proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Rexión de Minsk

A rexión de Minsk (en belaruso Мінская вобласць) é unha das seis rexións de Belarús. Divisións administrativas
A rexión divídese administrativamente en 22 distritos, 307 selsovets, 22 cidades, 8 municipios e 20 asentamentos urbanos.
Distritos da rexión de Minsk
Os 22 distritos da rexión de Minsk son os seguintes: Distrito de Barysaŭ - centro administrativo: Barysaŭ
Distrito de Byarezin - centro administrativo: Berazino
Distrito de Červyen - centro administrativo: Červyen
Distrito de Dzyaržynsk - centro administrativo: Dzyaržynsk
Distrito de Kleck - centro administrativo: Kleck
Distrito de Kapyl - centro administrativo: Kapyl
Distrito de Krupki - centro administrativo: Krupki
Distrito de Lahoysk - centro administrativo: Lahoysk
Distrito de Lyuban - centro administrativo: Lyuban
Distrito de Minsk - centro administrativo: Minsk
Distrito de Myadzyel - centro administrativo: Myadzyel
Distrito de Maladzyečna - centro administrativo: Maladzyečna
Distrito de Nesviž - centro administrativo: Nesviž
Distrito de Pukhavičy - centro administrativo: Maryina Gorka
Distrito de Sluck - centro administrativo: Sluck
Distrito de Smalyavičy - centro administrativo: Smalyavičy
Distrito de Salihorsk - centro administrativo: Salihorsk
Distrito de Staryye Darohi - centro administrativo: Staryye Darohi
Distrito de Stoŭbcy - centro administrativo: Stoŭbcy
Distrito de Uzda - centro administrativo: Udza
Distrito de Vileyka - centro administrativo: Vileyka
Distrito de Valožyn - centro administrativo: Valožyn
Rexión de Moravia Meridional

A Rexión de Moravia Meridional (en checo: Jihomoravský kraj) é unha unidade administrativa (kraj) da República Checa. Sitúase na parte meridional da rexión histórica de Moravia, e a súa capital é Brno, a segunda cidade máis grande do país.
Está dividida nos distritos (okresy) de Brno, Blansko, Břeclav, Hodonín, Vyškov e Znojmo.
Rexión de Poltava

A rexión de Poltava (en ucraíno: Полтавська область, "Poltavska oblast") é unha rexión e óblast do centro de Ucraína.
O centro administrativo da rexión é a cidade de Poltava. Xeografía
A superficie da rexión é de 28. 748 km² (4. 76% do total de Ucraína). O río Dniéper pasa pola rexión. Demografía
A poboación era de 1. 544. 085 en 2006. En 2013, pouco antes do conflito bélico Ucraína-Rusia, a poboación baixara a 1. 462. 000. En 2021, antes da invasión rusa de Ucraína, a poboación do oblast' era de 1. 352. 000 (3. 28% da poboación total de Ucraína).
Etnicamente segundo o censo de 2001 o 91. 4% da poboación era ucraína e o 7. 2% rusa.
Rexión de Tabora

Tabora é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida a Tanzania. A súa capital é a cidade de Tabora.
Posúe unha extensión de 72. 151 km2 e segundo o censo do 2002 tiña unha poboación de 1. 717. 908 habitantes. Distritos
Ten seis distritos: Igunga
Nzega
Sikonge
Tabora
Urambo
Uyui
Rexión de Ternopil

A rexión de Ternopil (en ucraíno: Тернопільська область, "Ternopilska oblast"), tamén coñecida como Ternopilshchyna (en ucraíno: Тернопільщина) é unha rexión (oblast) de Ucraína. O seu centro administrativo é a cidade de Ternopil. Ten unha superficie de 13. 823 km², e en 2013 a súa poboación era de 1. 075. 455 habitantes.
Rexión de Toluca

A rexión Toluca ou XIII Rexión de Toluca, é unha das 16 rexións demarcadas polo goberno do estado de México. Concellos
Almoloya de Juárez
Almoloya del Río
Calimaya
Chapultepec
Mexicaltzingo
Metepec
San Antonio la Isla
San Mateo Atenco
Rayón
Tenango del Valle
Texcalyacac
Toluca
Zinacantepec
Rexión de Zumpango

A Rexión de Zumpango ou XVI Rexión de Zumpango, é unha rexión histórica do Estado de México definida trala división territorial de México en 1824 e demarcada polo goberno do estado de México en 1999. A rexión está formada por sete concellos, a cabeceira rexional é a cidade de Zumpango de Ocampo. [Cómpre referencia] Demografía
A rexión está dividida por 7 concellos.
Rexión determinante da complementariedade

As rexións determinantes da complementariedade (CDR, polas súas siglas en inglés) son unha parte dos dominios variables das cadeas pesada e lixeira das inmunoglobulinas (anticorpos) producidos polas células B, e dos receptores da célula T, situados na superficie das células T, por onde estas moléculas se unen ao seu antíxeno de maneira altamente específica. Un conxunto de CDR constitúe un parátopo. Como son as partes máis variables desas moléculas, os CDR son esenciais para a diversidade de especificidades para o antíxeno xeradas polos linfocitos. Localización e estrutura
Na secuencia de aminoácidos dun dominio variable dun receptor de antíxeno hai tres CDR (CDR1, CDR2 e CDR3) situados non consecutivamente. Como os receptores de antíxeno están formados tipicamente por dous dominios variables (en dúas cadeas polipeptídicas diferentes, a cadea pesada das inmunoglobulinas e a lixeira), hai seis CDR en cada receptor de antíxeno que fan contacto en conxunto co antíxeno. Unha soa molécula de anticorpo ten dous receptores de antíxenos (nos extremos da rexión Fab) e, por tanto, contén doce CDR. Nun anticorpo pentamérico como a IgM hai 60 CDR en total
Como a maior parte da variación de secuencia asociada coas inmunoglobulinas e receptores de células T (TCR) se encontra nos CDR, estas rexións denomínanse ás veces rexións hipervariables. Dentro do dominio variable, CDR1 e CDR2 encóntranse na rexión (V) da cadea polipeptídica, e CDR3 inclúe parte da rexión V, e toda a rexión de diversidade (D, só na cadea pesada) e a rexión de empalme ou unión (J). A CDR3 é a máis variable.
A estrutura terciaria dun anticorpo é importante para analizar e deseñar novos anticorpos. As estruturas tridimensionais dos CDR non H3 de anticorpos foron agupadas e clasificadas por Chothia et al. e máis recentemente por North et al. A modelización de homoloxía é un método computacional para construír estruturas terciarias a partir de secuencias de aminoácidos. As denominadas regras H3 son regras empíricas para construír modelos de CDR3.
Rexión paleártica

A rexión paleártica, ou paleártico, identifica, dentro da bioxeografía, unha das oito ecozonas nas que se divide a Terra. A rexión paleártica engloba as áreas terrestres de Europa, o norte de África ata á beira sur do Sáhara e Asia ata ó norte do Himalaia, deixando fóra as penínsulas da India e o sur da Arabia.
A rexión Paleártica ten a súa orixe no período Paleóxeno (antes chamado período Terciario), cando se desenvolveron na zona novas formacións de plantas e novas especies de animais.
Co Neártico (a biozona constituída por Groenlandia e Norteamérica ata ó norte de México) forma a rexión Holártica. Os límites exactos destas rexións son discutidos: Groenlandia pode incluírse tanto no Paleártico como no Neártico e os límites exactos do Paleártico no Himalaia, na súa fronteira coa rexión oriental son pouco definidos como amosan os cambios nas formacións vexetais que se atopan nas zonas fronteirizas.
Rexión pseudoautosómica

As rexións pseudoautosómicas, PAR1 e PAR2 son secuencias homólogas de nucleótidos situadas nos cromosomas X e Y. (PAR Pseudoautosomal Region).
As rexións pseudoautosómicas reciben ese nome porque calquera xene localizado neles (ata agora descubríronse 29) hérdase igual que calquera xene autosómico. A PAR1 comprende 2, 6 Mpb do extremo do brazo curto dos cromosomas X e Y dos humanos e simios (os cromosomas X e Y teñen 155 Mpb e 59 Mpb, respectivamente, en total). A PAR2 localízase nos extremos dos brazos longos, e ocupa 320 kbp. Os cromosomas X e Y só poden recombinarse polas rexións pseudoautosómicas. Herdanza e funcións
Os machos normais de mamíferos teñen dúas copias destes xenes: unha na rexión pseudoautosómica do seu cromosoma Y, a outra na porción correspondente do cromosoma X. As femias normais tamén posúen dúas copias dos xenes pseudoautosómicos, xa que cada un dos seus cromosomas X contén unha rexión pseudoautosómica. O sobrecruzamento entre os cromosomas X e Y está normalmente restrinxido ás rexións pseudoautosómicas; así, os xenes pseudoautosómicos mostran un patrón de herdanza autosómico en lugar de ligado ao sexo. Deste xeito, as femias poden herdar un alelo presente orixinalmente no cromosoma Y dos seus pais, e os machos poden herdar un alelo orixinalmente presente no cromosoma X do seu pai.
A función destas rexións pseudoautosómicas é que permiten que os cromosomas X e Y se apareen e segreguen apropiadamente durante a meiose nos machos. Xenes
Os xenes pseudoautosómicos encóntranse en dúas localizacións: PAR1 e PAR2. Pénsase que evolucionaron independentemente.
PAR1
PAR1 pseudoautosómico
ASMT
ASMTL
CD99
CRLF2
CSF2RA
SFRS17A
DHRSXY
GTPBP6
IL3RA
P2RY8
PLCXD1
PPP2R3B
SHOX
SLC25A6
XG
ZBED1
Nos ratos algúns xenes PAR1 foron transferidos a autosomas.
PAR2
PAR2 pseudoautosómico
SPRY3
SYBL1
IL9R
CXYorf1, que é agora mapeado como o pseudoxene "WASH6P", pero que é interesante debido á súa proximidade ao telómero. Patoloxía
O apareamento (sinapse) dos cromosomas X e Y e o sobrecruzamento (recombinación xenética) entre as súas rexións pseudoautosómicas parecen ser necesarias para a progresión normal da meiose nos machos. Deste modo, as células nas que a recombinación X-Y non ten lugar non poden completar a súa meiose. A desemellanza estrutural e/ou xenética (debida á hibridación ou mutación) entre as rexións pseudoautosómicas dos cromosomas X e Y pode interferir o apareamento e a recombinación, e consecuentemente causa a infertilidade dos machos.
O xene SHOX na rexión PAR1 é o xene que máis frecuentemente está asociado e mellor comprendido en relación con trastornos humanos, pero todos os xenes pseudoautosómicos escapan da inactivación X (inactivación dun dos dous cromosomas X) e son, por tanto, candidatos a teren efectos de dosificación de xenes en condicións de aneuploidía dos cromosomas sexuais (45, X, 47, XXX, 47, XXY, 47, XYY etc. ).
As delecións foron asociadas tamén coa discondrosteose de Léri-Weill e a deformidade de Madelung.
Rexións e Pobos Solidarios

Rexión e Pobos Solidarios (R&PS) é unha federación de partidos políticos autonomistas, nacionalistas ou independentistas do estado francés. Reivindicacións
No seu congreso celebrado en Brinhogan (Bretaña) o 25 de agosto de 2005 adoptaron as seguintes proposicións: Ratificación por parte do estado francés da Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias, modificación do artigo segundo da constitución francesa e oficialización de tódalas linguas faladas en Francia.
Creación de rexións cun estatuto específico en Savoia, Iparralde e Cataluña Norte, creación dun ámbito administrativo na Bretaña incluíndo o departamento do Loira Atlántico e a creación dunha inter-rexión occitana.
Estabelecemento dunha república federal en Francia.
Regulamento político e mesa para tratar as reivindicacións autonomistas.
Agrupamento dos presos corsos, vascos, bretóns e occitanos. Membros
Occitania: Partit Occitan. Iparralde: Partido Nacionalista Vasco, Eusko Alkartasuna e Abertzaleen Batasuna (como observador). Cataluña Norte: Convergència Democràtica de Catalunya e Esquerra Republicana de Catalunya. Bretaña: Unión Democrática Bretoa e Frankiz Breizh. Departamento de Savoia: Movemento Rexión de Savoia. Córsega: Partido da Nación Corsa.
Rexurdimento celta

Coñécese como Rexurdimento celta o revivir do interese pola cultura, os mitos, lendas e a literatura dos "pobos celtas" que se produciu en Europa na segunda metade do século XVIII e continuou durante o Romanticismo e parte do século XX. Historia
O interese polas culturas gótica e celta apareceu a mediados do século XVIII coas obras de Thomas Gray, influenciadas pola colección de poesía galesa publicada por Ieuan Brydydd en 1764. Foron moi populares influentes tamén os poemas pseudo-ossiánicos escritos por James Macpherson.
No século XIX publicáronse moitas traducións de obras das literaturas celtas, especialmente, os Mabinogion (Charlotte Guest, 1838-1849), o Barzaz Breiz e Os Bardos bretóns do século VI (Hersart de la Villemarqué, 1839-1850). En 1854 Ernest Renan publicou A Poesía das razas celtas, un estudo moi influente e en 1865-6 Mathew Arnold pronunciou unha serie de conferencias sobre a literatura celta en Oxford que vinculaba todas as literaturas celtas e contribuíu a promover a creación da cátedra de Celta nesta universidade en 1877.
Durante o XIX moitos escritores ingleses empregaron a temática celta, como Thomas Love Peacock, Tennyson e Gerard Manley Hopkins. En Escocia destacaron William Black e William Sharp (este co pseudónimo de Fiona Macleod). O rexurdimento foi especialmente vigoroso na Irlanda con autores como W. B. Yeats, "AE" (pseudónimo de George William Russell, Oliver St John Gogarty, Sean O'Casey e James Stephens. En Irlanda recibiu o nome de "Lusco-fusco celta".
Galicia
Galiza tamén tivo o seu propio rexurdimento celta, coñeceuse como "celtismo" e o seu maior representante foi Eduardo Pondal. Durante a ditadura de Francisco Franco, tódalas formas da cultura galega foron suprimidas en favor da cultura española que estaba fortemente baseada na cultura andaluza. Esta época de negación cultural durou até a morte de Franco, en 1975, cando foi restaurada a democracia e todas as culturas do estado puideron florecer unha vez máis. Destacados músicos e agrupacións celtas son Carlos Núñez, Luar na Lubre e Susana Seivane. Hoxe en día, o Movemento de Rexurdimento Galaico ten como obxectivo revivir a lingua galaica.
Reyrieux

Reyrieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Reyssouze

Reyssouze é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Reyðarfjörður

Reyðarfjörður é unha vila situada en Islandia. Está emprazada nun dos fiordes máis grandes da costa oriental islandesa, do que toma o seu nome. Poboación
Ten aproximadamente uns 2. 300 habitantes censados. Clima
Ten un clima chuvioso, con gran parte do ano cos ceos cubertos por néboas. Aínda que nos días de verán danse nesta zona temperaturas das máis altas do país. Breve historia
Durante gran parte do século XX foi un importante porto pesqueiro da illa debido á súa boa situación e as boas condicións que aí se dan. Importante porto tamén durante a segunda guerra mundial. Foi a principios do século XXI cando sobre a cidade planearon ideas da construción dunha planta de aluminio. Esta planta foi levantada entre 2003 e 2007.
Reñaca

Reñaca é unha praia e un barrio turístico-residencial chileno situado ao norte da comuna de Viña del Mar e ao sur da comuna de Concón, é un dos resorts máis exclusivos da Rexión de Valparaíso. A súa praia cada ano pasa a ser o epicentro da diversión de verán.
Reómetro

Un reómetro é un instrumento de medida de laboratorio que se usa para medir a forma en que flúen un líquido, unha mestura ou unha suspensión, baixo a acción de forzas externas.
Emprégase para fluídos que non poden definirse cun único valor de viscosidade e que, polo tanto, requiren máis parámetros que os que pode subministrar un viscosímetro. Mide a reoloxía do fluído.
As partes do reómetro son: cilindro xiratorio, cilindro estacionario, resorte de restitución, dial de lectura, conxunto de engrenaxes, panca posicionadora de velocidades (L600, L300), interruptor, manivela e soporte.
Rhamphorhynchoidea

Os ranforrincoideos (Rhamphorhynchoidea) son un suborden de pterosauros. A diferenza dos seus descendentes, os pterodactiloideos, a maioría tiñan dentes e longas colas, e moitas especies carecían de cristas óseas no cranio; no entanto, bastantes tiñan cristas brandas de queratina.
Rhapsody of Fire

Rhapsody of Fire (antes coñecido como Thundercross e, anteriormente, como Rhapsody) é un grupo italiano formado en 1997 por Luca Turilli e Alex Staropoli. O seu estilo é unha peculiar mestura entre Power Metal (na vertente máis épica, ou Metal Épico), Música clásica e Folk, aderezada con elementos de bandas sonoras dos anos 70. A etiqueta comercial que define o seu estilo resposta a esta mestura: Hollywood Epic Metal (Metal Épico de Hollywood). Membros Actuais
Alex Staropoli – Teclado (1993–)
Roby De Micheli – Guitarra principal(2011–), guitarra rítmica (2013-)
Alessandro Sala - Baixo (2015–)
Giacomo Voli - Voz (2016-)
Manu Lotter - Batería (2016-)
Rhinopithecus strykeri

Rhinopithecus strykeri é unha especie de primates catarrinos da familia dos cercopitécidos orixinaria do norte de Birmania e a zona adxacente de China. A especie foi descuberta en 2010 e estudada polo equipo dixido por Geissmann. O nome da especie foi escollido en homenaxe ao filántropo Jon Stryker. Estímase que a poboación coñecida está formada por 260-330 individuos.
Aínda que as primeiras análises centráronse nun cranio, en 2012 chegaron a rexistrarse imaxes dalgúns individuos. A choiva supostamente fai que esbirre debido á curta pel arredor do seu fociño empinado. A xente da zona informa de que se senta coa cabeza dirixida cara a abaixo, agochando a cara entre os xeonllos cando chove, seguramente para protexer o nariz da entrada de auga.
Aínda que a especie é nova para a ciencia, non o é para os cazadores da zona, que lle chaman "nwoah mey" ou "mono coa cara volta cara arriba", en dialecto local. Este mono está ameazado pola desaparición do seu hábitat natural e pola caza.
Rhinotia hemisticta

Rhinotia hemisticta é unha especie de gurgullo da familia Belidae. Só vive en Australia, onde recibe o nome de gurgullo de nariz longo (long-nosed weevil) pola característico apéndice longo protuberante da cabeza que semella un nariz. Mide 2, 5 cm de longo e habita en zonas boscosas. [Cómpre referencia]
Foi descrita por primeira vez por Ernst Friedrich Germar en 1848 co nome Belus hemistictus. Na literatura tamén aparece co nome Rhinotia hemistictus.
Rhizoctonia

Rhizoctonia é un xénero de fungo pertencente á familia Ceratobasidiaceae. As especies deste xénero non producen esporas mais están compostas de hifas e esclerocios (propágulos hifais) e snn estadios asexuais dos fungos do xénero Thanatephorus. As especies de Rhizoctonia son saprófitos, porén de xeito facultativo son parasitos patóxenos das plantes, que causan doenzas de importancia económica. Tamén son fungos micorrícicos asociados ás orquídeas. O nome do xénero foi creado para acomodar moitos fungos de aparencia semellante mais non relacionados entre eles.
Rhizoctonia solani

Rhizoctonia solani (teleomorfa: Thanatephorus cucumeris) é un patóxeno de plantas, cun gran rango de hóspedes e de distribución mundial. É unha das causas da podremia damping off, que mata as plántulas en horticultura. Identificación
Rhizoctonai solani non produce esporas, polo que é identificado só por características do micelio. As súas células hifais son multinucleadas. R. solani subdivídese en grupos de anastomose (AG) baseado en fusión de hifas entre razas
O teleomorfo de R. solani é Thanatephorus cucumeris. Forma basidios reunidos e catro esterigmas apicais onde os esporidios ovais, hialinos se fixan.
R. solani produce micelio de branco a pardo escuro cando medra sobre micelio artificial. As hifas miden 4-15 μm de ancho e tenden a ramificar nalgúns rectos. Un septo medra preto de cada brazo de hifa e unha pequena constrición no brazo son diagnósticos.
Rho

Rho é o nome da décimo sétima letra do alfabeto grego (ῥῶ); equivale ao /r/. Minúscula ρ, maiúscula Ρ. Adoita transcribirse como r. Provén da letra do alfabeto fenicio rēš. Como signo numérico representaba o cen. En maiúscula serve tamén para designar o décimo sétimo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o décimo sétimo da Odisea.
Rhodnius

Rhodnius é un xénero de hemípteros da subfamilia Triatominae, que é un importante vector para o espallamento da enfermidade de Chagas. As especies de Rhodnius foron importantes modelos para os estudos de Sir Vincent Wigglesworth sobre a fisioloxía dos insectos, e máis especificamente sobre o crecemento e desenvolvemento. Especies
Rhodnius amazonicus Almeida, Santos & Sposina, 1973
Rhodnius brethesi Matta, 1919 (Tc)
Rhodnius colombiensis Moreno Mejía, Galvão & Jurberg, 1999
Rhodnius dalessandroi Carcavallo & Barreto, 1976
Rhodnius domesticus Neiva & Pinto, 1923 (Tc)
Rhodnius ecuadoriensis Lent & León, 1958 (Tc)
Rhodnius milesi Carcavallo, Rocha, Galvão, Jurberg, 2001
Rhodnius nasutus Stål, 1859 (Tc)
Rhodnius neglectus Lent, 1954 (Tc)
Rhodnius neivai Lent, 1953
Rhodnius pallescens Barber, 1932 (Tc) (principal vector en Panamá).
Rhodnius paraensis Sherlock, Guitton & Miles, 1977 (Tc)
Rhodnius pictipes Stål, 1872 (Tc)
Rhodnius prolixus Stål, 1859 (Tc) (principal vector en Colombia e Venezuela, e en Guatemala, Honduras e algunhas partes de Nicaragua e O Salvador).
Rhodnius robustus Larrousse, 1927 (Tc)
Rhodnius stali Lent, Jurberg & Galvão, 1993 (Tc)
As especies marcadas con (Tc) están asociadas con Trypanosoma cruzi
Rhododendron ponticum

O Rhododendron ponticum é unha especie de rododendro nativo do sur de Europa e o suroeste de Asia. Descrición
R. ponticum é un arbusto denso cuxa característica máis rechamante é a presenza de flores grandes, rosas, formando verticilos, follas lustrosas e coriáceas que permanecen sempre verdes. Toda a planta contén alcaloides velenosos para o gando. Emprégase como planta ornamental, en xardinería.
Rhodopseudomonas

Rhodopseudomonas é un xénero de bacterias da familia Nitrobacteraceae. Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada está baseada na LPSN. A filoxenia está baseada en análises de xenoma completo.
Rhombosolea

Rhombosolea é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos rombosoleinos. propios das costas de Nova Zelandia e o sur de Australia.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, as especies deste xénero teñen o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo. Taxonomía
Descrición
O xénero foi descrito en 1862 polo zoólogo británico nado en Alemaña Albert Günther.
Etimoloxía
O nome Rhombosolea está formado pola raíz do latín científico rombo-, que deriva do latín clásico rhombus, -i, "rodaballo", e tamén "rombo" (figura xeométrica), que á súa vez vén do grego antigo ῥόμβος rhómbos, "algo que xira", que deriva do verbo ρέμβω rhémbō, "dar voltas e voltas", palabra que foi utilizada tanto por Euclides como por Arquímedes, que utilizaron o termo "rombo sólido" para describir a figura formada por dous conos que comparten unha base común, é dicir, un rombo, unida ao nome de xénero Solea (os linguados) que, á súa vez, vén do termo latino solea, que era o nome que lle daban os romanos a unha certa especie de linguado, debido ao seu aspecto que recordaba a sola dunha sandalia (en latín clásico, solea, -ae).
Sinónimos
Ao longo do tempo este xénero foi coñecido tamén polos sinónimos: Apsetta Kyle, 1901
Bowenia Haast, 1873
Especies
Segundo o WoRMS, e FishBase o xénero abrangue catro especies: Xénero Rhombosolea
Rhombosolea leporina Günther, 1862
Rhombosolea plebeia (Richardson, 1843) - a solla de area de Nova Zelandia.
Rhombosolea retiaria Hutton, 1874
Rhombosolea tapirina Günther, 1862
Rhombosolea plebeia

Rhombosolea plebeia é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos rombosoleinos, unha das catro recoñecidas actualmente no xénero Rhombosolea, coñecida en galego como solla de area de Nova Celandia.
Trátase dunha mariña, demersal, de certa importancia comercial, que vive en augas pouco profundas das costas do suroeste do Pacífico, en torno ás illas de Nova Celandia. Taxonomía
Primeira descrición
A especie foi descrita por primeira vez en 1843 polo naturalista escocés John Richardson, baixo o nome de Rhombus plebeius.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, e polo orixinario que lle impuxo Richardson, a especie foi coñecida ao longo do tempo polos sinónimos seguintes: Apsetta thompsoni Kyle, 1901
Bowenia novaezealandiae Haast, 1873
Rhombosolea thompsoni (Kyle, 1901)
Etimoloxía
O nome específico, plebeia, é a forma feminina do adxectivo latino plēbēius, -a, -um que, ademais de "plebeo", significa "ordinario", "corrente". Catracterísticas
É un peixe plano de forma romboidal que pode alcanzar unha lonxitude de 43 cm, aínda que os espécimes capturados roldan tan só os 30. Bioloxía
Hábitat
Trátase dun peixe mariño, demersal, que vive en augas pouco profundas, xeralmente a profundidades de entre menos de 50 até uns 100 m.
Os individuos xuvenís concéntranse en augas costteiras protexidas, tales como estuarios e marismas pouco profundas, onde permanecen até os dous anos de idade.
A especie non mostra unha marcada preferencia polo tipo de substratos, encontrádose en fondos de area, lama, arxila, grava e pedras. É común encontrala nas pozas que se forman cando baixa a marea.
Distribución
A especie distribúese polas cosatas das dúas grandes illas que constitúen o estado de Nova Celandia.
As zonas onde é máis abundante son a baía de Tasman (no norte da Illa Norte) e fronte á costa sueste da Illa Sur. Usos
Rhombosolea plebeiaone é unha das máis importantes especies pesqueiras de peixes planos de Nova Celandia. Captúrase na zona de pesca 81 (suroeste do Pacífico). Estado de conservación
En 2010 a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), avaliou o estado de conservación desta especie como LC (pouco preocupante), debido á súa abundancia na súa área de distribución e, aínda que se captura a escala comercial, no hai ningunha evidencia de diminución significativa da súa poboación.
Rhynia

Rhynia é un xénero de plantas vasculares extintas do Devónico, que consta dunha soa especie, Rhynia gwynne-vaughanii. O exemplar co que se describiu esta especie era o esporófito dunha planta terrestre vascular, axial, embriófita diplohaplonte produtora de esporas do Devónico temperán que tiña características anatómicas máis avanzadas que as briófitas. Rhynia gwynne-vaughanii pertencía a un grupo irmán de todas as outras traqueófitas, que inclúen as plantas vasculares modernas. Descrición
Rhynia gwynne-vaughanii foi descrita como nova especie por Robert Kidston e William H. Lang en 1917. A especie só se coñece polos espécimes fósiles atopados no chert de Rhynie en Aberdeenshire, Escocia, onde vivía preto dunha fonte termal rica en sílice. Rhynia era unha planta vascular que vivía en asociación con outras plantas vasculares como Asteroxylon mackei, un probable devanceiro das Lycopsida modernas, e con plantas prevasculares como Aglaophyton major, que se interpreta como basal ás verdadeiras plantas vasculares. Rhynia pénsase que tiña ramas laterais caducas que utilizaba para dispersarse lateralmente sobre o substrato e as poboacións da planta podían ser, por tanto, clónicas.
Evidencias da xeración gametofítica de Rhynia foron descritas como penachos densos de diminutos talos de só uns poucos milímetros de altura, aos que se lles dera o nome xenérico de Remyophyton delicatum. Como os de Aglaophyton major, Horneophyton lignieri e Nothia aphylla, os gametófitos de Rhynia eran dioicos, porque tiñan á vez gametanxios masculinos e femininos (anteridios e arquegonios) en diferentes eixes. Un descubrimento salientable é que os eixes dos gametófitos eran vasculares, a diferenza de case todos os gametófitos das pteridófitas modernas excepto o de Psilotum. Taxonomía
Inicialmente, R. Kidston and W. H. Lang describiron dúas especies de Rhynia do xacemento do chert de Rhynie: R. gwynne-vaughnii en 1917, e R. major en 1920. R. gwynne-vaughanii foi nomeada por estes dous autores en honra do seu anterior amigo e colega o botánico David Thomas Gwynne-Vaughan. O nome do xénero procede do topónimo do xacemento fósil, Rhynie.
Porén, un estudo do tecido vascular de ambas feito por David S. Edwards en 1986 levou á conclusión de que as paredes celulares das células condutoras de auga de R. major carecían das barras de engrosamento secundario observadas no xilema de R. gwynne-vaughanii, e eran máis ben como hidroides condutores de auga como os dos sporófitos dos musgos. A súa conclusión foi que R. gwynne-vaughanii pertence ás plantas vasculares, mentres que R. major pertence ás briófitas. En consecuencia, transferiuna a un novo xénero co nome Aglaophyton, deixando R. gwynne-vaughnii como a única especie coñecida de Rhynia. Rhynia é o xénero tipo das riniófitas, establecidas como subdivisión de Rhyniophytina por Banks, pero desde entón tratada como varias posibles categorías taxonómicas. Filoxenia
En 2004, Crane et al. publicaron un cladograma para as poliesporanxiófitas, no cal Rhynia e as outras Rhyniaceae estaban situadas como plantas vasculares (traqueófitas) basais. Velaquí o cladograma:
Rhyolite

Rhyolite (significando riolita), denominados máis tarde Aquacade e tamén coñecidos baixo a denominación Programa 720 e Programa 472, foi unha serie de satélites de intelixencia dos Estados Unidos de América para a detección de sinais electromagnéticas. Características
Os satélites Rhyolite, renomeados como Aquacade cando o seu nome orixinal se fixo público, eran satélites de intelixencia para a detección de sinais electrónicas desde a órbita xeoestacionaria. O seu obxectivo principal era recoller telemetría de mísiles soviéticos e chineses. Lanzáronse catro satélites Rhyolite entre 1970 e 1978, todos a bordo de foguetes Atlas-SLV3A Agena-D. Eran fabricados por TRW, tiñan unha masa de 700 kg e unha antena despregable de entre 20 e 23 m de diámetro. Foron substituídos polos satélites da serie Magnum.
Rhythm and blues

O rhythm and blues (R&B ou RnB) é un termo musical introducido en Estados Unidos en 1949 por Jerry Wexler da revista Billboard, e foi designado como unha mestura de jazz, gospel e blues. Substituíu o termo coñecido como "música negra", considerado ofensivo, así como á categoría de Billboard "Harlem Hit Parade" en xuño de 1949, e principalmente era usado para identificar o estilo musical que máis tarde evoluiría no rock and roll.
Riad

Riad (en árabe الرياض ar-Riyāḍ, «Xardíns») é a capital e maior cidade de Arabia Saudita. Situada no centro da península arábiga, no medio dunha rexión semidesértica, tivo a súa orixe coma oasis en época preislámica, pero o seu desenvolvemento e importancia veu coa elección do lugar pola dinastía saud coma sede capital no 1824.
Despois de 1940, a riqueza xerada pola explotación das enormes reservas petrolíferas do país, ten convertido a súa capital nunha metrópole que se achega aos 4. 600. 000 de habitantes (2008 est. ). Historia
As tribos nativas de Tasm e Jadees tiñan un primitivo asentamento no lugar, Yamamah, un oasis con riqueza de acuíferos na metade dos desertos arábigos. Coa chegada da tribo dos Bani Hanifa floreceu unha vila no lugar co nome de Hajar (ou Hajr), pasando o de Yamamah a denominar a rexión.
Así Hajr al-Yamamah foi a capital da provincia central da península arábiga co advento dos califatos islámicos. Puido ter fortaleza e murallas, tamén canais, citados polo viaxeiro Ibn Battuta no século XIV cando xa estaba a declinar (perdera a capitalidade provincial no século IX en beneficio da próxima Al-Kharj). Semella que nos séculos seguintes o lugar disgregouse en varios asentamentos (os máis importantes Muqrin e Mikal, inda que conservou a denominación de Hajr).
Xerme de Riad
Nos séculos XVI e XVII comeza a aparecer o nome de Riad pero non foi ata 1737 cando Deham ibn Dawwas tomou o control da área arrodeando o conxunto de barrios cunha muralla e facendo así de Ar-Riyad unha vila.
Entre 1744 e 1774 resistiu os ataques dunha alianza liderada por Muhammad ibn Saud que finalmente se apoderou da rexión creando o Primeiro Estado Saudita con capital en Diriyah (15 km ao noroeste).
Capital saudita
O Imperio Otomán destruíu Diriyah en 1818 pero acto seguido, en 1823, Turki ibn Abdallah fundou o Segundo Estado Saudita baixo administración otomá, elixindo Riad coma nova capital. Erixiu a mesquita da vila e un pazo de goberno ademais de arrodeala cunha nova muralla.
En 1865 caeu no poder do clan rival dos Al Rashid de Ha'il (vila ao norte) que en 1891 remataron co Segundo Estado Saudita. Neste período foi construída a fortaleza al-Masmak no interior da vila (ao nordeste).
En 1902 Abdulaziz ibn Saud tomou o forte Masmak reconquistando a cidade e dando comezo ao que en 1932 vaise constituír coma moderno reino de Arabia Saudita, do que Riad volveu ser elixida capital.
De vila tribal a metrópole
Apenas unha vila tribal ata o século XX e aínda unha pequena cidade en 1935 (30. 000 hab. ), Riad tivo que enfrontarse á conformación dunha moderna urbe no medio do deserto. A descuberta e explotación dos inmensos recursos petrolíferos do país axudou a unha das transformacións urbanas máis dramáticas do século pasado, no que a capital se converteu nunha metrópole de cinco millóns de habitantes que segue a crecer (agárdase que chegue aos dez millóns de habitantes no 2020).
Rial iemení

O rial iemení (en árabe: ريال يمني –Riyāl Yamanī–; código: YER) é a unidade monetaria da República do Iemen, teoricamente dividida en 100 fils, aínda que a moeda divisionaria non ten especia física desde a unificación do país, en 1990. Historia
Nos séculos XVIII e XIX, o termo rial (ou riyal) asociábase tradicionalmente ao tálero de María Tareixa, moeda de uso internacional que tiña ampla circulación no Iemen por mor do comercio do café cos franceses. Á medida que o Iemen se desenvolvía economicamente comezou a implantar a súa propia moeda local. Logo da unión de 1990 entre o Norte (a República Árabe do Iemen) e o Sur (a República Democrática Popular do Iemen), as moedas de ambos os territorios, o rial e o dinar, respectivamente, seguiron a ter curso legal durante un período de transición, cunha taxa de cambio de 26 riais por cada dinar.
O 11 de xuño de 1996, as moedas do sistema do dinar foron retiradas da circulación, tres anos despois de que se emitiran as primeiras moedas oficiais da República do Iemen, xa unida.
O valor do rial iemení caeu drasticamente con respecto ao dólar estadounidense na súa primeira década, desde os 20 riais por dólar a ata os 215, e desde entón mantívose estable durante anos. Moedas
Cando o Iemen se unificou, no territorio do Norte circulaban xa moedas con denominacións de 1, 5, 10, 25 e 50 fils, e de 1 rial. As moedas con valores faciais en fils desapareceron de camiño da circulación e, en 1993, o Banco Central do Iemen actualizou as moedas dun rial e introduciu as de 5 riais. A serie completouse coa cuñaxe da peza de 10 riais en 1995 e coa de 20 riais en 2004, esta última inicialmente bimetálica, aínda que en 2006 pasou a cuñarse en aceiro, do mesmo xeito que o resto da serie. Billetes
No momento da unificación do país, os billetes en riais en circulación procedentes do territorio do norte tiñan os valores de 1, 5, 10, 20, 50 e 100 riais. En 1993, o Banco Central do Iemen acordou substituír os billetes de 1 e de 5 riais por moedas, e o mesmo ocorreu co billete de 10 riais en 1995. En 1996 introduciuse o valor nominal de 200 riais, seguido polo de 500 riais en 1997 e polo de 1. 000 riais en 1998. O antigo billete de 20 riais foi substituído por unha moeda de valor equivalente en 2004. Ademais, o 14 de novembro de 2009 engadiuse á serie de papel moeda un novo billete de 250 riais. En 2017, o Banco Central do Iemen, que estreaba sede provisional en Adén, por mor da guerra civil, puxo en circulación unha nova tiraxe dos billetes de 500 de 1. 000 riais cunhas medidas de seguridade actualizadas. En 2018 reintroduciu ademais o valor de 200 riais e renovou o billete de 100 riais.
Ribeira da Cadaveira

A ribeira da Cadaveira é un pequeno curso de auga costeiro, encanado no seu treito final, que desauga na zona entre as praias da Poza e do Tamariz, en São João do Estoril. Está clasificada segundo a metodoloxía do Instituto da Auga portugués como «Moi Poluída».
O étimo «cadaveira» refírese a un terreo de cádavos, palabra de orixe galega que designa os paus de toxo queimados que ficaban en pé tras unha queimada.
A ribeira estaba no centro dunha dita popular na zona onde desembocaba:
Ribitol

Ribitol ou adonitol é un azucre-alcohol de 5 carbonos cristalino coa fórmula C5H12O5, formado a partir da redución da pentosa ribosa. Aparece de forma natural na planta Adonis vernalis, e na parede celular de bacterias grampositivas (especificamente, como ribitol fosfato, nos ácidos teicoicos). No ser humano o ribitol é un produto final metabólico formado pola redución da ribosa en fibroblastos e eritrocitos. Tamén forma parte da estrutura química da riboflavina e dos coencimas flavínicos flavín mononucleótido (FMN) e flavín adenín dinucleótido (FAD). En Escherichia coli, o D-ribitol pode actuar como inhibidor da L-arabinosa isomerase e da D-arabinosa isomerase.
Ribosa 5-fosfato

A ribosa 5-fosfato ou ribosa-5-fosfato é o monosacárido ribosa cun fosfato esterificado no carbono 5. É un azucre de cinco carbonos (pentosa) cun grupo aldehido (aldosa) e un grupo fosfato. Intervén na ruta da pentosa fosfato, no ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese e na síntese de nucleótidos. Na ruta da pentosa fosfato
A ribosa 5-fosfato é o produto final da fase oxidativa da ruta da pentosa fosfato e un intermediario da mesma. Orixínase a partir da ribulosa 5-fosfato por acción do encima ribulosa 5-fosfato isomerase, que transforma unha cetosa nunha aldosa. ribulosa 5-fosfato → ribosa 5-fosfato
A ribosa 5-fosfato formada pode utilizarse para a síntese de nucleótidos ou pode seguir a fase non oxidativa da ruta da pentosa fosfato reaccionando coa xilulosa 5-fosfato en reacción catalizada pola transcetolase para producir unha molécula de gliceraldehido 3-fosfato e outra de sedoheptulosa 7-fosfato. ribosa 5-fosfato + xilulosa 5-fosfato → gliceraldehido 3-fosfato + sedoheptulosa 7-fosfato No ciclo de Calvin
A ribosa 5-fosfato intervén no ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese, no cal esta molécula realiza en sentido contrario as mesmas reaccións da ruta da pentosa fosfato. Orixínase na fase rexenerativa do ciclo a partir da reacción do gliceraldehido 3-fosfato coa sedoheptulosa 7-fosfato, e despois isomerízase a ribulosa 5-fosfato. gliceraldehido 3-fosfato + sedoheptulosa 7-fosfato → ribosa 5-fosfato + xilulosa 5-fosfato
ribosa 5-fosfato → ribulosa 5-fosfato Síntese de nucleótidos
O fosforribosil pirofosfato (PRPP) utilízase na síntese de nucleótidos, xa que o azucre e o fosfato do nucleótido proceden del. O fosforribosil pirofosfato orixínase a partir de ribosa 5-fosfato pola acción do encima ribosa fosfato difosfoquinase. ribosa 5-fosfato + ATP → fosforribosil pirofosfato + AMP
O fosforribosil pirofosfato intervén tamén noutras reaccións, como a síntese de aminoácidos como o triptófano.
Ribulosa 1,5-bisfosfato

A ribulosa 1, 5-bisfosfato (tamén ribulosa 1, 5-bifosfato ou ribulosa-1, 5-bifosfato ou ribulosa-1, 5-difosfato, abreviadamente RuBP) é un azucre fosfatado de 5 carbonos, que é un importante substrato implicado na fixación do carbono durante o ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese.
Trátase dunha pentosa que leva dous fosfatos esterificados nos carbonos 1 e 5 e un grupo cetona (é unha cetosa) no carbono 2. Na fotosíntese funciona o estereoisómero D.
É o substrato do encima rubisco, que cataliza a incorporción de dióxido de carbono ao carbono 2 da ribulosa 1, 5-difosfato, orixinando un intermediario inestable de 6 átomos de carbono, denominado 3-ceto-2-carboxiarabinitol-1, 5-bisfosfato, que se divide practicamente ao momento en dúas moléculas de 3-fosfoglicerato (3PG), que é o primeiro produto estable da fase escura da fotosíntese. RuBP (5C) + CO2 (1C) Intermediario inestable (6C) → 2 moléculas de 3PG (3C)
* En realidade, a pH celular as moléculas estarían ionizadas e non serían necesarios os 2H+ para equilibrar a reacción.
O 3-fosfoglicerato seguirá as reaccións do ciclo de Calvin rexenerando a ribulosa 1, 5-bisfosfato, que recomezará outro ciclo, e orixinando unha molécula de glicosa que sae do ciclo.
Na última reacción do ciclo de Calvin, recíclase a ribulosa 1, 5-bisfosfato a partir da fosforilación no carbono 1 con gasto de ATP da ribulosa 5-fosfato. Carboxilación e oxidación da ribulosa 1, 5-bisfosfato
Normalmente o encima rubisco carboxila a ribulosa 1, 5-bisfosfato tal como se explicou antes. Pero en determinadas circunstancias, cando a concentración de CO2 é baixa, a de O2 alta e hai altas temperaturas o encima rubisco, en vez de carboxilar, mostra unha actividade de oxixenase e oxida a ribulosa 1, 5-bisfosfato, orixinando unha molécula de 3-fosfoglicerato (en vez de dúas) e unha molécula de fosfoglicolato. o fosfoglicolato inicia un ciclo de reaccións chamado fotorrespiración, que malgasta ATP e poder redutor, polo que supón un menor rendemento da fotosíntese. As plantas tropicais e de climas áridos, nas condicións indicadas, teñen pouca fotorrespiración comparadas coas plantas de climas temperados ou fríos.
Ribulosa 5-fosfato

A ribulosa 5-fosfato (tamén escrita ribulosa-5-fosfato) é un monosacárido de 5 carbonos (pentosa) cun grupo cetona no carbono 2 (polo que é unha cetosa) e un fosfato esterificado no carbono 5. É unha molécula de ribulosa fosforilada no carbono 5.
Este composto é o produto final da fase oxidativa da ruta da pentosa fosfato, e é un intermediario do ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese. Na ruta da pentosa fosfato
A misión desta ruta é a de obter NADPH e ribosa 5-fosfato, que se utilizarán na síntese de ácidos graxos e de ácidos nucleicos. Nesta ruta intervén a ribulosa 5-fosfato.
Na ruta da pentosa fosfato a ribulosa 5-fosfato orixínase a partir da deshidroxenación e descarboxilación do 6-fosfogliconato, catalizada pola fosfogliconato deshidroxenase. Na reacción prodúcese NADPH e CO2, e con ela remata a fase oxidativa da ruta. 6-fosfogliconato + NADP+ + H+ → ribulosa 5-fosfato + NADPH
Posteriormente, na fase non oxidativa da ruta, a ribulosa 5-fosfato isomerízase pola acción da fosfopentosa isomerase a ribosa 5-fosfato, polo que unha cetosa se converteu nunha aldosa. ribulosa 5-fosfato → ribosa 5-fosfato
Tamén se pode producir unha isomerización a xilulosa 5-fosfato catalizada pola fosfopentosa epimerase. ribulosa 5-fosfato → xilulosa 5-fosfato No ciclo de Calvin
No ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese a ribulosa 5-fosfato utilízase na reacción final que pecha o ciclo para rexenerar a ribulosa 1, 5-bifosfato (molécula na que se fixa o CO2).
Neste ciclo a ribulosa 5-fosfato pode obterse a partir de dous azucres de 5 carbonos, a ribosa 5-fosfato e a xilulosa 5-fosfato por medio de reaccións de isomerización catalizadas pola fosfopentosa isomerase e a fosfopentosa epimerase, que son similares ás da ruta da pentosa fosfato. ribosa 5-fosfato → ribulosa 5-fosfato
xilulosa 5-fosfato → ribulosa 5-fosfato
Despois, a ribulosa 5-fosfato formada utilízase na rexeneración da ribulosa 1, 5-bifosfato do ciclo de Calvin. Para iso vai ser fosforilada pola fosforribulosaquinase con gasto de ATP. ribulosa 5-fosfato + ATP → ribulosa 1, 5-bifosfato + ADP
Ricardo Arjona

Ricardo Arjona, nado en Ciudad de Antigua o 19 de xaneiro de 1964, é un cantante guatemalteco. Discografía
Dejame decir que te amo (1985)
Jesús verbo no sustantivo (1990)
Animal Nocturno (1993)
Historias (1994)
Si el norte fuera el sur (1996)
Grandes Éxitos (1997)
Sin daños a terceros (1998)
17 Grandes Éxitos (1999)
Vivo (1999)
Galería Caribe (2000)
12 Grandes Éxitos, em portugues (2001)
Santo Pecado (2002)
Lados B (2004)
Adentro (2005)
Quien dijo ayer (2007)
Ricardo Galli

Ricardo Adolfo Galli Granada, nado o 15 de agosto de 1965, é un activista do software libre arxentino, tamén coñecido polo seu alcume de Gallir.
É doutor en informática pola Universidade das Illas Baleares (UIB), onde imparte docencia. Tras levar a cabo un proxecto universitario para controlar o aparcadoiro das aeronaves no aeroporto de Palma, radicou na illa de Mallorca. En 2008 impartiu clases de Sistemas Operativos na UIB. É membro da Free Software Foundation (FSF) e foi presidente do grupo de usuarios de software libre BULMA. Proxectos
En 2005 presentou a páxina Menéame, un clon de Digg. A páxina galega Chuza emprega unha adaptación da versión de Menéame.
Ricardo García Borregón

Ricardo García Borregón, finado o 18 de abril de 2012, foi un enxeñeiro e político galego. Traxectoria
Enxeñeiro de Montes, foi xefe do distrito forestal de Pontevedra. Foi alcalde de Pontevedra do 10 de xuño de 1968 a 1970. Vida persoal
Foi pai de Ricardo García-Borregón Millán.
Ricardo García Santín

Ricardo García Santín, nado en Becerreá o 23 de xullo de 1906 e finado nas Nogais o 3 de decembro de 1991, foi un panadeiro e político galego. Traxectoria
Panadeiro nas Nogais. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 5 de agosto e ingresou na Prisión de Lugo; foi posto en liberdade o 12 de setembro. Volveu ser detido o 28 de abril de 1937 con Pedro Gutiérrez Gutiérrez. Procesado na causa 190/37 xunto con Luis García Vázquez, Jesús Salvador García Vázquez, Emilio Núñez Cabana, Nicomedes Lamas Díaz, Isidro Valentín Gómez Gerbolés, Pedro Gutiérrez Gutiérrez, Abel Valcárcel Puente, José González Rivero, José María Fátima Ben-Alí, José M. Freijo López, Nicolás Freijo López e José Poy Arrojo, foron xulgados en consello de guerra o 16 de febreiro de 1938; Ricardo foi condenado a reclusión perpetua por rebelión. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en decembro de 1938. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Lugo de onde saíu en liberdade condicional o 13 de xullo de 1943. Finou nas Nogais o 3 de decembro de 1991.
Foi novamente detido o 14 de febreiro de 1946 e ingresou na Prisión Provincial de Lugo encartado na causa 75/46. Foi posto en liberdade o 23 de marzo. Vida persoal
Casou con María Rosón López, e foi pai de Ricardo García Rosón.
Ricardo Gullón

Ricardo Gullón Fernández, nado en Astorga, León, o 30 de agosto de 1908 e finado en Madrid o 11 de febreiro de 1991, foi un avogado, escritor, crítico literario e ensaísta español. Traxectoria
Nacido o 30 de agosto de 1908 en Astorga, León, cursou estudos primarios na súa cidade natal, realizando os estudos secundarios en Francia. Licenciouse en Dereito pola Universidade de Madrid para posteriormente ingresar por oposición na Carreira Fiscal, desenvolvendo o seu labor en varias provincias españolas.
Despois de coñecer a Juan Ramón Jiménez, a quen se uniría nunha forte amizade, publicou a súa primeira obra Fin de semana en 1935. Ao finalizar a Guerra Civil Española foi feito prisioneiro por colaboración co exército republicano. Foi liberado grazas á axuda de Luis Rosales e Luis Felipe Vivanco, pero foi apartado da súa actividade profesional durante tres anos.
A partir de 1949 alternou a docencia universitaria na Universidade Internacional Menéndez Pelayo (UIMP) coa actividade xurídica. En 1953 viaxou a Porto Rico para visitar o seu amigo Juan Ramón Jiménez, exiliado político, e permaneceu alí durante tres anos. Despois de trasladarse aos Estados Unidos decidiu instalarse naquel país, desenvolvendo a docencia en Literatura española nas Universidades de Columbia, Middlebury, Chicago, Texas e California. Como profesor desenvolveu unha impresionante actividade, dirixindo decenas de teses de doutoramento sobre a novela española do século XIX, o modernismo e a poesía española contemporánea. Foi un dos hispanistas españois de maior influencia nos Estados Unidos no século XX. Recoñecido especialista mundial na obra de Juan Ramón Jiménez, Benito Pérez Galdós, José María de Pereda, Antonio Machado e Miguel de Unamuno, en 1989 ingresou na Real Academia Española. En 1989 foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias das Letras.
Morreu en Madrid o 11 de febreiro de 1991. O seu fillo Germán Gullón tamén é crítico literario. Obra seleccionada
Vida de Pereda (1943)
La poesía de Jorge Guillén (1949)
Cisne Sin Lago - Biografía de Gil e Carrasco (1951)
Novelistas británicos contemporáneos (1954)
Galdós novelista moderno (1957)
Las secretas galerías de Antonio Machado (1958)
Estudios sobre Juan Ramón Jiménez (1960)
Relaciones entre Antonio Machado y Juan Ramón Jiménez (1964)
La invención del 98 yotros ensaios (1969)
García Márquez o el olvidado arte de contar (1971)
Direcciones del modernismo (1971)
El modernismo visto por losmodernistas (1980)
Espacios poéticos de Antonio Machado (1987)
Ricardo Lorenzo Seoane

Ricardo Lorenzo Seoane, nado en Santiago de Compostela cara a 1908, foi un carpinteiro e político galego. Traxectoria
Carpinteiro en Conxo. En febreiro de 1934 foi detido por intentar entrar no Café Suízo de Compostela, onde se celebraba un baile. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Santiago de Compostela por rebelión na causa 361/36 con Luis Villaverde Lapido, Rogelio Riveiro Aboy, Vicente Fuentes, Manuel Hermida Pintor, Salvador Dopazo Lapido, José Montes e 15 máis, foi condenado a pena de morte. A sentenza foi conmutada por cadea perpetua. Volveu ser xulgado por rebelión militar na Coruña en febreiro de 1938. Abríronlle expediente de responsabiliadades políticas en xullo de 1938.