proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Hipias de Élide

Hipias de Élide, sofista grego das primeiras xeracións, naceu aproximadamente a mediados do século V a. C. e ademais foi un mozo contemporáneo de Protágoras e Sócrates. A maior fonte de coñecemento sobre el procede de Platón. Aparece en dous diálogos platónicos (Hipias menor e Hipias maior) ademais dunha breve aparición no diálogo Protágoras.
Hipias de Élide foi o descubridor da cuadratriz, empregada para buscar a solución a dous dos tres problemas da xeometría grega, a trisección do ángulo e a cuadratura do círculo.
Creador dos sistemas mnemotécnicos, polo tanto, dicíase que era posuidor dunha gran memoria. Biografía
Naceu en Élide (ou Atenas? ), fillo de Diopites. Foi un home de carácter agre, gran versatilidade e descomunal memoria, sobre a que investigou creando varios sistemas mnemotécnicos. Gañouse o respecto dos seus cidadáns-discípulos de tal modo que foi enviado a varias cidades dorias, sobre todo a Esparta e Sicilia, a importantes embaixadas. En Atenas coñeceu a Sócrates e outros grandes pensadores. Coa seguridade característica dos últimos sofistas, el atribuíase ser unha autoridade en todos os temas, e conferenciou, en todos os eventos con éxito económico, sobre filosofía, poesía, gramática, historia, política, arqueoloxía, matemáticas, xeometría e astronomía.
Fachendeábase de ser máis popular que Protágoras, e estaba preparado en calquera momento para dar a dirección extemporánea de calquera persoa á asemblea de Olimpia. Desta habilidade non hai dúbida algunha, pero é igualmente certo que era superficial. O seu talento non era ofrecer coñecementos, senón darlles aos seus alumnos as armas da argumentación, para facelas fértiles na discusión sobre calquera tipo de temas. Dise que ostentaba de non vestir nada que non fixese coas súas propias mans.
Dous diálogos de Platón, o Hipias maior e o Hipias menor, conteñen unha exposición dos seus métodos, sen dúbida esaxerados para propósitos de argumentación pero escritos con pleno coñecemento da persoa e da clase que representaba.
Friedrich Ast nega a autenticidade dos diálogos, pero deberon ser escritos por un escritor contemporáneo (como que foron mencionados na literatura do século IV a. c. ), e indubidablemente representan a actitude dos pensadores serios á crecente influencia dos sofistas profesionais. Obra
Porén, non hai dúbida algunha que Hipias fixo un servizo real á literatura grega ao insistir no significado das palabras, o valor do ritmo e do estilo literario. Está acreditado cun excelente traballo sobre Homero, coleccións de literatura grega e estranxeira, e tratados arqueolóxicos, pero nada se conservou agás unhas notas mínimas.
Aceptou a distinción entre physis e nómos propia da sofística, e defendeu á natureza fronte aos nómoi.
Hipnagónicas

Tipo de alucinación ou experiencia perceptiva que se dá ao iniciar o soño. Adoitan ser experiencias vívidas e con frecuencia aterradoras. Son extremadamente realistas xa que comprenden aspectos non só visuais, senón tamén táctiles, auditivos e incluso, sensación de movemento.
Diferénciase das hipnopómpicas en que estas son ao espertar.
Adóitase dar na narcolepsia.
Hipnopómpicas

Tipo de alucinación ou experiencia perceptiva que se dá ao finalizar o soño. Adoitan ser experiencias vívidas e con frecuencia aterradoras. Son extremadamente realistas xa que comprenden aspectos non só visuais, senón tamén táctiles, auditivos e incluso, sensación de movemento.
Diferénciase das hipnagónicas en que estas son ao espertar.
Adóitase dar na narcolepsia.
Hipnose

A hipnose é un estado da consciencia humana relacionada coa atención que reduce a percepción periférica e fai medrar a capacidade de responder á suxestión. O termo pode referirse tamén á arte, habilidade ou acto de inducir hipnose.
As teorías que explican o que ocorre durante a hipnose clasifícanse en dous grupos: as teorías do estado alterado ven a hipnose como un estado alterado da mente ou transo, caracterizado por un nivel de conciencia diferente do estado ordinario. Pola contra, as teorías do non estado ven a hipnose como unha forma rol social imaxinado.
Hipocentro

O hipocentro ou foco dun terremoto é o lugar no interior da Terra onde se dá o movemento que produce a liberación de enerxía por medio de ondas sísmicas. Este punto pode estar localizado case na superficie, nos casos onde a actividade sísmica é resultante de vulcanismo. Os hipocentros máis profundos rexistráronse a preto de 700 km de profundidade, na zona de subducción do oeste da América do Sur. Unha vez que a enerxía que causa un terremoto resulta da ruptura fráxil ou semi-fráxil da codia terrestre, a profundidade do hipocentro está limitada á zona máis superficial, onde a cortiza é fráxil (por oposición ao manto que ten características dúctiles.
Hipocondría

O trastorno hipocondríaco, tamén denominado hipocondría, hipocondriase, nosofobia ou neurosis hipocondríaca, é unha enfermidade na cal o paciente mostra unha actitude de preocupación exacerbada pola súa saúde. A orixe do termo provén do hipocondrio, unha rexión anatómica localizada na parte superior do abdome, xusto baixo as costelas e o apéndice xifoides. Segundo a escola médica humoral, a etioloxía deste trastorno estaba orixinada nesa rexión.
As persoas hipocondríacas tenden a esaxerar os seus sufrimentos, que poden ser reais ou imaxinarios, crendo que padece unha enfermidade grave. A interpretación catastrófica dos signos corporais máis ínfimos por parte do individuo é o mecanismo que provoca a hipocondría. A hipocondría, pois, é unha resposta ou reacción do individuo perante unha doenza. Síntomas
O principal síntoma da hipocondría está relacionado intimamente coa ansiedade. Trátase da preocupación exacerbada que o individuo ten coa súa saúde. A principal preocupación do individuo é a de padecer unha doenza grave ou incurable. Dita preocupación baséase na interpretación de signos ou síntomas tales coma taquicardia, diarrea ou mesmo feridas ou lunares. Diagnóstico
O diagnóstico de hipocondriasis require diferencialo da personalidade aprehensiva. Ao contrario que nos casos nos que a a preocupación pola enfermidade é un trazo da personalidade, na hipocondriase o malestar e tal que interfire e afecta á vida social, laboral e persoal do individuo. Para diagnosticar a doenza, ademais, cómpre que os síntomas perduren no tempo un mínimo de seis meses desde o inicio dos síntomas.
Segundo o CIE-10, a diagnóstico de trastorno hipocondríaco inclúe: Preocupación persistente pola posibilidade de sufrir un ou máis trastornos físicos graves e progresivos.
Os doentes manifestan queixas somáticas persistentes ou unha preocupación polo seu aspecto físico.
As sensacións normais son a miúdo interpretadas polo paciente coma anormais, angustiantes, e habitualmente enfoca a atención en só un ou dous órganos ou sistemas corporais,
Frecuentemente existe depresión e ansiedade marcadas que poden fundamentar diagnósticos adicionais. Tratamento
O tratamento baséase na combinación de fármacos antidepresivos coa psicoterapia cognitivo condutual. De feito, é moi común que psiquiatra e psicólogo traballen xuntos ante esta enfermidade. Os medicamentos reducen o desánimo pero por si sos non son suficientes para eliminar as ideas de enfermidade. Débense tomar conxuntamente co tratamento psicolóxico.
A psicoterapia en si diríxese a paliar a angustia e o medo que senten estas persoas ensinándolles a enfrontar o seu problema. Un punto vital radica en saber diferenciar os síntomas reais dos ficticios. Normalmente úsanse técnicas como a desensibilización, o control do pensamento e a relaxación.
Hipocrisía

A hipocrisía é o desexo de agochar ós demais os motivos reais ou sentimentos. A hipocrisía non é só a inconsistencia entre aquilo que se defende e aquilo que se fai, senón tamén é a falsidade que demostra unha persoa.
É dicir, unha persoa hipócrita é aquela que pretende que se vexa a grandeza e bondade que constrúe con aparencias sobre si mesma, mostrándose como exemplo e pretendendo ou pedindo que se actúe da mesma forma, ademais de que se valoren as súas accións, aínda que os seus fins e logros estean afastados da realidade.
En moitas linguas, incluído o francés, un hipócrita é alguén que esconde as súas intencións e verdadeira personalidade. Etimoloxía
A palabra provén do latín tardío hypocrisis e do grego ὑπόκρισις (hypokrisis), que significan "actuar", "finxir" ou "unha resposta". Tamén se pode entender como vindo do grego hypo que significa "máscara" e crytes que significa "resposta" e polo que a palabra significaría "responder con máscaras". A palabra "hipócrita" provén do grego ὑποκρίτης (hypokrites), cuxo verbo asociado é υποκρίνομαι (hypokrinomai), é dicir, "tomo parte". Ambos derivan do verbo κρίνω, "xulgar" (»κρίση, "xuízo"»κριτική [kritiki], "críticos"), presuntamente porque a realización dun texto dramático involucraba un certo grao de interpretación do texto. Psicoloxía da hipocrisía
En psicoloxía, o comportamento hipócrita relaciónase co erro fundamental de atribución: os individuos tenden a explicar as súas accións sobre a base do seu ambiente, pero atribúen as accións doutros a "características innatas", o que leva a xulgar ós outros mentres se xustifican as propias accións.
Moitas persoas fallan en recoñecer que teñen imperfeccións que condenan nos demais. Segundo a psicoloxía freudiana a este comportamento coñéceselle como proxección psicolóxica. Este é máis un autoengano que un engano deliberado ó resto das persoas. Noutras palabras, a "hipocrisía psicolóxica" é a miúdo interpretada polos psicólogos como un mecanismo inconsciente de defensa e non como un acto de engano consciente, tal e como resulta da connotación clásica da hipocrisía.
Hipocótilo

Na terminoloxía botánica, o hipocótilo é a parte do eixe caulinar do embrión ou da plántula dos antófitos que se encontra por debaixo da inserción dos cotiledóns. Etimoloxía
O termo hipocótilo é a adaptación do neoloxismo do latín científico hypocotylus, á súa vez tirado do neoloxismo grego ὑποκοτυλών hypokotylón, abreviatura de ὑποκοτυληδών, de ὑπό, hypo "por baixo de", e κοτυληδών kotylēdōn, "cotiledón". Formación e evolución
Dicotiledóneas
Nas plantas dicotiledóneas, cando se produce a embrioxénese, a medida que o embrión medra durante a xerminación, envía un gromo cara a abaixo, (a radícula), que se converterá na raíz primaria da planta ao penetrar no solo. Tras a saída da radícula, o hipocótilo emerxe, cara a arriba, elevando o ápice da plántula (e normalmente tamén a envoltura da semente) sobre o nivel do solo, levando as follas embrionarias ou cotiledóns e a plúmula, que dará orixe ás primeiras follas verdadeiras.
O hipocótilo é o primeiro órgano de expansión da plántula, e desenvólvese até formar o caule da planta.
Monocotiledóneas
O desenvolvemento temperán da plántula das plantas monocotiledóneas, como os cerais e outras gramíneas é algo diferente. Unha estrutura chamada coleóptilo, esencialmente unha parte do cotiledón, protexe o caule novo e a plúmula en crecermento empuxa cara a arriba a través do solo. Un mesocótilo —que é unha parte das plantas novas que se encontra entre a semente (que segue enterrada) e a plúmula— esténdese até a superficie do solo, onde se desenvolven raíces secundarias xusto debaixo da plúmula. Logo pode non desenvolverse máis a raíz principal. O mesocótilo considérase que é parcialmente hipocótilo e parcialmente cotiledón.
Non todas as monocotiledóneas se desenvolven como as gramíneas. A cebola, por exemplo, desenvólvese de maneira similar á primeira secuencia descrita anteriormente, a testa (cuberta) e o endospermo (órgano de reserva de alimentos), empuxa cara a arriba estendendo o cotiledón. Máis tarde, a primeira folla verdadeira crece desde o nó entre a radícula e o cotiledón rompendo o cotiledón que semella unha vaíña. Órganos de reserva
Nalgunhas plantas, o hipocótilo medra como un órgano de almacenamiento de alimentos (órgano de reserva). Exemplos son os casos do ciclame, as Gloxinia ssp e o apio.
No ciclame, este órgano de reserva é un tubérculo. Outros órganos de reserva son os bulbos, rizomas, raíces tuberosas etc.
Hiponatremia

A hiponatremia é un trastorno hidroelectrolítico no que os niveis sanguíneos de sodio son inferiores a 135 mEq/kg. Pode aparecer cando hai un volume corporal de auga incrementado (por exemplo en persoas con edemas de alto volume, no que o sodio é arrastrado pola auga que sae dos capilares ao intersticio celular. Tamén pode aparecer hiponatremia cando o volume corporal de auga está diminuído, por exemplo nas deshidratacións.
Por último pode haber hiponatremia cun volume normal. É o caso dalgunhas enfermidades do sistema nervioso central ou dalgúns efectos secundarios de certos fármacos.
Hipopotasemia

A hipopotasemia é un trastorno hidroelectrolítico no que a concentración sanguínea de potasio é menor de 3, 5 mEq/l. Causas de hipopotasemia
Son varias as causas de hipopotasemia: Déficit dietético de potasio: é moi infrecuente xa que o potasio se atopa en moitísimos alimentos. Só hai déficit en pacientes con dieta sen ningún contido de potasio.
Exceso de aldosterona: a aldosterona estimula a bomba de sodio-potasio e cando hai un exceso desta hormona, na nefrona distal excrétase moito potasio, tanto como para orixinar unha hipopotasemia.
Nalgúns síndromes que afectan á reabsorción tubular, como o síndrome de Barther. Neste síndrome non hai reabsorción tubular proximal de sodio e chega unha gran cantidade deste ion á nefrona distal. Isto induce un alto funcionamento da bomba Na+/K+, co que se reabsorbe moito sodio e se excreta moito potasio.
Co uso dalgúns diuréticos proximais, que favorecen a excreción de potasio á luz do túbulo renal.
Trala inxección de insulina ou con descargas β adrenérxicas (abundantes no dellirium tremens).
Nas alcaloses. Manifestacións clínicas
Aparecen nas hipopotasemias moderadas ou graves, sobre todo a nivel coronario. No electrocardiograma reflíctese cun descenso na intensidade da onda T e a aparición da onda U.
Hipotaurina

A hipotaurina é un ácido sulfínico que funciona como intermediario na síntese de taurina. Igual que a taurina, tamén actúa como neurotransmisor endóxeno a través dos receptores de glicina. É un osmólito con propiedades antioxidantes.
A hipotaurina deriva da cisteína (e homocisteína). En mamíferos, a biosíntese de hipotaurina a partir de cisteína ocorre no páncreas. Na vía da ácido cisteína-sulfínico, a cisteína oxídase primeiro ao seu ácido sulfínico, en reacción catalizada polo enzima cisteína dioxixenase. O ácido cisteína-sulfínico, á súa vez, é descarboxilado pola sulfinoalanina descarboxilase para formar hipotaurina. A hipotaurina é oxidada enzimaticamente rendendo taurina pola hipotaurina deshidroxenase.
Hipoteca

A hipoteca é un dereito real. Constitúese en garantía dunha obrigación e, para a súa constitución, require escritura pública e inscrición no rexistro da propiedade. Características
Na relación hipotecaria participan o acredor e o debedor ou un terceiro que hipoteca un ben en garantía dunha obrigación allea. A hipoteca recae xeralmente sobre bens inmobles aínda que está permitida a hipoteca sobre bens mobles (hipoteca mobiliaria). A hipoteca garante o principal da débeda que ampara e os xuros acumulados dende a súa constitución, sempre que se faga constar na escritura de constitución.
Parámetros
Unha hipoteca definese empregando 3 parámetros: o capital, que é a cantidade de diñeiro prestada. O capital prestado adoita ser menor que o valor do ben hipotecado, de xeito que este poida responder polo capital no caso de non producirse o pagamento.
o prazo, que é o tempo que tomará a devolución do préstamo. A devolución do préstamo realízase mediante pagamentos periódicos (xeralmente mensuais), ata devolver o capital solicitado máis todos os xuros acumulados durante o tempo que se tarda en devolver o préstamo.
O xuro, que indica unha porcentaxe extra anual que se debe aboar anualmente en concepto de ganancias.
O tipo de xuro pode á súa vez ser: Fixo: mantén o seu valor ao longo de todo o prazo do préstamo.
Variábel: o seu valor é revisado periodicamente co fin de adaptalo ao estado actual da economía. Xeralmente emprégase algún índice económico como o EURIBOR.
Hipoteca de alto risco

Unha hipoteca de alto risco, tamén chamada hipoteca lixo ou polo termo inglés de hipoteca subprime, é unha modalidade crediticia nacida no mercado financeiro de Estados Unidos que se caracteriza por ter un nivel de risco de non pagamento superior á media do resto de créditos.
No 2002 o volume de créditos de alto risco das entidades financeiras nos Estados Unidos representaba o 7% do mercado hipotecario. No 2007, era do 12, 5%[Cómpre referencia].
Hipotenusa

A hipotenusa é o lado maior dun triángulo rectángulo, e tamén o lado oposto ao ángulo recto. É posible descubrir a medida da hipotenusa mediante o teorema de Pitágoras, que a relacona cos dous catetos. Orixe do termo
A palabra hipotenusa deriva, de acordo con algunhas fontes, do grego antigo ὑποτείνουσα, unha combinación de hipo ("embaixo") e teinein ("alongar"). Outros autores suxiren que o significado orixinal en grego foi debido a un obxecto que soporta algo, ou da combinación de hipo ("embaixo") e tenuse ("lado"). Propiedades
Teorema de Pitágoras
O teorema de Pitágoras relaciona a lonxitude da hipotenusa coa dos catetos, e di o seguinte: h 2
a 2 + b 2 {\displaystyle h^{2}
a^{2}+b^{2}\, } "A hipotenusa ao cadrado é igual á suma dos cadrados dos catetos. "
Que é o mesmo que dicir: h
a 2 + b 2 {\displaystyle h
{\sqrt {a^{2}+b^{2}}}} "A hipotenusa é igual á raíz cadrada da suma dos cadrados dos catetos. "
Hipoxantina

A hipoxantina é un derivado natural da purina de fórmula C5H4N4O. Encóntrase en raras ocasións como unha base nitroxenada que forma parte dos ácidos nucleicos, onde pode aparecer no anticodón do ARNt formando parte do nucleósido inosina. Ten un tautómero denominado 6-hidroxipurina (figura de abaixo). A hipoxantina é un aditivo necesario para certas células, bacterias, e cultivos de parasitos como substrato e fonte de nitróxeno. Por exemplo, é necesaria en cultivos do parasito da malaria, xa que o Plasmodium falciparum requírea para a síntese de ácidos nucleicos e para o seu metabolismo enerxético. Tautomería lactama-lactima da hipoxantina. Reaccións
A hipoxantina é un dos produtos orixinados pola acción do encima xantina oxidase sobre a xantina. Porén, con máis frecuencia, a hipoxantina fórmase por redución da xantina catalizada pola xantina oxidorredutase durante a degradación das purinas.
A hipoxantina-guanina fosforribosiltransferase converte a hipoxantina en inosina monofosfato na reciclaxe de nucleótidos.
A hipoxantina é tamén un produto espontáneo da desaminación da adenina. Debido á grande semellanza da hipoxantina coa guanina, a desaminación espontánea da adenina pode orixinar erros na transcrición e tradución do ADN.
Hipoxemia

A hipoxemia é a diminución anormal da cantidade de osíxeno transportado no sangue arterial, caracterizada polas cifras de presión parcial de osíxeno sanguíneo por debaixo das consideradas normais.
Pode ser causado pola diminución da presión inspirada de osíxeno (PIO2), por hipoventilación alveolar, por unha difusión inadecuada do osíxeno a través do alvéolo, polo desequilibrio da ventilación-perfusión e por shunt. A baixa concentración de osíxeno no sangue provoca unha deficiente liberación de osíxeno nos tecidos, esta hipoxia pode causar un baixo rendemento mental ao afectar ao Sistema nervioso central.
Hipoxeo

O hipoxeo (do grego ὑπόγαιον, hypogaios, a partir de hypo (baixo) e gaia (terra), cámara subterránea) é a escavación ou construción subterránea, especialmente a destinada a sepulcro principalmente no período precristián. Teñen sido empregadas ao longo do tempo por innumerábeis sociedades: durante o Calcolítico da Península Ibérica; no Antigo Exipto; ou polos fenicios.
Baixo a estrutura do antigo coliseo, por exemplo, un hipoxeo axudaba nos espectáculos sanguentos. Gaiolas e animais ficaban gardados na estrutura até que os xogos comezaban, entón abríase unha trapela e do hipoxeo saían gaiolas e animais para completar o espectáculo violento. No Antigo Exipto usábanse como tumbas e facíanse de pedra, pitábase e decorábase con estatuas.
Hipparcos

Hipparcos (denominado así en honor ó astrónomo grego Hiparco) foi un observatorio espacial da Axencia Espacial Europea lanzado o 8 de agosto de 1989 mediante un foguete Ariane 44LP desde o Centro Espacial de Kourou. Características
Hipparcos foi un observatorio espacial adicado a facer astrometría de alta precisión de 100. 000 estrelas co fin de obter a súa paralaxe e posición.
A estrutura do satélite estaba formado por dúas plataformas e seis paneis verticais de aluminio. A alimentación eléctrica era proporcionada por tres paneis solares despregables que proporcionaban ata 295 vatios de potencia. Hipparcos estabilizábase mediante xiro a unha velocidade de 12 voltas sobre si mesmo por día e a un ángulo de 43 graos con respecto do Sol.
O único instrumento a bordo de Hipparcos era un telescopio de tipo Schmidt capaz de superpoñer no seu plano focal dous campos de visión separados por 58 graos. O plano focal usaba un sistema de reixas composto por bandas alternantes opacas e transparentes tras do cal atopábase un tubo óptico capaz de obter a fase da luz das estrelas observadas, a partir do cal, comparando fases de estrelas dos diferentes campos de visión proxectados no plano focal, podíase derivar con precisión o ángulo entre as estrelas observadas. Adicionalmente, un sistema fotomultiplicador, denominado Tycho en honor a Tycho Brahe, medíu fotométrica e astrometricamente (nas bandas B e V) 400. 000 estrelas adicionais menores de magnitude 11.
Hippoglossina

Hippoglossina é unha xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, o xénero tipo da familia dos paralictíidos.
O xénero comprende sete especies, segundo os autores, propias das costas do Pacífico de ambas as Américas.
Porén, unha única especie, H. oblonga, o rapante de catro ollos, encóntrase ao longo da costa atlántica do Canadá e os Estados Unidos, e está clasificada por moitos autores no xénero Paralichthys, como Paralichthys oblongus (Mitchill, 1815).
Moitas das súas especies son de interese pesqueiro. Taxonomía
O xénero foi descrito en 1876 polo zoólogo austríaco Franz Steindachner.
Etimoloxía
O nome Hippoglossina é un diminutivo feminino do latín científico do xénero Hippoglossus, que inclúe ao halibut (e a varios fletáns), que é un peixe similar, pero de moito maior tamaño.
Sinónimo
Ademais de polo nome Hippoglossina que lle deu Steindachner, o xénero coñécese polo sinónimo Lioglossina Gilbert, 1890.
Especies
Na actualidade dentro do xénero Hippoglossina recoñécense as seguintes sete especies: Hippoglossina bollmani C. H. Gilbert, 1890
Hippoglossina macrops Steindachner, 1876
Hippoglossina montemaris de Buen, 1961
Hippoglossina mystacium Ginsburg, 1936
Hippoglossina oblonga (Mitchill, 1815) - (A miúdo situada no xénero Paralichthys).
Hippoglossina stomata C. H. Eigenmann & R. S. Eigenmann, 1890
Hippoglossina tetrophthalma (C. H. Gilbert, 1890)
Hippoglossina oblonga

Hippoglossina oblonga é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos paralictíidos, coñecida en galego como rapante de catro ollos.
Esta especie foi situada no xénero Paralichthys por algunhas autoridades. Taxonomía
A especie foi definida en 1815 polo médico e naturalista estadounidense Samuel Latham Mitchill, co nome de Pleuronectes oblongus, polo que se coñece polos sinónimos: Paralichthys oblongus (Mitchill, 1815) e
Pleuronectes oblongus Mitchill, 1815)
Por outra parte, varios autores sitúan a especie dentro do xénero Paralichthys, polo que tamén e coñece con nome Paralichthys oblongus (Mitchill, 1815). Catacterísticas
Como o maioría dos peixes planos sinistros (os que teñen ambos os ollos no lado esquerdo do corpo) pode cambiar a coloración do lado pigmentado para imitar o do fondo circundante, e tamén é capaz de escavar rapidamente en fondos lamacentos ou areosos.
A parte posterior do corpo, de cor que pode variar en xeral parda clara a gris escura, está marcada por catro grandes e conspicuas manchas negras cos bordos dunha cor moito máis clara, a xeito de "ollos", dúas delas situadas en cada marxe do corpo, ao que alude o seu nome vulgar "de catro ollos" en varias linguas.
Os dentes son afiados e están ben desenvolvidos.
O lado cego é de cor rosada pálida, case transparente en certas áreas.
Datos recollidos dos arrastreiros de pesca suxiren que os adultos miden por termo medio entre os 25 e os 30 cm de lonxitude, sendo probabelmente o seu tamaño máximo duns 40 cm.
Os adultos son depredadores, sobre todo piscívoros, comendo calquera peixe pequeno bentónico, e tamén cefalópodos. Hábitat e distribución
Habita en fondos areosos e lodosos, a profundidades de polo menos 20 m, até o bordo da plataforma continental. A súa área de dispersión vai dende o golfo de Maine e, quizais, como límite norte, as costas da Nova Escocia, até as da Florida. As migracións e a reprodución desta especie son pouco coñecidas. Pesca
O rapante de catro ollos péscase na zona pesqueira 21 (noroeste do Atlántico), onde o apañan os arrastreiros. Debido ao seu pequeno tamaño e a súa escaseza cerca da costa non é apreciado ou incluso coñecido polos pescadores deportivos, que a miúdo poden confundilo co seu parente Paralichthys dentatus (o rapante de verán), co que comparte área de distribución, aparencia e hábitos alimentarios. Porén, pode distinguirse del, á parte polos catro "ollos", tamén pola súa forma un pouco máis alongada e polos ollos "auténticos" proporcionalmente maiores. A súa carne é branca e de sabor moi suave, semellante ao do rapante de verán e a de Paralichthys lethostigma.
Hippoglossus stenolepis

O fletán do Pacífico ou halibut do Pacífico, Hippoglossus stenolepis Schmidt, 1904), é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes e familia dos pleuronéctidos, unha das dúas que integran o xénero Hippoglossus.
É un dos maiores peixes planos, propia do Pacífico norte, onde constitúe unha grande importancia pesqueira. Taxonomía
A especie foi descrita en 1904 polo científico ruso Piotr Iúlievich Schmidt, que propuxo para ela o nome científico Hippoglossus stenolepis baseándose en diferenzas anatómicas como a forma das escamas, a lonxitude da aleta pectoral e a forma do corpo, características que o distinguen do hipogloso do Atlántico (Hippoglossus hippoglossus). O nome específico, stenoilepis, derivouno dos termos do grego antigo στενός stenós, "estreito", e λεπίσ lepís, "escama". Características
O hipogloso do Pacífico ten o corpo en forma romboidal.
É proporcionalmente máis alongado que a maioría dos peixes planos; a súa anchura é aproximadamente un terzo da lonxitude.
A liña lateral describe un arco sobre a aleta pectoral.
A punta da aleta caudal ten foma de media lúa, o que diferencia esta especie doutros pleuronectiformes. As súas pequenas escamas están incrustadas na pel.
Ten ambos os ollos na cara pigmentada ou superior.
A cor do lado pigmentado é variábel, pero tende a imitar a ooloración do fondo oceánico onde repousa.
A cara inferior é abrancazada.
Esta adaptación da cor permite ao fletán do Pacífico evitar a súa detección por presas e depredadores.
É un dos peixes planos máis grandes, tan só superado polo hipogloso do Atlántico, co que está estreitamente emparentado. Pode chegar a medir máis de 2, 4 m de lonxitude e a pesar até os 230 kg. Hábitat e distribución
O hipogloso do Pacífico é un peixe mariño, demersal, oceanódromo, que vive no fondo ou preto del, e prefire as augas con temperaturas que oscilan entre os 3 e os 8 °C.
O hipogloso do Pacífico encóntrase na plataforma continental do océano Pacífico norte e do mar de Bering.
A súa pesca concéntrase principalmente no golfo de Alasca e no mar de Bering, na costa oeste do Canadá. As capturas de exemplares pequenos fanse nas costas dos estados de Washington, Oregón e California (Estados Unidos). Bioloxía
Magníficos nadador, é capaz de migrar a grandes distancias. Espécimes de todas as idades e tamaños realizan periódicas migracións dextroxiras (do noroeste ao sueste), desde as súas áreas de reprodución (parte occidental do golfo de Alasca e mar de Bering), pero tamén realizan migracións estacionais regulares desde zonas de alimentación de augas máis superficiais en verán, ás augas máis profundas das zonas de desova en inverno. De novembro a marzo, os hippoglosos do Pacífico maduros concéntranse para a desova no bordo da plataforma continental, a profundidades de entre 183 e 457 m. Nutrición
Sendo como son bos nadadores, son capaces de comer unha gran variedade de peixes, como bacallaus, rodaballos, abadexos, e algúns invertebrados, como polbos, luras e camaróns e outros crustáceos. Ás veces, deixan o fondo oceánico para alimentarese de peixes peláxicos, tales como salmóns, arenques e outros, dos que se encontraron restos nos seus estómagos.
Hippy

Chámase hippy o movemento contracultural dos anos 1960, así como tamén aos seguidores do dito movemento. A palabra inglesa hippie deriva do inglés hip, ou de hipster que adoita usarse para describir á subcultura previa dos beatniks (non confundir con Xeración Beat), que tamén tivo como base importante a cidade estadounidense de San Francisco (California) e o seu distrito Haight-Ashbury. Historia e características
Esta nova subcultura herdou algúns valores contraculturais da Xeración Beat e en menor grao do naturismo alemán, e en determinados casos crearon as súas propias comunidades intencionais.
Escoitaban rock psicodélico e folk contestatario, abrazaban a revolución sexual e crían no amor libre. Algúns participaron o activismo radical e o uso de drogas como o cánnabis, DMT o LSD e outros alucinóxenos coa intención de acadar estados alterados de conciencia, en realidade un xeito de rebelarse pola homoxeneidade de conceptos que ofrece o Sistema. Tamén buscaron formas de experiencia pouco usuais, como a meditación. Debido ao seu rexeitamento ao consumismo adoitaban optar pola simplicidade voluntaria, xa fora por motivacións hedonistas, espirituais-relixiosas, artísticas, políticas, ou ecoloxistas.
A finais dos anos sesenta nos Estados Unidos os hippies constituíron unha corrente xuvenil masificada, para despois quedar pasada de moda (anticuada), mais as seguintes xeracións chamadas neohippies manterían vivo o movemento como unha subcultura establecida de moitas formas e con novas xeracións até hoxe. Así pois, emerxeron fenómenos como a Rainbow Family, a escena psytrance e goa trance ou os deadheads e phishheads. En tanto pequenos enclaves de hippies orixinais e neohippies continúan desenvolvendo en parte este estilo de vida, aínda que con algunhas modificacións, ben na cidade ou no campo.
Hipsicles

Hipsicles (Hypsicles, Ὑψικλῆς
) foi un matemático e astrónomo grego nado en Ascalón ou Alexandría. Traxectoria
Floreceu cara a mediados do século -II, coñecido por ser o autor do Libro XIV (e quizais tamén do XV) dos Elementos de Euclides.
Entre as súas obras destacan: περὶ τῆς τῶν ζωδίων ἀναφορας 'Sobre a ascensión dos signos zodiacais' (única que se conserva); é a primeira obra da astronomía grega na que se utiliza a división da esfera en 360°, de acordo coa tradición babilónica.
περὶ τῆς ἐναρμυνίου κινήσεως.
Libro XIV dos Elementos de Euclides
Hipálaxe

A hipálaxe é unha figura retórica, consistente na aplicación dun complemento oracional a unha parte que non lle corresponde.
É unha figura estilística do compoñente morfosintáctico, que actúa por alteración da concordancia. Exemplos
O público enchía as ruidosas bancadas o público ruidoso enchía as bancadas.
Hipérbato

O hipérbato (do grego ὑπερ-βατόν, "trans-posición") é un recurso estilístico do compoñente morfosintáctico, que actúa na orde. Consiste na alteración da orde lóxica ou normal da frase. Exemplos
En "Pra a Habana" (Follas Novas, de Rosalía de Castro)
De humanos seres a compauta liña
En "Silencio" (Follas Novas, de Rosalía de Castro)
Da idea a forma inmaculada e pura
¿Donde quedou velada?
No poema "Os Pinos" de Eduardo Pondal:
Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán
Hipérbole

Unha hipérbole é un recurso estilístico de carácter semántico (tropo), consistente nunha esaxeración desmesurada. Exemplos
No soneto "Miro os meus dedos orfos" de Miro Villar: Todo é agora silencio violento, que me fire, que impide ata sorbe-lo aire.
Hipólito Rodríguez Soto

Hipólito Rodríguez Soto, nado en Vigo cara a 1915, foi un tipógrafo, debuxante e pintor galego. Traxectoria
Aos trece anos participou nunha exposición colectiva en Faro de Vigo. Tipógrafo veciño de Bembrive, militante do Partido Comunista de España, era secretario do Centro de Estudios Sociales y Científicos La Libertad de Bembrive. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. O xuíz militar de Vigo reclamou a súa presentación mediante requisitoria o 11 de outubro de 1936 xunto cos tamén veciños de Bembrive Benito Manuel Cameselle Costas e Claudio Pérez (Claudino el Manco). Volveu ser reclamado porlo xuíz militar mediante requisitoria o 20 de decembro. Finalmente capturado, foi xulgado en Vigo por rebelión militar e condenado a 12 anos de prisión. Ingresou na Prisión do Partido de Vigo o 4 de xullo de 1939. Ábríronlle expediente de responsabilidades políticas en outubro de 1940. Conmutada a pena a 6 anos, saíu da Prisión provincial de Pontevedra en liberdade condicional en setembro de 1941. Despois de saír da cadea, tivo que cumprir o servizo militar en Pontevedra, onde coñeceu a Castor Calvo. En xaneiro de 1944 dous óleos seus foron galardoados con accésit na II Exposición Nacional de Arte organizada por Educación y Descanso. Inaugurou a súa segunda exposición nos salóns do Casino en marzo de 1946. Volveu expoñer no Foto Club de Vigo en novembro. En 1951 espuxo na Sala Velázquez de Vigo. En 1953 un grupo de amigos organizou unha cea-homenaxe con motivo da súa exposición no Foto Club. Marchou a Venezuela en 1955.
Hipólito Sinforiano Luengo

Hipólito Sinforiano Luengo, nado en Zamora cara a 1868, foi un mestre asentado en Ourense. Traxectoria
Mestre e masón. Pertencía á Asociación Esperantista. En 1909 instalouse en Ourense xunto coa súa muller Teresa Roqueta para dirixir a Escuela Laica Neutral de Ourense creada no Xardín do Posío pola Agrupación Librepensadora de Ourense a instancias de emigrantes ourensáns na Arxentina. A escola foi sostida pola Unión Orensana en Cuba e a Unión Provincial Orensana de Buenos Aires. Foi un dos fundadores da agrupación ourensá do Partido Republicano Radical en 1909, da que foi nomeado secretario. En marzo de 1912 foi denunciado e condenado por ofensa aos sentimentos relixiosos por non descubrirse ante o Viático, condena que foi recurrida en casación ante o Tribunal Supremo, que tamén condenou a Hipólito. A consecuencia da folga xeral de 1917, foi detido a mediados de agosto. A escola Laica Neutral mantívose ata o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, cando Hipólito e Teresa foron detidos. Hipólito Luengo foi sancionado polas autoridades golpistas e depurado como mestre. Foron trasladados a Barcelona. Vida persoal
Casou con Teresa Roqueta Dalmau, de Llagostera.
Hipólito Suárez

Hipólito Suárez Guerra, nado na Coruña en xullo de 1907 e finado en Madrid o 21 de marzo de 1980, foi un procurador galego represaliado pola súa militancia republicana. Traxectoria
Fillo de Hipólito Suárez, que vivía na rúa Real da Coruña. Aprobou os exames de procurador en 1935. Era amigo de Claudio Sánchez Albornoz, e tiña coñecidas simpatías republicanas. Foi destinado á praza de secretario do xulgado de Cebreros (Ávila). Alí casou en 1936, e alí tamén o sorprendeu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 co que se iniciou a Guerra Civil española. Agochouse pero foi descuberto e encarcerado. Xulgado, escapou da pena de morte grazas á intercesión de Severiano Martínez Anido, xeneral nacional ferrolán e ministro de Franco.
Durante a posguerra acudía regularmente á Coruña a pasar os veráns. Vida persoal
Casou con Herminia González Pardo e foi pai de Adolfo Suárez, que acabou sendo presidente do goberno de España entre 1976 e 1981.
Está soterrado no cemiterio de Santo Amaro.
Hipóstase (lingüística)

A hipóstase é un recurso estilístico, consistente no emprego dunha palabra desenvolvendo unha función sintáctica que non lle compete.
Hipótese

Unha hipótese é unha proposición que establece relacións entre os feitos; para outros é unha posible solución ó problema; outros sustentan que a hipótese non é máis que unha relación entre as variables, e, por último, hai quen afirma que é un método de comprobación.
A hipótese como proposición que establece relación entre os feitos: unha hipótese é o establecemento dun vínculo entre os feitos que o investigador vai aclarando na medida en que poida xerar explicacións lóxicas do por que se produce este vínculo.
A hipótese como unha posible solución do problema: a hipótese non é soamente a explicación ou comprensión do vínculo que se establece entre os elementos inmersos nun problema. É tamén a formulación dunha posible solución ó mesmo.
A hipótese como relación entre variables (Kerlinger 1985: 12): unha expresión das relacións existentes entre dúas ou máis variables. A hipótese formúlase en termos de oración aseverativa, e relaciona, dunha forma xeral ou específica, unha variable con outra.
Hipótese Gaia

A hipótese de Gaia foi emitida polo químico e inventor James Lovelock en 1969 coa colaboración de Dian Hitchcock, e máis tarde publicada en detalle na súa obra Gaia: A New Look at Life on Earth en 1979. Esta hipótese postula que a Terra se comportaría, no seu conxunto, talmente coma un ser vivo que se autorregula, onde a biosfera ten un papel activo na modulación das condicións ambientais para manter a vida. Esta teoría foi desenvolvida e apoiada pola bióloga estadounidense Lynn Margulis, quen contribuíu significativamente á teoría, especialmente no que respecta á importancia das interaccións simbióticas entre os seres vivos na regulación dos sistemas terrestres. Esta hipótese ten relación coa bioxeografía, ciencia que se ocupa da vida en sentido global, e segundo a que todo ser vivo evoluciona interactuando estreitamente co reino mineral, o que conformaría e modelaría a biosfera terrestre (terra e atmosfera) no seu conxunto, polo que pode ser tomada como unha entidade con vida propia. Este ente é o que chaman Gaia ou a Terra.
Esta concepción, segundo o mitólogo Joseph Campbell podería converterse nun futuro nun novo mito que concerniría xa non a un pobo ou unha localidade, senón a todo o planeta, incluíndo tódolos seres que nel viven. Este novo mito indicaría como entrar en relación coa natureza e o cosmos, e a sociedade que forma parte del sería unha sociedade global, planetaria.
Hipótese Shiva

A hipótese Shiva, tamén coñecida como catastrofismo coherente, é a idea de que as catástrofes naturais globais na Terra, como os eventos de extinción en masa, ocorren a intervalos regulares debido ao movemento periódico do Sol en relación coa galaxia Vía Láctea. Proposta inicial en 1979
William Napier e Victor Clube no seu artigo de 1979 en Nature, "A Theory of Terrestrial Catastrophism", propuxeron a idea de que as perturbacións gravitatorias causadas polo Sistema Solar atravesando o plano da Vía Láctea son suficientes para perturbar os cometas da nube de Oort. rodeando o Sistema Solar. Isto envíaría cometas cara ao Sistema Solar interior, o que aumentaría a probabilidade de impacto. Segundo a hipótese, isto fai que a Terra experimente grandes eventos de impacto aproximadamente cada 30 millóns de anos (como o evento de extinción do Cretáceo-Paleóxeno). Obra posterior de Rampino
A partir de 1984, Michael R. Rampino publicou unha investigación de seguimento sobre a hipótese. Con certeza, Rampino estaba ao tanto da publicación anterior de Napier e Clube, e a carta de Rampino e Stothers a Nature en 1984 fai referencia a ela.
Na década de 1990, Rampino e Bruce Haggerty renomearon a Teoría do catastrofismo terrestre de Napier e Clube co nome de Shiva, o deus hindú da destrución. En 2020, Rampino e os seus colegas publicaron probas non mariñas que corroboraban probas mariñas anteriores en apoio da hipótese de Shiva. Teorías semellantes
O paso do Sol polos brazos espirais de maior densidade da galaxia, en lugar do seu paso polo plano da galaxia, podería hipoteticamente coincidir coas extincións masivas na Terra. Non obstante, unha reanálise dos efectos do tránsito do Sol pola estrutura espiral baseada en datos de CO non logrou atopar unha correlación.
A hipótese de Shiva puido inspirar outra teoría: que unha anana marrón chamada Némese provoca extincións cada 26 millóns de anos, o que varía lixeiramente de 30 millóns de anos. Crítica
A idea da periodicidade das extincións foi criticada debido ao feito de que a hipótese supón que a maioría ou todos os eventos de extinción teñen a mesma causa, cando a evidencia suxire que as extincións son probabelmente o resultado dunha variedade de causas que é improbábel que sexan inducidas ciclicamente.
Hipótese da Terra púrpura

A hipótese da Terra púrpura é unha hipótese astrobiolóxica que sostén que as formas de vida da Terra primitiva estaban baseadas na molécula retinal en vez de na clorofila, facendo que a Terra aparecese de cor púrpura en vez de verde. Un exemplo de organismos baseados no retinal que existen hoxe son os microbios fotosintéticos denominados haloarqueas. Moitas Haloarchaea conteñen a proteína con retinal, bacteriorrodopsina, situada nas súas membranas púrpuras, que leva a cabo o bombeo de protóns impulsado pola luz, xerando un gradiente protón-motriz a través da membrana celular e orixinando a síntese de ATP. A membrana púrpura haloarqueana constitúe un dos sistemas bioenerxéticos máis simples coñecidos para captar enerxía da luz.
A membrana púrpura que contén retinal mostra un pico de absorción de luz centrado na rexión rica en enerxía verde-amarela do espectro solar, o que permite a transmisión de luz vermella e verde e dá como resultado unha cor púrpura. Os pigmentos clorofílicos, ao contrario, absorben luz vermella e azul, pero pouca ou ningunha luz verde, o que ten como resultado a característica cor verde das plantas, cianobacterias e membranas fotosintéticas. Os microorganismos con pigmentos púrpuras e verdes frrecuentemente coexisten en comunidades estratificadas nas que poden utilizar rexións complementarias do espectro solar.
A simplicidade dos pigmentos retinal das haloarqueas en comparación coas membranas fotosintéticas máis complexasv baseadas na clorofila, así como a súa asociación con lípidos isoprenoides na membrana celular, xunto co descubrimento de compoñentes da membrana arqueana en sedimentos antigos da Terra primitiva, son datos consistentes coa aparición temperá de formas de vida con membrana púrpura antes da aparición da fotosíntese verde. A coexistencia de microorganismos que teñen pigmentos púrpuras e verdes en moitos ambientes suxire a súa coevolución. Os astrobiólogos sinalaron que os pigmentos baseados no retinal poden servir como biosignaturas remotas na investigación de exoplanetas.
Hipótese de Sapir-Whorf

A hipótese de Sapir-Whorf é unha idea que dá lugar a unha teoría lingüística que afirma que a lingua que fala unha persoa ou grupo de persoas cambia a súa forma de pensar e actuar. Historia
A hipótese leva o nome dos lingüistas Edward Sapir e Benjamin Lee Whorf, que desenvolveron estas ideas no século XX.
A hipótese, tamén coñecida como relativismo lingüístico, suxire que a estrutura dunha lingua inflúe na maneira en que os seus falantes perciben e entenden o mundo. Aínda que a versión forte da hipótese non é amplamente aceptada na actualidade, a versión feble ten influído moito no estudo de como a linguaxe pode afectar a nosa percepción da realidade.
Versións
a versión forte, que propón que a lingua determina completamente o pensamento e a percepción;
e a versión feble, que indica que a lingua inflúe no pensamento e na percepción, pero non os determina completamente.
Críticas e apoios
O lingüista Noam Chomsky é un dos principais críticos da Hipótese de Sapir-Whorf. Chomsky argumenta que todas as linguas comparten unha estrutura subxacente común, coñecida como gramática universal, que contrasta coa idea de que a lingua pode determinar ou influír significativamente o pensamento.
Outros opositores á versión forte da hipótese de Sapir-Whorf son Brent Berlin e Paul Kay, quen formularon a teoría dos termos básicos de cor. No seu libro Basic Color Terms: Their Universality and Evolution (1969), Berlin e Kay argumentan que existen categorías comúns á especie humana para identificar as cores nos distintos idiomas. Esta teoría trata de refutar a hipótese de Sapir-Whorf, particularmente no que respecta á percepción das cores, e sostén que está suxeita a universais lingüísticos que transcenden as diferenzas idiomáticas. Desde a década de 1990, a teoría de Berlin e Kay e os métodos empregados para apoiala comezaron a ser cuestionados desde a antropoloxía cultural, o que mantén aberto o debate sobre a relación entre linguaxe e percepción.
Entre os estudos que apoian a versión feble da hipótese de Sapir-Whorf atópanse os traballos de Daniel Everett coa tribo dos Pirahã na selva amazónica brasileira. A lingua pirahã ten varias características únicas: non ten palabras para números específicos e os membros da tribo non usan conceptos de aritmética básica como contar ou calcular, e carece de termos específicos para as cores. Everett argumenta que a lingua dos Pirahã carece de recursividade, un principio fundamental na Gramática Universal de Chomsky, e suxire que a cultura dos Pirahã ten unha influencia directa sobre a estrutura e as características da súa lingua, apoiando a idea de que a linguaxe e a cultura están intimamente ligadas.
Hipótese do culto das meigas

A hipótese do culto das meigas é unha teoría pseudohistórica, correntemente considerada[quen? ] en falla de creto, que propón que a caza de meigas na Europa da Idade Moderna foi unha tapadeira para a persecución dunha relixión pagá, semiorganizada e milenaria, que sobreviviu á cristianización do continente. Segundo os defensores da teoría, o culto das meigas adoraba a un deus cornudo da fertilidade ao que os cristiáns tacharon de Satán, e celebraba reunións á noitada que pasaron por aquelarres nas acusacións inquisitoriais.
Esta hipótese foi orixinada polos teóricos decimonónicos alemáns Karl Ernst Jarcke e Franz Josef Mone no século XIX, e adoptárona xa tardeiro o historiador francés Jules Michelet, a feminista americana Matilda Joslyn Gage e o folclorista Charles Leland. A súa maior difusión, emporiso, deuse coa exiptóloga inglesa Margaret Murray, que a amosou nos seus libros The Witch-Cult in Western Europe (1921) e The God of the Witches (1931). Aínda que a participación de Murray popularizou a teoría entre varios académicos e o público do século XX, nunca chegou a ser aceptada polos expertos na caza de meigas, que a impugnaron nunha serie de investigacións ao longo das décadas de 1960 e 1970.
Os especialistas na Europa antiga consideran que a hipótese do culto das meigas non posúe unha base documental, e que as persoas acusadas nas cazas de meigas medievais non pertencían a ningunha relixión relacionada, senón que se trataba xeralmente de vítimas da histeria colectiva e as xenreiras populares, e nalgúns casos herexes e persoas en desacordo coa dogma cristián imperante. Sinalouse que a hipótese do culto nútrese dun emprego moi arbitrario dos testemuños existentes, a miúdo terxiversando as accións tanto dos acusados como dos acusadores, e ignora o feito de que a meirande das confesións que se daban nestes xuízos ocorrían baixo presión e tortura. Tamén se fixo notar que non existen probas, nin arqueolóxicas, historiográficas ou de ningún tipo, que delaten a existencia dunha relixión precristiá como a que a teoría describe.
A pesar disto, a hipótese tivo un considerábel eco na literatura moderna, influenciando a novelistas como John Buchan e Robert Graves e dando orixe á Wicca, un movemento relixioso neopagán do que os seus membros afirman que procede dunha antiquísima relixión de meigaría. Un paso intermedio foi dado por Carlo Ginzburg, que postulou que os estereotipos modernos da bruxaría poderían efectivamente provir de elementos precristiáns endemoñados, aínda que sen propor por iso a existencia dunha relixión propia que o fundamente.