Auriga (constelación)

Auriga ou Cocheiro é unha constelación do hemisferio norte. A súa localización é bastante sinxela: basta con mirar por riba de Orión. Vese un pentágono de estrelas brillantes, entre as que destaca Capella (α Aurigae). Estrelas principais
α Aurigae (Capella), de magnitude 0, 08, é a estrela máis brillante da constelación e a sexta estrela máis brillante do firmamento. É unha estrela múltiple composta por dúas estrelas binarias.
β Aurigae (Menkalinan), segunda estrela máis brillante da constelación cunha magnitude 1, 90, é en realidade un sistema triplo formado por dúas subxigantes brancas e unha anana vermella.
δ Aurigae, xigante laranxa a 140 anos luz de distancia.
ε Aurigae (Almaaz ou Haldus), estrela variable eclípsante onde o seu brillo oscila entre unha magnitude +3, 0 e +3, 8 nun ciclo duns 27, 1 anos.
ζ Aurigae (Azaleh), variable eclípsante cun período de 972 días.
θ Aurigae, a terceira estrela máis brillante cunha magnitude 2, 65, unha estrela binaria composta por unha estrela branca e unha anana amarela separadas 3, 5 segundos de arco.
R Aurigae, variable Mira cun brillo que varía entre unha magnitude 6, 7 e 13, 9 nun período de 458 días.
T Aurigae (Nova Aurigae 1892), nova que alcanzou magnitude 3, 8 en 1892.
AE Aurigae, estrela azul variable de tipo espectral O9. 5 V, situada dentro da nebulosa de gases IC 405 (tamén chamada nebulosa da estrela flameante).
GM Aurigae, estrela de só 1 millón de anos de idade onde hai evidencias de formación de planetas.
IQ Aurigae, estrela variable Alfa2 Canum Venaticorum, unha das máis quente dentro desta clase de variables.
RT Aurigae, variable cefeida cun brillo variable entre magnitude 5, 00 e 5, 82 nun período de 3, 73 días.
UU Aurigae, estrela de carbono e variable semirregular cun brillo que varía entre magnitude 7, 83 e 10, 00.
WW Aurigae, binaria eclipsante de magnitude 5, 82 cun período de 2, 53 días. Obxectos notables do espazo profundo
M36, cúmulo aberto de polo menos 60 estrelas reunidas nunha área compacta. AR: 05h 36m 06. 0s Dec: +34°08'00" (Época 2000).
M37, cúmulo aberto que contén ó redor de 150 estrelas. AR: 05h 52m 24. 0s Dec: +32°33'00" (Época 2000).
M38, cúmulo aberto, ó noroeste de M36. AR: 05h 28m 42. 0s Dec: +35°50'00" (Época 2000).
NGC 1664, cúmulo aberto de 30-40 estrelas no límite coa constelación de Pegasus. Visualización gráfica
As estrelas da constelación de Auriga poden ser conectadas dunha forma alternativa, a cal amosa graficamente á cabeza do auriga levando un pucho e mirando cara Perseus. As estrelas α Aur (Capella), β Aur, θ Aur, ι Aur, e ε Aur forman a cabeza do auriga: con α Aur de magnitude cero, β Aur con magnitude dúas, e o resto con magnitude tres. Star α Aur pode ser vista coma o ollo do auriga, onde a estrela ι Aur representa o queixo.
As estrelas β Aur, δ Aur, e α Aur forman o pucho do auriga, con δ Aur na punta do pucho. Finalmente, as estrelas α Aur, ε Aur, ζ Aur, e η Aur forman o nariz: sendo η Aur de terceira magnitude. Mitoloxía
Esta constelación ten varias versións da súa orixe na mitoloxía grega:
Nunha, tratase de Mirtilo, fillo de Hermes e de Fetusa, cocheiro de Enómao. A filla deste último, Hipodamia, tiña moitos pretendentes pero o seu pai, para desfacerse deles, retábaos a unha carreira de carros. O que non sabían os seus contrincantes era que os seus cabalos eran divinos e sempre gañaban. O castigo pola derrota era a morte. Un día presentouse Pélope, de quen Hipodamia namorouse inmediatamente, e xuntos subornaron a Mirtilo para que perdera a carreira. O auriga cambiou os cravos de ferro do carro do rei por uns de cera, de forma que durante a carreira estes soltáronse e o carro quedou desfeito. No accidente Enómao morreu arrastrado polos cabalos. Despois da vitoria, Pélope matou a Mirtilo ó tiralo no mar e o auriga na súa caída maldiciu á raza de Pélope. Hermes púxoo no firmamento.
Outra versión relata que representa a Erictonio, nado do seme de Hefesto que fecundou a Xea cando tentou violar a Atenea. O neno foi educado por Atenea, inventou a cuadriga e foi catasterizado nesta constelación.
Noutras versións identificábase esta constelación con Tróquilo, Enómao, Belerofonte, Cilas ou Hipólito.