proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Charamela

A charamela ou xaramela é un instrumento musical de vento (vento-madeira). Probabelmente orixinario de Eurasia, está construído en madeira e ten unha palleta. Nos instrumentos, en xeral, define aerófonos de insuflación de boca directa con palletas dobres ou simples, similares ao punteiro da gaita, e algúns deles derivaron no clarinete. Termo
Etimoloxía
Na Península Ibérica hai instrumentos tradicionais con nomes similares á charamela e xaramela de Galiza e Portugal, como a dulzaina castelá, aragonesa e leonesa (ás veces chamada chirimía, un termo que deriva da mesma palabra do francés antigo que chalémie); os chalemies valenciano e catalán (xirimia, dolçaina ou gralla) ou a gaita navarra. En italiano o nome é ciaramella, cialamello ou cennamella. O nome parece terse estendido a outras linguas desde o francés. En francés antigo, o nome chalemie e as súas variantes chalemel e chalemeaux (plural) derivan do latín calamus, ou do seu diminutivo en latín vulgar, calamellus e do grego κάλαμος (kalamos). O nome doutro instrumento de palleta cun burato cilíndrico, o chalumeau, tamén comparte esta etimoloxía.
En inglés chámase shawm, coas variantes antigas schallemele, shamulle, shamble, s(c)halmys, shalemeyes e 'chalemyes, todas formas de plural do inglés medio, e sc(h)almuse, schalmesse, derivadas dunha variante do francés antigo correspondente: chalemel, chalemie e chalemeaux. As primeiras formas de plural eran moitas veces confundidas cun singular, e a partir delas formáronse novos plurais. A redución posterior, nos séculos XV e XVI, a unha soa sílaba en formas como schalme, shaume, shawme, e finalmente shawm, débese probablemente a esta confusión de formas. plural e singular.
En alemán, chámase Schalmei (ou para os membros máis grandes da familia Bombard -tamén en inglés no século XIV- e posteriormente pasou a Bombhardt. Porén, tamén é posible que o nome derive de salamiya (سلامية), un óboe tradicional de Exipto; a charamela europea pode terse desenvolto a partir de instrumentos similares traídos desde o Próximo Oriente na época das cruzadas. Este nome está relacionado lingüísticamente con moitos outros nomes orientais para o instrumento: o árabe zamr, o turco zūrnā, o persa surnāy, o chinés suona, o xavanés saruni e o hindi sahanai ou sanayi.
Outros usos
En galego e portugués, o termo charamela define as partículas con lume ou cinsa que salta dun corpo en chamas (tamén muxica ou charamusca) ou outras cousas que caen ao chan (arume dos piñeiros, folerpas de neve ou chuvia miúda). Hai un grupo de teatro chamado e unha asociación cultural chamados Charamela no concello de Melide e unha escola de música Charamela no concello de Pontedeume. No século XVIII atopouse en Lisboa un libro anónimo de sonatas para Charamela Real.
Charla

Unha charla ou leria (do inglés chat), é unha conversa mantida a través da rede a tempo real.
Normalmente os usuarios do chat utilizan pseudónimos denominados nicks. Tamén cabe destacar que os usuarios deste tipo de medios escriben utilizando unha linguaxe simplificada, con palabras curtas, simplificando palabras e en xeral sen respectar as regras ortográficas.
A acción de andar nun chat denomínase chatear.
Dentro da lingüística que estuda os xéneros discursivos, tradicionalmente facíase a clasificación entre xéneros orais e escritos. Coa aparición do chat, a claridade desta distinción rompeuse: o chat transmítese obviamente coma medio escrito pero ten certas características comúns coa oralidade: baixa planificación;
instantaneidade;
bidireccionalidade; Descrición
A palabra chat, polo xeral, agrupa a todos os protocolos que cumpren a función de comunicar a dúas ou máis persoas, estando dentro destes os clientes de chat, como, por exemplo, X-Chat, ChatZilla (cliente de Mozilla/SeaMonkey ou o mIRC; estes usan o protocolo IRC, cuxas siglas significan Internet Relay Chat. Outros son protocolos distintos, pero agrupados tamén na mensaxería instantánea, como poden ser Windows Live Messenger, Yahoo! Messenger, Jabber/XMPP ou ICQ, entre os máis coñecidos, ou tamén o servizo SMS de telefonía móbil. Actualmente[cando? ] Orkut de Google conta cun servizo de chat en liña. Tamén se pode incluír aquí o peer-to-peer.
É moi usado, ademais, o método webchat, que non é outra cousa que enviar e recibir mensaxes a través dunha páxina dinámica de Internet, ou usando o protocolo "IRC" se se trata dun applet de Java. Videochat
O videochat é unha evolución ou mestura entre a videoconferencia e o chat tradicional, dotando ao usuario de tres modos de comunicación sobre o mesmo canal. Existen igualmente servizos de videochat de multidifusión ou de mensacería instantánea un a un. Distintos sitios web ofrecen servizos de videochat en liña, se ben tamén existen programas especializados como Paltalk. Así mesmo, os programas de mensaxería instantánea máis famosos, como Windows Live Messenger ou Yahoo Messenger, tamén permiten o uso de son e vídeo nas súas comunicacións. Software e protocolos
Algúns dos programas e protocolos máis utilizados son os seguintes: [Cómpre referencia] AOL Instant Messenger (AIM)
Connecta 2000
Gadu-Gadu
Google Talk
IRC
ICQ (OSCAR)
Internet Relay Chat (IRC)
XMPP (Jabber)
Meetro
MUD
Pichat
SILC
Skype
TeamSpeak (TS)
Windows Live Messenger
Yahoo! Messenger
Charles Albert Gobat

Charles Albert Gobat, nado o 21 de maio de 1843 e finado o 16 de marzo de 1914, foi un avogado, administrador educativo e político suízo, que recibiu, xunto co Élie Ducommun, o Premio Nobel da Paz de 1902, pola súa lideranza na Oficina Internacional pola Paz, a máis antiga federación pola paz do mundo. Traxectoria
Gobat naceu en 1843 en Tramelan, Suíza. Era fillo dun pastor protestante e sobriño de Samuel Gobat, un misioneiro que se tornou bispo de Xerusalén. Educouse nas Universidades de Basilea, Heidelberg, Berna e París. Recebiu o doutoramento en dereito da Universidade de Heidelberg o 1867.
Recibiu aclamación polo seu traballo République de Berne et la France pendant les guerres de religion, publicado o 1891 e tamén por Histoire de la Suisse racontée au peuple de 1900.
Así mesmo, foi un forte defensor da lingua internacional esperanto e tamén do ido.
Charles Algernon Parsons

Charles Algernon Parsons, nado en Londres o 13 de xuño de 1854 e finado en Kingston (Xamaica) o 11 de febreiro de 1931, foi un enxeñeiro e inventor anglo-irlandés, máis coñecido pola invención da turbina de vapor e por dar nome á C. A. Parsons and Company. Traballou no proxecto de dínamos e turbinas para a xeración de electricidade, con grande influencia no campo naval e no campo da enxeñaría eléctrica. Tamén desenvolveu equipamentos ópticos, como reflectores e telescopios. Traxectoria
Parsons naceu en Londres nunha familia angloirlandesa. Era o fillo máis novo do astrónomo irlandés William Parsons (Lord Rosse). A casa familiar é o castelo de Birr, no condado de Offaly (Irlanda), e a cidade de Birr recibiu o nome de Parsonstown pola familia entre 1620 e 1899.
Cos seus tres irmáns, Parsons foi educado na casa en Irlanda por titores privados (incluído John Purser). Posteriormente estudou no Trinity College (Dublín) e no Saint John's College (Cambridge), graduándose brillantemente en matemáticas neste último en 1877. Logo de graduarse en Cambridge, comezou a fabricación dunha revolucionaria turbina de vapor, capaz de xerar unha alta velocidade (ata 18000 revolucións por minuto), que rematou en 1884. Con ela equipou un veloz barco de vapor que bautizou co nome de Turbinia (1894), co que demostrou a superioridade da turbina de vapor sobre outro tipo de motores da época.
Nos inicios do século XX todos os barcos comezaron a estaren equipados con ese tipo de motor, especialmente cando en 1912 perfeccionou a turbina de engrenaxe, unha mellora revolucionaria da súa turbina inicial. En 1925, Charles Parsons adquiriu a Grubb Telescope Company e renomeouna Grubb Parsons.
Parsons faleceu o 11 de febreiro de 1931 a bordo do buque Duchess of Richmond durante un cruceiro coa súa esposa a causa dunha neuropatía. O 3 de marzo de 1931, celebrouse un servizo conmemorativo na abadía de Westminster. Parsons foi enterrado na igrexa parroquial de San Bertomeu en Kirkwhelpington en Northumberland. Vida privada
En 1883 Parsons casou con Katharine Bethell, filla de William F. Bethell. Tiveron dous fillos: Rachel Mary Parsons (nada en 1885) e Algernon George Parsons (nado en 1886), que faleceu en acto de servizo durante a primeira guerra mundial en 1918, aos 31 anos. Katharine morreu na súa casa de Ray Demesne, Kirkwhelpington, Northumberland en 1933. Rachel Parsons morreu en 1956; o mozo de corte Denis James Pratt foi condenado por homicidio imprudente.
En 1919 Katharine e a súa filla cofundaron Women's Engineering Society, que aínda existe.
Charles B. Huggins

Charles Brenton Huggins, nado o 22 de setembro de 1901 en Halifax (Nova Escocia, Canadá) e finado en Chicago o 12 de xaneiro de 1997, foi un fisioloxista canadense e investigador do cancro na Universidade de Chicago. El e Francis Peyton Rous recibiron o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina o 1966, pola descuberta de que algúns hormonios podían controlar a diseminación do cancro.
Charles Bell

Charles Bell, nado en novembro de 1774 en Doun in Monteath (Edimburgo) e finado o 28 de abril de 1842, en North Hallow (Worcestershire), foi un anatomista e cirurxián escocés. Traxectoria
Bell viviu e estudou en Edimburgo, onde se graduou como médico en 1799, pouco despois admitíronno no Royal College of Surgeons, onde exerceu a cirurxía e ensinou anatomía. Baixo o consello do seu irmán John Bell, publicara en 1798, nos seus tempos de estudante A System of Dissection Explaining the Anatomy of the Human Body e participou en Anatomy of the Human Body publicado polo seu irmán en 1802 e 1804 con capítulos sobre as vísceras, os nervios e os órganos sensoriais. En 1804 marchou a Londres onde exerceu a cirurxía privada e daba clases de anatomía na Great Windmill Street School of Anatomía. Tamén serviu como cirurxián militar. En 1824 converteuse no primeiro profesor de cirurxía e anatomía do College of Surgeons in London.
Foi nomeado cabaleiro en 1831. En 1836 aceptou o posto de profesor de cirurxía na Universidade de Edimburgo. Obras
Charles Bell foi un investigador e escritor prolífico, en 1811 publicou un estudo detallado do cerebro in 1811, no seu libro An Idea of a New Anatomy of the Brain, onde describiu os seus experimentos con animais e como foi o primeiro entre a sensibilidade e a motricidade e as funcións vexetativas. O libro converteuse na pedra de alicerce da neuroloxía.
Bell foi un dos primeiros médicos en unir o estudo científico da neuroanatomía coa práctica clínica. En 1821 describiu a traxectoria do nervio facial e unha enfermidade que levaba a unha parálise unilateral dos músculos faciais en On the Nerves: Giving an Account of some Experiments on Their Structure an Functions, Which Lead to a New Arrangement of the System.
O seu gusto polo debuxo e a pintura levouno a publicar Illustrations of the Great Operations of Surgery: Trepan, Hernia, Amputation, Aneurism, and Lithotomy (1821) e Essays on the Anatomy of Expression in Painting (1806).
Charles Blanc

Charles Blanc, nado en Castres (Tarn), o 4 de novembro de 1813 e finado en París o 17 de xaneiro de 1882, foi un crítico de arte Francés, irmán de Louis Blanc.
Despois da Revolución de febreiro de 1848, foi o director do departamento de artes visuais no ministerio do interior. Publicou a Histoire des peintres de toutes les écoles (Par. 1849-69, 14 Vols. ), que foi traducido ó inglés e ó alemán. Traballos
Le trésor de la curiosité (1857-1858, 2 Vols. )
L'œuvre complet de Rembrandt (4. Aufl. 1873, 2 Vols. )
Grammaire des arts du dessin (1867, 3. Ed. 1876)
Ingres, sa vie et ses ouvrages (1870)
L'art dans la parure et dans le vêtement (1875)
Les artistes de mon temps (1876)
Voyage de la Haute-Egypte, observations sur les arts égyptien et arabe (1876)
Charles Bémont

Charles Bémont, nado en París o 16 de novembro de 1848 e finado 21 de setembro de 1939 en Croissy-sur-Seine, foi un historiador francés. Traxectoria
En 1884 graduouse con dúas teses, Simon de Montfort, comte de Leicester e La Condamnation de Jean Sansterre (Revue historique, 1886). A súa Chartes des libertés anglaises (1100-1305) (1892) foi un traballo fundamental para o coñecemento da Carta Magna. Escribiu tamén unha historia de Europa durante a Idade Media, Histoire de l'Europe au moyen âge 395-1270 en colaboración con Gabriel Monod (1896).
Foi tamén responsable da continuación do Catalogue des Rolles Gascons que comezara Francisque Xavier Michel en 1885.
Charles Chipiez

Charles Chipiez nado en Écully o 11 de xaneiro de 1835 e finado en París o 9 de novembro de 1901 foi un arquitecto, historiador da arquitectura e exiptólogo francés do século XIX. Profesor da Escola Especial de Arquitectura, ten entre os seus logros a construción da Escola Nacional de Formación Profesional Armentieres en 1887, a actual Escola de Educación Tecnolóxica Gustave Eiffel Armentieres. Traxectoria
A finais do século XIX realizou xunto co arqueólogo Georges Perrot unha gran viaxe de estudos da arquitectura antiga co apoio da editorial Hachette. Esta viaxe levounos a través de Grecia, Irán, Exipto, Turquía e outros países. Realizan estudos na maioría dos monumentos arquitectónicos da antigüidade e moitas reconstrucións baseadas na observación coidadosa das esculturas e ruínas. Publican ao seu regreso unha obra en varios volumes dunha historia sintética da arquitectura antiga, con moitas ilustracións. A obra permanece inacabada por mor das mortes sucesivas de ambos. Despois da morte de Chipiez, Georges Perrot continuou escribindo e publicando só os dous últimos libros (volumes IX e X). Obras (escolma)
1876 - Historia crítica das orixes e formación das ordes gregas - Morel et Cie París.
Etruria - Roma - Paris - Hachette et Cie.
Con Georges Perrot, Historia da arte no Antigo Exipto, Asiria, Persia, Asia Menor, Grecia
1882 - Tome I: L'Égypte. (Volume I: Exipto).
1884 - Tome II: Chaldée et Assyrie (Volume II: Caldea e Asiria)
1885 - Tome III: Phénicie, Cypre (Volume III: Fenicia, Chipre).
1887 - Tome IV: Judée, Sardaigne, Syrie, Cappadoce. (Volume IV: Xudea, Sardeña, Siria, Capadocia).
1890 - Tome V: Perse, Phrygie, Lydie et Carie, Lycie. (Volume V: Persia, Frigia, Lidia, Caria, Licia).
1894 - Tome VI: La Grèce primitive. L'art mycénien. (Volume VI: A primitiva Grecia. Arte micénico).
1898 - Tome VII: La Grèce de l'épopée. La Grèce archaïque (le temple). (Volume VII: a épica Grecia. A Grecia arcaica (o templo)).
1903 - Tome VIII: La Grèce archaïque. La sculpture (Volume VIII: A Grecia arcaica. Escultura).
Charles E. Brady Jr.

Charles Eldon Brady Jr. , nado en Pinehurst, Carolina do Norte o 12 de agosto de 1951 e finado o 23 de xullo de 2006, foi un astronauta estadounidense que participou na misión STS-78. Pasou un total de 16, 91 días no espazo. Traducido
Tiña un doutoramento en medicina pola Universidade de Duke, obtido en 1975.
Foi seleccionado pola NASA en marzo de 1992, comezando o seu adestramento en agosto dese mesmo ano. Participou na misión STS-78 como especialista de misión.
Charles Edouard Guillaume

Charles-Edouard Guillaume, nado en Fleurier, (Suíza) o 15 de febreiro de 1861 e finado o 13 de maio do 1938, foi un físico suízo. Traxectoria
Comezou os seus estudos en Neuchatel e posteriormente na Politécnica de Zürich, onde obtivo o título de doutor en física. Traballou no Bureau internacional de pesos e medidas dende o ano 1883. No 1906 converteuse en sub-director e dende o 1915 até a súa retirada no ano 1936 foi director.
Guillaume traballou con Kristian Birkeland. Serviu no Observatorio de París, Sección de Meudon. Levou a cabo diversos experimentos relativos a medicións termostáticas. Foi o primeiro en determinar a temperatura correcta do espazo.
Foi galardoado en 1920 co premio Nobel de Física pola súa descuberta dunha aliaxe de aceiro ao níquel coñecida como invar, elinvar, nivarox etc. Esta aliaxe ten un coeficiente de dilatación térmica moi pequeno, o que permite o seu emprego na construción de reloxos e de patróns para medidas xeodésicas. Traballos publicados
La Température de L'Espace, La Nature, volume 24, 1896.
Études thermométriques. 1886.
Traité de thermométrie. 1889.
Unités et Étalons. 1894.
Les rayons X. 1896.
Recherches sur le nickel et ses alliages. 1898.
La vie de la matière. 1899.
La Convention du Mètre et le Bureau international des Poids et Mesures. 1902.
Les applications des aciers au nickel. 1904.
Des états de la matière. 1907.
Les récents progrès du système métrique. 1907, 1913.
Initiation à la Mécanique.
Charles Francis Richter

Charles Francis Richter, nado en Hamilton, Ohio o 26 de abril de 1900 e finado en Altadena (California) o 30 de setembro de 1985, foi un sismólogo estadounidense. Traxectoria
Deu nome á famosa escala sísmica para medir a intensidade dos terremotos. A diferenza da escala Mercalli, a escala Richter non se basea nos efectos finais e de aí humanamente relativos do tremor (método empírico), senón na súa magnitude, é dicir sobre a enerxía liberada. Tal escala carece de subdivisións en graos absolutos e carece de límite inferior ou superior.
A nova escala comezou a usarse en 1935.
En 1956, con Beno Gutenberg (1889-1960), demostra que a magnitude 0 corresponde aproximadamente a 104 Joules, en tanto a magnitude 9 equivale a 1017 Joules.
Charles Glover Barkla

Charles Glover Barkla, nado en Widnes (Inglaterra) o 27 de xuño de 1877 e finado en Edimburgo (Escocia) o 23 de outubro de 1944, foi un físico británico. Traxectoria
Estudou en Liverpool. En 1913, logo de traballar nas universidades de Cambridge, Liverpool e o King's College de Londres, entrou como profesor de filosofía natural na Universidade de Edimburgo.
As súas primeiras investigacións tiveron por obxecto o estudo da relación existente entre o peso atómico dun elemento e a súa capacidade de absorción de raios X e investigou a radiación secundaria dos elementos expostos aos raios X, desenvolvendo as leis que regulan a difusión dos raios X.
Polas súas investigacións recibiu o Premio Nobel de Física de 1917.
Charles Greeley Abbot

Charles Greeley Abbot, nado o 31 de maio de 1872 e finado o 17 de decembro de 1973, foi un astrofísico e astrónomo estadounidense, secretario da Smithsonian Institution entre 1928 e 1944. Traxectoria
Abbot naceu en Wilton, Nova Hampshire gradouse na Phillips Academy en 1891 e no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1894, en física química. Samuel Pierpont Langley procuraba un axudante para o Smithsonian Astrophysical Observatory (SAO) e escolleu a Abbot en 1895 pola súa experiencia en traballo de laboratorio malia a súa inexperiencia en astronomía.
Langley especializouse en experimentos aeronáuticos, mentres Abbot actuaba de feito como o director do observatorio desde 1896. Á morte de Langley en 1906 Abbot converteuse no director. Abbot desenvolveu unha técnica para obter un valor máis axeitado para a constante solar, establecéndoa en 1. 93 cal/cm²/min (1353 w/m². é o valor actual). Abbot deseñou e construíu aparellos para medir a radiación solar, como un bolómetro que serviu para medir o interior da coroa solar no eclipse de 1900 en Wadesboro, Carolina do Norte. Estudos
Abbot, como Langley, pensaba que a radiación solar era variable e que esa variabilidade podía alterar o tempo. Investigou na procura desas variacións, agardando que se puideran utilizar nas predicións meteorolóxicas e mesmo pensou que as detectara, dunha orde do 3 ó 10%. Non obstante as investigacións modernas indican que non existe esa variabilidade, agás pequenas variacións debidas ás manchas e erupcións solares. Abbot completou o mapa do espectro infravermello solar, tamén estudou a natureza da transmisión atmosférica e da absorción.
Un cráter da Lúa leva o seu nome.
Charles J. Pedersen

Charles John Pedersen, nado en Busan (Corea do Sur) o 3 de outubro de 1904 e finado en Salem (Nova Jersey) o 26 de outubro de 1989, foi un químico nacionalizado estadounidenses galardoado co Premio Nobel de Química en 1987. Traxectoria
Naceu en Busan, fillo de pai noruegués e nai xaponesa. En 1920 trasladouse aos Estados Unidos para realizar estudos de enxeñería química na Universidade de Daiton, no estado norteamericano de Ohio. Posteriormente realizou o seu doutoramento en química orgánica no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT).
Desde 1925 ata a súa xubilación en 1969 traballou na empresa química DuPont. Pedersen morreu na súa residencia de Salem a consecuencia dun cancro. Investigacións científicas
Na década de 1960 conseguiu a síntese química dun grupo de compostos orgánicos de forma ocasional, os cales denominou éter coroa pola forma da súa estrutura: un anel flexible de átomos de carbono formados por grupos etilenoxi (CH2-CH2-O-). Nas súas investigacións demostrou que era posible fabricar nun laboratorio moléculas que poden reaccionar selectivamente con outros átomos e compostos, tal e como o fan os encimas nos organismos vivos, de maneira que sexan selectivas para cada catión, debido á carga negativa xerada polos dipolos na molécula. A obtención destes compostos foi de forma ocasional, xa que Pedersen investigaba sistemas capaces de encapsular ao grupo gavinoxilo en síntese catalítica de polímeros.
En 1987 foi galardoado co Premio Nobel de Química, xunto co químico estadounidense Donald James Cram e o francés Jean-Marie Lehn, polo desenvolvemento e utilización de moléculas de interacción de alta selectividade. Este galardón contribuíu a que os éteres coroa non caian no esquecemento e utilizáronse para múltiples investigacións científicas.
Actualmente os éteres coroa están sendo utilizados en investigación química como grupos funcionais capaces de recoñecer selectivamente os catións e xa que logo ofrecer novos sistemas químicos, tanto fotosensibles como novos materiais. Nos últimos anos foron utilizados para a obtención de novos cristais líquidos, tanto orgánicos como organometálicos, nos cales a mesogenia pérdese pola introdución dun catión ou se ve modificada para xerar novas mesofases. Ademais, tamén foron utilizados para a obtención de compostos polinucleares con interesantes propiedades luminiscentes, xa sexan fluoro ou fosforescentes.
Charles K. Kao

Sir Charles Kuen Kao, KBE, nado en Shanghai o 4 de novembro de 1933 e finado en 2018, foi un profesor e investigador estadounidense de orixe chinesa. Traxectoria
Conduciu a investigación que permitiu desenvolver a fibra óptica. Por este motivo foi galardoado co Premio Nobel de Física 2009 e esta considerado o "pai da comunicación por fibra óptica".
Charles Louis Alphonse Laveran

Charles Louis Alphonse Laveran, nado en París o 18 de xuño de 1845 e finado en París o 18 de maio de 1922, foi un médico francés, premio Nobel de Medicina en 1907. Traxectoria
Estudou na Escola Militar de Medicina de Estrasburgo e serviu como cirurxián do exército na guerra franco-prusiana. En 1878 foi enviado a Alxeria como membro da Escola Militar de Medicina de Val-de-Grâce, onde se dedicou a estudar o paludismo. Froito destes estudos foi o descubrimento do plasmodio, parasito produtor da enfermidade, aínda que non conseguiu determinar o mecanismo de transmisión da malaria, que sería descuberto por Ronald Ross uns anos máis tarde.
O 6 de novembro de 1880 observou por primeira vez no microscopio -nun preparado de sangue dun enfermo de paludismo-, corpúsculos móbiles, que debuxou e describiu de maneira detallada. "Trátase de células pigmentadas, redondas ou curvadas en forma de media lúa, que se moven como amebas".
En 1894 pasou a prestar servizos no Instituto Pasteur de París, que chegou a dirixir máis tarde. En 1907 fundou o Laboratorio de Enfermidades Tropicais do mesmo Instituto.
Recibiu o Premio Nobel de Medicina en 1907 «en recoñecemento do seu traballo relativo ó papel desempeñado polos protozoos na orixe das enfermidades».
Charles Manson

Charles Milles Manson, nado en Cincinnati (Ohio) o 12 de novembro de 1934 co nome de Charles Milles Maddox e finado en Bakersfield (California) o 19 de novembro de 2017, foi un criminal estadounidense fundador e líder de The Family, un grupo sectario hippie de California a finais dos anos 1960. Condenado por ordenar os asasinatos o 8 de agosto de 1969 de Sharon Tate, dona do realizador de cinema Roman Polanski, e dos seus convidados e o día seguinte os de Leno e Rosemary LaBianca. Traxectoria
Na época na que se formou The Family, Manson era un exconvito desempregado, que pasara a metade da súa vida en institucións correccionais por varios delitos. No período inmediatamente anterior ós asasinatos, Manson conseguiu entrar no mundo da industria musical dos Ánxeles pola súa amizade con Dennis Wilson, membro de the Beach Boys, só despois de ser acusado dos crimes, as cancións escritas e cantadas por el saíron ó mercado, artistas como Guns N' Roses e Marilyn Manson gravaron as súas cancións nas décadas seguintes.
Condenado á pena de morte, a súa sentenza quedou reducida a cadea perpetua ó eliminar temporalmente o Tribunal Supremo de California a pena de morte en 1972. Nos seus últimos anos cumpriu condena na prisión estatal de Corcoran. O 19 de novembro de 2017, contra as 20: 13 (hora local), morreu en Bakersfield (California), tras varios días internado nun hospital do condado de Kern, ós 83 anos.
Charles Nicolle

Charles Jules Henri Nicolle, nado en Ruán o 21 de setembro de 1866 e finado en Tunes, Tunisia, o 28 de febreiro de 1936, foi un médico francés, especialista en microbioloxía. Traxectoria
Traballou primeiro no hospital de Ruán onde participou na elaboración dun soro contra a difteria. En 1903, asumiu a dirección do Instituto Pasteur en Tunes, e alí traballou en diversas enfermidades infecciosas, como o tifo e a malaria e estudando o papel que desempeñan algúns animais na súa propagación. Así, en 1909 descobre que o piollo é o principal transmisor do tifo. Con esta constatación, chégase á consecuencia de que a eliminación dos piollos será necesaria para evitar a transmisión da enfermidade e para salvase vidas. Recibiu o Premio Nobel de Medicina en 1928.
É o autor desta profética sentenza referente á aparición de novas enfermidades: Así pois, haberá novas enfermidades. É un feito inevitable. Outro feito, tamén inevitable, é que nunca seremos capaces de localizalas nas súas orixes. Cando sexamos coñecedores desas enfermidades, xa estarán formadas, serán, por dicilo así, adultas. E aparecerán como apareceu Atenea, saíndo armada desde a cabeza de Zeus. Como as recoñeceremos, esas novas enfermidades, como poderiamos sospeitar a súa existencia antes de que se vistan con síntomas? Hai que resignarse á ignorancia nos primeiros casos evidentes. Ignoraranse, confundiranse con enfermidades existentes con anterioridade e só tras un longo período de ir ás cegas separaremos o novo tipo patolóxico do taboleiro das enfermidades xa clasificadas.
Charles Norbert Roëttiers

Para outros artigos de persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos Roettiers Charles Norbert Roëttiers, nado en París o 15 de agosto de 1720 e finado na mesma cidade o 19 de novembro de 1772, foi un medallista e deseñador de moeda francés, o décimo segundo en ocupar o posto de gravador xeral de moeda de Francia. Traxectoria
Charles Robert Roëttiers pertencía a unha ampla familia de gravadores, prateiros e ourives franceses, de orixe flamenga. Era fillo de Joseph Charles Roëttiers (1691-1779), de quen aprendeu a arte do gravado da medalla e a moeda, e neto de Joseph Roettiers (1635-1703). En 1753 foi nomeado gravador xeral de moedas de Francia, posto no que foi o sucesor do seu pai. No entanto, logo do falecemento de Charles Norbert en 1772, foi novamente o seu pai quen reasumiu o posto interinamente, ata 1774, cando lle foi cedido a un novo titular, Pierre Simon Benjamin Duvivier.
Desde 1759 ata a súa morte foi tamén gravador particular de moedas e medallas do rei na Monnaie de París.
Charles Robert foi un asiduo participante nos Salóns de París, onde amosou as súas medallas e outras creacións, nas edicións de 1753, 1761, 1765, 1769 e 1771.
As formas máis habituais de asinar as súas moedas e medallas foron: C. N. R. ou ROETTIERS FILIUS ou ROETT. FILIUS ou ROETTIERS FIL. ou ROETT. FIL. ou R. FIL. ou R. F. ou C. N. ROETTIERS FILIUS.
Charles Robert Roëttiers foi admitido como membro da Real Academia de Pintura e Escultura o 31 de decembro de 1764, en recoñecemento a unha medalla da súa creación que representaba a fraternidade entre ambas as artes, coa lenda AMICAE QUAMVIS AEMULAE.
Charles Robert Richet

Charles Robert Richet, nado en París o 20 de agosto de 1850 e finado na mesma cidade o 4 de febreiro de 1935, foi un médico francés. Traxectoria
Fillo de Alfredo Richet e da súa esposa Eugenia. Estudou na súa cidade natal, graduouse como Doutor de Medicina en 1869, Doutor en Ciencias en 1878 e como o seu pai, profesor, neste caso da Cátedra de Fisioloxía na Facultade de Medicina de París a partir de 1887.
Durante 24 anos, desde 1878 a 1902, foi editor da Revista Científica e desde 1917, coeditor do Xornal de Fisioloxía e Patoloxía Xeral. Publicou artigos sobre fisioloxía, química e patoloxía experimental.
En fisioloxía traballou sobre os mecanismos da termorregulación en animais de sangue quente. Antes das súas investigacións (1885-1895) sobre polipnea e tremor debido a temperaturas, pouco era coñecido sobre os métodos polos cales os animais privados da súa transpiración cutánea poden protexerse do exceso de calor e como animais arrefriados podían quentarse a si mesmos.
En terapéutica experimental, Richet demostrou que o sangue de animais vacinados contra unha infección, protexe contra a mesma (novembro de 1888). Aplicando estes principios á tuberculose, fixo a primeira inxección seroterapéutica no home, o 6 de decembro de 1890.
Inventou a palabra anafilaxe para nomear a sensibilidade desenvolta por un organismo despois de recibir unha inxección parenteral dun coloide, substancia proteica ou toxina (1902), podendo así afirmar que a inxección parenteral de substancias proteicas modifica profunda e permanentemente a constitución química dos fluídos corporais.
As aplicacións da anafilaxe en medicina son extremadamente numerosas. Máis adiante demostrou os fenómenos da anafilaxe pasiva e a anafilaxe in vitro. A maioría dos traballos de fisioloxía de Charles Richet, publicados en diversas revistas científicas foron recompilados e publicados en *Travaux du Laboratoire da Faculté de Médecine de Paris (Alcan, París, 6 vols. 1890-1911).
Catedrático de Fisioloxía e profesor da Sorbona, Membro do Instituto de Francia, Presidente da Sociedade de Bioloxía, o 11 de decembro de 1913 foi galardoado co Premio Nobel de Medicina polas súas investigacións sobre anafilaxe.
Richet foi tamén un dos máis representativos pioneiros da investigación chamada no seu tempo "metapsíquica", termo substituído despois polo acuñado por Max Dessoir: Parapsicoloxía. Richet publicou as súas conclusións no seu voluminoso Tratado de Metapsíquica. Corenta anos de traballos psíquicos, así como en O porvir e a premonición, traducidos ambos os ó castelán pola Ed. Araluce: en 1923 o primeiro, con eloxioso prólogo do inmunólogo catalán Jaime Ferrán, e en 1932 o segundo.
Así mesmo, dedicou parte do seu tempo a escribir obras de arte dramática e foi un forte defensor da lingua internacional esperanto.
Charles Rupert Stockard

Charles Rupert Stockard, nado en Stoneville (Mississippi) o 27 de febreiro de 1879 e finado o 7 de abril de 1939, foi un anatomista e zoólogo estadounidense. Traxectoria
En 1906 entrou a formar parte do Departamento de Anatomía do Cornell Medical College. Converteuse en profesor de anatomía en 1911. Foi o presidente da Asociación Americana de Anatomistas (1928–1930). Estudou zooloxía nas clases de Thomas Hunt Morgan. Recibiu o seu doutoramento (PhD) en zooloxía na Universidade de Columbia en 1906.
Pasou anos realizando experimentos sobre os efectos do alcohol sobre as células xerminais, embrións e a descendencia. Comprobou os efectos da intoxicación alcohólica sobre os fillos de coellas de Indias preñadas. Descubriu que unha intoxicación alcohólica repetida nas coellas de Indias producía defectos e malformacións nos seus fillos que, segundo el, se transmitían a dúas ou máis xeracións posteriores. Os seus resultados foron postos en dúbida polo biólogo Raymond Pearl, que realizou os mesmos experimentos con polos. Pearl descubriu que a descendencia dos polos que foran expostos ao alcohol non era defectuosa senón sa. El atribuíu os seus descubrimentos aos efectos prexudiciais do alcohol soamente sobre as células ovo e espermatozoides que xa eran débiles; as células ovo e espermatozoides fortes non eran afectados pola intoxicación alcohólica. Pearl argumentou que os seus resultados tiñan unha explicación darwinista e non lamarckista.
Outros experimentos polémicos de Stockard foron producir teratoloxía en fetos ao inducirlles hipoxia ás nais.
Foi o director editorial do American Journal of Anatomy e o coeditor do Journal of Experimental Zoology. Stockard foi elixido membro da National Academy of Sciences dos Estados Unidos en 1922 e da American Philosophical Society en 1924. Publicacións
Hormones and Structural Development (1927)
The Physical Basis of Personality (1931)
Charles Schulz

Charles Monroe Schulz, nado en Minneapolis o 26 de novembro de 1922 e finado en Santa Rosa o 12 de febreiro de 2000, foi un debuxante estadounidense, coñecido en todo o mundo polas tiras cómicas de Charlie Brown e do seu grupo. Pasou de ser un neno tímido ó que nada lle saía ben a converterse no debuxante que con máis tenrura conseguiu amosar o lado oculto do soño americano. Traxectoria
Fillo dun barbeiro alemán, Carl, e dunha ama de casa, Dena, era un fillo tímido que foi alentado polos seus pais no debuxo, sendo matricularono xa de pequeno nun curso por correspondencia dunha academia local. Cando fixo os 21 anos alistouse no exército para ver se alí se facía un pouco máis duro e, efectivamente, dous anos despois, en 1945, era xa un soldado da 20ª División Blindada que avanzaba co exército de liberación por Francia e Alemaña. O horror de todo o que viu nesa época volveuno máis escéptico co xénero humano.
De volta a casa, en 1948, creou unha historieta de nenos, xénero moi de moda por aquel entón, titulada Li'Folks. En 1950 conseguiu vendela para a súa comercialización ó gran sindicato United Feature co nome de Peanuts (Cacahuetes). Os seus personaxes tiveron grande éxito entre grandes e maiores, os primeiros debido á sinxeleza dos debuxos e os personaxes, e os segundos dada a mensaxe que cada un de dos personaxes escondía tras de si.
O autor que estaba reflectido en cada un dos personaxes, Charlie Brown e Snoopy os que máis. Morreu de cancro de colon no ano 2000.
Proba do éxito da súa obra son a portada de Time e de Life que protagonizaron os seus personaxes; que a NASA bautizou como Charlie Brown ó módulo de mando do Apolo X e como Snoopy ó módulo lunar; que cando Ronald Reagan era gobernador de California, declarouse o 25 de maio como día de Charles Schulz, ou que o ministro de arte francés Jack Lang nomeouno Cabaleiro da Orde das Artes e das Letras.
Charles Scott Sherrington

Sir Charles Scott Sherrington, GBE, nado en Londres, Gran Bretaña, o 27 de novembro de 1857 e finado en Eastbourne, Gran Bretaña, o 4 de marzo de 1952, foi un médico neurofisiólogo británico, premio Nobel de Medicina, que estudou as funcións da cortiza cerebral. Traxectoria
Estudou medicina na Universidade de Cambridge, onde se graduou en 1885. Posteriormente ampliou os seus estudos en Berlín con Robert Koch e Rudolf Virchow e en Estrasburgo con F. Goltz.
En 1887 Sherrington uniuse á escola de medicina do Hospital St. Thomas, onde ensinou medicina. Posteriormente levou a cabo traballos experimentais na Brown Institution, departamento veterinario da Universidade de Londres. En 1895, chegou a ser profesor da Universidade de Liverpool. Obtivo o posto de profesor de fisioloxía da Universidade de Oxford en 1913. Foi presidente da Royal Society de 1920 a 1925. Sherrington recibiu a Gran Cruz do Imperio Británico en 1922 e a Orde do Mérito en 1924. Retirouse da vida académica en 1935, pero continuou dando conferencias e escribindo.
Foi galardoado en 1932 co premio Nobel de Medicina polos seus traballos no campo da neurofisioloxía: localización das funcións do córtex cerebral, investigacións reflexolóxicas etc.
As súas obras máis relevantes foron: A acción integradora do sistema nervioso, 1906.
A actividade reflicte da medula espinal, 1932.
O cerebro e os seus mecanismos, 1933.
O home e a súa natureza, 1937-1938.
Charles Thomson Rees Wilson

Charles Thomson Rees Wilson, nado en Glencorse (Escocia) o 14 de febreiro de 1869 e finado o 15 de novembro de 1959, foi un físico escocés. Traxectoria
Naceu na parroquia de Glencorse (preto de Edimburgo). Fillo dun granxeiro, John Wilson, e de Annie Clerk Harper. Despois de que o seu pai morrese en 1873, a súa familia trasladouse a Manchester. Foi educado no Owen's College (unha das orixes da Universidade de Manchester), estudando bioloxía coa intención de controvertese en médico. Despois foi á Universidade de Cambridge onde se interesou pola física e a química.
A partir de entón interesouse particularmente na meteoroloxía, e en 1893 comezou a estudar as nubes e as súas propiedades. Traballou durante algún tempo no observatorio de Ben Nevis, onde fixo observacións da formación das nubes. Entón intentou reproducir este efecto nunha escala menor no laboratorio de Cambridge, expandindo aire húmido nun recipiente pechado. Posteriormente fixo experimentos coa creación de rastros de nube na súa cámara causada por ións e radiación. Pola invención da cámara de néboa recibiu o Premio Nobel de Física en 1927.
Casou con Jessie Fraser en 1908, a filla dun ministro de Glasgow, e a parella tivo catro fillos. Morreu preto de Edimburgo, rodeado da súa familia.
O Cráter Wilson na Lúa foi chamado así na súa honra, no de Alexander Wilson e no de Ralph Elmer Wilson.
Charles Townes

Charles Hard Townes, nado en Greenville (Carolina do Sur) o 28 de xullo de 1915 e finado en Oakland (California) o 27 de xaneiro de 2015, foi un físico estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1964, polos seus traballos sobre o láser. Traxectoria
Licenciado en física e idiomas modernos pola Universidade de Furman en 1935, doutorándose no ano 1939 no Instituto Tecnolóxico de California. Aquel mesmo ano entrou a traballar nos Laboratorios Bell, permanecendo ata 1948. Aquel mesmo ano entrou a traballar na Universidade de Columbia na procura do láser. Entre 1959 e 1961 dirixiu o Institute for Defendo Analyses in Wáshington, D. C e posteriormente foi profesor de física no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) Investigacións científicas
En 1964 foi galardoado, xunto cos físicos soviéticos Nikolai Basov e Aleksandr Prokhorov, co Premio Nobel de Física polos seus traballos no campo da electrónica cuántica, baseado nos principios do máser-láser. Hard Townes compartiu o seu premio co seu colaborador Cornell Mayer, o cal non foi distinguido co Premio Nobel.
En 1967 entrou a traballar na Universidade de California onde realizou investigacións pioneiras en radioastronomia e os infravermellos, cousa que o conduciu ao descubrimento das moléculas de amoníaco e a auga interestelar.
Charles Wilson Peck

Charles Wilson Peck, nado o 24 de febreiro de 1901 en Birmingham e finado o 24 de abril de 1968 no barrio londiniense de Tooting, foi un numismático e farmacéutico británico. Traxectoria
Infancia e formación
Peck naceu o 24 de febreiro de 1901 en Stechford, un barrio de Birmingham, único fillo de Louisa Marsch e de Thomas Whitmore Peck, farmacéutico xefe do Hospital Xeral de Birmingham e intelectual afeccionado á filatelia. Educouse na King Edward VI High School e posteriormente comezou a formarse na ciencia farmacéutica da man do seu pai. A primeira guerra mundial interrompeu esta instrución en 1918, e Peck exerceu un ano como telegrafista na mariña mercante.
Peck farmacéutico
En 1919 retomou a súa formación farmacéutica co seu pai, ata que en 1920 e 1922 aprobou senllos exames que o habilitaban para o exercicio profesional como farmacéutico.
No propio Birmingham, comezou a traballar como axudante de farmacia no Hospital de Saint Bartholomew. O 23 de xuño de 1928 ingresou como farmacéutico do hospital Saint Thomas, en Londres, onde tamén exerceu como docente de Farmacia e Materia Médica, ata o seu retiro o 31 de marzo de 1963. Peck foi, así mesmo, editor de Pharmacopoeia of St. Thomas's Hospital nas edicións de 1931, 1935, 1941 e 1953.
Peck numismático
Simultaneamente á súa carreira profesional, Peck foi compondo a súa propia colección de moedas. O seu interese inicial centrouse na colección e no estudo das emisións romanas de prata e foi virando progresivamente cara á moeda miúda británica de cobre, que ata o momento non espertara un grande interese entre os numismáticos. Ao terse criado en Birmingham, sentía fascinación polas cuñaxes de cobre da Ceca de Soho, de Matthew Boulton. Para os seus estudos sobre esta materia, visitaba adoito o Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico e en 1960 publicou un compendio da colección de moeda de cobre deste museo.
En 1946 ingresou na Royal Numismatic Society e en 1947 na British Numismatic Society, institución esta que presidiu entre 1964 e 1965. Tamén foi membro da Sociedade de Anticuarios de Londres desde 1961. Vida persoal
O 27 de xuño de 1933, Charles Wilson Peck casou con Emma Louise Nisbett, unha amiga da infancia, con quen tivo unha filla e un fillo. Recoñecementos
(1925): Medalla de prata da Sociedade Farmacéutica de Gran Bretaña.
(1960): Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres.
(1968): Medalla Sanford Saltus (póstuma), da British Numismatic Society, de Londres. Publicacións
Estes son os traballos monográficos máis representativos da traxectoria de Charles Wilson Peck:
Farmacoloxía
(1931). Pharmacopoeia of St. Thomas's Hospital. St. Thomas's Hospital, Londres.
(1935). Pharmacopoeia of St. Thomas's Hospital. St. Thomas's Hospital, Londres.
(1941). Pharmacopœia of St. Thomas's Hospital. War emergency edition. St. Thomas's Hospital, Londres.
(1953). St. Thomas's Hospital pharmacopoeia and vade mecum (con J. B. Harman). St. Thomas's Hospital, Londres.
Numismática
(1960). English cooper, tin and bronze coins in the British Museum 1658-1958. British Museum, Londres [2ª ed. en 1964]
Charleston, Virxinia Occidental

Charleston é a capital do estado de Virxinia Occidental, un estado dos Estados Unidos. O seu censo de poboación en 2000 é de 53. 421 habitantes. É a capital do condado de Kanawha.
Charleville-Mézières

Charleville-Mézières é un concello (commune) francés, capital do departamento de Ardenas, na rexión do Gran Leste. No ano 2009 contaba con 49. 975 habitantes.
Charlton F. Schwan

Charlton Frederick Schwan (coñecido tamén como Fred Schwan), nado en Port Clinton, Ohio, o 14 de xullo de 1947, é un numismático estadounidense. Schwan é un coleccionista, autor e investigador especializado no papel moeda e nas emisións de moeda militar. Traxectoria
Fred Schwan cursou estudos superiores na Universidade Estatal de Bowling Green, onde en 1974 acadou o seu mestrado en Ciencias.
Tamén serviu no Exército dos Estados Unidos entre 1969 e 1989, e participou na Guerra de Vietnam entre 1971 e 1972.
O motivo do seu recoñecemento internacional é a súa dedicación aos estudos numismáticos, sinaladamente vinculados á notafilia, materia na que está considerado unha autoridade. Foi membro da xunta directiva da International Bank Note Society, na que acadou o cargo de vicepresidente. En 1977 fundou a editora BNR Press, especializada en publicacións sobre papel moeda.
Schwan mantivo columnas e publicou numerosos artigos sobre este tema en revistas como Bank Note Reporter, Bond & Bank Note News, Coin World, Coins, Numismatic News, The Numismatist, IBNS Journal e World Coin News.
Igualmente, foi un asiduo colaborador cos seminarios de verán da American Numismatic Association, na que impartiu 14 seminarios completos a partir de 2002. Ademais, Schwan é membro de Numismatic Literary Guild, da Society of Paper Money Collectors, da International Bank Note Society, de Numismatics International, da Ohio State Numismatic Society, da Central States Numismatic Society, da Michigan State Numismatic Society, da Ration Collectors Society e do Glass City Coin Club. Vida persoal
Charlton Frederick Schwan casou en xuño de 1980 con Judith Ann Smith. Recoñecementos
1990: Premio Embaixador Numismático, de Florida United Numismatists (FUN).
2005: Premio Clemy, do Numismatic Literary Guild (NLG).
2005: Premio Glenn Smedley Memorial, da American Numismatic Association (ANA).
2014: Medalla ao Mérito da ANA.
2015: Numismático do Ano, da ANA.
2017: Incluído no Salón da Fama da Society of Paper Money Collectors. Publicacións
Estes son algúns dos traballos monográficos máis salientables de Charlton F. Schwan publicados ao longo da súa traxectoria: (1973). World War I Military Currency (con J. Boling).
(1974). World War II Allied Military Currency (con R. Toy).
(1978). The Paper Money of the E. A. Wright Bank Note Company. BNR Press. ISBN 9780931960024
(1981). Comprehensive Catalog of Military Payment Certificates [outras edicións en 1987, 1997 e 2002]. BNR Press. ISBN 9780931960611
(1981). Military Payment Certificates. BNR Press. ISBN 9780931960079
(1995). World War II Remembered: History in Your Hands (con J. Boling). ISBN 978-0931960406
(1996). Collecting Paper Money. Alliance Publishers. ISBN 9781887110037
(1996). Collecting Coins. Alliance Publishers. ISBN 9781887110020
(2011). World War II United States Savings Bonds and Stamps (con L. Smulezenski, J. Downey e M. Watson). BNR Press. ISBN 9780931960727
Charrasquiño

O charrasquiño, ou carrasquiño, é un baile agarrado galego similar ao valse. Características
De compás ternario, o baile foi recollido en distintos concellos do occidente galego: Tordoia, Carcacía, Caldas de Reis, etc. Acompáñase con canto e pandeiretas, as cantareiras determinan o seu ritmo polas cantigas que botan e que son acompañadas polos bailadores. O baile atópase, con variantes en nome, música e letra, por toda a Península Ibérica.
Chartres

Chartres é unha cidade francesa, capital (préfecture) do departamento francés Eure e Loir, na rexión Centro-Val de Loira. No ano 2010 tiña 144057 habitantes.
Chasma

Denomínase Chasma (plural: chasmata) na xeoloxía planetaria, as depresións (ou canóns) alargadas e normalmente bastante profundas que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar.