proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Anthony Dudley

Anthony Edward Dudley (1967) é un barrister xibraltareño, e un dos dous xuíces da Corte Suprema de Xibraltar. Está casado e ten dúas fillas. Biografía
Dudley foi admitido como avogado en 1989. Despois de traballar varios anos no sector privado, foi nomeado Registrar da Corte Suprema de Xibraltar, e despois maxistrado estipendiario e Xuíz de instrución. Despois de ser nomeado xuíz adicional, converteuse en presidente da Corte Suprema en funcións en setembro de 2007, despois da suspensión do expresidente da Corte Suprema (Derek Schofield, envolvido en acusacións de corrupción).
Foi nomeado presidente da Corte Suprema o 1 de febreiro de 2010, polo gobernador Sir Adrian Johns. Dudley é o primeiro xibraltareño en ocupar este posto como titular. Controversias
Dudley foi acusado de presuntamente ter beneficiado Inna Gudavadze, viúva do filántropo xeorxiano Badri Patarkatsishvili, nun caso relacionado co control da herdanza. O multimillonario morreu en Londres en febreiro de 2008, en circunstancias non esclarecidas, e houbo acusacións de que el fora vítima dunha trama de asasinato entre Gudavadze e o magnate Boris Berezovsky, un antigo socio de Patarkatsishvili.
En abril de 2011, baixo a dirección de Dudley, a Corte Suprema de Xibraltar determinou que o sexo consensual (tanto para heterosexuais coma para os homosexuais masculinos) se consideraría legal dende a idade de 16 anos. Anteriormente, os homes gay só se lles permitía legalmente ter relacións sexuais (anais) a partir da idade de 18 en diante. Tamén, a Corte Suprema declarou que a penalización das relacións sexuais anais consentidas entre heterosexuais era inconstitucional. Ambas as dúas decisións foron moi criticadas por algúns sectores da sociedade civil xibraltareña, sobre todo pola Asociación de Mulleres de Xibraltar e da Alianza Evanxélica. Con todo, o goberno deixou claro que a cuestión aínda dependía dun referendo a ser realizado en data indeterminada.
Anthony Leggett

Anthony James Leggett, nado en Camberwell (Londres) o 26 de marzo de 1938, é un físico do Reino Unido. Traxectoria
Foi premiado co Premio Nobel de Física en 2003 polas súas contribucións á teoría dos supercondutores e superfluídos, e co Premio Wolf en Física na edición 2002-03.
Anthony Masselin

Anthony Masselin, nado en Lorient o 1 de outubro de 1976, é un músico bretón principalmente coñecido por formar parte de grupos como Soldat Louis ou tamén Madéo, Bagad Men ha tan e L’Occidentale de Fanfare.
Entre os anos 1997 e 1999 formou parte da Bagad de Lann-Bihoué. Dende o 2008 traballa no consello municipal de Laz, no departamento francés de Finistère.
Anthrax

Anthrax é unha banda de thrash metal estadounidense baseada en Nova York formada no ano 1981 polo guitarrista Scott Ian e o baixista Dan Lilker. Foi unha das máis populares bandas da escena thrash dos anos 80, e destaca por ser a primeira en combinar heavy metal con rap. Anthrax leva vendidos ao redor de 10 millóns de discos en todo o mundo, e é considerada unha das catro grandes do thrash metal, xunto con Metallica, Megadeth e Slayer.
En 2016 o grupo levaba publicados once álbums de estudio, un feixe de sinxelos e un EP coa banda de hip hop estadounidense Public Enemy. Segundo Nielsen SoundScan, Anthrax vendeu 2, 5 millóns de discos nos Estados Unidos dende 1991 ata 2004, cunhas vendas mundiais de 10 millóns de copias. Discografía
Fistful of Metal - 1984 (Megaforce Records)
Spreading the Disease - 1985 (Island Records)
Among the Living - 1987 (Island Records)
State of Euphoria - 1988 (Island Records)
Persistence of Time - 1990 (Island Records)
Sound of White Noise - 1993 (Elektra Records)
Stomp 442 - 1995 (Elektra Records)
Volume 8: The Threat Is Real - 1998 (Ignition Records)
We've Come for You All - 2003 (Sanctuary Records)
Worship Music - 2011 (Megaforce/Nuclear Blast)
For All Kings - 2016 (Megaforce, Nuclear Blast)
Antiaglutinante

Un antiaglutinante (denominado tamén de anticompactante, antiaglomerante ou antiacaking) é unha substancia capaz de evitar a formación de corpos compactos nas substancias existentes nunha disolución. As partículas sólidas dunha solución poden ir aglomerándose proporcionando unhas estruturas agregadas (denominadas en certas ocasións: grumos, gorolos ou bolborotos) que restan homoxeneidade. Estas substancias, denominadas antiaglomerantes, son capaces de evitar a formación de grumos por aglutinación de partículas. Pode tratarse dunha substancia química ou dun obxecto que coa súa presenza proporcione unhas características desfavorábeis á formación de aglomeracións. As substancias con capacidades contrarias denomínanse aglutinantes. Usos
Os antiaglutinantes empréganse en diversas industrias co obxecto de proporcionar mesturas homoxéneas. Por regra xeral a granulometría é a análise máis empregada para ver e detectar a formación de grumos, así como a necesidade de aplicar antiaglomerantes. Na industria alimentaria emprégase frecuentemente, así como na distribución de graneis como poden ser fariñas, cereais, etc.
Industria
En certas industrias os antiaglutinantes son empregados de forma intensa, por regra xeral cando é necesario que as mesturas se deban manter as súas características, como é o caso das pinturas sintéticas como pode ser as acrílicas. Nalgúns casos empréganse antiaglutinantes cando a aparición de grumos pode ser entendida como unha perda de calidade nos produtos, desta forma tense o seu uso moi estendido nos produtos de cosmética. Na industria de fabricación de fertilizantes adóitanse empregar antiaglomerantes co obxecto de obter maior rendemento nas mesturas.
Alimentación
Na industria alimentaria refírese aos aditivos que se lles engaden a certos alimentos para reducir a tendencia das partículas que os compoñen a adherirse unhas ás outras. Son habituais como aditivo alimentario nalgúns sectores de procesado de alimentos. Por regra xeral codifícanse co E-5**, é dicir cun cinco diante. Esta regra non é exacta xa que, por exemplo, o fosfato de diamidón, que é un antiaglomerante empregado frecuentemente en repostaría, posúe unha codificación E 1412. Deste xeito atópanse os antiaglomerantes na preparación de sopas instantáneas, elaboración de mollos, zumes, etc. Por regra xeral aplícase a aqueles alimentos que se atopan en fase líquida, ou que son fluídos. Tal é o caso dalgúns lácteos, como iogures, cremas, queixo fresco, ou o mesmo leite. Nalgúns sales emprégase o silicato cálcico (CaSiO3), como unha substancia antiaglutinante para impedir que o sal se aglutine nos saleiros por mor da presenza de humidade no ambiente. Noutrora empregábanse grans de arroz. Farmacia / Medicina
Algunhas doenzas relacionadas co sangue e a súa fluidez a través das arterias como pode ser a aparición de trombos pode ser evitada coa aplicación de fármacos con capacidades antiaglutinantes ou anticoagulantes que melloren a viscosidade sanguínea.
Antiagregante plaquetario

Os antiagregantes ou antiagregantes plaquetarios son un grupo de fármacos que alteran ou modifican a coagulación do sangue. Actuan na primeira parte desta (hemostase primaria) dentro do proceso de agregación plaquetaria e, por tanto, impiden a formación de trombos no interior das arterias e veas. Os antiagregantes clasifícanse segundo a molécula que alteran no proceso. Na actualidade, o máis empregado é a aspirina ou ácido acetilsalicílico (AAS) que actúa diminuíndo a síntese dunha molécula pro-agregante. É posíbel que o plasma sanguíneo teña propiedades antiagregantes, debido a que o sangue coagula de maneira inmediata.
Algúns velenos de orixe biolóxica conteñen péptidos ou sustancias con efecto antiagregante plaquetario. Entre eles están os das abellas, arañas, escorpións, cogombros de mar e os dalgunhas serpes, como as do xénero Bothrops. Igualmente as secreciones salivares ou exocrinas dalgúns morcegos (Desmodus rotundus), de insectos hematófagos como o Rhodnius prolixus (transmisor da enfermidade de Chagas) ou parasitos intestinais como o Ancylostoma ceylanicum e o Ascaris teñen compoñentes con efecto antiagregante plaquetario. Mecanismo de acción
O fármaco antiagregante plaquetario ideal inhibe as vías de activación plaquetaria, estimula as de inhibición ou, o máis aproximado ao ideal, ambas as cousas á vez. Tipos
Poden ser endóxenos, desencadeados durante a activación plaquetaria e á xeración de fibrina, que tende a limitar a extensión do trombo e previr a coagulación sistémica. Os máis importantes inhibidores son a prostaciclina (PG I2), o óxido nítrico, a antitrombina III, a proteína C e o sistema fibrinolítico. Tamén poden ser exóxenos ou fármacos propiamente ditos, como a aspirina. Segundo o seu mecanismo de acción pódense clasificar en dous grupos:
Inhibidores enzimáticos Inhibidores de ciclooxixenase (inhiben a síntese de tromboxano): ácido acetilsalicílico, sulfinpirazona, triflusal, ditazol, indobufeno
Inhibidores de fosfodiesterase: dipiridamol, cilostazol, triflusal, prostaciclina e os seus análogos como o epoprostenol e o iloprost.
Inhibidores de receptores Inhibidores de receptores de ADP: ticlopidina, clopidogrel, prasugrel.
Antagonistas do receptor glicoproteína IIa/IIIb ou GPIIb-IIIa: trigramín (illado do veleno de víbora), eptifibatide, tirofiban, abciximab. Indicacións
En medicina, dada a participación das plaquetas tanto nas etapas precoces da formación de ateromas (ateroxénese) como na trombose arterial, o uso de antiagregantes plaquetarios é moi relevante na prevención primaria e secundaria de doenzas cardiovasculares. Entre outras, están as tromboses arteriais (especialmente o infarto agudo de miocardio) e os accidentes cerebrovasculares.
Anticadea

Na Teoría da orde das matemáticas, unha anticadea é un conxunto parcialmente ordenado. S é un subconxunto A de S tal que cada par de membros de A é incomparable, isto é, para calquera x, y en A, nin x ≤ y nin y ≤ x.
O teorema de Dilworth establece que a non existencia dunha anticadea de tamaño n+1 en S é unha condición necesaria e suficiente para que S sexa a unión de n ordes totais ou cadeas. Isto motiva preguntas sobre o tamaño da anticadea máxima.
Anticapitalismo

O anticapitalista refírese á oposición, total ou parcialmente, ó capitalismo. O termo abrangue unha extensa colección de ideoloxías. En xeral, algúns anticapitalistas poden estar a favor dalgún tipo de colectivismo ou comunitarismo económico ou social, mais non todos e non necesariamente (existen anticapitalistas que defenden diferentes niveis de propiedade privada). Ideoloxías anticapitalistas
O seguinte é unha breve descrición das ideoloxías, dos puntos de vista e das tendencias máis notables do contra-capitalismo.
Socialismo
O socialismo, na súa versión máis usual, apoia a idea dun control estatal extensivo da economía, o cal pode ou non estar asociado co control democrático das persoas sobre o estado (se un estado-nación existe nun sistema así).
Anticiclón

Un anticiclón é unha zona atmosférica de alta presión, na que a presión atmosférica é superior á do aire circundante. O aire dun anticiclón é máis estable có aire que o circunda e descende sobre o solo desde as capas altas da atmosfera, producíndose un fenómeno denominado subsidencia. Grazas aos anticiclóns temos situacións de tempo estable e ausencia de precipitacións, xa que a subsidencia limita a formación de nubes. A circulación do aire no interior dun anticiclón é inversa á dunha borrasca, é dicir, no hemisferio norte a circulación é no sentido das agullas do reloxo (dextroxiro), e hemisferio sur é en sentido contrario as agullas do reloxo (levoxiro). Formación
Os anticiclóns fórmanse cando unha masa de aire frío situada a certa altura tende a descender ata contactar co chan. Na zona de contacto hai moita presión e acumúlase moito aire, o vento tende a saír desde o centro cara ó exterior. Tipos
Anticiclón térmico
Un anticiclón térmico é o descenso dunha masa de aire debido a que está máis fría có seu contorno. Prodúcese cando o aire descende por arrefriamento aumentando a presión atmosférica, a perda de temperatura é maior nas capas baixas que nas altas, provocando unha inversión térmica.
Ofrece un tempo seco, soleado e frío. Anticiclón dinámico
Un anticiclón dinámico é o descenso dunha masa de aire debido a que é empurrada cara a superficie da Terra pola advección en altura de masas de aire que a desprazan do lugar no que se atopa.
Ofrece un tempo seco, soleado e caloroso. Anticiclón dos Azores
É un anticiclón dinámico situado, normalmente, no centro do Atlántico Norte, á altura das illas dos Azores. É o centro de acción que induce sobre Europa, en xeral, e sobre España, en particular, proporciona tempo seco, soleado e caloroso durante o verán. Excepcionalmente tamén pode exercer a súa influencia no outono e na primavera, e mesmo nalgunhas ocasións en inverno. Neste caso o centro do anticiclón situarse no centro do mar Cantábrico, provocando invernos secos e temperados.
Anticipación

A anticipación ou prolepse é unha figura retórica de pensamento que consiste en adiantar razoamentos que poidan influír sobre o oínte ou o lector, ou que de antemán refuten os seus posibles argumentos adversos.
Anticodón

O anticodón é unha secuencia de tres nucleótidos ou triplete que se encontra no extremo do brazo anticodón dos ARNt, e que exerce un importante papel na síntese de proteínas nos ribosomas. A información utilizada directamente para a síntese de proteínas encóntrase nos codóns do ARNm. A sucesión de codóns do ARNm determina a secuencia de aminoácidos da proteína, xa que conforme o ARNm vai pasando polo ribosoma é descodificado. O encargado de traer os aminoácidos ao ribosoma é o ARNt, e o anticodón é fundamental para que se introduza en cada momento o aminoácido correcto que se debe enlazar na cadea proteica en crecemento. Durante a tradución de proteínas o anticodón únese ao codón. Emparellamento codón-anticodón e cambaleo
Como norma xeral, o codón e o anticodón son complementarios en bases seguindo a complementariedade estándar de Watson e Crick (A-U, G-C), pero hai excepcións debido ao denominado cambaleo no emparellamento de bases.
En xeral, o anticodón é complementario en bases nitroxenadas e antiparalelo con respecto ao codón, e cando o ARNt entra no ribosoma establécense pontes de hidróxeno entre as bases A e U e entre as C e G do codón e do anticodón. Por exemplo, se o codón do ARNm é 5'-UUG-3', o anticodón do ARNt será 3'-AAC-5', porque é o seu complementario. Se no ribosoma está nese momento exposto o codón UUG, en xeral só entraría no ribosoma o ARNt co anticodón AAC de entre as decenas de ARNt que hai na célula.
Pero hai excepcións con respecto a este mecanismo xeral, porque algúns anticodóns poden emparellarse con máis dun codón debido ao fenómeno do "cambaleo no emparellamento de bases". Frecuentemente o nucleótido 5' do anticodón é un nucleótido non habitual nos ácidos nucleicos, pero que aparece ás veces no ARNt, como a inosina ou a pseudouridina. Estes nucleótidos raros poden establecer pontes de hidróxeno estables con varias bases distintas na 3ª posición (3') do codón. Así, a inosina pode emparellarse con A, U ou C. Mesmo os nucleótidos normais poden en certos casos emparellarse sen respectar os pares normais debido á peculiar estrutura secundaria do ARNt; por exemplo, a G pode emparellarse con U.
Debido a este fenómeno do cambaleo non ten que haber 61 ARNt distintos nas células, como se requirirían nun emparellamento codón-anticodón de 1 a 1, senón que son suficientes moitos menos. Algúns organismos teñen menos de 45 ARNt distintos. Requírense como mínimo 31. Recoñecemento do anticodón polas aminoacil ARNt sintetases
Un ARNt levará o aminoácido que, segundo o código xenético, corresponda ao codón do ARNm para o cal ten o anticodón axeitado (complementario con ou sen cambaleo). Para que cada ARNt leve o aminoácido correcto deben actuar uns encimas chamados aminoacil ARNt sintetases, que recoñecen un aminoácido determinado e un ARNt determinado (co seu anticodón particular) e unen ambos. O anticodón é fundamental para que o encima recoñeza o ARNt, aínda que tamén é importante o brazo aceptor do aminoácido do ARNt.
Debido á dexeneración do código e ao cambaleo, hai varios ARNt (cos anticodóns apropiados pero distintos) que se unen ao mesmo tipo de aminoácido.
Anticomunismo

O anticomunismo é a oposición ao comunismo. Historicamente, a palabra comunismo foi empregada para referirse a varios tipos de organización social e os seus partidarios, mais, dende mediados do século XIX, a corrente dominante do comunismo no mundo foi o marxismo. O comunismo marxista conseguiu moitos máis seguidores e opoñentes que todas as demais formas de comunismo xuntas. Así mesmo, o termo anticomunismo emprégase principalmente para referirse á oposición activa ao comunismo marxista.
O marxismo, e a forma de comunismo asociado a el, acadou a súa notoriedade no século XX. O anticomunismo organizado desenvolveuse como reacción á crecente popularidade do movemento comunista, e adoptou moitas formas ao longo do século XX. Os monárquicos conservadores europeos loitaron contra a primeira onda de revolucións comunistas dende 1917 a 1922. O fascismo e o nazismo baseáronse nunha forma violenta de anticomunismo; incitaban o medo á revolución comunista para obter poder político, e tentaron destruír o comunismo na segunda guerra mundial. Os nacionalistas loitaron contra os comunistas en numerosas guerras civís por todo o mundo. Tanto o conservadorismo como o liberalismo clásico conformasen gran parte das políticas exteriores anticomunistas das potencias occidentais, e dominaron o pensamento intelectual anticomunista na segunda metade do século XX.
Trala Revolución de Outubro en Rusia, o comunismo marxista quedou principalmente vencellado á Unión Soviética na imaxinación pública (aínda que había moitos marxistas e comunistas que non apoiaban á Unión Soviética e as súas políticas). Como resultado, o anticomunismo e a oposición á Unión Soviética fixéronse practicamente indistinguibles, especialmente en política exterior. O anticomunismo foi un elemento importante na política exterior das Potencias do Eixo durante os anos 30 (Pacto Antikomintern) e dos Estados Unidos, o Reino Unido, o Xapón, Corea do Sur, Australia, o Canadá, Israel, e outros países capitalistas durante a guerra fría. Anticomunismo democrático
Movementos liberais en contra de gobernos autoproclamados comunistas déronse en diversas partes do mundo na década dos anos 80 do século XX aproveitado as mudanzas producidas na URSS baixo o goberno de Mikhail Gorbachev, algúns deles en: República Popular da China
Polonia
Alemaña Oriental
Checoslovaquia
Hungría
Bulgaria
Romanía
Anticorpos primarios e secundarios

Os anticorpos primarios e secundarios son dous grupos de anticorpos que se clasifican segundo se unan directamente a antíxenos ou proteínas ou ben teñan como diana outro anticorpo (primario), que, á súa vez, está unido a un antíxeno ou proteína. Primario
Un anticorpo primario pode ser moi útil para a detección de biomarcadores para enfermidades como o cancro, diabetes, párkinson e alzhéimer e utilízanse para o estudo da absorción, distribución, metabolismo e excreción (ADME) e resistencia a multidrogas (MDR) dos axentes terapéuticos. Secundario
Os anticorpos secundarios proporcionan detección e amplificación de sinal e estenden a utilidade dun anticorpo por medio da súa conxugación a proteínas. . Os anticorpos secundarios son especialmente eficientes en inmunoetiquetaxe. Os anticorpos secundarios únense aos anticorpos primarios, que están directamente unidos aos antíxenos diana. En inmunoetiquetaxe, o dominio Fab dos anticorpos primarios únese a un antíxeno e expón o seu dominio Fc a un anticorpo secundario. Despois, o dominio Fab do anticorpo secundario únese a un dominio Fc dun anticorpo primario. Como o dominio Fc é constante dentro dunha mesma clase animal, só cómpre un tipo de anticorpo secundario para unirse a moitos tipos de anticorpos primarios. Isto reduce o custo de etiquetar un só tipo de anticorpo secundario, en vez de etiquetar varios tipos de anticorpos primarios. Os anticorpos secundarios axudan a incrementar a sensibilidade e amplificación de sinal debido á unión de múltiples anticorpos secundarios a un anticorpo primario.
Aplicacións
Os anticorpos secundarios poden ser conxugados a encimas como a peroxidase do ravo picante (HRP) ou a fosfatase alcalina (AP); ou a tinguiduras fluorescentes como a fluoresceína isotiocianato (FITC), derivados da rodamina, tinguiduras Alexa Fluor; ou outras moléculas para ser utilizada en varias aplicacións. Os anticorpos secundarios son usados en moitos ensaios bioquímicos como os seguintes: ELISA, includíndo moitas probas para o VIH
Western blot
Inmunotinguidura
Inmunohistoquímica
Inmunocitoquímica
Antifascismo

O antifascismo é a oposición a ideoloxías, organizacións, gobernos e persoas fascistas, nacionalsocialistas, sendo sinónimo este último de ultradereita. Asóciase historicamente coa resistencia política nos países ou estados con gobernos fascistas ou nazis, aínda que tamén se autodenominan "antifascistas" a certos grupos europeos e estadounidenses que desde a década de 1970 se enfrontaron, mediante a propaganda ou a mobilización na rúa, aos partidos e bandas de extrema dereita. O antifascismo arredor do mundo
Reino Unido (1936) - Arredor de 1936 houbo un forte movemento fascista no Reino Unido, acadando o punto máis alto antes da Batalla de Cable Street, no que un grupo antifascista moito máis numeroso derrotou ós manifestantes convocados pola British Union of Fascists.
Antiga provincia da Habana

A antiga provincia da Habana foi unha das 14 provincias que tivo Cuba ata 2011, cando foi dividida nas provincias de Artemisa e Mayabeque. Estaba localizada na parte occidental do país. A capital era a mesma Cidade da Habana. A súa poboación absoluta era de 701. 767 habitantes, cunha densidade de poboación de 122, 5 hab. /km²; . Ocupaba o duodécimo lugar entre as provincias pola súa extensión, e o oitavo lugar pola súa poboación. Historia
A Provincia da Habana creouse en 1878, sendo unha das 6 provincias nas que se dividiu a illa, aínda baixo o dominio colonial español. Na división política administrativa de 1976, na que o país quedou dividido en 14 provincias, a primeira provincia da Habana dividiuse en Cidade da Habana (capital) e A Habana, coas áreas que rodeaban a capital. A primeira delas integraba os territorios da rexión metropolitana da Habana, basicamente, os antigos municipios da Habana, Marianao, Guanabacoa, Regla, Santiago de las Vegas e Santa María del Rosario así como outras áreas adxacentes.
O 1 de agosto de 2010 a Asemblea Nacional decidiu outra modificación da organización territorial de Cuba, segmentando a entón coñecida como Provincia da Habana, chamada coloquialmente "Habana Campo" en dúas novas provincias, chamadas Artemisa, ao oeste, e Mayabeque, ao leste, o que implicaba que, a partir do 1 de xaneiro de 2011 (data de entrada en vigor da devandita resolución), só hai unha provincia cubana chamada "de La Habana", en lugar de dúas; polo que tamén se acordou o cambio de denominación de "Provincia da Cidade da Habana" pola de "Provincia da Habana", sen necesidade de engadidos importantes, para distinguilo ou individualizalo. Ademais, tres municipios da provincia de Pinar del Río (Bahia Honda, Candelaria e San Cristóbal) foron trasladados á nova provincia de Artemisa.
Entre 1976 e 2010, a administración provincial da entón coñecida como provincia da Habana tivo a súa sede no territorio da Provincia da Cidade da Habana, xa que carecía de capital propia.
Situación anterior (entre 1976 e 2010): Provincia da Cidade da Habana
Provincia da Habana (sede: A Habana)
Situación actual (desde 2011): Provincia da Habana
Provincias de Artemisa e Mayabeque.
Antigüidade (obxecto)

Unha antigüidade é un obxecto que acadou unha idade que lle fai testemuña dunha era anterior na sociedade humana. Características
As antigüidades son xeralmente os obxectos que amosan un certo grao de artesanía ou certa atención ao deseño, tal como un escritorio ou un dos primeiros automóbiles.
Nunha sociedade consumista, unha antigüidade é sobre todo un obxecto que, por ser de construción e idade senlleiros ou por caer en desuso, recibe un valor superior aos obxectos semellantes e de fabricación máis recente.
Calquera museo histórico fai un uso considerable de antigüidades para ilustrar acontecementos históricos e darlles un contexto práctico. Comercio
As antigüidades mércanse e véndense xeralmente nos anticuarios, no mercado negro (véxase mercado, bazar e tianguis), clandestino, ou en gran medida a través de páxinas web dedicadas á publicación de avisos de compra e venda de antigüidades.
Algunhas antigüidades valiosas pódense mercar nas poxas, tales como Sotheby's ou Christie´s.
Antiheroe

Na literatura e o cinema un antiheroe fai referencia a un personaxe de ficción que ten algunhas características que son antiéticas comparadas coas do heroe tradicional. Un antiheroe nos libros e filmes actuais xeralmente realizará actos que son xulgados "heroicos", pero farao co emprego de métodos ou intencións que non o son tanto. A pesar de ser un personaxe con trazos negativos, con todo, cabe destacar que o antiheroe é diferente dun vilán, un vilán é un personaxe esencialmente malvado que ten obxectivos egoístas ou inmorais e é o inimigo do heroe (e, por extensión, o antiheroe) dunha historia. Para que vos fagades unha idea, se adoitamos asociar o branco co heroe e o negro co vilán, pódese dicir que un antiheroe está máis nunha "zona gris", é dicir, un antiheroe tampouco é absolutamente bo nin absolutamente malo, senón un personaxe moralmente ambiguo. A pesar das súas debilidades e defectos, o lector ten máis probabilidades de simpatizar co antiheroe e recoñecerse nel.
Antihidróxeno

En física, o antihidróxeno é o átomo de antimateria equivalente ao hidróxeno común. Está formado por un antiprotón e un positrón, polo que ten as mesmas propiedades, pero coas cargas eléctricas invertidas. O seu símbolo químico é H, que é unha H cun macron.
Aniquílase ao contacto cun átomo de hidróxeno, polo que son inestables entre eles. Ao descomporse prodúcense fotóns de luz. Un dos científicos que o pautou foi Robert L. Forward, na revista científica Mirror Matter Newsletter. Historia experimental
En 1995, o CERN anunciou a creación de nove átomos de antihidróxeno no experimento PS210, liderado por Walter Oelert e Mario Macri, e o Fermilab confirmou o feito, e pouco despois anunciou a creación doutros 100 átomos de antihidróxeno. Creouse combinando nun acelerador de partículas, 1 antielectrón e 1 antiprotón, arrefriados até case o cero absoluto para frealos e confinalos con campos magnéticos para que non chocasen con átomos normais.
En 2010, científicos do CERN dirixidos por Jeffrey Hangst realizaron o experimento Alpha, mediante o cal lograron a captura e posterior detección de 38 átomos de antihidróxeno. Para iso, os científicos empregaron 10 millóns de antiprotóns e aínda máis positróns e empregaron unha 'trampa' magnética que confina os átomos neutrais ao interactuar cos seus instantes magnéticos.
En 2011 o proxecto Alpha logrou crear máis de 300 átomos de antihidróxeno e almacenalos durante 1000 segundos (16 minutos 40 segundos). Isto permitiu aos científicos deste experimento coñecer máis información sobre a antimateria.
En marzo do 2012, o CERN logrou manipular átomos de antihidróxeno usando microondas, conseguindo a primeira visión dunha pegada antiatómica.
En 2016, o proxecto ALPHA mediu a transición entre os dous niveis enerxéticos máis baixos do antihidróxeno, 1S–2S. Os resultados, idénticos aos do hidróxeno dentro da resolución experimental, apoian a idea da simetría entre materia e antimateria.
Antiimperialismo

O antiimperialismo é unha posición política xurdida a finais do século XIX que se caracteriza por unha categórica oposición ó imperialismo. O pensamento antiimperialista está estreitamente vinculado ó cuestionamento dos mecanismos de dependencia neocolonial caracterizados por mecanismos de suxeición económicos e financeiros, así como os chamados procesos de liberación nacional. Orixe
Aínda sen usar o termo «imperialismo» ou «antiimperialismo», o pensamento antiimperialista tivo as súas primeiras manifestacións a finais do século XIX cando, co auxe do comercio e as finanzas internacionais, quedou en evidencia que existían novos mecanismos de dominación que non implicaban necesariamente as clásicas conquistas de anexión imperiais.
Aínda que as primeiras protestas contra o colonialismo realizounas o utilitarista inglés Jeremy Bentham no seu manifesto Emancipade as vosas colonias. a primeira presenza dun pensamento antiimperialista rexístrase nos Estados Unidos impulsado polo escritor Mark Twain.
En 1898, Twain fundou a liga Antiimperialista dos Estados Unidos, con sede en Boston, inicialmente para combater a acción estadounidense na Guerra de Cuba, permanecendo até 1921.
En 1902, apareceu o libro de John A. Hobson Imperialismo: un estudo e en 1916, Lenin escribiu a súa soada obra O imperialismo, etapa superior do capitalismo, que difundiu en todo o mundo a noción.
Porén, existe unha diferenza profunda entre a noción de «imperialismo» tal como resulta das análises de Hobson e Lenin, do «antiimperialismo» como posición política. A idea de «antiimperialismo» pon o acento na chamada «cuestión nacional» e na necesidade de garantir ós pobos a posibilidade de desenvolverse de xeito autónomo a través do seu dereito de autodeterminación.
Antiinflamatorio

En medicina e en farmacia, o termo antiinflamatorio aplícase ao medicamento ou ao procedrmento médico usados para previr ou diminuír a inflamación dos tecidos. Medicamentos antiinflamatorios
No caso dos medicamentos, o mecanismo polo cal actúan xeralmente é o de impedir ou inhibir a biosíntese dos seus axentes mediadores, principalmente os denominados eicosanoides ou derivados do ácido araquidónico.
Hai dous grandes grupos de fármacos antiinflamatorios: esteroideos e non esteroideos. Tamén existe o grupo de fármacos antirreumatoides modificadores da enfermidade (FARME) e algúns outros fármacos con propiedades antiinflamatorias leves, como certos antihistamínicos e os usados para o tratamento da gota, aínda que non son estritamente antiinflamatorios. Procedementos antiinflamatorios
Os procedementos antiinflamatorios son en xeral medidas físicas, como repouso e inmobilización, hipotermia ou crioterapia localizada, elevación e compresión da extremidade afectada, e que xeralmente se recomendan aplicar en forma primaria e inmediata. Son de uso moi común para tratamentos de lesións en deportistas.
Antiinflamatorios non-esteroides

Os antiinflamatorios non-esteroides (abreviado AINE) son un grupo variado e quimicamente heteroxéneo de fármacos principalmente antiinflamatorios, analxésicos e antipiréticos, os cales reducen os síntomas da inflamación, a dor e a febre. Todos eles exercen o seu efecto mediante a inhibición do enzima ciclooxixenase. Os antiinflamatorios naturais, segregados polo propio organismo, son os derivados dos corticoides, substancias de orixe esteroideo de potente acción antiinflamatoria, pero con importantes efectos secundarios.
En oposición aos corticoides, o termo "non esteroideo" aplícase aos AINE para recalcar a súa estrutura química non esteroidea e a menor cantidade de efectos secundarios. O termo foi acuñado en 1960 por Michael W. Whitehouse. Como analxésicos caracterízanse por non pertencer á clase dos narcóticos e actuar bloqueando a síntese de prostaglandinas.
Os efectos secundarios dependen do fármaco específico, pero en gran medida inclúen un maior risco de úlceras e hemorraxias gastrointestinales, presión arterial alta, problemas cardiacos e enfermidade renal.
No mercado existen 2 tipos de AINEs dispoñibles, os clásicos, que actúan inhibindo principalmente á enzima ciclooxigenasa (COX) de modo non selectivo, inhiben por tanto os 2 subtipos, COX-1 e COX-2, e os selectivos para a COX-2, que contan con menos efectos secundarios gastrointestinais.
Os AINEs máis coñecidos son a aspirina e o ibuprofeno. Neste último a dose máxima para adquirir nunha farmacia en España sen receita médica é de 400mg. O paracetamol non se adoita incluír neste grupo xa que practicamente carece de acción antiinflamatoria.
Antilambda

O antilambda, coñecido en paleografía coa denominación latina diple, é un signo ortográfico auxiliar que pode empregarse como signo simple ou como signo dobre, cunha forma de apertura ( < ) e outra de peche ( > ). Historia
O nome do signo provén da súa semellanza coa forma maiúscula da letra grega lambda (Λ), mais disposta en horizontal.
O antilambda xa era utilizado na antiga Grecia. O símbolo > considérase unha creación de Aristarco de Samotracia, (século II a. C. ), editor de Homero, que o utilizaba para indicar que discordaba da opinión de Zenódoto de Éfeso, editor anterior.
Ese mesmo signo > empregábase nas marxes dos manuscritos latinos e gregos para indicar que nesa liña había algunha palabra ou pasaxe relevante. Posteriormente introduciuse o signo < para encerrar o texto.
Isidoro de Sevilla explica nas súas Etymologiae que o antilambda se usaba na súa época para indicar que unha cita dun texto era bíblica e non un comentario.
Na Idade Media utilizáronse diferentes signos: V, Y, 7. .. Coa imprenta continuouse a empregar, sendo a orixe das comiñas latinas. Uso como signo dobre
Como signo dobre recibe tamén a denominación de parénteses angulares, sendo os seus principais usos os seguintes: Nas transcricións paleográficas e nas edicións críticas de textos antigos utilízase para desenvolver abreviaturas e encerrar partes do texto reconstruídas ou non presentes no orixinal.
Pode usarse en vez das comiñas en partes de textos que xa teñan eses signos tras utilizar as comiñas latinas, inglesas e simples.
Na banda deseñada empréganse para indicar que unha personaxe fala nun idioma distinto.
En Informática serve para encerrar as etiquetas propias das linguaxes de marcación HTML e XML.
Nos primeiros tempos de Internet empregábase para encerrar enderezos de correo electrónico e páxinas web, especialmente en texto plano ou naqueles soportes que non permitían formatos.
En Matemáticas indican o subgrupo xerado por un subconxunto ou un produto interno. Uso como signo simple
Como signo simple non pode considerarse propiamente un signo ortográfico auxiliar. Emprégase en ámbitos do saber moi concretos. En Lingüística é usado para mostrar a etimoloxía ou a evolución dunha palabra. Así, o signo de peche indica que o termo anterior dá orixe ao que segue ( FACERE > FACER), e o de apertura, que o termo que o precede deriva do posterior (OURO < AURUM).
En Matemáticas o signo > significa maior que (3 > 0) e < significa menor que (2 < 5), podendo combinarse co signo igual: ≤ ou ≥.
Antimentalismo

O antimentalismo é unha das características da escola de Yale, cuxo representante máis coñecido é Leonard Bloomfield, e que representa en lingüística o aspecto extremo do positivismo.
Bloomfield formula dúas hipóteses sobre o sentido: Para poder definir o emprego que os falantes fan das palabras, sería precisa unha descrición "científica" completa dos seus referentes;
Poderíase entón describir o sentido de todas as palabras nos mesmos termos. Isto constituiría un obxectivo afastado e fora do dominio da lingüística.
En consecuencia, a significación dunha forma lingüística é a situación na cal o falante a emprega e a resposta que ela provoca no ouvinte. Non depende, polo tanto, da subxectividade do falante (da súa maneira de coñecer o mundo), pois para el a palabra non é un efecto do pensamento.
Esta análise é chamada antimentalista e inspírase no behaviourismo. Bloomfield presentou a significación en termos de estímulo e resposta, segundo o coñecido esquema E. r. e. R: un estímulo externo (E) leva alguén a falar (r); esta resposta lingüística do falante constitúe para o ouvinte un estímulo lingüístico (e), que dá orixe a unha resposta práctica (R). E e R son datos extralingüísticos e e e r fan parte do acto lingüístico.
Os lingüistas desta escola preocúpanse só dos acontecementos accesíbeis a todos os observadores (concepción positivista), só con feitos que poidan ser definidos nun espazo e un tempo concretos e só con mecanismos que impliquen operacións reais e precisas. O obxectivo é unha descrición formalizábel, non psicolóxica, rigorosa e coherente, dos feitos gramaticais
Antimonio

O antimonio é un elemento químico de número atómico 51, e que comparte coa auga a propiedade química de dilatarse ó baixar de certa temperatura. Está situado no grupo 15 da táboa periódica dos elementos e o seu símbolo é Sb. Nomenclatura
Os árabes chamaban "al ithmid" a un mineral que usaban as mulleres do antigo Exipto para enzoufar as cellas e ás veces tamén a cara, nome relacionado con máscara. Tamén hai vasos e cerámica caldea, datados con 6000 anos de antigüidade, decorados con este mineral [Cómpre referencia]. Os gregos chamábanlle "anthemonium". O nome actual de antimonium débese ao alquimista sevillano do século VIII Abu Musa Yabir al-Sufi coñecido como Geber (721-815).
A súa abreviatura está relacionada co mineral do que foi extraído, a estibina, que é sulfuro de antimonio (Sb3S2). En latín o nome deriva, de novo, da propiedade de adornar ou embelecer que tiña o mineral estibina, marca, de aí o seu nome "stibium". O símbolo do elemento, seguindo as normas de Berzelius, non podía ser S porque xa fora asignado ao xofre, polo que foi nomeado Sb.
En 1604 o monxe Basilius Valentinus (1565-1624) publicou o libro Triumph-Wagen des Antimoni ("A carroza triunfal do Antimonio"), no que comparaba o antimonio co mercurio na súa importancia para as transmutacións dos alquimistas, a quintaesencia da materia. Extracción
A finais do século XIX extraeuse antimonio en Biobra (Rubiá, comarca de Valdeorras).
Antinatalismo

O antinatalismo é a posición filosófica, política ou demográfica contraria á reprodución e o nacemento de novos seres humanos. O antinatalismo é o contrario ó natalismo.
O antinatalismo pode ter fundamentos filosóficos, de carácter ético e moral, políticos e demográficos. Pode ser defendido a título individual, por asociacións e por gobernos e organismos internacionais que desenvolvan políticas de poboación antinatalistas para alcanzar obxectivos socioeconómicos e estratéxicos que requiren un óptimo de poboación. Antinatalismo radical e antinatalismo demográfico
As posicións antinatalistas radicais, que cuestionan calquera nacemento, con posturas antinatilistas de carácter demográfico, que defenden un control da natalidade e un control da poboación aó considerar que unha poboación mundial excesiva (superpoboación) pode ter consecuencias desastrosas para a humanidade e a súa supervivencia á vista dos límites de crecemento da Terra.
Folga de ventres e neomalthusianismo
A finais do século XIX e principios do XX un grupo de autores franceses neomalthusianos -Fernand Colney –autor da grève des ventres en 1907-, Paul Robin, Eugène Humbert, León Marimont, André Lorulot, Gabriel Giroud e o español Luis Bulffi de Quintana defenderon a Folga de ventres como medida antinatalista demográfica que reducise o número de fillos e por tanto de familias numerosas -nas clases baixas- que acababan na miseria. Todos eles foron membros da "liga da rexeneración humana" ou xeración consciente e son considerados como os primeiros defensores de uso dos métodos anticonceptivos e precursores, polo tanto, da planificación familiar. Políticas antinatalistas
As políticas antinatalistas son aquelas que están a prol do control demográfico sobre a consideración do exceso demográfico. Estas políticas de control da natalidade practícanse por algúns gobernos, con diferente éxito, dende os anos 1970 (en 1972 publicouse o primeiro informe Os límites do crecemento). A posición demográfica máis radical é a Política do fillo único na República Popular da China. Tamén se levaron a cabo políticas de planificación familiar (educación sexual, métodos anticonceptivos) en numerosos países, entre eles a India.
Os límites do crecemento
O informe de 1972 Os límites do crecemento, financiado polo Club de Roma e que será actualizado en 1992 e 2004, sostén basicamente que se o incremento da poboación mundial, a industrialización, a contaminación, a produción de alimentos e a explotación dos recursos naturais mantense sen variación, alcanzará os límites absolutos de crecemento na terra durante as próximas décadas. Basicamente o informe sinala a imposibilidade de soster un alto crecemento da poboación cun crecemento económico, limitado polos recursos dispoñibles, que satisfaga as necesidades desa poboación.
Antinomia

Antinomia, que provén do do grego (anti é contra, e nomos é lei) é un termo empregado na lóxica e a epistemoloxía que, en sentido laxo, significa paradoxo ou contradición irresolúbel. Historia e características
Immanuel Kant cría que cando a razón pasa a experiencia posíbel, a miúdo cae en varias antinomias, é dicir, perspectivas igualmente racionais pero contraditorias. Aquí, a razón non cumpre a función de estabelecer as verdades racionais porque pasa a experiencia posíbel e vólvese transcendente. Por exemplo, Kant pensaba que se podía razoar a partir da suposición de que o mundo tiña comezo no tempo á conclusión de que non o tiña, e viceversa. Isto forma parte do programa crítico de Kant para determinar os límites da ciencia e da investigación filosófica.
De feito, as antinomias non subliñan as limitacións dos alcances do razoamento lóxico, como a miúdo se cre. Isto débese a que a conclusión de que hai unha limitación derívase (supostamente) da antinomia por razoamento lóxico; por tanto, toda limitación da validez do razoamento lóxico impón unha limitación á conclusión de que o razoamento lóxico ten unha limitación.
En resumo, en canto á validez do razoamento lóxico na súa totalidade, as antinomias íllanse soas; son como descontinuidades dispersas dentro do campo da lóxica, incapaces de pór nada en dúbida, agás a si mesmas.
Antipirético

En medicina e en farmacia denomínase antipirético a calquera fármaco que fai diminuír a febre. Adoitan seren medicamentos que tratan a febre dunha forma sintomática, sen actuar sobre a súa causa. Os exemplos máis comúns son o ácido acetilsalicílico, o ibuprofeno, o paracetamol e o metamizol.
Pero tamén son antipiréticos algúns procedementos físicos, como a aplicación de panos mollados con auga fría sobre o corpo do enfermo, ou os baños deste en auga morna. Sinónimos
Os antipiréticos coñécense tamén polos nomes de antitérmico, antifebril, e febrífugo. Etimoloxías
Antipirético
O termo antipirético está formado polo elemento do grego antigo ἀντι- anti-, que significa "contra", e o adxectivo πυρετικός pyretikós, que significa "febril", "con febre", derivado de πυρετός pyretós, "ardor", "febre", á súa vez tirado de πῡρ πυρός pỹr pyrós, "lume", "fogo".
Antitérmico
Así mesmo, antitérmico combina o mesmo primeiro elemento anti- co substantivo do grego antigo θέρμη thermē, "calor", "ardor" (especialmente "ardor febril"), e o elemento ´-ico, formador de adxectivos.
Antifebril
O sinónimo antifebril é de orixe latina, compoñéndose co elemento anti-, calco de grego, e o termo do latín medieval febrilis, "relativo ou pertencente á febre", derivado do latín clásico febris, is, "febre".
Febrífugo
Finalmente, febrífugo orixinouse contra 1680 en Francia, baixo a forma francesa fébrifuge, literalmente "que escorrenta a febre", "que fai fuxir á febre", termo derivado do latín febris, "febre", e fugare, "fuxir". Usos
Os medios físicos son, como quedou dito, unha medida antipirética na que non se empregan fármacos. Pero asociados ao paracetamol baixan a febre de forma máis eficiente. As medidas físicas de forma illada só son eficaces durante poucos minutos.
A administración de antipiréticos é un acto habitual na maioría das persoas que teñen febre, sobre todo os nenos. Sábese que a febre é un mecanismo de defensa do corpo, sobre todo para activar o sistema inmunitario para que traballe con máis eficacia. O aumento da temperatura corporal até os 38 °C chámase febrícula, e non é unha febre perigosa que deba ser diminuída con medicación. Débese abordar a enfermidade de fondo, pero debido aos hábitos adquiridos pola poboación e pola comunidade médica, prescríbense e adminístranse antipiréticos máis por ansiedade dos pais e non porque realmente sexan indicados.
A decisión de que antipirético utilizar en cada caso debe fundamentarse no seu mecanismo de acción, farmacodinamia, efectividade e efectos secundarios. Como a maioría das veces o obxectivo é diminuír a temperatura e as molestias do enfermo e, no posíbel, non alterar a resposta inflamatoria, excepto nos casos en que esta sexa exaxerada, recoméndase o paracetamol. A maioría dos antipiréticos son analxésicos, e poden seenr tamén antiinflamatorios. Os antiinflamatorios non esteroideos, como o ibuprofeno, empréganse nos casos de inflamación e hemorroides.
Antipoesía

A Antipoesía é un xénero literario afín á poesía. O seu máis importante expoñente e creador é Nicanor Parra, que se caracteriza polo uso de clixés e de linguaxe coloquial. A antipoesía utiliza elementos da linguaxe común modificándoos ata o extremo do absurdo para atraer a atención do lector e nace coa publicación do libro Poemas e Antipoemas.
Antiprotozoario

Un antiprotozoario é un axente (en xeral un medicamento) indicado para o tratamento de protozoos parasitos (ver código ATC P01). Algúns dos máis usados na medicina humana e veterinaria son: a furazolidona, o melarsoprol, o metronidazol, a paromomicina e o tinidazol. As doenzas causadas por protozoos son máis difíciles de tratar que as bacterianas, e a maioría dos antiprotozoarios son axentes tóxicos para as células do hóspede.
Os antiprotozoarios poden agruparse polo mecanismo que utilizan ou polo organismo sobre o que actúan. En artigos recentes propúxose tamén o uso de virus para tratar infeccións causadas polos protozoos. Usos médicos
Os antiprotozoarios utilízanse para tratar infeccións por protozoos, como a amebíase, xiardíase, criptosporidiose, microsporidiose, malaria, babesíose, tripanosomíase, enfermidade de Chagas, leishmaníase ou a toxoplasmose. Actualmente, moitos dos tratmentos para estas infeccións están limitados pola súa toxicidade. Para algúns axentes antiprotozoarios xurdiron resistencias dos microorganismos, comoocorreu con algúns dos utilizados contra a malaria. Exemplos
Eflornitina
Furazolidona
Melarsoprol
Metronidazol
Miltefosina
Ornidazol
Sulfato de paromomicina
Trimetoprima/Sulfametoxazol
Fumaxilina
Pentamidina
Pirimetamina
Yinidazol
Albendazol
Antirrevisionismo

Dentro do movemento marxista-leninista internacional, un antirrevisionista é quen favorece a liña teórica e práctica asociada con Karl Marx, Friedrich Engels, Vladimir Lenin, Iosif Stalin e Mao Zedong (ou Mao Tse-tung) e que opoñese ao trotskismo (o cal considera que Lev Trotski é o “auténtico” sucesor ideolóxico de Lenin). Ademais critica á dirixencia soviética posterior a Stalin, é dicir, partindo de Nikita Khrushchev. Os antirrevisionistas afirman que a URSS baixo o férreo mando de Stalin representou a última e definitiva implementación correcta do chamado socialismo científico, teorizado e preconizado pola dupla Marx-Engels e trasladado á práctica por Lenin. Líderes antirrevisionistas
A seguinte é unha lista dos principais líderes e dirixentes comunistas, históricos ou actuais, que no seu momento autodefinieronse como antirrevisionistas:
Principais
Iosif Stalin
Mao Zedong
Enver Hoxha
Ernesto Che Guevara
Banda dos Catro (China)
Outros
Bob Avakian
Harry Haywood
Pushpa Kamal Dahal
Prachanda Partidos políticos e grupos antirrevisionistas
Partido Albanés do Traballo (Histórico, baixo o réxime de Enver Hoxha)
Partido Comunista do Nepal (Maoísta)
Partido Comunista da India (Maoísta)
Partido Comunista da India (Marxista)
Partido Comunista Revolucionario dos Estados Unidos
Antisepsia

A antisepsia defínese como o emprego de medicamentos ou de substancias químicas (antisépticos) para inhibir o crecemento, destruír ou diminuír o número de microorganismos da pel, das mucosas e de todos os tecidos vivos. É a ausencia de sepse (procucida por microorganismos capaces de provocar putrefacción e/ou infección). A finalidade destes procedementos é evitar ou atenuar o risco de infección en toda práctica médico-cirúrxica.