Gerty Theresa Cori

Gerty Theresa Cori, nada en Praga o 15 de agosto de 1896 e finada en St. Louis (Missouri) o 26 de outubro de 1957, foi unha bioquímica estadounidense. Traxectoria
Gerty Theresa Radnitz naceu no seo dunha familia xudía. O seu pai, Otto Radnitz, foi un químico que se converteu en xerente dunha refinaría de azucre despois de inventar un exitoso método de refinación. A súa nai, que contaba entre os seus amigos a Franz Kafka, era unha muller culta e sofisticada. Realizou os primeiros estudos en casa con profesores particulares e posteriormente foi inscrita nun colexio para nenas, cando tiña 16 anos de idade decidiu que quería ser médico. Animada por un tío materno, profesor de Pediatría na universidade, estudou e aprobou o exame de admisión da universidade para asistir á escola de Medicina.
Foi admitida na Facultade de Medicina da Universidade alemá Carl Ferdinand en Praga en 1914 e obtivo o doutoramento en Medicina en 1920. Mentres estudaba na universidade coñeceu a Carl Cori, e​ casaron en 1920, despois de graduarse, e Gerty converteuse ao catolicismo, que era a relixión de Carl. Despois da voda mudáronse a Viena, Austria, onde Gerty pasou os seguintes dous anos traballando no Children' s Carolinen Hospital, mentres Carl traballaba nun laboratorio. ​
Durante a súa estancia no hospital traballou na unidade de Pediatría e ademais levou a cabo investigacións no campo da regulación da temperatura, o comparativo de temperaturas antes e despois do tratamento de patoloxía tiroidea e publicou artigos sobre trastornos do sangue. A vida volveuse moi difícil despois da primeira guerra mundial, Gerty mesmo sufriu xeroftalmía, unha enfermidade dos ollos ocasionada por deficiencia de vitamina A, causada pola severa desnutrición que lle provocou a escaseza de alimentos. Estes problemas, xunto co crecente antisemitismo, contribuíron a que a parella decidise abandonar Europa.
Carreira nos Estados Unidos.
En 1922, emigraron aos Estados Unidos — Gerty seis meses despois de Carl, debido á dificultade para obter un emprego— para dedicarse á investigación médica no State Institute for the Study of Malignant Diseases —Instituto Estatal para o Estudo de Enfermidades Malignas, actualmente Roswell Park Cancer Institute— en Búfalo, Nova York. En 1928, convertéronse en cidadáns naturalizados dos Estados Unidos. ​ Aínda que eran desalentados a traballar xuntos en Roswell, seguiron facéndoo, e especializáronse na investigación do metabolismo dos carbohidratos. Estaban particularmente interesados en como se metaboliza a glicosa no corpo humano e nas hormonas que regulan este proceso. ​ Publicaron cincuenta artigos mentres estiveron en Roswell, presentaban en calidade de primeiro autor a quen fixera a maior parte da investigación para un determinado estudo. Gerty Cori publicou once artigos como único autor. En 1929, propuxeron o ciclo teórico que máis tarde lles fixo gañar o Premio Nobel, o ciclo de Cori. ​ O ciclo describe a forma en que o corpo humano utiliza algunhas reaccións químicas no tecido muscular, para romper carbohidratos como o glicóxeno—un derivado da glicosa— en ácido láctico, mentres ao mesmo tempo sintetízanse outros. ​ Os Cori deixaron Roswell despois de publicar o seu traballo sobre o metabolismo dos carbohidratos. Algunhas universidades ofrecéronlle unha posición a Carl, pero negáronse a contratar á súa esposa. Durante unha das entrevistas, Gerty foi informada que se consideraba «pouco estadounidense» que unha parella de esposos traballase xuntos. En 1931, mudáronse a St Louis, Missouri, onde lle ofreceron a Carl un posto como investigador na Escola de Medicina da Universidade de Washington. A pesar dos seus antecedentes, a Gerty ofrecéronlle soamente un posto como investigadora asociada, cun soldo que correspondía á décima parte do que gañaba Carl, ademais advertíronlle que podía prexudicar a carreira do seu marido. ​ En 1943, foi nomeada profesora asociada de investigación en Bioquímica e Farmacoloxía. Meses antes de que gañase o Premio Nobel foi ascendida a profesor titular, cargo que ocupou ata a súa morte en 1957. ​ Continuaron traballando en colaboración na Universidade de Washington. Nas súas análises con músculo de ra moído, descubriron un composto intermedio que permitía a degradación do glicóxeno, chamado glicosa-1- fosfato agora coñecido como o éster de Cori. Estableceron a estrutura do composto, identificaron a encima que cataliza a súa formación química, a glicóxeno fosforilase, e demostraron que o éster de Cori é o paso inicial na conversión do carbohidrato glicóxeno en glicosa —do que existen grandes cantidades no fígado—. ​ Tamén pode ser o último paso na conversión da glicosa sanguínea en glicóxeno, xa que é un proceso reversible. Recoñecementos
Obtivo o Premio Nobel de Medicina en 1947 canda a Carl Ferdinand Cori, seu marido, pola súa descuberta da conversión catalítica do glicóxeno, tras o seu desenvolvemento profesional na Universidade de Washington en St. Louis (Missouri).
O cráter Cori na Lúa foi nomeado na súa honra.