proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Piromorfita

A piromorfita (tamén chamada poliesferita) é un mineral da clase dos fosfatos cuxa fórmula química é Pb5Cl(PO4)3 (82% de PbO, 15% de P2O5 e 3% de cloro). Aspecto
Este mineral cristaliza no sistema hexagonal, polo que é frecuente observar o crecemento de prismas hexagonais (aínda que dunha escasa perfección, pois ás súas caras crecen abonbadas recordando a forma dun bocoi), de múltiples cores; sendo as máis frecuentes a verde e a parda. Lugares onde se atopa
A piromorfita preséntase asociada moitas das veces á galena (en depósitos de chumbo), na parte máis superficial dos xacementos, coma os de Losacio e Mondoñedo en España. Tamén son coñecidos importantes xacementos en México. Usos da piromorfita
Úsase para obter chumbo, debido ás altas concentracións de óxido de chumbo na piromorfita. É un mineral moi apreciado polos coleccionistas. Outros fostatos
O apatita e outro fosfato a ter en conta.
Pirrón de Elis

Pirrón, (en grego Πύρρων ὀ Ἡλείος), nado en Elis –cidade ó nordeste do Peloponeso– en 360 adc e finado en 270 adc, foi o primeiro filósofo escéptico que fixo da dúbida o problema central de toda a súa filosofía.
Coñécese a súa existencia a través do seu discípulo Timón. Quizais formara parte das tropas na expedición de Alexandre o Grande que chegou ata a India
Segundo Timón, era tan radical nas súas posturas escépticas que negaba que se puidese chegar aos primeiros principios da dedución aristotélica, aínda que sen chegar ás posturas de Antístenes, que renunciou a toda clase de filosofía.
Máis alá da dúbida de pensadores coma Sócrates, dicía que "incluso é imposible saber que non sabemos nada, inmersos en mundos de aparencias contraditorias". Como a maioría dos escépticos adicábase a demoler todos os argumentos utilizados polos que pretendían xustificar calquera dogma.
Por motivos facilmente imaxinables a Idade Media escolástica foi moi hostil cara á filosofía pirroniana, e como consecuencia diso destruíronse gran parte dos contidos escépticos. Posteriormente, no Renacemento volveu estar de actualidade e tivo certo eco en pensadores posteriores coma por exemplo Hume.
Pirámide de Cestio

A Pirámide de Cestio (en italiano: Piramide di Caio Cestio ou Piramide Cestia) é un monumento funerario da Antigüidade, situado preto da porta de San Paulo en Roma. Leva o nome de quen se fixo inhumar nela: Caïus Cestius. Historia
Na Idade Media, esta pirámide pasaba por ser a tumba de Remo, irmán de Rómulo, o fundador mítico da cidade de Roma.
Foi construída en realidade no ano 12 a. C. . Mide 36, 4 metros de alto, cunha base de 29, 5 metros de longo. No interior desta montaña de pedra hai unha única cámara sepulcral, de 5, 95 x 4, 10 e con 4, 80 metros de altura, que represnta algo máis do 1% do volume completo do monumento.
O estilo exipcio da pirámide marca directamente a influencia da presenza recente (30 a. C. ) do poder imperial romano sobre as terras dos faraóns. A cámara sepulcral conserva aínda trazas de pintura.
No século III, a pirámide de Cestio foi incluída na muralla de Aureliano. Inscricións
Atópanse sobre a entrada da cámara sepulcral dúas inscricións: C. Cestius L. F. Pob. Epulo pr. tr. pl. VII vir epulonum
Opus apsolutum ex testamento diebus CCCXXX arbitratu L. Ponti P. F. Cla. Melae heredis et Pothi L.
O que significa: Caius Cestius Epulo, fillo de Lucius, da tribo Publilia, pretor, tribuno do pobo, e membro do colexio dos septemviri epulones (foi encargado de vixilar os grandes festíns sagrados).
menciona que o monumento foi erguido en 330 días so a supervisión de L. Pontius Méla, fillo de Publius, e do liberto Pothus. Ligazóns internas
-12 Fonte
Nouveau Larousse Illustré; Dictionnaire Universel encyclopédique, publicado baixo a dirección de Claude Augé, 2º tomo (de Belloc a Ch), 1900.
Pirámide ecolóxica

As pirámides ecolóxicas representan graficamente a estrutura trófica dun ecosistema, mediante rectángulos horizontais superpostos que nos informan das transferencias da enerxía dunha comunidade ata chegar ó último nivel trófico.
Grazas ás pirámides tróficas pódese afirmar que o ciclo da enerxía é aberto, xa que os ecosistemas están atravesados por un fluxo de enerxía que se distribúe en varias frontes. O contrario ocorre co ciclo da materia, que é pechado.
As pirámides ecolóxicas poden ser de tres tipos: de biomasa, enerxía e número. Pirámide de biomasa
Tamén chamada “pirámide alimentaria”. É a representación gráfica por medio de rectángulos encimados de toda a biomasa dunha rede alimentaria.
A base da pirámide está ocupada polos produtores, é dicir, polas plantas en ecosistemas terrestres e por fitoplancto (algas microscópicas) e algas macroscópicas en medios acuáticos.
No segundo chanzo superior están os consumidores primarios (animais herbívoros como vacas, ovellas, coellos, etc).
O terceiro nivel está ocupado polos consumidores secundarios e así sucesivamente, ata chegar ó chanzo máis alto onde se sitúan os preeiros e grandes depredadores, como o cóndor e o humano, entre outros.
A pirámide de biomasa considera a cantidade de materia viva en cada nivel trófico. A medida que cada nivel se aparta da base diminúe a biomasa ou materia viva, xa que a biomasa vai decrecendo en progresións do 10%, que di que a enerxía que pasa dun elo a outro é aproximadamente o 10% da acumulada nel.
Estas pirámides poden presentarse como pirámides invertidas, nas cales o chanzo superior pode ter maior tamaño que o situado inmediatamente embaixo del.
As pirámides de biomasa exprésanse en peso sobre a superficie e por unidade de tempo, por exemplo: Quilogramos sobre hectáreas nun ano. Pirámides de enerxía
Expresan a produción neta de enerxía de cada nivel trófico, o que é o mesmo, a enerxía que queda en disposición dos animais que ocupan o seguinte chanzo. Polo xeral, estímase que cada nivel trófico obtén un 10% da enerxía presente no nivel inferior. Esta é a razón pola que as cadeas alimentarias non acostuman ser moi longas, xa que a enerxía dispoñible esgótase rapidamente.
As pirámides de enerxía exprésanse en calorías ou quilocalorías sobre a unidade de superficie (hectárea, metro cadrado, centímetro cadrado, etc) e por unidade de tempo (meses ou anos) Pirámides de números
O que se representa neste tipo de pirámides é o número de individuos de cada nivel trófico. Non aportan demasiada información, porque non teñen en conta o tamaño de cada individuo, tan so o número. Así, unha aciñeira contaría igual que unha papoula.
Estas pirámides poden adoptar forma invertida, como nun bosque, onde os produtores son as árbores.
Pirólise

Pirólise, é s. str. unha reacción de análise ou descomposición que se produce pola acción das altas temperaturas. A estrutura molecular orixinal dun determinado composto vese alterada pola acción da calor nun ambiente con pouco ou ningún osíxeno. Con todo, nun sentido amplo, a pirólise é calquera dos procesos de descomposición, ou alteración da composición, dun composto ou mestura mediante a acción da calor, nas condicións descritas anteriormente, como a carbonización. Quizais a excepción sexan as reaccións térmicas realizadas en presenza dun catalizador, cando segundo certos autores, serían mellor definidas como reaccións de reformación catalítica ou "craqueo" catalítico. Terminoloxía
A palabra "pirólise" provén do grego πῦρ (pyr, pyrós), que significa "lume" ou "febre violenta", e λύσις (lýsis), que significa "disolución", reflectindo o proceso de descomposición química inducida polo calor ou o lume.
O termo entrou no vocabulario científico como neoloxismo no século XIX, sendo adoptada inicialmente en lingua francesa como pyrolyse no ano 1869. Usos
Este sistema é moi utilizado pola industria petroquímica e na fabricación de fibra de carbono.
Outra aplicación da pirólise é no tratamento de residuos. O proceso é autosustentábel dende o punto de vista enerxético, xa que a descomposición química a través da calor en ausencia de osíxeno produce máis enerxía da que consome.
O reactor pirolítico para o tratamento de residuos funciona con calquera produto, desde residuos domésticos até residuos industriais e plásticos que se trituran inicialmente tras ser previamente seleccionados.
A través deste proceso prodúcense biocombustibles.
Despois da selección e trituración, o material pasa ao reactor pirolítico onde se produce unha reacción endotérmica e a consecuente separación dos subprodutos.
Pisces (astroloxía)

Pisces ou Peixes (♓︎) é o duodécimo signo astrolóxico do zodíaco, o sexto de natureza negativa (feminina) e de calidade mutábel ou dobre.
Simboliza a disolución e o seu símbolo representa dous peixes nadando en sensos opostos. Pertence, xunto a Cáncer e Escorpión ó elemento auga. Está rexido por Neptuno e Xúpiter. O seu signo oposto e compatible é Virxe.
Piscifactoría

Unha piscifactoría é un lugar onde se fan actividades económicas de produción (cría e engorde) de especies acuáticas, principalmente peixes, crustáceos e moluscos. Nestas granxas, cultívanse varias especies mariñas, tanto de peixes, como dalgúns invertebrados, como o polbo. A actividade das piscifactorías ten unha grande importancia económica. No caso de moitas especies, a produción de cultivo case substituíu por completo as capturas pesqueiras.
Algunhas das especies máis importantes criadas en piscifactoría son o rodaballo, a dourada, a robaliza ou o bacallau. Os cultivos doutras especies aínda están en desenvolvemento, como o polbo, o ollomol, ou o linguado, entre outras. Piscifactorías de Galicia
En Carnota hai dúas piscifactorías propiedade de Stolt Sea Farm, máis coñecida por Prodemar. Unha é a de Lira e a outra a de Quilmas, sendo de maiores dimensións a primeira. Nestas piscifactorías prodúcese rodaballo e en menor cantidade, linguado. A fase de comercialización e distribución coordínase dende as oficinas centrais de Lira (Carnota). A forma máis habitual de comercializar o peixe é en fresco, enteiro ou limpo de vísceras. O pescado sérvese normalmente en caixas de polietileno de 6, 10 ou 20 kg, envolto nun filme de plástico, e cuberto cunha capa de xeo. Esta empresa ten tamén outra factoría en Camariñas, no cabo Vilán.
No concello de Cerdedo-Cotobade hai unha piscifactoría no río Almofrei, en Carballedo, onde se crían troitas. Hai outra no río Lor.
Piscívoro

Un piscívoro ou ictiófago é un animal carnívoro que come principalmente peixes. Os peixes eran a dieta dos primeiros tetrápodos (anfibios); a dieta insectívora apareceu despois, e co tempo, os réptiles engadiron a dieta herbívora.
Algúns animais, como os leóns mariños e os aligátores, non son completamente piscívoros, e adoitan depredar invertebrados acuáticos ou animais terrestres ademais dos peixes, mentres que outras, como os morcegos pescadores Noctilionidae e o gavial, son máis estritamente dependentes do peixe para a súa alimentación. Os humanos poden vivir con dietas baseadas no peixe, como tamén os seus animais mascotas domesticados, como cans e gatos. Algúns animais, como os cnidarios, polbos, luras, tiburóns, cetáceos, osos grizzly, xaguares, serpes, tartarugas, e gaivotas e outras aves mariñas, poden ter os peixes como unha parte significativa ou nalgúns casos dominante das súas dietas.
Os efectos ecolóxicos dos piscívoros poden estenderse a outras cadeas tróficas. Nun estudo da troita Oncorhynchus clarkii, os investigadores encontraron que a adición deste piscívoro ao ecosistema pode ter efectos destacables sobre organismos non acuáticos, neste caso os morcegos que se alimentan de insectos que emerxen da auga pola presenza da troita.
Os piscívoros poden clasificarse en primarios e secundarios. Os primairos, tamén chamados "especialistas", pasan a este hábito alimenticio nos primeiros poucos meses das súas vidas. Os piscívoros secundarios pasan a comer principalmente peixes máis tarde nas súas vidas. Hipotetízase que a dieta dos piscívoros secundarios débese a unha adaptación para manter a eficiencia no uso da enerxía cando están medrando.
Piso

O piso é o chan, a superficie sobre a que se anda. Normalmente chámase piso cando falamos dunha superficie inferior horizontal dun espazo arquitectónico, sendo a verba chan máis xeral. Por extensión tamén se chama piso á superficie de táboas onde o carro leva a carga. Homónimos
Chámase tamén piso, andar ou planta aos diferentes niveis dun edificio.
Igualmente na linguaxe coloquial recibe o nome de piso a vivenda nun edificio de varias plantas
Tamén se lle chama piso aos materiais que conforman a superficie superior do chan: pavimento, incluso os das zonas exteriores á edificación.
En calzado, piso fai referencia á sola do zapato. Numeración dos pisos en edificios
Hai discrepancias nos costumes de numerar os pisos ou andares nos edificios entre os diferentes países.
Na meirande parte de Europa, Iberoamérica e na Mancomunidade Británica de Nacións, o piso situado no nivel do terreo é a planta baixa ou planta terrea, e o piso de enriba é o primeiro andar, manténdose o emprego continental europeo que pasa de moda a partir da construción de palacios.
En Francia, por exemplo, o termo para a planta baixa é rez de chaussée (rentes do chan). Nos Estados Unidos e no Canadá (agás no Quebec), o piso terreo é, polo xeral, o primeiro andar e o piso de enriba é o segundo andar. Este sistema tamén é usado en Chile, Rusia e outros países da ex Unión Soviética. A China segue o sistema estadounidense, porén os números usados son cardinais (un, dous, tres etc. ) en lugar dos ordinais (primeiro, segundo, terceiro ou terzo).
Nalgúns edificios, especialmente en hoteis non existe a planta número trece, pasando a numeración da planta doce á catorce. Isto é por mor ao pavor irracional ao número 13, chamado triscaidecafobia.
Na construción tradicional galega, a casa adoitaba ter só dous pisos: a planta terrea (planta baixa) e o sobrado (primeiro andar), ademais do faiado.
Piso (xeoloxía)

O piso é unha unidade cronoestratigráfica formal que representa o conxunto de rochas formadas durante un determinado tempo da historia xeolóxica.
Cada piso é equivalente a unha idade da escala temporal xeolóxica, cunha duración media de poucos millóns de anos.
Hai 99 pisos definidos ou en proceso de definición, que cobren todo o Fanerozoico (sen contar o Holoceno), e que por convenio teñen o mesmo nome que as sús idade correspondente.
Os pisos agrúpanse en series, ao igual que as idades se agrupan en épocas (equivalentes unha a unha as series). Os pisos poden subdividirse en unidades estratigráficas máis pequenas, cronozonas ou biozonas, segundo se usen criterios magnetoestratigráficos ou bioestratigráficos respectivamente.
Pistis Sophia

O Pistis Sophia é un importante texto gnóstico que os estudosos datan entre 250 e 300 EC e relata as ensinanzas gnósticas dun Xesús transfigurado aos seus apóstolos (incluíndo María Madalena, María, nai de Xesús e Marta) cando Xesús Cristo resucitado pasou supostamente once anos falando cos seus discípulos. Nel aparecen as xerarquías e estruturas complexas das familias das ensinanzas gnósticas.
O título Pistis Sophia (Πίστις Σοφία) non aparece en ningures como o título dos textos. O nome púxoo por erro Karl Gottfried Woide, estudoso da Biblia e unha das primeiras persoas en examinar en profundidade o códice. Inda que o título é erróneo consérvase desde entón. O coptoloxista Carl Schmidt suxire Τεύχη τοῦ Σωτῆρος (libros do salvador) como alternativa. O termo Pistis Sophia é escuro e ás veces tradúcese como Sabedoría da Fe, Sabedoría na Fe ou Fe na Sabedoría. Unha tradución máis axeitada, tendo en conta o contexto gnóstico, é A Fe de Sophia, sendo a Sophia do gnosticismo unha sizixia divina de Cristo, máis que unha palabra que significa sabedoría. Nunha versión anterior e máis simple dunha Sophia, no Códice de Berlín e tamén nun papiro de Nag Hammadi, Exipto, o Cristo transfigurado explica Pistis dunha maneira algo escura: De novo, o seu discípulo dixo: Dinos claramente, como baixaron das invisibilidades, do inmortal ao mundo que morre?
O perfecto Salvador dixo: O Fillo do Home púxose de acordo con Sophia, a súa consorte, e revelou unha gran luz andróxina. O seu nome masculino é designado 'Salvador, proxenitor de todas as cousas'. O seu nome feminino é designado 'Todo-proxenitora Sophia'. Algúns a chaman 'Pistis'.
O Pistis Sophia consérvase nun só manuscrito copto de 346 páxinas escrito en dialecto tebaico. Este Códice Askew atópase na British Library.
Pistola (moeda escocesa)

Para outras moedas denominadas "pistola", véxase Pistola (moeda).
Para a arma de fogo, véxase Pistola.
A pistola (en inglés: pistole) foi unha moeda escocesa de ouro cuñada en 1701 durante o reinado de Guillerme III (1694-1702), co valor de 12 libras escocesas. As pistolas europeas
"Pistola" foi orixinariamente unha denominación dada en Francia (pistole) e en Italia (pistola) á moeda española de ouro con valor de dous escudos cuñada a partir do século XVI, que posteriormente se estendeu a outras moitas moedas europeas de métrica e valor semellantes, como o luís de ouro (louis d'or francés), diversas moedas suízas e dos reinos da Península Itálica, a moeda de cinco táleros xermánicos etc.
Para algúns autores o seu nome deriva do diminutivo da denominación piastra, propia de diversas moedas europeas e coloniais. Para outros, o termo faría referencia ao menor tamaño da moeda española con respecto ás súas correspondentes francesas, do mesmo xeito que a pistola é de menor tamaño que o arcabuz, co que mesmo se lle atribuiría unha intención despectiva. A pistola escocesa
As pistolas escocesas foron cuñadas na Casa da Moeda de Edimburgo especificamente co ouro levado ata Escocia desde as minas da súa colonia de Darien, no Istmo de Panamá.
Xunto coa media pistola (half pistole), foi a derradeira moeda de ouro emitida dentro do sistema monetario escocés. O seu peso era de 106 grans (6, 9 gramos ou 0, 22 onzas troy), o seu diámetro de ca. 24 mm e o seu valor equivalente a 12 libras escocesas.
O motivo principal do seu anverso era o busto espido de Guillerme III ollando á esquerda e, por baixo del, no exergo, un sol nacente, o símbolo da Compañía Escocesa de Comercio a África e as Indias (Company of Scotland Trading to Africa and the Indies), todo rodeado pola lenda GVLIELMVS DEI. GRATIA. ("Guillerme, pola graza de Deus"). No reverso represéntase o escudo real coroado, coas armas escocesas nos cuarteis I e IV, flanqueado polas iniciais W - R (William Rex), coa lenda MAG BRIT · FRA · ET · HIB · REX · 1701 · ("Rei de Gran Bretaña, Francia e Irlanda").
Pistola (moeda)

Pistola foi orixinariamente unha denominación dada en Francia (pistole) e en Italia (pistola) á moeda española de ouro con valor de dous escudos e peso de ca. 6, 77 gramos cuñada a partir do século XVI. Posteriormente, esta denominación estendeuse a outras moitas moedas europeas de ouro de métrica e valor semellantes, como o luís de ouro (louis d'or) francés, diversas moedas suízas, e dos reinos da Península Itálica, dos estados xermánicos, etc.
Para algúns autores o seu nome deriva do diminutivo da denominación italiana de piastra (piastola). Para outros, o termo faría referencia ao menor tamaño da moeda española con respecto ás súas correspondentes francesas, do mesmo xeito que a pistola é de menor tamaño que o arcabuz, co que mesmo se lle atribuiría unha intención despectiva. Algunhas pistolas europeas
Unha das moedas europeas máis salientables á que se lle aplicou esta denominación foi o louis d'or francés, introducido por Lois XIII en 1640.
Tamén en Irlanda se cuñou en 1646 unha pequena cantidade de pistolas (de 13 xilins) e dobres pistolas (de 26 xilins), no marco das guerras confederadas irlandesas, durante o reinado de Carlos I (1625-1649). James Butler, primeiro duque de Ormond, autorizou esta emisión en previsión de que se producisen desercións entre as tropas.
Do mesmo xeito, no Reino de Escocia, a pistola escocesa foi unha moeda de ouro cuñada en 1701 durante o reinado de Guillerme III (1694-1702), co valor de 12 libras escocesas.
No Reino de Prusia cuñouse no século XVIII unha moeda de ouro denominada friedrich d'or ("frederico de ouro"), con valor de 5? táleros prusianos a nome de Frederico II (1746-1786), que tomou como referencia o dobre escudo español e o luís de ouro francés, motivo polo que tamén se coñeceu como pistola. Tamén no Reino de Baviera cuñou a pistola o príncipe Carlos Alberte (1726-1745), como imitación do luís de ouro francés; valía 10 floríns e tamén se emitiu no Palatinado baixo o príncipe elector Carlos Filipe (1716-1742). Noutros estados alemáns emitíronse diversas pistolas co valor de cinco táleros.
En Italia, a denominación de pistola atribuíuselle, entre outras, a unha moeda de ouro xenovesa con valor de 50 liras. Cuñáronse tamén moedas con este nome en Parma e en Roma.
En Suíza, a partir de 1562 cuñáronse en Xenebra moedas co valor dun ducado dobre, que se coñeceron, así mesmo, como pistolas. Outros estados helvéticos que cuñaron esta moeda foron Uri, Schwyz e Unterwalden.
En Dinamarca denominouse pistola a moeda cuñada entre 1771 e 1870 como imitación do luís de ouro francés.
En Malta, a pistola foi cuñada baixo o gran mestre Manuel Pinto de Fonseca (1741-1773), co valor de 10 escudos, caracterizada pola representación de San Xoán Bautista no anverso e a cruz de Malta no reverso.
Pistón

Un pistón ou émbolo é unha peza móbil dunha máquina, con forma cilíndrica e que se despraza ao longo dun cilindro.
Se a máquina é un motor, o movemento do émbolo transforma a presión que existe na cámara (de combustión nun motor de combustión interna, de expansión nunha máquina de vapor), en movemento alternativo, que xeralmente despois será convertido polo mecanismo de biela-manivela en movemento rotativo na cambota. Se a máquina é un compresor, transforma o movemento rotativo en enerxía comunicada a un fluído.
Pitasa

Pitasa ou Pitassa foi un reino da parte occidental de Anatolia, ao norte da clásica Pisidia e próxima aos territorios hititas. Non se sabe case nada deste territorio, pero os eruditos están de acordo en que é preciso situalo ao oeste ou noroeste do lago salgado e ao norte da chaira de Konya e os turcos consideran o nome un antecedente de Pisidia.
Foi conquistado por Madduwattas de Arzawa na primeira metade do século –XIV, pero sobre o -1330 xa volvía a estar dominado polos hititas. Despois da conquista hitita de Arzawa, uniuse á revolta do reino de Masa e o reino de Mira e Kuwaliya, pero foi sometido polos hititas antes do final do século aínda baixo Mursilis II.
Baixo Hattusilis III é mencionada como terra de fronteira co reino de Tarhuntasa.
Piteas

Piteas (c. -380 – c. -310 a. C. ) foi un navegante, xeógrafo e explorador grego da colonia focea de Massilia (actual Marsella). Traxectoria
Fixo unha viaxe de exploración polo noroeste de Europa arredor do ano 325 a. C. Piteas describiu as súas viaxes no libro Περὶ τοῦ Ὠκεανοῦ (Sobre o Océano), da que só se conservan fragmentos, citados por outros autores. Polibio e Estrabón, entre outros, acusaron a Piteas de describir unha viaxe que nunca realizou, un dos poucos en defendelo foi Eratóstenes. Pero o certo é que Piteas estimou a circunferencia de Gran Bretaña cun 2'5% de erro, e hai evidencias que usou a Estrela polar. Estudou as mareas en Gades, e puido descubrir que a lúa era quen as causaba.
Na súa viaxe visitou as Illas Británicas, Galia, as Orcadas, Noruega e as Shetlands e citou unha afastada terra denominada Thula, que algúns identificaron como unha das illas Casitérides, aínda que actualmente os investigadores inclínanse por pensar que é unha illa norueguesa ou mesmo Islandia. Na súa viaxe calculou a localización e distancia do coñecido como o cabo dos Ártabros.
Pithanas

Pithanas foi rei de Kussar (Kuššar) ou Kushara (Kuššara) e despois rei de Nesa e Kanesh. Levaba o título de rei e gobernaba Kushara, cidade non localizada na Anatolia oriental. Conquistou o reino de Neša onde probabelmente era rei Warsama. Foi o pai de Anittas.
Pituicito

Os pituicitos son un tipo de células gliais que se encontran na neurohipófise. A súa principal función é axudar ao almacenamento e liberación de hormonas neurohipofisarias. Estrutura
Os pituicitos están localizados na pars nervosa da neurohipófise entremesturados cos axóns non mielinizados e os corpos de Herring. Xeralmente tínguense de púrpura escuro coa tinguidura de hematoxilina-eosina e están entre as estruturas máis doadamente identificables desa rexión. Os pituicitos teñen unha forma irregular e ramificada que lembra a doutro tipo de células gliais: os astrocitos. Igual que os astrocitos, o seu citoplasma presenta filamentos intermedios específicos constituídos pola proteína ácida fibrilar glial. Función
Os pituicitos son similares aos astrocitos. A súa principal función é axudaren ao almacenamento de hormonas neurohipofisarias. Os pituicitos rodean os teminais axónicos e regulan a secreción de hormonas ao liberaren os seus procesos nestas terminacións. Importancia clínica
Os pituicitomas son tumores raros que se orixinan a partir dos pituicitos. Poden confundirse co moito máis común adenoma de pituitaria e tamén co craniofarinxioma e o meninxioma. Os síntomas do efecto de masa (debido ao volume que pode adquirir) do tumor xeralmente inclúen trastornos da visión e menos frecuentemente dores de cabeza, hipopituitarismo (diminución da función da glándula pituitaria ou hipófise), fatiga e diminución da libido.
Pityogenes

Pityogenes é un xénero de escaravellos da familia Curculionidae. Describíronse máis de 30 especies neste xénero. Especies
Estas 39 especies pertencen ao xénero Pityogenes:
Piura

Piura é unha cidade peruana capital da rexión homónima na provincia do mesmo nome. Conta cunha área aproximada duns 621, 2 km². Segundo as cifras do INEI no 2014, tiña uns 430. 319 habitantes. A urbe foi fundada polo español Francisco Pizarro no 15 de agosto do 1532, recibindo o seu escudo de armas no 1537; na actualidade a cidade cumpre co papel do principal centro de comercio, administrativo e de servizos do departamento de Piura. Cidades irmandadas
Bahía Blanca, Arxentina Trujillo, España. Salt Lake City, Utah, Estados Unidos Empalme, Sonora, México Loja, Loja, Ecuador
Pizay

Pizay é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pizza Hut

Pizza Hut é unha cadea de restaurantes e franquía internacional con sede en Plano, especializada en pizzas. O Pizza Hut é a maior cadea de pizzarías do mundo, con 16796 restaurantes en todo o mundo a data de marzo de 2018. Historia
Pizza Hut foi fundado en 1958 por dous universitarios, Dan e Frank Carney, na cidade de Wichita, Kansas. A empresa gañou recoñecemento nacional na súa primeira campaña publicitaria, chamada "Putt Putt to Pizza Hut", que debutou na televisión estadounidense no 1965. No 1977 a compañía foi comprada por Pepsi. O símbolo máis distinto do Pizza Hut é o característico teito pintado en vermello, coma un chapeu, presente tamén no logotipo da empresa. Un feito curioso é que a pesar de estar presente en case todo o mundo, Pizza Hut nunca ousou entrar no mercado italiano.
A compañía anunciou un cambio de marca que se iniciou o 19 de novembro de 2014. O cambio de marca foi un esforzo para aumentar as vendas, que caeran nos dous anos anteriores. O menú ampliouse para introducir varios elementos como sabores de codia e once novas especialidades en empanadas. Tamén se actualizaron os uniformes de traballo para os empregados.
Piña (coníferas)

Unha piña, cono ou estróbilo é unha estrutura, ás veces leñosa, en forma de cono que protexe as sementes das árbores coníferas.
Piñeiro carrasco

O piñeiro carrasco ou piñeiro de Alepo (Pinus halepensis), é unha especie de árbore da familia das pináceas, xénero Pinus. É típica do mediterráneo, non aparecendo en Galiza. Descrición
Pode acadar os 59 m de altura. O toro é macizo e torto, a casca cinsenta avermellada e a copa irregular. Estróbilos avrroibados de forma oval duns 10 cm de lonxitude. Acículas longas agrupadas de 2 en 2, moi flexíbeis e lixeiramente amarelentas. Piñas miúdas e pedunculadas. É moi resistente á seca e á aridez. Na Península Ibérica áchase na vertente mediterránea, principalmente nos Países Cataláns (Cataluña, Illas Baleares e País Valenciano). Distribución
Áchase en piñeiriais secos, de tipo mediterráneo, de Europa, Asia occidental e África do norte. Levouse para produción madeireira a outras rexións de África e outros continentes, onde entrou en competencia coa vexetación local. Tamén se utiliza na produción de resina. Hábitat
Medra, polo xeral, a baixas cotas entre o nivel do mar deica os 200 msnm, aínda que no sur da Península Ibérica pode acadar os 1. 000 m. Propiedades
Contén como principio activo a trementina. Taxonomía
Pinus halepensis foi descrita por Philip Miller e publicado en The Gardeners Dictionary: .. . eighth edition no. 8. 1768. Etimoloxía Pinus: nome xenérico dado en latín aos piñeiros.
halepensis: epíteto xeográfico que alude á súa localización en Alepo. Citoloxía Número de cromosomas de Pinus halepensis (Fam. Pinaceae) e táxones infraespecíficos: 2n 24 Sinonimia Pinus alepensis Poir. in Lamarck 1804
Pinus maritima Mill. 1768
Pinus sylvestris L. var. maritima Aiton 1789
Pinus maritima Aiton 1813 non Mill. 1768
Pinus penicillus Lapeyr. 1813
Pinus arabica Sieber ex Spreng. 1826
Pinus genuensis Cook
Pinus halepensis Mill. var. genuensis (Cook) Antoine 1840
Pinus hispanica Cook
Pinus halepensis Mill. var. minor Antoine 1840
Pinus carica D. Don in Fellows 1841
Pinus halepensis Mill. var. carica (D. Don) Carr. 1855
Pinus abasica Carr. 1855
Pinus halepensis Mill. var. abasica (Carr. ) Carr. 1867
Pinus loiseleuriana Carr. 1855
Pinus pityusa Steven, 1838
Pinus pseudohalepensis Denhardt ex Carr. 1855
Pinus parolinii Vis. 1856
Pinus × saportae Rouy 1913
Pinus ceciliae Llorens & L. Llorens 1984
Pinus halepensis Mill. var. ceciliae (Llorens & L. Llorens) Rosello et al. 1992
Piñeiro, Ames

San Mamede de Piñeiro (á espera da oficialización da forma Sanamede de Piñeiro) é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Ames, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 244 habitantes (119 homes e 125 mulleres) 35 menos ca en 2006 e 62 menos ca en 1999. Ten seis entidades de poboación. Toponimia
O topónimo Piñeiro, derivado do latín pinārĭu, é un fitónimo referido á presenza de piñeiros. Xeografía
Esténdense sobre unha superficie de 6, 14 km². A parroquia é limítrofe coas de Ameixenda e Tapia. As aldeas son, de sur a norte: Covas, Rúa (ou Piñeiro de Abaixo), San Mamede (ou Piñeiro do Medio), Vilaverde, Fernande e Balindo.
A parroquia está conectada con Santiago de Compostela mediante unha liña de bus operada pola empresa Hermanos Ferrín. Patrimonio
A igrexa parroquial sitúase en Piñeiro do Medio e está consagrada a San Mamede.
Pión (física)

Pión (abreviatura do vocábulo grego pi meson), é o nome que reciben, conxuntamente, tres partículas subatómicas: π0, π+, π−. O pión foi descuberto en 1947 usando a cámara de burbullas. [Cómpre referencia] Ten número de estrañeza igual a 0. Poden formarse como produto de desintegración dos Kaóns, violando a simetría C-P. Estrutura dos pións
Os pións están formados por quark. No caso do pión positivo (π+), comprende quark arriba e un quark anti-abaixo. A forza forte é mediada por gluóns. A forza forte ten tres tipos de cargas, vermella, verde e azul; o quark arriba ten carga azul, e o anti-abaixo, anti-azul, polo que o pión ten carga forte neutra. [a] ^ Inexacta debido á ser diferentes de cero as masas dos quark.
Pjetër Frroku

Pjetër Frroku, nado en Shkodra en 1967, é un escultor albanés. Traxectoria
Dunha familia mirditana, Pjetër Frroku seguiu os desexos de seu pai e estudou economía e a carreira militar, ocupándose nesta profesión durante varios anos.
Mais as súas inquietudes estaban focalizadas nas artes plásticas, a pintura e a escultura e mantívose ideando un proxecto imaxinario na súa cabeza.
En 1997 múdase a Grecia.
Desde os primeiros anos de traballo, Pjetër Frroku é chamado "Tigre de Pedra", un alcume que determina a enerxía do artista no seu traballo e as súas ideas, levadas a cabo en tempo récord. Obras
O primeiro traballo de Pjetër foi un retrato de Alexandre Magno, realizada en pedra de tamaño 60 x 50 cm, que foi encargado polo dono dun hotel co mesmo nome, en Creta.
Outras obras do artista son: Retrato de mirditana (pintura).
"Rinchar dos cabalos" (Hingëllima e kuajve en albanés): traballo en pedra situado na entrada da agrupación "Varuka", na cidade de Rethimno, Creta.
"León" (Luani en albanés): traballo en pedra, símbolo da cidade de Heraklion, situado no contorno dunha empresa desta cidade de Creta.
Obras no Hotel Eva Bay, en Rethimno, Creta.
Pla d'Urgell

Pla d'Urgell é unha comarca da provincia de Lleida, en Cataluña. Limita coas comarcas da Noguera, Segrià, Garrigues e Urgell, e a súa capital é Mollerussa. En 2009 tiña 30. 153 habitantes.
A comarca foi creada en 1988 logo de aprobarse nun referendo.
Pla de les Bruixes

Pla de les Bruixes en lingua catalá (Chairo das bruxas en galego), é unha paraxe con restos neolíticos e que soporta gran número de lendas de bruxaría. Está situado no municipio de Arenys de Munt (provincia de Barcelona). Historia
O lugar denominado actualmente Pla de les Bruixes, é un chairo dunha altitude de 409 m de a cabalo entre os municipios de Arenys de Munt e Vallgorguina na comarca do Maresme, era coñecido historicamente como Plana de les Pedres de Bitera na xurisdición da antiga Quadra de Goscons, polo gran número de megálitos que albergaba. A día de hoxe aínda poden apreciarse un par de menhires tombados, e un espectacular megálito con diversas incisións rituais do período neolítico, segundo o historiador local Dr J. M. Pons i Guri.
En prospeccións arqueolóxicas na primeira década do século XXI, no devandito xacemento, apareceron elementos do período ibérico e romano de grande interese. [Cómpre referencia] Lendas
As lendas ancestrais recollidas en diversos tratados costumistas aseguran que as bruxas da zona iniciaban os seus rituais bañándose espidas co mesmísimo diaño na escuridade das augas do salto Gorg Negre de Gualba (Vallès Oriental), antes de reunirse baixo o resplandor da lúa na devandita catedral megalítica, desde onde aterrorizaban a toda a comarca. A tradición popular tamén afirma que nas profundidades dunha cova do Pla de les Bruixes un pastor achou unha virxe negra que pasou a ser considerada baixo a advocación de Santa María de Goscons, e venerada na capela románica da Força de Goscons (actualmente casa Arquer de Goscons).
Placa (estrutura)

Unha placa é un elemento estrutural construtivo que se caracteriza por un sólido tridimensional cuxo espesor é moi pequeno en comparación con outras dimensións.
Os efectos das cargas que se prevén aplicar sobre el só xeran esforzos cuxos resultantes son, na práctica, exclusivamente normais ao espesor do elemento. A súa mecánica é o tema principal da teoría de placas.
As placas delgadas son inicialmente elementos estruturais planos limitados por dous planos paralelos, chamados caras, e unha superficie cilíndrica, chamada bordo ou límite. Os xeradores da superficie cilíndrica son perpendiculares ás caras planas. A distancia entre as caras planas chámase grosor (h) da placa. Suporase que o grosor da placa é pequeno en comparación con outras dimensións características das caras (lonxitude, ancho, diámetro etc. ). Xeometricamente, as placas están limitadas por límites rectos ou curvos. As cargas estáticas ou dinámicas que soportan as placas son predominantemente perpendiculares ás caras das placas.
Placa africana

A placa africana é unha placa tectónica da litosfera da Terra que cobre África e que se estende cara ao oeste ata a dorsal mesoatlántica mentres polo leste está a se formar a nova placa somalí que acabará por se afastar da africana e converterá o Gran Val do Rift nunha dorsal oceánica. A placa abrangue varios bloques continentais estables de rochas vellas, as cales formaron o continente africano durante a existencia de Gondwana hai uns 550 millóns de anos, eses bloques son, do sur ao norte, o Kalahari, República Democrática do Congo, Sáhara e mais o bloque africano do oeste.
Placa antártica

A placa antártica é unha placa tectónica que cobre a Antártida e que se estende cara a fóra. Sitúase debaixo dos océanos circundantes, abarcando case 17 millóns de quilómetros cadrados. Límites
Os límites da placa antártica son: a placa de Nazca
a placa suramericana
a placa africana
a placa australiana
a placa escocesa
a placa pacífica que forma o canto Pacífico-Antártico a partir do seu límite diverxente.
Placa base

A placa base (en inglés: motherboard ou mainboard) é un unha placa de circuíto impreso que conecta os diferentes elementos que contén e que é o compoñente principal do ordenador, sobre ela van conectados a maioría dos dispositivos do ordenador e das súas características derívanse as prestacións e o rendemento do ordenador. Ás veces chámase tamén placa nai.
Aínda que as placa base poden ser de diferentes formas, tipos e tamaños a estrutura xeral e os elementos que a integran son semellantes nos diferentes modelos, entre os máis comúns están o microprocesador, a memoria RAM, a memoria caché, a BIOS, a batería, o reloxo, reguladores de voltaxe, conectores internos e externos e unha serie de chips ou circuítos integrados encargados de tarefas específicas.
Deseñase basicamente para realizar tarefas específicas vitais para o funcionamento da computadora, como por exemplo as de: Conexión física.
Administración, control e distribución de enerxía eléctrica.
Comunicación de datos.
Temporización.
Sincronismo.
Control e monitoreo.
Para que a placa base cumpra co seu cometido, leva instalado un software moi básico denominado BIOS. Modelos principais
PC/XT - foi a placa base creada por IBM para o primeiro ordenador persoal, o IBM-PC
AT - foi a primeira placa base en conseguir ampla aceptación, moi usada durante a era dos 386
Baby AT - desenvolvida por IBM como sucesora da AT, da que se diferenciaba polo seu menor tamaño. (8. 5" × 10"–13" ó 216 mm × 254–330 mm)
ATX - actualmente a máis popular. (Intel 1996; 12" × 9. 6" ó 305 mm × 244 mm)
XT (8. 5 × 11" ó 216 × 279 mm)
AT (12 × 11"–13" ó 305 × 279–330 mm)
EATX (12" × 13" ó 305mm × 330 mm)
Mini-ATX (11. 2" × 8. 2" ó 284 mm × 208 mm)
microATX (1996; 9. 6" × 9. 6" ó 244 mm × 244 mm)
LPX (9" × 11"–13" ó 229 mm × 279–330 mm)
Mini-LPX (8"–9" × 10"–11" ó 203–229 mm × 254–279 mm)
NLX (Intel 1999; 8"–9" × 10"-13. 6" ó 203–229 mm × 254–345 mm)
FlexATX (Intel 1999; 9. 6" × 9. 6" ó 244 × 244 mm max. )
Mini-ITX (VIA Technologies 2003; 6. 7" × 6. 7" ó 170 mm × 170 mm max. ; 100W max. )
Nano-ITX (VIA Technologies 2004; 120 mm × 120 mm max. )
BTX (Intel 2004; 12. 8" × 10. 5" ó 325 mm × 267 mm max. )
MicroBTX (Intel 2004; 10. 4" × 10. 5" ó 264 mm × 267 mm max. )
PicoBTX (Intel 2004; 8. 0" × 10. 5" ó 203 mm × 267 mm max. )
WTX (Intel 1998; 14" × 16. 75" ó 355. 6 mm × 425. 4 mm)
ETX e PC/104, utilizados en sistemas embebidos.
Placa computadora

Unha placa computadora, monoplaca ou SBC (Single-board computer, pola súa sigla en inglés) é un ordenador completo construído nunha única placa de circuíto, con microprocesador(es), memoria, entrada/saída (E/S) e outras características necesarias para un ordenador funcional. As placas computadoras fabrícanse habitualmente como sistemas de demostración ou desenvolvemento, para sistemas educativos ou para o seu uso como controladores informáticos integrados. Moitos tipos de ordenadores domésticos ou portátiles integran todas as súas funcións nunha única placa de circuíto impreso.
A diferenza dun ordenador persoal de sobremesa, as placas computadoras a miúdo non dependen de baías de expansión para funcións periféricas ou expansión. As placas computadoras construíronse empregando unha ampla gama de microprocesadores. Os deseños sinxelos, como os construídos por afeccionados á informática, adoitan usar RAM estática e procesadores de baixo custo de 32 ou 64 bits como ARM. Outros tipos, como os servidores blade, terían un rendemento similar a un ordenador servidor, só que nun formato máis compacto.
Un ordenador modular (COM) é un tipo de monoplaca deseñado para conectarse a unha placa base ou un backplane para a expansión do sistema.
Placa de Amiadoso

A placa de Amiadoso é unha placa decorativa de mármore que puido formar parte dunha pilastra romana, as diferentes caras están datadas entre o século II e o século IX, consérvase no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense. Características
Atopouse en Amiadoso (San Martiño de Pazó, Allariz) grazas ao estudo de Xaquín Lorenzo. Resulta unha peza sorprendente polo feito de ter decoradas tódalas súas caras, seis, como resultado da reutilización da mesma. Ademais, esta peza resulta pola talla, tema e execución un dos mellores exemplos da plástica romana en Galicia; tallada en mármore de tipo local, veado en azul, coñecido coma mármore do Incio ou de Braganza.
Placa de Petri

Unha placa de Petri (ou caixa de Petri, cápsula de Petri ou placa de cultivo celular) é un recipiente con forma de disco, cilíndrico de baixa altura de vidro ou plástico cunha tapa similar utilizado en microbioloxía para realizar cultivos celulares principalmente bacterianos ou de pequenos brións. Levan o nome do bacteriólogo alemán Julius Richard Petri, que as inventou no século XIX cando traballaba como axudante de Robert Koch. As placas de Petri de vidro poden ser reutilizadas despois de seren esterilizadas (por exemplo, nunha autoclave ou por quentamento seco nun forno de aire quente a 160 °C durante unha hora). Nos experimentos nos que podería ser un problema a contaminación microbiolóxica dun experimento ao seguinte, úsanse con frecuencia as placas de Petri de plástico desbotables.
Os diámetros das placas de Petri son variables, pero as máis comúns son as de arredor de 10 cm de diámetro. As tapas non cerran hermeticamente a placa. As placas de Petri modernas poden ter aneis nas tapas e bases, que permiten amontoalas sen que esvaren. Poden incorporarse moitas placas de Petri nun contedor de plástico para crear o que se denomina "placa multipozo". Microbioloxía
As placas de Petri utilízanse xeralmente para preparar placas de ágar para estudos microbiolóxicos. A placa énchese parcialmente con líquido quente que contén ágar e unha mestura de ingredientes específicos que poden ser nutrientes, sangue, sales, carbohidratos, tinguiduras, indicadores, aminoácidos e antibióticos. Unha vez que o ágar arrefría e solidifica, a placa está lista para recibir unha mostra cargada de microbios nun proceso chamado inoculación da placa. Para cultivos de virus bacteriófagos faise unha inoculación en dúas fases: primeiro fanse crecer bacterias, que servirán de hóspedes para a inoculación posterior dos virus.
As placas de Petri incúbanse boca abaixo, é dicir, dadas volta, co ágar na parte de arriba, apoiadas sobre a tapa, para diminuír así o risco de contaminación por partículas traídas polo aire e impedir a condensación de auga, que se acumularía e empecería o cultivo dos microbios. Outros usos
As placas de Petri tamén se usan para o cultivo de células eucariotas en medio líquido ou utilizando ágar sólido. As placas de Petri baleiras poden utilizarse para observar a xerminación de plantas ou o comportamento de pequenos animais, ou para outras prácticas correntes de laboratorio como o secado de fluídos nun forno ou para transportar e almacenar mostras. A súa transparencia óptica e perfil baixo permiten o seu uso común como receptáculo temporal para examinar mostras (especialmente as líquidas) con microscopios de baixo aumento.
Placa de cimentación

Unha placa de cimentación é unha placa de formigón apoiada sobre o terreo que serve de alicerce que reparte o peso e as cargas da construción sobre toda a superficie de apoio.
Son un tipo de cimentación superficial ou directa que ten moi bo comportamento en terreos pouco homoxéneos que con outro tipo de cimentación poderían sufrir asentamentos diferenciais. Tamén se empregan en terreos con moi pouca capacidade portante. As placas de cimentación máis sinxelas son as de espesor constante, aínda que tamén existen as placas nervadas, que son máis grosas segundo a dirección dos muros ou filas de piares.
O seu cálculo é similar ao dunha placa plana de azotea invertendo as direccións dos esforzos e aplicando as cargas tanto axiais como uniformes provenientes de todo o edificio. As trabes destas placas invértense para que queden enterradas no terreo e evitar obstáculos ao aproveitamento da superficie superior. Ecuación de goberno
En esencia, unha placa de cimentación compórtase como unha placa que na súa cara inferior sofre forzas verticais proporcionais ao módulo de balastro e o asentamento ou a frecha vertical da placa. Para unha placa de espesor uniforme a expresión é: ∂ 4 w ∂ 4 x + 2 ∂ 4 w ∂ 2 x ∂ 2 y + ∂ 4 w ∂ 4 y
q s + k b w D {\displaystyle {\frac {\partial ^{4}w}{\partial ^{4}x}}+2{\frac {\partial ^{4}w}{\partial ^{2}x\partial ^{2}y}}+{\frac {\partial ^{4}w}{\partial ^{4}y}}
{\frac {q_{s}+k_{b}w}{D}}} Onde: q s {\displaystyle q_{s}\, } representa a carga superficial, usualmente concentrada sobre os piares que se apoian sobre a placa. k b {\displaystyle k_{b}\, } é o módulo de balastro, que mide a rixidez do terreo. D {\displaystyle D\, } é a rixidez flexional da placa.
Unha vez determinada a función w {\displaystyle w\, } que dá os asentamentos verticais, estímanse os momentos flectores en cada dirección: { M x x
− D ( ∂ 2 w ∂ 2 x + ν ∂ 2 w ∂ 2 y ) M x y
− D ( 1 − ν ) ∂ 2 w ∂ x ∂ y M y y
− D ( ∂ 2 w ∂ 2 y + ν ∂ 2 w ∂ 2 x ) {\displaystyle {\begin{cases}M_{xx}
-D\left({\cfrac {\partial ^{2}w}{\partial ^{2}x}}+\nu {\cfrac {\partial ^{2}w}{\partial ^{2}y}}\right)\\M_{xy}
-D(1-\nu ){\cfrac {\partial ^{2}w}{\partial x\partial y}}\\M_{yy}
-D\left({\cfrac {\partial ^{2}w}{\partial ^{2}y}}+\nu {\cfrac {\partial ^{2}w}{\partial ^{2}x}}\right)\end{cases}}} A partir dos momentos flectores determínase o espesor correcto da placa e as armaduras necesarias para a placa.
Placa eurasiática

A placa eurasiática é unha placa tectónica continental que abarca Eurasia, exceptuando o subcontinente indio, Arabia e parte de Siberia ao leste da cordilleira Verjoyansk. Tamén inclúe a parte oriental do océano Atlántico Norte até a dorsal mesoatlántica, abarcando un territorio duns 67800000 km². As placas coas que limita son: Ao norte a placa norteamericana.
Ao sur a placa africana, a placa arábiga e a placa indoaustraliana.
Ao leste a placa pacífica, a placa filipina, a placa de Ojotsk e a placa Amuria.
Ao oeste ten un bordo diverxente coa placa norteamericana, que dá orixe á mencionada dorsal atlántica.
Placa indoaustraliana

A placa indoaustraliana é unha placa tectónica principal que inclúe o continente de Australia e o océano circundante, estendéndose cara ao noroeste para incluír o subcontinente indio e as augas adxacentes. Formóuse pola fusión das placas india e australiana hai aproximadamente 43 millóns de anos. A fusión ocurriu cando a dorsal oceánica, que separaba ambas placas, cesou a súa actividade e deixou de extenderse.
Esténdese desde a fronteira da India coa China e Nepal, abarcando o subcontinente indio, o leste do océano Índico, Australia, Melanesia e estendéndose ata Nova Zelandia. Está subdividida en dúas placas que se fusionaron hai 50-55 millóns de anos e cuxos límites manteñen unha baixa actividade tectónica: a placa australiana e a placa indica. Movementos da placa
A parte oriental (Australia) móvese cara ao norte a unha velocidade de 5, 6 cm/ano, mentres que a parte occidental (India) só se move a unha velocidade de 3, 7 cm/ano debido ao impedimento do Himalaia. Este movemento diferencial resultou na compresión da placa anterior preto do seu centro en Sumatra e na división nas placas India e Australiana.
Unha terceira placa, coñecida como a placa Capricornio, tamén se pode estar a separar do lado occidental da placa india como parte da continua ruptura da placa indoaustraliana.
Separación
Estudos recentes e evidencias de eventos sísmicos como os terremotos do océano Índico de 2012, suxiren que a placa indoaustraliana puido dividirse en dúas ou tres placas separadas principalmente debido ás tensións inducidas pola colisión da placa indoaustraliana con Eurasia ao longo do que máis tarde se converteu no Himalaia, e que a placa india e a placa australiana levan separadas dende hai polo menos 3 millóns de anos. .