proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
El Barco de Ávila

El Barco de Ávila é unha localidade pertencente á provincia de Ávila, en Castela e León, España. Pertence ao partido xudicial de Piedrahíta (IV de Ávila). Está a unha altitude de 1009 m, ten unha extensión de 12 km² e posúe unha poboación de 2. 588 habitantes (INE 2007) Situación
Está situado no límite das provincias de Salamanca, Cáceres e Ávila, ao suroeste desta, sendo cabeza natural da comarca formada polos Vales do Tormes e do Aravalle, máis coñecida como Comarca del Barco de Ávila-Piedrahíta.
Ao acharse nas inmediacións da Serra de Gredos, o seu clima é continental alpino, con invernos fríos e veráns suaves. Monumentos e lugares de interese
Casa del Reloj.
Igrexa da Asunción.
Castelo de Valdecorneja.
El Burgo de Osma-Ciudad de Osma

El Burgo de Osma-Ciudad de Osma é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 5. 218 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 289, 35 km².
É cabeceira do partido xudicial de El Burgo de Osma e pertence á comarca de Tierras del Burgo, da que é capital. Osma é o núcleo histórico altomedieval, mentres que El Burgo de Osma é a poboación moderna, declarada Vila de interese turístico en 1962 e Conxunto Histórico-Artístico en 1993. Núcleos de poboación
Alcubilla del Marqués.
Barcebal.
Barcebalejo.
Berzosa.
El Burgo de Osma.
La Olmeda.
Osma.
Lodares de Osma.
Navapalos.
La Rasa.
Santiuste.
Sotos del Burgo.
Torralba del Burgo.
Valdenarros.
Valdegrulla.
Valdelubiel.
Velasco.
Vildé.
El Caracol

El Caracol ou Caracol é o nome dado a un sitio arqueolóxico maia de grandes dimensións, localizado no distrito de Cayo, en Belize. Atópase a uns 40 km ó sur de Xunantunich e San Ignacio Cayo, a unha altitude de 460 m, preto dos montes Maia. O antigo nome maia deste lugar puido ser Oxhuitza.
El Caracol foi ocupada dende 1200 a. C. , mais o seu período de maior expansión construtiva corresponde ó período clásico maia, con máis de 40 monumentos datados entre 485 e 889 que rexistran a secuencia dinástica dos seus gobernantes.
A antiga Caracol foi unha das maiores cidades maias, cubrindo uns 168 km², cunha poboación máxima estimada entre os 120000 e os 180000 habitantes. Un dos monumentos rexistra unha vitoria militar sobre o exército de Tikal en 562.
O sitio foi descuberto en 1938. Traballos máis extensos foron levados a cabo pola Universidade da Pensilvania en 1951 e 1953. Dende 1985, decorre un proxecto de escavacións arqueolóxicas e restauración das estruturas antigas de El Caracol, baixo a dirección de arqueólogos da Universidade de Florida Central.
El Censor (Rianxo)

El Censor foi un semanario publicado en Rianxo en 1894. Historia e características
Semanario de carácter anticaciquil que apareceu en novembro de 1894. Promovido por José Arcos Moldes.
El Despertar (Salceda de Caselas)

El Despertar foi un periódico agrario editado en Salceda de Caselas entre 1915 e 1916. Historia e características
Xornal agrarista e anticaciquil dependente da Sociedad de labradores de Salceda de Caselas. Apareceu antes de marzo de 1915. Estaba dirixido por Eduardo González Fonte e Joaquín Fernández Sestelo. Deixou de publicarse en xullo de 1915. Foi pechado en 1916 e o seu director Joaquín Fernández desterrado. Como resposta xurdiu en 1917 en Bos Aires El Agrario, editado polo Centro Protección Agrícola del Distrito de Salceda en Buenos Aires.
El Dorado

El Dorado é un reino ou cidade lendario, que supostamente se atopa no territorio do antigo Vicerreinado de Nova Granada, nunha zona onde se cría que existían abondosas minas de ouro. A lenda orixinouse no século XVI, en Quito (Ecuador), cando os conquistadores españois teñen novas dunha cerimonia realizada máis ó norte (Altiplano Cundiboyacense), onde un rei se cubría o corpo con po de ouro e realizaba ofrendas nunha lagoa sagrada. Hoxe en día, sábese que este pobo era o muisca e o sitio onde se realizaba a cerimonia era a lagoa de Guatavita (Colombia). A noticia da riqueza muisca atrouxo até a sabana de Bogotá expedicións orixinadas en Quito (Ecuador), Santa Marta (Colombia) e Coro (Venezuela). A suposta existencia dun reino dourado motivou numerosas expedicións e mantívose vixente até o século XIX, aínda que a súa localización foise trasladando dende Colombia cara a Güiana, a medida que avanzaba o proceso de conquista e colonización do territorio suramericano.
El Dorado (filme de 1966)

El Dorado é un filme estadounidense de 1966 producido e dirixido por Howard Hawks e protagonizado por John Wayne e Robert Mitchum. Escrito por Leigh Brackett e vagamente baseado no libro The Stars in Their Courses de Harry Brown, o filme conta a historia dun pistoleiro que chega en auxilio dun vello amigo: un alguacil bébedo que loita por defender un gandeiro e a súa familia contra outro gandeiro que tenta roubarlles a auga. O pistoleiro e o alguacil son axudados por un guerreiro indio envellecido e un xogador novo. O elenco secundario está composto por James Caan, Charlene Holt, Ed Asner, Paul Fix, Arthur Hunnicutt, Michele Carey e Christopher George.
El Eco de Puente-Caldelas

El Eco de Puente-Caldelas foi un semanario editado en Ponte Caldelas entre 1910 e 1914. Historia e características
Subtitulado Semanario independiente, apareceu o 1 de novembro de 1910. Estaba dirixido por Segundo Fernández Orge. O administrador foi Amadeo Rodríguez Malvar até 1913. Entre os seus colaboradores estivo Enrique Segovia. Pasou por dúas tendencias ben definidas segundo as súas distintas etapas. Tivo unha primeira época (de 1911 a 1912) de liña agrarista, e unha segunda (de 1913 a 1914) na que o director renegou da primeira e o periódico pasou a ser un órgano caciquil. Como consecuencia deste cambio, apareceu o semanario La Voz de Puente-Caldelas que continuou a liña da primeira etapa de El Eco. A literatura mantivo gran presenza, destacando Valle Inclán. Na sección Lira gallega apareceron textos de Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Francisco Cabo Pastor, Fortunato Cruces, Valentín Lamas Carvajal, Gonzalo López Abente, Aureliano J. Pereira, José Posada Rodríguez e José Rey González. Publicou un relato de Manuel Lugrís Freire e contos asinados cos pseudónimos de Fray Amadeo, Chuco de Canedo (Avelino Rodríguez Elías), El Cantor del Catadoiro, O Mensaxeiro das Montañas e Xan de Ningures (posiblemente tamén de Avelino Rodríguez Elías). Cesou a súa publicación co número 187, o 31 de maio de 1914.
El Emigrado

El Emigrado foi un periódico trimensual aparecido na Estrada entre 1920 e 1940. Historia e características
Subtitulado Órgano de las sociedades de emigrados y agricultores del municipio de A Estrada y patrocinado por la Sociedad Hijos de La Estrada, de Cuba, apareceu o 15 de setembro de 1920. Fundado polos irmáns Albino e Maximino Matalobos e Xosé Otero Abelleira. En 1930 cambiou a súa cabeceira pola de Periódico galeguista. Dirixido inicialmente por Xosé Otero Abelleira, e despois por José Fernández da Ponte (como director interino, 1932-1933), José María Sánchez Brea (1933-1935) e Manuel Durán Durán, que tivo que abandonar a redacción en 1936 polo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. A partir dese momento, a orientación ideolóxica dos seus contidos variou, facéndose cargo da dirección novamente Xosé Otero Abelleira.
Nos seus comezos foi unha publicación de tendencia anticaciquil, que incluíu artigos de apoio á autonomía de Galicia, ao Estatuto e á Irmandade Nazonalista Galega. Contaba tamén cunha sección literaria na que se recolleu poesía e recensións de libros. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel García Barros, que comezou a publicar nel os seus Contiños da Terra, Rafael Varela Pazo, Ramiro Alfonso Castro Dono, Manuel González Rodríguez, José Cortés Fernández, Ramón Puente Barcala e Delmiro Sarmiento. El Emigrado cesou a súa edición o 16 de decembro de 1940.
El Lucero

El Lucero foi un periódico editado en Cospeito entre 1915 e 1920. Historia e características
Periódico católico-agrario de periodicidade mensual, apareceu o 20 de xuño de 1915. De tendencia maurista, agraria e anticaciquil, funcionou como órgano das sociedades de agricultores. Estaba dirixido polo concelleiro maurista de Cospeito José Otilio Díaz Verdes. Editábase na Feira do Monte. Fixo campañas pola construción de infraestruturas. O seu director Otilio Díaz foi detido en maio de 1918 nun intento de censura do periódico. En xullo de 1918 o director e propietario era José Gómez Mariño.
El Papiol

El Papiol é un municipio da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Baix Llobregat. Tiña en 2017 unha poboación de 4. 102 habitantes.
Atópase entre os últimos contrafortes da serra de Collserola, o río Llobregat e a riera de Rubí. A maior parte do seu termo é accidentado, co punto máis alto no Puig Madrona (336 m) e unha boa parte está dentro do Parque Natural de Collserola.
Formouse sobre un outeiro arredor dun castelo, que está documentado dende 1115. En 1315 a poboación crecera o suficiente como para que a parroquia fora trasladada dende a ermida de La Salut ata a localidade. Tradicionalmente foi un pequeno núcleo agrícola e industrial pero actualmente é un núcleo eminentemente residencial.
El Pueblo (Baiona)

El Pueblo foi un periódico agrario editado en Baiona entre 1914 e 1916. Historia e características
Periódico agrarista e anticaciquil que apareceu o 3 de marzo de 1914. Estaba dirixido por Xosé María Barreiro. Entre os seus colaboradores figuraron Marcial Miguel de la Iglesia e José Sobreira Fernández. Foi pechado en 1916 e o seu director desterrado. José María Barreiro dirixiu en 1917 o semanario Tierra Gallega de Montevideo.
El Pueblo (Betanzos)

El Pueblo foi un semanario publicado en Betanzos entre 1900 e 1902. Historia e características
Subtitulado Órgano Único de esta Localidad, apareceu en agosto de 1900. Periódico semanal, estivo dirixido por José Bartolomé Vidal, Juan Gómez Navaza e Bernardo Miño Abelenda. Entre os seus redactores figuoru Ramón Plasencia Ruibal. Suprimido, reapareceu en xullo de 1901. Cambiou o subtítulo polo de Órgano Independiente de esta Localidad. Foi unha revista anticaciquil de periodicidade semanal (agás nos seus tres últimos números, que se presentaron quincenalmente). Cesou a súa publicación en xullo de 1902.
El Tigre, Venezuela

El Tigre é unha cidade venezolana situada ao sur do estado Anzoátegui, que conta tamén coa administración do municipio de Simón Rodríguez. A finais de 2013 tiña unha poboación de 206. 946 habitantes.
El Uma

El Uma foi un periódico editado en Ponteareas en 1919 e 1925. Historia e características
Primeira época
Cando El Tea foi suspendido por orde gobernativa en marzo de 1919 foi substituído por El Uma. Subtitulado Decenario político independiente defensor de los intereses del distrito de Puenteareas, apareceu o 3 de abril de 1919. Publicábase en Pontevedra. Editado polo mesmo grupo de El Tea contando con moitos dos seus colaboradores e cunha liña editorial similar de loita agrarista e anticaciquil.
Segunda época
Cando El Tea volveu ser suspendido por problemas coa Ditadura de Primo de Rivera a principios de 1925, foi novamente substituído por El Uma. Subtitulado Decenario agrario de administración, apareceu o 14 de marzo de 1925. Foi editado polo mesmo grupo de El Tea contando con moitos dos seus colaboradores e cunha liña editorial similar de loita agrarista e anticaciquil. O último número desta etapa foi o 10, aparecido o 14 de xuño de 1925.
Terceira época
Cando El Tea volveu ser suspendido a finais de 1925, foi novamente substituído por El Uma. Subtitulado Decenario agrario de administración, apareceu o 24 de novembro de 1925. Foi editado polo mesmo grupo de El Tea contando con moitos dos seus colaboradores e cunha liña editorial similar de loita agrarista e anticaciquil. Foi substituído por El Agro Celta.
El Valle Altu de Peñamellera

El Valle Altu de Peñamellera (en castelán: Peñamellera Alta) é un concello do Principado de Asturias. En 2008 tiña unha poboación de 643 habitantes.
Limita ao norte con Llanes, ao oeste con Cabrales e ao leste con El Valle Baju de Peñamellera e ao sur con Cantabria. Atópase entre a serra do Cuera e os Picos de Europa.
Está formado polas parroquias de Alles, Cáraves, Llonín, Mier, Oceño, Rozagás, Ruenes e Trescares. A capital do concello é Alles.
El Vencejo

El Vencejo foi un periódico editado en Tui entre 1905 e 1906. Historia e características
Periódico satírico que apareceu o 1 de febreiro de 1905 con periodicidade decenal. Fundado e dirixido por Venancio Lorenzo, entre os seus colaboradores figurou Darío Álvarez Limeses. A partir do número 38 converteuse en semanario. Defendía a política conservadora de Mariano Ordóñez García.
El Viso, Madrid

El Viso é un barrio situado na zona nordés da cidade de Madrid, no distrito de Chamartín. Toma o seu nome da colonia histórica realizada entre 1933 e 1936 por Rafael Bergamín Gutiérrez, arquitecto da xeración do 25, coa colaboración de Luis Felipe Vivanco. Constitúe un exemplo do racionalismo madrileño (como o foron no seu momento algúns edificios das Facultades da Cidade Universitaria). Componse de casas unifamiliares de dous pisos, moitas das cales foron habitadas por intelectuais da época. Na actualidade o barrio comprende, xunto a El Viso, as antigas colonias Parque Residencia e Iturbe IV. Historia
Anos antes da construción de El Viso, o arquitecto Rafael Bergamín Gutiérrez proxectou a Casa do Marqués de Villora. En 1933, xa na Segunda República Española e conforme a «Lei de Casas Económicas» de 1925, Bergamín encargouse de construír o conxunto nuns terreos propiedade do promotor Gregorio Iturbe próximos aos denominados «Altos do Hipódromo», en referencia ao hipódromo da Castellana. A idea inicial era deseñar un complexo residencial de hoteis e vivendas baixas coa denominación «Cooperativa de casas económicas El Viso», inspirado nas obras de Adolf Loos. Cando se construíron as casas, a colonia atopábase afastada do centro de Madrid e ocupaba unha das cotas máis elevadas da cidade, o que lle deu o seu nome.
Actualmente acolle como residentes a Rafael Moneo, a banqueira Ana Botín, a familia Villar Mir, o construtor e presidente do Real Madrid Florentino Pérez, o fillo do expresidente do goberno José María Aznar, o empresario Rafael del Pino e moitos outros membros do mundo aristocrático e empresarial. Transporte
Cercanías Madrid
Lindante con El Viso está situada a estación de Nuevos Ministerios (C-1, C-2, C-3, C-4, C-7, C-8 e C-10), unha das máis importantes da cidade.
Metro de Madrid
El Viso está ben servido por metro. As liñas 4, 6, 7, 8, 9 e 10 dan servizo ás seguintes estacións do barrio: Avenida de América (L4, L6, L7 e L9) (Lindante)
Nuevos Ministerios (L6, L8 e L10) (Lindante)
Gregorio Marañón (L7 e L10)
República Argentina (L6)
Concha Espina (L9)
Cruz del Rayo (L9)
Santiago Bernabéu (L10)
Autobuses
As seguintes liñas dan servizo a El Viso:
El asesinato de Carrero Blanco

El asesinato de Carrero Blanco é unha miniserie de televisión de xénero histórico dirixida por Miguel Bardem e protagonizada por Unax Ugalde e José Ángel Egido, no ano 2011. É unha coproducción de Televisión Española (TVE), Euskal Telebista (ETB) e BocaBoca Producciones. O seu argumento trata sobre como se organizou e planificou o atentado contra Carrero Blanco o 20 de decembro de 1973. Argumento
O filme narra o intento de secuestro e posterior atentado que ETA levou a cabo o 20 de decembro de 1973 contra Luis Carrero Blanco, que fora designado Presidente do Goberno de España por Francisco Franco uns meses atrás. Personaxes
Unax Ugalde como Argala
José Ángel Egido como Luis Carrero Blanco
Régis Romele como Sena
Pedro Casablanc como Sánchez
Enrique Villén como Blasco
Félix Cubero como Matías
Miko Jarry como Benoit
Gorka Lasaosa como Kaiku
Juanma Navas como Manuel (perruqueiro)
El coronel no tiene quien le escriba

El coronel no tiene quien le escriba é unha novela de Gabriel García Márquez, publicada en 1961.
O seu principal personaxe é o coronel, un vello veterano da Guerra dos mil días entre a actual Colombia e o seu antigo departamento, Panamá. O coronel vive en precaria situación xunto coa súa muller asmática. A única expectativa do coronel para intentar arranxar a súa situación é un galo de pelexa que leva meses coidando, coa esperanza de poder vendelo e conseguir algo de diñeiro.
El despertar de las hormigas

El despertar de las hormigas é un filme costarriqueño de 2019 dirixido por Antonella Sudasassi. Foi escollido como candidato de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Adriana Álvarez como Vanessa
Leynar Gómez como Alcides
El florido pensil

El florido pensil (de título completo El florido pensil. Memoria de la escuela nacionalcatólica) é un libro de 1994. Foi escrito por Andrés Sopeña Monsalve, profesor de Dereito na Universidade de Granada e especialista en comunicación social. O autor do prólogo é Gregorio Cámara Villar, catedrático de Dereito Constitucional na mesma universidade.
Consiste nunha recreación do sistema educativo da posguerra española. Os trazos identitarios deste eran a ideoloxía nacionalcatólica do primeiro franquismo e unha metodoloxía tradicional baseada no dogmatismo. A imposición da autoridade mediante a disciplina tiña como consecuencia a adquisición rutineira dos coñecementos por memorización, sen permitir a máis mínima posibilidade de cuestionamiento nin crítica. A comprensión dos contidos non era importante, de feito, o propio título fai referencia a unha expresión incomprensíbel para os nenos.
A nostalxia, a inxenuidade e o uso da ironía son comúns na presentación dos contidos da obra.
Foi adaptada ao teatro polo grupo vasco Tanttaka (1996) e o galego Eme2 e ao cine por Juan José Porto (2002). Significado de «florido pensil»
O título está inspirado nun verso dunha letra de autoría descoñecida da Marcha Real que aparece na Enciclopedia Álvarez: «Pensil» ou «pénsil» (o Diccionario de la lengua española acepta ambas as acentuacións) procede do latín pensĭlis (colgante: que colga ou está suspendido no ar). O adxectivo aplícase en especial aos xardíns (por referencia histórica, aos xardíns colgantes de Babilonia).
El primer loco

El primer loco: cuento extraño é unha novela en lingua castelá da escritora galega Rosalía de Castro, asinada en Lestrove[sic] (Padrón) en febreiro de 1881, publicada orixinalmente pola Imprenta y Librería de Moya y Plaza de Madrid ese mesmo ano. O libro foi reeditado en facsímile en 2019 por Alvarellos Editora, con estudo introdutorio de María do Cebreiro e Germán Labrador. Descrición
Dividida en catro capítulos, está ambientada no mosteiro (hoxe hospital psiquiátrico) e na carballeira de Conxo, que anos antes acollera o famoso Banquete de Conxo.
A obra é un diálogo, case un monólogo, entre Luís, o protagonista, e o seu amigo Carlos. Luís conta as súas desgrazas amorosas coa fermosa Berenice. Como a coñece cando a familia dela se muda fronte por fronte da casa do protagonista, como a segue cando marcha ao mosteiro de Conxo a descansar no verán. Os seus encontros no bosque contiguo ao mosteiro, as cartas cheas de paixón e, por fin, o desengano.
Carlos actúa como contrapunto ao amor tolo de Luís. Cuestiona se Berenice non tería tanta fachenda como fermosura, se as súas cartas non serían máis que pobres copias das poéticas e sinceras cartas de Luís. En definitiva, se o amor que Luís considera puro, verdadeiro e apaixonado non será máis que a proxección que el mesmo fixo dos seus sentimentos nunha muller fermosa pero, en definitiva, descoñecida. Edicións
1881. Imprenta y Librería de Moya y Plaza, Madrid. Inclúe El domingo de Ramos.
1980. Editorial Fontamara. Barcelona. 128 páxinas. ISBN 84-7367-123-6.
1991. Patronato Rosalía de Castro. 116 páxinas. ISBN 84-87668-04-6. Edición de Angel Abuín González.
2008. Editorial Eneida. Madrid. 132 páxinas. ISBN 978-84-95427-21-2.
2009. Editorial Eneida. Madrid. Libro electrónico. ISBN 978-84-92491-44-5.
2016. CreateSpace (Amazon). ISBN 978-1535097468. Edición de Héctor Martínez Sanz.
2019. Alvarellos. Facsímile, 280 páxinas. ISBN 978-84-16460-58-8. Con estudo de María do Cebreiro e G. Labrador e fotografías de D. Estévez.
Así mesmo, foi incluído na Obra completa (1992) de Ediciones Akal e nas Obras completas (1993) de Turner.
El profesor Cojonciano

El profesor Cojonciano é unha serie de cómic protagonizada polo personaxe homónimo e creada por Óscar Nebreda para El Jueves en 1977. Foi publicada sen interrupción até 2010, sendo unha dos personaxes máis duradeiros da revista. Argumento
Apareceu en plena Transición española, un contexto propicio para desmantelar os tabús sexuais. Nos seus inicios, o seu protagonista levaba un consultorio sexual desde o que informaba sobre temas diversos. Co paso do tempo, variaron os temas e converteuse nun sociólogo da vida diaria. Cada semana trataba en clave de humor unha noticia de actualidade, burlándose das modas e do concepto de progreso.
O profesor Cojonciano sempre mantivo o mesmo aspecto: un home calvo, barbudo e con lentes. Traxectoria editorial
Ademais da súa publicación seriada, a historieta tivo diversas recompilacións. Cando a Editorial Formentera publicaba El Jueves, saíron dous monográficos como parte da colección El Jueves - Suplemento mensual. Trátase de Consultorio Sexual del Profesor Cojonciano (1979) e Profesor Cojonciano (2as Partes) (1980).
Desde a creación de Ediciones El Jueves en 1982 e da súa colección Pendones del Humor, editáronse os seguintes álbums: 3. Cómo ligar
11. ¡Ajo, mi nene!
17. Ice cream
23. Litronas
35. Mucho morro
47. ¡Qué heavy!
59. ¡Música, maestro!
71. ¡Qué punto!
83. Metiendo bulla
95. ¡Ponme crema!
107. ¡Chicha!
118. ¡Chinchín!
129. ¡Dame algo!
136. ¡Cómo me pones!
143. Fulltontis
147. Vamos a darnos un homenaje
E na súa sucesora Nuevos Pendones del Humor: 5. ¡Está que te cagas!
19. Es lo único que sabes hacer bien: fumar
31. Te lo juro por la cobertura de mi móvil
51. El código cojonci. Valoración
O crítico Manuel Darias incluíuna na súa lista de obras mestras da banda deseñada española na súa vertente cómica.
El regionalismo

El regionalismo é a obra máis coñecida do xurista Alfredo Brañas. Publicada en 1889, a obra defende a descentralización do estado español e o recoñecemento da categoría nacional para Galiza. Publicación e éxito literario
El regionalismo. Estudio sociológico, histórico y literario foi publicada en Barcelona en 1889, na imprenta de Jaime Molinas. A obra tivo un enorme impacto entre a intelectualidade galega de finais de século e fixo que Alfredo Brañas se colocase á altura de Manuel Murguía, quen era entón o principal representante do rexionalismo galego. Así mesmo, a obra contribuíu a situar o rexionalismo galego en posicións semellantes ás que viñan sostendo, dentro do estado español, os nacionalistas vascos e cataláns.
Así e todo, a crecente deriva do autor cara a posicións máis tradicionalistas, próximas ao carlismo, e a súa morte en 1900 fixeron que a obra tivese menor impacto na seguinte xeración de galeguistas. A partir da creación das Irmandades da Fala, os galeguistas comezan a orientarse cara a posicións próximas ao republicanismo de esquerdas e o nacionalismo, afastándose así das teses de Brañas. Edicións modernas
El regionalismo conta con dúas edicións modernas. La Voz de Galicia publicou en 1981 unha edición facsímile da orixinal. Esta edición engadía ao prólogo orixinal outro de Ramón Piñeiro. En 1991 a Xunta de Galicia e El Correo Gallego publicaron unha edición en tapa branda.
El señor doctor

El señor doctor é un filme mexicano de 1965 dirixido por Miguel M. Delgado e interpretado por Mario Moreno Cantinflas. Sinopse
Salvador Medina (Cantinflas) é un doutor que se desenvolve nos arredores da capital, é dicir, é un médico rural. Atópase con moitos e diversos avances tecnolóxicos no eido da medicina, de maneira que el precisa adaptarse ás novas tecnoloxías.
Ten frecuentes conflitos co seu adversario, o doutor Villanueva (Miguel Ángel Álvarez "El Men"), o seu superior. En realidade, o doutor Villanueva o que desexa é a superación científica de Salvador, e, a longo prazo, de feito convértense en cuñados.
Na súa actividade médica no hospital, o doutor Salvador Medina, de acordo cos seus principios
humanitarios serve a diversos pacientes levantando a súa autoestima, como no caso dunha velliña (Prudencia Griffel) que se sente moi soa e abandonada do seu único familiar, un neto.
El viaje a ninguna parte (filme)

El viaje a ninguna parte é unha película española de 1986 dirixida por Fernando Fernán Gómez e baseada na novela homónima escrita por el mesmo. Elenco
José Sacristán (Carlos Galván)
Laura del Sol (Juanita Plaza)
Juan Diego (Sergio Maldonado)
María Luisa Ponte (Julia Iniesta)
Gabino Diego (Carlos Piñeiro)
Nuria Gallardo (Rosita del Valle)
Fernando Fernán Gómez (Don Arturo)
Queta Claver (Doña Leonor)
Emma Cohen (Sor Martirio)
Agustín González (Zacarías Carpintero)
Carlos Lemos (Daniel Otero)
Miguel Rellán (Dr. Arencibia)
Simón Andreu (Solís)
José María Caffarel
Carmelo Gómez
Tina Sáinz Sinopse
Nárrase a historia dun grupo de cómicos, as historias dos seus amores e dos seus desamores, dos seus desexos e das súas frustracións. Premios
Premios Goya
El-Biar

El-Biar é un concello de Alxeria, nos arrabaldes de Alxer, na daira de Bouzareah. Contaba con 52. 582 habitantes no 1998. Foi o berce do filósofo Jacques Derrida.
Ela é o rapaz

Ela é o rapaz (en inglés: She's the Man) é un filme estadounidense de 2006 dirixida por Andy Fickman, inspirada en Noite de reis, unha obra de William Shakespeare. A película está protagonizada por Amanda Bynes e Channing Tatum, entre outros. Conta a historia de como unha rapaza se fai pasar por home. Sinopse
Viola Hastings é unha boa futbolista, pero o equipo feminino foi cancelado e pide xogar no masculino. O adestrador di que unha rapaza non xoga tan ben como un rapaz, polo que, amolada, pídelle ao seu mozo e capitán do equipo Justin (que está alí) a súa opinión, pola que Viola decide terminar a relación. Logo, na súa casa, a moza de seu irmán Sebastian, Monique, confúndea con el, queixándose do moito que se parecen. Sebastian pídelle que o cubra, xa que se vai a Londres a tocar coa súa banda, e é entón cando se lle ocorre facerse pasar por el para entrar no equipo masculino. Elenco
Amanda Bynes como Viola/"Sebastian" Hastings.
Channing Tatum como Duke Orsino.
Laura Ramsey como Olivia Lennox.
David Cross como Principal Horatio Gold.
Vinnie Jones como Adestrador Dinklage.
Alex Breckenridge como Monique Valentine.
John Pyper-Ferguson como Roger.
Julie Hagerty como Daphne.
James Kirk como Sebastian Hastings.
Robert Hoffmann como Justin Drayton.
Jonathan Sadowski como Paul Antonio.
Amanda Crew como Kia.
Jessica Lucas como Yvonne.
James Snyder como Malcolm Feste.
Robert Torti como Coach Pistonek.
Lynda Boyd como Cheryl.
Brandon Jay McLaren como Toby.
Clifton MaCabe Murray como Andrew.
Emily Perkins como Eunice Bates.
Robert Capron como el mesmo.
Kate Hundson como Anna. Recepción
Recadación
A película estivo no posto número 4 en recadación de América do Sur facendo $10. 7 millóns USD na súa primeira fin de semana. She's the Man recadou un total de $33, 741, 133 nos Estados Unidos, cunha recadación total de $57, 194, 667 en todo o mundo.
Críticas
Baseado en 108 comentarios, She's the Man, tivo unha clasificación 44% en Rotten Tomatoes.
Eladia Pedrayo

María Eladia Ramona Pedrayo Ansoar, nada en Ourense o 18 de febreiro de 1859 e finada en Ourense o 4 de febreiro de 1957, foi un membro da burguesía ourensá da época, máis coñecida por ser a nai de Ramón Otero Pedrayo. Traxectoria
Nada en Ourense, foi bautizada como Eladia Ramona na igrexa de Santa Eufemia do Centro o 19 de febreiro de 1859. Era filla do avogado ourensán Ramón Mª Pedrayo Silva, que tivo o seu bufete nun dos edificios da Praza Maior de Ourense, foi decano da Xunta de Goberno do Ilustre Colexio de Avogados de Ourense, presidente do Casino de Ourense e mesmo chegou a ser alcalde da cidade en 1860. A súa nai, Antonia Ansoar, morreu con 38 anos, deixando orfa de mai a Eladia cando esta non tiña seis anos, no ano 1864. Eladia tivo tres irmáns: Ricardo, Nieves e Lucila.
Casou con Enrique Otero Sotelo en 1883. Segundo afirma Ramón Otero Pedrayo a parella tivera un fillo anterior a el mesmo, pero este morrera ao pouco de nacer. Enviuvou o 28 de maio de 1904. Logo da morte do seu esposo fíxose cargo do goberno da casa e rendas da familia en Trasalba.
Faleceu cando lle faltaba pouco para cumprir os 98 anos, o 4 de febreiro de 1957. A súa saúde empeorara logo dunha caída no xardín de Trasalba tras a que tivo que ser hospitalizada. Foi soterrada no Cemiterio de San Francisco de Ourense coa presenza de numerosas personalidades vindas de diferentes puntos de Galicia. Tamén se estableceu a suspensión das aulas no Instituto de Ourense en sinal de loito.
Eladio Dieste Saint Martin

Eladio Dieste Saint Martin, nado en Artigas o 1 de decembro de 1917 e finado en Montevideo o 19 de xullo de 2000, foi un enxeñeiro uruguaio. Traxectoria
Fillo de Eladio Dieste Gonçalves (irmán de Eduardo e Rafael Dieste, nado xa no Uruguai) e da brasileira Elisa Saint-Martín Lamarque, de pai francés e nai arxentina. Foi o segundo de tres irmáns, xunto con Ariel e Saúl.
Entre 1936 e 1943 estudou na facultade de enxeñaría da Universidade da República. Nesa época residiu na casa do avogado Antonio Grompone, amigo da familia materna. Despois de graduarse continuou na facultade como profesor de Mecánica teórica e Pontes e grandes estruturas. Foi docente até 1973.
Xa antes de rematar os estudos comezou a traballar na Dirección de Vialidade do Ministerio de Obras Públicas do Uruguai, realizando proxectos de pontes. Traballou aló até 1947, e chegou a ser enxeñeiro xefe da oficina técnica. Entre 1945 e 1948 foi enxeñeiro de proxectos na empresa Christiani & Nielsen.
En 1947, en colaboración nun proxecto do arquitecto catalán Antoni Bonet Castellana en Punta Ballena (Maldonado), realizou os primeiros ensaios co sistema de cerámica armada nas bóvedas da casa Berlingieri. Entre 1949 e 1958 dirixiu a empresa Viermond SA. Fundaciones – Pilotajes. Traballou tamén cos arquitectos Clemot e Sierralta, alumnos de Le Corbusier. Alí comezou a colaborar con Eugenio R. Montáñez, que estudara na súa mesma facultade, co que en 1956 fundou a empresa Dieste y Montáñez S. A.
Foi consultor do proxecto do encoro de Salto Grande sobre o río Uruguai, e membro da comisión asesora para avaliar a construción do encoro de Palmar en Río Negro, cos enxeñeiros Arocena e De Anda. Tamén foi consultor para proxectos de peiraos e emisarios subacuáticos.
Foi membro da Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais e da Academia Nacional de Belas Artes da República Arxentina, así como académico Ad Honorem da Academia Nacional de Enxeñaría do Uruguai. En 1993 foi nomeado profesor honoris causa da Universidade da República, e tempo despois recibiu o doutoramento honoris causa da mesma institución. Vida persoal
Casou con Elizabeth Friedheim Utke o 9 de decembro de 1944, e tiveron once fillos.
Eladio Marcos Rodríguez

Eladio Marcos Rodríguez, coñecido como Marcos da Abeleda, nado en Doade (Sober) en 1908 e finado en Ourense o 14 de xullo de 2000, foi un mestre e pintor galego. Traxectoria
Orfo aos tres meses, foi criado en Abeleda (A Teixeira) pola súa avoa materna. Un tío médico emigrado en Cuba envioulles cartos para que Eladio puidera estudar. Rematou o bacharelato en Ourense e marchou a Madrid onde traballou nun taller de decoración e foi á Escola de Artes e Oficios. Fixo o servizo militar en África e pasou un curso intensivo de Maxisterio para converterse en mestre. Foi destinado á escola de Santa Tegra de Abeleda de Castro Caldelas. Escribiu poemas que apareceron en Vida Gallega, La Región e Faro de Vigo.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído do seu cargo. Debido á súa experiencia militar como sarxento, en Ceuta, chamárono para facer de instrutor de recrutas en Ourense. Despois foi destinado a Asturias, onde coñeceu a Fina Priedes, unha rapaza que acababa de saír da cadea e coa que casou ao rematar a guerra. Con ela instalou unha academia en Monforte de Lemos. Foi pintor e debuxante, realizando varias exposición en 1945. A súa academia foi pechada por orde gobernativa en 1948.
Exiliouse en Buenos Aires coa súa familia en xaneiro de 1949. Na Arxentina fixo retratos, sendo famosos o de Uxío Carré Aldao, do Centro Gallego, e o de Alberto García Ferreiro do Centro Orensano. Retornou en 1975 e conseguiu a reincorporación no ensino, sendo destinado ao Colexio Público de Ribadavia e logo a Barbantes. Ao xubilarse instalouse en Ourense.
Eladio Muíños Díaz

Eladio Muíños Díaz, nado na Coruña en 1897 e finado na mesma cidade o 19 de setembro de 1966, foi un sindicalista galego. Traxectoria
Socio do Centro de Estudios Sociales Germinal. Participou na reorganización do Sindicato de Tranviarios da Coruña da CNT en maio de 1930, do que foi secretario e representante no Pleno Regional celebrado na Coruña. Foi secretario da Federación Local Obrera da Coruña en febreiro de 1932. Foi detido como consecuencia da folga de solidariedade cos obreiros ferroláns do verán de 1932 por ser membro do Comité de folga. Presidente do Sindicato de Tranviarios da Coruña en 1934, en novembro dese ano foi detido polos sucesos da folga xeral de outubro. Colaborou en Solidaridad en 1935. Integrou unha comisión que foi entrevistarse co gobernador civil despois do mitin do 18 de xullo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 integrouse no Comité de Defensa coruñés en representación da CNT. Foi detido e xulgado na Coruña polo achado de armas e explosivos no local da CNT na causa 332/36 xunto con Andrés Allegue Dopico, Cipriano Alvite Alonso e José Boedo López. O seu caso foi sobresido e foi posto a disposición do Delegado de Orde Pública. Finou na Coruña o 19 de setembro de 1966. Vida persoal
Casou na Coruña con María Díaz Pardo e foi pai de Eladio Muíños Díaz.
Elaiza

Elaiza é unha banda musical alemá de Berlín, que representou á Alemaña no Festival de Eurovisión 2014, na Dinamarca, coa súa canción "Is it Right" (en galego: É Certo). A líder do grupo é Ela (Elżbieta Steinmetz), ela naceu na Ucraína e é de orixe polaca e ucraína.
Elantxobe

Elantxobe é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 423 habitantes (2011).
Elas Son Artistas

Elas Son Artistas é un festival metropolitano que xorde como un proxecto premiado no Concurso de Ideas pola Igualdade Luísa Villata promovido pola Deputación da Coruña. A súa denominación completa é Elas Son Artistas. Festival Metropolitano de Música e Artes pola Igualdade.
A súa primeira edición realízase en 2018 e participan nela Ele, Rebeca Lane, Berta Bittersweet, Nastasia Zürcher, Billie Holiday's Songbook, A Panadaría, Blues do País, Feminino Plural, Carla Green, Aldaolado, Las Antonias, Elahood Danza e Turma Caipira.
Na segunda edición en 2019 participan Amparanoia, Anarchicks, Rosa Cedrón, Mabel Flores, Estrogenuinas, Andrea Pazos, Niñas de la Risa, Izquierdo Sisters, Carmen Conde, Quinteto Invento, Ejazz, Marina Gundin & The Misters, The Lucilles, Marem Ladson e Lúa Mosquetera.
Elasticidade (economía)

En Economía, a elasticidade é a relación entre o cambio porcentual nunha variable e o cambio porcentual que se produce noutra variable. Permite, polo tanto, medir a sensibilidade dunha variable a cambios noutra. O feito de que a relación se produza entre cambios porcentuais permite eliminar as unidades de medida do cálculo, simplificando a análise de datos.
De forma xenérica, pode definirse matematicamente a elasticidade Y de X como: E x, y
| ∂ x ∂ y ⋅ y x | {\displaystyle E_{x, y}
\left|{\frac {\partial x}{\partial y}}\cdot {\frac {y}{x}}\right|} Elasticidade da demanda
O concepto de elasticidade aplícase frecuentemente a cambios na cantidade demandada, xa sexa en relación á renda do consumidor, ó prezo do ben que se estea a analizar ou ó prezo doutros bens.
Elasticidade-prezo da demanda
A elasticidade-prezo da demanda é a relación existente entre o cambio porcentual producido na cantidade demandada (Q) cando se produce un determinado cambio porcentual no prezo (P): E P d
| Q f − Q i Q i ⋅ 100 P f − P i P i ⋅ 100 | {\displaystyle E_{Pd}
\left|{\frac {{\frac {Q_{f}-Q_{i}}{Q_{i}}}\cdot \ 100}{{\frac {P_{f}-P_{i}}{P_{i}}}\cdot \ 100}}\right|}, onde os subíndices f representan o prezo e a cantidade finais mentres que os subíndices i se refiren a prezo e cantidade iniciais.
Cando se calcula nun determinado punto (elasticidade-punto) a fórmula adquire a seguinte forma: E P d
| ∂ Q ∂ P ⋅ P Q | {\displaystyle E_{Pd}
\left|{\frac {\partial Q}{\partial P}}\cdot {\frac {P}{Q}}\right|} Se o valor da elasticidade é superior a 1, dise que a demanda do ben é elástica respecto do prezo (a porcentaxe de variación na cantidade demandada é superior á porcentaxe de variación no prezo); se a elasticidade é inferior a 1, a demanda do ben denomínase inelástica.
Elateriformia

Elateriformia é unha infraorde de escaravellos polífagos. As dúas familias máis grandes que están incluídas neste grupo son Buprestidae, da cal se describiron unhas 15000 especies, e Elateridae, das cales se describiron unhas 10000 especies.
A infraorde consta de seis superfamilias: Buprestoidea
Byrrhoidea
Dascilloidea
Elateroidea
Rhinorhipoidea
Scirtoidea
Elbaíta

A elbaíta é un mineral da clase dos silicatos e que forma parte da serie isomorfa da turmalina cuxa fórmula química é Na(Li, Al)3Al6(BO3)3Si6O18(OH, F)4 (contén 32-38% de SiO2, 20-40% de Al2O3 e 20% de H2O). É resistente á acción dos ácidos. Aspecto
A elbaíta cristaliza en forma de cristais prismáticos tabulares ou aciculares. Tamén aparece de forma radiada e masiva.
Variedades da elbaíta
Segundo a súa cor pódese diferenciar dentro deste mineral diferentes variedades: Acroíta, de cor branca.
Indigolita, de cor azul.
Rubelita, de cor rosa ou vermella.
Verdelita, de cor verde. Lugares onde se atopa
Pódese atopar en granitos e gneises e, especialmente, nos filóns do tipo pegmatítico. Trátase dun mineral hidrotermal de altas temperaturas, procedente de fluídos profundos que escaparon ó final do proceso de cristalización.
Podemos atopar rubelita en Valdemierque (Salamanca) e indigolita en Laxe (A Coruña). Usos da elbaíta
Polas súas propiedades piezoeléctricas a elbaíta utilízase para a fabricación de calibradores de presión.
É moi apreciada no coleccionismo e no mundo da xoiería. Outros silicatos
Outros silicatos importantes son:
A olivina, o feldespato, o cuarzo e as micas.
Eldhrimnir

Na mitoloxía nórdica, Eldhrimnir é o caldeiro máxico no cal o cociñeiro dos deuses, Andhrímnir, prepara a Sæhrímnir, o xabarín cósmico, todas as noites.
Eleccións

En política unha elección é o proceso democrático de carácter periódico no que a cidadanía designa os seus representantes nos órganos políticos ou de goberno. O período temporal entre eleccións denomínase lexislatura. Eleccións en España
En España os órganos políticos ou de goberno son a administración estatal, a autonómica e a local. As eleccións teñen lugar mediante o sufraxio universal, e por medio de votación libre e secreta.
Desde a Constitución española de 1978, e por virtude das súas leis de desenvolvemento, teñen dereito de voto (sufraxio activo) as persoas maiores de 18 anos e nacionalidade española. Non obstante, nas eleccións municipais poden votar os veciños maiores de idade orixinarios de calquera estado da Unión Europea, previamente censados.
Tipos de eleccións políticas
Segundo o ámbito territorial e funcional do órgano cuxos membros hanse elixir, e sempre falando do Estado español, hai dous tipos de eleccións:
Eleccións lexislativas: Son as destinadas a designar ós representantes nas cámaras lexislativas do Estado (Cortes xerais) ou da Comunidade Autónoma.
No que atinxe ás eleccións lexislativas estatais, poden ser eleccións ao Congreso dos deputados (os electos toman posesión da súa acta de deputado) ou eleccións ao Senado (designación de senadores).
Nas eleccións autonómicas só se designan deputados para o parlamento, pois nas comunidades autónomas non hai sistema de representación bicameral.
Eleccións locais: Son as destinadas a designar os representantes dos cidadáns en cada municipio. Os electos toman posesión do seu cargo de concelleiros. Outras eleccións
En España, desde a entrada en vigor da constitución española, todos os órganos sociais de base colectiva, e carácter público, están sometidas a unhas normas para a designación dos seus órganos representativos. A regra é que o seu funcionamento ha ser democrático, polo que aqueles actos dos organismos sometidos a dereito público coma os colexios profesionais, que incumpran dita regra, poderán ser revisados en vía xurisdicional contencioso-administrativa.
Nas entidades do eido privado, civil ou mercantil, a cuestión non é de orde pública, aínda que xa por influencia do dereito romano, o seu funcionamento debe ser democrático, rexéndose pola vontade da maioría dos partícipes. Así, nas comunidades de propietarios, asociacións, sociedades etc. a designación dos representantes hase levar a efecto mediante regras contidas supletoriamente no código civil, rexendo sempre a regra da maioría. O incumprimento desa norma é revisable na xurisdición civil ordinaria.
Eleccións ao Parlamento Europeo de 2004

As eleccións ao Parlamento Europeo de 2004 tiveron lugar entre o 10 e o 13 de xuño nos 25 estados membros da Unión Europea, para dar lugar á VI lexislatura europea. Non foi posible votar aos partidos do Parlamento Europeo, pero os partidos nacionais electos agrupáronse en partidos do Parlamento Europeo despois das eleccións.
Os votos contabilizáronse a medida que se pechaban as urnas, mais os resultados non se anunciaron ata o 13 e 14 de xuño polo que os resultados dun país non influirían nos votantes doutro onde as urnas aínda estaban abertas; porén, os Países Baixos, votando o xoves 10, anunciaron resultados provisionais case completos tan axiña como se contabilizaron, na noite do día das eleccións, unha medida moi criticada pola Comisión Europea.
342 millóns de persoas tiñan dereito a votar, o segundo electorado democrático máis grande do mundo despois da India. Foi a maior elección directa transnacional da historia, e os 10 novos estados membros elixiron eurodeputados por primeira vez. O 6º Parlamento estaba formado por 732 membros do Parlamento Europeo (MPE).
Os resultados mostraron unha derrota xeral dos partidos gobernantes e un aumento de representantes dos partidos euroscépticos. Non se logrou ningunha maioría. O equilibrio de poder no Parlamento mantívose igual (partido maior PPE-DE, segundo PSE) a pesar dos 10 novos estados membros.
Eleccións ao Parlamento Europeo de 2009

As eleccións ao Parlamento Europeo de 2009 tiveron lugar entre o 4 e o 7 de xuño dese ano, celebrándose por primeira vez ao mesmo tempo nos 27 estados membros. Data
As eleccións celebráronse entre o xoves 4 e o domingo 7 de xuño, para seguir os costumes dos distintos países sobre o día habitual de votación. O primeiro país en votar foi o Reino Unido.
Celebráronse ao mesmo tempo que as eleccións ao parlamento europeo outros comicios: As eleccións lexislativas en Luxemburgo
As eleccións lexislativas en Bulgaria
As eleccións locais en Irlanda
O referendo de reforma da lei de sucesión ao trono dinamarqués, para concederlle ás mulleres os mesmos dereitos sucesorios ca aos homes.
Tamén é posíbel que coincidan coas eleccións europeas as eleccións locais parciais en Inglaterra e Gales, así como as eleccións galegas. Novidades
A principal novidade nestes comicios, ademais da votación ao mesmo tempo en 27 países, consiste na reasignación de escanos como consecuencia da incorporación de Bulgaria e Romanía. Ademais, se se aprobase o Tratado de Lisboa antes da celebración das eleccións, entraría en vigor a noca repartición de europarlamentarios por países, que difire dos que ditamina o Tratado de Nisa.
Novos partidos
Ademais dos partidos tradicionais de cada país, que se presentan en cada unha das circunscricións, por primeira vez participarán formacións políticas que compiten en todos ou case todos os estados membros baixo a mesma denominación (Newropeans, Europa Unida e Europa, Democracia, Esperanto), e que non son o resultado da coalición posterior de partidos que xa operaban independentemente nos seus territorios. As eleccións en Galicia
Os comicios celebraranse en Galicia o 9 de xuño. Galicia non é unha circunscrición propia nas eleccións europeas, como si sucede con algunhas divisións territoriais noutros países da Unión Europea, polo que os seus votos se sumarán aos emitidos no resto de España, e entre eles repartirán os 50 ou 54 escanos (dependendo de se se aplica o Tratado de Nisa ou o de Lisboa).
Resultados das eleccións de 2004
Os resultados das eleccións de 2004 en España foron os seguintes: Candidaturas
As candidaturas foron oficialmente dadas a coñecer en diferentes datas, e o Ministerio do Interior publicounas o 6 de maio.
Coalición por Europa
Integrada por Convergència Democràtica de Catalunya, Unió Democràtica de Catalunya, Partido Nacionalista Vasco, Coalición Canaria, Bloc Nacionalista Valencià e Partido Andalucista.
Partido Socialista Obrero Español
En xullo de 2008, unha filtración a un medio de comunicación sinalou que o candidato dos socialistas sería o exministro canario, Juan Fernando López Aguilar, pero ese extremo non foi confirmado pola formación política.
Eleccións imperiais

As eleccións dun emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico era o proceso polo cal o rei dos romanos era elixido por un pequeno grupo dos príncipes máis grandes do reino, os príncipes electores. Isto era seguido pouco despois pola súa coroación como rei, orixinalmente en Aquisgrán e máis tarde en Frankfurt. Espérase entón que o rei marchara a Roma, para ser coroado emperador polo papa. En 1356, o emperador Carlos IV promulgou a bula dourada, que se converteu na lei fundamental pola que se elixían todos os futuros reis e emperadores. Despois de 1508, os gobernantes normalmente eran recoñecidos como " Emperador electo " despois da súa primeira coroación real.
Election (filme de 1999)

Election é un filme estadounidense dirixido por Alexander Payne que se estreou en 1999. É unha adaptación da novela homónima de Tom Perrotta. O argumento desenvólvese arredor dunha elección de instituto entre tres candidatos. Sinopse
As eleccións nun instituto americano serven de pretexto para facer unha ácida e demoledora crítica do sistema político, dos valores dominantes e, en xeral, da conduta dos seres humanos. Personaxes
Matthew Broderick como Jim McAllister
Reese Witherspoon como Tracy Enid Flick
Chris Klein como Paul Metzler
Jessica Campbell como Tammy Metzler
Phil Reeves como Walt Hendricks
Molly Hagan como Diane McAllister
Colleen Camp como Judith Flick
Nicholas D'Agosto como Larry Fouch
Jeanine Jackson como Jo Metzler
Holmes Osborne como Dick Metzler
Mark Harelik como Dave Novotny
Delaney Driscoll como Linda Novotny
Matt Malloy como Vice director Ron Ball
Frankie Ingrassia como Lisa Flanagan
Pegi Georgeson como Ballot Lady Galardóns e nomeamentos
1999: Nomeado ó Oscar: Mellor guión adaptado.
1999: Nomeado ó Globo de Ouro: Mellor actriz de comedia (Reese Witherspoon).
1999: National Board of Review: Recoñecemento especial.
1999: Círculo de críticos de Nova York: Mellor guión adaptado.
Electorado

En política, o electorado é o grupo de individuos (ou colectivos) con dereito a voto nunha elección e que emiten o seu voto validamente nela. O termo pode referirse a: Tipos e características
a totalidade de votantes ou electores (o electorado ten a oportunidade de expresar a súa vontade)
os partidarios dun grupo, partido político ou individuo en particular (O electorado do Partido Repúblicano é cada vez máis conservador)
os electores dunha área xeográfica ou circunscrición determinada (o electorado de Moscova apoiou a Putin)
Príncipe elector (Kurfürst) era o título dos sete membros (catro príncipes laicos e tres arcebispos) do colexio electoral que tiña a función de elixir os emperadores de Alemaña, durante a idade Media (na idade Moderna o número ampliouse lixeiramente, e algo máis en época napoleónica).