proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Hidronimia

A hidronimia (do grego ὕδωρ hýdor 'auga' e ὅνωμα ónōma 'nome') é a rama da toponimia que se dedica ao estudo dos nomes de lugares das masas de auga. Aplícase normalmente para as formas de auga doce, pois para as marítimas se adoita utilizar o nome talasonimia. Características
Os nomes dos ríos son palabras moi resistentes ao cambio lingüístico. Nese sentido, como formas lingüísticas, os hidrónimos considéranse formas moi conservadoras, sucedendo normalmente que os pobos que substitúen a outros nun asentamento conserven o nome dado aos recursos hídricos. Por exemplo o Guadiana orixinalmente foi o río Anas, ao que os árabes chamaron simplemente wadi ana 'río anas', conservando o nome usado polos seus habitantes anteriores, e posteriormente os seus sucesores cristiáns, ao conquistaren Al-Ándalus seguiron mantendo o nome na forma moderna Guadiana.
Esta pervivencia dos antigos hidrónimos é moi apreciada polos paleolingüistas, pois é un gran recurso para reconstruír linguas desaparecidas, as súas extensións ou posíbeis rutas migratorias.
Entre as linguas indoeuropeas os hidrónimos provenientes de linguas distintas comparten étimos comúns. Os ríos Danubio, Don, Dnister, Dniéper e Donets conteñen a raíz protoindoeuropea *danu-, (IEW 175), co significado de 'río, auga'. Estes topónimos son atribuídos ao antigo oseto ou escita. . Na Europa occidental, a coincidencia nos nomes dos ríos levou o lingüista alemán Hans Krahe á hipótese dunha antiga lingua indoeuropea desaparecida, anterior a xermanos e celtas que foi denominada antigo europeo.
Hidronio

O ión hidronio é un catión monovalente coa fórmula H3O+, que resulta da protonación da auga. Atópase en auga pura e en todas as solucións acuosas. Termo
Aínda que o termo hidronio é moi usado entre os químicos, a IUPAC non o acepta e propón os nomes de oxonio ou hidroxonio.
O bUSCatermos recolle os termos hidronio e oxonio. Características
O ión hidronio non está libre porque é moi reactivo e está solvatado polas moléculas de auga circundantes. Calquera composto que produce catións de hidronio chámase normalmente ácido. Non obstante, a propia auga podería actuar como un ácido e formar catións de hidronio aínda que sexa pura. Nese caso a concentración de ións é moi baixa: CH+ 10–7 M. Fórmanse pola reacción de dúas moléculas de auga.
2H2O ⇌ OH− + H3O+
A constante desta reacción, é dicir, o produto iónico da auga, é: Kw 1, 00 × 10−14 (25 en °C). Ambos ións teñen unha vida moi curta.
O hidronio é a especie máis ácida que pode haber na auga. Como resultado, a súa acidez é o estándar polo que se mide a acidez doutras especias. Os ácidos fortes deben ser mellores doadores de protóns que os hidronios, se non, unha gran parte do ácido permanecería unionizado na solución (caso dos ácidos débiles). A diferenza dos hidronios en solucións neutras, os hidronios en solucións ácidas duran moito tempo en proporción á forza do ácido disolto. Sales de hidronio sólidos
Moitos ácidos fortes son capaces de formar cristais dos seus sales de hidronio, que poden ser bastante estables. Como regra xeral, calquera ácido cunha constante de ionización de 109 ou máis pode formar estes cristais. Por outra banda, os ácidos cunha constante inferior a 109 xeralmente non poden formar sales de hidronio estables.
A constante do ácido nítrico é 101, 4 e a do ácido perclórico é 1010. O primeiro non forma sales de hidronio e as súas solucións acuosas son líquidas a temperatura ambiente. O segundo, pola contra, cando se mestura con auga nunha proporción 1: 1, reacciona formando perclorato de hidronio sólido (H3O+·ClO−4). Hidronio interestelar
No medio interestelar, o ión hidronio é abundante tanto nas nubes moleculares dispersas como nas densas. Tamén se atopou na cola de plasma dos cometas.
Hidroponía

O termo hidroponía refírese ó cultivo de plantas sen terra, pero en termos xerais é unha técnica de cultivo que consiste de proporcionar á planta todo o que necesite para o seu desenvolvemento, de maneira artificial. Formas posibles
En medio líquido: as raíces están mergulladas en solución nutritiva co pH constantemente regulado, así como a aireación e concentración de sales. Esta técnica non é moi recomendable para principiantes. Unha variante é a recirculación constante da solución nutritiva en contacto coa parte baixa da raíz; esta é a chamada Técnica de Película Nutriente (NFT, en inglés). A planta é sostida por medios mecánicos.
En substrato sólido inerte: parécese en moitos aspectos ó cultivo convencional en terra e é o máis recomendado para quen se inicia. No canto de terra emprégase algún material denominado substrato, o cal non contén nutrientes e utilízase como un medio de sostén para as plantas, permitindo que estas teñan suficiente humidade, e tamén a expansión do bulbo, tubérculo ou raíz.
Aeroponía: as raíces se encontran suspendidas no aire, dentro dun medio escuro e son regadas por medio de nebulizadores, controlados por temporizadores. Tampouco é recomendada para principiantes.
Hidrosfera

A hidrosfera é a esfera de todas as augas do planeta, as cales forman unha capa descontinua sobre a superficie da Terra.
Por outras palabras, hidrosfera é a capa do planeta Terra que ten auga.
O termo hidrosfera vén do grego: hidro + esfera (esfera de auga). Comprende todos os ríos, lagos e mares e todas as augas subterráneas, ben como as augas mariñas e salobres, augas glaciais e casquetes de xeo, vapor de auga, as cales corresponden ao 71% de toda a superficie terrestre.
A hidrosfera é unha das divisións da biosfera. Inclúense na hidrosfera todos os organismos vivos que habitan na auga ou dependen dela e tamén todos os hábitats acuáticos.
A hidrosfera e a atmosfera xuntas permiten a vida no planeta, tendo sido tamén os axentes formadores dos máis importantes combustibles fósiles: o petróleo e o carbón.
Hidrostática

A hidrostática é a rama da mecánica de fluídos que estuda os fluídos en estado de repouso, tales como gases e líquidos. As bases principais da hidrostática son o principio de Pascal e o principio de Arquimedes Principio de Pascal
O principio de Pascal é unha lei enunciada polo físico e matemático francés Blaise Pascal (1623-1662) que se resume na frase: "o incremento da presión aplicada a unha superficie dun fluído incompresíbel contido nun recipiente indeformábel, transmítese co mesmo valor a cada unha das partes do mesmo". É dicir, que se aplicamos presión a un líquido non comprimíbel nun recipiente pechado, esta transmítese con igual intensidade en todas as direccións e en todos os sentidos.
Este tipo de fenómeno pósese apreciar, por exemplo, na prensa hidráulica ou no gato hidráulico; ambos dispositivos baséanse no principio de Pascal. A condición de que o recipiente sexa indeformábel é necesaria para que os cambios na presión non actúen deformando as paredes do mesmo en lugar de transmitirse a todos os puntos do líquido. Principio de Arquimedes
O principio de Arquimedes establece que calquera corpo sólido que se encontre somerxido total ou parcialmente nun fluído será empuxado en dirección ascendente por unha forza igual ao peso do volume do líquido desprazado polo corpo sólido.
O obxecto non ha estar necesariamente somerxido completamente no fluído, xa que se o impulso que recibe é maior que o peso aparente do obxecto, este flotará e estará somerxido só parcialmente.
Hidroxenase (NAD+, ferredoxina)

A hidroxenase (NAD+, ferredoxina) (EC 1. 12. 1. 4, [FeFe]-hidroxenase bifurcante) é un encima hidroxenase co nome sistemático hidróxeno: NAD+, ferredoxina oxidorredutase. Este encima cataliza a seguinte reacción química 2 H2 + NAD+ + 2 ferredoxina oxidada ⇌ {\displaystyle \rightleftharpoons } 5 H+ + NADH + 2 ferredoxina reducida
O encima de Thermotoga maritima contén un grupo [Fe-Fe] (o chamado H-cluster) e grupos de ferro-xofre.
Hidroxenase (aceptor)

En encimoloxía, unha hidroxenase (aceptor) (EC 1. 12. 99. 6) é un encima hidroxenase que cataliza a seguinte reacción química H2 + A ⇌ {\displaystyle \rightleftharpoons } AH2
Así, os dous substratos deste encima son H2 e A, mentres que o eu produto é AH2.
Ese encima pertence á familia de oxidorredutases, especificamente as que actúan sobre o hidróxeno como doante con outros aceptores. O nome sistemático desta clase de encimas é hidróxeno: aceptor oxidorredutase. Outros nomes de uso común son: hidroxenase produtora de H2 [ambiguo], hidróxeno-liase [ambiguo], hidroxenliase [ambiguo] e hidroxenase de captación [ambiguo].
Hidroxenosoma

Un hidroxenosoma é un orgánulo limitado por membranas encontrado nas células de protozoos Ciliophora, Trichomonas e fungos. Trátase de organismos anaerobios ou aerotolerantes fermentativos. O orgánulo produce hidróxeno molecular e ATP e permite obter enerxía sen usar o O2. Crese que este orgánulo puido orixinarse a partir das mitocondrias.
Os hidroxenosomas teñen aproximadamente 1 μm de diámetro. Igual que as mitocondrias están limitados por membranas dobres, e a membrana interna presenta algunhas proxeccións de tipo crista. Os hidroxenosomas derivaron das mitocondrias pola perda de características mitocondriais básicas, a máis salientable das cales é a perda do seu xenoma, pero carecen tamén de ciclo de Krebs ou cadea respiratoria. Non se atopan xenomas nos hidroxenosomas do fungo Neocallimastix, nin nos protozoos Trichomonas vaginalis e Trichomonas foetus, aínda que si se atoparon no ciliado Nyctotherus ovalis.
Os hidroxenosomas mellor estudados son os dos parasitos transmitidos sexualmente T. vaginalis e T. foetus e os dos fungos Chytridiomycota do rume de herbívoros, tales como Neocallimastix.
O ciliado Nyctotherus ovalis, encontrado no interior de varias especies de cascuda, ten numerosos hidroxenosomas asociados intimamente con arqueas metanóxenas endosimbióticas que utilizan o hidróxeno producido polos hidroxenosomas. A matriz dos hidroxenosomas de Nyctotherus ovalis contén partículas parecidas a ribosomas e un tipo de ribosoma (de 70 S) da arquea metanóxena endosimbiótica. Isto suxeriu a presenza dun xenoma no orgánulo que foi posteriormente descuberto por Akhmanova e máis tarde secuenciado en parte por Boxma. Os hidroxenosomas foron descubertos a principios da década de 1970 por Lindmark e Müller nos Estados Unidos e por Kulda en Praga.
As reaccións encimaticas dos hidroxenosomas mellor estudadas son as descubertas en traballos con Trichomonas, organismos que oxidan piruvato producindo hidróxeno molecular, acetato, CO2 e ATP pola acción combinada dos encimas piruvato: ferredoxina oxidorredutase, hidroxenase, acetato: succinato CoA transferase e succinato tioquinase. Tamén se localizaron os encimas superóxido dismutase, malato deshidroxenase (descarboxilante), ferredoxina, adenilato quinase e NADH: ferredoxina oxidorredutase.
Hidrozoos

Os hidrozoos (Hydrozoa) son unha clase do filo dos cnidarios que comprende cerca de 2700 especies coñecidas. Os membros desta clase son medusoides ou polipoides ou amosan ambas as formas no seu ciclo de vida.
Algúns dos hidrozoos máis coñecidos son a carabela portuguesa (Physalia physalis), e as especías dos xéneros Hydra e Obelia. Características
As características distintivas dos hidrozoarios son: Mesoglea acelular
Cavidade gastrovascular sen divisións
Gónadas de orixe ectodérmica
Cnidocitos só na epiderme
Modo de vida colonial
Polimorfismo, colonias constituídas por elementos con funcións específicas e con alto grao de coordinación
As hidromedusas planctónicas son pequenas e teñen unha vela e un manubrio. Clasificación
A clasificación dos hidrozoos varía moito en función dos diferentes autores, aquí amosamos algunhas posibilidades:
Segundo o Rexistro Mundial de Especies Mariñas Subclase Hydroidolina Collins, 2000
Orde Anthoathecata Cornelius, 1992
Orde Leptothecata Cornelius, 1992
Orde Siphonophorae Eschscholtz, 1829
Subclase Trachylinae Haeckel, 1879
Orde Actinulida Swedmark & Teissier, 1959
Orde Limnomedusae Kramp, 1938
Orde Narcomedusae Haeckel, 1879
Orde Trachymedusae Haeckel, 1866
Segundo a clasificación tradicional: Orde Hydroida
Orde Milleporina
Orde Siphonophorida
Orde Stylasterina
orde Trachylinida
Segundo a Animal Diversity Web: Orde Actinulida
Orde Capitata
Orde Chondrophora
Orde Filifera
Orde Hydroida
Orde Siphonophora
Segundo o Catalogue of Life: Orde Actinulida
Orde Anthoathecata
Orde Hydroida
Orde Laingiomedusae
Orde Leptothecata
Orde Limnomedusae
Orde Narcomedusae
Orde Siphonophora
Orde Trachymedusae
Segundo o Sistema Integrado de Información Taxonómica: Subclase Hydroidolina
Orde Anthoathecata
Orde Leptothecatae
Orde Siphonophora
Subclase Trachylina
Orde Actinulida
Orde Narcomedusae
Orde Trachymedusae
Hidráulica

A hidráulica é unha rama da física e da enxeñaría que se encarga do estudo das propiedades mecánicas dos fluídos.
A palabra hidráulica vén do grego ὑδϱαυλικός hydraulikós que, á súa vez, vén de "tubo de auga", palabra composta por ὕδωϱ hýdor, "auga" e αὐλός aylós, "tubo".
A hidráulica, aplicación da mecánica de fluídos en enxeñaría, usa dispositivos que funcionan con líquidos, polo xeral auga e aceite.
Hidrófilo

Un composto hidrófilo ou hidrofílico (do grego amor á auga ou afinidade pola auga) é unha substancia que pode establecer enlaces de hidróxeno coa auga, e tende a disolverse facilmente en auga (ou noutras substancias polares).
A auga contén un átomo moi electronegativo, o osíxeno, que retén en certa medida os electróns que comparte co hidróxeno no enlace covalente, creando un desequilibrio de cargas e orixinando unhas débiles cargas eléctricas parciais, que son negativas (δ-) no osíxeno, e positivas (δ+) no hidróxeno, polo que é unha molécula neutra dipolar. As substancias hidrofílicas teñen carga eléctrica ou grupos químicos polares neutros (con átomos electronegativos) nos que se forman tamén cargas parciais, polo que poden establecer pontes de hidróxeno coas moléculas de auga, o que facilita a súa solubilidade. As moléculas hidrofílicas tamén se chaman polares.
As substancias hidrófilas absorben moita auga.
Cando unha substancia con carga total ou parcial negativa se disolve en auga, as moléculas de auga rodéana pola zona onde están os seus hidróxenos (con δ+). Cando a molécula ten carga total ou parcial positiva, as moléculas de auga rodéana pola zona do osíxeno (con δ-). Esta auga que rodea as moléculas hidrófilas disolvidas denomínase auga de solvatación. Hai moléculas que teñen unha parte hidrófila e outra hidrófoba e que reciben o nome de anfipáticas, por exemplo os xabóns. As moléculas anfipáticas disólvense en auga formando micelas, que son esferas nas que a parte hidrófila das moléculas está no exterior e a hidrófoba no interior.
Unha regra aproximada para determinar a hidrofilidade dunha molécula orgánica é que a solubilidade da molécula en auga sexa de máis do 1% en masa, ou se hai polo menos un grupo hidrófilo neutro por cada 5 carbonos, ou polo menos un grupo hidrófilo cargado electricamente por cada 7 carbonos. Outros usos do termo hidrófilo
En Bioloxía un vexetal hidrófilo (ou vexetación hidrófila) é aquel que tende a vivir en zonas con moita auga. A polinización hidrófila é aquela na que o pole chega á planta flotando na auga.
Hidrófono

Ao igual que o micrófono, o hidrófono é un transdutor acusto-eléctrico que transforma ondas sonoras en sinais eléctricos, isto é, funciona coma un receptor de ondas sonoras, aínda que ás veces serve tamén de emisor, ao xeito dun altofalante. A diferenza áchase no contorno no que traballa: auga ou outros líquidos, de aí o seu nome. Historia
O primeiro sonar operativo foi construído por Reginald Fessenden nos Estados Unidos en 1914. Este dispositivo empregaba un oscilador de cobre electromagnético que emitía un ruído de baixa frecuencia, a continuación conmutaba a un modo de escoita para recibir o eco. Debido a este rudo modo de operación non era demasiado preciso na determinación da dirección do branco.
O primeiro dispositivo denominado hidrófono foi desenvolvido cando a tecnoloxía madurou e empregáronse ondas ultrasónicas que melloraban a capacidade de detección. Os ultrasóns xéranse mediante un mosaico de cristais de cuarzo delgados pegados entre eles por láminas de aceiro de forma que se obteñen frecuencias de resonancia por encima de 150 KHz.
Os hidrófonos son unha parte importante do sonar usado para detectar submarinos tanto por barcos de superficie como por outros submarinos. Aplicacións
Unha das aplicacións máis habituais consiste na detección de ultrasóns, en situacións que van desde a detección de descargas eléctricas (por exemplo en transformadores) ata a detección de ultrasóns para a obtención de imaxes (esp. na biomedicina). Pero tamén se emprega na detección de infrasóns en aplicacións no eido da xeofísica, para a observación da actividade sísmica.
Hidróxeno triatómico

O hidróxeno triatómico, trihidróxeno ou H3 é unha molécula formada por tres átomos de hidróxeno, que se forma en condicións especiais pola súa menor estabilidade con respecto ao hidróxeno molecular diatómico, H2, ou do catión trihidróxeno, H3+. Pertence ao grupo das moléculas de Rydberg, que son moléculas preditas por Enrico Fermi, que son máis estables en estados de alta enerxía que no estado fundamental, que é disociativo. O enlace entre os seus átomos é extremadamente feble e fórmase porque un dos seus átomos posúe un electrón moi afastado do núcleo (átomo de Rydberg) o que lle permite interactuar cos outros átomos e formar a molécula. Como é moi inestable, a molécula desfaise en aproximadamente unha millonésima de segundo. Este tempo de vida tan efémero fai que sexa unha molécula rara, pero no Universo fórmase e destrúese bastante frecuentemente grazas ao común que é o catión trihidróxeno. O espectro infravermello do H3 debido á vibración e á rotación é moi similar ao do ión H3+. A molécula só existe no estado excitado. Nas etapas iniciais do Universo a súa capacidade de emitir luz infravermella permitiu que o hidróxeno primordial e o gas helio arrefriasen para formaren estrelas. Descubrimento e primeiros estudos
Foi descuberta espectroscopicamente nos anos 80 por Gerhard Herzberg, premio Nobel de Química en 1971 e pai da espectroscopía molecular. Por este descubrimento concedéuselle en 1985 a medalla da American Physical Society.
O trihidróxeno foi estudado polo físico alemán Wolfgang Ketterle, cuxa tese de doutoramento de 1986 trataba sobre a espectroscopía do hidruro de helio e do hidróxeno triatómico. Propiedades e reaccións
Estas moléculas fórmanse a presións baixas (arredor de 2 cmHg en tubos de descarga.
Teñen tendencia a autoionizarse ou fotodisociarse, perdendo un electrón para daren o catión trihidrógeno, máis estable. H 3 ⟶ H 3 + + e − {\displaystyle H_{3}\quad \longrightarrow \quad H_{3}^{+}\ +\ e^{-}} De feito, os estados excitados de H3 próximos ao limiar de ionización son resonancias no proceso de recombinación disociativa: H 3 + + e − ⟶ H 3 ∗ ⟶ H + H 2 {\displaystyle H_{3}^{+}\ +\ e^{-}\quad \longrightarrow \quad H_{3}^{*}\quad \longrightarrow \quad H\ +\ H_{2}} e tamén H 3 + + e − ⟶ H 3 ∗ ⟶ H + H + H {\displaystyle H_{3}^{+}\ +\ e^{-}\quad \longrightarrow \quad H_{3}^{*}\quad \longrightarrow \quad H\ +\ H\ +\ H}
Hidróxido de aluminio

O hidróxido de aluminio, Al (OH) 3, é a forma máis estable do aluminio en condicións normais. Na natureza constitúe o mineral chamado gibbsita. Relacionados co hidróxido de aluminio están o hidróxido óxido de aluminio, AlO (OH), e o óxido de aluminio, Al2O3, que se diferencia só pola perda de auga. Estes compostos xuntos son os compoñentes principais do mineral chamado bauxita.
O carácter do “hidróxido de aluminio” foi polémico. É seguro dicir que a representación polos ións Al3+ e OH- está sobresimplificada. Formas máis ou menos hidratadas son moi frecuentes. Algunhas persoas escriben Al2O3. x H2O en lugar da forma primeiramente escrita nesta páxina.
O hidróxido de aluminio é anfótero. En condicións fortemente ácidas fórmase o Al (OH) 2+; en condicións fortemente básicas, fórmase o Al (OH) 4-. Estes son os ións principais en disolucións diluídas; en disolucións concentradas, fórmanse ións poliméricos que poden ser moi complexos.
Os sales do anión Al(OH) 4- (ou similares, tal como AlO2-) denomínanse ás veces aluminatos.
O hidróxido de aluminio neutraliza un exceso de ácido. Por exemplo, co ácido clorhídrico:
Al (OH) 3 + 3HCl → AlCl3 + 3H2O Farmacoloxía
O hidróxido de aluminio emprégase como antiácido. Neutraliza o exceso de ácido no estómago e reduce a súa acidez. Esta diminución da acidez do contido do estómago pode axudar a aliviar os síntomas das úlceras, ardor de estómago ou dispepsia.
Pode causar estrinximento polo que é frecuente que se administre xunto con carbonato de magnesio que ten o efecto contrario. Este composto tamén se utiliza para controlar os niveis de fosfato no sangue nas persoas que sofren insuficiencia renal. Non obstante, hai sospeitas non confirmadas de que o consumo excesivo de aluminio é unha das causas da enfermidade de Alzheimer
Hidróxido de calcio

O hidróxido de calcio é un composto químico de fórmula Ca(OH)2. É unha substancia incolora, cristalina, que reducida a po ten cor branca, e obtense por reacción do óxido de calcio (chamado cal viva ) coa auga. Pode obterse tamén mesturando unha disolución acuosa de cloruro de calcio e unha disolución acuosa de hidróxido de sodio.
Un nome tradicional para o hidróxido de calcio é o de cal apagada ou de cal hidratada. Se quentamos hidróxido de calcio sofre unha descomposición química dando o óxido de calcio e auga. Unha suspensión de partículas finas de hidróxido de calcio en auga, chamada auga de cal (o leite de cal), é unha base moderadamente forte que reacciona violentamente cos ácidos. Usos
O hidróxido de calcio debido á súas características básicas fortes, ten varias aplicacións, por exemplo: Tratamento de augas residuais e mellora de chans ácidos.
Ingrediente de morteiros empregados en albaneileria.
Como álcali usado como substituto do hidróxido de sodio nalgúns tratamentos para estirar o cabelo.
Como reactivo:
Para agregar calcio bio-dispoñible nas disolucións para os animais e plantas que utilizan moito calcio como por exemplo algas, caracois, e corais.
Na industria para a neutralización de excesos de ácido.
Na industria de refino do petróleo para a fabricación de aditivos de aceites.
Na industria química para a fabricación de estearato de calcio.
No sector alimenticio para procesar a auga que se vai empregar na preparación de bebidas alcóholicas ou sen alcohol.
Para liberar a salmoira de carbonatos de calcio e de magnesio, na fabricación do sal para alimentación ou para a farmacopea.
Indíxenas americanos e latinoamericanos emprégano na cociña. Ó hidróxido de calcio chámanlle “cal”. O millo cociñado con cal dá lugar ó nixtamal, que se considera máis saboroso e máis fácil de dixerir.
Como recheo:
En petroquímica na industria para a fabricación de varios aceites sólidos.
Na fabricación de ebonita.
Para a preparación de mesturas secas para pintura e decoración.
Para elaborar mesturas na fabricación de pesticidas.
Para a fabricación dunha droga chamada “Polikar” para loitar contra enfermidades ocasionadas por fungos en froitas e vexetais durante a almacenaxe.
En odontoloxía en recheos dentarios para reducir inflamacións. Riscos para a saúde
Unha sobredose de hidróxido de calcio pode dar lugar a síntomas perigosos incluíndo: Dificultade na respiración.
Hemorraxias internas.
Baixada da presión sanguínea, hipotensión.
Parálise da musculatura esquelética, interferencia co sistema da actina-miosina.
Un aumento no pH do sangue que é prexudicial para os órganos internos.
Hidróxido de cobalto(II)

O hidróxido de cobalto (II) é un composto químico de fórmula química Co(OH)2 que contén cobalto no seu estado de oxidación +2 como ión, e tamén contén ións hidróxido. Descrición
É tipicamente azul pálido ou rosado/avermellado, e prodúcese mediante a reacción dunha base forte, como o hidróxido de sodio, cun sal de cobalto(II), como o cloruro de cobalto(II). Os sales de cobalto(II) poden ter unha cor rosa ou vermella. O hidróxido de cobalto(II) pode converterse en óxido de cobalto(II) ao quentarse. Usos
Entre as súas aplicacións destácase a súa utilización como catalizador en reaccións químicas, como precursor na elaboración de sales de cobalto e como pigmento en pinturas e cerámicas. Ademais, é clave na fabricación de baterías de ións de litio, sendo material de partida para compostos máis complexos empregados como cátodos nestas baterías.
Hidróxido de potasio

O hidróxido de potasio, KOH, é un composto químico moi alcalino coñecido tamén cos nomes de potasa cáustica ou, cando está disolto en auga, lixivia de potasa. Aplicacións
En agricultura pode ser empregado para corrixir o pH do solo cando é ácido e tamén pode ser empregado como funxicida e como herbicida.
É un produto químico de uso industrial empregado nunha gran variedade de procesos químicos. Algunhas aplicacións son, o uso na preparación de copolímeros a partir de ésteres acrílicos, a fabricación do papel, axente de control do pH, axuda para complementos alimenticios, resinas de polietileno e catalizador nas reaccións de produción de biodiesel.
Outras aplicacións inclúen o seu uso veterinario para disolver cornos, escamas e pelos; en medicina humana, para diagnosticar enfermidades fúnxicas e disolver verrugas e cutículas. Tamén se emprega en pos de lavado, algúns limpadores de dentadura e en deterxentes sen fosfatos.
Un uso moi importante do hidróxido de potasio é o que se fai del en pilas alcalinas, nas que as disolucións de KOH actúan como electrólitos.
Ten tamén uso en electrónica, onde axuda a gravar pistas no silicio para fabricar circuítos en aplicacións tales como as microelectromecánicas. Preparación de alimentos
De xeito similar ó hidróxido de sodio, debido ás súas características alcalinas, emprégase no lavado e pelado de froitas, procesado do cacao, produción do cor caramelo, escaldado de aves de curral, espesante para xeados, .. . As olivas, ás veces, empápanse en lixivia de sosa ou de potasa para abrandalas. Emprégase tamén para a elaboración dun manxar escandinavo chamado “lutfisk” (Lut
lixivia, fisk
peixe, peixes á lixivia). O bacallau empápase en lixivia de sosa ou de potasa ata que adquire unha determinada consistencia. Sérvese despois con graxa de touciño, patacas, chícharos e salsa.
Hierático

O hierático (do grego ἱερατικός, "sagrado") é unha forma cursiva dos xeróglifos exipcios usada por primeira vez durante a I dinastía (2995-2775 a. C). A escrita hierática realizouse sempre con tinta e xunco, normalmente sobre papiro ou óstraca. Desde o 660 a. C. o demótico substituíu o hierático para os usos laicos, ficando este relegado aos usos relixiosos.
Realmente, a escrita hierática é un segundo nivel de simplificacion dos xeróglifos. O primeiro serían os xeróglifos lineares, que son versións simplificadas dos xeróglifos que gardan o seu valor representativo. Os caracteres hieráticos xa non representan obxectos, senón que son signos arbitrarios, parecidos ás letras dun alfabeto.
Higashimatsuyama

Higashimatsuyama (東松山市, ひがしまつやまし, Higashimatsuyama-shi) é un concello xaponés da prefectura de Saitama. Está situado no centro da rexión de Kanto e ao centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. Ten 65, 33 km² de superficie, unha poboación de 90. 541 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1. 390 hab. /km².
O concello de Higashimatsuyama limita cos concellos de Hatoyama, Ranzan, Namegawa, Kumagaya, Yoshimi, Kawajima e Sakado. Cidades irmandadas
Nimega, Países Baixos (1996).
High Energy Astronomy Observatory 1

HEAO 1 (acrónimo de High-Energy Astronomy Observatory 1) foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 12 de agosto de 1977 mediante un foguete Atlas-Centaur desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
HEAO 1 formou parte dunha serie de tres observatorios espaciais adicados á observación no rango dos raios X e raios gamma, continuando o traballo feito por satélites como o ANS, os satélites das series OSO e SAS e os satélites Vela.
HEAO 1 tiña a misión específica de observar o ceo a enerxías de entre 150 eV e 10 MeV coa intención de localizar con precisión fontes de raios X e poder calcular a súa contribución ó fondo cósmico de raios X, así como descubrir fontes variables nese rango.
O satélite estaba composto por un módulo de equipo (SEM, spacecraft equipment module), onde ía aloxado o equipo de control do satélite, e un módulo de experimentos (EM, experiment module) aloxando parte do sistema eléctrico e catro experimentos. As observacións tiñan lugar na dirección perpendicular ó vector satélite-Sol a unha velocidade de 0, 03 r. p. m. na fase inicial da misión, completando unha exploración total do ceo en seis meses. Durante os pases sobre a anomalía do Atlántico Sur (unha zona débil da magnetosfera terrestre que deixa pasar máis partículas cargadas do habitual) as fontes de alimentación de alta voltaxe apagábanse para evitar danos por saturación.
HEAO 1 tiña forma de poliedro de seis caras de 5, 68 m de longo e 2, 67 m de diámetro, cun peso duns 2552 kg, incluíndo 1220 kg dos experimentos. A taxa de transmisión de datos era de 6, 5 kb/s para transmisión en tempo real e de ata 128 kb/s para transmisións desde calquera das dúas cintas de almacenamento de datos de a bordo.
HEAO 1 foi inxectado nunha órbita inicial de 455 km de apoxeo e 433 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 22, 8 graos e un período de 93, 5 minutos. Reentrou na atmosfera o 15 de marzo de 1979. Experimentos
HEAO 1 levaba catro experimentos a bordo: Large Area Sky Survey experiment (LASS): observaba no rango de 0, 25 a 25, 0 keV.
Cosmic X-ray Experiment (CXE): adicado a estudar a estrutura a grande escala da Galaxia e o Universo no rango de 2 a 60 keV.
Modulation Collimator (MC): para medir con precisión fontes de raios X e poder identificar contrapartidas no rango óptico ou de radio.
Hard X-Ray / Low Energy Gamma Ray Experiment. Resultados
HEAO 1 ten entre os seus logros ter completado o primeiro estudo en raios X a altas latitudes galácticas, a medición do fondo de raios X no rango de 3 a 50 keV, ter elaborado catro catálogos (un por cada experimento) de fontes de raios X celestes, ter conseguido identificar centos de fontes puntuais con suficiente precisión como para atopar contrapartidas ópticas, estudado a variabilidade de varios obxectos en raios X, entre elas a variabilidade aperiódica de Cyg X-1 en escalas de milisegundos, e ter descuberto o primeiro eclipse nunha binaria de raios X de baixa masa.
High Energy Astronomy Observatory 2

HEAO 2 (acrónimo de High-Energy Astronomy Observatory 2), renomeado máis tarde como observatorio Einstein, foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 13 de novembro de 1978 mediante un foguete Atlas-Centaur desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
HEAO 2 formou parte dunha serie de tres observatorios espaciais adicados á observación no rango dos raios X e raios gamma, continuando o traballo feito por satélites como o ANS, os satélites das series OSO e SAS e os satélites Vela.
A misión de HEAO 2 era estudar fontes de raios X específicas e o fondo cósmico de raios X, localizar con precisión fontes no rango de enerxías entre 0, 2 e 4, 0 keV, facer medicións espectrais de alta sensibilidade e facer medidas de alta precisión de fontes transitorias de raios X.
HEAO 2 era idéntico a HEAO 1, coa diferenza de levar volantes de inercia para permitir un apuntado cunha precisión de 1 minuto de arco. Estaba composto por un módulo de equipo (SEM, spacecraft equipment module), onde ía aloxado o equipo de control do satélite, e un módulo de experimentos (EM, experiment module) aloxando parte do sistema eléctrico e catro experimentos.
HEAO 2 tiña forma de poliedro de seis caras de 5, 68 m de longo e 2, 67 m de diámetro, cun peso duns 3130 kg, incluíndo 1450 kg dos experimentos. A taxa de transmisión de datos era de 6, 5 kb/s para transmisión en tempo real e de ata 128 kb/s para transmisións desde calquera das dúas cintas de almacenamento de datos de a bordo. Reentrou na atmosfera o 25 de marzo de 1982. Experimentos
HEAO 2 levaba a bordo un telescopio de incidencia de raios X en cuxo plano focal podía colocarse un de varios experimentos posibles: High Resolution Imaging (HRI): unha cámara dixital de raios X para o rango entre 0, 15 e 3, 0 keV.
Imaging Proportional Counter (IPC): contador proporcional sensible á posición para o rango entre 0, 4 e 4, 0 keV.
Solid State Spectrometer (SSS): detector de litio e silicio arrefriado crioxénicamente para o rango entre 0, 4 e 4, 5 keV.
Bragg crystal spectrometer (FPCS): un espectrómetro de cristal de Bragg.
Monitor Proportional Counter (MPC): monitor para o rango entre 1 e 20 keV.
Un espectrómetro de banda larga, Broad Band Filter (BBFS).
Objective Grating Spectrometer (OGS): un espectrómetro de incidencia. Resultados
HEAO 2 foi o primeiro observatorio en raios X en facer espectroscopía de alta resolución e estudos morfolóxicos de remanentes de supernovas. Ademais descubriu que as emisións das coroas de estrelas normais son máis intensas do esperado e resolveu varias fontes individuais na galaxia de Andrómeda e nas nubes de Magallanes. Tamén fixo o primeiro estudo de emisións de raios X por parte do gas galáctico e extragaláctico e detectou os chorros de raios X de Centauro A e de M87.
High Energy Astronomy Observatory 3

HEAO 3 (acrónimo de High-Energy Astronomy Observatory 3) foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 20 de setembro de 1979 mediante un foguete Atlas-Centaur desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
HEAO 3 formou parte dunha serie de tres observatorios espaciais adicados á observación no rango dos raios X e raios gamma, continuando o traballo feito por satélites como o ANS, os satélites das series OSO e SAS e os satélites Vela.
A misión de HEAO 3 era facer unha exploración de todo o ceo en raios gamma e raios cósmicos. Foi lanzado cunha inclinación orbital máis alta que HEAO 1 e HEAO 2 debido a que estaba máis enfocado ó estudo dos raios cósmicos, que penetran mellor na magnetosfera terrestre cerca dos polos. Os obxectivos principais eran determinar a composición isotópica dos raios cósmicos con masas atómicas entre 7 e 56, buscar raios cósmicos formados por núcleos superpesados, de masas de ata 120, e estudar a intensidade, espectro e evolución temporal de fontes de raios gamma e X con enerxías entre 0, 06 e 10 MeV.
HEAO 3 foi inxectado nunha órbita inicial de 504 km de apoxeo e 485 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 43, 6 graos e un período de 94, 5 minutos. Reentrou na atmosfera o 7 de decembro de 1981. Experimentos
HEAO 3 levaba a bordo catro experimentos: Espectrómetro linear de raios gamma.
Detector de núcleos pesados.
Espectrómetro de escudo para raios gamma.
Medidor de composición isotópica de raios cósmicos.
High Energy Transient Explorer 1

High Energy Transient Experiment 1 ou HETE 1 foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 4 de novembro de 1996 mediante un foguete Pegasus XL desde as instalacións de Wallops Island. Características
A misión de HETE 1, liderada polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, foi estudar os gromos de raios gamma en lonxitudes de onda de raios gamma, raios X e ultravioleta. Tiña a característica de poder localizar con precisión os gromos.
Debido a un fallo da terceira etapa do Pegasus XL, HETE 1 quedo unido ao foguete e sen poder desplegar os seus paneis solares, polo que acabou reentrando na atmosfera sen poder cumprir a súa misión. En 2000 voou HETE 2 coa mesma misión e usando instrumentos de reposto da misión orixinal.
High Energy Transient Explorer 2

High Energy Transient Experiment 2 ou HETE 2 foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 9 de outubro de 2000 mediante un foguete Pegasus H desde Kwajalein. Características
A misión de HETE 2, liderada polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, foi estudar os gromos de raios gamma en lonxitudes de onda de raios gamma, raios X e ultravioleta, levando a cabo a misión que HETE 1 non puido ao fallar o foguete lanzador.
O observatorio tiña tres instrumentos: FREGATE, un conxunto de espectrómetros de raios gamma de campo ancho de visión para enerxías entre 6 e 400 keV.
WXM, un detector de raios X de campo amplo para enerxías entre 2 e 25 keV.
SXZ, varias cámaras para raios X suaves, entre 0, 5 e 10 keV.
O observatorio observaba o ceo enteiro en busca de gromos de raios gamma, sendo capaz de detectar a posición de gromo e transmitila a terra en menos de dez segundos, así como estudar a distribución e intensidade dos gromos en varias enerxías e outros fenómenos enerxéticos.
HETE 2 tiña forma de cubo rectangular de aproximadamente 1, 0 x 0, 5 x 0, 5 m e 124 kg de masa, con catro paneis solares saíndo da base. As comunicacións tiñan lugar en banda S para a comunicación co observatorio e VHF para a transmisión dos datos de localización de gromos.
Highly Eccentric Orbiting Satellite

Highly Eccentric Orbiting Satellite 1 e 2, ou abreviadamente HEOS 1 e 2 foron dous satélites artificiais da axencia europea ESRO lanzadas o 5 de decembro de 1968 e o 31 de xaneiro de 1972 mediante un foguete Delta E1 e un foguete Delta L respectivamente. Características
A misión dos dous satélites era estudar os campos magnéticos interplanetarios, os raios cósmicos, o vento solar e a magnetosfera terrestre. Cada satélite tiña algúns obxectivos propios. Os dous tiñan forma de cilindro, unha masa de pouco máis de 100 kg e estabilizábanse mediante xiro.
HEOS 1 foi inxectado nunha órbita de 6804 km de perixeo e 227. 099 km de apoxeo. Funcionou sen problemas durante 16 meses ata que un problema no equipamento de a bordo dificultou o seu control de actitude. En 1974 a súa telemetría reducírase ao 50% do tempo potencial durante o que podería funcionar o satélite e só funcionaba o experimento de medicións de campos magnéticos. Reentrou na atmosfera terrestre o 28 de outubro de 1975.
HEOS 2 tiña unha órbita inicial de 397 km de perixeo e 245. 098 km de apoxeo. Funcionou ben ata a súa reentrada atmosférica, o 5 de agosto de 1974. Instrumentos
HEOS 1 e 2 levaban un conxunto lixeiramente distinto de instrumentos a bordo:
HEOS 1
Medidores de campos eléctricos e magnéticos.
Un magnetómetro de porta de fluxo.
Detector de protóns en raios cósmicos con enerxías superiores a 350 MeV.
Un analizador hemisférico electrostático.
Medidor de fluxo de raios cósmicos.
Detector de electróns en raios cósmicos.
Detector de protóns solares.
HEOS 2
Un magnetómetro de porta de fluxo.
Detector de protóns e electróns para enerxías entre 20 eV e 50 keV.
Observación solar en VLF.
Detector de electróns de alta enerxía.
Detector de micrometeoroides.
Telescopio contador de partículas.
Medidor de vento solar para enerxías entre 230 eV e 16 keV.
Higinio Cambeses

Higinio Cambeses Carrera, nado en Antas (A Lama) en 1900 e finado en Pontevedra o 19 de febreiro de 1949, foi un director de banda e compositor galego. Traxectoria
De formación autodidacta fundou na súa parroquia natal a Banda Celta Infantil para a que compuxo diversas obras, ademais de arranxos de temas populares. Fervente republicano, presentouse como candidato polo Partido Radical Socialista ás eleccións municipais do 12 de abril de 1931. Máis tarde dirixiu a Banda de Cuntis, e foi pioneiro na introdución da gaita nunha banda de música. En 1932 dirixiu a Agrupación Musical de Ordes promovida por Manuel Sousa Hermida e en 1933 a Banda de Viveiro, e alí aprobou en 1935 as oposicións para profesor da Escola de Música.
De ideoloxía republicana, ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou en Viveiro unha Comisión de Axuda aos Presos na localidade que axiña disolveu o comandante militar. Ao pouco detivérono e foi condenado en 1941 a pagar unha multa de 250 pesetas. Sufriu continúas detencións, malleiras e sancións laborais e económicas. Entre 1943 e 1948 volveu dirixir a Banda de Cuntis e de 1946 e 1948 foi tamén director da banda La Lira da Sociedad Cultural y Artística de Monterroso. Encargouse da Banda de Padrón en 1948.
Obsesionado pola presión e o medo aos que foi sometido despois do golpe de Estado, intentou rematar coa súa vida en Cuntis sen conseguilo, e logo de ser trasladado ao Hospital Provincial de Pontevedra aforcouse. Como compositor escribiu máis de duascentas pezas, entre as que salientan A noite do Santo Cristo, Una vez en La Habana, Nosa Terra, ¡Adiós, para siempre! , Zumba Loureiro, ¡Ard’o eixo carballeira! , Cantigas d'a ría, E si mo deches foy no muiño, Flores de la calle ou Una tarde en Zaragoza.
Higinio Fernández de la Vega Pasarín

Higinio Fernández de la Vega Pasarín, nado en Vilariño (Castroverde) en 1862 e finado en Friol o 7 de xullo de 1948, foi un notario e escritor galego. Traxectoria
Fillo de José Fernández de la Vega e irmán de Wenceslao Fernández de la Vega Pasarín. Cursou o bacharelato no Instituto de Lugo e estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en 1886. Colaborou en El Regional e El Norte de Galicia. Exerceu a avogacía en Castroverde, onde foi xuíz municipal. E 1889 pasou a administrador de Rendas pública de Ribadeo. En 1895 ingresou no corpo de notarios, e foi notario no concello de Friol. Baixo o pseudónimo de Pepe das Festas ou ben coa súa sinatura, publicou múltiples poemas en A Monteira e outras publicacións.
Casou con Ángela Pardo Saavedra e foi pai de oito fillos, entre eles Celestino Fernández de la Vega.
Higinio Rodríguez Mármol

Higinio Rodríguez Mármol, nado na Torre (Porqueira) en 1886 e finado en Xinzo de Limia en 1976, foi un político galego. Traxectoria
Emigrou a Cuba, e iniciouse en 1917 como masón na loxa Obreros de Morón de Camagüey, alcanzando o grao terceiro. Regresou a Galicia en 1921 con 36 anos. Instalouse en Ganade (Xinzo de Limia) e casou coa mestra Ramona Iglesias Nóvoa, coa que tivo nove fillos. Foi levador de libros da Casa Eire de Ourense, e despois converteuse en industrial muiñeiro. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Porqueira de 1925 a 1927 e na Segunda República foi concelleiro e alcalde interino de Xinzo de Limia. En 1934 ingresou na loxa Constancia nº 13 de Ourense con simbólico de “Martí” e pertenceu á xunta protectora da Escola Laica Neutral de Ourense. Volveu ser concelleiro de Xinzo de maio a xullo de 1936 por Izquierda Republicana e foi elixido alcalde.
Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 non fixo oposición. Foi cesado o 5 de agosto e detido o 21 de novembro acusado de masón. Foi recluído na Prisión Provincial de Ourense e despois na de Celanova até mediados de xaneiro de 1937. Volveu ser detido o 16 de maio dese ano, permanecendo en prisión até o 27 de decembro de 1939, cando saíu en liberdade provisional, para ingresar novamente o 9 de febreiro de 1940, continuando detido até o 11 de abril. Fóronlle incautados os bens e polo Juzgado Especial de Incautaciones o Confiscaciones de Ourense instruíuse causa por responsabilidade, impoñéndolle 3. 000 pesetas de multa. Xulgado en 1944, foi condenado a 12 anos e un día de reclusión menor. Encarcerado na Prisión Provincial de Madrid presentou recurso ante o Consello de Ministros, e o 31 de maio de 1946 conmutáronlle a pena inicial pola de 6 anos e un día de confinamento. En xuño de 1945 puido saír en prisión atenuada no seu domicilio e permaneceu nesa situación até xullo de 1950. Vida persoal
Casou coa mestra Ramona Iglesias Nóvoa, que finou o 5 de agosto de 1968, e foi pai de Carmen, Aurora, Concha, Adelaida, Ramón, Balisila, Antonio, Manuel e José Rodríguez Iglesias.
Hijos de J. Barreras

Hijos de J. Barreras, S. A. é unha empresa viguesa adicada ao deseño, construción e reparación naval. Historia
Nos seus inicios o estaleiro construía veleiros para a pesca asociados coa conserveira Massó. Nos seus 120 anos de historia a empresa leva construídos máis de 1600 buques. Barreras foi o maior estaleiro privado de España. En 2013 a declaración de ilegal do Tax lease levou á creva da empresa entrando no accionariado Pemex que mercou o 51% por 6 millóns de euros.
Hikari

Hikari (光市, ひかりし, Hikari-shi) é un concello da prefectura de Yamaguchi no Xapón. Está situado no sueste da prefectura, na área da provincia histórica de Suō e ao oeste da rexión de Chūgoku, no extremo oeste da illa de Honshū. Ten 91, 94 km² de superficie, unha poboación de 53. 120 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 578 h/km².
Hikari limita cos concellos de Kudamatsu, Shūnan, Tabuse, Yanai e Iwakuni. Economía
Na zona costeira fórmase a zona industrial de Shūnan coas cidades veciñas de Kudamatsu e Shūnan. Personaxes de sona
Itō Hirobumi (伊藤 博文) - Foi samurai, político, e 1º, 5º, 7º e 10º primeiro ministro do Xapón
Yōsuke Matsuoka (松岡洋右) - Foi diplomático e político, foi ministro de asunto exterior durante segunda guerra mundial
Kenji Miyamoto (宮本顕治) - Foi político e secretario xeral e presidente do Partido Comunista Xaponés, tamén membro da Dieta na Cámara.
Hilary Putnam

Hilary Whitehall Putnam nado en Chicago o 31 de xullo de 1926 e finado en Arlington (Massachusetts) o 13 de marzo de 2016, foi un filósofo analítico que propuxo un realismo alternativo fronte ao realismo tradicional. Fixo importantes achegas á filosofía da mente, a filosofía da linguaxe e á filosofía da ciencia. Traxectoria
Seu pai estivo vencellado ao Partido Comunista dos Estados Unidos, e súa nai era xudía. Estudou na Universidade de Pensilvnia, na Universidade de Harvard e na Universidade de California onde recibiu o seu doutoramento en filosofía. Un dos seus profesores foi Rudolf Carnap, artífice do positivismo lóxico que Putman sempre rexeitou.
Putnam militou contra o antisemitismo, apoio o Movemento polos dereitos civís, declarouse en contra da Guerra do Vietnam e foi membro do Partido Laboral Progresista. Converteuse ao xudaísmo.
Foi membro da Academia Estadounidense das Artes e das Ciencias, da Academia Británica e da Academia de Ciencias Morais e Políticas de Francia. Foi profesor emérito da universidade de Harvard. Pensamento
Putnam tentou responder á pregunta de en que medida somos quen de coñecer o mundo real. Rexeita o que denomina o realismo metafísico ou realismo externo que mantén que se pode chegar a unha descrición auténtica e global de como o mundo é. Para Putnam a verdade é un xeito de coherencia entre as nosas crenzas entre si e coas nosas experiencias. Pero experiencias que son internas ao noso sistema de crenzas.
Marcaba tamén distancias co relativismo pois unha cousa é non poder chegar a unha descrición incontaminada do real e outra que calquera esquema conceptual poida ser válido. Nunca un enunciado e a súa negación poden ter o mesmo valor de verdade, e ha de estar subordinado á nosa práctica (amosando unha clara influencia de William James). Seguindo unha certa evolución no seu pensameno chega a afirmar que as nosas experiencias son, de entrada, encontros directos coa realidade.
Putnam sostiña que é posible unha fundamentación racional para a ética e amosábase a prol dunha ética universal, insistindo en non confundir pluralismo con relativismo. Unha verdade merecedora de tal nome ten que estar no mundo e someterse á discusión pública. Non todo vale pero a democracia é unha condición irrenunciable para o debate sobre a verdade. Defendía, xa que logo, un pragmatismo que marca distancias co escepticismo moral e co dogmatismo.
Putman foi célebre pola formulación de ideas como a realizabilidade múltiple, o isomorfismo funcional, o experimento da terra xemelga, o argumento da indispensabilidade, o cerebro na cubeta. .. Obras
Reason Truth and History. Cambridge, 1981
Realism with a human face. Cambridge, 1990
Renewing filosophy. Cambridge, 1994
Pragmatism: an open questión. Oxford 1995
Ethics without ontology. Cambridge 2004
Hilemorfismo

O hilemorfismo (do grego ὕλη ‘materia’, μορφή ‘forma’, e -ismo) é a teoría filosófica ideada por Aristóteles e seguida pola maioría dos escolásticos, segundo a cal todo corpo está constituído por dous principios esenciais, que son a materia e a forma. Como calquera obxecto material ten unha forma, a materia prima é o substrato básico de toda a realidade. No mundo material, a materia non pode darse sen forma e a forma non pode darse sen materia. Mentres que a materia pura non ten máis que unha existencia teórica, a forma pura existe realmente: é a divindade, o primeiro motor inmóbil. Materia: Aquilo do que a cousa está feita.
Ex: Cadeira de madeira---> a madeira é a materia. Forma: O que fai que unha cousa sexa o que é.
Ex: O que fai que a cadeira sexa cadeira e non mesa.