proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Leptospirose

A leptospirose é unha infección causada por espiroquetas do grupo Leptospira, transmitida por animais roedores, especialmente ratos. A transmisión pode ocorrer por contacto directo cos ouriños, sangue ou tecidos do animal infectado. Tamén por fluídos ou ambientes contaminados polos ouriños destas criaturas. Veterinarios, agricultores, empregados da industria cárnica e das actividades pesqueiras son os profesionais con maior risco de contraer leptospirose. O período de incubación habitual sitúase entre dous e vinte días. Manifestacións clínicas
Leptospirose anictérica
É a forma máis leve da enfermidade; consistente nun síndrome pseudogripal, con febre, cefalea e intensas dores articulares. Nalgúns casos poden aparecer hemorraxias oculares (sufusión conxuntival). Nun pequeno grupo de pacientes pódese desenvolver unha meninxite aséptica, nos quince días posteriores ao contaxio.
Leptospirose grave ou síndrome de Weil
É unha forma máis grave pero menos frecuente, na que se produce unha sepse, con afectación renal (insuficiencia renal aguda), ictericia e sangrados, xunto con danos no pulmón (distrés respiratorio) e posible hemorraxia pulmonar. A mortalidade oscila entre o dez e o quince por cento. Diagnóstico
Coma noutras moitas enfermidades, adoita apreciarse unha gran elevación nas células do sistema inmune, con desviación esquerda e aparición de precursores hematopoéticos (caiados). Isto pode estar ausente en nenos, anciáns e inmunodeprimidos. Na maioría dos casos aprécianse alteracións renais con presenza de leucocitos, hemacias ou restos inflamatorios nos ouriños. Nas formas graves da enfermidade, pode apreciarse deterioración da función renal, que pode ser mortal. É frecuente atopar un número descendido de plaquetas (trombopenia). No tocante ao fígado, pódese apreciar aumento no nivel sanguíneo de bilirrubina, fosfatase alcalina e transaminases. É común apreciar elevados niveis de creatinin quinase (CPK), o que pode contribuír á deterioración renal.
Nas probas microbiolóxicas, a seroloxía non é útil inicialmente polo retardo da produción de anticorpos detectables. A leptospira pode crecer en frascos de hemocultivos, de líquido cefalorraquídeo ou ouriños. Tratamento
Nas formas leves, pódese empregar ampicilina, amoxicilina ou doxiciclina, por vía oral. En formas graves, requírese tratamento de soporte (soros, transfusións, plaquetas, etc. ), xunto con antibioterapia endovenosa (amoxicilina, ampicilina e eritromicina). A duración estimada do tratamento antibiótico e duns sete a dez días.
Nalgúns casos pódese apreciar unha gran reacción inflamatoria co tratamento (reacción de Jarisch-Herxheimer).
Leptón (moeda)

Leptón, plural lepta (en grego antigo: λεπτόν, pl. λεπτά) é a denominación dada a diversas moedas fraccionarias da Antiga Grecia e da Grecia Moderna, que se mantén como denominación fracción centesimal do euro.
O seu símbolo de moeda non oficial (xa que non é unha unidade principal) é Λ (lambda). Historia
Na Antiga Grecia
A palabra tiña o significado xeral de "pequeno" ou "fino" e, durante os períodos clásico e helenístico, o leptón sempre foi unha moeda de escaso valor, xeralmente a fracción máis pequena das existentes dunha unidade superior (equivalente á sétima parte dun calco ou a medio cuadrante romano).
A moeda que se menciona na pasaxe da "Ofrenda da viúva" dos Evanxeos sinópticos (Marcos 12: 41-44 e Lucas 21: 1-4) como "mite" ou pequena moeda de cobre é realmente o leptón. Novamente aparece esta moeda no Evanxeo de Lucas cando se afirma que á persoa que non faga as paces a tempo co seu adversario se lle pedirá "ata o derradeiro leptón" para ser liberado da cadea. No reino dos asmoneos o leptón foi cuñado por vez primeira por Alexandre Xaneo no século I a. de C.
Na Grecia moderna
Na Grecia moderna, o leptón (en grego moderno: λεπτό) foi a moeda fraccionaria equivalente á centésima parte de todas as súas unidades monetarias: o fénix (1827-1832), o dracma (1832-2001) e o euro (a partir de 2002).
Lepádidos

A dos lepádidos (Lepadidae) é unha familia de crustáceos cirrípedes da orde dos pedunculados.
Foi erixida por Charles Darwin en 1852.
A familia inclúe na actualidade tres xéneros aceptados: Lepas, Conchoderma e Dosima.
Les Confessions

Les Confessions (en galego As confesións) é unha obra de Jean-Jacques Rousseau escrita entre 1766 e 1770, cando o seu autor contaba entre 54 e 58 anos. Contexto da obra
Coa publicación de Emilio ou Da educación e o Contrato social empezaron as súas desgrazas: as dúas obras foron condenadas polo Parlamento de París que ditou orde de prisión contra o autor, aínda que se permitiu que escapase. Viviu un tempo en Suíza, logo en Inglaterra e finalmente recalou en París en 1770. Les Confessions foton escritas no exilio, e son unha potente autoxustificación dun ancián que xa estaba afectado pola paranoia e a teima persecutoria. A paranoia tiña o seu fundamento, a condena do Emilio e do Contrato era esaxerada e consecuencia dunha persecución real na que interviñeron varios enciclopedistas como Jean Le Rond D'Alembert, Denis Diderot e o Barón de Holbach. Contido
Jean-Jacques Rousseau puxo nas Confesións os cimentos da moderna autobiografía. As confesións van máis aló dunhas simples memorias xa que Rousseau converte ao lector en «xuíz» dos feitos da súa vida. Expón o seu testemuño sobre os elementos biográficos dun home que quere descubrir a súa vida e existencia até tal punto que está seguro de que non terá nunca imitadores. Rousseau vive e revive a súa etapa de ilusións infantís e a súa adolescencia ambulante, na que o amor dunha muller acende no mozo un lume cuxa paixón alenta aínda na vellez. Con todo, non é o rexistro intimista ou sentimental o único que ten cabida nesta amenísima obra. Empregando como trama a loita que sostivo contra o destino, ao aceptar as acusacións vertidas contra o seu ser por consideralas outras tantas virtudes que habían de conducirlle á gloria e volverse contra os seus acusadores. As confesións constitúen un vívido retrato dunha sociedade que non só atafegou ao neno inocente da primeira parte, senón que seguiu facendo o propio co home maduro da segunda. Un home que foi perseguido de forma infatigable por todos, incluídos os seus propios amigos de mocidade, como Diderot, Grimm ou Voltaire, que non aforraron encarnizamientos contra a súa persoa.
Les Couloirs du temps : Les Visiteurs 2

Les Couloirs du temps: Les Visiteurs 2 é un filme francés dirixido por Jean-Marie Poiré que se estreou en 1998. É a secuela de Les Visiteurs. O filme tivo unha versión estadounidense do primeiro, Les Visiteurs, titulada Just Visiting. Les Visiteurs 2 vendeu máis de oito millóns de entradas en Francia. Personaxes
Christian Clavier como Jacquouille la Fripouille / Jacques-Henri Jacquard / Prosper le Purineur / Jacqouillet
Jean Reno como Godefroy de Papincourt, Conde de Montmirail
Muriel Robin como Frénégonde de Pouille / Béatrice de Montmirail
Christian Bujeau como Jean-Pierre Goulard
Marie-Anne Chazel como Ginette la Clocharde
Claire Nadeau como Cora
Jean-Paul Muel como Maréchal-des-Logis Gibon
Arielle Séménoff como Jacqueline
Armelle como Pétronille
Les Enfoirés

Les Enfoirés é o nome que recibe dende 1986 unha gala con artistas e personalidades públicas (principalmente francoparlantes) que busca obter fondos para a asociación Les Restos du Cœur (Restaurantes do corazón, en galego), cuxo fin é a distribución gratuíta de alimentos ás clases de menor poder adquisitivo. Historia
En xaneiro de 1986, Coluche (Michel Gérard Joseph Colucci), que fundara uns meses antes a asociación Les Restos du Cœur, xuntou nun estudio de televisión numerosos artistas, personaxes públicos e políticos para a promoción da asociación e das súas accións.
Jean-Jacques Goldman compuxo a La Chanson des Restos que interpretaron varias destas personalidades. Aquí comezou les Enfoirés.
En decembro de 1986, a petición de Véronique Colucci, a súa viúva, xuntáronse outra vez estes artistas nun plató para unha nova edición televisiva.
Co transcurso dos anos, o acto converteuse nun concerto recompilación de máis de corenta artistas e personaxes célebres de todo o mundo.
Os beneficios de les Enfoirés (concertos, CD, DVD etc) son enviados á asociación Les Restos du Cœur.
Les Iffs

Les Iffs (en bretón: An Ivineg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña. Administración
Les Neyrolles

Les Neyrolles é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Les Poètes maudits

Les Poètes maudits (Os poetas malditos en galego) é un libro de ensaios do poeta francés Paul Verlaine publicado por primeira vez en 1884, e deseguido viu a luz unha versión aumentada e definitiva en 1888.
Actualmente, non conta cunha versión oficial publicada e traducida ao galego. Descrición
Nesta obra hónrase a seis poetas: Tristan Corbière
Arthur Rimbaud
Stéphane Mallarmé
Marceline Desbordes-Valmore
Auguste Villiers de L'Isle-Adam
Pauvre Lelian (anagrama do propio Paul Verlaine)
Os comentarios redactados por Verlaine sobre os autores, que coñeceu persoalmente á maioría, tratan sobre o estilo da súa poesía e de anécdotas persoais vividas con eles.
Verlaine expuxo que dentro do seu individual e única forma, o xenio de cada un deles fora tamén a súa maldición, afastándoos do resto de persoas e levándoos desta forma a acoller o hermetismo e a idiosincrasia como formas de escritura. Tamén foron retratados como desiguais respecto da sociedade, tendo vidas tráxicas e entregados con frecuencia a tendencias autodestrutivas; todo isto como consecuencia dos seus dons literarios.
O concepto de Verlaine do poeta maldito foi en parte tomado do poema de Charles Baudelaire chamado Bénédiction, que inicia o seu libro Les Fleurs du mal. O uso desta expresión e do termo malditismo xeneralizouse logo para referirse a calquera poeta (ou a un escritor doutros xéneros ou mesmo a un artista plástico) que, independentemente do seu talento, é incomprendido polos seus contemporáneos e non obtén éxito en vida; especialmente para os que levan unha vida bohemia, rexeitan as normas establecidas (tanto as regras da arte como os convencionalismos sociais) e desenvolven unha arte libre ou provocativa. Entre os literatos que recibiron o cualificativo de malditos estarían tamén, á parte de Verlaine e do seu grupo, escritores como Charles Baudelaire, François Villon, Thomas Chatterton, Aloysius Bertrand, Gérard de Nerval, o conde de Lautréamont, Petrus Borel, Charles Cros, Germain Nouveau, Antonin Artaud, Émile Nelligan, Armand Robin, Rodrigo Pérez Cambre, Innokienti Ánnienski, John Keats, Federico García Lorca, Alejandra Pizarnik, Fogwill, Edgar Allan Poe, Raúl Gómez Jattin, Leopoldo María Panero, entre outros.
Les Ramoneurs de Menhirs

Les Ramoneurs de Menhirs é un grupo de celtic punk bretón constituído no ano 2006. Discografía
Álbums
2006: Kerne Izel (2006)
2007: Dañs an Diaoul (2007)
2010: Amzer an dispac'h (2010)
2014: Tan ar Bobl (2014)
Vinilos
2008: Dañs an Diaoul (2008)
2010: Amzer an dispac'h (2010)
2014: Tan ar Bobl (2014)
Recompilacións
Breizh disorder, volume 6 (2007)
Rock e Breizh (2009)
In The Spirit Of Total Resistance - Free Leonard Peltier! (2009)
Breizh disorder, édition spéciale (2011)
Compilation Pirate-Punk volume 1 (2012)
Les Très Riches Heures du duc de Berry

Les Très Riches Heures du duc de Berry (As moi ricas horas do duque de Berry) é un libro de horas que o duque Xoán I de Berry encargou aos Irmáns Paul, Jean e Herman de Limbourg, mais que non foi acabado até despois da súa morte. O manuscrito está conservado no Museo Condé de Chantilly (Francia).
É probabelmente o manuscrito ilustrado máis importante do século XV. Contén máis de 200 folios, dos cales máis da metade conteñen ilustracións a toda páxina.
Foi pintado entre 1412 e 1416 polos Irmáns de Limbourg, que o deixaron inacabado á súa morte, que coincidiu coa do duque en 1416. Jean Colombe acabou as ilustracións entre 1485 e 1489 para Charles I de Savoia.
Contén, entre outras, unha ilustración extraordinaria da Ascensión de Cristo.
Les Visiteurs

Les Visiteurs é un filme francés dirixido por Jean-Marie Poiré que se estreou en 1993. Nesta comedia, un cabaleiro do século XII e o seu servo viaxan no tempo ata o século XX.
Les Visiteurs foi o número 1 en recadación en Francia no ano 1993, con 13782846 entradas vendidas. Reno e Clavier volven a facer o mesmo papel na secuela, e no remake estadounidense Just Visiting. Personaxes
Christian Clavier como Jacquouille la Fripouille
Jean Reno como Godefroy de Montmirail
Valérie Lemercier como Frénégonde de Pouille / Béatrice de Montmirail
Christian Bujeau como Jean-Pierre Goulard
Marie-Anne Chazel como Ginette la Clocharde
Isabelle Nanty como Fabienne Morlot
Gérard Séty como Edgar Bernay
Didier Pain como Louis VI le Gros
Jean-Paul Muel como Maréchal-des-Logis Gibon
Arielle Séménoff como Jacqueline
Michel Peyrelon como Édouard Bernay
Pierre Vial como Eusebius o mago / Monsieur Ferdinand
François Lalande como Prêtre
Didier Bénureau como Doutor Beauvin
Frédéric Baptiste como Freddy
Les contes d'Hoffmann

Les contes d´Hoffmann (en galego Os contos de Hoffman) é unha ópera da Jacques Offenbach. Foi posta en escena por primeira vez en 1881 en París.
O libreto foi escrito por Jules Barbier, baseado en tres curtas historias de E. T. A. Hoffmann, un prolífico escritor alemán. Hai moitas gravacións desta ópera, e represéntase regularmente. Tamén hai un filme The Tales of Hoffmann (1951). Diferentes edicións da ópera
A ópera contén un prólogo, tres actos e un epílogo. Offenbach non estaba vivo cando se puxo en escena esta ópera, morreu o 5 de outubro de 1880, e xustamente catro meses despois estreouse a obra.
Antes da súa morte, Offenbach completou a orquestración do prólogo e o primeiro acto. Pero non puido acabar a obra, xa que morreu. Moitas versións diferentes desta obra apareceron, moitas eran unha pequena continuación da orixinal.
Les vêpres siciliennes

Les vêpres siciliennes (en francés) ou I vespri siciliani (en italiano) (traducido ao galego como As vésperas sicilianas), é unha ópera en cinco actos con música de Giuseppe Verdi e libreto orixinal en francés de Charles Duveyrier e Eugène Scribe, do seu propio drama Le Duc d'Albe, que foi escrito en 1838 e ofrecido a Halévy e Donizetti antes de que Verdi acordase poñerlle música en 1854. . Está baseada nuns acontecementos históricos que tiveron lugar en 1282 e que son coñecidos como as Vésperas sicilianas, empregando materiais retirados do baseado nun evento histórico, as Vésperas sicilianas de 1282, utilizando materiais tirados do tratado medieval siciliano Lu rebellamentu di Sichilia. A estrea tivo lugar na Ópera Garnier de París o 13 de xuño de 1855.
Ao igual que ocorreu con Don Carlos, que tamén foi estreada cun libreto en francés, foi traducida rapidamente ao italiano e estreada o 26 de decembro de 1855 no Teatro Regio de Parma. Para esta versión Verdi tivo que axustarse á censura trocando o libreto e o título polo de Giovanna di Guzman. O 4 de febreiro de 1856 estreouse no Teatro alla Scala de Milán unha terceira versión da ópera en italiano e completa que actualmente é a máis coñecida e gravada.
Lesión cerebral

Unha lesión cerebral ou dano cerebral implica a destrución ou dexeneración de células cerebrais. As lesións cerebrais poden darse por mor de diversos factores internos e externos. O tipo de lesión máis común co que se sofre un maior número de lesións é o traumatismo cranioencefálico (TCE) seguido dun trauma físico ou traumatismo cranial xerado por un axente externo. O termo dano cerebral adquirido (DCA) utilízase adecuadamente neste ámbito para diferenciar as lesións cerebrais que se dan despois do parto, daquelas relacionadas con algunha doenza xenética ou algunha doenza conxénita.
En xeral, cando falamos de dano cerebral referímonos a unha afectación pronunciada producida por un traumatismo, mentres que cando falamos de neurotoxicidade referímonos normalmente a unha afectación neuronal inducida quimicamente. Signos e síntomas
As lesións cerebrais adoitan dar lugar a deficiencias ou discapacidades que poden variar moito en intensidade. En caso de lesións cerebrais graves, a probabilidade de sufrir unha discapacidade en certas áreas é maior, isto inclúe deficiencias neurocognitivas, delirios (para ser específicos, delirios monotemáticos), trastornos da fala e do movemento, e atraso mentais. Tamén poden darse trastornos de personalidade. Os casos máis graves terminan en coma ou mesmo en estado vexetativo persistente. Inclusive un incidente leve pode ter asociadas consecuencias de longa duración ou pode causar síntomas que se manifesten anos máis tarde.
Lesión deportiva

Unha lesión deportiva é calquera dano que se produza contra o organismo, ben física ou ben psicolóxica, no desenvolvemento dunha actividade deportiva, tanto afeccionado coma profesional, e que comporta algunha limitación na actividade física. A meirande parte dos trastornos musculares son de orixe traumática e relacionados coa actividade física. Aproximadamente unha de cada tres lesións entre deportistas afectan ao músculo.
Se atendemos ao tempo de evolución e rehabilitación dunha lesión, podemos diferenzas entre lesións agudas e lesións crónicas. As lesións agudas son danos que requiren un tempo de curación relativamente curto, mentres que as lesións crónicas adoitan precisar tempos de recuperación maiores, e é posíbel que non rematen recuperándose na súa totalidade.
Aproximadamente un de cada tres deportistas terán algún tipo de lesión na escola secundaria.
Leslie Groves

Leslie Richard Groves Jr. , nado en Albany, Nova York o 17 de agosto de 1896 e finado o 13 de xullo de 1970, foi un oficial do Corpo de Enxeñeiros do Exército dos Estados Unidos que supervisou a construción do Pentágono e dirixiu o Proxecto Manhattan, un proxecto de investigación que desenvolveu a bomba atómica durante a segunda guerra mundial. Traxectoria
Fillo dun capelán do exército, Groves viviu en varios postos militares durante a súa infancia. En 1918 graduouse o cuarto da súa clase na Academia Militar dos Estados Unidos de West Point e foi destinado ó Corpo de Enxeñeiros do Exército dos Estados Unidos. En 1929 estivo en Nicaragua como parte dunha expedición para realizar unha sondaxe para o canal de Nicaragua. Tralo Terremoto de 1931 en Nicaragua, Groves encargouse do sistema de subministración de auga de Managua, polo que recibiu a Medalla Presidencial ó Mérito de Nicaragua. Asistiu á escola de mandos e xenerais de Fort Leavenworth, Kansas en 1935 e 1936, e á Facultade de Guerra en 1938 e 1939, tral que foi destinado ó Departamento de Guerra. En 1940 pasou a ser asistente especial para a construción, coa tarefa de inspeccionar localizacións de construción e revisar os seus progresos. En atosto de 1941 foi destinado á construción do complexo de oficinas para os 40000 membros do persoal do Departamento de Guerra que finalmente sería o Pentágono.
En setembro de 1942 fíxose cargo do Proxecto Manhattan, e estivo involucrado na maioría de cuestións relacionadas co desenvolvemento da bomba atómica. Participou na escolla de localizacións para a investigación e produción en Oak Ridge, Tennessee, Los Alamos, Novo México e Hanford, Washington. Dirixiu os traballos de construción, tomou decisións críticas sobre os varios métodos de separación de isótopos, encargouse da adquisición de materia prima, dirixiu as operacións de obtención de información militar sobre o proxecto alemán de enerxía nuclear e axudou na escolla das cidades do Xapón que serían obxectivo de bombardeo. Groves tentou manter a seguridade do Proxecto Manhattan pero non puido evitar que a Unión Soviética levase a cabo un programa de espionaxe que roubou algúns dos segredos máis importantes do proxecto.
Trala guerra Groves mantívose no cargo do proxecto ata que a responsabilidade da produción de armas nucleares pasou a ser da Comixión da Enerxía Atómica en 1947. Pasou entón a liderar o Proxecto de Armamento Especial das Forzas Armadas, creado para controlar os aspectos militares das armas nucleares. Retirouse o 29 de febreiro de 1948, ocupando posteriormente o posto de vicepresidente na compañía Sperry Rand.
Leslie Lamport

Leslie Lamport, nado en 1941, é un computólogo estadounidense. É especialmente coñecido por ser o desenvolvedor inicial do sistema de formateo de textos LaTeX, e de BibTeX. Traxectoria
Licenciouse en matemáticas en 1960 no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. Tamén cursou un mestrado (1963) e un doutoramento (1972) na Universidade de Brandeis, ambos os dous en matemáticas.
No campo das ciencias da computación, Lamport é recoñecido polo seu traballo en algorítmica distribuída e en lóxica temporal, na cal introduciu a lóxica de accións temporal (Temporal Logic of Actions, TLA). Formulou a relación "ocorrido antes" (happened before), importante en reloxos lóxicos de sistemas distribuídos, xa que permite obter unha ordenación parcial. Tamén introduciu o algoritmo da panadaría de Lamport para exclusión mutua de múltiples fíos nun computador que requiren os mesmos recursos ao mesmo tempo.
En 2011 traballaba para Microsoft Research.
Lesotho

Lesotho, cuxo nome oficial é Reino de Lesotho (en sesotho Muso oa Lesotho, "O País dos que falan Sesotho"), é un estado situado no sur de África e encravado dentro de Suráfrica, membro da mancomunidade de nacións británica, este país era coñecido antes como Basutolandia. Historia
A terra de Basutolandia foi renomeada como reino de Lesotho despois da súa independencia do Reino Unido no 1966. O rei Moshoeshoe exiliouse no 1990. No 1993, o goberno constitucional foi restaurado despois un período de espera de 23 anos durante os que o dirixiron os militares. No 1998, protestas violentas asociadas provocaron a intervención breve, mais sanguenta, do exército surafricano no momento das eleccións. Outra reforma constitucional restableceu a estabilidade do país. Política
Dende o 7 de febreiro do 1996, o rei Letsie III reina sobre o Lesotho sucedendo ao seu pai. Subdivisións
O reino de Lesotho atópase dividido en 10 distritos: Xeografía
O relevo do Lesotho é moi montañoso, e o país é chamado «Un reino no ceo», o que o describe moito, xa que todo o país está a máis de 1400m de alto. O seu punto cumio é o Tabana Ntlenyana de 3482m de alto.
O inverno é de xuño a agosto, con temperaturas preto dos 0 °C. Entón podes ver a neve sobre das montañas. A estación das choivas comeza en outubro e remata en abril. Demografía
Máis do 99% da poboación de Lesotho son etnicamente basotho; outros grupos étnicos inclúen europeos e asiáticos. A poboación do país é 80% cristiá, a maioría deles católicos romanos. Outras relixións son o islam, o hinduísmo e varias crenzas indíxenas. O sesotho e o inglés son os idiomas oficiais, outros idiomas inclúen o zulú e xhosa.
O problema da SIDA
Do mesmo xeito que en moitos outros países da África subsahariana, a SIDA converteuse nun auténtico problema. A data de hoxe, [cando? ] o 29% da poboación é portadora do virus ou desenvolveu a enfermidade, e os datos de organismos internacionais estiman que a porcentaxe subirá ata o 35% nos próximos anos. A consecuencia máis palpable deste fenómeno é a espectacular caída da esperanza de vida ata os 37 anos.
O goberno nacional tardou en recoñecer a gravidade do problema, e as súas medidas para frear as consecuencias de devandita enfermidade non comezaron a levarse a cabo ata 1999. En devandito ano, organismos gobernamentais finalizaron o seu plan estratéxico contra a SIDA, reforzado nos vindeiros anos con novas propostas tanto no ámbito da educación, a prevención ou o tratamento. A este problema, debe sumarse a falta de persoal médico especializado no país.
Leste

Leste, símbolo L ou E, un dos catro puntos cardinais da Rosa dos Ventos, tamén chamado oriente, nacente ou levante.
É o punto cardinal que indica a dirección na cal a Terra xira en torno do seu eixo, tornándose así a dirección onde o Sol nace nun equinoccio.
Letargo

En medicina, o letargo, ou letarxia, é un estado de somnolencia prolongada causada por certas enfermidades. Etimoloxía
É un termo da linguaxe científica tirado do latín científico lethargia, que á súa vez tomou do grego antigo λήθαργια lēthargia, voz formada polos elementos leth- e -argia, de λήθη lḗthē, "esquecemento", e αργíα argía, "repouso", "pereza", "inacción", "inercia", respectivamente. Características
O letargo é ademais síntoma de varias enfermidades nerviosas, infecciosas o tóxicas, caracterizado por un estado de somnolencia profunda e prolongada. Torpeza, modorra, insensibilidade, enaxenamento do ánimo relacionados con dito estado como comportamentos asociados xa que o organismo relaxa todo o corpo.
É un cadro clínico relacionado coa fatiga ou astenia e en, casos graves á narcolepsia. Pode ir acompañado de depresión, diminución da motivación ou apatía.
Outras causas
O letargo pode ser unha resposta normal a un sono inadecuado, a un exceso de esforzo ou de traballo, ao estrés, á falta de exercicio, á nutrición inadecuada, ou ao aburrimento. Tamén pode ser un efecto secundario da medicación, ou ser causado por unha interacción entre medicamentos e alcohol. Cando forma parte dunha resposta normal, o letargo adoita resolverse co descanso, o sono adecuado, a diminución do estrés, o exercicio físico e unha boa nutrición. En zooloxía
En zooloxía é como se denomina un tipo especial de hibernación, característico dalgúns mamíferos alpinos das zonas polares, como a marmota, os osos ou o leirón, e que tamén experimentan algúns insectos no seu cliclo vital.
O letargo representa unha forma especial de hibernación, e implica unha suspensión da facultade de termorregulación.
Nos insectos
Nos insectos o letargo é produto dunha adaptación da especie a condicións de alimentación ou temperatura adversas, ou para sincronizaren a aparición dos adultos de toda a poboación, o que favorece a coincidencia dos sexos.
Os seus factores causantes ou determinantes son ben específicos.
Letra

Unha letra é cada un dos símbolos ou signos gráficos dun sistema de escritura. Os signos de certas escrituras, como algunhas moi antigas, son chamados silabogramas se describen unha sílaba, ideogramas se reflicten unha idea (ás veces parte dunha palabra) ou logogramas se reflicten unha palabra ou oración, como algúns xeroglíficos. Unha palabra é o conxunto formado por unha ou máis letras con significación semántica. Os nomes das letras son masculinos en galego. As letras divídense en vogais e consoantes segundo o tipo de son que representan. Visión xeral e uso
Como símbolos que denotan un segmento do discurso, as letras vencéllanse coa fonética. Nun alfabeto fonético puro, un fonema simple é denotado por unha letra simple, aínda que tanto na historia como na práctica non haxa unha correspondencia biunívoca entre fonemas e letras. Unha parella de letras que designan a un fonema simple reciben o nome de dígrafos. Algúns exemplos de dígrafos en portugués son ch, nh e lh; mentres que en galego atopamos ch, nh, rr e ll. Un fonema tamén pode ser representado por tres letras, que reciben o nome de trígrafo. Un exemplo disto último é a combinación "sch" en alemán.
As letras tamén teñen nomes específicos asociados a elas. Estes nomes poden diferir coa lingua, o dialecto e a historia.
As letras, como elementos dos alfabetos, teñen unha orde prescrita. Isto, xeralmente, coñécese como "orde alfabética", aínda que a clasificación alfabética é a ciencia dedicada á tarefa complexa de ordenar e clasificar as letras nos diferentes idiomas. En galego, por exemplo, o ñ é unha letra separada no canto dun "n" que necesita doutro "n" para predecer ao ñ na clasificación alfabética. En inglés, tanto n como ñ son clasificados da mesma forma.
As letras, ademais, poden ter un valor numérico. É o caso dos números romanos e as letras doutros sistemas de escritura. En galego e na maioría dos idiomas, empréganse hoxe en día os numerales arábigos no canto dos romanos. Historia
A creación das letras viuse precedida pola escritura semítica occidental, que apareceu en Canaán arredor do -1000. Estímase que hai antecedentes na escritura proto-canita, que se remonta cara ao 1800 adC. Na última instancia, todos os alfabetos teñen as súas orixes neste sistema. Alfabetos
Como exemplos de "alfabetos" pódense mencionar:
Alfabeto arábigo: ﺍ, ﺏ, ﺕ, ﺙ, ﺝ, ﺡ, ﺥ, ﺩ, ﺫ, ﺭ, ﺯ, ﺱ, ﺵ, ﺹ, ﺽ, ﻁ, ﻅ, ﻉ, ﻍ, ﻑ, ﻕ, ﻙ, ﻝ, ﻡ, ﻥ, هـ, ﻭ, ﻱ
Alfabeto cirílico: А, Б, В, Г, Ґ, Д, Е, Є, Ж, З, И, І, Ї, Й, К, Л, М, Н, О, П, Р, С, Т, У, Ф, Х, Ц, Ч, Ш, Щ, Ю, Я, Ъ, Ь, Ђ, Љ, Њ, Ћ, Џ
Alfabeto grego: Α, Β, Γ, Δ, Ε, Ζ, Η, Θ, Ι, Κ, Λ, Μ, Ν, Ξ, Ο, Π, Ρ, Σ, Τ, Υ, Φ, Χ, Ψ, Ω.
Alfabeto hebreo: א, ב, ג, ד, ה, ו, ז, ח, ט, י, כ, ל, מ, נ, ס, ע, פ, צ, ק, ר, ש, ת.
Alfabeto latino: A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, U, V, W, X, Y, Z.
Letra (música)

A letra, na música, é o texto contido en composicións vocais para ser cantadas ou, ás veces, recitadas. O escritor dunha "letra" chámase "letrista". As "letras" na música clásica chámanse "texto". O letrista neste tipo de música chámase "autor do texto". As palabras, nunha obra musical extensa como unha ópera, derívanse dunha obra literaria (libro), denominada "libreto". Os escritores de libretos chámanse "libretistas". Nunha partitura para canto, a letra escríbese baixo as notas musicais e as palabras están separadas en sílabas métricas. Se a sílaba se estende sobre varias notas musicais, colócanse guións separadores debaixo das distintas notas para indicar a prolongación. Se a prolongación se produce na sílaba final ou nunha palabra monosílaba, colócase unha liña completa, subliñando as notas afectadas. Esta prolongación chámase "vocalise" ou "melisma".
Letras do noso tempo

Letras do noso tempo é un libro de crítica literaria en lingua galega, de 246 páxinas, da autoría de Francisco Fernández del Riego, publicado en Vigo pola Editorial Galaxia, en xullo de 1974. Contido
Contén ensaios sobre a a obra de autores contemporáneos das literaturas en inglés, francés, grego, italiano, alemán e castelán, como John Dos Passos, Ernest Hemingway, William Faulkner, John Steinbeck, Henry Miller, Norman Mailer, Truman Capote, William Styron, Jack Kerouac, Graham Greene, William Golding, Lawrence Durrell, Louis-Ferdinand Céline, Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir, Albert Camus, Alain Robbe-Grillet, Nathalie Sarraute, Michel Butor, Marguerite Duras, Claude Simon, Nikos Kazantzakis, Giorgos Seferis, Dino Buzzati, Alberto Moravia, Elio Vittorini, Cesare Pavese, Pier Paolo Pasolini, Vasco Pratolini, Italo Calvino, Ignazio Silone, Carlo Cassola, Giorgio Bassani, Robert Musil, Hans Erich Nossack, Hermann Kasack, Günter Grass, Heinrich Böll, Martin Walser, Peter Handke, Jorge Luis Borges, Miguel Ángel Asturias, Mario Vargas Llosa, Gabriel García Márquez, Juan Rulfo, Alejo Carpentier, Julio Cortázar, João Guimarães Rosa, Bertolt Brecht, Peter Weiss, Friedrich Dürrenmatt, Max Frisch, Jean Anouilh, Arthur Miller, Tennessee Williams, Tankred Dorst, Samuel Beckett, Eugène Ionesco, Arthur Adamov e Jean Genet. Índice
"Limiar"
"O fenómeno novelístico norteamericano"
"A novela francesa contemporánea"
"Tres escritores ingleses"
"Os gregos Kazantzakis e Seferis"
"O chamado neorrealismo italiano"
"Novelistas alemáns e o "grupo 47""
"Literatura do "orbe novo""
"A dramática contemporánea"
"O teatro do absurdo" Recepción
Carlos Durán dixo do libro que "a abondosa parte (case a mitade do libro) adicada á literatura en inglés e francés é do millor que se pode atopar hoxe en calquera língua culta e podería mesmo servir pra un curso de introdución a esas literaturas", unha obra esta onde Fernández del Riego fai unha severa crítica da "novela de protesta, que naceu nos Estados Unidos e veu desembocar na 'novela verdade' que en Truman Capote, por exemplo, dexenera en reportaxe xornalístico (tal é a manía polo dato e a documentación), chegando por ahí a un calexón sen saída na novela norteamericana" en referencia a In Cold Blood de Truman Capote, aparecida en 1966.
Letrilla

A letrilla é unha composición burlesca en lingua castelá historicamente asociada ó vilancico.
É unha composición breve, dividida en estrofas simétricas ao final das cales se repite un mesmo pensamento nun ou máis versos denominados retrousos. Os temas son lixeiros e satíricos. Exemplos
O exemplo clásico de letrilla é Ándeme yo caliente, y ríase la gente, de Góngora.
Letrismo

O letrismo foi un movemento poético de vangarda. O seu creador, o poeta romanés Isidore Isou, publicou en 1945 un manifesto, no que traballara desde 1942, no que propugnaba un novo tipo de poesía atento só ao valor sonoro das palabras, non ao seu significado. Este manifesto comezou a circular no seu país natal, chegando máis tarde a París, onde o letrismo vería o seu maior desenvolvemento. Historia
Terminoloxía
O termo fai referencia á importancia das letras e os fonemas máis que á súa semántica. Tamén é empregado en referencia á rotulación de letras.
Referencias e desenvolvemento
O letrismo foi unha continuación de movementos artísticos anteriores, como o futurismo ruso, o futurismo italiano e o dadaísmo. Os seus cultistas crearon construcións sonoras nas que só se tiña en conta o valor estético das palabras, sílabas ou mesmo onomatopeas sen valor imitativo, achegando así a poesía á música. Máis tarde, os cultistas do letrismo intentaron que o seu movemento abarcase todas as artes.
Letsie III

Letsie III, nado como David Mohato Bereng Seeiso o 17 de xullo de 1963, é o rei de Lesotho. Traxectoria
Sucedeu ao seu pai, Moshoeshoe II, cando este se viu forzado a se exiliar en 1990. En 1995 produciuse a restauración do seu pai, pero morreu nun accidente de circulación, e Letsie converteuse de novo en rei. Educado no Reino Unido ata que entrou na Universidade de Lesotho, graduándose en dereito, de novo volta ao Reino Unido para os seus estudos de posgrao. En 1989 regresa definitivamente a Lesotho.
Leu romanés

O leu romanés (en plural lei) é a moeda oficial de Romanía, onde se utiliza dende a fundación do Banco Nacional de Romanía en 1880. Un leu está dividido en 100 bani (en singular ban). O código ISO 4217 do actual leu romanés é RON e do antigo (antes do 1 de xullo de 2005) ROL. Historia
No século XVII, nos estados romaneses utilizábase como moeda o thaler neerlandés (löwenthaler), moeda na que aparecía un león, polo que se utilizaba popularmente a palabra lei (plural de león en romanés) para denominar ao diñeiro, denominación que permaneceu despois de que se deixase de utilizar o thaler.
Dende o 1 de xullo de 2005, entrou en circulación o novo leu (RON) que substitúe ao antigo (ROL), equivalendo 1 leu novo a 10. 000 lei "antigos". Os "novos" lei coexistiron até o 31 de decembro de 2006 cos billetes e moedas do leu "antigo" (entre paréntese a súa equivalencia co novo leu): Moedas: 500 lei (5 bani), 1. 000 lei (10 bani), 5. 000 lei (50 bani).
Billetes: 10. 000 lei (1 leu); 50. 000 lei (5 lei), 100. 000 lei (10 lei), 500. 000 lei (50 lei), 1000000 lei (100 lei). Billetes
Descrición dos billetes en circulación legal: 1 RON (10. 000 ROL)
Medidas: 120 x 62 mm
Tonalidade: verde
Anverso: o escritor e historiador Nicolae Iorga e flores de xenciana
Reverso: Catedral do Mosteiro de Curtea de Arges e unha aguia cunha cruz no peteiro
5 RON (50. 000 ROL)
Medidas: 127 x 67 mm
Tonalidade: violeta
Anverso: Á esquerda escudo de armas do país. No centro un caravel, notas musicais e un violín. Á dereita retrato do compositor George Enescu
Reverso: Á esquerda Ateneo Romanés en Bucarest. Arriba fragmento da partitura da ópera Edipo Rei de Enescu. Piano ao centro á dereita.
10 RON (100. 000 ROL)
Medidas: 133 x 72 mm
Tonalidade: laranxa
Anverso: o pintor Nicolae Grigorescu, unha malva real, un pincel e unha paleta de pintura
Reverso: casa da rexión de Oltenia e a pintura "Rodica" (unha rapaza de campo cunha cesta)
50 RON (500. 000 ROL)
Medidas: 140 x 77 mm
Tonalidade: amarelo e verde
Anverso: o enxeñeiro e piloto Aurel Vlaicu, unha flor de edelweiss e unha hélice
Reverso: cabeza de aguia e deseño do avión "Vlaicu II", de fondo deseño dunha turbina
100 RON (1000000 ROL)
Medidas: 147 x 82 mm
Tonalidade: lila e azul
Anverso: o dramaturgo Ion Luca Caragiale, unha violeta e unha máscara de comedia
Reverso: Teatro Nacional en Bucarest, estatua do dramaturgo e unha máscara de traxedia
500 RON
Medidas: 153 x 82 mm
Tonalidade: verde e gris
Anverso: o poeta Mihai Eminescu, unha flor de tilia, pluma e tinteiro e un reloxo de area
Reverso: a Biblioteca Universitaria de Iaşi, de fondo primeira páxina do xornal "Timpul" da época do poeta
Leu-encefalina

A Leu-encefalina ou leu-encefalina é un péptido opiáceo endóxeno neurotransmisor coa secuencia de aminoácidos Tyr-Gly-Gly-Phe-Leu, que se atopa de forma natural nos cerebros de moitos animais, incluíndo os humanos. É unha das dúas formas de encefalina existentes; a outra é a Met-encefalina. O residuo de tirosina na posición 1 pénsase que é análogo ao grupo 3-hidroxilo da morfina. A Leu-encefalina ten accións agonistas tanto no receptor opiáceo μ coma no receptor opiáceo δ, cunha preferencia significativamente maior polo último. Non ten efecto sobre o receptor opiáceo κ.
Leucemia mieloide crónica

A leucemia mieloide crónica (LMC) é unha doenza clasificada dentro da síndrome mieloproliferativa crónica (conxunto de doenzas que afectan ó sangue) caracterizado por unha proliferación dos glóbulos brancos da serie granulocítica até as últimas fases madurativas da súa diferenciación. Circula coa granulocitose a nivel do sangue periférico. Algúns reportes indican que a LMC representa polo menos o 9% do total de casos de leucemia.
Leucipo de Mileto

Leucipo de Mileto, nado contra o 500 a. C. , foi un filósofo grego. Traxectoria
Leucipo é considerado mestre de Demócrito de Abdera e, quizais, o verdadeiro creador do atomismo (segundo a tese de Aristóteles). Ao respecto practicamente nada é coñecido. Non hai certeza nin sobre o lugar de nacemento (algúns cren que pode ter sido Abdera ou Elea). Especúlase que era máis novo que Parménides de Elea e parece ter sido contemporáneo de Anaxágoras de Clazomenas e de Sócrates. Desde o punto de vista teórico, é posíbel trazar unha ascendencia ao pensamento de Meliso de Samos e Zenón de Elea. A tradición atribuíulle a autoría dun único libro titulado A grande orde do mundo. Talvez escribise un segundo libro, que se titularía Sobre o espírito, pero este escrito pode ter sido só un capítulo da obra anterior.
Leucismo

O leucismo (do grego antigo λευκóσ leukós, branco, e -ismo) é unha particularidade xenética debida a un xene recesivo, que dá unha cor branca á pelaxe dos mamíferos, á plumaxe das aves (os ollos manteñen a súa cor normal, a diferenza dos albinos), e incluso á pel dalgúns réptiles, anfibios e peixes.
O adxectivo para referirse aos animais que presentan este fenómeno é leucístico.
O leucismo é diferente do albinismo: os animais leucísticos non son máis sensíbeis á luz do sol que o resto. Pola contra, poden ser incluso lixeiramente máis resistentes, xa que ao teren a cor branca un albedo elevado protexe máis da calor.
O contrario do leucismo é o melanismo. Galerías
Mamíferos leucísticos Aves leucísticas Réptiles a anfibios leucísticos Peixes leucísticos
Leucoaraiose

O termo leucoaraiose emprégase en medicina para describir un achado radiolóxico que consiste na perda difusa de densidade en varias rexións da substancia branca do cerebro, próximas aos ventrículos cerebrais e á cortiza cerebral profunda. Non é un diagnóstico, senón un achado radiolóxico, detéctase mediante imaxes obtidas por diferentes técnicas, como a resonancia magnética nuclear e a tomografía axial computarizada. A leucoaraiose pode aparecer en diferentes procesos, como a doenza de Alzhéimer, a demencia multiinfarto e a enfermidade de Binswanger, aínda que é frecuente que se observe en persoas de idade avanzada que non presentan ningún signo de enfermidade. Desta forma detéctase no 22% de suxeitos menores de 40 anos e nun 30-92% en maiores de 60 anos, por iso para moitos autores non sería máis que un proceso fisiolóxico asociado ao envellecemento.
Suscitouse un debate na comunidade médica sobre a orixe e importancia deste achado, non estando totalmente aclarado o seu significado e prognóstico. A asociación de leucoaraiose coa existencia de cambios de conduta ou demencia é factible, pero para moitos especialistas é inconsistente, tendo en conta que nalgunhas series aparece leucoaraiose no 90% das persoas de máis de 60 anos. Historia
O termo procede do grego leuko (branco) e araios (rarefacción). O neurólogo canadense Vladimir Hachinski acuñou o nome en 1987. Frecuencia
Persoas normais: A leucoaraiose aparece entre o 9 e 19% de persoas normais de calquera idade, no 22% dos suxeitos normais menores de 40 anos e no 30-92% das persoas de máis de 60 anos.
Demencia vascular. Aparece leucoaraiose no 41-100% de pacientes diagnosticados de demencia vascular.
Enfermidade de Alzhéimer. A leucoaraiose pode observarse no 19-78% de pacientes con enfermidade de Alzhéimer. Síntomas
Dado que a leucoaraiose non é unha doenza, senón un termo de neuroimaxe descritivo e que se presenta tanto en persoas completamente normais como en distintas situacións clínicas e patolóxicas, entre elas a enfermidade de Alzhéimer e outras demencias, non existen síntomas específicos asociados a esta condición.
Leucocito

Os leucocitos ou glóbulos brancos son un conxunto heteroxéneo de células sanguíneas que actúan como efectores celulares da resposta inmune. Interveñen na defensa do organismo contra substancias estrañas ou axentes infecciosos (antíxenos). Orixínanse na medula ósea e no tecido linfático.
Os leucocitos son células móbiles que se atopan no sangue transitoriamente. Forman a fracción celular dos elementos figurados do sangue. A diferenza dos eritrocitos (ou glóbulos vermellos), non conteñen pigmento, polo que se coñecen como glóbulos brancos.
Son células con núcleo, mitocondrias e outros orgánulos celulares. Son capaces de se mover libremente mediante pseudópodos. O seu tamaño oscila entre os 8 e 20 microns. O seu tempo de vida varía dende algunhas horas, meses e ata anos. Estas células poden saír dos vasos sanguíneos a través dun mecanismo chamado diapédese (prolongan o seu contido citoplasmático), o que lles permite desprazarse fóra do vaso sanguíneo e poder ter contacto cos tecidos do interior do corpo. Clasificación
Segundo a forma do núcleo clasifícanse en: Polimorfonucleares: o seu núcleo adoita estar lobulado (xeralmente en tres segmentos).
Monomorfonucleares: presentan un núcleo compacto e individualizado.
A observación a través do microscopio permitiu clasificalos segundo as súas características en: Granulocitos: presentan gránulos no citoplasma, con núcleo arredondado e lobulado, formados nas células nai da medula ósea: eosinófilos, basófilos e neutrófilos. Agranulocitos: non presentan gránulos no seu citoplasma: linfocitos, monocitos e macrófagos. No caso dos linfocitos, algúns subtipos poden presentar granulacións. A pesar destas clasificacións e diferenzas entre os leucocitos, todos se relacionan cos mecanismos defensivos do organismo.
Leucodistrofia

Leucodistrofia é un termo que abarca un grande grupo de doenzas xenéticas que teñen como resultado final a destrución da vaíña de mielina da substancia branca do sistema nervioso. Clasifícanse dentro das doenzas desmielinizantes.
A vaíña de mielina é unha filme ou película que ten como función protexer os nervios, e sen ela o impulso nervioso é inviábel. Por tanto, as leucodistrofias afectan á condución nerviosa do sistema nervioso. Existen máis de 30 tipos de leucodistrofias e moitas delas son descubertas na actualidade.
As leucodistrofias adoitan manifestarse após un tempo de vida, aparentemente sen motivo. Por mor de afectaren ao sistema nervioso, os síntomas son moi variados, dende perda da visión, perda da audición, problemas coa deglutición e dificultade para camiñar.
Polo xeral, as leucodistrofias non dispoñen de tratamento curativo, agás nalgúns casos. O tratamento máis eficaz, até o de agora, é o transplante de medula ósea. Se houber doante compatíbel, é for posíbel, utilizar o sangue do cordón umbilical proporciona mellores resultados. En certos casos hai tratamentos de terapia xénica. Clasificación
Por defecto lisosómico:
Leucodistrofia metacromática
Leucodistrofia de células globoides-Doenza de Krabbe
Por defecto peroxisomal:
Adrenoleucodistrofia
Por defecto mitocondrial:
Doenza de Canavan
Doenza de Refsum
Por defecto noutras vías metabólicas
Doenza de Alexander
Doenza de Pelizaeus-Merzbacher
Xantomatose cerebrotendinosa
Outras
leucodistrofia ortocromática
Leucoencefalopatía con desaparición da substancia branca
Leucoencefalopatía con esferoides neuroaxonais
Leucodistrofia metacromática

A leucodistrofia metacromática (abreviado LMC ou MLD polas súas siglas en inglés metachromatic leuko-dystrophy ), tamén denominada deficiencia de arilsulfatase A é unha doenza desmielinizante que se agrupa dentro das chamadas leucodistrofias. Caracterízase por un déficit do enzima arilsulfatase A, o cal é necesario para o metabolismo dos sulfatos. Este déficit provoca unha acumulación de sulfatos nos lisosomas do sistema nervioso, dando lugar a sintomatoloxía neurolóxica (leucodistrofia). Esta enzima está especialmente presente nas vaíñas de mielina do sistema nervioso. Epidemioloxía
É unha enfermidade rara e de orixe xenética, de herdanza autosómica recesiva. A súa prevalenza na poboación xeral está entre un caso por cada 40000 persoas e un por cada 160. 000 individuos en todo o mundo. Hai unha incidencia moito maior en certas poboacións illadas xeneticamente, como 1 de cada 75 en xudeus habbanitas (un pequeno grupo de xudeus que emigraron a Israel desde o sur de Arabia), 1 de cada 2. 500 na parte occidental da Nación Navagho e 1 de cada 8. 000 entre os grupos árabes en Israel.
Como doenza autosómica recesiva, 1 de cada 40. 000 equivale a unha frecuencia de portadores de 1 de cada 100 na poboación en xeral.
Estímase que hai uns 3. 600 nacementos de MLD ao ano, con 1. 900 vivos nos Estados Unidos, 3. 100 en Europa e 49. 000 vivos en todo o mundo con MLD. Prognóstico e tratamento
O prognóstico desta doenza era malo, sendo case que fatal aos poucos anos após o comezo dos síntomas.
Orientacións de investigación
Hoxe están a investigarse varias opcións de terapia mediante ensaios clínicos, principalmente en pacientes infantís tardíos. Estas terapias inclúen a terapia xénica, a terapia de substitución enzimática (ERT polas siglas en inglés), a terapia de redución do substrato (SRT polas siglas en inglés) e, potencialmente, a terapia de mellora enzimática (EET). Ademais dos ensaios clínicos, hai varios outros proxectos de investigación de terapia xénica preclínica en marcha.
Tratamento para LMC de inicio precoz
En xullo de 2022 o Ministerio de Sanidade do Goberno de España negociaba a adquisición dun medicamento chamado Libmeldy, nomeado o "medicamento máis caro do mundo" (2, 47 millóns de euros por unha única dose). Libmeldy é un produto de terapia xénica con células nai hematopoiéticas (HSC polas siglas en inglés, Hematopoietic stem cell) autólogas (autotransplante) para LMC precoz elaborado especificamente para cada paciente utilizando as propias células do sangue do paciente.