xente do común. A comezos do século XX produciuse un avance cara a posicións máis radicais que buscaban o autogoberno e foron propostas por líderes como Lal, Bal, Pal e Aurobindo Ghosh. Os derradeiros chanzos do moevemento de autogoberno estiveron protagonizados pola política da non-violencia de Mohandas Karamchand Gandhi e a resistencia civil, a loita constitucional de Muhammad Ali Jinnah a prol dos dereitos das minorías indias e outras diversas campañas. Os activistas Netaji Subhas Chandra Bose e Bhagat Singh predicaron a revolución armada para acadar a independencia. Poetas e escritores como Rabindranath Tagore, Subramaniya Bharathi, Allama Iqbal, Josh Malihabadi, Mohammad Ali Jouhar, Bankim Chandra Chattopadhyay e Kazi Nazrul Islam empregaron a literatura, a poesía e a oratoria como ferramenta de chamamento político. Feministas como Sarojini Naidu e Begum Rokeya promoveron a emancipación da muller india e a súa participación na política nacional. Babasaheb Ambedkar defendeu a causa dos sectores máis desfavorecidos da sociedade india dentro do gran movemento de autogoberno. O período da segunda guerra mundial viu un crecemento das campañas do movemento Marchade da India lideradas por Mahatma Gandhi e do Exército Nacional Indio liderado por Netaji Subhas Chandra Bose.
O movemento indio de autogoberno foi un movemento de masas que conectou con grandes sectores da sociedade. Tamén estivo caracterizado por un proceso de evolución ideolóxica constante. Malia que a base ideolóxica era anticolonial, estivo sustentada por unha visión de desenvolvemento económico independente acompañado dunha estrutura política secular, democrática, republicana e liberal. . Despois da década de 1930, o movemento asumiu unha forte orientación socialista por mor da crecente influencia da esquerda no Congreso e polo crecemento do Partido Comunista da India. A Liga Musulmá formouse en 1906 como un partido musulmán separado que en 1940 reivindicou o estado separado de Paquistán. O traballo de todos estes movementos levaron á Acta de independencia da India de 1947, que conseguiu a secesión da India e a creación de Dominio de Paquistán. India permaneceu como dominio da Coroa Británica até o 26 de xaneiro de 1950, cando a Constitución da India foi aprobada, estabelecendo a República da India; Paquistán foi un dominio até 1956, cando adoptaron a súa primeira constitución republicana. En 1971, Paquistán oriental declarou a súa independencia como República Popular de Bangladesh.
Movemento do 26 de xullo

O Movemento do 26 de xullo, ou M-26-J foi unha organización política e militar cubana creada no verán de 1953 por un grupo liderado por Fidel Castro que, logo do ataque aos cuarteis do exército en Santiago de Cuba, co fin de derrocar ao ditador Batista, reagrupaba aos sobreviventes. Tiña unha ideoloxía nacionalista, antiimperialista e democrática fundada nas ideas de José Martí.
Movemento gravitacional de ladeira

Os movementos gravitacionais de ladeira son desprazamentos dos materiais dunha ladeira a favor da gravidade. Afectan á capa superficial do terreo.
Existen 6 tipos de movementos de ladeira: Reptación ou creep
Coadas de barro
Solifluxión
Esvaramentos
Desprendementos
Avalanchas