proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Jean Babelon

Para outros artigos de persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos Babelon Jean Babelon, nado en París o 19 de xaneiro de 1889 e finado na mesma cidade o 20 de abril de 1978, foi un bibliotecario, historiador e numismático francés. Traxectoria
Jean herdou a súa paixón polos libros, pola historia e pola numismática do seu pai, Ernest Babelon (1854-1924).
Logo de cursar os seus estudos no prestixioso centro de ensino superior École Nationale des Chartes, especializado na formación en ciencias auxiliares da Historia (fundamentalmente a biblioteconomía e a arquivística), elaborou as súas teses cos títulos de Jacopo da Trezzo et la Construction de l'Escurial. Essai sur les arts à la cour de Philippe II. 1519-1589, como tese principal, e La moralité de Bien Advisé et Mal Advisé, précédée d'une étude sur les moralités en général, como tese secundaria, o que lle permitiu a obtención do título de Arquiveiro Paleógrafo en 1910.
Posteriormente entrou a traballar no Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, naquela época dirixido polo seu pai. Nesa institución, quechegou tamén a dirixir entre os anos 1937 e 1961, desenvolveu toda a súa carreira profesional.
Jean Babelon é autor dunha produción científica baseada fundamentalmente no terreo da numismática, onde destacan o Catalogue de monnaies grecques de la collection de Luynes ("Catálogo das moedas gregas da colección de Luynes"), en catro volumes publicados entre 1924 e 1936, e o Catalogue de la Collection de monnaies et médailles de M. Carlos de Beistegui ("Catálogo da colección de moedas e medallas de M. Carlos de Beistegui"), editado en 1934. Tamén é salientable a súa obra acerca da arte e da literatura españolas.
Entre 1923 de 1931 dirixiu, xunto con Pierre d'Ezpezel, a revista trimestral de arqueoloxía e numismática Aréthuse, na que o escritor Georges Bataille, daquela bibliotecario do Gabinete de Medallas, publicou os seus primeiros artigos da numismática. Esta revista cesou a súa actividade en 1931 e retomouse novamente entre 1934 e 1935 co nome de Demareteion, tamén dirixida por Jean Babelon.
Jean Babelon obtivo ao longo da súa carreira tres distincións da Academia Francesa, da que formaba parte: o premio Montyon en 1916 e en 1948, e o premio Broquette-Gonin de literatura, en 1964, polo seu traballo titulado Les Monnaies racontent l'Histoire ("As moedas contan a Historia"). Principais obras
Á parte dos sueus numerosísimos artigos, fundamentalmente numismáticos, cómpre salientar as seguintes publicacións de Jean Babelon: 1924-1936: Catalogue de monnaies grecques de la collection de Luynes (4 volumes).
1927: La médaille et les médailleurs. Payot, París.
1934: Catalogue de la Collection de monnaies et médailles de M. Carlos de Beistegui Arquivado 12 de outubro de 2018 en Wayback Machine. . Les Beaux-Arts, París.
1942: Le portrait dans l'antiquité d'après les monnaies. Payot, París.
1944: La numismatique antique. Presses universitaires de France.
1946: Portraits en médaille. Alpina, París.
1951: Histoire de Paris d'après les médailles de la renaisance au XXe siècle (con Josèphe Jacquiot). París.
1963: Les monnaies racontent l'histoire.
Jean Baptiste Perrin

Jean Baptiste Perrin, nado en Lille o 30 de setembro de 1870 e finado en Nova York o 17 de abril de 1942, foi un físico-químico francés galardoado co Premio Nobel de Física en 1926. Traxectoria
Cursou estudos na Escola Normal Superior de París, sendo posteriormente profesor da mesma desde 1891. En 1910 incorporouse á Universidade de París como profesor de físico-química, que dirixiu desde 1927 a 1940.
Durante a primeira guerra mundial serviu no exército francés. En 1923 foi elixido membro da Academia de Ciencias de Francia. En 1936 foi designado subsecretario de Estado para asuntos científicos no Goberno da Fronte Popular de Léon Blum.
En 1940 trasladouse aos Estados Unidos, participando no movemento chamado Francia Libre e dirixiu o departamento científico da Escola Libre de Estudos Superiores de Nova York.
Foi o pai de Francis Perrin, tamén físico, especialista en fisión nuclear, quen dirixiu a Comisión para a Enerxía Atómica de Francia (CEA) de 1951 a 1970.
Jean Baptiste faleceu o 17 de abril de 1942 en Nova York, sendo transportadas as súas cinzas o 17 de novembro de 1948 ao Panteón de París. Investigacións científicas
En 1895 demostrou que os raios catódicos estaban construídos con corpúsculos con carga eléctrica negativa. En 1908 calculou de forma exacta o número de Avogadro (número de moléculas contidas nun centímetro cúbico de gas en condicións normais). Tamén explicou a enerxía solar como consecuencia das reaccións termonucleares do hidróxeno.
Membro das Conferencias Solvay de 1911 e 1927, en 1926 foi galardoado co Premio Nobel de Física polos seus traballos relativos á descontinuidade da materia e polo descubrimento do equilibrio de sedimentación. Obra
Les principes. Exposé de thermodynamique (1901)
Traité de chimie physique. Les principes (1903)
Les preuves de la réalité moléculaire (1911)
Les atomes (1913, 1936)
Matière et Lumière (1919)
Les éléments de la physique (1929)
L'orientation actuelle des sciences (1930)
Les formes chimiques de transition (1931)
La recherche scientifique (1933)
Grains de matière et grains de lumière (1935)
L'organisation de la recherche scientifique en France (1938)
À la surface des choses (1940-1941)
La science et l'espérance (1948)
Jean Darmand

Jean Darmand (coñecido como L'Orphelin), nado ca. 1600 e finado ca. 1669, foi un medallista francés, o sexto en ocupar o posto de gravador xeral de moedas de Francia. Traxectoria
Coñécese que con anterioridade a 1630 era gravador na casa de moeda de Riom, na Auvernia. Tamén foi o gravador ordinario da raíña nai, María de Médici.
O 16 de xuño de 1630 Darmand foi nomeado gravador xeral de moedas de Francia, como gravador na Monnaie de Paris, logo de lles adquirir os dereitos deste cargo aos acredores do seu anterior titular, Nicolas Briot. En 1646 foi relevado no posto por Jean Varin.
No seu período como gravador xeral, ocupouse do deseño e o gravado dos cuños para diversas moedas emitidas a nome de Lois XIII (1610-1643) e de Lois XIV (1643-1715).
Un dos seus traballos máis sobranceiros foi unha moeda que lle foi encargada a nome da raíña Cristina de Suecia e do módulo dun escudo francés. Darmand presentou o 7 de maio de 1648 as súas propostas para esta moeda e, finalmente, un decreto do Tribunal de Moedas ordenoulle o gravado dos cuños para a moeda, co busto da raíña no anverso e a lenda CRISTINA. D. G. SUECOR. GOTTOR. VAND. REGINA, en tanto que no reverso amosaba as armas suecas e a lenda DE MONETA NOVA ARGENTEA REG. SUEC.
Algunhas das súas medallas máis coñecidas son as dedicadas a Ana de Austria (1642), a María de Médici (1644) e a César de Vendôme (1650).
En 1658 recibiu un luís de ouro pola súa creación do novo selo da Real Academia de Pintura e Escultura. Vida persoal
Jean Darmand casou con Suzanne Putois, con quen tivo dez fillos, e en segundas nupcias con Anne-Marie Raoult, con quen tivo dous fillos.
Jean Denys Cochin

Jean Denys Cochin, nado en París o 14 de xullo de 1789 e finado na mesma cidade o 18 de agosto de 1841, foi un avogado francés. Traxectoria
Foi nomeado alcalde en 1826 do distrito XII de París, no que abundaban os nenos de familias pobres. Co fin de remediar esta situación alugou dúas salas para situar sendas escolas. En 1827 fixo construír unha escola con dúas aulas de ensino primario, de acordo co sistema de ensino mutuo, e outra de párvulos. Xunto a elas crearíase unha escola normal para a formación de mestras de salas de asilo baixo a dirección de Mme. Milet. En 1828 cedeulle dita escola á cidade de París aínda que seguise baixo a súa dirección. Así mesmo lideraría un movemento en favor das salas de asilo das que chegou a haber dezanove en París en 1835. O que quería conseguir Jean Denys Cochin era procurar gratuitamente ou con poucos gastos facilidades considerables para o benestar da poboación.
Jean Lagrange

Jean Lagrange, nado en Lión o 6 de novembro de 1831 e finado en París o 28 de outubro de 1908, foi un escultor, medallista e deseñador de moedas francés, que exerceu o cargo de gravador xeral de moedas de Francia entre 1880 e 1896. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Lagrange naceu en Lión o 6 de novembro de 1831. Comezou a súa formación artística na Escola de Belas Artes de Lión da man de mestres como Victor Vibert, e logo cursou estudos na Escola Nacional Superior de Belas Artes, de París, onde ingresou o 8 de outubro de 1857.
Carreira artística e profesional
En 1861, Lagrange acadou o primeiro Premio de Roma de gravado de medalla e pedra fina, e nos anos seguintes seguiu obtendo diferentes premios coas súas medallas nos máis prestixiosos certames. A súa produción de medallas foi particularmente relevante ao longo da década de 1870. Entre 1880 e 1896 estivo vinculado á Casa da Moeda de París e exerceu o cargo de gravador xeral de moedas de Francia. As moedas cuñadas pola ceca parisiense durante este período amosan como sinal distintivo de Lagrange un fasces, na súa condición de gravador xeral. A el débeselle tamén o deseño e o gravado de numerosas medallas francesas cuñadas pola Monnaie de Paris, así como dun bo número de moedas producidas nesta ceca para outros países e territorios, na maioría dos casos de influencia francesa: Abisinia —Etiopía—, Marrocos, Tunisia, illa de Reunión, Guatemala, Serbia etc. Destaca nestas súas creacións a primeira serie de moedas a nome de Menelik, emperador de Abisinia, emitida a partir de 1895, que amosa a forma completa do seu apelido, LARGANGE, nalgunha das súas faces a modo de marca de gravador. Lagrange expuxera xa algunhas cuñaxes de proba destas moedas na Exposición Universal de París de 1900.
Ademais das súas medallas e moedas, Lagrange ten tamén obra como escultor.
Varias das obras de Lagrange pódense en institucións como o Museo de Luxemburgo, en París, ou o Museo Británico, en Londres.
31 de decembro de 1895, cabaleiro da Lexión de Honra. Vida persoal
Jean Lagrange casou en 1872 con Pauline Pommera, e non consta que tivesen descendencia. O 28 de outubro de 1908 finou en París á idade de 76 anos.
Jean Laplace

Jean Laplace, nado en Annecy, Francia en 1934 e finado no mesmo lugar o 10 de setembro de 2018, foi un debuxante francés. Traxectoria
Fillo dunha comerciante e dun funcionario, formouse como deseñador industrial pero dedicouse á ilustración, afección que cultivou dende neno. Publicou o seu primeiro debuxo humorístico en Le Progrès de Lyon en 1952 e axiña empezou a colaborar en Paris Match, Ici Paris e Samedi Soir. Adaptou as súas ilustracións humorísticas converténdoas en crebacabezas ó crear o "jeu des huit erreurs" (o "xogo dos oito enganos" en galego), inspirado nos xogos tradicionais de 7 diferenzas consistentes en detectar pequenas variacións entre dúas imaxes. O xornal suízo Feuille d'avis de Lausanne foi o primeiro en publicar o seu xogo en 1966, os seus debuxos apareceron cos anos en varios periódicos e revistas franceses e mais en publicacións de todo o mundo. La Voz de Galicia comezou a publicar o seu pasatempo en 1977. Fixo cerca de 19000 láminas diferentes ó longo da súa carreira. Obra
Recompilación dos seus gags
Sauf erreur. París: Les Cahiers dessinés. 2017. p. 205. ISBN 979-1090875517. Recoñecemento
Na 49ª edición dos premios de deseño e comunicación visual da AGD-FAD celebrados no ano 2019 rendéuselle homenaxe a Jean Laplace, baseando a campaña de presentación dos Premios Laus 2019 na concepción artística do autor. Murillo, Carlos, ed. (2019). "Troba les diferències" [Atopa as diferenzas]. Ilustracións: Torrent, Marc; Animación: Rigol, Genís; Edición de son: Roig, Nico. ADG-FAD. Arquivado dende o orixinal o 12-12-2024. A Jean Laplace (1934-2018).
Jean Le Rond d'Alembert

Jean Le Rond d'Alembert, nado en París en 1717 e finado en París en 1783, foi un matemático e filósofo francés, célebre por ser un dos editores da Encyclopédie con Denis Diderot. Traxectoria
Fillo ilexítimo da escritora Claudine Guérin de Tencin e dun oficial de artillaría, uns días máis tarde do seu nacemento foi abandonado pola súa nai na Igrexa de Saint-Jean-le-Rond de París.
En 1729 entra no colexio xansenista de Quatre-Nations, no que se graduou no ano 1735, pasando á escola de leis, e en 1738 foi nomeado avogado.
En 1739, presenta o seu primeiro traballo matemático sobre os erros atopados en L'analyse démontrée (1708) de Charles René Reynaud, ata entón considerado estándar. En 1740 escribe Mémoire sur la refraction des corps solides, no que explica a teoría da refracción, tamén escribe sobre o que agora se chama Paradoxo D'Alembert: no que demostra que non existe resistencia ao movemento dun corpo cando este se move a través dun fluído ideal (non viscoso).
En Traité de dynamique, enuncia o Teorema de d'Alembert ou Teorema Fundamental da Álxebra que di que toda ecuación, do grao que sexa, sempre ten (cando menos) unha solución, ben sexa un número real ou un número complexo.
En 1746 Diderot convénceo para participar na redacción dunha enciclopedia onde se recollese todo o saber da época, D'Alembert escribe o Discours préliminaire e a meirande parte dos artigos de matemáticas e ciencias. En 1751 aparece o primeiro tomo. En 1757 D'Alembert arrédase do proxecto. Obras
Mémoire sur le calcul intégral (1739)
Traité de dynamique (1743)
Traité de l'équilibre et du mouvement des fluides (1744)
Réflexions sur la cause générale des vents (1746),
Recherches sur les cordes vibrantes (1747),
Recherches sur la précession des équinoxes et sur la nutation de l'axe de la terre (1749),
Éléments de musique (1752),
Mélanges de littérature et de philosophie (2 tomos 1753, 5 tomos 1759-1767),
Essai sur les éléments de philosophie (1759)
Opuscules mathématiques (8 tomos 1761-1780).
Jean Louis Émile Boudier

Jean Louis Émile Boudier (nado o 6 de xaneiro de 1828, en Garnay – finado o 4 de febreiro de 1920, en Blois) foi un farmacéutico que viviu en Montmorency, Francia. Publicou moitas obras sobre os Discomycetes e outras áreas da micoloxía. A miúdo usaba Émile como o seu primeiro nome.
Educouse na Escola de Farmacia de París, e en 1853, puxo unha farmacia en Enghien-les-Bains. Despois converteuse en encargado da farmacia do seu pai, onde traballou moitos anos. En 1878 retirouse da profesión de farmacéutico para dedicarse plenamente á investigación científica. Foi membro fundador da Sociedade Micolóxica de Francia (vicepresidente en 1884; presidente de 1887 a 1890) e membro honorario da Sociedade Micolóxica Británica.
Nomeou varias especies de fungos como Amanita franchetii, Disciotis venosa, Ptychoverpa bohemica e Trichoglossum hirsutum. En 1897 o botánico Pier Andrea Saccardo Sacc. publicou a descrición do xénero Boudierella, que é un xénero de fungos na familia Pyronemataceae, e nomeouno en honra de Jean Louis Émile Boudier.
A abreviación estándar como autor de taxons de fungos de Boudier é Boud. Publicacións seleccionadas
1897: Révision analytique des morilles de France (Revisión taxonómica das pantorras de Francia).
1901: Influence de la nature du sol et les vegetaux qui y croissant sur le développement des champignons (Influencia da natureza do solo e as plantas que crecen nel sobre o desenvolvemento dos fungos).
1904-1909: Icones mycologicae ou iconographie des champignons de France, principalement Discomycètes (Debuxos micolóxicos ou iconografía dos cogomelos de Francia, especialmente os Discomycetes); esta é a obra magna de Boudier.
1907: Histoire et classification des Discomycètes d'Europe. (Historia e clasificación dos Discomycetes de Europa).
1911: La fresque de Plaincourault (Indre) (O fresco de Plaincourault (Indre).
Jean Luc Maréchal

Jean Luc Maréchal, nado en Barcelonnette, Alpes da Alta Provenza, o 15 de novembro de 1946, é un mestre gravador da Casa da Moeda de París, autor de diversas medallas e moedas francesas, entre as que destaca a popular moeda de 10 francos Xenio da Liberdade. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Jean Luc Maréchal naceu na localidade de Barcelonnette en 1946. En 1962 iniciou a súa formación artística na escola Boulle, onde se graduou en 1966, na especialidade de gravado en aceiro, con mestres como Eugène Cannée e Pierre Mignot.
Co fin de perfeccionar os seus coñecementos, logo da súa graduación traballou en diferentes empresas en Lión e en Bourg-en-Bresse, e en 1972 asociouse cun antigo compañeiro de estudos, Georges Bergevin, como artesán gravador ata 1977.
Traballo na Casa da Moeda de París
En 1977, Maréchal ingresou como gravador na Monnaie de Paris, logo de se informar de que o daquela gravador xeral de moedas, Émile Rousseau, precisaba persoal co seu perfil para os talleres de gravado. Logo de participar nas probas de acceso á institución, xunto a outros oito candidatos, resultou escollido e ingresou na casa da moeda o 23 de maio dese ano. Maréchal ficou vinculado profesionalmente á ceca pública francesa ata a súa xubilación o 15 de novembro de 2006.
Ao longo das case tres décadas de traballo na Monnaie de Paris, Maréchal foi autor dun bo número de medallas e de moedas conmemorativas, tanto do sistema do franco como do do euro, aínda que as dúas pezas que lle reportaron máis popularidade foron dúas de circulación ordinaria que resultaron moi habituais nos petos dos franceses antes da introdución do euro: a moeda de 10 francos Xenio da Liberdade, que se cuñou entre 1988 e 2001, e a de 20 francos Monte Saint-Michel, producida entre 1992 e 2001.
Outras actividades
Maréchal foi moi afeccionado ao cicloturismo e sentiuse sempre moi atraído por Romanía, un país que visitou máis dunha trintena de veces. A unión destes dous intereses levouno a publicar dous libros: Roumanie si proche et si lointaine ("Romanía tan preto e tan lonxe"), en 1992, e Roumanie 96. Quatre cyclos deux clubs et un Jumelage ("Romanía 96. Catro ciclistas, dous clubs e un irmandamento"), en 1996. Ademais, Jean Luc Maréchal interésase pola historia local, no marco do Centro de Estudos Cluniacenses, da cidade de Cluny, ao que pertence. En 2023 publicou un libro titulado De Saint-Paul-sur-Ubaye à Cluny.
Maréchal é tamén o coordinador dun grupo en Facebook dedicado á difusión das biografías de gravadores de moedas pouco coñecidos, chamado Les méconnus de la numismatique ("Os descoñecidos da numismática".
Jean Moulin

Jean Moulin, nado en Béziers o 20 de xuño de 1899 e finado en Metz o 8 de xullo de 1943 foi un heroe da resistencia francesa. Durante a Segunda guerra mundial encargouse polo xeneral Charles de Gaulle de unificar os movementos de resistencia contra a ocupación alemá dos nazis en Francia. Carreira
Moulin iniciou a súa carreira na administración pública, destacándose como oalcalde máis novo no departamento de Aveyron. Durante a ocupación alemá en 1940, rexeitou as presións para asinar un documento que acusaba as tropas francesas de atrocidades, o que levou á súa destitución e a súa fuga a Londres a finais de 1941.
Na capital británica, foi nomeado delegado pola zona non ocupada de Francia para organizar a resistencia. A súa tarefa culminou coa creación do Consello Nacional da Resistência en maio de 1943, do que foi o primeiro presidente.
Ese mesmo ano, foi capturado pola Gestapo en Caluire e levado á prisión de Montluc, onde foi interrogado e torturado. A pesar da súa resistencia a fornecer información, foi transferido a Alemaña, onde morreu durante a viaxe, no verán de 1943.
Desde 1964, un memorial en lembranza de Moulin atópase no Panteón de París, aínda que os seus restos mortais nunca foron encontrados.
Jean Parent

Jean Parent, nado en Tours o 23 de marzo de 1911 e finado en Suresnes o 15 de xuño de 1963, foi un enxeñeiro químico e numismático francés, presidente da Sociedade Francesa de Numismática entre 1963 e 1965. Traxectoria
Formación e actividade profesional
Jean Parent iniciou en 1934 os seus estudos de Química na Escola Nacional Superior de Química de París.
Foi mobilizado durante a segunda guerra mundial co grao de subtenente de artillaría e resultou gravemente ferido na contenda o 5 de xuño de 1940, o que lle ocasionou unha incapacidade física parcial o resto da súa vida, que non lle impediu o exercicio da súa profesión como enxeñeiro químico.
Foi director xeral da compañía Centenaire-Blanzy.
Parent morreu o 15 de xuño de 1968, no hospital Foch, en Suresnes, aos 52 anos.
Numismática
Paralelamente á súa actividade profesional, Parent amosou o seu interese pola numismática. En 1951 ingresou na Sociedade Francesa de Numismática como membro titular, e en 1963 accedeu á presidencia desta institución, cargo que ocupou ata 1965.
En 1955 ingresou tamén, como membro correspondente estranxeiro, na Sociedade Real de Numismática de Bélxica.
Jean Pierre Droz

Jean Pierre Droz, nado en La Chaux-de-Fonds, no cantón suízo de Neuchâtel, o 17 de abril de 1746, e finado en París o 2 de marzo de 1823, foi un medallista, deseñador de moeda e inventor de orixe suíza e nacionalizado francés. É o pai do escultor Jules Antoine Droz (1804-1872). Traxectoria
Jean Pierre Droz era fillo de Daniel Droz, un fabricante de apeiros agrícolas, e de Suzanne Esther Brandt. Do seu pai aprendeu desde moi novo as primeiras nocións do traballo con metais, que complementou cos estudos de deseño e de gravado. Aos 18 anos, en 1764, marchou a París, onde cultivou os seus dotes como gravador. Un dos seus primeiros traballos coñecidos é unha medalla de 1780 para conmemorar a alianza de Lois XVI co bispado de Basilea. En 1786, o Ministerio de Finanzas francés encomendoulle gravar para Lois XVI un novo modelo de escudo de 60 soldos no marco da reforma monetaria emprendida polo ministro Charles Alexandre de Calonne (1734-1802). Porén, esta moeda non chegou a entrar en circulación e dela cuñáronse só uns poucos exemplares de proba. En Inglaterra foi empregado durante dous anos do destacado industrial e home de negocios Matthew Boulton (1728-1809), quen requiriu dos seus servizos para mellorar a calidade das moedas privadas emitidas pola compañía Boulton and Watts na ceca de Soho, en Birmingham. Alí encargouse ademais da cuñaxe de moeda de cobre para a circulación en Inglaterra e nas súas colonias. En 1789, Droz ideou un colar para a cuñaxe dos cantos das moedas e asegurar a súa forma circular que, malia non ser axeitado para un gran número de moedas, se mantivo en uso nos anos posteriores na Soho Mint. En Inglaterra foi escollido membro da Royal Birmingham Society of Artists e adquiriu unha grande notoriedade como gravador. Entre outros traballos, en Birmingham encargouse así mesmo, en 1791, da cuñaxe dos monneron, gravados por Augustin Dupré (1748-1833), que se utilizaban en Francia durante a República. A el débeselle tamén unha innovación que permitía multiplicar o número de cuñaxes realizadas con cada cuño, que foi aplicada tamén na impresión dos billetes coñecidos como assignats. En 1799 regresou a París co cargo de conservador de moedas e medallas do Directorio. En 1802 foi ascendido a Administrador Xeral de Moedas e Medallas de Francia, na Monnaie de Paris, e dous anos máis tarde Napoleón nomeouno conservador do Museo da Casa de Moeda de París, cargo que exerceu ata 1814. En 1810 gañou nun concurso que lle permitiu encargarse dos deseños dunha nova serie de moeda circulante francesa, a partir do cal elaborou unhas pezas de proba da moeda de cinco francos de prata a nome de Napoleón I. Esta moeda, caracterizada polo busto do emperador nos seus anversos, é recoñecida como a súa obra máis significativa e dá comezo a unha serie monetaria con valores en ouro de ata 100 francos, baixo a denominación de Napoleón. Recoñecementos
1802: Medalla de ouro da London Exhibition. Marcas de artista de Jean Pierre Droz
Nas moedas e medallas da súa responsabilidade, Droz gravou a modo de sinatura algunha das seguintes abreviaturas: DROZ
DR. F.
D. F.
J. P. D.
J. D.
DROZ F.
J. P. DROZ F.
Jean Rhys

Jean Rhys, nada en Roseau (Dominica) o 24 de agosto de 1890 e finada en Exeter o 14 de maio de 1979, cuxo nome orixinal era Ella Gwendolen Rees Williams, foi unha novelista caribeña da primeira metade do século XX. As súas primeiras novelas foron publicadas durante as décadas dos anos 1920 e 1930, até a publicación da súa novela Wide Sargasso Sea en 1966 non foi considerada unha figura literaria de relevancia. A precuela da novela Jane Eyre de Charlotte Brontë, Wide Sargasso Sea, gañou en 1967 o prestixioso premio literario outorgado por WH Smith, o WH Smith Literary Award. Traxectoria
Ryhs naceu en Roseau, cando Dominica aínda era colonia británica, filla de pai galés e nai crioula mais de raíces escocesas. Aos dezaseis anos trasladouse a Inglaterra onde traballou en Londres como corista sen demasiado éxito, até tal punto que chegou a ingresar na prisión de Holloway.
Nos anos 1920 viaxou ao continente europeo onde traballou como artista bohemia, período no que residiu temporalmente en París. Durante este período da súa vida, Rhys viviu case na pobreza. Neste período familiarizouse coa arte modernista e a literatura e converteuse en alcohólica, problema que mantivo durante toda a súa vida. As súas experiencias na sociedade patriarcal e os sentimentos de se sentir desprazada influíron e formaron parte dalgúns dos seus traballos, así como a súa infancia difícil, na que non acabou de ser aceptada nin pola sociedade crioula nin pola europea da súa illa natal.
A maioría das obras de Rhys tratan sobre mulleres que se ven desprazadas dos seu ambientes naturais e deixadas ao capricho de sociedades con pobres valores familiares, nunha mostra da súa propia experiencia. O seu estilo caracterízase frecuentemente pola súa mestura de técnicas modernistas e de sensibilidades propias da sociedade caribeña da que proviña.
A súa obra foi publicada e promocionada entre outros por Ford Madox Ford. Diana Athill, da editorial André Deutsch, axudou a Ryhs a volver a chegar a un amplo público tras a perda do favor do público que sufriu. Athill foi a responsable da publicación de Wide Sargasso Sea, obra adaptada á televisión pola BBC.
Durante o último período da súa vida, viviu en Londres xunto a un amigo intérprete de jazz británico, George Melly. Escribiu unha sarcástica canción de amor para el xunto a John Chilton, titulada Life with you. Os seus escritos e efectos persoais atópanse na Biblioteca Mac Farlin da Universidade de Tulsa, no departamento de Coleccións especiais e arquivos da Universidade.
Jean Tabary

Jean Tabary, nado o 5 de marzo de 1930 en Estocolmo (Suecia) e finado o 18 de agosto de 2011 en Pont-l'Abbé-d'Arnoult (Francia), foi un debuxante de cómics, coñecido polo seu traballo como ilustrador da serie Iznogoud, creada co guionista René Goscinny.
Jean Varin

Para outros artigos de persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos Varin Jean Varin (ou Warin), nado en Liexa o 6 de febreiro de 1607 e finado en París en 1672, foi un gravador de moedas e medallas e escultor francés, sétimo en ocupar o posto de gravador xeral de moedas de Francia. Traxectoria
Aínda que algunhas fontes apuntan 1604 como ano do seu nacemento, os rexistros da Igrexa de Notre-Dame de Liexa confirman que naceu o 6 de febreiro de 1607, fillo de Jean Varin e de Catherine Hovius, unha familia procedente da localidade de Reims, na Champaña.
O seu pai era gravador de moeda do príncipe-bispo de Liexa Fernando de Baviera.
Non se coñecen datos acerca da súa formación nin dos seus primeiros traballos, antes de se instalar en París en 1627. Catro anos despois casou con Jeanne Desjours, con quen tivo polo menos oito fillos, e en 1650 acadou a súa naturalización como cidadán francés.
Aínda que Varin era tamén escultor, en París comezou a coller máis sona como medallista. Coñécese que en 1629 era un dos encargados da prensa de muíño na Monnaie de Paris, cargo que dirixiu en solitario a partir de 1639 e desde o cal perfeccionou esta técnica de cuñaxe e toda a ferramenta asociada, o que acabou coa cuñaxe a martelo. En 1642 xa era un dos catro gravadores do obradoiro desta ceca no Louvre e ocupouse dos cuños dos escudos e os seus divisores co busto de Lois XIII, a raíz da reforma monetaria do seu ministro de Finanzas, Claude de Bullion. Finalmente, en 1646 foi designado para o posto de gravador xeral de moedas de Francia, logo da renuncia do seu antecesor, Jean Darmand. En 1660 asumiu o posto de conselleiro, secretario do rei, intendente e ordenador dos edificios reais. O 18 de xaneiro de 1672 un decreto do Tribunal de Moedas nomeou a Varin único mestre da Monnaie de París: As sinaturas de Jean Varin nas súas obras foron diversas; entre elas, as máis frecuentes foron I. WARIN; WARIN; VARIN; W; VV; WARIN F. ; I. WARIN. e IOAN. WARIN. FECIT. Aínda que foi inscrito no nacemento co apelido Varin, a partir de 1630 asinou todos os seus traballos e manuscritos como Warin.
En 1664 ingresou na Academia Real de Pintura e de Escultura.
Voltaire deixou escrito acerca de Varin, na súa obra Le Siècle de Louis XIV:
Jean-Baptiste Biot

Jean-Baptiste Biot, nado o 21 de abril de 1774 en París e finado o 3 de febreiro de 1862 na mesma cidade, foi un físico, astrónomo e matemático francés.
Jean-Baptiste Biot foi a primeira persoa en descubrir as propiedades ópticas únicas da mica, e do mineral baseado na mica denominado biotita (o nome do mineral púxose na súa honra). A comezos do século XIX estudou a polarización da luz cando pasa a través de solucións químicas.
Grazas á súa colaboración co físico Félix Savart (1791-1841) elaborou a Lei de Biot-Savart que describe como se xera un campo magnético mediante unha corrente eléctrica estacionaria. En 1804 elaborou un globo e ascendeu con Joseph Gay-Lussac a unha altura de cinco quilómetros no que serían as primeiras investigacións sobre a atmosfera terrestre. A magnitude adimensional en termodinámica coñécese como número de Biot. Polos seus descubrimentos, un cráter da Lúa leva o seu nome.
Jean-Claude Juncker

Jean-Claude Juncker, nado o 9 de decembro de 1954 en Redange, é un político europeo e luxemburgués. Traxectoria
Primeiro ministro de Luxemburgo dende o 20 de xaneiro de 1995 e ministro de Finanzas de Luxemburgo dende o 13 de xullo de 1989. Pertence ao Partido Popular Socialcristián.
O 7 de marzo de 2014 foi elixido polo Partido Popular Europeo como candidato a presidir a Comisión Europea, logo das eleccións ao Parlamento Europeo de maio dese ano.
Jean-François Fortin

Jean-François Fortin, nado o 12 de setembro de 1973, é un político quebequés, líder do partido Forzas e Democracia. Traxectoria
Jean-François Fortin realizou estudos de ciencias políticas na Universidade do Quebec en Montreal, completando os seus estudos cun certificado sobre a política estranxeira da Unión Europea na Universidade de Lión (Francia). Especializouse en análise política e relacións internacional, materias que ensinou no Cégep de Rimouski entre xaneiro de 2001 e maio de 2011.
A súa primeira participación en política foi como concelleiro en Sainte-Flavie (2003. 2006), localidade da que foi alcalde en 2009. Nas eleccións federais de 2011 presentouse polo Bloque Quebequés na circunscrición de Haute-Gaspésie—La Mitis—Matane—Matapédia en substitución de Jean-Yves Roy, que por problemas de saúde decidira non presentarse. Resultou elixido nun contexto de baixada electoral para o BQ.
Tras a dimisión de Gilles Duceppe, foi un dos candidatos a liderar o Bloque nas primarias que celebradas en decembro de 2011 pero quedou por detrás de Maria Mourani, e do vencedor Daniel Paillé.
En 2014, apoiou a André Bellavance como líder do Bloque nas primarias dese ano, pero contra prognóstico gañou Mario Beaulieu. O 12 de agosto de 2014 anunciou a súa baixa do partido, non obstante permaneceu na Cámara dos Comúns como independente, denunciando a intransixencia de Beaulieu e a radicalización do que fora o seu partidoi, e anunciou a creación dun partido sen liña política e que mirase polos intereses das rexións quebequesas.
O 21 de outubro de 2014, co deputado do NPD Jean-François Larose, fundou Forzas e Democracia, un novo partido político quebequés rexistrado federalmente.
Jean-François Séguier

Jean François Séguier, nado en Nimes o 25 de novembro de 1703, e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 1784, foi un botánico, naturalista, astrónomo, arqueólogo, epigrafista e historiador francés.
A abreviatura Ség. emprégase para recoñecer a Jean-François Séguier como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Jean-Jacques Mercier

Jean-Jacques Mercier foi un importante empresario suízo, vencellado á historia moderna da cidade de Lausana.
Nado nunha familia de curtidores establecida en Lausana desde 1740, Jean-Jacques Mercier foi o terceiro en levar ese nome logo de seu pai e de ser avó. Comezou a súa carreira no negocio familiar, pero foi mediante o matrimonio como conseguiu entrar no círculo das antigas familias de Lausana nun tempo en que a mestura de ambientes era algo infrecuente. Moi involucrado en política, foi concelleiro na súa cidade entre 1866 e 1879 e tomou parte na elaboración da constitución do cantón de Vaud.
Curtidor durante 43 anos, Jean-Jacques Mercier demostrou unha gran capacidade para as vendas e tamén para a produción: baixo a súa dirección, a curtidoría familiar que comezou en 1740 ampliouse ata converterse nunha das industrias insignia da rexión na segunda metade do século XIX.
Jean-Jacques Mercier comprendeu rapidamente a importancia dun mercado americano en auxe, e estableceuse aló, o que lle proporcionou uns beneficios considerables. Coa riqueza adquirida na curtidoría, puido diversificar a súa actividade e mergullarse noutro sector: o desenvolvemento urbano de Lausana, co que se converteu nun dos propietarios máis importantes da cidade.
Foi el o principal impulsor do metro que conectou a estación de Lausana co porto de Ouchy en 1877, aproveitouse da terra escavada durante a construción para encher o val do Flon, no corazón da cidade, e crear un enorme predio para novos edificios. Así puido construír rapidamente unha estación de tren e establecer un negocio de almacéns. En 1884, comprou o Castelo de Ouchy, propiedade do goberno e a antiga residencia de bispos da que só quedaba unha torre en ruínas. Tras volver urbanizar a propiedade, fixo que o arquitecto Francis Isoz transformase o castelo nun hotel.
En 1893, Jean-Jacques Mercier estaba ben asentado no sector inmobiliario e comprou a propiedade do número oito da rúa do Grand-Chêne. Unha vez máis chamou ao arquitecto Francis Isoz para deseñar un edificio que segue sendo hoxe en día un dos monumentos máis impresionantes da cidade: a Maison Mercier.
Jean-Louis Etienne

Jean-Louis Étienne, nado o 9 de decembro de 1946 en Vielmur-sur-Agout, é un médico e explorador francés coñecido polas súas expedicións árticas e antárticas, como a famosa expedición Transantártica realizada entre 1989 e 1990.
Jean-Luc Mélenchon

Jean-Luc Mélenchon, nado en Tánxer o 19 de agosto de 1951, é un político francés, eurodeputado e co-presidente do Partido de Esquerda. Electo local de Massy e logo do departamento de Essonne a partir de 1983, foi elixido senador de Essonne en 1986 e reelixido en 1995 e 2004. Foi despois elixido eurodeputado na Circunscrición do Suroeste de París en 2009, baixo a bandexa da Fronte de Esquerda, que comprende o Partido Comunista Francés, o Partido de Esquerda e Esquerda Unitaria.
Jean-Luc Mélenchon foi ministro de Ensinanza profesional de 2000 até o 2002, baixo o goberno de cohabitación do primeiro ministro socialista Lionel Jospin. No Partido socialista, formou parte da ala esquerda, até que no Congreso de Reims de novembro de 2008, decide deixar o partido para crear o Partido de Esquerda. Foi presidente da oficina nacional do Partido de Esquerda, sendo actualmente o co-presidente, con Martine Billard. O 21 de xaneiro de 2011, oficializa a súa candidatura nas eleccións presidenciais de Francia de 2012 como candidato da Fronte de Esquerda. Obra
À la conquête du chaos (1991)
Rocard, le rendez-vous manqué (1994)
Le Nouvel Âge du capitalisme (1998)
Pour la république sociale (2002)
Causes républicaines (2004) (reedición de textos publicados en Le Monde, Marianne, Politis, La Nouvelle Revue socialiste, À Gauche, e outros. )
En quête de gauche (2007)
Laïcité: réplique au discours de Nicolas Sarkozy, chanoine de Latran (2008)
L'Autre Gauche (2009)
Qu'ils s'en aillent tous (2010)
Jean-Marie Lehn

Jean-Marie Pierre Lehn, nado o 30 de setembro de 1939 en Rosheim (Francia), é un químico francés, profesor e investigador galardoado co premio Nobel de Química de 1987. Traxectoría
Estudou química na Universidade de Estrasburgo, onde se doutorou en 1963. En 1970 foi nomeado profesor de química na Universidade de Estrasburgo, cargo que ocupou ata 1979, cando aceptou a oferta do Collège de France en París. Investigacións científicas
Logo de realizar a súa tese doutoral pasou un ano na Universidade Harvard á beira de Robert Burns Woodward desenvolvendo a síntese química da vitamina B12. As investigacións de Lehn conducíronlle en 1968 á creación dunha molécula capaz de combinarse co neurotransmisor acetilcolina, o transmisor químico dos sinais do sistema nervioso. Na manipulación dos compostos bicíclicos do tipo éter coroa ampliou os achados de Charles J. Pedersen ata as tres dimensións, estudos que posteriormente ampliaría Donald James Cram. Tamén desenvolveu unha terminoloxía que pasaría a ser aceptada na nomenclatura da química orgánica: as cavidades que existen dentro das moléculas chamounas criptas, criptandos os compoñentes e criptatos os seus complexos.
O seu traballo contribuíu especialmente ao desenvolvemento da química supramolecular.
En 1987 foi galardoado co Premio Nobel de Química, xunto con Pedersen e Cram, polo desenvolvemento e utilización de moléculas de interacción de alta selectividade
Jean-Michel Jarre

Jean-Michel André Jarre, nado en Lión o 24 de agosto de 1948, popularmente coñecido como Jean Michel Jarre ou Jean-Michel Jarre, é un compositor e intérprete francés de música electrónica. Traxectoria
Tivo relevancia internacional polos seus concertos multitudinarios celebrados ó ar libre. Dende o seu debut en 1971, tocou diversos estilos musicais como, entre outros, o electro-rock e o ambient.
Familia
É fillo do compositor francés Maurice Jarre.
Concertos en Galiza
O seu primeiro espectáculo en Galiza tivo lugar no Monte do Gozo de Santiago de Compostela, como parte da súa xira ''Europa Concert'' no 29 de setembro de 1993, no que incluía pezas de toda a súa carreira, desde The Cage, e unha monumental posta en escena e innovadores efectos sonoros e visuais, co uso de láseres.
En 2010, Jarre regresou a Compostela para ofrecer outro concerto na praza do Obradoiro, dentro do programa Camiño da Música, no que combinaba músicas dese ano con outras do álbum ''Oxygene'', de 1976, empregando distintos instrumentos como teclados, sintetizadores e theremin.
Jeanneke Pis

A Jeanneke Pis (expresión en neerlandés que en galego significa "nena que ouriña") é unha singular estatua e fonte de bronce de arredor de 50 centímetros de altura, situada no centro histórico de Bruxelas, Bélxica. A estatua representa unha nena pequena con coletas, espida e de crequenas, con faciana burleira, ouriñando dentro da cunca da fonte. Considérase como o homólogo feminino do Manneken Pis.
Está situada entre os números 10 e 12 da calella da Fidelidade (impasse de la Fidélité/Getrouwheidsgang) da capital belga, que dá á rúa dos Carniceiros (rúe des Bouchers / Beenhouwersstraat), preto da Grand-Place. A súa historia
A estatua foi realizada en 1985 por Denis Adrien Debouvrie, que era tamén o propietario de varios restaurantes no barrio bruxelés do Illot Sacré, e foi inaugurada en 1987. O seu significado
O restaurador quixo restablecer a igualdade entre home e muller ao encargar a estatua, compensando así a existencia do Manneken Pis. No entanto, para o público acabou por simbolizar tamén a fidelidade, e é tradicional botar moedas nas cuncas da fonte, en proba da lealdade pola persoa amada.
Jeans

Os jeans (pronunciado ['jins], pantalóns vaqueiros ou simplemente vaqueiro, son un tipo de pantalón feito cun tecido de algodón bastante resistente chamado denim. Orixinalmente esta era unha peza de traballo, pero a partir da década de 1950 empezáronse a impoñer como peza xuvenil. Cultura
Na súa orixe, os pantalóns vaqueiros, pola súa resistencia, usábanos os traballadores manuais, sobre todo en traballos forzosos como os mineiros, ou agricultores de principios do século XX. Nos Estados Unidos na década de 1950, as mozas e adolescentes empezaron a poñerse vaqueiros como forma sutil de protesta contra o conformismo. O feito considerouse unha provocación; por exemplo nalgúns cines non se permitía entrar ao que levase vaqueiros. Na década de 1960, os vaqueiros gañaron aceptación e para a década de 1970 convertéronse nun artigo corrente nos EUA, polo menos para vestir informalmente. A súa aceptación seguiu crecendo ata o punto en que agora forma parte do fondo de armario, e como media cada estadounidense posúe sete pares.
As modas foron impoñendo diversos cortes de pantalón, coa cintura máis ou menos alta, coas perneiras axustadas (en España chamáronse de cabicha), rectas ou acampanadas (ou de pata de elefante). Outras tendencias afectaron ao grao de decoloración do pantalón e ata ao seu integridade: os pantalóns rotos ou feitos farrapos estiveron de moda. Fabricantes
Aínda que a marca de pantalóns vaqueiros por excelencia é Levi's, outros fabricantes clásicos de vaqueiros foron Lee e Wrangler, en México Furor e en España estaba Lois. Todas marcas moi populares nos 70s. Na actualidade hai moitas marcas especializadas en vaqueiros e ata as marcas máis exclusivas fan vaqueiros caros como é o caso de Diesel e G-Star Raw. Levi's fai referencia a "Òscar Levi Strauss". Actualmente é unha tenda moi famosa por todo o mundo.
Jedda

Jedda é un filme australiano de 1955 escrito, producido e dirixido por Charles Chauvel. É o seu derradeiro filme e salienta por ser o primeiros filme da historia protagonizado por actores aborixes australianos, Robert Tudawali, máis coñecido como Bobby Wilson e Ngarla Kunoth, máis coñecida como Rosalie Kunoth-Monks, nos papeis principais. É un dos primeiros filmes australianos en ser rodado en cor. Jedda é un influente filme no desenvolvemento do cinema australiano, estabelecendo un novo standard en filmes futuros. Conseguiu atención internacional nunha época na que os filmes de Hollywood dominaban no cinema australiano. O director, Charles Chauvel, foi nomeado á Palma de Ouro no Festival Internacional de Cine de Cannes de 1955, pero perdeu fronte a Delbert Mann por Marty. Personaxes
Ngarla Kunoth como Jedda
Robert Tudawali como Marbuck
Betty Suttor como Sarah McMann
Paul Reynall como Joe
George Simpson-Lyttle como Douglas McMann
Tas Fitzer como Peter Wallis
Hugh Wason Byers como Felix Romeo (acreditado como Wason Byers)
Willie Farrar como Joe de pequeno
Margaret Dingle como Jedda de pequena
Jeddah

Jeddah[Cómpre referencia] ou Xida (árabe: جدة‎, Jiddah ou Jaddah) é unha cidade de Arabia Saudita, situada na rexión do Hiyaz, na costa oeste da Península de Arabia. Importante porto de mar, en 1924 foi conquistado polos sauditas anexionado ó seu reino.
A poboación de Jeddah é de 3400000 habitantes no centro urbano e na área metropolitana viven uns 3800000. Está entre as cen áreas metropolitanas máis poboadas do mundo.
En 2014, a UNESCO proclamou centro histórico de Jeddah como Patrimonio da Humanidade. Cidades irmandadas
Jeddah irmandouse con 23 cidades:
Jedermann (filme)

Jedermann é un filme austríaco de 1961 dirixido por Gottfried Reinhardt, que se basea na obra homónima de 1911 escrita por Hugo von Hofmannsthal. O filme foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 34ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Walther Reyer como Jedermann
Ellen Schwiers como Buhlschaft
Paula Wessely como Glaube
Sonja Sutter como Gute Werke
Kurt Heintel como Der Tod
Paul Dahlke como Mammon
Ewald Balser como Die Stimme des Herrn
Heinrich Schweiger como Der Teufel
Alma Seidler como Jedermanns Mutter
Max Lorentz como Der Spielansager
Wolfgang Gasser como Jedermanns guter Gesell
Viktor Braun como Der Koch
Helmut Janatsch como Ein armer Nachbar
Karl Blühm como Schuldknecht
Roswitha Posselt como Schuldknechts Weib
Herbert Fux como Knecht
Jelenia Góra

Jelenia Góra (en alemán Hirschberg im Riesengebirge) é unha cidade de Polonia situada no suroeste do país, no voivodato (provincia) da Baixa Silesia.
É a sede administrativa do distrito (powiat) de Jelenia Góra, aínda que non está dentro del, sendo por si mesma outro distrito. Xeografía
Situada a unha altitude de 352, 74 msnm, ocupa unha superficie de 109, 2 km². A súa poboación no ano 2010 era de 84306 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 772, 03 hab. /km². Cidade turística
A cidade encóntrase moi preto das Montañas dos Xigantes, e constitúe un importante centro de turismo de Polonia, dado que moi cerca da cidade están algunhas estacións de esquí, como a de Karpacz.
Así mesmo, no suroeste, no barrio de Cieplice Śląskie-Zdrój, encóntrase un importante e famoso balneario (Uzdrowisko Cieplice) con augas termais e mananciais de augas mineralizadas sulfuradas, activo desde o século XIII. Cidades irmandadas
Alemaña Bautzen Italia Cervia Alemaña Erftstadt Dinamarca Randers México Tequila Finlandia Valkeakoski Estados Unidos Tyler
Galería de imaxes
Jena

Jena é unha cidade do centro-leste de Alemaña, no Land de Turinxia, situada no val do río Saale e rodeada de montañas calcarias e bosques. Está a 250 km do sur de Berlín, 370 km ao noroeste de Múnic e a 20 km ao leste de Weimar. Historia
A cidade fíxose famosa por dous motivos: por posuír unha das universidades con máis tradición cultural e científica de Alemaña (a Universidade Friedrich Schiller de Jena), e pola súa importante industria óptica (Carl Zeiss AG).
Ao redor de 1800 Jena converteuse, xunto con Weimar, no centro cultural de Alemaña. Nesta época nacen en Jena o Romanticismo Universal, o Idealismo Alemán e gran parte da literatura contemporánea alemá.
Jenny Lind

Johanna Maria Lind (máis coñecida como Jenny Lind), nada o 6 de outubro de 1820 en Estocolmo (Suecia) e finada en Malvern (Inglaterra) o 2 de novembro de 1887, foi unha soprano sueca admirada pola súa axilidade e control vocais, así como pola pureza e naturalidade do seu canto. Con tan só 10 anos foi aceptada como alumna na Kungliga Operan (Real Ópera de Suecia) e adoptou o nome artístico de Jenny Lind. O debut de Lind tivo lugar na súa cidade natal en 1838 nunha representación de Der Freischütz, e logo de ser cantante na corte sueca e membro da Real Academia Sueca da Música, Lind marchou estudar a París con Manuel García en 1841. Lind era coñecida co sobrenome do "reiseñor sueco" e antes dos 30 anos xa triunfara nas grandes capitais de Europa.
En Chopin and The Swedish Nightingale, Cecilia e Jens Jorgensen afirman que a soprano sueca mantivo un romance co compositor polonés Frédéric Chopin durante a xira británica que Lind realizou en 1848 e que mesmo pensaron en casar na primavera do ano seguinte.
Residente en Londres co seu home, o pianista alemán Otto Goldschmidt, ambos foron unha peza fundamental na formación de The Bach Choir. En 1883 retirouse a Wynds Point, onde morreu catro anos despois, sendo enterrada no cemiterio de Great Malvern.