Zhu Xi

Zhū​ Xī​ ou Chu Hsi (chinés: 朱熹, Pinyin: Zhū Xī, Wade-Giles: Chu Hsi), nado o 18 de outubro de 1130 en Youxi, provincia de Fujian, China e finado o 23 de abril de 1200 na China, foi un sabio confucianista da Dinastía Song que chegou a converterse na principal figura da Escola do Principio e o máis influente racionalista do neo-confucianista. Reconstruíu a famosa "Academia da Cova do Cervo Branco" (白鹿洞书院，白鹿洞書院，Báilùdòng Shūyuàn)), unha das catro máis importantes da antiga China. Zhu Xi tamén tivo influencia no Xapón, onde os seus seguidores foron chamados a escola Shushigaku (朱子学, Zhūzixué, "a escola do mestre Zhu"), e en Corea, onde a súa filosofía é coñecida como Jujahak (주자학). Durante a dinastía Song as súas ensinanzas foron consideradas heterodoxas.
Xunto con outros eruditos codificou o que agora é coñecido como o canon confuciano de textos clásicos: os Sì shū wǔ jīng (chinés tradicional: 四書五經; chinés simplificado: 四书五经; en galego: os Catro Libros e os Cinco Clásicos). En especial, reuniu os célebres Catro Libros: o Daxue 大學 (en galego: A grande aprendizaxe); a Zhongyong 中庸 (en galego: A doutrina do medio); as Lunyu 論語 ou Analectas; e o Mengzi 孟子 ou Libro de Mencio. Tamén escribiu extensos comentarios sobre todos eses textos que, a pesar de non ser recoñecidos polos seus contemporáneos, foron despois aceptados como exemplares. Articulou o que máis tarde se convertería na interpretación ortodoxa confuciana dalgunhas crenzas do Taoísmo e o Budismo. Os seus seguidores rexistraron por escrito milleiras das súas conversas. Traxectoria
Zhu Xi, cuxa familia era orixinaria do condado de Wu-yuan na prefectura de Hui (徽州婺源县, localizada actualmente na provincia de Jiangxi), naceu en Fujian, onde seu pai traballaba coma alguacil da subprefectura. O mesmo Zhu Xi desde a infancia demostrou habilidades extraordinarias e comezou a recibir unha educación clásica aos catro anos baixo a supervisión da nai. Logo de que seu pai fose despedido por mor da súa oposición á política de apaciguamento da Dinastía Jurchen en 1140, Zhu Xi foi instruído polo seu pai na casa. Logo da morte de seu pai en 1143, estudou cos amigos de seu pai Hu Xian, Liu Zihui e Liu Mianzhi. En 1148, aos 19 anos, Zhu Xi pasou o Exame Imperial e converteuse en doutor. O primeiro traballo oficial de Zhu Xi foi coma rexistrador da subprefectura de Tong'an (同安县主簿), no que serviu de 1153 a 1156. Desde 1153 comezou a estudar con Li Tong, que seguía a tradición neoconfuciana de Cheng Hao e Cheng Yi e converteuse oficialmente no seu alumno en 1160.
En 1179, logo de non traballar coma funcionario público desde 1156, Zhu Xi foi nomeado Prefecto do distrito militar de Nankang (南康軍), onde reviviu a Academia da Gruta do Cervo Branco (白鹿洞書院). e foi degradado tres anos despois por criticar a incompetencia dalgúns oficiais influentes.
Incluso aínda que as súas ensinanzas foron atacadas por figuras relevantes, case mil persoas asistiron ao seu funeral. En 1208, oito anos despois da súa morte, o emperador Ningzong dos Song rehabilitou a Zhu Xi e honrouno co título póstumo de Wen Gong (文公), que significa “Venerable cabaleiro da cultura”. Arredor de 1228, o emperador Lizong dos Song honrouno co título nobiliario póstumo de Duque de Hui (徽国公). En 1241, colocouse unha placa en conmemoración súa no Templo Confuciano, elevándoo así á santidade confuciana. Hoxe, Zhu Xi é idolatrado coma un dos "Doce Filósofos" (十二哲) do Confucianismo. Os sinoloxistas modernos adoito refírense a el coma Zhu Wen Kung (朱文公). Ensinanzas
Os Catro Libros
Durante a dinastía Song, as ensinanzas de Zhu Xi foron consideradas non ortodoxas. En lugar de centrarse no I Ching como outros neoconfucionistas, elixiu destacar os Catro Libros: A Gran Ensinanza, A metade invariable, Analectas de Confucio e o Libro de Mengzi, como programa para aspirantes a funcionarios. Para todos estes clásicos escribiu comentarios extensos que non se recoñeceron na súa época, pero que logo se converteron nos comentarios aceptados como estándar. Os Catro Libros serviron como base para os exames da función pública ata 1905, e o ensino clásico a miúdo comezou con comentarios de Zhu Xi, que tamén era a pedra angular para a súa comprensión.
Forza Vital (txi 气), principio (li 理), e o Último Supremo (taiji 太极)
Zhu Xi afirmaba que todas as cousas existen pola unión de dous aspectos universais da realidade: txi, ás veces traducido como forza vital (ou física, material), e li, ás veces traducido como principio racional (ou lei). A fonte e a suma de li o taijí (Wade-Giles: T'ai Chi), é dicir, o Fundamento Supremo. A fonte de txi (Wade-Giles: ch'i) non é exposta tan claramente por Zhu Xi, un feito que levou a algúns estudosos a consideralo metafísico monista e a outros a cualificalo de metafísico dualista.
Segundo a teoría de Zhu Xi, cada obxecto físico e cada persoa ten o seu li e, por tanto, ten contacto na súa esencia metafísica do taijí. O que se coñece como a alma humana, a mente ou o espírito enténdese como o taijí, ou o principio creador supremo, posto que se abre camiño nunha persoa.
Qi e li operan xuntos en mutua dependencia. Estes dous aspectos maniféstanse na creación de entidades substanciais. Cando a actividade é crecente (rápida ou extensiva), este é o modo de enerxía yang. Cando a súa actividade vai minguando (lenta ou contractiva), este é o modo de enerxía yin As fases yang e yin interaccionan constantemente, gañando e perdendo cada un o dominio sobre o outro. No proceso de crecemento e decrecemento, a alternancia destas vibracións fundamentais, os chamados cinco elementos (lume, auga, madeira, metal e terra) evolucionou. Zhu Xi sostén que o li existía mesmo antes que o Ceo e a Terra.
En termos de li e qi, o sistema de Zhu Xi aseméllase moito ás ideas budistas do li (de novo, o principio) e o shi (asuntos), a pesar de que Zhu Xi e os seus seguidores sostiñan firmemente que non copiaban as ideas budistas. En cambio, sostiveron que estaban a utilizar conceptos xa presentes moito antes do Yijing.
A súa meditación non requiría o cesamento de todo pensamento como no caso do budismo, senón que se caracterizaba por unha introspección que axudaba a equilibrar varios aspectos da personalidade de cada un, permitindo o pensamento enfocado e a concentración. A súa forma de meditación era por natureza confuciana, no sentido que estaba preocupada pola moralidade. El cría que este tipo de meditación achegaba máis á humanidade e achegáballe harmonía.
Zhu Xi falaba de como vía el o concepto de Último Supremo (Taiji) para que fose compatible co principio do taoísmo, pero o seu concepto de Taiji era diferente da comprensión do Tao no taoísmo. Onde o Taiji é un principio diferenciador que dá lugar á aparición de algo nova, o Dao é tranquilo e silencioso, e opera para reducir todas as cousas á igualdade e a indistinción. Sostivo que hai unha harmonía central que non é estática ou baleira, senón dinámica, e que o Último Supremo é propio da actividade creativa constante. A pesar de que Zhu Xi vía o seu concepto do taijí compatible co do Daoísmo, era en realidade moi diferente do que o Daoísmo entende por dao. Mentres o taijí é un principio diferenciador que resulta no momento que xorde algo de novo, o dao é algo quieto e silencioso, que actúa para reducir todas as cousas na igualdade e a indistinguibilidade.
Segundo Zhu Xi, a natureza moral fundamental dos humanos é a bondade. Mesmo se unha persoa mostra un comportamento inmoral, o principio regulador supremo é bo. Como é difícil establecer de onde xorde a inmoralidade segundo este argumento, Zhu Xi afirmaba que xorde por efecto da ocultación do li envolvido polo qi, pero esta afirmación non soluciona o problema da inmoralidade, posto que o qi de por si forma parte do taijí.
A natureza humana
Zhu Xi consideraba que o antigo confuciano Xunzi era un herexe por apartarse da idea de bondade humana innata de Menci. A pesar de que as persoas mostran un comportamento inmoral, o principio regulador supremo era bo. A causa dos actos inmorais é o qi. A metafísica de Zhu Xi é que todo contén li e qi. O li é o principio que está en todo e goberna o universo. Cada persoa ten un li perfecto. Por tanto, as persoas teñen que actuar en perfecta conformidade coa moralidade. Con todo, mentres que o li é a estrutura subxacente, o qi é tamén parte de todo. O qi escurece a nosa natureza moral perfecta. A tarefa do cultivo moral é limpar o noso qi. Se o noso qi está claro e equilibrado, entón actuaremos dunha maneira perfectamente moral.
Corazón / mente
A claridade da mente e a pureza de corazón son ideais na filosofía confuciana. No seguinte poema, "Reflexións mentres lemos - 1" Zhu Xi ilustra este concepto mediante a comparación da mente cun espello, que se mantén cuberta ata que se necesita, que simplemente reflicte o mundo que o rodea, e que se mantén clara coas augas que flúen (un símbolo do Tao). En chinés, á mente ás veces denomínase "o centímetro cadrado", que é a tradución literal do termo ao cal se alude no comezo do poema. Un pequeno estanque cadrado, un espello descuberto
onde a luz solar e as nubes permanecen e saen Pregunteille como se mantén tan claro díxome que a auga da fonte segue fluíndo.
Coñecemento e acción
De acordo coa epistemoloxía de Zhu Xi, o coñecemento e a acción son compoñentes inseparables da actividade verdadeiramente intelixente. A pesar de que fixo unha distinción entre a prioridade de saber, xa que a acción intelixente require previsión, e a importancia da acción, xa que produce un efecto discernible, Zhu Xi dixo que "o coñecemento e a acción sempre se necesitan mutuamente. É como unha persoa que non pode andar sen pernas, a pesar de que ten ollos, e que non pode ver sen os ollos a pesar de que ten as pernas. En canto á orde, o coñecemento é o primeiro, e en canto á importancia, a acción é máis importante".
A investigación das cousas e a ampliación dos coñecementos
Zhu Xi avogou polo Gewu, a investigación das cousas. Como investigar e que son estas cousas é a fonte de moitos debates. Para Zhu Xi, as cousas son principios morais e a procura implica prestar atención a todo en ambos os libros e asuntos porque "os principios morais son forza inesgotable".
Relixión
Zhu Xi non sentía afección polas ideas tradicionais dun Deus-Ceo (Tian), a pesar de que falou de como as súas propias ideas reflectían os conceptos tradicionais. Alentou unha tendencia agnóstica dentro do confucianismo, porque cría que o taiji é un principio racional, e falou del como un ser intelixente e vontade ordenadora detrás do Universo (á vez que afirmaba que "o Ceo e a Terra non teñen mente propia" e promovía que a súa única función era producir cousas. Se isto pode considerarse unha vontade consciente ou intelixente é claramente asunto de debate). Non promoveu o culto aos espíritos e ofrendas ás imaxes.
Meditación
Zhu Xi practica unha forma diaria de meditación chamada jingzuo similar, pero non igual, á budista dhyana ou chan ding (Wade -Giles: ch'an-ting).
Sobre o ensino, a aprendizaxe e a creación dunha academia
Zhu Xi centrou moito as súas enerxías no ensino, e afirmou que a educación é a única vía á sabedoría. Lamentou as técnicas de impresión máis modernas e a proliferación de libros que lle seguiron. Isto, a parecer seu, fixo ós estudantes menos agradecidos e máis centrados nos libros, simplemente porque había máis libros para ler que antes. Por tanto, tratou de redefinir como os estudantes teñen que aprender e ler. De feito, decepcionado polas escolas locais na China, estableceu a súa propia academia, a Academia da Gruta do Cervo Branco, para instruír os estudantes correctamente e da maneira adecuada. Influencia taoísta e budista en Zhu Xi
Zhu Xi escribiu o que se convertería na interpretación confuciana ortodoxa dunha serie de conceptos sobre o taoísmo e o budismo. A pesar de que parecía adoptar algunhas ideas destes sistemas da competencia de pensamento, a diferenza dos neoconfucianistas anteriores atívose estritamente á doutrina confuciana do cultivo da moral activa. Consideraba que os principios budistas escurecían e enganaban a mente orixinal e tamén destruían as relacións humanas. Zhu Xi e a arte da caligrafía
Zhu Xi seguira, desde moi novo, a mestría do seu pai e dun gran número de calígrafos na práctica desta arte. Nun primeiro momento aprendeu do estilo de Cao Cao, pero máis tarde seguiu o tipo de trazo regular de Zhong Yao e o tipo de cursiva de Yan Zhenqing.
Dado que nunca deixou de practicar, chegou a lograr un nivel excelente nesta arte, que se caracteriza por unha gran forza. Desde entón, a pesar de que os manuscritos que nos chegaron son fragmentarios e incompletos, foron considerados dun valor inestimable e son obxectivo dos coleccionistas. Desgraciadamente, a pesar de ser moi recoñecido ao longo da historia, a maior parte da súa produción perdeuse. A súa fama no ámbito da filosofía foi tan grande que mesmo a súa brillantez ocultou a calidade da súa caligrafía. Foi habilidoso en calquera dos estilos de escritura, e especialmente destacaba nos grandes caracteres. Os poucos fragmentos que nos chegaron consisten principalmente en notas curtas escritas e poucas veces son exemplos de escritos en grandes caracteres.
Os manuscritos están expostos en museos da China (Museo de Nanjing, no Museo do Palacio de Beijing, no Museo da provincia de Liao Ning) e o Xapón (Museo do Palacio de Taipeh e Museo Nacional de Toquio). Algunhas pezas atópanse en coleccións privadas na China e no estranxeiro. O Thatched Hut Hand Scroll, unha das obras mestras Zhu Xi, atópase nunha colección privada. O manuscrito Thatched Hut Hand Scroll contén tres partes: Título
102 caracteres de Zhu Xi en cursiva
Outros caracteres posteriores de Wen Tianxiang (1236～1283) (dinastía Song), Fang Xiaoru (1375～1402), Zhu Yunming (1460-1526), Tang Yin (1470～1523) e Hai Rui (1514～1587) (dinastía Ming).
Estilo caligráfico
A caligrafía de Zhu Xi foi aclamada como o estilo das dinastías Han e Wei. Foi habilidoso nas pinceladas, que eran suaves e redondas, cun trazo constante, cuns movementos que flúen sen ningún rastro de frivolidade e brusquidade. En efecto, a súa caligrafía posúe a estabilidade e ten estilo na construción, indicativa dunha arte que brota dun fluxo continuo de enerxía. Sen tentar ser pretensioso ou intencional, os seus caracteres escritos están moi equilibrados, son naturais e nada convencionais. Dado que era un patriarca do confucianismo, é comprensible que a súa aprendizaxe impregnase todos os seus escritos co respecto cara ás normas tradicionais. Sostivo que, a pesar de que existían normas que se teñen que observar para cada unha das palabras, ten que existir espazo para a tolerancia, a multiplicidade e a naturalidade. Noutras palabras, a caligrafía ten que respectar as normas e ao mesmo tempo, non está obrigada por elas para poder expresar a calidade do que é natural.
É sorprendente a influencia que estendeu sobre personalidades moi relevantes. A súa caligrafía foi moi apreciada, ao longo dos séculos, por grandes personaxes: Tao Chung Yi (ó redor de 1329～1412) da Dinastía Ming: Certo é que o Mestre Zhu herdou o ensino ortodoxo e propagouno ao reino dos sabios. Aínda así, era tamén un experto na arte da escritura cursiva, sobre todo nos grandes caracteres. O seu manexo do pincel era coidadoso e con estilo. Pero fragmentarios e illados, os seus manuscritos foron moi solicitados e apreciados. Wang Sai Ching (1526-1590) da Dinastía Ming: As pinceladas na súa caligrafía eran rápidas, sen coidar especialmente a formalidade, e ningún dos seus trazos e puntos non estaban en conformidade coas regras da caligrafía. Wen Tianxiang (dinastía Song). Escribiu un epílogo ao Thatched Hut Hand Scroll. A xente nos vellos tempos dixo que os ósos dun suxeito leal foron bordados na caligrafía de Yan Zhenqing. Cando observo a execución das pinceladas de Zhu Xi, de feito estou convencido da verdade desta opinión. Zhu Yunming da Dinastía Ming no seu epílogo ao Thatched Hut Hand Scroll: O Mestre Zhu foi leal, sabio e un gran erudito a través dos séculos. Foi excelente en caligrafía a pesar de que non escribiu moito na súa vida e, por tanto, poucas veces se observa en idades posteriores. Este rolo foi conservado por Wong Sze Ma durante moito tempo e ao final apareceu no mundo. Tiven a sorte de velo unha vez e ao mesmo tempo arrepentinme do feito que eu non tratase de estudar de forma intensiva até agora. Tiven a sorte de velo de novo na sala de estudo do meu amigo. Isto demostrou que estou destinado a ver os manuscritos do mestre Zhu. Por iso escribín este prefacio da miña intención. Hai Rui da Dinastía Ming no seu epílogo ao Thatched Hut Hand Scroll: Os escritos son excitantes, delicados e con estilo. Verdadeiramente, este tipo de caligrafía é unha marabilla da natureza. Legado de Zhu Xi
Desde a dinastía Yuan, a súa escola de filosofía foi adoptada como a ideoloxía oficial da China. A súa filosofía non só influíu profundamente no pensamento e a e a cultura tradicional chinesa, senón tamén o exerceu fóra da China. Foi aclamado como un dos dez principais filósofos da escola confuciana.
Desde o 1313 ao 1905, os comentarios de Zhu Xi aos Catro Libros formaron a base dos exames ao servizo civil da China. Os seus aprendices terían que dominar os neoconfucianos, por exemplo Wang Fuzhi, aínda que os disidentes aparecerían máis tarde, por exemplo Wang Yangming e a Escola da mente dous séculos e medio despois.
A súa filosofía sobreviviu á Revolución Intelectual de 1917, e posteriormente Feng Youlan interpretaría a súa concepción de li, qi, e taiji nunha nova teoría metafísica. Foi tamén influente no Xapón coñecido como Shushigaku (朱子学, Escola de Zhu Xi), e en Corea como Jujahak (주자학).
A revista Life considera a Zhu Xi como a corenta e cinco persoa máis importante do último milenio.
Os descendentes de Zhu Xi, como os de Confucio e outros confucianos notables, ostentaban o título hereditario de 五经博士 (escrita tradicional: 五經博士|五經博士]]; pinyin: Wǔjīng Bóshì), que traducido significa Erudito ou Doutor dos Cinco Clásicos e gozaban do rango de 8 no sistema burocrático mandarín.