proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Tableta gráfica

Unha tableta gráfica é un periférico informático que permite dixitalizar escritos, debuxos ou gráficos que o usuario introduce a man, tamén posibilita sinalar os obxectos que se atopan na pantalla. Consiste nunha superficie plana sobre a que se pode debuxar unha imaxe utilizando un estilo.
Tabor (batallón)

Denomínase tabor a unha unidade militar do exército colonial español equivalente a un pequeno batallón. Dous tabores agrupábanse para formar un Grupo de Forzas Regulares Indíxenas na época do Protectorado Español de Marrocos. Na actualidade, o Exército de Terra de España mantén o nome de tabor para as subunidades dos dous grupos de Forzas de Regulares situados en Ceuta e Melilla.
Taboíña de Venus de Ammisaduqa

A Taboíña de Venus de Ammisaduqa é unha táboa de arxila achada na biblioteca do rei Assurbanipal en Nínive do século VII a. C. , de 17, 14 cm de lonxitude por 9, 2 de ancho, que amosa observacións sobre a aparición e desaparición do planeta Venus recollidas durante o reinado do monarca babilonio Ammisaduqa mil anos antes, cuarto sucesor de Hammurabi. Está exposta no Museo Británico. Importancia
A importancia desta táboa, escrita en cuneiforme, radica en que grazas ás observacións astronómicas que recolle, e coñecendo a duración dos reinados de cada rei a través das Listas Reais, foi posible situar absolutamente o oitavo ano do reinado de Ammisaduqa e, con relación a el, os anos do resto dos reis da I Dinastía amorita de Babilonia e do resto de reis do Próximo Oriente Antigo.
Porén, a inconsistencia e ambigüidade dos datos fornecidos pola taboíña non permitiu que se acadase o consenso entre os expertos, polo que existen ata cinco cronoloxías diferentes para esta época do Oriente Próximo: ultralonga, longa, media, curta e ultracurta. Por exemplo, para o ano de inicio do reinado do propio Ammisaduqa, as cronoloxías longa, media e curta propoñen: Longa: 1702 a. C.
Media: 1646 a. C.
Curta: 1582 a. C. Investigación
A táboa forma parte do conxunto Enuma anu enlil (Os días de Anu e Enlil), tratado de astroloxía babilonia, que interpreta fenómenos astronómicos en clave de agoiros para o futuro. Foi publicada inicialmente en 1870 por Henry Creswicke Rawlinson e George Smith como Enuma Anu Enlil Tablet 63, en Tablet of Movements of the Planet Venus and their Influences (The Cuneiform Inscriptions of Western Asia, volume III).
A súa importancia cronolóxica foi recoñecida por primeira vez en 1912, cando Franz Xaver Kluger logrou identificar o Ano do Trono de Ouro mencionado no texto co oitavo ano do reinado de Ammisaduqa.
Tabula hospitalis do Courel

A Tabula Hospitalis do Courel, tamén coñecida como Táboa de Hospitalidade de Carbedo, é unha peza de bronce cun texto en latín da época da romanización de Galicia. Foi atopada no Carbedo (Folgoso do Courel), e desde novembro de 1959 consérvase no Museo de Lugo. Características
A peza consta dunha lámina de bronce rectangular de 18, 5 cm x 13, 7 cm, na que se inscribiu o texto, e un marco columnado de 28 x 16, 5 cm, cun frontón triangular flanqueado por dous apliques de tripla voluta calada e cunha cabeza masculina en altorrelevo no centro.
O texto fala dun pacto entre o seurro Tilego, fillo de Ambato, e os Lougeis do castellum Toletensis, comprometendo a si mesmo e á súa familia e descendentes ao establecemento de lazos de hospitalidade, solicitándolle estes protección perpetua.
Este pacto entre un particular e unha colectividade indíxena con autorización das autoridades romanas carece de carácter ou calidade de lei, mais dispón de validez xurídica pública ao ser trasladado á táboa de bronce.
Tabulata

Os Tabulata (tabulados) ou corais tabulados son unha orde de corais paleozoicos extintos. Eran case sempre coloniais, e formaban colonias de unidades ou celas hexagonais denominadas coralitas (o esqueleto de calcita de cada pólipo) similares en aparencia a un panal de abellas. As celas adxacentes están unidas por pequenos poros. A súa característica distintiva son as súas particións internas horizontais ben desenvolvidas (as tábulas) que hai dentro de cada cela, pero con particións verticais internas (septos) reducidas ou ausentes. Xeralmente son máis pequenos que os corais rugosos, pero varían considerablemente en forma, desde aplanados a cónicos ou esféricos.
Foron descritas unhas 300 especies. Entre os corais tabulados máis comúns no rexistro fósil están Aulopora, Favosites, Halysites, Heliolites, Pleurodictyum, Sarcinula e Syringopora. Os corais tabulados con esqueletos masivos doitan conter simbiontes endobióticos, como cornulítidos e Chaetosalpinx.
Igual que os corais rugosos, viviron enteiramente no Paleozoico, desde o Ordovícico ao Permiano. Xunto cos estromatoporoideos e os corais rugosos, os corais tabulados son característicos de augas pouco fondas do Silúrico e do Devoniano. No Devoniano ascendeu o nivel do mar, e os corais tabulados fixéronse moito menos comúns. Extinguíronse finalmente no evento de extinción do Permiano-Triásico.
Tabulé

O tabulé (do árabe: طبولة tabboulah), é unha ensalada típica de Oriente Próximo (Siria e Líbano), elaborada principalmente con bulgur ou sémola de trigo e hortalizas, e adubada con aceite de oliva, zume de limón e diversas herbas aromáticas, como pirixel e menta. Emprégase coma acompañamento do conxunto de petiscos típicos da zona. Trátase dun prato frío consumido nos calorosos meses do verán en todo o Mundo Árabe. Características
Os seus ingredientes principais son pirixel finamente picado, bulgur, aceite de oliva, tomate, así como leituga e outras herbas aromáticas e servido con zume de limón como adubo. Nalgunhas gastronomías do Medio Oriente adóitase empregar follas de leituga para servir.
En amplas zonas do Magreb prepárase de forma semellante, substituíndo o bulgur por cuscús.
Tabú

O tabú era, orixinalmente, unha institución de fundamento relixioso que atribuía carácter sagrado a determinados seres, obxectos ou lugares, prohibindo calquera contacto con eles. Posteriormente, o termo pasou a designar calquera tipo de prohibición. Etimoloxía
A palabra é de orixe polinesia. Deriva do tabu tongano e do tapi maorí, termos que se refiren á prohibición dun determinado acto, baseado na crenza de que tal acto invadiría o campo do sagrado, o que implica perigo ou maldición para os individuos comúns. O termo foi rexistrado por primeira vez polo capitán James Cook durante a súa visita a Tonga en 1771. Despois introduciuse no idioma inglés e posteriormente estendeuse a outros idiomas. Aínda que os tabús foron asociados inicialmente con culturas polinesias no Pacífico Sur, os tabús están ou estiveron presentes en practicamente todas as sociedades. Interpretación do concepto
Segundo Sigmund Freud, o tabú é a base da "Idolatrí­a" e a violación dese interdito provocaría un castigo divino, unha "Maldición", unha "Herdanza Maldita", que incidiría sobre o individuo culpado ou sobre todo o grupo social. Para Freud e Levi-Strauss, expresaría un sentimento colectivo sobre un determinado comportamento ou asunto, dividindo un ambiente entre "amigos" dun lado e "inimigos" do outro lado. Segundo Sigmund Freud, o incesto e o parricidio serían os únicos tabús universais a nivel individual, constituíndo a base da civilización. Porén, aínda que o canibalismo, o asasinato dentro do mesmo grupo de parentesco e o incesto sexan tabú na maiorí­a das sociedades, procuras posteriores encontraron excepcións para todos eles: por tanto, non se coñece ningún tabú que sexa universal. Tabú lingüístico
En lingüística, é a imposición dunha prohibición de dicir nomes de certas cousas ou persoas. Normalmente, para escapar aos tabús, utilízanse eufemismos ou disfemismos.
Os tabús da linguaxe divídense en tres grupos, de acordo co uso ou a motivación psicolóxica: uns son debido ao medo, outros a un sentimento de delicadeza e outros, aínda, a un sentido de decencia e decoro. Os tabú de medo teñen que ver co pavor en relación aos seres sobrenaturais, que impuxeron tabú sobre os seus nomes, como, por exemplo, o demo. As criaturas e as cousas vulgares dotadas de calidades sobrenaturais poden tornarse albo de terror e tabú. Os nomes dos obxectos inanimados poden tamén ser afectados por unha prohibición. Os de delicadeza derivan da tendencia a evitar referencias directas a asuntos desagradabades, tales como a doenza, a morte ou defectos físicos e mentais. Os de decencia son xeralmente asociados a sexo e/ou moral. Chámanse tabuismos as palabras, locucións ou acepcións tabú, consideradas groseiras ou ofensivas demais na maiorí­a dos contextos.
TacSat 1

TacSat 1 ou TACSAT, acrónimo de Tactical Communications Satellite, e tamén coñecido como TACOMSAT, foi un satélite de comunicacións da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 9 de febreiro de 1969 a bordo dun foguete Titan IIIC desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
TacSat 1 foi un satélite de comunicacións experimental para comunicacións militares deseñado e construído por Hughes Aircraft Company usando o bus HS-308. No seu momento foi o satélite de comunicacións máis pesado e potente lanzado a órbita. Tiña unha masa de 730 kg cheo de propelente e forma cilíndrica, con 2, 8 m de diámetro. Estabilizábase mediante xiro e levaba tres sistemas de antenas: un conxunto de cinco hélices para UHF, dous cornos para microondas en banda X e un corno bicónico para comandos e telemetría. O satélite foi posto fora de servizo o 16 de decembro de 1972, despois de demostrar as vantaxes dun sistema de comunicacións deste tipo.
Entre 2003 e 2007 proxectouse o lanzamento dun satélite experimental co mesmo nome e do Laboratorio de Investigación da Forza Naval pero que nunca chegou a ser enviado a órbita. O nome TacSat o usa agora unha serie de satélites de demostración tecnolóxica.
TacSat 2

TacSat 2, nomeado tamén como JWS-D1 (Joint Warfighting Space-Demonstrator 1) foi un satélite de comunicacións da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 16 de decembro de 2006 a bordo dun foguete Minotaur 1 desde as Instalacións de lanzamento de Wallops Island. Características
TacSat 2 foi un demostrador tecnolóxico con 370 kg de masa cun bus en forma de octógono irregular estabilizado nos tres eixos e unha precisión no apuntado de 0, 15°. Os paneis solares proporcionaban ata 500 W de potencia, alimentando unha batería cunha capacidade de 30 Ah. O satélite levaba os seguintes experimentos a bordo: ESI (Earth Surface Imager), unha cámara de varrido cunha apertura de 50 cm para obter imaxes de alta resolución, por debaixo dun metro.
TIE (Target Indicator Experiment), un experimento con 11 antenas para detectar obxectivos baseándose en firmas de radiofrecuencia.
CDL (Common Data Link), un sistema de comunicacións experimental.
ROPE (Roadrunner On-orbit Processing Experiment), un conxunto de FPGA para procesar imaxes en formatos militares estándar.
HET (Hall Effect Thruster), un motor iónico experimental cun impulso específico de 1600 s cun rango de impulsos entre 4 e 17 mN.
IGOR (Integrated GPS On-orbit Receiver), un receptor GPS co que facer experimentos de reflexión e transmisión na ionosfera.
ADS (Atmospheric Density Specifications), dous experimentos para caracterizar o vento neutro na atmosfera superior, composto por:
ACME (Anemometer Cross-track Measurement Experiment), para medir a compoñente cruzada do vento na atmosfera superior (este experimento finalmente non voou para aforrar peso).
ADMS (Absolute Density Mass Spectrometer), un experimento para medir a masa atómica das especies principais á altura do satélite.
MVIS (Miniaturized Vibration Isolation System), un sistema de amortecemento para obter mellores imaxes desde órbita.
ESA (Experimental Solar Array), un panel de película fotovoltaica flexible deseñada para demostrar dúas tecnoloxías en células solares con dous mecanismos de despregue distintos.
AE (Autonomy Experiment), formado por dous subsistemas:
OOCE (On-Orbit Checkout Experiment), un sistema autónomo para a comprobación inicial do satélite no primeiro día tras o lanzamento.
ATE (Autonomous Tasking Experiment), un sistema que permite a usuarios inexpertos enviar peticións á nave desde o campo de batalla, como por exemplo enviar imaxes da zona, e recibir a información directamente.
Inertial Stellar Compass (ISC), unha carga da NASA para determinar a actitude do satélite de maneira continua.
TacSat 2 reentrou na atmosfera o 5 de febreiro de 2011.
TacSat 3

TacSat 3, nomeado tamén como JWS-D2 (Joint Warfighting Space-Demonstrator 2) foi un satélite de comunicacións da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 19 de maio de 2009 a bordo dun foguete Minotaur 1 desde as Instalacións de lanzamento de Wallops Island. Características
TacSat 3 foi un demostrador tecnolóxico con 400 kg de masa usando o bus ORSMB. A carga do satélite era o sensor Advanced Responsive Tactically Effective Military Imaging Spectrometer (ARTEMIS), cunha resolución de 4 metros que permitía detectar e identificar obxectivos tácticos. TacSat 3 foi desorbitado o 30 de abril de 2012, case tres anos despois de comezar a súa misión e cumprir cos seus obxectivos.
TacSat 4

TacSat 4, nomeado tamén como JWS-1, é un satélite de comunicacións da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 27 de setembro de 2011 a bordo dun foguete Minotaur 4 desde o Complexo do Espazoporto do Pacífico - Alasca. Características
TacSat 4 é un demostrador tecnolóxico de 450 kg de masa que usa o bus JSW. O satélite lanzouse para probar servizos de comunicación móbiles, transmisión de datos enviados desde sensores en terra e seguimento de forzas amigas.
TacSat 6

TacSat 6 é un satélite de comunicacións experimental da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 6 de decembro de 2013 a bordo dun foguete Atlas 5 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Características
TacSat 6 é un demostrador tecnolóxico de 5 kg de masa de tipo CubeSat de 3U. O satélite lanzouse para demostrar as capacidades de comunicación de nanosatélites.
Tacite

Tacite foi o nome dun foguete sonda franceses dunha etapa que estivo en servizo entre 1965 e 1968. Características
Os foguetes Tacite estaban formados por unha etapa derivada do foguete Stromboli. Podían chegar a alturas de ata 160 km levando cargas útiles de 285 kg e foron usados para o estudo da atmosfera superior e para facer observacións astronómicas.
Tadeusz Reichstein

Tadeusz Reichstein, nado en Włocławek o 20 de xullo de 1897 e finado en Basilea o 1 de agosto de 1996, foi un químico polaco-suízo, premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1950. Traxectoria
Reichstein naceu nunha familia polaca xudía en Włocławek, no Imperio Ruso. Os seus pais eran Gastawa (Brockmann) e Izydor Reichstein. Pasou os primeiros anos da súa infancia en Kíiv, onde o seu pai traballaba como enxeñeiro. Comezou a súa educación en Jena (Alemaña) e chegou a Basilea (Suíza) aos oito anos.
En 1933, traballando en Zürich, Reichstein conseguiu, de xeito independente a Norman Haworth e os seus colaboradores no Reino Unido, sintetizar a vitamina C (ácido ascórbico) no que se denomina proceso Reichstein.
Xunto con Edward Calvin Kendall e Philip Showalter Hench, recibiu o premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina de 1950 polo seu traballo nas hormonas do córtex adrenal, que culminou co illamento da cortisona.
Nos seus últimos anos, Reichstein interesouse na fitoquímica e na citoloxía dos fieitos, publicando polo menos oitenta artigos sobre o tema nas últimas tres décadas da súa vida. Tiña un interese particular no uso do número de cromosomas e no comportamento da interpretación de historias de hibridación e poliploidía, mais tamén continuou cos seus intereses ininciais nos constituíntes químicos das plantas.
Faleceu en Basilea, Suíza. No momento da súa morte foi o Nobel máis lonxevo, mais foi superado en 2008 por Rita Levi-Montalcini.
Tafisa

Tafisa (Tableros y Fibras, S. A. ) foi unha fábrica galega de taboleiros de madeira. Tivo factorías en Pontevedra e Valladolid. Traxectoria
Fundouse en 1958 froito dun encontro no Centro Escandinavo de Madrid entre o empresario español José Mª Pena Rich e o técnico sueco Folke Pehrzon, que decidiron comezar a producir taboleiros de piñeiro a partir de restos de poda e entresacas dos piñeirais. Iniciouse así unha actividade que se prolongaría durante máis de 40 anos, até que en 2003 se asinou un convenio para reconverter o complexo da fábrica nunha grande área verde de equipamentos públicos de 90000 m2 e nunha zona residencial, comercial e hoteleira de 21500 m2.
Entre Tafisa e Ramafosa, a súa rama forestal, chegaron a ter 366 trablladores directos, deles uns 288 na fábrica do Lérez. A empresa, de capital sueco na súa orixe, encargou o deseño da fábrica a un equipo de enxeñeiros e arquitectos locais. Folke Pehrzon encargouse de dirixir a montaxe e posta a punto da maquinaria. A mentalidade sueca non só se reflectíu na parte técnica senón que abarcaba todo o ámbito sociolaboral da empresa. Seus traballadores beneficiábanse dunhas condicións laborais moi avanzadas para a época: seus soldos podían triplicar o habitual en España naqueles anos, chegando a cobrar até 18 pagas ao ano, e dipoñían ademais dun club social e un economato, pistas de tenis e de balonmán, campo de fútbol, piscina e incluso vivendas financiadas pola propia empresa.
En pouco tempo Pontevedra viuse encaixada entre dúas fábricas, Tafisa ao norte e Ence ao sur, condicionando o seu desenvolmento urbano pola marxe esquerda do río. Foi precisamente a presión urbanística a que propiciou a venda dos terreos da fábrica a un grupo inmobiliario e o traslado de parte da produción a unha planta no veciño concello de Ponte Caldelas no ano 2004, tras vender os terreos urbanos, previa recualificación, ao Grupo Lar para a construción dunha urbanización.
A presión urbanística era moi forte, e tamén a medioambiental, aínda que a fábrica non utilizaba produtos químicos, aínda que os residuos da fibra tapaban o leito do río, pero fixéronse moitas melloras; instalouse unha depuradora e un sistema de reutilización da auga. Finalmente, o grupo portugués Sonae, último propietario da empresa, decidiu o seu peche en 2014, dez anos despois do traslado, a pesar de que houbo un momento en que as accións de Tafisa cotizábanse altísimas e logo caeron en picado. Sonae entrara cunha pequena cantidade, o 5 % do capital, e acabou facéndose, cunha opa, con máis do 99 %, que foi cando tomóu as rendas da fábrica.
José Manuel Moledo, delegado da UXT e presidente do comité de Tafisa, informou que Tableros de Fibras S. A. puña fin á súa actividade en Pontevedra, unha década despois de que a planta deixara a cidade do Lérez para trasladarse á Reigosa, Ponte Caldelas. A propia Tafisa informou que, entre os anos 2010 e 2013, viron diminuír de forma continuada os seus ingresos até un 52 %, o que facía inviábel o mantemento da planta. Cifraron as perdas acumuladas en 9, 7 millóns de euros.
Tagetes erecta

Tagetes erecta é unha especie de planta do xénero Tagetes que é orixinaria de México. En México, tamén é coñecida como cempasúchil, cempoalxóchitl, cempaxochitl, cempoal ou flor de mortos, e atópase en estado salvaxe nos estados de México, Puebla, e Veracruz. Descrición
Planta herbácea anual ou perenne, de días curtos cuxa altura rolda entre 30 e 110 cm. A raíz é cilíndrica, pivotante, cun sistema ramificado fibroso e pouco profundo. O talo é estriado, liso ou lixeiramente con velosidades, cilíndrico, con canles de resina na cortiza, son aromáticos ó esmagarse. Follas opostas na parte inferior, alternas na parte superior, até 20 cm de longo, pinnadas, compostas de 11 a 17 foliolos, lanceolados a linear-lanceolados, de até 5 cm de longo e 1, 5 cm de ancho, agudos a acuminados, aserrados a subenteiros. Sinónimos
Tagetes corymbosa Sweet
Tagetes erecta var. erecta
Tagetes ernstii H. Rob. & Nicolson
Tagetes excelsa Soule
Tagetes heterocarpha Rydb.
Tagetes major Gaertn. nom. illeg.
Tagetes patula L.
Tagetes patula var. patula
Tagetes patula f. patula
Tagetes remotiflora Kunze
Tagetes tenuifolia Millsp.
Tagma (zooloxía)

En zooloxía, tagma (termo derivado do grego antigo τάγμα tágma; plural τάγματα tágmata que, á súa vez, deriva do verbo τάσσειν, tássein, "poner en orde"), é como se denomina a cada unha das rexións que se distinguen na parte máis anterior do corpo dalgúns artrópodos, formado por series de metámeros ou segmentos similares entre si e diferenciados do resto.
Denomínase tagmatización ao proceso de diferenciación das rexións do corpo destes artrópodos, que conduce á formación do tagma.
O concepto correspóndese co da metamerización heterónoma, e oponse ao de metamerización homónoma, no cal todos os metámeros e todos os apéndices son equivalentes.
A fusión dos metámeros dun tagma pode ser total, de modo que se perde a segmentación externa. Os diferentes tagmas que forman o corpo dos artrópodos varían na súa morfoloxía e no seu número, o que ás veces fai difícil a homologación dos tagmas nos diferentes grupos de artrópodos. Ademais, para cada grupo adoita usarse unha terminoloxía particular para as rexións do corpo, e tagmas co mesmo nome en diversos grupos (por exemplo, o cefalotórax) non son homólogos entre si. Tagmas dos grandes grupos de artrópodos
Trilobites. Corpo dividido en dous tagmas, céfalon e tronco; este, á súa vez, pode dividirse en tórax e pixidio.
Merostomados e arácnidos. Corpo dividido en dous tagmas, prosoma e opistosoma; este, á súa vez, pode dividirse en mesosoma e metasoma. O prosoma denomínase ás veces cefalotórax, termo desaconsellado xa que non é homólogo ao cefalotórax dos crustáceos; o mesmo ocorre co opistosoma, que adoita denominarse abdome.
Picnogónidos. Corpo dividido en tres tagmas, céfalon, tórax (xuntos forman o prosoma ou tronco) e abdome ou opistosoma (moi reducido). Crustáceos. Corpo dividido en tres tagmas, céfalon ou cabeza, tórax (pereion para os segmentos libres) e pleon ou abdome. En moitos grupos, céfalon e tórax fusiónanse parcial ou totalmente e recóbrense dunha casca dura, formando o cefalotórax.
Miriápodos. Corpo dividido en dous tagmas, céfalon ou cabeza e tronco.
Insectos. Corpo dividido en tres tagmas, céfalon (cabeza), tórax e abdome.
Tahira Tahirova

Tahira Akbar qizi Tahirova (en azerí: Tahirə Əkbər qızı Tahirova, en ruso: Таи́ра Акпе́ровна Таи́рова), nada o 7 de novembro de 1913 e finada o 26 de outubro de 1991, foi unha política e diplomática soviética. Traballou como Ministra de Asuntos Exteriores da República Socialista Soviética de Azerbaidján de 1959 a 1983. Traxectoria
Tahirova naceu o 7 de novembro de 1913 en Bayram-Ali (actualmente en Turkmenistán). Despois de graduarse na Universidade Estatal do Petróleo e Industria de Azerbaidján (entón Instituto de Industria de Azerbaidján) en 1935, converteuse na primeira muller profesional acerbaixana en obter un título de educación superior relacionado coa industria petroleira. En 1940, foi nomeada directora do Instituto de Investigacións Científicas de Azerbaidján. A partir de 1942, traballou no Comité Central do Partido Comunista de Azerbaidján e estivo a cargo de entregar as subministracións de petróleo necesarias para o Exército Soviético que loitaba contra o inimigo na fronte durante a segunda guerra mundial. En 1949, comezou a impartir cursos sobre exploración e desenvolvemento de pozos de petróleo na Academia de Petróleo de Azerbaidján e en 1953 obtivo o seu doutoramento.
A partir de 1954, Tahirova ocupou varios postos de alto rango no Consello da Unión de Traballadores de Azerbaidján, Consello de Ministros da República Socialista Soviética de Azerbaidján. En 1957, foi nomeada Ministra de Asuntos Exteriores da República Socialista Soviética de Azerbaidján. Con todo, o seu traballo non comezou até 1959 cando se graduou da Academia Diplomática do Ministerio de Asuntos Exteriores da URSS. De acordo coas leis soviéticas da época, o Ministro de Asuntos Exteriores dunha república unida tamén estaba a cargo doutras funcións gobernamentais. Durante o seu mandato, logrou a separación de funcións e, a petición súa, foi relevada dos seus cargos adicionais dentro do goberno en 1968 e comprometeuse completamente co servizo diplomático. Tahirova é coñecida por levar máis diplomáticos acerbaixanos ao servizo exterior da Unión Soviética e a academia diplomática do Ministerio de Asuntos Exteriores. Con frecuencia foi membro de equipos diplomáticos soviéticos nas sesións da Asemblea Xeral da ONU. Ademais diso, como mediadora, Tahirova dirixiu o equipo de pacificación soviético durante a guerra Irán-Iraq de 1980-1988.
Tahirova faleceu o 26 de outubro de 1991. Foi sepultada na Avenida do Cemiterio dos Honrados. Premios
En 1976, Tahirova foi galardoada coa Orde da Amizade dos Pobos pola súa contribución especial ao Ministerio de Asuntos Exteriores da URSS, así como coa Orde da Bandeira Vermella do Traballo, a Orde de Lenin e a Orde da Insignia de Honra.
Falaba turco, inglés e ruso con fluidez.
Taifun

Taifun foi unha serie de satélites artificiais militares soviéticos e rusos usados para calibración de radares terrestres. Taifun 1
Os Taifun 1, tamén coñecidos como Vektor, foron a primeira serie de satélites Taifun. Eran satélites para calibración de radar activos en forma de esfera de 2 m de diámetro e coa superficie cuberta por células solares. Tiñan unha masa de 500 kg e lanzáronse 24, todos foron lanzados mediante foguetes Kosmos-3M, enre 1974 e 1994. Taifun 1B (Yug)
Os Taifun 1B ou Yug eran, ao contrario que os Taifun 1, satélites pasivos. Tiñan tamén forma de esfera de 2 m de diámetro e unha masa similar, pero sen as células solares da superficie. Lanzáronse 14 entre 1979 e 1996, todos mediante Kosmos-3M excepto un, lanzado mediante un Zenit 2. Taifun 2
Os Taifun 2 eran satélites contedores que, unha vez en órbita, liberaban ata 24 subsatélites denominados Romb para simular o despregue de diversas oxivas por un mísil balístico e poder calibrar os radares de terra adecuadamente. Estaban estabilizados nos tres eixos e usaban o bus AUOS-3. Lanzáronse 27 usando foguetes Kosmos-3M entre 1976 e 1995. Taifun 3
Os Taifun 3 ían ser unha versión mellorada dos Taifun 2. Non se chegou a lanzar ningún.
Taiga

A taiga (pronunciado /'taɪgə/ ou /taɪ'gə/, do ruso тайга́), tamén coñecida por bosque de coníferas, ou bosque boreal, é un bioma comumente atopado no norte de Alasca, o Canadá, sur de Groenlandia, parte de Noruega, Suecia, Finlandia, Siberia e o Xapón.
No Canadá, emprégase o termo bosque boreal para designar a parte meridional dese bioma, e o termo taiga é usado para designar as áreas menos arboradas ao sur da liña de vexetación arbórea do Ártico.
En Galiza, Portugal e no Brasil, o termo taiga é xeralmente empregado para designar os bosques rusos, en tanto que se usa bosque boreal ou bosque de coníferas para referirse aos bosques dos restantes países.
Taijin kyofusho

O Taijin kyofusho (対人恐怖症 Taijin kyōfushō, TKS, traducido literalmente como trastorno do medo ás relacións interpersoais) é unha síndrome psiquiátrica específica da sociedade xaponesa.
O Taijin kyofusho descríbese comunmente como un subtipo de trastorno de ansiedade (fobia social) no que o suxeito afectado teme e evita calquera contacto social. Con todo, en lugar dun temor a sentir vergoña de si mesmas ou a seren xulgadas por mor da súa ineptitude social, as persoas que sofren de Taijin kyofusho describen máis ben un medo a ofender ou prexudicar a outras persoas. O enfoque da evitación é, daquela, impedir danar as demais persoas, e non tanto evitar danarse a si mesmas. O doutor Shoma Morita describe a condición como un círculo vicioso de xuízos e reproches cara á propia persoa. Pode ocorrer en individuos de temperamento hipocondríaco ou escrupuloso. Diagnóstico
Unha persoa pode ser diagnosticada de Taijin Kyofusho (TKS) se se cre que as súas actitudes, comportamento ou características físicas non son as adecuadas nas situacións sociais. Como resultado destes sentimentos experimentan un medo acusado e sufrimento persistente en forma de angustia, ansiedade, vergoña e outros sentimentos de tensión ante diversas circunstancias sociais. Amais, estas persoas preocúpanse por non poder manter relacións saudábeis coas demais. Evitan as situacións sociais e interpersoais potencialmente ansióxenas, dolorosas e embarazosas, ao tempo que son remisas a tentalo.
No sistema de diagnóstico oficial xaponés, o TKS subdivídese nas seguintes categorías: Sekimen-kyofu: fobia a ruborizarse (eritrofobia).
Shubo-kyofu: fobia a ter un corpo deformado, do mesmo xeito que no trastorno dismórfico corporal.
Jikoshisen-kyofu: fobia a manter contacto visual.
Jikoshu-kyofu: fobia a ter mal olor corporal (síndrome de referencia olfactiva, bromidrosifobia, osmofobia, olfactofobia).
O Taijin kyofusho, a diferenza do trastorno de ansiedade social, non se detalla no DSM IV, o que é obxecto de debate. Con todo, os síntomas indicativos de TKS téñense atopado en pacientes nos Estados Unidos. Tratamento
O tratamento habitual para o Taijin kyofusho é a «Terapia Morita». Foi desenvolvida polo Dr. Shoma Morita na década de 1910 para tratar as desordes mentais xaponesas Taijin kyofusho e shinkeishitsu (nerviosismo).
O réxime orixinal consistía no illamento do paciente, o repouso forzado na cama, a escritura dun diario, o traballo manual e conferencias sobre a importancia da auto-aceptación e o esforzo positivo. Desde a década de 1930, o tratamento modificouse para incluír pacientes extrahospitalarios e tratamentos en grupo. Esta versión modificada é coñecida como neo-terapia Morita.
Os medicamentos tamén lograron unha ampla aceptación como opción de tratamento para o TKS. Actualmente emprégase o milnaciprán, un inhibidor da recaptación de serotonina e noradrenalina (IRSN), que demostrou ser eficaz tamén para o trastorno de ansiedade social.
A paroxetina tamén pode ser eficaz en ambos trastornos.
Taipei

Taipei (Caracteres simplificados: 台北市; Caracteres tradicionais: 臺北市; Transcrición pinyin: Táibĕi Shì; Romanización do nome taiwanés: Tâi-pak Chhī; é a cidade capital de Taiwán (República da China, non recoñecida pola ONU), e o seu centro comercial, industrial e cultural máis importante. (2685357 habitantes en 2001).
Situada no extremo norte da illa de Taiwán (antiga Formosa), á beira do río Tanshui preto da súa desembocadura no mar da China Oriental, foi fundada por inmigrantes chineses en 1708. Comezou a adquirir importancia en 1885, cando foi elixida coma capital da provincia de Taiwán substituíndo a Tainan, e sobre todo en 1949 cando se converteu na capital do goberno nacionalista chinés de Chiang Kai-shek refuxiado na illa tras a toma do poder no continente polos comunistas de Mao Tse Tung. Historia
A cunca de Taipei foi un lago en tempos prehistóricos e habitada por indíxenas ketagalan ata a inmigración de chineses han da provincia de Fuxien co comezo do século XVIII.
En concreto, en 1709, Cheng Lai Chang obtén permiso do goberno Qing para unha primeira ocupación en Xinzhuang, na beira oeste do río Tanshui, e pouco despois en Mengxia (actual distrito de Wanghua) xa na beira leste e primeiro asentamento de Taipei propiamente. A partir de 1735 a inmigración increméntase e con ela novos asentamentos por toda a zona, pero vai ser o de Mengxia coa súa excelente posición xunto á desembocadura do Hsintien polo sur no Tanshui, o que se converta no centro portuario e comercial da cunca nun primeiro momento.
Cara a metade do século XIX, a progresiva perda de calado no río pola area así como o incremento notable do comercio do té fixo que se trasladara a actividade portuaria augas abaixo, dando lugar ao asentamento de Dadaocheng
En 1875, a administración Qing establece a Prefeitura de Taipei (Taipei Fu) no Forte Dajiarui (actual distrito centro de Zhongzheng), e decide a creación dunha cidade nova que una os diferentes asentamentos da zona, sobor de todo os dous principais, Mengxia e Dadoacheng. Así, no 1879 levántase un recinto rectangular amurallado entre aqueles, con tres rúas principais enlazando cinco portas (1882-4). No ano seguinte é nomeada capital da provincia de Taiwán.
Durante a ocupación xaponesa (1895-1945), na que recibe o nome de Taihoku, experimenta unha grande modernización e expansión, especialmente cara ao leste. Despois da guerra, en 1949, convértese na sede do goberno nacionalista (Kuonmitang) de Chiang Kai Shek, vencido polos comunistas de Mao no continente.
Nestes últimos anos (2004) foi noticia pola construción do que de momento é o rañaceos máis alto do mundo, o Taipei 101 (508 m)
Taiyo

Taiyo, tamén coñecido como SRATS (Solar Radiation and Thermospheric Satellite), foi un satélite artificial xaponés lanzado o 24 de febreiro de 1975 a bordo dun foguete M-3C desde o Centro Espacial de Uchinoura. Características
Taiyo era un satélite lanzado a órbita para facer investigacións aeronómicas. Tiña forma de octógono de 75 cm de diámetro e 65 cm de altura e estabilizábase mediante xiro. Do corpo do satélite extendíanse catro sondas de plasma unidas a mastros de 0, 5 m de longo. A alimentación eléctica era proporcionada por 6000 células solares que cubrían os lados do satélite e que producían ata 15 W de potencia.
A misión do satélite era estudar a ionosfera mediante a observación simultánea da radiación solar ionizante, o albedo ultravioleta da Terra, a composición dos ións positivos e os parámetros do plasma na ionosfera.
O satélite reentrou na atmosfera terrestre o 28 de xuño de 1980.
Tajimi

Tajimi (多治見市, たじみし, Tajimi-shi) é un concello da prefectura de Gifu no Xapón. Está situado no centro da rexión de Chūbu e da rexión de Tōkai, e ao sur da prefectura, na zona da provincia histórica de Mino, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 91, 24 km², a poboación é de 114. 286 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1. 250 h/km².
O concello de Tajimi limita cos concellos de Kani, Toki (que son da prefectura de Gifu); de Inuyama, Kasugai e Seto (que son da prefectura de Aichi).
Takaaki Kajita

Takaaki Kajita (梶田 隆章, Kajita Takaaki), nado en Higashimatsuyama o 9 de marzo de 1959, é un físico xaponés, coñecido polos seus experimentos de neutrinos en Kamiokande e no seu sucesor, Super-Kamiokande. En 2015, foi galardoado co Premio Nobel de Física xunto co físico canadense Arthur B. McDonald. O 1 de outubro de 2020, converteuse no presidente do Consello Científico do Xapón. Traxectoria
Kajita estudou na Universidade Saitama, graduándose en 1981. Recibiu o seu doutoramento en 1986 na Universidade de Tokyo. Dende 1988, estivo no Instituto para a investigación de raios cósmicos da Universidade de Tokyo, onde foi nomeado profesor asistente en 1992 e profesor en 1999.
Converteuse en director do Centro para Neutrinos Cósmicos do Instituto para a Investigación de Raios Cósmicos (ICRR) en 1999. En 2015, traballou no Instituto Kavli de física e matemáticas do universo en Toquio e é director de ICRR.
En 1988, descubriu xunto co equipo de Kamiokande un déficit de neutrinos muónicos nos neutrinos atmosféricos, fenómeno ao cal chamaron "anomalía de neutrinos atmosféricos" e en 1998 describiu as oscilacións de neutrinos.
Takasaki

Takasaki (高崎市, たかさきし, Takasaki-shi) é un concello xaponés da prefectura de Gunma. Está situado ó noroeste da rexión de Kantō e ó suroeste da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 487, 35 km², a poboación é de 368. 431 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 756 hab. /km².
O concello de Takasaki limita cos concellos de Naganohara, Higashiagatsuma, Shibukawa, Shintō, Maebashi, Tamamura, Fujioka, Kanra, Tomioka, Annaka (que son da prefectura de Gunma); de Uesato (que é da prefectura de Saitama); e Karuizawa (este último é da prefectura de Nagano). Cidades irmandadas
Battle Creek (1981). Santo André (1981). Plzeň (1990). Muntinlupa (2006).
Take Shelter

Take Shelter é un filme estadounidense dirixido por Jeff Nichols que se estreou no 2011. Sinopse
Curtis LaForche vive nun pequeno pobo de Ohio coa súa muller, Samantha, e a súa filla Ana, unha nena xorda de seis anos. Curtis comeza a sufrir fortes alucinacións apocalípticas, unhas alucinacións que non sabe se son consecuencia dunha enfermidade mental ou se son premonicións reais. Personaxes
Michael Shannon como Curtis LaForche
Jessica Chastain como Samantha LaForche
Katy Mixon como Nat
Shea Whigham como Dewart
Kathy Baker como Sarah
Ray McKinnon como Kyle
Lisa Gay Hamilton como Kendra
Tova Stewart como Hannah LaForche
Stuart Greer como Army/Navy Dave Galardóns e nomeamentos
2011: Festival de Cannes: Premio FIPRESCI. Gran Premio - Semana da Crítica.
2011: Festival de Sundance: Sección oficial competitiva.
2011: Festival de Xixón: Premio Especial do Xurado.
2011: Círculo de críticos de Nova York: Mellor actriz secundaria (Jessica Chastain).
2011: Independent Spirit Awards: 4 nomeamentos, incluíndo mellor filme e director.
2011: Premios Gotham: Nomeada a Mellor filme e mellor elenco.
2011: Asociación de Críticos de Los Angeles: Mellor actriz secundario (Jessica Chastain).
Takeshi Obata

Takeshi Obata (小畑 健 en xaponés) é un mangaka xaponés nado o 11 de febreiro de 1969 en Niigata. Traballa habitualmente como artista principal con outro escritor. Foi o mentor de varios artistas do manga, como Kentaro Yabuki (Black Cat) e Nobuhiro Watsuki.
A súa obra máis coñecida é o manga Hikaru no Go, que durou 189 capítulos. Despois foi o creador de Death Note, un manga moi popular que tivo su adaptación de anime e de película de imaxe real. Obata sempre se mostra moi interesado no deseño das roupas dos seus personaxes, ademais de ter un estilo con gran cantidade de detalles, moi agradecido entre os afeccionados. O 8 de agosto de 2008 comenzaba a publicar o manga Bakuman, a súa nova obra.
Tala

A tala é unha arte de pesca que consisten nun palangre especificamente cunha distancia mínima de 1 metro entre anzois con ata 1000 anzois nun máximo de 2000 m de tralla. Está regulado polo artigo 20 do do Decreto 424/1993 do 17 de decembro (DOG Nº 13 do xoves, 20 de xaneiro de 1994), onde se lle denomina pola forma palangrillo. Xustificación terminolóxica
A terminación -illo da forma palangrillo faina sospeitosa de ser un castelanismo. Partindo da base de que se utiliza para a pesca de "ollomoles, congros, abadexos, robalizas, dentóns, rodaballos etc. " e baseándose na definición do Diccionario enciclopédico gallego-castellano de Eladio Rodríguez, podería equipararse a espinel. Neste mesmo texto, Eladio dános unha subclasificación do palangre en corda, pincho, fondeiro e gorentes. Aspectos como a sinonimia de palangre co hiperónimo (corda) ou o hipónimo (pincho, no VOLG) ou a non sanción como substantivo por parte VOLG) desaconsellan o seu uso. Pola súa parte, a forma espinel non aparece reflectida nin no VOLG nin na lexicografía xeral. En cambio, tala si aparece recollida tanto no propio VOLG como nestas mesmas fontes actuais e na lexicografía histórica con semellante significado. A existencia desta forma patrimonial e autorizada faría innecesaria un calco como palangrillo ou a creación dun neoloxismo como palangriño ou palangrete.
Tala samoana

O Tala é a moeda de Samoa. Divídese en 100 sene. Os nomes son os equivalentes en samoano ás palabras galegas dólar e céntimo.
O tala foi introducido en 1967. Ata ese momento, Samoa empregara a libra samoana, coas moedas de Nova Zelandia e os seus propios billetes. O tala substituíu a libra a razón de 2 tala 1 libra, e, polo tanto, igual á do dólar neozelandés. O tala mantívose igual ao dólar de Nova Zelandia, ata 1975.
O símbolo WS$ emprégase xeralmente para o tala, aínda que SAT, ST e T, parecen estar tamén en uso. Ás veces as cifras escríbense co signo do dólar diante e "tala" despois; por exemplo, $ 100 tala. Moedas
En 1967, introducíronse moedas de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 sene. Agás para as moedas de 1 e 2 sene de bronce, estas moedas foron acuñadas en cuproníquel. Moedas de Bronce de Aluminio de 1 tala introducíronse en 1984. Billetes
En 1967, o Banco de Samoa Occidental presentou billetes de 1, 2 e 10 tala. Os billetes de 5 tala engadíronse en 1980, cando a Xunta Monetaria de Samoa Occidental se fixo cargo da emisión de cartos de papel. En 1984 substituíronse os billetes de 1 tala por moedas e se introduciron billetes de 20 tala. En 1985, o Banco Central de Samoa, emitiu os seus primeiros billetes de 2, 5, 10 e 20 tala, e presentou billetes de 50 e 100 tala en 1990. Tamén se introduciron billetes de polímero de 2 tala en 1990. A finais de 2005 introducíronse novos billetes de papel de 5 a 100 tala. O 1 de agosto de 2008, o banco central emitiu unha nova serie de billetes en polímero con denominacións de 5 a 100 tala.
Talaiot

Un talaiot (do árabe hispano ṭaláya, en catalán talaiot, é frecuente a forma mixta talayot) é unha construción turriforme prehistórica das illas Gimnesias (Menorca e Mallorca). Ao ser o monumento prehistórico máis abundante nas dúas illas, deu nome a unha das etapas máis estudadas da prehistoria balear: a cultura talaiótica. Características
O nome «talaiot» provén do árabe hispano ṭaláya, ‘atalaia’, pois, tanto pola súa forma como pola súa localización, estes monumentos parecen torres de vixilancia ou defensivas. A súa técnica construtiva, a base de grandes pedras encaixadas en seco, sen cemento nin argamasa, denomínase na actualidade técnica ciclópea, en alusión ás construcións micénicas da Antiga Grecia. Este termo debe distinguirse do termo megalítico, que caracteriza as obras das diversas culturas construtoras de dolmens. Na illa de Mallorca, a maioría dos talaiots pertencen a dous tipos claramente caracterizados: os talaiots circulares e os talaiots cadrados. Os primeiros son os máis abundantes, son de planta circular, as súas medidas oscilan entre os oito e os dezasete metros de diámetro, e adoitan estar orientados cara a outros monumentos. Os talaiots cadrados son de planta máis ou menos cadrada, case sempre con dúas das súas paredes orientadas cara aos solsticios ou aos seus equivalentes lunares, e cuxas medidas son máis estritas, case sempre entre os dez e once metros de lado. A súa localización espacial tamén os caracteriza: mentres que os talaiots circulares poden atoparse en poboados, illados, ou en centros cerimoniais, os talaiots cadrados atópanse practicamente sempre integrados en centros cerimoniais. Tanto os talaiots circulares como os cadrados teñen unha soa entrada, un corredor que atravesa os grosos muros (de até catro metros de grosor), e unha cámara interior provista dunha columna central. Na illa de Menorca, en lugar de haber un padrón que defina a forma e o tamaño destes turriformes, atopámonos que poden ser circulares ou ovalados, e até hai algúns con formas máis ou menos rectangulares ou absidais. Hainos moito máis grandes que en Mallorca, chegando até os trinta metros de diámetro. Uns son troncocónicos; outros son en chanzos, ou están rodeados por unha rampla espiral. Uns son macizos, con apenas uns angostos corredores no seu interior; outros teñen amplas cámaras que os asemellan aos de Mallorca. É posible que a cronoloxía dos talaiots menorquinos, e en especial a dos macizos, corresponda ao prototalaiótico, asimilándose aos túmulos de Mallorca. En cambio, os talaiots de cámara son sincrónicos aos talaiots de Mallorca, construídos durante o primeiro cuarto do primeiro milenio antes de Cristo.
Talasocracia

Unha talasocracia, do grego "thálassa", mar, e "krátos", goberno, denota ao estado cuxos dominios son principalmente marítimos, como por exemplo a rede de colonias marítimas dos fenicios, non un xenuíno imperio, senón máis ben unido por rutas mariñas e que apenas penetra no interior, mesmo no caso da metrópole, como as cidades de Tiro, Sidón e Cartago. O termo foi empregado orixinariamente para se referir ao goberno da civilización minoica, cuxo poder dependía da súa armada.
Na Idade Media e Moderna temos os exemplos de cidades-estado mariñeiras como a República de Venecia, a República de Ragusa ou Xénova, no Mediterráneo. Exemplos tamén relativamente recentes son o Imperio Portugués ou o Imperio Británico, que empezaron como emporios comerciais e máis adiante foron adquirindo vastos territorios no interior.
Talca

Talca é unha cidade, municipio e comuna de Chile, capital da VII Rexión de Maule e da provincia homónima. Tamén é un centro administrativo, económico e cultural da rexión, é o centro máis importante do Val lonxitudinal. Talca é unha das comunas máis poboadas xunto a Rancagua e Chillán. Segundo os datos preliminares estimados do Censo do ano 2012, a cidade de Talca tiña unha poboación de 200. 461 habitantes, sen contar aos habitantes que viven na comuna de Maule, ao sur da comuna, formando a recente conurbación Talca-Maule. Cidade irmandada
Mérida
Talcahuano

Talcahuano é unha comuna, un municipio e porto chileno da provincia de Concepción na rexión de Biobío. En termos de poboación, segundo o censo INE de 2002, a comuna tiña un total de 171. 383 habitantes, unha superficie de 92, 3 km2 e unha densidade de poboación de 1. 856, 8 hab/km². Forma unha conurbación coa cidade veciña de Concepción. Talcahuano foi fundado no ano 1764. Sitúase na altitude de 1 metro sobre o nivel do mar. O xentilicio coloquial da comuna é chorero/a. Cidade irmandada
Bahía Blanca, Arxentina
Talco

O talco ou esteatita (do árabe tal q) é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é Mg3Si4O10(OH)2 e que cristaliza no sistema monoclínico. Ráiase facilmente coa unlla, por iso na Escala de Mohs tómase coma patrón da menor dureza posible. Aspecto
Aínda que a súa cor pode variar pola presenza de impurezas, e típico que o talco apareza coa súa cor branca de forma masiva. Este mineral raras veces aparece en cristais ben formados. Lugares onde se atopa
Fórmase pola metamorfose de silicatos de magnesio como a olivina ou o anfíbole.
Os principais explotadores de talco son Estados Unidos, China e Europa de onde proceden máis de dous terzos da produción mundial. Usos do talco
O talco utilízase en diversas aplicacións. En forma de po utilízase como recheo na fabricación do papel e cartolinas, para lacas e pinturas, na industria cerámica (é un bo aditivo de gomas e plásticos) e no mundo da cosmética.
Pola súa resistencia ás elevadas temperaturas utilízase na fabricación de materiais termorresistentes.
Utilízase incluso coma aditivo na industria alimentaria (E553b). Outros silicatos
Outros silicatos importantes son:
A olivina, o cuarzo e as micas.
Talento ático

O talento ático, tamén coñecido como talento ateniense ou talento grego ( do grego: τάλαντον, talanton, "escala", "equilibrio", "suma"), era unha antiga unidade de masa equivalente a 26 kg no sistema decimal, así como unha unidade do valor ou moeda de conta igual a esa cantidade de prata pura. Valor na época
Orixinariamente entendíase que o talento representaba a masa da auga necesaria para encher unha ánfora dun pé cúbico. A súa equivalencia en peso sitúase en 57 libras (26 quilogramos), aínda que Friedrich Hultsch estimou un peso de 26, 196 kg e Dewald, en 1998, ofreceu a hipótese de 25, 992 kg. O talento ático dividíase en 60 minas ou 6. 000 dracmas, ou 36. 000 óbolos. Como mostra do seu valor na época, durante a Guerra do Peloponeso pagábase un talento mensual á tripulación dun trireme de 200 remeiros, ou, ou o que é o mesmo, un dracma (ou 4, 3 gr de prata pura) por remeiro e día. Consonte listaxes de salarios de 377 a. de C. , un talento era o soldo que dun traballador cualificado recibía por nove anos de traballo (algo máis de dous dracmas e medio diarios).
O talento no sistema monetario da Antiga Grecia
As equivalencias do talento ático en minas e outras moedas daquela época son as seguintes: 1 talento 60 minas
1 mina 100 dracmas
1 estatero 2 dracmas
1 dracma 6 óbolos
1 óbolo 8 calcos