proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Kondor-E

Kondor-E foi un satélite artificial ruso lanzado o 19 de decembro de 2014 mediante un foguete Strela desde o Cosmódromo de Baikonur. Características
Kondor-E era un satélite de observación terrestre mediante radar deseñado por NPO Mashinostroyeniya para o exército de Suráfrica, aínda que sen quedar claro se este país chegou a ser propietario do mesmo. O radar de Kondor-E funcionaba en banda S e podía observar tanto bandas continuas de terreo de 10 km de ancho como zonas puntuais e concretas. Tiña unha resolución de entre 1 e 2 m en modo puntual e entre 5 e 30 m en modo continuo. Foi precedido por un prototipo, Kondor 1, lanzado o 27 de xuño de 2013. A versión civil do satélite denomínase Kondor-FKA. Kondor-E reentrou na atmosfera o 19 de decembro de 2014.
Konqi

Konqi, a mascota do proxecto KDE, é un dragón e o personaxe que aparece no software de KDE así como en varias páxinas web, incluíndo a páxina de KDE. O seu nome provén de Konqueror, o navegador de dito proxecto. Foi creado por Stefan Spatz.
Konqi apareceu nas versións 3. x de KDE, substituíndo á antiga mascota de KDE 2. x, un mago chamado Kandalf.
Konqueror

Konqueror é un navegador web de software libre e de código aberto e é un xestor de ficheiros do KDE. Licenciado baixo os termos da GPL, emprega o motor de renderizado web KHTML (que desenvolven os programadores de Konqueror conxuntamente cos de Safari). Soporta HTML 4. 01, aplicacións Java applets, JavaScript, CSS 1, CSS 2. 1 e as extensións (plugins) creadas para o Netscape Navigator.
Konrad Emil Bloch

Konrad Bloch, de nome completo Konrad Emil Bloch nado en Neisse, Silesia, que hoxe é a cidade de Nysa, en Polonia o 21 de xaneiro de 1912 e finado o 15 de outubro de 2000, foi un químico alemán-polaco-estadounidense. Traxectoria
Formación
Estudou química na Escola Técnica Superior de Múnic, especializándose en química orgánica.
Migración e docencia
De orixe xudía, tras o ascenso ao poder do partido nazi emigrou a Suíza e tras permanecer alí dous anos emigrou aos Estados Unidos onde adquiriu a nacionalidade en 1944. Traballou no Departamento de Bioquímica da Universidade Columbia onde recibiu o seu doutoramento. Máis tarde pasou a traballar no departamento de Química da Universidade de Cambridge, Massachusetts, e na Universidade de Chicago. Obtivo a cátedra de bioquímica da Universidade de Harvard.
Investigación e recoñecemento
Independentemente de Feodor Lynen, quen tamén tiña estudado en Múnic, dedícouse ao estudo do proceso de síntese do colesterol, descubrindo que o ácido acético é o inicio dunha sucesiva cadea de reaccións químicas cuxo produto final é o colesterol. Ambos os investigadores contribuíron ao coñecemento do metabolismo intermediario de graxas e lípidos. Os avances neste campo foron determinantes no estudo das enfermidades circulatorias e no tratamento posterior da arteriosclerose.
Foi un dos últimos investigadores en descubrir o importante papel do colesterol na formación de hormonas sexuais, un descubrimento que abriu o camiño para a biosíntese de esteroides activos.
Recibiu, xunto con Feodor Lynen, o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1964.
En 1985, Bloch converteuse en membro da Royal Society. En 1988, recibiu a Medalla Nacional da Ciencia.
Vida persoal
Bloch e a súa esposa Lore Teutsch coñecéronse por primeira vez en Múnic. Casaron nos Estados Unidos en 1941. Tiveron dous fillos, Peter Conrad Bloch e Susan Elizabeth Bloch, e dous netos, Benjamin Nieman Bloch e Emilie Bloch Sondel. Viviron durante moitas décadas no enclave Six Moon Hill de Lexington, Massachusetts. Era afeccionado ao esquí, ao tenis e á música. Konrad morreu en Burlington, Massachusetts de insuficiencia cardíaca conxestiva no 2000, aos 88 anos. Lore Bloch morreu en 2010 aos 98 anos.
Konrad Lorenz

Konrad Zacharias Lorenz, nado en Viena o 7 de novembro de 1903 e finado tamén en Viena o 27 de febreiro de 1989, foi un naturalista e zoólogo austríaco, considerado un dos fundadores da etoloxía, a ciencia do comportamento, tanto o animal como o humano. Recibiu o Premio Nobel de Medicina en 1973, compartido con Niko Tinbergen e Karl von Frisch. Traxectoria
O lugar do seu nacemento é Altenberg, localidade próxima a Viena. Doutorouse en medicina e zooloxía en 1933 nesta Universidade e foi profesor de psicoloxía entre 1929 e 1935. En 1941 entrou no exército e entre 1944 e 1948 estivo prisioneiro en Rusia. Dirixiu o Instituto Max Planck de Buldern de fisioloxía do comportamento entre 1950 e 1954 e o de Seewiesen entre 1955 e 1973.
Chegou a ser moi coñecido polos seus esforzos para identifica-lo que el chamaba patróns establecidos de conduta, dos cales demostrou que estaban xeneticamente determinados. Estableceu, ademais, que os devanditos patróns eran tan importantes para a supervivencia do animal como as súas características fisiolóxicas, e que ambos factores tiñan un desenvolvemento evolutivo similar.
Un dos seus máis coñecidos e difundidos logros foi descubrir que os estímulos auditivos e visuais dos proxenitores dun animal son necesarios para inducir á cría a seguilos, pero que calquera obxecto, incluído un ser humano, podía inducir a mesma resposta de se empregaren os mesmos estímulos.
Na súa obra Sobre a agresión (1963), Lorenz demostrou que a orixe xenética da agresividade humana proviña do comportamento observado en moitos animais cando estes defenden o seu territorio. Obra
Falaba coas bestas, os peixes e os paxaros (1949)
Cando o home atopou ó can (1950)
Sobre a agresión (1963)
Evolución e modificación da conduta (1965)
A outra cara do espello (1973)
Os oito pecados mortais da humanidade civilizada (1973)
Konstantin Novoselov

Konstantin Novoselov, nado como Konstantin Sergeevich Novoselov (en ruso: Константин Сергеевич Новосёлов) en Nizhnii Tagil (URSS) o 23 de agosto de 1974, é un físico ruso-británico coñecido polos seus traballos sobre o grafeno xunto con Andre Geim, polos cales recibiron o Premio Nobel de Física en 2010. É membro do grupo de traballo de mesoscópica da Universidade de Manchester como investigador da Royal Society. Traxectoria
Novoselov publicou máis de 60 traballos de investigación en temas como supercondutividade (Efecto Hall), movementos sub-atómicos das paredes de dominio magnético, da invención da Cinta de Geco, e o grafeno. Premios
Premio europeo de física en 2008, "por descubrir e illar libremente unha capa atómica de carbono (grafeno) e describir as súas notables propiedades eléctricas. "
Premio Nobel de Física en 2010, xunto con Andre Geim, "polos seus innovadores experimentos do material bidimensional grafeno. "
Kopete

Kopete é un programa de mensaxería instantánea libre integrado no ambiente de escritorio KDE, o seu sistema multiprotocolo permite comunicar cos protocolos como o ICQ, AOL Instant Messenger, AIM, Gadu-Gadu, IRC, Jabber, MSN Messenger, .NET Messenger Service e Yahoo! Messenger. O programador orixinal foi o chileno Duncan Mac-Vicar Prett, desde outubro de 2005 está incluído no KDE, a última versión é Kopete 0. 12. 7 (16 de outubro de 2007).
Kora

A kora é a arpa de África occidental. Emprégaa especialmente a etnia mandinga e a casta dos djelis, que habitan nas actuais Senegal, Gambia, Malí e Guinea.
O seu son atópase entre a arpa céltica nos baixos e a guitarra flamenca no agudos para facer as improvisacións. A kora tradicional faise de media cabaza oca, pel de vaca ou antílope e tres remaches de madeira. Un mastro atravesa a cabaza, na parte inferior ponse un anel de ferro onde comezan as cordas. Na parte superior hai 21 cordas, formadas tradicionalmente por finas tiras de tripa entrenzadas, co que se afina a kora.
Unha ponte de madeira no medio da pel onde van as cordas, e sobre estas unha plataforma de madeira cuberta con tea, que vai axudar a pasar o son pola caixa de resonancia.
Korarqueotas

Os korarqueotas (Korarchaeota) son un filo de arqueas. O nome procede do xénero principal do grupo Korarchaeum. Tamén se lles ten chamado Xenarchaea e Xenarchaeota.
Foron descubertas a partir de mostras de secuencias xenómicas de ARNr 16S recollidas en ambientes naturais e non se puideron cultivar. As Korarchaeota só se atoparon en ambientes hidrotermais de altas temperaturas. Parece que se diversificaron a diferentes niveis filoxenéticos de acordo coa temperatura, salinidade das augas, e xeografía. Son pouco abundantes na natureza. Os procesos metabólicos de Korarchaeota, incluíndo como conseguen enerxía e obteñen o carbono, son descoñecidos.
A análise das súas secuencias de ARNr 16S suxire que estas especies non forman parte dos dous principais grupos de arqueas, Crenarchaeota e Euryarchaeota. Parece que son un grupo basal de arqueas, xa que teñen características tanto de Crenarchaeota coma de Euryarchaeota. O xenoma de Korarchaeum cryptofilum, que foi enriquecido a partir de cultivos mixtos, foi secuenciado e as súas características apoian a hipótese de que se ramificaron moi cedo do resto. .
Koronas F

KORONAS F, tamén coñecido como CORONAS F e como AUOS-SM-KF, foi un observatorio espacial ruso lanzado o 31 de xullo de 2001 mediante un foguete Tsiklon-3 desde o Cosmódromo de Plesetsk. Características
KORONAS F era un observatorio espacial adicado á observación do Sol. Tiña unha masa de 2260 kg e unha precisión de apuntado de 10 minutos de arco, podendo observar o Sol desde en ondas de radio a raios X, así como contar con detectores de partículas.
KORONAS F levaba os seguintes instrumentos a bordo: DIFOS: un instrumento para detectar cambios na intensidade da luz en seis bandas en luz visible (350, 500, 650, 850, 1100 e 1500 nanómetros) para poder estudar o espectro dos modos normais das oscilacións sísmicas do Sol.
SORS: un detector para gromos de radio no rango entre 0, 1 e 30 MHz.
ZENIT: un coronógrafo para estudar a coroa solar a unha distancia de ata seis radios solares no rango de lonxitudes de onda entre 750 e 850 nm.
SUFR: radiómetro ultravioleta no rango entre 0, 1 e 130 nm para estudar o disco completo do Sol.
VUSS: estudo da intensidade do disco solar na lonxitude de onda de 121, 6 nm (liña Lyman-Alfa) nunha banda de 5 nm de ancho.
DIAGENESS: estudo das rexións activas do Sol nas bandas de 29, 601 a 33, 915, 49, 807 a 53, 721 e 61, 126 a 67, 335 nm cunha resolución temporal de entre 0, 1 e 10 segundos. Tamén era capaz de monitorizar o disco solar en raios X en enerxías de entre 2 e 8 keV e entre 10 e 160 keV cunha resolución temporal dun segundo.
RESIK: detector de raios X para o estudo nas bandas de 11, 23 a 12, 93, 12, 74 a 14, 42, 14, 36 a 16, 30, 16, 53 a 20, 29, 21, 54 a 24, 45, 24, 80 a 30, 43, 33, 69 a 38, 79, 38, 21 a 43, 26 e 49, 60 a 60, 86 nm, correspondentes ás emisións dos elementos argon, manganeso, silicio, xofre, calcio, potasio e níquel.
IRIS: estudo das explosións en raios X duros no rango entre 2 e 200 keV.
HELIKON: estudo dos raios X e raios gamma solares no rango de enerxías entre 10 keV e 8 MeV. Levaba dous detectores, un apuntando cara ao Sol e outro na dirección antisolar.
SKL: tiña tres compoñentes, a saber, SONG (detector de raios gamma entre 0, 03 e 100 MeV e de neutróns entre 3 e 100 MeV), MKL (detector de protóns entre 1 e 300 MeV, electróns entre 0, 5 e 12 MeV) e SKI-3 (estudo dos elementos químicos ionizados con número atómico entre 1 e 10 no rango de entre 1, 5 e 20 MeV).
RES-K: espectroheliógrafo en raios X para proporcionar imaxes de alta resolución do Sol mediante as liñas de misión do ferro XXIV e ferro XXV, a lonxitudes de onda entre 18, 5 e 18, 7 nm, e para a liña do manganeso XII no rango entre 84, 1 e 84, 3 nm.
RPS: espectrómetro de raios X na banda entre 3 e 30 keV.
SPR-N: polarímetro de raios X para medir as emisións sincrotrón nas explosións solares no rango de enerxías entre 20e 40, 40e 60 e 60 e 100 keV.
KORONAS F foi o sucesor de KORONAS I. Reentrou na atmosfera terrestre o 6 de decembro de 2005.
Koronas Foton

Koronas Foton ou Coronas Foton foi un observatorio espacial ruso lanzado o 30 de xaneiro de 2009 mediante un foguete Tsiklon-3 desde o Cosmódromo de Plesetsk. Características
Koronas Foton era un observatorio espacial adicado á observación do Sol e ao estudo da interacción entre o Sol e a Terra. Tiña unha masa de 1900 kg e foi o terceiro observatorio da serie Koronas tras Koronas I e Koronas F. Cunha esperanza de vida de tres anos cando foi lanzado, o seu obxectivo principal era estudar os procesos de acumulación de enerxía e a súa conversión en partículas aceleradas durante as fulguracións solares, o estudo dos mecanismos de aceleración, propagación e interacción de partículas na atmosfera solar e o estudo da relación entre a actividade solar e os procesos físico-químicos na atmosfera superior da Terra.
Koronas Foton deixou de funcionar a mediados de xaneiro de 2010 debido a problemas no seu sistema de enerxía.
Koronas I

KORONAS I, tamén coñecido como CORONAS I e como AUOS-SM-KI, foi un observatorio espacial ruso lanzado o 2 de marzo de 1994 mediante un foguete Tsiklon-3 desde o Cosmódromo de Plesetsk. Características
KORONAS I era un observatorio espacial adicado á observación do Sol. Tiña unha masa de 2160 kg e levaba instrumentación para observar o Sol en lonxitudes de onda visible, ultravioleta, raios X e raios gamma. Reentrou na atmosfera terrestre o 4 de marzo de 2001, sendo sucedido por Koronas F.
Korrika

A Korrika (correndo en galego) é unha carreira reivindicativa que se celebra correndo por todo o País Vasco en prol da lingua éuscara. Organización
O promotor da iniciativa é a asociación de euskaltegis AEK (centros de ensinanza da lingua éuscara). A primeira Korrika tivo lugar en 1980 e adoitase celebrar cada dous anos. Ten unha duración de dúas semanas, nas que se percorre todo o territorio, e o percorrido, arredor de 2300 quilómetros, varía tódalas edicións. A principal peculiaridade desta marcha é que non se detén en ningún momento, nin sequera de noite. Dende a saída ata o final, fanse relevos de vila en vila por tramos de quilómetro. A Korrika ten uns niveis de participación moi altos, chegando mesmo ós 600000 participantes.
Á cabeza da marcha, hai unha persoa que porta un testemuño. Cada quilómetro da carreira pórtao unha persoa ou asociación que "merca os quilómetros" para axudar economicamente á defensa e promoción da lingua. O testemuño, que se conserva dende a primeira edición, está feito cun pau de madeira tallado cunha ikurriña pendurada.
Tralo testemuño, fórmase a cabeceira da marcha, cuxos integrantes portan unha pancarta na que se le o lema Euskal Herria euskalduntzen. Ni ere bai! ("Euskaldunizando o País Vasco. Eu tamén! " en galego). A continuación, concéntranse o resto dos participantes, que corren sen espírito competitivo polas rúas cheas de espectadores durante todo o traxecto. De xeito paralelo, a Euskaltzaindia, ou Real Academia da Lingua Vasca, organiza diversos actos culturais de cara á promoción e emprego da lingua.
Kosmos 1

Kosmos 1 (Космос 1 en ruso), tamén denominado DS-2 N°1 e mencionado ocasionalmente como Sputnik 11, foi un satélite artificial soviético lanzado o 16 de marzo de 1962 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 1 foi o primeiro satélite da serie DS-2 e o primeiro do sistema de designación Kosmos. Foi inxectado nunha órbita inicial de 977 km de apoxeo e 216 km de perixeo, cunha incinación orbital de 49 graos.
O satélite pesaba 315 kg e foi deseñado para estudar a ionosfera da Terra e levar a cabo medicións de impactos de micrometeoritos, da radiación solar de baixa enerxía, dos cintos de radiación, dos raios cósmicos, do campo magnético terrestre e dos patróns de nube.
Kosmos 1 reentrou na atmosfera o 23 de maio de 1962.
Kosmos 1 (foguete)

Kosmos 1 ou Cosmos 1, código GRAU 65S3, foi o nome dun modelo de foguete espacial soviético activo entre 1964 e 1965. Características
Kosmos 1 foi desenvolvido a partir do mísil de alcance medio R-14 deseñado por Yangel. Foi lanzado un total de 8 veces, cun só fallo.
Kosmos 1001

Kosmos 1001 ou Cosmos 1001 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 4 de abril de 1978 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 1001 foi unha Soiuz modelo T lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas con este novo modelo de nave, que reintroduciu os paneles solares e facía uso do sistema Igla para citas e acoplamentos espaciais, así como dun sistema de propulsión modernizado e controis dixitais. A Soiuz T recuperou tamén a capacidade para tres tripulantes. Kosmos 1001 estivo once días en órbita, regresando o 15 de abril.
Kosmos 101

Kosmos 101 (Космос 101 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 4, foi un satélite artificial soviético lanzado o 21 de decembro de 1965 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 101 foi o cuarto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o terceiro lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 101 foi inxectado nunha órbita inicial de 550 km de apoxeo e 260 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 92, 5 minutos. Reentrou na atmosfera o 12 de xullo de 1966.
Kosmos 1026

Kosmos 1026 (Космос 1026 en ruso), tamén denominado Energia 2 ou Energiya 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 2 de xullo de 1978 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 1026 foi o segundo membro (de dous, sendo o outro o Interkosmos 6) da serie de satélites Energiya, adicado ó estudo da magnetosfera e a atmosfera superior terrestre e dos raios cósmicos e os meteoroides no espazo próximo á Terra.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 261 km de apoxeo e 209 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 51, 8 graos e un período de 89, 0 minutos. Reentrou na atmosfera de maneira controlada o 6 de xullo de 1978.
O deseño do satélite estaba baseado no das cápsulas Vostok e regresou á Terra tras catro días de misión, devolvendo sans e salvos algúns instrumentos e rexistros para o seu estudo.
Kosmos 106

Kosmos 106 (Космос 106 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 25 de xaneiro de 1966 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 106 foi o primeiro membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi o único satélite DS-P1-I lanzado por un foguete Kosmos 2M e foi inxectado nunha órbita inicial de 564 km de apoxeo e 290 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 92, 8 minutos.
Kosmos 106 reentrou na atmosfera o 14 de novembro de 1966.
Kosmos 1074

Kosmos 1074 ou Cosmos 1074 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 31 de xaneiro de 1979 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 1074 foi unha Soiuz modelo T lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas con este novo modelo de nave, que reintroduciu os paneles solares e facía uso do sistema Igla para citas e acoplamentos espaciais, así como dun sistema de propulsión modernizado e controis dixitais. A Soiuz T recuperou tamén a capacidade para tres tripulantes. Kosmos 1074 regresou a terra o 1 de abril de 1979.
Kosmos 108

Kosmos 108 (Космос 108 en ruso), tamén denominado DS-U1-G Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 11 de febreiro de 1966 mediante un foguete Kosmos desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 108 foi o primeiro membro da serie de satélites DS-U1-G. Estaba adicado a estudar as capas superiores da atmosfera terrestre e a súa relación coas variacións da actividade solar. Foi inxectado nunha órbita inicial de 865 km de apoxeo e 227 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 9 graos e un período de 95, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 21 de novembro de 1966.
Kosmos 116

Kosmos 116 (Космос 116 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 5, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de abril de 1966 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 116 foi o quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuarto lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 116 foi inxectado nunha órbita inicial de 478 km de apoxeo e 294 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 92, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 3 de decembro de 1966.
Kosmos 1171

Kosmos 1171 (Космос 1171 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 13, foi un satélite artificial soviético lanzado o 3 de abril de 1980 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 1171 foi o décimo terceiro membro da serie de satélites DS-P1-M (e o undécimo lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 119

Kosmos 119 (Космос 119 en ruso), tamén denominado DS-U2-I Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de maio de 1966 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 119 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U2-I. Estaba adicado a facer observacións da ionosfera terrestre e investigar como se propagan as ondas de radio VLF pola mesma, labor continuada polos seus sucesores, Kosmos 142 e Kosmos 259. Kosmos 119 foi inxectado nunha órbita inicial de 1305 km de apoxeo e 219 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 5 graos e un período de 99, 7 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de novembro de 1966.
Kosmos 123

Kosmos 123 (Космос 123 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 6, foi un satélite artificial soviético lanzado o 8 de xullo de 1966 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 123 foi o sexto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quinto lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 123 foi inxectado nunha órbita inicial de 529 km de apoxeo e 263 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 8 graos e un período de 92, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 10 de decembro de 1966.
Kosmos 1241

Kosmos 1241 (Космос 1241 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 14, foi un satélite artificial soviético lanzado o 21 de xaneiro de 1981 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 1241 foi o décimo cuarto membro da serie de satélites DS-P1-M (e o décimo segundo lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 133

Kosmos 133 ou Cosmos 133 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 28 de novembro de 1966 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 133 fo a primeira Soiuz modelo 7K-OK lanzada á órbita. Foi enviada sen tripulación para facer diferentes probas xunto con outra Soiuz, incluíndo o acoplamento entre elas, sendo a Kosmos 133 a parte pasiva da misión, pero despois do lanzamento varias anomalías fixeron que o control de terra decidira non lanzar a segunda Soiuz. Despois de chegar a órbita, Kosmos 133 mantivo unha rotación de dúas voltas por minuto en lugar de manter unha posición estable. Ademais, a telemetría indicaba que algúns dos tanques de propelente estaban baleiros, imposibilitando unha cita espacial, de aí a cancelación do lanzamento da segunda Soiuz para as probas. O control de terra intentou facer reentrar de maneira controlada a Soiuz, pero varios problemas cos sistemas de orientación e propulsión fixeron que a reentrada se producira de maneira incontrolada e fora do territorio da Unión Soviética, activándose o sistema de autodestrucción. Nunca se atoparon os restos da nave.
A pesar dos problemas non se considerou a misión un fracaso total ao ser a primeira nave do seu tipo en ser posta en órbita e recollerse datos valiosos para corrixir os problemas no futuro. Segundo a investigación, a causa dos diversos problemas tivo a súa orixe na instalación coa polaridade invertida de diferentes sistemas eléctricos.
Kosmos 135

Kosmos 135 (Космос 135 en ruso), tamén denominado DS-U2-MP Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 12 de decembro de 1966 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 135 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U2-MP. Estaba adicado a facer observacións científicas relacionadas coa presenza de micrometeoroides na órbita terrestre e a facer observacións astronómicas no rango da radiación gamma. Foi seguido polo Kosmos 163. Kosmos 135 foi inxectado nunha órbita inicial de 662 km de apoxeo e 259 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 5 graos e un período de 93, 6 minutos. Reentrou na atmosfera o 12 de abril de 1967.
Kosmos 135 descartou a existencia dunha nube de po cósmico rodeando a Terra, hipotizada antes do seu lanzamento. Instrumentos
Kosmos 135 levaba a bordo, entre outros instrumentos, un espectrómetro centeleador de raios gamma de 64 canais composto por un cristal detector de 40 x 40 mm de ioduro de sodio completamente envolto por unha capa plástica de 5 mm de espesor para protexelo das partículas cargadas. O cristal estaba apuntado a un tubo fotomultiplicador e podía observar no rango entre 0, 4 a 2, 4 MeV. O conxunto detector estaba situado a 0, 5 metros do corpo da nave. Os espectros gamma tomábanse cada 10 minutos.
Kosmos 137

Kosmos 137 (Космос 137 en ruso), tamén denominado DS-U2-D Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 21 de decembro de 1966 mediante un foguete Kosmos desde a base de Kapustin Yar xunto coa sonda lunar Luna 13. Características
Kosmos 137 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U2-D. Estaba adicado a facer observacións das partículas cargadas e da magnetosfera terrestre, observacións que serían continuadas máis tarde polo segundo membro da serie, o Kosmos 219. Kosmos 137 foi inxectado nunha órbita inicial de 1720 km de apoxeo e 230 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 8 graos e un período de 104, 4 minutos. Reentrou na atmosfera o 23 de novembro de 1967. Resultados
Kosmos 137 obtivo o espectro de protóns na parte interior do cinto de Van Allen e medíu o exceso de radiación ó longo da súa órbita.
Kosmos 1375

Kosmos 1375 (Космос 1375 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 15, foi un satélite artificial soviético lanzado o 6 de xuño de 1982 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 1375 foi o décimo quinto e último membro da serie de satélites DS-P1-M (e o décimo terceiro lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 140

Kosmos 140 ou Cosmos 140 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 7 de febreiro de 1967 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 140 foi a terceira Soiuz modelo 7K-OK lanzada á órbita. Foi enviada sen tripulación para facer diferentes probas en órbita con melloras aprendidas do voo da Kosmos 133. Ao igual que esta, Kosmos 140 era unha Soiuz 7K-OK pasiva pero que voaría en solitario. A nave foi posta en órbita sen problemas e inicialmente o voo pareceu transcorrer sen incidentes, pero na cuarta órbita a nave non fixo caso dos comandos enviados para poñela en modo de rotación cos paneis solares apuntando ao Sol e a telemetría indicou que se estaba usando demasiado propelente por parte do control de actitude, ademais de que o sistema de navegación por seguimento estelar non parecía ter fixada a estrela adecuada. Tomouse a decisión de subir a órbita da nave dos 238 km de apoxeo e 172 km de perixeo aos 310 x 220 km co fin de atrasar unha reentrada atmosférica prematura. Un segundo intento de poñer a xirar a nave fallou, polo que decidiuse que a Kosmos 140 debía volver a terra, para o que se lle enviaron os comandos adecuados de activación do motor para baixar a órbita e regresar. A Soiuz executou correctamente a manobra o 7 de febreiro, pero nunca se chegou a restablecer comunicación coa cápsula tras a reentrada. Tras catro horas de busca polos equipos de recuperación a cápsula foi atopada na superficie xeada do mar de Aral, moi lonxe do sitio previsto de descenso, coa cápsula baixo a superficie e o paracaídas nela. Máis tarde atopouse que a causa foi que a cápsula fixo unha reentrada balística, sen control, en lugar dunha reentrada controlada, que debería terlle proporcionado máis controlo do sitio de aterraxe. Peor aínda, a cápsula, deseñada para flotar en caso de caída no mar, afundírase. Os intentos de recuperación non tiveron éxito ata o 11 de febreiro.
A análise da cápsula revelou un burato de 30 por 100 mm na parte inferior da cápsula que causou a súa descompresión primeiro e o seu afundimento despois. O burato foi causado á súa vez por un fallo estrutural do escudo térmico exectable que cubría o fondo da cápsula, escudo que tiña no seu centro un burato pechado cun parafuso recuberto de pegamento para acoller un sensor de temperatura. Aparentemente o parafuso desprenderase, deixando pasar os gases superquentes producidos na reentrada a través do escudo e perforando a parte inferior da cápsula. Se estivese tripulada, a tripulación falecería de forma irremediable. A pesar deste e doutros fallos, decidiuse que o seguinte voo dunha Soiuz sería tripulado e con melloras para non repetirse os problemas, rematando na traxedia da Soiuz 1.
Kosmos 142

Kosmos 142 (Космос 142 en ruso), tamén denominado DS-U2-I Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 14 de febreiro de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 142 foi o segundo membro do modelo de satélites DS-U2-I. Estaba adicado a facer observacións da ionosfera terrestre e investigar como se propagan as ondas de radio VLF pola mesma, labor comezada co seu predecesor Kosmos 119 e continuada polo seu sucesore, Kosmos 259. Kosmos 142 foi inxectado nunha órbita inicial de 1362 km de apoxeo e 214 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 100, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 6 de xullo de 1967.
Kosmos 145

Kosmos 145 (Космос 145 en ruso), tamén denominado DS-U2-M Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 3 de marzo de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 145 foi o segundo e último membro do modelo de satélites DS-U2-M. Estaba adicado a facer probas para o desenvolvemento de reloxos atómicos perfeccionados. Foi inxectado nunha órbita inicial de 2135 km de apoxeo e 220 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 108, 7 minutos. Reentrou na atmosfera o 8 de marzo de 1968.
Kosmos 148

Kosmos 148 (Космос 148 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 16 de marzo de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 148 foi o segundo membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 436 km de apoxeo e 275 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 91, 3 minutos.
Kosmos 148 reentrou na atmosfera o 7 de maio de 1967.
Kosmos 152

Kosmos 152 (Космос 152 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 7, foi un satélite artificial soviético lanzado o 25 de marzo de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 152 foi o sétimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexto lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 152 foi inxectado nunha órbita inicial de 512 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 5 de agosto de 1967.
Kosmos 1543

Kosmos 1543 (Космос 1543 en ruso), tamén denominado Efir 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 10 de marzo de 1984 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 1543 foi o primeiro de dous satélites denominados Efir 1 e Efir 2 adicados a facer observacións da magnetosfera e a atmosfera superior terrestres, así como dos raios cósmicos con enerxías por enriba dos 2 TeV. Estaba baseado no deseño das cápsulas Vostok e Zenit. Foi inxectado nunha órbita inicial de 416 km de apoxeo e 224 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 62, 8 graos e un período de 90, 6 minutos. Reentrou na atmosfera o 5 de abril de 1984.
Kosmos 163

Kosmos 163 (Космос 163 en ruso), tamén denominado DS-U2-MP Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de xuño de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 163 foi o segundo e último membro do modelo de satélites DS-U2-MP. Estaba adicado a facer observacións científicas relacionadas coa presenza de micrometeoroides na órbita terrestre e a facer observacións astronómicas no rango da radiación gamma. Foi precedido polo Kosmos 135. Kosmos 163 foi inxectado nunha órbita inicial de 286 km de apoxeo e 201 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 51, 8 graos e un período de 93, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 11 de outubro de 1967. Instrumentos
Kosmos 163 levaba a bordo, entre outros instrumentos, un espectrómetro centeleador de raios gamma de 64 canais composto por un cristal detector de 40 x 40 mm de ioduro de sodio completamente envolto por unha capa plástica de 5 mm de espesor para protexelo das partículas cargadas. O cristal estaba apuntado a un tubo fotomultiplicador e podía observar no rango entre 0, 3 a 3, 7 MeV. O conxunto detector estaba situado a 3 metros do corpo da nave. Os espectros gamma tomábanse cada 10 minutos.
Kosmos 165

Kosmos 165 (Космос 165 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 8, foi un satélite artificial soviético lanzado o 12 de xuño de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 165 foi o oitavo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sétimo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 165 foi inxectado nunha órbita inicial de 1542 km de apoxeo e 211 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 81, 9 graos e un período de 102 minutos. Reentrou na atmosfera o 15 de xaneiro de 1968.
Kosmos 166

Kosmos 166 (Космос 166 en ruso), tamén denominado DS-U3-S Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 16 de xuño de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 166 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U3-S. Estivo adicado a facer observacións do Sol a diferentes lonxitudes de onda. Foi inxectado nunha órbita inicial de 578 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 93, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 25 de outubro de 1967.
Kosmos 1713

Kosmos 1713 (Космос 1713 en ruso), tamén denominado Efir 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de decembro de 1985 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 1713 foi o segundo de dous satélites denominados Efir 1 e Efir 2 adicados a facer observacións da magnetosfera e a atmosfera superior terrestres, así como dos raios cósmicos con enerxías por enriba dos 2 TeV. Estaba baseado no deseño das cápsulas Vostok e Zenit. Foi inxectado nunha órbita inicial de 419 km de apoxeo e 224 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 62, 8 graos e un período de 90, 7 minutos. Reentrou na atmosfera o 22 de xaneiro de 1986.
Kosmos 173

Kosmos 173 (Космос 173 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 9, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de agosto de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 173 foi o noveno membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o oitavo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 173 foi inxectado nunha órbita inicial de 528 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 17 de decembro de 1967.
Kosmos 176

Kosmos 176 (Космос 176 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 10, foi un satélite artificial soviético lanzado o 12 de setembro de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 176 foi o décimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o noveno lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 176 foi inxectado nunha órbita inicial de 1581 km de apoxeo e 206 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 81, 9 graos e un período de 102, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 3 de marzo de 1968.
Kosmos 186

Kosmos 186 ou Cosmos 186 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 27 de outubro de 1967 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 186 foi unha Soiuz modelo 7K-OK de tipo pasivo lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas en órbita xunto con Kosmos 188. Despois da traxedia da Soiuz 1 a Unión Soviética retomou as probas non tripuladas das naves Soiuz. Desta vez lanzáronse dúas Soiuz non tripuladas co obxectivo de encontrarse en órbita e facer manobras de aproximación e finalmene acoplarse de maneira totalmente automática, conseguindoo o 30 de outubro e sendo a primeira vez que se lograba en toda a carreira espacial. As naves voaron acopladas durante tres horas e media para logo volver cada unha polo seu lado. Kosmos 186 regresou o 31 de outubro mediante un descenso balístico, aterrando tal como estaba previsto.
Kosmos 188

Kosmos 188 ou Cosmos 188 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 30 de outubro de 1967 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 188 foi unha Soiuz modelo 7K-OK de tipo activo lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas en órbita xunto con Kosmos 186. Despois da traxedia da Soiuz 1 a Unión Soviética retomou as probas non tripuladas das naves Soiuz. Desta vez lanzáronse dúas Soiuz non tripuladas co obxectivo de encontrarse en órbita e facer manobras de aproximación e finalmene acoplarse de maneira totalmente automática, conseguindoo o 30 de outubro e sendo a primeira vez que se lograba en toda a carreira espacial. As naves voaron acopladas durante tres horas e media para logo volver cada unha polo seu lado. Kosmos 188 regresou o 3 de novembro, destruíndose na reentrada.
Kosmos 19

Kosmos 19 (Космос 19 en ruso), tamén denominado DS-P1 Nº3, foi un satélite artificial soviético lanzado o 6 de agosto de 1963 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 19 foi o terceiro membro (e segundo lanzado con éxito) da serie de satélites DS-P1, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración e para a elaboración dunha metodoloxía de detección de obxectos no espazo próximos á Terra. Usaba células solares colocadas en forma de dodecaedro arredor do contedor principal que formaba o corpo do satélite.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 519 km de apoxeo e 270 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 92, 1 minutos.
Kosmos 19 reentrou na atmosfera o 30 de marzo de 1964.
Kosmos 191

Kosmos 191 (Космос 191 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 11, foi un satélite artificial soviético lanzado o 21 de novembro de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 191 foi o undécimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 191 foi inxectado nunha órbita inicial de 518 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de marzo de 1968.
Kosmos 196

Kosmos 196 (Космос 196 en ruso), tamén denominado DS-U1-G Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 19 de decembro de 1967 mediante un foguete Kosmos desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 196 foi o segundo e último membro da serie de satélites DS-U1-G. Estaba adicado, como o seu predecesor Kosmos 108, a estudar as capas superiores da atmosfera terrestre e a súa relación coas variacións da actividade solar. Foi inxectado nunha órbita inicial de 887 km de apoxeo e 225 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 95, 5 minutos. Reentrou na atmosfera o 7 de xullo de 1968.
Kosmos 197

Kosmos 197 (Космос 197 en ruso), tamén denominado DS-U2-V Nº 3, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de decembro de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 197 foi o terceiro membro do modelo de satélites DS-U2-V. Estivo adicado a desenvolver tecnoloxía militar aínda clasificada. Foi precedido polo Kosmos 95 e seguido polo Kosmos 202. Kosmos 197 foi inxectado nunha órbita inicial de 505 km de apoxeo e 220 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 5 graos e un período de 91, 5 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de xaneiro de 1968.
Kosmos 2

Kosmos 2 (Космос 2 en ruso), tamén denominado 1MS N°1 e mencionado ocasionalmente como Sputnik 12 en occidente, foi un satélite artificial soviético lanzado o 6 de abril de 1962 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar. Características
Kosmos 2 foi o primeiro satélite da serie 1MS (de dous que voaron) e o segundo do sistema de designación Kosmos. Foi inxectado nunha órbita inicial de 1545 km de apoxeo e 211, 6 km de perixeo, cunha incinación orbital de 49 graos.
O satélite pesaba 285 kg e segundo a propia Unión Soviética, levaba a bordo a mesma instrumentación que Kosmos 1. Foi deseñado para estudar a ionosfera da Terra e levar a cabo estudos sobre radiotransmisión, sobre os cintos de radiación, o campo magnético terrestre, a formación e distribución da cuberta nubosa e probar novas tecnoloxías no espazo. Reentrou na atmosfera o 23 de agosto de 1963.
Kosmos 202

Kosmos 202 (Космос 202 en ruso), tamén denominado DS-U2-V Nº 4, foi un satélite artificial soviético lanzado o 20 de febreiro de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Kosmos 202 foi o cuarto e último membro do modelo de satélites DS-U2-V. Estivo adicado a desenvolver tecnoloxía militar aínda clasificada. Foi precedido polo Kosmos 197. Kosmos 202 foi inxectado nunha órbita inicial de 488 km de apoxeo e 210 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 91, 5 minutos. Reentrou na atmosfera o 24 de marzo de 1968.
Kosmos 204

Kosmos 204 (Космос 204 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 3, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de marzo de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 204 foi o terceiro membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 436 km de apoxeo e 275 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71, 0 graos e un período de 91, 3 minutos.
Kosmos 204 reentrou na atmosfera o 2 de marzo de 1969.
Kosmos 211

Kosmos 211 (Космос 211 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 12, foi un satélite artificial soviético lanzado o 9 de abril de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Kosmos 211 foi o décimo segundo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o undécimo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 211 foi inxectado nunha órbita inicial de 1574 km de apoxeo e 210 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 81, 9 graos e un período de 102, 3 minutos. Reentrou na atmosfera o 10 de novembro de 1968.
Kosmos 212

Kosmos 212 ou Cosmos 212 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 14 de abril de 1968 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 212 foi unha Soiuz modelo 7K-OK de tipo pasivo lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas en órbita xunto con Kosmos 213 (unha Soiuz 7K-OK de tipo activo). Despois da traxedia da Soiuz 1 a Unión Soviética retomou as probas non tripuladas das naves Soiuz. Despois da proba non tripulada da parella Kosmos 186-Kosmos 188 lanzáronse as Kosmos 212 e 213. A primeira en engalar foi Kosmos 212, seguida un día máis tarde por Kosmos 213. Tras so 47 minutos despois da engalaxe da última, as dúas naves acopláronse con éxito automaticamente e sen problemas, froito das leccións aprendidas das anteriores misións, cheas de incidentes, incluíndo a morte de Vladimir Komarov na Soiuz 1.
A Kosmos 212 regresou a terra de maneira controlada o 19 de abril usando o sistema de de control de aterraxe por primeira vez con éxito, que permite á cápsula Soiuz certo grao de planeo, reducindo a forza G na reentrada atmosférica e mellora a precisión na aterraxe. A cápsula tomou terra a 20 km ao suroeste da cidade de Maikolna, aínda que foi arrastrada durante cinco quilómetros polos fortes ventos da zona debido a que neste voo o sistema de desacoplamento do paracaídas unha vez en terra estaba desactivado.
Kosmos 213

Kosmos 213 ou Cosmos 213 foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 15 de abril de 1968 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Kosmos 213 foi unha Soiuz modelo 7K-OK de tipo activo lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas en órbita xunto con Kosmos 212 (unha Soiuz 7K-OK de tipo pasivo). Despois da traxedia da Soiuz 1 a Unión Soviética retomou as probas non tripuladas das naves Soiuz. Despois da proba non tripulada da parella Kosmos 186-Kosmos 188 lanzáronse as Kosmos 212 e 213. A primeira en engalar foi Kosmos 212, seguida un día máis tarde por Kosmos 213. Tras so 47 minutos despois da engalaxe da última, as dúas naves acopláronse con éxito automaticamente e sen problemas, froito das leccións aprendidas das anteriores misións, cheas de incidentes, incluíndo a morte de Vladimir Komarov na Soiuz 1.
A Kosmos 213 regresou a terra o 20 de abril, 145 km da cidade de Pavlodar.
Kosmos 215

Kosmos 215 (Космос 215 en ruso), tamén denominado DS-U1-A Nº 1 e Zybalik (que significa pimpín en ruso), foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de abril de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar que é considerado como o primeiro observatorio espacial. Características
Kosmos 215 foi o primeiro e único membro do modelo de satélites DS-U1-A. Estaba adicado a facer observacións da ionosfera terrestre e da radiación de estrelas xoves. O satélite non estaba estabilizado, pero a súa velocidade de rotación foi limitada a 0, 12 graos/s mediante un mecanismo de freado. A identificación das estrelas fíxose grazas a un magnetómetro e a que dous dos telescopios proporcionaban información sobre as magnitudes visuais B e V.
Kosmos 215 foi inxectado nunha órbita inicial de 426 km de apoxeo e 261 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 5 graos e un período de 91, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de xuño de 1968. Instrumentos
Kosmos 215 levaba a bordo oito telescopios duns 7 cm de diámetro e un campo de visión dun grao para facer observacións no rango visible na banda entre 1250 e 2700 ángstrom, no ultravioleta e na banda de raios X entre 0, 5 e 5 ángstrom. Tamén portaba dous fotómetros co que facer observacións da radiación solar dispersada nas capas superiores da atmosfera terrestre. En cada órbita, Kosmos 215 observaba entre 10 e 25 estrelas.
A carga científica do satélite foi desenvolvida por N. Dimov e V. Prokoviev no observatorio de Crimea, por Vladimir Kurt no instituto Sternberg e por V. Tiyt en Estonia. Resultados
Kosmos 215 mideu a luminiscencia da envoltura de hidróxeno da Terra, confirmando que se estende ata os 20000 km de altura e descubriu (simultaneamente con satélites norteamericanos) un resplandor a latitudes tropicais, producido case con seguridade pola recombinación de electróns con hidróxeno atómico.