Declaración de Independencia de Estonia

A Declaración de Independencia de Estonia, formalmente titulada Manifesto aos Pobos de Estonia (en estoniano: Manifest Eestimaa rahvastele), é o documento fundacional que estableceu a República democrática independente de Estonia en 1918. Emitida a raíz do colapso do Imperio Ruso na Revolución de 1917, a I Guerra Mundial, a ocupación bolxevique de Estonia e a declaración do golpe de estado alemán durante a I Guerra Mundial. A soberanía nacional de Estonia e o compromiso coa gobernanza democrática. A declaración anunciaba e explicaba a separación de Estonia do antigo Imperio Ruso, e declarou a república, recentemente creada, como un país neutral naquela en curso da Primeira Guerra Mundial.
A Declaración foi redactada baixo a supervisión do Comité de Salvación de Estonia e adoptada o 21 de febreiro de 1918 por unanimidade polo Consello de Anciáns da Asemblea Provincial de Estonia. Foi lida publicamente por primeira vez o 23 de febreiro de 1918, ás 20. 00 horas, dende o balcón do teatro Endla de Pärnu por Hugo Kuusner, delegado da Asemblea Provincial. Este acto marcou a primeira proclamación formal da independencia de Estonia. A proclamación en Pärnu precedeu á declaración oficial en Tallin o 24 de febreiro de 1918, cando o Goberno provisional de Estonia asumiu o control.
A Declaración de Independencia de Estonia proclamou formalmente a Estonia como república democrática soberana, delimitada dentro das súas fronteiras históricas e etnográficas. Arraigado en reivindicacións históricas, culturais e étnicas, o manifesto foi á vez unha declaración política e un acto simbólico de autodeterminación nacional. Esbozou os principios dun estado libre e democrático, garantiu as liberdades civís e estableceu o camiño para a construción das institucións nacionais de Estonia. A declaración serviu como pedra angular para a República de Estonia, influíndo no seu marco legal e político e inspirando a loita pola independencia da nación ao longo do século XX. Desde entón, o 24 de febreiro celébrase o Día da Independencia de Estonia, o día nacional de Estonia. Contexto histórico
Primeiras propostas para a independencia de Estonia
Dende que Estonia pasou a formar parte do Imperio Ruso, despois da Gran Guerra do Norte, o espertar nacional estoniano, no século XIX, reafirmou a identidade étnica estoniana e abriu o camiño para as aspiracións nacionalistas cara á independencia do país. Un aspecto significativo do movemento foi a recollida e preservación do folclore de Estonia, incluídos os mitos e tradicións precristiás, que fomentaron un sentimento de orgullo nunha era imaxinada ou histórica de liberdade anterior ás Cruzadas do Norte. Este espertar cultural levou á publicación da épica nacional de Estonia, Kalevipoeg, de Friedrich Reinhold Kreutzwald en 1857. A épica, escrita en verso rúnico, fala dun reino mítico estoniano precristián e inclúe unha coñecida profecía sobre o regreso do rei Kalev.
No seu discurso moi publicitado de 1868, Carl Robert Jakobson avanzou aínda máis os ideais nacionalistas, idealizando a antiga liberdade dos estonianos como un "tempo de luz", contrastándoo co "período de escuridade" que trouxo a dominación cristiá, e imaxinando un "amencer" de renovación. Expresou a súa esperanza en reformas que ofrezan máis dereitos e mellores condicións aos estonianos, especialmente aos agricultores, o que indica o optimismo para un futuro máis brillante.
A idea dunha Estonia republicana foi mencionada por primeira vez por escrito por Andres Dido, unha figura do movemento nacional de Estonia. En 1882, o poema de Dido, Eesti sõalaul ("Canción de guerra de Estonia") incluía a liña "e sobre a República de Estonia", marcando a referencia máis antiga coñecida a unha República de Estonia. Dido imaxinaba Estonia como unha república e defendía a igualdade e a solidariedade entre as nacións. O concepto dunha Estonia independente vai ser expresado por Juhan Liiv no seu coñecido poema Kas vašad? ("Ensinarásme? "), onde escribiu: "Algún día, haberá un Estado Estoniano". Aínda que o poema non ten data, o crítico literario Friedebert Tuglas suxeriu que probablemente se inspirase nos acontecementos revolucionarios de 1905. Malia que, daquela, Juhan Liiv, estaba nun manicomio e pensar nu estado estoniano independente semellaba utópico, esas palabras convertéronse nun poderoso símbolo das aspiracións de Estonia pola soberanía e a identidade nacional.
Durante a Revolución de 1905, fundáronse os primeiros partidos políticos estonianos legais. Convocouse un congreso nacional de Estonia, que reclamaba a unificación das áreas de Estonia nun único territorio autónomo e o fin da rusificación. Os disturbios foron acompañados por manifestacións políticas pacíficas e disturbios violentos con saqueos no distrito comercial de Tallín e en varias mansións de ricos terratenentes da zona rural de Estonia. A bandeira de Estonia, adoptada pola Sociedade de Estudantes de Estonia desde 1881, tivo un papel destacado durante estas manifestacións. En decembro de 1905, o primeiro intento de declarar a Estonia como país independente tivo lugar na aldea de Vaali, Järvamaa. O goberno tsarista respondeu cunha represión brutal; unhas 500 persoas foron executadas e centos máis encarceradas ou deportadas a Siberia.
A Primeira Guerra Mundial e a Revolución de Febreiro
Durante a Primeira Guerra Mundial, máis de 100. 000 homes estonianos foron recrutados no Exército Imperial Ruso, con aproximadamente 8. 000 a 10. 000 mortos e un de cada cinco feridos. No medio das dificultades e escaseza causadas pola guerra, as ideas de formar un exército nacional de Estonia comezaron a gañar relevancia. Os disturbios civís na fronte interior alimentaron aínda máis as demandas de maior autonomía, especialmente cando os estonianos e outros grupos minoritarios buscaron alivio do control imperial. En maio de 1916, o político Jüri Vilms renovou o chamamento á autonomía nacional, aliñándose coas aspiracións anteriores de unificar Estonia e partes de Livonia nunha única entidade administrativa.
A Revolución de Febreiro de 1917 trouxo un importante trastorno a Estonia. O 15 de marzo, unha folga en Tallín converteuse en protestas, con manifestantes atacando institucións gobernamentais, liberando presos e desmantelando as estruturas administrativas do Goberno provincial. Isto coincidiu coa abdicación do tsar Nicolao II, marcando o fin do goberno autocrático en Rusia. Cando as institucións estatais se disolveron, Estonia comezou a avanzar cara ao autogoberno. As eleccións para o Consello de Deputados dos Traballadores e Soldados de Tallín tiveron lugar, e o consello reuniuse por primeira vez o 16 de marzo, sinalando o inicio dunha gobernanza local máis organizada. Dos 198 delegados elixidos, 58 eran bolxeviques, 87 socialrevolucionarios, 29 menxeviques e 22 apartidistas.
O 19 de marzo, Jaan Poska foi nomeado como o primeiro gobernador estoniano da gobernación de Estonia polo Goberno provisional ruso. Isto marcou o inicio da autoridade administrativa do Goberno provisional na rexión. Pouco despois, do 24 ao 27 de marzo, representantes de cidades e municipios de Estonia reuníronse en Tartu para discutir un novo sistema de goberno para substituír o control da nobreza báltica. Aínda que se considerou o modelo electoral de Finlandia, escolleuse un sistema máis sinxelo de eleccións xerais e indirectas como medida temporal, o que supuxo un paso fundamental cara ao autogoberno. O 31 de marzo presentouse ao Goberno Provisional o proxecto de Lei de Goberno Local, que sinala unha crecente determinación entre os líderes de Estonia para formalizar a autonomía.
O 8 de abril, preto de 40. 000 estonianos, incluíndo ata 15. 000 soldados, marcharon en Petrogrado (actual San Petersburgo), a entón capital de Rusia, para reclamar autonomía para a súa terra natal. Portando bandeiras de Estonia e cantando cancións patrióticas, os manifestantes entregaron a súa petición ao Goberno Provisional Ruso no Palacio de Tauride. Os seus esforzos deron os seus froitos poucos días despois, cando o 12 de abril o Goberno Provisional ditou a Lei de Autogoberno Temporal de Estonia. Este decreto concedeu unha autonomía significativa, unindo a gobernación do norte de Estonia coas rexións de lingua estonia de Livonia para formar unha entidade autónoma. Este logro, nacido dos esforzos coordinados dos líderes estonianos en Tartu, Petrogrado e Tallín, enfrontouse á resistencia das faccións bolxeviques e imperialistas. Non obstante, estableceu unha base para o avance das aspiracións nacionais de Estonia, evolucionando desde as demandas de autonomía ata as aspiracións de igual posición nunha Rusia federativa.
O ano 1917, tamén viu cambios críticos na organización militar de Estonia. Baixo o liderado de Konstantin Päts, estableceuse a Oficina Militar de Estonia, e o coronel Siegfried Pinding foi nomeado para formar un rexemento de Estonia. En xullo de 1917, o Primeiro Congreso de Soldados Estonianos elixiu un Alto Mando Militar Estoniano, de novo baixo o liderado de Päts, consolidando aínda máis o exército como unha forza clave na loita de Estonia pola autodeterminación. Estes esforzos políticos e militares combinados sentaron as bases para a eventual declaración de independencia de Estonia.
Asemblea Provincial de Estonia
O Goberno Provisional Ruso decretou que a asemblea provincial se crearía con membros elixidos por sufraxio universal indirecto. As eleccións para os 62 deputados da Asemblea Provincial de Estonia celebráronse por etapas, cos representantes da comunidade rural elixidos en maio-xuño e os representantes das cidades elixidos en xullo-agosto. As eleccións impulsaron o establecemento e a reorganización dos partidos nacionais estonianos, con seis partidos representados na asemblea xunto con tres deputados independentes e representantes das minorías de fala alemá e sueca. As eleccións foron tomadas en serio polas faccións políticas estonianas, incluídos os nacionalistas e os bolxeviques. Non obstante, a nobreza báltica boicoteou en gran medida o proceso e moitos alemáns consideraron a asemblea ilexítima. Ademais, os soldados e mariñeiros rusos, unha forza revolucionaria significativa en Estonia, estiveron notablemente ausentes da Asemblea Provincial, o que reflectía a crecente división entre os nacionalistas estonianos e o movemento revolucionario.
A primeira sesión da Asemblea Provincial celebrouse o 1 de xullo de 1917 no Castelo de Toompea. No seu discurso de apertura, o gobernador comisario Jaan Poska proclamou simbolicamente unha nova era para que os estonianos gobernasen a súa terra. As decisións iniciais da asemblea incluíron o establecemento do estoniano como a súa lingua oficial de traballo e a elección de Artur Vallner como o seu presidente temporal. A Asemblea Provincial tamén nomeou o Goberno Provincial Estoniano. En medio da crecente inestabilidade en Rusia, a asemblea asumiu gradualmente poderes máis aló dos que normalmente se lles outorgan aos órganos de goberno provinciais, evolucionando ata se converter, de facto, nunha lexislatura nacional de facto. Como manifestación evidente deste papel ampliado, entrou en uso o termo Maapäev ("Dieta da Terra"). En xullo, a asemblea estableceu un consello de anciáns, composto polos seus líderes e representantes de todos os partidos políticos, que desempeñou un papel fundamental na orientación do movemento independentista durante os períodos nos que a asemblea completa non podía reunirse.
A captura de Riga polas forzas alemás o 3 de setembro e o posterior avance alemán en Estonia influíron profundamente nas accións da asemblea. Nunha sesión extraordinaria, a asemblea debateu a formación dunha unión coas nacións bálticas e escandinavas e comezou a sentar as bases para a representación estranxeira. O 26 de setembro, en resposta ás esixencias bolxeviques de disolución, a asemblea declarouse representante legal do pobo estoniano e formou unha comisión para redactar unha proposta para o futuro goberno de Estonia, facendo fincapé en que o propio pobo estoniano determinaría a súa constitución, posiblemente mediante un referendo. Aínda que a asemblea inicialmente afirmou o lugar de Estonia dentro dunha Rusia federativa e democrática, reservouse o dereito de buscar a independencia se tales condicións non se materializasen. No outono de 1917, o caos da guerra, incluída a ocupación alemá do arquipélago de Estonia Occidental durante a Operación Albión e a retirada das forzas rusas, estimulou unha maior unidade entre os nacionalistas estonianos. Aínda que, inicialmente, moitos consideraban pouco práctica a independencia total, os partidos políticos estonianos apoiaron cada vez máis a idea de que o futuro do país sería decidido pola súa futura Asemblea Constituínte, o que sinalaba un cambio significativo cara á soberanía.
Golpe bolxevique
Tralo golpe bolxevique que, en Petrogrado, derrocara o Goberno Provisional Ruso o 7 de novembro, o Comité Revolucionario de Guerra de Estonia declarouse a máxima autoridade de Estonia. Ao día seguinte, Viktor Kingissepp, vicepresidente do comité, asumiu a administración de Jaan Poska, emitindo ordes para a transferencia de poder. Os bolxeviques estableceron unha ditadura dun só partido, prohibindo todos os demais partidos políticos e introducindo regulacións temporais para os consellos das aldeas rurais. A influencia da ideoloxía bolxevique, particularmente entre os soldados e mariñeiros rusos estacionados en Estonia, permitiulles consolidar o poder en Tallín, o que supuxo un serio desafío para os movementos nacionalistas estonianos.
O golpe de estado de Petrogrado e os acontecementos posteriores en Estonia provocaron debates urxentes entre os líderes nacionalistas estonianos. Na noite do 26 de outubro, cando a noticia do golpe chegou a Tallín, membros do goberno provincial, incluído Jaan Poska, discutiron a posibilidade de declarar a independencia de Estonia. Os debates centráronse entón nos métodos polos que se podería acada-la independencia, con debates continuos sobre as accións a realizar. As faccións de dereitas da Asemblea Provincial defendían unha postura nacionalista decisiva, impulsando a autonomía e a independencia, mentres que os partidos de esquerdas dubidaban pois tiñan esperanzas sobre unha posible cooperación cos bolxeviques. Non obstante, houbo excepcións notables dentro de ámbolos dous bandos. A pesar do dominio bolxevique en Tallín, a Asemblea Provincial negouse a recoñecer a súa autoridade, marcando o comezo dun período de dobre goberno en Estonia.
En novembro de 1917, os bolxeviques disolveron formalmente a Asemblea Provincial, pero o seu control sobre Estonia seguía estando incompleto. Xurdiu unha dobre autoridade, coa administración bolxevique competindo contra as institucións nacionalistas. O movemento nacionalista obtivo un apoio significativo das forzas nacionais estonianas, especialmente do 1º Rexemento Estoniano, que gañara protagonismo defendendo Muhu durante a ofensiva alemá. O 8 de novembro, a asemblea xeral do rexemento instou á Asemblea Provincial a asumir a plena autoridade, suxerindo que se reunise en Haapsalu baixo a súa protección. O compromiso do rexemento cos ideais nacionalistas e o seu papel no mantemento da orde no oeste de Estonia foron fundamentais na resistencia ao dominio bolxevique. Os nacionalistas estonianos tamén recibiron o apoio dos soldados ucraínos estacionados en Estonia, que estaban menos influenciados polo bolxevismo.
Declaración de soberanía pola Asemblea Provincial
O 1 de novembro de 1917, durante unha reunión do Consello de Anciáns da Asemblea Provincial, fíxose evidente a necesidade de que Estonia atopase o seu propio camiño. Por suxestión de Jüri Vilms, o Consello aprobou unha resolución condenando a toma do poder polos bolxeviques en Petrogrado, considerándoa unha ameaza para a liberdade de todos os pobos de Rusia. A isto seguiulle unha decisión o 7 de novembro de convocar unha sesión da Asemblea Provincial e preparar eleccións para establecer unha Asemblea Constituínte estoniana. As negociacións iniciais con Jaan Anvelt, o líder bolxevique local, fracasaron, xa que rexeitou a idea do federalismo e advertiu á Asemblea que se disolvese, ameazando coa disolución se continuaba reuníndose. O Consello de Anciáns negouse a cooperar e, o 12 de novembro, os bolxeviques ordenaron a disolución da Asemblea mentres programaban eleccións para unha Asemblea Constituínte en xaneiro. A pesar disto, o Consello resolveu convocar a Asemblea o 28 de novembro desafiando a autoridade bolxevique.
O 28 de novembro de 1917, nunha sesión extraordinaria, presidida por Otto Strandman, a Asemblea Provincial adoptou tres resolucións históricas preparadas polo Consello de Anciáns. Estas decisións incluían plans para convocar unha Asemblea Constituínte estoniana, unha declaración que afirmaba a Asemblea Provincial como a autoridade suprema de Estonia ata que se convocase a Asemblea Constituínte e a concesión de poder lexislativo ao Consello de Anciáns e ao Goberno Provincial durante os períodos de recesión. Ao reclamar a autoridade suprema, a Asemblea Provincial separou legalmente a Estonia do estado ruso, afirmando o dereito dos estonianos a determinar o seu propio destino. Este acto sentou as bases para o establecemento dun estado estoniano independente, mesmo cando os lazos teóricos cunha federación rusa reformada aínda eran unha posibilidade.
A negativa da Asemblea a cumpri-las ordes bolxeviques de disolverse foi unánime, marcando unha postura desafiante a prol da autodeterminación. Aos poucos minutos de comezar a sesión, manifestantes bolxeviques irromperon na cámara, axitando bandeiras vermellas e declarando disolta a Asemblea Provincial. Simultaneamente, estalaron disturbios fóra do Castelo de Toompea, e varios membros da Asemblea sufriron agresións físicas. Estes acontecementos fixeron imposible que a Asemblea se reunise durante o día seguinte obrigando aos principais políticos nacionalistas a se agocharen. A pesar desta represión, nas eleccións de principios de 1918 organizadas polos bolxeviques, dous terzos dos votantes apoiaron os partidos que defendían a independencia nacional.
A principios de febreiro, os bolxeviques anularon as eleccións en curso e comezaron unha represión xeneralizada. Os nacionalistas estonianos, ante a represión bolxevique, cambiaron a súa estratexia. As reunións nos modestos salóns do Club de Intelectuais Estonianos no Teatro Estoniano de Tallín convertéronse no epicentro do movemento independentista. Durante unha destas reunións, decidiuse buscar a independencia por "medios revolucionarios". Isto requiría redactar unha Declaración de Independencia dirixida ao pobo estoniano e proclamala publicamente na primeira oportunidade axeitada, concretamente nun lugar onde se puidese arrebatar o control aos bolxeviques. Isto marcou un cambio decisivo na estratexia para acadar a soberanía estoniana, preparando o escenario para o anuncio público da independencia a finais dese mes.
Ofensiva alemá e o Comité de Salvación
No outono de 1917, formouse o Consello de Fideicomiso Báltico (Balti Usaldusnõukogu), reflectindo as aspiracións dos alemáns bálticos de independencia de Rusia. En outubro, Eduard von Dellingshausen, xefe da Cabalaría Estoniana, informou ao goberno alemán de que os alemáns bálticos cortaran efectivamente os lazos con Rusia. O xeneral Erich Ludendorff, a principios de novembro, salientou a necesidade de apoio dos estonianos e letóns durante as negociacións de paz de Brest-Litovsk, defendendo declaracións de secesión baseadas no principio de autodeterminación aprobado polos soviéticos. O 13 de decembro, a Cabalaría Estoniana declarou a independencia de Rusia e solicitou a ocupación militar alemá. A Cabalería Livonia fixo unha declaración similar o 30 de decembro.
En medio destes acontecementos, os líderes nacionalistas estonianos opuxéronse ao aliñamento coa ocupación alemá, propoñendo no seu lugar resistir declarando a independencia de Estonia para elevar a súa soberanía internacionalmente. Nunha reunión crítica do Consello de Anciáns o 6 de xaneiro, Gustav Suits, un destacado intelectual estoniano, defendeu a acción inmediata, salientando a importancia estratéxica dunha declaración de independencia tanto a nivel nacional como internacional, especialmente para os círculos democráticos de Alemaña. Unha declaración de independencia, argumentou, posicionaría a Estonia como unha entidade soberana no escenario internacional, contrarrestando a ameaza inminente de anexión por parte de Alemaña. Isto marcou un punto de inflexión, xa que os nacionalistas estonianos buscaron capitalizar a inestabilidade xeopolítica para afirmar o seu dereito á autodeterminación e sentar as bases para o recoñecemento internacional.
A urxencia deste esforzo medrou cando as forzas alemás lanzaron a Operación Faustschlag o 18 de febreiro, tras a retirada de Lev Trotski das negociacións de Brest-Litovsk. As tropas alemás desembarcaron preto de Virtsu o 20 de febreiro e avanzaron cara a Tallín. O 21 de febreiro, entregaron un ultimato ao goberno soviético esixindo a retirada rusa de Estonia, Finlandia, Letonia e Ucraína. As forzas alemás capturaron Haapsalu ese mesmo día e Valga o 22 de febreiro. A retirada das forzas bolxeviques soviéticas deixou un baleiro de poder, que os líderes nacionalistas estonianos viron como unha oportunidade fugaz. O 19 de febreiro, formouse o Comité de Salvación de Estonia baixo a autoridade da Asemblea Provincial, composto por Konstantin Päts, Jüri Vilms e Konstantin Konik. Este comité liderou a redacción da Declaración de Independencia de Estonia, que pronto se proclamaría para consolidar a reivindicación de soberanía de Estonia en medio da caótica paisaxe xeopolítica. Redacción e aprobación
A principios de 1918, baixo as restricións da ditadura bolxevique, era imposible establecer un estado estoniano independente por medios legais. Os nacionalistas estonianos decidiron proclamar a independencia publicamente mediante unha declaración. O 18 de febreiro, celebrouse unha reunión crucial no Club de Intelectuais Estonianos para deliberar sobre o borrador da Declaración de Independencia de Estonia. Os principios fundamentais da Declaración recibiron aprobación unánime e formouse rapidamente unha comisión para finalizar o texto. A comisión, formada por Karl Ast, Jüri Jaakson, Juhan Kukk e Jüri Vilms, todos membros da Asemblea Provincial, recibiu instrucións para completar o seu traballo ao día seguinte, reflectindo a urxencia da rápida evolución da situación política.
A Kukk encargóuselle a preparación do borrador inicial, traballando clandestinamente debido aos riscos das incursións bolxeviques. Cada frase foi redactada coidadosamente, con múltiples revisións para garantir a claridade e a precisión. Kukk escribiu o manifesto en follas soltas de papel de caderno, mantendo cada folla separada como precaución contra a posibilidade de que todo o documento caese en mans bolxeviques durante posibles redadas ou rexistros. O 20 de febreiro, o xornalista Johan Juhtund chegou a Tallín cunha proposta da dirección do 1. º Rexemento Estoniano para declarar a independencia baixo a protección do rexemento en Haapsalu. Despois de percorrer a cidade e atopar moitas figuras destacadas ausentes dos seus lugares habituais, Juhtund finalmente chegou ao Club dos Intelectuais, onde presentou a súa misión. Sorprendentemente, os líderes informárono de que a viaxe a Haapsalu non podía continuar de inmediato debido a que o manifesto aínda non fora completamente editado. A reunión concluíu cun acordo para reunirse de novo á mañá seguinte no mesmo lugar para finalizar e aprobar a declaración.
Esa noite, os líderes nacionalistas reuníronse no Club dos Intelectuais para discutir o borrador do manifesto. O enxeñeiro Ferdinand Petersen criticou o texto por ser demasiado xeral e semellante a un "folleto de propaganda", o que provocou revisións adicionais. Formouse un comité editorial de tres membros, composto por Juhan Kukk, Ferdinand Petersen e Jüri Jaakson, para refinar o texto. Non obstante, Jaakson abandonou a reunión antes de tempo, deixando a Peterson e Kukk para completar as revisións no apartamento de Kukk. "Sopesaron coidadosamente as palabras e frases para garantir que o manifesto expresase as aspiracións do pobo estoniano, aliñado coas opinións da maioría dos representantes, e que os pensamentos e expresións fosen claros e evitasen calquera futura malinterpretación".
O autor principal do manifesto, Juhan Kukk, traballou en estreita colaboración con Ferdinand Peterson para finalizar o texto. Kukk, operando baixo a ameaza constante das autoridades bolxeviques, redactou o manifesto en anacos de papel e revisouno en reunións. O 20 de febreiro, o borrador presentouse nunha reunión conxunta do Consello de Anciáns, o Goberno Provincial Provisional e representantes dos partidos políticos no Club de Intelectuais de Tallín. Reunidos arredor de mesas de xadrez, os asistentes discutiron e aprobaron o borrador con pequenos cambios. Un comité de edición final, incluídos Jaan Poska, Konstantin Päts e Juhan Kukk, completou o documento, garantindo que cumprise cos máis altos estándares de claridade e propósito.
A súa aprobación final tivo lugar ao día seguinte, na mañá do 21 de febreiro de 1918. A Declaración de Independencia completouse na mañá do 21 de febreiro. Unhas horas despois, durante outra reunión no Club dos Intelectuais, foi aprobada oficialmente polo Consello de Anciáns da Asemblea Provincial. Segundo Ferdinand Peterson, el e Juhan Kukk non incluíran esta sinatura antes, asumindo que os asinantes serían membros do Comité de Salvación. O manifesto publicouse, con data do 21 de febreiro, titulado "Manifesto a tódolos pobos de Estonia" e proclamaba a Estonia como unha república democrática independente. Proclamación pública
Plans iniciais
Unha vez completada, a distribución e duplicación da Declaración de Independencia de Estonia enfrontouse a importantes desafíos. Naquel momento, o control bolxevique sobre todas as imprentas de Tallín facía imposible producir o manifesto abertamente. Facer copias a man para a súa distribución supuña riscos considerables, xa que a súa captura polas autoridades bolxeviques podía levar ao arresto de membros da Asemblea Provincial e do goberno. A pesar destes perigos, preparáronse varias copias manuscritas do manifesto e introducíronse de contrabando en cidades clave como Pärnu, Haapsalu e Tartu, ocultadas creativamente en forros de roupa ou botas. A copia orixinal foi protexida por un oficial estoniano, que a escondeu nun sobre impermeable ata a proclamación oficial.
Aínda que a proclamación estaba prevista inicialmente para o 21 de febreiro, problemas loxísticos e de seguridade atrasárona. Inicialmente, escolleuse Haapsalu como lugar de celebración debido á presenza do 1. º Rexemento Estoniano, que se opoñía á influencia bolxevique. Non obstante, os informes sobre o avance dunha ofensiva alemá provocaron unha acción urxente. O coronel Ernst Põdder, do rexemento, solicitou que un líder nacional viaxase a Haapsalu para declarar a independencia polo que varios membros do Comité de Salvación e outros oficiais intentaron chegar a Haapsalu, pero víronse obrigados a regresar cando souberon que as tropas alemás xa entraran na cidade. A súa viaxe de regreso a Tallín estivo chea de perigos, incluídos enfrontamentos coas forzas bolxeviques mais conseguiron escapar ilesos. Porén, pode afirmarse que a proclamación de independencia se levou a cabo o 21 de febreiro, por E. Pödder quen, unha vez que marcharon os enviados nacionalistas, na noite do 20 de febreiro, dirixiu a oficiais e soldados nacionalistas e arrestaron os líderes bolxeviques locais e desarmaron os equipos das baterías de artillería suecas de Noa e do Batallón da Morte Vormsi que chegaran á cidade. Cando chegaron as tropas alemás nunha reunión co oficial ao mando, Pödder declarou que Estonia era un estado independente e se consideraba neutral na guerra ruso-alemá en curso.
Con Haapsalu baixo control alemán, Tartu xurdiu como unha localización alternativa para a proclamación. Como centro intelectual e nacionalista de Estonia, Tartu ofrecía un valor simbólico e o apoio potencial do Batallón de Reserva Estoniano estacionado alí. Non obstante, o 23 de febreiro, os avances alemáns cortaran as conexións ferroviarias coa cidade. Os esforzos para enviar representantes con copias da Declaración a Tartu víronse frustrados, o que obrigou aos líderes nacionalistas a reorientar os seus plans. Finalmente, Pärnu foi elixido como o lugar para a primeira proclamación pública, xa que ofrecía un ambiente máis favorable para afirmar a independencia estoniana evitando a interferencia bolxevique.
Proclamación en Pärnu
Na reunión do 20 de febreiro no Club de Intelectuais de Tallín, August Jürman propuxo Pärnu como un lugar alternativo para proclamar a independencia se outros plans fracasaban. Pärnu, cunha presenza bolxevique máis débil, considerouse unha alternativa máis segura. Antes da viaxe planeada a Haapsalu, Konstantin Päts instruíu a Hugo Kuusner para que procedese coa proclamación en Pärnu se fose necesario. Sen que os de Tallín o soubesen, produciuse un cambio significativo de poder en Pärnu o 20 de febreiro. A noticia do avance das forzas alemás fixo fuxir ás autoridades bolxeviques e, ao día seguinte, o comandante do Batallón Estoniano en Pärnu, anunciou que o batallón tomara o control. Esa noite, unha reunión pública confirmou a declaración de independencia, simbolizando o apoio do pobo á causa nacionalista.
O 22 de febreiro, o Batallón de Pärnu declarou oficialmente que o poder executivo en Pärnu fora transferido ás forzas nacionais estonianas. Mentres, os soviéticos e as tropas rusas fuxiron, abandonaron importantes subministracións, deixando a cidade baixo control nacionalista. Esa noite, os líderes locais, incluído August Jürman, reuníronse no Teatro Endla para discutir os cambios políticos e preparar unha proclamación formal de independencia. O ambiente estaba cargado de expectación mentres se sentaban as bases para o evento histórico. Ao día seguinte, 23 de febreiro, Jaan Soop, un funcionario do goberno nacionalista, chegou a Pärnu con dúas copias da Declaración. Estes documentos, agochados nas súas galochas e no seu abrigo, foran sacados de contrabando de Tallín en circunstancias terribles, e Soop escapaba por pouco da persecución bolxevique. O manifesto preparouse inmediatamente para a súa impresión na imprenta Meie Kodumaa, dirixida por Aleksander e Maria Jürvetson. Baixo a supervisión de Maria, a impresión completouse con urxencia, producindo entre 20. 000 e 60. 000 copias para a súa distribución. A pesar dos desafíos loxísticos, a Declaración chegou rapidamente aos centros urbanos e ás zonas rurais, garantindo a súa ampla difusión.
A declaración foi proclamada publicamente máis tarde esa noite, ás 20: 00 horas, dende o balcón do Teatro Endla. Hugo Kuusner, membro da Maapäev (Asemblea Provincial de Estonia), pronunciou o histórico discurso á luz dunha facha. O seu discurso foi recibido cun entusiasmo abafador pola multitude reunida. As nenas da escola local distribuíron cintas azuis, negras e brancas, simbolizando o orgullo nacional, mentres que o Batallón de Pärnu conmemorou a ocasión con salvas de fusil cerimoniais. A reunión culminou co canto do himno nacional, Mu isamaa, mu õnn ja rõõm (en galego, A miña patria, a miña felicidade e alegría) mentres a multitude celebraba a tan esperada declaración de independencia de Estonia.
Proclamación en Tallín
A situación en Tallín seguía sendo tensa, xa que os bolxeviques aínda mantiñan o poder. Os plans iniciais de que Jüri Vilms lese o manifesto o 23 de febreiro durante unha función nocturna no Teatro Estoniano frustráronse cando os bolxeviques declararon o estado de emerxencia e prohibiron as reunións públicas. A pesar disto, o profesor de arte conseguiu imprimir algunhas copias do manifesto esa noite, que foron distribuídas e colgadas pola cidade por Voldemar Päts e Aleksander Veiler. Mentres tanto, as forzas nacionais comezaron a mobilizarse a medida que a autoridade bolxevique comezaba a fraquear.
A situación cambiou drasticamente na noite do 23 de febreiro, cando as autoridades soviéticas enviaron unha mensaxe oficial sobre a transferencia de Estonia ás forzas alemás. Isto desencadeou a evacuación das forzas bolxeviques de Tallín na madrugada do 24 de febreiro, retirándose ao porto en preparación para a partida. Os nacionalistas aproveitaron a oportunidade, con grupos como a milicia de Aleksander Hellat avanzando para manter a orde e afirmar o control estoniano. Mentres os bolxeviques se resistían a perder o control do porto e da central eléctrica, as Forzas de autodefensa locais e os estudantes voluntarios repeleron os ataques, con sacrificios notables, incluíndo a ferida mortal do líder estudantil, Johann Muischneek, que máis tarde se coñecería como un dos primeiros mártires da Estonia independente. O Comité de Salvación reuniuse na sede do Banco de Estonia para coordinar os esforzos para a transferencia oficial do poder. Aínda que a declaración se asociou posteriormente coa sala principal do Banco Estatal, foron as circunstancias en rápida evolución as que facilitaron a proclamación oficial.
A impresión do manifesto en Tallín só foi posible despois de que os bolxeviques comezasen a súa retirada. Konstantin Konik, por encargo do Comité de Salvación, comezou a imprimir na imprenta de Päevaleht na tarde do 24 de febreiro. Coa axuda de Veiler, Karl Mikita e Arthur Devis, o manifesto produciuse en prensas manuais baixo vixilancia armada, e distribuíronse arredor de 200 exemplares pola noite. O Partido Laborista de Estonia desempeñou un papel importante neste esforzo, garantindo que o manifesto chegase aos espazos públicos de toda a cidade. Anteriormente, expúxose unha copia mecanografada na Farmacia Municipal de Tallin, na rúa Väike-Karja.
A declaración celebrouse formalmente o 25 de febreiro con cerimonias en escolas e igrexas, seguidas dun desfile militar no centro da cidade, durante o cal Konstantin Päts leu publicamente o manifesto á multitude reunida.
Proclamación noutras cidades
A Declaración chegou a Viljandi o 24 de febreiro, levada por Jakob Karu desde Pärnu. A cidade, atopábase agora baixo o control do 2º Rexemento Estoniano trala retirada das forzas bolxeviques na noite do 22 ao 23 de febreiro, e estaba relativamente tranquila pero incerta sobre a situación xeral en Estonia. Esa tarde, distribuíronse e expuxéronse carteis anunciando a proclamación de independencia, chamando á cidadanía a reunirse no concello. Ás 16: 00, o alcalde leu o manifesto en voz alta e izouse a bandeira nacional, simbolizando a nova independencia de Estonia. A multitude reunida cantou o himno nacional. Ao día seguinte, 25 de febreiro, o tenente do 2º Rexemento Estoniano, que liderou os seus soldados no canto do himno, deu unha segunda lectura do manifesto. En Paide, a independencia foi proclamada o 24 de febreiro baixo o liderado do capitán Jaan Maide, comandante do batallón estoniano local. A noite anterior, o batallón arrestara a líderes bolxeviques e asegurara instalacións clave, abrindo o camiño para a proclamación. Pola tarde, o xefe da milicia do condado, o escritor Jaan Lintrop, chegou a Paide cunha copia do manifesto de independencia. O 25 de febreiro, celebrouse unha reunión formal na praza da cidade de Paide, onde o capitán Maide leu publicamente o manifesto aos residentes. A cerimonia incluíu música, cantos e unha saúdo cerimonial por parte dos soldados. A Declaración foi posteriormente traducida ao alemán e os oficiais militares alemáns locais foron informados da declaración e de que Estonia pretendía manterse independente e neutral.
A proclamación de independencia chegou a Rakvere a través dun telegrama enviado polo tenente Theodor Käärik desde Tallín o 24 de febreiro. Malia o control bolxevique da oficina de correos local, Tõnis Kalbus, un antigo comisario do condado, interceptou a mensaxe e pasoulla a Mihkel Juhkam, xefe do goberno do condado. Distribuíronse copias da mensaxe por toda a cidade. O 25 de febreiro, os bolxeviques comezaron a retirarse e, na mañá do 26 de febreiro, o control de Rakvere pasou ás forzas nacionais, coa axuda do 4º Batallón Estoniano. Nunha reunión pública ese día, Tõnis Kalbus leu a Declaración, anunciando oficialmente a independencia de Estonia á poboación local.
O telegrama do tenente Käärik tamén chegou a Petrogrado e Narva. En Petrogrado, o xornal Eesti publicou a declaración de independencia no seu número do 26 de febreiro, incluíndo o texto completo da Declaración e as ordes do Comité de Salvación. Non obstante, a comunidade estoniana de Petrogrado pouco máis puido facer baixo o control bolxevique. Pola contra, os nacionalistas de Narva tomaron medidas adicionais. Na noite do 25 de febreiro, Christjan Kaarna, editor do xornal Meie Elu, convocou unha reunión de activistas independentistas nas instalacións do comité local do Partido Laborista e leu o telegrama de Käärik. O telegrama foi recibido con entusiasmo e, tras a emoción inicial, a mensaxe foi impresa e exposta publicamente. A imprenta K. Anvelt and Co. , dirixida por Jakob Kull, imprimiu uns 2. 500 exemplares antes das 8: 00 da mañá. Non obstante, a distribución do telegrama foi clandestina, xa que os bolxeviques aínda mantiñan un firme control en Narva. Pronto se produciron detencións masivas, que detiveron a difusión da mensaxe. Ao mesmo tempo, os bolxeviques anunciaron dende o concello que non existía unha entidade chamada República de Estonia, que o poder bolxevique en Tallín estaba seguro e que o telegrama distribuído era unha falsidade provocativa. Exemplares e copias
É probable que a declaración tamén se lise publicamente en Otepää o 25 de febreiro. O manifesto imprimiuse e distribuíuse en Pärnu, Paide e Tallín e descoñécese o número de exemplares impresos, variando moito as cifras entre 20. 000 e 60. 000 copias e chegando, mesmo ás 100. 000. Ademais, o texto publicouse o 25 de febreiro no xornal Päevaleht e o 26 de febreiro no xornal Eesti, con sede en Petrogrado. Estes esforzos aseguraron a ampla difusión da declaración, consolidando o anuncio da independencia estoniana tanto para o público nacional como internacional.
Por outra parte, tamén se establecen, polo menos, 2 copias do manifesto en que varían lixeiramente no título. Mentres un deles se titula Manifest Eestimaa rahvaste (en galego: Manifesto para o pobo de Estonia), o segundo titúlase Manifest kõigile Eestimaa rah vastele (Manifesto para tódolos pobos de Estonia). Tamén hai unha certa confusión respecto a data de edición. Así, na esquina inferior esquerda da primeira edición, o lugar de recompilación do manifesto indícase como «Tallín» e a data como «21 de febreiro de 1918»; no caso da segunda edición, ou falta a data ou é o 24 de febreiro. A primeira edición probablemente completouse en Pärnu, a segunda imprimiuse definitivamente en Tallin. A «edición de Pärnu (? )» corresponde exactamente ao orixinal (malia poder existir algúns erros de impresión), pero a «edición de Tallín» é algo diferente del. O autor Mati Graf, defende que o orixinal do manifesto se fixo despois das "correccións e aclaracións editoriais" do 21 de febreiro, razón pola que o que se publicou o 24 de febreiro non coincide palabra por palabra cos publicados anteriormente. Contido da Declaración
A declaración afirmaba a independencia de Estonia e esbozaba os principios da república recentemente establecida. O propósito da declaración era definir claramente a soberanía territorial, os principios legais e a futura gobernanza democrática do estado estoniano. Os autores traballaron durante toda a noite para garantir que o texto expresase as esperanzas e aspiracións do pobo estoniano. Foi deseñado como un documento fundacional do estado, semellante a unha constitución breve, que articulaba as liberdades, os dereitos e as responsabilidades dos cidadáns estonianos, ao tempo que pedía a formación dunha asemblea constituínte para establecer a gobernanza da nación. O manifesto declaraba Estonia unha república democrática independente. Estipulaba que a orde nacional do estado estoniano sería determinada pola futura Asemblea Constituínte de Estonia.
Referencias culturais e mitolóxicas
A Declaración de Independencia de Estonia comezaba cunha referencia simbólica ao perdurable espírito nacional e á esperanza centenaria de liberdade. Baseándose en imaxes do Kalevipoeg, a épica nacional estoniana, evocaba a profecía final de que "cando todas as espiñas, polos dous extremos, estoupan en chamas" e "Kalev volverá á casa para levar a felicidade aos seus fillos". Estas palabras conectaban a declaración coa herdanza mitolóxica de Estonia, presentando a independencia como o cumprimento dunha promesa longamente esperada. A Declaración concluía coa estrofa final de Mu isamaa, mu õnn ja rõõm, máis tarde o himno nacional, buscando a protección divina e a prosperidade para a nova república. Esta mestura de elementos mitolóxicos, espirituais e patrióticos elevaba a Declaración máis aló dun documento legal ou político, converténdoa nun símbolo de renacemento e unidade nacional.
O texto tamén salientaba a conexión ininterrompida entre as xeracións pasadas, presentes e futuras. Instaba aos "Fillos e Fillas da Nosa Patria" a honrar os sacrificios dos seus antepasados ​​e cumprir o seu deber coas xeracións futuras construíndo unha Estonia forte e independente. Esta reverencia interxeracional reflectía o núcleo da identidade estoniana, onde a familia, a herdanza e a veneración dos antepasados ​​estaban profundamente arraigadas, facendo eco de temas da relixión popular estoniana. Ao entrelazar a herdanza cultural e a loita pola independencia, a declaración presentaba o nacemento da república como a culminación de séculos de perseveranza e como unha misión sagrada para protexer a soberanía da nación para as xeracións futuras.
Goberno democrático
A Declaración de Independencia de Estonia poñía énfase na creación dun estado democrático, coa promesa de convocar unha Asemblea Constituínte para establecer a gobernanza e a orde xurídica da nación. O manifesto detallaba a inclusión dos territorios estonianos dentro das súas fronteiras e afirmaba a lexitimidade do Comité de Salvación, ao tempo que subliñaba a súa conexión coa Asemblea Provincial de Estonia. Ata que a Asemblea Constituínte puidese determinar a estrutura permanente do goberno, o manifesto confiaba poderes lexislativos e executivos á Asemblea e ao Goberno Provisional que esta establecería.
Un elemento central da declaración era un marco sólido de liberdades civís. Consagraba dereitos fundamentais como a igualdade ante a lei, a liberdade de expresión, de prensa, de relixión, de reunión, de asociación e o dereito de folga. O manifesto tamén garantía a seguridade e a protección da poboación e os seus bens, afirmando a responsabilidade do Goberno Provisional de abordar as cuestións sociais, económicas e organizativas urxentes. A declaración salientaba o compromiso de Estonia coa neutralidade nas relacións internacionais, expresando o desexo de neutralidade recíproca por parte doutros estados. Este compromiso cunha orde democrática e pacífica subliñaba a intención do país de comprometerse coa comunidade global como unha nación responsable e independente. Ao afirmar estes principios e dereitos democráticos, a Declaración de Independencia de Estonia estableceu unha base sólida para un estado-nación constitucional moderno. Estes elementos non só abordaban os desafíos inmediatos da construción da nación, senón que tamén proxectaban un compromiso a longo prazo cos ideais de democracia e soberanía.
Relacións étnicas
Aínda que a Declaración de Independencia de Estonia buscaba establecer un estado-nación étnico para o pobo estoniano, tamén destacaba o principio da igualdade de dereitos para todos os cidadáns. O manifesto serviu tanto como declaración de autodeterminación para os estonianos como invitación a outros grupos étnicos residentes no país a participar na nacente república. Este dobre propósito reflíctese no seu título orixinal, "Manifesto para os pobos de Estonia", que se dirixía a todos os habitantes da rexión, incluídas as minorías étnicas, como parte integral do proceso de construción do Estado. Kaarel Eenpalu, membro do comité da Asemblea Constituínte, comentou máis tarde que o novo estado buscaba establecer unha base libre de intolerancia ou opresión nacional.
Unha característica notable da declaración foi a súa promesa de autonomía cultural para as minorías étnicas. Garantía especificamente este dereito aos rusos, alemáns, suecos, xudeus e outros grupos dentro das fronteiras de Estonia, un compromiso progresista formalizado na Lei de Autonomía Cultural aprobada en 1925. Esta lei, única en Europa naquel momento, permitía ás minorías cunha poboación de máis de 3. 000 habitantes e con vínculos de longa data con Estonia formar consellos culturais e xestionar os seus asuntos culturais de forma independente. A lei foi restablecida despois de que Estonia restaurase a súa independencia en 1991.
Fronteiras estatais
A Declaración estableceu formalmente Estonia como unha república democrática soberana, definida dentro das súas fronteiras históricas e etnográficas. Esta proclamación marcou o comezo dos esforzos de Estonia para delimitar a súa integridade territorial, enumerando explicitamente as rexións que estiveran habitadas por estonianos durante moito tempo. Os territorios mencionados na Declaración incluían Harjumaa, Läänemaa, Järvamaa, Virumaa (incluíndo a cidade de Narva e os seus arredores), Tartumaa, Võrumaa, Viljandimaa, Pärnumaa e as illas bálticas de Saaremaa, Hiiumaa e Muhu. A declaración tamén esbozou un mecanismo para resolver disputas nas zonas fronteirizas, afirmando que a determinación final das fronteiras de Estonia con Letonia e Rusia se levaría a cabo mediante plebiscito despois da conclusión da Primeira Guerra Mundial.
Naquel momento, certas áreas mencionadas na declaración non formaban parte administrativamente do territorio estoniano. Esta afirmación de soberanía sobre territorios disputados subliñou as aspiracións nacionais incrustadas na declaración, a pesar das incertezas causadas polo colapso do Imperio ruso e o conflito global en curso.
A fronteira oriental con Rusia determinouse posteriormente mediante o Tratado de Tartu, tras a Guerra de Independencia de Estonia. A fronteira meridional con Letonia resolveuse mediante arbitraxe británica tras a crise de Walk, unha disputa territorial que xurdiu no período de posguerra. Legado
Aínda que as forzas alemás ocuparon Estonia pouco despois da proclamación, a Declaración sentou as bases para o recoñecemento internacional da independencia estoniana despois do final da Primeira Guerra Mundial. Tras a derrota das Potencias Centrais, Alemaña retirou as súas tropas de Estonia en novembro de 1918 e entregou formalmente o poder ao Goberno Provisional Estoniano. Os principios da Declaración convertéronse na base da República de Estonia, guiando o seu xurdimento como estado independente.
A invasión bolxevique rusa e a Guerra de Independencia de Estonia de 1918-1920 puxeron a proba a determinación da nación, culminando coa sinatura do Tratado de Tartu o 2 de febreiro de 1920. Este tratado asegurou a independencia de Estonia e estableceu as súas fronteiras orientais. En 1921, Estonia obtivo recoñecemento internacional e uniuse á Sociedade de Nacións, consolidando o seu lugar como estado soberano na comunidade global. Os ideais consagrados na declaración deron forma á gobernanza democrática e ao marco xurídico de Estonia, influíndo na identidade e as aspiracións nacionais. Os lugares asociados coa declaración (por exemplo, o balcón do Teatro Endla en Pärnu, onde a declaración se leu publicamente por primeira vez, e a praza adxacente) convertéronse en monumentos históricos. E, igualmente, o 24 de febreiro celébrase anualmente, dende 1919, como o Día da Independencia de Estonia. A viaxe para transportar a declaración de Tallin a Pärnu foi representada no primeiro episodio da serie de televisión estoniana de 2013, Tuulepealnė maa.
O documento hoxe en día
O 21 de febreiro de 2013, coincidindo co 95 aniversario da Declaración de Independencia de Estonia, inaugurouse unha exposición conmemorativa na Sala Verde da Casa Stenbock, sede do goberno estoniano en Tallin. A exposición presenta de xeito destacado o doucmento orixinal do Manifesto para os Pobos de Estonia, xunto cun borrador manuscrito do manifesto preparado por Juhan Kukk. O manifesto orixinal e unha fotocopia ampliada do borrador manuscrito de Juhan Kukk foron proporcionados polos Arquivos Nacionais de Estonia. A Sala Verde, agora coñecida informalmente como a Sala do Manifesto da Independencia, tamén exhibe retratos de persoas clave que contribuíron ao manifesto, incluídos Juhan Kukk e Jüri Jaakson, o que subliña o papel simbólico da sala na preservación e celebración do camiño de Estonia cara á independencia.