Neuropreservación

Neuropreservación ou Criopreservación Neuronal ou aínda Criopreservación da Cabeza é a criopreservación do cerebro do ser humano co fin de reanimación futura e rexeneración dun corpo saudábel en torno ao cerebro. Normalmente, o cerebro fica dentro da cabeza para protección física, polo que toda a cabeza é criopreservada. A neuropreservación é un tipo de procedemento dentro da criónica e, como a criónica en xeral, é considerada altamente especulativa e dependente de tecnoloxías do futuro. Un paciente criónico que se somete a neuropreservación é considerado un neuropaciente. O outro tipo de procedemento de preservación criónica é a opción de preservación de corpo enteiro.
Xeralmente, o procedemento é na maioría das veces feito por causa da vitrificación do cerebro (neurovitrifiación), que aínda non foi perfeccionada a nivel de corpo enteiro, e é visto por algúns como un método superior de preservación, causando case ningún dano ao tecido. Perspectivas de recuperación futura
Os defensores da criónica afirman que serán necesarias tecnoloxías extremamente avanzadas do futuro para que a reversión criónica teña éxito, como a xa madura nanomedicina. Dise que esas tecnoloxías deben necesariamente ser capaces de rexeneración de tecidos e órganos, de modo que a neuropreservación é tan probable (ou improbable) de funcionar como a criopreservación de corpo enteiro. Neuropreservación é normalmente menos custosa que a criopreservación de corpo enteiro, e pode potencialmente resultar nunha mellor preservación do cerebro, xa que o proceso pode ser optimizado para o cerebro. As neuropreservacións son máis fáciles de manter, e ata agora ningunha foi perdida por desconxelación.
O hipotético proceso de recuperación futura consiste en envolver células de programación no cerebro para rexenerar un novo corpo ao redor do cerebro reparado dentro dun ambiente fluído de soporte á vida, necesitando de tecnoloxía de reparación célula por célula, como a criónica en xeral precisa. Os medios de comunicación ás veces informan que son esperados novos corpos a partir de clonaxe, pero algúns expertos criónicos descartan a clonaxe, alegando que nada tan bruto como a transferencia nuclear ou os transplantes será algunha vez preciso empregar na criónica. Eles cren que os métodos utilizados para a recuperación de neuropacientes serán unha extensión de tecnoloxías médicas tradicionais que un día han ser desenvolvidas para rexenerar membros perdidos e tratar de graves traumas.
Outra tecnoloxía igualmente especulativa para a reanimación de neuropacientes ou pacientes criónicos é a transferencia da mente. Aínda que filosoficamente máis radical, transferir o contido de información dun cerebro criopreservado a un cerebro artificial pode ser nin máis nin menos viable que rexenerar un corpo biolóxico, especialmente para unha sociedade con tecnoloxía capaz de reavivar o tecido cerebral criopreservado. Vantaxes
Teñen sido apuntadas varias vantaxes da neuropreservación en relación á criopreservación de corpo enteiro. Estas inclúen custos máis baixos para o paciente e para o almacenamento, maior transportabilidade en caso de desastre, facilidade para alcanzar o cerebro con crioprotectores e así, unha mellor posibilidade de que o cerebro sexa preservado, e un arrefecimento máis rápido que pode aumentar a probabilidade de recuperación futura. Aubrey de Grey ten teorizado que os neuropacientes serán reanimados despois de seren mellorados os procedementos en pacientes de corpo enteiro, e polo tanto teñen mellores probabilidades de recuperación. Historia
A neuropreservación foi proposta por primeira vez en 1965 por Evan Cooper. Foi proposta novamente nun xornal de ciencia especulativa polo xerontoloxista George M. Martin en 1971, e unha vez máis en 1974 por Mike Darwin e por Fred e Linda Chamberlain. Os Chamberlain foron os fundadores da Alcor Life Extension Foundation. En 1976 o pai de Fred tornouse o primeiro de moitos neuropacientes na Fundación Alcor.
Antes do ano 2000, a neuropreservación era realizada por separación cirúrxica do corpo da cabeza (chamado de illamento cefálico ou "neuroseparación") no final da perfusión crioprotectora realizada na parte superior do corpo mediante a aorta ascendente. Despois dese ano, a Fundación Alcor comezou a realizar o illamento cefálico antes da perfusión crioprotectora, en hipotermia profunda, e a seguir usar as arterias carótide e vertebral directamente para perfusión con crioprotectores.
A partir de 2008, Alcor e KrioRus pasaron a ser as únicas organizacións criónicas que ofrecen a posibilidade de neuropreservación. Outras organizacións, como Cryonics Institute evitan iso porque din que é malo para as relacións públicas. Alcor e KrioRus alegan que existen boas xustificacións técnicas para a neuropreservación e que van continuar a ofrecela. Aproximadamente tres cuartas partes dos pacientes criónicos almacenados na Fundación Alcor son neuropacientes.