proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Potosí

A cidade de Potosí, coñecida como a Villa Imperial de Potosí é unha cidade no sur da República de Bolivia, capital do departamento de Potosí, e da provincia de Tomás Frías. Esténdese ao pé dun monte lendario chamado Cerro Rico (en quechua: 'Sumaj Orcko'), no que estivo situada a maior mina de prata do mundo desde mediados do século XVI ata mediados do século XVII.
Segundo os últimos datos do censo oficial de 2012 do Instituto Nacional de Estadística de Bolivia INE, o Departamento de Potosí ten 828. 093 habitantes (410. 822 homes e 417. 271 mulleres) mentres que na cidade (capital) a súa poboación chega a 189. 652 habitantes A súa altitude media é de 4. 067 msnm, polo que é, entre as cidades de máis de 100. 000 habitantes, a segunda máis alta do mundo detrás de El Alto, aínda que esta última intégrase no aglomerado de A Paz, de menor altitude que Potosí.
A poboación indíxena representa aproximadamente o 65% da poboación (entre quechuas e aimarás) segundo unha enquisa racial de Bolivia no 2009, logo mestizos que representan o 30% e brancos (principalmente crioulos) un 5% aproximadamente.
Potín

O potín é unha aliaxe monetaria utilizada na cuñaxe de moeda en momentos e culturas moi puntuais. Polo xeral, a súa composición é á base de cobre, estaño e chumbo en proporcións variables, e é motivo de controversia no ámbito numismático a necesidade da presenza de prata na aliaxe. O seu aspecto é moi similar ao do billón mais, en tanto que este último se utilizou nas emisións do baixo Imperio Romano, o potín é característico dalgunhas emisións da Antiga Grecia (sobre todo nas cecas de Alexandría e Antioquía) e, fundamentalmente, da moeda celta. Uso na moeda celta
En 1890 produciuse un achado arqueolóxico único no continente, nun antigo asentamento de vivendas prehistóricas en Vicus Turicum, preto do actual Zúrich, Suíza, consistente nunha acumulación de vultos de potín, o maior dos cales pesaba arredor de 60 quilos. Estes vultos resultaron ser grandes cantidades de moedas celtas fusionadas e mesturadas con restos de carbón. Algunhas destas preto de 18. 000 moedas proviñan da Galia oriental, en tanto que outras tiñan unha tipoloxía local e foron asignadas aos pobos Helvecios, arredor do ano 100 a. de C. A primeira mostra de pezas similares nas illas británicas parece ser a constituída polos coñecidos como "Thurrock potins", e datan da fin do século II a. de C. Crese que estas moedas circularon sobre todo na zona de Kent e que estaban baseadas noutras emitidas en Massalia, na actual Marsella.
Pougny, Ain

Pougny é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pouillat

Pouillat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pouta

Cos nomes de poutas, farpas, gadoupas ou garras coñécense os pés dalgúns animais que teñen as unllas longas, fortes, curvas e aguzadas, así como cada unha destas unllas.
Preséntanas algúns vertebrados, en especial as aves, os réptiles e varias especies dalgunhas ordes de mamíferos, en especial as dos Carnivora, Insectivora, Rodentia, Lagomorpha, Chiroptera e Edentata.
A pouta está adaptada para axudar na captura, permitindo un agarre preciso e firme nos depredadores, e tamén se emprega para a escavar e gabear.
Estudos morfoxenéticos indican que é a forma máis antiga de unlla presente entre os vertebrados, sendo a forma plana típica nos humanos ou os pezuños ou cascos dos artiodáctilos modificacións evolutivas. Estrutura
As potas constan internamente de dúas capas: a subunguis, o tecido interno, cuxo gran é paralelo á dirección de crecemento a partir da matriz ungular, e
a unguis, un tecido queratinoso e duro formado por fibras cuxo gran corre perpendicular á dirección de crecemento.
Ao crecer a unguis máis velozmente, a pouta afúsase cara ao extremo, adoptando a forma aguda típica. As poutas nos félidos
Os félidos —con algunhas excepcións, especialmente os guepardos (Acinonyx jubatus), o gato de cabeza plana (Prionailurus planiceps) e o gato pescador (Prionailurus viverrinus)— caracterízanse por posuíren poutas retráctiles.
En estado de repouso, as poutas permanecen aloxadas nunha vaíña ou funda de tecido epitelial entre os dedos; a forma das falanxes medial e distal, e a excepcional resistencia do ligamento elástico dorsal, permiten aos félidos moverse con soltura e flexionar libremente a articulación do pulso e os dedos sen que por iso a garra abandone a súa posición de repouso. É necesaria a contracción dos músculos flexor e extensor do antebrazo para producir a extensión da gadoupa, utilizada sobre todo para efectuar a presa sobre as vítimas.
Power metal

O Power metal é un subxénero do Heavy Metal derivado do Speed Metal. Podería traducirse como Metal Enérxico ou Metal Potente Esta etiqueta acuñouse para designar un amplo espectro de variedades do Speed Metal. Pode aglutinar ó Speed Metal, ó Metal Melódico, ó Metal Británico, ó Metal Épico, ó Metal Neoclásico, e incorporar elementos de folk (o que se denomina Folk-Metal), Trash Metal, ou incluso Black Metal. Exemplo desta diversidade son grupos tan dispares que acostuman etiquetarse como Power Metal: Gamma Ray, Sarasvatï, Stratovarius, Rhapsody, Blind Guardian, Edguy, e moitos outros.
A diferenza deste, as estruturas dos temas musicais son moi variables, aínda que manteñan unha certa semellanza: varias estrofas, estrofa ponte, retrouso, estrofas (facendo un total de menos versos que nas estrofas iniciais), estrofa ponte (que habitualmente é unha variación da anterior), retrouso, só e retrousos finais. En moitos casos, o tema remata cunha serie de versos a modo de epílogo.
Tamén é moi notable a variabilidade de figuras, patróns rítmicos e tempos, sendo moi comúns os continuos cambios de tempo na mesma canción. Con frecuencia, os retrousos e as estrofas ponte son moito máis corais que no Speed Metal, e acostuman ir precedidas dun brusco cambio de tempo e incluso de tonalidade. Ademais, é moito máis intenso o uso de Power Chords, tanto en seccións rítmicas como nos retrousos.
Os temas musicais acostuman ter unha duración media duns cinco minutos, aínda que son moi frecuentes os temas de seis ou máis. Como moitos dos subxéneros do Heavy Metal, son frecuentes os L. P. que inclúen temas de entre oito e catorce minutos. Estes temas longos, que constitúen o elemento principal do L. P. , adoitan ir ó final, aínda que algúns grupos o sitúan en primeiro lugar.
PowerPC

O PowerPC é un modelo de microprocesador de tipo RISC desenvolto por Apple Computers, IBM e Motorola a mediados dos anos 90. Dende o seu lanzamento foi a CPU dos ordenadores Macintosh de Apple até o ano 2006, en que Apple decidiu pasarse aos procesadores da Intel. Actualmente emprégase en servidores de gama alta de IBM.
Powerviolence

O powerviolence (ás veces escrito como power violence) é un subxénero caótico e rápido do hardcore punk que está intimamente relacionado co thrashcore e o grindcore. En contraste co grindcore, que é un "crossover" que contén aspectos musicais do heavy metal, o powerviolence é só un aumento das calidades máis desafiantes do hardcore punk. Como os seus antecesores, adoita ter unha carga sociopolítica e iconoclasta. Historia
Siege son considerados os pioneiros do powerviolence, e ademais, considérase que Infest tivo un grande impacto inicial no estilo. O microxénero solidificouse na súa forma comunmente recoñecida a principios dos anos 90. Os seus mellores exemplos son bandas como Man Is the Bastard, Crossed Out, Neanderthal, No Comment e Capitalist Casualties. Os grupos de powerviolence inspiráronse en Siege, Hüsker Dü, SSD, Deep Wound, Neon Christ, Hirax, Impact Unit, Dirty Rotten Imbeciles, Negative FX e Corrosion of Conformity.
O selo discográfico Slap-a-Ham Records, do vocalista e baixista de Spazz Chris Dodge, foi un elemento fixo durante o rápido ascenso e declive do powerviolence, publicando influíntes discos de Neanderthal, No Comment, Crossed Out, Infest, Slight Slappers e Spazz. A "Fiesta Grande" do selo foi un festival anual de powerviolence celebrado no 924 Gilman de 1993 a 2000. O selo 625 Thrashcore (fundado polo batería de Spazz Max Ward) iniciou un festival de temática semellante en 2003, chamado Super Sabado Gigante.
Aínda que o powerviolence está intimamente relacionado co thrashcore (moitas veces denominado simplemente "thrash"), é marcadamente diferente do thrash metal tanto no son como no enfoque.
Poxa

Unha poxa, almoeda ou proia adoita ser un proceso de compravenda de bens ou servizos baseado na competencia directa e, polo xeral, pública. O comprador paga a maior cantidade de diñeiro ou de bens a cambio do produto. O ben poxado adxudícase ao ofertante que máis diñeiro ofrecese por el.
A poxa aberta de prezos ascendentes é, sen dúbida, a forma máis común de poxa utilizada ao longo da historia. Os participantes ofertan abertamente uns contra outros, sendo cada oferta superior á anterior. Un poxador pode anunciar os prezos, mentres que os ofertantes ou puxadores presentan ofertas de forma vocal ou electrónica.
As poxas aplícanse para o comercio en diversos contextos. Estes contextos inclúen antigüidades, pinturas, obxectos de colección raros, viños caros, mercadorías, gando, espectro de radio, coches usados, inmobles, publicidade en liña, paquetes de vacacións, comercio de emisións e moitos máis.
Poza

Unha poza, charco, laga ou corgo é un estanque pequeno que se forma no terreo ao chover, regar ou nas rúas polo efecto do tráfico. Nalgúns lugares tamén recibe ese nome un lugar acuático definido xeralmente por unha quebrada ou regato, é un sitio campestre e ecolóxico, de auga doce.
Unha charca é unha pequena acumulación de auga algo máis abondosa que un charco pero non suficiente como para conformar un lago, contida nunha superficie. Esta pode formarse tanto en depresións na superfecie e a súa orixe pode ser tanto natural como artificial.
Poza intermareal

As pozas mariñas ou intermareais son pozas de auga salgada que se forman cando a auga do mar permanece entre as rochas costeiras ao baixar a marea. Características
As pozas intermareais achegan refuxio a organismos resistentes como as estrelas de mar, mexillóns e ameixas. Aqueles organismos que moran nas pozas deben facer fronte á batida das ondas e correntes mariñas, á exposición solar, aos predadores e a un contorno que muda constantemente con flutuacións da temperatura, salinidade, e osíxeno
As ondas do mar poden arrincar os mexillóns das rochas arrastrándoos ao mar aberto. As gaivotas apañan os ourizos de mar e guíndanos dende o aire para abrilos. As estrelas de mar predan sobre os mexillóns e ourizos de mar e son igualmente predadas polas aves mariñas.
Pozo

Un pozo ( pronunciación ) é un orificio ou túnel vertical perforado na terra, até unha profundidade suficiente para alcanzar o que se busca, normalmente unha reserva de auga subterránea do nivel freático ou materias como o petróleo (pozo petrolífero). Xeralmente de forma cilíndrica, adóitase tomar a precaución de asegurar as súas paredes con pedra, cemento ou madeira para evitar o seu derrube.
Os pozos tradicionais para buscar auga están nas eiras e currais das casas teñen un brocal (parede que sobresae do nivel do chan até unha altura suficiente para que ninguén caia dentro), un cigüeño ou unha polea para subir o caldeiro e unha tapadeira para protexelo da sucidade.
Nas cidades o nivel freático pode estar contaminado por filtración de augas residuais, polo que non se considera potable. Na actualidade, os pozos son obxecto de estudos hidroxeolóxicos para a xestión de augas subterráneas, tanto para o seu aproveitamento como recurso hídrico como para a prevención de contaminacións. Mitoloxía
Os pozos tamén teñen unha importante presenza na historia e na mitoloxía de moitas culturas. Son frecuentemente considerados símbolos de sabedoría e de conexión co inconsciente ou co divino. Na Antigüidade clásica, en Roma e Grecia, por exemplo, os pozos sagrados eran sitios de oráculo onde se podía consultar aos deuses. Na tradición chinesa, os pozos son un elemento importante, e están representados nun dos hexagramas do i Ching.
Na mitoloxía nórdica, o Urðarbrunnr atópase baixo a árbore do mundo Yggdrasil. Na Edda prosaica, Urðarbrunnr é citado como un dos tres pozos que existen baixo as raíces de Yggdrasil, que están localizados en tres terras diferentes; os outros dous pozos son Hvergelmir, localizado baixo a raíz en Niflheim, e Mímisbrunnr, localizado preto do fogar dos jötnar de xeo.
En Galiza existen moitas lendas e mitos asociados aos pozos. Dende tempos remotos, os pozos foron considerados lugares de culto e rituais, e crese que posúen propiedades curativas e místicas. Unha lenda particularmente famosa é a do Pozo da Ferida, entre Xove e Viveiro, na Mariña lucense. Segundo a lenda, un cabaleiro ferido foi curado tras bañarse nas súas augas, de aí o nome do pozo. Outra lenda do mesmo lugar conta que conta que o pozo non ten fondo e que as augas teñen a cor do esterco porque caeu alí unha vella xigante que levaba ao lombo este material e xa nunca se puido levantar. Outros mitos vinculan a meigas e mouras ás augas dos pozos ou ríos, ás veces aparecen ao amencer e ao anoitecer para peinarse cun pente de ouro á beira dun pozo.
Pozo de cimentación

O pozo de cimentación, tamén chamado polo seu nome en francés caisson, é un tipo de cimentación pouco profunda que se utiliza cando os solos non son adecuados para alicerces rasos por ser brandos. Os pozos de cimentación tamén son frecuentemente empregados para cimentar piares de pontes nos ríos cando non é posible ou non é conveniente crear un desvío parcial ou total do río. Características
A particularidade do pozo de cimentación é a de que se vai construíndo a medida que se vai afundindo no terreo. A sección transversal do caisson xeralmente é redonda, mais tamén pode ser cuadrada, rectangular ou elíptica.
O proceso construtivo, cando este se efectúa en terra, comeza coa construción do cabezal, normalmente de formigón armado, provisto na súa xeratriz externa dunha armadura vertical, unha lámina de aceiro solidamente ancorada ao cabezal. Despois, xa colocado o cabezal na posición na que vai afundir na terra, constrúense os primeiros metros do corpo do pozo de cimentación. O corpo do pozo de cimentación é duns 5 a 10 cm menor que o perímetro externo do cabezal, coa finalidade de reducir a fricción da parede co terreo.
Ao facer a escavación da terra do interior do pozo, o peso deste comezará a afundilo. A medida que se vai afundindo vai progresivamente aumentando a parede que sobresae por riba, até chegar á profundidade desexada, algunhas decenas de metros. Unha vez chegados á profundidade desexada, constrúese un tapón de formigón na base, de forma que o peso da estrutura que se construíra sobre a cimentación se reparta uniformemente sobre toda a sección do pozo, que pode chegar a ser de até 12 – 15 m de diámetro, no caso de ser circular, e ter largo de máis de 20 m en caso de ser rectangular.
Unha vez selado o pozo, na base, pódese proceder a enchelo con material inerte ou pode deixarse baleiro. Neste último caso, se o nivel freático é máis elevado que o fondo, co tempo a auga equilibrarase fóra e dentro. O deixar o pozo oco, ou parcialmente oco, contribúe a diminuír o peso total da estrutura.
Cando o pozo de cimentación debe ser colocado na auga, eventualmente complétase a súa construción na marxe do río ou lago e logo remólcase até o seu lugar definitivo, onde se procede a afundilo até a profundidade desexada. Se a profundidade é considerable, pode ser conveniente que o corpo do pozo teña unha cámara cerrada onde traballan os obreiros encargados do afundimento.
Pozo de xeo

Un pozo de xeo é un edificio que se utiliza para almacenar xeo durante todo o ano, usado habitualmente antes da invención do frigorífico. Algunhas eran cámaras subterráneas, xeralmente feitas polo home, preto de fontes naturais de xeo no inverno, como lagos de auga doce, pero moitos eran edificios con varios tipos de illamento.
Durante o inverno, o xeo e a neve serían cortados nos lagos ou ríos, levados ao pozo de xeo e empaquetados con illamento (moitas veces palla ou serraduras). Permanecería conxelado durante moitos meses, moitas veces ata o inverno seguinte, e podería utilizarse como fonte de xeo durante os meses de verán.
A principal aplicación do xeo era o almacenamento de alimentos, pero tamén podía usarse simplemente para refrescar bebidas ou na preparación de xeados e sorbetes. Durante o auxe do comercio de xeo, un pozo de xeo comercial típico almacenaría unhas 2700 toneladas de xeo nun edificio de 9 por 30 metros e 14 metros de alto.
Pracer

O pracer pode ser definido como unha sensación ou sentimento agradábel ou eufórico, que na súa forma natural se manifesta cando se sacia plenamente algunha necesidade do organismo humano: bebida, no caso da sede; comida, no caso da fame; descanso (sono), para a fatiga; diversión (entretemento), para o tedio, e coñecementos (científicos ou non científicos) ou cultura (diferentes tipos de arte) para a curiosidade e a necesidade de crear e desenvolver o espírito. A natureza adoita asociar a sensación de pracer con algún beneficio para a especie e a Filosofía clasifícao entre os tipos posibles de felicidade. Tipos de pracer
Hai moitos tipos de pracer ou satisfacción: O pracer físico, que deriva de gozar condicións saudables relacionadas coa estimulación dos órganos dos sentidos (as relacións sexuais ou a inxestión de pratos suculentos de comida, por exemplo). Hai distintos tipos de pracer físico: o producido polo gusto ou pracer gastronómico; o producido polo tacto (masaxe: pracer sexual) nas súas diversas manifestacións. .. ); o pracer auditivo (música), o pracer visual (arte. .. ), o deportivo, etcétera. Os gregos aconsellaban un pracer moderado e consideraban un vicio pernicioso calquera pracer inmoderado.
O pracer psíquico deriva do recreo que provoca no ser humano a imaxinación e a fantasía, o recordo do agradable, o humor, a alegría, a comprensión e os sentimentos de equilibrio, paz e serenidade, que granxean a chamada felicidade. O mero pensamento pode chegar a sentirse ditoso só coa imaxinación do bo que non se posúe nin se goza nese momento. O pracer "psíquico" é definido por Platón no seu Filebo como o maior pracer, e abarca tamén todos os praceres mentais causados ao percibir cultura ou arte, ou ao crear.
O pracer intelectual, que nace ao ampliar os nosos coñecementos e arrincar segredos ao descoñecido para poder descubrir e satisfacer as nosas necesidades espirituais e intelectuais, e facer máis libre e consciente o noso actuar.
O pracer lúdico, que deriva da práctica de calquera tipo de xogo e atópase na raíz de moitos outros tipos de pracer.
O pracer emotivo ou emocional, que deriva da empatía ao compartir o amor e o afecto da familia, de establecer e soster amizade cos iguais e sentirse aceptado por outros seres humanos.
O pracer da contemplación, o ser público inclúe o goce estético por calquera sentido, equilibrando criterios obxectivos e subxectivos. A observación do insólito e/ou descoñecido é tamén unha fonte de pracer: espectáculos, esculturas, edificios, pasear, viaxar, ler, etc.
Pracer culpábel

Un pracer culpábel é calquera cousa, como un filme, un programa televisivo ou unha peza de música, que agrada a alguén a pesar de entender que xeralmente non se aguanta, ou é visto como algo moi infrecuente ou estraño. Por exemplo, a unha persoa pode gustarlle en segredo un filme pero admitirá que ese filme en particular está pobremente feito e/ou normalmente "mal visto". Tamén se pode usar para referirse ao gusto de alguén por alimentos que se consideran recomendables evitar, especialmente por razóns de saúde.
Prada (empresa)

Prada é unha firma italiana adicada á moda. Fundada por Mario Prada en 1913 como Fratelli Prada (en galego: Irmáns Prada), a firma deu un xiro radical coa chegada á xerencia de Miuccia Prada, neta do fundador, en 1978.
A casa lanzou a colección de baixo custo Miu Miu en 1992, e adquiriu Fendi a comezos dos anos 90, firma que vendeu posteriormente a LVMH nun período de dificultades financeiras.
Dende 2003 tamén comercializa perfumes, en colaboración coa empresa catalá de moda Puig. Historia
A firma foi fundada por Mario Prada en 1913. Dedicada á confección e venda de bauis, bolsos, maletas e zapatos nas súas dúas tendas en Milán.
En 1978 a empresa comeza a súa etapa máis decisiva, ao entrar Miuccia, neta do fundador, na compañía. Miuccia Prada licenciárase en Ciencias Políticas e amais estudara cinco anos de interpretación no Teatro Piccolo de Milán. Malia que a súa preparación non semellaba a apropiada, tiña un sentido estético novidoso e, segundo algúns, infalible. Por aquela entón, a marca seguía producindo principalmente artigos de coiro, e atravesaba anos de dificultades económicas. A competencia doutras firmas de moda semellantes, como Gucci, estaba a perxudicala bastante. Miuccia tornou a situación cambiando a traxectoria da firma, levandoa ao sector do prêt-à-porter de luxo.
En 2003 a compañía catalá de moda e perfumes Puig comezou a colaborar coa marca. Arquitectura das tendas
Prada encargou o deseño das súas novas tendas en Nova York, San Francisco e Os Ánxeles ao estudio holandés de arquitectura OMA/Rem Koolhaas.
En 2005, preto das cidades de Valentine e Marfa, en Texas, os artistas escandinavos Michael Elmgreen e Ingar Dragset deseñaron o Prada Marfa, unha escultura que semella unha pequena tenda de Prada. O edificio foi parcialmente financiado pola Fundación Prada.
Pradairo azucreiro

O pradairo azucreiro (Acer saccharum), é unha especie de árbore caducifolia pertencente ao xénero dos pradairos, á familia das sapindáceas. Moitas veces a especie considérase a mesma que a chamada Acer nigrum (pradairo negro) mais algúns autores consideran que é unha especie de pradairo diferente moi achegdo a Acer saccharum; moitos tránana de subespecie: Acer saccharum subsp. nigrum. .
O xarope de pradairo obtense do zume deste pradairo norteamericano. En Galiza non aparece. Descrición
É unha árbore ancha e columnar, con follas palmatilobadas, de 13 cm de lonxitude e 13, 5 de diámetro, base acorazonada, con cinco lóbulos, tres maiores rematados en varios dentes, envés piloso e face verde escura, polo outono amarelas, arroibadas ou encarnadas. Casca pardo cinsenta e lisa, gretada e escamosa coa idade. As flores son miúdas e verde amarelas, penduradas. Froito con ás paralelas. Cultivo e usos
O xarope de pradairo, de tradición milenaria, obtense do zume deste pradairo. Este zume concéntrase e fíltrase para obter o xarope. A súa transparencia indica a súa calidade (Graos AA, A, B, C e D) e en ningún caso o máis escuro contén máis elementos minerais ca o máis claro, sendo este de mellor sabor e de superior calidade.
O pradairo azucreiro é unha boa árbore de rúa e xardín, xa que é doado de propagar e transplantar, é de rápido crecemento e ten unha follaxe de bonita cor outoniza. Taxonomía
Acer saccharum foi descrita por Humphry Marshall e publicada en Arbustrum Americanum 4, no ano 1785. Variedades aceptadas Acer saccharum subsp. floridanum (Chapm. ) Desmarais
Acer saccharum subsp. grandidentatum (Torr. & A. Gray) Desmarais
Acer saccharum subsp. leucoderme (Small) Desmarais
Acer saccharum subsp. nigrum (F. Michx. ) Desmarais
Acer saccharum var. rugelii (Pax) Rehder
Acer saccharum var. schneckii Rehder
Acer saccharum var. sinuosum (Rehder) Sarg.
Acer saccharum subsp. skutchii (Rehder) A. E. Murray
Sinonimia
Pradairo campestre

O pradairo campestre (Acer campestre), é unha especie de arboriña pertencente ao xénero Acer, da familia Sapindaceae. Está moi estendida por Europa, chega ás provincias orientais de Galiza. Hábitat
É unha árbore de sol ou sombra, moi adaptábel, prefire solos ben drenados, aturando os solos secos e compactos, así coma o ar poluído, polo que se axeita ben coma especie nas cidades e beirarrúas. Pódese cultivar facilmente como bonsai. Descrición
Arboriña de folla caediza de 7–10 m de altura, coa casca cinsenta acastañada, cortizosa, tornándose escamosa e gretada cos anos. As follas son 3-5 palmatilobadas, de 10-12 x 10–12 cm, algo glaucas, co envés lixeiramente tomentoso; marxe enteira, algo ondulada. Pecíolo de 8–10 cm de lonxitude, con látex. Flores de cor verde amarelenta, aparecendo antes que as follas en inflorescencias corimbosas terminais. Froito miúdo, en sámara dupla de 3–5 cm de lonxitude, pubescentes, de ás opostas. Propiedades
Principios activos: fitosterois, colina, alantoína, taninos.
Indicacións: adstrinxente, anticolesterolémico macío. Úsase a cortiza, delourándoa e conservándoa nun local seco, normalmente en decocemento.
Outros usos: a madeira é apreciada en carpintaría polo seu gran fino e ton moi clariño, resiste ben o ataque da couza e os insectos. Mediante defoliación prodúcense láminas usadas en ebanistaría polos seus xaspeados.
É tamén unha especie melífera, usada na apicultura. En cosmética, úsase para as peles arrubiadas. En Alsacia penduran as pólas do pradairo campestre por riba da porta de entrada das vivendas para escorregar os morcegos. Taxonomía
Acer campestre foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1055–1056, no ano 1753. Citoloxía Número de cromosomas de Acer campestre (Fam. Aceraceae) e táxones infraespecíficos: n
13; 2n
26 Variedades aceptadas Acer campestre subsp. leiocarpum (Opiz) Schwer.
Acer campestre subsp. marsicum (Guss. ) Hayek
Pradairo común

O pradairo común ou pradairo bravo, tamén chamado sicómoro, (Acer pseudoplatanus L. ) é unha árbore caducifolia do xénero Acer, da familia Sapindaceae, antes da antiga familia Aceraceae, común en Galicia, especialmente en solos húmidos. Moitas veces recibe simplemente o nome de pradairo. Descrición
O pradairo bravo é unha árbore grande, de talo lanzal, que pode acadar 35 m de altura e un diámetro duns 3, 5 m ( a 1, 5 m sobre o chan). A cortiza é de primeiras dun gris amarelento, logo gris avermellado, e pode escamar en placas grandes. As follas son opostas (como en todas as árbores do xénero acer), caducas, palmadas con cinco lobos en punta, de dentes romos, separados por seos agudos. Estas follas, de pecíolo longo, son verde-escuras na cara superior e verde-glauco no anverso, onde mostran pelos nos nervios.
As flores de cor verde-amarelo, agrupadas en corimbos, aparecen antes que as follas. Teñen 5 sépalos, 5 pétalos e 8 estames. Os froitos son en sámara con ás largas e pregadas, formando ángulo recto.
É unha árbore de crecemento rápido nos primeiros anos, que rebrota doadamente do tronco cando se lle corta. Florece entre 20 a 25 anos, en abril e maio. Os froitos aparecen a finais do verán e mantéñense bastante na árbore. Prefire chans ricos e, sobre todo, calcarios. Polo xeral aparece en poboacións espalladas no medio doutras especies, especialmente acompañando faias e abetos. En Galicia pode verse no interior á beira de ríos e regatos e nos parques e alamedas. Utilización
O pradairo común, coma outros pradairos, cultívase como planta ornamental, aínda que en Galiza este uso non é común, agás en variedades de follas púrpuras. A madeira, branca e bastante dura, úsase en carpintería e en torneados. Un emprego salientable é para fabricación de instrumentos musicais. En tempos utilizouse para facer zocas. Fornece tamén unha excelente madeira para queimar. Mitoloxía
[Cómpre referencia] Segundo a tradición alemá as cegoñas engadían pólas de pradairos para evitar a esterilidade que lle traían os morcegos. E na mitoloxía húngara está asociado cos malos recordos e a melancolía segundo a lenda un pastor fixo unha frauta cunha póla dun pradairo e ao tocala contaba a historia dunha princesa asasinada por envexa polas fillas do rei e que este soterrou baixo o pradairo. Nome común
Tilo, pradio, pradia, prádeo, pradairo, pradaira, prada, plátano silvestre, pladairo, pedrairo, padreiro, padrairo, arce, apradairo, alce, álamo.
Pradairo real

O pradairo real (Acer platanoides), tamén coñecido coma pradairo noruegués, é unha especie arbórea pertencente á familia das aceráceas. Non aparece en Galiza de xeito espontáneo, atopándose coma ornamental nalgúns parques e xardíns. Distribución e hábitat
Medra en Europa, o Cáucaso, e Asia Menor. Na Península Ibérica a súa presenza limítase aos Pireneos e cultivares ornamentales. Medra ben en solos fondos en medios de faiais, carballeiras e pradeira, en zonas de tebras. Prefire un substrato rico en substancias nutritivas. Descrición
É un árbore caducifolia que pode acadar até 35 m de altura, aínda que o habitual é que non supere os 25 m. Presenta unha casca lisa e cinsenta clara. As follas son palmadas e dentadas. As flores son de cor verde amarelenta e se dispoñen en panículas. O froito, sámara, constitúeno dúas noces unidas con ás formando entre si un ángulo.
Especies semellantes
En Europa hai dúas especie de pradairos moi semellantes que se poden confundir de xeito doado. As dúas especies presentan exemplares elevados, que poden acadar até 30–35 m de altura. Observacións
Esta árbore pode chegar aos 150-200 anos, considerabelmente menor que outras especies de pradairos. O nome do xénero xa era empregado polos romanos ("acer": rexo, duro). Segundo outros autores, o seu nome deriva da voz celta "ac", espiña oo punta, por se ter utilizado para fabricar puntas de lanza. É sensíbel a unha micose ocasionada polo fungo Rhytisma acerinum, o que lle ocasiona unhas tacas semellantes ao alcatrán nas súas follas.
Pradaría

Unha pradaría ou pradería é unha terra chá ou de relevo suave, húmida ou de regadío, na cal seméntase e medra a herba co fin de xerar pasto para o gando. Polo xeral os prados mesofíticos medran en rexións húmidas e non moi frías, nas que apenas existe seca, baixo o dominio dos bosque caducifolios ou aciculifolios. As praderías forman ecosistemas creados pola actividade humana como fundamento dunha economía rural baseada na gandaría, mantendo a vexetación nun estado de subclímax. Características
Están formados por plantas herbáceas verdes de escasa altura e de raíces perennes, que forman un tapizado constituíndo un tupido e continuo céspede. A flora herbácea vivaz predominante nas praderías son as gramíneas: Cardamine pratensis, Centaura nigra, Festuca arundinacea, Linum bienne, Lolium perenne, Lotus corniculatus, Poa pratensis, Plantago lanceolata, Holcus lanatus, Dactilis glomerata, Primula vulgaris ou Taraxacum officinale, entre outras. Posúe unha gran potencia produtiva que vai en dependencia do estado de estrés destas. O período vexetativo e de pastoreo destes espazos varía en función do frío.
En certo lugares xeográficos a vexetación destes ecosistemas acadou un estado clímax, sendo praderías naturais. Este é o caso dos prados de montaña de tipo alpino, así como o das grandes formacións herbáceas do mundo, como as praderías norteamericanas de gramíneas altas anuais. Aproveitamento
Segundo o xeito de aproveitamento pódense distinguir entre: Praderías de sega. Aquelas cunha topografía chá ou convexa destinadas a un aproveitamento pouco intensivo e xeralmente estercados e abonados. Neles extráese a herba durante varios cortes ao longo do ano sen que entre o gando.
Praderías de dente. Son os pasteiros sometidos a pastoreo intensivo situados polo xeral en lugares de difícil topografía para poder ser explotados como praderías de sega.
Prado

Un prado é unha terra chaira ou de relevo suave, húmida ou de regadío, na cal se sementa e crece a herba co fin de xerar pasto para o gando. Polo xeral os prados mesofíticos crecen en rexións húmidas e non moi frías, nas que apenas existe seca, baixo o dominio dos bosques caducifolios ou aciculifolios. Os prados forman ecosistemas creados pola actividade humana como fundamento dunha economía rural baseada na gandaría, mantendo a vexetación nun estado de subclímax.
Prado del Rey

Prado del Rey é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca da Sierra de Cádiz e tiña en 2014 unha poboación de 5. 885 habitantes.
Sitúase na Ruta de los Pueblos Blancos entre as poboacións de Arcos de la Frontera e El Bosque. A zona na que se atopa, formada por outeiros, regueiros e mananciais, é propicia para diferentes actividades como o sendeirismo, rutas a cabalo ou bicicleta. Existen diversos sendeiros que parten da localidade.
Prado, Sante, Trabada

Prado é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres). Toponimia
O topónimo Prado (á espera da oficialización da forma O Prado) procede do latín Prātum e designa un terreo húmido onde medra a herba para alimentar o gando. Lugares e parroquias
Parroquias de Trabada
Praga (agricultura)

O concepto de praga evolucionou co tempo desde o significado tradicional onde se consideraba praga a calquera animal que producía danos, tipicamente aos cultivos. Actualmente debe situarse ao mesmo nivel que o concepto de enfermidade de forma que debe entenderse como praga a unha situación na cal un animal produce danos económicos, normalmente físicos, a intereses das persoas (saúde, plantas cultivadas, animais domésticos, materiais ou medios naturais); da mesma forma que a enfermidade non é o virus, bacteria. .. senón a situación na que un organismo vivo (patóxeno) ocasiona alteracións *
fisiolóxicas noutro, normalmente con síntomas visibles ou danos económicos.
Este novo concepto permite separar o concepto de praga da especie animal ou vexetal que a produce evitando establecer clasificacións de especies 'boas' e 'malas', e facilitando a explicación de porque unha especie é beneficiosa nun lugar e prexudicial noutro. Para explicar isto pódese pór o exemplo do coello (Oryctolagus cuniculus) moi importante en Europa por ser parte fundamental do ecosistema mediterráneo mentres que moi prexudicial en Australia; a praga non é o coello per se senón a situación que se produce en cada unha das rexións e os danos económicos que dela derivan.
Pódense atopar: Praga de lagostas
Infestas forestais
Pragas médicas
Pragas agrícolas
Non debe utilizarse a palabra peste para referirse ás pragas, xa que é unha tradución literal da palabra inglesa pest, que neste caso si significa praga.
Pragmática sanción

Unha pragmática sanción é unha norma ou disposición legal de dereito público promulgada por un rei e que afecta a aspectos fundamentais do estado, na que se regulamentan cuestións como a sucesión ao trono ou outros. Adoitan seren identificadas polas datas na que se decretan.
No baixo imperio romano, era un edicto ou lei emitida polo emperador sobre cuestións de dereito público referido a unha cidade, unha provincia ou unha igrexa. A denominación de pragmática explícase porque era publicada tras unha consulta e negociación sobre a cuestión ("pragma").
Durante a Idade Media, foi un tipo de prerrogativa lexislativa empregada pola Coroa para crear leis que partían da súa vontade e que non foron sancionadas polas respectivas asembleas lexislativas (Cortes, Estados Xerais etc). Dereito catalán
Na lei catalá, dende o século XIII (1283), cando as constitucións pasaron a ser un dereito pactado do rei coas Cortes, as disposicións e ordenanzas do soberano que non eran acto e de carácter xeral recibiron a denominación de pragmática para diferencialas daquelas outras de interese particular recibían o nome de privilexio ou ordenación particular. Eran revogables polo propio monarca, mais nunca podían contradicir os Usatges (usos) nin o dereito pactado das constitucións de Cataluña nin os costumes probados de tipo inmemorial. Nalgúns territorios da xurisdición dos baróns non foron obrigatorias e podían ser substituídas por ordenanzas destes. Exemplos
Entre as sancións que gañaron máis notoriedade histórica existen: Pragmática Sanción de 554, ditada polo emperador Xustiniano I.
A chamada Pragmática Sanción de 1269, atribuída a Lois IX de Francia, e que foi un documento falso elaborado pola chancelería francesa no século XV.
Pragmática Sanción de 1438 (Bourges), emitida por Carlos VII de Francia.
Pragmática Sanción de 1549, ditada por Carlos I de España, establecendo as Dezasete Provincias.
Pragmática Sanción de 1567, ditada por Filipe II de España, denominada antimourisca.
Pragmática Sanción de 1703, emitida por Leopoldo I, do Sacro Imperio Romano-Xermánico
Pragmática Sanción de 1713, emitida por Carlos VI de Alemaña.
Pragmática Sanción de 1767, emitida por Carlos III de España, decretando a expulsión dos xesuítas de España.
Pragmática Sanción de 1776, ditada para Carlos III de España, sobre os matrimonios desiguais.
Pragmática Sanción de 1789, ditada por Carlos IV de España (non publicada).
Pragmática Sanción de 1830, emitida por Fernando VII de España derrogando a Lei sálica.
Praia

Unha praia é unha forma xeolóxica consistente na acumulación de sedimentos, por efecto da dinámica local das ondadas. Estes sedimentos son normalmente areas pero tamén hai praias de gravas ou grixos e de croios, seixos ou bolos, chamadas coídos. Existen moitas clases de praias podendo existir varios tipos sobre un mesmo banco de sedimentos, por mor a que nuns metros o tipo de rompente pode variar dando orixe a un tipo de praia distinta.
Unha praia fórmase cando as ondas e as correntes do mar propician a chegada de sedimento á beiramar. Logo unha praia fórmase baixo dous supostos: o primeiro, que a forma da costa sexa tal que haxa unha zona onde se deposite unha determinada cantidade de sedimento e que sexa estábel cos diferentes estados do clima marítimo. O segundo, que exista unha zona na que se ben o sedimento vaise perdendo por algures, haxa unha achega de sedimento por outro que o poida compensar. Unha vez que foron depositados os sedimentos, a praia é modelada segundo o tipo de rompente que lle afecta.
A praia é unha xeoforma dinámica pola cal está en permanente cambio, suxeita en todo momento a acción que cada onda, cada marea e cada temporal lle provoca, con grandes e importantes transportes de propio sedimento que a compoñen.
O termo "praia" tamén ten unha acepción a miúdo empregada nos textos de xeografía e xeoloxía para designar os bordos flutuantes de lagos salobres. Estes lagos salinos acostuman presentarse en cuncas endorreicas ou depresións de escasa profundidade onde a evaporación é moi intensa, polo que se van acumulando os sales, ao precipitarse, no fondo das mesmas. A praia como hábitat
Unha praia é algunhas veces un contorno inestábel que expón as plantas e animais que o habitan a condicións sempre cambiantes. Porén, eses patróns cíclicos diarios e estacionais levan a numerosos organismos vexetais e animais, as fontes de alimentación e de sobrevivencia. Algúns pequenos animais furan na area e aliméntanse co material depositado polas ondas. Tamén moran caranguexos, insectos, e pequenos paxaros. As tartarugas de mar depositan os seus ovos nas praias. Os restos de animais mortos e algas depositadas na zona superior da praia e dunas fai posible a aparición dunha tímida vexetación composta por matas e outras flores.
Praia Momo

A praia Momo (Momo beach) é unha praia situada no norte da illa de Panglao, no municipio de Panglao (provincia de Bohol, rexión das Visayas Centrais, Filipinas). Esta praia é unha das moitas da illa famosas pola súa biodiversidade e, preto da beira, a unha profundidade duns 40 m, encóntrase un gran lugar para mergullarse e observar esta biodiversidade, especialmente de crustáceos, moluscos e peixes exóticos. Os turistas dispoñen na praia dun hotel boutique que ofrece ao seus hóspedes habitacións con impresionantes vistas ao mar, piscina, equipos para deportes acuáticos e, ao serán, deliciosos pratos para degustaren ao aire libre. Transporte
Pódese chegar á praia desde o Aeroporto Internacional de Bohol-Panglao (TAG), que é o principal aeroporto internacional da provincia de Bohol. Este aeroporto inaugurouse o 27 de novembro de 2018, substituíndo ao Aeroporto de Tagbilaran, e serve á illa de Panglao e ao resto de Bohol. Hai voos diúrnos case cada hora cara e desde Manila de Cebu Pacific, Air Asia e Philippine Airlines. Tamén hai servizos a Davao, Cagayán de Oro e Puerto Princesa.
O tempo de viaxe en ferri rápido a Cebú é de menos de 2 horas. Hai un servizo regular de autobús con aire acondicionado desde o aeroporto até Tagbilaran City (Island City Mall e v/v PHP 50 en cada dirección) e unha ruta circular até a praia de Alona, a máis famosa da illa. As viaxes curtas adoitan facerse en triciclo-taxi, con tarifas negociábeis. A illa está conectada coa illa principal de Bohol por dúas pontes: a ponte Suárez e a ponte do Gobernador Borja. Biodiversidade da illa
Ao redor de 250 novas especies de crustáceos e 2500 novas especies de moluscos encóntranse nas costas da illa. O seu descubrimento foi obra do Proxecto de Biodiversidade Mariña de Panglao, no que participaron os malacólogos españois Anselm Peñas (catalán) e Emilio Rolán (galego). O proxecto descubriu que só Panglao ten máis biodiversidade mariña que o Xapón e o mar Mediterráneo.
Praia de Alona

A praia de Alona é a máis popular praia da illa de Panglao, no municipio de Panglao (provincia de Bohol, rexión das Visayas Centrais, Filipinas), situada na punta suroeste da illa.
É coñecida pola súa area branca, cantís rochosos e instalacións comerciais que bordean un treito de 1 km da praia. Atópase preto dun arrecife de coral, e é un popular lugar de mergullo. Está situada a menos de 3 km do Aeroporto Internacional de Bohol-Panglao.
A praia leva o nome da actriz filipina Alona Alegre, que corría espida pola praia en 1973 no filme "Esteban" que coprotagonizou con Fernando Poe Jr. Características
Os seus impresionantes arrecifes e augas cristalinas non deixarán indiferentes aos coñecedores da relaxación de calidade. A praia de Alona e a capital de Bohol están a só 20 km. Dúas paredes de rocha en ambos os extremos da praia de Alona forman os límites naturais dunha praia de 1, 5 km. Ao longo da súa extensión hai moitos hoteis e restaurantes, desde ofertas económicas até opciónes de luxo.
Esta praia está considerada como un dos mellores lugares para mergullarse en Filipinas. Os guías locais organizan emocionantes excursións para os hóspedes e preséntanlles a fauna do mundo submarino e a asombrosa vida dos corais. Aqueles que desexen diversificar o seu tempo libre poden achegarse a Balikasag e ver como crían as tartarugas, ou gozar dos deliciosos manxares da cociña local e internacional. Transporte
Pódese chegar á praia desde o Aeroporto Internacional de Bohol-Panglao (TAG), que é o principal aeroporto internacional da provincia de Bohol. Este aeroporto inaugurouse o 27 de novembro de 2018, substituíndo ao Aeroporto de Tagbilaran, e serve á illa de Panglao e ao resto de Bohol. Hai voos diúrnos case cada hora cara e desde Manila de Cebu Pacific, Air Asia e Philippine Airlines. Tamén hai servizos a Davao, Cagayán de Oro e Puerto Princesa.
O tempo de viaxe en ferri rápido a Cebú é de menos de 2 horas. Hai un servizo regular de autobús con aire acondicionado desde o aeroporto até Tagbilaran City (Island City Mall e v/v PHP 50 en cada dirección) e unha ruta circular até a praia Momo, outra praia famosa da illa. As viaxes curtas adoitan facerse en triciclo-taxi, con tarifas negociábeis. A illa está conectada coa illa principal de Bohol por dúas pontes: a ponte Suárez e a ponte do Gobernador Borja. Biodiversidade da illa
Ao redor de 250 novas especies de crustáceos e 2500 novas especies de moluscos encóntranse nas costas da illa. O seu descubrimento foi obra do Proxecto de Biodiversidade Mariña de Panglao, no que participaron os malacólogos españois Anselm Peñas (catalán) e Emilio Rolán (galego). O proxecto descubriu que só Panglao ten máis biodiversidade mariña que o Xapón e o mar Mediterráneo. Galería de imaxes
Praia de Camburi

A praia de Camburi está localizada na cidade de Vitória, capital do Estado do Espírito Santo, Brasil.
Camburi é a única praia de Vitória localizada na parte continental da cidade, é tamén a maior praia da capital, con 6 km de extensión. Nesta praia encóntranse catro barrios: Camburi, Jardim da Penha, Mata da Praia e Jardim Camburi. É bastante frecuentada e ten unha óptima estrutura hoteleira.
A praia de Camburi sedia grandes eventos deportivos, como torneos nacionais e mundiais de volei praia, fútbol praia, campionatos de vela, entre outros.
Praia de Danao

A praia de Danao é unha das praias da illa de Panglao, situada no barangay (municipio) de Danao. Caracteísticas e lugares de interese
Como a praia de Alona, ​​a súa veciña máis próxima, caracterízase pola súa area, branca e fina, as súas augas azuis e frescas, e está chea de vida acuática, albergando algúns famosos puntos de mergullo.
A praia e os lugares de mergullo de Danao gañaron fama, e por iso instaláronse nela algúns hoteis para atenderen á constante chegada de visitantes. Os principais hoteis de primeira clase que ofrecen estancias, comodidades e servizos cómodos son: Bohol Sea Resort,
Kalipayan Beach Resort,
Bita-ug Beach Resort e
Alumbung Resort.
O sitio de inmersión de Kalipayan, cerca do Kalipayan Beach Resort, ofrece unha inmersión nun acantilado, no que, entre os 7 e os 12 m, pódense ver numerosos corais xigantes e de vistosas cores entre os que se encuontran unha miríada de peixes de todos os tamaños e cores. Transporte
Pódese chegar á praia desde o Aeroporto Internacional de Bohol-Panglao (TAG), que é o principal aeroporto internacional da provincia de Bohol. Este aeroporto inaugurouse o 27 de novembro de 2018, substituíndo ao Aeroporto de Tagbilaran, e serve á illa de Panglao e ao resto de Bohol. Hai voos diúrnos case cada hora cara e desde Manila de Cebu Pacific, Air Asia e Philippine Airlines. Tamén hai servizos a Davao, Cagayán de Oro e Puerto Princesa.
O tempo de viaxe en ferri rápido a Cebú é de menos de 2 horas. Hai un servizo regular de autobús con aire acondicionado desde o aeroporto até Tagbilaran City (Island City Mall e v/v PHP 50 en cada dirección) e unha ruta circular até a praia de Alona, a máis famosa da illa. As viaxes curtas adoitan facerse en triciclo-taxi, con tarifas negociábeis. A illa está conectada coa illa principal de Bohol por dúas pontes: a ponte Suárez e a ponte do Gobernador Borja. Biodiversidade da illa
Ao redor de 250 novas especies de crustáceos e 2500 novas especies de moluscos encóntranse nas costas da illa de Panglao. O seu descubrimento foi obra do Proxecto de Biodiversidade Mariña de Panglao, no que participaron os malacólogos españois Anselm Peñas (catalán) e Emilio Rolán (galego). O proxecto descubriu que só Panglao ten máis biodiversidade mariña que o Xapón e o mar Mediterráneo.
Praia de Ipanema

A praia de Ipanema localízase no barrio de Ipanema, na Zona Sul da cidade do Río de Xaneiro, no Brasil. É unha das praias máis coñecidas da cidade, perde en popularidade apenas pola praia de Copacabana, onde se realiza todos os anos o reveillon da cidade. Características
A praia de Ipanema inspirou o compositor Vinícius de Moraes cando creou a canción Garota de Ipanema, da cal Tom Jobim foi responsábel da melodía. A praia é un punto de reunión de xente nova, principalmente próximo ao posto 9, frecuentado por moitos artistas. Alén de ser un punto de encontro tradicional para moradores e turistas, a praia dálle pulo á práctica de diversos deportes. Entre as actividades favoritas están o skiboard surf, frescobol, volei, fútbol, futvolei. Os principais campionatos de volei praia transmítense para todo o Brasil.
A praia de Ipanema é tamén palco de shows ao ar libre, que acontecen á noite preto do canal que divide o barrio do Leblon. Hai desde concertos de música clásica a presentacións de artistas consagrados. No 2008, por exemplo, o concerto Bossa Nova 50 Anos contou coa participación dos maiores nomes do xénero musical, historicamente ligado ao barrio.