proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Signo de exclamación

O signo de exclamación (! ) é un signo de puntuación que se utiliza despois dun enunciado para indicar entoación exclamativa, a propia da expresión das emocións, da vehemencia, do desexo e das ordes. Con moita frecuencia indica tamén a fin dunha frase, sinalando unha pausa similar á dun punto.
É coñecido tamén como signo de admiración, aínda que algúns autores consideran que se debe evitar esta denominación, dado que a admiración non é a única emoción que expresa. Historia
Crese que a forma do signo de exclamación ten a súa orixe na Idade Media, nunha época máis ou menos contemporánea do nacemento do signo de interrogación. Segundo unha teoría, nesta altura os copistas acostumaban empregar a exclamación latina iō, que significaba "viva! ", para indicar sorpresa ou alegría nunha frase. No curso do tempo esta palabra daría lugar ao signo por medio da sobreposición da letra "ı" ao "o" e da redución da vogal "o" a un punto. Outra hipótese apunta á abreviación da palabra latina interjectio como base da forma io. Uso e particularidades en diversas linguas
Utilízase na maioría das linguas que empregan o alfabeto latino e tamén en árabe, coreano, xaponés e chinés.
Nalgunhas linguas como o castelán colócase en combinación con este outro signo de exclamación invertido (¡) ao comezo da frase.
En galego, nos textos dos séculos XIX e XX tendíase a reproducir os usos do castelán e empregábase xeralmente como é norma nesoutra lingua. Conforme a isto, na primeira edición das Normas Ortográficas e Morfolóxicas do Idioma Galego (1982) prescribíase que se empregasen dous signos de exclamación correlativos (¡. .. !) ao inicio e ao final do enunciado afectado pola entoación exclamativa. Trala reforma das NOMIG feita no 2003 só é obrigatorio o uso do signo de exclamación de peche (! ), aínda que se admite o uso do signo invertido de apertura (¡) para facilitar a lectura e evitar ambigüidades.
Nas linguas khoisas, e no Alfabeto Fonético Internacional, o signo de exclamación emprégase para representar o clic postalveolar (representado, en troques, polo "q" na ortografía zulú). Usos extralingüísticos
Matemáticas
Emprégase o signo de exclamación xunto a unha variable para representar o factorial, que se representaría n! {\displaystyle n! }, definíndose como a multiplicación dos números naturais antecesores de n distintos de cero. números consecutivos. O factorial de cero ( 0! {\displaystyle 0! } ) é 1.
Xadrez
No xadrez, nas anotacións das partidas, un movemento apuntado poder ter un ou dous signos de exclamación.
Se se anota un signo de exclamación (! ) lese que é unha boa xogada, e se aparecesen dous (! !), implicaría unha xogada excelente.
Banda deseñada
Na banda deseñada, o signo de exclamación indica sorpresa ante calquera situación sospeitosa ou que abra un misterio. Ademais, úsase para resaltar as sentenzas que soltan os personaxes e darlle máis forza á lectura que realice un lector.
Sinalización viaria
O signo de exclamación circunscrito por un triángulo vermello indícalle aos condutores de automóbiles nas estradas a proximidade dun perigo de causa incerta.
Signo de fin de artigo

O signo de fin de artigo, tombstone, Halmos, fin da demostración ou signo de Q. E. D. «∎» úsase en Matemáticas para sinalar a fin dunha demostración matemática, en lugar da abreviatura habitual «Q. E. D. », da frase latina quod erat demonstrandum, «o que se quería demostrar». Nas revistas, é un dos signos que se emprega para indicar o final dun artigo.
No Unicode, represéntase polo carácter 220E, que ten variantes gráficas. Pode ser un rectángulo ou un cadrado baleiro ou enchido.
Ás veces chámase halmos polo matemático Paul Halmos, que foi o primeiro que o usou nun contexto matemático. Tivo a idea de empregalo tras velo usado para indicar o final dos artigos en revistas. Nas súas memorias I Want to Be a Mathematician, escribiu:
Signo de interrogación

O signo de interrogación (? ) é un signo de puntuación que se utiliza para marcar entoación interrogativa. Historia
Lynne Truss atribúe as primeiras aparicións modernas deste signo a Alcuíno de York, sendo unha das hipóteses sobre a súa orixe que proceda da letra q, inicial da palabra latina quaestio, que significa pregunta. Uso
En galego só é preceptivo o uso do signo de peche (? ). O signo de comezo (¿) pode empregarse en casos de ambigüidade.
O signo de interrogación ten os seguintes usos principais: Indica frases interrogativas directas.
Entre parénteses ao final dunha frase indica dúbida: (? )
En informática adoita utilizarse como carácter comodín.
En xadrez representa unha xogada dubidosa.
Signo de multiplicación

O signo de multiplicación ( × ) é un símbolo matemático empregado para representar un produto. É semellante á letra x, coa que se pode confundir en ocasións. Historia
O símbolo de multiplicación foi introducido por William Oughtred en 1631. Usos
Matemáticas
En Matemáticas o signo de multiplicación pode ter distintos usos: Indicar o produto de dous números. 2 × 3. Para evitar confusións, é habitual neste contexto empregar o punto medio: 2 • 3.
Indicar o produto vectorial de dous vectores.
Indicar o produto cartesiano.
Indicar a dimensión dunha matriz.
Outros usos
É o símbolo empregado habitualmente para indicar unha dimensión: “o cuarto mide 4 m × 5, 5 m”.
En Bioloxía indica o nome dun híbrido.
Signo de puntuación

Os signos de puntuación son un conxunto de signos ortográficos que axudan á correcta lectura e interpretación de textos escritos, delimitando unidades sintácticas e discursivas, sinalando a introdución de incisos ou citas, ou indicando a modalidade oracional. Signos de delimitación
O punto (. )
A coma ou vírgula (, )
O punto e coma ou punto e vírgula (; )
Os dous puntos (: )
Signos de inserción
As parénteses (( )) e os corchetes ([ ])
A raia ou trazo longo (―)
As comiñas ou aspas (« ») (‘ ’) (“ ”)
Signos de modalidade
O signo de interrogación (? )
O signo de exclamación (! )
Os puntos suspensivos (. .. )
Signo de repetición

En música, un signo de repetición é a marca e signo que ten o obxectivo de evitar volver escribir compases que van ser repetidos.
Signo igual

O signo igual ( ) é un símbolo matemático empregado para indicar a igualdade de expresións matemáticas. Historia
O símbolo foi inventado en 1557 polo matemático galés Robert Recorde na súa obra The Whetstone of Witte. Decidiu empregar dúas liñas iguais por considerar que era a mellor representación da idea de igualdade.
O signo non foi inmediatamente popular, senón que algún autores empregaban dúas barras paralelas ( || ) ou æ (ou œ), abreviaturas da palabra latina aequalis (“igual”). Uso
En Matemáticas pode empregarse para indicar un valor particular (x
2), crear definicións (sexa x
2), expresar condicións (se x
2, entón…), ou indicar unha equivalencia universal (x + 1)2
x2 + 2x + 1.
En Informática acostuma empregarse para asignar valores.
Nalgunhas linguaxes de programación empréganse varios signos iguais: .
Algunhas linguas africanas utilízano como signo diacrítico para indicar ton. Símbolos relacionados
Aproximadamente igual
Os símbolos para expresar a idea de “aproximadamente igual” adoitan ter forma de ondas ou incluír puntos: ≈, ≃, ≅, ∼, ∽, ≐, ≒, ≓
Desigual
O símbolo empregado para a relación "non é igual" é un signo igual cunha barra ("≠").
Identidade
Símbolos utilizados para indicar unha identidade ou equivalencia son "≡", "≝", ": " ou "≘".
Menor ou igual e maior ou igual
O signo igual pode combinarse cos signos "menor que" ( < ) e "maior que" ( > ): ≤ e ≥.
Signos máis e menos

Os signos de máis e menos (+ e −) son símbolos matemáticos empregados para representar o signo dun número ou as operación de sumar e restar. Historia
O uso de signos para representar a adición aparece xa no alfabeto xeroglífico, no que se representaba por dúas pernas andando no sentido do texto. Se aparecían no outro sentido representaban a subtracción: En manuscritos de Nicole Oresme do século XIV pódense ver os primeiros usos dun signo semellante ao signo "+".
A primeiros do século XV as letras "P" e "M" eran os empregados habitualmente. Os símbolos p̄ para più (máis) e m̄ para meno (menos) apareceron na obra Summa de arithmetica, geometria, proportioni et proportionalità de Luca Pacioli, publicada en Venecia en 1494.
+ é unha simplificación da palabra latina "et" (e). − pode derivar do til escrito sobre o m. No tratado de Johannes Widmann de 1489 xa aparecen estes dous signos. Robert Recorde, creador do signo igual introduciu estes símbolos en Inglaterra e 1557. Signo máis
O signo é un operador binario que indica adición, como en 2 + 35. Tamén pode aparecer como operador unario, para sinalar que un número é número positivo.
En diferentes campos das Matemáticas pode indicar outras operación, que habitualmente son chamadas tamén adición. En estruturas alxébricas adoita empregarse para denotar unha operación conmutativa. Signo menos
O signo menos ten tres usos principais en Matemáticas: Como operador binario para indicar subtracción, como en 5 – 32.
Para sinalar un número negativo: -5.
Para indicar o oposto dun número ou unha variable. Outros usos
En Matemáticas, o límite x→a+ significa x tende a a pola dereita e x→a− significa x tende a a pola esquerda.
Nos grupos sanguíneos indícase cun máis ou cun menos a presenza ou a ausencia do factor Rh.
Nalgunhas linguaxes de programación o signo máis equivale á concatenación de cadeas de caracteres: "a" + "b"
"ab".
Notas
Signos non lingüísticos

Os signos non lingüísticos son os obxectos ou entidades que comunican algo, pero que non están mediados nin pola linguaxe falada nin pola linguaxe escrita.
A semiótica, ciencia que se encarga de estudar os signos, explica que todos comprenden tres elementos: o signo ou vehículo sinal, o designado e o intérprete. Así, se por exemplo, situados nun contexto dunha loita, unha bandeira branca é signo, o que comunica (tregua ou rendición) é o designado e o seu intérprete sería o bando contrario. Tipos
Os signos naturais tamén reciben o nome de indicadores ou índices. A súa interpretación depende do coñecemento humano sobre o funcionamento da natureza. Por exemplo, as engurras do rostro son índice de envellecemento.
Os signos artificiais son os creados polo home, e son os que nos interesan a nós; sobre todo os signos lingüísticos que coñecemos como sistemas verbais, é dicir, como linguas. Esta categoría contén toda a variedade de aspectos da actividade cognitiva e práctica da humanidade. Estes signos e os seus significados xéranse da interacción social.
Dentro dos signos non lingüísticos tamén se inclúen as iconas e os símbolos: Os símbolos son obxectos materiais que funcionan por exemplarización ou metáfora. Esixen unha convención previa para que o símbolo sexa interpretado e entendido como tal.
As iconas son as que teñen maior rendemento no uso publicitario. Estas funcionan polo principio de semellanza e poden empregar toda clase de debuxos, imaxes e fotografías. Gardan unha certa semellanza co obxecto ao que se refiren. Por exemplo, as iconas que indican os servizos de homes e mulleres nos lugares públicos.
Sigrid Kaag

Sigrid Agnes Maria Kaag, nada en Rijswijk o 2 de novembro de 1961, é unha política e diplomática neerlandesa. Traxectoria
Filla dun pianista, medrou en Zeist e en 1980 foi á Universidade de Utrecht para estudar filoloxía árabe pero acabou mudando de idea e licenciouse en 1985 en estudos de Oriente Medio pola Universidade Americana no Cairo. Conta cun mestrado en política e economía do Oriente Medio da Universidade de Exeter (1987) e outro de relacións internacionais do St Antony's College de Oxford (1988). En 1990 realizou un curso de relacións internacionais no Instituto Clingendael.
Entre 1988 e 1990 traballou como analistapara a Shell en Londres. En 1990 volveu aos Países Baixos e entrou a traballar no departamento de relacións políticas coa ONU do ministerio de asuntos exteriores, posto no que permaneceu ata 1993. En 1994 comezou a traballar para as Nacións Unidas e ata 1997 foi xefa de proxectos e directora de relacións cos doadores da UNRWA, a axencia da ONU para os refuxiados palestinos en Oriente Medio, con sede en Xerusalén. Entre 1998 e 2004 traballou na Organización Internacional para as Migracións en Xenebra e en 2004 e 2005 foi conselleira principal da ONU en Khartún e Nairobi. De 2007 a 2010 foi un directora rexional para o Oriente Medio e África do Norte de UNICEF en Amán. Dende 2010 a 2013 foi subsecretaria xeral, do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) con sede en Nova York. Entre outubro de 2013 e setembro de 2014 encabezou a misión conxunta da Organización para a Prohibición das Armas Químicas e da ONU en Siria coordinando un equipo composto por un cento de expertos co encargo de aseguraren a destrución das armas químicas nese país e tras completar o seu labor en Siria a partir de decembro de 2014 e ata outubro de 2017 foi coordinadora especial da ONU no Líbano.
A proposta do partido dos Demócratas 66 o 26 de outubro de 2017 incorporouse ao gabinete Rutte III como ministra de Comercio Exterior e Cooperación para o Desenvolvemento. Ao reducir o presidente estadounidense, Donald Trump á metade a axuda á UNRWA, Kaag transferiulle á maior brevidade 13 millóns de euros á organización, feito que creou malestar cos socios da coalición: VVD, CDA e ChristenUnie ao consideraren pouco transparente a comunicación sobre o asunto Tras a destitución do ministro de Asuntos Exteriores, Halbe Zijlstra, o 13 de febreiro de 2018, Kaag asumiu interinamente as súas funcións ata o nomeamento de Stef Blok o 7 de marzo. Kaag é unha das favoritas para asumir o liderado do seu partido, vacante dende outubro de 2018.
Sigurno mjesto

Sigurno mjesto é un filme croata-esloveno de 2022 dirixido por Juraj Lerotić. Estreouse internacionalmente no Festival Internacional de Cinema de Locarno en agosto de 2022 e estreouse nos cines croatas a comezos de novembro de 2022. Sigurno mjesto é o debut cinematográfico de Lerotić. O filme desenvólvese nun día e nel, o director procesa as súas propias experiencias logo do suicidio do seu irmán. Foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Goran Marković como Damir
Juraj Lerotić como Bruno
Snježana Sinovčić Šiškov como nai
Sikorsky S-76

O Sikorsky S-76 é un modelo de helicóptero medio utilitario fabricado pola compañía estadounidense Sikorsky Aircraft, a fabricante do UH-60 Black Hawk. O S-76 conta con dous motores turboeixo, un rotor principal de catro palas e tren de aterraxe retráctil. Usuarios
Son usuarios do modelo, servizos de preto de 30 países, entre eles os gardacostas da Xunta e o Exército do Aire español, sendo España e o Xapón dos poucos países nos que se lle dan os dous usos, o civil e o militar.
A versión militar opera, polo menos, en Arabia Saudita, a Arxentina, os Emiratos Árabes, España (8 unidades), Guatemala, Honduras, Iraq, Tailandia e o Xapón.
As versións civís voan, polo menos, en Australia, o Brasil, o Canadá, a China, os Estados Unidos, Galicia, Macau, México, Nova Zelandia, Panamá, o Reino Unido, Serbia, Suecia, Taiwán, Trinidad e Tobago e o Xapón.
O S-76 en Galicia
En Galicia teñen a súa base, dende 2005, dúas unidades S-76C+ do Servizo de Gardacostas de Galicia da Consellería do Mar da Xunta de Galicia, o Pesca 1 (matrícula EC-JES) con base no Aeroporto de Vigo e o Pesca 2 (EC-JET) con base no Heliporto Costa Norte de Viveiro.
Siku Quanshu Zongmu Tiyao

Siku Quanshu Zongmu Tiyao ou Bibliografía anotada dos Catro Tesouros (chinés tradicional: 四庫全書總目提要; chinés simplificado: 四库全书总目提要; pinyin: Sìkù Quánshū Zǒngmù Tíyào; Wade-Giles: Ssu4-k'u4 Ch'üan2-shu1 Tsung3-mu4 T'i2-yao4) é un catálogo anotado de miles de obras que foron consideradas dignas de inclusión na Siku Quanshu (四库全书, "Biblioteca completa dos Catro Tesouros"). Trátase do meirande catálogo bibliográfico da China premoderna, cun total de douscentos capítulos. Comezouse a redactar no ano 1773, e non se completou até o 1798. Na súa elaboración interviron moitos autores, pero os borradores finais estiveron a cargo do editor xefe, Ji Yun (1724-1805 d. C. ). Contidos
O libro contén notas bibliográficas de tres mil catrocentas sesenta e un obras recollidas en Siku Quanshu, así como breves referencias ao título doutras seis mil setecentas noventa e tres. Aínda así, omitíronse milleiros de libros, especialmente aqueles destruídos polos Qing por ser considerados contrarios aos manchús, a minoría étnica á que pertencía a dinastía gobernante. Os contidos de Siku Quanshu Zongmu Tiyao reflicten a influencia da Escola Han (汉学, Hànxué) nos círculos intelectuais de Qing. Traducións
Guy, R. K. (1987). The Emperor's Four Treasuries: Scholars and the State in the Late Ch'ien-lung Era. Harvard University Press.
Silanización

Termo referido á operación de enxerto químico de moléculas orgánicas sobre un substrato, tipicamente mediante técnicas de deposición.
Procedementos de silanización son empregados en diversas aplicacións como son as de recobrementos para a obtención de materiais biocompatibeis, a fabricación de biosensores (p. ex. nanobiosensores de febra óptica) etc. ..
Silencio (música)

En música, o silencio ou pausa é un signo da notación musical, que representa graficamente a duración dunha determinada pausa nunha peza musical. Cada figura musical ten o seu correspondente silencio, que representa o mesmo valor e duración. Pódese considerar que o silencio é unha nota que non se executa.
Silepse

A silepse, ou construción ad sensum é unha figura sintáctica consistente en quebrar a concordancia gramatical mantendo o sentido semántico: dous ou máis elementos da frase concordan loxicamente ou semanticamente e non de acordo coas regras gramaticais. Tamén se chama diloxía. Exemplos
En "Un repoludo gaiteiro. .. " ("Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro)
Con esta miña gaitiña
as nenas hei de enganar.
En "Un repoludo gaiteiro. .. " ("Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro)
Non sean elas toliñas
non veñan ó meu tocar.
Silesia

Silesia é unha rexión histórica do centro de Europa habitada polo pobo silesiano. A meirande parte está dentro da actual Polonia pero pequenas partes pertencen agora á República Checa e Alemaña. A rexión localízase entre o alto e o medio Oder, alto Vístula e ao longo dos Sudetes e Cárpatos.
Silicon Graphics

Silicon Graphics, Inc. (agora SGI ou Silicon Graphics International, historicamente coñecida como Silicon Graphics Computer Systems ou SGCS) foi unha empresa estadounidense de solucións informáticas de alto rendemento, incluíndo hardware e software. Era coñecida polas súas estacións de traballo de alto rendemento, que tiveron unha grande importancia no ámbito multimedia. Características
Foi o creador do sistema operativo IRIX, que funciona en máquinas cun procesador MIPS.
Os seus recursos tecnolóxicos foron empregados na produción de efectos visuais para a película Jurassic Park, de Steven Spielberg, e na produción do hardware para o videoxogo Nintendo64 de Nintendo.
Unha das películas máis coñecidas nas que se utilizaron ordenadores de Silicon Graphics foi Twister, onde os tornados creados artificialmente destruían silos de grans artificiais.
A estación de traballo Fuel de SGI pódese combinar con equipos de ultrasóns para crear imaxes tridimensionais do cerebro dos fetos mentres aínda están no útero da nai. As imaxes teñen unha excelente nitidez e precisión.
A sede da SGI estaba en Sunnyvale, California; foi orixinalmente constituída como unha corporación de California en novembro de 1981, e reincorporouse como unha corporación de Delaware en xaneiro de 1990. En maio de 2006, SGI solicitou protección por quebra baixo o Capítulo 11, Título 11 do Código dos Estados Unidos. En 2009 anunciou a venda dos seus activos a Rackable Systems, un acordo finalizado o 11 de maio de 2009, con Rackable asumindo o nome de "Silicon Graphics International".
Siliqua

Siliqua (ás veces adaptado como silicua) é un termo latino adoptado no ámbito numismático contemporáneo para denominar as pequenas moedas de prata do Imperio Romano e de Bizancio emitidas entre os séculos IV e VII, cun peso de entre dous e tres gramos e un valor próximo a medio miliarense. A problemática da denominación
Trátase dunha denominación de conveniencia, xa que as fontes historiográficas non indican nome ningún para estas moedas.
No momento do seu nacemento, a palabra latina siliqua designaba unha unidade de peso definida como a vintecatroava parte do peso dun sólido. O termo provén da expresión siliqua graeca, unha semente de alfarrobeira que no sistema romano de unidades de peso era equivalente a un sexto de escrúpulo (scrupulum) ou 1/1728 da libra romana (arredor de 0, 19 gramos).
Xa en época contemporánea, aplicouse esta denominación a varias moedas que, en todo caso, tiñan a equivalencia de 1/24 do sólido de ouro (o cal pesaba 1/72 da libra romana) e, xa que logo, representaban un valor dunha siliqua de ouro en valor.
Segundo cálculos actuais, dado que o ouro valía aproximadamente 14 veces máis que a prata na antiga Roma, unha moeda de prata deste tipo tería un peso teórico de 2, 7 gramos, aínda que non hai evidencias históricas suficientes que avalen esta hipótese. Tal incerteza non evitou que o termo se aplique hoxe tanto a moedas de prata de Constantino (306-329) que chegan a pesar na práctica 3, 4 gramos, como a outras máis tardías de Constancio II (337-361) cun peso de arredor de 2, 2 gramos e un diámetro de 18 mm (ás veces estas últimas denomínanse siliquas lixeiras ou reducidas, para as diferenciar). Historia
As primeiras siliquas apareceron durante o reinado de Constantino I, cun peso de 2, 24 gramos, que coincidía coa metade do que tiña o sólido de ouro. Cara a 353, o peso da siliqua baixou ata os dous gramos e foi unha moeda profusamente emitida por Constancio II e por Xuliano (361-363).
Estas moedas conmemoran xeralmente os aniversarios imperiais, exhibindo adoito nos seus reversos expresións de bos desexos para os anos de reinado como VOTA MVLTA, circunscritas en coroas florais.
É habitual que as emisións de siliquas se producisen na Bretaña e nas rexións de Renania e do Danubio, onde se asentaban os exércitos, e é probable que se cuñasen a partir de doazóns para pagamento de primas aos soldados, en tanto que a parte oriental do imperio utilizaba maioritariamente a moeda de ouro.
As numerosas emisións de siliquas continuaron baixo os Valentinianos. As usurpacións primeiro de Máximo (383-388) e despois de Constantino III (407-411) foron financiadas mediante a redución da siliqua ata arredor de 1, 35 gramos, o que provocou que os particulares recortasen as siliquas emitidas anteriormente, que roldaban os dous gramos.
Logo da última división do Imperio en 395, Valentiniano III (424-455) foi o derradeiro emperador que emitiu siliquas, aínda que esta denominación continuou formando parte do sistema monetario do imperio Bizantino coa mesma relación de 1/24 do nomisma de ouro.
Sill

Os sills ou filóns camada son masas rochosas intrusivas estreitas, paralelas ó plano entre os estratos, ou ós planos de xistosidade, da rocha encaixante en concordancia con eles. Son un dos tipos de intrusións que poden orixinar as rochas magmáticas plutónicas.
Silo (depósito)

Un silo (do grego σιρός - siros, "burato para conservalo gran") é unha construción deseñada para gardar gran e outros materiais a granel; son parte integrante do ciclo de aprovisionamento da agricultura.
Os máis comúns teñen forma cilíndrica, asemellándose a unha torre, construída de madeira, formigón armado ou metal. O deseño, inventado por Franklin Hiram King, emprega polo xeral un aparello mecánico para a carga e descarga dende a parte superior.
Actualmente o deseño orixinal para a agricultura adaptouse a outros usos na industria, empregándose silos para depósito de materiais diversos, como o cemento, e tamén se adaptaron ó eido militar, empregándose silos para depósito e manexo de mísiles.
Siloxismo

Un siloxismo (do grego antigo συλλογισμός, 'conexión de ideas', 'raciocinio', composto polos termos σύν 'con' e λογισμός 'cálculo') é un termo filosófico co que Aristóteles designou a argumentación lóxica perfecta. É unha forma de razoamento dedutivo que consta de dúas proposicións como premisas e outra como conclusión, sendo a última unha inferencia necesariamente dedutiva das outras dúas. Historia e características
Foi formulado por primeira vez por Aristóteles, na súa obra lóxica recompilada como O Organon, dos libros coñecidos como Primeiros Analíticos, (en grego Proto Analytika, en latín —idioma no que se coñeceu a súa obra en Europa Occidental—, Analytica Priora).
Aristóteles consideraba a lóxica como lóxica de relación de termos. Os termos únense o sepáranse nos xuízos. Os xuízos aristotélicos son considerados desde o punto de vista de unión ou separación de dous termos, un suxeito e un predicado. Hoxe falaríase de proposición.
A diferenza entre xuízo e proposición é importante. A proposición afirma un feito como un todo, que é ou non é, como contido lóxico do coñecemento. O xuízo, en cambio, atribúe un predicado a un suxeito lóxico do coñecrmento outorgando aos termos ao mesmo tempo unha función lingüística de significado (semántica) e unha función formal lóxica (sintáctica). Isto ten a súa importancia no concepto mesmo do contido do un, o xuízo, e a outra, a proposición, especialmente nos casos de negación, como se ve na problemática da lóxica siloxística.
Mantemos aquí a denominación de xuízo por ser o máis acorde co tradicional, tendo en conta que este tipo de lóxica, como tal, está en claro desuso, substituída pola lóxica simbólica na que esta lóxica se interpreta como lóxica de clases.
A relación entre os termos dun xuízo, ao ser comparado cun terceiro que fai de "termo medio", fai posíbel a aparición das conclusións. Así pois, o siloxismo consta de dous xuízos, premisa maior e premisa menor, nos que se comparan tres termos, de cuxa comparación se obtén un novo xuízo como conclusión.
A lóxica trata de establecer as leis que garanten que, da verdade dos xuízos comparados (premisas), se poida obter con garantía de verdade un novo xuízo verdadeiro (conclusión).
O siloxismo regular é o argumento típico dedutivo, composto de 3 proposicións: premisa maior (P), premisa menor (p) e conclusión (c), nas que 3 termos, maior (T), medio (M) e menor (t), compóñense 2 a 2.
Un exemplo clásico de siloxismo é o seguinte: Todo home é mortal.
Sócrates é home.
Logo Sócrates é mortal.
Silpium Mons

Silpium Mons é unha montaña da lúa de Xúpiter, Ío. Segundo a U. S. Geological Survey ten un diámetro medio de 114, 54 km, aínda que a Io Mountain Database dálle un longo de 113 km por 79, 7 km de ancho e unha altura de 5, 6 km. Cobre unha área duns 7. 073 km2 e está situado nas coordenadas 52, 71° S 272, 34° O. É coma unha crista estriada, é dicir, unha estrutura elevada dominada por un prominente cumio ou cumios lineais, ou cumios en agulla. O seu nome provén do lugar onde segundo algunhas fontes, Ío morreu dunha gran pena. O seu nome foi adoptado pola Unión Astronómica Internacional no ano 1979. Está situado ó sur de Svarog Patera, ó norte de Mithra Patera, e o nordeste de Viracocha Patera. A súa proximidade a Svarog e Viracocha Paterae suxiren que podería existir unha conexión estrutural entre as montañas de Ío e as súas caldeiras.
Siluriformes

Os Siluriformes son unha orde de peixes teleósteos, da superorde Ostariofisos (Ostariophysi). Reúne unhas 2. 200 especies, das que 1. 200 viven en América do Sur, entre as que a máis coñecida é o chamado peixe gato. Case a totalidade son peixes de auga doce, se ben dúas familias son mariñas. Adoitan ser preeiros nocturnos e vivir cerca do fondo en augas pouco profundas. Características
Reciben o nome popular de peixe gato polos tentáculos ou barbas que presentan a cada lado da mandíbula superior e, nalgunhas especies, tamén da mandíbula inferior, que semellan os bigotes dun gato.
As aletas dorsais e pectorais adoitan estar provistas de espiñas puntiagudas, ás veces velenosas, que utilizan como defensa e que poden chegar a ocasionar graves feridas. Algunhas especies están cubertas de placas óseas embutidas baixo unha pel lisa.
O peixe gato común foi introducido en Europa desde Norteamérica e prosperou notablemente, sobre todo en Europa central. Ten catro barbas na mandíbula superior e catro na inferior, e habita en ríos de curso lento. O siluro é o peixe gato máis grande (os rexistros máximos de FishBase son 5 metros de lonxitude e 306 quilos de peso). Clasificación
Comprende 38 familias e máis de 2. 200 especies: Familia Akysidae
Familia Amblycipitidae
Familia Amphiliidae
Familia Anchariidae
Familia Ariidae
Familia Aspredinidae
Familia Astroblepidae
Familia Auchenipteridae
Familia Austroglanididae
Familia Bagridae
Familia Callichthyidae
Familia Cetopsidae
Familia Chacidae
Familia Clariidae
Familia Claroteidae
Familia Cranoglanididae
Familia Diplomystidae
Familia Doradidae
Familia Erethistidae
Familia Heptapteridae
Familia Heteropneustidae
Familia Ictaluridae
Familia Lacantuniidae
Familia Loricariidae
Familia Malapteruridae
Familia Mochokidae
Familia Nematogenyidae
Familia Olyridae
Familia Pangasiidae
Familia Parakysidae
Familia Pimelodidae
Familia Plotosidae
Familia Pseudopimelodidae
Familia Schilbeidae
Familia Scoloplacidae
Familia Siluridae
Familia Sisoridae
Familia Trichomycteridae
Silverio Cañada

Silverio Cañada Acebal, nado en Xixón en 1932 e finado en Oviedo o 19 de maio de 2002, foi un editor asturiano. Traxectoria
Fundador, en 1967, da editorial Júcar, as súas maiores empresas foron a Gran Enciclopedia Asturiana e a Gran Enciclopedia Gallega. Vida persoal
Pai de tres fillos, un deles, Silverio Cañada Estébanez, adícase tamén ao mundo editorial. Premio de Narrativa Silverio Cañada
No ano 2010 creouse o Premio de Narrativa Silverio Cañada, na súa memoria.
Silvia Fernández de Gurmendi

Silvia Alejandra Fernández de Gurmendi, nada o 24 de outubro de 1954, é unha avogada, xuíza e diplomática arxentina, que desde 2010 integra a Corte Penal Internacional e presidiuna entre 2015 e 2018. Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Córdoba e a Universidade de Limoges, e obtivo posteriormente un doutoramento na Universidade de Buenos Aires. Ingresou no servizo exterior en 1989, entre 1994 e 2000 foi conselleira legal da delegación arxentina nas Nacións Unidas e en 2006 traballou como Directora Xeral de Dereitos Humanos no ministerio de Relacións Exteriores e Culto. Á súa vez, representou a Arxentina na Comisión Interamericana de Dereitos Humanos e a Corte Interamericana de Dereitos Humanos.
En novembro de 2009. foi elixida como xuíza na división de Cuestións-Preliminares da Corte Penal Internacional, destinada a xulgar o xenocidio e os crimes de agresión, de guerra e contra a humanidade. En marzo de 2015 foi elixida para presidir a corte até 2018. Previamente fora vicepresidenta da conferencia que decidiu a súa creación en 1998 e coordinara a División de Competencia, Complementariedade e Cooperación da fiscalía.
No ámbito académico traballou como profesora da Universidade de Buenos Aires, a Universidade de Palermo e actualmente faio na Universidade Americana.
Silvicultura

A silvicultura (do latín silva, selva, bosque, e cultura, cultivo) é o cultivo dos bosques ou montes e tamén a ciencia que trata deste cultivo. Forman parte do seu campo a arte de crear ou conservar un bosque, e a teoría e a práctica de regular o establecemento dunha masa arbórea, a súa composición e desenvolvemento; para iso apóiase na xeografía, ecoloxía, edafoloxía e climatoloxía entre outras. A silvicultura é moito máis nova que a agricultura. Os señores feudais de Europa Central comezaron a xestionar os seus bosques na Idade Media, con vistas á caza e ao favorecimiento de árbores especialmente valiosas para, por exemplo, a construción de barcos. A silvicultura como unha disciplina científica non emerxeu ata comezos do século XIX, cando Alemaña e Francia fundaron as primeiras escolas de enxeñaría forestal.
Silvina

A silvina (tamén chamada silvita) é un mineral da clase dos haluros cuxa fórmula química é KCl. É pois, un mineral composto na súa totalidade por cloruro de potasio. Aspecto
Coma a halita, a silvina cristaliza no sistema cúbico polo que adopta xeralmente forma cúbica, aída que adoita ser máis frecuente que se presente en masas incoloras ou diversamente coloreadas pola presenza de substancias estrañas. Lugares onde se atopa
Acompaña á halita en moitos dos seus xacementos, en capas e bolsas dentro dela. Suria, Cardona e Sallent (en Barcelona) son lugares tipicamente ligados á silvina pola súa frecuente presenza. Usos da silvina
A silvina é unha das fontes principais de compostos de potasio, empregados coma fertilizantes. Propiedades
É soluble en auga e de sabor amargo. Outros haluros
Outros haluros a destacar son a fluorita e a halita.
Silvio Berlusconi

Silvio Berlusconi, nado o 29 de setembro de 1936 en Milán e finado ibídem o 12 de xuño de 2023, foi un empresario e político italiano, líder do partido Il Popolo della Libertà.
Foi o presidente do consello de ministros de Italia entre 1994 e 1995, dende o 11 de xuño de 2001 ata o 17 de maio de 2006, e desde 2008 a 2011.
Líder de Forza Italia e magnate dos medios de telecomunicación (presidiu o grupo Mediaset). Foi tamén o presidente do equipo italiano AC Milán. Estivo casado con Veronica Lario.
Silvio Rodríguez

Silvio Rodríguez Domínguez, nado en San Antonio de Los Baños, o 29 de novembro de 1946, é un músico, poeta e cantautor cubano. Traxectoria
Exponente da música cubana xurdida coa revolución, Silvio é un dos cantautores cubanos con máis relevancia internacional. Xunto a Pablo Milanés, Noel Nicola, Vicente Feliú e outros músicos crearon o movemento da nueva trova cubana. Discografía
Silvio Rodríguez considera entre os seus álbums oficiais tanto os seus álbums de estudio como o disco en vivo Silvio Rodríguez en Chile.
A súa discografía inclúe, ademais dos seus álbums oficiais, máis de medio cento de participacións en álbums colectivos e colaboracións con outros artistas.
Álbums de estudio
1975: Días y flores
1978: Al final de este viaje
1978: Mujeres
1980: Rabo de nube
1982: Unicornio
1984: Tríptico
1986: Causas y azares (con Afrocuba)
1988: ¡Oh, melancolía! (con Afrocuba)
1992: Silvio
1994: Rodríguez
1996: Domínguez
1998: Descartes
1999: Mariposas (con Rey Guerra)
2002: Expedición
2003: Cita con ángeles
2006: Érase que se era
2010: Segunda cita
2015: Amoríos
2020: Para la espera
2021: Silvio Rodríguez con Diákara
2024: Quería saber
Álbums en vivo
1977: Cuando digo futuro
1984: En vivo en Argentina (con Pablo Milanés)
1990: Silvio Rodríguez en Chile
1990: España y Argentina en vivo
1993: Mano a mano (con Luis Eduardo Aute)
Álbums recompilatorios
1978: Antología
1987: Memorias
1991: Canciones urgentes
1992: Silvio autobiográfico
EP
1969: Pluma en ristre
Tributos
2003: Directo (de Silvio a la Carta)
2007: Te doy una canción (de varios artistas)
2010: Música libre (de Los Bunkers)
Silván, Benuza

Silván é un núcleo de poboación do concello de Benuza, na Comarca da Cabreira, no suroeste de León e como todo o concello de Benuza forma parte do Consello Comarcal do Bierzo. En 2001 tiña 216 habitantes distribuídos en cinco barrios: Santiago, La Peña, Fresnedo, Prosillo. As principais actividades económicas son a agricultura, a gandería e as canteiras de lousa. As dúas fontes situadas no lugar baixan directamente do monte, unha delas está no camiño para o barrio da Peña e a outra fonte está subindo pola rúa principal ( Carreira ) por onde van as ovellas dirixíndose cara ao monte; esa fonte chámase Fuentemeleira.
Silúrico

O silúrico ou siluriano é un período da escala de tempo xeolóxico, correspondente á era Paleozoica do eón Fanerozoico (hai aproximadamente 443, 7 e 416 millóns de anos atrás).
O período silúrico sucede ao ordovícico e precede ao Devoniano, ambos os dous da súa era. Divídese nas épocas Llandovery, Wenlock, Ludlow e Pridoli, da máis antiga para a máis recente.
Durante o silúrico naceron as primeiras plantas terrestres. Páxinas relacionadas
Xeoloxía
Paleontoloxía
Simancas

Simancas é un concello da comarca da Campiña del Pisuerga, na provincia castelá de Valladolid. A súa poboación en 2016 era de 5. 254 habitantes (2. 662 homes e 2. 592 mulleres). Xeografía
Situación
Simancas está situada na beira dereita do río Pisuerga, a nove quilómetros ao suroeste da capital provincial, na estrada a Tordesillas. Historia
Chamada Septimanca polos romanos, en 939 foi o escenario dunha sanguenta batalla entre as tropas cristiás de Ramiro II de León e o califa Abd al-Rahman III.
Carlos V transformouna en arquivo en 1540. Cultura
Patrimonio
Destacan o Castelo de Simancas (sede do Arquivo Xeral de Simancas) e a igrexa do Salvador.
Simbiose

En bioloxía e ecoloxía, enténdese por simbiose unha relación interespecífica entre dous organismos (simbiontes) que se benefician mutuamente nunha relación obrigada. Se un dos simbiontes perece, o outro tamén perecerá ao perder o recurso de que se ve beneficiado.
Un exemplo de simbiose é a que se produce entre a anemone de mar e o caranguexo ermitán. O caranguexo sérvelle de transporte á anemone, e esta protéxeo cos seus tentáculos velenosos. Tipos de simbiose
Ectosimbiose
Na ectosimbiose, o simbionte vive na parte exterior do organismo anfitrión, ou mesmo no interior, na superficie do percorrido dixestivo ou o conduto das glándulas exócrinas.
Endosimbiose
Na endosimbiose, o simbionte vive no espazo intracelular do anfitrión. Simbiose e Evolución
A bióloga Lynn Margulis, famosa polo seu traballo sobre endosimbiose, afirma que a simbiose é o principal resultado forzado pola evolución. Considera que as ideas de Darwin sobre a Evolución, baseadas na competencia, están incompletas, e reivindica que a Evolución está fortemente baseada na cooperación, interacción e dependencia mutua entre organismos. Segundo escribiu en Margulis, L. , and Sagan, D. , "A vida non se fixo co planeta por combater, senón por traballar unidos".
Simetría axial

Na xeometría euclidiana elemental, unha simetría axial ou reflexión é unha transformación xeométrica do plano que modela un "pregamento" ou un "efecto espello": dúas figuras son simétricas con respecto a unha liña cando se superpoñen despois do pregamento por esta liña. Este é un caso especial de simetría.
A simetría axial de eixe a recta d transforma calquera punto M no único punto M' tal que d é a mediatriz do segmento [MM']. Noutras palabras: deixa todos os puntos de d invariantes e transforma calquera punto M non situado en d no punto M' tal que: a recta (MM') é perpendicular ao eixe de simetría d;
o medio do segmento [MM'] pertence ao eixe de simetría d.
O punto M' chámase logo simétrico de M en relación ao eixe de simetría d.
Con relación a d, dise que dúas figuras do plano son simétricas cando unha é a imaxe da outra mediante esta aplicación, e unha figura dise que é simétrica cando é simétrica a si mesma, é dicir, globalmente invariante por esta transformación. A recta d chámase entón eixe de simetría da figura. Propiedades
Involución
A simetría axial é, como toda simetría, unha involución, é dicir, atopamos o punto de partida ou a figura se o aplicamos dúas veces. En particular, é unha bixección.
Conservación
A simetría axial é unha isometría afín; ela mantén: aliñamento (a simetría dunha liña é unha liña),
paralelismo (as liñas simétricas de dúas rectas paralelas son paralelas),
as distancias,
ángulos xeométricos (o simétrico dun ángulo é un ángulo da mesma medida),
perímetros (a simetría dunha figura é unha figura co mesmo perímetro),
áreas (a simetría dunha figura é unha figura coa mesma área).
Pero non conserva a orientación (nin, polo tanto, os ángulos orientados): cando o punto M xira ao redor de O "en sentido horario", o seu punto simétrico M' xira ao redor de O' no sentido contrario.
Exemplos
Se unha recta corta o eixe de simetría d en M, o mesmo se aplicará á súa simétrica.
Se unha recta é paralela ao eixe de simetría d, o mesmo sucederá coa súa simétrica.
Se unha recta é perpendicular ao eixe de simetría d, é a súa propia simétrica.
O simétrico con respecto a d dun círculo con centro O é o círculo co mesmo raio e con centro O', o simétrico con respecto a O con respecto a d. Construción da simetría dun punto M en relación a unha recta d
Vemos a construción na figura cos puntos A' e C' perpendiculares a recta (c1, c2) e usando un método diferente mediante compás para situar B'.
Simetría bilateral

A simetría en bioloxía é a división imaxinaria do corpo dun ser vivo en metades equivalentes ou semellantes entre si. A simetría bilateral (tamén coñecida como simetría planar) defínese pola existencia dun único plano, chamado plano saxital, que divide a un organismo en aproximadamente dúas metades idénticas en espello, chamadas metade esquerda e metade dereita se o eixo corporal pertence ao plano de simetría. Un plano perpendicular ao saxital, chamado plano frontal separa unha metade dorsal doutra ventral.
Os diferentes organismos presentan unha asombrosa variedade de formas, pero existen patróns comúns a todos eles. A existencia de distintos tipos de simetría serve como base para describir e clasificar os seres vivos. Simetría bilateral en animais
Dentro do mundo animal existen seres que teñen simetría radial como os poríferos o cnidarios, nestes seres calquera parte do seu corpo é equivalente e isto leva consigo o feito de que carecen de cefalización e polo tanto acostuman ser animais sedentarios ou polo menos non poden desenvolver actividades complexas. A maioría dos animais solucionaron este problema adquirindo a simetría bilateral o e que lles permite acadar un eixo corporal en dirección ao movemento que realizan o que favorece a formación dun sistema nervioso centralizado e a cefalización.
Excepto algúns seres como os Radiados, a maioría dos filos animais teñen simetría bilateral polo se inclúen dentro do grupo dos Bilaterais (Bilateria); ás veces algúns destes animais, como a Estrelamar ou o Ourizo do mar adquiren secundariamente outro tipo de simetría como a pentarradiada, aínda que nas fases larvais si posúen a simetría bilateral que logo de adultos acaban perdendo. Simetría bilateral en plantas
Algunhas flores como por exemplos os membros das familias orquídeas e Fabaceas presentan tamén simetría bilateral polo que reciben o nome de zigomorfas en oposición as que teñen simetría radial ou actinomorfas.
As follas da maioría das plantas tamén teñen superficialmente simetría bilateral. Un exame coidadoso dos patróns de vea das follas frecuentemente amosa simetría bilateral imperfecta.
Simetría radial

A simetría é a división imaxinaria do corpo dun ser vivo en metades equivalentes ou semellantes entre si. A simetría perfecta dunha esfera ou cilindro transfórmase en simetría radial pola aparición de caras opostas diferentes como as que presentan algúns seres vivos. Estes organismos semellan unha torta onde varios planos de corte, chamados planos radiais, poden producir partes aproximadamente idénticas.
Un organismo con simetría radial non presenta lados esquerdo ou dereito. Eles teñen unha rexión que contén a boca que leva o nome de cara oral, e un lado oposto que leva o nome de cara aboral'.
Sobre este eixos, establécense planos principais de simetría, os que definen as posicións per-radiales. As estruturas noutros planos (bisectrices dos per-radiales) quedan en posicións inter-radiales. A zona entre os per-radiales e os inter-radiales é a zona ad-radial.
Polo tanto, esta simetría aparece en calquera estrutura que pode dividirse en dúas metades semellantes (en espello) por dous ou máis planos que pasan a través do eixe oral-aboral. Simetría radial en animais
O tipo de simetría empregase en taxonomía para clasificar os animais en diferentes grupos. Segundo isto os animais que pertencen ao grupo dos Radiados presentan este tipo de simetría.
Así temos que os filos Cnidaria e Ctenophora estarían dentro desta categoría. Outros filos como os Echinodermata, aínda que de adultos teñen simetría radial, clasifícanse dentro dos animais con simetría bilateral (bilaterais) xa que as súas larvas a presentan, e logo adquiren secundariamente a simetría radial cando son adultos.
Dentro da simetría radial aparecen algunhas posibilidades: a simetría central ou esférica máis propia dos animais que flotan sen estar orientados no seu contorno, e a simetría radial ou lineal máis apropiada para os animais sésiles ou flotantes coas caras superior e inferior definidas. Exemplos: a medusa e a hidra.
A simetría radial perfecta é rara; usualmente transfórmase en birradial, como nos ctenóforos e en moitas anemones, con dous planos que dividen ao animal en metades iguais, ou tetrarradial, como moitas medusas, con catro planos de simetría. Os equinodermos posúen unha simetría pentarradial secundaria derivada da simetría bilateral. Simetría radial en plantas
Moitas flores presentan simetría radial e debido a isto reciben o nome de actinomorfas. Nestas plantas a disposición dos seus pétalos, sépalos, e estames é aproximadamente idéntica en torno ao centro da flor.
As flores que presentan simetría bilateral reciben o nome de zigomorfas, en oposición ás que teñen simetría radial.
Similicadencia

A similicadencia ou homeoptoto (do latín similis, "igual", e do verbo cadere, "caer", que fai alusión a variación gramatical desinencial) é unha figura retórica de pensamento, consistente no uso de palabras con son semellante no mesmo accidente gramatical (verbos con mesmos sufixos). Exemplos
"Quíxente tanto meniña. .. " (Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro)
Tan bo camiño ti leves
como o caravel levou.
"Campanas de Bastavales. .. " (Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro)
Elas tocan pra que rece
eu non rezo que os saloucos
afogándome parece que por min ten que rezar.
Simon Boccanegra

Simon Boccanegra é unha ópera cun prólogo e tres actos, con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Francesco Maria Piave, Giuseppe Montanelli e Arrigo Boito (responsable da revisión), baseado nunha obra teatral homónima de Antonio García Gutiérrez. A versión orixinal foi estreada en Teatro La Fenice de Venecia o 12 de marzo de 1857. Debido ás dificultades coa trama orixinal, presentouse unha versión revisada, con trocos de Arrigo Boito, no Teatro alla Scala de Milán o 24 de marzo de 1881. Esta é a versión, coa súa escena da Cámara do Consello como final do Acto I, que normalmente se representa na actualidade.
Esta ópera segue no repertorio, aínda que non está entre as máis representadas; nas estatísticas de OperabaseArquivado 14 de maio de 2017 en Wayback Machine. aparece no posto n. º 70 das cen óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a 28. ª en Italia e a décimo terceira de Verdi, con 56 representacións. Personaxes
Simon Spies

Simon Ove Christian Oglivie Spies, coñecido como Simon Spies, nado o 1 de setembro de 1921 e finado o 16 de abril de 1984, foi un magnate dinamarqués de sona, acadada ao ser pioneiro nos voos charter coa compañía Spies Rejser, hoxe propiedade de MyTravel, e que comezou cos voos de liña entre Escandinavia e Mallorca. Spies Rejser foi fundada en 1956 e pronto acadaría grande éxito, así como tamén o fixo o seu competidor, Tjæreborg.
Simon van der Meer

Simon van der Meer, nado na Haia o 24 de novembro de 1925 e finado en Xenebra o 4 de marzo de 2011, foi un físico neerlandés especializado na aceleración de partículas. Foi galardoado co Premio Nobel de Física en 1984. Traxectoria
Inventou o concepto de stochastic cooling nas colisións, facendo posíbel o descubrimento dos Bosóns W e Z no CERN 500 Gev, coa colaboración experimental de Carlo Rubbia. Como resultado, van der Meer e Rubbia compartiron o Premio Nobel de Física. Van der Meer traballou no CERN desde 1956 até o seu retiro en 1990.