proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Delta-DOR

Delta-DOR (delta - Differential One-way Range) é unha técnica de navegación ultra preciasa do espazo profundo desenvolta pola ESA para coñecer distancia e velocidade (celeridade e dirección) das naves espaciais nas súas viaxes. Ten unha precision de centos de metros en distancias de 100 millóns de km. Usa o efecto Doppler para saber da velocidade, e a referencia de quásar afastados para eliminar erros, en particular debidos ó efecto da atmosfera terrestre.
A técnica comezou a ser usada coa posta en marcha da Estación de Seguimento de Satélites de Espazo Profundo de Cebreros (DSA 2), segunda antena para o espazo profundo da ESA, no 2005. Na actualidade (2018), fai uso das estacións de espazo profundo de 35 m da ESA en New Norcia (DSA 1, Australia Occidental), Cebreros (DSA 2, preto de Madrid), e Malargüe (DSA 3, na Arxentina).
Delta-caroteno

O δ-caroteno (delta-caroteno) ou ε, ψ-caroteno é unha forma de caroteno que ten un anel ε nun extremo e outro non ciclado chamado ψ (psi) no outro extremo. É un produto intermediario biosintético nalgunhas plantas entre o licopeno e o α-caroteno (β, ε-caroteno) ou ε-caroteno (ε, ε-caroteno). O δ-caroteno é liposoluble. Contén unha alfa-ionona en vez dun anel de beta-ionona; esta conversión depende do xene Del que cambia de posición o dobre enlace na estrutura anular da molécula. A formación de δ-caroteno en presenza do xene Del é sensible á temperatura.
Delta-catenina

As delta-cateninas son dúas proteínas, chamadas delta-1-catenina e delta-2-catenina membros da subfamilia das proteínas con dez repeticións armadillo. A delta-2-catenina exprésase no cerebro, onde é importante para o desenvolvemento cognitivo normal. Igual que a beta-catenina e a gamma-catenina, as delta-cateninas parecen interaccionar coas presenilinas. Esta interacción catenina-presenilina ten implicacións para a función da cadherina e a regulación da adhesión célula-célula.
Aínda que a beta-catenina actúa como unha proteína reguladora da transcrición na vía Wnt/TCF, a delta-catenina 1 parece ser un regulador do factor de transcrición NF-κB.
A palmitoilación da delta-catenina parece coordinar cambios dependentes da actividade en moléculas de adhesión sinápticas, estrutura da sinapse e localizacións de receptores que están implicados na formación da memoria.
Delémont

Delémont (en alemán Delsberg, en italiano Delemonte, en romanche Delemunt) é unha cidade e comuna suíza capital do cantón de Xura e do distrito de Delémont. Limita ao norte coa comuna de Mettembert, ao nordeste con Soyhières, ao leste con Courroux, ao sur con Courrendlin, Rossemaison e Courtételle, e ao oeste con Develier e Bourrignon. Poboación
Con máis de 11. 000 habitantes Delémont é a maior cidade do cantón de Xura. O 84, 3% dos seus habitantes son francófonos, mentres que o 4% e o 3, 1% son de lingua italiana e alemá respectivamente (datos de 2000). En 1970 a cidade acadou o maior número de habitantes, con 11. 797, desde entón a poboación descendeu un pouco.
Demanda Biolóxica de Osíxeno

A DBO (demanda biolóxica de osíxeno), é un parámetro que mide a cantidade de materia, nunha mostra líquida, susceptíbel de ser consumida ou oxidada por medios biolóxicos. Utiliza se para determinar o seu grao de contaminación. Normalmente mídese transcorridos uns 5 días (DBO5) e exprésase en miligramos de O2/litro.
É un método aplicábel en augas continentais (ríos, acuíferos, .. .. ), augas residuais ou calquera auga que poida conter unha cantidade apreciábel de materia orgánica
Demanda Química de Osíxeno

En química ambiental, a determinación da Demanda Química de Osíxeno (DQO) adoita empregarse para medir a presenza indirecta de compostos orgánicos en auga.
A DQO serve para determinar a cantidade de contaminantes orgánicos que se poden atopar tanto en augas superficiais (como serían as augas de. lagoas, ríos e encoros) ou augas residuais (urbanas ou industriais) facendo da DQO unha media útil para medir a calidade da auga ou o grao de contaminación orgánica que presenta. Adoita expresarse en termos de miligramos por litro (mg/l), o que indica a masa de osíxeno consumido por litro de disolución.
O fundamento da análise da DQO en augas baséase en que practicamente todos os compostos orgánicos se oxidan a dióxido de carbono cun axente oxidante forte, nun ambiente fortemente ácido (normalmente usando dicromato de potasio como axente oxidante en presenza de ácido sulfúrico). Cómpre sinalar que durante o ensaio o ión amonio que puidera estar presente non reacciona, permanecendo inalterado.
Demanda agregada

A demanda agregada representa a cantidade de bens e servizos que os habitantes, as empresas, as entidades públicas e o resto do mundo desexan e poden consumir do país para un determinado nivel de prezos. A curva de demanda agregada ten pendente negativa: se soben os prezos a xente comprará menos e se baixan comprará máis.
Outra xeito de ver a demanda agregada ten que ver co fluxo circular do ingreso e gasto; toda a produción dunha economía (Y), debe ter un destino, o cal está dado por: C, I, G, X, M. o ingreso xerado na economía é igual ao seu gasto (destino) quedando como segue:
Y
C+I+G+X-M
DA
Onde:
DA Demanda agregada.
C
Demanda de consumo privado. I
Demanda de investimento.
G Consumo público.
X Exportacións.
M Importacións.
Por outro lado, a demanda interna calcúlase da seguinte maneira:
DI C + I + G
E a Demanda Final como: C+I+G+X
Cambios que desprazan a Demanda Agregada da súa curva orixinal: unha política fiscal. - cando o goberno trata de influír sobre a economía mediante o gasto que realiza ou xa sexa mediante os impostos.
unha política monetaria. - a través da oferta monetaria ou das taxas de xuro, canto maior é a cantidade de diñeiro, maior será a demanda agregada; ou s aumenta a taxa de xuro diminúe a demanda agregada.
por factores internacionais como o tipo de cambio e do ingreso do exterior
por expectativas futuras no ingreso, na inflación ou nos beneficios.
Demandante

O demandante, en Dereito procesual, é a parte (persoa física ou xurídica) que inicia un litixio mediante a interposición dunha demanda. É o suxeito activo do preito, que articula unha ou máis pretensións de carácter xurídico, exercitando unha acción procesual para que o xuíz a resolva por medio dunha sentenza.
Resérvase este termo para as xurisdicións civil, social e contencioso administrativa. Asemade tamén se denomina demandante en amparo a quen formula un recurso de amparo perante o Tribunal Constitucional
No ámbito do proceso penal a persoa que exercita a acción denomínase acusación.
Dependendo do tipo de procedemento, o demandante pode ou debe comparecer representado por un procurador e defendido por un avogado
Demencia

Unha demencia é un conxunto de patoloxías do sistema nervioso central que producen un déficit, en termos xerais progresivo e irreversible, que condiciona perda de funcións cerebrais superiores (memoria, linguaxe, razoamento etc. ) e outras habilidades previamente adquiridas, pero mantendo un nivel de consciencia normal. Epidemioloxía
As demencias son pouco comúns en individuos menores de 50 anos, e nas demencias precoces adoita haber unha ou múltiples alteracións xenéticas predispoñentes ou causantes. A frecuencia aumenta exponencialmente coa idade, chegando ata o 22% en maiores de 85 anos. Demencias máis comúns
A demencia máis frecuente é a enfermidade de Alzheimer, que produce un curso progresivo en anos, con alteracións na memoria, aprendizaxe, linguaxe, recoñecemento e nas etapas finais, alteracións motoras semellantes á enfermidade de Parkinson e mesmo convulsións tónico-clónicas.
Outras demencias frecuentes son: Demencia vascular
Enfermidade de Lewy
Demencias fronto-temporais
Hidrocefalia normotensiva
Hipotiroidismo
Déficit de vitamina B12
Sífilis
Pseudodemencia depresiva Diagnóstico
O diagnóstico da maioría das demencias é clínico, xa que non existen marcadores biolóxicos aptos hoxe en día. As probas neuropsicolóxicas poden ser de axuda. É preciso, non obstante, descartar causas de demencias tratables mediante unha análise de sangue, medición dos niveis de ácido fólico e seroloxía luética. Os probas de neuroimaxe axudan a descartar outras enfermidades do sistema nervioso central, coma a hidrocefalia do adulto.
Demersal

Demersal é un adxectivo que cualifica a aqueles animais, especialmente aos peixes, que viven cerca do fondo do mar. O termo cuñouse durante o século XIX, e deriva do latín demersus, participio de demergere, que significa "afundir", "somerxer".
Os peixes demersais divídense principalmente en dous tipos: Bentónicos, que son aqueles que viven constantemente sobre o fondo do mar, e
Bentopeláxicos, que son os que nadan por riba do fondo.
A fauna demersal vive na auga, pero na proximidade immediata do bentos, onde se alimenta. Ademais dos peixes, a fauna demersal comprende tamén animais invertebrados, especialmente crustáceos e moluscos (como os cefalópodos)
Demeter (satélite)

Demeter (acrónimo de Detection of ElectroMagnetic Emissions Transmitted from Earthquake Regions) é un satélite artificial do CNES lanzado o 29 de xuño de 2004 desde o cosmódromo de Baikonur mediante un foguete Dnepr. Características
Demeter é un satélite francés adicado a monitorizar a actividade electromagnética da ionosfera durante e despois de terremotos para intentar establecer unha relación entre ambos fenónemos. Instrumentación
Demeter levaba a bordo os seguintes instrumentos: varias sondas para a medición do campo eléctrico (a frecuencias entre 0 e 3 MHz).
varias sondas para a medición do campo magnético (a frecuencias entre 10 Hz e 18 kHz).
un analizador de plasma.
unha sonda Langmuir.
un detector de partículas.
Demetrio de Magnesia

Demetrio de Magnesia, en latín Demetrius, en grego antigo Δημητριος, foi un gramático grego contemporáneo de Cicerón e Tito Pomponio Ático. Traxectoria
Na correspondencia entre Cicerón e Ático, Cicerón fala dun libro, περί ὁμονοιας (Sobre a Concordia), que Demetrio lle deixara a Ático e que quería ler.
Coñécese unha segunda obra súa, á que varios autores adoitan facer referencia, Περί ὁμωνύμων ποιητῶν καί συγγραφέων. Era unha obra de natureza histórica e filolóxica que falaba de poetas e outros escritores que levaban o mesmo nome, unha obra moi importante, que contiña as vidas dos personaxes dos que trataba e un comentario crítico sobre os seus méritos. Dióxenes Laercio, Ateneo de Náucratis, Plutarco e Valerio Harpocracio, entre outros, falan dela ou a empregan.
Demo

Un demo é, segundo o cristianismo, un anxo que se rebelou contra Deus e que pasou a loitar pola perdición da humanidade. Na antigüidade, porén, o termo tiña outra connotación, referíase a un xenio que inspiraba os individuos tanto para o ben coma para o mal.
Nas relixións do Oriente Medio, así como nas derivadas das tradicións abrahámicas, incluíndo a demonoloxía medieval cristiá, un demo é considerado un "espírito impuro", o cal pode causar unha posesión demoníaca e pode ser expulsado polo ritual do exorcismo. No ocultismo de Occidente e a maxia renacentista (unha mestura de maxia greco-romana, demonoloxía xudía e tradición cristiá), un demo é unha entidade espiritual que pode ser conxurada e controlada. Na literatura moitos dos demos foron anxos caídos. Etimoloxía
O termo «demo» vén do grego δαιμών (transliteración: daimōn), a través do termo latino daemonium, designando un espírito moi sabio. O demo en Galicia
En Galicia, o demo recibe numerosas denominacións populares: abelurio, cachán, cachano, cachizo, demachiño (máis propiamente, aplícase a demos pequenos como o diano burleiro), démaro, demiño, demócharo, democho, demóncaro, demonche, demoncre, demontre, demóñaro, demoño, demoro, déncaro, dencho, déngaro, denllo, dentre, deño, diabo, diabro, diantre, diaño, mafarrico, rabeno, rabudo, resalgario, sucio / zucio ou trasno. Tamén se lle denomina mediante nomes propios, como Donai (que pode proceder de Adonai, un dos nomes que recibe Deus na Biblia), Leonardo, Pedro, Perecho, Perello, Perete, Xan ou Xan Moxico, ou Xuncras (posible contaminación con Xudas). E, finalmente, denominacións eufemísticas coas que se pretende non pronunciar o seu nome, por se o demo o puidese interpretar como que se lle invoca: o Cornudo, o Escuro, o das botas, o das zapatillas, o dos dentes longos, o Nemigo, o Pecado, o Rabudo, Papá Xarriña. Resulta común referirse a el como Arrenegado sea! .
Por suposto, tamén se utilizan as denominacións literarias máis clásicas, como Belcebú, Luzbel e Lucifer (que resplandece ), Satán ou Satanás.
Demo (Grecia)

Na Grecia antiga, o demo (en grego: δῆμος, pobo) era unha subdivisión da Ática, a rexión de Grecia arredor de Atenas. Os demos xa existían, como meras parcelas de terras no rural, a partir do século VI a. C. , e mesmo antes, con todo só adquiriron un significado máis importante despois das reformas de Clístenes, no 508 a. C. Nestas reformas, a inscrición nas listas de cidadáns de cada manifestación pasou a ser obrigatoria para a obtención da cidadanía, que ata entón se conseguía mediante a asociación cunha fratría ou grupo familiar. Ao mesmo tempo, creáronse demos na propia cidade de Atenas, onde antes non existían. En total, ao final das reformas de Clístenes, Ática dividiuse en 100 demos. A transformación do demos en unidades fundamentais do Estado debilitou os genos, grupos familiares aristocráticos que até entón dominaran as fratrías.
Un demo funcionaba até certo punto como unha polis en miniatura, e algúns demos, como o de Eleusis e Acarnas, de facto consistían de cidades importantes. Cada demo tiña un demarco (demarchos) que a supervisionava, ben como diversos outros funcionarios civís, relixiosos e militares. Cada demo tiña os seus propios festivais relixiosos, e era responsábel por colectar impostos e gastar a súa renda da mellor maneira.
Os demos foron categorizados cos outros demos da mesma área, formando trittyes, grupos de poboación máis grandes, que á súa vez se combinaron para formar as dez tribos (phylai) de Atenas. Cada tribo contiña un trittys de cada unha das tres rexións: a cidade, a costa e o campo.
Demo de Laplace

Na historia da ciencia, o Demo de Laplace é un hipotético "demo" ideado no 1814 por Pierre Simon Laplace tal que, se coñecera o momento e posición precisa de cada átomo do universo, entón, por medio das Leis de Newton, podería coñecer todo o futuro e pasado dos sucesos cósmicos. Cita orixinal
Laplace cría no determinismo causal, como é expresado na seguinte cita da introdución ós Essai: A intelixencia citada é referida a miúdo como Demo de Laplace. Hai que notar que a descrición da hipotética intelixencia descrita como demo non vén de Laplace, senón de biógrafos posteriores: Laplace víase como un científico que tiña esperanza no progreso da humanidade baseado nun coñecemento científico do mundo que, cando se acadase, ía necesitar unha tremenda capacidade para facer cálculos instantáneos.
Demo de Maxwell

De acordo coa segunda lei da termodinámica, a entropía dun sistema illado non diminúe( Todo Sistema abandonado á súa propia sorte dexenera ). Para mostrar que tal lei ten carácter estatístico, J. C. Maxwell, no 1871, argumentou que a presenza dun “demo” intelixente microscópico violaría esa lei!
Ese minúsculo ser intelixente conseguiría observar o estado microscópico dun sistema físico e aproveitar a ocorrencia de flutuacións favorábeis para diminuír a entropía.
Segundo Maxwell: “Mais se concebermos un ser cuxas faculdades son tan aguzadas que se consegue acompañar cada molécula no seu curso, tal ser, cuns atributos incluso esencialmente tan finitos como os nosos, sería capaz de facer o que actualmente nos é imposíbel facer. Pois vemos que as moléculas nun recipiente cheo de ar a unha temperatura uniforme móvense con velocidades que non son de ningún modo uniformes. Supoñamos agora que tal recipiente se separa en dous anacos, A e B, por medio dunha divisoria no cal hai un pequeno furado, e que un ser, que pode ver as moléculas individuais, abre e fecha este orificio, de xeito que permite que soamente as moléculas máis rápidas pasen de A para B, e soamente as máis lentas pasen de B para A. El polo tanto, sen gasto de traballo, elevaría a temperatura de B e abaixaría a de A, en contradición coa 2a lei da termodinámica. ”
Por que este “demo” non viola a 2a lei da termodinámica?
Desde entón, innúmeros físicos tentaron escapar desta posibilidade. Szilard (1929) fixo un grande avance ao argumentar que a caída de entropía do gas compensaríase cun aumento da entropía na cabeza do “demo”. Esmiuzando esta idea, na década de 1950, Brillouin e Gabor argumentaron que a medición que o “demo” fai da posición dunha molécula é o que levaría a un aumento compensatorio de entropía (a absorción dun fotón disipa enerxía).
Cando todo parecía resolto, Charles Bennett (IBM) – que se dera a coñecer ao mostrar que é posíbel facer calquera computación de maneira reversíbel – mostrou que é o borrado de información o que disipa enerxía no “demo”, e non a mera realización dunha medición!
Esta explicación é hoxe en día a hexemónica, mais aínda hai discípulos de Brillouin que a combaten.
Democracia directa

A democracia directa, tamén chamada democracia radical ou democracia cara a cara, é un mecanismo no que cada unha das persoas asociadas a determinada agrupación poden expor en igualdade de poder os seus puntos, iniciativas e propostas actuando directamente sobre ela e dirixíndoa en equipo. Fai énfase na decisión e o cumprimento común de acordos mutuos, sendo entón unha forma de democracia na que os membros dunha asociación (laboral, empresarial, cidadanía local) participan directamente no proceso de toma de decisións políticas, cada asociado representándose a si mesmo en igualdade de dereitos e obrigacións.
Ao opor democracia directa a democracia representativa, rexéitase a todo representante que pretenda falar en nome doutros, actuar no seu lugar ou no seu interese. Nocións operativas
Algúns métodos de democracia directa poden dar aos cidadáns poderes lexislativos e executivos á vez, aínda que a maioría, propostos ou practicados, dan aos cidadáns a dirección do proceso lexislativo, deixando a función executiva a delegados sen maior poder deliberativo que o de asociados, é dicir como encargados e non como autoridades.
A democracia directa, nun sentido moderno, consta de tres alicerces concretos: A asemblea como manifestación da iniciativa popular
A delegación revogable
O mandato imperativo
A democracia directa enténdese como "goberno directo" mediante consultas e/ou asembleas de asociados. Teñen eles o dereito a propor, aprobar ou vetar leis e son quen de dereito e de feito detentan o poder colectivamente, así como poden retirar o apoio a un delegado en calquera momento.
No aspecto operativo, cada asociación de democracia directa, para funcionaren da mellor maneira, tería que ser o máis próxima posible aos seus membros, con dirección autónoma e entre grupos relativamente lixeiros. A coordinación entre asociacións de democracia directa require unha estrutura confederal ou federalista.
Democracia racial

Democracia racial é un concepto que nega a existencia do racismo no Brasil. Trátase como mito e ideoloxía pois pretende expresar a validez dunha suposta democracia plena que se estendería a persoas de todas as razas, a pesar das desigualdades e privilexios motivados polo racismo estrutural no país.
O termo foi empregado por primeira vez por Gilberto Freyre en 1962 e está vinculado á súa tese do Lusotropicalismo, segundo a cal os portugueses foran mellores e máis amigábeis colonizadores que outras potencias europeas. Denota a crenza de que Brasil escapou da racialización das persoas e por tanto da discriminación racial vista noutros países, como os Estados Unidos. Os investigadores sinalan que a maioría dos brasileiros non se consideran racistas e, supostamente, non danan nin promoven ás persoas en función da raza. Grazas a isto, aínda que a mobilidade social dos brasileiros pode ser reducida por varios factores, como o xénero e a clase social, a discriminación racial sería considerada irrelevante. A democracia racial, porén, está desmitificada polos sociólogos e antropólogos que estudan os prexuízos e por diversos indicadores sociais e económicos que revelan desigualdades ligadas á etnia. Os prexuízos están arraigados na sociedade a grande escala. Por iso, a verdadeira democracia racial é un obxectivo que aínda está lonxe de acadarse e polo de agora é un mito que tenta crear unha imaxe positiva da sociedade, que non coincida cos feitos documentados. O mito da Democracia racial no Brasil
Carlos Hasembalg afirma que ao principio e final do Segundo Imperio iniciouse a proclamación da República brasileira que acreditaba a Brasil sen existencia de problemas de orde racial. Explicando o concepto de orixe da comparación efectiva da situación racial observada nos Estados Unidos naquela época. Hasenbalg, conclúe que hai semellanzas coas elites doutros países latinoamericanos e compara as súas realidades coas estadounidenses, e afirma que hai dous patróns raciais atopados nos Estados Unidos, no Brasil e en América Latina. Estes parecen posuír dous puntos centrais: Primeiramente o concepto do branquecemento da pel, como un ideal da pel clara, entendido como un proxecto nacional implementado por medio de políticas selectivas de inmigración europea.
O segundo concepto provén das elites políticas e intelectuais con respecto aos seus propios países, supostamente caracterizados pola harmonía e tolerancia racial e ausencia de discriminación, dándose o ocultamento e negación do racismo
Thomas E. Skidmore entende que o branquecemento baséase na presunción de superioridade branca. Afirmando que o que se busca é que a poboación teña a pel máis clara debido aos supostos xenes de raza branca, que prevalecerían sobre as demais persoas. Afirmando así que o branqueamento produciría unha poboación mestiza, capaz de facerse sempre máis branca, tanto cultural como fIsicamente.
Demografía de Europa

Europa tiña no ano 2010 unha poboación duns 735000000 habitantes (o 11 % da poboación mundial), dos que 501259840 viven en países pertencentes á Unión Europea. Existen diferenciais de poboación importante, por exemplo os 82 millóns de habitantes de Alemaña e os escasos 400. 000 de Malta, ou 300. 000 de Islandia. Densidade
A densidade total de poboación é de 70 hab. /km², se ben non é homoxénea; existen grandes baleiros demográficos no interior das penínsulas Ibérica e Helénica, ao mesmo tempo hai zonas como a dorsal europea (SE de Gran Bretaña ou NO de Italia) cuxas densidades superan a media de Europa. Crecemento de poboación
Con respecto ao crecemento natural de Europa hai que salientar o escaso incremento, debido á baixa natalidade e mortalidade; sendo este ás veces negativo. As maiores taxas de crecemento danse en países como Irlanda e as máis baixas en países do sur como España. Aínda así estados como o español conseguen medrar grazas ao saldo migratorio. Esperanza de vida
A esperanza de vida da Europa aproxímase aos 80 nos homes e elévase por enriba desta cifra nas mulleres, sendo unha das máis altas do planeta. A estrutura demográfica dá unha perspectiva de Europa como unha poboación envellecida.
O continente caracterízase por unha grande importancia do sector terciario o que nos leva a un proceso de urbanización importante no que máis do 77 % da poboación vive en cidades. Estes núcleos na súa maioría son de tamaño pequeno e medio. Pero tamén se dan casos de grandes aglomeracións urbanas coma a de Londres ou Madrid. Estrutura da poboación segundo o sector económico
As actividades económicas deixan o seguinte panorama: Un sector primario moi desenvolvido e con baixa participación da poboación (5, 2 % da poboación activa e un 3 % do PIB). Esta media deixa lugar a diferenzas entre países (Reino Unido 0, 95 % - Polonia 18, 4 %). Existen medidas de regulamento para este sector dentro de institucións da Unión Europea; como a PAC (Política Agraria Común) e un importante número de retos de futuro mirando cara a un mundo globalizado e a ampliación da UE.
A industria ocupa en torno ao 25 % da poboación e contribúe ao PIB nun 30, 6 %. As principais zonas industrias da Europa ocupan o sur de Inglaterra, un eixe que se forma en torno á Canle da Mancha, o val do Rin, a chaira do Po e diversas puntos illados como Lisboa, Madrid ou Atenas. Así e todo este sector tende a concentrarse en determinadas zonas deixando baleiros e rexións pouco desenvolvidas industrialmente (sur de España, Grecia, Portugal. .. ) Cabe destacar que nestas zonas a UE trata de intervir. Esta intervención ven da man de reestruturar os sectores en crise, innovar en tecnoloxías promovendo o investimento, a I + D, garantir a libre competencia e evitar a deterioración medioambiental.
O sector terciario ou dos servizos ocupa case ao 63% da poboación e contribúe ao PIB cun 66, 3 % do total. Cabe destacar a grande importancia do sistema de transporte e de telecomunicacións e do turismo así como o comercio interno e o internacional.
Demografía de Luxemburgo

O 37% da poboación luxemburguesa é de orixe estranxeira: 13% portugueses - sendo o portugués a terceira lingua máis falada no país -; 6, 6% franceses; 4, 3% italianos; 3, 4% belgas e 2, 2% alemáns.
Demografía de Mónaco

Mónaco tiña en 2017 unha poboación de 37. 550 habitantes, residentes en tres distritos. A parte máis densamente poboada é o barrio de Saint Roman ao norte do país. A poboación de Mónaco é inusitada xa que os monegascos son unha minoría no seu propio país. A maior parte dos residentes son cidadáns franceses, seguidos polos italianos (16%) e os monegascos (16%). O restante 21% pertence a outras 125 nacionalidades que fan que a poboación de Mónaco sexa internacional. Datos de poboación
Nome do país: Principado de Mónaco
Habitantes: 37. 550
Área: 2 km2
Capital: Mónaco
Densidade: 18. 469 hab. /km2
Demostrativo

O demostrativo é unha subclase semántica inserida na clase de palabra dos determinantes e que se caracteriza por integrar aqueles vocábulos que actúan como sinaladores ou mostradores, é dicir, vocábulos que serven para sinalar ou mostrar seres e entes, sen amentalos, situándoos no eixo espacial e/ou temporal.
A función principal do demostrativo no discurso é a deíxe. Orixe
O paradigma do demostrativo latino, orixe do presente nas linguas romances, era máis amplo có das destas. Á parte dun sistema de tres elementos (HIC, HAEC, HOC / ĬSTE, ĬSTA, ĬSTUD / ĬLLE, ĬLLA, ĬLLUD), existía un demostrativo de identidade (IDEM, EADEM, IDEM), outro de identidade adversativa (IPSE, IPSA, IPSUD) e un anafórico (IS, EA, ID).
A mesma potencialidade expresiva e o moito uso dos demostrativos provocou a súa rápida evolución e a transformación do seu paradigma. O primeiro que se perdeu, xa no período posclásico, foi IS, substituído por HIC. Inmediatamente, o mínimo corpo fónico e a desvalorización semántica provocan a desaparición de HIC, do cal só quedan pegadas en vocábulos lexicalizados como HAC HORA > agora, HOC ANNO > hogano, PER HOC > pero.
Iniciada xa a reestruturación do sistema latino, ĬLLE tomou o valor anafórico de IS e HIC especializándose en dúas funcións, o pronome persoal de terceira persoa e o artigo.
No latín falado existía a tendencia a reforza-los demostrativos mediante IPSE ou antepondo a partícula ECCE. Así, xunto a ĬSTE, existía ECCISTE e, xunto a ĬLLE, ECCILLE. ECCILLE (> aquel) quedou como única forma deíctica ante o anafórico ĬLLE.
A desaparición de HIC fai que ĬSTE ocupe o primeiro chanzo da deíxe, dando lugar a un paradigma deíctico bimembre: ĬSTE (> este) / *ACCUĬLLE (> aquel). Esta é a realidade que aínda se mantén nalgunhas linguas romances.
Noutras linguas, IPSE pasa a se-lo 2º chanzo deíctico, perdendo a posibilidade de expresa-la identidade, a cal se expresará grazas a reforzos como o a partícula MET: METIPSI(SSI)MUM > *medipsimu > medesmo > meesmo > mesmo. Evolución
A tripla diferenciación do sistema latino mantívose nas linguas iberorromances: en portugués (este / esse / aquel), asturiano (esti / esi / aquel) e castelán (este / ese / aquel), mentres que non o fai completamente no ámbito catalán (aquest / aquell), que só conserva os tres graos en casos máis restrinxidos: nos pronomes mantense no catalán xeral (açò / això / allò), mentres que nos demostrativos o valenciano presenta a inclusión dun termo intermedio (aqueix, eixe, este). No resto das linguas europeas, unha tripla distinción baseada na distancia só se dá tamén en éuscaro (hau / hori / hura), irlandés (seo / sin / siúd) e grego (αυτός / τούτος / εκείνος; autós / toútos / ekeínos)
Demotix

Demotix foi un portal de xornalismo cidadán e unha axencia de fotografía. Outros portais de xornalismo cidadán son por exemplo Wikinews, I-report da CNN e, entre outros, Merinews. O obxectivo era permitir a xornalistas independentes e afeccionados compartir as súas noticias baseadas en fotoxornalismo, sendo por iso un sistema de contidos xerados polos usuarios. Os dereitos de autor deses contidos fotográficos podían ser vendidos aos demais medios de comunicación. O sitio web foi lanzado en xaneiro de 2009 polo CEO Turi Munthe e o COO Jonathan Tepper e estaba baseado en Londres, Reino Unido. O obxectivo do Demotix era "axudar o xornalismo", conectando xornalistas independentes cos medios de comunicación tradicionais.
Demotix foi mercada por Corbis Corporation en novembro de 2012.
O 22 de xaneiro de 2016, tódalas páxinas do sitio web de Demotix foron redirixidas á páxina principal de Corbis Images, onde aparecía un anuncio e algúns FAQs sobre a venda de Corbis Images a Visual China Group. Simultaneamente Visual China Group/Getty anunciaron nos seus sitios web a adquisición de Corbis Images por VCG e o acordo de licenza con Getty.
Demultiplexor

En electrónica dixital, un demultiplexor é un circuíto combinacional que ten unha entrada de información de datos d e n entradas de control que serven para seleccionar unha das 2n saídas, pola que ha de saír o dato que presente na entrada. Isto conséguese aplicandolles ás entradas de control a combinación binaria correspondente á saída que se desexa seleccionar. Por exemplo, de querermos que a información que temos na entrada d, saia pola saída S4, na entrada de control hase de pór, de acordo co peso desta, o valor 100, que é o 4 en binario.
No campo das telecomunicacións o demultiplexor é un dispositivo que pode recibir a través dun medio de transmisión compartido un sinal complexo multiplexado e separar os distintos sinais integrantes deste encamiñándoos ás saídas correspondentes.
O sinal complexo pode ser tanto analóxico como dixital e estar multiplexado en calquera das distintas formas posíbeis para cada unha deles. O demultiplexor é un circuíto combinacional que aínda que a función básica é a que explicamos, pode utilizarse en moitos casos como decodificador e adopta calquera das funcións que un decodificador realiza.
Unha aplicación moi práctica dos demultiplexores utilizados como decodificadores, de o combinarmos cunha porta NON-E NAND, é a xeración de funcións lóxicas, de modo, que se nos dan a función lóxica F S3(2, 4, 5, 7), as saídas correspondentes aos uns lóxicos conectaríanse á porta NON-E. Neste caso a entrada de información pódese utilizar como entrada inhibidora de a mantermos a cero lóxico, e subíndoa a un, cando queremos inhibir a xeración da función.
Unha das funcións que realiza o decodificador hexadecimal como demultiplexor, é a función de conectar, a senllos contadores, C0 a C15, que reciben os impulsos dunha entrada común a todos. Cada un posúe unha entrada de inhibición que segundo o estado en que se atopa (0, 1), permite ou non que se realice a contaxe dos impulsos. Cada entrada de inhibición conéctase a unha saída do demultiplexor.
Demy

O demy foi unha moeda escocesa de ouro introducida por Roberto III (1390-1406), co valor de medio lion ou media coroa escocesa de ouro.
O seu nome vénlle do francés demi, que significa "medio", precisamente polo seu valor fraccionario. Historia
Roberto III (1390-1406)
Do mesmo xeito que ocorreu co lion, baixo Roberto III producíronse dúas emisións de demy: unha forte e outra lixeira. A primeira cuñouse entre os anos 1390 e 1403; tratábase dun demy con valor de 2 xilins e 6 peniques (ou sexa, 30 peniques ou 1/8 da libra escocesa), cun peso de ca. 1, 95 gramos.
Neste primeiro demy, amósase no anverso o escudo co tradicional león rampante das armas de Escocia, rodeado pola lenda ROBERTVS + DEI + G ⠇REX + SCOTO ("Roberto, pola graza de Deus, rei dos escoceses"). O reverso está ocupado por un sautor con flores de lis nos cuadrantes e senllos trifolios nos cuadrantes superior e inferior, coa lenda XPC REGNAT XCP VINCIT XPC IMPERAT ("Cristo reina, Cristo conquista, Cristo manda").
Na segunda emisión, máis lixeira, producida entre 1390 e 1406, o demy foi cuñado co mesmo valor e unha tipoloxía e lendas moi semellantes, aínda que o seu peso foi abaixado a 1, 30 gramos.
Xacobe I (1406-1437) e Xacobe II (1437-1460)
Xacobe I retomou a cuñaxe do demy. No entanto, neste caso o seu valor ascendeu a 9 xilins (ou 9/20 da libra escocesa), en consonancia co seu peso, que tamén ascendeu a ca. 3, 50 gramos.
Neste demy, o león escocés do anverso aparece dentro dunha cartela cadrada e, no reverso, amósase un sautor no centro flanqueado por flores de lis, dentro dunha orla de seis arcos con cuadrifolios nas enxuntas. As lendas son IACOBVS DEI GRACIA REX SC ("Xacobe, pola graza de Deus, rei dos escoceses") para o anverso e SALVVM FAC POPVLVM TVVM DNE ("Oh, Señor! Salva o teu pobo") para o reverso.
Paralelamente, Xacobe I cuñou tamén moedas de medio demy, coa metade do valor, é dicir 4 xilins e 6 peniques.
A derradeira emisión do demy produciuse a nome de Xacobe II, cunha métrica, unha tipoloxía e un valor idénticos aos do seu predecesor.
Demódamas de Halicarnaso

Demódamas ou Demodamante (en grego antigo: Δημοδάμας, en latín: Demodamas), fillo de Arístides, foi un xeneral seléucida e escritor grego nado en Mileto ou, segundo outros, en Halicarnaso. Traxectoria
Serviu como xeneral dos seléucidas na época de Seleuco I Nicátor e Antíoco I Sóter, e foi sátrapa de Bactria e Sogdiana. A partir das súas campañas e das súas experiencias escribiu unha obra autobiográfica na que describiu as provincias que gobernou e conquistou, que foi utilizada por numerosos xeógrafos posteriores como Plinio o Vello e Estevo de Bizancio. Ateneo de Naucratis di que tamén escribiu unha obra sobre a cidade de Halicarnaso.
Demótico exipcio

O termo demótico (do grego demotika, "popular", acuñado por Heródoto) designa unha escrita usada para a lingua exipcia, así como o estado desta lingua durante o tempo en que se utilizou.
A escrita demótica constituíuse durante a época saíta do Antigo Exipto e impúxose durante a época tolemaica. O seu testemuño máis antigo é contemporáneo de Psammético I (664-610 a. C. ). O demótico é unha simplificación da escrita hierática, ela mesma unha simplificación da escrita xeroglífica, creada posibelmente no marco das reformas administrativas afrontadas durante a XXVI dinastía. A multiplicación dos documentos producidos polos escribas esixía unha escrita aínda máis cursiva e rápida. Nacido en Sais, o demótico estendeuse a todo o Exipto para a burocracia e a literatura e o hierático ficou reducido aos documentos relixiosos, de onde lle ven o nome. Ao contrario que o hierático, o demótico si que se gravaba en pedra e madeira. A comezos do século IV, o demótico foi definitivamente substituído polo grego e o seu último uso data de 451, sobre os muros do templo de File.
Como lingua, o demótico caracterízase pola abundancia de formas verbais analíticas e de sufixos e substantivos compostos.
O demótico foi unha das tres escritas empregadas na Pedra de Rosetta, conxuntamente coa grega e a xeroglífica, o que lle permitiu a Jean-François Champollion descifrar esta última.
O alfabeto copto, creado a partir do grego uncial, tomou varios signos demóticos para representar sons non presentes no grego.
Denar macedonio

O denar (en macedonio: денар, transcrito denar) é a divisa oficial da Macedonia do Norte. Subdivídese en 100 дени (deni). O código ISO 4217 es MKD e a súa abreviatura común Ден (Den). Historia
O goberno macedonio decidiu recuperar para a nova unidade monetaria do país o nome dunha moeda histórica macedonia. O dinar (nome derivado do denario romano) era o nome que recibiron un bo número de moedas dende a Idade Media, como os antigos dinares macedonio, húngaro ou croata.
A moeda introduciuse o 26 de abril de 1992 e naquela época era equivalente ao dinar convertible iugoslavo (YUN). O 5 de maio de 1993 reformouse a moeda, e un novo dinar (MKD) equivalía a 100 dos antigos (MKN). É emitida polo Banco Nacional de Macedonia do Norte (en macedonio: Народна банка на Република Македонија/Narodna Banka na Republika Makedonija). Moedas
As moedas que se atopan en circulación corresponden aos valores seguintes: Billetes
Os billetes en circulación oficial (serie de 1996) descríbense a continuación: 10 MKD
Tonalidade: violeta e amarelo
Anverso: torso da deusa exipcia Isida do século III a. C.
Reverso: un mosaico da Basílica de Stobi (século V) simbolizando unha ave do paraíso
50 MKD
Tonalidade: ocre e azul
Anverso: moeda de cobre do período do emperador Anastasio I e arco da Igrexa de San Panteleimon en Gomo Nerezi, Skopje
Reverso: o arcanxo Gabriel nun fresco da Igrexa de San Xurxo en Kurbinovo (lago Prespa)
100 MKD
Tonalidade: violeta e marrón
Anverso: detalle do rosetón dun teito nunha vivenda típica de Debar
Reverso: o gravado "Skopje" do neerlandés Jacobus Harevin visto dende unha xanela típica albanesa
500 MKD
Tonalidade: laranxa, vermello e verde oliveira
Anverso: máscara de ouro do século VI a. C. achada en Trebenista, Ohrid
Reverso: flor de papoula
1000 MKD
Tonalidade: marrón e púrpura
Anverso: icona da Virxe Episkepsis co neno Xesús (século XIV) na Igrexa de Santa Sofía en Ohrid
Reverso: detalle da Igrexa de Santa Sofía en Ohrid
Denario

Para a moeda de bronce da República de Roma de igual valor (10 ases), ver decussis. Denario (en latín: denarius; plural: denarii) foi moeda máis común e típica da época republicana da Roma antiga, e da que aínda se conservan innumerables pezas, denomínase denario. Coñécese con este nome á moeda de prata equivalente a 10 ases, cuxo peso nos 50 primeiros anos da súa institución foi dun sextante de onza; ou sexa, de 4, 54 gramos, entrando 72 pezas nunha libra. Cando o ás baixou de peso a unha onza, o denario reduciuse a 3, 90 gramos (ou sexa, de 84 pezas nunha libra) sen diminuír máis peso ata a época do Emperador Nerón, pero comprendendo 16 ases en lugar dos 10 que lle correspondían polo seu nome. Como divisores do denario, figuran: o quinario, que valía a metade daquel, equivalente a cinco ases.
o sestercio ou a cuarta parte dun denario, equivalente a dous ases e medio. Os tipos do anverso nos denarios e os seus divisores foron ao principio figuras de divindades romanas, a semellanza dos ases, levando, do mesmo xeito que os quinarios, a cabeza de Roma personificada, cuberta con gálea ou casco (que moitos confunden con Minerva). No reverso, levan a figura de Dióscuros (Cástor e Pólux) tirando do carro da Vitoria ou unha cuadriga (catro cabalos) arrastrando o carro de Xúpiter ou de Marte, de onde veñen os nomes de bigato e cuadrigato que se adoitan dar ás devanditas pezas. Moito máis tarde, en sucesivas emisións, irán desaparecendo as referidas divindades para dar lugar a figuras moi variadas, segundo o capricho do maxistrado que dirixía a cuñaxe e que consistían en representacións de antigos personaxes, recordos de familia, emblemas ou símbolos da mesma, e despois, fazañas ou empresas do respectivo maxistrado. Chegado o final da República ou época do Triunvirato de Xulio César, empezou a figurar nunha cara das moedas o retrato do personaxe que as autorizaba.
Dendrobranquiados

A dos dendrobranquiados (Dendrobranchiata) é unha suborde de crustáceos decápodos coñecidos como gambas, e como lagostinos os de maior tamaño, dos que están descritas 540 especies reunidas en sete familias, e cun rexistro fósil que se estende até o período devoniano.
Diferéncianse doutros animais relacionados, tales como os Caridea (os camaróns) e os Stenopodidea (os chamados camarões limpadores en portugués), pola forma en que se ramifican as branquias (ao que deben o seu nome) e polo feito de que as femias non incuban os ovos, senón que os liberan directamente na auga.
Teñen o terceiro par de pereiópodos quelado, coa excepción dalgunhas especies que o presentan reducido, e a pleura do segundo somito do abdome non se sobrepón á do primeiro.
Saen do ovo con forma nauplius e pasan no seu desenvolvemento polas fases larvais de protozoea, zoea e poslarva.
De pequeno tamaño, poden alcanzar unha lonxitude de até 330 mm, e unha masa de até 450 g, e son amplamente pescados e criados para o consumo humano. Taxonomía
Superfamilia Penaeoidea Rafinesque-Schmaltz, 1815 Familia Aciculopodidae † Feldmann & Schweitzer, 2010 Unha única especie do Devoniano:
Xénero Aciculopoda
Aciculopoda mapesi Familia Aegeridae † Burkenroad, 1963 con 2 xéneros do Mesozoico:
Aeger
Acanthochirana Familia Aristeidae Wood-Mason, 1891 con 26 especies viventes en 9 xéneros, e un xénero fósil Familia Benthesicymidae Wood-Mason, 1891 con 41 especies en 4 xéneros Familia Carpopenaeidae † Garassino, 1994 con 2 especies do cretáceo no
Xénero Carpopenaeus Familia Penaeidae Rafinesque-Schmaltz, 1815 con 216 especies viventes en 26 xéneros, e varios xéneros extintos, os máis deles do Mesozoico Familia Sicyoniidae Ortmann, 1898 con 43 especies no
Xénero Sicyonia Familia Solenoceridae Wood-Mason, 1891 con 81 especies en 9 xéneros Superfamilia Sergestoidea Dana, 1852 Familia Luciferidae De Haan, 1849 con 7 especies do
Xénero Lucifer Familia Sergestidae Dana, 1852 con 90 especies vivas en 6 xéneros, e dous xéneros monotípicos extintos.
Deng Xiaoping

Deng Xiaoping (en chinés tradicional: 鄧小平; en chinés simplificado: 邓小平; pinyin: Dèng Xiǎopíng; Wade-Giles: Teng Hsiao-p'ing) (Escuchar), nado en Guang'an, Sichuan o 22 de agosto de 1904 e finado en Pequín o 19 de febreiro de 1997 foi un político chinés, máximo líder da República Popular da China dende 1978 ata os últimos anos da súa vida.
Baixo o seu liderado, a República Popular da China emprendeu as reformas económicas de liberalización da economía socialista que permitiron a este país acadar unhas altas cotas de crecemento económico. Fronte a estes éxitos na economía, Deng exerceu un poder de marcado carácter autoritario, e o seu papel foi decisivo na represión violenta das protestas da praza de Tian'anmen en 1989.
Membro do Partido Comunista da China dende os seus anos de estudo en Francia e na Unión Soviética, Deng converteuse nun dos dirixentes máis importantes do partido durante a época de Mao Zedong. Porén, a súa proximidade ideolóxica ao entón presidente da República Popular Liu Shaoqi, fixo del un dos albos da Revolución Cultural e Deng e Liu foron acusados de dereitistas e contrarrevolucionarios. Apartado da cúpula do poder durante eses anos, Deng volveu ao primeiro plano da actividade política trala morte de Mao, impoñéndose finalmente ao sucesor deste, Hua Guofeng, na loita polo poder. A diferenza do seu antecesor, as súas aparicións públicas foron escasas.
Durante os últimos anos da súa vida, Deng non ocupaba ningún cargo político e, aqueixado de párkinson, apenas podía seguir os asuntos de estado. Con todo, seguiu a ser considerado o líder supremo da China ata a súa morte. Legado
Deng Xiaoping foi considerado ata a súa morte o líder supremo da China, e mesmo despois da súa desaparición, o Partido Comunista seguiu a grandes trazos as políticas que Deng puxera en marcha. O seu sucesor Jiang Zemin cedeu o poder a outro dirixente tamén achegado a Deng, o expresidente da República Popular da China Hu Jintao.
Segundo os seus partidarios, baixo o liderado de Deng, a China, con máis de mil millóns de habitantes, iniciou unha época de desenvolvemento económico sen precedentes. A pesar dos problemas sociais que se derivaron das reformas económicas, consideran que as súas políticas sacaron da pobreza absoluta centos de millóns de chineses e situaron a China no camiño de converterse nunha das superpotencias económicas do mundo.
Fronte a estes éxitos no desenvolvemento económico e social da China, Deng Xiaoping foi criticado pola súa forma de goberno autoritaria e polo seu papel no uso da forza contra os manifestantes da praza de Tiananmen en 1989. Non obstante, algúns analistas consideran que o estilo de goberno de Deng foi máis humano e altruísta có do seu predecesor Mao Zedong e a diferenza de Mao, Deng non promoveu o culto á súa persoa.
Xunto a estas visións positivas da figura histórica de Deng Xiaoping tamén houbo analistas de ideoloxía marxista que criticaron o abandono da ortodoxia comunista e a introdución de políticas económicas capitalistas. Así, responsabilizan a Deng de arrebatar aos traballadores e campesiños o control do Estado para deixalo en mans dos grandes burócratas e empresarios.
Dengue (vestimenta)

O dengue é unha peza de vestir que forma parte da indumentaria tradicional galega. Está formado por un anaco de tea que ten forma de aspa, de tal forma que ao colocarse sobre o torso, cruza o peito e os seus extremos átanse nas costas. Características
Pode ser liso, ou estar ricamente bordado e adornado, por exemplo con flores bordadas e aplicacións de abelorios multicolores ou prateados, dependendo da tradición da localidade concreta. Era unha peza de roupa feminina tradicional no noroeste da Península Ibérica, en Galicia, Asturias e parte de León. Nalgúns lugares substitúese por un pano que vai atado ás costas.
Posibelmente a orixe desta peza débese á necesidade de abrigar o peito, sen utilizar os pesados e incómodos mantóns de pano propios dos días máis fríos do inverno.
A forma do dengue despregado é parecida a un segmento de círculo cos extremos alongados. Está ben cortado se se pode colocar sobre os ombros, cruzado no peito por diante e coas puntas nas costas, á altura da cintura. Xeralmente se coloca poñendo un imperdíbel no cruzamento do peito e outro unindo os dous extremos nas costas, ou cun broche de prata ou outro metal.
Pénsase que era unha peza de roupa que simbolizaba o casamento. Era habitual que as mulleres fosen soterradas co el posto, xa que casadas en vida debían continuar casadas na morte. Este é un dos motivos polos que, comparando con outras prendas, foron conservados poucos nas casas.
Denis Mukwege

Denis Mukengere Mukwege, nado o 1 de marzo de 1955, é un xinecólogo congolés. En 2018 Mukengere e Nadia Murad recibiron xuntos Premio Nobel da Paz polo seu esforzo en erradicar a violencia sexual como arma de guerras en conflitos armados. Traxectoria
É o fundador do Hospital Panzi de Bukavu, onde está especializado no tratamento de mulleres que sufriron unha violación en grupo por forzas rebeldes e militares. Mukwege converteuse nun experto mundial na reconstrución interna do dano causado por esta clase de agresións sexuais.
Mukwege tratou milleiros de mulleres que foron vítimas de violacións de guerra dende a Segunda Guerra do Congo, algunhas delas máis dunha vez, levando a cabo 10 cirurxías ó día. Ten descrito como as súas pacientes chegan ó hospital, polo xeral en terribles condicións, e algunhas veces até espidas. En 2014 Mukwege foi galardoado co Premio Sakharov da Unión Europea. Un ano antes, en 2013, recibiu o primeiro dos tres nomeamentos para o Premio Nobel da Paz. O 28 de maio de 2015, Mukwege foi honrado como Doutor en Leis pola Universidade Harvard.