proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Rigoletto

Rigoletto é unha ópera en tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Francesco Maria Piave, baseado na obra teatral Le Roi s'amuse de Víctor Hugo, mais a ópera desvíase lixeiramente da obra a causa da censura, xa que o personaxe do Duque era orixinalmente o Rei, e algunha parte do texto tivo que ser trocada debido ao contido político. Foi estreada o 11 de marzo de 1851 no Gran Teatro La Fenice de Venecia. Está considerada por moitos unha das primeiras obras mestras operísticas de mediados da carreira de Verdi.
Trátase dun drama de paixón, engano, amor filial e vinganza que ten como protagonista a Rigoletto, un bufón chepudo da corte do Ducado de Mantua.
Esta ópera converteuse na actualidade nun fito do repertorio operístico estándar, aparecendo no décimo posto na lista de Operabase das óperas máis interpretadas mundialmente, sendo a 6. ª en Italia e a segunda de Verdi, logo de La Traviata. Orquestración
A orquestra esixe: 2 frautas (Frauta 2 dobra ao piccolo); 2 óboes (Óboe 2 dobra ao corno inglés); 2 clarinetes; 2 fagots; 4 trompas en Mib, Re, Do, Lab, Sol, e Fa; 2 trompetas en Do, Re, e Mib; 3 trombóns, cimbasso, timbais, bombo e pratos, e cordas.
Fóra de escena: Banda, bombo, 2 campás, máquina de tronos.
En escena: Violíns (I e II), violas e contrabaixos.
Rihards Zariņš

Rihards Zariņš (coas variantes Richards Zarriņš e Richard Sarrinsch), nado o 27 de xuño de 1869 no municipio de Kocēni e finado o 21 de abril de 1939 en Riga, foi un artista gráfico letón coñecido por ser autor do escudo de Letonia e polos seus deseños de moedas, billetes e selos. Traxectoria
Rihards Zariņš naceu en Kocēni, na daquela Gubernia de Livonia, pertencente ao Imperio Ruso, e máis tarde trasladouse coa súa familia a Līgatne e a Daugavpils. Realizou os seus estudos artísticos superiores en San Petersburgo, onde en 1895 se graduou na Academia de Arte e Industria Stieglitz, nas especialidades de litografía e gravado, co profesor Vasily Matthew. Logo continuou a súa formación artística durante catro anos en Berlín, en Múnic e en Viena, onde afondou na litografía, e en París, onde perfeccionou as súas habelencias na acuarela e no pastel.
Logo do seu regreso a Rusia foi contratado na Imprenta Imperial Rusa en San Petersburgo, na que permaneceu durante vinte anos e da que chegou a ser o seu director técnico. A partir de 1905 encomendóuselle o deseño de toda a documentación estatal. Pouco despois de que Letonia declarase a súa independencia do Imperio ruso, en 1919 Zariņš desprazouse a Riga para se encargar da imprenta gobernamental. Ocupou este cargo durante 14 anos, ata a súa xubilación en 1934.
Como consecuencia dun derramo cerebral, perdeu a capacidade de falar, aínda que continuou coa súa actividade artística ata o final da súa vida, o 21 de abril de 1939, na capital do país.
En 2019, con motivo do 150 aniversario do seu nacemento, o Goberno letón emitiu un selo postal conmemorativo cun retrato de Rihards Zariņš, co valor facial de 0, 57 euros. Obra
Zariņš foi un dos artistas plásticos letóns máis recoñecidos. As súas primeiras obras datan dos primeiros anos da década de 1890 e apareceron publicadas nas páxinas da revista en lingua letoa Austrums ("O Leste"), cando aínda era un estudante da Academia Stieglitz, en San Petersburgo. Dedicou unha gran parte do seu tempo ao estudo da ornamentación popular e, baixo a súa coordinación, as editoras estatais elaboraron unha obra monumental sobre as artes decorativas en Letonia.
Ao longo da súa carreira, o artista foi autor de numerosos selos postais do Imperio Ruso, da Unión Soviética, da República Popular de Belarús e de Letonia. Entre eles, cómpre salientar o primeiro selo soviético, emitido en 1918.
Zariņš foi tamén un autor prolífico de ilustracións bibliográficas, ex libris, gravados diversos e litografías. A súa obra tamén abrangue os debuxos, acuarelas e caricaturas.
Entre os seus traballos máis destacables de artes aplicadas figuran o escudo de armas de Letonia e os deseños de diversos billetes e moedas do sistema do lats letón.
Riigikogu

O Riigikogu é a asemblea lexislativa da República de Estonia. Todos os feitos relevantes do Estado deben ser resoltos por este congreso unicameral, fóra da lexislación que redacta. Tamén ten como función designar aos máis altos cargos do Estado, como o Presidente do Riigikohus (Corte Suprema), ao Primeiro Ministro, e ao Presidente da República. O seu labor esténdese a ratificar os tratados internacionais que impón modificacións ao sistema militar ou de propiedade, ao mesmo tempo que debe aprobar o orzamento anual.
As primeiras eleccións tiveron lugar en 1920, seguidas ata a ocupación dos países bálticos polas tropas nazis e soviéticas. O Parlamento reabriu co regreso da democracia en 1992. O sistema utilizado para a elección dos seus membros é o método d'Hondt corrixido. Grupos parlamentarios
Resultados das eleccións lexislativas de 2023:
Partido Reformista 37
líder do partido: Kaja Kallas
Partido Popular Conservador de Estonia 17
líder do partido: Mart Helme
Partido do Centro 16
líder do partido: Jüri Ratas
Estonia 20014
líder del partido: Margus Tsahkna
Partido Socialdemócrata de Estonia 9
líder do partido: Indrek Saar
Isamaa 8
líder do partido: Helir-Valdor Seeder
Rijeka

Rijeka (en italiano: Fiume; en húngaro: Fiume; en esloveno: Reka, en alemán: Sankt Veit am Flaum) é o principal porto e a terceira meirande cidade de Croacia (despois de Zagreb e Split). Atópase na baía de Kvarner, no Mar Adriático, e ten unha poboación de 128624 habitantes (2011). A área metropolitana, que inclúe vilas e concellos adxacentes, ten unha poboación de máis de 240000 habitantes. No 2016, Rijeka foi escollida como Capital Europea da Cultura para o ano 2020, xunto con Galway, en Irlanda.
Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie

Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie (RKD; literalmente, Instituto Neerlandés para a Historia da Arte) é o centro de historia da arte máis grande do mundo e está situado na Haia. O centro está especializado en documentación, arquivos e libros sobre a historia da arte en Occidente a partir da Idade Media até o presente. Todo o seu contido está aberto ó público e a maioría están dixitalizados e dispoñible na súa páxina web. O obxectivo principal da institución é recoller, clasificar, e facer investigación da arte, especialmente na pintura barroca nos Países Baixos. Grazas á disposición de bases de datos, o visitante pode investigar a vida de moitos artistas dos séculos pasados. A biblioteca dispón de preto de 450. 000 títulos, dos cales preto de 150. 000 son catálogos de poxa. Hai ó redor de 3. 000 revistas. Aínda que moito do catálogo está en neerlandés, o formato de rexistro estándar inclúe unha ligazón a entradas de biblioteca e imaxes de obras coñecidas, que inclúen títulos tanto en inglés como en neerlandés.
O RKD tamén xestiona a versión neerlandesa de Art & Architecture Thesaurus, unha enciclopedia de termos para a xestión da información en arte e arquitectura. A versión orixinal é unha iniciativa do Museo J. Paul Getty en Malibú (California).
Rijksmonument

Un rijksmonument (pronuncia neerlandesa: [ˈrɛiksmoːnyˌmɛnt]) é un lugar ou un edificio catalogado como monumento nacional dos Países Baixos, segundo a listaxe da Axencia Nacional do Patrimonio Cultural (Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed -RCE-), en representación do Ministerio de Educación, Cultura e Ciencia dos Países Baixos. Historia e criterios
Para a súa designación como rijksmonument, un sitio ten que ter máis de medio século como criterio principal excluínte, á parte doutros adicionais. Ao longo do país hai arredor de 62. 000 monumentos que gozan desta consideración.
O programa iniciouse na Haia en 1954, no seo dunha convención onde se estableceron as regras de protección de edificios en caso de conflito armado. A lexislación neerlandesa actual nesta materia é a Lei de Monumentos (Monumentenwet), de 1988.
A organización respondable da protección dos monumentos, que nun principio se denominaba Monumentenzorg ("Coidado de monumentos"), transformouse na actual Rijksdies¡nst voor het Cultureel Erfgoed ("Axencia Nacional do Patrimonio Cultural"). En xuño de 2009, os Xulgados da Haia decidiron que os compradores individuais de edificios catalogados como rijksmonument estivesen exentos do pagamento do imposto de transmisións, exención da que ata ese ano só dispuñan as persoas xuríduicas. Localidades segundo o número de rijksmonumenten
Esta é unha listaxe das principais localidades dos Países Baixos ordenadas segundo o número de edificios coa condición de rijksmonument:
Algúns exemplos
Moitas das atraccións turísticas dos Países Baixos están declaradas rijksmonument, como é o caso de numerosos castelos, igrexas e, fundamentalmente, os característicos muíños de vento históricos neerlandeses, como: O muíño De Roos, na cidade surholandesa de Delft. O muíño De Schoolmeester, na vila norholandesa de Westzaan, única fábrica de papel do mundo con enerxía eólica. De Wieker Meule, na provincia de Drenthe, construído en 1829 e coidadosamente restaurado. Outras catalogacións de monumentos nos Países Baixos
Monumento provincial (provinciaal monument): é un monumento protexido por designación dunha provincia, que proporciona fondos económicos para a súa conservación. Esta atribución téñena soamente as provincias de Holanda Setentrional e de Drenthe.
Monumento municipal (gemeentelijk monument): é un monumento designado por un concello. Monumento arqueolóxico.
Panorama urbano e paisaxe protexida.
Riki-Oh: The Story of Ricky

Riki-Oh é un filme producido en Hong Kong dirixido por Lam Nai-choi que se estreou en 1991. Baséase no manga Riki-Oh de Masahiko Takajo e Saruwatari Tetsuya. Sinopse
A acción transcorre no ano 2002, cando Riki é enviado a unha prisión por asasinato sen premeditación. Alí, non pode controlar a súa ira ante o cruel trato que os presos reciben de Cobra, un malvado gardián cuxos subordinados son os peores elementos da prisión. Cando Riki comeza a investigar, os seus compañeiros reciben malleiras e son torturados ata morrer.
Rima

A rima, en poesía, é o feito da concordancia total ou parcial dos fonemas dunha ou máis palabras a partir da última vogal acentuada. Isto produce unha igualdade total ou parcial de certos sons entre dous ou máis versos. Tipos de rima
Hai dúas clases de rimas: A rima consonante ou total dáse cando a partir da última vogal tónica de cada verso son iguais os sons vocálicos e consonánticos.
Mais dorme, Rosalía, mentras tanto
N-as almas mingoa a fe y-a duda medra
¡Quén sabe si d'este recinto santo
Non quedará maña pedra con pedra! — Manuel Curros Enríquez, "N-a tumba de Rosalía".
A rima asonante ou parcial dáse cando a partir da última vogal tónica son iguais soamente os sons vocálicos.
Nasin cand' as prantas nasen,
No mes das froles nasin,
Nunh' alborada mainíña,
Nunh' alborada d' abril. — Rosalía de Castro, Cantares gallegos.
Rindfleischetikettierungsüberwachungsaufgabenübertragungsgesetz

Rindfleischetikettierungsüberwachungsaufgabenübertragungsgesetz escoitar (abreviado como RflEttÜAÜG) foi a palabra alemá máis longa, composta por 63 caracteres, dende 1999 ata o 2013. Historia
O Landtag de Mecklemburgo-Antepomerania debateu en 1999 un proxecto de lei titulado Rinderkennzeichnungs - und Rind­fleisch­etikettierungs­über­wachungs­aufgaben­übertragungs­gesetz, é dicir, lei sobre a transferencia das obrigas de vixilancia na etiquetaxe da carne de vacún e mais a designación dos bovinos. É pois a palabra alemá oficial con maior número de caracteres, malia non figurar nos dicionarios de uso cotián.
Rinoceronte de Xava

O rinoceronte de Xava (Rhinoceros sondaicus) é un membro da familia dos Rhinocerotidae e unha das cinco especie de rinocerontes que quedan. Pertence ó mesmo xénero que o rinoceronte da India, e ten a mesma pel en mosaico que semella unha armadura, pero é máis pequeno (de feito, aseméllase máis en tamaño ó rinoceronte negro do xénero Diceros). O seu corno mide usualmente menos de 25 cm, menor que o das outras especies de rinocerontes.
Esta especie era das máis comúns en Asia, e o seu territorio abranguía as illas de Xava e Sumatra, todo o sueste de Asia, a India e a China. A especie está en perigo crítico, con só unha poboación coñecida en liberdade, e ningún exemplar en catividade. É posiblemente o gran mamífero máis raro da terra, cunha poboación de só 40 individuos no Parque Nacional Ujung Kulon no leste de Xava, en Indonesia. Unha segunda poboación do Parque Nacional Cat Tien de Vietnam foi confirmada como extinta en 2011. O declive do rinoceronte de Xava atribúese á caza, sobre todo para obter os seus cornos, que son altamente valoradas na medicina tradicional chinesa, chegando a valer $30. 000 o quilogramo no mercado negro. A perda de hábitat, especialmente como resultado das guerras, como a Guerra de Vietnam, contribuíu á desaparición da especie e á súa difícil recuperación. Os exemplares que aínda se conservan viven no Parque Nacional Ujung Kulon, pero esta especie está aínda en perigo polos cazadores, as enfermidades e a perda de diversidade xenética que supón a depresión endogámica.
Rinoplastia

Rhinoplastia, (do grego: ῥίς rhis, nariz + πλάσσειν plassein, dar forma), é un procedemento de cirurxía plástica que consiste na corrección ou reconstrución da forma, funcións ou estética dun nariz, resolvendo traumas nasais (contusións ou perforacións), unha enfermidade conxénita, un impedimento respiratorio ou unha rinoplastia anterior.
Dende a década de 1980, as técnicas de rinoplastia evolucionaron moito. A rinoplastia clásica ou pechada segue a ser un procedemento frecuente. Por outro parte, a rinoplastia aberta permite unha exposición e visualización completa do esqueleto nasal. Como inconvenientes, deixa unha mínima cicatriz na columela nasal e ten un maior edema postoperatorio. Esta clase de cirurxía resérvase para algúns casos nos que xa se interviñera o nariz previamente ou en situacións que requiren dunha exposición ampla do esqueleto nasal. Algúns cirurxiáns prefiren esta técnica como primeira opción.
Rinorrea

Rinorrea (rhīno- gr. ‘nariz’ + rhoíā gr. ‘fluxo’) é o fluxo ou emisión de gran cantidade de líquido polo nariz, polo xeral por mor dun aumento da secreción de mucosidade nasal. Sinónimos
Hidrorrinorrea
Hidrorrea nasal
Goteo nasal
Tinohidrorrea
Constipado nasal Etioloxía
Son diversas as causas da rinorrea: Frío
Infección
Alerxias
Lacrimación
Traumatismo cranial
Outras causas Tratamento
Na meirande parte dos casos o tratamento da rinorrea non é preciso, e soluciónase por si mesma, sobre todo se é un síntoma dunha infección. Para os casos xerais, sonando o nariz conséguese eliminar a acumulación de mucosidade. Pódense empregar ben solución salina en aerosois nasais, ben vasocontrictores en esprais nasais, mais pode ser contraproducente tras varios días de uso, xa que o seu abuso orixina rinite medicamentosa.
Nos casos recorrentes, como as debidas á alerxia, hai tratamentos a dispor do usuario baseados en antihistamínicos e corticoides.
Rinóforo

Nos moluscos gasterópodos opistobranquios, especialmente nos nudibranquios, denomínase rinóforo a cada unha das dúas proxeccións dorsais anteriores (ás veces consideradas o segundo par de tentáculos cefálicos), de bordos ondulados e de formas variábeis segundo as especies (simples ou ramificadas, e que poden ser en forma de maza, de variña, ou de folla), que son estruturas quimiorreceptoras. Son típicos das lesmas de mar e das borrachas (aplisíidos). Etimoloxía
O nome refírese á función do rinóforo como órgano para "cheirar". A palabra está formada polos elementos rino- e -foro. O primeiro deriva de xenitivo (como é a norma) da palabra do grego antigo ῥίς, ῥινός rhís, rhinós, "nariz", e o segundo do sufixo do latín científico -phorus, tirado do grego antigo -φορος, -phoros "soporte", "que leva", derivado do verbo φέρειν phérein "levar enriba", "transportar". Función
Os rinóforos son receptores de olores ou sabores, coñecidos como órganos quimiosensores, situados na superficie dorsal da cabeza. Utilízanse principalmente para quimiorrecepción e reorrecepción (resposta ás correntes de auga) a distancia. ​
Os olores detectados polos rinóforos son substancias químicas disolvidas na auga do mar. A estrutura fina e os pelos do rinóforo subministran unha gran superficie para maximizar a detección química. Isto permite que os nudibranquios permanezan cerca da súa fonte de alimento (por exemplo, especies de esponxas) e encontrar parella. En Aplysia californica, os rinóforos son capaces de detectar feromonas. ​ Protección dos rinóforos
Para protexer os rinóforos prominentes contra a trabadas dos depredadores, incluídos os peixes, a maioría das especies de nudibranquios atacados poden retirar os seus rinóforos nun peto debaixo da pel. ​ Estrutura
Nos adultos de Aplysia reprodutivamente maduros, o rinóforo mide aproximadamente 1 cm de lonxitude. ​ A organización neuroanatómica inclúe un suco no rinóforo onde a mayoría das células sensoriais parecen estar concentradas. O seu epitelio sensorial contén neuronas sensoriais que proxectan axóns de novo aos ganglios e ás dendritas do rinóforo que terminan nun cilio exposto á superficie, ou nunha pequena protuberancia.
Rio (filme)

Rio é un filme de animación estadounidense dirixido por que se estreou no 2011. Sinopse
A acción transcorre na cidade de Río de Xaneiro e na exuberante selva tropical durante a festa máis importante do ano para os brasileiros: o entroido. Os protagonistas son Blu, un inxenuo guacamaio de Spix que non sabe voar e que cre que é o derradeiro exemplar da súa especie, e Jewel, un papagaio salvaxe e de espírito libre. Ámbolos dous emprenderán unha inesperada aventura en busca da liberdade, acompañados por excéntricos amigos dos que aprenderán que é a amizade, o amor e o coraxe. Personaxes
Jesse Eisenberg como Tyler Blu Gunderson
Anne Hathaway como Jewel
Leslie Mann como Linda Gunderson
Jemaine Clement como Nigel
George Lopez como Rafael
Jamie Foxx como Nico Galardóns e nomeamentos
2011: Premios Annie: Mellor animación de personaxes. 8 nomeamentos, incluíndo mellor filme.
2011: Satellite Awards: Nomeada a mellor filme de animación e mestura de técnicas.
2011: Oscars: Nomeado a mellor canción.
Rio Torto, Valpaços

Rio Torto é unha freguesía portuguesa do concello de Valpaços. Xeografía
Abarca 11, 67 km² de superficie e no ano 2011 tiña 362 habitantes, cunha densidade de poboación nese ano de 31 hab/km². A freguesía abrangue as aldeas de Póvoa de Lila, Lilela e Leirós.
Dista 11, 5 km de Mirandela, 25 km de Chaves, 26, 4 km de Macedo de Cavaleiros, e 43, 9 km de Verín.
Poboación
Riobó (grupo musical)

Riobó é un grupo de folk galego creado en 2008 en Vigo. Membros
Begoña Riobó (violín)
Xosé Liz (bouzuki e mandolina)
Fernando Barroso (guitarra acústica)
Fernando Pérez (requintas)
Marcos Campos (gaitas, whistles e acordeón) Discografía
Riobó (2011)
Quiral (2015)
Riolita

A riolita é unha rocha ígnea extrusiva, volcánica félsica, de cor gris a avermellado cunha textura de grans finos ou ás veces tamén vidro e unha composición química moi parecida á do granito. A riolita considérase o equivalente volcánico do granito, que tamén se orixina dun magma similar pero a maior presión. É unha rocha rica en sílice (> 69% de SiO2). O conxunto de minerais que a compón adoita ser cuarzo, sanidina (feldespato K) e plaxioclasio (en proporción > 2: 1); a biotita e a horneblenda (anfíbolo) son minerais accesorios comúns.
A súa textura máis típica é a textura afanítica da riolita fai que teña unha aparencia moi diferente do granito. A súa textura débese ao curto período que tivo para a cristalización, o que obstaculiza a formación de grandes fenocristais e favorece a formación de vidro. Os fenocristales que se poden encontrar nunha riolita son de cuarzo, feldespato potásico, oligoclasio (plaxioclasio), biotita, anfíbolo e piroxeno.
A riolita é un tipo de rocha bastante común, aínda que aparece en volumes moito menores que o basalto. As riolitas danse principalmente nos continentes e as súas marxes, pero tamén aparece noutras situacións tectónicas.
A riolita orixínase de magma que sae durante as erupcións volcánicas a temperaturas de 700-850 °C. O seu nome deriva da palabra grega rhyax, que significa ‘corrente’, e lithos, que significa ‘rocha’.
Rionegro, Santander

Rionegro é un concello colombiano, localizado no departamento de Santander. O territorio do concello está repartido entre as provincias de Mares e Metropolitana. Ten unha superficie de 1277, 5 km² e unha poboación de 27114 (2015). Historia
Dende 1545 xa existe constancia no lugar dun poboamento humano. En 1799 solicítanlle á coroa españolaque se lle recoñeza o status de poboación, algo que obteñen no 1805 baixo o nome de "Santa Bárbara de Rionegro". En 1807 creouse a primeira oficina postal do concello. O 27 de maio de 1828 recibiu a visita de Simón Bolívar quen estivo na poboación varios días.
Riot grrrl

Riot Grrrl (ou Riot Grrl) é un movemento musical feminista que tivo o seu esplendor na década dos 90 pero que continúa tendo unha significante influencia na música e cultura actual. O termo Riot Grrrl é tamén a designación dun xénero, referido á música punk rock feita polos membros iniciais do movemento. Tamén pode referirse aos individuos auto-proclamados Riot Grrrls, que continúan promovendo a subcultura punk feminista do "faino ti mesmo" creando bandas de mulleres, festivais de música centrados nas mulleres, reunións e publicacións independentes ou fancines. Historia
A pesar de que o movemento Riot Grrrl comeza a principios dos 90, músicos como Yoko Ono, Patti Smith, Penelope Houston (The Avengers), X-Ray Spex, Crass, Joan Jett, The Slits, Beat Happening, Kim Gordon (Sonic Youth) e Jean Smith son a miúdo citadas como importantes influencias do movemento. Igualmente, o post-punk inglés, a escena dos anos 80 en Olympia, as bandas de mulleres dos 60 eran outras influencias. Os usos e significados do termo Riot Grrrl evolucionaron co paso do tempo, pero as súas orixes pódense remontar aos disturbios raciais no barrio Mount Pleasant de Washington, D. C. na primavera de 1991.
Ripicéridos

Os ripicéridos (Rhipiceridae) é unha familia de escaravellos que son parasitos das cígarras. A familia ten polo menos un xénero, Sandalus, e cinco especies descritas. Viven na maior parre do mundo. Miden de 11 a 25 mm.
Riqueza

A riqueza é a abundancia de bens ou de rendas. A riqueza mais sinxelamente é a acumulación de bens que posúen un valor económico. Pódese falar de riqueza financeira, de riqueza cultural, de " países ricos " e de creación de riqueza. A riqueza reflicte un feito socioeconómico asociado ao feito de que certos individuos posúan maior cantidade de bens materiais que outros. A riqueza xa que logo está relacionada co modo e calidade de vida das persoas ricas.
A riqueza pode estudarse tanto desde o punto de vista antropolóxico ou sociolóxico como desde o punto de vista estritamente económico. Antropoloxía
O nivel de vida dalgúns países desenvolvidos, urbanizados e industrializados establece un enorme contraste coas condicións de existencia da inmensa maioría de países agrarios e eminentemente subdesenvolvidos.
Este forte contraste é o que divide á Humanidade entre ricos e pobres, ben alimentados -ou sobrealimentados- e famentos. O mundo en vías de desenvolvemento -Terceiro Mundo-, segue a ser un mundo abrumadoramente agrícola, máis do 70% da súa poboación vive da terra, a pesar de non contar coa necesaria tecnoloxía e coñecementos para que esa terra produza ata o máximo das súas posibilidades.
Moitos africanos, asiáticos e suramericanos loitan denodadamente cada día coa súa terra, pero as malas colleitas son frecuentes e raramente poden chegar a aforrar algo. Entón é cando xorde a necesidade de conseguir capital estranxeiro. Este capital obtense coas remesas da emigración, cos microcréditos das ONGs, ou coa axuda directa ó desenvolvemento dos países do Primeiro mundo. Economía
Para a ciencia económica actual, a riqueza económica corresponde ao conxunto dos bens dos cales o uso ou a propiedade abastece unha satisfacción. Pois está constituída polas existencias de activos económicos detidos para o dun ou varios axentes económicos. A riqueza economicamente analízase a través de varias dicotomías:
Risco biolóxico

Un risco biolóxico (en inglés biohazard) consiste na presenza dun organismo, ou a substancia derivada dun organismo, que expón (sobre todo) unha ameaza á saúde humana. Isto pode incluír os residuos sanitarios, mostras dun microorganismo, virus ou toxina (dunha fonte biolóxica) que pode resultar patóxena. O termo e o seu símbolo asociado utilízase xeralmente como advertencia, de modo que esas persoas potencialmente expostas ás substancias o saiban para tomar precaucións. Contaminantes biolóxicos
As condicións de traballo poden resultar negativas se se realizan en presenza de contaminantes biolóxicos. Estes contaminantes son aqueles axentes biolóxicos que cando se introducen no corpo humano ocasionan enfermidades de tipo infeccioso ou parasitario.
O concepto de axente biolóxico inclúe, pero non está limitado, a bacterias, fungos, virus, protozoos, clamidias, endoparásitos humanos, produtos de recombinación, cultivos celulares humanos ou de animais e os axentes biolóxicos potencialmente infecciosos que estas células poidan conter, prións e outros axentes infecciosos. Vías de penetración no organismo
As principais vías de penetración no corpo humano son: Vía respiratoria: a través da inhalación. As substancias tóxicas que penetran por esta vía normalmente atópanse no ambiente difundidas ou en suspensión (gases, vapores ou aerosois). É a vía maioritaria de penetración de substancias tóxicas.
Vía dérmica: por contacto coa pel, en moitas ocasións sen causar erupcións nin alteracións notables.
Vía dixestiva: a través da boca, esófago, estómago e os intestinos.
Vía parenteral: por contacto con feridas que non foron protexidas debidamente. Niveis de risco
O Centro de control e a prevención de enfermidades de Estados Unidos (CDC) categoriza varias enfermidades segundo os niveis de risco, sendo 1 o risco mínimo e 4 o risco extremo. En España estes niveis establécense no Real Decreto 664/1997. Nivel 1: varias clases de bacterias incluíndo Bacillus subtilis, hepatite canina, así como algúns cultivos de células e bacterias non infecciosas.
Nivel 2: hepatite B, hepatite C, gripe, Enfermidade de Lyme, salmonelas, VIH, Tembladera.
Nivel 3: ántrax, EEB, papeiras, Virus do Nilo Occidental, Síndrome Respiratoria Aguda Severa (SARS), varíola, tuberculose, tifo, Febre amarela.
Nivel 4: febre boliviana, Dengue, Virus de Marburgo, Ébola, Hanta, Virus de Lassa e outras enfermidades hemorráxicas (sobre todo as africanas).
Risco laboral

O Risco Laboral, corresponde a un concepto que se relaciona coa saúde laboral. Representa a magnitude do dano que un factor de risco pode causar con ocasión do traballo, con consecuencias negativas na súa saúde. Estes riscos si non son tratados e controlados, existe a probabilidade de que se produza o que se define como accidentes e enfermidades profesionais, de diversas índoles e gravidade no traballador. Factores
Os factores de riscos laborais son aqueles que se relacionan directamente coa actividade exercida no lugar de traballo e mediante esta información clasificar cal foi a razón do accidente mediante traballo multidisciplinario de distintos profesionais en materia de: hixiene, medicina do traballo, ergonomía e a psicoloxía, co obxecto de poder mitigar a estes no lugar de traballo favorecendo a seguridade no mesmo.
Clasificación
Dependendo o lugar de traballo e do tipo de actividade exercida nestes, clasifícanse en: Seguridade: Onde se estudan e intentan reducir os riscos de tipo físico
Factor de orixe: O cal determínase por medio axentes atopados no ambiente de traballo os cales son; Axentes físicos, Axentes Químicos, Axentes Biolóxicos.
Características do Traballo: Clasificados os factores de tipo ergonómicos.
Organización do Traballo: Os cales estúdanse os riscos de tipo psicolóxicos. Avaliación
O proceso para poder identificar e poder actuar sobre estes factores que para así previr as consecuencias destes sobre os traballadores, para isto se utilizan distintas metodoloxías que se empregan nas diversas disciplinas co fin de determinar a magnitude do risco exposto, un destes corresponde o método de causalidade, o cal inténtase recompilar a maior cantidade de feitos producidos nun accidente, para así ver a causa que desencadea o sinistro. Normativa en España
A Lei 31/1995 de 8 de novembro, de Prevención de Riscos Laborais é o tronco principal da normativa preventiva española. Aplica a todas aquelas empresas que dispoñan de traballadores por conta allea e regula as principais obrigacións de empresas e traballadores.
Existen regulamentos que a desenvolven: Real Decreto 486/1997, de 14 de abril, polo que se establecen as disposicións mínimas de seguridade e saúde nos lugares de traballo.
Risco moral

O risco moral é un concepto económico que describe aquelas situacións nas que un individuo ten información privada acerca das consecuencias das súas propias accións e con todo son outras persoas as que soportan as consecuencias dos riscos asumidos. O risco moral infórmanos como os individuos asumen nas súas decisións maiores riscos cando as posibles consecuencias negativas dos seus actos non son asumidas por eles, senón por un terceiro.
Existe risco moral cando unha persoa ten unha maior información acerca das súas propias accións que o resto dos individuos, esta situación provoca que, no caso de que sexa outra a persoa que soporta os custos asociados á falta de esforzo ou responsabilidade, os incentivos a esforzarse ou ser responsables estean distorsionados. O risco moral reduce a capacidade do mercado para asignar eficientemente o risco.
A utilización do termo "moral" para describir a situación exposta pode ser considerada errónea, por canto non hai nada especialmente inmoral no comportamento descrito, pois os individuos reaccionan ante os seus incentivos e por tanto exclúense malas intencións, tentativas fraudulentas etc. O risco moral é un dos problemas orixinados pola presenza de información asimétrica e pode ser "modelizado" como un problema do axente-principal.
Risco natural

Un risco natural é aquel fenómeno físico que produce un dano no ambiente e como consecuencia pode producir desastres ou catástrofes naturais, que causan crises nos diferentes sectores da sociedade.
O impacto dos riscos naturais pódese reducir de diferentes maneiras como por exemplo por campañas de prevención, adoptando políticas de xestión adecuadas, mellorando a comprensión dos fenómenos xeodinámicos dos propios riscos. ..
O termo risco natural vén dado pola seguinte expresión: RISCO PERIGOSIDADE + VULNERABILIDADE
A perigosidade refírese á probabilidade de que un determinado fenómeno se poida producir ou non.
A vulnerabilidade é o impacto do fenómeno sobre a sociedade.
É necesario facer diferenza entre riscos actuais e riscos potenciais: Riscos actuais: como por exemplo un acuífero contaminado que esta empregándose, un volcán en erupción. Estes riscos fan dano aínda sen desenvolver todo o seu potencial.
Riscos potenciais: un volcán inactivo, unha aba en equilibrio estrito son exemplos. Clasificación
Meteorolóxicos
Moitos dos riscos naturais están asociados as condicións e os cambios no clima. Temporais de vento.
Tornados ou furacáns.
Nevadas.
Tempestades eléctricas.
Xeofísicos
Esvaementos do terreo.
Terremotos.
Volcáns.
Antropoxénicos
Son causas artificiais producidas polo ser humano. Catástrofes en centrais nucleares.
Contaminación.
Biolóxicos
Pragas.
Pestes.
Epidemias. Consecuencias
Claro está que a parte dos danos que producen en maior ou menor medida, podemos diferenciar dous tipos de consecuencias.
Directas
Son aquelas referidas os danos que afectan ós bens propios, agricultura e gandería, patrimonio cultural. ..
Indirectas
Referímonos a consecuencias indirectas aquelas como unha interrupción de obras, diminución do turismo. ..
Rise of the Planet of the Apes

Rise of the Planet of the Apes é un filme de ficción científica estadounidense dirixido por Rupert Wyatt que se estreou no 2011. Sinopse
Will Rodman (James Franco) é un científico que está investigando con monos para obter un tratamento contra o alzheimer, unha enfermidade que afecta ó seu pai (John Lithgow). Un terrible incidente cunha das chimpancés provoca o atraso para tentar probalo tratamento en humanos, e tamén o sacrificio de tódolos primates. Pero a cría desa chimpancé ó que chaman César (Andy Serkis), herda no seus xenes as cualidades que a súa nai recibiu co tratamento. Ademais experimenta unha evolución na súa intelixencia tan notable que será acollido polo protagonista no seu fogar. Por outra banda, o doutor Rodman recibirá a axuda dunha fermosa veterinaria chamada Caroline (Freida Pinto). Personaxes
James Franco como Will Rodman
Andy Serkis como César
John Lithgow como Charles Rodman
Freida Pinto como Caroline Aranha
Tom Felton como Dodge Landon
David Oyelowo como Steven Jacobs
Brian Cox como John Landon
Tyler Labine como Robert Franklin
David Hewlett como Hunsiker
Jamie Harris como Rodney
Richard Ridings como Buck
Christopher Gordon como Koba
Karin Konoval como Maurice
Terry Notary como Rocket / Ollos claros
Risoterapia

A risoterapia é unha técnica psicoterapéutica que pretende producir beneficios mentais e emocionais por medio da risa. Non pode ser considerada unha terapia xa que non cura enfermidades en por si, pero nalgúns casos reforza positivamente o efecto dos tratamentos médicos aplicados para a curación. Xeralmente, as sesións de risoterapia lévanse a cabo en grupos aproveitando o contaxio entre persoas: o efecto grupal estimula aos que teñen dificultades para rir.
A risoterapia comparte principios coas técnicas de vida sa, segundo a cal é importante rirse dun mesmo. Así, axuda a desdramatizar as situacións da vida, desenvolvendo o espírito competitivo e optimista. De feito, as persoas que utilizan esta técnica aprenden a ter unha mellor visión de si mesmos, do seu contorno e das súas posibilidades. A risa axuda a ter unha mellor calidade de vida, sendo recomendable rirse durante un minuto tres veces ao día. Historia
Esta técnica é empregada dende moito tempo atrás coma un complemento non só en terapias mentais, senón tamén na curación de enfermidades corporais. Ao comezo, críase que a risoterapia tiña o poder de influír no corpo, especialmente nos bos estados de ánimo, os cales crean unha predisposición favorable para a curación corporal. Así, son moitos os casos nos que se atopa a risoterapia ao longo da historia: Na China os taoístas ensinaban que un simple sorriso aseguraba a saúde, a felicidade e a lonxevidade; pensaban que a saúde dunha persoa era proporcional ás veces que se ría durante o día.
Na Idade Media un dos intres máis importantes era a actuación dos bufóns durante as comidas coa fin de producir hilaridade entre os comensais, co que se acadaba unha mellor dixestión.
Richard Mulcaster (1530-1611) recomendaba a risa moderada coma exercicio.
Robert Burton (1577-1640), erudito inglés, propoñía a risa coma método terapéutico.
O filósofo alemán Kant (1724-1804) definía a risa coma ‘’un fenómeno psicosomático’’.
O médico inglés William Battie (1703-1776), realizaba tratamentos aos enfermos mentais complementándoos co uso da risa.
Sigmund Freud atribuíulle ás gargalladas o poder de liberar do organismo a enerxía negativa.
William McDougall, profesor de psicoloxía na Harvard, afirma que a función biolóxica da risa é axudar a manter o benestar e a saúde psicolóxica
Rispetto

O rispetto é unha forma poética italiana de orixe popular que recibe este nome porque nela o poeta rende homenaxe á muller amada.
O rispetto consta dunha cuarteta de hendecasílabos en rima alterna (ABAB), seguida por un ou dos dísticos de hendecasílabos en rima pareada.
Os rispetti continuados forman unha serie de composicións unidas entre si polo mesmo tema; os rispetti soltos preséntanse nunha serie mais sen vínculos internos.
O rispetto pasou á poesía culta sobre todo no século XV con Poliziano e Luigi Pulci, e retomárono esporadicamente no século XIX Francesco Dall'Ongaro, Giosué Carducci e Giovanni Pascoli.
Rissa brevirostris

A Rissa brevirostris é unha especie de gaivota de distribución reducida no Pacífico subártico. Reprodúcese nas illas Pribilof, Bogoslof e Buldir do mar de Bering e nas illas Comandante. Diferénciase do máis común garrucho ou gaivota tridáctila (Rissa tridactyla) pola cor das patas, que nesta especie son vermellas, e no garrucho son xeralmente negras. Algúns individuos de R. tridactyla poden ter tamén as patas vermellas, o que dificulta a identificación da especie. O bico é máis curto e as ás algo máis escuras. Os individuos novos son similares os adultos e non teñen as patas negras e unha banda en forma de W nas ás coma os exemplares inmaturos do garrucho. Coincide coa subespecie do océano Pacífico, Rissa tridactyla pollicaris, en ter o dedo posterior dos pés ben desenvolvido.
Risto Mejide

Ricardo Mejide Roldán, nado en Barcelona o 29 de novembro de 1974, máis coñecido como Risto Mejide, é un presentador de televisión, escritor e publicista español.
Deuse a coñecer por ser xurado no concurso Operación Triunfo entre 2006 e 2009, principalmente polas súas polémicas valoracións dos concursantes. Presentou Todo es mentira e Chester na canle Cuatro e forma parte do xurado de Got Talent España en Telecinco. Traxectoria
Estudou en Viaró Global School e licenciouse en dirección de empresas pola ESADE. Exerceu como docente durante algúns anos e foi director de varias axencias de publicidade. Nese eido traballou con empresas como Bassat Ogilvy & Mather, Saatchi & Saatchi, Euro RSCG e S. C. P. F. e con artistas como Britney Spears, U2, Radiohead e Lou Reed. Premios
2023, Premio Antena de Oro: Premio á súa traxectoria en televisión, en programas como Todo es Mentira.
Rith

Rith é o termo co que se coñece a celebración dunha serie de carreiras reivindicativas en prol da lingua irlandesa. Correuse por vez primeira no ano 2010 coincidindo coa Seachtain na Gaeilge, a semana da lingua irlandesa. Comezou en Galway e rematou en Belfast, atravesando boa parte da Illa da Irlanda.
Rith está baseado na Korrika, unha marcha reivindicativa organizada no histórico País Vasco en apoio ó éuscaro dende 1980, e da que tamén xurdiron eventos semellantes como Correllengua pola lingua catalá, Correlingua pola lingua galega, Ar Redadeg pola lingua bretoa e a Corsa d'Aran pola lingua aranesa.
Rito

Rito (do latín ritus) é un acto relixioso ou cerimonial repetido invariablemente, conforme unhas normas estritas. Os ritos son as celebracións dos mitos, por tanto non se poden entender separadamente deles. Teñen un carácter simbólico, expresión do contido dos mitos. A celebración dos ritos (ritual) pode consistir en festas e cerimonias, de carácter máis ou menos solemne, segundo pautas que establece a tradición ou a autoridade relixiosa. Principais tipos de ritos
De purificación, que se celebran por medio da auga: por exemplo, os baños rituais e os bautismos. Lavan ao home da súa culpa e fano digno ante a divindade.
De sangue, que consisten no derramamiento de sangue: por exemplo, a circuncisión ou os sacrificios.
De tránsito ou de paso: danse en momentos claves da vida dunha persoa (nacemento, puberdade, matrimonio, morte).
Funerarios: relacionados coa morte e o (suposto) paso á outra vida.
De iniciación: relativos á introdución aos misterios ou prácticas relixiosas secretas.
Relativos a fenómenos naturais: a primavera, a sementeira, a colleita, as tempestades. ..
Exorcismos: para afastar os malos espíritos.
De consagración: de persoas (reis, sacerdotes) ou de lugares (templos).
De conmemoración: en lembranza de acontecementos, institucións, feitos fundacionais. ..
De acción de grazas: polas colleitas, por saír dunha enfermidade grave, por ser salvado dun perigo. ..
De expiación: para pedir o perdón divino.
Nalgunhas relixións, os rituais pode levalos a cabo calquera crente, mentres que noutras necesítase a mediación dunha persoa ou institución especial: o oficiante. Esta é a diferenza que existe entre as relixións individualistas como, por exemplo, a relixión dos esquimós, e as relixións comunitarias e eclesiásticas, como a cristiá ou a islámica, que presupoñen a tarefa dun sacerdote ou mediador.
Ritual

Un ritual é unha sequence de accións que inclúen xestos, palabras e obxectos realizados nun lugar específico, e realizados de acordo cunha secuencia. Son un conxunto de ritos e fórmulas realizadas principalmente polo seu valor simbólico, establecidas pola relixión ou polas tradicións da comunidade.
Os rituais son un trazo característico de tódalas sociedades humanas coñecidas, son realizadas por varias razóns, tales como a adoración dun deus no contexto dun ritual relixioso, como fase de iniciación ou aceptación nunha comunidade, ou simplemente para referirse a unha acción diaria que é repetida por un longo tempo, tal como, por exemplo, despois de se erguer pola mañá abrir as fiestras. Os rituais responden a unha necesidade, no caso das persoas relixiosas para pedir a deus a mellora na colleita ou unha caza abundante, ou responder a un costume, no caso do ritos diarios.
En psicoloxía o termo "ritual" ás veces refírese a unha acción ou unha serie de accións que unha persoa realiza nun contexto, xa que non teñen outra finalidade ou razón aparente. O termo pode referir especialmente a comportamentos compulsivos de persoas que padecen trastorno obsesivo-compulsivo.
Riverdance

Riverdance é unha compañía de espectáculo teatral, formado principalmente por música e danza tradicional irlandesa, e produtos artísticos asociados, como audiovisuais e un filme de animación titulado Riverdance: The Animated Adventure. Historia
Riverdance xurdiu dunha composición de Bill Whelan, estreándose como un acto intermedio durante o Festival de Eurovisión de 1994. O espectáculo contou coa participación dos campións de danza irlandesa Jean Butler, Michael Flatley e o grupo vocal Anúna.
Pouco despois, o equipo de produción do matrimonio de John McColgan e Moya Doherty expandírono nun espectáculo teatral que se estreou en Dublín o 9 de febreiro de 1995. Desde entón, o espectáculo visitou máis de 450 lugares en todo o mundo e foi visto por máis de 25 millóns de persoas, sendo unha das producións de danza máis exitosas do mundo.
En 2019 lanzaron o álbum do 25 aniversario.
Rivista italiana di numismatica

A Rivista italiana di numismatica é unha publicación peiódica de edición anual especializada en materia numismática. Trátase da revista científica italiana máis antiga das existentes na actualidade. Historia
A Rivista italiana di numismática fundouse en 1888 da man de Ercole e de Francesco Gnecchi. O seu primeiro director foi Solone Ambrosoli, quen asumiu o posto durante os primeiros dous anos da revista Ambrosoli foi sucedido na dirección polos fundadores, os irmáns Gnecchi, durante os seguintes vinte e oito anos. Nos anos 1918 e 1919 dirixiu a revista o numismático Lodovico Laffranchi, que lle imprimiu unha modernización e a dotou de recoñecemento internacional.
En 1892, o grupo de numismáticos que sostiña a revista fundou a Società Numismatica Italiana e, como consecuencia, a revista constituíuse no órgano oficial da nova sociedade.
A partir de 1979, os primeiros números da revista pasaron a estar dispoñibles en fieis reproducións dos orixinais, baixo a responsabilidade do editor Aldo Ausilio di Padova.
O seu director actual é Andrea Saccocci.
Rize of the Fenix

Rize of the Fenix é o terceiro álbum da banda estadounidense de comedy rock Tenacious D, que se editou o 11 de maio de 2012, e está producido por John Kimbrough. Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Tenacious D. "Rize of the Fenix"
"Low Hangin' Fruit"
"Classical Teacher"
"Señorita"
"Deth Starr"
"Roadie"
"Flutes & Trombones"
"The Ballad of Hollywood Jack and the Rage Kage"
"Throw Down"
"Rock Is Dead"
"They Fucked Our Asses"
"To Be the Best"
"39"
Rizoma

En bioloxía, un rizoma é un talo subterráneo con varias xemas que medra de xeito horizontal emitindo raíces e brotes herbáceos dos seus nós. Os rizomas medran indefinidamente, no curso dos anos morren as partes máis vellas mais cada ano producen novos brotes, podendo dese modo cubrir grandes áreas de terreo. As súas ramas engrosadas adoitan presentar entrenós curtos, teñen catáfilos incoloros e membranáceos, raíces adventicias e xemas.
Segundo o seu crecemento e ramificación, os rizomas poden clasificarse en simpódicas ou monopódicas. Os rizomas simpodiales son aqueles nos que cada porción corresponde ao desenvolvemento de xemas axilares sucesivas. A xema terminal de cada porción produce o brote. Exemplos deste tipo de rizoma son Sanseviera thyrsiflora e Paspalum nicorae.
Nos rizomas monopodiales, en cambio, a xema terminal continúa o crecemento indefinido do rizoma, mentres as xemas axilares orixinan os brotes. Este tipo de rizomas é característico de moitas especies invasoras ou malezas, tales como Sorghum halepense.
É un sistema de reprodución vexetativa común a moitas plantas, como Achimenes, Canna, Zantedeschia, lirio e xenxibre (Zingiber officinale). Os rizomas pódense dividir en anacos que conteñen unha xema polo menos cada un e plantar por separado. As plantas con rizomas son perennes, perden as súas partes aéreas en climas fríos conservando tan só o órgano subterráneo que almacena os nutrientes para a tempada seguinte.
Rob Zombie

Robert Bartleh Cummings, nado en Haverhill (Massachusetts) o 12 de xaneiro de 1965, é un músico, director de cine, guionista e produtor cinematográfico estadounidense, máis coñecido como Rob Zombie. Traxectoria
Fundou a banda de heavy metal White Zombie e foi nomeado tres veces como artista en solitario ao premio á mellor actuación de metal.
Zombie tamén ten unha carreira como director de cine, creando as películas House of 1000 Corpses, The Devil's Rejects, o "remake" do 2007 de Halloween, The Haunted World of El Superbeasto e The Lords of Salem (2012).
Robert A. Champine

Robert 'Bob' Apgar Champine, nado o 6 de marzo de 1921 en Saint Paul, Minnesota e finado o 17 de decembro de 2003, foi un piloto de probas dos Estados Unidos que traballou para a NASA. Traxectoria
Bob Champine graduouse na Universidade de Minnesota en 1943, enrolándose na Armada dos Estados Unidos de América pilotando varios avións de combate antes unirse á NACA (a predecesora da NASA) en Langley en decembro de 1947 como piloto de investigación. O 2 de decembro de 1948 Champine converteuse no sexto humano e no terceiro civil en romper a barreira do son superando o Mach 1 no voo número 23 da NACA a bordo do segundo Bell X-1 construído. A mediados dos anos 1950 a NACA comezou a considerar en serio os voos espaciais e a investigar as súas implicacións. Champine foi enviado ao Centro de Desenvolvemento Aéreo da Armada en Johnsville, Pensilvania, para estudar por medio dunha centrífuga os efectos das grandes aceleracións nos pilotos, chegando a soportar aceleracións de 18 G. O 1 de outubro de 1958 a NACA deixou de existir para dar paso á NASA, que considerou que os mellores candidatos a astronauta serían os pilotos de proba. Champine influído na selección dos criterios que deberían cumprir os candidatos a astronauta, aínda que el mesmo foi descartado por ser demasiado alto. A principios dos anos 1960 participou nas probas do simulador de acoplamento espacial. Fixo tamén os primeiros voos no simulador do módulo lunar do proxecto Apollo.
Bob retirouse da NASA en xaneiro de 1979 pero continuou facendo voos de proba, incluíndo voos no simulador do entón futuro transbordador espacial. Faleceu o 17 de decembro de 2003.