proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Macróspora

En botánica, chámase macróspora a espora feminina das espermatófitas, as plantas que producen sementes, e corresponde á célula nai do óvulo.
A espora masculina denomínase micróspora e corresponde ao gran de pole.
Esta denominación vén do feito destas plantas presentaren alternancia de xeracións, entre unha fase diploide, o esporófito, que produce esporas haploides que, á súa vez, dan orixe ás células sexuais, os gametos.
Os nomes macróspora e micróspora derivan das distintas dimensións relativas destas esporas, normalmente máis pequenas as masculinas.
Macrúridos

A dos macrúridos (Macrouridae) é unha familia de peixes teleósteos da orde dos gadiformes, que son coñecidos vulgarmente como granadeiros, peixes rato ou ratos.
Encóntranse entre os peixes máis comúns das zonas abisais e están presentes en todos os oceános do mundo. Taxonomía
Descrición
A familia foi descrita en 1916 polos ictiólogos estadounidenses Charles Henry Gilbert e Carl Leavitt Hubbs. Porén, algúns autores atribúenlle dita descrición, en 1831, ao naturalista francés Charles Lucien Bonaparte, e outros aos ictiólogos estadounidenses David Starr Jordan e Barton Warren Evermann, en 1898.
Etimoloxía
O nome científico da familia, Macrouridae, está formado polos elementos do VCI macro- e -ur-, tirados do grego antigo μακρός makrós, "grande", e οὐρά ourá, "cola", coa desinencia -idae, "semellantes", plural de -ideus e derivada do grego antigo ειδης eidēs, de είδος eídos, "aspecto", "aparencia", propia dos nomes das familias de animais. Literalmente: "os de cola grande".
Clasificación
A familia conta con numerosos xéneros con cerca de 400 especies, distibuídas en catro subfamilias: Familia Macrouridae Gilbert & Hubbs, 1916 Subfamilia Bathygadinae Jordan & Evermann, 1898
Subfamilia Macrourinae Bonaparte, 1831
Subfamilia Macrouroidinae Smith & Radcliffe, 1912
Subfamilia Trachyrincinae Goode & Bean, 1896 En Galicia
En augas galegas están rexistradas, entre outras, as cinco especies seguintes: Coelorinchus occa (Goode & Bean, 1885)
Malacocephalus laevis (Lowe, 1843)
Nezumia aequails (Günther, 1878)
Nezumia sclerorhynchus (Valenciennes, 1838)
Trachyehynchus trachyehynchus (Risso, 1810)
Mactan

Mactan é unha illa filipina situada fronte ás costas da illa de Cebú, na provincia de Cebú. Está subdividida entre as municipalidades de Córdova e a súa capital, Lapu-Lapu. En 2015 tiña 467824 habitantes. Historia
En 1521 tivo lugar a batalla de Mactan, na que os nativos da illa baixo o mando do seu xefe Lapu-Lapu, se enfrontaron aos soldados españois. Nela faleceu Fernão de Magalhães, que comandaba a expedición. Infraestruturas
Conéctase á illa de Cebú a través de dúas pontes, a ponte de Marcelo Fernan e a de Mactán. Na illa atópase o Aeroporto Internacional Mactan-Cebú, o segundo máis importante en tráfico de Filipinas.
Macula

Na xeoloxía planetaria, reciben o nome de macula (plural: maculae, palabra procedente do latín que significa mancha, manchas), grandes manchas de albedo escuro de formas ás veces un pouco irregulares, que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar.
Mad Max: Furia na estrada

Mad Max: Furia na estrada (en inglés: Mad Max: Fury Road) é un filme de acción dirixido e producido por George Miller, e escrito por Miller, Brendan McCarthy e Nico Lathouris que se estreou no 2015. É o cuarto título da serie Mad Max, e foi producido por Kennedy Miller Mitchell, RatPac-Dune Entertainment e Village Roadshow Pictures. Está ambientado nun deserto do futuro onde a auga e a gasolina son bens moi cobizados. Foi rodado na cidade namibiana de Swakopmund. O filme gañou seis Óscars técnicos da Academia en 2016.
Madaura

Madaura foi unha cidade de Numidia, na actual Alxeria, orixinariamente parte do reino de Siphax, con Masinisa pasou a Numidia. Despois da segunda guerra púnica pasou a poder dos romanos. Lugar de nacemento de Apuleio e onde estudou Agostiño de Hipona.
Madchester

O Madchester foi unha escena musical británica desenvolvida na cidade de Manchester a finais dos anos 80 e principios dos 90. A música aparecida na escena mesturaba rock alternativo, rock psicodélico e música dance. Artistas asociados coa escena son New Order, Happy Mondays, The Stone Roses, Inspiral Carpets, Northside, 808 State, James, The Charlatans, The Fall, A Guy Called Gerald e outras bandas. Nese tempo, o club nocturno The Haçienda foi un gran catalizador para o distintivo espírito musical da cidade que foi chamado o "segundo verán do amor".
Madhvacharya

Madhvacharya (en sánscrito: मध्वाचार्य, trasliterado como Madhvācārya), nado en Pājaka, preto de Udupi en 1238 e finado en 1317, tamén coñecido como Pūrna Prajña e Ānanda Tīrtha, foi un filósofo hindú e líder da escola da Dvaita (dualismo) de Vedanta. Madhva chamaba á súa filosofía Tattvavāda, que significa "discusións dende un punto de vista realista". Traxectoria
Madhvacharya naceu na costa occidental do estado de Karnataka na India do século XIII. De adolescente, converteuse en Sanyasi (monxe), uníndose ao gurú Brahma-sampradaya Achyutapreksha, da orde de Ekadandi. Madhva estudou a filosofía hindú clásica, en particular os Mukhya Upanishads, o Bhagavad Gita e os Brahma Sutras (Prasthanatrayi). Realizou comentario sobre eles e fixo trinta e sete traballos en sánscrito. O seu estilo de escritura era dunha brevidade extrema e expresións condensadas. A súa obra principal é o Anuvyakhyana, suplemento filosófico da súa bhasya sobre o Brahma Sutras composto cunha estrutura poética. Nalgúns dos seus traballos, proclamouse como un avatar de Vayu, fillo do deus Vishnu.
Foi crítico coas ensinanzas da Advaita Vedanta de Adi Shankara e da Vishishtadvaita Vedanta de Ramanuja. Viaxou pola India en varias ocasións, visitando lugares como Bengala, Varanasi, Dwarka, Goa e Kanyakumari, involucrándose en debates filosóficos e visitando centros hindús de ensino. Madhva estableceu o Krishna Mutt en Udupi cun murti asegurado deDwarka Gujarat en 1285.
As ensinanzas de Madhvācārya constrúense sobre a premisa de que hai unha diferenza fundamental entre o Atman (alma individual) e o Brahman (realidade última, deus Vishnu); hai dúas diferentes realidades cambiantes, coa alma individual dependente do Brahman, nunca idéntica. As ensinanzas teísticas do dualismo da súa escola están en desacordo coas ensinanzas monistas das outras dúas escolas máis influentes da Vedanta baseadas no nondualismo de Advaita e o nondualismo cualificado de Vishishtadvaita. A liberación, afirmaba Madhva, acádase só mediante a graza de deus. A escola Dvaita fundada por Madhva influíu no vaishnavismo, o movemento Bhakti da India medieval, e foi unha das tres influentes filosofías Vedānta, xunto coa Advaita Vedanta e a Vishishtadvaita Vedanta. A influencia histórica de Madhva no hinduísmo, indican Kulandran e Kraemer: "foi beneficiosa, mais non exhaustiva".
Madhya Pradesh

Madhya Pradesh (en hindi: मध्य प्रदेश; literalmente ' Provincia Central') é un Estado do centro da India. A súa capital é Bhopal, e a súa maior cidade é Indore, con Jabalpur e Gwalior as outras grandes cidades. Xeografía, historia e demografía
(Véxase tamén Historia da India)
Madhya Pradesh é o segundo Estado indio máis grande por área e o quinto por poboación con máis de 72 millóns de habitantes. Limita cos Estados de Uttar Pradesh ao nordeste, Chhattisgarh ao leste, Maharashtra ao sur, Gujarat ao oeste e Rajasthan ao noroeste.
A área cuberta polo actual Madhya Pradesh inclúe a zona do antigo Avanti Mahajanapada, cuxa capital Ujjain (tamén coñecida como Avantika) xurdiu como cidade importante durante a segunda onda de urbanización do subcontinente indio no século VI a. C. Posteriormente, a rexión foi gobernada polas principais dinastías da India. O Imperio Maratha dominou a maior parte do século XVIII. Despois da Terceira guerra anglo-maratha no século XIX, a rexión dividiuse en varios estados principescos baixo os británicos e incorporouse ás provincias centrais e Berar e á Axencia da India Central. Algúns anos despois da independencia da India, as provincias centrais e Berar foron rebautizadas como Madhya Pradesh con Nagpur como capital: este Estado incluía as partes do sur do actual Madhya Pradesh e a parte nordeste do actual Maharashtra. En 1956, este Estado reorganizouse e as súas partes combináronse cos Estados de Madhya Bharat, Vindhya Pradesh e Bhopal para formar o novo estado de Madhya Pradesh, a rexión de Vidarbha de fala marathi foi eliminada e fusionouse co Estado de Bombai (hoxe capital de Maharashtra). Este Estado foi o máis extenso da India até o 2000, cando a súa rexión do sueste de Chhattisgarh foi designada como Estado separado. Economía
A economía de Madhya Pradesh é a décima máis grande da India, cun produto interior bruto estatal (PIB) de ₹ 9, 17 billóns e ten a 26ª renda per cápita máis alta do país de ₹ 109372. Madhya Pradesh ocupa o posto 23 entre os Estados indios no índice de desenvolvemento humano. Rico en recursos minerais, Madhya Pradesh ten as maiores reservas de diamante e cobre da India. O 25, 14% da súa superficie está baixo cuberta forestal. A súa industria turística experimentou un crecemento considerable, co Estado encabezando os Premios Nacionais de Turismo en 2010-11. Aínda que segue a ser un dos Estados menos desenvolvidos da India, nos últimos anos, o crecemento do PIB do Estado foi superior á media do conxunto da India, rexistrando en 2019-20, un crecemento do PIB do 9. 07%. Deportes
En 2013, o goberno estatal declarou a mallakhamba (malkhamb) como deporte estatal. O cricket, o kabaddi, o hóckey, o fútbol, o baloncesto, o voleibol, o ciclismo, a natación, o bádminton e o tenis de mesa son os deportes máis populares no Estado. Os xogos tradicionais como kho kho, gilli danda, sitaliya, kanche e langdi son populares nas zonas rurais.
O snooker, xeralmente considerado como inventado en Jabalpur por oficiais do exército británico, é popular en moitos dos países de fala inglesa e da Commonwealth, cos mellores xogadores profesionais que obteñen ingresos de varios millóns de euros co xogo.
Madison Square

Madison Square é unha praza situada na intersección da Quinta Avenida e a rúa 23 en Manhattan, Nova York, Estados Unidos. O seu nome fai referencia ao cuarto presidente dos Estados Unidos e principal autor da constitución do país, James Madison. Foi aberto ao público en 1847.
O seu principal atractivo é o Madison Square Park, un parque público de 2, 5 hectáreas, flanqueado ao leste pola Avenida Madison, ao sur pola rúa 23, ao norte pola rúa 26 e ao oeste pola Quinta Avenida e Broadway na súa intersección.
Entre os edificios destacados situados en Madison Square atópanse o edificio Flatiron, o edificio New York Life Insurance, a División de Apelación do Palacio de Xustiza do Estado de Nova York e a Metropolitan Life Tower.
Madness

Madness é un grupo inglés de ska formado en 1976. Un dos principais grupos do revival de ska do selo 2 Tone a finais dos 70, Madness alcanzou a maioría dos seus éxitos nos 80, estando máis semanas nas listas inglesas que calquera outro grupo.
Os seus membros son Suggs, Mike Barson, Lee Thompson, Chris Foreman, Mark Bedford, Daniel Woodgate e Cash Smash. Discografía
One Step Beyond. .. (1979, n. º 2 no Reino Unido)
Absolutely (1980, n. º 2 no Reino Unido)
7 (1981, n. º 5 no Reino Unido)
The Rise & Fall (1982, n. º 10 no Reino Unido)
Keep Moving (1984, n. º 6 no Reino Unido)
Mad Not Mad (1985, n. º 16 no Reino Unido)
The Madness (1988 n. º 65 no Reino Unido)
Wonderful (1999, nº 17 no Reino Unido)
The Dangermen Sessions Vol. 1 (2005, n. º 11 no Reino Unido)
The Liberty of Norton Folgate (2009)
Madonna Dreyfus

Madonna Dreyfus, tamén coñecida como A Virxe da granada, é unha pequena pintura ao óleo sobre táboa do renacemento italiano, atribuída ata agora ao pintor Lorenzo di Credi, aínda que máis recentemente foi reconsiderada como obra de Leonardo da Vinci. Atópase na Galería Nacional de Arte de Washington, D. C. Historia
Actualmente non hai consenso sobre o autor da obra, entre os que se especulan Leonardo da Vinci, Verrocchio ou Lorenzo di Credi. Para a maioría dos críticos, a anatomía do neno Xesús é tan pobre que desanima unha posible atribución a Leonardo, mentres que outros cren que é un traballo da súa mocidade.
Esta atribución foi feita por Suida, en 1929. Outros historiadores de arte como Shearman e Morelli atribúeno a Verrocchio. Daniel Arasse (1997) considera esta pintura como un traballo de mocidade de Leonardo.
Madrasa

No mundo árabe, unha madrasa é calquera tipo de escola, mais o seu significado no mundo occidental restrínxese a unha escola relixiosa islámica da escola sunní. Polo xeral, a madrasa forma parte dunha mesquita e tradicionalmente se localiza na galería do patio. Ofrece dous tipos de estudo: o hâfiz, que consiste na memorización do Corán, e o âlim, un estudo máis especializado que permite o recoñecemento do estudante como erudito (ulema).
Madrigal

Para a revista de título similar véxase Madrygal. Revista de estudios gallegos. O madrigal é un xénero vocal propio da Italia renacentista, escrito a catro ou máis voces, baseado nun poema de alta calidade literaria. Cómpre diferencialo do madrigal do Trecento. Baséase nun texto libre que non responde ao esquema tradicional retrouso-estrofa, e empregáronse poemas de autores coma Petrarca, Tasso ou Ariosto e a música trata de adaptarse ao sentido do texto, de ser posible frase por frase e palabra por palabra tratando de poñer en evidencia todo o seu contido descritivo e sentimental.
Dada a liberdade formal da que gozaba, este xénero converteuse nun campo experimental da música do XVI influenciando á chanson francesa. Podemos falar basicamente de tres períodos na evolución do madrigal renacentista:
a) Etapa primitiva (1530-1550). É aínda sinxelo, alterna seccións homofónicas e polifónicas, escríbese a catro voces sendo a superior a condutora da melodía. As partes vocais podían ser interpretadas ou dobradas por instrumentos. Salientan as composicións de Jacques Arcadelt e de Philippe Verdelot.
b) Etapa de esplendor (1550-1580). Está escrito xeralmente a cinco ou seis voces. Hai un claro predominio da polifonía sobre a homofonía, introdúcese unha maior variedade rítmica e harmónica, así coma elementos descritivos de sons da natureza. É a etapa de Orlando di Lasso, Palestrina ou Adrian Willaert.
c) Etapa serodia (1580-1620). De transición cara ao Barroco. Aumenta o virtuosismo e o cromatismo, búscanse efectos dramáticos ou emocionais de grande intensidade. Estes elementos chamaranse “madrigalismos”. Pertencen a este período as obras de Carlo Gesualdo, Claudio Monteverdi ou Luca Marenzio.
O madrigal foi moi imitado noutros países europeos, particularmente na Inglaterra do XVI e do XVII por compositores coma William Byrd ou Thomas Morley.
Madrigal de las Altas Torres

Madrigal de las Altas Torres é unha localidade e concello de España pertencente á provincia de Ávila, na comunidade autónoma de Castela e León. Trátase dunha das vilas máis significativas da comarca de La Moraña, localizada no norte da provincia. No 2014, o concello contaba cunha poboación de 1. 544 habitantes. Isabel I de Castela naceu no lugar o 22 de abril de 1451.
Madrigal del Monte

Madrigal del Monte é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 171 habitantes (INE 2012).
Madrugada

A madrugada é a última parte da noite, o espazo de tempo que abarca desde a media noite ata o alba; que transcorre entre as cero horas e o amencer, tras o cal empeza a mañá.
Nalgúns lugares, ás horas da madrugada adóitaselles chamar por extensión «mañá». Así, tense por exemplo as «3: 00», «tres da mañá», «tres da madrugada» ou «tres da noite».
Normalmente neste período de tempo as persoas están a durmir, porén, aqueles cuxa faena debe iniciar co amencer adóitanse levantar ás últimas horas, polo xeral ás cinco ou despois e nalgúns casos iñantes.
Maduración da afinidade

En inmunoloxía, a maduración da afinidade é o proceso polo cal as células B producen anticorpos cunha afinidade incrementada para o antíxeno durante o curso dunha resposta inmunitaria. Un hóspede que se expón repetidamente ao mesmo antíxeno producirá anticorpos de cada vez maior afinidade para ese antíxeno. Unha resposta secundaria pode producir anticorpos con afinidades que son varias potencias de 10 maiores ca na resposta primaria. Os principais principios da maduración da afinidade in vivo, que son a mutación e a selección, utilízanse para o enfoque biotecnolóxico in vitro da maduración da afinidade. Maduración da afinidade in vivo
Pénsase que o proceso implica dous fenómenos interrelacionados, que teñen lugar nos centros xerminais dos órganos linfoides secundarios, que son: Hipermutación somática. Son mutacións nas secuencias variables que codifican a zona de unión ao antíxeno dos xenes da inmunoglobulina (chamadas rexións determinantes da complementariedade (CDR)). A taxa de mutación é de ata 1000000 veces maior ca na liñas de células que non pertencen ao sistema linfoide. Aínda que o mecanismo exacto que orixina as hipermutacións somáticas aínda non se coñece, considérase que podería ter un papel fundamental o encima citidina desaminase inducida por activación. O incremento da taxa de mutación dá lugar a 1-2 mutacións por CDR e xeración celular. As mutacións alteran a especificidade e afinidade de unión dos anticorpos resultantes.
Selección clonal. As células B que sufriron hipermutación somática deben competir por factores limitantes para o seu crecemento, entre os que está a dispoñibilidade do antíxeno. As células dendríticas foliculares (FDCs) dos centros xerminais presentan os antíxenos ás células B, e só será seleccionada e sobrevivirá a proxenie de células B coas maiores afinidades polo antíxeno. A proxenie de células B que sufriron hipermutación somática, pero que se unen ao antíxeno con baixa afinidade perderán na competición e acabarán eliminadas. Despois de varias roldas de selección, só os linfocitos con maior afinidade están producindo anticorpos, polo que os anticorpos segregados teñen agora maior afinidade polo antíxeno. Maduración da afinidade in vitro
Igual que no caso natural, a maduración da afinidade in vitro está baseada nos principios da mutación e selección. A maduración da afinidade in vitro utilizouse con éxito para optimizar anticorpos, fragmentos de anticorpos ou outras moléculas peptídicas como as que imitan aos anticorpos (miméticos de anticorpos). As mutacións aleatorias nos CDRs introdúcense por radiación, mutáxenos químicos ou usando a PCR con tendencia a erro (ver PCR). Ademais, pode incrementarse a diversidade xenética pola mestura de cadeas. Dúas ou tres roldas de mutacións e selección utilizando métodos como a phage display xeralmente dan lugar a fragmentos de anticorpos con afinidades no rango baixo nanomolar.
Madureza sexual

A madureza ou madurez sexual é a capacidade dun organismo para reproducirse. A maioría dos organismos multicelulares non son quen de reproducirse sexualmente logo do nacemento (animais) ou xerminación (plantas): dependendo na especie, pode tardar días, semanas ou anos até que se desenvolven abondo para ser quen de facer tal; ademais, certos sinais poden desencadear a madurez sexual dun organismo. Estes poden ser externos, como a seca, ou o lume, que provoca a madureza sexual de certas plantas, ou internos, como a porcentaxe de graxa do corpo (certos animais). Os sinais internos non se deben confundir coas hormonas, os sinais químicos que inician os procesos celulares que conducen á madureza sexual, mais a produción e secreción de hormonas é desencadeada por tales sinais. Nalgunhas especies, os machos inmaturos poden atrasar a madureza sexual en presenza doutro macho sexualmente maduro, como no galo macho, debido ao combate intenso, a miúdo letal, que levan a cabo os machos maduros. A abella femia só chega á madureza sexual se se lle dá unha substancia especial ("xelea real") durante a fase larvaria.
Nos humanos, a madurez sexual está relacionada tanto coa puberdade como coa idade adulta. A puberdade é o proceso biolóxico de madureza sexual, mentres que a «idade adulta», a condición de ser recoñecido socialmente como unha persoa independente quen de dar o seu consentimento e asumir responsabilidades, xeralmente implica a madureza sexual (a pesar de certos trastornos do desenvolvemento sexual), pero depende doutros criterios, definidos por expectativas culturais específicas.
Maelström (filme)

Maelström é un filme candense de 2000 escrito e dirixido por Denis Villeneuve. Está protagonizado por Marie-Josée Croze, que interpreta unha empresaria nova e deprimida que se namora do co fillo dun home que matou nun accidente de coche. Nunha mestura de elementos de fantasía e comedia, Maelström é narrado por un peixe que fala.
Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 73ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Sinopse
Un peixe conta a historia: nunha noite de verán chuviosa, unha muller nova, Bibiane Champagne, xefa dunha tenda de moda, golpea accidentalmente un home co seu coche. O ferido, un inmigrante noruegués, consegue regresar á casa para morrer tranquilo. A vida de Bibiane mergúllase entón nun caos inimaxinable. Cando arrisca a súa vida para borrar todo rastro do seu acto, recibe unha nova oportunidade, como un segundo nacemento das augas do río. Este diálogo entre a vida e a morte, entre a terra e a auga, atopará o seu punto culminante cando a moza coñeza a quen cambiará o seu destino. Personaxes
Marie-Josée Croze como Bibiane Champagne
Jean-Nicolas Verreault como Evian
Stephanie Morgenstern como Claire
Pierre Lebeau como voz do peixe
Magalhães (sonda espacial)

Magalhães (Magellan en inglés) foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 4 de maio de 1989 mediante o transbordador espacial Atlantis na misión STS-30 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral cara Venus. Características
Magalhães foi a primeira misión estadounidense adicada ó estudo e cartografado da superficie de Venus mediante radar de apertura sintética (SAR pola súa sigla en inglés). A nave construíuse con partes sobrantes ou recambios doutras naves para aforrar custos, en particular das naves Galileo, Viking, Voyager, Mariner, do Skylab e a Ulysses.
Os obxectivos principais da Magalhães foron cartografar a superficie venusiana cunha resolución de 1 km, obter un mapa topográfico de 50 km de resolución espacial e 100 m de resolución vertical, cartografar o campo gravitatorio do planeta e estudar a súa xeoloxía.
O instrumento principal da nave era unha antena parabólica de 3, 7 m de diámetro, usada tanto como SAR como para as comunicacións coa Terra. A altura total da nave era de 6, 4 m, cunha envergadura de 9, 2 m cos paneis solares estendidos. Baixo a antena atopábase unha sección rectangular coa electrónica da nave, os volantes de inercia e as baterías. Baixo esta sección atopábase un segmento decahédrico que soportaba os paneis solares, o buscador estelar, a antena de media ganancia, a computadora de a bordo e dúas gravadoras de cinta. Por último atopábase o módulo de propulsión.
Os paneis solares xeraban unha potencia de ata 1029 vatios que alimentaban unha batería de níquel-cadmio a unha tensión de 28 voltios. A nave estabilizábase nos tres eixos mediante tres volantes de inercia ortogonais entre si. O sistema de propulsión usaba hidracina como propulsante e as comunicacións e as medicións científicas usaban a banda S e banda X.
Magalhães chegou a Venus o 10 de agosto de 1990. A primeira fase da misión durou oito meses, entre o 15 de setembro de 1990 e o 15 de maio de 1991, durante a cal cartografou mediante radar o 84% da superficie venusiana. A segunda fase da misión tivo lugar entre o 15 de maio de 1991 e o 15 de xaneiro de 1992, e durante a cal Magalhães cartografou o polo sur venusiano e encheu os baleiros da cartografía da primeira fase. A terceira fase comezou o 24 de xaneiro de 1992 e durou ata o 15 de setembro de 1992, completando a cartografía e obtendo imaxes adicionais coas que formar imaxes estereográficas da superficie. A cuarta fase transcorreu entre o 15 de setembro de 1992 e maio de 1993 para obter datos gravitatorios. Entre maio e agosto de 1993 Magalhães fixo manobras de aerofreada para rebaixar a órbita. A quinta e última fase tivo lugar entre o 3 de agosto de 1993 e o 29 de agosto de 1994, mellorándose a resolución dos datos sobre o campo gravitatorio. Durante setembro de 1994 Magalhães fixo un experimento denominado de muíño de vento, durante o cal os paneis solares foron colocados en ángulos diferentes, como un muíño de vento, xerando un torque cuxa magnitude daba información sobre a densidade da atmosfera á altura á que estaba viaxando a Magalhães. Finalmente a nave caeu á superficie de Venus o 14 de outubro de 1994.
Mage 1

Mage 1 é a denominación do motor foguete do usado como última etapa dos Ariane 1. Características
Os Mage 1 eran motores de circularización, usados na última etapa dos Ariane 1 para circularizar a órbita dos satélites que necesitaran unha órbita final circular. Usáronse por primeira vez en 1979 e lanzáronse 11 unidades.
Mage 2

Mage 2 é a denominación do motor foguete do usado como última etapa dos Ariane 2 e Ariane 3. Características
Os Mage 2, desenvolvidos a partir dos Mage 1, eran motores de circularización, usados na última etapa dos Ariane 2 e 3 para circularizar a órbita dos satélites que necesitaran unha órbita final circular. Usáronse por primeira vez en 1984 e lanzáronse 17 unidades.
Mageia

Mageia é unha distribución de Linux sustentada polo "proxecto Mageia". Créana como un fork de Mandriva Linux algúns dos antigos empregados franceses de Mandriva, que abren o seu desenvolvemento á comunidade en 2010. Esta orientada a ser un sistema espable para escritorio e servidores. Creación
O día 18 de setembro de 2010, un grupo de antigos empregados de Mandriva co apoio de membros da comunidade, anunciaron que crearan un Fork de Mandriva Linux, é dicir, crearíase unha nova distribución dirixida pola comunidade, chamada Mageia. Esta acción deuse como resposta á noticia de que a maioría dos empregados que traballaban na distribución Mandriva foran despedidos cando Edge-IT (unha filial de Mandriva) foi liquidada. O grupo explicou que "non querían ser dependentes nin das flutuacións económicas nin dos movementos estratéxicos sen explicación da compañía".
A organización Mageia administrará e coordinará a distribución: código, aloxamento do software, distribución, sistema de empaquetado, mercadeo, comunicación e eventos. Os datos, feitos, programación de lanzamentos, deseños etc, serán compartidos e discutidos a través desta organización. Obxectivos
Os seguintes obxectivos déronse a coñecer no anuncio do 18 de setembro de 2010: Facer Linux e o software libre e de código aberto accesible a todos.
Proporcionar ferramentas integradas para a configuración do sistema.
Manter un alto nivel de integración entre o sistema base, o escritorio (KDE/GNOME) e as aplicacións; mellorar especialmente a integración de terceiros (xa sexan aplicacións libre ou privativas).
Ter como obxectivo novas arquitecturas e formatos.
Mellorar a nosa comprensión sobre os usuarios de computadoras e dispositivos electrónicos. Orixe do nome
O termo "mageia" — μαγεία en grego— significa maxia. É unha referencia ao mago Leon Mandrake, que daba nome á antiga distribución. Versións
Mageia é liberada nun ciclo de lanzamento de 9 meses, e cada nova versión ten soporte por 18 meses.
A última versión estable é Mageia 5. 1, liberada en decembro de 2016.
Maggie MacDonnell

Maggie MacDonnell, nada no ano 1980 en Nova Escocia, é unha educadora e profesora canadense gañadora do Premio Global ao Ensino de 2017. O premio foi entregado polo primeiro ministro e vicepresidente dos Emiratos Árabes Unidos, así como gobernador do Emirato de Dubai, o Xeque Mohamed bin Rashid Al Maktum. Maggie dá clases na vila quebequesa de Salluit, onde as temperaturas adoitan oscilar entre os -13 °C e os -25°C no inverno. Traxectoria
Nada e criada en Nova Escocia, no leste do Canadá, formouse e fixo estudos de máster nunha universidade do seu país. Traballou na África subsahariana en programas de rehabilitación de refuxiados e de prevención do VIH. Posteriormente viaxou a Salluit, unha pequena vila inuit onde dá clases no ensino secundario a mozos e, especialmente, a mozas entre 13 e 18 anos. Antes de comezar a traballar nesta vila illada, a zona sufría fortes desigualdades sociais. MacDonnell conseguiu mellorar a vida dos seus estudantes, que en moitos casos presentaban cadros de depresión, alcoholismo e drogadicción. Levou a cabo programas para mozas en idade escolar que dispararon a matriculación de rapazas inuit nun 500% nas escolas.
MagicValongo

MagicValongo é un festival internacional de ilusionismo, que se fai en Valongo (Portugal) por la asociación FISM MagicValongo.
É o evento de maxia máis antigo de Portugal, que se realiza ininterrompidamente dende 1992. Teñen participado nel magos dunha ducia de países, cuns 200 magos e magas en total.
Magion

Magion foi unha serie de satélites artificiais científicos da República Checa. Características
Os satélites Magion foron satélites checos deseñados para estudar a magnetosfera e a ionosfera terrestres. Houbo cinco satélites Magion, lanzados entre 1978 e 1996 a bordo de diferentes tipos de foguetes.
Magion 1
Magion 1 foi lanzado como un subsatélite do satélite soviético Interkosmos 18 o 24 de outubro de 1978 mediante un foguete Kosmos 3M. Estabilizábase magneticamente levaba experimentos ionosféricos relacionados co proxecto de Estudo Magnético Internacional. Tiña forma de caixa de 30 x 30 x 15 cm. O satélite adicábase principalmente a medir sinais VLF.
Magion 2
Magion 2 foi subsatélite de Interkosmos 24 e tiña unha masa de 65 kg, cunha forma poliédrica distinta á de Magion 1 e similar á que terían o resto de membros da serie de satélites Magion. Tiña unha serie de mastros con sensores, un sistema de recolección de datos dixital e un sistema de propulsión baseado en gas. Estaba adicado a investigar a estrutura dos fenómenos asociados á inxección de plasma na magnetosfera terrestre. Foi lanzado o 28 de setembro de 1989 mediante un foguete Tsiklon-3.
Magion 3
Magion 3 funcionou como subsatélite de Interkosmos 25 co obxectivo de estudar a radiofrecuencia nas áreas aurorais, a dinámica dos feixes modulados e os plasmoides no plasma próximo á Terra, a natureza da relación electrodinámica das ondas electromagnéticas na magnetosfera e a ionosfera e á busca de solitóns electromagnéticos en contornas perturbadas. Foi enviado ao espazo o 18 de decembro de 1991 mediante un Tsiklon-3.
Magion 4 e Magion 5
Ambos satélites foron destinados ao mesmo proxecto, no que servirían de subsatélites aos satélites Interbol 1 e Interbol 2 para estudar os mecanismos físicos responsables da transmisión da enerxía do vento solar á magnetosfera, o seu almacenamento alí e a posterior disipación na magnetocola e nas zonas aurorais. Magion 4 ou S2-X (subsatélite de cola, en ruso) estudaría a zona da magnetocola, mentres que Magion 5 ou S2-A (subsatélite da aurora) orbitaría cruzando os óvalos aurorais para medir a aceleración das partículas aurorais e o fluxo de correntes eléctricas que conectan a magnetocola e a ionosfera. Magion 4 foi lanzado o 2 de agosto de 1995 e Magion 5 o 29 de agosto de 1996, ambos a bordo de foguetes Molniya M.
Magma

Magma é un volume de rocha fundida, localizado normalmente dentro dunha cámara de magma, debaixo da superficie da Terra. Esa complexa solución de silicatos a alta temperatura, entre 650 e 1200 graos Celsius, é orixe de todas as rochas ígneas, tanto das intrusivas como das extrusivas. O magma permanece baixo alta presión e, algunhas veces, emerxe a través das fendas volcánicas, na forma de lava fluente e fluxos piroclásticos. Os produtos dunha erupción volcánica xeralmente conteñen gases disolvidos que poden non chegar a alcanzar a superficie do planeta. O magma acumúlase en cámaras, situadas no interior da codia terrestre, tendo, segundo a localización, leves alteracións na súa composición.
Magnesia do Sípilo

Magnesia do Sípilo (Magnesia Ad Sipylum, Μαγνησία ὑπὸ Σιπύλῳ) foi unha cidade de Lidia na parte noroeste do monte Sípilo (Sipylus) e na parte sur do río Hermo (Hermus). Como a súa homónima de Xonia é supostamente unha fundación da xente de Magnesia de Tesalia. Historia
A súa fama deriva da importante batalla librada nas súas murallas entre os romanos dirixidos polos Escipións, e Antíoco III o grande o -190, na que o rei seléucida foi derrotado e perdeu acto seguido as súas posesións en Asia Menor. A cidade rendeuse rapidamente aos romanos.
Durante a guerra con Mitrídates do Ponto no século -I, os habitantes da cidade defendéronse do ataque dos pónticos. Durante o reinado de Tiberio a cidade foi destruída por un terremoto e o emperador deu diñeiro para a súa reconstrución. Aínda era unha cidade de certa importancia ao século V e continúa sendo mencionada durante o período bizantino. Foi tamén residencia temporal dos sultáns turcos.
O seu nome moderno é Manisa e as ruínas da antiga cidade son moi pouco importantes.
Magnetita

A magnetita é un mineral da clase dos óxidos cuxa fórmula química é Fe3O4 (31% de FeO e 69% Fe2O3). Aspecto
A magnetita cristaliza normalmente en forma de octaedros e tamén en dodecaedros (aínda que é moito máis raro). Pode aparecer tamén formando masas ou en forma de area. A súa cor e negra e o seu brillo metálico. Lugares onde se atopa
Por ser un mineral de xénese moi variada, a magnetita pódese atopar en diversos ambientes.
Aparece en abundancia en Kirunia (Suecia) e en forma de area nas rías galegas de Vigo e de Pontevedra. Usos da magnetita
A magnetita é unha importante fonte de ferro. Propiedades
Os momentos magnéticos dos diferentes catións de ferro do sistema encóntranse fortemente acoplados por interaccións antiferromagnéticas, pero de forma que en cada cela unidade o resultado é un momento magnético non compensado. A suma destes momentos magnéticos non compensados, fortemente acoplados entre eles, é a responsable de que a magnetita teña propiedades magnéticas e se comporte coma un imán. Outros óxidos
O rútilo e a casiterita son outros óxidos importantes.
Magnetopausa

A magnetopausa é a fronteira magnética entre o campo magnético ou magnetosfera e o vento solar, feito de plasma. É a rexión en torno da magnetosfera, na cal o vento fica detido. Esta rexión presenta unha variación de dimensión que depende da posición relativa da Terra e do Sol. Na zona iluminada polo Sol atópase a sesenta mil quilómetros de distancia da superficie da Terra. Na rexións afastadas da incidencia directa do Sol, esa distancia aumenta progresivamente, até a orde de decenas de millóns de quilómetros.
Magnetorrecepción

A magnetorrecepción ou magnetocepción é a capacidade que teñen algúns seres vivos de detectar a dirección e sentido do campo magnético, obtendo así información sobre o sentido e latitude. Os primeiros animais nos que se descubriu este sentido foron as pombas mensaxeiras, para as cales é un importante (pero non o único) medio de orientación. Descubriuse logo que tamén o tiñan outras aves, algunhas tartarugas e insectos como as abellas, fungos e até certas bacterias.
Os seres humanos teñen depósitos de materiais magnéticos no óso etmoide do nariz, e hai indicios dunha certa capacidade de magnetorrecepción.
Suponse que tanto nas pombas mensaxeiras como nas troitas, e en certas bacterias, o sensor consiste nuns cristais de magnetita, (óxido de ferro), conectados con outros orgánulos transdutores aínda non ben comprendidos. As bacterias magnetotáticas e os fungos conteñen órganos chamados magnetosomas que conteñen a magnetita. Nas abellas, a magnetita está embutida nas membrana celular de certos grupos de neuronas e crese que cando se reorienta seguindo o campo magnético terrestre induce correntes que modifican a polarización celular. Os únicos magnetorreceptores demostrados atópanse en varias bacterias e fitoplancto, que conteñen cristais, ora de magnetita, ora de greixita, un sulfuro de ferro que tamén é ferrimagnético.
Máis aló dos cristais magnéticos, postuláronse outros medios polos que os seres vivos perciben os campos magnéticos. As quenllas e as raias, os chamados elasmobranquios, teñen canles no interior do seu corpo que funcionan a xeito de cables eléctricos, e cuxo movemento en principio podería servir para detectar a orientación do campo magnético. Outro mecanismo proposto máis recentemente baséase en reaccións bioquímicas.
A influencia de campos magnéticos en reaccións químicas habitualmente é extremadamente débil. Porén, en moitas reaccións redox fotoquímicas a velocidade de reacción está determinada por procesos de transferencia electrónica; en certos casos particulares, os electróns implicados interaccionan durante certo tempo cos xiros nucleares, e esta interacción pode ser enormemente sensible á orientación do campo magnético. Propuxéronse reaccións de criptocromos, moléculas que se atopan nos ollos dalgúns paxaros migratorios, que poderían servir para este fin.
Magnieu

Magnieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Magnitude absoluta

A magnitude absoluta é unha expresión usada en astronomía para referirse á magnitude aparente que tería unha estrela se estivese situada a dez parsecs de distancia do punto de vista.
En efecto, non todas as estrelas teñen o mesmo brillo. Para poder ordenar o seu brillo estableceuse primeiramente a relación empírica da magnitude aparente ou relativa, na que as estrelas máis brillantes teñen magnitudes máis pequenas. Deste xeito, unha estrela moi brillante tería magnitude 0 ou 1, e unha estrela moi débil, case inapreciable a simple vista tería magnitude 6.
Como non tódalas estrelas están á mesma distancia e o seu brillo depende fortemente da súa proximidade á Terra, estableceuse unha distancia estándar para poder comparar o brillo de todas. Esta distancia é o parsec, que son aproximadamente 3, 26 anos luz. Pois ben, na magnitude absoluta tómase como distancia de referencia 10 parsecs e así pódese comparar obxectivamente o brillo das estrelas.
Magnitude aparente

A magnitude aparente (m) dunha estrela, planeta ou outro corpo celeste é unha medida do seu brillo aparente, é dicir, a cantidade de luz que se recibe do obxecto. Mentres que a cantidade de luz recibida depende realmente do ancho da atmosfera, as magnitudes aparentes normalízanse a un valor que terían fóra da atmosfera. Nótese que o brillo aparente non é igual ao brillo real (un obxecto extremadamente brillante pode aparecer absolutamente débil se está lonxe). A relación na cal o brillo aparente cambia, mentres que a distancia dun obxecto aumenta, é calculada pola lei da inversa do cadrado. A magnitude absoluta, M, dun obxecto, é a magnitude aparente que tería se estivese a 10 parsecs.
Magnitude astronómica

En astronomía, magnitude é a medida do brillo dunha estrela. Os antigos astrónomos gregos chamaban estrelas de primeiro tamaño (primeira magnitude), ás estrellas máis brillantes que aparecían despois do ocaso solar e ás últimas que desaparecían tras a saída do Sol e, sucesivamente, estrelas de segundo tamaño (segunda magnitude), terceira magnitude etc. até as estrelas de sexta magnitude, as estrelas visíbeis só con escuridade total.
No século II a. C. , o astrónomo e matemático grego Hiparco de Nicea reuniu un catálogo de case 1000 estrelas apreciábeis a simple vista, agrupándoas en seis categorías ás que denominou magnitudes. As máis brillantes foron clasificadas como de primeira magnitude, e as máis tenues como de sexta magnitude.
Esta clasificación segue empregándose na actualidade, aínda que con modificacións. A máis significativa foi introducida no século XIX polo astrónomo inglés Norman Pogson. Escala de magnitudes
A moderna escala de magnitudes, perfectamente establecida, baséase no brillo das estrelas nunhas condicións determinadas. En xeral, cando o brillo dunha estrela é 100 veces maior que o doutra, a súa magnitude é 5 unidades menor. Así, cando a magnitude aumenta en 1 o brillo diminúe en (100)1/5, é dicir, en 2, 512. Debido a que a escala de magnitudes se establece con base nun cociente de brillos, os brillos seguen unha progresión xeométrica mentres que as magnitudes seguen unha progresión aritmética. Isto faise por dous motivos: por acercarse á antiga clasificación grega de "tamaños" e por seguir a lei fisiolóxica de Norman Pogson.
A escala actual de magnitudes axustose para que coincida o máis aproximadamente posíbel coa magnitude dos antigos gragos, sempre e cando se utilice o ollo humano para medir a magnitude, o que se chama magnitude visual. O brillo dunha estrela diminúe coa distancia e coa absorción interestelar, así que as magnitudes medidas desde a Terra son só magnitudes aparentes. Outros tipos de magnitudes
Hai outros tipos de magnitudes: Magnitude absoluta. É a magnitude que ten unha estrela situada a unha distancia determinada e sen absorción. A magnitude absoluta está relacionada co brillo real ou intrínseco.
Magnitude bolométrica, cando en lugar da radiación visíbel se ten en conta toda a radiación que emite o obxecto.
Segundo o aparello que mide o brillo, a magnitude aparente clasifícase en magnitude fotoeléctica, magnitude fotográfica, magnitude fotovisual e magnitude monocromática.
Magnitude integrada ou magnitude total. É a que tería un obxecto estelar extenso (nebulosa ou galaxia) se a supoñemos concentrada nun punto.
Magnitude combinada. É a que se mide cando observamos conxuntamente un par de estrelas que están (aparentemente) cerca entre si. O observador mídeas cunha magnitude conxunta que se pode pescudar a partir das magnitudes individuais.
Por outra parte, as eclipses teñen unha magnitude dunha eclipse que depende do diámetro de Sol ou Lúa ocultado.
Concepto á parte, pero relacionado coa magnitude, é a magnitude límite, que é a maior magnitude que pode observarse cun telescopio ou a maior magnitude contemplada nun catálogo de estrellas.
Magnitude bolométrica

En astronomía, magnitude bolométrica é o fluxo de enerxía total emitido por unha estrela, calculado como a suma da enerxías emitidas en todas os lonxitudes de onda.
Magnitude matemática

En matemáticas, a magnitude é unha propiedade que posúen os fenómenos ou as relacións entre eles, que permite que poidan ser medidos (expresados por números reais non negativos e usando a unidade pertinente). Dita medida está representada por unha cantidade.
Unha magnitude é o resultado dunha medición; as magnitudes matemáticas teñen definicións abstractas, mentres que as magnitudes físicas mídense con instrumentos apropiados.
Os antigos gregos distinguían entre varios tipos de magnitudes, incluíndo: Fraccións positivas.
Segmentos segundo a súa lonxitude.
Polígonos segunso a súa superficie.
Sólidos segundo o seu volume.
Ángulos segundo a súa magnitude angular.
Probaron que os dous primeiros tipos no podían ser iguais, ou sequera sistemas isomorfos de magnitude. Non consideraron que as magnitudes negativas foran significativas, e o concepto utilizouse principalmente en contextos nos que cero era o valor máis baixo. Números
A magnitude de calquera número x denomínase usualmente o seu "valor absoluto" ou módulo indicado por |x|.
Números reais
O valor absoluto dun número real r defínese como: |r| r, se r ≥ 0
|r| -r, se r < 0.
Pódese considerar como a distancia numérica entre o cero e a recta numérica real. Por exemplo, o valor absoluto tanto de 7 como de -7 é 7.
Números complexos
Un número complexo z pode visualizarse como a posición do punto P nun espazo euclidiano bidimensional, chamado plano complexo.
O valor absoluto de z pode considerarse como a distancia desde a orixe de tal espazo até P. A fórmula para o valor absoluto de z é similar á da norma euclidea do espazo bidimensional: | z |
ℜ ( z ) 2 + ℑ ( z ) 2 {\displaystyle \left|z\right|
{\sqrt {\Re (z)^{2}+\Im (z)^{2}}}} onde ℜ(z) e ℑ(z) son respectivamente a parte real e a parte imaxinaria de z. Por exemplo, o módulo de −3 + 4i é 5.
Magnum (satélites)

Magnum, despois denominada Orion, foi unha serie de dous satélites de recoñemento dos Estados Unidos. Características
Os satélites Magnum foron satélites de intelixencia colocados en órbita xeoestacionaria para interceptar sinais electrónicas doutros países. Foron os sucesores dos satélites Rhyolite e a súa misión principal era captar telemetría de mísiles da Unión Soviética e da China. Foron construídos por TRW e tiñan unha masa de entre 2200 e 2700 kg. O reflector da antena principal tiña un diámetro duns 100 m para poder captar sinais moi débiles en terra.
Magnum 1 (tamén denominado USA 8) foi lanzado o 24 de xaneiro de 1985 a bordo do transbordador espacial Discovery durante a misión STS-51-C, mentres que Magnum 2 (USA 48) foi posto en órbita o 23 de novembro de 1989 a bordo do mesmo transbordador na misión STS-33. Ambos satélites estiveron funcionando probablemente ata 2013.
Magnum Photos

Magnum Photos é unha cooperativa internacional de fotografía posuída polos propios fotógrafos, con oficinas localizadas en Nova York, París, Londres e Tokyo. En palabras do cofundador Henri Cartier-Bresson, "Magnum é unha comunidade de pensamentos, unha cualidade humana compartida, unha curiosidade sobre o que está a pasar no mundo, un respecto polo que está a pasar no mundo, e un desexo de transcribilo visualmente. "
Os fotógrafos de guerra Robert Capa, David "Chim" Seymour, William Vandivert, Henri Cartier-Bresson, e George Rodger fundaron Magnum en 1947, respondendo ás súas experiencias da segunda guerra mundial. Magnum é unha das primeiras axencias fotográficas cooperativas, posuídas e administradas por completo polos seus membros. O modelo serve como soporte para os fotógrafos, que reteñen tódolos dereitos e o copyright do seu propio traballo.
A cooperativa Magnum ten incluído reporteiros gráficos procedentes de toda a xeografía do globo e teñen cuberto moitos acontecementos históricos do século vinte. Os arquivos da cooperativa inclúen fotografías describindo a vida familiar, drogas, relixión, guerra, pobreza, fame, crime, políticos e famosos. Lista de fotógrafos membros da axencia
A
Abbas
Eve Arnold
Marla Albrecht
B
Micha Bar Am
Bruno Barbey
Jonas Bendiksen
Ian Berry
Brian Brake
René Burri
C
Carl De Keyzer
Cornell Capa
Robert Capa
Henri Cartier-Bresson
Chien-Chi Chang
D
Antoine D'Agata
Bruce Davidson
Carl de Keyzer
Raymond Depardon
Thomas Dworzak
E
Nikos Economopoulos
Elliott Erwitt
F
Martine Franck
Stuart Franklin
Leonard Freed
Paul Fusco
G
Jean Gaumy
Bruce Gilden
Burt Glinn
Cristina García Rodero
Maya Goded
Jim Goldberg
Philip Jones Griffiths
Harry Gruyaert
Ara Güler
H
Ernst Haas
Philippe Halsman
Charles Harbutt
Erich Hartmann
David Alan Harvey
Thomas Hoepker
David Hurn
Mai Ha
K
Richard Kalvar
Josef Koudelka
Hiroji Kubota
L
Sergio Larrain
Guy Le Querrec
Erich Lessing
Herbert List
M
Alex Majoli
Constantine Manos
Peter Marlow
Steve McCurry
Susan Meiselas
Wayne F. Miller
Inge Morath
John G. Morris (editor de fotografías)
P
Trent Parke
Martin Parr
Paolo Pellegrin
Gilles Peress
Gueorgui Pinkhassov
Mark Power
R
Raghu Rai
Eli Reed
Marc Riboud
Miguel Rio Branco
George Rodger
S
Sebastião Salgado (ata 1994)
Lise Sarfati
Ferdinando Scianna
Ernst Scheidegger
David Seymour
Marilyn Silverstone
W. Eugene Smith
Alec Soth
Chris Steele-Perkins
Dennis Stock
T
Nicolas Tikhomiroff
Larry Towell
U
Ilkka Uimonen
V
John Vink
W
Alex Webb
Simon Wheatley
Donovan Wylie
Z
Patrick Zachmann