proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
URI

URI son as siglas de Uniform Resource Identifier, Identificador Uniforme de Recursos. Ás veces, tamén se utiliza URL co mesmo significado.
Un URI é un enderezo que identifica calquera recurso (servizo, páxina, documento, enderezo de correo eletrónico, enciclopedia. .. ) accesible nunha rede.
Normalmente, un URI consta de dúas partes: Identificador do método de acceso (protocolo) ó recurso, por exemplo http: , mailto: , ftp:
Nome do recurso, por exemplo "//gl. wikipedia. org"
URL

O URL (siglas de Uniform Resource Locator; en galego localizador uniforme de recursos ou localizador universal de recursos) é un texto curto que identifica calquera recurso (servizo, páxina, documento, enderezo de correo eletrónico, enciclopedia. .. ) accesible nunha rede. Partes
Normalmente, un URL consta de dúas partes: Identificador do método de acceso (protocolo) ó recurso, por exemplo, http: , mailto: , ftp: .
Nome do recurso, por exemplo, "//gl. wikipedia. org".
US-A

US-A (acrónimo de Upravliaemi Sputnik Aktivnii, ou Satélite Controlado Activamente), coñecidos como RORSAT en occidente, foi unha serie de satélites de recoñecemento mediante radar da Unión Soviética en primeiro lugar e despois de Rusia. Características
Os satélites US-A eran satélites de recoñemento mediante radar adicados fundamentalmente a vixiar os océanos. Os requirimentos de enerxía do sistema de radar fixo que se decidira alimentalos mediante enerxía nuclear. Ao finalizar a súa misión, o compartimento do reactor nuclear separábase e era enviado a unha órbita superior para evitar que caera na superficie terrestre. A pesar diso dous dos satélites non foron capaces de enviar o seu reactor a unha órbita segura: o reactor do denominado Kosmos 954 (US-A 15) acabou caendo sobre Canadá, contaminando 124000 km2, e o de Kosmos 1402 (US-A 22) caeu sobre o Atlántico Sur.
Lanzáronse 32 US-A, un deles fallando en chegar a órbita. Todos foron lanzados desde o cosmódromo de Baikonur mediante foguetes Tsiklon-2. As versións pasivas dos US-A denomináronse US-P e US-PM. US-AO
Os satélites da serie US-AO foron satélites de proba para probar tódolos sistemas dos satélites US-A excepto o reactor nuclear. Estaban alimentados mediante baterías e lanzáronse cinco, cun sen conseguir chegar a órbita.
US-K

US-K foi unha serie de satélites da Unión Soviética pertencentes ao sistema de alerta temperá Oko e Oko-1. Eran o compoñente do sistema que usaba órbitas elípticas moi elevadas. Características
Os satélites US-K estaban compostos por tres subsistemas: o bloque motor, o compartimento para dispositivos e o compartimento para a óptica, todo montado nunha estrutura cilíndrica de 2 m de longo e 1, 7 m de diámetro. Os satélites tiñan unha masa duns 2400 kg, 1150 kg dos cales eran propelente. Estaban estabilizados nos tres eixos e inicialmente usaban telescopios cun espello de 50 cm de diámetro que alimentaba un sistema de detección formado por unha matriz de sensores no infravermello para detectar a radiación térmica dos motores dos mísiles. Ademais do telescopio principal, os satélites tiñan varios telescopios máis pequenos para proporcionar unha visión en gran angular da Terra no infravermello e no visible. As imaxes transmitíanse ás estacións de terra en tempo real.
Tódolos US-K foron lanzados mediante foguetes Molniya M con etapas Block 2BL desde o cosmódromo de Plesetsk e ao principio do programa os satélites tiñan problemas de fiabilidade, con só sete dos primeiros trece conseguindo funcionar máis de 100 días. Os primeiros satélites levaban unha carga para autodestrucción que se activaba se o satélite perdía comunicación co control de terra. Deste xeito perdéronse 11 dos 31 primeiros satélites ata que esta carga se eliminou nos seguintes satélites, a partir de 1983. Algúns satélites US-K foron lanzados a órbitas xeosíncronas mediante lanzadores Proton K/DM, formando a serie US-KS a partir de 1984.
US-KMO

US-KMO foi unha serie de satélites da Unión Soviética da segunda xeración do sistema de alerta temperá Oko-1. Eran o compoñente do sistema que usaba órbita xeoestacionaria. Características
Os satélites US-KMO ían substituír os US-KS e o seu desenvolvemento comezou en 1979. A diferencia dos satélites de primeira xeración, deseñados só para detectar lanzamentos de mísiles balísticos intercontinentais (ICBM) desde terra, os US-KMO eran tamén capaces de detectar lanzamentos desde submarinos e ademais poder mirar en vertical cara a abaixo. O instrumento principal dos satélites era un telescopio infravermello cun diámetro de 1 m e un parasol de 4, 5 m. O sistema finalmente constaba de sete satélites en órbita xeoestacionaria e catro en órbitas fortemente elípticas. Tódolos US-KMO foron lanzados mediante foguetes Proton K/DM-2 desde o cosmódromo de Baikonur.
US-KS

US-KS foi unha serie de satélites da Unión Soviética que formaban a compoñente en órbita xeoestacionaria do sistema soviético Oko-S de alerta temperá. Características
Os satélites US-KS eran case idénticos aos US-K e estaban compostos por tres subsistemas: o bloque motor, o compartimento para dispositivos e o compartimento para a óptica, todo montado nunha estrutura cilíndrica de 2 m de longo e 1, 7 m de diámetro. Os satélites tiñan unha masa duns 2400 kg, 1150 kg dos cales eran propelente. Estaban estabilizados nos tres eixos e usaban telescopios cun espello de 50 cm de diámetro que alimentaba un sistema de detección formado por unha matriz de sensores no infravermello para detectar a radiación térmica dos motores dos mísiles. Ademais do telescopio principal, os satélites tiñan varios telescopios máis pequenos para proporcionar unha visión en gran angular da Terra no infravermello e no visible. As imaxes transmitíanse ás estacións de terra en tempo real.
O despregue operativo dos US-KS comezou en 1984, aínda que en 1975 lanzouse un modelo experimental á órbita xeoestacionaria. Desde esta órbita os satélites complementaban aos xa existentes en órbitas altamente elípticas, fortalecendo o sistema. Foron lanzados mediante foguetes Proton K/DM e Proton K/DM-2.
US-P

US-P (acrónimo de Upravlenniye Sputnik Passivny, ou Satélite Controlado Pasivamente) foi unha serie de satélites de recoñecemento mediante radar da Unión Soviética en primeiro lugar e despois de Rusia. Características
Os satélites US-P eran satélites de recoñemento adicados a vixiar os océanos, rexistrando as emisións radioeléctricas de buques civís e militares. Eran a versión pasiva dos satélites nucleares de recoñecemento US-A, e a diferentes destes, grazas aos seus menores requirimentos de enerxía, usaban paneis solares. Os dous tipos de satélite compartían bus. Tiñan unha masa de 3300 kg e lanzáronse 37, todos con éxito, mediante foguetes Tsiklon-2 dende o cosmódromo de Baikonur. Foron substituídos polos satélites US-PM.
US-PM

US-PM (acrónimo de Upravlenniye Sputnik Passivny Modifikirovanny, ou Satélite Controlado Pasivamente Modificado) foi unha serie de satélites de recoñecemento mediante radar rusos. Características
Os satélites US-PM eran versións melloradas dos satélites US-P e co seu mesmo obxectivo: vixiar os océanos, rexistrando as emisións radioeléctricas de buques civís e militares. Tamén se alimentaban mediante paneis solares e substituíron tanto aos US-P como á versión activa e alimnetada por enerxía nuclear destes satélites, os US-A. Usaba o mesmo tipo de bus que os anteriores satélites. Tiñan unha masa de 3300 kg e lanzáronse 13, todos con éxito, mediante foguetes Tsiklon-2 dende o cosmódromo de Baikonur a órbitas de 420 km de altura e 65º de inclinación orbital. Os seus substitutos son os satélites Pion-NKS.
USB

O USB (siglas de Universal Serial Bus; bus universal en serie, en galego) é un sistema de conexión de periféricos ó ordenador. Características
Os chamados 'discos USB' ou 'flash drives' inventáronse en IBM no 1998, sendo a súa alternativa de almacenamento ós diskettes para os seus portátiles Think Pad. O invento foi patentado despois pola empresa contratada por IBM para a súa produción, a empresa israelí M-Systems.
O sistema USB ten un deseño asimétrico, que consiste nun só servidor e múltiples dispositivos conectados en serie para ampliar a gama de conexión, mediante unha estrutura de árbore, e utilizando concentradores especiais. Permite a conexión de ata 127 dispositivos simultaneamente pero a suma debe incluír aos concentradores tamén, así que o total de dispositivos realmente usables é algo menor.
O interface USB permite conectar e desconectar os periféricos co ordenador acendido e sen precisar reiniciar o sistema (Plug and Play). A versión 1. 1 permite velocidades de transmisión de datos de ata 12 Mbit/s mentres que USB 2. 0 permite velocidades de ata 480 Mbit/s. A versión 3. 0 multiplica por dez a velocidade da súa predecesora, acadando 5 Gbit/s Foi deseñado principalmente por Intel.
USB On-The-Go

USB On-The-Go, tamén coñecido polo acrónimo USB OTG, é unha extensión da norma USB 2. 0 que permite aos dispositivos USB ter máis flexibilidade na xestión da conexión USB. Permite que dispositivos como un reprodutor de son dixital ou un teléfono móbil actúen como host, polo que se lles pode conectar unha memoria USB, un rato, un teclado, un disco duro etc. Principio
O estándar USB (USB 1. 1/2. 0) utiliza unha arquitectura mestre/escravo: un concentrador USB (en inglés, hub USB) actúa como mestre USB, mentres que un dispositivo USB actúa como escravo. Só os concentradores USB poden xestionar a configuración e a transferencia de datos durante a conexión.
A norma USB-OTG cambia esta situación. Os dispositivos compatibles con USB-OTG son capaces de abrir unha sesión, controlar a conexión e intercambiar as funcións mestre/dispositivo.
Para iso, a norma USB-OTG introduce dous novos protocolos: o protocolo SRP (Session Request Protocolo -"protocolo de solicitude de sesión") e o protocolo HNP (Host Negotiation Protocolo -"protocolo de negociación de host").
Os dispositivos USB On-The-Go son compatibles con USB 1. 1/2. 0 e compórtanse como un dispositivo USB estándar cando se conectan con dispositivos USB tradicionais (non OTG). Conexión
Os periféricos compatibles OTG dispoñen dun conector de tipo mini AB (ou micro AB), é dicir, capaz de aceptar un conector A (mestre) ou B (escravo).
No caso dunha conexión OTG-OTG, realízase unha conexión mediante un cable miniA - miniB (ou microA - microB). Na posición do conector do cable sobre a toma mini AB/micro AB en cada extremo, o que permitirá definir cal dos dispositivos OTG será o anfitrión. No segundo lugar, pode haber un cambio de roles tras unha etapa de negociación entre os dous sistemas OTG (protocolo HNP).
Non é obrigatorio que ambos os dispositivos sexan compatibles con OTG para comunicarse entre eles; é suficiente que un deles o sexa, dispondo por tanto da capacidade de conectarse punto a punto. Daquela, esta unidade sería loxicamente o elemento mestre. Aplicacións
Queda aberto un amplo campo de aplicacións por razón da capacidade de enviar datos sen ter que utilizar un controlador USB mestre (que ata esta norma, era tipicamente un ordenador de sobremesa); para enumerar algunhas: unha cámara de fotos pode enviar as imaxes directamente a unha impresora ou acceder a un disco duro, as cámaras de vídeo poden conectarse aos gravadores de DVD, etc.
USS Maine

O USS Maine (ACR-1) foi un acoirazado de segunda clase da Armada dos Estados Unidos. Pasou á historia porque a súa explosión no porto da Habana en febreiro do 1898 foi o detonante da guerra hispano-estadounidense.
A súa construción comezou no estaleiro naval de Nova York, o 17 de outubro de 1888 e non foi ata case sete anos despois en setembro de 1895, cando foi considerado apto para o servizo, operando nos anos precedentes na costa leste dos Estados Unidos e o mar Caribe.
En xaneiro de 1898 foi enviado á Habana para "protexer os intereses norteamericanos". Dúas semanas máis tarde, o 15 de febreiro, unha explosión ao redor das 21h40 voou a proa do barco, que se afundiu rapidamente, causando 266 vítimas. O capitán, Charles Dwight Sigsbee, e a oficialidade, que durmía no castelo de popa, sobreviviron.
A causa do afundimento do Maine aínda continúa sendo obxecto de especulacións. As especulacións inclúen desde un incendio non detectado nunha carboeira, imprudentemente localizada xunto aos pañois de munición, a unha mina naval e ao seu afundimento deliberado por algunhas das faccións interesadas; cubanos prol-españois, mariños españois, insurxentes cubanos ou mariños estadounidenses interesados en provocar o desencadeamento da guerra mediante unha operación de bandeira falsa.
UTE

UTE pode referirse a: A Unidade Técnica de Emerxencias, na xestión de catástrofes.
Unión Temporal de Empresas, un sistema español polo que dúas ou máis empresas se unen para levar a cabo un proxecto ou prestar un servizo específico.
A lingua ute, un complexo dialectal de linguas uto-aztecas faladas desde o sueste de Arizona ata Colorado polo pobo ute, unha tribo india norteamericana da familia lingüística uto-azteca.
Ute, unha cidade do estado de Iowa, EUA.
°C-ute, un grupo feminino de J-pop dentro de Hello! Project
Ute, nome feminino de orixe xermánica (como Ute Lemper)
UXGA

Siglas de Ultra Extended Graphics Array (matrix de gráficos ultraextendida). Versión ampliada do estándar VGA. Permite resolucións de 1600x1200.
Ua Mau ke Ea o ka ʻĀina i ka Pono

Ua Mau ke Ea o ka ʻĀina i ka Pono é unha expresión hawaiana pronunciada por primeira vez polo rei de Hawai Kamehameha III e adoptada en 1959 como lema do estado.
A tradución máis comunmente adoptada é "a vida da terra perpetúase na rectitude", mais unha tradución alternativa, que se amosa en Thomas Square ao pé dunha estatua de Kamehameha III, é "A soberanía do reino continúa porque somos rectos". Historia
Esta secuencia foi pronunciada por primeira vez por Kamehameha III, o rei de Hawai, o 31 de xullo de 1843, en Thomas Square, Honolulu, cando os británicos devolveron a soberanía do Reino de Hawai grazas ás accións restauradoras do almirante Richard Darton Thomas, logo da breve toma do poder polo oficial da Royal Navy George Paulet.
En época moderna, a expresión foi moi utilizada tanto oficialmente polo Estado de Hawai —que a adoptou en 1959 como lema—, como con ánimo reivindicativo polos activistas a favor da soberanía hawaiana. Significado
Algunhas das palabras que a constitúen teñen acepcións ou interpretacións diversas. En concreto, Ea non só significa "vida" ou "alento", senón tamén "soberanía". Os activistas hawaianos sosteñen que Ea se refire especificamente á soberanía debido ás circunstancias en que se produciu o discurso de Kamehameha III, polo que unha tradución plausible sería "A soberanía da terra perpetúase na rectitude".
Pono, traducido comunmente como "rectitude", tamén pode ter connotacións de bondade, xustiza, orde ou completude.
ʻĀina, traducido adoito no lema como "terra", tamén ten un significado máis salientable no idioma hawaiano. Unha tradución máis acaída de ʻĀina sería "o que alimenta" e pode describir unha relación entre os nativos hawaianos e as illas.
Uadi

Un uadi, ás veces escrito wadi, wad ou ued, é un termo de orixe árabe para referirse a un val ou a un río seco polo cal só discorre a auga na tempada de chuvias.
Dito doutro xeito, é un curso intermitente de auga, carcterístico das zonas desérticas ou semidesérticas. Etimoloxía
Wadi deriva do árabe clásico وادي wādi (plural ´adiya), que á súa vez provén da raíz semítica و د ي, relacionada con «sacar, asomar, proxectar de repente», en referencia ás súas augas. En árabe actual o termo máis común para referirse a un río estacional é, porén, shuʿaib (شعيب), xa que wādi pasoou a significar 'val', en xeral. Porén, ambos os termos póden usarse indistintamente. Guad- e Odi- en Iberia
En España o nome de moitos ríos teñen a forma guad-, especialmente no sur peninsular (Guadalhorce, Guadalquivir, Guadarrama e Guadiana, entre outros); recibiron este nome durante a dominación árabe, e provén da raíz árabe común wādi "val, leito (do río)".
En Portugal configurouse como ode- ou odi- e é un prefixo común en moitos hidrónimos do sur do país: Odeleite, Odivelas, Odiana, Odemira, Odivarga, Odiáxere etc. Especulouse moito acerca da etimoloxía do río Odiel, na provincia de Huelva; Miguel Asín Palacios e arabistas posteriores defenderon que provén de wad-, porén a evidencia demostrou que procede do latín Urium, como era coñecido na época romana. Características
Os leitos secos ou estacionais de ríos, torrentes e arroios son típicos de todas as rexións cálidas e semiáridas ou desérticas do mundo. Hai numerosos ’āwdiya na península Arábiga, no levante mediterráneo e no norte de África. Estes leitos poden ter até máis de cen metros de anchura; xeralmente, só levan auga durante breves tempadas chuviosas —de horas, días ou como moito semanas de duración— que poden ser de periodicidade anual ou esporádicas e impredicíbeis, tanto na época do ano en que ocorren como na pluviosidade.
Nestas rexións, a escasa vexetación é xerófila, espiñenta e de lento crecemento, e está limitada ao contorno dos ’āwdiya. Se no subsolo ou na superficie destes leitos secos se almacena a auga, a vexetación pode ter un carácter máis exuberante e orixinar un tipo de oasis, aínda que a vexetación natural nestes normalmente é substituída por especies domésticas, como a datileira (Phoenix dactylifera), árbores froiteiras, hortalizas e herbas forraxeiras, ás veces plantadas por quens habitan e usufructúan o oasis.
Uaxaclajuun Ub'aah K'awiil

Uaxaclajuun Ub'aah K'awiil (tamén coñecido polo apelativo "Dezaoito Coello"), foi o décimo terceiro ajaw ou gobernante da poderosa cidade-estado maia de Copán, na actual Honduras (o seu nome maia cásico era probablemente Oxwitik). Gobernou dende o 2 de xaneiro de 695 até o 3 de maio de 738. Historia
Uaxaclajuun Ub'aah K'awiil ascendeu ó trono de Copán despois da morte de décimo segundo gobernante, Chan Imix K'awiil, en 695. Comezou o seu reinado coa construción da Estrutura de Esmeralda co obxectivo de enterrar os restos de Chan Imix K'awiil. Isto terminou ritualmente o antigo templo adxacente de Papagayo construído 250 anos antes polo segundo gobernante K'inich Popol Hol, fillo de K'inich Yax K'uk' Mo'. Posteriormente, construíu as escaleiras xeroglíficas do lado leste da Estrutura Esmeralda. Unha pasaxe na escaleira conmemora a súa construción 15 anos despois da morte de Chan Imix K'awiil.
Ubaldo Rueda

Ubaldo Rueda Soto, nado na Vide (Monforte) en 1948, é un profesor de bacharelato e dirixente deportivo galego. Traxectoria
En 1968 marchou a estudar a París, onde comezou Filosofía e Literatura Francesa na Universidade de París 8 e na Sorbonne. Logo de licenciarse optou a unhas oposicións en España, aprobounas e foi destinado a un instituto de Bacharelato de Santiago de Compostela, o Instituto Rosalía de Castro, onde permaneceu desde 1977 ata a súa xubilación. En 1985 accedeu á súa dirección e mantivo o posto de novo ata o seu retiro en agosto de 2018.
Como director do centro de ensino, foi tamén presidente do club de baloncesto Rosalía de Castro. Tamén formou parte da directiva do Casino de Santiago, unha asociación cultural, da que chegou a ser vicepresidente e en 2018 era o seu presidente. Galardóns
En 2021 foi nomeado fillo adoptivo do concello de Santiago.
Uber

Uber Technologies Inc. , coñecido habitualmente coma Uber, é unha empresa internacional que se adica a facilitar aos clientes unha rede de transporte privado, a través da súa plataforma de aplicación móbil, a cal conecta aos pasaxeiros cos condutores de vehículos rexistrados no servizo, os cales ofertan un servizo de transporte a particulares. A súa sede atópase en San Francisco, California, e está operativa en numerosas cidades do mundo.
A diferenza doutros servizos coma Blablacar, nos que condutores particulares comparten vehículo con outros pasaxeiros para compartires gastos de combustíbel, o servizo de Uber podería establecerse como análogo dos taxis, feito que levou a confrontacións entre a empresa e o colectivo de taxistas en numerosas ocasións.
En 2014, a compañía cesou a súa actividade en España após unha sentenza que declaraba ilegal a súa actividade. Finalmente, o 30 de marzo de 2016 a compañía reanudaría os seus servizos en España, baixo o modelo Uber X, no que a empresa poría en contacto a pasaxeiros con condutores con licenza de taxi VTC.
Uberon

Uberon é unha ontoloxía de anatomía comparada que representa unha gran variedade de estruturas atopadas en animais, como pulmóns, músculos, ósos, plumas e aletas. Estas estruturas están conectadas a outras estruturas vía relacións como meronimia e "desenvolvido dende". Un dos usos desta ontoloxía é o de integrar datos dende bases de datos biolóxicas diferentes, e dende outras ontoloxías específicas de especies como o Foundational Model of Anatomy.
Ubi sunt

Ubi sunt? é un tópico latino que significa literalmente "Onde están? " e fai referencia á fugacidade do tempo. Ten a súa orixe na frase "Ubi sunt qui ante nos in hoc mundo fuere? " ("Que foi dos que viviron antes ca nós? "), utilizada xa na literatura da Roma Clásica, pasando despois ás literaturas romances e á literatura europea. Características
Reflicte un tópico de orixe na Biblia, que aparece no Libro da sabedoría, en Isaías e en Baruc, e que rexorde na Idade Media: a concepción da vida coma un tránsito á vida despois da morte. Xa no século XV foi empregado por François Villon na obra Ballade des dames du temps jadis e por Jorge Manrique nas Coplas a la muerte de su padre.
Na literatura galega do século XX este tópico aparece no poemario Dona do corpo delgado de Álvaro Cunqueiro (1950) nos poemas "Rondeau das señoras donas pintadas no ouso do Vilar, no século XIV, cheirando unha frol" e "Rondeau da dona enterrada en San Xohán de Badón, con dous anxos aos pés", pezas ambas as dúas de certo carácter neotrobadoresco. Tamén aparece no poema "María Balteira" de Darío Xohán Cabana (1992), así como no poema en castelán "Ayer" de María Mariño.
Ubigeo

Ubigeo son as siglas oficiais para Código de Ubicación Geográfica, que usa o INEI para codificar as circunscricións territoriais do Perú. Códigos
Uceira

Unha uceira ou uzal é un monte ou terreo poboado principalmente de uces (especies dos xéneros Erica e/ou Calluna). Outros nomes destas formacións son breixeira, moural e urceira.
Atopamos uceiras en diferentes partes do mundo, sendo moi abundantes na Europa atlántica, como nas Illas Británicas e Galicia. Uceira atlántica
A uceira atlántica é un hábitat de matogueira que se atopa principalmente en terreos sen drenaxe, infértiles e acedos (como en gándaras, páramos, turbeiras ou brañas) caracterizados por vexetación leñosa de pouco crecemento. Poden ser o resultado dunha degradación importante de formacións de carballos (carballos veriños, cerquiños ou sobreiras). Van dende o norte de Portugal até Escandinavia.
As especies das uceiras adoitan ser capaces de sobrevivir a perturbacións severas, coma o lume ou a roza, xa que agroman a partir de gomos situados en órganos subterráneos. O feito de soportar o lume dálles unha enorme vantaxe sobre outro tipo de vexetación que ten que florear e xermolar. Naturalmente sucumben se os lumes son moi reiterativos, entre outros factores, polo empobrecemento do solo.
As condicións climáticas das uceiras acostuman ser húmidas e cálidas, algo secas polo verán; co solo acedo, de baixa fertilidade, e normalmente areento. Cando a drenaxe é moi baixa poden aparecer as turbeiras, pero que adoitan ser pequenas. Os arbustos das uceiras van dos 0. 2–2 m de alto.
A vexetación da uceira pode ser moi rica (as uceiras de Australia máis, con até 3. 700 especies endémicas, e os fynbos de Suráfrica até 7, 000 especies, biodiversidade só superada nas zonas tropicais). mais as uceiras europeas acostuman ser pobres en especies cunha flora basicamente representada por queiroas (especies de Calluna), uces (especies de Erica) e toxos (especies de Ulex). Ademais acompáñanse doutros arbustos que poden ter boa representación como algunhas Cistus ssp), como a esteva (Cistus ladanifer) ou a carpaza macho (Cistus populifolius), ou as carqueixas.
A fauna aviar acolle a numerosas especies locais, que poden incluír á tartaraña cincenta, ou á pica das árbores. Uceira mediterránea
En zonas mediterráneas (sur de Portugal e costa mediterránea) aparece tamén o érbedo, o aderno, Halimium ocymoides ou Polygala microphylla, entre outras.
Adoitan ser o resultado dunha degradación importante de formacións de sobreiras e aciñeiras principalmente.
No suroeste da Península Ibérica poden distinguirse dous tipos de uceira: as altas e as baixas. Nas uceiras altas a especie dominante é a uz moura (Erica australis), ás veces acompañado de uz branca (Erica arborea), carpaza macho (Cistus populifolius), xesta molar (Cytisus striatus), Genista triacanthos, queiroa (Calluna vulgaris) ou carqueixa (Pterospartum tridentatum). As baixas, que ocupan en moitos casos posicións circundantes ás altas, están dominados pola presenza dunha uz de escaso porte: a carroucha de umbela (Erica umbellata) que na maioría dos casos acompáñase de Halimium ocymoides, e con frecuencia tamén da carqueixa (Pterospartum tridentatum). Estas nanouceiras atópanse fundamentalmente en solos moi degradados.
Uch

Uch ou Uch Sharif (en urdú: اوچ شریف‎) é unha antiga cidade de Paquistán a uns 60 quilómetros ao sueste de Bahawalpur, na provincia do Panxab. Antigamente ficaba na confluencia dos ríos Indus e Chenab, mais na actualidade fica a uns 100 quilómetros da confluencia. No século XIIi constrúense a Tumba de Bibi Jawindi, a Tumba de Bahaal-Halim e a Tumba de Djalal al-Din Bukhari, consideradas pezas mestras da arquitectura musulmá e están incluídas na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO. A poboación no 1901 era de 7. 583 habitantes nun conxunto de tres pobos pequenos. Historia
Época moderna
Unha inundación a principios do século XIX provocou danos importantes nas tumbas, incluíndo problemas estruturais e deterioracións. Como os problemas persistiron, o "Complexo Monumental de Uch" foi incluído na lista de observación da World Monuments Fund en 1998, 2000 e 2002.
Uclés

Uclés é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 64. 61 km² onde no ano 2007 vivían 257 habitantes. Demografía
Evolución da poboación de Uclés desde a década de 1930 ata agora: Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Ucronía

A ucronía é un subxénero literario da ficción especulativa (ou da ciencia ficción) referido a un tempo inexistente, non por ocorrer no futuro senón por ser unha visión alternativa deste debido a que a historia da humanidade transcorrera de xeito diferente a como de feito transcorreu. A trama transcorre nun mundo no cal a historia posúe un punto de diverxencia da historia tal e como a coñecemos. A literatura de historia alternativa fai a seguinte pergunta: "que acontecería se a historia tivese transcorrido de maneira diferente? " A maioría das obras do xénero están baseadas en eventos históricos reais, aínda que aspectos sociais, xeopolíticos e tecnolóxicos se teñan desenvolvido diferentemente. Malia que en certo grao toda a ficción pode ser descrita como "historia alternativa", un representante axeitado do subxénero contén ficción na cal un punto de diverxencia ocorre no pasado, facendo que a sociedade humana se desenvolva de maneira distinta. Dende os anos 1950, este tipo de ficción fundiuse en gran parte cos tropos da ficción científica arredor do entrecruzamento de períodos históricos, tempo paralelo, viaxes entre historias/universos alternativos (ou coñecemento psíquico da existencia do "noso" universo por persoas noutro, como nas obras de Dick e Nabokov), ou ben en viaxes "cara a adiante" e "cara a atrás" no tempo resultando na partición da historia en dúas ou máis liñas temporais. Cruzamento de épocas, partición do tempo e temas da historia alternativa estiveron tan entrelazados que é imposíbel distinguilos individualmente. O libro de 1962 The Man in the High Castle de Philip K. Dick, no cal os nazis gañaron na segunda guerra mundial, é un dos exemplos mais famosos de historia alternativa, tendo marcado profundamente este xénero. Etimoloxía
Ucronía é un neoloxismo que está baseado na palabra utopía (un lugar que non existe) e na palabra grega para "tempo", chronos. Unha uchronie, polo tanto, é definida como un tempo que non existe. Outro termo ocasionalmente utilizado (principalmente en castelán) é "alohistoria" (lit. "outra historia").
Udmurtia

A República de Udmurtia (ruso: Удму́ртская Pеспу́блика; udmurto: Удмурт Элькун, ou Udmurtia (ruso: Удму́ртия; udmurto: Удмуртия) é unha república rusa localizada no Distrito Federal do Volga. A súa capital é a cidade de Izhevsk. A poboación da república é de 1. 521. 420 (Censo de 2010).
Ueno Chizuko

Ueno Chizuko (上野 千鶴子), nada en Kanazawa (Ishikawa) o 12 de xullo de 1948, é unha socióloga, profesora e feminista xaponesa. Traxectoria
Ueno foi criada nun ambiente cristián, algo infrecuente no Xapón, xa que só o 1% da poboación xaponesa é cristiá. O seu pai, "un completo sexista" segundo declarou nunha entrevista con The Japan Times, tiña expectativas baixas para Ueno, e grazas a iso deulle "permiso" para "facer o que quixese". Ela decidiu estudar socioloxía na Universidade de Kyoto, onde participou nas protestas estudantís de 1960 da Federación Xaponesa de Asociacións Estudantís (Zengakuren).
De 1979 a 1989 foi profesora asociada na Universidade Heian Jogakuin, de 1989 a 1994, profesora no Departamento de Humanidades na Universidade de Kyoto Seika, de 1982 a 1984 foi bolseira nos Estados Unidos, e de 1996 a 1997 invitada no Barnard College da Universidade de Columbia En 1993 recibiu unha invitación da Universidade de Tokyo.
Foi profesora invitada na Universidade de Ritsumeikan e profesora emérita na Universidade de Tokyo.
É directora da Rede de Acción das Mulleres (WAN) no Xapón.
A súa liña de investigación inclúe a teoría feminista, a socioloxía familiar e a historia das mulleres. Contribuíu en gran medida aos estudos de xénero no Xapón, xa que tivo unha función central na creación do campo de estudos de xénero na academia xaponesa.
Ueno é unha crítica incisiva do revisionismo da posguerra e critica o branqueamento da historia xaponesa, os intentos de xustificación do seu colonialismo, das atrocidades en tempos de guerra e do racismo antes e despois da segunda guerra mundial. En particular, loitou pola compensación das mulleres coreanas que foron forzadas a prostituírse polo Imperio Xaponés.
Influíu en posmodernistas como Karatani Kojin, Akira Asada e Noriko Mizutani.
Ueno Chizuko visitou tamén El Colegio de México en 1993, e o resultado da visita foi a súa participación con profesoras do Centro de Estudos de Asia e África, como Michiko Tanaka e Yoshie Awaihara, entre outras académicas, e a publicación dun libro titulado Voces de las mujeres japonesas. A importancia desta compilación, deuse a propósito de que se tratou o tema do feminismo no Xapón en lingua castelá. Cristina Palomar, que comentou o seminario que se abriu nese ano, di de Ueno: Pertence ao consello editorial de Journal of Women, Politics & Policy. Publicacións
The Modern Family in Japan: Its Rise and Fall. Victoria, Australia: Trans Pacific Press. 2009. ISBN 978-1876843625. Publicado en xaponés en 1994.
The Politics of Memory: Nation, Individual and Self. History & Memory. Traducido do xaponés por Jordan Sand.
Nationalism and Gender. Victoria, Australia: Trans Pacific Press. 2004. ISBN 978-1876843595.
Ufanismo

O ufanismo (feito de gabarse ou presumir do propio país) é un termo empregado no Brasil en alusión á obra do conde Afonso Celso Porque me Ufano do Meu País.
O adxectivo ufano provén da lingua castelá e significa a vangloria dun grupo auto-eloxiando feitos e logros. Polo tanto, no caso do Brasil, pódese dicir que o ufanismo é a actitude ou posición de certos grupos que enaltecen o potencial brasileiro, as súas belezas e riquezas naturais.
A ditadura militar brasileira iniciou un período de campañas ufanistas para conquistar a simpatía do pobo. Así, os lemas «Ninguém segura este país» e «Brasil, ame-o ou deixe-o», e as músicas cos refráns «Eu te amo, meu Brasil, eu te amo; ninguém segura a juventude do Brasil», «Este é um país que pra frente (. .. )". O himno do Mundial de 1970 era cantado polo «noventa milhões em ação, pra frente, Brasil do meu coração (…) Salve a seleção». A euforia xerada na poboación pola vitoria na primeira retransmisión ao vivo dun Mundial levounos ás rúas a cantar versos patrióticos, mesturando goberno e fútbol nun entroido fóra de época.
Ufoloxía

A ufoloxía (calco do inglés ufology, verba formada a partir das siglas UFO, Unidentified Flying Object, en galego "OVNI" ou "Ovni", por ‘Obxecto Voador Non Identificado’), tamén coñecida como ovniloxía, é o estudo do fenómeno ovni a partir da análise do material relativo ó mesmo: fotografías, vídeos, presuntos testemuños sobre avistamentos, informes de radar, etc. , co obxecto de propor hipóteses sobre a súa procedencia.
A ufoloxía é un movemento de investigación de fenómenos aeroespaciais anómalos, que poden estar asociados a fenómenos meteorolóxicos, tecnoloxía aeroespacial humana ou posible tecnoloxía espacial de orixe extraterrestre; esta atópase relacionada con temas tales como os presuntos reportes de abdución, as visitas de dormitorio e os fenómenos de tempo perdido, así como os círculos nas plantacións" ou Crop Circles (xa que unha hipóteses atribúe a súa creación a tecnoloxía extraterrestre), mutilacións de gando ocorridas en diferentes países ou o proxecto Majestic 12. Historia
A ufoloxía xurdiu pouco despois da grande onda de observacións que trouxo o final da segunda guerra mundial. O 24 de xuño de 1947, Kenneth Arnold informou sobre nove infrecuentes obxectos voadores en formación sobre as Mount Rainer, en Washington. Tratou de informar ó FBI, pero ó atopar a oficina pechada dirixiuse ó xornal local. O xornalista Bill Bequette durante a entrevista confundiu a forma dos obxectos, parecidos a un búmerang, coa descrición do movemento que parecían facer, é dicir, como pratos rebotando sobre a auga.
A confusión sufrida por Bequette deu lugar ó coñecido nome de prato voador, pero dita denominación non era do agrado de moitos científicos, entre eles o astrónomo J. Allen Hynek.
Trala observación de Arnold, moitos outros cidadáns declararon ver tamén obxectos sobrevoando o ceo dos Estados Unidos. Ante a posibilidade de que enxeños estranxeiros, especialmente soviéticos, estivesen a violar o espazo aéreo estadounidense a administración de Harry S. Truman puxo en marcha o Proxecto Singo en 1947, para coñecer que había de certo no crecente número de observacións. Dous anos despois os militares rebautizaron devandito proxecto co nome de Proxecto Amolo, Project Grudge en inglés, polo sentimento que tiñan as forzas aéreas estadounidenses cara a el. Ó final do mandato de Truman, 1952, as investigacións serían encadradas no Proxecto Libro Azul. Devandito proxecto persistiría durante os gobernos de Dwight D. Eisenhower, John F. Kennedy e Lyndon B. Johnson, quen o pecharía finalmente.
Un dos directores de devanditos estudos, J. Allen Hynek, deu unha definición máis xenérica para as observacións, chamándoas Obxecto Voador Non Identificado, do inglés "Unidentified Flying Object" ou "UFO". A pesar de que a USAF e a maior parte dos científicos involucrados no tema concluíron que tralos ovnis non se oculta ningún fenómeno descoñecido da natureza nin son proba da presenza extraterrestres, un pequeno grupo de investigadores como o propio Hynek, non estiveron de acordo con estas conclusións e seguiron investigando pola súa conta.
Uhuru (satélite)

Uhuru, tamén coñecido como Explorer 42 e como SAS 1 (acrónimo de Small Astronomy Satellite 1), foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 12 de decembro de 1970 mediante un foguete Scout B desde a plataforma de lanzamento San Marco. Características
Uhuru foi o primeiro da serie de observatorios espaciais SAS para o estudo do ceo en lonxitudes de onda enerxéticas. A misión principal do observatorio foi facer un catálogo de fontes en raios X no rango entre 2 e 20 keV.
O observatorio tiña forma de cilindro duns 56 cm de diámetro e 116 cm de longo. Do cilindro saían catro paneis solares que proporcionaban case 10 W de potencia e alimentaban unha batería de níquel-cadmio de 6 A-h de capacidade. Uhuru estabilizábase grazas a un volante de inercia e un sistema de control por torque magnético co que poder apuntar o eixo da nave a calquera punto do ceo. Tras finalizar a súa misión, o observatorio reentrou na atmosfera terrestre o 5 de abril de 1979.
Ulano

Un ulano era orixinariamente un soldado polaco de cabalaría lixeira armado con lanza. A consideración deses soldados fixo que no século XIX gran parte dos exércitos europeos creara unidades militares semellantes que na súa maior parte foron denominadas lanceiros aínda que nos exércitos alemáns, austríacos e rusos mantiveron a designación orixinal.
Ulexita

A ulexita é un mineral do grupo V (boratos), segundo a clasificación de Strunz. É un borato hidratado de sodio e calcio. Pode ser incoloro ou de cor branca.
Foi nomeado así en homenaxe ao químico alemán George Ludwig Ulex (1811 – 1883), que foi o primeiro en describilo, en 1850. Lugares onde se atopa
Encóntrase en rexións áridas, praias salinas e lagos salinos resecados. Está xeralmente asociado cos minerais pickeringita, nitratina, halita e glauberita Os maiores depósitos coñecidos están nos Estados Unidos (California e Nevada), Chile (Rexión de Tarapacá) e Kazakhstán.
Uliana Pernazza

Uliana Pernazza, nada en Roma o 2 de xaneiro de 1959, é unha gravadora, medallista e deseñadora de moedas italiana. Traxectoria
Uliana Pernazza estudou medallística entre 1979 e 1983 na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado, en Roma, e en 1984 entrou a formar parte do cadro de gravadores da ceca pública.
A súa obra componse dun un bo número de medallas e, sinaladamente, de moedas circulantes e conmemorativas emitidas tanto para Italia como para a Cidade do Vaticano e a República de San Marino, entre as que cabe destacar o anverso da serie de moedas en euros do Vaticano de 2002 coa efixie de Xoán Paulo II, creado xunto con Guido Veroi.
Ulianovsk

Ulianovsk (en ruso: Ульяновск), antigamente coñecida como Simbirsk (en ruso: Симбирск), é unha cidade situada ás beiras do ríos Volga e Sviyaga en Rusia, situada a uns 893 km ó leste de Moscova. É o centro administrativo do Óblast de Ulianovsk, foi a cidade natal de Aleksandr Kerenskii e de Vladimir Lenin.
Ullaza

Ulassa (ou Ullaza) foi un porto da costa libanesa uns 20 km ao norte de Biblos. A súa situación exacta non se puido atopar aínda definitivamente.
Para a metade do século –XV o faraón exipcio Tuthmosis III, que xa fixera campaña en Siria, volveu á rexión; construíu unha frota que levaba as tropas por mar, desembarcando na costa do Líbano onde ocuparon Ullaza (poucos km ao norte da moderna Trípoli), que pertencía ao reino de Tunip, vasalo de Mitanni; desde Ullaza capturou a cidade non afastada de Ardata. Despois saqueou o territorio de Qadesh, pero non puido ocupar a cidade e, á volta, atopouse cunha Ardata rebelada. Nesta campaña conquistouse tamén Sumur, importante cidade ao norte de Ullaza. Durante os dous seguintes anos preparou a ofensiva contra Mitanni e, neste tempo, Tunip fomentou unha revolta en Ullaza que os exipcios tiveron que acorar. Na súa oitava campaña de Siria desembarcou en Ullaza e dirixiuse ao Orontes polo territorio de Qatna e para o norte; o rei de Mitanni retirouse e non presentou batalla.
Sobre a metade do século –XIV a cidade caeu en mans dos apiru de Amurru. Pu-Bahla, fillo do primeiro xefe Abdi-Asirta, ocupouna e converteuna na súa capital, dominando tamén Ardata, Wahliya, Ampi e Sigata.
Sobre o -1330 quedou incluída no reino de Amurru establecido polo rei hitita Suppiluliumas I.
Ulldecona

Ulldecona é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Montsià.
Ulpiano Villanueva

Ulpiano Villanueva Castro, nado en Pontedeume en 1900 e finado en Santiago de Compostela o 31 de xaneiro de 1967, foi un médico galego. Traxectoria
Fillo do agrarista Valeriano Villanueva. Estudou Medicina na Universidade de Santiago entre 1920 e 1926. En 1928 conseguiu a praza de profesor auxiliar da Cátedra de Fisioloxía e Hixiene. Doutorouse na Universidade de Santiago en 1932. Foi pensionado para traballar no Instituto de Enfermidades Tropicais de Hamburgo e logo no Instituto Pasteur de París. En 1935 gañou a Cátedra de Hixiene na Facultade de Medicina de Cádiz.
Posteriormente retornou á Facultade de Medicina de Santiago onde foi catedrático de Hixiene e Sanidade e Microbioloxía e Parasitoloxía, alternando a docencia coa publicación de numerosos estudos sobre as bacterias e as enfermidades infecciosas e co exercicio da medicina.
De talante liberal e humanitario, axudou a moitos represaliados polo franquismo e ás súas familias na Compostela dos anos corenta e cincuenta. En 1947 foi encarcerado en Vigo xunto co médico Ramón Baltar Domínguez, acusados de contribuír ao Socorro Rojo Internacional aínda que, en realidade, estaban vinculados á Unión de Intelectuales Libres. Estiveron ao redor dun mes no cárcere e foron sometidos a consello de guerra, aínda que finalmente todos os casos foron sobresidos excepto o de Francisco Rey Drox considerado o promotor. Publicacións
La Precipitorreacción de Kahn en la lepra, 1931.
Estudio del signo de Huddleson para el diagnóstico diferencial entre Brucellas Bang y Melitensis, 1934.
Bacterium typhi Flavum: Investigaciones a propósito de la presencia de este gérmen amarillo en la naturaleza y estudio de 76 razas, 1934.
La bilis como medio diferencial, 1934.
Escollos en el conocimiento de las virasis, virus-proteinas cristalizados y patologia infecciosa, 1958. Recoñecementos
O mesmo ano da súa morte, o concello de Pontedeume dedicoulle unha rúa por consideralo gran benfeitor, principalmente aos veciños de Pontedeume e a súa Comarca que a el se dirixían, onde encontraban sempre o Médico e o humano acolledor, segundo consta na Acta Municipal que recolle o acordo.
Ulrich Klein

Ulrich Klein, nado o 7 de outubro de 1942 en Stuttgart, é un numismático alemán. Traxectoria
Logo de traballar como profesor de Filoloxía Clásica na Universidade de Tubinga, entre 1981 e 2007 Klein traballou como numismático ocupándose da xefatura do gabinete numismático do Museo Estatal de Württemberg, en Stuttgart.
Así mesmo, Ulrich Klein foi o representante do Estado de Baden-Württemberg na Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña, e entre 1981 e 2012 presidiu a Asociación de Estudos de Moedas de Württemberg.
Klein forma parte do consello editorial da Sociedade Suíza de Numismática, que edita a revista Schweizerische Numismatische Rundschau. Recoñecementos
Con motivo do seu 65 aniversario, en outubro de 2005, o Museo Estatal de Württemberg dedicou á figura de Ulrich Klein unha medalla creada por Peter Götz Güttler.
Premios
(1990): Premio Otto Paul Wenger, da Asociación de Numismáticos Profesionais Suízos.
(1993): Premio da Sociedade de Historia Monetaria Internacional (GIG), de Frankfurt.
(1996): Premio Literario da Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais.
(2005): Jeton de Vermeil, da Sociedade Francesa de Numismática.
(2017): Eligiuspreis, da Sociedade Numismática Alemá. Publicacións
Klein é autor dun bo número de artigos publicados en revistas especializadas e tamén de diversos traballos monográficos, algúns deles considerados como referencia no estudo da historia da moeda e do diñeiro na rexión de Suabia. (1991). Die Württembergischen Münzen von 1798-1873. Ein Typen-, Varianten- und Probenkatalog (con A. Raff). Verlag der Münzen- und Medaillenhandlung, Stuttgart. ISBN 3-980-27061-0
(1992). Die Württembergischen Münzen von 1693-1797. Ein Typen-, Varianten- und Probenkatalog (con A. Raff). Verlag der Münzen- und Medaillenhandlung, Stuttgart. ISBN 3-980-63774-3
(1993). Die Württembergischen Münzen von 1374-1693. Ein Typen-, Varianten- und Probenkatalog (con A. Raff). Verlag der Münzen- und Medaillenhandlung, Stuttgar. ISBN 3-980-63775-1
(1995). Die Württembergischen Medaillen von 1496-1797 (einschließlich der Münzen und Medaillen der weiblichen Angehörigen) (con A. Raff). Verlag der Münzen- und Medaillenhandlung, Stuttgart. ISBN 3-980-63776-X
(1997). Die Münzen und Medaillen von Esslingen (con A. Raff). Verlag der Münzen- und Medaillenhandlung, Stuttgart. ISBN 3-980-63778-6
(2010). Die württembergischen Medaillen von 1864-1933. Einschließlich der Orden und Ehrenzeichen (con A. Raff). Verlag der Münzen- und Medaillenhandlung, Stuttgart. ISBN 3-936-04702-2
(2013). Die Münzen und Medaillen der württembergischen Nebenlinien (Mömpelgard, Neuenstadt, Oels und Weiltingen) (con A. Raff). Verlag der Münzen- und Medaillenhandlung, Stuttgart. ISBN 3-936047-03-0
Ulster

O Ulster ou Úlster (en irlandés: Cúige Uladh) é unha das catro provincias tradicionais de Irlanda, e recolle os seis condados que están en posesión do Reino Unido (Irlanda do Norte) e tres dos que están en posesión da República de Irlanda, constituída como Estado Libre Irlandés. A cidade máis importante é Belfast. Lingüística
Úlster é tamén o nome do dialecto do idioma irlandés orixinario desta parte da illa. Tradicionalmente era un núcleo de falantes de gaélico, xunto a Escocia e a Illa de Mann. Hoxe a gran maioría da poboación da provincia fala inglés; o irlandés é o segundo idioma máis falado. Segundo o Censo de Irlanda do Norte de 2011, aproximadamente o 10 % dos habitantes desta rexión ten un coñecemento xeral do idioma irlandés e o 4, 7 % da poboación pode falar, escribir, ler e entender o idioma.
Ultimate (deporte)

O Ultimate ou Ultimate frisbee é un deporte de equipo de pouco contacto que se xoga cun disco voador (frisbee). Os puntos anótanse cando un xogador pasa o frisbee a outro xogador do seu mesmo equipo e este o colle na zona de anotación. Cada xogada coma esta vale 1 punto. Esta zona de anotación é similar ás zonas de ensaio do fútbol americano ou do rugby. Co frisbee nas mans non se pode correr nin andar só moverse sobre un mesmo (pivotar) e pasar. O máis característico do deporte é que nos partidos non hai árbitro, polo tanto, o deporte regúlase polo espírito deportivo de cada xogador. Este deporte tamén é distinguido polo seu principio ¨Espírito do xogo¨. Estímase que en todo o mundo existen 300. 000 xogadores e 5. 000 equipos.
A Federación Mundial de Disco Volador (WFDF) foi fundada no ano 1985 e é o organismo internacional responsábel dos deportes de disco voador. É unha federación formada por Asociacións Internacionais de Disco Voador, sen membros individuais, e está a cargo de eventos como os campionatos mundiais, as normativas e as regras do xogo. Regras
Tipos de regras
Hai dous sistemas de regras moi semellantes e case idénticas: as regras UPA, usadas en América do Norte; e as regras da WFDF, utilizadas no resto do mundo. Os dous sistemas son idénticos en case todo con algunhas diferenzas de pouca importancia.
Pero nos dous sistemas é igual: O ultimate é un deporte sen contacto xogado por dous equipos de sete xogadores.
O obxectivo do xogo é anotar puntos.
Un punto é anotado cando un xogador recibe un pase dun compañeiro seu dentro da zona de anotación.
O disco voador ou frisbee móvese unicamente mediante pases, xa que non se pode nin andar nin correr co disco.
Cando un pase é incompleto, interceptado, bloqueado, tirado ao chan ou fai contacto cun obxecto fóra do terreo hai un cambio de posesión.
Para iniciar un partido un dos dous equipos pon o disco en xogo, lanzándoo o máis lonxe posíbel sen que este abandone o terreo de xogo.
Onde o frisbee cae ao chan o equipo receptor obtén a posesión do mesmo e convértese así no conxunto atacante, e o que perdeu o disco convértese en equipo defensor.
Equipos
Dependendo da superficie o número de xogadores no ultimate varía. O máis popular é sobre herba que se xoga con 7 xogadores en cada equipo. No ultimate na praia ou en pista cuberta adoita haber 5 xogadores por equipo. En partidos informais, o número de xogadores é ilimitado poden haber ata 20 xogadores por cada equipo.
Terreo de xogo
O terreo de xogo do ultimate normal é un rectángulo con herba dividido en tres partes: dúas zonas de anotación e un campo de xogo. Este ten 110 metros de longo e 37 de ancho. Os 110 m de longo están divididos nos 18 de cada zona de anotación (ou 23 no sistema UPA) e nos 64 do campo de xogo. Os campos de ultimate praia e de ultimate en pista cuberta teñen medidas diferentes a estas.