proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Tetradracma

O tetradracma era unha antiga moeda grega equivalente a 4 dracmas e cun peso de 17 gramos aprox. Durante o Imperio romano o tetradracma foi a moeda oficial de Exipto e era equivalente a un denario. Historia
O tetradracma ateniense do século V a. C. foi a moeda de uso máis habitual no mundo grego ata Alexandre o Grande. Figuraba o perfil de Atenea co casco no anverso e un moucho no reverso, de aquí que os tetradracmas se chamasen popularmente glàukai (γλαῦκαι), é dicir, "mouchos". O reverso desta moeda é representado hoxe en día na moeda grega de 1 euro.
Na Persia aqueménida (séculos V ao IV a. C. ), as moedas equivalentes, denominadas media estátera, siclo médico ou siglos, levaban gravadas a figura dun arqueiro, as tropas de elite do seu exército, polo que tamén se denominaban arqueiros, facendo referencia a que o poder do Imperio persa estaba baseado tanto na forza como na economía.
Tetrafobia

A tetrafobia é a aversión ao número catro. É moi común no leste de Asia, especialmente en países como a República Popular da China, o Xapón, a península de Corea, a República Socialista de Vietnam e Taiwán, e tamén no sueste asiático.
Probabelmente ten a súa orixe nunha simple coincidencia lingüística. A palabra chinesa que designa o catro (四, pinyin: sì), ten un son moi parecido á palabra morte (死, pinyin: sǐ). As palabras sino-xaponesa (四, shi), sino-coreana (사, sa) e sino-vietnamita (tứ) para o catro soan idénticas á palabra morte en cadansúa lingua. Por este motivo, en xaponés é preferíbel a lectura nativa yon para o catro.
Cómpre especial tino para evitar o número catro nos días festivos ou cando un membro da familia está doente, especialmente na cultura chinesa. Igualmente, os números 14, 24 e sucesivos son evitados pola presenza do catro. Nestes países, o catro adoita evitarse en hoteis ou hospitais. Nos casamentos ou eventos similares, as mesas co número 4 acostúmanse deixar de lado. En moitos complexos residenciais os números 4, 14, 24 etc. son substituídos por 3a, 13a, 23a etc. En Taiwán, a tetrafobia é tan común que non hai 4 nin números que o conteñan en enderezos, matrículas de automóbiles e practicamente en ningures. Na China tamén se observa este feito nos nomes de avións militares, pois sempre empezan co número cinco, como no caza «Shenyang J5». En cidades onde se mesturan as culturas do leste e a do oeste, como Hong Kong ou Singapur, é común que nalgúns edificios non existan o piso 13 nin o 14, nin tampouco os que conteñen o catro. Exemplos na cidade de Hong Kong son os edificios Vision City ou The Arch, que non teñen os pisos do 40 a 49.
En Corea, a tetrafobia é menos extrema, pero o piso 4 evítase nos hospitais e edificios públicos. Noutros, o cuarto piso xeralmente indícase nos ascensores coa letra "F", do inglés four (catro). As vivendas que conteñen este número varias veces (como o 404) xeralmente son evitadas até un extremo que mesmo fai desvalorizar a propiedade.
Tetragonisca angustula

A abella Tetragonisca angustula é un insecto da familia Apidae, que se atopa desde México até o sur do Brasil, o nordeste da Arxentina, en boa parte do territorio de Paraguai e o leste de Bolivia. Estas abellas pertencen á tribo Meliponini: "abellas sen aguillón", que habitan áreas tropicais e subtropicais e son nativas do continente americano. Tetragonisca angustula vive en colmeas e produce un mel aproveitado con fins alimenticios e medicinais. Descrición
As obreiras miden de 4 a 5 mm de lonxitude; teñen cabeza e tórax negro brillante, corpo delgado, abdome amarelo; as tibias das patas posteriores posúen un canastro para o pole. As raíñas desenvolven moito o abdome debido á activación dos ovarios. Os machos non teñen canastra e presentan liñas ou manchas amarelas no rostro. Ciclo
O ovo dura até 6 días, a larva 10 e a pupa 20, de xeito que desde a posta do ovo até a saída da abella, pasan 36 días. Colmea
Multiplícase por enxames. Nidifica en cavidades de troncos de árbores ou plantas do xénero Guadua ou en muros. A entrada do niño é un tubo, construído con cera mol, a súa parede é fina e posúe pequenos furados. Cada colonia ten de 2. 000 a 5. 000 abellas. Uso
O seu mel é moi apreciado para a alimentación e atribúenselle propiedades medicinais. Comprobouse que o seu mel contén substancias antibióticas, pero o seu uso débese facer con vixilancia médica. É chamada "abella anxo" porque non pica e polo seu delicioso mel.
Desde 2019, o Código Alimentario Arxentino incluíu (xunto á xa recoñecida Apis mellifera) á comunmente coñecida na Arxentina como "yateí, rubita ou mestizo", como produtora de mel para o consumo humano. A diferenza do mel de Apis, coñecido e consumido maiormente pola poboación, os meles de yateí teñen maior porcentaxe de humidade e son fermentados naturalmente por microorganismos polo que son máis acedos, isto confírelle propiedades organolépticas particulares. Ademais, ten a vantaxe de que ao seren nativos da rexión axuda á conservación do medio ambiente. O mel destas abellas é usado como medicamento e como alimento tanto por indíxenas como por descendentes de inmigrantes. Nomes comúns
En Honduras coñécese co nome de gimero ou abeja angel, en Costa Rica coñécese como mariolas e o mel utilízase para tratar problemas da vista.
Tetrahidrocannabinol

O tetrahidrocannabinol, tamén coñecido como THC, Δ9-THC, Δ9-tetrahydrocannabinol (delta-9-tetrahydrocannabinol), Δ1-tetrahydrocannabinol (empregando a nomenclatura clásica) ou dronabinol (forma farmacéutica que consiste en cápsulas con THC en aceite de sésamo), é a principal substancia psicoactiva atopada nas plantas da especie Cannabis sativa L. . En estado puro, ten o aspecto de cristais a baixas temperaturas, e muda a viscoso e pegañento o quentalo. O THC é pouco soluble na auga, pero disolvese facilmente na maioría de disolventes orgánicos como o etanol ou o hexano. Estrutura do Tetrahidrocannabinol
O Cánnabis "normal" conten habitualmente entre 0, 5 a 5% de THC dependendo das diferentes técnicas de cultivo (dende o cultivo en horta, pasando polo cultivo en macetas (luz natural ou artificial) ata o cultivo hidropónico). As variedades desenvolvidas polos bancos de sementes teñen un nivel de THC máis alto, chegando as variedades máis potentes o 24% de THC.
o contido en THC depende da xenética da planta e das condicións ambientais nas que se desenvolve, sendo os polihíbridos comerciais os que alcadan maiores concentracións de alcaloides.
A marihuana chamada "sen semente" fai referencia a plantas femias que non foron polinizadas. Estas son as que conteñen a meirande cantidade de THC, debido a que a non polinización produce un estrés na planta que fai que aumente a cantidade de THC. Os machos deben tirarse, salvo para poder polinizar e facer sementes, pero nas plantas polinizadas aportarán sobre todo iso, sementes, en detrimento da resina psicoactiva.
Tetraktys

Unha tetraktys (do grego antigo τετρακτύς) é unha representación pitagórica en forma de triángulo, chamada "triángulo perfecto". Para os pitagóricos, os números mantiñan unha relación directa coa materia, considerando, por exemplo, o número "un" como un punto, "dous" como unha liña recta, "tres" como superficie e "catro" como un sólido. A secuencia de puntos das catro filas forma a representación xeométrica do cuarto número triangular. Asumindo que 1 + 2 + 3 + 410, o número "dez" foi visto como unha especie de conxunto de catro elementos, o "fundamento" das cousas no mundo. Había catro estacións, e o número tamén estivo asociado con movementos planetarios e música. O número "dez", segundo os pitagóricos, correspondería a unha tetraktys. Como símbolo místico, foi moi importante para o culto secreto do pitagorismo. Símbolo pitagórico
Os catro primeiros números representan a musica universalis e o Cosmos:
Unidade - Mónada/Mónada
Poder - Dyad - Limitado/Ilimitado ( peras / apeiron )
Harmonía - Tríade
Kosmos - Tétrade.
A suma dos catro primeiros números dá 10, o que representa unha orde superior, é dicir, a Décade.
A Tetraktys simboliza os catro elementos clásicos: lume, aire, auga e terra.
Tetraktys representa a organización do espazo:
a primeira liña representa o kénon, é dicir, o baleiro ou o baleiro, dimensións cero (un punto )
a segunda liña representa unha dimensión (unha liña recta definida por dous puntos)
a terceira liña representa dúas dimensións (un plano definido por tres puntos)
a cuarta liña representa tres dimensións (un tetraedro definido por catro puntos).
Unha oración dos pitagóricos mostra a importancia do Tetractys (ás veces chamados "Tétrade Místico"): Como parte da relixión secreta, os iniciados estaban obrigados a facer un xuramento secreto por Tetractys. Despois servían como novizos durante un período silencioso que duraba cinco anos. [Cómpre referencia] O xuramento pitagórico tamén mencionaba o Tetractys: Dise que o sistema musical pitagórico estaba baseado no Tetractys, xa que os rangos pódense ler como proporcións de 4: 3 (cuarto perfecto), 3: 2 (quinto perfecto), 2: 1 (oitava), formando os intervalos básicos das escalas pitagóricas. É dicir, as escalas pitagóricas xéranse a partir da combinación de cuartas puras (nunha proporción 4: 3), quintas puras (nunha proporción de 3: 2) e as proporcións simples do unísono 1: 1 e da oitava 2: 1. Teña en conta que o diapasón 2: 1 (oitava) e o diapasón máis diapente, 3: 1 (quinta composta ou duodécima perfecta) son intervalos consonánticos segundo os tetractys da década, pero que o diapasón máis diapente, 8: 3 (cuarto composto ou undécimo perfecto), non o é. O Tetractys [tamén coñecido como década] é un triángulo equilátero formado a partir da secuencia dos dez primeiros números aliñados en catro liñas. É unha idea matemática e un símbolo metafísico que engloba dentro de si -en forma de semente- os principios do mundo natural, a harmonía do cosmos, o ascenso ao divino e os misterios do reino divino. Tan venerado era este antigo símbolo que inspirou aos filósofos antigos a xurar polo nome de quen trouxo este don á humanidade.
Tetramorfo

Un tetramorfo (do grego τετρα, tetra, catro, e μορφη, morfé, forma) é unha representación iconográfica composta por catro elementos.
A máis estendida destas é cristiá, cuxa tradición remóntase ao Antigo Testamento, cando o profeta Ezequiel describiu nunha das súas visións catro criaturas que, de fronte, tiñan rostro humano e, de costas, tiñan rostro animal. Unha visión moi similar aparece nunha pasaxe da Apocalipse de san Xoán, que describe a catro anxos zoomorfos que rodean ao pantocrátor e que os estudosos interpretaron desde o século VI como os catro evanxelistas: o anxo, ou o home alado, asóciase a Mateu, xa que o seu Evanxeo comeza facendo un repaso á xenealoxía de Cristo, o Fillo do Home;
o león identifícase con Marcos, porque o seu Evanxeo comeza falando de Xoán o Bautista, ó que chama «a Voz que clama no deserto», dita voz sería como a do león;
o boi sería Lucas, xa que o seu Evanxeo comeza falando do sacrificio que fixo Zacarías, pai de Xoán o Bautista, a Deus;
a aguia foi asociada á figura de Xoán, xa que o seu Evanxeo é o máis abstracto e teolóxico dos catro e, xa que logo, o que se eleva sobre os demais.
Ademais da relación do tetramorfo cos catro evanxelistas, suxeriuse que Ezequiel se inspirou na astroloxía zodiacal babilónica (cando este profeta predicaba, o pobo de Israel estaba preso en Mesopotamia, no século VI a. C. , en mans de Nabucodonosor II): o boi sería Taurus, o león sería Leo, a aguia sería Scorpius e o home alado sería Acuario. Así, estas eran as constelacións sobre as que tiveron lugar, respectivamente, o equinoccio de primavera, o solsticio de verán, o equinoccio de outono e o solsticio de inverno entre os milenios quinto e terceiro antes de Cristo.
Tamén se suxeriu que fan referencia aos catro elementos básicos e, posto que rodean ao pantocrátor, este sería o «Quinto elemento» unificador. [Cómpre referencia] Ademais, suxeriuse que representan os catro atributos ou principais calidades divinas, a saber: amor, xustiza, poder e sabedoría. [Cómpre referencia]
O tetramorfo e o pantocrátor son unha constante da arte cristiá medieval, tanto en escultura (represéntase en numerosos tímpanos) como en pintura (sexa mural ou en códices miniados).
Tetrapirrol

Un tetrapirrol é un composto que contén catro aneis pirrol. Coa excepción da corrina, os catro aneis pirrólicos están interconectados por medio de pontes dun carbono, que poden ser metino ou metileno (tamén chamado meteno), tanto con disposición linear coma cíclica. Debido á súa capacidade de formaren complexos metálicos e aos seus dobres enlaces conxugados que absorben luz, estes compostos son moi importantes nos sistemas biolóxicos. Tipos
Poden ser de dous tipos: lineares e cíclicos.
Os tetrapirrois lineares (bilanos) presentan tres pontes dun carbono. Entre eles están: Produtos da degradación do grupo hemo, como por exemplo os pigmentos biliares como a bilirrubina.
As ficobilinas, pigmentos captadores de luz propios das cianobacterias, como a ficocianobilina e a ficoeritrobilina. Os tetrapirrois cíclicos presentan catro pontes dun carbono. Entre eles están: As porfirinas. Por exemplo o hemo, que deriva da protoporfirina IX e contén ferro, e forma o grupo prostético da hemoglobina, mioglobina, citocromos, catalases e peroxidases.
As clorinas. As máis importantes son as clorofilas, por exemplo a clorofila a, que tamén conteñen unha protoporfirina IX modificada e presentan magnesio.
As corrinas, que cambiaron unha das pontes metino convencionais por un enlace directo interpirrólico.
Tetrarquía

A Tetrarquía foi un sistema de goberno creado polo emperador romano Diocleciano por forma a resolver serios problemas militares e económicos do imperio romano. Dividiu o seu poder sobre o imperio entre os sectores orientais (pars Orientis) e occidentais (pars Occidentis). Mantivo o control persoal do sector leste e o seu colega Maximiano controlou o occidente. Diocleciano non dividiu propiamente o poder co seu compañeiro de armas Maximiliano, pois, na realidade, Diocleciano estaba colocado en posición superior á de Maximiliano. A partir de aí, o Imperio pasou a ter dos Augustos (augustus), cada cal con exército, administración e capital propios, aínda que Diocleciano continuase a ser o xefe do Estado, representando a unidade do mundo romano.
Oito anos máis tarde, considerando que era necesaria maior concentración en problemas cívicos e militares, decidiu dividir aínda máis o poder ao nomear un "Imperator Iunior", ou César (caesar), reportando a cada "Imperator Senior", ou Augusto. Os Césares eran xefes militares capaces de gobernar e protexer o imperio, adoptados como fillos polos Augustos, a quen sucederían en caso de morte, incapacidade provocada pola vellez ou transcorridos vinte anos dos seus gobernos. Os césares, lugartenente dos Augustos, tamén posuían capital, exército e administración propios. A esa organización dáselle o nome de tetrarquía, ou o goberno de catro, pois hai dous Augustos e dous césares. A Tetrarquía durou ata 324.
O pai de Constantino I, Constancio Cloro foi nomeado César na Tetrarquía en 293. Despois da abdicación de Diocleciano (305), tivo inicio unha guerra entre os Augustos e os Césares por el nomeados. Instaurouse a anarquía. En 312, no combate da Ponte Milvia, Constantino derrotou a Maxencio. De 316 a 323, Constantino e Licinio gobernaron Roma. A partir de 323, Constantino pasou a gobernar só.
Tetraspanina

As tetraspaninas son unha familia de proteínas de membrana atopadas en todos os eucariotas multicelulares, tamén chamadas proteínas da superfamilia transmembrana 4 (TM4SF). Estas proteínas teñen catro hélices alfa transmembrana e dous dominios extracelulares, un curto (chamado en inglés small extracellular domain or loop, SED/SEL ou EC1, é dicir dominio ou bucle extracelular pequeno) e outro máis longo, normalmente de 100 residuos de aminoácidos (o large extracellular domain/loop, LED/LEL ou EC2, é dicir, dominio ou bucle extracelular grande). Aínda que varias familias de proteínas teñen 4 hélices alfa transmembrana, as tetraspaninas son definidas por ter secuencias de aminoácidos conservadas incluíndo catro ou máis residuos de cisteína no dominio EC2, con dous deles nun motivo 'CCG' altamente conservado. As tetraspaninas considérase xeralmente que actúan como proteínas andamio ou estada, ancorando moitas proteínas a unha área da membrana celular.
As tetraspaninas están moi conservadas entre especies. Algunhas tetraspaninas poden ter glicosilación ligada ao N no seu longo bucle extracelular (LEL, EC2) e palmitoilacións no motivo CXXC da súa rexión transmembrana.
En mamíferos hai 34 tetraspaninas, 33 das cales foron identificadas tamén en humanos. As tetraspaninas mostran numerosas propiedades que indican a súa importancia fisiolóxica na adhesión celular, motilidade, activación, e proliferación celular, e a súa contribución a condicións patolóxicas como a metástase ou infección viral.
Un papel das tetraspaninas nas plaquetas foi demostrado polos fenotipos hemorráxicos de ratos deficientes en CD151 e TSSC6, que mostraban unha alteración da sinalización de fóra a dentro ("outside-in") a través da αIIbβ3, a principal integrina das plaquetas. Hipotetízase que as tetraspaninas interaccionan con outros receptores das plaquetas e regúlanos. Importancia para as vacinas contra parasitos
Os vermes esquistosoma forman dúas tetraspaninas: TSP-1 e TSP-2. Anticorpos contra TSP-2 poden encontrarse nalgunhas persoas que parecen ter inmunidade contra a infestación por esquistosomas (esquistosomíase).
Tetraterpeno

Os tetraterpenos son terpenos formados por oito unidades de isopreno (ou catro monoterpenos) e coa fórmula molecular C40H64. Os tetraterpenoides (entre os que están moitos carotenoides) son tetraterpenos que foron modificados quimicamente, e conteñen grupos funcionais con oxíxeno.
O fitoeno biosintetízase por condensación cabeza con cabeza de dúas moléculas de xeranilxeranil pirofosfato (GGPP). Un grupo de tetraterpenos e probablemente o máis estudado, é o dos pigmentos carotenoides. Os carotenoides teñen improtantes funcións biolóxicas, como a captación da luz para a fotosíntese, actividades antioxidantes e protección contra os radicais libres, síntese de hormonas de plantas e como compoñentes estruturais das membranas. Xunto coa súa relevancia biolóxica, os carotenoides son tamñen compostos de alto valor para as industrias alimenticia e farmacéutica. Os carotenoides son biosintetizados por organismos fotosintéticos e non fotosintéticos; porén, nos organismos fotosintéticos, son compoñentes esenciais como pigmentos accesorios dos centros de reacción captadores de luz dos fotosistemas. As xantofilas son outro grupo de pigmentos tetraterpenos amplamente distribuídos na natureza.
Tetronarce

Tetronarce é un xénero de peixes elasmobranquios batoideos, un dos dous que integran a familia dos torpedínidos, que son coñecidos vulgarmente como torpedos, estrugas, ortigas, ou raias eléctricas,
Son raias moi coñecidas por seren capaces de producir descargas eléctricas de 8 até 220 voltios, dependendo da especie, que usan para atordar as súas presas e para defensa.
As especies deste xénero son lentos habitantes dos fondos mariños que, como os seus parentes do xénero Torpedo, poden xerar electricidade como mecanismo de defensa contra os depredadores e para a captura das súas presas. Normalmente alcanzan un tamaño moito maior (até 180 cm) que as especies de Torpedo, que teñen xeralmente un tamaño de pequeno a moderado (entre os 25 e os 80 cm).
A situación taxonómica do xénero Tetronarce é controvertida. Mentres que para a maioría dos autores a familia dos torpedínidos comprende dous xéneros, algúns pensan que as especies deste xénero están integradas en Torpedo. (Véxanse os artigos Torpedínidos e Torpedo). Morfoloxía
As principais características das especies do xénero Tetronarce son as seguintes: Os torpedos ou raias eléctricas son peixes aplanados, como as outras raias, en forma de disco, coas extremidades caudais de tamaño variábel.
A boca e as branquias están situadas na cara inferior do animal.
Os machos teñen unha cloaca cerca da base da cola.
As femias son ovovivíparas. Taxonomía
Descrición
O xénero foi descrito en 1862 polo ictiólogo estadounidense Theodore Nicholas Gill,
Taxonomía controvertida
Segundo o ITIS, a familia dos torpedínidos comprende un só xénero, Torpedo, pero a maioría dos autores (WoRMS, FishBase, NCBI e UICN) admiten, ademais, o xénero Tetronarce.
Clasificación
O xénero comprende as seguintes nove especies: Tetronarce californica Ayres, 1855
Tetronarce cowleyi Ebert, D. L. Haas & M. R. de Carvalho, 2015 Tetronarce fairchildi F. W. Hutton, 1872
Tetronarce formosa D. L. Haas & Ebert, 2006
Tetronarce macneilli Whitley, 1932
Tetronarce nobiliana Bonaparte, 1835
Tetronarce puelcha Lahille, 1926
Tetronarce tokionis S. Tanaka (I), 1908
Tetronarce tremens de Buen, 1959
Tetrámero

Un tetrámero (de tetra, "catro" + -mer, "partes") é un oligómero formado por catro monómeros ou por catro subunidades proteicas. A propiedade asociada denomínase tetramería.
En bioquímica, son tetrámeras as moléculas formadas por catro subunidades, que poden ser iguais (nese caso é un homotetrámero), por exemplo a proteína concanavalina A, ou diferentes (nese caso é un heterotetrámero), por exemplo a proteína hemoglobina. A hemoglobina ten 4 subunidades, iguais dúas a dúas, aínda que todas moi parecidas. As inmunoglobulinas teñen tamén catro subunidades iguais dúas a dúas, pero moi diferentes. As diferentes subunidades dun tetrámero poden ter cada unha a súa propia actividade, como a unión á biotina nos tetrámeros de avidina, ou ter unha propiedade biolóxica común, como a unión alostérica do oxíxeno na hemoglobina.
Tetrápodo (estrutura)

Un tetrápodo é unha estrutura formada por catro eixes, a modo de tetraedro estilizado, que, pola súa capacidade de intrincarse con figuras análogas e á súa estabilidade xeométrica, dado que sempre repousa sobre tres pés nun equilibrio moi estábel, é empregado en obras civís (particularmente na construción de rompeondas) e militares (para bloquear o paso de tropas ou de civís, en ocasións reforzado con arame de espiñas).
O rompeondas realizados con tetrápodos caracterízanse por unha gran capacidade para absorber o impacto das ondas, debido a que forman unha estrutura de gran rugosidade e porosidade.
Tetrápodos

Os tetrápodos (Tetrapoda) (do grego τετραπόδηs tetrӑpódēs, latinizado tetrapoda, "de catro pés, ou de catro patas") son unha superclase de animais vertebrados con catro extremidades empregadas no desprazamento ou a manipulación. Dado que os anfibios, réptiles, mamíferos e aves son tetrápodos (incluíndo as píntegas ápodas e serpentes, por cuestións taxonómicas), o termo é especialmente útil para describir os membros máis primitivos do grupo, que irradiaron dende os sarcopterixios (peixes de "aletas lobuladas") aos primeiros anfibios do período devoniano. Clasificación
Taxonomía
O seguinte é un esquema taxonómico parcial: Filo Chordata
Clase Sarcopterygii
Subclase Tetrapodomorpha
Eusthenopteron
Panderichthys
Tiktaalik
Superclase Tetrapoda
Familia Elginerpetontidae
Familia Acanthostegidae
Familia Ichthyostegidae
Familia Whatcheeriidae
Familia Crassigyrinidae
Familia Loxommatidae
Familia Colosteidae
Clase Amphibia - Anfibios
Subclase Lepospondyli
Subclase Temnospondyli
Subclase Lissamphibia - Ras e píntegas
Superorde Reptiliomorpha
Amniota
Clase Sauropsida - Réptiles
Clase Aves - Aves
Clase Synapsida - Mamíferos con características de réptiles
Clase Mammalia - Mamíferos
Evolución
A especialización evolutiva dos vertebrados no Devoniano superior levou a peixes sarcopterixios como Panderichthys a teren descendentes como Eusthenopteron, que podía respirar aire e vivía en pantanos superficiais; a Tiktaalik, cuxas aletas similares a patas podían levalo ocasionalmente a terra firme, e que precedeu aos primeiros anfibios tetrápodos, como Acanthostega, cuxos pés tiñan oito dedos; e Ichthyostega, que desenvolveu membros fortes que lle permitiron deambular por terra. Os sarcopterixios, peixes de aletas lobuladas, evolucionaron cara a formas actuais como o fósil vivente celacanto.
Tetróxido de dinitróxeno

O tetróxido de dinitróxeno, referido tamén como tetróxido de nitróxeno, é un composto químico de fórmula N2O4. É un axente reactivo útil en síntese química. Forma un equilibrio de mestura co dióxido de nitróxeno. A súa masa molar é de 92, 011 g/mol.
O tetróxido de dinitróxeno é un oxidante moi potente. É hipergólico (reacciona espontaneamente) en contacto con varias formas de hidracina, formando xuntos unha combinación de propelente para foguetes. Estrutura e propiedades
O tetróxido de dinitróxeno pode considerarse como a unión de dous grupos nitro (-NO2). Mantensen en equilibrio de mestura co dióxido de nitróxeno. A molécula é plana cunha distancia de ligazón entre nitróxenos de 1, 78 Å e entre nitróxenos e osíxenos de 1, 19 Å. A distancia entre N-N correspóndese cunha ligazón débil ao ser significativamente maior que a ligazón media entre nitróxenos soltos, de 1, 45 Å. Isto resulta na deslocalización simultánea do par de electróns de ligazón ó longo de toda a molécula e unha repulsión electrostática considerable dos orbitais moleculares doblemente ocupados de cada NO2.
A diferenza do NO2, o N2O4 é diamagnético ao non ter electróns desaparellados. O líquido é incoloro pero podo adquirir tons marróns e amarelos debido á presenza de NO2.
Tetsurō Araki

Tetsurō Araki (荒木 哲郎, Araki Tetsurō), nado en Sayama, na Prefectura de Saitama o 5 de novembro 1976 é un director de anime xaponés.
Araki graduouse na Universidade de Senshu e traballou con Madhouse antes de pasarse a Production I. G no 2011. O seu primeiro traballo como director foi Otogi-Jūshi Akazukin no 2005. É coñecido por ser o director de Death Note e Shingeki no Kyojin. Filmografía
Series de anime
Galaxy Angel (2001–2004) - director e artista de episodio
Panyo Panyo Di Gi Charat (2001) - (Director dos episodios 29-32, 45, 46, 48 e Artista dos 31, 45, 46)
Gungrave (2003) - Director e artista de episodio
Di Gi Charat Nyo! (2003) - Director e artista de episodio
Black Lagoon (2006) - Director e artista de episodio
Death Note (2006–2007) - Director da serie
Kurozuka (2008) - Director da serie
Aoi Bungaku Series (2009) - Director (episodios 5-6)
Highschool of the Dead (2010) - Director da serie
Guilty Crown (2011) - Director da serie
Shingeki no Kyojin (2013) - Director da serie
OVA
Otogi-Jūshi Akazukin (2005) - Director
Tetuán

Tetuán (en árabe, تطوان Tiṭwān) é unha cidade do norte de Marrocos, localizada nas proximidades do mar Mediterráneo, cerca de Tánxer e de Ceuta. Entre 1913 e 1956, Tetuán foi a capital do protectorado español de Marrocos. Ten 380787 habitantes (2014). Toponimia
O nome procede do tamazight Titāwen, plural que significa "os ollos" ou "as fontes". Tamén é coñecida como "A pomba branca".
Tevatrón

Tevatrón é o nome que recibe o acelerador de partículas do Fermilab, operativo entre 1987 e 2011. A instalación, que albergaba a varias centeas de investigadores, facía colidir protóns e antiprotóns.
O Tevatrón e os seus dous experimentos, o DZero e o CDF, saltaron á fama no 1995 coa descuberta do quark top (quark cume), a partícula fundamental máis pesada entre as coñecidas.
O comezo do seu apagado coincidiu coa posta en marcha do moito máis potente acelerador de partículas LHC no CERN, que en certo xeito viu substituílo.
Cos seus datos, no 2021 contribuiu ó descubrimento dunha nova partícula, o odderon, cruzando datos de DZero co experimento TOTEM do CERN. En ambos casos usáronse choques elásticos (é dicir, sen disgregación das partículas iniciais nos choques) para obter datos.
Tex Avery

Frederick Bean "Fred/Tex" Avery, nado en Taylor (Texas) o 26 de febreiro de 1908 e finado en Burbank (California) o 26 de agosto de 1980, foi animador e director de debuxos animados na época de ouro de Hollywood. Creador dos famosos personaxes Bugs Bunny e o pato Lucas (Daffy Duck) na Warner Bros (no edificio Termite Terrace) e logo doutros como o lobo e Droopy para a Metro-Goldwyn-Mayer. "In a cartoon you can do anything. " - Tex Avery.
(nun debuxo animado podes facer o que sexa) Estilo
O estilo único de Avery rompía co realismo establecido por Walt Disney. Foi unha influencia para varios estudos, como a Warner, onde se empezaron a saír do molde e realizaron as máis delirantes situacións nun debuxo animado (ás veces parodiando a Disney).
O seu personaxe Rede Hot Riding Hood naceu como unha parodia á carapuchiña vermella de Disney. É unha alporizada e sexy moza. A diferenza da Brancaneves de Disney non foi rotoscopiada, senón que os seus sensuais movementos foron completamente animados a man.
Texto Identificación Persoal

Un Texto de Identificación Persoal (PIT en inglés e TIP en galego) é un código alfanumérico que é usado en certos sistemas para obter acceso a algo, ou identificarse. O PIT é un tipo de contrasinal máis segura e complexa que o PIN, posto que calquera PIT que dispoña da posibilidade de ingresar un espectro duns 45 caracteres (todas as letras, os números e algúns signos como o guión, o subliñado, os parénteses etc. ) e cuxa lonxitude da cadea sexa dun máximo de 16 teriamos dá unha posibilidade de acerto ínfima.
Só a acode dona do PIT debe saber cal é, iso é para o que foi creado, e ten que ser suficientemente seguro, para que non entre xente non autorizada ou use computadoras para descifrar o código. Outros casos
En ocasións o PIT ou TIP (segundo o idioma) non adoita ir só e acompáñase doutra cadea que pode ser unha mensaxe de correo electrónico ou o alcume (nick) de usuario do individuo. Outras veces o PIT adoita ser a cadea principal tamén oculta a outros usuarios mentres que se asocia un PIN ao PIT.
Segundo o software de xestión e o nivel de seguridade aplícanse combinacións de maior ou menor complexidade así como a lonxitude destas cadeas. .
Textura fluidal

A textura fluidal en moitas rochas volcánicas exprésase por cristais orientados segundo o fluxo do magma ou por estratos de distintas texturas ou composicións mineralóxicas. Características
Distínguense os estratos laminares e pregados. Os estratos planares orixínanse nunha corrente laminar no magma movéndose. Os estratos pregados manifestan unha transición entre un fluxo puramente laminar e un fluxo turbulento, por exemplo debido a un obstáculo como un bloque rochoso incorporado no magma ou un impedimento como podería ser un tipo de resalto no camiño que segue o magma na superficie. A textura fluidal orixinase do arrefriamento, mentres que as correntes de lava flúen sobre a superficie ou sobre o fondo do mar e indica a estrutura interna do fluxo do magma viscoso durante a súa localización ou o seu movemento sobre a superficie terrestre.
Teísmo (lingüística)

O teísmo é un trazo sintáctico dialectal que difire do estándar da lingua galega en non a facer distinción entre pronome persoal átono de segunda persoa de acusativo te e o de dativo che. Distribución xeográfica
Este fenómeno é un trazo dialectal que se dá en dúas áreas dialectais: na microsubárea do Baixo Miño (pertencente ao bloque occidental), onde precisamente é a isoglosa do teísmo a que divide a área tudense; e a subárea da Mezquita-Lubián dentro da Área Zamorana do bloque oriental.
Aínda que segundo o punto de vista máis estabelecido entre os lingüistas que estudan o galego se considere un trazo minoritario, os lingüistas reintegracionistas considérano maioritario no sistema lingüístico galego-portugués por ser o normal nos falantes de portugués, co cal o sistema habitual en galego con distinción entre che e te e aínda máis o cheísmo serían considerados a excepción e o teísmo a norma. Posibles orixes do teísmo dialectolóxico
O teísmo detéctase en dúas áreas meridionais sen continuidade espacial: o Baixo Miño pontevedrés e a subárea da Mezquita-Lubián. Tendo en conta que che é un pronome descoñecido tanto en latín coma no galego arcaico, é unha innovación galega que o portugués común rexeitou, do cal se pode concluír que as áreas teístas deben de conservar basicamente o que sería o subsistema propio das orixes do idioma.
Non se deu aínda un estudo diacrónico rigoroso que analice a distribución dos usos de te e che desde os primeiros textos ata os do século XX e que explore os terreos da súa dialectoloxía histórica pero cabe pensar que o teísmo é unha opción conservadora en terreos onde non chegou nunca a haber a irrupción de che para as funcións de obxecto indirecto.
Teón de Alexandría

Teón de Alexandría (en grego antigo Θέων ο Αλεξανδρεύς), 335 d. C. - 405 d. C. , foi un matemático, astrónomo e mestre grego, o último director da Biblioteca de Alexandría, e pai de Hipatia. O último filósofo da segunda Biblioteca de Alexandría
Estableceuse na cidade exipcia de Alexandría, xa nos derradeiros anos do período helenístico, onde escribiu un vasto comentario do Almaxesto de Tolomeo e dunha Catóptrica, que estaba baseada en obras de Arquimedes e de Herón. Tamén se lle atribúe a refundición da teoría dos Elementos e da Óptica de Euclides.
Teón foi o último director ou conservador da denominada segunda Biblioteca de Alexandría (edificio que estaba dentro do Museo de Alexandría; Teón é cualificado na Suda como o home do Museo). Deu á súa filla Hipatia unha educación completa en matemáticas, astronomía, filosofía e, incluso, educación física. Pai e filla colaboraron xuntos no comentario do Almaxesto.
Teón de Esmirna

Teón de Esmirna (en latín Theon, en grego antigo Θέων) foi un matemático grego nativo de Esmirna que viviu na época do emperador Hadriano, segundo Claudio Ptolomeo, quen o cita moitas veces e conservou as súas observacións sobre Mercurio e Venus. A enciclopedia Suídas di que tamén era filósofo. Traxectoria
Procles alude a este personaxe dicindo que escribiu as xenealoxías de Platón e Solón, e Plutarco di que escribiu sobre a Lúa.
Consérvase unha parte da súa obra sobre aritmética titulado Τῶν κατὰ μαθαμητὴν χρησίμων εἰς τὴν τοῦ Πλάτωνος ἀνάγνωσιν (As regras matemáticas básicas para entender a Platón). Desta obra consérvanse dous libros, un de aritmética e outro de música. Sábese que un terceiro libro trataba da astronomía e un cuarto περὶ τῆς ἐν κόσμῳ ἁρμονίας (Sobre a harmonía no cosmos). O libro sobre aritmética segue o mesmo esquema que o traballo de Nicómaco de Xerasa e trata sobre a Teoría dos números. O libro sobre música expón a aplicación da aritmética á teoría musical e fai referencia á Harmonía das esferas.
Algunhas noticias suxiren que escribiu outras obras e tratados astronómicos, e atribúeselle unha obra conservada nun manuscrito chamada θεολογούμενα (Sobre as cousas divinas). Fabricio inclúeo na Bibliotheca Graeca.
Teónimo

Un teónimo (do grego antigo theos Θεός, "deidade", e onoma ὄνομα, "nome") é o nome propio dunha divindade. Teonímia
A teonímia é a ciencia dos teónimos, unha póla da onomástica (o estudo da etimoloxía, a historia e o uso dos nomes propios). Como tal, axuda a entender a función e a comprensión que os grupos humanos teñen dos seus deuses, e tamén a afondar nas orixes da lingua dunha sociedade concreta.
A análise dos teónimos permite estudar as conexións entre as linguas indoeuropeas e a posible relixión dos pobos que as falaban. En todos os idiomas, o exame da etimoloxía dun teónimo pode servir como base para as teorías sobre a súa orixe histórica.
Por outra banda, os teónimos aparecen tamén en nomes de persoas, animais, plantas, lugares ou cousas. Relixión
Os teónimos teñen tamén importancia en tradicións metafísicas e místicas, como a cábala xudía.
Thalassemyidae

Thalassemyidae é unha familia extinta de tartarugas mariñas criptódiras. Existiu desde o período Xurásico até o Eoceno (hai 196-40 millóns de anos). Encontráronse fósiles da familia nos Estados Unidos e Europa (Gran Bretaña, Francia, Bélxica, Alemaña, Eslovenia). Xéneros
Catapleura Cope 1869
Erquelinnesia Dollo 1887
Idiochelys Meyer 1839
Lytoloma Cope 1870
Osteopygis Cope 1868
Rhetechelys Hay 1908
Sontiochelys Stache 1905
Thalassemys Rütimeyer, 1859
Thalassiosira pseudonana

Thalassiosira pseudonana é unha especie de diatomea mariña céntrica. Foi elixida como a primeira especie do fitoplancto eucariota mariño á que se faría unha secuenciación xenómica completa. Foi seleccionada para este estudo porque é un modelo para estudos sobre fisioloxía de diatomeas, pertence a un xénero de ampla distribución nos océanos do mundo, e ten un xenoma relativamente pequeno de 34 megapares de bases. Posteriormente secuenciouse tamén a diatomea Phaeodactylum tricornutum. Os científicos están investigando a absorción de luz polas diatomeas, utilizando como modelos as diatomeas Thalassiosira. Unha forma obtida por enxeñaría desta diatomea foi considerada como un potencial vehículo para a administración de fármacos no tratamento do cancro con fármacos de quimioterapia que son pouco solubles en auga.
O clon de T. pseudonana que foi secuenciado foi o CCMP 1335 e está dispoñible no National Center for Marine Algae and Microbiota do Bigelow Laboratory for Ocean Sciences de Maine, Estados Unidos. Este clon foi recolectado orixialmente en 1958 en Moriches Bay (Long Island, Nova York) e foi mantido en cultivo continuamente.
Thanetiano

O Thanetiano ou Tanetiano é, na escala temporal xeolóxica, a idade e piso máis recente dos tres que forman o Paleoceno. Esténdese no tempo entre os 59, 2 e os 56 millóns de anos desde o presente. O Thanetiano está precedido polo Selandiano e é seguido polo Ypresiano. Definición estratigráfica
O Thanetiano foi establecido polo xeólogo suízo Eugène Renevier en 1873. O Thanetiano debe o seu nome á zona de Kent (sur de Inglaterra), coñecido como Illa de Thanet. Comparte este nome coa formación Thanet Sand, depósito máis antigo do Cenozoico da Conca de Londres.
A base do piso Thanetiano colócase na base da cronozona magnética C26n. O perfil das referencias (Sección e punto de estratotipo de límite global) atópase na sección Zumaia (43° 18' N, 2° 16' W) na praia de Itzurun, País Vasco.
A parte superior do piso Rupeliano (e inferior da etapa Ypresiana) vén definida por unha forte anomalía nos valores climáticos no Máximo térmico do Paleoceno-Eoceno.
O Rupeliano é coetáneo con unidades utilizadas rexionalmente para as zonas de Mamíferos do Paleóxeno entre a zona MP 6 e parte das zonas MP 1 a MP 5. Norteamérica: Tiffaniano e Clarkforkiano.
Suramérica: Riochiciano e Itaboraiano.
Asia: parte alta do Nongshaniano e Gashatano.
Australia: Wangerripiano medio.
California: alto Yneziano e baixo Zemorriano.
Superponse tamén ás etapas rexionais obsoletas de Bélxica: Landenianano e Heersiano. Paleontoloxía
A flora de Sézanne é unha asociación paleoflorística conservada nos travertinos de Sézanne (Francia), depósitos de calcarias continentais de auga doce formados durante a idade Thanetiana, cando Europa gozou dun clima tropical. Nos lagerstätte preserváronse fósiles moi detallados de follas, flores e sementes enteiras. Ademais aparece Eritherium, primeiro representante da familia Proboscidea.
Tharsis (Marte)

Tharsis é unha rexión de Marte, consistente nun enorme altiplano volcánico localizada na zona ecuatorial do planeta, na beira occidental de Valles Marineris. Características
A rexión engloba o denominado avultamento de Tharsis, resultado dunha descomunal acumulación de lava ó redor a un radio superior ós 1. 000 km, e onde se atopan os denominados Tharsis Montes, un grupo de volcáns que inclúen algúns dos máis grandes dentro do Sistema Solar. Olympus Mons está situado arriba á esquerda; no centro, diagonalmente de arriba a abaixo, están Ascraeus Mons, Pavonis Mons e Arsia Mons, (coñecidos colectivamente coma Tharsis Montes, os Montes de Tharsis). O avultamento de Tharsis elevase 10 km sobre as terras circundantes, e abarca uns 30 millóns de km², unha quinta parte da superficie do planeta. Pensase que Tharsis estivo en estado de formación durante un período do redor de 100 millóns de anos, durante a era Noeica. Outros elementos volcánicos destacables son Tharsis Tholus e Alba Patera, o único volcán existente ó norte da rexión de Tharsis.
O gran tamaño do avultamento de Tharsis tivo un grande impacto na xeoloxía de Marte. Tharsis ten polas beiras unha depresión topográfica con forma de anel, chamada o Paso (o Desfiladeiro) de Tharsis, mentres que no lado oposto do planeta existe unha protuberancia menor, chamada Arabia Terra, a cal puido formarse coma resultado do avultamento de Tharsis. Este feito foi a principal causa na formación dos vales de drenaxe de Marte, a maior parte formados na última fase da era Noeica. As grandes cantidades de dióxido de carbono e vapor de auga que puideron ser emitidas polo magma de Tharsis tamén puideron xogar un importante papel no período húmido de Marte. Roger J. Phillips calculou no 2001 que puidera formase unha atmosfera de dióxido de carbono de 1, 5 bares, e unha capa de auga de 120 metros de profundidade media.
Tharsis Montes

Tharsis Montes (nome en latín dos Montes de Tharsis) fai alusión xeralmente ás tres montañas de orixe volcánico situadas no chamado avultamento de Tharsis. En ocasións inclúese a Olympus Mons dentro desta denominación, se ben a súa posición está algo mais lonxe das outras montañas, o cal distíngueo coma unha característica peculiar da superficie marciana. Estas tres montañas son: Ascraeus Mons: é a máis setentrional das tres, situada ó sueste de Olympus Mons. a súa altura absoluta é de 11 km, e a base mide uns 320 km de diámetro. Está formado por coladas sucesivas de lava moi líquida, sendo posiblemente o máis novo dos tres volcáns.
Pavonis Mons: é a montaña central, elevándose uns 7 km sobre o avultamento de Tharsis. Presenta extensas caldeiras, provocadas polo colapso, en diferentes momentos, da cámara magmática tralo baleirado do magma. Trazos evidentes deste fenómeno son as depresións circulares existentes no seu cumio. No flanco oriental máis baixo do volcán existe unha cadea de fosas elípticas ou ovaladas, aliñadas de arriba a abaixo no centro dun desfiladeiro pouco profundo. Estas estruturas posiblemente formáronse polo colapso asociado a unha falla; a escarpa a ambos lados do desfiladeiro sería a propia liña de falla, o cal parece indica-la existencia de procesos de tectónica de placas nalgún momento da historia xeolóxica de Marte.
Arsia Mons: é o volcán máis meridional, e posiblemente o máis antigo dos tres. A súa altura é de 9 km, sendo o máis grande dos tres en canto a volume. A súa caldeira mide 110 km de diámetro.
Ó erixirse sobre o avultamento de Tharsis, que pode alcanzar unha altura duns 20 km sobre sobre a superficie media do planeta, a altitude relativa media dos tres volcáns é semellante á de Olympus Mons, uns 25 km sobre a superficie marciana.
Outra estrutura a destacar é Tharsis Tholus, un pequeno cono volcánico situado 800 km o Leste de Ascraeus Mons, cunha altura (8 km) que é sensiblemente inferior á do Everest. Os seus flancos oriental e occidental son semellantes, coma derrubados sobre si mesmos, fenómeno producido presuntamente polo colapso da estrutura ó baleirarse a cavidade magmática.
A orixe destas tres montañas, así coma a do avultamento de Tharsis, poden deberse a un punto quente situado baixo a codia de Marte, a cal, segundo a teoría da tectónica de placas, desprazaríase cara ó Norte na rexión de Tharsis na época de formación das montañas, un fenómeno semellante, aínda que a grande escala, ó que pode apreciarse nas illas Hawai.
The 15:17 to Paris

The 15: 17 to Paris é un filme estadounidense de 2018 producido e dirixido por Clint Eastwood. O guión foi escrito por Dorothy Blyskal e baséase na autobiografía The 15: 17 to Paris: The True Story of a Terrorist, a Train, and Three American Heroes escrita por Jeffrey E. Stern, Spencer Stone, Anthony Sadler e Alek Skarlatos, que se interpretan a si mesmos. Conta a historia dun trío de amigos que conseguen deter o atentado do tren Thalys de 2015.
The 15: 17 to Paris foi estredo nos Estados Unidos de América o 9 de febreiro de 2018 por Warner Bros. Pictures. Recibiu valoracións negativas por parte da crítica, que a consideraron "ben intencionada" pero "esforzada en estirar unha longametraxe dun dramático que rematou nuns minutos". Recadou arredor de $57 millóns en todo o mundo, sobre un orzamento de $30 millóns. Personaxes
Spencer Stone como el mesmo
Anthony Sadler como el mesmo
Alek Skarlatos como el mesmo
Mark Moogalian as himself
Isabelle Risacher Moogalian como ela mesma
Judy Greer como Joyce Eskel, nai de Spencer
Jenna Fischer como Heidi Skarlatos, nai de Alek
Ray Corasani como Ayoub El-Khazzani
Chris Norman como el mesmo
P. J. Byrne como Mr. Henry
Sinqua Walls como Marine
Tony Hale como adestrador Murray
Thomas Lennon como director Michael Akers
Jaleel White como Garrett Walden
The Accused (filme de 1988)

The Accused é un filme estadounidense dirixido por Jonathan Kaplan e escrito por Tom Topor que se estreou en 1988. É un drama protagonizado por Kelly McGillis e Jodie Foster.
Está vagamente baseado no caso real da violación de Cheryl Araujo que ocorreu en New Bedford, Massachusetts o 6 de marzo de 1983. Pola súa interpretación de Sarah Tobias, Jodie Foster gañou o Oscar á mellor actriz, o único nomeamento do filme nos premios. Personaxes
Jodie Foster como Sarah Tobias
Kelly McGillis como Kathryn Murphy
Bernie Coulson como Kenneth Joyce
Leo Rossi como Cliff "Scorpion" Albrect
Ann Hearn como Sally Fraser
Carmen Argenziano como Paul Rudolph
Steve Antin como Bob Joiner
Tom O'Brien como Larry
Peter Van Norden como Attorney Paulsen
Terry David Mulligan como Tenente Duncan
Woody Brown como Danny
Scott Paulin como Ben Wainwright
Kim Kondrashoff como Kurt
The Agonist

The Agonist é un grupo de death metal melódico e metalcore canadense formado no 2004 en Montreal, Quebec. O grupo está formado polos guitarristas Danny Marino e Pascal Jobin, o baixista Chris Kells, o batería Simon Mckay e a vocalista Vicky Psarakis, quen se uniu ó grupo en marzo de 2014 trala saída do mesmo da vocalista e membro fundadora do grupo Alissa White-Gluz.
Inicialmente o nome do grupo era "Tempest", adoptando o seu nome final tras asinar un contrato co selo Century Media no ano 2007. Levan publicados cinco álbums de estudio, o último deles titulado Five e publicado en setembro de 2016. Membros
Membros actuais
Danny Marino – guitarra (2004–)
Chris Kells – baixo, voces (2004–)
Simon McKay – batería, percusión (2007–)
Pascal "Paco" Jobin – guitarra (2010–)
Vicky Psarakis – voz principal (2014–)
Antigos membros
Alissa White-Gluz – voz principal (2004–2014)
Andrew Tapley – guitarra (2007–2008)
Chris Adolph – guitarra (2009) Discografía
The American Mathematical Monthly

The American Mathematical Monthly é unha revista de matemáticas fundado por Benjamin Finkel en 1894. É publicado dez veces por ano por Taylor & Francis para a Mathematical Association of America. Características
The American Mathematical Monthly é unha revista matemática para unha audiencia ampla de matemáticos, desde estudantes universitarios a profesionais investigadores. Os artigos son escollidos en base que o seu interese sexa xenérico e de calidade na exposición e no contido. The American Mathematical Monthly é a revista de matemáticas máis amplamente lida no mundo, segundo rexistros en JSTOR.
As táboas de contidos con resumos dos artigos desde 1997–2010 están dispoñíbeis en liña.
O MAA outorga anualmente o premio Lester R. Ford a "autores de artigos de exposición excelente" que foron publicados na propia revista. Editores
1894–1902: Benjamin Franklin Finkel, John Marvin Colaw
1903: Benjamin Franklin Finkel, Leonard Eugene Dickson
1904: Benjamin Franklin Finkel, Leonard Eugene Dickson, Saul Epsteen
1905–1906: Benjamin Franklin Finkel, Leonard Eugene Dickson, Oliver Edmunds Glenn
1907–1908: Benjamin Franklin Finkel, Herbert Ellsworth Slaught
1909–1912: Benjamin Franklin Finkel, Herbert Ellsworth Slaught, George Abram Miller
1913: Herbert Ellsworth Slaught
1914–1915: Board of editors: C. H. Ashton, R. P. Baker, W. C. Brenke, W. H. Bussey, W. DeW. Cairns, Florian Cajori, R. D. Carmichael, D. R. Curtiss, I. M. DeLong, B. F. Finkel, E. R. Hedrick, L. C. Karpinski, G. A. Miller, W. H. Roever, H. E. Slaught
1916–1917: Herbert Ellsworth Slaught
1918: Robert Daniel Carmichael
1919–1921: Raymond Clare Archibald
1922: Albert Arnold Bennett
1923–1926: Walter Burton Ford
1927–1931: William Henry Bussey
1932–1936: Walter Buckingham Carver
1937–1941: Elton James Moulton
1942–1946: Lester Randolph Ford
1947–1951: Carroll Vincent Newsom
1952–1956: Carl Barnett Allendoerfer
1957–1961: Ralph Duncan James
1962–1966: Frederick Arthur Ficken
1967–1968: Robert Abraham Rosenbaum
1969–1973: Harley Flanders
1974–1976: Alex Rosenberg
1977–1978: Alex Rosenberg e Ralph Philip Boas Jr.
1978–1981: Ralph Philip Boas, Jr.
1982–1986: Paul Richard Halmos
1987–1991: Herbert S. Wilf
1992–1996: John H. Ewing
1997–2001: Roger A. Horn
2002–2006: Bruce Palka
2007–2011: Daniel J. Velleman
2012–2016: Scott T. Chapman
2017–2021: Susan Colley
2022–actual: Della Dumbaugh