proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
John Bush

John Bush, nado nos Ánxeles (California) o 24 de agosto de 1963, é un cantante estadounidense de heavy metal. Traxectoria
John Bush foi un dos fundadores da banda Armored Saint en 1982 e gravou os primeiros álbums con ela ao ano seguinte. En 1992 deixou Armored Saint para entrar en Anthrax, en 1999 volveu de novo á súa antiga banda coa que segue na actualidade.
John Carmack

John D. Carmack, nado en Roeland Park, Kansas o 20 de agosto de 1970, é un programador de videoxogos e enxeñeiro aeroespacial e de realidade virtual estadounidense. Foi un dos cofundadores da empresa de videoxogos id Software, xunto con John Romero, Tom Hall e Adrian Carmack. Carmack foi o principal programador dos videoxogos Commander Keen, Wolfenstein 3D, Doom, Quake, Rage e as súas respectivas continuacións. É notable tamén polas súas innovacións no campo dos gráficos en 3D xerados por computadora, como por exemplo o seu algoritmo da "Inversa de Carmack" para os volumes de sombras, ademais de ser un entusiasta dos foguetes e o fundador e enxeñeiro en xefe da empresa Armadillo Aerospace. En agosto de 2013 converteuse no CTO da empresa Oculus VR, que no 2014 pasou a ser unha subsidiaria de Facebook.
John Charles Polanyi

John Charles Polanyi (en húngaro: Polányi János), nado en Berlín o 23 de xaneiro de 1929, é un químico canadense de orixe húngara, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1986. Traxectoría
Naceu en Berlín, fillo do químico húngaro Michael Polanyi e Magda Elizabeth, e sobriño do famoso economista Karl Polanyi. En 1933 a súa familia trasladouse a Inglaterra, onde estudou química na Universidade de Cambridge onde se doutorou en 1952. Aquel mesmo ano emigrou ao Canadá, onde traballou no National Research Council of Canada de Otava, e posteriormente nas universidades de Princeton e Toronto, de onde é profesor de química desde 1956. Investigacións científicas
Tras realizar investigacións en quimioluminiscencia infravermella, radiación que emiten as moléculas cando as súas rotacións e vibracións internas retárdanse pasando de estados vibracionais de moi alta frecuencia a outros estados vibracionais de baixa frecuencia. A análise destas radiacións fornece información detallada da distribución de enerxía nos elementos químicos, e a relación desta distribución cos detalles das secuencias de fenómenos que ocorren durante as reaccións.
En 1986 foi galardoado, xunto cos químicos estadounidenses Dudley R. Herschbach e Yuan T. Lee, co Premio Nobel de Química polo desenvolvemento da dinámica de procesos químicos elementais. Premios e distincións
En 1989 recibiu un doutoramento honoris causa polo Instituto Weizmann de Ciencias.
John Cockcroft

Sir John Douglas Cockcroft, nado o 27 de maio de 1897 e finado o 18 de setembro de 1967, foi un físico británico. Recibiu o premio Nobel de Física por ser o primeiro en desintegrar un núcleo atómico, e foi primordial no desenvolvemento da enerxía nuclear. Traxectoria
Cockcroft naceu en Todmorden, Inglaterra. Foi educado na escola de secundaria de Todmorden e estudou matemáticas na Universidade de Manchester.
En 1928 traballou como investigador no Saint John's College, cargo que desempeñou ata 1946. No ano 1932, e en colaboración co físico Ernest Walton, foi o primeiro en desintegrar un núcleo atómico con partículas subatómicas aceleradas artificialmente. Usaron un acelerador de partículas que desenvolveran para bombardear átomos de litio con protóns. Algúns dos átomos de litio absorbían un protón e se desintegraban en dous átomos de helio. Entre 1941 e 1944, foi supervisor xefe do departamento de Investigación e Desenvolvemento das Forzas Aéreas británicas, e desde 1944 a 1946 exerceu como director da división de enerxía atómica do Consello de Investigación Nacional do Canadá. En 1948 concedéronlle o título de sir e compartiu con Walton o Premio Nobel de Física de 1951.
John Cornforth

John Warcup 'Kappa' Cornforth, nado en Sidney o 7 de setembro de 1917 e finado en Sussex o 8 de decembro de 2013, foi un químico e profesor universitario australiano, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1975. Traxectoria
Naceu en Sidney (Australia). O seu pai era inglés e estaba graduado en Oxford. A súa nai, chamada Hilda Eipper era descendente dun ministro alemán. John era o segundo de catro fillos. Na súa infancia viviu en Sidney e na zona rural de Armidale, en Nova Gales do Sur. Aos dez anos de idade diagnosticóuselle unha xordeira profunda (otosclerose). O proceso de perdida de audición durou máis dunha década. Graduouse no instituto de mozos de Sidney. Un dos seus mestres Leonard Basser influíu nel para que se decidise á química. John pensou entón que a súa xordeira podería ser un obstáculo superable na carreira da química.
Incorporouse ao campo da química orgánica na Universidade de Sydney aos 16 anos de idade onde coñecería á súa muller, Rita e graduouse en 1937. Entón gañou unha bolsa de Exposicións 1851 para traballar en Oxford con Robert Robinson. Rita e el trasladáronse á Universidade de Oxford, no Reino Unido, onde se doutorou en 1941 baixo a supervisión de Robert Robinson. Ese mesmo ano casou con Rita, coa que chegaría a ter tres fillos e dous netos. A segunda guerra mundial estalou cando viaxou a Oxford. John e Rita terían unha profunda influencia nos traballos con penicilina no laboratorio de Robinson.
Tras a guerra foi nomeado director do Medical Research Council, e entre 1962 e 1975 dirixiu o Laboratorio Milstead de enzimoloxía da Compañía Shell. Posteriormente foi nomeado profesor de química na Universidade de Sussex. Foi nomeado sir pola raíña Isabel II do Reino Unido en 1977.
Cornforth é membro da Royal Society e aínda segue activo na investigación química na Universidade de Sussex. Isto mostra a súa personalidade, e dános unha visión dun home sorprendente que venceu o obstáculo que supuña a súa xordeira para conseguir unha brillante carreira científica. foi galardoado, ademais doutros grandes premios, co premio ao Australiano do ano en 1975 e coa medalla Copley en 1982. Investigacións científicas
Durante a segunda guerra mundial quedou sorprendido sobre os traballos realizados acerca da penicilina. Colaborando coa compañía Glaxo, elaborou un procedemento práctico de obtención de cortisona. Posteriormente realizou investigacións sobre o espectro estereoquímico das reaccións encimáticas. Estableceu a secuencia xenética do ácido mevalónico utilizando técnicas de trazado radioactivo, así mesmo estudou a biosíntese do ácido málico e o ácido cítrico.
En 1975 foi galardoado coa metade do Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre a estereoquímica das reaccións catalíticas das encimas. A outra metade do premio recaeu no químico suízo Vladimir Prelog polos seus traballos sobre a estereoquímica de moléculas e as súas reaccións orgánicas.
John Couch Adams

John Couch Adams, nado en Laneast, Cornualla, en 1819 e finado en Cambridge en 1892, foi un matemático e astrónomo británico. Traxectoria
En setembro de 1845 predixo a existencia de Neptuno usando tan só cálculos matemáticos, cos que pretendía explicar as discrepancias entre a órbita de Urano e as leis de Kepler e Newton. Ao mesmo tempo, pero sen relación, eses cálculos foron feitos por Urbain Le Verrier.
Foi director do observatorio de Cambridge dende 1861 ata a súa morte. Estudou as Leónidas en 1866, concluíndo que a órbita da choiva de estrelas é semellante á dos cometas e estudou tamén os movementos lunares e o magnetismo terrestre.
John Croker

John Croker, nado en Dresden, Saxonia, o 21 de outubro de 1670 e finado en Londres o 21 de marzo de 1741, foi un xoieiro e gravador alemán emigrado a Inglaterra que chegou a ocupar o posto de gravador xefe da Casa da Moeda de Londres, baixo os reinados da raíña Ana, de Xurxo I e de Xurxo II, cando a ceca londiniense estaba dirixida por Isaac Newton.
Croker foi o gravador da medalla de 1702 conmemorativa da Batalla de Rande, na Ría de Vigo, así como da serie de moedas a nome da raíña Ana cuñadas coa prata e o ouro capturados nesa batalla, que locen a palabra VIGO baixo o busto da raíña. Traxectoria
Primeiros anos en Alemaña
Crocker naceu en Dresden o 21 de outubro de 1670, fillo de Rosina Frauenlaub e dun escultor en madeira e ebanista de Xoán Xurxo II, elector de Saxonia. O seu pai faleceu sendo el un neno e Croker foi posto como aprendiz do seu padriño, un ourive e xoieiro da mesma cidade, con quen xa se iniciou na arte do gravado de medallas.
Logo dun período de aprendizaxe, comezou a exercer a súa profesión primeiro por diferentes cidades de Alemaña, e logo emigrou primeiro aos Países Baixos e despois, en 1691, a Inglaterra, onde cambiou o seu nome orixinal, Johann Crocker, por John Croker.
Medallista e gravador de moeda en Inglaterra
En Inglaterra comezou a traballar como xoieiro e medallista, labor polo que empezou a ser moi recoñecido en Londres por parte de persoas influentes, o que o levou a ingresar na Casa da Moeda de Londres (Royal Mint) en 1697 como gravador auxiliar, colaborando con Henry Harris, nunha época en que a ceca estaba a producir un gran número de novos modelos de moedas de prata, de moitas das cales se ocupo persoalmente. Logo do falecemento de Harris en 1704, Croker, foi nomeado como o seu sucesor no posto de gravador xefe da Casa da Moeda de Londres, o 17 de abril de 1705.
Ao pouco da súa vinculación coa Casa da Moeda, Croker recibiu a confirmación do seu dereito a emitir moedas pola súa conta e de feito foi creador dun bo número delas; unha das máis salientables desta época foi a da coroación da raíña Ana en 1702. Como gravador xeral de moeda encargouse dos cuños para a maior parte das moedas a nome da raíña Ana e de Xurxo I, e tamén das de Xurxo II ata 1740. A partir de 1729 contou para o seu labor coa colaboración dun gravador auxiliar, que o sucedería á súa morte: John Sigismund Tanner. Vida persoal
John Croker casou en 1705 cunha muller da que se coñece que se apelidaba Franklin, con quen tivo unha única filla, que morreu na infancia. A súa esposa finou en 1735, mais Croker gozou de boa saúde e seguiu facendo traballos de gravado ata os seus dous últimos anos. Faleceu aos 70 anos o 21 de marzo de 1741.
John Cromwell Mather

John Cromwell Mather, nado o 7 de agosto de 1946 en Roanoke (Virxinia), é un astrofísico e cosmólogo estadounidense. Traxectoria
Foi galardoado co Premio Nobel de Física en 2006 xunto con George F. Smoot, polos seus traballos na NASA no proxecto COBE. Premios
Open Scholarship (honorary), Swarthmore, 1964-1968
William Lowell Putnam Mathematical Competition, 1967, posto nacional 30º.
NSF Fellowship and honorary Woodrow Wilson Fellowship 1968-70
Membro da Fundación Hertz, 1970-74
John C. Lindsay Memorial Award (NASA-GSFC), 1990
Premio Rotary National Space Achievement, 1991
Trofeo National Air and Space Museum, 1991
Aviation Week and Space Technology Laurels, 1992, en Espacio/Misiles
Finalista do premio de Tecnoloxía Discover Magazine, 1993
Premio American Institute of Aeronautics and Astronautics Space Science, 1993
Dannie Heineman Premio en Astrofísica, American Astronomical Society and American Institute of Physics, 1993 (presentado en xaneiro de 1994)
Goddard Fellow, 1994, GSFC
Doutor Honorario do grao de Ciencias, Swarthmore College, 1994
Premio John Scott, cidade de Filadelfia, 1995
Premio Rumford, American Academy of Arts and Space, 1996
Membro da Sociedade Americana de Física, 1996
Galería da Fama da Aviation Week and Space Technology, 1997
Membro da National Academy of Sciences, 1997
Marc Aaronson Memorial Prize, 1998
Membro da Academia Americana das Artes e das Ciencias, 1998
Medalla en Física Benjamin Franklin, Instituto Franklin, 1994
Premio George W. Goddard, Sociedade de Enxeñeiros de Instrumentación Foto-óptica, 2005
Premio en Cosmoloxía, co equipo COBE, Fundacíon Peter Gruber, 2006
Premio Nobel en Física, 2006
John Draper

John Draper (1943), tamén coñecido co nome de Captain Crunch, foi un hacker estadounidense. Foi coñecido por aproveitar os pitos incluídos de agasallo nalgunhas caixas de cereais para facer chamadas telefónicas gratuítas a comezos da década de 1970. Estes pitos xeraban tons cunha frecuencia de 2. 600 Hz, usada para a sinalización interna nas redes e centralitas do operador de telefonía AT&T nos EUA. Desenvolveu as "Blue Box", capaces de emitir distintos tons nas frecuencias utilizadas polas operadoras para a sinalización interna das súas redes, cando estas aínda eran analóxicas.
John E. Walker

John Ernest Walker, nado o 7 de xaneiro de 1941 en Halifax, Inglaterra, é un químico inglés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1997. Traxectoria
Estudou física, química e matemáticas no St Catherine's College, dependente da Universidade de Oxford, onde se doutorou en 1965. Investigacións científicas
Durante a súa estancia en Oxford iniciou a súa colaboración con Edward Abraham acerca dos péptidos como antibióticos, así como tamén se interesou na bioloxía molecular. Logo de traballar entre 1969 e 1971 na Universidade de Wisconsin-Madison e dunha estancia en Francia entre aquel ano e 1974, entrou a traballar na Universidade de Cambridge. Alí coñeceu a Frederick Sanger e Francis Crick. Á beira destes realizou análise de secuencias de proteínas e puido descubrir o código xenético modificado da mitocondria, e en 1978 decidiu aplicar métodos químicos da proteína ás mesmas proteínas da membrana.
En colaboración co químico estadounidense Paul D. Boyer desenvolveu métodos para estudar a síntese química das encimas que catalitzan a adenosina trifosfato, o principal elemento de achega de enerxía aos organismos.
En 1997 foi galardoado, xunto con Paul D. Boyer, coa metade do Premio Nobel de Química polo descubrimento da síntese da molécula da adenosina trifosfato. A outra metade do premio recaeu no químico danés Jens Christian Skou polo descubrimento da encima transportadora de iones de sodio e potasio, a bomba de sodio-potasio.
John Fenn

John Bennett Fenn, nado o 15 de xuño de 1917 en Nova York e finado o 10 de decembro de 2010 en Richmond, Virxinia, foi un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2002. Traxectoria
Estudou química no Berea College, onde se graduou en 1947.
Doutorouse en Química pola Universidade Yale en 1940, e a partir de 1952 dedicouse á docencia. Entre aquel ano e 1967 foi profesor de química na Universidade de Princeton, e despois foi catedrático de Enxeñería Química na Universidade de Yale entre 1967 e 1987. Ata o momento da súa morte exercía como enxeñeiro de investigación na Virginia Commonwealth University.
Faleceu o 10 de decembro de 2010 en Richmond, Virxinia, aos 93 anos. Investigacións científicas
En 1988 publicou o método ESI (Electro Spray Ionization), unha nova técnica baseada na espectroscopia de masas que permite detectar e analizar as proteínas.
Este descubrimento permitiu comprender mellor os procesos vitais e aumentar rapidamente a velocidade coa cal os novos compostos farmacéuticos complexos poderían ser avaliados, conducindo directamente ao desenvolvemento das medicacións para deter o avance do sida (inhibidores de protease) desenvolvida na década de 1990.
En 2002 compartiu o premio Nobel de Química, xunto co xaponés Koichi Tanaka e o suízo Kurt Wüthrich, por o desenvolvemento de métodos de identificación e de análise estrutural de macromoléculas biolóxicas que contribuíron a unha mellor comprensión dos procesos vitais.
John Forbes Nash

John Forbes Nash, Jr. , nado en Bluefields (Virxinia Occidental) o 13 de xuño de 1928 e finado en Monroe Township (Nova Jersey) o 23 de maio de 2015 foi un matemático estadounidense que realizou contribucións fundamentais na teoría de xogos, a xeometría diferencial e as ecuacións en derivadas parciais.
En 1994 compartiu o Premio Nobel de Economía cos teóricos de xogos Reinhard Selten e John Harsanyi e en 2015 recibiu o premio Abel. A súa loita contra a esquizofrenia é a base da biografía escrita por Sylvia Nasar, A Beautiful Mind, e do filme homónimo protagonizado por Russell Crowe. Traxectoria
Nash naceu en 1928, fillo de John Forbes Nash, enxeñeiro eléctrico, e Margaret Virginia Martin, mestra de escola antes de casar. Nash asistiu ao parvulario e a escolas públicas e aprendeu de libros que lle deixaban os seus pais e os seus avós. Tras estudar matemáticas avanzadas no último ano de instituto pasou ao Carnegie Institute of Technology, dedicándose inicialmente á enxeñaría química. Finalmente, por consello do seu profesor John Lighton Synge cambiou ás Matemáticas, entrando na Universidade de Princeton.
Conseguiu o doutoramento en filosofía en 1950 cunha disertación de 28 páxinas sobre os xogos non cooperativos. A tese contén a definición e as propiedades do equilibrio de Nash, concepto fundamental dos xogos non cooperativos. Nash fixo tamén importantes contribucións noutros campos das Matemáticas.
En 2011 a Axencia Nacional da Seguridade desclasificou cartas escritas por Nash na década de 1950 nas que propoñía unha nova máquina de encriptamento e desencriptamento. As cartas amosan que Nash anticipara moitos conceptos da criptografía moderna.
En 1951 Nash foi contratado polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) e un ano despois comezou unha relación coa enfermeira Eleanor Stier. Tiveron un fillo, John David Stier, pero Nash abandonou a Stier cando lle dixo que estaba embarazada. Pouco despois coñeceu a Alicia López-Harrison de Lardé, salvadoreña nacionalizada estadounidense, graduada en Física polo MIT. Casaron en 1957. Cando estaba embarazada comezaron os primeiros síntomas da enfermidade de Nash.
A enfermidade mental de Nash comezou a manifestarse en forma de paranoia. En abril de 1959 foi ingresado no Hospital McLean, onde estivo ata o mes de maio. Alí diagnosticáronlle esquizofrenia paranoide. En 1961 ingresou no Hospital Estatal de Nova Jersey en Trenton e nos seguintes nove anos pasou tempadas en hospitais psiquiátricos, recibindo medicación antipsicótica e terapia de shock con insulina.
Despois de 1970 non volveu ser ingresado e rexeitou toda a medicación.
En 1978 recibiu o John von Neumann Theory Prize polo seu descubrimento dos equilibrios non cooperativos e en 1999 gañou o Leroy P. Steele Prize. En 1994 recibiu o Premio Nobel de Economía xunto con John Harsanyi e Reinhard Selten, polo seu traballo na teoría de xogos durante a súa estadía en Princeton.
O 23 de maio de 2015, John e Alicia Nash morreron nun accidente de taxi cando volvían á casa trala visita a Noruega, onde Nash recibira o premio Abel. O condutor perdeu o control do vehículo e os dous pasaxeiros foron propulsados fóra do coche.
John Hale

Sir John Rigby Hale, nado o 17 de setembro de 1923 e finado o 12 de agosto de 1999, foi un historiador británico do Renacemento, tradutor, editor, e profesor universitario. Traxectoria
John Rigby Hale naceu en Ashford, Kent, no Reino Unido. Educouse no Jesus College, de Oxford. Foi profesor asociado nas universidades Johns Hopkins e Harvard (1948-49). E foi tamén asociado da Academia Británica e profesor emérito de Historia de Italia no University College de Londres, onde dirixiu o departamento de italiano desde 1970 até a súa xubilación en 1988. Foi nomeado Knight Bachelor o 20 de agosto de 1984.
En 1992 sufriu un golpe que lle causou afasia. Despois da súa morte, a súa esposa, a xornalista Sheila Hale, escribiu un libro sobre os seus derradeiros días, The Man Who Lost His Language. Obras
Como autor
Napoleon: the Story of his Life, Londres, Faber and Faber, 1954.
England and the Italian Renaissance: the Growth of Interest in its History and Art, Londres, Faber and Faber, 1954. 4th edition, new introduction and bibliographical update by Edward Chaney, Oxford, Blackwell, 2005.
Machiavelli and Renaissance Italy, Londres, English Universities Press, 1961.
The Art of War and Renaissance England, Washington, Folger Shakespeare Library, 1961.
Renaissance exploration, Nova York, W. W. Norton, 1968.
Italian Renaissance Painting from Masaccio to Titian, Nova York: Dutton, 1977.
Florence and the Medici: the Pattern of Control, Londres, Thames and Hudson, 1977.
Renaissance Fortification: Art or Engineering? , Londres, Thames and Hudson, 1977.
Renaissance War Studies, Londres, Hambledon Press, 1983.
Artists and warfare in the Renaissance, Yale University Press, 1990.
The Civilization of Europe in the Renaissance, 1993.
Como tradutor
Mandragola: a comedy, by Niccolò Machiavelli, Fantasy Press, 1957. Literary Works: Mandragola, Clizia, A dialogue on language, and Belfagor: with selections from the private correspondence, por Niccolò Machiavelli. Editado e traducido por J. R. Hale, Londres, Nova York, Oxford University Press, 1961.
The Travel Journal of Antonio de Beatis: Germany, Switzerland, the Low Countries, France and Italy, 1517-1518, traducido do italiano por J. R. Hale e J. M. A. Lindon. Editado po J. R. Hale. Londres, Hakluyt Society, c1979.
Como editor
"The Italian Journal of Samuel Rogers". Editado por J. R. Hale, cunha relación da vida e viaxes de Rogers en Italia en 1814-1821. Faber and Faber 1956.
History of Italy and History of Florence. Tranducido por Cecil Grayson. Editado e cunha introdución por John Rigby Hale. Nova York, Washington Square Press, 1964.
Certain Discourses Military, Ithaca, N. Y. , Publicado pola Folger Shakespeare Library da Cornell University Press, 1964.
Europe in the Late Middle Ages. Editado po John Rigby Hale, J. R. L. Highfield e B. Smalley. Northwestern University Press, 1965.
The Evolution of British Historiography: from Bacon to Namier. Londres, Melbourne, Macmillan, 1967.
A Concise Encyclopaedia of the Italian Renaissance, Nova York, Oxford University Press, 1981.
'The Thames and Hudson Encyclopedia of the Italian Renaissance, New York, Thames and Hudson, 1981.
John Hanning Speke

John Hanning Speke, nado o 4 de maio de 1827 e finado o 15 de setembro de 1864, foi un militar do exército británico da India e explorador de África, coñecido polo descubrimento do nacemento do río Nilo e do Lago Vitoria. Traxectoria
De mozo serviu no Panxab (India) e explorou o Himalaia. Fixo tres viaxes de exploración a África. Tamén foi o autor da "hipótese hamita", unha das principais causas sospeitosas do xenocidio de Ruanda.
Na súa primeira viaxe, en 1854, uniuse ao famoso Richard Francis Burton para unha expedición a Somalia. Speke permaneceu na cidade de Barbera á espera do regreso de Burton, quen, partindo de Zaila, logrou chegar, a pesar das dificultades, á 'cidade prohibida' de Harar.
Fixo dúas viaxes máis a África con Richard Francis Burton en busca das fontes do río Nilo (1857 e 1858). Na segunda desas viaxes descubriron o lago Tanganica. Debido á enfermidade de Burton, Speke continuou ata que descubriu o lago Vitoria, ao que sinalou como a fonte do Nilo ao seu regreso a Inglaterra sen esperar o regreso de Burton.
Debido a unha polémica con Burton (que non aceptou que o Lago Vitoria fose a fonte do Nilo), regresou uns anos máis tarde (en outubro de 1860) para demostrar que os seus cálculos eran correctos, e descubriu as fervenzas do Ripon, que intuíu que eran onde naceu o Nilo. Desta volta volveu pola beira norte, aínda que non puido facelo seguindo todo o curso do Nilo por problemas coas tribos veciñas. Seguiu a dirección norte ata Gondokoro (no Sudán) onde coñeceu a Samuel Baker e á súa muller subindo río arriba, e rematou por Exipto para regresar a Inglaterra.
A discusión con Burton orixinouse do feito de que Burton cría que o Nilo naceu no lago Tanganica, pero Speke díxolle que non podía ser, porque este lago estaba por debaixo do nivel do lago Vitoria e que a auga non podía subir. Determinou o aumento do nivel nuns 360 m. Este cálculo baseouse na diferenza da temperatura de ebulición da auga en ambos os lugares. Anos máis tarde Henry Morton Stanley demostrou que Speke tiña a razón.
Morreu aos 37 anos nun sospeitoso accidente de caza en Somerset por un disparo do seu propio rifle, na mañá do 18 de setembro de 1864, día sinalado para o enfrontamento cara a cara con Burton para probar a súa teoría, organizada pola sección xeográfica da British Bath Association. Este feito fixo que a teoría errónea de Burton prevalecera ante a opinión pública ata que Henry Morton Stanley a refutou en 1877.
John Harrison

John Harrison, nado en Foulby, West Yorkshire (Inglaterra) en 1693 e finado en Londres o 24 de marzo de 1776, foi un reloxeiro inglés famoso por ter deseñado e facer funcionar o primeiro cronómetro mariño de alta precisión, suficiente para determinar a lonxitude no mar cando se percorren grandes distancias. Tamén construíu 4 cronómetros que permitían o cálculo da lonxitude mediante a diferenza entre a hora local (calculada cunhas táboas e facendo medidas astronómicas co octante) e a hora dun meridiano orixe, por exemplo Greenwich (mantida polo cronómetro). Traxectoria
Primeiros anos
John Harrison, naceu en Foulby, sendo o primeiro dos cinco nenos da súa familia, e foi bautizado o 31 de marzo na igrexa parroquial. O seu pai traballou como carpinteiro en Nostell Priory, unha leira achegada. Aínda que hai unha placa no lugar que se cre que puido ser a casa da familia, hoxe sábese que a casa foi construída posteriormente.
Contra o ano1700, a familia Harrison mudouse a unha aldea de Lincolnshire. Alí aprendeu e continuou o oficio de seu pai, carpinteiro, e xa comezou a realizar reloxos, de madeira, no seu tempo libre.
John Hasbrouck van Vleck

John Hasbrouck van Vleck, nado en Middletown (Connecticut) o 13 de marzo de 1899 e finado en Cambridge (Massachusetts) o 27 de outubro de 1980, foi un físico estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física en 1977. Biografía
Estudou física na Universidade Harvard, e posteriormente, en 1923, ingresou como profesor auxiliar na Universidade de Minnesota. Foi designado profesor de física na Universidade de Wisconsin, onde tivo como alumno a John Bardeen, e finalmente estableceuse en Harvard. Investigacións científicas
Van Vleck desenvolveu as teorías fundamentais da mecánica cuántica do magnetismo e da vinculación nos complexos do metal.
Vleck participou no Proxecto Manhattan servindo no Comité Científico de Los Álamos en 1943. Este comité decidiu reducir o tamaño da arma nuclear e acelerar a produción da bomba para o seu lanzamento sobre a cidade xaponesa de Hiroshima.
En 1977 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Philip Warren Anderson e Nevill Francis Mott, polas súas investigacións sobre o ferromagnetismo e a supercondutividade.
John Hopfield

John Hopfield, nado en Chicago (Illinois) o 15 de xullo de 1933, é un físico estadounidense. Traxectoria
Recibiu o Premio Nobel de Física 2024 xunto con Geoffrey Hinton, en verbas do Comité outorgante, "polos descubrimentos e invencións fundamentais que permiten a aprendizaxe automática con redes neurais artificiais". No caso particular de Hopfield, polo deseño dunha memoria asociativa que pode almacenar e reconstruír e outros tipos de patróns nos datos dun sistema dixital.
John Howard Northrop

John Howard Northrop nado o 5 de xullo de 1891 en Yonkers, Nova York (Estados Unidos) e finado o 27 de maio de 1987 en Wickenberg (Arizona, Estados Unidos), foi un químico, bioquímico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química no ano 1946. Biografía
Naceu o 5 de xullo de 1891 na cidade de Yonkers, no estado norteamericano de Nova York. Estudou química na Universidade de Columbia, pola que se doutorou en 1915. En 1916 incorporouse ao Instituto Rockefeller de Investigacións Médicas e en 1949 foi nomeado profesor da Universidade de California, cargo do que foi titular ata 1961.
Faleceu o 27 de maio de 1987 na cidade de Wickenberg, unha vila do condado de Maricopa, en Arizona. Investigacións científicas
Durante a primeira guerra mundial foi o encargado de conducir unha investigación ao servizo da guerra química do exército norteamericano acerca da produción de acetona e etanol mediante a fermentación. Posteriormente emprendeu investigacións sobre as propiedades químicas e actividades das encimas e en 1929 conseguiu obter pepsina en forma pura e cristalizada, determinando así mesmo as súas propiedades protéicas. Conseguiu cristalizar a tripsina e a quimotripsina, e, no transcurso das súas investigacións sobre substancias xeradoras (é dicir, sobre os precursores inactivos das encimas), illou o pepsinóxeno e o tripsinóxeno.
No ano 1938 illou e cristalizou o primeiro bacteriófago, un pequeno virus parasito que ataca bacterias, determinando que se trataba dunha nucleoproteína. En 1946 sinalou o proteinóxeno como a substancia nai de todas as proteínas presentes nas carnes, encimas, virus e anticorpos.
Obtivo en 1946 o Premio Nobel de Química (a metade do cal compartiu con Wendell Meredith Stanley polas súas achegas a "a representación fiel das encimas e as viru-proteínas"), recaendo a metade restante do Premio de devandito ano no químico James Batcheller Sumner.
John James Rickard Macleod

John James Rickard Macleod, nado en Clunie o 6 de setembro de 1876 e finado en Aberdeen o 16 de marzo de 1935, foi un médico escocés. Traxectoria
Obtivo a licenciatura en Medicina na Universidade de Aberdeen en 1898. En 1900 e tras obter unha praza de profesor de fisioloxía na Universidade de Cleveland, trasládase ós Estados Unidos. Posteriormente trasládase a Toronto, Canadá, onde tiveron lugar os experimentos que conduciron ó descubrimento da insulina. En 1928 regresou a Escocia para exercer de profesor en Aberdeen.
Foi galardoado co Premio Nobel de Medicina en 1923, compartido con Frederick Banting.
Escribiu nove libros, entre os que cabe destacar: Recent Advances in Physiology (1905).
Fundamentals of Physiology (con Pearce, 1916).
Diabetes: its Pathological Physiology (1925).
Carbohydrate Metabolism and Insulin (1926).
Physiology and Biochemistry in Modern Medicine (9. ª ed. , 1941).
John Kendrew

John Cowdery Kendrew, nado o 24 de marzo de 1917 en Oxford (Inglaterra) e finado o 23 de agosto de 1997 en Cambridge, foi un químico inglés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1962. Traxectoria
Estudou química no Trinity College da Universidade de Cambridge, onde se licenciou en 1939.
Durante a segunda guerra mundial prestou servizos no Ministerio de Produción Aeronáutica, inicialmente na súa investigacións acerca da cinética das reaccións e posteriormente no desenvolvemento do radar.
En 1940 alistouse nas investigacións operacionais da Royal Air Force (R. A. F. ) inglesa, conseguindo o grao de comandante do aire da R. A. F.
Durante os anos da guerra, interesouse nos problemas bioquímicos e decidiu traballar nas estruturas das proteínas. Investigacións científicas
Adxunto de Max Ferdinand Perutz no Laboratorio de Bioloxía Molecular do Britain's Medical Research Council, colaborou con el no estudo da estrutura das proteínas dos glóbulos vermellos, realizando investigacións paralelas ás de Perutz sobre a proteína muscular denominada mioglobina. Os diagramas de difracción de raios X nas cadeas peptídicas que constitúen a molécula da mioglobina e na cal fixáronse previamente átomos pesados de ouro ou mercurio, permitíronlle dilucidar a estrutura espacial desta molécula en 1959. En 1962 compartiu con Perutz o Premio Nobel de Química por estes traballos.
John L. Hall

John L. Hall, nado o 21 de agosto de 1934, é un profesor de física estadounidense que traballa na Universidade de Colorado en Boulder e é investigador do Instituto de Astrofísica de Laboratorio (JILA) da Universidade de Colorado e do Instituto Nacional de Estándares e Tecnoloxía (NIST) do Departamento de Comercio dos Estados Unidos. Traxectoria
Hall foi galardoado en 2005 co Premio Nobel de Física xunto con Theodor W. Hänsch polas súas contribucións ao desenvolvemento da espectroscopía de precisión baseada en láser, incluíndo a técnica de frecuencia óptica comb. A outra metade do premio foi outorgada a Roy J. Glauber.
John Lindley

John Lindley, nado en Catton, preto de Norwich, Inglaterra, o 8 de febreiro de 1799 e finado en Turnham Green, Londres, o 1 de novembro de 1865, foi un paleontólogo, naturista, e botánico británico. Traxectoria
Seu pai, George Lindley, que rexentaba un xardín-viveiro, foi o autor de A Guide to the Orchard and Kitchen Garden (Unha guía para hortas e xardíns).
Fai os seus estudos na Escola de Gramática de Norwich e traduce, en 1819, sendo a súa primeira publicación, o Analyse du fruit (A análise da froita) do botánico francés Louis Claude Marie Richard (1754-1821). Ao ano seguinte 1820, publica a Monographia Rosarum onde describe novas especies e que el mesmo ilustra.
En 1821 contribuíu con dous traballos: Monographia Digitalium, e Observations on Pomaceae á Sociedade Linneana de Londres ("Linnean Society").
Establécese pouco despois en Londres onde traballa como empregado para John Claudius Loudon (1783-1843) para redactar as partes descritivas de Encyclopaedia of Plants (Enciclopedia das Plantas).
Durante este traballo, que publica en 1829, vólvese un convencido da superioridade do sistema natural de Antoine Laurent de Jussieu (1748-1836) con relación ao sistema empregado por Carl von Linné (1707-1778).
A súa convicción tomou unha forma máis definida en A Synopsis of British Flora, arranged according to the Natural Order (Unha Sinopse da Flora Británica, clasificación de acordo á Orde Natural) (1829) e en An Introduction to the Natural System of Botany (Unha Introdución ao Sistema Natural da Botánica) (1830).
En 1829, Lindley obtén a cátedra de Botánica no University College de Londres, posto que conserva até 1860. En 1822, é nomeado secretario da Sociedade de horticultura. Lindley é laureado da Medalla Royal en 1857.
Lindley dá conferencias a partir de 1831 na Royal Institution e a partir de 1836 no Xardín Botánico de Chelsea. Lindley é o autor de numerosas obras e artigos, tanto científicos como vulgarizadores. Contribúe frecuentemente ao Botanical Register. Participa na fundación da revista Gardener's Chronicle sendo o seu primeiro editor. Ocúpase tamén da sección consagrada á horticultura. Obra
Un bosquexo dos principios fundamentais da Horticultura (An Outline of the First Principles of Horticulture) 1832
Un bosquexo da estrutura e fisioloxía das plantas (An Outline of the Structure and Physiology of Plants) 1832
Nixus Plantarum. 1833
O Sistema Natural da Botánica (A Natural System of Botany) 1836
Con William Hutton (1797-1860) A Flora Fósil de Gran Bretaña (The Fossil Flora of Great Britain, or Figures & Descriptions of the Vegetable remains found in a Fossil State in the Country) 1831-1837
Flora Médica. 1838
A Teoría da Horticultura (Theory of Horticulture) 1840
O Reino Vexetal (The Vegetable Kingdom) 1846
Folia Orchidacea. 1852
Botánica Descritiva (Descriptive Botany) 1858
Ladies' Botany. 6ª ed. 1865
John Maclean

John Maclean, nado en 1879 e finado en 1923, foi un político escocés. Traxectoria
Naceu en Glasgow nunha familia orixinaria das Higlands. Maclean converteuse en mestre de escola e só entón acudiu á universidade, alí desenvolveu o seu pensamento político, na certeza que só a adopción do marxismo podía liberar as masas traballadoras das súas condicións de vida. Integrouse na Federación Social Democrática (SDF) que máis tarde deu orixe ó Partido Socialista Británico, converténdose Maclean no seu líder en Escocia.
Opúxose á primeira guerra mundial por considerala unha guerra imperialista que dividía ós traballadores. En 1915 as autoridades cesárono no seu posto de mestre e en 1916 pasou pola prisión durante un ano. Tras a revolución soviética Lenin deulle o posto de cónsul soviético en Glasgow. Cando en 1920 o PSB e outros grupos organizaron o Partido Comunista de Gran Bretaña, Maclean intentou organizar, sen éxito, un Partido Comunista Escocés.
En 1923 fundou o Partido Republicano dos Traballadores Escoceces de tendencia independentista e comunista que buscaba a implantación dunha república comunista de Escocia que herdaría a tradición do comunismo de clans celta.
John Mayall

John Brumwell Mayall, nado en Macclesfield (Cheshire) o 29 de novembro de 1933 e finado nos Ánxeles o 24 de xullo de 2024, foi un cantante británico de blues, coñecido como o pai do blues branco. Traxectoria
Fundador do grupo John Mayall & the Bluesbreakers polo que pasaron grandes cantantes británicos como Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood, Mick Taylor, Don Harris, Harvey Mandel, Larry Taylor, Aynsley Dunbar, Dick Heckstall-Smith e Andy Fraser. Actualmente reside nos Estados Unidos.
John McCarthy

John McCarthy, nado o 4 de setembro de 1927 en Boston (Massachusetts) e finado o 24 de outubro de 2011, foi un prominente informático estadounidense. Traxectoria
En 1971 recibiu o Premio Turing polas súas importantes contribucións no campo da intelixencia artificial. De feito, foi o responsábel de introducir o termo "intelixencia artificial", concepto que acuñou na Conferencia de Dartmouth en 1956.
John Milne

John Milne, nado en Liverpool o 30 de decembro de 1850 e finado na Illa de Wight o 31 de xullo de 1913, foi un xeólogo inglés e enxeñeiro mineiro. Concibiu, cara a 1870, o primeiro sismógrafo moderno, sucesor dos antigos indicadores de posición do foco sísmico.
John Nash

John Nash, nado en Lambeth (Londres) o 18 de xaneiro de 1752 e finado en East Cowes (Illa de Wight) o 13 de maio de 1835, foi un arquitecto inglés moi activo no Londres da Rexencia. Traxectoria
Formouse con Humfrey Repton, paisaxista. Comezou a deseñar casas no campo. O triunfo da súa vida foi gañar o concurso da Rúa Regent Street, que o converteu nun arquitecto punteiro en Londres. Pertence ó clasicismo romántico. Regent Street (e Regent's Park) foi unha gran reforma urbanística (1811-1830).
John Orna-Ornstein

John Daniel Orna-Ornstein, nado en xuño de 1972, é un museólogo e numismático británico. Traxectoria
Orna-Ornstein estudou Arqueoloxía no University College London entre 1991 e 1994.
A súa carreira profesional comezou en xuño de 1994 no Museo Británico, onde desempeñou diversos labores, entre eles o de conservador no Departamento de Moedas e Medallas, e o de coordinador do traballo nacional do museo e das súas asociacións en Londres.
Logo ingresou no Consello das Artes de Inglaterra, onde en 2013 foi nomeado director nacional de Museos e director rexional de Arte e Cultura no Leste de Inglaterra. Desde estes postos apoiou o desenvolvemento dos musos rexionais. En xuño de 2017, Orna-Ornstein ingresou na xunta executiva da entidade de conservación do patrimonio National Trust, para ocupar o novo posto de director de Conservación e Experiencia. Recoñecementos
(1994): Premio Parkes Weber, da Royal Numismatic Society, de Londres.
(1997): Premio Lhotka, da Royal Numismatic Society, de Londres. Publicacións
Estes son os principais traballos monográficos publicados por John Orna-Ornstein: (1997). Coin hoards from Roman Britain (con R. Bland). British Museum Press, Londres. ISBN 9780714108872
(1998). The Story of Money. British Museum Press, Londres. ISBN 9780714108926
(2001). Development and evaluation of the HSBC Money Gallery at the British Museum. British Museum Press, Londres. ISBN 9780861591305
(2002): Archaeology: Discovering the Past. Oxford University Press. ISBN 978-0195219098
John Playfair

John Playfair (tamén coñecido como Johnes Player), nado o 10 de marzo de 1748 e finado o 20 de xullo de 1819, foi un matemático e xeólogo escocés.
Foi o primeiro presidente da Astronomical Institution of Edinburgh, fundada en 1811 (9 anos máis antiga que a Royal Astronomical Society).
Playfair era profesor de matemática e posteriormente de filosofía natural na Universidade de Edimburgo.
É coñecido polo seu libro, Ilustracións da teoría Huttoniana. (1802), que se sumou ao traballo de James Hutton, e polo seu principio no uniformismo, despois tomado por Charles Lyell.
John Pople

Sir John Anthony Pople, nado o 31 de outubro de 1925 en Burnham-on-Sexa, Somerset (Inglaterra) e finado o 15 de marzo de 2004 en Chicago, Illinois (USA), foi químico inglés, galardoado co premio Nobel de Química en 1998. Traxectoria
Viviu ata logo da segunda guerra mundial en Somerset. A partir dos doce anos interesouse polas matemáticas. Ingresou cunha bolsa na Universidade de Cambridge en 1943, onde se graduó en matemáticas en 1946 e se doutorou en química en 1951.
Trasladouse a Estados Unidos na década de 1960 onde residiu o resto da súa vida.
En 1961 foi nomeado membro da Royal Society de Londres e en 2003 foi nomeado sir por parte da raíña Isabel II do Reino Unido. Investigacións científicas
A súa primeira contribución foi unha teoría dos cálculos aproximados dos orbitais moleculares sobre sistemas de enlace pi en 1953. Esta teoría foi idéntica á desenvolvida por Rudolph Pariser e Robert Parr o mesmo ano, motivo polo cal foi denominada método Pariser-Parr-Pople.
Interesado na química cuántica desenvolveu métodos de computación cuánticos, nos cales baseou o programa informático Gaussian. A través deste tipo de métodos desenvolveuse a chamada química computacional, que permite investigar as propiedades das moléculas nos procesos químicos.
En 1998 foi galardoado coa metade do Premio Nobel de Química polo desenvolvemento de métodos computacionales de química cuántica. A outra metade do premio recaeu no físico estadounidense Walter Kohn polo desenvolvemento da teoría funcional da densidade.
John Q

John Q é un filme estadounidense dirixido por Nick Cassavetes que se estreou no 2002. Sinopse
John Q. Archibald (Denzel Washington) é un home normal que traballa nunha fábrica e que ocupa da súa familia. A súa muller Denise (Kimberly Elise) e o seu fillo Michael (Daniel E. Smith) son todo o seu mundo. Pero, cando o seu fillo cae gravemente enfermo e é preciso sometelo de forma urxente a un transplante de corazón, resulta que o seu seguro médico non cobre o custo da operación. Personaxes
Denzel Washington como John Quincy Archibald
Kimberly Elise como Denise Archibald
Daniel E. Smith como Michael 'Mike' Archibald
James Woods como Doutor Raymond Turner
Anne Heche como Rebecca Payne
Robert Duvall como Tenente Frank Grimes
Ray Liotta como Xefe Gus Monroe
Shawn Hatosy como Mitch Quigley
Heather Wahlquist como Julie Bird
Troy Beyer como Miriam Smith
Kevin Connolly como Steve Maguire
Troy Winbush como Steve Smith
Eddie Griffin como Lester Matthews
Martha Chaves como Rosa Gonzales
Larissa Laskin como Doutor Ellen Klein
Ethan Suplee como Garda Max Conlin
Obba Babatundé como Sarxento Moody
David Thornton como Jimmy Palumbo
Laura Harring como Gina Palumbo
Paul Johansson como Tuck Lampley
Dina Waters como Debby Utley
Keram Malicki-Sánchez como Freddy B.
Stephanie Moore como Enfermeira
John R. Neill

John Rea Neill, nado en Filadelfia (Pensilvania) o 12 de novembro de 1877 e finado en Flanders (Nova Jersey) o 13 de setembro de 1943, foi un ilustrador estadounidense. Traxectoria
Tralas diferenzas entre Frank Baum (escritor) e W. W. Denslow (ilustrador), autores de O mago de Oz, Neill, recibiu, en 1904, o seu primeiro encargo importante, ilustrar The Marvelous Land of Oz. Desde entón traballou en máis de corenta libros da saga de Oz.
John Richardson (orientalista)

John Richardson, nado en 1740 ou 1741, e finado en 1795, foi un orientalista e lingüista británico. Traxectoria
Richardson foi membro da FAS (Real Sociedade Asiática) no Wadham College de Oxford. Foi o autor do primeiro dicionario persa-árabe-inglés publicado entre 1778 e 1780. O seu traballo sobre a gramática persa, escrito en colaboración con Sir William Jones, foi destacado como un dos primeiros traballos sobre este tema, e segue sendo significativo no contexto desa filoloxía básica, da que continuaron todos os estudos gramaticais posteriores da lingua persa.
A erudita recompilación de Richardson organizouse nun formato similar ao Thesaurus Linguarum Orientalis, Turcicæ, Arabicæ, Persicæ de Mesgnien-Meninski (1680).
Cada libro do conxunto de dous volumes vendíase por separado. Vendéronse moitos máis da primeira parte (o volume persa-árabe-inglés) que a segunda parte (o volume inglés-persa-árabe). O innovador conxunto de estudos de Richardson foi difundido máis amplamente nas varias versións revisadas do dicionario de Charles Wilkins. Os traballos posteriores dos filólogos do século XIX Francis Johnson, Francis Joseph Steingass e outros aseguraron que o nome de Richardson seguise sendo ben coñecido como orientalista e como erudito. Algunhas obras
A reputación de Richardson foi puída polo traballo de lexicógrafos posteriores que revisaron e ampliaron a súa obra. Richardson, John (1777): A Dictionary, Persian, Arabic, and English. Oxford: Clarendon Press.
Rousseau, Samuel, William Jones, Ḥāfiẓ, e John Richardson (1805): The Flowers of Persian Literature: Containing Extracts from the Most Celebrated Authors, in Prose and Verse; with a Translation into English: Being Intended as a Companion to Sir William Jones's Persian Grammar, to which is Prefixed an Essay on the Language and Literature of Persia e A specimen of Persian poetry or Odes of Hafez. Londres: S. Rousseau.
Wilkens, Charles, ed. (1810): A Vocabulary Persian, Arabic, and English; Abridged from the Quarto Edition of Richardson's Dictionary. Londres: F. & C. Rivingson.
Johnson, Francis, ed. (1852): A Dictionary, Persian, Arabic, and English. Londres: W. H. Allen.
Steingass, Francis Joseph, ed. (1892): A Comprehensive Persian-English Dictionary: Including the Arabic Words and Phrases to be Met with in Persian Literature, being Johnson and Richardson's Persian, Arabic, and English Dictionary Revised, Enlarged. Londres: Crosby Lockwood & Son.
John Robert Schrieffer

John Robert Schrieffer, nado en Oak Park (Illinois) o 31 de maio de 1931 e finado en Tallahassee (Florida) o 27 de xullo de 2019, foi un físico estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1972 polos seus estudos sobre supercondutividade. Traxectoria
En 1940 a súa familia trasladouse a Manhasset, no estado de Nova York, e en 1947 a Eustis, Florida, onde o seu pai decidiu abandonar a súa profesión de farmacéutico e dedicarse á industria dos cítricos.
Tras licenciarse en física, despois de iniciar os estudos de enxeñería, no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts no 1953 baixo a supervisión de John C. Slater, iniciou un posgrao na Universidade de Illinois onde coñeceu a John Bardeen, do cal foi o seu asistente. Investigacións científicas
Tras resolver un problema teórico da condución eléctrica en superficies semicondutoras, Schrieffer pasou un ano no laboratorio, aplicando a teoría a varios problemas superficiais. No ano 1957, antes de finalizar os seus estudos, desenvolveu a Teoría BCS sobre a supercondutividade xunto con John Bardeen e Leon Cooper. Esta teoría describe como cando baixa moito a temperatura maniféstase nos electróns unha grande forza de atracción que os fai fluír emparellados de forma que, ao pasar preto dun núcleo atómico, o primeiro electrón cede enerxía que é despois recuperada polo seu compañeiro.
Tras finalizar os seus estudos e doutorarse no 1958 sobre a supercondutividade, Schrieffer continuou traballando sobre esta materia na Universidade de Birmingham, na Universidade de Chicago e na de Illiniois e no Instituto Niels Bohr de Copenhague. No ano 1961 foi designado profesor da Universidade de Filadelfia.
En 1972 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con John Bardeen e Leon Cooper, polos seus traballos conxuntos sobre a teoría da supercondutividade, coñecida como Teoría BCS.
En 1984 foi profesor de física teórica na Universidade de California. En 6 de novembro de 2005 Shrieffer foi condenado a dous anos de prisión por ser o culpable da morte dunha persoa nun accidente automobilístico causado o ano anterior, e ingresou no R. J. Donovan Correctional de San Diego (California) o 26 de setembro de 2006.