proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Pescara

Pescara (/peˈskaːra/, Pescàrë en dialecto abruzo, Piscàrë en pescarese) é unha cidade italiana de 120286 habitantes, capital da provincia de Pescara, na rexión dos Abruzos, no centro de Italia. Esténdese por unha área de 34 km², é a cidade máis poboada dos Abruzos, con 125717 habitantes (2017) (e aproximadamente 450000 incluíndo a área metropolitana circundante). Situada na costa do Adriático na desembocadura do río Aterno-Pescara, o municipio actual formouse en 1927, uníndose ao municipio de Pescara, a parte da cidade ao sur do río (pertencente á provincia de Chieti), e Castellamare Adriatico (da provincia de Teramo), a parte da cidade ao norte do río. A área circundante forma a provincia de Pescara. O poeta Gabriele D'Annunzio, nado nesta cidade, foi un dos principais impulsores da creación da nova cidade. Orixes
As orixes de Pescara son anteriores á conquista romana. O nome, tanto de ámbalas dúas cidades coma o do río, era Aternum. ​ Estaba unida a Roma pola Vía Claudia Valeria e a Via Tiburtina. A cidade era un porto importante para o comercio coas provincias orientais do Imperio e o principal edificio na cidade era o templo de Jovis Aternium.
A principal rúa comercial da cidade é Corso Umberto I, que vai desde a Piazza della Repubblica e chega á praia de Piazza Primo Maggio. O rectángulo que forma con Corso Vittorio Emanuele II e Via Nicola Fabrizi inclúe o principal distrito comercial onde se atopan varias das mellores tendas de moda. O Corso Manthonè, o curso do vello Pescara, foi durante moitos anos o centro da vida nocturna da cidade. O Concello e a administración da provincia atópanse na Piazza Italia, preto do río, e no área entre aquí e as facultades de Economía, Arquitectura, Linguas Estranxeiras e Literatura da Universidade G. d'Annunzio ao sur, un barrio de negocios creceu ao longo dos anos. Ao sur inmediato da desembocadura do río atópase a mariña. Pescara tamén ten un importante aeroporto internacional chamado Aeroporto de Abruzzo e un dos máis importantes e principais portos turísticos do Mar Adriático e de Italia, o Porto de Pescara. Deportes
A cidade ten un equipo de fútbol, ​​Pescara Calcio 1936, que en xuño de 2012 ascendeu á Serie A, a máxima división do Fútbol en Italia.
Pescara acolleu os Xogos Mediterráneos de 2009, derrotando a Rijeka en Croacia e Patras en Grecia para o privilexio.
Entre 1924 e 1961, Pescara acolleu a carreira automobilística Coppa Acerbo, que en 1957 foi a penúltima rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1.
Desde 2011 a edición italiana do Ironman 70. 3 ten lugar na cidade de Pescara, escollida polas características do territorio, pola posibilidade de construír unha competición que parte do mar continúa cara ás montañas e remata no centro da cidade.
Pescozo polar

O pescozo polar é un complemento de roupa confeccionado en tea polar que se coloca no pescozo para protexer do frío. Cumpre unha función similar á bufanda. Existen de diferentes tamaños e cores. Forma
A diferenza da bufanda, o pescozo polar non é unha tira de tea senón que forma un círculo que cobre o pescozo na súa totalidade.
Peseta

A peseta foi unha moeda española de curso legal en España e Andorra (nesta última, xunto ao franco francés) dende o 19 de outubro de 1868 até o 31 de decembro de 2001, cando foi substituída polo euro. A peseta abreviábase pta, sendo incorrecta a abreviación pts para o plural. Historia
Antes, a peseta era a forma popular coa que se denominaba os catro reais de billón ou os dous reais de prata. É moi posíbel que o termo peseta proveña da palabra catalá peçeta (peciña), diminutivo de peça. Na Idade Media, designaba ao real de a dous e en 1737, no Diccionario de autoridades castelán, aparece a peseta como «a peza que vale dous reais de prata de moeda provincial, formada de figura redonda. É voz modernamente introducida».
O 19 de outubro de 1868, o ministro de Facenda do Goberno provisional do Xeneral Serrano, Laureano Figuerola, asinou o decreto polo cal se implantaba a peseta como unidade monetaria de España, ao mesmo tempo que entraba en vigor oficialmente o Sistema métrico. A primeira peseta foi cuñada en 1869 e, pouco despois, en 1875, apareceu a primeira peseta emitida en papel que seguiu a ser emitida até 1953 polo Banco de España.
A peseta foi substituída polo euro no ano 1999 nos mercados de divisas. O 1 de xaneiro de 2002 o euro (€) entrou en circulación xunto coa peseta convivindo as dúas moedas até o 1 de marzo de 2002 en que peseta deixou de ser unha moeda de curso legal en España e Andorra, aínda que existe o compromiso oficial do Banco de España de cambiar o seu importe en euros en non importa cal data, ó cambio oficial único establecido, 1 euro 166, 386 pta, co arredondamento correspondente ó terceiro decimal.
Pesimismo

Pesimismo (do latín pessimum, "o peor"), doutrina filosófica que sostén (invertendo a tese leibniziana) que vivimos no peor dos mundos posibles.
Dentro do contexto do pensamento occidental, esta idea xorde co chamado "pesimismo grego" ou coa doutrina do filósofo cirenaico Hexesias. Xa Plutarco refire, tomándoa de Aristóteles, a famosa lenda do Sileno, quen declara: Con todo, a fundamentación máis ou menos sistemática do pesimismo ten lugar cos filósofos do irracionalismo do século XIX, tales como Schopenhauer, Mainländer, Eduard von Hartmann e Søren Kierkegaard, e algúns grandes poetas asumírono, como Giacomo Leopardi. Xa no século XX, enrólanse tamén nesta corrente de pensamento Martin Heidegger, Jean-Paul Sartre e Emil Cioran.
É posible referirse tamén a certo contexto pesimista inherente ás relixións (particularmente o budismo), aínda que todas tenden, en maior ou menor medida, a garantir algún tipo de redención. Para o cristianismo, por exemplo, a esperanza é unha das chamadas virtudes teologales.
O pesimismo adhire, en consonancia co espírito de certas eséxesis bíblicas, á noción de que este mundo é a morada do mal. Por iso é polo que este concepto se relaciona, bastante frecuentemente, con doutrinas tales como o escepticismo, o nihilismo, o maniqueísmo, o ascetismo e ata o misticismo, entre outras.
Polo demais, a noción de pesimismo oponse ao concepto filosófico de optimismo.
Peso Coquimbo

O peso Coquimbo é unha moeda de prata de valor facial dun peso ou oito reais, cuñada en 1828 pola Casa de Moeda de Coquimbo, con sede en La Serena, rexión de Coquimbo, Chile. As moedas producidas foron enviadas á Casa da Moeda de Santiago para a súa aprobación, mais alí foron rexeitadas e ordenouse a súa refundición, polo que non chegaron a pórse en circulación.
Ao seren as únicas moedas chilenas cuñadas fóra de Santiago autorizadas polo Goberno, e por mor da súa rareza e escaseza ao ser tan limitada a súa tiraxe, o peso Coquimbo é considerado no ámbito do coleccionismo numismático como unha das moedas chilenas máis apreciadas. Historia
Antecedentes
En Coquimbo existían grandes veas de prata e os seus donos gastaban grandes cantidades de diñeiro para trasladaren ese metal á Casa da Moeda de Santiago de Chile, para ser cuñado alí e convertido en moeda. Esta situación fixo que o Goberno autorizase a creación da Casa da Moeda de Coquimbo, situada en La Serena, baixo os regulamentos da Casa da Moeda de Santiago. A maquinaria e os equipamentos da ceca instaláronse no claustro da Igrexa de San Francisco.
Deseño
O peso Coquimbo amosaba o mesmo deseño que o peso Independente cuñado na Casa da Moeda de Santiago, que foi definido mediante o bando de Hilarión de la Quintana do 9 de xuño de 1817, agás algunhas pequenas diferenzas. O tipo das montañas, o fume do volcán que se inclina cara á esquerda e a coroa de loureiro difiren con respecto ás pezas cuñadas en Santiago, ademais da inclusión da inscrición COQUIMBNO no canto de SANTIAGO, a modo de marca de ceca, no exergo do reverso, baixo o volcán.
Produción
As primeiras cuñaxes tiveron lugar en 1828 e deseguido foron enviadas a Santiago para a súa avaliación. O peso Coquimbo non acadou os estándares requiridos pola ceca de Santiago, ​ polo que se ordenou a súa inmediata refundición.
En 1830 o Congreso de Plenipotenciarios ordenou pechar a Casa da Moeda de Coquimbo. Coleccionismo
Varios dos exemplares cuñados lograron rescatarse da refundición e hoxe locen como as pezas máis importantes de diversas coleccións numismáticas. O peso Coquimbo é considerado polos coleccionistas como unha das moedas máis valiosas da numismática chilena. A modo de exemplo, en 2008 adxudicouse un exemplar nunha poxa numismática nos Ánxeles por 132. 000 dólares, e en 2014 vendeuse outro exemplar en Chicago por 108. 900 dólares.
Outro exemplar desta rara moeda, extraordinariamente ben conservado, atópase no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, en Londres, e foi doado en 1856 polo Banco de Inglaterra, logo de ser levado a Europa polo cónsul británico da provincia de Coquimbo da época, David Ross.
En Chile consérvase outro exemplar, no Museo Numismático do Banco Central de Chile, en Santiago, onde é a peza máis valiosa da colección.
Peso costarriqueño

Para outras moedas coa denominación de "peso", véxase a páxina de homónimos Peso. O peso foi a moeda de Costa Rica entre 1850 e 1896. Inicialmente subdividíase en oito reais de prata, a moeda que substituíu e coa coexistiu ata 1864, cando Costa Rica decimalizou o seu sistema monetario e o peso pasou a dividirse en 100 centavos. O peso costarriqueño foi substituído polo colón, con idéntico valor, en 1896. Emisións
Moedas
En 1850 emitíronse moedas de prata con valores faciais de 1/16, 1/4 e 1/2 peso, e en 1864 cuñáronse os valores de 25 centavos e un peso. O ano seguinte, 1865, emitíronse as moedas de cuproníquel dun cuarto de centavo e dun centavo, e as de prata de 5, 10 e 50 centavos. En 1870 completouse a serie de valores coas moedas de ouro de 2, 5 e 10 pesos. Ademais, en 1889 contramarcáronse moedas colombianas de 50 centavos para circularen en Costa Rica como pezas de 50 centavos do peso costarriqueño.
Billetes
Algúns bancos privados tiveron autorización para a emisión de papel moeda en pesos entre 1858 e 1896. O primeiro en facelo foi o Banco Nacional de Costa Rica, inicialmente con billetes de 2 pesos e progresivamente ata completar a serie de valores de 10, 20, 25, 50 e 100 pesos. O Banco de Costa Rica emitiu notas promisorias en pesos entre 1895 e 1899, con valores de 1, 2, 5, 10, 20 e 100 pesos. Tamén o Banco de la Unión emitiu billetes de 1, 2, 5, 10, 25, 50 e 100 pesos entre 1877 e 1889. Do mesmo xeito, Ferro Carril de Costa Rica emitiu billetes en 1872 con valores de 10, 25 e 50 centavos, e de 1, 2 e 5 pesos.
En 1865 tivo lugar unha emisión gobernamental de papel moeda, con valores de 1, 5, 10, 25 e 50 pesos, serie que se completou en 1871 co billete de 2 pesos.
Peso mexicano

O Peso Mexicano é a moeda oficial de México. Características
Está dividido en 100 centavos. O símbolo utilizado para o peso é $, e o do centavo é ¢. O código ISO 4217 do peso mexicano é MXN. Debido a que o nivel de exportacións de México é moi elevado, o peso mexicano é unha das quince divisas máis cotizadas do mundo.
A institución que se encarga da emisión e o control do peso é o Banco de México (Banco de México). Circulan billetes de 1. 000, 500, 200, 100, 50 e 20 pesos e moedas de 10, 5, 2 e 1 pesos e de 50, 20, 10 e 5 centavos. Tamén hai emisións especiais de moedas de 20, 50 e 100 pesos, de escasa circulación. Historia
As moedas de peso foron fabricadas dende o 11 de maio de 1535 pola Casa de Moeda de México en prata. Polo seu valor en prata, o peso foi utilizado non só á Nova España senón internacionalmente, e pódense atopar pesos á China ou ás Filipinas. O 1785, despois da independencia dos Estados Unidos, o peso converteuse na moeda de curso legal de toda a América do Norte, e foi a base do sistema do dólar americano, que non foi fabricado senón até ao 1792, e o cal utilizou o símbolo do peso, $. O peso foi aceptado como a moeda de curso legal aos Estados Unidos até ao 1857 e ao Canadá até ao 1858.
A diferenza do resto das nacións latinoamericanas, durante a maior parte do Século XX o peso mexicano foi unha divisa moi estábel, porén, despois da crise mundial do petróleo dos anos setenta e oitenta, o peso devaluouse en diversas ocasións. O 1993 introduciuse un novo sistema monetario coñecido como o Nuevo peso, "Novo peso", que substituía os "Antigos" pesos a razón de 1 novo peso por cada 1. 000 antigos. Non obstante iso, o adxectivo "novo" non é utilizado dende 1996. Hoxe en día México, por medio dunha ampla política de abertura comercial, tense convertido nunha potencia exportadora, o cal ten feito que o peso sexa unha moeda moi estábel e unha das 15 moedas máis cotizadas do mundo.
Moedas que estiveron en circulación
Na derradeira serie de pesos anterior a 1992 emitíronse moedas con faciais comprendidos entre 1 centavo e 5, 000 pesos. Nas distintas épocas, tanto as aliaxes como os tamaños e os valores mudaban as súas características técnicas, principalmente á inflación da década de 1970 e 1980. Estas moedas aínda poden ser trocadas polo seu equivalente en pesos actuais en 414 centros de troco dentro do país, so certas regras. Billetes
Billetes conmemorativos do 2010
O Banco de México puxo en circulación o 23 de setembro 50 millóns de billetes de 200 pesos conmemorativos do Bicentenario da Independencia de México, e 50 millóns de 100 pesos para celebrar o Centenario da Revolución Mexicana. Hai que sinalar que estes billetes conmemorativos non substituirán aos que actualmente están en circulación, senón que coexistirán con eles, e o Banco Central os retirará cando teñan concluído a súa vida útil. Taxas de troco
1 EUR 18, 86 MXN (4 de agosto do 2009)
1 USD 13, 11 MXN (4 de agosto do 2009)
Peso monetario

Para outros artigos con títulos relacionados, véxase Peso e Peso (moeda). Un peso monetario (chamado tamén ponderal monetario) é un peso, xeralmente metálico ou de cristal, deseñado especificamente para comprobar o peso exacto dunha moeda e, deste xeito, detectar se esta foi recortada, se está gastada ou se se trata dunha falsificación.
Os pesos monetarios poden ter aspecto monetiforme e en ocasións amosan unha tipoloxía alusiva á moeda a cuxo peso se axustan. Historia
O uso dos primeiros pesos monetarios, particularmente de cristal, asóciase á moeda tolemaica e á moeda bizantina. Tamén se coñece o seu uso na China Antiga. Durante o baixo Imperio Romano, nas épocas dos emperadores Arcadio, Honorio, Teodosio II e Valentiniano III, os pesos monetarios comezaron a amosar a lenda EXAGIVM SOLIDI, unha expresión latina que se traduciu adoito como "o peso dun sólido", para intentar acabar coa práctica do recorte nesa moeda de ouro.
Na obra De pretio solidi, de Teodosio II e Valentiniano, indícase: No entanto, os exemplares conservados destes pesos varían e algúns non alcanzan os 4, 5 gramos dun sólido ordinario. Crese que estes ponderais máis lixeiros poden representar o peso máis baixo aceptable desta moeda de ouro, e que se usaron para retirar os sólidos de baixo peso da circulación e, xa que logo, manter un padrón mínimo de peso para que os sólidos circulasen ao seu valor completo.
No mundo islámico, a súa introdución atribúeselle a un xudeu chamado Sumair, en 694, e ata aquel momento o peso xusto das moedas estimábase só por comparación con outras moedas de boa calidade recoñecida. Os ponderais da moeda islámica estaban feitos de bronce, de ferro e máis tardiamente de cristal, e amosaban inscricións relacionadas cos gobernantes e cos responsables das cuñaxes nas cecas, polo que son moi apreciados como obxectos epigráficos.
No Imperio Carolinxio, onde tamén se usaron pesos monetarios, estes marcábanse cos mesmos cuños que as moedas ás que se asociaban, para evitar dúbidas sobre a súa atribución.
Os ponderais islámicos foron introducidos en Gran Bretaña nos séculos IX e X, a través do pobo viquingo.
Peso máximo de engalaxe

O peso máximo de engalaxe (MTOW polas súas siglas en inglés) é o peso máximo permitido para que un avión poida engalar con seguridade, debido a límites estruturais ou doutros tipos.
O MTOW é o peso máximo ao cal a aeronave demostrou cumpir todos os requisitos de aeronavegabilidade que lle son aplicables. O MTOW dun aparello é fixo e non varía coa altitude, temperatura do aire ou lonxitude da pista de aterraxe usada. Un peso distinto, o "peso máximo admisible de engalaxe" ou "peso de engalaxe regulado", varía segundo a configuración de flaps, altitude, temperatura do aire, lonxitude da pista ou outros factores.
O peso máximo de engalaxe está formado polo peso en baleiro do avión, o peso da carga útil (pasaxe, equipaxe e carga) e o peso do combustible. O MTOW adoita a expresarse en quilogramos ou libras.
Peso salvadoreño

Para outras moedas coa denominación de "peso", véxase a páxina de homónimos Peso. O peso foi a unidade monetaria do Salvador entre 1877 e 1919. Inicialmente subdividíase en oito reais de prata, a moeda que substituíu, e a partir de 1889 pasou a dividirse en 100 centavos, ao acoller O Salvador o sistema decimal para a súa moeda. O peso salvadoreño foi substituído polo colón, con idéntico valor, en 1919. Historia
O peso substituíu o real salvadoreño e o real da República Federal de Centroamérica, que circulaban simultaneamente no seu territorio, cunha paridade de 8 reais por cada peso. En 1877 emitíronse os primeiros billetes e en 1889, cando O Salvador decimalizou o seu sistema monetario, comezaron a cuñarse as primeiras moedas, cun peso dividido en 100 centavos. Nos seus inicios o peso salvadoreño vinculou o seu valor co franco francés, cun cambio de 5 francos por un peso. Emisións
Moedas
As primeiras moedas salvadoreñas do sistema decimal levan data de 1889 e foron cuñadas en cuproníquel cos valores de 1 e de 3 centavos. Á súa cuñaxe encomendóuselle á ceca privada Heaton Mint, en Birmingham. O 28 de agosto de 1892 fundouse a Casa da Moeda do Salvador (de vida efémera, xa que pechou en 1896) e nela comezou a produción regular de moedas ata completar a serie de valores composta por un centavo de cobre; 5, 10 e 20 centavos de prata, e 1 peso tamén en prata; e 2½, 5, 10 e 20 pesos de ouro, aínda que a cantidade de moedas de ouro foi só testemuñal (597, 558, 321 e 300 pezas, respectivamente). En datas posteriores leváronse a cabo novas emisións, para as que cumpriu contratar casas de moeda externas, dado que a do Salvador xa non se atopaba operativa. En 1911 e 1914 introduciuse unha nova moeda de 25 centavos de prata, de cuxa cuñaxe se ocupou a ceca privada Heaton Mint, para a emisión de 1911, e a Casa da Moeda de Filadelfia, para a de 1914. Para a produción do resto dos valores, á parte destas dúas, recorreuse tamén á Casa da Moeda de San Francisco e á Casa Real da Moeda de Bélxica. En 1909 introduciuse extraordinariamente no sistema unha moeda de bronce con valor de ¼ de real, equivalente a 3, 125 centavos de peso. O motivo desta sorprendente emisión foi dar resposta ao continuado uso de moedas do anterior sistema monetario que se estaba a dar en determinadas zonas rurais do país. A produción de moeda de prata viuse suspendida en 1914, antes da substitución do peso polo colón como unidade monetaria do Salvador en 1919.
Billetes
En 1877 houbo unha emisión gobernamental de papel moeda con denominacións en pesos. Estes billetes, impresos pola compañía National Bank Note Company of New York, amosaban os valores de 1, 2, 5, 10, 25, 50, 100 e 500 pesos. Posteriormente foron varios bancos privados os que recibiron a autorización para a emisión de papel moeda ata a substitución do peso polo colón, que emitiron os mesmos valores. Estes bancos emisores foron: Banco Agrícola Comercial, Banco de Ahuachapam, Banco de Centro America y Londres, Banco Industrial del Salvador, Banco Internacional del Salvador, Banco Nacional del Salvador, Banco Occidental e Banco Salvadoreño.
Peso uruguaio

O peso uruguaio é a moeda de curso legal do Uruguai. O seu código segundo a norma ISO 4217 é UYU.
En decembro de 2005 tiña as seguintes equivalencias: 1 € $28 (pesos uruguaios)
1 USD $24
1 Peso arxentino $7, 80
1 Real $9, 90
Pesqueiro

Un barco pesqueiro é un bote ou barco que se usa para pescar no mar, ou nun lago ou río. Empréganse moitos tipos de embarcacións para a pesca comercial, artesanal e deportiva. Segundo a Organización para a Agricultura e a Alimentación (FAO), no 2004 había catro millóns de embarcacións dedicadas á pesca, das cales 1, 3 millóns, aproximadamente, son embarcacións con cubertas e áreas pechadas. Case todas as embarcacións cubertas están mecanizadas, e 40000 delas superan as 100 toneladas. No outro extremo, dous terzos (1, 8 millóns) dos botes sen cuberta son embarcacións tradicionais de distintos tipos, que funcionan unicamente a vela e remos. Estes botes son os empregados polos pescadores artesanais.
Mais, é difícil estimar o número de barcos de pesca deportiva. Varían en tamaño, e ao contrario que os barcos comerciais, frecuentemente non se dedican só á pesca.
Antes da década de 1950 había moi pouca estandarización dos barcos pesqueiros. Os deseños podían variar en función do porto e estaleiro. Tradicionalmente os botes facíanse de madeira, pero a madeira xa non se usa polo seu custo e a dificultade para obter madeira de construción. Cada vez úsase máis a fibra de vidro nos barcos pesqueiros pequenos de até 25 metros (100 toneladas), mentres que o aceiro emprégase xeralmente en embarcacións superiores aos 25 metros.
Pestana

Unha pestana é un dos pelos que medran ao final das pálpebras. As pestanas protexen o ollo de lixos e levan a cabo unha función semellante á das vibrisas nos gatos ou ratos, que son sensibles ao toque. Deste xeito proporciona o aviso de que un obxecto, como un insecto ou unha partícula de po, está preto do ollo, o cal se pecha por acto reflexo.
Peste bubónica

A peste bubónica é un dos tres tipos da infección bacteriana causada pola bacteria Yersinia pestis. Entre tres e sete días após a exposición ás bacterias, desenvólvense os síntomas, semellantes ós da gripe. Estes inclúen febre, dores de cabeza, e vómito. A inchazón dolorosa dos ganglios linfáticos prodúcese na área máis achegada a onde as bacterias se introduciron na pel. De xeito ocasional, os ganglios inflamados poden abrirse.
Os tres tipos de praga son o resultado das vías de infección: peste bubónica, peste septicémica e peste pulmonar. A peste bubónica propágase principalmente por pulgas infectadas que habitan en animais pequenos. Tamén se pode propagar mediante a exposición ós fluídos corporais dun animal infectado con peste. Na forma de peste bubónica, as bacterias entran pola pel por mor da trabada das pulgas que viaxan a través dos vasos linfáticos até o ganglio, facendo que esta trabada inche. O diagnóstico realízase atopando as bacterias no sangue, esputo ou líquido dos ganglios linfáticos.
A prevención dáse a través de medidas de saúde pública, por exemplo: a través do manexo de animais mortos en áreas onde a peste é unha doenza común. Para este padecemento non se atoparon vacinas útiles para a súa prevención. Existen varios antibióticos que son eficaces para o tratamento, nos que se inclúen a estreptomicina, xentamicina e doxiciclina. Se non se trata a doenza, a taxa de mortalidade rolda entre un 30% a un 90% do total dos infectados. A morte, se é que esta sucede dáse arredor dos dez días. Co tratamento axeitado a porcentaxe de risco de morte é dun 10%. En todo o mundo rexístranse uns 650 casos documentados ó ano, que resultan nunhas 120 mortes. Esta doenza é moito máis común en África.
Crese que a peste é a causa da morte negra que se propagou en Asia, Europa e África no século XIV e que matou a uns 50 millóns de persoas. Representou entre o 25% e o 60% da poboación europea. Por mor de que a peste matou a unha gran poboación da clase obreira, os salarios aumentaron pola demanda de man de obra. Algúns historiadores clasifican esta época como un punto de inflexión no desenvolvemento económico europeo. O termo “peste bubónica” deriva do grego “βουβών” que quere dicir ingua. O termo “bubóns” tamén se emprega para referirse ós ganglios linfáticos inflamados.
Peste de Xustiniano

A peste de Xustiniano foi unha pandemia causada pola peste que afectou ao mundo mediterráneo, con especial incidencia no Imperio Bizantino entre os anos 541 e 544. Os historiadores da época, Procopio de Cesarea e Evagrio, deron a primeira descrición inconfundible da peste. Orixe
Esta epidemia tivo a súa orixe ou ben en Etiopía procedente do interior de África, ou ben nos navíos romanos que facían comercio coa India, e entrou no territorio de Bizancio por Exipto. Nesa altura Exipto pagaba a anona, o imposto de gran de trigo, para abastecer os mercados de Constantinopla, como fixera anteriormente a Roma. Serían neses navíos onde se levou a peste ao Imperio Bizantino; os primeiros lugares afectados foron os portos comerciais e de aí difundiuse cara ao interior. Curso
No transcurso do ano 541 a epidemia chegou a Exipto a través do golfo de Suez ata o delta do río Nilo, bifurcándose a súa difusión dunha banda cara a Alexandría e doutra cara a Antioquía, espallándose despois ao longo das ribeiras do Nilo. En Constantinopla déronse os primeiros casos en marzo de 542 pero o período de virulencia foi de maio a agosto. A peste matou no seu pico, en xullo, preto de 10. 000 persoas por día, segundo o historiador da época Procopio, acabando por matar o 40 % da poboación da cidade. A nobreza foi tamén decimada, levando ao emperador Xustiniano a promulgar novas leis de sucesión para facer fronte á desaparición masiva dos seus militares e burócratas. Ademais da capital nese ano de 542 a peste devastou tamén Palestina, Siria, Tracia e no ano 543 chegou ao interior de Anatolia e tamén á rexión do Mediterráneo occidental, arrasando Italia, a África bizantina, Hispania e por último á Galia no 544. Ademais durante o resto do século VI e todo o VII houbo repuntas cíclicas.
Nesa altura, o Imperio Bizantino loitaba contra a ocupación bárbara das terras do antigo Imperio romano occidental. Grazas aos seus xenerais Belisario e ao escravo imperial e eunuco Narsés, recuperara o Norte de África, incluíndo Cartago dos Vándalos, e Italia e o sur de Hispania (incluíndo o Algarve) dos Ostrogodos e Visigodos. A perda de fondos e de homes na capital debido á peste foi determinante no cesamento das hostilidades no período de maior éxito, levando finalmente á derrota da campaña pola presión continua das tribos bárbaras non conquistadas que alí habitaban. Consecuencias
Estímase como máximo unha mortalidade do 25 % da poboación das costas do Mediterráneo Oriental, preto de 25 millóns de persoas. Diminuíu a man de obra campesiña e aumentaron as zonas rurais despoboadas, Xustiniano decidiu redistribuír as terras de labor desertas entre os campesiños superviventes, pero o aumento da presión fiscal que comportaba a medida fixo que moitos pequenos propietarios lles vendesen as terras aos grandes propietarios.
Peta-

Peta (símbolo P) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que indica un factor de 1015, ou 1000000000000000.
Adoptouse en 1975 e o nome provén da palabra grega πέντε, penta, que significa cinco, xa que é igual a 10005.
Por exemplo; 1 Petametro
1 Pm
1015 metros
1 Petasegundo
1 Ps
1015 segundos
En informática peta pode valer 1125899906842624 (10245 ou 250), no canto de 1000000000000000, especialmente cando se usa o prefixo byte, obtendo un petabyte. Para resolver esta ambigüidade, propúxose pebibyte para o valor 250 bytes, pero non se impuxo.
Petanca

A petanca é un deporte popular tipicamente provenzal, aínda que xa amplamente distribuído por Europa Occidental. Historia
Os deportes populares con bólas están amplamente difundidos por todo o planeta, con regulamento oficial para o deporte da petanca internacional, e existen evidencias históricas que remontan ao Antigo Exipto, a Grecia ou a Roma. A idade de ouro dos xogos de bóla é sen dúbida o Renacemento, onde a nobreza comeza a xogar ao bilboqué ou ao jeu de paume. No século XVIII e XIX en Francia e particularmente na súa metade sur, había distintas modalidades de xogos de bólas tradicionais, entre eles o xogo provenzal que é o antecedente directo da petanca.
O 13 de xullo de 1907 o campión de xogo provenzal Jules Hugues, limitado nas súas capacidades polo reumatismo, decide inventar unha variante que obrigue a xogar cos pés xuntos (sen carreira), e nun campo restrinxido. O xogo, coas novas regras, comeza a disputarse na beirarrúa que está enfronte do café La boule étoilée (a bóla estrelada), na vila mariñeira de La Ciutat, no departamento occitano de Bocas do Ródano.
O primeiro campionato oficial do deporte ten lugar na mesma vila de La Ciutat en 1910 onde recibe o seu nome, procedente do occitano pès-tancats (pés xuntos). A partida
Regras
A petanca consiste en lanzar unha serie de bólas metálicas co propósito de achegarse o máis posible ó boliche de madeira que foi lanzada anteriormente por un dos deportistas. O boliche debe estar a 1m de calquera obxecto achegado. Quen se achegue máis ao remate da quenda de lanzamentos, obtén tantos puntos como bólas teña máis cerca que a bóla máis achegada do adversario do boliche. O primeiro que consiga trece puntos gaña.
Cada deportista lanza tres bólas na modalidade individual e dupletas (dous deportistas por equipo) e dúas se se xoga en tripletas (tres deportistas por equipo). Os lanzamentos poden ser de dous tipos: de tiro, para intentar afastar unha bóla dun deportista contrario batendo nela; e de amine facendo rodar a bóla para achegar máis ao boliche.
Materiais
As bólas teñen que ser metálicas (non deben conter chumbo nin area no seu interior) poden ter estrías ao redor. O diámetro debe estar entre 7, 05 cm e 8 cm, mentres que o seu peso oscila entre os 650 g. e os 800 g. O boliche é de madeira cun diámetro de 3, 0 cm.
Pistas de petanca
A petanca xógase en espazos abertos, limitados ou non, fundamentalmente chás e de poder ser cun pouco de area. Para os campionatos nacionais e as competicións internacionais as pistas deben ter as dimensións mínimas de 4 m. de anchura e 15 m. de lonxitude Institucións e difusión
Existe unha Federación Internacional de Petanca; A pesar de ter a súa orixe en Francia, é xa un deporte moi difundido, con 596. 000 practicantes federados en 69 países do mundo (datos de 2006).
Petaquias de Ratisbona

Petaquias de Ratisbona, tamén coñecido co nome de Petachiah Ben Yakov, Moses Petachiah ou Petachiah de Regensburg, foi un viaxeiro e rabino de finais do século XII e principios do XIII célebre por ter relatado as súas viaxes pola Europa do Leste, a rexión do Cáucaso e Oriente Medio. Traxectoria
Petaquias naceu en Ratisbona, Baviera. Era irmán do tamén rabino Isaac ben Jacob ha-Lavan, un famoso xurista xudeu. Durante a súa infancia viviu baixo a tutela probablemente de estudosos como Xudá o Piadoso (Yehuda ben Shmuel). Foi autor de varias glosas no Talmud. Aínda sendo novo, deixou Ratisbona, unha cidade onde a comunidade xudía era ben recoñecida pola súa piedade e interese nas escrituras de tal forma que se lle chamaba ás veces a Atenas xudaica e se estabeleceu en Praga.
As datas concretas das súas viaxes sonnos aínda descoñecidas. Podemos pensar que saíu de Praga nalgún momento entre 1170 e 1180, e estivo con certeza en Xerusalén antes de 1187, xa que a describiu baixo o Reino de Xerusalén. Xa que se supón que Xudá o Piadoso foi quen compilou as notas da edición pervivinte do caderno de viaxes de Petaquias, debe de ter regresado a Ratisbona antes da data da súa morte, que sabemos que foi en 1217. Porén descoñecemos a data da morte de Petaquias. A viaxe
Petaquias viaxou ao leste desde Bohemia, a través de Polonia, Belarús, o sur de Ucraína (que el chamou Kedar) e Crimea. Describe os restos dos xázaros e o comezo da comunidade caraíta de Crimea. A continuación, dirixiuse cara ao sur a través dos Kipchaks e o Cáucaso en Armenia, residindo por un tempo en Nísibis. Desde aló viaxou a Mesopotamia, visitando as cidades de Nínive, Sura, Pumbedita e Bagdad antes de pasar a Persia. Virando ao oeste, remontou o río Éufrates e chegou a Siria, visitando Alepo e Damasco. Viaxou polo Reino de Xerusalén, visitando os lugares santos en Galilea e Xudea, de onde puido embarcar, dado que o seguinte lugar que describe é Grecia. A partir de aí suponse que regresaría a casa polos Balcáns.
Pete Best

Pete Best, nado o 24 de novembro de 1941 en Madrás (Raj Británico), é un músico británico, principalmente coñecido por ser o batería orixinal da banda The Beatles, cos que comezou a tocar en 1959 e permaneceu ata o 16 de agosto de 1962, pouco despois da primeira audición para EMI Records, sendo substituído por Ringo Starr.
Peter Agre

Peter Agre, nado o 30 de xaneiro de 1949 en Northfield, Minnesota (Estados Unidos), é un biólogo e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2003. Traxectoria
Estudou bioloxía no Augsburg College de Minneapolis, realizando un máster en 1974 na Universidade Johns Hopkins de Baltimore, onde foi profesor desde 1981. Desde 2005 é ademais vicerector da Universidade de Duke. Investigacións científicas
Interesado nas características da membrana celular, traballou no descubrimento da acuaporina, unha proteína integral que forma parte dos poros da membrana e que é permeable á auga, mediante a técnica da "canle de auga".
En 2003 foi galardoado co Premio Nobel de Química xunto con Roderick MacKinnon. Ambos os científicos foron galardoados polos descubrimentos referentes ás canles en membranas celulares, aínda que Agre o foi especialmente polo descubrimento da canle de auga, e MacKinnon polos estudos estruturais e mecánicos das canles iónicas.
Peter Christen Asbjørnsen

Peter Christen Asbjørnsen, nado en Oslo (daquela chamado Christiania) o 15 de xaneiro de 1812 e finado na mesma cidade o 6 de xaneiro de 1885, foi un poeta e naturalista noruegués. A súa obra contribuíu á rexeneración da lingua norueguesa e fixo importantes investigacións sobre ciencias naturais. Traxectoria
Naceu en Oslo pero estivo en contacto coa cultura rural e a tradición oral do seu país. Coñeceu a Jørgen Moe sendo un estudante e os dous viaxaron por toda Noruega para recoller e recompilar contos tradicionais, en 1841 comezaron a editalos nunha serie de folletos, nunha lingua escrita moi próxima á falada. A partir de 1850 dedicouse sobre todo ao estudo das ciencias naturais.
Peter Cosgrove

Peter John Cosgrove, nado en Sydney o 28 de xullo de 1947, é un militar retirado australiano, que destacou por ser comandante da coalición das forzas de paz en Timor Leste coñecida como Forza Internacional de Timor Leste (Interfet). Foi gobernador xeral de Australia de 2014 a 2019. Traxectoria
Carreira militar
Fillo dun militar, graduouse no Royal Military College de Duntroon, en 1968. Foi enviado a Malaisia como tenente no I Batallón, Real Rexemento Australiano (RAR). Pouco despois, foi a guerra de Vietnam co 9 RAR. Alí comandou un pelotón de infantaría e foi galardoado coa Cruz Militar pola súa actuación durante un asalto ás posicións inimigas.
Nos anos seguintes foi instrutor no Centro de Infantaría; foi promovido, ó mando 1 do RAR; levou a cabo a responsabilidade cos recursos humanos, e pasou períodos nos Estados Unidos, Gran Bretaña e a India. En 1990 foi director de Infantaría e Comandante do Palacio do Infantado. En 1997 completouse un círculo cando se converteu en comandante en Duntroon.
En 1999, o xeneral converteuse nunha figura nacional ó ser nomeado comandante da Interfet, responsable de supervisar a transición de Timor Leste á independencia. Cao gran despregadura de tropas australianas, e unha considerable incerteza sobre o resultado, foi un período de tensión durante o que combinou o seu papel de soldado co de diplomático.
Despois de Timor, onde gañou o respecto de colegas australianos, Timor Leste e a comunidade internacional, foi ascendido e nomeado xefe do Exército. A iso seguiu en 2002 chegou a xeneral e a Xefe das Forzas de Defensa. O seu propio fillo soldado resultou levemente ferido na guerra de Iraq en 2005.
Retirouse do exército en 2005.
Gobernador xeral
O 28 de xaneiro de 2014, o primeiro ministro de Australia Tony Abbott anunciou que a raíña Isabel II aceptara a súa proposta para nomear a Peter Cosgrove como o seguinte gobernador xeral de Australia, sucedendo a Quentin Bryce a finais de marzo. O 25 de marzo, Abbott anunciou que a raíña tamén aprobara a reincorporación dos graos de "cabaleiro" e "dama" na Orde de Australia (que foran abolidos en 1986 por consello de Bob Hawke), e que os gobernadores xerais serían de oficio o cabaleiro ou dama principal da orde. A titular do cargo, Quentin Bryce, foi feita inmediatamente a primeira nova dama da orde. O 28 de marzo Cosgrove sucedeu Quentin e xurou como Gobernador Xeral ante o xuíz Robert French converténdose en sir Peter Cosgrove.
O 16 de decembro de 2018, o primeiro ministro Scott Morrison anunciou que a raíña aprobara o nomeamento do xeneral retirado David Hurley, ata ese momento gobernador de Nova Gales do Sur como o seguinte gobernador xeral de Australia, que comezaría en xullo de 2019 e que o mandato de Cosgrove sería ampliado ese tempo para asegurar unha transición adecuada despois das eleccións de Nova Gales do Sur en marzo e as eleccións federais previstas para maio de 2019. O 1 de xullo de 2019 realizouse o traspaso de poderes.
Peter D. Mitchell

Peter Dennis Mitchell, nado o 29 de setembro de 1920 en Mitcham, (Inglaterra) e finado o 10 de abril de 1992 en Bodmin, foi un bioquímico inglés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1978. Biografía
Os seus pais foron Christopher Gibbs Mitchell, un empregado civil, e Kate Beatrice Dorothy Taplin. Estudou na Universidade de Cambridge, onde se licenciou en Ciencias naturais, e posteriormente doutorouse en bioquímica en 1951. En 1943 aceptou traballar no Departamento de Bioquímica desta universidade, renunciando en 1955. En 1961 aceptou a petición de Michael Swann para converterse en director do Departamento de Bioloxía da Facultade de Zooloxía da Universidade de Edimburgo.
A partir do ano 1964 foi director do Laboratorio de Investigacións de Glynn, poboación situada en Cornualla. Investigacións científicas
Interesado inicialmente na penicilina, a partir de 1961 traballou no estudo sobre a almacenaxe da enerxía nos seres vivos para ser posteriormente transportada aos puntos de utilización por medio das moléculas de adenosín trifostato (ATP). Grazas a esas investigacións, comprobou como a ruptura do enlace nun dos grupos de ATP provoca a aparición do ADP ou adenosín difostato, que libera unha enerxía inmediatamente dispoñible. Grazas á enerxía fornecida pola respiración humana, o ADP consegue converterse novamente ATP, proceso denominado fosforilación oxidativa.
En 1978 foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre o intercambio de enerxía biolóxica mediante a teoría da química osmótica. En 1981 foi condecorado coa medalla Copley.
Peter Debye

Petrus (Peter) Josephus Wilhelmus Debye ou Petrus Josephus Wilhelmus Debije, nado en Maastricht (Países Baixos) o 24 de marzo de 1884 e finado en Ithaca (Nova York) o 2 de novembro de 1966 foi un físico-químico e profesor universitario estadounidense de orixe neerlandesa. Traxectoria
Estudou matemáticas, física e química na Universidade Técnica de Aquisgrán, universidade situada en Alemaña pero a tan só 30 quilómetros de Maastricht, e onde se licenciou en 1905 baixo a supervisión de Arnold Sommerfeld. En 1906 doutorouse na Universidade de Múnic, tamén baixo a supervisión de Sommerfeld, o cal nomearao asistente persoal. Conseguiu o seu PhD (Philosophiæ Doctor) cunha disertación sobre presión de radiación en 1908.
Entre 1911 e 1935 impartiu clases de física nas universidades de Utrecht en 1912, Gotinga en 1913, volveu á Zürich en 1920, na de Leipzig en 1927, e finalmente volveu a Berlín en 1934 onde foi nomeado director do Instituto Kaiser Guillerme de Física.
En 1913 casou con Mathilde Alberer. Tiveron unha filla e un fillo (Peter P. Debye) que se converteu nun físico recoñecido e colaborou con Debye nalgunhas das súas investigacións.
En 1938 trasladouse aos Estados Unidos, onde impartiu clases de química na Universidade Cornell entre 1940 e 1952. En 1946 obtivo a cidadanía estadounidense e nese momento cambiouse o seu nome holandés pola súa transcrición inglesa.
Debye faleceu o 2 de novembro de 1966 na poboación de Ithaca, a consecuencia dun infarto de miocardio. Investigacións científicas
En 1912 introduciu unha modificación na teoría da calor específica desenvolvida por Albert Einstein, calculando a probabilidade de calquera frecuencia de vibracións moleculares ata unha frecuencia máxima; este desenvolvemento foi un dos primeiros éxitos teóricos da teoría cuántica.
En 1913, estendeu a teoría da estrutura atómica de Niels Bohr, introducindo órbitas elípticas no modelo, concepto tamén introducido polo físico alemán Arnold Sommerfeld.
En 1923, co seu asistente Erich Hückel, desenvolveu unha mellora na teoría de Svante Arrhenius sobre a condutividade eléctrica en solucións electrolíticas, coñecida como ecuación Debye-Hückel, que hoxe en día aínda se considera como un importante paso na comprensión das solucións electrolíticas.
Tamén en 1923, xunto con Arthur Holly Compton, desenvolveu unha teoría para explicar o efecto Compton, a difracción dos raios X cando interactúan con electróns.
En 1926 suxeriu a existencia do efecto magneto-calórico, mediante o cal pódense obter temperaturas inferiores a 0, 3 kelvin.
Foi galardoado en 1936 co premio Nobel de Química polas súas contribucións ao coñecemento das estruturas moleculares. Recoñecementos
Na súa honra bautizouse ao asteroide (30852) Debye descuberto o 2 de outubro de 1991 por Freimut Börngen e Lutz D. Schmadel.
Peter Drucker

Peter Ferdinand Drucker, nado en Viena o 19 de novembro de 1909 e finado en California o 11 de novembro de 2005, foi un avogado e empresario austríaco, considerado o pai da xestión empresarial.
Peter Forsskål

Peter Forsskål, tamén coñecido como Pehr Forsskål, Peter Forskaol, Petrus Forskål ou Pehr Forsskåhl, nado o 11 de xaneiro de 1732 en Helsinqui e finado o 11 de xullo de 1763 no Iemen, foi un naturalista, explorador e orientalista sueco, un dos chamados dezasete apóstolos de Linneo. Traxectoria
Estudou en Uppsala, onde foi alumno de Linneo, e despois na universidade de Gotinga, sendo alí alumno de Johann David Michaelis.
En 1760 únese á expedición danesa á península arábiga baixo a dirección de Carsten Niebuhr. No Iemen recolecta e describe unha serie de plantas e animais.
En 1767 Niebuhr regresa a Copenhaguen como único sobrevivente da expedición e publica os datos recolectados e unha recensión da campaña. Pertencen aos traballos de Forsskål, e aparece en 1775 como Descriptiones Animalium - Avium, amphiborum, insectorum, vermium quæ in itinere orientali observavit Petrus Forskål. O mesmo ano aparece un índice das plantas do Iemen e Exipto: Flora Ægyptiaco-Arabica sive descriptiones plantarum quas per Ægyptum Inferiorem et Arabiam felicem detexit, illustravit Petrus Forskål. Taxons dedicados
Xénero Forsskaolea L. , que lle dedicou Linneo.
Especie
(Euphorbiaceae) Chamaesyce forsskaolii (J. Gay) Figueiredo. Abreviaturas
A abreviatura Forssk. emprégase para indicar a Peter Forsskål como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
A abreviatura Forsskål emprégase para indicar a Peter Forsskål como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Peter Giles (filólogo)

Peter Giles, nado en Strichen, Aberdeenshire o 20 de outubro de 1860 e morto o 17 de setembro de 1935 en Cambridge, foi un distinguido filólogo e Master do Emmanuel College, Cambridge. Traxectoria
Graduouse na Universidade de Aberdeen e acudiu á Universidade de Cambridge como alumno do Gonville and Caius College en 1882. Obtivo unha clasificación de first class nas dúas partes do Classical Tripos e de second class en historia.
Tras escoitar as clases de Karl Brugmann en Friburgo e Leipzig, Giles levou as ideas dos neogramáticos a Inglaterra na súa única publicación, A Short Manual of Comparative Philology for Classical Students, publicada en 1895 e posteriormente traducida ao alemán.
Giles sucedeu a John Peile como Reader en filoloxía comparada en Cambridge en 1891, cargo que detentou ata a súa morte.
Peter Grünberg

Peter Andreas Grünberg, nado en Plzeň o 18 de maio de 1939 e finado o 7 de abril de 2018, foi un físico alemán, galardoado co premio Nobel de Física de 2006. Traxectoria
Recibiu o premio polo seu descubrimento xunto Albert Fert da magnetorresistencia xigante que permitiu o aumento dos xigabyte nos discos duros. Nótese que os dous descubriron o mesmo sen colaborar entre eles.
Peter Handke

Peter Handke, nado en Griffen (Carintia) o 6 de decembro de 1942, é un escritor austríaco. En 2019 foi galardoado co Premio Nobel de Literatura.
A única obra narrativa traducida (por Luís Fernández Rodríguez) e publicada en galego de Handke é Don Xoán (contado por si mesmo) (Sotelo Blanco, 2006). Non obstante, tamén se levou á escena a peza teatral de Handke Insulto ó público, traducida por Catuxa Pato e Sabela López Pato, estreada no Festival Escenas do Cambio de 2016 en Santiago de Compostela. Obra
Narrativa
Die Hornissen, 1966.
Der Hausierer, 1967.
Begrüßung des Aufsichtsrats, 1967.
Die Angst des Tormanns beim Elfmeter, 1970.
Ich bin ein Bewohner des Elfenbeinturms, 1972.
Der kurze Brief zum langen Abschied, 1972.
Wunschloses Ungluck, 1972.
Der kurze Brief zum langen Abschied, 1972.
Die Stunde der wahren Empfindung, 1975.
Falsche Bewegung, 1975.
Die linkshändige Frau, 1976.
Langsame Heimkehr, 1979.
Die Lehre des Sainte-Victoire, 1980.
Kindergeschichte, 1981.
Phantasien der Wiederholung, 1983.
Der Chinese des Schmerzes, 1983.
Die Geschichte des Bleistifts, 1986.
Gedicht an die Dauer, 1986.
Nachmittag eines Schriftstellers, 1987.
Die Abwesenheit. Ein Märchen, 1987.
Das Spiel vom Fragen oder Die Reise zum Sonoren Land, 1989.
Versuch über die Jukebox, 1990.
Versuch über den geglückten Tag. Ein Wintertagtraum, 1991.
Versuch über die Müdigkeit, 1992.
Mein Jahr in der Niemandsbucht, 1994.
Noch einmal für Thukydides, 1997.
Zurüstungen für die Unsterblichkeit. Ein Königsdrama, 1997.
Abschied des Träumers / Winterliche Reise / Sommerlicher Nachtrag, 1998.
Lucie im Wald mit den Dingsda! , 1999.
In einer dunklen Nacht ging ich aus meinem stillen Haus, 1999.
Die Wiederholung, 1999.
Der Bilderverlust oder Durch die Sierra de Grados, 2002.
Rund um das große Tribunal, 2003.
Don Xoán (contado por si mesmo) - Don Juan (erzählt von ihm selbst), 2004.
Teatro
Insulto ó público - Publikumsbeschimpfung, 1966.
Selbstbezichtigung, 1966.
Weissagung, 1966.
Hilferufe, 1967.
Kaspar, 1968.
Quodlibet, 1970.
Der Ritt über den Bodensee, 1970.
Das Mündel will Vormund sein
Die Unvernünftigen sterben aus, 1973.
Über di Dörfer. Dramatisches Gedicht, 1981.
Die Stunde da wir nichts voneinander wußten, 1995.
Die Fahrt im Einbaum oder Das Stück zum Film vom Krieg, 1999.
Poesía
Die Innenwelt der Außenwelt der Innenwelt
Cinema
Películas
1971 Chronik der laufenden Ereignisse
1977 Die linkshändige Frau
1985 Das Mal des Todes (baseada na novela de 1982 de Marguerite Duras)
1992 L'Absence
Guións para películas de Wim Wenders
19693 amerikanische LP's
1972 Die Angst des Tormanns beim Elfmeter
1975 Falsche Bewegung
1987 Der Himmel über Berlin
Peter Weiss

Peter Weiss, nado en Nowawes, preto de Potsdam, o 8 de novembro de 1916 e finado en Estocolmo, Suecia, o 10 de maio de 1982, foi un escritor, pintor, deseñador gráfico e cineasta alemán nacionalizado sueco. Traxectoria
De pai xudeu e nai cristiá viuse na obriga de abandonar Alemaña tras a suba ao poder do nazismo, trasladándose coa súa familia a Londres. En 1939 marchou a Estocolmo, onde viviría o resto da súa vida, adquirindo a nacionalidade sueca en 1946.
Politicamente foi membro activo do Partido Comunista de Suecia, participando no tribunal popular contra a guerra de Vietnam que Bertrand Russell deseñou en 1967.
A súa principal obra foi a peza teatral Marat/Sade, exemplo de metafición, de forte compromiso político e influencia brechtiana. Algúns críticos ven nesta obra unha síntese de varias correntes teatrais modernas.