proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Efecto Streisand

O efecto Streisand é un fenómeno de Internet no que unha tentativa de censura ou agocho de certa información fracasa ou é ata contraproducente para o censor, posto que esta acaba sendo amplamente divulgada, recibindo maior publicidade da que tería se non se pretendese agochar.
Normalmente, estes intentos de censura diríxense cara a fotos, ficheiros ou páxinas web, especialmente mediante cartas que ameazan con emprender accións legais por parte do censor. Lonxe de ser eliminada, a dita información recibe moita publicidade, e acaba sendo rapidamente distribuída a través de blogs, sitios de novas ou sistemas P2P.
Este efecto ocorre, segundo o experto en Internet John Gilmore, porque a rede interpreta a censura coma un dano ou ataque cara a ela. Orixe
O termo ten a súa orixe nun incidente ocorrido en 2003 cando a actriz Barbra Streisand denunciou por 50 millóns de dólares ao fotógrafo Kenneth Adelman e á páxina pictopia. com por unhas fotografías aéreas da costa de California na que se vía a súa casa, esixindo que se retirase a foto xa que violaba a súa privacidade. A polémica co tempo fixo que a foto se fixese coñecida e o caso moi comentado. Casos
En 2013 a estación de radio militar de Pierre-sur-Haute atraeu o interese dos medios despois de coñecerse que a Dirección Central da Información Interior (máis coñecida polas súas siglas en francés DCRI, Direction Centrale du Renseignement Intérieur), a axencia de intelixencia francesa, tentou suprimir o artigo da Wikipedia en francés que falaba sobre o complexo. Efecto Streisand en Galiza
En 2010 o Conselleiro de Cultura, Roberto Varela, en FITUR referiuse ao concello de Sobrado como Desván de los Monjes. O feito foi comentado pola prensa e negado polo conselleiro o que xunto co vídeo lle deu gran sona.
En marzo de 2013 a CRTVG ameazou a unha páxina web de seareiros do Xabarín Club de emprender accións legais se esta non pechaba en sete días. A CRTVG alegaba uso ilícito das súas marcas rexistradas "Xabarín Club", "Xeración Xabarín" e "Xabarín News". A información do peche da páxina web chegou a diversas redes sociais e medios de comunicación de ámbito galego.
En febreiro de 2018 o libro Fariña, do xornalista coruñés Nacho Carretero, multiplicou as súas vendas despois de que o xulgado de Instrución número 7 de Collado Villalba (Madrid) ordenase o seu secuestro o estimar a denuncia realizada por Alfredo Bea Gondar, que foi alcalde do Grove nos anos 80.
Efecto Venturi

O efecto Venturi consiste no fenómeno no que un fluído en movemento dentro dun conduto cerrado diminúe a súa presión ao aumentar a velocidade despois de pasar por unha zona de sección menor. Se neste punto do conduto se introduce o extremo doutro conduto, prodúcese unha aspiración do fluído contido neste segundo conduto. Este efecto, demostrado en 1797, recibe o seu nome do físico italiano Giovanni Battista Venturi (1746-1822). Características
O efecto Venturi explícase polo Principio de Bernoulli e o principio de continuidade da masa. Se o caudal dun fluído é constante pero a sección diminúe, necesariamente a velocidade aumenta tras atravesar esta sección. Polo teorema da conservación da enerxía mecánica, se a enerxía cinética aumenta, a enerxía determinada polo valor da presión diminúe forzosamente. Tubo de Venturi
Un tubo de Venturi é un dispositivo inicialmente deseñado para medir a velocidade dun fluído aproveitando o efecto Venturi. Non obstante, algúns utilízanse para acelerar a velocidade dun fluído obrigándoo a atravesar un tubo estreito en forma de cono. Estes modelos utilízanse en numerosos dispositivos nos que a velocidade dun fluído é importante e constitúen a base de aparatos como o carburador.
A aplicación clásica de medida de velocidade dun fluído consiste nun tubo formado por dúas seccións cónicas unidas por un tubo estreito no que o fluído se despraza consecuentemente a maior velocidade. A presión no tubo Venturi pode medirse cun tubo vertical en forma de U conectando a rexión ancha e a canalización estreita. A diferenza de alturas do líquido no tubo en U permite medir a presión en ambos puntos e consecuentemente a velocidade.
Cando se utiliza un tubo de Venturi hai que ter en conta o fenómeno que se denomina cavitación. Este fenómeno ocorre se a presión nalgunha sección do tubo é menor que a presión de vapor do fluído. Para este tipo particular de tubo, o risco de cavitación atópase na garganta do mesmo, xa que aquí, ao ser mínima a área e máxima a velocidade, a presión é a menor que se pode encontrar no tubo. Cando ocorre a cavitación, aparecen burbullas localmente, que se trasladan por todo o tubo. Se estas burbullas chegan a zonas de presión máis elevada, poden estourar producindo así picos de presión local con risco potencial de danar a parede do tubo.
Efecto Weinstein

O efecto Weinstein fai referencia a unha tendencia mundial onde as denuncias de acoso sexual e agresión sexual contra celebridades publicítanse e desencadean respostas de empresas e institucións. Leva o nome do produtor estadounidense Harvey Weinstein, cuxas acusacións de abuso sexual precipitaron un «recoñecemento nacional» inmediato contra o abuso sexual en 2017.
Composto por outros casos de acoso sexual a comezos do ano, os informes sobre Weinstein e a subseguinte campaña de cancelo #MeToo («eu tamén»), que alentou ás persoas a compartir as súas experiencias reprimidas de conduta sexual inapropiada, crearon unha serie de acusacións en múltiples industrias que provocaron a rápida expulsión de moitos homes en posicións de poder tanto nos Estados Unidos como, a medida que se estendeu, en todo o mundo. Na industria do entretemento, as acusacións levaron á saída de actores e directores por igual. Máis prominentemente, o actor Kevin Spacey, o comediante Louis C. K. e o cineasta Brett Ratner tiveron proxectos cancelados despois de polo menos seis acusacións cada un. Máis de 200 mulleres acusaron ó cineasta James Toback de acoso sexual. No xornalismo, as acusacións levaron á saída de editores, publicistas, executivos e presentadores. Noutras industrias, o chef John Besh e outros executivos de finanzas e relacións públicas foron despedidos.
Efecto Zeeman

O efecto Zeeman é a división dunha liña espectral en varias, na presenza dun campo magnético estático. É equiparable ó efecto Stark, é dicir, a división dunha liña espectral en varias compoñentes, na presenza dun campo eléctrico. O efecto Zeeman é importante en aplicacións como a espectroscopia de resonancia magnética nuclear, espectroscopia de resonancia spin-electrón e espectroscopia Mössbauer.
O efecto Zeeman recibe o nome do físico neerlandés Piet Zeeman.
Efecto adverso (medicina)

En medicina, un efecto adverso é un efecto secundario dunha medicina, terapia, tratamento ou operación, que conduce a un resultado de consecuencias negativas (dores, alerxia, complicacións serias e mesmo a morte).
A observación de efectos adversos pode dar lugar a retirar unha medicina do mercado se o risco é frecuente ou serio en comparación co efecto beneficioso previsto. Os efectos adversos divídense en tolerables, graves e letais.
Efecto bouba/kiki

O efecto bouba/kiki foi descuberto polo psicólogo Wolfgang Köhler en 1929. Nos seus experimentos levados a cabo na illa de Tenerife, onde o castelán é a lingua primaria, Köhler mostrou formas similares ás da imaxe da dereita a unha serie de suxeitos, e atopou unha forte preferencia a asociar a forma puntiaguda co nome «takete» e redondeada co nome «baluba» («maluma» na versión de 1947). No ano 2001, Vilayanur S. Ramachandran e Edward M. Hubbard repetiron o experimento usando as palabras «kiki» e «bouba» e preguntaron a unha gran cantidade de suxeitos «cal destas formas é bouba e cal é kiki? ». Nestes experimentos conducidos tanto con falantes de inglés como de támil, 95 % a 98 % elixiron a forma redondeada como bouba e a puntiaguda como kiki, suxerindo que o cerebro humano dalgunha maneira extrae propiedades abstractas das formas e sons. Un traballo recente por Daphne Maurer et al. mostrou que mesmo nenos de 2 anos e medio (demasiado pequenos para ler) mostran este efecto.
Ramachandran e Hubbard suxiren que o efecto kiki/bouba ten implicacións para a evolución da linguaxe, porque suxire que o nomeamento dos obxectos non é completamente arbitrario. Quizais se chame «bouba» á forma redondeada porque a boca fai un movemento máis redondeado para producir o son, mentres que necesita un movemento máis tenso e angular para producir o son de «kiki». Ademais, os sons da K son máis duros e fortes que os da B. A presenza destes «mapeos sinestésicos» suxire que este efecto pode ser a base neurolóxica para o simbolismo sonoro, no que os sons son mapeados a obxectos e eventos dunha maneira non arbitraria.
Os individuos con autismo non mostran unha preferencia tan forte. Mentres as persoas por termo medio concordan co resultado típico o 90 % das veces, os individuos con autismo só concordan o 60 % das veces.
O estudo de animación Pixar no seu filme de 2015 Inside Out inclúe unha referencia ao efecto bouba/kiki cando os personaxes de Alegría e Tristeza entran no túnel de pensamento abstracto.
Efecto do falso consenso

O efecto do falso consenso é un concepto empregado en psicoloxía consisente nun rumbo cognitivo polo que unha serie de individuos tenden a sobreestimar o grao de acordo que os demais teñen con eles. Características
As persoas tenden a presupor que as súas propias opinións, crenzas, valores e hábitos están entre as máis elixidas, apoiadas amplamente pola maioría. Esta crenza é un rumbo que esaxera a confianza dos individuos nas súas propias opinións, aínda cando estas sexan erróneas.
Frecuentemente este rumbo aparece en grupos de opinión nos que a opinión colectiva é a mesma que a dos individuos do grupo. Como os membros do grupo alcanzaron un consenso interno e raramente atopan alguén que dispute ese consenso, tenden a crer que todo o mundo, incluíndo as persoas que están fóra do grupo, é da mesma opinión que o grupo.
Efecto dominó

O efecto dominó suxire a idea de que un efecto é a causa doutro efecto, xerando unha serie de eventos similares de duración media, longa ou infinita.
O termo efecto dominó é unha alusión a un xogo ou pasatempo que consiste en colocar varias fichas de dominó en posición vertical seguidas de xeito que se a primeira se derrumba cun simple toque, unha derruba á outra até estaren todas derrubadas.
É habitual empregar os termos en ciencia, cando os procesos desencadean outros procesos de forma recursiva, e tamén en xornalismo, para informar eventos que desencadean unha serie doutros eventos. Termos relacionados
Efecto catarata é a adaptación do termo en portugués (efeito cascata), castelán (efecto cascada) ou inglés (cascade effect) que se refire, especialmente na terminoloxía médica, a un proceso que ocorre de forma escalonada desde un evento inicial a un desenlace aparentemente inevitábel. As cataratas de intervencións clínicas poden ser diagnósticas ou terapéuticas. En galego, porén, esta acepción non está recollida no DRAG en ningunha acepción dos sinónimos ou termos confrontados (fervenza, freixa, cadoiro. .. ). Tampouco aparece no dicionario galego de termos médicos, salvo no referido ás manchas na córnea ou a perda de transparencia do cristalino.
Círculo vicioso é a repetición sistemática dunha serie de acontecementos que dan lugar a outra secuencia similar, xerando un efecto dominó en bucle.
Falacia do efecto dominó é unha sucesión de premisas e conclusións que conducen ao absurdo. Tamén chamada falacia de bóla de neve, de derrape, ou de ladeira escorregadiza entre outros nomes. Exemplo: "Se legalizamos o aborto dos bebés anencefálicos, en breve legalizaremos todo tipo de interrupcións de embarazo, o número de abortos comeza a aumentar, co cal xa non haberá nin fillos, nin máis humanos, e cando os humanos deixan de existir, a vida na terra deixa de existir. "
Reacción en cadea é unha secuencia de reaccións nas que un produto ou subproduto reactivo produce reaccións adicionais.
Efecto bolboreta é unha frase referida á teoría do caos en canto a que unhas pequenas variacións nas condicións iniciais nun sistema complexo poden producir variacións moi grandes no comportamento a longo prazo do sistema.
Teoría do dominó é a expresión que usa a imaxe dunha peza derrubando a seguinte, utilizada na guerra fría polos Estados Unidos para apoiar os países contra as insurreccións comunistas, baseándose na idea de que se un país caía, os seus veciños tamén.
Efecto grellada

O efecto grellada é un concepto de economía e da mercadotecnia, co que se designa a variabilidade das vendas en función do tempo climatolóxico.
O termo recóllese das técnicas de venda dos supermercados: no tempo de facer grelladas, as compras diríxense cara a produtos de consumo instantáneo e de fácil uso. Por exemplo, durante os meses de verán aumenta o consumo de xeados, leituga e froita, mentres que desce o de sopa e o de vexetais que necesitan cocción.
Estímase que o 75% dos bens que se venden en Europa Occidental sofren unha flutuación importante debida ao tempo climatolóxico.
Efecto nocebo

En medicina, o efecto nocebo é unha reacción daniña, desagradable ou indesexable que experimenta o paciente tras recibir un preparado farmacolóxico inerte. As reaccións nocebo non se xeran quimicamente e débense só á crenza pesimista do suxeito e á expectativa de que o composto inerte producirá consecuencias negativas.
Nestes casos, non hai un medicamento real involucrado, pero as consecuencias negativas presentes pola administración do composto son porén reais, sexan fisiolóxicas, condutuais, emocionais ou cognitivas. Etimoloxía
Walter Kennedy en 1961 escolleu o termo nocebo, que no latín significa 'farei dano' para denominar a contrario ou complementario dunha das aplicacións daquela máis recentes de placebo ('darei pracer', tamén en latín), en concreto, aquela na que o placebo é un medicamento que produce consecuencias beneficiosas, agradables, saudables ou desexables nun paciente como resultado directo das crenzas e expectativas do suxeito. Descrición
É posible que W. R. Houston fose o primeiro en falar da aplicación deliberada por parte dun médico de procedementos "placebo" daniños, en contraste cos outros procedementos placebo inermes que un doutor pode aplicar e cuxa "utilidade estaba en relación directa coa fe que o doutor tiña e coa fe que o doutor era capaz de suxestionar nos seus pacientes".
Houston fala de tres categorías de placebo significativamente distintas: medicamento que o doutor sabe que é inerte pero que o paciente pensa que é potente
medicamento que o doutor e o paciente cren que é efectiva, pero que a investigación ulterior demostra que é inerte
medicamento que o doutor e o paciente cren que é inerte, pero que é perigosa ou daniña no canto de ser inerme
O termo "resposta nocebo" significaba orixinalmente unha resposta a un procedemento inerte creada pola crenza, involuntaria e impredicible, pero actualmente existe unha tendencia a chamarlles ós medicamentos que producen consecuencias negativas como "compostos nocebo", o cal implica que o "efecto nocebo" pode usarse para unha consecuencia creada polo fármaco, predicible e daniña.
Os antropólogos usan o termo "ritual nocebo" para describir un proceso, tratamento, ritual, remedio herbal ou medicamento que se dá con intención maliciosa, en contraste co placebo no que leva a cabo con intencións benevolentes. Un exemplo desta situación é a morte por medo tras unha mordedela dunha serpe non velenosa.
Efecto placebo

O efecto placebo é a resposta neurofisiolóxica que se produce nun organismo ante a administración dunha substancia sen efecto farmacolóxico.
Efectos do cambio climático nos seres humanos

Os efectos do cambio climático sobre os seres humanos son de grande alcance e inclúen efectos sobre a saúde, o medio ambiente, os desprazamentos e a migración, a seguridade, a sociedade, os asentamentos humanos, a enerxía e o transporte. O cambio climático provocou cambios posiblemente irreversibles nos sistemas xeolóxicos, biolóxicos e ecolóxicos da Terra. Estes cambios provocaron a aparición de riscos ambientais a grande escala para a saúde humana; como condicións meteorolóxicas extremas, destrución da capa de ozono, maior perigo de incendios forestais, perda de biodiversidade, tensións nos sistemas de produción de alimentos e propagación mundial de enfermidades infecciosas. Ademais, estímase que o cambio climático causará máis de 150. 000 mortes anuais en 2002, e a Organización Mundial da Saúde estima que o número aumentará a 250. 000 mortes anuais entre 2030 e 2050. Un número crecente de investigacións explora os moitos impactos do cambio climático sobre a saúde humana, o abastecemento de alimentos, o crecemento económico, a migración, a seguridade, os cambios sociais e os bens públicos como a auga potable. As consecuencias destes cambios son susceptibles de ser prexudiciais a longo prazo. Por exemplo, Bangladesh experimentou un aumento das enfermidades sensibles ao clima; como a malaria, o dengue, a diarrea infantil e a pneumonía, entre comunidades vulnerables. Numerosos estudos suxiren que os impactos netos actuais e futuros do cambio climático na sociedade humana seguirán sendo abrumadoramente negativos. A maioría dos efectos adversos do cambio climático son experimentados por comunidades pobres e con ingresos baixos de todo o mundo, que teñen niveis de vulnerabilidade moito máis altos aos determinantes ambientais da saúde, a riqueza e outros factores. Tamén teñen niveis de capacidade dispoñibles moito máis baixos para facer fronte aos cambios ambientais. Un informe sobre o impacto humano mundial en termos de cambio climático foi publicado polo Foro Humanitario Mundial en 2009, que estimou máis de 300. 000 mortes e preto de 125. 000 millóns de dólares en perdas económicas cada ano. Isto indica como a maior parte da mortalidade inducida polo cambio climático se debe ao empeoramento das inundacións e secas nos países en desenvolvemento. As organizacións do cambio climático, como GECCO, intentan educar aos demais e facerlles entender que poden facer individualmente.
Efectos especiais

Os efectos especiais (abreviado como SPFX ou SFX en inglés) é o nome dado a calquera de varias técnicas utilizadas na industria de entretemento, cinema e televisión para realizar escenas que non se poden realizar polos medios normais ou por acción en vivo. Poden ser efectos visuais, sonoros. ..
Efedrina

A efedrina é unha amina simpaticomimética de orixe vexetal, principio activo illado orixinalmente de Ephedra vulgaris, coñecida en extremo oriente como Ma huang, herba amplamente empregada na medicina tradicional chinesa. Este alcaloide tamén pode atoparse en Sida cordifolia, pero en menor concentración.
Efeméride

Efeméride significa, en latín, "memorial diario", "calendario" (ephemeris, ìdis) ou, en grego, "de cada día" (ephémerís, îdos). A palabra efémero/a ("que dura un día") ten a mesma etimoloxía. Efemérides cronolóxicas
Unha efeméride é un feito relevante escrito para ser lembrado ou conmemorado nun certo día, ou unha sucesión cronolóxica de datas e os seus respectivos acontecementos. Así, na prensa escrita resulta xa habitual incluír unha sección que, baixo o título efemérides, recolle distintos acontecementos importantes ocorridos nesa mesma data ó longo da historia. Efemérides astrolóxicas e astronómicas
Na forma plural, efemérides, é o termo usado por magos, astrólogos e monarcas para anunciaren tanto as ocorrencias dalgúns acontecementos celestiais, como as eclipses e cometas, como para como escoller a posición dos astros para sinaturas e tratados imperiais segundo a posición dos astros de cada día, normalmente encontrados nun conxunto de táboas denominadas hoxe efemérides astronómicas, e que indican a posición dos astros para cada día do ano.
En astronomía, unha efeméride é un suceso astronómico puntual no tempo: poden ser eclipses, aliñamentos, oposicións planetarias, equinoccios ou solsticios, apoxeos e perixeos, impactos, etc.
Eficiencia de Pareto

O óptimo de Pareto ou eficiencia de Pareto é un concepto introducido polo economista italiano Vilfredo Pareto. Este concepto aplícase á teoría dos xogos e as ciencias sociais. En xeral, atopamos situacións de óptimo de Pareto en problemas de toma de decisión con varios criterios e en problemas de optimitzación.
Dende un punto de vista económico, Dise que unha situación é óptimo de Pareto (ou eficiente no sentido de Pareto) cando non é posible que ninguén obteña unha ganancia superior sen provocar que alguén perda.
As situacións eficientes de Pareto representan un primeiro punto de equilibrio en toda situación económica: en efecto, nunha situación que non é eficiente no sentido de Pareto sempre hai polo menos un dos actores que pode obter unha ganancia superior sen que isto prexudique a ninguén, e polo tanto tenderá a obter esta ganancia, posto que o pode obter sen ter que vencer ningunha resistencia por parte dos outros, polo menos a priori.
En xeral, considérase que toda situación que non sexa óptimo de Pareto representa un uso incompleto dos recursos dispoñibles.
Eficiencia enerxética

A eficiencia enerxética refírese á relación entre a cantidade de enerxía consumida e os produtos e servizos finais obtidos. Pódese optimizar mediante a introdución de diversas medidas e investimentos a nivel tecnolóxico, de xestión e de hábitos culturais na comunidade. Técnicas de aforro de enerxía
Illamento do fogar
É unha importante medida para aforrar enerxía, diminuíndo deste xeito o consumo da calefacción en inverno o do aire acondicionado no verán. Para iso empréganse medidas como a colocación de fiestra de dobre vidro nas casas ou a plantación de árbores que dean sombra no verán e protexan do vento no inverno.
Aforro no combustible dos automóbiles
Esta medida considérase importante xa que ademais de estar aforrando enerxía, emitimos menos cantidade de gases de efecto invernadoiro á atmosfera. Para poder potenciar este aforro mellorouse a dinámica dos coches. Tamén podemos aforrar con outras medidas como ir a unha velocidade constante (sen moitos aceleróns nin freazos), levar o depósito de gasolina cheo ou medianamente cheo (para evitar a evaporación da gasolina).
A reciclaxe
É outra das importante medida de aforro de enerxía, ademais de ser un xeito de diminuír a contaminación no medio ambiente. Esta medida é importante xa que as industrias, ao empregaren material reciclado, aforran a enerxía que consumirían no caso de teren que fabricar un material novo.
No fogar
Ademais do illamento pódense poñer en práctica outras medidas de aforro de enerxía. Por exemplo o emprego de bombillas de baixo consumo, manter o termóstato da calefaccion a unha temperatura aproximada de 20 °C, poñer na lavadora programas de lavado a unha temperatura o máis baixa posible, manter apagados os utensilios eléctricos que non esteamos a empregar. Normativas da Unión Europea
A Unión Europea inplantou un plan activo de aforro de enerxía no sector da vivenda e dos servizos, baseado principalmente en edifiacio capaces de absorberen máis do 40 % do consumo final da enerxía na comunidade, un consumo de enerxía que segue a aumentar e paralelamente taménas emisións de dióxido de carbono (CO2). Esta normativa é similar á etiqueta enerxética dos electrodomésticos. A idea é construír edificios bioclimáticos encargados de aproveitar a enerxía da contorna.
Eganet

Eganet, acrónimo de Empresas Galegas Adicadas a Internet e ás Novas Tecnoloxías, é unha asociación empresarial que aglutina a empresas e profesionais galegos do sector de Internet e as novas tecnoloxías. Existen os premios Eganet, con sete edicións de historia; estes premios recoñecen o labor de profesionais e empresas galegas que traballan con tesón no desenvolvemento do sector TIC en Galicia.
Egatel

Egatel é unha empresa galega de telecomunicacións fundada en 1992 e con sede en San Cibrao das Viñas, no Parque Tecnolóxico de Galicia. Actualmente é propiedade de Comsa-Emte.
Egatel fabrica, deseña, instala e mantén infraestruturas de telecomunicacións profesionais para televisión e radio analóxico e dixital terrestre DVB-T tanto en España como fóra, principalmente para Abertis.
En Galiza, Retegal emprega os seus equipos para distribuír os sinais da CRTVG a toda Galiza. Historia
Egatel fúndase en 1992 primeiro como fabricante de aparellos de recepción de tv satélite domésticos e despois como fabricante de microrepetidores analóxicos.
En 1994, trasládase á súa localización actual. En 1995 consegue as primeiras homologacións para traballar en equipamento profesional para Abertis. En 1996 entra no accionariado Unión Fenosa con IPT. En 1996 é o principal subministrador de equipamento dixital para AbertisTelecom en España. En 1999 inaugura a sede actual. En 2002 subministra o equipamento dixital para Quiero TV. En 2004 entra no mercado internacional subministrando equipamento de transmisión de 10KW de potencia analóxica. En 2005 entra a formar parte de Emte. En 2008 abre en Madrid departamento comercial propio. En 2009 Emte e Comsa fusiónanse. En 2010 subministra máis de 800 transmisores dixitais de media potencia e máis de 3000 microtransmisores e microreemisores dixitais de baixa potencia de televisión dixital. Produtos
Transmisores de Tv
Analóxicos
Dixitais
Transmisores de radio
Analóxicos
Dixitais
Egocentrismo

O egocentrismo é a incapacidade para diferenciar entre un mesmo e os outros. Máis concretamente, impide desligar os propios esquemas subxectivos dunha realidade obxectiva, polo que non se pode entender ou asumir ningunha perspectiva diferente da propia.
Aínda que o egocentrismo e o narcisismo parecen semellantes non o son. Unha persoa egocéntrica cre que é o centro da atención, coma un narcisista, mais non recibe gratificación pola súa propia admiración. Os egotistas e os narcisistas son persoas cuxo ego está moi influenciado pola aprovación dos demais, mentres que nos egocentristas isto non é certo.
EgyptSat 1

EgyptSat 1 ou MisrSat 1 foi un satélite artificial exipcio lanzado o 17 de abril de 2007 mediante un foguete Dnepr desde o cosmódromo de Baikonur. Características
EgyptSat 1, xestionado pola Autoridade Nacional para a Observación Remota e Ciencias Espaciais e construído entre esta e a Oficina de Deseño Yuzhnoye de Ucraína, foi o primeiro satélite exipcio de observación da Terra. O satélite estaba baseado no bus MS-1TK e levaba a bordo unha cámara infravermella, unha cámara multiespectral e un sistema de comunicacións de tipo "almacenar e enviar". A resolución da cámara multiespectral era de 7, 8 m e a de infravermellos, de 39, 5 m. O 19 de xullo de 2010 perdeuse o contacto co satélite ao fallar as comunicacións en banda S. Ata o momento o satélite obtivera unhas 5000 imaxes.
EgyptSat 2

EgyptSat 2 ou MisrSat 2 foi un satélite artificial exipcio lanzado o 16 de abril de 2014 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur. Características
EgyptSat 2, xestionado pola Autoridade Nacional para a Observación Remota e Ciencias Espaciais e construído entre esta e a rusa RKK Energia, foi un satélite exipcio de observación da Terra. O satélite estaba baseado no bus 559GK e levaba a bordo unha cámara capaz de sacar imaxes en modo multiespectral, cunha resolución de 1 m, e pancromático, cunha resolución de 4 m. O satélite usaba propulsión iónica alimentada por xenon. O contacto co satélite perdeuse en abril de 2015 a causa dun fallo no sistema de control de voo, rematando a súa misión so un ano despois de entrar en órbita.
EgyptSat A

EgyptSat A ou MisrSat A foi un satélite artificial exipcio lanzado o 21 de febreiro de 2019 mediante un foguete Soiuz 2-1b Fregat desde o cosmódromo de Baikonur. Características
EgyptSat A, xestionado pola Autoridade Nacional para a Observación Remota e Ciencias Espaciais e construído entre esta e a rusa RKK Energia, foi un satélite exipcio de observación da Terra consistente nunha versión mellorada do EgyptSat 2. O satélite estaba baseado no bus 559GK e levaba a bordo unha cámara mellorada capaz de sacar imaxes en modo multiespectral, cunha resolución de 1 m, e pancromático, cunha resolución de 4 m. O satélite usaba motores iónicos SPD-70 alimentados por xenon. Durante o lanzamento a terceira etapa do foguete Soiuz 2-1b Fregat apagouse prematuramente, fallo compensado pola etapa Fregat-M, deixando ao satélite na súa órbita final.
Ei-ichi Negishi

Eiichi Negishi (根岸 英一, Negishi Eiichi), nado o 14 de xullo de 1935 en Changchun, é un químico xaponés que realizou a maior parte da súa carreira na Universidade Purdue, Estados Unidos. Coñécello polo descubrimento do axuste de Negishi. Foi galardoado en 2010 co Premio Nobel de Química «por desenvolver reaccións químicas con catalizadores de paladio para crear compostos químicos sofisticados» xunto con Richard Heck e Akira Suzuki. Traxectoria
Negishi naceu en Changchun, baixo control xaponés, capital do imperio de Manchukuo, agora a capital da provincia de Jilin na República Popular da China. Graduouse na Universidade de Tokyo en 1958, e realizou un internado na empresa química e farmacéutica Teijin. Foise a estudar aos Estados Unidos e obtivo o seu doutoramento da Universidade de Pensilvania en 1963 baixo a supervisión do profesor Allan R. Day. En 1966 converteuse nun investigador postdoctoral na Universidade Purdue, e converteuse en profesor asistente en 1968, traballando co galardoado premio Nobel Herbert C. Brown. En 1979 foi nomeado profesor na Universidade de Syracuse. Nese mesmo ano, regresou á Universidade Purdue.
No ano 2000 foi galardoado co premio da Royal Society of Chemistry Sir Edward Frankland Lectureship.
Eichiro Oda

Eichiro Oda (尾田 栄一郎, Oda Eiichirō), nado o 1 de xaneiro de 1975 na prefectura de Kumamoto no Xapón, é debuxante de manga, coñecido por ser o creador de One Piece, que é a serie manga máis vendida de todos os tempos. Traxectoria
Cando era neno, Oda inpirouse nos traballos de Akira Toriyama e aspiraba a ser un debuxante de manga. Ademais, o seu interese polos piratas vénlle da célebre serie Vickie, o viquingo.
Ao cumprir dezasete anos, Oda presentou o seu primeiro traballo, Wanted! , e gañou varios premios, incluíndo o segundo posto no concurso Tezuka Award. Isto introduciuno na revista Weekly Shonen Jump, empezando a traballar como asistente de Shinobu Kaitani na serie Suizan Police Gang, para logo estar nas Jungle King Tar-chan e Mizu no Tomodachi Kappaman', de Masaya Tokuhiro, o que lle influenciou bastante no seu estilo artístico.
Con dezanove anos gañou o premio Hop Step Award for New Artists. Nestes tempos, debuxou dúas historias curtas de piratas, chamadas Romance Dawn que foron publicadas entre os anos 1996 e 1997. Romance Dawn presentaba a historia de Monkey. D Ruffy, que se había converter despois no protagonista de One Piece. Esta apareceu no ano 1997 por vez primeira na Weekly Shonen Jump, e axiña acadou sona por todo o Xapón. A súa meirande influencia é Akira Toriyama, creador de Dragon Ball e de O doutor Slump e Arale. Obras
Wanted! (1992).
Un agasallo de Deus desde o futuro (1993).
Ikki Yakou (1993).
Monstros (1994).
Romance Dawn (1996).
One Piece (desde 1997).
Wanted! (1998, na Colección de Historias Curtas).
Dragon Ball x One Piece: Cross Epoch (2007).
One Piece x Toriko (2011). Popularidade
No ano 2008, nunha enquisa da empresa Oricon, Oda foi elixido como o quinto debuxante de manga favorito do Xapón, compartindo posto con Yoshichiro Togashi, creador de YuYu Hakusho e Hunter × Hunter.
Eiga Koe no Katachi

Eiga Koe no Katachi (映画 聲の形) é un filme xaponés de animación de 2016 producido por Kyoto Animation, dirixido por Naoko Yamada e escrito por Reiko Yoshida. O deseño de personaxes é obra de Futoshi Nishiya e a música de Kensuke Ushio. Baséase no manga Koe no Katachi, escrito e ilustrado por Yoshitoki Ōima. Estreouse no Xapón o 17 de setembro de 2016, e en todo o mundo entre febreiro e xuño de 2017.
Eine Kindheitserinnerung des Leonardo da Vinci

Eine Kindheitserinnerung des Leonardo da Vinci (en galego Un recordo infantil de Leonardo da Vinci) é unha obra de Sigmund Freud de 1910. Trátase da aplicación dos métodos da psicanálise clínica ó estudo biográfico de personaxes históricos. O presente traballo sobre Leonardo da Vinci foi a última incursión a grande escala de Freud no campo da biografía debido ó recibimento de desaprobación posterior. Contido
Na obra desempeña un papel fundamental o recordo ou fantasía de infancia de Leonardo de ser visitado no seu berce por unha ave de presa introducíndolle a cola na súa boca. Diso deriva precisamente o maior defecto da incursión de Freud: a tradución errónea do termo orixinal miñato por voitre. De aí abandonarase a idea do paxaro oculto no cadro Santa Ana, A Virxe e o Neno, así como o nexo co xeroglífico correspondente á palabra exipcia nai, dado que en ámbolos casos se alúde a un voitre e non ó miñato do caderno de anotacións de Leonardo.
Con todo, considérase que o erro de Freud non afecta á esencia do estudo debido ás seguintes consideracións: A detallista reconstrución da vida emocional de Leonardo da Vinci a partir dos seus primeiros anos.
A descrición do conflito entre os seus impulsos artísticos e científicos.
A profunda análise da súa historia psicosexual.
Engadíndose colateralmente diversas temáticas de considerable importancia: Unha análise máis xeneralizada da natureza e operacións anímicas do artista creador.
Un trazado inicial da orixe dun dos tipos de homosexualidade.
A primeira exposición completa do concepto de narcisismo.
Einsteinio

O einsteinio é un elemento sintético da táboa periódica de símbolo Es e número atómico 99. Foi chamado así na honra de Albert Einstein e descubriuse en decembro de 1952 nos restos do primeiro estoupido termonuclear no Pacífico, realizado un mes antes.
Eira

Unha eira ou aira é un sitio chan de proporcións variábeis achegado á vivenda, feito de terra firme ou enlousado con pedra, onde se mallan os cereais, se botan a secar os legumes etc. Por extensión chámaselle eira ao terreiro da casa pegado á vivenda. Etimoloxía
A verba galega e portuguesa eira o mesmo que a variante dialectal aira veñen do latín area — área, pedazo de terra). Funcións
Nas eiras os cereais eran mallados e peneirados, despois de collidos, con vista a separar a palla e outros detritos dos grans. A súa orixe está ligada ao advento da agricultura e o consecuente cultivo dos cereais, onde se desenvolveron varias técnicas, ferramentas e instalacións específicas. A eira podía ser privada, dentro da casa, ou nalgúns lugares de Galicia oriental compartida entre os veciños dunha mesma aldea.
A expresión remonta ao 1500 e daba nome ao terreiro ao lado das casas onde eran recollidos os cereais, entre outros produtos agrícolas, para secar, mallar ou limpar. No Brasil aparece rexistrada a palabra eira no xornal colonial "O guía dos curiosos: lingua portuguesa", de Marcelo Duarte, onde se di que a eira era o conxunto de casas das familias ricas de orixe portuguesa, tamén chamadas marquises, construídas na parte superior das casas para protexelas da choiva. As eiras tamén cumprían unha función social, xa que proporcionaban un lugar onde podían decorrer cerimonias ou eventos públicos, tales coma bailes ou misas.
Nalgunhas zonas de Galicia e no norte de Portugal é frecuente atopar hórreos (espigueiros) a rodear as eiras, pois eran nestes celeiros onde os cereais eran almacenados. A importancia da eira na vida das poboacións rurais era de tal forma evidente, que a palabra deu orixe a moitos topónimos en Galicia e Portugal: Eiras, As Eiras, Eiravedra, Eirapedriña etc. Termos derivados
Eirado ou airado, é un terreo de cultivo, polo xeral de pouca extensión e próximo á casa, agro, cortiña, eido, eixido. Tamén se lle chama así á pequena praza entre as casas da aldea, terreiro. Tamén se lle chama eirado ao galiñeiro, e incluso ao espazo chairo ao ar libre, situado na parte alta dunha casa, azotea, terraza.
Eirada ou airada é cada unha das camadas de cereal que se estenden na eira para trillala.
Eirexe, Carmoega, Agolada

Eirexe (á espera da oficialización da forma A Eirexe) é un lugar da parroquia de Carmoega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución de 12 habitantes con respecto ao ano 2000. Toponimia
O topónimo Eirexe (do latín (locus) ecclesiae, o lugar da igrexa) débese á presenza no lugar da igrexa de San Pedro de Carmoega. Lugares e parroquias
Parroquias de Agolada
Eisenia (alga)

Eisenia é un xénero de algas pardas (feofíceas) da familia Lessoniaceae. O xénero foi nomeado en honra do curador da Academia de Ciencias de California Gustav Eisen.
O xénero foi circunscrito (delimitación do taxon) por Johan Erhard Areschoug en Bot. Not. (1876) na páxina 68 en 1876 Eisenia bicyclis (en xaponés arame (荒布)) é unha especie de kelp ben coñecida na cociña xaponesa. Especies
Eisenia arborea
Eisenia bicyclis
Eisenia cokeri
Eisenia desmarestioides
Eisenia galapagensis
Eisenia gracilis
Eisenia masonii
Eisenia (anélido)

Eisenia é un xénero de miñocas de terra (anélidos oligoquetos), nomeado en honra do científico sueco-estadounidense Gustav Eisen. Entre as súas especies está E. fetida, que é a especie tipo e se usa para facer compost.
Eixe (mecánica)

Un eixe ou eixo é un elemento da mecánica, que serve para orientar o movemento de rotación dun ou dun conxunto de pezas, como unha roda ou unha engrenaxe. Hai dous tipos básicos de eixes: os fixos, e aqueles que son acompañados por un sistema de rodamentos para facelos xirar.
Eixes do avión

Unha aeronave en voo pode xirar libremente en tres dimensións: guinada, morro á esquerda ou á dereita sobre un eixe que corre cara arriba e abaixo (eixe vertical); arfaxe, morro cara arriba ou abaixo sobre un eixe que vai de ala a ala (eixe lateral ou transversal); e rolo, rotación sobre un eixe que vai dende o morro ata a cola (eixe lonxitudinal). Estas rotacións son producidas por torques (momento) sobre os eixes principais. Nun avión, estes son producidos intencionadamente por medio de superficies de control móbiles, que varían a distribución da forza aerodinámica neta sobre o centro de gravidade do vehículo. Os elevadores ou lemes de profundidade (flaps que se moven na cola horizontal) producen arfaxe, un temón, ou leme, na cola vertical produce guinada e os aleróns (flaps das ás que se moven en direccións opostas) producen rolo ou xiro. Nunha nave espacial, os movementos adoitan producirse por un sistema de control de reacción que consiste en pequenos propulsores de foguetes utilizados para aplicar un pulo asimétrico ao vehículo. Eixos principais e rotacións
Eixe vertical ou eixe de guinada: un eixe trazado de arriba a abaixo, e perpendicular aos outros dous eixes. A rotación ao redor súa fai moverse de dereita á esquerda a cabeza do avión
Eixe transversal ou lateral ou eixe de arfaxe: un eixe que vai de esquerda a dereita do avión, paralelo ás alas e que fai mover a cabeza do avión arriba e abaixo.
Eixe lonxitudinal ou eixe de rolo: un eixe que vai ddesde a cola ata o morro do avión e cuxa rotación fai ao avión rolar.
Normalmente, estes eixes están representados polas letras X, Y e Z para comparalos con algún marco de referencia, normalmente chamado x, y, z. Normalmente, isto faise de forma que se utilice a X para o eixe lonxitudinal. Relación con outros sistemas de eixes
Estes eixes están relacionados cos eixes principais de inercia, pero non son iguais. Son eixes de simetría xeométrica, independentemente da distribución de masas da aeronave.
En enxeñaría aeronáutica e aeroespacial, as rotacións intrínsecas ao redor destes eixes denomínanse a miúdo ángulos de Euler, pero isto entra en conflito co uso existente noutros lugares. O cálculo detrás deles é semellante ás fórmulas de Frenet-Serret. Realizar unha rotación nun marco de referencia intrínseco equivale a multiplicar pola dereita a súa matriz característica (a matriz que ten os vectores do marco de referencia como columnas) pola matriz da rotación. Historia
O primeiro avión que demostrou o control activo dos tres eixes foi o planador de 1902 dos irmáns Wright.
Ekiti West

Ekiti West (Ekiti Oeste) é unha área de goberno local do estado de Ekiti, Nixeria. A súa capital reside na poboación de Aramoko.
Posúe unha área de 366 km² e unha poboación estimada no 2006 de 179. 892 habitantes.
Ekklesía

A ekklesía ou ecclesía (do grego antigo «ἐκκλησία» ekklēsía) era a principal asemblea da democracia ateniense na Grecia clásica. Foi instaurada por Solón no 594 a. C. e tiña un carácter popular, aberta a todos os cidadáns varóns con 2 anos de servizo militar, mesmo aos tetes.
A ekklesía era utilizada para designar maxistrados, de maneira que estes eran elixidos mediante sorteo, participando todos os atenienses que formasen parte da asemblea. Desta forma, tamén elixían de forma indirecta aos compoñentes do Areópago, quen eran elixidos polos maxistrados electos pola ekklesia.
Entre outras cousas, a asemblea tiña a última palabra no referente á lexislación ateniense, as declaracións de guerra, a firma da paz, a estratexia militar, a elección do strategos e outros oficiais e posuía a facultade de chamar aos maxistrados a render contas ante ela ao final do ano do seu mandato.
No século -V os seus membros ascendían a 43. 000 persoas, con todo, só aqueles con riqueza suficiente como para poder pasar moito tempo lonxe de casa podían participar de forma habitual, ata que as reformas de Pericles nos anos -451 e -452, que supuñan un pago por desempeñar tarefas públicas, permitiron o acceso de todo cidadán, independentemente do seu nivel económico.
Ao principio reuníanse unha vez ao mes, pero máis tarde chegaron a reunirse tres ou catro veces mensuais. A axenda para a ekklesía establecíaa a Bulé, o consello dos cincocentos, non confundir nunca a Bulé coa asemblea popular. As votacións facíanse a man alzada.
Eklavya: The Royal Guard

Eklavya: The Royal Guard (en hindi: एकलव्य – दी रॉयल गार्ड) é un filme indio de 2007 dirixido por Vidhu Vinod Chopra. Estreouse simultaneamente na India, os Países Baixos, os Estados Unidos e o Reino Unido o 16 de febreiro de 2007. Está protagonizado por Amitabh Bachchan, Saif Ali Khan, Sharmila Tagore, Sanjay Dutt, Vidya Balan, Raima Sen, Jackie Shroff, Jimmy Sheirgill e Boman Irani. O filme marcou o regreso de Vidhu Vinod Chopra á dirección despois de sete anos. Foi unha gran decepción de recadación segundo os distribuidores e expositores.
Foi escollido como candidato da India para o Óscar ó mellor filme internacional na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Amitabh Bachchan como Eklavya
Saif Ali Khan como príncipe Harshvardhan Rana
Sanjay Dutt como Pannalal Chohar
Jackie Shroff como Rana Jyotiwardhan
Vidya Balan como Rajjo Singh
Jimmy Sheirgill como príncipe Udaywardhan Rana
Sharmila Tagore como Rani Suhasinidevi
Boman Irani como Rana Jayvardhan
Raima Sen como princesa Nandini
Parikshat Sahni como Omkar Singh
Pankaj Jha como labrego
Ekran

Ekran (Экран en ruso, significando pantalla), tamén coñecida como Stationar-T e polo código de artigo 11F647, foi unha familia de satélites de comunicacións xeoestacionarios soviéticos.
Os satélites Ekran formaron o primeiro sistema de satélites xeostacionarios soviéticos e puxeron en marcha o primeiro servizo en todo o mundo de emisión de televisión por satélite directa ó fogar, proporcionando sinal de televisión en cor a Siberia e ó norte distante. En total lanzáronse 21 satélites da familia Ekran entre 1976 e 1988, todos mediante foguetes Proton e desde o cosmódromo de Baikonur, con catro fracasos.
Os deseños preliminares contemplaban o uso de enerxía nuclear para alimentar os satélites e un foguete de elevación da órbita alimentado por hidracina e fluorina, pero este deseño foi desestimado cara 1973 pola complexidade técnica e os riscos asociados. O deseño final, que usaba o bus KAUR-3, alimentábase mediante enerxía solar fotovoltaica e usaba un foguete de elevación ata a órbita xeoestacionaria Block DM alimentado por oxíxeno líquido e queroseno. Estabilizábase nos tres eixos cunha precisión de 0, 25 graos grazas a uns pequenos motores de corrección. O sistema de regulación térmica usaba un mecanismo activo de cambio de fase de líquido a gas e os paneis solares medían 25 m² e proporcionaban unha potencia de 1280 vatios.
Tras os primeiros lanzamentos, o sistema foi declarado operativo en 1980.
Ekran-M

Ekran-M (Ekran de Экран en ruso, significando pantalla), tamén coñecida polo código de artigo 11F647M, foi unha familia de satélites de comunicacións xeoestacionarios soviéticos continuación da seria Ekran orixinal.
Os satélites Ekran-M eran satélites Ekran mellorados e actualizados e empezaron a porse en funcionamento a partir da segunda metade da década dos anos 1980. Tódolos satélites Ekran-M foron situados cerca dos 99 graos leste para transmitir directamente a fogares na frecuencia de 0, 7 GHz cunha potencia de 200 vatios. En total lanzáronse 6 satélites da familia Ekran-M entre 1987 e 2001, todos mediante foguetes Proton e desde o cosmódromo de Baikonur e exitosos salvo un fracaso total e un éxito parcial (que foi denominado Kosmos 1817).
Os Ekran-M pesaban unhas dúas toneladas e levaban dous transpondedores. Os paneis solares eran maiores e xeraban 1, 8 kW de potencia.
Ekwele

O ekwele (anteriormente ekuele) foi a moeda oficial de Guinea Ecuatorial entre 1975 e 1985. O seu código ISO 4217 é GQE. Está dividido en 100 céntimos, aínda que non se emitiron moedas desta denominación. A denominación ekuele utilizouse ata 1979 e a denominación ekwele (plural: bipkwele) utilizouse desde entón.
O ekwele substituíu a peseta de Guinea Ecuatorial mantendo a mesma paridade en 1975. En 1985 o Franco CFA substituíu o ekwele cunha taxa de cambio de 1 CFA 4 GNE. As primeiras emisións do franco CFA en Guinea tiñan o nome do país propio no seu anverso (no canto de États de l'Afrique Centrale) e a denominación "francos" en castelán. Moedas
As primeiras moedas emitíronse en 1975, coas denominacións de 1, 5 e 10 ekuele. En 1980 e 1981 saíron á circulación moedas de 1 ekwele e de 5, 25 e 50 bipkwele. Desta última serie Púxose en circulación un número moi reducido de pezas. A seguir, amósanse as características das moedas. Billetes
Os billetes foron impresos polo Banco Popular en 1975, con denominacións desde 25 a 1. 000 ekuele, entanto que o Banco de Guinea Ecuatorial imprimiu en 1979 billetes de 100 a 5. 000 bipkwele.
Durante os primeiros anos en que entrou en vigor o ekwele, era normal atopar billetes con denominacións en antigas pesetas (nomeadament de 500 pesetas) selados polo Banco Central de Guinea indicando o seu valor correspondente en ekwele.
A continuación detállanse as características dos billetes:
El Abra

El Abra é o nome dado a un extenso sitio arqueolóxico localizado no val do mesmo nome. El Abra atópase no leste do concello de Zipaquirá, estendéndose cara á parte máis occidental de Tocancipá, no departamento de Cundinamarca, Colombia. Componse dunha longa serie de refuxios de pedra de varios centos de metros de longo no norte da sabana de Bogotá, no Altiplano Cundiboyacense, que forman parte da Cordilleira Oriental dos Andes colombianos a unha altitude de 2. 570 metros. O sistema de refuxios e covas rupestres é unha das primeiras evidencias de asentamento humano en América, datada nos anos 12. 400 ± 160 antes de Cristo. O sitio foi utilizado polos cazadores-recolectores da época do Plistoceno superior. Etimoloxía
O nome "El Abra" provén dunha gran facenda do mesmo nome que se atopa ao pé da parte occidental da formación rochosa. O lado leste dos arenitos aflorantes é accesible. Nestas rochas, chamadas Rocas de Sevilla organízanse actividades de escalada. Turismo
Aínda que o acceso á parte occidental da formación rochosa de Zipaquirá está restrinxido, xa que se atopa en terreos privados, a zona oriental en Tocancipá é accesible e construíronse unhas 20 vías de escalada. A escalada é comparable as famosas vías de Suesca, pero máis desafiante debido ao carácter sobresaínte da formación.
El Aloya

El Aloya foi un semanario editado en Tui entre 1906 e 1913. Historia e características
Apareceu en 1906, inspirado e dirixido por Venancio Lorenzo Rodríguez, alcalde e xefe da política liberal do distrito. Era unha publicación literaria e de información xeral. Cando morreu o director, en 1909, a publicación continuou como Semanario independiente y defensor de los intereses generales del distrito, dirixida por Heriberto Fernández Estévez, concelleiro de Tui e vinculado á política oficial. Entre os seus colaboradores estaba José Fernández Barros. Mantivo polémica con La Opinión.