proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
International Center of Photography

O International Center of Photography (en galego: Centro Internacional de Fotografía) ou ICP é unha escola de fotografía, un museo e un centro de investigación fotográfico situado en Midtown Manhattan, na cidade de Nova York. Creouse no ano 1974 e é a institución encargada, dende 1985, de outorgar os premios de fotografía Infinity Awards. Historia
Kornél Friedmann fundou o centro na Musseum mile (Milla dos museos), zona da Quinta Avenida neoiorquina, chamada así polos numerosos museos que alí se concentran. A orixe do mesmo xorde pola necesidade de preservar a fotografía de reportaxe e especialmente o traballo do seu irmán Ernö Friedmann e de fotógrafos coma Werner Bischof, David Seymour, André Kertész, Leonard Freed e Dan Weiner. A consecuencia disto, en 1966 creouse unha fundación, a Fund for Concerned Photography, ​ e en 1974 a súa sede.
En 1985 creouse unha subsede en Midtown Manhattan e en 1999 vendeuse a primeira na Quinta Avenida, abríndose a actual no ano 2000. Deste xeito puidose dispoñer dunhas instalacións.
Como museo dispón dunha importante colección de fotografías de Weegee, Roman Vishniac, Robert e Cornell Capa, así­ como doutros fotógrafos como W. Eugene Smith, Henri Cartier-Bresson, Alfred Eisenstaedt, Lisette Model, Gordon Parks, James VanDerZee, Garry Winogrand, Carrie Mae Weems, Justine Kurland, Katy Grannan, Vik Muniz, Tomoko Sawada ou Susan Meiselas. Infinity Awards
O ICP é a institución encargada de outorgar os Infinity Awards, inaugurados no ano 1985 para difundir os logros máis destacados na fotografía, homenaxear a persoas con carreiras distinguidas no campo e identificando futuros talentos.
International Plant Names Index

O International Plant Names Index (IPNI, Índice de Nomes de Plantas Internacional) descríbese el mesmo como "unha base de datos dos nomes e detalles bibliográficos básicos asociados de plantas con sementes, fentos e licófitas. " A cobertura que fai dos nomes de plantas é mellor no nivel de especie e xénero. Inclúe detalles bibliográficos básicos asociados cos nomes, e os seus obxectivos son eliminar a necesidade de facer repetidas referencias ás fontes primarias para dar información bibliográfica básica sobre nomes de plantas.
O IPNI tamén mantén unha lista de abreviacións dos nomes de autores estandarizadas. Estas estaban inicialmente baseadas en Brummitt & Powell (1992), pero estanse a engadir decote novos nomes e abreviacións. Descrición
O IPNI é o produto dunha colaboración entre os Royal Botanic Gardens, Kew (Index Kewensis), os Harvard University Herbaria (Gray Herbarium Index), e o Australian National Herbarium (APNI). A base de datos IPNI é unha colección de nomes rexistrados polas tres institucións cooperantes e estas traballan cara a estandarización da información. O estándar de abreviacións de autores recomendado polo Código Internacional de Nomenclatura para algas, fungos e plantas é a obra de Brummitt and Powell Authors of Plant Names. No IPNI pode consultarse unha lista de autores e abreviacións dixitalizada e continuamente posta ao día.
Máis que prescribir a nomenclatura botánica aceptada, o que fai o IPNI é proporcionar nomes que aparecesen en publicacións eruditas co obxectivo de prover dun índice de nomes publicados. The Plant List é un proxecto complementario iniciado en 2010, que pretende determinar cales son os nomes aceptados das especies. O uso do IPNI é gratuíto.
Un proxecto similar, que fai unha listaxe de nomes de fungos, é o Index Fungorum.
International Satellite for Ionosphere Studies

International Satellite for Ionosphere Studies ou ISIS 1 e 2 foron un par de satélites do Canadá adicados ao estudo da magnetosfera e a ionosfera terrestres. Características
Lanzáronse dous satélites ISIS, o 1 e o 2, mediante foguetes Delta E1, o primeiro o 30 de xaneiro de 1969 e o segundo o 1 de abril de 1971, ambos desde a Base Vandenberg da Forza Aérea. Os satélites pertencían á Axencia Espacial Canadense e foron lanzados para estudar a magnetosfera e a ionosfera terrestres. Levaban, entre outros instrumentos, sondas iónicas, receptores de VLF, detectores de partículas, un espectrómetro de masas, unha sonda electrostática, un analizador electrostático, unha baliza transmisora e un experimento de ruído cósmico. Os satélites estabilizábanse a entre 2 e 3 r. p. m. e tiñan unha masa de 241 e 264 kg respectivamente. Levaban a bordo unha grabadora de cinta con capacidade para unha hora de datos.
Ambos satélites deixaron de operar o 9 de marzo de 1984, pero foron reactivados posteriormente a petición do Laboratorio de Investigación da Radio de Tokyo para facer experimentos. Foron desactivados definitivamente o 24 de xaneiro de 1990.
International School of Law and Business

Escola Internacional de Dereito e Economía (en lituano: Tarptautinė teisės ir verslo aukštoji mokykla, TTVAM en inglés: International School of Law and Business, ISLB) é unha institución privada de educación superior en Vilnius, Lituania. Forma parte de entidades colaboradoras do Grupo Compostela de Universidades (GCU) e na XX Asemblea Xeral o premio GCU que outorga a Xunta foi entregado alí. Historia
A facultade abriuse o 1 de setembro de 1998 como Daugvilienė Business High School, polo nome do seu primeiro director, Daiva Daugvilienė.
A súa forma xurídica é uždaroji akcinė bendrovė (UAB, empresas con capital social de máis de 2500 €).
O 24 de agosto de 2001 outorgóuselle o estatuto de universidade. En setembro de 2009, o antigo Colexio de Dereito e Economía de Vilnius (en lituano: Vilniaus teisės ir verslo kolegija, VTVK ) foi renomeado como International School of Law and Economics. Estrutura
Facultades
Facultade de Dereito (Dekan Doz. Raimundas Kalesnykas )
Facultade de Económicas
Facultade de Informática
Facultade de Humanidades
Profesorado e alumnado
Entre os seus profesores están os viceministros Dalius Bitaitis e Julius Morkūnas, o ministro de Interior Eimutis Misiūnas, o xuíz Aurelijus Gutauskas e a avogada Vesta Kasputė campioa de xadrez de Lituania (WFM). Entre os seus alumnos están Justas Džiugelis (membro do Seimas en 2016) e a cantante Ieva Zasimauskaitė-Kiltinavičienė. Xestión
Director: Daiva Daugvilienė
Subdirectora de Actividade Académica: Izolda Krutkienė
Subdirector Studium: Gitana Jurgelaitienė
Subdirectora de Calidade: Aurelija Rudaitienė
International Standard Name Identifier

O International Standard Name Identifier ou ISNI é unha base de datos que xestiona un método para identificar de forma unívoca as persoas que colaboran con contidos nos medios de comunicación, como libros, programas de televisión, artigos de xornais ou revistas, etc. Este identificador consiste en dezaseis cifras divididas en cadanseu bloque de catro.
Exemplo: o número ISNI de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao é 0000000108565397.
Foi desenvolvida baixo o auspicio da Organización Internacional para a Estandarización (ISO) coa súa norma internacional ISO-27729, publicada o 15 de marzo de 2012. A subcomisión novena do comité técnico 46 é a responsábel do seu desenvolvemento. O ISNI pode ser empregado para a desambigüación de nomes que, doutro xeito, poderían confundirse, e ligan os datos sobre estas persoas, que son recollidos e utilizados en tódolos sectores da industria dos medios de comunicación. No ano 2014, o banco de datos do ISNI contiña máis de oito millóns de identidades, ou sexa, 7, 53 millóns de persoas e 490000 organizacións. Nela colaboran 29 institucións e bases de datos, así como corenta bibliotecas nacionais e de investigación. Intégranse tamén os datos do rexisto Virtual International Authority File (VIAF).
International Tokamak Experimental Reactor

O International Tokamak Experimental Reactor (ITER) é un proxecto co que se pretende construír o primeiro reactor de fusión nuclear con fins comerciais. O obxectivo é poder chegar a extraer a enerxía liberada e transformala en electricidade. Características
ITER creou un reactor no cal se vai producir a fusión de átomos de deuterio e tricio formándose un plasma moi quente, a 100 millóns de °C. O reactor (tokamak) baséase no confinamento magnético, dispón de electroimáns que producen enormes campos magnéticos que fan que o plasma flote e non entre en contacto coas paredes.
Este enorme proxecto está a ser construído en Cadarache (Francia). España optou a súa construción ofrecendo a localización de Vandellòs i l'Hospitalet de l'Infant.
International Ultraviolet Explorer

International Ultraviolet Explorer, tamén coñecido polo seu acrónimo IUE e como Explorer 57, foi un observatorio espacial froito da colaboración entre a NASA, a ESA e o SERC (o Consello de Investigación de Ciencia e Enxeñería) lanzado o 26 de xaneiro de 1978 mediante un foguete Delta 2914 desde Cabo Cañaveral. Características
IUE adicouse a facer observacións astronómicas espectrográficas no rango do ultravioleta, no rango de lonxitudes de onda entre 1150 e 3250 ángstroms, para o cal levaba como único instrumento a bordo un telescopio de 45 cm de diámetro.
O satélite deseñouse e lanzouse mediante colaboración internacional: o Centro Goddard de Voo Espacial (GFSC) proporcionou o satélite e a instrumentación óptica; o SERC as cámaras de televisión usadas como detectores; e a ESA as células solares e un centro de control. Durante a misión, dous terzos do tempo de observación eran dirixidos desde o centro de control do GFSC e un terzo desde o centro de control europeo.
Tras varias extensións da misión, o IUE foi apagado definitivamente ás 18: 42 UTC do 30 de setembro de 1996. Instrumentos
O único instrumento do IUE era un telescopio Ritchey-Chretien de 45 cm de apertura que dirixía a luz cara a un espectrógrafo que usaba cámaras vidicon como detectores. O espectrógrafo cubría o rango de lonxitudes de onda de 1150 a 3250 Å e podía funcionar a baixa (6 Å) ou alta (0, 1 Å) resolución. A altas resolucións podía observar obxectos de ata magnitude 12, mentres que a baixa resolución podía observar obxectos máis débiles, ata magnitude 17, con tempos de observación de varias horas.
Internet Broadway Database

Internet Broadway Database (IBDB) (en galego: A base de datos de Broadway en Internet) é unha base de datos en liña de producións de Broadway e do seu persoal. Opera a través do Departamento de investigación de The Broadway League, unha asociación comercial norteamericana de teatro comercial.
A IBDB achega rexistros de producións dende o inicio do teatro en Nova York no século XVIII até o presente. Nel, detállanse as persoas implicadas, feitos interesantes e estatísticas.
Foi concibida por Karen Hauser, xefa do Departamento de Investigación da Liga de Teatros americanos e Produtores (agora chamado "The Broadway League"). The Broadway League recolleu esta información e as estatísticas de Broadway por moitos anos. En 1996, o Departamento de Investigación comezou a organizar e ampliar a colección de datos, co obxectivo de crear unha páxina web.
Internet Corporation for Assigned Names and Numbers

A Internet Corporation for Assigned Names and Numbers (ICANN) é unha entidade sen fins lucrativos, multilateral, que organiza a concesión de dominios e de enderezos IP no mundo. Está vencellada ao Departamento de Comercio dos Estados Unidos. A administración e a xestión dos nomes de dominio e enderezos IP atópase baixo a responsabilidade desta entidade.
Internet das cousas

Internet das cousas (inglés: Internet of things, abreviado IoT) é un concepto que se refire á interconexión dixital de obxectos cotiáns con Internet. Concepto
O concepto Internet das cousas foi proposto por Kevin Ashton no Auto-ID Center do MIT en 1999, onde se realizaban investigacións no campo da identificación por radiofrecuencia en rede (RFID) e tecnoloxías de sensores.
Por exemplo, se os libros, termostatos, neveiras, paquetería, lámpadas, caixas de urxencias ou partes automotrices, entre outros, estivesen conectados a Internet e equipados con dispositivos de identificación, non existirían, en teoría, artigos fóra do inventario ou medicinas caducadas; saberíase exactamente a localización e como se consomen no mundo; desaparecerían as perdas e saberíase se están acesos ou apagados en todo momento.
A Internet das cousas debería codificar de 50 a 100 billóns de obxectos e seguir o seu movemento, xa que se calcula que todo ser humano está rodeado de entre 1000 e 5000 obxectos. Segundo a empresa Gartner, en 2020 haberá no mundo aproximadamente 26000 millóns de dispositivos cun sistema de conexión á Internet das cousas. Abi Research, por outra banda, asegura que para ese ano existirán 30000 millóns de dispositivos sen fíos conectados a Internet. Coa próxima xeración de aplicacións de Internet (protocolo IPv6), poderíanse identificar todos os obxectos, o que non era posible con IPv4. Este sistema sería capaz de identificar instantaneamente calquera tipo de obxecto por medio dun código. O valor do mercado está proxectado en 80 mil millóns de dólares.
A empresa estadounidense Cisco, que está detrás da iniciativa da Internet das cousas, creou un "contador de conexións" sen fíos que lle permite estimar o número de cousas conectadas dende xullo de 2013 ata 2020. O concepto de que os dispositivos se conectan á rede a través de sinais de radio de baixa potencia é o campo de estudo máis activo da Internet das cousas. A explicación reside en que os sinais deste tipo non precisan Wi-Fi nin Bluetooth. Non obstante, estanse a investigar distintas alternativas que precisan menos enerxía e que resultan máis económicas baixo o nome de "Chirp Networks".
A expresión Internet da cousas adoita empregarse cunha denotación de conexión avanzada de dispositivos, sistemas e servizos que vai alén do tradicional M2M (máquina a máquina) e cobre unha ampla variedade de protocolos, dominios e aplicacións. O servizo touchatag de Alcatel-Lucent e o gadget Violeta Mirror poden proporcionarlles un enfoque de orientación pragmática aos consumidores da Internet das cousas, polo que calquera pode ligar elementos do mundo real ao mundo en liña mediante as etiquetas RFID (e códigos QR no caso de touchatag).
Interpol

A Organización Internacional de Policía Criminal, mundialmente coñecida pola súa sigla Interpol (en inglés: International criminal Police Organization), é unha Organización Internacional que axuda na cooperación de policías de distintos países. Foi creada en Viena, en Austria, o ano de 1923, polo xefe da policía vienense Johannes Schober, coa designación de Comisión Internacional de Policía Criminal.
Entre 1938 e 1945 despois da anexión de Austria polo Terceiro Reich, a organización foi comandada por catro diferentes oficiais nazis da SS: Otto Steinhäusl, Reinhard Heydrich, Arthur Nebe e Ernst Kaltenbrunner, todos mortos durante a segunda guerra mundial ou executados como criminais de guerra ao fin do conflito.
Ten a súa sede en Lión (Francia), adoptando o nome actual en 1956 e ten a participación de 188 países membros.
A sigla Interpol foi por primeira vez utilizada en 1946. A Interpol non se implica na investigación de delitos que non impliquen varios países membros ou crimes políticos, relixiosos e étnicos. Trátase dunha central de información para que as policías de todo o mundo poidan traballar integradas no combate ao crime internacional, o tráfico de drogas e os contrabandos.
Dende o 21 de novembro de 2018, o seu presidente é Kim Jong Yang, orixinario de Corea do Sur.
Un exemplo da participación da Interpol nun caso é a desaparición de Madeleine McCann, unha rapaza inglesa que desapareceu nun cuarto de hotel nunha cidade portuguesa próxima á fronteira coa España. En setembro de 2011 a Interpol publicou mandado de prisión contra o entón Xefe de Estado de Libia, Muammar al-Gaddafi, durante as protestas en contra do Goberno.
Interpretación (retórica)

A interpretación é unha figura retórica consistente en repetir o mesmo con outras palabras.
É unha figura estilística do compoñente morfosintáctico, e actúa por acumulación.
Interpretación de Copenhaguen

A Interpretación de Copenhaguen é a interpretación máis común da mecánica cuántica e foi desenvolvida por Niels Bohr e Werner Heisenberg que traballaban xuntos en Copenhague en 1927. Teses
Pode ser condensada en tres teses: As previsións probabilísticas feitas pola mecánica cuántica son irredutíbeis no sentido en que non son un mero reflexo da falta de coñecemento de hipotéticas variábeis escondidas. No lanzamento de dados, usamos probabilidades para prever o resultado porque non posuímos información suficiente a pesar de considerarmos que o proceso é determinístico. As probabilidades son utilizadas para completar o noso coñecemento. A interpretación de Copenhague defende que en Mecánica Cuántica, os resultados son indeterminísticos.
A Física é a ciencia dos resultados de procesos de medida. Non ten sentido especular para alén daquilo que se pode medir. A interpretación de Copenhague considera sen sentido preguntas como "onde estaba a partícula antes de que a súa posición fose medida? ".
O acto de observar provoca o "colapso da función de onda", o que significa que, aínda que antes da medición o estado do sistema permitise moitas posibilidades, apenas unha delas foi escollida aleatoriamente polo proceso de medición, e a función de onda modifícase instantaneamente para refletir esa escolla.
A complexidade da mecánica cuántica (tese 1) foi atacada pola experiencia (imaxinaria) de Einstein-Podolsky-Rosen, que pretendía mostrar que teñen que existir variábeis escondidas para evitar "efectos non locais e instantáneos á distancia". A desigualdade de Bell sobre os resultados dunha experiencia deste xeito foi derivada do presuposto de que existen variábeis escondidas e non existen "efectos non locais". En 1982, Aspect levou a cabo a experiencia e descubriu que a desigualdade de Bell era violada, rexeitando as interpretacións que postulaban variábeis escondidas e efectos locais. Esta experiencia foi albo de varias críticas; novas experiencias, realizadas por Weihs e Rowe, confirmaron os resultados de Aspect.
Moitos físicos e filósofos notábeis teñen criticado a Interpretación de Copenhaguen, con base tanto no feito de non ser determinista como no feito de propor que a realidade é criada por un proceso de observación non físico. As frase de Einstein "Deus non xoga aos dados" e "Pensas mesmo que a Lúa non está aló cando non estás a ollar para ela? " ilustran a posición dos críticos. A experiencia do Gato de Schrödinger foi proposta para mostrar que a Interpretación de Copenhague é absurda. A alternativa principal á Interpretación de Copenhague é a Interpretación de Everett dos mundos paralelos.
Interregno

Interregno (do latín: interregnum, entre reinados) é o intervalo entre dous monarcas ou entre dous papas da Igrexa Católica Romana. Os exemplos históricos refírense aos emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico, aos reis de Polonia (monarquía electiva) e aos cónsules da República Romana. O termo tamén pode designar o período entre dous pastorados de ministros dalgunhas igrexas protestantes ou calquera interrupción na continuidade dun goberno, organización ou orde social. Períodos históricos do interregno
Os períodos históricos particulares coñecidos como interregno inclúen: O período 574 - 584 no Reino Longobardo, coñecido como Dominio dos Duques.
O período 1022-1072 en Irlanda, entre a morte de Mael Sechnaill II e a adhesión de Tairrdelbach I, considérase ás veces como un interregno, xa que o Reino de Irlanda foi disputado nestas décadas. O interregno podería mesmo estenderse até 1121, cando Tairrdelbach II chegou ao título.
O Grande Interregno, período 1254-1273 no Sacro Imperio Romano Xermánico entre o final do dominio Hohenstaufen e o inicio do goberno da Casa de Habsburgo.
Escocia (Era dos Guardians)
Primeiro Interregno 1290-1292.
Segundo interregno 1296-1306.
O período 1332 - 1340 en Dinamarca cando o país foi hipotecado a algúns condes alemáns.
A crise de 1383-1385 no Reino de Portugal.
O período 1402-1413 do Interregno otomán.
O período 1410-1412 na Coroa de Aragón, desde a morte do rei Martín I de Aragón até o Compromiso de Caspe.
O período 1481-1483 en Noruega.
O Interregno de Inglaterra 1649–1660 foi un período republicano en Gran Bretaña, que comprende a Comunidade ( Commonwealth) e o Protectorado de Oliver Cromwell despois do rexicidio de Carlos I e antes da Restauración de Carlos II.
Un segundo interregno de Inglaterra tivo lugar entre o 23 de decembro de 1688, cando Xacobe II foi deposto na Revolución Gloriosa, instalando a Guillerme III e María II como soberanos comúns, o 13 de febreiro de 1689.
Nalgunhas monarquías, como o Reino Unido, normalmente é evitado un interregno debido a unha regra descrita como "O Rei está morto. Viva o Rei", é dicir, o herdeiro ao trono convértese no novo monarca inmediatamente despois da morte ou abdicación do seu predecesor. Esta famosa frase expresa a continuidade da monarquía. Isto non acontece noutras monarquías onde o reinado do novo monarca non comeza até a súa coroación ou algún outro acontecemento formal ou tradicional. Na República das Dúas Nacións, por exemplo, elixíanse novos reis, o que adoitaba levar a un interregno relativamente longo. Naqueles tempos, era o Primado de Polonia quen servía de interrex (entre reis). O interregno papal (ou sede vacante )
Tamén se produce un interregno con motivo da morte ou da renuncia válida dun papa católico romano, con todo, isto coñécese xeralmente como sede vacante. O interregno remata inmediatamente coa elección do novo papa polo Colexio dos Cardeais.
Interrogación

A interrogación, amais de ser unha secuencia que serve para pescudar, pode referirse ao signo de puntuación (? ) que se pon ó final (ás veces tamén ó inicio) dunha frase interrogativa.
As oracións interrogativas caracterízanse por unha entoación peculiar. Distínguense dous tipos: Interrogativa absoluta ou total (dáse naquelas preguntas ás que se responde cunha afirmación ou negación). Caracterízase por un ton medio máis alto có da entoación enunciativa, polo que a rama inicial presenta unha forte elevación; o corpo ascende lentamente e o tonema é descendente.
Nalgunhas zonas (en xeral arredor da ría de Vigo) esta entoación presenta unha forte elevación coincidindo coa última sílaba tónica. Interrogativa relativa (introducida por un interrogativo) A rama inicial presenta un forte ascenso coincidindo o punto máximo coa sílaba tónica do interrogativo; o corpo e o tonema seguen unha liña uniforme descendente. Colocación do punto de interrogación
O signo que marca a interrogación é en galego o? , e colócase ao final da frase interrogativa. Con todo, perante situacións gramaticais pouco claras, é posíbel a colocación dun signo inicial de interrogación (¿, derivado da influencia do castelán) a fin de saber onde comeza a entoación interrogativa e, xa que logo, a propia pregunta.
Interrogación retórica

Definición
A interrogación retórica é unha figura retórica de pensamento consistente na formulación dunha pregunta que non precisa resposta, xa que a leva implícita. Exemplos
Do poema Os Pinos (Eduardo Pondal, Queixumes dos pinos):
¿Que din os rumorosos
na costa verdecente
ao raio transparente
do prácido luar?
¿Que din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?
Interstellar (filme)

Interestellar é un filme británico-estadounidense de 2014 do xénero de ciencia ficción dirixido, co-escrito e co-producido por Christopher Nolan. Está protagonizado por Matthew McConaughey, Anne Hathaway, Jessica Chastain, Matt Damon e Michael Caine. No filme, un grupo de astronautas viaxan a través dun burato de verme na busca dun novo fogar para a humanidade. Os irmáns Christopher e Jonathan Nolan escribiron o guión, que ten a súa orixe nun guión de Jonathan desenvolvido no 2007. Nolan produciu o filme coa súa muller Emma Thomas a través da súa compañía Syncopy e con Lynda Obst a través de Lynda Obst Productions.
O fotógrafo de cine Hoyte van Hoytema rodou o filme en 35 mm (en formato anamórfico) e IMAX 70 mm. A fotografía principal tivo lugar a finais de 2013 en Alberta, Islandia e Os Ánxeles.
Estreouse en galego na TVG o 13 de setembro de 2017.
Interstellar Boundary Explorer

Interstellar Boundary Explorer ou IBEX, tamén coñecido como SMEX-10 e Explorer 91, é un observatorio espacial da NASA lanzado o 19 de outubro de 2008 mediante un foguete Pegasus XL desde Kwajalein. Características
A misión de IBEX é estudar a interacción entre o vento solar e o medio interestelar. Para iso usa dúas cámaras para átomos neutros enerxéticos producidos polo plasma máis aló da fronteira de choque, o límite máis próximo co medio interestelar das aforas do Sistema Solar. Unha das cámaras recolle os átomos máis enerxéticos (de 300 a 6000 eV) mentres que a outra detecta os de menos enerxía (de 10 a 2000 eV). A órbita de IBEX, de 12260 km x 304347 km, o leva máis aló da magnetosfera terrestre para poder detectar os átomos neutros.
A nave ten forma octogonal, de 58 cm de alto e 95 cm de lado, cunha masa sen propelente de 80 kg, dos cales 26 kg son instrumentación científica. Con propelente a nave pesa 107 kg. A alimentación eléctrica corre a cargo dun panel solar que produce 116 W de potencia.
Intertrixe

A intertrixe (do latín ínter- e tereré, "fregar") é unha dermatose ou enfermidade dos pregues da pel, causada pola fricción ou rozamento mutuo e repetido das superficies contrapostas, maila humidade e a infección engadida por bacterias, fermentos ou fungos, a máis común das cales débese á infección por Candida albicans. É a forma máis común do eritema traumático.
Maniféstase por unha maceración da pel con fisuras, exudado, erupción e rubor das áreas afectadas con ardor ou prurito.
É unha complicación común en nenos e en doentes con obesidade, con hipertrofia mamaria ou con incontinencia urinaria, e as áreas máis afectadas son a rexión inguinocrural, a submamaria, as axilas e as pregaduras interdixitais.
O tratamento está orientado a evitar os factores etiolóxicos, é dicir, o roce e a humidade, así como o uso dun medicamento antimicrobiano segundo o axente infeccioso involucrado.
Intertrixinoso

En medicina, unha área intertrixinosa é aquela na que poden tocarse ou rozar dúas áreas da pel. Exemplos de áreas intertrixinosas son a axila, o perineo, zonas do nariz, pregamentos da pel dos seos, e as zonas entre os dedos. As áreas intertrixinosas albergan grandes cantidades de organismos aerobios como bacterias de tipo coco e corineformes, as cales forman parte normal da flora da pel.
Este adxectivo utilízase tamén para designar as infeccións nesas áreas: dermatite intertrixinosa (ou intertrixe), candidíase intertrixinosa (polo fungo Candida).
Intervalo unidade

En matemáticas, o intervalo unitario (tamén intervalo unitario) é o intervalo pechado [0, 1], é dicir, o conxunto de todos os números reais que son maiores ou iguais a 0 e menores ou iguais a 1. A miúdo denotado como I. Alén do seu papel na análise real, o intervalo unitario úsase para estudar teoría da homotopía no campo da topoloxía. Propiedades
O intervalo unidade é un espazo métrico completo, homeomorfo á recta numérica real estendida. Como espazo topolóxico, é compacto, contráctil, conexo e conexo localmente. O cubo de Hilbert obtense tomando un produto topolóxico de moitas copias numerábeis do intervalo unidade.
Na análise matemática, o intervalo unidade é unha variedade analítica unidimensional cuxo límite está formado polos dous puntos 0 e 1. A súa orientación estándar vai de 0 a 1.
O intervalo unidade é un conxunto totalmente ordenado e unha retícula completa (todo subconxunto do intervalo unidade ten un supremo e un ínfimo).
Cardinalidade
O tamaño ou cardinalidade dun conxunto é o número de elementos que contén.
O intervalo unidade é un subconxunto dos números reais R {\displaystyle \mathbb {R} }. Porén, ten o mesmo tamaño que todo o conxunto: a cardinalidade do continuo. Dado que os números reais poden usarse para representar puntos ao longo dunha liña infinitamente longa, isto implica que un segmento de liña de lonxitude 1, que é unha parte desa liña, ten o mesmo número de puntos que a liña enteira. A maiores, ten o mesmo número de puntos que un cadrado de área 1, que un cubo de volume 1 e tamén os mesmos puntos que un espazo euclidiano n-dimensional non limitado R n {\displaystyle \mathbb {R} ^{n}} (ver Curva de recheo de espazos).
O número de elementos (números reais ou puntos) en todos os conxuntos anteriormente mencionados é non numerábel, xa que é estritamente maior que o número de números naturais. Xeneralizacións
O intervalo [ -1, 1 ], de lonxitude dous, delimitado polas unidades positivas e negativas, úsase con frecuencia, como no intervalo das funcións trigonométricas seno e coseno e a función hiperbólica tanh. Este intervalo pódese usar para o dominio das funcións inversas. Por exemplo, cando 𝜃 está restrinxido a [− π/2, π/2 ] entón sin ⁡ θ {\displaystyle \sin \theta } está nese intervalo e alí defínese o arcoseno.
Intervencionismo

O intervencionismo é unha política pola cal o estado participa na economía do país cando iso lle parece necesario para protexer os intereses dos cidadáns ou desenvolver alí aspectos da economía ou do social. Fálase igualmente de intervencionismo cando un estado se entremete nun conflito armado, para remedialo.
Intervisión

A Organización Internacional de Radio e Televisión (OIRT, do francés Organisation Internationale de Radiodiffusion et de Télévision), comunmente chamada Intervisión, era unha rede de radio e televisión de Europa do Leste creada en 1946 co fin principal de intercambiar producións entre os seus membros, a saber: Alemaña Oriental, Bulgaria, Checoslovaquia, Finlandia, Hungría, Polonia, Romanía e a Unión Soviética. Finlandia, sendo un país neutral no marco da guerra fría, era tamén membro da Unión Europea de Radiodifusión (UER), que era a organización correspondente á OIRT de Europa Occidental e usaba para as súas transmisións bandas de FM distintas.
De 1958 en diante tivo as súas oficinas centrais en Praga. Entre 1977 e 1980 a OIRT organizou en Sopot, Polonia, catro concursos do Festival da Canción de Intervisión, emulando o exitoso Festival da Canción de Eurovisión. En 1993, desaparecido o seu membro máis importante, incorporouse á Unión Europea de Radiodifusión e a súa rede Eurovisión.
Interxección

A interxección é un vocábulo que expresa algunha impresión súbita e capacitado para funcionar coma unha oración ou mesmo coma un enunciado. O repertorio de interxeccións é relativamente amplo: Orixe
A súa orixe pode ser onomatopeica ou apelativa (ho ou hom > apócope de home, ne > apócope de nena, vaites > procedente da aglutinación de vai, o pronome persoal te e -s).
Non se debe confundir a interxección cunha secuencia exclamativa como "O demo te leve! ", pois esta última é divisible sintacticamente. Exemplos
(As seguintes ligazóns levan ó Galizionario) Ah
Ai
Aieu
Bah
Boh
Ca
Canté
Che
Eh
Fou
Fo
Ho
Hom
Ne
Oi
Ola
Ouh
Vaites
Inti Raymi

Inti Raymi (en quechua ‘festa do sol’), antigamente chamada Wawa Inti Raymi (festa do sol neno), é unha cerimonia incaica e andina celebrada na honra de Inti (o pai sol), que se realizaba cada solsticio de inverno (24 de xuño, no hemisferio sur). Os actuais poboadores dos países andinos, coa presenza de visitantes nacionais e estranxeiros, continúan facendo esta tradición, agora tida como unha cerimonia de interese turístico. Ó tratarse dunha tradición inca, o Inti Raymi mantense como un rito para moitas outras comunidades indíxenas de legado incaico, algunhas das cales están asentadas noutras partes do antigo territorio inca, como en Ecuador, Colombia, Chile, norte arxentino (Jujuy) e Bolivia.
Durante a época dos Incas, o Wawa Inti Raymi foi instituódo polo inca Pachacútec na década de 1430, como parte da súa reorganización político-administrativa do estado inca, e era un ritual para lexitimar o control imperial sobre os pobos sometidos. O raymi do solsticio de inverno era un dos dous maiores festivais celebrados na honra do sol en Cuzco. O outro festival era o Capaq Inti Raymi, (festa do gran sol) celebrado polos Incas no solsticio de verán no hemisferio sur (21 de decembro). Segundo conta Inca Garcilaso de la Vega (1539-1616), o Wawa Inti Raymi significaba que o deus Sol renacía para dar comezo a un novo ciclo anual, o "tempo circular inca" (xa que non concibían o tempo como lineal senón coma un círculo cronolóxico) así como a orixe mítica do Inca, quen foi enviado polo Sol (como deus ordenador das accións das poboacións do antigo mundo). A súa celebración duraba 15 días, nos cales había danzas, cerimonias e sacrificios. O derradeiro Wawa Inti Raymi coa presenza do Inca foi realizado a partir do 21 de xuño do ano 1535.
En 1572, o vicerrei Francisco Álvarez de Toledo (1515-1584) prohibiu esta festa (xunto coas demais principais celebracións orixinarias) por considerala unha cerimonia pagá e contraria á fe católica. Seguiuse facendo de xeito clandestino, como protesta á "extirpación de idolatrías"
En 1944, o intelectual e artista Faustino Espinoza Navarro compuxo unha reconstrución histórica do Wawa Inti Raymi para atraer o fluxo turístico a Cuzco e como parte da semana desta cidade, a cal inclúe o Corpus Christi. Optouse por trocar a data orixinal (solsticio do 21 de xuño) polo 24 do mesmo mes, xa que no goberno do presidente A. Leguía decretárase esta data como o "Día do Indio". Ademais, o 24 de xuño é a festa de San Xoán, a cal representaba un día non laborable e polo tanto facía máis doada a presenza do público.
A reconstrución baséase na crónica de Garcilaso de la Vega e só se refire á cerimonia político-relixiosa. Dende esta data en diante (ano 1944), a cerimonia volve a ser un acontecemento público e de grande atractivo turístico.
Into the Woods (filme)

Into the Woods é un filme estadounidense de musical dirixido por Rob Marshall que se estreou no 2014. É unha adaptación do musical de Brodway de James Lapine e Stephen Sondheim Into the Woods. Está interpretado por Meryl Streep, Emily Blunt, James Corden, Anna Kendrick, Chris Pine, Tracey Ullman, Christine Baranski, Lilla Crawford, Daniel Huttlestone, MacKenzie Mauzy, Billy Magnussen e Johnny Depp. Está inspirado nos contos de fadas dos irmáns Grimm "Carapuchiña Vermella", "Cincenta", "Xan o das fabas máxicas" e "Rapunzel", e é unha mestura de todos eles centrándose na historia da parella de panadeiros sen fillos. Ó final, as personaxes son forzadas a rectificar as consecuencias dos seus actos.
Intolerancia aos alimentos

Enténdese por intolerancia aos alimentos a incapacidade de consumir certos alimentos ou nutrientes sen sufrir efectos adversos sobre a saúde. Estes efectos poden ser máis ou menos rápidos.
A intolerancia aos alimentos distínguese da alerxia alimentaria en que esta última provoca unha resposta do sistema inmune, activando a inmunoglobulina E (IgE), mentres que a intolerancia, non.
O exemplo máis común de intoleracia aos alimentos é a intolerancia á lactosa, que se debe non só á insuficiencia do enzima lactase, que impide a correcta absorción da lactosa, senón tamén á intolerancia ás proteínas da vaca. Preséntase en nenos ao consumir leite de vaca ou leite materno dunha nai (ou dunha ama de cría) que consumira leite ou carne de tenreira. Outras intolerancias comúns son ao glute, ao ovo e ao peixe ou marisco.
Segundo o grao de intolerancia á lactosa, pódese producir desde un rexeitamento inmediato a toda clase de leite até síntomas de difícil diagnóstico, xa que unha malabsorción da lactosa produce unha acumulación de gases no intestino, causantes de dor abdominal e incluso dor de estómago e vómitos. É un exemplo de efecto rápido sobre a saúde.
No caso da intolerancia ás proteínas do leite de vaca (IPLV), as persoas, en especial os nenos, non son capaces de dixerilas e prodúcenlles trastornos dixestivos que sinalan chorando e non podendo durmir. Esta intolerancia adoita desaparecer ao pasaren uns anos e combátese mediante biberóns dun leite especial que non provén da vaca ou un leite hidrolizado. Tipos de intolerancia aos alimentos
Intolerancia á lactosa
Intolerancia á sacarosa
Intolerancia á trehalosa
Intolerancia á frutosa
Intolerancia á galactosa
Intolerancia ao glute
Intolerancia á trehalosa

A intolerancia á trehalosa ou intolerancia aos cogomelos é unha enfermidade pouco coñecida, debida á falta do enzima trehalase no intestino delgado.
Ao non existir este enzima, a trehalosa (un disacárido) non pode ser desdobrado nas dúas moléculas de glicosa que o forman. A falta deste enzima nas vilosidades do intestino delgado provoca que a trehalosa pase sen dixerir ao intestino groso, onde é fermentada polas bacterias, producindo gases, malestar, diarreas etc.
É unha doenza moi difícil de diagnosticar, xa que os síntomas son moi similares a outras intolerancias e pátoloxías dixestivas máis comúns, como a enfermidade celíaca, a intolerancia á lactosa, a síndrome de intestino irritábel, a enfermidade de Crohn etc.
Unha forma de diagnosticala é efectuar unha biopsia intestinal, tomar unha mostra das vilosidades intestinais e analizar a cantidade de enzima presente.
Intoxicación

Para outros usos deste termo, véxase Desinformación. A intoxicación consite nunha serie de síntomas que se producen por exposición, inxestión, incección ou inhalación dunha substancia tóxica.
As intoxicacións accidentais ou as voluntarias debidas ao consumo de medicamentos son as máis frecuentes. Pero practicamente calquera substancia inxerida en grandes cantidades pode ser tóxica. Porén, entre os máis de 12 millóns de produtos químicos coñecidos, menos de 3000 causan a maior parte das intoxicacións. Os tóxicos máis frecuentes son os produtos industriais, os de uso doméstico, de xardinaría, as drogas, o monóxido de carbono e o alcohol nun uso excesivo.
Os sintomas da intoxicación dependen do produto, da cantidade inxerida e de certas características físicas da persoa que o inxeriu. Algunhas substancias que non teñen toxicidade excesiva poden producir intoxicación por exposición continua. Pero outros, máis tóxicos, basta con que unha gota se deposite sobre a pel para causaren problemas graves.
A gravidade da intoxicación depende da toxicidade do produto, do modo de introdución, da dose inxerida e da idade da vítima. As persoas de idade avanzada e os nenos son particularmente vulnerábeis á intoxicación accidental.
Intradorso

O intradorso (do latín intra, dentro e dorsum, dorso), é un termo arquitectónico que designa á superficie interior, cóncava e inferior dun arco, bóveda ou doela, ou a cara dunha doela que corresponde a esta superficie.
En termos de aeronaútica pode referirse á parte inferior dunha á.
Contraponse coa voz extradorso.
Intraducibilidade

A Intraducibilidade é unha propiedade dun texto, ou de calquera outro acto da fala, para o que non se poden atopar equivalentes directos de texto, ou acto da fala, noutra lingua. Mais os termos non son exclusivamente intraducibles, nin exclusivamente traducibles: o grao de dificultade da tradución depende da súa natureza, e tamén do coñecemento das linguas orixe e meta que teña o tradutor. En xeral a intraducibilidade, ou dificultade de tradución, pode ser contrarrestada mediante estratexias que acadan unha tradución eficaz da denotación, aínda que non sempre atinen co traslado da connotación.
Intranet

Intranet é unha rede de ordenadores privada que utiliza os protocolos TCP/IP. Pode ter saída a Internet ou non. No caso de ter saída a Internet, o enderezamento IP permite que os host con enderezos IP privados poidan saír a Internet pero impide o acceso dos host internos a Internet. Dentro dunha Intranet pódense configurar todos os servizos típicos de Internet (web, correo, mensaxaría instantánea, etc) mediante a instalación dos correspondentes servidores. As intranets son como unha Internet en miniatura, ou o que é o mesmo, Internet é unha intranet pública xigantesca.
Algúns dos beneficios do uso dunha intranet nunha empresa son: a produtividade, a mellora da comunicación interna, a optimización dos procesos e a xestión da información corporativa. A mellora da produtividade débese a que os empregados poden acceder a todas as ferramentas e información que precisan para realizar de forma eficaz as súas tarefas. Moitas empresas, para optimizar procesos, utilizan intranets para automatizar calquera cousa a partir de procesos sinxelos como avaliacións de empregados a procesos sofisticados como CRM e xestión de proxectos. A intranet serve como un lugar centralizado para capturar información corporativa importante. As ferramentas como a busca aseguran que os empregados da rede da empresa poidan atopar só a información que precisan para realizar os seus traballos.
Intratecal

A inxección intratecal, vía intratecal ou vía subaracnoidea, é unha vía de administración que consiste en inxectar substancias na canle espinal ou raquídeo, directamente no espazo subaracnoide, evitando así a barreira hematoencefálica, actuando así sobre o sistema nervioso. Só se usa se non hai outras rutas dispoñibles porque pode ser moi dolorosa.
Por exemplo, unha inxección na columna vertebral de pacientes con dor neuropática e dor neurogénica crónica. Amplamente utilizado no tratamento de cancros como as leucemias.
A anestesia rexional pódese producir deste xeito, por exemplo usando bupivacaína. O baclofeno úsase para desactivar os espasmos para evitar efectos adversos.
Intrácrino

Intrácrino refírese ao modo de actuación das hormonas que se producen e funcionan dentro dunha célula, regulando eventos intracelulares. Isto significa que a célula se estimula a si mesma por medio da produción dun factor que actúa dentro da propia célula e non sobre receptores da superficie celular.
Outras veces fálase de sinalización intrácrina cando, simplemente, a hormona actúa sobre receptores do interior da célula (non da superficie), independentemente da orixe da hormona, que podería proceder doutra célula. As hormonas esteroides actúan sobre receptores intracelulares (principalmente nucleares) en zonas distantes do corpo, e por este motivo, poden ser consideradas intrácrinas. Non obstante, en certos casos, os esteroides sexuais producidos localmente exercen a súa acción na mesma célula que os produciu, o cal é unha actuación intrácrina sobre a propia célula. As hormonas peptídicas ou proteicas en xeral actúan como endócrinas, autócrinas ou parácrinas ao unirse a receptores presentes na superficie da célula. Varias hormonas peptídicas/proteicas ou as súas isoformas tamén poden actuar dentro da célula por medio de mecanismos diferentes. Estas hormonas peptídicas/proteicas, que teñen funcións intracelulares, son tamén intrácrinas. O termo 'intrácrino' foi acuñado para referirse a hormonas peptídicas ou proteicas que tamén teñen accións intracelulares.
Para comprendermos mellor a sinalización intrácrina, compararémola coa parácrina, autócrina e endócrina. Os sistemas autócrinos teñen receptores autócrinos na superficie celular aos que se unen as hormonas en cuestión, as cales foron segregadas pola propia célula. Nos sistemas parácrinos as células das proximidades producen hormonas que chegan á célula onde actúan e cambian o funcionamento de dita célula. Os sistemas endócrinos son aqueles nos que as hormonas producidas por unha células afectan a outras células que están en zonas do corpo moi afastadas da célula que produciu a hormona.
Os efectos producidos polas accións intracelulares denomínanse efectos intrácrinos, mentres que nos producidos ao unirse a receptores da superficie celular son endócrinos, autócrinos ou parácrinos, dependendo da orixe da hormona. Os efectos intrácrinos de certas hormonas peptídicas/proteicas son similares aos que esas mesmas hormonas producen de modo endócrino, autócdino ou parácrino; porén, estes tipos de efectos son diferentes noutras hormonas.
Exemplos de hormonas e factores peptídicos intrácrinos son: Péptidos do sistema renina–anxiotensina: anxiotensina II e anxiotensina (1-7).
Factor de crecemento de fibroblastos 2.
Proteína relacionada coa hormona paratiroide.
Intuición

En psicoloxía e as ciencias cognitivas, chámaselle intuición ao coñecemento que non segue un camiño racional para a súa construción e formulación, e polo tanto non pode ser explicado ou incluso verbalizado. O individuo pode relacionar ese coñecemento ou información de experiencias previas, pero polo xeral é incapaz de explicar porqué chega a unha determinada conclusión. A intuición adoita presentarse máis como reaccións emotivas repentinas a acontecementos, ou sensacións, ca como pensamentos abstractos elaborados. Enfoques racionais da intuición
Algúns expertos cren que a intuición é unha forma de coñecemento inconsciente, que proviría de porcións funcionais do sistema nervioso que non están asociadas co pensamento racional, de alí a imposibilidade de expresalo en termos de razoamento, e a súa maior afinidade ás emocións e o coñecemento non verbal.
Pese a non ser un coñecemento racional, a intuición inflúe no xeito en que se elaboran estruturas tan racionais como o coñecemento científico. En xeral chámaselle serendipidade ao coñecemento previo sen xustificación racional, de que certo labor científico vai xerar resultados interesantes. A serendipidade pese a ser intuición propiamente dita, está directamente relacionada co nivel de coñecemento que teña unha persoa sobre o tema de estudo. De modo que moitos a explican simplemente como experiencia.
Existe un enfoque na filosofía das matemáticas chamado intuicionismo, que é unha forma de construtivismo. No ocultismo
Varios relatores do ocultismo e o paranormal consideran que certas instancias de intuición son en realidade unha manifestación de capacidades extrasensoriais, por exemplo, precognición ou telepatía.
Intérprete (informática)

En informática, un intérprete refírese a un programa informático que executa instrucións escritas nunha linguaxe de programación. Namentres que intérprete e compilador poden parecer termos excluíntes, isto non é de todo certo, xa que moitos intérpretes levan a cabo certo traballo de tradución, coma os compiladores. Un intérprete será, desta forma, un programa que: executa código fonte directamente
traduce código fonte a algunha forma eficiente de código intermedio (ex: bytecode) e execútao de seguido.
executa código precompilado polo propio sistema intérprete.
Perl, Python e Ruby son exemplos do segundo tipo, namentres que Java o é do terceiro: os programas compílanse coma bytecode e son enlazados en tempo de execución e executados por un intérprete (ou compilados a código máquina e logo executados no caso do JIT). Algunhas linguaxes, coma o Lisp e outros, poden combinar o segundo e o terceiro tipo.
Os termos linguaxe interpretada ou linguaxe compilada significan nada máis que a implementación canónica desa linguaxe é un intérprete ou un compilador; idealmente, unha linguaxe de alto nivel é unha abstracción independente de calquera das súas implementacións.