proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Emulsión fotográfica

Unha emulsión fotográfica é unha fina capa sensible á luz sobre un soporte como cristal, celulosa ou poliéster. A emulsión fotográfica é a base dunha película ou placa fotográfica.
En realidade non se trata de ningunha emulsión senón máis ben unha suspensión, unha colmatación de finos cristais sensibles á luz repartidos nunha xelatina, por tanto un xel. Porén, o termo emulsión, aínda que erróneo, quedou xeneralizado. Eses cristais sensibles á luz son coñecidos como sales ou haluros de prata.
Tras a exposición á luz os cristais suficientemente iluminados transfórmanse en prata metálica, e os demais aínda en forma de sales serán lavados (eliminados) durante o proceso de fixación quedando así a emulsión estabilizada. Este é o principio do negativo.
Aínda que os cristais de prata son sensibles á luz, non o son a toda a gama cromática senón só á de onda máis curta, é dicir ós tons azuis. Para facer unha emulsión sensible a todo o espectro electromagnético visible, recóbrense as partículas cunhas tinguiduras moleculares que captan fotóns e envíanos ós cristais.
En película de cor e diapositiva emprégase un proceso máis complexo de distintas capas de emulsións sensibles a distintas lonxitudes de onda separadas por filtros de cores. De modo que a primeira capa recibe a luz azul, debaixo atópase un filtro amarelo que permite o paso das restantes lonxitudes de ondas e a seguinte emulsión que ó non ser sensible ó vermello só recollerá os tons verdes, logo outro filtro vermello para a terceira emulsión que é sensible a esta cor.
En kongelig affære

En kongelig affære é un filme de 2012 dirixido por Nikolaj Arcel, e protagonizado por Mads Mikkelsen, Alicia Vikander e Mikkel Følsgaard. É unha coprodución internacional entre Dinamarca, Suecia e a República Checa. A historia está ambientada no século XVIII, na corte do rei mentalmente doente Cristián VII de Dinamarca, enfocándose no idilio amoroso entre a súa muller, Carolina Matilde de Gran Bretaña, e o médico real Johann Friedrich Struensee.
O filme recibiu dous Osos de Prata na 62ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, e foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios. Foi nomeado na mesma categoría na 70ª edición dos Globos de Ouro.
En las orillas del Sar

En las orillas del Sar é un libro de poesía en lingua castelá de Rosalía de Castro, publicado en 1884. Publicación dos poemas
Foi o último libro publicado en vida pola autora, mais non hai consenso entre a crítica literaria con respecto á data na que foron creados os poemas recollidos neste libro. As palabras de Augusto González Besada no seu discurso de ingreso na Real Academia Española marcaron á crítica posterior, indicando que o periódico El Progreso de Pontevedra, afirmara que as creacións recollidas en En las orillas del Sar, viron a luz en 1866. Polo momento foron infrutuosas todas as buscas do devandito periódico, polo que tampouco se pode afirmar que nel apareceran plasmadas as poesías de Rosalía. Edicións
Hai máis de 30 edicións distintas de En las orillas del Sar. Por exemplo, en 2004 foi incluído na Biblioteca Gallega de Autores en Castellano de La Voz de Galicia.
Enamina

Unha enamina, en química orgánica, é un composto coa estrutura xeral R2C CR-NR2.
A palabra "enamina" deriva do afixo en (usado como sufixo característico dos alquenos, indicando dobre enlace), e a raíz amina. Esta denominación pode compararse coa dun enol (en de alqueno + ol de alcohol). De feito, as enaminas poden considerarse como os análogos con nitróxeno dos enois. Obtención
As enaminas son o produto da reacción de condensación (con perda de H2O) dun aldehido ou cetona enolizables cunha amina secundaria. Polo contrario, se reaccionan con amoníaco ou aminas primarias o produto final sería unha imina. Na reacción, unha vez que se produce a adición da amina secundaria, a perda de auga ten lugar por abstracción do protón do carbono en α ao carbonilo. R2CH-CHO + R'2NH ⇋ {\displaystyle \leftrightharpoons } R2C CH-NR'2 + H2O
O equilibrio desprázase cara á enamina eliminando a H2O do medio por medio dunha destilación azeotrópica ou axentes deshidratantes. Reactividade
As enaminas poden actuar como nucleófilos, de forma similar a un enolato, por exemplo en reaccións de alquilación, en reaccións de tipo aldólico ou en adicións nucleófilas conxugadas. Nestes casos de aplicación en sínteses adoitan usarse aminas secundarias cíclicas, como por exemplo a pirrolidina, para formar a enamina a partir do aldehido ou cetona.
A enamina, nas iminas, tamén é a forma tautomérica minoritaria no equilibrio tautomérico que se establece imina-enamina, análogo ao ceto-enólico. R2CH-CR
NR ⇋ {\displaystyle \leftrightharpoons } R2C
CR-NHR
Encadernación rústica

Rústica é un tipo de encadernación de libros de peto na que o interior do libro está cuberto por unha tapa ou pasta branda, xeralmente feita de papel ou cartolina, que se pega ao lombo, en oposición aos libros ou libros de tapa dura.
Folleto (do francés feuillet, o mesmo que folletín) e brochura (do francés brochure, estendido en moitas linguas como o portugués, inglés, catalán, castelán. .. ) tamén é o nome que recibe a serie de operacións que aseguran que o libro recolle as súas follas (cadernos etc. ), uníndoas entre si, manual ou mecanicamente, cosendo ou pegando, e finalmente uníndoas entre elas. Este núcleo está pegado a unha tapa branda, feita de papel ou cartón, que se pega ao lombo. O termo folleto, segundo a UNESCO, aplica a publicacións de poucas páxinas (de 5 a 49, sen contar as portadas).
Encaixe de bolillos

O encaixe de bolillos ou renda de bilros é unha técnica de encaixe téxtil que consiste en entretecer fíos que inicialmente están enrolados en bobinas, chamadas bolillos, para seren manexados mellor. A medida que avanza o traballo, o tecido suxéitase mediante alfinetes cravados nunha grella ou debuxo realizado en cartón, coñecido co nome de "picado". A posición que ocupa cada alfinete vén determinada polo xeral por un patrón de buracos no picado.
Algúns autores cren que o encaixe de bolillos vén da cultura exipcia e dos faraóns, espallándose posteriormente polo Mediterráneo a través da expansión musulmá. e chegando no século VIII á Península Ibérica, Francia, Bélxica, os Países Baixos e o norte de Italia.
En Galicia destaca o encaixe de bolillos de Camariñas, que conta cun museo propio desde 1996. Aínda que é a localización con máis sona, existen outras vilas con certa tradición de encaixe, entre as que se atopan localizacións na provincia de Pontevedra e nas zonas de Fonsagrada e Viveiro (Provincia de Lugo).
Encantamento de miñocas

O encantamento de miñocas é un método utilizado para atraer as miñocas cara á superficie da terra. A actividade é xeralmente realizada para recadar iscos para a pesca, mais tamén pode entenderse como unha forma dun deporte competitivo. Como técnica e profesión está en decadencia.
Encapsulina

As encapsulinas son unha familia de proteínas bacterianas que serven como principais compoñentes estruturais dos nanocompartimentos de encapsulina. Hai varios tipos de proteínas encapsulinas, como EncA, que forma a cuberta do nanocompartimento, e EncB, EncC e EncD, que forman a parte central.
Encefalina

Unha encefalina é un pentapéptido que intervén na regulación da nocicepción (sensación de dor) no corpo. As encefalinas denomínanse ligandos endóxenos, xa que son derivados formados internamente no corpo e únense aos receptores de opiáceos corporais. Atopáronse dúas formas de encefalina, descubertas en 1975, unha que contén leucina ("Leu") e outra que contén metionina ("Met"). Ambas as dúas son produtos do xene da proencefalina. A Met-encefalina é Tyr-Gly-Gly-Phe-Met.
A Leu-encefalina é Tyr-Gly-Gly-Phe-Leu. Péptidos opiáceos endóxenos
Hai tres familias ben caracterizadas de péptidos opiáceos producidos polo corpo: encefalinas, β-endorfina e dinorfinas. A secuencia do péptido Met-encefalina está codificada no xene da encefalina, mentres que a secuencia da Leu-encefalina está codificada tanto polo xene da encefalina coma polo xene da dinorfina. O xene da proopiomelanocortina (POMC) tamén contén a secuencia da Met-encefalina no N-terminal da beta-endorfina, pero o péptido endorfina non é procesado para lugar a encefalina. Efectos sobre o estrés
A encefalina é tamén considerada un neuropéptido, o cal no corpo humano actúa como unha importante molécula de sinalización no cerebro. As encefalinas atópanse en alta concentración no cerebro e nas células da medula adrenal. En resposta á dor a norepinefrina (ou noradrenalina), unha hormona que é activada na resposta de loita ou fuxida, libérase xunto con endorfinas. Un estudo de 2017 indica que este polipéptido pode ser ligado ao funcionamento do cerebro durante a resposta ao estrés, especialmente no hipocampo e no córtex prefrontal. Esta investigación suxeriu que, como parte da resposta ao estrés, varios análogos da Met-encefalina incrementan a súa actividade no hipocampo, mentres que os análogos da Leu-encefalina e as somatostatinas son regulados á baixa durante o estrés. Os estresantes poden afectar aos neuropéptidos cuxa acción está localizada nunha rexión específica do cerebro. Receptor de encefalina
Os receptores da encefalina son os receptores opiáceos delta e receptores opiáceos mu. Os receptores opiáceos son un grupo de receptores acoplados á proteína G que teñen tamén outros opiáceos como ligandos. Os outros opiáceos endóxenos son as dinorfinas (que se unen a receptores kappa), endorfinas (a receptores mu), endomorfinas e nociceptina/orfanina FQ. Os receptores opiáceos son ~40 % idénticos aos receptores da somatostatina (SSTRs).
Encefalite

A encefalite son un conxunto de doenzas producidas por unha inflamación do encéfalo. Son bastante adoitas, sobre todo en determinadas rexións do mundo, e prodúcense xeralmente pola infección de gran variedade de xermes como bacterias, ricketsias, espiroquetas, leptospiras, parasitos, fungos e virus. Porén, coa excepción dos virus, a encefalite acostuma ser un síntoma máis, case nunca o máis rechamante, dentro do cadro clínico da enfermidade. Polo xeral, cando se refire a unha encefalite, faise como sinónimo de encefalite vírica.
Entre as encefalite víricas, coñécense máis de cincuenta virus causantes de encefalite na especie humana. Os máis importantes son os que producen encefalite sen trastornos sistémicos. Case sempre a encefalite está asociada a unha meninxite, de xeito que as dúas síndromes, encefalite e meninxite, forman un espectro continuo (meningoencefalite) provocado polos mesmos virus, aínda que algúns virus poden ter preferencia por algunha destas localizacións.
Os virus que producen encefalite ocasionan unha síndrome común que permite facer un diagnóstico clínico, pero é moi difícil facer un diagnóstico exacto en máis da metade dos casos, agás nos casos particulares de determinadas rexións xeográficas. Síntomas da encefalite
A encefalite pode provocar algún dos seguintes síntomas como: Síndrome febril agudo.
Afectación menínxea, con meninxismo ou rixidez de caluga e cefalalxia.
Alteracións da conciencia, con letarxia, que pode progresar ó estupor e coma.
Hemiparesia ou signos focais motores con asimetría de reflexos e signo de Babinski positivo.
Convulsións localizadas ou xeneralizadas.
Alteracións da linguaxe e afasia.
Movementos anormais e tremor parkinsoniano moi raramente.
Signos cerebelosos e alteracións sensoriais, auditivas ou visuais.
Diabetes insípida ou secreción inadecuada de ADH nos casos de afectación de hipotálamo ou hipófise.
Todos estes síntomas son debidos a lesións focais ou difusas da substancia gris ou substancia branca do sistema nervioso central.
Unha das probas que hai que realizar é unha punción lumbar na que se analiza o líquido cefalorraquídeo que informa de meninxite aséptica.
A evolución da encefalite transcorre ó cabo de poucos días a algunhas semanas, cunha mortalidade variable dependente do axente vírico causal, dende o 5% ó 20%. Na quinta parte dos pacientes aparecen diversas secuelas, como deterioración mental, cambios na personalidade e alteracións dos movementos.
Encefalomielite aguda diseminada

A encefalomielite aguda diseminada (EMAD) é unha doenza neurolóxica agrupada dentro do grupo das doenzas desmielinizantes. Ten unha causa inmunolóxica, aparecendo días ou semanas despois após unha vacinación fronte a un determinado organismo, sobre todo fronte ás vacinas da varíola e da rabia. Neste senso, é unha especie de reacción adversa á vacinación.
Tralo antecedente de vacinación, un proceso autoinmune provoca a inflamación brusca e monofásica do encéfalo e máis da medula espiñal. que afecta á substancia branca producíndose unha desmielinización, igual que acontece coa esclerose múltiple. De feito, moitos autores considérana unha esclerose múltiple borderline. A incidencia desta doenza é da orde de 8 persoas por cada 1000000 de habitantes por ano. Clínica
A sintomatoloxía principal consiste en: Febre
Cefalea
Letarxia
Crises epilépticas
Síntomas neurolóxicos focais
En casos graves, coma. Tratamento
Non existe un tratamento curativo da doenza. Así, o tratamento farmacolóxico céntrase en reducir a inflamación por medio de antiinflamatorios. Así, adoitan pautarse corticoides intravenosos a doses altas.
Encerado interactivo

Un encerado interactivo ou encerado dixital interactivo (EDI), é unha gran pantalla interactiva conectada a un ordenador e proxector que permite visualizar o escritorio do computador nunha superficie lisa e ríxida que fai de pantalla, montada normalmente nunha parede ou nun moble de soporte, onde os usuarios controlan o ordenador usando un bolígrafo, dedo ou outro procedemento, dando interactividade á imaxe. Desenvolvemento
O encerado interactivo utilízase para o ensino, en reunións corporativas e de grupos de traballo, para o adestramento deportivo ou en estudios de televisión. Nalgúns países, como é o caso do Reino Unido a súa implantación comezou co século XXI e foi rápida, así en 2004, 26% das clases de primaria nese país dispuñan desta tecnoloxía. e en 2007 o 100% das escolas de primaria e o 98% das de secundaria tiñan estes aparellos. . En Galicia comezou a implantarse no curso 2005/2006 con 200 unidades nos centros de infantil e primaria, e no ano 2009 contábanse 1465 unidades, converténdose na primeira comunidade autónoma de España onde todos os centros educativos contaban con cando menos un encerado interactivo.
Os encerados interactivos permiten facer anotacións manuscritas, así como gardalas, imprimilas, envialas por correo electrónico e exportalas a diversos formatos, así como tamén operar calquera software cargado no ordenador ao que está conectado, como navegadores web ou software propietario, usar software para capturar notas escritas nun encerado branco ou nunha taboíña gráfica, visualizalos en Internet ou controlar o ordenador mediante arrastrar e soltar.
Enciclopedia Espasa

Enciclopedia Espasa ou Enciclopedia Espasa-Calpe (cuxo nome orixinal era Enciclopedia universal ilustrada europeo-americana) é o título dunha enciclopedia española en lingua castelá de cento quince volumes (en 2008), publicada por primeira vez en 1908 pola editorial Espasa-Calpe.
A Espasa conta con máis dun millón de artigos, sendo considerada a maior enciclopedia impresa do mundo. Versións e controversia de copyright
Até hai pouco críase que os volumes da Espasa foran reimpresos ao longo dos anos sen alteracións no seu contido, xa que calquera actualización tería forma de anexos e suplementos publicados para completar o contido dos volumes orixinais. Porén, isto é refutado polo descubrimento de que as biografías de Flora Osete e José Pérez Hervás, incluídos orixinalmente nos volumes 40 (1919) e 43 (1921), respectivamente, foron eliminados e substituídos por outros contidos nas páxinas impresas despois da Guerra civil española. Pérez Hervás traballou como director artístico da enciclopedia de 1919 a 1933, e en 1935 publicou un libro titulado Espakalpe (La Gran Ladronera) no que acusaba aos responsables da editorial de precarizar aos traballadores e de ter reutilizado gran cantidade de contido doutras publicacións sen ter abonado os correspondentes dereitos de autor e reprodución. O conflito levou non só ao borrado do artigo biográfico de Pérez Hervás, pero tamén ao de Flora Osete, “polo pecado de ser a súa muller e compañeira de aventuras lexicográficas”.
Enciclopedia de la fauna de Félix Rodríguez de la Fuente

A Enciclopedia Salvat de la fauna é unha obra dedicada á fauna que foi editada, en principio en fascículos, entre 1970 e 1973, publicada pola Editorial Salvat (Pamplona).
O seu coordinador e director foi Félix Rodríguez de la Fuente. No equipo de redactores encontrábanse Miguel Delibes de Castro, Javier Castroviejo, Cosme Morillo e Carlos Vallecillo, entre outros.
A enciclopedia está composta por once volumes, publicados en fascículos semanais de 24 páxinas.
Tivo grande éxito nacional e internacional, traducíndose a catorce idiomas, e tivo unhas vendas totais de corenta millóns de exemplares.
Miguel Delibes de Castro recordou anos despois que a enciclopedia estaba entre os libros técnicos da maioría dos Museos de Ciencias Naturais de Europa. Tomos
1 África etiópica.
2 África etiópica.
3 África etiópica.
4 Eurasia y Norteamérica (Región Holártica).
5 Eurasia y Norteamérica (Región Holártica).
6 Eurasia y Norteamérica (Región Holártica).
7 Asia tropical y oriental.
8 Sudamércia (Región Neotropical).
9 Australia e islas.
10 Mares y océanos.
11 Índice.
Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas

O Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas é o congreso da Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas. É un evento matemático que se celebra anualmente en xullo para estudantes de matemáticas. É o evento estudantil máis antigo e con maior asistencia en España. Arredor de 200 persoas participaron en 2023. Historia
O primeiro Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas organizouse na Universidade de Granada no ano 2000, en celebración do Ano Mundial das Matemáticas. Foi organizado por un grupo de estudantes de matemáticas da Universidade de Granada. Desde entón, acolleu anualmente a estudantes, profesores e entusiastas das matemáticas de todo o país. Durante o Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas, estudantes de matemáticas reúnense para consolidar ideas comúns, coñecerse e darse a coñecer, discutir novas ideas e implementar algunhas delas.
O Encontro Nacional de 2011 celebrouse durante o Centenario da Real Sociedade Matemática Española.
A Liga Matemática comezou no Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas de 2023. Edicións
Antes de 2003, os primeiros Encontros Nacionais de Estudantes de Matemáticas celebrados antes da constitución oficial da Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas tiñan como obxectivo constituír o Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas.
Desde a súa primeira edición no ano 2000, o Encontro celebrouse por toda España: Granada (2000, 2007, 2019, 2025), Sevilla (2001, 2017), Oviedo (2002), Santiago de Compostela (2003, 2026), Alacant (2004), Cádiz (2005), Salamanca (2006, 2015), Valencia (2008, 2018, 2022), Madrid (2009, 2024), Badaxoz (2010, 2023), A Laguna (2011), Murcia (2012, 2021), Mallorca (2013), Málaga (2014), Barcelona (2016) e Valladolid (2020).
Por orde cronolóxica, as cidades que acolleron os Encontros ao longo dos anos son:
Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas de 2024

O Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas de 2024 foi o 25 Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas que se levou a cabo en Madrid do 22 de xullo ao 27 de xullo de 2024. Historia
O 3 de marzo de 2023, aprobouse durante a Asemblea Xeral da Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas celebrada en Granada a elección de Madrid como sede do vixésimo quinto Encontro.
Durante o Encontro, leváronse a cabo charlas de mans de expertos sobre diversos temas das matemáticas, mesas redondas para debater cuestións de actualidade e obradoiros e microchalas organizadas polos propios estudantes e empresas. Así mesmo, celebrarase un foro de emprego coa presenza de diversas empresas e entidades públicas que realizan actividades relacionadas coas matemáticas.
A empresa tecnolóxica OGA participou no Encontro. Aspectos internos
Durante a Asemblea Xeral da Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas, celebrada na Escola Politécnica Superior da Universidade Carlos III de Madrid (en Leganés) o 25 de xullo, elixiuse á nova Xunta Directiva da Asociación. Reelixiuse á Xunta Directiva. Marina Díaz foi reelixida como presidenta, Laura Pons como vicepresidenta, Marina Polo como secretaria e Andrea Díaz como tesourera. Tamén se elixiron os vogais que dirixirán, representarán ou coordinarán diferentes seccións ou grupos de traballo da Asociación: Javier Polo Noche en Política Universitaria, Lucas de Uña Ocampo en TIC, Ezequiel López Serrano en Redes Sociais, María Ruiz de Temiño Martín en Igualdade e Diversidade, José Molina Gil en Actividades, Nicolás Atanes Santos en Competencias Matemáticas, María González García en Xestión de Socias e Claudia Itxaso Herrero Garmendia en Xestión de Membros. Ademais, aprobouse o nomeamento de Enrique García Sánchez como membro de honra da Asociación con 62 votos a favor, 3 abstencións e 1 voto non emitido. A candidatura presentada pola Universidade de Valencia e a Universidade Politécnica de Valencia foi elixida automaticamente como sede para a Asemblea Xeral ordinaria do primeiro trimestre de 2025. A Universidade de Oviedo foi seleccionada como sede para a Fase Final da Liga Matemática 2024-2025 con 45 votos, fronte aos 18 votos da Universidade Complutense de Madrid e 3 abstencións.
Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas de 2025

O Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas de 2025 foi o 26 Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas que se levou a cabo en Granada do 22 de xullo ao 27 de xullo de 2025.
Foi a cuarta vez que Granada acolla o Encontro, pasando ademais 25 anos da celebración do primeiro, o Encontro do 2000, en Granada. Esta edición apuesta por reivindicar o impacto das matemáticas na empresa e a sociedade. Agárdase a participación de máis de 350 persoas. Historia
Granada presentouse durante a Asemblea Xeral da Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas en marzo de 2024. Fíxose unha presentación na Asemblea Xeral da Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas celebrada en València en febreiro de 2025. Aspectos internos
Celebrarase unha asemblea xeral da Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas durante o Encontro. Espérase que durante esta Asemblea elíxase un novo presidente da Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas, logo de que Marina Díaz dixo que este sería o seu último ano.
Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas de 2026

O Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas de 2026 será o 27 Encontro Nacional de Estudantes de Matemáticas que se levará a cabo en Santiago de Compostela no verán de 2026. Historia
O lugar elixiuse durante a Asemblea Xeral da Asociación Nacional de Estudantes de Matemáticas en febreiro de 2025.
Encontro das Augas

O Encontro das Augas é a confluencia do río Negro, de augas máis escuras case de cor negra, co río Solimões, como é chamado o río Amazonas no Brasil nese tramo, de augas máis claras con tonalidade arxilosa. Durante 6 km as augas dos dous ríos corren lado a lado sen mesturarse, e é unha das principais actividades turística de Manaus.
Este fenómeno é producido polas diferenzas de temperatura, velocidade e densidade da auga dos dous ríos. O río Negro ten unha velocidade próxima a 2 km por hora e unha temperatura de 22 °C, mentres que o río Solimões flúe entre 4 a 6 km por hora a unha temperatura de 28 °C.
Encontros de Música Tradicional de Carboeiro

Os Encontros de Música Tradicional de Carboeiro son unha festa folclórica galega, que se celebra anualmente no Mosteiro de Carboeiro, durante a primeira fin de semana de xuño. Historia
En 2003 tres asociacións culturais do concello de Silleda (Adellis, Dame Lume e Asociación Xuvenil Os Ultreias) uníronse para organizar unha reunión de músicos tradicionais na contorna do mosteiro de Carboeiro. Para tal finalidade crearon a Asociación Intercultural dos encontros de musica tradicional de Carboeiro, unha asociación cultural que "formalizou" unhas xuntanzas que xa se iniciaran, se ben dun xeito máis informal, no ano 2000. A filosofía da festa é reproducir as antigas foliadas tradicionais ás que asistían os mozos das parroquias limítrofes. Os Encontros de Carboeiro celébranse durante dous días. Comezan o sábado arredor das 12 da maña cunha xuntanza de todos os gaiteiros no patio do mosteiro. Os músicos amenizan a seguir un xantar popular nas campas de Carboeiro. Pola tarde e noite sucédense as actuacións de músicos, contacontos, cantares de cego, representacións teatrais ao tempo que teñen lugar exposicións e representacións teatrais. Pola noite ten lugar un concerto no interior do mosteiro, e no día seguinte, o domingo, sácase en procesión á Santa Ferreña, a patroa dos encontros.
Encontros para a Normalización Lingüística

Os Encontros para a Normalización Lingüística están organizados polo Centro de Documentación Sociolingüística de Galicia do Consello da Cultura Galega. En 2021, chegaron á súa XXIII edición. Encontros celebrados
A relación de encontros celebrados até hoxe realizáronse en Santiago de Compostela presencialmente, agás a XXII edición que foi virtual debido á COVID 19: XXIII Edición
Tema: Desde o berce: a transmisión interxeracional da lingua galega
Data: 4 de novembro de 2021
XXII Edición
Tema: A integración lingüística como ferramenta de cohesión social
Data: 13-19 de novembro (emisión gravada)
XXI Edición
Tema: Divulgación científica en Galicia: cal é o peso (atómico) do galego?
Data: 4 e 5 de abril de 2019
XX Edición
Tema: Paso a paso, man con man. Deporte e lingua
Data: 12 e 13 de abril de 2018
XIX Edición
Tema: Dereitos lingüísticos, unha garantía pendente?
Data: 20 e 21 de abril de 2017
XVIII Edición
Tema: Nas bocas do futuro: mocidade e lingua
Data: 14 e 15 de abril de 2016
XVII Edición
Data: 15 e 16 de outubro de 2015
XVI Edición
Data: 24 e 25 de setembro de 2014
XV Edición
Data: 18 e 19 de abril de 2013
XIV Edición
Data: 8 e 9 de marzo de 2012
XIII Edición
Data: 28 e 29 de abril de 2011
XII Edición
Data: 23 e 24 de setembro de 2010
XI Edición
Data: 12 e 13 de febreiro de 2009
X Edición
Data: 26 e 27 de outubro de 2006
IX Edición
Data: 20 e 21 de outubro de 2005
VIII Edición
Data: 20, 21 e 22 de xaneiro de 2005
VII Edición
Data: 23 e 24 de outubro de 2003
VI Edición
Data: 14 e 15 de outubro de 2002
V Edición
Data: Do 25 ao 26 de outubro de 2001
IV Encontros pola Normalización Lingüística
Data: 10 de novembro de 2000
III Edición
Data: 28 e 29 de outubro de 1999
II Edición
Data: 28, 29 e 30 de outubro de 1998
I Edición
Data: 17 e 18 de decembro de 1993
Encyclopedia of Life

Encyclopedia of Life (Enciclopedia da Vida), abreviadamente EOL é un proxecto de enciclopedia cooperativa en liña, que ten como propósito construír unha enciclopedia que conteña un artigo para cada unha das especies de seres vivos existentes no planeta Terra.
Cada artigo poderá conter sons, vídeos, imaxes, gráficos e textos.
Dispoñía inicialmente dun fondo de 50 millóns de dólares provenientes de cinco grandes institucións científicas, encabezadas pola Fundación McArthur.
A páxina web de Internet da enciclopedia contén información do proxecto, FAQs e páxinas de demostración.
O comité directivo do proxecto está composto por membros veteranos de: o Consorcio da Biblioteca da Herdanza da Biodiversidade,
o Museo Field de historia natural,
a Universidade de Harvard,
a Fundación McArthur,
o Laboratorio de Bioloxía Mariña,
o Xardín Botánico de Missouri,
a Fundación Alfed P. Sloan e
o Instituto Smithsoniano.
O proxecto non permite achegas directas dos usuarios, como ocorre na Wikipedia.
Encyclopedia of Mathematics

A Encyclopedia of Mathematics (tamén EOM e anteriormente Encyclopaedia of Mathematics) é unha gran obra de referencia en matemáticas. Visión xeral
A versión de 2002 contén máis de 8000 entradas que abranguen a maioría das áreas de matemáticas a nivel de posgrao, e a presentación é de natureza técnica. A enciclopedia está editada por Michiel Hazewinkel e foi publicada por Kluwer Academic Publishers ata 2003, cando Kluwer pasou a formar parte de Springer. A enciclopedia foi traducida da Matematicheskaya entsiklopediya soviética (1977) editada orixinalmente por Ivan Matveevich Vinogradov e ampliada con comentarios e tres suplementos engadindo varios miles de artigos.
Ata o 29 de novembro de 2011, unha versión estática da enciclopedia podía ser consultada en liña gratuitamente. Wiki da Encyclopedia of Mathematics
Desde 2011 está dispoñíbel unha nova versión dinámica da enciclopedia como wiki pública en liña. Esta nova wiki é unha colaboración entre Springer e a Sociedade Europea de Matemáticas. Esta nova versión da enciclopedia inclúe todos os contidos da anterior versión en liña, mais agora todas as entradas poden actualizarse publicamente para incluír os máis novos avances en matemáticas. Os membros dun consello editorial seleccionado pola Sociedade Europea de Matemáticas supervisará a precisión do contido de todas as entradas.
Encyclopedia of Triangle Centers

A Encyclopedia of Triangle Centers (ETC) é unha lista en liña de miles de puntos que son centros asociados á xeometría dun triángulo. Este recurso está aloxado na Universidade de Evansville. Partiu dunha lista de 400 centros triangulares publicada no libro Triangle Centers and Central Triangles de 1998 polo profesor Clark Kimberling.
A 6 de febreiro de 2024, a lista identifica uns 61000 centros de triángulos e ten un mantemento cooperativo dun equipo de internacional de peritos en xeometría.
Cada punto da lista identifícase cun número de índice da forma X(n); por exemplo, X (1) é o incentro. A información rexistrada sobre cada punto inclúe as súas coordenadas trilineares e baricéntricas e a súa relación coas liñas que unen outros puntos identificados.
A cada punto da lista asígnaselle un nome único. Nos casos nos que ningún nome particular xorde por consideracións xeométricas ou históricas, utilízase no seu lugar o nome dunha estrela. Por exemplo, o punto 770 da lista chámase punto Acamar. Centros destacados
Os primeiros 10 puntos enumerados na Enciclopedia son: Outros puntos con entradas na Enciclopedia inclúen:
Encyclopédie

A Encyclopédie, ou dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers ou comunmente abreviada en Encyclopédie, e a enciclopedia feita baixo a dirección de Diderot e D'Alembert, quizais a máis coñecida, que se publicou en Francia en 35 volumes comezando en 1751 e finalizando en 1780. O seu limiar, o Discurso preliminar, está considerado unha importante exposición das ideas da Ilustración. Foi unha obra monumental dirixida fundamentalmente por Diderot e que contou coa participación dos máis importantes filósofos e escritores franceses da época e que foi clave para sintetizar e difundir os coñecementos científicos e os principios ideolóxicos que entre outros factores remataron co Antigo Réxime.
O seu nome orixinal era Encyclopédie, ou Ditionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers (en galego Enciclopedia, ou dicionario razoado das ciencias, artes e oficios). Antecedentes
A idea de publicar unha enciclopedia en francés nace da influencia e éxito editorial da Cyclopedia or an Universal Dictionary of Arts and Sciences (Dicionario Universal das Ciencias e as Artes), publicada por Ephraim Chambers en 1728, así como da publicación do Trevoux composto polos xesuítas. Le Breton obtén en 1745 unha licenza para efectuar unha tradución ao francés da enciclopedia de Chambers. En 1747 encárgalle a Diderot e D’Alembert a elaboración editorial da Encyclopédie.
Desenvolvemento editorial
Diderot e D’Alembert toman como base para a ordenación temática e estrutura da Enciclopedia as ideas de Francis Bacon, exposta en Novum Órganum (1620) e na influencia de René Descartes no seu Discurso do método (1637). En 1750 publícase o Prospecto da Enciclopedia, redactado por Diderot. Debido a problemas coa censura tanto na Enciclopedia como nos escritos independentes dos colaboradores, prodúcese un conflito entre Diderot e D’Alembert, por un lado, e Le Breton, polo outro.
Tras a renuncia de Diderot, asume a dirección dos volumes faltantes Charles-Joseph Panckouke, quen, coa súa edición en cuarto, lograría a difusión masiva da obra e máis tarde editaría a Encyclopédie méthodique (1782-1832), unha versión ampliada, ordenada por materias e non alfabeticamente.
Presentación física e impresións da Enciclopedia
A obra comprende 17 volumes de texto (a primeira serie publicada entre 1751-1757; tomos I ao VII; a segunda serie en 1765, tomos VIII ao XVII), 11 volumes de láminas (publicados entre 1762 e 1772), aos cales se lles agrega un Suplemento de 4 volumes de texto, 1 volume de láminas e 2 volumes de índice xeral (entre 1776-1780). O que dá un total de 21 volumes de texto, 12 volumes de láminas e 2 volumes de índice xeral (71. 818 artigos, 2. 885 ilustracións).
Así mesmo, elabóranse compendios de artigos da Enciclopedia. Un a cargo do abade Joseph de La Porte en 5 volumes titulado L'Esprit de l'Encyclopedie.
A obra entrou a formar parte do Índice de libros prohibidos pola Igrexa católica en 1759.
Colaboradores
Colaboradores importantes da Enciclopedia, á parte de Diderot e D’Alembert, coñecidos tamén como les encyclopédistes, foron D'Holbach, Jaucourt, Montesquieu, Quesnay, Rousseau, Turgot e Voltaire.
Encyclopédie anarchiste

A Encyclopédie anarchiste (en galego Enciclopedia anarquista), é o nome dunha enciclopedia de tendencia anarquista, iniciada por Sébastien Faure entre 1925 e 1934, e publicada en 4 volumes. Existe tamén unha tradución ao castelán, con contido ampliado, publicada polo grupo Tierra y Libertad de México en dous volumes (nos anos 1972 e 1984 respectivamente) baixo o título de Enciclopedia anarquista.
O proxecto inicial estaba formado por cinco partes: Un dicionario anarquista.
A historia do pensamento e da acción anarquistas.
As biografías de militantes e pensadores.
As biografías de individualidades que contribuíron á obra da emancipación humana.
Un catálogo de libros e revistas anarquistas.
Só a primeira parte, en catro volumes, cun total de 2. 893 páxinas, chegou a ser publicada, en 1934. Tivo centos de colaboradores.
Endecha

A endecha é un subxénero da lírica.
Consiste nunha composición elexíaca en forma romanceada (métrica de catro versos de seis ou sete sílabas, polo xeral asonantados).
Endemismo

Endemismo é un termo empregado na bioloxía para indicar que a distribución dun taxon está limitada a un ámbito xeográfico reducido, non se atopando de forma natural en ningunha outra parte do mundo. Por iso, cando se indica que unha especie é endémica de certa rexión, quérese dicir que só é posible atopala de forma natural nese lugar. Características
O endemismo pode considerarse dentro dun abano moi amplo de escalas xeográficas: deste xeito, un organismo pode ser endémico dun cumio montañoso ou dun lago, dunha cordilleira ou un sistema fluvial, dunha illa, dun país ou ata dun continente. Normalmente o concepto aplícase a especies, pero tamén pode empregarse para outros taxons como subespecies, variedades, xéneros, familias etc. Exemplos de endemismos
Un endemismo típico é o lince ibérico, propio da Península Ibérica, e as xirafas, que unicamente habitan nas rexións semidesérticas do sur do Sáhara, ou a Secuoia xigante, que só se atopa na Sierra Nevada californiana.
As illas, dado o seu illamento, son lugares cunha elevada taxa de endemismos. Así, Australia, que non tivo contacto co resto de terras emerxidas dende hai máis de 50 millóns de anos, posúe unha flora e unha fauna de seu moi distinta do resto do mundo. A metade das aves de Papúa-Nova Guinea e a metade dos mamíferos que habitan Filipinas son endémicos. Neste senso destaca Madagascar; todos os seus anfibios son endémicos, o 90% dos seus réptiles (a metade das especies de camaleóns do planeta), o 55% dos seus mamíferos (como os lemures e as fosas) e o 50% das súas aves son endemismos, e aproximadamente o 80% as súas plantas non habitan en ningunha outra rexión o mundo. O 95% das especies de peixes dos Grandes Lagos africanos son endémicas.
As illas volcánicas, que nunca estiveron en contacto co continente son especialmente ricas en especies endémicas; as especies que as habitan son descendentes das que chegaron accidentalmente en tempos pasados e puideron adaptarse. Son excelentes exemplos as Illas Hawai ou as Illas Galápagos (que inspiraron a Darwin a súa famosa teoría da evolución e, en España, as Illas Canarias, con 500 especies de plantas endémicas e en concreto a illa de Tenerife, que presenta a maior relación de endemismos florísticos da rexión macaronésica, só superada por Madagascar e Australia.
Enderezo IP

Un enderezo IP é un número único, tal como un número de teléfono, usado por máquinas (normalmente computadores) para se comunicaren entre si enviando información pola Internet ou por redes locais.
Converter estes números de forma que un humano comprenda mellor, a forma de enderezos de dominio, tal como www. wikipedia. org, é feito polo DNS. O proceso de conversión é coñecido como resolución de nomes de dominio. Notación
Os enderezos IP, que identifican todos os hosts nunha rede, posibilitan o enderezo e entrega dos datos ao host (máquina) correcto. Os datos son movidos baixo a forma de datagramas. Cada datagrama entrégase ao enderezo indicado no campo "Destination Address", na cabeceira do datagrama.
O enderezo IP é un número de 32 bits en IPv4 e está asociado un único sistema ligado na rede. Para simplificar, estes números divídense en 4 octetos escritos en formato decimal (con punto): Exemplo: 213. 141. 23. 22
O enderezo dunha rede (non confundir con enderezo IP) designa unha rede, e debe ser composto polo seu enderezo e respectiva máscara de rede (netmask). Tipos de enderezos IP
Existen catro tipos de enderezos IP: Enderezos de Host
Enderezos de Rede
Enderezos de Broadcast
Enderezos Multicast
Enderezo de broadcast
Os enderezos broadcast permiten á aplicación enviar dados para todos os hosts dunha rede; tal clase enderezos é sempre o último posible na rede. Un caso especial é o enderezo 255. 255. 255. 255 cuxo significado sería, caso fose permitido, o enderezamento de todos os hosts. Clases de enderezos
Orixinalmente, o espazo do enderezo IP foi dividido en poucas estruturas de tamaño fixo chamados de "clases de enderezo". As tres principais son a clase A, clase B e clase C. Examinando os primeiros bits dun enderezo, o software do IP consegue determinar rapidamente cal é a clase, e logo, a estrutura do enderezo. Clase A: Primeiro bit é 0 (cero)
Clase B: Primeiros dous bits son 10 (un, cero)
Clase C: Primeiros tres bits son 110 (un, un, cero)
Clase D: (enderezo multicast): Primeiros catro bits son: 1110 (un, un, un, cero)
Clase E: (enderezo especial reservado): Primeiros catro bits son 1111 (un, un, un, un)
A seguinte táboa contén o intervalo das clases de enderezos IPs
Clases especiais
Existen clases especiais en Internet que non son consideradas públicas, i. e. , non son consideradas como enderezábeis.
Clase de loopback (lugar/local)
O enderezo de loopback local (127. 0. 0. 0/8) permítelle á aplicación-cliente enderezar ao servidor na mesma máquina sen saber o enderezo do host, chamado de "enderezo local".
Na pilla do protocolo TCP/IP, a información flúe para a capa de rede, onde a capa do protocolo IP reencamiña de volta a través da pilla. Este procedemento esconde a distinción entre ligazón remota e local.
Enderezo de memoria

O enderezo de memoria é en informática o identificador único dunha posición de memoria que permite a un procesador ou outro dispositivo acceder os datos contidos nesta posición permitíndolle a un programa informático ou a un dispositivo de hardware almacenar os datos para a súa utilización posterior. Este identificador é un número que o microprocesador recibe como unha serie de bits (8, 16, 24, 32 ou máis, dependendo do modelo e do fabricante). Na arquitectura de procesadores baseado no rexistro, o rexistro MAR (Memory Address Register) dedícase ao enderezo de memoria co que o procesador pode acceder á respectiva cela de memoria.
Enderezo postal

Un enderezo postal é a indicación do lugar de envío de correo dunha persoa, empresa ou organismo presentado nun formato codificado que serve para localizar con precisión a localización dun edificio ou calquera outra estrutura habitable, xeralmente utilizando as divisións políticas e os nomes das rúas como referencia e outros identificadores como os números dos edificios e dos andares ou o código postal que serven para unha mellor prestación do servizo de correos. As normas relativas á súa presentación dependen de cada país, variando tamén co tempo, pero en xeral o enderezo debe escribirse no centro dereita do anverso dos sobres, postais ou paquetes embaixo do franqueo. A maioría dos servizos de correos contemporáneos dos países desenvolvidos utilizan máquinas de clasificación que converten os enderezos en códigos de barras para a súa distribución cara ao lugar de destino. Galicia
En Galicia emprégase o mesmo sistema de enderezos que no Estado Español recomenda o operador postal público, Correos, e que adoitan tamén empregarse cos operadores privados Que nas zonas rurais precisa ampliarse con información complementaria
Endesa

Endesa (Endesa S. A. ) é unha empresa española do sector enerxético, fundada o 18 de novembro de 1938 baixo o nome de Empresa Nacional de Electricidad, S. A. Historia e características
Compostilla I foi a súa primeira planta de produción, inaugurada nos cincuenta en Ponferrada. Na década dos sesenta creouse Compostilla II, no concello leonés de Cubillos do Sil.
Agora, cotiza en bolsa sbc, forma parte do ibex 35, e é principal compañía eléctrica do estado español. Os seus principais accionistas son a decembro do 2023 ENEL (70%) e accionistas privados 30%.
A eléctrica tamén opera en Italia, Francia, Portugal, Marrocos, Chile, Arxentina, Colombia, Perú, Brasil e República Dominicana.
Foron famosas as OPAs sobre a empresa por parte de diversas compañías. Presenza en Galiza
Centrais térmicas:
Central térmica das Pontes (As Pontes de García Rodríguez)
Centrais hidroeléctricas:
No río Eume:
Encoro do Eume: Central do Eume (Monfero)
Encoro da Ribeira: Central da Ribeira (As Pontes).
No río Sil:
Encoro de Penarrubia: Centrais de Quereño I e II e Cornatel (Rubiá).
No río Bibei:
Encoro de Santo Agostiño: Central de Santo Agostiño (Viana do Bolo).
No río Xares, afluente do Bibei:
Encoro de Prada: Central de Prada (A Veiga do Bolo).
Parques eólicos:
Faladoira en Mañón e Ortigueira.
Couto Teixido en Mañón, Ortigueira e As Pontes.
Pena Ventosa en Viveiro, O Vicedo e Ourol.
Chan do Tenón en Viveiro e O Vicedo.
Leboreiro en Muras.
Endivia

A endivia é o rebento de diferentes variedades da chicoria, Cichorium endivia, que se cultivan debaixo da terra dunha maneira especial e presentan unha cor branca verdella e sabor amargo. Adóitanse consumir cocidas ou crúas en ensaladas.
É tamén un dos nomes comúns para variedades da chicoria común (Cichorium intybus), principalmente a chicoria belga ou chicoria francesa. Existe considerábel confusión entre as designacións vulgares de Cichorium endivia e Cichorium intybus.
A endivia é rica en moitas vitaminas e minerais, especialmente vitaminas A e K e folato, fornecendo tamén unha cantidade razoábel de fibra.
Existen dúas variedades principais cultivadas de endivia: A endivia frisada (var crispum). Este tipo ten follas exteriores estreitas, verdes e frisadas. Tamén chamada chicoria frisada ou simplemente chicoria.
A escarola (var latifolium). Posúe follas largas de cor verde pálida e é menos amarga que a outra variedade. Tamén denominada chicoria lisa ou endivia de folla larga. Historia
Foi coñecida e consumida polos antigos exipcios, gregos e romanos. Tal como ocorreu con numerosas verduras e hortalizas, a escarola tivo inicialmente unha utilización máis medicinal ca culinaria. Non obstante, na literatura exipcia existen referencias ao consumo desta verdura tanto cocida como crúa, en ensaladas.
A súa introdución en Europa data do século XIII. Na actualidade goza dunha enorme popularidade en todo o continente.
Durante a época invernal a escarola ofrece o seu esplendor e maior calidade, aínda que actualmente se atope no mercado durante todo o ano.
Endocardio

O endocardio é unha membrana que recobre localmente as cavidades do corazón. Forma o revestimento interno das aurículas e ventrículos. As súas células son semellantes tanto embrioloxicamente como bioloxicamente ás células endoteliais dos vasos sanguíneos. O endocardio é máis groso nas aurículas
e presenta tres capas: A capa interna ou endotelial
A capa media ou subendotelial
A capa externa ou subendocárdica Descrición
Trátase dun delgado revestimento interno do corazón que se atopa constituído por células endoteliais e unha delgada capa de tecido conectivo laxo. No endocardio mural agréganse unha túnica músculo-elástica rudimentaria e antes do miocardio, unha capa grosa subendocárdica de tecido conectivo laxo vascularizado. Porén, debemos lembrar que o endocardio valvular é avascular.
As válvulas cardíacas, ademais do endocardio están constituídas por unha capa fibrosa densa subendocárdica, unha esponxosa de tecido conectivo moi laxo, rico en matriz extracelular e unha ventricularis con moitas fibras elásticas.
As válvulas semilunares (aórtica e pulmonar) presentan comisuras e as auriculoventriculares constitúen un aparello valvular (válvula, cordas e músculo papilar). Todas atópanse insertas nun anel fibroso denso. Coa idade, vólvense máis grosas e máis opacas.
Endocrinoloxía

A endocrinoloxía é a especialidade médica que se encarga de estudar e tratar as doenzas do sistema endócrino e hormonal.
En Galicia, o organismo de referencia é a Sociedade Galega de Endocrinoloxía, Metabolismo e Nutrición.
Endoderma

O endoderma é unha das tres capas xerminais primarias que aparecen nas fases máis iniciais do desenvolvemento do embrión. As outras dúas son o ectoderma (capa externa) e o mesoderma (capa media), en tanto que o endoderma é a capa máis interna. As células que emigran cara ao interior ao longo do arquénteron forman a capa interna da gástrula, que se desenvolve orixinando o endoderma.
O endoderma consta de células inicialmente aplanadas, que despois se fan columnares. O endoderma formará o revestimento epitelial de moitos órganos. Elementos derivados do endoderma
A seguinte táboa indica os órganos derivados do endoderma. O fígado e o páncreas pénsase que derivan dun precursor común.
Nos humanos, o endoderma pode diferenciarse en órganos distinguibles xa na 5ª semana do desenvolvemento embrionario.
Endofenotipo

O endofenotipo é un concepto na análise da xenética dos trastornos mentais e do desenvolvemento, sendo un tipo especial de biomarcador. O seu propósito é dividir os síntomas condutuais en fenotipos máis estables e cunha conexión máis próxima cos xenes. O concepto foi orixinalmente introducido por Gottesman e Shields, que o achegaron desde a entomoloxía.
Diferentes trastornos como a esquizofrenia, o trastorno bipolar, a depresión maior ou o TDAH son altamente herdables, mais difiren das doenzas producidas de maneira mendeliana por un só xene. Os endofenotipos constitúen, polo tanto, un estadio intermedio entre o xenoma e o fenotipo condutual dun trastorno determinado que facilita a identificación de: Novos xenes implicados
Novos mecanismos de expresión de determinados xenes no fenotipo dun trastorno.
Outros termos cun significado semellante son "marcador biolóxico", "marcador de vulnerabilidade" ou "marcador cognitivo", aínda que estes non fan referencia á conexión que os endofenotipos manteñen tanto co fenotipo condutual como co xenotipo. Definición
O criterio aceptado para que un biomarcador poida constituír un endofenotipo inclúe: O endofenotipo está asociado coa enfermidade ou trastorno na poboación.
O endofenotipo é herdable.
O endofenotipo é independente do estado (maniféstase tanto nos individuos que teñen o trastorno activo como nos que non o está).
Ten un carácter familiar. (En consecuencia, un criterio adicional para identificar os endofenotipos de trastornos complexos é: )
Un endofenotipo presente nos membros afectados dunha familia estará tamén presente nos membros non afectados nun maior grao que na poboación xeral.