proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Club de Roma

O Club de Roma é unha asociación internacional creada o 8 de abril de 1968 con sede en Alemaña que se ocupa de diversas cuestións da política internacional. Os fundadores foron Alexander King e Aurelio Peccei.
Chamou a atención do público co informe The Limits to Growth, publicado en 1972 e coñecido como informe Meadows, que prevía que o crecemento económico non podería continuar indefinidamente debido á limitada dispoñibilidade de recursos naturais, en concreto do petróleo. Foi publicado en galego pola Editorial Galaxia co título «Os límites do crecemento. Informe para o proxecto do club de Roma sobre os retos da humanidade».
A crise do petróleo de 1973 acentuou a preocupación polo problema. Algunhas das previsións máis temidas realizadas polo Club de Roma na década de 1970 sobre o esgotamento dos recursos aínda non se cumpriron.
Segundo a súa páxina web, está formada por “científicos, economistas, empresarios, altos cargos, xefes de Estado e ex xefes de Estado dos cinco continentes que están convencidos de que o futuro da humanidade non está decidido e que todo ser humano. pode contribuír á mellora das nosas sociedades". O presidente do capítulo español do club é, desde 2001, Isidre Fainé. Premios e recoñecementos
Gañou o Premio da Paz do Friedenspreis des Deutschen Buchhandels.
Club de lectura

Un club de lectura é unha actividade, xeralmente gratuíta, onde un grupo de persoas afeccionadas a un xénero de novela determinada comparten a súa experiencia e as súas impresións con outros afeccionados. Definición
Nos clubs de lectura polo xeral o grupo de persoas len ao mesmo tempo un só libro. Cada lector faino na súa casa, non é necesario reunirse para a lectura, pero deben fixar unha data e lugar para reunirse cos outros lectores para ir comentando os avances na lectura da novela. En que consiste
Nas reunións os lectores debaten sobre o que leron: o estilo literario, a acción e os personaxes. En cada reunión acórdase a cantidade a ler nos días posteriores.
O coordinador das sesións é un lector que anima e modera os debates. Nunca debe ser o protagonista da reunión, acaparando o tempo de todos. Debe ser imparcial evitando tendencias e favoritismos que empobrecerían o club. O seu criterio deberá razoarse e será coñecido por todos os lectores. Incluso a figura do coordinador pode ser compartida por todos e ser rotatoria entre os seus membros. Os lectores
Estímase que a cantidade idónea de lectores participantes nun club de lectura oscila entre 6 e 15 persoas, podendo chegar nalgúns casos aos 20.
Os seus compromisos co Club de lectura non son nunca obrigatorios, pero deben ter unha participación activa en todo o proceso e asistir ás reunións dunha maneira continuada. Deben devolver puntualmente os libros prestados para que outro club poida facer uso deles. Obxectivo
O obxectivo dun club de lectura é ler, discutir e aprender dun libro. Para que se produza un fomento á lectura e se desenvolva a crítica construtiva que favoreza a atención a ideas doutros. Ademais débese potenciar o debate e estimular o coñecemento de tendencias artísticas ou intelectuais diversas.
Clube Mariño Salnés

O Clube Mariño Salnés é unha asociación deportiva e cultural fundada en Cambados en 1998. O seu obxecto social é a conservación, práctica, e promoción da navegación tradicional galega e a cultura mariñeira. Traxectoria
A asociación conta cunha frota de tres dornas, coas que practica a navegación recreativa e competitiva durante a temporada estival. Parte da súa actividade é a organización de regatas de embarcacións tradicionais, exposicións divulgativas, e colaboración con outras entidades e asociacións na promoción da cultura tradicional galega no eido da navegación.
Cluster II

Cluster II é unha misión espacial da Axencia Espacial Europea formada por catro satélites independentes voando en formación arredor da terra. Os catro satélites foron lanzados por separado durante o verán de 2000 mediante foguetes Soiuz U Fregat. A misión Cluster orixinal foi lanzada en 1996 mediante un foguete Ariane 5 e destruída xunto o foguete durante o lanzamento a causa dun malfuncionamento do vehículo lanzador. Cluster II lanzouse como substitución dos satélites perdidos, tendo asemade problemas en inicio coa localización de dous dos satélites. Características
Cluster II está adicada a investigar a relación entre o Sol e a contorna magnética terrestre. Os catro satélites iguais en órbita polar levan o nome de Rumba, Tango, Salsa e Samba e miden os diversos fenómenos que teñen lugar na magnetosfera terrestre tanto espacial como temporalmente, en base a once instrumentos diferentes. A misión deseñouse, grazas ao uso de catro satélites movéndose en proximidade, para estudar as estruturas de plasma a pequena escala, o vento solar e a onda de choque entre este e a magnetosfera, a magnetopausa, a magnetocola e as zonas auroriais.
Cada satélite ten forma de cilindro baixo do que saen longos mastros. O corpo cilíndrico está construído en aluminio con recubrimento de fibra de carbono, con seis tanques de propelente e paneis solares rodeando o cilindro. Os instrumentos científicos circundan esta estrutura. A distancia entre os catro satélites pode axustarse entre 3 e 60000 km, o que permite obter perspectivas simultáneas diferentes da magnetosfera. O período previsto de funcionamento dos satélites era de dous anos, pero en 2020 seguían funcionando e ofrecendo novos datos. No 2024 foron feitos retornar a Terra de xeito ordenado.
Clytus arietis

Clytus arietis é unha especie de escaravello da familia dos cerambícidos que no seu aspecto imita a unha avespa. Descrición
Acada os 9-18 mm de lonxitude e voa ben á luz do sol desde maio a xullo, a miúdo visitando as flores buscando pole e néctar. É inofensivo pero está protexido polo seu padrón de cores que imita as avespas e tamén imita os seus movementos, o que é un caso de mimetismo batesiano, que asusta aos depredadores. As larvas viven en madeira podre. Tamén emite un son rumbante cando está ameazado. Pode verse vagando polas flores desde finais da primavera a principios do verán e facilmente pode ser confundido cunha avespa. Non debe ser confundido con outro escaravello que tamén imita as avellas, que pertence á especie Rutpela maculata.
Clásicos Xuntanza

Clásicos Xuntanza é unha colección de libros editados entre 1999 e o 2001 por Xuntanza Editorial, da Laracha, con José Raúl Seoane Prieto como editor. Incluía obras clásicas da literatura traducidas ao galego. Estaba subvencionada pola Xunta de Galicia a través da Dirección Xeral de Política lingüística da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria. Descrición
A colección completa ten o ISBN 84-86614-86-4. Foi impresa por IMAGRAF en Santiago. Os volumes foron editados en rústica de 120 x 210 mm. As cubertas son de cor negra, con rótulos de autor e título en branco e unha imaxe do autor na portada. Títulos
Publicáronse 13 títulos.
Clásicos en Galego

Clásicos en Galego é unha colección de libros editada pola Xunta de Galicia (varias consellerías ao longo do tempo que durou a colección) e mais a Editorial Galaxia, dirixida por Manuel Díaz y Díaz. En edicións bilingües [orixinal (en latín, grego, inglés, francés. .. ) e tradución á lingua galega], publicouse do ano 1988 ao 2006. Descrición e contido
Os volumes foron editados en rústica con lapelas de 135 x 210 mm. As cubertas foron deseñadas por Manuel Janeiro.
Títulos
Publicáronse 26 títulos. Os números 16 e 24 constan de dous volumes cada un.
Cláudio Fontana

Cláudio Fontana (nado en Maranhão), é un cantante brasileiro retirado.
Na década de 1960 tivo éxito con álbums como Adeus ingrata, que vendeu 100. 000 exemplares. Integrou o grupo Chocolate.
Clã

Clã é un grupo musical portugués de pop rock, formado en 1992. Discografía
LusoQUALQUERcoisa (EMI, 1996)
Kazoo (EMI, 1997)
Lustro (EMI, 2000)
Afinidades (con Sérgio Godinho) (EMI, 2001)
Rosa Carne (EMI, 2004)
Gordo Segredo (DVD) (EMI, 2005)
Vivo (EMI, 2005) (2CD - live)
Cintura (EMI, 2007)
Disco Voador (EMI, 2011)
Clément Ader

Clément Ader, nado en Muret o 2 de abril de 1841 e finado en Tolosa o 3 de marzo de 1925, foi un enxeñeiro francés, precursor da aviación. Traxectoria
En 1868 mellora e fabrica velocípedes con grande éxito comercial, pero a guerra de 1870 arruínao e provoca o seu traslado a París. Perfeccionou o teléfono en 1878 e inventa o teatrófono, o que permite a transmisión telefónica por dúas canles, Ader realiza a primeira transmisión en estéreo en 1881. Baseándose nos estudos sobre o voo dos paxaros de Louis Mouillard, construíu os primeiros aeroplanos con motor. Entre 1890 e 1897 realiza tres aparatos: Eole (Avión I), Zéphyr (Avión II) e Aquilon (Avión III) baixo secreto militar.
O 9 de outubro de 1890 realiza o seu primeiro voo: 50 metros a 20 cm. de altura antes de se estrelar, os seus traballos resultan de interese para o ministerio da guerra francés, financiando as súas actividades, en 1897 o Aquilon realiza un voo de 300 metros diante dun comité militar o 14 de outubro, pero o proxecto queda finalmente paralizado.
Clínica (centro sanitario)

Unha clínica é unha institución (hospital, sanatorio, centro de saúde, ambulatorio, dispensario, etc. ), xeralmente de xestión privada, onde se trata a doentes en forma ambulatoria ou ingresados.
Recibe o seu nome por extensión do termo clínica, referido á diagnose dunha persoa enferma. Clínicas privadas
Moita clínicas privadas ofrecen diversos servizos vinculados á atención dos doentes. Nestas clínicas realízanse diagnósticos e tratamentos. Por estas características, numerosas clínicas poden compararse cos hospitais, sendo as primeiras, xeralmente, centros moi modernos con aparatos de alta complexidade, de última xeración, destinados ao diagnóstico e ulterior tratamento, cos avances da tecnoloxía dispoñíbeis no mercado.
Un exemplo de clínica é a Clínica Mayo, fundada en 1889 na cidade estadounidense de Rochester, (Minnesota) e que conta con filiais en Phoenix e Scottsdale (ambas en Arizona) e Jacksonville (na Florida), ademais de acordos con outros establecementos de Wisconsin, Iowa e Minnesota.
Un dos principais exemplos en Galicia é a clínica Povisa (acrónimo de Policlínico de Vigo), que é un centro médico privado concertado no centro urbano de Vigo que atende pacientes do sur da provincia de Pontevedra. Como centro privado que é, non pertence ao Complexo Hospitalario Universitario de Vigo, senón que é propiedade do grupo Nosa Terra de Xosé Silveira.
Clípeo (escudo)

Un clípeo (en latín clipeus) é un escudo grande utilizado polos gregos e romanos, de forma orixinalmente circular, e do que se di que foi usado por primeira vez por Proteo e Acrisio de Argos, e a súa forma inspirábase no Sol. Outras tradicións dan como orixe do clípeo antigas armas exipcias. O escudo utilizado polos heroes homéricos (chamado aspis ou ás veces hoplon) era grande dabondo como para cubrir un home enteiro. Descríbese ás veces como redondo, pero moitas veces tiña forma de oito (con curvaturas entrantes no centro) e hai moitas representacións del na arte micénica. No século VII a. de C. , aparece en Grecia o aspis koilè (escudo oco), que era un escudo redondo de 90 cm a un metro de diámetro, cóncavo, e compoñíase dun armazón de madeira cuberto por unha placa de bronce decorada cun emblema; a cara interna do escudo estaba recuberta de coiro, e a ela fixábase un brazal (porpax) para o antebrazo cunha empuñadura no bordo do escudo; pesaba uns 8 quilos. Os clípeos utilizábanse na Magna Grecia (sur de Italia) e polos etruscos e despois adoptáronos os primeiros romanos. Os romanos co tempo deixaron de usar esta arma, substituíndoa polo escudo rectangular chamado scutum. Durante o século III deixaron de usar o scutum e pasaron a usar un escudo oval (ás veces redondo). Desde a época destes escudos introduciuse a práctica de decoralos con emblemas e figuras, o que co tempo daría orixe á heráldica. Clipeus virtutis
No Imperio Romano, o chamado Clipeus virtutis era un escudo honorífico de metal precioso que o Senado concedía a un personaxe ao que se quería honrar e que se colgaba na Curia. O primeiro en recibir esta distinción foi Octavio Augusto o 26 a. de C. Uso decorativo
Plinio o Vello, que opinaba que o clípeo o inventaran os arxivos, tamén describe o costume de pintar un retrato do busto dun antepasado nun clípeo e colgalo nun templo ou outro lugar público. Despois empezaron a usarse en baixorrelevos e medallóns decorativos en sarcófagos ou outros lugares e recibían o nome de retratos clípeos (imago clipeata).
Tamén se chaman clípeos os elementos decorativos inscritos dentro dun círculo (ou medallóns) que poden levar calquera tipo de decoración (non só retratos) como frescos ou mosaicos, e que non só se usaron na arte romana senón tamén na arte medieval e durante o Renacemento.
Clítoris

O clítoris é a parte eréctil do aparato sexual feminino, situado na parte superior dos labios menores da vulva. A súa función nos seres humanos é producir pracer sexual e orgasmos. Terminoloxía
Sobre o termo usado en galego clítoris hai varias teorías que o fan proceder do grego, ben de kleitys (outeiro ou aba), de kleitos (eminente, espléndido ou excelente) ou incluso de kleiein (pechar) ou de kleis (chave). Tamén se relacionou coa palabra danesa keest (núcleo, centro).
Apareceu como termo anatómico no século I EC nos escritos de Rufo de Éfeso.
Tanto en Oriente como en Occidente noméase con termos que o relacionan co pracer sexual e o erotismo. Orixe e estrutura
Desde unha visión androcéntrica dos xenitais, o clítoris feminino é interpretado desde o século XVII como o equivalente ao pene masculino ao ser ambos os órganos eréctiles e unha vez que a equivalencia nas mulleres do pene deixou de considerarse a vaxina. Embrioloxicamente proveñen tanto o clítoris como o pene do mesmo tecido fino.
O órgano fórmase fóra do corpo cavernoso, é un tecido capilar formado por máis de 8. 000 terminacións nerviosas, que serven para a estimulación sexual da muller.
O tamaño medio do clítoris vai de 8 a 10 centímetros de longo e de 3 a 6 centímetros de largo. A parte exterior do clítoris, a glande clitoridiana, está parcial ou totalmente cuberta polo prepucio, e varía grandemente dende aqueles moi reducidos (que non sobresaen do prepucio) a outros moi saíntes, pero a maior parte do clítoris está oculto. A estimulación externa de todo o clítoris pode dar lugar a unha resposta sexual máis intensa. Unha explicación do orgasmo vaxinal é que resulta da estimulación do interior do clítoris durante a penetración sexual, e o pracer ligado ao sexo é un mecanismo evolutivo que favorece a reprodución. Recoñecemento da súa existencia
A literatura médica recoñeceu a existencia do clítoris no século XVI. No ano 1559 Realdo Colombo publicou De re anatomica, no que describía o asento de pracer da muller. Gabriele Falloppio reclamou ser tamén o descubridor do clítoris. Con todo, o médico grego Galeno en De Usu Partium xa o describía. Galeno consideraba que era de utilidade para incitar ao coito, aínda que cría que a súa función era protexer a vaxina comparándoo coa protección que a úvula dá á gorxa. O seu coñecemento non se restrinxía a Occidente, Avicena tamén fixo referencia a el.
Por outra banda, no século I o fisiólogo grego Rufo descríbeo con detalle e tamén o fai Sorano de Éfeso no século II. Modificación do clítoris
A mutilación xenital feminina, ou ablación, consiste na extirpación total ou parcial da parte exterior do clítoris. Esta práctica é rexeitada en nome dos dereitos humanos e da protección do menor en case tódolos países, aínda que a práctica está viva en moitas sociedades tradicionais da África subsahariana e Asia.
Clúster de Empresas de Automoción y Movilidad de Galicia

O Clúster Empresarial da Automoción e Mobilidade de Galicia (CEAGA) é unha organización que agrupa os principais actores do sector da automoción e mobilidade en Galicia, abarcando toda a cadea de valor. Entre os seus membros figuran o fabricante Stellantis Vigo, máis de 160 empresas consolidadas de servizos de compoñentes e soporte, o Centro Tecnolóxico de Automoción de Galicia (CTAG), e novas start-ups vinculadas á aceleradora Business Factory Auto (BFA). En conxunto, CEAGA representa un ecosistema de máis de 200 entidades, constituíndo un polo industrial e innovador de referencia a nivel nacional e internacional. A súa misión é impulsar proxectos cooperativos de alto impacto dirixidos a mellorar a competitividade da industria da automoción e mobilidade en Galicia. En canto á súa visión estratéxica, CEAGA pretende situar este sector como un referente mundial competitivo e sostible no horizonte 2030.
Ao longo da súa historia, CEAGA liderou iniciativas de alto valor estratéxico, consolidando a súa posición como un dos clústeres máis destacados de España e Europa. Neste sentido, a Fundación CEAGA está inscrita como Grupo Empresarial Innovador (AEI) coa cualificación de "Excelente" do Ministerio de Industria, Comercio e Turismo (MINCOTUR), en recoñecemento ao seu nivel de excelencia organizativa e de xestión.
A nivel europeo, CEAGA foi recoñecido pola Secretaría Europea de Avaliación de Clústeres (ESCA) como un dos clústeres mello xestionados da Unión Europea. En 2022, tras superar unha auditoría especializada, obtuvo a renovación do distintivo "Gold Label" cunha puntuación de 97 sobre 100, situándose entre os clústeres líderes do sector en Europa. Esta acreditación, de carácter independente, está recoñecida no ámbito europeo coma unha maneira de avaliación e comparación, e permite a CEAGA formar parte do grupo de Expertos de Clústeres Excelentes (CEEG). Estrutura de Goberno e Xestión: Padroado
O padroado é o goberno, representación e administración da Fundación CEAGA. Os membros son designados pola Asemblea de Empresas e desempeñan as súas funcións por período de dous anos, poidendo ser reelexidos. O padroado está integrado por unha presidencia, unha vicepresidencia, unha tesorería, unha secretaría e sete vocalías. Reúnese a lo menos, dúas veces ao ano e tantas veces como sexa preciso para a boa marcha da Fundación, incluíndo o seguimento do Plan Estratéxico. Tódalas seas funcionalidades especificanse nos estatutos da Fundación.
Dende marzo do 2023, a presidencia de CEAGA está a cargo de Patricia Moreira, directora de catro plantas do grupo ZF Lifetec. Premios e recoñecementos
Ao longo dos últimos anos, CEAGA foi distinguida por diversas entidades rexionais, nacionais e internacionais no recoñecemento a súa labor no impulso da competitividade, a innovación, a transformación dixital e a colaboración empresarial no sector de automoción. A continuación, recollense os principais premios e recoñecementos outorgados á organización e as súas iniciativas:
Recoñecementos rexionais
Coa morte nos talóns

Coa morte nos talóns (en inglés: North by Northwest) é un filme estadounidense de 1959 producido e dirixido por Alfred Hitchcock. Está protagonizado por Cary Grant, Eva Marie Saint e James Mason. O guión foi escrito por Ernest Lehman, que quería escribir "o filme de Hitchcock para rematar todas os filmes de Hitchcock". Coa morte nos talóns é unha historia de identidade equivocada, cun home inocente perseguido por todos os Estados Unidos por axentes dunha misteriosa organización que intentan evitar que bloquee o seu plan de sacar de contrabando un microfilme que contén segredos do goberno. Esta é un dos filmes de Hitchcock que inclúe unha partitura musical de Bernard Herrmann e unha secuencia de título inicial do deseñador gráfico Saul Bass, e foi a primeira en presentar un uso prolongado da tipografía cinética nos seus créditos de apertura.
Coa morte nos talóns é considerado un dos filmes canónicos de Hitchcock da década de 1950 e a miúdo é considerado un dos mellores filmes de tódolos tempos. En 1995, foi escollido para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo". Despois da súa primeira proxección, os críticos de The New Yorker e The New York Times aclamárono inmediatamente como unha obra mestra da comedia e unha sofisticada autoparodia.
Estreouse en galego o 21 de xaneiro de 2007 a través da TVG. Sinopse
Roger O. Thornhill é un executivo publicitario de Nova York a quen uns espías confunden cun axente do goberno, George Kaplan, polo que queren asasinalo. Consegue escapar por pouco, mais ségueno de preto e o goberno non pode sacalo da situación porque teñen un dos seus axentes encubertos infiltrado entre eles que sería descuberto e asasinado por eses espías se fixesen algo. Nesta situación Thornhill coñece unha atractiva muller, Eve Kendall, que o axuda. Personaxes
Cary Grant como Roger Thornhill
Eva Marie Saint como Eve Kendall
James Mason como Phillip Vandamm
Jessie Royce Landis como Clara Thornhill
Leo G. Carroll como o Profesor
Josephine Hutchinson como "Mrs. Townsend"
Philip Ober como Lester Townsend
Martin Landau como Leonard
Adam Williams como Valerian
Edward Platt como Victor Larrabee
Robert Ellenstein como Licht
Les Tremayne como poxador
Philip Coolidge como Dr. Cross
Patrick McVey como Sarxento Flamm
Edward Binns como Capitán Junket
Ken Lynch como Charlie
Coada

Non confundir con branqueo de diñeiro. A coada, barrela ou bogada é a acción de lavar as pezas de vestir ou outros tipos de roupa, como a roupa de cama. O material que se está lavando, ou que xa se lavou, denomínase "coada". Historia e características
Normalmente, os procesos de lavado levanse a cabo nun espazo reservado para o efecto; unha estancia individual ou unha cámara de lavado á cal nas casas particulares se lle chamaba "o cuarto do lavadoiro". Un edificio de apartamentos ou unha residencia de estudantes poden ter un servizo de lavandaría compartida ou unha empresa independente que se coñece como lavandaría.
Adoita gardarse a roupa sucia nunha cesta de servizo de lavandaría onde se manterá ata que haxa unha cantidade suficiente para encher a lavadora. A miúdo, polo menos na maioría de países industrializados, antes de pór a roupa na lavadora, sepárase en grupos de acordo coas instrucións de lavado que traen as pezas na etiqueta. En tempos anteriores había lavadoiros públicos onde as mulleres eran as encargadas de lavar a roupa da familia. Os lavadoiros eran espazos onde a xente adoitaba socializar e conversar, polo que aínda quedan expresións como facer lavadoiro para indicar cando se está rumoreando ou explicando cousas de terceiras persoas. No transcurso do século XX impuxéronse as lavandarías e os locais de lavado en seco. Etimoloxía
Coada provén de coar e este do latín colāre.
Barrela é un derivado de barro, cuxo posible étimo podería ser do precéltico barro 'lama'.
Bogada procede do xermánico bukon 'sucidade'.
Coalición electoral

Denomínase coalición, lista ou pacto electoral á agrupación de partidos políticos e/ou alianzas políticas ou organizacións cidadás que teñen como obxectivo presentar unha candidatura única nun proceso electoral. Non se debe confundir cos acordos electorais previos, xa que as coalicións electorais, coa unión de varias formacións, buscan obter un mellor resultado por unha dobre vía. En primeiro lugar, mostran ao electorado a capacidade de agrupar ao redor dun candidato ou programa común os distintos pareceres. Por outra banda, buscan adquirir vantaxes dos sistemas electorais (maioritarios ou proporcionais) ao tempo da adxudicación de escanos ou outros postos. O obxectivo é, así, que os votos dirixidos a grupos minoritarios se sumen a outros que, por separado, non lograrían representación política. O réxime xurídico das coalicións electorais varía en función dos países. Na maioría, no período anterior ao proceso electoral, para poder concorrer con candidatura propia, requírese a entrega, por parte das direccións dos partidos políticos, dos acordos polos que formalizan a unión. Posteriormente inscríbense nun rexistro creado ao efecto ante o órgano da administración pública designado ou o órgano electoral xudicial. No devandito documento debe constar o nome da coalición, o símbolo e as siglas, os grupos políticos que a integran e as eleccións ás que pretenden concorrer.
As limitacións para a creación de coalicións electorais varían conforme as diferentes lexislacións. Nuns países esíxese que o partido político que se integre na coalición non poida concorrer á mesma convocatoria coas súas propias siglas, mesmo en circunscricións ou distritos electorais onde a coalición non se presente.
Coanozoos

Os coanozoos (Choanozoa, do grego χόανος chóanos, "embude" e ζῶον zōon, "animal") é un filo de protistas relacionado cos animais e cos fungos.
En efecto, baseándose en estudos moleculares, os Choanozoa inclúense no supergrupo de eucariontes denominado Opisthokonta xunto cos Animalia e os Fungi. Un sinónimo de Choanozoa é Mesomycetozoa, que significa "entre fungos e animais", pero non debe confundirse con Mesomycetozoea, que é unha clase.
O nome Opisthokonta (opistocontos) alude a que o flaxelo, único cando está presente, ocupa unha posición posterior, avanzando a célula co flaxelo detrás, como se observa nos espermatozoides dos animais e ao revés que na maioría dos protistas, que son acrocontos (levan o flaxelo no extremo dianteiro). Isto é un dos detalles que permiten unir aos animais, os coanozoos e os fungos nun grupo maior (os opistocontos) como pode comprobarse no cladograma que vai ao final deste texto Composición
O filo dos Choanozoa inclúe unha colección diversa de protistas que se clasifican en varias clases.
Delas destaca Choanoflagellata, que comprende unhas 150 especies que viven en augas doces e mariñas e que presentan un colar de microvilosidades que rodea o único flaxelo e do cal toman o nome.
Os coanoflaxelados son case idénticos en forma e función aos coanocitos das Porifera (esponxas), os animais actuais máis primitivos, polo que os coanoflaxelados (e os Ministeriida) parecen estar moi relacionados co reino animal.
Porén, as clases dos Corallochytrea e os Mesomycetozoea parecen estar no límite entre os fungos e os animais.
A clase dos Mesomycetozoea ou Ichthyosporea comprende especies parasitas de vertebrados, principalmente de peixes, aparecendo nos tecidos do hóspede como esferas ou óvalos que conteñen esporas. A clase dos Corallochytrea inclúe un único organismo, Corallochytrium limacisporum, mariño e saprófito.
As clases dos Nucleariida e os Ministeriida antigamente se clasificaban xuntas na clase dos Cristidiscoidea, pero esta resultou ser polifilética, como o demostran diversos estudos de árbores filoxenéticas.
A clase dos Nucleariida comprende un pequeno grupo de ameboides con pseudópodos filiformes (filopodios), que viven principalmente no solo e en auga doce, e son a miúdo parasitos.
A clase dos Ministeriida inclúe a un protista mariño radiado e non flaxelado. Os Nucleariida parecen estaren relacionados cos fungos e os Ministeriida cos animais.
No pasado incluíranse tamén entre os protistas aos Chytridiomycota, pero agora se clasifican entre os fungos. Filoxenia
Cladograma Os coanozoos permiten facernos unha idea de como empezou a evolución dos verdadeiros animais pluricelulares (reino dos Animalia) a partir dos protistas. De feito, a comparación de xenes e proteínas e o estudo da ultraestrutura permitiron confirmar que un dos grupos dos coanozoos, os coanoflaxelados son, evolutivamente falando, o grupo irmán dos animais verdadeiros. Algúns especialistas tenden ultimamente a incluílos no reino animal, como o filo máis basal, dándolle o nome de Choanozoa (coanozoos), en lugar de incluílos no reino dos protistas.
Cobalto-60

O Cobalto-60 (60Co) é un isótopo radioactivo sintético do cobalto, cun período de semidesintegración de 5, 27 anos. O 60Co decae por desintegración beta ao isótopo estábel níquel-60 (60Nin). No proceso de desintegración, 60Co emite un electrón cunha enerxía de 315 keV e logo o núcleo activado de 60Ni emite dous raios gamma con enerxías de 1, 17 e 1, 33 MeV, respectivamente. A ecuación da captura neutrónica e desintegración é a seguinte:
5927Co + n → 6027Co → 6028Ni + e− + νe + raios gamma. Actividade
A actividade dun gramo 60Co é de 44 TBq (arredor de 1100 curios). Así, por exemplo, unha cantidade de 60µg de 60Co xera unha dose de 1 mSv no intervalo dunha hora a 1 metro de distancia. A inxesta de 60Co fai que se alcance a mesma dose en poucos segundos. As altas enerxías dos raios gamma implican unha diferenza de masa entre o 60Ni e o 60Co de 0, 003 Da. Isto equivale a 20 Watts por gramo, aproximadamente 30 veces superior á do 238Pu.
Unha dose de corpo enteiro de aproximadamente 3 a 4 Sv mata o 50 % dunha poboación en días ou semanas. Pode amorearse en poucos minutos de exposición a 1 g de 60Co. Aplicacións
A enerxía das partículas beta é baixa e pouco penetrante, o que fai sinxela a súa blindaxe. Con todo, os raios gamma emitidos teñen enerxías ao redor dos 1, 3 MeV e son altamente penetrantes.
As principais aplicacións do 60Co son: Elemento traza de cobalto en reaccións químicas
Esterilización de equipo médico
Fonte de radiación para radioterapia médica na terapia de cobalto
Fonte de radiación para radiografía industrial
Fonte de radiación para nivelar artefactos e espesores
Fonte de radiación para irradiación de alimentos.
Fonte de radiación para uso no laboratorio
A creación do 60Co é clave na nucleosíntese. Sen a etapa 60Co non se poderían formar os elementos n° 27 a 83 en supernovas. O 60Co artificial créase bombardeando un branco de 59Co cunha fonte de neutróns lentos, normalmente 252Cf moderados con auga para desaceleralos. Tamén se pode sintetizar nun reactor nuclear como o CANDU, onde as barras de aceiro substitúense por 59Co. O 60Co é tamén un activo isótopo na bomba de cobalto.
Despois de entrar no organismo, gran cantidade do 60Co excrétase nas feces. Unha pequena parte é absorbida polo fígado, os riles e os ósos. Unha prolongada exposición á radiación gamma pode causar cancro.
A mestura accidental dunha fonte radioactiva con cobalto pode formar aceiro radioactivo. No accidente de radiación en Ciudad Juárez, o 6 de decembro de 1983, unha fonte descargada (para uso médico) de 60Co causou a contaminación de 5. 000 T de aceiro. Con el producíronse preto de 6. 000 T de varilla contaminada que chegou a 15 estados de México e a varias cidades dos Estados Unidos. Estímase que 4. 000 persoas foron expostas á radiación como consecuencia deste desastre.
Cobertor

Un cobertor é unha peza téxtil de la, cotón etc. , en forma de cadrado ou de rectángulo, que se usa fundamentalmente para abrigarse na cama. Tamén pode denominarse manta.
Os cobertores úsanse para se protexer do frío, e en especial para se acochar ou arroupar mentres se dorme. Diferéncianse dos edredóns, sobrecamas, sabas e doutros cobertores polo seu grosor. Polo xeral fabrícanse con forma alargada e rectangular.
O seu uso específico ao longo da historia no comercio e a guerra asociouna como peza complementaria no oficio dos arrieiros e carrexadores de auga e na impedimenta das cabalarías. Tipos e texturas
Moitos dos materiais para fabricar cobertores, como a la, empréganse porque son grosos e polo tanto máis axeitados para a súa feitura, porén tamén se usa o cotón no caso de cobertores máis lenes. Os de la son máis quentes. Os máis comúns son acrílicos, de poliéster, de visón, de cotón e de la. Mais tamén os hai de materiais exóticos coma o gancho afgán ou cubertos de seda. En Galicia os cobertores facíanse a man no tear da casa, especialmente de la. Eran comúns os de cor beixe natural da la, con algunhas liñas ou fitas tinxidas de cores con tinturas naturais. de la de ovella, o tipo máis tradicional e cálido;
de cotón en rama tecida cun baño de goma para manter a súa consistencia;
de mesturas sintéticas, fabricada con derivados do nailon e outros tecidos sintéticos;
de parede, ou tapiz;
manta eléctrica, feita con dúas camadas de tecido envolvendo unha resistencia eléctrica, e un cabo de toma de corrente, polo xeral provisto dun regulador de temperatura.
manta de retallos, confeccionada a partir de retallos cosidos de cores, debuxos e formas diferentes. Usos
Os cobertores teñen sido empregados no exército para durmir, sendo os maiores consumidores de mantas de la de todos os tempos. As mantas militares adoitan ser de cor cinsenta, de la, e bastante grosas. Fornecedores como J. E. Ashworth & Sons e Faribault Woolen Mills fixeron a metade de todos os cobertores empregados nos EUA de todos os tempos.
Cobertores e mantas máis pequenos pódense empregar fóra do leito, por exemplo para se cubrir en sofás e cadeiras de brazos, ou coma obxectos de decoración.
Un dos usos máis populares dos cobertores é o seu uso no chan en xantares campestres (pícnics). O seu uso foi moi popular nas romarías galegas, onde a xente procura lugares con herba e cómodos para emprazar as mantas no chan. Téñense de feito deseñado mantas especialmente para este uso.
Cobra de colar

A cobra de colar ou cobra de auga de colar (Natrix astreptophora) é unha cobra non velenosa da familia Colubridae, propia da Península Ibérica. Ata recentemente foi considerada unha subespecie da cobra de colar eurasiática, ou Natrix natrix. Distribución
A cobra de colar é unha especie de serpe distribuída pola Península Ibérica e pola parte occidental de Francia, así como polo norte de África, nunha freita descontinua que inclúe un núcleo no norte de Marrocos (de Fez a Tánxer) e a costa alxeriana ata Tunisia. Descrición
Pode chegar a medir dous metros de lonxitude, pero os adultos adoitan ter arredor de 120 cm. Ten o corpo groso, a testa redondeada e os ollos de pupilas redondas. A cor é moi variable: a máis común é parda ou verde escuro, aínda que poden aparecer dende cor gris ata negro; coa parte inferior do corpo máis clara. Presenta manchas negras. Algúns individuos teñen un colar característico de cor amarela ou alaranxada. É unha especie de vida diúrna que se alimenta de anfibios (especialmente de ras e sapos), e pode chegar a cazar pequenos mamíferos e peixes. As femias son meirandes que os machos.
Cobra de colar eurasiática

A cobra de colar eurasiática ou cobra de auga de colar eurasiática (Natrix natrix) é unha cobra non velenosa da familia Colubridae, propia de Eurasia. É moi similar á cobra de colar que se pode atopar en Galicia e no resto da Península Ibérica, e que dende hai poucos anos se considera unha especie diferenciada. Descrición
Pode chegar a medir dous metros de lonxitude, pero os adultos adoitan ter arredor de 120 cm. Ten o corpo groso, a testa redondeada e os ollos de pupilas redondas. A cor é moi variable, a máis común é parda ou verde escuro, aínda que poden aparecer dende cor gris ata negro; coa parte inferior do corpo máis clara. Presenta manchas negras. Algúns individuos teñen un colar característico de cor amarela ou alaranxada. É unha especie de vida diúrna que se alimenta de anfibios (especialmente de ras e sapos), e pode chegar a cazar pequenos mamíferos e peixes. As femias son meirandes que os machos.
Cobra rateira

A cobra rateira ou cobregón (Malpolon monspessulanus) é unha especie de réptil escamoso da familia Colubridae. É unha cobra velenosa opistoglifa (cos dentes inoculadores de veleno situados na parte posterior da boca) que non é perigosa para o ser humano.
Coca (planta)

A coca (Erythroxylum coca) (en quechua: kuka) é unha planta suramericana da familia das Eritroxiláceas orixinaria dos escarpados contrafortes dos Andes amazónicos, principalmente de Bolivia e do Perú. Descrición
Ten porte arbustivo/arbóreo e pode ficar frondosa, as súas flores son amarelo abrancazadas, pequenas e aromáticas, solitarias ou reunidas en cimeiras, os froitos drupáceos oblongos, vermellos, e cuxas follas posúen 14 alcaloides, e dentre eles a cocaína. Compoñentes
O extrato de coca posúe diversos compostos orgánicos e inorgánicos, como na maioría da plantas. Hai proteínas, vitaminas, carbohidratos, graxas, fibras, calcio, fósforo e ferro, entre outros oligoelementos. As propiedades analxésicas da coca foron descubertas polos incas e até hoxe as súas follas son comumente mascadas na rexión dos Andes. Os efectos do alcaloide (cocaína) poden aplacar a fame e a fatiga.
A cantidade de cocaína contida nas follas frescas comporta só uns 0, 8 %. Ademais desta substancia, as follas da coca presentan outros alcaloides como metilecgoninca, benzoilecgnoninca, ecgonina e nicotina.
A absorción da cocaína é moito menos rápida e eficiente que as formas purificadas da cocaína e non causa os mesmos efectos psicoactivos e eufóricos asociados co uso da droga. A adicción ou outros efectos nocivos do consumo da folla na súa forma natural, non se teñen documentado. Refrescos
Algúns refrescos, como Coca-Cola, utilizan extracto de especies do mesmo xénero Erytroxylum, con menores contidos de cocaína, e outros imitaban a súa composición. Porén, tales refrescos pasaron a ser producidos de "noz de cola" e non posúen folla de coca na súa formulación.
A confusión sobre o contido do refresco Coca-Cola, e até mesmo sobre a súa formulación, débese ao feito de ter sido este o refresco precursor do uso da cocaína como medicamento antiemético, isto é, contra náuseas, vómito e diarrea. No inicio, Coca-Cola era "remedio", contiña vestixios da droga e o seu uso era indicado sempre despois das comidas. O farmacéutico John Pemberton, inventor de Coca-Cola, logo mudou o extracto do "remedio", visto o éxito nas vendas, que se mantén até hoxe.
Coca de Betanzos

A festa da Coca de Betanzos é unha celebración de orixe pagá que ten lugar no concello de coruñés de Betanzos, e que ten lugar o día do Corpus Christi. A orixe desta celebración radica na lenda mitolóxica da coca, un ser da mitoloxía galega que vive nas augas do mar ou dos ríos.
A Coca de Betanzos coñécese habitualmente como Camelo.
Cochaperona

As cochaperonas son proteínas que axudan ás chaperonas no pregamento de proteínas e outras funcións. As cochaperonas son moléculas de unión non cliente que axudan ao pregamento de proteínas mediado por Hsp70 e Hsp90. Son especialmente esenciais na estimulación da actividade ATPase destas proteínas chaperonas. Hai un gran número de cochaperonas a maioría das cales, baseándose na súa estrutura de dominios, pode clasificarse dentro de dous grupos: proteínas con dominio J e proteínas con repeticións tetratricopéptido (TPR).
As cochaperonas axudan ás proteínas de choque térmico no proceso de pregamento de proteínas. Estas cochaperonas poden funcionar de diversas maneiras. Principalmente están implicadas na funcionalidade ATPase das proteínas de choque térmico asociadas a elas. As cochaperonas catalizan a hidrólise de ATP a ADP nas súas respectivas chaperonas que despois lles permiten experimentar un gran cambio conformacional grazas ao que poden unirse aos seus substratos cunha maior afinidade ou colaboran na liberación do substrato despois do pregmento da proteína, como no caso da cochaperona p23.
As proteínas J, DnaJ ou Hsp40 son importantes cochaperonas para Hsp70 e teñen a capacidade de unirse a polipéptidos e despois recrutar a proteína chaperona DnaK. Outra cochaperona, GrpE, intervén despois do pregamento da proteína para causar un cambio conformacional en DnaK que lle permite liberar a proteína pregada. O mecanismo das proteínas TPR está menos estudado; os dominios TPR interaccionan con Hsp90 e Hsp70 e poden estar implicados na creación dun complexo multichaperona Hsp70-Hsp90.
As cochaperonas poden tamén exercer un importante papel en enfermidades causadas por un pregamento incorrecto como a fibrose quística. Unha interacción entre Hsp90 e a súa cochaperona, Aha1, é esencial para o correcto pregamento do regulador de condutancia de membrana da fibrose quística (CFTR). Outros exemplos do papel das cochaperonas en enfermidades son as doenzas neurodexenerativas. O alzheimer e o parkinson teñen varias proteinas que se poden agregar se non están debidamente chaperonadas. As cochaperonas CSPα (DNAJC5), auxilina (DNAJC6) e RME-8 (DNAJC13) son importantes para preservar o pregamento e a ensamblaxe, impedindo que se produza a agregación das proteínas. A detección de mutacións nestas proteínas foi asociada co comezo temperán de doenzas neurodexenerativas.
Coche bomba

Un coche bomba é un vehículo automotor (coche, camión etc) en cuxo interior colocouse unha bomba ou artefacto explosivo. A técnica do coche bomba adoita ser usada por terroristas, narcotraficantes, guerrillas e asasinos, xa que se despraza usando o seu propio mecanismo de transporte, podendo transportar unha gran cantidade de explosivos sen levantar sospeitas, para logo ser detonado nun sitio específico para facer o máximo dano a unha estrutura, unha barreira, ou cometer homicidio.
Coche de bombeiros

O coche de bombeiros é un vehículo empregado polos bombeiros deseñado para a loita contra as lapas. Ten como principal misión a de transportar os utensilios necesarios para abordar unha emerxencia por incendio. Adoita levar un motor para bombear auga obtida dunha boca de rego ou de calquera outra fonte de auga dispoñible, un equipo de comunicacións e diversas ferramentas necesarias para atender as urxencias. Características e equipamento
Hai varias configuracións de coches de bombeiros no referente á posición do panel de control da bomba incluíndo a montaxe da tapa, que pode estar ao lado, situada na fronte ou na parte posterior. Os camións poden levar algunhas cantidades de auga, pero os que operan xeralmente sobre a contorna urbana deséñanse baixo a confianza de que existan bocas de rego adaptadas para a súa operación no caso de incendio.
O propósito principal dos motores é a supresión do lume directo, non obstante poden levar moitas ferramentas incluíndo escadas, fontes de alimentación, traxes ignífugos e cascos, machadas, extintores de diferentes tipos, e equipo de ventilación. Hoxe en día o camión é manipulado por profesionais que adoitan levar un equipo e un vehículo multiúsos preparado non só para a loita contra o lume, senón que ademais está deseñado para as tarefas do rescate, a intervención nas primeiras misións etc. Non existe necesariamente unha fronteira clara entre un coche contra os incendios e unha unidade de rescate.
Coches de choque

Os coches de choque (bumper cars en inglés) son un tipo de atracción mecánica que consiste en varios carriños ou automóbiles eléctricos pequenos que obteñen a enerxía da superficie e o teito do escenario. Acéndense e apáganse remotamente por un operador. Estes carriños están protexidos por medio dunha grosa fita de goma protectora que lles permite bater entre eles. O seu inventor foi Victor Levand, que traballaba para a General Electric.
A potencia subminístrase habitualmente por un de dous métodos: O método máis antigo e común utiliza unha superficie e un teito condutores, cada un cunha polaridade de alimentación independente. Os contactos baixo do vehículo tocan o chan mentres que un pau de contacto montado no carro toca o teito, formando un circuíto electrónico completo.
Un novo método utiliza fitas alternas de metal na superficie separadas por espazadores illantes, sen a reixa do teito. As fitas alternas levan a corrente de alimentación e os carros son grandes de abondo para que a carrozaría do vehículo sempre poida cubrir polo menos dúas fitas nun intre dado. Un conxunto de cepillos por baixo de cada carriño fai contacto ao chou co que estea baixo da fita e a polaridade da tensión en cada contacto é separada para proporcionar sempre un circuíto correcto e completo para operar o vehículo.
A superficie de metal, xeralmente, configúrase coma unha pista rectangular ou ovalada e se asperxe grafito no chan para diminuír a fricción. Un parachoques de goma arrodea cada vehículo, e os condutores baten entre si a medida que se trasladan.
Cochin

Cochin, en portugués Cochim, en malaiala: കൊച്ചി, Kochi é a cidade máis grande do estado de Querala, na India cerca de 220 km ao norte da capital do estado, Tiruvanantapura. Formou parte do Estado Portugués da India entre 1503 e 1663. Hoxe pertence ao distrito de Ernakulam. É un dos principais portos na costa occidental do país. Tamén é a maior cidade da India que non ten máis da metade dos seus habitantes que profesan o hinduísmo. Topónimo
Os xeógrafos, viaxeiros e comerciantes antigos referíanse ao asentamento nos seus escritos como Cochim, Cocym, Cochym, Cochin e Cochi. Demografía
A cidade de Cochin ten cerca de 600. 000 habitantes, e a súa área metropolitana, mais de 1. 500. 000 habitantes, tornándoa a maior área urbana de Querala, a pesar de Tiruvanantapura ter, nos límites da cidade, mais habitantes que Cochin.
Linguas
Como noutros centros urbanos da India, a lingua inglesa é falada, con distintos graos de soltura, por unha gran parte da poboación. Historia
Idade Media
En 1102, Cochin converteuse na sede do Reino de Cochin, un principado con vínculos co Imperio Kulasekhara. Considerada como a "Raíña do Mar Arábigo", foi un importante centro de comercio de especias na costa dese mar desde o século XIV.
Idade Moderna e Contemporánea
Ocupado por forzas portuguesas en 1503, pasou a ser un asentamento colonial europeo na India. Permaneceu a capital da India portuguesa até 1510, cando os portugueses elixiron Goa como a súa capital. Máis tarde foi ocupada polos holandeses, os mysores e os británicos.
Séculos XX e XXI
En 1947, cando a India obtivo a súa independencia do poder colonial británico, Cochin foi o primeiro principado en unirse voluntariamente á Unión India.
Cochin creceu como un centro para a industria do transporte, o comercio internacional, o turismo e as tecnoloxías da información e da comunicación. É a localización comercial máis importante de Querala e unha das metrópoles secundarias de máis rápido crecemento da India. Do mesmo xeito que outras grandes cidades dos países en desenvolvemento, Cochin segue loitando con problemas de urbanización como a conxestión do tráfico e o impacto ambiental da actividade humana.
Hoxe, a cidade mantén unha herdanza colonial de culturas e mestura tradición e modernidade. Patrimonio
Entre os moitos puntos históricos da cidade, relacionados co inicio do período colonial, destacan a Igrexa de San Francisco, onde foi enterrado Vasco da Gama (despois trasladado a Portugal), a Fortaleza de Cochin e a Sinagoga Paradesi, construída en 1568.
Edificios históricos
Igrexa de S. Francisco (1503), construída polos portugueses coa tumba baleira de Vasco da Gama
Museo Indo-portugués
Basílica de Santa Cruz
Santuario construído xunto á Basílica de Santa Cruz dedicada á Nosa Señora de Fátima
Distrito da fortaleza de Cochin
Sinagoga de Cochin (1568)
Palacio de Mattancherry
Cocidius

Cocidius é un deus celta adorado no norte da Britania romana. Os romanos equiparárono con Marte, deus da guerra e da caza, e tamén con Silvanus, deus do bosque, montes e campos salvaxes. Ó igual que Belatucadros, era probablemente adorado polos soldados de baixo rango así como polos bretóns. Etimoloxía
Rivet e Smith suxiren que o nome pode proceder do celta cocco-, 'vermello', polo que posiblemente as representacións do deus estarían pintadas de vermello.
Cociente intelectual

O coeficiente intelectual ou cociente intelectual (abreviado CI ou, en inglés, IQ) é un valor numérico que resulta da realización dun test estandarizado para medir as habilidades cognitivas dunha persoa ("intelixencia") en relación co seu grupo de idade.
Exprésase de forma normalizada para que o CI medio nun grupo de idade sexa 100, é dicir, unha persoa cun CI de 115 está por riba da media entre as persoas da súa idade. O máis normal é que o desvío estándar (σ) dos resultados sexa de 15 ou 16, e os tests deséñanse de xeito que a distribución dos resultados sexa aproximadamente a distribución normal ou gaussiana, isto é, que seguen a curva de campá.
As puntuacións nun test dado e nunha poboación dada tenderon a subir ao longo da historia dos tests de CI (o efecto Flynn), así que estes tests requiren unha renormalización continuada de se desexar manter os estándares anteriores.
Os superdotados son aqueles que se atopan dúas sigma por riba da media.
Cociñeiro, cociñeira

Cociñeiro ou cociñeira é unha persoa que cociña por profesión. Nun restaurante ou hotel chef utilízase para designar o xefe (en francés chef) da cociña. Este é normalmente un chef executivo que ten ao seu cargo unha serie de persoas que desenvolven tarefas e axudan na elaboración dos pratos, pero que non son totalmente responsables do sabor final destes.
Cockatoo

Cockatoo foi o nome dun foguete sonda australiano activo entre 1970 e 1976. Características
Cockatoo foi un foguete de propelente sólido e dúas etapas que era lanzado desde Woomera. A primeira etapa consistía nun Gosling I británico e a segunda nun Lupus 1 australiano. Cunha masa de 400 kg, unha altura de 6, 60 m e un diámetro de 0, 26 m, podía chegar a alturas de ata 140 km. Lanzáronse un total de 28 Cockatoos, a maior parte en misións de estudo da concentración de ozono, radiación ultravioleta e condicións ionosféricas.