proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
SCSI

SCSI é un acrónimo inglés, Small Computer System Interface é unha interface estándar para a transferencia de datos entre periféricos no Bus do ordenador.
Para montar un dispositivo SCSI nun ordenador é necesario que tanto o dispositivo como a placa base dispoñan dun controlador SCSI. É habitual que o dispositivo veña cun controlador SCSI pero non sempre é así, sobre todo nos primeiros dispositivos. SCSI utilizase moi habitualmente nos discos duros e nos dispositivos de almacenamento sobre cintas, pero tamén interconecta unha ampla gama de dispositivos, incluíndo escáneres, unidades CD-ROM/DVD-ROM e gravadoras de CD/DVD. De feito, o estándar SCSI enteiro promove a independencia de dispositivos, o que significa que teoricamente calquera cousa pode ser feita SCSI (incluso existen impresoras que utilizan SCSI).
No pasado, SCSI era moi popular entre todas as clases de ordenadores. SCSI segue sendo popular nos lugares de traballo de alto rendemento, servidores, e periféricos de gama alta. Os ordenadores de sobremesa e os portátiles utilizan habitualmente uns interfaces máis lentos de ATA/IDE e SATA para os discos duros e o USB así como Firewire xa que estes son máis baratos. Tamén se está preparando un sistema en serie SCSI, que ademais é compatible con SATA. Polo tanto poderánse conectar discos SATA nunha controladora SAS (Serial Attached SCSI).
SCSK

SCSK é o acrónimo de Sumitomo Computer Service Corporation, unha empresa xaponesa de Tecnoloxía da información con sede en Tokio, Xapón, que ofrece Servizos de TI e software de ordenador. Fóra do Xapón, é coñecida pola súa compra de Sega Enterprises, Ltd. en 1984; empresa que vendeu en 2004 por máis de mil millóns de dólares. Historia
En 1969, Sumitomo Computer Service Corporation foi renomeada como Sumitomo Corporation. En 2005, Sumitomo Corporation e Sumitomo Electronics Corporation fusionáronse en Sumitomo Computer System Corporation (SCSK).
Por separado, en 1968, CSK Corporation foi estabelecida polo empresario xaponés Isao Okawa. CSK é acrónimo de "Computer Service". CSK fundou CSK Research Institute, máis tarde rebautizado como CRI Middleware, en 1983. No seu pico, a compañía, a empresa de software independente máis grande no Xapón até ser adquirida, foi chamada Grupo CSK. Na década dos anos 2000, o seu negocio de investimentos inmobiliaros inmobiliaria fallou, resultando en grandes perdas para a empresa con posterioridade á morte de Okawa en 2001. En abril de 2011, Sumitomo Empresa adquiriu CSK a través dunha OPA. En outubro de 2011, Sumitomo Computer System Corporation e CSK Corporation pasaron por unha fusión fomral, na que Sumitomo Computer System absorbeu CSK Corporation e converteuse na actual SCSK Corporation.
Forma parte do Grupo Sumitomo. Servizos
A empresa ofrece servizos de integración de sistemas, informática na nube, seguranza de información e produce software de computador no Xapón, maioritariamente en fundamentos B2B para empresas. O alcance e tipo empresarial de SCSK é similar a aqueles de Itochu Techno-Solucións, Uniadex e Mitsui Industria de Coñecemento, as cales tamén se especializaron en servizos de IT. A empresa está presente no Tokyo Stock Exchange dende 1989. Vexa tamén Sega Group
Sammy Corporation
SCUMM

SCUMM (Script Creation Utility for Maniac Mansion en inglés, "Utilidade de creación de guións para Maniac Mansion") atópase a medio camiño entre unha linguaxe e un motor para videoxogos para aventuras gráficas. SCUMM foi creado por Lucasfilm Games (despois coñecida como LucasArts) e desenvolvido por Aric Wilmunder e Ron Gilbert para o seu videoxogo Maniac Mansion en 1987, considerado como unha das primeiras aventuras gráficas da historia dos videoxogos. Foi o motor de aventuras gráficas máis popular nos anos oitenta e principios dos noventa, tendo en AGI e SCI de Sierra On-Line os seus principais competidores.
SCUMM permitía aos deseñadores de xogos crearen lugares, obxectos e secuencias de diálogos sen necesidade de escribir na mesma linguaxe coa que se escribira o código fonte do xogo. Versións
Versión 0
Maniac Mansion (versión de Commodore 64)
Versión 1
Zak McKracken and the Alien Mindbenders (Commodore 64 e versións orixinais de PC)
Maniac Mansion (versión orixinal de PC)
Versión 1. 5
Maniac Mansion (NES)
Versión 2
Maniac Mansion (Amiga e versións adaptadas a PC)
Zak McKracken and the Alien Mindbenders (Amiga, Atari ST e versións adaptadas a PC)
Versión 3
Indiana Jones and the Last Crusade: The Graphic Adventure (Amiga, EGA/VGA PC e versións FM-Towns)
Zak McKracken and the Alien Mindbenders (versión FM-Towns)
Loom (Amiga, discos flexibles EGA PC e versións FM-Towns)
Versión 4
The Secret of Monkey Island (Amiga e versións EGA/VGA PC en discos flexibles)
Loom (versión VGA PC CD-ROM)
Passport to Adventure (Compilación de demos de The Secret of Monkey Island, Loom e Indiana Jones and the Last Crusade para PC versión EGA)
Versión 5
The Secret of Monkey Island (versión VGA PC CD-ROM)
Monkey Island 2: LeChuck's Revenge (versións PC e Amiga)
Indiana Jones and the Fate of Atlantis (versións PC e Amiga)
Nota: A tecnoloxía iMUSE foi implementada nesta versión de SCUMM.
Versión 6
Maniac Mansion: Day of the Tentacle Sam & Max Hit the Road
Versión 7
Full Throttle
The Dig
Versión 8
The Curse of Monkey Island Videoxogos que usan SCUMM
LucasFilm Games/LucasArts
Maniac Mansion (1987)
Zak McKracken (1988)
Indiana Jones and the Last Crusade (1989)
The Secret of Monkey Island (1990)
Loom (1990)
Monkey Island 2: LeChuck's Revenge (1991)
Indiana Jones and the Fate of Atlantis (1992)
Maniac Mansion: Day of the Tentacle (1993)
Sam & Max Hit the Road (1993)
Full Throttle (1995)
The Dig (1995)
The Curse of Monkey Island (1997)
Aínda que a ferramenta ScummVM provocou que os xogos baseados en SCUMM volvesen a coñecerse na actualidade, non tódolos xogos compatibles coa máquina virtual están baseados nesa plataforma.
SDD-AGE

SDD-AGE son as siglas en inglés de Semi-Denaturating Detergent Agarose Gel Electrophoresis ou electroforese en xel de agarosa con deterxente semidesnaturalizante. É un método para detectar e caracterizar grandes polímeros de proteínas que son estables en SDS ao 2% a temperatura dunha habitación, a diferenza da maioría dos grandes complexos proteicos. Este método é moi útil para estudar prións e amiloides, que se caracterizan pola formación de polímeros proteináceos. A agarosa é utilizada para facer o xel, xa que os polímeros resistentes ao SDS son grandes (da orde de 200-4000+ kDa) e non poden entrar no xel de poliacrilamida convencional, que ten poros pequenos. A agarosa, por outra parte, ten grandes poros, o que permite a separación dos polímeros.
O uso deste método permitiu aos investigadores comprender que existían polo menos algúns tipos de agregados de prións nunha estrutura en dous niveis, as proteínas agrupadas en polímeros, que son moi estables e resisten o tratamento cun SDS ao 2% a temperatura dunha habitación, e agregados, que son feixes de polímeros, que se disocian baixo estas condicións.
As diferenzas no tamaño dos polímeros poden indicar a eficiencia da fragmentación de polímeros in vivo. Historia
O método creouse no laboratorio de xenética molecular do Instituto de Investigación Cardiolóxica Ruso e foi publicado en 2003 por Kryndushkin et al. O método orixinal usaba o sistema de tamponamento TAE e incorporaba un sistema de blotting ao baleiro modificado para a transferencia de proteínas nunha membrana (orixinalmente PVDF). O sistema de blotting ao baleiro modificado é en realidade unha transferencia de capilaridade axudada polo baleiro, xa que o baleiro só axuda a que o fluído que xa pasou polo xel e a membrana saia do sistema. Variacións
Utilizáronse tamén outras modificacións, como a descrita por Bagriantsev et al. , que usa a tradicional transferencia húmida e o sistema de tamponamento TGB, e outras que usan a transferencia semiseca ou transferencia de capilaridade.
SDI Media

SDI Media Group, Inc. é un importante provedor de servizos de subtitulación, tradución e dobraxe de idiomas para a industria do entretemento. A sede central está situada no distrito de Westchester de Los Ángeles, California, con outras oficinas e instalacións situadas en 37 países de todo o mundo. A empresa emprega a máis de 1. 000 empregados e utiliza unha rede de máis de 4. 000 tradutores autónomos. Historia
En 1990, a empresa de medios sueca Modern Times Group adquiriu a participación maioritaria en Svensk Text (SDI Media). SDI Media foi vendida por MTG a Warburg Pincus por 60 millóns de dólares en 2004. En 2007 foi adquirida por Elevation Partners, unha empresa de capital privado, que investiu principalmente en empresas de medios e entretemento. En 2008, SDI Media Group adquiriu Visiontext, un competidor na industria de subtítulos, de Ascent Media.
O 21 de febreiro de 2015, a empresa matriz xaponesa de medios Imagica Robot Holdings asociouse con Sumitomo Corporation e Cool Japan Fund para adquirir SDI Media.
O 22 de xaneiro de 2021, a empresa de medios de localización Iyuno Media Group anunciou que chegara a un acordo con Imagica Group para adquirir o 100% de SDI Media.
O 1 de abril de 2021, SDI Media foi adquirida por Iyuno Media Group, formando a nova empresa, Iyuno-SDI Group. Ramas
SDI Media Norway AS é unha das sucursais nórdicas de SDI Media Group. Está situada en Oslo, Noruega. Encárgase de dobrar material para distribuidores de películas e canles de televisión. A empresa adoitaba ser coñecida como Sun Studio Norge.
SDI Media Iberia SL ten sede en Santiago de Compostela (desde 2013), ademais de en Madrid e Barcelona. Dobraron ao galego filmes de animación como O pequeno mago ou A resurrección de Freezer e series como Superheroes en acción, Shin-chan, Dragon Ball Z Kai ou Rántaro, o ninja pequeno.
SECOR

SECOR (acrónimo de Sequential Collation of Range) ou EGRS (Electronic & Geodetic Ranging Satellite) foi o nome dunha serie de satélites xeodésicos para determinar puntos sobre a superficie terrestre con gran precisión. Características
Os satélites SECOR foron usados durante os anos 1960 para formar unha constelación coa que determinar a posición de puntos sobre a superficie terrestre con gran precisión ó longo de grandes distancias. O sistema completo consistía nos satélites e varias estacións en terra, algunhas delas nos sitios dos que se quería determinar a posición. Desde tres estacións con posicións coñecidas se enviaban sinais de radio aos satélites, que as devolvían, determinándose a súa posición no espazo con precisión. Coñecendo estas posicións, a posición da estación problema podía calcularse matematicamente mediante os sinais entre a estación e os satélites. Construíronse dous tipos de satélites SECOR, os tipos I e II. SECOR Tipo I
Os SECOR Tipo I eran satélites en forma de esfera de 50, 8 cm de diámetro e nove antenas sobresaíndo. Estaban deseñados para ser sinxelos e tiñan un tempo estimado de vida en órbita dun ano. A súa superficie era de aluminio pulido cunha fina capa de monóxido de silicio para axudar como regulador térmico. A alimentación eléctrica corría a cargo de seis pequenos paneis solares de 20 cm de diámetro equidistantes na superficie do satélite. Tan só se lanzaron dous satélites do tipo I. SECOR Tipo II
Os SECOR Tipo II tiñan forma de caixa e eran máis compactos que os Tipo I, cunhas dimensións de 25, 2 x 29, 8 x 34, 9 cm. Tiñan unha masa duns 18 kg e a súa superficie estaba case toda cuberta por células solares. Tiñan tamén nove antenas e estaban pensados para poder ser lanzados como carga secundaria e máis barata. Estaban construídos principalmente en aluminio e lanzáronse 13, fallando 3.
SECS

SECS, acrónimo de Special Experimental Communication System, e tamén nomeado ás veces como TERCEL, foi un satélite artificial da Armada dos Estados Unidos de América lanzado o 5 de abril de 1990 mediante un foguete Pegasus desde a Base Edwards da Forza Aérea. Características
SECS era un satélite de comunicacións experimental do tipo "gardar e enviar": ao pasar sobre unha estación recibía información que gardaba a bordo e a transmitía a outra estación diferente ao sobrevoala. O satélite tiña un deseño parecido ao GLOMR, con forma de poliedro de 62 caras e 0, 6 m de diámetro, pero máis capacidade de almacenamento, máis redundancia e equipamento deseñado especificamente para o espazo. A enerxía eléctrica era producida por células solares cubrindo a superficie do satélite. SECS funciounou durante 3, 5 anos.
SEDSAT 1

SEDSAT (acrónimo de Students for the Exploration & Development of Space - Satellite 1) é un satélite artificial da Universidade de Alabama lanzado o 24 de outubro de 1998 mediante un foguete Delta 7326 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral, en Florida, no mesmo voo que a sonda Deep Space 1. Características
SEDSAT cae na categoría de microsatélite pola súa baixa masa, de só 34 kg. Foi deseñado como un satélite experimental para sacar fotos da Terra e distribuilas a través de Internet e para funcionar como ligazón para radiocomunicacións afeccionadas.
A nave tiña forma de caixa de 32, 13 x 32, 13 x 35, 43 cm e orixinalmente debía ser lanzada mediante un sistema de cable desde un transbordador espacial pero debido a cuestións de seguridade decidiuse lanzalo como carga secundaria desde un Delta 7326.
O satélite tivo problemas co seu sistema de enerxía desde a súa entrada en órbita, e nin a cámara de a bordo nin o sistema de radiocomunicacións afeccionadas chegaron a funcionar nunca, con tan só o sistema de telemetría dando sinais de vida.
SETI

SETI é o acrónimo do inglés Search for ExtraTerrestrial Intelligence, ou Busca de Intelixencia Extraterrestre. Existen numerosos proxectos SETI, que tratan de encontrar vida extraterrestre intelixente, xa sexa por medio da análise de sinais electromagnéticos capturados en distintos radiotelescopios, ou ben enviando mensaxes de distintas naturezas ao espazo coa esperanza de que algún deles sexa contestado. Historia e características
Os primeiros proxectos SETI xurdiron baixo o patrocinio da NASA durante os anos 1970. Un dos proxectos máis famosos, SETI@Home, está sendo apoiado por millóns de persoas de todo o mundo mediante o uso dos seus ordenadores persoais, que procesan a información capturada polo radiotelescopio de Arecibo.
O proxecto SETI transcendeu o seu carácter de computación distribuída, ao deseñar e levar a cabo un novo programa que se executa no ordenador do usuario, mediante o cal é posíbel participar noutros proxectos que requiren grandes cantidades de proceso. Este programa tomou o nome de BOINC (Berkeley Open Infrastructure for Network Computing). BOINC actúa como cliente de proxectos, e agora SETI é un deses proxectos. Algúns proxectos que comparten a infraestrutura son (mencionanse os que máis tempo levan): Einstein@Home: Busca púlsares (estrelas de neutróns) usando os detectores de onda gravitacionais LIGO e GEO. Están apoiados pola Sociedade americana de Física (APS).
Climate Prediction: Ten por obxectivo realizar simulacións meteorolóxicas para conseguir realizar previsións máis acertadas.
Rosetta@home: Pretende desenvolver un método para a predición e o deseño de proteínas e as súas interaccións. Un proxecto que pode contribuír á investigación e busca de solución a moitas enfermidades humanas.
LHC@home: É un proxecto para axudar aos científicos do CERN nas simulacións de partículas no interior do LHC (Large Hadron Collider).
Os usuarios poden libremente apuntarse aos proxectos que queiran.
SFTP

En informática, o Protocolo de Transferencia de Ficheiros SSH ou SFTP é un protocolo de transferencia de ficheiros e manipulación funcional. Normalmente úsase co protocolo de seguridade SSH-2.
O seu propósito é similar ao do FTP convencional, pero debido ao uso de cifrado nas conexións (mediante o establecemento dun túnel SSH), o tráfico de información ten un aumento efectivo na seguridade. Foi desenvolvido pola Internet Engineering Task Force (IETF).
SICAV

Unha SICAV (acrónimo de Sociedade de Investimento de Capital Variábel), é unha figura económica de investimento colectivo. SICAV en España
En España, unha SICAV é unha Sociedade Anónima cuxo obxecto social é investir en activos financeiros. Gozan de importantes vantaxes fiscais, de xeito que as SICAV tributan ao 1% no imposto sobre sociedades. Deben cumprir os seguintes requisitos: Número de accionistas igual ou superior a 100.
Limitacións aos investimentos.
Capital variábel entre o mínimo e máximo fixado estatutariamente.
Capital mínimo 2. 400. 000 euros.
A constitución, aumento de capital, fusión e escisión destas sociedades gozan de exención na modalidade de operacións societarias do Imposto sobre Transmisións Patrimoniais e Actos Xurídicos Documentados.
Tutela e control da CNMV e Dirección Xeral do Tesouro e Política Financeira.
Teñen unha serie de restricións á hora de investir o capital: Coeficiente de control: Non máis do 5% dos valores deben de ser emitidos ou avalados por unha mesma entidade.
Coeficiente de investimento: Ao menos o 90% do activo estará investido en valores mobiliarios admitidos a cotización en mercados organizados recoñecidos oficialmente.
Coeficiente de Liquidez: Mínimo 3%.
Coeficiente de diversificación: Non máis do 5% do seu activo investido en valores dunha mesma sociedade. Este límite queda ampliado ao 10%, sempre que o total dos investimentos da SICAV, en valores nos que se supere o 5%, non exceda do 40% do activo desta.
A súa regulación xurídica susténtase en: Lei de sociedades anónimas.
Lei 35/2003, do 4 de novembro, reguladora das institucións de investimento colectivo.
Real decreto 1309/2005, do 4 de novembro, polo que se aproba o Regulamento da Lei 35/2003.
Actualmente este vehículo de investimento é un dos máis utilizados por persoas con grandes capitais. Outro vehículo moi atractivo para estas persoas é o UNIT LINKED.
SIGINT

SIGINT (acrónimo do inglés signals intelligence), é o termo usado para referirse á actividade de recompilación de información ou intelixencia por medio da interceptación de sinais de comunicacións entre persoas ou máquinas.
Hoxe en día, a SIGINT é a principal fonte de información dos servizos de intelixencia, a diferenza do pasado, cando a HUMINT (human intelligence) era a base da espionaxe. Porén, o uso conxunto de todas as formas de espionaxe é o que permite resultados máis eficientes, por exemplo, unha transmisión de dados pode obterse cifrada e o código para a descifrar pódeo obter un espía. Categorías
SIGINT ten as seguintes subcategorias: COMINT, acrónimo de communications intelligence, enfocado nas comunicacións humanas.
ELINT, acrónimo de electronic intelligence, enfocado no uso de sensores para obter datos, principalmente, sobre a rede de defensa inimiga. O alcance dos radares por exemplo.
FISINT, acrónimo para foreign instrumentation intelligence, céntrase nas comunicacións non humanas, como a telemetría de mísiles.
Moitas veces as actividades de COMINT son descritas como SIGINT, o que pode causar confusión. Utilización
Cada vez a SIGINT é máis imprescindible para os militares, e tamén para os diplomáticos, dende o desenvolvemento das telecomunicacións e a súa aplicación militar, alén da mecanización que aumentou a velocidade e radio de actuación das forzas, como a Blitzkrieg e o uso do submarino e da aviación militar, que usan as comunicacións por radio.
Feitos que proban a importancia das SIGINT na guerra moderna: O erro dos rusos de protexer as súas comunicacións levounos á desastrosa derrota na Batalla de Tannenberg.
A interceptación do Telegrama Zimmerman foi factor importante na decisión dos Estados Unidos de entraren na primeira guerra mundial.
O descifrado da Enigma é considerada un dos factores máis importantes para a vitoria aliada na segunda guerra mundial e o descifrado do código xaponés PURPLE tamén foi importante para a vitoria americana no Pacífico, influíndo decisivamente na batalla de Midway. Actividades pasadas e actuais
Proxecto Ultra e Máquina Enigma
Proxecto VENONA
PURPLE e Magic (criptografia)
ECHELON
SIMBAD

SIMBAD (the Set of Identifications, Measurements, and Bibliography for Astronomical Data) é unha base de datos astronómicos de obxectos fóra do sistema solar. Pertence ó Centro do datos astronómicos de Estrasburgo (CDS), Francia.
SIMBAD foi creado para combinar o Catálogo de Identificacións Estelares (Catalog of Stellar Identifications, CSI) co Índice Bibliográfico de estrelas (Bibliographic Star Index) existentes en Meudon, un centro de computación creado en 1979, e ampliado máis tarde con fontes adicionais doutros catálogos e literatura científica. A primeira versión interactiva, coñecido como a versión 2, tornouse dispoñible en 1981. A versión 3, desenvolvida en linguaxe C e cargado para dispositivos UNIX no observatorio de Estrasburgo, foi presentado en 1990. En outono de 2006, comezou o lanzamento da versión 4 da base de datos, actualmente gardados no PostgreSQL, e con programación de apoio escrita completamente en Java.
O 14 de xuño de 2007, SIMBAD contiña información 3. 824. 195 obxectos con 11. 200. 785 nomes, e 209. 451 referencias bibliográficas e 5. 455. 841 citas bibliográficas.
O asteroide 4692 SIMBAD (1983 VM7) recibiu o seu nome.
SIMD

Os computadores SIMD single instruction, multiple data, son máquinas onde todos os seus procesadores executan o mesmo conxunto de instrucións sobre diferentes datos (o que se coñece como modelo de computación de grao fino e independencia de datos ) fronte as máquinas MIMD onde todos os procesadores executan diferentes conxuntos de instrucións sobre distintos conxuntos de datos (modelo de computación de grao groso e dependencia de datos). Características
SIMD (Single instruction múltiple data) permite efectuar varias operacións de cálculo cunha soa instrución.
Aos procesadores baseados nesta arquitectura, coñéceselles como procesadores matriciais. Esta arquitectura nace debido á necesidade de aplicar repetidamente unha mesma operación en grupos de datos diferentes coma, mostras contiguas de son, matrices de vídeo, etc. ..
Cada procesador segue o mesmo conxunto de instrucións; diferentes elementos de información son asignados a cada procesador. Utilizan memoria distribuída. Típicamente teñen miles de procesadores simples e adoitan ser moi utilizadas en redes neuronais.
As computadoras SIMD teñen unha soa unidade de control e múltiples unidades funcionais. A unidade de control encárgase de enviar a mesma instrución a todas as unidades funcionais. Cada unidade funcional traballa sobre datos diferentes. Estes equipos son de propósito específico, é dicir, son apropiados para certas aplicacións particulares, como por exemplo o procesamento de imaxes.
Os procesadores SIMD especialízanse en problemas numéricos que poden expresarse como matrices ou vectores. Cada unidade de procesamento consta dunha ALU e rexistros, utilízanse para computar un elemento do resultado ( a técnica coñecida coma front-end von Neumann, máis un array de procesadores idénticos que realizan a mesma instrución).
Un exemplo de procesador SIMD é o procesador Pentium MMX, o cal introduciu na arquitectura IA32 un set de recursos para o tratamento de sinais. Un segundo, as placas TDA2X de Texas Instruments empregadas embebidas en proxectos de ADAS e na condución autónoma.
SIMM

SIMM(Single In-line Memory Module) foi un antigo tipo de módulo de RAM, sucesor do SIPP que se empregaba cos microprocesadores Intel 80286 e substituídos polos módulos DIMM
Os primeiros modelos, de 30 contactos e con capacidade para 8 bits de datos, utilizáronse cos microprocesadores Intel 386 e 486, os primeiros de 32 bits. Para facer fronte á expansión de memoria fabricáronse SIMM de 72 contactos e con capacidade para 32 bits. Nos sistemas Pentium precisábanse dous módulos de memoria de 72 contactos.
SIMP J013656.5+093347

SIMP J013656. 5 +093347 (de xeito abreviado SIMP0136) é unha anana marrón ou un obxecto de masa planetaria a unha distancia de 19, 9 anos luz da Terra, na constelación Pisces. Pertence á clase espectral T2. 5 e a súa posición cambia debido ó seu movemento propio, o cal é de aproximadamente 1, 24 segundos de arco por ano, na ascensión recta.
Esta anana marrón proporcionou a primeira evidencia de variacións periódicas do fluxo de variabilidade entre as ananas tipo T. Isto interpretouse como unha sinatura de patróns meteorolóxicos que entran e saen da vista durante o período de rotación de 2, 4 horas do obxecto. A forma desta curva de luz evoluciona ó longo dos días, o que foi interpretado como un sinal de evolución dos patróns das nubes na súa atmosfera.
En 2017, anunciouse que a masa do obxecto podería ser tan pequena coma 12, 7 masas de Xúpiter e podería considerarse un planeta interestelar en lugar dunha anana marrón xa que parece ser un membro (dos relativamente novos) do grupo en movemento estelar preto de Carina, que ten unha idade duns 200 millóns de anos.
En 2018, os astrónomos sinalaron que "ó detectar SIMP J01365663 + 0933473 co VLA a través das emisións de radio das súas auroras, tamén significa que podemos ter un novo xeito de detectar exoplanetas, incluído aqueles que non orbitan arredor dunha estrela nai. .. Este obxecto en particular é emocionante porque estudar os seus mecanismos de dinamo magnético pode darnos novas ideas sobre como o mesmo tipo de mecanismos poden operar noutros planetas extrasolares - planetas máis alá do noso Sistema Solar. .. Pensamos que estes mecanismos poden funcionar non só en ananas marróns, senón tamén en planetas xigantes e terrestres. " Durante a observación co VLA só se detectou un único pulso en SIMP0136. O fluxo magnético de SIMP0136 estimouse en 3, 2 kG.
SITEL

SITEL é un sistema de escoitas telefónicas do Ministerio do Interior de España utilizado pola Policía Nacional, a Garda Civil e o Centro Nacional de Intelixencia. Tamén é coñecido como Sistema Integrado de Interceptación de Telecomunicacións, Sistema Integrado de Interceptación Legal de Telecomunicaciónes e Sistema Integral de Interceptación das Comunicacións Electrónicas.
O sistema fíxose público por primeira vez en 2001, cando o Ministerio do Interior anunciou unha dotación de 300. 000. 000 pesetas (1. 803. 030 euros) para SITEL.
En 2007, o Goberno concedeulle un contrato a Fujitsu España Services por 854. 400€ para xestionar o centro de SITEL do Corpo Nacional de Policía, localizado no Complexo Policial de Canillas.
SIXPAC

O Sistema de Información Xeográfica de parcelas agrícolas (SIXPAC), é unha aplicación SIX que permite identificar xeograficamente as parcelas declaradas polos agricultores e gandeiros, en calquera réxime de axudas relacionado coa superficie cultivada ou aproveitada polo gando en todo o territorio español. Descrición
Concibiuse inicialmente para o propósito de facilitar aos agricultores a presentación de solicitudes por exemplo para a PAC, con soporte gráfico, así como para facilitar os controis administrativos e sobre o terreo, o SixPac ademais converteuse nunha ferramenta de enorme utilidade en campos diferentes do agrario (xeoloxía, infraestruturas, urbanismo. .. ), debido á súa concepción e desenvolvemento, no que se fai uso continuo e permanente das tecnoloxías máis avanzadas en información xeográfica automatizada.
Todas aquelas persoas que non estean de acordo co contido da información que figura no Sixpac poden presentar unha solicitude de modificación acompañando a documentación acreditativa do cambio.
O sistema consta dun mosaico de ortofotos dixitais que abarcan toda España, sobre as que, inicialmente, se superpoñen os planos parcelarios de catastro de rústica, de forma que, para cada referencia concreta, o sistema proporciona automaticamente a imaxe en pantalla da parcela referenciada, permitindo así mesmo a súa impresión en papel.
En 2010 existe unha nova versión o Sixpac 5 que está desenvolvida sobre tecnoloxía SilverLight de Microsoft. As principais novidades desta versión son: Amplíanse as funcións para crear novos esbozos declarativos de parcelas agrarias.
Incorpórase un zoom fiestra.
Incorporouse unha ferramenta de obtención de coordenadas.
Deseñouse unha árbore de capas que permite agrupalas. Orixe
O Regulamento (CE) nº 1593/2000, do Consello, de 17 de xullo de 2000, que modifica o Regulamento (CEE) nº 3508/92, polo que se establece un Sistema Integrado de Xestión e Control de determinados réximes de axuda comunitarios, obriga a crear un Sistema Gráfico Dixital de Identificación de Parcelas Agrícolas, utilizando as técnicas informáticas de Información xeográfica, recomendando ademais, a utilización de ortoimaxes aéreas ou espaciais. Obxectivos
Entre os obxectivos máis importantes do Proxecto SIXPAC figuran os seguintes: Facilitar aos agricultores a presentación de solicitudes, mediante a produción dos soportes gráficos necesarios para as declaracións de superficie.
Facilitar os controis administrativos xa que, a información dixital axudará á Administración a identificar mellor a orixe dos erros derivados das declaracións dos agricultores ou da gravación dos datos, e servirá de soporte documental para a resolución de casos dubidosos detectados como resultado destes controis.
Facilitar os controis sobre o terreo, axilizando a localización de parcelas e permitindo a realización de "visitas rápidas " tanto nos controis clásicos como de teledetección.
SKEMA Business School

A SKEMA Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Lille, Suresnes, Sophia Antipolis, Suzhou, Belo Horizonte, Raleigh e Cidade do Cabo. Descrición
Esta institución fundada en 2009. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos.
A escola, cunha rede de 45. 000 antigos alumnos en 145 países e un claustro de mestres internacional e plurilingüe.
SKRL

SKRL ou SKRL-756 foi unha serie de dous satélites artificiais de Rusia lanzados o 28 de decembro de 2013 mediante un foguete Soiuz 2-1v Volga desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Os satélite SKRL eran esferas pasivas para calibración de radares terrestres. Foron lanzadas no voo inaugural do Soiuz 2-1v Volga e inxectados en órbitas de aproximadamente 590 km de perixeo e 618 km de apoxeo, cunha inclinación orbital de 82, 42º. As esferas, cunha masa de 45 kg cada unha, ían montadas nun adaptador cilíndrico que levaba tamén a bordo o satélite Aist 1.
SLAC National Accelerator Laboratory

SLAC National Accelerator Laboratory (de xeito orixinal chamado Stanford Linear Accelerator Center, é un laboratorio nacional dependente do Departamento de Enerxía dos Estados Unidos de América operado pola Universidade de Stanford en Menlo Park, California. A investigación do SLAC abrangue un amplo programa en física atómica, física do estado sólido, química, bioloxía e medicina usando raios X da radiación sincrotón e láser de electróns libres tanto como física teórica e investigación experimental en física das partículas elementais, física de astropartículas e cosmoloxía. Histora
Fundado no 1962 como Stanford Linear Accelerator Center, as instalacións están localizadas en 172 hectáreas de terreo da Universidade de Stanford na estrada de Sand Hill en Menlo Park, California, xusto ó oeste do principal campus da universidade. O acelerador principal ten 3, 2 km de longo, sendo o acelerador linear máis longo do mundo dende 1966, ano no que comezou a operar. A investigación no SLAC deu lugar a tres Premios Nobel de Física, debidos a: 1976: Quark encantado
1990: Estrutura interna en quark do protón e do neutrón
1995: Leptón tau
As posibilidades de SLAC tamén teñen proporcionado lugar de xuntanza para o Homebrew Computer Club e outros pioneiros do ordenador persoal a finais dos 1970 e comezos dos 1980.
No 1984 o laboratorio foi nomeado como lugar histórico de enxeñaría mecánica (ASME National Historic Engineering Landmark) e fito do Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE).
SLAC dedesenvolveuse, e, en decembro de 1991, comezou a hospedar o primeiro servidor World Wide Web fóra de Europa.
De comezos a finais dos anos 1990, o Stanford Linear Collider (SLC, colisionador linear de Stanford) ten investigado as propiedades do Bosón Z usando o Stanford Large Detector (Gran detector Stanford).
A partir de 2005, SLAC empregou máis de 1000 persoas, preto de 150 das cales foron físicas con doutorado, e serviu a máis de 3000 investigadores visitantes ao ano, que operan aceleradores de partículas para a física de altas enerxías e o Laboratorio de Radiación Sincrotrón de Stanford (SSRL) para investigacións de radiación de luz sincrotrón, "indispensable" na investigación que levou ao Premio Nobel de Química do ano 2006 outorgado ao profesor de Stanford, Roger D. Kornberg.
En outubro de 2008, o Departamento de Enerxía anunciou que o nome do centro cambiaríase ao de SLAC National Accelerator Laboratory. Os motivos expostos inclúen unha mellor representación da nova dirección do laboratorio e a capacidade de marca do nome do laboratorio. A Universidade de Stanford opúxose legalmente ao intento do Departamento de Enerxía de rexistro da marca "Stanford Linear Accelerator Center".
En marzo de 2009 anunciouse que o Laboratorio Nacional Acelerador de SLAC recibiría 68, 3 millóns de dólares en financiamento da para ser desembolsado polo Departamento de Enerxía da Oficina de Ciencia.
No 2020 tómase a foto de máis definición nun disparo, 3200 Megapixel, probando unha cámara para o Vera Rubin LSST.
SLDCOM

SLDCOM (Satellite Launch Dispenser Communications) foi unha serie de satélites artificiais de comunicacións dos Estados Unidos Características
Os satélites SLDCOM eran realmente a estrutura dos dispensadores dos foguetes Titan IV para os satélites NOSS 2 (denominada tecnicamente TLD, Titan Launch Dispenser) cunha electrónica de comunicacións por UHF. Despois de liberar os satélites NOSS 2, os SLDCOM manobraba ata chegar a unha órbita de 1100 km de perixeo e 9000 km de apoxeo, cunha inclinación orbital de 64, 3°. A axencia responsable dos SLDCOM era a Oficina Nacional de Recoñecemento (NRO). Lanzáronse catro, dos cales tres chegaron a órbita con éxito, formando unha constelación que daba cobertura case continua ao hemisferio norte para dar soporte a servizos militares e gobernamentais.
SM-68 Titan

SM-68 Titan foi a denominación de dous mísiles balísticos estadounidenses comezados como proxecto de respaldo ao mísil Atlas. Características
O nome SM-68 Titan agrupaba realmente a dous mísiles: o Titan I e o Titan II. O Titan I usaba dúas etapas alimentadas con queroseno, tiña un impulso de 1295, 9 kN, unha masa de 105. 142 kg cheo de propelente e unha altura de 31 m, cun diámetro de 3, 05 m. Á parte da súa finalidade como mísil tamén foi pensado como lanzador para as probas suborbitais do avión espacial X-20A Dynasoar, aínda que nunca chegou a ser usado como lanzador espacial. Os mísiles Titan I foron retirados do servizo en 1966.
O Titan II, pola súa banda, era unha mellora do Titan I e capaz de lanzar cargas máis grandes. Usaba tetróxido de nitróxeno e Aerozine 50 como propelentes, o que o facía máis eficaz como mísil debido a que son propelentes almacenables cos que o foguete pode pasar cargado longas temporadas, a diferenza do osíxeno líquido e o queroseno, que deben ser cargados pouco antes do lanzamento. O Titan II foi pensado desde o principio como posible lanzador tripulado cuns pequenos cambios e de feito foi usado posteriormente como lanzador do programa Gemini. O Titan II tiña un impulso de 1893, 4 kN, unha masa de 154. 000 kg, unha altura de 31, 4 m e un diámetro de 3, 05 m. Tódolos Titan II foron retirados en 1987 a favor de mísiles máis modernos, de propelente sólido.
SMART (base de datos)

SMART (do inglés Simple Modular Architecture Research Tool, Ferramenta de Investigación da Arquitectura Modular Simple) é unha base de datos biolóxica que se utiliza na identificación e análise de dominios proteicos en secuencias proteicas. SMART utiliza modelos de Markov de perfís ocultos construídos a partir de aliñamentos de secuencias múltiples para detectar dominios proteicos en secuencias proteicas. A versión máis recente de SMART contén 1. 009 modelos de dominios. Os datos de SMART foron utilizados para crear a colección da Conserved Domain Database (Base de datos de Dominios Conservados) e tamén se distribúe como parte da base de datos InterPro. A base de datos albérgase no European Molecular Biology Laboratory (EMBL, Laboratorio de Bioloxía Molecular Europeo) en Heidelberg, Alemaña.
SMART-1

SMART-1, acrónimo de Small Missions for Advanced Research in Technology 1 foi un satélite artificial da Axencia Espacial Europea lanzado o 27 de setembro de 2003 mediante un foguete Ariane 5 desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa. Características
SMART-1 foi unha pequena sonda lunar coa misión de probar novas tecnoloxías e facer observacións científicas da Lúa. Entrou en órbita lunar o 13 de novembro de 2004, onde permaneceu ata o seu impacto intencionado contra a superficie o 3 de setembro de 2006.
A principal nova tecnoloxía que SMART-1 probou foi un motor iónico. Tamén levaba a bordo un novo sistema de comunicacións para espazo profundo e un conxunto de instrumentos (denominado EPDP) para monitorizar o motor iónico e estudar a Lúa. Os principais obxectivos científicos foron o estudo da xeoloxía, morfoloxía, topografía, mineraloxía, xeoquímica da superficie lunar, así como o estudo da contorna exosférica lunar.
SMART-1 tiña forma de caixa de aproximadamente un metro de lado. Dous paneis solares, cunha envergadura de 14 m e 10 m2 de superficie, proporcionaban ata 1850 W de potencia á nave. A enerxía era almacenada en cinco baterías cunha capacidade de 130 vatios-hora. O motor iónico era un modelo PPS-1350, de efecto Hall de plasma que usaba xenon (a nave levaba 82 kg a bordo) como propelente e que proporcionaba 70 mN de impulso con 1600 s de impulso específico. SMART-1 estabilizábase nos tres eixos mediante catro volantes de inercia e oito propulsores de hidracina de 1 N de pulo. A nave coñecía a súa actitude no espazo mediante un seguidor de estrelas, un sensor solar e varios sensores de velocidade angular. O control térmico conseguíase mediante radiadores, sumideiros de calor, illamento multicapa e quentadores eléctricos, mentres que as comunicacións corrían a cargo dunha antena de media ganancia e dúas de baixa ganancia funcionando en banda S e unha antena experimental nas bandas K e X.
A instrumentación científica que SMART-1 levaba a bordo era a seguinte: AMIE, unha cámara pancromática que tamén foi usada en probas de navegación autónoma.
SPEDE, sondas Langmuir para o estudo do plasma lunar.
RSIS, experimentos de radiociencia.
SIR, un espectrómetro infravermello e visible para estudo da codia lunar.
D-CIXS, un espectrómetro de raios X para astronomía e química lunar.
XSM, un espectrómetro de raios X para calibrar D-CIXS e para estudar o Sol. Pefil da misión
SMART-1 foi posta nunha órbita de transferencia xeoestacionaria de 742 x 36. 016 km como carga secundaria durante o lanzamento de dous satélites de comunicacións. O motor iónico permitiu á nave chegar á Lúa 14 meses despois, entrando na súa órbita o 13 de novembro de 2004 a unha altura da súa superficie de 60. 000 km. SMART-1 situouse en órbita polar para facer as súas observacións científicas. Tras diversas manobras o motor iónico foi apagado en setembro de 2005 despois de esgotar o xenon e ter funcionado 5000 horas, con 843 arranques e paradas. A nave foi estrelada a propósito na superficie lunar o 3 de setembro de 2006.
SMPlayer

SMPlayer é unha interface gráfica moi completa do MPlayer. SMPlayer é software libre, e está dispoñible para múltiples plataformas, habendo binarios para Linux e Windows. Desenvolvemento
Tradución
O SMPlayer está actualmente traducido a un bo número de linguas, entre elas o galego, o castelán, o francés, o italiano, o chinés etc. A tradución ao galego correu a cargo de Miguel Branco, do Proxecto Trasno. Características
As súas características van das máis básicas, como reproducir vídeos, DVDs e VCDs; a outras máis avanzadas coma o soporte para filtros do MPlayer e máis.
Entre outras, permite o cambio entre canles de son, usa-la roda do rato para moverse polos vídeos, axustar diversas opcións dos vídeos (brillo, contraste, saturación. .. ), reproducir a distintas velocidades, aplicar diversos filtros, axustar en tempo real as canles de son e subtítulos (se non van acordes co vídeo), lista de reprodución -con opcións coma repetir e reproducir ao chou-, diálogo de preferencias para configurar o SMPlayer dun xeito doado.
Unha das características máis salientables é a súa capacidade para recordar a configuración de todos os ficheiros. É dicir, a reprodución dos ficheiros retómase no punto no que se deixara ao saír do programa, coa mesma canle de son e os mesmos subtítulos, o mesmo volume etc.
Subtítulos
Os subtítulos pódense personalizar. Pódese elixir o tipo de letra, o tamaño e mesmo a cor. Destaca a súa capacidade, pouco frecuente nos reprodutores, de axustar os subtítulos en tempo real -para que vaian acordes co vídeo-. Ademais incorpora un sistema automático de busca de subtítulos a través do sitio web OpenSubtitles.
SN 1572

SN 1572 é o nome dado á supernova observada no 1572 por Tycho Brahe na constelación de Casiopea. Na actualidade é coñecida sobre todo como SN 1572 mais tamén como a supernova de Tycho ou B Cassiopeiae (B Cas). Foi unha supernova de Tipo Ia, unha das oito das que hai rexistros a ollo nu. Xurdiu en novembro de 1572 e foi notada por Brahe entre outros.
Os restos foron observados de xeito óptico, pero sobre todo en lonxitudes de onda de radio. Como radiofonte é coñecida como 3C 10.
A súa aparición colócase entre as observacións máis importantes efectuadas na historia da astronomía, pois axudou a revisar os antigos modelos celestes, acelerando o cambio na astronomía e a súa revolución, comezando pola necesidade de elaborar mellores catálogos estelares (que necesitaron mellores instrumentos) e a confrontación do dogma aristotélico de inmutabilidade do ceo na esfera das estrelas.
SOHLA 1

SOHLA 1, tamén coñecido como Maido 1, é un satélite artificial da asociación xaponesa SOHLA lanzado o 24 de xaneiro de 2009 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima. Características
SOHLA 1 é un pequeno satélite de 50 kg de masa construído pola asociación industrial xaponesa SOHLA e adicado a probar varias novas tecnoloxías, entre elas unha cámara de observación da cobertura nubosa e dos raios das tormentas.
SOLAS (convenio)

SOLAS son as siglas en inglés de Safety of Life at Sea, en galego Seguridade da vida no mar. SOLAS é un convenio e normativa internacional da OMI asinado por 162 países que representan o 99% da frota mundial. Historia e protocolos
A primeira versión foi aprobada en 1914, en resposta á catástrofe do Titanic; a segunda, en 1929; a terceira, en 1948; a cuarta, en 1960; e a quinta, en 1974. Esta última, actualmente en vigor, inclúe o procedemento de aceptación tácita, que estabelece que unha emenda entrará en vigor nunha data determinada a menos que, iñantes desa data, as obxeccións á emenda se reciban dun número convido de partes.
O Convenio internacional para a seguridade da vida humana no mar (SOLAS) actualmente vixente foi adoptado o 1 de novembro de 1974 pola Conferencia internacional sobre seguridade da vida humana no mar, convocada pola Organización Marítima Internacional (OMI), e entrou en vigor o 25 de maio de 1980. Dende entón emendouse dúas veces por medio de protocolos:
O protocolo adoptado o 17 de febreiro de 1978 pola Conferencia internacional sobre seguridade dos buques tanque e prevención da contaminación (protocolo de 1978 relativo ao SOLAS), o cal entrou en vigor o 1 de maio de 1981.
O protocolo adoptado o 11 de novembro de 1988 pola Conferencia internacional sobre o sistema harmonizado de recoñecementos e certificación (protocolo de 1988 relativo ao SOLAS), que entrou en vigor o 3 de febreiro de 2000 e substituíu e deixou sen efecto o protocolo de 1978, entre as partes no protocolo de 1988.
Ademais, o convenio é obxecto de continuas emendas, ben mediante resolucións aprobadas nas reunións do Comité de Seguridade Marítima (CSM) da OMI, ou en conferencias de gobernos contratantes. Até a data de publicación da súa versión refundida de 2009, o convenio fora obxecto de 36 emendas.
O protocolo de 1988 tamén foi emendado en varias ocasións; unha das últimas emendas entrou en vigor en xaneiro de 2017. Capítulos
O convenio ten 14 capítulos: Capítulo I – Disposicións Xerais
Capítulo II-2 – Construción-prevención, detección e extinción de incendios
Capítulo III – Dispositivos e medios de salvamento
Capítulo IV – Radiocomunicacións
Capítulo V – Seguridade da navegación
Capítulo VI – Transporte de cargas
Capítulo VII – Transporte de mercancías perigosas
Capítulo VIII – Buques nucleares
Capítulo IX – Xestión da seguridade operacional dos buques
Capítulo X – Medidas de seguridade aplicable a naves de gran velocidade
Capítulo XI-1 – Medidas especiais para incrementar a seguridade marítima
Capítulo XI-2 – Medidas especiais para incrementar a protección marítima
Capítulo XII – Medidas de seguridade adicionais aplicables aos buques de carga OBO (mineral e grao)
Capítulo XIII – Verificación de cumprimento. En vigor dende xaneiro de 2016 para estados membros de IMO
Capítulo XIV – Medidas de seguridade en buques que navegan en augas polares. En vigor dende xaneiro de 2017. Introdución e parte I-A do Código Internacional para Operar Buques en Augas Polares (Código Polar)
SOS

SOS é o sinal de socorro máis utilizado internacionalmente. Comezouse a utilizar a principios do século XX. Foi aprobada durante unha conferencia internacional en Berlín en 1906 para substituír a utilizada ata entón “CQD” nas transmisións telegráficas en código Morse.
Elixiuse esta representación debido a que podía ser radiada facilmente usando o Código Morse, cunha sucesión de tres pulsos curtos, tres longos e outros tres curtos ( ⋯ − − − ⋯ {\displaystyle \cdots ---\cdots } ), tamén debido á sinxeleza da mesma é menos probable que se perda ou malinterprete por mor das interferencias. En realidade, nin sequera se trata de tres letras separadas (que deben transmitirse como tres pulsos curtos - pausa - tres longos - pausa - tres curtos) senón dun único código continuo. Significado
Posteriormente asociaránselle significados para facilitar a súa memorización.
En inglés: Save Our Souls: salven as nosas almas.
Save Our Ship: salven o noso barco.
Save or Sucumb: sálvennos ou morremos.
En latín: Si Opus Sit: se fose necesario.
En galego: Sálvenos ou Socórranos.
Socorro, Oh Socorro.
Socorro ou Sucumbo.
Sálvenos ou Sepúltenos.
Sálvenos ou Sufriremos.
Sobrevivir ou Subsistir.
Solicito Oportuno Socorro.
Salvamento ou socorrismo.
Sálvanos Oh Señor. RMS Titanic
Habitualmente pénsase, equivocamente, que a primeira vez que se utilizou o sinal SOS foi no afundimento do RMS Titanic (o 14 de abril de 1912), pero algúns barcos europeos xa fixeron uso dela anteriormente.
O que si é certo é que o accidente do Titanic contribuíu enormemente a súa popularización e fixo que pasara a substituír por completo ao anterior código de socorro, o CQD (que significa: Copy Quality -Chamada Xeral-, e Distress -Problema-).