proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Laboratorio de ideas

Un laboratorio de ideas, coñecido tamén coma think tank, é unha institución investigadora ou outro tipo de organización que ofrece consellos e ideas sobre asuntos de política, comercio e intereses militares. Características
A miúdo están relacionados con laboratorios militares, empresas privadas, institucións académicas ou doutro tipo. Normalmente este termo refírese especificamente a organizacións nas que traballan varios teóricos e intelectuais multidisciplinares que elaboran análises ou recomendacións políticas. O nome provén do inglés, pola abundancia destas institucións nos Estados Unidos, e significa depósito de ideas.
Un laboratorio de ideas ten status legal de institución privada, a miúdo en forma de fundación non comercial. Os laboratorios de ideas defenden diversas ideas. Os seus traballos teñen habitualmente un peso importante na política, particularmente nos Estados Unidos.
En Europa os laboratorios de ideas comezan a aparecer, pero a súa capacidade de influencia sobre a política nos seus respectivos países aínda está moi lonxe da alcanzada polas institucións estadounidenses. O máis influente dos laboratorio de ideas españois é o Real Instituto Elcano, creado no 2001 seguindo o exemplo do Institute of International Affairs (Chattham House) no Reino Unido, e moi vencellado ao partido que estea no poder. Nos últimos anos, con todo, España rexistrou un intenso desenvolvemento de organizacións independentes creadas co mesmo espírito dos think tank americanos. As máis influentes, e non vencelladas a partidos políticos, son a CIDOB, fundada en 1973, e a FRIDE (Fundación para as Relacións Internacionais e o Diálogo Exterior), fundada en 1999 e principal motor de iniciativas como o Club de Madrid, un grupo de ex-xefes de estado e de goberno de todo o mundo que alimentan o cambio democrático, ou a edición española do Foreign Policy.
Outros laboratorios vencellados a partidos políticos en España son a FAES, liderada polo expresidente do Goberno e líder do Partido Popular José María Aznar; ou a Fundación Alternativas, vinculada aos partidos de esquerdas.
Laboratorios nacionais do Departamento de Enerxía dos Estados Unidos

Os laboratorios e centros técnolóxicos do Departamento de Enerxía dos Estados Unidos son un sistema de instalacións e laboratorios supervisados polo Departamento de Enerxía dos Estados Unidos (DOE) para a investigación científica e tecnolóxica. Uns 16 dos 17 laboratorios nacionais reciben fondos fecerais e están administrados e operados por organizacións privadas baixo contrato co DOE.
Este sistema de laboratorios nacionais centralizados xurdiu a partir das investigacións e descubrimentos científicos levados a cabo durante a segunda guerra mundial, na que as novas tecnoloxías descubertas como o radar, o ordenador, a espoleta de proximidade e a bomba atómica resultaron ser decisivas para a vitoria dos Aliados. Durante os anos 1930 e 1940 o goberno estadounidense destinou grandes cantidades de recursos para as investigacións científicas relacionadas coa guerra, baixo o auspicio primeiro do Comité Nacional de Defensa e posteriormente da Oficina de Investigación Científica e Desenvolvemento, organizadas e administradas por Vannevar Bush. Laboratorios nacionais
Laboratorio Nacional da Enerxía e Tecnoloxía**
en Pittsburgh, Pensilvania (1910)
en Morgantown, Virxinia occidental (1946)
en Sugar Land, Texas (2000)
en Fairbanks, Alasca (2001)
en Albany, Oregón (2005)
Laboratorio Nacional Lawrence Berkeley* en Berkeley, California (1931)
Laboratorio Nacional de Los Álamos* en Los Álamos, Novo México (1943)
Laboratorio Nacional de Oak Ridge* en Oak Ridge, Tennessee (1943)
Laboratorio Nacional Argonne* en DuPage County, Illinois (1946)
Laboratorio Ames* en Ames, Iowa (1947)
Laboratorio Nacional Brookhaven* en Upton, Nova York (1947)
Laboratorios Nacionais Sandia* en Albuquerque, Novo México e Livermore, California (1948)
Laboratorio Nacional de Idaho* entre Arco e Idaho Falls, Idaho (1949)
Laboratorio de Física e Plasma de Princeton* en Princeton, Nova Jersey (1951)
Laboratorio Nacional Lawrence de Livermore* en Livermore, California (1952)
Laboratorio Nacional Savannah River* en Aiken, South Carolina (1952)
Laboratorio Nacional do Acelerador SLAC* en Menlo Park, California (1962)
Laboratorio Nacional do Pacífico Noroeste* en Richland, Washington (1965)
Laboratorio Nacional do Acelerador Fermi* en Batavia, Illinois (1967)
Laboratorio Nacional de Enerxía Renovable* en Golden, Colorado (1977)
Instalación Nacional do Acelerador Thomas Jefferson* en Newport News, Virxinia (1984)
Centros tecnolóxicos
Laboratorio de Enerxía Atómica Bettis* en West Mifflin, Pensilvania (1949)
Laboratorio de Enerxía Atómica Knolls* en Niskayuna, Nova York (1946)
A maiores Knolls opera o sitio Kenneth A. Kesselring en Milton, Nova York
Laboratorio New Brunswick** no Laboratorio Nacional Argonne
Instituto para a Ciencia e a Educación de Oak Ridge* en Oak Ridge, Tennessee
Laboratorio de Ciencias Medioambientais e Radiolóxicas**
Laboratorio Ecolóxico Savannah River*
* Pertencente ó goberno, operada por institución privada
** Pertencente ó goberno, operada polo goberno
Laborie, Santa Lucía

Laborie é un distrito administrativo localizado no sur da illa de Santa Lucía, un pequeno país da área do Caribe localizado ao norte de Venezuela e Trinidad e Tobago. De acordo co censo do ano 2001 a rexión ten unha poboación de 7. 365 habitantes.
A cabeceira distrital é a poboación de Laborie, situada a 27 km ao sur da cidade de Castries.
Labradas (traballo agrícola)

As labradas eran un traballo agrario colectivo realizado en Galiza, nos meses de abril e maio, antes da introdución da maquinaria agrícola. A veciñanza traballaba os campos conxuntamente, nun sistema de axuda mutua polo que se ían labrando unha por unha todas as veigas. O costume conservouse até os anos setenta do século XX nas comarcas galegas do Condado e da Paradanta, e documéntase a súa existencia en Boqueixón, na Terra de Montes e na Serra do Suído. Características
Pola configuración minifundista das parcelas galegas, as beiras e cabeceiros das leiras tiñan que ser traballados cos sachos xa que os valados impedían ao arado achegarse o suficiente. Normalmente eran as mulleres as encargadas desta tarefa, e da posterior sementeira, mentres os homes guiaban os bois, mantiñan o arado no rego e mudaban as artes: arado, grade de reixa e grade de liso. O traballo manual facíano dous grupos de persoas que, nun ritual de divertimento argallado coa finalidade de alixeirar o labor, competían por ver quen remataba antes o seu cabeceiro, ou os regos asignados caso de non contar cun arado.
Os vencedores gañaban o dereito a botar a aña. Uns cantos que, na súa versión mais simple, consistían en aturuxos e petos con pedras nos legóns en sinal de vitoria, e nas máis complexas nunha serie de cantigas de desafío ao grupo perdedor marcando nos sachos o ritmo da xota ou da muiñeira. Estas coplas inxuriosas adoitaban facer referencia á aña, en orixe a cría ruín do carneiro, premio aldraxante para o bando derrotado que, por suposto, podía tamén devolver as cantigas. Outro elemento ritual que se desencadeaba coa vitoria na competencia era o baile da aña. Un ritual no que o cabeceiro gañador enviaba un ramallo de loureiro, ou doutra árbore calquera, aos perdedores espetado no arado ou pola man do home que guiaba os bois, nunha sorte de burla. Entregado o ramo, chamado tamén aña por extensión, espetábase na terra e iniciábase o baile solto ao seu redor acompañado polo ritmo dos legóns. Sendo necesario en ocasións labrar novamente a leira pois o baile estragaba o traballo feito. Noutra das versións do rito o ramo aparecía na merenda. Contra o serán era tradición que o dono da veiga labrada convidase ao resto dos veciños a merendar. Viñan daquela as viandas en cestos desde a casa familiar nunha procesión ao ritmo dos sachos e as cantareas. Un dos mozos levaba o ramo, adobiado con fitas, roscas, doces, etc, e chegados á veiga bailaba un punto con cada unha das mulleres coa pola na man. Unha vez que todas tiñan botado un punto con el, espetábao na terra para pedir pola colleita, nun evidente ritual de fertilidade. Rematado o baile tomábase a merenda acompañada de cantos de agradecemento, unha serie de cantares que loaban o "amo", é dicir, o dono da parcela á que lle tocaba a labrada e o encargado de subministrar o banquete.
Labradorita

A labradorita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo tectosilicatos, sendo un feldespato dos denominados plaxioclasios. É un aluminosilicato de sodio e calcio.
Ser, é un membro intermedio da serie de solución sólida dos plaxioclasios que teñen por extremos a albita (plaxioclasio de sodio) e a anortita (plaxioclasio de calcio). En certo xeito, pode considerarse como unha variedade da anortita.
O seu nome provén da península do Labrador (Canadá). Outro sinómino, como pode ser espectrolita, provén da iridescencia espectral que é típica deste mineral. Sinónimos pouco usados son: carnatita, mauilita, radauita e silicita. Hábito
Observándoo na posición adecuada aprécianse os brillos da súa peculiar iridescencia, o que algúns denominan labradorescencia. Presenta nestes brillos un rango de cores desde a azul até a violeta, ás veces con verdes, amarelos ou laranxas, segundo a variedade. Algúns raros espécimes presentan todas estas cores á vez.
Normalmente tamén presenta maclas, producindo os cristais maclados un efecto de capas finas apiladas. Ambiente de formación
Aparece na cristalización de rochas ígneas e en rochas metamórficas. É moi común que apareza labradorita nos gabros e noutras rochas ígneas máficas, xa que por norma xeral os plaxioclasios son máis cálcicas canto máis básica sexa a roca que os contén. É o principal compoñente da anortosita.
Polo seu ambiente de formación, os minerais aos que normalmente aparece asociada son biotita, piroxeno e hornblenda. Localización, extracción e uso
Existes importantes depósitos no Labrador (Canadá), así como na península Escandinava.
Á parte do interese coleccionístico, a labradorita tamén ten aplicacións industriais para fabricar cerámicas, materiais refractarios e esmaltes, así como tamén se emprega cortada en lousas grandes na construción de edificacións como revestimento ornamental das paredes.
Algunhas labradoritas poden ser traballadas na xoiería.
Labrar

A labranza é a operación agrícola consistente en trazar sucos máis ou menos profundos na terra cunha ferramenta de man ou cun arado. A acción de labrar a terra mediante un arado é referida como «arar». A palabra «labrar» deriva do latín laborāre, que tiña o significado xenérico de traballar.
Entre as funcións da labranza atópanse facilitar a circulación da auga para unha rega correcta, destruír as malas herbas, facer menos compacta a terra adecuándoa así para a sementa agrícola, mellorar a estrutura e textura do chan, evitar a encharcada provocada por altas precipitacións pluviais e o uso como control biolóxico xa que os insectos e vermes quedan a nivel superficial e veñen os depredadores a alimentarse deles. Arar a terra varias veces, emparellando para formar superficie de plantación dáse en lugares onde as condicións climáticas non permiten preparar
o chan previamente (temperaturas baixas, choivas etc. ).
Labrego, labrega

Un labrego ou unha labrega, ou campesiño ou campesiña, é unha persoa que ten como oficio traballar as terras. O labrego tradicionalmente é definido en socioloxía como o membro dunha comunidade nunha sociedade agraria ou rural. Cando o labrego se atopa illado en grandes propiedades do seu dominio, ou manexa a súa produción cunha considerable orientación comercial, transfórmase nun granxeiro. Os labregos teñen os coñecementos que lles deu a xestión do medio de produción, a terra, e a experiencia acumulada, con éxitos e fracasos, ó longo de xeracións.
Labrus

Labrus é un xénero de peixes osteíctios mariños da orde dos perciformes, suborde dos percoideos, superfamilia dos perocideos e familia dos lábridos, propios do Atlántico oriental, incluído o Mediterráneo e o mar Negro.
A súa especie tipo é Labrus mixtus Linnaeus, 1758. Taxonomía
Descrición
O xénero foi descrito en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
O nome científico Labrus deriva do latín labrus, nome dun peixe, termo relacionado con labrum, "labio", facendo referencia aos grandes labios dos peixes deste xénero.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimo: Cicla Artedi, 1793
Especies
Segundo o WoRMS e a FishBase, o xénero comprende as seguintes catro especies: Labrus bergylta Ascanius, 1767
Labrus merula Linnaeus, 1758
Labrus mixtus Linnaeus, 1758
Labrus viridis Linnaeus, 1758
Porén, o ITIS admite as seguintes:
Laca

A laca é unha secreción resinosa e translúcida producida polo insecto Laccifer lacca (Coccoidea), de onde toma o nome, que habita sobre varias plantas, sobre todo na India e o leste de Asia. Esta secreción áchase pegada ás ramas da planta invadida, e nela está encerrado o insecto durante case toda a súa vida. Unha vez colleitada, moída e cocida con outras resinas e minerais, convértese en goma laca, usada en vernices (transparentes ou con cor), tintas, lacres, adhesivos etc. Vernices ao alcol
Trátase de resinas sintéticas ou naturais que se disolven en alcohol, que se secan por evaporación rápida do disolvente, e a miúdo contan cun proceso de curado que produce un acabado de dureza, cun aspecto que vai desde o brillo ó mate. En ocasións pode requirir un puído.
As resinas usadas comunmente son: gomas lacas, dammar e sandáraca (resinas brandas), colofonia e resinas formofenólicas. Como solventes utilízanse o alcohol etílico e o metílico. Son de secado rápido, empregándose para protexer madeiras, paneis etc. aplicando unha película incolora e brillante.
Lacerta

Lacerta ou Lagarto, é unha das 88 constelacións recoñecidas pola Unión Astronómica Internacional. Está situada a uns 20 graos ó leste de Deneb (α Cygni). O corpo do lagarto vai en dirección norte-sur. Foi recollida no atlas de Johannes Hevelius no 1690. Estrelas principais
α Lacertae, a estrela máis brillante de magnitude +3, 8 e cor branca, a 102 anos luz de distancia.
β Lacertae, na punta de arriba do lagarto, só a cuarta estrela máis brillante, de magnitude 4, 4 e cor amarela-laranxa.
1 Lacertae, no extremo inferior da figura, a segunda estrela máis brillante con magnitude 4, 1.
10 Lacertae, de magnitude 4, 88, estrela azul 26. 800 veces máis luminosa co Sol que se atopa a uns 1000 anos luz.
AR Lacertae, é cunha magnitude 6. 09, unha das variables RS Canum Venaticorum máis brillantes.
DD Lacertae (12 Lacertae), estrela variable Beta Cephei de magnitude 5, 25.
EV Lacertae, anana vermella estrela fulgurante a 16, 5 anos luz do sistema solar.
ADS 16402, estrela binaria, cunha compoñente secundaria que ten un planeta extrasolar (HAT-P-1b).
Roe 47, unha estrela múltiple que consiste en cinco compoñentes (magnitudes 5. 8, 9. 8, 10. 1, 9. 4, 9. 8). Obxectos Notables do espazo profundo
Galaxia BL Lacertae, de magnitude 13, prototipo do tipo de galaxias (obxectos BL Lac) que emiten gran cantidade de enerxía.
Cúmulo aberto NGC 7209, de magnitude 6, 7 a 2900 anos luz de nós, ten uns 300 millóns de anos de idade.
Cúmulo aberto NGC 7243, cunha extensión de 20 arcmin e magnitude 6, 4 que se atopa a 2900 anos luz.
NGC 7265, galaxia elíptica de magnitude 12, 2 situada 2º ó sueste de 1 Lacertae; é a máis brillante dun triplete de galaxias. Historia
Antes de que Johannes Hevelius adoptara o nome de Lacerta, outros nomes foron propostos para nomear a esta parte do firmamento. Entre eles Sceptrum et Manus Iustitiae (O Cetro e a man da Xustiza) e Frederici Honores, en alusión a Frederico o Grande de Prusia. Sendo coma é unha constelación moderna, non ten mitoloxía asociada.
Lacrosse

O lacrosse é un deporte de equipo que se xoga cun pau e unha pelota de lacrosse. É o deporte organizado máis antigo de Norteamérica, con orixe nun xogo practicado polos pobos nativos americanos, principalmente os que vivían na metade leste dos actuais Estados Unidos de América e o Canadá. O lacrosse foi amplamente modificado polos colonizadores europeos reducindo a súa violencia para crear o deporte colexiado e profesional actual.
Lacrosse (satélites)

Lacrosse ou Onyx é o nome dunha serie de satélites de recoñecemento mediante radar dos Estados Unidos. Características
Os satélites Lacrosse foron fabricados por Martin Marietta (logo parte de Lockheed Martin) e eran operados pola Oficina Nacional de Recoñecemento (NRO). Usaban un siste de radar de apertura sintética (SAR, en inglés) para cartografar o terreo, posiblemente cunha resolución de 1 metro ou mellor. O programa Lacrosse foi aprobado en 1983 e antes do lanzamento do primeiro satélite foi renomeado a Onyx. Os satélites eran lanzados baixo a denominación Programa 3100 e usaban unha grande antena de radar e paneis solares para xerar potencia eléctrica.
Lanzáronse cinco satélites Lacrosse, todos con éxito. O programa rematou despois do lanzamento da quinta unidade e foi continuado polos satélites Topaz.
Lacs

Lacs é unha das 19 rexións de Costa do Marfil.
A súa capital é Yamoussoukro.
Ten unha área de 8940 km² e, no ano 2002 contaba cuns 597500 habitantes. Departamentos
A rexión de Lacs está dividida en tres departamentos: Tiébissou
Toumodi
Yamoussoukro
Lactación

A lactación é a alimentación con leite do seo materno. A Organización Mundial da Saúde (OMS) e o Fondo das Nacións Unidas para a Infancia (Unicef) sinalan así mesmo que a lactación «é unha forma inigualable de facilitar o alimento ideal para o crecemento e desenvolvemento correcto dos nenos». Fomento da lactación e recomendacións
A OMS e o Unicef recomendan como imprescindible a lactación materna exclusiva durante o seis primeiros meses do bebé. Tamén recomendan seguir aleitando a partir dos seis meses, ao mesmo tempo que se vai ofrecendo ao bebé outros alimentos propios para a súa idade complementarios, até un mínimo de dous anos. A Academia Americana de Pediatría recomenda manter a lactación polo menos durante o primeiro ano. O Comité de Lactación da Asociación Española de Pediatría coincide nas súas recomendacións con OMS e Unicef.
A Semana Mundial da Lactación Materna celébrase anualmente na primeira semana de agosto. Duración
Segundo a OMS e o Unicef, a partir dos dous primeiros anos a lactación materna ten que manterse ata que o neno ou a nai decidan, sen que exista ningún límite de tempo. Non se sabe cal é a duración "normal" da lactación materna na especie humana. Os referentes sobre os termos e características da lactación compréndense desde o contexto cultural das nais que lactan, de tal forma que os períodos de lactación pódense estender tanto como a variabilidade de culturas existentes no mundo. No mundo podemos referir casos onde se considera un acto unicamente de bebés de poucas semanas ou meses, así como tamén se atopan casos nos que se mantivo a lactación durante varios anos. Algúns estudos antropolóxicos publicados conclúen que a franxa natural de lactación en humanos atópase situada entre os dous anos e medio e os sete anos. Lactación e feminismo
No Estado Español o libro La lactancia materna. Política e identidad da Editorial Cátedra de Beatriz Gimeno achégase á lactación desde a teoría feminista.
Lactama

Unha lactama é unha amida cíclica. O nome procede da fusión dos termos lactona e amida. Utilízanse letras gregas para indicar cantos átomos de carbono (ademais do carbonílico) teñen no seu anel. As principais son: β-lactamas, con dous átomos de carbono ademais do carbonilo, e aneis de 4 membros en total.
γ-lactamas, con 3 carbonos non carbonílicos, e aneis de 5 membros en total.
δ-lactamas con 4 carbonos non carbonílicos, e aneis de 6 membros en total. Síntese
Os métodos sintéticos xerais que se usan para a síntese orgánica das lactamas son: Formación de lactamas por rearranxo de oximas catalizado por ácido no rearranxo de Beckmann.
Formación de lactamas a partir de cetonas cíclicas e ácido hidrazoico na reacción de Schmidt.
Formación de lactamas a partir da ciclación de aminoácidos. Formación de lactamas a partir do ataque intramolecular de acil derivados liñais pola reacción de abstracción nucleofílica.
Na iodolactamización un ión iminio reacciona cun ión halonio formado in situ por reacción dun alqueno co iodo. Fórmanse lactamas por cicloadición 1, 3-dipolar de alquinos catalizada por cobre na reacción de Kinugasa.
A reacción de Diels-Alder entre o ciclopentadieno e o clorosulfonil isocianato pode utilizarse para obter tanto β- coma γ-lactamas. A temperaturas baixas (−78 °C) a β-lactama é o produto predominante. A temperaturas óptimas, obtense unha γ-lactama moi útil chamada lactama de Vince. Tautomerización a lactima
Unha lactima é un composto ácido carboximídico cíclico caracterizado por ter un dobre enlace carbono-nitróxeno endocíclico. Fórmase cando unha lactama sofre tautomerización. Reaccións
As lactamas poden polimerizar dando poliamidas.
Lactoferricina

A lactoferricina é un péptido catiónico anfipático con propiedades antimicrobianas e anticanceríxena. Pode xerarse pola dixestión proteolítica da lactoferrina realizada pola pepsina.
A lactoferricina é o péptido antimicrobiano (AMP) máis estudado derivado das proteínas do leite. A secuencia completa da lactoferricina corresponde ao fragmento 17-41 da lactoferrina (FKCRRWQWRM KKLGAPSITCVRRAF; LFB0084 Arquivado 03 de novembro de 2018 en Wayback Machine. ) e secuencias dentro deste fragmento son tamén antimicrobianas. A base de datos MilkAMP contén un total de 111 péptidos (naturais, sintéticos e modificados) comprendidos ou derivados da lactoferricina completa. En humanos a lactoferricina corresponde ao fragmento 1-47 da lactoferrina pero consta de dúas subunidades, concretamente os fragmentos 1-11 e 12-47 (LFH0009 Arquivado 13 de xaneiro de 2017 en Wayback Machine. ), conectados por unha ponte disulfuro.
A lactofericina humana e a bovina son dúas formas moi estudadas da lactoferricina. Entre elas hai grandes diferenzas na secuencia. A lactoferricina bovina contén 25 residuos, mentres que a humana contén 49 residuos. Ademais, a lactoferricina bovina cando se sitúa en solución forma unha folla β-pregada, mentres que a lactoferricina humana forma unha estrutura enroscada.
Lacus

Na xeoloxía planetaria, reciben o nome de lacus, lagos ou pequenas planicies de albedo escuro cuns bordos pouco recortados que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar, no caso da lúa de Saturno, Titán, estas pequenas chairas serían lagos de hidrocarburos, achegándose así máis ó que en realidade significa o termo lago na nosa lingua.
Lacón

O lacón (do latín lacca) é un dos produtos derivados do porco. Procede das extremidades dianteiras do animal e, principalmente, comercialízase o das razas Celta, Large White, Landrace e Duroc.
O porco sacrifícase con seis meses de idade como mínimo e non menos de 90 quilos de peso.
As patas dianteiras son sometidas a un proceso de elaboración semellante ó que se aplica ó xamón curado pero algo máis curto, concretamente duns 35 días de duración, que consta das seguintes etapas: salgadura da peza, lavado para eliminar os restos de sal, asentado e secado ou madurado. Na obtención dos lacóns no está permitido aplicar procesos de afumadura, xa que se perderían as características organolépticas propias do produto. Características xerais
Tomando como modelo o lacón galego, o lacón presenta unha forma redondeada cos bordos perfilados e mantén todas as partes da pata do porco agás a escápula, e inclúe tamén a pel e o pezuño.
O seu peso oscila entre os tres e os cinco quilos e medio. A súa graxa é de consistencia untosa e cor branca ou amarelada, e contribúe ó aroma e sabor que presenta a peza. A súa masa magra é rosada, de aroma suave e lixeiramente salgada. Características nutricionais
En canto ás súas características nutricionais, o lacón constitúe unha boa fonte de proteínas de alto valor biolóxico. A súa composición nutricional é semellante á da paletilla, e como tal presenta máis graxa (arredor do 20%) e menos proteína que o xamón curado. A carne de porco en xeral é unha fonte importante de vitaminas do grupo B, agás de ácido fólico. Ademais, é a carne que menor cantidade de bases púricas contén, substancias que ó metabolizarse dan lugar ó ácido úrico. Lacón galego
Desde 1997, a entón Consellería de Agricultura ten recoñecida a denominación específica Lacón galego, rexistrada como Indicación Xeográfica Protexida desde 2001. A denominación de orixe amparaba en 2008 a 214 explotacións e 39 industrias, cunha produción de 34. 583 kg (9. 760 pezas) [Ligazón morta].
Segundo o tipo de alimentación que recibira o porco, coñécense dous tipos de lacón galego: O tradicional, que se caracteriza por proceder de porcos que nos seus tres últimos meses de vida foron alimentados soamente con cereais, castañas, tubérculos e landras; e
O lacón galego normal, que procede de porcos cuxa alimentación está baseada en pensos autorizados e controlados polo Consello Regulador da Denominación Específica. A lacoeira
Nas terras de Carballedo cómese a locoeira fría. Ao cortar a carne dos porcos na matanza faise unha peza coa carne da zona do lacón mais deixando fóra o propio lacón, ese anaco é a lacoeira, que se salga co resto da carne.
Ladiniano

O Ladiniano é unha división da escala temporal xeolóxica, a última época do Triásico medio, segundo terzo do período Triásico. Esta etapa esténdese desde 237 até 228 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Ladiniano sucede o Anisiano e precede o Carniano, a primeira época do Triásico superior.
Ladislav Pinkas

Ladislav Pinkas, nado en Vaux de Cernay (Francia) o 11 de setembro de 1863 e finado en Praga o 28 de febreiro de 1936, foi un tirador de esgrima, tradutor, avogado, político e financeiro checo. Traxectoria
Neto do político Adolf Maria Pinkas e fillo do pintor Soběslav Pinkas, a súa nai era francesa. Estudou dereito na Universidade Carolina de Praga e na École libre des sciences politiques en París, traballando máis tarde como avogado. Desde a súa xuventude practicou a esgrima, en 1886 ingresou no Club de Esgrima Checo recentemente fundado por Gustav Hergsell, e foi un dos profesores da primeira academia de esgrima que se abriu o 26 de abril dese ano. Chegou a ser presidente do club, e unha das figuras máis destacadas da esgrima checa anteriores a 1900.
Desde 1895 foi deputado do Partido dos Novos Checos no Parlamento de Bohemia e membro do comité do partido e en 1911 entrou no comité de xestión da principal caixa de aforros checa, sendo o seu presidente durante moitos anos e tamén estivo á cabeza da Alliance française checa.
Tradutor ao checo, do francés traduciu a obra Les vieux de la vieille de Émile Erckmann e Alexandre Chatrian co título Staří vojáci (1886), e do alemán Unterricht im Säbelfechten de Gustav Hergsell, unha introdución ao sabre en esgrima co título de O šermu šavlí (1888).
Lady Bird (filme)

Lady Bird é un filme estadounidense de 2017 escrito e dirixido por Greta Gerwig. Está protagonizado por Saoirse Ronan, Laurie Metcalf, Tracy Letts, Lucas Hedges, Timothée Chalamet, Beanie Feldstein, Stephen McKinley Henderson e Lois Smith. Ambientado en Sacramento, California, en 2002, é unha historia de crecemento e evolución persoal e a turbulenta relación da protagonista coa súa nai.
Lady Bird estreouse no Festival de Cinema de Telluride o 1 de setembro de 2017, e foi estreado nos Estados Unidos o 3 de novembro de 2017 por A24. A crítica louvou o guión, a dirección e as interpretacións de Ronan e Metcalf. Tivo unha recadación de máis de $76 millóns sobre un orzamento de $10 millóns.
O filme foi amplamente aclamado pola crítica, e foi escollido polas revistas National Board of Review, o American Film Institute e Time como un dos mellores dez filmes do ano. Na 90ª edición dos Óscar, tivo cinco nomeamentos nas categorías de mellor filme, mellor actriz (para Ronan), mellor actriz secundaria (para Metcalf), mellor guión orixinal e mellor director. Nos Globos de Ouro, Lady Bird gañou dous premios, mellor película - Comedia ou musical e mellor actriz – comedia ou musical (para Ronan) e foi nomeado a dous máis. Tamén foi nomeado a tres premios BAFTA. Personaxes
Saoirse Ronan como Christine "Lady Bird" McPherson
Laurie Metcalf como Marion McPherson
Tracy Letts como Larry McPherson
Lucas Hedges como Danny O'Neill
Timothée Chalamet como Kyle Scheible
Beanie Feldstein como Julianne "Julie" Steffans
Lois Smith como Irmá Sarah Joan
Stephen McKinley Henderson como Padre Leviatch
Odeya Rush como Jenna Walton
Jordan Rodrigues como Miguel McPherson
Marielle Scott como Shelly Yuhan
John Karna como Greg Anrue
Jake McDorman como Mr. Bruno
Bayne Gibby como Casey Kelly
Laura Marano como Diana Greenway
Marietta DePrima como Miss Patty
Daniel Zovatto como Jonah Ruiz
Kristen Cloke como Ms. Steffans
Andy Buckley como Tío Matthew
Kathryn Newton como Darlene Bell
Myra Turley como Irmá Gina
Bob Stephenson como Padre Walther
Laetoli

Laetoli é un sitio paleontolóxico que se localiza a 45 km ao suroeste da garganta de Olduvai, en Tanzania, próximo ao Parque Nacional do Serengeti.
En 1978 Mary Leakey atopou pisadas de homínidos dunha antigüidade de 3, 7 millóns de anos. Tres homínidos camiñaran cara ao norte, e deixaran cos seus pés pisadas moi ben definidas na cinsa volcánica, que por mor da chuvia se convertera en lama, procedente dunha das erupcións do volcán Sadiman, situado a vinte quilómetros. Dous homínidos ían por diante e outro seguíaos pisando nas súas pegadas, polo que ás veces se fai difícil seguir o seu trazado. As pisadas demostran que camiñaban erguidos habitualmente, de igual xeito a como o fai un humano moderno. O segundo homínido é moito máis pequeno, seguramente unha femia ou unha cría. No mesmo sitio descubríronse restos de mandíbulas e dentes, presumiblemente de Australopithecus afarensis. Tamén se descubriron pisadas doutras vinte especies animais: hienas, babuínos, xabarís, xirafas, gacelas, rinocerontes etc.
Lafcadio Hearn

Patrick Lafcadio Hearn, nado en Lefkada, no mar Xónico, o 27 de xuño de 1850 e finado en Tokyo o 26 de setembro de 1904, foi un xornalista, tradutor, orientalista e escritor británico, de nai grega e pai irlandés. Tras un tempo radicado no Xapón, adoptou o nome de Yakumo Koizumi (小泉八雲) e obtivo a nacionalidade daquel país.
Foi un dos primeiros europeos en dar a coñecer a cultura xaponesa en Occidente a través da súa literatura oral.
Unha das súas obras máis célebres é a compilación de relatos Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things. Obra
Temática xaponesa
Glimpses of Unfamiliar Japan (1894)
Out of the East: Reveries and Studies in New Japan (1895)
Kokoro: Hints and Echoes of Japanese Inner Life (1896)
Gleanings in Buddha-Fields: Studies of Hand and Soul in the Far East (1897)
The Boy who Drew Cats, (1897)
Exotics and Retrospectives (1898)
Japanese Fairy Tales (1898)
In Ghostly Japan (1899)
Shadowings (1900)
Japanese Lyrics (1900)
A Japanese Miscellany (1901)
Kottō: Being Japanese Curios, with Sundry Cobwebs (1902)
Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things (1904)
An Attempt at Interpretation (1904)
The Romance of the Milky Way and other studies and stories (1905)
Temática relacionada con Louisiana
La Cuisine Creole: A Collection of Culinary Recipes (1885)
Gombo Zhèbes": A Little Dictionary of Creole Proverbs, Selected from Six Creole Dialects. (1885)
Chita: A Memory of Last Island (1889)
Creole Sketches (1924)
Traducións
One of Cleopatra's Nights and Other Fantastic Romances by Théophile Gautier (1882)
Tales from Théophile Gautier (1888)
The Crime of Sylvestre Bonnard, de Anatole France (1890)
The Temptation of Saint Anthony, de Gustave Flaubert (1910)
Stories, de Émile Zola (1935)
The tales of Guy de Maupassant(1964)
Outros
Stray Leaves From Strange Literature; Stories Reconstructed from the Anvari-Soheili, Baital Pachisi, Mahabharata, Pantchantra, Gulistan, Talmud, Kalewala, etc. (1884)
Some Chinese Ghosts (1887)
Youma, the Story of a West-Indian Slave (1889)
Two Years in the French West Indies (1890)
Lagar (construción)

O lagar é o lugar preparado para prensar certos froitos, como as uvas, as mazás ou as olivas, co fin de que solten o líquido que conteñen. O termo deriva do nome do recipiente ou aparello mecánico onde se prensa o froito, chamado hoxe normalmente prensa, reservando o termo lagar para a construción.
O máis común en Galiza é o edificio para esmagar o bago de viño, mais tamén se chama lagar o lugar para esmagar a mazá da sidra (llagar en Asturias) e incluso a oliva para fabricar aceite.
Dende o punto de vista construtivo, non deixa de ser un pequeno alboio, fechado ou non, de cachotaría onde se atopan unha tallas e a propia prensa, que adoitaba consistir nun recipiente sobre o que acouga unha gran trabe de carballo ou castiñeiro. Os lagares remóntanse á época romana, e son moi común en Galiza, formando parte da arquitectura vernácula. Nalgunhas partes de Galiza, onde a adega se atopa no piso terreo da vivenda (casa do viño), o lagar tamén se acha aquí.
Lagarta

O grupo das lagartas pertence á familia de réptiles escamosos dos lagartos. As lagartas son orixinarias da África, e encóntranse espalladas en todas as zonas temperadas e quentes do mundo. Son importantes nos ecosistemas porque, como insectívoros, funcionan como "controladores" de pragas domésticas. [Cómpre referencia]
As lagartas poden subir paredes, mesmo de vidro, e até andar sobre teitos grazas ás forzas de van der Waals estabelecidas polas cerdas existentes nas súas patas. Algunhas especies presentan capacidade de camuflaxe similar á do camaleón. Outras especies de lagartas comunícanse entre si a través de ruídos -o que non é moi común entre lagartos-.
A lagarta posúe respiración estritamente pulmonar, a súa circulación é fechada, dupla e completa, posúe pel seca e recuberta por escamas. É pecilotérmico e o sistema dixestivo é completo.
Unha característica interesante nas lagartas é a capacidade de rexenerar o seu rabo. Cando se sente en perigo, a lagarta desprende a cauda, que non perde o movemento durante algúns minutos, o que eventualmente desorienta os seus predadores. A rexeneración completa do rabo ocorre en dúas semanas. Lagartas presentes en Galiza
Lagarta das brañas (n. c. Zootoca vivipara, antes Lacerta vivipara)
Lagarta da serra (n. c. Iberolacerta monticola)
Lagarta galega (n. c. Podarcis bocagei)
Lagarta dos penedos (n. c. Podarcis hispanica)
Lagarta dos muros (n. c. Podarcis muralis)
Lagarta rabuda (n. c. Psammodromus algirus)
Lagarta cinsenta (n. c. Psammodromus hispanicus)
Lagarto das silvas

O lagarto das silvas ou lagarto das silveiras (Lacerta schreiberi, Bedriaga, 1878) é unha especie da familia Lacertidae. Descrición
É un lagarto de cabeza curta e ancha; a cola é o dobre de longa cá lonxitude do corpo. Esta especie, en xeral, é verde e co abdome amarelento. Os machos, ademais conteñen unha coloración case negra, substituída nas femias por unha cor parda e na época de celo o macho ten o pescozo azulado. A súa lonxitude total non supera os 4 dm. Cando é perseguido non dúbida en gabear ás árbores. Só vive nas montañas do oeste da Península Ibérica. Tende a habitar en lugares húmidos, como nas beiras dos ríos. A alteración do seu hábitat está a provoca-la mingua da súa poboación. Etimoloxía
O nome da especie é unha homenaxe ao zoólogo austríaco Egid Schreiber (1836-1913).
Lagnieu

Lagnieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Lago

Un lago (do latín lacus) é un accidente xeográfico constituído por unha grande extensión de auga (ou nalgún caso doutro líquido), en xeral auga doce, rodeada de terra e sen movemento fluído (isto é, sen corrente). Esa auga pode provir: da choiva;
dunha nacente local; ou
de cursos de auga, como ríos que desauguen nesa depresión.
Normalmente, a auga dos lagos é auga doce, mais existen no mundo algúns importantes lagos salgados, como o Gran Lago Salgado da América do Norte ou o Mar Morto no Oriente Medio (Israel e Palestina).
Nalgúns casos, o termo lago úsase para describir unha bacía que, aínda estando baldeira a maior parte do tempo, pode chegar a encherse de auga en condicións estacionais de chuvias fortes.
As dimensións dos lagos son moi variábeis, desde algúns metros ata varias centenas de quilómetros, como son os Grandes Lagos da América do Norte ou os Grandes Lagos Africanos.
Aos lagos de pequenas dimensións chámaselles 'estanques', e os máis pequenos aínda, 'pozas', 'poceiras' ou 'charcas'.
Os lagos maiores, sen saída marítima, son tamén chamados mares interiores, como o mar Caspio; regra con moitas excepcións, falando tamén de Mar Morto e do Gran Lago Salgado.
A súa profundidade tamén varía desde algúns centímetros ata varias centenas de metros - o Lago Baikal, na Siberia, é o máis profundo do mundo, con 1743 metros.
A orixe dos lagos é variábel e depende da xeomorfoloxía do terreo. Poden ser de orixe tectónica, ou sexa, teren sido formados por fenómenos xeolóxicos, ou poden ter sido formados pola erosión do terreo, ben por fenómenos climáticos, ou ben pola acción de ríos ou glaciares. En zonas como a Antártida, poden existir lagos sub-glaciares, isto é, debaixo do xeo, como o Lago Vostok.
Un lago pódese formar nun cráter antigo, como a caldeira do 'Cráter Lake', nos Estados Unidos de América.
É importante non confundir un lago cunha planicie de inundación, que ten unha orixe e unha dinámica diferente. Á volta dun lago, porén, pode existir unha planicie de inundación.
O estudo ecolóxico dos lagos é a limnoloxía.
Con moita frecuencia, o lago ten un 'emisario', por onde a auga se coa en sentido ao mar. Lagos máis grandes da Terra
Mar Caspio (370000 km²)
Lago Superior (82000 km²)
Lago Vitoria (69000 km²)
Lago Huron (60000 km²)
Lago Michigan (58000 km²)
Mar de Aral (34000 km²)
Lago Tanganica (33000 km²)
Lago Baikal (31000 km²)
Gran Lago do Oso (31800 km²)
Gran Lago dos Escravos (29000 km²) Lagos fóra da Terra
Hai probas da existencia de lagos extraterrestres, tales como os lagos de metano que a NASA informou (áo retornar a sonda Cassini) que existían en Titán, unha lúa de Saturno.
Lago Cocibolca

O lago Cocibolca (vocábulo que quere dicir 'o mar doce'), tamén chamado Lago de Nicaragua, é un lago de auga doce. Está situado en Nicaragua, Centroamérica. A súa extensión é de 8. 624 km².
É o terceiro lago de América Latina despois do Lago de Maracaibo en Venezuela e o Lago Titicaca (de tamaño parecido) entre Bolivia e o Perú.
Alberga as únicas quenllas de auga doce do mundo.
O río San Juan conecta o lago co mar Caribe.
A cidade de Granada e o volcán Mombacho encóntrase na beira do lago.
O lago ten máis de catrocentos illotes se se inclúen os Illotes de Granada e o Arquipélago de Solentiname, dúas illas grandes que son a Illa de Zapatera e a Illa de Ometepe. Nesta última encontramos dous volcáns, un deles activo, que son o Volcán Maderas -un santuario de flora e fauna- e o Volcán Concepción.
Lago Erie

O lago Erie é un dos Grandes Lagos. Cunha área de 24, 000 km², o Lago Erie é o 13º maior lago do mundo (contandose o Mar Caspio e o Mar de Aral). Está localizado entre a provincia canadense de Ontario, e os estados americanos de Nova York, Ohio e Pensilvania. É o máis raso dos cinco Grandes Lagos, cunha profundidade media de 19 metros.
Grandes cidades localizadas á beira do Lago Erie son: Buffalo - Nova York, EUA
Cleveland - Ohio, EUA
Erie - Pensilvania, EUA
Toledo - Ohio, EUA
Lago Huron

O lago Huron é un dos cinco Grandes Lagos, localizado entre o estado norteamericano de Míchigan e a provincia canadense de Ontario. Cunha área de 59. 600 quilómetros cadrados, o Lago Huron é o segundo maior dos cinco Grandes Lagos, e un dos maiores lagos do mundo. A súa superficie está localizada a 176 metros por enriba do nivel do mar e a súa profundidade máxima é de 230 metros. Como o Lago Superior, o Lago Huron está pouco densamente habitado, cando se compara ambos co Lago Ontario ou o Lago Michigan.
Lago Inle

O Inle (en birmano: အင်းလေးကန်) é un lago de auga doce situado nas montañas do Estado Shan, no leste de Myanmar. Cunha superficie estimada de 116 km² (100 km de longo por tan só 5 km de ancho), é o segundo lago en extensión e un dos máis altos (está situado a 884 m sobre o nivel do mar) do país, constituíndo ademais un dos seus principais destinos turísticos. A súa profundidade media varía entre os 2, 10 m na estación seca (3, 60 m máximo) e os máis de 4 metros na estación de choivas. O ecosistema do lago contén numerosas especies propias, entre elas máis de 20 especies de gasterópodos e 9 tipos de peixes. Algunhas delas, como a Sawbwa resplendens, a Microrasbora erythromicron e a Inlecypris auropurpurea, atópanse en ocasións en acuariofilia.
Nas súas beiras atópanse 200 cidades e aldeas, maioritariamente poboadas polos intha (fillos do Lago). A cidade máis poboada da contorna é Nyaung Swe (Yawnghwe), que ten unha canle de 4 m de profundidade até o lago (Canle de Nankand).
O lago é aproveitado e cultivado e as súas augas forman canles entre as zonas de cultivo. Son famosos os xardíns do lago e as casas flotantes. Hai mesmo un mercado flotante.
Nunha das beiras do lago atópase o pagode de Phaung Daw U, un dos tres principais de Birmania, construído no século XVIII e que contén imaxes de Buda do século XII.
Cerca do lago Inle atópase a aldea de Indein onde se alza un conxunto de pagodes chamado Shwe Inn Thein Paya, que conta con máis de 1. 000 estupas e data do século XVII.
O lago converteuse nun dos principais destinos turísticos de Myanmar, pechando un circuíto composto polas cidades de Rangún, Bagan e Mandalay.
Lago Ontario

O Lago Ontario é o menor dos cinco Grandes Lagos de América do Norte, con 18. 960 km². As cidades máis importantes ás súas marxes son Toronto, no Canadá, e Rochester nos EUA.
Lago Roca, Tierra del Fuego

O lago Roca é un corpo de auga binacional, situado no sur da Illa Grande de Tierra de Fuego dividido entre as repúblicas da Arxentina e Chile. O lago, de orixe glaciar, atópase en sentido lonxitudinal noroeste-sueste, entre as cadeas montañosas do Guanaco e as Pirámides da Cordilleira dos Andes. A súa lonxitude é de aproximadamente 11 km. , cunha largura media de 1. 5 km. , situándose na súa meirande parte en territorio chileno. O lago é o resultado dun embalsamento natural do río Lapataia, produto dunha morena glaciaria. A parte arxentina da súa cunca atoóase totalmente protexida polo parque nacional de Tierra del Fuego.
Lago Rødenessjøen

O Lago Rødenessjøen atópease no límite entre os condados de Akershus e Østfold.
Lago Superior

O Lago Superior é o maior dos cinco Grandes Lagos de Norteamérica, e o maior lago de auga doce do mundo por superficie. O Lago Baikal de Siberia conten maior volume, e o Mar Caspio é maior, pero é de auga salgada.
O Lago Superior localízase entre o Canadá (provincia de Ontario) e os Estados Unidos (estados de Míchigan, Minnesota, e Wisconsin.
Cunha área de 82, 000 km², o Lago Superior é, ironicamente, o menos densamente habitado dos Cinco Lagos. Cidades importantes no litoral do Lago Superior son Sault Saint Marie e Thunder Bay, en Ontario, e Duluth, en Minnesota.
Lago Vostok

O lago Vostok é unha masa de auga subglacial localizada na Antártida, por baixo da Estación Vostok, un centro de investigación dirixido por Rusia. Este lago permaneceu descoñecido durante moito tempo, grazas ó seu peculiar encadramento xeográfico e permanece como unha das últimas zonas por explorar do planeta Terra. Só en 1996 se descubriu a súa verdadeira extensión. O lago Vostok ten unha forma elíptica con 250 km de longo e 40 km de ancho cubrindo unha área de 14. 000 km². O seu fondo é irregular e divídese en dúas bacias, a máis profunda con cerca de 800 m e a outra con 200 m. Calcúlase que o lago conteña un volume de 5. 400 km³ de auga doce. Está totalmente protexido da atmosfera e outros contactos co exterior por unha espesura de 4 km de xeo antártico.
O tempo de residencia da auga no lago Vostok é de cerca de 1 millón de anos (no lago Ontario (de dimensións semellantes) este valor é de seis anos). Este feito leva a que o ambiente químico do lago sexa extremadamente oxidante, con concentracións de osíxeno 50 veces superiores a lagos normais. O xeo que se encontra na zona superior crese que deriva da conxelación da auga do propio lago. Esta característica fai desta zona unha potencial zona de mostraxe. A espesura de xeo aumenta de Sur para Norte, de acordo co fluxo do xeo no sentido do océano Índico.
A orixe do lago Vostok é, segundo a opinión da maioría dos científicos, a dun lago normal que foi cuberto por xeo, a medida que se desenvolveron os glaciares da Antártida. Isto debeu ocorrer hai 30 millóns de anos e terminou hai 15 millóns de anos. Desde entón o lago e as súas eventuais formas de vida encóntranse illados, un dos motivos polos que ten interese científico.
Dadas as condicións do lago, os únicos organismos, se hai algún presente, deben ser microbios ou bacterias, posiblemente de estirpes totalmente novas para a Ciencia. As formas de vida existentes hai 15 millóns de anos eran diferentes das actuais e pénsase que este período de tempo de illamento poida ter conducido á evolución de novas especies. As características destes micro-organismos permanecen descoñecidas e poden ter implicacións importantes, especialmente se fosen axentes patoxénicos con capacidade de provocar novas doenzas. Mais a cuestión da presenza ou non de vida no lago Vostok aínda non foi resolvida e é obxecto de debate na comunidade científica. Un grupo de científicos rusos nega a existencia de vida no lago debido ás concicións oxidantes da súa auga e clasifica as descubertas doutros investigadores como resultado de contaminación. Por outro lado, os defensores da idea de vida argumentan que hai outros lagos antárticos extremadamente oxidantes que son ricos en micro-organismos. As zonas máis profundas do lago deben polo contrario ter características anaerobias e poden ser o local ideal para procurar vida. Se fose probada a inexistencia de vida no lago Vostok, esta vai ser a primeira masa de auga totalmente estéril encontrada no planeta.
Lago hipersalino

Un lago hipersalino é un corpo de auga pechado que contén concentracións altas de cloruro sódico ou outros sales, con niveis salinos que sobrepasasn os da auga de mar (3, 5%, é dicir, 35 g/L). Nestes ambientes de alta salinidade poden prosperar microbios e crustáceos especializados pero son augas hostís para a maioría das formas de vida. Algunhas desas especies entran en estado dormente cando se desecan, e algunhas especies crese que sobreviviron durante 250 millóns de anos. A auga dos lagos hipersalinos ten unha gran flotabilidade debido ao alto contido de sal. Exemplos
O corpo de auga máis salgada do mundo é a lagoa Don Juan, situada nos Vales secos de McMurdo da Antártida. O seu volume é duns 3000 m3, pero está cambiando constantemente. A lagoa de Don Juan ten un nivel de salinidade dun 44%, (é dicir, é 12 veces máis salgada que a auga de mar). A súa alta salinidade impide que se conxele incluso con temperaturas polares de -50 °C. Hai grandes lagos hipersalinos neses vales antárticos, como o lago Vanda cunha salinidade do 35% (é dicir, 10 veces maior que a do océano). Están cubertos de xeo en inverno.
Fóra da Antártida o lago máis salino é o lago Assal de Djibuti, que ten unha salinidade do 34, 8% (unhas 10 veces a do océano). Probablemente os lagos hipersalinos máis coñecidos son o mar Morto (34, 2% de salinidade en 2010) e o Gran Lago Salgado (do 5 ao 27% de salinidade variable). O mar Morto que separa Israel de Cisxordania, é o lago hipersalino situado máis por debaixo do nivel do mar e a lagoa Araruama é o lago hipersalino máis grande do mundo. O Gran Lago Salgado, situado en Utah, aínda que ten o triplo da superficie do mar Morto, ten pouca profundidade e experimenta fortes flutuacións do seu nivel, maiores que as do mar Morto. Nos seus niveis menores rexistrados, aproxímase a 7, 7 veces a salinidade do mar, pero cando o seu nivel é alto, a súa salinidade baixa a só un pouco máis que a salinidade mariña.
Os lagos hipersalinos encóntranse en todos os continentes, especialmente en rexións áridas e semiáridas.