Mina de prata Iwami Ginzan

O Iwami Ginzan (石見銀山) foi unha mina de prata subterránea na cidade de Ōda, na Prefectura de Shimane o a illa principal de Honshu, Xapón. Foi a maior mina de prata da historia xaponesa. Estivo activa durante case catrocentos anos, desde o seu descubrimento en 1526 ata o seu peche en 1923.
As minas, as estruturas mineiras e a paisaxe cultural circundante, catalogada como a "Mina de prata de Iwami Ginzan e a súa paisaxe cultural", convertéronse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO o 2 de xullo de 2007. Tamén se lle chamou a mina de prata Omori e, a comezos do período Edo, mina de prata Sama. Historia
A mina foi descuberta e desenvolvida en 1526 polo comerciante xaponés Kamiya Jutei. Jutei introduciu máis tarde un estilo coreano de extracción da prata que se converteu no Método Haifukiho. A mina logrou o seu pico de produción a principios do 1600, con aproximadamente 38 toneladas de prata ao ano, cando o Xapón producía sobre 200 toneladas de prata ao ano que era entón un terzo da produción mundial.
A prata da mina utilizouse para acuñar moedas no Xapón. Foi disputado ferozmente polos señores da guerra ata que o Shogunato Tokugawa logrou o seu control no ano 1600 por mor da Batalla de Sekigahara en 1600. Máis tarde asegurouse con valos e barricadas de piñeiros. O castelo Yamabuki construíuse no centro do complexo mineiro.
A produción de prata da mina caeu no século XIX cando tivo o problemas para competir coas minas doutros lugares do mundo. A minaría doutros minerais, como o cobre, substituíu entón á prata como o material predominante producido na montaña. A mina finalmente pechouse en 1923. Influencias económicas
A mina de prata de Iwami Ginzan xogou un papel fundamental no comercio do leste asiático, onde a prata era unha moeda clave. En Europa e a China, a mina era coñecida como a maior mina de prata que podía compararse coa coñecida mina colonial española de Cerro Rico de Potosí no Vicerreinado do Perú, actual Sitio de Patrimonio Mundial en Bolivia.
Nos países estranxeiros, debido a que a prata extraída en Iwami Ginzan era de moi alta calidade, pasou a ser coñecida como unha das marcas xaponesas de prata, vendida como "Soma Silver" (prata de Soma). O nome deriva da aldea de Sama (Soma) na que estaba situada a mina. Esta prata recibiu o crédito comercial máis alto do leste asiático. A partir do século XVII as moedas de prata feitas coa prata da mina comercializáronse non só como unha das moedas básicas do Xapón, senón tamén como moeda para o comercio coa China, Portugal e os Países Baixos (o Xapón comezou a comerciar con Portugal a finais do século XVI e os Países Baixos no século XVII).
A prosperidade da mina pódese ver pola súa indicación nos mapas da época como o "Reino da mina de prata". Co progreso da navegación, os monarcas de Europa Occidental conseguiran moitos mapas importados das civilizacións musulmás, e logo elaboraron os seus propios mapas. A frota comercial que utilizaba os mapas navegaba pola India e a China ata o Xapón, para intercambiar mercadorías europeas por prata xaponesa. Os señores feudais que controlaban a mina comerciaban activamente cos europeos. Sitio de Patrimonio mundial
Partes da cidade mineira seguen en bo estado e o goberno xaponés designouno como distrito de conservación especial para grupos de edificios históricos en 1969. O goberno tamén solicitou que fose Patrimonio da Humanidade. Unha avaliación do sitio realizada polo Consello Internacional de Monumentos e Sitios (ICOMOS) non atopou "un valor universal excepcional". Non obstante, o organismo avaliador concluíu no seu informe que Iwami Ginzan era "un firme candidato para a súa inscrición como ben Patrimonio da Humanidade" no futuro. Recomendou que o nomeamento se aprazase polo momento para que se puidese realizar máis investigacións sobre o sitio.
A proposta finalmente tivo éxito no 2007, estabelecendo a Mina de Prata de Iwami Ginzan e a súa Paisaxe Cultural como Sitio de Patrimonio Mundial.
O desenvolvemento dunha gran mina de prata adoita requirir colleitar cantidades substanciais de madeira dos bosques circundantes. Non obstante, o desenvolvemento da mina de prata de Iwami Ginzan provocou unha menor deforestación e erosión debido ao control "sostible" da explotación forestal, e tamén unha menor contaminación do solo e da auga. Foi un dos motivos polos que a mina de prata de Iwami Ginzan seleccionárase como Patrimonio da Humanidade. Tamén declarouse en 2007 entre os 100 maiores sitios xeolóxicos do Xapón.
Características
O Sitio de Patrimonio Mundial inclúe: Área mineira de Iwami Ginzan cuns seiscentos pozos e bocas de mina
Sitios de procesamento, administrativos, residenciais e relixiosos relacionados
Tres castelos históricos construídos no século XVI para protexer as minas
Tres portos de servizo para o envío de prata
Conexión de rutas de transporte
Compoñentes
Os catorce compoñentes nomeados avaliados polo ICOMOS é: A área mineira de Ginzan Sakunouchi (銀山柵内) ()
O sitio de Daikansho
O sitio do castelo de Yataki (矢滝城跡)
O sitio do Yahazu (矢筈城跡)
O sitio do Iwami (石見城跡)
O asentamento mineiro de Ōmori Ginzan (大森銀山) ()
As instalacións de refino de prata de Miyanomae (área de Miyanomae) ()
A casa da familia de Kumagai (熊谷家住宅) ()
O templo Rakan-ji Gohyakurakan (羅漢寺) ()
Ruta de transporte de Iwami Ginzan Kaidō Tomogauradō R
Ruta de transporte de Iwami Ginzan Kaidō Yunotsu-Okidomaridō
Porto de servizo/cidade portuaria de Tomogaura (鞆ヶ浦)
Porto de servizo/cidade portuaria de Okidomari (沖泊)
Porto de servizo/cidade portuaria de Yunotsu (温泉津) Museos
Iwami Ginzan Centro de Patrimonio mundial
Iwami Museo da mina da prata