proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Salón de peiteado

Un salón de peiteado é un local onde se ofrecen varios servizos estéticos, principalmente o corte de pelo, pero tamén adoitan realizarse outros como peiteado, afeitado, depilado, manicura, pedicura etc. Cando se trata de moitos servizos diferentes adoita chamarse salón de beleza e os especializados en barbear, barbaría.
A referencia máis antiga que se ten sobre a existencia de coidados cosméticos no pelo remítenos a Exipto, onde se empezaron a realizar os cambios máis significativos en canto á cosmética capilar. Nesa nación o pobo, como acontecía en moitos outros, pelábase a cabeza, aínda que non así os sacerdotes e os membros da elite gobernante, que se dedicaba a coidar o seu cabelo xogando con diferentes peiteados e tonalidades. As perrucas tamén tiveron o seu auxe, e predominaban as tradicionais de pelo laso, con flocos, cortado moi parello nun longo que chegaba aos ombros. Pero outra grande achega dos exipcios foi en canto á coloración, xa que descubriron a utilidade da henna, que lles permitiu obter cores avermelladas e caobas.
O traballador do salón de peiteado é o peiteador ou peiteadora, ou barbeiro.
Salón del Cómic de Zaragoza

O Salón del Cómic de Zaragoza (desde a VI edición; antigas Muestra del Cómic y el Tebeo —I-IV edición— e Muestra del Cómic de Zaragoza —V edición—) é un evento de banda deseñada que se celebra anualmente en Zaragoza desde o 2002. Está organizado polo Concello de Zaragoza coa colaboración das asociacións Malavida, Mangaku, Tatakae e Thermozero. Historia
Desde a V edición (2006) celébrase no Salón de Usos Múltiples do Auditorio-Palacio de Congresos de Zaragoza, que substituíu o Centro Cívico La Almozara, onde se desenvolveron as 4 primeiras edicións (2002-2005).
O Salón estivo a piques de desaparecer en 2011 por limitacións económicas superadas grazas á redución do seu orzamento e ao cobro dun euro pola entrada, desde a X edición (2011).
En outubro de 2020, ante a situación epidemiolóxica pola pandemia de COVID-19, anunciouse a suspensión da XIX edición.
A XX edición (2021) celebrouse cunha capacidade limitada de 5. 000 persoas (1. 000 por cada franxa horaria) debido á pandemia.
Na XXI edición (2022) substituíuse a modalidade de venda de entradas. Suprimiuse o portelo e vendéronse electronicamente por primeira vez a través de Entradium.
Xunto ao Salón, tamén se celebra dende o 2010 a iniciativa Diciembre Mes del Cómic, dentro da que se promoven unha variedade de actividades e exposicións relacionadas coa banda deseñada en diferentes centros cívicos da cidade ao longo do mes de decembro.
Sam Moorhead

Sam Moorhead, nado en 1961, é un arqueólogo e numismático, membro do Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico. Traxectoria
Moorhead graduouse en Arqueoloxía Clásica e Historia Antiga na Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill, e posteriormente completou os seus estudos na Universidade de Durham e no Instituto de Arqueoloxía da University College London (UCL). Durante as décadas de 1980 e 1990 traballou no estudo de diversos conxuntos e coleccións de moedas, como a do Museo de Wiltshire, que lle serviu para elaborar a súa tese de mestrado coa que se graduou no UCL. Participou ademais en escavacións en Israel, en Palestina, en Italia e en Albania, e publicou numerosos artigos sobre eses traballos. Tamén exerceu como profesor de Cultura Clásica, Arqueoloxía e Historia Antiga no Ardingly College durante 12 anos.
En 1997 ingresou no Museo Británico como profesor de Arqueoloxía, e en 2006 pasou a ser asesor de achados monetarios da Idade de Ferro e moedas romanas dentro do Portable Antiquities Scheme, baseado no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico.
Moorhead estivo a traballar durante cinco anos nun volume da serie Roman Imperial Coinage, dedicado aos emperadores Carausio e Alecto, que involucrou arredor de 70 museos do Reino Unido e doutros países.
Sam Moorhead é membro da Royal Numismatic Society, da que foi secretario, da British Numismatic Society e da Roman Society. Ademais, foi elixido membro da Sociedade de Anticuarios de Londres e é profesor honorario do Instituto de Arqueoloxía do University College London.
No curso 2017-2018 foi profesor visitante do Archaeological Institute of America. Recoñecementos
(2011): Arqueólogo do Ano, polos lectores da revista Current Archaeoloy.
(2013): Premio Lhotka, da Royal Numismatic Society, de Londres.
(2019): Medalla da Royal Numismatic Society. Publicacións
Esta é unha escolma dos principais traballos monográficos publicados por Sam Moorhead ao longo da súa carreira académica: (1983). Coins from coastal Palestine. University of North Carolina at Chapel Hill.
(1984). The Lyman Cotten collection of ancient and mediaeval coins: catalogue. Ackland Art Museum, Chapel Hill.
(2010). The Frome Hoard (con a. Booth e R. Bland). British Museum, Londres. ISBN 9780714123349
(2010). AD 410 The Year that Shook Rome. Paul Getty Museum, Os Ánxeles. ISBN 978-1606060247
(2011). The Roman Empire. Interlink Books. ISBN 9781566568289
(2011). Silbury Hill, Wiltshire: Roman coins from the Silbury region. English Heritage, Portsmouth.
(2013). A history of Roman coinage in Britain. Greenlight, Witham. ISBN 9781897738542
(2016). The Romans who Shaped Britain (con D. Stuttard). Thames and Hudson, Londres. ISBN 9780500251898
(2012). 31 BC, Antony, Cleopatra and the Fall of Egypt (con D. Stuttard). British Museum, Londres. ISBN 9780714122748.
(2013). A History of Coinage in Roman Britain (con G. Payne). Greenlight, Witham. ISBN 9781897738542
(2018). The Cunetio and Normanby hoards (con A. Burnett e R. Bland). Spink & Son, Londres. ISBN 9781912667338
Sam Webb

Sam Webb, nado o 16 de xullo de 1945, é un político comunista estadounidense, que foi secretario xeral do CPUSA entre 2000 e 2014. Webb, que reside na cidade de Nova York, naceu en Maine e graduouse en 1967 pola St. Francis Xavier University, na provincia canadense de Nova Escocia. Obtivo unha Mestría en Economía pola Universidade de Connecticut.
As súas posicións públicas foron críticas co actual goberno dos Estados Unidos, as institucións e a estrutura de clases, pero relativamente acrítica dos principios do Goberno estadounidense, por exemplo, a democracia e dos controis e equilibrios, o cal é coherente coas políticas actuais do CPUSA. Webb é un firme defensor do socialismo e a democracia.
Webb liderou ao CPUSA cando se tomou a decisión para apoiar a algúns candidatos do Partido Demócrata nas eleccións presidenciais de 2004. Aínda que o CPUSA, en canto aos dous principais partidos como capitalistas, considera que a dominación republicana é perigosa. Webb argumentou que os traballadores e a propia democracia están en perigo se os republicanos están no poder.
Webb argumentou que a política independente debe facerse de maneira que se constrúa confianza e vitorias, non na forma habitual que é visto como un escenario de perder, mesmo polos proponentes de terceiros partidos como eles.
O liderado de Webb deu lugar a novos desenvolvementos no pensamento político comunista de Estados Unidos, o activismo, e a apertura. Isto inclúe o desenvolvemento dun amplo debate sobre o socialismo e a forma de chegar máis lonxe xunto cos debates e análises das cuestións claves da democracia.
É o autor de "Reflections on Socialism", un documento que reflicte as ideas que se presentaron por primeira vez en 2005 no Foro de Esquerda en Nova York. Este documento, cuxo propósito é iniciar un diálogo nacional sobre o socialismo onte, hoxe e mañá, sinala que o socialismo é unha vez máis obxecto de debate no movemento sindical, o movemento estudantil, as revistas populares e, desde logo, nos corredores do poder en todo o mundo.
Webb viaxou á República Popular da China, ao Reino Unido, a Vietnam e a Cuba, onde se reuniu con varios líderes comunistas e socialistas. Tamén representou ao CPUSA na reunión mundial de partidos comunistas que tivo lugar en Atenas, Grecia, en decembro de 2011.
Samadhi

Samadhi (sánskrito: समाधि) nas escolas hinduísta, budista, xainita e Sikh, é un alto estado de concentración na meditación, ou dhyāna. Na tradición do ioga, é o oitavo e último estadio mencionado nos Yoga Sūtras de Patañjali.
Ten sido descrito coma un estado de conciencia adual no que a conciencia do suxeito que experimenta se funde coa do obxecto observado, e no que a mente torna acougada, centrada ou concentrada, mentres a persoa permanece consciente.
En budismo tamén se pode referir a un estado no que a mente permanece en estado de calma mais non se funde co obxecto de atención, permitindo deste xeito a observación deste e así mellorar o grao de apercepción do fluxo cambiante da experiencia. Conceptos análogos
De acordo co libro "God Speaks" escrito por Meher Baba, os termos sufís fana-fillah e baqa-billah son análogos a nirvikalpa samadhi e sahajā samādhi respectivamente.
Samantha Morton

Samantha Jane Morton, nada en Nottingham (Inglaterra) o 13 de maio de 1977, é unha actriz inglesa nomeada aos Premios Óscar e aos Globos de Ouro polo seu papel en Sweet and Lowdown. Traxectoria
Samantha Morton é filla de Pamela Mallek e Peter Morton, quen se divorciaron cando Samantha tiña tres anos. Iniciou a súa carreira aos trece anos, cando se uniu á Central Junior Television Workshop de Inglaterra. Aos dezaseis anos, trasladouse a Londres, onde actuou no Royal Court Theatre e tamén traballou de forma breve nalgúns capítulos da serie británica de televisión Cracker.
En 1997 interveu en series de televisión e no telefilme sobre a novela de Charlotte Brontë Jane Eyre (1997), onde interpretou a protagonista. Despois de traballar na serie Band of Gold, Morton saltou á gran pantalla en 1997 con Under the skin, de Carine Adler. Esta interpretación e outras posteriores chamaron a atención de Woody Allen, que a escolleu para facer un papel secundario en Sweet and Lowdown (1999). Por este papel, Morton foi candidata ao Óscar e ao Globo de Ouro como mellor actriz secundaria.
A partir de aí traballou para Julien Amorne en Pandaemonium (2000) ou Steven Spielberg en Minority Report (2002). Precisamente en 2002 gañou o galardón á mellor actriz nos British Independent Film Awards polo seu traballo en Morvern Callar. O ano seguinte foi candidata ao Óscar como mellor actriz principal por In America, de Jim Sheridan.
Foi a protagonista da serie británica Rillington Place (2016) e unha das coprotagonistas de Harlots. Foi contratada como antagonista principal na novena tempada de The Walking Dead no papel de Alpha, líder dos Whisperers. Filmografía
Samantha Sacramento

Samantha Sacramento é unha avogada e deputada de Xibraltar, membro do Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP). Antes do seu regreso á Rocha de Xibraltar, formaba parte do equipo xurídico da Comisión para a Igualdade Racial, en Cardiff. En decembro de 2011, foi nomeada Ministra da Igualdade e Servizos Humanos polo Ministro xefe, Fabian Picardo.
Samara

Samara (entre 1935 e 1991 Kuibyshev) é unha cidade de Rusia situada no curso medio do Volga, capital do oblast do mesmo nome. Importante centro industrial e nó ferroviario, é tamén un destacado porto fluvial. Conta con 1. 164. 896 habitantes (preliminares censo 2010).
Fundada en 1586 coma enclave defensivo na beira oriental do Volga, entre este e o seu afluente, o río Samara, foi mercado de cereais da rexión ata o seu desenvolvemento industrial a principios do século XX.
Samario

O samario é un elemento químico da táboa periódica con símbolo Sm e número atómico 62. É un metal raro, cun lustre prateado brillante, relativamente estable no aire e convértese en gas aos 150 °C.
O óxido de samario emprégase en óptica para absorber a luz infravermella e como catalizador da deshidratación e a deshidroxenación do etanol.
Sambuca Pistoiese

Sambuca Pistoiese é un concello italiano da provincia de Pistoia, na rexión da Toscana. Ten 1. 693 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 77 km², cunha densidade de poboación de 22, 3 hab/km². A altura media do concello é de 504 metros.
Fai fronteira cos concellos de Camugnano (BO), Cantagallo (PO), Castel di Casio (BO), Granaglione (BO) e Pistoia.
Samos (satélites artificiais)

Samos, acrónimo de Satellite and Missile Observation System e orixinalmente denominados como Sentry e Programa 101, foi unha familia de satélites de recoñecemento da Forza Aérea dos Estados Unidos de América lanzados a principios dos anos 1960. Características
Os satélites Samos foron satélites de recoñecemento fotográfico que usaban o método de retorno da película fotográfica mediante unha cápsula que era recollida en terra. Tiveron unha alta taxa de fallas. Samos-E1
Os Samos-E1 foron os dous primeiros satélites Samos lanzados, ambos mediante foguetes Atlas LV3 Agena A. O primeiro, lanzado o 11 de outubro de 1960, foi destruído durante o lanzamento polo fallo da segunda etapa do foguete. O segundo, lanzado o 31 de xaneiro de 1961, chegou a órbita e foi o primeiro satélite Samos operativo. Ambos os satélites incluían a carga útil Samos F-1 para probar equipamento de espionaxe de sinais electromagnéticas. Samos-E2
Só se intentou lanzar un satélite Samos-E2, o 9 de setembro de 1961, mediante un Atlas LV3 Agena B que explotou na rampla de lanzamento. Samos-E4
Non se chegou a lanzar ningún satélite Samos-E4. Construíronse catro unidades, cada unha cunha cámara de 15, 2 cm de distancia focal e unha lente f/5. 6. A resolución das fotografías sería de 45 m, pero o programa cancelouse antes de ser lanzados. Samos-E5
Lanzáronse tres Samos-E5, con dous chegando a órbita e outro fallando por un problema do foguete lanzador. Levaban unha cámara de 1, 67 m de distancia focal e unha resolución de 1, 5 m. Samos-E6
Cincos satélies Samos-E6 chegaron a órbita a bordo de foguetes Atlas LV3 Agena B. Foron os últimos membros da familia Samos e levaban unha cámara de 0, 7 m de distancia focal cunha resolución de 2, 4 m. Dos cinco, só un conseguiu devolver a película fotográfica a terra con éxito. Outros catro Samos-E6 foron construídos pero non lanzados.
Sampi

Nome dunha antiga letra do alfabeto grego, non pertencente ao alfabeto clásico. Como signo numérico representaba o novecentos.
Sampiro

Sampiro, nado en Igrexa do Campo (O Bierzo), ou segundo outras fontes na Zamora, cara ao 956 e finado en Astorga no 1041, foi un clérigo e político do reino de León, un dos primeiros cronistas de nome coñecido. Posiblemente houbo personalidades contemporáneas á súa co mesmo nome. Traxectoria
Posiblemente naceu na localidade leonesa de Igrexa do Campo (preto de Cacabelos no Bierzo, ás veces confundida con Sorribas por ser na época considerada parte desa localidade. Algún autor considera, analizando a documentación histórica, que puido nacer en Toro.
Ingresou nun mosteiro, non se sabe se no de Sahagún ou no de San Miguel de Camarzana. Ante o perigo dos ataques musulmáns fuxiu a Zamora e posteriormente estableceuse na corte de León.
A súa crónica, que continúa as de Afonso III de Asturias, recompila os feitos que considerou máis relevantes entre 866 e o 982, en que se interrompe. Notario do rei Vermudo II (984-999), describiuno en termos eloxiosos: foi bastante prudente, confirmou as leis ditadas por Wamba, mandou abrir e estudar a colección canónica, amou a misericordia e o xuízo e procurou reprobar o mal e escoller o ben.
Cando o bispo Paio, que lle gardaba bastante rencor, reiniciou a recompilación cronística, substituíu eses eloxios de Sampiro por descricións máis crueis (como o alcume de gotoso co que pasou á Historia).
Despois Sampiro ocupou o cargo de mordomo (posto político de máxima confianza na Corte) con Afonso V (999-1028). Chegou a ser bispo de Astorga desde 1035.
Sampo

Na mitoloxía finlandesa o sampo é un obxecto misterioso construído por Ilmarinen que proporciona ao seu propietario poder e riqueza pero que pode romper durante o ardor do combate.
O sampo interpretouse de diferentes formas, no Kalevala o sampo aparece como un muíño máxico que produce fariña, sal e ouro a partir do aire puro.
Samudragupta

Samudragupta, nado en 335 e finado en 380, foi un gobernante do Imperio Gupta, sucesor de Chandragupta I, considérase un dos máis grandes xenios militares da India, impuxo a súa soberanía no Panxab, Caxemira, Bengala, Assam, Nepal, conformando un imperio que mantivo a independencia dos diferentes reinos en asuntos internos.
Samuel C. C. Ting

Samuel Chao Chung Ting (en mandarín: 丁肇中; en pinyin: Dīng Zhàozhōng), nado en Ann Arbor (Míchigan) o 27 de xaneiro de 1936, é un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física en 1976. Traxectoria
Era fillo dunha parella chinesa que se coñeceu na universidade de Míchigan. Cando era pequeno a súa familia trasladouse de novo á China, pero durante a guerra civil chinesa os seus pais fuxiron á República da China, situada na illa de Taiwán. Desenvolveu os seus estudos secundarios en Taipei e posteriormente ingresou na Universidade de Tainan.
En 1956 volveu aos Estados Unidos para estudar enxeñaría, matemáticas e física na universidade de Míchigan, onde se doutorou en física no ano 1962. En 1963 entrou a traballar no Consello Europeo para a Investigación Nuclear (CERN), para posteriormente traballar no Deutsches Elektronen-Synchrotron (DESY) de Alemaña. Desde 1969 é profesor no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. Investigacións científicas
Iniciou as súas investigacións ao redor das partículas subatómicas grazas aos seus traballos no acelerador de partículas, cousa que lle permitiu descubrir a partícula J (ou partícula J/ψ), descubrimento que tamén realizou independentemente o físico Burton Richter.
No ano 1976 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Burton Richter, polo descubrimento da partícula subatómica J.
Samuel Gottlieb Gmelin

Samuel George Gottlieb Gmelin, nado o 4 de xullo de 1744 en Tubinga e finado o 27 de xuño de 1774 en Achmetkend, (no actual Daguestán), foi un médico, naturalista e explorador alemán ao servizo do Imperio ruso. Traxectoria
Samuel Gottlieb Gmelin naceu en Tubinga no seo dunha coñecida familia de naturalistas. Seu pai era Johann Conrad Gmelin, un boticario e cirurxián, e era sobriño de Johann Georg Gmelin, que tamén era tío de Johann Friedrich Gmelin (o natutralista que publicou en Alemaña o Systema Naturae de Carolus Linnaeus). Samuel obtivo o título de médico en 1763 na Universidade de Leiden á temperá idade de 18 anos. Mientras viviu nas Provincias Unidas, Gmelin amosou un grande interese polas algas mariñas. En 1766 fixo oposicións e gañou o posto de profesor de Botánica na Universidade de San Petersburgo. Ao ano seguiente formou parte dunha expedición de estudos da Historia Natural do Imperio ruso, na que explorou as concas dos ríos Don e Volga, e as costas oeste e leste do mar Caspio. Mentres atravesaba o Cáucaso foi hospedado polo Khan Usmey de Khaiïtakes, e faleceu debido a un mal tratamento dunha enfermidade contaída estando cativo en Derbent. Tiña só 29 anos.
Gmelin foi o autor de Historia Fucorum (1768), a primeira obra dedicada á bioloxía mariña, na que describe as algas e onde fai uso por primeira vez do sistema binomial de nomenclatura. Nesa obra incluíu elaboradas láminas con ilustracións de todo de algas mariñas que, na actualidade, non se conservan. Os resultados da súa expedición publicáronse en Reise durch Russland zur untersuchung der drey natur-reiche (Viaxes por Rusia para o estudo das tres provincias naturais) (1770-1784, 4 volumes). O volume final ía ser completado por Johann Anton Güldenstädt pero foi editado finalmente por Peter Simon Pallas despois da morte de Güldenstädt. Vida familiar
En 1772 casou con Anna von Chappuzeau, neta do famoso capitán de navío Xacobe Chappuzeau (Iákov Shapizo, en ruso Яков Шапизо), heroe da batalla da Illa de Saaremaa (Ösel) en 1719, cando comandaba o Raphail. Distincións
Foi membro de: Academia das Ciencias de Rusia
Academia das Ciencias de San Petersburgo Abreviatura
A abreviatura S. G. Gmel. emprégase para recoñecer a Samuel Gottlieb Gmelin como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Samuel Taylor Coleridge

Samuel Taylor Coleridge, nado en Devonshire o 21 de outubro de 1772 e finado en Highgate o 25 de xullo de 1834, foi un poeta, crítico, filósofo e teólogo inglés, un dos fundadores do movemento romántico en Inglaterra. Xunto co seu amigo William Wordsworth, foi membro dos Lake Poets. Colaborou tamén con Charles Lamb, Robert Southey e Charles Lloyd.
Escribiu os poemas The Rime of the Ancient Mariner e Kubla Khan, así como a obra en prosa Biographia Literaria. As súas pezas de crítica literaria foron moi influentes, en especial as referidas a William Shakespeare. Tamén contribuíu á introdución do idealismo alemán no mundo anglófono. Coleridge cuñou multitude de palabras e expresións hoxe comúns, como "suspensión da incredulidade" (en inglés: suspension of disbelief). Foi unha grande inspiración para Ralph Waldo Emerson e o transcendentalismo estadounidense. Ao longo da súa vida adulta, Coleridge sufriu ataques de ansiedade e depresión; especúlase que padeceu un trastorno bipolar, unha condición non definida pola ciencia na súa época. Así mesmo, tiña unha saúde física feble, quizais a causa da febre reumática e outras enfermidades que o afectaron na infancia. Estas foron tratadas con láudano, producíndolle unha adicción ao opio durante o resto da súa vida.
Samurai

Os samurais servían como soldados da aristocracia do Xapón entre 1100 e 1867. Coa era Meiji os samurais chegaron ao seu final. A súa principal característica era a gran disciplina, lealdade e mais a súa grande habilidade coa catana. Características
Un termo máis apropiado para Samurai (侍, さむらい) é bushi (武士) (literalmente "guerreiro ou home de armas") que era usado durante o período Edo. Porén, o termo "Samurai" refírese normalmente á nobreza guerreira e non por exemplo á infantaría alistada. Un samurai sen ligazóns a un clan ou daimyō era chamado Rōnin (literalmente "home-oa"). Rōnin son tamén samurais que largaron a súa honra ou aqueles que non cumpriron co seppuku, que significa dividir a barriga, de modo a repór a honra do seu clan ou familia. Samurais ao servizo do han eran chamados "hanshi".
Era esperado dos Samurai que non fosen analfabetos senón cultos ata un nivel básico, e ao longo do tempo, durante a era Tokugawa (tamén chamada de período Edo), perderon gradualmente a súa función militar.
Polo fin da era Tokugawa, os samurai eran burócratas aristocráticos ao servizo dos daimyo, coas súas espadas servindo para fins cerimoniais. Coas reformas da era Meiji, nos finais do século XIX, a clase dos samurai foi abolida e foi establecido un exército nacional ao estilo occidental. O ríxido código samurai, chamado bushido, aínda sobrevive, porén, na actual sociedade xaponesa, tal como moitos outros aspectos do seu modo de vida.
San (letra grega)

A letra san (trazada Ϻ; a minúscula ϻ é de nova creación, pois os antigos textos gregos estaban escritos en maiúsculas) é unha antiga letra do alfabeto grego. Non hai que confundila con mi, outra letra grega.
Nome dunha antiga letra do alfabeto grego, non pertencente ao alfabeto clásico, que tiña o valor fonético de /s/, en concorrencia coa forma do sigma. Provén da letra do alfabeto fenicio şādē.
Probablemente a súa orixe estea nunha letra fenicia, chamada ṣādē, e nas primeiras versións do alfabeto situábase entre pi (Π en maiúscula) e qoppa (Ϙ en maiúscula). Non obstante, se os gregos adoptaron a letra, o son para o que estaba destinado, ṣ (un /s/ enfático), non lles era útil; en grego antigo, debía representar probablemente un son próximo a /s/.
Pode ser que san inspirase a letra sigma (Σ), que a foi substituíndo nos textos.
San Antonio La Paz

San Antonio La Paz é unha cidade da Guatemala, pertencente ao departamento de El Progreso.
San Biagio di Callalta

San Biagio di Callalta (en lingua véneta San Biasio de Całalta) é un concello de Italia localizado na rexión do Véneto, concretamente na provincia de Treviso. En 2006 tiña 12. 487 habitantes, cunha densidade de poboación de 260 hab. /km². Ocupa unha área de 48 km².
A festa do concello é o 2 de febreiro, co gallo da celebración da festividade de San Brais.
San Carlo (empresa)

San Carlo Gruppo Alimentare S. p. A. é unha empresa italiana de alimentación, fundada en 1936. Adícase á fabricación de aperitivos, incluíndo patacas fritidas e crackers. Historia
Fundada en 1936 en Milán por Francesco Vitaloni, a empresa chamouse orixinalmente 'Rosticceria San Carlo' en honra a unha igrexa próxima.
San Carlos, Chile

San Carlos é unha cidade, municipio e unha comuna chilena. A súa área é de 874 km2 e tiña un total de 50. 088 habitantes (INE 2002).
San Cristóbal, Venezuela

San Cristóbal é a cidade capital do estado venezolano de Táchira nas proximidades de Colombia. Ten unha dinámica economía. En termos aproximados, conta cunha poboación na súa área metropolitana de 263. 765 habitantes. A cidade conta tamén con varias universidades.
San Fernando, Cádiz

San Fernando, tamén chamada La Isla, é unha cidade e concello da provincia de Cádiz, en Andalucía.
No ano 2007 contaba con 95. 026 habitantes. A súa extensión superficial é de 32 km² e ten unha densidade demográfica de 2. 923, 2 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 36º 28' N, 6º 12' O. Atópase a unha altitude de 8 metros e a 14 quilómetros da capital da provincia.
San Francisco de Sales, Cundinamarca

San Francisco de Sales é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia do Gualivá, a 55 km de Bogotá. É o cuarto municipio máis poboado da Provincia, cunha poboación estimada en 2005 de 8. 187 habitantes. Ten unha superficie terrestre de 118 km². Limita polo norte con Supatá e La Vega, polo leste con Subachoque e El Rosal, polo sur con Facatativá e polo oeste con La Vega.
O concello de San Francisco é coñecido por albergar máis de trinta especies distintas de colibrís. Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual municipio de San Francisco estivo habitado polos indíxenas panches, pertencentes á familia caribe, e polos muiscas, pertencentes á familia chibcha. Estes últimos situáronse na parte sueste do actual concello, no sector fronteirizo co municipio de El Rosal, onde estabeleceron un forte para evitar o acceso da nación panche ao Zipazgo (na Confederación Muisca), cuxo soberano era o Zipa e estaba situada na sabana de Bogotá.
No período da Colonia, debido á fundación do municipio de Tenjo, creáronse seis encomendas cara a onde foron trasladados os indíxenas desa zona. Unha das encomendas foi asignada ó cidadán español Juan de Vera, quen denominou á súa propiedade Chinga Fría; nome proveniente da palabra chinga, que en lingua muisca quere dicir «braveza».
San José Mogote

San José Mogote é unha zona arqueolóxica do estado de Oaxaca, no sueste de México. Localízase a poucos quilómetros ao noroeste de Monte Albán, no val do Etla, a unha altitude de 1610 m. Historia
O sitio mostra evidencias arqueolóxicas de ocupación temperá, probablemente dende a Época Lítica, aínda que o seu maior desenvolvemento aconteceu no Preclásico medio, contemporáneo á cultura olmeca. Polas construcións, é posíbel saber que os seus poboadores xa facían cálculos astronómicos, actividade importante na cultura mesoamericana.
San José del Valle

San José del Valle é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca da Campiña de Xerez e tiña en 2014 unha poboación de 4. 457 habitantes.
Atópase a unha altitude de 143 metros no centro da provincia, a 62 quilómetros da capital, Cádiz. As súas orixes remóntanse á época do Al-Andalus, existindo unha localización chamada Hisn Tanbul, vasalo de Alxeciras.
San Juan del Río

San Juan del Río é unha cidade e cabeceira municipal do concello de San Juan del Río, en México, situado no estado de Querétaro. Étimo do topónimo
San Juan del Río identifícase co nome antigo na lingua náhuatl de Ixtachichimecapan (cfr. náhuatl actual Iztac (branco), chichimecatl (pobo chichimeca) e o sufixo de pan (acima de-). O seu antigo nome provén do náhuatl e significa "lugar na cima da terra dos chichimecas brancos".
San Juan, Arxentina

San Juan é unha cidade da Arxentina, capital da provincia homónima. Está situada no centro norte do Val do Tulum e a unha altitude de 650 msnm. É o centro administrativo e comercial do aglomerado urbano do Gran San Juan, que, para o ano 2010, contaba cun total de 471. 389 habitantes e está situado entre os dez maiores aglomerados do país.
Foi fundada o 13 de xuño de 1562 polo conquistador español Juan Jufré baixo o nome de San Juan de la Frontera, a través do mandato da antiga Capitanía Xeneral de Chile. A finais de 1593, Luis Jufré traslada a cidade á súa localización actual.
A súa fisonomía urbana está caracterizada por unha arquitectura contemporánea, onde destacan amplas rúas, avenidas e vereas excelentemente trazadas cunha espléndida e frondosa vexetación de árbores de distintas especies irrigadas mediante canles, sendo o motivo polo cal se coñece co sobrenome de "cidade oasis", xa que a arrodea un espazo árido. Aspecto que nace tras a destrución masiva provocada polo terremoto de 1944.
É cidade natal de Domingo Faustino Sarmiento, quen foi un destacado político, escritor, docente, e Presidente da República Arxentina, recoñecido pola súa incansable loita na educación pública arxentina.
Conta cunha importante infraestrutura de aloxamento e transporte, e nas proximidades destacan atractivos como Encoro e dique Ullum, a Quebrada de Zonda, termas, museos e é punto de partida para a Rutas do viño de San Juan.
Esta cidade foi, para agosto de 2010, sede do XXXIX Cumio de Mercosur. Tamén para setembro de 2011 foi elixida sede do Campionato mundial de hóckey sobre patíns
San Juan, Southern Leyte

San Juan é unha municipalidade da provincia de Southern Leyte, Filipinas. De acordo co censo do 2000, ten unha poboación de 13. 510 persoas.
San Juan politicamente divídese en 18 barangays.
San Luis (empresa)

San Luis foi unha empresa galega con sede na Coruña adicada á venda e distribución de electrodomésticos, aparellos eléctricos e de fogar. San Luis tivo durante un tempo ademais as marcas Darty e Menaje del Hogar. Anunciou a súa liquidación en 2015. Historia
A empresa fundouse nos anos 1970 na rúa San Luís da Coruña, de onde tomou o nome. Chegou a ter 22 tendas en España e Portugal e uns 400 traballadores. En 2007 foi mercada pola francesa Darty, que no ano 2013 pechou as tendas en España. Meses despois a empresa volveu abrir cinco tendas co nome de San Luis, dúas delas na cidade da Coruña. Tendas
Centro comercial Os Rosais, A Coruña
Praza de Pontevedra, A Coruña
Praza de Vigo, Coruña
Polígono da Gándara, Ferrol
Rúa Progreso, Lugo
Ponferrada
San Luis tamén ten un centro loxístico de 4. 000 metros cadrados en Bergondo.
San Luis, Arxentina

San Luis é a capital da provincia de San Luis (Arxentina), situada no centro-norte da provincia. É tamén cabeceira do Departamento Juan Martín de Pueyrredón.
Ten 13120 km² e unha poboación de 204. 019 habitantes (2010). É un dos principais centros industriais da Arxentina. Nos seus arredores áchanse pintorescas paisaxes como o Encoro Potrero de los Funes, Salinas del Bebedero, ou a Vila Turística de Merlo.
San Mamede de Agüela, Agüela, Antas de Ulla

San Mamede de Agüela (á espera da oficialización da forma San Mamede) é un lugar da parroquia de Agüela no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE en 2011 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres). Toponimia
O topónimo San Mamede de Agüela (á espera da oficialización da forma San Mamede) ten dous elementos: San Mamede é un haxiónimo que fai referencia a Mamede de Capadocia, mentres que Agüela podería proceder do termo "auga" co diminutivo -ella, referido a un manancial ou un regato pequeno.
San Mamede, Piñeiro, Ames

San Mamede (á espera da oficialización da forma Sanamede) é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Ames na Comarca de Santiago. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 61 habitantes (27 homes e 34 mulleres). Toponimia
O topónimo Sanamede é un haxiotopónimo referido a Mamede de Capadocia, e débese á presenza no lugar dun antigo mosteiro baixo dita advocación, do que se conserva a igrexa parroquial de San Mamede de Piñeiro.
San Mamés de Campos

San Mamés de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 65 habitantes (INE 2012).
San Marco (satélites artificiais)

San Marco foi unha serie de satélites artificiais colaboración entre Italia e a NASA, concibidos e dirixidos polo enxeñeiro Luigi Broglio. Características
Os satélites San Marco foron satélites científicos colaboración entre Italia e a NASA. Lanzáronse varios entre 1963 e 1988. San Marco 1 e 2
Os satélites San Marco 1 e 2 foron os dous primeiros membros da serie San Marco. San Marco 1 foi lanzado o 15 de febreiro de 1964 a bordo dun foguete Scout X4 desde as instalación de Wallops Island. A súa misión era probar a propia estrutura do satélite e recoller datos da densidade do aire e das características da ionosfera. San Marco 2 foi lanzado o 26 de abril de 1967 mediante un Scout B desde a plataforma de lanzamento San Marco. Tiña forma de esfera cun diámetro de 66 cm e tamén se adicou a estudar a densidade do aire por debaixo dos 350 km de altura e a caracterizar a ionosfera. Do corpo do satélite saía unha antena dipolo de 5 m de longo que pasaba polo centro do mesmo e catro antenas máis pequenas, de 48 cm de longo, espazadas ao longo do seu ecuador. O satélite tiña pintadas bandas lonxitudinais brancas e negras para control térmico. A alimentación do satélite proviña de catro baterías que lle permitiron funcionar ata o 14 de agosto de 1967. O satélite reentrou na atmosfera o 19 de outubro dese ano. San Marco 3 e 4
San Marco 3 e 4 eran satélites máis avanzados que os seus antecesores. San Marco 3 foi lanzado o 24 de abril de 1971 mediante un Scout B mentres que San Marcos 4 foi lanzado o 18 de febreiro de 1974 cun Scout D1. Ambos foron lanzados desde a plataforma San Marco. San Marco 3 estudou a densidade, composición e temperatura da atmosfera na zona ecuatorial por enriba dos 200 km de altura. O satélite tiña 75 cm de diámetro e usaba catro antenas de 48 cm de longo para comunicarse con terra. Alimentábase con células solares situados ao longo do seu ecuador e reentrou na atmosfera o 28 de novembro de 1971. San Marco 4 adicouse a medir as variacións diúrnas de densidade, composición e temperatura da atmosfera na zona ecuatorial conxuntamente con Explorer 51. San Marco 5
San Marco 5 foi lanzado o 25 de marzo de 1988 mediante un Scout G1 desde a plataforma San Marco. A súa misión foi estudar a relación entre a actividade solar e os fenómenos da ionosfera e da termosfera. Tiña forma de esfera de 96, 5 cm de diámetro e unha masa de 273 kg. Levaba cincon instrumentos a bordo: un sensor de arrastre para determinar a densidade, un espectrómetro de vento e temperatura, un instrumento de velocidade de ións, un espectrómetro de brillo aéreo e solar e un medidor de campo eléctrico. Reentrou na atmosfera o 6 de decembro de 1988, tal como estaba previsto.
San Marcos (Donatello)

A escultura de San Marcos de Donatello forma parte do ciclo de catorce estatuas dos protectores das Artes de Florencia, colocadas en nichos no exterior da Igrexa de Orsanmichele. Foi encargado pola Arte da La e remóntase a 1411-1413. É de mármore e mide 248 cm de alto. Atópase no interior do museo de Orsanmichele, mentres que no exterior se substituíu por unha copia.
San Marcos, Guatemala

San Marcos é unha cidade e municipio de Guatemala. É a cabeceira do departamento de San Marcos. Segundo o censo oficial de 2002, tiña unha poboación de 36. 325 habitantes. Historia
O poboado foi fundado por un continxente ao mando do Capitán Juan de León Cardona o 25 de abril de 1533. En 1752 os veciños da localidade solicitaron a instalación dun Ayuntamiento Municipal, sendo presidido ao ano seguinte por Sebastián de Barrios.
San Martiño de Trebello

San Martín de Trebello (na fala de Xálima, Sa Martín de Trevellu; en castelán, San Martín de Trevejo) é un concello da provincia de Cáceres que cobre unha superficie de 23, 82 km². Tiña 754 habitantes en 2021 (949 no ano 2004) e unha densidade de poboación de 31, 65 hab. /km².
Até o outorgamento do foro en 1230 coñecíase como San Martín dos Viños e, xunto coas Ellas e Valverde do Fresno, é onde se pode atopar a fala de Estremadura.
San Miguel de Tucumán

San Miguel de Tucumán é a capital da Provincia de Tucumán, situada no noroeste da República Arxentina a 1. 311 km da Cidade de Bos Aires. Coñecida como "El Jardín de la República", é a quinta maior cidade da Arxentina, tras Buenos Aires, Córdoba, Rosario e Mendoza. Ademais é a máis importante do Norte arxentino. O crecemento da cidade superou os límites orixinais, levándoa a ocupar territorios dos departamentos circundantes en todas direccións, dando así orixe á conurbación do Gran San Miguel de Tucumán. A súa importancia histórica reside maiormente, entre outras cousas, porque foi nesta cidade onde se produciu a Declaración de independencia da Arxentina o día 9 de xullo de 1816.
San Quintín, Baixa California

San Quintín, é unha cidade do concello de San Quintín, en México, situada no estado de Baixa California; no ano 2010, a súa poboación era de 4. 777 habitantes.
San Sadurniño, Rus, Carballo

San Sadurniño (á espera da oficialización da forma San Sadurniño de Abaixo) é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 8 homes e 9 mulleres. Lugares e parroquias
Parroquias de Carballo
San Xoán Evanxelista (Donatello)

San Xoán Evanxelista é unha escultura de mármore de Donatello (210 x 88 x 54 cm) esculpida para a antiga fachada do Duomo de Florencia e na actualidade consérvase no Museo dell'Opera del Duomo. Data de 1409-1411 e foi o modelo máis directo para o Moisés de Michelangelo.
Sancha de Lara

Sancha de Lara é un personaxe lendario da cidade de Málaga. Traxectoria
Segundo a tradición, Sancha de Lara viviu no século XVII na praza do Bispo, fronte á Catedral de Málaga. Tiña esta un sobriño predilecto chamado Alonso Torres Sandoval, quen era requirido en calquera festa de certa importancia na cidade pola súa beleza e nivel social, tendo por iso a todas as raparigas tras de si, e entre elas, a mesma filla do alcalde, Pedro Olaverría, a quen Álvaro ignoraba, cousa pola cal e como se prevía na cidade, daría lugar a un choque entre ambos. Efectivamente así ocorreu durante unha función teatral na que ao chegar o primeiro edil, e como era de costume na época, todo o público púñase en pé en sinal de respecto pero Álvaro quedou sentado, o cal causou a cólera do alcalde quen manipulado pola súa esposa, mandou prendelo, sendo máis tarde executado con garrote vil.
Tal inxustiza levou a dona Sancha de Lara a viaxar até Madrid a pesar de ter que endebedarse, e botouse aos pés do mesmo rei, Filipe IV, solicitando que se castigase aos verdugos do seu sobriño. E así se fixo; recorreuse a un enviado real quen fixo xustiza aforcando na praza maior de Málaga a alcalde, xuíces e verdugo, até un total de sete persoas. Tras iso dona Sancha mandou esculpir unha placa de pedra con sete cabezas, representando ós sete axustizados, que colocou na fachada da súa vivenda.
Desta lenda hoxe en día só se conserva unha das antigas rúas da cidade, remodelada con posterioridade, onde até 1860, existiu a vivenda de dita señora, que foi demolida por ameaza de ruína.
As actas do Cabido daquel tempo non din nada respecto diso, tan só que o corrixidor don Álvaro de Lúa e Mendoza, administrou xustiza con castigos exemplares.
Sancia di Castiglia

Sancia di Castiglia (en galego Sancha de Castela) é unha ópera seria en dous actos con música de Gaetano Donizetti sobre un libreto de Pietro Salatino. Foi estreada o 4 de novembro de 1832 no Teatro San Carlo de Nápoles baixo a dirección de Nicola Festa.
Sancosmeiro

O sancosmeiro é un sombreiro galego de palla utilizado para protexerse do sol e da chuvia durante os traballos, de aba ancha e copa baixa, cunha cinta negra arredor da copa e os cabos que caen por detrás. Descrición
Sombreiro tradicional galego que sempre mantivo a característica forma que o fai inconfundible, aínda que co tempo quedou cada vez máis desprovisto de adornos ata o deseño actual. De aba moi ancha e copa baixa, xeralmente en forma de cono truncado, o reberete é unha estreita fita negra, leva arredor da copa outra fita negra máis ancha que cae por detrás sobre a aba, e un cordón que o suxeita ó queixo. Pode levar de adorno un lazo ou unha flor.
A pesar do seu nome, non só era usado en San Cosme ou na comarca de Noia, senón tamén noutras como A Barcala, O Sar, Santiago, A Barbanza ou no Xallas. Elaboración
Proceso laborioso, que se inicia coa recolección da palla, de trigo ou de centeo, durante os meses de xullo e agosto. Con coidado para que a palla saía enteira, selecciónase por grosores, limpa de nós e impurezas, almacénase en mandos e vaise empregando durante os meses de inverno para a elaboración dos sombreiros.
Antes de comezar a tecer a palla cómpre humedecela para que resulte máis flexible e non crebe facilmente. Deseguido iníciase o trenzado, escollendo tres ou máis pallas para a confección, sendo os máis habituais os de catro e seis pallas. A lonxitude das liñas de trenza varía segundo se trate dun sombreiro de home –de menor tamaño–, de rapaza ou de muller, empregándose entre vinte e catro e trinta brazas de medida en cada peza. Simboloxía
Entrégase en Outes o sancosmeiro de ouro, o galardón máis prezado que outorga o concello en recoñecemento ás persoas ou entidades que resaltaron polo seu traballo en favor do desenvolvemento económico, social e cultural do municipio. O premio consiste nunha réplica de ouro que simboliza o sombreiro de palla típico desa zona, asemade cóbrese a cabeza da persoa que o recibe cun sancosmeiro. Publicacións
O "sancosmeiro", historia dun chapeu que merece ser revisada (Luís do Río, xaneiro de 2024, Asociación Terra de Outes).
Sanctum (filme)

Sanctum é un filme australiano-estadounidense de acción e suspense de 2011 dirixido por Alister Grierson e escrito por John Garvin e Andrew Wight. Está protagonizado por Richard Roxburgh, Rhys Wakefield, Alice Parkinson, Dan Wyllie e Ioan Gruffudd. Wight tamén é produtor do filme, xunto con James Cameron como produtor executivo. Estreouse nos Estados Unidos o 4 de febreiro de 2011 a través de Universal Pictures. Obtivo críticas polo xeral negativas mais foi un éxito de recadación, conseguindo 108, 6 millóns de dólares sobre un orzamento de 30 millóns. Tamén recibiu un nomeamento ós premios AACTA polos mellores efectos visuais. Universal Studios Home Entertainment lanzou Sanctum en DVD, Blu-ray Disc e Blu-ray 3D o 7 de xuño de 2011. Personaxes
Richard Roxburgh como Frank McGuire
Ioan Gruffudd como Carl Hurley
Rhys Wakefield como Joshua "Josh" McGuire
Alice Parkinson como Victoria "Vic" Elaine
Dan Wyllie como George
Christopher James Baker como J. D.
Nicole Downs como Liz
Allison Cratchley como Judes
Cramer Cain como Luko
Andrew Hansen como Dex
John Garvin como Jim Sergeant
Sandhi

O termo sandhi (ou sandi) adoptouse dos antigos gramáticos da India para designar o fenómeno de modulación e modificación fonética que afectan ao son inicial e/ou final de certas cadeas en palabras, morfemas ou sintagmas. Este fenómeno pode aparecer no límite entre palabras (sandhi externo) ou entre morfemas (sandhi interno).
No primeiro caso, a forma pronunciada da palabra en posición illada é a forma absoluta, mais no seo do discurso esas palabras, morfemas ou sintagmas vense afectados por outros sons determinados e adoptan entón outras pronuncias alofónicas.
En francés por exemplo (onde se chama liaison), a pronuncia na palabra six, "seis", é /sis/ tanto se se articula soa coma na posición final absoluta do sintagma ils sont six, "eles son seis" (pronunciado [il sɔ̃ sis]). Porén, en six oiseaux, "seis páxaros", sonorízase e dise [siˈzwazo] e en six livres, "seis libros", ten a pronuncia de [siˈlivr].
En galego, o -r final dos verbos normalmente pronúnciase como lateral, como por exemplo pronunciar "comer o caldo" como [koˈmeloˈkaldo]. Existen variantes diatópicas que sistematicamente non se ven afectadas por este caso de sandhi (sur de Ourense).
O sandhi pode darse tamén no interior dunha palabra. Este sandhi interno responde a regras diferentes e aparece entre os seus morfemas constitutivos, como entre a súa raíz, os seus prefixos e sufixos ou as súas desinencias. Por exemplo, no turco, o -k final pasa sistematicamente a -ğ cando está seguido dunha desinencia vocálica: köpek «can» (nominativo) → köpeğ-i (acusativo).
Cando a influencia se dá entre os tons de dúas compoñentes, fálase de sandhi tonal.
Sandhi tonal

O sandhi tonal é un fenómeno de sandhi que se produce nas linguas tonais. Existe en todas as linguas con tons, pero parece máis estendido nalgunhas que noutras.
En mandarín, o sandhi tonal máis frecuente consiste en pronunciar unha sílaba orixinalmente no terceiro ton ante outra sílaba no terceiro ton como unha sílaba do segundo ton. Por exemplo, a frase transcrita en pinyin nǐhǎo, "ola", é pronunciada de feito níhǎo.
O sandhi tonal en Hakka é máis complexo, e aínda máis na rexión de Minnan. Para amosar ata que punto o sandhi tonal afecta ao significado nela, pode considerarse a combinación dos morfemas taiwaneses kiaⁿ (asustado) e lâng (persoa), que cambia de senso segundo o ton. Pronunciado kiaⁿ7-lâng5, significa "ter medo da xente, que ten medo", mentres que pronunciado kiaⁿ1-lâng1, significa "aterrador, que dá medo".
O cherokee ten un sistema tonal forte no seo do cal os tons poden seren combinados de diversas maneiras segundo regras tonais complexas e sutís que admiten variantes segundo as tribos. Aínda que este sistema tonal se está a simplificar pouco a pouco por influencia do inglés, este fica moi importante para o senso.
Sandra Cauffman

Sandra Cauffman, nada en San Xosé o 10 de maio de 1962, é unha especialista en Enxeñaría eléctrica e Física costarriqueña destacada polo seu traballo na NASA en distintos cargos. O seu perfil foi destacado por ONU Mulleres, por ser un exemplo positivo para as mulleres, especialmente, mozas e nenas. Traxectoria
Cauffman naceu nun fogar uniparental de poucos recursos en Hatillo, filla de María Jerónima “Mary Alba” Rojas Montero. Cursou tres anos de enxeñaría industrial na Universidade de Costa Rica. A nai de Sandra casou cun estadounidense cando Sandra tiña 14 anos que se converteu no seu pai adoptivo. Cando Cauffmann tiña 21 anos, a súa familia mudouse aos Estados Unidos por razóns económicas, persoais e de oportunidades educativas. Neste país ingresou na Universidade George Mason, onde obtivo o dobre grao en enxeñaría e física. Conta tamén cun mestrado en enxeñería eléctrica nesta última universidade. Traballo na NASA
Sandra Cauffman traballou en distintas misións da NASA. Antes xa participara como subdirectora de proxecto da Misión de Evolución Atmosférica e Volátil de Marte, traballo co que comezou a ser amplamente recoñecida en Costa Rica. Posteriormente traballou con subdirectora do Programa de Sistema de Satélites Xeoestacionarios GOES-R Dende 2016 traballou como subdirectora e dende 2019 como directora da División de Ciencias Terrestres da Administración Nacional da Aeronáutica e do Espazo (NASA). Este traballo consiste en xestionar misións para o desenvolvemento da tecnoloxía, a ciencia aplicada, a investigación, a execución de misións e operacións.
Cauffman interésase por unha proxección social que permita a máis mozas e mozos costarriqueños, especialmente mulleres, achegarse ás ciencias. En 2016 axudou a que a Fundación Monge patrocinase a viaxe de seis novos costarriqueños para que puidesen asistir na NASA ao lanzamento dun satélite.