Naukratis

Náucratis ou Naukratis (en grego: Ναύκρατις, "Comandancia naval"; en exipcio: njwt-kꜣrṯ, nskꜣrṯ, pr-mryt, en copto: Ⲡⲓⲉⲙⲣⲱ, Piemro) foi unha cidade e posto comercial no antigo Exipto, situada na rama Canópica (máis occidental) do río Nilo, sueste do Mediterráneo e de Alexandría. Foi a primeira e, durante gran parte da súa historia inicial, única colonia grega permanente en Exipto, servindo de nexo para o intercambio de arte e cultura grega e exipcia.
As modernas vilas de Kom Gi'eif, el-Nibeira e el-Niqrash cobren o sitio arqueolóxico, un achado de grande importancia. É fonte de obxectos de arte contidos en moitos museos do mundo e dunhas das primeiras escrituras gregas existentes (inscricións na cerámica).
O porto irmán de Náucratis foi a cidade de Heracleion, descuberta no 2000. Fondo
A evidencia arqueolóxica suxire que a historia dos gregos en Exipto remóntase polo menos á época micénica (1600–1100 a. C. ) e probabelmente á idade minoica. Esa historia é só comercial, xa que até a data non se atoparon asentamentos permanentes desas culturas.
Despois do colapso da civilización micénica e a idade escura, un "renacemento" da cultura grega floreceu no século VII a. C. e chegou un novo contacto con Oriente e as súas grandes civilizacións fluviais: Mesopotamia e o Nilo.
O primeiro relato de gregos no s. VII a. C. de Exipto está nas Historias de Heródoto de piratas xónicos e carios forzados pola treboada a desembarcar no delta. Conta a difícil situación do faraón Psamtik I (c. 664–610) da XXVI dinastía, derrocado e buscando o consello do oráculo de Leto, quen lle di que axude aos "homes de bronce" que "virían do mar". Inspirado ao ver a armadura de bronce dos náufragos, ofrécelles recompensas a cambio de axuda na campaña de regreso ao poder. Tras o éxito dese esforzo, cumpre a palabra e concede aos mercenarios dúas parcelas (ou "campamentos", στρατόπεδα) a ambos lados da rama pelusia (oriental) do Nilo.
Na actualidade eses sitios seguen sendo incertos, pero pode ser unha referencia á cidade de Daphnae. Historia
Naukratis foi o sitio dunha cidade exipcia antes da chegada dos gregos, que despois se estableceu como asentamento militar, situado na rama canópica do Nilo (occidental) a uns 16 km de Sais. O afluente Canópico foi unha das principais vías fluviais que unía o val do Nilo co Mediterráneo, e o máis accesible dos afluentes do Nilo durante o período Saite. O primeiro asentamento converteuse nun porto comercial ocupado. Intercambiaron mercadorías cos gregos e con outros estados mediterráneos; os comerciantes instaláronse en Naukratis e comezou a desenvolverse unha gran comunidade grega.
Fontes antigas
No 570 a. C. , o faraón Apries (Wahibre, reinou entre -589 e 570 a. C. ) liderou o seu exército de mercenarios formado por 30. 000 carios e xonios contra un antigo xeneral convertido en rebelde de nome Amasis. Os mercenarios foron derrotados e Amasis II converteuse en faraón (entre -570 e 526 a. C. ); pechou os "campamentos" e trasladou os soldados gregos a Menfis onde os empregou "para protexelo contra os exipcios nativos".
Heródoto afirmou que "Amasis era partidario dos gregos e, entre outros favores que lles concedeu, daba aos que lles gustaba establecer en Exipto a polis de Náucratis para a súa residencia". Véxase que di "a polis ( πόλῐν )", que parece indicar a existencia, agora confirmada por evidencias arqueolóxicas, dunha polis alí. Ese asentamento era pequeno e habitado por unha mestura de exipcios, gregos e mesmo fenicios. Así, parece que a cidade foi entregada aos gregos, "fretada", nos anos inmediatamente posteriores a 570 a. C. A data anterior do c. 625 a. C. proposta por arqueólogos pode ser o establecemento real dun asentamento no lugar.
Amasis converteu a Náucratis nun importante porto e un enlace comercial co oeste, probabelmente como un medio para conter aos gregos e concentrar as súas actividades nun lugar baixo o seu control. Non se converteu na colonia de ningunha cidade-estado en particular senón nun emporio (posto comercial) semellante a Al Mina, o maior porto comercial do norte de Siria.
Segundo Heródoto, o santuario amurallado coñecido como Hellenion era unha empresa cooperativa financiada por nove cidades gregas orientais: Catro xónicas: Quíos, Klazomenai, Teos e Focea
Catro dorias: Rodas, Halicarnaso, Cnidos e Faselis
Unha eólica: Mitilene
Mileto, Samos e Exina tiñan os seus propios santuarios separados. Así, os nativos de polo menos doce cidades-estado gregas traballaron nunha colaboración que resultou duradeira.
Náucratis converteuse máis tarde nun importante centro da cultura grega baixo o Imperio Romano, producindo varios oradores famosos da Segunda sofística nos séculos II e III. O escritor do século III Ateneo (Athenaeus) era de Náucratis. Arqueoloxía
O xacemento foi descuberto por Flinders Petrie, quen cavou alí entre 1884 e 1885. Seguiulle Ernest Arthur Gardner e finalmente David George Hogarth, en 1899 e 1903. Hogarth foi asistido na escavación de 1903 por Campbell Cowan Edgar.
O foco arqueolóxico dividiuse en dúas zonas dos cuarteis norte e sur. Máis ao sur atopábase un grande almacén ou tesouro exipcio (A no esbozo á dereita, orixinalmente identificado por Petrie como o "gran temenos") e xusto ao norte diso un templo grego de ladrillos de barro de Afrodita de aproximadamente 14 m × 8 m (curiosamente non mencionado na lista de Heródoto). Directamente ao leste deste templo foi desenterrada unha pequena fábrica de selos de faenza de escaravello. Na sección norte atopáronse varias ruínas de templos (E: Templo de Hera, F: Templo de Apolo e G: Templo dos Dioscuri) incluíndo o que pode ser o Hellenion de Heródoto descuberto por Hogarth en 1899 (directamente ao leste de F). "Ninguna das cerámicas votivas que se atopan aquí precisan chegar antes do reinado de Amasis, polo que ben pode ser que Hellenion fose fundada como resultado da súa reorganización do estatus de Náucratis, mentres que os santuarios independentes. .. anos anteriores da cidade".
Máis recentemente, os arqueólogos estadounidenses W. Coulson e A. Leonard fundaron "The Naucratis Project" en 1977 realizando prospeccións en 1978 e máis investigacións e escavacións ao sur do xacemento entre 1980 e 1982 (baixo os auspicios do American Research Center en Exipto). Desafortunadamente, atoparon a sección orixinal do santuario norte mergullada nun lago formado polo aumento do nivel freático e preto de 15 m profundo. Esta parte do sitio permanece hoxe baixo a auga, o que dificulta, se non imposible, o traballo posterior. A súa valoración do enfoque adoptado e dos métodos empregados polos seus predecesores foi menos que eloxiosa. "Desafortunadamente, gran parte da énfase das primeiras escavadoras púxose nestas estruturas relixiosas a costa dos cuartos comerciais e domésticos. En consecuencia, o noso coñecemento do carácter mercantil da antiga Náucratis -a faceta mesma da súa historia inicial que a fixo tan excepcional- sufriu moito. Ademais, as secuencias históricas posteriores, como os períodos helenístico e romano, foron case totalmente descoidadas. " Tamén foron desalentadoras para eles a destrución provocada pola poboación local. "Xa na época de Petrie, preto dun terzo do sitio de Naukratis, de media milla por cuarto de milla, fora escavado polos agricultores locais para usar como fertilizante rico en fosfatos (sebakh) nos seus campos. .. Nos 100 intermedios anos máis ou menos, os sebakhin destruíron totalmente esta parte oriental do sitio. A barreira do nivel freático fixo imposible que atoparan algo máis antigo que a era ptolmaica. Coincidiron con Hogarth en que o "gran temenos" de Petrie era en realidade un edificio exipcio e que, de feito, toda a sección sur da cidade parecía non ser grega. En xeral, a maioría dos achados foron vasos (algúns enteiros, a maioría fragmentarios) usados como votivos nos templos, pero tamén estatuíñas de pedra e selos de escaravello. Estes están espallados por museos e coleccións de todo o mundo, o material anterior traído en gran parte a Gran Bretaña (principalmente no Museo Británico) e este último ao Museo Grecorromano de Alexandría. Impacto
Os exipcios abastecían aos gregos principalmente de grans, pero tamén de liño e papiro, mentres que os gregos trocaban principalmente prata pero tamén madeira, aceite de oliva e viño. Naukratis, e os "fortes" gregos asociados na zona do delta xeral, como demostran os relatos anteriores, convertéronse nunha fonte de mercenarios loitadores para os faraóns saítas, homes con armaduras e tácticas hoplitas superiores, que tamén posuían unha inestimable pericia naval.
Náucratis pronto converteuse nunha profunda fonte de inspiración para os gregos ao volver expoñelos ás marabillas da arquitectura e escultura exipcias que se perderon desde a Idade de Bronce. Os artefactos exipcios pronto comezaron o seu fluxo polas rutas comerciais gregas chegando ás casas e talleres do mundo grego xónico e, a través de Exina, ás cidades-estado da Grecia continental. Aínda que a arte e as ideas gregas, á súa vez, volveron por outro lado, a súa absorción nunha cultura exipcia xenófoba foi estritamente mínima.
Aínda que Heródoto afirmaba que a xeometría ( γεωμετρία) foi coñecida por primeira vez en Exipto e despois pasou a Grecia, agora é xeralmente aceptado polos estudosos que o que os gregos aprenderon eran máis como técnicas de "topografía" e dificilmente merecen a denominación de "xeometría" no sentido de matemática puramente intelectual. De feito, gregos como Tales xa eran expertos xeométricos antes da súa viaxe a Exipto e moi probabelmente Heródoto asumiu que porque o exipcio γεωμετρία era máis vello, os gregos debían tela traído de alí.
En termos da nosa comprensión moderna dos gregos, e en particular o uso temperán do seu nacente alfabeto grego, os achados de Naucratis resultaron fundamentais. "As inscricións sobre a cerámica deron o que o señor Ernest Gardner considera, ao parecer, por motivos firmes, as inscricións xónicas máis antigas, así como algunhas dos alfabetos corintio, meliano e lesbiano". De particular interese son os varios exemplos dunha variación evolutiva da escritura alfabética orixinal fenicia. Tamén se aprendeu moito ao comparar estes alfabetos coas formas que asumiron un século despois, formas que estaban destinadas a universalizarse en todo o mundo heleno.
Náucratis non só foi o primeiro asentamento grego en Exipto, senón tamén o porto máis importante de Exipto na antigüidade até que o ascenso de Alexandría e o desprazamento do Nilo levaron ao seu declive. Non obstante, a antiga cidade de Heracleion/Thonis tamén rivalizaba con Náucratis como unha importante cidade portuaria de Exipto, especialmente desde o século -VI ao -IV. Heródoto
Heródoto escribiu que as prostitutas de Náucratis eran "peculiarmente atractivas" e relata a historia de Charaxus, irmán do poeta Safo, que viaxou a Náucratis para comprar (por unha "gran suma") a liberdade dun tal Rhodopis, un escravo tracio fermoso e cortesá. Despois de conseguir a súa liberdade, montou un prostíbulo e acumulou unha pequena fortuna. Como medida de agradecemento, encargou un custoso exvoto aos deuses, finalmente colocado en Delfos, que se puido ver na época do historiador. Ateneo
Ateneo, no Deipnosophistae, escribe que en Náucratis a xente cea no Prytaneion o día natal da Hestia Prytanitis (grego antigo: Ἑστίας Πρυτανίτιδος). Na cultura popular
Na película Indiana Jones e a última cruzada, de 1989, o personaxe de Harrison Ford, o arqueólogo Indiana Jones, menciona a Náucratis nunha conferencia universitaria.