proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Bernard Sindall

Bernard R. Sindall, nado en 1924 e finado en 1998, foi un escultor figurativo e deseñador de moedas británico. Traxectoria
Escultor
Bernard Sindall estudou Belas Artes no Brighton College of Art, da Universidade de Brighton. Posteriormente, na súa condición de gañador do Premio de Roma en 1950, pasou dous anos en Italia para coñecer de primeira man a obra dos grandes mestres da escultura.
Durante a súa estadía en Roma expuxo, entre outros lugares, no Palazzo Venezia, e á súa volta ao Reino Unido expuxo tamén na Royal Academy de Londres. Tamén exerceu a docencia no City and Guilds of London Institute.
Estas son algunhas das súas obras escultóricas máis salientables: Paddler (anos 70). Estatuíña en bronce. Rye Art Gallery, Sussex.
Girl in a Hat (1972). Escultura en bronce, na Universidade de Birmingham.
Phoebe Merricks. Busto en bronce. Rye Art Gallery, Sussex.
Girl with necklace. Estatuíña en bronce.
Mother swinging Child (1980). Estatuíña en bronce.
Deseñador de moedas
No campo do deseño numismático, o traballo máis sobranceiro de Sindall foi a creación de ambas as faces dunha emisión especial da serie do soberano de ouro en 1989, conmemorativa dos 500 anos do nacemento do soberano inglés. O anverso desta serie de moedas xa fora utilizado por Sindall nunha proposta para unha moeda dunha coroa en 1997, finalmente non adoptada pola Royal Mint.
Mais o seu labor no deseño de moedas comezara xa catro décadas antes, coa creación en 1955 do anverso e o reverso dunha moeda dun penique a nome de Isabel II para o territorio de Rodesia e Nyasaland, que se cuñou ata 1963. Durante os anos seguintes, Sindall creou tamén deseños para outros territorios de soberanía británica e tamén para diferentes países, como Sri Lanka (1957), Tailandia (1974), Guernsey (1977), Jersey (1977) e Mauricio (1977).
Bernarda Pereira Solla

Bernarda Pereira Solla, nada en Campolongo (Pontevedra) o 4 de maio de 1893 e finada en Vigo o 19 de marzo de 1987, foi unha mestra galega. Traxectoria
Filla de Joaquín Pereira. Estudou maxisterio na Normal de Pontevedra, rematando a carreira en 1914. Foi mestra da Roca (Ponte Caldelas) dende 1916. En 1924 pasou a Santa Comba de Bértola (Vilaboa). Dende 1933 foi mestra na Escola número 2 de Sanxenxo. Organizou co mestre Alfonso Rodrigo Méndez a festa escolar do 14 de xullo de 1935. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo a finais de agosto. Como consecuencia do proceso de depuración, foi separada do servizo e baixa na escala en maio de 1940. Bernarda regresou coa súa filla ao fogar familiar en Salcedo onde vivían as súas irmás Josefa e Carmen e o seu irmán Joaquín. Traballou dando pasantías en Salcedo e despois nun piso alugado na Praza da Ferraría de Pontevedra que transformou coa súa irmá Carmen en residencia de estudantes. Cando a súa filla de Bernarda se incorporou á vida laboral, trasladouse con ela a Vigo e despois a Venezuela. En 1967 retornaron a Vigo, onde se instalaron. Vida persoal
Casou con Alfonso Dámaso Rodrigo Méndez en 1923, e foi nai de Bernarda Rodrigo Pereira.
Bernardino Arcay Novo

Bernardino Arcay Novo, nado en Malpica de Bergantiños o 1 de febreiro de 1912, foi un mariñeiro e sindicalista galego. Traxectoria
Mariñeiro. Membro do Sindicato de Obreros y Profesiones Varias de Malpica da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi chamado para o exército e fuxiu de Malpica con outros 10 republicanos en xuño de 1937 na lancha de motor Ciudad de Montevideo. Pasou á zona leal, chegou a bordo do cruceiro Galicia a Valencia e integrouse no Rexemento Naval Nº1; despois foi destinado ao arsenal de Cartaxena. En abril de 1938 fuxiu a Bizerta (Tunisia) e en setembro de 1939 ingresou detido en Rota (Cádiz). A finais de 1941 ingresou na Escollera (Ferrol). Debido aos informes desfavorables dalgunhas autoridades de Malpica, foi condenado no consello de guerra de abril de 1942 a 12 anos e un día, conmutados despois a seis. Pero once “persoas de garantía e solvencia” firmaron un manifesto ao seu favor (Modesto Ordóñez, José Mato, Pompilio Cachón, Santiago Cachón, Francisco Pombo, José Pombo, Pedro Lema, Antonio Montero, Jenaro Delgado, Evaristo Pose e Juan Delgado Criado). O 6 de agosto de 1942 concedéronlle a liberdade condicional e volveu a Malpica. A liberdade definitiva chegoulle en 1951.
Bernardino Graña Refojos

Bernardino Graña Refojos, nado en Cangas en 1910 en finado no mesmo concello o 13 de marzo de 1989, foi un mestre e escritor galego. Traxectoria
Orfo, aos 11 anos entrou no Convento de San Francisco de Herbón, e despois pasou ao Seminario de Santiago de Compostela. Correspondente de El Pueblo Gallego en Cangas, colaborou en Vida Gallega. Foi directivo da Alianza Marinera y Progreso del Mar. En 1934 converteuse en mestre da fundación benéfico-docente Martínez Vázquez de Ribadavia. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abríronlle expediente de depuración e foi sancionado. Foi mestre no Colexio Akademos de Ribadavia e na Academia Morrazo de Cangas. Impartiu clase na escola Eirado do Sinal, foi rehabilitado e incorporouse ao maxisterio nacional en 1977 como mestre do Colexio de San Roque. En 1950 presentou a novela Por los caminos de la carne ao Premio Nadal. Escribiu outra novela titulada La Isla. Vida persoal
Casou con Amparo Villar Martínez e foi pai de Bernardino e María del Carmen Graña Villar.
Bernardo Houssay

Bernardo Alberto Houssay, nado en Buenos Aires o 10 de abril de 1887 e finado na mesma cidade o 21 de setembro de 1971, foi un fisiólogo arxentino.
Foi galardoado co Nobel de Fisioloxía ou Medicina de 1947, polas súas investigacións sobre as hormonas segregadas pola glándula hipófise, premio compartido con Carl Ferdinand Cori e a súa esposa Gerty Theresa Cori.
Bernardo Kastrup

Bernardo Kastrup é un holandés de orixe portuguesa, brasileira e danesa, doutor en filosofía, enxeñaría informática e intelixencia artificial. Traballou como científico nos principais laboratorios do mundo. É recoñecido pola súa contribución ao debate contemporáneo sobre a natureza da consciencia. Kastrup é especialmente coñecido polas súas ideas no renacemento moderno do idealismo metafísico. Traxectoria
Nado en Río de Xaneiro, mudouse posteriormente a Suíza antes de establecerse nos Países Baixos, Kastrup é CEO da Fundación Essentia. O seu traballo estivo liderando o renacemento moderno do idealismo metafísico, a noción de que a realidade é esencialmente mental.
Formación
Estudou informática e ciencia da computación na súa primeira etapa académica e logo obtivo o seu doutoramento en Filosofía (ontoloxía, filosofía da mente). É doutor en filosofía e doutor en enxeñaría informática (computación reconfigurábel, intelixencia artificial). Carreira
Investigación e ensino
Kastrup ten traballado en múltiples campos académicos pero é máis coñecido polo seu traballo en filosofía da mente. A súa investigación centrase principalmente na idea de que a consciencia é o substrato fundamental do universo, unha visión que difire das teorías materialistas dominantes. Como científico traballou tamén para a Organización Europea para a Investigación Nuclear (CERN) e os Laboratorios de Investigación Philips (onde se descubriu o "efecto Casimir " da teoría cuántica de campos).
Participación en medios
Bernardo Kastrup tamén é un colaborador frecuente en podcasts, programas de televisión e conferencias, onde discute as súas ideas e teorías. Expresadas en detalle en moitos artigos e libros académicos, as súas ideas apareceron en Scientific American, Institute of Art and Ideas, American Philosophical Association Blog e Big Think, entre outros.
Impacto e recepción
A obra de Kastrup é tanto eloxiada como criticada. O seu traballo é considerado por algúns como unha innovadora contribución á filosofía da mente, especialmente en círculos que desafían o materialismo dominante. Porén, tamén hai quen cuestiona a rigorosidade e a viabilidade das súas teorías. Obra
Kastrup é autor de varios libros e artigos académicos. Algúns dos seus libros máis notables inclúen The Case against Reality (O Caso Contra a Realidade) e Why is Materialism Wrong? Alén de artigos e ensaios científicos, os seus principais traballos son: Science Ideated (2021)
Decoding Jung’s Metaphysics (2021)
Decoding Schopenhauer’s Metaphysics (2020)
The Idea of the World (2019)
More Than Allegory (2016)
Brief Peeks Beyond (2015)
Why Materialism Is Baloney (2014) Meaning in Absurdity (2012)
Dreamed up Reality (2011)
Rationalist Spirituality (2011)
Bernardo Leighton

Bernardo Leighton Guzmán, nado o 16 de agosto de 1909 e finado en Santiago de Chile o 26 de xaneiro de 1995, foi un político chileno, un dos fundadores da Democracia Cristiá. Traxectoria
Fillo de Bernardino Leighton Gajardo e de Sinforosa Guzmán Gallegos. Como dirixente universitario xogou un importante papel nas mobilizacións que culminaron co derrocamento de Carlos Ibáñez del Campo, en 1931. O mesmo ano foi enviado polo ministro do Interior, Marcial Mora, a Coquimbo, co fin de evitar que a chamada Sublevación de la Escuadra fose apoiada pola poboación civil local.
En 1937 foi nomeado ministro do Traballo polo presidente Arturo Alessandri Palma. Xunto a Eduardo Frei Montalva, Rafael Agustín Gumucio, Manuel Garretón, Radomiro Tomic e outros, funda a Falange Nacional, futuro partido Demócrata Cristián.
Durante o goberno de Eduardo Frei Montalva ocupa o cargo de ministro do interior. Tras isto foi elixido deputado por Santiago en 1969 e reelixido en 1973.
Exiliado polo Réxime militar por intentar achegar a DC con partidos de esquerdas para fortalecer a oposición ao réxime, o 5 de outubro de 1975 el e a súa muller sufriron un atentado en Roma, quedando parapléxico para sempre, por parte de neofascistas italianos en asociación con Stefano delle Chiaie, que nese entón traballaba para a DINA, o organismo de represión do réxime militar chileno. Segundo documentos desclasificados da CIA, Stefano delle Chiaie atopara antes ao axente da DINA Michael Townley e ao Cubano Virgilio Paz Romero (un compañeiro de Luís Posada Carriles), para preparar o atentado contra Leighton.
En 1978 permitíuselle a volta ao país, onde se retirou á vida privada. Morreu o 26 de xaneiro de 1995.
Bernardo Sánchez Quiroga

Bernardo Sánchez Quiroga, nado no Saviñao cara a 1911, foi un funcionario e político galego. Traxectoria
Funcionario municipal do Saviñao. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 6 de agosto xunto co seu irmán Antonio. Xulgado en Lugo por rebelión militar na causa 729/36 o 28 de decembro xunto con Manuel Pérez Fernández, Jesús Nieves Sánchez e os seus irmáns Francisco e Antonio, foi condenado a cadea perpetua o 19 de xaneiro de 1937. Cumpriu condena na Prisión Provincial da Coruña, onde ingresou o 20 de marzo de 1937.
Bernd Kluge

Bernd Kluge, nado o 18 de xuño de 1949 en Cottbus, Brandeburgo, é un numismático alemán especializado na moeda medieval. Traxectoria
Bernd Kluge estudou Historia Medieval na Universidade Humboldt de Berlín. Desde de 1972 exerceu o seu labor no Gabinete Numismático (Münzkabinett) de Berlín, sito no Museo Bode, primeiramente como colaborador científico, a partir de 1982 como conservador, desde 1988 en condición de vicedirector, e entre 1992 e 2014 como director da institución. Durante a súa dirección, o Münkabinett organizou en Berlín, en setembro de 1997, o XII Congreso Internacional de Numismática, do Consello Internacional de Numismática. Ademais, Bernd Kluge foi profesor de Numismática medieval na Universitdade Humboldt de Berlín.
Kluge xubilouse en outubro de 2014.
Entre os anos 1993 e 1999 foi membro da Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña. Recoñecementos
(2002): Premio da Sociedade de Historia Monetaria Internacional.
(2009): Medalla Huntington, da American Numismatic Society, de Nova York.
(2013): Medalla Eckhel, da Sociedade Numismática Austríaca, de Viena.
(2015): Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres.
Membro de honra da Sociedade Numismática Austríaca. Publicacións
Esta é unha escolma das monografías máis salientables publicadas ao longo da traxectoria académica de Bernd Kluge: (1976). Brakteaten. Deutsche Münzen des Hochmittelalters, Berlín.
(1984). Brakteaten. Mitteldeutsche Brakteaten aus dem Münzkabinett der staatlichen Museen zu Berlin. Einführungen und Erläuterungen. Prisma-Verl. Zenner und Gürchott.
(1991). Deutsche Münzgeschichte von der späten Karolingerzeit bis zum Ende der Salier (ca. 900 bis 1125). Thorbecke, Sigmaringen. ISBN 9783799541398
(1993). Fernhandel und Geldwirtschaft. Beiträge zum Münzwesen in sächsischer und salischer Zeit (editor). Thorbecke, Sigmaringen. ISBN 9783799541442
(1997): A Survey of Numismatic Research 1990-1995 (con Cécile Morrisson). International Numismatic Commission. Berlín. ISBN 9788885873001
(2004). Das Münzkabinett - Museum und Wissenschaftsinstitut. Münzkabinett. Berlín. ISBN 978-3886094943
(2006). Münzen und Medaillen. Die Ausstellung des Münzkabinetts im Bode-Museum. Prestel Verlag. Berlín. ISBN 978-3791337463
(2007). Numismatik des Mittelalters. Vol. 1: Handbuch und Thesaurus Nummorum Medii Aevi. Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Viena. ISBN 978-3-88609-603-9
(2014). "Gold gab ich für Eisen" (con B. Weisser). En Das Kabinett. Nº 14. Münzkabinett, Berlín. ISBN 978-3-88609-748-7
Bernhard Woytek

Bernhard Woytek, nado en Viena o 16 de agosto de 1974 é un numismático e historiador austríaco especializado na moeda da Antigüidade. Traxectoria
Bernhard Woytek é fillo do filólogo clásico austríaco Erich Woytek.
En 1992 ingresou na Universidade de Viena para cursar Numismática, Historia Antiga e Estudos Clásicos, dos que se gaduou en 1996. O 12 de marzo de 2002 acadou o seu doutoramento, cunha tese centrada na historia financeira romana e na cuñaxe de moedas entre os anos 49 e 42 a. de C. , que foi publicada en 2003 baixo o título de Arma et nummi. Posteriormente acadou a súa habilitación docente e en 2009 recibiu a licenza venia docendi, cun traballo de investigación sobre a moeda imperial de Traxano, para exercer como profesor privado da materia de Numismática e Historia Monetaria na Universidade de Viena.
En 2001, Woytek comezou a traballar na Comisión de Numismática da Academia Austríaca de Ciencias, e a partir de 2005 integrouse no Instituto de Numismática e Historia Monetaria da Universidade de Viena, onde desde 2013 dirixe o Departamento Documenta Antiqua. Ademais, ocupou a xefatura adxunta do Departamento de Estudos Clásicos do Instituto Arqueolóxico de Austria, que forma parte da Academia de Ciencias.
Bernhard Woytek participou en estadías formativas en diversas institucións internacionais, como a American Numismatic Society, de Nova York (2010) ou a Universidade de Cambridge (2010-2011), e posteriormente impartiu docencia como profesor visitante ou invitado no Centro Ernest Babelon de Orleáns (2015), na Universidade Stanford (2016), na Universidade de Warwik (2018), no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico (2018) e na Universidade de Oxford (2019).
Entre outras entidades académicas internacionais, en 2009 foi elixido membro da Sociedade de Anticuarios de Londres, en 2013 membro correspondente en Alemaña da Academia de Ciencias de Austria e en 2019 membro correspondente do Instituto Arqueolóxico Alemán. Ademais, Woytek é membro de diversas institucións numismáticas, entre elas a Royal Numismatic Society, de Londres, a Sociedade Real de Numismática de Bélxica, a Sociedade Suíza de Numismática ou a Sociedade Numismática Austríaca. Recoñecementos
(2021): Jeton de Vermeil, da Sociedade Francesa de Numismática. Publicacións
Woytek publicou decenas de capítulos en obras conxuntas, así como artigos sobre numismática antiga nas máis prestixiosas revistas do sector (Schweizerische Numismatische Rundschau, Revue Belge de Numismatique, Schweizer Münzblätter, Revue Numismatique etc. ). Ademais, é autor dos seguintes traballos monográficos: (2003). Arma et nummi. Österreichische Akademie der Wissenschaften (ÖAW). ISBN 978-3-7001-3159-5
(2010). Die Reichsprägung des Kaisers Traianus (98-117). ÖAW. ISBN 978-3-7001-6565-1
(2919). Infrastructure and Distribution in Ancient Economies (Ed. ). ÖAW. ISBN 978-3-7001-8108-8
Berriasiano

O Berriasiano é unha división da escala temporal xeolóxica, é a primeira idade ou piso do Cretáceo inferior. Esténdese desde 145, 0 até 139, 8 millóns de anos atrás, aproximadamente. A idade berriasiana sucede á titoniana (última do período Xurásico) e é anterior á valanxiniana. Nesta idade, dos saurópodos abundan os titanosauros, os dinosauros aviares diversifícanse rapidamente e moitos outros grupos de dinosauros agrándanse tales como os terópodos, ceratopsianos e ornitópodos.
Berro

Un berro é un son forte emitido pola voz dun animal ou persoa, a maioría das veces causado pola ira, alegría, medo ou algunha outra emoción. Tamén se usa para avisar dun xeito apaixonado. É un tipo de comunicación que ocorre tanto intencionadamente como sen querer. Etimoloxía
Téñense apuntado orixes diversas para o termo. Onomatopeico Do latín *verrāre ou de verre-, e de aí virían becerro e «verrón/berrón» como porco e como chorón.
Do gálico *bẹrŭro-, derivado do proto-céltico *beru, semellante ao bir en irlandés antigo ("auga, fonte") Comunicación e linguaxe
O berro pode expresar e comunicar diversas emocións, ademais de pracer ou dor. Elaine Scarry, escritora e profesora de literatura, fala da linguaxe en relación coa dor indicando que os berros fan que as persoas volvan a un estado onde os sons non articulados dominan. A dor é unha experiencia individual, porén, como calquera outro concepto, pódese comunicar como unha idea. O berro é un tema e unha ferramenta recorrente nas artes plásticas, nas perfomances, no cinema, no teatro e na música.
Hegel escribe: “O maior alivio ao ter dor é poder gritalo […] a través desta expresión, a dor faise obxectiva e iso fai a conexión entre o suxeito, que está só con dor, e o obxecto, que non ten dor. "
Bershka

Bershka é unha cadea de tendas de roupa pertencente ao grupo español INDITEX fundado por Amancio Ortega Gaona.
Bershka abriu as súas portas no mes de abril do ano 1998. O concepto de moda destas tendas está dirixido ao público novo, con cambios de deseños para as tempadas outono/inverno e primavera/verán.
O estilo das tendas Bershka é xuvenil e informal, pero dentro dela pódense elixir distintos estilos e gustos da moda.
Ten máis de mil tendas en máis de 54 países.
Marta Ortega, a filla de Amancio Ortega, traballou en Bershka en diversos postos. Tendas
As súas máis de 1. 081 tendas en 2016 atópanse en diversos países:
Bert Sakmann

Bert Sakmann, nado o 12 de xuño de 1942 en Stuttgart, é un fisiólogo alemán. Recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1991 con Erwin Neher polo seu traballo sobre "a función das canles iónicas individuais nas células" e a invención da técnica de patch clamp (pinza de parche). Bert Sakmann foi profesor na Universidade de Heidelberg e é membro científico emérito do Instituto Max Planck de Investigación Médica de Heidelberg, Alemaña. Desde 2008, dirixe un grupo de investigación emérito no Instituto Max Planck de Neurobioloxía. Traxectoria
Primeiros anos
A nai de Sakmann, de nome Annemarie (de solteira Schaefer) era unha fisioterapeuta, e o pai, Bertold Sakmann, un director de teatro. Bert Sakmann matriculouse na Volksschule de Lindau e completou o Wagenburg Gymnasium en Stuttgart en 1961.
Formación
Estudou Medicina a partir de 1967 en Tübingen, Friburgo, Berlín, París e Múnic. Despois de completar os seus exames médicos na Universidade Ludwig-Maximilians de Múnic, pasou a ser asistente médico en 1968 na Universidade de Múnic, mentres traballaba tamén como asistente científico (Wissenschaftlicher Assistant) na Universidade de Múnic.
Investigación e docencia
En 1971 trasladouse ao University College London, onde traballou no Departamento de Biofísica con Bernard Katz. En 1974, rematou a súa tese médica, baixo o título Elektrophysiologie der neuralen Helladaptation in der Katzenretina ("Electrofisioloxía da adaptación da luz neural na retina do gato") na Facultade de Medicina da Universidade de Göttingen.
Máis tarde (aínda en 1974), Sakmann volveu ao laboratorio de Otto Creutzfeldt, que mentres tanto se trasladou ao Instituto Max Planck de Química-Biofísica de Göttingen. Sakmann uniuse ao grupo de bioloxía de membranas en 1979.
En 1990, aceptou un posto na Facultade de Medicina de Ciencias Naturais da Universidade de Heidelberg. Un ano despois, converteuse en profesor titular da Facultade de Bioloxía de Heidelberg.
O 2 de xuño de 2009, Peter Gruss, presidente da Max Planck Society, anunciou que Sakmann serviría como director científico do Max Planck Florida Institute, o centro de investigación biomédica da organización na Florida Atlantic University en Jupiter, Florida.
Sakmann é o fundador da Bert-Sakmann-Stiftung.
Bertel Thorvaldsen

Albert Thorvaldsen, coñecido como Bertel Thorvaldsen, nado en Copenhague o 19 de novembro de 1770 e finado na mesma cidade o 24 de marzo de 1844 foi un escultor dinamarqués. Traxectoria
Era fillo dun islandés que se instalou en Dinamarca e alí dirixiu un comercio de esculturas en madeira. Estudou na Academia de Arte de Copenhaguen, onde obtivo moitas distinción, incluída a medalla de ouro. De aí marchou a Roma cunha bolsa de estudos.
En 1819 regresou de visita ao seu país, no que foi contratado para facer unha serie de estatuas colosais de Cristo e os doce apóstolos para a reconstrución da Vor Frue Kirke, a Catedral de Copenhaguen, entre 1817 e 1829, tras ter sido destruída no bombardeo británico de Copenhaguen en 1807. Os traballos iniciáronse tras o seu retorno a Roma e non remataron até 1838, cando Thorvaldsen volveu para a Dinamarca.
Morreu de súpeto cando estaba no Teatro Real de Copenhaguen, o 24 de marzo de 1844.
Bertha Guijarro

Bertha M. Guijarro Berdiñas, nada na Coruña en 1969, é unha investigadora galega e doutora en Informática no eido da intelixencia artificial, a aprendizaxe computacional e os sistemas baseados no coñecemento. Os seus estudos aplicáronse en medicina para realizar diagnoses antenatais, diagnoses de motores e en predición e xestión de incendios forestais. Traxectoria
Doutorada en 1999 pola Universidade da Coruña, Guijarro está vinculada dende 1994 á investigación e a docencia no Departamento de Computación (UDC), onde é profesora titular. Na comunidade científica, ten recoñecidos máis de dous sexenios de investigación académica dentro da área das ciencias da Computación e a intelixencia artificial, enfocando os seus estudos principalmente á aprendizaxe computacional e o desenvolvemento de algoritmos de Big Data Learning.
En 2012, foi nomeada coordinadora científica do CITIC (Centro de Investigación en Tecnoloxías da Información e as Comunicacións) e dende 2014 ocupa o cargo de vicecoordinadora. O CITIC salienta pola vertente social dos seus proxectos tanto en cuestións de integración como na mellora da atención sanitaria ou a loita contra a fenda dixital.
Guijarro é membro activo do Grupo de Investigación LIDA (Laboratorio de Investigación e Desenvolvemento en Intelixencia Artificial) e colaboradora da Subdirección Xeral da Axencia Nacional de Avaliación e Prospectiva (ANEP) para a subárea científica de Sistemas Intelixentes. Premios
Premio Ada Byron do CPEIG (Colexio Profesional de Enxeñaría en Informática de Galicia). 2014.
Bertha Lamme Feicht

Bertha Lamme Feicht, nada en Bethel (EE UU) o 16 de decembro de 1869 e finada o 20 de novembro de 1943, foi unha enxeñeira estadounidense. En 1893, converteuse na primeira muller en recibir unha licenciatura en enxeñaría, graduándose na Universidade Estatal de Ohio. . Considérase que é a primeira muller estadounidense en graduarse nunha disciplina de enxeñaría principal distinta á enxeñaría civil. Traxectoria
Bertha Lamme naceu na granxa da súa familia na localidade de Bethel, preto de Springfield (Ohio). Despois de graduarse na Olive Branch High School en 1889, seguiu os pasos do seu irmán, Benjamin G. Lamme e inscribiuse na Universidade Estatal de Ohio ese mesmo outono.
Graduouse en 1893 co título de enxeñaría mecánica na especialidade eléctrica. A súa tese de graduación titulouse "Unha análise de probas dun xerador ferroviario de Westinghouse". O xornal estudantil informou que se produciu unha ovación espontánea cando recibiu o seu diploma.
Pouco despois foi contratada pola Westinghouse como a súa primeira enxeñeira. Traballou alí ata que casou con Russell S. Feicht, o seu supervisor e tamén ex alumno da Universidade Estatal de Ohio, o 14 de decembro de 1905.
Tivo unha filla, Florence, nada en 1910, que se converteu en física da Oficina de Minas de EE UU.
Bertha Lamme Feicht morreu en Pittsburgh o 20 de novembro de 1943 e foi enterrada no Cemiterio Homewood. O seu esposo Russell morreu en abril de 1949. Legado
Algúns dos seus efectos persoais, incluídos a súa regra de cálculo, regra T e o seu diploma, atópanse depositados nas coleccións do Centro de Historia Heinz de Pittsburgh.
A Fundacióm Educativa Westinghouse, xunto coa Sociedade de Mulleres Enxeñeiras, crearon unha bolsa na súa memoria no ano 1973.
Bertil Malmberg

Bertil Frans Harald Malmberg, nado en Härnösand o 13 de agosto de 1889 e finado en Estocolmo o 11 de febreiro de 1958, foi un escritor e actor sueco. Foi membro da Academia Sueca. Obra (sel. )
Bränder (1908)
Atlantis (1916)
Orfika (1923)
Slöjan (1927)
Vinden (1929)
Illusionernas värld (1932)
Tyska intryck (1936)
Värderingar (1937)
Excellensen (1942)
Under månens fallande båge (1947)
Men bortom marterpålarna (1948)
Utan resolution (1949)
Staden i regnet (1949)
Med cyklopöga (1950)
Idealet och livet (1951)
Förklädda memoarer (1956)
Bertil Ohlin

Bertil Ohlin, nado en Klippan, Kristianstad, Suecia o 23 de abril de 1899 e finado en Estocolmo, Suecia o 3 de agosto de 1979, foi un economista sueco. Gañador do Premio Nobel de Economía en 1977 polas súas achegas teóricas ao comercio e as finanzas internacionais. O seu nome asóciase ao modelo de comercio internacional coñecido como modelo Heckscher-Ohlin.
Foi profesor da universidade de Copenhague e da de Estocolmo. Tamén foi dirixente do Partido Liberal e ministro de Comercio do Goberno sueco en 1944-45. No seu libro "Interregional and international trade" ("Comercio interrexional e internacional"), reelaborou un teorema de Hescksher, que era unha modificación da teoría dos custos comparativos, no que afirmaba que cada nación se especializa na exportación dos bens nos que está mellor dotada desde o punto de vista dos factores de produción utilizados.
Bertioga

Bertioga é unha cidade do estado brasileiro de São Paulo. A súa poboación estimada o 2006 era de 43763 habitantes. A súa superficie total é 491, 7 km². Historia
Ata o 19 de maio de 1995 Bertioga era un distrito da cidade de Santos, converténdose ese día en concello de seu.
O nazi Josef Mengele morreu por afogamento nunha das praias da cidade en 1979, sendo posteriormente enterrado na cidade de Embu, no estado de São Paulo. Como Mengele usaba un nome falso cando estivo fuxido no Brasil, a súa identidade non foi descuberta inmediatamente e só foi coñecida anos despois, cando o seu corpo foi exhumado.
Bertram Brockhouse

Bertram Neville Brockhouse, nado en Lethbridge (Alberta) o 15 de xullo de 1918 e finado o 13 de outubro de 2003, foi un físico canadense gañador do Premio Nobel de Física. Traxectoria
Gradouse na Universidade da Columbia Británica en 1947 e na Universidade de Toronto (MA, 1948; Ph. D, 1950). Desde 1950 a 1962 traballou cinvestigando no laboratorio nuclear Chalk River de enerxía atómica. En 1962 converteuse en profesor da McMaster University no Canadá, até o seu retiro en 1984.
Compartiu en 1994 o Premio Nobel de Física co físico estadounidense Clifford Glenwood Shull polo desenvolvemento das técnicas de neutron scattering para o estudo da Física da materia condensada. En 1982 foi nomeado cabaleiro pola Orde do Canadá.
Bertram Thomas

Bertram Thomas, nado en Pill (Somerset) o 13 de xuño de 1892 e finado o 27 de decembro de 1950, foi un aventureiro e explorador británico.
Explorou o deserto de Rub al-Khali. Cruzouno en camelo entre 1930 e 1931 e publicou un relato desta fazaña en 1932 (Arabia Felix, "Arabia feliz"), onde ademais describía animais, xeoloxía, habitantes, relacións e costumes do deserto.
Bertrand Marchais

Bertrand Marchais, nado en Bordeos o 4 de setembro de 1837 e finado o 4 de decembro de 1913, foi un medallista e gravador de moedas francés, que exerceu o cargo de gravador xeral de moedas de Francia de xeito interino entre 1870 e 1871. Traxectoria
Coñécense poucos datos acerca deste gravador, nado en Bordeos o 4 de setembro de 1837. Os datos do Rexistro Civil apuntan ademais a que casou en 1867 e foi pai de dúas fillas, nadas respectivamente en 1869 e 1871, e logo de enviuvar en 1877, casou en segundas nupcias en 1878. Todos os documentos do Rexistro Civil relativos a el posteriores a 1867 fan mención da súa profesión de gravador. En 1870 encargouse da produción dos cuños das moedas de 5 e de 2 francos deseñadas por Eugène André Oudiné e emitidas pola Casa da Moeda de Bordeos durante o asedio de París, que aparecen marcados coa inicial do seu apelido "M", a modo de marca de gravador. Entre o 4 de outubro de 1870 e o 23 de xuño de 1871 exerceu de xeito interino como gravador xeral de moedas de Francia en Bordeos, e escolleu como o seu sinal distintivo a letra M inserida nunha estrela de seis puntas.
Berzas

Berzas foi un grupo de pop rock en clave humororística de Zaragoza (Aragón, España), creado cara 1990 e supostamente disolto en 1999. Aínda que coñecidos no ámbito local, fóra de Aragón a súa proxección foi case nula. Discografía
Álbums
Bes (moeda)

O bes (voz latina; plural: bessis) foi unha moeda da Antiga Roma de bronce, emitida con carácter excepcional durante o período da República. Historia
O bes tiña un valor de oito onzas ou dous triens, o que o facía equivalente ás dúas terceiras partes dun ás, e foi emitido unicamente o ano 126 a. de C. polo maxistrado C. Cassius, xunto co dodrans (outra denominación monetaria non regular e igualmente rara, equivalente a tres cuartas partes do ás), así como o denario e o cuadrante, todas elas en cantidades exiguas. Caracterización
Esta moeda amosa no seu anverso á dereita o busto de Liber (na mitoloxía romana, o deus da fertilidade, a viticultura, o viño e a liberdade) á dereira cunha coroa de vide, detrás do sinal de valor: S ••. No seu reverso amósase a proa de barco característica das emisións romanas de bronce desa época, coa indicación do maxistrado monetario arriba, C. CASSI, ROMA abaixo, e a mesma indicación do valor diante.
Besante

O termo besante (do francés antigo: besant) utilizouse en Europa Occidental durante a Idade Media, sobre todo entre os séculos X e XIII, para designar varias moedas de orientais e da área mediterránea, de ouro (e máis raramente de prata), derivadas do sólido do Imperio Romano e do nomisma bizantino.
A partir deste uso, posteriormente deu lugar tamén á denominación dun tipo de figuración heráldica.
A palabra é unha evolución do grego Βυζάντιον (Byzantion; "Bizancio", antigo nome de Constantinopla, a capital do Imperio bizantino), chegada a nós a través da expresión latina Byzantius nummus ("moeda de Bizancio") Na numismática
As primeiras moedas ás que se lles aplicou esta denominación foron as de ouro emitidas polo propio Imperio Bizantino, é dicir, o nomisma e, xa a partir do século XI, o hyperpyron. Máis adiante, o termo ampliouse aos dinares dos califatos islámicos cuñados sobre a base daquelas moedas, sobre todo ata o século XIII, aínda que a denominación se mantivo posteriormente durante séculos como unidade de conta. Entre 1130 e 1140, os Estados croatas, que ata daquela emitiran moedas non distinguibles dos dinares, comezaron a emitir tamén besantes, máis lixeiros e con menor cantidade de ouro cós dinares.
Pola súa vez, ás moedas de ouro emitidas polo Reino de Xerusalén e o Condado de Trípoli denominóuselles "besantes sarracenos", xa que estaban concibidas a partir do dinar.
Marco Polo usou o termo besante no rexistro das súas viaxes pola Asia oriental, cando describiu as moedas do Imperio Yuan en torno ao ano 1300. As súas descricións baseábanse na equivalencia de 1 besante
20 groats
133⅓ torneses. Tamén no manual dos comerciantes italianos Pratica della mercatura, de Pegolotti (ca. 1340) se usa esta denominación (na súa forma bisant) para as moedas de ouro do Norte da África, Chipre, Armenia e Tabriz (o actual Azerbaidján iraniano).
Paralelamente a estas moedas de ouro, coñécese tamén como besante ou "besante branco" a moeda de prata ou de electro emitida polo Reino de Chipre e baseada no aspron trachy bizantino. Na heráldica
En heráldica, coñécese como besante unha figura circular de cor dourada, en referencia ao sentido orixinal da palabra como designación monetaria. Como moitas figuras heráldicas, a do besante orixinouse durante os tempos das cruzadas, cando os cabaleiros europeos occidentais tomaron contacto por primeira vez coas moedas de ouro bizantinas.
Durante a cuarta cruzada, a cidade de Constantinopla foi saqueada polos exércitos de Occidente e entre os botíns dos soldados necesariamente había importantes cantidades de besantes. Este evento tivo lugar nos albores da adopción xeneralizada de armas por parte da clase cabaleiresca e, xa que logo, moitos destes cabaleiros retornados incorporaron os besantes nos seus brasóns.
Besançon

Besançon (pronuncia francesa [bəzɑ̃sɔ̃] (AFI)) é unha cidade francesa, capital do departamento do Doubs, na rexión Franco Condado. No ano 2006, a cidade tiña 117. 000 habitantes. Monumentos
Catedral de San Xoán de Besançon
Sinagoga de Besançon Barrios
Planoise
Besarabia

A Besarabia é unha rexión histórica que se localiza na Europa Oriental, o seu territorio distribúese entre Moldova, Romanía e a Ucraína. Limita co río Dnister ao norte e ao leste, co río Prut ó oeste, o Mar Negro a suroeste e o río Kiliya ó sur.
Besse Cooper

Besse Berry Cooper (de solteira Brown), nada en Sullivan (Tennessee) o 26 de agosto de 1896 e finada en Monroe (Xeorxia) o 4 de decembro de 2012, foi unha supercentenaria estadounidense. Sendo mestra retirada, converteuse na persoa viva máis anciá do mundo o 21 de xuño de 2011 logo da morte da brasileira Maria Gomes Valentim. Cooper foi, ademais, unha das 10 persoas máis lonxevas de tódolos tempos, e a última persoa viva verificada nada en 1896.
Beta

Para a arte de pesca, véxase veta Beta é a segunda letra do alfabeto grego (βῆτα); equivale ao /b/, son oclusivo labial sonoro, e adoita transcribirse como b. O seu nome provén do da segunda letra do alfabeto fenicio bēt. Como signo numérico representaba o dous. En maiúscula serve tamén para designar o segundo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o segundo da Odisea.
Beta-bungarotoxina

A β-bungarotoxina é unha forma de bungarotoxina que é está presente nos velenos de serpes elápidas como Bungarus multicinctus. É a clase prototípica de β-neurotoxinas de serpe. Existen polo menos cinco isoformas, denominadas desde β1 a β5, que son ensamblaxes de distintas combinacións das súas cadeas A e B.
A toxina é un heterodímero de dúas cadeas. A cadea A dálle actividade de fosfolipase A2 (PLP A2), e a cadea B, igual que nas dendrotoxinas, ten un dominio Kunitz. Existen moitas isoformas destas cadeas: exemplos de cadeas A son A1 (P00617), A3 (P00619) e A4 (P17934), e exemplos de cadeas B son B2 (P00989) e B3 (Q75S50). A cadea B desempeña un importante papel funcional na indución da apoptose.
A diana desta neurotoxina está no terminal presináptico, onde bloquea a liberación de acetilcolina. Parece que o fai bloqueando a fosforilación da proteína MARCKS. Pénsase que a cadea B similar á da dendrotoxina actúa primeiro por inhibición de canles iónicas, causando o cesamento das sacudidas que se presentan despois dunha fase facilitadora prolongada. A cadea A (que porta a actividade de fosfolipase) induce despois a fase de bloqueo por destrución de fosfolípidos.
Beta-leucina

A beta-leucina (β-leucina) é un beta-aminoácido e isómero posicional da L-leucina que se produce naturalmente en humanos polo metabolismo da L-leucina pola acción do encima leucina 2, 3-aminomutase. En individuos con deficiencia de cobalamina (vitamina B12), as concentracións plasmáticas de β-leucina son elevadas. Biosíntese e metabolismo en humanos
Unha pequena fracción do metabolismo da L-leucina (menos do 5% en todos os tecidos menos nos testículos, onde chega ao 33%) é catalizada inicialmente pola leucina aminomutase, producindo β-leucina, que é despois metabolizada a β-cetoisocaproato (β-KIC), despois a β-cetoisocaproíl-CoA, e finalmente a acetil-CoA por medio dunha serie de encimas non caracterizados.
Beta-lisina

A beta-lisina (β-lisina ou ácido 3, 6-diaminohexanoico) é un beta-aminoácido producido polas plaquetas durante a coagulación do sangue e é directamente antibacteriano ao causar a lise de moitas bacterias grampositivas porque actúa como deterxente catiónico.
Beta-manosidose

A beta-manosidose é unha desorde do metabolismo oligosacárido provocada polo decrecemento da actividade da enzima beta-manosidase. Esta enzima está codificada polo xene MANBA, que se atopa no cromosoma 4q22-25. A beta-manosidose é unha doenza recesiva autosómica. Os individuos afectados semellan sans no nacemento, e poden ter diferentes presentacións clínicas. As formas infantís da doenza presentan neurodexeneración severa e discapacidade intelectual. As perdas de audición e os anxioqueratomas son características comúns da doenza. Porén, ó ser tan rara, o fenotipo completo asociado non está totalmente estudado.
Betacismo

O betacismo é un fenómeno e proceso fonético por mor do cal confluíron foneticamente os sons [b] e [v] provocando que a oposición entre os fonemas /b/ e /v/ desaparecese A confusión de b e v nos textos medievais
O [w] (wau) latino, no latín vulgar, converteuse en fricativa bilabial sonora, confundíndose co resultado de -B- intervocálico latino [β], como o proba a gran cantidade de trocos, nesta posición, das grafías con que se representaban "b" e "v": PLEBES NON PLEVIS (Appendix probi). De aí, Ralph Penny (Gramática histórica del español. Ariel 1993) induce que a pronunciación máis probable de ambas era a fricativa sonora, pronunciación que herdou probablemente a lingua medieval da área galega e que adoitaba representarse mediante "v" ou "u": Enas verdes ervas, vi anda'las cervas, .. . Percibimos isto con máis claridade na cantiga de amor de Vidal, nela faise rimar en consoante ervas con servas: Moir', e faço dereito,
por ua Dona d'Elvas
que me trage tolheito,
como a quem dam as ervas.
Des que lh'eu vi o peito
branco dix'aas sas servas. .. .. .. ..
Con respecto ó B- e V- iniciais, desde as máis antigas inscricións tamén se rexistran confusións gráficas. Para Ralph Penny isto suxire que se podían chegar a neutralizar no latín vulgar (Appendix Probi: BACCULUS NON VACLUS, VAPULO NON BAPLO). Con todo, a confusión plena destes dous fonemas parece ser posterior, pois na lingua medieval a vacilación non etimolóxica das grafías en posición inicial é moito menor ca en posición intervocálica. A neutralización en posición inicial deu un paso adiante cando o fonema /b/ adoptou unha articulación fricativa, por fonética sintáctica, ó ir precedido por unha vogal.
Segundo Ralph Penny, non se pode asegurar en español a desfonoloxización completa ata o século XV, cando algúns poetas deste período poñen en rima palabras como grave / sabe. Así e todo, o proceso de desfonoloxización, se reparamos na cantiga de Vidal, debeu, evidentemente, iniciarse antes.
Betaglobulina

As betaglobulinas son un grupo de proteínas globulares do plasma sanguíneo que son máis móbiles en solucións cargadas alcalinas ou cargadas electricamente que as gammaglobulinas, pero menos móbiles que as alfaglobulinas.
Exemplos de betaglobulinas son: beta-2 microglobulina
plasminóxeno
anxiostatinas
properdina
globulina ligadora das hormonas sexuais
transferrina Electroforese
O fraccionamento electroforético das proteínas sanguíneas ou urinarias mostra seis fraccións que van en orde de mobilidade: prealbumina, seroalbumina, as α-globulina, β1–globulina, β2–globulina e as γ-globulinas. A concentración media das betaglobulinas en sangue é menor de 0, 5 g/dl, mentres que a concentración de albumina é aproximadamente de 4, 2 g/dl e a das alfaglobulinas de 1, 5 g/dl.
Betanzos Liberal

Betanzos Liberal foi un semanario editado en Betanzos entre 1913 e 1914. Historia e características
Subtitulado Órgano del Partido Democrático, apareceu o 25 de novembro de 1913 como continuación de Nueva Era para substituílo como portavoz do bando liberal-caciquil de Betanzos. Dirixido por Juan Ponte Blanco, tiña unha redacción totalmente distinta da do seu antecedente na que figuraban Fabián Vidal, José Bartolomé Vidal, José M. Neira, Adolfo Sánchez Díaz e José Fontenla Vázquez; ademais converteuse en órgano prietista, defensor dos intereses políticos do marqués de Alhucemas no distrito. A partir do 14 de marzo de 1914 pasou a denominarse Betanzos, cambio motivado por problemas político-administrativos.
Beth Ditto

Mary Beth Patterson, nada en Searcy (Arcansas) o 19 de febreiro de 1981, é unha cantante estadounidense máis coñecida polo nome artístico de Beth Ditto, vocalista da banda The Gossip. A súa voz ten sido comparada coas de Etta James, Janis Joplin e Tina Turner. É militante feminista e a prol dos dereitos da comunidade LGBT. Discografía
Álbums de estudio
con Gossip
That's Not What I Heard (2001)
Movement (2003)
Standing in the Way of Control (2006)
Music for Men (2009)
A Joyful Noise (2012)
EP
como solista
«Beth Ditto EP» (2011)
"Do You Need Someone"
"Goodnight, Good Morning"
"I Wrote The Book"
"Open Heart Surgery"
Álbums en vivo
con Gossip
Undead in NYC (2003)
Live in Liverpool (2008)
Betty Snyder Holberton

Betty Snyder Holberton, nada o 7 de marzo de 1917 en Filadelfia e finada o 8 de decembro de 2001 en Rockville (Maryland), foi unha das seis programadoras orixinais de ENIAC, a primeira computadora dixital de propósito xeral. Tamén é recoñecida internacionalmente polas súas contribucións á lingua COBOL. Traxectoria
No seu primeiro día de clases na Universidade de Pensilvania, o profesor de matemáticas díxolle a Frances Elizabeth Snyder que debería quedar na casa criando fillos no canto de perder o tempo intentando obter un título de matemáticas. Este comentario fixo que Betty cambiara de carreira e comezara a estudar xornalismo, precisamente porque estaba lonxe da súa vocación polas matemáticas e ademais era unha das poucas carreiras universitarias abertas as mulleres naqueles anos. Carreira
Durante a segunda guerra mundial, mentres os homes loitaban fóra do seu país, o exército dos Estados Unidos necesitaba que as mulleres traballasen no cálculo das traxectorias balísticas. Betty foi contratada pola Moore School of Engineering para traballar como informática e logo foi seleccionada como unha das seis mulleres que programaron o ENIAC. Ela e as súas compañeiras de tarefas foron clasificados como "subprofesionais". Ela xunto con Jean Jennings Bartik, Kathleen McNulty Mauchly Antonelli, Marlyn Wescoff Meltzer, Ruth Lichterman Teitelbaum e Frances Bilas Spence programaron o ENIAC para realizar cálculos balísticos electronicamente. O seu traballo en ENIAC valeulles un lugar no Salón da Fama das Mulleres na Tecnoloxía. Unha das informacións máis rechamantes do seu traballo con ENIAC foi que o proxecto estaba clasificado baixo segredo militar, polo que os seus primeiros pasos na programación tiveron lugar lonxe dos equipos aos que estaba prohibido o acceso, e para os que debían deseñar diagramas de programación. . O ENIAC presentouse formalmente ao público o 15 de febreiro de 1946 na Universidade de Pensilvania. Despois da segunda guerra mundial, Betty traballou no Remington Rand e no National Bureau of Standards. Foi xefa da sección de investigación de programación no laboratorio de matemáticas aplicadas do David Taylor Model Basin en 1959. Axudou a desenvolver UNIVAC, escribiu o primeiro sistema de programación xerativa e tamén o primeiro paquete de análise estatística que se utilizou no primeiro censo dos Estados Unidos, feito en 1950. Betty traballou con John Mauchly no desenvolvemento das instrucións C-10 para BINAC, que se consideraba o prototipo de todas as linguaxes de programación modernas. Tamén participou no desenvolvemento dos primeiros estándares para as linguaxes COBOL e Fortran xunto con Grace Murray Hopper. Recoñecementos
En 1997, converteuse na única das seis programadoras orixinais de ENIAC en gañar o Premio Ada Lovelace, un dos máis altos honores concedidos no campo da programación. Nese mesmo ano, xunto coas compañeiras de ENIAC, foi incorporada ao Salón da Fama Internacional de Mulleres en Tecnoloxía. Tamén en 1997, recibiu o IEEE Computer Pioneer Award da IEEE Computer Society por desenvolver o xerador de clasificación e fusión, que, segundo o IEEE, "inspirou as primeiras ideas sobre compilación".
Beuda

Beuda é un concello catalá da Garrotxa. A súa superficie é de 35. 91 km² e ten 146 habitantes distribuídos entre a capital, Beuda, e as localidades de Santa Maria de Palera, Segueró e Lligordà. Entre os monumentos do concello destacan a igrexa románica de Beuda e o santuario de Palera.
Beverly Hills

Beverly Hills é unha cidade estadounidense localizada no condado dos Ánxeles, California, ao pé da Serra de Santa Mónica. Está completamente arrodeada pola cidade dos Ánxeles, ao leste co barrio de West Hollywood e o Fairfax District, ao sur limita co barrio de Westwood Village e Century City, os que son barrios financeiros da cidade dos Ánxeles e non cidades adheridas.
Beverly Hills é famosa polas grandes mansións das que dispón, e por ser o fogar de moitos ricos e famosos, principalmente das grandes estrelas do cinema de Hollywood.
Beyish - Enenin tamanynda

Beyish - Enenin tamanynda (en kirguiz: Бейиш - эненин таманында) é un filme kirguiz de 2024 dirixido por Ruslan Akun e escrito por Akun e Emil Esenaliev. Está protagonizado por Esenaliev xunto con Anarkul Nazarkulova e Bolot Tentimyshov. Conta a historia dun home cunha discapacidade intelectual que leva a súa nai á Meca para que poida ir ao paraíso.
Foi escollido como candidato de Kirguizistán para o Óscar ó mellor filme internacional na 97ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Emil Esenaliev como Adil
Anarkul Nazarkulova como Raikhan
Bolot Tentimyshov Produción
A rodaxe realizouse en Kirguizistán, Uzbekistán, Kazakhstán, Azerbaidján, Turquía, Exipto e Arabia Saudita.
Beyne-Heusay

Beyne-Heusay é unha comuna da provincia de Liexa, en Valonia, Bélxica. A súa superficie é 7. 45 km², a poboación de 11. 711 habitantes (2006) cunha densidade de 1. 604 hab. /km². Forma parte da aglomeración urbana de Liexa e reagrupa desde 1977 as antigas comunas de Bellaire, Beyne-Heusay, Queue-du-Bois e máis a vila de Moulins-sous-Fléron (antigamente parte da comuna de Fléron).
Bhaskara 1

Bhaskara 1 foi un satélite artificial da India lanzado o 7 de xuño de 1979 mediante un foguete ruso Kosmos 3M desde Kapustin Yar. Características
Bhaskara 1, chamado así en honor ós matemáticos indios Bhaskara I e Bhaskara II, foi o segundo satélite artificial da India. Estivo adicado á observación dos recursos terrestres e en particular ás áreas de hidroloxía, a silvicultura e a xeoloxía mediante un sistema de cámaras de televisión de dúas bandas. Estudou tamén os océanos cun radiómetro microondas de dúas frecuencias (SAMIR, polas siglas en inglés).
Como obxectivos secundarios, Bhaskara 1 levaba a bordo experimentos relacionados con sistemas de procesamento e xestión de datos e para a recolección limitada de datos meteorolóxicos de estacións remotas, así como astronomía de raios X.
O satélite tiña forma de poliedro de 26 caras, cunha altura de 1, 66 m e un diámetro de 1, 55 m. Tras cumprir a súa misión foi apagado en marzo de 1981. Reentrou na atmosfera o 17 de febreiro de 1989.
Bhaskara 2

Bhaskara 2 foi un satélite artificial da India lanzado o 20 de novembro de 1981 mediante un foguete ruso Kosmos 3M desde Kapustin Yar. Características
Bhaskara 2, chamado así en honor ós matemáticos indios Bhaskara I e Bhaskara II, estivo adicado á observación dos recursos terrestres e en particular ás áreas de hidroloxía, a silvicultura e a xeoloxía mediante un sistema de cámaras de televisión de dúas bandas. Estudou tamén os océanos cun radiómetro microondas de dúas frecuencias (SAMIR, polas siglas en inglés).
Como obxectivos secundarios, Bhaskara 1 levaba a bordo experimentos relacionados con sistemas de procesamento e xestión de datos e para a recolección limitada de datos meteorolóxicos de estacións remotas.
O satélite tiña forma de poliedro de 26 caras, cunha altura de 1, 66 m e un diámetro de 1, 55 m. Tras cumprir a súa misión foi apagado en marzo de 1981. Reentrou na atmosfera o 30 de novembro de 1991.