Feliciano Vicente Faraldo

Feliciano Vicente Faraldo e Pérez, nado en Tiobre (Betanzos) o 13 de setembro de 1785, e finado en Santiago de Compostela en maio de 1842, foi un notario, escribano e político absolutista galego. O apoio á monarquía absolutista de Fernando VII e a implicación nos conflitos políticos da primeira metade do século XIX en España foron dous feitos que marcaron a súa vida. É tamén coñecido por ser o pai de Antolín Faraldo, unha das figuras do galeguismo. Traxectoria
Primeiros anos e familia
Feliciano Vicente Faraldo naceu en Tiobre, Betanzos, e foi bautizado o 13 de setembro de 1785. Foi fillo de Baltasar Faraldo e Silvestra Pérez. Desenvolveu a súa carreira profesional como escribán e notario na súa cidade natal.
Contraeu matrimonio con Francisca Asorey e Canda, quen proviña dunha familia nobre de Betanzos. Tiveron varios fillos que se dedicaron a diferentes campos: Tiburcio Faraldo, o maior, foi xornalista, escritor e membro do corpo consular, falecendo en Shanghái; José Faraldo foi un xurista que morreu en Madrid; e Antolín Faraldo foi un sociólogo e escritor do galeguismo. Tiveron tamén unha filla, Socorro, nacida en 1833.
Actividade durante a Guerra da Independencia e o Sexenio Absolutista
Desde mozo, Faraldo implicouse na vida pública. Durante a Guerra da Independencia española, ocupou unha serie de cargos municipais e militares. Serviu como oficial na secretaría da Xunta Permanente de Goberno, foi deputado do común, síndico persoeiro, xuíz da xurisdición de Villamorel e secretario interino do Concello. No ámbito militar, ostentou os rangos de subtenente da Milicia Fiucega da cidade e capitán de Alarma, e exerceu como xuíz de policía durante o conflito.
Coa restauración do absolutismo de Fernando VII en 1814, Faraldo consolidouse como unha figura de confianza do novo réxime. En 1815, opúxose ao pronunciamento liderado polo mariscal Juan Díaz Porlier. Segundo consta en documentos da época, Faraldo contribuíu coa súa persoa e bens para dar a alarma na provincia e desfacer ao rebelde. Tras o fracaso do levantamento e a execución de Porlier, Faraldo foi designado como custodio da súa viúva, Josefa Queipo de Llano, mentres esta permanecía recluída en Betanzos.
Persecución durante o Trienio Liberal
A chegada do Trienio Liberal supuxo un cambio na súa vida. Considerado un declarado inimigo da constitución, foi obxecto de persecución por parte das novas autoridades. Na noite do 29 ao 30 de abril de 1821, foi arrestado no seu domicilio por orde do alcalde constitucional de Betanzos, nunha acción que o propio Faraldo describiría como un acto de despotismo e arbitrariedade.
O 9 de maio, foi conducido ao castelo de Santo Antón xunto a outro corenta e un realistas galegos. O grupo foi deportado ás illas Canarias e confinado en Santa Cruz de Tenerife. A razón oficial para a súa deportación, segundo o xefe político de Galicia, era a súa manifesta oposición e desafección ao sistema constitucional, así como a súa asistencia a xuntas clandestinas e a difusión de máximas contrarias ao réxime. Faraldo, con todo, escribiu que consideraba unha honra sufrir devandita persecución, véndose a si mesmo como unha inocente vítima da perversidade humana. Regresou ao seu fogar o 16 de outubro de 1821, pero a súa situación non mellorou, sendo novamente encarcerado tempo despois. As fontes tamén rexistran unha segunda deportación en 1823 á illa de La Palma.
Restauración absolutista e cargos posteriores
Co fin do Trienio Liberal e a restauración do absolutismo en 1823 (período coñecido como a Década Ominosa), a lealdade de Faraldo foi amplamente recompensada. Por Real Decreto do 14 de decembro de 1823, o rei Fernando VII concedeulle o Escudo de Distinción polas súas padecementos. O Concello de Betanzos, agora novamente baixo control absolutista, emitiu un certificado o 11 de outubro de 1823 que o enxalzaba como unha das ilustres vítimas deportadas, destacando a súa constancia e lealdade. En 1825, o mesmo concello propúxoo para ser capitán do batallón de voluntarios realistas que se organizaba na cidade.
Etapa final en Santiago de Compostela
En 1832, a familia Faraldo trasladouse a Santiago de Compostela. En recoñecemento aos seus méritos, aptitude e boas pezas, o monarca nomeouno secretario contador do Hospital dos Reis Católicos. A familia estableceu a súa residencia no propio hospital, onde naceu a súa filla Socorro un ano máis tarde.
O seu apoio á causa carlista durante a primeira guerra carlista carrexoulle novos problemas. En 1834, foi confinado en Betanzos, unha medida que non foi levantada até 1838. En outubro de 1839, foi novamente detido, esta vez no Ferrol, e imputado polo fiscal militar nunha causa por conspiración e infidencia. A petición do propio Faraldo, solicitouse un informe de conduta ao Concello de Betanzos, que para entón estaba en mans de progresistas. A resposta do consistorio, datada o 8 de novembro de 1839, foi demoledora. O informe, describíao como un home de conduta política a máis depravada, acusándoo de perseguir aos seus conveciños con denuncias falsas e de ser o presidente das xuntas carlistas.
Tras o triunfo da revolución progresista de 1840, a nova Xunta de Goberno Provisional de Santiago de Compostela destituíuno do seu posto no Hospital Real o 8 de outubro dese ano. Esta decisión, impulsada por líderes progresistas que eran padriños políticos do seu fillo Antolín, creou unha notable tensión familiar e deixouno nunha situación económica moi difícil.
Xa viúvo, pasou os seus últimos anos residindo en Santiago de Compostela. Faleceu en maio de 1842, preto de cumprir o cincuenta e sete anos, a consecuencia dun accidente de cabalo. Foi sepultado no cemiterio do Hospital. Legado
A pesar da súa controvertida figura política, a súa reputación profesional foi defendida tras a súa morte. A petición do seu fillo maior, abriuse unha investigación póstuma que concluíu que Feliciano Vicente Faraldo foi fiel, legal e de confianza en todas as súas operacións como escribano da súa Maxestade, rehabilitando a súa honra como notario. A súa figura representa a dos realistas ferventes que sufriron persecución durante os períodos liberais e foron exaltados durante a restauración do absolutismo.