proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Fernando López Mantiñán

Fernando López Mantiñán, nado en Rutis (Culleredo) o 13 de febreiro de 1909 e finado na Coruña o 17 de febreiro de 1978, foi un carpinteiro e sindicalista galego. Traxectoria
Carpinteiro. Afiliado á CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Posto en liberdade pouco despois, foi detido novamente en marzo de 1937 no intento de fuxida do Portiño no Monte de San Pedro. Xulgado en consello de guerra na Coruña o 5 de xuño, foi condenado a cadea perpetua. Concedéronlle a prisión atenuada en xuño de 1940. Militou na clandestinidade na CNT, formou con Juan García Durán e Félix Álvarez Arganzúa o primeiro comité clandestino da CNT da Coruña do que foi secretario. Logo foi nomeado tesoureiro do primeiro comité rexional galego da CNT. Foi reclamado polo Xulgado Militar da Coruña en novembro de 1945, e polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947. Logrou escapar da onda de detencións e marchou a Cádiz, onde embarcou para Tánxer. Nos primeiros anos cincuenta estaba no Senegal e cara a 1953 emigrou a Australia, instalándose en Camberra e deixando a militancia na CNT. Retornado a Galicia en 1969, foi arrestado en Tui, pero foi liberado ao pouco tempo. Vida persoal
Casou con Felicidad Monroy Ramos e foi pai de Fernando e Ricardo López Monroy.
Fernando Martínez Vilanova

Fernando Martínez Vilanova, en ocasións coñecido como Fernando Vilanova, nado o 30 de outubro de 1949 en Vilarchán (parroquia de Tourón, no concello de Ponte Caldelas), é un pintor, historiador da arte e crítico galego. Traxectoria
Estudou Belas Artes na Universidade Autónoma de Barcelona, fixo os cursos de doutoramento na Universidade de Salamanca e leu a tese de doutoramento na Universidade de Vigo. Foi catedrático de debuxo no IES A Xunqueira II de Pontevedra. Crítico de arte, ten colaborado en xornais, revistas especializadas e catálogos con traballos como "As fontes artísticas de Castealo"; "Meu Pontevedra" (1986); "Luís Seoane, a arte como significado" (1994); "Arquitectura, escultura, pintura, 25 anos de creatividade" (1988); "Unha aportación peculiar ao urbanismo tradicional, San Sebastián de Covelo" (1992); "O escultor Uxío Souto" (1993); "Camilo Nogueira, escultor" (1996). Como pintor ten realizado diversas exposicións individuais e colectivas. Obra escrita
A pintura galega (1850-1950). Escola, Contextualización e Modernidade (1998). 496 páxs. Edicións Xerais de Galicia. ISBN 978-84-8302-271-9. Estuda o valor da renovación da pintura galega nos anos 30.
A ourivería tradicional en Galicia (2011). Deputación de Pontevedra. 174 páxs. ISBN 978-84-8457-377-7. Catalogación dos modelos de ourivería desde o XVIII ao XX en Galicia.
O inverno ausente. .. nos corazóns galegos de Salvador de Bahia (2021). Fervenza Ed. 352 páxs. ISBN 978-84-18136-32-0. Obra de ficción baseada en feitos reais que retrata a emigración galega a Brasil.
Fernando Miramontes

Fernando Miramontes Vázquez, nado na Coruña en 1935 e finado en Vilagarcía de Arousa o 13 de xaneiro de 2021, foi un sindicalista e político galego. Traxectoria
Dende os 10 anos marchou vivir a Ferrol onde traballou dende os 14 anos como escaiolista. Emigrou a Francia e retornou a Ferrol nos anos sesenta. Sindicalista, foi loitador antifranquista. Foi detido nove veces. Estivo preso no cárcere da Coruña 5 veces e a raíz dos sucesos de Ferrol de 1972 foi torturado salvaxemente pola policía. Militante do PCE Nas primeiras eleccións municipais da democracia foi elixido concelleiro de Ferrol. Volveu ser concelleiro en varias lexislaturas e foi tenente alcalde de Ferrol.
Fernando Mon Rodríguez

Fernando Mon Rodríguez, nado na Coruña o 12 de setembro de 1914 e finado ibídem o 23 de agosto de 2002, foi un xornalista e escritor galego. Traxectoria
Foi editor das revistas La Gazeta del Arte e Bellas Artes e colaborou en El Ideal Gallego, El País e La Voz de Galicia. Membro da Asociación Internacional de Críticos de Arte, recibiu a Gran Cruz de Afonso X o Sabio en 1980. Obras
La pintura actual en Galicia, 1967.
Aspectos sociales del arte en Galicia, 1971
Carlos Maside, 1972.
Del ayer histórico a la joven pintura gallega, 1974
O compromiso humán de Castelao a traveso do seu arte, 1976.
Nove poemas dibuxados, 1978.
Caruncho, 1979
Pintura contemporánea en Galicia, 1987.
De arte polémico, 1990.
Fernando Montero Doiztua

Fernando Montero Doiztua, nado en Oviedo cara a 1890, foi un enxeñeiro, xornalista e político español. Traxectoria
Enxeñeiro industrial da Compañía Telefónica. Foi funcionario da Deputación de Cáceres, militou no Partido Reformista e colaborou nos periódicos El Bloque, El Reformista e Uno más. Nos anos dez foi director da Oficina Técnica de Lugo. Dirixiu na Coruña o semanario Región Gallega (1924) fundado por José Miñones Bernárdez, fundou e dirixiu a revista Galicia (1924-1926) e a súa continuadora Galicia Gráfica (1926-1929). En 1930 estaba destinado en Sevilla; foi delegado de Traballo en León durante dous anos, e en setembro de 1935 foi nomeado inspector xefe de Traballo de Pontevedra. En abril de 1936 foi nomeado inspector provincial de traballo da Coruña.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e internado na Prisión provincial de Salamanca o 21 de febreiro de 1938. Trasladado a Coruña o 28 de febreiro para ser xulgado por rebelión na causa 1303/37, foi condenado a 12 anos e un día de prisión. Foi separado definitivamente do servizo como inspector de traballo en 1938. Preso no cárcere da Coruña, saíu en liberdade condicional en maio de 1941. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. Instalado en Vigo, redactou un proxecto para unha exposición Hispano-Americana que se realizaría en Vigo en 1951. Vida persoal
En 1917 casou en Sada con Emilia López Correa, quen faleceu en Lugo o 19 de outubro de 1918. Fernando volveu casar en León con Josefina de Paz del Río en 1930.
Fernando Olmedo Reguera

Fernando Olmedo Reguera, nado en Santiago de Compostela o 10 de xaneiro de 1873 e finado en Madrid o 12 de agosto de 1936, foi un frade e xornalista galego. Traxectoria
Fillo de Fernando Olmedo e Elisa Reguera, propietarios dos almacéns Olmedo da vila de Pontevedra. Nesta cidade fundou o Círculo Católico de Obreros e colaborou en El Criterio Gallego e El Áncora, do que tamén foi director. Tamén colaborou en El Pensamiento Galaico e El Alcance de Santiago de Compostela. Doutorouse en Dereito, e o 15 de febreiro de 1901 ingresou na orde dos capuchinos, sendo ordenado presbítero o 31 de xullo de 1904.
Foi asasinado durante a guerra civil española, e soterrárono na cripta da basílica de Xesús de Medinaceli de Madrid. Foi beatificado o 3 de outubro de 2013. . Na cidade de Pontevedra unha rúa leva o nome Padre Fernando Olmedo.
Fernando Saco

J. Fernando Saco Pérez, nado no Saviñao en 1959, é un enxeñeiro, matemático, profesor e escritor galego. Traxectoria
Enxeñeiro civil pola Universidade Politécnica de Madrid e licenciado en Matemáticas, especialidade de Estatística e Investigación Operativa, pola UNED. Exerceu de enxeñeiro no Metro de Caracas, entre 1982 e 1983. Desde 1985 foi profesor de Matemáticas no IES Indalecio Pérez Tizón de Tui. Presidiu o Comité Organizador do IV Congreso de ENCIGA (Ensinantes de Ciencias de Galicia) en 1991. Obra
Os irmáns Saco ou a loita galeguista baixo o franquismo (2006). Caballo de Troya, Col. O fardel da memoria. 144 páxs. ISBN 978-84-8341-042-4.
As matemáticas máis sorprendentes (2024). Vigo: Xerais. 160 páxs. ISBN 978-84-1110-495-1. ePub: ISBN 978-84-1110-496-8. Os resultados matemáticos que chocan coas nosas ideas intuitivas previas e que nos producen sorpresa, admiración e asombro.
Ferradura

Unha ferradura é unha peza en forma de letra "U" que se utiliza para protexer os cascos e os pezuños dos animais contra o desgaste e as fendas.
Poden ser de ferro, caucho, plástico ou coiro, e colócanse cravándoas ou pegándoas na beira dos pezuños dos cabalos, mulas, e burros. Pola súa banda, as ferraduras que se lles poñen ós bois e ás vacas son diferentes para adaptarse á forma dos seus pezuños con dous dedos. Amuleto
Como amuleto, crese que as ferraduras son un símbolo de boa fortuna. Tradicionalmente pendurábanse nas portas das casas para atraer a sorte.
Ferralla

A ferralla é o conxunto de refugallos de ferro, ferro fundido ou de aceiro, e xunto coa mena de ferro, son as dúas materias primas máis importantes da siderurxia. Este refugallos poden ser identificados de xeito doado e, polo tanto, poden ser recuperados e reciclados.
A ferralla de ferro é imprescindible para fabriación de aceiro. A gusa de ferro, extraída da mena que sae dun alto forno pasan nunha segunda fase a un convertedor onde son mesturados cun 20 a 40% de ferralla. No caso dos fornos eléctricos esta porcentaxe pode atinxir até o 100%. Ademais das empreses especializadas, segundo o Gremio de Recuperación de Cataluña, en 2015 unhas 53500 persoas recollen ferralla nas rúas dos concellos cataláns. Este número medrou nos últimos anos e por mor dos escasos ingresos, o traballo precarizouse aínda máis.
Un caso especial forma a "ferralla espacial": carcasas e outros obxectos perdidos na órbita terrestre que causan un problema para as axencias espaciais. En 2015, estaban inventariadas até vinte mil pezas, que van da medida dunha mazá á dun autobús. Categorías
Os resfugallos de ferro pode ser divididos en catro grandes categorías: Refugallos limpos da siderurxia que son reciclados, en xeral, na mesma fábrica que os produciu.
Refugallos de fábricas da metalurxia que xeralmente forman parte do negocio da ferralla.
Refugallos de demolición de construcións metálicas, de buques, de contedores e de formigón armado
A recuperación de bens ós que se lles acabou a vida útil (automóbiles, electrodomésticos. .. ).
Ferramenta

Unha ferramenta ou trebello é un utensilio elaborado coa fin de facilitar a realización dunha tarefa que require unha aplicación correcta de enerxía. Así mesmo, cando a ferramenta está destinada á labranza coñécese co nome de apeiro ou aveño.
As ferramentas teñen unha función técnica. Moitas, pero non todas, son combinacións de máquinas simples que proporcionan unha vantaxe mecánica. Poden ser manuais ou mecánicas, facendo uso no primeiro caso da forza muscular humana namentres que as cualificadas como mecánicas usan unha fonte de enerxía externa, por exemplo a enerxía eléctrica. Algunhas ferramentas
Martelo
Chave inglesa
Panca
Pinza
Ferraxe

A ferraxe son as pezas metálicas que leva o mobiliario o outros obxectos similares. Normalmente de ferro, son traballadas por ferreiros e carpinteiros e serven como gornición de mobles, portas e cofres, entre outros obxectos de madeira, reforzando a estrutura e mantendo unidos os taboleiros que compoñen a peza.
Ferreiro, ferreira

Os ferreiros son persoas que crean obxectos de ferro ou aceiro por forxa-lo metal, ou sexa, a través da utilización de ferramentas como fol, engra e martelo, dobra e corta, e moldea noutra forma o metal. Xeralmente o metal é quecido ata que brilla vermello ou laranxa, como parte do proceso de forxamento. Os ferreiros producen cousas como portóns de ferro forxado, grelladores, grades, lustres, luminarias, mobiliario, esculturas, ferramentas, implementos agrícolas, relixiosos e obxectos decorativos, utensilios de cociña, ferraxe e armas.
Ferrita

A ferrita é unha aliaxe de ferro con cantidades moi pequenas de carbono. Na metalurxia denomínase ferro alfa. Cristaliza no sistema cúbico e emprégase na fabricación de: imáns permanentes aleados con cobalto e bario; en núcleos de indutancias e transformadores con níquel, cinc ou manganeso, xa que neles quedan eliminadas practicamente as Correntes de Foucault.
As ferritas son materiais cerámicos ferromagnéticos, compostos por ferro, boro e bario, estroncio ou molibdeno.
As ferritas teñen unha alta permeabilidade magnética, o cal permítelles almacenar campos magnéticos con máis forza que o ferro. As ferritas prodúcense a miúdo en forma de po, co cal pódense producir pezas de gran resistencia e dureza, previamente moldeadas por presión e logo quentadas, sen chegar á temperatura de fusión, dentro dun proceso coñecido como sinterización. Mediante este procedemento fabrícanse núcleos para transformadores, bobinas e outros elementos eléctricos ou electrónicos.
Os primeiros ordenadores estaban dotados de memorias que almacenaban os seus datos en forma de campo magnético en núcleos de ferrita, os cales estaban ensamblados en conxuntos de núcleos de memoria.
O po de ferrita úsase tamén na fabricación de cintas para gravación; neste caso, o material é trióxido de ferro.
Outra utilización común son os núcleos de ferrita, usados popularmente en multitude de cabos electrónicos para minimizar as interferencias electromagnéticas (EMI). Disponse en aloxamentos de plástico que agarran o cable mediante un sistema de peche. Ao pasar o cabo polo interior do núcleo aumenta a impedancia do sinal sen atenuar as frecuencias máis baixas. A maior número de voltas dentro do núcleo maior aumento, por iso algúns fabricantes presentan cabos con voltas nos núcleos de ferrita. Este po de ferrita é utilizado tamén como tóner magnético de impresoras láser, pigmento dalgunhas clases de pintura, po de inspección magnético (usado en soldadura), tinta magnética para imprimir cheques e códigos de barras e, á súa vez, con devandito po e a adición dun fluído portador (auga, aceite vexetal ou mineral ou de coche) e un surfactante ou tensoactivo (ácido oleico, ácido cítrico, lecitina de soia) é posible fabricar ferrofluído caseiro.
Ferro de pasar

O ferro de pasar é un utensilio formado por unha prancha triangular de metal que se quenta por medio de brasas ou electricidade. Aplicacións
A súa aplicación fundamental é alisar roupa e quitarlle as engurras á roupa. Historia
Historicamente a roupa sen engurras considerábase un símbolo de distinción entre clases sociais. Os primeiros utensilios utilizados eran pezas lisas de madeira ou ferro que se pasaban sobre a roupa en frío. No século XVII as familias modestas utilizaban unha peza lisa de ferro con mango que se quentaba colocándoa sobre o lume. Este instrumento tiña a desvantaxe de manter a calor pouco tempo e deixar feluxe sobre a roupa. Na mesma época as familias acomodadas utilizaban o ferro de pasar con caixa que contiña brasas e mantiña a calor durante máis tempo. No ano 1882 o norteamericano Henry W. Seely ideou o ferro de pasar eléctrico, aínda que non tivo utilidade práctica ata 1924 coa introdución do termóstato regulable. O ferro de pasar eléctrico con difusores de vapor foi comercializado en 1926 pola compañía Eldec. No século XXI este utensilio doméstico é amplamente utilizado nos fogares de todo o mundo.
Ferro fundido

O ferro fundido é unha aliaxe de ferro e carbono con contido deste superior ao 2 %. Este límite indica que esta aliaxe non se pode forxar e polo tanto non se considera un aceiro. O uso fundamental do ferro fundido é a produción de pezas de forma complexa e que non van ser sometidas a grandes esforzos (radiadores, cociñas, pezas ornamentais. .. ).
Ferroaliaxe

Ferroalixe ou ferroliga é o nome de variss aliaxes que conteñen ferro e outro metal, como níquel, cromo e outros elementos (como o silicio ou o carbono) en diversas proporcións. Estas aliaxes presentan propiedades superiores ás dos aceiros normais e, por iso, poden soportar requirimentos mecánicos e corrosivos extremos.
Úsanse durante os procesos de fabricación dos aceiros especiais. Cando o aceiro se encontra en estado líquido, adiciónanse as ferroaliaxes para mudar a composición do aceiro e dar unha característica especial a este.
As ferroaliaxes máis comúns son o ferromanganeso, o ferrosilicio e o ferrocromo. Cada elemento dá unha propiedade especial ao aceiro como o aumento da súa dureza, resistencia á corrosión, maior maleabilidade, etc. Produción e utilización
Unha ferroaliaxe parécese máis a unha materia prima que a un produto acabado ou semiacabado. Xeralmente é un produto secundario da produción de metais non ferrosos; a súa pureza e a súa riqueza neste metal depende esencialmente do proceso de fabricación (xeralmente nun forno de arco eléctrico, pero tamén ás veces nun alto forno ou nun proceso de redución directa.
É de notar, a este respecto, que en 2004 o número de fornos rotatorios de redución directa operativos no Xapón era: en Hyuga: 2; en Pamco 3; en Nippon Yakin (en Oheyama): 2.
Os fornos de Nippon Yakin foron construídos en 1939 e son os únicos que non están asociados a un forno eléctrico de fusión.
As ferroaliaxes comercialízanse como 'ingredientes' para a obtención de aliaxes na siderurxia.
Utilízanse nas acerías, onde o seu contido en ferro confírelle a densiade necesaria para estar mergullado no aceiro líquido.
As súas cualidades son coidadosamente seleccionadas en función do contido en metais non ferrosos, das impurezas que o produto final pode tolerar, así como o seu custo. Principais aplicacións
Industria automobilística;
Industrias eléctria e electrónica;
Intrumentos hospitalarios;
Induistrias química e petroquímica.
Ferrocarril de cremalleira

Un ferrocarril de cremalleira é un tipo particular de ferrocarril que basea o seu funcionamento no axuste mecánico coa vía por medio dun terceiro raíl dentado ou «cremalleira».
A disposición mencionada permite que sexa utilizado en zonas onde haxa unha gran pendente de máis do 8%, nas cales o funcionamento por adherencia entre carrís e rodas non sería posible debido á escasa fricción entre elas.
A súa orixe remóntase a 1812 cando o inglés John Blenkinsop construíu unhas vías de cremalleira para unha máquina locomotora lenta. Despois, en 1862 o suízo Niklaus Riggenbach colocou a cremalleira nun terceiro raíl.
En España hai dous trens cremalleira, os dous en Cataluña, para acceder a Montserrat e Núria. Galería de imaxes
Ferroglobus

Ferroglobus é un xénero de microorganismos do dominio das arqueas pertencente á familia Archaeoglobaceae.
Ferroglobus é un xénero de euriarqueotas hipertermófilos. Só consta dunha especie, Ferroglobus placidus, illada de sedimentos de fontes hidrotermais mariñas pouco profundas da costa da illa Vulcano, Italia. F. placidus crece optimamente a 85 °C e a pH neutro. Non pode crecer a temperaturas por debaixo de 65 °C nin por riba de 95 °C. As súas células teñen parede con capa S e flaxelos.
Metabolicamente, Ferroglobus ten características únicas comparado con especies relacionadas como Archaeoglobus. F. placidus foi o primeiro hipertermófilo descuberto que crece anaerobicamente oxidando compostos aromáticos como benzoato ou fenol acopladamente coa redución de ferro férrico (Fe3+) a ferroso (Fe2+). Pode usar tamén como fontes de enerxía o gas hidróxeno (H2) e o sulfuro de hidróxeno (H2S). Debido á súa forma de vida anaeróbica, usa o nitrato (NO3−) como aceptor final de electróns, o cal se converte en nitrito (NO2-). O tiosulfato (S2O32−) pode usarse tamén como aceptor final de electróns. F. placidus pode oxidar anaerobicamente ferro acoplado coa redución de nitrato. fixa o CO2 utilizando o encima monóxido de carbono deshidroxenase. Crese que a presenza de organismos similares a F. placidus na Terra primitiva anóxica puido causar a creación das formacións de ferro bandeado que a miúdo se encontran en rochas moi antigas daquela época.
Ferroplasma

Ferroplasma é un xénero de arqueas do que se coñecen polo momento tres especies e cuxa especie tipo é Ferroplasma acidiphilum, un microorganismo acidófilo oxidante do ferro. A diferenza doutros membros da clase Thermoplasmata, F. acidiphilum é un mesófilo que crece optimamente a unha temperatura de aproximadamente 35 °C e a un pH de 1, 7. Encóntrase xeralmente en minas ácidas, principalmente as de pirita (FeS2). É especialmente abondoso cando hai drenaxes ácidas nas que outros microorganismos como Acidithiobacillus e Leptospirillum fixeron baixar o pH, o que permite que o acidófilo obrigado F. acidiphilum poida prosperar. Ferroplasma forma fitas viscosas sobre a superficie da pirita.
Fisioloxicamente, F. acidiphilum é un quimioautótrofo e obtén enerxía por oxidación do ferro ferroso procedente da pirita usando oxíxeno como aceptor final de electróns e fixa dióxido de carbono. Este proceso produce como residuo ácido sulfúrico, o que leva á acificación do ambiente no que vive.
Os sulfuros sofren as seguintes reaccións:
FeS2 + 3½ O2 + H2O → Fe2+ + 2 SO42- + 2 H+
FeS2 + 14 Fe3+ + 8 H2O → 15 Fe2+ + 2 SO42- + 16 H+.
A reacción desprázase cara á oxidación de FeS2.
F. acidiphilum, igual que Thermoplasma, non ten parede celular. Porén, ao contrario que Thermoplasma, a membrana plasmática de F. acidiphilum non contén lípidos tetra-éter.
F. cupricumulans (sinónimo F. cyprexacervatum) é tamén quimioautótrofo sen parede celular e vive en zonas con sulfuro en drenaxes mineiras, pero é moderadamente termófilo (temperatura óptima 53, 6 °C) e tamén é moi acidófilo (pHs óptimos de crecemento entre 1, 0 e 1, 2).
F. acidarmanus foi atopado en drenaxes ácidas da mina de Iron Mountain, California, onde é unha especie dominante e vive quimioautótrofamente oxidando ferro e sulfuro nas piritas, o seu pH óptimo é 1, 2, pode vivir con altas concentracións de metais, e crece máis rapidamente que F. acidiphilum.
Ferrosilicio

O ferrosilicio é o nome das aliaxes de ferro e silicio nas que a proporción de silicio oscila entre o 15 e o 90 % en peso, das que a que contén un 75 % de Si é a máis utiliada.
Os ferrosilicios representan as 3/4 da utilización do silicio metal (agás o SiO2) e o 20 % da produción de ferroaliaxes. Obtención
Existen dou métodos de produción: Produción en alto forno. Os altos fornos caracterízanse polo seu revestimento refractario ácido. O contido en silicio sitúase entre o 10 e o 17 %.
Produción en forno de arco eléctrico por redución do SiO2 en presenza de ferro. As materias primas son o cuarzo ou a area e a ferralla, con coque, hulla ou coque de petróleo. O contido en silicio varía do 15 ao 95 %. A electricidade representa do 20 ao 25 % dos custos de produción (8500 kWh/t de ferrosilicio ao 75 %). O fume do sílice producido recupérase para elaborar betume de alto rendemento xa que aumenta a súa fluidez, a resistencia á compresión (que pasa de 20-40 Mpa a 60-120 MPa) e fai diminuír a súa permeabilidade. Utilización en siderurxia
O ferrosilicio é un produto destinado á siderurxia, xa que a súa alta densidade e baixo custo fan del un elemento de aliaxe corrente na fabricación de aceiros. En Galicia
Cómpre sinalar que a fábrica da empresa FerroAtlántica en Cee, a de maior antigüidade e cabeceira do complexo industrial Cee-Dumbría, ten unha capacidade anual de produción de 18. 000 t de ferrosilicio (ademais doutras ferroaliaxes: 37. 000 de silicomanganeso e 5. 000 de ferromanganeso, entre outros produtos).
Ferrovial

Ferrovial S. E. é unha empresa multinacional que opera no sector das infraestruturas do transporte e da mobilidade, a través de catro divisións: Autoestradas, Aeroportos, Construción e Infraestruturas Enerxéticas e de Mobilidade.
En abril de 2023 a xunta xeral de accionistas aprobou unha fusión entre a matriz, Ferrovial, S. A. (como entidade absorbida), e Ferrovial International SE (como sociedade absorbente), filial ao 100% de Ferrovial domiciliada nos Países Baixos que xa era titular do 86% dos activos da compañía, o que supuxo o traslado da sede da matriz do grupo dende España aos Países Baixos. Á vez, informouse á Comisión Nacional do Mercado de Valores que pedirá a admisión a negociación das accións de Ferrovial International SE en Euronext Ámsterdam e nas Bolsas e Mercados Españois para a súa negociación a través do SIBE, para posteriormente solicitar a admisión a negociación nunha das bolsas de valores dos Estados Unidos de América.
O sector das autoestradas desenvolve, financia e opera peaxes en estradas coma a 407 ETR, North Tarrant Express, LBJ Express, Euroscut Azores, I-66, I-77, NTE35W.
O sector dos aeroportos desenvolve e executa os aeroportos de Heathrow, Glasgow, Aberdeen e Southampton. O sector da construción deseña e realiza obras públicas e privadas tales como estradas, autoestradas, aeroportos e edificios.
O sector das infraestruturas enerxéticas e de mobilidade encárgase da xestión de proxectos de enerxías renovables e servizos de mobilidade urbanos.
A división de servizos foi vendida a finais do 2021 á sociedade xestora de capital risco Portobello capital. Ferrovial está presente en máis de 9 países onde operan as súas liñas de negocio.
Ferrovie dello Stato Italiane

Ferrovie dello Stato (Ferrocarril do Estado, en italiano) e a compañía ferroviaria pública máis importante de Italia, creada en 1905 con sede en Roma. Historia
Entre os anos 1985 e 1991 levouse a cabo un proceso de reestruturación que transformou á compañía nun holding público, baixo a forma dunha sociedade por accións, cuxo capital está na súa totalidade en mans do Estado italiano.
Ferruxe

Este artigo trata sobre a oxidación do ferro, para as doenzas das plantas provocadas por fungos do xénero "Puccinia", véxase artigo ferruxe (botánica). A ferruxe é o resultado da oxidación do ferro. Este metal en contacto co osíxeno presente na auga e no ar oxídase e desta reacción xorde a ferruxe que deteriora pouco a pouco o material orixinal.
Para evitar que as máquinas, ferramentas e demais obxectos feitos de ferro se decompoñan por causa da oxidación cómpre evitar que entren en contacto co osíxeno, o que se pode conseguir cubrindo a superficie de ferro con pintura, aceite ou outras substancias lubrificantes, ou tamén por medio da mestura con metais de sacrificio. Reacción de oxidación e redución
Na formación da ferruxe ocorre a oxidación do ferro e redución do osíxeno. A suma das dúas ecuacións leva á ecuación xeral da formación da ferruxe: Fe(s) → Fe2+ + 2e- (oxidación do ferro)
O2 + 2H2O + 4e- → 4OH- (redución do osíxeno)
2Fe + O2 + 2H2O → 2Fe(OH)2 (ecuación xeral da formación da ferruxe)
Xeralmente o Fe(OH)2 (hidróxido de ferro II) é oxidado a Fe(OH)3 (hidróxido de ferro III), que é moitas veces representado por Fe2O3. 3H2O. A presenza de ións en contacto co ferro facilita a súa oxidación, por iso en rexións litorais (o ar contén maior concentración de sales) a ferruxe aparece con maior frecuencia. Metal de sacrificio
É algún metal con menor potencial de redución que o ferro. Xeralmente é usado o zinc, que ten maior tendencia a perder electróns que o ferro (o zinc oxidarase no lugar do ferro).
Fertilidade

A fertilidade é a capacidade dun animal, planta ou terreo de producir ou sustentar unha proxenie numerosa. Nos animais, incluído o home, é o resultado da interacción de numerosos factores, tanto biolóxicos -a idade, o estado de saúde, o funcionamento do sistema endócrino- como culturais -as prescricións respecto ao sexo e o matrimonio, a división sexual do traballo, o tipo e ritmo de ocupación-, que a fan variar espectacularmente entre situacións distintas. No ámbito hortícola, é unha medida da riqueza nutricional do chan.
A fertilidade humana foi historicamente unha cuestión culturalmente significativa. Ao ser os fillos unha fonte crucial de man de obra en sociedades agrarias ou de economía de subsistencia, a capacidade de ofrecer ao núcleo familiar unha prole numerosa era un trazo moi valorado nas mulleres, e en moitas tradicións o marido estaba autorizado a anular o matrimonio cunha esposa estéril. A esterilidade masculina, de frecuencia semellante, permaneceu moito tempo descoñecida, atribuíndose só ás mulleres a responsabilidade da reprodución, como parte do réxime patriarcal de Occidente.
Na socioloxía, a taxa de fertilidade -medida como o número de fillos por muller- empregouse como estimador fiable para o crecemento vexetativo da poboación.
Fervenza

Unha fervenza, tamén denominada abanqueiro, cadoiro, freixa, ruxida, ruxidoira, salto, salto de auga ou seimeira é unha caída de auga desde certa altura provocada por un desnivel na canle dun río.
Unha fervenza componse da censa, que é o salto de auga propiamente dito; a fervenza como tal, onde se forma a escuma; e a mergulleira, onde a auga da fervenza se mergulla.
Unha gran fervenza recibe o nome de catarata mentres que unha pequena denomínase cachoada, ou tamén cachoeira, cachón, callón ou pincheira. Cataratas
As cataratas do Niágara no estado de Nova York (Estados Unidos)
As cataratas do Iguazú na fronteira entre a Arxentina e o Brasil
Fervenza do Tequendama, en Cundinamarca, Colombia
Fervenza (organización)

Fervenza é un sindicato estudantil galego nado o 9 de marzo de 2025, nunha Asemblea Nacional Constituínte que contou coa participación de preto de 100 estudantes. Os seus voceiros son Iris Abril e Gonzalo Dios.
A organización defínese como sindicato estudantil de vocación unitaria, autónoma, horizontal, combativa e democrática. Contan con actividade en Santiago de Compostela, Vigo ou A Coruña. En abril de 2025 lanzou, xunto con outras organizacións, unha convocatoria de folga polo dereito á vivenda digna que mobilizou cerca de 450 estudantes a manifestarse en Santiago de Compostela o día 9 de abril.
Fervenzas de Galicia

As fervenzas de Galiza forman parte da hidrografía de Galiza, que nalgunhas zonas ten desnivel abondo para formar este tipo de accidentes. Non se pode determinar cantas fervenzas existen en Galicia, pero son máis de 300. Cachóns
Cachón do Mao
Cachón do Arenteiro, no Carballiño
Cachón do Arnoia
Cachón do Tambre
Ferécides de Siros

Ferécides de Siros (en Grego: Φερεκύδης) foi un pensador grego activo arredor do ano 550 a. C. Naceu na illa de Siros (unha das Cícladas, a uns 150 km ao Sur de Atenas) na 45ª Olimpíada. Escribiu a Heptamychia, un dos primeiros textos gregos escritos en prosa, que significou un fito importante na transición do pensamento mítico á filosofía dos presocráticos. Fontes
Pouco se sabe da súa vida e da súa obra. Dióxenes Laercio dá diferentes versións da súa biografía e da súa morte. Segundo algunhas fontes foi tio de Pitágoras, aínda que esta afirmación parece unha confusión: a opinión máis estendida é que Zoilo, tío de Pitágoras, lle recomendou a este que estudase con Ferécides, o que coincide coa crenza común de que foi o seu mestre. Tamén está Pitágoras ligado á súa morte, sendo responsábel do seu enterramento en Delos, onde faleceu (de enfermidade ou suicidándose, aínda que tamén se alude a que foi devorado por piollos, no que sería un castigo dos deuses polo seu ateísmo). Dióxenes di tamén que Dúrides de Samos (Santuarios, libro II) afirma que este é o seu epitafio: Heptamychia
Nesta obra, Ferécides mostra o seu pensamento a través de representacións míticas. Aínda que só se conservan fragmentos, pódese estabelecer o seu contido. Aristóteles na súa Metafísica (sección 1091 b 8) caracterizaba esta obra como unha mestura de mitoloxía e filosofía. Segundo Dióxenes Laercio o libro comeza así: "Zeus e o Tempo, e a Terra, existiron eternamente"
Un dos poucos fragmentos que se conservan di: “Zeus, estando a punto de realizar a súa obra demiúrxica, transformouse en amor; tendo composto a orde do mundo a partir dos contrarios, fixo pasar entre eles o acordo e a amizade”.
A cosmogonía de Ferécides é unha racionalización da mitoloxía grega. O rei dos deuses non é Zeus senón Zas ("o que vive"). O seu Pai é Chronos ("o tempo") no canto de Cronos, do que xurdiron ar, terra, auga e lume. Chronos e Zas loitaron contra Ophion ou Ophioneus ("O home serpe"), e Zas celebra a súa vitoria tecendo un vestido para Chthonia, que se transforma en Ge ("a superficie da terra").
Hermias explica así a cosmogonía de Ferécides: Pensamento
A Ferécides teñen sido atribuídas moitas innovacións no pensamento grego, a maioría delas ligadas ao pensamento oriental, o que levou a suxerir que viaxou a oriente e introduciu en Grecia o que alí aprendeu. Unha das atribucións máis estendidas é a da reencarnación ou metempsicose. o que o liga ao pensamento de Pitágoras e puido ter dado lugar á teoría de que foi seu mestre
Tanto Cicerón como Agostiño de Hipona afirmaban que Ferécides foi o primeiro en defender a inmortalidade da alma.
Ferécides é tradicionalmente considerado o inventor da alegoría aplicándoa a Homero e tamén utilizando a alegoría na súa cosmogonía.
Festa Marítima Internacional de Brest

A Festa Marítima Internacional de Brest (Les tonnerres de Brest ou Fêtes maritimes de Brest) é unha concentración marítima de ámbito mundial que se realiza na cidade bretoa de Brest cada catro anos desde 1992.
Céntrase na navegación tradicional e nos veleiros clásicos. En 2008, e segundo a organización, houbo 25 nacións representadas, 2000 veleiros tradicionais ou clásicos, 50 grandes veleiros, 15000 mariñeiros e 300 expositores. Participación de Galicia
A edición de 2008 ten como país convidado de honra a Galicia, xuntamente con Noruega, Vietnam, Madagascar e Croacia. Galicia acudiu cunha delegación de 25 embarcacións representativas das diversas tipoloxías dos mares e ríos de Galicia e do Norte de Portugal organizada pola Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial. A relación de embarcacións asistentes: unha barca de paso de río
un bote de Carril, o "4 de Outubro"
un bote de Cesantes, o "Búrbida"
un bote de instrución da Mariña
un bote de Ribadeo, o "Trebón"
un bote de Vigo, o "Barola"
un bote xeiteiro de Bueu, "Os Galos"
unha buceta, a "Fanequeira"
unha catraia de Viana de Castelo "Nosa Sra. Agonía"
unha dorna de tope, a "Peza de Rabo"
unha dorna meca, a "Meca"
unha dorna xeiteira, a "Jatiña"
dous galeóns, o "Punta Pragueira" e o "Casilda"
unha gamela coruxeira, a "Punta Helena"
unha gamela da Garda, a "Asodiña"
seis dornas polbeiras, a "Moura", a "Xarandeira", a "Maristela", a "Doa", a "Lura" e máis a "Caramecha"
dúas lanchas xeiteiras, a "Nova Marina" e a "Pescadoira"
unha traíña, a "Vig05"
o barco de vapor "Hidria II" O día de Galicia no evento foi o 16 de xullo, na que se botou unha dorna que se rematou de construír en Brest e realizouse un desfile de toda a frota galega.
Unha goleta de 1924 con base en Eivissa afundiu ó chegar a Brest. Non formaba parte da delegación galega, pero fixera escala en Vigo na súa viaxe cara a Brest.
Festa Nacional de España

A Festa Nacional de España (Festa Nacional d'Espanya, en catalán e valenciano; Fiesta Nacional de España, en castelán; Espainiako Jai Nazionala, en vasco) conmemora a efeméride histórica do Descubrimento de América por parte de España e o nacemento do Imperio Español. Antigamente era coñecido como Día da Raza ou Día da Hispanidade. Celebración
A celebración ten lugar cada 12 de outubro, onde se celebra un desfile militar en Madrid que preside o rei e ao que asisten a familia real e os representantes máis importantes de todos os poderes do Estado, ademais da maioría dos presidentes das autonomías españolas.
O Descubrimento de América en 1492 foi transcendental para o país iniciando un período de imposición lingüística e cultural en América. Todo iso ocorreu nunha época onde estaba finalizando o proceso de construción do Estado actual, coa integración dos diferentes reinos peninsulares nun único reino.
Coa chegada de Cristovo Colón a América haberá un período de conquistas as cales darán froito ao nacemento do Imperio Español, imperio que duraría desde o ano 1492 ata o ano 1898.
Festa da Auga de Vilagarcía de Arousa

A Festa da Auga ten lugar en Vilagarcía de Arousa cada 16 de agosto. Celebración
Logo de transladaren a figura de San Roque, patrón da cidade, da igrexa parroquial de Santa Eulalia de Arealonga ata a capela de San Roque, os romeiros piden auga ós veciños para refrescárense. Tamén os membros de Protección Civil e Emerxencias adoitan participar botando auga coas mangueiras, agás no 2006, a causa da gran vaga de incendios forestais. A noite anterior é coñecida como a Véspera da Festa da Auga, habendo tamén gran festa.
É unha festa polémica a causa do despilfarro da auga, pero foi declarada de interese turístico, e cada ano gaña máis adeptos[Cómpre referencia].
Festa da Guadalupe

A festa da Guadalupe é unha festa que se celebra en Rianxo durante a segunda semana de setembro na honra da súa Virxe, Moreniña. Está declarada Festa de interese turístico de Galicia. Características
Destaca a procesión marítima, na que a imaxe da Virxe se pasea pola ría de Arousa acompañada por unha comitiva de barcos engalanados. As festas da vila duran unha semana, o venres, coincidindo co último día das festas, cántase "A Rianxeira", canción dedicada a esta Virxe.
O 8 de setembro de 2012, durante os festexos da Guadalupe, inaugurouse a nova imaxe da Moreniña na praia de Quenxo, obra do escultor alemán Bert Gerresheim. A imaxe anterior, obra de Asorey, desaparecera e por mor disto a Asociación A Moreniña coa colaboración do Concello de Rianxo buscou a maneira de pór unha nova no lugar onde estivera tantos anos a estatua anterior.
Festa da Istoria

A Festa da Istoria celébrase a última fin de semana do mes de agosto en Ribadavia (Ourense). En 1997 declarouse festa de interese turístico nacional. Calcúlase que unhas 75. 000 persoas acoden anualmente a esta festa. Orixe
Esta festa aparece citada xa en documentos datados no século XVIII, pero en 1868 deixou de celebrarse. En 1989, a Escola taller "San Andrés" xunto con José Ramón Estévez, estudoso da historia de Ribadavia, comezaron coa súa recuperación, traballo que continuaría logo unha coordinadora veciñal cando a escola desapareceu. Organización da festa
Os membros da organización reúnense unha vez cada 15 días durante todo o ano agás os últimos 3 meses, onde se reúnen 1 vez cada semana. Estes tres meses anteriores á festa confecciónanse os estandartes, escudos, complementos etc. así como a roupa de época que van levar. Neste labor participa gran parte do pobo. Desenvolvemento da festa
Un pregoeiro anuncia o comezo da festa a primeira hora do día lendo un pregón (cada ano léeo un veciño ilustre). Despois disto comeza un desfile onde miles de persoas, tanto xente do pobo coma visitantes, percorren a rúa principal de Ribadavia vestidos de época, montados a cabalo etc.
A festa conta cun banco onde cambian moeda de curso legal por marabedís, a moeda oficial da festa, coas que se pode mercar comida, obxectos etc. nos postos que hai polas rúas da vila.
Un dos actos da festa é a realización dun xadrez vivente. Enriba dun gran taboleiro de xadrez varios nenos representan as figuras da partida e replican os movementos dos xogadores. Ao longo do día realízanse espectáculos de cetraría, bailes medievais, representacións teatrais, torneo etc. Ao final do día, celébrase o último acto da festa, a cea medieval, onde só pode asistir xente vestida de época.
Festa da Maruxaina

A festa da maruxaina é unha festa de interese turístico que se celebra cada verán na localidade galega de San Cibrao, en Lugo. A festa da Maruxaina, que se celebra o segundo sábado de agosto, é un agradecemento popular a canto significa e produce o mar. Para iso, conta a lenda, que na costa lucense, en fronte de San Cibrao, existe un castelo baixo a auga onde habita unha serea. Uns din que a serea é boa e que emprega a súa sabedoría para avisar e librar ós mariñeiros das inclemencias do mar. Porén, outros coidan que a serea é mala e que emprega os seus encantos para enfeitizar e encandear ós mariñeiros, e que estes se perdan no mar e pasen o resto dos seus días na súa compañía.
Portada polos mariñeiros, terá o seu xuízo na praia do Torno. É unha comitiva na que todos participan con candeas e farois para axustizar e posteriormente dependendo de se é inocente ou non, impartirlle o seu destino. Se é declarada inocente, o pobo concédelle o indulto á difamada serea e a festa continúa cunha gran queimada, se é culpable, préndenlle lume mentres berran entre músicas e cánticos.
Isto pon punto final a este encontro na praza da vila. Actividades
A vila acolle multitude de actividades para todas as idades, dende un concurso previo para elixir o cartel oficial, até o canonazo inaugural, pasarrúas, charangas, degustacións gastronómicas, o recoñecemento ao "Maruxaino de Honra" que honra a quen promove a festa ou contribúe ao seu coñecemento, xogos populares e infantís, feira de artesanía o "Gran Xuízo Popular" á Maruxaina.
Festa da orella de Redondela

A Festa da orella é unha festa gastronómica anual celebrada na parroquia de Cedeira, no concello de Redondela o primeiro domingo de decembro. A orixe desta festa foi en 1994, nun primeiro momento dentro das festas de Santo Andrés. Posteriormente, ambas celebracións desvinculáronse entre si, pasando a seren festas independentes. Dende ese ano celébranse degustacións deste produto procedente do porco, ademais dun concurso gastronómico.
Festa do Boi

A Festa do Boi é unha celebración popular característica da localidade de Allariz (Ourense) e consiste en correr un boi polas rúas allarizás, controlado polos mozos grazas a unha corda atada ós cornos. A festa, que se celebra desde o século XVI, faise coincidir coa fin de semana do Corpus Christi.
Dende entón tódolos anos saía o boi no Corpus, e aínda que durante a Guerra Civil esta celebración foi suspendida, contra o 1983 un grupo de mozos decidiu recuperar a Festa do Boi. Está declarada Festa de interese turístico de Galicia. Orixes
As orixes desta festa son diversas segundo as fontes. A tradición conta que os xudeus que habitaban na vila adoitaban expresa-lo seu rexeitamento da procesión do Santísimo na festividade do Corpus con chanzas e risas, ás que engadían berros e insultos contra os cristiáns. Para rematar con esa falta de respecto, un tal Xan de Arzúa, fidalgo allarizao relixioso, montou no lombo dun boi e cargou contra os xudeus, á vez que os seus criados os acirraban botando sobre eles cinsa e formigas que levaban nuns sacos, conseguindo así que os xudeus presenciaran reverentemente a procesión.
Outra posible orixe da festa sería a reacción do Xan de Arzúa, agora un cabaleiro que visitaba a vila, contra a prohibición que rexía de que os forasteiros non podían cruza-la vila montados de a cabalo. Cando lle obrigaron a baixar do seu cabalo, subiuse nun boi e cruzou sobre el a vila enteira. En calquera destes dous casos, deixou unha manda para que os veciños repetisen a fazaña tódolos anos, representándoo como un boneco de palla montado nun boi.
Finalmente, unha terceira hipótese disque o tal Xan de Arzúa era como alcumaban os veciños a un boneco de palla que levaban á fronte da procesión e que, rematada esta, corrían polas rúas atado a un boi.
Hoxe, o boneco que imita se-lo Xan de Arzúa pendúrase do balcón da casa do concello para atrae-la atención do boi.
O antropólogo verinense Xesús Taboada Chivite indicaba en 1972: “En Allariz, amáis de danzas de espadas, penlas e outras manifestacións semellantes ás relatadas que estudaron Cid Rumbao e Puga Brau, figuraba Xan de Arzúa, moneco montado enriba dun touro enmaromado que escoltaban repartidores de formigas. " Se se trata ou non dun ritual de carácter similar aos de tipo carnavalesco, podémolo inferir, ademais da aparición do motivo ritual do lanzamento de formigas e cinza (ou "fariña mesturada con formigas"), da seguinte información, procedente do mesmo ensaio, Etnografía galega. Cultura espiritual: “En Trasparga (Lugo) o gado vai diante do enterro, emporiso o corrente é soltalo, porque o morto non leve o que é seu […]".
O grupo Leixaprén dedicoulle un álbum á festa en 1990.
Festa do Esquecemento

A Festa do Esquecemento, organizada pola Asociación Cultural Civitas Limicorum, é un evento festivo de recreación histórica, celebrado ininterrompidamente desde o ano 2001 na localidade de Xinzo, que lembra a chegada das lexións romanas comandadas por Décimo Xuño Bruto até a marxe esquerda do río Limia. Un dos seus promotores iniciais foi Miro Cerredelo.
O denominación da festa, “Esquecemento”, débese a que as tropas romanas, por mor do singular lugar en que debían cruzar o río Limia, creron acharse perante o lendario río Lethes, o río do Esquecemento, que facía esmorecer todas as lembranzas de quen o atravesase. Ante esta crenza e dificultade, Décimo Xuño Bruto, para que as lexións continuasen avanzando, viuse obrigado a cruzar o río empuñando o estandarte das aguias de Roma e a chamar polo seu nome a cada soldado desde a outra marxe para demostrar que a súa crenza era mera superstición.
A festa ten como momento máis significativo a recreación do paso do río Limia, mais hai outras moitas representacións da tradición e cultura castrexa e romana como danzas, mercado romano, banquetes romanos, desfile de lexións, loita de gladiadores, carreiras de cuadrigas etc. Festa do Esquecemento 2011
Algunhas das actividades desenvolvidas na Festa do Esquecemento 2011: Venres ás 23: 00 h.
Acto de invocación as deusas Xuno e a deusa Mae-Callaech.
Sábado 24-08-2011.
Escaramuzas e liortas entre castrexos e romanos polo macelum.
Obradoiros, xogos, desfiles, animacións. ..
Ludi gladiatori (Loitas de gladiadores).
Vodas e nasciturus: Flamen Marco Flavio Sabino e Druída Rodrigísturis.
Selado do Pacto de Hospitalidade de grupos invitados coa Civitas Limicorum.
Cea de confraternización castrexa e romana.
Domingo 25-08-2011.
Expugnatium: Os castrexos non pagan impostos, participan: Caetra, Lugdunum, Tir Na Nog, Civitas Lucensis e Lucus Equites.
Representación do Cruzamento do Lethes.
Batalla entre Castrexos e Romanos.
Desfile xeral dos grupos Castrexos e Romanos cun gran percorrido.
Circo romano.
Troula romana.
Demostracións ecuestres a cargo do grupo Lucus Equites.
Festa do Gaiteiro

A Festa do Gaiteiro é unha festa celebrada a finais de agosto desde 1973 en Soutelo de Montes, terra natal do gaiteiro Avelino Cachafeiro.
Naceu por iniciativa dos veciños e do concello de Forcarei como homenaxe ó seu gaiteiro predilecto.
Case un millar de músicos dánse cita na vila ano tras ano. Breve resumo
A festa comeza pola mañá con pasarrúas e concertos en todos os recunchos da vila. Sobre a 1 do mediodía ten lugar a lectura do pregón, para despois continuar coa entrega de medallas do Gaiteiro de Soutelo e os discursos institucionais.
Pola tarde ten lugar o Concurso Avelino Cachafeiro de música tradicional para despois entregarse os premios.
O día remata con concerto de grupos de gaitas e de música folk.
Festa do Portal

A Festa do Portal ten lugar en Ribadavia. Celébrase durante 4 días sendo o principal o 8 de setembro, festivo local nesta vila. Trátase dunha festa na que ten lugar a procesión da Virxe do Portal, patroa de Ribadavia desde o século XVII, que é acompañada por gran cantidade de persoas fieis e devotas.
Despois de eventos como a Feira do Viño, a Mostra Internacional de Teatro e a Festa da Istoria chégalle a quenda á Virxe do Portal que tamén reúne a unha gran multitude de persoas. Igrexa
Moi preto do Castelo dos Sarmientos, no centro histórico de Ribadavia atopámonos coa Igrexa da Virxe do Portal. O templo actual construíuse no século XVII sufrindo importantes reformas ata o século XIX. É de estilo neoclásica e no interior sobresae o retablo barroco de 1737 feito en madeira de ciprés e que garda a bela imaxe da Virxe do Portal. Desenvolvemento
Comézase confeccionando unha alfombra con pétalos de diversas flores, elaborada pola famosa asociación "Abrandares Rurais" sendo o debuxo cada ano diferente. A pesar de todas as horas de traballo que empregan as mulleres, a vida da alfombra é relativamente curta, xa que o concello encárgase de retirala a partir das 15 horas.
Esta festa conta con numerosas actividades. Comezando co tradicional pasarúas a cargo de ¨A Banda A Lira¨ da capital do Ribeiro. Sendo un dos actos máis importantes e tradicionais da festa o desfile de xigantes e cabezudos e tamén o mercado medieval situado no casco histórico, que nestes días atópase con postos típicos da época para a exhibición e venda de produtos artesanais e gastronómicos entre outros.
E ao longo destes días, é de destacar unha zona recreativa, a Veronza Arquivado 27 de xaneiro de 2019 en Wayback Machine. , onde se desenvolve a celebración da romaría popular das festas do Portal. Chegando a noite comezan os fogos artificiais, iluminando totalmente a noite de Ribadavia, tendo lugar no Castelo da vila con concertos e distintas actuacións.