proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Intercomunicador

Un intercomunicador é un sistema de comunicación electrónico autónomo que permite falar de xeito limitado ou con carácter privado. Os intercomunicadores poden ser sistemas móbiles pero polo xeral fíxanse permanentemente en edificios ou vehículos. Os intercomunicadores poden incorporar conexións a walkie-talkie, teléfonos ou móbiles ou a sinais de luces ou teclas. Intercomunicadores permanentes
Os intercomunicadores atópanse en moitos tipos de vehículos, aeronaves, embarcacións, trens, carros de combate, en estradas, vías de ferrocarril e estacións de metro e mais tamén en edificios, nos hoteis para comunicaren os cuartos coa recepción ou o sistema de interfono dos edificios de vivendas coñecido como porteiro automático que permite abrir a porta do edificio desde a vivenda. Intercomunicadores móbiles
Os intercomunicadores móbiles empréganse especialmente en acontecementos deportivos, teatrais ou en espectáculos televisivos e tamén para uso militar.
Galería de imaxes
Interface

A interface é unha das partes dos sistemas informáticos que permite a comunicación co sistema, xa sexa de entrada ou de saída. Algúns elementos de entrada son o rato, teclado, micrófono etc. Algúns elementos de saída son o monitor ou a impresora. Serven ó sistema para mostrarnos a información, a saída dos procesos.
Interface de usuario

No campo do deseño industrial da interacción persoa-computadora, unha interface de usuario, abreviado IU ou UI do inglés, é o espazo onde se producen as interaccións entre humanos e máquinas. O obxectivo desta interacción é permitir un funcionamento e control efectivos da máquina, mentres que a máquina retroalimenta simultaneamente información que axuda ao proceso de toma de decisións dos operadores. Exemplos deste concepto amplo de interface de usuario inclúen os aspectos interactivos dos sistemas operativos informáticos, ferramentas manuais, controis de operador de maquinaria pesada e controis de procesos. As consideracións de deseño aplicables ao crear interfaces de usuario están relacionadas ou implican disciplinas como a ergonomía e a psicoloxía.
Xeralmente, o obxectivo do deseño de interface de usuario é producir unha interface de usuario que faga doado, eficiente e fácil operar unha máquina de xeito que produza o resultado desexado (é dicir, a máxima usabilidade). Isto xeralmente significa que o operador necesita proporcionar unha entrada mínima para conseguir a saída desexada, e tamén que a máquina minimice as saídas non desexadas para o usuario.
Interface gráfica de usuario

En informática, a interface gráfica de usuario, tamén coñecida polas siglas en inglés GUI (graphical user interface) é un tipo de interface que permite aos usuarios a interacción con aparellos electrónicos a través de icona gráficas e indicadores visuais, en contraposta ás interfaces de texto. As interfaces gráficas foron introducidas coma reacción a percepción da dificultade de uso para os usuarios nas interfaces baseadas en liña de comandos (CLIs). As accións nunha interface gráfica adoitan realizarse por medio da manipulación directa dos elementos gráficos da mesma.
Interferencia

A interferencia é a recepción de dous ou máis sinais de fontes diferentes, isto é, a sobreposición de dúas ou máis ondas no mesmo punto no espazo, formando un novo padrón de onda. O termo reférese, usualmente, para a interferencia de ondas mutuamente coherentes, sexa porque teñen a mesma orixe ou porque teñan frecuencia igual ou semellante. Dúas ondas non monocromáticas serán apenas totalmente coherentes unha coa outra se tiveren exactamente o mesmo espectro de lonxitude de onda e a mesma diferenza de fase en cada unha das lonxitudes de onda que as constitúen.
A interferencia pode ser tanto construtiva como destrutiva, dependendo da fase dos sinais que se atopan. Se as ondas chegan en fase, a sobreposición é construtiva; en oposición de fase, a interferencia será destrutiva, levando á anulación da onda, se as amplitudes foren iguais.
Interferencia lingüística

A interferencia lingüística acontece, segundo a definición clásica de Uriel Weinreich, en individuos bilingües cando se desvían da norma dunha das linguas por influencia da outra. É polo tanto un fenómeno de contacto lingüístico dentro dun individuo e non dentro dunha comunidade.
Eugenio Coseriu estableceu dous tipos de interferencia lingüística negativa: cando un falante non realiza algunhas posibilidades dunha lingua para darlle preferencia a formas comúns coa outra lingua e cando un falante dá preferencia nunha lingua a formas distintas á da outra lingua e non realiza as formas comúns.
A interferencia lingüística negativa pódea utilizar o falante como un recurso para evitar interferencias.
A ultracorrección é un caso especial de interferencia lingüística, consiste na creación de formas nunha lingua baseados supostas correspondencias regulares entre elementos desa lingua e da outra coa cal está en contacto.
Interferometría

A interferometría é unha póla da óptica que aproveita o carácter ondulatorio das ondas electromagnéticas para, combinando dúas ondas e observando o seu patrón de interferencia realizar medidas de moi diverso tipo. Esta van desde a obtención de imaxes melloradas (con maior aumento), ata medidas de temperaturas, distancias, presión, detección de ondas acústicas etc. Na astronomía (tal como se fai cos telescopios de Keck), emprégase unha téncica interferométrica para combinar os sinais procedentes de dous ou máis telescopios e acadar unha mellor resolución nas medidas realizadas que a que pode obter un telescopio individual.
Esta técnica é a base para os conxuntos (arrays) de radiotelescopios, que espallados sobre superficies de centos de km cadrados poden producir entre todos unha imaxe equivalente á dun telescopio que tivese un diámetro semellante ao da área na que se distribúen.
Emprégase tamén para medir desprazamentos da orde de e distancias inferiores á longura de onda da luz empregada. Un exemplo histórico sonbranceiro do seu uso atópase no interferómetro de Michelson, que permitiu afirmar que a luz na terra posúe a mesma velocidade independentemente da dirección de propagación, coa conseguinte desautorización da teoría do éter; e fornecendo unha proba clave para a invarianza da velocidade da luz, pedra angular da teoría da relatividade.
Interferómetro

Un interferómetro é un instrumento cuxo funcionamento se basea no carácter ondulatorio das ondas electromagnéticas, e é o tipo de trebello co cal se realiza a interferometría. Características
Emprega o principio de interferencia de dúas ou máis ondas, que se pode visualizar fixándose nos casos extremos: cando dúas ondas coinciden nun mesmo punto e coa mesma fase refórzanse, amplificando a vibración, porén cando o fan en oposición de fase destrúense, atenuando a vibración.
Inicialmente os máis dos interferómetros construíronse con fontes de luz branca (como no experimento da dobre fenda de Young de 1805). Nos nosos días, e especialmente desde a invención do láser no anos 60, as fontes de luz son maiormente monocromáticas.
Os máis recentes avances en interferómetros achámolos na construción de interferómetros baseados no carácter ondulatorio da materia (non das ondas electromagnéticas), existindo xa o interferómetro de electróns, o interferómetro de neutróns, desde os 90 mesmo o interferómetro atómico; e xa en 2020, hai construídos interferómetros láser para a detección de ondas gravitacionais, LIGO, OVA (Observatorio Virgo Avanzado) e KAGRA. Non está aínda moi claro o máximo tamaño de partícula posíbel para a realización da interferometría. O esquema máis sinxelo e paradigmático atópase no interferómetro de Michelson (ou Michelson-Morley). Consiste nunha fonte monocromática (sexa de ondas electromagnéticas ou materiais), un espello semitransparente (tamén chamado divisor de feixe) que divide en dous brazos perpendiculares o feixe de ondas, que á súa vez rematan en cadanseu espello. Así, os feixes resultantes propáganse polo seu propio camiño ata que voltan ao divisor de feixe, onde se recombinan e interfiren na dirección perpendicular que aínda fica libre. O dito pódese ollar na figura.
Así se estes dous camiños difiren por un número enteiro (0, 1, 2, 3. .. ) de longuras de onda, observarase interferencia construtiva e daquela un sinal máis forte, se pola contra esta diferenza é dun número semienteiro de longuras de onda (0. 5, 1. 5, 2. 5, 3. 5, .. .) a interferencia será destrutiva e o sinal será máis feble.
Este interferómetro marcou un fito da física, cando foi empregado para verificar a teoría do éter pola cal a luz debería presentar diferenzas na súa velocidade dependendo da dirección de propagación (a favor da de translación da terra ou en contra). Máis o que realmente fixo foi refutala, poñendo un dos máis firmes cimentos da teoría da relatividade ao por en evidencia a constancia da velocidade da luz, e a súa independencia respecto do sistema de referencia elixido.
Existen moitos outros esquemas de interferómetros con diferentes xeometrías, aínda que empregan todos o mesmo principio: a interferencia de ondas. Entre eles destacan especialmente, o interferómetro de Mach-Zehnder, o interferómetro de Sagnac ou o interferómetro Fabry-Perot.
Intergradación

En zooloxía intergradación é a forma na cal dúas subespecies distintas están conectadas por áreas nas que se encontran poboacións que teñen características de ambas. Hai dous tipos de intergradación: primaria e secundaria. Intergradación primaria
A intergradación primaria ocorre en casos nos que dúas subespecies están conectadas por unha ou máis poboaciósn intermedias, cada unha das cales é á súa vez intermedia con respecto ás súas poboacións adxacentes e mostra máis ou menos a mesma cantidade de variabilidade xenética que en calquera outra poboación da especie. As poboacións adxacentes e as subespecies están suxeitas a unha intergradación clinal, e nestas situacións xeralmente está garantido que as clinas están causalmente relacionadas (por selección natural) cos gradientes ambientais. Intergradación secundaria
Cando o contacto entre unha subespecie illada xeograficamente se restablece co principal corpo da especie ou con outras subespecies illadas, ten lugar a hibridación entre elas con tal de que a illada non evolucionase xerando un conxunto efectivo de mecanismos de illamento. En consecuencia, vaise desenvolver unha zona relativamente diferenciada ou cinto de hibridación dependendo do grao de diferenzas xenéticas e fenotípicas ao que chegara a subespecie previamente illada.
Interkosmos 1

Interkosmos 1 (Интеркосмос 1 en ruso), tamén denominado DS-U3-IK Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 14 de outubro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Interkosmos 1 foi o primeiro membro da serie de satélites DS-U3-IK e estaba adicado ó estudo da magnetosfera e a atmosfera superior terrestre. Foi deseñado para estudar os raios X e ultravioleta do Sol e os seus efectos na atmosfera.
Interkosmos 1 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Os instrumentos de a bordo, á parte de pola Unión Soviética, foron proporcionados pola República Democrática Alemá e pola República Socialista Checoslovaca. Na recepción e interpretación dos datos participaron científicos da República Popular de Bulgaria, da República Popular de Hungría, da República Popular de Polonia e da República Popular de Romanía.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 640 km de apoxeo e 260 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 93, 4 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de xaneiro de 1970.
Interkosmos 10

Interkosmos 10 (Интеркосмос 10 en ruso), tamén denominado DS-U2-IK Nº 4, foi un satélite artificial soviético lanzado o 30 de outubro de 1973 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Interkosmos 10 foi o cuarto membro da serie de satélites DS-U2-IK e estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre.
Interkosmos 10 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Foi inxectado nunha órbita inicial de 1477 km de apoxeo e 265 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 74 graos e un período de 102, 0 minutos. Reentrou na atmosfera o 1 de xullo de 1977.
Interkosmos 11

Interkosmos 11 (Интеркосмос 11 en ruso), tamén denominado DS-U3-IK Nº 4, foi un satélite artificial soviético lanzado o 17 de maio de 1974 mediante un foguete Kosmos 3M desde a base de Kapustin Yar. Características
Interkosmos 11 foi o cuarto membro da serie de satélites DS-U3-IK e estaba adicado ó estudo da magnetosfera e a atmosfera superior terrestre. Estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 511 km de apoxeo e 483 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 50, 6 graos e un período de 94, 5 minutos. Reentrou na atmosfera o 6 de setembro de 1979.
Interkosmos 12

Interkosmos 12 (Интеркосмос 12 en ruso), tamén denominado DS-U2-IK Nº 5, foi un satélite artificial soviético lanzado o 31 de outubro de 1974 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Interkosmos 12 foi o quinto membro da serie de satélites DS-U2-IK e estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre.
Interkosmos 12 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Foi inxectado nunha órbita inicial de 708 km de apoxeo e 264 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 74, 1 graos e un período de 94, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 11 de xullo de 1975.
Interkosmos 13

Interkosmos 13 (Интеркосмос 13 en ruso), tamén denominado DS-U2-IK Nº 6, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de marzo de 1975 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Interkosmos 13 foi o sexto membro da serie de satélites DS-U2-IK e estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre.
Interkosmos 13 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Foi inxectado nunha órbita inicial de 1714 km de apoxeo e 296 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 83 graos e un período de 104, 9 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de setembro de 1980.
Interkosmos 14

Interkosmos 14 (Интеркосмос 14 en ruso), tamén denominado DS-U2-IK Nº 7, foi un satélite artificial soviético lanzado o 11 de decembro de 1975 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Interkosmos 14 foi o sétimo e último membro da serie de satélites DS-U2-IK. Estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre e foi unha das contribucións ó programa de Estudo Magnetosférico Internacional (IMS pola súa sigla en inglés). O satélite levaba cinco experimentos a bordo para medir as emisións ELF (Extremely Low-Frequency, frecuencia extremadamente baixa) e VLF (Very Low-Frequency, frecuencia moi baixa) da magnetosfera terrestre, así como a variación da densidade do plasma ionosférico e temperatura de electróns ó longo da súa órbita, a variación do contido total de electróns da ionosfera e a enerxía e características de penetración das chuvias de meteoros.
O satélite orientábase magneticamente e contiña un sistema de telemetría estándar e un sistema de banda larga para transmitir datos en tempo real ou a partir do almacenamento de a bordo, consistente nunha grabadora de cinta.
Interkosmos 14 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Foi inxectado nunha órbita inicial de 1707 km de apoxeo e 345 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 74 graos e un período de 105, 3 minutos. As operacións co satélite finalizaron o 28 de xuño de 1976 e reentrou na atmosfera o 27 de febreiro de 1983.
Interkosmos 16

Interkosmos 16 (Интеркосмос 16 en ruso), tamén denominado DS-U3-IK Nº 6, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de xullo de 1976 mediante un foguete Kosmos 3M desde a base de Kapustin Yar. Características
Interkosmos 16 foi o sexto e último membro da serie de satélites DS-U3-IK e estaba adicado ó estudo da magnetosfera e a atmosfera superior terrestre. Estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 523 km de apoxeo e 465 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 50, 6 graos e un período de 94, 4 minutos. Reentrou na atmosfera o 10 de xullo de 1979.
Interkosmos 2

Interkosmos 2 (Интеркосмос 2 en ruso), tamén denominado DS-U1-IK Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 25 de decembro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Interkosmos 2 foi o primeiro membro da serie de satélites DS-U1-IK e estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre e á medición da concentración de electróns e ións positivos na mesma. Tiña forma de cilindro curto de aproximadamente un metro de altura e un metro de diámetro. Nun dos extremos atopábase unha cobertura hemisférica e no outro unha superficie curva coa forma dun cuarto de esfera. Do satélite saían varios apéndices para a instrumentación. A alimentación eléctrica era proporcionada por baterías para evitar as perturbacións electromagnéticas que causaríans as células solares nos instrumentos. O satélite non dispoñía de control de actitude, pero si podía determinala mediante detectores de campo magnético e sensores solares. Os datos podían transmitirse en tempo real ou ser gardados a bordo e das principais estacións de recepción de datos, dúas estaban en Polonia e sete na Unión Soviética. O satélite funcionou durante 56 días, recollendo datos ó longo de 109 órbitas.
Interkosmos 2 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países e foi inxectado nunha órbita inicial de 1200 km de apoxeo e 206 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 98, 5 minutos. Reentrou na atmosfera o 8 de xuño de 1970. Instrumentación
Os instrumentos foron proporcionados por Bulgaria, Checoslovaquia, a República Democrática Alemá e a Unión Soviética]]. Consistían nunha baliza ionosférica, sondas esféricas de ións, sondas de temperatura de electróns de alta frecuencia e sondas Langmuir.
Interkosmos 22

Interkosmos 22 (Интеркосмос 22 en ruso), tamén denominado Bulgaria 1300, foi un satélite artificial colaboración da Unión Soviética e Bulgaria lanzado o 7 de agosto de 1981 mediante un foguete Vostok 2M desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Interkosmos 22 foi deseñado e construído en Bulgaria usando un bus Meteor proporcionado pola Unión Soviética no marco do Programa Interkosmos. Estaba adicado ó estudo da magnetosfera e a inosfera terrestres. Estabilizábase nos tres eixos e os seus dous paneis solares proporcionaban ata 2 kW de potencia. A superficie do satélite, incluídos os paneis solares, estaba recuberta dun material condutor para medir de maneira adecuada os campos eléctricos e o plasma de baixa enerxía. Os datos almacenábanse a bordo en dúas grabadoras de cinta de 60 Mbit de capacidade cada unha.
Interkosmos 22 levaba os seguintes instrumentos a bordo: Un analizador de potencial retardado e un medidor de ións.
Unha trampa iónica electrostática esférica.
Unha sonda Langmuir cilíndrica.
Dúas sondas esféricas para medir a temperatura de electróns.
Un analizador electrostático para electróns e [[protón]s de baixa enerxía nas tres direccións ortogonais.
Analizadores de enerxía e composición de ións.
Un fotómetro ultravioleta.
Un telescopio de protóns de estado sólido.
Fotómetros para medir o resplandor atmosférico en lonxitudes de onda do rango visible.
Sondas vectoriais para medir o campo eléctrico nos tres eixos.
Un magnetómetro triaxial de porta de fluxo.
Interkosmos 3

Interkosmos 3 (Интеркосмос 3 en ruso), tamén denominado DS-U2-IK Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 7 de agosto de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Interkosmos 3 foi o primeiro membro da serie de satélites DS-U2-IK e estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre. A bordo levaba instrumentos para a detección de protóns e electróns de alta enerxía e para a detección de ondas de radiofrecuencia no rango da VLF e un magnetómetro para medi-lo campo magnético nas súas tres compoñentes.
Interkosmos 3 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Foi inxectado nunha órbita inicial de 1294 km de apoxeo e 201 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 99, 8 minutos. Reentrou na atmosfera o 6 de decembro de 1970.
Interkosmos 4

Interkosmos 4 (Интеркосмос 4 en ruso), tamén denominado DS-U3-IK Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 14 de outubro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Interkosmos 4 foi o segundo membro da serie de satélites DS-U3-IK e estaba adicado ó estudo da magnetosfera e a atmosfera superior terrestre. Foi deseñado para estudar os raios X do Sol e os seus efectos na atmosfera. Levaba a bordo un polarímetro e un espectroheliógrafo+ para raios X e un fotómetro ultravioleta para o rango das liñas Lyman alfa.
Interkosmos 4 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Os instrumentos de a bordo, á parte de pola Unión Soviética, foron proporcionados pola República Democrática Alemá e pola República Socialista Checoslovaca. Na recepción e interpretación dos datos participaron científicos da República Popular de Bulgaria, da República Popular de Hungría, da República Popular de Polonia e da República Popular de Romanía.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 668 km de apoxeo e 263 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 5 graos e un período de 93, 7 minutos. Reentrou na atmosfera o 17 de xaneiro de 1971.
Interkosmos 5

Interkosmos 5 (Интеркосмос 5 en ruso), tamén denominado DS-U2-IK Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 2 de decembro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Interkosmos 5 foi o segundo membro da serie de satélites DS-U2-IK e estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre. A bordo levaba instrumentos soviéticos e checos para medi-la composición e variación temporal dos fluxos de partículas cargadas e para medi-lo espectro das ondas electromagnéticas de baixa frecuencia, entre 20 e 70 kHz. O satélite foi seguido por estacións terrestres situadas tanto na Unión Soviética como en Checoslovaquia e na República Democrática Alemá.
Interkosmos 5 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Foi inxectado nunha órbita inicial de 1200 km de apoxeo e 205 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 98, 5 minutos. Reentrou na atmosfera o 7 de abril de 1972.
Interkosmos 6

Interkosmos 6 (Интеркосмос 6 en ruso), tamén denominado Energia 1 ou Energiya 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 7 de abril de 1972 mediante un foguete Voskhod desde o cosmódromo de Baikonur. Características
Interkosmos 6 foi o primeiro membro (de dous, sendo o outro o Kosmos 1026) da serie de satélites Energiya, adicado ó estudo da magnetosfera e a atmosfera superior terrestre e dos raios cósmicos e os meteoroides no espazo próximo á Terra. Estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 256 km de apoxeo e 203 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 51, 8 graos e un período de 89, 8 minutos. Reentrou na atmosfera de maneira controlada o 11 de abril de 1972.
Interkosmos 6 foi o primeiro da segunda xeración de satélites Interkosmos, sendo máis grande e pesado que os seus predecesores, cunha masa de 1825 kg, dos cales 1044 eran carga científica. O instrumento principal era un calorímetro de ionización (denominado BFB-C) construído en colaboración con Hungría, Polonia, Checoslovaquia e Romanía. Outro equipamento incluía unha emulsión fotográfica multicapa de bromuro de prata para a detección e seguimento de raios cósmicos, así como instrumentación electrónica para levar a cabo a mesma tarefa. A emulsión foi revelada fotoquimicamente, unha vez regresado a terra o satélite, polo Instituto Conxunto de Investigación Nuclear de Dubna e posta a disposición dos científicos dos países participantes no desenvolvemento da instrumentación.
As tarefas de Interkosmos 6 incluíron: Medición raios cósmicos con enerxías de entre 1012 e 1013 eV.
Medir a composición química e o espectro da radiación de alta enerxía no espazo.
Medir as propiedades dos meteoroides no espazo próximo á Terra.
O deseño do satélite estaba baseado no das cápsulas Vostok e regresou á Terra tras catro días de misión, devolvendo sans e salvos algúns instrumentos e rexistros para o seu estudo.
Interkosmos 7

Interkosmos 7 (Интеркосмос 7 en ruso), tamén denominado DS-U3-IK Nº 3, foi un satélite artificial soviético lanzado o 30 de xuño de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Interkosmos 7 foi o terceiro membro da serie de satélites DS-U3-IK e estaba adicado ó estudo da magnetosfera e a atmosfera superior terrestre. Continuou as investigacións de Interkosmos 1 e Interkosmos 4, e os datos enviados foron correlacionados cos obtidos co Prognoz 2.
Interkosmos 7 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Os instrumentos de a bordo, ademais de pola Unión Soviética, foron proporcionados pola República Democrática Alemá e pola República Socialista Checoslovaca.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 568 km de apoxeo e 267 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 4 graos e un período de 92, 6 minutos. Reentrou na atmosfera o 5 de outubro de 1972.
Interkosmos 8

Interkosmos 8 (Интеркосмос 8 en ruso), tamén denominado DS-U1-IK Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 30 de novembro de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk. Características
Interkosmos 8 foi o segundo e último membro da serie de satélites DS-U1-IK e estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre, á medición da concentración de electróns e ións positivos na mesma, a medi-la temperatura de electróns no espazo entre o satélite e a superficie terrestre e medi-los fluxos de electróns con enerxías maiores de 40 keV e dos protóns a enerxías maiores de 1 MeV.
Interkosmos 8 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países e deseñouse como unha continuación da misión de Interkosmos 2. Foi inxectado nunha órbita inicial de 679 km de apoxeo e 214 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 93, 1 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de marzo de 1973. Instrumentación
Bulgaria proporcionou unha trampa de ións, e Checoslovaquia e a República Democrática Alemá contribuíron con diversos instrumentos, aínda que a maior parte do equipo de a bordo era soviético.
Interkosmos 9

Interkosmos 9 (Интеркосмос 9 en ruso), tamén denominado DS-U2-IK Nº 3 e Copernicus 500, foi un satélite artificial soviético lanzado o 19 de abril de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar. Características
Interkosmos 9 foi o terceiro membro da serie de satélites DS-U2-IK e estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre.
Interkosmos 9 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Foi inxectado nunha órbita inicial de 1551 km de apoxeo e 202 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48, 5 graos e un período de 102, 2 minutos. Reentrou na atmosfera o 15 de outubro de 1973.
Interleucina

As interleucinas son algúns tipos de proteínas producidas principalmente polas células T, aínda que algunhas sexan sintetizadas tamén por macrófagos e outras células somáticas. As interleucinas posúen varias funcións, mais a maioría delas están envoltas na activación dos linfocitos e na indución da división doutras células. Estes grupos son constituíntes dos sistemas imunolóxicos dos organismos. Cada interleucina actúa sobre un grupo limitado e específico de células que expresan receptores adecuados para cada interleucina. Lista de interleucinas
Entre outras están as seguintes: IL-1: segregada polos macrófagos e células epiteliais. Constitúe unha familia de varias interleucinas.
IL-2: segregada polas células T (linfocito T).
IL-3: segregada polas células T e células tímicas epiteliais.
IL-4: proliferación de células B; sintetizada por células T e mastocitos; papel importante na resposta alérxica.
IL-5: estimulación das células B e eosinófilos; sintetizada por células T e mastocitos
IL-6: segregada polos macrófagos; sintetizada por células T e macrófagos
IL-7: envoltas na sobrevivencia das células B, T e NK; sintetizada no estroma da medula ósea.
IL-8: sintetizada por macrófagos; quimiotáctica para neutrófilos e linfocitos T.
IL-9: estimula os mastocitos; sintetizada por células T.
IL-10: inhibe a produción da citocina Th1, suprime a función dos macrófagos e activa os linfocitos B.
IL-11: sintetizada polos fibroblastos do estroma medular
IL-12: estimulación das células NK.
IL-13: estimulación do crecemento e diferenciación das células B e inhibe macrófagos; sintetizada por células T.
IL-14: factor de crecemento para células B e inhibe a síntese de inmunoglobulinas; sintetizada por células T e algunhas células B
IL-15: regula as células NK e outras células inmunitarias
IL-16: quimioatractora de células co receptor de superficie CD4 e moduladora da activación de células T
IL-17: Indución da produción de citocinas. Constitúe unha familia de varias interleucinas.
Interleucina 11

A interleucina 11 (IL-11) é unha citocina xerada polas células do estroma da medula ósea. Tamén é coñecida como factor inhibitorio da adipoxénese (AGIF) e a IL-11 recombinante chámase oprelvequina. Funcións biolóxicas
A IL-11 estimula a recuperación das plaquetas en pacientes con recontos plaquetarios baixos (trombocitopenia) por mor da quimioterapia. Así mesmo, a IL-11 ten a propiedade de modular as respostas específicas antíxeno-anticorpo, potenciar a maduración dos megacariocitos, e regular a adipoxénese da medula ósea. Outros artigos
Interleucina
Interleucina 2

A interleucina 2 (IL-2 ou IL2) é unha proteína interleucina integrante das citocinas do sistema inmune, composta por 133 aminoácidos e de masa 15, 4 kDa. Actúa coma factor de crecemento dos linfocitos T, induce todos os tipos de subpoboacións de linfocitos e activa a proliferación de linfocitos B. O seu xene localízase no cromosoma 4 (4q26-28). Funcións
A IL-2 tamén regula a resposta inmunitaria, intervén na reacción inflamatoria estimulando a síntese de interferón, induce á liberación de IL-1, TNF-alfa e TNF-beta. IL-2 é preciso para o establecemento da memoria inmunitaria celular, ademais de para o recoñecemento de autoantíxenos e antíxenos foráneos.
Interleucina-10

A Interleucina-10 (IL-10 ou IL10), tamén coñecida como factor de inhibición da síntese de citoquinas (CSIF son as súas siglas en inglés), é unha citoquina con propiedades antiinflamatorias quen de inhibir a síntese de citoquinas proinflamatorias polos linfócitos T e os macrófagos. Demostrouse a súa presenza nas placas arterioscleróticas humanas (ou placas de ateroma), observándose en estudos experimentais que niveis baixos de IL-10 favorecen o desenvolvemento de lesións arterioscleróticas máis extensas e morfoloxicamente máis inestábeis.
Interlingua (adquisición da linguaxe)

O termo interlingua (interlanguage en inglés) foi cuñado por Selinker en 1969 para referirse ás gramáticas provisionais que ían construíndo os estudantes dunha lingua estranxeira conforme se aproximaban á lingua que pretendían aprender. Este termo desprazou outros parecidos como sistema aproximativo ou competencia transicional. Significado
En termos xerais, o termo interlingua significa dúas cousas: o sistema lingüístico do estudante nun punto dado do tempo e
o rango de sistemas entrelazados que caracterizan o desenvolvemento dos estudantes no tempo. Este sistema vai evolucionando conforme se van aprendendo novas estratexias lingüísticas para comprender a linguaxe recibida e controlar a produción propia. Desenvolvemento
Selinker estima que o desenvolvemento da interlingua é diferente do proceso de desenvolvemento da lingua materna (L1) dada a probabilidade de fosilización da lingua estranxeira (L2). A fosilización consiste, precisamente, en cesar de elaborar a interlingua en certo aspecto. Así, moitos emigrantes poden pasar décadas inmersos noutra cultura e lograr un vocabulario amplo e unha gramática variada pero, por exemplo, reter o acento da súa lingua materna.
Tense analizado a interlingua de estudantes con linguas maternas diferentes e descuberto que existe certa sistematicidade no seu desenvolvemento.
Interlingua (tradutoloxía)

Esta páxina trata sobre o concepto de interlingua tal e como se usa en tradutoloxía. . En tradutoloxía, chámaselle interlingua a aquela que serve de intermediaria na tradución e máis habitualmente na interpretación: cando as traducións dende chinés de poemas se fixeron a través das versións portuguesas de Fernando Pessoa, converteuse a lingua portuguesa nunha interlingua. É habitual cando as dúas linguas finais teñen poucos contactos culturais: será máis habitual o uso dunha interlingua entre bengalí e caxubio ca entre galego e francés (o exemplo está moi buscado a propósito: o bengalí é unha das linguas máis faladas do mundo).
Interlingüística

A interlingüística é unha rama da lingüística comparada que estuda como é posible a comunicación entre persoas que non falan a mesma lingua, moitas veces grazas a unha lingua construída como auxiliar ou a comparacións entre unha lingua e outra, aproveitando os universais lingüísticos, o posible semellanza xenética de linguas ou préstamos. Os principais estudos céntranse na descrición ou creación de linguas internacionais.
A interlingüística clasificou as linguas auxiliares para distinguilos dos pidgins e fenómenos similares. Por unha banda, distingue entre linguas internacionais xurdidas espontaneamente (ruso) ou planificadas (interlingue). Por outra banda, separa estas linguas segundo os medios de difusión preferentes, só oral, oral e escrito (esperanto), só escrito (como o chinés estándar), por signos ou mesmo musical (solresol).
Interludio

En lingüística, fálase de interludio cando á hora de segmentar unha palabra en sílabas, non resulta doado determina-la fronteira silábica, por mor de se presentaren unidades consonánticas en determinadas posicións que non se deixan atribuír claramente a unha sílaba ou a outra.
Casos posibles de interludio son as realizacións dos arquifonemas /I/ e /U/ en posición intervocálica: caiado, eue (-e paragóxico), ou deu a cara.
Domingo Prieto considera que estes arquifonemas teñen unha dobre cara pois no seu corpo fónico hai un elemento vocálico e outro consonántico.
Amable Veiga non acepta esta explicación e indica que o único que posúen de consonántico é a súa distribución, que os sitúa exclusivamente nas marxes silábicas. No suposto de que, como di Domingo Prieto, houbese nelas un elemento vocálico e outro consonántico terían que poder repartirse en dúas sílabas, e achámonos con que eses dous elementos son simultáneos e non sucesivos.
Segundo Veiga resulta indiferente que a fronteira silábica vaia antes ou despois da realización do arquifonema, ou que estea indeterminada. O problema carece de interese fonolóxico.
Intermediate eXperimental Vehicle

Intermediate eXperimental Vehicle ou IXV é un vehículo experimental de tipo corpo sustentador da Axencia Espacial Europea. Características
IXV é unha nave experimental para probar tecnoloxías asociadas á reentrada atmosférica. Ten forma de corpo sustentador de 5 m de longo, 1, 5 m de alto e 2, 2 m de ancho, maximizando o volume interno para acoller experimentos e sensores. Entre as tecnoloxías que tiñan que ser validadas por IXV estaban: Aeotermodinámica: validación do deseño de IXV e as ferramentas usadas para construílo e deseñalo, así como validación dos modelos de reentrada e comportamento dos gases arredor do vehículo a velocidades hipersónicas.
Guiado de navegación e control: mellora dos algoritmos de guiado, acoplamento entre medidas de navegación intercial e GPS, estudar a combinación de flaps e propulsores para o control de voo, estudar os problemas de guiado e control na fase de voo hipersónico durante a reentrada.
Protección térmica e estruturas quentes: validación do rendemento de voo en canto aos materiais de protección térmica e solucións de deseño complexo, como xuntas de expansión, selos, etc.
IXV foi lanzado a bordo dun foguete Vega o 11 de febreiro de 2015 desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa, amarando no océano Pacífico, onde foi recuperado.
Intermodalidade

Este artigo trata do transporte de pasaxeiros. Para a noción similar relacionada co transporte de mercadorías ver o artigo Transporte intermodal. A intermodalidade ou transporte intermodal de pasaxeiros é un concepto que implica a utilización de varios modos de transporte no curso dun mesmo desprazamento.
Algúns medios de transporte sempre foron intermodais. Por exemplo, a maioría dos aeroportos importantes teñen instalacións extensas para o estacionamento de automóbiles e teñen boas conexións de ferrocarril ou autobús ás cidades próximas. Así mesmo, os autobuses urbanos xeralmente chegan ás estacións de ferrocarril e paradas de metro é, ás veces, tamén chegan ao aeroporto máis próximo.
Un obxectivo esencial do transporte intermodal de pasaxeiros moderno, polo menos nos países desenvolvidos, é o de reducir a dependencia do automóbil como o medio esencial de uso para o transporte e aumentar máis o transporte público para, entre outras razón, axilizar o tráfico e diminuír a contaminación nas grandes cidades.
Para animar a conseguilo, os chamados Planificadores de viaxes intermodais desenvolven campañas para concienciar á poboación e ás autoridades das posíbeis alternativas aos usuarios e facilitar o seu uso.
Internacional

O adxectivo internacional fai referencia á interacción ou asociación entre dúas ou máis nacións ou estados.
En política coñécense como internacionais as organizacións que integran individuos ou entidades dunha mesma ideoloxía ou que perseguen un mesmo fin. As primeiras asociacións internacionais tiveron un carácter obreiro, como a Primeira Internacional, a Segunda Internacional, a Asociación Internacional dos Traballadores ou a Internacional Socialista.
En deporte, un evento internacional é aquel no que participan deportistas ou clubs de diferentes nacionalidades.
"A Internacional" é un himno do movemento obreiro, tendo diferentes versións, como a socialista ou a anarquista.
Internacional (política)

O termo Internacional en política designa unha asociación internacional de traballadores ou de partidos políticos seguindo o modelo da Asociación Internacional de Traballadores (AIT), fundada en 1864 e tamén coñecida como Primeira Internacional ou simplemente como A Internacional. Disoltas
Internacionais xurdidas da Asociación Internacional de Traballadores
Internacional Obreira (tamén chamada Segunda Internacional)
Unión de Partidos Socialistas para a Acción Internacional (tamén chamada Internacional Dous e medio ou Internacional de Viena)
Internacional Obreira e Socialista (logo convertida na Internacional Socialista)
Internacional Comunista (tamén chamada Komintern ou Terceira Internacional)
Internacional Comunista Obreira (tamén chamada Cuarta Internacional Obreira)
Oposición Comunista Internacional
Cuarta Internacional
Centro Marxista Revolucionario Internacional
Outras
Internacional Situacionista
Alianza dos Demócratas
Internacional Sindical Vermella

A Internacional Sindical Vermella (ISR), tamén coñecida polo seu acrónimo en ruso Profintern (Профинтерн, contracción de Красный интернационал профсоюзов), foi unha federación sindical internacional que funcionou entre 1921 e 1937. Os seus propósitos eran coordinar e organizar o labor sindical do movemento comunista internacional expresado a través do Comintern. Ademais de contrarrestar a influencia da socialdemócrata Federación Sindical Internacional.
A iniciativa da súa creación xurdiu dunha Comisión nomeada para tal efecto polo III Congreso da Internacional Comunista. Creando o primeiro Congreso Constituínte o 3 de xullo de 1921 en Moscova. O seu Secretariado conformárono o español Andreu Nin e os rusos Mikhail Tomsky e Alexei Losovsky.
Inicialmente buscouse a hexemonía das organizacións sindicais fronte aos socialdemócratas ou no seu defecto crear organizacións paralelas en alianza brevemente cós movementos anarcosindicalistas. Estes últimos posteriormente desvinculáronse da Profintern. Con iso transformouse no aparato sindical do Comintern. O seu funcionamento tamén se estendeu fóra de Europa, sobre todo a América e Asia, formándose por exemplo a Confederación Sindical Latinoamericana.
Disolta en 1937 por decisión do Comintern como parte da súa política de frontes populares e unha forma de eliminar un obstáculo á acción conxunta cós sindicatos de simpatía socialdemócrata.
Realizáronse os seguintes Congresos I Congreso xullo de 1921, Moscova
II Congreso novembro de 1922, Moscova
III Congreso xullo de 1923, Moscova
IV Congreso marzo de 1928, Moscova
V Congreso 1930, Moscova
Internacional de Federacións Anarquistas

A Internacional de Federacións Anarquistas (IFA) é unha organización específica anarquista de carácter transnacional fundada en 1968. O seu obxectivo é contrarrestar o poder do Estado e o capitalismo na era da globalización, construíndo e fortalecendo estruturas anarquistas internacionais efectivas.
A organización xurdiu dunha conferencia internacional de anarquistas en Carrara, Italia, participando as tres federacións existentes naquel momento a nivel europeo: Federazione Anarchica Italiana (Italia), Fédération Anarchiste (Francia) e Federación Anarquista Ibérica (España e Portugal), á que se sumou a Federación de Bulgaria, no exilio Francia. A IFA mantén contactos con outras organizacións de ideoloxía anarquista, como a Asociación Internacional dos Traballadores, anarcosindicalista.
A organización baséase nos principios do federalismo, o acordo libre e a axuda mutua, e conta cun secretariado internacional chamado Comisión de Relacións Internacionais das Federaciones Anarquistas (CRIFA), que é rotatorio entre as federacións nacionais afiliadas á IFA. Federacións da IFA
Federación Libertaria Argentina (Arxentina)
Federación Anarquista de Belarús
Anarchist Federation (Reino Unido e Irlanda)
Federación Anarquista Checoslovaca
Fédération Anarchiste - Francia e Bélxica
Federación de Alemaña
Federazione Anarchica Italiana - Italia
Federación Anarquista Ibérica - España e Portugal
Federación de Rusia
Federacija za anarhističko organiziranje - Eslovenia e Croacia
Internacionalización e localización

En informática, a internacionalización e localización é a parte do proceso de adaptación do software a diferentes linguas, ás diferenzas rexionais e aos requirimentos técnicos de diferentes sectores.
A internacionalización é o proceso de deseño que permite ao software ser adaptado a diferentes linguas e ser usado en diferentes rexións sen cambios na súa enxeñería. A localización consiste no proceso de adaptación do software a unha rexión específica ou a unha lingua engadindo aqueles compoñentes específicos que se precisen nesa rexión, así como a tradución de textos, sons e outros recursos multimedia empregados nos aplicativos.
A palabra internacionalización adoita abreviarse con i18n (onde o 18 significa o número de letras que hai entre o primeiro i e o último n na palabra inglesa internationalization, acuñada no DEC nos anos 70 ou 80), mentres que localización adoita abreviarse con L10n (onde o 10 significa o número de letras que hai entre o primeiro l e o último n na palabra inglesa localization).
Internado

Un internado é un colexio onde algúns ou todos os pupilos —termo que se emprega para designar a quen asisten aos internados—non só estudan, senón que tamén viven alí durante o período escolar. De feito, o termo internado refírese ao estado das persoas cando están a vivir nun lugar.
Moitas escolas privadas son internados nos países da Mancomunidade imperial británica e os Estados Unidos de América. Os pupilos viven case toda a súa infancia e adolescencia lonxe do seu pais, a pesar de que teñen a posibilidade de volver á súa casa durante os días festivos e vacacións, ou cunha autorización especial concedida polos directivos do colexio.
Tamén son denominados como internados aquelas institucións onde nenos e nenas de sectores rurais acoden para recibir alimentación e vivenda mentres realizan os seus estudos. Nalgúns casos a escola e o internado conforman parte dunha mesma institución e edificio, noutros casos estes son separados. Financiamento
Existen diferentes fontes de financiamento nos diversos internados. Diferéncianse segundo se rexan por un método didáctico concreto (Steiner, Montessori, Summerhill, Sudbury), unha relixión determinada, ou ben unha institución privada.
Ademais existen tamén internados públicos.
Internalina

As internalinas son proteínas da superficie celular que se encontran na bacteria Listeria monocytogenes. As principais formas que se coñecen son: InlA, InlB, InlH e InlK. A bacteria utilízaas para invadir células de mamífero por medio das proteínas transmembrana cadherinas (no caso de InlA) e os receptores Met (no caso de InlB). O papel exacto destas proteínas e a súa capacidade invasiva in vivo non se comprende totalmente. En células en cultivo, InlA é necesaria para facilitar a entrada de Listeria nas células epiteliais humanas, mentres que a InlB é necesaria para a internalización de Listeria en varios outros tipos de células, como os hepatocitos, fibroblastos e células epitelioides. As internalinas son principalmente factores de virulencia expostos na superficie bacteriana, cuxo papel vai desde o recoñecemento de receptores celulares para axudar á entrada do patóxeno e escapar da autofaxia.
Listeria monocytogenes supón unha ameaza para as mulleres preñadas debido á súa capacidade de cruzar a barreira placentaria sanguínea por medio da unión á vez de InIA e InIB ás células do hóspede. As investigacións mostraron que só a unión combinada destes dous factores de virulencia permite que a bacteria cruce esta barreira. Isto non é así nos ratos e coellos de Indias, cuxas células só teñen afinidade por InIB en ratos e por InIA nos coellos de Indias.
International Affairs

International Affairs é unha revista científica arbitrada de aparición bimestral e dedicada ás relacións internacionais que edita Chatham House desde 1922 e publicou primeiro Cambridge University Press e despois Wiley-Blackwell. O seu editor principal é Andrew Dorman. Segundo o Journal Citation Reports tiña en 2012 un factor de impacto de 1. 062. Resumos e índices
Aparecen resumos e índices en: