proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Condado de Monaghan

O condado de Monaghan (en gaélico irlandés Muineachán) é un condado da provincia do Ulster (República de Irlanda). É un dos tres condados que forman a provincia do Ulster sen ser parte de Irlanda do Norte. O nome, derivado de Muine Cheain, significa terra de pequenas lombas, referíndose aos numerosos drumlins que hai na área, que son leves outeiros formados pola acción dun glaciar.
Condado de Orange, California

Non confundir co condado de Orange, Nova York. O Condado de Orange (en inglés Orange County) é un dos 58 condados de California. Fundouse en 1889 e conta cunha poboación de 3046876 habitantes (2008), o que fai del o 2º condado máis poboado de California e o 5º dos Estados Unidos.
Sitúase ó sur dos Ánxeles e ó norte de San Diego. A súa capital é a cidade de Santa Ana, que ademais é a máis poboada, pero tamén conta con cidades tan salientables como Anaheim, Orange, Huntington Beach e Fullerton, todas elas con máis de 150. 000 habitantes.
Condado de Roscommon

O condado de Roscommon (en gaélico irlandés contae Ros Comáin) é un condado de Irlanda que forma parte da provincia de Connacht. A capital ten o mesmo nome que o condado, Roscommon.
Condado de Santa Clara, California

O Condado de Santa Clara é un dos 58 condados do estado de California. Segundo o censo do ano 2010 a súa poboación era de 1781642 habitantes. A súa capital está en San Jose, California, a décima cidade máis poboada dos Estados Unidos.
Localizado no extremo sur da baía de San Francisco, o altamente urbanizado val de Santa Clara Valley dentro do condado tamén é coñecido como Silicon Valley. Santa Clara é o condado con máis habitantes da área da baía de San Francisco, e un dos máis ricos dos Estados Unidos.
Condado de Sligo

O condado de Sligo (en gaélico irlandés Sligeach) é un condado da provincia de Connacht (República de Irlanda). O nome do condado, en gaélico, quere dicir "lugar onde abundan cunchas". No 2006 contaba cunha poboación de 60894 persoas espalladas por 1. 836 km². A súa capital é Sligo.
Condado de Wexford

O condado de Wexford (en gaélico irlandés Loch Garman) é un condado da República de Irlanda que forma parte da provincia de Leinster. O condado porta o nome da súa capital, Wexford, fundada polos viquingos co nome de Vestfjord ("Fiorde Occidental" no antigo nórdico).
Condado de Xiao

Condado de Xiao ou Xiaoxian (en chinés simplificado 萧县, en chinés tradicional 蕭縣 e en pinyin Xiāo Xiàn) é un condado do norte da provincia de Anhui, China, que limita coas provincias de Jiangsu ao norte e nordés e Henan ao oeste. Está baixo a administración da cidade de Suzhou, a nivel de prefectura. Antigamente formaba parte da provincia de Jiangsu, baixo a administración de Xuzhou. Pasou a formar parte da provincia de Anhui en 1950. Divisións administrativas
O condado de Xiao ten 18 vilas e 5 concellos. 18 vilas 5 concellos
Condado dos Ánxeles

O condado dos Ánxeles é un condado dos Estados Unidos de América, pertencente ó estado de California. A súa capital, da que toma o nome, é a cidade dos Ánxeles. Conta con 12. 308 km² de superficie e a súa poboación é de 10. 137. 915 habitantes (estimación de 2016), o máis poboado do seu estado e de todo o país.
Condados de Delaware

O estado estadounidense de Delaware ten tres condados: New Castle, Kent e Sussex, o estado con menos condados dos Estados Unidos. Condados
O código Federal Information Processing Standard (FIPS), que é usado polo goberno dos Estados Unidos para a identificación exclusiva dos condados, proporciónase con cada entrada. O código FIPS para cada condado enlaza aos datos do censo dese condado.
Condados de Hawai

O estado de Hawai (Estados Unidos) está composto por 8 illas principais que están reunidas en 5 condados: Condados
Condados de Massachusetts

Esta é unha lista dos 14 condados do estado de Massachusetts. Massachusetts aboleu oito deles, deixando cinco cun goberno de nivel local (Barnstable, Bristol, Dukes, Norfolk, Plymouth) e un, Nantucket, cun goberno combinado condado/cidade. Condados
Condados de Romanía

Romanía está dividida en 41 judeţe, ou condados, e o municipio de Bucarest (Bucureşti) - a capital.
Județ pódese traducir por xurisdición, pero é comunmente traducido como provincia ou condado (sendo realmente "comitat" a verba romanesa para isto, de "comte", "conde"). Representan as NUTS-3 do país (Nomenclaturas de Unidades Territoriais para fins Estatísticos – Nivel 3) dentro da Unión Europea e cada un deles posúe o seu goberno. A maioría dos condados reciben o seu nome polo seu río principal, mentres que outros pola súa maior cidade ou pola súa capital.
A primeira organización en județe dos principados de Valaquia e Moldova (onde eran nomeados ținuturi) data de finais do século XIV. A maioría do tempo desde que se formou a moderna Romanía en 1859, o sistema de divisións administrativas estivo baseado no dos departamentos franceses. O sistema mudou varias veces, variando o número de condados, dos 71 județe que existían antes da segunda guerra mundial até os 39 que houbo tras 1968. O sistema actual está vixente desde 1968 con pequenos cambios, sendo o último deles de 1997.
Segundo os datos de 2006 do INE romanés, a poboación media dos 41 condados é de 479. 300 habitantes por condado, sendo o condado de Iași o máis poboado (825. 000) e o condado de Covasna (223. 000) o menos. A superficie media por condado é de 5. 809 km2, sendo o condado de Timiș (8. 697 km2) o máis extenso e o condado de Ilfov (1. 583 km2) o máis pequecho. O concello de Bucharest é porén o de menos extensión e o máis poboado, con 1931200 habitantes e 228 km2.
Condados de Suecia

Suecia está dividida en 21 condados (län, en sueco), que son os seguintes (a letra denota a posición no mapa): AB: Estocolmo
AC: Västerbotten
BD: Norrbotten
C: Uppsala
D: Södermanland
E: Östergötland
F: Jönköping
G: Kronoberg
H: Kalmar
I: Gotland
K: Blekinge
M: Skåne
N: Halland
O: Västra Götaland
S: Värmland
T: Örebro
U: Västmanland
W: Dalarna
X: Gävleborg
Y: Västernorrland
Z: Jämtland
Condados de Xeorxia, Estados Unidos

Estes son os 159 condados do estado estadounidense de Xeorxia. Lista de condados
Condatis

Na relixión celta, Condatis era un deus adorado principalmente no norte de Gran Bretaña, aínda que tamén na Galia. Estaba asociado á confluencia dos ríos, en particular do Tyne e o Tees. Na época romana foi asimilado a Marte, probablemente pola súa función de curación.
Condate era tamén o nome celta de Rennes, a cidade dos redones.
Condensación

Denomínase condensación o proceso físico que consiste no paso dunha substancia en forma gasosa á forma líquida. Trátase xa que logo do proceso inverso ao da vaporización. De se producir directamente un paso de estado gasoso a estado sólido estariamos perante un proceso chamado sublimación inversa. Características
Aínda que o paso de gas a líquido depende, entre outros factores, da presión e da temperatura, xeralmente coñécese como condensación ao tránsito que se produce a presións próximas á ambiental. Cando se emprega unha sobrepresión elevada para forzar esta transición, o proceso pasa a denominarse licuefacción.
O proceso de condensación adoita acontecer cando un gas é arrefriado até o punto de resío. Porén, este punto tamén pode acadarse mediante variacións de presión. O equipo industrial ou de laboratorio necesario para realizar este proceso de maneira artificial chámase condensador.
As interrelacións entre os parámetros que determinan a condición do aire húmido represéntanse nos diagramas psicrométricos. A condensación é un proceso no que conflúen os factores de enerxía e entropía; namentres que o estado líquido é máis favorábel desde o punto de vista enerxético, o estado gasoso é o máis entrópico. Condensación na natureza
Na natureza dáse o proceso da condensación de vapor de auga ao baixar a temperatura, por exemplo, co orballo da madrugada. O vapor soamente se condensa nunha superficie cando a temperatura da devandita superficie é menor ca a temperatura do vapor. Durante este proceso a molécula de auga libera enerxía en forma de calor, a cal ocasiona unha sensación de temperatura maior nun ambiente moi cálido e húmido: a humidade condensada na nosa pel estanos a transmitir unha calor adicional. Asemade, esta humidade fai inútil o proceso natural de refrixeración por suor e evaporación. A temperatura ambiental tamén aumenta lixeiramente.
Condicionamento

En psicolingüística, chámase condicionamento a un mecanismo fisiolóxico de asociación entre un estímulo e un proceso de excitación interna ou externa repetido que a segue inmediatamente (ou polo menos pouco despois).
A asociación que realiza o individuo transfire a eficacia ao estímulo inicial que desencadea as reaccións que dependían inicialmente da excitación. Por exemplo, no famoso experimento do can de Pavlovski, a percepción do alimento desencadea o proceso de salivar nun can; se esa percepción do alimento é precedida dun son de campaíña varias veces, entón poderase desencadear a salivación con só o son da campaíña. O que se produciu foi unha transferencia de eficacia.
No así chamado condicionamento pavloviano, o suxeito pasivo sofre a situación experimental estímulo-resposta. En contraste con este, no condicionamento operante proposto por Skinner, o suxeito é libre de axir, mais a súa resposta é seguida dun reforzo que establece, así, o circuíto estímulo-resposta.
Este enfoque condutista resultou decisivo na formulación de diversas teorías. Especialmente, na adquisición da linguaxe, deu lugar á aparición do método condutista ou método audio-lingual.
Condicionamento clásico

O condicionamento clásico ou reflexo condicionado refírese a un proceso de aprendizaxe no que un potente estímulo biolóxico (por exemplo, a comida) está vencellado a un estímulo previo neutral (por exemplo, unha campá). Tamén se refire ó proceso de aprendizaxe que se produce grazas a este vencellamento, a través do cal o estímulo neutro trata eliciar unha resposta (por exemplo, a salivación) que adoita semellarse á obtida polo estímulo potente. Estes feitos básicos, foron estudados en detalle por Ivan Pavlov con experimentos con cans. Xunto co condicionamento operante, o condicionamento clásico converteuse na base do condutismo, unha escola da psicoloxía que foi dominante a mediados do século XX e que aínda ten unha importante influencia na práctica da terapia psicolóxica e no estudo do comportamento animal. O condicionamento clásico agora é o mellor entendido dos procesos básicos de aprendizaxe, e os seus substratos neurais están empezando a ser entendidos.
Condición precancerosa

Unha condición precancerosa ou condición premaligna é un termo usado para describir certas condicións ou lesións relacionadas con células anormais que están asociadas co risco de desenvolver un cancro. Clinicamente, as condiciós precancerosas abranguen unha serie de condicións ou lesións cun maior risco de desenvolver cancro. Algunhas das afeccións precancerosas máis comúns inclúen certos pólipos de colon, que poden progresar en cancro colorrectal, gammopatía monoclonal de significado incerto, que poden progresar a mieloma múltiple ou síndrome mielodisplásica, e displasia cervical e cancro cervical. Patoloxicamente, as lesións precancerosas poden variar dende neoplasia benigna, que son tumores que non invaden os tecidos veciños normais, até displasia.
Condicións de fronteira

En matemáticas, na rama das ecuacións diferenciais, un problema de valores de contorno é un sistema de ecuacións diferenciais provisto dun conxunto de restricións adicionais, as chamadas condicións de contorno ou condicións de fronteira. Unha solución para un problema de valores de contorno é a solución do sistema de ecuacións diferenciais que satisfaga as condicións de contorno.
Os problemas de valores límite xorden en moitas ramas da física. Os problemas que implican a ecuación de onda, así como a determinación de modos normais, clasifícanse a miúdo como problemas de valores de límite. Unha gran clase de problemas de valores de límite fundamentais son os problemas de Sturm-Liouville. A análise destes problemas implica as funcións propias do operador diferencial.
Para ser útil en aplicacións, un problema de valor de límite debe estar ben 'posto' ou formulado. É dicir, unha vez que se establecen determinadas condicións para o problema, haberá entón unha solución única, que depende continuamente das condicións implicadas.
Entre os primeiros problemas de valores de límite estudados está o problema de Dirichlet de atopar funcións harmónicas (solucións da ecuación de Laplace); a solución está determinada polo principio de Dirichlet.
As condicións de fronteira de Robin son un tipo de condición de fronteira que combina as características das condicións de Dirichlet e Neumann. Son aplicadas en múltiples contextos da física e enxeñaría, incluíndo a análise estrutural na arquitectura e o estudo de problemas de transmisión de calor.
Condicións estándar

Cando en termodinámica nos dan un valor de entalpía ou de entropía ou de calquera outra magnitude en condicións normais ou estándar o termo condicións normais ou estándar refírese a substancias (habitualmente a 1 mol das mesmas) no seu estado estándar (a forma máis estable da substancia a 1 atmosfera de presión e a unha determinada temperatura, que adoita ser 298 K ou 25 °C).
Represéntase poñendo un cero como superíndice, así H0 para referirse a entalpía estándar, S0 para referirse a entropía estándar e de igual xeito para outras magnitudes termodinámicas.
Cando nos referimos a volumes de gases, Condicións normais ou estándar de presión e temperatura ou presión e temperatura normais, son termos químicos que implican que a temperatura á que se fai referencia é de 0°C (273, 16 K) e á presión de 1 atm (definida como 101. 325 Pa).
A partir de 1982 a IUPAC recomendou empregar un valor para a presión estándar de 105 Pa 100 kPa (equivalente a 1 bar).
1 mol dun gas medido en condicións normais ocupa un volume de 22, 4 L.
Condicións normais

A expresión condicións normais emprégase moito para a medida de volumes de gases (sendo o volume de 1 mol dun gas medido en condicións normais 22, 4 L) e emprégase tamén frecuentemente no campo da termodinámica.
Cando nos referimos a volumes de gases, condicións normais de presión e temperatura (abreviadamente CNPT) ou presión e temperatura normais (abreviadamente PTN), son termos químicos que implican que a temperatura á que se fai referencia é de 0°C (273, 16 K) e á presión de 1 atm (definida como 101. 325 Pa).
A partir de 1982 a IUPAC recomendou empregar un valor para a presión estándar de 105 Pa 100 kPa (equivalente a 1 bar).
En Termodínámica a expresión condicións normais ou condicións estándar ten un significado distinto. Cando en Termodinámica nos dan un valor de entalpía ou de entropía ou de calquera outra magnitude en condicións normais ou estándar o termo condicións normais ou estándar refírese a substancias (habitualmente a 1 mol das mesmas) no seu estado estándar (a forma máis estable da substancia a 1 atmosfera de presión e a unha determinada temperatura, que adoita ser 298 K ou 25 °C).
Represéntase poñendo un cero como superíndice, así H0 para referirse a entalpía estándar, S0 para referirse a entropía estándar e de igual xeito para outras magnitudes termodinámicas.
Condicións normais de presión e temperatura

Enténdese por condicións normais de presión e temperatura as de 1 atm e 0 °C ( 273, 16 K)
Conditio sine qua non

Conditio sine qua non (ou condicio sine qua non) é unha locución latina orixinalmente utilizada como termo legal e que significa "condición sen a cal non". Refírese a unha acción, condición, ou elemento imprescindible e esencial.
En tempos recentes pasou dun uso soamente legal a un uso máis xeral en moitos idiomas: inglés, alemán, francés, italiano etc. En latín tardío, que é como se acuñou a locución, a fórmula emprega conditio, pero actualmente a frase atópase ás veces coa palabra condicio, que é a forma do latín clásico ( en latín clásico, conditio só tiña o sentido de "fundación", coa mesma orixe etimolóxica que a locución ab urbe condita, que se traduce como "dende a fundación da cidade" ). A frase utilízase tamén en economía, filosofía e medicina.
Exemplo da súa utilización: "Conditio sine qua non para optar ao posto de traballo ofertado é ter pasadas as probas de selección previas".
Condrite

A condrite é a inflamación das cartilaxes. Pode darse de diversas formas: mediante osteocondrite, costocondrite etc. O tecido cartilaxinoso cumpre a función de protexer e dar estrutura a certos órganos (como a larinxe ou a traquea) ou reducen o rozamento entre as superficies articulares e amortece os traumatismos sobre estas. Noutros casos dan forma a certas estruturas, coma o nariz ou o pavillón auricular. Así, as condrites poden afectar á integridade de moitas estruturas corporais.
Condrocito

Os condrocitos (do grego chondros, cartilaxe + kytos, célula) son as únicas células que se encontran nas cartilaxes. A súa misión é producir e manter a matriz do tecido cartilaxinoso, a cal consta principalmente de coláxeno e proteoglicanos. Aínda que o termo condroblasto aínda se usa bastante para describir a un condrocito inmaturo, o uso dese termo é desaconsellado por ser tecnicamente inexacto, xa que as células proxenitoras dos condrocitos (que son células nai mesenquimáticas) poden tamén diferenciarse en osteoblastos. A organización dos condrocitos na cartilaxe difire segundo o tipo de cartilaxe de que se trate e do lugar onde se localiza o tecido. Características
Os condrocitos atópanse en cavidades do tecido cartilaxinoso chamadas lagoas (lacunae). Case nunca teñen prolongacións, aínda que a súa superficie é bastante irregular vista ao microscopio electrónico. As células tenden a formar pequenos grupos, no que as células de cada grupo derivan da mitose dunha soa célula. O núcleo é redondo ou oval, o retículo endoplasmático e o aparato de Golgi están ben desenvolvidos, especialmente cando se está a formar a matriz da cartilaxe, momento no que o Golgi se fai extraordinariamente grande e solta vesículas cargadas de material da matriz, que se dirixen á membrana plasmática. Os condrocitos fabrican o coláxeno e os proteoglicanos da matriz no retículo endoplasmático e aparato de Golgi. Diferenciación
De menos diferenciadas a totalmente diferenciadas, a liñaxe dos condrocitos é a seguinte: Fibroblasto da unidade formadora de colonias (CFU-F)
Célula nai mesenquimal / célula do estroma da medula ósea (MSC)
Condrocito
Condrocito hipertrófico.
Cando nos estamos a referir ao óso ou á cartilaxe, as células nai mesenquimais (MSC) son normalmente denominadas células osteocondroxénicas (ou osteoxénicas, condroxénicas, osteoproxenitoras etc. ), xa que unha célula nai mesenquimal ten a capacidade de diferenciarse en condrocitos ou osteoblastos, dependendo do medio onde está. In vivo a diferenciación dunha célula nai mesenquimal nunha área vascularizada (como o óso) orixina un osteoblasto, entanto que nunha área non vascularizada (como a cartilaxe) orixina un condrocito. Os condrocitos sofren unha deferenciación terminal cando se fan hipertróficos durante a osificación endocondral. Esta última fase está caracterizada por importantes cambios fenotípicos na célula.
Condropatía

Condropatía é o termo médico que engloba todas as doenzas que afectan ás articulacións.
É un termo moi usado nas descricións de probas de imaxe, como a TAC ou a resonancia magnética, onde o radiólogo detecta unha anormalidade nalgunha das articulacións do corpo.
Condución térmica

A condución térmica é un dos medios de transferencia de calor que xeralmente ocorre en materiais sólidos, e é a propagación da calor por medio do contacto de moléculas de dúas ou máis substancias con temperaturas diferentes (metais, madeiras, cerámicas etc. ). Ocorre a propagación de calor sen transporte da substancia formadora do sistema, ou sexa, a través de choques entre as súas partículas integrantes ou intercambios enerxéticos dos átomos, moléculas, electróns.
Os metais, debido á súa elevada condutividade térmica, son excelentes medios de propagación de calor. Os gases e algúns sólidos, que posúen baixa condutividade térmica, son pésimos medios de propagación de calor.
En fluídos (líquidos e gases) tamén ocorre transferencia de calor por condución, porén nestes o aumento da temperatura provoca unha alteración na densidade do fluído na parte máis quente, o que provoca un movemento macroscópico. Ese desprazamento que xorde entre a parte do líquido máis quente e a máis fría aumenta a velocidade de transporte de enerxía térmica. A este fenómeno dáselle o nome de convección.
Pódese determinar o fluxo de calor transportado por condución pola Lei de Fourier: q ′ ′
q A
− k ∂ T ∂ x {\displaystyle q^{\prime \prime }
{\frac {q}{A}}
-k{\frac {\partial T}{\partial x}}} A expresión de arriba aplícase ao caso unidimensional, cando hai gradiente de temperatura só na dirección x.
En caso de que se coñezan as temperaturas de dúas superficies específicas e se queira calcular o fluxo de calor por condución entre elas, basta integrar a ecuación de arriba, que toma a forma: q ′ ′
k ( T 2 − T 1 ) L {\displaystyle q^{\prime \prime }
{\frac {k(T2-T1)}{L}}} A constante k, é a condutividade do material. Entre dúas substancias a que teña condutividade maior conseguirá transferir unha cantidade maior de calor, dada para unha mesma diferenza de temperatura.
Conducta

Conducta é un filme cubano de 2014 dirixido por Ernesto Daranas. Estreouse en febreiro de 2014, e posteriormente participou no Festival de Cinema de Málaga antes de estrearse asemade no Festival de Cinema Latino de Chicago e no Festival de Cinema da Havana en Nova York en abril de 2014. Tamén se estreou na sección de Cinema Contemporáneo do Mundo do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2014. Foi escollido como candidato de Cuba para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Conduit Head

Conduit Head é un lugar situado á beira da Madingley Road, no oeste de Cambridge, Inglaterra. Historia
Importancia
Na zona foron instaladas zonas paisaxísticas de interese e vivendas seguindo o estilo internacional de arquitectura.
Propiedade
A estrutura e a primeira vivenda na área foi construída en 1910 como agasallo de voda de Francis Darwin (terceiro fillo de Charles Darwin e Emma) á súa filla, Frances Crofts Darwin, polo seu matrimonio con Francis Cornford.
Agora é propiedade de Sir Peter Lachmann e Sheila Joan Smith, profesora emérita de Inmunoloxía da Universidade de Cambridge, membro do Christ's College, e a súa esposa Sylvia.
Derivación
Trinity Head Conduit foi construído en 1327 e serviu como principal abastecemento de auga para o convento franciscano no centro de Cambridge. O Sidney Sussex College de Cambridge foi fundado no lugar do mosteiro de Greyfriars.
O tellado de pedra da cabeceira do conduto revela a antigüidade da estrutura. A súa cuberta inclinada está construída con lousas que se suxeitan mediante estacas de ferro. Dentro da cabeceira do conduto atópase un depósito de auga de chumbo do século XIX.
A auga da cabeza do conduto adoitaba fluír cara ao centro de Cambridge en tubos de madeira que pasaban por debaixo do río Cam. Aínda que a auga era propiedade dos frades franciscanos, outros roubarían parte dela ao longo do seu percorrido. Desde o século XVI, a cabeza do conduto e a auga son propiedade do Trinity College de Cambridge. O abastecemento serviuse para alimentar a fonte da Great Court, construída en 1602.
Unha escavación arqueolóxica hai varios anos descubriu un asentamento romano nas proximidades con camiños en dirección á cabeceira do conduto. Cambridge era un importante centro na Britania romana.
Condutancia térmica

A condutancia térmica C, é unha medida de transferencia de calor a través dos materiais, formados por unha ou varias capas, e en condicións de laboratorio. Mídese a cantidade de calor transferida a través do material nun tempo e superficie unitarios, para un espesor especificado (non necesariamente unitario).
Calcúlase como a condutividade térmica do material, λ {\displaystyle \lambda } dividida polo espesor da capa, e, ou ben, como a inversa da resistencia térmica unitaria U
1/R en unidades W/(m2*K) C
λ e
1 R {\displaystyle C
{\frac {\lambda }{e}} {\frac {1}{R}}} {}
Ou, no caso de que se queira estudar un elemento de varias capas: C
1 R t
1 R 1 + R 2 +. .. + R n {\displaystyle C
{\frac {1}{R_{t}}}
{\frac {1}{R_{1}+R_{2}+. .. +R_{n}}}} {}
sendo: RT: resistencia térmica total (m2·K·W-1)
Rj: resistencia térmica de cada unha das capas que forman o elemento (m2·K·W-1)
O valor de C é característico de cada composición construtiva.
Se se teñen en conta as situacións reais, con aire por ambas caras, hai que ter en conta as resistencias superficiais e nese caso chámse transmitancia térmica, U.
Condutividade eléctrica

A condutividade eléctrica é a capacidade dun corpo de permitir o paso da corrente eléctrica a través de si. Tamén é definida como a propiedade natural característica de cada corpo que representa a facilidade coa que os electróns poden pasar por el. Varía coa temperatura. É unha das características máis importantes de Non confundir coa condutancia, que é G
1 R {\displaystyle G
{1 \over R}} (a inversa da resistencia). A condutividade é a inversa da resistividade, xa que logo σ
1 ρ {\displaystyle \sigma
{1 \over \rho }}, e a súa unidade é o S/m (siemens por metro).
Condutividade térmica

A condutividade térmica é unha propiedade física dos materiais que mide a capacidade de condución de calor. Noutras palabras a condutividade térmica é tamén a capacidade dunha substancia de transferir a movemento cinético das moléculas as moléculas adxacentes ou a outras substancias coas que está en contacto.
A inversa da condutividade térmica é a resistividade térmica, que é a capacidade dos materiais para opoñerse ó paso da calor. Orixe molecular da condutividade
Cando se quenta a materia a enerxía cinética media das súas moléculas aumenta, incrementándose o seu movemento. A condución de calor que a nivel macroscópico pode modelizarse mediante a lei de Fourier, a nivel molecular debese á interacción entre as moléculas que intercambian enerxía cinética sen producir movementos globais de materia. Polo tanto a condución térmica difire da convección térmica no feito de que na primeira non existen movementos macroscópicos de materia, pero que si ocorren no segundo mecanismo. Tódalas formas de materia condensada teñen a posibilidade de transferir calor mediante condución térmica, mentres que a convención térmica en xeral só resulta posible en líquidos e gases. De feito os sólidos transfiren calor basicamente por condución térmica, mentres que para gradientes de temperatura importantes os líquidos e os gases transfiren a maior parte da calor por convección. Condutividades térmicas dos materiais
A condutividade térmica é unha propiedade dos materiais que valora a capacidade de conducir a calor a través deles. É elevada en metais e en xeral en corpos continuos, e é baixa nos gases (a pesar de que neles a transferencia pode facerse a través de electróns libres) e en materiais iónicos e covalentes, sendo moi baixa nalgúns materiais especiais como a fibra de vidro, que se denominan por iso illantes térmicos. Para que exista condución térmica fai falta unha substancia, de aí que é nula no baleiro ideal, e moi baixa en ambientes onde hai un baleiro elevado.
Nalgúns procesos industriais traballase para incrementar a condución de calor, ben utilizando materiais de alta condutividade ou configuracións cunha grande área de contacto. Noutros, o efecto buscado é xusto o contrario, e desexase minimizar o efecto da condución, para o que se empregan materiais de baixa condutividade térmica, baleiros intermedios, e dispóñense en configuracións con pouca área de contacto.
A táboa que se mostra a continuación refírese á capacidade de certos materiais para transmitir a calor.
O coeficiente de condutividade térmica (λ) caracteriza a cantidade de calor necesaria por m2, para que atravesando durante a unidade de tempo, 1 m de material homoxéneo obteña unha diferenza de 1 °C de temperatura entre as dúas caras.
A condutividade térmica exprésase en unidades de W/(m•K) (J/(s • m • °C)).
É unha propiedade intrínseca de cada material que varía en función da temperatura á que se efectúa a medida, polo que adoitan facerse as medicións a 300 K coa fin de poder comparar uns elementos con outros.
É un mecanismo molecular de transferencia de calor que ocorre pola excitación das moléculas. presentase en todos os estados da materia pero predomina nos sólidos.
Conduto arterioso

O conduto arterioso é unha formación vascular embrionaria que comunica a arteria pulmonar coa aorta. Función
A súa función é a de levar o sangue venoso procedente do ventrículo dereito ata a arteria aorta. Deste xeito, impídese a chegada dun gran fluxo de sangue aos pulmóns, xa que o feto non respira, senón que se nutre a través do cordón umbilical.
Mecanismo de peche
Tras o nacemento, péchase polo seguinte mecanismo: Nun primeiro momento, o neno nace e comeza a primeira inspiración. Co aumento da presión, prodúcese o peche do conduto e, ao mesmo tempo, detense a produción de prostaglandinas no interior do conduto, facendo que este se oblitere. A partir de entón, deixa de pasar sangue das arterias pulmonares á aorta. O sangue osixenarase agora nos pulmóns. Un mecanismo semellante ocorre nos vasos umbilicais, que tras o nacemento, péchanse.
Durante os primeiros meses de vida o vaso vaise enchendo de fibras ata que o que queda é un ligamento, chamado ligamento arterioso. A persistencia dun conduto permeable xera unha cardiopatía severa, que debe ser corrixida con cirurxía.
Conduto galactóforo

Un conduto mamario (tamén coñecido como conduto galactóforo e en latín, galactophorous ducts) é un dos numerosos condutos que transportan leite dende os lóbulos mamarios á mamila.
A glándula mamaria consta de dous elementos fundamentais: Os acinos glandulares, onde se atopan as células produtoras de leite.
Os ductos, conxunto de estruturas arboriformes ou ramificadas, tubulares e ocas, cuxas luces conflúen progresivamente en canalículos máis e máis grosos até terminar nun dos doce a dezaoito galactóforos. Os galactóforos son dilatacións ductais a modo de reservorios situados inmediatamente por detrás da mamila.
Conduto óptico

Na anatomía humana, a canle óptica ou conduto óptico é un conduto de 10 mm de lonxitude situado na base do cranio polo que discorre o nervio óptico, que é o que transmite a información visual do ollo ao cerebro. Hai dúas canles ópticas, unha dereita e outra esquerda. Descrición
É unha canle ósea que parte do ápice da órbita no foramen óptico e atravesa a á menor do óso esfenoides até a fosa cerebral media na base do cranio. O nervio óptico percórreo acompañado pola arteria oftálmica e as fibras do sistema nervioso simpático. Patoloxía
As lesións na cabeza poden provocar unha fractura a nivel da canle óptica que ás veces dana a estrutura do nervio óptico e provoca a perda total ou parcial da visión do ollo afectado. Por outra banda, algúns tumores como o glioma do nervio óptico provocan un aumento do diámetro do buraco óptico.
Conector (gramática)

En gramática, un conector é un marcador do discurso xunto cos estruturadores da información, reformuladores, operadores argumentativos, e marcadores conversacionais.
Son uns marcadores discursivos que vinculan semántica- e pragmaticamente un membro do discurso con outro anterior. Ás veces, o primeiro membro pode ser situacional ou contextual, implícito. Un neno pode mostrarlle a outro o seu coche de xoguete e dicirlle "Ademais, ten sirena". Tipos
Conectores aditivos, que unen a un membro discursivo anterior outro coa mesma orientación argumentativa, o que permite inferir conclusións que doutro xeito non se alcanzarían. Hai de dous tipos:
Os que ordenan ambos membros discursivos na mesma escala argumentativa ("ata" -que indica que o argumento que segue é máis forte que o primeiro: por iso pode dicirse: Debemos levar o neno ao hospital. Ten moita febre e, ata comezou a delirar, pero non *Debemos levar o neno ao hospital, comezou a delirar e, ata, ten moita febre-, "inclusive" e "é máis" -que tamén potencia o argumento seguinte respecto ao que precede-)
Os que non cumpren esta condición ("ademais", "e enriba" -que presenta o membro anterior como argumento suficiente para unha conclusión determinada e, a diferenza de ademais, pode incluír unha conclusión oposta: "á parte" -propio da lingua coloquial: Non irei ver esa película. É longa e aburrida. Á parte, quedei para ir á disco, "por riba" (que conecta cun membro anterior e máis frecuentemente cunha serie anterior deles)/deles:
Conectores consecutivos, que presentan o membro do discurso en que se atopan como unha consecuencia dun membro anterior: "pois", "así pois", "xa que logo", "por conseguinte", "conseguintemente", "consecuentemente", "polo tanto" e "de aí"); "en consecuencia" e "de resultas" (onde o consecuente é un estado de cousas que se produce a partir doutro estado de cousas), "así", "entón". ..
Conectores contraargumentativos, que unen dous membros do discurso de tal modo que o segundo se presenta como supresor ou atenuador dalgunha conclusión que se puidese obter do primeiro: "en cambio", "pola contra", "polo contrario" e "por contra" (que mostran contraste ou contradición entre os membros vinculados), "así a todo" (cuxo membro discursivo comenta o mesmo tópico que o membro anterior), "no entanto, "emporiso", "agora ben" e "agora" (que introducen conclusións contrarias ás esperadas dun primeiro membro), e "iso si", que "mostra un membro discursivo que atenúa a forza argumentativa do membro anterior".
Conexo por camiños

Un espazo topolóxico dise conexo por camiños (ou conexo por arcos) se dados calquera dous puntos del existe un camiño uníndoos. O concepto de conexidade por camiños é máis forte que o de conexidade, ou sexa, calquera espazo topolóxico conexo por camiños é conexo. Do mesmo xeito, diremos que un espazo é localmente conexo por camiños se para cada punto del existe un aberto contendo dito punto que é conexo por camiños. Ademais, un espazo conexo por camiños non é, en xeral, localmente conexo por camiños. Por outra banda, se un conxunto é conexo e localmente conexo por camiños, entón é conexo por camiños.
As seguintes son algunhas das relacións máis coñecidas entre conexidade, conexidade por camiños e conexidade local por camiños: A conexo por camiños ⇒ A conexo ⇏ A conexo por camiños. {\displaystyle A{\text{ conexo por camiños}}\Rightarrow A{\text{ conexo}}\nRightarrow A{\text{ conexo por camiños}}. } A conexo por camiños ⇏ A localmente conexo por camiños ⇏ A conexo por camiños. {\displaystyle A{\text{ conexo por camiños}}\nRightarrow A{\text{ localmente conexo por camiños}}\nRightarrow A{\text{ conexo por camiños}}. } A conexo e localmente conexo por camiños ⟺ A conexo por camiños. {\displaystyle A{\text{ conexo e localmente conexo por camiños}}\iff A{\text{ conexo por camiños}}. } Exemplos
Se A e B son conexos por camiños e A ∩ B ≠ ∅ {\displaystyle A\cap B\neq \varnothing \, } {\displaystyle }, entón A ∪ B {\displaystyle A\cup B\, } {\displaystyle } é conexo por camiños.
Se A e B son conexos por camiños, entón A × B {\displaystyle A\times B\, } na {\displaystyle } topoloxía produto é conexo por camiños.
Todo subconxunto convexo dun espazo euclidiano é conexo por camiños.
Todo subconxunto estrelado dun espazo euclidiano é conexo por camiños.
O espazo peite é conexo por camiños mais non é localmente conexo por camiños.
Se A {\displaystyle A} e B {\displaystyle B} son subconxuntos disxuntos do mesmo espazo topolóxico localmente conexos por camiños, entón A ∪ B {\displaystyle A\cup B} non é conexo nin consecuentemente conexo por camiños. Observación
Existe outra definición máis forte de conexo por camiños na que o camiño debe ser un homeomorfismo do intervalo pechado [0, 1]. Un exemplo dun espazo conexo por camiños pola primeira definición que non é conexo por camiños por esta segunda é o conxunto X
[ 0, + ∞ ) ∪ { 0 ′ } {\displaystyle X
[0, +\infty )\cup \{0'\}} dotado coa topoloxía da orde en relación á orde parcial ≺ {\displaystyle \prec } definida por x ≺ y {\displaystyle x\prec y} se e só se x, y ∈ [ 0, + ∞ ) {\displaystyle x, y\in [0, +\infty )} e x < y {\displaystyle x<y\, \! } ou x
0 ′ {\displaystyle x
0'\, \! } e y ∈ ( 0, + ∞ ) {\displaystyle y\in (0, +\infty )}. Neste conxunto existe un camiño α: [ 0, 1 ] → X {\displaystyle \alpha: [0, 1]\to X\, \! } entre 0 e 0', mais este camiño non pode ser escollido de forma que sexa inxectivo.
Confederación

Unha confederación é unha forma de asociación. Como forma máis específica de asociación, a confederación é tamén unha forma de organización política.
Pode aplicarse ó Dereito internacional público como asociación entre estados soberanos, pero tamén se utiliza en Dereito privado para referirse a unha forma de asociación de varias asociacións cunha fin común.
A confederación diferénciase da federación en que na primeira os membros manteñen altas cotas de autonomía e o poder central é limitado, mentres que na segunda os federados renuncian a parte das súas competencias, sendo máis forte o poder central. Acotío os elementos compoñentes dunha Confederación son á súa vez federacións, e non unidades unitarias. Dereito internacional
En Dereito Internacional, denomínase confederación a aquela asociación establecida entre estados soberanos a través de tratados ou constitucións comúns, destinada a lograr unha complementariedade entre eles en diversos asuntos, como defensa ou comercio.
O termo confederación aplícase para referirse a diversos estados ó longo da historia, como a Confederación Perú-Boliviana (1837-1839) ou os Estados Confederados de América (1861-1865).
No Norte de España durante a Terceira Guerra Carlista conformouse unha confederación baixo o pretendente carlista Carlos María de Borbón y Austria-Este, autoproclamado Carlos VII, que aglutinou os territorios forais de Biscaia, Álava, Guipúscoa e Navarra, con ministerios comúns, moeda e infraestrutura de transportes de ferrocarril. Esta confederación ou "Estado Carlista" tivo unha vida efémera, aínda que sentou as bases para futuras concepcións federais e confederais de España.
Tamén na Arxentina trala separación das 13 provincias de Buenos Aires, adquiriron o nome de Confederación Arxentina. Trala unión de Bos Aires á Confederación, este realizou cambios (por exemplo no canto de confederación puxo nación). Hoxe en día segue sendo o nome oficial da Arxentina, como as outras denominacións utilizadas en Constitucións preexistentes (son Confederación Arxentina, República Arxentina e Provincias Unidas de Suramérica) Dereito privado
No Dereito privado unha confederación é unha forma de organización na que os seus membros conservan a soberanía fronte ó órgano común resultante. Sindicatos, organizacións empresariais e outras asociacións privadas poden tomar a fórmula da confederación.
Confederación Deportiva Internacional do Traballo

A Confederación Deportiva Internacional do Traballo (en francés Confédération Sportive Internationale du Travail -CSIT-) é unha organización internacional multideportiva creada sobre a base dos ideais do movemento obreiro internacional: igualdade e solidariedade no deporte. É unhas organizacións asociadas á Internacional Socialista.
Promove principalmente as seguintes disciplinas deportivas: xadrez, atletismo, básquetbol, fútbol, ximnasia, judo, karate, loita, natación, petanca, tenis de mesa, voleibol e vóley praia.
Funda en 1946, os seus antecedentes están nunha serie de organizacións das que é herdeira: A Internacional Deportiva Obreira, fundada en 1913 en Gante (Países Baixos) a partir das organizacións nacionais obreiras de deportes.
Despois da I Guerra Mundial é refundada en 1920 en Lucerna (Suíza) como Internacional Deportiva de Lucerna (nome oficial: Federación Internacional Obreira para o Deporte e Acondicionamento Físico). Renomeada en 1928 como Internacional Deportiva Obreira Socialista (Internationale Sportive Ouvriere Socialiste). Organizou as Olimpíadas Obreiras e participou na Olimpíada Popular
Confederación Empresarial de Ourense

A Confederación Empresarial de Ourense ou CEO é unha organización empresarial multisectorial, constituída no ano 1977 e que integra 80 asociacións empresariais que representan un total de 10. 000 empresas da provincia de Ourense. Estrutura
Este tipo de organización aglutina os intereses das asociacións e empresas que forman parte dela, actúa como representante perante os interlocutores sociais e presta, directa ou indirectamente, servizos para fomentar a competitividade do tecido empresarial da súa provincia.
Asemade, a CEO é membro a nivel nacional da Confederación Española de Organizacións Empresariais (CEOE), e a nivel autonómico da Confederación de Empresarios de Galicia (CEG).
Confederación Española de Organizacións Empresariais

A Confederación Española de Organizacións Empresariais (CEOE) é unha institución española fundada en xuño de 1977 que representa o empresariado español, integrando empresas públicas e privadas de todos os sectores. Centra o seu labor en axudar os empresarios en contraposición co labor dos sindicatos.
A afiliación realízase a través de 2. 000 asociacións de base e 200 organizacións territoriais e sectoriais.
CEOE é membro de BusinessEurope, patronal que agrupa as organizacións empresariais europeas, ostentando unha das súas vicepresidencias.
En relación co seu financiamento, a CEOE, como tamén os sindicatos españois, recibe subvencións públicas, do goberno central e das comunidades autónomas. Lista de presidentes
Carlos Ferrer Salat (1977-1984), presidente fundador
José María Cuevas Salvador (1984-2007)
Gerardo Díaz Ferrán (2007-2010)
Joan Rosell (2010-)
Confederación Gaya

A Confederación Gaya (tamén chamada "Garak" e "Gara") foi un estado menor da península de Corea, no val do Nakdong, na época denominada dos "Tres Reinos" (primeiros séculos da nosa era). Estes reinos eran Silla (ou Shilla), Goguryeo, e Baekje.
Consistía nunha confederación de moitos estados controlados por un xefe local co título de "Wang" (Rei). Orixinalmente foron nove, mais coñécense só algúns como Geumgwan (Bon) Gaya, ou Dae (Mioyama) Gaya. Tivo unha existencia autónoma entre o 42 e o 532, ano no que foi absorbida por Silla. Pouco máis se sabe acerca de Gaya (etnia, política, feitos, cronoloxía etc. ). Historia
Segundo o mito das súas orixes lendarias, un cofre con seis ovos descendeu do ceo, dos que naceron seis xigantes, que se converteron nos novos gobernantes de Gaya. O maior foi Gim Suro. Este, despois de consolidar o seu poder e da construción da súa capital, casou coa princesa india Heo Hwangok, que fora enviada por orde celestial ao seu país. A raíña soñaba cun oso e deu a luz ao príncipe herdeiro Godeung. É confuso o mito da orixe da dinastía: se descende de Gim Suro ou do oso macho que a raíña atopou no seu soño. [Cómpre referencia]
Confederación Sindical Latinoamericana

A Confederación Sindical Latinoamericana (CSLA), creouse en 1929 e disolveuse coa creación da CTAL en 1938. Creouse tras finalizar unha convocatoria a un Congreso Constituínte da Internacional Sindical Vermella, do 18 ao 26 de maio de 1929, en Montevideo, o Uruguai. Trala cal se realizou tamén a Primeira Conferencia Comunista Latinoamericana en Buenos Aires.
Ademais de representar a nivel continental aos traballadores, axudou e incentivou a formación de centrais obreiras ou a constitución das xa existentes en centrais unitarias ou únicas.
Outras centrais sindicais durante o período de existencia da CSLA foron: Central Obreira Panamericana (COPA 1918-1930).
Confederación Xeral de Traballadores Gregos

A Confederación Xeral de Traballadores Gregos (en grego Γενική Συνομοσπονδία Εργατων Ελλάδος) é unha central sindical de Grecia, fundada en 1918 está afiliada á Confederación Europea de Sindicatos e á Confederación Sindical Internacional. Conta con 450. 000 membros, o seu presidente é Giannis Panagopoulos.
Confederación de Empresarios de Galicia

A Confederación de Empresarios de Galicia, coñecida polo seu acrónimo CEG, é unha organización empresarial, a máis importante de Galicia. Creouse en 1981. Estrutura
A CEG non está formada por empresas a título individual, senón á súa vez por asociacións sectoriais de empresas. No seu conxunto, estas asociacións contan entre os seus membros con 100. 000 empresas de Galicia. Ademais, está estruturada internamente nas catro confederacións provinciais: a Confederación de Empresarios da Coruña, a Confederación de Empresarios de Lugo, a Confederación Empresarial de Ourense, e a Confederación de Empresarios de Pontevedra.
Desde a súa creación é membro da Confederación Española de Organizacións Empresariais (CEOE) e da Confederación Empresarial da Pequena e Mediana Empresa (CEPYME).
Como representación do empresariado galego, a CEG participa tamén noutros órganos colexiados, como o Consello Económico e Social de Galicia, o Consello Escolar de Galicia, os consellos sociais das tres universidades galegas, o Consello Galego de Relacións Laborais, o Consello Galego de Medio Ambiente, o Consello Galego de Saúde, o Consello Galego do Voluntariado, ou a Mesa Galega da Emigración. Historia
Fundada en 1981, logo do acordo das catro confederacións empresariais provinciais de Galicia, o seu primeiro presidente foi Álvaro Rodríguez Eiras. En 1982 este foi substituído por Emilio Pérez Nieto, que á súa vez foi substituído en 1984 por José Pablo Rodríguez-Martiñán, que foi presidente da Confederación ata 1990. Sucedeuno en 1991 o que daquela era exalcalde de Vigo Antonio Ramilo, que dimitiu en 2001 logo dun escándalo contable, substituíndo no cargo Antonio Fontenla. En 2013 accedeu ao cargo o daquela presidente dos empresarios pontevedreses José Manuel Fernández Alvariño, tras vencer o seu antecesor nas eleccións. En 2021, e logo duns anos remexidos onde se sucederon distintos presidentes en pouco tempo, escolleuse como presidente a Juan Manuel Vieites, empresario do sector conserveiro.
Conferencia (chamada)

Unha conferencia, tamén denominada ATC (Audio Tele-Conferencia), é unha chamada telefónica na que o que chama desexa ser oído por outra persoa.
As chamadas de conferencia pódense deseñar para que unha persoa chame a outros participantes e os agregue á chamada. Porén, os participantes adoitan seren capaces de chamar á conferencia por si mesmos, entrando en contacto cun número de teléfono especial que se conecta a unha "ponte de conferencias" (un tipo de equipo especializado que conecta as liñas telefónicas). As empresas adpitan utilizar un provedor de servizos especializados que mantén a ponte de conferencia, ou que subministra os números de teléfono e os códigos PIN que os participantes marcan para acceder á reunión ou conferencia telefónica.
As chamadas de tres vías están dispoñíbeis (xeralmente cun cargo adicional) para moitos clientes na súa liña de teléfono de casa ou da oficina. Na chamada de tres vías, chámase á primeira persoa coa que se desexa falar. Entóns púlsase o botón de colgado rápido (coñecido tamén como botón de recuperación ou de espera, no Reino Unido e noutros lugares) e se marca o número de teléfono doutra persoa. Mentres está soando, vólvese a premer o botón de rechamada para conectar ás tres persoas. Esta opción permite aos que chaman agregar unha segunda chamada saínte a unha chamada que xa está conectada.