Herba becerra

A herba becerra ou herba do can Antirrhinum majus é unha especie de planta da familia das plantaxináceas de talo ergueito, con follas simples, opostas na base do talo e alternas máis arriba e flores en acios de distintas cores, de forma característica, nativa do Mediterráneo, desde Marrocos, Portugal e sur de Francia, até o leste de Turquía e Siria. Descrición
Planta bienal até perenne, de 1, 5–2 m de altura, coa base algo leñosa, máis ou menos ramificada, ascendente até recta, desigualmente vilosa e glandulosa. Follas inferiores opostas, as superiores alternas, lineares, de 1–7 cm de longo e 1–25 mm de ancho, sésiles, de marxes enteiras, de base acuñada. Inflorescencias en acios terminais. Cáliz de até 8 mm de longo, con sépalos de igual lonxitude, oblongos até largos. Corola vermello púrpura, de até case 5 cm de longo, cun labio superior bilobado e un inferior dividido en tres partes. Tubo corolino pechado por 2 prominencias avultadas. 4 estames no tubo corolino. Cápsula de até 14 mm de longo, gladulosa até glabra, oblonga, con tres poros. Hábitat
Pedregueiras, rochedos, paredes, pendentes pedrentas. Distribución
Mediterráneo de España até Turquía e Siria. Cultivada e moi estendida. Cultivo e usos
As diversas especies son plantadas en xardíns polas súas flores. É tratada como planta anual, especialmente en zonas frías onde non sobrevive ao inverno. Numerosos cultivares están dispoñíbeis, incluíndo plantas con flores de cor lavanda, laranxa, rosa, amarela, ou brancas, e tamén cunha floración simétrica. Propiedades
Principios activos: contén mucilaxes, ácido gálico, resinas, pectina, rinantina, amargos.
Indicacións: é emoliente tópico. Antifloxístico, resolvente. Adstrinxente, detersivo, antiescorbútico, hepático, diurético. É eficaz contra as inflamacións, úsase para as almorrás. Utilizouse en gargarexos contra ulceraciones da cavidade bucal. Internamente en colite e pirose. Externamente, como cataplasmas, sobre os eritemas. Estudos no desenvolvemento da simetría bilateral
O desenvolvemento da monosimetría floral foi investigado mediante o uso de xenética molecular e un dos modelos máis usados neste eido foi a herba becerra (xénero Antirrhinum). Como primeiro modelo foi usada a especie Antirrhinum majus.
En termos adaptativos a monosimetría semella evolucionar varias veces de forma independente a partir da simetría radial debido a que é un sistema exitoso en relación ao gran potencial para a precisión dos mecanismos de polinización por animais. Taxonomía
Antirrhinum majus foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 617. 1753. Etimoloxía
Antirrhinum: nome xenérico que deriva do grego anti
"como, " e rhinon
"nariz, " por mor de que as flores semellan teren un nariz.
majus: epíteto latino que significa "maior". Subespecies
Hai 5 subespecies: Antirrhinum majus subsp. majus. Sur de Francia, nordés de España
Antirrhinum majus subsp. cirrhigerum (Ficalho) Franco. Sur de Portugal, suroeste de España
Antirrhinum majus subsp. linkianum (Boiss. & Reut. ) Rothm. Oeste de Portugal (endémica)
Antirrhinum majus subsp. litigiosum (Pau) Rothm. Sueste de España aínda que tamén se atoparon no oeste do mesmo país.
Antirrhinum majus subsp. tortuosum (Bosc) Rouy
Sinonimia
Antirrhinum grandiflorum Stokes
Antirrhinum hispanorum Bordère ex Rothm.
Antirrhinum latifolium var. purpurascens Benth.
Antirrhinum majus var. ongipedunculatum Regel
Antirrhinum majus var. peloria Migout
Antirrhinum majus var. pseudoma jus.
Antirrhinum murale Salisb.
Antirrhinum vulgare Bubani