proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Travertino

O travertino é unha rocha calcaria, composta por calcita, aragonita e limonita, con bandas compactas, paralelas entre si, nas cales se observan pequenas cavidades, onde predominan os tons que pasan polo branco, verde ou rosa, presentando, frecuentemente, marcas de pólas e follas. Tamén é coñecida polo nome de Tufo calcario.
O seu nome vén do latín lapis tiburtinus, pedra de Tibur, actual Tivoli. Formación
A rocha fórmase en zonas kársticas calcarias, pola precipitación de carbonato de calcio por acción da auga doce, o que provoca espazos ocos e o depósito de materiais en bandas máis ou menos paralelas.
Existen grandes xacementos deste tipo de rocha en México, Turquía e no Perú, malia seren as variedades italianas, coma o Tívoli unha das máis apreciadas. Aplicacións
Emprégase como pedra ornamental en arquitectura, en estado natural ou puída, aplicada en interiores, exteriores e en decoración.
O seu uso na construción, tanto na arquitectura clásica romana como na actualidade, débese á súa durabilidade, doada aplicación e ás súas calidades estéticas.
O Coliseo de Roma, en Italia, e a Basílica de San Pedro, no Vaticano, están construídos con travertino, entre outros materiais.
Travestismo

O travestismo é unha conduta que consiste en utilizar a roupa e os complementos que socialmente son aceptados para as persoas do xénero oposto. Dáse principalmente nestes casos: Naquelas persoas que o practican por motivos artísticos para crear unha personaxe na que se transforman (transformismo).
Naquelas persoas que experimentan unha discordancia entre o sexo mental e o biolóxico (transexualidade)
Naquelas persoas que experimentan excitación sexual ao travestirse. Neste caso pode constituír unha parafilia.
O desexo de adoptar por breves períodos o modo de vestir do outro xénero é común á humanidade. Durante o entroido é tradicional a inversión nos roles de xénero. As representacións teatrais válense tamén do travestismo na interpretación de papeis femininos por actores homes. Na China e no Xapón esta tradición dase tamén nos palcos. Parafilia
O travestismo como parafilia foi descrito por primeira vez por Magnus Hirschfeld en 1925, no Instituto de Ciencias Sexolóxicas de Berlín. Aquelas formas de travestismo nas que este é o único modo de acadar a excitación sexual considéranse unha parafilia. O travestismo pode darse tanto entre homes homosexuais como entre heterosexuais, e é máis frecuente entre estes últimos. Dende o punto de vista psicodinámico este feito considérase manifestación de impulsos homosexuais latentes.
No travestismo non hai rexeitamento da propia identidade sexual, da propia sexualidade nin dos caracteres sexuais secundarios, o individuo segue sentíndose pertencente ao seu propio xénero, e só en determinadas ocasións prefire adoptar o aspecto de xénero contrario.
Traxe de apicultura

Traxe do apicultor
Na historia da apicultura moderna non variou moito. Hainos enteiros tipo mameluco e medios traxes onde atopamos separado o pantalón da careta, máscara ou buzo. É un traxe de protección, e xa que logo as características principais das teas utilizadas é que son grosas. Xeralmente son de cor branca. Na actualidade déixanse fiestras de ventilación en diversas zonas do peito e costas, por medio de tecidos plásticos dobres. A máscara
A cabeza e cara do apicultor é protexida por unha máscara en cuxa parte anterior normalmente hai tecido mosquiteiro, que pode ser de diferentes materiais: metálico, poliéster, plástico etc. A finalidade é a protección e separación da cara ante o ambate de abellas. Adoitan armarse con chapeus ou non, dependendo do deseño do fabricante. Na actualidade únense ao mergullador superior por medio de peches, podendo tamén atarse por medio de cordóns. As luvas
Construídas normalmente de coiro ou cuerinas, co fin de que os aguillóns non poidan traspasalos. Estas teñen adheridos nos seus extremos unha sobremanga de tea de traxe, con elástico para que non poidan entrar abellas. O calzado
Hai quen utilizan botas de tea especialmente deseñadas, outros calzados normais con polainas para que as abellas non piquen a zona dos nocellos. Pódense utilizar dobre par de medias e os pantalóns metidos no interior do segundo par.
Traxe de baño

O traxe de baño é unha peza de roupa deseñada para homes, mulleres ou nenos para lugares como praias, ríos ou piscinas, ou tamén para deportes acuáticos como natación, surf, mergullo, Wáter-polo, esquí acuático, entre outros. Úsase en actividades de lecer como bronceado solar, así como en concursos de beleza e culturismo.
Hai unha gran variedade de estilos modernos de traxe de baño, que varían en material e cobertura corporal. Historia
Na antigüidade clásica a natación e o baño realizábanse espidos. Existen murais romanos que mostran mulleres xogando e facendo exercicios con traxes de dúas pezas nun estilo semellante ao actual bikini. Porén, non hai evidencia de que se empregasen para nadar, e todas as imaxes clásicas de nadadores amósanos espidos.
En varias tradicións culturais nádase se non totalmente espido, nunha versión axeitada para a auga dunha prenda usada na terra, como taparrabos ou os fundoshi xaponeses.
A finais do século XVIII naceu oficialmente o costume de bañarse no mar. O rei Xurxo III de Inglaterra foi quen máis favoreceu o baño na praia como un acto social. O primeiro baño oficial dunha muller foi o que realizou a francesa duquesa de Berry, nora de Carlos X, que se mergullou completamente vestida na praia de Dieppe (Francia).
En 1860 apareceu o primeiro traxe de baño, que consistía nunha camisola de manga curta, pantalón longo e medias, tanto para o home como para a muller. En 1914 desapareceron as medias da vestimenta de praia. Os homes bañábanse en bodys con mangas e pantalóns curtos e o traxe de baño feminino tamén se acurtara ata o xeonllo.
En 1920 xurdiu o primeiro traxe de baño feminino moderno, dunha soa peza, mais aínda de la, cun escote máis amplo, tirantes en lugar de mangas curtas e a parte inferior só cubrindo a metade das coxas. Cando estaba mollada pesaba máis de tres quilos. O enxeñeiro Louis Réard inventou en 1946 o traxe de baño de dúas pezas coñecido como bikini, aínda que non chegou a ser habitual ata 1960. Nesa época, coa invención da licra, chegaron os primeiros traxes de baño elásticos.
Contra 1964 o estilista californiano Rudi Gernreich definiu o topless ou monokini. Nun principio era un traxe de baño negro sostido por dous tirantes que deixaba ao descuberto os seos. En 1974 naceu no Brasil o tanga, inventado polo xenovés Carlo Ficcardi e no século XXI a pareceron o trikini e o burkini, este último inventado pola australiana-libanesa Aheda Zanetti.
Traxe de chulapa

O traxe de chulapa (chula madrileña) é o típico de finais do século XIX en Madrid. o 15 de maio, día de Sidro Labrego, as "manolas" adoitan vestir con el. Descrición
Consta de saia longa cinguida nas cadeiras e con amplo vo no baixo, realzado ás veces por un gran volante inferior; mangas de farol no corpo ou blusa, estreita por abaixo, e sobre os ombreiros o rico mantón de Manila, de seda, bordados de cores e amplos flocos; ou o «alfombrado» de la ou con debuxo cachemir; ou outro máis sinxelo e menos pretensioso o do crespón negro liso, sen máis adorno que o reboloteiro dos seus flocos. O vestido cinguido de lunares ata os pés, é unha evolución da saia.
No Madrid castizo, nas súas verbenas, vístense de chulapas as mozas. Os seus traxes son moi variados, respecto a teas o habitual é que sexan de lunares, mais moitas utilizan cor lisa, estampadas ou cadros. O corte é entallado ata enriba do xeonllo, logo un volante de media capa cubrindo o nocello. O corpo leva unha peiteira con tiras de encaixe e unha cinta metida por ela, ao igual que na costura do volante. Na cabeza leva un pano branco atado diante e cun caravel sobre a cabeza.
Traxedia de Hillsborough

A traxedia de Hillsborough tivo lugar o 15 de abril de 1989 no estadio de Hillsborough situado en Sheffield, no norte da Inglaterra no momento do partido de fútbol entre o Liverpool FC e o Nottingham Forest. 95 seguidores morreron o día mesmo como consecuencia dunha avalancha nun dos fondos, namentres que Tony Bland, que sobreviviu catro anos en coma, foi a 96ª vítima. Historia
A pescuda posterior concluíu que as causas non tiveron nada que ver con ningunha acción violenta por parte de afeccionados, senón que foran o exceso de espectadores e o mal estado do estadio, que non cumpría os requisitos de seguridade necesarios, os causantes do acontecemento.
A Traxedia produciuse catro anos despois da "Traxedia de Heysel", na que tamén estiveran implicados os afeccionados do Liverpool FC, e que lles custara aos equipos ingleses unha sanción da UEFA de cinco anos sen poder participar en competicións europeas.
Pese a que os feitos de Hillsborough non estaban directamente provocados por actos violentos, foron a espoleta para que o goberno de Margaret Thatcher se decidise a actuar con contundencia e creara a "Football Spectators Act" e o "Informe Taylor" para reducir o fenómeno do "hooliganismo" e mellorar a seguridade nos estadios.
Traxedia dos comúns

A traxedia dos comúns ou traxedia dos bens comúns refírese a unha situación na que os individuos, actuando de forma independente, racional e de acordo cos seus propios intereses, actúan en contra dos intereses dunha comunidade, esgotando os bens de uso común (en inglés, Commons ). Segundo a hipótese da "traxedia dos comúns", o acceso libre daría lugar á sobreexplotación de recursos finitos, provocando o seu esgotamento.
Este concepto baseouse orixinalmente nun ensaio escrito polo matemático e economista William Forster Lloyd sobre a propiedade comunal da terra nas vilas medievais, aínda que foi popularizado polo ecoloxista Garrett Hardin no ensaio " The Tragedy of the Commons ", publicado en 1968 en Revista de ciencia. Porén, a propia hipótese é tan antiga como Tucídides e Aristóteles. O fenómeno xa se observou en situacións concretas, como a do Boston Common, na que a sobreexplotación fixo que o Common deixara de ser utilizado como zona de pasto público. Non obstante, a economista gañadora do Premio Nobel Elinor Ostrom (xunto con outros investigadores) revisou o traballo de Hardin en 1999, descubrindo que a traxedia dos comúns non é tan frecuente nin tan difícil de resolver como Hardin sostivo, xa que os residentes a miúdo crean solucións ao problema do común; Porén, cando os bens comúns foron asumidos por individuos non locais, estas solucións xa non foron eficaces. O politicólogo Robert Axelrod da Universidade de Míchigan tamén argumentou que mesmo os individuos interesados só no seu propio benestar atoparán formas de cooperar, xa que o autocontrol colectivo serve tanto aos intereses do individuo como ao do grupo. Por iso, algúns autores sosteñen que, en lugar de chamarse este fenómeno " A traxedia dos comúns ", debería chamarse " A traxedia do fracaso dos comúns ".
Traxicomedia

A traxicomedia é unha obra dramática na que se mesturan elementos tráxicos e cómicos.
Na Grecia clásica a traxicomedia (ou "drama satírico") adoitaba tratar un tema lendario, aínda que con efectos cómicos, protagonizados, fundamentalmente, polo coro. Os deuses non interviñan na vida dos homes, e pode haber máis dunha acción ó mesmo tempo. Encóntrase a medio camiño entre a traxedia e a comedia: non se evitan as situacións cómicas, pero tampouco o desenlace tráxico, o que permite reflectir con maior verosimilitude a realidade: figuras de diversos estratos sociais, diferentes rexistros, asuntos elevados e/ou triviais.
Tódolos estudosos consideran a Plauto o pioneiro na obra Anftrión, aínda que o verdadeiro cultivo se iniciou no século XVI.
Os seus moldes estruturais non están fixados; hai tres criterios esenciais: Os personaxes da obra pertencen a capas tanto populares como aristocráticas.
A acción seria, incluso dramática, non culmina en catástrofe.
O estilo experimenta altibaixos: linguaxe elevada, procedente da traxedia, e linguaxe cotiá, típica da comedia. Exemplos
Un exemplo de traxicomedia na literatura galega é a obra Os vellos non deben de namorarse, de Castelao.
Trazaría

En arquitectura o termo trazaría, do latín tractiare (tirar liñas), fai referencia ao traballo decorativo en pedra calada(tamén por veces madeira) composto por elementos xeométricos e utilizado na arquitectura, especialmente de gran desenvolvemento na arquitectura gótica. Este ornamento pode subdividir aberturas (como nun rosetón) en forma de renda perforada ou revestir áreas con formas en relevo podéndose atopar aplicado para coroar fiestras, arcos, a ornamentar bóvedas, gabletes e pináculos ou a cubrir superficies planas como paneis (de coro por exemplo) ou paredes.
Diferénciase da crestería, que tamén é un motivo decorativo en pedra, en que esta localízase na parte superior dun edificio, como unha crista. Historia e características
O termo foi empregado por vez primeira por Christopher Wren, mais a súa aplicación remóntase xa ao estilo románico aplicado a fiestras onde unha circunferencia colocada na parte superior da frecha do arco inscribe un lobo simple. Á medida que as fiestras comezan a ser subdivididas en máis partes (por exemplo, fiestras xeminadas, de dúas luces) vanse preenchendo os espazos entre os arcos quebrados con trazaría. No estilo gótico os lobos poden tamén estar inscritos en cadrados ou triángulos e as formas xeométricas tórnanse máis complexas. É normal atopar na frecha dun arco quebrado lobos cuxos "gomos" se prolongan en longos brazos terminando tamén, pola súa parte, en trilobos.
A partir da segunda metade do século XIII e durante o século XIV a tipoloxía formal tórnase máis intricada dando lugar a áreas que se asemellan a filigrana pola súa complexidade. É en Francia e nas súas catedrais onde se conservan os máis variados exemplares desta técnica. Co pasar do tempo as formas tórnanse máis estilizadas e a composición pasa a executarse conxugando perfís illados e finos de pedra (arrendado de homes) en vez de se perforar a superficie en si (arrendado plano). Moitas veces facía falla reforzar a estrutura delgada con barras de ferro. Nesta época a súa aplicación xa era moi variada, non se limitando ao coroamento de fiestras. No último cuarto do século XIV e no século XV os padróns xeométricos tórnanse máis fluídos e ondulantes englobando curvas e contra-curvas, no que ficou denominado como gótico flamíxero. Inglaterra, por outro lado, asume no seu gótico perpendicular unha trazaría composta de elementos rectilíneos dispostos vertical e horizontalmente formando unha malla perpendicular.
Trazo (diacrítico)

Un trazo ou unha barra son signos diacríticos inscritos que se engaden a unha letra e que poden ter diferentes formas. Forma
Dependendo da lingua, do alfabeto ou da letra sobre a que se usa, os trazos poden ter diferentes formas, semellantes aos signos ortográficos: guión inscrito: ◌̵
raia inscrita: ◌̶
barra: ◌̷, ◌̸
Signos diacríticos semellantes son a faixa inscrita (ɬ) e o til inscrito (ɫ). Uso como diacrítico
Ata 1921 o letón empregaba os diacríticos, ,, e que foron substituídos por Ģ, Ķ, Ņ, Ŗ e Š.
Alfabetos non latinos
Algunhas linguas escritas en alfabetos non latinos tamén utilizan trazos como signos diacríticos. Desta forma, aparecen no alfabeto cirílico Ғ ғ, Ҝ ҝ, Ҟ ҟ, Ө ө, Ӫ ӫ, Ҏ ҏ, Ұ ұ, Ҹ ҹ, Ҍ ҍ. Algunhas destas letras teñen trazos semellantes á barra vertical ou á barra inversa.
No alfabeto árabe escríbense estes signos en ݪ, ݛ e ۅ. Usos non diacríticos
Ademais de como signo diacrítico emprégase un trazo para facilitar a lectura dalgúns grafemas ou para distinguilos máis claramente doutros semellantes. Así, é habitual debuxar un trazo no sete ou na letra zeta ("ƶ"). O mesmo se pode facer no cero para distinguilo claramente da letra o.
En Matemáticas emprégase unha barra sobre certos símbolos para indicar “o contrario”, como ≠ (“non é igual”), ∄ (“non existe”), ∉ (“non pertence”) ou ∦ (“non é paralelo”).
Trazo baixo

O trazo baixo ou guión baixo é un signo tipográfico auxiliar, consistente nun trazo situado na parte baixa da palabra. No código ASCII ten o valor 95. Historia
O trazo baixo estaba presente nas máquinas de escribir para poder subliñar textos: escribíase primeiro o texto e volvíase atrás para escribir o trazo baixo. Foi incluído como carácter alfabético a finais dos anos sesenta. Usos
Utilízase principalmente en Informática para substituír o espazo en aplicacións nas que non se pode usar ese carácter.
Emprégase tamén como signo diacrítico nalgunhas linguas africanas e amerindias, como o shoshone.
Trazo distintivo

En lingüística, coñécese como trazo distintivo ou marcado o trazo lingüístico que serve para caracterizar unha unidade lingüística para un falante. O sistema de trazos distintivos dáse en tódolos niveis da análise lingüística (fonética, fonoloxía, morfosintaxe, semántica) e permite que o falante non deba ser consciente de tódalas características da fala cognitivamente. Exemplo na fonética
En castelán non hai vogais semiabertas e semipechadas, pero en galego si. O trazo distintivo do grao de abertura vocálica existe en galego pero non en castelán, porque un castelánfalante non debe interpretar se a primeira vogal de ven e a de ben ou vén (o til non está estipulado pola norma ortográfica) son distintas ou non: para el son iguais e non fará distincións de significado, pero un galego distinguirá o verbo en imperativo do adverbio ou do indicativo.
Do mesmo xeito hai linguas (como o francés) que diferencian se a vogal medio aberta ou medio pechada, está arredondada ou non e, polo tanto, pode haber parellas de palabras que se distingan só por ese motivo: o trazo do arredondamento é distintivo en francés. Exemplo na semántica
Mentres que en galego existe un límite léxico entre verde, turquesa, azul, azul marino, azul cobalto etc. noutras linguas non se diferencia do mesmo xeito. O nivel e aplicación de trazo distintivo non se dá só entre linguas (por exemplo, no xaponés).
Está demostrado que dentro das variedades dunha lingua pode haber diferente aparición dos trazos distintivos: iso pasa no chamado discurso feminino para malva, burdeos, berenxena, violeta, lila, rosa etc. , que no caso dos homes non é tan doado de identificar (á parte de daltonismo).
Trece Clásicos

Os Trece Clásicos ou Shisan jing (chinés tradicional: 十三經; chinés simplificado: 十三经; pinyin: Shísān jīng; xaponés: Jūsangyō 十三經; coreano: Sipsamgyeong 십삼경) son un conxunto de trece clásicos da tradición confuciana que constituíron a base dos exames imperiais durante a dinastía Song (960-1279), influíndo en gran parte do pensamento e a cultura de Asia Oriental. Entre os Trece Clásicos atópanse os Catro Libros e Cinco Clásicos, aínda que organizados de distinto xeito, e inclúe tamén o Xiaojing e mais o Erya. Historia
A tradición chinesa de agrupar os clásicos data, polo menos, do período dos Reinos Combatentes (s. V. a. C. -221 a. C. ), cando Confucio, segundo o relato lendario do Zhuangzi, lle dixo a Laozi: "Estudei os Seis Clásicos: as Odas, os Documentos, os Ritos, a Música, os Cambios e mais os Anais de primaveras e outonos". Estas seis obras foron consideradas clásicas dende o século III a. C. , aínda que o Clásico da música non sobreviviu á unificación dos Qin e foi considerado perdido dende a dinastía Han (206 a. C. -220 d. C. ). Os restantes Cinco Clásicos foron, segundo a tradición, editados polo propio Confucio. Rexistros de finais dos Han e do período dos Tres Reinos (220-280) falan de Sete Clásicos, mais non os nomean individualmente. Na dinastía Tang (618-907) eran comúns as referencias a Nove Clásicos, pero os títulos concretos varían segundo a fonte. Os Clásicos de Pedra de Kaicheng (833-837) constan de doce libros (todos os Trece Clásicos, agás o Mengzi). Para a dinastía Song do sur (1127-1279), os Trece Clásicos xa estaban consolidados como os coñecemos na actualidade. Estas obras formaron parte do currículo dos exames imperiais, e os case 600000 caracteres que as compoñen adoitaban memorizarse para aprobar. Lista
Os Trece Clásicos son: O Yijing ou Libro dos cambios.
O Shujing ou Libro dos documentos.
O Shijing ou Clásico da poesía.
Os Tres Clásicos dos Ritos (Sanli 三禮):
O Zhouli ou Ritos dos Zhou.
O Yili ou Cerimonias e ritos.
O Liji ou Libro dos ritos.
Os Tres Comentarios sobre o Chunqiu ou Anais de primaveras e outonos:
O Zuozhuan ou Comentario de Zuo.
O Gongyang zhuan ou Comentario de Gongyang.
O Guliang zhuan ou Comentario de Guliang.
O Lunyu ou Analectas.
O Xiaojing ou Clásico da piedade filial.
O Erya, un dicionario-enciclopedia.
O Mengzi ou Libro de Mencio.
Trecén

Trecén (ou Trizina) é unha vila situada ó oeste do Peloponeso, ó norte do golfo Argólico. Actualmente pertence ó concello de Trizinia-Metana. Historia
Na Antigüidade, Trecén era unha cidade da Argólida e aparece citada en numerosos eventos da mitoloxía grega. Así, está consideraba como a cidade natal do heroe Teseo. O lugar foi cambiando de nome ó longo dos tempos: Orea, porque o primeiro rei se chamaba Oros; ou Altepia, derivado do rei Altepo, fillo de Poseidón e de Leida (filla de Oros). Poseidón e Atenea competiron pola titularidade da cidade, pero Zeus impúxolles ser titulares conxuntamente do territorio. Así, nas moedas antigas da cidade aparece un tridente xunto á cabeza de Atenea. Pélope e Hipodamía tiveron dous fillos, Piteo e Trecén, que se repartiron o reino con Aetio, fillo dun antigo rei que fundara novas cidades, pero pronto eliminaron a antiga dinastía reinando en cadansúa cidade. Cando morreu Trecén, Piteo uniunas nunha soa cidade de nome Trecén en honor ó seu irmán. Piteo tivo unha filla, Etra, coa que xaceu Exeo, rei de Atenas, e tiveron un fillo, Teseo. Pero cóntase que a mesma noite en que se uniron Etra e Exeo, ela foi, inspirada por Atenea, a ofrecer un sacrificio na illa veciña, e alí foi violada por Poseidón, acto polo que procreou a Teseo.
Treffort-Cuisiat

Treffort-Cuisiat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Tregua

Para o grupo musical galego, véxase Tregua (grupo musical)
Chámase tregua ao cesamento de hostilidades por determinado tempo entre os inimigos que teñen rota ou pendente a guerra sen que por iso quede esta terminada.
A duración dunha tregua pode variar desde algúns días até moitos anos. Polo común é xeral, é dicir, que alcanza a todos os países sometidos ás potencias belixerantes.
Se queda restrinxida nada máis que a algúns lugares en particular chámase armisticio.
Se só ten por obxecto realizar o cumprimento dalgunhas medidas indispensábeis, como enterramento dos mortos, chámase suspensión de armas.
Recibe o nome de tregua mercantil é tregua durante a cal se permite o comercio entre dous ou máis estados en guerra. Expresións relacionadas
Non dar tregua: non deixar de fustrigar ou perseguir a unha persoa, grupo de persoas ou calquera obxectivo.
Treitol

O treitol é un azucre-alcohol de catro carbonos coa fórmula molecular C4H10O4. Utilízano principalmente algúns invertebrados como intermediario na síntese química doutros compostos. É o diastereómero do eritritol, que se utiliza como edulcorante substituto do azucre.
Nos organismos vivos o treitol encóntrase no fungo comestible Armillaria mellea.
Serve como crioprotector (axente anticonxelante) no escaravello de Alasca Upis ceramboides.
Trelew

Trelew é unha cidade da patagonia arxentina, localízase no Val do río Chubut, na provincia de Chubut ao sur do país. A cidade conta cunha superficie duns 264, 63 km2 e unha poboación de 99430 (2010). A cidade é un importante centro comercial, tamén industrial e un foco téxtil de la máis importante do país.
Trematodos

Os trematodos (Trematoda) son unha clase de vermes planos pertencentes ao filo dos platihelmintos e que ten como principal característica o feito de ser parasitos; a diferenza dos monoxeneos, non teñen opisthoaptor, en cambio, caracterízanse por ter unha ou dúas ventosas. Parécense aos turbelarios en ter unha canle alimentaria relativamente ben desenvolvida, e os seus sistemas muscular, excretor e reprodutivos tamén son relativamente completos.
Teñen o corpo recuberto por unha cutícula e os adultos carecen de epiderme. A maioría dos trematodos teñen ciclos de vida complexos con estadios que afectan a varias especies; en estado adulto son endoparásitos de vertebrado, incluíndo ao ser humano, e en estado larval o son de moluscos e, ás veces, dun terceiro hóspede.
Foron descritas arredor de 9. 000 especies. Este grupo inclúe varios parasitos que teñen un enorme impacto nas poboacións humanas, como os trematodos hepáticos humanos, como Fasciola hepatica e o Schistosoma mansoni que causa a enfermidade esquistosomíase.
Tremedeira

A tremedeira ou lágrimas de San Pedro, Briza maxima, é unha especie do xénero de herbas anuais da familia das poáceas, é nativa das zonas tépedas do hemisferio norte. Descrición
A tremedeira é unha herba anual de ampla distribución, de até 70 cm, que presenta follas envainantes con lígula membranosa. A inflorescencia atópase en panícula laxa, as súas espigas de 9 a 26 mm, con 8 até 20 flores, con 2 glumas subiguais, menores que as flores. As súas espigas colgan e tremen con calquera leve brisa de aire, de aí o seu nome común. As espigas son moi anchas, teñen textura membranosa e lembran vagamente a pequenos insectos. As flores teñen lema cordada na base, múticas e 3 estames. Distribución
Nativa do hemisferio norte de Europa, atópase como planta invasora na Patagonia Arxentina. Está distribuída por toda Galicia. Propiedades
Usada na terapia floral californiana. Taxonomía
Briza maxima foi descrita por Carl con Linné e publicada en Species Plantarum 1: 70. 1753. Etimoloxía Briza: nome xenérico que se refire a que as máis leves brisas de aire moven as súas inflorescencias cun tremor.
maxima: epíteto que procede do latín maximus, que significa máis grande, aludindo ao maior tamaño das espigas respecto doutras especies do xénero. Sinonimia Briza capensis Schrank
Briza dalmatica Gand.
Briza gracilescens Gand.
Briza grandis Salisb.
Briza major C. Presl
Briza microclada Gand.
Briza monspessulana Gouan
Briza montana Brouss.
Briza portenschlagii Gand.
Briza pulchella Kunth
Briza pulchella Kunth ex Steud.
Briza rubens Poir.
Briza rubra Lam.
Macrobriza maxima (L. ) Tzvelev
Poa maxima (L. ) Cav.
Tremolita

A tremolita é un mineral pertencente ao grupo dos silicatos. Máis concretamente, pertence aos anfíbolos e ao grupo do asbesto. Recibe o seu nome do val de Tremola (Suíza) onde existe unha mina deste mineral. Características
A tremolita fórmase por metamorfismo a partir de sedimentos ricos en dolomita e en cuarzo. Pertence á mesma serie que a actinolita e o ferro-actinolita. A tremolita é un indicador do grao de metamorfismo, xa que a elevadas temperaturas convértese en diópsido. A súa cor verde débese ao contido en ferro. Minerais asociados
A calcita, a grosularia, o talco e a serpentina atópanse moitas veces canda a tremolita. Depósitos
Finlandia, Piemonte e Tirol (Italia), Ontario (Canadá), val de Tremola (Suíza), Tanzania, Arizona (Estados Unidos), Connecticut (Estados Unidos), Canaán (Estados Unidos).
Tren de aterraxe

O tren de aterraxe é a parte de calquera aeronave encargada de absorber a enerxía cinética producida polo contacto entre a aeronave e a pista durante a fase de aterraxe e engalaxe. Función
Durante a aterraxe, o tren debe absorber a enerxía cinética producida polo impacto. Os pneumáticos son o primeiro elemento que absorbe tal impacto, pero non é abondo; así o tren de aterraxe debe posuír un sistema de amortecemento para poder diminuír o impacto.
A velocidade de descenso dun avión na aterraxe, no momento de impacto co chan, é decisiva para a absorción de traballo dos amortecedores.
A expresión “enerxía de descenso” emprégase frecuentemente e é a enerxía cinética arbitrariamente asociada coa velocidade vertical. O sistema debe absorber a enerxía cinética, equivalente á caída libre do peso do avión dende 80 cm de altura.
O peso total do avión, a súa distribución sobre as rodas principais e a proa ou popa, a velocidade vertical de aterraxe, a cantidade de unidades de rodas, as dimensións e presión dos pneumáticos e outros, son os factores que inflúen sobre a amortecemento do choque e esta debe ser tal que a estrutura do avión non estea exposta a forzas excesivas.
Entón, a función do amortecedor do tren de aterraxe é reducir a velocidade vertical do avión a cero, de tal xeito que a reacción do chan nunca exceda dun certo valor, xeralmente un múltiplo do peso do avión, na aterraxe.
Tren de levitación magnética

O tren de levitación magnética, tamén coñecido como maglev (derivado do inglés magnetic levitation) é un tren que funciona con levitación magnética, caracterizada pola ausencia de contacto entre os vehículos e a vía por mor da utilización dun gran número de imáns para sustentarse. Este método é máis rápido, silencioso e suave ca os sistemas de transporte convencionais.
Existen dúas liñas comerciais de tren maglev que prestan servizo regular en 2015. O Sanghai Maglev, que é asemade o tren comercial máis rápido, cunha velocidade máxima de 430 km/h, e que conecta o Aeroporto Internacional de Sanghai Pudong con Pudong percorrendo a distancia de 30. 5 quilómetros en 8 minutos e que comezou a operar en abril de 2004
En marzo de 2005, o Xapón comezou a operar a liña, de relativamente baixa velocidade, HSST "Linimo" na Expo Mundial de 2005, nos primeiros tres meses a liña transportou 10 millóns de pasaxeiros. Tanto Corea do Sur como a República Popular da China están a construír as súas propias liñas maglev de baixa velocidade,
Trencadís

O trencadís (termo da lingua catalá que podería traducirse como 'troceado' ou 'picado') é un tipo de aplicación ornamental do mosaico a partir de fragmentos cerámicos —basicamente azulexos— unidos con argamasa; moi habitual e característico na arquitectura modernista catalá. Historia
Os arquitectos modernistas xa eran —quizais por respecto aos recursos estéticos da albanelaría mediterránea— afeccionados ao uso de baldosas cerámicas, pero foi Antoni Gaudí quen propuxo o sistema inédito do «trencadís». Segundo unha anécdota da vida do artista, Gaudí foi ao taller de Lluís Brú e ao ver como colocaban as pezas, agarrou unha baldosa e unha maceta e rompéndoa exclamou: «“A grapats l’heu de posar! No acabarem mai si no”» (A mancheas téñense que pór, se non, non acabaremos nunca). Considerouse a Josep Maria Jujol o encargado de aplicar esa 'técnica' e quen lle deu a personalidade característica.
Utilizábase material desbotado da fábrica Pujol i Bausis, emprazada en Esplugas de Llobregat, ademais de fragmentos de pratos e cuncas de café de louza branca de diversa procedencia. Tamén se utilizaron baldosas de cerámica e o mosaico coa técnica do opus tessellatum.
Co fin de conseguir cromatismo, optouse pola utilización de cerámica esmaltada, que ofrece cores vivas, aproveitando a superficie lisa e puída xunto coa superficie tridimensional da súa arquitectura, para causar o máximo efecto de brillo ao incidir a luz nas composicións.
Podíase construír cun método de aplicación indirecto, formándoo no taller sobre un persoal de papel, tapando o debuxo cos fragmentos de azulexo ("boca abaixo", deixando á vista o reverso), e levándoo despois ao seu lugar definitivo, sobre o que se dispón en sentido inverso. Cando se dá sen deseño previo, cun método de aplicación directa sobre unha superficie de morteiro brando ("boca arriba", deixando á vista o anverso), é a habilidade artesanal do operario a que determina a beleza do resultado, que inclúe alteracións na superficie e cambios de plano, dando unha sensación de espontaneidade. Ás veces, insistíase na aleatoriedade.
A técnica do trencadís utilizouse por primeira vez na aldaba da entrada dos pabillóns Güell (en catalán Pavellons Güell), na avenida de Pedralbes de Barcelona. Nesa propiedade, a arquitectura sinuosa fixo necesario romper baldosas onde non podían ser utilizadas na súa totalidade.
Ao se escachar baldosas que xa tiñan a súa propia decoración e realizar unha nova composición sen relación cos debuxos das pezas enteiras, unido á mestura de fragmentos de diversas pezas, conséguense efectos visuais peculiares e distintivos desta técnica. Na actualidade séguese utilizando esta técnica noutras obras.
Treonina

A treonina (abreviadamente Thr ou T) é un α-aminoácido que forma parte das proteínas coa fórmula HO2CCH(NH2)CH(OH)CH3. A súa cadea lateral leva un grupo OH alcohólico, polo que se clasifica como aminoácido polar. Os outros únicos aminoácidos con OH na cadea lateral son a serina (alcohol) e a tirosina (fenol). Xunto coa isoleucina presenta quiralidade na súa cadea lateral, porque o OH pode ter dúas orientacións.
Os seus codóns son ACU, ACA, ACC, e ACG. É un aminoácido esencial, polo que non pode sintetizarse no noso metabolismo e debe estar incluído na composición dos nosos alimentos.
Os residuos de treonina son susceptibles de numerosas modificacións postraducionais. O grupo hidroxilo da súa cadea lateral pode sufrir O-glicosilación. Ademais, pode sufrir fosforilación pola acción de treonina quinases, e na súa forma fosforilada denomínase fosfotreonina.
Foi o último dos 20 aminoácidos proteicos comúns en ser descuberto, na década de 1930 por William Cumming Rose. Estereoisómeros
A treonina, xunto coa isoleucina, ten dous centros quirais na súa molécula, un no carbono alfa e outro na cadea lateral. A treonina pode presentarse en forma de catro posibles estereoisómeros coas seguintes configuracións: (2S, 3R), (2R, 3S), (2S, 3S) e (2R, 3R). Porén, o nome L-treonina úsase para o enantiómero ácido (2S, 3R)-2-amino-3-hidroxibutanoico. O segundo estereoisómero (2S, 3S), que raramente aparece na natureza, denomínase L-allo-treonina. Os dous estereoisómeros restantes, ácidos (2R, 3S)- e (2R, 3R)-2-amino-3-hidroxibutanoico teñen escasa importancia. Biosíntese
Como é un aminoácido esencial, os humanos non podemos sintetizar treonina; por tanto, debe ser inxerida como parte das proteínas dos alimentos. Nas plantas e microorganismos a treonina sintetízase a partir do ácido aspártico vía α-aspartil-semialdehido e homoserina. A homoserina sofre unha O-fosforilación; este éster fosfórico sofre despois hidrólise e unha recolocación do seu grupo OH. Os encimas implicados nunha biosíntese típica de treonina son: aspartoquinase
ß-aspartato semialdehide deshidroxenase
homoserina deshidroxenase
homoserina quinase
treonina sintase. Metabolismo
A treonina metabolízase de dúas maneiras: Covértese en piruvato por acción da treonina deshidroxenase. Un intermediato desta vía pode sufrir tiólise co coencima A (CoA) e producir acetil-CoA e glicina. Esta produción de acetil-CoA fai que poida considerarse un aminoácido cetoxénico (tamén é glicoxénico).
Nos humanos convértese en alfa-cetobutirato seguindo unha vía pouco común na que intervén a serina deshidratase, e dese modo entra na vía que orixina succinil-CoA, polo que no metabolismo humano é un aminoácido glicoxénico. Fontes
Alimentos ricos en treonina son: queixo fresco, aves, peixe, carne, lentellas, e sementes de sésamo.
A treonina racémica pode obterse do ácido crotónico por alfa-funcionalización usando acetato de mercurio (II).
Tres Aneis

Na mitoloxía de Tolkien, os Tres Aneis son artefactos máxicos forxados polos elfos de Eregion. Despois do Anel Único, eran os máis poderosos dos Aneis de Poder. Os Tres Aneis foron creados por Celebrimbor despois de que Sauron, disfrazado de Annatar, marchase de Eregion. Estes estaban libres da influencia de Sauron, xa que non participou na súa creación. Porén, foron forxados por Celebrimbor coas artes que lle ensinou Sauron e, polo tanto, aínda estaban ligados ao Anel Único. Ao percibir a intención de Sauron, os elfos ocultáron os Tres. Foron levados dende a Terra Media ao benaventurado reino de Valinor a finais da Terceira Idade, despois da destrución do Anel Único.
Os estudosos da obra de Tolkien observaron que os Tres Aneis permitiron aos elfos deter o paso do tempo dentro dos seus reinos, especialmente en Lothlórien, onde Galadriel esgrimía o anel Nenya. Outros observaron que o seu poder era benevolente, en forte contraste co Anel Único, e podían usarse para protexer e curar; e que Tolkien usa os Tres Aneis para elaborar os aspectos anxelical e de sacrificio dos elfos na batalla entre o ben e o mal na guerra do Anel.
Tres leis da robótica

As tres leis da robótica son un conxunto de normas escritas por Isaac Asimov dentro do xénero literario da ciencia ficción, que a maioría dos robots das súas novelas e relatos están deseñados para cumprir. Enunciado
O enunciado definitivo (feito por Asimov e o editor John W. Campbell) destas leis quedou do seguinte modo:
1) Un robot non lle pode facer dano a un ser humano nin permitir tampouco que, por omisión, un ser humano resulte danado.
2) Un robot debe obedecer as ordes ditadas polos seres humanos, bardante no caso de que as devanditas ordes contraveñan a Primeira Lei.
3) Un robot debe protexer a súa propia existencia sempre e cando esa protección non contraveña a Primeira ou a Segunda Lei.
Tresminas, Tresminas

Tresminas é un lugar da freguesía portuguesa de Tresminas, do concello de Vila Pouca de Aguiar, no distrito de Vila Real.
O seu territorio forma parte do complexo mineiro de romano de Tresminas.
Tressis

O tressis (voz latina) foi unha moeda da Antiga Roma de bronce, de tempos da República, emitida nos séculos III e I a. de C. , co valor de tres ases. Historia
Esta moeda emitiuse inicialmente en dúas ocasións en bronce fundido durante o século III a. de C. , na República de Roma: a primeira delas en torno ao ano 260 a. de C. e a segunda arredor de 215 a. de C. , ambas saídas dos obradoiros monetarios de Roma.
A marca de valor destas moedas consistía en tres liñas verticais (unha por cada ás). Nos seus anversos amosan o busto da deusa Roma ollando á dereita. Nos seus reversos, os tressis da primeira emisión exhiben unha roda con seis raios e a marca de valor, en tanto que os da segunda emisión amosan a tradicional proa de barco característica da moeda romana de bronce desta época.
Coincidindo coa introdución do denario en 211 a. de C. foi retirada da circulación, debido a que o seu grande tamaño dificultaba moito o seu uso.
Porén, o tressis reviviu monetáneamente no século I a. C. , xa ao final da época republicana, nesta ocasión xa non fundida, senón cuñada, ao ser emitida entre o 38 e o 37 a. de C. polos prefectos da frota de Marco Antonio.
Treviso

Treviso (en véneto: Trevixo) é unha cidade da rexión do Véneto, Italia, capital da provincia homónima. É unha comuna con 82. 208 habitantes (2009) e unha área de 55 km².
Ten lindes cos concellos de Carbonera, Casier, Paese, Ponzano Veneto, Preganziol, Quinto di Treviso, Silea, Villorba e Zero Branco.
Trevo

Os trevos son plantas herbáceas da familia das Fabáceas, pertencentes ao xénero Trifolium.
Están caracterizados polas súas follas compostas con tres folíolos e máis pola súa capacidade de fixar atmosférico grazas a bacterias simbióticas acubilladas nas súas raíces. A riqueza en proteínas dalgunhas especies convértea nunha das plantas preferidas para formar pradarías destinadas á alimentación de ruminantes de cría.
Atopar exemplares, máis raros, con follas de catro folíolos (trevo de catro follas) tense popularmente por signo de boa sorte para quen os atope. Características comúns
Son plantas herbáceas, polo xeral de pequeno talle, algunhas rubideiras, que poden ser vivaces, anuais ou bianuais. Follas de tres folíolos, case sempre dentados, ás veces pintados no seu centro. Flores numerosas agrupadas en cabezas, que lembran capítulos, acios ou espigas. Cáliz de cinco dentes, corola típica de fabáceas (estandarte, ás e carena), coas ás máis longas que a carena, e cun estandarte erguido, en xeral incurvado para o arriba na maioría das especies. O androceo é diadelfo (estames enxameados en dous grupos). Os froitos son pequenas vaíñas no interior do cáliz, que conteñen dun a catro graos. Cultívanse varias especies como plantas forraxeiras. Son tamén plantas melíferas.
Os trevos medran en solos húmidos e ben drenados, dende a primavera até o inverno. Simboloxía
Shamrock (en gaélico: planta nova de tres follas ou flor do verán) é o nome que recibe o trevo branco irlandés, símbolo do país. A lenda disque San Patricio, patrón de Irlanda, cando estaba a evanxelizar os irlandeses botou man da fisionomía característica da planta para explicar a Santísima Trindade, concepto difícil de asimilar para os nativos. . Especies
Comúns en Galiza
Trevo rubio, ou violeta (Trifolium pratense), é o máis común.
Trevo branco, (Trifolium repens)
Trevo encarnado, (Trifolium incarnatum)
Cómpre ter en conta que algunhas plantas doutros xénero reciben o nome vulgar galego de trevo como: Trevo das pozas, trevo de auga, (Menyanthes trifoliata);
Trevo acedo (Oxalis acetosella, Oxalis pes-caprae);
Trevo bituminoso (Pasoralea bituminosa);
Trevo caracol (Medicago sativa);
Trevo de cornos (Lotus corniculatus).
Trevo de cheiro (Melilotus officinalis), meliloto, chuchamel.
Listaxe completa
Inclúense algúns nomes vulgares en inglés.
Trevo de catro follas

Un trevo de catro follas é unha variación infrecuente do trevo de tres folíolos comunmente atopado no campo. Segundo a tradición, tales folíolos dan boa sorte aos procuradores, especialmente se é achado accidentalmente.
É un símbolo da cultura celta, e especialmente do pobo irlandés.
Os trevos poden ter máis de catro folíolos. O maior número de folíolos xamais atopado nun trevo é 56. Estimáronse que hai aproximadamente 10. 000 trevos de tres folíolos por cada trevo de catro folíolos.
Segundo a lenda, cada folíolo representa algo: O primeiro é para a esperanza.
O segundo é para a fe.
O terceiro é para o amor.
O cuarto para a sorte.
Discútese se a xeración do cuarto folíolo está causada por razóns xenéticas ou ambientais. A súa rareza suxire un xene recesivo posíbel que aparece con baixa frecuencia. Alternativamente, os trevos de catro folíolos podían ser causados por mutación somática ou un erro de desenvolvemento de causas ambientais. Poderían tamén ser causados pola interacción de varios xenes que se segregan na planta individual. É posíbel que as catro explicacións poderían aplicarse aos casos individuais.
Certas compañías producen actualmente trevos de catro folíolos por diversos medios. Richard Mabey alega, na Flora Britannica, que hai granxas nos Estados Unidos que se especializan en cultivar trevos de catro folíolos, producindo até 10. 000 ao día (envasados en plástico como encantos afortunados), alimentándoos cun ingrediente secreto xeneticamente dirixido ás plantas para animar a aberración. Mabey tamén indica que os nenos aprenden que un trevo de cinco follas é incluso máis afortunado que un de catro.
Dende o punto de vista místico e segundo a lenda, o trevo de catro follas é o símbolo da boa sorte e quen o porte, estará acompañado pola boa fortuna. Cada folla representa un dos catro compoñentes básicos da ledicia: amor, saúde, prosperidade e boa fortuna.
Trevor Horn

Trevor Charles Horn, nado en Durham o 15 de xullo de 1949, é un músico e produtor musical inglés. A súa influencia na música pop e electrónica na década de 1980 foi tal que foi chamado "o home que inventou os oitenta".
Horn aprendeu a tocar o baixo a unha idade temperá e aprendeu por si mesmo a ler música. Na década de 1970 traballou como músico de sesión, construíu o seu propio estudio e escribiu e produciu sinxelos para varios artistas.
Na súa mocidade foi compoñente e fundador da banda británica The Buggles. A canción máis significativa deste grupo é o single "Video Killed the Radio Star", do que se venderon millóns de copias por toda Europa e América. Posteriormente formou parte do grupo Yes. Na actualidade, Trevor Horn é produtor discográfico. Destacan os seus traballos con Frankie Goes To Hollywood, Seal, Robbie Williams e Tina Turner.
Tri Yann

Tri Yann é un grupo de folk rock bretón orixinario da cidade de Nantes. Caracterízanse por facer reinterpretacións de cancións tradicionais bretoas e polos seus case cincuenta anos de carreira ininterrompida, o que os converte na agrupación máis lonxeva do seu país. Discografía
Álbums de estudio
Tri Yann an Naoned (1972)
Dix ans, dix filles (1973)
Suite gallaise (1974)
La Découverte ou l'Ignorance (1976)
Urba (1978)
An heol a zo glaz / Le soleil est vert (1981)
Café du bon coin (1983)
Le Vaisseau de pierre (1988)
Belle et rebelle (1990)
Portraits (1995)
La Veillée du troisième millénaire (1998)
Le Pélégrin (2001)
Marines (2003)
Abysses (2007)
Rummadoù (Générations) (2011)
Ó vivo
Anniverscène (1985)
Tri Yann en concert (1996)
La Tradition symphonique (1998)
30 ans au Zénith (2001)
La Tradition symphonique 2 (2004)
Le concert des 40 ans (2012)
Recompilacións
Les filles des forges (1976)
Tri Yann - Succès (1976)
Si mort a mors (1981)
Collection Tri Yann (1981)
Master Serie (1986)
Inventaire 1970-1993 (1994)
Inventaire Volume 2 (1995)
Ar Gwellañ gant (1996)
Trilogie (1998)
L'essentiel en concert (1999)
La musique a une histoire (2003)
Tri Yann - Best of (2007)
Morceaux de Choix (2007)
Double Best Of 40ème anniversaire (2011)
TriNa

TriNa é unha marca española de bebidas refrescantes. A compañía pertence desde 1990 a Cadbury-Schweppes, que cambiou o nome da empresa ao actual. O seu nome provén dunha abreviación da anterior denominación, Trinaranjus.
Esta bebida caracterízase e diferénciase doutros refrescos como Fanta en que TriNa non ten gas e contén un mínimo do 6% de zume. Historia
O primeiro refresco de TriNa comercializouse en 1933. Creado en Valencia polo Doutor Trigo, consistía nun refresco de laranxa sen gas comercializado como Trinaranjus, e cuxa botella gardaba unha forma similar á laranxa. A compañía mantívose ao longo dos anos e comercializou outros sabores ao longo do tempo, consolidándose como unha das marcas máis importantes en refrescos sen gas de España.
En 1990 a compañía é adquirida pola multinacional Cadbury-Schweppes. Desde entón a compañía explotou outros mercados de bebidas como o té ou os zumes de froita. Produtos
Trina
Refrescos sen gas: Laranxa (anteriormente Trinaranjus)
Limón (anteriormente Trinalimón)
Mazá
Mandarina
Piña
Tropical
Piña Colada
Banana Colada
Mango Colado
Trina Té (T! )
Vermello con pexego
Verde con mazá
Negro con limón
Branco con melón
Vital Trina
Piña
Multifroitas
Triangulum Minor

Triangulum Minor ou Triangulum Minus (latín para triángulo menor) é o nome dunha constelación, hoxe en día en desuso, creada por Johannes Hevelius a cal estaba formada polas estrelas da parte sur da actual constelación de Triangulum. O triángulo estaba definido polas seguintes estrelas de quinta magnitude: 6 Trianguli (tamén coñecida polo seu nome de variable TZ Trianguli), 10 Trianguli e 12 Trianguli. Apareceu pouco nos seguintes mapas estelares, e para finais do século XIX estaba en desuso.
Tribo

Unha tribo é un conxunto de persoas que proceden xeralmente dunha familia ou da asociación de varias familias, que habitan un poboado ou aldea nun territorio xeográfico definido, que están dirixidas polas persoas maiores (xefes ou patriarcas). Os humanos que compoñen unha tribo adoitan ser da mesma raza, crenzas e costumes. As tribos xorden no neolítico e tras a asociación das primeiras tribos nas cidades xorden as civilizacións.
Tribo (bioloxía)

A tribo é, en bioloxía, unha clasificación taxonómica optativa intermedia entre a familia e o xénero (ou os sub ou super correspondentes que existan) empregada para organizar as familias que conteñen moitos membros.
Tribo dos Shabazz

A tribo dos Shabazz é unha tribo africana negra de carácter lendario. A súa historia sería transmitida a través dos escravos levados a Norteamérica, aínda que só aparece mencionada en relación coa organización Nación do Islam e o seu líder Elijah Muhammad, polo que non debe descartarse que fose unha invención del ou dalgún dos seus seguidores. Malcom X adoptou o nome Shabazz como apelido en honor a esta tribo.
Segundo as lendas os Shabazz eran unha civilización tecnoloxicamente avanzada e organizada socialmente baixo o mandato de reis e raíñas que tivo o seu apoxeo 4000 anos antes do nacemento de Cristo. Un membro da tribo, un científico maligno chamado Yakub sería o creador da raza branca.