proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Vertedura de granulado de plástico na costa de Galicia

A vertedura de granulado de plástico na costa de Galicia tivo lugar logo de que o 8 de decembro de 2023 o buque Toconao, de bandeira de Liberia, perdese varios contedores fronte á costa de Portugal. Un deles contiña granulado, pequenas bólas de plástico utilizadas como materia prima para a fabricación de produtos plásticos, que chegaron á costa galega desde as Rías Baixas ata a Mariña de Lugo. A situación agravouse pola dificultade para retirar estes residuos debido ao seu pequeno tamaño e lixeireza, o que complicou enormemente os labores de limpeza.
A resposta das autoridades a esta crise foi obxecto de críticas. Organizacións locais como Noia Limpa e grupos ecoloxistas como ADEGA denunciaron a falta de acción efectiva por parte da Xunta de Galicia que estaba informada de situación desde un mes antes. Ademais dos problemas medioambientais, esta contaminación representa unha ameaza significativa para a economía local, que depende en gran medida da pesca e a acuicultura. O granulado, polo seu tamaño, pode ser inxerido pola fauna mariña, o que aumenta o risco dunha maior contaminación biolóxica e pon en perigo a biodiversidade e os recursos mariños da rexión.
Vertixe

A vertixe é unha sensación de falta de estabilidade ou de situación no espazo. O paciente sente que as cousas dan voltas en derredor ou que é el quen xira arredor das cousas. Xeralmente é de carácter rotatorio e pódese acompañar doutras manifestación como náuseas, vómitos ou suores. Existen varias formas de vertixe: pode ser central ou periférica, e pode haber falsas vertixes como as lipotimias, a vertixe de altura, mareos por aceleración e algunhas crises epilépticas.
Vertixe (filme)

Vertixe (en inglés: Vertigo) é un filme estadounidense dirixido e producido por Alfred Hitchcock que se estreou en 1958. Baséase na novela de 1954 D'entre les morts, escrita por Boileau-Narcejac. O guión é obra de Alec Coppel e Samuel A. Taylor. Está protagonizado por James Stewart como o detective John "Scottie" Ferguson, que foi retirado forzosamente debido á súa vertixe clínica. Scottie é contratado como invesatigador privado para seguir a unha muller, Madeleine Elster (Kim Novak) que se comporta dun xeito peculiar.
O filme foi rodado en San Francisco, California, e nos Paramount Studios de Hollywood. Popularizou o travelling compensado, un efecto da cámara que distorsiona a perspectiva para crear desorientación, para simular a acrofobia de Scottie. Como resultado do seu uso no filme, o efecto é referido a miúdo como "o efectoVertigo".
Vertixe recibiu críticas dispares na súa estrea, pero hoxe é considerado unha das obras clásicas da filmografía de Hitchcock e un dos traballos definitorios da súa carreira. No ano 2012, substituíu a Cidadán Kane (1941) como o mellor filme xamais feito na clasificación do Instituto Británico de Cine. En 1996, o filme pasou por unha gran restauración para crear unha versión de 70mm e sistema de son DTS. Apareceu en numerosas ocasións entre os mellores filmes segundo o American Film Institute. Sinopse
Scottie Fergusson (James Stewart) é un detective da policía de San Francisco que padece de vertixe. Cando un compañeiro cae ó baleiro dende unha cornixa mentres perseguen a un delincuente, Scottie decide retirarse. Gavin Elster (Tom Helmore), un vello amigo do colexio, contrátao para que vixíe á súa esposa Madeleine (Kim Novak), unha fermosa muller que está obsesionada co seu pasado. Personaxes
James Stewart como John "Scottie" Ferguson
Kim Novak como Judy Barton/posing as Madeleine Elster
Barbara Bel Geddes como Midge Wood
Tom Helmore como Gavin Elster
Henry Jones como Coronel
Ellen Corby como Propietaria do hotel
Konstantin Shayne como Pop Leibel
Raymond Bailey como Doutor de Scottie
Lee Patrick a condutora confundida con Madeleine (Judy)
Margaret Brayton como vendedora de Ransohoff
Fred Graham como Compañeiro policía de Scottie
Alfred Hitchcock fai un cameo camiñando na rúa e carregando un maletín de trompeta Galardóns e nomeamentos
1958: 2 nomeamentos ó Oscar: Mellor dirección artística e son.
1958: Festival de Cine de San Sebastián: Mellor director e actor.
Verto

Verto foi un grupo independente de música pop, disco e trap galego que comezou en 2019. Estaba composto por Alberto Mira "Berto" e Fernando Peleteiro "Fer". Son considerados un dos grupos pioneiros da música pop en galego, tendo millóns de escoitas na plataforma Spotify.
A partir de 2021 Alberto Mira continuou en solitario co seu proxecto "Berto", e produciu discos como “Acrópole” de Fillas de Cassandra ou “Ardén” de Mondra, consolidándose coma un dos produtores referencia da Galiza. Traxectoria
Debutaron en novembro de 2019 cos seus primeiros traballos "Amolecer" e "Rebolando x Ti", xa coa estética pop que caracteriza actualmente ao grupo. Máis tarde, en decembro de 2019, saíu o "Pack do nadal", EP conceptual co que simbolizaron os estados emocionais polos que pasa unha ruptura. Un dos temas, "Algo que non sexa", segue a ser na actualidade un tema insignia do seu proxecto.
O 17 de xaneiro de 2020, o grupo participou no Luar da TVG co seu tema "Oie Gayego", unha canción trap retranqueira que lles deu gran popularidade.
O 14 de marzo de 2020 lanzaron o seu primeiro EP Puro Ocio, composto por sete temas de estética urbana, que acumula máis dun millón de escoitas en Spotify.
O 9 de abril de 2021 sacaron a luz o seu primeiro LP Embora, composto por catorce temas pop con ritmos disco e techno que acumulan máis de tres millón de escoitas en Spotify. Discografía
Álbums
Puro ocio (2020)
Embora (2021)
Sinxelos
"Amolecer" (2019)
"Rebolando x ti" (2019)
"Pack do nadal" (2019)
"Oie Gayego" (2020)
"Pegadiño a ti" (2020)
"Ambiente" con Rhome (2020)
"Comando Sabor" con LORA (2020)
"Muinheira de Chantada" (2021)
Verán

O verán (normalmente pronunciado v'ran ou v'rao) ou estío é unha das catro estacións do ano das zonas temperadas. Astronomicamente, comeza co solsticio de verán (arredor do 21 de decembro no hemisferio sur e o 21 de xuño no hemisferio norte), e remata co equinoccio de outono (arredor do 21 de marzo no hemisferio sur e o 21 de setembro no hemisferio norte). Aínda que ás veces é considerado como os meses enteiros de decembro, xaneiro e febreiro no hemisferio sur e xuño, xullo e agosto no hemisferio norte.
Climaticamente, caracterízase por temperaturas máis elevadas, ó incidir o Sol durante máis tempo e máis perpendicularmente á superficie terrestre.
Verán de San Martiño

Denomínase popularmente verán de San Martiño aos días cálidos que adoitan darse próximos ao 11 de novembro, data na que se celebra este santo. Segundo a tradición, Martiño de Tours partiu a súa capa para protexer do frío a un pobre e dise que eses días de bo tempo concédeos Deus en memoria deste xesto.
Esta expresión dáse en moitas linguas romances coma o portugués (verão de São Martinho), catalán (estiuet de Sant Martí) ou francés (été de la Saint Martin); tamén en outros ámbitos lingüísticos coma o éuscaro (Sanmartinetako uda txiki), alemán (Martinssommer) ou polaco (świętomarcińskie lato). Climatoloxía
Os valores climáticos de referencia (1981-2010) para o mes de novembro en Galicia son de 10, 9 °C de temperatura media e 173 L/m² de precipitación media. Porén, podemos comprobar que adoitan darse períodos anticiclónicos a mediados deste mes caracterizados por deixar temperaturas agradables e ceos despexados con ausencia de precipitacións. Refraneiro
"O verán de San Martiño son tres días e un pouquiño. "
"O verán de San Miguel vaise coma o mel, e o de San Martiño é máis pequeniño. "
"O verán de San Martiño ou é grande ou pequeniño. "
"Non te fíes do veranciño de San Martiño, que che é curto e pillo. "
"Tras o veranciño de San Martiño chega Nadal co seu inverniño. "
"Polo San Martiño, veranciño; pola Santa Isabel, inverno a encher. "
"O veranciño de San Martiño dura o que o can a pasar o camiño. "
Verónica Bolón

Verónica Bolón Canedo, nada en Carballo en 1984, é unha enxeñeira informática profesora e investigadora na Universidade da Coruña. En 2020 foi galardoada co premio Dona Tic o que outorga a Consellería de Políticas Dixitais e Administración Pública da Generalitat de Cataluña. Traxectoria
Verónica Bolón é enxeñeira e doutora en Informática pola Universidade da Coruña (UDC). Tras realizar unha estadía posdoutoral na Universidade de Manchester, en 2016 incorporouse como profesora no Departamento de Ciencias da Computación e Tecnoloxías da Información da UDC, onde está integrada no grupo de investigación LIDIA (Laboratorio de I+D en Intelixencia Artificial) do CITIC, coordinado por Amparo Alonso Betanzos. Desenvolve a súa investigación no campo da Intelixencia Artificial, centrándose na aplicación social da tecnoloxía: desenvolvendo algoritmos de aprendizaxe automática que axudan no diagnóstico de varias enfermidades ou en proxectos de detección de verteduras de petróleo nos océanos.
En 2018 recibiu unha Bolsa Leonardo da Fundación BBVA. Desde 2018 é Secretaria da Asociación Española para a Intelixencia Artificial. Está moi comprometida co fomento da vocación científico-tecnolóxica entre as nenas, coordinando o nodo da Coruña do proxecto Inspira STEAM. En 2020 foi elelixida nova académica de número da Academia Joven de España. En 2022 foi nomeada académica da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais de España. Recoñecementos
Premio Dona Tic 2020
Forma parte do documental Marxe de erro en 2021.
Verónica Dahl

Verónica Dahl, nada en Bos Aires en 1951, é unha informática arxentino - canadense, recoñecida entre as 15 persoas fundadoras do campo da programación lóxica. Traxectoria
En 1975, obtén a súa licenciatura en Informática pola Universidade de Bos Aires. Entre 1978 e 1982 foi profesora adxunta na mesma universidade. Premios e recoñecementos
Consello Asesor Científico, IMDEA-Software (2007 -)
Cátedra de Excelencia Marie Curie da Comisión Europea, URV (2008-2011)
Killam Selection Committee, Canadá Council for the Arts (2007-2010)
Conselleiro e director de Publicacións Science for Peace
Verónica Romero

Verónica Romero Sotoca, nada en Elx o 18 de xullo de 1978, é unha cantante e compositora española de estilo pop rock e pop funk.
Saltou á fama como finalista da primeira edición do exitoso reality musical Operación Triunfo de Televisión Española. Lanzou o seu primeiro álbum en 2002. Dende 2010 reside nos Estados Unidos, onde presentou varios sinxelos. Discografía
2002: La Fuerza del Sol
2003: Lluvia
2006: Serotonina
2011: Limited Edition
Vesancy

Vesancy é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Vescours

Vescours é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Vesica piscis

A vesica piscis (vexiga de peixe) é un símbolo que consiste en dous círculos do mesmo radio que se cortan, de xeito que o centro de cada círculo está na circunferencia do outro. A forma creada denomínase mandorla (que significa "améndoa" en italiano). Era un símbolo coñecido nas antigas civilizacións de Mesopotamia, África e Asia. Descrición matemática
Esta figura aparece na primeira proposición dos Elementos de Euclides, onde establece o primeiro paso na construción dun triángulo equilátero usando un compás e unha regra. O triángulo ten como vértices os dous centros de disco e unha das esquinas afiadas da figura. A relación matemática da súa anchura (medida polos puntos extremos do "corpo", excluíndo a "cola") coa súa altura é a raíz cadrada de 3, ou 1, 7320508076. .. (porque de trazar a liña recta que une os centros dos dous círculos, con dous puntos onde os círculos se cortan, obtemos dous triángulos equiláteros unidos por un lado). Usos
A figura da vesica piscis con dous círculos emprégase nos diagramas de Venn, e se son tres, dá lugar ao símbolo da triquetra e ao triángulo de Reuleaux. Na arte cristiá, aparece nalgunha auréolas orientadas de xeito vertical coa denominación de mandorla, e tamén se emprega nos selos dalgunhas organizacións eclesiásticas.
A vesica piscis ten uso como símbolo dentro da masonaría, sobre todo nas formas dos colares que levan os oficiantes dos seus rituais, e igualmente nos selos das loxas masónicas. Tamén se emprega como sistema de proporcionalidade na arquitectura gótica. Aparece ilustrado por Cesare Cesariano, o primeiro tradutor ao italiano da obra "De arquitectura" de Vitruvio (1521), na que é denominada como "a regra dos arquitectos alemáns".
Significado místico e relixioso
En diversos períodos da historia foi obxecto de especulación mística. Probablemente, os primeiros foron os pitagóricos, que a consideraban unha figura sagrada.
O cociente 265/153 é unha aproximación á raíz cadrada de 3, e ten a propiedade de que non se obtén ningunha mellor aproximación con números menores. O número 153 aparece no Evanxeo de Xoán (21: 11) como o número de peixes que Cristo fixo que capturasen no milagre da "captura de peixe", que algúns consideran como unha referencia cifrada das crenzas dos pitagóricos.
Vesoul

Vesoul é unha cidade francesa, capital do departamento do Alto Saona, na rexión Franco Condado. No ano 2006, a cidade contaba con 15. 000 habitantes.
Vespa (empresa)

Vespa é unha marca italiana de luxo de scooters e ciclomotores fabricados por Piaggio. O nome significa avespa ou vespa en italiano. A Vespa pasou de ser un modelo de scooter fabricado en 1946 por Piaggio & C. SpA de Pontedera, Italia, cunha liña completa de scooters e unha das sete empresas propiedade de Piaggio.
Desde os seus inicios, as Vespa foron coñecidas pola súa carrozaría de aceiro prensado pintada que combina, nunha unidade estrutural, unha capota completa para o motor (que encerra o mecanismo do motor e oculta a sucidade ou a graxa), un piso plano (que proporciona protección para os pés) e un carenado frontal prominente (que proporciona protección contra o vento).
Vespinos (tribo)

A dos vespinos (Vespini) é unha tribo de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, familia dos véspidos e subfamilia dos vespinos. Taxonomía
Descrición
A tribo foi descrita en 1771 por Linneo.
Etimoloxía
O nome científico Vespini está formaddo folos elementos Vesp- e -ini. O primeiro é a raíz do xénero tipo da tribo, Vespa, e o segundo o sufixo do latín científico -ini, empregado para formar os nomes das tribos de amimais.
Nota sobre o nome galeguizado
En galego cómpre indicar "Vespini (tribo)", xa que os nomes galeguizados da subfamilia Vespinae e da tribo Vespini son idénticos, vespinos.
Xéneros
A tribo está formada por catro xéneros con especies viventes: Dolichovespula Rohwer, 1916
Vespula Thomson, 1869
Vespa Linnaeus, 1758
Provespa Ashmead, 1903
Ademais, está descriro un quinto xénero fósil: Palaeovespa † Cockerell, 1906
Vespula

Vespula é un xénero de insecto himenóptero da suborde dos apócritos, superfamilia dos vespoideos, familia dos véspidos, unha das comprendidas na subfamilia dos vespinos.
As súas especies son avespas eusociais de ampla distribución no hemisferio norte. Xunto coas do taxon relacionado, Dolichovespula, adoítanse chamar colectivamente co nome de avespa común. As especies de Vespula teñen un espazo óculo-malar curto e unha tendencia máis pronunciada a facer niños subterráneos que as do xénero Dolichovespula. Taxonomía
Descrición
O xénero foi descrito en 1869 polo entomólogo sueco Carl Gustaf Thomson, na súa obra Opuscula Entomologica 1.
Etimoloxía
O nome científico Vespula está fomado polo xénero Vespa coa adición do sufixo do latín científico -ŭla, indicando "pequena".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamán polos sinónimos: Allovespula Bluthgen, 1943
Pseudovespa Schmiedeknecht, 1881
Rugovespula Archer, 1982 Especies destacadas
Dúas especies europeas, Vespula germanica e Vespula vulgaris convertéronse en especies invasoras porque foron introducidas accidentalmente en Norteamérica, África austral, Nova Zelandia, Australia oriental e Suramérica.
Vestida para matar

Vestida para matar (en inglés: Dressed to Kill) é un filme estadounidense de 1980 escrito e dirixido por Brian De Palma. Está protagonizado por Michael Caine, Angie Dickinson e Nancy Allen. O filme conta os acontecementos que levaron ao brutal asasinato dunha ama de casa da cidade de Nova York (Dickinson) antes de seguir a unha prostituta (Allen) que testemuña o crime, e os seus intentos de resolvelo coa axuda do fillo da vítima (Keith Gordon). Contén varias referencias directas ao filme de 1960 Psicose de Alfred Hitchcock.
Estreouse en galego o 2 de marzo de 1990 a través da TVG. Personaxes
Vesícula de gas

As vesículas de gas son un tipo de orgánulo celular presente nalgúns organismos procariotas. Non son orgánulos rodeados por unha verdadeira membrana, xa que a súa cuberta está composta enteiramente por proteínas e carece de lípidos e carbohidratos. Función
As vesículas de gas aparecen esencialmente en organismos acuáticos, xa que se utilizan para regular a flotabilidade da célula e modificar a posición da célula na columna de auga para que queden situadas optimamente para realizar a fotosíntese ou moverse a localizacións con máis ou menos oxíxeno. Estrutura
As vesículas de gas teñen tubos ocos de proteína con extremos cónicos xeralmente con forma de limón ou cilíndrica. As vesículas varían moito en diámetro. As vesículas máis grandes poden albergar máis aire e utilizar menos proteína, polo que son máis económicas en canto ao uso de recursos; porén, canto máis grande sexa unha vesícula máis débil é estruturalmente ante a presión e cómpre menos presión para facer que a vesícula colapse. Para que a selección natural afecte ás vesículas de gas, o diámetro das vesículas debe estar controlada xeneticamente.
Aínda que os xenes que codifican a información para formar vesículas de gas se encontran en moitas especies de haloarqueas, só unhas poucas especies as producen. O primeiro xene de vesícula de gas de haloarqueas, gvpA foi clonado de Halobacterium sp. NRC-1. 14 genes are involved in forming gas vesicles in haloarchaea.
O primeiro xene de vesícula de gas bacteriano, gvpA foi identificado en Calothrix. Hai polo menos dúas proteínas que compoñen unha vesícula de gas cianobacteriana: GvpA e GvpC. GvpA forma costelas duras na vesícula e a maioría da masa (ata o 90%) da estrutura principal. A GvpA é moi hidrófoba e pode ser unha das proteínas máis hidrófobas coñecidas. A GvpC é hidrófila e axuda a estabilizar a estrutura polas inclusións periódicas nas costelas GvpA. A GvpC pode ser eliminada da vesícula e, en consecuencia, hai un decrecemento na forza da vesícula. O grosor da parede da vesícula pode oscilar entre 1, 8 e 2, 8 nm. A estrutura con costelas da vesícula é evidente tanto na súa superficie externa coma na interna cun espazado de 4 a 5 nm entre as costelas. As vesículas poden ter unha lonxitude entre 100 e 1400 nm e un diámetro de 45 a 120 nm.
Dentro dunha especie os tamaños das vesículas de gas son relativamente uniformes cunha desviación estándar de ±4%. Crecemento
Parece que as vesículas de gas empezan a súa existencia como pequenas estruturas bicónicas (dous conos coas bases planas unidas) que aumentan o seu diámetro específico que crece e expande a súa lonxitude. Non se sabe exactamente o que controla o diámetro pero pode ser unha molécula que interfire coa GvpA ou pode cambiar a forma da GvpA. Papel en alxicidas ultrasónicos
Os aparatos ultrasónicos para matar algas teñen un modo de acción en algas azul-verdosas consistente probablemente en romper as vesículas de gas das células, o que causa que as células perdan a flotabilidade e se afundan ata o fondo onde xa non poden facer a fotosíntese.
Veta (pesca)

A veta é unha arte de pesca fixa rectangular cunha tralla con flotadores e outra lastrada contra o fondo, ó cal se fixa con rizóns (similar ó rasco e á volanta), que adopta unha posición vertical, cun só pano, de ata 50 x 3 m na dimensión de cada peza e cun mínimo de 60 mm en lado da malla. Está regulada polo artigo 31 do Decreto 424/1993 do 17 de decembro, que indica que se pode usar todo o ano en mar non interior.
Vetulícolas

Os Vetulicólas (Vetulicolia) (do plural do latín científico do xénero Vetulicola, e este dos elementos vetuli-, do adxectivo vetulus, -a, -um "vello", e ´-cola, do verbo colĕre, "habitar", é dicir, "os vellos (ou antigos) habitantes". ) son un filo de animais fósiles orixinarios do Cambriano. Este filo Vetulicolia foi proposto por Shu, et al. Os fósiles suxiren que eses animais eran deuteróstomos primitivos xa que nas proximidades da boca aparecen un conxunto de estruturas ovais que se poden interpretar como branquias. Clasificación
Filo Vetulicolia
Clase Vetulicolida
Orde Vetulicolata
Familia Vetulicolidae
Xénero Vetulicola
Vetulicola rectangulata
Vetulicola cuneata
Vetulicola gangtoucunensis
Vetulicola monile
Familia Beidazooidae
Xénero Beidazoon
Beidazoon venustum (synonym Bullivetula variola)
Familia Didazoonidae
Xénero Didazoon
Didazoon haoae
Xénero Xidazoon
Xidazoon stephanus
Xénero Pomatrum
Pomatrum ventralis
Orde? Yunnanozoa
Familia Yunnanozoonidae
Xénero Yunnanozoon
Yunnanozoon lividum
Xénero Haikouella
Haikouella lanceolata
Clase Banffozoa
Skeemella clavula
Familia Banffiidae
Xénero Banffia
Banffia constricta
Clase Heteromorphida
Familia Heteromorphidae
Xénero Heteromorphus
Heteromorphus longicaudatus (sinónimo Banffia confusa)
"Forma A" (especie aínda sen nome)
incertae sedis Yuyuanozoon magnificissimi
Vetóns

Os vetóns (en latín, Vettones; do grego antigo: Ouettones) foron un pobo prerromano no sector suroccidental da meseta central na Península Ibérica, entre o río Douro e o río Texo, zona na que se atopan hoxe en día as províncias españolas de Ávila e Salamanca, así como partes de Zamora, Toledo, Cáceres, e tamén algunhas zonas fronteirizas do actual Portugal. Son moi coñecidos polas estatuas de gando, especialmente porcos (verróns).
Limitaban cos ástures, vacceos, carpetanos, oretanos, túrdulos, célticos e lusitanos. Vivían en castros, sendo o máis famoso o de Cogotas, que pasou a denominar este tipo de cultura debido á riqueza do seu xacemento como Cogotas II, que xorde no século V a. C. e alcanza o seu cénit debido aos contactos comerciais e á trashumancia, o que aumentou a súa demografía pero concentrando o poder en castas e poboados que darían lugar a cidades-Estado, que aumentarían o tamaño das súas murallas dando lugar a un protourbanismo con organización de fortificación e graneiros a grande escala. Orixe
Os vetóns foron un grupo de tribos de orixe céltico ou celtibero, organizadas dende o século II a. C. nunha confederación tribal de forza descoñecida. Os nomes das súas tribos son aínda escuros para nós, mais a través dun estudo da epigrafía local púidose localizar os calontienses, coerenses, caluri e bletonesii; as outras tribos seguen sendo descoñecidas. Martín Almagro Gorbea considera "obvio" que os Vetóns pertenceran ao grupo de pobos prerromanos cualificados como celtas polas súas características culturais. Cultura
A súa relixión era politeísta e facían sacrificios humanos en certos casos, como o caso dos beltonenses, que durante o mandato de P. Craso (96-94 a. C. ) ratificaron a paz cun pobo veciño mediante o sacrificio dun home e un cabalo. Entre os seus deuses estaban Trebaruna, Vaelicus (cun santuario en Postoloboso), Ataecina, Ilurbeda, Bandua, Arentia etc. O seu santuario máis coñecido é o do castro de Ulaca (en Villaviciosa (Solosancho), provincia de Ávila), semellante ao de Panóias (en Vila Real, Portugal), con escaleiras e pías. Os seus enterramentos eran mediante incineración con enxoval, que consistía en cerámica e armas (inutilizadas ao seren dobradas para así consagralas aos deuses por parte da aristocracia guerreira). É característica neste pobo a presenza de figuras de verracos aínda que se descoñece se se trata de figuras de deidades, de carácter funerario, marcos delimitadores, etc.
Vevey

Vevey (pronunciado en francés ​/vəvɛ/) é unha cidade e comuna de Suíza do cantón de Vaud, capital do distrito de Riviera-Pays-d'Enhaut, situado na ribeira superior do lago Lemán. Limita ao norte coas comunas de Corseaux e Corsier-sur-Vevey, ao leste con Saint-Légier-La Chiésaz, e ao sueste coa Tour-de-Peilz, ao sur con Noville, Port-Valais (VS) e Saint-Gingolph (VS), estas tres últimas da outra beira do lago. Na cidade ten a súa sede Nestlé.
A comuna foi parte, ata o 31 de decembro de 2007, do distrito de Vevey, círculo de Vevey.
Poboación
Vexetal

Vexetais son os organismos vivos do reino Plantae (como os animais son do reino Animalia). Os vexetais pódense definir como organismos pluricelulais, eucariotas fotoautótrofo(s), que non teñen movementos voluntarios nin órganos sensoriais. As plantas vasculares, as que atopamos en maior porcentaxe na experiencia diaria, teñen raíz, tronco e follas. As plantas ou vexetais son pois seres multicelulares que están situados na base da cadea alimenticia, formando unha das subdivisións ou reinos das eucariotas, sendo obxecto de estudo da botánica Tipos de vexetais
árbores
arbustos
herbáceas
Vexetarianismo na India

O vexetarianismo na India, segundo unha enquisa realizada por The Hindu en 2006, é seguido polo 31% da poboación, mentres que outro 9% consomen ovos. Entre as varias comunidades, o vexetarianismo é máis común entre a comunidade de xainistas e bramáns (55%) e menos común entre musulmáns (3%) e veciños de estados costeiros. Outros estudos citados pola FAO e o USDA estiman que entre o 20% e 42% da poboación india é vexetariana. Estes estudos indican que incluso os indios que comen carne raramente, menos do 30% consomen regularmente. As razóns son principalmente culturais e en parte económica.
Na India, o vexetarianismo é xeralmente sinónimo de lactovexetarianismo. A maioría dos restaurantes na India son claramente distintos e son comercializados como "vexetariano", "verde" ou "puro vexetariano". Restaurantes vexetarianos son abundantes, xeralmente moitos están dispoñibles (Shakahari: comedores Sánscrito). Os ingredientes de orixe animal (con excepción do leite e mel), tales como a baña, gelatina, caldo de carne, non se usan na cociña tradicional. A India creou un sistema para a reserva de produtos alimenticios feitos a partir de só ingredientes vexetarianos, cun punto verde dentro dun cadrado verde. A marca dun punto marrón dentro dun cadrado marrón significa a presenza de ingredientes de orixe animal (con excepción do leite ou os seus derivados directos).
O recente crecemento do comercio por xunto organizada na India foi alcanzado por algunha controversia, como algúns están esixindo supermercados sen carne vexetariana.
Vexiga natatoria

A vexiga natatoria é un órgano de flotación que posúen moitos peixes. Trátase dunha bolsa de paredes flexíbeis chea de gas situada dorsalmente, por debaixoo da columna vertebral e por riba do tubo dixestivo, que controla a flotabilidade mediante un complexo sistema de intercambio gasoso co sangue, e permite ao peixe ascender ou descender na auga sen necesidade de utilizar a musculatura, é dicir, con pouco gasto enerxético. Tamén pode ter outras funcións, como a audición, en certas especies dulciacuícolas.
Cando a vexiga natatoria expulsa gases por compresión muscular, aumenta o peso específico do peixe, facilitando o seu descenso na auga. Cando se enche de gases, favorece o ascenso cara á superficie.
O proceso baséase na acidificación do sangue producida ao converterse a glicosa en ácido láctico. Con iso libérase no sangue oxíxeno da oxihemoglobina e dióxido de carbono do bicarbonato sódico, que se difunden na vexiga natatoria. Os gases que non chegan inmediatamente até a vexiga pasan á rede circulatoria a través dos capilares eferentes, e difúndense desde alí ao sistema aferente.
Vexiloloxía

A vexiloloxía é o estudo das bandeiras, a súa forma, cor, creación, significado e simboloxía (integrándose así na semiótica), tipos de estandartes que amosa (escudos, iconas, mesturas) e uso (nacional, rexional, local, supranacional, civil, militar, institucional etc. ). Clasificación inicial
As bandeiras poden ter franxas verticais (no caso de que o ancho da intermedia sexa o dobre das outras exteriores chámase pau canadense en referencia a que é a máis coñecida con esta característica) ou horizontais (iguais, por exemplo, na bandeira da Segunda República Española e con anchos nas proporcións correspondentes ó pau canadense no caso da actual bandeira constitucional de 1978 aprobada en 1981), unha cruz (en forma de +, chamada escandinava se está descentrada cara á esquerda) ou un aspa (en forma de X, tamén denominado co galicismo saltire), e unha diagonal de esquerda a dereita ascendente (chamada banda) ou descendente (nomeada faixa).
Tamén pode ter ornados (ou ornatos, "adornos", de moi diversos motivos, coma encaixe, flores, cadeas, coroas etc. ) no bordo. Un lugar especial é o curruncho superior esquerdo, chamado cantón. A disposición de certos elementos repetidos adoita ter certa simetría na súa localización e/ou disposición (radial, horizontal ou vertical), dando lugar a distribucións en cadrado, en rombo, en sotuer, en armiño, en casas, en punta, en pau, en arlequín, enfrontados, nos extremos etc. No caso de animais, dúas posturas habituais son rampantes (a dúas patas en ataque) ou pasante (camiñando).
Viaduto

Un viaduto ou ponte é unha estrutura composta por arcos ou outros elementos que permiten que un camiño, estrada ou vía férrea salven algún tipo de dificultade orográfica ou estrutura existente. Este termo procede do latín via, camiño, e ductus, condución. Porén, na Roma Antiga este termo nunca foi utilizado, senón que se trata dunha derivación moderna considerando a analoxía co termo acueduto. Historia
O viaduto máis longo na Antigüidade foi probablemente o Pont Serme, no sur de Francia. Os viadutos inicialmente foron utilizados en países onde os ferrocarrís xogaron un papel importante para o transporte como parte da infraestrutura para o cruzamento de terreos irregulares. O requisito de pouca inclinación das vías de ferrocarril forzou a construción de pontes para unir dous puntos que se atopaban a niveis similares, pero separados por un val. Dadas as propiedades físicas dos materiais utilizados nun principio, estas pontes tiñan que ser construídas unindo unha serie de arcos, que se asemellaban aos acuedutos romanos, pero sobre os cales pasaba unha vía de ferrocarril. Exemplos son os viadutos Filisur, Solis, Landwasser e Lorraine, todos eles en Suíza
Co crecemento e desenvolvemento das cidades e despois coa chegada dos automóbiles, xurdiu tamén a necesidade de crear vías que permitiran o paso de vehículos terrestres, principalmente en cidades localizadas en zonas de montañosas. Así pois, construíronse viadutos en cidades como Madrid, o viaduto de Segovia e Luxemburgo (Passarelle). Nas grandes cidades os viadutos demostraron unha grande utilidade, permitindo o tráfico a maior velocidade e reducindo drasticamente tempos e custos de transporte. Na actualidade, un gran número de viadutos fóronse construíndo por todo o mundo. Moitas cidades adaptaron este tipo de estrutura ás súas realidades; por exemplo en Chile, o metro de Santiago en certos tramos utilízase deste modo (principalmente no medio de avenidas anchas ou lugares difíciles de construílo polo subsolo).
Viana, Luanda

Viana é uha cidade e municipio, un dos nove municipios que compoñen a provincia de Luanda en Angola. Atópase entre 15 e 30 quilómetros ao leste como periferia da capital Luanda e ten unha poboación de 2. 092. 439 habitantes (2022), incluíndo uns 6. 000 refuxiados de longa duración, principalmente da provincia de Katanga na República Democrática do Congo. É a e a segunda cidade en poboación de todo o Estado angolano (véxase A cidade foi fundada o 13 de decembro de 1963. Pola súa proximidade á Luanda, Viana experimentou nos últimos anos un aumento moi importante da poboación e da industria. Divisións administrativas
O concello de Viana está formado por tres concellos: Zango
Calumbo
Viana Transporte
Preto de Viana, o novo aeroporto de Luanda, o Aeroporto Internacional de Angola, será construído pola empresa chinesa China International Fund. Por problemas financeiros o proxecto está en suspenso. [Cómpre referencia]
Viana está servida por unha estación da liña norte dos ferrocarrís de Angola (CFL).
En 2024 completáronse as obras para se converter nun porto seco.
Viaxe

Unha viaxe (do occitano viatge, orixinado do latín viaticum –i ‘provisións para viaxar’) é o cambio na localización das persoas que se realiza a través dos medios de transporte, xa sexan mecánicos, animais, ou a viaxe realizada propiamente a pé. Características
Historicamente as viaxes foron migratorias, realizadas a pé e por necesidades económicas dunha sociedade (grupos nómades ou dun grupo familiar). Na actualidade, son numerosas as viaxes levadas a cabo por recreación (como parte do turismo, peregrinación ou para visitar amizades e familia), ou por necesidades laborais. Nos países desenvolvidos existe unha ampla rede de transporte público, no ámbito da propia cidade, dentro dunha nación e de forma internacional, cuberta principalmente por ferrocarril e a aviación. [Cómpre referencia]
Pódese viaxar a través do ceo, como pode ser no caso dos dirixíbeis, helicópteros, avións, globos etc. , a través do océano, ríos e mares, mediante embarcacións, en profundidades submarinas, mediante o submarino, aínda que é un vehículo primordialmente de defensa ou acción bélica, polo espazo, mediante foguetes espaciais e transbordadores, e o máis estendido, por terra, principalmente polos tramos asfaltados polo ser humano (estradas), case exclusivamente co uso dalgún vehículo (automóbil, autocar, bicicleta. .. ) e en trens usando as vías de ferrocarril.
Viaxe ao país dos ananos

Viaxe ao país dos ananos / Viaje al país de los enanos é un libro de poemas publicado por Celso Emilio Ferreiro no 1968 na Editorial Ciencia Nueva de Madrid, con tradución e prólogo de Xesús Alonso Montero. Descrición
Trátase dunha obra satírica na que denuncia a acomodación e cativeza moral de certos sectores da emigración galega en Venezuela, abertamente franquistas, que, tras un proceso fraudulento, acceden á dirección da Hermandad Gallega e deciden expulsar da organización a el e mais o seu fillo.
Viaxe interestelar

Coñécese co nome de viaxe interestelar unha viaxe tripulada ou non tripulada entre estrelas. Este é un concepto básico dentro da ciencia ficción, pero na práctica, a viaxe interestelar é moito máis difícil que a viaxe interplanetaria debido a que as distancias implicadas son enormemente maiores (da orde do ano luz). Pola mesma razón a viaxe intergaláctica é aínda máis complicado.
A verosimilitude da viaxe interestelar foi debatida arduamente por varios científicos, autores de ciencia ficción e entusiastas. Neste sentido, publicáronse moitos traballos sobre conceptos relacionados. Dados un tempo de viaxe suficiente e un traballo de enxeñaría, parecen posíbeis tanto viaxes non-tripuladas como viaxes xeracionais, aínda que representan un considerábel reto tanto tecnolóxico como económico difícil de acadar, en concreto para sondas tripuladas. A NASA estivo investigando nestes temas durante anos, e acumulou unha serie de aproximacións teóricas.
Viaxe interplanetaria

Unha viaxe interplanetaria é un caso particular de viaxe espacial que, a diferenza das viaxes interestelares, ten lugar dentro do noso Sistema Solar. Pola súa mesma natureza, as viaxes interestelares teñen miles de anos de duración ou conceptos tales como o Hiperespacio, polo que estiveron case sempre relegados á space opera da ciencia ficción.
As viaxes interplanetarias, en troques, están ao alcance da nosa tecnoloxía actual. O home chegou á Lúa, enviou sondas a outros planetas e, mesmo, un robot a Marte. Por todo iso, e a diferenza das viaxes interestelares, as viaxes interplanetarias son un dos alicerces da ciencia ficción.
Vibilio

Vibilio, Vibilius ou Vibillius é o nome latinizado dun poderoso rei dos Hermunduros do século I, mencionado nos Anais do historiador romano Tácito. Para Wilhelm Zimmermann, Vibil(l)ius é a latinización do nome Weibel (ou Waibel), que Felix Dahn discute. Traxectoria
Despois do derrocamento do marcomano Maroboduo por Catualda no ano 18, Maroboduo fuxiu á provincia romana de Nórico e despois os romanos permitiron que residise en Rávena, onde estivo dezaoito anos. A seguir, Catualda, comezou a espallar os seus territorios e ocupar zonas da actual Bohemia, o que era contrario ós intereses do Imperio Romano, pois consideraban un perigo o establecemento dun potente reino na fronteira norte do Nórico. Así, no ano 21, apoiaron ao hermunduro Vibilio para que atacese a Catualda e o depuxese. Catualda, como Maroboduo antes, viuse obrigado a se refuxiar no Imperio Romano e marchou á Gallia Narbonensis.
Pero as ambicións de Vibilio, chamaron a atención dos romanos que coa axuda dos cuados, tamén o depuxeron a el e cederon o poder sobre os terreos ao norte do Nórico a Vannio (en latín, Vannius), quen era o caudillo dos cuados e gobernou durante case trinta anos de xeito tiránico e cruel ás tribos circundantes. Cara o ano 50, Vibilio, aliado cos sobriños de Vannio, Vangión e Sidón, atacou dende o norte e derrotou a Vannio, poñendo fin ao reino dos marcomanos. Vannio xunto cos seus clientes atoparon refuxio entre os romanos en Pannonia.
Consecuencias
O territorio dividuse entre Vangio e Sido. Un gobernou sobre os marcomanos e o outro sobre os cuados. Isto levou a unha fragmentación do poder en Xermania, mais nos anos vindeiros continuaron os ataques das tribos xermánicas contra a fronteira norte do Imperio Romano que acabaron provocando as guerras marcomanas de 166-180, cando os romanos víronse obrigados a construír un feixe de fortalezas do Limes Romanus para defender as fronteiras setentrionais das provincias de Nórico, Dacia e Panonia. O emperador romano Marco Aurelio enviou unha lexión romana (Legio II Italica Pia) xunto cun gran corpo auxiliar para protexer esta fronteira. Estas forzas militares mantiveron o seu cuartel permanente aquí desde entón.
Vibrio harveyi

Vibrio harveyi é unha bacteria mariña gramnegativa bioluminescente do xénero Vibrio. É un bacilo móbil (con flaxelos polares), anaerobio facultativo, halófilo e con capacidade de ter metabolismo fermentativo e respiratorio. Non crece por debaixo de 4 °C (crecemento óptimo de 30° a 35 °C). Pode atoparse nadando libremente en augas mariñas tropicais, vivindo como comensal na microflora intestinal de animais mariños, e como patóxeno primario ou patóxeno oportunista de animais mariños como os corais do grupo das gorgonias, ostras, gambas, lagostas, os peixes Centropomus undecimalis, Lates calcarifer (barramundi), Scophthalmus maximus (rodaballo), Chanos chanos e cabalos de mar. É responsable da vibriose luminosa, unha doenza que afecta comercialmente ás gambas peneidas de acuicultura. Ademais, baseándose en mostras tomadas por barcos oceánicos, pénsase que V. harveyi é a causa do mar de ardora, no cal, durante a noite, se produce un resplandor azul uniforme emitido pola auga do mar. Algunhas áreas con este resplandor chegan a ter case 16. 000 km2. Percepción do quórum
Os grupos de bacterias V. harveyi poden comunicarse por percepción do quórum para coordinar a produción de bioluminescencia e factores de virulencia. A pecepción do quórum foi primeiramente estudada en V. fischeri (agora chamada Aliivibrio fischeri), unha bacteria mariña que usa unha encima sintase (LuxI) para producir un autoindutor (AI) específico de especie que se une a un receptor cognado (LuxR) que regula cambios na expresión. Denominados como percepción do quórum "LuxI/R", estes sistemas foron identificados en moitas outras especies de bacterias gramnegativas. Malia o seu parentesco con A. fischeri, V. harveyi carece do sistema de percepción do quórum LuxI/R, e no seu lugar emprega un circuíto de percepción do quórum híbrido, detectando o seu AI por medio dunha histidina quinase unida a membrana e usando un fosforelevo (phosphorelay) para converter información sobre o tamaño de poboación en cambios na expresión xénica. Ademais de en V. harveyi, tales sistemas híbridos foron identificados en moitas outras especies bacterianas. As encargadas de contolar a tradución do regulador son moléculas de ARN Qrr, reprimindo e promovendo factores dependentes da densidade de células. V. harveyi usa un segundo AI, denominado autoindutor-2 ou AI-2, que é pouco común porque é producido e detectado por unha variedade de bacterias diferentes, tanto gramnegativas coma grampositivas. Así, o estudo de V. harveyi serviu para comprender e apreciar a comunicación bacteriana interespecies.
Vicealmirante

O vicealmirante é un grao militar da xerarquía de oficiais nas armadas. Este grao é equivalente ao de xeneral de división nos exércitos de terra e aire. Normalmente encóntrase inmediatamente enriba do contralmirante e inmediatamente debaixo do almirante. Variación
Iberoámerica
Arxentina
Na Armada Arxentina o vicealmirante é un grao de oficial superior encontrado por enriba do contralmirante e por debaixo do almirante.
Chile
O grao de vicealmirante foi creado en 1818 como máximo grao da Armada de Chile, equivalente ao Xeneral de división e o seu primeiro agraciado foi o inglés Thomas Cochrane. O seu distintivo é un galón dourado de 45 mm localizado na bocamanga e sobre o galón unha estrela dourada. Neste grao só se pode permanecer ata cumprir os 41 anos de servizo naval.
España
É un grao de oficial xeneral por enriba do contralmirante e por debaixo do almirante.
Na Armada Española as súas divisas son dous galóns de 14 mm.
Estados Unidos
Na Armada dos Estados Unidos de América o grao de vicealmirante encóntrase precedido polo grao de contralmirante e sucedido polo grao de almirante.
Vicente Díaz Veiga

Vicente Díaz Veiga, coñecido como Carro de Lídia, nado en Valdoviño en decembro de 1899, foi un xornalista, escritor e político galego. Traxectoria
Emigrante en Cuba, retornou a Galicia coa República. Organizador agrario da zona de Valdoviño, afiliado á CNT, colaborou en Solidaridad Obrera, Brazo y Cerebro e Solidaridad, impulsou Orientación e dirixiu Germinal. Foi xulgado por inxurias graves a Camilo Estripot Tenreiro en decembro de 1932, e condenado a tres anos, seis meses e vinte e un días de desterro a setenta e cinco quilómetros de Valdoviño. En outubro de 1934 foi novamente denunciado polo avogado Camilo Estripot pola publiación dun artigo en El Obrero e foi desterrado á Coruña.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido na Coruña o 5 de agosto de 1936, e tres días despois foi posto en liberdade. Por ser obxecto de vixilancia escapou a Valdoviño onde estivo agochado. O xuíz militar publicou unha requisitoria en xaneiro de 1937. Agachado en Valdoviño, na cova de Ponte Prados, entre as praias de Valdoviño e Pantín, foi detido pola Garda Civil e internado no cárcere de Ferrol o 7 de xuño de 1937. Foi xulgado en Ferrol por rebelión militar, sendo condenado a pena de morte (causa 805/1937). Conmutaron a sentenza por cadea perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en decembro de 1940. Cumpriu condena na Prisión Central de Burgos de onde saíu en liberdade condicional en marzo de 1944.
Ao saír da prisión actuou como enlace da guerrilla en contacto con militantes da ANFD. Denunciado polo infiltrado Pablo Alejo Mora foi detido a finais de 1947 e xulgado por auxilio á guerrilla en outubro de 1948 (causa 40/1948). Foi condenado a catro anos de prisión menor. Cumpriu condena na Colonia Penitenciaria del Dueso (Santoña), de onde saíu en liberdade provisional en setembro de 1953. Volveu a Valdoviño e traballou como perito agrícola. En marzo de 1954 concedéronlle o pase de fronteira. Obra
Escribiu na República La pantalla del cristianismo e Los nuevos regadíos, e despois de saír do cárcere La crucifixión del labrego (1966). Recoñecementos
O concello de Valdoviño púxolle o seu nome a unha rúa do Penso en 2018. Vida persoal
Casou con Amalia Díaz Lago.
Vicente Fernández Hermida

Non confundir con Vicente Fernández Hermida (†1883), pai de Juan Fernández Latorre. Vicente Fernández Hermida foi un estudoso da vida popular de Galicia. Traxectoria
Pertenceu ao grupo de investigadores que dirixía Florentino López Cuevillas. Fixo maquetas de casas labregas galegas para o Seminario de Estudos Galegos e participou con Cuevillas e Xaquín Lorenzo no libro Parroquia de Velle, do SEG, publicado en 1936, poucos días antes do inicio da guerra civil española, reeditado en 2005 polo Museo do Pobo Galego e a Deputación Provincial de Ourense.
Vicente Ferreira da Silva

Vicente Ferreira da Silva, nado en São Paulo o 16 de xaneiro de 1916 e finado en São Paulo o 19 de xullo de 1963, foi un filósofo brasileiro recoñecido polo seu traballo en lóxica matemática e ás súas contribucións ao mitos teogónicos. Traxectoria
Educouse no Faculdade de Direito da Universidade de São Paulo e na Universidade Harvard, onde foi discípulo de Willard Van Orman Quine.
Máis tarde, decepcionouse coa lóxica e comezou a estudar filosofía fóra das institucións, cun grupo de intelectuais formado por João Guimarães Rosa, Agostinho da Silva, Oswald de Andrade, Julian Marias, Miguel Reale, Saint-John Perse e Vilém Flusser. Obras
Lógica Moderna (1939)
Elementos de Lógica Matemática (1940)
Ensaios Filosóficos (1948)
Exegese da Ação (1949 e 1954)
Ideias para um Novo Conceito de Homem (1951)
Teologia e Anti-Humanismo (1953)
Instrumentos, Coisas e Cultura (1958)
Dialética das Consciências (1950)
Dialética das Consciências - Obras completas (2009)
Lógica Simbólica - Obras completas (2009)
Transcendência do Mundo - Obras completas (2010)
Vicente Ferrer

Vicente Ferrer i Moncho, nado en Barcelona o 5 de maio de 1920 e finado en Anantapur, Andhra Pradesh (India), o 19 de xuño de 2009, foi un misioneiro laico español, considerado unha das persoas máis activas na axuda, solidariedade e cooperación coas persoas desfavorecidas nos países máis empobrecidos do mundo. A súa actividade desenvolveuse principalmente na India, onde chegou en 1952 como misioneiro xesuíta. Traxectoria
Infancia e mocidade
Na súa xuventude afiliouse ó POUM e ós 16 anos foi chamado ás filas, durante a guerra civil española. Participou na batalla do Ebro (1938) e na retirada do exército republicano a Francia despois da caída da fronte de Cataluña. Foi brevemente internado no campo de concentración de Agelès-sur-Mer. Ó non ter cometido delitos, optou por volver a España, sendo entregado polas autoridades francesas ás franquistas en Hendaia e internado no campo de concentración de Betanzos en 1939.
Foi finalmente liberado pero tivo que cumprir de novo o servizo militar. Puido licenciarse despois de sete anos de mobilización contando os anos da guerra, reclusión e novo servizo militar. En 1944 abandonou os seus estudos de Dereito e ingresou na Compañía de Xesús.
Misioneiro
En 1970 deixou a Compañía de Xesús, casou coa periodista inglesa Anne Perry e fundou a organización Rural Development Trust (Fondo de Desenvolvemento Rural). Dende o principio do seu labor espertou grandes simpatías entre os campesiños indios, pero non entre as clases dirixentes, económicas e políticas, que vían no seu labor unha ameaza. Aínda así puido seguir adiante cos seus proxectos grazas ó apoio de Indira Gāndhi, que sempre recoñeceu o seu labor.
Dende 1996 conta coa súa propia fundación, a Fundación Vicente Ferrer, a través da cal organiza toda a súa actividade. Distincións recibidas
Premio Príncipe de Asturias da Concordia, en 1998.
Español Universal, en 1998.
Membro da Comisión de Erradicación da Pobreza, do Goberno de Andhra Pradesh, en 2000.
Creu de Sant Jordi, da Generalitat de Cataluña, en 2000.
Premio Dereitos Humanos do Consello Xeral da Avogacía Española, en 2000.
Personaxe destacado da historia do século XX pola UNESCO, en 2001.
Gran Cruz da Orde Civil da Solidariedade Social, do Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais de España, en 2002.
Premio ó Espírito Olímpico, do Comité Olímpico Español, en 2002.
Doutor honoris causa pola Universidade Politécnica de Valencia en 2000 e a Universidade de Huelva en 2001.
A Rural Development Trust obtivo diferentes distincións entre os que destacan:
Mellor Proxecto Ecolóxico, outorgado polo goberno de Holanda, en 1994.
Medalla de Ouro do Traballo, concedida polo Estado de Andhra Pradesh, en 2000.
Recoñecemento da Comisión Europea (institución da Unión Europea) como a mellor ONG participante nas tarefas de rescate e reconstrución despois do terremoto de Guyarat en 2001.