proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Anemone de bosque

A Anemone nemorosa é unha planta que florece ao inicio da primavera normalmente no sotobosque. Pertence ao xénero Anemone dentro da familia Ranunculaceae. Entre os seus nomes máis comúns temos anemone de bosque, flor do vento e cheiro de raposo. Descrición
A Anemone nemorosa é unha planta herbácea perenne que acada unha altura entre os 5 e 15 cm. A mediados do verán aínda que a planta non desenvolva o seu porte aéreo, vai estendendo baixo o terreo as súas raíces semellantes a rizomas. Os rizomas esténdense rapidamente, contribuíndo á súa expansión nas condicións favorables do bosque, o que permite que a planta tapice grandes extensións do chan. A flor ten un diámetro de 2 cm, con cinco a sete pétalos semellantes a segmentos, (en realidade tépalos) dunha intensa cor branca.
Na natureza, en estado silvestre, normalmente son brancas, pero poden ser rosadas, lilas ó azuis, e a miúdo teñen unha tinguidura máis escura no envés dos pétalos. Non teñen aroma e teñen pouco néctar debido a que non necesitan demasiado aos insectos para a súa reprodución. Principios activos
Protoanemonina
Anemonina Galería de imaxes
Anemómetro

Un anemómetro é un instrumento para medi-la velocidade do vento. Tradicionalmente consta de varias pas a modo de muíño que van xirando segundo a forza do vento, e dunha cinta de transmisión do movemento a un medidor de velocidade lineal. A velocidade do vento utilízase para facer predicións do clima, polo que as estacións meteorolóxicas contan con anemómetros, así como de higrómetros e termómetros.
Nas aeronaves o anemómetro mide en nós a velocidade da aeronave respecto ó aire.
Anestesia xeral

A anestesia xeral é un coma inducido e a perda dos reflexos protectores resultantes, debido á administración dun ou máis axentes anestésicos xerais. Pódense administrar unha variedade de medicamentos, co obxectivo xeral de garantir o sono, a amnesia, a analxesia, a relaxación do músculo esquelético e a perda de control dos reflexos do sistema nervioso autónomo. A combinación óptima destes axentes para calquera paciente e procedemento dados adoita ser seleccionada por un anestesiólogo ou outro provedor, como un asistente de anestesiólogo ou unha enfermeira anestesista, en consulta co paciente e co médico ou dentista (nese caso acostuma ser anestesia local, non xeral) que realiza o procedemento cirúrxico.
A especialidade médica que trata dos aspectos farmacolóxicos, fisiolóxicos e clínicos da técnica anestésica e doutras áreas como reanimación e terapia da dor chámase anestesioloxía. Mecanismo bioquímico de acción
O mecanismo bioquímico de acción dos anestésicos xerais aínda non se entende moi ben. Para inducir a inconsciencia, os anestésicos teñen multitude de sitios de acción e afectan o sistema nervioso central en múltiples niveis. As áreas comúns do sistema nervioso central cuxas funcións se ven alteradas ou alteradas durante a anestesia xeral inclúen a cortiza cerebral, o tálamo, o sistema activador reticular e a medula espiñal. Riscos
Os factores de risco son condicións que poden aumentar o risco de complicacións durante a intervención: Condicións médicas, como diabetes, problemas cardíacos, etc.
Tabaquismo
Consumo de alcohol ou alcoholismo.
Alerxias alimentarias ou alerxias medicamentosas.
Inxestión de alimentos nas poucas horas previas á intervención. Fins
A anestesia xeral ten como obxectivo acadar unha serie de propósitos: Analxesia: perda de resposta á dor.
Amnesia: perda da memoria.
Inmobilidade: perda de mobilidade.
Perda de coñecemento: a perda de conciencia.
Relaxación do músculo esquelético.
Anestesioloxía

Anestesioloxía e Reanimación é unha especialidade médica que comprende a protección fronte á dor durante a cirurxía, así como os coidados posteriores a esta e a terapéutica da dor.
No estado español a duración da especialidade é de 4 anos.
Aneto

O aneto ou endro (Anethum graveolens) é unha planta herbácea de curta vida. Medra silvestre nos campos da Península Ibérica, sobre todo no val do Ebro e en Andalucía, resto da Europa meridional, Exipto, Asia Menor, África do Norte, cultívase en Alemaña, Hungría, Italia, Gran Bretaña, Países Baixos, India, Paquistán, Estados Unidos para a súa utilización nos sectores farmacéutico, cosmético, alimentario e para a produción de licores.
É unha planta anual de entre 60 e 150 cm, co talo feble e oco, as flores amarelas, os froitos de cor castaña e arrodeados por unha película clara, cun cheiro aromático. Moi utilizada, tradicionalmente, xa polos gregos e romanos, na condimentación dos guisos de peixe, e posteriormente noutro tipo de comidas, en Francia utilízase na repostería e en Escandinavia adóbanse os cogombros co aneto. Tamén se coce para expulsar os gases que se forman no aparato dixestivo.
Anette Olzon

Anette Olzon, nada en Katrineholm o 21 de xuño de 1971, é unha cantante sueca, vocalista da banda finlandesa de metal sinfónico Nightwish. Traxectoria
Chegou a Nightwish a comezos do 2007 para substituír a finlandesa Tarja Turunen. Olzon fora anteriormente vocalista da banda sueca Alyson Avenue.
Anexión

A anexión é un proceso, xeralmente violento, polo cal un país se apodera doutro, trasladando ou integrando todas ou parte das súas institucións, especialmente as Forzas Armadas e de Policía que poidan ter e os seus órganos de política internacional (embaixadas, consulados, representacións ante institucións internacionais), nos casos en que o país anexionado sexa un estado independente.
Pese a que as anexións non adoitan seren desexadas pola clase dirixente do país anexionado, que xeralmente perden todo ou parte do seu poder, si poden ser desexadas pola maioría da poboación. Tamén hai casos nos que ocorre o contrario, así como outros nos que nin a clase dirixente, nin a poboación, está de acordo coa anexión. Casos
Resulta difícil dar exemplos de anexións, pois non adoitan ser un termo co que o goberno se sinta cómodo; pero algúns casos si están claros, incluso baixo resolucións da ONU. Casos de anexiones son: Bosnia e Hercegovina polo Imperio Austrohúngaro en 1908. O Congreso de Berlín de 1878, despois da Guerra ruso-turca de 1877-1878, outorgou en 1878 a administración do país ao Imperio Austrohúngaro, que en 1908 o anexionaría, formando parte deste ata a súa disolución en 1918, tras o final da primeira guerra mundial, no que pasou a formar parte do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos.
O Anschluss que supuxo a anexión de Austria á Alemaña nazi en 1938 como unha provincia do III Reich, pasando de Österreich a Ostmark (Marca do Leste).
Tíbet pola China en 1950.
Vietnam do Sur por Vietnam do Norte en 1975.
Kuwait por Iraq en 1990. Posteriormente Kuwait recuperaría a súa independencia tras a Guerra do Golfo.
Outros casos non tan claros constitúenos: O Sáhara Occidental por Marrocos en 1975, onde o Sáhara Occidental (As-Ṣaḥarā' al-Ġarbiyya) non chegou a ser unha nación independente, pese a estar previsto un referendo para tal fin. Cando foi ocupado por Marrocos e Mauritania, proclamouse a República Árabe Saharauí Democrática (Al-Jumhūrīya al-Arabīya as-Saharāwīya ad-Dīmuqrātīya), con goberno no exilio.
Os Territorios Palestinos por Israel (Galilea), Exipto (a Franxa de Gaza) e Xordania (Cisxordania) durante o transcurso da Guerra árabe-israelí de 1948. Foi máis bien unha repartición, máis que unha anexión pouco clara: Palestina non chegou a ser unha nación independente pois a Liga Árabe pospuxo a súa independencia até a destrución de Israel e a súa desaparición como estado independente. A derrota árabe na citada guerra o impediu.
Anfiteatro

O anfiteatro (do grego antigo amphitheatron) é un tipo de edificio público característico da civilización romana, empregado para acoller espectáculos e xogos, coma a munera ou loita de gladiadores e as venatio ou loitas con animais. Os máis antigos foron construídos en Etruria e Campania e datan de finais do século II [Cómpre referencia]. Este tipo de edificación é de orixe romana e non se atopa nin en Grecia nin en Asia Menor.
Ademais da súa finalidade, a diferenza máis salientable entre un anfiteatro nun teatro romano clásico é a forma da súa estrutura, o anfiteatro é de forma circular ou ovalada namentres que o teatro é semicircular. Tamén hai que diferenciar o anfiteatro do circo romano, que era empregado para espectáculos de carreiras de cabalos e tiña unha forma elíptica.
As bancadas (cavea) estaban divididas en zonas de xeito que as clases sociais se dispoñían de forma estratificada: as máis altas preto da area e as inferiores máis afastadas (posiblemente destinando estas últimas fileiras para mulleres e escravos).
O anfiteatro máis coñecido é sen dúbida o Coliseo de Roma, cuxo nome era na realidade Anfiteatro Flavio (en latín Amphitheatrum Flavium). Orixe
Curio o Mozo, a mediados do século I a. C. , con motivo da morte do seu pai, decidiu facer na súa honra uns xogos. Para tal fin creou dous teatros de madeira que mediante un trebello quedarían unidos entre si, para o combate de gladiadores. Creouse así o primeiro anfiteatro, xustificando a súa orixe etimolóxica anfi-teatro: dous teatros. Anfiteatros romanos
Dentro da ampla zona de influencia do Imperio Romano atopáronse restos duns 75 anfiteatros. Algúns deles están presentes nas seguintes localidades:
Alemaña
Maguncia
Tréveris
Xanten
Croacia
Pula
Chipre
Salamina
España
Itálica, (Anfiteatro de Itálica)
Emerita Augusta, (Anfiteatro de Mérida)
Tarraco, (Anfiteatro de Tarraco)
Toletum
Carmona
Corduba
Carthago Nova
Peñaflor (Sevilla)
Segóbriga (Cuenca)
Sisapo (Pendente de escavación e confirmación - Cidade Real)
Francia
Arelate
Grand
Lugdunum
Nemausus
Lutetia: Arènes de Lutèce
Mediolanum Santonum
Nimes
Gales
Caerleon
Grecia
Knossos
Holanda
Nimega (non existe coma edificio, pero evidénciase no trazo das rúas).
Inglaterra
Isirium
Deva
Durnovaria
Venta Silurum
Italia
Aosta
Ariminum
Arretium
Assisium
Cagliari
Capua
Carsulae
Hispellum
Mediolanum
Mevania
Nola
Ocriculum
Pompeii
Puteoli
Roma (dous anfiteatros: o Coliseo e o Anfiteatro Castrense, amais da escola de gladiadores Ludus Magnus)
Rusellae
Suasa (Castelleone di Suasa)
Spoletium
Urbs Salvia
Verona: Area de Verona
Libia
Sabratha
Tunisia
El Djem
Anfiteatro (aula)

Un anfiteatro é un tipo de aula, xeralmente semicircular, caracterizada polo feito de que os asentos para o público asistente están dispostos de forma escalonada en forma de bancadas, moitas veces semicirculares. Descrición
Este tipo de aulas poden consistir en salas situadas dentro de edificios máis grandes, ou mesmo ser edificios propios. Segundo cada anfiteatro, as bancadas poden ser de planta cuadrangular ou semicircular, podendo estar ou non equipadas con mesas ou superficies para escribir ou tomar notas. Capacidades e usos
Normalmente os colexios e pequenos centros de formación dispoñen de aulas convencionais con capacidade para entre unha ducia de persoas e medio cento. Os anfiteatros, pola contra, adoitan ter capacidade para albergar varios centos de persoas. Ademais, os anfiteatros modernos adoitan estar equipados con sistemas audiovisuais, como micrófonos acoplados a instalacións de megafonía e retroproxectores ou videoproxectores. Tipos
Nalgunhas universidades o anfiteatro é grande e coincide coa Aula Magna. Un tipo particular de antiteatro nas universidades é o anfiteatro anatómico, unha sala deseñada para demostracións e ensino de anatomía, tanto de Medicina como de Veterinaria. Xa existían nas primeiras universidades modernas, o primeiro anfiteatro anatómico foi construído en 1594 na Universidade de Padua.
Anfiteatro anatómico

Un anfiteatro anatómico ou teatro anatómico (en latín: Theatrum Anatomicum) era un edificio ou sala especializado, semellante a un teatro, usado para ensinar anatomía nas primeiras universidades modernas. Normalmente construíronse cunha estrutura escalonada que rodeaba unha mesa central, o que permitía a un público máis amplo ver a disección dos cadáveres máis de preto do que se podería nun escenario non especializado. Descrición
Un teatro anatómico adoitaba ser unha sala de forma aproximadamente anfiteatral, no centro da cal se erguía unha mesa na que se realizaba a disección de corpos humanos ou animais. Ao redor desta mesa había varias bancadas circulares, elípticas ou octogonais con varandas, moi inclinadas para que os observadores (normalmente estudantes) puidesen poñerse en pé e observar a disección abaixo, sen que os espectadores das filas máis dianteiras bloqueasen a súa visión. Era habitual mostrar esqueletos nalgún lugar do teatro.
O primeiro teatro anatómico, o Teatro Anatómico de Padua, foi construído na Universidade de Padua en 1594, e conservouse até os nosos días. Outros primeiros exemplos inclúen o Theatrum Anatomicum da Universidade de Leiden, construída en 1596 e reconstruída en 1988, e o Teatro Anatómico do Archiginnasio en Boloña (cuxo edificio data de 1563 e o teatro anatómico de 1637). O teatro anatómico da Universidade de Uppsala é moi coñecido, xa que foi rematado en 1663 polo médico de profesión e arquitecto afeccionado Olaus Rudbeck (1630-1702). O teatro atópase na cúpula idiosincrásica construída na parte superior do edificio Gustavianum, un dos edificios máis antigos da universidade. Rudbeck pasara un tempo na cidade holandesa de Leiden, e a construción tanto do teatro anatómico como do xardín botánico que fundou en Uppsala en 1655 víronse influenciados polas súas experiencias alí. O teatro anatómico consérvase agora conservado como museo para o público en xeral baixo o nome de Museum Gustavianum.
Thomas Jefferson construíu un teatro anatómico para a Universidade de Virxinia. Foi rematado en 1827, pero demolido en 1939 despois da construción da Biblioteca Alderman nas proximidades. Na cultura popular
No podcast de terror de metraxe atopada The White Vault, un equipo de investigadores enviado para reparar unha estación de investigación do Ártico en Svalbard, Noruega, descobre un teatro anatómico situado no centro dunha aldea cavernaria.
Anfión

Anfión, na mitoloxía grega, era fillo de Zeus e Antíope, irmán xemelgo de Zeto. Rei de Tebas xunto a Zeto, home de Níobe, pai dos Nióbidas. Tan harmoniosamente tocaba a lira que ao seu son colocáronse soas as pedras da muralla de Tebas.
Anfíbolo

Os anfíbolos son un conxunto de minerais do grupo dos silicatos, subgrupo inosilicatos. Son metasilicatos de calcio, magnesio e ferro.
A unidade estrutural fundamental dos anfíbolos é o tetraedro de silicio e osíxeno (SiO4) enlazado en forma de longas cadeas dobres. A fórmula química de cada mineral anfíbolo é o resultado de substitucións metálicas na dobre cadea: RSi4O11. Agrúpanse xeralmente en anfíbolas monoclínicas e anfíbolas ortorrómbicas. De cores escuras, con predominancia para o verde e o azul, están presentes en rochas ígneas e metamórficas, sendo máis abundantes nas primeiras. Orixe do nome
O nome de anfíbolo deriva do grego αμφιβολος - amphibolos, que significa ambiguo, en alusión ás variedades cambiantes, en composición e aparencia, que presentan estes minerais. Foi orixinalmete acuñado polo mineraloxista René Just Haüy para incluír a tremolita, actinolita e a horneblenda. O uso do termo foi despois estendido a todo o grupo dos silicatos de dobre cadea. Variedades
Hai centos de variedades. Antofilita (Mg, Fe)7Si8O22(OH)2
Tremolita Ca2Mg5Si8O22(OH)2
Actinolita Ca2(Mg, Fe)5Si8O22(OH)2
Cummingtonita Fe2Mg5Si8O22(OH)2
Grunerita Fe7Si8O22(OH)2
Hornblenda Ca2(Mg, Fe, Al)5(Al, Si)8O22(OH)2
Glaucofana Na2(Mg, Fe)3Al2Si8O22(OH)2
Riebeckita Na2Fe2+3Fe3+2Si8O22(OH)2
Arfvedsonita Na3Fe2+4Fe3+Si8O22(OH)2
Crocidolita Na2Fe2+3Fe3+2Si8O22(OH)2
Richterita Na2Ca(Mg, Fe)5Si8O22(OH)2
Pargasita NaCa2Mg3Fe2+Si6Al3O22(OH)2. ..
Anfípodos

A dos anfípodos (Amphipoda) é unha orde de pequenos crustáceos da clase dos malacostráceos e superorde dos peracáridos, de tamaño xeralmente da orde dun centímetro (aínda que a súa especie máis grande, Alicella gigantea, pode chegar a medir 34 cm).
Moi abundantes no medio mariño, especialmente na zona intermareal, pero algunhas especies colonizaron as augas salobres e as doces, e mesmo o medio terrestre. Os saltos das pulgas de mar (talítridos) e dos gammáridoss co seu típico corpo curvado en "C" e nadando de lado, son ben coñecidos polas persoas que visitan as praias.
Os anfípodos mariños poden ser peláxicos (viven na columna de auga) o bentónicos (viven no fondo mariño). Os anfípodos peláxicos constiuén unha boa fonte de alimento para aves mariñas, peixes e mamíferos mariños.
Os anfípodos terrestres, como os talítridos, viven na area, entre pedras ou en praias.
A orde inclúe case 10. 000 especies descritas. Algunhas delas convertéronse en invasoras coa proliferación das comunicacións entre as concas hidrográficas a través de canles, ou por augas que escorregan por balastros e cascallos. Taxonomía
Descrición
A orde foi descrita en 1816 polo sacerdote católico e notábel entomólogo francés Pierre André Latreille.
Etimoloxía
O nome científico da orde, Amphipoda, está formado polos elementos do latín científico amphi- e -poda, tirados dos termos do grego antigo: o adverbio ἀμφί amphí, "polo dous lados", e o substantivo πούς, ποδός poús, podós, "pé", "pata", facendo referencia aos dous tipos de patas que posúen estes animais. Isto contrasta cos seus parentes os isópodos (Isopoda), que teñen un só tipo de patas torácicas.
Anfótero

Anfótero (ou anfiprótico) é a substancia que se pode comportar como un ácido ou como unha base, dependendo do outro reactivo presente. En presenza de ácido, comportaráse como unha base; en presenza dunha base comportaráse como un ácido. Exemplos: H20 (auga) HSO4- (ión hidroxenosulfato)
Ang Thong

Ang Thong (en tailandés: อ่างทอง) é a capital da provincia Ang Thong, Tailandia. Ten 14. 400 habitantes (2005)
Ang Thong coñécese historicamente como Wiset Chai Chan, localizada no río Noi. Era unha importante cidade fronteiriza do reino de Ayutthaya durante as guerras con Birmania. Durante o reinado de Taksin, despois da caída de Ayutthaya a cidade moveuse ás beiras do río Chao Phraya, e chamouse Ang Thong.
Angada

Angada é unha figura da mitoloxía hindú que se describe na epopea Rāmāyaṇa como un vanara, a xeito de home mono, que axudou a Rama na procura da súa muller Sita e na loita con Ravana, o seu raptor. Traxectoria
Angada era fillo de Vali e Tara e sobriño de Sugriva. El mais Tara foron fundamentais na reconciliación de Rama co seu irmán, Lakshmana e xuntos convenceron a Sugriva para que se unise a eles para rescatar a Sita e formar un grande exército de monos para se enfrontar a Ravana. Aínda así Rama quere chegar a unha solución pacífica e envioulle a Angada como mensaxeiro antes de celebrar a batalla, na corte de Ravana Angada fai todo o que pode por convencelo para que libere a Sita pero Ravana amósase firme preferindo entrar en batalla antes que retornala. Vendo que non era posible o acordo, Angada púxose en pé no medio da asemblea afirmando que se eran capaces de mover o seu pé Rama marcharía e renunciaría a Sita, tras moito intentalo ninguén foi quen de movelo e cando ía intentalo Ravana, Angada díxolle que non se podía salvar por coller os seus pés e que debería caer os pés de Rama, conseguindo así avergonzar e quitar o orgullo a Ravana.
Angara (foguete)

Angara (Ангара en ruso) é unha familia de foguetes planificados, deseñados e operados po Rusia. Historia e características
A familia de foguetes Angara comezou a ser deseñada nos anos 1990 para substituír os foguetes Zenit (Zenit-2, Zenit-2M, Zenit-3SL e Zenit-3SLB), construídos en Ucraína, e Proton (Proton K, Proton K/DM, Proton M. .. ), que so poden lanzarse desde territorio kazakh, para contar cunha serie de foguetes completamente nacional. As etapas foron deseñadas para poder ser transportadas mediante ferrocarril ata o cosmódromo de Baikonur e o de Svobodnii. A familia de foguetes consiste nunha etapa central común a tódolos foguetes arredor da que se configuran etapas do mesmo tipo en diferentes disposicións para proporcionar diferentes capacidades de carga. A falta de financiamento fixo que o programa se estendera no tempo e que aínda non voaran tódolos modelos da familia. A etapa central usa motores desenvolvidos para os foguetes Zenit. Co tempo os deseños pensados para a disposición das etapas foron cambiando.
Angara A5

Angara A5 é un lanzador pesado ruso composto por catro módulos universais UM na primeira etapa, dous UM na segunda e unha terceira etapa KRV, Briz M ou Blok-D (Persei). Pode poñer en órbita 28, 5 toneladas en órbita baixa e 8 toneladas en órbita de transferencia xeoestacionaria.
Angazo

O angazo é unha ferramenta agrícola, tamén denominada anciño, ancazo, enciño, engazo, rastrelo e rastra. Etimoloxía
Non existen datos que testemuñen con exactitude a orixe das formas galegas máis estendidas para este instrumento. Os vocábulos galegos angazo e engazo, e mais as variantes correspondentes ás zonas de gheada e seseo, poden ter orixe nunha suposta forma latina non rexistrada hamicaceus, e que derivaría de hamus (co significado clásico de anzol ou gancho). Anciño e enciño, e mais as súas variantes con seseo, puideron derivarse dunha suposta forma latina non rexistrada uncinus, que sería derivada de uncus (co significado clásico de gancho). Finalmente, os termos rastra e rastrelo deberon ter orixe na forma do latín clásico rastrum, que se aplicaba a diversas ferramentas do traballo agrícola. Tamén pode vir de xermánico *angon 'espiña, pincho', aínda que a etimoloxía máis posible é a que se basea nun prerromano *ankatio e *ankino en relación ao asturiano angazu ou angüezu < *ankotio, irlandés antigo écath 'anzol' < *ankoto, medio galés anghad < *ankoto. Descrición
Orixinariamente elaborado integramente en madeira e que consiste nunha travesa mangada sobre a que se insiren varios dentes (8 ou 10) algo aguzados e que serve para rastrelar e amorear follas, herba, palla etc.
Os angazos e anciños modernos poden estar fabricados con outros materiais, como metais nos máis resistentes e para labores máis pesados, e con plásticos, cana, bambú etc, para traballos máis lixeiros, como os de xardinaría. Historia
Pode figurar tamén como motivo heráldico en escudos familiares.
Angelo Moratti

Angelo Moratti, nado en Somma Lombardo, Varese, o 5 de novembro de 1909 e finado en Viareggio, Lucca, o 12 de agosto de 1981, foi un empresario do petróleo e dirixente deportivo italiano. Foi propietario do Inter de Milán entre 1955 e 1968. Biografía
Fundou dende a década de 1930 varias empresas dedicadas aos sectores do petróleo, a minaría e a produción de enerxía eléctrica. En 1962 fundou Saras S. p. A. , unha corporación multinacional enerxética dedicada ao refinamento de petróleo, comercialización, transporte e xeración de enerxía.
En 1955 converteuse no propietario e presidente do Inter de Milán, club de fútbol da Serie A. Baixo a súa presidencia, e con Helenio Herrera como adestrador, o Inter viviu unha época de éxitos, converténdose no mellor club do mundo e recibindo o alcume de Grande Inter. Conquistou tres ligas, dúas Copas de Europa e dúas Copas Intercontinentais. Foi o segundo presidente con máis títulos da historia do club, só por detrás do seu propio fillo, Massimo, que foi propietario do Inter entre 1995 e 2004 e entre 2006 e 2013.
Angels & Demons (filme)

Angels & Demons é un filme estadounidense de suspense e misterio dirixido por Ron Howard que se estreou no 2009. Escrito por Akiva Goldsman e David Koepp, baséase na novela de Dan Brown Angels & Demons. É a secuela do filme de 2006 The Da Vinci Code, tamén dirixido por Howard. A novela na que está baseado o filme foi publicada antes que O código Da Vinci. A rodaxe tivo lugar en Roma, Italia, e nos Sony Pictures Studios de Culver City (California).
Angkor

Angkor é un nome asociado á rexión de Camboxa na que se asentou o Imperio Khmer, que tivo o seu apoxeo entre os séculos IX e XV da nosa era. O período de Angkor pode definirse coma o período dende 802, cando o monarca Khmer hinduísta Jayavarman II se autodeclarou "monarca universal" e "rei divino" de Camboxa, ata 1431, cando os invasores tailandeses saquearon a capital Khmer, provocando que a súa poboación tivese que migrar á área meridional de Phnom Penh.
As ruínas de Angkor localízanse entre fragas e terras de labranza ao norte do Gran Lago (Tonle Sap) e o sur das Montañas Kulen, preto da actual Siem Reap. Foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Os templos da área correspondente a Angkor superan o centenar, abarcando dende ruínas pouco definidas esparexidas nos campos de arroz ata a magnífica Angkor Wat, da que din é o monumento relixioso individual máis grande do mundo. Moitos dos templos de Angkor foron restaurados, e no seu conxunto constitúen as obras máis significativas da arquitectura Khmer. Son visitados anualmente por preto de dous millóns de persoas.
A área componse de varias localizacións arqueolóxicas de grande importancia: Angkor Thom.
Bayon.
Socalco dos Elefantes.
Angkor Wat.
Baksei Chamkrong.
Banteay Kdei.
Banteay Samre.
Banteay Srei.
Baphuon.
Chau Say Tevoda.
Krol Ko.
Neak Pean.
Phimeanakas.
Phnom Bakheng.
Phnom Krom.
Preah Khan.
Preah Ko.
Preah Rup.
Spean Thma.
Ta Som.
Ta Keo.
Thommanon.
En 2007 un equipo internacional de investigadores concluíu, mediante fotografías tomadas por satélite e outras técnicas modernas, que Angkor foi a meirande cidade preindustrial do mundo cunha expansión urbana de máis de 3. 000 km². A segunda desta lista, a cidade maia de Tikal (Guatemala) tiña entre 100 e 150 km².
Angkor participou na elección das Novas sete marabillas do mundo como unha das 21 finalistas, aínda que finalmente non foi elixida.
Angkor Thom

Angkor Thom (A grande cidade) foi a cidade real fortificada construída por Jayavarman VII (1181 - 1220? ), rei do Imperio Khmer a fins do século XII, despois da conquista e destrución de Angkor polos Chams.
Anglicanorum Coetibus

A constitución apostólica Anglicanorum Coetibus do papa Bieito XVI en 2009 foi unha resposta da Santa Sé para as preocupacions e peticións con orixe tanto nas parroquias de uso anglicano da Igrexa Católica como nalgunhas igrexas anglicanas que non pertencían á Comuñón Anglicana ou en sectores anglo-católicos dentro dela, como o movemento Forward in Faith.
Este documento preveu a creación de ordinariatos persoais "erixidos pola Congregación para a Doutrina da Fe dentro dos confíns territoriais dunha determinada Conferencia Episcopal, logo de ter consultado a propia Conferencia". Os ordinariatos están xuridicamente asimilados a unha diocese, constituídos por fieis até entón pertencentes ao anglicanismo e que aceptan as ensinanzas da Igrexa.
En 2013 o papa Francisco engadiu un parágrafo ás normas que atinxen á incorporación de fieis aos ordinariatos, até entón só posible para fieis procedentes do anglicanismo. Coa nova normativa tamén se poden incorporar a eles aqueles fieis bautizados como católicos que abandonaran a fe e que volven a ela a través dos ditos ordinariatos.
Anglicismo

Os anglicismos son estruturas ou termos provenientes do inglés que se usan nunha lingua diferente. Están moi espallados en case todas as linguas vivas e adoitan concorrer con numerosos neoloxismos e tecnicismos de campo semánticos modernos como o deporte, a informática, a tecnoloxía ou o mercado laboral. Anglicismos lexicais
En galego, algúns anglicismos están completamente incorporados ao léxico. Son os que apareceron para nomear conceptos novos ou descoñecidos para realidade galega do seu momento (por exemplo bisté, drenaxe, folclore, mitin, tícket, túnel ou xampú), máis ou menos adaptados ortograficamente. As circunstancias da súa presenza na lingua son equiparables ás doutros préstamos ao longo da historia como avalancha, guerra, albanel ou tortilla (do francés, alemán, árabe e castelán respectivamente).
Tamén son anglicismos calcos como baloncesto, rato, rañaceos, autoservizo, campo a través, hora punta ou pano de aceiro.
Hai moitos outros, de incorporación máis recente, considerados prescindibles por contaren con alternativas propias, como párking (aparcadoiro), hobby (afección ou pasatempo) ou show (espectáculo). Son de uso frecuente, por economía lingüística, por falta de enxeño para inventar unha nova palabra, ou por moda, entre outras razóns.
Denantes xa da globalización, téñense rexistrado certos anglicismos, especialmente nas Rías Baixas e outras zonas costeiras, introducidos polo contacto entre mariñeiros, que, con distintos graos de penetración na fala, pasaron a convivir cos seus sinónimos autóctonos. Algúns exemplos son bruso (cepillo, de brush), piche (alcatrán ou petróleo, de pitch) ou canivete (navalla pequena, de knife). Anglicismos sintácticos
Canto á gramática, vénse apreciando un uso do xerundio consonte os esquemas sintácticos do inglés que é alleo á tradición en galego. Por exemplo:
Un uso do xerundio seguindo a lóxica do inglés no canto de Un uso do xerundio que segue a lóxica do inglés.
Adestrou moito, proclamándose campioa olímpica en Río 2016 en troques de Adestrou moito e proclamouse campioa olímpica en Río 2016.
Cómpre encher as casas do formulario, entregándoo asinado antes do venres no canto de Cómpre encher as casas do formulario e entregalo asinado antes do venres.
Tamén se considera un anglicismo sintáctico pouco natural o abuso da pasiva analítica, moi frecuente na escrita, no canto da pasiva reflexa ou da voz activa. Por exemplo:
Proclamouse campioa olímpica mellor ca Foi proclamada campioa olímpica.
Nesta lexislatura aprobáronse leis mois importantes, mellor ca Nesta lexislatura foron aprobadas leis moi importantes.
As pastillas amolentáronlle a febre ou A febre amolentoulle coas pastillas mellor ca A febre foille amolentada coas/polas pastillas.
Angolar (moeda)

O angolar foi a moeda de Angola entre 1928 e 1958. Subdividíase en 100 centavos ou 20 macutas. Historia
O angolar introduciuse en 1928 para substituír o escudo angolano. Os billetes cambiáronse cunha taxa de 1 angolar 1, 25 escudos. Con todo, o tipo de cambio co escudo portugués mantívose equivalente, o que indica que os billetes anteriores de Angola se desvalorizaron no marco da reforma sen deixar que o angolar posuíse un "novo valor" máis alto que o escudo. As moedas (todas denominadas en centavos e macutas) non se viron afectados pola reforma, polo que se seguiron emitindo co mesmo deseño e fóronse agregando novos valores. En 1958, volveuse a adoptar o escudo angolano tras un período de tempo durante o que as moedas denominadas en escudos xa comezaran a circular (comezaron a baterse desde 1952). Billetes
En 1928, a Junta de Moeda presentou billetes (con data de 1926) con denominacións de 1, 2 ½, 5 e 10 angolares, entanto que o Banco de Angola presentou papel moeda con denominacións de 20, 50, 100 e 500 angolares, datados no ano 1927. En 1942, o Governo Geral comezou a imprimir billetes con faciais de 1 angolar e de 2½ angolares. Os billetes de 1. 000 angolares foron agregados polo Banco de Angola en 1944 e, finalmente, en 1947 completouse a serie coa introdución dos billetes con valores de 5 e 10 angolares. Moedas
Ademais das pezas que se atopaban en circulación, con valores de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 centavos, emitíronse moedas redeseñadas e con outros materiais de 10, 20 e 50 centavos entre 1948 e 1950. As primeiras moedas con valor en escudos emitíronse con data de 1952.
Angostura trifoliata

Angostura trifoliata ou Galipea cusparia, coñecida como angostura, é unha especie fanerógama de planta medicinal, árbore da familia das rutáceas orixinaria de Suramérica. A súa cortiza emprégase polos seus principios amargos. É orixinaria de Venezuela. Descrición
É unha árbore duns 15 a 25 m de altura con follas trilobuladas de até 6 dm de longo, de desagradable e picosa fragrancia, sobre longos pecíolos; as folliñas son ovo-lanceoladas, sésiles, puntiagudas e posúe puntos brancos na face.
As flores xorden en longos acios axilares, de cor branca e con penachos peludos na parte exterior. A cortiza é de cor marrón-gris. Propiedades
A planta angostura (Galipea officinalis, Angostura trifoliata) ten forma similar a dun arbusto e foi estudada polo seu potencial antibiótico e actividade citotóxica (destrúe as células). Considérase que a cortiza é a fonte principal destas propiedades medicinais.
Aínda que a angostura (árbore) e o licor amargo de Angostura comparten o nome, o licor é chamado así pola cidade de Angostura, Venezuela, é dicir, que, pola contra do que se cre popularmente, non fai uso da Angostura trifoliata.
Usos
A codia, pois, posúe as seguintes propiedades medicinais. Úsase como tónico amargo, herba aromática, estimulante respiratorio, estomacal, febrífugo, carminativo. En doses altas tamén é algo vomitiva e laxante (antidiarreicos e antiespasmódicos).
En tratamentos de gastrites crónicas, dispepsia, falta de apetito, hipoacidez gástrica.
En coctelaría é moi apreciada, pois é o ingrediente principal de bebidas tipo Bíter, que é unha bebida alcohólica aromatizada con esencias de herbas e que ten un sabor amargo.
Os indios fan uso da cortiza con po de aspersión na auga, que se utiliza para atordar os peixes. Taxonomía
Angostura trifoliata foi descrita por (Willd. ) T. S. Elias e publicado en Taxon 19: 575. (1970) Sinonimia
Angst essen Seele auf

Angst essen Seele auf é un filme de 1974 de Alemaña Occidental escrito e dirixido por Rainer Werner Fassbinder. Está protagonizado por Brigitte Mira e El Hedi ben Salem. O filme gañou o premio da International Federation of Film Critics polo mellor filme en competición e o Premio do Xurado Ecuménico no Festival de Cinema de Cannes de 1974. É considerado unha das obras máis poderosas de Fassbinder e considerado por parte da crítica como unha obra mestra.
O filme conta a historia de amor que xorde entre Emmi, unha muller alemá maior, e Ali, un traballador inmigrante marroquí na Alemaña despois da segunda guerra mundial. Personaxes
Brigitte Mira como Emmi Kurowski
El Hedi ben Salem como Ali
Barbara Valentin como Barbara
Irm Hermann como Krista
Rainer Werner Fassbinder como Eugen
Karl Scheydt como Albert Kurowski
Marquard Bohm como Gruber
Walter Sedlmayr como Angermayer
Doris Mattes como Mrs. Angermeyer (acreditada como Doris Mathes)
Lilo Pempeit como Mrs. Münchmeyer
Gusti Kreissl como Paula
Margit Symo como Hedwig
Elisabeth Bertram como Frieda
Helga Ballhaus como Yolanda
Elma Karlowa como Mrs. Kargus
Anita Bucher como Mrs. Ellis
Katharina Herberg como muller do bar
Anguía eléctrica

A anguía eléctrica (Electrophorus electricus) é unha especie de peixe da familia Gymnotidae. Pode emitir descargas eléctricas de até 600 voltios a partir dun grupo de células especializadas. Emprega as descargas eléctricas para cazar presas, para defenderse e para comunicarse con outras anguías. É a única especie do seu xénero. Aínda de chamarselle comunmente anguía, non está emparentada con ela, senón coa carpa, o bagre. ..
Son nativas de toda América do Sur, típica da Bacía amazónica (ríos Amazonas, Orinoco, Madeira), onde é coñecida como poraquê.
Anhanguera

Anhanguera é un xénero de pterosaurio pterodactiloide do Aptiano no Cretáceo Inferior, con achados na formación Santana na planicie de Araripe, no Brasil.
En 1986, Rafael Gioia Martins-Neto nunha conferencia durante a 38° Reunião Anual da Sociedade Brasileira para o Progresso da Ciência en São Paulo, informou do descubrimento dun pterosaurio, ao que denominou Pricesaurus megalodon. Os resumos do congreso publicáronse máis tarde, dentro dese ano, na revista Ciência e Cultura. O nome do xénero significa "lagarto de Llewellyn Ivor Price". O nome da especie deriva do grego μέγας, megas, "grande", e ὀδών, odon, "dente".
A especie baséase en dous sintipos, que Martins-Neto considerou que procedían dun único individuo, adquiridos de maneira separada procedentes de traficantes de fósiles en dous nódulos: o primeiro é o espécime CPCA 3592, unha punta de nove centímetros dun fociño, e o outro é o espécime CPCA 3591, unha parte media do cranio de dezaoito centímetros de longo. Por tanto Pricesaurus coñécese exclusivamente a partir de material cranial. Ambos os dous especímes probablemente descubríronse no Miembro Romualdo da Conca do Araripe e forman parte da colección do Centro de Pescudas Paleontolóxicas da Chapada do Araripe.
Martins-Neto proveu unha diagnose con catro trazos distintivos: a anchura do premaxilar; os dentes situados moi cercanamente; os profundos alvéolos dentais do premaxilar; e o redondeado da fronte da fenestra nasoantorbitalis. Con todo, en 1988 Alexander Kellner concluíu que Pricesaurus era un nomen vanum, principalmente porque os especímes en cuestión case seguramente son de individuos diferentes. O fociño era, de acordo con Kellner, dun animal máis grande que aquel do que procedía o fragmento medio do cranio. Ademais a diagnose non contiña ningunha autapomorfia real.
En 2012, publicouse un estudo realizado por Felipe Lima Pinheiro et. al. que representaba o primeiro estudo detallado dos especímes. Concluíuse que os fósiles certamente non proveñen dun único individuo, mesmo aínda que os seus tamaños non son necesariamente incompatibles. O fociño mostraba que o quinto e o sexto par de dentes son menores que o cuarto e o sétimo, o cal fai ao espécime indistinguible de Anhanguera blittersdorffi e Anhanguera piscator, os cales mostran o mesmo patrón dental. Ambos os dous especímes denomináronse Anhanguera sp. Pinheiro e. a. consideraron que Pricesaurus é un nomen nudum, debido a que este non posuía trazos diagnósticos e por ser nomeado nun resumo dunha conferencia.
Anheung Jonghapsiheomjang

Anhueng é un sitio de lanzamento de foguetes sonda surcoreano. Comezou a usarse en xuño de 1993, realizándose cinco lanzamentos ata 2002 nos que se alcanzaron ata 150 km de altura.
Anhidrita

A anhidrita é un mineral composto de sulfato de calcio anhidro (CaSO4). Está formada por un 41, 2 % de CaO e un 58, 8 % de SO3. É moi común nos depósitos de sal, sendo moi raro encontrala ben cristalizada. Cando se expón á acción da auga, a anhidrita absórbea e vólvese sulfato de calcio hidratado (CaSO4•2H2O), isto é, xeso.
Ten aplicación na construción na fabricación do cemento, ademais de empregarse para certos fertilizantes ou a fabricación do ácido sulfúrico. A variedade azulada, chamada vulpinito (de Vulpino, en Italia) emprégase como pedra ornamental. Etimoloxía
A verba anhidrita provén do grego e significa "sen auga". Fai referencia á ausencia de auga na cristalización do mineral, por contraposición ao xeso (hidratado). O nome púxollo A. G. Werner, xeólogo alemán que descubriu este en 1804. Cristalografía
A anhidrita cristaliza no sistema ortorrómbico, na clase bipiramidal rómbica (2/m 2/m 2/m ou mmm). O seu grupo espacial é o Amma, o que indica que a cela unidade da anhidrita está centrada nas bases.
As dimensións da cela unidade da anhidrita son:
a
6, 95, b
6, 96, c
6, 21 Å; Z
4.
Na natureza, a anhidrita se presenta en forma compacta coa textura do mármore, ou tamén en agregados granulares ou nodulares. Pouco frecuentemente se poden atopar cristais aciculares ben formados. Formación
Nos depósitos de sal, a anhidrita ten unha orixe sedimentaria evaporítica. Fórmase a partir de disolucións acuosas de sulfato de calcio cun exceso de sodio ou de clorato de potasio, se a temperatura supera os 40 °C. Noutro caso, fórmanse cristais de xeso. Este xeito de formación da anhidrita é un dos que se empregan para obtela artificialmente. Tamén se pode formar a partir do xeso, por perda das moléculas de auga.
É, pois, moi frecuente encontrala anhidrita nos depósitos de sal ao lado de xeso. De feito, a anhidrita descubriuse en 1804 nunha mina de sal en Tirol, Austria. A anhidrita adoita ocupar as zonas máis profundas do depósito, xa que na superficie, a auga transfórmaa en xeso.
Ás veces, a anhidrita pode atoparse en filóns metálicos, asociada con calcita, halita, pirita e sulfitos como galena, calcopirita e molibdenita. Depósitos
Hai depósito de anhidrita repartidos por todo o mundo. En España, os máis importantes encóntranse en Cabezón de la Sal (Cantabria), nas concas do Texo e do Ebro e as formacións de Súria e Cardona (Barcelona) e de Alins (Lleida). Na serra de Los Ángeles, en Huelva, hai un banco de anhidrita de tons azulados con manchas verdosas.
Aniceto

Aniceto foi o líder dun infrutuoso levantamento contra a dominación romana no Ponto no ano 69. Traxectoria
Antigamente, fora un liberto do rei Polemón II. Aniceto comandara a frota real até que o Reino do Ponto se converteu nunha provincia romana durante o reinado do emperador Nerón no 63. Durante a guerra civil tras a morte de Nerón, Aniceto uniuse a Vitelio e encabezou unha insurrección xeral contra Vespasiano no Ponto e Cólquida no 69. Os rebeldes destruíron a armada romana nun súbito ataque contra Trapezus. Tras disto, Aniceto pasou entón á pirataría utilizando un tipo de barco coñecido como camarae.
A revolta, non obstante, foi sufocada polos reforzos romanos baixo o mando de Virdio Xémino, un tenente de Vespasiano. Vencido na desembocadura do río Cohibo (actualmente o Río Khobi, situado no oeste de Xeorxia), Aniceto foi entregado aos romanos por unha tribo local, que lle deron morte.
Aniceto Díaz Pereira

Aniceto Díaz Pereira, nado en Meira o 18 de decembro de 1898, foi un xastre e político galego. Traxectoria
Emigrante retornado de Cuba. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Meira. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi multado polo gobernador civil de Lugo por negarse a satisfacer a taxa sobre o prato único. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941.
Enlace do guerrilleiro Manuel Castro Tellado dende 1944, a súa filla, América Díaz Pereira, foi detida pola Garda Civil, confesou e como consecuencia rexistraron a casa o 15 de febreiro de 1947 e toparon armas e documentación da guerrilla. Ámbo foron detidos e procesados na causa 99/47 por "encubridores de bandoleros". Xulgado en Lugo o 30 de xaneiro de 1948 xunto con Primitivo Rodríguez Otero, Manuel Cobas Rodríguez, José Coronas Rodríguez, Lino Carrera Falcón, Fidel Díaz Pérez, José María Díaz Cortón, Faílde Fernández Teijeiro, Antonio Freire Sanjurjo, Carmen Freire Sanjurjo, Donato Freire Barja, Anunciación Grandela Novo, Modesto López Rodríguez, Francisco Pacio Rodríguez, Manuel Páxaro Seijas, Darío Peinó Jardín, Manuel Pérez Penelas, David Rico Seivane, Serafín Rico Seivane, Salvador Riopedre Río, José Benito Sanjurjo Onega e Josefa Teijeiro Linares. Foi condenado a dez anos de prisión maior. Foi trasladado ao Reformatorio de Adultos de Ocaña (Toledo) a finais de abril de 1948 para traballar na xastrería no programa de redención de penas polo traballo. Saíu en liberdade condicional o 24 de agosto de 1954. Vida persoal
Casou e tivo dúas fillas.
Anik

Anik (irmanciño, en inuktitut) é unha familia de satélites de comunicacións xeoestacionarios propiedade de Telesat Canada e que proporcionan servizos de televisión para Canadá. Satélites
Anik A
Anik A foi a primeira serie de satélites de comunicacións xeoestacionarios do mundo e proporcionáronlle á CBC a capacidade de chegar ó norte canadense por primeira vez. Cada un dos satélites levaba doce transpondedores en banda C e polo tanto tiña capacidade para doce canais de televisión en cor.
Anik B
Anik B levaba tamén 12 transpondedores en banda C, como os Anik A, pero levaba ademais seis transpondedores en banda Ku.
Foi lanzado o 15 de decembro de 1978 e foi o sucesor dos Anik A e do satélite experimental de comunicacións CTS, tamén coñecido como Hermes.
A maior parte dos transpondedores estaban adicados a retransmisións da CBC. O operador CNCP Telecommunications tamén usou o Anik B como retransmisor para os seus servizos. O periódico Globe and Mail usou o Anik B para retransmitir copias de impresión a diferentes imprentas ó longo do Canadá.
Anik C
Os satélites da serie Anik C tiñan tres veces máis potencia que os da serie A. Levaban dezaseis transpondedores en banda Ku. Anik C-2 foi usado para distribuír as primeiras redes de televisión por pago do Canadá.
Anik D
Os dous satélites Anik da serie D, con transpondedores en banda C, foron lanzados en 1982 e 1984. Estaban baseados no deseño Hughes 376. Anik D1 levaba o paquete CANCOM para retransmitir sinais de televisión para o seu uso por compañías de cable.
Anik E
Anike E1 e E2 foron lanzados a principios da década dos anos 1990 para substituír os Anik D1 e D2. Xa non tiñan a forma cilíndrica dos Anik da serie D.
Anik E2 tivo problemas durante o despregue da súa antena de banda C, que foi despregada con éxito tras varias manobras.
O xoves 20 de xaneiro de 1994, Anik E1 e E2 tiveron problemas debido á actividade solar. E1 fallou primeiro, deixando sen televisión por satélite ao Canadá. Unhas horas máis tarde, Telesat conseguiu recuperar o satélite. E2 fallou posteriormente debido a un problema co xiroscopio, que causou unha perda do apuntado do sinal do satélite. O problema exacto estivo na circuitería relacionada co volante de inercia. E2 non puido ser recuperado durante cinco meses, co que E1 asumiu o seu servizo e os usuarios tiveron que mover as súas antenas para apuntar a este satélite. E2 foi recuperado finalmente mediante o uso de estacións de terra especiais en cada extremo do país que controlaban a posición do satélite e usando os propulsores do satélite para axustar o apuntado e a posición. Esta técnica acortou a vida do satélite, xa que o consumo de propelente previsto orixinalmente era moito menor que o que finalmente se necesitou debido á avaría.
Anik F
A serie F é a máis moderna ata o momento de tódolos Anik. Anik F1 foi lanzado o 21 de novembro de 2000 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou, en Kourou. No momento do seu lanzamento foi o satélite de comunicacións máis potente e levaba un sistema de propulsión iónica alimentado por xenon.
Anik Nandi

Anik Nandi (en bengalí: অনীক নন্দী), nado en Bardhaman en 1981, é un sociolingüista e profesor bengalí especializado en políticas lingüísticas e prácticas de alfabetización en contextos multilingües, así como en filoloxía galega e na súa transmisión interxeracional. Dende setembro de 2024 é director do Centro de Estudos Galegos da India, o primeiro de toda Asia. Traxectoria
Licenciado en filoloxía inglesa pola Universidade de Burdwan (na India), en 2017 obtivo un doutoramento en Sociolingüística pola Universidade Heriot-Watt. Nandi realizou o seu posgrao na Universidade de Santiago de Compostela na especialidade de Lingüística e realizou o seu primeiro estudo de posdoutoramento na Queen's University Belfast, de Irlanda do Norte entre (2017-19).
Posteriormente foi investigador posdoutoral do Ministerio de Ciencia e Innovación de España na Universidade do País Vasco (UPV/EHU). O seu proxecto orixinal sobre a transmisión interxeracional das linguas éuscara (en España) e santali (na India) conseguiu un financiamento de 97. 800 euros durante 3 anos do Ministerio de Ciencia e Innovación de España e do Fondo de Recuperación da COVID da Unión Europea.
Ademais destas funcións, Anik é investigador asociado sénior da Real Academia Galega, investigador visitante no Centro de Lingüística da Universidade de Leiden (LUCL), nos Países Baixos e colaborador do centro de investigación adscrito á Cátedra UNESCO de Patrimonio da Lingua Mundial no País Vasco. Dende 2021, Anik Nandi tamén traballa como editor de críticas de libros da revista Sociolinguistic Studies do Reino Unido.
Está especializado en políticas lingüísticas e prácticas de alfabetización en contextos multilingües, e os seus traballos de investigación apareceron en moitas revistas internacionais de prestixio vinculadas aos estudos culturais e a lingüística. É políglota en bengalí, hindi, inglés, galego e castelán.
Dende o 19 de setembro de 2024, é o director fundador do Centro de Estudos Galegos da India, o primeiro aberto en Asia, na cidade de Hyderabad. Isto foi posible grazas a un acordo coa Universidade Woxsen e a Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia.
Traballa como profesor titular de comunicación multicultural na Universidade Woxsen de Hyderabad, na India. Obras
Traduciu o poema "Adiós ríos, adiós fontes" de Rosalía de Castro ao bengalí.
Libros
Monteagudo, H. ; Loredo, X. ; Vázquez-Grandío, G e Nandi, A. (2021). Prácticas lingüísticas na infancia: A xestión lingüística nos primeiros contextos de socialización. A Coruña: Real Academia Galega. https: //doi. org/10. 32766/rag. 389