proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Setestrelo

Setestrelo é o nome tradicionalmente dado en Galicia ó asterismo da Osa Maior[Cómpre referencia] debido a que ten sete estrelas ben visibles. As estrelas que conforman este asterismo son Dubhe, Merak, Phecda, Megrez, Alioth, Mizar e Benetnasch. Noutras culturas este asterismo tamén é coñecido polo nome de Gran Carro ou o Cazo.
β Ursae Majoris (Merak), xunto con α Ursae Majoris Dubhe (as dúas estrelas máis a dereita na imaxe), sinalan a dirección da estrela polar do norte (Polaris, ou α Ursae Minoris), e polo tanto sinalan tamén o polo norte. Na literatura oral galega
Cando o carro do ceo volve o rabo ou quer amañecer ou é día craro.
Ímonos de aquí agora, / ímonos de aquí que é día; / vai o carro das estrelas/ pró lado da travesía.
Vámonos de aquí que é ihora/ que eí vén o Carro de estrelas/ por riba das Casas Novas/ ai la. ..
Vámonos de aquí que é ihora/ vén o Carro das estrelas/ ó largho da Feira Nova.
Seth Low

Seth Low nado o 18 xaneiro de 1850 en Brooklyn e finado en Nova York o 17 de setembro de 1916 en Bedford Hills, Nova York, foi un educador e político estadounidense do Partido Republicano que contou tamén co apoio do Partido Demócrata. Foi o último alcalde da cidade independente de Brooklyn, presidente da Universidade de Columbia, representante diplomático dos Estados Unidos de América e alcalde da cidade de Nova York. Traxectoria
Vida temperá
Low foi estudante no que entón era Polytechnic Preparatory High School, agora Poly Prep Country Day School, en Brooklyn e no Columbia College. Low, cuxo pai Abiel Low era un dos principais comerciantes con China, pasou varios anos na empresa familiar na década de 1870. En 1880 casou con Anne Wroe Scollay Curtis. Chegou a ser alcalde de Brooklyn en 1881; ao facelo, sucedeu ao seu avó, que tamén fora alcalde de Brooklyn. Serviu durante dous mandatos até 1885, pero o seu apoio a Grover Cleveland en 1884 enfureceu á poboación e non foi reelixido para un terceiro mandato.
Presidente da Universidade Columbia
Despois de servir como alcalde de Brooklyn, Low asumiu a presidencia do Columbia College en 1890, cargo que ocupou ata 1901. Durante este tempo, supervisou o traslado da institución de Midtown Manhattan a Morningside Heights e cambiou o seu nome a Columbia University. O novo campus estaba totalmente integrado na cidade e incluía unha biblioteca dun millón de dólares construída en 1895. O 4 de xullo de 1899 foi un dos delegados estadounidenses para asistir á Conferencia Internacional de Paz na Haia.
Alcalde de Nova York
Low presentouse á alcaldía sendo presidente da universidade. Na súa campaña coa que gañou as eleccións, contou cos apoios do humorista Mark Twain, do seu partido e dos demócratas. Mellorou o sistema educativo da cidade, pero só exerceu como alcalde durante un ano, sendo sucedido en 1903 por George B. McClellan Jr. , fillo do xeneral McClellan da Guerra civil.
Últimos anos
Foi presidente do Instituto Tuskegee en Alabama desde 1907 até a súa morte en 1916. Desde 1907 foi tamén presidente da Federación Cívica Nacional. Low morreu na súa casa de Bedford Hills o 17 de setembro de 1916.
Settecento

Settecento é unha novela histórica do escritor Marcos Calveiro, publicada en abril de 2010 pola Editorial Xerais.
Está ambientada en Santiago de Compostela e en Venecia.
Sevendust

Sevendust é unha banda norteamericana de metal alternativo formada en Atlanta (Xeorxia) en 1994 co nome de Crawlspace, nome que pronto cambiaron para o actual. O seu primeiro álbum, Sevendust, saíu en 1997. Os seus membros actuais son Lajon Witherspoon, John Connolly, Sonny Mayo, Vinnie Hornsby e Morgan Rose. Discografía
Sevendust (1997)
Home (1999)
Animosity (2001)
Seasons (2003)
Next (2005)
Alpha (2007)
Chapter VII: Hope & Sorrow (2008)
Cold Day Memory (2010)
Black Out the Sun (2013)
Time Travelers & Bonfires (2014)
Kill the Flaw (2015)
Sevenload

Sevenload é unha plataforma web profesional para televisión por Internet utilizada para administrar contidos multimedia. Fundada en abril do 2006 a plataforma emerxeu nos mercados europeos e asiáticos para converterse nunha coñecida rede social multimedia para fotografía, vídeo e contidos de televisión. Sevenload permite aos seus usuarios subir as súas fotos e vídeos, etiquetalos, ordenalos en grupos e compartilos con outros usuarios semellándose a sitios web como YouTube e Metacafe no que a vídeos se refire e a Flickr en canto a fotos.
Severino Domínguez

Severino Domínguez Rey, coñecido como Pepillo, nado en Sanxenxo o 5 de marzo de 1915 e finado en Pontevedra o 11 de xaneiro de 2018, foi un sindicalista e político galego. Traxectoria
Militante do PCE. Foi vicepresidente da Unión Agraria e Mariñeira de Portonovo afecta á CNT e secretario xeral do PCE en Sanxenxo, tamén era responsable do Socorro Rojo e dirixente das milicias. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 1 de agosto e ingresado no cárcere de Cambados; sen procesamento xudicial pasou por varias cadeas e batallóns de traballadores en Galicia e España até 1940. Foi xulgado en Ferrol por deserción resultando con sobresemento definitivo. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. En 1948, cando caeu a organización comunista na provincia de Pontevedra, foi novamente detido con Manuel López Esperón, Carlos Crespo Alfaya, Jesús Carrera Barreiro e Gonzalo Velasco, e torturado pola súa actividade política clandestina. Foi acusado de difundir propaganda clandestina e exemplares de Mundo Obrero e El Guerrillero. Foi sometido a un novo consello de guerra e condenado a dous anos en prisión por un delito equiparado ao de rebelión militar. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Pontevedra, de onde saíu en liberdade condicional en marzo de 1950.
Severino Fernández Fuentes

Severino Fernández Fuentes, nado no Irixo cara a 1900, foi un labrego e sindicalista galego. Traxectoria
Emigrado en Buenos Aires, retornou ao Irixo en 1919. Veciño de Parada de Labiote, promoveu a Sociedad de Agricultores y Oficios Varios de Parada de Labiote, vinculada á construción do ferrocarril. Na República afiliouse a Izquierda Republicana. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado preto de tres anos, ata que se presentou ás autoridades. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942.
Severino González Guitián

Severino González Guitián, nado en Vilasouto (O Incio) en 1903 e finado en Lugo en maio de 1981, foi un militar galego. Traxectoria
Instalado en San Cibrao (Cervo). Ingresou nos Carabineiros en 1925. Durante e República foi cabo de Carabineiros. Foi xulgado en consello de guerra en Cataluña en 1941 e condenado a 12 anos e un día de reclusión. En 1944 foi procesado con José María Urquiola Iglesias, Antonio Paleo Saavedra e outros no sumario 390/44 do Xulgado Militar Especial de Oviedo por un delito contra a Lei de Seguridade do Estado.
Severino Jares Arias

Severino Jares Arias, nado en Viana do Bolo o 9 de abril de 1896, foi un político galego. Traxectoria
Afiliado á UGT, foi presidente da Casa do Pobo de Viana do Bolo. Na Segunda República foi concelleiro de Viana do Bolo logo do triunfo da Fronte Popular das eleccións de febreiro de 1936, e foi elixido terceiro tenente alcalde. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 conseguiu fuxir e exiliouse en Francia. Solicitou asilo en México en marzo de 1939. Finalmente marchou á República Dominicana no barco Cuba arribando a Ciudad Trujillo o 11 de xaneiro de 1940. Desde alí foi a Caracas e en abril de 1941 chegou a Brasil. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas.
Severino Pallaruelo

Severino Pallaruelo Campo, nado en Puértolas en 1954, é un escritor e investigador aragonés. Traxectoria
Naceu no pequeno lugar de Puyarruego, no val de Puértolas, no corazón dos Pireneos. Licenciado en Xeografía e Historia e profesor de ciencias sociais nun instituto de Sabiñánigo. Publicou numerosas obras de xeografía, historia e mais etnoloxía de Aragón. Entre elas salientas as súas obras sobre oficios antigos, como os navaters: Las Navatas (1984), os pastores: Pastores del Pirineo (1988), os muíñeiros: Los Molinos del Alto Aragón (1994). En 2010 publicou a súa primeira obra en aragonés, o libro O trasgresor piadoso, trátase dunha miscelánea, composto de poemas, reflexións e debuxos, feitos nunha lingua moi rica. Obras
1984: Viaje por los Pirineos misteriosos de Aragón, Zaragoza.
1984: Las Navatas, Huesca, Instituto Aragonés de Antropología.
1988: Pastores del Pirineo.
1990: Pirineos, tristes montes, reed. Xordica, 2008. Trad. francesa: Tristes montagnes, París, éditions Ramonda, 2010.
1991: Guía del Pirineo aragonés.
1992: Pirineos, diario de la naturaleza.
1993: Bardaxí: cinco siglos en la historia de una familia de la pequeña nobleza aragonesa, Sabiñanigo, Huesca (Instituto Laboral, 30). ISBN 84-604-5860-1
1994: Los Molinos de Alto Aragón.
1997: Un secreto y otros cuentos.
2000: José, un hombre de los Pirineos, Zaragoza, Prames.
2002: Guali, Zaragoza, Prames.
2010: O trasgresor piadoso, Zaragoza, Xordica.
Sevillanas

As sevillanas son un canto e baile típico de Sevilla, que se cantan e bailan nas distintas feiras e romarías que se celebran por toda Andalucía. A súa orixe atoparíase nos anos previos á época dos Reis Católicos, nunhas composicións que eran coñecidas como "seguidillas castelás", co tempo evolucionaron e foron adquirindo un ton máis flamenco, engadíndose o baile no século XVIII ata chegar aos cantos e bailes con que son nomeadas actualmente.
Está incluída entre os paus do flamenco. Unha sevillana estrutúrase sempre en catro partes; cada unha destas vai sempre acompañada do mesmo refrán. Ten un compás 3/4. O baile de sevillanas ten un número repetido de pasos, como as pasadas, os paseíllos ou os careos.
Algúns dos artistas máis destacados neste xénero foron Los Marismeños, Cantores de Híspalis, Ecos del Rocío, Los Requiebros, María del Monte e Los del Río, entre outros.
Sexoloxía

A sexoloxía é o estudo sistemático do feito sexual humano, dende todas as súas perspectivas, filoxenéticas, ontoxenéticas, antropolóxicas, socioculturais, fisiolóxicas, pedagóxicas, clínicas e investigativas. A sexoloxía, como ciencia e como profesión, implica, dende un enfoque multidisciplinar e/ou o interdisciplinar, a un gran número de disciplinas e especialidades médicas e humanísticas, abranguendo así todos os aspectos da sexualidade.
Sextante

O sextante é un instrumento astronómico usado para determinar a latitude, que substituíu o astrolabio.
Mede a distancia angular, como a altura do Sol, da Lúa e das estrelas. O sextante foi inventado simultaneamente na Inglaterra e nos Estados Unidos en 1731. A palabra sextante deriva do latín, significando un sexto (da circunferencia celeste).
Sextante (constelación)

Sextans ou Sextante é unha constelación menor do sur que foi inserida no século XVII por Johannes Hevelius. Inseriuna en lembranza polo instrumento que perdera nun incendio. Está situada entre Leo e Hydra e non é unha constelación particularmente brillante. Non hai mitoloxía asociada a esta constelación. Estrelas principais
α Sextantis, estrela xigante branca, a máis brillante da constelación con magnitude aparente 4, 48.
β Sextantis, estrela variable Alfa2 Canum Venaticorum cun brillo que oscila entre magnitude 5, 00 e 5, 10.
γ Sextantis, sistema estelar triplo de magnitude conxunta 5, 07. As dúas compoñentes principais son estrelas brancas da secuencia principal.
ε Sextantis, xigante amarela de magnitude 5, 25.
SS Sextantis (25 Sextantis), variable Alfa2 Canum Venaticorum de magnitude 5, 93 que amosa unha pequena variación no seu brillo de 0, 04 magnitudes.
LHS 292, anana vermella e estrela fulgurante nas proximidades do sistema solar. Obxectos notables do espazo profundo
Galaxia HD1, o obxecto máis distante observado, descuberta en abril de 2022.
Galaxia elíptica NGC 3115 ou Galaxia de Spindle, de magnitude 9, que se ve aplanada coa forma dun lente.
Galaxia Anana de Sextans, de magnitude 12, galaxia satélite da Vía Láctea que forma parte do Grupo Local.
Sextans A, outra galaxia anana máis distante, nos límites do Grupo Local.
Sextante (moeda)

O sextante (en latín: sextans) foi unha moeda da antiga Roma de bronce usada durante a República, co valor da sexta parte dun ás ou dúas onzas (unciae). Caracterización
O deseño máis habitual dos sextantes consistía no busto de Mercurio acompañado de dous puntos grosos, a modo de marca de valor que indicaba dúas uncias, nos anversos, e a proa dun barco nos reversos, aínda que as primeiras emisións amosaban unha simboloxía máis diversa, caracterizada por elementos como cunchas de vieira, caduceos, etc. , fundamentalmente nos anversos.
Sexto Empírico

Sexto Empírico (ca. 160 - ca. 210), médico e filósofo grego, un dos máis importantes representantes do escepticismo e fonte da maioría dos datos referidos a esta corrente filosófica. Biografía
Ignórase a súa orixe, inda que si se sabe que residiu en Atenas, Alexandría e Roma. O seu alcume non provén das súas concepcións filosóficas mais, esencialmente, pola súa práctica médica. Este feito contrasta, curiosamente, coa orientación totalmente escéptica que adoptou na súa obra filosófica. Obra filosófica
Os seus escritos, moi influenciados polos de Pirrón de Élide e Enesidemo, cuestionan a pretensión dogmática de alcanzar a verdade absoluta, tanto na moral coma nas ciencias.
Conservamos Esbozos pirrónicos e Contra os matemáticos, tamén chamada Contra os profesores (Adversus mathematicos, hoc est, adversus eos qui profitentur disciplinas), tradicionalmente dividida en dúas partes: Adversus mathematicos -tamén-, libros I-VI, e Adversus dogmaticos, libros VII-XI (inda que existen dúbidas sobre se son unha mesma obra ou obras diferentes ou se están completas). En Esbozos pirrónicos (Πυῤῥώνειοι ὑποτύπωσεις, Pyrrhōneioi hypotypōseis) define escepticismo como "a facultade de opor os fenómenos e os nóumenos de todos os xeitos posibles e de aí, a causa do equilibrio das cousas e das razóns opostas (isostenía) chegamos primeiro á suspensión do xuízo (epoché) e logo á indiferenza (''ataraxia'')".
En Contra os profesores ataca a outros profesionais doutras ciencias: oradores, gramáticos, xeómetras, aritméticos, astrónomos e músicos. En Contra os dogmáticos rebate a lóxicos, físicos e moralistas. No último libro, contra os éticos, discute que exista unha ciencia do bo vivir ou dun sentido final para a vida humana.
Nega calquera "criterio de verdade", nega calquera certeza sobre que é o ben e que é o mal, e tamén que exista unha "arte de saber vivir" ou "saber morrer". Todo é relativo e opinable.
A importancia da súa obra reside en ser fonte de información sobre o pensamento antigo. Concretamente, Adversus mathematicos informa sobre a historia da astronomía, a gramática, a ciencia ou a teoloxía estoica na Antigüidade.
Máis que un autor orixinal é un erudito que recolle e analiza citas de pensadores anteriores. Non posúe un estilo brillante; incluso a aglomeración de argumentos que usa para demostrar que todos os que afirman algo en serio son uns ilusos pode resultar pesada. Influencia posterior
Henricus Stephanus publicou en 1526 unha tradución latina dos Esbozos e en 1569 Gentian Hervet publicou unha tradución da obra completa. O texto grego foi publicado por primeira vez por Petrus e Jacobus Chouet en 1621.
Os Esbozos influíron en autores coma Montaigne, Hume ou Hegel.
Sexualidade

A sexualidade é o conxunto de condicións anatómicas, fisiolóxicas e afectivas que caracterizan ó individuo. Tamén é o conxunto de fenómenos emocionais e de conduta relacionados co sexo, que marcan de xeito decisivo ao ser humano en todas as fases do seu desenvolvemento.
O concepto de sexualidade comprende tanto o impulso sexual, dirixido ao goce inmediato, como os diferentes aspectos da relación psicolóxica co propio corpo (sentirse home ou muller) e das expectativas de rol social. Na vida cotiá a sexualidade cumpre un papel moi destacado, xa que, desde o punto de vista emotivo e da relación entre as persoas, vai moito máis alá da finalidade reprodutiva e das normas ou sancións que estipula a sociedade.
O comportamento sexual animal toma moitas diversas formas, ata dentro da mesma especie. Os investigadores debuxaron paralelos entre estes e o comportamento da masturbación, da heterosexualidade, da homosexualidade, da bisexualidade, da intersexualidade e do cambio de xénero que se dá nos seres humanos.
Sexualidade e discapacidade

A da sexualidade e discapacidade é unha temática cotiá para as persoas que teñen algún tipo de discapacidade, xa física, xa mental. Con frecuencia delimítase a vida sexual das persoas con discapacidades coma se esta actividade non existise ou como se fose un tabú.
A aprendizaxe destas persoas adoita ter lugar a través do contacto con outros individuos portadores de discapacidade. A chegada das novas tecnoloxías fixo algo máis fácil a procura de información a través, por exemplo, de Internet, nas comunidades virtuais. Características
Discapacidade mental
O deficiente mental é sometido moitas veces a un tratamento protector, como se fose un individuo asexuado ou eternamente infantil. A súa sexualidade pode ser vista tamén coma algo salvaxe, que debe ser reprimido. O certo é que estas persoas senten desexo, aman, senten pracer e queren ser amadas. A condición sexual destas persoas depende moito das súas condicións educativas. Polo xeral, trátase ás persoas con diferentes discapacidades de forma igualitaria, mais o certo é que dependen de condicións psicosociais diversas.
Tamén existe o medo a que un posíbel descendente poida ser tamén un deficiente mental; trátase dun medo infundado, pois non todas as discapacidades mentais son transmitidas de forma hereditaria. Outro pensamento común é que os deficientes posúen unha condición que os fai practicaren actitudes sexuais a toda hora, polo que deben ser atenuados, o cal se contrapón ao outro mito da asexualidade.
Discapacidade física
A sexualidade é tida pola sociedade como algo ligado simplemente ao aparato reprodutor. Porén, o corpo humano ten outras moitas zonas eróxenas. Pode ter lugar tamén a falta de lubricación vaxinal, que pode ser resolta mediante o uso de lubricantes. No caso dos homes, a erección é posíbel nalgúns casos, mais o control da exaculación resulta imposible en certas lesións completas.
Seyssel, Ain

Seyssel é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Demografía
Forma parte da aglomeración urbana de Seyssel, Alta Savoia.
Señorío de Meirás

O señorío de Meirás é un título nobiliario español creado, con carácter persoal, o 26 de novembro de 1975 con Grandeza de España polo rei Xoán Carlos I de España a favor de María del Carmen Polo y Martínez-Valdés.
A súa única titular ía ser Carmen Polo, viúva do ditador Francisco Franco. Cando esta faleceu o 6 de febreiro de 1988, o título desaparecu. Porén, meses máis tarde, o título foi reclamado por Francisco Franco Martínez-Bordiú, neto da anterior titular, e ao non reclamalo ninguén da familia que tivese máis dereito ao título ca el, un mes máis tarde o rei asinou un decreto para que o neto máis vello de Franco fose novo titular do señorío de Meirás. Denominación
O nome provén do Pazo de Meirás, que a familia Franco gozou como residencia privada ata o 10 de decembro de 2020.
Sfax

Sfax, en árabe: صفاقس, é unha cidade de Tunisia, localizada a 270 km ao sueste de Tunes. A cidade, fundada en 849 sobre as ruínas de Taparura e Thaenae, é a capital do provincia de Sfax.
É un porto do Golfo de Gabes, no mar Mediterráneo.
Sfax é a segunda maior cidade de Tunisia, cunha poboación aproximada de 340. 000 habitantes (2005).
Sfera

Sfera ou Geoid, índice GRAU 11F621, foi unha serie de satélites artificiais da Unión Soviética lanzados entre 1968 e 1978 adicados á xeodesia. Características
Os satélites Sfera foron os primeiros satélites soviéticos adicados á xeodesia para mellorar a precisión dos seus mapas. Os satélites tiñan forma cilíndrica e dispoñían de luces parpadeantes para poder ser fotografiados desde terra e localizalos cunha precións de entre 3 e 6 segundos de arco, permitindo precisións de entre 25 e 30 na determinación de distancias sobre a superficie terrestre. Tamén levaban a bordo un transmisor de radio que permitía determinar a velocidade dos satélites cunha precisión de 0, 1 m/s mediante efecto Doppler. A órbita típica dos satélites Sfera era de 1200 km de altura cunha inclinación de 74º. Os satélites tiñan unha vida prevista de 6 meses, pero a maioría superárona. O sistema foi usado ata 1980, cando foron substituídos polos satélites Geo-IK. Lanzáronse un total de 18 satélites Sfera, todos eles mediante foguetes Kosmos 3M, cun deles non chegando a órbita por problemas do lanzador.
Sfumato

O sfumato (do italiano) é un efecto vaporoso que se obtén pola superposición de varias capas de pintura extremadamente delicadas, proporcionando á composición uns contornos imprecisos, así como un aspecto de vaguidade e distancia. Utilízase para dar unha impresión de profundidade nos cadros do renacemento. Este efecto fai que os tons esvaezan ata valores máis escuros como na Mona Lisa e no San Xoán Bautista.
A invención desta técnica, así como o seu nome sfumato, débense a Leonardo da Vinci. Técnica
Segundo as investigacións de Pascal Cotte, baseadas nunha análise multiespectral do cadro A Gioconda, a técnica utilizada por Leonardo podería consistir nos pasos seguintes: Sobre un ferro de madeira de álamo, aplícase unha preparación branca de carbonato de calcio, branco de zinc e cola de coello (ósos moídos). Todo isto coñécese como creta ou imprimatura.
Trázase un primeiro esbozo ao pincel.
Aplicación dunha veladura (delgada capa de cor), ao óleo, sobre toda a superficie do cadro.
Engádense as sombras e os valores intermedios. No caso do ollo esquerdo de Mona Lisa, esta operación fíxose con terra de Siena moi diluída.
Coa punta do pincel, pluméanse as sombras e os valores intermedios.
Aplícase sobre todo o cadro unha delgada capa translúcida, de cor adaptada a cada zona.
Repaso das zonas plumeadas, pintando nos diminutos espazos entre trazo e trazo, para homoxeneizar.
Toque final: gradación tonal mediante retoques e veladuras específicas ata conseguir o efecto de degradado suave entre as zonas de sombra e as de luz.
Ao final non queda no cadro o mínimo trazo de pincel, facendo moi difícil saber a primeira ollada cal foi a técnica pictórica empregada.
Shafrira Goldwasser

Shafrira Goldwasser (en hebreo: שפרירה גולדווסר ), nada en 1958 en Nova York ) é profesora de Enxeñaría Eléctrica e Ciencias da Computación no MIT, e profesora de Matemáticas no Instituto Weizmann de Ciencias, Israel. Traxectoria
Goldwasser obtivo a súa licenciatura en matemáticas en 1979, pola Universidade Carnegie Mellon, e o seu máster en 1981 e doutoramento en 1983 en informática na Universidade de California, Berkeley. Ingresou no MIT en 1983 e en 1997 converteuse na primeira RSA da facultade. É membro do grupo de informática teórica do MIT Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory.
Goldwasser ten dous fillos, Nathan Goldwasser e Rikva Goldwasser. Carreira
A investigación de Goldwasser inclúe as áreas de complexidade computacional, criptografía e teoría dos números. É a co-inventora dos sistemas de demostración interactiva. O seu traballo sobre a complexidade inclúe a clasificación de problemas de aproximación, mostrando que algúns problemas da clase NP seguen sendo difíciles aínda cando só se require unha solución aproximada.
Goldwasser gañou o Premio Gödel dúas veces: en 1993, polo artigo The knowledge complexity of interactive proof systems, e en 2001, polo artigo Interactive Proofs and the Hardness of Approximating Cliques. Tamén gañou o Grace Murray Hopper Prize en 1996 e o RSA Award in Mathematics en 1998. En 2001 foi elixida para a Academia Americana de Artes e Ciencias, en 2004 para a Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos e en 2005 para a Academia Nacional de Enxeñaría. Tamén foi seleccionada en 2007 como membro da IACR. Goldwasser foi o galardón 2008-2009 do Athena Lecturer Award polo comité da Association for Computing Machinery, concedido a mulleres destacadas en informática. Finalmente, recibe a Medalla Benjamin Franklin en Ciencias da Computación en 2010, concedida polo Instituto Franklin. En 2012: gaña o premio Turing. En 2017 foi galardoada co Premio Fundación BBVA Fronteiras do Coñecemento, na categoría de Tecnoloxías da Información e a Comunicación.
Shaka Samvat

O calendario nacional indio Shaka Samvat, é o calendario civil oficial utilizado na India. Emprégase, xunto co calendario gregoriano, na Gazette of India, en difusións de noticias da All India Radio, e en calendarios e comunicacións publicados polo goberno da India. Á marxe de tales propósitos formais, o calendario non é moi amplamente utilizado. Estrutura do calendario
En anos bisestos, Chaitra ten 31 días e comeza o 21 de marzo en lugar do 30. Os meses da primeira metade do ano teñen todos 31 días, para ter en conta o movemento máis lento do sol a través da eclíptica neste tempo.
Os nomes dos meses derivan de calendarios hindús lunisolares máis antigos, polo que existen variacións no deletreo, o que é unha fonte posíbel da confusión en canto a que calendario pertence unha data.
Os anos cóntanse na era Saka, a que comeza o seu ano 0 no 78.
Shalatiwara

Shalatiwara ou Salatiwara foi un reino hitita que existía sobre o -1800. No século -XVII conquistou Kanish, e uns anos despois foi sometido a vasalaxe por Kushara. Co nome de Sattiwara aparece rebelándose contra o rei hitita Ammunas a metade do século –XVI.
Shang jun shu

Shang jun shu (chinés tradicional: 商君書; chinés simplificado: 商君书; pinyin: Shāng jūn shū; Wade-Giles: Shang chün shu), en galego O libro do señor Shang, é un libro chinés do século III a. C. , considerado como o texto fundacional do legalismo. Xunto co Han Feizi, é a obra máis antiga conservada desta escola de pensamento. Atribúeselle ao ministro Shang Yang, que serviu baixo o duque Xiao da dinastía Qin, converténdose no pai do legalismo de estado. Tradición textual
Algúns capítulos d'O libro do señor Shang foron escritos décadas ou incluso séculos despois da morte de Shang Yang, polo que non se lle considera o autor da totalidade da obra. Porén, algúns capítulos poderían ter sido escritos polo propio Shang Yang e os seus discípulos inmediatos. Con todo, a obra presenta unha certa coherencia ideolóxica, o que amosa a evolución e desenvolvemento dunha corrente intelectual unificada. Contidos
O libro inclúe un gran número de ordenanzas, ensaios e peticións á corte atribuídas ao señor Shang, así como discursos seus pronunciados perante a corte. O seu interese principal é o mantemento da orde social a través dun sistema estrito de leis imparciais que establezan recompensas e castigos polos actos dos cidadáns. O primeiro capítulo aconsella promover a agricultura e eliminar outras actividades secundarias que non sexan prioritarias. Así mesmo, exalta as virtudes marciais e recomenda a creación dun exército estatal para a conquista de novos territorios.
Unha das súas ensinanzas principais é que "a lei é unha expresión de amor polo pobo (. .. ) O sabio, se é quen de reforzar o estado, non debe seguir o modelo da antigüidade; se é quen de beneficiar ao pobo, non debe adherirse aos ritos establecidos". Así, opónse ao confucianismo, que defende a énfase nos ritos e no respecto ás normas das dinastía pretéritas.
Do mesmo xeito que o Han Feizi, critica o anacronismo das políticas do pasado distante, tomando exemplos da historia recente. Non obstante, a diferenza do Han Feizi, Shang Yang considera que a necesidade de normas estritas podería desaparecer coa constitución dunha sociedade cuxas políticas estivesen orientadas pola moral. Traducións
Levi, J. (1981). Le Livre du prince Shang. Flammarion.
Pines, Y. (2017). The Book of Lord Shang: Apologetics of State Power in Early China. Columbia University Press.
Shimizu, K. 清水潔 (1970). Shōshi 商子. Meitoku shuppansha 明徳出版社.
Vogelsang, K. (2017) Shangjun shu – Schriften des Fürsten von Shang. Alfred Kröner Verlag.
Shango Patera

Shango Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 90 kms de diámetro e está situado a 32, 35° N 100, 52° O. O nome de Shango provén da mitoloxía yoruba, onde Shango era o deus do trono, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 2000. Shango está situado ó norte de Skythia Mons. Cara ao suroeste está o centro eruptivo de Amirani, e o sueste están Gish Bar Patera, Gish Bar Mons, e Estan Patera.
Shango foi un lugar de grandes cambios na súa superficie entre os anos 2001 a 2007. O chan de Shango Patera e os regueiros de material que corren cara ao suroeste de Shango escurecéronse considerablemente dende o final da misión da sonda Galileo e a chegada da misión New Horizons en febreiro do 2007.
Shantala

O Shantala e un tipo de masaxe de orixe India, dirixido especialmente aos bebés. Aconséllase realizalo a diario, despois do baño ou antes de deitar o bebé, para que se relaxe e descanse mellor.
O nome foi dado polo doutor francés Frédérik Leboyer, que nunha das súas viaxes pola India observou como unha nai moi nova daba unha masaxe ao seu bebé nas rúas de Calcuta. O médico deulle á masaxe o nome da nai.
Shatuo

Os shatuo eran unha tribo turca semi-nómade orixinaria da Asia interior, migrada á China durante a dinastía Tang do século VIII.
Ao redor do colapso dos Tang no 907 e coaccionados por conflitos co pobo uigur e co pobo tibetano desprazáronse á Chaira central onde comezaron cun lento proceso de sinización e desde onde comezaron a influenciar de xeito notábel a política chinesa de finais do século IX e mais o seguinte, ata fundar tres curtas dinastías: a dinastía Tang posterior, a dinastía Jin posterior e a dinastía Han posterior. Historia
A tribo shatuo descendía principalmente da tribo turca occidental Chuyue, que á súa vez pertencía a un grupo de catro tribos Chuy, coñecidas colectivamente como Yueban. O estado de Yueban sobreviviu ata finais da década do 480 cando a súa independencia foi destruída polos Tiele. Despois da caída do estado, a xente do Yueban formou catro tribos: Chuyue, Chumi, Chumuhun e Chuban. Estas tribos convértense en influencias do posterior Khaganato turco. Aínda existen modernas referencias literarias ao pobo shatuo como os "herdeiros de Yukuk-Shad", o príncipe do Khaganato turco, como na obra do escritor chinés contemporáneo Zhang Ran.
Posibelmente os shatuo fosen falantes das linguas oghuz.
Outras fontes afirman que os shatuos se orixinaron nos Tiele. O epitafio de Shatuo Li Keyong, un comisionado militar de finais da era Tang (jiedushi), afirma que o proxenitor do seu clan era "Yidu, señor do estado de Xueyantuo, un xeneral sen igual" (益度、薛延陀國君、無敵將軍), Xueyantuo era unha tribo Tiele.
Os membros da tribo Chuyue que permaneceron no Khaganato turco occidental, baixo o liderado de Onoq, ocuparon o territorio ao leste do lago Barkul e foron chamados, en chinés, shatuo (literalmente "pendente de area" ou "areas de grava", é dicir, deserto). Shatuoji é tamén o nome dun deserto ao norte de Xinjiang. Shatuo constaba de tres subtribos: Chuyue (處月), Suoge (娑葛) e Anqing (安慶), a última das cales era de orixe sogdiana. Os shatuo participaron na represión de moitos levantamentos en nome da dinastía Tang, que outorgou aos seus líderes varios títulos e recompensas. Despois dunha derrota de Chuy por parte dos tibetanos no ano 808, a rama de Chuy Shatuo pediu protección á China e trasladouse ao interior da China. Despois de axudar na represión do levantamento de Huang Chao en 875–883 e estabelecer tres de cinco dinastías de curta duración durante o período das Cinco Dinastías e os Dez Reinos (907-960), o seu número na China decae a entre 50 e 100 mil, gobernando como administrativos, escribas e líderes militares unha poboación chinesa do derredor de 50 millóns de persoas.
Shavit

Shavit é o nome dun foguete espacial israelí activo entre 1988 e 1998 e que era lanzado desde a Base Aérea de Palmachim. Características
Shavit era un foguete de tres etapas, todas usando propelente sólido, capaz de poñer 160 kg de carga nunha órbita baixa. Shavit deriva do mísil de alcance medio Jericho II, similar ao RSA-3 surafricano. O foguete lanzou catro satélites entre 1988 e 1998, todos da serie Ofeq.
Shavit 1

Shavit 1 é o nome dun foguete espacial israelí derivado do foguete Shavit. Era lanzado desde a Base Aérea de Palmachim. Características
Shavit 1 era un foguete de tres etapas, todas usando propelente sólido. Era unha versión mellorada do Shavit grazas á primeira etapa máis longa e capaz de poñer 225 kg de carga nunha órbita baixa terrestre. O foguete lanzou dous satélites entre 2002 e 2004, todos da serie Ofeq.
Shel Silverstein

Sheldon Allan Silverstein, coñecido como Shel Silverstein, nado en Chicago o 25 de setembro de 1932 e finado o 10 de maio de 1999, foi un poeta, compositor, músico, debuxante e escritor de literatura infanto-xuvenil. As súas obras foron traducidas a máis de 30 linguas, e vendeu máis de 20 millóns de copias. [Cómpre referencia] O seu libro máis coñecido é The Giving Tree.
Sheldon Lee Glashow

Sheldon Lee Glashow, nado en Nova York en 1932, é un físico e catedrático norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1979. Biografía
Naceu o 5 de decembro de 1932 na vila de Nova York, fillo de inmigrantes rusos de tradición xudía. Estudou no Bronx High School of Science, onde coñeceu a Steven Weinberg, e posteriormente licenciouse en Física no ano 1954 na Universidade Cornell. En 1959 conseguiu o doutoramento na Universidade Harvard baixo a supervisión de Julian Schwinger, e ampliou os seus estudos no Instituto Niels Bohr de Copenhague, o CERN e no Instituto Tecnolóxico de California.
Entre 1982 e 1984 Glashow foi profesor de física na Universidade de Houston, e desde aquel ano é o da Universidade de Boston. Investigacións científicas
Xunto a Steven Weinberg e Abdus Salam desenvolveu a teoría da interacción electrodébil pola cal o electromagnetismo e a Interacción nuclear débil son, baixo certas condicións, unha mesma e única interacción. Grazas a estes traballos púidose comprobar como esta teoría era aplicable a todas as partículas e non tanto só aos leptóns.
En 1979 Glashow, xunto con Steven Weinberg e Abdus Salam, serían galardoados co Premio Nobel de Física polos seus traballos sobre a Interacción electrodébil.
Posteriormente estudou a relación materia/antimateria, os neutrinos e realizou tamén varios tests de comprobación da relatividade especial descrita por Albert Einstein. Así mesmo destaca por ser un dos científicos máis escépticos da teoría das supercordas, que intenta explicar á vez todas as partículas subatómicas existentes e unificar todas as forzas da natureza. Libros
Interactions. A Journey through the Mind of a Particle Physicist and the Matter of this World.
The Charm of Physics.
Shell keep

Un shell keep é un tipo de fortificación da Idade Media, descrita habitualmente como unha estrutura de pedra que rodea a parte superior dunha mota. Na morfoloxía do castelo inglés, os shell keeps considéranse sucesores dos castelos de mota, onde a empalizada de madeira que circundaba a mota foi substituída por un muro de pedra. A maioría construíronse entre os séculos XI e XII. Un exemplo destacado é a Torre Redonda do Castelo de Windsor.
Shen Kuo

Shen Kuo (chinés tradicional e simplificado: 沈括; pinyin: Shěn Kuò; Wade-Giles: Shěn3 K'uo4), nado en 1031 e finado en 1095, foi un polímata chinés da dinastía Song (960-1279). Destacou como xeólogo, astrónomo, agrónomo, embaixador, xeneral militar, matemático, cartógrafo, enxeñeiro hidráulico, meteorólogo, botánico, zoólogo, farmacólogo, escritor e burócrata do goberno imperial. Traxectoria e feitos destacados
Shen Kuo viviu en Qiantang, o actual Hangzhou. En 1063, á idade de 35 anos, Shen Kuo pasou con éxito o exame imperial para o servizo do goberno. Foi como embaixador ao Imperio Tangut, e estivo nas campañas militares levadas a cabo contra eles. Foi o administrador principal da Oficina de astronomía e chanceler da Academia de Han-lin. Tamén foi aliado político e confidente do chanceler Wang Anshi e do emperador Shenzong (神宗 Shénzōng; 1067-1085). Shen Kuo foi primeiro en describir o compás magnético no seu libro Meng xi bitan 夢溪筆談 (1088), onde tamén se detalla o procedemento da imprenta de tipos móbiles inventado por Bi Sheng (972-1051). Isto ocorría un século antes de que Alexander Neckham o describira en Europa. Elaborou unha teoría xeolóxica da xeomorfoloxía observando os depósitos de barro, os fósiles mariños que se encontraban nas montañas, e os fósiles subterráneos de bambú encontrados nunha rexión na que non se desenvolve o bambú. Mellorou as invencións da esfera armilar, do gnomon, e do reloxo de auga (clepsidra). Descubriu o concepto astronómico do norte verdadeiro, e alegou que o Sol e a Lúa eran corpos esféricos, non planos, utilizando a observación da eclipse solar e a eclipse lunar. Fixo dous atlas, e creou unha carta xeográfica tridimensional. Foi tamén o primeiro na China en describir o dique seco para a reparación de barcos. Reformou o calendario chinés sobre a base dunhas observacións astronómicas precisas que realizou durante meses.
Shen Kuo viviu ao final da súa vida varios anos no illamento, na súa casa, que tiña un xardín que lle servía de lecer, cerca de Zhenjiang, provincia de Jiangsu. A súa tumba está na zona de Yuhang de Hangzhou e, en setembro de 2001, por iniciativa do goberno chinés, se reconstruíu enteiramente.
Shenmo xiaoshuo

Shenmo xiaoshuo (chinés tradicional: 神魔小說; chinés simplificado: 神魔小说; pinyin: Shénmó xiǎoshuō; en galego: "novelas de espíritos e demos") é un subxénero chinés de literatura fantástica centrado en historias sobre deidades, inmortais, demos e monstros da mitoloxía chinesa. O termo "shenmo xiaoshuo" foi cuñado a comezos do século XX polo escritor e historiador da literatura Lu Xun (1881-1936). Entre os clásicos do xénero destacan Xiyouji e Fengshen yanyi. Historia
Orixes do xénero
O "shenmo xiaoshuo" xorde durante a dinastía Ming (1368-1644) como un subxénero da ficción vernácula, un estilo de escritura baseado na lingua falada e non no chinés clásico. As raíces deste tipo de obras atópanse nos contos populares tradicionais e nas lendas. Os elementos típicos da trama, como o uso da maxia e da alquimia, proceden da mitoloxía e a relixión chinesas, así como do daoísmo e do budismo, moi populares entre os intelectuais de Ming. O San Sui ping yao zhuan (c. século XIV) é un exemplo temperán do "shenmo xiaoshuo" atribuído a Luo Guanzhong (c. 1330-c. 1400). Nesta historia, o protagonista Wang Ze inicia unha rebelión contra o goberno coa axuda da maxia. O Siyouji (c. século XVI) é outro exemplo do xénero. Consta de catro novelas e foi publicado como unha compilación de relatos populares. Outro texto semellante é o Han Xiangzi quan zhuan (c. século XVII), de inspiración daoísta, que comparte a temática sobrenatural pero posúe un ton relixioso máis marcado. Porén, os títulos máis coñecidos deste período son o Xiyouji (c. século XVI) e o Fengshen yanyi (c. século XVI). O primeiro deles, en concreto, é considerado pola crítica literaria como a obra mestra do "shenmo xiaoshuo". Atribuído a Wu Cheng'en (c. 1500-1582), a súa versión actual foi publicada por primeira vez en 1592 por Shidetang, unha editorial de Ming. A popularidade do Xiyouji inspirou multitude de imitacións que copiaban momentos clave da trama.
Dinastías Ming e Qing
Moitas obras posteriores afastáronse dos elementos puramente fantásticos de novelas como Xiyouji. Malia seguir tratando sobre monstros e divindades, exploraban tamén temas máis humanos. Así, a finais da dinastía Ming e comezos da Qing (1644-1912) emerxeu un subxénero do shenmo xiaoshuo con influencias da comedia.
Nos textos do período Qing, a división entre o real e o fantástico é menos clara. O sobrenatural sitúase fóra dos contextos usuais da fantasía, presentándose como parte dun mundo realista, o que engade trazos grotescos. Esta característica foi asumida polas imitacións paródicas de Xiyouji e outras obras do shenmo xiaoshuo. Por exemplo, no Wuli qunao zhi xiyouji ("Unha ridícula viaxe ao oeste"), de Wu Jianwen, o protagonista, o Xibón dos Brazos Espidos, unha versión humorística de Sun Wukong, axuda ao rei voitre a obter diñeiro dun peixe sen cartos.
Shenyang

Shenyang (en chinés 沈阳市) é unha cidade chinesa, capital da provincia de Liaoning en Manchuria. Ata 1950 coñecida coma Mukden, é o maior e máis importante centro urbano do nordeste da República Popular da China, destacado núcleo industrial do país (3. 372. 216 h, censo 2000; máis de seis millóns na aglomeración).
Situada no extremo nororiental da conca baixa do río Liao, sempre foi lugar de fronteira, fronte aos pobos nómades do norte primeiro (dende o século X), os mongois despois, entre o imperio ruso e o xaponés no cambio do XIX ao XX; polo que as múltiples influencias de todas estas culturas reflectíronse na forma e vida da cidade.
Shenzhou

Shenzhou é o nome dun modelo de nave espacial tripulada chinesa.
As naves Shenzhou básanse nas naves Soiuz rusas, pero teñen maior tamaño e diferenzas importantes. Ao igual que estas, están compostas por tres módulos: Un módulo orbital con experimentos, instrumentos e espazo para os astronautas unha vez en órbita. O módulo, a diferenza das Soiuz, pódese deixar en órbita (sen tripulación) e funcionar de maneira autónoma, como un satélite máis.
Un módulo de reentrada, no que os astronautas regresan á Terra protexidos cun escudo térmico. Ten capacidade para ata tres ocupantes e é un 13% máis grande que o módulo correspondenta da Soiuz no que se basea. A súa estrutura principal está feita de titanio e aliaxe de aluminio. Ten forma de campá cun diámetro de 2, 517 m 2, 500 m de alto cun volume útil de 6 m3. Dispón de dúas ventás de 30 cm de diámetro e un túnel de 70 cm de diámetro como conexión co módulo orbital.
Un módulo de servizo que proporciona enerxía, propulsión e outras funcións aos outros módulos. Dispón de dous paneis solares que totalizan 36, 72 m2 de superficie e proporcionan ata 3, 5 kW de potencia eléctrica. No interior do módulo atópanse compartimentos coa aviónica e os equipos de control ambiental e eléctrico, xunto con tanques de nitróxeno e osíxeno e os tubos que transportan o calor xerado polos astronautas e os sistemas da nave ata un radiador no exterior do módulo. O sistema de propulsión utiliza 1000 kg de tetróxido de nitróxeno e MMH como propelentes que alimentan catro motores principais de 2, 5 kN de impulso cada un, oito propulsores de 150 N e oito de 5 N para manobras de cabeceo e guiñada e outros oito propulsores de 5 N para manobras de arrolo.
A seguridade dos astronautas durante o lanzamento está garantida co uso dun sistema de escape ao lanzamento consistente nun foguete acaroado na parte superior da cápsula que a separaría do foguete principal en caso de problemas na etapa de posta en órbita.
Os traballos para o deseño e construción da nave comezaron en 1992, mentres que o primeiro voo de proba non tripulado non tivo lugar ata o 19 de novembro de 1999. A primeira nave Shenzhou tripulada foi lanzada o 5 de outubro de 2003 con Yang Liwei a bordo. Características
Pulo: 10 kN
Masa baleira: 6840 kg
Masa chea: 7840 kg
Impulso específico: 290 s
Altura: 9, 25 m
Diámetro: 2, 52 m
Envergadura: 17 m
Shenzhou 1

Shenzhou 1 foi a primeira misión non tripulada dunha cápsula Shenzhou. Foi lanzada o 19 de novembro de 1999 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 1 foi o primeiro voo dunha cápsula Shenzhou. A cápsula non ía tripulada e foi un voo de probas para comprobar o deseño e as características de voo da cápsula e do foguete lanzador. A cápsula de retorno da nave reentrou na atmosfera despois dun voo de 21 horas e 11 minutos, aterrando sen problemas.
Shenzhou 10

Shenzhou 10 foi unha misión tripulada cara a estación espacial Tiangong 1. Foi lanzada o 11 de xuño de 2013 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 10 foi unha misión tripulada que se acoplou á estación espacial chinesa Tiangong 1. Permaneceu 14 días en órbita, regresando o 25 de xuño de 2013 tras facer probas e experimentos a bordo da estación. A tripulación estaba formada polo comandante Nie Haisheng, o operador Zhang Xiaoguang e o supervisor dos experimentos Wang Yaping.
Shenzhou 11

Shenzhou 11 foi un voo tripulado cara a estación espacial chinesa Tiangong 2. Foi lanzada o 16 de outubro de 2016 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 11 foi unha misión tripulada polo comandante Jing Haipeng e o piloto Chen Dong que se acoplou á estación espacial Tiangong 2, á que permaneceu unida 30 días, durante os cales a tripulación fixo toda unha serie de probas e experimentos. Shenzhou 11 regresou a terra o 18 de novembro.
Shenzhou 12

Shenzhou 12 foi un voo tripulado cara á Estación Espacial Chinesa. Foi lanzada o 17 de xuño de 2021 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 12 foi unha misión tripulada polo comandante Nie Haisheng, o operador Liu Boming e o operador de sistemas Tang Hongbo. Foi a primeira nave tripulada en acoplarse á nova estación espacial e a primeira tripulada desde o 2016, tras Shenzhou 11. A misión da tripulación foi avaliar o funcionamento da estación e en particular do módulo central Tianhe. Shenzhou 12 regresou a terra o 17 de setembro.
Shenzhou 13

Shenzhou 13 foi un voo tripulado cara á Estación Espacial Chinesa. Foi lanzada o 15 de outubro de 2021 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 13 foi unha misión tripulada polo comandante Zhai Zhigang, o operador Wang Yaping e o operador de sistemas Ye Guangfu. Foi a segunda nave tripulada en acoplarse á Estación Espacial Chinesa e a primeira en facelo ao porto nadir (o que mira á Terra). A misión da tripulación foi realizar mantemento da estación e probar tecnoloxías para futuros acoplamentos e a expansión da estación espacial. Shenzhou 13 regresou a terra o 16 de abril de 2022.
Shenzhou 14

Shenzhou 14 foi un voo tripulado cara á Estación Espacial Chinesa. Foi lanzada o 5 de xuño de 2022 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 14 foi unha misión tripulada polo comandante Chen Dong, o operador Liu Yang e o operador de sistemas Cai Xuzhe. Foi a terceira nave tripulada en acoplarse á Estación Espacial Chinesa. A misión da tripulación foi realizar mantemento da estación e probar tecnoloxías para futuros acoplamentos e a expansión da estación espacial. Shenzhou 14 regresou a terra o 4 de decembro de 2022.
Shenzhou 15

Shenzhou 15 foi un voo tripulado cara á Estación Espacial Chinesa. Foi lanzada o 29 de novembro de 2022 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 15 foi unha misión tripulada polo comandante Fei Junlong, o operador Deng Qingming e o operador de sistemas Zhang Lu. Foi a cuarta nave tripulada en acoplarse á Estación Espacial Chinesa. A misión da tripulación foi realizar mantemento da estación e probar tecnoloxías para futuros acoplamentos e a expansión da estación espacial. Shenzhou 15 regresou a terra o 3 de xuño de 2023.
Shenzhou 16

Shenzhou 16 foi un voo tripulado cara á Estación Espacial Chinesa. Foi lanzada o 30 de maio de 2023 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 16 foi unha misión tripulada polo comandante Jing Haipeng, o operador Zhu Yangzhu e o operador de sistemas Gui Haichao. Foi a quinta nave tripulada en acoplarse á Estación Espacial Chinesa. A misión da tripulación foi realizar mantemento da estación e ampliala. Shenzhou 16 regresou a terra o 31 de outubro de 2023.
Shenzhou 2

Shenzhou 2 foi a segunda misión non tripulada dunha cápsula Shenzhou. Foi lanzada o 9 de xaneiro de 2001 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan. Características
Shenzhou 2 foi o segundo voo dunha cápsula Shenzhou. A cápsula non ía tripulada e foi un voo de probas para comprobar o deseño e as características de voo da cápsula e do foguete lanzador. A diferenza de Shenzhou 1, Shenzhou 2 deixou o seu módulo orbital funcionando arredor da Terra durante un tempo despois de que a cápsula de retorno da nave reentrara na atmosfera o 16 de xaneiro de 2001.