Bernard Leach

Bernard Howell Leach, nado o 5 de xaneiro de 1887 e finado o 6 de maio de 1979, foi un oleiro e profesor de arte británico. É considerado o "Pai da cerámica de estudo británica". Traxectoria
Anos temperáns (Xapón)
Leach naceu en Hong Kong. A súa nai Eleanor (nada Sharp) morreu no parto. Pasou os seus primeiros tres anos no Xapón co seu pai, Andrew Leach, até que en 1890 regresou a Hong Kong.
Leach asistiu á Slade School of Fine Art e á London School of Art, onde estudou gravado con Frank Brangwyn. Lendo libros de Lafcadio Hearn, interesouse polo Xapón, a onde regresou en 1909 coa súa muller Muriel Hoyle coa intención de ensinar a gravar. Satomi Ton, Kojima Kikuo e máis tarde Ryūsei Kishida foron os seus alumnos. En Tokyo ofreceu charlas e asistiu a reunións xunto con Mushanokōji Saneatsu, Shiga Naoya, Yanagi Sōetsu e outros membros do " Grupo Shirakaba", que intentaban introducir a arte occidental no Xapón despois de 250 anos de reclusión. Ao redor de 1911 asistiu a unha festa de cerámica Raku-yaki que foi a súa primeira introdución á cerámica e, a través da introdución de Ishii Hakutei, comezou a estudar con Urano Shigekichi 浦野繁吉 (1851-1923), que quedou como Kenzan 6o (ou Kenzan VI) na tradición do oleiro Ogata Kenzan (1663-1743). O oleiro Tomimoto Kenkichi, ao que xa coñecera con anterioridade, axudou como intérprete en termos técnicos. Dende este momento Leach escribiu artigos para o Shirakaba.
En 1913 tamén redactou portadas para Shirakaba e "Fyūzan". Atraído polo filósofo e estudoso da arte prusiano, o doutor Alfred Westharp, que daquela vivía en Pequín, Leach mudouse alí en 1915. Tomou o nome 李奇聞(por "Leach"), pero regresou ao ano seguinte ao Xapón. Foi no ano 1919, cando o mozo Hamada Shōji visitou a Leach por primeira vez. El recibira un forno de Kenzan, construíuno no xardín de Yanagi e chamouno Tōmon-gama. Agora establecido como oleiro, decidiu mudarse a Inglaterra.
En 1920, antes de marchar, fixo unha exposición en Osaka, onde coñeceu ao oleiro Kawai Kanjirō. En Tokyo organizouse unha exposición de despedida.
De volta en Inglaterra
Leach regresou a Inglaterra en 1920 por invitación de Frances Horne. Horne estaba a establecer un Gremio de Artesanía dentro da existente colonia de artistas de St Ives en Cornualla. Por recomendación dun amigo da familia, Edgar Skinner, contactou con Leach para suxerirlle que se convertese no oleiro deste grupo. Leach e a súa muller Muriel estiveron acompañados polo mozo Hamada Shoji e, logo de identificar un sitio axeitado xunto ao río Stennack nos arredores de St Ives, os dous estableceron o Leach Pottery en 1920. Construíron un forno de escalada tradicional xaponés ou " Noborigama (登 り 窯) ", o primeiro construído en Occidente. O forno foi mal construído e foi reconstruído en 1923 por Matsubayashi Tsurunosuke (1894-1932).
En 1934, Leach e Mark Tobey viaxaron xuntos por Francia e Italia, para despois navegar desde Nápoles a Hong Kong e Shanghai, onde separaron a compañía, Leach dirixiuse ao Xapón.
Leach uniuse formalmente á fe bahá'í en 1940. Unha peregrinación aos santuarios bahá'í en Haifa, Israel, durante 1954 intensificou a súa sensación de que debería facer máis para unir Oriente e Occidente regresando a Oriente "para tratar con máis honestidade de facer o meu traballo alí como bahá'í e como artista. .. " Leach promoveu a cerámica como unha combinación de artes e filosofías occidentais e orientais. O seu traballo centrouse na cerámica tradicional coreana, xaponesa e chinesa, en combinación con técnicas tradicionais de Inglaterra e Alemaña, como cerámica e esmalte de sal. Vía a cerámica como unha combinación de arte, filosofía, deseño e artesanía, mesmo como un estilo de vida maior. A Potter's Book (1940) definiu a filosofía e as técnicas artesanais de Leach; pasou por moitas edicións e foi o seu avance para o recoñecemento.
Midlife
Leach defendía formas simples e utilitarias. Popularizado na década de 1940 tras a publicación do libro A Potter's Book, o seu estilo tivo influencia duradeira sobre a contra-cultura e o deseño moderno en Norteamérica durante os anos 1950 e 1960. A cerámica de Leach produciu unha variedade de cerámica feita a man "estándar" para o público en xeral.
Moitos oleiros de todo o mundo foron aprendices na cerámica de Leach e difundiron o estilo e as crenzas de Leach. Entre os seus asociados e aprendices británicos figuran Michael Cardew, Katherine Pleydell-Bouverie, David Leach (o seu fillo; os seus netos tamén son ceramistas), Janet Darnell (con quen Leach casou en 1956) e William Marshall. Outro dos seus alumnos en St Ives foi William Worrall, que se converteu en artesán xefe do gremio de artesanía de Chalice Well en Glastonbury. Entre os seus aprendices americanos figuran Warren MacKenzie (que tamén influíu en moitos oleiros na súa docencia na Universidade de Minnesota), Byron Temple, Clary Illian e Jeff Oestrich. Tivo unha grande influencia no oleiro neozelandés Len Castle, que viaxou a Londres para pasar un tempo traballando con el a mediados dos anos cincuenta. Outro aprendiz foi un oleiro indio Nirmala Patwardhan que desenvolveu o chamado esmalte Nirmala baseado nunha técnica chinesa do século XI. Moitos dos seus aprendices canadenses compuxeron a escena cerámica da costa oeste canadense durante a década de 1970 en Vancouver. O oleiro chipriota Valentinos Charalambous adestrouse con Leach en 1950-51.
Leach foi fundamental, xunto con Muriel Rose, na organización da única Conferencia Internacional de Alfareiros e Tecedores en xullo de 1952 no Dartington Hall, onde estivera traballando e ensinando. Incluíu exposicións de cerámica e téxtiles británicos desde 1920, arte popular mexicana e obras de participantes na conferencia, entre elas Shoji Hamada e a alfareira da Bauhaus con sede nos Estados Unidos Marguerite Wildenhain. Outro contribuínte importante foi o esteticista xaponés Soetsu Yanagi, autor de The Unknown Craftsman. Segundo Brent Johnson, "O resultado máis importante da conferencia foi que axudou a organizar o moderno movemento de cerámica de estudo dando voz ás persoas que se converteron nos seus líderes. .. deulles a [Leach, Hamada e Yanagi] o estatuto de celebridade. .. [mentres ] Marguerite Wildenhain xurdiu de Dartington Hall como a oleira artesanal máis importante de América. "
Anos tardíos
Seguiu producindo obras até 1972 e nunca rematou a súa paixón por viaxar. Seguiu escribindo sobre cerámica incluso despois de perder a vista. O Museo Victoria e Albert de Londres realizou unha importante exposición da súa arte en 1977. A cerámica Leach segue aberta hoxe, acompañada dun museo que exhibe moitas pezas de Leach e os seus alumnos. Honras
Fundación do Xapón Premio Cultural, 1974
Compañeiro de Honra, 1973 (UK)
Encargo do Tesouro Sacro, 1966 (Xapón)
Comandante do Encargo do Imperio británico, 1962 Libro de Edmund de Waal
Edmund de Waal, ceramista británico e profesor na Universidade de Westminster, aprendeu olaría con Geoffrey Whiting, discípulo de Leach, na King's School de Canterbury. Mentres estaba no Xapón, de Waal traballou nunha monografía de Leach, investigando os papeis e revistas de Leach na sala de arquivos do Museo de Artesanía Folclórica Xaponesa. O libro de De Waal sobre Bernard Leach publicouse en 1998. Describiuno como "o primeiro estudo" desmitificador "de Leach". Anotou que Leach non falaba xaponés e ollaba en só unha gama estreita de cerámica xaponesa. (1) Leach non dominaba a lingua xaponesa, pero o que é máis importante, era un artista culto con moito ollo, traballando no Xapón durante dez anos, moito máis tempo que calquera outro home das 'Art and Crafts' occidentais. (2) Cando Leach chegou ao Xapón en 1909, a olería cotiá xa desaparecera, debido á produción industrial de vaixela. Naquel momento, o seu amigo Yanagi e outros intentaban salvar expresamente este patrimonio, comezando o movemento Mingei (folclore). Máis tarde na súa vida, pero moito antes de que aparecese o libro de de Waal, Leach pasou dez anos traducindo ao inglés o libro de Yanagi The Unknown Craftsman, xunto con amigos xaponeses. </ref>